Als een mijn instort en de huizen die erbovenop zijn gebouwd verwoest, beloven de drie zussen van de familie die de mijn bezat dat ze de huizen zullen herbouwen. Dat zit hun broer, die nu in de stad woont en de echte bron van inkomsten voor de familie is, niet lekker. Als hij naar huis terugkeert om de situatie recht te zetten, merkt hij al snel dat alles niet in orde is in het oude huis en dat zijn leven in groot gevaar is.<br />Een post-oorlogs-gothisch verhaal met een heleboel om over na te denken - dit is een film die nooit echt werkt. Getekend in een script dat voor een deel door Dylan Thomas is geschreven, is de dialoog vaak heel geletterd, op een manier waarop echte mensen nooit praten. Het schrijven zorgt wel voor een paar heel ondeugende uitwisselingen tussen de personages, maar het komt nooit echt tot leven. Sommige mijnwerkers zijn net iets te poëtisch over de tragedie die hun stadje is overkomen.<br />Thematisch gaat de film over de botsing tussen het oude en het nieuwe en het moderne. Ik zeg dit omdat de film veel meer geïnteresseerd lijkt in ideeën dan in echte actie. We hebben de drie zusters die nooit het huis uit zijn geweest en de dingen willen herbouwen op de manier waarop ze vochten tegen hun broer en zijn secretaresse, die van buitenaf zijn gekomen en in het heden willen leven en de situatie willen aanpakken zoals die is. Het is een strijd die op de een of andere manier de basis vormt voor bijna elke scène, vaak ten nadele van het drama. Alles lijkt te zijn georganiseerd om een of andere diepe betekenis te hebben, van de spijsvertering van de zusters tot de afbrokkelende aard van het landhuis. Ik keek niet zozeer naar een film als wel naar een gedramatiseerd argument voor het moderne; er zijn geen mensen op het scherm, het zijn ideeën. Ik prijs de filmmakers omdat ze een film willen maken die meer is dan een gotisch drama, maar ze gingen de verkeerde kant op en vergaten het drama. Eerlijk gezegd is dit een moeilijke film om te maken, hij duurt 80 minuten en voelt twee keer zo lang aan in de collegezaal. Net zo goed als de plot, is de uitvoering een film die ik waarschijnlijk nooit meer zal zien.<br />Het proberen waard als je het niet erg vindt om een geletterd drama te zien dat te hard zijn best doet en het gewoon mist om iets bijzonders te zijn.
When a mine collapses destroying the homes built on top of it, the three sisters of the the family that owned the mine promise to rebuild the homes. This doesn't sit well with their brother who now lives in the city and is the real source of money for the family. Returning home in order to straighten out the situation, he soon finds that all is not well in the old homestead, and his life is in grave danger.<br /><br />A post war-Gothic tale with a great deal on its mind this is a movie that never really works. Graced with a script that was written in part by Dylan Thomas the dialog is often very literate in a way that real people never talk. The writing does provide for some very wicked exchanges between the characters but it never really comes to life. Some of the miners are just a bit too poetic about the tragedy that has befallen their small town.<br /><br />Thematically the film is about the clash of the old and the stayed with the new and the modern. I mention this because the film seems much more interested in ideas than it is in any real action. We have the three sisters who never left home and want to rebuild things the way they were battling their brother and his secretary who have come from the outside and want live in the present and deal with the situation as it is. Its a battle that forms the basis, in one way or another, for almost every scene often to the detriment of the drama. Everything seems to be arranged to have some deep meaning from the aliments of the sisters to the crumbling nature of the manor house. I wasn't watching a movie so much as a dramatized argument for the modern; there aren't people on the screen rather they are ideas.<br /><br />I applaud the filmmakers for wanting to make a movie that is more than a Gothic drama, but they went the wrong way and forgot the drama. Honestly this is a tough movie to get through, its 80 minutes long and feels like twice that in the lecture hall. As good as the basic plot line is the execution makes this a film I doubt I'll ever watch again.<br /><br />Worth a shot if you don't mind seeing a literate drama that tries too hard and just misses being something special