Het is moeilijk om Rain niet te zien als de film die symbool staat voor het pre-code-tijdperk, waarin Hollywood niet bang was om de meer libertijnse kant van de samenleving af te schilderen en een beeld te geven dat moreel gezien niet zo goed was. En het is ook moeilijk om deze film niet te zien als een direct protest tegen de code waarover in die jaren werd gesproken. De Hays-code probeerde films tot een hogere kaste te maken. En de plot van deze film is te veel een metafoor voor de hele situatie.<br />Joan Crowford speelt een prostituee die op een of ander verloren Hawaïaans eiland door puriteinen van haar gedrag wordt beschuldigd. Onder hen bevindt zich de heer Davidson, een machtige man met een obsessie voor religie. In werkelijkheid speelt Joan Crowford zichzelf en het beeld dat we allemaal van haar hebben. En de manier waarop ze het scherm op komt, al te opzichtig gekleed als een hoer, is niet alleen te goedkoop voor een publiek dat niet begrijpt dat dat in die tijd het Hollywood-idee was van een echte vrouw.<br />Hoe je het ook bekijkt, het is een harde noot om te kraken. Niet zozeer de kijktijd zelf (hoewel die vaak traag is), maar om andere tekortkomingen. In de plot krijgen we geen karakters om ons bij aan te sluiten. De hoofdpersonen zijn zogenaamd Sadie (Joad Crawford) en meneer Thompson (Walter Huston). Maar ze zijn ook extreem en allebei onuitstaanbaar. Sadie is een flirterige slet en een actrice die met de gevoelens van anderen speelt. En Thompson, haar vijand in het verhaal, is gewoon te gek voor ons om partij voor hem te kiezen. Dus eigenlijk is het enige personage met wie we partij kunnen kiezen en waarmee we ons echt kunnen identificeren Tim O'Hara (William Gargan). Dat geeft het publiek een beperkte deelname.<br />En zelfs dan is Knappe Man te onschuldig. Als hij Sadie voor het eerst ziet, is hij gebiologeerd, bijna niet in staat om iets te zeggen. Hij is in feite de personificatie van de gewone man die Joan Crawford in de echte wereld ziet. Hij wordt meteen verliefd op haar. Wij, als publiek, kunnen dat niet.' Ze heeft het gevoel dat ze hem bespeelt, dat ze hem gebruikt omdat ze weet dat hij haar zal helpen, en omdat ze vrienden nodig heeft. De knappe jongen wordt helemaal verliefd op haar en kan niet meer tussen goed en kwaad denken. Toch kunnen we hem zijn onschuld niet kwalijk nemen. Hij vertegenwoordigt het publiek: Crawford is de ster, zij is degene die de beste close-ups krijgt, dus moeten we van haar houden. Meneer Davidson is de slechte.<br />De metafoor, voor zover het de Hays-code betreft, zit hem in het feit dat Crawford de filmwereld vertegenwoordigt, en Huston het puritanisme. De film kiest nooit echt partij, en wij ook niet. Maar het is duidelijk dat ze allebei afschuwelijk zijn. Het is alsof de film wil zeggen dat Hollywood de teugels een beetje moet laten vieren, maar toch niet helemaal toegeeft aan de puriteinse eisen.<br />De film is opgenomen in een Broadway-productie. Misschien was regisseur Lewis Milestone zich er niet van bewust dat hij geen toneelproductie maakte, want hoewel de stijl veel op die van het toneel lijkt, heeft hij hier zelfs de acteurs de hele tijd in iets laten spelen wat op een toneeldecor lijkt. Het schijnt dat het niet allemaal zijn schuld is. Maxwell Anderson, die verantwoordelijk is voor de aanpassingen, heeft de film zo geschreven dat het precies zo moest zijn. Maar het is frustrerend om te zien dat de camera in sommige scènes vrij goed beweegt, en dan komt de setting zo onwerkelijk over. De mise-en-scène zelf kan niet negatief beoordeeld worden. In de scènes waarin Sadie en meneer Davidson samen zijn, kijkt de camera van onderen naar hem en lijkt Sadie altijd lager te staan dan hij. Dat toont het gezag dat hij uitstraalt. In de scène waarin hij het Onze Vader opzegt, staat hij hoger op de trap, en als Sadie onder aan de trap neerknielt en begint te bidden, lijkt het alsof ze tot hem bidt.<br />Toch is het verhaal zelf teleurstellend. Het feit dat we geen partij kunnen kiezen voor een van de personages maakt dat we dat ook niet kunnen.' Het maakt niet echt uit wat er gebeurt, en als dat wel zo is, zijn we geneigd snel van gedachten te veranderen. Uiteindelijk worden we bijna volledig in de steek gelaten door het feit dat de boodschap lijkt te zijn dat moraliteit nooit wint. Maar we weten tenslotte niet wat moraliteit is.<br />Het acteren is briljant. Joan Crawford heeft een gemakkelijke rol; ze speelt zichzelf. William Huston is een openbaring. Hij is zowel buitengewoon als excentriek, hij lijkt elke scène te domineren. We krijgen bijna bewondering voor zijn personage en kiezen zijn kant, hoewel hij krankzinnig is.<br />De laatste regel is die waarin Crawford zegt dat ze medelijden heeft met iedereen in de wereld. Is dat een sluwe opmerking over de film die op het punt stond uit te komen? Of moeten we het zien als een verontschuldiging voor zo'n middelmatige film, die alleen maar goed was als voertuig voor Crawfords personage op het witte doek?
It's hard not to see Rain as the film that symbolizes the pre-code era, where Hollywood was not afraid to portray the more libertine side of society, and give an image that was not so morally right. And it's also hard not to see this film as a direct protest against the code that there was talk about during these years. The Hays Code sought to make films more caste. And the plot of this film makes too much a got metaphor for the whole situation.<br /><br />Joan Crowford plays a prostitute that is accused for her behavior by Puritans in some lost Hawaiian island. Among them is Mr. Davidson, a powerful man who has an obsession with religion. In reality, Joan Crowford is playing herself and the image we all have of her. And in fact, the way she enters the screen dressed all too flamboyantly like a hooker is a penchant, as much as it is too cheesy for an audience that doesn't understand that at that time, that was the Hollywood idea of a real woman.<br /><br />However you decide to view it, it's a hard watch. Not so much as the flow of the viewing itself (although it does tend to be slow), but for other flaws. In the plot, we are not given any character to side with. Supposedly, the main characters are Sadie (Joad Crawford) and Mr. Thompson (Walter Huston). However, they are also the extreme, and both obnoxious. Sadie is a flirty skank, and an actress, playing with other people's feelings. And Thompson, her enemy in the story, is just too mad for us to side with him. So, really, the only character we can side with, and can actually identify with is Tim O'Hara (William Gargan). That gives the audience a limited participation.<br /><br />And even then, Handsome is too innocent. When he first sees Sadie, he is mesmerized, almost unable to speak. He is, in fact, the personification of the ordinary man seeing the Hollywood star Joan Crawford in the real world. He falls in love with her right away. We, as the audience, can't help feeling that she is playing him, using him because she knows that he will be helpful, and because she needs friends. Handsome falls in love with her completely and can't reason right from wrong. Yet, we can't blame his innocence. He represents the audience: Crawford is the star, she is the one that gets the best close-ups, hence, we have to love her. Mr. Davidson is the bad one.<br /><br />The metaphor, as far as the Hays code connection lies, is in that Crawford represents cinema, and Huston represents the puritanism. The film never quite picks sides, nor do we. But they are obviously both horrible. It's as if the film were stating that Hollywood needs to pull the breaks a little, but still not give in entirely to the Puritan demands.<br /><br />The film is taken from a Broadway production. Perhaps director Lewis Milestone wasn't aware that he wasn't making a stage production, because although the style resembles many of the time, here he even has the actors exiting what looks like a theatrical set, all the times. Supposedly, he is not all to blame, Maxwell Anderson, in charge of the adaptation, wrote it so that the film had to be just that. But it's frustrating to see that the camera is moved quite well in some sequences, and then the setting comes across as so unreal.<br /><br />The mise-en-scene itself cannot be judged negatively. In he scenes in which Sadie and Mr. Davidson are together, the camera looks at him from below, and Sadie seems to be always placed lower than him. This shows the authority that he holds. In the scene when he starts reciting the Our Father, he is higher up on the stairs, and when Sadie kneels down at the bottom of the stairs and begins praying, it looks like she is praying at him.<br /><br />Yet, the story itself is disappointing. The fact that we cannot side with any of the characters makes it so that we don't really care about what is going on, and if we do, we tend to change our minds quite quickly. In the end, we are almost completely let down, by the fact that the message seems to be that morality never wins. But after all, we don't know what morality is.<br /><br />The acting is brilliant. Joan Crawford has an easy part; she's playing herself. William Huston is a revelation. He is quite extraordinary as well as eccentric, he seems to dominate every scene he is in. We almost come to admire his character, and side with him, although he is insane.<br /><br />The final line is the one where Crawford says she is sorry for everyone in the world. Is that a sly comment on the cinema that was about to come? Or should we see it as an apology for such a mediocre film, only good as a vehicle for Crawford's on-screen persona?