Deze film is voortreffelijk geënsceneerd. De 'vierde muur' is verdwenen; de film is zo hoogdravend en gelikt dat wij als publiek de hele tijd op een subtiele manier worden erkend en medeplichtig worden gemaakt aan de productie, terwijl wij in de personages blijven geloven en ons zorgen maken over wat er met hen gebeurt.<br />Veel van de belangrijke dialoog is in zekere zin een 'weggooi dialoog. Het is duidelijk voor de luisteraar, maar zinnen worden vaak door de personages voor zichzelf uitgesproken, voor hun eigen (en onze) plezier, of in zeer vaardig gechoreografeerde'simultaneiteit', waarbij elke spreker een onafhankelijk standpunt in stand houdt in een snelvuur van snedige opmerkingen. De implicaties zijn ingehouden. Er wordt van ons verwacht dat we het onverwachte verwachten, dat we naar elke zin luisteren. De plot is samengesteld als een muziekstuk. Elke scène neemt een moment in beslag vanaf de tijdlijn die is vastgesteld door de ophanden zijnde dag en het uur en de minuut waarop een man (Cary Grant) en zijn vrouw (Irene Dunne) wettelijk gescheiden worden, en de film eindigt precies om klokslag middernacht. Ze willen elkaar duidelijk terug, maar zullen ze zich aan elkaar vastklampen of zullen ze elkaar loslaten als de klok middernacht slaat?<br />Een uitgebreide 'beweging' in de film zorgt ervoor dat Cary Grant de nieuwe relatie van zijn vrouw charmant ondermijnt. In de scènes daarna speelt Irene Dunne briljant een domme sloerie die doet alsof ze de zus van haar man is en in één avond zijn reputatie en zijn vooruitzichten op een huwelijk in een respectabele maatschappij de grond in boort. In deze latere scènes, in een van de andere mooie composities van de film, doet ze een herhaling van een musicalnummer dat eerder door een vriendin van haar man is opgevoerd, en valt dan in de armen van haar man, kennelijk dronken. Hij gebaart dat ze achterom moet kijken en welterusten moet zeggen tegen de geschokte gasten (en tegen ons) terwijl ze een prachtig, wiebelig dansje doen naar de deur, nadat ze hun schepen achter zich hebben verbrand.<br />Ik vond de eerste paar scènes van de film niet leuk, maar met de komst van Irene Dunne krijgen we de film wel mee. Er is zoveel grote, ingehouden visuele en verbale dubbelzinnigheid (in de beste zin) dat ik terug wil gaan om te kijken of er iets is.' In een van de scènes brengt Cary Grant de papieren van een kolenmijn die nog steeds in het bezit van het scheidende stel is, naar Irene Dunnes nieuwe verloofde. Onderbroken door een bezoeker, die de verloofde adviseert waar hij het beste een schacht in kan laten zakken (ha!), legt hij uit dat hij en de verloofde (door Ralph Bellamy briljant gespeeld als een zeer succesvolle boerenkinkel van een zakenman) een zakelijke transactie afhandelen. De film beweegt zich snel voort en gaat niet in op het punt, maar we zien Irene Dunne een fractie van een seconde kronkelen als ze merkt dat ze eruitziet als de zakelijke transactie in kwestie. De film gaat snel door dit soort momenten heen, met veel respect voor onze intelligentie en ons vermogen om in te spelen op de grap.
This movie is exquisitely directed and acted. The "fourth wall" is gone; the movie rides so high and smart that we as audience can be subtly acknowledged throughout and made complicit in the production, while we continue to believe in the characters and care about what happens to them.<br /><br />Much of the important dialogue is "throw-away" dialogue, in a sense. It's clear to the hearing, but lines are often spoken by the characters to themselves, for their own (and our) amusement, or delivered in very deftly choreographed "simultaneity," each speaker maintaining an independent point of view in rapid-fire repartee. Implications are understated. We are expected to expect the unexpected, to listen to every line.<br /><br />The plot is composed like a piece of music. Each scene takes moment from the time-line established by the impending day and hour and minute at which a husband (Cary Grant) and wife (Irene Dunne) become legally divorced, and the movie ends at precisely the stroke of midnight which marks that moment. They clearly want each other back, but will they cleave together or cleave apart as the clock strikes midnight?<br /><br />One extended "movement" of the movie lets Cary Grant charmingly undermine his wife's new relationship. In corresponding scenes later, Irene Dunne brilliantly plays a dumb floozie, pretending to be the husband's sister and demolishing in one evening his reputation and his prospects for marriage in respectable society. In these later scenes, in another of the movie's nice compositional touches, she does a reprise of a hoochie musical number performed earlier by a girlfriend of her husband's, and then falls into her husband's arms, apparently drunk. He gestures for her to look back and say goodnight to the horrified guests (and to us) as they do a wonderful little wobbly dance out the door, having burned their bridges behind them. <br /><br />I found the opening few scenes of the movie unlikable, but with the entrance of Irene Dunne, the movie gets us on board. There's so much great understated visual and verbal double entendre (in the best sense) that I want to go back and see if there's more that I missed. In one scene, Cary Grant has brought to Irene Dunne's new fiancé the paperwork on a coal mine the divorcing couple still own. Interrupted by a visitor while advising the fiancé on where it would good to sink a shaft (har!), he explains that he and the fiancé (brilliantly played by Ralph Bellamy as a very successful bumpkin businessman) are transacting a business deal. The movie moves along briskly and doesn't play up the point, but we catch, for a fraction of a second, Irene Dunne squirming as she finds herself looking like the business transaction in question. The movie moves through moments like this quickly, with high respect for our intelligence and our capacity to get in on the joke.