Het is zonder meer de beste Britse film van de afgelopen maanden. Winterbottom ziet het Londen dat iedereen die hier woont kent en liefheeft door een oog dat zich op een paar meter afstand bevindt. We bewegen met de personages mee, we leven met hen samen, de film brengt hen in een directheid en relevantie die je in de gewone film zelden aantreft. De plot (van het weinige dat er is) bevat meer drama - om nog maar te zwijgen van toevalligheden - dan het echte leven, maar dat wordt gecompenseerd door de structuur van de film, die van warm naar koud gaat en weer terug, afhankelijk van de scène en de locatie. Nymans score balanceert tussen irritant en diep ontroerend, en is in de vuurwerksequentie op zijn best. De Dogme-stijl is minder irritant dan in zijn Deense tegenhangers (Winterbottom doet dat niet). Het is vreemd om te bedenken dat dit script is geschreven door een Fran<0xC3><0xA7>aise.
Easily the best British film for several months. Winterbottom sees the London which all who live here know and love through a barely-distanced eye. We move with the characters, we live alongside them, the film brings them an immediacy and relevance which mainstream cinema rarely tackles. The plot (what little there is) contains more drama - not to mention coincidences - than real life, but this is compensated for by the film's texture, moving from warm to cold and back again, depending on the scene and its location. Nyman's score veers between irritating and deeply moving, approaching its best in the fireworks sequence. The Dogme-style technique is less annoying than in its Danish counterparts (Winterbottom doesn't seem to have so much trouble staying in focus). Odd to think this script was written by a Frenchwoman. Hey ho.