Michael Wadleighs verbluffende documentaire had geen beter tijdstip kunnen kiezen, aangezien hij zich op de juiste plek en in de juiste tijd bevond (een bepalend, cultureel veranderend moment in de jaren zestig). Dat wil zeggen dat een vakkundig uitgevoerd stuk film verder aangeeft dat de sterren op de een of andere manier op één lijn moeten hebben gestaan. Wadleigh toont een diepe empathie voor de mannen en vrouwen die de leiding hebben over het festival (hoewel je hem nog steeds de les kunt lezen over zijn oneervolle behandeling van een aantal van de voetsoldaten, met name de Port-O-San-man), evenals voor de inwoners van Woodstock, New York; en hij toont evenveel passie voor de muziek. Het gebruik van splitscreenfotografie is misschien nog nooit geëvenaard; de montage (waarvan sommige wordt gedaan door Martin Scorsese en zijn toekomstige redacteur en vrouw, Thelma Schoonmaker) is strak en er wordt niets verkwistends gebruikt om op het scherm te komen. Een deel ervan is een beetje gedateerd (kun je je de achternaam van Joan Baez' echtgenoot nog herinneren?) en een deel van de muziek is blootgelegd voor de schijnvertoning die hij in werkelijkheid is (d.w.z. Jefferson Airplane), maar als hij in zijn huidige vorm zou worden uitgebracht, zou Canned Heat tegenwoordig worden beschouwd als een cultureel icoon en niet alleen als een popherinnering. Oh en Ten Years After staat alleen. De bijna vier uur durende film vliegt voorbij.
Michael Wadleigh's stunning documentary couldn't have had better timing, being, as it was, in the right place and the right time (a defining, culture-changing moment in the Sixties). That's it's an expertly executed piece of filmmaking further indicates the stars must have somehow been aligned. Wadleigh shows a deep empathy for the men and women in charge of the festival (although you can still take him to task for his dishonorable treatment of some of the foot soldiers, most notably the Port-O-San man) as well as the townsfolk of Woodstock, New York; and he shows just as much passion for the music. The camera seems to be everywhere important and Wadleigh's use of split-screen photography has perhaps never been equaled; the editing (some of which is done by Martin Scorsese and his future editor and wife, Thelma Schoonmaker) is tight with nothing wasteful making it to the screen. Some of it's a little dated (can you remember Joan Baez' husband's last name?) and some of the music is exposed for the sham it really is (i.e. Jefferson Airplane) but if it were released in its current form originally Canned Heat would be today regarded as cultural icons and not merely a pop memory. Oh and Ten Years After stands alone. The nearly four hour film just flies by.