De vervolgen op 'Dirty Harry' kwamen bij lange na niet in de buurt van het origineel, maar ik genoot er toch met volle teugen van en had er een hoge dunk van... nou ja, met uitzondering van 'The Dead Pool' misschien. Elke film leek zijn eigen, herkenbaarheid toe te voegen aan de typische formule. De derde film (en waarschijnlijk de goedkoopste, zo lijkt het) van de serie 'The Enforcer' leek die swingende en zorgeloze sfeer van vroeger te hebben, met de bijtende werkelijkheid en de grimmige inzichten (die in de eerste twee sterk tot uiting kwamen) die op de tweede plaats kwamen voor krachtige (zij het grove) humor. Maar het geweld is nog steeds grof, gemeen, explosief en openlijk aanwezig. In een paar van Eastwoods eerste films heeft hij de rol van assistent-regisseur gespeeld, en hij speelt het goed genoeg, en laten we zeggen dat de basis meer weg heeft van een uitgebreide, ingetogen actiefilm vol buddy-acts (want Harry is gekoppeld aan een jonge, nerveuze vrouwelijke rechercheur, gespeeld door Tyne Daly, die een authentieke en krachtige kant aan haar rol geeft) en geloofwaardig ontwikkelde, langdradige verhaallijnen die eindigen met bruut geweld en de snelle reactie. Harry heeft ook een catch-phrase die gewoon 'geweldig' is.<br />Eastwood speelt het laconiek en met dominant gemak, en met een zeker gezag dat hij echt in dit personage kan spitten (zoals er nu meer komt kijken bij die monomane zoektocht naar een' De DeVeren Bookwalter heeft een stalen blik in zijn ogen en hij heeft iets gevaarlijks en psychotisch over zich. Hij verschijnt weer, maar nu in een andere rol, die van de geweldige Albert Popwell.<br />Ik krijg nooit genoeg van de locaties in San Francisco (waar de meeste films worden opgenomen) en de camera weet de actie op het scherm en de opvallende achtergrondfiguren prachtig in beeld te brengen. Het einde van deze eerdere 'Dirty Harry'-films bevalt me wel. Het punt over de muziek. Ik moet zeggen dat ik een beetje van mijn stuk raakte door het pikante en swingende jazzmuziekarrangement van de componist Jerry Fielding (die overigens een paar schitterende opnamen heeft gemaakt voor films van Sam Peckinpah, Michael Winner en Clint Eastwood) dat niet het prikkende, sombere en zelfreflecterende karakter had van de inspanningen van Lalo Schifrin. Dat wil niet zeggen dat het slecht was of niet op zijn plaats voelde, want het gaf me niet het gevoel waar deze film voor koos. Ze hebben er wonderen mee gedaan, want Fielding heeft in andere films ook een paar schokkende, gewaagde stukken geschreven.<br />Het script heeft een zekere politieke context (huiselijk terrorisme, politieke correctheid en kansen voor gelijkgestemden), maar blijft altijd trouw aan het verhaal in plaats van het te ondermijnen of te overdrijven. Hoewel het voorspelbaar zou moeten zijn, blijft het je een stap voor en biedt het een paar verrassingen.<br />Een goed vervolg.
For me the sequels to "Dirty Harry" never came close topping the original, but I thoroughly enjoyed and think highly of them anyway... well maybe with the exception of "The Dead Pool". Each one seemed to add its own distinguishable touch to the typical formula. The third film (and probably the cheapest, as it looks like it) of the series 'The Enforcer' seemed to have that swinging and carefree vibe of the times, with the biting reality and stark realisations (heavily implemented in the first two) taking a backseat for forceful (if crass) humour. However the violence is still gritty, mean, explosive and openly displayed. Director James Fargo ('Forced Vengeance', 'Every Which Way But Loose', 'Caravans' and 'A Game for Vultures') has appeared in some of Eastwood's early films as assistant director, and here he paces it well-enough and let's the foundation play out more like an expansive low-key action fling filled with the constant buddy routines (as Harry is paired up with a young green-horn female detective fidgety played by Tyne Daly. Who does bring an authentic and potent side to her role) that are credibly developed, long-winded build-ups finishing off with brute force and the quick-witted response. Harry also has got a catch-phrase just 'marvellous'.<br /><br />Eastwood laconically pulls it off with dominant ease and certain authority of truly delving into this character (as now there's more to that monomaniacal search for one's own justice), as his hands out punishment (against a bunch of terrorists who call themselves 'The People's Revolutionary') and has time to let fly what he really thinks. Copping the cynical barbs are amusing support performances by Harry Guardino, John Crawford and Bradford Dillman. The bad guys here aren't overly memorable, but the DeVeren Bookwalter bestows a steely glance and has a quietly dangerous psychotic air to him. Showing up again, but in another different character is the wonderful Albert Popwell.<br /><br />I never tire of the San Francisco locations (where most of the films are shot), and the camera superbly details the on-screen action and striking background features. What I like about the ending of these earlier 'Dirty Harry' films, was how they weren't afraid to end on such an powerful note involving something represented visually to express the mindset, as the camera slowly zooms out and the harrowing score cues in. On the point about the music. I would say I was a little put off by the racy and bouncy jazz score arrangement of composer Jerry Fielding (who by-the-way has done some magnificent scores for films of Sam Peckinpah, Michael Winner and Clint Eastwood) just didn't have the stinging, sombre and self-reflecting quality of Lalo Schifrin's efforts. That's not to say it was bad or felt out of place, because it didn't with the feel that this one opted for. But a darker or more subtle take could've done it wonders since Fielding has chalked up some jarringly bold pieces in other films.<br /><br />The script has some political context (home-grown terrorism, political correctness and equal-gender opportunity), but always stays true to the story than trying to undermine or overdo it. While it should be predictable, it does keep one step ahead and offers a surprise or two.<br /><br />An up-to-par sequel.