Ik vond Training Day leuk.<br />Ik vind Christian Bale leuk.<br />Samen zouden ze een geweldige combinatie vormen. En samen waren ze, in David Ayers regiedebuut, _Harsh Times_. Vooral Bale kreeg, zoals altijd, de aandacht van de critici toen de film het festivalcircuit bereikte en eind vorig jaar in beperkte oplage werd uitgebracht. Omdat hij er redelijk interessant uitzag, gaf ik de film een horloge, en ondanks de lof was ik enorm teleurgesteld.<br />Jim Davis (Bale) is een oorlogsveteraan, woont in Los Angeles en probeert bij de politie te komen. Hij heeft het gevoel dat hij ervoor is voorbestemd, en ondanks het feit dat hij veel drinkt en rookt (soms sigaretten, soms marihuana), heeft hij het gevoel dat hij door zijn opleiding in het buitenland meer dan gekwalificeerd is om te helpen met het opruimen van het tuig in L.A. Dit verlangen leeft hij elke dag, samen met zijn droom om met zijn liefje Marta (Tammy Trull) uit Mexico te trouwen. Dus terwijl hij blijft hopen op het beste, gaat hij met zijn beste vriend Mike (Freddy Rodriguez) door de stad op zoek naar een baan. Maar zijn zware psychologische trauma kan een probleem worden voor Jim en zijn zoektocht. Zonder in details te treden: dit is de opzet van _Harsh Times_, en het patroon dat de film gedurende het grootste deel van zijn duurtijd volgt (voordat hij de twee hoofdpersonen meeneemt op een nogal obscure reis naar Mexico, die duurt tot de laatste akte van de film). En dit is ook wat tegen de film werkt.<br /><br />Vanaf een slecht geplaatste en volkomen verwarrende opening in het Midden-Oosten volgt de film de ene scène na de andere, waarbij de kijker bijna midden in de actie wordt geduwd, in de hoop dat ze de motieven van alle personages volledig zullen begrijpen, of zelfs waarom we om te beginnen iets om hen zouden geven. Vanaf het begin krijgt de kijker weinig achtergrondinformatie over Jim of Mike, en zelfs naarmate de film vordert, krijgt de kijker niet echt een goed beeld van wie deze mannen zijn. Zoals ik heb geleerd, zijn het geen goede verliezers die onder het rijden drinken en roken en alleen maar in het algemeen kattenkwaad uithalen in plaats van wat ze zouden moeten doen. Ik heb heel veel van dit soort kinderlijke verhalen over het ouder worden gezien, en het enige verschil met deze film is dat de hoofdpersonen mannen van in de twintig zijn, en niet gespeeld worden door de kinderen die ze spelen. Als dit slecht bij elkaar passende stel echt van de straat is, en de Harsh Times heeft gelezen die de titel en de film zelf suggereren, hoe kunnen ze zich dan als zulke kinderen gedragen? Zouden ze niet harder moeten zijn, of zelfs psychisch meer beschadigd dan de film laat zien? Hoe kunnen ze zo eenvoudig omschreven zijn, en er geen moment van overtuigd zijn dat ze veel meer geavanceerde eigenschappen zouden moeten hebben dan ze hebben? Dit lijkt meer een probleem voor de schrijver/regisseur dan voor de acteurs. Zoals ze zijn, levert Bale een heel goede rol als Jim. Ik kon zien hoeveel werk hij heeft gestoken in zijn beschrijving van dit kwaadaardige, verwaande individu, en ik kan ook zien waarom hij nog steeds een van de meest getalenteerde acteurs van het jonge Hollywood is. Zelfs Rodriguez, die met elke rol die hij op zich neemt steeds beter wordt, doet het heel goed als Jims sidekick en stem van de rede. Maar ze worden allebei duidelijk tegengehouden door de beperkingen van het script. Ze zijn geen van beiden echt meer dan tweedimensionaal in elke scène (terwijl figuren als Bale wel tweedimensionaal zijn). De briljante Patrick Bateman in _American Psycho_ is een levend, ademend, driedimensionaal verknipt en pervers monster, en zelfs op hun beste momenten voelen ze zich gewoon niet goed geschreven of beschreven. De acteurs zien eruit alsof ze in elke scène hun best doen om hun motivatie te begrijpen, en als ze niet hun uiterste best doen, zien ze er alleen maar verward en ontzet uit bij de dingen die zich voor hun ogen afspelen.<br />Het is bijna alsof Ayer (geen vreemde in de straten van L.A. met een cv dat de voornoemde Training Day omvat, evenals Dark Blue, S.W.A.T. Ayer (*) en _The Fast and The Furious_ (* en _The Fast and The Furious)_ gingen zo ver in de opbouw van hun verhaal dat hij vergat zijn hoofdrolspelers/tegenstanders de pijn en het verdriet te laten voelen die het verhaal voor hen in petto heeft. Het is de bedoeling dat Jim en Mike eruitzien alsof ze in het leven hebben gefaald, en de kwelling laten zien die ze als gevolg daarvan ondergaan. En hoewel Jim enige ontsteltenis toont, toont Mike niets anders dan verbijstering. Ayer wil ons duidelijk het chaotische stratenplan van L.A. laten zien, maar hij wil zich niet vastleggen op de ideeën die hij naar voren brengt. En wat een hoogtepunt had moeten zijn vanaf de beroemde Training Day, verandert al snel in amateurfilmen. En zelfs als deze warboel tot een einde komt, is er nog steeds een overduidelijk gebrek aan bevrediging over waar het allemaal toe heeft geleid. Er zou zoveel meer moeten gebeuren. Maar zoals al eerder het geval leek, wil Ayer zich nergens op vastleggen, dus laat hij echte momenten van grootsheid passeren voordat een van de personages ze kan gebruiken. Geen van de bijrollen is de moeite waard in zijn rol, en ze zijn allemaal verspild aan het grote geheel. Ze kunnen verheerlijkt worden als extraatjes voor de kijkers, maar ze lijken gewoon niet nodig te zijn voor iets waar Ayer zich kort op vastlegt. Als _Harsh Times_ iets waard is, dan is het wel voor de fatsoenlijke optredens van Bale en Rodriguez. Dit zijn allebei eersteklas acteurs die duidelijk veel beter werk hebben geleverd in veel betere films, maar als je je in deze warboel waagt, moet je wel iets hebben om naar uit te kijken.<br /><br />3/10.
I liked Training Day.<br /><br />I like Christian Bale.<br /><br />Together, they should be a pretty great combination. And together they were, in David Ayer's directorial debut, Harsh Times. Bale in particular, as always, got the notice of critics when the film hit the festival circuit, and came and went in limited theatrical release late last year. Looking fairly interesting, I gave the movie a watch, and despite the praise, ended up being immensely disappointed.<br /><br />Jim Davis (Bale) is a war veteran, living in Los Angeles and trying to become a cop. He feels he is destined for it, and despite his heavy drinking and smoking (sometimes cigarettes, sometimes marijuana), feels his training overseas makes him more than qualified to help clean up the scum in LA. He lives this desire each day, along with his dream of marrying his sweetheart Marta (Tammy Trull) from Mexico. So while he goes on hoping for the best, he takes his best friend Mike (Freddy Rodriguez) around town looking for a job. But his heavy psychological trauma may prove to be a problem for Jim and his quest.<br /><br />Without getting into anything more specific, this is the set-up for Harsh Times, and the pattern the film follows for the majority of its runtime (before taking the two main characters on a rather obscure road trip to Mexico that lasts for the final act of the film). And this is also what works against it.<br /><br />From an ill-placed and beyond confusing opening in the Middle East, the film runs through scene after scene practically thrusting the viewer right in the middle of the action, and hoping they will completely understand the motivations of all of the characters, or even why we should even care about them in the first place. Right from the start, the viewer gets little backstory on Jim or Mike, and even as the film progresses, do not quite get an adequate understanding of who these men are. As I learned it, they are no good losers who drink and smoke while driving, and just get into general mischief instead of what they should be doing. I have seen tons of childish coming-of-age stories like this, and the only difference with this film is that the main characters are men in their twenties, and are not being played by the children they are acting like.<br /><br />If this mismatched pair is actually from the streets, and have been through the Harsh Times that the title and the film itself suggest, then how can they act like such children? Should they not be more hardened, or even more psychologically damaged than the film lets on? How can they be so simply characterized, and not even for an instant truly believe they should have so many more advanced traits than they do? This seems to be a problem more in the realm of the writer/director, than it is with the actors. As they are, Bale delivers a very good performance as Jim. I could see the work he put into his portrayal of this evil and conceited individual, and I can see just why he continues to be one of young Hollywood's most talented possessions. Even Rodriguez, who is getting better and better as an actor with each role he takes on, does a very good job here as Jim's sidekick, and voice of reason. But both are clearly held back by the limits placed within the confines of the script. Neither is truly more than merely two-dimensional in any scene (whereas the likes of Bale's brilliant Patrick Bateman in American Psycho is a living, breathing three-dimensionally twisted and perverse monster), and even at their best of times, just do not feel well written or described. The actors look like they are struggling to understand their motivations in every scene, and when they are not giving it their all, they just look confused and horrified at the things that are taking place in front of them.<br /><br />It is almost as if Ayer (no stranger to the LA streets with a resume including the aforementioned Training Day, as well as Dark Blue, S.W.A.T., and The Fast and The Furious) got ahead of himself in constructing the story, that he forgot to make his protagonists/antagonists actually feel the pain and anguish that the story sets out for them. Jim and Mike are supposed to look like they have failed at life, and show the torment they are facing as a result. And while Jim does show some distress, Mike shows nothing but bewilderment. Ayer clearly wants us to see the chaotic scheme of things on the LA streets, but he does not want to commit to any of the ideas he brings up. And what should have been a great stretching point from the acclaimed Training Day quickly morphs into amateur first time film-making.<br /><br />And even when this muddled mess comes to its conclusion, there is still a blatant lack of satisfaction with where it has gone. For all it sets itself up for, there should be so much more going on. But like it seemed before, Ayer does not want to commit to anything, so he just lets genuine moments of greatness slide past before any of the characters can use them. None of the supporting cast stands out as being worthwhile in their roles, and all of them are wasted in the grand scheme of things. They can be glorified extras for all the viewer cares, they just do not seem to be needed for anything Ayer does briefly commit to.<br /><br />If Harsh Times is worth anything, it is for the decent performances from Bale and Rodriguez. These are both top-notch actors who have clearly done much better work in much better films, but if one is to venture into this jumbled mess, they have to have something to look forward to.<br /><br />3/10.