Roddy Doyles Barrytown-trilogie was een liefdevolle, humoristische maar onsentimentele kijk op het leven in de arme buitenwijken van Dublin; van alle drie de boeken zijn nu films gemaakt. 'The Commitments', geregisseerd door Alan Parker, was praktisch een musical; in het origineel had Doyle zijn tekst hilarisch doorspekt met fragmenten van de teksten van de liedjes die zijn hoofdpersonen (een soulband) zongen; in de film werden de liedjes rechttoe rechtaan gespeeld, en zo'n beetje in hun geheel, en een paar subtiliteiten van de plot gingen ook verloren. Stephen Frears deed het beter bij het maken van een low-key film van boek twee, en hij staat ook aan het hoofd van de regie van deze film van het laatste boek. Voor Doyle betekende het een kleine wijziging in de koers, een minder belangrijk stuk fictie dan zijn eerdere pogingen; maar het is nog steeds leuk, en een gevoelig portret van mannelijke vriendschap. Ik vind de film echter niet erg goed, ook al is hij qua inhoud en toon heel trouw aan het boek, want ondanks dat is hij de vonk, en de visie, die het schrijven bezat, kwijt, en hij lijkt daarbij vergeleken grof en onhandig. Er wordt een ongevoelige Eric Clapton-plaat gebruikt, die onnodig vaak de dialoog onderstreept; het acteerwerk (vooral van Colm Meaney) maakt de personages bijna tot een parodie; het camerawerk is nodeloos schrikachtig; en de plot is teruggebracht tot een reeks afzonderlijke ontmoetingen. Dit is zogenaamd een naturalistische film, maar het lukt hem nooit om het ritme van het gewone leven over te brengen. Hoewel hij wordt vergeleken met andere films die verhalen vertellen over het overleven van de arbeidersklasse, heeft hij niet de politieke woede van de werken van Ken Loach, de emotionele impact van 'Brassed Off' of de zwierigheid van 'The Full Monty'. Maar de wreedste filmische vergelijking, die duidelijk wordt gemaakt door de prominente aanwezigheid van een aftandse snackkar, is die met 'Life is Sweet' van Mike Leigh, een film waarvan de originaliteit en wanhopige humor een scherp contrast vormen met de saaie clichés die hier worden vertoond.
Roddy Doyle's Barrytown trilogy was an affectionate, humorous but unsentimental look at life in the poor suburbs of Dublin; all three books have now been turned into films. 'The Commitments', directed by Alan Parker, was virtually a musical; in the original, Doyle hilariously peppered his text with fragments of the lyrics of the songs his protagonists (a soul band) were singing; in the film, the songs were played straight, and pretty much in their entirety, and some of the subtleties of the plot were also lost. Stephen Frears did better in making a low key film of book two, and is also at the directorial helm for this film of the final book. 'The Van' represented a slight change of direction for Doyle, a weighter piece of fiction than his earlier efforts; but it's still fun, and a sensitive portrait of male friendship. However, I don't like the film very much, even though it is quite faithful to the book in both content and tone; for in spite of this, it has lost the spark, and the vision, that the writing possessed, and appears coarse and clumsy in comparison. An Eric Clapton score is used insensitively, underscoring dialogue with unnecessary frequency; the acting (especially from Colm Meaney) renders the characters close to parody; the camera work is needlessly jumpy; while the plot is reduced to a series of set-piece encounters. This is supposedly a naturalistic movie, but never manages to convey the rhythms of ordinary life. While judged as against other films that tell tales of working class survival, it has not the political anger of the works of Ken Loach, the emotional impact of 'Brassed Off' or the jauntiness of 'The Full Monty'. Perhaps the most cruel cinematic comparison, however, brought to obvious attention by the prominent presence of a decrepit snack van, is with Mike Leigh's 'Life is Sweet', a film whose originality and desperate humour make a stark contrast with the dull clichéd Oirishisms on display here. Conclusion: read the book instead.