Ik vertel de plot meestal niet als ik een film recenseer, maar de verhaallijn van 'Pacific Heights' is zo bespottelijk dat je de film niet kunt bespreken zonder de absurditeiten ervan in overweging te nemen. De hoofdpersonen zijn een jong stel dat een krakerswoning koopt, wat slecht nieuws is omdat ze het souterrain dat hij bewoont moeten huren om hun eigen hypotheek te kunnen betalen. Bovendien is de man een beetje eng, en al snel lijkt het erop dat hij niet alleen van plan is de huur gratis te betalen, maar ook zijn huisbazen te provoceren tot wettelijk toegestane acties tegen hem, en misschien zelfs wel tot het in bezit krijgen van hun hele huis. Zoals in alle films van dit soort is de schurk in staat de helden te vernietigen.' Het leven van de huurders is afhankelijk van zijn bijna bovennatuurlijke vermogen om hun gedrag te voorspellen, en van zijn bereidheid om pijn te verdragen om zijn doel te bereiken; de uitvoering van de film is niet subtiel en elke ontwikkeling van de plot is zwaar gemarkeerd; maar tot op dit moment blijft het een routinematige, maar bruikbare thriller. Dan gaat het echt mis. De huurder verdwijnt uiteindelijk, maar niet voordat hij alle leidingen en fittingen heeft gestolen (waarom hij dat doet en waarom hij, als hij dat van plan was geweest, de moeite had genomen om alle mogelijke rechtszaken op te zetten die hij hierbij in de steek laat, krijgt niemand ooit te horen). De politie accepteert uiteindelijk dat hij een boef is, maar denkt dat ze hem op geen enkele manier kunnen pakken. Dus de heldin gaat onmiddellijk zelf achter hem aan, haar enige aanknopingspunt helpt haar stom genoeg zonder dat ze het wil, en ze weet hem binnen 24 uur op te sporen. In het echte leven zou ze nu de politie bellen; in Hollywood zou ze hem misschien vermoorden. In deze film besluit ze in plaats daarvan een schoolmeisjesgrap met hem uit te halen (dat is nog eens slim doen met een psychopaat!) en het hoeft geen betoog dat hij terugkomt voor een lachwekkend gewelddadige confrontatie (gevochten met D.I.Y.-apparatuur) die eindigt als hij toevallig op een paar handig wachtende ijzeren pinnen valt. Zulke onzin uitkramen is een compliment. Wat de cast betreft: Michael Keaton is als de huurder raadselachtig en dreigend, maar Matthew Modine en Melanie Griffith zijn (volgens mij onbedoeld) vooral irritant als het stel dat hij tot zijn slachtoffers wil maken. En wat regisseur John Schlesinger betreft: die heeft een aantal interessante films gemaakt, maar tjonge, is dit er niet een van?
I don't usually give away the plot when reviewing movies, but the storyline of 'Pacific Heights' is so ludicrous that one cannot discuss the film properly without considering its absurdities. Its lead characters are a young couple who acquire a squatter, bad news because they need to rent the basement he is occupying in order to pay their own mortgage. Moreover, the guy is a bit creepy, and soon it appears his aim is not just to live rent free but also to provoke his landlords into legally punishable actions against him, and maybe even to con his way to gaining possession of their entire house. As in all movies of this sort, the villain's ability to destroy the heroes' lives is dependent on his almost supernatural ability to predict their behaviour, and his willingness to endure pain to achieve his goals; the film's execution is unsubtle and the every plot development is heavily signposted; but up to this point, it still holds up as a routine but serviceable thriller. Then things get really bad. The tenant finally vanishes, but not before stealing all the fixtures and fittings (why he does so, and why, if he'd planned to do this, had he bothered to set up all the potential lawsuits he hereby abandons, no-one ever explains). The police finally accept he is crook, but believe they have no way of catching him. So the female hero immediately chases after him herself, her only lead stupidly helps her without meaning to, and she successfully tracks him down within 24 hours. In real life, she would now phone the cops; in Hollywood, she might kill him. In this film, she chooses instead to play a schoolgirl prank on him (now there's a smart thing to do to a psychopath!), and needless to say, he comes back for a laughably violent showdown (fought with D.I.Y. equipment) which ends when he happens to falls onto some conveniently waiting iron spikes. To call such nonsense drivel is to pay it a compliment.<br /><br />As for the cast, Michael Keaton is enigmatically menacing as the tenant, but Matthew Modine and Melanie Griffith are largely (I think unintentionally) irritating as the couple he targets as his victims. As for director John Schlesinger, he has made a number of interesting movies; but boy, is this not one of them.