Normaal gesproken zou ik niet eens over een film schrijven die ik niet leuk vond, maar deze film miste de boot in zoveel opzichten dat ik me zo teleurgesteld voelde dat ik mijn gedachten met hem wilde delen. Deze film was in bijna alle opzichten waardeloos. Wat begon als een potentieel grappige clou (de film- en filmfanaat) werd een steuntje in de rug dat werd gebruikt om het verhaal kunstmatig op gang te houden. De muziek was triviaal en soms lachwekkend. De redacteur leek niet eens te begrijpen waar de film over ging, en in zijn haast om er een eind aan te maken door het geluid uit te schakelen (het embleem van het algehele montageprobleem) zakte het gewoon in alsof de redacteur niet kon wachten tot er een eind aan kwam. Ik vraag me zelfs af of de regisseur wel begreep waar de film over ging, wat in dit geval bijzonder verontrustend was, omdat de regisseur het script had geschreven! Hoewel ik geen grote fan ben van Christian Slater of Richard Dreyfus, moet ik zeggen dat ze hun werk deden en zich prima voelden... wat er niet toe deed, omdat er geen echte film was waarin ze konden acteren.<br />De ergste momenten: de vrij directe verfilming van Pulp Fiction door van begin tot eind rond te draaien met twee ietwat komische misdadigers die in een cafetaria zitten te discussiëren, en Tim Allen die de rol van producer speelt terwijl hij naar een verkooppraatje luistert zonder de tijd te hebben voor zulke dialogen. Jammer, ik had gehoopt dat er in elk geval iets zou zijn waardoor ik grinnikend het theater zou verlaten.
I normally wouldn't even write about a movie I didn't like, but this missed the boat in so many respects, leaving me feeling so disappointed, that I feel compelled to share my thoughts. This film fell down in nearly every respect. What began as a potentially funny hook (the hit man/movie buff) became a crutch used to artificially move the story along. The music was trivial and, at times, laughable. The editor didn't seem to even understand the point of the movie and in a rush to just end it as the sound at FADE OUT (emblematic of the overall editing problem) just dropped as if the editor just couldn't wait to see the thing end. I even have to wonder if the director understood what the movie was about, particularly distressing in this case as the director wrote the script! Though I'm not a big fan of either Christian Slater or Richard Dreyfus, I have to say that they did their jobs and were just fine...which didn't matter because there was no real movie for them to act in.<br /><br />Worst moments: the fairly direct rip-off of Pulp Fiction by wrapping back around from beginning to end with two somewhat comical criminals having a discussion in a diner, and Tim Allen trying to play the part of the producer listening to a pitch while having no timing for such dialog.<br /><br />Too bad, I was hoping for at least something that would have me leaving the theatre chuckling.