Het komt niet vaak voor dat ik met mijn mond vol tanden sta, vooral niet als ik mijn mening moet geven over een film. Nog zeldzamer is het als ik sprakeloos ben over een film van een van mijn favoriete filmmakers. En om de ironie nog groter te maken, heeft de film de titel 'Verhalen vertellen' gekregen. Geschreven en geregisseerd door Todd Solondz ('Welkom in het Poppenhuis', 'Geluk'), is 'Verhalen vertellen' in feite twee korte verhalen in één film.<br />Omdat ik een fan ben van Solondz' werk, kan ik onmogelijk doen alsof het me verbaast dat 'Verhalen vertellen' deprimerend is. Iedereen die zijn andere werk heeft gezien, weet wat hem of haar te wachten staat als hij of zij eraan begint. Dat gevoel had ik meer bij 'Verhalen vertellen' dan bij de twee andere Solondz-films die ik heb gezien. Het personage Toby is duidelijk een weergave van Solondz, en een weergave en antwoord op en van zijn critici die zeggen dat hij een afschuwelijk mens is omdat hij zijn personages 'beledigt', enzovoort. In de film, wanneer een collega-filmer kritiek op Toby heeft en tegen hem zegt dat het 'grappig en gemakkelijk is om die mensen belachelijk te maken', ontkent Toby dat en zegt alleen maar: 'Ik hou van ze.' Als ik terugkijk op zijn vroegere werk en als ik terugkijk op de recensies die ik over die films heb geschreven, is er een duidelijk patroon te zien in de karakteriseringen en de situaties waarin Solondz ze plaatst. De situaties zijn pijnlijk en de personages zijn sympathiek (of zielig, afhankelijk van hoe je naar ze kijkt), maar de pijn komt doordat Solondz de camera niet van het onderwerp afwendt als ze op hun kwetsbaarst zijn. De meeste filmmakers injecteren om een commercieel acceptabele film te maken niet het soort eerlijkheid dat Solondz doet, wat natuurlijk tot kritiek leidt omdat het 'anders' is.<br />Ook opmerkelijk is zijn opstandige besluit om zijn film niet volgens de mpAA-normen te regisseren, maar hem een R-status te geven in plaats van een nc-17, en een belachelijk grote rode doos te creëren om de seksscène in 'Fiction' te maskeren. Blijkbaar werd hem verteld dat de scène moest worden ingekort of dat hij een hogere score zou krijgen (een absoluut belachelijk idee, want de actie zelf was niet overdreven visueel, het waren de details van de scène die hem verontrustten), dus in zijn weigering om de scène in te korten, besloot hij hem terug te gooien in het gezicht van de MPAA en hem te noemen wat hij was: Censorship.<br />Van veel'verontrustende' scènes was er één die ik zo diepzinnig vond dat ik hem niet meer uit mijn hoofd heb kunnen zetten sinds ik gisteravond deze film heb gezien. Scooby besluit dat hij de beelden wil zien die Toby tot nu toe heeft gemaakt, dus reist hij naar New York om hem te zien. Mike, die hem vertelt dat Toby de beelden terwijl ze aan het praten zijn ergens anders aan het monteren is, begroet hem bij de deur. Als Scooby bij de montage komt, waar verschillende intelligista's zich hebben verzameld, ziet hij zichzelf op het scherm, terwijl het publiek lacht. De camera blijft op het gezicht van Scooby gericht, die van een hoopvolle blik is veranderd in een masker van verdriet. Later, als hij thuiskomt na een onverwachte tragedie, tussen de verschillende politiemannen enz., rent Toby met de camera achter zich aan naar Scooby toe en zegt: 'O mijn god, Scooby. Het spijt me zo verschrikkelijk.' Waarop Scooby, die de laatste regel van de film heeft geschreven en recht in de camera kijkt, zegt: 'Dat hoeft niet. Je film is een hit.' Die scène, die woorden en de rest van de film hebben 'Verhalen vertellen' schokkend en bijna ondraaglijk goed gemaakt. Solondz, die er zijn beroep van heeft gemaakt om zijn oog te laten vallen op het rafelige, burgerlijke ideaal, is op zijn somberst met deze film. Ik heb kritiek gelezen dat hij 'te' donker is, waardoor zijn films niet echt de moeite waard zijn; een idee dat ik absoluut belachelijk vind. Toegegeven, zijn films zijn als het herhaaldelijk lostrekken van een korstje van een wond, waarbij je nooit toestaat dat het geneest, maar hun diepgang is bijna tastbaar. was zo provocerend en effectief dat ik mezelf te verdoofd vond om volledig te reageren tot ik mijn gedachten onder woorden begon te brengen, en op dat moment had ik zin om mijn ogen uit mijn hoofd te huilen. In een maatschappij waar films als 'Guess Who' en 'Miss Congeniality' de bioscoopbezoekers beheersen, vind ik dit een heel moeilijke film om universeel aan te bevelen, maar er zijn beslist mensen die deze film zullen waarderen. Een extreem sterke 8/10.<br />--Shelly
It's pretty rare when I am at a loss for words, particularly when I am weighing an opinion on a film. Even more rare is when I'm speechless about a film by a favorite filmmaker. And to further the irony, the film is titled "Storytelling". Written and directed by Todd Solondz ("Welcome to the Dollhouse", "Happiness"), "Storytelling" is actually two short stories within the same film.<br /><br />Being a fan of Solondz's work, I can't possibly pretend to be surprised that "Storytelling" is depressing. Anyone who has seen his other work knows what he or she is in for going in. One thing that I felt about "Storytelling" more than any of the other two Solondz films I've seen is that it seemed a lot more personal. The character of Toby is clearly a representation of Solondz, and a depiction and answer to and of his critics who say that he is a horrible person for "mocking" his characters, etc. In the film, when a fellow filmmaker criticizes Toby, telling him it is "glib and facile to make fun of those people", Toby denies this, simply saying "I love them." Looking back on his past work, and looking back on reviews I have written of those films, there is a definite pattern with the characterizations and the situations that Solondz writes them into. The situations are painful and the characters are sympathetic (or pathetic, depending on how you look at them), but the pain comes from Solondz not turning the camera away from the subject when they are at their most vulnerable. Most filmmakers, in order to make a more commercially acceptable film do not inject the kind of honesty that Solondz does, which naturally ends up creating criticism for him because it is "different".<br /><br />Also notable is his defiant decision to, rather than cut his film according to MPAA standards to give it an R rating instead of NC-17, create a ridiculously large red box to mask the sex scene in "Fiction". Apparently he was told that the scene either needed to be cut or he would get a higher rating, (an absolutely ridiculous notion because the action itself was not overly graphic, it was the details of the scene that were disturbing) so in his refusal to cut it, he decided to throw it back in the MPAA's face and call it what it was: Censorship.<br /><br />Out of many "disturbing" scenes, there was one scene that I found so profound that it has not left my mind since I watched this film last night. Scooby decides that he wants to see the footage that Toby has shot thus far, so he travels into New York City to see him. Mike, who tells him that Toby is actually screening the footage elsewhere as they speak, greets him at the door. When Scooby gets to the screening, where various intelligista are gathered, he sees himself on the screen, giving his inner thoughts, while the audience is laughing. Other than to turn to the footage on the screen, the camera does not leave Scooby's face, which has been transformed from a look of hopefulness to a mask of grief. Later, when he returns home to an unexpected tragedy at home, among the various policemen, etc., Toby runs up to Scooby with Mike, camera in tow, saying, "Oh my god, Scooby. I'm so, so sorry." To which Scooby, providing the last line of the film says, looking right into the camera, "Don't be. Your movie's a hit." That scene, those words, and the rest of the film made "Storytelling" shockingly and almost unbearably good. Solondz, who has made a career out of turning his eye to the fraying suburban ideal, is at his bleakest with this film. I've read criticism that he is "too" dark, which make his films somewhat unwatchable; a notion I find absolutely ridiculous. True, his films are like repeatedly ripping scabs off of a wound, never allowing it to heal, but their profundity is almost tangible. "Storytelling" was so thought provoking and effective that I found myself too numb to fully react until I actually began to put my thoughts into words, at which point I felt like I wanted to cry my eyes out. In a society where films like "Guess Who" and "Miss Congeniality" rule the box office, I find this to be a really difficult film to universally recommend, but there are definitely those out there who will appreciate this film. An extremely strong 8/10.<br /><br />--Shelly