Ik ben net wakker geworden uit een prachtige droom. Voordat ik in slaap viel, kwam ik uit een Italiaans restaurant waar ik met mijn manager was en we praatten over verschillende onderwerpen en we roddelden over ons privéleven en genoten van een overdadige maaltijd. Voordat we naar dat Italiaanse restaurant gingen, zaten we in het Nuart Theater in Santa Monica en genoten van een heel poëtische, fascinerende, betoverende, verleidelijke en adembenemende film.<br />In grote stilte verkeren is niets voor de popcornfilmfan. Als je van kaskrakers houdt en dat is jouw smaak, dan zul je deze film waarschijnlijk niet leuk vinden. Je moet een fervent filmliefhebber zijn. Je moet een ervaren filmliefhebber zijn om deze film echt te kunnen waarderen. Je smaak voor films moet een hoger niveau hebben om van deze film met weinig gemak te kunnen genieten. Maar als je geen van die dingen bent en je geeft je over aan deze film, zul je ongetwijfeld een poëtische, hypnotiserende, hypnotische, sensuele, introspectieve en adembenemende ervaring hebben.<br />Het verhaal gaat dat Philip Groning in het begin van de jaren tachtig contact opnam met de rooms-katholieke monniken van de kartuizer orde, die in 1084 door de heilige Bruno van Keulen was gesticht. De kartuizer orde is naar verluidt een van de strengste ordes van de rooms-katholieke kerk. Hoewel ze geen zwijggelofte afleggen, spreken de monniken alleen als het absoluut noodzakelijk is en eenmaal per week maken ze een wandeling buiten hun klooster. De Monks zeiden tegen Groning dat het voorbarig was en dat ze contact met hem zouden opnemen als de tijd rijp was. Ze belden hem bijna vijftien jaar later terug en zeiden dat ze er klaar voor waren. Hij kreeg te horen dat alleen hij het klooster kon betreden en dat hij alleen daglicht mocht gebruiken. Hij kreeg ook te horen dat er geen muziek of geluidsband zou zijn. En boven op dat alles kreeg hij te horen dat er geen interviews en commentaren zouden zijn. Maar Philip Groning zegt dat al die beperkingen zijn plannen voor de film niet beïnvloedden. En dus bracht hij een aantal maanden door met leven, werken en filmen, meer dan honderdtwintig uur van zijn leven in de Franse Alpen, in het Great Charterhouse van de kartuizers.<br />'Heer, je hebt me verleid, en ik werd verleid.'<br />'Heer, je hebt me verleid, en ik werd verleid.' Ik zou Into Great Stille geen documentaire noemen, want de film Into Great Stille is een ervaring. Hij speelt met alle zintuigen en nodigt je uit om ook je ongrijpbare zintuigen te gebruiken. Hij doet zijn naam eer aan, want er zijn nauwelijks dialogen en interviews. En er zijn absoluut geen commentaren en commentaarstemmen. Je hoort pas na 20 minuten een menselijke stem. Maar de zeldzame menselijke stem in de film zorgt ervoor dat je de natuurgeluiden die die rustige plek in de Franse Alpen omringen, gaat waarderen. Je ervaart de poëzie van het geluid van vallende, smeltende en druipende sneeuw. Het geluid van klokken die luiden en van regen die neerdaalt creëert een melodie. En het geluid van Monks voetstappen is als een serenade. Maar de gregoriaanse gezangen die deze Monks zingen, zijn zo hypnotiserend, meeslepend en betoverend dat ze je verleiden om je over te geven aan hun wereld.<br />En de film levert een visueel spektakel. Deze film moet op het witte doek worden gezien. Er is geen enkel beeld in de film dat niet een foto in een of ander museum kan zijn. Elk shot stimuleert het oog, dat op zijn beurt je hartslag tot een ritme stimuleert, waardoor je lichaam deelneemt aan die grote stilte. Af en toe een flits van Bijbelteksten: 'Heer, U hebt mij verleid, en ik werd verleid' en 'iemand die niet alles opgeeft wat hij heeft, kan mijn discipel niet zijn'. Creëer een pauze waarin je kunt nadenken.<br />Het verhaal van de film wordt gevolgd door een aantal Monks. Een van hen is een Afrikaanse novice die alles opgeeft om tot de orde toe te treden. Een andere is een jonge Monk die alles heeft opgegeven wat hij heeft en die nieuw is in de orde. Maar hoeveel hebben ze werkelijk opgegeven? We worden aan de buitenwereld herinnerd door een enkel vliegtuig dat overvliegt. En om de stilte van de Monks te contrasteren, zien we van verre toeristen of pelgrims. De film volgt ook een oudere Monk die de tuin en het terrein onderhoudt, en een blinde oudere Monk aan het eind van zijn leven. Als je naar deze Monks kijkt en je wordt in hun leven getrokken, zie je de 'vrolijkheid' van hun boetedoening. Het ritme van hun leven is even betoverend als de gregoriaanse gezangen die ze zingen. De vredige sereniteit van hun wereld en omgeving verleidt je inderdaad.<br />De film is niet bedoeld om te preken of te onderwijzen. De film maakt je deelgenoot van de wereld van deze Monks zoals die werkelijk is. Weers je het met hen eens bent of niet, dan zie je de oprechtheid van hun gebed, werk, mis, rituelen en maaltijden als poëtische onschuld. Je kunt er niets aan doen, maar je ervaart een gevoel van persoonlijke vreugde als deze monniken met hun schoenen van de besneeuwde hellingen glijden. En hoewel deze monniken alles wat ze bezitten opgeven, is de natuur die hen omringt zo adembenemend kostbaar dat je zou willen blijven op die vredige, serene plek in de Franse Alpen.<br />In grote stilte verkeren is inderdaad veel meer een filmervaring dan een filmdocumentaire voor amusement of educatieve doeleinden. De bijna drie uur durende zeldzame dialoog had een heel luid en duidelijk standpunt. Dit is hoe de monniken alles hebben opgegeven om Gods discipelen te kunnen zijn. En dit is hoe God hen verleidde en waarom zij verleid worden. Dit is de wereld van de monniken van de kartuizer orde. De bijna drie uur, hoewel langzaam, waren nodig om je onder te dompelen in die Franse Alpen met die trouwe monniken. En ik moet toegeven dat ik in het laatste deel van de bijna drie uur durende film wat onrustig was. Maar toen het afgelopen was, had ik het allemaal weer opnieuw willen meemaken. 'Heer, U hebt mij verleid en ik werd verleid.'
I've just awakened from a beautiful dream. Before I slept I came from an Italian restaurant in which I was with my business manager and we talked about various subjects and we gossiped about our personal lives and feasted upon a sumptuous meal. Before we went to that Italian restaurant we were in Santa Monica's Nuart Theater and feasted upon a very poetic, mesmerizing, entrancing, seductive and breathtaking film.<br /><br />INTO GREAT SILENCE is not for the popcorn flick fan. If you're into blockbusters and that's your taste then you probably won't like this film. You must be a staunch art house film-goer. You must be a sophisticated film watcher to truly appreciate this film. Your taste level for film must be at a higher level to enjoy this film with little ease. But if you're not any of those and you surrender to this film you will have no doubt a poetic, mesmerizing, hypnotic, sensual, introspective and breathtaking experience.<br /><br />As the story goes, in the early 1980s Philip Groning contacted the Roman Catholic Monks of the Carthusian Order, which was founded in 1084 by St. Bruno of Cologne. The Carthusian Order is reportedly one of the strictest orders of the Roman Catholic church. Although they don't take a vow of silence, the Monks speak only when absolutely necessary and once weekly on walks outside their monastery. The Monks told Groning it was premature and that they would contact him when the time was right. They got back to him nearly a decade and a half and told him they were ready. He was told that only he could enter the monastery and that he could only use natural light. He was also told that there be no musical score or soundtrack. And on top of all that he was told that there would be no interviews and commentaries. With all those restrictions, however, Philip Groning says that those did not affect his intentions for the film. So he spent several months living, working, and filming over 120 hours of life in the French Alps in the Great Charterhouse of the Carthusian Order.<br /><br />"Lord you have seduced me, and I was seduced." I wouldn't call INTO GREAT SILENCE a documentary, because the film INTO GREAT SILENCE is an experience. It plays on every sense and it entrances you into using your intangible senses as well. It lives up to its name as there is hardly any dialogue and interviews. And there are absolutely no commentaries and voice-overs. You don't hear a human voice until 20 minutes into the film. But the rare human voice in the film makes you appreciate the sounds of nature that surround that quiet place in the French Alps. You experience the poetry of the sound of the snow falling, melting, and dripping. The sound of bells tolling and rain dropping creates a melody. And the sound of Monks footsteps are like a serenade. But the Gregorian chants sung by these Monks are so hypnotic, haunting, and entrancing that it seduces you to surrender to their world.<br /><br />And the film supplies a cinematic visual buffet. This film must be seen on the big screen. There is not one single frame in the film that can't be a featured photograph in some art museum. Every shot stimulates the eye, which in turn stimulates your heartbeat to a rhythm, which makes your body participate in that GREAT SILENCE. The occasional flashes of Bible verses, "Lord you have seduced me, and I was seduced" and "Anyone who does not give up all he has cannot be my disciple." Create a time of pause for one to reflect.<br /><br />The narrative of the film follows several Monks. One of them an African novice who gives up everything he has to join the order. Another, a young Monk who has given up everything he owns and is new to the order. But how much did they really give up? We are reminded of the outside world by a single airliner flying above. And to contrast the silence of the Monks we glimpse tourists or pilgrims from afar. The film also follows an elderly Monk who takes care of the garden and grounds and a blind elderly Monk at the end of his life. When one watches these Monks and is drawn into their life one sees the "joyfulness" of their penitence. The rhythm of their life is as entrancing as the Gregorian chants they sing. The peaceful serenity of their world and surroundings does indeed seduce one.<br /><br />The film does not aim to preach or teach. The film entrances you to experience the world of these Monks as they honestly are. Weather you agree with them or not one sees the sincerity of their prayer, work, mass, rituals, and meal as poetic innocence. One cannot help but experience personal joy as these Monks slide down snowy slopes with their shoes. And while these Monks do give up everything they own, the nature that surrounds them are so breathtakingly priceless that one longs to stay in that peaceful serene place in the French Alps.<br /><br />INTO GREAT SILENCE is indeed a cinematic experience much more than a film documentary for entertainment or educational purposes. The almost three hours of rare dialogue had a very loud and clear point of view. This is how the Monks gave up everything so that they can be God's disciples. And this is how God seduced them and why they are seduced. This is the world of the Monks of the Carthusian Order. The almost three hours, although slow, were needed so that one could immerse in those French Alps with those faithful Monks. And admittedly in the later part of the almost three hour film I was fidgeting. But when it was done. I had wanted to experience it all over again. "Lord you have seduced me, and I was seduced."