Vooral Italiaanse horrorfilms uit de jaren zeventig en tachtig zijn niet echt bekend om hun ondertiteling of algehele briljantheid. Laten we eerlijk zijn, ze hebben altijd een lage productiewaarde en zien er goedkoop uit, met acteurs die eigenlijk niet kunnen acteren. In wezen zijn alle films hetzelfde met hun verhaal en ontwikkeling. 'Antropophagus' is daar geen uitzondering op, maar heeft als groot verschil dat het echt goed ontwikkeld en opgebouwd is, wat de film een grote horrorsfeer geeft die zowel gespannen als bloederig is, ondanks het feit dat hij van begin tot eind voorspelbaar is. Naast het bloed zijn ook alle andere typische Italiaanse horrorelementen aanwezig: veel jonge personages, een eng kind (hoewel ze maar één keer eng is), kannibalisme en een psychotisch monster dat op een moordenaar lijkt. Deze keer was er echter geen seks of naaktheid te zien, wat een beetje een verrassing was.<br />De film is goed opgebouwd. Er zitten veel angsten en valse angsten in. Ook de spannende afloop stelt niet teleur. Het helpt ook absoluut de film en de spanning dat de moordenaar zijn gezicht pas halverwege de film te zien krijgt. Het maakt de film tegelijkertijd geheimzinniger en spannender, wat ook echt bijdraagt aan de sfeer. Ook de omgeving draagt bij aan die sfeer. De film speelt op een klein, onbewoond Grieks eiland, waar alle voormalige bewoners zijn afgeslacht. Daardoor is het eiland leeg, somber en claustrofobisch, en dat past natuurlijk allemaal heel goed bij het horrorgenre.<br />Er zijn ook twee scènes die deze film gedenkwaardig maken, en daardoor onderscheidt hij zich ook van andere genrefilms. De eerste is die waarin ons psychotische monster een ongeboren foetus uit de buik van een vrouw rukt en die begint op te eten, terwijl de stervende echtgenoot toekijkt, en de tweede is het einde waarin de moordenaar zijn eigen ingewanden begint op te eten nadat hij in zijn buik is gestoken. Eigenlijk een paar onvergetelijke en bloederige scènes. De film zit ook vol met andere bloederige scènes en schrikmomenten, zoals het hoofd in de emmer en de zelfmoord van Irina Karamanlis. De film wordt ook geholpen door de moordenaar, dat is een geweldig personage, die er ook heel eng uitziet.<br />Het budget voor de film was duidelijk niet erg hoog. Zoals met alle Italiaanse genrefilms het geval is, is het geluid verschrikkelijk, de film ziet er goedkoop uit en de acteurs zijn amateurs. Ik voeg er tegelijkertijd de charme van de film aan toe en dat geeft B-slasherfilms zoals deze (want laten we eerlijk zijn, dit is een B-film, hoe goed hij ook gemaakt is) een grote cult aanhang. En in dat licht bezien is deze film van specialist Joe d'Amato beslist een van de betere uit zijn genre.<br /><br />8/10.
Italian horror movies from the '70's and '80's especially, are not really know for their subtitle or overall brilliantness. Let's face it, they always have low production values and has a cheap look over it, with actors in it that really can't act. In essence all of the movies are also the same with its story and development. "Antropophagus" is really no exception to this all but has as a big difference that it's really well developed and build up, which provides the movie with a great horror atmosphere that is both tense and gory, despite being predictable from start till finish.<br /><br />Next to the gore, also all of the other typical Italian horror movie elements are present here; many young characters, a scary kid (although she is only scary in one sequence), cannibalism and a psychotic monster like killer. No sex or nudity present though this time, which was a bit of a surprise.<br /><br />The movie is really well build up. It features many scares and false-scares. Also the tense ending does not disappoint. It also definitely helps the movie and its tension that the killer his face isn't shown until about halve way through the movie. It makes the movie more mysterious and tense at the same time, which also really adds to the atmosphere. Also the environment adds to this atmosphere. The movie is set on a small Greek uninhabited island, where all the former residents were slaughtered. It makes the island empty, moody and claustrophobic, which all suits the horror genre really well of course.<br /><br />There are also two sequences that make this movie a memorable one and through that also makes it distinct itself from other genre movies. The first is the one in which our psychotic monster rips an unborn fetus out of the belly of a woman and starts to eat it, while the dying husband is watching and the second one is the ending when the killer is starting to eat his own intestines after being stabbed in the belly. Really some unforgettable and gory sequences. The movie is filled with also some other great gory sequences and scare moments, such as the head in the bucket and the Irina Karamanlis suicide. The movie is also helped by it's killer, that is a great character, who is also quite scary looking.<br /><br />The budget for the movie obviously wasn't very high. Like with all Italian genre movies is the case, the sound is terrible, the movie cheap looking and the actors are amateurs. I also at the same time adds to the charm of the movie and it gives B-slasher movies like this one (because let's face it, this is a B-movie, no matter how well its made) a big cult following. And in that perspective, this movie by specialist Joe D'Amato is definitely one of the better ones out of its genre.<br /><br />8/10