Omdat ik nog nooit een film van deze regisseur had gezien, maar wel had genoten van Miranda Otto's optreden in LoTR, heb ik deze film een kans gegeven toen ik ongeveer een jaar geleden naar het Sundance Channel ging. Sindsdien heb ik hem nog drie keer gezien en ben ik tot de conclusie gekomen dat hoewel hij technisch gezien geen typische of logische oplossing heeft, hij zo bol staat van getalenteerde optredens, uitstekende regies en krachtige boodschappen dat de schijnbaar lege conclusie over het hoofd moet worden gezien.<br />Het is waar dat er in deze film geen duidelijk doel lijkt te zijn. Je weet niet zeker op welk personage je je moet richten. Maar in tegenstelling tot andere films die stylistisch en objectief gezien hierop lijken, is de boodschap waarop je je moet concentreren heel duidelijk. De plot heeft meer weg van een realistische reeks gebeurtenissen. Er is niet altijd een duidelijk begin en einde.<br />Maar de boodschap, denk ik, is dat alles gevolgen heeft. Misschien wordt dit in deze film opvallender weergegeven dan in het echte leven, met mystieke en wonderbaarlijke gebeurtenissen, wat de schepper van het leven schijnt te willen zeggen. (Deze samenvatting is minder bedoeld om de plot te vertellen, en meer om de verbanden aan te geven.) Julies zoon, Nicholas, stort in. Ze gaat niet met hem naar de dokter of naar een ziekenhuis, maar in plaats daarvan gaat ze naar huis en ontdekt dat haar man een verhouding heeft. Hun relatie wordt kapotgemaakt, terwijl Nicks instorting meer dan een ongeluk blijkt te zijn; hij heeft kanker. Het is duidelijk dat Julies angst zich verheft tegen Henry vanwege zijn affaire, maar ook tegen zichzelf omdat ze hem niet meteen naar een specialist heeft gebracht. Er heeft zich al een lus gevormd.<br />En zo biedt haar vader, een verbitterde Poolse katholiek, haar midden in deze ellende zijn Poolse postorderbruid aan, die Julie vertelt over een Russische Geloofsgenezer, Alexy, die haar zoon misschien kan redden. Dat doet hij, en daarbij wordt hij verliefd op Julie. Als Julie terugkeert naar Canada, ontdekt ze dat de bruid van haar vader hem in de steek heeft gelaten, maar niet voordat ze haar zoon volledig heeft genezen. Terwijl Alexy Julie naar huis volgt en er een zeer hartstochtelijke affaire ontstaat, wordt Nicholas weer ziek. Deze keer, mogelijk als gevolg van zijn verlies van zijn maagdelijkheid en zijn passie voor Julie, kan Alexy Nick niet meer genezen. Dus heeft Julie een soortgelijke lus gecreëerd waarmee de film is begonnen, en heeft haar affaire de tragedie mogelijk weer helemaal opnieuw veroorzaakt.<br />Toch raakt Julie zwanger van Alexy en keert terug naar Henry, die haar, naar we aannemen, heeft vergeven, en we gaan er ook van uit dat ze verdergaan met hun leven en hun best doen om Nicks leven zo lang mogelijk te ondersteunen. En dus lijkt het erop dat de boodschap is dat alles met elkaar te maken heeft. Alles wat je in je leven doet, veroorzaakt iets anders, creëert een rimpeling. Maar wat er in de openingsscène gebeurt, is een andere interpretatie van deze boodschap. Om precies te zijn, de film vertelt ons dat je voor elk leven dat je redt, dat niet kunt zijn. Een kleine Alexy redt een man die verlamd is van pijn, maar niet de al overleden vrouw. Terwijl Nick leefde, leefde Julies huwelijk niet, en dat van haar vader ook niet. Terwijl Julies liefde leefde, leefde Nick niet.<br />Dit heeft te maken met een ander thema van geloof en religie, in die zin dat in religie het idee dat er altijd gevolgen zijn voor daden een heel belangrijk concept is. De doop van haar kinderen en de beproeving van Julies gekwetste katholicisme tonen dit aan, evenals de basis van het geloof waardoor Julie gelooft dat Alexy haar zoon kan genezen. In het geloof geloven de mensen dat wat ze goeds doen ook goeds voortbrengt. Maar in de liefde zijn de gevolgen niet zo gemakkelijk te definiëren. Noch Henry, noch Julie ziet de gevolgen in hun zaken. In de liefde is wederkerigheid onmiddellijk, en men handelt niet met het doel gevolgen, vergelding of beloning te scheppen.<br />Ik geloof dat zulke ingewikkelde boodschappen goed worden verwoord in de sobere eenvoud van de leiding van Nederland, en in de zuiver fantastische voorstellingen. De kinderrollen zijn prachtig geschreven in een filmwereld waarin kinderen niet meer zijn dan volwassenen met een klein stemmetje, en de jonge acteurs zijn verbazingwekkend vaardig en getalenteerd in hun vertolking van deze rollen. Mirando Otto geeft een verbluffende voorstelling en steelt de film met de geloofwaardigheid en passie van haar personage. Lothaire Bluteau is ook briljant, hij speelt de bijna schaapachtige, maar verbazingwekkend begaafde Alexy met een natuurlijke charme en gemak. Willaim Fichtner voert de moeilijke rol van de zogenaamde'slechterd' met gratie op, en zorgt ervoor dat zijn personage niet alleen vanwege zijn daden wordt genomen, maar dat hij ook diepte krijgt.<br />Al met al vind ik het leukste aan deze film dat niemand de slechterik is, en niemand de goederd. Ze maken allemaal fouten, en dat is waar in het echte leven. En net als volwassenen beseffen ze dat er fouten zijn, en dat het dingen zijn waar ze mee moeten leven. Volgens mij is dit een uitstekende film, als je hem vanuit de juiste hoek bekijkt.
Having never seen a picture by this particular director before, but having enjoyed Miranda Otto's performance in LoTR, I gave this movie a chance when I saw in on the Sundance Channel a year or so ago. Since then, I have seen it three more times, and have concluded that even though it does not have a technically typical or logical resolution and plot, it is so rife with talented performances, excellent directing and powerful messages that the seemingly empty conclusion must be overlooked.<br /><br />It is true that there does not seem to be a clear focus in this film. One is not sure which character to focus on. But unlike other films that are stylistically and objectively similar to this, the message that one is to focus on is quite clear. The plot runs more like a realistic set of events. There isn't always a clear start and finish.<br /><br />The message, though, I think, is that everything has a consequence. Perhaps this is more conspicuously presented in this film than in real life, with mystical and miraculous happenings, that seems to be what it's creator wishes to say about life. (This synopsis is less to tell the plot, and more the connections) Julie's son, Nicholas, collapses. She doesn't take him to the doctor or a hospital, but instead goes home to discover her husband having an affair. Their relationship is destroyed, while Nick's collapse proves to have been more than an accident; he has contracted cancer. It is clear that Julie's anguish perfects at Henry for his affair, but also at herself for not having taken him to a professional to begin with. Already a loop has formed.<br /><br />And so her father, a bitter Polish Catholic, in the middle of this presents his Polish mail-order bride, who tells Julie of a Russian Faith Healer, Alexy, who may be able to save her son. He does, and in the process falls in love with Julie. When Julie returns to Canada, she finds that her father's bride has left him alone, though not before leading her son to a complete recovery. As Alexy follows Julie home, and a very passionate affair is begot, Nicholas becomes ill once again. This time, possibly do to his loss of virginity and redirector passion towards Julie, Alexy cannot heal Nick again. Thus Julie has created a similar loop that the film began with, her affair possibly producing the tragedy all over again.<br /><br />Yet Julie becomes pregnant by Alexy, and returns to Henry, who, we assume, has forgiven her, and we also left to assume that they go on with their lives, doing their best to support Nick's life as long as possible. And so, it seems that the message is that everything is connected. Everything you do in your life begets something else, creates a ripple.<br /><br />But what is presented by the opening scene is a different interpretation of this message. More specifically, the movie tells us that for every life saved, one cannot be. A small Alexy saves a man incapacitated with pain, but not the already deceased woman. While Nick lived, Julie's marriage did not, and neither did her father's. While Julie's love lived, Nick did not.<br /><br />This relates to another theme of faith and religion, in that in religion the idea that there are always consequences for are actions is a very important concept. The baptism of her children and ordeal over Julie's wounded Catholicism shows this, as well as the ground of faith by which Julie believes Alexy can heal her son. In faith people believe that what they do for good will produce good in kind. But in love, consequences are not so easily defined. Thus neither Henry nor Julie see the consequences in their affairs. In love, reciprocation is immediate, and one is not acting in the objective of creating consequences or retribution or rewards.<br /><br />I believe that such complicated messages are well presented in the bare simpleness of Holland's direction, and in the purely fantastic performances. The children's roles are written beautifully in a world of film in which children are merely adults with small voices, and the young actors are astonishingly skillful and talented in their presentation of these roles. Mirando Otto gives a stunning performance, stealing the movie with the believability and passion of her character. Lothaire Bluteau is also quite brilliant, presenting the almost sheepish, yet amazingly gifted Alexy with a natural charm and ease. Willaim Fichtner tackles the difficult role of the supposed "bad guy" with grace, insuring that his character is not taken just for his actions, but is given a depth as well.<br /><br />All in all, my favorite part of this movie is that no one is the bad guy, and no one is the good guy. they all make mistakes, and that is true in real life. And like adults, they realize there mistakes, and that they are things they must live with. I believe this is a rather excellent movie, when looked at from the right angle.