De film uit 1989 heeft een paar goede kanten, maar wordt, in tegenstelling tot de versies uit 1945, 1965 en 1974, met elke keer dat je hem bekijkt minder leuk. Alles aan de film lijkt lowbudget. De cast en het script zijn onopvallend. Het decor is saai. De kleren zien eruit als goedkope kostuums. De plot duurt te lang om op gang te komen. Als dat eenmaal is gebeurd, ontvouwt hij zich in het begin goed, met de vroege sterfgevallen die op ongelukken lijken. En, beter dan alle eerdere versies, het einde is dramatisch, geeft de dreiging en krankzinnigheid van de moordzuchtige gastheer Owen weer, en het meest volledige verklaart Owens gedrag.<br />Maar over het geheel genomen is het verhaal onbeholpen. Owen heeft te veel niet in de hand, zoals de inboorlingen die de mand omhakken die de mensen van de rots naar beneden draagt en Lombard die de radio repareert. Na het derde sterfgeval kondigt iemand abrupt en zonder enige discussie of redenering aan dat'meneer Owen een van ons is'. In tegenstelling tot de andere versies gebruiken de personages geen deductieve redeneringen of overlevingstechnieken.<br />Het verhaal sleept zich voort. De enige manier om het nog erger te maken, is door goedkope, geforceerde pogingen om de spanning op te voeren. Zo komt de camera plotseling tot stilstand bij personages, een personage dat zich zonder enige reden 'vreselijk nerveus' gedraagt, en doodsscènes in de trant van een valpartij, met een lichaam dat uit een tent valt, een ander dat uit een kast valt, met open mond, en weer een ander dat voorovervalt met een bijl in zijn achterhoofd.<br />Touches die eerdere versies onderhoudend maakten De andere films reciteren het hele kinderrijmpje vooraan en spelen het creatief op de piano. Maar dit script laat het rijmpje regel voor regel na elke moord wegkwijnen. In plaats daarvan kiest het voor 'Mad Dogs and Englishmen', een irritante, krankzinnige, misplaatste Noel Coward-song zonder duidelijk verband met Christie of passend bij deze versie, die zo weinig Britse karakters heeft. Deze film maakt een g<0xC3><0xAA>nante puinhoop van de scène waarin de grammofoonplaat wordt afgespeeld en iedereen wordt beschuldigd van een misdaad uit het verleden. Herhaaldelijk komt het voor dat degene wiens naam onverwacht de volgende wordt genoemd, op het juiste moment een overdreven kreet slaakt, vlak voordat zijn naam wordt genoemd. De film uit 1989 gaat helemaal niet over sommige misdaden uit het verleden (de dokter, de rechter, Lombard). Hij vervormt andere misdaden (Blore, Marshall) tot niets. In plaats van Christies subtiele misdaad van het onthouden van zorg, verwijst Rodgers slechts naar een oude dame die aan zijn zorgen is toevertrouwd en 'aan een zware beroerte is overleden'. In de film verwijst Marston naar een 'echtpaar dat voor zijn auto wegrent', zonder dat er sprake is van een pasgetrouwd stel of dat hij dronken en hard rijdt. De film brengt de meest complexe, interessante misdaad uit het boek terug tot een nietszeggende verwijzing naar een kind dat onder de hoede van Vera verdrinkt.<br />Alle goede zinnen uit andere versies zijn in 1989 verdwenen, zoals: ' In 1989 zijn er, behalve Owens regel 'Mijn eigen privé-jacht op groot wild', alleen maar slappe banaliteiten ('De duivel is onder ons'; 'Onze plicht, dat is het enige wat we kunnen hopen te doen'; 'Ik wed nooit'; 'Als we hier weg zijn, zal ik je leren recht te schieten') of zinnen die alleen maar memorabel zijn omdat ze je doen ineenkrimpen ('Ik ben onmiddellijk weggegaan... om mijn behoefte te doen'; Lombard tegen Vera: 'Voel het, ruik het').<br />In 1989 lopen de rollen en het acteren, sterke punten in vroegere versies, helemaal verkeerd. Maar Donald Pleasance is stuurloos, gedraagt zich meestal afstandelijk en onverschillig, en barst dan plotseling uit in een paniekaanval of begint als een bezetene in een snuifdoos te graaien. Pas in zijn laatste momenten op het witte doek speelt hij zijn personage samenhangend en effectief.<br />Sarah Maur Thorp brengt jeugdige energie en emotie in de rol van Vera. Maar haar acteerwerk wordt grillig en mechanisch naarmate ze steeds meer in een hysterische schreeuwster verandert, in tegenstelling tot June Duprez, die tijdens de film uit 1945 een sterke, intelligente persoonlijkheid is.<br /><br />Brenda Vaccaro's ongeïnspireerde, vormeloze rol als actrice Marshall bestaat uit zuchten, snuiven, rondhangen en drinken. Het is ongelooflijk dat deze mollige, verwende sloerie op een Afrikaanse safari gaat. Haar enige verklaring? 'Ik ben uitgenodigd. Ik kreeg een brief met de post.'<br />Blores personage is altijd goed gedefinieerd en goed geacteerd geweest. Maar hier, gespeeld door een figurant uit een tv-serie, is hij gewoon klein, dik, ruw, luidruchtig en chagrijnig. Zijn gemompelde bekentenis van zijn misdaad uit het verleden is verward en ellendig ineffectief.<br />Marston, die zich door een nummer van twee seconden heen werkt, de slechtste muzikale uitvoering van welke versie ook, is een karikatuur van een fat. De film plaatst hem niet in de context van een losbandige carrière of zelfs maar zijn voorliefde voor drank en snelle sportwagens. <br />Paul Smith, terwijl Rodgers zijn logge lichaam voor hem probeert te laten acteren, zoals Moira Lister, de echtgenote, dat met haar schrille stem doet. Hij sjokt chagrijnig rond en brult laconiek. Zij gedraagt zich als een luidruchtige, zeurderige kletskous. Hun karakters en relatie zijn in de verste verte niet geloofwaardig.<br />Blijkbaar was Frank Stallone's enige kwalificatie voor Lombard dat hij een'schurk' was. Zijn zwakke, wezenloze gezichtsuitdrukking en vlakke manier van spreken zijn al vanaf de eerste regel duidelijk. Zijn acteerprestaties worden geïllustreerd door de scène waarin hij een pistool in Vera's gezicht duwt en de trekker overhaalt, zich er niet van bewust dat hij de zin al begint te zeggen: 'Het spijt me, ik wilde je niet bang maken.' Stallone's constante, zogenaamd sluwe, brutale grijns vernietigt elke vorm van spanning. Zijn enige verklaring voor zijn aanwezigheid hier is: 'Owen had de rekening van een vriend al betaald, dus in zijn plaats ben ik gekomen.'<br />Het ergste van alles is dat Jehuda Efroni het belangrijke karakter van de dokter verpest. Zijn bizarre, introverte, uitpuilende verschijning mist elk air van autoriteit, intellect, charme of zelfs sociale vaardigheden. Met een zwaar accent stamelt hij ofwel, ofwel, als een bijtende schildpad, spuwt hij flarden van onverstaanbare dialogen. Op een gegeven moment kakelt hij, op een ander moment is hij helemaal in de war, zonder enige reden. In tegenstelling tot alle eerdere versies heeft de dokter geen enkele band met een ander personage.
The 1989 film has some good points, but, unlike the 1945, 1965, and 1974 versions, it grows less enjoyable with each viewing. Everything about it seems low-budget. The cast and script are undistinguished. The set is drab. The clothes look like cheap costumes. The plot takes too long to get going. Once it does, it unfolds well at first, with the early deaths resembling accidents. And, bettering all prior versions, the ending is dramatic, conveys murderous host Owen's menace and lunacy, and most fully explains Owen's behavior.<br /><br />Overall, however, the storytelling is inept. Too much is out of Owen's control, such as natives cutting down the basket that carries people down from the cliff and Lombard repairing the radio. After the third death, someone abruptly announces without any discussion or reasoning that "Mr. Owen is one of us." Unlike the other versions, the characters engage in no deductive reasoning or survival techniques.<br /><br />The story drags. Only making matters worse are cheap, forced attempts to gin up suspense. These include the camera suddenly coming up short on characters; a character acting "awfully nervous" for no reason; and pratfall-type death scenes, with a body tumbling down from on top of a tent, another toppling out of a closet, mouth gaping, and another slumping forward with an ax in the back of the head.<br /><br />Touches that made earlier versions entertaining are botched in 1989. The other films recite the full nursery rhyme up front, creatively playing it on the piano. But this script dribbles the rhyme out line by line upon each murder. Instead, it chooses to play "Mad Dogs and Englishmen," an annoying, madcap, out-of-place Noel Coward song with no apparent connection to Christie or appropriateness to this adaptation, which has so few British characters. This film makes an embarrassing hash of the scene in which the phonograph record is played accusing each person of a past crime. Repeatedly, the person whose name is unexpectedly about to be called next happens to pipe up with some exaggerated utterance, on cue, right before being named.<br /><br />The 1989 film fails to discuss some past crimes at all (doctor, judge, Lombard). It distorts others (Blore, Marshall), to no good effect. In place of Christie's subtle crime of withheld care, Rodgers merely refers to an old lady in his care who "died of a massive stroke." In the film, Marston refers to a "couple running out in front of his car," without any mention of them being newlyweds or of him driving fast and drunk. The film dumbs down the book's most complex, interesting past crime to a bland reference to a child in Vera's care drowning.<br /><br />All the good lines from other versions are gone in 1989, like "a feeling that some sort of macabre joke is being played on us," "game of the mind." In 1989, other than Owen's line "My own private big game hunt," there are just limp banalities ("The devil is among us"; Our duty, that's all any of us can hope to do"; "I never bet"; "When we get out of here, I'm going to teach you to shoot straight") or lines memorable only for making you cringe (judge, "I left immediately...to relieve myself"; Lombard to Vera, "Feel it, smell it," about gun).<br /><br />In 1989, the casting and acting, strong points in past adaptations, go badly awry. An exception is Herbert Lom's delightfully dotty performance as the general, better than 1945, including a touching scene with Vera explaining his past. But Donald Pleasance is adrift, mostly acting detached and insipid, then suddenly erupting in a panic outburst or frantically pawing in a snuff box. Not until his final moments on screen does he play his character coherently and effectively.<br /><br />Sarah Maur Thorp brings youthful energy and emotion to the role of Vera. But her acting becomes erratic and mechanical as she turns increasingly into a mere screaming hysteric, unlike June Duprez, who keeps a strong, intelligent presence during the 1945 film.<br /><br />Brenda Vaccaro's uninspired, formless performance as actress Marshall consists of sighing, huffing, lounging around, and boozing. It is unbelievable that this plump, pampered lush would go on an African safari. Her only explanation? "I was invited. I received a letter in the post."<br /><br />Blore's character has always been well-defined and well-acted before. But here, played by a bit-part TV character actor, he is just roly-poly, rough, loud, and sulky. His mumbled confession of his past crime is confused and miserably ineffective.<br /><br />Marston, who rushes through a 2-second singing bit, the worst musical performance of any version, is a caricature of a fop. The film fails to place him in the context of a dissolute career or even mention his penchant for liquor and fast sportscars.<br /><br />Paul Smith as Rodgers tries to let his hulking body do his acting for him, as Moira Lister, the wife, does with her shrill voice. He lumbers around scowling and bellowing laconically. She overacts as a loud, whiny motormouth. Their characters and relationship are not remotely believable.<br /><br />Apparently, Frank Stallone's only qualification for Lombard was being a "hunk." His weak, vacant expressions and flat delivery are evident from his very first line. His acting is exemplified by the scene in which he shoves a pistol in Vera's face and cocks the trigger, oblivious that he has already started mouthing the line, "I'm sorry, I didn't mean to scare you." Stallone's constant, supposedly sly, cocky grins destroy any sense of suspense. His only explanation for being there: "Owen had already paid [a friend's] way out, so I came instead."<br /><br />Worst of all, Yehuda Efroni ruins the important character of the doctor. His bizarre, introverted, bug-eyed portrayal lacks any air of authority, intellect, charm, or even social skills. Through a heavy accent, he either stammers or, like a snapping turtle, spits out snippets of inarticulate dialogue. At one point, he cackles, at another acts befuddled, for no reason at all. Unlike any prior version, the doctor has no rapport with any other character.