Deze bescheiden, niet-kleurenfilm van Robert Glinski is na 1989 een van de belangrijkste prestaties van de Poolse cinema. Niet alleen omdat de film zowel in het land als in het buitenland veel prestigieuze prijzen heeft gewonnen (waaronder de belangrijkste Gouden Leeuwen op het Festival in Gdynia, de Poolse Adelaar voor de beste film van het jaar). Maar ook omdat het een van de meest diepgaande inzichten en observaties is van het moderne Polen en de kosten van veranderingen die ermee gepaard gaan. De film is emotioneler omdat Glinski zijn camera op de zwakste, bijna kinderen richt.<br />De actie van de film speelt zich af in een buurt waar de camera maar heel zelden naar binnen keek. Het gezin van de hoofdpersoon is goed noch slecht. Het is angstaanjagend normaal. De vader drinkt steeds meer en raakt zo nu en dan zijn baan kwijt, terwijl de fanatieke moeder zich op de opgroeiende dochter concentreert. Tereska (Ola Gietner, die de American Young Artist Awards heeft gekregen, een tienerversie van Oscar) die droomde van een kunstacademie, wordt o een kleermakersschool. Aangezien ze droomt van het maken van modekleding, is dat een goede richting. De valsheid van die richting zal in haar omgeving onopgemerkt blijven.<br />Wat Tereska heeft achtergelaten is de speelplaats vol met zijn subcultuur en materialisme. Hier is niets, behalve het gevoel van hopeloosheid, stabiel. Zelfs vriendschap en wat dies meer zij, schijnt liefde te zijn. Tereska is echter op zoek naar warmte, en die vindt ze dankzij een invalide kruier. De relatie tussen die twee lijkt aanvankelijk vreemd, maar later ook wel charmant. Waarschijnlijk zou het iets moois zijn geworden. Het zou een verbintenis van de zwakken tegen de wrede wereld zijn geweest. Maar het zou onmogelijk zijn geweest vanwege de omgeving, de relaties die zich daar ontwikkelen. Gesteund door haar beste vriendin en met rust gelaten door haar familie, zal het meisje wraak nemen...<br /><br />Kleurenfilm, documentairestijl, een verzameling acteurs, onder wie de grote sterren en beroepsacteurs (Zbigniew Zamachowski als Edzio) <0xE2> De film was opgenomen in een van de achterbuurten van Warschaus Praag, maar deze film had op veel andere plaatsen kunnen spelen. Overal waar geen werk of dromen zijn en waar het enige wat overblijft een grauw bestaan is met sociale instituties als de overheid of zelfs de kerk, waar je je volkomen hulpeloos voelt. De film is ongewenst, maar buitengewoon echt.
This modest, non-color film by Robert Glinski is one of the most important achievements of Polish cinema after the year 1989. Not just because it won many prestigious awards in the country as well as abroad. (That includes the most important Golden Lions at the Festival in Gdynia the Polish Eagle for the best picture of the year). That is because it is one of the deepest insides and observations of the modern Poland and the costs of changes going in it. The picture is more emotional due to the fact that Glinski turnes his camera on the weakest, nearly children.<br /><br />The action of the film takes place in a block neighborhood, where the camera only very rarely looked in. The main character's family is neither good nor bad. It is frighteningly normal. The father drinks more and more and occasionally loses his job, while the religiously fanatical mother focuses on the growing daughter. Tereska (Ola Gietner, given the American Young Artist Awards, a teenager form of Oscar) who dreamed about an Art School, gets o a Tailor School. Since she dreams about creating fashion clothes, it is a good direction. The false of that direction will be unnoticed in her environment.<br /><br />What Tereska has left is the playground filled with its subculture and materialism. Here, nothing except the feeling of being hopeless, is stable. Even friendship and whatsmore the thing that seems to be love. Tereska is however looking for some warm and she finds it thanks to a disabled porter. The relation between that seems at first odd, but later kind of charming. It probably would have turned into something beautiful. It would be a union of the weak against the cruel world. But it would be impossible because of the surrounding, this relations evolves in. Traited by her closest friend and left alone by her family, the girl will seek revenge...<br /><br />Non-color tape, documentary style, a collection of cast including breakthrough performances and professional actors (Zbigniew Zamachowski as Edzio) - all that seems that Glinski's movie is watched as a common thing that a normal person has contact every day with. The film was shot in one of the block neighborhoods of Warsaw's Prague, but this picture could have been set in many other places. Everywhere where there are no jobs or dreams and where the only thing left is a gray existence with social institutions like the administration or even church, feeling totally helpless. The picture is unwanted, but extremely real.