Theatrical Spoilers<br />CURTAINS is een typisch Canadese thriller. Als dit een in Amerika gemaakte film was geweest, zouden het script en de productie totaal anders zijn geweest. Het eerste wat anders zou zijn geweest als het een Amerikaanse productie was geweest, is dat alle vrouwen in de film onder de 25 zouden zijn geweest. Zoals het nu in CURTAINS is, spelen Samantha Eggar en Linda Thornson mee, twee bekwame actrices die in 1983 nog niet zo jong waren. Bovendien, als dit een Amerikaanse productie was geweest, zou het'sexy' zijn geweest (of opgedirkt, om precies te zijn), en de look en het gevoel van de film zouden niet zo, nou ja, Canadees Ik betwijfel bijvoorbeeld ten zeerste of de scènes waarin we de actrices zien schaatsen of dansen in een Amerikaanse productie zouden zijn opgenomen. Te artistiek. Dus aan de ene kant ben ik blij dat CURTAINS geen typische Amerikaanse slasher is. Maar dat betekent niet dat CURTAINS geen problemen heeft, want het is Canadees.<br />Eigenlijk zou ik zeggen dat CURTAINS een puinhoop van een film is. Het is goed om te weten dat er problemen waren tijdens de productie van de film en die zijn op het scherm te zien. Wat ik echt leuk vind aan CURTAINS is dat het de tijd neemt om spanning op te bouwen. Het heeft geen haast om zijn publiek met een voorhamer te bewerken. Maar ergens halverwege het verhaal gebeurt er iets heel ergs met het verhaal en de film is volledig ontspoord en komt nooit meer helemaal tot rust. Dit gebeurt wanneer Vernon en Thorson worden gefilmd. Tijdens deze scène en alle andere scènes daarna voelt de productie heel anders aan. Het is duidelijk dat er achter de schermen iets is gebeurd en de chaos die we duidelijk kunnen zien tijdens deze scène en alle andere scènes daarna, vernietigt bijna al het langzame en quasi-slimme werk dat tot op dat moment aan de verhaallijn en de regie is besteed. Dit geeft de film een heel scheef gevoel. Een enigszins gestructureerd begin maakt plaats voor een heel ongestructureerd einde. Een groot deel van het verhaal of het script lijkt te ontbreken. Het is alsof de producers twee nogal dure acteurs (Vernon & Thorson) kwijt wilden en de manier waarop de personages worden afgemaakt is niet erg overtuigend. Na de stuntelige schietscène zien we twee lichamen van de dode Vernon en Thorson en dan concentreert de film zich op een bimbo die overal rondrent en die uiteindelijk ook wordt afgemaakt. Deze stalkscène is lang en lijkt zinloos omdat we deze vrouw nooit echt hebben leren kennen en haar schermtijd echt buitensporig lijkt, vergeleken met de interessantere acteurs die net zijn vermoord.<br />Een andere belangrijke tekortkoming van de richting (of het script) is hoe kwetsbaar de moordenaar is. De moordenaar wordt vaak omvergelopen en/of valt bewusteloos neer. Hoe eng is dat nou voor een moordenaar? We grinniken altijd om de 'onverwoestbare' moordenaars die in praktisch elke messteek zitten, maar op de een of andere manier miste ik de onstuitbare moordenaar hier in CURTAINS. De moordenaar was gewoon te zwak om een overweldigend gevoel van angst te creëren.<br />En er zijn veel grote spelonken die nooit bevredigend worden verklaard, zoals: hoe wist de moordenaar wie er in het huis zou worden uitgenodigd? Dit leidt automatisch tot de volgende vraag: hoe wist de moordenaar dat de blonde vrouw in het appartement (die in een heel lange en saaie scène lijkt te zijn verkracht) naar de auditie ging en hoe kwam de moordenaar aan dat griezelige masker, dat een rekwisiet was dat in het landhuis was opgeborgen, een plek waar de moordenaar nog niet was geweest? En andere dingen, zoals het inconsequente gebruik van de droevige pop voor elke moord of de onverklaarbare verschijning (en verdwijning) van het andere mannelijke personage in de film, dat aan de eettafel werd gezien. We zien hem hier en daar, in het bubbelbad of slobberend, maar dan, nadat hij uit de film lijkt te zijn verdwenen, duikt hij weer op, dood in het bubbelbad, precies op het moment dat Vernon en Thorson worden neergeschoten. Wat was de zin van zijn personage? Door zulke grote leemten in het verhaal voelt CURTAINS heel slordig aan.<br />Maar er zijn verschillende aspecten in de film die goed genoeg of interessant genoeg zijn voor mij om hem aan te bevelen aan fans van slashers of horror. De film heeft een zekere cultaanhang. VHS-banden van CURTAINS (die nog niet op dvd verkrijgbaar zijn) gaan vaak voor een goede prijs van eBay. Ik weet zeker dat fans van John Vernon, Samantha Eggar of Linda Thorson (ster van de AVENGERS) de film voor vergetelheid hebben behoed. En de paar seksscènes, zoals de namaakverkrachting of de auditiescène voor lesbiennes, hebben de aandacht getrokken van bepaalde uitbuiters. En ik weet zeker dat fans van films met enge poppen deze Canadese slasher tot een onbelangrijk cult-onderwerp hebben gemaakt. Maar alles bij elkaar genomen is de poster waarschijnlijk het enige wat ik echt leuk vind aan CURTAINS, een slasher/giallo die goed bedoeld is, maar min of meer tekortschiet vanwege minder dan gruwelijke moorden, een extreem ongelijkmatig script, een zwakke moordenaar (met een weliswaar cool masker) en een chaotische productiegeschiedenis.
Theatrical Spoilers<br /><br />CURTAINS is a typically Canadian thriller. Had this been a US made film, the script and the production would have been completely different. The first thing that would have been different if it was a US production is that every women in the movie would have been under the age of 25. As it is now in CURTAINS, the cast includes Samantha Eggar and Linda Thornson, two capable actresses who weren't young things back in 1983. Also, had this been a US production, it would have been "sexed up" (or cheesed up, to be more precise) and the look and feel of the movie wouldn't have been so, well, Canadian. For instance, I doubt very much that the scenes when we see the actresses ice skating or dancing would have been included in an American production. Too artsy. So, on one hand, I'm glad CURTAINS is not your typical American-made slasher. But this doesn't mean CURTAINS doesn't have its share of problems because it's Canadian.<br /><br />In fact, I'd say CURTAINS is a near mess of a film. It's well know that there were production problems during the shooting of the movie and they're in evidence on screen. What I really like about CURTAINS is that it takes its time to build suspense. It's not in a rush to clobber its audience with a sledgehammer. But somewhere halfway through the story, something really bad happens to the narrative and the film was completely derailed off of its tracks and it never fully recovers. This moment happens when Vernon and Thorson are shot. During this scene and everything else afterwards, the production feels completely different. It obvious that something happened behind the scenes and the mess that we can clearly see during this scene and everything else afterwards nearly destroys all the slow and quasi-meticulous work that went into the narrative/direction up to that point. This gives the movie a very lopsided feel to it. A somewhat structure beginning gives way to a very unstructured ending. A big chunk of the story or script is seemingly missing. Or it's as if the producers wanted to get rid of two somewhat expensive actors (Vernon & Thorson) and the way the characters are dispatched is very unconvincing. After the clunky shooting scene, we see body doubles of the dead Vernon and Thorson and then the film concentrates on a bimbo who runs all over the place and who is eventually dispatched as well. This stalking scene is long and seemingly pointless because we never really got to know this woman and her screen time seems truly excessive, compared to the more interesting actors that were just killed.<br /><br />Another important failing of the direction (or the script) is how vulnerable the killer is. The killer is often knocked over and/or falls unconscious. Now how scary is that for a killer? We always snicker at the "indestructible" killers found in practically every slasher but somehow I actually missed the unstoppable killer here in CURTAINS. The killer was just too weak to create an overpowering sense of dread.<br /><br />And there are many HUGE plot-holes that are never satisfactorily explained, like how did the killer know who was going to be invited at the house? This automatically leads to the next question: How did the killer know the blonde woman at the apartment (who is seemingly raped in a very long and tedious scene) was going to the audition and how did the killer got hold of that creepy mask, which was a prop stashed away at the mansion, a place where the killer hasn't been to yet? And other things, like the inconsistent use of the sad doll before each killings or the inexplicable appearance (and disappearance) of the film's other male character, the one seen at the diner table. We see him here and there, in the jacuzzi or skidooing but then, after seemingly having disappeared from the movie, he reappears, dead in the jacuzzi, right after the moment Vernon and Thorson are shot. What was the point of his character? Such big gaps in the story make CURTAINS feel very sloppy.<br /><br />But there are several aspects in the film that are good enough or interesting enough for me to recommend it to fans of slashers or horror. The film has attain a certain cult following. VHS tapes of CURTAINS (which is not available on DVD yet) often go for a good price on eBay. I'm sure fans of either John Vernon, Samantha Eggar or Linda Thorson (star of the AVENGERS) have kept the film from oblivion. And the couple of sex scenes, like the faux rape or the "lesbian" audition scene, have caught the attention of certain completists of exploitation. And I'm sure fans of movies with creepy dolls have also made this Canadian slasher a minor cult item. But with all said and done, the poster is probably the only thing I really like about CURTAINS, a slasher/giallo that's well intended but sorta falls short because of less than gruesome killings, extremely uneven script, a weak killer (with an albeit cool mask) and a chaotic production history.