MASTER PLAN: haal de plannen voor de dodelijke straling van een ontvoerde wetenschapper. Alweer een van de vele James Bond-verfilmingen in de swingende jaren zestig, die mijn nieuwsgierigheid prikkelden vanwege de rol van Gordon Scott als superagent <0xE2><0x80><0x93> dit is Bart Fargo! Ik kende Scott voornamelijk van zijn Tarzan-afleveringen van een paar jaar eerder, waarvan sommige heel goed waren; natuurlijk is hij ook bekend om zijn rollen in Italiaanse spierbundels, waarin hij mythische helden speelt die Goliath of Maciste heten. Dus hij heeft er geen moeite mee om het fysieke aspect van het held-zijn uit te beelden <0xE2><0x80><0x93> je kunt zonder moeite geloven dat hij een paar trawanten in elkaar kan slaan. In feite komt het grootste deel van de amusementswaarde hier voort uit een wrange gevoeligheid die zich ontwikkelt tegen de tijd dat Scott zijn 4e of 5e schurk aftuigt (Fargo is tijdens de film het doelwit van verschillende moordenaars). Tegen die 4e keer doet Fargo nauwelijks meer zijn best <0xE2><0x80><0x93> hij tikt gewoon een deur in de schurk en begint hem dan als een natte noedel te bewerken. Ik dacht: dit gebeurt er als Goliath een pak aantrekt en zich voordoet als geheim agent. Dit was een van Scotts laatste belangrijke rollen na een carrière van meer dan tien jaar, en eigenlijk is het jammer dat hij niet meer van dit soort rollen heeft gekregen om de formule te verbeteren. <br />De plot begint met de ontvoering van een wetenschapper <0xE2><0x80><0x93> veel geweervuur en's nachts rijden d'r auto's rond. Fargo wordt pas na ruim twintig minuten geïntroduceerd en wordt uit z'n schoonheidsslaapje gewekt door een stel meiden. Hij heeft de inmiddels vertrouwde snedige opmerking bij de versie van M en Ms. Moneypenny in deze film <0xE2><0x80><0x93> het is een flagrante afgeleide. Het probleem met Italiaanse films als deze (zoals 'OK Connery' oftewel 'Operatie Dubbel 007') is de nabootsing; de stem van de acteurs vertroebelt de spraakpatronen en je raadt niet hoe Scott d'r in werkelijkheid aan toe was. De gesproken dialoog zelf is verschrikkelijk grof: een vrouw schildert een zelfportret en Fargo klimt door het dak van d'r appartement naar binnen. 'Als ik het je vertel, laat de baas me vermoorden,' antwoordt de man, 'probeer het alsjeblieft te begrijpen!' Dan zwijgt Fargo even en gromt: 'Luister, als je het me niet vertelt, kom je echt in de problemen.' Wat is dat voor dreigement van Fargo? De man nog meer vermoorden? Ten slotte, de FX... o, o. Fargo wordt op een gegeven moment van de weg gedrukt in zijn rode Europese sportwagen, die van een klif in zee valt; alleen is het duidelijk een klein modelautootje dat in een vijver valt. Ik zeg tegen het publiek: hé, dit is wat je krijgt; als het je niet bevalt, sleep je ons maar voor de rechter.
MASTER PLAN: get the death ray plans from a kidnapped scientist. Yet another in a long line of European James Bond knock offs during the swinging sixties, this piqued my curiosity due to the casting of Gordon Scott as the super agent - meet Bart Fargo! I was mostly familiar with Scott for his Tarzan portrayals of several years earlier, some of which were quite good; of course, he is also well known for his roles in Italian musclemen epics, playing mythical heroes named Goliath or Maciste. So, he has no problem depicting the physical aspect of being a hero - you have no trouble believing he can beat up a couple of henchmen. In fact, most of the entertainment value here stems from a wry sensibility developing by the time Scott is thrashing his 4th or 5th thug (Fargo is the target of several killers during the movie). By that 4th time, Fargo is barely trying - he merely taps a door into the bad guy and then starts slapping him around like a wet noodle. I thought, this is what happens when Goliath puts on a suit and pretends to be a secret agent. This was one of Scott's last leading roles after a career of over a decade and it's actually a shame he didn't get to do more of these, improving on the formula.<br /><br />The plot begins with the kidnapping of a scientist - much gunplay and cars moving in the night. Fargo isn't introduced until a good 20 minutes in, awoken from his beauty sleep by a couple of babes. He has the now-familiar repartee with this film's version of M and Ms. Moneypenny - it's blatantly derivative. The problem with Italian pics such as these (such as "OK Connery" aka "Operation Double 007") is the dubbing; the voice actors obfuscate the speech patterns and you're guessing what Scott's performance was really like. The spoken dialog itself is terribly crude: a woman is painting some self-portrait and Fargo climbs into her apartment thru the roof; 'What's the matter?' she says. 'Haven't you ever seen an artist's studio?' This passes for sophisticated spy seduction talk here. Later, Fargo interrogates one of his attackers. 'Awright, talk!' Fargo demands, pointing his silencer. 'If I tell ya, the boss'll have me killed,' the guy answers, 'please try to understand!' Then, Fargo pauses and growls 'Listen, you tell me or you're gonna be in REAL trouble.' What's Fargo's threat? Kill the guy even more? Finally, the FX - oh, oh. Fargo is forced off the road at one point in his red European sportscar, falling off a cliff into the sea; only, it's obviously a tiny model car falling into a pond. I laughed out loud yet, at the same time, admired the filmmakers' audacity. They're telling the audience, hey, this is what you get; you don't like it, sue us. Hero:5 Villains:3 Femme Fatales:3 Henchmen:3 Fights:4 Stunts/Chases:4 Gadgets:3 Auto:4 Locations:4 Pace:4 overall:4-