Iemand is kennelijk gek op 'Petulia', de film uit 1968 onder regie van Richard Lester, die ik onlangs op video heb gezien. Leonard Maltin noemt het in zijn 'TV Movies and Video Guide' een van de beste films van de afgelopen tien jaar, en een paar van de mensen die aan de Internet Movie Database hebben meegewerkt, zijn er lyrisch over. Als het al niet duidelijk is dat ik het niet eens ben met de bewonderaars van de film, laat ik het dan zo duidelijk en zo diplomatiek mogelijk onder woorden brengen: deze film is waardeloos.<br />Ik moet nu mijn dankbaarheid uitspreken jegens de vrouw die op die zaterdagavond lang geleden de wacht hield bij de kassa toen mij, een jochie dat 'Bullitt' graag wilde zien, de toegang werd geweigerd tot de tweederangs bioscoop waar 'Petulia' werd gedraaid. 'Bullitt' was de ondersteunende film op grond van het feit dat een van die films (ik weet niet welke) als te volwassen werd beschouwd voor een 11 of 12-jarige die er nog jonger uitzag. De zomer daarop leerde ik dat 'Bullitt'-gedoe (wat een saaie, saaie actiefilm), en nu weet ik dat 'Petulia' net zo erg is. Het is zo'n semi-psychedelische, jammerlijk pretentieuze '60'-film over een overspelige verhouding tussen een man van middelbare leeftijd, een chirurg gespeeld door George C. Scott, en een swingende, hippe meid gespeeld door <0xE2><0x80><0x93> wie anders? <0xE2><0x80><0x93> Julie Christie. Het is het soort film waarin NIETs gebeurt. Omdat de levens van de hoofdrolspelers net zo saai en saai zijn als het leven van een arbeider, tja, dan moet het wel kunst zijn, toch?<br />Als ik zeg dat er 'niets' gebeurt in 'Petulia', overdrijf ik waarschijnlijk een beetje. De film in de camera was niet defect. Hij heeft wel iets vastgelegd, maar dat iets stelt niet veel voor. Wat we te zien krijgen, zijn een heleboel onsamenhangende scènes die geen enkele betekenis hebben, maar die op zo'n manier in elkaar zijn gezet dat het lijkt alsof er een diepe waarheid wordt overgebracht. We zien hoe Scott door Christie wordt aangesproken buiten een feestje waar ze elkaar ontmoeten. Plotseling zien we een kind onder het stuur van een auto. Nadat we zijn teruggegaan naar het gesprek van het stel, laat regisseur Lester ons Scott zien terwijl hij in een operatiekamer aan het werk is, terwijl Christie, misschien zonder dat Scott het weet, door de deur naar hem kijkt. Richard Chamberlain en Shirley Knight worden van tijd tot tijd naar buiten gehaald als de echtgenoten van het overspelige stel, maar niets van wat ze zeggen of doen heeft enige betekenis. En dan is er Joseph Cotton, die eruitziet alsof hij op een snijtafel in het mortuarium thuishoort. Het hele gebeuren is even kunstzinnig als de twee films van de regisseur met de Beatles, maar pretentieus op een manier die die films niet zijn. Feit is dat er meer kunst school in die wilde sprongen die de Fab Four uitvoerden in 'A Hard Day's Night' dan in één enkel beeld van 'Petulia'. <br /><0x3E> Directeur Lester begon met commercials en te oordelen naar het grootste deel van zijn productie had hij daar waarschijnlijk moeten blijven. Net als in een tv-reclame vertoont 'Petulia' tekenen van technische bekwaamheid, maar hoe indrukwekkend het ook voor het oog mag zijn, niets kan het feit veranderen dat het, net als in een commercial, minder levert dan het belooft. Het is als met een autoreclame die sexy beelden gebruikt om het product gelijk te stellen aan jeugd, schoonheid en rijkdom, terwijl de meeste mensen met hun auto alleen maar een middel hebben om sneller bij de supermarkt te komen dan ze te voet zouden kunnen. Het is een truc. Net als deze film.
Someone obviously likes "Petulia," the 1968 film directed by Richard Lester that I recently watched on video. Leonard Maltin, in his "TV Movies and Video Guide," calls it one of the decade's best films, and a few of the contributors to the Internet Movie Database heap praise on the thing. If it isn't already obvious that I disagree with the admirers of the film, let me lay it out as clearly and as diplomatically as I can: this movie sucks.<br /><br />I should now express my gratitude to the woman who stood guard at the box-office on that long ago Saturday night when I, a mere lad eager to see "Bullitt," was refused entry to the second-run movie house where "Petulia" was the supporting feature on the grounds that one of these films (I know not which) was considered too adult for an 11 or 12 year old who looked even younger. The following summer I learned that "Bullitt" bit (what a dreary bore of an action film), and now I know that "Petulia" is just as bad. It's one of those semi-psychedelic, woefully pretentious "60's movies" about an adulterous affair between a middle-aged man, a surgeon played by George C. Scott, and a swingin' hip chick played by--who else?--Julie Christie. It's the kind of movie in which NOTHING happens. Because the lives of the principals are as dull and uneventful as the lives of any working stiff, well, it has to be art, right?<br /><br />When I say that "nothing" happens in "Petulia," I suppose I'm exaggerating just a bit. The film in the camera was not defective. It did capture SOMETHING, but that something doesn't add up to a whole lot. What we get are a whole bunch of disconnected scenes that are devoid of meaning but cut in such a way as to suggest that some deep truth is being conveyed. We see Scott being hit on by Christie outside a party at which they meet. Suddenly, we glimpse a child under the wheel of a car. After cutting back to the couple's conversation, director Lester shows us Scott at work in an operating room while Christie, perhaps unbeknownst to Scott, watches him through the door. Richard Chamberlain and Shirley Knight are hauled out from time to time as the adulterous couple's spouses but nothing they say or do has any significance. And then there's Joseph Cotton looking as though he belongs on a slab in the morgue. The whole thing is as arty as the director's two films with the Beatles but pretentious in ways that those films are not. Fact is, there was more art in those wild leaps the Fab Four performed in "A Hard Day's Night" than in a single frame of "Petulia."<br /><br />Director Lester started in commercials and judging by most of his output, he probably should have stayed there. Like a TV commercial, "Petulia" shows signs of technical skill but no matter how impressive it may be to the eye, nothing can change the fact that, like a commercial, it delivers less than what it promises. It's like a car commercial that uses sexy images to equate the product with youth, beauty, and affluence when, for most people, the vehicle will provide nothing more than a means to get to the grocery store faster than they could on foot. It's a con job. So is this film.