Het is een Warren William-tentoonstelling die je zou moeten zien, samen met zijn andere meedogenloze triomfen als tycoon, zoals Employees Entrance (1933) en Skyscraper Souls (1932). Cagney was de belichaming van de straat die hard was met een pistool en het lef had om zich een weg naar het penthouse te banen. William is de belichaming van de gewetenloze aristocraat met de charme en de gepolijste manier van doen die al in het penthouse zit. Wat beide zo overtuigend maakt, is hun totale zelfverzekerdheid. Als Kroll (William) zegt: Wacht tot het (het slechte) gebeurt, dan zal ik het oplossen <0xE2><0x80><0x93> geloven we hem, net zo goed als we Cagney's grauw geloven. Vandaag de dag is Cagney nog steeds een bekende naam, terwijl William helaas is vergeten, het slachtoffer van een carrière als filmster die zijn hoogtepunt bereikte in het verboden pre-Code-tijdperk dat nooit op de populaire tv is vertoond.<br />Hier speelt William een echte levensfiguur (Zweedse koning Ivar Kreuger) die zich met list en bedrog opwerkt naar de top van Europa's financiële imperium. Vreemd genoeg blijven de listen en lagen zo'n 80 jaar later nog steeds onze eigen tijd verhelderen, zoals andere recensenten opmerken. Het ziet er tenslotte naar uit dat Kroll zijn imperium heeft opgebouwd met behulp van een Ponzi-constructie, die veel weg heeft van de manier waarop Bernie Madoff miljarden van investeerders aftroggelde voordat hij ten slotte ten onder ging. In feite kan een kijker van dit antiek waarschijnlijk meer te weten komen over de anatomie van onze eigen recente financiële instorting dan van wat dan ook op het huidige scherm.<br />Al met al blijft deze celluloidobscuriteit zowel algemeen actueel als een fascinerende glimp van de gevaren en attracties van het kapitalisme aan de top. Het is ook een kans om een van Hollywoods meest meeslepende acteurs in een op maat gemaakte rol te betrappen. William mag dan onbekend zijn bij het bredere publiek, het ziet ernaar uit dat er onder de oude filmfanaten een nieuwe waardering aan het ontstaan is.
It's a Warren William showcase that should be seen along with his other ruthless tycoon triumphs, such as Employees Entrance (1933) and Skyscraper Souls (1932). Cagney personified the street tough with a gun and the guts to power his way into the penthouse. William personifies the unscrupulous aristocrat with the charm and polish who's already in the penthouse. What both have that makes each so convincing is total self-assurance. When Kroll (William) says: Wait till it (the bad) happens, then I'll take care of it-- we believe him, just as much as we believe Cagney's snarl. Today, Cagney is still a household name, while William has unfortunately been forgotten, the victim of an A-picture career that peaked during the forbidden pre-Code era that never turned up on popular TV.<br /><br />Here William plays a real life character (Swedish match king Ivar Kreuger) who schemes and manipulates his way to the top of Europe's financial empire. Oddly, the schemes and shenanigans remain illuminating of our own time some 80 years later, as other reviewers point out. After all, it looks like Kroll relies on a Ponzi setup in assembling his empire much in the way Bernie Madoff swindled billions from investors before finally taking a fall. In fact, a viewer can probably learn more about the anatomy of our own recent financial meltdown from this antique than from anything on the current screen. <br /><br />All in all, this celluloid obscurity remains both broadly topical and a fascinating glimpse of capitalism's perils and attractions at the top. It's also a chance to catch one of Hollywood's most compelling actors in a tailor-made part. William may be unknown to the broader public, but it looks like a new appreciation is building among old film buffs.