Wat de film _The 60's_ in feite vertegenwoordigt (voor degenen onder ons die in die tijd in de buik van Amerika rondkropen) is de turbulentie en diversiteit van het decennium. Ondanks de overdreven, stereotiepe personages blijft de authenticiteit van de onderwerpen duidelijk.<br />Niet alleen waren het radicale tijden van verandering, maar ook zeer verwarrende tijden. Twee fundamentele dingen veranderden onze wereld in die tijd: de Civil Rights Act van 1964 en de overweldigende invloed van de media. Die twee nieuwe vrijheden begonnen maatschappelijke veranderingen die al snel geïnstitutionaliseerd werden.<br />Van chaos kwam gevoeligheid, van wanorde kwamen waarden. Vergeet echter niet dat het merendeel van de Amerikanen hier niet bij betrokken was... ze werkten, ze speelden, ze keken naar het nieuws. en langzaam werden die verwezenlijkt door de inspanningen en strijd van de minderheden... de werkers van de burgerrechtenbeweging, de politieke Activisten, de strijd tegen de oorlog, de Oorlog tegen de Armoede...<br />De macht van de pers en de televisie werd goed weergegeven, hoewel het conflict tussen de houding van het grote publiek en degenen die dingen wilden veranderen in het gunstigste geval werd genegeerd... en in het ongunstigste geval verkeerd voorgesteld. De Amerikanen uit de middenklasse stonden niet allemaal met honkbalknuppels te zwaaien of hun eigenzinnige dochters de rug toe te keren. Ook zij waren in de war. Laten we niet vergeten hoe Folk Singers plotseling Protest Singers werden, en hoe The Beatles een aanval begonnen die de Folk-Protest Movement vernietigde. Er komen geen liedjes van Beatle in de film voor, en er wordt zelfs niet over gesproken. Ik denk dat als je het decennium niet hebt meegemaakt, je misschien geen idee hebt waar de film over gaat, dat het totaalbeeld een beetje vaag is. Op een gegeven moment had ik een vaste baan terwijl mijn zus in de Hog Farm Commune woonde en naar Woodstock ging. Op een ander moment was ik in Haight Asbury en bij de rellen in Detroit terwijl zij in Maine en Connecticut als huisvrouw werkte. De rollen veranderden voortdurend.<br />De film toont drie broers en zussen uit een middenklassegezin. Ze vertegenwoordigen het hippiekind, de politieke activist en het actieve militaire personeel. Vader vertegenwoordigt de typische houding en moeder vertegenwoordigt de stem van de rede, tolerantie en soms compromissen... omwille van de vrede.<br />De familie Black bestaat uit een dominee en zijn zoon... buitenproportioneel, denk ik. Ik neem aan dat de producenten alle variabelen kenden en zich aan de beperkingen moesten houden, anders zou de film een lange, saaie documentaire zijn geworden. Pa's boodschap was dat woede bitterheid veroorzaakt, en bitterheid veroorzaakt chaos. Het was duidelijk een boodschap voor de jeugd van nu.<br />We kijken naar een unieke oplossing voor sociale problemen, en ook hoe problemen ons verdelen... De jaren zestig waren in dat opzicht ongewoon, en alleen de Roaring 20's zijn vergelijkbaar. Met andere woorden, deze film heeft toch een moraal. Uiteindelijk is het ons collectief individualisme dat overleeft. Zet dat op je oxymoronlijst. In de jaren zestig was iedereen een god, een goeroe of een vrijgevochten genie. Het was een tijd van magie en waanzin. Niemand zal de jaren zestig ooit goed kunnen plaatsen... het was te veelzijdig (de film is bijna klaar). We kunnen in elk geval zeggen dat we ons er niet voor schamen, dat we ervan hebben geleerd en zijn gegroeid, en dat voor één keer een generatie Amerika heeft gevormd en veranderd... ten goede.
What the movie The 60s really represents (to those of us who growled around in the belly of America in those times) is the turbulence and diversity of the decade. Despite the exaggerated, stereotyped characters, the genuineness of the issues remains clear.<br /><br />Not only were those radical times of change, but also very confusing times. Two basic things changed our world then: the 1964 Civil Rights Act, and the overwhelming influence of the media. Those two new freedoms began social changes that soon became institutionalized.<br /><br />From chaos came sensitivity, from disorder came values. Bear in mind however, that the bulk of Americans were not involved in this... they worked, they played, they watched the news... and slowly they became effected by the efforts and struggles of the minorities... the Civil Rights workers, the Political Activists, the Anti-War efforts, the War on Poverty....<br /><br />The representation of the power of the press and TV in particular, was well reflected, although the conflict between the general public's attitude and those seeking to change things was at best ignored... and at worst, misrepresented.. Middle class Americans weren't all standing around angrily holding baseball bats, or disowning their wayward daughters. They were confused too. Let us not forget how Folk Singers suddenly became Protest Singers, and how The Beatles began an onslaught that killed the Folk-Protest Movement. There are no Beatle songs in the movie, or even any mention of them.<br /><br />I think if you didn't live the decade, you might not have a sense of what the movie is about, the overall picture is a bit dim. At one point I held down a steady job while my sister lived at the Hog Farm Commune and went to Woodstock. At another point I was in Haight Asbury and in the Detroit Riots while she worked and played the housewife in Maine and Connecticut. Roles were constantly changing.<br /><br />The movie depicts three siblings of a middle class family. They represent the hippie child, the political activist, and the active military personnel. Dad represents the typical attitudes, and mom represents the voice of reason, tolerance, and sometimes compromise... for the sake of peace.<br /><br />The Black family comprises a minister and his son... disproportionately, I think. I assume the producers knew all the variables and had to settle on limitations, or else the film would have become a long, boring, documentary. Dad's message was that anger produces bitterness, and bitterness produces chaos. It was clearly a message directed to today's youth.<br /><br />We are looking at a unique solution to social problems, and also how issues divide us... The 60s were unusual in that way, and only the Roaring 20s compare. In other words, this movie has a moral after all. In the end, it is our Collective Individualism that survives. Put that in your oxymoron list.<br /><br />Everyone was a God, a Guru, or a free-spirited genius in the 60s. It was a time of magic and madness. No one will ever nail the 60s down right... it was too diverse (this movie is close). At least we can say we are not ashamed of it, that we learned and grew from it, and that for once, a generation shaped and changed America... for the better.