Net als Louis Malles op dezelfde thematiek geënte film uit 1987 AU REVOIR, LES ENFANTS, is Vittorio daSica's THE GARDEN OF THE FINZI-CONTINI's een meditatief stuk over de betrekkelijk veilige haven van een groep mensen <0xE2><0x80><0x93> in dit geval een hele familie van rijke joden die een bevoorrecht leven leiden terwijl de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog en het antisemitisme voortrazen. Maar ze geloven dat hun rijke positie en hun eigen huis hen zullen beschermen en ze trekken verder, zich niet bewust van de buitenwereld, in een bevroren periode van tijd en ruimte die hen even lijkt te sparen, tot het vrij duidelijk wordt dat de muren die hen zo beschermden beginnen af te brokkelen en dat ze op weg zijn naar een onvermijdelijk treinongeluk dat alles wat ze kennen zal vernietigen. Als hun rechten en die van het joodse volk van hen worden afgenomen, merken ze plotseling dat ze wakker worden in een werkelijkheid die ze niet kunnen begrijpen, maar waar ze naartoe moeten. De film is een langzaam bewegend, lyrisch gedicht dat verschilt van zijn eerdere neorealistische werk, en in zijn looptijd deze denkbeeldige werkelijkheid vastlegt alsof dit alles een droom was die de Finzi-Contini's hadden. De gefilterde lens vergroot slechts de bijna betoverde schoonheid die van het scherm op de ogen van de kijkers neerdaalt; dit is in feite nostalgie naar een tijd die voorbij is, een reis door de herinnering en een subtiele inval in een ontkenning van de verschrikkingen van de oorlog die nooit zijn lelijke kop opsteekt, maar die uiteindelijk een heel gezin verzwelgt.
Much like Louis Malle's similarly themed film from 1987 AU REVOIR, LES ENFANTS, Vittorio daSica's THE GARDEN OF THE FINZI-CONTINI's is a meditative piece on the relatively safe haven of a group of people -- in this case, an entire family of wealthy Jews who enjoy a life of privilege as the horrors of World War II and anti-Semitism rages on. The Finzi-Contini's, however, believe that their position of wealth and their very home will shield them from being touched, and they move on, oblivious to the world outside, in a frozen period of time and space that seems, for a moment, to spare them, until it becomes rather clear that the walls that so protected them are beginning to crumble and that they are headed towards an inevitable train wreck which will destroy all that they know. As their rights and the rights of the Jewish people are stripped away from them, they find themselves suddenly awake into a reality they cannot understand, but must move into. DaSica's movie is a slow-moving lyrical poem which differs from his earlier Neo-Realist work, and captures in its running time this illusionary reality as if all this were a dream that the Finzi-Continis were having. The filtered lens only maximizes the almost enchanted beauty that pours through from the screen and onto the viewers' eyes; indeed, this is nostalgia for a time gone by, a trip down memory lane and a subtle incursion into a denouncement of the horrors of war which never rears its ugly head but whose presence ultimately swallows a family, whole.