Vanaf het begin leek deze film een heleboel knokpartijen te herdenken, alleen al omdat hij over de Yankees ging. Wie geen fanatieke Yankee-fan is, haat ze meer dan wat ook. Dat laat geen ruimte voor de vraag wat voor een geweldig en ontroerend stuk werk dit is.<br />Er zijn heel veel dingen die samen deze film zo geweldig maken. Het acteerwerk is eersteklas, met geweldige jonge acteurs als Barry Allen en Christopher McDonald. Bovendien doen Bruce Mglls en Christopher McDonald het geweldig. Maar wat hun acteerwerk tot leven brengt en zo boeiend maakt, is het verhaal dat ze vertellen. Billy Crystal brengt het honkbal terug naar zijn glorieuze wortels, de enige twee echte homerunraces in de geschiedenis van het honkbal. Wat Marri's en Mantles jacht op het record van de machtige Ruth tot zo'n briljant verhaal maakte, is dat Babe Ruth een honkbalgod is en altijd een gevoel leek te hebben in het Yankee-stadion. Als Maris Ruths record van 61' overtreft, was dat de val van het machtigste record van honkballen, en het begin van een nieuw. Crystal beschrijft hoe elk gevoel en elke emotie van de magie in dat jaar op hem overkwam, en wat uiteindelijk de triomf van één honkbalspeler was. Het andere, kleinere ingrediënt van deze film, dat bijna zielsverheffend is, is de briljante montage van MgWires 61 en 62 homeruns om de film te openen en te sluiten. Zelfs jaren later lopen de rillingen me nog over de rug als ik Joe Buck de korte worp naar de linkerveldhoek hoor maken. Dat is een echt emotioneel moment in het honkbal en Crystal maakt daar op de meest effectieve manier gebruik van door zijn film af te sluiten met de nieuwe homerunkampioen die het eerste erkent en respecteert, wat zowel het verleden als het heden eer bewijst.<br />Nee, er zal nooit meer een film worden gemaakt over Barry Bond die het record van MgWire breekt, want dat heeft hij in feite nooit gedaan. Hij heeft nooit iets verdiend, en ik word liever naar buiten gesleept en doodgeschoten dan dat ik naar een film van twee uur kijk waarin iemand elke dag een naald in zijn reet steekt om de bal op 500 voet te raken. Dat is geen honkbal. Deze film is honkbal. Dat was honkbal en daar gaat het echt om.
From the getgo, this movie seemed to recieve a lot of bashing, simply for the fact that it was a bout the Yankees. Whoever isn't a die hard Yankee fan, hates them more than anything. This leaves no room to be open to what a truly wonderful and moving piece of work this is.<br /><br />There are really many things that are all put together to make this such a great film. The acting all around is first class, with great performances by young actors barry pepper and thomas jane. In addition Bruce MgIlls and Christopher McDonald do a wonderful job. However, what makes their acting come to life and so engrossing is the story they tell. Billy Crystal takes baseball back to its more glorious roots, the only two true home run races in baseball's history. What made Marri's and Mantle's chase of the mighty Ruth's record such a brilliant story to tell is because Babe Ruth is a baseball god, and seemed to have an ever present feeling in Yankee stadium. When Maris surpasses Ruth's record in 61' it was the fall of baseballs mightiest record, and the beginning of a new one. Crystal captures what it seems like every feeling and emotion of the magic in that year, and what was ultimantly the triumph of one baseball player over all odds.<br /><br />The other, smaller potion of this film that is almost soul stirring is the brilliant editing of MgWire's 61 and 62 home runs to open and close the movie. Even years after, hearing Joe Buck call the short shot to the left field corner still sends chills up and down my back. That is a truly emotional moment in baseball and Crystal uses that in the most effective way, closing out his movie with the new home run champion acknowledging and respecting the former, which pays tribute to both the past and present.<br /><br />No, there will never be another movie made about Barry Bond's breaking MgWire's record because he, in truth never did. He never earned anything, and i would rather be dragged out and shot than watch a two hour movie on how someone jams a needle into their ass every day to hit the ball 500 feet. That isn't baseball. This movie is baseball. It's what baseball was and what baseball is really all about.