Waarom zou je een slasherfilm op C-niveau vermommen als een historisch epos? Als het je ware roeping als regisseur is om films te regisseren die weinig plot hebben en onnodig gewelddadig zijn, waarom zou je dan niet gewoon The Texas Chainsaw Massacre Deux regisseren?<br />Deze film werd op de markt gebracht als een overdadig historisch epos over de laatste dagen van de Maya-beschaving, en je zou verwachten dat je een film zou zien die iets te zeggen had over decadentie en politieke corruptie. Niet echt een nieuw thema, maar als het goed was gedaan, had het een onderhoudende film kunnen worden.<br />Helaas slaagt Mel Gibson er niet in zelfs maar deze kleine taak uit te voeren. Net als in Braveheart, dat een onderhoudende film was, schildert Gibson zijn personages in zwart-wit. In Braveheart zijn de Engelsen en hun Schotse medesamenzweerders Ieeeeeevils, net als de Maya-elite in Apocalypto, die praktisch bloed uit hun grijnzende monden kwijlen. Dit wordt pulp genoemd, en als het wordt behandeld door iemand met een greintje geestigheid (d.w.z. Tarantino) is het wild. Maar Mel Gibson is niet geestig, maar pijnlijk ernstig, en dus is zijn gewelddadige formule eerder verontrustend dan vermakelijk.<br />Ik zal niet eens ingaan op de schokkende historische onnauwkeurigheden van deze film, behalve dat ik wil zeggen dat Hollywood in dit opzicht zelden de plank misslaat en dat ook niet meer verwacht.<br />Deze kronkelende, meanderende film was een van drie dingen: 1. Een mislukt epos dat verliefd is op zijn eigen pornografische geweld. Het geweld had geen zin, net zomin als de film. 2. Een subversief propagandamiddel dat de Maya's afschilderde als bloeddorstige wilden die door hun eigen misdragingen hun ondergang tegemoet gingen. De laatste scène toonde de komst van de Europeanen, die, zoals we weten, voor de Maya's die onder de excessen van hun eigen leiders hadden geleden, een nieuwe wereldorde betekende. 3. Een film die alleen maar wil zeggen dat geweld zinloos en onontkoombaar is. Ik zeg dit in het licht van de laatste scène waarin de twee hoofdpersonen aan de verwoesting van de stad zijn ontsnapt en instinctief ook wegzwenken voor de naderende Europeanen. Ze besluiten 'naar het bos' te gaan. in de hoop in vrede hun leven te kunnen leiden, ver weg van de vernietiging van de hele beschaving. In dit geval is dat een erg sombere gedachte, want we kunnen ervan uitgaan dat ze niet zullen kunnen ontsnappen, hoe ver ze ook vluchten, en dat ze waarschijnlijk binnen een paar jaar aan de pokken of een andere ziekte zullen sterven. Of ze zullen ontsnappen en de afstammelingen worden van generaties Maya's die naar de huidige tijd zijn gekomen.<br />Maar wie weet wat Mel Gibson met deze foto probeert te zeggen? Ik in elk geval niet. Ik baseer mijn beoordeling van één ster op de veronderstellingen 1. en 2. Ik neem aan dat zijn motieven meer in overeenstemming zijn met 3. Dan zouden we tenminste iets van een thema hebben, en als zodanig zou mijn score kunnen oplopen tot 5 of 6. Maar ik zal het echt nooit weten, want als hij werkelijk een punt maakt zoals ik in 3. heb geraden, dan faalt hij in zijn uiterste vaagheid en laat hij ons achter met een film die uiteindelijk teleurstellend is, zo niet helemaal beledigend!
Why disguise a C-level slasher flick as an historical epic? If your true calling as a director is directing films that are thin on plot and gratuitously violent, why not just direct The Texas Chainsaw Massacre Part Deux? <br /><br />This film was marketed as a lavish historical epic chronicling the last days of the Mayan civilization, and one would expect to see a film that had something to say about decadence and political corruption. Hardly a new theme, but if done properly it could have made for an entertaining film. <br /><br />Unfortunately Mel Gibson fails to execute even this minor task. As in Braveheart, which WAS an entertaining film, Gibson paints his characters in black or white. They are two-dimensional "good guys" or "bad guys." In Braveheart, the English and their Scottish co-conspirators are Eeeeeevil, as are the Mayan elite in Apocalypto who are practically drooling blood from their grinning mouths. This is called pulp, which when treated by someone with an ounce of wit (i.e. Tarantino), is fair game. However, Mel Gibson isn't witty but painfully earnest, and thus his violent formula is disturbing rather than entertaining. <br /><br />I won't even address this film's glaring historical inaccuracies, other than to say that Hollywood rarely delivers in this regard and one no longer expects it to.<br /><br />This convoluted, meandering film was either one of three things: 1. A failed epic in love with its own pornographic violence. There was no point to the violence as there was no point to the film. 2. A subversive propaganda tool which painted the Mayans as bloodthirsty savages whose own wrongdoing earned them their downfall. The final scene showed the arrival of the Europeans, which we know spelled a new world order for Mayans who had so suffered under their own leaders' excesses. 3. A film whose only point is to say that violence is pointless and inescapable. I say this in light of the final scene in which the two mains have escaped the ruin of the city, and instinctively also veer away from the approaching Europeans. They decide to "go to the forest" in hopes of living out their lives in peace, away from the destructiveness of all civilization. The point in this case, is very bleak, since we can assume that they won't be able to escape no matter how far they run, and will likely perish from smallpox or some other disease within a few years. Or they will escape and become the descendants of generations of Maya leading into today.<br /><br />But who knows what Mel Gibson is attempting to say with this picture? I certainly don't. I base my one-star rating on guesses 1. and 2. I suppose if his motivations are more in tune with 3., then we would have at least something of a theme, and as such my rating could go up to 5. or 6. But I really will never know because if he is in fact making a point such as the one I have guessed at in 3., he fails in his utter vagueness and leaves us with a film that is ultimately disappointing, if not entirely offensive!