Net als de entree van Laura in de film LAURA is de entree van Harry Lime in de donkere wereld van het naoorlogse Wenen een van de onvergetelijkste van alle tijden, en het heeft in feite elke herinnering uitgewist dat Joseph Cotten, de grote held (en alter ego van Graham Greene) zelfs in _The Third Man_ voorkwam. Gefotografeerd onder een openstaand raam in een verlaten straat in Wenen komt Lime in beeld als een vluchtig gezicht met een zelfvoldane uitdrukking, en plotseling herinneren we ons dat Orson Welles in de aftiteling voorkwam. Het is een heel krachtig moment <0xE2><0x80><0x93> een moment dat ons, de kijker, ertoe brengt ons bewustzijn te verschuiven naar het verlangen meer van hem te zien, hem te leren kennen, ook al is hij een schimmige, corrupte figuur. is het ene moment in de film waarop het lijkt alsof de tijd (in een land dat klokken maakt, iets waar Lime later voor de grap op zinspeelt) stilstaat.<br />De derde man is de enige film noir waarin geen verraderlijke femme fatale en de gebruikelijke verdachten voorkomen, maar louche mensen en een groeiend gevoel van verdoemenis en wanhoop. Dat is in wezen de aard van de film noir, waar hij begon voordat hij de verschijning van een sexy blondine met kwade bedoelingen opeiste. Er heerst een politiek thema en er is sprake van spionage zonder dat er ook maar op wordt gezinspeeld, en op elke straathoek is verraad te vinden, iets wat Hitchcock prachtig zou hebben gevonden als hij deze film had geregisseerd. In het trio in het midden van dit verhaal, met Anna als de gereserveerde vrouw in het midden, wordt een verre echo van caablanca weerspiegeld, maar dit is geen weelderige romance. Er is eerder sprake van een sterk antiromantisch gevoel, niet alleen omdat Anna onherroepelijk gescheiden is van Lime, maar ook omdat zij niet degene zal zijn die aan het eind van Cottens Martins komt. En in die zin is dat pessimisme waar filmnoir om draait.
Much like the entrance of Laura in the film LAURA, Harry Lime's entrance into the dark world of post-war Vienna is one of the most unforgettable of all times and effectively erased any memory that Joseph Cotten, the main hero (and alter-ego of Graham Greene) was even in THE THIRD MAN. Photographed under an opening window in a deserted Vienna street, Lime comes into focus as a fleeting face with a smug expression and suddenly we remember Orson Welles was included in the credits. It's a very powerful moment -- one which has us, the viewer, shift our consciousness into wanting to see more of him, wanting to get to know him even if he is a shady, corrupted character. It's the One Moment in the film when it seems that time (in a country that makes clocks, something that Lime makes a joking reference to later on) stops dead in its tracks.<br /><br />THE THIRD MAN is the one film-noir that doesn't have a treacherous femme fatale and the usual suspects but shady people and a growing sense of doom and despair. That in essence is the very nature of film-noir, where it began before demanding the appearance of a sexy blonde with evil intentions. A political theme and espionage reigns throughout without it ever being as much as hinted at, and betrayal is at every corner, something that Hitchcock would have loved had he directed this film. There is a distant echo of CASABLANCA reflected in the threesome at the center of this story with Anna being the reserved woman in the middle but this is not a lush romance. If anything, there is a strong anti-romantic sentiment here, not only because Anna has been irrevocably separated from Lime but she also will not be the one whom Cotten's Martins gets at the end. And in that sense, that pessimism is what film-noir is about.