In het begin zijn er een aantal aanwijzingen die je doen denken dat 'Fanatic' een waarlijk waardevolle en jammer genoeg over het hoofd geziene eerste horrorfilm uit de jaren tachtig zou kunnen worden, zoals de ronduit ontzagwekkende openingsscènes met een verrukkelijke tongue-in-cheek filmstructuur, de pakkende openingsmelodie en een glimp van een vrij ingenieus horror/exploitatieplan. 'The Last Horror Film', of 'Fanatic' zoals hij onder het Troma-label werd uitgebracht, is de hereniging van Joe Spinell en Caroline Munro, voornamelijk bekend als de sterren van de beruchte video-onheilspellende 'Maniak'. Het belangrijkste verschil tussen de twee films, afgezien van het feit dat 'Maniak' veel beroemder is, is dat 'Fanatic' daadwerkelijk probeert een interessant verhaal te vertellen. Joe Spinell, de belichaming van smeerlapperij, in de rol van een lichtelijk gestoorde New Yorkse taxichauffeur Vinny Durand (filmgeschiedenis heeft al bewezen dat dit een heel gevaarlijk beroep kan zijn als je psychische problemen hebt) die obsessief droomt van een carrière in de filmindustrie. Hij heeft speciaal een script geschreven voor zijn muze Jana Bates (gespeeld door Munro) en reist naar de Franse bioscoopstad Cannes om zijn grote doorbraak te bewerkstelligen. Het is duidelijk dat niemand in Cannes Vinny serieus neemt en het komt niet eens tot een ontmoeting met mevrouw Bates zelf. Uiteindelijk ziet Vinny geen andere mogelijkheid dan zijn idool fanatiek te achtervolgen, zelfs tot in haar badkamer. Ondertussen staan de mensen die Vinny Durands pad kruisen Vinny's filmcarrière in de weg. Het script van 'The Last Horror Film' is heel modern, met nieuwsberichten en filmposters uit de tijd van de release. Het is ook een horrorfilm die de indruk wekt dat het kijken naar gewelddadige en smerige horrorfilms je kan veranderen in een waanzinnige psychopathische seriemoordenaar. Dat is geweldig, echt heel goed gedaan, jongens! Dit is precies het taboe dat ik, en waarschijnlijk nog een paar duizend andere horrorfans, in diskrediet wil brengen, en dan komt deze film vrolijk langs. Een paar lekkere grove make-upeffecten en nodeloze vunzigheid maken dit een waardevolle uitbuitingspoging uit de vroege jaren tachtig. Het meest effectieve element is de parodie op de zogenaamd glamoureuze industrie van filmfestivals, waar mensen denken dat alles een publiciteitsstunt is (zelfs wanneer er mensen verdwijnen en topactrices hysterisch door de lobby van het hotel rennen, alleen gekleed in een handdoek). Caroline Munro zag er beslist al beter uit, want met haar kapsel ziet ze eruit als een das. Het personage van Joe Spinell is een zieke, perverse moederskindje dat gluurt naar naaktdanseressen en tijdens hun optreden op stripdanseressen springt. Het onderwerp van gestoorde gekken die hun media idolen besluipen is verontrustend up-to-date, maar de uitweidingen zijn te vaak saai en overdreven. Aan het eind is het een nogal stompzinnige en volkomen onnodige plotwending die bijna de hele film voor me verpestte. Ik geef toe dat het een ambitieuze en onverwachte wending is, maar dat was absoluut niet nodig geweest.
Early on, there's a number of indicators making you think that "Fanatic" might actually become a really worthwhile and sadly overlooked early 80's horror gem, like the downright awesome opening sequences with a delightfully tongue-in-cheek film in film structure, the catchy opening credits tune and a glimpse at a fairly ingenious horror/exploitation plot. "The Last Horror Film", or "Fanatic" as it got released under the Troma label, reunites Joe Spinell and Caroline Munro, mostly known as the stars of the infamous video nasty "Maniac". The main difference between the two films, apart from the fact that "Maniac" is much more famous, is that "Fanatic" actually attempts to tell an interesting story. Joe Spinell, the embodiment of sleaze, stars as a slightly deranged New York taxi driver Vinny Durand (cinema history already proved that this can be a very dangerous profession if you have mental issues) who obsessively dreams about a career in the film industry. He has written a script especially for his muse actress Jana Bates (played by Munro) and travels to the French cinema city of Cannes to inflict his big breakthrough. Obviously, nobody in Cannes takes Vinny seriously and it doesn't even come to a face-to-face meeting with Mrs. Bates. In the end, Vinny sees no other alternative than to fanatically stalk his idol even into her bathroom. Meanwhile, the people standing in the way of Vinny Durand's oh-so-promising film career are mysteriously getting killed. The script of "The Last Horror Film" is quite contemporary accurate with news reports and film posters from around the time of release. It's also a horror film suggesting that watching violent and sleazy horror films is likely to turn you into a mad-raving psychopathic serial killer. That's great, really helping our case there, guys! This is exactly the taboo that myself, and probably a couple of thousand fellow horror fans, wishes to discredit and than this film cheerfully comes along. Some nicely gross make-up effects and gratuitous sleaze make this a worthwhile early 80's exploitation effort. Most effective element is the parodying of the supposedly glamorous industry of film festivals, where people think everything is a publicity stunt (even when persons go missing and top actresses hysterically run through the hotel lobby only dressed in a towel). Caroline Munro surely looked better already, since her haircut makes her look like a badger. Joe Spinell's character is a sick and perverted momma's boy who peeps at girls skinny- dipping and jumps on strip dancers during the middle of their act. The topic of crazy lunatics stalking their media idols is disturbingly up- to-date but the elaboration is too often tedious and overwrought. There's a pretty stupid and totally unnecessary plot twist near the end that nearly ruined the entire film for me .Admittedly the twist is ambitious and unexpected, but there was absolutely no need for that to happen.