Fran<0xC3><0xA7>ois Ozon herbeleeft het samenzijn van een jonge vrouw met een oudere van zijn briljante en fascinerende _Regarde la mer_ (1997) n een grillige parodie op een seriedetectiveschrijfster, Charlotte Rampling als Sarah, een Agathe Christi-achtige schrijfster, je weet wel, in wier bladzijden de lichamen zich opstapelen als vademhout, maar niemand echt gekwetst is, in een poging verloren inspiratie te vinden voor een volgende iteratie. Haar intermezzo in, waar anders, Zuid-Frankrijk, wordt onderbroken door een brutale en enigszins overrijpe nimfijn, Ludivine Sagnier als Julie, dochter van Sarahs publisher en eigenaar van de villa, en de preutse en gedisciplineerde Sarah. die met haar vader in Londen woont en zich in een intergenerationeel waagstuk stort, waarbij Julie Sarah, in slaap gewiegd door de warmte en de Franse keuken, op subtiele wijze meetrekt in activiteiten die ze anders zou mijden. Sarahs muze wordt wakker geschud en gaat vrolijk aan de slag met haar laptop, terwijl ze haar blik verruimt met het dagboek dat ze uit Julies rugzak heeft gepikt. Op dit punt wordt de plot zo vergezocht dat ik begon te geloven dat we in de realiteit van Sarahs eerste roman waren beland. Maar dit is meer Claire Denis dan Ozon, die een lineaire verhaallijn in zijn films lijkt te volgen, dus de grillige theorie sloeg aan. In dat licht bezien is de film vermakelijk.
François Ozon revisits the pairing of a young woman with an older one of his brilliant and haunting Regarde la mer (1997) n a whimsical parody of a serial detective writer , Charlotte Rampling as Sarah, an Agathe Christi like authoress, you know, in whose pages the bodies pile up like cordwood but no one is really hurt, attempting to find lost inspiration for yet another iteration. Her interlude in, where else, the south of France, is interrupted by a brash and slightly overripe nymphet, Ludivine Sagnier as Julie, daughter of Sarah's publisher and owner of the villa, and the prim and disciplined Sarah. who lives in London with her father, engage in a intergeneration game of dare, with Julie subtly drawing Sarah, lulled by the warmth and French cuisine, into activities she normally would eschew. Sarah's muse is roused and she happily pecks away on her laptop, expanding her scope with the journal she pinched from Julie's knapsack. At this point the plot becomes so far-fetched I began to believe we had entered the reality of Sarah's incipient novel. But this is more Claire Denis than Ozon, who seems to adhere to a linear narrative in his films, so the whimsy theory took hold. Viewed in that light, the film is entertaining.