Ik genoot van de opname van het toneelspel en alle personages kwamen me meteen bekend voor, omdat ik net de versie uit 1942 had gezien. Ik mis zelden iets van Nathan Lane en vond hem een perfecte rol als Sheridan Whiteside.<br />Maar... het leek me allemaal een beetje geforceerd. Lane speelde goed en zijn overvallen waren heel grappig, maar hij was de hele tijd aan het werk. Het leek gewoon niet vanzelf te gaan. De Banjo-figuur was gewoon een imitatie van Durante en nog een doodgewone ook. Net als bij de film uit 1942 had ik het gevoel dat deze figuur overbodig was.<br />De algemene indruk die ik kreeg was die van een heel goed amateurgezelschap dat zijn uiterste best deed om een show op te voeren. Ik ben nooit vergeten dat het een toneelstuk was, terwijl ik in de versie uit 1942 meer betrokken raakte bij het verhaal.<br />Wat betreft de commentaarteksten van de gastheer en gastvrouw, die sloeg ik onmiddellijk over (zo dankbaar voor de dvd-technologie!). De filmbeelden en de swingmuziek waren echter verrukkelijk tussen de acts door.
I enjoyed the taped stage play setting and all of the characters were immediately familiar to me, having just viewed the 1942 version. I rarely miss anything that Nathan Lane does and thought him perfect casting as Sheridan Whiteside.<br /><br />However...it all seemed a bit forced to me. Lane's delivery was good and his mugging very funny, but he was working all the time. It just didn't seem to come naturally. The "Banjo" character was just an impersonation of Durante and an average one at that. As with the '42 film, I feel this character was superfluous.<br /><br />The overall impression for me was one of a very good amateur company doing their very best to put on a show. I never forgot it was a play, whereas in the '42 version, I got more involved in the story.<br /><br />As for the inter-act comments from the host and hostess, I skipped those immediately (so grateful for DVD technology!). The newsreel footage and swing music were delightful between the acts, though.