Wat een verrukkelijke film! Ik geloof niet dat hij ook maar een greintje verouderd is. Zeker, de kleren zijn anders, de laatste zelfhulptrends zijn anders, de prioriteiten zijn anders <0xE2><0x80><0x93> maar er is nog zoveel dat nog steeds weerklinkt. De relatie tussen liefde en seks en echtgenoten en vrienden. Menselijk verlangen en toewijding zijn tijdloze onderwerpen, en ze worden met groot vernuft en zwier verkend in deze door en door onderhoudende film. En de dialoog! Veel scènes bestaan louter uit de kronkels en draaiingen van intelligente mensen in verbale spelletjes <0xE2><0x80><0x93> sommige scènes voelen aan alsof je in een verbaal pretpark bent, op en neer in een achtbaan van slimme en verrassende taferelen.<br /><0x3E><0x3E> De grappige momenten zijn van onschatbare waarde: de tennisleraar die om een glas pernod vraagt, Dyan Cannon in de kroeg. Het kantoor van Kirstie Alley <0xE2><0x80><0x93> waarschijnlijk de grappigste en meest opmerkzame blik op de 'eruptieervaring' die ooit op film is vastgelegd <0xE2><0x80><0x93> (samen met de scène waarin Kirstie Alley's therapeute smelt in Woody Allens kantoor), de openingssessie van de groepstherapie in het prachtige<br />Californië, dat eerste diner in het restaurant met Bob en Carol en Ted en Alice, die voor de tafel van verdwaasde homoseksuele eters hun liefde voor elkaar verklaren <0xE2><0x80><0x93> het is een film vol eindeloze, opmerkzame en zeer amusante details. Het is geweldig vermaak.) (Nog een laatste opmerking <0xE2><0x80><0x93> elke keer dat Dyan Cannon op het scherm verschijnt, licht het scherm op, met haar sexy personage, haar hoog-erotische uitstraling, haar warmte en edelmoedigheid, en die werkelijk aanstekelijke lach!)
What a delightful movie! I don't think its aged one bit. Sure the clothes are different, the latest self-help fads are different, the priorities are different--but SO much still resonates today. The relationship between love and sex and spouses and friends. Human desire, and commitment are timeless topics, and they are explored with great wit and panache in this thoroughly entertaining movie. And the dialogue! Many scenes purely consist of the twists and turns of intelligent people in verbal games--some of the scenes feel like being in a verbal<br /><br />amusement park, going up and down roller-coasters of clever and surprising<br /><br />dialogue. The funny moments are priceless: the tennis instructor asking for a glass of Pernod, Dyan Cannon in the therepist's office--probably the funniest and most perceptive take on the "therepy experience" ever shown on film-- (along with Kirstie Alley's therapist melt-down scene in Woody Allen's<br /><br />"Deconstructing Harry"), the opening group therapy session in the beautiful<br /><br />California countryside, that first dinner in the restaurant with Bob and Carol and Ted and Alice all declaring their love for each other in front of the table of bemused gay diners--it is a film filled with endless, perceptive and highly<br /><br />amusing details. Its a terrific entertainment. (One last comment--Dyan Cannon lights up the screen everytime she appears, with her sexy persona, her high<br /><br />spirits, her warmth and generosity, and that truly infectious laugh!)