Takeshi Kitano: ongetwijfeld een begenadigd filmer, maar ik kan de pure wreedheid van deze film niet uitstaan. Ik geloof dat zelfs in artistiek opzicht mooie films iets menselijks moeten hebben, anders dan het pure, betekenisloze geweld: wat heeft dat voor zin? Kitano kan je met zijn eigenaardige gevoel voor ritme en beweging meesterlijk in slaap sussen en dan ineens: bam, bam, bam! Opnieuw bewijst het dat alle geweld nutteloos is en tijdverspilling op deze planeet! _Gewelddadige agent_ is enigszins gestyleerd naar de klassiekers van het ultraviolette genre <0xC3><0xA0> la Clockwork Orange (SPOILER: de openingsscène hier staat in nauw verband met de beruchte openingsscène uit de studie van Kubricks afwijkenden). Zelfs de eerbiedwaardige 'Dirty Harry' ziet er af en toe uit als een baby in vergelijking met Kitano's brute smeris en zijn duivelse vijand. Wat deze en andere yakuzza van Kitano zo afschrikwekkend maakt, is het totale gebrek aan een positieve eigenschap: er wordt alleen maar rotzooi gemaakt; de sadistische minachting voor elk menselijk leven en/of waardigheid maakt die van Kitano moeilijk om te zien en moeilijk om te voelen. 'Sonatine', bijvoorbeeld, heeft momenten van grote lyrische schoonheid, een gevoel voor humor en poëtische gevoelens. In 'Gewelddadige smeris' is er weinig of niets van dat alles: het camerawerk is indrukwekkend. Ik ben dol op zijn foto's van de achtervolging, zijn geijsbeer, maar over het geheel genomen: 1/10 voor de ontaarde menselijke 'waarde' 6/10 voor de technische/artistieke belangrijkheid 6/10.
Takeshi Kitano: NO doubt a gifted cineaste but I just can't abide by the sheer brutality of this film. I believe that even artistically fine films must have at least some vestige of humanity to them, otherwise the sheer meaningless violence: what's the point? Kitano can masterly lull you into complaceny with his peculiar sense of rhythm and motion and then out of the blue: bam, bang and splash! Once again it proves that all violence is useless and a waste of time given us on this planet! Violent Cop is somewhat styled after the classics of the ultraviolent genre a la Clockwork Orange (SPOILER: the opening scene here closely relates to the infamous opening sequence from Kubrick's deviants' study). Even the venerable "Dirty Harry" looks like a babe at times compared to Kitano's brutal cop and his fiendish foe. What makes this and other Kitano cop/yakuzza works so horrifying is the utter lack of any redeeming quality: mayhem is employed for its own sake; the sadistic disregard for any human life and/or dignity make Kitano's works hard to watch, his characters hard to feel for. "Sonatine",for example, does have moments of great lyrical beauty, a sense of humor and poetic feeling. In "Violent Cop" there's little or any of it: the camera work is impressive. I love his tracking shots, his pacing: but over all: 1/10 for its debased human "value" 6/10 for its technical/artistic importance