'The Box' was geen goede film. Ik dacht dat de hoofdfiguur, Frank, een wrede schurk was die net uit de gevangenis was vrijgelaten en voorbestemd was om terug te gaan. Hij lost problemen op met geweld en, zoals ik het zag, stalkte hij een serveerster die hij had ontmoet. Ik denk dat de film probeerde Frank af te schilderen als een slachtoffer van de omstandigheden, die probeert het rechte pad op te gaan, maar door de slechte invloeden om hem heen weer in de misdaad wordt getrokken. Het was geen succes. Frank maakte opzettelijk keuzes om geweld te gebruiken terwijl hij probeerde geld terug te krijgen voor de misdaad waarvoor hij in de gevangenis zat. Moest ik geloven dat deze handeling gerechtvaardigd en juist was? Ik geloofde er niet in. Dan is er nog dat hele andere verhaal over de serveerster en haar disfunctionele relatie waar Frank zijn neus in steekt. De hele film had een slecht geconstrueerd aura. Het leek alsof er een einde was, een slecht einde, dat de schrijver in gedachten had en dat hij alleen maar een paar feiten invulde in het begin om het einde te laten gebeuren. De uitvoeringen waren volgens de principes slecht. Theresa Russell kan veel beter werk leveren en ze deed het goed gezien het slechte verhaal, maar over het geheel genomen was het niet zo geweldig. Brad Dourif leek een stoere vent te willen uitbeelden door te vloeken en zich als een idioot te gedragen. Hij was niet geloofwaardig. De film was tijdverspilling.
"The Box" was not a good movie. I thought the main character, Frank, was a brutal thug just released from prison and destined to go back. He solves problems with violence and, as I saw it, stalked a waitress he met. I think the movie tried to portray Frank as a victim of circumstance where he tries to go straight but is pulled back into crime by the bad influences around him. It was not successful. Frank made deliberate choices to use violence while trying to recover money from the crime he was imprisoned for. Was I to believe that this action was justified and correct? I didn't buy it. It's the skewed logic of a criminal mind that since they stole something then it is now theirs and they are justified in using any means to recover their property. Hey, it's stolen property. It doesn't belong to you. Then there is the whole other story about the waitress and her dysfunctional relationship that Frank sticks his nose into. The whole movie had this poorly contrived aura about it. It seemed that there was an ending, a poor ending, the writer had in mind and he just filled in some facts in the beginning to get the ending to happen. The performances by the principles were poor. Theresa Russell is capable of far better work and she did an OK job given the poor story but overall it wasn't that great. Brad Dourif seemed like he wanted to portray a tough guy by cursing and acting like a fool. He wasn't believable. The movie was a waste of time. Don't bother with it.