Wat Gregg Araki ons hier voorschotelt is niets anders dan goede, ouderwetse rotzooi! Hij geeft ons een voorproefje van de glorieuze heerschappij van Russ Meyer in de jaren zestig en zeventig, wat een vreselijk genegeerd terrein van cultfilms is. Simpel gezegd: deze film is heel cool om naar te kijken! De titel is heel toepasselijk, want deze film leidt inderdaad naar niets en het is Gregg Araki's visie op het onderwerp tienervervreemding. Zonder het zelfs maar te proberen verslaat hij die andere, overschatte regisseur, Larry Clark, die zichzelf toch al veel te serieus neemt. Nergens komen kinky en excentrieke figuren in voor, die stuk voor stuk lijden aan moderne ziekten en problemen als drugs, eetstoornissen, nymfomanie, hallucinaties, agressie en zelfs zelfmoord! Araki raakt zelfs de meer alledaagse problemen als populariteit en trouw aan. De spil in dit hysterische stel is Dark, een volkomen verwarde, biseksuele jongeman die ervan overtuigd is dat hij binnenkort zal sterven. Dark wordt gespeeld door James Duval, een overgetalenteerde jonge acteur die een solide cult-reputatie opbouwt door in andere films te spelen, zoals _Donnie Darko_ en _Nam June_. Duval was ook de sleutelfiguur in de voorgaande delen van Araki's apocalyptische trilogie, met de zeer fantasievolle titels _************************************************************************************************************************************************************************************ Het is gewoon een schitterende serie van hilarisch verknipte gesprekken en handelingen, die leidt tot een waarlijk krankzinnige anticlimax. Ik kan me heel goed voorstellen dat het grote publiek deze film absoluut verafschuwt, maar ik ben een reusachtige fan - en Araki kan er zeker van zijn dat zijn film inmiddels al een cultstatus heeft verworven.<br />Het is werkelijk opmerkelijk hoe Gregg Araki het voor elkaar kreeg te werken met zo'n al te bekende en getalenteerde cast. Praktisch elke kleine rol in Nergenshuizen wordt toegeschreven aan een beroemde naam van de jonge en opkomende Hollywood-generatie. Ik zal gezichten herkennen als die van Heather Graham, Shannen Doherthy, Stacy Keanen, Scott Caan, Ryan Phillipe, Jordan Ladd, Mena Suvari en vele, vele anderen. Maar de absolute hoogtepunten zijn de cameo's van veteranen als Beverly D'Angelo als de sletterige moeder van Dark, en vooral John Ritter als een godsdienstgoeroe op de televisie. Je hoort het, er valt zoveel te ontdekken in deze film - ik kan hem niet genoeg prijzen!<br /><br />
What Gregg Araki presents to us here is nothing but good old-fashioned trash! Giving us a taste of the glorious Russ Meyer reign during the sixties and seventies, which is a terribly ignored field of cult-cinema. Simply put, this film is extremely COOL to look at! The title is very appropriate because this film indeed leads to nowhere and it's Gregg Araki's view on the subject of teen-alienation. Without even trying, he beats that other overrated director Larry Clark who takes himself way too serious anyway. Nowhere constantly introduces kinky and eccentric characters, each and every one of them suffering from modern diseases and problems like drugs, eating disorders, nymphomania, hallucinations, aggression and even suicide! Araki even touches the more daily problems like popularity and faithfulness. The pivot in this hysterical bunch is Dark, an utterly confused, bisexual young man who's convinced that he's going to die soon. Dark is played by James Duval, an over-talented young actor and building up a solid cult-reputation through starring in other goodies like Donnie Darko' and May'. Duval also was the key figure in the previous entries of Araki's apocalyptic trilogy, carrying the very imaginative titles `Totally F***ed Up' and `The Doom Generation'. Both films that come with my highest possible recommendation as well, but I'm strongly convinced that Nowhere is Araki's best and most personal achievement. It just is a magnificent series of hilariously messed up conversations and actions, leading towards a truly insane anti-climax. I can easily imagine that mainstream film-audiences will absolutely loath this film, but I'm a giant fanand Araki can be sure of the fact that his film already built up a cult-following by now. <br /><br />It's truly remarkable how Gregg Araki managed to work with such an overly well-known and talented cast. Practically every little role in Nowhere is credited with a famous name of the young and upcoming Hollywood generation. In the tiniest, most meaningless figures, you'll recognize faces like Heather Graham, Shannen Doherthy, Stacy Keanen, Scott Caan, Ryan Phillipe, Jordan Ladd, Mena Suvari and many, many more The absolute highlights however, are the cameos by multiple veterans like Beverly D'Angelo as Dark's slutty mother and especially John Ritter as a religion guru on TV. You hear it, there's so much to discover in this filmI can't praise it enough!<br /><br />