Bette Davis is een legende. Dat heb ik altijd gehoord toen ik opgroeide, maar ik voelde me er een beetje los van staan. Toen ik me van haar bewust werd, was dat aan het eind van haar carrière, nadat ze zich had ontwikkeld tot een aangeschoten, rokende karikatuur van haar op het witte doek. Dus als het concept 'Bette Davis/Legend' je een beetje hol in de oren klinkt, kijk dan naar deze film. Ik heb Jezebel net voor het eerst op dvd gezien. Wauw! Ik heb niet veel films uit de jaren dertig gezien, maar ik ben er vrij zeker van dat niemand toen deed wat Bette Davis deed. Het is een acteerstijl, en acteertalent, die je niet vaak ziet. Ze is de hele tijd briljant, maar van één bepaalde scène gaan mijn nekharen overeind staan. Het gebeurt in de scène waarin Henry Fonda Jezebel na het bal naar huis begeleidt en hun verloving verbreekt. Als hij haar 'tot ziens' en niet 'welterusten' zegt, verschijnt er een verbaasde en vernederde uitdrukking op haar gezicht. Ze wil zich omdraaien om weg te gaan, maar besluit in plaats daarvan in zuidelijke vrouwelijke hartelijkheid haar hand uit te steken om hem het beste te wensen. Terwijl ze dat doet, knapt er iets in haar binnenste. Haar gezichtsuitdrukking verandert, en zoals ze zeggen: als blikken konden doden... Met de snelheid van een cobra en niet in staat zich te beheersen, slaat ze hem in zijn gezicht. Maar in tegenstelling tot een cobra, die terugdeinst als hij toeslaat, komt ze iets dichterbij en je denkt dat ze misschien zijn keel openscheurt. William Wyler laat de camera op haar rusten en het is een krachtig, en enigszins verontrustend moment. Ik denk niet dat iemand anders het voor elkaar zou hebben gekregen zoals Davis.<br />De film is geweldig, hoewel de afbeeldingen van slavernij als een beschaafde zuidelijke gril meer dan een klein beetje huiveringwekkend zijn. Maar als je deze film ziet, begrijp je hoe Bette Davis een legende is geworden. En als je deze film ziet, zie je een van de krachtigste films aller tijden. Wie had dat kunnen denken... Per slot van rekening is 1938 lang geleden en heb ik het druk gehad met andere dingen.
Bette Davis is a legend. I'd always heard that growing up, but felt some disconnect from it . When I became aware of her it was late in her career after she had developed into a boozy, smoke belching, caricature of her on screen persona's. So, if the "Bette Davis/Legend" concept rings a little hollow with you as it did me, watch this film. I just saw "Jezebel" for the first time on DVD. Wow! I haven't seen a lot of movies from the 1930's but I'm pretty sure that no one else was doing then what Bette Davis was doing. It is an acting style, and skill level, that isn't seen often. <br /><br />She is brilliant throughout but one scene in particular made the hair stand up on the back of my neck. It happens in the scene where Henry Fonda escorts Jezebel home after the ball and breaks off their engagement. When he tells her, "goodbye" and not "goodnight", a look of puzzlement and humiliation comes over her face. She starts to turn away to leave, but decides instead to extend her hand in Southern feminine cordiality to wish him well. As she does this something inside her wells up. Her expression changes, and as they say, if looks could kill... With the speed of a cobra, and unable to restrain herself, she slaps him in the face. Unlike a cobra however, which recoils after it strikes, she lurches slightly closer and you think she might just rip his throat out. William Wyler lets the camera linger on her and it's a powerful, and slightly disturbing, moment. I don't think anyone else could have pulled it off like Davis did. <br /><br />The film is great although the depictions of slavery as a genteel Southern quirk are more than a little cringe worthy. To see this movie though is to understand how Bette Davis became a legend. And to see this movie is to see one of the most powerful screen performances ever. Who knew... After all 1938 was a long time ago and I've been busy with other stuff.