Deze serie roept veel van de karakteristieke flitsende visuele en muzikale elementen op die de eerste SEED zijn spervuur van roze laservuur en de alomtegenwoordige J-Pop-achtergrond gaven. Natuurlijk werkten die veel beter met een goede plot en personages om ze te ondersteunen. Ondanks de veelbelovende start loopt deze serie uit de hand met de terugkeer van Kira Yamato uit de eerste SEED. Stukje bij beetje valt de beoogde hoofdpersoon Shinn af tot de hopeloos perfecte Yamato zijn plaats inneemt. Het idee van 'echte robots', dat ooit zo centraal stond in eerdere incarnaties van Gundam, verdwijnt met de introductie van een onverklaarbare goddelijke mecha voor de meeste hoofdrolspelers en bereikt de apotheose van absurditeit met de rol van Kira.
This series revives many the characteristically flashy visual and musical elements that gave the first SEED its barrages of pink laser fire and pervasive J-Pop background. Of course these worked much better with a good plot and characters to back them up. Despite its promising start, this series spirals out of control with the reappearance of Kira Yamato from the first SEED. Little by little, the intended protagonist Shinn falls to the way side until the hopelessly perfect Yamato takes his place. The notion of 'real robots' once so central to earlier incarnations of Gundam effectively fades away with the introduction of inexplicably godlike mecha for most of the major characters, reaching the apotheosis of absurdity with the one Kira receives.