Het laatste hoofdstuk in Takeshi Miikes voortdurende verhandeling over menselijkheid en wreedheid, IZO, is een twee uur durende experimentele gedachtetrip.<br />Als deze film op enigerlei wijze bedoeld was om iets zinnigs te vertellen, zou de verhaallijn op het volgende kunnen lijken: een man wordt op brute wijze vermoord in het oude Japan, maar met zijn wraakgevoelens keert hij terug naar de aarde en dwaalt onbeheerst door tijd en ruimte, de belichaming van de zelfvernietigende aard van de mensheid. Tijdens zijn omzwervingen komt hij allerlei vreemde en metaforische personages tegen, die hij allemaal met zijn samoeraizwaard doodt. Deze film is een uitvoerige these over de mensheid, maar de precieze aard van de boodschap is een kwestie van discussie, net als de vraag of Takeshi Miike zelf wel een idee heeft. Er zullen ongetwijfeld verschillende meningen zijn over wat de personages vertegenwoordigen, maar het eerste uur van de film kun je maar beter een besluit nemen. Daarna verdwijnen de meeste scènes die duidelijk een sociale boodschap uitdragen <0xE2><0x80><0x93> zoals zwart-witbeelden van een oorlog <0xE2><0x80><0x93>, en wat de oplossing is, hangt af van je interpretatie van de personages. Voor diegenen onder jullie die niet bekend zijn met het werk van Takeshi Miike, volstaat het te zeggen dat hij vastbesloten is het menselijk onderbewustzijn te ontginnen op zoek naar nieuwe en opwindende manieren om mensen sushi en tempura te laten kotsen op de met tapijt belegde vloeren van megabioscoopzalen in Tokio. Van het Japanse pantheon van ultragewelddadige regisseurs staat hij bekend omdat hij altijd klaarstaat om de kwestie van zijn eigen sadisme aan te pakken. Elke film die hij maakt is als een uitbreiding van Hitchcocks douchescène, waarbij hij ons onder dwang van sadisme beschuldigt terwijl hij tegelijkertijd geweldige beelden van filmisch geweld produceert. Meer dan het sociale commentaar, dat verwarrend en waarschijnlijk onzeker is, is Miike's meest interessante filosofische studie in IZO de film _Miike's_. De film gaat over Izo's zelfonderzoek naar zijn eigen hang naar geweld, maar ook naar dat van de hoofdpersonen en het publiek. Is Izo zo wreed omdat hij onmenselijk is, of omdat hij te menselijk is?<br />Je zult er misschien niets aan hebben als je je in deze benevelde film vastbijt, maar hij is nog steeds plezierig en provocerend, zij het niet hartverscheurend, experimentele cinema. Elk gewelddadig filosofisch essay met lange opnamen van een folkzanger die gitaar speelt en schreeuwende ballades is de moeite van het bekijken waard. IZO heeft elementen van Kafka, Lewis Carrol, Terry Gilliam en Seijun Suzuki, maar het is onmiskenbaar Takeshi Miike.<br />Je kunt Miike sadistisch noemen. Je kunt hem gestoord of verdorven noemen. Vergeet alleen niet hem een kunstenaar te noemen.
The latest chapter in Takeshi Miike's continuing essay on humanity and brutality, IZO is a two-hour experimental mind-trip.<br /><br />If this film were in any way concerned with making sense, the storyline might resemble something like this: A man is brutally murdered in ancient Japan, but, bearing his vengeance, he returns to the Earth and wanders uncontrollably through time and space, becoming the embodiment of mankind's self-destructive nature. Throughout his wanderings, he encounters all kinds of strange and metaphoric characters, and he proceeds to kill them all with his samurai sword.<br /><br />This film is an elaborate thesis on mankind, but the exact nature of the message is a matter of debate, as is whether or not Takeshi Miike himself even has a clue. There will no doubt be differing opinions as to what the characters represent, but you better make up your mind during the first hour of film. After that, most of the scenes that obviously point out a social message - like black-and-white footage of war - disappear, and what the resolution is depends on your interpretation of the characters.<br /><br />For those of you not familiar with the works of Takeshi Miike, suffice it to say that he is determined to mine the human subconscious in search of new and exciting ways to make people throw up sushi and tempura on the carpeted floors of Tokyo multiplexes. Among Japan's pantheon of ultra-violent directors, he is notable for being always ready to address the issue of his own sadism. Ever film he makes is like an expansion of Hitchcock's shower scene, forcibly accusing us of being sadists at the same time as he delivers great images of cinematic violence. More than the social commentary, which is confusing and likely uncertain, the most interesting philosophical study in IZO is Miike's self-examination of his own lust for violence, as well as the main character's and the audience's. Is Izo so brutal because he is inhuman, or because he is too human? <br /><br />You may not get anything from straining at this befuddled movie, but it is still enjoyable and provoking, if not gut-wrenching, experimental cinema. Any violent philosophical essay that features long shots of a folk singer playing guitar and screaming ballads is worth a look. IZO has elements of Kafka, Lewis Carrol, Terry Gilliam, and Seijun Suzuki, but it is undeniably Takeshi Miike.<br /><br />You can call Miike sadistic. You can call him demented or depraved. Just don't forget to call him an artist.