Buster Keaton heeft eens gezegd dat hij, als hij geen komiek was geweest, civiel ingenieur had kunnen worden. Hij was niet alleen een mechanisch genie, maar ook een ruimtegenie, die met de gratie van pure fysica stunts en grappen bedacht. Geen wonder dat hij dol was op treinen, de elegantste machines die er bestonden, en dat hij ze zo vaak mogelijk in zijn films gebruikte. Toen een van Keatons voormalige komieken hem een boek leende over de diefstal van een locomotief uit Georgia tijdens de Burgeroorlog door overvallers van de Unie, werd hij onmiddellijk enthousiast om deze 'geschiedenispagina' tot leven te brengen. Zijn eerste zekerheid was dat de productie 'zo authentiek moest zijn dat het pijn deed'. Hij stond er zelfs op historisch correcte smalspoorrails te gebruiken, die hij, samen met de juiste landschappen, vond in het slaperige stadje Cottage Grove, Oregon.<br />Het belangrijkste was dat er in het gebied stukken waren met parallelle rails, waardoor Buster in zijn trein behendig over de wagons kon klauteren, op het dak kon balanceren om de horizon af te speuren, hout kon hakken voor de locomotief terwijl legers onopgemerkt achter hem langs trokken om gefilmd te worden vanuit een andere trein die langsreed. Buster, zijn trein en de camera zijn allemaal in beweging; de wind zwiept door Busters haar terwijl om hem heen rokerige, met dennen begroeide heuvels op en neer gaan. Deze scènes zijn niet alleen het hoogtepunt van de film, maar ook een hoogtepunt in de geschiedenis van de bewegende beelden, en ze maken alle latere achterwaartse projecties en procesopnamen, modellen en door de computer gegenereerde effecten belachelijk. De kwaliteit van Keatons filmmaken is eenvoudigweg ongeëvenaard. Elke opname in The General is schoon, fris en efficiënt in elkaar gezet; de handeling wordt te allen tijde eerlijk en leesbaar vastgelegd. De film probeert nooit mooi te zijn; zijn schoonheid is functioneel, net als de ernstige, mannelijke schoonheid van de locomotieven en spoorbruggen en uniformen uit de Burgeroorlog.<br />De verhaalstructuur van de generaal is even sterk en overzichtelijk als zijn uiterlijk. Net als een trein blijft hij op de rails, zonder ooit te slingeren voor een lach of een stunt. Alle grappen komen voort uit een samenhangend en duidelijk verhaal. Keaton paste het historische incident aan en maakte van zichzelf de machinist van de gestolen trein (Johnnie Gray) in plaats van een van de overvallers. Zoals hij meteen zag, is de Generaal één lange achtervolging, of liever twee achtervolgingen, gestructureerd als de vlucht van een boemerang. Eerst jaagt Johnnie op een geleende trein, de Texas, achter zijn eigen gestolen trein aan, de Generaal. Hij slaagt erin hem terug te stelen en racet ermee naar zijn eigen linies, achtervolgd door de overvallers in de Texas, die proberen te voorkomen dat hij hun strijdplannen naar zijn eigen opperbevel overbrengt.<br />De Generaal is niet Keatons grappigste film, maar hier ging hij voor kwaliteit boven kwantiteit in een lachfilm. Een aantal grappen, zoals de goederenwagon die steeds verschijnt en weer verdwijnt als hij van spoor wisselt, hebben een lange aanloop die een betrekkelijk bescheiden winst oplevert. Maar het gelach is vermengd met een zucht van ontzag, en de beste momenten worden nooit bezoedeld door herhaalde bezichtigingen. Het kanon dat aan de achterkant van Busters trein is bevestigd, gaat af op het moment dat de trein een bocht om gaat, zodat de kogel rechtdoor vliegt en de overvalwagen raakt die uit de bocht komt. Buster rijdt op de koevanger en gooit de ene biels naar de andere die over de rails ligt, waarbij hij de biels zo hard raakt dat hij opzij rolt. Een eenzame Buster zit op de dwarsbalk van zijn trein, zo in gedachten verzonken dat hij niet eens merkt dat hij wordt geraakt. Het valt me niet op als de trein in beweging komt en hem in een lichte boog op en neer draagt: bewegingloosheid in beweging.<br />Ik ben het eens met de auteur Jim Kline, die de Generaal beschrijft als Keatons meest persoonlijke film, de film die zijn unieke visie, karakter en persoonlijkheid het best weergeeft. In veel van zijn films begint Buster als een onbeholpen of slappe figuur en ontwikkelt hij zich tot een held. Maar zijn competente, ingenieuze en atletische personage in de Generaal, die ook bescheiden, onvermoeibaar en onderschat is, komt veel dichter bij zijn ware aard. Er is een opname in de Generaal van Busters oog op het scherm, omlijst door een gat in een wit tafelkleed, die me altijd heeft doen denken aan Dziga Vertovs kinoglaz, het 'camera-oog'. Keaton versmelt met zijn camera; er is geen verschil tussen zijn kwaliteiten als artiest en de kwaliteiten van zijn films. Ze hebben dezelfde stilte, dezelfde strengheid, dezelfde vreemde mengeling van ernst en humor.<br />De Generaal mag dan de meest serieuze komedie zijn die ooit is gemaakt, maar het is geen tragikomische film. Dat was, net als in Chaplins mengeling van pathos en lage humor, iets waar mensen zich onmiddellijk in konden vinden. Maar niemand wist wat hij van de Generaal moest denken. In originele recensies werd de film afgedaan als saai, pretentieus, onorigineel en niet grappig. Zelfs nu nog worden mensen die hem hebben horen prijzen als een van de grootste films aller tijden, bij de eerste aanblik soms verbaasd of teleurgesteld. De Generaal is een uitdaging omdat hij niet met zijn deugden te koop loopt; net als Keatons beknopte en economische aanpak houdt hij veel achter. Neem de beroemdste opname van de film, van een trein die door een brandende brug dendert, waarvoor Keaton een echte brug bouwde en een echte trein vernietigde. De opname duurt een paar seconden in de voltooide film: hij blijft er niet bij stilstaan of maakt er een hype van. Wie anders in Hollywood zou geld in een spectaculair effect steken en het dan afzwakken? Keaton dwingt het publiek nooit tot een reactie, hij manipuleert nooit, hij overdrijft nooit. Hij laat zijn acrobatische vaardigheden of zijn enorme repertoire aan komische talenten niet zien, en hij vraagt ook niet om sympathie. Bij zoiets subtiels zullen sommige mensen het altijd koud laten. Maar voor degenen die de expressie van Busters zogenaamde'stenen gezicht' zien, die zijn droge humor begrijpen, die de rigoureuze zuiverheid en smaak die hij tentoonspreidt kunnen waarderen, zijn deze deugden des te verbluffender omdat ze ingehouden zijn. Buster Keaton heeft altijd meer dan hij laat zien; dat zie je aan zijn ogen.
Buster Keaton once said that if he hadn't been a comedian, he might have been a civil engineer. He was not only a mechanical whiz but a spatial genius who devised stunts and gags with the grace of pure physics. It's no wonder he adored trains, the most elegant of machines, and brought them into his movies whenever he could. When one of Keaton's former gag-writers loaned him a book recounting the theft of a locomotive from Georgia by Union raiders during the Civil War, he was immediately fired with enthusiasm to bring this "page of history" to life. His first certainty was that the production had to be "so authentic it hurts." He even insisted on using historically accurate narrow-gauge railroad tracks, which he found, along with appropriate landscapes, near the sleepy town of Cottage Grove, Oregon.<br /><br />Most importantly, the area had stretches of parallel tracks, which allowed scenes of Buster on his trainagilely scrambling over the cars, balancing on the roof to scan the horizon, chopping wood for the engine while armies pass unnoticed behind himto be filmed from another train running alongside. Buster, his train, and the camera are all in motion; the wind whips through Buster's hair while smoky pine-covered hills rise and fall around him. These scenes are not only the highlight of the movie but a peak in the history of *moving* pictures, and they put to shame all later back-projection and process shots, models and computer-generated effects. The quality of Keaton's film-making is simplypun intendedunparalleled. Every shot in The General is clean, fresh and efficiently composed; the action is captured honestly and legibly at all times. The film never tries to be beautiful; its beauty is functional, just like the grave, masculine beauty of the locomotives and railroad bridges and Civil War uniforms.<br /><br />The General's narrative structure is as strong and uncluttered as its look. Like a train, it stays on track, never meandering for the sake of a laugh or a stunt. All of the gags rise organically from the coherent and straightforward storyline. Adapting the historical incident, Keaton made himself the engineer of the stolen train (Johnnie Gray), rather than one of the raiders. As he saw immediately, The General is one long chase, or rather two chases, structured like the flight of a boomerang. First Johnnie on a borrowed train, the Texas, chases his own stolen train, the General. He manages to steal it back and races it towards his own lines, pursued by the raiders in the Texas, who try to prevent him from carrying their battle plans to his own high command.<br /><br />The General is not Keaton's funniest film, but here he was going for quality over quantity in laughs. A number of the gags, like the box-car that keeps appearing and disappearing as it switches tracks, have a long build-up for a relatively modest payoff. But the laughter is mingled with a gasp of awe, and the best moments never get stale on repeated viewings. The cannon attached to the back of Buster's train goes off just as the train starts around a curve, so the ball flies straight and hits the raiders' train coming out of the curve. Riding on the cowcatcher, Buster hurls one railroad tie at another lying across the tracks, striking it precisely so that it flips out of the way. A forlorn Buster sits on the crossbar of his train's wheels, so lost in thought he doesn't notice when the train starts to move, carrying him up and down in gentle arcs: stillness in motion.<br /><br />I agree with author Jim Kline who describes The General as Keaton's most personal film, the one that best captures his unique vision, spirit and personality. In many of his films, Buster starts off as an inept or effete character and develops into a hero. But his competent, ingenious and athletic character in The General, who is also modest, tireless, and underestimated, comes much closer to his real nature. There is a shot in The General of Buster's eye isolated on screen, framed by a hole in a white table-cloth, that has always reminded me of Dziga Vertov's kinoglaz, the "camera-eye." Keaton melds with his camera; there's no distinction between his qualities as a performer and the qualities of his movies. They have the same silence, the same strictness, the same strange blend of gravity and humor.<br /><br />The General might be the most serious comedy every made, but it's not a tragicomedy. That, as in Chaplin's blending of pathos and low humor, was something people took to immediately. But no one knew what to make of The General. Original reviews accused the film of being dull, pretentious, unoriginal, and unfunny. Even today, people who have heard it acclaimed as one of the greatest movies of all time are sometimes puzzled or disappointed by it on first viewing. The General is challenging because it doesn't flaunt its virtues; like Keaton's concise and economical performance, it holds a great deal in reserve. Take the movie's most famous shot, of a train crashing through a burning bridge, for which Keaton built a real bridge and destroyed a real train. The shot lasts a few seconds in the finished film: he doesn't dwell on it or hype it. Who else in Hollywood would sink money in a spectacular effect and then downplay it? Keaton never forces a response from the audience, never manipulates, never overplays. He doesn't show off his acrobatic skills or his enormous repertoire of comic talents, nor does he play for sympathy. Anything so subtle will always leave some people cold. But for those who can see the expressiveness of Buster's so-called "stone face," who get his peculiar dry humor, who appreciate the rigorous purity and taste he displayed, these virtues are all the more stunning because they are understated. Buster Keaton always has more than he's showing; you can see it in his eyes.