Nou, goed dan... wat kan ik zeggen over een film waarvan ik vroeger dacht dat het een van de coolste bovennatuurlijke Indiase thrillers was die ik ooit had gezien? Om te beginnen was ik achttien in 1978, toen THE MANITOU werd uitgebracht. En natuurlijk, special effects die in die tijd als'state-of-the-art' werden beschouwd, zien er nu meer dan een beetje goedkoop uit. Ik bedoel, kijk maar naar SUPERMAN, die in hetzelfde jaar uitkwam. Toegegeven, er zal nooit iemand beter zijn dan Christopher Reeve (sorry, Mr. Routh), maar die effecten? BOEM, BOEM, heel erg. En ze werden niet veel beter in SUPE 2. Niet dat ze toen zo slecht waren, maar als je bedenkt wat er tegenwoordig mogelijk is... EHHH.<br />Maar terug naar onze presentatie. De rolbezetting deed niets anders dan de kaasfactor exponentieel vergroten, vrees ik. De lijst is net als die van alle mensen die niet in _THE SENTINEL_ zijn gecast. Maar het waren de jaren zeventig, en waar vonden al die verblekende 'Golden Age of Holly Strange'-sterren het grootste deel van hun werk? In horror en sciencefiction, natuurlijk. En zo gaat het maar door.<br />Onze film gaat ongeveer zo: de paranormaal begaafde oplichter Harry Erskine (Tony Curtis) woont in San Francisco, waar hij zijn vak uitoefent en geld steelt van rijke oude dametjes (de twee hoofdrolspelers op de lijst zijn Jeanette Nolan en Lurene Tuttle). Harry is eraan gewend om de'sizzle' te verkopen. Hij heeft nooit echt geloofd in de nep-tarotkaarten die hij lukraak uitdeelt. Tot zijn oude vlam/voormalige bajesklant Karen Tandy (Susan Strasberg) weer in zijn leven komt. Ze is nog net zo mooi als vroeger, maar nu is ze een meisje met iets extra's... een tumor in haar nek die in een alarmerend tempo groeit. En hij lijkt een eigen wil te hebben...<br />Haar artsen (Jon Cedar en Paul Mantee) kunnen er niet achter komen wat het is of hoe ze de groei ervan kunnen vertragen, en telkens als ze het proberen, gebeurt er iets 'echt bizars'. Zoals wanneer een chirurg zijn eigen hand met een scalpel moet opensnijden. De oudere bezoekers gaan haar dood tegemoet, maar niet voordat ze een zin hebben uitgesproken die Karen in haar slaap heeft gemompeld: 'Pana witchi salatou'.<br />Terwijl Karens toestand verslechtert, is Harry gedwongen zich tot zijn oude mentor te wenden, Amelia Crusoe (Stella Stevens) die wél in alle hocus pocus gelooft. Amelia leidt een explosieve seance met een mediumvriendin, mevrouw Karmann (Ann Southern), en via de seance en wat onderzoek, met dank aan een specialist in de indiaanse folklore, dr. Snow (Burgess Meredith), ontdekken ze dat Karens 'tumor' in werkelijkheid de manifestatie is van een demonische indiaanse geest, die klaar is om herboren te worden. Dit omslachtige pad leidt uiteindelijk naar de deur van de moderne medicijnman John Singing Rock (Michael Ansara), die met tegenzin zijn hulp aanbiedt. Tot hij een nog schokkender ontdekking doet. Karen heeft inderdaad een'manitou' op haar rug, maar niet zomaar een oude sjamaan. Ze is de gastheer geworden van Misquamacus, een sjamaan van vierhonderd jaar oud en de machtigste die ooit heeft geleefd.<br />Nu moeten Harry en John het met hem opnemen in een gevecht op leven en dood, niet alleen voor Karens lichaam en ziel, maar voor het lot van de wereld zelf.<br />'Goh, zo te horen zou ik dat wel eens willen zien! Het enige probleem is dat zij...' Ik heb het al gemaakt, ik heb het al gemaakt, en het klinkt gewoon veel beter dan wat je op het scherm te zien krijgt. Klassiek gezien: als je Graham Mastertons roman (die destijds de bestsellerlijsten aanvoerde) nog kunt vinden als je hem leest, zul je ontdekken dat wat in druk geweldig was, op het witte doek niet per se zo overkomt.<br />Curtis deed in die tijd zo'n beetje alles om de rekeningen te kunnen betalen, dus hoewel hij het niet echt inspreekt als Harry, heeft hij ook in zijn hoofd het idee dat hij de tekst voor zijn volgende film doorneemt, zelfs terwijl hij aan deze bezig is. De chirurg spreekt voor zichzelf.<br />En Michael Ansara? Hij was een van de beste karakteracteurs die ooit in Hollywood hebben gewerkt. Hij was een van die 'go-to-jongens' zoals Jack Palance en Anthony Quinn, die vrijwel elke nationaliteit konden spelen. Dus niet dat ik niet geloof dat de man talent heeft, maar het is nogal moeilijk om hem serieus te nemen als een indiaanse medicijnman, want als ik naar hem kijk, zie ik alleen maar Klingon Generaal Kang, die hij speelde in de STAR TREK: TOS aflevering 'Day of the Dove'.<br />En wat Susan Strasberg betreft... tja, ze is een kanjer, en dat is ze niet.' Ik heb niet veel anders te doen dan een kopie van Linda Blair van de tweede generatie te spelen in _THE EXORCIST_, terwijl ik eruitzie als de vriendin van Quasimodo. En dan mag zij aan het eind 'kamperen', met een paar visuele effecten die lijken op wat George Lucas op de vloer van de snijkamer heeft laten liggen toen hij _STAR WARS_ maakte.<br />En aangezien het meestal zo gaat in de jaren zeventig, moet je niet met je ogen knipperen, want dan mis je de andere acteurs. De meest memorabele acteurs uit de rest van de groep zouden Tuttle zijn, wiens personage een van de betere doodsscènes heeft, en Meredith, van wie ik zou kunnen zweren dat ze meneer Magoo speelt, de professor (kijk goed naar hem en zeg me dat ik het mis heb! Ja, ik heb nog steeds een zwak voor dit soort films, want zonder die films zou ik nu niet de kwijlende, kwijlende horror/sci-fi/fantasy-nerd zijn die ik nu ben. Maar ik moet echt eerlijk zijn. Films als THE MANITOU maken betere tijdcapsule-objecten dan de films die je met opzet zou huren, of op zaterdagavond zou gaan kijken... tenzij je je echt, écht verveelde.<br />Ik zeg dit niet vaak, maar ik vraag me af of er iemand is die een fatsoenlijke remake van deze film zou kunnen maken. Het zou interessant kunnen zijn...
WELL, then...what can I say about a movie I used to think was one of the coolest supernatural Indian thrillers I'd ever seen? For starters, I was eighteen in 1978 when THE MANITOU was released. And of course, special effects that were considered "state-of-the-art" back then, look more than a little cheesy now. I mean, look at SUPERMAN, which came out the same year. Granted, there will never be anyone better than Christopher Reeve (sorry, Mr. Routh), but those effects? BAAAAD, sport, real bad. And they didn't get all that much better in SUPE 2. Not that they sucked back then, but considering what's possible today....EHHH.<br /><br />But back to our feature presentation. The casting did nothing but increase the cheese factor exponentially, I'm afraid. The list reads like all the people who didn't get cast in THE SENTINEL. But it WAS the Seventies, and where were all those fading "Golden Age of Holly- weird" stars finding most of their work? In horror and sci-fi, of course. And so it goes.<br /><br />Our movie goes something like this: psychic con artist Harry Erskine (Tony Curtis) is happily living in San Francisco, plying his trade and bilking money off of rich little old ladies (our two featured marks being Jeanette Nolan and Lurene Tuttle). Harry is used to selling the 'sizzle' without the steak, and has never really believed in the faux tarot card readings he haphazardly gives. Until old flame/former fellow con Karen Tandy (Susan Strasberg) comes back into his life. She's just as beautiful as ever, but now she's a girl with something extra...a tumor on the back of her neck that's growing at an alarming rate. And it seems to have a mind of its own...<br /><br />Her doctors (Jon Cedar and Paul Mantee) can't figure out what it is or how to retard its growth, and whenever they try, "really weird s***" starts to happen. Like when a surgeon is forced to carve up his own hand with a scalpel. And one of Harry's elderly visitors goes levitating to her death, but not before uttering a phrase that Karen has mumbled in her sleep: "Pana witchi salatou."<br /><br />As Karen grows worse, Harry is forced to turn to his old mentor, Amelia Crusoe, (Stella Stevens) who does believe in all the hocus-pocus. Amelia conducts an explosive seance with a medium friend, Mrs. Karmann (Ann Southern), and through the seance and some research, courtesy of a specialist in Indian folklore, Dr. Snow (Burgess Meredith), they discover that Karen's "tumor" is actually the manifestation of a demonic Native American spirit, which is ready to be reborn. <br /><br />This roundabout path finally leads to the door of modern-day medicine man John Singing Rock (Michael Ansara), who grudgingly offers to help. Until he makes an even more startling discovery. Karen's got a "manitou" on her back, alright, but not just any old shaman. She's become the host for Misquamacus, a 400-year-old shaman and the most powerful who ever lived. <br /><br />Now Harry and John must face off with him in a fight to the death, not just for Karen's body and soul, but for the fate of the world itself.<br /><br />Gee, from the way that sounds, I sure as hell would like to see it! Only problem is that they've already made it, I already have, and it just sounds so much better describing it than what you actually get on-screen. In classic fashion, if you can still find Graham Masterton's novel (which made the best-seller lists back then), when you read it you'll discover that what was great in print didn't necessarily come across that way on the big screen.<br /><br />Curtis was doing pretty much everything to pay the bills about this time period, so although he's not exactly phoning it in as Harry, he's also got this look like he's going over lines for his next gig in his head, even while he's doing this one. As co-writer/co-producer and co- star on this, Jon Cedar's presence as Karen's surgeon speaks for itself. <br /><br />And Michael Ansara? One of the better character actors who ever worked in Hollywood, he was one of those "go-to guys" like Jack Palance and Anthony Quinn, who could virtually play any nationality. So, not that I don't think the guy has talent, but it's kind of hard to take him seriously as a Native American medicine man, because when I look at him, all I can see is the Klingon General Kang, whom he played in the STAR TREK: TOS episode "Day Of The Dove."<br /><br />As for Susan Strasberg...well, she is a knockout, and she doesn't have much to do except play a second-generation copy of Linda Blair in THE EXORCIST, while looking like Quasimodo's girlfriend. And then she gets to 'camp it up' at the end, with some visual effects that look like what George Lucas left on the cutting room floor while making STAR WARS. <br /><br />And as it usually goes for Seventies schlock like this, don't blink or you'll miss the appearances of the rest of the cast. The most memorable actors out of the rest of the bunch would be Tuttle, whose character has one of the better death scenes, and Meredith, who I could swear is channeling Mr. Magoo as he plays the professor, (watch him closely and tell me I'm wrong!)<br /><br />Yeah, I still have a soft spot in my heart for flicks like this, because without them, I wouldn't be the salivating, drooling horror/sci-fi/fantasy geek I am today. But I've really got to be honest. Movies like THE MANITOU make better time-capsule artifacts than they do flicks you would intentionally go out and rent, or sit down to watch on a Saturday night...unless you were really, REALLY bored. <br /><br />I don't say this very often, but I wonder if anyone out there could do a decent remake of this one? It might be interesting...