Hier in de Verenigde Staten hebben we de neiging gevangenen met grijze of oranje overalls te vergoelijken, ze een nummer te geven en ze een gedisciplineerde levensstijl buiten de maatschappij op te leggen. Door dit te doen vergeten we dat ze net zo menselijk zijn als wij. Carandiru is letterlijk een wereld binnen een wereld. Vol van zijn eigen karakters. Allemaal bewust van het feit dat ze deel uitmaken van een buitenwereld.<br />In deze wereld is er geen directe controle van de door de staat aangestelde leider. De gevangenen vinden hun eigen leiders en stellen hun eigen regels op.<br />Dit is dus Carandiru, een detentiecentrum in S<0xC3><0xA3>o Paulo, Brazilië. Het is gebouwd om niet meer dan drieduizend gevangenen te huisvesten, maar op zijn hoogtepunt waren er meer dan zevenduizend. Deze film is gebaseerd op het verhaal van een arts die elke maandag naar de gevangenis ging om gratis medische zorg te verlenen. In oktober 1992 brak er een rel uit. De politie werd erbij gehaald. In de nasleep waren 111 gevangenen dood. Dat is de simpele geschiedenis.<br />Het verhaal wordt bijna in 2 delen verteld, het eerste deel over de gevangenen en over het leven in de gevangenis. Het tweede deel gaat over de bestorming van de gevangenis door de politie. Hoewel het vrij goed verloopt, lijken het gevoel en de sfeer van de film in de tweede helft te veranderen. Het gaat niet langer over de personages, maar over wat er in het algemeen met de gevangenis gebeurt. De personages worden omstanders. De film portretteert de personages zoals ze zijn. Ze worden niet beoordeeld om wat ze hebben gedaan. Ze worden alleen getoond om wie ze zijn. De dokter, die in zekere zin dit verhaal vertelt, heeft ervoor gezorgd dat er geen oordeel wordt geveld over wat ze hebben gedaan.<br />Over het geheel genomen is de film ongelooflijk. Toen ik de film zag, was de regisseur na afloop in staat om vragen van het publiek te beantwoorden. Hij gaf me een interessant inzicht in de manier waarop de film was gemaakt, en in de wereld van Carandiru. In december 2002, nadat alle gedetineerden waren vrijgelaten, werd Carandiru gesloopt. Dat is de laatste scène van de film.
We have a tendency here in the United States to homoginize prisoners with grey or orange jumpsuits, given them a number, and put them into a regimented lifestyle outside of society. By doing this we forget that they are too human as we are. Carandiru is literally a world within a world. Full of its own characters. All aware of but able to be a part of an outside world.<br /><br />In this world, there is not direct control from state imposed leader. The prisoners find their own leaders and make their own rules.<br /><br />So, this is Carandiru, a Detention Center in Sao Paulo, Brazil. It was built to house no more than 3000 inmates, but at its peak held over 7000. This film is based on the story told by a doctor who, every monday, went to the prison to provide free medical care. In October of 1992, a riot broke out. The police were called in. In the aftermath, 111 prisoners were dead. That the simple history.<br /><br />The story is almost in told in 2 parts, the first about the prisoners, and about life in the prison. The second part is the storming of the prison by the police. Although it flows pretty well, the feel and sytle of the film seem to change in the second half. No longer is it about the characters, but what is happening to the prison on a whole. The characters become bystanders.<br /><br />The film portrays the characters as they are. They are not judged for what they have done. They are just shown for who they are. The doctor, who in a sense tells this story, made a point not to pass judgement for what they did.<br /><br />Overall, the film is incredible. When i saw the film, the director was avialable afterwards to answer questions of the audience. He provided some interesting insight to how the film was made, and the world of Carandiru. In December of 2002, after all the inmates were tranfered, Carandiru was demolished. That is the final sequence of the film. 9/10