Lijkt, maar is toch anders dan zijn andere films ('The Brother's McMullen' en 'She's the One'), schrijver/regisseur/producent/acteur Edward Burns, met zijn typische minieme budget, brochets op Woody Allen-terrein deze keer, terwijl hij de ooohs, aaahs en owwww's (voornamelijk de owwww's) van het huwelijks- en datingspel verkent. De bezienswaardigheden en geluiden van New York hangen in de lucht als de film inzoomt op zes uiteenlopende inwoners van Manhattan, die allemaal hun uiterste best doen om het niet-bestaande antwoord op geluk te vinden. Hier geen buiklachjes, maar een heleboel veelbetekenende glimlachjes.<br />Deze brutale, opmerkzame, uiteindelijk winnende komedie stelt ons eerst voor aan de knappe, aardige Tommy (Ed Burns) die het net heeft uitgemaakt met zijn vriendin en uit haar appartement is gezet. Tommy krijgt plotseling belangstelling voor de ontwijkende lerares Maria (Rosario Dawson), die hij in een videotheek ontmoet. Maria is gescheiden van de kleine, stoere schlemiel Ben (David Krumholtz), portier en rockmuzikant in spe die haar heeft bedrogen. Ben, die nog steeds naar Maria hunkert, vindt een welkome afleiding in de nerveuze studente/serveerster Ashley (Brittany Murphy), die een verhouding heeft met een veel oudere en getrouwde tandarts, Griffin (Stanley Tucci), wiens vrouw Annie (Heather Graham), makelaar, een oogje heeft op een van haar klanten, Tommy (weer Ed Burns), die (weet je nog?) op zoek is naar een nieuw huis sinds zijn vriendin hem eruit heeft geschopt. Om de denkprocessen van onze zes op relaties gerichte proefpersonen aan te scherpen, heeft Burns zijn film een documentaire/reality-gevoel gegeven. Al onze hoofdrolspelers geven hun eigen individuele en persoonlijke filosofieën over de betekenis van liefde en seks met een besserman op straat aan de interviewer door. Deze veelzeggende stukjes zijn handig samengevoegd in elk van hun lopende verhalen, die niet alleen een bijtend commentaar op het sociale leven zijn, maar vaak ook hun daden en bedoelingen humoristisch tegenspreken.<br />Burns, een geboren New Yorker, geeft ons een gepassioneerde, authentieke, nuchtere visie op zijn jeugd. Er zijn hier geen uitbundige ansichtkaartenfoto's te vinden. Geen toeristen-achtige beelden van Rockefeller Center, het Vrijheidsbeeld, Times Square, enzovoort. En zijn solide ensemble is al net zo solide. De verhalen zijn gelijkelijk verdeeld en geen enkele voorstelling is kort van stof. Burns, Dawson, Tucci, Murphy, Klumholtz en Graham hebben allemaal een belangrijke rol en al hun verhalen zijn goed gepresenteerd en trekken de aandacht. De rokkenjagende Tucci, de minst sympathieke van het stel, slaagt er toch in wat medelijden, zo niet sympathie, op te wekken voor zijn daaropvolgende daden. Bovendien dragen de vriendenkring, de naaste verwanten, collega's enz. onmetelijk bij aan de humor en de sfeer van het stuk, met name Aida Turturro als een wereldwijze lerares/vriendin van Dawson, Dennis Farina als Burns' vriend. De film is gebaseerd op het boek _Sidewalks of New York_ van Michael Leydon Campbell, met in de twee rollen een rocker en de mannelijke helft van een ruziënd echtpaar, en met Callie Thorne als de ruziënde echtgenote.<br />Niemand behandelt New York beter dan Woody Allen. Met _Sidewalks of New York_ brengt Edward Burns eer aan deze mooie stad, en hij brengt eer aan Mr. Allen, in het bijzonder in _Husbands and Wives_ uit 1992. Let op de analytische benadering van Burns, het camerawerk in de hand en de stijl van monteren (die in feite soepeler en minder schokkend is dan in de bovengenoemde film van Allen), de pneumatische jazzmuziek, de reflexieve, conversationele manier waarop zijn personages met elkaar praten, de episodische verhaallijnen en, het allerbelangrijkste, de duidelijke toewijding die hij aan New York heeft. Maar in dit geval is imitatie de meest oprechte vorm van vleierij. Hij heeft veel van de meester geleerd.<br /><br />
Similar, yet different, from his other films ("The Brother's McMullen" and `She's the One'), writer/director/producer/actor Edward Burns, with his typical minuscule budget, broaches on Woody Allen territory this time as he explores the ooohs, aaahs and owwwws (mostly the owwwws) of the marriage and dating game. The sights and sounds of New York is in the air as the movie zeroes in on six disparate Manhattanites, all of whom trying their damnest to find the no-real answer to happiness. No belly-laughs here, but a lot of knowing smiles.<br /><br />This brash, perceptive, ultimately winning cyclical comedy first introduces us to good-looking, nice-guy Tommy (Ed Burns) who has just split up with his girlfriend and has been thrown out of her apartment. Tommy takes a sudden interest in evasive school teacher Maria (Rosario Dawson), whom he meets in a video store. Maria is divorced from small, tough-talking schlmiel Ben (David Krumholtz), a doorman and rock musician wannabe who cheated on her. Ben, still pining for Maria, finds a welcome distraction in edgy student/waitress Ashley (Brittany Murphy), who is having an affair with a much older and married dentist, Griffin (Stanley Tucci), whose suspecting wife Annie (Heather Graham), a real estate agent, has her eye on one of her customers, Tommy (back to Ed Burns again), who is (remember?) looking for a new pad since his girlfriend kicked him out. So much for the Kevin Bacon six degrees of separations and divorces angle.<br /><br />To punch up the thought processes of our six relationship-minded specimens, Burns has given his film a documentary/reality TV feel. Each of our protagonists express their own individual and personal philosophies on the meaning of love and sex with a `man on the street' interviewer. These telling bits are conveniently spliced here and there into each of their ongoing stories, which are not only a biting commentary on the social scene, but often humorously contradict their actions and intent.<br /><br />Burns, a native New Yorker, gives us a passionate, authentic, down-to-earth vision of his 'hood. No picaresque postcard images are to be found here. No tourist-like views of Rockefeller Center, the Statue of Liberty, Times Square, etc. And just as dressed-down and down-to-earth is his solid ensemble cast. The stories are evenly laid out with no one performance getting short shrift. Burns, Dawson, Tucci, Murphy, Klumholtz, and Graham all have meaty roles here and each of their stories are well-presented and attention-grabbing. The philandering Tucci character, the least sympathetic of the bunch, still manages to drum up some pity, if not sympathy, for his subsequent actions. What's more, the outside circle, the peripheral friends/instigators/colleagues, etc., add immeasurably to the humor and atmosphere of the piece, particularly Aida Turturro as a worldly wise teacher/friend of Dawson's, Dennis Farina as Burns' overt male chauvinist boss, Michael Leydon Campbell in dual roles as a rocker and male half of a bickering married couple, and Callie Thorne as the bickering wife.<br /><br />No one treats New York better than Woody Allen. With "Sidewalks of New York" Edward Burns pays tribute to this fair city, and he pays homage to Mr. Allen -- 1992's "Husbands and Wives" in particular. Notice Burns' analytical approach to his characters, the hand-held camera work and jump-cut style of editing (which is actually smoother and less jolting than in Allen's above-mentioned film), the pneumatic jazz score, the reflexive, conversational-like bantering between his characters, the episodic storylines, and, most importantly, the obvious devotion he has for NY. It all but spells out W-O-O-D-Y. But, in this case, imitation is the sincerest form of flattery. He's learned well from the master.<br /><br />