Hoewel hij een enorm invloedrijke pionier was op het gebied van de special effects, was de Franse regisseur Georges Méliès vreemd genoeg niet zo geïnteresseerd in het maken van kleurenfilms. De redenen achter dit ogenschijnlijke gebrek aan belangstelling hadden waarschijnlijk te maken met het kostbare en tijdrovende proces van beeld voor beeld handverven, want toen zijn eerste handverffilm in 1897 werd gemaakt ('L'Hallucination De l'Alchimiste'), deed hij pas in 1903 een poging om er nog een te maken, toen de handverffilms die door de studio's van Edison werden gemaakt net zo populair werden als zijn films. Dat jaar, vlak na het enorme succes van zijn meesterwerk 'Le Voyage Dans la Lune' ('Een reis naar de maan'), regisseerde Méliès 3 korte films die hij zelf inkleurde: 'La Guirlande Merveilleuse', 'Le Cakewalk infernal'. en 'Le Chaudron infernal'. Van de drie is 'Le Chaudron infernal' (of 'The Infernal Ketel') het bekendst, voornamelijk omdat deze film aansloot bij Méliès' belangstelling voor het horrorgenre.<br />'Le Chaudron infernal' (door sommige bronnen ook wel 'The Infernal Bolling Pot' genoemd) is een film over een kwaadaardige demon met een groene huid (Georges Méliès, uiteraard), die als beul in de hel werkt. Een andere demon, die hem de veroordeelde moet brengen, begint zijn werk door een vrouw naar de beul te sturen, die haar vol vreugde vastbindt en in de grote ketel gooit die hij in zijn kamer heeft. Zijn assistent brengt hem nog twee veroordeelden, ditmaal twee mannelijke hovelingen, die de vrouw naar haar lot in de kokende ketel volgen. Als de lichamen de ketel binnengaan, worden de helse vlammen groter en nemen een enorme omvang aan. Nadat de Demon de drie in de ketel heeft gestopt, roert hij de overblijfselen om en plotseling begint de rook die uit de ketel komt beelden te vormen die lijken op de lichamen van de veroordeelden. Als hij beseft dat dit de zielen zijn die proberen te ontsnappen, zal de Demon het vuur uit de hel opstoken om te voorkomen dat ze ontsnappen.<br /><br />Onder de vele fantasyfilms van Méliès is 'Le Chaudron infernal' beslist een van de indrukwekkendste van allemaal, ondanks de korte speeltijd, omdat de toevoeging van kleur de film naar een heel nieuw niveau tilt, waardoor de vele trucs van Méliès er nog verbazingwekkender uitzien dan voorheen. Aan zijn gebruikelijke verzameling oplosmiddelen en cameratrucs voegde Méliès het effect toe van het over het celluloid heen tekenen (een effect dat jaren later beroemd werd door de Godzilla-films uit de jaren zestig), waarbij hij de handverftechniek niet alleen gebruikte om de film er mooier uit te laten zien, maar ook om op zichzelf een effect te creëren. Het is interessant om te zien dat Méliès in deze film zijn voorkeur voor thema's als horror en zwarte magie blijft voortzetten, omdat hij weet dat hij in het horrorgenre zijn special effects kan gebruiken om zijn publiek te choqueren en te imponeren.<br />Als objectief persoon is het enige probleem van 'Le Chaudron infernal' de looptijd, als je in aanmerking neemt dat Georges Méliès in 1903 al ''inferno'' had gedaan. Le Voyage Dans la Lune_, zou je kunnen zeggen dat deze film een beetje te kort is. Maar er is een reden voor deze aanzienlijk kortere speeltijd: hij is kort omdat het kleuren van de film een langdurig proces was, en Méliès niet in staat was langere gekleurde films te maken (en zoals hierboven beschreven, is dat de reden waarom hij in zijn carrière maar zeven gekleurde korte films heeft gemaakt). Ondanks deze problemen is _Le Chaudron infernal_ beslist een van de interessantste films van de legendarische Franse goochelaar, niet alleen vanwege het inventieve gebruik van kleur als speciaal effect, maar ook vanwege zijn plaats in de geschiedenis van het horrorgenre. Deze film is absoluut puur Cinemagic.
While an enormously influential pioneer on the field of special effects, French director Georges Méliès was oddly not that interested in making color films in his career. The reasons behind this apparent lack of interest were probably related to how costly and laborious was the process of hand-coloring frame by frame, as while his first hand-colored movie was done in 1897 ("L'Hallucination De l'Alchimiste"), he wouldn't attempt to make another one until 1903, when the hand-colored movies done by Edison's Studios became to be as popular as his films. That year, right after the enormous success of his masterpiece, "Le Voyage Dans la Lune" ("A Trip to the Moon"), Méliès directed 3 shorts that he colored himself: "La Guirlande Merveilleuse", "Le Cake-walk infernal" and "Le Chaudron infernal". Of the three, "Le Chaudron infernal" (or "The Infernal Cauldron") is the most well-known, mainly because this film followed Méliès' interest in the horror genre.<br /><br />"Le Chaudron infernal" (also known as "The Infernal Boiling Pot" by some sources) is a movie about an evil green-skinned Demon (Georges Méliès, of course), who works as an executioner in Hell. Another demon in charge of bringing him the condemned, begins his work by sending a woman to the Executioner, who joyfully ties her and throws her into the big cauldron he has in his room. His assistant brings him another two condemned, this time two male courtiers, who follow the woman to her fate inside the boiling pot. As the bodies enter the cauldron the infernal flames grow bigger and reach an enormous size. After putting the three inside the cauldron, the Demon stirs up the remains and suddenly the smoke that comes from the cauldron begins to form images that resemble the bodies of the condemned. Realizing that this are the souls trying to escape, the Demon will raise the fire from Hell to stop them from escaping.<br /><br />Among Méliès' many fantasy films, "Le Chaudron infernal" is definitely one of the most impressive of all despite its short runtime, as the addition of color takes the film to a whole new level, making Méliès' many tricks look even more amazing than before. To his usual array of dissolves and camera tricks, Méliès added the effects of drawing over the celluloid (an effect made famous years later by the "Godzilla" films of the 60s), using the hand-coloring technique not only to make the film look nicer, but to make an effect in itself. On a completely different subject, it's interesting to see that in this movie Méliès continues his preference for themes of horror and black magic, as he knows that it's in the horror genre where he'll be able to exploit his special effects to shock and impress his audience.<br /><br />Being objective, the only problem of "Le Chaudron infernal" is definitely its runtime, as considering that by 1903 Georges Méliès had already done "Le Voyage Dans la Lune", one would think that this film is a bit too short. However, there is a reason for this considerably shorter runtime: it's short because the process of coloring the film was lengthy, and Méliès wasn't able to make longer colored films (and as written above, that's why he only made 7 colored shorts in his career). Despite this problems, "Le Chaudron infernal" is definitely one of the most interesting movies done by the legendary French magician, not only because of its inventive use of color as a special effect, but also because of its place in the history of the horror genre. This movie is definitely pure Cinemagic. 8/10