Ik zal het simpel houden: Al Pacino's beste optreden in de jaren negentig. Russell Crowe's beste werk op één lijn met LA Confidential (zo niet beter) en een adembenemende opname van Christopher Plummer als de presentator van 60 Minutes, Mike Wallace.<br />Voor degenen die het aankunnen, lees door:<br /><br />Jeffrey Wigand (Russell Crowe) is ontslagen. Hij moet zijn vrouw (Diane Venora, die volgens mij een van de beste actrices aller tijden zou moeten worden) vertellen dat hun prachtige huis, hun dure auto's en hun ziektekostenverzekering (hun oudste dochter is adsmustisch) op het punt staan failliet te gaan. Hij heeft een ontslagpremie gekregen, maar dat is alles.' En die staat ook op het punt uit elkaar te vallen.<br />En dan komt Lowell Bergman (Pacino), producer voor het bastion van journalistieke integriteit van CBS Television News, 60 Minutes. Bergman is bezig met een reportage over branden die zijn aangestoken door onvoorzichtige rokers en heeft een reportage gekregen die zo groot is en zo vol technisch jargon dat hij er geen touw aan kan vastknopen. Via een vriend wordt hij in contact gebracht met Wigand in de hoop een vertaler te vinden. Wigand denkt dat Lowell achter hem aan zit vanwege wat hij weet over zijn vroegere werkgevers, een groot tabaksbedrijf.<br />Op dit moment zet regisseur Michael Mann een truc in werking die sinds All the President's Men niet meer is vertoond. De twee wisselen via de fax een kat-en-muisgesprek uit. Bergman daagt Wigand uiteindelijk uit om hem de volgende dag te ontmoeten. Dat doet hij.<br />Wat weet Wigand? Nou, het staat tegenwoordig in alle kranten dat de tabaksindustrie heeft gelogen over het manipuleren van de blaadjes om ze meer gewoonte te laten vormen. Dat hebben we aan Wigand te danken. Maar daar houdt het verhaal niet op. Dit is een verhaal dat twee kanten heeft: aan de ene kant heb je de zelfvernietiging van een man die alles op het spel heeft gezet om het juiste te kunnen doen. Aan de andere kant heb je een televisieproducent die zo gelooft in de integriteit van zichzelf, het netwerk en zijn programma, dat hij bereid is alles op het spel te zetten om te vechten voor de bescherming van zijn bron. Ik heb niet zoveel toewijding gezien, afgezien van Woodward en Bersteins onwrikbare bescherming van 'Deep Throat'.<br />Maar de troefkaart van deze film komt in de vorm van Christopher Plummer, die een van de zichtbaarste nieuwsfiguren van de afgelopen 25 jaar speelt, Mike Wallace. Wallace staat op het punt om eruit te zien als een grofgebekte, op beroemdheden beluste mediahond die alleen maar aan kijkcijfers denkt. Maar voordat het voorbij is, roept hij de 'integriteit van Edward R. Een zin die me de rillingen bezorgde en me deed bidden om een Oscar.<br />Michael Mann staat vooral bekend om zijn Action/Thrillers. Deze film van 155 minuten gaat langzaam, maar grijpt je elke seconde dat hij op het scherm is. Veel mensen hebben de afgelopen 7-8 jaar geklaagd over Pacino's'staccato'-optredens, waarbij ze bij de geringste provocatie opeens beginnen te schreeuwen. Deze film brengt hem terug naar zijn oorspronkelijke vorm, een stijl waarin hij sinds Dog Day Afternoon niet meer heeft rondgelopen... En Justice For All en Serpico.<br />Heeft iemand een vuurtje?
I'll make this simple for you with short attention spans: Al Pacino's best performance of the 90s. Russell Crowe's best work on par with LA Confidential (if not better) and a gripping shot by Christopher Plummer as 60 Minutes anchor Mike Wallace.<br /><br />For those who can handle it, read on:<br /><br />Jeffrey Wigand (Russell Crowe) has been fired from his job. He has to break the news to his wife (Diane Venora, who I believe should go on to be one of the best actresses of all time) that their beautiful home, swank cars and health care plan (their oldest daughter is athsmatic) are about to go down the tubes. He's been given a severance package but that's about to fall apart as well.<br /><br />Enter Lowell Bergman (Pacino), producer for CBS Television News' bastion of journalistic integrity, 60 Minutes. Bergman's doing a report on fires that were started by careless smokers and has been given a report so huge and full of technical jargon he can't make heads or tales of it. Through a friend he is put in touch with Wigand in the hopes of finding a translator. Wigand thinks Lowell is coming after him because of what he knows about his former employers, a major tobacco company.<br /><br />It is at this moment that director Michael Mann institutes a trick, the likes of which hasn't been seen since All The President's Men. The two exchange a cat-and-mouse conversation via fax. Bergman finally calls Wigand's bluff by daring him to meet him the next day. He does.<br /><br />What does Wigand know? Well, its all over the papers these days about how the tobacco industry lied about manipulating the leaves to make them more habit forming. We have Wigand to thank for that. But that isn't where the story ends. This is a two-fold tale; on one hand you have the self-destruction of a man who put everything on the line just so he could do the right thing. On the other, you have a television producer who so believes in the integrity of himself, the network, and his show that he is willing to risk everything he has to fight for the protection of his source. I haven't seen this much commitment outside of Woodward and Berstein's staunch protection of "Deep Throat."<br /><br />The trump card of this film though comes in the form of Christopher Plummer playing one of the most visible news figures of the past 25 years, Mike Wallace. Wallace teeters on the edge of looking like a foul-mouthed, celebrity hungry, media hound who's only thought is about ratings. However, before its over, he evokes the "integrity of Edward R. Murrow," a line that gave me chills and made me pray for an Oscar Nomination.<br /><br />Director Michael Mann is known chiefly for his Action/Thrillers. This 155 minute film is slow paced but gripping for ever second it is on the screen. A lot of people have complained over the past 7-8 years about Pacino's "staccato" performances, suddenly shouting at the slightest provocation. This film returns him to his prime form, a style he hasn't walked in since Dog Day Afternoon, ...And Justice For All and Serpico.<br /><br />Anybody got a light?