John Stimpsons _The Legend of Lucy Keyes_ (2006) is een ondermaats script dat fout is gegaan. Terwijl ik in het theater zat, bleven er twee vragen door mijn hoofd spoken: is dit echt dezelfde Julie Deply die ik ken van _Blue_ (1993), gevolgd door: is het al drieënnegentig minuten geleden? _The Legend_ gaat over een middenklassegezin uit de stad dat net is verhuisd naar een huis op het platteland van New England om een windmolenproject te steunen dat wordt gebouwd door echtgenoot en vader Guy Cooley (Justin Theroux). Vanaf de eerste dag hangt er een vreemde spanning in de lucht als Jonas Dodd (Mark Boone Junior) weigert Guy te begroeten omdat hij zich niet op zijn gemak voelt. Later resulteerde dat in vele vreemde, onverklaarde scènes, waaronder een bloederige varkenskop aan een stok tijdens een nonchalante wandeling door het bos.<br />Ondertussen wordt Vrouw Jeanne Cooley (Julie Delpy) voortdurend midden in de nacht wakker en hoort ze stemmen die vermomd zijn als de wind die uit het bos komt. Verweven met haar nachtelijke angsten zijn flashbacks van haar jongste dochter, die nu dood is en is aangereden door een auto (we vernemen die informatie via gevallen ijshoorntjes en piepende banden). Het enige doel van het benoemen van een dode dochter als personage is de moeders te steunen in hun behoefte om haar overlevende kinderen in leven te houden, alsof we sympathiseren met de moeder: ' Jeanne heeft al een dochter verloren, het zou jammer voor haar zijn als ze er nog een zou verliezen.' Echt waar.<br />Het wordt nog erger.<br /><br />Tijdens een gemeenteraadsvergadering vol van de meest ongemakkelijke dialogen die ooit zijn opgenomen, het bijgelovige gebazel van Gretchen Caswell (Jamie Donnelly) die wordt beschreven als een 'grappig uitziende dame met wit haar', wordt ons verteld dat 'Martha's Land', waar de windmolens worden gebouwd, wordt bezocht door een tweehonderdvijftig jaar oude geest Martha (Rachel Harker), die nog steeds bezig is met een nooit eindigende zoektocht naar haar ontvoerde/vermoorde dochter Lucy Keyes.<br />Parallels tussen Jeanne Cooley en de geest van Martha beginnen zich te ontvouwen (... in wezen hebben hun dochters dezelfde naam... De onvermijdelijke verdwijning van Lucy wordt, zo lijkt het, uren uitgesteld. Ten slotte verschijnt de Martha-geest (dit is toch een spookverhaal?) en vliegt door een kiertje in Lucy's raam naar binnen, maar in plaats van Lucy vast te grijpen, zoals elke kinderloze moeder zou doen, blijft ze gewoon staan en laat de angstaanjagende muziek spelen. Uiteindelijk wordt Lucy vermist en wordt er een zoekactie georganiseerd, net als tweehonderdvijftig jaar geleden, en de cyclus herhaalt zich (hoewel er deze keer geen Indianen worden vermoord). Het verschil is dat Jeanne en Guy, bijna door een soort helderziend voorgevoel (wat logischer zou zijn geweest dan de manier waarop de scène zich in werkelijkheid afspeelde), hun dochter vinden en dat de waanzin eindelijk voorbij is.<br />Als mijn recensie nergens op lijkt te slaan, betekent dat eenvoudigweg dat ik erin geslaagd ben het verhaal over te brengen.<br />Maar misschien ben ik te hard. Er waren een paar positieve kanten aan de film, en ik moet de eer geven die me toekomt. Om te beginnen liep ik de bioscoop uit met veel meer waardering voor hoe een goede film er in werkelijkheid uitziet, en misschien wel het mooiste van alles: het was toevallig een gratis voorstelling.
John Stimpson's, The Legend of Lucy Keyes (2006), is a below average script gone wrong. As I sat in the theater, two things kept crossing my mind: Is this really the same Julie Deply I know from Blue (1993); followed by: has it been 93 minutes yet? Legend is about a middle-class family of city dwellers that have just moved to a New England country-side home in support of a windmill project being constructed by husband and father, Guy Cooley (Justin Theroux). Strange vibes exist from day one when not-so-friendly-neighbor/pig farmer Jonas Dodd (Mark Boone Junior) refuses to say hello to Guy, creating an uneasy tension?, later resulting in many weird unexplained scenes, including a bloody pigs head on a stick during a casual walk through the woods.<br /><br />Meanwhile, Wife Jeanne Cooley (Julie Delpy) is constantly waking up in the middle of the night, hearing voices disguised as wind coming from the woods. Intertwined with her night terrors are flashbacks of her youngest daughter, who is now deceased, being struck by a car (we learn this information through dropped ice cream cones and screeching tires). The only point to establishing a dead daughter as a character is to reinforce the mothers need to keep her surviving children alive, as if we sympathize with the mom: "Jeanne has already lost one daughter, it would be a shame for her to lose another." No kidding.<br /><br />It gets worse.<br /><br />Through a town meeting filled with some of the most awkward dialog ever filmed, the superstitious ramblings of Gretchen Caswell (Jamie Donnelly) who is described as a "funny looking lady with white hair", inform us that "Martha's Land", where the windmills are being built, is haunted by a 250 year old ghost Martha (Rachel Harker), who is still involved in a never ending search for her abducted/murdered daughter Lucy Keyes.<br /><br />Parallels between Jeanne Cooley and the Martha ghost begin to unfold (...basically their daughters have the same name...) which is shown in a flashback, yes another one, using the combined knowledge of the we-know-you're-in-danger-but-why-would-we-inform-you townspeople. The flashback depicts a 250 years old scene of "alive" Martha ringing a dinner bell to attract Lucy's attention, followed by Jeanne repeating the scene in present time. (Note the exquisite dialogue: "I got you a gift. You've always wanted a dinner bell") The inevitable disappearance of Lucy is delayed for what seems like hours. Finally, the Martha ghost (this is a ghost story, right?) appears and flies through a little crack in Lucy's window, but instead of grabbing Lucy as any childless mother ghost would, just stands still and allows the scary music to play. Eventually, Lucy goes missing and a search party is formed, just like it was 250 years ago and the cycle repeats itself (although no murders of Native Americans take place this time). The difference is, almost by some sort of psychic premonition (which would have made more sense than the way the scene actually played out), Jeanne and Guy find their daughter and finally the madness is over.<br /><br />If my review seems all over the place, that simply means I succeeded in conveying the story.<br /><br />But maybe I am being too harsh. There were a couple redeeming qualities of the film, and I must give credit where it is due. First off, I walked out of the theater much more appreciative of what a good movie actually looks like, and maybe the best part of all: it happened to be a free screening.