De Jamaica Inn is een achttiende-eeuwse herberg in Bodmin Moor in Cornwall. Men zegt dat het een van de weinige oude herbergen in Cornwall is die niet door smokkelaars zijn gebruikt; het ligt zo ver van de zee als in Cornwall maar mogelijk is, en omdat het aan een hoofdweg op open heideland ligt, zou het gemakkelijk zijn geweest om verdachte verplaatsingen van goederen te ontdekken. Niettemin sprak de atmosfeer van de herberg de roman 'Jamaica Inn', die gaat over de activiteiten van smokkelaars en kapers aan het begin van de negentiende eeuw in Cornwall, de romanschrijfster Daphne Du Maurier aan.<br />'Het kostuumdrama was niet echt Alfred Hitchcock.' De Jamaica Inn, die in de film dichter bij de zee ligt, dichter bij Truro en verder van Bodmin dan in werkelijkheid, is het hoofdkwartier van een bende plunderaars onder leiding van herbergier Joss. De plunderaars verbergen bakens langs de kust om schepen aan de grond te laten lopen. Dan plunderen ze de wrakken en vermoorden de overlevenden.<br />De hoofdfiguur is Mary Yellan, het verweesde nichtje van Joss' vrouw Patience, die na de dood van haar ouders bij haar oom en tante komt logeren, maar de herberg ontvlucht nadat ze de misdadige activiteiten van haar oom heeft ontdekt. In de oorspronkelijke roman was Mary zelf afkomstig uit Cornwall, maar hier wordt ze Iers gemaakt, waarschijnlijk om het accent van Maureen O'Hara te imiteren. Een andere verandering in de plot van Du Maurier betreft de hoofdverdachte; in het boek was hij een dominee, maar in de film wordt hij de plaatselijke landheer, sir Humphrey Pengallan, die met de bende onder één hoedje speelt. Hij gebruikt zijn bevoegdheden als magistraat om hun juridische bescherming te bieden in ruil voor een deel van hun buit, die hij nodig heeft om zijn overdadige levensstijl te bekostigen. Deze verandering is gemaakt om te voldoen aan de Amerikaanse productiewet, die onsympathieke weergaven van geestelijken verbood. Zelfs in de jaren dertig was Amerika de belangrijkste exportmarkt voor Britse films, wat betekende dat het Hays Office zijn invloed kon uitoefenen aan beide zijden van de Atlantische Oceaan.<br />Pengallan werd gespeeld door die ouwe zak Charles Laughton, die ook optrad als co-producent en erop stond het script te herschrijven om zijn personage meer aanzien te geven. Het grootste deel van de schuld voor het mislukken van de film moest bij hem worden gezocht, aangezien hij in plaats van Hitchcock degene was die het laatste woord had over deze kwesties. Laughton was vaak geneigd tot overdrijven, en zijn optreden in 'Jamaica Inn' is een van zijn beste. Het einde, herschreven om hem een dramatische doodsscène te geven, is bijzonder melodramatisch en ongeloofwaardig. Laughton was ook verantwoordelijk voor de casting van O'Hara, ook al had Hitchcock haar niet willen gebruiken na een slechte screentest. Haar optreden in de film zelf is houterig; Laughton acteert slecht, maar ze acteert net zo slecht. (Verrassend genoeg was de film goed voor O'Hara's carrière. Laughton was onverklaarbaar genoeg zo onder de indruk van haar optreden dat hij haar uitnodigde om Esmeralda te spelen, tegenover zijn Quasimodo in 'The Hunchback of Notre Dame').<br />De recensent Michael Medved noemde 'Jamaica Inn' in zijn 'Vijftig slechtste films aller tijden'. Ik vermoed dat Medved opzettelijk provocerend was; hij moet hebben beseft dat hij zijn boek niet kon vullen met vijftig voorbeelden van Z-films als 'Santa Claus Conquers the Martians' en dat het een goede manier zou zijn om controverse op te wekken als hij een minder belangrijk werk van een belangrijke regisseur voor een 'gouden kalkoen' voordroeg. Het is nauwelijks verwonderlijk dat Du Maurier een hekel had aan de aanpassing en dat Hitchcock Engeland zo snel mogelijk na de voltooiing verliet om naar Hollywood te gaan. Vandaag de dag is de film alleen voor Hitchcock-completisten van belang.
Jamaica Inn is an eighteenth century coaching inn on Bodmin Moor, Cornwall. It is said to be one of the few old Cornish inns not to have been used by smugglers; it is about as far from the sea as it is possible to be in Cornwall, and its exposed position on open moorland by a main road would have made it easy to detect any suspicious movements of goods. Nevertheless, its atmospheric setting appealed to the novelist Daphne Du Maurier, who used it as the backdrop to her novel "Jamaica Inn", which deals with the activities of smugglers and wreckers in early nineteenth century Cornwall.<br /><br />Period costume drama was not really Alfred Hitchcock's forte, so he was not the most obvious choice to direct the film version of Du Maurier's novel. (According to some accounts he only did so in order to secure the rights to another of her novels, "Rebecca", made into one of his most famous films the following year. A third Hitchcock film, "The Birds", was also based on her work). The film is set in the 1820s. Jamaica Inn, which in the film is closer to the sea, closer to Truro and further from Bodmin than it is in reality, is the headquarters of a gang of wreckers, led by the innkeeper Joss. The wreckers conceal coastal beacons in order to cause ships to run aground. Then they loot the wrecks and kill the surviving sailors.<br /><br />The main character is Mary Yellan, the orphaned niece of Joss's wife Patience, who comes to stay with her aunt and uncle after the deaths of her parents, but who flees from the inn after discovering her uncle's criminal activities. In the original novel Mary was herself Cornish, but here she is made Irish, presumably to accommodate Maureen O'Hara's accent. Another change to Du Maurier's plot concerns the main villain; in the book he was a parson, but in the film he becomes the local squire, Sir Humphrey Pengallan, who is in league with the gang. He uses his powers as a magistrate to offer them legal protection in exchange for a share of their loot, which he needs in order to fund his lavish lifestyle. This change was made in order to comply with the American Production Code, which forbade unsympathetic portrayals of clergymen. Even in the thirties America was the main export market for British films, which meant that the Hays Office could exercise its influence on both sides of the Atlantic.<br /><br />Pengallan was played by that old ham Charles Laughton, who also acted as co-producer and insisted on rewriting the script to give his character greater prominence. Most of the blame for the failure of the film must be laid at his door as it was he, rather than Hitchcock, who had the final say on these matters. Laughton was often prone to overacting, and his performance in "Jamaica Inn" is one of his hammiest. The ending, rewritten to give him a dramatic death scene, is particularly melodramatic and implausible. Laughton was also responsible for the casting of O'Hara, even though Hitchcock had not wanted to use her after a poor screen test. Her performance in the film itself is a wooden one; Laughton overacts badly, but she underacts equally badly. (Surprisingly, the film was good for O'Hara's career. Laughton was, unaccountably, so taken with her performance that he invited her to play Esmeralda opposite his Quasimodo in "The Hunchback of Notre Dame").<br /><br />The critic Michael Medved included "Jamaica Inn" in his "Fifty Worst Movies of All Time". I suspect that Medved was being deliberately provocative; he must have realised that he could not fill his book with fifty examples of Z-movies like "Santa Claus Conquers the Martians" and that nominating a minor work of a major director for a "golden turkey" would be a good way of generating controversy. Nevertheless, the film is one of Hitchcock's weakest, lacking not only the drama and suspense we have come to associate with Hitchcock but also the touches of humour he often used to lighten the mood. (Any humour in the film is inadvertent). It is hardly surprising that Du Maurier disliked the adaptation and that Hitchcock left Britain for Hollywood as soon as possible after completing it. Today it is of interest to Hitchcock completists only. 4/10