Voordat ik 'Murder in a Blue World' voor het eerst zag, had ik 'Clockwork Orange' in het Spaans een 'Clockwork Orange' genoemd. Hoewel het niet helemaal een kopie van de film is, zijn veel plotelementen rechtstreeks ontleend aan die klassieker. Met name Chris Mitchums personage lijkt precies dezelfde achtergrond te hebben als Alex DeLarge. De film mist de gevatheid of intelligentie van 'A Clockwork Orange', maar het enige gebied waarop hij die film weet te overtreffen, is het bizarre. 'Murder in a Blue World' is een van de vreemdste Europese trashfilms die ik ooit heb gezien, vanwege de links georiënteerde popcultuurverwijzingen (Flash Gordan, Mohammad Ali, Valdimir Nobokov), de onhandig uitgevoerde sociale satire en de ongelooflijk bekrompen kijk op homoseksualiteit. Niets van dit alles slaat ergens op, maar er zijn een paar onbedoelde lachsalvo's te vinden. Uiteindelijk komt het over als 'A Clockwork Giallo'.<br />De acteerprestaties zijn behoorlijk beroerd, met inbegrip van Sue Lyon (wiens carrière regelrecht de mist in is gegaan nadat ze in Kubricks Lolita verscheen), de altijd houterige Chris Mitchum (zoon van Robert), en het bekende gezicht Jean Sorel ('Lizard in a Woman's Skin'). De regie van Eloy de la Iglesia is redelijk stijlvol, maar saai en ongeïnspireerd. De man heeft geen idee hoe hij de film in een snel tempo in beweging moet houden. Ook al is het een beetje saai, de film wordt gered door de debielendialoog die veel onbedoelde lachsalvo's oplevert en de algehele vreemdheid van het product. Aanbevolen door de meeste hard fans van Europees 70's vuil (3/10)
Before watching this, "Murder in a Blue World" had been described to me as a Spanish "Clockwork Orange". While its not a complete ripoff of the film, many plot elements are lifted directly from that classic. In particular, Chris Mitchum's character seems to have the exact same background as Alex DeLarge. The film lacks the wit or intelligence of "A Clockwork Orange", but the one area where it does outdo that film is bizarreness. "Murder in a Blue World" is one of the strangest European trash films I've seen from the left-field pop-culture references (Flash Gordan, Mohammad Ali, Valdimir Nobokov), the awkwardly executed social satire, and the incredibly close-minded view of homosexuality. None of this makes a lick of sense, but there are some unintentional laughs to be found. Ultimately it comes across as "A Clockwork Giallo".<br /><br />The acting is pretty lousy, including Sue Lyon (whose career went straight downhill after appearing in Kubrick's "Lolita"), the always wooden Chris Mitchum (son of Robert), and familiar face Jean Sorel ("Lizard In a Woman's Skin"). The direction by Eloy de la Iglesia is reasonably stylish but dull and uninspired. The man has no idea how to keep the film moving at a quick pace. Even though its a bit dull, the film is saved by the moronic dialog which offers plenty of unintentional laughs and the overall strangeness of the product. Recommended mostly to die hard fans of 70s European trash. (3/10)