'A touch of Zen', de Engelse titel, is misschien het enige aan deze film dat niet prachtig en subtiel is bedacht... Dit is een film over ambitie, perceptie, persoonlijkheid en wat kwaad zou kunnen zijn... het is niet echt een standaard actiefilm.<br />De verhaallijn is zeer meeslepend, maar niet overhaast; het ijsberen wordt prachtig uitgevoerd en verplaatst zich van het langzame, bijna luie alledaagse bestaan van de niet-ambitieuze, geleerde hoofdpersoon naar het snelle, zeer dynamische camerawerk van de actiescènes. De vorm van de film, misschien wel het meest verbazingwekkende aspect van dit'meesterwerk', begint met het kleine (zelfs onbeduidende) en gaat langzaam van het heldhaftige naar het iconische en ten slotte naar het goddelijke. Elke scène bestaat uit een korte, vaak diepgaande meditatie over de aard van het leven en de menselijkheid van die staat.<br />De cinematografie is altijd overdadig en opzienbarend, en, zoals bij veel Japanse films uit die tijd, niet bang voor een scherm dat prachtig is opgebouwd uit voornamelijk donkere tinten.<br />De vechtsporten die worden getoond zijn nooit exhibitionistisch of duidelijk vaardig. Deze ingehouden kwaliteit van de vaardigheden is soms teleurstellend (als dat de reden is waarom je naar de film kijkt), maar uiteindelijk is het de beste manier om de onkenbare vaardigheden van sommige personages te vangen. Interessant is dat een jonge Sammo Hung zijn opwachting maakt als lijfwacht en dat er onder de stuntmannen nog een paar kungfugezichten zijn. Al met al is deze film diepzinnig en meeslepend. Een bezoekje waard.
"A touch of Zen", the English title is perhaps the only thing about this film that isn't beautifully and subtly conceived... This is a film about about ambition, perception, personality and what evil might be... it isn't really a standard action movie.<br /><br />The storyline is highly compelling, but not rushed; the pacing is wonderfully handled, moving from the slow, almost lazy quotidian existence of the unambitious, scholarly protagonist to the fast paced, highly dynamic camera work of the action scenes. The shape of the film, perhaps the most amazing aspect of this 'masterpiece', starts with the small (even petty) and slowly ramps through the heroic to the iconic and finally to the divine. Each stage is a brief, often profound meditation on the nature of life and humanity of that state.<br /><br />The cinematography is always lavish and startling, and, as with many of the Japanese films of the time, not afraid of a screen beautifully composed mostly of shades of darkness.<br /><br />The martial arts displayed are never exhibitionary nor obviously proficient. This understated quality to the skills is sometimes disappointing (if that is why you are watching the film), but ends up being the best way to capture the the unknowable skills of some of the characters. As a matter of interest, a young Sammo Hung makes an appearance as a bodyguard and there are some other kung fu faces amongst the stunt men.<br /><br />All in all, this film is profound and compelling. Well worth a watch