Ik geef toe dat ik de laatste tijd niet veel films heb gekeken. Toen ik de Enzo Ferrari-dvd oppakte, verwachtte ik dat het een briljante, expressieve buitenlandse Italiaanse film zou zijn (in het Italiaans) met ondertitels. Cameo-optredens van zijn auto's zouden wenselijk zijn, maar optioneel, en bovenal wilde ik kwaliteit zien.<br />De verhaallijn zelf kronkelt vrij aardig door Enzo's leven, maar er zijn bepaalde details die ik niet had willen weglaten, zoals de oorsprong van het Prancing Horse-logo, hoe hij over zijn klanten dacht, zijn relatie met Fangio enzovoort. Het verhaal via de verslaggever is slim en geladen met emotie. Op een aantal punten werd er te veel achtergrondmuziek gedraaid, waardoor de essentiële dialoogelementen vaak verloren gingen. Soms gingen de namaak-Italiaanse accenten over in Amerikaanse. De film die ik kreeg was in het Engels! Niet dat ik zelf Italiaans versta, maar als een film waarvan de ziel en emotie in essentie Italiaans zijn, wordt vertaald in een vreemde taal, gaat de magie verloren in de vertaling. Stel je voor dat je _De laatste samoerai_ als een echte Japanse film doorgeeft, dan snap je wat ik bedoel.<br />Geen commentaar op het acteren, het was goed, maar al met al had ik beter verwacht.
I'll admit it, I haven't been watching too many films lately. When I picked up the Enzo Ferrari DVD, I was expecting it to be a brilliantly expressive foreign Italian film (in Italian) with subtitles. Cameo appearances of his cars would be desirable but optional, and above all, I wanted quality.<br /><br />The storyline itself winds through Enzo's life well enough, but there's certain details there that I wish hadn't been omitted, for instance, the origins of the Prancing Horse logo, how he felt about his customers, his relationship with Fangio and so on. The narration via the reporter is clever, and charged with emotion.<br /><br />There was, in a number of points, too much background music was playing where was meant to be key dialogue elements that were frequently lost. At times the fake Italian accents broke into American ones. The film I got was in English! Not that I understand Italian myself, but when a film whose soul and emotion is quintessentially Italian is transcribed in a foreign language, the magic is lost in translation. Imagine passing off The Last Samurai as a bonafide Japanese film, and you will get my drift.<br /><br />No comment on acting, it was good but all in all I expected better.