Wie heeft ooit gezegd dat je eerst een film op het witte doek moet maken en daar dan de beelden aan toevoegt om een film te maken? Wat dacht je van eerst visuele beelden en dan pas nadenken over het verhaal dat uit die beelden kan voortkomen? Nou, de eerste film van de Mexicaanse regisseur Jonás Cuarón, Aleido U-A, is precies zo'n experiment. Maar dat is niet het enige verfrissende aspect van deze film. In tegenstelling tot andere experimentele films die verontrustend kunnen zijn, laat Aleido U-A zien dat een experimentele film tegelijkertijd licht kan zijn (een liefdesverhaal tussen een geile Mexicaanse jongen Diego en een Amerikaans meisje van in de twintig, Molly) en persoonlijk (Diego is Cuaróns jongere halfbroer en de vriendin van Molly Cuarón). Met duizenden foto's die hij gedurende een jaar van zijn leven heeft gemaakt, maar zonder vooraf geschreven script, was Cuarón volkomen vrij om het verhaal te componeren. Kijkers moeten de eerste paar minuten geduldig zijn (wanneer de film langzaam begint met een reeks van zijn prachtig geschoten foto's) voordat het verhaal zich geleidelijk ontvouwt. Door letterlijk een fictief verhaal op de werkelijkheid toe te passen (spontane stukken van het dagelijks leven), laat Cuaróns AdeO U-A ons de relatie tussen verzinsel en werkelijkheid heroverwegen. AdeO U-A, die alleen bestaat uit foto's en dialogen, wordt waarschijnlijk niet beschouwd als een film. Strikt genomen is het geen film. Het is meer dan een film, want het biedt ons een ervaring van tijd in een uiterst intieme en originele stijl. De verrukkelijk grappige opmerkingen over de culturele verschillen tussen Amerika en Mexico en over opgroeien zijn een van de hoogtepunten van de film.
Who said that one must have a screen play first and then add the images to make a film? How about having visual images first and then thinking about what narrative can build out of the images? Well, the Mexican director Jonás Cuarón's first feature AÑO UÑA is exactly such an experiment. This, however, is not the only refreshing aspect of this film. Unlike other experimental films which can be disturbing, AÑO UÑA demonstrates that an experimental film can simultaneously be light (a love story between a horny teenage Mexican boy Diego and a twenty-something American girl Molly) and personal (Diego is Cuarón's younger half-brother and Molly Cuarón's girlfriend). With thousands of pictures he took during a year of his life but no prewritten script, Cuarón was totally free to compose the narrative. Viewers have to remain patient for the first few minutes (as the film begins slowly with a sequence of his beautifully shot photos) before the story gradually unfolds. By literally imposing a fictional narrative onto reality (spontaneous slices of daily lives), Cuarón's AÑO UÑA makes us rethink the relationship between fabrication and reality. Composed of only photographs and dialogues, AÑO UÑA is probably not considered a film. Strictly it is not a film. It is more than a film, as it offers us an experience of time in a highly intimate and original style. The delightfully funny comments about the cultural differences between America and Mexico as well as about growing up are assets of the film.