Thomas (Tom Skerritt) is brandweercommandant in New York, maar hij staat op het punt zijn ontslag in te dienen. Hij heeft nog een appeltje te schillen met de burgemeester van de stad (Charles S. Dutton), en in plaats van tot een vergelijk te komen, staat Thomas op het punt ontslag te nemen. De burgemeester heeft een mooie, intelligente dochter die als eersteklas pro-Deoadvocaat optreedt, maar die ook het hof wordt gemaakt door een van de beste advocatenkantoren. In haar laatste zaak gaat het om een man die ervan wordt beschuldigd zijn vrouw te hebben vermoord, maar de vermeende moordenaar verklaart dat hij onschuldig is. Kan zij ervoor zorgen dat hij wordt vrijgesproken en vervolgens een lucratievere baan krijgt? In de stad woont ook een dame die Dori (Sharon Lawrence) heet en lijdt aan een acuut schuldgevoel over een auto-ongeluk waarbij haar zoontje mank is geworden. Haar man (Mitchell Ryan) vindt het maar niets dat ze nog steeds niet weer aan het werk is gegaan of dat ze hun gemeenschappelijke hobby, bergbeklimmen, niet wil hervatten. Ondertussen moet Diane (Jennifer Garner) die balletdanseres wil worden, haar ouders nog steeds om geld vragen om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen, iets waar geen van de familieleden blij mee is, Diane inbegrepen. De paden van deze mensen kruisen die van een Russische immigrante, de zorgzame maar bejaarde moeder van de burgemeester, een arme tiener en een zakenvrouw die oog heeft voor Dori's man. Plotseling slaat er een dodelijke aardbeving toe, nota bene in New York. Sommige mensen komen vast te zitten in de metro, anderen op straat en weer anderen op de bovenste verdiepingen van gebouwen. Wie zal het overleven? Kan het iemand iets schelen? Deze film is een armzalige zaak, die ook nog lijdt aan onwaarschijnlijkheid en stompzinnigheid. Het is alsof iemand heeft gezegd: laten we een aardbeving op Manhattan laten plaatsvinden, want het zou cool zijn als er mensen vast komen te zitten in een metrostelsel. Het maakt niet uit of de kans dat een aardbeving New York treft klein is of niet, laten we het doen. Voeg daar een brandweercommandant aan toe die mannen gevaarlijke en vermijdbare situaties in stuurt, een burgemeester die tijdens een ramp de tijd kan nemen voor een praatje, en een bergbeklimmende moeder die de enige is die haar zoon kan redden, en je hebt een film die veel verder gaat dan goedgelovigheid. Het zwakke acteerwerk van bijna alle acteurs (Sharon Lawrence begint goed, maar verliest ook haar geloofwaardigheid) maakt het er ook niet beter op. De special effects zijn onevenwichtig, soms zijn ze heel goed en op andere momenten volkomen lachwekkend. De kostuums en de productiewaarde zijn op z'n best gemiddeld. Als je een liefhebber van rampenfilms bent, zou je deze wel eens willen zien. Want het is een dubbele dosis catastrofe, de ene keer als een aardbevingsfilm en de andere keer als een buitengewoon slechte film.
Thomas (Tom Skerritt) is the fire chief for NYC but, he is about to submit his resignation. He has bones to pick with the city's mayor (Charles S. Dutton) and rather than work things out, Thomas is set to quit. The mayor has a beautiful, intelligent daughter who serves as a topnotch public defender but who is also being courted by a top law firm. Her latest case involves a man accused of murdering his wife, but the would-be killer proclaims his innocence. Can she get him acquitted and then land the more lucrative job? Also in the city is a lady named Dori (Sharon Lawrence) who suffers with acute guilt over an automobile accident that left her young son with a limp. Her husband (Mitchell Ryan) is dismayed that she still has not gone back to work or that she will not renew their mutual hobby, mountain climbing. Meanwhile, aspiring ballet dancer, Diane (Jennifer Garner) still has to ask her parents for money to make ends meet, something no family member likes, including Diane. Crossing paths with these folks are a Russian immigrant cab driver, the mayor's caring but aging mother, a poor teenager, and a businesswoman with eyes for Dori's husband. Suddenly, a deadly earthquake strikes, in NYC for goodness sake. Some folks are trapped in the subway, some on the street, and some in the upper levels of buildings. Who will survive? Does anyone care? This film is a very poor affair, suffering from implausability and stupidity, too. It's as though someone said, let's have an earthquake strike Manhattan because having people trapped in a subway system would be cool. No matter if the chance of an earthquake hitting NYC is slim to none, let's do it. Add on a fire chief who orders men into dangerous and avoidable situations, a mayor who can take time for a chat during a disaster, and a rock climbing mama who is the only one able to rescue her son and you have a film that goes way beyond credulity. The lame acting by nearly all thespians (Sharon Lawrence starts off well but loses her believability, too) does not help matters, either. The special effects are uneven, sometimes being quite good, and at other times, totally laughable. Costumes and production values are average at best, too. If you have a yen for disaster flicks, then you might take an interest in watching this one. For, in truth, it is a double dose of dire, once as an earthquake flick, and once as an extremely poor-quality film.