Een ouder wordende filmregisseur keert snel terug van Madrid naar Buenos Aires als hij hoort van de overdosis van zijn negentienjarige zoon. Wanneer hij naar het bed van de jongen wordt geroepen, denkt Martin dat zijn zoon heeft geprobeerd zelfmoord te plegen, hoewel de feiten onduidelijk zijn. Wat echter wel duidelijk is, is dat de regisseur (Frederico Luppi), die alleen bekendstaat als Martin, zich heeft afgezonderd van zijn familie en zijn emoties heeft verborgen voor degenen die hem om steun hebben gevraagd: zijn zoon, zijn ma<0xC3><0xAE>tresse Alicia (Cecilia Roth) en zijn homoseksuele vriend Dante (Eusebio Poncela). Martin (Hache) behandelt het materiaal met vaardigheid en intelligentie, en hoewel de dialoog vaak klinkt als een langdradig psychodrama, maken de onberispelijke uitvoeringen van Luppi en Roth Martin buitengewoon boeiend om naar te kijken.<br />Juan Diego Botto is Martins zoon, in de Engelse ondertiteling bekend als Hache (Junior) of Jay. Hoewel Jay behoorlijk intelligent is, werkt hij niet en gaat hij niet naar school, en zijn enige interesse lijkt het gitaarspelen te zijn. Hij voelt zich ongewenst door beide ouders, afgewezen door zijn vriendin en denkt dat hij zijn vader in de steek heeft gelaten door te weinig te presteren, en daarom neemt hij zijn toevlucht tot een potentieel dodelijke combinatie van drugs en drank, die bijna een eind aan zijn jonge leven maakt. Martin laat zich door zijn ex-vrouw overhalen om Jay mee terug te nemen naar Madrid, hoewel hij er niet tegen opziet om weer de verantwoordelijkheden van het vaderschap op zich te nemen.<br />Hij neemt een nieuw project op zich en vertrekt al snel naar het zuiden van Spanje om filmlocaties te zoeken, Jay achterlatend bij Dante en zijn vriendin Alicia, die allebei zwaar aan de drugs zijn. Al snel ontmoeten Dante en Alicia Martin in een badplaats, in de hoop op een nieuw gevoel van intimiteit. Het wordt al snel duidelijk dat er niet veel is veranderd. Martin weigert van zichzelf te geven en neemt afstand van de mensen om hem heen met uitbarstingen van woede en cynisme, met als gevolg een tragedie. De conclusie is echter een bitterzoete herinnering aan het feit dat er onmiddellijk verandering kan komen als er moeilijke keuzes gemaakt moeten worden.
An aging film director returns quickly from Madrid to Buenos Aires when he learns of his nineteen-year old son's drug overdose. When summoned to the boy's bedside, Martin believes his son has tried to commit suicide, although the facts are unclear. What is apparent, however, is that the director (Frederico Luppi), known only as Martin, has distanced himself from his family, hiding his emotions to those who looked to him for support: his son, his mistress Alicia (Cecilia Roth), and his gay actor friend Dante (Eusebio Poncela). Potentially melodramatic, Argentinean director Adolfo Aristarain's (A Place in the World) Martin (Hache), handles the material with skill and intelligence and, while the dialogue often sounds like tedious psychodrama, impeccable performances by Luppi and Roth make Martin extremely watchable.<br /><br />Juan Diego Botto is Martin's son, known as Hache (Junior) or Jay in the English subtitles. Though quite intelligent, Jay does not work or go to school and his only interest seems to be playing the guitar. Feeling unwanted by both parents, rejected by his girlfriend, and thinking that he has let his father down by underachieving, he resorts to a potentially lethal combination of drugs and booze that almost end his young life. Martin is persuaded by his ex-wife to take Jay back to Madrid though he is leery of having to once again assume the responsibilities of fatherhood.<br /><br />Taking on a new project, he soon leaves for the south of Spain to find film locations, leaving Jay with Dante and his girlfriend Alicia, both heavy drug users. Soon, Dante and Alicia meet Martin at a seaside resort, hoping for a new sense of intimacy. It is soon clear that not much has changed. Martin refuses to give of himself, distancing the people around him with outbursts of anger and cynicism and the result leads to tragedy. The conclusion, however, is a bittersweet reminder that transformation can come instantly once difficult choices are faced.