Het kijken naar 'The Dying Gaul' deed me denken aan het kijken naar 'The New Age' (Michael Tolkin, 1994). Beide films hebben dezelfde vaardigheid in 'false grip', waardoor de kijker zich bij de actie blijft houden, terwijl je tegelijkertijd het gevoel krijgt dat de hele zaak een valse betekenis heeft. Misschien is dat de sleutel, verwijzend naar de wortel van de giftige plant die gevonden wordt in de chique, ultraplatte tuin van het landhuis aan de kust van Malibu, die op de lange duur (de plunderaars beginnen hier) aan het eind van de film een deus ex machina is. Als het einde aanbreekt, dacht ik natuurlijk, dat kan niet anders, wat kan er anders gebeurd zijn dat deze slome duikelaar tot een conclusie is gekomen. Het script is een mengelmoes van Boeddha/Werner Erhard-filosofische zelfhulp en wordt af en toe een beetje om de oren geslagen.<br />Na dit alles te hebben gezegd, heb ik van veel aspecten van 'The Dying Gaul' genoten, niet in de laatste plaats van de optredens van Patricia Clarkson en Peter Sarsgaard. Maar net als Judy Davis en Peter Weller in 'The New Age' kunnen al hun geweldige reacties op de woorden de vage kwaliteit van het hele project niet verzachten. Wat heeft het voor zin? Is het weer een homofilm, die zwartgallig wraak neemt op de gesloten biseksuele echtparen die overal in het landschap te vinden zijn, of is Robert Sandrich (de scenarist) gewoon weer een seriemoordenaar...? Wie zal het zeggen. Het is deze geheimzinnigheid die een aantal van mijn vrienden intrigeerde en waar ze urenlang over spraken zonder tot een conclusie te komen. Een van mijn filmfanaten vertelde op een door wijn ingegeven manier hoe het was gegaan met de werkelijkheid van cyberspace en allerlei flauwekul over samensmelting van karma in chatrooms of iets dergelijks, wat al in het begin van de film door de personage van Sarsgaard werd geopperd. Daarna ging het gesprek over op andere theorieën over waar deze film over ging. Als dat in een gesprek over een film gebeurt, word ik onmiddellijk achterdochtig over de fundamentele integriteit ervan. Met andere woorden, het is zo'n beetje een stapel koeienvlaaien. Alleen een echt geweldige regisseur kan zulke cinematografische raadsels oplossen; ik denk aan Peter Weirs meesterwerk 'Picnic of Hanging Rock'.<br />Er is denken en er is denken. 'The Dying Gaul' roept het minste van de twee op, wat uiteindelijk neerkomt op cinematografische wollige bespiegelingen, ongeveer zoals deze opmerking aan het worden is, dus ik zal niet veel langer doorgaan.<br />In wezen denk ik dat deze film een vrouwenvergeldingsfilm is die vreselijk uit de hand loopt. Maar aangezien alle hoofdpersonen tamelijk laakbaar zijn, heeft hij helemaal geen emotionele impact gehad, hij ging min of meer "pfft" aan het eind, toen ik denk dat ik kapotgemaakt moest worden of zoiets. Of misschien was dit een deel van de zwarte humor die ik niet begreep. Maar ik zie niet veel grappigs in de dood van kinderen. Als 'The Dying Gaul' iemands idee van 'Zwarte Humor' is, dan heb ik beslist te lang geleefd.<br />Dit is een bittere, wrede, akelige film die verbazing wekt maar weinig vervolginteresse, in elk geval voor mij. Maar de moeite waard om naar te kijken voor de optredens van Clarkson en Sargaard en de interessante score van Steve Reich.
Watching 'The Dying Gaul' reminded me of watching 'The New Age' (Michael Tolkin, 1994). Both share the same facility for 'false grip' that keeps the viewer attending to the action while at the same time mentally numbing one into a false sense that there is any meaning to the whole thing. Perhaps that is the key, referring to the root of the poisonous plant found in the chic ultra-fab Malibu seaside manse's garden which, in the long run (spoilers begin here) acts as a deus ex machina at the end the movie. When the end does arrive I thought, of course, it had to be, what else could possibly have happened to bring this lolloping turkey to a conclusion. The script is a mish-mash of Buddha/Werner Erhard philosophical self-help and becomes a bit eye-rolling at times.<br /><br />Having said all that, I enjoyed many aspects of 'The Dying Gaul', not least of which were the performances of Patricia Clarkson and Peter Sarsgaard. But, like Judy Davis and Peter Weller in 'The New Age', all their great gifts of reaction to the words cannot mitigate the nebulous quality of the entire project. What IS the point? Is it another Gay Rage film, taking dark-humored revenge on the closeted bi-sexual married couples that abound across the landscape, or is Robert Sandrich (the screenwriter) just another serial killer....? Who knows. It is this mysteriousness that several of my friends were intrigued by and spent many hours discussing and reaching no conclusions. One of my film buff chums went way out on a wine-driven limb about how it was about the Reality of Cyberspace and all kinds of flapdoodle about melding karmas in chat rooms or some such stuff that is posited by the Sarsgaard character early in the film. Then the conversation veered off into other theories as to what this movie was about. When THAT happens in a conversation about a film I become immediately suspicious of its basic integrity. In other words, it is pretty much a pile of cow pats. Only a really great director can pull off such cinematic enigmas; I'm thinking of Peter Weir's masterpiece 'Picnic of Hanging Rock'.<br /><br />There is thinking and there is Thinking. 'The Dying Gaul' calls up the lesser of the two, amounting in the end to cinematic wool-gathering, rather like this comment is becoming, so I won't continue much longer.<br /><br />Basically I think this movie is a woman's revenge movie that backfires dreadfully. But as all the main characters are fairly reprehensible it had no emotional impact at all, it sort of went "phut" at the end when I think I was supposed to be devasted or something. Or perhaps this was part of the black humor bit that I didn't get. But I don't see much funniness in the deaths of children. If 'The Dying Gaul' is someone's idea of 'Black Humor' then I have definitely lived too long. <br /><br />This is a bitter, cruel, nasty movie that provokes puzzlement but little follow-up interest, at least for me. But worth viewing for Clarkson and Sargaard's performances and Steve Reich's interesting score.