Het thema van _Pursued_ is gewelddadige wraak. Vergeet niet dat dit kort na de Tweede Wereldoorlog werd gemaakt, zodat het thema van mannen die terugkeerden uit de strijd en de voortdurende dreiging van de dood iets was waar iedereen zich van bewust was; het is bijna alsof Jeb PTSS heeft (de 'zwarte hond op zijn rug') en de dood hem door de hele film volgt, zonder dat hij daar zelf iets aan kan doen. De premisse is helemaal niet ingewikkeld: een man die wordt opgevoed om van de dochter van zijn geadopteerde familie te houden, vermoordt haar broer <0xE2><0x80><0x93> het feit dat haar familie de zijne vermoordde is een beetje irrelevant; zie hieronder. Als Thorley onthuld dat ze van plan is Jeb te vermoorden in hun huwelijksnacht, moet ik toegeven dat het zo is.' Het is niet helemaal overtuigend, maar dat is een beperking van Teresa Wrights optreden, dat te gezond is <0xE2><0x80><0x93> als ze het wat sexyer had gespeeld, wat hitsiger, zou ze veel geloofwaardiger zijn. Wat de 'opera-achtige' plot betreft, is het volkomen logisch; twee mannen hebben het op Jeb gemunt, nu is het de beurt aan een vrouw, en er staat nog meer op het spel. Jeb verwelkomt de dood elke keer flegmatiek, en elke keer blijkt hij de enige te zijn met het ware moordenaarsinstinct. De klopjacht op Jeb is zijn echte Nemesis, en het is hier dat de gelukkige (gelukkig? Je schoonmoeder schiet de vent neer die je vader heeft doodgeschoten, net als ze op het punt staan je op te knopen? Het einde doet de film te kort; Thorley had zich moeten opofferen om Jeb te redden en zichzelf en de Callums te redden, maar waarschijnlijk werd dit te deprimerend gevonden voor 1947. Het zou ook een einde hebben gemaakt aan alle wanhopige, laatste exposés. Het camerawerk is subliem, en Judith Anderson speelt een geweldige schoonmoeder uit de hel. Ik vraag me af wat Elvis Presley van de rol zou hebben gevonden... Mitchum laat zien hoe ver hij in de jaren vijftig was opgeschoten.
The theme of 'Pursued' is violent revenge. Don't forget that this was made shortly after WWII ended, so that the theme of men returning from combat, and the constant threat of death, was something everyone was conscious of; it's almost as if Jeb has PTSD (the 'black dog riding his back'), and death follows him, through no fault of his own, throughout the movie. The premise isn't complicated at all: a man brought up to love the daughter of his adopted family kills her brother - the fact that her family killed his is a bit irrelevant; see below. When Thorley reveals her intention to murder Jeb on their wedding night, I have to concede that it's a little unconvincing, but this is a limitation of Teresa Wright's performance, which is too wholesome - if she'd played it a bit sexier, more hot-blooded, she'd be much more believable. In terms of the 'operatic' plot, it's completely logical; two men have had a go at Jeb, now it's a woman's turn, and the stakes are even higher. Jeb phlegmatically welcomes death each time, and each time it turns out that he's the only one with the true killer instinct. The posse coming for Jeb is his real nemesis, and it's here that the happy (happy? Your mother-in-law shoots the guy who shot your father just as they're about to string you up?) ending lets the movie down; Thorley should have sacrificed herself to save Jeb and redeem herself and the Callums, but presumably this was thought too depressing for 1947. This would have dispensed with all the desperate last-minute exposition, too. The camera work is sublime, and Judith Anderson does a great Ma-in-law from Hell. I wonder what Elvis Presley would have made of the role...Mitchum shows just how far ahead of the 1950's beefcake field he was.