Spoilers...<br />'Dry cleaning', zo luidt de titel van deze Anne Fontaine-inspanning in het Engels, en het is een toepasselijke titel om de inhoud van het verhaal dat ze het publiek vertelt te rechtvaardigen. Het grootste deel speelt zich af in een stomerij die tot doel heeft de kleren van de klanten schoon te maken, maar de regisseur geeft er de voorkeur aan het geweten van haar echtpaar niet alleen te bezoedelen met hun morele, seksuele conventies, maar ook met hun morele, seksuele gewoonten.<br />Zou deze film een kruising kunnen zijn tussen het universum van Claude Chabrol en Pier Paolo Pasolini's film 'Theorema' (1968)? Het is heel goed mogelijk, en het zijn respectabele kwalificaties voor deze romanachtige, idiosyncratische film. De eerste voor de provinciale achtergrond en een vleugje gastronomie. (1973) blonk uit in het afbeelden van het provinciale leven, in de winkel en het appartement van de Kunstier, maar ook in de stad zelf. Anne Fontaine hoeft maar een paar kenmerken te noemen, de sombere sfeer die in Belfort heerst. En de tweede verwijzing naar het verhaal van de film, die een sterke gelijkenis vertoont met Pasolini's opus: beide films introduceren een jongeman die een comfortabel universum ondermijnt en schade aanricht. 'Nettoyage eter Sec' zou een gemoderniseerde versie van 'Theorema' kunnen zijn.<br />Loïc is het verstorende element in de 'petit bourgeois'-wereld van de Kunstier. Sterker nog, hij is de katalysator van hun verborgen verlangens en hartstochten. In het begin zal hij hen indirect aansporen om hun verlangens te verwezenlijken. Het weekend in Bénle, ongewoon in het leven van het stel, is daar een bewijs van. Hiervoor is een van de belangrijkste scènes die waarin de vier hoofdrolspelers samen in de hotelkamer zijn, want op dat moment is de persona van Jean Marie en vooral van Nicole goed geconstrueerd en gedefinieerd. Het is noodzakelijk om de ontwikkeling en de cruciale stappen van het verhaal goed te sturen. Nicole vrijt met Loïc en dat is een teken dat ze genoeg heeft van haar leven en klaar is om een nieuwe richting in te slaan. Later zal Fontaine haar film doorspekt laten zijn met opvallende tekens die niemand voor de gek houden. Kijk maar naar het tafereel in het restaurant: ze bekent tegen haar man dat ze zich niet moedig genoeg voelt om haar leven van negen tot vijf in de stomerij voort te zetten. Ze staat op het punt om haar biezen te pakken. Jean-Maries antwoord is veelzeggend: 'Toen we begonnen wilde je altijd de eerste zijn die me hielp om me hier te vestigen...' Het lijkt dus volkomen logisch dat ze Loïcs avances later accepteert. Wat Jean-Marie betreft, hij lijkt aarzelend en onzeker, maar misschien zou hij (onbewust of niet) zijn leven willen veranderen ondanks een veelzeggende volgorde: als hij Loïc mee naar beneden neemt om hem concrete herinneringen te laten zien aan de eerste jaren die hij in de winkel heeft doorgebracht. Het is moeilijk te zeggen wat er in hem omgaat. Is het omdat hij zijn naaste menselijke wezen in de wereld (Marilyn) heeft verloren dat hij zich bij Nicole en Jean-Marie neerlegt? Is hij zijn nomadenleven zat, ondanks wat hij tegen het echtpaar zegt? Probeert hij door het echtpaar te verleiden een hiaat in zijn leven op te vullen? Het was slim van Fontaine om zijn motieven ondoorzichtig te maken. Zo houdt hij zijn mysterie in stand. Het was ook slim van de regisseur om suggestieve kleuren voor haar film te kiezen, en ze heeft een gevoel voor licht. Het wit van de stomerij contrasteert scherp met de halfduistere, schemerige kamers in het appartement, vooral als Loïc in die kamers is. Om te onderstrepen dat het leven van het echtpaar met Loïcs inmenging stukje bij beetje ontrafelt. Ze heeft ook de gave om haar film op een meedogenloos crescendo te bouwen en het te omhullen met een toenemende latente, onheilspellende spanning. Een spanning die veroorzaakt wordt door verschillende factoren: verontrustende momenten, uitgesproken door Loïc, door het contrast tussen het uiterlijk van het echtpaar voor de klanten en het personeel en wat eronder schuilgaat als ze met Loïc in het appartement zijn, vooral als Loïc zich in het gezelschap van Nicole bevindt. En het zal niet lang duren voordat Jean-Marie hun liefdesrelatie ontdekt. Maar ook moet hij, met Jean-Maries driftbuien, proberen weerstand te bieden aan de vreemde aantrekkingskracht die hij voelt voor Loïc. Zijn korte, wilde stemmingswisselingen zijn het gevolg van een seksuele onderdrukking die hij tevergeefs wil verbergen. Loïc zal het heel goed voelen in de onvermijdelijke scène waarin hij zal proberen hem te sodomie te laten bedrijven (een gewelddadige scène die een echte dreun uitdeelt). Na deze scène zou je kunnen zeggen dat het stel terug is bij af, maar dan erger: Nicole en Jean-Marie zijn kapot.<br />De acteerprestaties zijn allemaal even goed en voldoen grotendeels aan de eisen van het scenario. De karakters van de acteurs van het kwartet complementeren elkaar. Hoewel de film Mathilde Seigner echt op de kaart zet, is het haar kokette, brutale partner Stanislas Mehrer die het leeuwendeel krijgt. Ik heb Charles Berling en Miou-Miou in mijn dwangbuis van favoriete Franse acteurs gestopt, maar hier was ik erg onder de indruk van hun acteerwerk.<br />'Nettoyage mer Sec' heeft een strak, goed geconstrueerd scenario waarin elke stap van het verhaal waarheidsgetrouw klinkt. Het is een verontrustend stuk werk dat onuitwisbare vlekken achterlaat. Het kan ook op het randje balanceren met werken als 'Harry: Un Ami Qui Vous Veut Du Bien' (2000) van Dominik Moll die zijn kleine broertje zou kunnen zijn. Ik zou graag Anne Fontaines voorafgaande en latere werken aan haar film uit 1997 ontdekken.
Spoilers...<br /><br />"Dry cleaning", that's what the title of this Anne Fontaine's effort means in English and it's a well-appropriated one to qualify the contents of the story she tells the audience. Its bulk essentially occurs in a dry-cleaner whose purpose is to clean the customers' clothes but the director prefers to soil her couple's clear conscience as well as their moral, sexual conventions.<br /><br />Could this film be a crossing between Claude Chabrol's universe and Pier Paolo Pasolini's film "Theorema" (1968)? It's highly possible and they're respectable credentials for this novel, idiosyncratic film. The first one for the provincial backdrop and a dash of gastronomy. The author of "le Boucher" (1970) and "les Noces Rouges" (1973) excelled when it came to depict vignettes of provincial life, in the Kunstler's shop and apartment but also in the town itself. Anne Fontaine just has to describe with just a few features, the gloomy aura which reigns in Belfort. And the second reference for of course the story of the film which bears a strong resemblance with Pasolini's opus: both introduced a young man who subverted a comfortable universe and caused damage in them. "Nettoyage à Sec" could be an updated version of "Theorema".<br /><br />Loïc is the disruptive element in the Kunstler's "petit bourgeois" world. More than this, he's the catalyst of their buried desires and passions. Before making their dreary universe with its constricting etiquette falter in the dry-cleaner's, he will at first indirectly galvanize them to accomplish their desires. The week-end in Bâle, unusual in the couple' life is a proof of it. Before this, one of the key sequences is the one when the four protagonists are together in the hotel room because in this moment, the persona of Jean Marie and especially Nicole is well construed and defined. It's necessary to steer well the evolution and crucial steps of the story. Nicole makes love with Loïc and it's a sign that she's tired of her life and is ready to go in a new direction. Later, Fontaine will intersperse her film with conspicuous signs which don't fool anyone. See the scene in the restaurant: she confesses to her husband that she doesn't feel courageous enough to carry on her nine-to-five life in the dry-cleaner's. She's on the verge of packing in. Jean-Marie's answer is meaningful: "however when we started, you wanted to be the first one to help me to settle here...". So, it seems perfectly logical that later she accepts Loïc's advances. As for Jean-Marie, he appears hesitant and undetermined but maybe would he like (unconsciously or not) change his life in spite of an eloquent sequence: when he takes Loïc downstairs to show him concrete memories of his first years spent in the shop. Memories to which he is deeply attached...<br /><br />Loïc's demeanor is rather elusive and it's hard to decipher his mainspring. Is it because he lost his closest human being in the world (Marilyn) that he settles to Nicole and Jean-Marie? Is he sick of his nomad life despite what he says to the couple? By enticing the couple, does he try to fulfill an affective gap in his life? It was shrewd from Fontaine to make opaque his motivations. Thus, he keeps all his mystery. It was also clever from the director to have chosen evocative colors for her film and she's got a sense of light. The white of the dry-cleaner's sharply contrasts with the half-murky, dimly light rooms in the apartment, especially when Loïc is in these rooms. This to underscore that the life of the couple with Loïc's intrusion goes bit by bit unravel. She also has the gift to build her film on a relentless crescendo and to shroud it with an increasingly latent, ominous tension. A tension caused by several factors: disquieting moments or lines pronounced by Loïc, by the contrast between the appearance the couple gives to the customers and employees and what lies beneath this when they are in the apartment with Loïc, especially when the latter finds himself with Nicole. And it won't take long for Jean Marie to discover their love affair. But also with Jean-Marie's tantrums he has to try to resist to the strange attraction he feels for Loïc. His short wild mood swings are the result of a sexual repression he vainly wants to conceal. Loïc will feel it very well in the inevitable sequence in which he will try to sodomize him (a violent one which packs a real wallop). After this scene, one could argue that the couple came back to where they started but in worse: Nicole and Jean-Marie are destroyed.<br /><br />The acting is uniformly good and largely lives up to the demands of the scenario. The type of character of each actor of the quartet complements one another. Although the film really put Mathilde Seigner on the map, it's her coy, brazen partner Stanislas Mehrer who gets the lion's share. I don't put Charles Berling and Miou-Miou in my straitjacket of favorite French actors but here, I was very taken with their acting.<br /><br />"Nettoyage à Sec" has a taut, well-constructed scenario in which every step of the story rings true. It's an unsettling piece of work which leaves indelible stains. It may also walk a fine line with works like "Harry: Un Ami Qui Vous Veut Du Bien" (2000) by Dominik Moll which could be his little brother. I would like to discover Anne Fontaine's anterior and subsequent works to her 1997 film.