Deze film ging over een reeks flashbacks van een dode vrouw die op een tafel in het mortuarium lag. Hoewel het een heel intrigerend idee was, was de onbeholpenheid van de overgangen een probleem (ze waren erg abrupt en hakkelig). Wat een veel groter probleem was, was dat hoewel het verhaal verondersteld wordt te worden verteld door de dode vrouw, ze in veel scènes in de film niet voorkomt en je je afvraagt 'hoe wist ze van dat gesprek?'.<br />Deze dode vrouw was trouwens een zeer onaangename en scherpe dame <0xE2><0x80><0x93> dus je merkt dat je haar dood aanmoedigt! Dat vond ik eigenlijk wel leuk, want er waren zoveel mensen in de film die goede motieven hadden om die harpij te vermoorden, en het gaf me ook een heel bevredigend gevoel om haar letterlijk doodsbang te zien.<br /><br />Wat het acteren betreft, afgezien van George Zucco en Bela Lugosi lijken de meeste andere acteurs amateurs <0xE2><0x80><0x93> en vaak praten ze over elkaars tekst heen of zeggen ze de namen van de andere acteurs verkeerd (zoals in het gesprek waarin de ene acteur de andere 'Bull' blijft noemen in plaats van 'Bill'). Die problemen hadden de regisseur moeten oplossen, maar blijkbaar was het niet toegestaan om scènes opnieuw op te nemen, of konden ze zich dat eenvoudigweg niet veroorloven! Als je bedenkt dat het werd gemaakt door de 'armoedefilmstudio' Golden Gate Pictures, is die slordigheid niet zo verbazingwekkend. De plot, hoewel verre van geweldig, is redelijk interessant en zal waarschijnlijk heel plezierig zijn voor fans van Bela Lugosi - vooral de vreemde wending aan het eind (hoewel die een tikkeltje te ingewikkeld is). Anderen zullen de hele zaak waarschijnlijk nogal dwaas en saai vinden - hoewel ik denk dat dit de film iets van zijn goedkope charme heeft gegeven. Ik vond het vooral leuk toen Zucco verklaarde dat de zombieachtige dame door mentale telepathie wordt bestuurd! Hoe hij dat weet is me een raadsel - misschien las hij gewoon het script.
This film was told though a series of flashbacks as told by a dead woman lying on a slab at the morgue. While a very intriguing idea, the ineptness of the transitions was a problem (they were very abrupt and choppy). What was a much worse problem is that although the story is supposed to be told by the dead woman, many scenes in the film don't feature her and you are left wondering "how did she know about that conversation?".<br /><br />This dead woman, by the way, was a very obnoxious and sharp-tongued lady--so you find yourself rooting for her death! I actually liked this because so many people in the movie had good motives for killing this harpy and it also felt very satisfying to see her literally scared to death.<br /><br />As for the acting, apart from George Zucco and Bela Lugosi, most of the rest of the actors seem like amateurs--and often they either talk over each other's lines or they get the other actor's names wrong (like the exchange where one character keeps calling the other "Bull" instead of "Bill"). These problems should have been dealt with by the director, but apparently re-shooting scenes wasn't allowed or they simply couldn't afford this! Considering it was made by "poverty row" studio Golden Gate Pictures, this sloppiness isn't too surprising.<br /><br />The plot, though far from great, is reasonably interesting and will probably be quite enjoyable to fans of Bela Lugosi--especially the strange twist ending (though it is a tad too complicated). Others probably will find the whole thing rather silly and dull--though I think this gave the film some of its cheesy charm. I especially liked when Zucco declares that the zombie-like lady is being controlled through mental telepathy! How he knows this is completely beyond me--perhaps he just was reading the script.