Mijn eerste kennismaking met de wereld van Lenny Bruce was de Broadway-show Lenny. De film is (losjes) gebaseerd op het toneelstuk, dat min of meer trouw het leven van Lenny Bruce volgde en zijn verhaal in zijn geheel in zijn eigen woorden vertelde. In de toneelversie werd Lenny gespeeld door Cliff Gorman, wiens bekendste rol zowel in de film als in de oorspronkelijke toneelproductie van Mart Crowleys toneelstuk _The Boys in the Band_ het zeer verwijfde personage Emory was. In die tijd kocht ik alles wat ik over Lenny Bruce kon vinden, omdat Cliff Gorman zo grappig was. Ik moest zo hard lachen in het theater dat ik dacht dat ik doodging. Ik stierf, en ik had moeite om te bepalen wat belangrijker was: Lenny Bruce's status als een van de grappigste komieken die er waren, of het verbluffende sociale commentaar dat in zijn programma's doorklonk. Ik weet nog dat ik in die tijd dacht dat Lenny Bruce meer een filosoof of zelfs een potentiële sekteleider dan een komiek was. Hij had er een handje van om hypocrisie aan het licht te brengen, of het nu in de politiek, georganiseerde religie, rassenverhoudingen of wat dan ook was. Ik was er op de prille leeftijd van achttien jaar van overtuigd dat Lenny Bruce de sleutels, zo niet de antwoorden, van alle wereldproblemen in handen had. Ik ging naar de winkel en kocht het castalbum van de Broadway-show, dat bestond uit 2 elpees met een complete live-uitvoering van het stuk. Urenlang vergeleek ik Cliff Gorman met de echte Lenny Bruce, en elke keer dat ik naar een van beide luisterde, leerde ik een van Lenny's hysterisch grappige stukjes uit mijn hoofd. Als ik naar de platen van de echte Lenny Bruce luisterde, verbaasde ik me erover hoe perfect Cliff Gorman zijn persoonlijkheid had weergegeven. De razendsnelle manier van spreken, de stembuiging, zelfs de klank van zijn stem en de exacte pauzes in zijn woorden waren er. Het was alsof Lenny Bruce gereïncarneerd was als Cliff Gorman. Het kostte me moeite om te bepalen of dit een geweldige acteerprestatie was of alleen maar een goede imitatie, maar uiteindelijk besloot ik dat het niet uitmaakte, want Lenny leek de echte Lenny Bruce te spelen. Dat was voor mij goed genoeg.<br />Toen de film werd aangekondigd en ik hoorde dat Dustin Hoffman was uitgekozen om Lenny te spelen, was ik opgetogen. Als fan van meneer Hoffman was ik ervan overtuigd dat hij zowel de man als het materiaal groots kon uitbeelden. Tegen de tijd dat de film was afgelopen, was ik bijna net zoveel over Lenny Bruce's leven te weten gekomen als ik ooit zou doen en kende ik waarschijnlijk tachtig procent van zijn beroemdste nummers. De Gemaskerde Man, Christus en Mozes, Tieten en Kont, Vliegtuiglijm, Ike en Nixon, Jackie Kennedy - ik kende een heleboel van die boeken uit mijn hoofd. Sommige kende ik uit mijn hoofd, en als mensen op feestjes of familiebijeenkomsten zijn naam noemden, en iemand vroeg onveranderlijk wie hij was, in plaats van uit te leggen hoe zijn leven was geweest of waaraan hij was gestorven, hoefde ik alleen maar een van zijn stukken voor te dragen. Ik heb nooit iemand gehad die zijn materiaal niet kende en die hem niet ter plekke geweldig noemde (zoals de kinderen tegenwoordig zeggen).<br /><br />Ik niet. Ik weet niet meer naar welke film ik zat te kijken (het was 31 jaar geleden) toen ik voor het eerst een trailer van de film zag, maar zodra ik een fragment zag van Dustin Hoffman als Lenny, wist ik dat er iets mis was. Ik had het akelige voorgevoel dat ik de bio van wat nu mijn favoriete komiek was, niet leuk zou vinden, maar ik ging hem toch kijken, zodra hij was begonnen, in de hoop dat mijn intuïtie me niet in de steek liet. De filmografie was verbluffend. De regie was eersteklas. Het verhaal was vrij trouw aan het leven en de geest van Lenny Bruce, en Dustin Hoffman speelde zo goed als ik ooit had gezien. Alle stukjes waren er, evenals een vrij nauwkeurige weergave van zijn professionele leven. Dus wat was het probleem? Het probleem was gewoon dat Dustin niet grappig was. Dat waren de woorden van Lenny Bruce en het leven van Lenny Bruce, maar de grappen vielen in het water. Ik kwam tot de conclusie dat, hoe goed hij als acteur ook is, Dustin Hoffman geen komiek is. Hij was in elk geval geen Lenny Bruce. Waar was de feilloze timing die ik van de opnamen van Cliff Gorman en Lenny Bruce kende? Meneer Hoffman leek erg onzeker van zijn materiaal en bracht alle nummers op wat een halve snelheid leek. Het was bijna alsof hij een plaat van 45 toeren op 33 toeren draaide. Ik wilde mijn hand in zijn mond steken en de woorden eruit trekken en tegen het scherm schreeuwen: 'Je hebt het helemaal mis! Dit is te somber en te langzaam en te geestig om Lenny Bruce te zijn.' Erger nog, meneer Hoffman had de irritante gewoonte (wat Lenny nooit deed) om om zijn eigen grappen te lachen. Let wel, geen harde bulderlach, alleen maar gegrinnik. Constant gegrinnik, bijna tegen zichzelf, waardoor ik de indruk kreeg dat hij dacht dat hij de enige was die het materiaal kreeg.<br />Ik kocht de vhs toen die een paar jaar later uitkwam en keek er trouw naar, in de hoop dat ik als ouder en wijzer mens misschien dingen in de voorstelling van meneer Hoffman zou vinden die ik in 1974 had gemist. Ik wilde dat het zou klikken, maar dat gebeurde niet. Vervolgens kocht ik de dvd, want ik heb altijd 'nieuwe' opnamen van Lenny Bruce gekocht, en de laatste tijd ook video's, en ik heb nooit genoeg gekregen van zijn optredens of zijn boodschap. Opnieuw hoopte ik dat de tijd goed was geweest voor de opname waar ik in 1974 zo naar had uitgekeken. Maar ik heb hem onlangs nog bekeken en de film laat me nog steeds koud, ondanks zijn goede bedoelingen, de vlekkeloze regie en de geweldige productiewaarden. Lenny Bruce was grappig, al was hij een filosoof, een sekteleider of een genie. En Dustin Hoffman was dat niet.
My first exposure to the world of Lenny Bruce was the Broadway show, Lenny. The film is (loosely) based on the play, which rather faithfully followed the life of Lenny Bruce (more or less) and told his story using entirely his own words. In the stage version, Lenny was played by Cliff Gorman, whose best known role was that of the wildly effeminate character Emory in both the film and original stage productions of Mart Crowley's play the Boys in the Band. At the time, I ran out and purchased everything I could find on Lenny Bruce, because Cliff Gorman was that funny. I laughed so hard in the theatre, I thought I'd die, and had trouble deciding what was more important, Lenny Bruce's status as one of the funniest comedians around, or the amazing social commentary that was contained in his routines. At the time, I remember thinking that Lenny Bruce was more of a philosopher or even a potential cult religious leader than a comedian. He had a knack of exposing hypocrisy, be it in politics, organized religion, race relations or whatever. I was convinced, at the tender age of 18, that Lenny Bruce had the keys, if not the answers, to all of the world's problems.<br /><br />I went out and purchased the cast album of the Broadway show, which consisted of a 2 LP recording of a complete live performance of the play. I spent hours comparing Cliff Gorman to the real Lenny Bruce, and each time I listened to either, I memorized one of Lenny's hysterically funny bits. When I listened to records of the real Lenny Bruce, I marveled at how perfectly Cliff Gorman had reproduced his persona. The rapid-fire delivery, the inflection, even the tonal quality of his voice and the exact pauses in his speech were there. It was like Lenny Bruce had been reincarnated as Cliff Gorman. I had trouble deciding if this was great acting or just a good impersonation, and in the end decided it didn't matter, for the material in Lenny seemed to capture the real Lenny Bruce. That was good enough for me.<br /><br />When the film was announced, and I'd heard that Dustin Hoffman had been chosen to play Lenny, I was thrilled. As a fan of Mr. Hoffman, I was sure he could do great justice to both the man and the material. By the time the picture was completed, I had learned almost as much about Lenny Bruce's life as I ever would, and was familiar with probably 80% of his most famous routines. The Masked Man, Christ and Moses, Las Vegas Tits and Ass, Airplane Glue, Ike and Nixon, Jackie Kennedy  I knew a lot of these by heart. Some of them I memorized cold, and found that when people mentioned his name at parties or family gatherings, and someone invariably asked who he was, rather than explain his life or what he died of, all I had to do was recite one of his bits. I never had a single person who was new to his material that didn't pronounce him awesome (as the kids say nowadays) on the spot.<br /><br />I don't remember what film I was watching (it was 31 years ago) when I first saw a trailer for the film, but as soon as I saw a clip of Dustin Hoffman as Lenny I knew something was wrong. I had a sinking feeling that I wasn't going to like the movie bio of what was now my favorite comedian, but I went to see it anyway, as soon as it opened, hoping my gut instinct was wrong. The cinematography was stunning. The direction was first rate. The story was fairly faithful to the life and spirit of Lenny Bruce, and Dustin Hoffman did as good an acting job as I'd ever seen. All of the bits were there, and so was a fairly faithful rendering of his professional life. So what was the problem? The problem was simply that Dustin wasn't funny. Those were Lenny Bruce's words and Lenny Bruce's life, but the jokes fell flat. I came to the conclusion that no matter how skilled he is as an actor, Dustin Hoffman is no comedian. He certainly was no Lenny Bruce. Where was the lightning timing I was used to from the Cliff Gorman and Lenny Bruce recordings? Mr. Hoffman seemed very unsure of his material, and delivered all the routines at what seemed like half-speed. It was almost like he was a 45 RPM record being played at 33 1/3. I wanted to reach into his mouth and pull the words out, and shout at the screen, "You've got it all wrong! This is too somber and too slow and toounfunny to be Lenny Bruce". Worse, Mr. Hoffman had the annoying habit (which Lenny never did) of laughing at his own jokes. Not loud guffaws mind you, just chuckles. Constant chuckles, almost to himself, which left me with the impression that he thought that he was the only one who got the material.<br /><br />I bought the VHS when it came out several years later and watched it faithfully, hoping that as an older and wiser person, maybe I would find things in Mr. Hoffman's performance that I missed in 1974. I wanted it to click. No such luck. I then dutifully purchased the DVD, as I have always purchased "new" Lenny Bruce recording or, lately videos, never tiring of his delivery or his message. Again, I hoped that time had been kind to the portrayal I had so looked forward to in 1974. But I screened it recently, and the film still leaves me cold, despite the best of intentions, the flawless direction and the great production values. Icon, philosopher, cult leader or genius, if nothing else, Lenny Bruce was funny. And Dustin Hoffman was not.