Dit is, zoals ik al zei, een heel originele film. Het is een aflevering, maar niet in Boccaccio-stijl, verhaal na verhaal, de verhalen ontwikkelen zich uit elkaar en er komen steeds nieuwe personages in voor. Er zijn minstens drie redenen om van deze film te houden: de rol van de regisseur als de psychopathische kaartjesverzamelaar; het korte fragment waarin muzikale onverschilligheid wordt getoond tussen Nederlandse bouwvakkers en Indiase immigranten, en de tijdloze opeenvolging die een heel vreemde seksuele geaardheid van een ontwerper verraadt. Deze scène deed me erg denken aan het anarchisme van Bunuel, zie je, ik heb zijn naam er niet bij gezet om pretentieus over te komen. Het lukt de film af en toe heel grappig te zijn, maar sommige scènes geven je een vieze smaak in je mond, zonder dat ze op enig moment sentimenteel of zielig zijn. Ik heb deze film nu drie keer gezien, en niet alleen omdat ik nogal slechte ervaringen heb met kaartjesverkopers en buschauffeurs. Als je de kans krijgt om hem te zien <0xE2><0x80><0x93> mis hem niet.
This is, as another comment already stated, a truly original movie. It's an episode movie, but not Boccaccio-style, tale by tale, the tales are developing from each other, and some characters keep reappearing. There are at least three reasons to love this movie: The performance of the director himself as the psychopathic ticket collector; the short segment showing musical indifferencies between dutch construction workers and Indian immigrants, and the timeless sequence that just hints at a very weird sexual orientation of a designer. This scene reminded me a lot of Bunuel's anarchism, see, i didn't just include his name above to be pretentious. The movie manages to be very funny at times, but some scenes do leave a bad taste in your mouth, without being sentimental or pathetic at any time. I've seen this movie three times now, and not just because i had some pretty bad experiences with ticket collectors and bus drivers too. If you get the chance to see it- Don't miss it.