De experimentele film van Chris Fuller zonder budget probeert de gevoelens van woede, onbehagen en eenzaamheid vast te leggen die de jeugd van St. Petersburg, Florida, teisteren, kort na een reeks rassenrellen. Ik zeg 'pogingen', want deze film bestaat uiteindelijk uit een aantal delen die niet echt een geheel vormen.<br />Fuller volgt drie jonge mensen, twee mannen (van wie er een door hemzelf wordt gespeeld) en een meisje, van wie we in de loop van de film slechts één naam te weten komen (hoewel alle personages volgens de aftiteling allemaal een naam hebben). De film is opzettelijk onsamenhangend. We zien hoe die kinderen helemaal opgaan in hun leven, seks hebben, dronken worden, ruzie krijgen, en dat alles doorspekt met voice-overs en beelden uit echte nieuwsprogramma's, waaronder een volkomen gratuite aflevering waarin Budd Dwyer in het openbaar zelfmoord pleegt op een live persconferentie. De kijkers zijn verontwaardigd over de ongevoeligheid van dit fragment, maar het voelt niet gratuiter dan de rest van de film. Alles is gratuit als je niets te bieden hebt, en ik had zeker niets te bieden aan deze mensen of hun leven. Ik had het gevoel dat deze film bedoeld was om me woedend te maken, om me een dosis te geven van de vage maar tastbare culturele onderdrukking waardoor de personages in de film zich zo zelfdestructief gedragen, maar in plaats daarvan haalde ik onverschillig mijn schouders op. Fuller liet me niet begrijpen waarom de levens van deze mensen zo ellendig zijn, en hij maakte me al helemaal niet duidelijk wat ik eraan kon doen, laat staan dat hij me het gevoel gaf dat ik er <0xC3><0xBC>berhaupt iets aan wilde doen.<br />Een cijfer: C.<br />Een cijfer: C.
Chris Fuller's no-budget experimental film attempts to capture the feelings of anger, unease and loneliness plaguing the youth of St. Petersburg, Florida shortly after a series of race riots. I say attempts, because this film is ultimately a bunch of parts that don't add up to much of a whole.<br /><br />Fuller follows three young people, two men (one played by himself) and a girl, only one of whose names we even learn through the course of the film (though all of the characters have names according to the closing credits). The film is purposefully disjointed. We see these kids zoning out, having sex, getting drunk, starting fights, all of it interspersed with voice overs and footage pulled from real-life news shows, including one utterly gratuitous segment showing Budd Dwyer committing public suicide at a live press conference. This segment has outraged viewers for its insensitivity, but really it doesn't feel any more gratuitous than most of the rest of the film. Everything's gratuitous when you're not given anything to care about, and I certainly did not care about these people or their lives.<br /><br />I feel like this film was meant to enrage me, to give me a dose of the vague but palpable cultural oppression that makes the characters in it act so self destructively, but it instead made me shrug my shoulders with indifference. Fuller didn't make me understand why these people's lives are so miserable, and he certainly didn't make it clear to me what I could do about it, let alone make me feel like I even WANTED to do anything about it.<br /><br />Grade: C