Robert Altman en Gary Tredeau pasten goed bij elkaar, en volgens het dvd-interview is het veel logischer dan het simpele idee van 'Doonsbury is een grappige komiek, Altman maakt grappige films'. Zoals de twee zeggen en het met elkaar eens zijn, heeft het te maken met scènes, het gedrag dat niet is vastgelegd in een rigide verhaalstructuur, maar in wat er in één enkele scène kan worden gedaan. Hoewel de structuur in een tijdsspanne van een halfuur moet passen, is het op zijn eigen gebied net zo episch als Altmans eigen Short Cuts, of zelfs Band of Brothers als het gaat om het creëren van een wereld op zichzelf, zo grimmig en waarachtig als het maar kan zijn als je er zelf bij bent. Bij Altman zijn er scènes die in andere scènes worden ingekort, perfect, zonder ook maar een tel te haperen. O, soms gaat er een deur dicht en gaat er een deur open, en dan wordt er misschien een beetje ingekort, wat prima is, maar wat de montage betreft <0xE2><0x80><0x93> Altman zegt dat hij dan veel meer controle krijgt dan wanneer hij acteurs laat improviseren (en dat is, afgezien van de scènes in de achterkamer en echt specifieke scènes, zelfs voor een productie als die van Altman heel wat) <0xE2><0x80><0x93> is het veel sterker dan voor een gewone televisieshow. En dat is interessant, want het heeft soms dat lange gevoel van een Altman-opname hier en daar, of een opname die langer wordt aangehouden dan je in een tv-programma zou verwachten. Een van de belangrijkste opnamen is die van Jack Tanner (Michael Murphy) die na een slechte dag onverwachts door een camera wordt gefilmd terwijl hij door een glazen salontafel kijkt en een hartstochtelijke monoloog houdt tegen zijn campagneteam. Zulke opnamen, of als twee personen een hele tijd met elkaar praten (zoals Tanner en de gouverneur Bruce Babbit die langs de Potomac staan te praten), zouden je een ongemakkelijk gevoel moeten geven, maar dat is niet zo. En op andere momenten is de kenmerkende Altmaneske benadering van het filmen juist heel geschikt voor een soort soap-opera-achtige sfeer die uiteindelijk meer aan de komedie dan aan het melodramatische moment van de onthulling bijdraagt. Het is bijvoorbeeld een geweldig moment van komedie, niet alleen in de blik tussen Stringer (Daniel Kincaid) en Joanna Buckley (Wendy Crewson) omdat Stringer weet dat het de campagnemanager van Dukakis is die met Tanner naar bed gaat, en zij weet ook dat hij het weet, maar hoe de opname verloopt, een snelle inzooming op elkaars ogen, alsof het publiek het niet weet <0xE2><0x80><0x93> wat we natuurlijk wel weten <0xE2><0x80><0x93> en de lichte aanraking van achtergrondmuziek.<br /><br />Tanner...' 88 is ook geweldig amusement voor zover je de 'For Real'-realiteit kunt verwachten, om een episode te citeren, want Tanner ontmoet echte politici, voor het grootste deel zonder te weten dat het een fictief programma is (Pat Robertson, bijvoorbeeld). We weten hoe dit allemaal zal aflopen, maar de vraag naar het hoe en wanneer is wat drama en waanzin in gelijke mate aanwakkert, alsof het zelfs op de meest voorspelbare manier bijdraagt aan de aantrekkingskracht (nieuwe campagneleiders die beter en met meer aandacht kunnen spreken, dan het schandaal(s), een eind aan een onhandige campagne, een niet helemaal geslaagde moordaanslag als een van de grappigste terzijdes, onenigheid onder de verslaggevers). En nu en dan een vleugje ironie helpt daarbij, zoals de manier waarop Veronica Cartwrights 'For Real' eindigt. Ik vond het ook leuk dat Kitty Dukakis een rol speelde in het verhaal, in plaats van alleen maar een onbelangrijke politieke figuur te zijn. En al die tijd is Murphy een volkomen pro-Emmy-slachtoffer <0xE2><0x80><0x93> en uiteindelijk heeft hij als acteur meer te doen dan als acteur, door een sympathieke maar gebrekkige figuur te spelen die, zoals TJ over zijn kandidatuur voor het presidentschap zegt, een 'lifestyle-keuze' is. Pamela Reed, Cynthia Nixon en Ilana Levine vormen de vrouwelijke basisfiguren, allemaal met hun eigen pragmatische, optimistische en gewoon gefrustreerde kijk op de campagne, en het is geweldig om ze te hebben te midden van een verder grotendeels mannelijke cast. Het is niet meer dan een fictief verslag van een debat tussen Tanner, Jesse en Dukakis, maar het gaat verder dan dat. Nog meer dan bij de primaire kleuren krijgen we een blik uit de eerste hand op het proces, de lelijke en de smerige kant, de idioten en de voortdurende fouten die worden gemaakt, het cynisme en de ironie, en hoe de media en de politiek onafscheidelijk en onuitstaanbaar zijn, afhankelijk van het ritme. En het heeft de directheid van nieuws, terwijl het tegelijkertijd een greep houdt op het multidimensionale raamwerk dat Altman zich in zijn carrière eigen heeft gemaakt.<br />Als geheel is het heel lang, maar het is elk moment van extra karakterisering waard, en elke extra songversie van het thema (mijn favoriet was de haarmetal-versie op de geldinzamelingsactie in Los Angeles), en het is geweldig.' is een van de meest inzichtelijke, amusante en superlatievenrijke werken van een typisch Amerikaanse regisseur.
Robert Altman and Gary Tredeau were a good match, and according to the DVD interview it makes a lot more sense than the simple notion of 'well, Doonsbury is a funny comic, Altman makes some funny movies.' As the two say and agree upon, it has to do with scenes, the behavior allotted not in a very rigid story structure but in what can be done just in one scene. Although the structure has to fit into half hour time slots, it's as epic in its own area as Altman's own Short Cuts, or even Band of Brothers in creating a world unto itself, as stark and true as possible to being there in person. As it ends up happening with Altman there are scenes that get cut into other scenes, perfectly, without a beat missed. Oh, sometimes a door closes and a door opens sort of cut might happen, which is fine, but as far as editing goes- which Altman says is when he starts to get much more in control as opposed to the loose approach to letting actors improvise (and with this, aside from the back-room scenes and really specific ones, there's a lot of it even for a production like Altman's)- it's much stronger than for a regular television show.<br /><br />Which is interesting since it sometimes has that long feeling of an Altman shot here and there, or one that is held for longer than one might expect in a TV show; one crucial shot being when Jack Tanner (Michael Murphy) is shot unawares by a camera looking through a glass coffee table as he gives a passionate monologue to his campaign team after a bad day. Shots like these, or when two characters have a conversation for a stretch of time (i.e. Tanner and the governor Bruce Babbit talking along the Potomac) should be self-conscious, but they aren't. And other times the trademark Altmanesque approach to shooting is actually spot-on for a kind of soap opera quality to the proceedings that ends up lending itself to comedy more than the melodramatic moment of revelation. It's a great moment of comedy, for example, not merely in the look between Stringer (Daniel Kincaid) and Joanna Buckley (Wendy Crewson) as he knows it's Dukakis's campaign manager who's been sleeping around with Tanner, and likewise she knows he knows, but how the shot goes, a quick zoom in on each other's eyes, as if the audience didn't know- which of course we do- and the light touch of theme music in the background.<br /><br />Tanner '88 is also great entertainment as far as being able to expect "For Real" reality, to quote an episode, as Tanner encounters real politicians, for the most part not knowing that it's a fictional show (Pat Robertson, for example). We know how this will all end, but the question of the how and when is what strikes up drama and madness in equal measure, as if even in the most predictable means it adds to the appeal (new campaign supervisors on how to speak more forcefully and with strict attention, then the scandal(s), awkward campaign stops, a not-quite assassination attempt as one of the funniest asides, dissension from reporters). And touches of irony help along the way, like how Veronica Cartwright's reporter, who at first is not getting much of the scoop, and how she soon acquires the fired former camerman on Tanner's inner circle (let go for an uproariously stupid montage video on drug legalization, taken mostly from Tanner's notebook) who shoots like many a pretentious reality-TV cameraman- and then also reports first on the affair scandal to boot! I also liked how Kitty Dukakis got figured into the actual storyline, as opposed to just another throwaway political figure.<br /><br />And all the while Murphy is a total pro- robbed of an Emmy severely in fact- and there ends up being more for him to do as an actor, in playing a sympathetic but flawed character who as TJ describes about his running for president is like a "lifestyle choice." Pamela Reed, Cynthia Nixon and Ilana Levine make up the principle female characters, all with their own pragmatic, optimistic, and just frustrated views on the campaign trail, and they're great to have in the midst of an otherwise predominantly male cast. It's important that they too are right on the ball with Murphy at just saying the right things when diverting from Trudau's script. Suddenly it doesn't feel like we're simply seeing a fictional account of a debate between Tanner, Jesse and Dukakis, but it's more immediate than that. Even more-so than Primary Colors we're given a first-hand look at the process, the ugliness and dirty side, the idiots and mistakes made consistently, the cynicism and irony, and how the media and politics are inseparable and insufferable depending on the beat. And it has the immediacy of news while keeping a hold on the multi-dimensional framework that Altman mastered in his career.<br /><br />Taken as a whole work it is very long, but worth every moment of extra characterization, and ever extra song performance of the theme (my favorite was the hair metal version at the fundraiser in Los Angeles), and it's one of the most insightful, amusing, and superlative works from a quintessential American director.