Als je door de buitenwijken van Beijing rijdt, of zelfs door het grootste deel van Oost-China, word je getroffen door de somberheid die er heerst: grijs en bruin, plat, lelijk, geïndustrialiseerd, grote vierkante gebouwblokken bedekt met badkamertegels, en praktisch het hele jaar door mist of smog. In deze perfecte illustratie van de postmoderne woestenij is te zien dat jonge mensen geen hoop, geen illusies hebben. Liefde is onbereikbaar, communicatie is onmogelijk. Een oppervlakkig gesprek over mobiele telefoons is het intiemste wat ze kunnen krijgen. Als ze elkaar persoonlijk ontmoeten, hebben ze niets te zeggen.<br />Het themapark World is een metafoor voor het gebrek aan culturele identiteit dat tegenwoordig in China heerst. Tegen de achtergrond van deze surrealistische wereld wordt een aantal hoofdpersonen gevolgd door een verscheidenheid aan subplots, die veel weg heeft van Altman in sommige van zijn beste (Nashville, Short) en slechtste (Het huwelijk, Een perfect stel) werk. Als visuele evocatie van het moderne Chinese stadsleven is het opvallend. Maar de personages die zich tegen dit doek ontwikkelen, blijven onderontwikkeld. Ze ontmoeten elkaar en zeggen niets, ze ontmoeten elkaar niet maar praten per mobiele telefoon, nog steeds zonder iets te zeggen. Stilte kan heel veelzeggend zijn, als ze op de juiste manier wordt gebruikt. Maar je moet stilte niet verwarren met diepte.<br />'Er wordt gezegd dat de traditionele waarden in China zo goed als verdwenen zijn, en dat soort dingen.' In hun plaats is het schaamteloze, geldverslindende kapitalisme gekomen, waar een mensenleven van weinig waarde is (kijk maar naar al die mijnrampen) en een oppervlakkige imitatie van een idee van westerse 'cultuur' dat van de tv is gekopieerd. Maar uit eigen ervaring weet ik dat Chinese mensen graag praten en niet bang zijn om hun gevoelens te tonen. Ik vind ze vaak veel opener dan veel Europese mensen die ik ontmoet.<br />Voor mij geeft Shijie een realistisch beeld van hoe het moderne, stedelijke China visueel overkomt, maar ik kan de Chinese mensen erin niet herkennen.
When you drive through the suburbs of Beijing, or through most of eastern China for that matter, you are struck by its bleakness: grey and brown, flat, ugly, industrialised, big square building blocks covered in bathroom tiles, and fog or smog practically the whole year round. In this perfect illustration of the post-modern wasteland, young people are shown to have no hopes, no illusions. Love is unattainable, communication is impossible. Superficial talk over cell phones is the most intimate they can get. When meeting face to face, they have nothing to say.<br /><br />The World theme park is a metaphor for the lack of cultural identity that's rampant in China these days. Against the background of this ersatz world, a number of protagonists are followed through a variety of sub-plots, very much like Altman in some of his best (Nashville, Short cuts) and worst (The wedding, A perfect couple) work. As a visual evocation of modern Chinese urban life it's striking. But the characters evolving against this canvas remain underdeveloped. They meet and say nothing, they do not meet but talk by cell phone, still saying nothing. Silence can be very telling, if used properly. But one should not confuse silence with depth.<br /><br />It is said that traditional values have all but disappeared in China, and all that's come in their place are blatant money-grabbing capitalism where a human life is of little value (look at all those mine disasters) and superficial imitation of an idea of Western "culture" copied from TV. But in my personal experience, Chinese people like to talk, they are not afraid to show their feelings. I often find them much more open than many European people I meet.<br /><br />To me, Shijie shows a realistic picture of the way modern urban China comes across visually, but I cannot recognise the Chinese people in it.