In 1995 was Sam Raimi bekend geworden als de regisseur van een nogal eigenzinnige en originele horrorfilm die, ondanks het feit dat hij volledig was opgenomen met verschrikkelijke acteurs, blijk gaf van een talent voor het componeren dat in lange tijd niet was vertoond. Maar hij had zichzelf ook een vrij grote zwarte balk gegeven in de vorm van een poging om 'cool' te zijn met een horrorkomedie waarin geweld geen zichtbare gevolgen heeft en iedereen praat als een afdankertje van een tienersoap. Als je Raimi's loftuitingen hoort, zou je denken dat dat het beste was wat hij in die tijd had gedaan. Jammer genoeg was het in werkelijkheid Raimi die aantoonde dat hij geen ideeën meer had die hij de zijne kon noemen, en dat hij nu zijn repertoire werd aangeleverd door de meest onoprechte geldschieters van de industrie. Ondanks een heroïsche poging om een paar jaar later terug te keren naar de stijl van het scheppen van personages met De gave, kan De Snelle Doden worden beschouwd als het moment waarop Sam Raimi, de innovatieve nieuwe stem achter De Kwade Doden of Duisterlingen, voor altijd was verdwenen. <br />Hoewel het bijna vanzelfsprekend is dat een film van Sam Raimi een mengelmoes is met meer clichés dan een filmopleiding tegenwoordig biedt, was niemand voorbereid op de manier waarop hij dat toonde in The Quick And The Dead. Ze zeggen dat als je een film samenstelt waarin de personages het verhaal zijn, je maar beter goede acteurs achter de hand kunt hebben. Helaas komt, met uitzondering van Russell Crowe, Lance Henriksen en Gene Hackman, elke acteur in deze film over als een volslagen verschrikkelijke figuur. Zelfs Lance, die inmiddels uit verschrikkelijke scripts tot grote personages was uitgegroeid, komt hier over als een volslagen non-entiteit. Daarom heb ik er geen enkele moeite mee om een deel van de schuld bij schrijver Simon Moore te leggen. Ondanks al zijn fouten weet Raimi in elk geval hoe hij een personage moet redden tijdens het montageproces. En als je de acteurs die Bishop of Lex Luthor spelen erbij betrekt, is het moeilijk om de acteurs de schuld te geven. Maar de rol van Henriksen zal door de onwetenden als de schuld op de spelers worden geschoven.<br />Helaas maakt Sharon Stone daar een makkelijke fout mee. Vanaf het moment dat ze de set op komt, maakt ze overduidelijk dat ze net iets te veel Sergio Leone-films heeft gezien en dacht: dat kan ik ook. En eerlijk is eerlijk, voor degenen die The Good, The Bad, And The Ugly of Once Upon A Time In The West nog niet hebben gezien, lijkt Stone goed werk te leveren. Maar wat het probleem nog groter maakt, is dat noch de schrijver, noch de regisseur enig idee lijkt te hebben van welke scènes ze niet zouden moeten stelen. Het laatste moment waarop de flashback van Harmonica in Once Upon A Time In The West wordt voltooid, is in zijn oorspronkelijke vorm zo'n daverend succes dat slimme regisseurs weten dat ze niet moeten proberen het na te apen, omdat het meer was dan een middel om een doel te bereiken. Het was letterlijk het laatste woord. In een flashback zien we hoe Hackman Stacy Linn Ramsower als de jonge Ellen dwingt haar vader dood te schieten. De toon van de scène is niet alleen totaal anders, maar de totale afwezigheid van een fatsoenlijke inleiding ondergraaft het drama van de hele scène.<br />Even verschrikkelijk is Leonardo DiCaprio als Fee, of The Kid, zoals hij tijdens de film wordt genoemd. DiCaprio heeft in stukken als Blood Diamond of The Departed eindelijk bewezen dat hij kan acteren, maar na The Quick And the Dead zou je bijna denken dat DiCaprio rechtstreeks uit een middelbareschooldrama is gestapt. Tijdens de hele film is The Kid niet meer dan een zeurderige snotaap die begint te janken als de dingen niet helemaal gaan zoals hij wil. Als hij aan zijn einde komt, is de scène zo plichtmatig, zo verstoken van enige betekenis, dat Hackman wel enige geloofwaardigheid verleent met zijn totaal onbewogen reacties, maar dat Stone de hele zaak met ongelooflijke overdrijving vernietigt. Het is niet helemaal de schuld van DiCaprio of zelfs Stone, want het script geeft hun op dit moment absoluut geen kans om zich te ontwikkelen. DiCaprio is er duidelijk tot over zijn oren in verwikkeld een personage te spelen dat de schrijver en regisseur kennelijk geen snars kan schelen. Het trieste is dat het, met al het gewicht dat Stone op de set meezeulde, wonderen zou hebben gedaan als ze dit probleem had onderkend en er iets aan had gedaan.<br />Dit brengt me ertoe te geloven dat anderen misschien gelijk hebben als ze zeggen dat The Quick And The Dead nog een uur film (of script) nodig had om zijn doel te bereiken. Met meer tijd en ontwikkeling in het beginstadium had de constante opeenvolging van kleine en grote personages enig effect kunnen hebben. Helaas zijn de sterfgevallen in The Quick And The Dead, op een paar uitzonderingen na, niet meer dan een opeenvolging van beelden. Misschien zou The Quick And The Uninteresting een passender titel zijn geweest. En als je bedenkt dat deze film is gemaakt door dezelfde man die ons zo'n spookachtige, griezelige sfeer gaf in _The Evil Dead_, of zo'n afgrijselijk realistische tragische held in _Darkman_, dan is _The Quick And The Dead_ zo'n bittere pil om te slikken. Niet dat we eerlijk gezegd veel meer hadden kunnen verwachten. Het westerngenre is volledig uitgekauwd, en er zou echt een ongelooflijke film voor nodig zijn om het nieuw leven in te blazen. Het soort film dat _The Quick And The Dead_ niet is.<br />_The Quick And The Dead_ is een vier uit tien film. Ik heb genoeg films gezien die nog erger waren, maar in het licht van waartoe de regisseur vroeger in staat was, heb ik er maar weinig gezien die zo ongelooflijk frustrerend waren.
In 1995, Sam Raimi had become known as the director of a rather quirky and original horror film that, in spite of being shot full frame with terrible actors, displayed a talent for composition not seen in some time. However, he had also given himself a rather large black mark in the form of an attempt to be "cool" with a horror-comedy where violence has no visible consequences, and everyone speaks like a reject from a teen soap opera. Individuals singing Raimi's praises will have you believe such was the best thing Raimi had done at the time. Unfortunately, what it really was was Raimi demonstrating that he had run out of ideas that he could call his own, and was now getting his repertoire fed to him by the most disingenuous money-men of the industry. In spite of a heroic attempt a few years later to return to the style of creating characters with The Gift, The Quick And The Dead can be labelled the moment where Sam Raimi, the innovative new voice behind The Evil Dead or Darkman, was gone forever.<br /><br />While it is all but taken as read that a Sam Raimi film will be a hamfest with more clichés than a film-making class nowadays, nobody was quite prepared for how he displayed the fact in The Quick And The Dead. They say that when you put together a film in which the characters are the story, you best have good actors behind them. Unfortunately, with the exceptions of Russell Crowe, Lance Henriksen, and Gene Hackman, every actor in this film comes off as being utterly terrible. Even Lance, who by this time had the making of great characters out of terrible scripts down to an art, comes off as a complete non-entity here. Hence, I have no hesitation at all in placing a share of the blame upon writer Simon Moore. For all of his faults, Raimi at least knows how to salvage a character in the editing process. And when your cast includes the men who played Bishop or Lex Luthor, it is hard to blame the problem on the actors. Henriksen's performance, however, will get the more ignorant placing the blame on the cast.<br /><br />Sharon Stone makes that an easy mistake to make, unfortunately. From the second she enters the town set, she makes it abundantly clear that she has seen one too many Sergio Leone films and thought "I can do that". And to be fair, for those who have not seen The Good, The Bad, And The Ugly or Once Upon A Time In The West, Stone appears to be doing a good job. Compounding the problem, however, is that neither writer nor director seem to have any idea which scenes they should not be stealing from. The final moment when Harmonica's flashback is completed in Once Upon A Time In The West is such a gob-smacker in its original form that smart directors know not to try and ape because it was more than just a means to an end. It was literally the final word. Unfortunately, Raimi tries to one-up Leone's signature scene in a flashback where Hackman forces Stacy Linn Ramsower as the young Ellen to shoot her father dead. Not only is the tone of the scene entirely off, the total absence of any proper lead-up completely undercuts the drama of the sequence.<br /><br />Equally terrible is Leonardo DiCaprio as Fee, or The Kid as he is called during the film. DiCaprio has finally proved in such pieces as Blood Diamond or The Departed that he can act, but after The Quick And The Dead, anyone could be forgiven for thinking DiCaprio came straight from a high school drama. During the entire film, The Kid is only a whiny brat who starts to bawl when things do not entirely go his way. When he meets his end, the scene is so perfunctory, so devoid of weight, that while Hackman lends some much-needed credibility with his totally unmoved reactions, Stone destroys the whole thing with some incredible overacting. It is not entirely DiCaprio's or even Stone's fault, as the script gives them absolutely no development or buildup for this moment. DiCaprio is clearly in over his head playing a character that the writer and director apparently could not give two figs about. The sad thing is that with all the weight Stone was throwing around on the set, it would have done wonders if she had recognised this problem and addressed it.<br /><br />This partly leads me to believe others may be right when they say that The Quick And The Dead needed another hour of footage (or script) in order to accomplish its goals. With more time and development in the early stages, the constant parade of characters both minor and major could have had some impact. Unfortunately, with very few exceptions, and minor ones at that, the deaths in The Quick And The Dead are merely a parade of images. Perhaps The Quick And The Uninteresting would have been a more appropriate title. And when one remembers that this film was put together by the same man who gave us such a haunting, creepy atmosphere in The Evil Dead, or such a horrifyingly real tragic hero in Darkman, it makes The Quick And The Dead such a bitter pill to swallow. Not that we honestly could have expected much more. The Western as a genre has been thoroughly tapped out, and it would take a truly incredible film to give it new life. The kind of film that The Quick And The Dead is not.<br /><br />The Quick And The Dead is a four out of ten film. I have seen plenty of films that are worse, but in light of what its director used to be capable of, I have seen very few that are so incredibly frustrating.