En dat maakt bhf tot een horrorfilm in plaats van een oorlogsfilm. Wat we hier hebben is een geval van gemengde genres. Dit is geen film over het kwaad van de oorlog, of zelfs maar over de oorlog zelf. Het is een propagandastuk voor plaatselijk denken en plaatselijk handelen en een horrorfilm die bedoeld is om je paranoïde te maken, omdat blijkt dat de mensen die ons moeten beschermen, incompetent zijn op alle manieren die we gewoonlijk van ze verwachten.<br />Nu we het daar toch over hebben, wat deze film tot een bijzonder slechte filmprestatie maakt, is dat Scott en consorten bang zijn om de kracht van dat inzicht door te laten sijpelen. Er is veel geschreven over de 'Mist van de Oorlog' <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, over het feit dat als de kogels beginnen te vliegen, niet alleen de politiek uit het raam vliegt (het spijt me dat de politiek ook uit het raam lijkt te zijn gevlogen toen de filmcamera's begonnen te draaien), maar ook de best voorbereide plannen en de kleine beetjes gezond verstand die er om te beginnen al waren. Maar, zie je, Scott heeft geen zin in die film. Dus legt hij de nadruk op de redenen voor de mist van de oorlog.<br />We komen erachter dat we midden in de Delta Force en de Texas Rangers astma en epilepsie hebben. Ik heb het een beetje nagetrokken en ontdekte dat astma en epilepsie (en ik heb geen flauw idee wat dat betekent). Het is niet zo dat je iemand die aan een van deze kwalen lijdt (je kunt volkomen normaal leven, met beide kun je leven) op zijn bek moet slaan, maar in het algemeen wordt het als een reden beschouwd om soldaten over te plaatsen naar bureaufuncties in Fort Worth of Laramie.<br />We hebben dus te maken met Scott die bang is om een film te maken over het feit dat oorlogen fout gaan, alleen maar omdat oorlogen altijd fout gaan, en in plaats daarvan maakt hij een film over het feit dat oorlogen fout gaan omdat onze Speciale Operaties bevolkt worden door mensen die ofwel niet kunnen ademen als het moeilijk gaat, of die attaques krijgen als het moeilijk gaat. Zie je, daardoor wordt de wereld weer veilig. Het enige waar we ons zorgen over hoeven te maken, is dat we de volgende keer niet...' Als we geen astmalijders sturen, kunnen we er zeker van zijn dat de operatie een doorslaand succes wordt, net als in Afghanistan (met zeker geen verdwaalde bommen en geen verkeerde informatie). Als je eenmaal zo'n situatie hebt, is de politiek echt deplorabel, omdat je terugvalt op idiote dingen als 'heroïek' en alleen maar je vrienden zoekt. Ik ben minder geïnteresseerd in heldendaden dan in mensen (niet alleen soldaten, maar ook zij) die zich afvragen waarom we <0xC3><0xBC>berhaupt in een land als Somalië zitten. Ik vergeef een film over de broederschap tussen soldaten zo lang als het lijkt dat die soldaten zich ervan bewust zijn dat ze een plaats hebben in de wijde wereld, maar dit is niet die film.
And that is what makes BHD a horror movie rather than a war movie really. What we have here is a case of mixed genres. This is not a film about the evils of war, or even really about war itself. Is a propaganda piece for thinking locally and acting locally and horror movie designed to make one paranoid because it turns out that the people who are supposed to be protecting us, are incompetent in all the ways that we usually figure that they would be.<br /><br />Now, having said that, what makes this movie a particularly bad piece cinematic endeavor is that Scott and company are afraid to allow the force of that insight to shine through. Plenty has been written about the 'Fog of War'--that is, the fact that when the bullets start flying, not only do politics go out the window (regrettably the politics seems to have gone out the window when the film cameras started rolling as well), but so also do the best laid plans and what small levels of good sense there were to begin with. But, you see, Scott hasn't the stomach for that film. So he front-end loads the reasons for the fog of war.<br /><br />We find out that in the midst of the Delta Force and the Texas Rangers, we have asthmatics and epileptics. I did a little checking, and discovered that asthma and epilepsy (and I don't mean to knock anyone who has either of these ailments--you can live perfectly normals lives with both of them), are generally considered reasons for reassigning soldiers to desk jobs in Ft. Worth, or Laramie.<br /><br />So what we have is Scott afraid to make a movie about the fact that war goes wrong just because war always goes wrong, and instead making a movie about how war goes wrong because our Special Ops are populated with people who either can't breathe when the going is tough, or having seizures when the going is tough. You see, it makes the world safe again. All we need to worry about is that the next time, we don't send in any asthmatics and we can be sure that the operation will be a tidy success--just like Afghanistan was (with certainly no errant bombs and no mis-information). Once, you have that set-up, that's when the politics really is deplorable--because of the fall back on such idiocies as 'heroism' and just looking our for your friends. I am less interested in heroics than I am interested in people (not just soldiers but them too) thinking about why we are in such places as Somalia in the first place. I'll forgive a movie about the brotherhood between soldiers as long is it seems like those soldiers are aware that they have a place in the wider world, but this is not that movie.