Ik zal je de vervelende taak van het lezen van deze ietwat lange recensie besparen en ronduit zeggen dat deze film geweldig is, maar heel moeilijk om naar te kijken, en dat er zo'n speciale stemming voor nodig is waarin je een film wilt zien en met tegenzin een standaard thriller met een meervoudige persoonlijkheidsstoornis of een romantische komedie bekijkt die de laatste tijd steeds exclusiever lijkt te worden (Hoe je een man in 10 dagen kwijtraakt, _Love_, om precies te zijn, en de lijst gaat maar door).<br />Osama, een naam die bij bijna iedereen angst inboezemt, is een valse naam van een jong meisje dat bij haar moeder en grootmoeder woont, die allebei weduwe zijn. Het vermomde meisje wordt gerekruteerd op een religieuze, op de taliban georiënteerde mannenschool, waar ze de taak krijgt om zich aan te passen, een taak die gedeeltelijk wordt vergemakkelijkt door Esphandi, een bedeljongetje dat Osama's geheim kent en er alles aan doet om het te verbergen, in de wetenschap dat als het bekend wordt, zowel zijn leven als het hare in gevaar zal komen.<br />'Volgens de IMDB'<br />'Volgens de IMDB' De biografie van Marina Golbahar (die Osama speelt) is niet nieuw voor haar, wat waarschijnlijk de reden is dat ze op zo'n geloofwaardige en ontroerende manier acteert, ook al heeft ze geen acteerervaring. Het acteren is de hoeksteen van de film en is de belangrijkste bijdrage aan de impact van de film. Een andere belangrijke factor is het decor, daar zal ik later op ingaan.<br />Zonder in details te treden over de voortgang van de plot, zal ik opmerken dat de film niet probeert de harde realiteit van Afghaanse vrouwen en vooral hun kinderen, die volgens de film in de meeste gevallen gedoemd zijn van hun jeugd te worden beroofd, te verlevendigen.<br />Ik voegde er het 'volgens de film' aan toe. '... want deze film probeert niet de haat van de taliban over te brengen op dit regime, en hoewel ik niet bepaald een taliban-aanhanger ben, ben ik sceptisch genoeg om te weten dat de film iedereen kan uitbeelden die hij wil (een paar dagen geleden was er een verhaal van 60 minuten waarin te zien was hoe Noord-Koreaanse kinderen worden gehersenspoeld om te geloven dat George W. Bush de Hitler van de 21e eeuw is) en dus moet je deze film vanuit een zeer kritisch standpunt benaderen.<br />'<br />Maar dan nog is er weinig twijfel over dat vrouwen ''vrouwen'' zijn. De rechten van de vrouw werden vertrapt tijdens de onderdrukkingsperiode van de taliban, en Afghanistan is een land dat voor een groot deel in een benarde situatie verkeert als gevolg van dat regime (was het de omgeving of heeft de taliban ook het bouwen van huizen met daken verboden?).<br />Het enige nadeel van de film is dat de regisseur, Siddiq bermak, onder de walging van de taliban scènes toevoegt die het doorgaans zo sterke gevoel van echtheid van de film ondermijnen. Bijvoorbeeld dat de vrouwen tijdens een bruiloft bijna de hele tijd zingen over mannen die aan het eind van de jaren tachtig in de oorlog tegen Rusland zijn gesneuveld. Niet je gebruikelijke feestdeuntjes. Ik neem aan dat de regisseur ons wat achtergrondinformatie over de personages wilde geven en vergeten was dat de sleutel tot de overtuiging van het verhaal de aantrekkingskracht van Osama is en niet de afschuw van de taliban (ik heb dat woord in deze recensie acht keer gebruikt, ik denk dat ik het overdreef).<br />Maar afgezien daarvan is de film heel krachtig en hoewel de werkelijke omvang, als het lijden in Afghanistan nooit tot zijn volle omvang bekend zal worden, nooit helemaal bekend zal worden, slaagde ik er toch in empathie te voelen voor de mensen voor wie ik vroeger totaal onverschillig was (ik geef mijn eeuwige schaamte toe).<br />8,5 van de 10 op FilmOmeter.<br />Nog één ding. Aan het begin van de film staat een citaat. In de Hebreeuwse ondertitelde versie van de film werd het citaat door Nelson Mandela vertaald als 'Misschien zal ik vergeven, maar niet vergeten'. In de film verwijst het citaat echter (in Arabische letters) naar dr. Shariati, de ideoloog van de Iraanse cu (ik heb niet de kans gekregen om het citaat zelf te lezen, want mijn Arabisch is een beetje roestig). Ik denk dat het niet veel zin had om aan een kijker als ik uit te leggen wie Shariati was, maar toch is het een bewijs van de kleine veranderingen die in de film optreden als ze voor het buitenlands publiek zijn bestemd.
I'll spare you the tedious task of reading this slightly long review and say outright that this film is great but very hard to watch and requires one of those special moods where one wants to see a film and is reluctant to watch some standard multi personality disorder thriller or a romantic comedy that more and more lately, seem mutually exclusive (How to lose a guy in 10 days, Love actually and the list goes on and on).<br /><br />Osama, a name that strikes fear in almost every person, is a bogus name of a young girl who lives with her widowed mother and grandmother. The fact that neither women can't go to work under the strict rules of the Taliban, forces the mother to cut her daughter's hair short and send her to work as a boy. Soon enough, the disguised girl is recruited to a religious, Taliban oriented, all male school where she faces the task of fitting in, a task which is partially aided by Esphandi, a beggar teen who knows Osama's secret and goes a great length to hide it, knowing full well that if revealed, both his and her life will be in jeopardy.<br /><br />According to the IMDB's Biography of Marina Golbahar (who portrays Osama) the struggle for survival is hardly new to her which is probably why she plays in such a credible and moving manner despite having no acting experience. The acting is the cornerstone of the film and it is the main contributor to the film's impact. Another major factor is the scenery, I will elaborate on that later on.<br /><br />Without going into detail as to the plot's progress, I will note that the film doesn't try to embellish the harsh reality of Afghan women and especially their children who, according to the film, are doomed in most cases to be robbed of their childhood.<br /><br />I added the "according to the film" reference because this film doesn't try to convey it's hatred to this regime and although I'm hardly a Taliban devotee, I am skeptic enough to know that film can depict anyone they want anyway they choose (just the other day there was a story on 60 minutes that showed how North Korean kids are brainwashed to believe that George W Bush is the 21st century's Hitler ) so one must approach this film under a very critical point of view.<br /><br />But even so, there is little dispute that women's rights were trampled during the Taliban reign of oppression and that Afghanistan is a nation in plight in large part due to that regime (was it the setting or did the Taliban also banned the building of houses with roofs?).<br /><br />The only reservation I have of the film is the fact that under the loathing of the Talibans, the director, Siddiq bermak, added scenes that weakens the usually high sense of genuineness of the film. For example, in a wedding party the women sing almost throughout the scene about men falling in the war against Russia in the late 80's. Not your regular spice-up-the-party tunes. I assume the director wanted to give us a little background about the characters and forgot that the key to the story's conviction is the appeal of Osama and not the appall of the Taliban (I used that word eight times in this review, I think I overdid it).<br /><br />But other than that, the film is very powerful and although the real magnitude if the suffering in Afghanistan will never be known to its full extent, I still managed to feel empathy for the people I used to be completely indifferent to (I admit to my eternal shame).<br /><br />8.5 out of 10 on FilmOmeter.<br /><br />One more thing I'd like to address to is the quote in the beginning of the film. In the Hebrew subtitled version of the film, the quote was translated as "I may forgive but won't forget" by Nelson Mandela. In the film, however, the quote (in Arabic letters) refers to Doctor Shariati who was the ideologue of the Iranian cue (I didn't get the chance to read the actual quote because my Arabic is a little rusty). I guess there wasn't much point in explaining to a viewer like myself who Shariati was but nevertheless, its an evidence of the tiny alterations film go when they are branded for foreign viewing.