Michael Findlay en zijn vrouw Roberta waren in de jaren zestig en zeventig verantwoordelijk voor heel wat cultklassiekers van smeerlapperij, en 'The Touch of Her Flesh' is een van de films die het stel hun cultstatus onder liefhebbers van smeerlapperij-cinema bezorgde. Dit is een film die mijn mede-fans van smeerlapperij-smeerlapperij kunnen aanbevelen voor een pionierspersonage. Maar zoals waarschijnlijk veel andere fans van Exploitation dat doen, moet ik zeggen dat mijn bewondering voor deze film en mijn erkenning van het pionierspersonage van de smeerlapperij-cultus groter is dan het plezier dat ik eraan heb beleefd. Het is beslist vermakelijk om naar te kijken, maar aan de andere kant zijn er de lange scènes met verleidelijk dansende vrouwen enzovoort. De film mag dan in die tijd smerig en opwindend zijn geweest, hij is behoorlijk gedateerd en veel te lang naar de maatstaven van vandaag de dag, vooral door het feit dat deze scènes heel tam zijn vergeleken met wat er in de jaren zeventig zou komen. Dat is ook wat je moet erkennen over deze film, omdat hij pioniert in zijn smerigheid en vreemdheid. Er wordt weinig gepraat, of liever gezegd, gegoogeld, omdat mensen nooit naar de camera kijken als ze praten, wat soms heel irritant is. Ik weet dat van een aantal oudere films, maar dit is absoluut de enige film uit de late jaren zestig die ik heb gezien die nog steeds deze vorm van goochelen gebruikt, waar ik echt aan moet wennen. Maar alleen het lage budget kan de schuld daarvoor op zich nemen.<br />Nadat hij zijn exotische danseres met een andere man heeft betrapt, raakt een problematische wapenhandelaar betrokken bij een ongeluk. Door zijn zware verwondingen is de man een psychopaat geworden die op jacht is naar sexy vrouwen om te vermoorden...<br />Dit is het eerste deel van een trilogie over 'Vlees'-films. Ik moet de vervolgen 'De kus van haar vlees' en 'De vloek van haar vlees' nog zien, en Ia is al vertrokken om dat te doen, want ik heb groot respect voor deze kleine cultfilm, en ik kan een liefhebber van Exploitatie-films ten zeerste aanbevelen om hem te zien. Mensen die niet zo bekend zijn met exploitatiefilms zullen het waarschijnlijk een waardeloze film vinden, aangezien je het pionierspersonage van deze film moet zien om het adequaat te kunnen herkennen. De film heeft echter meer dan alleen een sentimentele waarde voor originaliteit. Directeur Michael Findlay speelt ook de rol van de psychopaat Richard Jennings, en de krankzinnigheid van die man is heel vermakelijk om te zien. Vrouwelijke oogverblindende figuren zijn ook in de hele film alomtegenwoordig. Het is interessant om te zien hoe schoonheidstrends veranderen, aangezien 'The Touch of Her Flesh' zich concentreert op de vertoning van grote borsten en weelderige rondingen. Dit is niet een film die ik aan iedereen zou aanbevelen, maar ik adviseer mijn medefans van de louche Grindhouse-cultus om hem niet te missen. Dit is pure cultfilm, en voor Exploitation-fans zoals ik heeft het een zekere waarde als pioniersklassieker van bizarre smeerlapperij. Maar wees gewaarschuwd: het is nogal saai.
Michael Findlay and his wife Roberta were responsible for quite a few cult classics of sleaze in the 60s and 70s, and "The Touch Of Her Flesh" is one of the films that earned the couple their cult-status amongst lovers of sleazy Grindhouse cinema. This is a film that is recommendable to my fellow fans of cult-sleaze for a pioneering character. As probably many other Exploitation fans out there, however, I must say that my admiration of this film, and my acknowledgment of its pioneering cult character exceeds the actual fun that I had watching it. It is definitely entertaining to watch, but then again, the long scenes of women dancing seductively etc. may have been sleazy and exciting then, but they are quite dated and overlong for today's standards, especially due to the fact that these sequences are very tame compared to what was to come in the 70s. This is also what is to acknowledge about this film however as it is pioneering in its sleaze and weirdness. There is little talking, or, more precisely, dubbing, as people never look at the camera when they talk, which is quite annoying at times. I know this from a bunch of older films, but this is definitely the only film from the late 60s I've seen, that still uses this form of dubbing, which really needs getting used to. Nothing but the low budget can take the blame for that, however.<br /><br />After catching his catching his exotic dancer girlfriend with another man, a troubled arms dealer gets involved in an accident. Reciovering from his heavy injuries, the man has become a psychopath on the hunt for sexy women to murder...<br /><br />This is the first part in a trilogy of "Flesh" films. I have yet to see the sequels "The Kiss Of Her Flesh" and "The Curse Of Her Flesh", and Ia am exited to do so, as I have big respect for this little cult flick, and I highly recommend any lover of Exploitation cinema to see it. People who are not as familiar with exploitation cinema will probably find it crappy, since one has to perceive this film's pioneering character in order to acknowledge it adequately. The film has more than just a sentimental value of originality, however. Director Michael Findlay also stars in the role of psycho Richard Jennings, and the guy's craziness is very entertaining to watch. Female eye candy is also omnipresent throughout the film. It is interesting to see how beauty trends change, as "The Touch Of Her Flesh" concentrates on the display of big breasts and buxom curves. This is not a movie I'd recommend to everybody, but I strongly advise my fellow fans of sleazy Grindhouse cult not to miss it. This is pure cult cinema, and for Exploitation fans like myself it has a certain value as a pioneering classic of weird sleaze. Be warned though: it tends to bore.