In zekere zin neemt deze film de beste delen van het werk van Federico Fellini, Terrence Malick en Michelangelo Antonioni, en laat ze sudderen tot ze versmelten tot een werk dat alleen Angelopoulos kon maken. Maar wat Angelopolous-films van de meeste andere door zelfs sommige grote filmmakers gemaakte films onderscheidt, zijn zijn scenario's. Deze film is geschreven door hem, de oude medespeler van Fellini, Tonino Guerra, Petros Markaris en Giorgio Silvagni, en hoewel hij, net als de andere films van hem die ik heb gezien, weinig dialoog heeft, is het verhaal coherent door de manier waarop de scènes zijn geschreven, zodat de uitdrukkingen van de acteurs kunnen overbrengen wat niet met woorden kan worden uitgedrukt. En net als Yasujiro Ozu is Angelopoulos een meester in ellipsen... hij legt nooit bepaalde dingen in een film uit, en laat de kijker ook niet opzettelijk dingen zien die gebruikelijk zijn in een meer lineaire film. De cinematografie van de film, door Andreas Sinanos, is spectaculair, van de lange opnamen van personages die van veraf worden gespeeld, tot de goed geconstrueerde voorgrondscènes, en het gebruik van kleur. De film begint met gedempte, bijna sepiakleurige tinten en grijstinten, en toont dan hier en daar flitsen van kleur, terwijl de meeste kleuren donkergroen, blauw en bruin blijven. Dit verhoogt de grootse momenten, zoals de bloederige dood van de musicus in de witte lakens. Het gebruik van water is ook prachtig <0xE2><0x80><0x93> uit de film.' De beelden van de overstroomde stad waren een decor in een hoog, droog deel van het Kerkini-meer, dat in maart zou stijgen en het decor zou onderdompelen.<br />De muziek is van Eleni Karaindrou, die al heel lang met Angelopoulos samenwerkt, en die folksongs met klassieke composities vermengt, allemaal op een ingetogen manier <0xE2><0x80><0x93> met uitzondering van een geweldige scène waarin de zoon auditie doet met zijn accordeon. Maar in de film lijkt er een paar keer een vreemd geluid te zijn <0xE2><0x80><0x93> gitzwarte klanken op de auditie achtergrond. Is dit symboliek of een tekortkoming? Zelfs als het een tekortkoming is, is het een heel kleintje, want afgezien van de voornoemde scènes zijn er talloze andere grote scènes in deze picareske film die samenvallen met de Negatief-Capabele manier waarop John Keats grote kunstwerken noemde, zoals wanneer Nikos's nachts als een saxofoon danst, of wanneer Eleni koortsig over dezelfde dingen blijft doorbabbelen.<br />Toch is het middelpunt van deze grote film niet alleen de ellips van informatie, maar ook de ellips van zelf-verbanning, een thema dat een groot deel van Angelopoulos' werk definieert, ook al definieert het zijn kunst niet, want die is altijd het doelwit, en briljant gemaakt. De wenende wei vormt daarop geen uitzondering.
In some ways, this film takes the best parts of the work of Federico Fellini, Terrence Malick, and Michelangelo Antonioni, and stews them until they melt into a work only Angelopoulos could make. However, what separates Angelopolous films from most other films by even some great filmmakers, is his screenplays. This film was written by him, longtime Fellini collaborator Tonino Guerra, Petros Markaris, and Giorgio Silvagni, and even though- like the other films of his I've seen, this one is spare in dialogue, the story coheres because of the way the scenes are written to allow the actors' expressions convey what words need not. And, like Yasujiro Ozu, Angelopoulos is a master of ellipses- never fully explaining certain things in a film, nor deliberately not showing the viewer things that would be standard in a more linear film. The film's cinematography, by Andreas Sinanos, is spectacular, from the long shots that follow characters from afar, to well-composed foregrounded scenes, to the uses of color throughout. The film starts with muted, almost sepia tones, and grayness, then exhibits flashes of color, here and there, while mostly staying in dark greens, blues, and browns. This heightens the grander moments, such as the bloody death of the musician in the white sheets. The use of water is also wonderful- from the film's reflected shots at the opening, through the constant rains and floods, to the last shots overlooking the water- a far better use of imagery than a similar shot which ends Alexander Sokurov's Russian Ark. In fact, the scenes of the flooded town were a set built in a high, dry portion of Lake Kerkini, which by March, would rise and submerge the set.<br /><br />The musical scoring by Angelopoulos's longtime collaborator, Eleni Karaindrou, is solid, mixing folk songs with classical compositions, all in an understated manner- excepting a great scene where the son auditions with his accordion. Yet, several times in the film, there seems to be an odd noise- like jet sounds in the aural background of some scenes. Is this symbolism or a flaw? Even if a flaw, it is a very minor one, for aside from the aforementioned scenes there are numerous other great scenes in this picaresque film that coheres in the Negatively Capable way John Keats claimed great art works; such as when Nikos dances at night as a saxophone plays, or when Eleni, in fever, babbles on and on of the same things. <br /><br />Yet, at the center of this great film is not only the ellipsis of information, but the ellipsis of self- the exile from everywhere, a theme that defines much of Angelopoulos's work, even if it does not define his art, for that is always on target, and brilliantly wrought. The Weeping Meadow is no exception to that claim.