Peter Sellers stierf eind 1980, net toen hij op het punt stond weer een film van Clouseau van de grond te krijgen. De film zou Romance of the Pink Panther heten en deze keer schreef Sellers de film, terwijl Blake Edwards nergens te bekennen was. Na Sellers' dood bood de universiteit de film (die oorspronkelijk onder leiding van Sidney Poitier zou staan, en later van Clive Donner) weer aan Edwards aan. Het gerucht ging dat de studio Dudley Moore als opvolger van Sellers wilde. Moore en Edwards wezen het aanbod af op dezelfde gronden: dat geen enkele acteur Sellers kon vervangen. Een verstandige zet. Helaas had Edwards andere ideeën...<br />Dit is het resultaat.<br />'Er is zelden een film geweest die...' s's voelden even eenvoudig, volkomen verkeerd aan als Trail of the Pink Panther. Met deze film probeerde Edwards een 'hele nieuwe' Panter-escapade te maken met gebruikmaking van verwijderde beelden van Sellers van de vorige drie Panthers, met gloednieuwe scènes om hem heen gefilmd om het te laten lijken alsof Sellers er echt bij betrokken was. Een tijdje werkt het bijna (de koppelingen zijn soms naadloos) ondanks alles. Maar dan zie je een reeks die in één keer van 'Strikes Again' wordt afgehaald (Clouseaus ongelukje met een zak boodschappen) en dan gaat het snel bergafwaarts. De beelden van Sellers zijn natuurlijk heel amusant, maar het is pijnlijk duidelijk uit welke Panther-films de scènes zijn geknipt (vooral de 'Strikes Again'-beelden, waar een aantal van die film' En dan, na 40 minuten, verdwijnt Clouseau, omdat zijn vliegtuig is'verdwenen'. Plotseling verdampt het plot (dat trouwens toch niets bijzonders was) en de film dwaalt af naar het gebied van de zogenaamde Burger Kane. Van hieraf dwaalt Joanna Lumley (heel mooi, met een Frans accent) naar binnen, als een tv-verslaggeefster die vastbesloten is Clouseau op te sporen. Met haar komst komt het tempo knarsend tot stilstand, en dat geldt ook voor het gelach. Het is in elk geval leuk om weer een paar van de eerste beroemdheden van de Panthers te zien (David Niven, Graham Stark, Capucine) samen met een amusante bijdrage van Richard Mulligan als Clouseau.' Het is zelfs een betere vader dan Niven zelf, maar zelfs dat werkt niet echt, behalve dan dat de film een herhaalbare looptijd krijgt.<br />Nog erger is dat Niven, die in die tijd ernstig ziek was, de rol van Rich Little krijgt toebedeeld. Het kan hilarisch zijn om beroemdheden te imiteren (Howard Cosell in Futurama is geweldig), maar zijn poging om Niven serieus te imiteren is gewoon pijnlijk, omdat zijn eigen accent er regelmatig in doorklinkt. Het geeft Nivens scènes alleen maar een bizar, buitenaards karakter, in een film die toch al behoorlijk eng aanvoelt. Little wordt er ook ingeluisd om de stem van Harvey Korman (met meer succes) en die van Sellers (ondraaglijk) te imiteren, wat het er alleen maar vreemder op maakt.<br />Deze tweede helft van de film combineert Lumleys interviews met Clouseau met Lumleys interview met Clouseau. Edwards en zijn collega's nemen zware doses flashbackbeelden op (van eerdere Panthers), allemaal zoveel beter dan het nieuwe spul. Zelfs wanneer het op zichzelf grappig probeert te zijn, neemt Edwards zijn toevlucht tot het stelen van deze grappen (in tegenstelling tot de beelden) van eerdere triomfen. Kijk maar naar Dreyfus' nauwelijks verholen lach tijdens zijn poging om zijn voormalige Nemesis te eren... En bedenk dan dat hij precies hetzelfde heeft gedaan in 'Revenge'...<br />Als er één lichtpuntje is in deze mislukkeling, dan is het de ongeëvenaarde Herbert Lom. Hij is een echt ondergewaardeerde komiek die het voor elkaar krijgt om boven het materiaal uit te stijgen met al zijn gezichtstrekkingen, blunders en explosies van woede. Het laatste shot van de film, waarop Clouseau op een klif staat en uitkijkt over zee (om vervolgens door een zeemeeuw ondergepoept te worden), is een samenvatting van de hele onderneming. Het is een schaamteloze stand-in (hoe kan het anders?) en als hij spreekt (vervloekt de 'zwijnse zeemeeuw') is het duidelijk Littles stem die een slechte Sellers-imitatie ten beste geeft. Nadat hij 'Romantiek' had laten horen omdat hij geloofde dat niemand Peter Sellers kon vervangen, ging Blake Edwards alleen maar door om zijn punt te bewijzen... op een nog minder waardige manier!<br />Misschien moest het laatste commentaar op Edwards en zijn opdracht aan het begin van dit misleide, chaotische maar mogelijk goedbedoelde fiasco komen: 'Voor Peter, de Enige en Enige Inspecteur Clouseau.'
Peter Sellers died in late 1980, just as he was on the verge of getting another Clouseau flick off the ground. The film was to be titled Romance of the Pink Panther, and this time Sellers was writing the film, with Blake Edwards nowhere in sight. Upon Sellers' death, UA offered the film (which was originally to be helmed by Sidney Poitier, then later Clive Donner) back to Edwards. Rumor has it that the studio wanted Dudley Moore to replace Sellers. Moore and Edwards passed on the same grounds: that no actor could possibly replace could Sellers. A sensible move. Unfortunately, Edwards had other ideas....<br /><br />This is the result.<br /><br />There's seldom been a film that's felt as simply, utterly wrong as Trail of the Pink Panther. With this film, Edwards attempted to make an "all new" Panther escapade using deleted footage of Sellers from the previous three Panthers, with brand new scenes filmed around him to make it appear as if Sellers was really involved. For a little while, it almost works (the joins are at times seamless) despite itself. But then you see a sequence lifted wholesale from "Strikes Again" (Clouseau's mishap with a bag of groceries) and things go rapidly downhill. The Sellers footage is of course very amusing, but it's painfully obvious which Panther films the scenes were cut from (especially the "Strikes Again" footage, where a number of that film's supporting characters suddenly appear for no good plot reason) and the flimsy plot does all manner of convulsions to fit the scenes in.<br /><br />Then, 40 minutes in, Clouseau vanishes, his plane having "disappeared". Suddenly, what plot there was (which was nothing hot anyway) evaporates and the film wanders into would-be Citizen Kane territory. From here on Joanna Lumley (quite lovely with a French accent) wanders in as a TV reporter determined to track down Clouseau. With her arrival, the pace grinds to a halt and so do the laughs. It's certainly nice to see some of the early Panther notables again (David Niven, Graham Stark, Capucine) along with an amusing contribution from Richard Mulligan as Clouseau's even battier father, but even this doesn't really work, outside of padding the film to a releasable running time.<br /><br />Even worse is that Niven, who was gravely ill at the time, is dubbed by C-Grade impressionist Rich Little. Little can be hilarious impersonating celebrities (his Howard Cosell on Futurama is a blast) but his attempt to seriously imitate Niven is just painful, with his own accent frequently creeping in. It only gives Niven's scenes a bizarre, otherworldly quality, in a film that already feels mighty creepy. Little is also roped in to imitate the voice of Harvey Korman (more successfully) and Sellers (excruciating), which only makes things stranger.<br /><br />This second half of the film mixes Lumley's interviews with Clouseau's contemporaries with heavy doses of flashback footage (from earlier Panthers), all of it so much better that the new stuff. Even when it attempts to be funny on its own, Edwards resorts to stealing these gags (as opposed to the footage) from earlier triumphs. Witness Dreyfus's barely concealed laughter during his attempt to eulogise his former nemesis...And then remember that he did the exact same thing in "Revenge"...<br /><br />If there is one shining light in this misbegotten dud, its the peerless Herbert Lom. He's a truly underrated comic presence who manages to rise above the material with all his facial ticks, pratfalls and explosions of rage. <br /><br />The final shot of the film, with Clouseau standing on a cliff face, looking out to sea (only to get pooped on by a seagull) manages to sum up the whole enterprise. It's a blatant stand-in (how could it be anything but?) and when he does speak (cursing the "swine seagull") it's clearly Little's voice doing a bad Sellers impression. Having passed on "Romance" because he believed no one could replace Peter Sellers, Blake Edwards only went on to prove his point.... In an even less dignified way!<br /><br />Maybe the final comment should go to Edwards and his dedication at the beginning of this misguided, shambolic but possibly well-intentioned fiasco..."To Peter. The One and Only Inspector Clouseau"