Deze film is abominabel. De belangrijkste boodschap is dat alleen mensen met dezelfde achtergrond en leeftijd een langdurige relatie kunnen hebben. Wat de recensies betreft die deze film 'hilarisch' noemen, heb ik op begrafenissen meer gelachen. Geen wonder dat deze film zo snel uit de bioscopen verdween. De film gaat over een 37-jarige vrouw (Thurman) die een scheiding achter de rug heeft en naar een therapeut gaat (Streep). In een bijzonder oninteressante scène raakt ze betrokken bij een 23-jarige man (Greenberg) die toevallig de zoon van de therapeut is. Streeps gezicht vertrekt als ze ontdekt hoe onaangenaam dit is en geeft aan hoe eendimensionaal deze film is. Om de tijd te doden zijn er talloze beelden van Thurman en Greenberg die aan het vrijen zijn en hun topjes uittrekken. Er zijn ook een paar bijzonder oninteressante subplots waarin idiote vrienden een rol spelen. Bovendien is Greenbergs personage onrealistisch. Hij is een kinderlijke jongen die zijn tijd doorbrengt met televisiekijken of videospelletjes spelen, maar het is hem toch gelukt om zonder enige kunstzinnige vorming zo'n duizend meesterwerken te schilderen, maar om de een of andere reden keuren zijn familie (ja, ook zijn therapeute moeder) zijn artistieke aanleg af. Wat de andere personages betreft, geen van hen bezit eigenschappen die hen onderscheiden van kartonnen figuren. Ik zou willen dat Hollywoodfilms zich ontwikkelden tot het niveau van Europese films, die in staat zijn om de relaties van mensen van verschillende leeftijden en achtergronden op een volwassen manier aan te pakken. Het spijt me dat ik mijn tijd heb verspild door deze film te zien.
This film is abominable. Its primary message is that only people of the same background and the same age can have a long-term relationship. As for the reviews calling this film "hilarious," I have had more laughs at funerals. No wonder this film disappeared from the box office so quickly. The film concerns a 37-year-old woman (Thurman) who is getting over a divorce and going to a therapist (Streep). In a very uninteresting scene, she becomes involved with a 23-year old man (Greenberg) who happens to be the son of the therapist. Streep's facial contortions as she discovers this unpleasantness comprise the film's best moments, and indicate how one-dimensional this film is. To fill out the time, the film has countless shots of Thurman and Greenberg making out and taking their tops off. There are also some very uninteresting subplots involving idiotic friends. In addition, Greenberg's character is unrealistic. A childlike boy who spends his time watching television or playing video games, he has nonetheless managed to paint about a thousand masterpieces without a shred of art instruction, but for some reason his family (yes, his therapist mother included) disapprove of his artistic bent. As for the other characters, none possess any qualities that would set them apart from cardboard cutouts. I wish Hollywood films would mature to the level of European films, which are capable of handling relationships of people from different ages and backgrounds in an adult manner. I regret having wasted my time seeing this film.