Als Britse puber in de tijd dat deze film werd uitgebracht, was ik er erg dankbaar voor. Zoals bij de meeste Britse films is de film slecht gefilmd, maar weet je, het maakt eigenlijk niet uit als het script en de acteerprestaties elkaar zo goed aanvullen.<br />Ik ben ermee opgegroeid en vind nog steeds elke keer weer iets om te glimlachen, ongeveer zoals wanneer ik luister naar de albums Rockin, Romance and Jonathan Sings van Jonathan Richman halverwege de jaren tachtig.<br />Er is een prachtig evenwicht tussen kennis en naïviteit in de meeste personages. Terwijl de publiciteitsagenten zich concentreerden op het heel kleine hoofdverhaal met Dorothy en het footballteam, is het Gregory en de bijrollen die het allemaal bevatten.' Ze gaan verder met wat Forsyth bij zijn debuut in _That Sinking Feeling_ had vastgelegd en wat hij, tragisch genoeg, nooit lijkt te hebben herhaald.
As a British adolescent at the time this film was released, I was very grateful for it. As with most British movies, it's shot like crap but you know, it really doesn't matter when the script and the performances complement one another so well.<br /><br />I've grown up with it and still find something to smile about every time, much the same way that I do when listening to Jonathan Richman's mid-80's albums Rockin and Romance and Jonathan Sings.<br /><br />There's a really beautiful balance of knowing and naivety in most of the characters. Whilst the very slight main plot featuring Dorothy and the football team was what the publicists concentrated on, it's Gregory and the supporting characters who hold all of it's charm. They continue what Forsyth had captured in debut That Sinking Feeling and which, tragically, he never seems to have recaptured.