Ik heb deze film kortgeleden voor het eerst gezien sinds ik hem vele jaren geleden voor het eerst zag. Behalve dat hij onderhoudend was, vond ik het ook leuk om Kirk Douglas te zien, die er, hoewel hij halverwege de zestig was, nog steeds energiek en gezond uitzag.<br />De USS Nimitz is een nucleaire vliegdekschip dat in de Stille Oceaan vaart, met een routineopdracht die dateert uit de tijd van de totstandkoming van deze film, in 1980. In het begin is een burger, gespeeld door Martin Sheen, aan boord geplaatst als waarnemer bij oefeningen. Zijn baas, ene Mr. Tideman, ziet hem uit een limousine stappen. Iedereen die ooit het woord 'voorbode' heeft gehoord, weet dat deze scène aan het eind van de film enig effect zal hebben, dat Mr. Tideman's rol van Mr. Het feit dat Sheen zijn baas op dit moment niet in beeld heeft, is van belang, en het feit dat Sheen zijn baas nooit in levenden lijve heeft gezien, voorspelt ook iets belangrijks voor later, en is waarschijnlijk van essentieel belang voor de ontwikkeling van de plot. Sheens positie als waarnemer is van ondergeschikt belang voor de luchtmachtcommandant van het schip, James Farentino, die zich zorgen maakt over verstoring van de operaties, maar we weten dat er een of ander dramatisch aspect zal zijn in de daaropvolgende 'operaties' die hen met elkaar in verband brengen.<br />Het schip is voorbestemd voor 'tijdreizen', zeilt door een draaikolk, een omfloerste mist, die het van het heden (1980) terugvoert naar begin december 1941. Ze komen Japanse vliegtuigen tegen, jachtvliegtuigen die de aanvalsmacht van Pearl Harbor voor zijn, en ze zijn allemaal in het begin verbijsterd door hun goede staat, terwijl het veertig jaar oude relikwieën zouden moeten zijn. Kapitein Kirk (Douglas, niet Spocks baas) stuurt drie straalvliegtuigen, een naar Pearl, de andere om de Japanse vliegtuigen af te weren. De Japanners vallen het nabijgelegen jacht aan van een belangrijke Amerikaanse senator (Charles Durning), zijn assistente (Katherine Ross), haar hond, en nog iemand. De senator, Ross en de hond duiken in veiligheid, de andere passagier wordt gedood. Een van de schepen wordt door raketten vernietigd, het andere wordt door kogels neergehaald, zodat de piloot van het laatste in leven blijft (samen met de twee mensen en een hond van het gezonken jacht).<br />De gevangene/Japanse piloot wordt gered door een helikopter, en de senator/Durning, zijn knappe assistente en het schattige hondje worden gered door een andere helikopter, en allemaal worden ze aan boord genomen.<br />Er gebeurt van alles in deze film. Het vliegtuig dat naar Pearl Harbor wordt gestuurd, komt terug met foto's. Farentino herkent er een van een foto die hij heeft gemaakt voor een boek dat hij aan het schrijven is <0xE2><0x80><0x93> waarop de haven te zien is zoals hij was, precies zoals het was vlak voor de stiekeme aanval op 7 december. De senator, een belangrijke, goed geïnformeerde deskundige op het gebied van militaire zaken, is duidelijk in de war door het straalvliegtuig en alle andere aspecten van het vliegdekschip en al het andere, behalve de hedendaagse apparatuur waarmee hij vertrouwd is.<br />De crux van al die 'tijdreizen'-verhalen, of het nu een goedkope 22 minuten durende tv-presentatie binnen een half uur is of een duur groot schermprogramma zoals dit, biedt hetzelfde dilemma: het vermogen gebruiken om een bepaalde gebeurtenis te smoren en levens te redden, enzovoort, maar daarmee de toekomst veranderen? Zouden er dingen kunnen veranderen <0xE2><0x80><0x93> zoals het voorkomen van de verschrikkelijke gebeurtenissen in Pearl Harbor op 12-7-1941, waardoor de dingen voor toekomstige generaties nog erger zouden worden dan ze al waren, of zelfs in de relatief korte periode? Sheen herinnert zich zelfs dat hij eerder heeft gelezen over het verlies van de senator, die op zee vermist werd, in 1941. Als hij het nu overleeft, zou hij heel goed degene kunnen worden die FDR in 1945 zou opvolgen, nadat hij in 1944 Harry Truman op de troon had gezet. Welke paden zou hij anders hebben bewandeld vanaf HST, naar het gebruik van de A-bom, het beëindigen van de oorlog in de Stille Oceaan, in Korea, enzovoort, enzovoort? En al die tijd moet Kirk degene zijn die beslist over de fundamentele vraag met betrekking tot de ophanden zijnde Japanse eskaders, en de kijker weet dat het schip op een bepaald moment (bij het filmen) terug zal keren naar de huidige tijd. Maar wanneer? Te midden van wat? Tot welk nut?<br />Het is voldoende om te zeggen dat dit verhaal naar mijn mening op een slimme, innemende manier een vaak gebruikte thematiek heeft behandeld, met uitstekende uitvoeringen. Bovendien is de film gewoon amusant <0xE2><0x80><0x94> iets wat we volgens mij soms over het hoofd zien in onze analyses.<br />Het einde is slim, en het transport van sommige mensen naar de 40's en hun verdere lot wordt zo 'logisch' mogelijk binnen de science-fiction gedaan. Zonder het einde te onthullen, blijft een personage uit 1980 in de 40, maar verschijnt (ouder) in de 80. Een ander personage uit de 40 verschijnt ook aan het eind in het heden. En de hond, die, ook al was hij jong en voorbestemd voor een lang leven, het in het gunstigste geval tot, laten we zeggen, 1954 of zo zou hebben gered, blijft in de 80, is nog jong aan het eind van de film en neemt deel aan de gelukkige aspecten van de afloop van het verhaal.
I recently saw this film for the first time since seeing it many years ago. In addition to its being entertaining, enjoyed seeing Kirk Douglas, who although in his mid-60's, still looked vigorous and hale.<br /><br />The USS Nimitz is a nuclear aircraft carrier, sailing in the Pacific, on a routine assignment contemporary to the making of this film, in 1980. At the beginning, a civilian, played by Martin Sheen, has been assigned aboard as an observer for training exercises. His boss, a Mr. Tideman, observes his departure from a limo. Anyone who has ever heard the word "foreshadow," knows that this scene will have some effect by the film's end, that Mr. Tideman's not being shown on-screen at this point is significant, and that the fact Sheen has not ever seen his boss face-to-face also portends something significant later, and is likely essential to the development of the plot. Sheen's position as an observer is of some minor disturbance to the ship's air wing commander, James Farentino, worrying about disruption to operations, but we know that there will be some sort of dramatic aspect in subsequent "operations" involving them with one another.<br /><br />The ship is destined to "time travel," sailing through a vortex, a shrouded fog, which transports it from the present (1980) back to early December, 1941. They encounter Japanes aircraft, fighter craft in advance of the Pearl Harbor attack force, and all are initially nonplussed by their mint condition, whereas they should be 40-year-old relics. Captain Kirk (Douglas, not Spock's boss) dispatches three jet aircraft, one to Pearl, the others to fend-off the Japanese planes. The Japanese attack and sink the nearby yacht of an important U. S. Senator (Charles Durning), his assistant (Katherine Ross), her pet dog, and another companion. The Senator, Ross and the dog dive to safety, the other passenger is killed. This indicated hostility, and intent of same towards the naval vessel, necessitates the carrier's craft to blast the two enemies - one is destroyed by missile, the other shot down with bullets, allowing the pilot of the latter to survive (along with the two humans and one canine from the sunken yacht). <br /><br />The prisoner/Japanese pilot is rescued by a helicopter, and the Senator/Durning, his comely assistant and the cute doggy are rescued by another, and all taken on-board.<br /><br />There is a lot going on in this film. The plane sent to Pearl Harbor returns with photos. Farentino recognizes one is the same he has in-file for a book he is preparing - showing the port as it was, in-tact, just prior to the December 7th sneak attack. The Senator, an important, informed senior politico expert on all matters military, is obviously nonplussed by the jet aircraft and all other aspects of the carrier and everything else, beyond the contemporary hardware with which he is familiar.<br /><br />The crux of all these "time travel" stories, whether an inexpensive 22 minutes within a half-hour TV presentation, or an expensive, A-list big-screen offering like this one, presents the same dilemma -- whether to use the ability now at-hand to stifle some occurrence and save lives, etc., but alter the future in so doing? Might changing things - such as precluding the terrible events at Pearl Harbor on 12/7/41, make things worse than they became for future generations, or even in the relatively near term? Sheen even recalls previously reading about the Senator's loss, missing at sea, in 1941. If he survives now, he might well become the one who would succeed FDR in 1945, having supplanted Harry Truman on the party slate in 1944. What paths might he have taken differently from HST, towards using the A-bomb, ending the Pacific war, in Korea, etc., etc? <br /><br />All the while Kirk has to be the one to decide on the basic question regarding the impending Japanese squadrons, and the viewer knows that at some point the ship probably will return to present (at filming) time. But when? In the middle of what? To what avail?<br /><br />Suffice to say, in my opinion, this story has handled an often-used theme in a clever, engaging way, with fine performances. Also, the picture is just plain entertaining - something I think we sometimes overlook in our analyses.<br /><br />The end is clever, and the transportation of some folks back to the 40's, and their subsequent fates is done as "logically" as possible within science fiction. Without revealing the end, one 1980 character stays back in the 40's but reappears again (older) in the 80's. Another original 40's person also appears in the present at the end. And the doggy, who even if young and destined to a long life, would have originally made it at best to, say, 1954 or so, remains in the 1980's, is still young at the flick's end, and participates in the happy aspects of the story's conclusion