Een schijfje van een musical/drama met Day en Cagney in contrasterende stuwende rollen. Mijn ouders hebben er lang op aangedrongen dat ik deze film zou zien om de andere kant van mevrouw Day te zien en hier brengt ze grutten, in plaats van grutten, met veel effect. Ze ziet er echt sexy uit in haar scènes, geen woord dat vaak wordt gebruikt om haar personage op het witte doek te beschrijven. Haar zangstem is ook geweldig en bijna alle liedjes zijn geweldig, hoewel een beetje artistieke beheersing het misschien nodig zou hebben gevonden om 'Sam the Accordion Man' eruit te laten. Cagney is, nou ja, Cagney, die door de film raast en iedereen die hij ziet slaat, inclusief Day. Ik denk dat de film er goed aan heeft gedaan om hem af te beelden met bijna geen opbeurende details tot, naar ik aanneem, de obligate happy ending <0xE2><0x80><0x93> je hebt het gevoel dat hij de goede dienst die Day/Etting hem bewijst als zijn nieuwe club opengaat, niet verdient. Het enige probleem voor mij met de continuïteit in de film is dat het ene moment Cagney zichzelf op Day dwingt op het moment dat ze het meest van hem walgt en het volgende moment ze getrouwd zijn. Ben ik in slaap gesukkeld of zo? Tussen haakjes, het is me opgevallen dat in bijna geen van de recensies hier de jonge Cameron ('Buck Cannon') Mitchell wordt genoemd als de driehoeksliefde. In tegenstelling tot Cagney's film. In feite is het echt jammer dat Day niet op deze manier doorging met acteren, zoals velen hebben gezegd, maar ook, voor mij, dat Mitchell zich terugtrok in het televisiewerk. Wat nog meer? Nou, de dialoog is realistisch, slim en geestig, de decors weelderig en de richting goed uitgestippeld. Ik kan ook niet begrijpen waarom Cagney en niet Day (of Mitchell, als het erop aankomt) de Oscarnominatie kreeg. is een verfrissend contrast met de musicals van Rodgers en Hammerstein uit die tijd, met hun openhartige weergave van het Amerika van de jaren twintig en dertig, ongetwijfeld een van de fascinerendste en opwindendste tijden aller tijden.
A belter of a musical / drama with Day and Cagney in contrastingly powerhouse roles. My folks have long urged me to watch this movie to see the other side of Ms Day and here she deliver grits, not ditz, to great effect. She looks genuinely sexy in her scenes, not a word often used to describe her screen persona. Her singing too is terrific and almost all the songs are great, although a little artistic control might have seen fit to drop "Sam the Accordion Man". Cagney is, well Cagney, rampaging through the movie, slugging everyone in sight, including Day. I think the film was right to depict him with almost no redeeming features up until, I suppose, the obligatory happy ending - you feel he doesn't deserve the good turn that Day / Etting pays him when his new club opens. The only problem for me with continuity in the film is one minute Cagney's forcing himself onto Day at her moment of greatest repulsion to him and the next they're married. Did I nod off or something? By the way I've noticed that hardly any of the reviews here mention the young Cameron ("Buck Cannon") Mitchell as the triangular love interest. In contrast to Cagney's overblown characterisation, he subtly underplays his part and is clearly in sympatico with Day in their scenes together. However, he really should get his hands closer to the dummy keyboard in the song set-pieces! In fact it's a real shame that Day didn't continue in this vein of acting, as many have said, but also, for me, that Mitchell subsided into hack television work. What else? Well, the dialogue is realistic, smart and sassy, the sets sumptuous and the direction well paced. I too can't understand why Cagney and not Day (or Mitchell come to that) got the Oscar nomination. "Love me or Leave Me" is a refreshing contrast to the Rodgers / Hammerstein musicals of the times with its candid depiction of 20s and 30s America, surely one of the most fascinating and exciting times ever.