Omdat er (voor het grootste deel) een gevoel van plezier en avontuur schuilt in de beste van Errol Flynns filmfans <0xE2><0x80><0x93> zij zien meestal niet in dat hij op dramatische wijze goed kan presteren. Ik kan twee voorbeelden noemen: 1) In _Daglicht_ begint hij te bezwijken onder de stress en de spanning van zijn commandopositie; 2) In _Ze sterven met hun laarzen aan_ voelt Flynn dat hij waarschijnlijk zal sterven tijdens zijn laatste militaire missie (net als zijn vrouw Olivia de Havilland). Maar ze maken samen grapjes en maken grapjes over hoe ze met pensioen zullen gaan en samen dik zullen worden als de campagne voorbij is.<br />Dus hij kon inderdaad heel goed acteren. Maar de prullaria die bij zijn films hoorden, dekten meestal zijn vermogen om te acteren. En dan was er Jack Warner. Hij stond Flynn zelden toe'rechttoe, rechtaan' dramatische of komische rollen te spelen. In Flynns eerste carrière deed hij wel films als GREEN LIGHT, FOUR'S A CROWD en THE SISTERS, met middelmatige resultaten (de komische komedie FOUR'S A CROWD is de beste van dit stel), maar Warner wist dat het publiek bepaalde acteurs graag zag als toneelspelers en bepaalde acteurs in het bijzonder. Na 1940 gaf hij Flynn zelden een niet-avontuurlijke rol. De moordmysterieuze _Voetstappen in het donker_, de _Alle Sterren Dank U voor Uw Succesvolle Sterren_, en het interessante Franse oorlogsdrama _UNCERTAIN GLORY_ waren uitzonderingen.<br />Ik vermoed dat deze behandeling Flynn begon te irriteren na de verkrachtingszaak in 1944, toen Warner (om de schade te beperken) Flynns heldenimago ten koste van alles in stand wilde houden en van zijn seksualiteit een soort grap wilde maken. Toen kwam er een eind aan zijn contract met Warners en ging hij naar M.G.M. Hij was in staat _Die FORSYTE VROUW_ te doen met Greer Garson, Walter Pigeon en Robert Young. Hier, hoopte hij, zou hij zijn vaardigheden als eerlijke acteur als nooit tevoren demonstreren.<br />_Die FORSYTE VROUW is gebaseerd op DE FORSYTE SAGA_ ' De negen romans en talloze korte verhalen en 'intermezzo's' over leden van zijn rijke middenklassefamilie uit de periode van 1880 tot 1929 (Galsworthy stierf in 1933) zijn nog steeds een favoriete serie verhalen over de periode van Engeland van 1880 tot 1929 (Galsworthy overleed in 1933). Ze bezorgden hem de Nobelprijs voor de Literatuur. Jammer genoeg hebben de aantrekkingskracht van de verhalen ertoe geleid dat ze twee keer voor de televisie zijn gebruikt, de laatste keer pas vier jaar geleden. De beste versie is ofwel die van de laatste tijd, ofwel de versie uit de jaren zestig met Kenneth More, Eric Porter, Nyree Dawn Porter, Martin Jarvis, Susan Hampshire, Nicholas Pennell en (introductie) Michael York. Ik zeg helaas, omdat de televisieversies (die uit meer afleveringen bestonden) de scenarioschrijvers meer gelegenheid gaven om de verhalen te dramatiseren. Hele plotlijnen, die in een enkele film (of zelfs in een enkele roman) werden overboord gegooid of gecondenseerd, werden begrijpelijker. En omdat de versie uit de jaren zestig de eerste zes romans in afleveringen van 26 uur afwerkte, kregen de personages de kans om zich te ontwikkelen. In het bijzonder Soames Forsyte, het personage dat door Flynn in de film werd gespeeld.<br />In de versie uit de jaren zestig werd Soames gespeeld door Eric Porter. Nu is het een vreemd evenwicht. Porter had geen geweldige filmcarrière <0xE2><0x80><0x93> hij werd niet het filmicoon dat Flynn werd. Maar op de televisie was hij zeker heel effectief in verscheidene programma's (hij was een memorabele Nevil Chamberlain in WINSTON CHURCHILL: DE WILDENEERSE JAREN). Zijn versie van Soames was een prachtige, volbloedige vertolking. In plaats van alleen maar een opgeblazen advocaat en kunstverzamelaar te zijn, toonde Porter de demonen die Soames aanzetten tot de waanzinnige daad die zijn huiselijk leven verwoest (Soames valt een onwillige Irene <0xE2><0x80><0x93> zijn vrouw <0xE2><0x80><0x93> seksueel aan toen ze weigerde haar plichten als echtgenote te vervullen). Later staat zijn bekrompenheid in feite in een vrij goed contrast met de anti-Victoriaanse terugslag die op de Eerste Wereldoorlog volgt. Hij wordt een grootse, oude sikkeneur.<br />Flynn kon dit niet doen. De hele kwestie van de verkrachting in de roman werd in de film volledig onderuitgehaald (de hoge omes van MGM konden het idee van verkrachting met Flynn niet ter sprake brengen, ook al had hij de zaak uit 1944 gewonnen die tegen hem was aangespannen). In plaats daarvan werd de nadruk gelegd op de andere onaantrekkelijke kant van Soames. Hij was gehecht aan bezit, aan zijn kunstverzameling, zijn rijkdom en zijn huis (en zijn toekomstige huis dat door Philip Bossiney (Robert Young) zou worden gebouwd), en de film Soames beschouwt Irene (Greer Garson) als zijn bezit. In de roman wordt dit thema door Galsworthy naar voren gebracht (typisch voor de geestesgesteldheid van het Victoriaanse Engeland, zelfs in de wetten). Irene probeert te ontsnappen met Bossiney (die verloofd is met de nicht van Soames, June (Janet Leigh), maar die laatste komt onder gewelddadige omstandigheden om het leven. Maar Irene verlaat Soames en trouwt uiteindelijk met de andere neef van Soames, Jolyon (Pidgeon).<br />Door de mores van 1949 en de geschiedenis van de mannelijke hoofdrolspeler werd het verhaal in zijn geheel verzwakt. Flynn heeft een goede voorstelling gegeven. Hij is een volstrekt onaantrekkelijke, pompeuze, Victoriaanse ezel die toevallig geen gevoel voor humor heeft (dat is Soames' karakter, vóór zijn huwelijksproblemen) en graag dingen verzamelt. Het probleem is dat zelfs met zijn geld het moeilijk te begrijpen is waarom iemand met zo'n man zou willen trouwen. Irene (in de roman) is de dochter van een overleden professor en woont bij haar stiefmoeder (die ze niet kan uitstaan). Als dit was uitgewerkt (zoals in de serie uit de jaren zestig) zou het probleem van haar huwelijk met Soames duidelijk zijn geweest. Hier was dat niet het geval.<br />Aangezien het verhaal in de jaren zestig door Porter en zijn medespelers zo voortreffelijk werd gespeeld, is Flynns goede prestatie in zo'n middelmatige versie beslist van ondergeschikt belang. Maar uit respect voor Errols poging om te laten zien waartoe hij in staat is (en voor zijn persoonlijke resultaten) geef ik de film een 7, een betere dan gemiddelde score.
Because there is (for the most part) a sense of fun and adventure in the best of Errol Flynn's movies movie lovers tend not to see that he could perform well in dramatic fashion. I can site two examples: 1) In DAWN PATROL he starts cracking up under the stress and strain of his command position; 2) In THEY DIED WITH THEIR BOOTS ON, Flynn senses that he is going to probably die on his last military mission (as does his wife Olivia de Havilland). But they kid and joke together about how they'll retire and grow fat together once the campaign is over. <br /><br />So he could act very well indeed. But the hijinks that were part of his films usually covered his abilities to act. Then there was Jack Warner. He rarely agreed to let Flynn do "straight" dramatic or comic roles. In Flynn's early career he did do films like GREEN LIGHT, FOUR'S A CROWD, and THE SISTERS with mediocre results (the comedy FOUR'S A CROWD is the best of this bunch), but Warner knew how the public liked certain actors as dramatic players and certain ones in particular grooves. He rarely gave Flynn a non-adventure part after 1940. The murder mystery FOOTSTEPS IN THE DARK, the all star romp THANK YOUR LUCKY STARS, and the interesting French war drama UNCERTAIN GLORY were exceptions <br /><br />I suspect this treatment began to bug Flynn after the rape case in 1944, when Warner's was determined (for damage control) to try to retain Flynn's hero image at all costs, and to make his sexuality a type of joke. Then, his contract with Warners ended and he went to M.G.M. He was able to do THAT FORSYTE WOMAN with Greer Garson, Walter Pigeon, and Robert Young. Here, he hoped, he would demonstrate his abilities as a straight actor as never before. <br /><br />THAT FORSYTE WOMAN is based on THE FORSYTE SAGA's first novel, THE MAN OF PROPERTY (with a bit of the second novel IN CHANCERY thrown in). Written by John Galsworthy in the teens and twenties, the nine novels and numerous short stories and "interludes" about members of his rich, upper middle class family remain a favorite series of tales about the period of England from 1880 to 1929 (Galsworthy died in 1933). They won him the Nobel Prize in Literature. Unfortunately, the stories' appeal has led to them being used for television twice, the last time only four years ago. The best version is either that recent one, or the 1960s version starring Kenneth More, Eric Porter, Nyree Dawn Porter, Martin Jarvis, Susan Hampshire, Nicholas Pennell, and (introducing) Michael York. I say unfortunately because the television versions (being multiple episodes) allowed the screenwriters more opportunity to dramatize more of the stories. Whole plot lines, jettisoned or condensed in a single film (even of a single novel) were expanded more comprehensibly. Also, as the 1960s version was going through the first six novels in 26 hour episodes, characters were given a chance to develop. In particular Soames Forsyte, the character played by Flynn in the movie.<br /><br />In the 1960s version Soames was played by Eric Porter. Now it is an odd balance here. Porter had no great film career - he did not become the film icon that Flynn did. But on television he certainly was quite effective in several programs (he was a memorable Nevil Chamberlain in WINSTON CHURCHILL: THE WILDERNESS YEARS). His version of Soames was a wonderful full blooded characterization. Instead of just being a stuffed - shirt solicitor and art collector, Porter showed the demons that drive Soames to the mad act that blights his home life (Soames sexually attacks an unwilling Irene - his wife - when she refused to fulfill her wifely duties). Later his stuffiness actually stands out in rather good contrast to the anti-Victorian backlash that follows the First World War. He becomes a grand old curmudgeon.<br /><br />Flynn could not do this. Indeed the entire rape issue in the novel was totally played down in the film (MGM brass could not bring up the idea of rape with Flynn, even though he had won the 1944 case brought against him on that charge). Instead they emphasized the other unattractive side of Soames. Committed to property, in his art collecting, his accumulation of wealth, and his home (and his future house being built by Philip Bossiney (Robert Young)), the movie Soames considers Irene (Greer Garson) his possession. In the novel this theme is brought out by Galsworthy (typical of the mindset of Victorian England - even in it's laws). Irene tries to escape with Bossiney (who is engaged to Soames cousin June (Janet Leigh)), but the latter dies under violent circumstances. However, Irene does leave Soames, and ends up marrying Soames other cousin Jolyon (Pidgeon).<br /><br />With the total affect of the novel cut due to the mores of 1949 and the history of it's male leading man, the story was weakened. To his credit Flynn did give a good performance. He is a totally unlikeable Victorian pompous ass who happens to have no sense of humor (which is Soames' character, before his marriage problems) who likes to collect things. Problem is, even with his money it is hard to understand why anyone would be willing to marry such a man. Irene (in the novel) is the daughter of a professor who has died, and is living with her step-mother (whom she can't stand). If this was developed (as it was in the 1960s series) the problem of her marrying Soames would be understood. Here it wasn't.<br /><br />As the story was done so superbly by Porter and his co-stars in the 1960s, Flynn's good performance in such a mediocre version is distinctly minor. However, out of respect for Errol's attempt to show what he could do (and his personal results) I'll give the film a "7" as a better than average try.