Ik zag Keane op het New York Film Festival. Ik was zo onder de indruk dat ik de volgende avond terugging om hem nog een keer te zien. Damian Lewis wordt Keane en je bent je niet bewust van het feit dat het een acteur is die een personage speelt. Je emoties volgen William Keane door zijn schizofrene wereld en de film neemt je op verschillende niveaus in beslag.<br />Je begint Keanes pijn en verdriet te voelen. Je begint een man te zien die letterlijk van dag tot dag leeft. En je begint te hopen dat Keane uiteindelijk zijn leven zal beteren.<br />Hoewel ik Damian Lewis niet vaak heb gezien. De volgende keer dat zijn naam in verband wordt gebracht met een film of tv-programma, zal ik zeker kijken. Een triomf voor zowel de regisseur, Lodge Kerrigan, als de acteur Damian Lewis.
I saw Keane at the New York Film Festival. I was so awe struck that I returned the following night to see it again. Damian Lewis becomes Keane and you are oblivious to the fact that it is an actor portraying a character. Your emotions follow William Keane through his schizophrenic world and the movie takes you in on several levels.<br /><br />You begin to feel Keane's pain and anguish. You begin to see a man that lives literally day to day. And you begin to hope that Keane will in the end begin to redeem himself.<br /><br />Although I have not seen much of Damian Lewis' work in the US, the next time I see his name connect with any movie or TV program, I will be sure to watch. A triumph for both director, Lodge Kerrigan and actor Damian Lewis.