Het is niet zo dat _True the Man_ een slechte film is. Het is niet zonder enige verdienste. Maar het is een film die beter had kunnen zijn als er wat meer tijd was besteed aan het script en aan de regie. De grote Spaanse filmmaker Almodovar klaagde deze week dat de Amerikaanse films van jaar tot jaar slechter en slechter worden door hun scripts. Deze film dient als een geweldig voorbeeld van waar Almodovar op doelt.<br />Het probleem is dat we niet langer personages in scripts schrijven, we schrijven wat ik "idioten" noem: personages met een eendimensionaal probleem dat ze geschift maakt maar ze alleen maar een type laat zijn. We hebben hier te maken met vier grote acteurs die allemaal een vreemde eend in de bijt zijn. Duchovny is de seksverslaafde wiens verslaving wordt getemperd door het feit dat hij een _meneer mams_ is, en nog een goede ook. Zijn vrouw, gespeeld door Julianne Moore, is om de een of andere reden, die in de film niet echt duidelijk wordt gemaakt, niet zo geïnteresseerd in seks. Ze voelt zich beslist tot hem aangetrokken en de twee lijken een nogal lichamelijk intense romantische relatie te hebben. Maar hé, Screen schrijft 101 dat conflict noodzakelijk is, dus als de echtgenoot een seksverslaafde is, laten we dan zijn vrouw frigide maken, zonder duidelijke reden.<br />En hetzelfde geldt voor de personages uit Gyllenhaal en Crudup. Hij is geobsedeerd door het single-zijn, dus wat denk je, laten we haar geobsedeerd maken door het getrouwd-zijn. Zoals je kunt zien is dit een nogal onbenullige film.<br />Maar er zijn grappige momenten. Er zijn een paar grote lijnen die door de hele film heen lopen. Maar het is langdradig en je krimpt in elkaar als iedereen een scène lijkt te hebben waarin ze instorten en hun ogen uit hun hoofd huilen in een bijna kinderlijke ruzie.<br />Dit is het andere grote disfunctioneren van de film. In plaats van de personages geloofwaardig over te laten komen, drijft de film ons nu eens hierheen, dan weer daarheen om dingen te laten gebeuren, omdat het grappig zou kunnen zijn of omdat het helpt om losse eindjes aan elkaar te knopen, maar het werkt niet met het grimmige realisme van de New Yorkse omgeving. Duchovny's personage begint bijvoorbeeld een verhouding, ook al is het zo duidelijk dat hij verliefd is op zijn vrouw. We denken geen moment dat hij seksueel zo uitgehongerd is dat hij het risico van ontrouw zou nemen. En we geloven ook geen moment dat Julianne Moores personage zo weinig belangstelling heeft voor seks. Ze schakelt na een breuk zelfs haar vriendin uit voor een potje hete seks met een 'oplettende man'. Ze gaat zelfs zover om toe te geven dat ze op de universiteit een triootje heeft gehad. Klinkt dat als een vrouw die geen enkele seksuele belangstelling heeft? En er is ook nog de vraag of ze een verhouding had, hoewel het lijkt alsof er iets op de vloer van de montagekamer is blijven liggen wat dat nog iets verder zou verklaren.<br />O, en om de een of andere reden begint Billy Crudup zijn therapeut te volgen. Opnieuw zonder reden.<br />En het einde is gewoon slecht. Het lijkt om te beginnen al niet geloofwaardig en het klinkt als gezoete sacchrine. Wat jammer is, want deze twee paren hebben echt chemie.<br />Het kost gewoon te veel tijd en zakt rond het midden van de tweede akte. En om de een of andere reden is er een scène met Duchovny en Crudup, waarin Duchovny de scène afsluit door plotseling aan te kondigen: 'Ik moet gaan' en dan weg te lopen. Het is een nogal slecht gefocust moment dat me ernstig dwarszat. Waarom moet een personage aankondigen dat hij de scène verlaat? Laat hem gewoon weglopen. Ik denk dat het publiek dat wel kan begrijpen. Kijk maar even, het is echt vreemd.<br />Ik ging naar een voorvertoning van de film en ik wou dat ik na afloop met de regisseur had kunnen praten, want na ongeveer 25 minuten bijschaven hadden ze een veel strakkere, ouderwetse Woody Allen-achtige film kunnen maken.<br />Jammer genoeg heeft Almodovar gelijk. Amerikaanse scripts zijn op hun dieptepunt. Kijk maar naar Superman Returns, Miami Vice en nu zelfs dit onafhankelijke werk. Fox Searchlight brengt op dit moment in elk geval ook Little Miss Sunshine uit. Die film is fenomenaal en is misschien wel een van de weinige juweeltjes die Almodovars theorie weerleggen. Maar er is veel te veel om het te bewijzen.<br />Ik vraag het aan filmliefhebbers. Waarom accepteren we vandaag de dag nog steeds afdoende films? Waarom hopen we niet op meer? Waarom verhogen we het niveau niet en zeggen we dat we goede films moeten maken?<br />Afdoende is gewoon niet goed genoeg.
It's not that Trust the Man is a bad movie. It's not without some merit. But it's a film that could have been better had some time been taken with the script and with the direction. Spain's great filmmaker, Almodovar, complained this week that American movies have year by year become worse and worse because of their scripts. This film serves as a great example of what Almodovar is referring to.<br /><br />The problem is that we're no longer writing characters in scripts, we're writing what I call "Oddities" - characters with a one-dimensional problem that makes them kooky but leaves them being just a type. It's more of a freak-show approach to storytelling (step right up and see the sex addict, step right up and see the woman who desperately wants to get married and have babies, etc). Here we have four great actors who are all playing oddities. Duchovny is the sex addict whose addiction is tempered by the fact he's a Mr. Mom and a great one too. His wife, played by Julianne Moore, isn't all that interested in sex for some reason which is not really made clear in the film. She's definitely attracted to him and the two seem to have a rather physically intense romantic relationship. But hey Screen writing 101 says conflict is necessary, so if the husband is a sex addict let's make his wife frigid for no apparent reason.<br /><br />Likewise with the Gyllenhaal and Crudup characters. He's obsessed with being single, so guess what, let's make her obsessed with being married. As you can see this is a rather unclever film.<br /><br />But there are funny moments. There are some great lines spread throughout the film. But it's long boring and you'll cringe as everyone seems to have a scene in which they break down and cry their eyes out in an almost childish spat.<br /><br />This is the other main dysfunction of the film. Instead of making things believably come from the characters the film just pushes us this way and that way making things happen because it might be funny or it helps tie up loose ends, but it doesn't work with the stark realism of the New York setting. For instance, Duchovny's character starts to have an affair even though it's so clear that he's in love with his wife. We never for once think he is that sexually starved that he'd risk infidelity. Likewise we never for once believe that Julianne Moore's character is that disinterested in sex. She even takes out her friend after a breakup for some hot sex with an "attentive man." She goes as far as to admit having a threesome back in college. Does this sound like a woman who has no sexual interest whatsoever? And there's some question of whether she was having an affair too, though it seems like something was left on the editing room floor that would have explained that a little further.<br /><br />Oh and for some reason Billy Crudup starts following around his therapist. Once again for no reason.<br /><br />And the ending is just bad. It doesn't seem believable to begin with and comes off like sweetened sacchrine. Which is a shame because these two couples actually have chemistry.<br /><br />It just takes too much time and sags around the midpoint of the 2nd act.<br /><br />Plus for some reason there's a scene with Duchovny and Crudup talking where Duchovny ends the scene by suddenly announcing "I have to go" and then leaving. It's a rather poorly directed moment that seriously bothered me. Why does a character have to announce that they're leaving the scene? Just have them walk away. I think the audience can figure that out. Look for the moment, it's really odd.<br /><br />I went to a preview screening of the film and I wish I could have talked to the director afterwards because with about 25 minutes of trimming they could have had a much tighter, old-style Woody Allen sort of film.<br /><br />Sadly Almodovar is right. American scripts are at their lowest. Look at Superman Returns, Miami Vice, and now even this independent work. At least Fox Searchlight is also releasing Little Miss Sunshine at the moment. That movie is phenomenal and might be one of the few gems that refutes Almodovar's theory. But there's far too much to prove it.<br /><br />I ask film-lovers out there. Why are we still accepting adequate films today? Why don't we hope for something more. Why don't we raise the level and say give us good films. <br /><br />Adequate just ain't good enough.