Stijlvol, ster-makend, nog steeds doeltreffend misdaad-humeurig van de minder gewaardeerde Bill Wellman, waarin James Cagney een fascinerend, verbijsterend briljant, terecht carrière-makend stuk weggeeft; een stuk dat zijn roem bezegelde, zijn reputatie bezegelde en hem in sommige opzichten een groot deel van zijn vroege carrière achtervolgde. Schitterende decors hilariseren deze kroniek van de opkomst en ondergang van een gangster; misschien het best bekend is misschien de oude Grapefruit naar het Gezicht-truc die Jim uithaalt met Mae Clarke, maar mijn favoriet is wanneer ze het lichaam bij mama afleveren, op een snijtafel. Wauw! Je moet ervan houden. Dit is een geweldige film, twee keer. Ten eerste, op zichzelf; ten tweede, vanwege de blijvende aantrekkingskracht en impact. Niet veel zeventig jaar oude films zijn zo goed gebleven als deze.
Stylish, starmaking, still effective crime meller by the under- appreciated Bill Wellman, in which James Cagney gives a riveting, stunningly brilliant, rightly careermaking perf; one which sealed his fame, secured his rep, and in some ways haunted him for much of his early career. Splendid setpieces hilite this chronicle of a gangster's rise and fall; perhaps best known is the ol' Grapefruit to the Face trick Jim pulls on Mae Clarke, but my favorite is when they deliver the body to Mama, on a slab. Whomp! You gotta love it. This is a great film twice over. First, on its own merit; second, on its lasting appeal and impact. Not many 70 year old movies hold up so well as this one.