In het begin van de jaren negentig bracht Jarmusch deze charmeur uit, een film die Amerika en Europa door één enkel onderwerp verenigt, maar er toch heel verschillende versies van laat zien.<br />Waarschijnlijk precies op het moment dat de mensen over de hele wereld in een taxi stappen. Een stijlvolle Hollywood-acteur stapt in L.A. in, in New York is het een ongelukkige arme man die naar huis probeert te komen, in Parijs komen we een blinde vrouw tegen, in Rome een priester en in Helsinki een stel dronkaards die hun verhaal vertellen. Ja, inderdaad. Er worden verhalen verteld omdat elke aflevering een ontmoeting is met de respectieve taxichauffeurs, die allemaal een eigen leven en een eigen verleden hebben.<br />Wynona Ryder' Het optreden van de 20-jarige, kettingrokende taxichauffeur werkt niet erg goed en zorgt ook voor het minst interessante verhaal. Maar Armin Mminller-Stahl als een Oost-Duitse vluchteling en voormalige clown, die diep onder de indruk is en gekleineerd wordt door de bedrijvige NYC om hem heen, maakt veel goed. Zijn hulpeloosheid als hij probeert te communiceren met zijn passagier, gespeeld door Giancarlo Esposito, wordt bijna tastbaar als die zich manifesteert in zijn volslagen onvermogen om de taxi te besturen. Binnen enkele minuten ontwikkelen de twee mannen een diep en goedgehumeurd vertrouwen en vriendschap. Ik zou dit het grappigste deel van de film willen noemen, maar in Rome ontmoeten we Roberto Benigni als een altijd praten Zijn verhaal is het verhaal waar we het minste emotionele of intellectuele resultaat uit halen, maar hé, welkom in de Benigni-show! Als je ruimdenkend genoeg bent om te lachen om een paar verrassingen op het gebied van seksuele experimenten (die we niet zien maar alleen horen beschrijven zonder al te veel details), zal dit verhaal je bijblijven als een van de helderste twintig minuten van je leven. Voor we naar Rome gaan, gaan we naar Parijs met het meest mysterieuze, maar ook het meest pakkende onderdeel, een merkwaardig verhaal over de voornoemde blinde vrouw en een zwarte taxichauffeur, die <0xE2><0x80><0x93> we weten het niet zeker <0xE2><0x80><0x93> misschien zelf blind wordt (hij is erg bijziend en heeft daarom problemen met het rijden van zijn taxi) en een heleboel vragen heeft. Maar de vrouw is niet geïnteresseerd in een gesprek, en toch krijgen we de indruk dat ze meer losmaakt dan de chauffeur beseft. In Helsinki vertelt een groep dronkaards het verhaal van de ergste dag van hun slapende vriend. De taxichauffeur luistert ernaar. Het is een verschrikkelijk verhaal over een afschuwelijke situatie, en het leven van de arme man ligt in feite in puin. En toch overstemt de chauffeur het verhaal met een van de droevigste dingen die je ooit hebt gehoord.<br />Het concept van de film ziet de nacht eerder als een plaats dan als een tijd, omdat alle verhalen op hetzelfde moment in de tijd beginnen, maar in verschillende tijdzones. In het verloop van de film bewegen we ons naar het oosten en zo beleven we de zonsondergang in Los Angeles en de vroege ochtend in Helsinki. Elk van deze momenten geeft een speciale sfeer aan het verhaal dat hij vertelt, wat het meest effectief is in het verhaal over Helsinki, dat buitengewoon triest is, hoe het ook eindigt met een nieuwe dag die begint. Mensen verlaten hun plaats en gaan verder met hun leven <0xE2><0x80><0x93> de wereld gaat verder, geen van de verhalen heeft een einde, het leven van elk van de personages (op één na) zal voortduren.<br />Wat zo geweldig is aan deze film, is dat hij zulke verschillende verhalen vertelt met zulke verschillende personages die allemaal verschillende verledens en bedoelingen hebben, en dat elk van hen zich aanpast aan de plaats van handeling (zelfs visueel) in L.A. en het komt allemaal samen in deze enorme film, die ons eraan herinnert dat we allemaal verschillend zijn maar allemaal op dezelfde planeet leven en gelijksoortige dingen weten over het leven, de dood en alles daartussenin. Ik vraag me af hoe deze film eruit zou hebben gezien als Jarmusch ook aan taxi's in niet-westerse landen had gedacht.<br />Ik kan deze film van harte aanbevelen aan iedereen die... O, verdomme! Ik beveel deze film aan iedereen aan.
In the early 90's Jarmusch delivered this charmer, a movie that unites America and Europe through one single topic, yet shows very different versions of it.<br /><br />At probably the exact same moment people around the globe get into taxis. A stylish Hollywood casting agent mounts a cab in L.A., in New York it's a hapless poor man trying to get home, in Paris we encounter a blind woman, in Rome a priest and in Helsinki a bunch of drunks will tell their story. Yes, indeed. Stories are told, because each episode is an encounter with the respective cabbie, who all have a life and a past of their own.<br /><br />Wynona Ryder's performance of the 20-year-old, chain-smoking taxi driver does not work very well and also makes for the least interesting story. But Armin Müller-Stahl as an East-German refugee and former clown, who is awe-struck and belittled by the bustling NYC around him makes up for a lot. His helplessness when trying to communicate with his passenger, played by Giancarlo Esposito, almost becomes tangible when it manifests in his complete inability to steer the taxi. Within very few minutes the two men develop an utterly deep and good-humored trust and friendship between them. I'd call it the funniest portion of the movie, but in Rome we encounter Roberto Benigni as an always talking, sex-obsessed cabbie. His is the story we get the least emotional or intellectual outcome from, but, hey, welcome to the Benigni Show! If you are open-minded enough to laugh about a few surprises in the field of sexual experimentation (which we don't see but only hear described without too much detail), this one will stay with you as one of the brightest twenty minutes in your life. Before Rome we visit Paris with the most mysterious, yet most catching segment, a curious story about the afore-mentioned blind woman and a black cab driver, who - we can't be sure - might be going blind himself (he's very short-sighted and therefore has problems with driving his taxi) and has a lot of questions to ask. The woman, however, is not interested in conversation, yet we get the impression she opens up more than the driver realizes. In Helsinki a group of drunks tell the story of their sleeping friend's worst day. The cab-driver listens to it. It's a terrible story about a horrible predicament and the poor fellow's life basically lies in ruins. And yet the cabbie tops the story with one of the saddest things you'll ever have heard.<br /><br />The concept of the movie thinks of night as a place rather than a time, because all of the stories begin at the same moment in time but in different time zones. We move east in the process of the film and so we experience sunset in Los Angeles and early morning in Helsinki. Each of these times lends a special atmosphere to the story it tells, which becomes the most effective in the Helsinki story, which is utterly sad, however ends with a new day starting. People leave their places and go about their lives - the world moves on, none of the stories has an ending, life for each of the characters (except one) will continue.<br /><br />What's so great about this movie is that it tells such different stories with such different characters who all have different pasts and intentions, each accommodating the place of action (even visually - in L.A. even the buildings appear to be candy-flavored, while in Helsinki the city is cold, drab, yet hopeful) and it all comes together to this huge picture, which reminds us that we are all different but all live on the same planet and know similar things about life, death and everything in-between. I wonder what this movie would have been like, if Jarmusch had also considered taxis in non-western countries.<br /><br />I highly recommend this movie to anyone who... Oh, blast! I recommend this movie to everyone.