Met het enorme succes van zijn _A Profeet_ van vorig jaar in het vooruitzicht is het een omweg waard om de oude catalogus van Jacques Audiard door te bladeren. De cryptisch getitelde verfilming van _The Beat My Heart Skipped_ is gebaseerd op dezelfde thema's die van _A Profeet_ een spannend <0xE2><0x80><0x93> en episch <0xE2><0x80><0x93> filmverhaal maakten. Romain Duris is een temperamentvolle jonge handelaar in onroerend goed in Parijs, vloeiend, zij het niet gelukkig met de duistere aspecten van zijn vak. _Serendipity_ levert een opmerkelijke plotwending op: een voormalige pianoleraar biedt hem een auditie aan, hij begint met lessen bij een Chinees meisje dat geen Frans spreekt en merkt dat het proces hem bevrijdt van de smakeloosheid van zijn dagelijks leven. Het drama bouwt zich natuurlijk op als het civiliserende effect van zijn buitenschoolse activiteiten en juist die baan in conflict komen. Maar de manier waarop Audiard dat voor elkaar kreeg beviel me wel. Ook de manier waarop hij omging met het pianisme in de film beviel me. Dit is een berucht lastig gebied, waarin muziek of sport worden geïntroduceerd, gebeurtenissen die hun eigen, intrinsieke drama hebben. De leraar die geen Fran<0xC3><0xA7>aise is is in dit opzicht een briljante verwaandheid <0xE2><0x80><0x93> aangezien we het Chinees (geen ondertitels) niet begrijpen, verplaatst het drama zich van de dialoog over de piano naar de lichamelijkheid van de uitwisselingen tussen de personages. Natuurlijk draait het hier veel meer om <0xE2><0x80><0x93> net als bij El Djebena komt veel van het drama voort uit de verwachting dat Thomas een van de vele ballen waarmee hij jongleert zal laten vallen <0xE2><0x80><0x93> vrouwen, alibi's voor overspelige vrienden, de twistzieke relatie met zijn vader, een junkie. Een mooie selectie ondersteunende rollen, van de prachtige Niels Arestrup als doodse vader tot de echte Parijse schoonheid Aure Atika, terwijl Aline de schijn gemakkelijk genoeg ophoudt. Maar dit is Duris' film. Hij speelt hem met zo'n overtuigende ambiguïteit dat je geen seconde hoeft te raden naar het script, en we voelen zelfs sympathie voor zijn roekeloosheid en geweld. Een heel goede, zij het (ook karakteristiek) nogal pessimistische film.
With the huge success of his A Prophet as last year became this, it's worth a detour through Jacques Audiard's back catalogue. The cryptically titled The Beat My Heart Skipped concerns come of the same themes that made A Prophet a tense - and epic - cinematic tale. Romain Duris is a temperamental young wheeler-dealer in Parisian real estate, fluent, if not happy with the murky aspects of his trade. Serendipity produces a remarkable plot diversion: offered an audition by a former piano teacher, he begins lessons with a Chinese girl who speaks no French, and finds the process emancipates him from the tawdriness of his day-to-day.<br /><br />Naturally the drama builds as the civilising effect of his extracurricular pursuit and that very job come into conflict. I liked the way in which Audiard managed this though. I also liked the way in which he dealt with the pianism within the film. This is a notoriously tricky area, introducing music or sport, events which have their own inherent drama. The non-Francophone teacher is a brilliant conceit in this respect - since we do not understand the Chinese (non subtitles) the drama moves from dialogue about the piano to the physicality of the exchanges between the characters.<br /><br />Of course, so much more revolves about this - like El Djebena, much of the drama comes from expecting Thomas to drop one of the many balls he's juggling - women, providing alibis for adulterous friends, the fractious relationship with his passée-thug father. A nice selection of supporting roles, from the wonderful Niels Arestrup as said dead-beat papa to the echt Parisian beauty Aure Atika as Aline maintain the verisimilitude easily enough. This is Duris' picture though. He performs with such a convincing equivocation that there is no second- guessing the script and we feel sympathy even in his foolhardiness and violence. A very good, if (also characteristically) rather pessimistic film. 7/10