Stom! Maar bijna vermakelijk.<br />De wetenschapper in mij kon het niet laten het gedrag van de alligator te analyseren. Als de gemuteerde alligator koudbloedig was, bewoog hij zich veel te snel en veel te lang. En hij at veel, veel te veel voor een dier dat koudbloedig was. Voor een dier van dat formaat zou hij, nadat hij vier of vijf mensen had verorberd, zich in zijn hol verschansen om een hele tijd te verteren. Als hij warmbloedig was, zou dat verklaren hoe het neefje van Wally Gator zo snel kon bewegen, terwijl warmbloedige dieren een veel beter systeem hebben om metabolisch opgewekte lichaamswarmte te verspreiden dan koudbloedige dieren. Maar dat verklaarde nog steeds niet waarom hij zo'n honger had. Geen warmbloedig dier van dat formaat zou zoveel willen eten. En dit schepsel at en at en at en at en at en at en at en at en at en at en at en at... Wat een veelvraat! Met zo'n eetlust zou hij het hele eiland binnen een week of zo van mensen hebben ontdaan.<br />Het einde van de film was nogal maf. De twee overlevende figuren staan achter in een auto, op het punt ieder huns weegs te gaan, en ze glimlachen allemaal en maken grapjes tegen elkaar. Wat krijgen we...? Je zou denken dat ze nog steeds in een staat van emotionele shock zouden verkeren en zich gedeprimeerd zouden voelen over het verschrikkelijke verlies van hun vrienden... Maar nee, dat zijn ze niet.' Ik voelde me nogal gelukkig. Ik kon er niets aan doen, maar ik kreeg het vermoeden dat ze prozac gebruikten of zoiets.<br />Moet je die film niet gaan kijken? Alleen als je het leuk vindt om een gemuteerde alligator te zien eten en eten en eten en eten en eten en eten...<br />Eén dode hoef voor het gebruiken van een meelijwekkend domme wetenschap tot op het absurde af. Eén dode hoef voor het hebben van zo'n cartoonachtig monster, waar ik een g<0xC3><0xAA>nant zwak voor heb.
Dumb! But almost entertaining.<br /><br />The scientist in me couldn't help but analyze the gator's behavior. If the mutant gator was cold-blooded, it was moving far too fast for far too long. And it was eating far, far, far too much for a cold blooded animal. For an animal that size, after chomping down four or five people, it would hole up in its lair to digest for quite a while. If it was warm blooded, that would explain how Wally Gator's badboy cousin could be moving around so much so fast as warm blooded animals have a much better system of dispersing metabolically generated waste heat than cold blooded animals do. But that still wouldn't explain why it was hungry so much. No warm blooded animal that size would want to eat that much. And this critter was eating and eating and eating and eating and eating and eating and eating and eating and eating... What a glutton! With an appetite like that, it would have the entire island depopulated of humans within a week or so.<br /><br />The ending of the movie was kind of whacky. The two surviving characters are standing at the back of a vehicle, about to depart onto their separate ways, and they're all smiles and cracking jokes to each other. What the...? You would think they would be still in a state of emotional shock and feeling depressed about the horrific loss of their friends... But no, they're feeling rather happy. I couldn't help but suspect they were on prozac or something.<br /><br />Should you bother watching this movie? Only if you enjoy seeing a mutant gator eating and eating and eating and eating and eating and eating...<br /><br />One dead hoof down for using pathetically dumb science to the point of absurdity and annoyance. One dead hoof up for having such a cartoony monster, which i have an embarrassing weakness for.