Als het op literatuur aankomt, is de gotische roman _Frankenstein_ van Mary Shelley een van de meer betekenisvolle titels. Niet alleen is het gedenkwaardig omdat het is geschreven door een vrouw in een tijd waarin vrouwen als de mindere van de twee seksen werden beschouwd, maar het stelt ook nieuwe normen op het gebied van sciencefiction en horror, die nog verder worden uitgebreid met de volgende toneelstukken en uiteindelijk de James Whale-film uit 1931 met dezelfde naam, waarin Boris Karloff het opstandige, grommende monster speelt dat is geschapen uit dode lichamen die met elektriciteit zijn gesmolten. De meeste kritiek op de film uit 1931 is gericht op het feit dat hij maar heel weinig trouw is aan de oorspronkelijke roman van Mary Shelley. Deze verfilming uit 1994, geregisseerd door Kenneth Branagh en met Kenneth Branagh zelf in de hoofdrol, is verreweg de beste van allemaal, maar dat maakt hem nog geen betere film. Ik vond Frankenstein uit 1931 geen geweldige film, maar hij was wel twee keer zo spannend als die van Branagh.<br />De plot is dezelfde als die waarmee we allemaal vertrouwd zijn. Een jongeman (Kenneth Branagh) die bezeten is van de hartstocht om een levend wezen naar zijn eigen evenbeeld te scheppen, brengt roekeloos leven in een mensachtig wezen dat gemaakt is van de lichamen van dode mensen en creëert een ongelukkig, maar onnatuurlijk duurzaam wezen dat onkarakteristiek wordt gespeeld door Robert De Niro, en het duurt niet lang of zijn vergissing om voor God te spelen leidt tot chaos en mensen in zijn omgeving worden het slachtoffer, en het duurt niet lang of hij neemt de verantwoordelijkheid op zich om het wezen onder zijn eigen vleugels te zuiveren. Maar dan is er nog een element waar we niet allemaal bekend mee zijn. Dat het wezen een eigen wil en een eigen hart heeft en dat het zijn schepper weer wil ontmoeten, met een paar eigen verzoeken. Ik stel het testament van de regisseur/ster Branagh die zich aan de oorspronkelijke roman van Mary Shelley wil houden op prijs, maar wat ik niet waardeerde, was dat hij er niet in slaagde ons een fraaie film te leveren die uiteindelijk niets meer bleek te zijn dan een zinloze en gemakkelijk te vergeten film.<br /><br />Zoals Roger Ebert zei in zijn televisierecensie van Mary Shelleys Frankenstein, Kenneth Branagh heeft de gewoonte om met zijn films over de schreef te gaan, en dit is nog zo'n voorbeeld. Er zijn veel scènes in deze film die veel te explosief, veel te hard en veel te visueel zijn om ons tevreden te stellen, zoals deze nogal bloederige en snel bewegende, doodgeboren scène in het begin van de film, die in het verhaal geen enkel doel diende, alleen maar om ons iets te geven om naar te kijken.<br />Dat is deze film in feite. Gewoon iets om naar te kijken. Het is een mooie film. De cinematografie is kristalhelder en mooi, het decorontwerp en de regie zijn fantastisch, het decor is betoverend, het voelt alsof we in een echte wereld kijken die ver weg en anders is dan de onze. s Frankenstein weet ons geen inhoud, verhaal en ontwikkeling te bieden en concentreert zich in plaats daarvan op de visuele impact, die ook weer veel te ver doorslaat. Kortom, de film geeft ons te veel en niet genoeg. En als gevolg daarvan is hij na twee uur al niet meer te genieten. Er zijn scènes die te lang duren en niet nodig waren, en er zijn scènes die te snel voorbij zijn, maar wel nodig waren. En met een film als deze, als het publiek eenmaal zijn belangstelling begint te verliezen, is de film niet meer dan een berg bonen.<br />Zijn er positieve aspecten aan Mary Shelleys Frankenstein? Ja, die zijn er. En sommige zijn behoorlijk krachtig. Ten eerste was Robert De Niro fantastisch als het monster van Frankenstein. De Niro vertrouwt niet op zijn groteske make-up om de indruk te wekken dat hij een gekweld wezen is, maar omarmt het in plaats daarvan en overstijgt het met zijn optreden, en er waren een paar scènes waarin ik me zelfs een beetje geroerd voelde omdat hij zo geweldig was in de film. Het wezen is, net als in de roman, niet het grote, logge, groenhuidige monster met elektroden die uit zijn nek komen en in blinde woede mensen aanvallen. Hier hebben we te maken met een sympathiek en tragisch levend wezen met gevoelens en emoties en een geest die gelijk is aan die van een mens. De Niro geeft ons de meest indrukwekkende Frankenstein.' We hebben nog nooit zo'n prachtig schepsel gezien als Helena Bonham Carter, zelfs beter dan de voorstelling van Boris Karloff in het origineel. En dat was een klassiek beeld. Helaas wordt De Niro niet genoeg gezien en Branagh te veel gezien en helaas speelt Branagh een heel saaie Victor Frankenstein.<br />Dat is nog iets wat ik net zo goed kan vermelden. Afgezien van De Niro hebben we geen interessante personages. Gene Siskel merkte op dat zowel Helena Bonham Carters personage als de anderen voornamelijk werden behandeld als rekwisieten op de achtergrond en hij had gelijk met zijn kritiek. Ik had geen enkele band met een van de personages, behalve dan met het schepsel en in een film als deze is dat van het grootste belang, anders verlies je snel je belangstelling. Het komt erop neer dat het echt jammer is. Mary Shelleys Frankenstein is een grote gemiste kans. Het is een goed geacteerde, mooie film die me nog steeds mateloos verveelde en helaas kan ik mijn ongeloof en negatieve houding ten opzichte van de film niet opschorten om hem een aanbeveling te geven, behalve aan degenen die een betrouwbare film willen zien die is gebaseerd op Mary Shelleys gotische klassieker.
When it comes to literature, Mary Shelley's Gothic novel Frankenstein is one of the more significant titles to appear. Not only is it memorable in the fact that it was written by a woman in a time when women were considered the lesser of the two sexes, but it also set up new standards for science-fiction and horror that were expanded even further with following plays and ultimately the 1931 James Whale film of the same name, which featured Boris Karloff as the mutinous, growling monster created from dead bodies fused with electricity. Most of the criticism of the 1931 film focuses on the fact that it is only very loosely faithful to Mary Shelley's original novel. This 1994 adaptation, directed by and starring Kenneth Branagh, is by far, much more adhering to the text, but that does not make it a better film. I didn't think the 1931 Frankenstein was a great film, but it was still twice the entertainment that Branagh's is.<br /><br />The plot is the same one we're all familiar with. A young man (Kenneth Branagh) mad with the passion to create a living being in his own image recklessly instills life into a humanoid made from the bodies of dead men and creates a hapless, but unnaturally durable creature played uncharacteristically by Robert De Niro and before long, his mistake of playing God soon leads to chaos and people near to him fall victim and before long, he soon takes the responsibility of purging the creature under his own wing. But then there's the element that not all of us are familiar with. That the creature has a mind and a heart of its own and that it wants to meet its creator again, with some requests of its own.<br /><br />I do appreciate director/star Branagh's will to stick with Mary Shelley's original novel, but what I did not appreciate was his failure at supplying us with an appreciable motion picture that ultimately turned out to be nothing more than pointless and forgettable.<br /><br />Like Roger Ebert said in his television review of Mary Shelley's Frankenstein, Kenneth Branagh has a habit of going over the top with his movies and this is another example. There are many scenes in this movie that are way too explosive, way too loud, and way too graphic to satisfy us such as this rather bloody and fast-moving stillbirth scene early in the picture that did not serve any real purpose in the story than just to give us something to look at.<br /><br />That's what this movie really is. Just something to look at. It's a good-looking movie. The cinematography is crystal-clear and beautiful, the set design and art direction is fabulous, the scenery is entrancing, it feels as if we were looking into an actual world far distant and different from our own. But what Mary Shelley's Frankenstein fails to give us is substance and story and development and in stead focuses on its visual impact, which again, goes way over the hill. In short, it gives us too much and not enough. And as a result, its two-hour running time causes it to overstay its welcome. There are scenes that go on for too long and were not necessary and there are scenes that go by too quickly, but were necessary. And with a movie like this, once the audience starts to lose interest, the look of the film doesn't amount to a hill of beans anymore.<br /><br />Are there any positive aspects to Mary Shelley's Frankenstein? Yes, there are. And some of them are quite powerful. Number one, Robert De Niro was fantastic as Frankenstein's creature. De Niro does not rely on his grotesque-looking makeup to give the impression of a troubled creature, but instead embraces and surpasses it with his performance and there were some scenes where I actually felt a little moved because he was so great in the movie. The creature, like in the novel, is not the big lumbering green-skinned monster with electrodes emerging from its neck and mindlessly attacking people in rage. Here we have a sympathetic and tragic living being with feelings and emotions and a mind equal to that of a man's. De Niro gives us the most impressive Frankenstein's creature we have seen yet, even better than the Boris Karloff performance from the original. And that was a classic image. Unfortunately, De Niro is not seen enough and Branagh is seen too much and unfortunately Branagh is playing a very dull Victor Frankenstein.<br /><br />That's another thing I might as well mention. Apart from De Niro, we have no interesting characters. Gene Siskel noted that Helena Bonham Carter's character as well as the others were treated mostly as props in the background and he was correct with his criticisms. I did not connect with any of the characters except for the creature and in a movie like this, that is imperative otherwise you're quickly losing interest.<br /><br />Bottom line, this is a real shame. Mary Shelley's Frankenstein is a major missed opportunity. It's a well-acted, good-looking movie that I was still thoroughly bored with and unfortunately cannot suspend my disbelief and negative attitude toward the film to give it any recommendation except to those who want to see a faithful movie based on Mary Shelley's Gothic classic.