Met deze film en 'Fight Club' uit 1999 verstevigde David Fincher zijn status als de meest visueel creatieve regisseur van de jaren negentig en als een van de meest originele, inventieve en meeslepende verhalenvertellers die in Hollywood werkten. Als 'Fight Club' de ultieme pretparkattractie voor onderdrukte witte kraagslaven was, dan is 'Se7en' het spookhuis. Hoewel het geen horrorfilm is, is het oneindig veel angstaanjagender, emotioneel littekens achterlatend en verontrustender dan alles wat George A. Romero, Dario Argento of Hideo Nakata mogelijkerwijs te bieden hadden. Het is een visueel meesterwerk, je in een anonieme, donkere stad werpen die het nirwana lijkt te zijn van het uitschot van de samenleving. Te midden van de gewelddadige, alledaagse chaos van de stad heeft een onzichtbare John Doe een gruwelijk complot in gang gezet, met als doel zeven mensen die niets met elkaar te maken hebben te straffen voor hun misdaden, en hun eigen zonden tegen hen te gebruiken (Zinnelijkheid, Hebzucht, Luiheid, Trots, Lust, Afgunst en Wraak). Methodisch, geduldig en intelligent bouwt Doe aan zijn meesterwerk, stukje bij beetje, en trekt langzaam de rechercheurs Somerset en Mills in het web. Somerset (op briljante wijze gespeeld door Morgan Freeman, die ik meestal verafschuw) is de geharde, cynische veteraan die op het punt staat met pensioen te gaan, Mills (Brad Pitt, uitzonderlijk goed) is het groentje dat last heeft van zijn eigen naïviteit en opvliegendheid. Het 'onwaarschijnlijke partnerschap'-gedoe klinkt nu misschien cliché, maar geloof me, het valt je niet eens op.<br />Wat de film zo boeiend maakt, zijn de fantastische optredens van een uiteenlopende cast, een volstrekt onvoorspelbare, angstaanjagend sadistische plot, het intelligente scenario van Andrew Kevin Walker en de voortreffelijke regie van David Fincher, die je nergens anders ziet. Fincher toont een griezelig vermogen om de kijkers op het puntje van hun stoel te houden, waarbij hij door middel van alleen al het gebruik van beelden en muziek een angstig, krachtig gevoel van onbehagen oproept dat voortduurt tot de schokkende climax van de film. Iedereen die dacht dat Brad Pitt alleen maar knap was en geen talent had, zal dat moeten terugnemen nu hij hem prachtig overtuigd heeft gezien als Mills, en Freemans personage is voor de verandering eens niet de suikerzoete betweter die hij zichzelf heeft getypeerd. 'Se7en' geeft een monotoon, maar volkomen boeiend optreden en je merkt dat je veel meer begrip en sympathie voor zijn motieven hebt dan je zou willen toegeven.<br />Se7en is weerzinwekkend, ziek en deprimerend, hoewel het grootste deel van het afschuwelijke geweld alleen maar geïmpliceerd is en nooit te zien is. Maar de nasleep van de moorden <0xE2><0x80><0x93> vooral die van de weerzinwekkende sadistische Sloth <0xE2><0x80><0x93> is vaak genoeg om je lunch te laten verpieteren. Dit is een film die je een slecht gevoel geeft en hij is er trots op. Je kunt hem niet bekijken als je weer zo'n saaie, volgens-de-regels-thriller verwacht in de trant van, laten we zeggen, 'The Sentinel'. 'Se7en' is deprimerend, angstaanjagend, schokkend, fascinerend, origineel, en er zit genoeg talent in de acteurs <0xE2><0x80><0x93> en in het scenario <0xE2><0x80><0x93> om een honderdtal Sentinels of Domestic Disturbances te vullen. Breng een paar vrienden met een sterke maag mee en kijk goed - als je durft. Maar zorg ervoor dat je kunt slapen met het licht aan.
With this movie and 1999's "Fight Club", David Fincher cemented his status as *the* most visually creative director of the 90's, and one of the most original, inventive and compelling storytellers working in Hollywood. If "Fight Club" was the ultimate theme park ride for repressed white collar slaves, "Se7en" is the haunted house. While not a horror movie per say, it is infinitely more frightening, emotionally scarring and disturbing than anything that George A. Romero, Dario Argento or Hideo Nakata could possibly offer.<br /><br />From its first frame, "Se7en" sets its tone with Fincher's bleak visuals, moody weather and Howard Shore's slow, atmospheric music (you won't believe this is the guy who would go on to make the unforgettable Lord of the Rings score). It's a visual masterpiece, throwing you into an anonymous, dark city which seems to be the Nirvana of the dregs of society. In the middle of the city's violent everyday chaos an invisible John Doe has set a horrible plot in motion, his goal to punish seven unrelated people for their crimes, turning their own sins against them (Gluttony, Greed, Sloth, Pride, Lust, Envy, and Wrath). Working methodically, patiently and intelligently, Doe builds at his murder masterwork, piece by piece, slowly drawing police detectives Somerset and Mills into the web. Somerset (played brilliantly by Morgan Freeman whom I usually detest) is the hardened, cynical veteran who's about to retire, Mills (Brad Pitt, exceptionally good) is the rookie who's troubled by his own naive personality and hot temper. The "unlikely partners" thing might sound clichéd by now, but trust me, you won't even notice. <br /><br />What makes the movie so compelling are the fantastic performances from a diverse cast, an utterly unpredictable, frighteningly sadistic plot, intelligent scriptwriting by Andrew Kevin Walker, and David Fincher's superb direction, which is unlike anything you've seen before. Fincher shows an uncanny ability to keep the viewers at the edge of their seats, creating, through the use of visuals and music alone, an angsty, forceful sense of unease which lasts until the film's shocking climax. Anyone who thought Brad Pitt was all good looks and no talent will have to take it back after seeing him convince beautifully as Mills, and Freeman's character is, for once, not the sugar-sweet know-it-all he's typecast himself as. Gwyneth Paltrow is also good as Mills' wife. But it is John Doe who leaves the lasting impression - the uncredited actor (whose name I won't mention, in tradition with the movie) gives a monotonous yet completely spellbinding performance and you find yourself understanding and sympathizing with his motives far more than you'd want to admit. <br /><br />Se7en is grisly, sick and depressing, although most of the horrific violence is only implied, never shown. However, the aftermath of the murders - especially the revoltingly sadistic Sloth - is often enough to make you lose your lunch. This is a feel-bad movie and it's proud of it. You cannot watch it expecting another ho-hum, by-the-numbers thriller in the vein of, say, "The Sentinel". "Se7en" is depressing, frightening, shocking, fascinating, original, and it features enough talent acting-, direction- and script-wise to fill a hundred Sentinels or Domestic Disturbances. Bring some friends with strong stomaches and watch it - if you dare. But make sure you'll be able to sleep with the lights on.