Stanley Kubrick heeft er een handje van om verhalen over geweld te vertellen zonder er daadwerkelijk gebruik van te maken, of ze te overdrijven. In DR STRANGELOVE, OF HOE IK OPHOUDE EN LEERDE OM DE BOM TE HOUDEN leerde ik van het geweld van de bom te houden terwijl de oorlog werd besproken, afgeluisterd, en ik zag het pas op de laatste spoel toen een zwerm atoombommen uiteenspatte in heldere paddenstoelen terwijl op de achtergrond liefdevol het liedje 'We'll Meet Again' werd gespeeld. In 2001: A SPACE ODYSSEY Hal-9000 maakt een hele bemanning op een huiveringwekkende manier een einde aan het leven en zien we alleen nog een computerscherm dat het einde van het leven aangeeft. Nu brengt Kubrick in A CLOCKWORK ORANGE een verhaal over geweld, en zelfs dan is het nog een kunst die op het randje van de dood balanceert. <br />Alex DeLarge is de leider van een groep'mieskies' die van de ene locatie naar de andere trekken en hun slachtoffers terroriseren, waarbij ze hen tot buitensporige gewelddaden aanzetten. Als twee van zijn'mieskies' weigeren Alex' vernietigingspad te volgen, keert hij zich tegen hen en slaat hij hen, totdat een ommekeer zich tegen Alex keert en hij ten val wordt gebracht door de medische industrie, die besluit zijn tot dan toe sociopathische neigingen te 'hervormen'. Van een van die neigingen is hij genezen, een interessante reeks vernederende gebeurtenissen die Alex nog verder omlaag brengt: hij wordt bijvoorbeeld nu aangevallen door zijn ex-kameraden, nu door politiemensen en zijn ex-slachtoffers. Soms is de remedie veel erger dan de ziekte. Karma is een bitch. <br />Kubrick heeft een speciale manier om zijn films te visualiseren. Een CLOCKWORK ORANGE ziet eruit en voelt aan alsof hij helemaal uit zijn tijd is, eerder ergens in de toekomst, en de martelscène waarin Alex wordt gereïncarneerd, lijkt ook rechtstreeks uit een sciencefictionfilm te komen. Maar dit is geen sciencefictionfilm. Het is eigenlijk heel moeilijk om CLOCKWORK in een categorie te plaatsen, want het heeft iets van een sociale satire, iets van een drama, heeft komische momenten en reconstrueert een musical voor een afgrijselijke verkrachtingsscène; maar de manier waarop het materiaal wordt benaderd, geeft het het gevoel van een hybride uit de tijd, uit de plaats, maar visueel boeiend en onmogelijk als vanzelfsprekend te beschouwen. Door deze benadering wordt het werk het product van een meester in richtingen <0xE2><0x80><0x93> het kan meerdere keren worden gezien en elke keer komt er een ander perspectief naar voren, en het enige wat overblijft is het idee dat dit pure, ultramoderne cinema is.
Stanley Kubrick has a way of telling stories about violence without actually exploiting them, or going into exaggeration. In DR STRANGELOVE, OR HOW I STOPPED WORRYING AND LEARNED TO LOVE THE BOMB violence as war was discussed, overheard, never truly seen until the final reel when a flurry of atomic bombs exploded into bright mushrooms as the song "We'll Meet Again" lovingly played in the background. In 2001: A SPACE ODYSSEY Hal-9000 terminates an entire crew in a most chilling way and all we see is a computer screen indicating the termination of life. Now, in A CLOCKWORK ORANGE, Kubrick actually brings a story about violence, and even then it is art directed within an inch of its life.<br /><br />Alex DeLarge is the leader of a band of 'droogs' who move from location to location terrorizing their victims, putting them under outrageous acts of violence. When two of his 'droogs' refuse to follow Alex's path of destruction, he turns on them and beats them, until an act of reversal turns against Alex and he is brought down by the medical industry who decides to "reform" his heretofore sociopathic tendencies. One he is cured, an interesting chain of humiliating events that bring Alex even farther down ensue: he is, for example, now attacked by his very ex-mates, now policemen, and his ex-victims. Sometimes the cure is far worse than the illness. Karma is a bitch.<br /><br />Kubrick has a particular way of visualizing his films. A CLOCKWORK ORANGE has a look and feel completely out of its time, closer to sometime in the future, and its torture sequence in which Alex is regenerated also looks straight out of a science fiction movie. However, this is not a science fiction film. It's actually quite difficult to categorize CLOCKWORK because it's something of a social satire, something of a drama, has comedic moments and deconstructs a musical for a horrifying rape sequence; however, its approach to the material gives it the feel of a hybrid out of time, out of place, but visually arresting and impossible to take for granted. It's this approach that makes the work the product of a master of direction -- it can be seen multiple times and every time a different perspective arises, and all one can be left with is with the notion that this is pure, ultra-modern cinema.