De kwestie van echtscheiding en de invloed daarvan op kinderen komt slechts zijdelings aan de orde in dit weeïge verhaal over een gelukkig gezin dat uiteen wordt gescheurd door een slecht script. Er wordt te veel tijd besteed aan de schattige capriolen van Shirley Temple, terwijl er te weinig tijd wordt besteed aan de ontwikkeling van de plot en de personages. In dit programma van 65 minuten gebeuren de dingen bliksemsnel, met weinig logica of motivatie erachter. Zo komt de echtelijke breuk van de twee hoofdpersonen te plotseling en lijkt het onrealistisch. Hetzelfde kan gezegd worden over de relatie tussen de aanstaande ex-vrouw en haar rijke vrijer. De rol van de volwassene is redelijk, maar Temple is ondraaglijk zoetsappig. Robertson, gewend aan kostuumfoto's in het stille tijdperk, had moeten beseffen dat minder meer is als het aankomt op babygrijns en babytuitmondjes. Controleer je bloedsuikerspiegel na het zien van deze foto.
The issue of divorce and how it affects children is only marginally dealt with in this cloying story of a happy family torn apart by a rotten script. Too much time is spent on the cutesy antics of Shirley Temple, while too little time is devoted to the development of the plot and characters. In this 65-minute programmer, things happen at lightning speed, with little logic or motivation behind them. Thus, the marital split of the two leads comes too suddenly and seems unrealistic. The same can be said about the relationship between the soon-to-be-ex-wife and her wealthy suitor. The adult cast is passable, but Temple is unbearably sugary. Director John S. Robertson, used to handling costume pictures during the silent era, should have realized that less is more when it comes to baby grins and baby pouts. Make sure you check your blood-sugar level after watching this one.