Als succesvol regisseur van kinderfilms had Don Coscarelli het gevoel dat hij in een horrorfilm terecht was gekomen. Maar hij had geen ideeën meer, dus sloot hij zich een paar weken op in een hut in de bergen en verzon hij Phantasm. God mag weten wat hij rookte of dronk om een verhaal als dit te kunnen verzinnen. Ik heb er meer dan zes jaar naar gekeken en geprobeerd het te begrijpen. Maar net als in de meest complexe films van David Lynch zijn er nog steeds delen van de puzzel die te verwrongen zijn om te passen.<br />Mike en Jody Pearson zijn twee broers die in het stadje Californië wonen. Hun ouders zijn onlangs overleden en Jody, de twintigjarige, heeft de zorg voor de dertienjarige Mike op zich genomen. Maar Jody is rusteloos en kan niet lang in zo'n klein stadje blijven. Mike is bang dat Jody hem bij een oom of tante zal dumpen en achter de horizon zal verdwijnen.<br />Maar dat is op dit moment wel de minste van zijn zorgen. Jody's vriend heeft op mysterieuze wijze zelfmoord gepleegd en na zijn begrafenis ziet Mike, die zich in de struiken verstopt, hoe de begrafenisondernemer, een sinistere Lange Man, de kist helemaal alleen uit de grond tilt en hem weer in de Hearse dumpt.<br />Omdat hij weet dat er iets niet klopt, gaat Mike op onderzoek uit in het uitvaartcentrum en wordt hij aangevallen door dwergen met bivakmutsen, vliegende moordzuchtige chromen bollen (geïnspireerd door een nachtmerrie van Coscarelli) en achternagezeten door de Lange Man. Hij ontsnapt, maar raakt een schoen kwijt en hakt een paar vingers van de Lange af om het te bewijzen.<br />Het is geen gewone vinger, er sijpelt een soort gele poep uit (misschien balsemvloeistof) en hij prikt nog steeds in zijn eigen vinger. Overtuigd van bovennatuurlijke inmenging gaan de broers samen met hun Ice Cream-leverancier, Reggie, het hoofd van de Lange intrappen. Ik ben bang dat het niet zo gemakkelijk gaat en de film verandert van een griezelige gruwel in een echt vreemde sciencefictionfilm terwijl het trio steeds onverklaarbarere activiteiten ontdekt op de Morningside-begraafplaats.<br />De film heeft niet veel fouten. Maar het is behoorlijk frustrerend om te zien dat de personages niet meer doen dan naar het kerkhof gaan en naar huis gaan, en dan naar het kerkhof gaan en naar huis gaan gedurende, min of meer, de hele opnametijd. Don Coscarelli maakte ongeveer drie uur film en uiteindelijk gebruikte hij nog maar de helft daarvan. Er zijn nog massa's leuke scènes die, hoewel ze niet essentieel zijn voor de plot van de film, de boel wat meer in evenwicht hadden kunnen houden.<br />Maar de algehele sfeer van de jaren zeventig is een groot pluspunt. Man, ik wou dat ik toen nog een kind was. Het grote haar, de flares, de coole auto's, de losbandige vrouwen en de funky muziek maken allemaal deel uit van deze film. De muziek uit de jaren zeventig is ook ongelooflijk funky en spookachtig tegelijk. Als je eenmaal begint te neuriën, is er geen houden meer aan.<br />Het is ook heel anders dan de typische horrorformule uit de jaren zeventig. Er zijn geen gemaskerde moordenaars, er worden geen vrouwen achternagezeten door het bos en er komen geen bloeddorstige figuren in voor. Mike, Jody en Reggie zijn stoutmoedig en doortastend en kiezen ervoor om te vechten in plaats van te vluchten en zich te verstoppen. De omgeving van het landelijke Californië is ook een verfrissende afwisseling van middeleeuwse kastelen, boerendorpen en spookhuizen.<br /><br />Angus Scrimm, die de rol van de Lange Man speelt, is ongetwijfeld de beste aanwinst van de film. Hij zegt nauwelijks een woord, maar hij ONTVANGT elke scène waarin hij voorkomt. Zijn fysieke aanwezigheid en dreiging maken hem tot een verdomd coole griezel en hij zou net zo'n grote held moeten zijn als Freddy of Jason.<br /><br />Hoe je het ook bekijkt, een fantasie is nooit helemaal logisch. Je kunt het op zijn kop zetten, binnenstebuiten keren en van voor naar achter bekijken, en misschien kun je er het meeste wel uit opmaken, maar er is altijd één ding dat eruit springt. Don Coscarelli beweerde dat hij het een open einde wilde geven, zodat er geen vervolgen hoefden te komen.<br />Die tactiek werkte niet.
As a successful director of kid's films, Don Coscarelli felt like moving into horror. But he was out of ideas so he shut himself in a mountain cabin for a few weeks and dreamt up Phantasm. God only knows what he was smoking or drinking in order to conjure up a story like this. I've been watching it for over six years, trying to get my head around it. But like the most complex of David Lynch films, there are still some parts of the puzzle that are too warped to fit.<br /><br />Mike and Jody Pearson are two brothers living in small town California. Their parents have recently died, leaving twenty-something Jody in charge of 13-year-old Mike. But Jody is restless and cannot stay cooped up in such a small town for long. Mike dreads that Jody will dump him with an aunt or uncle and disappear beyond the horizon.<br /><br />But that's the least of his worries for the moment. Jody's friend has mysteriously committed suicide and after his funeral Mike, hiding in the bushes, sees the undertaker, a sinister Tall Man, heave the coffin out of the ground all by himself and dump it back in the Hearse.<br /><br />Knowing something ain't quite right about all this, Mike investigates the funeral home and is attacked by hooded dwarfs, flying killer chrome spheres (inspired by one of Coscarelli's nightmares) and is chased by the Tall Man. He gets away but loses a shoe and hacks off some of the Tall Man's fingers for proof.<br /><br />It's not an ordinary finger, it oozes some kind of yellow puss (embalming fluid perhaps) and still pokes around on it's own. Convinced of supernatural interference, the brothers team up with their Ice Cream vendor pal Reggie to kick the Tall Man's head in. It ain't that easy I'm afraid and the film turns from weirdo horror into positively strange sci-fi as the trio discover more and more inexplicable activity going on at Morningside Cemetery.<br /><br />The film doesn't have many faults. But it is quite frustrating seeing the characters do no more than go to the cemetery and go home, then go to the cemetery and go home for, more or less, the entire running time. Don Coscarelli shot about 3 hours worth of footage and only ended up using half that. There are loads of fun scenes left out that, while not essential to the film's plot, could have kept things more balanced.<br /><br />The total 70s feel is a major plus though. Man, I wish I were a kid back then. The big hair, the flares, the cool cars, the loose women and the funky music are all part of this film. The hip 70s score is also incredibly funky and spooky at the same time. Once you start humming it there's no stop.<br /><br />It's also very different from the typical 70s horror formula. There are no masked killers, no women being chased through the woods and no slasher fodder characters. Mike, Jody and Reggie are bold and decisive and choose to fight instead of running and hiding. The setting of rural California is also a refreshing change from medieval castles, hick villages or haunted houses.<br /><br />Angus Scrimm, who plays the Tall Man, is no doubt the film's best asset. He hardly says a word but he OWNS every scene he's in. His physical presence and menace makes him a damn cool horror villain and he ought to be as iconic as Freddy or Jason.<br /><br />No matter what way you look at it, Phantasm never makes complete sense. You can turn it upside down, inside out and back-to-front and you might be able to work most of it out, but there will always be one thing that sticks out. Don Coscarelli claimed he wanted it to be open-ended and ambiguous as a way of not having to make any sequels. <br /><br />That tactic didn't work.