Ik vond deze film echt heel goed. Hij was gemaakt in een heel intieme, niet-hockeyachtige stijl en ik had het gevoel dat ik met de personages meeleefde, zoals misschien in het huis naast dat van Mary Astor. De dialoog was geweldig en de personages geloofwaardig; hij bracht een rustiger tijd in de Amerikaanse geschiedenis terug, toen er dromen, romantiek en schuldgevoelens in de lucht hingen met genoeg ruimte en tijd om ze te voelen. De fotografie was eigenlijk heel mooi. De bijrollen van Cagney en Blondell werden met aplomb gespeeld en waren leuk. Maar voor mij maakte het trio van Astor, haar man, Regis Toomey en Withers de film echt tot een succes. Mary Astor was zo sensueel <0xE2><0x80><0x93> zoals gewoonlijk <0xE2><0x80><0x93> zoals ze met Clark Gable in Red Dust was. Het maakte het gemakkelijk om te begrijpen waarom ze Clarks hoofd van Jean Harlow afwendde en dat van Wither van Blondell. Ze heeft zo'n smeulende hartstocht onder haar waardige buitenkant. En Withers is zo lief en schattig, geen wonder dat ze voor hem viel. De scènes waarin ze zich allebei schuldig voelden omdat ze haar man bedrogen hadden, werden met gratie en subtiliteit gespeeld en leken heel echt. Er zijn niet veel films die zoiets goed voor elkaar krijgen. Deze wel.
I really liked this film a lot. It was done in a very intimate, non-hokey style and I felt I was right there living with the characters, like maybe in the house next to Mary Astor's. The dialogue was great and the characters believable; it brought back a quieter time in American history when there was dreaming, romance and guilt in the air with plenty of space and time to feel them in. The photography was really rather beautiful. The supporting roles from Cagney and Blondell were handled with aplomb and were fun. But for me the trio of Astor, her husband, Regis Toomey, and Withers really made the movie work. Mary Astor was so sensual - as usual - like she was with Clark Gable in Red Dust. It made it easy to see why she turned Clark's head away from Jean Harlow and Wither's away from Blondell. She has such a simmering passion beneath her dignified surface. And Withers is so cute and sweet, no wonder she fell for him. The scenes dealing with both of their guilt about cheating on her husband were done with grace and subtlety and seemed very real. Not many movies really pull something like that off too well. This one did.