Deze documentaire is pure heldenverering voor regisseur Taylor Hackford, dus verwacht niet dat ze ook maar in de verste verte Chuck Berry's persoonlijke demonen, zijn diverse aanvaringen met de politie en zijn louche praktijken ter sprake brengen. Als portret van de man is de documentaire niet bijzonder succesvol. Maar de film is zo levendig en zo vol levensprofielen dat het er nauwelijks toe doet. In feite zou het zelfs interessanter zijn geweest om Berry's zwakke punten aan te snijden, maar dat zou de waarde van de film hebben verminderd. En gelukkig illustreert de documentaire volledig Berry's invloed op alle rock-'n-roll en zijn belang als songwriter. Het zal de nonchalante fan nog meer waardering voor hem geven.<br />De concertopnamen zelf zijn een beetje onevenwichtig. De meeste gastartiesten die naar het podium komen, interesseren hem niet zo, vooral Eric Clapton niet, die altijd bloedarmoede heeft, en Julian (de zoon van John) Lennon niet. Als Berry zelf optreedt, doet dat er gelukkig nauwelijks toe. Oké, dit is niet zijn beste periode en zijn stem is niet zo krachtig als anders, maar hij zit vol energie en charisma. Door de interviews en zijn optredens komt de man verrassend intelligent over, zij het een tikkeltje egocentrisch. Voor iedereen die gelooft in het leven dat de kracht van rock-'n-roll bevestigt, is deze documentaire een must.
This documentary is pure hero worship on director Taylor Hackford's behalf, so don't expect them to remotely touch upon Chuck Berry's personal demons, his various run-ins with the police, and sleazy practices. As a portrait of the man, it isn't extremely successful. However, the film is such a vibrant and full of life profile, that hardly matters. In fact, while touching upon Berry's low points may have made it more interesting, it would've detracted from the entertainment value. And fortunately, the documentary fully illustrates Berry's influence over all rock 'n' roll and his importance as a songwriter. If anything, it'll make the casual fan appreciate him even more.<br /><br />The concert footage itself is a tad uneven. I couldn't care less about most of the guest performers brought out to share the stage, particularly the always anemic Eric Clapton and the pointless spot for Julian (son of John) Lennon. Luckily, when Berry himself performs, all that hardly matters. Sure, this isn't his prime and his voice isn't as strong as usual, but hes full of energy and charisma. Between the interviews and his stage performances, the man comes across as being surprisingly intelligent, if a tad egotistical. For anyone who believes in the life affirming powers of rock 'n' roll, than this documentary is a must. (8/10)