Deze film heeft duidelijk veel aandacht gekregen sinds Quentin Tarantino's Kill Bill deel één en deel twee uitkwamen. Ik schaam me er niet voor om toe te geven dat ik er belangstelling voor kreeg nadat het in verband was gebracht met Kill Bill, maar aan de andere kant had ik er tot een tijdje na de Kill Bill-films nog nooit van gehoord en ik dacht dat het iets was waar ik wel belangstelling voor zou hebben, mijn soort film. En dat is het zeker.<br />Laten we het er maar eens openlijk over hebben: deze film is echt belachelijk. Hij heeft van die geweldige Kung Fu-geluiden uit de jaren zeventig als iemand in de lucht springt zoals geen mens dat zou kunnen, en ook geluiden als iemand een zwaard in de vijand steekt. Maar omdat het dom is, moet je niet de conclusie trekken dat het geen zin heeft om ernaar te kijken. Natuurlijk is het alleen maar amusement. Maar het is een van de beste verhalen die ik ooit heb gezien, en niet vanwege het bloed en de moed.<br />Het verhaal gaat natuurlijk over wraak, maar de wraak komt van een vrouw die een dochter ter wereld brengt en zweert dat de dochter een instrument van wraak moet zijn op degenen die haar moeder te grazen hebben genomen. (Een dwaas uitgangspunt, maar hier wordt het cool.) Meiko Kaji, die Lady Snowblood speelt, ook bekend als Yuki, laat de film niet in kwaad en wraak met woede op haar gezicht inkleden. Haar spel is oprecht gekwetst. Het is eigenlijk heel triest dat ze alleen maar een instrument van wraak en dood is, maar dat maakt de film juist geloofwaardiger.<br />De sets zijn standaard Japanse actiesets, maar ze hebben die bepaalde charme die prettig is voor de ogen, die de film opsluit in dit specifieke, herkenbare genre, maar die toch op zijn eigen benen blijft staan als een film. Een andere standaard in dit genre is het stilzetten van het beeld. Gewoonlijk vind ik het leuk om commentaar te geven op beelden die blijven bewegen, maar een bepaald beeld, stilgezet of nog bewegend, is mijn favoriet. Welnu, één stilstaand beeld (als mijn geheugen me niet in de steek laat, het enige) van de slechterik die een trap op komt, dat kan de tweede Shurayukihime zijn (al spijt het me als het zo is) en één kant van haar gezicht is zichtbaar in het stilstaande beeld om het publiek te attenderen op de komst van deze vrouw. Het is lachwekkend hierin, maar lachwekkend om de juiste redenen: het is niet banaal of irritant, maar het is een echte charme van dit genre.<br /><br />Vele normen van dit genre zullen je ervan weerhouden dit te bekijken, maar kijk ernaar voor het echte hartverscheurende verhaal van Yuki Kashima, ook bekend als Shurayukihime, Vrouwe Sneeuwbloed.<br />Een echt stuk filmgoud dat ook vermakelijk is en een horloge waard.
This film has obviously gained a lot of attention since Quentin Tarantino's Kill Bill Volume One and Volume 2 came out. I am not ashamed to admit I got interested in it after it being linked to Kill Bill, but then again, I hadn't heard of it until a while after the Kill Bill movies came out, and I thought it sounded like something I'd be interested in, my kind of movie. And it definitely is.<br /><br />Let's get it out there in the open: this film is really silly. It has those great seventies Kung Fu noises when someone jumps up in the air unlike any human could, as well as noises when someone shoves a sword into the enemy. But because it's silly don't jump to the conclusion that there isn't a point to watching it. Sure it's just entertainment. But the story is one of the best I've ever witnessed, and not because of the blood and guts.<br /><br />The story is of course about revenge, but the revenge spawns from a woman who gives birth to a daughter and swears that the daughter must be an instrument of revenge on those that messed with her mother. (A silly premise, but here's where it becomes cool). Meiko Kaji who plays Lady Snowblood, also known as Yuki, doesn't spend the movie wrapped in evil and revenge with anger on her face. There's genuine hurt in her performance. It is actually extremely sad that all she is is an instrument of revenge and death, but that's what weighs the film down into some sort of believability.<br /><br />The sets are standard Japanese action sort of sets but they have that certain charm about them that's easy on the eyes, it locks the film into this particular recognizable genre but still stands on its own two feet as a film. Also another standard in this genre is freeze frames. Usually I like to comment on shots that continue movement but a certain frame, frozen or still moving, is my favourite of a film. Now, one freeze frame (if memory serves me correctly, the only one), of the baddie coming up some stairs, that may be the second Shurayukihime (apologies if it is) and one side of her face is visible in the freeze frame to alert the audience of this woman's arrival. It is laughable in this but laughable for the right reasons: it isn't corny or annoying, but it's a genuine charm of this genre.<br /><br />Many standards of this genre may stop you from watching this but watch it for the genuine heart-wrenching story of Yuki Kashima, also known as Shurayukihime, Lady Snowblood.<br /><br />A genuine piece of cinematic gold that is also entertaining and worth a watch.