'Marius en Jeannette' is een film van Robert Guédiguian, een filmmaker die bijna altijd met dezelfde acteurs heeft gewerkt. Belangrijker nog, deze film, die een eerbetoon zou moeten zijn aan de wereld van Marcel Pagnol, was een onverwacht succes bij het Franse publiek. Ik moet toegeven dat ik dit enthousiasme van het publiek helemaal niet deel. Ik zou graag geen reserves hebben gehad over het werk van Guédiguian, maar dat is onmogelijk. Ik beschouw 'Marius en Jeannette' als een echt afgezaagd liefdesverhaal dat zich afspeelt in een populaire wijk van Marseille (het is nuttig om eraan toe te voegen dat alle werken van Guédiguian zich in deze grote Franse stad afspelen). Afgezaagd omdat het een klassieke opzet volgt: ontmoeting, liefdesaffaire, misverstand, scheiding en verzoening. Bovendien zit er zwaarwichtigheid in de stijl van Guédiguian en dat geldt vooral als de film in een komedie verandert. Door deze eigenschap is het bijna onmogelijk om eerlijk te lachen op de momenten die grappig worden geacht.<br />In feite ligt de teleurstelling van 'Marius en Jeannette' voornamelijk in het scenario. Het vermijdt bijvoorbeeld geen vulgariteit (als Marius zijn billen laat zien in de bar) en sluit onwaarschijnlijkheden ook niet uit: Jeannettes dochter wil naar Parijs om journalistiek te studeren. Een goed idee, zolang je maar hard genoeg werkt om je droom te verwezenlijken. Maar hier zie je haar geen boek openslaan of studeren! In een ander handschrift zijn de clichés die verbonden zijn aan een liefdesverhaal niet vergeten: in het hele verhaal komen we te weten dat Marius' dochter Jeannette naar Parijs wil om journalistiek te studeren. Een ergerlijk punt: de muziek. Te overweldigend en onhandig gebruikt, op een manier die helemaal niet past bij de sfeer van bepaalde scènes.<br />Goed, Robert Guédiguian introduceert zijn personages met veel genegenheid en tederheid (vooral Marius), maar dat is niet voldoende om deze film aangenaam te maken. Het is duidelijk dat de regisseur niet begiftigd is om een komedie te draaien die gebaseerd is op een liefdesverhaal. Hij is meer op zijn gemak en overtuigend als het gaat om een korrelige en realistische weergave van Marseille. Probeer in plaats daarvan 'La Ville est Tranquille' (2000).
"Marius and Jeannette" is a movie from Robert Guédiguian, a filmmaker who has almost always worked with the same actors. More important, this film that is supposed to be a tribute to the world of Marcel Pagnol was an unexpected success at the French box-office. I must admit that don't share this enthusiasm from the public at all. I would have liked not to have reserves about Guédiguian's work but it is impossible. I consider "Marius and Jeannette" as a really trite love story that takes in a popular district of Marseille (it is useful to add that all Guédiguian's works take place in this big French city). Trite, because it follows a classical outline: meeting, love affair, misunderstanding, separation and reconciliation. Moreover, there's ponderousness in Guédiguian's style and it is particularly true when the film turns to comedy. Due to this characteristic, it is nearly impossible to laugh honestly in the moments supposed to be funny.<br /><br />In fact, the disappointment from "Marius and Jeannette" mostly lies in its screenplay. For example, it doesn't avoid vulgarity (when Marius shows his bottom in the bar) and doesn't exclude implausibilities either: Jeannette's daughter wants to go to Paris to study journalism. A good idea as long as you work hard enough to fulfill one's dream. But here, you don't see her opening a book or studying! In another hand, the clichés linked to any love story haven't been forgotten: throughout the story, we learn that Marius' former wife died in a car crash. An annoying point: the music. Too overwhelming and clumsily used in the way it badly suits to the atmosphere of certain scenes.<br /><br />All right, Robert Guédiguian introduces his characters with a lot of affection and tenderness (particularly Marius) but it is not sufficient enough to make this movie pleasant. Quite obviously, the director isn't gifted to shot a comedy based on a love story. He is more at ease and convincing when it comes to make a gritty and realistic representation of Marseille. Try "La Ville est Tranquille" (2000) for instead.