Als THE WOODS een conventionele bioscoopuitgave zou krijgen, vermoed ik dat het een breed publiek zou trekken. De film is gestructureerd en gepresenteerd als een nachtmerrie, en hij heeft de inconsequenties en ongerijmdheden die een nachtmerrie heeft. Dat is voor sommige mensen te veel om te tolereren, maar te oordelen naar de screening zijn er velen die het snappen, en het leuk vinden. Er is veel om leuk te vinden. Fans van MAY zullen blij zijn te zien dat Lucky McKee zich meer heeft ontwikkeld tot een regisseur van acteurs, die zijn aandacht op het karakter richt en een scène de juiste dramatische balans en toon geeft. Ze zullen ook blij zijn te zien dat de film vandaag een bescheiden budget heeft.' Volgens de shock-horrornormen heeft hij nieuwe bewegings- en beeldvrijheid getoond. Maar bovenal is dit een visueel verbluffende film. Hij is gemaakt met een bijna overweldigend geluidsdesign dat voor sommige mensen begrijpelijkerwijs te veel is. McKee weet hoe hij een onheilspellende sfeer moet creëren, maar hij doet dat liever door middel van kunstgrepen dan door goedkope manipulatie. De clichés die hij gebruikt zijn een evocatie, geen imitatie, van klassieke films als SUSPIRIA. Het scherm wordt verlicht door een individuele stem, een opvallende stijl die McKee onmiddellijk onderscheidt van zijn tijdgenoten. Het is niet dat hij het beter doet (hoewel hij het in vergelijking met de meeste films uit Hollywood echt beter doet), maar dat zijn werk onmiddellijk herkenbaar is als uniek, duidelijk herkenbaar, anders dan alles wat we tot nu toe hebben gemaakt. Er is sprake van een eenheid van artistieke elementen, met cinematografie, regie, muziek, geluid en acteerwerk die naadloos samensmelten tot een samenhangende stijl die belangrijker is voor de film dan de details van het verhaal. Dat is een behoorlijk moeilijke prestatie, en een die al dan niet aanspreekt op sensatiezoekende bioscoopbezoekers, maar het heeft hem genoeg respect van zijn collega's opgeleverd om hem een van de 'Meesters van de Horror' te noemen. Hij hoort bij die groep vanwege de manier waarop hij zijn werk benadert, niet vanwege het aantal kreten dat zijn films genereren, of de helderheid en logica van zijn scripts. Het is niet voor iedereen weggelegd, maar het raakt een snaar bij fans die McKee waarderen om de manier waarop hij spanning creëert en vasthoudt, zijn personages tot leven laat komen in het verhaal en de camera met adembenemend effect laat bewegen. Ik weet nog steeds niet precies wat er op die school aan de hand was, maar ik weet hoe het voelde om ernaar te kijken, en ik vond deze film fascinerend. McKee streeft naar lyriek, en hoewel we mogen verwachten dat de plot ook wordt gediend, komt die in deze film op de tweede plaats. De logica van een nachtmerrie wordt niet behandeld in de Zes Elementen van het Drama van Aristoteles. 's Creativiteit die we ervaren, en het was bevredigend om afgelopen zondagavond tussen zoveel mensen te zijn die van het werk van deze getalenteerde filmmaker kwamen genieten.
Judging from the enthusiastic response at Sunday night's screening, I suspect that if THE WOODS were given a conventional theatrical release, it would attract a wide audience. The film is structured and presented as a nightmare, and it has the inconsistencies and incongruities that a nightmare has. That is too much for some people to tolerate, but judging from the screening, there are many who get it, and like it. There is much to like. Fans of MAY will be happy to see that Lucky McKee has developed more fully into an actor's director, zeroing in on character and bringing to a scene the proper dramatic balance and tone. They'll also be pleased to see that given a modest budget by today's shock-horror standards, he has exhibited new freedom of movement and imagery. Above all, this is a visually stunning film. with an almost overwhelming sound design that is understandably too much for some people. McKee knows how to create a mood of foreboding, but he chooses to do it through artistry rather than through cheap manipulation. The clichés that he uses are an evocation, not an imitation, of classics like SUSPIRIA. What lights up the screen is an individual voice, a distinctive style that immediately sets McKee apart from his contemporaries. It's not that he does it better (although compared with most Hollywood releases, he really does it better), but that his work is instantly recognizable as unique, clearly identifiable, unlike anything we've seen before. There is a unity of artistic elements, with cinematography, art direction, music, sound and acting that blend seamlessly into a coherent style that is more important to the film than the details of the story. That's a pretty tough accomplishment, and one that may or may not appeal to thrill-seeking moviegoers, but it's earned him enough respect from his peers to be named one of the "Masters of Horror." He belongs in that group because of the way he approaches his work, not because of the number of screams his films generate, or the clarity and logic of his scripts. It's not for everybody, but it does strike a chord with fans who value the way McKee creates and sustains tension, allows his characters to come alive within the story, and moves the camera with breathtaking effect. I'm still not sure what was going on in that school, but I know how it felt to watch it, and I found this movie riveting. McKee is aiming at lyricism, and while we should expect that plot is also served, in this film it is secondary. Nightmare logic isn't covered in Aristotle's Six Elements of Drama. It is McKee's creativity that we experience, and it was gratifying, last Sunday night, to be among so many people who came to enjoy themselves watching the work of this talented film maker.