'Een winterverhaal' deed me denken aan een sneeuwbol. Niet alleen omdat het in de winter gebeurt (vandaar de sneeuw) en niet alleen omdat de wereld van deze kleine zwarte gemeenschap in Toronto door elkaar wordt geschud (zoals sneeuwbollen dat doen) door de toevallige dood van een jong kind... maar ook vanwege de nabijheid en intimiteit van alles. Het was het gevoel dat je werd uitgenodigd in een kleine ruimte (als een sneeuwbol) om deze personages te ontmoeten, ervaren met een emotionele en visuele nabijheid (bijvoorbeeld veel close-ups van hun ogen, gezichten, monden) die hen en hun leven tegen mij als toeschouwer drukten. Hoe zouden we allemaal in deze kleine wereld passen zonder er nauwer bij betrokken te raken (visueel en emotioneel) of zonder een bepaalde intensiteit te voelen?<br /><br />Gene, een van de hoofdpersonen (een maatschappelijk werker) vormt een steungroep voor mannen, die de behoefte aan 'dialoog' onder de mannen van de gemeenschap aanpakt. Daarentegen zijn er punten in de film waar geen dialoog is... waar wat niet wordt gezegd even luid spreekt als (luider dan?) wat is of zou kunnen zijn. Deze afwezigheid (van dialoog) viel me op in twee scènes in het bijzonder: (i) nadat de jongen is neergeschoten, keert een van de mannen terug naar het eethuis om de grootvader te vertellen dat zijn kleinzoon dood is. Dit wordt zo woordeloos en krachtig gedaan dat ik me op dat moment bewust was van de macht van de stilte (afwezigheid van woorden). Alles wat op dat moment gezegd zou zijn, zou het hebben verpest. (ii) Gene (maatschappelijk werker) die in bed ligt te huilen na het neerschieten van de jongen, terwijl de lange, witte arm van zijn vrouw zich uitstrekt om zijn rug aan te raken. Uiteindelijk draait hij zich naar haar om, nog steeds huilend, en er is een opname van bovenaf waarop hun naakte, interraciale lichamen met elkaar verstrengeld zijn. Sensueel. Moederlijk. Nu ik erover nadenk, komen de mannen in de film vaak over als jongens, vooral wanneer ze in het gezelschap zijn van de vrouwen in hun leven (vrouw, vriendin of moeder). Ze leken een afspiegeling van het jongetje dat was neergeschoten: net zo kwetsbaar <0xE2><0x80><0x93> zowel emotioneel als in de zin dat ze zelf ook potentiële slachtoffers van vuurwapengeweld waren.<br />Ik genoot van de structuur van de film, het camerawerk en de montage. Soms betrapte ik mezelf erop dat ik naar een schilderij keek <0xE2><0x80><0x93> vooral in de scènes waarin de stad Toronto te zien was. Ik zag het op een wazige, abstracte, bijna surrealistische manier <0xE2><0x80><0x93> in contrast met de werkelijkheid van het leven van de hoofdpersonen. Het close-up rood van een passerende auto was als een verfkwast met rode verf erop, die over het scherm gleed. Het silhouet van de CN-toren tegen een gouden aquarel van de lucht. Een snelle, spookachtige glimp van een zwarte, geborstelde vrouwenfiguur die alleen op een besneeuwd trottoir staat. Vage jeugdherinneringen. Op sommige momenten werkten de bewerking, de hoek en de afstand van de foto's samen om me het gevoel te geven dat ik dit stadsschilderij door het raam van een passerende trein zag: snelle snippers. Er hoefde niet veel van de stad te worden getoond om het af te beelden. Als een paar eenvoudige Japanse penseelstreken die het hele beeld vormden.<br />De soundtrack was er de hele tijd, ondersteunend en meeslepend, maar nooit erboven. Het enige moment waarop ik me er bewust van werd en merkte dat ik luisterde naar wat de muziek'verzonnen' had, was een instrumentale lus vlak voordat het jongetje wordt doodgeschoten. Ik herinner me dat ik ernaar luisterde en me bewust was van de stilte en de pauzes tussen de noten die de spanning van 'er staat iets te gebeuren' versterkten.
'A Winter Tale' reminded me of a snow globe. Not only because it happens in winter (hence snow) and not only because the world of this small black Toronto community gets shaken (as snow globes do) by the accidental shooting death of a young child ... but also because of the closeness and intimacy of everything. The feeling was of being invited into a small space (like a snow globe) to meet these characters, experienced with an emotional and visual closeness (e.g. many close up shots of their eyes, faces, mouths) which pressed them and their lives against me as a viewer. How could we all fit into this small globe without becoming more intimately involved (visually and emotionally) or without feeling some kind of intensity?<br /><br />Gene, one of the main characters (a social worker), forms a male support group, which addresses the need for 'dialogue' among the men of the community. In contrast, there are points in the film where there is no dialogue ... where what is not said speaks as loudly as (louder than?) what is or could be. This absence (of dialogue) stood out for me for two scenes in particular: (i) after the shooting of the boy, one of the men returns to the eatery to tell the grandfather that his grandson is dead. This is done so wordlessly and powerfully that in the moment I was aware of the power of silence (absence of words). Anything voiced at that point would have ruined it. (ii) Gene (social worker) crying in bed after the shooting of the boy, his wife's long, white arm reaching out to touch his turned back. He eventually turns to her, still crying, and there is an overhead shot of their naked interracial bodies intertwined. Sensual. Maternal. Come to think of it, the men in the film often come across as boys, particularly when in the presence of the women in their lives (whether wife, girlfriend or mother). They seemed to be reflections of that little boy who got shot: just as vulnerable - both emotionally and in the sense of being potential victims of gun violence themselves.<br /><br />I enjoyed the film's textures, camera work and editing. At times I found myself thinking that I could have been looking at a painting - particularly in the scenes that showed the city of Toronto. I saw it in a blurred, abstract, almost surreal way - in contrast with the realness of the life of the main characters. The close up red of a street car passing was like a paintbrush with red paint on it, streaking across the screen. The silhouetted CN tower against a golden watercolour blur of sky. A quick, haunting glimpse of a black brush-stroked female figure standing alone on a snowy sidewalk. Blurry memories of childhood. At points the editing, angles and distance of the shots worked together to make me feel as though I was seeing this urban painting through the window of a passing train: quick snippets. Not much of the city had to be shown to depict it. Like a few simple Japanese brush strokes creating the whole picture.<br /><br />The soundtrack was there throughout, supporting and driving, but never standing above. The only point where I consciously became aware of it and found myself listening to what the music was 'made up' of was a looped instrumental part just before the little boy gets shot. I remember listening to it and being aware of the silence and spacing between the notes enhancing the tension of 'something about to happen'.