Joan Crawford is 'Harriet Craig', een manipulatieve, onzekere vrouw die alles om zich heen in de hand moet houden in deze film uit 1950, met in de hoofdrollen Wendell Corey, K.T. Stevens, Lucile Watson, Allyn Joslyn en Viola Roche.<br />De regisseur, Vincent Sherman, wist hoe hij een goed optreden van Crawford moest krijgen en deed dat een paar keer, in 'Goodbye, My Fancy' en 'The Damned Don't Cry'. Hij beschreef haar als een zeer intelligente, deskundige vrouw op het gebied van filmen. In deze film is Crawford een kille, manipulatieve trut die getrouwd is met de ongelukkige Walter (Corey), en zoals te verwachten is, is de seks geweldig. Ze zegt dat hij zich niet op zijn gemak voelt in zijn eigen huis en dat Harriet hem heeft geïsoleerd van zijn vrienden en van dingen waar hij van hield, en ook dat ze geen kinderen kan krijgen <0xE2><0x80><0x93> dat zegt ze tenminste. Harriet zit helaas opgescheept met de oude huishoudster van de familie Craig, mevrouw Howard, die nog steeds een klit in haar zadel is. Mevrouw Howard kijkt dwars door Harriet heen, net als de vrouw van zijn baas (Watson). Ze beveelt een promotie aan waardoor Walter enige tijd bij zijn lieve Harriet in China zal moeten doorbrengen. Als Harriet het te weten komt, krijgt ze een toeval en zorgt ze ervoor dat de baas besluit hem niet te sturen. Zijn nicht Clare (Stevens) is Harriet buitengewoon dankbaar, dus werkt ze gratis voor haar. Als Harriet erachter komt dat een medewerker van Walters lab in Clare geïnteresseerd is, zegt ze tegen Clare dat hij een rokkenjager is die erover opschept. Harriet is me er eentje.<br />Het treurigste van dit alles is dat ik iemand als Harriet ken en geloof me, dit portret is maar een klein beetje overdreven! Het zijn trieste gevallen. Ze maken iedereen om hen heen het leven zuur. En het zijn geen gelukkige mensen.<br />Crawford is geweldig in de rol en ik moet zeggen dat ze deze rol heel goed speelt. Ze heeft het vorstelijke uiterlijk, de stem en de vereiste kille uitstraling. Voor degenen die zeggen dat dit de echte Crawford was, weet niemand het zeker. Ik geloof niet dat er op dit moment iemand is die nog met de vrouw zelf te maken heeft, alleen met een plastic persona. Ze moet heel wat charmanter zijn geweest dan Harriet en ook, in tegenstelling tot Harriet, in staat om af en toe haar haar los te laten en zich te amuseren. Crawford de actrice had veel meer kanten dan de 'koningin Bee' en de 'Harriet Craig'-personage. Ik denk dat ze op haar best was in 'Een vrouwengezicht' en 'Gevleid' (de tweede) waarin ze laat zien wat ze echt kon. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ze geweldig was in komedie, maar ze was een harde werker die goed was in toneel. <br />Wendell Corey doet het goed als man die van zijn vrouw, zijn werk en zijn vrienden houdt en zich op de vlakte moet houden. De rest van de cast is allemaal even goed, en het huis van de Craigs is prachtig, als je het tenminste leuk vindt om in een museum te wonen. Ik heb het eigenlijk over de inrichting.<br />Als spoiler denk ik dat het een rel zou zijn geweest als Walter, na wat we in de film zien, bij de buurvrouw was beland. Wie weet? Misschien was dat ook wel zo.
Joan Crawford is "Harriet Craig," a manipulative, insecure woman who has to control everything around her in this 1950 film also starring Wendell Corey, K.T. Stevens, Lucile Watson, Allyn Joslyn and Viola Roche.<br /><br />The director, Vincent Sherman, knew how to get a good performance out of Crawford and did so several times, in "Goodbye, My Fancy" and "The Damned Don't Cry." He described her as a very bright, knowledgeable woman when it came to every aspect of filming. Here, Crawford is a cold, manipulative bitch married to hapless Walter (Corey), and as is implied, the sex is great. Pretty soon, he forgets that he's uncomfortable in his own house and that Harriet has isolated him from his friends and things he used to enjoy, and also that she can't have children - so she says. Harriet is unfortunately stuck with the old Craig family housekeeper, Mrs. Howard, who continues to be a burr in her saddle. Mrs. Howard sees through Harriet, as does his boss' wife (Watson). She recommends a promotion which will require Walter to spend some time away from dear Harriet in China. When Harriet finds out, she has a fit and makes sure the boss decides against sending him. Wouldn't want Walter gambling away the company money while drunk, now, would we? Harriet's niece Clare (Stevens) is made to feel extremely grateful by Harriet, so she works for Harriet for free. When Harriet finds out a worker at Walter's lab is interested in Clare, she tells Clare he's a womanizer who brags about it. Harriet is a piece of work.<br /><br />The saddest part of all of this is that I know someone like Harriet and believe me, this portrait is only slightly exaggerated! They are sad cases. They make the lives of everyone around them miserable. And they aren't happy people.<br /><br />Crawford is great in the role and has been said, she plays this type of part very well. She has the regal looks, the voice, and the requisite chilly delivery. For those who say this was the real Crawford, no one knows for sure. I don't think anyone deals with the woman herself at this point, only a plastic persona. She had to have been a lot more charming than Harriet and also, unlike Harriet, capable of letting down her hair once in a while and having a good time. Crawford the actress had many more sides to her than the "Queen Bee" and "Harriet Craig" persona. I think she was at her best in "A Woman's Face" and "Possessed" (the second one) which show what she could really do. I never felt she was great in comedy, but she was a hard worker who could do drama well.<br /><br />Wendell Corey does a good job as a man who loves his wife, his work and his friends and has to walk a thin line. The rest of the cast is uniformly very good, and the Craig house is gorgeous, if you like living in a museum. I'm really talking about the layout.<br /><br />As a spoiler, I think it would have been a riot if, after what we see in the film, Walter ended up with the widow next door. Who knows? Maybe he did.