Een van Shakespeares grootste stukken wordt gemoderniseerd en in het jaar 2000 naar New York overgebracht, waar Ethan Hawke de rol van de broedende prins van Denemarken op zich neemt. Deze versie van _Herr Hamlet_, geschreven voor het doek en geregisseerd door Michael Almereyda, heeft aanvankelijk veel belovends, met een schijnbaar uitmuntende cast, waardoor Almereyda zijn visie op dit vaak opgevoerde verhaal van moord en wraak kan verkondigen. Die visie' blijkt echter enigszins vertroebeld te zijn, en hoewel het basisverhaal intact blijft, komt het over als een niet al te bevredigende weergave van de aantekeningen van Shakespeare. En uiteindelijk beseffen we ook dat niet alle acteurs <0xE2><0x80><0x93> zelfs de goede niet <0xE2><0x80><0x93> geschikt zijn om Shakespeare te spelen.<br />Hamlet' Zijn vader, de koning/ceo van de Denmark Corp. is overleden, en binnen een maand is zijn moeder Gertrude (Diane Venora) getrouwd met zijn oom Claudius (Kyle MacLachlan), die ook het bedrijf heeft overgenomen. Hamlet, die zich nu in het Elsinore Hotel heeft genesteld, rouwt om zijn vader en is ontzet over het huwelijk van zijn moeder met zijn oom, en bovendien met zoveel haast; maar het is gebeurd, en hij kan er niets meer aan doen. Algauw echter ontdekt Hamlet dat zijn vader in feite het slachtoffer is geworden van een uiterst smerige moord, en hij zweert dat hij zijn voortijdige verscheiden zal wreken. Onmiddellijk zet hij een koers uit die de daders voor het gerecht zal brengen; maar het is een koers die voor Hamlet ook in een tragedie moet eindigen. Met zijn scenario heeft Almereyda genoeg van het basisverhaal behouden om zelfs de tot nu toe oningewijden in staat te stellen Shakespeares oorspronkelijke bedoeling te begrijpen, in elk geval wat betreft de plot. De presentatie kan echter niet de volledige impact van de tragedie overbrengen. Almereyda's aanpak is veel te plechtig en mist de energie die nodig is om deze film echt tot leven te brengen. En hoewel het verhaal van nature introspectief en melancholiek is, slaagt de regisseur er niet in de vele mogelijkheden te verkennen die hem, vooral in de hedendaagse omgeving, ter beschikking staan die deze levendige en opwindende film hadden kunnen maken, zoals de manier waarop de schrijfster/regisseur Julie Taymor Shakespeares Odysseus zo succesvol naar het witte doek heeft gebracht. Voeg daar het feit aan toe dat de versie die Almereyda van het stuk heeft gemaakt verschrikkelijk slecht is. De karakterontwikkeling schiet tekort, en hoewel de taal van het stuk hetzelfde blijft, is het twijfelachtig of Almereyda's oordeel over wat ze wel en wat ze niet moet houden om de noodzakelijke bezuinigingen te kunnen doorvoeren om de productie van vier uur terug te brengen tot iets minder dan twee, wel juist is. Hamlets beroemde alleenspraak 'Om te zijn, of niet te zijn' bijvoorbeeld, wordt in de kiem gesmoord. Uiteindelijk was dit een project dat misschien te ambitieus was voor Almereyda op dit moment. Weten wat er in het verhaal gebeurt is niet hetzelfde als weten wat er aan de hand is. De rol van Laertes, gespeeld door Liev Schreiber, die een van de beste stemmen in het vak heeft en een bijpassende welsprekendheid <0xE2><0x80><0x93> speciaal gemaakt voor de rol van Shakespeare <0xE2><0x80><0x93> is niets minder dan voorbeeldig in de rol van Laertes, en onder de aanwezigen is er een die zijn weerga niet kent. Schreiber is een ongelooflijk getalenteerd acteur, maar hij heeft nog niet de loftrompet gestoken over de rol die hij zo rijkelijk verdient, omdat hij te vaak wegkwijnt in oninteressante films als 'A Walk On the Moon' en 'A Walk On the Moon'.' Hoewel hij een perfecte rol had als Orson Welles in de voor de televisie gemaakte film ORRKO 281, waarin hij briljant was, is hij zonder twijfel met zijn meesterlijke interpretatie van het materiaal en zijn natuurlijke welbespraaktheid de reddende engel van deze film, waarin hem helaas een niet al te gunstige hoeveelheid speeltijd wordt gegund.<br />Slechts twee anderen in de film benaderen Schreibers niveau van uitmuntendheid, de eerste is Kyle MacLachlan, in zijn vertolking van Claudius. MacLachlan vindt in elk geval het ritme en de stroom van zijn voordrachten geloofwaardig en overtuigend, en zijn scènes met Schreiber zijn het interessantste aspect van de film. De enige andere acteur in de film die naast Schreiber en MacLachlan kan staan, is Diane Venora. Helaas is Gertrude in deze vertolking gereduceerd tot de rol van zwijgende waarnemer in de meeste scènes; als ze echter iets zegt, zijn haar woorden weloverwogen en betekenisvol en het is jammer dat ze hier door Almereyda zo schromelijk wordt onderschat.<br />Dan zijn er de optredens die in de categorie 'onaanvaardbaar' vallen, maar die ver beneden de capaciteiten van de betrokken acteurs liggen: als Hamlet neemt Ethan Hawke een peinzende houding aan die effectief is, maar hij slaagt er niet in de gezaghebbende uitstraling te bereiken die nodig is om zijn Hamlet levensvatbaar te maken. En Julia Stiles, als de verdoemde Ophelia, lijkt zich aan elke strohalm vast te klampen in een poging haar karakter te vinden, en van de drie hier genoemde actrices lijkt haar optreden het meest gespannen en onnatuurlijk, hoewel dat zowel voor Hawke als voor Shepard geldt. Dit alles wijst erop dat niet alle acteurs Shakespeare kunnen spelen. Het is moeilijk; en degenen die het proberen, moeten geprezen worden, ook al zijn de resultaten niet bijzonder.<br />Maak daar de 'achterste' van degenen die het proberen; want in het geval van Bill Murray had iemand er meteen een eind aan moeten maken. Murray is zonder meer een van de beste komische acteurs die het witte doek ooit heeft gekend, en dat is niet iets om licht op te vatten; komedie is een van de moeilijkste genres om onder de knie te krijgen, en Murray is een van de besten. Maar zijn vertolking van Polonius is g<0xC3><0xAA>nant lachwekkend; er is geen andere manier om het uit te drukken. En het is een van de vele redenen waarom je deze versie van 'Hamlet' kunt vergeten. Er zit gewoon geen magie in.<br /><0x3E> 10.
One of Shakespeare's greatest plays gets modernized and transported to New York City in the year 2000, with Ethan Hawke taking on the role of the brooding Prince of Denmark. This version of `Hamlet,' written for the screen and directed by Michael Almereyda, initially holds much promise, with what appears to be an outstanding cast through which Almereyda can present his vision of this oft-told tale of murder and revenge. That `vision,' however, turns out to be somewhat clouded, and though the basic story remains intact, it comes across as something of a `Cliff's notes' rendition that is less than satisfying. And by the end we realize, too, that not all actors-- even good ones-- are cut out to play Shakespeare.<br /><br />Hamlet's father, the King/CEO of the Denmark Corp. has died, and within a month his mother, Gertrude (Diane Venora), has married his uncle, Claudius (Kyle MacLachlan), who has also taken over the company. Hamlet, now ensconced in the Elsinore Hotel, grieving for his father, is appalled by the marriage of his mother to his uncle, and moreover, with such haste; but it is done, and there is nothing he can do about it. Soon, however, Hamlet discovers that his father was, in fact, the victim of murder most foul, and vows to avenge his untimely demise. Immediately, he sets a course that will bring the perpetrators to justice; but it is a course that must necessarily end in tragedy for Hamlet, as well.<br /><br />With his screenplay, Almereyda has retained enough of the basic story that even the heretofore uninitiated will be able to grasp Shakespeare's original intent, at least in regards to the plot. The presentation, however, falls entirely short of providing the full impact of the tragedy. Almereyda's approach is altogether too solemn and lacks the energy needed to truly bring this film to life. And while it's true that the story is inherently introspective and melancholy, the director fails to explore the many possibilities available to him-- especially with the contemporary setting-- that could have made this vibrant and exciting cinema, such as the way writer/director Julie Taymor brought Shakespeare's `Titus' to the screen so successfully. Add to that the fact that Almereyda's adaptation of the play is terribly wanting; the character development is lacking, and though the language of the play remains, Almereyda's judgment of what to keep and what to lose in making the necessary cuts to bring a four hour production down to just under two, are questionable. Hamlet's famous soliloquy, `To be, or not to be,' for example, is truncated into oblivion. In the final analysis, this was a project perhaps too ambitious for Almereyda at this point in time; knowing what `happens' in the story is not the same as knowing what it's `about,' and in some of the choices the director makes, it's obvious that the `essence' of the play has simply eluded him, much to the detriment of the overall film.<br /><br />As far as performances go, they range from outstanding to the downright laughable, which is disappointing but not surprising, considering the eclectic nature of the cast. Liev Schreiber, who has one of the best voices in the business and the elocution to match-- custom made for playing Shakespeare-- is nothing less than exemplary in the role of Laertes, and among those assembled here is in a league of his own. A tremendously talented actor, Schreiber has not yet achieved the acclaim he so richly deserves, languishing too often in forgettable films like `Kate and Leopold' and `A Walk On the Moon,' though he was perfectly cast as Orson Welles in the made-for-TV film, `RKO 281,' in which he was brilliant. Without question, with his masterful interpretation of the material and his natural eloquence, he is the saving grace of this film, in which, alas, he is afforded a less than propitious amount of screen time.<br /><br />Only two others in the film even approach Schreiber's level of excellence, the first being Kyle MacLachlan, in his portrayal of Claudius. MacLachlan, at least, finds the rhythm and flow in his recitations that make his character believable and convincing, and his scenes with Schreiber are the most interesting aspect of the film. The only other actor in the film who can stand alongside Schreiber and MacLachlan is Diane Venora. Unfortunately, in this offering, Gertrude has been reduced to a role of silent observer in most scenes; when she does speak, however, her words are well spoken and meaningful, and it's a shame that she is so grossly underused here by Almereyda.<br /><br />Then there are the performances that fall into the `acceptable' category, but are far beneath the capabilities of the actors involved, respectively: As Hamlet, Ethan Hawke adopts a brooding attitude that is effective, but he fails to achieve the commanding presence necessary to make his Hamlet viable. Sam Shepard, as the Ghost of Hamlet's father, is simply unconvincing. And Julia Stiles, as the doomed Ophelia, seems to be grasping at straws in a vein attempt at finding her character, and of the three mentioned here, her performance seems the most strained and unnatural, though it is so with both Hawke and Shepard, as well. All of which points up that, again, not all actors can play Shakespeare. It's difficult; and those who make the attempt should be commended for it, even if the results are less than noteworthy. <br /><br />Make that `most' of those who make the attempt; because in the case of Bill Murray, someone should have put a stop to it right out of the chute. Murray is arguably one of the best comic actors the screen has ever known, and that is not something to be taken lightly; comedy is one of the hardest genres to master, and Murray is one of the best. But his portrayal of Polonius is embarrassingly laughable; there's no other way to put it. And it's one of the many reasons that make this version of `Hamlet' forgettable. There's just no magic in it. 4/10. <br /><br />