Wat mij betreft hebben we hier te maken met de beste slasherfilm die ooit is gemaakt. Niet alleen omdat hij echt eng is, maar ook omdat hij intelligent is (in tegenstelling tot 80 procent van alle slasherfilms), hij is buitengewoon goed geacteerd, en hij is serieus, wat voor mij altijd een pluspunt is. Ik word gewoon nooit bang van films die zichzelf of hun personages niet serieus nemen. Mensen die grapjes maken of grappen maken terwijl ze worden achtervolgd door een onzichtbare verschrikking zijn voor mij altijd een ramp. Maar afgezien daarvan heeft de film een geweldige productiewaarde. Er is duidelijk veel aandacht besteed aan hoe de film eruitziet en voelt. De meeslepende, prachtige score van Philip Glass draagt bij aan de sfeer van de film. De fotografie heeft iets realistisch. Ze ziet er niet glanzend en glad uit, zoals de meeste films. Het feit dat de hoofdpersoon door de moordenaar wordt ingelijst is ook vrij origineel voor dit soort films. En het bloed in deze film is echt gewelddadig en ziet er afschuwelijk uit, zoals het hoort. Het zou nooit leuk moeten zijn om te zien hoe mensen worden afgeslacht, omdat het alle realisme wegneemt. Het is NIET leuk om daadwerkelijk te zien hoe mensen met een haak in hun rug worden opengesneden. Wat misschien nog wel het beste is, is dat er een zekere tragedie in het personage van de Candyman zit. Dit is geen stom masker met een loser die onrecht is aangedaan en wraak wil nemen, maar je kunt je er niet in verplaatsen. Dit is een personage dat is gemarteld en op brute wijze vermoord omdat hij niets anders deed dan van een vrouw houden. Dit personage maakt geen grapjes en is daarom des te realistischer en zelfs tragischer. Het is de combinatie van al die - het zijn kwaliteiten - die dit tot een van de beste thrillers/horrorfilms uit de jaren negentig maakt!<br />(Jammer dat sommige producenten het niet konden laten en een groot nieuw horroricoon in de vervolgen moesten verpesten).
What we have here, as far as i'm concerned, is the best slasher movie ever made. Not just because it's genuinely scary, it's also intelligent (unlike 80% of all the slasher movies), it's extremely well acted, and it's serious which is always a plus in my book. I just don't ever get scared by movies that don't take themselves or their characters seriously. People making jokes or wise-cracking while they're being stalked by an unseen terror has always been a mood-killer for me. But besides that, the movie has got great production values. There has obviously been paid a lot of attention to the look and feel of the movie. The haunting, beautiful score by Philip Glass adds to the mood of the film. The photography has a realistic feel to it. It doesn't look glossy and smooth like most movies. The fact that the main character is framed by the killer is also pretty original for this type of movie. And the gore in this movie is really violent, and looks horrible, as it should. It should never be fun to watch people get butchered because it takes away any realism there may be. It's NOT fun to actually see people having their backs split open with a hook. What may be the best thing is that there is a certain tragedy about the Candyman character. This is not a mute mask wearing loser who was wronged and wants revenge, but you can't relate to. This is a character who was tortured and brutally murdered for doing nothing but love a woman. This character is not making jokes or being funny, and is therefor all the more realistic and even tragic. It's the combination of all it's qualities that make this one of the best thrillers / horrormovies of the 90s period!<br /><br />(Too bad some producers couldn't help themselves and had to ruin a great new horror icon in the sequels).