Voordat ik _Death Wish_ zag, wist ik dat er meer was dan alleen de context dat het een bijrol had in een van de grote slechteriken uit de actiefilm, Charles Bronson (die nog steeds de beste rol heeft met de minste woorden, _Once Upon a Time in the West),_ en dat het de elementen bevatte die een heel subgenre (in voor- en tegenspoed) zouden doen ontbranden. Ik wist dat er ook een soort historische context was voor die tijd, van hoe het was in New York City en in andere steden in de jaren zeventig (hoewel vooral in de jaren zeventig) <0xE2><0x80><0x93> ik herinnerde me dat mijn moeder me had verteld over de sfeer van'_Death Wish_ ' Met de dieven, verkrachters en geweldplegers van die tijd was het menens, ze zaten overal, en de misdaad was in die tijd echt een hoogtepunt. Dus als je de film met die gedachte bekijkt, brengt hij een beetje extra dramatiek in het verhaal van Paul Kersey (Bronson). Er is de stijl, en de onderliggende humor, die de fans van het genre aanspreekt (en er is een klein beetje uitbuiting in het feit dat Kersey een 'bloeddorstige liberaal' is, met een vaardigheid achter een pistool). Maar er zit ook een gevoel van algehele tragedie in. Kerseys vrouw en dochter gaan van de markt naar huis, zich niet bewust van het feit dat een drietal gangsters (onder wie een fris ogende Jeff Goldblum) hen volgt, het huis binnendringt en hen slaat en verkracht. Dit is inderdaad zo angstaanjagend en echt dat het een scène als die in Clockwork Orange overtreft; het is op de een of andere manier nog schokkender als het zich in een appartement in het nu afspeelt, met gangsters die net zo willekeurig en sadistisch zijn als die hier. Kersey treurt even om het verlies van zijn vrouw en dochter (de laatste aan dementie) maar het blijft hem de hele film bij, op de een of andere manier. De eerste tekenen dat hij weet wat...' 's Nachts op straat (en een van de grappigste stukjes van de film) neemt hij een sok vol kwartjes mee om te gebruiken bij de gangsters. Dat is van korte duur na een bezoek aan het zuidwesten, waar hij een pistool in zijn koffer krijgt gestopt. De rest van de film ontvouwt zich zoals het hoort, in elk geval onder de omstandigheden van het genre. Maar in de greep van _Death Wish_ als genrefilm (en dat is iets wat de vervolgfilms en andere B-films zijn vergeten) is het zo dat de film een gevoel van werkelijkheid en echte gevaren moet hebben, om nog maar te zwijgen van de ontwikkeling van Kersey naar hoe hij wordt: een moordenaar, een burgerwacht van het tuig dat probeert te beroven en te dreigen te doden. Hoewel de procedure van de politie die parallel loopt aan zijn verhaal niet zo sterk is als het zijne, werkt het prima binnen de reikwijdte van het verhaal dat op een bepaalde manier moet eindigen. Maar er spelen nog andere factoren mee behalve een sterk verhaal (gebaseerd op een nog sterker boek van Brian Garfield). Bronson is inderdaad heel goed in, tja, in Bronson zijn. Als het geweld in de film zijn tijdsperiode geen deuken oploopt, dan doet Bronson het ook niet slecht als hij Kerseys innerlijke verdedigingskracht en zijn zwakkere kant laat zien. Het is geen erg ingewikkelde vertolking, afgezien van de conflicten halverwege de film met Kersey, maar het is in zekere zin waarachtiger dan de film zou kunnen verdienen. Michael Winner, de regisseur, is daar ook een aanwinst in, door de film een gruizige toon te geven. En als extraatje is er nog de mooie muzikale score van Herbie Hancock.<br />Death Wish is een film uit die tijd, maar wel een die nog steeds betekenis heeft, en voor vandaag de dag amusementswaarde heeft. Bronson is een van de beste films uit de geschiedenis van de filmwereld, en dat is niet alleen te danken aan de kwaliteit van de film, maar ook aan het feit dat hij is gemaakt in de stijl van een film als Taxi Driver (hoewel minder diepzinnig) en dat hij is gemaakt in de stijl van een stilistische actiefilm. En voor de oudere mensen zal het drama van de film en het sterke verhaal het interessant houden. Kortom, het is de spreekwoordelijke goede burgerfilm van zijn tijd, die Bronson een van zijn gedenkwaardigste rollen bezorgde.
Before I saw Death Wish, I knew there was more than just the context of it being a starring vehicle for one of the major bad-asses of the action picture, Charles Bronson (who's best role is still the one with the least words, Once Upon a Time in the West), and that it contains the elements that would spark an entire sub-genre (for better or worse). I knew that there was also a kind of historical context for the times, of how it was in New York City as well as in others during the 70's (though especially in the 70's)- I remembered my mother telling me about how the atmosphere of 'Death Wish' with its thieves and rapists and abusers was for real, that they were around every corner, and that crime was indeed at an all-time high then. So watching the film with this in mind, it brings a little extra drama to the story of Paul Kersey (Bronson). There is the style, and underlying humor, that appeals for the genre fans (and there is a minor bit of exploitation in making Kersey a 'bleeding heart liberal' with skill behind a gun). But there is also a sense of overall tragedy to it all.<br /><br />The tragedy comes out of a truly disturbing scene- Kersey's wife and daughter go home from the market, unaware that a trio of hoodlums (one of them a fresh-faced Jeff Goldblum no less) follow them, bust in, and beat and rape them. This is indeed so terrifying and real it tops a scene like the one in Clockwork Orange with the assault on the writer; it's somehow even more shocking when its in an apartment in the now, with hoodlums as random and sadistic as the ones here. Kersey mourns the loss of his wife and daughter (the latter to dementia) briefly, but it sticks with him through the whole film, in one way or another. The first signs of him knowing what's around him on the streets at night (and one of the funnier bits of the film's bleakness) is when he takes a sock full of quarters to use on the hoodlums. This is short-lived after a visit to the south-west, where he gets slipped a gun in his suitcase. The rest of the film unfolds as it would, at least under the circumstances of the genre.<br /><br />Yet within the grip of Death Wish being a genre picture (and this is something that the sequels and other lessor B films have forgotten) is that there has to be a sense of reality, and real dangers, to the film, not to mention the sort of evolution of Kersey into how he becomes- a killer, a vigilante of the scum who try to rob and threaten to kill. Although the police procedural that parallels his story isn't as strong as his, it works fine within the scope of the story that has to turn out in a certain way. But there are other factors to go with it besides a strong story (based on an even stronger book Brian Garfield). Bronson is, indeed, great at being, well, Bronson. If the violence in the film doesn't pull any punches for its time period, Bronson doesn't skip being good at showing Kersey's inner strength of defense as well as his weaker side. It's not a very complex performance aside from the conflicts midway through the film with Kersey, but it's in a way truer than the film could deserve. Michael Winner, the director, is also an asset with this, in giving to the film its gritty tone. And, as an added bonus, there's the sweet musical score from Herbie Hancock.<br /><br />Death Wish is a film of its time, but one that still has significance, and entertainment value for today. People my age (i.e. college kids) will be attracted to it for its 'retro' style, and, as it is in the vein of a film like Taxi Driver (though less visceral), as a stylistic action film. And for the older folks, the drama of the film, and the solid storytelling, will keep it interesting. In short, it's the proverbial good vigilante film of its time, giving Bronson one of his most memorable turns.