Die zin is niet altijd een oxymoron, maar meestal wel. Een mooi Brits drama over een politieman uit een kuststadje, Foyle, die tegen de achtergrond van het begin van de Tweede Wereldoorlog de strijd aanbindt met de gewone, ordinaire wet en orde. Uitstekend, uitstekend, uitstekend werk op alle fronten. Michael Kitchen speelt de broeierige, intense rol heel goed. De extreme close-ups van de koele blauwe ogen en zijn ongeëmotioneerde, maar zeer scherpe oneliners zorgen voor een uiterst doeltreffend en sympathiek verhaal. Zoals alle goede tv-series heeft ook Foyle een fantastische bijrollen. Maar ik denk dat de werkelijke eer naar de schrijver van een paar zeer fantasierijke, niet-vermoeiende verhalen gaat. De Oorlog onthoudt het publiek een paar, zo niet de meeste, noodzakelijke hulpmiddelen om de misdaad op te lossen, en dat is geen verrassing. En net als alle goede en slechte series mist het algemene thema subtiliteit en is het te duidelijk een herhaling. Foyle moet elke week een misdaad oplossen die gewoonlijk moord is, en die op de een of andere manier met de oorlogsinspanning te maken heeft, heel cool idee. Maar meestal gaat het ook om de aristocratie of het leger of allebei, en de uiteindelijke schuldige is meestal de aristocratie. Nauwelijks een uniek verschijnsel in de moderne amusementswereld, en deze pose is in de meeste programma's voor kijkers duidelijk te zien, _c'est la vie_, denk ik. Foyle heeft het zo goed gedaan dat zelfs ik de communistische kletskoek door de vingers kan zien en het sterk kan aanbevelen aan vermoeide kijkers die genoeg hebben van de gebruikelijke onzin die ons hier in Amerika wordt voorgeschoteld.
That phrase isn't always an oxymoron, just usually. A fine British drama about a seaside town policeman Foyle, who against the backdrop of early WW2, is left behind to fight plain vanilla law and order. Excellent, excellent excellent accomplishment on all fronts. Michael Kitchen does the brooding intensity bit quite well. The extreme close ups of the cool-blue eyes, and his unemotional but very sharp one-liners make for both an extremely effective and likable pro-tag. Like all good TV series, Foyle too has a marvelous supporting cast. But i think the true credit here has to go the writing for some very imaginative non-tiring stories. Like all of these modern quasi whodunits however, Foyle's War withholds from the audience some if not most of the requisite tools needed to solve the crime, no surprise there. And like all series good and bad, the general theme lacks subtlety and is too clearly repetitive. Foyle every week has a crime usually murder to solve, that is somehow entangled in the war effort, very cool idea. But, it also usually involves either the aristocracy or military or both, as the ultimate culprit. Hardly a unique phenomenon in modern entertainment, this posturing is evident in most outlets for viewers, c'est la vie I suppose. Foyle is so well done, that even I can overlook the commie claptrap and strongly recommend it to weary viewers tired of the usual rubbish we are force fed here in America. Foyle is most certainly a cut above most.