Gewoonlijk ben ik degene die andere recensenten vertelt dat ze te hard zijn. Maar ik merkte dat ik mezelf grimmig dwong om deze karikatuur tot het bittere einde uit te zitten, om geen andere reden dan dat ik een stomme, masochistische completist ben in deze serie. Wat een bittere karikatuur van een afsluiting; ik wou dat ik niet had gemerkt dat hij aanstond.<br />Ten eerste brandt het leeftijdsverschil tussen de spelers, dat in de show niet zo duidelijk te zien was, veertig jaar later als een vuurtoren. De dvd is elf jaar ouder dan MTM, en hij ziet er ongeveer twintig jaar ouder uit. ) ziet eruit als een vrouwelijke Orville Reddenbacher, maar dan zonder de energie; ze zou bij de Golden Girls moeten zitten (of misschien bij de One Foot in the Grave Girls).<br />Om eerlijk te zijn hebben ze nooit een geheim gemaakt van de leeftijden van de personages in de serie: de geboortejaren van de personages (als het mogelijk was om daar iets uit af te leiden) kwamen zo'n beetje overeen met die van de acteurs (binnen een jaar of zo). Toch is er niets wat ons voorbereidt op het feit dat Mary Tyler Moore er vrij jong uitziet <0xE2><0x80><0x93> hoewel vreselijk broodmager, waarschijnlijk door de (type 1) diabetes van de actrice <0xE2><0x80><0x93> en dat haar 'beste vriendin' Millie eruitziet als een fossiel uit de pre-Cambriaanse tijd. Anderen zijn helemaal niet oud geworden: 'Baby' Rose Marie ('Sally Rogers') die in 1926 haar carrière als zangeres begon, vreselijk opgeblazen op haar oude dag, mogelijk als gevolg van een ziekte; ik verwachtte ieder moment dat ze in elkaar zou zakken. En natuurlijk waren Morey Amsterdam ('Buddy Sorrell'), Jerry Paris ('Jerry Helper') en Richard Deacon ('Mel Cooley') oud geworden... een feit waarmee ze ons tijdens deze re<0xC3><0xBC>nie herhaaldelijk op ons hoofd bleven slaan, terwijl ze het hadden over alle loftuitingen die Rob Petrie te geven had.<br />(Carl Reiner <0xE2><0x80><0x93> 'Alan Lester Brady' <0xE2><0x80><0x93> is in feite net iets ouder dan Dick Van Dyke, maar ziet er veel ouder uit; maar dat is prima, gezien de werkrelatie in de serie.)<br />Ik zou het ongelooflijke verouderingseffect kunnen vergeven als de plot slim was en de hoofdpersonen duidelijk dezelfde mensen waren; helaas, geen van beide is waar: het verhaal is saai en oninteressant, en de hoofdpersonen gedragen zich totaal anders dan hun veertig jaar jongere tegenhangers. De absurde huwelijken en andere relaties die in de tussenliggende periode zouden hebben plaatsgevonden, helpen ook niet echt, want die lijken alleen maar verzonnen om oude personages (zoals Jerry Van Dyke, Dicks jongere broer) terug te brengen.<br />De scènes uit de oorspronkelijke serie waren vreselijk schokkend, omdat ze zoveel beter geschreven, geacteerd en geregisseerd waren... en omdat ze ze op de vreemdste plaatsen hakten en zelfs stukken uit het midden van een rek haalden! Met hun hakwerk slaagden ze erin de meeste flashbacks net voor de clou af te maken. Bah.<br />En hoewel ze kennelijk probeerden de oorspronkelijke set voor de openingsscène te kopiëren <0xE2><0x80><0x93> wat volkomen overbodig was, want het enige doel was ons te laten zien dat Larry Matthews ('Ritchie Petrie') opgroeide tot een dikke, kalende oude man <0xE2><0x80><0x93> verknalden ze het belangrijkste meubelstuk in de woonkamer volkomen... de beroemde sofa werd vervangen door een kleine stoel, alsof de decorontwerpers werkelijk vergaten wat het moest voorstellen! ) doet alsof hij er bijna over struikelt, het ergert me werkelijk mateloos: kunnen ze in godsnaam zoiets simpels niet goed doen? Romano lijkt trouwens totaal geen talent te hebben in deze show; ik heb Everybody Loves Raymond nog nooit gezien, dus ik weet niet of hij tot iets beters in staat is.<br />Er is absoluut niets aan deze re<0xC3><0xBC>nie waar ik ook maar een greintje plezier aan beleef; zelfs de nostalgie wordt zuur van de meedogenloze mars van de jaren. Dit hadden ze in 1984 moeten doen, niet in 2004: alle acteurs zouden nog in leven zijn geweest (behalve misschien Richard Deacon, dat hangt ervan af wanneer ze hebben gefilmd), ongetiteld en niet zo heel oud; en misschien zou Carl Reiner als schrijver frisser zijn geweest. Een trieste afsluiting van de beste sitcom aller tijden op tv.
I'm usually the guy telling other reviewers they're being too harsh. But I found myself grimly forcing myself to sit through this travesty to the bitter end, for no better reason than I'm a stupid, masochistic completist anent this series. What a bitter caricature of a capstone; I wish I hadn't noticed it was on.<br /><br />First of all, the age difference in the cast, while not readily apparent in the show, burns like a lighthouse beacon FORTY YEARS later. DVD is eleven years older than MTM, and he looks about twenty years older. Ann Morgan Guilbert ("Millie Helper") looks like a female Orville Reddenbacher without the energy; she should be on the Golden Girls (or maybe the One Foot In the Grave Girls).<br /><br />Now, to be fair, they never made any secret about the relative ages of the characters on the show: the birthyears given for the characters (when possible to deduce) pretty much matched up with those of the actors (within a year or so). Still, there is nothing to prepare us for Mary Tyler Moore looking fairly young -- though awfully skeletal, probably due to the actress's (type 1) diabetes -- and her "best friend" Millie looking like a fossil from the pre-Cambrian era.<br /><br />Dick Van Dyke still looks reasonably good (for a man of nearly eighty). Others haven't aged well at all: "Baby" Rose Marie ("Sally Rogers"), who began her career as a singing tot in 1926, bloated up terribly in her old age, possibly due to illness; I kept expecting her to keel over at any moment. And of course, Morey Amsterdam ("Buddy Sorrell"), Jerry Paris ("Jerry Helper"), and Richard Deacon ("Mel Cooley") had aged themselves to death... a fact that they kept banging us over the head with repeatedly throughout this reunion, talking about all the eulogies that Rob Petrie had to give.<br /><br />(Carl Reiner -- "Alan Lester Brady" -- is actually just slightly older than Dick Van Dyke but looks much older; this is fine, though, considering the work relationship in the show.)<br /><br />I could forgive the incredible aging if the plot were clever and the characters clearly the same people; alas, neither is true: the story is uncompelling and dull, and the characters act nothing like their forty-year younger counterparts. The absurd marriages and other relationships that are supposed to have occurred in the intervening time don't help, seeming contrived for the sole purpose of bringing back old characters (such as Jerry Van Dyke, Dick's younger brother).<br /><br />The scenes from the original show jarred terribly because they were so much better written, acted, and directed... and because they cut them at odd places, even editing out sections from the middle of a skit! With hamfisted chopping, they managed to terminate most flashbacks just BEFORE the punchline. Yeesh.<br /><br />And although they seemingly tried to duplicate the original set for the opening scene -- which was utterly gratuitous, the only purpose being to let us see that Larry Matthews ("Ritchie Petrie") grew up to be a fat, balding old man -- they completely screwed up the most important piece of furniture in the living room... the famous ottoman is replaced by a small chair, as if the set designers actually forgot what it was supposed to be! When Ray Romano ("Everybody Loves Raymond") pretends (badly) to almost trip over it, it actually annoyed me no end: for Pete's sake, couldn't they even get such a simple thing right? Romano, incidentally, seems utterly talentless in this show; I've never seen Everybody Loves Raymond, so I don't know if he's capable of better.<br /><br />There is absolutely nothing about this reunion show that gives even the faintest pleasure; even the nostalgia is turned sour by the relentless march of the years. They should have done this in 1984, not 2004: all of the actors would have been alive still (except perhaps Richard Deacon, depending when they filmed), unsedated, and not all that old; and maybe Carl Reiner would have been fresher as a writer.<br /><br />A sad coda to the greatest sitcom ever on TV.