Ik heb dit voor het eerst gezien als een door cricket geobsedeerd kind, en ik vond het prachtig. Nu ik het als volwassene opnieuw zie, stelt het me in veel opzichten teleur.<br />Ten eerste begrijp ik de noodzaak van dramatiek, maar dat is geen excuus voor sommige van de lachwekkende onnauwkeurigheden die hier zijn afgebeeld. Een batsman die wordt beschreven als linkshandig, maar anders afgebeeld, veldspelers die worden beschreven als beenvelders die naar de zijkant gaan terwijl het tegenovergestelde het geval is, enzovoort. Ze moeten hebben geweten dat cricketfans aangetrokken worden door een serie als deze, dus ze hadden hun huiswerk moeten doen.<br />Ten tweede is het technisch gezien armzalig. De schrijvers lijken meer geïnteresseerd in het vertellen van een fabel, met zijn overvloed aan clichés en'representatieve' personages. De radiocommentator (gespeeld door de echte sportcommentator Norman May) doet afbreuk aan het verhaal met zijn steeds herhaalde uiteenzetting, en na de vierde aflevering had ik schoon genoeg van 'de kazerne'. Was er niet een Depressie? Hij volgde hen van de ene stad naar de andere, ik kan alleen maar denken dat hij een miljonair was, vermomd als een onbeschaafde en domme nicht. Bradmans eigen ouders daarentegen krijgen nauwelijks een blik in hun richting, met alleen hier en daar een scène.<br />Ten derde hadden ze het gevoel dat ze het bovenstaande konden goedmaken met een melodrama. Ik ben een sportfan en heb in de loop der jaren heel wat sportmannen en -vrouwen gekend die Australië vertegenwoordigden. Niemand neemt het zo serieus. Dit was vaderlandslievende onzin op zijn slechtst <0xE2><0x80><0x93> vijfeneenhalf uur lang. Tegen de tijd dat de wedstrijd werd vergeleken met Gallipoli, had ik er genoeg van.<br />Dit is zeker niet een van onze beste tv-momenten.
I first watched this as a cricket-obsessed kid, and loved it. Watching it again as an adult, it disappoints on many levels.<br /><br />Firstly, I understand the need for dramatic licence, but this doesn't excuse some of the laughable inaccuracies portrayed here. A batsman described as left-handed but depicted otherwise, fielders described as leg fielders moving to the offside when the opposite is the case, etc. They must know that cricket fans would be attracted to a series such as this, so they should have done their homework.<br /><br />Secondly, it is technically poor. The writers seem more interested in telling a fable, with its cast of clichés and "representative" characters. The radio commentator (played by real life sports commentator Norman May) detracts from the story with his repetitive exposition, and I was sick to death of "the barracker" by the fourth episode. Honestly, wasn't there a Depression? He followed them from one city to the next, I can only think he must have been a millionaire disguised as an uncultured and stupid yob. By contrast, Bradman's own parents get barely a look in, with only the odd scene here and there.<br /><br />Thirdly, they felt they could make up for the above with melodrama. I'm a sports fan and have known over the years quite a number of sportsmen and women who represented Australia. Nobody takes it this seriously. This was patriotic muck at its worst - five and a half hours of it. By the time going out to bat was compared to Gallipoli, I'd had enough.<br /><br />This is certainly not one of our finest TV moments.