Bernard Frédéric (Beno de Poelvoorde) wijdde zijn leven aan zijn grootste icoon Claude Fran Fran<0xC3><0xA7>ois, misschien wel de beroemdste hedendaagse Franse zanger in de jaren zeventig. Om zijn passie en bewondering voor hem volledig tot leven te brengen, organiseerde hij provinciale tournees, waarbij hij met vrouwelijke dansers de populairste liedjes van 'Cloclo' zong, geflankeerd door zijn compagnon Couscous, die de eerste delen van zijn shows voor zijn rekening nam, verkleed als Michel Polnareffs dubbelganger. Maar vandaag, gestimuleerd door zijn vrouw Véro (Julie Depardieu) die hem dwong te kiezen tussen haar en zijn god, werd zijn eens zo opwindende leven in een saaie sleur gestort. Hij werkt bij een bank en woont in een bescheiden huis in een buitenwijk, tot op een dag zijn vroegere vriend hem weer opzoekt om hem aan te moedigen naar een tv-show te gaan over een dubbelganger van een beroemdheid. Frédéric kan de verleiding niet weerstaan, gekleed als Claude Fran<0xC3><0xA7>ois. Maar hij moet de belofte die hij aan Véro heeft gedaan, tarten, die dit zou kunnen opvatten als de laatste druppel voor de toekomst van haar relatie met haar veranderlijke man...<br />Wat valt er te zeggen over een film die een opvallende publiciteitscampagne heeft gehad en die in feite overal in Frankrijk een grote naam heeft gekregen? Nou, visueel gezien is het een aantrekkelijke film. De regisseur Yann Moix koos voor een tamelijk kitscherige film met vaak opzichtige kleuren om het aura van de Claude Fran Fran<0xC3><0xA7>ois-manie in de jaren zeventig te herscheppen. Een manie die in Frédérics geest en in zijn meedogenloze training om deze belangrijke tv-serie over dubbele beroemdheden te maken, nog steeds levendig is. Een grillige regie met splitscreens die authentieke beelden uit de jaren zeventig bevatten en een epileptische montage versterken dit grillige menu. Eén woord over de laatste scène: Moix tapt geen uitpuilende beelden af om de kijker sprakeloos te maken over de aangrijpende sfeer die het tafereel uitstraalt en je vergeet de formulering.<br />Dan schijnt het scenario bezadigd geschreven te zijn. Het is waar dat de schrijvers van de scenario's, onder wie Olivier Dazat, een uiterst gedetailleerd schema volgen om Frédérics pogingen om het tv-programma te bereiken te beschrijven, en dat schijnt voor hem het allerbelangrijkste te zijn. Maar er staat meer op papier en op het scherm dan op het eerste gezicht lijkt. Dit scenario heeft zijn momenten en die zijn er heel wat, zoals wanneer het gaat om Frédérics schijnbaar eenvoudige maar complexe persoonlijkheid. Maar als zijn hartstocht voor Claude Fran<0xC3><0xA7>ois de overhand krijgt en hij vastbesloten is zijn vrouwelijke dansgroep te hervormen, wordt zijn houding tegenover zijn omgeving hatelijk, onhebbelijk, op de rand van het onaanvaardbare als hij zijn vrouwelijke dansers uitzoekt en haar dan vragen stelt (hij heeft alle antwoorden) over zijn getuige, zijn god. Maar hij laat zich vooral leiden door zijn vroegere reisgenoot, Couscous, die door Véro als onfatsoenlijk wordt beschouwd. In zekere zin is de dubbelganger van die halfgare Polnareff zijn kwade genius, omdat hij indirect Frédérics dansgroep in gevaar brengt om hem zijn vroegere favoriete bezigheden te laten hervatten. Het is des te ernstiger omdat Véro zeer op haar man gesteld is. Speelt zijn verbeelding hem parten? Is de scène waarin hij door Claude Fran<0xC3><0xA7>ois wordt opgebeld een droom of een hallucinatie? De schrijvers van het script hebben dus een samenhangend scenario geschreven dat ons allen aangaat, in elk geval degenen die helden in elk domein van het leven hebben. In welke mate kunnen wij ons volledig identificeren met een beroemdheid voor wie wij ontzag hebben? Zou het ons van de werkelijkheid kunnen afsnijden? Loopt men niet het risico van een gespleten persoonlijkheid?<br />'Podium' was in wezen een roman die Moix zelf had geschreven voor Beno nan Poelvoorde, om hem over te halen het op het witte doek te brengen en erin te spelen. Het wierp vruchten af. est Arrivé Près De Chez Vous' (1992) draagt een belangrijk deel van de film op zijn schouders en zijn inbreng, zowel in de film als in zijn rol, is zichtbaar. Zijn charisma, de liedjes van Fran<0xC3><0xA7>ois die hij van harte zingt, de choreografie die hij met veel zorg repeteert. Maar de rest van de cast wordt niet opgeofferd. Julie Depardieu (de dochter van Gérard) speelt haar rol met gereserveerdheid en zelfbeheersing en weet handig de nadelen van haar rol te omzeilen. Jean-Paul Rouve, zijn tegenspeler, houdt een deel van het mysterie voor Frédérics sidekick en Polnareffs dubbelganger verborgen.<br />Op het eerste gezicht ruikt het verhaal van 'Podium' naar opgewarmd vlees, maar de auteurs hadden het lef om het af te koelen om de kijker beter te kunnen vermaken en essentiële vragen over zijn smaak en voorkeuren op te roepen. Dit rare filmpje zou de fans van Poelvoorde en van 'Cloclo' moeten aanspreken. En Franse kijkers, zodra de film afgelopen is, bereid je voor op het neuriën van zijn wijsjes. Allemaal tegelijk nu: 'Alexandrie, Alexandra', 'Des Magnolias Par Centaines!' etc.
Bernard Frédéric (Benoît Poelvoorde) devoted his life to his biggest icon Claude François, perhaps the most famous mainstream French singer in the seventies. To fully live his passion and his admiration for him, he organized provincial tours in which he sang with female dancers "Cloclo"'s most popular songs, flanked by his associate Couscous who assured the first parts of his shows, dressed as Michel Polnareff's double. But today, galvanized by his wife Véro (Julie Depardieu) who forced him to choose between her or his god, his once exciting life got bogged down in a humdrum one. An employee in a bank, he also lives in a modest suburban house until one day, his former chum approaches him again to prompt him to attend a TV show about celebrity doubles. Frédéric can't withstand to the desire to attend it, dressed as Claude François. But he would have to defy the promise he made to Véro who might see this as the last straw about the future of her relationship with her mercurial man...<br /><br />What can be said about a film which enjoyed a conspicuous publicity campaign and made it a household name virtually everywhere in France? Well, visually, it's an appealing film. The director Yann Moix retorted to a quite kitsch cinematography with often gaudy colors to recreate the aura of the Claude François mania in the seventies. A mania which is still vivacious today in Frédéric's mind and in his relentless training to be on this vital TV show about double celebrities. A quirky directing with split-screens which includes authentic footage dating from the seventies and an epileptic editing consolidates this whimsical menu. One word about the last sequence: Moix doesn't tap overflowing effects to leave the viewer speechless about the harrowing vibe the scene conveys and one forgets its formulaic character.<br /><br />Then, the scenario seems to have been sedately written. It's true that the scriptwriters including Olivier Dazat follow an ultra-mapped scheme to tell Frédéric's efforts to reach the TV show which seems to be the most crucial thing on earth for him. However, there's more on the paper and to the picture than meets the eye. This scenario has its moments and they are numerous like when it comes to showcase and construe Frédéric's apparently simple but complex persona. He's a lackluster man when Claude François isn't on his mind but when his passion for Claude François has the upper hand and his determination to reform his female dance band make his demeanor with his surrounding hateful, obnoxious, on the brink of the unacceptable as the sequences when he selects his female dancers and then asks her questions (he has all the answers) about his god bear witness. But he's especially guided by his former tour companion, Couscous, deemed as disreputable by Véro. In a way, this hare-brained Polnareff's double is his evil genius because he indirectly jeopardizes Frédéric's couple to make him resume his one-time favorite activities. It's all the more serious as Véro is deeply enamored of her man. Moreover, does headstrong Frédéric's imagination play tricks on him? Is the sequence during which he's phoned by Claude François a dream or an hallucination? So, the scriptwriters have penned a cohesive screenplay which concerns nearly all of us, at least the ones who have heroes in any domain in life. To which extent, can we go to fully identify oneself with a celebrity for whom one is in awe? Could it make us cut off from the reality? Doesn't one risk a split personality?<br /><br />"Podium" was basically a novel written by Moix himself for Benoît Poelvoorde to convince him to transpose it to the silver screen and to act in it. It bore fruit. The Belgian actor, once revealed with the half-gruesome, half-wacky "C'est Arrivé Près De Chez Vous" (1992) carries an important part of the film on his shoulders and his input both in the film and in his role is visible. His charisma, François' songs he heartily sings, the choreography are reproduced with painstaking application. But the rest of the cast isn't sacrificed. Julie Depardieu, (Gérard's daughter) acts her role with reserve and self-control and deftly circumvents the drawbacks her role was tending. Jean-Paul Rouve, him, keeps a part of mystery to Frédéric's sidekick and Polnareff's double.<br /><br />On the surface, the story of "Podium" smells the reheated but the authors had the gusto to cool it down to better entertain the viewer and to arouse essential questions about his tastes and likes. This a little oddball film should appeal to Poelvoorde's fans and to "Cloclo"'s. And as soon as the film ends, French viewers, be prepared to hum his tunes. All together now: "Alexandrie, Alexandra", "Des Magnolias Par Centaines!" etc...