Op de een of andere manier betwijfel ik of de echte Lenny Bruce, de komiek van het begin van de jaren zestig, die na zijn eigen dood snel in een legende veranderde, zo romantisch melancholiek was. De regisseur Bob Fosse heeft een zelfgenoegzame en griezelig voyeuristische kijk op Bruce, met veel snelle scènes en filmtrucjes. Toch is 'Lenny', op zijn eigen showbiz-manier, met groezelige, smerige onderstellen en uitbundig zelfmedelijden, een meesterlijke, intuïtieve ervaring. Hij schiet omhoog op zijn eigen droefheid. De klim van de controversiële komiek naar de top, zijn huwelijk met een sexy stripper en zijn uiteindelijke val in drugs en rechtszittingen is fascinerend om te zien, ook al is Dustin Hoffman aantoonbaar te joviaal en te zachtaardig als Bruce (Hoffman geeft het personage een sympathiek middelpunt, en sommigen zullen zeggen dat dat goed is voor de film). Valerie Perrine is een natuurtalent als echtgenote van Honey, haar blasé, bijna onverschillige manier van doen en onbewuste sexappeal zijn zowel decadent als aantrekkelijk. De zwart-witfilm is fantastisch, en Fosse legt zich echt toe op de editing-razzle-razzle, waarbij hij ook goed gebruikmaakt van 'It Never Entered My Mind' van Miles Davis.
I somehow doubt the real Lenny Bruce, shock-comedian of the early 1960s who quickly passed into legend after his self-inflicted death, was so romantically melancholic. Director Bob Fosse's take on Bruce is self-enamored and creepily voyeuristic, with lots of quick cuts and cinematic tricks. Yet on its own show-biz terms, with grubby, sordid underpinnings and rampant self-pity, "Lenny" is a masterful visceral experience. It shoots-up on its own sadness. The controversial comedian's rise to the top, his marriage to a sexy stripper, and his eventual downfall into drugs and court hearings is fascinating to watch, however Dustin Hoffman is arguably too genial and soft as Bruce (Hoffman gives the character a sympathetic center, and some may say this works for the picture). Valerie Perrine is a natural as wife Honey, her blasé, almost indifferent manner and unconscious sexiness is both decadent and appealing. The black-and-white cinematography is terrific, and Fosse really lays on the editing razzle-dazzle, also making good usage of Miles Davis' "It Never Entered My Mind". *** from ****