Ik heb deze film gezien op de Pre-World Premiere bij een persvoorstelling van het Rotterdam Film Festival in januari van dit jaar en ik heb er echt van genoten, voornamelijk omdat ik nog nooit zoiets heb gezien en ik verwacht ook niet dat ik zoiets ooit nog zal zien.<br />Het eerste wat me meesleepte was het decorontwerp/de kunstopvatting: meteen vanaf het begin had ik het gevoel dat ik terug was in de jaren zeventig, alleen was het niet door de gebruikelijke uitgespeelde typische Hollywood-herinterpretatie van hoe de jaren zeventig eruit hadden moeten zien, deze film roept een ' De filmmakers moeten de hand hebben weten te leggen op een pakhuis vol echte voorwerpen uit de '70's' (en blijkbaar hebben ze jarenlang rekwisieten verzameld). De kleuren van de films zijn absoluut oogverblindend, de indruk die de regisseur probeert te wekken is bijna alsof hij het gevoel van een technicolorfilm, gefilterd door overvloedige hoeveelheden lsd, visueel wil reproduceren.<br />De personages die de acteurs speelden, kwamen vaak over als hersenloze automaten, een soort stereotiepe parodie op Amerikaanse archetypen zo je wilt, de optredens waren vaak zo houterig dat je ze bijna niet kon geloven, maar het werkte heel goed en droeg bij aan het algemene gevoel van 'ongeloof'. Dat had ik tijdens het kijken naar deze film. Sommige dialogen van de acteurs waren zo ongelooflijk geestig, maar werden met zo'n uitgestreken gezicht gebracht dat ik mijn lachen niet kon inhouden, en soms alleen de sets al waren genoeg om me aan het giechelen te krijgen.<br />Hoewel de film op het ene niveau B-films parodieert, werkt hij op een ander niveau als een berekende en subversieve kunstvorm door de gebruikelijke vrouwenhaat van de exploitatiefilm om te keren: we zien de onderdrukte hoofdrolspeelster Barbi veranderen in 'Viva', die zich bewust wordt van haar seksualiteit en die macht krijgt door die te ontdekken en zich te verlustigen in haar seksualiteit (de geanimeerde orgasmescène is behoorlijk gaaf, blijkbaar heeft Anna Biller deze scène ook geanimeerd! Ik durf te wedden dat Anna Biller heel goed de eerste 'postfeministische film uit de jaren zeventig van de B-periode, exploitatie eerbetoon' heeft gemaakt <0xE2><0x80><0x93> weet iemand nog iets dergelijks? Ik zou deze film zeker aanbevelen aan fans van John Waters-werk en aan iedereen die geïnteresseerd is in feministische of subversieve kunst, verdomme, alleen al de artistieke visie van Anna Biller rechtvaardigt minstens twee bezichtigingen. Al met al heb ik echt van de film genoten, ik wou alleen dat ik een beetje fris was geweest voor de screening, want volgens de eisen van het filmfestival had ik de vorige avond ongeveer vier uur geslapen en had ik nog een beetje een kater. Ik hoop dat ik de kans krijg deze film nog een keer te zien, want ik zou niet aarzelen om een paar mensen te bellen en een knokploeg op te trommelen. Viva is beslist een filmervaring die een uitstekende filmbespreking bij een drankje zou opleveren.<br />Als ik kritiek zou hebben op Viva... Het zou zijn dat ik denk dat de film wel wat meer tijd in de montagekamer kan gebruiken om hem misschien een klein beetje bij te schaven, gezien het feit dat ik naar een wereldpremière zat te kijken. Hoe dan ook, Viva is op verschillende niveaus een prestatie en het zou Anna Biller zeker als een van de nieuwste, meest getalenteerde regisseursstemmen van deze tijd moeten bevestigen.
I caught this film at it's Pre - World Premiere at a press screening at the Rotterdam Film Festival back in January of this year and I really enjoyed it, mainly because I have never seen anything quite like it before and don't expect that I will likely ever see anything like it again.<br /><br />The first thing that swept me away was the set design / art direction: right from the get go I had the feeling I was back in the 70's except it wasn't through the usual played out typical Hollywood re-interpretation of what the seventies were supposed to have looked like, this film elicits a "Holy S*** the filmmakers must have gotten their hands on a warehouse full of actual items from the 70's" sensation (and apparently they did collect props for years). The films colors are absolutely dazzling, the look achieved in the film is almost as if the director was aiming to visually reproduce the feel of a Technicolor film as filtered through copious amounts of LSD.<br /><br />The characters the actors were portraying often came off as mindless automatons, sort of stereotypical parodies of American archetypes if you will, the performances were often wooden to the point of disbelief  almost as if they were trying to overact in a very detached manner, it worked quite well and added to the overall sense of "disbelief" I had while watching this film. Some of the lines the actors deliver were so incredibly vapid yet delivered so deadpan that I could not control my laughter, sometimes the sets alone were enough to make me giggle.<br /><br />While the film certainly parodies B flicks on one level, on another it truly works as a piece of calculated and subversive art by reversing the usual misogynistic dynamics of the typical exploitation film: we see the repressed lead character Barbi transform into "Viva" who becomes self aware and empowered by discovering and reveling in her sexuality ( the animated orgasm scene is pretty awesome, apparently Anna Biller also animated this sequence! ) thus I venture to guess that Anna Biller may have very well created the first "post-feminist 70's era B flick exploitation homage film" - anyone know of anything else out there like this? I would definitely recommend this film to fans of John Waters work as well as anyone interested in feminist or subversive art, hell, Anna Biller's art direction alone warrants at least two viewings. All in all I really enjoyed the film, I do wish I had been just a little bit fresher for the screening as per film festival requirements I had slept about four hours the previous evening and was still a bit hungover. I hope I get the chance to see this film again because I would not hesitate to make some phone calls and round up a posse, Viva is definitely a film experience that would make for some excellent post film discussion over drinks.<br /><br />If I were to make a criticism about Viva It would be that I think the film could use a little more time in the cutting room to trim it up perhaps just a wee bit, given that I was watching a world premiere I will assume that what I saw was perhaps the "directors cut". Regardless, Viva really is an achievement on several levels and it should certainly solidify Anna Biller as one of the freshest new multi-talented directorial voices of today.