Hoewel het een van de zwakste werken van Hitchcock is, zorgt de film verrassend genoeg voor rijke filmische zwierigheid. Voor een film uit 1939 worden de atmosfeer en de sombere stemming van de roman op het doek heel levendig weergegeven: de stormachtige scène, de grot en de herberg (met het naambordje dat in de wind klappert). Het is een andere kwestie dat de albino predikant van het boek wordt getransformeerd tot een schildknaap (met een ongelooflijke wenkbrauwmake-up) in de film, die zijn ros beveelt zijn eetzaal binnen te komen. De roman van Daphne du Maurier werd voor de bioscoop bewerkt door het trio Sidney Gilliat, Joan Harrison en J.B. Priestley, en het schijnt dat de auteur het eindproduct niet goedkeurde. Zoals in veel Hitchcock-films is er een terugkerende verwijzing naar het huwelijk. Hier blijft een goede vrouw trouw aan haar onbehouwen en wrede echtgenoot door dik en dun.<br />Zoals in de meeste Hitchcock-films zijn er veel seksuele toespelingen zonder enige seks op het scherm, vooral wanneer Pengallen (Charles Laughton) het jonge meisje (Maureen O'Hara) tot zijn gevangene maakt. (De enige film waarin Hitchcock seks op het scherm liet zien was 'Frenzy'.) En zoals in veel Hitchcock-films blijkt een slechterik een goede vent te zijn. Dit is een van de zeldzame Hitchcock-films waarin de regisseur geen cameo maakt. Het openingsgebed dat dient als grimmige inleiding en ten slotte de laatste scène van de film: Chadwick, de butler van de landheer, die denkt dat hij zijn dode meester om hulp in de dood kan horen roepen.
Even though it is one of the weakest works of Hitchcock, the film surprisingly provides rich cinematic flourishes. For a 1939 film, it captures on screen the atmosphere and dark mood of the novel quite vividlythe stormy scene, the cave, and the inn (with the name board flapping in the wind). It is another matter that the albino parson of the book is transformed into a squire (with an unbelievable eyebrow make-up) in the film who commands his steed to be brought inside his dining hall. Daphne du Maurier's novel was adapted for cinema by the trio of Sidney Gilliat, Joan Harrison and J.B. Priestley, and reportedly the author did not approve of the end-product.<br /><br />As in many Hitchcock films there is a recurring reference to marriage. Here a good woman remains faithful to her boorish and cruel husband through thick and thin.<br /><br />As in most Hitchcock films there is a lot of sexual innuendo without any sex on screen, especially when Pengallen (Charles Laughton) makes the young girl (Maureen O'Hara) his prisoner. (The only film where Hitchcock showed sex on screen was "Frenzy.") And as in many a Hitchcock film, a bad guy turns out to be a good guy. This is one of the rare films of Hitchcock where the director does not make a cameo appearance.<br /><br />The best cinematic flourishes were-the focus on the thin hands of the 17 year old who cannot be shackled by the soldiers as the handcuffs are too big, the opening "prayer" that serves as a grim introduction and finally the last scene of the film: Chadwick, the squire's butler, who thinks he can hear his dead master calling him for help in death.