Hoewel deze film voor het televisietijdperk is gemaakt, lijkt hij in sommige opzichten op een verlengde aflevering van een tv-serie. De hoofdpersonen zijn Michael en Carolyn Martin, een jong, pasgetrouwd stel uit New York. De plot concentreert zich op de disharmonie die in hun huwelijk door hun financiële problemen is veroorzaakt. Michael is een ingenieur die n35 per week verdient. In de crisistijd van de jaren dertig zouden de meeste Amerikanen dat waarschijnlijk als een goed inkomen hebben beschouwd, maar het is niet genoeg om Carolyn in de middenklassestijl te houden waaraan ze gewend is geraakt. Voor haar huwelijk werkte ze als model en verdiende ze n50 per week, maar Michael heeft ouderwetse ideeën over getrouwde vrouwen die werken (ouderwets, tegenwoordig). Carolyn is echter niet in staat haar uitgaven te beperken (in een opwelling koopt ze een jurk die meer dan <0x24>40 kost) en het echtpaar verkeert al snel in financiële problemen en hun meubilair wordt in beslag genomen. Een bijkomende complicatie is dat Carolyn een rijke bewonderaar heeft, namelijk Hugh, de fatterige zoon van de eigenaar van een warenhuis. (Althans, hij is af en toe een fat. Zijn personage lijkt heen en weer te slingeren tussen een dronken playboy en een volmaakte heer.<br />De film lijkt op een comedy in die zin dat de humor eerder voortkomt uit de situaties waarin de personages zich bevinden dan uit een bijzonder geestige dialoog. Zoals een andere recensent al opmerkte, wordt de hoofdrol in de film gespeeld door Billy Gilbert als repo-man en Ned Sparks als Michaels collega Paul, maar aangezien Gilberts feestnummer net doet alsof hij niest (waarin hij samen met Barbara Stanwyck een duet zingt) en Sparks' specialiteit is dat hij uit zijn mondhoek praat terwijl hij een sigaar stevig tussen zijn kaken geklemd houdt, kan ik alleen maar denken dat het publiek van de jaren dertig gemakkelijker tevreden te stellen was dan dat van vandaag.<br />Het grootste probleem voor een modern publiek is echter de achterhaalde maatschappelijke houding van de film. De schertsende verwijzingen naar vrouwenmishandeling lijken bijvoorbeeld vandaag de dag niet smaakvol of grappig. Hoewel de film vrij sympathiek staat tegenover Carolyns verlangen om te werken, wordt de baan van een vrouw niet gezien als een bevredigende carrière, maar als een manier om zakgeld te verdienen om zichzelf in luxe te kunnen hullen. Er is ook een racistische grap wanneer Carolyns dienstmeisje (zo'n beetje de enige rol die zwarte actrices in de jaren dertig konden krijgen) opmerkt dat zwarte mannen te lui zijn om in hun levensonderhoud te voorzien en liever van hun vrouw leven. De film als geheel lijkt vandaag de dag erg gedateerd. 'Halliwell's Film Guide' omschrijft hem als'slank' maar 'aangenaam'. Het eerste bijvoeglijk naamwoord is misschien toepasselijk, het tweede zeker niet.
Although this film was made before the television era, in some ways it resembles an extended episode of a TV sitcom. The main characters are Michael and Carolyn Martin, a young newlywed couple from New York. The plot centres upon the disharmony caused in their marriage by their financial difficulties. Michael is an engineer earning $35 per week. In the Depression era of the thirties this would probably have been regarded by most Americans as a good living wage, but it is not enough to keep Carolyn in the middle-class style to which she has become accustomed. Before her marriage she worked as a model earning $50 per week, but Michael has old-fashioned views about married women working (old-fashioned by today's standards if not those of the thirties) and refuses to let her go out to work. Carolyn, however, is unable to limit her spending (she impulsively buys a dress costing over $40) and soon the couple are in financial difficulties and their furniture is repossessed. An added complication is that Carolyn has a wealthy admirer in the shape of Hugh, the foppish son of a department-store owner. (At least, he is a fop some of the time. His character seems to veer between a drunken playboy and a perfect gentlemen). <br /><br />The film resembles a sitcom in that the humour arises out of the situations in which the characters find themselves rather than from any particularly witty dialogue. As another reviewer has pointed out, the main comic relief is provided by Billy Gilbert as the repo man and Ned Sparks as Michael's colleague Paul, but as Gilbert's party piece seems to be pretending to sneeze (in which he is joined in a duet by Barbara Stanwyck) and Sparks's speciality is talking out of the side of his mouth while holding a cigar firmly clamped between his jaws, I can only think that audiences of the thirties were more easily pleased than those of today would be. <br /><br />The main problem with this film for a modern audience, however, is its outdated social attitudes. The jocular references to wife-beating, for example, do not seem tasteful or funny today. Although the film is fairly sympathetic to Carolyn's desire to work, a woman's job is seen not in terms of a fulfilling career but in terms of a way of providing pocket-money to keep herself in luxuries. There is also a racist joke when Carolyn's maid (about the only role open to black actresses in the thirties) remarks that black men are too idle to support themselves and prefer to live off their wives. The film as a whole seems very dated today. "Halliwell's Film Guide" describes it as "thin" but "pleasing". The first adjective may be apt; the second certainly is not. 4/10