Ik moet toegeven dat ik aan het eind van de film in eerste instantie teleurgesteld was. Er blijven zoveel onbeantwoorde vragen over. Waarom herinnerde Sean zich niet wie de oude dame was en waarom herinnerde hij zich zijn'minnaar' niet toen hij haar ontmoette? Als de liefdesbrieven geschreven waren door het personage van Nicole Kidman, hoe weten we dan dat de inhoud van die pagina's hem inzicht gaf in haar privéleven? Het personage van Anne Hesh was niet aanwezig toen de opnamen van de jongen en wat hij zei werden afgespeeld. Hoe kon ze dan zelf weten of de getuigenis van de jongen geldig was? Waarom zou een jongen van tien zich in zo'n lastige positie manoeuvreren, terwijl hij zich duidelijk bewust was van de schade die het de betrokken mensen zou kunnen berokkenen? Ik heb het gevoel dat dit de bedoeling van de regisseur was. Kidman zat er helemaal naast toen haar personage aan haar verloofde uitlegde dat het niet haar schuld was dat alles was gebeurd. Het eindigde zoals het had moeten eindigen, want wie er met een jongen van tien vandoor gaat en tegen hem zegt dat je tot zijn 21e zult wachten om te trouwen. Dit liet de realiteit van het leven zien en dat we niet in de fantasie kunnen leven. Naar mijn mening heeft Nicole Kidman een geweldige rol gespeeld in het neerzetten van een vrouw die haar ware liefde had verloren. De film voor mij laat zien hoeveel verdriet en marteling liefde kan veroorzaken en dat het nooit verdwijnt, zelfs niet als je iemand anders 'toebehoort'. De afsluiting was het nummer dat tijdens de aftiteling werd gespeeld. De toon van de muziek bracht een ongemakkelijke stemming, die kil en tegelijkertijd zoet was, en dat was het gevoel dat ik overhield. Bitterzoet. Ik vond het heerlijk.
I have to admit, at the end of the movie I was at first disappointed. You are left with so many unanswered questions. Why didn't Sean remember who the old lady was and why didn't he remember his "lover" when he met her. If the love letters were written by Nicole Kidman's character, how do we even know that the contents of those pages gave him the insight he had into her personal life. Anne Hesh's character wasn't present when the recordings of the kid and what he said were played. So how could she have known for herself the validity of the kid's testimony. Why would a ten year old boy put himself in such an awkward position where he was obviously aware of the damage it could cause the people involved. I feel this was the director's intention for the movie. Kidman was right on the money when her character explained to her fiancé that it wasn't her fault when referring to how everything happened. It ended the way it should have because who runs away with a ten year old boy and tells him you'll wait until he's 21 to get married. This showed reality of life and how we can't live in the fantasy. In my opinion Nicole Kidman did a wonderful job in portraying a woman who had lost her true love. The movie for me shows the anguish and torture love can cause and how it never disappears even when you "belong" to someone else. The final touch was the song played during the credits. The tone of the music set an uneasy mood, that was chilling yet sweet and this was the feeling I was left with. Bittersweet. I loved it.