Dit is de slechtste film die ik ooit heb gezien en ik heb in mijn leven heel wat films gezien.<br />Ten eerste moet ik zeggen dat ik het gedicht niet heb gelezen en dus niet op de hoogte was van de grove veranderingen in de inhoud van het verhaal die ik heb ontdekt toen ik hier commentaren zat te lezen. Daarom zal ik het niet hebben over de afschuwelijke en verraderlijke vertolking, maar meer over de tekortkomingen van de film als verhaal, los van de bron. Het belangrijkste dat voor mij ondenkbaar was, was de zogenaamde held: Beowulf, door velen van zijn entourage (in de film) toegejuicht als een verlosser, als een stralende figuur met glorieuze prestaties en grote moed in mijn ogen, zoals hij in de film wordt afgeschilderd, ik herhaal het nogmaals, als een opschepper, een leugenaar en een bedrieger (omdat er een verschil is tussen die twee), een machtswellusteling en een wellustige Don Juan in de slechtste zin van het woord (geen flashbacks naar de lankmoedige Johnny Depp, alsjeblieft, die behoren tot een andere klasse).<br />Ik heb zo'n hekel gehad aan de spot die met deze zogenaamde held werd gedreven, dat ik aan het eind van de film alleen maar opluchting voelde en zijn dood volkomen koud liet. (Ik denk dat ik meer voelde voor Grendels dood, zo'n meelijwekkend schepsel.) Nu neem ik aan dat dit niet de reactie is waar de filmmakers naar op zoek waren, maar dit is wat ze van mij te horen kregen, en ik ben niet de enige die het theater verliet met een sterk gevoel van ongeloof.<br />De vrouwen, tja, wat moet je daarvan zeggen: in elke scène waarin ze voorkwamen, werden ze gezien als objecten van seksueel verlangen of waren ze betrokken bij een romantische flirt, en bovendien leken ze ervan te genieten. De jonge vlam van de oudere Beowulf was absoluut misselijk van haar haast om door de toenmalige koning te worden 'goedgekeurd'. Geen enkel moment waarop ze zich meer gedroegen dan de mannen om hen heen. Zelfs Angelina Jolie niet: ik zou voor de moordenaar van haar kind een mes door het hart hebben verwacht, niet een potje rollebollen in het hooi (nou ja, modder uit de grot om precies te zijn).<br />Sir Anthony Hopkins: de hoeveelheid respect die ik heb voor de man die door de filmmakers op het spel werd gezet door een gewaagde en nodeloze ontsluiering van vlees in een dronkemansruzie die ze vast grappig vonden. En ook de arme, arme tekstlijn, die zelfs zijn talent niet kon redden. Ik hoop hem binnenkort in een nieuwe film te zien om de bitterheid te verdrijven. Ik herhaal het gevoel voor John Malkovitch, wiens dubbelzinnige, verwarrende karaktertrekken hem niet in staat stelden echt uit te breiden. De zinspelingen op het christendom leken meestal niet op hun plaats, omdat ik niet begreep wat ze aan de plot konden bijdragen (misschien de sfeer), de bloederige scènes die geweldig zouden kunnen zijn in 3D, maar waar ik alleen maar misselijk van werd (een fooi is soms meer), maar niet als het Beowulfs striptease-naaktheid betrof (ik dacht dat het heel koud was in het noorden, maar ga maar na).<br />Het laatste dat er nog bovenop kwam en me voor mijn computer deed zitten, was de laatste scène van Wiglaf, waar ze het afmaakten in de stijl van een echte horrorfilm, met de continuïteit van het kwaad dat terugkomt om wraak te nemen. Het is niet het verlangen naar een vervolg dat me zorgen baart, maar wat het betekent voor de mensheid: deze man is getuige geweest van niet één maar twee fouten die door dezelfde fout zijn gemaakt, en hij denkt serieus dat hij een herhaling zou moeten willen en een ander resultaat zou moeten verwachten: dat is de definitie van waanzin. Voor mij was dat de laatste druppel, voor het goedkope effect hadden ze de les en de consequenties verloochend en geen hoop meer geboden.<br />Wat de animatie betreft, ik ben geen expert, maar de vriend met wie ik naar de film ben geweest zegt dat de dieren niet vergeestelijkt waren, de handen van de mensen zagen er vreemd uit en sommige bewegingen waren heel onhandig, hoewel de draak indrukwekkend was. '<br />Dat is het, ga maar door, ik hoop dat het helpt.
This is the worst movie I have ever seen and I have seen a lot of movies in my life.<br /><br />First off, I have to tell you I haven't read the poem and so wasn't aware of the gross changes made to the substance of the story that I found about while reading comments here. Thus, I won't talk about the awful and treacherous rendition but more of the failings of the movie as a story separate of its source.<br /><br />The main thing that was inconceivable for me was the so-called hero: Beowulf, hailed by many of his entourage (during the movie) as a savior, as a luminous figure with glorious achievements and high courage is in my eyes, as portrayed in the movie, again I repeat, a braggart, a liar and a cheater( since there is a difference between the two), a power-grabbing sell-out and a lecherous Don Juan in the worst sense of the word (no flashbacks to long-suffering Johnny Depp, please, they're in different classes). <br /><br />I have so resented the mockery made of this supposed hero that I felt nothing but relief at the end of movie and was left completely cold by his death. (I think I felt more about Grendel's death, such a pitiful creature). Now, I assume, this isn't the reaction sought by the filmmakers, but this is what they got from me and I'm not the only one who left the theatre with an acute sense of disbelief.<br /><br />The women, well what to say about them: in every scene they were present, they were seen as objects of sexual desire or were involved in romantic flirt, and moreover they seemed to revel in it, the aging Beowulf's young flame was absolutely sickening in her haste to be "approved" by the then king. Not one remote moment where they were more than just acting womanly the men around. Not even Angelina Jolie: I would have expected a knife through the heart for her child's murderer not a roll in the hay (well, mud from cave to be exact). <br /><br />Sir Anthony Hopkins: the amount of respect I have for the man risked by the filmmakers through a risqué and needless unveiling of flesh in a drunkard romp which I bet they thought it would be funny. And also poor, poor lines, that even his talent couldn't save. I hope to see him in a new movie quite soon to drive the bitterness away. I echo the sentiment for John Malkovitch whose ambiguous, confusing character traits didn't allow him to truly expand.<br /><br />Other things to nitpick at: the allusions to Christianity seemed out of place most of the time as I didn't understand what they could contribute to the plot (maybe atmosphere), the gory scenes that might look great on 3D, but just left me nauseated (a tip,less is sometimes more), but not when involving Beowulf's striptease nudity (I thought it was real cold up North, but go figure). <br /><br />The last thing that topped it off and sent me in front of my computer was Wiglaf's last scene, where they finished it in true horror movie style, with the continuity of the evil character that will come back for revenge. It's not the sequel-wanting that troubles me, but what it implies of humankind: this man has been the witness of not one but two falls caused by the same mistake and he's seriously thinking that he should want a repeat of it and get a different result: that's the definition of madness. For me that was the last straw, for the cheap effect, they had forsaken the lesson and its consequences and offer no hope.<br /><br />As for the animation, I'm not an expert but the friend I went to the movie with who is one says to tell you the animals weren't veridical, the humans' hands looked weird and some often the movements were real awkward, though the dragon was awesome.<br /><br />That's it, ramble over,hope it helps.