Ik vond deze film geweldig! Mistress Hughes is charmant en oprecht, Ned is perfect, ik kon de genegenheid van Mariah heel goed begrijpen, en ik was dol op zijn handen; Charlie is geweldig (maar ja, Everett is altijd geweldig), de leuke, geestige Nell is een vat vol energie... De film was zo goed, aan het eind had ik een knoop in mijn maag, mijn hart ging als een razende tekeer, en het enige wat ik kon doen was... nog een keer kijken!<br />Als dochter van een actrice was ik nieuwsgierig geweest naar het wanneer en hoe van de overgang tussen mannen-spelen-vrouwen en vrouwen-spelen-vrouwen. Het hoe is misschien geromantiseerd, maar... ik weet zeker dat het voor sommige mannen die er succes mee hadden heel moeilijk was, en een persoonlijke angst hielp om dat punt te bereiken. De film was eerlijk, en de twee doodsscènes van Othelo die hem omlijstten, benamen me de adem. De stilistische schoonheid van de eerste, waarin de sporen van Comedia del'Arte te zien waren, was toneelschoonheid van één soort, en de lange, kronkelende weg naar de realistische toneelschoonheid van de tweede... was logisch.<br />De film is sterk geacteerd, waar mensen die serieuze banden met het theater hebben veel meer krijgen dan de rest, wat het echte toneelwerk onder een select aantal uitverkorenen verdeelt. Maar er zijn ook punten die algemener zijn <0xE2><0x80><0x93> zoals s*x in de pre-Victoriaanse Londense (hoge) maatschappij, die meer ontspannen was dan tijdens en lang daarna, en ik vond dat die in de film heel trouw werd vertegenwoordigd.<br />Hoe dan ook, nogmaals, ik vond de film geweldig en ik zal hem beslist nog eens zien!
I loved this movie! Mistress Hughes is charming and true, Ned is perfect, I could well understand _Mariah_'s affection, and I did love his hands; Charlie is great (but then, Everett is always great), pretty witty Nell is a bundle of energy... The movie was so good, at the end my stomach was tight, my pulse was beating fast, and all I could do was... watch it again! :) <br /><br />As an actress's daughter, I had been curious about when and how did the transition between men-playing-women and women-playing-women. The how is perhaps romanticized, but... I am sure it was very hard on some men who were successful at it, and a personal angst did help drive that point through. The movie was honest, and the two Othelo death scenes which framed it quite took my breath away. The stylistic beauty of the first, where the traces of Comedia del'Arte could be observed, was stage beauty of one kind, and the long and winding path to the realistic stage beauty of the second one... made sense. <br /><br />The film is a strong acting one, where people who have serious connections with theater will get much more than the rest, which does distribute the real pith among a selected few. But there are also points which are more general - like s*x in pre-Victorian London (high) society, which was more relaxed than during and long after, and I thought that was represented very faithfully in the movie. <br /><br />Anyway, again, I loved the movie and I will definitely see it yet again!