Dongmakgol is een verbazingwekkend groen, ongerept dorp waar een Amerikaanse marinepiloot, Neil Smith (Steve Taschler) neerstort als zijn vliegtuig in een surrealistische vlinderstorm terechtkomt. Het dorp, dat zich totaal niet bewust is van het Koreaanse conflict, verwelkomt de buitenlander hartelijk. Aangezien geen enkele dorpeling, behalve de dorpsonderwijzer, Engels spreekt, proberen ze alleen maar met hem te communiceren in hun eigen taal. Op een gegeven moment vraagt de onderwijzer hem: 'Hoe gaat het met je?' maar als Smith hem antwoordt: 'Hoe denk je dat het met me gaat? Ik voel me prima?' wordt de onderwijzer gedesillusioneerd door het antwoord, omdat het normale correcte Amerikaanse antwoord zou moeten zijn: 'Met mij gaat het prima, en met jou?' Het dorp ziet eruit als een kalme, serene plek waar de tijd stilstaat. De dorpelingen hebben geen benul van alle moderne snufjes, of die nu op het gebied van technologie of alleen maar op het gebied van geweren en wapens zijn. Hun leven gaat eenvoudig en vreedzaam verder, totdat twee groepen Koreaanse soldaten (Noord-Koreaanse en Zuid-Koreaanse) elkaar daar ontmoeten. De Noord-Koreaanse soldaten, Rhee Soo-hwa (Jeong Jae-yeong), Chang Young-hee (Lim Ha-ryong) en de twee Zuid-Koreaanse soldaten Pyo Hyun-chul (Shin Ha-kyun) en Moon Sang-sang (Seo Jae-kyung) vernietigen in een gewapend treffen de opslagplaats van het dorp. Blijkbaar gooit een van hen de handgranaat gewoon weg, in de veronderstelling dat het alleen maar een 'dief' was. De twee groepen soldaten moeten nu wel samenwerken om de opslagplaats van het dorp op te vullen, en ze zullen op de een of andere manier op elkaar gaan lijken. De film klinkt soms als een surrealistische film. Zo doden ze bijvoorbeeld op het ene moment een van de wilde zwijnen in een transcendente samenkomst. Op een ander moment vallen de uit de voorraadschuur van het dorp geblazen zaadjes als een popcorn op het dorp neer. Er zitten ook een paar interessante personages in de film, zelfs al klinken en zien ze er stereotiep uit <0xE2><0x80><0x93> soms zijn het lieve en rijke personages <0xE2><0x80><0x93> zoals het dorpshoofd en het gekke meisje Yeo-il (Kang Hye-jeong). Welkom in Dongmakgol klinkt voor sommigen misschien als een'verachtelijke' film. Het klinkt op sommige punten misschien zelfs'verachtelijk', maar het is inderdaad een heerlijke anti-oorlogsfilm!
Dongmakgol is an amazingly verdant,pristine village where a US navy pilot Neil Smith(Steve Taschler) crash-lands when his plane gets caught in a surreal butterfly storm.The village which is totally incognizant of the Korean conflict warmly welcomes the foreigner. Since no villager except the village teacher can speak any English they just try to communicate with him in their own language. At one moment the teacher asks hims "How are you?" but when Smith answers him "How do you think I am? I feel like sh*t?" so the teacher gets disillusioned with the answer because the normal correct American answer should "I am fine, and you?" :) The village looks like a calm and serene place where time stands still. The villagers have no knowledge of all the fancy trappings of modern life,technology or merely guns and weapons. Their life goes on simply and placidly till two groups of Korean soldiers (North Korean and South Korean)ends way up there. The North Korean soldiers, Rhee Soo-hwa (Jeong Jae-yeong), Chang Young-hee (Lim Ha-ryong)and the two South Korean soldiers Pyo Hyun-chul (Shin Ha-kyun) and Moon Sang-sang (Seo Jae-kyung)destroy the storage of the village in their armed clash.Apparently one of them just throws the hand grenade assuming that it's been just a "dud". The two groups of soldiers are now bound to work together in the fields to fill the storage of the village and they will actually rub off on each other somehow. The movie sounds like a surreal piece of flick sometimes. For instance, at one moment they kill one of the wild boars in a transcendent work-together. At another moment the corns blown out of the stockpile of the village falls down on the village like a pop-corn. There are some interesting characters in the movie too even if they may sound and look stereotyped sometimes they are sweet and rich characters--like the village chief and the crazy girl Yeo-il (Kang Hye-jeong.) Welcome to Dongmakgol may sound like a "platitudinous" movie for some. It may even sound "cheesy" at some points but it's indeed one sweet anti-war movie!