Ik ben altijd heel voorzichtig als mensen het hebben over de ware genialiteit van Aziatische horrorproducties (want ik ben net iets te vaak teleurgesteld), maar in het geval van 'ThreemetreExtremes' is elk woord van lof meer dan gerechtvaardigd! Deze film zal ongetwijfeld een onuitwisbare indruk op je maken, en die indruk zal hoogstwaarschijnlijk angst zijn, of verstoring of gewoon weerzin (maar de "goede" vorm van weerzin). De opzet van een horrorbloemlezing is niet erg gebruikelijk in de Aziatische cinema, tenminste niet voor zover ik weet, maar deze drie regisseurs benaderen de opzet met precies de juiste houding. Er is geen dwaze, te lange draaikolk, de verhalen volgen elkaar gewoon zonder dat er sprake is van gemeenschappelijke thema's of personages. Dit resulteert in drie veelzijdige verhalen die totaal verschillende horrorstijlen bestrijken. Het eerste verhaal van Fruit Chan richt zich op pure controversiële schokken, met een plot over een ouder wordende actrice die wanhopig haar knappe uiterlijk en jonge huid wil behouden en daarom de mysterieuze 'tante Mei' raadpleegt. Haar geheim van de eeuwige jeugd houdt in dat ze haar klanten knoedels voorzet die zijn gemaakt van _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ __ _ _ __ _ _ __ _ _ __ _ __ _ __ _ __ __ _ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ _ De stijl van 'Dumplings' is extreem bruut en nihilistisch. Mensen praten over abortus van levende wezens alsof het de normaalste zaak van de wereld is en de camera zoomt regelmatig in op de manier waarop tante Mai professioneel het babyvlees vermaalt. Toegegeven, je hebt een sterke maag nodig om de make-upeffecten in deze eerste aflevering te verdragen, maar nog verontrustender is Chans gebruik van bizarre geluiden. De muziek is ronduit nachtmerrieachtig en vooral de kauwende geluiden, gemaakt wanneer mevrouw Lee de knoedels eet, bezorgden me koude rillingen. Chan-Wook Park is verantwoordelijk voor het tweede verhaal en als je een van de passages in zijn Wraak-trilogie ('Medeleven met meneer Wraak', 'Ouwe jongen', 'Vrouwe Wraak') hebt gezien, weet je al min of meer wat je kunt verwachten. Dus een wreed en meedogenloos verhaal over geweld dat de absolute duisterste kant van de menselijke geest naar boven haalt. Chan-Wook Park is een genie als het op het tekenen van zijn personages aankomt en dat demonstreert hij nogmaals met zijn verhaal over de huisdiefstal van een beroemde regisseur en zijn ijdele vrouw door een zwaar gefrustreerde acteur die toevallig langskwam. De vrouw is met veel fantasie vastgebonden tussen de muren en haar piano en de dader dreigt haar vingers af te snijden, tenzij de regisseur de moed heeft om een klein meisje te wurgen dat ook door de vreemdeling is ontvoerd. Het betamelijk eerlijke en vriendelijke echtpaar verandert geleidelijk aan in egoïstische en agressieve monsters naarmate hun leven meer in gevaar komt. De spanning is bijna ondraaglijk en je weet gewoon dat Chan-Wook Park niet met een happy end zal komen! Mensen zijn gekke, gemene klootzakken die alleen voor zichzelf zorgen, en dat is de ALLEENE boodschap die je hier moet overbrengen. Zijn segment bevat ook de meest gewelddadige en bloederige beelden, omdat de kunstzinnige vloer van het huis aan het eind van het verhaal letterlijk onder het bloed komt te zitten. 'Cut' is een aangrijpende cultfilm die alleen maar bevestigt dat Chan-Wook Park een briljante regisseur is. Fans van Takashi Miike die een korte film zoals 'Itchi the Killer' of 'F lietdoh' verwachten, zullen verbaasd zijn dat zijn bijdrage aan 'ThreemetreExtremes' 'Box' is een complexe kleine geestesverbijstering die weinig geweld en schokkende beelden bevat, maar niettemin heel intens en angstaanjagend is. Het verhaal gaat over een jonge vrouw die nachtmerries heeft over haar jeugd als circusartiest. De competitieve relatie met haar tweelingzus leidde uiteindelijk tot een ongewenste moord en nu komt het ongelukkige meisje terug om haar te kwellen. Ik moet in alle eerlijkheid toegeven dat ik 'Box' het minst leuk vond, voornamelijk omdat de totale verandering van toon en filmstijl te onverwacht kwam. Miike brengt een heleboel kwelende beelden in zijn film, maar de plot is te abstract en roept te veel vragen op waarop geen antwoord is. Maar wel een geweldig einde. Ik vermoed dat Miike dit omnibusbaantje alleen maar gebruikte om te experimenteren met horrorstijlen en elementen die nieuw voor hem zijn. 'Three Lady'sExtremes' is een ongelooflijk fantastische film die elke horrorfanaat met eigen ogen moet zien! En die aanbeveling komt van iemand die een bloedhekel had aan de zogenaamde Aziatische meesterwerken 'Ringu', 'Ju-On The Grudge' en 'The Eye'.
I'm always very cautious when people refer to the genuine brilliance of Asian horror productions (as I've been let down one too many times), but in the case of "ThreeExtremes" every single word of praise is more than justified! This movie is bound to make an everlasting impression on you, and most likely that impression will either be fear, disturbance or just plain repulsion(but the 'good' kind of repulsion). The format of a horror anthology isn't very common in Asian cinema, at least not that I'm aware of, but these three directors approach the format with the exact right attitude. There's no silly and overlong wraparound, the stories just follow each other without necessarily featuring common themes or characters. This results in three versatile stories, covering completely different horror styles. The first story by Fruit Chan aims at pure controversial shocks, with its plot about an ageing actress who desperately wants to maintain her good looks and young skin and therefore consults the mysterious "Aunt Mei". Her secret of eternal youth involves serving her customers dumpling-dishes made of  hold on to your socks for this  aborted human fetuses! Mrs. Li is very pleased with the results at first, but then gets sick after finishing a 'meal' made of the leftovers of an incest baby. Fruit Chan is the least famous director of the bunch, but his is definitely a name to remember and keep an eye on. The style of "Dumplings" is extremely brutal and nihilistic. People talk about the abortion of living creatures like it's the most normal thing in the world and the camera regularly zooms in on how aunt Mai professionally grinds the baby-flesh. Admittedly, you require a strong stomach to endure the make-up effects in this first episode, but even more disturbing is Chan's use of freaky sounds. The music is downright nightmarish and particularly the chewing-noises, made when Mrs. Lee eats the dumplings, sent cold shivers down my spine. Chan-Wook Park is responsible for the second tale and if you've seen any of the entries in his Vengeance-Trilogy ("Sympathy for Mr. Vengeance", "Oldboy", "Lady Vengeance"), you already more or less know what to expect. Namely a cruel and relentless tale of violence that brings out the absolute darkest side of the human mind. Chan-Wook Park is a genius when it comes to the drawing of his characters and he once more demonstrates that here, with his story about the home jacking of a famous director and his vain wife by a severely frustrated walk-on actor. The wife is imaginatively tied between the walls and her piano and the perpetrator threatens to cut off her fingers, unless the director has the courage to strangle a little girl the stranger kidnapped as well. The seemly honest and friendly couple gradually turn into selfish and aggressive monsters the more their lives become endangered. "Cut" is probably my favorite segment of all three! The tension is almost unbearable and you just know Chan-Wook Park isn't going to come up with a happy ending! People are crazy, evil bastards that only look after themselves and that's the ONLY message to communicate here. His segment also contains the most violent and gory images, as the house's artsy floor is literally flooded with blood near the end of the story. "Cut" is a harrowing piece of cult cinema that only confirms that Chan-Wook Park is a brilliant director. Die-hard fans of Takashi Miike that are expecting a short movie similar to "Itchi the Killer" or "Fûdoh" will be quite amazed that his contribution to "ThreeExtremes" is the most atmospheric and suggestive one! "Box" is a complex little mind-bender that is low on graphic violence and shocks, but nevertheless very intense and petrifying. The tale centers on a young woman experiencing nightmares about her childhood life as a circus artist. The competitive relationship with her twin-sister eventually led to unwanted murder and now the unfortunate girl comes back to haunt her. In all honesty I must admit I enjoyed "Box" the least, mainly because the complete change in tone and filming style came too unexpectedly. Miike puts a whole lot of haunting images in his film, but the plot is too abstract and raises too many questions for which there are no answers. Great ending, though. My guess is that Miike was merely using this omnibus job to experiment with horror styles and elements that are new for him. "ThreeExtremes" is a tremendously marvelous film that every horror fanatic has to see for him/herself! And that recommendation comes from someone who totally disliked the so-called Asian horror masterpieces "Ringu", "Ju-On The Grudge" and "The Eye".