William Forsythe is een van mijn favoriete karakteracteurs, dus ik wilde dat _G-Men from Hell_ zou slagen. Ik heb zo'n beetje al het mogelijke gedaan om in de film te komen, maar het lukte gewoon niet. Uiteindelijk leek het één grote onsamenhangende, onderontwikkelde puinhoop, hoewel ik vond dat het 3 punten verdiende voor de combinatie van Forsythes optreden, het vreemde gebruik van Gary Busey, de filmografie en het productieontwerp.<br />Het verhaal, gebaseerd op stripverhalen van Mike Allred, gaat over twee FBI-agenten, Dean Crept (Forsythe) en Mike Mattress (Tate Donovan), die de film letterlijk in de hel beginnen. Blijkbaar waren het corrupte FBI-agenten, dus toen ze erin werden geluisd en vermoord, kwamen ze in de onderwereld terecht, waar Robert Goulet als de Duivel over heerst. De Duivel vervoert zichzelf heen en weer tussen de aarde en de hemel met behulp van een kristal (daar komen later nog logische problemen mee, maar dat is nog het minste van de tekortkomingen van de film). Boifford (David Huddleston), die experimenten met menselijke klonen heeft geprobeerd en een heleboel esoterische rare toestanden waarbij hij 'essentie' overdraagt en zo.<br />Zoals veel te veel komische films proberen regisseur Christopher Coppola (de broer van Nicolas Cage) en zijn handjevol scriptschrijvers veel te veel in 90 minuten te doen. Ik ben niet bekend met de Allred-komiek Grafik Musik, die als basis voor de film diende, maar hij moet een relatief lange speeltijd hebben gehad, of anders moet hij qua verhaal ook een puinhoop zijn geweest. Elke keer dat we ons omdraaien, is er weer een ander personage. De meeste personages blijven onverklaard. Afgezien van de personages die ik hierboven heb opgesomd, zijn er drie personages die erg op elkaar lijken, waaronder een gespeeld door de komiek Bobcat Goldthwait (die uiteindelijk in een robot verandert <0xE2><0x80><0x93> vraag me niet waarom, het slaat toch nergens op), er is een bewusteloze marionet, er is een andere zogenaamde superheld die Cheetah Man heet, er is een 'zombie' uit de hel gespeeld door de komiek Paul Rodriguez, er zijn een paar vrouwen die op elkaar lijken, er zijn een paar rechercheurs (inclusief de homo die gespeeld wordt door Gary Busey) en ga zo maar door. Al deze personages duiken af en toe op in de film, zeggen een paar zinnen en gaan dan net zo snel weer weg. Er wordt weinig gedaan om vast te stellen wie ze zijn, wat hun relatie tot elkaar is, waarom ze doen wat ze doen, enzovoort. Af en toe lijken scènes willekeurig te beginnen en te eindigen, en ze lijken zelfs willekeurig in de film te zijn geïntegreerd. De personages beginnen meer op versieringen dan op mensen te lijken, alsof Coppola had besloten een stel planten in potten rond zijn sets en locaties te zetten.<br />De basistemaliteit van de film is een tongue-in-cheek-spoof van film noir met een superheldenkarakter. Er komen ook onverklaarbare elementen van sciencefiction in voor en Kleine Nicky (2000)-achtige bovennatuurlijkheid. Het enige aspect dat zelfs maar half werkt is de film noir-spoof, en dat is...' Het is vooral omdat Forsythe zo goed is als acteur dat het materiaal dat op hem is gericht, moeilijk helemaal uit elkaar kan vallen. Hij is goed in komische humor, vooral als hij tegen Busey mag spelen. Het zou leuk zijn als ze allebei meer materiaal in die trant zouden doen. Het sf-gedoe moet worden geïllustreerd, maar zelfs dat zou riskant zijn, want te veel geïllustreerd zou de film net zo goed fataal zijn geworden. Het naar Little Nicky smakende gedoe lijkt gewoon een afschuwelijk slappe Saturday Night Live-sketch die de mist in is gegaan. Maar het ergste element is, verrassend genoeg, het superheldengedoe. Dat is ongeveer net zo soepel in de film geïntegreerd als president Bush soepel in Irak is geïntegreerd. Waarom besloten Coppola en zijn team om iets zo van de kaart te vegen en het gewoon op het scherm te gooien? Waarom leek dat zo'n goed idee?<br />Maar de cinematografie is een andere kwestie. Die komt vaak heel goed overeen met de meest getrouwe vertalingen van de esthetiek van stripboeken, zoals de recente Sin City (2005). Coppola geeft opdracht om de meeste opnamen te maken vanuit extreme of schuine hoeken die het perspectief overdrijven. Het productieontwerp komt overeen met de esthetiek, met oververzadigde combinaties van kleuren, interessante, complexe structuren en architectuur enzovoort. Waarom er niet meer zorg aan het script besteed had kunnen worden, is me een raadsel. Als je geneigd bent een hekel te hebben aan CGI, zullen de paar zeer ruwe computersequenties in deze film je zeker afschrikken.<br />Maar goed, afgaande op de recensies op IMDb hebben sommige mensen van deze film genoten. Als je een grote fan bent van Allreds werk en je bent bekend met Grafik Musik, is G-Men from Hell waarschijnlijk de moeite waard om te zien, en het zou iets logischer moeten zijn, als het al logisch zou moeten zijn. De climax van de film, waarin de zaak wordt opgelost en het mysterie wordt verklaard, was zo ingewikkeld en belachelijk dat ik geen idee heb wie de moordenaar zou moeten zijn of wat iemands motivatie zou zijn geweest. Ik was trouwens nog steeds in de war over de helft van de personages in de scène. Maar het leek alsof het opzettelijk verwarrend moest zijn, en dat het grappig moest zijn. Helaas kan ik niet zeggen dat ik tijdens de film ook maar één keer hardop heb gelachen, en het verhaal of de personages konden me ook niet schelen.<br />Als je besluit het te proberen, word je in elk geval visueel vermaakt, met inbegrip van de aanwezigheid van een paar buitengewoon aantrekkelijke vrouwen.
William Forsythe is one of my favorite character actors, so I wanted G-Men from Hell to succeed. In fact, I tried just about everything possible to get into this film, but it just wouldn't work. In the end, it just seemed like one big incoherent, underdeveloped mess, although I felt it earned 3 points for the combination of Forsythe's performance, the odd usage of Gary Busey, the cinematography and the production design.<br /><br />The story, based on comics by Mike Allred, tells of two FBI agents, Dean Crept (Forsythe) and Mike Mattress (Tate Donovan), who begin the film literally in Hell. Apparently they were corrupt FBI agents, so when they were set up and killed, they ended up in the underworld, which is ruled over by Robert Goulet as the Devil. The Devil transports himself back and forth from the Earth using a crystal (there are later logical problems with this, but that's the least of the film's flaws). Crept and Mattress steal the crystal and attempt to do enough good deeds that they can redeem themselves. They set up shop as private detectives and begin tackling cases. The case shown in this film involves Greydon (Barry Newman) and Gloria Lake (Vanessa Angel), and Greydon's association with Dr. Boifford (David Huddleston), who has been attempting human cloning experiments and lots of esoteric weirdness where he transfers "essences" and such.<br /><br />Like far too many comic-based films, director Christopher Coppola (Nicolas Cage's brother) and his handful of scriptwriters try to do way too much in 90 minutes. I'm not familiar with the particular Allred comic, Grafik Musik, that served as the basis for the film, but it must have had a relatively lengthy run, or otherwise it must have also been a mess in terms of story. Every time we turn around, there is another character. Most of the characters remain unexplained. Besides the characters mentioned in my summary above, there are three characters who are made to look very similar, including one played by comedian Bobcat Goldthwait (who eventually gets turned into a robot--don't ask, it doesn't make any sense anyway), there is a sentient puppet, there is some other wannabe superhero guy named Cheetah Man, there is a "zombie" from Hell played by comedian Paul Rodriguez, there are a couple women who look similar, there are a couple detectives (including the gay one played by Gary Busey), and so on. All of these characters occasionally pop up throughout the film, say a couple lines, and then leave just as quickly. Little is done to establish who they are, what their relationships are to one another, why they're doing what they're doing, and so on. Occasionally scenes appear to begin and end randomly, and they even seem to be integrated into the film randomly. The characters begin to resemble decorations more than people, as if Coppola had decided to move a bunch of potted plants around his sets and locations.<br /><br />The basic tonality of the film is a tongue-in-cheek spoof of film noir with a superhero comics attitude. It also has inexplicable elements of sci-fi thrown in and Little Nicky (2000)-styled supernaturalism. The only aspect that even halfway works is the film noir spoof, and that's primarily because Forsythe is so skilled as an actor that it would be difficult for material centered on him to completely fall apart. He's good at droll humor, especially when he gets to play against Busey. It would be nice to see both of them do more material in that vein. The sci-fi stuff needs exposition to work, but even that would be chancy, as too much exposition would have equally killed the film. The Little Nicky-flavored stuff just seems like a horribly lame Saturday Night Live skit gone awry. But the worst element, surprisingly enough, is the superhero stuff. It's about as smoothly integrated into the film as President Bush is smoothly integrated into Iraq. Why did Coppola and crew decide to take something so all over the map and just throw it on the screen? How would this seem like a good idea? <br /><br />The cinematography, however, is another matter. It often easily matches the most faithful translations of the comic book aesthetic to films, such as the recent Sin City (2005). Coppola orders a majority of shots to be from extreme or oblique angles that exaggerate perspective. The production design matches the aesthetic, with supersaturated combinations of colors, interesting, complex textures and architecture and so on. Why this kind of care couldn't have been put into the script escapes me. On the other hand, if you're prone to dislike CGI, the few very rough computer graphic sequences in this film will surely turn you off.<br /><br />Still, judging from the reviews on IMDb, at least, some people have enjoyed this film. I suppose if you're a big fan of Allred's work, and you're familiar with Grafik Musik, G-Men from Hell is probably worth seeing, and it should make a bit more sense, if it's supposed to make sense. The climax of the film, wherein the case is solved and the mystery explained, was so convoluted and ridiculous that I have no idea who the killer was supposed to be or what anyone's motivation would have been. For that matter, I was still confused about half of the characters in the scene. But it seemed like it was supposed to be intentionally confusing, and that it was supposed to be funny. Unfortunately I can't say I laughed out loud even once during the film, and neither did I care about the story or the characters.<br /><br />If you decide to give it a shot, you'll at least be entertained visually, and that includes the presence of a couple extremely attractive women.