Ik heb een hekel aan dit soort films omdat er een kiem van een goed idee in zit en je voor en achter de camera enig talent kunt zien, maar het eindproduct zit er zo ver naast dat het me echt irriteert.<br />Ik denk dat de acteurs waarschijnlijk goed waren, hoewel het erop lijkt dat ze te veel mochten improviseren. Een sterker script zou hier heel goed van pas zijn gekomen. Zoals iemand anders al opmerkte, waren hun personages verbazingwekkend oppervlakkig. Je kon er twee nemen en de acteurs die ze speelden ruilen en je zou het niet hebben gemerkt. En het enige waar ze over praten is drugs. Dat laat weinig over hun personages zien en wordt na een paar minuten saai, maar het is gewoon niet goed.' Het houdt niet op.<br />Andere problemen? Het duurt te lang om tot de kern van het verhaal te komen, dat wil zeggen dat we de kinderen de inrichting in moeten zien te krijgen. We krijgen een lange uitleg van een rechercheur en een verpleegster, en de kinderen zelf vullen de verhandeling aan, maar geen van hen kan genoeg enthousiasme opbrengen om het verhaal te vertellen zonder minipauzes in te lassen voor roken, typen of stoeien. Als zij niet geïnteresseerd zijn in de legende van Lizzie, waarom zouden wij dat dan wel zijn?<br />Als de kinderen eindelijk beseffen dat Lizzie nog steeds in de inrichting zit, hebben ze momenten van paniek, en dan vallen ze weer terug in hun verdovende gestoei, dan weer in paniek, dan weer in stoeien, en dan weer in paniek. Het lijkt me dat als ik wist dat er een psychopaat vrij rondliep die me probeerde te vermoorden, ik naar de alarmknop zou grijpen en niet zou kalmeren alsof er niets aan de hand was.<br />De montage was verschrikkelijk. Er was geen sprake van een artistieke spanningsopbouw, het gebrek aan geluid bij sommige opnamen van de beveiligingscamera's, maar ook bij andere, was onthutsend. Ik raakte een paar keer in de war over wie de camcorder vasthield en hoeveel camcorders er eigenlijk waren. Voor een film die beweerde een echte documentaire te zijn, was het gebruik van enge muziek en hardrock misplaatst. De film wist niet of hij deed alsof het een documentaire of een echte film was. <br />De goede dingen: ik denk dat de regisseur zich in de kaart liet kijken door ons in het begin LIzzies gezicht met de littekens te laten zien, maar haar vastberaden manier van rennen was echt angstaanjagend. Als ze een foto nam, kreeg ik meestal een koude rilling. De foto van haar gezicht in het raam, beschenen door de zaklamp, was ook goed. Maar ik zou haar een wapen hebben gegeven. Kinderen wurgen is niet zo eng. Ik vond het een leuk idee dat ze Barry's oogbal eruit had gezogen, maar als je de legende dat Lizzie een scherpe lepel bij zich had om ogen uit te lepelen, had toegevoegd, zou dat haar angstfactor hebben versterkt. De onthulling van Drako (het is niet echt een verdraaiing) aan het eind was goed, maar niet echt.' En hadden we misschien wat gegil kunnen horen toen het vuur zich verspreidde en de deur werd gesloten?<br />Ik bewonder de productie van indiefilms, maar deze had zoveel potentieel en miste net zijn doel.
I hate movies like this because the germ of a good idea is there and you can see some talent in front of and behind the camera, but the final product is so far off base that it makes me really irritated.<br /><br />I think the actors were probably good, although it seems they were allowed to improvise too much. A stronger script would have been very beneficial here. As someone else noted, their characters were amazingly shallow. You could take any two of them and swap the actors portraying them and you wouldn't have been able to tell. And all they talk about is drugs. This reveals little about their characters and gets boring after a few minutes, but it just doesn't stop.<br /><br />Other problems? It takes too long to get to the meat of the story, i.e., getting the kids inside the asylum. We get long, drawn out explanations by a detective and a nurse and the kids themselves filling in the exposition, only none of them can muster up enough enthusiasm to tell the tale without taking mini-breaks for smoking, typing or horseplay. If they don't care about the legend of Lizzie, why should we?<br /><br />When the kids finally do realize that Lizzie is still in the asylum, they have moments of panic, then they revert back to their druggy horseplay, then another panic, then horseplay, then panic again. It seems to me that if I knew a psycho was running around loose trying to kill me, I would go to and remain on Red Alert and not calm back down like nothing had happened.<br /><br />The editing was awful. There was no artistic buildup of suspense, the lack of sound in some security camera shots but admitted in others was jarring. I got confused several times about who was holding the camcorder and in fact, how many camcorders there actually were. For a film that claimed to be a real documentary, the use of scary music and hard rock was out of place. The movie didn't know if it was pretending to be a documentary or a real movie.<br /><br />The good things: while I think the director tipped his hand by showing us LIzzie's scarred face near the beginning, her determined running style was truly frightening. Whenever she ran through a shot, I usually felt a chill. The shot of her face in the window being lit by the flashlight was a good one, too. But I would have given her a weapon. Strangling kids isn't that scary. I liked the idea of her sucking out Barry's eyeball, but if you'd included in the legend that Lizzie carried a sharped spoon for scooping out eyes, it would have strengthened her fear factor. The revelation by Drako (it's not really a twist) at the end was good, but didn't have the umph that it required. And could we have heard some screams as the fire spread and the door was held shut?<br /><br />I applaud the production of indie films, but this one had such potential and just missed its target. Pity.