Na het zien van de documentaire, _The Boys from Baraka_, heb ik naar deze miniserie gekeken. Verdomme, die hele miniserie is zo deprimerend. Ik zag er vreselijk tegenop, maar ik kon mijn ogen er niet van afhouden. Ik moest erachter zien te komen welke beslissingen ieder van hen zou nemen en welke impact dat op hun leven zou hebben. Ik zou echt willen dat meer van het achtergrondverhaal van de persoon in kwestie langer was uitgerekt en niet was getoond in flashbacks die maar een paar milliseconden lijken te duren. Ik zou graag willen weten op welk moment Gary voor het eerst die naald oppakte, de dag dat hij en Fran uit elkaar gingen en meer over het verleden van Dikke Kurt. De korte flashbacks deden het verhaal geen recht. Ik kreeg tranen in mijn ogen toen het uiteindelijke lot van Gary werd onthuld. De man had zo veel voor elkaar gekregen in één keer en had heel waarschijnlijk nog veel meer voor elkaar kunnen krijgen. Hij vertoonde alle tekenen dat hij het leven wilde opgeven, maar dat deed hij niet. Net als de rest van de miniserie maakte me dat heel verdrietig.
I watched this miniseries after seeing the documentary, The Boys from Baraka. Damn, this entire mini-series is so depressing. I dreaded watching it, yet could not look away. I had to find out what decisions each person would make and the impact it would have on their lives. I really wish more of the character's back story would have been more drawn out and not shown in flashbacks that seem to last milliseconds. I'd like to have know the very moment Gary first picked up that needle, the day he and Fran split and more about Fat Kurt's past. The short flashbacks didn't do the story justice. Tears filled my eyes as the ultimate fate of Gary was revealed. The man had so much going for him at one time and could have very likely had a lot going for him again. He showed all the signs of wanting to give up the life, yet he did not. Just like the rest of the miniseries, this made me very sad.