Nogal onbeholpen, maar de moeite waard, zal dit tranentrekkende oorlogsdrama sommige kijkers bekoren, terwijl het anderen onbedoeld amuseert. Colbert speelt een jong, pasgetrouwd stel wier man (Welles) in de Tweede Wereldoorlog gaat vechten. Hij raakt ernstig gewond, weigert naar huis te komen (of zelfs maar zijn naam aan de autoriteiten te noemen) en wordt verondersteld dood te zijn. Zwanger en alleen, vertrouwt ze op haar werkgever (Brent) en zijn tante (Watson) en al snel stemt ze in met een huwelijk met Brent, die erg verliefd op haar is. Twintig jaar later krijgen Colbert en Brent twee zoons, waarvan de eerste in werkelijkheid van Welles is, hoewel dit geheim wordt gehouden. Welles, kreupel, oud, met een baard, een bril met dikke glazen en een nog zwaarder accent, komt naar de stad om voor Brent te werken, zonder er ooit bij stil te staan dat zijn ex-vrouw nu de echtgenote van Brent is. Net als Colbert eindelijk een zekere mate van geluk heeft gevonden en Welles, van wie ze zielsveel hield, bijna is vergeten, dreigt de Tweede Wereldoorlog uit te breken en staat haar oudste zoon (Long) te trappelen om te gaan vechten! De film beschrijft de vragen, mysteries en ellende van Welles en Colbert als ze elkaar na twintig jaar weer ontmoeten. De film is onbeschaamd sentimenteel en hartverscheurend en zal liefhebbers van tranentrekkers waarschijnlijk plezieren, terwijl de ogen van pragmatici koortsachtig heen en weer rollen. Achteraf is het altijd verwarrend om de films van Colbert te bekijken en te zien hoe ze weigert zich van rechts te laten neerschieten, maar dat doet ze hier niet zo slecht als in sommige andere films. Welles is genadeloos aanstellerig en gaat schuil onder een afgrijselijke make-up. Hij gaat op vrijwel elk gebied veel te ver, maar op de een of andere manier werkt dat in het voordeel van de film! Brent, die al een van de meest houterige acteurs is, wordt nog houteriger door de aanwezigheid van Welles, maar het is een mooi contrast. Long heeft een bijzonder goede eerste rol (ook al is zijn neus op dit punt nog niet helemaal volgroeid!) Hij krijgt een sterke, forse rol voor een acteur van zijn leeftijd. De altijd betrouwbare en onderhoudende Watson geeft solide steun. Maar een van de grootste pluspunten van de film is de buitengewoon aanbiddelijke en gedenkwaardig vaardige aanwezigheid van Wood als de geadopteerde dochter van Welles. Ze is onuitsprekelijk welbespraakt, onmenselijk kostbaar en pijnlijk ontroerend in haar rol als oorlogswees, en ze is een genot om naar te kijken. Het was haar eerste grote rol en ze speelt hem met verrassende zelfverzekerdheid. Haar oudere zus heeft haar geleerd hoe ze tijdens de film moest huilen, waarbij ze suggereerde dat ze zich een afschuwelijk ongeluk zou herinneren waarbij haar hond door een auto was aangereden. Het is heel aangrijpend om te zien hoe haar tere vingertjes Welles helpen zijn vest los te knopen, in de wetenschap dat haar leven later zo tragisch zou eindigen. Samenwerken met Welles heeft haar ongetwijfeld voorbereid op haar beroemde rol tegenover Edmund Gwenn in 'Miracle of 34th Street', een jaar later.
Rather unsung, but worthwhile, this tear-jerking wartime drama will entrance some viewers while unintentionally amusing others. Colbert plays a young newlywed whose husband (Welles) goes off to fight in WWI. He is severely injured, refuses to come home to her (or even give his name to authorities) and is presumed dead. Pregnant and alone, she relies on her employer (Brent) and his aunt (Watson) and before long agrees to wed Brent, who is very much in love with her. Flash-forward twenty years and Colbert and Brent have two sons, the first one actually Welles', though this is kept secret. Welles, crippled, aged, bearded, wearing thick glasses and sporting an even thicker accent comes to town to work for Brent, never dreaming that his former wife is now Brent's spouse. Just as Colbert has finally found a degree of happiness and has nearly forgotten Welles, whom she loved deeply, WWII threatens to break out and her eldest son (Long) is eager to go and fight! The film details the questions, mysteries and miseries of Welles and Colbert as they encounter each other again after two decades. Unabashedly sentimental and heart-tugging, it is likely to please fans of tear-jerkers while causing the eyes of pragmatists to roll feverishly. Colbert is lovely and exceedingly good in her role. It's always distracting, in hindsight, to view Colbert's films and observe the way she refuses to allow herself to be shot from her right side, but she's not as bad about that here as in some other films. Welles is mercilessly hammy and is buried under some truly horrendous age makeup. He goes way overboard in virtually every area, yet somehow it works to the film's benefit! Brent, already one of the most wooden of actors, is made even more so by the presence of Welles, but it's a nice contrast. Long has a particularly good early role (even if he hadn't quite grown into his nose at this point!) He is given a strong, sizable role for an actor his age. The always-reliable and entertaining Watson gives solid support. One of the greatest things about the film, however, is the utterly adorable and memorably adept presence of Wood as Welles' adopted daughter. Impossibly articulate, inhumanly precious and achingly touching in her role as a war orphan, she is a thorough delight. It was her first major role and she handles it with surprising poise and assurance. Her older sister instructed her on how to cry during the film, suggesting that she recall a ghastly accident she had witnessed involving her dog being hit by a car. It's very poignant to see her dainty little fingers helping Welles unbutton his vest, knowing that her life would later end so tragically. Working alongside Welles no doubt helped prep her for her famed role opposite Edmund Gwenn in "Miracle of 34th Street" one year later.