Ik weet niet precies waarom ik deze film heb laten lopen toen hij in mijn stad werd uitgebracht. Misschien was het een drukke agenda of misschien was het de flagrante vergelijking met het Italiaanse 'Cinema Paradiso' in de reclame die voor deze film werd gebruikt.<br />Met alle respect voor de 'CP', terwijl de twee films een vroege gemeenschappelijke factor hebben van een jong kind met een passie voor films (met een verplichte 'alleenstaande moeder' in een kleine stad), zouden ze niet echt naast elkaar vergeleken moeten worden. Het verlangen en de verleiding naar vergelijking zouden bedrieglijk en misleidend zijn voor de meeste verwachtingen van de meeste potentiële kijkers. Het zijn zelfs twee heel verschillende verhalen. Als uitgangspunt voor alle films met een kinderfiguur die graag naar de film gaat, wordt de Italiaanse film gebruikt. Niet dat het niet verdienstelijk is, maar het is een andere film met een heel andere sfeer. De Italiaanse film was bedoeld als een emotionele knal; deze Chinese film volgt echter de ingehouden route van langzame, emotionele ontplooiing.<br />We ontmoeten onze heldin, Ling Ling, terwijl ze iets doet wat op een daad van zinloos geweld lijkt: ze slaat een fietser met een baksteen op zijn hoofd. Dan, als het gewonde slachtoffer (Mao Dabing) tegenover zijn belager staat, worden we volkomen in verwarring gebracht door haar zwijgende, koppige volharding dat hij naar haar appartement moet gaan om haar vis te voeren - zij is degene die hem schadeloos zou moeten stellen, niet andersom. Verbijsterd stemt het slachtoffer toe en dan begint er een reis terug naar de gebeurtenissen die leidden tot Ling Lings schijnbaar onbegrijpelijke actie tegen hem. Het is deze omkering van de rollen die leidt tot een ontdekking van karakteropenbaringen die verder gaat dan een simpele kinderliefde voor film.<br /><br />Terwijl Dabing Ling Lings gegevens doorspit, gaat hij verder. Hij leert dat het leven soms een merkwaardige manier heeft om tot een einde te komen; gebeurtenissen die willekeurig en zinloos lijken, zijn niet altijd wat ze lijken te zijn. En terwijl de plot zich ontvouwt, is dit in veel opzichten eigenlijk een kleine film over vergeving en verzoening. In dat opzicht deed hij vaag denken aan de Chinese film 'Seventeen Years'.<br />Een plezierige kleine film <0xE2><0x80><0x93> een verhaal over familie, vriendschap, verlies en verzoening <0xE2><0x80><0x93> die op zijn eigen merites moet worden beoordeeld en niet onnodig met andere films vergeleken moet worden omwille van de marketing. Dit was beslist een Chinese film.
I'm not entirely sure why I passed on this film when it landed in my city. Perhaps it was a busy schedule or perhaps it was the blatant comparison to the Italian "Cinema Paradiso" in the advertising used for this film.<br /><br />With all due respect to the "CP", while the two films share an early common thread of a young child with a passion for movies (with a requisite "single mom" in a small town), these two films should not really be compared side by side. The desire and temptation toward comparison would be deceptive and misleading to most expectations of most potential viewers. Indeed, they are very different stories. Nor should "CP" used as a benchmark for all films which have a child character that enjoys going to the movies. Not that it isn't without merit, but, rather, again, this is a different film with a very different feel. The Italian film was meant to have a big emotional bang; this Chinese film, however, goes the restrained route of slow, emotional realization.<br /><br />We meet our heroine, Ling Ling, as she commits what appears to be an act of senseless violence-- striking a bicycle-riding man on the head with a brick. Then as the wounded victim (Mao Dabing) confronts his assailant we are utterly confounded by her silent, dogged insistence that he go to her apartment and feed her fish-- it is she who should be owing him redress, not vice versa. Dumbfounded, the victim agrees and there begins a journey back into the events that led up to Ling Ling's seemingly incomprehensible action against him. It is this backward shift of gears that forces a discovery of character revelation which goes beyond a simple childhood love of film.<br /><br />As Dabing sifts through Ling Ling's possessions (most notably her diaries), he comes to learn how life sometimes has a peculiar way of coming full circle; events which may seem random and senseless are not always necessarily what they seem to be. And, in many ways, as the plot unfolds, this is actually a small film about forgiveness and reconciliation. In this respect, it seemed vaguely reminiscent of the Chinese film "Seventeen Years".<br /><br />Enjoyable little film -- a tale of family, friendship, loss, and reconciliation-- which should be allowed to stand on its own merits and not be unnecessarily thrown into a comparison with other films for the sake of marketing. This a decidedly Chinese film.