Met net genoeg realisme en surrealisme speelt Coppola deze documentaire zoals een documentaire hoort te worden gespeeld <0xE2><0x80><0x93> een individu met een visie en zijn poging om de grenzen van de grenzen te verleggen in het post-WWII-industriële Amerika. De kostuums en de muziek uit die tijd zijn uitstekend en accuraat, de bitterzoete climax aan het eind is goed gedaan en net iets te zacht. Het camerawerk is levendig in schitterende technicolor, in tegenstelling tot het zwart-wit dat soms voor deze tijdperiode is gereserveerd. Frederic Forrest, Christian Slater en Joan Allen zijn allemaal voldoende en de zachtaardige acteerprestaties van Martin Landau complementeren de uitzinnige weergave van Bridges. Maar het middelpunt is altijd Jeff Bridges, die Tuckers maniakale, obsessieve, geniale geest met verbazingwekkend gemak draagt. Beslist een van mijn favorieten.
With just enough realism and surrealism, Coppola plays this documentary the way a documentary should be played - an individual with a vision and his attempt to push the limits of the envelope in post-WWII industrial America. The period costumes and music are excellent and accurate, the bittersweet punchline at the end is well done and just understated enough. The camera work is vivid in brilliant Technicolor as opposed to the black and white sometimes reserved for this time period. Frederic Forrest, Christian Slater and Joan Allen are all adequate and the gentle acting of Martin Landau complements Bridges frenzied portrayal. But the focus is always Jeff Bridges who carries Tucker's manic, obsessive, genius with amazing ease. Definitely one of my favorites.