Er zijn niet veel films die zo goed gebruik hebben gemaakt van stereotypen en stadse mythen over het voormalige Joegoslavische leger. Twee oudere mannen in het verhaal, Ljuba en Sinisa, zijn slimmer dan de rest van het zootje, zogenaamd negentienjarige dienstplichtigen (de een is ontwikkeld, de ander een door de wol geverfde sociopaat). Het alomtegenwoordige geluid van de zogenaamde volksmuziek en de ontstellende onbeschoftheid in de communicatie hebben er ook toe bijgedragen dat deze film het dichtst in de buurt komt van wat er werkelijk is gebeurd. En vreemd genoeg haat ik het niet.<br /><br />Het is een beetje jammer dat Grlic, met zijn ongelooflijke gevoel voor grappig en bizar, in het verleden geen kans heeft gehad om meer films te maken.<br />Toch maakt deze film bijna goed dat hij jarenlang niet in de filmwereld is verschenen.
Not many movies made such a good use of stereotypes and urban myths of former Yugoslav Army. Two older guys in the story, Ljuba and Sinisa, are smarter than the rest of the lot, supposedly 19-years old conscripts (one is educated, the other is street-smart sociopath). Ubiquitous sound of so called folk music and appalling rudeness in communication are also contributing to making this movie the closest thing to actually being there. And strangely enough, not hating it.<br /><br />It is a bit unfortunate that Grlic, with his incredible sense for funny and bizarre, hadn't had a chance to make more films in the past.<br /><br />Still, this one almost makes up for years of his absence from the scene.