Ik heb het grootste deel van de serie op video opgenomen toen die zo'n twintig jaar geleden op WNET werd uitgezonden, en ik blijf proberen het een leuk programma te vinden. Maar zelfs voor deze enthousiaste tv-kijker die dat tijdperk heeft meegemaakt en die gefascineerd is door culturele antropologie, is het programma nauwelijks interessant te noemen.<br />Het probleem is dat het, op een paar afleveringen na (episode 2 en misschien die met Lance in Parijs) saai en traag is. Wat het in 1973 zo schokkend maakte <0xE2><0x80><0x93> het vreemde feit dat je in het dagelijks leven van iemand anders kunt kijken <0xE2><0x80><0x93> is nu overschaduwd door een stortvloed van praatprogramma's die alles vertellen en zogenaamde'realiteitsprogramma's'. In tegenstelling tot de oorspronkelijke voyeuristische schokwaarde is tien van de twaalf uur pure verveling (hoewel ik me kan voorstellen dat er uit de beelden een gevatte documentaire van honderd minuten kan worden gedistilleerd).
I videotaped most of the series when it reran on WNET some 20 years ago, and I keep trying to like it. But even to this avid TV viewer who lived through that era and is fascinated by cultural anthropology, the show is largely unwatchable.<br /><br />The problem is that except for a couple of episodes (episode 2 and maybe the one with Lance in Paris), it's dull and slow. What made it shocking in 1973 -- the strangeness of being able to peek into someone else's day-to-day life -- has now been eclipsed by a torrent of tell-all talk shows and contrived "reality shows." Without the show's original voyeuristic shock value, ten of the twelve hours are unadulterated tedium (though I imagine a nifty 100-minute documentary could be culled from the footage).