Ik ben nog nooit in de Verenigde Staten geweest, en al helemaal niet in New York. Maar via sommige regisseurs heb ik een beeld opgebouwd van een stad die nooit slaapt, een stad die bestaat uit jazz, kleine criminelen en gangsters, Godard-minnaars, intellectuele wannabe beau monde... Voor zover ik weet, is New York wat je kunt zien door de ogen van Woody Allen, Martin Scorsese... en Francis Ford Coppola.<br />Ik zou EEN VAN HET HOOFD min of meer vergelijken met Allens MANHATTAN, in die zin dat beide nieuwe-yorkers-visioenen van romantiek en schoonheid zijn, gefilterd door een brede, theatrale en glamoureuze gevoeligheid. Maar deze film gaat, in tegenstelling tot MANHATTAN, niet over New York. Het gaat over een stad die de hele nacht feest (cabarets, jazz, dans en magische flirts) en dan tot de ontdekking komt dat er achter de coulissen iemand anders op je staat te wachten.<br />De regie van de hele film helpt enorm, in die zin dat het allemaal in de studio is opgenomen. Magische luchten en zonsopgangen die het gemakkelijk maken om vanuit een winkelraam rechtstreeks naar een zonsondergang in Bora-Bora te kijken; lust en leven en muziek in wat ik zou beschouwen als de laatste grote musical. Af en toe geeft Coppola ons een glimp van zijn meer gepassioneerde kant. Dat zou dan de zonnige kant van de melancholische DRACULA zijn. Voeg daarbij het magische decor van de cabaretachtige musicals van Tom Waits en Crystal Gayle, en je staat onwillekeurig versteld van alles. En ik dacht nog wel dat ik verbaasd was over Woody Allens EVERY YOU.<br />Als dit de manier is waarop nieuwe-yorkers het leven zien, dan is dat de stad waarin ik wil wonen.
I have never been in the United States, least of all in New York. But through some directors' works I have built up an image of the city that never sleeps that's made of jazz, petty crooks and gangsters, Godard-lovers, intellectual wanna-be socialite... For all I know, New York is what can be seen through the eyes of Woody Allen, Martin Scorsese... and Francis Ford Coppola. <br /><br />I would pretty much compare ONE FROM THE HEART to Allen's MANHATTAN, in the sense that both are new-yorkers visions of romance and beauty, filtered through a broadway theatrical and glamorous sensibility. This film, however, unlike MANHATTAN, isn't about New York. It's about spining through the spotlights of a city that parties all night long (cabarets, jazz, dance and magical flirts), only to realize that in the end, it's going to be your simple significant other waiting for you in the backstage.<br /><br />The staging of the whole movie helps a lot, in the sense that's it's all filmed in studio. Magical skies and dawns that make it easy to pass from a store-window directly to a sunset in Bora-Bora; lust and life and music in what I would consider the last great musical. Every once in a while, Coppola gives us a glimpse of his more passionate side. This would then be the sunny side of the melancholic DRACULA.<br /><br />Add to the magical staging the nightly cabaret-like musical score by Tom Waits and Crystal Gayle and one can't help but be amazed with it all. And I thought I was surprised by Woody Allen's EVERYONE SAYS I LOVE YOU.<br /><br />If this is the way new-yorkers see life, that's the city I want to live in.