Daar stond 'Lifetime Channel' op. Ik had iets scherpers verwacht. Zoals 'Crash'. Naarmate de film vordert, ontstaan er conflicten, die smeulen en tot uitbarsting komen. Maar in het laatste kwartier is alles gelukkig opgelost. Alle ongemakkelijke, gewelddadige haatgevoelens en bittere wrok lossen op. De slechte, oude autodieven blijken een stel slappelingen te zijn. De boze zoon en zijn alcoholische vader omhelzen elkaar in tranen. De drie jaloerse vrienden die neukten, of werden genaaid, door dezelfde vent, hebben zich enigszins verzoend met de onthulling van een lichtelijk amusant stukje ironie. Het publiek mag een collectief 'Aaaaaahhhh' van tevredenheid slaken. Alles loopt precies zoals het hoort. Met andere woorden, alsof het nooit echt zal gebeuren. Ik ben vanwege de regie bij deze film gebleven, maar uiteindelijk keek ik naar een filmische Hallmark-kaart. Dit zal ongetwijfeld een belangrijk publiek aanspreken, maar het is niet het soort film dat mij aanspreekt.
This had 'Lifetime Channel' written all over it. I expected something a little more edgy. Like 'Crash'. As the movie goes along the conflicts develop, smolder, and erupt. But in the last fifteen minutes everything is happily resolved. All the uncomfortable, violent hatreds and bitter resentments dissolve. The bad old car thieves are shown to be just a pair of softies. The angry son and his alcoholic father share a tearful embrace. The three jealous friends who boffed, or were boffed, by the same guy are somewhat reconciled upon revelation of a mildly amusing bit of irony. The audience is allowed to breathe a collective 'Aaaaaahhhhh' of satisfaction. Everything turns out just as it should. In other words, like it never really turns out. I stayed with this film because of the direction, but I ended up watching a cinematic Hallmark card. No doubt this will appeal to a significant audience, but it's not the sort film that appeals to me.