De sheriff van dit kleine Texaanse grensstadje is de grimmige en vastberaden Jack Benteen (Nick Nolte). Nick draagt ondanks de hitte zijn overhemden tot aan de hals dichtgeknoopt en is uitgedost met een witte cowboyhoed met een platte rand. De omgeving is modern <0xE2><0x80><0x94> nou ja, zo modern als een grensstad in Texas maar kan zijn <0xE2><0x80><0x94> en er worden drugs over de grens gesmokkeld. Nick probeert daar een eind aan te maken, maar hij krijgt geen hulp uit Washington. Zijn voornaamste tegenstander in dit conflict is Cash Bailey, gespeeld door Powers Boothe in een stoffig oud wit pak en nog een witte cowboyhoed. Ik moet lang genoeg pauzeren om te applaudisseren voor de namen van die figuren: Jack Benteen en Cash Bailey. Ik weet niet waarom, maar ik hou van ze. 'Cash' <0xE2><0x80><0x93> wispelturig en toegeeflijk. En 'Benteen', een majoor die betrokken is bij de Slag bij de Little Big Horn, terwijl 'Bailey' een verdraaiing is van Jimmy Stewarts naam in de bekendste en meest hartverwarmende kerstfilm die ooit is gemaakt. Hoe dan ook, Nick en Powers waren vroeger vrienden, maar nu staan ze aan verschillende kanten van de wet.<br />Daar komt nog bij dat Maria Conchita Alonzo er ook nog is, een Cubaanse zangeres die hier een Mexicaanse zangeres speelt, die niet helemaal kan beslissen tot welke van deze twee wapensmokkelende hombres ze zich het meest aangetrokken voelt. De verraderlijke heks wisselt van Nick omdat ze, zoals ze het zelf zegt, wil weten 'hoe het nu verdergaat' na een liefdesrelatie van vijf jaar. Welnu, of Nick dit nu kan interpreteren of niet, wat ze bedoelt is dat ze wil trouwen en 'een huis wil bouwen'. Nick is vastbesloten om midden in Powers' woestijnfort in een klein stadje aan de andere kant van de grens te gaan wonen, om een eind te maken aan zijn schunnige en illegale activiteiten en op de koop toe Alonzo terug te halen. Ik zal niet veel tijd aan de plot besteden.<br />De scherpzinnige kijker zal opmerken dat dit <0xE2><0x80><0x93> ja, het is waar <0xE2><0x80><0x93> een Peckinpoid-film is. Het is een soort combinatie van 'The Wild Bunch' en 'Getaway', geregisseerd door Sam Pekinpah. Alle kenmerkende artefacten en ideeën zitten erin. Een heleboel stoffige oude auto's die over onverharde wegen hotsten, flessen tequila die werden doorgegeven, politieke corruptie, de trage inslag van kogels, het hyperglandulaire machismo, het verraad binnen de groep, de sexy vrouw die niet te vertrouwen is, Mexico als de laatste grens, en wapens. Een heleboel wapens. In de climax van 'The Wild Bunch' sproeide een.30-machinegeweer lood door een menigte en doodde miljoenen. In 'Extreme Prejudice' sproeide een.30-machinegeweer lood door een menigte. Verdubbel je kogels, verdubbel je plezier.<br />Het was geschreven door John Milius, zelf ook een wapenliefhebber. Op een van zijn films had hij in zijn contract laten zetten dat hij de jager zou zijn die de dieren voor de film zou schieten. In een andere tv-productie had hij Teddy Roosevelt en zijn Rough Riders boven op San Juan Hill in Cuba, waar ze de vijand besproeiden en citaten uit Henry V's peptalk in het stuk van Shakespeare schreeuwden.<br />Maar ik hou wel van die films over hete, stoffige steden in Texas met bankrovers en smokkelaars en hotsende auto's. Er zweven er een paar rond. De fotografie en de locatieopnamen zijn meestal vrij goed, zoals hier ook het geval is. Maar in deze film wordt zo veel aandacht besteed aan de smaak voor geweld dat het een zure smaak achterlaat. Zo is er bijvoorbeeld een paramilitaire groep dea -agenten die Nick zou helpen zijn werk te doen. In werkelijkheid is hun leider (Michael Ironside) corrupt en van plan het dopegeld te stelen. Het belangrijkste is dat die extra zes sjofele moordenaars er zijn om het aantal doden te verhogen tijdens de massale massaslachting. Verder doen ze niets van belang.<br />De enige voorstelling waarvan ik echt het gevoel had dat hij er was, was die van Powers Boothe. Hij combineert een ontspannen, gemoedelijke, gemoedelijke Texaanse gevoeligheid met een ijzeren kern van hebzuchtige boosaardigheid. Nadat hij een Mexicaanse ondergeschikte onverwacht door het voorhoofd heeft geschoten (grote grap), komt hij met iets in de trant van: 'Ach, je betaalt hier een gouverneur genoeg en dan kun je iedereen doodschieten die je maar wilt. Het is vermakelijk, maar het mist alle poëzie die Sam Pekinpah erin had kunnen leggen toen hij nog behoorlijk functioneerde. Er is nooit een pauze voor reflectie of realiteitsbesef. Elke zin, elke handeling lijkt bedoeld om de plot vooruit te helpen, alsof de kijker zich zou kunnen vervelen als het verhaal een blik zou werpen op het alledaagse leven van de personages. Leuk, ja, maar neerbuigend leuk.
The sheriff of this small Texas border town is the grim and determined Jack Benteen (Nick Nolte). Nick wears his shirts buttoned to the neck, despite the heat, and is decked out in a white, flat-brimmed cowboy hat. The setting is modern -- well, as modern as a Texas border town gets -- and drugs are being smuggled across the border. Nick's trying to stop it but he's getting no help from Washington. His chief adversary in this conflict is Cash Bailey, played by Powers Boothe in a dusty old white suit and another white cowboy hat. I have to pause long enough to applaud those characters' names -- Jack Benteen and Cash Bailey. I don't know why, but I love them. "Jack" -- plain and solid American. "Cash" -- flighty and self indulgent. And "Benteen", a major involved in the Battle of the Little Big Horn, while "Bailey" is a perversion of Jimmy Stewart's name in the best-known and most endearingly heart-warming Christmas movie ever made. Anyhow, Nick and Powers used to be buddies but are now on opposite sides of the law.<br /><br />On top of that, there is Maria Conchita Alonzo, a Cuban singer who here plays a Mexican singer who can't quite make up her mind which of these two gun-packing hombres she's more attracted to. The perfidious witch switches from Nick because, as she puts it, she wants to know "where we go from here" after a five-year-long love affair. Now, whether Nick can interpret this or not, what she means is that she wants to get married and "build a home." Nick is determined to stride into the middle of Powers' desert fortress in a small town across the border, put an end to his scurrilous and illegal activities, and retrieve Alonzo in the bargain. I won't spend much time on the plot.<br /><br />The astute viewer will notice that -- yes, it's true -- this is a Peckinpoid movie. It's a kind of combination of "The Wild Bunch" and "Getaway", directed by Sam Pekinpah. All the signature artifacts and ideas are there. Lots of dusty old cars caroming along unpaved roads, bottles of tequila passed back and forth, political corruption, the slow-motion impact of bullets, the hyperglandular machismo, the in-group treachery, the sexy woman who can't be trusted, Mexico as the last frontier, and guns. Lots of guns. The climax of "The Wild Bunch" had a .30 caliber machine gun spraying lead through a crowd and killing millions. "Extreme Prejudice" has a DUAL MOUNT of .30 caliber machine guns spraying lead through a crowd. Double your bullets, double your fun.<br /><br />It was written by John Milius, a gun enthusiast himself. On one of his films, he had it written into his contract that he would be the hunter who actually shot the animals for the film. On another TV production that he wrote, he had Teddy Roosevelt and his Rough Riders atop San Juan Hill in Cuba, spraying the enemy, and shouting quotes from Henry V's pep talk in Shakespeare's play.<br /><br />I kind of like these movies of hot, dusty Texas towns with bank robbers and smugglers and bouncing vehicles though. There are several of them floating around. The photography and location shooting are usually pretty good, as they are here. But this one involves so much pandering to one's taste for violence that it leaves a sour taste. For instance, there is a paramilitary group of DEA agents supposedly in it to help Nick do his job. Actually, their leader (Michael Ironside) is corrupt and intends to steal the dope money. Mainly, these extra half-dozen raggedy killers are there to raise the body count at the cathartic mass slaughter. They don't do anything else of import.<br /><br />The only performance I really felt came across was Powers Boothe's. He effectively combines an easy-going, relaxed, aw-shucks, genial Texan sensibility with an iron core of greedy terpitude. After he shoots a Mexican subordinate unexpectedly through the forehead (big joke), he comes up with something like, "Oh, heck, ya pay a governor enough around here and ya can shoot anybody ya like. Now clean up this mess. Nothing' for a lady to see." It's diverting fun but it lacks entirely any of the poetry that Sam Pekinpah might have brought to it while he was still functioning adequately. There's never a pause for reflection or reality intrusions. Every line, every action, seems designed to propel the plot forward, as if the viewer might be bored if the story took a closer look at the everyday lives of its characters. Fun, yes, but condescending fun.