Het is mij een raadsel waarom sommige'schrijvers' de drang voelen om een klassiek verhaal volledig te verknoeien door alles aan het origineel te veranderen wat het in de eerste plaats de moeite waard maakte. Lang geleden heb ik een interessante parallel opgemerkt tussen twee klassieke tragische romans, allebei in Parijs spelend: THE HUNCHBACK OF NOTRE DAME en THE FHANTOM OF THE OPERA. Beide zijn meerdere malen overgedaan. In het geval van HUNCHBACK lijkt het alsof er telkens kleine wijzigingen zijn aangebracht, en over het algemeen zijn de resultaten uitstekend geweest. In het geval van FHANTOM lijkt het alsof elke keer dat het verhaal verder en verder van het origineel wordt gemuteerd, en hoewel de resultaten misschien intrigerend zijn om te zien, lijkt elke versie een totaal ander verhaal! Zo kwam het dat de remake uit 1943 het origineel alleen als springplank gebruikte voor wat in werkelijkheid een musical van Nelson Eddy-Jeannete McDonald was, waarbij hij de 'echte' ster bijna uit zijn eigen film duwde en het achtergrondverhaal volledig veranderde (terwijl hij ironisch genoeg het originele einde uit het boek herstelde <0xE2><0x80><0x93> maar bijna niets anders). En zo kwam het dat de versie uit 1963 met de Hamer het origineel totaal negeerde en de beroemde en populaire versie uit '43 (mijn vader zag hem in het leger en was er dol op) als springplank gebruikte om het typische 'Hammer'-gedoe te doen van 'anders omwille van anders', het maken van een film waarin elk frame 'Hammer' schreeuwt (was er ooit een studio waar het eindproduct zo uniek herkenbaar was?). En zo kwam het dat deze tv-uitvoering uit 1983 lukraak elementen uit alle 3 eerdere films haalt en ze met elkaar vermengt tot een warboel die, hoewel sommige stukjes leuk lijken, andere alleen maar GEWOON GEWOON GEVAARLIJK zijn, en het totaalproduct alleen maar een warrige, bij tijd en wijle bijna incoherente warboel is.<br />Laten we eens kijken naar de oorsprong: vanaf '43 hadden we een componist die om te beginnen al een trieste, meelijwekkende man was, die ten onrechte geloofde dat zijn composities van hem gestolen werden. Dit leidde tot het ongeluk van zijn verminking. De versie uit '63 veranderde dit in een echte diefstal en riep om wraak die vreselijk misging. De versie uit '83 verandert de held van componist in dirigent <0xE2><0x80><0x93> en het is zijn vrouw die 'gestolen' is. In de versie uit 1925 was er een mysterieuze figuur die zich in de onderwereld schuilhield (en we zijn er nooit achter gekomen of hij een band had met het Spook of niet <0xE2><0x80><0x93> een prachtig klein detail). In de versie uit 1963 was er zowel een rattenvanger als een rioolbewoner. De rioolbewoner veroorzaakte uiteindelijk de dood van het Spook in de versie uit 1963. Maar absurd genoeg redt hij in deze film niet alleen de componist uit het vuur, hij neemt hem ook mee naar de onderwereld, geeft hem het masker en laat hem de kaarten van de catacomben zien. Het komt erop neer dat deze man, die nooit een woord zegt, het Spook BELOOFT! Dat vond ik zo irritant, en het deed me denken aan de vergelijkbare absurditeit van Sean Connery die Kevin Costner in Brian DePalma's waanzinnig misplaatste UNTOUCHABLES-remake leerde hoe het er in Chicago aan toegaat.<br />Ik weet niet goed wat ik van Michael York moet denken. De scène met de familie van de inspecteur is alleen maar irritant, in een slappe poging tot een komisch intermezzo. (De inspecteur in de film uit 1925 was de "held" van dat verhaal, als je Erik zelf niet meetelt, die ondanks zijn moorddadige capriolen tot het eind toe bewonderenswaardig was, toen de gerechtigheid en een moordlustige menigte hem inhaalden.) De hele zaak stort in het afgelopen halfuur volledig in elkaar, nadat het Spook Maria heeft ontvoerd. Nadat hij zoveel moeite heeft gedaan om van haar het succes te maken dat zijn vrouw was.' Als hij dat niet kan, verandert hij plotseling zonder aanwijsbare reden van gedachten en wil hij haar'veilig' houden terwijl de kwaadaardige Prima Donna die hij eerder heeft weggereden terugkomt. Dan, nadat Maria is gered (met betrekkelijk weinig fanfare), en de dirigent en de inspecteur een plan smeden om Het Spook in de val te lokken (hoe?), besluit hij de kroonluchter los te snijden (een beetje zoals veel, veel eerder in de film voorspeld, in een van de ergste en onhandigste voortekenen die ik ooit heb gezien). Het heeft geen zin om op dat moment de kroonluchter los te snijden <0xE2><0x80><0x93> en hij doet het zo slecht (in een afgrijselijke oefening van'slowmotion' op de koop toe) dat er niemand gedood wordt behalve hijzelf. Dit Spook is niet alleen krankzinnig, hij is ook incompetent. Mijn aanbeveling aan iedereen die geïnteresseerd is in deze films is: begin hier <0xE2><0x80><0x93> werk dan terug naar 1963, dan 1943, dan 1925. Als je dat doet, is elke versie die je bekijkt beter. Mijn bewondering voor de versie uit 1925 <0xE2><0x80><0x93> de enige die zelfs maar een poging doet om het boek te schrijven <0xE2><0x80><0x93> is in de loop der jaren met elke keer dat ik hem heb gezien, toegenomen. Des te meer sinds ik de video met de score van Rick Wakeman in handen heb gekregen. (Sommigen vinden dat misschien aan blasfemie grenzend, maar ik ben zo van de muziek gaan houden, en die maakte wat toch al mijn favoriete stomme film was nog leuker.)
It is incomprehensible to me why some "writers" feel the compulsion to totally mess up a classic story by changing everything about the original that made it worthwhile in the first place. I long ago noticed an interesting parallel between 2 classic tragic romances, both set in Paris-- THE HUNCHBACK OF NOTRE DAME and THE PHANTOM OF THE OPERA. Each has been redone multiple times. In the case of HUNCHBACK, each time it seems to have been done with minor revisions, and generally, the results have been excellent. In the case of PHANTOM, each time it gets mutated further and further from the original, and while the results may be intriguing to behold, each version is like an entirely different story! So it was that the 1943 remake used the original merely as a springboard for what was really a Nelson Eddy-Jeannete McDonald musical-comedy, pushing the "real" star almost out of his own picture, and completely changing the back-story (while ironically restoring the original ending from the book-- but almost nothing else). And so it was that the 1963 Hammer version totally ignored the original, and used the famous and popular '43 version (my Dad saw it while in the army and LOVED it) as its springboard, to do the typical "Hammer" thing of "different for the sake of different", crafting a film where every single frame screams "Hammer" (was there ever a studio where the finished product was SO uniquely recognizable?). AND, so it was that this 1983 TV version appears to haphazardly take elements from ALL 3 previous films, and mix them together in a jumble that, while some bits seem nicely-done, others are just HORRIBLE, and the overall product is just a jumbled, at times nearly-incoherent MESS.<br /><br />Let's take the origin: from '43 we had a composer who was a sad, pathetic man to begin with, who mistakenly believed his compositions were being stolen from him. This led to the accident of his disfigurement. The '63 version changed this to an actual theft and called-for revenge that went terribly wrong. The '83 version changes the hero from composer to conductor-- and its his wife who's "stolen" from him rather than his music, and a critic's office rather than a print shop destroyed by fire.<br /><br />While there was some mysterious figure lurking in the underworld in the '25 version (and we never found out if he had ANY connection with the Phantom or not-- a wonderfully minor detail), the '63 version had both a rat-catcher and a sewer-living derelict. The derelict wound up causing The Phantom's death in the '63 film-- but, absurdly, in this one, he not only rescues the composer from the fire, he takes him down to the underworld in the first place, gives him the mask, shows him the maps of the catacombs-- in effect, this guy who never utters a single word of dialog CREATES the Phantom! I found this so annoying, and it reminded me of the similar absurdity of Sean Connery "teaching" Kevin Costner the ways of Chicago in Brian DePalma's deliriously misguided UNTOUCHABLES remake.<br /><br />I'm not sure what to make of Michael York's character in here-- he starts out likable, then turns into a heel, then winds up being the one who investigates and learns the truth about The Phantom, while the police inspector is merely a DOLT. The scene with the inspector's family merely makes all of them annoying, in a lame attempt at a comic interlude. (The inspector in the '25 film was that story's "hero"-- if you discount Erik himself, who despite his murderous antics was admirable right to the end, when justice and a murderous mob caught up with him.) The whole thing completely falls apart in the last half-hour, after The Phantom kidnaps Maria. After going to such lengths to make her the success his wife wasn't able to be, he suddenly changes his mind for no apparent reason and wants to keep her "safe" while the vicious Prima Donna he earlier drove away COMES BACK. Then, after Maria is rescued (with relatively little fanfare), and the conductor and inspector plot to trap The Phantom (HOW?), he decides to cut the chandelier loose (a bit predicted much, much earlier in the film in one of the worst and most awkward bits of foreshadowing I have ever seen). Cutting the chandelier at this point makes no sense-- and he does it so badly (in a horrible exercise of "slow-motion" to boot), that nobody gets killed except himself. This Phantom is not only insane, he's incompetent as well.<br /><br />My recommendation to anyone interested in these films is, START here-- then work your way backward to 1963, then 1943, then 1925. If you do, EACH version you watch GETS BETTER. My admiration for the '25 version-- the ONLY one that even attempts to do the book-- has steadily increased over the years with every viewing. Even more so since I got my hands on the video with the Rick Wakeman score. (Some might find that bordering on blasphemy-- but I've come to love the music so much, and it managed to make what was already my #1 favorite silent film even more enjoyable.)