Een verhaal heeft een begin, een midden en een einde: dit komt van Aristoteles, en het beschrijft schitterend een groot aantal verhalen uit de Europese verhalentraditie, maar het beschrijft niet alle verhalen. Het is heel westers om de nadruk te leggen op het einde, op waar het verhaal heen gaat, op de bestemming. Het betekent progressie of verandering van tijd, maar als je je afzondert om de compositie van een verhaal te observeren, wat gebeurt er dan als tussentijden en lome momenten tussen personages, of één personage, het verhaal voorzien van zijn uitdrukkingsvorm?<br />Er zijn twee basisvormen van goede films. De ene is een film waarin je weggaat met de woorden: 'Ik begrijp het niet, wacht, ja, natuurlijk, nu begrijp ik het! Wat een meesterwerk! Laten we een feestje gaan zoeken.' en tegen de tijd dat je de volgende dag wakker wordt, is het mogelijk dat je er helemaal niet meer aan denkt. Dan is er een film die je van streek maakt of ingewikkeld of ongewoon is, en je laat het in het midden, maar je denkt er de volgende dag aan, of af en toe een week lang, of voor altijd af en toe. Dat komt omdat dat soort film, bijvoorbeeld afgezien van deze film _Nil by Mouth_, _No Country For Old Men_, _ Brick_, of welke andere John Cassavetes-film dan ook, niet schoon of netjes is. Er is iets aan dat puur uit het hart komt, en dus gaat het naar het hart. Het verhaal draait om twee oude vrienden, een tekenleraar van de universiteit, gespeeld door Yu Ji-Tae, die de verrukkelijk ongewone schurk in _Oldboy_ was, en Kim Tae-Boo, die een afgestudeerde van een Amerikaanse filmacademie speelt die kortgeleden naar zijn vaderland is teruggekeerd. Terwijl ze in een restaurant dineren en Hong Sang-soo deze twee acteurs zo regisseert dat de pijnlijke ongemakkelijkheid tussen hen realistisch onverzoenlijk is, haalt Tae-Boo Ji-Tae over om een re<0xC3><0xBC>nie tussen hen en zijn oude vriendin Seong Hyeon-ah te organiseren. Maar zonder dat Tae-Boo het wist, was Ji-Tae na Tae-Boo's carrièregerichte exodus naar de Verenigde Staten in een relatie met haar verzeild geraakt. In tegenstelling tot de twee mannen is ze niet van plan om te compenseren voor of vast te houden aan voorbije tijden, niet alleen om de reden dat het haar van streek maakt, maar ook omdat ze helemaal hier en nu is. Even later verzamelen de drie zich voor een avondje drinken, hoewel de film uiteindelijk geen emotionele culminatie laat zien of toch ogenschijnlijk eindigt. Maar dat is jouw beslissing als je hem ziet.<br />De film werd vertoond naast een andere Zuid-Koreaanse film, een schitterende, Oldboy, in Cannes, en markeerde de eerste keer dat er twee films uit het land tegelijk in de competitie waren. In tegenstelling tot _Oldboy_ heeft _ Woman Is the Future of Man_ geen van de prijzen gewonnen en werd het naar verluidt met een onverschillige ontvangst ontvangen, wat ik vreemd vind. Ik vind het geen ontmoedigend element bij het nemen van het besluit een film te gaan zien, want dat is een hoogst ongebruikelijke reactie. Het is geen teken dat dit een slechte film is of dat het een buitengewoon briljante film is, want in feite is het geen van beide. Wat het voor mij betekent, is dat het afkomstig is uit de geest van een filmmaker die ofwel de meute voor is, ofwel vanaf het allereerste begin een heel andere weg is ingeslagen dan de meute.<br />'Misschien.' Het is het gevoel van sentimentele verslagenheid dat door dit merkwaardige experiment sijpelt, waarin herinneringen, verlangens en primitief egoïsme met tederheid tegenover elkaar staan. Sang-soo heeft een onopvallende, broze techniek en vermijdt theatrale begeleiding of waardige monologen. De personages zijn in feite heel onwelsprekend. Er zijn een aantal scènes met onelegante seks, misschien vanwege een hopeloos gebrek aan communicatie. Of het nu de bedoeling van Sang-soo was dat het zo zou aflopen, iedere kijker zal er anders op reageren. Hoewel ik niet ondersteboven was van de film, had ik er toch een heleboel reacties op, wat er uiteindelijk op neerkomt dat Sang-soo's elegant afgebroken verhaal weergeeft dat onze herinneringen ons niet veel troost kunnen bieden.
A story has a beginning, a middle, and an end: This comes from Aristotle, and it splendidly describes a great many stories from the European narrative tradition, but it doesn't describe all stories. It is very Western to stress the end, on where the story goes, the destination. It means progression or change in time, but when removing yourself to observe the composition of a story, what if interims and languid moments between characters, or one character, equipped it with its expression?<br /><br />There are two basic kinds of good movies. One is a movie where you leave saying, "I don't under, wait, yeah, of course, now I understand! What a masterpiece! Let's go find a party," and by the time you wake up the next day, it is possible you are no longer thinking of it at all. Then, there is a movie that is upsetting or intricate or unusual, and you leave unsure, but you think about it the next day, or off and on for a week, or off and on forever. That is because that kind of film, which for instance aside from this film includes Nil By Mouth, No Country For Old Men, Brick, or any given John Cassavetes movie, is not clean or neat. There is something about it that comes purely from the heart, and so, it goes to the heart.<br /><br />The story orbits droopily roundabouts two old pals, a university art teacher played by Yu Ji- Tae, who was the delightfully unusual villain in Oldboy, and Kim Tae-Boo playing a graduate from an American film school who has recently returned to his home country. As they have dinner in a restaurant, and Hong Sang-soo directs these two actors so that the painful awkwardness between them is realistically implacable, Tae-Boo talks Ji-Tae into fixing up a reunion between them and his old girlfriend, Seong Hyeon-ah. But, unbeknownst to Tae-Boo, Ji-Tae had grown to be drawn into a relationship with her following Tae-Boo's career-driven exodus to the US. Unlike the two men, she has no buried intention to compensate for or hold on to days gone by, not just for the reason that it's upsetting, but also because she is altogether here and now. The three shortly gather for a night of drinking, although ultimately, the film doesn't show any emotional culmination or yet still arrive at an apparent close. But that's your call when you see it.<br /><br />The film was screened alongside another South Korean film, a magnificent one, Oldboy, at Cannes, marking the first time that two films from the country were in the competition simultaneously. Unlike Oldboy, Woman Is the Future of Man did not win any of the awards and reportedly met with an indifferent reception, which to me is strange. I don't find it to be a discouraging element to making the decision to see a movie, because that is a reaction that is highly unusual. It is not a sign that this is a bad film or that it's a profoundly brilliant film, because really it's neither. What it means to me is that it's from the mind of a filmmaker who is either ahead of the pack, or has gone on an entirely different path than the pack from the very beginning.<br /><br />Perhaps it's the feeling of maudlin defeat that filters through this curious experiment in which reminiscence, longing and crude egotism clank versus each other with tenderness. Sang-soo has an unobtrusive, fragile technique and averts from theatrical accompaniments or dignified monologues. In fact the characters are quite ineloquent. There is a number of scenes of ungainly sex, perhaps because of a forlorn lack of communication. Really, whether Sang-soo intended the outcome to be this way, every viewer will have a different reaction. To me, though I was not blown away by the movie, I still had a lot of reaction to it, ultimately that Sang-soo's elegantly broken storytelling reflects that our reminiscences can bring not much solace.