Waarschijnlijk was geschiedenis uiteindelijk bedoeld als een studie van het menselijk bewustzijn in schuldgevoel. Natuurlijk is er altijd de noodzaak om iets waardevols uit het verleden te beseffen, dat een studie over het verleden uiteindelijk de omkerende gids is voor een mens. Waarschijnlijk is dat de reden waarom er prachtige foto's zijn van stoïcijnse, zwijgzame mensen in onze geschiedenisboeken van de middelbare school. We zien onszelf graag als afstammelingen van glorieuze generaties, mannen en vrouwen die op eigen kracht dapper waren en hun steentje bijdroegen aan de trotse bloedlijnen die we vandaag de dag dragen. We lezen over deze mensen, vereenzelvigen ons met de zaken van hun leven, beoordelen hen om hun daden, noemen kalenderdagen naar hen, haten hen, aanbidden hen, schrijven boeken over hen, filmen hun leven, noemen onze baby's naar hen.' De reden dat we deze mensen niet kunnen vergeten zou kunnen zijn dat ze ofwel hebben gegeven aan of van deze wereld hebben weggenomen in veel grotere proporties dan wat jij en ik hebben.<br />Tussen de jaren 1933 en 1945 veranderde een man onze wereld omdat hij geloofde in iets wat in het begin stom leek. Toen de tijd overging in een horrorfestijn, werd het de grootste vergissing die de mensheid ooit had gemaakt. Iets wat de tijd psychologisch stilzette en terugdraaide. We herinneren ons die man omdat hij ons een deel van onze morele vezels heeft ontnomen, omdat de littekens voor altijd in onze geest zijn gegrift, of waarschijnlijk omdat hij deze wereld bevrijdde van de ideologieën van het verachtelijkste wonderkind van de mensheid toen hij zich ophing.<br />Vandaag de dag bewijst de geschiedenis het belang van deze periode van waanzin met feiten en cijfers die voor onze generatie absurd gruwelijk zouden kunnen lijken. We hebben waarschijnlijk allemaal genoeg gelezen om een verleden als dit te vergeten. Biofilms en documentaires hebben onze traanklieren al droog gestremd door de gruwelijke ervaringen die door Joodse overlevenden zijn verteld. Foto's van gaskamers en massagraven hebben ons al verdoofd. En net toen we dachten dat we te veel wisten om onze gewetens te belasten, kwam er een film over een kleine groep mannen die van de aardbodem verdween vanwege iets wat ons tot op de dag van vandaag dwarszit, intrigeert en dwarsboomt: de liefde, en alle stigma's die daarmee gepaard gaan. En voor zoiets eenvoudigs en subtiels als liefde tussen twee mensen, is er een nog absurder redenatie waarom die twee mensen niet van hetzelfde geslacht zouden moeten zijn. Dat is de stigmacode van het naziregime, ook bekend als paragraaf 175. En nee, jouw dikke, beduimelde geschiedenisboek beschouwt het leven van honderdduizend mannen die in die tijd leefden en anderen liefhadden niet als de moeite van het vermelden waard. Deze mannen stierven onopgemerkt en in geheime gevangenschap, zo geheim dat zelfs die werkkampen waar ze stierven vandaag de dag niet bewaard zijn gebleven voor het nageslacht. Weinigen van die talrijke mannen hebben het overleefd. Vandaag de dag leven er nog minder. En nog minder zijn bereid uit hun donkere kasten van tranen te komen en hun ervaringen te delen, zonder script en zonder vervorming voor een cameraploeg die vastbesloten is om ons kennis te laten maken met zo'n essentieel, vergeten deel van de geschiedenis van de mens.<br />Het is vrij duidelijk wat de inhoud van paragraaf 175 van het Duitse Wetboek van Strafrecht inhield, te oordelen naar het aantal onschuldige levens dat erdoor werd opgeslokt, en het zou toepasselijker zijn als je de film zou bekijken en het te weten zou komen in plaats van dat ik het je moet uitleggen in een recensie op een website. Het meest verontrustende is nog wel paragraaf 175 zelf, en dat is heel interessant, gezien de omstandigheden waaronder die tot stand kwam. Het gaat om het feit dat een wet die zo fataal was, honderddrieëntwintig jaar nodig had vanaf het moment dat hij in 1871 werd aangenomen, om uiteindelijk in 1994 te worden herroepen. Zelfs na de val van Hitler in 1945 kostte het nog bijna vijftig jaar en zes amendementen om hem ten slotte af te schaffen.<br />Nazi's vermoordden heel wat mannen, vrouwen en kinderen. Je zou zeker niet verwachten dat het machtigste en conservatiefste leger ter wereld zich tegen homoseksuele mannen en vrouwen zou keren en plotseling wederzijdse liefde zou steunen. Niet in een tijd waarin je eerste plicht tegenover de mensen van wie je hield, werd vervangen door de trots van het land. Dus kortom, de nazi's deden wat nazi's het beste kunnen: doden. Maar zelfs nadat we dachten dat het afschuwelijke tijdperk van een krankzinnige ideologie voorbij en voorbij was, bleven regeringsleiders nog steeds conservatief en verkozen ze de kwalen van hun verleden te negeren en hun voeten door de moerassen van de modderbureaucratie te slepen.<br />Rob Epstein brengt al deze waarheden over met woede en emotie, al die tijd dat hij deze overlevenden interviewt. Sommigen van hen zijn een half-joodse homo-verzetsstrijder die zich als lid van de Hitlerjugend voordeed om zijn geliefde uit een overplaatsingskamp te redden in een vergeefse poging; Annette Eick, de Joodse lesbienne die naar Engeland ontsnapte met de hulp van een vrouw van wie ze hield; de Duits-christelijke fotograaf die werd gearresteerd en gevangengezet wegens homoseksualiteit en na zijn vrijlating in het leger ging omdat hij'met mannen wilde zijn'; en Pierre Seel, de Franse herdersjongen die toekeek hoe zijn geliefde in de kampen levend werd opgevreten door honden. Tussen 1933 en 1945 werden ongeveer 100.000 mannen gearresteerd wegens homoseksualiteit. Ongeveer de helft van hen werd tot de gevangenis veroordeeld en van 10.000 tot 15.000 werden ze naar concentratiekampen gestuurd. De kampen werden gebruikt voor heropvoeding, slavenarbeid, castratie en sadistische medische experimenten. Naar schatting hebben slechts ongeveer 4.000 van hen hun beproeving overleefd. Het is interessant om op te merken dat de strafwet geen betrekking had op lesbiennes. De nazi's beschouwden lesbiennes als 'genezen'. Vrouwen werden beschouwd als dragers van het moederschap, en de toename van de Duitse bevolking was daarom topprioriteit, en daarom werden ze vrijgesteld van massale arrestaties. De meeste lesbiennes gingen in ballingschap of trouwden in stilte met een homo. Er zijn nog maar zo'n tien homoseksuelen over uit deze tragedie, en ze hebben er acht geïnterviewd voor deze speciale film. Het was ongelooflijk en ontroerend, en als je niet geraakt wordt door hun verhalen, dan ben je gebeiteld.
Probably history was after all, meant to be a study of human consciousness in guilt. Of course, there is always a need to realize something valuable out of the past, that a study about the past is after all a human being's reverse-troubleshooting guide. Probably that's the reason why there are beautiful pictures of stoic, stiff-lipped people in our high school history text-books. We like to think of ourselves as the descendants of glorious generations, men and women valiant in their own right, contributing their bit to the proud bloodlines we carry today. We read on these people, associate ourselves with the affairs of their lives, judge them for their actions, name calendar days after them, hate them, worship them, write books on them, film biopics on their lives, name our babies after them The reason we can't forget these people could be because they've either given to or taken from this world in proportions far greater than what you or me have.<br /><br />Between the years 1933 and 1945 one man changed our world because he believed in something that seemed stupid at first. As time rolled into horror-fest mode, it turned into mankind's worst ever mistake. Something that psychologically stopped time and spun it backwards. We remember that man either because he took away from this world a chunk of our moral fiber, the scars forever etched in our minds, or probably because he gave this world freedom from the ideologies of mankind's vilest prodigy when he hanged himself.<br /><br />Today, history attests the importance of this period of madness with facts and figures that might seem absurdly horrible for our generation. We've all probably read enough to forget about a past like this. Biopics and documentaries have already dry-choked our tear glands at the horrifying experiences recounted by Jewish survivors. Pictures of gas chambers and mass-graves have already made us numb. And just when we thought that we knew too much to burden our consciences, comes a movie about this small group of men who disappeared off the face of the earth because of something that disturbs, intrigues and thwarts us till this day: Love, and all the stigma it carries. And for something so simple and subtle as love to take place between two people, there lies an even more absurd reasoning as to why the two people shouldn't be of the same sex. That's the Nazi regime's code of stigma, also known as Paragraph 175. And no, your fat, dog-eared history text book does not consider the lives of one hundred thousand men who lived during that time, loving others worth mentioning. These men died unnoticed and in secret captivity, so secret that even those labor camps within which they died are today not preserved for posterity. Few of those numerous men survived. Fewer live today. And fewer still are willing to come out of their dark closets of tears and share their experiences, unscripted and undistorted to a camera crew determined to make known to us such a vital, forgotten part of man's history.<br /><br />It's pretty obvious what the contents of Paragraph 175 of the German Criminal Code contained, judging by the number of innocent lives it consumed, it would be more appropriate if you'd watch the movie and learn rather than have me explain it to you in a website review. What's most unsettling is interestingly, not Paragraph 175 itself, considering the circumstances under which it took form. Rather, it's the fact that a law that was so fatal took a hundred and twenty three years from the time it was adopted in 1871, to be finally revoked in 1994. Even after the fall of Hitler in 1945, it still took close to fifty whole years and six amendments to finally strike it down.<br /><br />Nazis killed plenty of men, women and children. You certainly wouldn't expect the most powerful and conservative army in the world to go soft against gay men and women and suddenly endorse mutual love. Not at a time when your first-duty towards the people you love was replaced by the pride of the country. So in short, Nazis did what Nazis do best: kill. But, even after we thought the horrible era of an insane ideology was over and done with, heads of government still remained conservative and chose to ignore the ills of their pasts, dragging their feet through the marshes of sludge-bureaucracy.<br /><br />Rob Epstein conveys all of these truths with anger and emotion, throughout while interviewing these survivors. Some, among them is a half-Jewish gay resistance fighter who posed as a Hitler Youth member to rescue his lover from a Gestapo transfer camp in an ultimately futile effort; Annette Eick, the Jewish lesbian who escaped to England with the help of a woman she loved; the German Christian photographer who was arrested and imprisoned for homosexuality, then joined the army on his release because he "wanted to be with men" and Pierre Seel, the French Alsatian teenager, who watched as his lover was eaten alive by dogs in the camps.<br /><br />The statistics are staggering: Between 1933 and 1945, some 100,000 men were arrested for homosexuality, roughly half of them were sentenced to prison, and from 10,000 to 15,000 were sent to concentration camps. The camps were used for re-education, slave labor, castration and sadistic medical experiments. It's believed only about 4,000 survived their ordeal. It is interesting to note that the penal code didn't cover lesbians. The Nazis considered lesbians to be "curable." Women were regarded, as vessels of motherhood  increasing the German population was top priority  therefore, they were exempt from mass arrest. Most lesbians went into exile or quietly married gay men.<br /><br />There are only about 10 homosexuals left from this tragedy, and they interviewed eight for this special film. It was incredible and moving and, if you are not touched by their stories, then you are cast in stone.