Ik heb echt van deze film gehouden, en dat had ik niet verwacht! Ik log altijd in op IMDb (als ik netflix kijk) om te zien wat mensen denken (en om te zien hoe het afloopt, want ik heb een hekel aan spanning).<br />Ik had het gevoel dat ik de hele tijd in het hoofd van marc zat. Ik dacht aan hem terwijl hij naar hong kong rende, en ik dacht aan hem terwijl hij op de boot was, heen en weer, over het water, en zijn hoofd leegmaakte, zodat hij weer een gevoel van evenwicht en normaliteit kreeg. (Als je ooit hebt gereisd waar je de taal niet kunt spreken, heb je de neiging om te denken... Veel... en dat kan heel rustgevend zijn. Ik hield van de manier waarop de carrére dit stukje bij beetje liet zien, toen marc met de stroom mee begon te gaan in de cultuur waarin hij te gast was, door de bank voor de dame te verplaatsen, het juiste wisselgeld voor de boot te pakken, enzovoort.<br />Ik hield ervan dat als agnés kwam, marc nergens ruzie over probeerde te maken, hij gewoon met de stroom meeging omdat hij zo blij was dat hij haar terug had. en op de echte franse manier krijgen we agnés te zien als een bekoorlijke vrouw (die simpele dingen doet als haar haar borstelen en inpakken) door de ogen van marc.<br /><br />Ik herinner me dat een goede (mannelijke) vriend van me vele jaren geleden zei: 'De manier om een vrouw gelukkig te maken is door "ja, schat" te zeggen.' Nu <0xE2><0x80><0x93> daar ben ik het niet per se mee eens <0xE2><0x80><0x93> maar het heeft zo zijn sterke punten, geloof me <0xE2><0x80><0x93> omdat wij vrouwen onze mannen soms zo weinig duidelijk kunnen maken. Ik vond (binnen dat concept) het erg dapper van marc om in het kleine hotel zijn snor te scheren. Vandaar dat hij het risico nam haar weer te'verliezen', maar uiteindelijk laat hij het verleden achter zich als hij de ansichtkaart in het water gooit.<br /><br />Met de stroom meegaan is iets wat je als toerist moet doen, en het is iets wat je moet doen om compromissen te sluiten met je partner. Vreemd genoeg is het ook iets wat je moet doen om van deze film te genieten (naar de commentaren te oordelen).<br />dit is een verrukkelijke, verrukkelijke film. Alle spanning in Parijs wordt in hong kong over het water uitgestort (en de partituur van glas voelt plotseling vredig aan, in tegenstelling tot volslagen banaal) en de subtiliteit van vincent lindon als marc blaast me weg.<br />Voor mij ligt de sleutel in wat marc op de ansichtkaart schreef, en het feit dat hij hem in het water gooide (als dat ergens op slaat). Dat was voor mij het (onverwachte) moment waarop ik als kijker wachtte. Ik wou dat ik deze film echt kon definiëren en ontleden als een ervaring <0xE2><0x80><0x93> maar daar heb ik de scholing niet voor. Het enige wat ik kan opschrijven is dat ik aan het eind een emotionele verschuiving voelde, en heel licht. Het is net of je een uitstekende live-show ziet, als de band in hun ritme is en het publiek met hen meedoet. Het is een beetje een kwestie van geven en nemen, denk ik, tussen carré en ons.
serious spoilers below<br /><br />i really loved this film, and i didn't expect to! i always log onto IMDb (while viewing netflix) to see what people think (and to figure out the ending b/c i hate suspense.) :D <br /><br />i felt like i was in marc's head the whole time. i related to him running to hong kong, and i related to him being on the boat, back and forth, over the water, clearing his head, regaining a sense of balance and normalcy. (if you've ever traveled where you can't communicate the language, you tend to think... A lot... and it can be very soothing.) i loved the way the carrére showed this bit by bit, as marc started going with the flow in the culture he was a guest in, by moving the seat for the lady, getting proper change for the boat, etc.<br /><br />i loved that when agnés showed up, marc didn't try to argue about anything, he just went with the flow b/c he was so happy to have her back. and in true french film fashion, we get to see agnés as a beguiling woman (doing simple things like brushing her hair and packing) through marc's eyes<br /><br />i recall, many years ago, a great (male) pal of mine said "the way to make a woman happy is to say 'yes dear!'" now - i don't agree with that per se - but it has it's strong points, believe me - on account of we women can make very little sense to our men at times. i thought (within that concept) it was very brave of marc to shave his mustache at the little hotel. hence, he risked "losing" her again. but he finally puts the past behind him when he tosses the postcard in the water.<br /><br />going with the flow is something one must do as a tourist, and it's something one must do to effect compromise with one's mate. oddly - it's also something one should do to enjoy this film (judging from the comments.)<br /><br />this is a gorgeous, gorgeous film. all the tension in Paris is released over the water in hong kong (and glass's score suddenly feels peaceful, as opposed to totally triste.) and vincent lindon's subtlety as marc blows me away. <br /><br />to me, the key is in what marc wrote on the postcard, and the fact that he threw it in the water (if that makes sense.) that, to me, was the (unexpected) moment i was waiting for as a viewer. i wish i could truly define and dissect this movie as an experience - but i don't have the educational chops for that. all i can write is that i felt an emotional shift at the end, and very light. much like seeing an excellent live show, when the band is in their groove and the audience is right with them. it's a little bit of a give and take, i guess, between carrére and us.