Priscilla Lane begint de film als secretaresse, maar vanwege haar vasthoudendheid en geweldige ideeën stijgt ze al snel op in het bedrijf en wordt ze een zeer goedbetaalde manager <0xE2><0x80><0x93> iets wat in 1938 nog niet voorgekomen was. Maar als ze met Wayne Morris trouwt, is hun huwelijk een heel hobbelig avontuur.<br />Dit is een film waarin de meeste acteurs gewoon een beter geschreven script nodig hadden. Nu is het algemene idee van een werkende vrouw die moeite heeft haar goedbetaalde baan met het huwelijk in evenwicht te houden, heel goed, en de uitvoering ziet eruit alsof er een montage aan te pas moest komen <0xE2><0x80><0x93> met een paar domme optredens en logische fouten die al voor het begin van de opnamen waren rechtgezet.<br />Een van de grootste problemen die ik opmerkte was het personage van Wayne Morris. Hij wil het hart van de lieftallige Priscilla Lane veroveren, dus doet hij dat door de arme dame volkomen te irriteren en te treiteren. Warner Brothers vond dat schattig en romantisch <0xE2><0x80><0x93> voor mij voelde het eerder aan als een stalker! Nu had Lane zich als een volslagen debiel gedragen, misschien had dat nog ergens op slaan <0xE2><0x80><0x93> maar ze werd verondersteld een briljante manager te zijn. Hij leek gewoon een lompe eikel <0xE2><0x80><0x93> en toch viel ze voor hem. Dus ik merkte al meteen dat ik een van de hoofdpersonen haatte en weinig respect voor de ander had <0xE2><0x80><0x93> niet zo best, om het zacht uit te drukken! In feite is het in de hele film heel moeilijk om beide personages te voorspellen of te begrijpen, omdat ze geen van beiden consistent zijn. Morris is aanvankelijk een onuitstaanbare hufter, dan wordt hij een nogal seksistische maar liefhebbende echtgenoot zonder grote ambities en ten slotte wordt hij een geweldige leidinggevende figuur. Het stomste hiervan is dat hij voor een ambitieuze en getalenteerde Lane valt en er dan, als ze getrouwd zijn, op staat dat ze alles laat vallen om zijn huisvrouw te worden. Als dit is wat hij wilde, van de miljoenen vrouwen uit Amerika om uit te kiezen, heeft hij waarschijnlijk de allerslechtste gekozen!<br />Lane is een machtige manager, maar valt als een blok voor Morris' ruwe en onuitstaanbare avances. Als ze trouwen, lijkt ze heel gelukkig, maar vervolgens dumpt ze haar man over vrijwel niets <0xE2><0x80><0x93> alsof ze dat alleen maar doet om haar plot te versterken. Het was alsof haar personage niet kon besluiten of ze een carrièrevrouw of June Cleaver wilde zijn! Vreemd genoeg leek het in deze film alsof je van allebei niet veel kon zijn.<br />Wat de bijrollen betreft, de meesten komen er redelijk goed vanaf, behalve Hugh Herbert en Humphrey Bogart. Herbert is een 'trucpaard' <0xE2><0x80><0x93> een vent wiens enige talent in films bestaat uit giechelen en met zijn handen friemelen. Eendimensionaal, natuurlijk, maar ook zo stom dat je je afvraagt hoe hij zo'n belangrijk en rijk man kan zijn. Wat Bogie betreft, helaas is deze film gemaakt in zijn'moeilijke dagen' bij Warner, toen hij nog onder contract stond, maar ze geen idee hadden wat ze met hem aan moesten. Hier lijkt hij nogal nietszeggend en vertoont hij geen enkele gelijkenis met de ruige figuur die hij in de jaren veertig zou worden.<br />Over het algemeen is de film op bepaalde punten wel interessant. De mensen van de studio hebben op hun eigen manier geprobeerd een film te maken over vrouwenemancipatie en gelijkheid, hoewel die naar de maatstaven van vandaag ongelooflijk seksistisch en dwaas lijkt. Ook omdat geen van de hoofdpersonen consistent of geloofwaardig leek, is de film eerder een curiositeit dan een goede film.
Priscilla Lane begins the film as a secretary but because of her persistence and great ideas, she quickly moves up in the company and is a very well paid executive--something practically unheard of in 1938. However, when she marries Wayne Morris, their marriage is a very bumpy ride.<br /><br />This is a film where most of the actors simply needed a better written script. Now the overall idea of a working woman who has trouble balancing her high-paying job with marriage is very good, the execution looks like it needed an editing--with some dopey performances and logical errors that should have been cleaned up before filming began.<br /><br />One of the biggest problems I noticed was Wayne Morris' character. He wants to capture lovely Priscilla Lane's heart so he goes about it by being totally annoying and harassing the poor lady. Warner Brothers thought this was cute and romantic--to me it felt more like he was a stalker! Now it Lane had played a total ditz, perhaps this might have made some sense--but she was supposed to be a brilliant executive. He just seemed like a boorish jerk--yet she fell for him. So already I found myself hating one of the main characters from the start and having little respect for the other--not a good thing to say the least! In fact, throughout the film BOTH characters are really hard to predict or understand because there is no consistency with either of them. Morris is initially an obnoxious boob, then he is a rather sexist but loving husband with no great ambitions and then he becomes a HUGE high-powered executive. The dumbest part of this was his falling for an ambitious and talented Lane and then insisting, after they are married, that she drop everything to be his stay at home wife. If this is what he wanted, of the millions of women to choose from in America, he probably picked the very worst one!! <br /><br />Lane is a high-powered exec but falls hard to Morris' crude and obnoxious advances. When they marry, she seems pretty happy but then dumps her hubby over practically nothing--as if she were doing this purely as a plot device. It was as if her character couldn't decide if she wanted to be a corporate climber or June Cleaver! Oddly, in this film it seemed that you couldn't be a little of each.<br /><br />As for the supporting cast, most come off pretty well except for Hugh Herbert and Humphrey Bogart. Herbert is a "one trick pony"--a guy whose sole talent in films is giggling and fidgeting with his hands. One-dimensional, of course, but also seeming so stupid that you wonder how he could be such an important and rich man. As for Bogie, unfortunately, this film was made during his "limbo days" at Warner--when he was under contract but they had no idea what to do with him. Here, he seems rather bland and bears no similarity to the rugged character he would be in the 1940s.<br /><br />Overall, the film is mildly interesting in spots. The folks at the studio tried, in their own way, to create a film about women's liberation and equality--though by today's standards it seems incredibly sexist and silly. Also because neither of the leads seemed consistent or believable, the film is more of a curiosity than a good film.