Cairo is een van de minder bekende films onder niet-Allenofielen. Dat is jammer. Het is een juweel van een film. Met een PG-ratio van 80, is hij toegankelijk voor een publiek van vele eeuwen, stelt provocerende vragen over de auteur en is een visueel inventief stuk filmmaken.<br /><br />Woody heeft in het verleden een nare smaak in mijn mond achtergelaten met zijn ironische casting (hmm... Muriel Hemmingway als zijn beeldschone zeventienjarige minnares in Manhattan... bijna niet te geloven tot hij verkering krijgt met Sun-Yee Previn, zijn beeldschone, toen negentienjarige stiefdochter). Hier is zijn casting perfect. Zowel Jeff Daniels, in zijn goed ingepakte dubbelrol, als Mia Farrow als de sterren-in-haar-ogen Cecilia, toont een geweldige mengeling van komische timing en sentimentaliteit. Voor al die postmodernisten brengt Woody ons zeurende metaverhaalvragen... wat is werkelijkheid? Hoe kan men zeggen dat kunst voortleeft in de kijker? Wat bezielt de fantasie? Hoe staan de personages in verband met elkaar en de film?<br />Terwijl hij ons voedsel geeft om over na te denken, trakteert Mr. Allen ons ook op een feest voor de ogen met zijn idee van een film uit het depressietijdperk te midden van de sombere achtergrond van het industriële New Jersey. Zijn gebruik van kleuren, donker verlichte interieurs en locatieshots (het verlaten pretpark op Bertrand Island, NJ) scheppen een gedenkwaardig filmisch rijk.<br />Dit is een mooi afscheid voor degenen die genoeg hebben van Hollywood-sluwheid of overdreven pretentieuze kunstgaleries. Een mooie film om te delen met elke filmfan. Absoluut de 90 minuten van je leven waard.
Cairo is one of the lesser known films among non-Allenophiles. That is a shame. It is a gem of a film. Rated PG, it is accessible to audiences of many ages, asks provoking questions about auteurship, and is a visually inventive piece of film making.<br /><br />Woody has left a bad taste in my mouth in the past with his ironic casting (hmm...Muriel Hemmingway as his ravishingly beautiful 17 year old lover in Manhattan...almost unbelievable until he goes and hooks up with Sun-Yee Previn, his beautiful, then 19 year-old, stepdaughter). Here, his casting is spot on. Both Jeff Daniels, in his well carried dual-role and Mia Farrow, as the stars-in-her-eyes Cecilia, display a great mix of comic timing and sentimentality.<br /><br />For all those post-modernists, Woody brings us nagging meta narrative questions...what is reality? How can art be said to live on in the viewer? What animates fantasy? How do the characters relate to each other and film?<br /><br />While giving us food for thought, Mr. Allen also gives us a feast for the eyes with his conceptions of depression-era film making amidst the dreary backdrop of industrial New Jersey. His use of color, darkly lit interiors and location shots (the abandoned amusement park at Bertrand Island, NJ) creates a memorable cinematic realm.<br /><br />This is a nice departure for those sick of Hollywood schlock or overly pretentious art house fare. A sweet film to share with any movie fan. Definitely worth the 90 minutes of your life it will take to view.