Het is moeilijk om naar te kijken, maar er zijn veel emotionele aspecten waarmee velen zich kunnen identificeren. De universiteit van de Jungle werd geïnspireerd en gaf de krijgsgevangenen een gevoel van doelgerichtheid en hoop. 'Dusty' ging bijna te ver met zijn aanbod om als plaatsvervanger op te treden. Kiefer had diezelfde eigenschap nadat hij bij zinnen was gekomen. De aftiteling aan het eind van de film, waarop te zien was hoe de Japanse vertaler en de leraar op het kerkhof herenigd werden, was net zo ontroerend als de film zelf. Het was behoorlijk gruwelijk om te zien hoe wreed de gevangenen werden behandeld. Wat ze bereikten bij het bouwen van de spoorweg onder zulke afschuwelijke en moeilijke omstandigheden was buitengewoon. Het lijden van die uitdaging en de reactie van de gevangenen op hun overweldigers pleiten voor vergeving. Het is te vergelijken met de hoorzittingen in Zuid-Afrika van een paar jaar geleden.
It is hard to watch but has a lot of emotive issues which many can identify with. The university of the Jungle was inspired and empowered the POW's with a sense of purpose and hope. "Dusty" was almost over the top in his offer to be a substitute. Kiefer also had that same quality after he came to his senses. The credits at the end of the film showing both Japanese translator and the teacher being reunited at the cemetery was as moving as the film itself. It was pretty gruesome to watch the brutality being inflicted on the prisoners. What they accomplished in the building of the railroad through such horrendous and challenging conditions was extraordinary. The suffering of that challenge and the response of the prisoners to their captors certainly speaks for forgiveness. It is similar to the hearings in South Africa just a few years ago.