De film begint op volle toeren en de acteurs zingen luidkeels om ons te laten zien dat ze ergens heel erg boos over zijn, hoewel nooit duidelijk wordt waar ze nou precies boos over zijn of waarom ze het gevoel hebben dat ze dat moeten uiten. De film kabbelt meer dan twee uur lang voort en gaat eigenlijk nooit verder dan de gebruikelijke, gekunstelde complicaties in de plot over geliefden die uit elkaar gaan en weer bij elkaar komen.<br />Het gaat duidelijk om een stukje van het leven, een poging om een tijd en een plaats te herscheppen, in dit geval het aids-tijdperk in New York, rond 1990. Het veelomvattende winnende stuk is gebaseerd op Puccini's opera 'La Bohème', maar de film zoekt blijkbaar inspiratie bij de filmversie van _Hair_. Net als HAIR heeft RENT een onsamenhangende plot die alleen maar als excuus voor de liedjes kan dienen, maar in tegenstelling tot Milos Foremans onderschatte klassieker wordt RENT opgezadeld met nogal alledaagse muziek en vervloekt met saaie decors. Ondanks Tony's prijzen en een Pulitzerprijs gonst RENT van de ene nauwelijks memorabele song naar de volgende, in een poging om zielsvol opera-achtig te zijn maar zijn grootste zwakte te onthullen: de faux operetta kan niet verhullen dat het een volstrekt triviaal verhaal is over volstrekt triviale mensen. 1990 verschilt niet zoveel van, laten we zeggen, 1975 of 2005. RENT heeft het soort tijdloze banaliteit dat met opzet in tv-series wordt ingebouwd zodat ze eeuwig in herhalingen kunnen worden uitgezonden; als de dialoog niet vermeldde in welk jaar het zich afspeelt, zou het moeilijk te zeggen zijn. Het is in elk geval moeilijk om je er druk over te maken.<br />De cast breekt herhaaldelijk in in een of ander nummer dat nadrukkelijk non-conformisme predikt, alsof zoiets een uniek en origineel concept is. Helaas lijkt een groot deel van wat de film als bohémien beschouwt, minder schokkend radicaal dan gewoon oppervlakkig en trendy. Wat als originaliteit wordt gepresenteerd, komt over als cliché en wordt opgehemeld door beatniks en/of hippies die zich als alternatief voor de cultuur presenteren. In plaats van universeel van aard te zijn, lijkt de oproep tot vrijdenkendheid in de film merkwaardig algemeen van aard. Het lijkt er eerder op dat de huurder geneigd is weinig meer te doen dan armoede en mislukking te romantiseren.<br />Een goed voorbeeld is het personage van Mark Cohen, een would-be filmmaker gespeeld door Anthony Rapp. Mark is vervloekt met een zorgzame middenklassefamilie en leeft duidelijk in een achterbuurt; de grote tragedie waar hij in de loop van het verhaal mee te maken krijgt, is dat hij een goedbetaalde baan krijgt met een toekomst. Tijdens de film is hij voortdurend bezig met het filmen van een of andere vage documentaire over zijn eigen leven, wat hem ertoe aanzet te zwetsen over zijn artistieke integriteit. Hiervoor maakt hij gebruik van een ouderwetse, met de hand aangedreven camera, waardoor hij de gelegenheid negeert om de nieuwste apparatuur te gebruiken, laat staan om geld bij elkaar te krijgen om zijn project te financieren. De film die daaruit voortkomt, blijkt weinig meer dan een amateuristische amateurfilm te zijn. Hij is geen kunstenaar; hij is een kind dat met een stuk speelgoed speelt. HUIS is een ambitieuze onderneming over mensen zonder ambitie, alleen maar spelende kinderen.<br />De rollen zijn op maat gemaakt om veilig te voldoen aan de pd-normen voor diversiteit: een zorgvuldig uitgebalanceerd aantal zwarten, blanken, joden, latino's, hetero's, homo's, aidspatiënten, verslaafden, 'yuppie-tuig'. en de nu bijna verplichte vrije-geest-kruisganger. Maar het is het soort diversiteit dat alleen diep in de huid zit; geen van de personages springt eruit als een uniek individu; ze zijn divers omwille van de politieke correctheid. De personages komen bij elkaar om te voorkomen dat hun bouwvallige flatgebouw wordt afgebroken, kennelijk om te voorkomen dat de personages zelf door moeten gaan met hun inerte leven. RENT is een tegenstrijdig verhaal dat non-conformiteit viert door personages die zich aanpassen aan hun gemeenschappelijke angst voor verandering en groei.<br />Het mierzoete radicalisme van de film strekt zich uit tot de productie, die niet brutaler of origineler is dan zijn roep om non-conformisme. Directeur Chris Columbus doet weinig moeite om te experimenteren met het instuderen en monteren van de muzieknummers; als hij A CHORUS LINE of HAIR niet duidelijk kopieert, geeft Columbus ons een eindeloze reeks statische opnamen van zingende en zingende personages; zo vaak zelfs dat de zeldzame inventieve momenten, zoals Rapp en Tracie Thoms die 'The Maureen Tango' mooi ten gehore brengen, vreemd genoeg niet op hun plaats lijken. Als de film zijn zwakke verhaal opzij had geschoven en meer een musical was geweest (zoals HAIR, of CHICAGO, of GODSPELL of iets van Busby Berkeley of Astaire en Rodgers) dan zou de oppervlakkigheid van het materiaal irrelevant zijn.
RENT opens full throttle with the cast loudly singing to show us that they are intensely angry about something, though just what they are angry about or why they feel compelled to put it into song is never made clear. Indeed, as the film meanders along for over two hours, it never really goes anywhere beyond the usual contrived plot complications about lovers breaking up and getting back together. <br /><br />It is obviously going for a slice-of-life quality, trying to recreate a time and a place, in this case AIDS-era New York, circa 1990. The multi-award winning play is based on Puccini's opera "La Boheme," but the film rather apparently seeks inspiration from the screen version of HAIR. Like HAIR, RENT features a rambling plot that only provides an excuse for the songs; but unlike Milos Foreman's underrated classic, RENT is saddled with rather mundane music and cursed with lackluster staging. Tony awards and a Pulitzer prize notwithstanding, RENT drones from one barely memorable song to the next, trying to be soulfully operatic but revealing its greatest weakness: it's faux operetta can't conceal that it is an utterly trivial story about utterly trivial people. <br /><br />HAIR has the added advantage of being about an era with distinction; the late 1960s were utterly unique in style, attitude and relevancy. Other than taking place at the heart of the AIDS epidemic, there really isn't anything that lends distinction to the milieu that RENT desperately tries to document; 1990 being not that much different from, say, 1975, or for that matter 2005. RENT has the sort of timeless banality that is purposely built into TV sitcoms so that they can play eternally in reruns; if the dialogue didn't mention what year it takes place, it would be difficult to tell. It is certainly difficult to care. <br /><br />The cast repeatedly breaks into one song or another that pointedly celebrates nonconformity, as if such a thing was a unique and original concept. Unfortunately, so much of what the film embraces as being bohemian, seems less shockingly radical than just plain shallow and trendy. What is set forth as originality comes off as cliché, warmed over beatnik and/or hippie counterculture posturing. Rather than being universal in nature, the film's call for freethinking seems strangely generic. If anything, RENT seems geared to do little more than to romanticize poverty and failure. <br /><br />A good example is the character of Mark Cohen, a wannabe filmmaker played by Anthony Rapp. Mark is cursed with a caring, middle-class family and is obviously slumming; the great tragedy he suffers during the course of the story is that he lands a high paying job with a future. Throughout the movie, he is constantly filming some sort of vague documentary about his own life, which prompts him to prattle on about his artistic integrity. To this end he utilizes an old-fashioned, hand-cranked camera, eschewing opportunities to use state-of-the-art equipment, let alone get money to finance his project. The resulting film proves to be little more than an amateurish home movie. He is not an artist; he's a kid playing with a toy. RENT is an ambitious effort about people without ambition, merely kids at play. <br /><br />The roles are tailor-made to safely conform to PC standards of diversity; a carefully balanced quota of blacks, whites, Jews, Latinos, straights, gays, AIDS sufferers, addicts, "yuppie scum" and the now almost mandatory free spirit cross-dresser. But it is the type of diversity that is only skin deep; none of the characters stand out as unique individuals; they are diverse for political correctness sake. The characters come together to keep their crumbling tenement building from being torn down, apparently so the characters themselves don't have to actually get on with their inert lives. RENT is a contradictory story that celebrates nonconformity through characters who conform to their common fear of change and growth. <br /><br />The film's milquetoast radicalism extends to its production, which is no more bold or original than its call for nonconformity. Director Chris Columbus makes little effort to experiment in staging or editing the musical numbers; when he isn't obviously copying A CHORUS LINE or HAIR, Columbus gives us an endless array of static shots of characters standing and singing; so much so that the rare inventive moment, such as Rapp and Tracie Thoms nicely doing "The Maureen Tango," seem strangely out of place. Had the film brushed aside its lame story and been more of a musical revue of showstoppers, (like HAIR, or CHICAGO, or GODSPELL or anything by Busby Berkeley or Astaire and Rodgers) then the superficiality of the material would be irrelevant. RENT strives to be neither original nor traditional and ends up not being much of anything.