Weesjes trekken in een groot, mooi huis dat grotendeels van glas is gemaakt. Met een echtpaar dat Glass heet. Het is allemaal zo zelfreferent.<br />Dit is een knappe, maar afgezaagde en, eh, doorzichtige herhaling van 'ze zijn nog niet helemaal dood'-thrillers als _The Hand That Rocks The Cradle_ en _The Tie That Binds_ (de laatste onder leiding van Wesley Strick, die het idee kennelijk zo geweldig vond dat hij het script opnieuw heeft opgewarmd en het heeft ingeleverd om hier opnieuw te worden gebruikt).<br />Plotgaten kunnen over het hoofd worden gezien, maar je kunt maar een beperkte hoeveelheid ruimte vrijmaken voor zoveel mensen die zoveel onlogische dingen doen. Leelee Sobieski wordt eeuwenlang in haar kamer gedrogeerd en haar nieuwe school lijkt geen bezwaar te hebben tegen haar voortdurende afwezigheid. Hiervoor verspilt ze ook een miljoen gelegenheden om te ontsnappen of haar mond voorbij te praten aan de autoriteiten, maar in plaats daarvan maakt ze het zichzelf moeilijk door alleen maar te proberen die dingen te doen als die akelige Stellan Skarsgard in de buurt is. Ondertussen lijkt haar broer, die oud genoeg is om verantwoordelijk te zijn, zich niet druk te maken om haar overduidelijke verdriet en opsluiting, zolang hij maar videospelletjes kan spelen wanneer hij maar wil.<br />Als je echt van deze teringzooi wilt genieten, zul je je ongeloof moeten overwinnen, hem moeten onthoofden, verbranden en zijn as over vier continenten moeten verspreiden.
Orphans move into big, fancy house made largely of glass. With a couple called Glass. It's all so self-referential.<br /><br />This is a good-looking, but hackneyed and, er, transparent rehash of 'they're-not-quite-dead-yet' thrillers like The Hand That Rocks The Cradle and The Tie That Binds (the latter being directed by Wesley Strick, who obviously loved the idea so much that he reheated the script and submitted it to be used again here).<br /><br />Plot holes can be overlooked, but you can only make so many allowances for so many people doing so many illogical things. Leelee Sobieski is kept drugged for eons in her room and her new school doesn't seem to mind her continued absence. Prior to this she also squanders a million opportunities to escape or blab to the authorities, but instead chooses to make things difficult for herself by only trying to do eiterh of those things when nasty Stellan Skarsgard is around. Meanwhile, her old-enough-to-be-responsible brother appears not to care about her obvious distress and confinement as long as he gets to play video games whenever he likes.<br /><br />Frankly, if you're going to enjoy this hooey you'll need to take your disbelief, decapitate it, burn it, and scatter its ashes over four continents.