Weer zo'n uitbarsting uit mijn verleden! Ik was een geile student toen deze film in 1971 werd uitgebracht, en ik herinner me een grote foto in 'Playboy' die de film aankondigde met onthullende foto's van verschillende 'Pretty Maids'. (Joy Bang? Daar is niets suggestiefs aan!) Ik ging de film bekijken op basis van die belofte van prikkeling, maar in plaats van opgewonden te raken, werden mijn tedere gevoelens uitgeschakeld door de amorele personages en plotlijn.<br />Onlangs heb ik de film opnieuw bekeken op TCM (het moet gezegd dat ze de lichte naaktheid niet hebben gecensureerd!) en ik kan niet zeggen dat mijn kijk op de zaak in 35 jaar erg is veranderd. Degenen die deze fecale kwestie proberen te vergoelijken, doen dat als 'zwarte komedie' of als een onbesproken 'cultusklassieker'. Een wrattenzwijn smeren een hoop lippenstift op.<br /><br />Veel bevoorrechte Baby Boomers (waarvan ik er een was) ontwikkelden in de jaren zestig een merkwaardig egocentrisch idee dat jeugd moreel superieur is aan volwassenheid, dat idealisme altijd boven ervaring uitstijgt. De media <0xE2><0x80><0x93> vooral de filmindustrie met een nieuw beoordelingssysteem dat filmmakers bevrijdde van de beperkingen van de oude Production Code <0xE2><0x80><0x93> boden de Baby Boomers een uitlaatklep voor hun morele zelfvoldaanheid. Deze film barst van die uitspattingen. Rock Hudsons wellustige/moordlustige leraar wordt voorgesteld als de enige coole volwassene in de film, zowel vanwege zijn 'jonge' gevoel voor stijl als vanwege zijn onorthodoxe ideeën over het opvoeden van geile tieners. De enige andere enigszins hippe volwassene is Telly Savalas' vader. Het personage Angie Dickinson is een overdreven serieuze lerares die door Hudson'verlicht' moet worden om Hudsons seksueel gefrustreerde protegé (John David Carson) te verleiden. De andere volwassen personages zijn in wezen filmidioten (Keenan Wynn en Roddy McDowall zijn vooral aanstootgevend <0xE2><0x80><0x93> ik hoop dat ze goed betaald werden), terwijl de hippe tieners in de film tegen de oorlog in Vietnam protesteren en hun ouders de les lezen over seksuele vrijheid en openheid.<br />Ik heb niets tegen goede ouderwetse lust, maar zelfs in 1971 zag ik de ongepastheid van Hudsons personage dat hij seks had met zijn vrouwelijke leerlingen (wat hij vergoelijkt als een manier om hun psychisch welzijn te verbeteren). Dat soort seksuele machtsvertoon is al erg genoeg, maar dan moet de klootzak die de touwtjes in handen heeft ook nog bepaalde seksuele partners vermoorden (en anderen) die zijn escapades aan de kaak zouden kunnen stellen. Nogal hypocriet, nietwaar? Iemand die seksuele vrijheid verdedigt maar bang is dat zijn eigen losbandigheid aan het licht komt? (Zijn vrouw, gespeeld door de lieftallige Barbara Leigh, is merkwaardig passief in al deze ellende. Het wordt nooit duidelijk of ze werkelijk geen idee heeft of opmerkelijk verdraagzaam is ten opzichte van de buitenechtelijke verhoudingen van haar man, hoewel het einde van de film op het laatste wijst.) Na de dood van de Hudson-figuur (?) neemt de inmiddels niet meer gefrustreerde protegé (die eerder al ontzet is door de onthullingen over het moorddadige gedrag van zijn mentor) dezelfde vorm van seksuele dubbelhartigheid voor zichzelf aan. Misschien probeerden de filmmakers aan te tonen dat de nieuwe seksuele mores van de jaren zestig een schijnvertoning waren <0xE2><0x80><0x93> gewoon de oude, onontkoombare seksuele hypocrisie bedekt met hip psychologenjargon <0xE2><0x80><0x93> maar dat punt op zich is al afkeurenswaardig, en de hypocrisie van de film benadrukt alleen maar hoe walgelijk de oude seksuele dubbelzinnigheid in werkelijkheid was (en is).<br />Je zou denken dat deze film een nogal schaamteloze fantasie was van die schaamteloze libertijn, Roger Vadim. Maar de film is geschreven en geproduceerd door die gevierde intergalactische moralist, Gene Roddenberry, godbetert! Die vent geeft vieze oude mannen een slechte naam, en de film doet me verlangen naar de stompzinnige maar eerlijke wellust van hardcore porno. De komedie, zelfs de zwarte komedie, heeft nog steeds een moreel centrum nodig, iets waar we om kunnen lachen in plaats van alleen maar om lachen. Deze film geniet van zijn amoraliteit en drijft de spot met wat de vele progressieve boomers van de jaren zestig, ondanks al onze onwetendheid en pretenties, probeerden te bereiken (en tot op zekere hoogte hebben bereikt) door de houding van de maatschappij ten aanzien van seks humaner te maken.
Another blast from my past! I was a horny college student when this film was released in 1971, and I recall a big photo spread in "Playboy" promoting the film with revealing images of various "Pretty Maids." (Joy Bang? Nothing suggestive there!) I went to see the film based on that promise of titillation, but rather than being turned on, my tender sensibilities were turned off by the amoral characters and plot line.<br /><br />I recently watched the film again on TCM (give them credit for not censoring the mild nudity!), and I can't say that my view has changed much in 35 years. Those who try to excuse this fecal matter as "black comedy" or as an unsung "cult classic" are putting a lot of lipstick on a warthog.<br /><br />Many privileged Baby Boomers (of which I was one) developed in the 1960s a peculiarly self-centered notion that youth is morally superior to maturity, that idealism always trumps experience. The media -- especially a movie industry with a new ratings system that released filmmakers from the restrictions of the old Production Code -- pandered to the Baby Boomers' self-congratulatory moral smugness. This film is rife with such pandering. Rock Hudson's lecherous/murderous teacher is represented as the only cool adult in the film, as much for his "youthful" sense of style as for his unorthodox ideas about educating horny teenagers. The only other remotely hip adult is Telly Savalas' detective, who himself develops a grudging admiration for the murderer. The Angie Dickinson character is an overly earnest teacher who has to be "enlightened" by Hudson into seducing Hudson's sexually frustrated protégé (John David Carson). The other adult characters are essentially movie idiots (Keenan Wynn and Roddy McDowall are particularly offensive -- I hope they were paid well), while the hip, turned-on teens in the film protest the Vietnam war and lecture their elders on sexual freedom and openness.<br /><br />I have nothing against good old-fashioned lust, but even in 1971 I saw the impropriety of Hudson's character having sex with his female students (which he excuses as a way to enhance their psychological well-being). That sort of sexual power-mongering is bad enough, but then the controlling bastard must kill certain sexual partners (and others) who might expose his escapades. Rather hypocritical, isn't it? Advocating sexual license but afraid of having his own licentiousness exposed? (His wife, played by the lovely Barbara Leigh, is strangely passive in all this mess. It's never clear if she's totally clueless or remarkably tolerant of her husband's extramarital liaisons, though the film's ending points toward the latter.) After the Hudson character's demise(?), the newly unfrustrated protégé (who earlier is dismayed by revelations of his mentor's murderous behavior) adopts the same style of sexual duplicity for himself. (He attains symbolic hipness by abandoning his wimpy Vespa for a studlier motorcycle.) Perhaps the filmmakers were trying to argue that the new sexual mores of the '60s were a sham -- just the old, inescapable sexual hypocrisy coated with hip psychobabble  but that point itself is objectionable, and the film's own hypocrisy emphasizes just how disgusting the old sexual double standard really was (and is).<br /><br />One would think that this film was a rather blatant fantasy by that unapologetic libertine, Roger Vadim. But the film was written and produced by that celebrated intergalactic moralist, Gene Roddenberry, for God'sake! This guy gives dirty old men a bad name, and the film makes me yearn for the mindless but honest lasciviousness of hardcore porn. Comedy, even black comedy, still needs a moral center, something we can laugh with rather than just laugh at. This film glories in its amorality and mocks what the many progressive Boomers of the 60s, for all our ignorance and pretense, were trying to accomplish (and to some extent, have achieved) in making society's attitudes about sex more humane.