Verhalen van Manhattan had een smoking. De Dress heeft een jurk. Daar houdt de gelijkenis op. Wat volgt is een heel slimme, vaak verontrustende optocht van levens van mensen die toevallig in contact komen met een bijzonder afzichtelijke jurk. Het wekt bij sommigen een onverwachte, overweldigende lust op, bij anderen niets, maar je kunt er zeker van zijn dat als je de jurk hebt, je iets vreemds en waarschijnlijk niet erg plezierigs te wachten staat.<br />De intrigerende draden die dit weefsel van gefrustreerd verlangen met elkaar verbinden, zijn een mislukte textielfabrikant en een dronken kaartjesverkoper, die het trieste en in zijn geval onjuiste motto van de film uitspreekt: 'Ik ben normaal!' Hier is iedereen en niemand normaal.<br />De geestigheid is subtiel en scherp als een scalpel. Alle acteurs zijn uitstekend <0xE2><0x80><0x93> vooral Van Warmerdam als de gedoemde kaartjesverkoper is zenuwslopend. Let heel goed op de gezichten en namen van de personages. Het zijn tekens van wat komen gaat.<br /><br />
Tales of Manhattan had a tuxedo. The Dress has a dress. There the similarity ends. What follows if a very smart, often disturbing parade of lives of people who happen to come in contact with a particularly hideous dress. It arouses unexpected, overwhelming lust in some, nothing in others, but it's a sure bet that if you have the dress you're in for something strange and probably not very pleasant.<br /><br />The intriguing threads that bind this tapestry of frustrated longing together are a failed textile manufacturer and an obssessed ticket taker, who voices the movies' sad and in his case, misapplied motto: "I'm normal!" Here everyone and no one is.<br /><br />The wit is subtle and sharp as a scalpel. All actors are excellent--especially unnerving is van Warmerdam himself as the doomed ticket taker. Pay very close attention to the faces and names of characters. They are sign posts for things to come.<br /><br />