Het eerste wat me te binnen schoot toen ik naar _Welkom in Dongmakgol_ keek, was dat ik naar een film van Hayao Miyazaki keek. Dat kwam gewoon door de filmmuziek en de omgeving, een bijna magisch, afgelegen dorp, compleet met folkloristische lantaarns en vreemde dieren. Dat, en vooral de fantastische filmmuziek, die was gecomponeerd door de bekende Miyazaki-samenzweerder Joe Hisashi. Maar ondanks enkele overeenkomstige atmosfeerelementen in Miyazaki's oeuvre, is de film in feite een Koreaanse film.<br /><br />Tijdens de Koreaanse oorlog zijn twee kleine groepen soldaten, Noord en Zuid, respectievelijk terechtgekomen in een zeer afgelegen Koreaanse plaats in de bergen, naast een VN-piloot die daar is neergestort. Als de twee groepen elkaar in het verouderde dorp ontdekken (de meesten van hen hebben nog nooit een vuurwapen gezien) ontstaat er een gespannen impasse, die tot ongeluk voor het dorp leidt. Gedreven door schuldgevoel (of verantwoordelijkheid) moeten de twee vijandelijke groepen leren samenwerken om hun fout te herstellen. Ondertussen krijgen de VN-troepen de zenuwen omdat hun vermiste vliegtuigen (die op mysterieuze wijze over die berg lijken te verdwijnen) verdwenen zijn en vermoeden ze dat er een Noord-Koreaanse luchtmachtbasis op die berg is gevestigd.<br />Hoewel het verhaal niet zonder logische kronkels is, is het toch een goed vertelde, fantastische anti-oorlogsfilm, omdat de dorpelingen zo geïsoleerd zijn dat alle partijen te maken krijgen met de menselijkheid van de ander. De film, gebaseerd op een toneelstuk van de bekende Koreaanse scenarioschrijver/toneelschrijver Jang Jin, heeft een gevoel voor humor dat kenmerkend is voor Jangs stijl, waarbij hij zo nodig zowel het serieuze met het komische vermengt als de genrelijnen die elkaar kruisen. In dit opzicht is de film grotendeels succesvol en de kleine gaten in de plot worden gemakkelijk over het hoofd gezien. Jammer genoeg krijgen de bijna cartoonachtige schurken van de VN (waaronder een Koreaanse man die het genegeerde geweten speelt, samen met een paar Koreaanse gorilla's) niet het voordeel van een genuanceerde weergave.<br />De film ziet er fantastisch uit, samen met een paar surrealistische, streperige fantasiesequenties die gelukkig de zwakheden van sommige special effects verdoezelen. De kunst/productie-aanpak is heel plezierig om te zien en ik hoef de verdiensten van Hisashi's stuk natuurlijk niet te herhalen. De richting zelf is ook goed. Het acteerwerk van de Koreaanse acteurs is sterk, behalve waar de personages onnauwkeurig zijn geschreven. De Amerikaanse acteurs aan de andere kant zijn grotendeels karikaturen en moeilijk te geloven, zelfs binnen de context van de film. De leider van de Amerikanen, kapitein Smith (Steve Taschler), komt iets beter uit de verf dan zijn een-op-een-collega's, maar zijn acteerwerk is onevenwichtig; of dat komt door zijn acteertalent of door de beperkte weergave van zijn personage, weet ik niet.<br />Welkom in Dongmakgol heeft veel in zich, vooral de mengeling van pret, fantasie, komedie en drama, en de bewonderenswaardige boodschap van harmonie en eenheid. Ik vond de fantastische elementen een beetje onbenullig, maar de fantastische sfeer was heel goed verfraaid, en het intekenen van Joe Hisashi was een geniale zet voor de film. Hoewel de film een paar kleine, logische foutjes heeft en zijn schurken veel minder genuanceerd behandelt dan zijn hoofdpersonen, blijft het voor het grootste deel een leuk verhaal dat de moeite waard is om naar te kijken voor degenen die dit soort films waarderen.
The first thing that occurred to me when I was watching Welcome to Dongmakgol was that I was watching a Hayao Miyazaki film. This was simply because of the score and the setting, a near-magical isolated village, complete with folk lanterns and strange wildlife. That, and most notably, the fantastic score, which was composed by frequent Miyazaki collaborator, Joe Hisashi. But, despite some similar atmospheric elements to Miyazaki's oeuvre, the film is very much a Korean film.<br /><br />Set during the Korean war, two small groups of soldiers, North and South, respectively end up in very isolated Korean village in the mountains, in addition to a UN pilot who crashed there. When the two groups discover each other in the antiquated village (most of whom have never seen a gun before) a tense standoff occurs, which results in misfortune for the village. Driven by guilt (or responsibility), these two enemy groups have to learn to work together to fix their mistake. Meanwhile, the UN forces get antsy for their missing planes (which seem to mysteriously vanish over that mountain) and suspect a North Korean anti-aircraft base to be located on the mountain.<br /><br />While the story isn't without its logical hiccups, it's still a well told fantastic anti-war film, having the isolation in the village force all sides to have to deal with the humanity of the other. The film, based on a play by notable Korean screenwriter/playwright, Jang Jin, features a sense of humor characteristic of Jang's style, melting both the serious with the comic and criss-crossing genre lines as necessary. It's largely successful in this regard and the small plot holes are easily overlooked. Unfortunately, the near cartoonish UN villains (which includes a Korean man as the ignored conscience, along with some Korean goons) don't get the benefit of a nuanced portrayal.<br /><br />The picture looks fantastic, along with a couple surreal seaming fantasy sequences which fortunately disguise the weaknesses of some of the special effects. The art/production direction is quite enjoyable to view and I obviously don't have to repeat the merits of Hisashi's score. The direction itself is good as well. The acting, on the part of the Korean actors is strong, except where the characters are shallowly written. The American actors on the other hand are largely cartoons and hard to believe, even within the context of the movie. The lead American, Captain Smith (Steve Taschler), comes off a little better than his one- off peers, but his acting is uneven; whether it's due to his acting skills or his character's limited portrayal, I'm uncertain.<br /><br />Welcome to Dongmakgol has a lot going for it, especially its mix-up of fun, fantasy, comedy and drama, as well as its admirable message of harmony and unity. I found the fantastic elements a little ungainly, but the fantastic atmosphere was very well embellished, and drawing in Joe Hisashi was a stroke of genius for the film. While the film has some minor logical hiccups and treats its villains with much less nuance than its protagonists, it still remains a largely enjoyable yarn and worth watching for those that appreciate this sort of film. 7/10.