Wat is liefde? en kun je het uitleggen? Door gebruik te maken van drie ontmoetingen op verschillende locaties creëert Rohmer een parabel over de complexe en verrassende aard van de liefde. Het eerste verhaal over een ontmoeting om zeven uur is het beste. Het is verraderlijk van aard en zaait twijfel in het verhaal van twee vrouwen en twee mannen, die elk verschillend resultaat verwachten. Alle drie de verhalen zijn doordrenkt van toevalligheden en bieden de verrassingen die we niet zien aankomen.<br />Het tweede verhaal is een beetje saai of veeleisender, afhankelijk van de smaak, en gaat over een stel dat elkaar op veel openbare plekken ontmoet. Het vrouwelijke personage is bang om elkaar onder vier ogen te ontmoeten, ondanks de aansporingen van haar mannelijke minnaar, en als ze de sprong waagt, zullen de gevolgen de relatie voor altijd veranderen.<br />De geit van het roedel is het laatste tafereel, een verhaal dat naar een schilderij van Picasso is genoemd en dat een hoofdrol speelt in het verhaal. Opnieuw wordt het voor de hand liggende opzijgeschoven voor het onverwachte en het einde van het verhaal heeft iets luchtigs en plucheachtigs dat lijkt te botsen met wat er van het verhaal is geworden.<br />Een komedie in drie delen, er is een koor dat elk verhaal afwisselt en opent. De liederen zijn cherubijnen van aard en bevatten bepaalde spreuken over de aard van liefde en leven. Het is een mengeling van zijn morele verhalen met zijn komedies en spreekwoordenseries, het is het minste van beide, maar subpar Rohmer is nog steeds beter dan de meeste filmmakers. Zijn ingetogen stijl van filmen, die een vorige recensent goedkoop noemde, vertelt hem hoe weinig hij weet van het edict van de Franse Nieuwe golf, de enige die er zo hard aan vasthield was Rohmer, zijn regels, een kwantificeerder die dichter bij de Dogma's '95-traditie van de film stond. Het is een film van het hart op zijn best.
What is love? and can you explain it. Using three meetings at different locations , Rohmer creates a parable on the intricate and surprising nature of love. The first story about a rendezvous at seven is the best. Insidious in its nature, it plants the seeds of doubt that blossom into the tale of two women and two men, each seeking and expecting divergent results. Filled with coincidences, all three tales are, it presents the surprises we don't see coming.<br /><br />The second story which is kind of dull or more demanding depending on taste, follows a couple meeting up in many public locations. The female character is afraid to meet in private despite the urgings of her male lover and when she does make the leap, the consequences will forever change the relationship.<br /><br />The goat of the pack is the final vignette, a story titled after a Picasso painting that features prominently in story. Again the obvious is pushed aside for the unexpected and there is a certain breezy, plush ending to the proceedings that seems to jar with what has become.<br /><br />A comedy in three parts, there is a chorus group that is interspersed and opens each story. Cherubic in nature, the songs present certain adages on the nature of love and life.<br /><br />A mixture of his moral tales with his comedies and proverb series, it is the lesser of each but sub-par Rohmer is still superior to most filmmakers. His low frills style of film making which a previous reviewer called cheap tells him how little he knows about the edict of the French New wave, the only die-hard adherent remained Rohmer, his rules, a quantifier closer to the Dogma'95 tradition of cinema. It is cinema of the heart at its finest.