Adam Sandler-films zijn niet meer zo grappig als vroeger. Billy Madison was verreweg de grappigste, en sindsdien is het bergafwaarts gegaan, met The Longest Yard als zijn slechtste comedy tot nu toe. Tegelijkertijd heeft Sandler zich beziggehouden met veel serieuzere projecten, zoals Punch-Drunk Love en Spanglish. Klik zou je een combinatie van die twee kunnen noemen, half een tragedie en half een onvolwassen komedie. Het is deze dubbele persoonlijkheid die de voornaamste fout van Klik is, omdat hij gewoon bestaat op twee tegenover elkaar staande polen.<br />De voornaamste premisse van Klik is iets waar iedereen waarschijnlijk wel eens aan heeft gedacht. Stel dat je een afstandsbediening zou hebben die de gebeurtenissen om je heen regelt? Zou je die gebruiken om anderen te helpen of om al je schuldige pleziertjes uit te oefenen in je donkerste dromen? Zou je jezelf een schone lei geven en beginnen bij pagina één? Zou je hem gebruiken om te proberen iets te doen en je vrij voelen om terug te spoelen als het niet werkt?<br />Klik duikt nooit te diep in de psychologie achter het zijn van je eigen God, want hij is meer geobsedeerd door het maken van een persoonlijk verhaal dan door het maken van de hoofdfiguur tot een metafoor voor het publiek om mee om te gaan. De film gaat over Michael Newman (Sandler), een man met een mooie vrouw (Beckinsale), twee jonge kinderen en de hoop spoedig partner te worden bij een architectenbureau, wat hem ertoe heeft gebracht krankzinnige uren te maken en zijn gezin te negeren. Hij heeft geen tijd voor de gewone dingen, zoals kamperen met zijn kinderen of vrijen met zijn vrouw.<br />Als de strohalm die de rug van de kameel breekt, heeft hij problemen met het buitensporige aantal afstandsbedieningen in zijn huis die blijkbaar alles bedienen, van de lampen tot de koelkast. Hij gaat op zoek naar een universele afstandsbediening en vindt alleen Bed, Bath en Beyond die open is. Hij waagt zich in het gedeelte _Beyond_ en vindt Morty (Walken), die hem gratis een eersteklas, niet-terugkeerbare afstandsbediening geeft, met de opmerking dat goede mensen soms een pauze nodig hebben. Hij laat het aan Michael over om erachter te komen dat de afstandsbediening zijn hele universum bestuurt, waardoor hij kan pauzeren, doorspoelen, hoofdstuk selecteren, commentaar horen, enzovoort.<br />Zoals je van elke Sandler-film zou verwachten, begint het ermee dat hij zijn krachten gebruikt voor persoonlijke doeleinden of voor de lol. Hij geeft zichzelf een kleurtje door die tint te gebruiken, hij haalt oude jeugdherinneringen op en hij kwelt het kind van de buren. Hij gebruikt het ook om de zware werktijden of etentjes met zijn ouders (Winkler & Kavner) over te slaan, waardoor hij een bijna-zombie op de automatische piloot is. Een deel van wat er gebeurt is vrij grappig, alleen maar omdat we allemaal weten dat we dolgraag hetzelfde zouden doen als we de kans kregen, of omdat we erin slagen ons te verlustigen in Michaels vreugde om zijn nieuwe speeltje terwijl hij iedereen Spaans laat spreken of James Earl Jones zijn leven laat vertellen. Meestal is het ongeveer zo grof als je van een Sandler-film zou verwachten, en dat voorspelt niet veel goeds, want er komen dieptepunten in voor, zoals honden (ja, in het meervoud) die tegen een speelgoedeendje aan lopen of Sandler die een scheet in het gezicht van zijn baas (Hasselhoff) laat.<br />Halverwege maakt de film een snelle 180 en verandert in een tragedie als de afstandsbediening automatisch jaren overslaat op basis van wat hij eerder oversloeg. Het komt erop neer dat hij het grootste deel van zijn leven op de automatische piloot heeft geleefd, en we zien zijn leven min of meer instorten. Als tragedie werkt het goed, want tegen het einde heeft hij een paar sterke emotionele momenten waarin hij probeert te voorkomen dat zijn leven zichzelf vernietigt.<br />Het probleem is dat Klik waarschijnlijk de meest bipolaire film is die ik ooit heb gezien. De eerste helft is van het Sandler-merk van onvolwassen scheten-grappen, terwijl de tweede helft een tragedie is die perfect lijkt voor datingfilms. Het zou een hele klus zijn om een publiek te vinden dat zowel het tranentrekkende drama als de hondenneukende humor zou kunnen waarderen. Het feit dat Klik in beide richtingen had kunnen werken, voegt belediging aan verwonding toe, aangezien we mogelijkerwijs twee goede films met duidelijk verschillende stemmingen hadden kunnen maken, maar met hetzelfde onderwerp. In plaats daarvan hebben we een combinatie van de twee benaderingen, en die is veel te verwarrend om effectief te zijn.<br />Vanuit een acteerperspectief is Sandler verrassend sterk, hoewel niets hem veel meer respect zou opleveren nadat hij goede prestaties had geleverd in Punch Drunk Love en Spanglish. De rest van de cast is voor het grootste deel vergeten, afgezien van een verschrikkelijk louche David Hasselhoff. Beckinsale is beslist sterk, hoewel het verre van carrièrebepalend werk is. Zelfs Christopher Walken, een van mijn favoriete acteurs, is aan het eind van zijn Latijn. Hij heeft hier en daar nog een paar goede zinnen, maar hij zweeft min of meer door de film heen.<br />Bij wijze van terzijde moet ik opmerken dat het verouderingsproces bij alle personages ongelooflijk goed verloopt, als je bedenkt dat de film meer dan twintig jaar duurt. Het is niet moeilijk om Sandler te verwarren met een zestigjarige aan het eind van de cyclus, hoewel dat effect bij Beckinsale en Astin minder opvalt. De aanblik van een tachtigjarige Henry Winkler blijkt een van de hartverscheurendste beelden van de film te zijn.<br />Misschien zit er bij Klik wel wat goud verborgen, een film die met gemak veel meer had kunnen zijn. Zoals de zaken er nu voor staan, zal het net zoveel afstoten als aantrekken. Het is onmogelijk dat een film zowel een tragedie kan zijn als iemand een scheet in David Hasselhoffs gezicht laten laten. Er was beslist een mogelijkheid voor een film over een van de meest voorkomende fantasieën in het leven, maar slechts weinig van de mogelijkheden werden verwezenlijkt. Misschien kan het concept over een paar jaar opnieuw worden bekeken met een volledig komische of volledig dramatische houding, of op zijn minst een subtielere combinatie van die twee. De tweeslachtigheid van de film maakt het publiek in feite overbodig, waardoor Klik een film voor bijna niemand is.<br /><br />46%.
Adam Sandler movies aren't quite as funny as they used to be. Billy Madison was by far the funniest, and it's been downhill since then, with The Longest Yard being his worst comedy yet. At the same time, Sandler has been involving himself in many more serious projects, such as Punch-Drunk Love and Spanglish. Click could be said to be a combination of the two, half a tragedy and half an immature fantasy comedy. It is this dual personality that is the main fault of Click, because it simply exists at two opposite poles.<br /><br />The main premise of Click is something that everyone has probably thought of at one time or another. What if you could have a remote control that controlled events around you? Would you use to help others or to exercise all of your guilty pleasures in your darkest dreams? Would you give yourself a clean slate and start from page one? Would you use it for trial-and-error, trying something and if it doesn't work feeling free to rewind? <br /><br />Click never delves too deeply into the psychology behind being your own God, because it is more obsessed with making it a personal tale rather than make the main character a metaphor for the audience to relate to. The movie follows Michael Newman (Sandler), a man with a beautiful wife (Beckinsale), two young children and the hope of soon making partner in an architectural firm, which has caused him to work insane hours and ignore his family. He doesn't have time for the regular things, such as taking his kids camping or making love to his wife.<br /><br />As the straw that breaks the camel's back, he is having problems with the excessive number of remotes in his home which apparently control everything from light fixtures to the refrigerator. He goes out searching for a universal remote, finding only Bed, Bath and Beyond to be open. He ventures into the Beyond section and finds Morty (Walken), who gives him a top-of-the-line non-returnable remote for free, citing that sometimes good guys need a break. He leaves it up to Michael to find out that the remote controls his entire universe, allowing him to pause, fast-forward, chapter select, hear commentary, etc.<br /><br />As you would expect from any Sandler movie, it starts out with him abusing his powers for personal benefit or for fun. He gives himself a tan using the tint, he revisits old childhood memories and he torments the child next door. He also uses it to skip past hard work periods or dinner with his parents (Winkler & Kavner), which leaves him as a near-zombie in autopilot. Some of what happens is fairly funny, just because we all know we'd love to do the same thing if given the chance, or because we manage to revel in Michael's joy with his new toy as he makes everyone speak Spanish or has James Earl Jones narrate his life. More often than not, it is about as crude as you'd expect from a Sandler movie, which bodes pretty bad, hitting lows such as dogs (yes, plural) humping a stuffed toy duck or Sandler farting into the face of his boss (Hasselhoff).<br /><br />The movie does a quick 180 halfway through, turning into a tragedy as the remote automatically skips years at a time based on what he previously skipped. Basically, this means that he has spent most of his life on auto-pilot, and we see his life fall apart basically. As a tragedy, it works well, having a couple strong emotional moments near the end as he tries to stop his life from self-destructing.<br /><br />The problem that exists is that Click is possibly the most bipolar movie I have ever seen. The first half is the Sandler brand of immature fart jokes, while the second half is a tragedy that seems perfect for date movies. To find an audience who would appreciate both the tear-jerking drama and the dog-humping humour would be quite a task. The fact that Click could have worked going in either direction adds insult to injury, as we potentially could have had two good movies with distinctly different moods, but the same subject matter. Instead, we have an amalgamation of the two approaches, and it is far too jumbled to be effective.<br /><br />From an acting perspective, Sandler is surprisingly strong, though nothing that would gain him much more respect after turning in good performances in Punch Drunk Love and Spanglish. The rest of the cast is mostly forgettable, aside from a terrifically sleazy David Hasselhoff. Beckinsale is definitely strong, though it is far from career defining work. Even Christopher Walken, one of my personal favourite actors, is wasted, having a couple good lines here and there but more or less floating through the movie.<br /><br />On a side note, the aging is done incredibly well on all characters, considering the movie spans more than twenty years. It isn't hard to mistake Sandler for a sixty year old near the end of the cycle, though the same effect isn't as noticeable on Beckinsale or Astin. Seeing an eighty-year old Henry Winkler proves to be one of the movie's more heartbreaking visuals.<br /><br />There may be some gold hidden deep with Click, a movie that could have easily been much more. As it stands, it is likely to repulse just as much as it attracts. There is no way that a movie can be both a tragedy and have someone fart in David Hasselhoff's face. There was definitely potential for a movie about one of the most common fantasies in life, but few of the possibilities were realized. Maybe in a few years, the concept can be revisited with either a fully comic or fully dramatic attitude, or at least a more subtle blend of the two. The bipolarity of the movie essentially cancels out the audiences, making Click a movie for almost no one.<br /><br />46%