Dit afgezaagde sociale commentaar over het kastensysteem onder de New Yorkse snobs en hun huishoudelijk personeel is al even esoterisch als het boek dat er de inspiratie voor was. Met een titel die bijtende humor, ruzies en buitensporig gedrag belooft, word je's ochtends wakker met een merkwaardig lege blik in je ogen; niet alleen kan je je geen enkele scène van de film herinneren, maar je vergeet ook dat je die stomme film hebt gezien. Laura Linneys gewoonlijk zo opwindende aanwezigheid op het witte doek wordt afgezwakt tot een paar driftbuien en geforceerde glimlachjes, allemaal bedoeld, neem ik aan, om de oppervlakkigheid van een rijk en bevoorrecht leven te benadrukken. De gewoonlijk zo geweldige Paul Giammatti vergaat het al niet veel beter. Hij komt over als een dikke stomme lul wiens dialoog kennelijk is geschreven door iemand die te veel Lifetime-films heeft gezien. In feite lijkt de hele onderneming sprekend op een Lifetime-film: geestdodend saai, verteld vanuit het gezichtspunt van de onderdrukte vrouw (hier vertegenwoordigd door de afschuwelijk foute Scarlet Johansson), compleet met sistah-ondersteuning (Alicia Keys) en een van de saaiste homo's die je ooit op film hebt gezien. De WASP-wasp Dopey de Wonderboy rondt de karikatuurrol af als een nuchtere Harvard-student met een zielig verhaal en kuiltjes in zijn wangen, en natuurlijk lijkt hij totaal niet op zijn stomme vrienden. Hij wil echt met de kinderjuffrouw uit. Echt waar. <br /><0x3E> Maar ik zou al die onzin kunnen vergeven als de film de diepten had durven peilen van de sociale lagen waarmee hij pretendeert vertrouwd te zijn. Maar dat doet hij niet, hij scheert zorgvuldig over de top van de bovenlaag van de maatschappij en landt nooit ergens, en tot onze frustratie zien we alleen maar glimpen van verlokkende roddels: wat doet Mrs X in godsnaam de hele dag dat ze weg is bij haar zoon met die rare naam (Grayer)? Dat wil de film ons niet vertellen. Hij houdt zijn mond liever dicht en besteedt anderhalf uur aan Annies morele dilemma om bij Grayer te blijven in plaats van verder te gaan met haar leven. Het is een bewonderenswaardige eigenschap voor een hoofdpersoon, maar ook een heel saaie. Wat zou ik er niet voor over hebben om Mrs X aan de boemel te zien, met alleen een bontjasje aan achter in haar limo minidonuts te zien eten of te zien flirten met een portier of zo. NIETS. Heeft iemand Valerie Perrine ooit gezien in die stomme film met Ally Sheedy, jaren geleden, waarin Sheedy haar dienstmeisje was? De superrijke Perrine was fantastisch, spaarde al haar stukjes aluminiumfolie zodat ze die kon recyclen en er een paar centen mee kon verdienen, maakte van alle stukjes zeep in het huis een grote bal zodat ze 'zeep kon maken voor de personeelsverblijven'. Dat wilde ik zien, rijke mensen die gek waren geworden.<br />Hoe dan ook, de film eindigt ongeveer zoals je zou verwachten, mevrouw. X wordt verlicht, enz. Je hebt het allemaal al eens eerder gezien als je ooit vijf minuten naar een Lifetime-film hebt gekeken.
This watered-down social commentary about the caste system among NYC snobs and their domestic help is as esoteric as the book that inspired it. Given a title that promises biting wit, bitch fights, and outrageous behavior, one wakes up the morning after watching the film curiously empty; not only does he not remember a single scene from the film, but he forgets he saw the bloody thing in the first place. Laura Linney's usually electrifying screen presence is dumbed down to a few tantrums and forced smiles, all meant to imply, I suppose, the shallowness of a rich and privileged life. The usually wonderful Paul Giammatti fares no better, coming off as a fat stupid lout whose dialogue was apparently written by someone who watched too many Lifetime movies. In fact, the whole endeavour is EXACTLY like a Lifetime movie: mind-numbingly insipid, told from the point of view of the oppressed woman (here represented by the horribly miscast Scarlet Johansson), complete with sistah support (Alicia Keys) and one of the most boring gay guys you've ever seen on film. Love interest WASP Dopey the Wonder Boy rounds out the cast of caricatures as a down-to-earth Harvard graduate with a sob story and dimples, and of course he's nothing like his dumbass friends. He really wants to date the nanny. Really. Okaaaaaaaaaaay.<br /><br />But I could forgive all of that junk if the film had dared to plumb the depths of the social strata with which it purports to be familiar. But it doesn't, it carefully flits across the top of the upper crust society, never landing anywhere, and we frustratingly see only glimpses of tantalizing gossip: What the hell does Mrs. X exactly do all day long that takes her away from her weirdly-named son (Grayer)? The movie won't tell us, preferring to keep its mouth shut and devoting the entire hour and a half to Annie's moral dilemma in staying with Grayer instead of moving on with her life. It's an admirable quality for a protagonist, but also a very boring one. What I wouldn't give to see Mrs. X on a bender, eating mini donuts in the back of her limo wearing only a fur, or flirting with a doorman or something. ANYTHING. Did anyone ever see Valerie Perrine in that dumb movie with Ally Sheedy years ago, where Sheedy was her maid? The ultra-rich Perrine was fantastic, saving all her bits of aluminum foil so she could recycle them and make a few cents, mashing up all the soap slivers in the house into a big ball so she could make "soap for the servants' quarters". This is what I wanted to see, rich people gone weird.<br /><br />Anyhoo, the movie ends pretty much as you might expect, Mrs. X becomes enlightened, etc etc etc. You've seen it all before if you've ever watched five minutes of any Lifetime movie.