Het is echt jammer en zelfs een beetje deprimerend hoe je persoonlijke perceptie in de loop der jaren verandert. Ik herinner me dat ik deze film op de late avond op de televisie heb gezien toen ik nog een jonge knul was, en ik vond hem meteen geweldig <0xE2><0x80><0x93> althans, dat dacht ik toen. 'Damnation Alley' heeft veel elementen die jonge en naïeve kijkers aanspreken, vooral 15 tot 20 jaar geleden, toen de film nog niet gedomineerd werd door computereffecten. Het heeft een indrukwekkende, zwaar gepantserde vrachtwagen, gigantische gemuteerde schorpioenen en vleesetende kakkerlakken, een grappig gekleurde lucht en een enorm aantal explosies. Bovendien zijn er in de film niet één maar twee tv-helden uit mijn jeugd te zien (George Peppard van 'The A-Team' en Jan-Michael Vincent van 'Airwolf'). Nu keek ik eindelijk weer naar 'Damnation Alley', en wat me vooral verbaasde was hoe amateuristisch, onhandig en saai de film was die door de ogen van een volwassene werd gezien! Dit is een ernstig onsamenhangende puinhoop van een film, en hoewel de 'Landmaster'-vrachtwagen nog steeds een ultracool transportmiddel is, zijn de rest van het decor en de special effects meelijwekkend en niet in het minst overtuigend. Naar verluidt is de roman van Roger Zelazny een meesterwerk van de sci-fi, maar de filmversie is dat beslist niet. Het eerste kwartier is onvoorstelbaar saai en gaat eigenlijk helemaal nergens over. Een stelletje militairen, onder wie de drie mannelijke hoofdrolspelers, zitten op hun gemak in hun basiskamp terwijl kernbommen 99,9 procent van de wereldbevolking doden.' Later worden de resterende overlevenden op de legerbasis door een nog stommer ongeluk weggevaagd, zodat er nog maar vier mensen in leven zijn. Ze besluiten in hun Landmaster-vrachtwagen de gevaarlijke reis van kust naar kust te maken, van Californië naar Albany, omdat ze vage radiosignalen opvingen die erop wezen dat er misschien nog meer overlevenden waren. De patrouille raakt al snel een lid kwijt, maar vangt ook een vrouw en een kind op, en elke keer dat ze stoppen is er weer een nieuwe dreiging. Je hebt het onevenwichtige, maffe klimaat van de aarde, kannibalistische insecten en natuurlijk de grootste verschrikking van allemaal: mede-ontmenselijkte overlevenden. De premisse klinkt als het ideale post-apocalyptische Sci-Fi-gedoe, en dat is het ook, maar de montage en Jack Smights gevoel voor richting maken deze film tot een afknapper. Als liefhebber van low-budget en obscure genrefilms kan ik slechte special effects en een gebrek aan continuïteit in het script wel verdragen, maar hier is veel meer mis. De personages zijn houten beelden en geen van de acteurs lijkt echt geïnteresseerd in emotionele of intellectuele diepgang. Tanner en Keegan zijn zogenaamd elkaars beste vrienden (ze zingen zelfs samen afgezaagde liedjes), maar als Keegan doodgaat, vertoont Tanner geen enkele reactie of noemt zelfs zijn naam niet meer in de rest van de film. Er is bijna geen enkele ontwikkeling in de relatie tussen de oorspronkelijke reizigers en de overlevenden die ze onderweg oppikken, en in de hele film is er geen enkele dialoog die goed geschreven is. De scènes met de vleesetende kakkerlakken en de ontmoeting met de wilde rednecks leveren een paar geïsoleerde hoogtepunten van spanning en opwinding op, maar over het geheel genomen is 'Vervloekte steeg' voornamelijk onevenwichtig en saai. En net als je ervan uitgaat dat de film onmogelijk nog dieper kan zinken, word je geconfronteerd met de meest onwaarschijnlijke en razend makende climax in de geschiedenis van de film. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik nog nooit in mijn leven een pathetischer gedwongen happy end heb gezien.
It's truly unfortunate and even mildly depressing how your personal perception changes over the years. I remember seeing this film on late night television when I was a young lad and I instantly loved it for life  or at least I thought I would at the time. "Damnation Alley" has a lot of elements to appeal to young and naive audiences, especially 15 to 20 years ago, when computer generated effects didn't dominate cinema yet. It has the impressive heavily armored truck, gigantic mutated scorpions and carnivorous cockroaches, funnily colored skies and a massive number of explosions. Moreover, the film starred not one but two of my childhood TV idols (George Peppard of "The A-Team" and Jan-Michael Vincent of "Airwolf"). I finally re-watched "Damnation Alley" now, and what mostly astounded me was how amateurish, clumsy and boring the film is seen through the eyes of an adult! This is one seriously incoherent mess of a film, and even though the 'Landmaster' truck still remains an ultra-cool method of transportation, the rest of the scenery and special effects are pathetic and not the least bit convincing. Allegedly, Roger Zelazny's novel is a masterwork of Sci-Fi, but the movie adaptation most definitely is not. The first fifteen minutes are unimaginably dull and handle about absolutely nothing, really. Bunch of military guys, including the three male protagonists, sitting comfortably in their base camp whilst nuclear bombs kill 99.9% of the earth's population and even tilt the freaking planet off its axis. Later, an even stupider accident wipes out the remaining survivors at the army base so that only four people are left alive. They decide to undertake the dangerous coast-to-coast journey from California to Albany in their Landmaster truck, because they picked up vague radio signals hinting there may be other survivors. The posse quickly loses a member but also pick up a woman and a kid during, and each time they make a stop there's a different menace to face. There's the earth's unbalanced and wacky climate, cannibalistic insects and  of course  the biggest horror of them all: fellow dehumanized survivors. The premise sounds like the ideal post-apocalyptic Sci-Fi stuff, and it is, but the elaboration and Jack Smight's sense of direction literally bring this film down. Being a fan of low-grade and obscure genre movies, I can tolerate bad special effects and a lack of continuity in the script, but there's a whole lot more wrong here. The characters are wooden statues and none of the actors seem really interested in providing them with emotional or intellectual depth. Tanner and Keegan are supposedly best friends (they even sing cheesy songs together), yet when Keegan dies Tanner shows no reaction or doesn't even mention his name anymore for the remainders of the film. There's almost no development in the relationships between the original travelers and the survivors they pick up along the way and throughout the entire film there isn't a single dialog that is properly written out. The sequences with the flesh-eating cockroaches and the encounter with the savage rednecks generate a few isolated peaks of suspense and thrills, but overall "Damnation Alley" is mostly uneven and tedious. And, just when you presume the film couldn't possibly sink any lower, you're faced with the most implausible and infuriating climax in the history of cinema. I can honestly say I've never witnessed a more pathetic forced happy-ending in my life.