Deze vreemde film, die hij onlangs op Independent Film Channel heeft gezien, is zeker de moeite van het bekijken waard, al was het alleen maar om de nieuwsgierigheid van José Mojica Marins te bevredigen.<br />Voornamelijk gebruikt hij twee scenario's: een rondetafelgesprek met psychiaters over drugsverslaving, en afwisselende scènes met de verslaafden in kwestie, die als onderdeel van het experiment LSD toegediend krijgen.<br />De armoede en demoralisatie (vooral bij vrouwen in Brazilië) worden onderzocht, en de scènes zijn grimmig en veranderen geleidelijk in grof, afschuwelijk en soms zelfs humoristisch. Er is in het bijzonder een scène waarin een jonge vrouw een sollicitatiegesprek heeft voor een baan als dienstmeisje en ze zich haar toekomstige werkgever, die dik is en een bord pasta naar binnen schrokt, voorstelt als een afzichtelijk uitziende Pekingees. 8/10.<br />Al met al een creatief en vreemd commentaar op de drugscultuur aan het eind van de jaren zestig en de jaren zeventig.
Having recently caught this strange film on Independent Film Channel,it certainly warrants a viewing, if only for the curiosity of Jose Mojica Marins.<br /><br />Primarily,he uses two scenarios: a round-table of psychiatrists discussing drug addiction,and alternate scenes of the addicts in question, who are given LSD as part of the experiment.<br /><br />The poverty and demoralization (particularly of women in Brazil) is explored, and the scenes are stark, turning gradually to crude, horrific and even at times humorous. There is one scene in particular where a young woman is interviewing for a job as a maid and she envisions her prospective employer, who is obese and wolfing a plate of pasta)as a hideous looking Pekingnese dog.<br /><br />Overall a creative and strange commentary on the drug cultures of the late 1960's and 70's.8/10.