Als het doel van deze documentaire was om een emotionele reactie op te roepen en de dialoog te stimuleren, dan is dat in beide opzichten gelukt. Ik heb een commentaar achtergelaten om mijn instinctieve reactie op deze film te verwoorden, en een paar mensen vonden dat beledigend. Maar wat moest ik zeggen? Als mens, laat staan als documentairemaker die in Thailand is geweest, was ik beledigd door deze film. Ik geloof niet dat het 'Bangkok-meisje' ooit echt haar verhaal heeft kunnen vertellen. Ik heb alleen de filmmaker gehoord. Dus ga ik mijn commentaar opnieuw posten en er een ontkenning aan toevoegen: voor iedereen die hier is komen surfen met de bedoeling zijn hartverscheurende, hartgrondige applaus te posten, is het volgende commentaar misschien onaangenaam sardonisch.<br />'Ik.' Ik ben een brave burger! Daarom ga ik naar een bowlingbaan in Virginia. Ik ga het eerste het beste meisje ondervragen dat bereid is met me te praten. Misschien is ze door haar man in elkaar geslagen, maar is ze nog steeds met hem getrouwd. Ik zal haar een heleboel persoonlijke vragen stellen: waarom heeft ze abortus laten plegen toen ze 15 was? Waarom geeft ze haar baan als onderbetaalde serveerster niet op, stopt ze niet met drinken en gaat ze niet terug naar school? Dan zal ik haar een vraag stellen en me afvragen of er echt nog hoop voor haar is, of er een remedie is tegen de tragedie van haar situatie. Ik zal het een Richmond-meisje noemen. Omdat iedereen een verhaal heeft. En wat de mannen in de bowlingbaan betreft, die hebben niet echt een verhaal, dus zal ik het zo zeggen.' Ik zal ze geen persoonlijke vragen stellen <0xE2><0x80><0x93> maar samen kunnen we ons beter voelen dan zij. Ik zal het eerste meisje in Richmond dat met me heeft gepraat uitzwaaien en me goed voelen <0xE2><0x80><0x93> in de wetenschap dat ik met haar naar bed had kunnen gaan als ik dat had gewild. Want dat is wat 'geven om' is.<br />Als je verbaasd bent of je schaamt voor het feit dat dit soort hypocrisie nog steeds publiek heeft, probeer dan te begrijpen dat het in wezen een overgangsrite is voor luie filmstudenten overal ter wereld. Studenten vinden het heerlijk om 'onderzoek te doen' naar prostitutie, maar ze doen het niet thuis, omdat ze dan weer van hun onderwerp moeten zien en horen en dat is te veeleisend. Dus studenten: vraag het op de quad en je krijgt antwoord. 'Ik heb gehoord dat Paraguay heel, heel slecht is. Alsof je elk meisje kunt kopen dat je maar wilt en zo.' Als je van vakantie terugkomt, voel je je beter over jezelf, alsof je een of ander sociaal probleem hebt opgelost. En nog beter, je krijgt een tien!<br />Ik daag je uit om één enkel ding over Thailand te leren uit deze toegeeflijke film. Deze komt voort uit een lange, g<0xC3><0xAA>nante traditie van achterlijke, zelfzuchtige, neerbuigende koloniale-expeditiefilms. Kidlat Tahimik alsjeblieft... laat me je vasthouden en huilen.'
If the purpose of this documentary was to evoke an emotional response and foster dialogue, it succeeded on both counts. I left a comment to articulate my visceral response to this film, and a few people found it offensive. But what should I say? As a human being, much less a documentarian who has to been to Thailand, I was offended by this film. I don't think "Bangkok Girl" ever really got to tell her story. All I heard was the filmmaker. So I'm going to repost my comment, and preface it with a disclaimer: for any who came surfing here with the intent of posting their tearful heartfelt applause, you might find the following comment to be unpleasantly sardonic.<br /><br />"I'm a good citizen! That's why I'm going to a bowling alley in Virginia, US. I'll interview the first girl willing to talk to me. Maybe she's been beaten by her husband but remains in her marriage. I'll ask her lots of personal questions: why did she get an abortion when she was 15? Why doesn't she leave her job as an underpaid waitress, quit drinking and go back to school? Then I'll lay in a voice over, wondering if there's really any hope for her, or any remedy for the tragedy of her situation. I'll call it: Richmond Girl. Because everyone has a story. As for the men in the bowling alley, they don't really have a story so I won't ask them personal questions - but together, we can feel better than them. I'll wave goodbye to the first girl in Richmond who talked to me, and feel good - knowing that I could have slept with her if that's what I wanted. Because that's what caring is.<br /><br />If you're amazed or ashamed that hypocrisy like this still has an audience, try to understand that it's basically a rite-of-passage for lazy film students everywhere. College students love to "investigate" prostitution, but they don't do it at home because they'd have to see and hear from their subjects again and that's too much commitment. So students: ask around the quad and you'll hear about some places you can shoot (coincidentally, your own country's GNP will be higher - go team!). "I hear Paraguay is like, really bad. Like you can buy any girl you want and stuff." You'll come back from vacation feeling better about yourself, as if you've tackled some kind of social problem. And better still, you'll get an "A"!<br /><br />I challenge you to learn *ONE SINGLE THING* about Thailand from this indulgent film. This comes from a long embarrassing tradition of backward, self-serving, patronizing colonialist-explorer films. Kidlat Tahimik please... let me hold you and cry."