Hoewel Faye Dunaway de eerste prijs in de wacht heeft gesleept voor de New York Film Critics Award, ontkent ze haar rol als Joan Crawford op het witte doek, want het kamp dat zich na deze aardappelpuree uit 1981 heeft gevormd, is waarschijnlijk overdonderend geweest. Om het zacht uit te drukken, is ze zeker de moeite waard. Maar elke zin die ze uitspreekt, lijkt een uitroepteken te hebben, en elk gebaar voelt zo grandioos aan dat het moeilijk te zeggen is welke empathische eigenschappen Crawford nodig had om haar al zo lang bestaande populariteit te verwerven. Het dvd-pakket Hollywood Royalty Edition 2006 laat er geen twijfel over bestaan dat dit een film is die nu zijn enorme homoseksuele aanhang aanspreekt. De dood van Crawford betekent dat de flamboyante regisseur John Waters geknipt is voor de commentaartrack, en hij slaagt erin zowel grappig als inzichtelijk te zijn, want hij deelt veel apocriefe roddels en geestige oneliners om de rampzalige film een heel nieuwe toets te geven.<br />Onder zijn vele beoordelingsfouten besloot Perry het verhaal van Crawfords midden-tot-late jaren (of, toepasselijker, de versie van haar geadopteerde dochter Christina) te filmen alsof de film een van Crawfords eigen overrijpe films was. Het probleem met zijn serieuze aanpak is dat hij zo onvoorspelbaar heen en weer zwenkt tussen soapserie en puur kamp dat de enige consistentie de gekunsteldheid ervan is. In 1939, toen ze bij MGM werd gedwongen een echte gruwelfilm te maken, 'Ice Follies of 1939', is haar carrière in een vrije val geraakt. Zich bewust van haar beroepsmatige dilemma besluit Crawford een baby te adopteren, ongeacht het feit dat ze een twee keer gescheiden, alleenstaande carrièrevrouw is. Met de hulp van Greg Savitt, de loopjongen van haar studio, adopteert ze een dochter en later een zoon. Crawford, altijd op zoek naar publiciteit, presenteert haar gelukkige gezinnetje op de meest pretentieuze manier aan de pers van Hollywood, maar verbergt een trekje van wreedheid dat zich manifesteert in militair aandoend ouderschap en wreed en gewelddadig gedrag. Omdat Christina niet voldoet aan de eisen van haar moeder, wordt ze naar kostschool gestuurd en vervolgens naar een kloosterschool. Ze groeit op tot een worstelende jonge tv-actrice, terwijl haar moeder een getrouwde vrouw wordt <0xE2><0x80><0x93> weduwe wordt <0xE2><0x80><0x93> en steeds dieper wegzakt in alcoholisme.<br />Halverwege de film maakt Perry een fundamentele fout door het vertelperspectief van Joan naar Christina te verschuiven. Het gevolg is dat geen van beide verhalen volledig wordt verteld met enige objectiviteit, vooral niet wat er in Crawfords vroegere jaren had kunnen gebeuren dat tot zulk buitensporig gedrag zou hebben geleid. In plaats daarvan krijgen we een eindeloze opeenvolging van over-de-top-momenten te zien <0xE2><0x80><0x93> van het omhakken van de boom, het schrobben van de vloertegels, de kleerhangers van ijzerdraad, de wurging <0xE2><0x80><0x93> waardoor de film domweg te uitputtend is om de episodische verhaallijn bij te houden. Met haar redelijke gelijkenis met de filmster in vol ornaat houdt Dunaway zich op haar gemak binnen de publieke persona van Crawford en bereikt ze tussen de schreeuwpartijen door zelfs een paar momenten van ontroering. Haar inspannende pogingen om geloofwaardig over te komen, dwingen haar echter tot een onsmakelijk, demonisch niveau van betrokkenheid bij de meer dan levensgrote rol. Het is jammer dat bijna alle anderen in vergelijking met haar nogal afschuwelijk zijn: Diana Scarwid als de volwassen Christina, Rutanya Alda als Carol Ann Crawfords vertrouwelinge, Steve Forrest als een oud besje als Savitt en Howard Da Silva als Louis B. Mayer, studiobaas van MGM. De enige uitzondering is de kleine Mara Hobel, die de jongere Christina tot een ware sluwheid brengt. <br />De Hollywood Royalty Edition bevat drie smakelijke afleveringen. Het 14-minuten durende 'The Revival of Joan Crawford' toont de ontstaansgeschiedenis van de film, met bijdragen van Scarwid, Alda en producent Frank Yablans, die openhartig spreken over Dunaways onstuimige perfectionisme. Het 14-minuten durende 'Life With Joan' richt zich op Dunaways totale concentratie op de rol tijdens de stormachtige productie en bevat een uitgebreide openingsscène die voor de première werd verwijderd. Het 16-minuten durende 'Joan Lives On' gaat specifiek in op de cultstatus van de film, waarbij Waters en Crawford-imitator Lypsinka een bijzonder komisch inzicht geven in de homoseksuele aanhang. Er is ook een fotogalerie en de originele trailer. Het is echt iets voor liefhebbers van filmkampen.
Even though she was the first runner-up for the New York Film Critics Award, Faye Dunaway disavows her performance as screen icon Joan Crawford because the camp following this 1981 potboiler has developed over the years has probably been overwhelming. To put it mildly, she is certainly watchable. However, every line she utters seems to have an exclamation point, and every gesture feels so grandiose that it's hard to figure out just what empathetic qualities Crawford had to engender her long-standing popularity. The glibly titled 2006 Hollywood Royalty Edition DVD package makes no bones that this is a movie that now caters to its huge gay following. Dunaway's snub in participating (as well as director Frank Perry's death) means having flamboyant director John Waters pinch-hit on the commentary track, and he manages to be both funny and insightful as he shares lots of apocryphal gossip and zingy one-liners to bring a whole new flavor to the execrable film.<br /><br />Among his many errors in judgment, Perry decided to film the story of Crawford's mid-to-late years (or more appropriately, her adopted daughter Christina's version of it) as if the movie was one of Crawford's own overripe films. The problem with his serious-minded approach is that it veers so unpredictably back and forth between soap opera and pure camp that the only consistency is its artifice. The story begins as the movie star's career is in free fall at MGM in 1939 (when she was forced to film a true atrocity called "Ice Follies of 1939"). Aware of her professional dilemma, Crawford decides to adopt a baby regardless of being a twice-divorced single career woman. With the help of her studio lackey lover Greg Savitt, she adopts a daughter and later a son. Forever the publicity hound, Crawford presents her happy family in the most pretentious manner in front of the Hollywood press, yet hides a streak of cruelty that manifests itself into military-like parenting and savagely violent episodes. Not living up to her mother's exacting standards, Christina is shuttled off to boarding school and then convent school. She grows up to become a struggling young TV actress, as her mother becomes a corporate wife-turned widow slipping deeper into alcoholism.<br /><br />Perry makes a fundamental mistake in switching the film's narrative perspective from Joan to Christina midway through the film. The consequence is that neither of their stories is fully told with any objectivity, especially what could have happened in Crawford's earlier years that would have led to such excessive behavior. Instead, we are given an endless parade of over-the-top moments  the tree chopping, the tile scrubbing, the wire hangers, the out-of-control strangulation - that the movie is simply too exhausting to keep up with the episodic storyline. With her reasonable resemblance to the movie star in full make-up, Dunaway carries herself confidently within the Crawford public persona and even achieves some remote moments of poignancy in between the shouting matches. Her strenuous efforts at verisimilitude, however, push her into an unsavory, demonic level of commitment to the larger-than-life role. It's too bad that almost everyone else is quite awful by comparison  Diana Scarwid frustratingly wooden as the adult Christina, Rutanya Alda irritatingly earnest in her blind devotion as Crawford's confidante Carol Ann, Steve Forrest looking like aged beef as Savitt and Howard Da Silva merely smarmy as MGM studio chief Louis B. Mayer. The one exception is little Mara Hobel, who brings genuine cunning to the younger Christina.<br /><br />The Hollywood Royalty Edition includes three dishy featurettes. The 14-minute "The Revival of Joan Crawford" shows the genesis of the movie from Christina's red-hot best seller with contributions from Scarwid, Alda and producer Frank Yablans, who speaks candidly about Dunaway's tempestuous perfectionism. The 14-minute "Life With Joan" focuses on Dunaway's total absorption in the part during the stormy production and includes an extended opening sequence that was deleted before release. The 16-minute "Joan Lives On" speaks specifically to the film's cult status with Waters and Crawford impersonator Lypsinka providing particularly comic insight to its gay following. There is also a photo gallery and the original trailer. It's truly for lovers of cinema camp.