Hard Boileds grimmige cinematografie van de nicotinegele nachtscène in Hongkong geeft een beeld van de hardheid en rauwheid van waarschijnlijk de grootste computeractiefilm zonder hulpmiddelen. Bovendien ondersteunt de cinematografie de hardheid van onze hardgekookte held.<br />De zorg die Woo uitstraalt, is verbluffend. Elk beeld is een soort trage mo, een vreemde hoek of een intense uitbarsting van testosteron. Gevoed door dit tempo is het beeld in tegenspraak met een droom. Het duurt uren, maar voelt aan als slechts seconden.<br />Omdat ik zo geboeid was door de actie dat ik niet al te veel aandacht besteedde aan het acteerwerk om te zeggen dat het niet erg genoeg was om op te merken of groot genoeg om ontzag voor te hebben. De actie vordert scène voor scène en houdt nauwelijks op tijdens zijn lange (ongeveer) dertig minuten durende belegering. 'Je kunt nooit te veel van het goede krijgen,' zou hier een ongepast citaat zijn. Deze voortdurende, schijnbaar eindeloze reeks acties wordt overbodig. Alsof er steeds weer mensen worden neergeschoten of er enorme explosies plaatsvinden. Uiteindelijk verliest de film zijn adrenalinestroom.<br />Mijn favoriete onderdeel van de film was het feit dat de weerzinwekkende, eenogige psychopaat niet in het stereotype paste. Hij gaf om de onschuldige mensen. Ik was diep geschokt dat ik dit niet had zien aankomen. Het was de eerste keer dat ik een personage zo zag dat hij niet in het bloeddorstige stereotype paste.<br />Jammer dat Woo hier ooit is gekomen. In Hollywood is zijn talent voor deze film en de productie van de Killer geruïneerd. Nadat hij Windtalkers had gezien, had hij genoeg van zijn nieuwe films. Op een non-racistische manier zou Woo terug moeten gaan naar China.
Hard Boiled's stark cinematography of the nicotine stained Hong Kong night scene portrays the toughness and rawness of probably the greatest computer unaided action film made. As well, the cinematography supports the toughness of our hard boiled hero. <br /><br />Articulately directed, the care Woo shows is astounding. Every frame is some sort of slow mo, odd angle or intense bout of testosterone. Fueled by this pace the file contradicts a dream. Lasting hours but feeling like only seconds. <br /><br />Being so enthralled in the action I did not pay too much attention to the acting other than that to say it wasn't bad enough for me to notice nor great enough for me to be in awe. <br /><br />Scene by scene the action progresses hardly letting up during its long (about)30 minute end siege. "You can never get too much of good thing," would be an unfitting quote here. This constant, endless seeming, action sequence becomes redundant. As over and over people are getting shot or huge explosions are happening. Eventually it loses its adrenaline rushing touch.<br /><br />My favorite part of the film was the fact that the grisly, one eyed, psycho did not fit the stereotype. He cared for the innocent people. I was blown away by this never seeing it coming. First time I ever seen a character as such not fit his blood hungry stereotype. <br /><br />Too bad Woo ever came here. Hollywood has made him suck and looks like ruined what talent he had back during this film and the Killer's production. After watching Windtalkers im weary of anymore of his new films. In a nonracist way Woo should go back to China. 9/10