'The Aristo-Cat' van Chuck Jones is een visueel meesterwerk dat enigszins wordt belemmerd door een zeer dunne plot. De eerste aflevering van Jones' 'The Aristo-Cat' gaat over de serie Hubie and Bertie, over twee vaak wrede en sadistische muizen die de neiging hebben het emotionele zwakke dier te belagen. 'The Aristo-Cat' reduceert de rollen van de hoofdrolspelers tot virtuele cameo's. De films van Hubie en Bertie behoren altijd tot mijn favoriete tekenfilms, maar de twee knaagdieren voegen heel weinig toe aan deze korte film en hun rollen hadden net zo goed door willekeurige muizenpersonages kunnen worden gespeeld. 'The Aristo-Cat' besteedt echter minder aandacht aan de normale conventies van een plot en richt in plaats daarvan de schijnwerpers op de enorme zenuwinzinking van Pussy de kat. Pussy, een verwende kater die zijn butler Meadows te ver drijft en er dan achter komt dat er niemand is om voor hem te zorgen, maakt gebruik van de korte tijd dat hij in de spotlights staat (hij werd verdrongen door de even nerveuze Claude Cat) om een van de grootste geestelijke inzinkingen uit de geschiedenis van de tekenfilm te krijgen. Terwijl hij door het enorme, lege huis rent en vergeefs'meadows' roept, bewegen de schrikbarend abstracte achtergronden, gevuld met hoekige vormen in levendige kleuren, zich achter hem en weerspiegelen zijn oprukkende waanzin met een ongelooflijk effect. Het is zo verrukkelijk om te zien dat de komst van Hubie en Bertie eigenlijk als een teleurstelling komt en de tekenfilm tot een voorspelbaar einde brengt (inclusief een uiterst onbevredigend einde van de deus ex machina). Gelukkig heeft 'De Aristo-Kat' zich in dit stadium al gevestigd als een must-see, en hoewel de uiteindelijke desintegratie hem belet de annalen van de echt klassieke tekenfilm binnen te dringen, staan de eerste helft van de tekenfilm naast enkele van de meest opzienbarende beelden uit de Warner-tekenfilm.
Chuck Jones's 'The Aristo-Cat' is a visual masterpiece which is slightly hampered by a very thin plot. The first of Jones's short lived Hubie and Bertie series about two frequently cruel and sadistic mice and their tendency to prey on the emotionally frail, 'The Aristo-Cat' reduces the star character's roles to virtual cameos. The Hubie and Bertie films have always been amongst my favourite cartoons but the two rodents add very little to this short and their roles could just as well have been filled by any generic mouse characters. However, 'The Aristo-Cat' pays less attention to the normal conventions of plot and instead throws the spotlight on the tremendous nervous breakdown of Pussy the cat. A spoiled feline who pushes his butler, Meadows, too far and then finds himself with no-one to look after him, Pussy makes the most of his short time in the spotlight (he was usurped by the similarly jittery Claude Cat) by having one of the all time great mental collapses in cartoon history. As he runs around the huge, empty mansion screaming "MEADOWS" in vain, the startling abstract backgrounds, filled with angular shapes of vivid colours, move around behind him reflecting his encroaching madness to incredible effect. It's so luscious to behold that the arrival of Hubie and Bertie actually comes as a disappointment and brings the cartoon to a sadly predictable conclusion (including a hugely unsatisfactory deus ex machina ending). Happily, by this stage 'The Aristo-Cat' has already established itself as a must see and, while its eventual disintegration prevents it from entering the annals of the genuinely classic, the cartoon's first half ranks alongside some of the most startling imagery of any Warner cartoon.