Ik heb intens fijne herinneringen aan deze show. Ik leek hem altijd te associëren met de beste herinneringen uit mijn jeugd, hoewel ik me soms afvraag of die herinneringen zo goed waren omdat ik een show in mijn geheugen had waar ik zo dol op was.<br />Als zodanig waren mijn verwachtingen van deze show abnormaal hoog. Jaren later, toen ik eindelijk de hand wist te leggen op de boxsets van beide series, was ik voorbestemd om... teleurgesteld te zijn? Niet echt. Na al die jaren was ik gaan begrijpen dat niets wat mijn kindergeest als 'geweldig' had geïnterpreteerd ooit zou voldoen aan de normen van mijn volwassen standpunt. Het is bijna onmogelijk om s99 te zien als een serie van 48 afleveringen. De verschillen tussen de seizoenen zijn veel te groot. Seizoen 1 is fantastisch in zijn bedoelingen, episch in zijn bedoelingen, ernstig in zijn verwezenlijking en grimmig en deprimerend in zijn weerspiegeling. Het was ook klasse, veel meer 1960's dan de meeste series uit 1974. De personages waren allemaal behoorlijk grimmig, maar na 24 afleveringen begin je ze aardig te vinden, voel je hun hachelijke situatie. De afzonderlijke afleveringen vielen echt op, vooral Dragon's Dragon. Seizoen 2 was een noodzakelijke verschuiving van deze grimmigheid, want zonder dat seizoen zou er geen seizoen 2 zijn geweest, in voor- en tegenspoed. Het heeft niet hetzelfde epische gevoel of het gevoel dat de toestand voor de bemanning van Maanbasis Alpha even wanhopig is, en het draagt een groter gevoel voor karakter met zich mee, zonder het gevoel voor diepte. Het was te ver in de andere richting, naar mijn mening, en daarom zagen we geen seizoen 3. De producers zijn er nooit in geslaagd de show te reduceren tot iets wat zowel dramatisch als acceptabel zou zijn voor de oppervlakkige kijker.<br />Maar dit was voor zover ik me kan herinneren de eerste show die ik ooit heb gevolgd, week na week, zonder mankeren, en dus ben ik er helemaal weg van, zelfs met al zijn gebreken. Als de show vandaag was gemaakt, zou ik lang niet zo vergevingsgezind zijn over die gebreken. De tijden zijn veranderd, voor iedereen, denk ik.
I have intensely fond memories of this show. I always seemed to associate it with some of the best memories of my childhood, although sometimes I wonder if those memories were so good because I had a show I was so fond of to relate to in my memory.<br /><br />As such, my expectations of this show were abnormally high. Years later, when I finally got my hands on the box sets of both series, I was destined to be.... disappointed? Not really. After all those years I'd come to understand that nothing my child's mind had interpreted as "great" was ever going to meet the standards of my adult point of view.<br /><br />As with everyone who has commented on this show, it is almost impossible to watch S99 as a combined 48 episode tv show. The differences between the seasons are far too great. Season 1 is marvellously primal and epic in its intentions, earnest in its realisation and grim and depressing in its reflection. It was also class ham, far more 1960's than were most shows made in 1974. The characters were all a pretty grim lot, but after 24 episodes you start to warm to them, feeling for their predicament. The individual episodes really stood out, especially Dragon's Domain, The Infernal Machine, Black Sun, Force of Life, The Last Sunset, Earthbound, Mission of the Darians, The Last Enemy, Space Brain and End of Eternity. Season 2 was a necessitated shift away from this grimness, because without it there wouldn't have been a season 2, for better or worse. It doesn't have the same epic feel or the sense that things are quite as desperate for the crew of Moonbase Alpha, and carries with it a greater sense of character, without the sense of depth. It was too far in the other direction, in my opinion, which was why we didn't see a season 3. The producers just never managed to settle the show down into something that would both be dramatic and acceptable to the casual viewer.<br /><br />But this was the first show I ever followed, in my memory, week after week without fail, and so I love it to bits, even with all of its faults. If made today, I wouldn't be anywhere near as forgiving for those faults. Times have changed, for everyone, I suppose.