Als je een belangrijke film of roman of toneelstuk bekijkt, zie je wel eens een foutje. Als het de moeite waard is om ernaar te kijken of te lezen, vind je het niet erg <0xE2><0x80><0x93> en als je erover denkt om een versie van het geschreven werk te regisseren of te produceren, vind je een manier om het foutje te verhelpen. In de meeste film noirs zitten foutjes. Als je bedenkt hoe hij de vrouw van zijn overleden partner het hof heeft gemaakt en hoe hij weet dat sommige politiemensen (zoals Barton MacLaine) hem graag te gronde zouden willen richten, zou Humphrey Bogarts Sam Spade in het echte leven volledig met de politie van San Francisco samenwerken in verband met de moord op Jerome Cowan in THE MALTESE FALCON. Gezien de moordzuchtige aard van Lawrence Tierney in _Born to Kill_ zou Walter Slezak waarschijnlijk niet proberen hem en Claire Trevor te chanteren. Misschien zou hij zelfs wel een excuus vinden om Esther Howard als cliënt te laten vallen.<br />KANSAS CITY CONFORT is een onderrichtende en opwindende film noir aan het eind van de periode waarin zulke films werden gemaakt. Preston Foster is het voormalige hoofd van de recherche van de politie van Kansas City, die zijn post moest verlaten vanwege een verandering in de politieke structuur van de stad waar hij zich niet op had voorbereid. Hij is verbitterd over deze gedwongen pensionering, en dus bedenkt hij een plan om een grote overval op een bank te plegen, waarbij hij drie schurken (Jack Elam, Lee Van Cleef en Nevil Brand) als zijn bandieten gebruikt. Maar hij zorgt ervoor dat ze maskers dragen wanneer ze elkaar ontmoeten (hij draagt er zelf ook een), zodat ze elkaar noch hem kennen. Ze krijgen een halve speelkaart als sleutel tot wederzijdse herkenning wanneer ze zich moeten herenigen voor de uitdeling van het geld (zo'n zes maanden na de overval, in een vakantieoord in Mexico).<br />Nu zouden de drie veroordeelden (natuurlijk) in het echte leven dolgraag willen weten wie hun partner en baas was. Ik geloof niet dat ze geen enkele moeite zouden doen om erachter te komen (vergelijk dit maar eens met Humphrey Bogarts slimme manier om het telefoonnummer van Edward G. Robinson op te sporen in de verbazingwekkende Dr. CLITTERHOUSE, om te zien wat er waarschijnlijker is). Maar aangezien deze film een andere kant op gaat, ben ik bereid mijn ongeloof op te schorten en gewoon te accepteren dat Elam, Van Cleef en Brand <0xE2><0x80><0x93> ondanks het feit dat ze stuk voor stuk uiterst gevaarlijke en nare klanten zijn <0xE2><0x80><0x93> bereid zijn mee te werken aan deze stompzinnige eis van Foster.<br />Er zijn hier (te begrijpen) opmerkingen gemaakt dat Fosters houding tegenover John Payne, die per ongeluk door het plan in de vorm van de dief wordt gegoten, niet consistent is. In feite is dat wel zo. Foster was nooit van plan geweest de drie schurken die hij had gebruikt om het geld te verdelen en met hun aandelen weg te komen, te vermoorden. Hij was van plan hen in de val te laten lopen <0xE2><0x80><0x93> alsof hij de diefstal zelf had opgelost <0xE2><0x80><0x93> en zo zijn baan bij de politie van Kansas City terug te krijgen. Hoe hij dat precies zou doen, zullen we nooit weten (vermoedelijk zou hij hen op de een of andere manier hebben vermoord voordat ze hem aan zijn stem konden herkennen). Maar zijn plannetje loopt mis als hij een verhouding met Payne krijgt, in een poging zichzelf vrij te pleiten. Als hij ziet dat Payne erbij betrokken is (en beseft dat Payne zijn dochter (Colleen Gray) het hof maakt) wordt hij plotseling door gewetenswroeging geplaagd. Want zie je, het in de val laten lopen van Payne heeft nooit deel uitgemaakt van het plan. De scènes met Payne behoren tot de beste die de acteur ooit heeft gespeeld. John Payne speelde in de jaren dertig en veertig voornamelijk komedies of bijrollen, en veel musicals voor 20th Century Fox. Pas in de nasleep van zijn beste rol uit die tijd (de advocaat van Edmund Gwenn in MIRACLE ON 34TH STREET) begon hij te verschijnen in swingende noirs en westerns. Hij bleek een uiterst capabele acteur te zijn in negatieve (of quasi-negatieve) rollen. Hier heeft hij de pech dat hij door zijn ex-gevangene verleden in verband wordt gebracht met zijn toevallige verschijning als chauffeur van een soortgelijk bloemistenbusje als dat waarmee de inbraak is gepleegd. Hij krijgt een derdegraadsverhoor van de politie, voordat ze erachter komen dat zijn alibi klopt. Maar de kranten hebben zijn gezicht en zijn verleden overal opgeplakt, dus hij raakt zijn baan kwijt en kan geen andere krijgen. Hij kan alleen maar volhouden en zijn eerste aanwijzing lokaliseren met hulp van een oude vriend die begrijpt wat hij doormaakt.<br />De prestatie van Foster is goed gezien de vreemde situatie waarin hij zich bevindt: hij heeft een plan opgesteld om van a naar b naar c naar d te gaan, en als hij dat vindt, raakt het uit de koers door iets wat nooit zijn bedoeling is geweest. Ik houd van de optredens van Jack Elam, die een ernstig drugsprobleem heeft (in de tijd dat verslaving aan drugs in de film zelden ter sprake kwam <0xE2><0x80><0x93> maar kijk eens hoeveel'sigaretten' hij rookt en hoe hij zit te trillen), en van Lee Van Cleef, die een volslagen immorele misdadiger is. Elams doodsscène (hij is ongewapend, maar doet uit gewoonte een uitval naar het pistool dat Payne op zijn eigen lichaam draagt, en wordt door de politie neergeschoten) is verrassend sympathiek, zoals hij huilt en lacht terwijl hij sterft. Van Cleef, die slim genoeg is om te ontdekken dat Payne niet degene is die hij zegt te zijn, is net zo bereid om Payne te doden als hij zou kunnen zijn om zijn tijdelijke bondgenoot Nevil Brand te doden. Het verhaal (vergeleken met de andere) is niet ontwikkeld. Misschien is een deel eruit geknipt. Colleen Gray is geweldig beheerst en sexy als Fosters dochter en Paynes liefdesbaby.<br />Voor een 'B'-verhaal krijgt het een opmerkelijke kracht <0xE2><0x80><0x93> vergelijkbaar met de oorspronkelijke THE NARROW MARGIN. Ik geef het een '9' uit een mogelijke '10'.
If you examine any major film or novel or play defects pop up. If the work is worth watching or reading you won't mind them - and if you are considering directing or producing a version of the written work you will find a way to overcome the defect. Most film noir plots do have defects in them. Given how he has romanced his late partner's wife, and how he knows that some of the police (like Barton MacLaine) would like to ruin him, in real life Humphrey Bogart's Sam Spade would fully cooperate with the San Francisco police regarding Jerome Cowan's murder in THE MALTESE FALCON. Given the homicidal nature of Lawrence Tierney in BORN TO KILL, Walter Slezak would probably not try to blackmail him and Claire Trevor. In fact, he might find an excuse to drop Esther Howard as a client.<br /><br />KANSAS CITY CONFIDENTIAL is a taught and exciting film noir at the tail end of the period when such films were being made. Preston Foster is the former head of detectives for the Kansas City Police, who was forced to leave his post because of a change in city political structures that he did not prepare for. He is bitter about this forced retirement, and so he creates a scheme to commit a major armed robbery of a bank, using three low-lifes (Jack Elam, Lee Van Cleef, and Nevil Brand) as his bandits. But he arranges for them to wear masks when they all meet (he is wearing one too) so that none of them know each other or him. They are given half a playing card as a key of mutual recognition when they are to reunite for the splitting of the money (some six months after the robbery, in a resort in Mexico).<br /><br />Now, in real life the three convicts would (of course) be dying to know who their partners and boss were. I can't believe they would not make some effort to find out (compare this to Humphrey Bogart's clever way of tracing down Edward G. Robinson's phone number in THE AMAZING DR. CLITTERHOUSE, to see what is more likely to occur). But as this film is going in a different direction, I am willing to suspend my disbelief and just accept that Elam, Van Cleef, and Brand - despite all being thoroughly dangerous and nasty customers - are willing to go along with this witless demand by Foster.<br /><br />There have been comments made here (understandably) that Foster's attitude to John Payne, accidentally framed by the scheme as being the thief, are not consistent. Actually they are. Foster never intended for the three goons he used to split the money and get away with their shares. He was planning to spring a trap on them - as though he had solved the robbery himself - and so reclaim his job with the Kansas City police. Precisely how he would do this we never learn (presumably he would have somehow killed them before they could identify him by his voice). But his plot miscarries when he gets involved with Payne, seeking to clear himself. Suddenly, watching Payne's involvement (and realizing that Payne has been romancing his daughter (Colleen Gray) he is conscience-stricken. You see, framing Payne was never part of the scheme.<br /><br />The scenes with Payne are among the best acting that performer ever made. John Payne, in the 1930s and 1940s, was mostly in comedies or in supporting parts, and in many musicals for 20th Century Fox. It was only in the aftermath of his best recalled role (the attorney for Edmund Gwenn in MIRACLE ON 34TH STREET) that he began appearing in off-beat noir regular films or noir westerns. It turned out he was a fully capable performer in negative (or quasi-negative) roles. Here he has the misfortune to be fingered by his ex-convict past, and his chance appearance as the driver of a similar florist van to the one used in the robbery. He gets the third degree from the police, before they find out his alibi is checking out. But the newspapers have plastered his face and history all over the place, so he loses his job and can't get another. He is only able to hang on and locate his first clue with an assist from an old friend who understands what he is going through.<br /><br />The performance of Foster is good given the odd situation he faces of having set up a scheme to go from a to b to c to d, and finding it is thrown off kilter by something he never intended. I like the performances of Jack Elam, who has a serious drug problem (in the days that drug addiction was rarely discussed in movies - but notice how many "cigarettes" he's smoking, and how he is shaking), and of Lee Van Cleef, as a totally amoral criminal. Elam's death scene (he is unarmed, but by force of habit lunges for a gun that Payne has on his own person, and is shot by the police) is surprisingly sympathetic as he is crying and laughing as he dies. Van Cleef, smart enough to figure out that Payne is not who says he is, is as ready to kill Payne as he might be ready to kill his temporary ally Nevil Brand. Actually, Brand's performance (compared to the others) is not developed. Maybe part was cut. Colleen Gray is wonderfully controlled and sexy as Foster's daughter and Payne's love interest.<br /><br />For a "B" feature, it gets remarkable strength - comparable to the original THE NARROW MARGIN. I give it a "9" out of a possible "10".