THE INSIDER** (1999) (uit).<br />'The Insider' is in bijna alle opzichten, in elke vorm en vorm mogelijk. De productie is een meesterwerk van visuele stijl, bewegende voorstellingen en indringende dialogen. Het verhaal is fascinerend, zelfs na 157 minuten. Er zijn meer dan genoeg onverwachte plotwendingen om onze aandacht de hele tijd vast te houden <0xE2><0x80><0x93> en in een gestaag tempo. Veel films hebben momenten van inspiratie en intrige, maar 'The Insider' niet. Deze film is één lang, intrigerend moment, een moment dat nooit saai is of ontbreekt. Hij is ook geloofwaardig en volkomen overtuigend. Er is een realistische kijk op het gedrag van journalisten en hun verlangen naar informatie. Het is zo intelligent om de belangrijkste informatie zo weinig mogelijk tegelijk te onthullen, altijd op de perfecte seconde.<br />Het personage van Russell Crowe is het hart van de film, een van de actiefste hoofdrolspelers die het hele jaar in een film te zien zijn. Hij speelt Jeffrey Wigand, een ex-werknemer van Brown & Williamson, een van de grootste sigarettenfabrikanten van het land. De directeur (Michael Gambon) heeft Wigand ontslagen omdat hij vraagtekens heeft gezet bij een aantal van hun potentieel schadelijke onderzoeksmethoden en zakelijke routines <0xE2><0x80><0x93> maar pas nadat hij hem heeft gechanteerd om een strikt vertrouwelijke overeenkomst te ondertekenen die een bedreiging vormt voor het ontslagpakket dat hij op het moment nodig heeft voor zijn vrouw en hun twee jonge dochters. Als het bedrijf zijn bestaan nog verder in de waagschaal stelt, gooit hij de lont in het kruitvat en bereidt hij zich voor op het vrijgeven van informatie over de besluiteloze industrie van B&W.<br />Hij krijgt zijn kans als Lowell Bergman (Al Pacino), een ambitieuze en ervaren verslaggever van het CBS-nieuwsprogramma '60 Minutes', een pakket ontvangt met informatie over de productveiligheid bij een andere tabaksfabrikant. Bergman neemt contact op met Wigan, in de hoop hem te kunnen inhuren als tijdelijke adviseur voor een potentieel '60 Minutes'-programma. Bergman bespeurt belangrijke informatie die in de kennis van Wigan is verzwegen, en gaat daarom nader onderzoek doen naar de reden waarom de directie van B&W zo bezorgd is over hem.<br />De film maakt vele onverwachte wendingen; in de tweede helft schakelt hij handig van Wigan over op Bergman. Nadat hij zijn privacy, zijn geheimen, zijn reputatie en zijn familie is kwijtgeraakt, onthult Wigand schokkende feiten en begint hij aan een nieuwe carrière als docent scheikunde. Maar Bergman krijgt nog meer problemen. Zijn tv-zender weigert het item uit te zenden omdat ze een proces aan hun broek kunnen krijgen omdat ze hebben geholpen Wigands geheimhoudingsovereenkomst te verbreken.<br />'U betaalt me om kerels als Wigand te pakken te nemen, om hem uit zijn tent te lokken. Om ervoor te zorgen dat hij ons vertrouwt, om ervoor te zorgen dat hij op de televisie komt. Dat doe ik. Ik breng hem bij u. Hij gaat zitten. Hij praat. Hij overtreedt zijn eigen geheimhoudingsovereenkomst. En hij is alleen maar de kroongetuige in de grootste zaak van hervorming van de gezondheidszorg, misschien wel de grootste, duurste aanklacht wegens fraude in de geschiedenis van de Verenigde Staten. 'Ja. Is het nieuwswaardig? Ja. Gaan we het uitzenden? Natuurlijk niet. Waarom niet? Omdat hij de waarheid niet vertelt? Nee. Omdat hij de waarheid vertelt. Daarom gaan we het niet uitzenden. En hoe meer waarheid hij vertelt, hoe erger het wordt,' legt Bergman uit.<br />De dialoog is een van de helderste, meest tot nadenken stemmende stukken in de film. Alle kleine eigenaardigheden in een normaal gesprek worden erin gevangen, het gestotter, de spontane, expliciete verklaringen en de scherpe opmerkingen die de persoonlijkheid van de figuur een vernietigende kracht geven (Agent: 'Hebt u een verleden met emotionele problemen, meneer Wigand?' Wigan: 'Ja. Ja, dat heb ik.' Ik word ontzettend emotioneel als ***'s kogels in mijn brievenbus gooien!).<br />De dramatische premisse van de film is zo helder, zo precies, zo ongewoon aangrijpend. Het geeft uitdrukking aan de ware stress en aard van de traumatische emoties van de personages. Er is ook een uitstekende inleiding van zowel Wigand als Bergman, die hen een diepte en menselijke dimensie geven. Hoewel een paar leden van mijn filmdiscussiegroep het er niet mee eens zijn, heb ik uitgebreid genoten van de indringende midden-oostelijke soundtrack die bestaat uit onhandige beats en passende klanken.<br />Al Pacino is voorzichtig om geen scènes te stelen van medester Russell Crowe, maar als het zijn tijd is, geeft hij een grimmige en meeslepende voorstelling weg. Crowe is zijn Oscarnominatie voor de beste acteur waardig; hij geeft een zeer ingetogen voorstelling, maar met een intense ondertoon van innovatieve diepte en kracht. Hij neemt alle kleine spanningen en spanningen van zijn personage op, waardoor zijn scènes ontroerend, subversief en strak worden.<br />Michael Mann is de regisseur van de film, die ook de regie had van de thriller _Heat_ uit 1995 met Val Kilmer, Robert De Niro en Al Pacino. In deze film besteedt hij veel aandacht aan details; als een personage een nummer intoetst in een telefooncel, neemt de camera het gevoel op <0xE2><0x80><0x93> slaat ook een golfbal tegen een achtergrond, laat glazen op een tafel vallen, en vooral in een intense scène waarin twee mensen elkaar belangrijke mededelingen en vragen faxen. Mann injecteert ook effectieve camerahoeken, compleet met slow motion, neemt het personage in zich op en maakt close-ups.<br />'The Insider' bevat een sterke sociale boodschap die te maken heeft met de invloed van televisie, reputatie, eerlijkheid enzovoort. De grootste ethiek die Mann volgens mij probeert over te brengen is die van de moderne moraal: doe altijd het juiste, volg je geweten, wat het je ook kost. En dan is er nog de meest provocerende kwestie van de film: 'Roem heeft een half leven van vijftien minuten. Roem duurt iets langer.'<br /><br />
THE INSIDER / (1999) **** (out of<br /><br />"The Insider" prospers in almost every way, shape, and form possible. The production is a masterpiece of visual style, moving performances, and penetrating dialogue. The story is captivating, even at 157 minutes. There is more than enough unexpected plot twists to keep our attention throughout-and at a consistent pace. Many movies will have moments of inspiration and intrigue, but not "The Insider." This movie is one long intriguing moment, a moment that is never boring or lacking. It is also believable and entirely convincing. There is a realistic look into the behavior of journalists and their desire for information. It is so intelligent about revealing the most important information little at a time, always at the perfect second.<br /><br />Russell Crowe's character is the heart of the film, one of the most active protagonists seen in a movie all year. He plays Jeffrey Wigand, an ex-employee at Brown & Williamson, one of the nations largest cigarette manufacturers. Its chairman (Michael Gambon) has fired Wigand for questioning some of their potentially harmful research tactics and business routines-but not before blackmailing him into signing a strict confidentiality agreement that threatens his much needed severance package currently providing for his wife and their two young girls. When the company even further jeopardizes his existence, he blows his fuse and prepares to release information on the indecisive industry of B&W.<br /><br />He gets his opportunity when Lowell Bergman (Al Pacino), an ambitious and experienced reporter from the CBS news program "60 Minutes," receives a package regarding product safety studies at another tobacco company. Bergman contacts Wigand, aspiring towards hiring him as a transitory consultant for a potential "60 Minutes" show. Bergman senses some vital information withheld in the knowledge of Wigand, therefore further investigates what he is making the executives at B&W so concerned.<br /><br />The film makes many unexpected turns; in the second half, it smartly switches focus from Wigand to Bergman. After losing his privacy, secrets, reputation, and family, Wigand revealing startling facts and starts a new career teaching chemistry. But Bergman faces further complications. His TV Network refuses to air the segment because they could be sued big time for helping break Wigand's confidentiality agreement.<br /><br />"You pay me to go get guys like Wigand, to draw him out. To get him to trust us, to get him to go on television. I do. I deliver him. He sits. He talks. He violates his own f*****g confidentiality agreement. And he's only the key witness in the biggest public health reform issue, maybe the biggest, most-expensive corporate-malfeasance case in U.S. history. And Jeffrey Wigand, who's out on a limb, does he go on television and tell the truth? Yes. Is it newsworthy? Yes. Are we gonna air it? Of course not. Why? Because he's not telling the truth? No. Because he is telling the truth. That's why we're not going to air it. And the more truth he tells, the worse it gets," explains Bergman.<br /><br />The dialogue is one of the brightest, most thought-provoking material in the film. All of the little quirks in typical conversation are captured, the stuttering, the spontaneous explicit declaratives, and the sharp remarks that add a scathing zest to the character's personalities (Agent: Do you have a history of emotional problems, Mr. Wigand? Wigand: Yes. Yes, I do. I get extremely emotional when *******s put bullets in my mailbox!).<br /><br />The movie's dramatic premise is so clear, so precise, so uncommonly absorbing. It expresses the true stress and nature of the traumatic emotions of the characters. There is also an excellent introduction of both Wigand and Bergman, giving them depth and human dimension. Despite a few members of my cinema discussion group disagree, I extensively enjoyed the piercing middle-eastern soundtrack consisting of awkward beats and fitting tones.<br /><br />Al Pacino is cautious not to steal scenes from co-star Russell Crowe, but when his time comes he lets out a stark and involving performance. Crowe is worthy of his Oscar nomination for best actor; he delivers a performance of great subbtlness, but with an intense underlying tone of innovative depth and power. He captures all of the little tensions and stresses of his character, making his scenes involving, subversive, and taut.<br /><br />Michael Mann is the film's director, who also directed the 1995 thriller "Heat" starring Val Kilmer, Robert De Niro, and Al Pacino. Here, he pays close attention to details; when a character pushes numbers on a pay phone, the camera captures the feeling-also hitting golf ball against a backdrop, dropping glasses on a table, and notably in an intense scene where two people fax each other important statements and questions. Mann also injects effective camera angles complete with slow motion photography, taking the view of the character, and close up shots.<br /><br />"The Insider" inhabits a strong social message dealing with the influence of television, reputation, honesty, and so forth. The biggest ethic I think Mann is trying to get across is of modern morality: always do the right thing, follow you conscience, no matter what the cost. Then there's the film's most provoking issue: "Fame has a fifteen-minute half-life. Infamy lasts a little longer."<br /><br />