Om te beginnen de formele kwaliteiten van de film: hij is goed gedaan met betrekking tot de score, de filmografie en de optredens van de acteurs. Niettemin was het buitengewoon moeilijk om tot het einde toe te blijven kijken, omdat ik woedend werd over de manier waarop hij mannen en vrouwen afbeeldde. Als het waar is dat de film volgens andere recensenten de novelle van Lawrence en zijn meningen naar waarheid aanpast, dan zegt hij ook niets goeds over het werk van Lawrence.<br /><0x3E> Als rechtgeaarde man ben ik niet erg gesteld op 90% van de mannen (de meesten hebben dat wel). Ik heb het hart, de openheid en de gevoeligheid die ik gemakkelijk bij veel vriendinnen kan vinden), maar de man in deze film was buitengewoon weerzinwekkend en wordt afgeschilderd als een typische zelfingenomen, zelfingenomen alfaman uit de jaren zestig die een vrouw niet meer vraagt als hij een besluit heeft genomen, en die niet geïnteresseerd is in haar gedachten, twijfels of gevoelens (dit is ook een lelijk stereotype in deze film: een man heeft geen bedenkingen, twijfels of te veel gevoelens, terwijl vrouwen zo weerzinwekkend zwak zijn dat ze uit niets anders bestaan). Hij keert onverstoord terug naar de boerderij, ondanks Ellens brief waarin staat dat ze niet van hem houdt en niet met hem kan trouwen, en zelfs dan vraagt hij niet, vraagt hij zich niets af. Wat een communicatieve vaardigheden, wat een rolmodel om mee getrouwd te zijn!<br />De haat van Lawrence voor lesbiennes komt duidelijk tot uiting in de korte dialoog tussen Paul en Jill, waarin hij zich afvraagt waarom ze lesbisch zou zijn omdat ze 'niet slecht is om te zien, een goed gezicht, mooie benen' (we moeten begrijpen: je wordt lesbisch omdat geen man je wil, d.w.z. als laatste redmiddel). Dan probeert hij haar 'over te halen' dat er alleen maar een echte man voor nodig is om haar te bekeren (ja, hij bedoelt zichzelf!). Wat een subtiliteit! Op dat moment zou ik, als ik geen man was geweest, gezworen hebben dat ik zelf lesbisch zou worden.<br />Bovendien is er nog iets.' Aan het eind volgt de belachelijke scène waarin de boom wordt gekapt, waarin Lawrence zich eindelijk ontdoet van de stomme, koppige pot die het zoveelste ongelukkige, maar heilige huwelijk van een idioot in de weg staat met een vrouw met een zwakke wil die niet van hem houdt. Ook hier weifelt de man niet, terwijl Ellen er als een rekwisiet bij staat. Vrouwen zijn zulke belachelijke, schaapachtige wezens dat ze geen solidariteit tonen, zelfs niet in precaire situaties. En dat wordt ook niet van ze verwacht, zoals hun voornaamste trouw aan hun man wel moet zijn.<br />Is dat wat u ons wilde laten weten, meneer Lawrence (auteur) en meneer Rydell (regisseur)?
First of all to the formal qualities of the movie: it is well done regarding the score, the cinematography and the actors' performances. Nevertheless, it was extremely hard to watch till the end because it made me furious how it depicted men and women. If it's true that, according to other reviewers, the movie truthfully adapts the novella of Lawrence and his opinions, then it doesn't say any good about Lawrence's work either.<br /><br />As a straight man, I'm not very fond of 90% of men (most of them haven't got the heart, openness, and sensibility that I can easily find in many female friends), but the guy in this movie was extremely disgusting and is shown as a typical 1960s smug, self-opinionated alpha male who doesn't ask a woman once he has made up his mind, and who isn't interested in her thoughts, doubts or feelings (this being another ugly stereotype in this movie: a man doesn't have second thoughts, doubts or too much feelings, while women are so despicably weak that they consist of nothing else). He unperturbedly returns to the farm despite Ellen's letter saying that she doesn't love him and can't marry him, and even then, he doesn't ask, doesn't wonder. What communication skills, what a role model to be married with!<br /><br />The movie's/Lawrence's hate towards lesbians is clearly shown in the short dialog between Paul and Jill where he wonders why she would be a lesbian as she's "not bad-looking, features are good, nice legs" (we are to understand: you become a lesbian because no man wants you, i.e. as a last resort). Then he tries to "convince" her that it only needs a real man to convert her (yes, he means himself!). What a subtlety! At that moment, if I hadn't been a man, I would have sworn to become lesbian myself.<br /><br />Furthermore there's the ridiculous tree cutting scene at the end where the movie/Lawrence finally gets rid of the stupid, stubborn dyke who stands in the way of another unhappy, but holy marriage of an idiot with a weak-willed woman who doesn't love him. Here again, the man doesn't falter, whereas Ellen stands around like a prop. Women are such ridiculous sheep-like creatures that they show no solidarity, not even in precarious situations. And they aren't supposed to as their foremost allegiance must be to their husband.<br /><br />Is that what you wanted us to learn, Mr Lawrence (author) and Mr Rydell (director)? I'm glad we've overcome the stench of those times and thoughts.