Er zijn momenten waarop je naar een film kijkt en de stroom van het verhaal abrupt tot stilstand komt omdat een personage iets doet wat gewoon niet klopt. Soms overstijgt de film dit stukje onlogische logica, maar vaker ontregelt het de geloofwaardigheid van de film volledig omdat het je er per ongeluk aan herinnert dat je inderdaad naar een film kijkt. David Cronenbergs A History of Violence is een eindeloze stroom van zulke momenten waarop het gedrag van personages gewoon niet klopt. De ene na de andere verkeerde beweging maakt dat wat een redelijke thriller had kunnen zijn weinig meer is dan een gewelddadige soapopera. In het verhaal speelt Viggo Mortensen de rol van Tom Stalls, een dorpscaféhouder wiens vredige plattelandsleven in duigen valt als hij een overval op zijn gezellige café verijdelt. Zijn moed, resulterend in de welverdiende dood van een paar rondreizende seriemoordenaars (die op onverklaarbare wijze, maar wel heel handig, Toms plaats innemen), leidt tot ongewenste nationale bekendheid en de nog ongewenstere aandacht van een gangster die beweert dat Tom in werkelijkheid Joey Cusack is, een MIA-gangster uit Philadelphia. Het kan een geval van persoonsverwisseling zijn, of anders Toms eigen schuld. Het onappetijtelijke verleden begint hem in te halen <0xE2><0x80><0x93> net zoals dat is gebeurd met allerlei soorten gangsters, ontsnapte gevangenen, revolverhelden en voortvluchtige nazi-oorlogsmisdadigers die zich in pittoreske kleine filmstadjes in het volle zicht schuilhouden.<br />Deze film wil zichzelf laten zien als een soort PRUT-FICTIE die Mayberry RFD krijgt. Maar hoewel Cronenbergs visie op de ansichtkaart van Medford, Indiana archetypisch Amerikaans is (hoewel hij hem in werkelijkheid in Canada heeft gefilmd), zijn zijn schurken zuiver stereotypen die in het centrum van de belangstelling staan. Gangster Carl Fogarty (Ed Harris) is zo'n afgezaagde karikatuur dat je, als hij uit het verleden opduikt om Stalls te confronteren, verwacht dat hij uit zijn zwarte limousine stapt in een krijtstreeppak en een witte gleufhoed, met een vioolkist onder zijn arm waarin een tommygun verborgen zit. Intussen wordt Toms tienerzoon Jack (Ashton Holmes) in een irritant subplot lastiggevallen door de pestkop van school, die wel een jeugddelinquent uit een B-film uit de jaren vijftig lijkt. De slechteriken in de film worden geacht bedreigend te zijn, maar we hebben ze zo vaak gezien dat ze niet grappig meer lijken. Maar de overduidelijke schurkenstreken van de slechteriken zijn niets vergeleken met het verhaal dat zich ontvouwt; iedereen is stom, of overgeleverd aan de genade van het stomme scenario, dat veelzeggend is gebaseerd op een stripverhaal. In de wetenschap dat de schurken achter hem aan zitten, loopt Tom nog steeds alleen naar zijn werk over kilometers verlaten landweggetjes. Zijn vrouw krijgt te horen dat de schurken misschien op weg zijn naar hun afgelegen landhuis, maar ze belt de politie niet, laat staan dat ze de voordeur op slot doet. Ondanks talloze kansen om Tom stilletjes te vermoorden of te ontvoeren, confronteren de slechteriken hem alleen op openbare plekken. En wat nog erger is: hoewel Tom herhaaldelijk zijn leven op het spel zet om zijn gezin te beschermen, keren zijn vrouw en zoon zich bij de minste of geringste wending in de plot tegen hem (hoe kun je beter laten zien dat het typische gelukkige Amerikaanse gezin een illusie is?).<br /><br />Onder leiding van een Hitchock of een andere zo'n regisseur die dramatische ironie of een verdorven gevoel voor satirische humor had kunnen tonen (en die een herziening had kunnen eisen), had dit een behoorlijk spannend drama kunnen zijn. Maar in plaats daarvan kiest regisseur David Cronenberg ervoor om het verhaal te spelen met de uitgestreken, ongevoelige kilte die zo typerend is voor dit Tarantino-tijdperk van pseudo-hip sadisme. Hij lijkt van plan te zijn te doen wat de norm is geworden, geweld op subtiele wijze te verheerlijken als een alledaagse impuls in een wereldse wereld, terwijl hij tegelijkertijd doet alsof hij wreedheid veroordeelt, terwijl hij het tegelijkertijd met de hand op het hart goedkeurt als onderdeel van de norm. Natuurlijk is zulk geweld heel gewoon, maar alleen in hypocriete films als deze.<br />Een geschiedenis van geweld, zoals _Doll Bill_ of _Reservoir Dogs_ of _The Wild Bunch_ of _Nationale kampioenen van moordenaars_ of _GOODFELLAS_ of tientallen andere lievelingen van de criticus, gaat niet over het kwaad van geweld, maar over de adrenalinestoot van zijn eigen sadisme. Het gaat niet over een gewelddadige samenleving, maar houdt dat geweld in die samenleving in stand. Als je het geweld wegdenkt, is het niet eens een film; het is de ene na de andere geënsceneerde en nagebootste situatie, allemaal gebouwd op een daad van bloedvergieten. Er is geen grote spanning. Er is geen ontwikkeling in karakters. Het is als een oude Hollywood-musical, waar een dwaas verhaal wordt gebruikt als vulsel tussen de nummers van een muzikale productie. Alles in deze film bestaat alleen maar om ons de beelden te laten zien van mensen die worden afgeslacht - of in één verontrustende en onrealistische scène, gewelddadige seks.<br />In gewelddadige films als deze werken de regisseur, de acteurs en de special effects-mensen, evenals de stuntmannen, de mensen van de film en de redacteuren, allemaal samen om zo filmisch mogelijk gewelddadige acties te maken. Filmmakers mogen dan de politiek correcte onzin uitkramen dat ze de gruwelijke wreedheid van geweld willen laten zien, maar ze werken om gewelddadige scènes te creëren die fungeren als orgasmen. We zien de gevolgen van het zinloze geweld niet, want dat zou de 'wat-is-er-aan-de- hand'-effect van elke uitbarsting van geweld tenietdoen. Als er al gevolgen zijn aan het geweld, dan is het alleen maar om dingen te laten uitlopen op nog meer geweld later. Toch roept het geweld moreel gezien geweld op, en dat is net zo schijnheilig en oppervlakkig als het overduidelijk is en uiteindelijk betekenisloos.
There are times when you watch a movie and the flow of the story comes to an abrupt halt because some character does something that just doesn't make sense. Sometimes the film overcomes this bit of illogic, though more often it just derails the film's credibility completely because it inadvertently reminds you that you are, indeed, watching a movie. David Cronenberg's A HISTORY OF VIOLENCE is an endless stream of such moments when characters' behaviors just don't ring true. One false move after another renders what could have been a passable thriller into being little more than a violent soap opera.<br /><br />The story finds Viggo Mortensen playing Tom Stalls, a small-town café owner whose peaceable bucolic life is shattered when he thwarts a holdup in his folksy little establishment. His bravery, resulting in the well-deserved deaths of a couple of traveling serial killers (who inexplicably, but conveniently pick Tom's place for a stick up), gains him unwanted national notoriety and the even more unwanted attention of a mobster who claims that Tom is really Joey Cusack, an MIA Philadelphia gangster. It could be a case of mistaken identity, or else Tom's unsavory past is catching up with him -- just as it has with all manner of gangsters, escaped cons, gunslingers and fugitive Nazi war criminals who hide in plain sight in picturesque little movie towns.<br /><br />This film wants to play itself as sort of a PULP FICTION comes to Mayberry RFD. But while Cronenberg's vision of picture postcard Medford, Indiana is archetypically American enough (though actually filmed in Canada), his villains are pure central casting stereotypes. Gangster Carl Fogarty (Ed Harris) is such a trite caricature that when he shows up out of the past to confront Stalls, you expect him to step out of his black limo wearing a pinstriped suite and a white fedora while carrying a violin case concealing a tommy gun. Meanwhile, in an annoying subplot, Tom's teenage son, Jack (Ashton Holmes) is harassed by the school bully who seems like a juvenile delinquent straight out of a 50s Hot-Rods-from-Hell B-movie. The bad guys in the film are supposed to be menacing, but we've seen them so many times they come off as unfunny jokes.<br /><br />But the transparent villainy of the bad guys is rock solid compared to the unfolding story; everyone is stupid, or at the mercy of the stupid screenplay, based tellingly on a comic book. Knowing that thugs are after him, Tom still walks to work alone along miles of desolate country roads. His wife is informed that the thugs may be heading to their isolated country house, but she doesn't call the police, let alone lock the front door. Despite numerous opportunities to quietly kill or kidnap Tom, the bad guys only confront him in public places. And worse, though Tom repeatedly risks his life to protect his family, his wife and son turn against him at the drop of a plot twist (how better to show that the prototypical happy American family is an illusion!).<br /><br />Under the guidance of a Hitchock or another such director who could have shown some dramatic irony or a wicked sense of satirical humor (as well as demanding a rewrite), this could have been a decent enough suspense drama. But director David Cronenberg opts instead to play the story with the deadpan desensitized chill so prevalent in this Tarantino age of pseudo-hip sadism. He seems intent to do what has become the norm, subtly glamorize violence as a commonplace impulse in a mundane world, simultaneously pretending to condemn brutality, while giving it backhanded approval as part of the norm. Of course, such violence is commonplace, but only in hypocritical films like this.<br /><br />A HISTORY OF VIOLENCE, like KILL BILL or RESERVOIR DOGS or THE WILD BUNCH or NATURAL BORN KILLERS or GOODFELLAS or dozens of other critic's darlings, isn't about the evils of violence, but about the adrenaline rush of its own sadism. It doesn't comment on a violent society, but perpetuates that violence in the society. There isn't even a film if you remove the violence; it is one contrived and phony situation after another, all made to build to an act of gore. There is no great suspense. There is no character development. It is like an old Hollywood musical where a silly story is used as filler between musical production numbers. Everything in this film exists solely so we can see graphic scenes of people being slaughtered -- or in one disturbing and unrealistic scene, violent sex.<br /><br />In violent films like this, the director, actors and special effects people, as well as the stuntmen, the make up people, cinematographer and editor, all work together to make violent actions as cinematically jazzed up as possible. Filmmakers may spout the politically correct nonsense about how they are trying to reveal the horrible brutality of violence, but they work to create violent scenes that function as orgasms. We don't see the consequences of the senseless violence, because that would negate the ain't-it-cool impact of each burst of mayhem. If there is a consequence to the violence it is only to set things up for more violence later. Yet the violence begets violence moral of films like this is as sanctimonious and shallow as it is obvious and ultimately meaningless.