'1968 Tunnel Rats' is een grof statement over de verschrikkingen van de oorlog en haalt geen moer uit. In tegenstelling tot veel Hollywood-westerns die beweren hun les te leren door middel van slimme manipulaties van het hart, is dit geen volwassen film of familiedrama dat zich afspeelt in een slagveld. Schrijver/regisseur Uwe Boll heeft een film gemaakt die heel eenvoudig gaat over de zinloosheid van de oorlog, in dit geval die in de jungle van Vietnam.<br /><br />Noord-Vietnamese strijders groeven tunnels, soms honderden kilometers lang, waarin ze zich verborgen, leefden en verrassingsmissies uitvoerden tegen de Amerikanen. Na een hinderlaag van verscheidene leden van zijn sectie keert sergeant Vic Hollowborn (Michael Pare) naar het gebied terug met een ongeregelde groep legersoldaten om hun dood te wreken. Deze jongemannen, sommigen nog maar net van de middelbare school, lopen blindelings een wereld in die ze nooit hebben gekend.<br />Het ensemble doet wat het moet doen <0xE2><0x80><0x93> dit is niet zo'n door het karakter gedreven stuk als andere films van dit genre, en de geïmproviseerde dialoog is geen Hollywood-oorlogsfilm-spul. Sergeant Hollowborn is een effectieve leider, een man die zijn eigen regels maakt en van zijn mannen verwacht dat ze die volgen. Andere figuranten zijn Nate Parker als soldaat Jim Lidford, die denkt dat zijn stedelijke achtergrond hem taai genoeg maakt om deze opdracht soepel te volbrengen, en Rocky Marquette als soldaat Terence Verano, de lieve jongen met het babygezicht die een voorbeeld is van wat deze specifieke oorlog voor Amerikaanse moeders zo onverdraaglijk maakte <0xE2><0x80><0x93> hij hoort hier duidelijk niet thuis (niet dat iemand hier thuishoort). Lidford hoort terug te zijn op het basketbalveld op de hoek en Verano hoort terug te zijn op de stranden van Lake Michigan. Onder de Noord-Vietnamese 'vijanden' moet je uitkijken naar Jane Le als jonge moeder Vo Mai. Haar hartverscheurende vertolking zal je nog lang na de aftiteling bijblijven.<br />Het ziet er grimmig uit en de actie is meedogenloos. De belichting is sober <0xE2><0x80><0x93> donker en smerig, net als het oerwoudlandschap en de tunnels zelf. De aftiteling wordt vergezeld door de klassieke 'In the Year 2525' van Zager & Evans, waar ik vanaf het begin bedrieglijk om moest glimlachen. De score van Jessica de Rooij wordt daarna onheilspellend en is een van de hoogtepunten van de film. Maar wat me het meest opviel was het camerawerk van Mathias Neumann. Van de overvloedige shots van de kraanvogel, alsof we ons in de bomen verstoppen, klaar om te springen, tot de close-ups van de hand van Mathias Neumann in de tunnel. De visuele effecten zijn subliem en adembenemend. Maar op een paar uitzonderingen na, vertrouwt '1968 Tunnel Rats' niet op uitgestrekte vergezichten en close-ups van massa's soldaten die zich opmaken voor de strijd. En dat hoeft ook niet. Dit gaat letterlijk over een gevecht van man tot man, en de claustrofobische omgeving is voelbaar.<br /><0x3E> Op locatie in Zuid-Afrika geschoten, liet Boll alle acteurs een opleidingskamp doormaken met echte huurlingen voordat ze gingen filmen. Dit was geen 'Hollywood'-opleidingskamp, dat verwijst naar het gebruikelijke type trainingskamp waar acteurs doorheen gaan voor een oorlogsfilm. Nee, ze werden getraind door mannen die letterlijk een paar dagen tevoren nog aan het moorden waren geweest. Filmmakers, cast en crew namen dit project allemaal serieus en dat is te zien. Het is misschien moeilijk om naar deze film te kijken, maar hij is te meeslepend om weg te leggen. Er valt niet veel te lachen, hoewel de personages goed genoeg ontwikkeld zijn om te weten waar ze op hopen en waar ze bang voor zijn. Het is ook beslist een oorlogsfilm in de ware zin van het woord, met een zware politieke ondertoon. Maar het probeert niet alles te zijn voor alle mensen. '1968 Tunnel Rats' is duister en smerig en zo serieus als een film maar kan zijn. Als schrijver/regisseur Uwe Boll een boodschap probeert over te brengen, komt die luid en duidelijk over.
"1968 Tunnel Rats" makes a brutal statement about the horrors of war and pulls no punches. Unlike many Hollywood epics which purport to teach their lessons through clever manipulations of the heart, this is no coming-of-age film or family drama couched in a setting of battle. Writer/director Uwe Boll has created a film which is very simply about the futility of war, in this case, set in the jungles of Vietnam.<br /><br />North Vietnamese fighters dug tunnels, sometimes hundreds of miles long, in which they hid, lived, and carried out surprise missions against the Americans. After an ambush of several members of his squad, Sergeant Vic Hollowborn (Michael Pare) returns to the area with a ragtag group of Army soldiers to avenge their deaths. These young men, some barely out of high school, walk blindly into a world they've never known.<br /><br />The ensemble cast does what they need to do -- this is not as much of a character-driven piece as other films of this genre, and the improvised dialogue isn't Hollywood war movie fluff. I've never been in battle but I hope the soldiers in the film are realistically depicted. They certainly aren't romanticized a la "Apocalypse Now." Pare's Sergeant Hollowborn is an effective leader, a man who makes his own rules and expects his men to follow them. Other standouts include Nate Parker as Private Jim Lidford, who thinks his urban roots make him tough enough to breeze through this assignment, and Rocky Marquette as Private Terence Verano, the sweet baby-faced kid who exemplifies what made this particular war so intolerable for American mothers -- he clearly doesn't belong here (not that anybody does). Lidford ought to be back on the basketball court on the corner and Verano ought to be back on the beaches of Lake Michigan. Among the North Vietnamese "enemies," watch for Jane Le as young mother Vo Mai. Her heartwrenching performance will stay with you long after the credits roll. <br /><br />The look is stark and the action unrelenting. The lighting is subdued -- dark and dirty, much like the jungle landscape and tunnels themselves. Opening credits are accompanied by the Zager & Evans' classic "In the Year 2525," which had me deceptively smiling from the start. Jessica de Rooij's score turns ominous after that and was one of the highlights of the movie. But what stood out the most for me was the camera-work of Mathias Neumann. From the copious use of crane shots, as if we are hiding up in the trees ready to pounce, to the hand-held closeups in the tunnel sequences, there is no relief. Visual effects are topnotch and breathtaking. But with few exceptions, "1968 Tunnel Rats" does not rely on sweeping vistas and long shots of masses of soldiers readying for battle. And it doesn't need to. This is about hand-to-hand combat, literally, and the claustrophobic setting is palpable.<br /><br />Shot on location in South Africa, Boll put all the actors through a boot camp with actual mercenaries prior to filming. This wasn't a "Hollywood" boot camp, referring to the usual type of training actors go through before a war movie. No, they were trained by men who literally had been out killing just a few days beforehand. Filmmakers, cast, and crew all took this project seriously and it shows.<br /><br />This film may be difficult to watch but it's too compelling to turn away. There isn't a lot to laugh at, although the characters are well-developed enough that we get to know their hopes and fears. It's also definitely a war movie in the true sense of the genre, with heavy political undertones. But It doesn't try to be all things to all people. "1968 Tunnel Rats" is dark and dirty and about as serious as a film can get. If writer/director Uwe Boll is trying send a message, it comes through loud and clear.