Play It Again is een prachtig stukje film van Woody Allen, waarin we <0xE2><0x80><0x93> zoals mijn vriendin het omschreef <0xE2><0x80><0x93> een soort 'protoplasma' van Allens stijl zien. Hoewel hij de film niet heeft geregisseerd, zijn de kenmerken van zijn kwaliteiten er wel degelijk in terug te vinden, zij het in een vreemde setting in San Francisco (niet uit vrije wil natuurlijk). Er wordt een fijn evenwicht gevonden tussen wat je in talloze andere Allen-films aantreft: de neuroten in relaties, de spot met de 'normale' mensen die gewoon geen contact kunnen maken met de Allen-persoonlijkheid, en ook een kant van de maffe komedies die je in Allens werk uit die tijd aantreft (veel huldebetuigingen, parodieën, zelfreferenties, etc.). We zien een filmschrijver, Allen Felix (Allen, hmm naar de naam), wiens vrouw net bij hem is weggegaan om nieuwe vrijheden te verkennen. Ondertussen probeert Allen zijn leven weer op de rails te krijgen door afspraakjes te maken, altijd met slechte resultaten, of het nu zijn nervositeit is, het feit dat hij niet de juiste'signalen' oppikt (zelfs niet van een nimf), of dat hij wordt omringd door meer brute mannen dan hij, wat natuurlijk niet zo moeilijk te zien is.<br />Maar dan is er ook nog Diane Keatons Linda, die al getrouwd is met het personage van Tony Roberts, en ze zijn ook allemaal bevriend met Allen. De dingen worden ingewikkelder als Linda en Allen meer dan alleen platonisch worden, en de ene avond gaan ze naar het volgende niveau. Zal ze haar man voor hem verlaten? Ondertussen heeft Allen een soort beschermengel/duivel in zijn oor, Humphrey Bogart, die hem uitdaagt om meer te zijn dan wat hij is, aangezien hij uiteindelijk de meest indrukwekkende man in Allens leven is, vooral nadat hij Casablanca heeft gezien. Hoewel een deel van de film opvallend <0xE2><0x80><0x93> en een beetje pijnlijk <0xE2><0x80><0x93> niet echt een Woody Allen-film is (je kunt het horen aan de keuze van de muziek, die soms klinkt als twinkel-twinkel of zoiets in de jaren zeventig, en een paar van de conventies van de cinematografie), is het scenario een van Allens scherpste uit die tijd, waarin de humor altijd voorbijvliegt, met een paar zinnen die meteen klassiekers zijn ('It's been two weeks and already my wife' En de verstandhouding tussen Allen en Keaton is al helemaal gewaarborgd, en het is bijna een prototype voor hun beste tv-koppel in Annie Hall.<br />En dat alles met meer dan een paar briljante visuele accenten (zoals Roberts' Dick die plechtig de oceaan in loopt in een moment van'stel dat', of Linda die op het vliegveld in een ander'stel dat'-moment het pistool op Allen richt) en een climax die elke fan van Casablanca vasthoudt, of in elk geval iedereen die weet hoe de scène verloopt <0xE2><0x80><0x93> en dat zou bijna iedereen moeten doen.' Op dit moment is het een klassieke filmfolklore, met een glimlach van wang tot wang. Niet altijd hilarisch, en met een paar goedkope, zelfs gedateerde grappen, maar het is de moeite van het kijken waard voor iedereen die geïnteresseerd is in de films van de ster/schrijver.
Play It Again, Sam is a wonderful little piece of a Woody Allen movie, where we almost see- as my girlfriend described- as a sort of 'protoplasm' of Allen's style. While he didn't direct the picture, there usually are the marks of his qualities all over it, albeit in an oddly placed setting in San Francisco (not by choice of course). There's a fine balance struck between what one would see in countless other Allen films involving the neurotics in relationships, the mockery placed on the 'normal' people who just cannot connect with the Allen persona, and also with a side of the wacky comedy bits that one sees in Allen's writings at the time (lots of homage, parody, self-referential dialog, etc). We see a movie writer, Allen Felix (Allen, hmm to the name), who's wife just left him to go out and explore new freedoms. Meanwhile, Allen tries to bounce back by going on some dates, always with bad results, be it his own nervousness, not reading the right 'signs' (even from a nymph), or being surrounded by more brutish men than him, which isn't hard of course to see.<br /><br />But then there's Diane Keaton's Linda, who is already married to Tony Roberts's character, and they're all friends with Allen too. Things become complicated when Linda and Allen become more than just platonic, and one night things go to the next level. Will she leave her husband for him? Meanwhile, Allen has his sort of guardian angel/devil in one at his ear, Humphrey Bogart, pecking away at him to be more than what he is, as he's ultimately the most impressive man in Allen's life, particularly after seeing Casablanca. While some of the film is noticeably- and a little hurt by being- not really a total Woody Allen picture (one can tell just by the choices of the music, sometimes it comes in like twinkle-twinkle or something to a 70s degree, and some of the touches of cinematography ring of convention), the screenplay is one of Allen's sharpest in the period, with the wit always flying by, with some lines instant classics ("it's been two weeks and already my wife's left me for a Nazi" and "I love the rain - it washes memories off the sidewalk of life" among others). And the rapport between Allen and Keaton is already locked in completely, with it being almost a prototype for their best on-screen pairing in Annie Hall.<br /><br />Loaded with more than a few brilliant visual touches (like Roberts's Dick walking into the ocean solemnly in a 'what if' moment, or when Linda pulls the gun on Allen in another 'what if' moment at the airport), and a climax that keeps any fan of Casablanca, or at least anyone who knows how the scene goes- which should be almost anyone considering it's classic cinematic folklore at this point- with a smile cheek to cheek. Not always hilarious, and with a couple of cheesy, even dated duds, but it's worth the watch for anyone interested in getting into the star/writer's films.