Dit is in feite de tweede keer dat ik deze film heb gezien. De eerste keer was tijdens een benefietvoorstelling in een plaatselijke onafhankelijke bioscoop, waar verscheidene chef-koks van plaatselijke Italiaanse restaurants voor het publiek kookten terwijl _Big Night_ op het scherm werd vertoond. Omdat het zo'n sociale gebeurtenis was, was het moeilijk me op de film zelf te concentreren.<br />Dientengevolge leek het, terwijl ik deze film voor de tweede keer bekeek, een nieuwe ervaring voor me. En wat voor een ervaring!<br />De film speelt zich af gedurende ongeveer anderhalve dag in het leven van twee Italiaanse broers die een restaurant in New Jersey runnen dat allesbehalve succesvol is. Helaas is de tijd gekomen dat ze hun zaak moeten sluiten als hun geluk niet onmiddellijk omslaat. Hun concurrent, Pascal, heeft een restaurant verderop in de straat dat goed loopt, ondanks het feit dat het eten niet te vergelijken is met dat van de broers. Hun hoop wordt echter de bodem ingeslagen als Pascal aanbiedt om Louis Prima en zijn band naar hun restaurant te sturen <0xE2><0x80><0x93> een gegarandeerde manier om klanten te krijgen.<br />Dit is een kleine film met scènes die een enorme impact hebben. Je krijgt niet alleen te horen dat Pascals restaurant smakeloos en goedkoop is, maar ook dat het zo opzichtig is dat de gemiddelde dinerbezoeker er in drommen naartoe komt, maar je loopt er naar binnen met een geweldige shot vanuit een bepaald perspectief. Je ervaart de krappe zitplaatsen, de opzichtige versieringen, de afschuwelijke zanger die 'O Sole Mio' erger afslacht dan alle karaokezangers die ik ooit heb gehoord. Belangrijker nog, het eten neemt een voor de hand liggende plaats in <0xE2><0x80><0x93> er is geen presentatie. Daarentegen zijn de keukenscènes in het restaurant van de broer absoluut prachtig. Hoe cliché het ook klinkt, je kunt het pastadeeg bijna voelen, de basilicum ruiken en de marinara proeven.<br />De karakterontwikkeling wordt ook nadrukkelijk vermeld. De kijker krijgt een verbazingwekkende hoeveelheid informatie over de twee hoofdpersonen, de broers Primo (Shalhoub) en Secondo (Tucci) ondanks de korte tijd die we met hen hebben. Secondo is beslist de meest zakelijke persoon in de familie, terwijl Primo artistiek en gepassioneerd is in zijn kookkunst. Hoewel we dit voornamelijk ontdekken door hun interactie, wordt het ook subtiel geïllustreerd door scènes als het eerste teken van Secondo's pure verrukking terwijl hij een Cadillac uitprobeert, en Primo's abjecte geluk terwijl hij kunst en zijn passie voor eten bespreekt met een vrouw op wie hij duidelijk smoorverliefd is. Er zijn veel subplots in het hoofdverhaal, en voor zo'n eenvoudig uitgangspunt en zo'n korte tijdsspanne houden de complexiteiten die de subplots aan het algemene verhaal toevoegen de kijker bezig tot de echte hoofdrolspeler verschijnt. Het eten. Ik ben er oprecht van overtuigd dat het fysiek onmogelijk is om naar deze film te kijken zonder dat het water je minstens één keer in de mond loopt. Deze film had ook dienst kunnen doen als propaganda voor Italiaans eten. Als groot liefhebber van Italiaans en Siciliaans eten was ik in mijn element. De presentatie is zodanig dat je dit eten op je bord kunt proeven, ruiken en voelen. Het herinnerde me er helaas ook aan dat ik nog een lange weg te gaan heb met mijn eigen Italiaanse keuken. Ik zal niet lang blijven hangen bij de scènes waarin voedsel een rol speelt, omdat het gewoon iets is wat je in je eentje moet ervaren.<br />Het acteerwerk in deze film was formidabel. Er waren een paar co-sterren die een soort wegwerpfiguren waren (chauffeur, Rosselini en Marc Anthony, die zijn beste Harpo Marx-imitatie ten beste gaf). Ik sta nog steeds versteld van de keuze van Ian Holm als de krankzinnige en uiteindelijk vernietigende Pascal, maar in de film werkte het absoluut. Hij heeft ook de grappigste peptalk in de film: 'Bijt je tanden in de kont van het leven en sleep het naar je toe!' Campbell Scott, die de film samen met Tucci regisseerde, heeft een gedenkwaardige korte scène als Cadillac-verkoper. Ik moest de hele scène lachen, want Scott is normaal gesproken het relaxte en intellectuele personage in zijn films <0xE2><0x80><0x93> wat hem, in elk geval voor deze kijker, altijd erg innemend heeft gemaakt. Zijn bizarre wending in deze film was absoluut hysterisch.<br />Wat de twee hoofdpersonen betreft, was ik zowel tevreden als verbaasd. Hoewel Tucci al heel lang wordt erkend als een goede karakterspeler (deze film vormde daarop geen uitzondering) was het Shalhoubs optreden tijdens de film, voornamelijk in de laatste scènes, dat me letterlijk pijn deed. Hij was absoluut magnifiek en een perfect voorbeeld van de wanhoop die de broers eindelijk aan de oppervlakte lieten komen na wat kennelijk een lange zwangerschapsperiode was geweest. Ook gedurende de hele film was zijn passie voelbaar. Hij sprak mijn favoriete zin uit de film, die me trof vanwege mijn eigen (soms) dramatische neigingen: 'Je moet jezelf doodmaken nadat je het hebt gegeten, want je kunt niet leven! Goed eten is dicht bij God zijn.'<br />Dit is niet bedoeld om de pret te bederven, maar ik vond de laatste vijf minuten van de film die absoluut geen dialoog hadden, oneindig veel diepgaander dan een doorsnee komische film. De kijker kan alleen maar speculeren, iets wat een zeldzaamheid is in Amerikaanse films, zelfs bij veel onafhankelijke filmmakers. Er is de laatste paar jaar sprake van een vervolg, maar ik hoop oprecht dat dit nooit tot stand komt, want deze film zou zijn uitwerking verliezen als het iets anders was dan een stand-alone meesterwerk.<br />De Grote Nacht trekt je snel naar binnen, leidt je naar binnen met je zintuigen. Ik heb nog nooit zo graag in een scène uit een film willen spelen als tijdens het laatste halfuur van de film. Ze maakten het spektakel bijna net zo'n belangrijk deel van de scène als het eten. De broers maken van eten een gebeurtenis en geven het publiek een overvloed aan redenen om hetzelfde te doen. Wat mij betreft, ik geef normaal gesproken de voorkeur aan 'I Paliacci' of 'Turandot' als ik mijn Risotto of Lasagne Bolognese probeer, maar ik denk dat ik de volgende keer dat ik kook mijn Louis Prima-albums tevoorschijn zal halen. Bovendien is het een paar jaar geleden dat ik door de keuken heb gedanst met een open wijnfleslip die 'Mambo Italiano' van Rosemary Clooney synchroon deed lopen. <br />_Bottom Line_ : Kijk naar deze film <0xE2><0x80><0x93> maar niet op een lege maag, tenzij je het niet erg vindt om daarna naar je plaatselijke Italiaanse restaurant te rennen.<br /><br /><0xE2><0x80><0x93> Shelly
This is actually the second time I've viewed this movie. The first time was during a benefit at a local independent movie house where several of the chefs from local italian restaurants cooked for the audience while Big Night was shown on the screen. Because it was such a social occasion it was difficult to concentrate on the film itself.<br /><br />Consequently, while I watched this film for the second time it seemed like a new experience to me. And what an experience!<br /><br />The film takes place during approximately a day and half in the lives of two italian brothers who run a restaurant in New Jersey that is less than successful. Unfortunately, the time has come where they are going to have to close up shop if their luck doesn't turn around immediately. Their competition, Pascal, has a restaurant down the street that is thriving, despite the fact that the food doesn't compare to the brothers' restaurant. Their hopes are heightened however, when Pascal offers to send Louis Prima and his band to their restaurant - a sure fire way to drum up business.<br /><br />This is a small movie with scenes that have an enormous impact. You aren't just told that Pascal's restaurant is tacky and subpar, yet flashy enough for the average diner to come in droves, you walk into it with a great point of view shot. You experience the cramped seating, the garish decorations, the horrid singer who massacres "O Sole Mio" worse than any karaoke singer I've ever heard. Most importantly, the food takes an obvious back seat - there is no presentation. Conversely, in the brother's restaurant, the food preparation scenes are absolutely beautiful. As cliche as it sounds, you can almost feel the pasta dough, smell the basil and taste the marinara.<br /><br />The character development also bears a strong mention. The viewer learns an amazing amount of information about the two main characters, brothers Primo (Shalhoub) and Secondo (Tucci) despite the short time span we have with them. Secondo is definitely the business minded one in the family, while Primo is artistic and passionate about his cooking. While we discover this mainly through their interaction, it is also subtlely exemplified in scenes such as the first sign of Secondo's pure delight while test driving a Cadillac, and Primo's abject happiness while discussing art and his passion for food with a woman with whom he is clearly smitten. There are many subplots within the main story, and for such a simple premise and short time span, the complexities the subplots add to the general story engage the viewer until the real co-star appears. The food.<br /><br />I sincerely believe it is physically impossible to watch this film without your mouth watering at least once. This film could have doubled as a propaganda piece for italian food. As a major lover of italian and sicilian food, I was in my element. The presentation is such that you can taste, smell and feel this food on your pallette. It also unfortunately reminded me that I have a long way to go with my own italian cuisine. I am not going to linger on the scenes which involved food because it is simply something that needs to be experienced on ones own.<br /><br />The acting in this movie was formidable. There were several co-stars that were kind of throwaway characters, (Driver, Rosselini and Marc Anthony, doing his best Harpo Marx impression come to mind). I still am marveling at the choice of Ian Holm as the crazy and ultimately destructive Pascal, but it definitely worked in the film. He also gives the funniest pep talk in the film: "Bite your teeth into the ass of life and drag it to you!" Campbell Scott, who co-directed the film with Tucci has a memorable short scene as a Cadillac salesman. I laughed through the entire scene, because Scott is normally the laid-back and intellectual character in his films - which, at least for this viewer, has always made him very endearing. His bizarre turn in this film was absolutely hysterical.<br /><br />As for the two main characters, I was both content and amazed. While Tucci has long been recognized as a solid character actor (this film being no exception) it was Shalhoub's performance during the film, primarily in the final scenes, that literally made me ache. He was absolutely magnificent and completely exemplified the despair the brothers finally let surface after what has been an apparently long gestation period. Throughout the film as well, however his passion was palpable. He delivered my favorite line of the film, which struck home because of my own (at times) dramatic tendencies: "You have to kill yourself after you eat it because you can't live! To eat good food is to be close to God."<br /><br />This is not intended to be a spoiler, but I found the last five minutes of the film that had absolutely no dialogue to be infinitely more profound than your average cookie-cutter drama. The viewer is left to speculate, something that is a rarity in american films, even with a lot of independents. There has been talk in the last few years of a sequel, but I sincerely hope this never comes to fruition because this film would lose its impact if it were anything but a stand-alone masterpiece.<br /><br />Big Night draws you in quickly, leading you in by your senses. I have not wanted to be in a scene from a movie as much as I did during the last half hour of the movie. They made the spectacle almost as much a part of the scene as the food. The brothers make food an event and give the audience a plethora of reasons to do the same. As for me, I normally prefer "I Paliacci" or "Turandot" when I am attempting my Risotto or Lasagne Bolognese but I think I will pull out my Louis Prima albums the next time I cook. Besides, it's been a couple of years since I've danced around the kitchen with an open wine bottle lip synching "Mambo Italiano" by Rosemary Clooney.<br /><br />Bottom Line: Watch this movie - just not on an empty stomach, unless you don't mind running to your local italian restaurant after.<br /><br />--Shelly