Ik kan de aantrekkingskracht van een vrolijke kerstfilm begrijpen. Ik kan de aantrekkingskracht begrijpen van het feit dat een man de Kerstman wordt. Ik kan de aantrekkingskracht begrijpen van het kerstgevoel dat wordt gered door de eenheid van de nieuwe kerstman met de nieuwe mr. claus.<br />Dus waar was het? Ze lijken het leuk te vinden om zomaar van scène naar scène te springen zonder dat ze het publiek laten weten waarom. Wat is er gebeurd? Waarom zijn dingen het ene moment een catastrofe en is alles het volgende moment opgelost? Ik heb er nog steeds geen idee van.<br />Voor mensen die zonder werk zitten, zoals Steve Guttenberg en Crystal Bernard, kan ik dit begrijpen als de volgende logische carrièrekeuze. Maar Mariette Hartley... jij had zo veel klasse. Ze moet aan het eind gehuild hebben, want haar impresario kon geen betere film voor haar regelen.<br /><0x3E><0x3E> Er is meer voor nodig dan een rood pakje en een geforceerde ho-ho-ho om kerstmannetje te spelen.
I can understand the appeal of a joyous Christmas movie. I can understand the appeal of having a man become Santa Claus. I can understand the appeal of the Christmas magicbeing saved by the unity of the new santa to the new mrs claus.<br /><br />So where was it? They seem to like to just randomly skip from scene to scene without care for letting the audience know why. What happened? Why are things a catastrophe one minute and all fixed the next? I still have no idea.<br /><br />For out of work B-listerers like Steve Guttenberg and Crystal Bernard I can understand this as the next logical career choice. But Mariette Hartley....you used to have so much class.<br /><br />She must have been crying at the end because her agent couldn't get her a better movie to be in.<br /><br />It takes more than a red suit and a forced ho-ho-ho to make Christmas Magic.