Dit is n<0xC3><0xAD>ét een homoseksuele romance, of een homoseksuele liefdesgeschiedenis (ook al is er een kus en een paar betekenisvolle/verlangende blikken). Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik echte romantische liefde zag. Maar ik merkte wel vaak iets op wat zogenaamd religieuze liefde was. Dus nee, je zult geen gedenkwaardig goed uitgevoerde liefdesscènes zien zoals die in de film 'Shelter' (we hebben beslist meer van dat soort films nodig). In plaats daarvan is dit een 'Message Film'... een verhaal over personen/organisaties die erop uit zijn om de mensen te herscheppen tot hun diepste zelf. Maar... als kijker moet je je ervan bewust blijven dat zo'n doel uiteindelijk niet zal slagen. Toch zullen er gevallen/voorbeelden van zogenaamd succesvolle persoonlijkheidsveranderingen worden gepresenteerd om ons van het tegendeel te overtuigen (als je maar weet dat als er persoonlijkheidsveranderingen worden teweeggebracht, het alleen maar oppervlakkige veranderingen zullen zijn).<br />Door de manier waarop deze film is opgezet, en vooral aan het eind, is het bijna alsof er van ons wordt verwacht dat we gewoon accepteren dat er een diepe romantische liefde heeft plaatsgevonden. Nou, het spijt me; ik had niet het gevoel dat het tussen de personages Mark en Scott gebeurde. Lippen die elkaar ontmoeten, die met elkaar dansen, die samen vogelhuisjes bouwen zijn niet genoeg voor mij; het zijn allemaal oppervlakkige handelingen. De twee acteurs die deze rollen vervullen, waren niet in staat om die'magie' te produceren... die 'wat-het-ook-is'. In de film 'Shelter' wist ik dat ik de liefde had zien beginnen en groeien. (Interessant, nietwaar, dat in 'Shelter' de heteroseksuele en in 'Save Me' de homorollen voorkomen.) Ik geef toe dat het grootste deel van 'Save Me' misschien niet geschreven of bedoeld was om zich op een 'paar' te richten, maar eerder om overijverige leden van de religieuze gemeenschap en hun behoefte om homoseksuelen te 'hervormen' aan de kaak te stellen. Dit gezegd hebbende, zal ik nu een stap opzij doen en mijn commentaar op dat aspect van deze productie overlaten aan filmbezoekers die veel meer deskundig zijn dan ik.<br />Wat de acteurs betreft, een onderwerp waarover ik wel iets kan zeggen: Judith Light is bijna fenomenaal (jij niet). 'Ik zal haar nooit, nooit, nooit in verband brengen met die tv-rol van Ugly Betty.' Hier, voor je ogen, is zij de boodschap van deze film. Niemand anders kan haar raken. We zien hoe Chad Allen zijn best doet, terwijl we hem samen met haar zien in hun een-op-een-scènes. Als we op een gegeven moment samen in een vrachtwagen zitten, kunnen we bijna zien hoe hij zijn best doet om te verwerken en bij te houden wat Light daar laat zien <0xE2><0x80><0x93> een speciale gave van haar die niet alle acteurs hebben. Toch speelt Allen op zijn eigen manier heel goed in deze film. En dan... heb je Robert Gant: ik heb veel van Bobby's optredens gevolgd, van zijn optreden in 'Providence' (tv) in 2002 tot vandaag de dag. Mijn beste indruk/beschrijving van zijn acteerstijl is dat het een 'voorlopige' is; hij is 'voorlopig', ingetogen. Het is alsof je altijd wacht tot hij loskomt, maar hij brengt je bijna nooit tot dat punt. Uiteindelijk is dat frustrerend voor een publiek. En toch... Weinig acteurs brengen 'oprechtheid' over in een personage, net zomin als Gant dat doet. Op een laatste punt over een andere langspeelfilm komt Stephen Lang heel bewonderenswaardig over... en als je dat kunt als je speelt tegen de buitengewone prestatie van Light, dan bereik je echt iets.<br />Om te zeggen dat dit geen goede film is, kan ik niet. Maar ik had meer verwacht... ik had op meer gehoopt. (Dit zal het niet halen tot mijn 'Verslavende' dvd-planken.<br /><br />**************'
This is NOT a gay romance, or gay love story (even though there is a kiss and some meaningful / longing looks). I never developed a feeling I was seeing true romantic love. However, I was often noting something that purported to be religious love. So, no, you're not going to see any memorably well-done love scenes such as witnessed in the movie, "Shelter" (definitely need more films like that one). Instead, this is a "Message Film".....a tale of persons / organizations who aim to remold who people are----to remake people's innermost selves. BUT.......as a viewer you should remain aware that, in the end, such a goal is not going to be successful. Still, there will be cases / instances of supposedly successful personality change presented in order to convince us otherwise (just know that if personality alterations are brought about, they will be surface ones only).<br /><br />Through the way this film has been set up, and especially in its ending, it is almost as though we are being expected to just accept that a deep romantic love was / had been taking place. Well, I'm sorry; I didn't sense it happening between characters, Mark and Scott. Lips meeting, dancing with one another, building bird houses together are not enough for me; they are all just surface acts. The two actors filling these roles weren't able to produce that "magic"......that "whatever-it-is" which I was given in the film, "Shelter." In that movie, I knew I had watched love begin and grow. (Interesting then, isn't it, that "Shelter" contains the heterosexual leads and "Save Me" the gay ones). Admittedly, I do recognize that perhaps most of "Save Me" was not written / planned to focus on a "couple" but, rather, was aimed at exposing overzealousness by some in the religious community and their need to "reform" homosexuals. Having said this, I'll now step aside and leave commenting on that aspect of this production to filmgoers far more qualified than I.<br /><br />As to the performers, a subject on which I'm able to comment: Judith Light is near-phenomenal (you'll never, never, ever relate her to that TV "Ugly Betty" role). Here, before your very eyes, she BECOMES the message of this film. No one else can touch her. We can see Chad Allen trying, as we watch him with her in their one-on-one scenes. Sitting together in a truck at one point, we can almost see his efforts to absorb and keep up with what Light is putting out there----a special ability of hers that not all actors possess. Yet, in his own way, Allen does acquit himself quite well in this film. Then.....there's Robert Gant: I've followed much of Bobby's performing, from his 2002 "Providence" (TV) performance, on up to today. My best impression / description of his acting style is that it's a "tentative" one; he's tentative, subdued. It's like you're always waiting for him to break out----but he almost never takes you to that point. In the end, that's frustrating for an audience. And yet.......few actors project "sincerity" in a character any better than Gant does. In one last point about another longtime thesp, Stephen Lang comes across very admirably.......and when you're able to do that when playing against Light's extraordinary performance, you really are accomplishing something.<br /><br />To say that this is not a good film, I cannot do. But I expected more.........I hoped for more. (This will not make it to my "Addictive" DVD shelves).<br /><br />****