Half Moon begint in een koortsachtige sfeer, als een paar vechtende hanen in een ruimte vol duwende, schreeuwende mannen. Maar uit deze luidruchtige opening komt een langzaam afspelende wegfilm waarin een groep Koerdische musici een busreis maakt om een concert te geven in het Iraakse Koerdistan. Hun tocht voert ons door een verbluffend naargeestig landschap, van dofbruine stoffige vlakten tot besneeuwde bergtoppen en stadjes die zich aan de berghellingen vastklampen.<br />De meest opvallende scène in de film is die van een stad vol honderden in ballingschap levende zangeressen, die langs de straat en op de daken van de gebouwen staan terwijl de reizende musici een medeartiest ophalen voor het concert. De absurditeit van dit alles dient als een scherpzinnig commentaar op het verbod op vrouwelijke musici in het islamitische Iran, en er zijn talloze andere inzichten in het leven van Koerdische mensen in Half Moon. De zenuwslopende confrontaties met grenswachten getuigen van de grote problemen waarmee de Koerden te kampen hebben, omdat ze verdeeld zijn over vier landen en vaak als tweederangs burgers worden behandeld. Het is een beetje vreemd voor een film over reizende musici dat de film niet veel aandacht besteedt aan de muziek van de mensen die hij beschrijft, maar toch zijn er een paar heel interessante geluiden te horen.<br />Het is soms moeilijk om je bij de verhaallijn te houden, vanwege de tegenstrijdige stemmingen en de neiging om heen en weer te springen in de tijd. Hoewel het in de natuur niet vaak hard lachen is, zijn er tijdens de film veel momenten van hartelijke humor. Aan de andere kant zijn er voortdurend duistere voortekenen die een groeiend gevoel van naderend onheil veroorzaken. De combinatie van deze elementen lijkt soms ongerijmd, maar ze worden samengebracht in een ontroerende climax. Ik vond delen van de film die op hun plaats vielen lang nadat ik mijn zitplaats in de bioscoop had verlaten en ik beschouw dat als een zeldzaam en waardevol iets.
Half Moon begins amidst a frenetic atmosphere as a pair of fighting cocks scrap in a room packed full of jostling, shouting men. But from this boisterous opening there emerges a slow-paced road movie in which a group of Kurdish musicians undertake a bus journey to perform at a concert in Iraqi Kurdistan. Their trek takes us through some stunningly bleak scenery, from dull-brown dusty plains to snow-capped peaks and towns clinging to mountainsides.<br /><br />The most striking scene in the film features a town full of hundreds of exiled female singers, who line the street and tops of buildings as the travelling musicians retrieve a fellow performer for the concert. The absurdity of this acts as a clever commentary on the banning of female musicians in Islamic Iran and there are countless further insights into the lives of Kurdish people throughout Half Moon. The nerve-wracking confrontations with border guards testify to the great difficulties faced by the Kurds in being divided across four countries and treated frequently as second-class citizens. Somewhat strangely for a film about travelling musicians the film does not afford a great deal of attention to the music of the people whom it portrays, but there are nevertheless some very interesting sounds to be heard here.<br /><br />Engaging with the storyline can be difficult at times due the contrasting moods and a tendency to jump back and forth in time. Although not often laugh-out-loud in nature, there are many moments of warm-hearted humour during the film. On the other hand, dark omens abound throughout and create a growing sense of foreboding. The combination of these elements seems incongruous on occasion but they are drawn together in a moving climax. I found parts of the film falling into place long after I left my seat in the cinema and I regard that as a rare and valuable thing.