Deze film had de titel 'Hateful, Self-Loathing, Bitter, Ugly, Hopeless Staircase' moeten hebben. Vergis je niet <0xE2><0x80><0x93> deze film stuurt het publiek de duidelijke boodschap dat homoseksuelen een ellendig leven leiden. Het is 1 uur en 49 minuten van gehakketak, gekibbel, gesnauw en vernedering. Godzijdank werd deze film gebombardeerd toen hij werd uitgebracht; wie weet hoeveel homoseksuele mannen anders zelfmoord zouden hebben gepleegd of voor altijd in de kast zouden zijn gebleven nadat ze hem hadden gezien? Dat gezegd zijnde, is de film een belangrijke tijdcapsule die de heteroseksuele houding ten opzichte van homo's in de jaren zestig weergeeft en een herinnering aan hoe ver de beelden van homo's op het scherm in de afgelopen 38 jaar zijn gevorderd.<br />Rex Harrison en Richard Burton spelen respectievelijk Charles en Harry, die een langdurige verhouding met elkaar hebben. Charles doet mascara en'mannelijke cosmetica' op voordat hij zich naar buiten waagt. Hij is een narcistische hielenlikker die's avonds uitgaat om te drinken en soms trucjes meeneemt om voor Harry te pronken. Harry is de lankmoedige partner die onlangs aan alopecia is bezweken en zijn kale hoofd niet ingepakt wil hebben, zelfs niet als hij een bad neemt. Harry verdraagt Charles' verbale scheldpartijen en escapades, maakt plichtsgetrouw de flat schoon, maakt Charles' maaltijden klaar en zorgt voor zijn eigen bedlegerige moeder die bij hen beiden inwoont (de scènes tussen Burton en Cathleen Nesbitt als de moeder zijn bijzonder onsmakelijk). Charles helpt in de winkel, maar brengt het grootste deel van zijn tijd door met klagen over zijn mislukte poging een acteercarrière op te bouwen. Charles' dochter uit zijn huwelijk met een vrouw komt op bezoek en Charles maakt zich zorgen over de manier waarop hij Harry's aanwezigheid moet verklaren. Daar komt nog bij dat Charles een dagvaarding heeft gekregen om voor de rechtbank te verschijnen wegens een incident waarbij hij zich heeft laten schminken en een optreden in een plaatselijke pub heeft gegeven. Bij de gedachte dat hij die hele smerige toestand moet uitleggen en als homoseksueel moet worden 'uitgedaagd', haalt Charles uit naar Harry, of hij zit onbeheerst te snikken over wat hij als het einde van zijn wereld beschouwt. Het is duidelijk dat Charles en Harry een hekel aan elkaar hebben nadat ze zo lang samen zijn geweest, maar ze kunnen zich onmogelijk een leven zonder elkaar voorstellen. Charles heeft Harry nodig om hem op zijn wenken te bedienen en hem te troosten als hij instort; Harry moet het gevoel hebben dat hij nodig is, en Charles is de enige die voor hem in aanmerking komt. De uitwisselingen tussen Harry en Charles zijn verachtelijk, hatelijk en neerbuigend. Op een gegeven moment nemen ze hun toevlucht tot fysiek geweld. Slechts één keer, wanneer Charles bang is dat Harry dood is, komt er iets van menselijkheid naar boven. Verder is het een geheel mannelijke versie van 'Who's Afraid of Virginia Woolf', met Rex Harrison in de rol van Elizabeth Taylor.<br />Harrison De hoofdpersoon deelt dezelfde naam als de scenarist van de film, Charles Dyer, die ook het toneelstuk heeft geschreven waarop de film is gebaseerd. Ik weet niet of Dyer hetero of homo is, maar hij is homofoob en doet geen enkele poging dat te verbergen. Directeur Stanley Donen, die bekendstaat om klassiekers als 'Singing in the Rain', ontneemt de film elke schijn van warmte of hoop. Zelfs de decors zijn koud en somber en deprimerend <0xE2><0x80><0x93> het grootste deel van de film speelt zich af in het vervallen, krappe appartement van Harry en Charles.<br />Harrison en Burton zijn verbazingwekkend effectief als sparringpartners. Hoewel ze samen geen vonken produceren, brengen ze in elkaar de fysieke en spirituele wanhoop tot leven die de personages in zich dragen. Het is een film zonder enig gevoel van trots of waardigheid. Het is een trieste terugblik op de manier waarop homo's ooit werden bekeken, maar hij krijgt twee sterren omdat het in elk geval een ontnuchterende les in homogeschiedenis is.
This movie should have been entitled "Hateful, Self-Loathing, Bitter, Ugly, Hopeless Staircase." Make no mistake about it - this movie sends a clear message to audiences that homosexuals live miserable lives. It's 1 hour and 49 minutes of mincing, bickering, sniping, and degradation. Thank God this film bombed when it was released; otherwise, who knows how many gay men would have committed suicide or stayed forever in the closet after seeing it? That said, the film is an important time capsule reflecting heterosexual attitudes toward gays during the 1960s and a reminder of just how far images of gays on screen have progressed in the last 38 years.<br /><br />Rex Harrison and Richard Burton play long-term lovers Charles and Harry, respectively. Charles dons mascara and "male cosmetics" before venturing outside. He's a narcissistic heel who goes out drinking nightly and sometimes brings home tricks to flaunt in front of Harry. Harry is the long-suffering partner who's recently been afflicted with alopecia and can't bear to leave his bald head unwrapped, even when he's taking a bath. Harry endures Charles' verbal abuse and philandering, dutifully cleaning the flat, fixing Charles' meals, and tending to his own bedridden mother who lives with with them both (the scenes between Burton and Cathleen Nesbitt as the mother are particularly distasteful).<br /><br />Harry owns and works in the "Chez Harry" barbershop below the men's flat. Charles helps out at the shop, but spends most of his time lamenting his failed attempt at an acting career. Charles' daughter from his marriage to a woman is coming to visit, and Charles is worried about how he'll explain Harry's presence. On top of that, Charles has been served with a notice to appear in court for an incident involving cross dressing and putting on a performance in a local pub. The thought of having to explain the whole ugly mess and being "outed" as homosexual has Charles either lashing out bitterly at Harry or sobbing uncontrollably over what he sees as the end of his world.<br /><br />Charles and Harry clearly detest one another after being together for so long, yet they can't possibly envision their lives without each other. Charles needs Harry to wait on him hand and foot and to comfort him when he breaks down; Harry needs to feel needed, and Charles is the only person who can fit the bill for him. The exchanges between Harry and Charles are vile, bitchy, and condescending. At one point, they resort to physical violence. Only once, when Charles fears that Harry is dead, does any sort of humanity come through. Otherwise, it's like an all-male version of "Who's Afraid of Virginia Woolf," with Rex Harrison in the Elizabeth Taylor role.<br /><br />Harrison's character shares the same name as the film's screenwriter, Charles Dyer, who also penned the stage play upon which the movie is based. I don't know if Dyer is straight or gay, but he's homophobic and makes no attempt to disguise it. Director Stanley Donen, known for classics like "Singing in the Rain," drains any semblance of warmth or hope from the film. Even the staging is cold and dreary and depressing - most of the film takes place in Harry and Charles' run-down, cramped apartment.<br /><br />Harrison and Burton are surprisingly effective as the sparring partners. Though they generate no sparks together, they bring out in each other the physical and spiritual despair the characters are living.<br /><br />"Staircase" is a film lacking any sense of pride or dignity. It's a sad look back at how homosexuals were once regarded, but it gets two stars for at least being a sobering gay history lesson.