Het is moeilijk om naar deze film te kijken en niet vrij duidelijke politieke implicaties te zien in bijna alles wat er gebeurt. Maar wat het meest opvalt, is de rol van het terrorisme in het hart van het verhaal. Alle personages draaien rond Vietnamese gebeurtenissen die op de meest onverwachte plaatsen opduiken <0xE2><0x80><0x93> of moet ik zeggen ontploffen. En niets wordt ooit echt opgelost. Zelfs niet de misdaad in het middelpunt van het verhaal.<br />Elk personage als een politiek paradigma te zien is bijna te gemakkelijk, en als de film al een grote fout heeft, dan is het dat de personages een beetje te sterk getekend zijn als vertegenwoordigers van hun nationaliteiten en niet als unieke persoonlijkheden. Het is, tussen twee haakjes, nogal brutaal en vrijpostig. Hij is de nieuweling die blundert, troebele relaties binnendringt met de naïviteit van de argeloze, de Lone Ranger die totaal niet in zijn element is. Audie Murphy speelt hem uitstekend, en het gebrek aan subtiliteit in zijn acteerstijl past perfect bij zijn karakter.<br />Michael Redgrave is breedsprakig en zalvend als de Britse journalist Fowler, die een verhouding heeft met een mooi, maar uiteindelijk leeghoofdig Vietnamees meisje, Phuong (Giorgia Moll). Hij is dubbelhartig en achterbaks, maar ook op zijn eigen manier naïef. Fowler, die duidelijk uitgeput is en probeert iets blijvends te redden uit de puinhopen van zijn tijd in Vietnam, blijft naar geluk graaien zonder ooit te begrijpen dat dat nooit kan gebeuren. Het voornaamste verschil tussen Fowler en de Amerikaan is dat Fowler al heel lang banden heeft met mensen en plaatsen in Saigon. Hij is zo dicht bij 'inboorling worden' gekomen als hij kan zonder zijn identiteit volledig te verliezen. De energieke Amerikaan heeft die banden niet, maar probeert gretig de banden van de Oude Wereld te verbreken en ze de zijne te maken. Dit veroorzaakt duidelijk een conflict dat niet op vriendschappelijke wijze kan worden opgelost. De Oude Wereld versus de Nieuwe, vechtend om een land te domineren dat zelf een verontrustende dominantie begint te krijgen. In wezen hebben alle drie de partijen een agenda, en slechts één kan die vervullen.<br />De Oude Wereld Fowler liegt tegen iedereen, zelfs tegen zichzelf, om de dingen te laten zoals ze zijn. De status-quo is belangrijk voor hem omdat hij beseft dat de onvermijdelijke verandering die hij ontkent, niet in zijn voordeel zal zijn. De Amerikaan daarentegen is pijnlijk eerlijk op een charismatische maar uiteindelijk lege manier. Zoals Fowler opmerkt, zou het beter voor de Amerikaan zijn als hij zelf een paar fouten had, dan zou hij anderen misschien beter begrijpen. Wat een heel milde kijk op de Amerikaan is. Fowler begrijpt tenminste zichzelf en zijn verdorvenheid, terwijl de Amerikaan alleen maar lege begrippen als zelfbeschikking en nationale verlangens lijkt te begrijpen zonder enig spoor van introspectie of waar die mooie woorden uiteindelijk toe moeten leiden.<br />De film is spraakzaam, en als je niet betrokken bent bij Fowlers diverse morele dilemma's en conflicten, kan hij saai worden. De scènes van Saigon zijn het beste deel van de film, het is heel ongelooflijk om te zien hoe geavanceerd en bijna elegant Saigon was voor de Amerikaanse betrokkenheid en de communistische overname. Jammer dat de film niet in kleur is opgenomen. Heel beschaafde omgevingen worden verwoest door terroristische bommen, die in de jaren vijftig misschien nieuw en exotisch leken, maar nu helaas heel gewoon lijken. Het verhaal zelf is ongelooflijk vooruitziend. Terrorisme is een modern concept, en de gedachte dat de beoefenaars ervan uiteindelijk altijd verliezen is even naïef als de Amerikanen denken dat ze een winnaar kunnen uitkiezen in Vietnam. Fowler, die vol is van diepzinnigheid en mooie woorden, wordt door de communisten gebruikt om het verhaal te verspreiden dat ze bekend willen maken. Hij voldoet plichtsgetrouw, het perfecte werktuig, zonder hun activiteiten ook maar in het minst te hinderen. Ondertussen stort zijn wereld in en verliest hij alles wat hij in de stad had. De Amerikaan verliest ook, maar op een heel andere manier. Maar je weet dat anderen zoals hij terugkomen. Wie wint? Nou, het antwoord daarop zou duidelijk moeten zijn.<br />Het is de moeite waard om het minstens één keer te zien. Niet, zoals sommigen beweren, het beste werk van Graham Greene, maar toch een mooie meditatie over Zuidoost-Aziatische gebeurtenissen voordat ze plaatsvonden door iemand die ze begreep.
It is difficult to watch this film and not read fairly obvious political implications into almost everything that happens. But what is most striking is the role of terrorism at the heart of the story. All of the characters revolve in orbit around Vietnamese events that keep popping - or should I say, blowing - up in the most unexpected places. And nothing is ever really resolved. Not even the crime at the center of the story.<br /><br />To read each character as a political paradigm is almost too easy, and if the film has a major flaw, it is that the characters are a bit too starkly drawn as representing their nationalities and not unique personalities. The American, who isn't very quiet at all, by the way, is brash and forward. He is the new kid who blunders around, intruding on murky relationships with the naiveté of the guileless, the Lone Ranger completely out of his element. Audie Murphy does a fine job portraying him, the lack of subtlety in his acting style perfectly complementing his character.<br /><br />Michael Redgrave is wordy and unctuous as the British journalist, Fowler, who is having an affair with a beautiful but ultimately vacuous Vietnamese girl, Phuong (Giorgia Moll). He is duplicitous and double-dealing, but also naive in his own ways. Clearly worn out and trying to save something permanent from the wreckage of his time in Vietnam, Fowler keeps grasping for happiness without ever understanding that can never happen. The main difference between Fowler and the American is that Fowler has longstanding ties to people and places in Saigon. He has come as close to "going native" as he can without losing his identity completely. The energetic American has no such ties, but eagerly seeks to rupture the Old World ties and make them his own. Obviously, this sets up conflict that cannot be resolved amicably. The Old World vs. the New, battling to dominate a country that itself is beginning to find dominance disturbing. In essence, all three parties have an agenda, and only one can fulfill it.<br /><br />The Old World Fowler lies to everyone, even to himself, to keep things as they are. The status quo is important to him because he realizes that the inevitable change he is denying will not be to his advantage. The American, on the other hand, is painfully honest in a charismatic but ultimately empty way. As Fowler remarks, it would be better for the American if he had a few faults of his own, then he might understand others better. Which is a very charitable view of the American. Fowler at least understands himself and his depravity, whereas the American just seems to understand empty concepts like self-determination and national longings without any hint of introspection or where those fine words ultimately must lead.<br /><br />The film is talky, and if you are not engaged by Fowler's various moral dilemmas and conflicts, it can get tedious. The scenes of Saigon are the film's best part, it is quite incredible to see how advanced and almost elegant Saigon was before the American involvement and Communist takeover. Too bad the film was not shot in color. Very civilized settings are ravaged by terrorist bombs, which may have seemed novel and exotic in the 1950s, but unfortunately seems quite common now.<br /><br />The story itself is incredibly far-sighted. Terrorism is a modern concept, and thinking that its practitioners always lose in the end is as naive as the Americans thinking they can pick a winner in Vietnam. Fowler, while full of profundity and fancy words, is used by the Communists to get out the story they want known. He dutifully complies, the perfect tool, without hindering their activities in the slightest. Meanwhile, his world collapses and he loses everything he had in the city. The American loses, too, but in quite a different way. But you know that others like him will be back. Who wins? Well, the answer to that should be obvious.<br /><br />Worth seeing at least once. Not, as some claim, Graham Greene's best work, but still a fine meditation on Southeast Asian events before they actually occurred by someone who understood.