Met alle humor krijg je het 'grapje' of niet. Als je het niet krijgt, kun je niet van gedachten veranderen, hoe vaak je het ook uitlegt. Als je het wel krijgt, zijn de details eindeloos leuk.<br />Een deel van de grap die 'The Trouble With Harry' is, is dat er 'niets gebeurt'. Hitchcocks 'anti-Hitchcock'-film overtreft de verwachtingen voor actie, schrik, chaos, spanning, spectaculaire climaxen op nationale monumenten, enzovoort. In plaats daarvan is het een New England-kruisbestuiving van liefdevol gedetailleerd schrijven, acteren, fotograferen, regisseren en monteren.<br />De titelillustratie van Saul Steinberg vertelt je precies wat je te wachten staat. Een lange pan van een kindertekening van vogels en bomen... die eindigt met een lijk dat op de grond ligt uitgestrekt, terwijl er 'door Alfred Hitchcock geregisseerd' staat. De enige twee beelden in de titel van de film die NIET bomen, planten of vogels zijn, zijn een huis met een schommelstoel op de veranda en dat lijk. De film speelt letterlijk in omgekeerde volgorde van de titelsequentie <0xE2><0x80><0x93> van de ontdekking van het lijk door de kleine Arnie (Jerry Mathers, uit de tijd van de Bevers. De jongen die de titels heeft getekend?) tot het huis met de schommelstoel, terwijl Hitchcocks laatste 'grapje' het publiek veilig naar bed brengt. Een tweepersoonsbed, in dit geval.<br />Waar gaat de film over? O, grote thema's als Leven en Dood, Jeugd en Leeftijd, Liefde en Haat, Schuld en Onschuld, Waarheid en Leugens, Kunst en Pragmatisme <0xE2><0x80><0x93> verpakt in misleidende eenvoud.<br />De 'held' Sam Marlowe (John Forsythe) is een kunstenaar. De man die het 'kind' dat de titels heeft bedacht (Arnie, of iemand als hij) had kunnen worden. Zijn naam is een samensmelting van twee van de grootste detectives uit de harde fictie: Sam Spade en Philip Marlowe. Sam Marlowe fungeert hier zelfs als een'min of meer' detective. Maar genoeg over de gedetailleerde opbouw van dit script en deze film: herhaalde bezichtigingen leveren veel meer genoegen op.<br />'Het introduceren van Shirley MacLaine in haar eerste filmrol heeft die vasthoudende actrice in een verbazingwekkende mengeling van oude beroepsacteurs getransformeerd: Edmund Gwenn, Mildred Dunnock, Mildred Natwick ('oud' in meer dan één opzicht) en Forsythe. Dat MacLaine het scherm in handen had, en dat nog steeds heeft, vijftig jaar later (! Noem een andere belangrijke acteur die dat kan zeggen, en je bevestigt Hitchcocks scherpzinnige casting.<br />In feite is TTWH net zo goed een eerbetoon aan het 'acteren' in de film als aan iets anders. Dit zijn de beste opnamen die ooit van deze geweldige acteurs zijn gemaakt. Aangezien er geen van de verwachte'spectaculaire' Hitchcock-sequenties zijn, noch zijn spijkerharde spanning, is het enige wat overblijft dat de acteurs hun personage volledig tot leven brengen.<br />Dat doen ze met genialiteit, efficiëntie en adembenemende komische timing. Geen domme fouten. Alleen nuances.<br />Edmund Gwenn en Mildred Natwick zijn de echte sterren. Als Hitchcock dat had gezegd, zou de film nooit zijn gemaakt. Hun scènes (ze spelen samen net zoveel, zo niet meer films dan Forsythe en MacLaine) zijn misschien wel de meest verrukkelijke (en ja, romantisch en seksueel gespannen) opnamen van hofmakerij op middelbare leeftijd. Volkomen tot in de puntjes uitgewerkt in elke intonatie en elk gebaar. Af en toe zo grappig dat je hardop moet lachen.<br />Hun relatie gaat parallel aan de hofmakerij van de jongere'sterren', Forsythe en MacLaine. 'Liefde' aan beide kanten van het leven, jong en oud, en de prachtige humor en mysterieuze verlossing van de liefde, zelfs in het aangezicht van de dood <0xE2><0x80><0x93> dat lastige lijk op de heuvel.<br />Misschien is de verrassendste en krachtigste onderstroom in 'The Trouble With Harry' (je aarzelt om het een naam te geven omdat het zo delicaat wordt aangepakt) wel Sex. Het is nauwelijks aanwezig in de regels die de karakters krijgen, maar de subtekst is er altijd. Af en toe kookt het over in een oneindig subtiele klucht, zoals in het gesprek tussen Gwenn en Forsythe over het oversteken van juffrouw Gravely's (snap je die naam?) 'drekgat' voor het eerst.<br />De blik in Gwenns ogen en de onderdrukte vreugde en romantische hoop op zijn gezicht, zelfs in zijn levensfase, is gelukzaligheid.<br />De koffiekop en schotel 'voor de vingers van een man'; het lint voor het pas geknipte haar van juffrouw Gravely (Wiggy knipt het in de winkel <0xE2><0x80><0x93> Mildred Dunnock in een andere ongelooflijk subtiele voorstelling <0xE2><0x80><0x93> en mompelt: 'Nou, ik denk dat het wel weer aan zal groeien.'); Arnie' 's Dood konijn en levende kikker; de voortdurend veranderende implicaties van schuld in de dood van 'Harry' daarboven op de heuvel; de pogingen van de personages om hun onschuld te herwinnen door 'het juiste te doen'; de kastdeur die openzwaait zonder aanwijsbare reden (nooit uitgelegd); de onthullingen van de personages over de waarheid over zichzelf; hun wensen die ingewilligd worden door Sams 'onderhandelingen' met de'miljonair-kunstverzamelaar' uit de'stad' <0xE2><0x80><0x93> ALLEN geportretteerd binnen de conservatieve maar uiteindelijk flexibele grenzen van hun New England-onderdrukking en stoïcisme (ja, de film is ook een satirisch commentaar op ''de stad''. De moraal van de jaren vijftig) <0xE2><0x80><0x93> deze details en nog meer leveren uiteindelijk een rijk weefsel op van ons gemeenschappelijke mens-zijn, waargenomen op een bepaalde tijd en plaats, door specifieke mensen die gevangen zitten in een absurde maar volkomen plausibele omstandigheid.<br />Niets gebeurt? Alleen iemand die niet weet hoe hij moet kijken en luisteren <0xE2><0x80><0x93> ECHT kijken, als een kunstenaar/schepper <0xE2><0x80><0x93> zou tot die conclusie kunnen komen over 'The Trouble With Harry'. Alleen een genie, zoals Hitchcock, zou het lef hebben om op het hoogtepunt van zijn carrière de verwachtingen van zijn publiek te overtreffen door een uiterst subtiel moraliteitsspel te presenteren in de vorm van een enigszins macabere Hallmark Card.<br />Toen de laatste 'openbaring' kwam. In de laatste regel die ons terugvoert naar het echtelijk bed, waar de liefde culmineert en het hele menselijke leven begint <0xE2><0x80><0x93> dat van jou en van mij <0xE2><0x80><0x93> en ons een gelukzalige glimlach van herkenning ontlokt, wordt Hitchcocks grootste geheim onthuld, nog opvallender in deze dan in al zijn andere films.<br />'Leven en dood <0xE2><0x80><0x93> en alles ertussenin <0xE2><0x80><0x93> zijn een grap! Snap je dat niet?' Het staat in al zijn films. Nergens is het liefdevoller en minder opzichtig gepresenteerd dan in 'The Trouble With Harry'.
With all humor, you either get the "joke" or you don't. If you don't, no amount of explaining can change your mind. If you do, the details are endlessly enjoyable.<br /><br />Part of the joke that's "The Trouble With Harry" is that "nothing happens." Hitchcock's "anti-Hitchcock" film defies expectations for action, shock, mayhem, suspense, spectacular climaxes on national monuments, etc. Instead, it's a New England cross-stitch of lovingly detailed writing, acting, photography, directing and editing.<br /><br />Saul Steinberg's title illustration tells you exactly what you're in for. One long pan of a child's drawing of birds and trees . . . ending with a corpse stretched out on the ground as "Directed by Alfred Hitchcock" briefly appears.<br /><br />So meticulously is "The Trouble With Harry" conceived, the only two images in the title art that are NOT trees, plants or birds are a house with a rocking chair on its porch and that corpse. The film literally plays in reverse of the title sequence -- from little Arnie's (Jerry Mathers, pre-Beaver. The boy who drew the titles?) discovery of the corpse, back to the home with the rocking chair, as Hitchcock's final "joke" puts the audience safely to bed. A double bed, in this case.<br /><br />What's the film about? Oh, Great Big Themes like Life and Death, Youth and Age, Love and Hate, Guilt and Innocence, Truth and Lies, Art and Pragmatism -- packaged with deceptive simplicity.<br /><br />The "hero," Sam Marlowe (John Forsythe), is an artist. The man the "child" who drew the titles (Arnie, or someone like him) might have become. His name is an amalgamation of two of hard-boiled fiction's greatest detectives: Sam Spade and Philip Marlowe. Indeed, Sam Marlowe functions here as a "sort of" detective. But enough of pointing out the detailed construction of this script and film: repeated viewings yield far greater pleasures.<br /><br />"Introducing Shirley MacLaine" in her first screen role threw that enduring actress into an astounding mix of old pros: Edmund Gwenn, Mildred Dunnock, Mildred Natwick ("old" in more ways than one) and Forsythe. That MacLaine held the screen then, and still does 50 years later (! Name another major actor who can say that), validates Hitchcock's astute casting.<br /><br />In fact, TTWH is a tribute to cinematic "acting" as much as anything else. These are among the finest performances ever captured of these terrific actors. Since there are none of the expected "spectacular" Hitchcock sequences, nor his nail-biting tension, all that's left is for the actors to fully inhabit their characters.<br /><br />That they do with brilliance, efficiency and breathtaking comic timing. No pratfalls here. Just nuances.<br /><br />Edmund Gwenn and Mildred Natwick are the real stars. Had Hitchcock said so, the film would never have been produced. Their scenes (they receive as much if not more screen time together than Forsythe and MacLaine) are possibly the most delightful (and yes, romantically and sexually tense) ever filmed of courtship in middle-and-old age. Perfectly realized in every intonation and gesture. Occasionally laugh-out-loud funny.<br /><br />Theirs is paralleled by the courtship of the younger "stars," Forsythe and MacLaine. "Love" at both ends of life, young and old, and love's wonderful humor and mysterious redemption, even in the face of death -- that inconvenient corpse on the hill.<br /><br />Perhaps the most surprising and powerful undertow in "The Trouble With Harry" (one hesitates to name it because it's handled so delicately) is Sex.<br /><br />It is only barely present in the lines given the characters, but the subtext is always there. Occasionally, it boils over into an infinitely subtle burlesque, as in the exchange between Gwenn and Forsythe about crossing Miss Gravely's (get that name?) "threshold" for the first time.<br /><br />The look in Gwenn's eyes and the repressed joy and romantic hope in his face -- even at his stage of life -- is bliss.<br /><br />The coffee cup and saucer "for a man's fingers;" the ribbon for Miss Gravely's newly-cut hair (Wiggy cuts it in the general store -- Mildred Dunnock in another unbelievably subtle performance -- muttering, "Well, I guess it will grow back."); Arnie's dead rabbit and live frog; the constantly shifting implications of guilt in the death of "Harry" up there on the hill; the characters' struggles to regain innocence by "doing the right thing"; the closet door that swings open for no apparent reason (never explained); the characters' revelations of the truths about themselves; their wishes granted through Sam's "negotiations" with the millionaire art collector from the "city" -- ALL portrayed within the conservative but ultimately flexible confines of their New England repression and stoicism (yes, the film is also a satiric comment on '50s morality) -- these details and more finally yield a rich tapestry of our common humanity, observed at a particular time and place, through specific people caught in an absurd yet utterly plausible circumstance.<br /><br />Nothing happens? Only somebody who doesn't know how to look and listen -- REALLY observe, like an artist / creator -- could reach that conclusion about "The Trouble With Harry." Only a genius, like Hitchcock, would have the audacity to pull the rug out from under his audience' expectations at the height of his career by offering a profoundly subtle morality play in the guise of a slightly macabre Hallmark Card.<br /><br />When the final "revelation" arrives, in the last line that takes us home to the marital bed where love culminates and all human life begins -- yours and mine -- and draws from us a happy smile of recognition, so Hitchcock's greatest secret is revealed, more blatantly in this than any of his films.<br /><br />"Life and death -- and all of it in between -- are a joke! Don't you get it?" It's there in all his pictures. Nowhere more lovingly and less showily presented than in "The Trouble With Harry." Thank you, Hitch.