'Deze film was afschuwelijk. Of _is_ afschuwelijk, moet ik eigenlijk zeggen, want ik weet zeker dat hij nog steeds in een bioscoop bij jou in de buurt draait.'<br />In wezen <0xE2><0x80><0x93> en ja, daar heb ik een nieuwe alinea voor nodig <0xE2><0x80><0x93> kan ik er gewoon niet tegen als een film geen film is, maar in plaats daarvan een stockcarrace van decorvoertuigen die over een baan racen om de grote, betekenisvolle, dramatische, thematische finale te bereiken. Te weten: de moeder van de dichteres, die we maar zelden zien in de eerste vijfendertig minuten, komt over als een grotendeels afwezige entiteit, wier enige doel is om elke avond laat thuis te komen en onze lankmoedige held het leven zuur te maken omdat ze niet goed voor haar zusje zorgt (lees: nog een obstakel dat onze dichteres moet overwinnen op weg naar een hartgrondig, onthullend schrift). En wat dat zusje betreft, laat me je vertellen wat zij doet: ze ziet er verloren uit, snijdt zich, hongert zich uit, ziet er verloren en hongerig uit, gedraagt zich als een engel op het altaar midden in de kerk, valt flauw tijdens voornoemde voorstelling, stipt stipt, en springt ten slotte uit het raam van haar psychiatrische afdeling naar haar dood (en als je denkt dat ik gevoelloos ben, dan komt dat doordat je de elf seconden durende filmopname van haar dood niet hebt gezien). Vroom, terwijl we voortsnellen naar het maken van een echte tienerdichter.<br />En dan de leraar... Oké, op een gegeven moment zet hij een gouden ster op haar voorhoofd. Dat is alles wat ik erover wil zeggen, behalve: vroom gaat de verwarrende wereldwagen van de volwassenen. En de poëzie? En de fragmenten uit de in leer gebonden roman van de dappere leraar? Hai ram <0xE2><0x80><0x93> als je literatuur of poëzie waardeert, als je enig respect hebt voor het ambacht van het schrijven, dan zul je hoogstwaarschijnlijk terugdeinzen voor de sijpelende stroop die ons wordt voorgezet als (vermoedelijk) voorbeeldig schrift.<br />Is het te veel gevraagd om echte karakters te vragen? Te veel gevraagd om karakters te vragen die meer doen dan geëmotioneerd mokken, maar ons vertellen waaróm ze zo nors zijn? Is het echt zo lastig om de extra vijftig uur te besteden aan het schrijven van goede dialogen, om werkelijk diep in jezelf te reiken <0xE2><0x80><0x93> zoals deze film ons trouwens pedant opdraagt te doen <0xE2><0x80><0x93> om echte gevoelens en echte mensen te vinden en niet alleen hun zitcom-imitaties? Want alsjeblieft, het enige wat ik vraag is twee echte uren, een verduisterde onderbreking van de theatertijd waarin ik voor één keer niet met een opgerold stuk papier op mijn knie hoef te slaan, mijn handpalm tegen mijn voorhoofd moet drukken in een uitroepende grimas omdat ik net weer ben belazerd.
this movie was horrible. Or *is* horrible, I should say, as I'm sure it is still playing at a theatre near you.<br /><br />Basically--and yes I need a new paragraph for this--I simply can't stand it when a movie is not a movie, but instead a stock car race of plot vehicles vrooming around a track, racing to get to the great, meaningful, dramatic, thematic finish. To wit: the mother of the poetess, whom we see only rarely in the first thirty-five minutes, comes off as a mostly absent entity whose only purpose is to arrive home waaay late every night and give our long-suffering hero a hard time for not taking proper care of her little sister (read: yet another obstacle for our poet hero to overcome on her way to heartfelt expository writing). Vroom. And as for that little sister, let me tell you what *she* does: she looks forlorn, cuts herself, starves herself, looks forlorn and hungry, acts like an angel on the altar in the middle of church, passes out during said performance, dot dot dot, and finally jumps out her psych ward window to her death (and if you think I'm being callous then that's because you didn't see the film's eleven second treatment of her death). Vroom, as we race on towards the making of a real teen poet.<br /><br />And then the teacher.... Okay, at one point he puts a gold star on her forehead. Which is all I'll say, except for: vroom goes the confusing adult world car.<br /><br />And the poetry? And the excerpts from the brave teacher's leather bound novel? Hai ram--if you appreciate literature or poetry, if you have any respect for the craft of writing, then you will most likely wince at the trickling treacle that is served to us as (presumably) exemplary writing.<br /><br />Is it too much to ask for real characters? Too much to ask for characters that do more than emotively mope, but tell us *why* they are so sullen? Is it really so bothersome to spend the extra fifty hours writing good dialogue, to actually reach down within yourself--as this movie, by the way, pedantically tells us to do--to come up with real feelings and real people and not just their sit-com approximations? Because please, all I'm asking for are two true hours, a darkened interstice of theatrical time when I don't for once have to slap my knee with a rolled up paper, clap my palm to my forehead in an exclamatory wince because I've just been suckered again.