Jacques Audiard, die ons eerder de zeer interessante Read My Lips (2001) en het schattige en slimme Venus Beauty Institute (1999) bezorgde, weet hier een verhaal te creëren over een personage dat zowel een kleine gangster als een pianist is. Niet bepaald de gebruikelijke combinatie van talenten. Romain Duris speelt Thomas Seyr, die dat personage is. Duris brengt een dierlijke sensualiteit en de gevoeligheid van een kunstenaar in de rol. Hij is een acteur met ongebruikelijke vaardigheden en vitaliteit. Audiard haalt het meeste uit hem.<br />In het begin is Tom Seyr in de leer om de manier van leven van zijn vader over te nemen in een Franse versie van de protectieorganisatie. Hun speciale zwendel houdt in dat ze onroerend goed ter dood laten veroordelen door het te vernielen of te besmetten met ratten of ander ongedierte, krakers of huurders met geweld buiten de deur zetten, het onroerend goed dan goedkoop opkopen en het ten slotte met een aardige winst verkopen. Uiteindelijk, Tom... nou ja, ik kan je het einde niet vertellen, maar ik kan wel zeggen dat het heel aangenaam en verrassend is, met slechts een kleine variatie op wat we zouden kunnen verwachten.<br />Neils Arestrup speelt de vader. Er zijn nog een paar interessante personages en een heleboel macho-actie, hier en daar wat bloed, wat snelle en gemakkelijke seks. En dan is er nog een oude pianoleraar die Tom op een dag tegen het lijf loopt en die hem uitnodigt voor een auditie. Tom heeft al jaren niet meer serieus pianogespeeld, maar alleen al het zien van zijn oude leraar brengt de opwinding en de diepe intimiteit terug die hij ooit met muziek had, en doet hem denken aan de carrière van zijn overleden moeder, die ooit concertpianiste was en had gehoopt dat haar zoon dat ook zou worden. Hij had het talent.<br />Maar natuurlijk is pianospelen op dat niveau niet iets wat je kunt oppakken, loslaten en weer oppakken. Maar Tom denkt dat hij het misschien wel kan met een beetje oefening. Maar hij heeft een leraar nodig om hem voor te bereiden op de auditie. Als hij probeert er een te krijgen, wordt hij in feite uitgelachen omdat hij 28 jaar oud is en nog maar weinig ervaring heeft, en eigenlijk ook nooit echt veel ervaring heeft gehad. Maar toevallig (er zijn in deze film een aantal verfilmingen die toevallig tot stand komen <0xE2><0x80><0x93> maar dat is geen probleem, want de toevallige ontmoetingen lijken natuurlijk en zijn gebeurtenissen die waarschijnlijk uiteindelijk zouden gebeuren) <0xE2><0x80><0x93> en dus heeft hij toevallig een relatie met een jonge vrouw die net uit China komt en geen Frans spreekt, maar een deskundige pianiste is die een beetje geld nodig heeft. Ze stemt erin toe hem te helpen. Ze heet Miao Lin. Ze wordt briljant gespeeld met subtiliteit en finesse door de Frans-Vietnamese actrice Linh Dan Pham, die ik eerder heb gezien in Indochine (1992) als het geadopteerde kind van het personage van Catherine Deneuve.<br />Het acteertalent van Romain Duris en Linh Dan Pham is de drijfveer van deze film. De regie van Audiard is af en toe wat chaotisch en vooral in het begin ontbreekt het aan scherpte, maar een slimme verhaallijn en zijn vermogen om de spelers geweldige prestaties te laten leveren, overwinnen deze tekortkomingen.<br />Zie dit voor Romain Duris, die een virtuoze voorstelling geeft, en voor Linh Dan Pham, die boeit met ingehouden intensiteit.
Jacques Audiard, who previously gave us the very interesting Read My Lips (2001) and the cute and clever Venus Beauty Institute (1999), manages to create here a story about a character who is both a petty gangster and a pianist. Not exactly your usual combination of talents. Romain Duris plays Thomas Seyr who is that character. Duris brings an animal sensuality and an artist's sensitivity to the part. He is an actor of unusual skills and vitality. Audiard gets the most out of him.<br /><br />In the beginning Tom Seyr is in apprenticeship to take over his father's way of life in a French version of the protection racket. Their particular hustle involves getting properties condemned by trashing them or infecting them with rats or some other vermin, forcibly throwing out squatters or tenants, then buying the property on the cheap, and then finally selling it at a nice profit. In the end, Tom...well, I can't give you the ending, but I can say that it is entirely agreeable and surprising with just a little twist on what we might expect.<br /><br />Neils Arestrup plays the father. There are some other interesting characters and a lot of macho action, a bit of blood here and there, some quick and easy sex. And then there is an old piano teacher that Tom happens to run into one day who invites him to an audition. Tom has not played the piano seriously for years, but just seeing his old teacher brings back the thrill and the deep intimacy he once had with music, and recalls to him the career of his deceased mother, who was once a concert pianist who had hoped that her son would be too. He had the talent.<br /><br />But of course playing the piano at that level is not something you can take up, let go, and then go back to. But Tom thinks maybe he can do it with a little practice. But he needs a teacher to prepare for the audition. When he tries to get one he is effectively laughed at since he is 28-years-old and is very much out of practice and indeed never really practiced that much. But by chance (there are a number of plot furtherances in this film that come about by chance--but that is not a problem because the chance meetings seem natural and are events that would probably happen eventually)--and so by chance he is hooked up with a young woman fresh from China who speaks no French, but is an expert pianist who needs a little money. She agrees to help him. Her name is Miao Lin. She is played brilliantly with subtlety and finesse by French-Vietnamese actress Linh Dan Pham, whom I previously saw in Indochine (1992) playing the adopted child of Catherine Deneuve's character.<br /><br />The acting ability of Romain Duris and Linh Dan Pham are what carry this film. Audiard's direction is a bit scattered at times and especially in the beginning lacks focus, but a clever storyline and his ability to get great performances from the players overcome these faults.<br /><br />See this for Romain Duris who gives a virtuoso performance and for Linh Dan Pham who captivates with restrained intensity.