Irene Dunne trouwt kort na het begin van de film met Charles Bickford. Ze verlangt ernaar de stalen stad waar ze wonen te verlaten, maar hij is tevreden met zijn baan als arbeider. Door haar vastberadenheid en zuinigheid weet ze hem er uiteindelijk van te overtuigen een gok te wagen en voor zichzelf te beginnen. Gelukkig, misschien, worden ze rijk en lijkt hun leven volmaakt. Perfect, dat wil zeggen, tot Bickford begint om te gaan met een op geld beluste sloerie die hem aanspoort zijn lankmoedige vrouw aan de kant te zetten <0xE2><0x80><0x93> wat tot een supermelodramatische afloop in de rechtszaal leidt.<br />Ik ben dol op oude films, dus er is heel wat voor nodig om me van een film uit de Gouden Eeuw van Hollywood af te brengen... maar deze verschrikkelijke film slaagde daarin. Ondanks het feit dat de voortreffelijke Irene Dunne de hoofdrol speelt, is deze film de moeite van het kijken niet waard <0xE2><0x80><0x93> voornamelijk omdat de laatste 20 minuten van de film alle goede gevoelens die ik voor de rest van de film had, de kop indrukken! Dit is het probleem. Irene Dunne is de perfecte echtgenote in deze film... te perfect <0xE2><0x80><0x93> Mary Poppins is perfect. Zelfs als Bickford bewijst dat hij een waardeloze klootzak is en haar bedriegt, is Dunne een soort heilige en weigert ze van hem te scheiden. En dan, als Bickford en zijn louche advocaat een valse aanklacht in elkaar draaien dat zij overspel pleegt, is Dunne gewoon te lief om echt terug te vechten. In een scène in de rechtszaal die te melodramatisch is om waar te zijn, overtuigt haar uiteindelijke vriendelijkheid de kwaadaardige Bickford ervan dat het allemaal doorgestoken kaart is en hij wordt naar de gevangenis gebracht.<br /><br />Het ergste aan deze vreselijk overdreven scène is niet de dwaze manier waarop Bickford, nu door schuldgevoelens overmand, opspringt en de waarheid erkent (hoewel dit een belachelijke scène is), maar de manier waarop de advocaat J. Carrol Naish Dunne mag aanvallen in de getuigenbank! Zelfs rechtbanken in de oude Sovjet-Unie zouden terugdeinzen voor zo'n berisping <0xE2><0x80><0x93> en toch maakt haar advocaat nooit bezwaar en de rechter lijkt tevreden met een schijnvertoning van een hoorzitting! Dit is precies het soort film dat ze jonge rechtenstudenten zouden moeten laten zien om een paar mensen aan het lachen te maken om al dat theatrale gedoe.<br />Geloof me, er zijn duizenden betere films uit de jaren dertig die wachten om ontdekt te worden. Probeer bijna elke film uit die tijd en je bent vast beter af dan met dit stomme ding. En bovendien, bijna elke andere Dunne-film is beter dan dit krakerige hoopje... melodrama.
Irene Dunne marries Charles Bickford soon after the movie begins. She longs to leave the steel town where they live but he's content to stay in his job as a laborer. However, through her determination and frugality, she is able to eventually convince him to take a gamble and strike out on his own. Fortunately, perhaps, they strike it rich and their life seems perfect. Perfect, that is, until Bickford starts running around with a money-hungry tramp who urges him to dump his long-suffering wife--leading to a super-melodramatic conclusion in the courtroom.<br /><br />I love old movies, so it takes a lot to turn me off of any film from Hollywood's Golden Age...but this terrible film managed to do it. Despite having the excellent Irene Dunne in the lead, this film just isn't worth your time--mostly because the last 20 minutes of the film manage to undo any good feelings I had for the rest of the movie! Here's the problem. Irene Dunne is the perfect wife in this film...too perfect--Mary Poppins perfect. Even when Bickford proves that he's a wretched jerk and cheats on her, Dunne is like some sort of saint and she refuses to divorce him. Then, when Bickford and his sleazy lawyer drum up fake charges that SHE is committing adultery, Dunne is just too sweet to really fight back. In a courtroom scene that is just too melodramatic to be true, her ultimate niceness convinces the evil Bickford to admit it is all a frame-up and he is taken away to prison.<br /><br />The worst part about this terribly over-the-top scene is not the silly way Bickford, now stricken with guilt, jumps up and admits the truth (though this is a ridiculous scene), but the way that lawyer J. Carrol Naish is allowed to attack Dunne on the witness stand! Even courts in the old Soviet Union might flinch at such a brow-beating--and yet her lawyer never objects and the judge seems content to preside over a sham of a hearing! This is just the sort of film they should show young law students in order to elicit a few laughs at all the histrionics.<br /><br />Believe me that there are thousands of better films out there from the 1930s waiting to be discovered. Try almost ANY film of the era and you're bound to be better off than with this silly dud. And, additionally, almost any other Dunne film is better than this creaky old pile of...melodrama.