Into GreatSilence is meer een slaapmiddel dan een documentaire. Ik denk dat een toepasselijker titel 'Into Great Verveling' zou zijn geweest. Niet voor de mannen die ervoor kozen naar het Grand Chartreuse-klooster te gaan, maar voor hoe lang, hoe langzaam en hoe ongelooflijk oninteressant deze film was.<br />De enige positieve dingen zijn een paar prachtige opnamen van het klooster met de Franse Alpen als achtergrond, en hoe volledig ondergedompeld de camera de kijker in het leven van eenzaamheid en stilte brengt dat deze mannen zichzelf met opzet opleggen.<br />Maar dat is het dan ook.<br /><br />De film, die ruim tweeënhalf uur duurde, had gemakkelijk met de helft korter kunnen zijn en nog steeds hetzelfde niveau van onderdompeling kunnen hebben. Te veel talmende shots van monniken die in gebed neerknielen, monniken die in het donker bidden (met de rode kaars van God die altijd aanwezig is), monniken die door gangen lopen, monniken die bij ramen zitten en verder alleen maar een overigens enorme hoeveelheid overdreven toegeeflijke stilte (vanuit het productiestandpunt gezien). Ik weet dat in de titel het woord'stilte' voorkomt, en dat deze mannen als zodanig een gelofte afleggen wanneer ze het klooster betreden, maar ik denk dat een beetje interactie, een verklaring of een of ander definitief doel de film veel aangenamer zou hebben gemaakt.<br />Voordat ik word omvergelopen door degenen die van deze film hebben genoten, wil ik duidelijk maken dat ik de aard ervan begreep. De stilte. De lengte van de film om de toewijding te laten zien die je moet hebben om het klooster in te gaan. De onvoorwaardelijke trouw die je moet hebben in 'de goddelijke geest'.<br />Ik snap het.<br />Het is alleen dat het op film niet zo interessant is.
INTO GREAT SILENCE is more a sleep aid than a documentary. I think a more appropriate title would've been Into Great Boredom. Not for the men that chose to go to the Grand Chartreuse Monastery, but for how long, how slow, and how incredibly uninteresting this film was.<br /><br />The only positives are some beautiful shots of the monastery with the French Alps as a backdrop, and how completely immersed the camera gets the viewer into the life of solitude and silence that these men purposely confine themselves. <br /><br />But that's it.<br /><br />Running well over two-and-a-half hours, the film could've easily been cut by half and still held the same level of immersion. Too many lingering shots on monks kneeling in prayer, monks praying in the dark (with the red candle of God ever-present), monks walking through hallways, monks sitting near windows, and just an otherwise tremendous amount of overly indulgent quiet (from the production standpoint). I know that the title has the word "silence" in it, and that these men take a vow as such when they enter the monastery, but I think a bit of interaction, explanation, or some sort of definitive purpose would've made the film much more enjoyable.<br /><br />Before I get plowed asunder by those that enjoyed this film, let me make it clear that I understood the nature of it. The silence. The length of the film in order to show the dedication one must have to go into the monastery. The unquestioning loyalty you must have in "the divine spirit." <br /><br />I get it. <br /><br />It's just that it's not that interesting on film.