Als je 'Gregory's Girl' voor het eerst in meer dan twintig jaar ziet, word je onmiddellijk herinnerd aan de tijd dat de film werd gemaakt: de korrelige film, de afgrijselijke soundtrack, het grote haar van zowel de mannelijke als de vrouwelijke personages. Maar je wordt er ook aan herinnerd waarom het zo'n enorme hit bleek te zijn, ondanks het lage budget en de pretentieloze aard van de film. Want in het hart van de film van Bill Forsyth worden twee eeuwige waarheden vastgelegd: de (mogelijk charmante) wezenlijke nutteloosheid van een bepaald soort tienerman, en de specifieke nutteloosheid van zo ongeveer alle mannen wanneer ze worden geconfronteerd met een knap meisje (Dee Hepburn, hoewel Clare Grogan, later een popster, in een secundaire rol verschijnt). Maar het vriendelijke verhaal schuwt het voor de hand liggende cliché, en dat is...' Het is ook leuk om een verhaal te zien dat is gesitueerd in een Schots huisvestingsplan dat niet alleen maar een verhaal is over drugs en terrorisme. Het voelt na bijna dertig jaar nog steeds grappig en waar aan.
Watching 'Gregory's Girl' for the first time in over two decades, one is immediately struck by reminders of when it was made: the grainy film, the dreadful soundtrack, the big hair of both its male and female characters. But one is soon also reminded of why it proved such a massive hit, in spite of it's low budget, unpretentious nature. For at its heart, Bill Forsyth's film captures two eternal realities, the (potentially charming) essential uselessness of a certain sort of teenage male, and the particular uselessness of just about all males when confronted by a sufficiently pretty girl (Dee Hepburn, although Clare Grogan, later a pop star, appears in a secondary role). But the gentle narrative eschews the obvious cliché, and it's also nice to see a story set in a Scottish housing scheme that isn't just a tale of drugs and A.I.D.S. It still feels funny and true after almost thirty years.