Wat een volslagen teleurstelling. Van James L. Brooks, de man die _Terms of Endearment_ maakte, _Broadcast News_, _As Good As It Gets_, en natuurlijk _The Mary Tyler Moore Show_, komt een dramedy die twee verschillende agenda's heeft die de filmmaker kennelijk wil integreren, ongeacht de daaruit voortvloeiende middelen. De eerste is om de benarde toestand van de Mexicaanse immigranten te laten zien in hun poging om economische vooruitgang te realiseren en tegelijkertijd hun culturele identiteit te behouden. Dit deel is een filmbehandeling waard. De tweede is om de onderbuik van de liberale mentaliteit te laten zien en de schijnbaar onbeheerste, slecht functionerende staat van de gezinseenheid onder de sociale elite van L.A. Dit deel is ernstig verkeerd ingeschat.<br />Laat ik eerst het problematische tweede deel aanpakken. Op een overdreven oprechte manier portretteert Adam Sandler John Clasky, de populairste chef-kok in een stad waar culinaire beroemdheden aan de top staan. Zijn professionele leven lijkt gemodelleerd te zijn naar meesterkok Thomas Keller, die op dezelfde manier werd geprezen door voedselcritici toen hij zijn restaurant 'French Laundry' in Yountville opende (wat inderdaad fantastisch is). Keller verschijnt zelfs in een relevante extra over het maken van de ideale late-avondsandwich, waar ook het recept in voorkomt. De uitdaging om Sandlers aanbod aan te nemen. De prestatie van Sandler is niet zijn poging om serieus te worden genomen als Oscar-aas, maar eerder zijn kennelijk beperkte vermogen om de complexiteit over te brengen van wat de perfecte man lijkt te zijn: begripvol, meelevend (hoewel te passief op cruciale momenten van conflict), een liefhebbende vader. In dit stadium van zijn carrière, vooral met zijn idiosyncratische tics (zijn woorden onduidelijk uitspreken, voortdurend vooroverbuigen, struikelen), is Sandler gewoon nog niet overtuigend genoeg als acteur om zo'n multidimensionale rol te kunnen spelen.<br />Maar het echte probleem is de manier waarop Brooks Johns vrouw Deborah als personage ziet. Téa Leoni heeft de ongelukkige taak om de aerobe viswijf uit de hel te spelen, een voormalige doorzetter die uit haar carrière als reclameontwerper is gestoten. Nu is Deborah een afgrijselijke moeder die haar eigendunk uit haar dochter perst (zoals haar moeder dat bij haar heeft gedaan) en schaamteloos de genegenheid van de dochter van haar werkster steelt. Ze is een door therapie voortgedreven narcist wier competitieve impulsen elke goede bedoeling in de weg staan, en ze verontschuldigt zich altijd voor haar daden, waarvan Brooks hoopt dat die haar bij ons geliefd zullen maken. Het werkt gewoon niet omdat Leoni, ondanks haar overduidelijke talent en schoonheid, voor ons niet aardig genoeg is om ons zorgen over te maken <0xE2><0x80><0x93> Deborah is een van de meest uitputtende, louche figuren die ik in tijden in een film heb gezien (en dat geldt ook voor Ken Lay en Jeff Skilling in de documentaire 'Enron: De slimste mannen in de kamer'). De combinatie van Sandler en Leoni gooit de film bijna volledig omver.<br />Dit laat ons achter met het eerste agendaonderwerp van de film, de angstaanjagende assimilatie van immigrante latino's. Brooks heeft een stralende actrice gevonden in Paz Vega, een look-a-like van Penelope Cruz (stel je de Almodóvar-mogelijkheden voor in hun gezamenlijke rollen), als Flor, de vrouw die samen met haar dochter uit Mexico ontsnapt om uiteindelijk werk te vinden als het Clasky-meisje. Vega geeft Flor een prettig karakter dat tegelijkertijd onzelfzuchtig en trots is, omdat Flor haar ware ruggengraat toont tegenover haar werkgevers. Het personage wordt echter geïdealiseerd ten koste van een zo complexe figuur als de Clasky's, vooral als het verhaal zich ontwikkelt tot de onvermijdelijke, zij het niet erg geloofwaardige aantrekkingskracht tussen Flor en John. In feite vormt haar aangeboren edelmoedigheid het raamwerk voor het verhaal, omdat het in wezen een flashback is, beschreven door haar dochter Cristina in wat's werelds langste opstel voor Princeton moet zijn geweest. Uiteindelijk wordt van ons verwacht dat we geloven dat Flor te deugdzaam is om persoonlijke verlangens te hebben, hoewel het nog steeds heel erg egoïstisch is om haar dochter weg te halen van de met een studiebeurs gefinancierde particuliere school.<br /><br />Shelbie Bruce is uitstekend als de puber Cristina, vooral als ze Johns en Flors verhaal vertaalt. Sarah Steele is net zo goed als de te dikke dochter van de Clasky's, Bernie, met afwisselend bijdehante opmerkingen en tastbare droefheid. En als ze eindelijk weer een goede rol heeft, toont Cloris Leachman haar aanzienlijke vaardigheid in het spelen van Deborahs alcoholische, maar zelfbewuste moeder, Evelyn, die het beste tegen haar dochter zegt: 'Je lage gevoel van eigenwaarde is gewoon een kwestie van gezond verstand, lieverd.' Ik zou alleen willen dat haar personage wat meer vlees kreeg om een beter tegenwicht te vormen voor haar afschuwelijke dochter. Brooks zou geprezen moeten worden voor zijn hoogmoed, maar hij moet zich beheersen om deze personages niet te hoog aan te slaan. De dvd bevat een heleboel extra's, waaronder het enthousiaste audiocommentaar van Brooks met zijn redacteuren Richard Marks en Tia Nolan, en de toevoeging van twaalf verwijderde scènes met hetzelfde trio als commentaar. Er zijn de korte clip van Keller waar ik het al over had, en een aflevering van _First Look_ waar ik nog enthousiaster over werd dan over de film zelf.
What an utter disappointment. From James L. Brooks, the man who made "Terms of Endearment", "Broadcast News", "As Good As It Gets" and of course, "The Mary Tyler Moore Show", comes a dramedy that has two separate agendas that the filmmaker seems intent on integrating regardless of the resulting contrivances. The first is to show the plight of Mexican immigrants in their effort to realize economic betterment while concurrently maintaining their cultural identity. This part is worthy of screen treatment. The second is to show the underbelly of the liberal mindset and the seemingly rampant dysfunctional state of the family unit among the L.A. social elite. This part has been seriously misjudged.<br /><br />Let me tackle the problematic second part first. In an overly sincere mode, Adam Sandler portrays John Clasky, the hottest chef in a city where culinary celebrities are at the top of the heap. His professional life seems to be modeled after master chef Thomas Keller, who was exalted in the same way by food critics when he opened his "French Laundry" restaurant in Yountville (which is indeed fantastic). In fact, Keller appears in a pertinent extra on the making of the ideal late night sandwich, which includes the recipe as well. The challenge in accepting Sandler's performance is not his attempt to be taken seriously as Oscar-bait, but rather his apparently limited ability to convey the complexity underneath what seems to be the perfect man - understanding, compassionate (though too passive at key moments of conflict), a loving father. At this stage in his career, especially with his idiosyncratic tics (slurring his words, constant stooping, stumbling about), Sandler is simply not yet substantive enough an actor to pull off such a multi-dimensional role.<br /><br />But the real problem is the way Brooks conceives John's wife Deborah as a character. Téa Leoni has the unfortunate task of playing the aerobicized fishwife from hell, a former go-getter who was downsized out of her career as a commercial designer. Now Deborah is a horrifying mother who chokes the self-esteem out of her daughter (as much as it is inferred her mother did to her) and shamelessly pilfers the affections of her maid's daughter. She's a therapy-driven narcissist whose competitive impulses get in the way of any good intentions, and she's always apologizing for her actions, which Brooks hopes will endear her to us. It just doesn't work because Leoni, despite her obvious talent and beauty, is not likable enough for us to care - Deborah is among the most exhausting, disreputable characters I have seen in a movie in ages (and that includes Ken Lay and Jeff Skilling in the documentary, "Enron: The Smartest Guys in the Room"). The combination of Sandler and Leoni nearly torpedoes the movie completely.<br /><br />This leaves us with the movie's first agenda item, the fearful assimilation of immigrant Latinos. Brooks has found a luminous actress in Paz Vega, a Penelope Cruz look-alike (imagine the Almodóvar possibilities in their joint casting), as Flor, the woman who escapes Mexico with her daughter to eventually find work as the Clasky maid. Vega injects a nice quality into Flor that is at once unselfish and proud, as Flor exhibits true backbone to her employers. The character, however, is idealized at the expense of presenting a figure as complex as the Claskys, especially as the story veers into the inevitable though not terribly credible attraction that develops between Flor and John. In fact, her innate nobility provides the framework for the story as it is essentially a flashback described by her daughter Cristina in what must have been the world's longest application essay to Princeton. In the end, we are expected to believe that Flor is too virtuous to have any personal desires, though there is still something resolutely selfish about pulling her daughter out of the scholarship-funded private school.<br /><br />Shelbie Bruce is excellent as the adolescent Cristina, especially as she cross-translates John's and Flor's argument and in a moment of unfiltered anger near the end. Sarah Steele is equally fine as the Clasky's overweight daughter Bernie, alternating between smart-mouth comments and palpable sadness. And finally in a good role again, Cloris Leachman displays her considerable skill in playing Deborah's alcoholic though self-aware mother, Evelyn, who tosses the best line to her daughter: "Your low self-esteem is simple common sense, dear." I only wish her character was fleshed out more to provide a better counterbalance to her awful daughter. Brooks should be commended for his high-mindedness here but docked for his hubris in having us accept these characters. The DVD has lots of extras, including enthusiastic audio commentary from Brooks with his editors Richard Marks and Tia Nolan and the addition of twelve deleted scenes again with the same trio providing comments. There is the brief Keller clip I mentioned, as well as an HBO First Look featurette that actually got me more excited about the movie than watching the movie itself.