Ergens in de nacht (1948)<br /><br />Dit stuk heeft alle sombere, vervreemdende, nachtelijke elementen van de beste film noirs, en het is de beste van de hele Post-Oorlog-serie. Er zit zelfs een regisseur in, Joseph L. Mankiewicz, die bekendstaat om zijn manier om dramatische, emotionele situaties aan te pakken, met zowel tederheid als macht. En het loont allemaal de moeite. Ergens in de nacht volgt de film een man die net uit het leger komt en aan geheugenverlies lijdt, en hij komt in aanraking met een smerig misdaadverleden waarvan hij niet wist dat hij er iets mee te maken had. Het dilemma van Amerikaanse soldaten die terugkeren naar hun vaderland, dat zo veranderd is dat het wel een vreemd land lijkt, is de kern van de meeste noirs en deze film speelt die rol beter dan de meeste andere. De draai die aan het echte geheugenverlies wordt gegeven, maakt de crisis van George Taylor alleen maar grimmiger. De rol wordt met subtiliteit en enige stijfheid gespeeld door John Hodiak, ik denk omdat het de bedoeling is dat hij eeuwig in de war is door de gebeurtenissen (omdat hij zich niets herinnert) en toch zijn verwarring niet kan tonen, dus trekt hij een uitdrukkingsloos gezicht. Mankiewicz werkt dit innerlijke probleem op het scherm goed uit, hoewel hij ervoor kiest de camera op afstand te houden, alsof hij een toneelstuk aan het filmen is, niet een aanbevolen film noir-methode voor stijl, maar hij legt wel de nadruk op de psychologie, discreter.<br />Het camerawerk is ook stijf, alsof Taylor net zo in zijn geheugenverlies is vastgeroest als hijzelf. Je ziet niet veel scherpe hoeken naar boven of naar beneden, geen schuine (dutch-hoek) lijsten, kleine bewegende camera, en weinig van de gemakkelijkste camera-effecten uit de jaren veertig, extreme close-ups. Dit alles zorgt voor een droge aanblik, en ik zou er wat voor over hebben om zo'n sensationeel plot te hebben, maar dan saai. Deze cinematografie, van Norbert Brodine, geeft de toon aan voor de hele film, en ik neem aan dat het op verzoek van Mankiewicz is, en hij valt gewoon niet goed te vergelijken met andere _noirs_, met Orson Welles, of met een aantal gangsterfilms van Warner met soortgelijke schimmige onderwerpen. Misschien is het meest extreme voorbeeld hiervan de lange dialoog boven de kristallen bol, waar de camera alleen maar zit en kijkt.<br />De belichting en de sets zijn in het algemeen echter dynamisch, en het acteerwerk is over het algemeen goed. En de film heeft alle kenmerken (niet helemaal clichés) van het genre <0xE2><0x80><0x93> schurken aan de bar, een nachtclubzanger met een groot hart, een goeie vent die een kwaaie vent blijkt te zijn, en een smeris die slim en oppervlakkig is, als een schildwacht die altijd klaarstaat. De film is echt interessant en laat je niet met rust als je het raadsel wilt oplossen van wie wat deed en waarom. Je wordt er niet door overweldigd of mee om de oren geslagen, maar het is de moeite waard om je er rustig in te verdiepen.
Somewhere in the Night (1948)<br /><br />This has all the gloomy, alienating, nighttime elements of the best film noirs, and it's smack in the central Post War best of it. It even has a director, Joseph L. Mankiewicz, known for handling dramatic, emotional situations with both delicacy and power. And it all pays off. Somewhere in the Night follows a man just out of the army suffering amnesia, and he encounters a sordid past of crime he didn't know he had anything to do with. <br /><br />The dilemma of American soldiers coming home changed men, and to a home country so changed it was like a foreign country, is the crux of most noir films, and this one plays into it straighter than most. The twist of true amnesia only makes the crisis of George Taylor more stark. The role is played with subtlety, and some stiffness, by John Hodiak, I think because he is meant to be eternally confused by events (since he remembers nothing) and yet can't show his confusion, so he draws up a blank face. Mankiewicz works this inner problem out on the screen well, though choosing to keep the camera at a distance, as if filming a play sometimes, not a recommended film noir method for style, but it does emphasize the psychology more discretely.<br /><br />The camera-work is stiff, too, as if constrained as much as Taylor is in his amnesia. You won't see many sharp angles up or down, no tilted (dutch angle) frames, little moving camera, and little of the easiest of 1940s camera effects, extreme close ups. All of this makes for a dry look, and for my money, with a plot this sensational, a dull one. This cinematography, by Norbert Brodine sets the tone for the whole movie, and I assume it is at Mankiewicz's request, and it just doesn't compare well to other noirs, to Orson Welles, or to any number of Warner gangster films with similar shadowy subjects. Maybe the most extreme example of this is the long dialog over the crystal ball, where the camera just sits and watches. <br /><br />The lighting and the sets, in general, are dynamic, however, and the acting generally solid. And it has all the hallmarks (not quite clichés) of the genre--thugs at the bar, a nightclub singer with a big heart, a good guy who turns out to be a bad guy, and a cop who is clever and peripheral, like a sentry always ready. The movie is, truly, interesting, and doesn't let up as you have to figure out the puzzle of who did what and why. It won't sweep you off your feet or blow you away, but it will be worth settling quietly into.