Is Jacques Tourneur de luiste regisseur ooit? Hij liet het publiek al het werk doen. Tenminste, dat deed hij toen hij kleine thrillerprogrammeurs aan het werk zette onder producer Val Lewton, die in de jaren veertig aan het hoofd stond van RKO's tweede speelfilmafdeling. Overweldigd door krenterige budgetten pijnigden ze hun hersens op zoek naar manieren om hun films er goed uit te laten zien en een daverend succes te behalen. Hun oplossingen bleken geïnspireerd, met als resultaat een reeks klassieke films als _The Cat People_, _The Leopard Man_, _I Walked With A Zombie_, die nog steeds tot de wispelturigste, gedenkwaardigste angstfilms behoren die ooit zijn gemaakt (met verschillende regisseurs regisseerde Lewton _The Seventh Victim_ en andere opvallende werken in dezelfde trant). Met De Luipaardman kreeg Tourneur een script in handen dat weinig belofte inhield; toen hij ermee klaar was, straalde het zijn onmiskenbare zwarte magie uit. Die magie was eerder bedoeld om te suggereren dan om te laten zien; om zaadjes te planten in de verbeelding van de kijkers en ze te laten groeien.<br />In een slaperig stadje in New Mexico dat op de een of andere manier een chique nachtclub steunt, komt publiciteitsagent Dennis O'Keefe op het idee om een optreden te promoten door de ster (Jean Brooks) een grootse entree te laten maken met een grote zwarte luipaard aan een riem. De kat ontsnapt en al snel beginnen de doden te vallen. De tortilla's vinden de winkel op de hoek, maar die is gesloten en O'Keefe moet zich verder weg wagen. Tumbleweeds die door de droge wind worden opgezweept en treinen die over latwerken denderen zijn al zenuwslopend genoeg, maar dan begint er iets anders achter haar aan te zitten. Ze weet bijna veilig terug te komen, maar het slot zit vast...<br />Vervolgens gaat een andere jonge vrouw aan het eind van de middag op pad voor een rendez-vous met haar vriend op de begraafplaats. Als hij niet komt opdagen, verliest ze de tijd uit het oog en zit ze opeens opgesloten tussen de grafstenen en standbeelden...<br />Een groep mannen gaat op zoek naar de luipaard om hem te doden, maar O'Keefe begint te betwijfelen of de moordenaar wel een kat is. In de samenvatting (gebaseerd op een verhaal van Cornell Woolrich) staat dat het script uiteindelijk teleurstelt, maar dat de reis ernaartoe een donkere rit blijft. Die minieme budgetten hebben het decadent glanzende uiterlijk van de film niet aangetast, en de buitengewone castanetmuziek van Roy Webb houdt de spanning erin (een hoog, aanhoudend, bijna pianissimo akkoord hangt boven het kerkhoftafereel). De meesteres van de castanet, een cabaretdanseres die Clo-Clo heet, is een actrice die Margo heet; de schoppenaas duikt steeds weer op in haar fortuin. Haar optreden leent The Leopard Man het kleine hart dat het toont.
Is Jacques Tourneur the laziest director ever? He let the audience do all the work. At least he did when making little suspense programmers under producer Val Lewton, who headed RKO's second-feature unit in the wartime 1940s. Hamstrung by parsimonious budgets, they racked their brains for ways to make their movies look good and pack a wallop. Their solutions proved inspired, resulting in a string of classics  The Cat People, The Leopard Man, I Walked With A Zombie  that still rank among the moodiest, most memorable fright-films ever made (with different directors, Lewton oversaw The Seventh Victim and other distinctive works in the same vein). With The Leopard Man, Tourneur was handed a script that showed little promise; when he was finished with it, it shone with his distinctive black magic. That magic was to suggest rather than to show; to plant seeds in viewers' imaginations and let them grow.<br /><br />In a sleepy New Mexico town that somehow supports a posh night club, publicity man Dennis O'Keefe gets an idea to promote an act by arranging for the star (Jean Brooks) to make a grand entrance with a big black leopard on a leash. The cat escapes  and soon the deaths begin.<br /><br />First a girl sent out into the night to fetch cornmeal for mama's tortillas finds the corner store closed and must venture further afield. Tumbleweeds stirred up by the dry winds and trains hurtling over trellises are unnerving enough, but then something else starts its pursuit. She almost makes it back safely but the lock is stuck....<br /><br />Next another young woman sets off in late afternoon for an assignation with her boyfriend at the cemetery. When he doesn't show, she loses track of time and improvidently finds herself locked in among the gravestones and statuary.... <br /><br />A posse sets out to find and kill the leopard, but O'Keefe begins to doubt whether the killer is in fact feline. It's in the resolution (based on a story by Cornell Woolrich) that the script ultimately disappoints, but the trip to it remains a dark ride. Those minuscule budgets didn't compromise the movie's decadently glossy looks, and the extraordinary Roy Webb's castanet-ridden score keeps the tension taut (one high, sustained, almost pianissimo chord hangs over the cemetery scene). The mistress of the castanets, a cabaret dancer called Clo-Clo, is an actress called Margo; the ace of spades keeps turning up in her fortune. Her performance lends The Leopard Man what little heart it shows.