Als ik het over de 'Grote Drie' heb, heb ik het natuurlijk over de heilige drie-eenheid van de gangsterfilms van het begin van de jaren dertig: Little Caesar, The Public Enemy & Scarface.<br />Ten eerste is dit NIET een James Cagney-film. Het is een Lew Ayres-film waarin James Cagney (in slechts zijn tweede film) een van de grote hoofdrolspelers is, en op basis van deze voorstelling was het gemakkelijk om de ster in spe te zien.<br />Lew Ayres speelt Louie Ricarno, een gangster die zich inlaat met illegale drank en vastbesloten is om rijk te worden of te sterven bij zijn pogingen. Cagney speelt Mileaway, zijn rechterhand, wiens personage een goede naam lijkt te hebben omdat Cagney altijd een 'kil afstand' lijkt te houden van alles wat er in de film gebeurt. Het is een van de weinige films van Cagney waarin hij geen moorden pleegt, mame, of zelfs maar iemand slaat.<br /><0x3E> Na een reeks moordpartijen tussen rivaliserende bendes belegt Ricarno een vergadering met al zijn rivaliserende bazen en stelt voor dat hij, in ruil voor het feit dat ze hem tot hun ultieme baas hebben verklaard, hun operaties zal beschermen tegen elke rivaliserende bende die op hun terreinen probeert binnen te dringen. Je vraagt je af of Charles 'Lucky' Luciano deze film ooit heeft gezien en dit element van de plot heeft gebruikt als blauwdruk voor het'syndicaat' dat hij heeft opgericht na de moord op misdaadbaas Salvatore Maranzano, een jaar later.<br /><0x3E> Louie heeft genoeg geld verdiend om voorgoed met de bende te kunnen stoppen en het rechte pad op te gaan. Zijn twee voornaamste redenen voor deze ommekeer in zijn leven zijn zijn nieuwe vrouw Doris (Dorothy Mathews) (die zonder dat hij het weet een hartstochtelijke verhouding heeft met zijn beste vriend Mileaway) en zijn jonge Broeder Jackie, die briljant wordt bespeeld door Leon Janney. Louie wil niet dat Jackie in zijn voetsporen treedt of zelfs maar bevriend raakt met de nietsnutten die hij uithangt.<br />Niet lang na Louies vertrek duiken de oude bendeoorlogen weer op en escaleren de bendemoorden. Om Louie over te halen terug te gaan naar de stad, beramen twee gangsters een plan om Jackie te ontvoeren, om hem vervolgens weer vrij te laten als Louie terugkomt. De ontvoering loopt echter op een fiasco uit als Jackie, die de intelligentie van zijn broer heeft geërfd, een rat ruikt. In zijn poging om te ontsnappen wordt hij overreden en gedood door een passerende vrachtwagen.<br />Bij het horen van het nieuws keert Louie, die nu alleen nog maar uit is op wraak op de ontvoerders, terug naar zijn oude stek, maar vrede en winst zijn wel het laatste waar hij aan denkt, en je verwacht bijna dat hij Al Pacino's gedenkwaardige zin zal uitspreken: 'Net toen ik dacht dat ik er geweest was... trekken ze me er weer in.'<br />Ayres, die briljant was in zijn rol, was waarschijnlijk een miskleun, vooral als je de beste stoere filmster ter wereld in de hoofdrol had. (Een fout die ze bijna hadden gemaakt met _The Public Enemy_, tot de producenten er wakker van werden.<br /><br />Een dieptepunt in de film was de rivaliteit tussen Ayres en collega-gangsterbaas Rocco (Noel Madison), ik heb het gevoel dat de verbittering tussen die twee in de plot nog wat meer naar voren moet komen. Jammer genoeg, omdat ze dat niet hebben gedaan, wordt de film beroofd van elke ECHTE, dreigende schurk.<br />Het Pre-code-element was ook erg gewaagd en het feit dat de affaire tussen Cagney's & Mathews' chaarcters zo overduidelijk seksueel was, moet iedereen in het kantoor van Hays de haren te berge hebben doen rijzen. Zoals in de meeste vroege films lijken veel acteurs moeite te hebben om zich aan te passen aan het nieuwe medium, zoals het aannemen van wilde, geanimeerde lichaamsbewegingen zoals ze in zwijgende films zouden hebben gedaan, en ook verschrikkelijk langzaam praten zoals ze zo vaak te horen kregen. Gelukkig zijn zowel Ayres & Cagney als Ayres & Cagney in de buurt om hun te laten zien dat je geen drie woorden per minuut hoefde te spreken om op film begrepen te worden.<br /><br />De deur naar de hel is een geweldige, vroege gangsterfilm van Warner en het proberen waard.<br />Geniet ervan!
When I refer to the 'Big Three' I am of course referring to the holy trinity of early 1930's gangster flicks: Little Caesar, The Public Enemy & Scarface.<br /><br />Firstly, this is NOT a James Cagney movie. It's a Lew Ayres movie in which James Cagney, (In only his second movie), is amongst the great supporting cast and based on this performance it was easy to see the star in the making.<br /><br />Lew Ayres plays Louie Ricarno, a bootlegging gangster determined to get rich or die trying. Cagney plays Mileaway, his right hand man who's character seems to be well named as whenever any of the action takes place in the movie, Cagney seems to be a 'mile away' from it, as it's one of the few Cagney movies made where he doesn't either kill, mame or even hit anyone.<br /><br />After a series of tit-for-tat murders between rival gangs, Ricarno calls a meeting with all his rival bosses and proposes that in return for them declaring him ultimate boss, he will protect their operations from any rival gang who may try to encroach on their areas. One wonders whether Charles 'Lucky' Luciano ever saw this movie and used this element of it's plot as his blueprint for the 'syndicate' which he adopted after the murder of crime boss Salvatore Maranzano a year later.<br /><br />After a period of profitable peace for all involved, Ricarno feels that he's made enough money to quit the rackets for good and go straight. His two main reasons for this life style U turn, is his new wife Doris, (Dorothy Mathews), (who unbeknown to him is having a passionate affair with his best friend Mileaway), and his young Brother Jackie, played brilliantly by Leon Janney. Louie doesn't want Jackie to either follow in his footsteps or even rub shoulders with the ne'r-do-well's he does.<br /><br />It's not long after louie's departure that old gang fueds come to the fore once more and gangland killings escalate. In order to incite Louie back to the city, two gangsters plot to kidnap Jackie only to release him when Louie returns. However, the kidnapping is botched as Jackie, who blessed with intelligence of his brother, smells a rat. In his bid to escape, he is knocked over and killed by a passing truck.<br /><br />On hearing the news, Louie, now driven solely by vengeance on the would be kidnappers, returns to his old turf, but peace & profits are the last thing on his mind, and you half expect him to utter Al Pacino's memorable line "Just when I thought I was out....they pull me back in"<br /><br />Ayres, although brilliant in his role was probably miscast, especially when you had the best movie tough guy in world playing the lead's sidekick. (A mistake they nearly duplicated with The Public Enemy until the producers woke up).<br /><br />One let down of the movie was the rivalry between Ayres and fellow gang boss Rocco (Noel Madison), I feel the bitterness between the two needed to be brought out in the plot a little more. Sadly, because they didn't do this, the movie is robbed of any REAL menacing villain.<br /><br />The Pre-code element was also very risqué and the fact that the affair between Cagney's & Mathews's chaarcters was so obviously sexual, must have had all at the Hays office pulling their hair out.<br /><br />Like in most early talkies, many cast members seem to struggle with adapting to the new medium, such as adopting wild animated body gestures as they would have done in silent pictures and also speaking terribly slowly as they were so often told to do. Luckily both Ayres & Cagney are on hand to show them that you didn't need to speak three words a minute to be understood on film.<br /><br />Doorway to Hell is a great early Warner's gangster movie and worth giving a go.<br /><br />Enjoy!