'Een film over een man die niet wil hardlopen omdat hij achterna wordt gezeten door een man die hem niet te pakken wil krijgen' is een veel geciteerde synopsis over 'Pat Garrett & Billy The Kid'. Je zou ook kunnen zeggen dat het een film is met acteurs die niet onder leiding van een regisseur zonder leiding konden acteren.<br />Dat is misschien niet eerlijk, omdat het het geweldige werk van James Coburn, die de eerste helft van het titelduo speelt, negeert. Maar Kris Kristofferson als Billy en Bob Dylan als zijn vriend 'Alias' lijken erg op rocksterren op vakantie in een film die zowel elegisch als onsentimenteel probeert te zijn en uiteindelijk slap wordt.<br />Natuurlijk, met Sam Peckinpah die zijn uiteindelijke laatste western regisseerde...' 'Pat Garrett' heeft zijn voorvechters. Het gaat over de dood van het Westen, zeggen ze; daar zit wat in, maar het is geen nieuw thema in Peckinpahs oeuvre. Of het gaat over het probleem van een politieman die een corrupte wet handhaaft, hoewel er net als bij zoveel andere dingen in deze film meer subtekst dan tekst is om mee om te gaan.<br />Wat 'Pat Garrett' niet is, is een opwindend, diepzinnig vermaak dat niet onderdoet voor de andere grote films van Peckinpah. Zelfs 'Major Dundee', dat op zich al zo onsamenhangend is, heeft een veerkracht en energie die deze film ontbeert. De regisseur had te veel tequila-zonsopgangen bij elkaar opgeteld, en hoewel hij nog steeds kogels in zijn pistool had, kon hij ze niet zo goed plaatsen als eerst. <br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> Neem de scène die velen in het voordeel van 'Pat Garrett' naar voren brengen, wanneer Slim Pickens en Katy Jurado op een rivieroever hun sterfelijkheid onder ogen zien bij de klanken van Dylans 'Knockin' On Heaven's Door'. Een prachtig visueel beeld: Jurado die zowel huilt als glimlacht tegen het wegstervende zonlicht, maar noch Peckinpah, noch het script van Rudy Wurlitzer is voldoende om ons voor te bereiden op de scène, de nasleep van een dwaas ogend vuurgevecht waarin Jurado's met een geweer zwaaiende capriolen een rol spelen. We hadden het stel nog geen tien minuten geleden ontmoet, dus hoe diep kunnen we in hun lot verwikkeld zijn?<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> Coburn zorgt voor een uitmuntend drank- en drugscentrum, dat sterk afsteekt tegen zijn hippe imago en de film de plechtstatigheid geeft die hij hard nodig heeft. 'Kristoffersons leven is een aaneenschakeling van gebeurtenissen,' zegt hij, een contrast met de eeuwig jonge, kom-maar-op-Billy. Zoals de commentatoren van de dvd Special Edition opmerkten, is er een vreemd gebrek aan incidenten waarbij Billy betrokken is, een misdadiger die we geen enkele misdaad zien plegen, behalve verzet tegen zijn arrestatie en een veediefstal die uit de hand loopt. Het is niet bepaald Kristoffersons schuld dat hij zo'n onbelangrijke figuur lijkt; het is alleen dat hij niet genoeg doet om de leegte met wat voor persoonlijkheid dan ook te vullen.<br />Beschouw mij als iemand die de voorkeur geeft aan de Paul Seydor-edit van 2005 boven de langere versie die in 1988 is uitgebracht. De versie van Seydor geeft een focus door een paar onsamenhangende stukken samen te voegen en een nuttige episode over de vrouw van Pat Garrett te reconstrueren. Peckinpah's vertoning in 1973 zou ongetwijfeld definitief zijn geweest als hij genoeg tijd had gehad om hem goed te maken; in de montagekamer kwam zijn ware genie telkens weer boven water. Toch vraag je je af hoeveel bloed en zweet het waard zou zijn geweest, gezien het saaie, inerte materiaal dat hij hier schijnt te hebben geschoten.<br />Het aardige van 'Pat Garrett', afgezien van de geïnspireerde beelden van John Coquillon, is de kans om herkenbare gezichten van Peckinpah's andere films op te zoeken en een laatste buiging te maken, wat voor de meesten van hen de laatste keer zou zijn. Sommige acteurs zijn ook echt goed, zoals R.G. Armstrong als een gevaarlijk fanatieke hulpsheriff, Richard Bright als een nors lid van de bende van de Kid en Donnie Fritts als een ander, meer ontspannen lid. Als rockmuzikant in het echte leven had Fritts Kristofferson en Dylan kunnen leren hoe ze er op het witte doek natuurlijk uit moesten zien.
"A film about a man who doesn't want to run being chased by a man who doesn't want to catch him" is a much-noted synopsis regarding "Pat Garrett & Billy The Kid". You could also say it's a film starring actors who couldn't act directed by a director without direction.<br /><br />That may be unfair, ignoring as it does the sterling work of James Coburn, who plays the first half of the title pair. But Kris Kristofferson, as Billy, and Bob Dylan, as his pal "Alias", look very much like rock stars on holiday in a film that tries to be both elegiac and unsentimental and winds up slack.<br /><br />Of course, with Sam Peckinpah directing what amounted to his final western, "Pat Garrett" has its champions. It's about the death of the West, they say; a fair point, though not a fresh theme in Peckinpah's oeuvre. Or it's about the problem of a lawman upholding a corrupt law, though as with so many other things about this movie there's more subtext than text to deal with there.<br /><br />What "Pat Garrett" isn't is an exciting, visceral entertainment on par with any of Peckinpah's other major films. Even "Major Dundee", though rambling in its own right, has a bounce and energy this movie lacks. Too many tequila sunrises were adding up for this director, and though he still had bullets in his gun, he wasn't placing them as well as before.<br /><br />Take the scene many bring up in "Pat Garrett's" favor, when Slim Pickens and Katy Jurado face mortality on a riverbank to the strains of Dylan's "Knockin' On Heaven's Door". A great visual image, Jurado both crying and smiling against the dying sunlight, but neither Peckinpah nor the script by Rudy Wurlitzer do enough to prepare us for the scene, the aftermath of a silly-looking gunfight featuring Jurado's shotgun-wielding antics. We hadn't even met the couple ten minutes ago; so how wrapped up in their fates can we really be?<br /><br />Coburn makes for a superb boozy center, playing very much against his hipster image and giving the film a gravitas it sorely needs. "Comes an age in a man's life when he doesn't want to spend time thinking' about what comes next," he says, a contrast from the forever-young come-what-may Billy. As the commentators on the DVD Special Edition noted, there's a strange lack of incident involving Billy, a criminal we see committing no crime, except resisting arrest and one cattle robbery which goes awry. It's not exactly Kristofferson's fault he comes off as such a cipher; just that he doesn't do enough to fill the void with any kind of personality.<br /><br />Count me as one who prefers the 2005 Paul Seydor edit to the longer version released in 1988. Seydor's version lends a focus by tightening some rambling sections and restoring a useful episode involving Pat Garrett's wife. No doubt Peckinpah's 1973 release would have been definitive if he had been given enough time to craft it properly; the editing room was where his true genius emerged time and again. Yet one wonders how much blood and sweat it would have been worth given the dreary, inert material he seems to have shot here.<br /><br />The nice thing about "Pat Garrett", apart from the inspired visuals from John Coquillon, is the chance to revisit recognizable faces from Peckinpah's other films offering what would be for most of them a final bow. Some really shine, too, like R.G. Armstrong as a dangerously zealous deputy, Richard Bright as a surly member of the Kid's gang, and Donnie Fritts as another, more easy-going member. A rock musician in real life, Fritts could have taught Kristofferson and Dylan something about looking natural on screen.