Dit was een grote teleurstelling, vooral na het diepgaande 'La Vita e' Bella'. Ben al jaren een grote fan van Benigni sinds 'Down by Law'. Interessant is dat de 'gebruikelijke verdachten' weer worden opgepakt als dezelfde Tom Waits van die film van twintig jaar geleden wordt gerekruteerd om in deze film te verschijnen in de rol van musicus in een huwelijk. De decors zijn simplistisch en theatraal. De personages zijn overladen met maniertjes die beter werken in het theater dan op het witte doek. De plot is te zeer gericht op Benigni, alsof de hele film alleen om hem draait. Er zijn veel minirolletjes die in wezen gerecyclede komische sketches zijn (iets wat Benigni vaak heeft gedaan in Pinokkio). Het verbaast me enigszins dat doorgewinterde producenten besloten deze film te financieren. Het lijkt erop dat de analisten hun werk niet goed hebben gedaan bij het inschatten van het publiek dat de film zou trekken, en dat uiteindelijk alleen maar uit Benigni-fans in Italië bestaat. Het eindresultaat is niet bepaald een exportproduct, zoals La Vita E' Bella bleek te zijn. Om enige greep op de exportmarkt te krijgen, moet een film enige diepgang in karakterontwikkeling hebben, wat bij deze film volledig ontbreekt. Een interessant punt is echter de weergave van Amerikaanse soldaten en Iraakse gevangenen in het naoorlogse Irak. Dit zou de eerste fictieve film met zo'n portret kunnen zijn. De heel jonge mariniers worden in een sympathiek licht gezien.
This was a major disappointment, especially after the profound "La Vita e' Bella". Have been a great fan of Benigni for years since "Down By Law". Interestingly, the "usual suspects" are rounded up again as the same Tom Waits from that flick of twenty years ago is recruited to appear in this one in the part of a musician in a marriage. The sets are simplistic and theatrical. The characters overloaded with mannerisms that better work in theater than on the silver screen. The plot is overly centered on Benigni, as if the entire movie is only about him. There are many mini-plots that are basically recycled comedy-circuit gags (something Benigni has done plenty in Pinocchio). I am somewhat surprised that seasoned producers decided to finance this motion picture. It seems that analysts did not do a good job in measuring what audience it would address, which ends up only being Benigni fans residing in Italy. The end result is hardly an export cash cow, as La Vita E' Bella turned out to be. To gain some traction in the export market, a motion picture should have some depth in character development, which this motion picture completely lacks. A point of interest, however, is the portrayal of American soldiers and Iraqi prisoners in post-war Iraq. This could be the first fictional motion picture with such a portrait. The very young Marines are seen in a sympathetic light.