Net als een handjevol fans van de Rolling Stones vond ik de film _C*Pucker Blues_ via illegale dranksmokkel. Er was gewoon geen andere uitweg; er is zoveel geschreven over hoe dit de 'onverkochte' Stones-documentaire was, dat hij veel te controversieel en schokkend was om te worden uitgebracht <0xE2><0x80><0x93> als de echte seks en drugs werkelijk keihard waren afgeschilderd zonder dat de camera ook maar een spier vertrok <0xE2><0x80><0x93> en dat hij zelfs werd tegengehouden door Mick Jagger en de Stones. Nu ik de film heb gezien, wordt het duidelijk dat het niet oneerlijk is om te bedenken waarom hij nooit het officiële daglicht heeft gezien. Het is behoorlijk expliciet met de seks (voornamelijk in een vliegtuig zien we een paar groupies het doen met een paar leden van de Stones-crew, ik denk niet dat het de Stones zelf waren die seks hadden, hoewel ze hilarisch met tamboerijnen stonden te schudden en op trommels sloegen als een of ander stamritueel), terloops met pornografische details in de naaktheid, en het drugsgebruik <0xE2><0x80><0x93> voornamelijk coke en heroïne maar ook een beetje wiet <0xE2><0x80><0x93> is allemaal echt en bijna alsof het helemaal niets is.<br />Dus om de advocaat van de duivel te spelen, de Stones hebben een reden waarom zoiets als dit niet goed zou zijn voor hun 'image'. Wat dat dan ook mag zijn, in tegenstelling tot Gimme Shelter, dat ondanks de Altamont-nachtmerrie gemaakt is door ware meesters in het documentairevak (de gebroeders Maysles), waar de regisseur Robert Frank een verzameling fragmenten heeft gemaakt die het midden houdt tussen avant-garde en een amateurfilm. Misschien had het op een echt ondergronds niveau uitgebracht kunnen worden, maar het is een feit, en dat blijft het, dat ze een van de grootste bands aller tijden zijn, ongeacht hun beruchte tijd.<br />En toch is er ook nog een ander argument, en dat zou vandaag de dag nog meer gezegd kunnen worden, dat _C*Pucker Blues_, door te onthullen wat schokkend is, vermengd met de banale omgang met hotelkamers en de fly-on-the-wall-stijl op het toneel, achteraf gezien belangrijk is. Deze manier van rock-'n-roll-leven bestaat gewoon niet meer, met Dick Cavett en de seks en de drugs en de groupies en de nonchalante houding. Je ziet het leven op straat en het leven in de hotelkamers en het leven op het podium en in de kleine privémomenten met deze band en de mensen om hen heen, en op een puur rock-'n-roll-filmniveau is het beslist de primitiefste vorm. Artistiek, hoe kort ook (d.w.z. slow-motionopnamen van een Exile op een reclamebord in Main Street), maakt plaats voor Frank die er gewoon is en alles krijgt wat hij kan krijgen, hoe alledaags het ook lijkt. Het publiek, meer dan drie decennia later, krijgt een blik in de ongefilterde tijdcapsule?<br />Toegegeven, zoals gezegd is Frank geen Maysles, dus het camerawerk ziet er soms amateuristisch uit (de geluidsjongens tikken zo nu en dan op de microfoon, zodat de redacteur waarschijnlijk weet waar hij moet snijden) en helaas is het niet al te verwonderlijk dat hij niet meer aan het werk ging, behalve voor de allerlaagste lowbudget-arthouse-foto's en korte broeken. Maar hij slaagt er wel in om, voor de Stones-fans die zo toegewijd zouden zijn om de film op te zoeken (of, wat dat aangaat, een van de meer dan twintig meer of minder zijn die hem te zien krijgen bij privé-vertoningen die door de Stones elk jaar worden georganiseerd), niet alleen een paar van de mooiste en krankzinnigste momenten uit de geschiedenis van de Stones (d.w.z. Richards en zijn vrienden, tegenwoordig een cliché, die de tv uit het raam van hun hotelkamer gooien), maar gewoon rock in het algemeen.<br /><br />In tegenstelling tot wat Jagger in een recent interview zei over een van de redenen waarom hij het niet eens was met Frank, dat er niet genoeg live-muziek was, zijn er meer dan genoeg live-optredens, zij het misschien niet zoveel als sommige fans zouden verwachten. Er zijn geweldige stukken Brown Sugar, de helft van een intense Midnight Rambler, Happy, Street Fighting Man. Maar waarschijnlijk is het mooiste van alles, bijna als een totale verrassing, het zien van Stevie Wonder die een soort medley speelt met de Stones, te beginnen met Uptight (Everything is Alright) en overgaand in Satisfaction. Dit is pure muzikale extase, van mensen die alles uit de kast halen om een show op te voeren voor het publiek, maar die ook zo in de muziek opgaan dat het lijkt alsof niets anders er nog toe doet. Alleen al voor zulke scènes, te midden van de massa's beelden van de willekeur en het plezier en de tijd van rondtoeren, is _Csucker Blues_ een prestatie die het waard is om dit gevaarlijke, grove stuk non-fictie te zoeken.
Like a handful of Rolling Stones fans, I found the film C***sucker Blues through bootlegging. There was just no other way around it; there has been so much written about how this was the 'unreleased' Stones documentary, that it was much too controversial and shocking to be released- had actual sex and drugs really depicted hardcore without a flinching camera lid- and that it was even suppressed by Mick Jagger and the Stones. Having now seen the film, it becomes clear that it isn't unfair to figure on why it never seen the official light of public day. It is pretty graphic with the sex (chiefly on a plane we see some groupies getting it on with some members of the Stones crew, I don't think they were the Stones themselves having the sex, although they were hilariously shaking tambourines and beating drums like some tribal ritual), casual with pornographic detail in the nudity, and the drug use- primarily coke and heroin but also a little grass- is all real and done almost like it's nothing at all.<br /><br />So, to play devil's advocate, there is a reason for the Stones why something like this wouldn't be good for their 'image', whatever that might be, as opposed to Gimme Shelter which despite the Altamont nightmare was crafted by true masters of the documentary craft (the Maysles brothers), where as director Robert Frank crafted a scatter-shot, collage-like assemblage of footage, veering between avant-garde and home movie. Maybe it could have gotten a release in a true underground level, but the fact was, and remains, that they are one of the biggest bands ever, regardless of their notorious times.<br /><br />And yet, there is also another argument, and this even more-so could be said for today, that C***sucker Blues, in revealing what's shocking mixed with the banal dealings of hotel rooms and the fly-on-the-wall style on back-stage, is important in retrospect. This way of rock and roll life simply doesn't exist anymore, with the BIG press being Dick Cavett and the sex and drugs and groupies just there, and the attitudes so casual. It's seeing life on the road and life in the hotel rooms and life on the stage and in little private moments with this band and those around them, and on a pure rock and roll movie level it's definitely the most primitive in construction. Artistry, however brief (i.e. slow-motion shots of a Exile on Main Street billboard), gives way to Frank just being there and getting everything he can, however mundane it might seem to be. Why not let today's audiences, more than three decades later, take a view into the unfiltered time capsule? <br /><br />Granted, as mentioned, Frank is no Maysles, so the camera-work sometimes looks amateurish (the sound guys occasionally tap the microphone just so that the editor probably knew where to cut) and, sadly, it's probably not too much of a wonder why he didn't work again outside of the lowest of low-budget art-house pictures and shorts. But he does manage to capture, for those Stones fans who would be so dedicated to seek out the film (or, for that matter, be one of the two dozen more or less that get to see it at private screenings commissioned by the Stones each year) not just some of the finest/craziest moments in Stones history (i.e. Richards and friends, in now as a cliché today, throwing the TV out the hotel room window), but just rock in general.<br /><br />Contrary to what Jagger said in a recent interview about one of the reasons he clashed with Frank, that there wasn't enough live music footage, there's a good plenty of live performances, if maybe not as many as some fans might expect. There's awesome cuts of Brown Sugar, half of an intense Midnight Rambler, Happy, Street Fighting Man. But probably most joyous of all is seeing, almost as a total surprise, Stevie Wonder playing a kind of medley with the Stones, starting with Uptight (Everything is Alright) and going into Satisfaction. This is pure musical ecstasy, of people going full-throttle to put on a show for the crowds, but also just digging the music so much that it looks like nothing else matters. If only for scenes like that, amid the masses of footage of the randomness and fun and down time of touring, is C***sucker Blues an achievement worth seeking this dangerous, crude piece of non-fiction. 8.5/10