Ik heb net een vertoning van deze film gezien op het Seattle International Film Festival. Iedereen was in een opperbeste stemming omdat er een paar T-shirts van Charles Nelson Reilly werden weggegeven. Omdat ik wist dat CNR meer was dan alleen een tv-gast, verheugde ik me erop hem verhalen te horen vertellen zoals alleen hij dat kan. Hij stelde me niet teleur. Je moet een begaafd verteller zijn om humor en pathos uit een pijnlijke jeugd te wringen, en een scherpe waarnemer om het levensverhaal zo fris en telkens weer verrassend te maken. Zolang de camera's op CNR gericht bleven en de man zich maar gewoon liet uitdrukken, was de film uitstekend.<br />Helaas leek het erop dat de filmmakers de kijker er voortdurend aan wilden herinneren dat dit een FILM-documentaire was. Ik wilde meer verhalen horen, vooral over zijn leven in de theaterwereld, maar de filmproducenten brachten meer dan drie uur toneelmateriaal terug tot amper anderhalf uur. Dat leidde tot een paar schokkende overgangen en titelschermen die uitlegden wat ongetwijfeld geweldige verhalen moesten zijn geweest. Zwart-witfilmfragmenten, afgewisseld met de monoloog van CNR, leidden de verhalen eerder af dan dat ze ze versterkten. Maar mijn grootste klacht was de totaal afleidende soundtrack. Er klonken voortdurend elektrische gitaren en synthesizers, die het vaak moeilijk maakten om de woorden van CNR te horen. De regisseur was bij de screening en legde uit dat ze nog steeds de film regisseerden, en hij leek te erkennen dat het soms moeilijk was om te horen. Ik beveel meer Charles aan, mildere montage en veel minder soundtrack. Het goede nieuws is dat de regisseur het productieteam heeft laten weten dat ze als bonus op de dvd een ongemonteerde film willen opnemen van het theaterprogramma van CNR uit 2003, dat ongeveer drie uur duurt en veel verhalen en anekdotes bevat. Misschien zijn mijn problemen met de film in feite bedoeld om mijn teleurstelling te verbergen dat ik het programma van CNR nooit live op het toneel heb kunnen zien.
I just saw a screening of this film at the Seattle International Film Festival. Everyone was in great spirits with some pre-show Charles Nelson Reilly t-shirts being given away. Knowing that CNR was more than just a television perma-guest, I was looking forward to hearing him tell stories as only he can. He didn't disappoint. It takes a gifted storyteller to wring humor and pathos out of a painful childhood, and a sharp observer to make the life story so fresh and consistently surprising. As long as the cameras held steady on CNR and just let the man express himself, the film was excellent.<br /><br />Unfortunately, it seemed that the film-makers wanted to constantly remind the viewer that this was a FILM documentary. I wanted to hear more stories, especially about his life in the theater, but the film-makers edited three-plus hours of stage material down to barely ninety minutes. This lead to some jarring transitions and title screens explaining what surely must have been great stories. Black-and-white film clips interspersed with CNR's monologue detracted from the stories rather than enhance them. But my biggest complaint, however, was the totally distracting soundtrack. Electric guitars and synthesizers played constantly, often making it difficult to hear CNR's words. The director attended the screening and explained that they were still editing the film, and he seemed to acknowledge that it was difficult to hear at times. I recommend more Charles, mellower editing, and far less soundtrack.<br /><br />The good news is that the director announced the production team's desire to include as a DVD bonus feature an uncut film of CNR's stage show from 2003, which runs about three hours and has plenty of stories and anecdotes. Maybe my problems with the film are really to disguise my disappointment at never being able to see CNR's show live on stage. I hope that uncut film will provide the fix.