Hoewel hij het niet regisseerde, maar alleen een schermversie van zijn eigen stuk schreef, is deze over het hoofd geziene slapstick uit 1972 een van Woody Allens beste schatten. In de tijd dat Woody nog net zo slapstick was als hij verbaal was, vertelt 'Play It Again, Sam' het verhaal van Allen als gescheiden filmrecensent verpletterd door het mislukken van zijn huwelijk. Allen, die een grote fan is van Humphrey Bogart, kijkt al snel naar een denkbeeldige incarnatie van Bogie om zijn angstige (en onhandige) reis terug naar het vrijgezellenleven te vervolgen. Hij wordt geholpen door zijn beste vriend Dick en zijn vrouw Linda (Woody's vaste klanten Tony Roberts en Diane Keaton), die hem helpen de ene rampzalige date na de andere te regelen. Algauw ontdekt Woody dat je soms de ware liefde vindt, maar dat het niet altijd zo gaat als je zou willen.<br />Persoonlijk heb ik niet veel op met dat hele Bogart-als-mentorgedoe. Het grootste deel van de film lig ik in een deuk om Woody's onhandige gebaren en neurotische nee-zeggen. Zoals gewoonlijk in een Allen-film geeft Keaton een aardige, bescheiden voorstelling. Omdat de film door Herbert Ross werd geregisseerd, is de typische onsamenhangende dialoog en het heen-en-weergeschrijf een beetje afgezwakt, dus voor een Allen-product voelt de film welgemanierder aan en heeft hij meer verhaalkracht dan Woody's andere maffe 70's-producties. Toch heeft Woody me nog nooit harder laten lachen <0xE2><0x80><0x93> nog nooit.
While he did not direct it, but rather, only wrote a screen adaptation of his own play, this overlooked slapstick film from 1972 is one of Woody Allen's finest treasures. Back in the day when Woody was just as slapstick as he was verbal, "Play It Again, Sam" tells the story of Allen as a divorced film critic crushed by the failure of his marriage. A huge fan of Humphrey Bogart, Allen soon looks to an imaginary incarnation of Bogie to guide his fearful (and clumsy) voyage back into the single life. He is aided by his best friend Dick and his wife Linda (Woody regulars Tony Roberts and Diane Keaton), who assist him in setting up one disastrous date after another. Soon enough, Woody discovers that sometimes you actually find true love but it doesn't always work out the way you wish.<br /><br />Personally, I don't care too much for the whole Bogart-as-mentor thing. I spend most of the film cracking up at Woody's clumsy gestures and neurotic nay-sayings. As usual in an Allen film, Keaton gives a sweet, self-effacing performance. Because the film was directed by Herbert Ross, the typical rambling dialogue and back-and-forth editing is toned down a bit, so for an Allen vehicle, the movie feels more mannered and has more of a narrative strength than Woody's other wacky 70's productions. Still, Woody has never made me laugh harder - ever.