Dit is het soort drama met vier personen dat nauwelijks meer op het witte doek te zien is, en deze film uit 2001 was oorspronkelijk een HBO-film. Aangepast door Donald Margulies uit zijn eigen Pulitzer-prijswinnende toneelstuk, documenteert de ontrafelende relatie tussen twee getrouwde stellen die al twaalf jaar de beste vrienden zijn: Gabe en Karen, een waar model voor professioneel succes (als beroemde voedselschrijver) en huiselijke stabiliteit; en de andere, Tom en Beth, in een staat van onherstelbare instorting. De ervaren filmmaker Norman Jewison (wiens laatste succesvolle film waarschijnlijk 'Moonstruck' was uit 1987, zijn Italiaans-Amerikaanse valentijnscadeau aan een onwaarschijnlijke romance) heeft een bewezen staat van dienst als het erom gaat acteurs realistische personages in moeilijke situaties te laten bewonen. Deze film bewijst dat hij in dit opzicht nog steeds in topvorm is.<br />Het verhaal begint met Beth die Gabe en Karen vertelt dat Tom bij haar weg is. Gabe en Karen kiezen onmiddellijk partij en beginnen vraagtekens te zetten bij de stabiliteit van hun eigen relatie. Ondertussen geniet Tom van het geluk van zijn nieuwe relatie met een jongere vrouw, ook al zijn zijn beste vrienden kritisch geworden over wat zij zien als een verwaande, egoïstische daad van een echtgenoot en vader van twee kinderen. Beth gaat ook op zoek naar een nieuwe minnaar, maar krijgt ook te maken met eenzelfde soort afkeuring omdat ze te snel verdergaat. Hoewel de film een lange reeks flashbacks laat zien om ons te laten begrijpen hoe hun langdurige vriendschap tot stand is gekomen, duwt de film de persoonlijke onthullingen van de hoofdrolspelers naar voren in voortreffelijk uitgevoerde scènes, die worden ingegeven door Marguiles' opmerkzame, soms slimme dialoog. Er zijn ook onverwachte komedie-elementen, bijvoorbeeld wanneer een na haar instorting ingestort Beth haar neus snuit in de dure placemat die Karen in Italië voor haar heeft gekocht.<br />De acteurs stralen heel onverwachts. Ik heb Andie MacDowell altijd beschouwd als een nogal matte, maar duidelijk gelukkige verschijning op het witte doek. Hier lijkt ze eindelijk dichter in de buurt te komen van een echt, onvolmaakt menselijk wezen als Karen. Haar personage is het toonbeeld van beeldbewuste perfectie die niet in staat is om verstoringen van haar dominante bestaan te verdragen, laat staan te accepteren. MacDowell is nog steeds geen geweldige actrice, maar ze onthult in elk geval dapper de onaantrekkelijke onderkant van een personage dat oprecht niet weet wat ze met de breuk van haar beste vriendin aan moet. Zoals gewoonlijk speelt Toni Collette haar rol als Beth perfect, en toont ze de dimensies van de bedrogen echtgenote die zowel verrassend als instinctief eerlijk zijn. De echte verrassingen in de cast zijn echter de mannen. Als Tom voegt Greg Kinnear diepte toe aan zijn standaard happy-go-lucky-man, en hij komt absoluut niet over als zijn gebruikelijke, sympathieke kwajongen. De uitblinker is misschien wel Dennis Quaid als Gabe, een zelfverzekerde vertolking van een acteur die nog niet eerder zoveel introspectie op het witte doek heeft vertoond. In feite geeft hij de eerste scènes iets onwerkelijks, en naarmate de ongemakkelijke situatie dichter bij huis komt, wordt dat gevoel sterker.<br />De meest aangrijpende scènes zijn de scènes waarin twee van de personages tegelijkertijd een onthullende opmerking maken <0xE2><0x80><0x93> tijdens de lunch praten Karen en Beth over Beths nieuwe minnaar, staat Tom aan de bar oog in oog met Gabes wrok en jaloezie, en onthullen Gabe en Karen hun tactiek om intimiteit te vermijden terwijl ze zich klaarmaken om naar bed te gaan. Gezien het feit dat Quaid en MacDowell geharde foodies spelen, zijn er genoeg opnamen van overvloedig voedsel waar elke liefhebber van het Food Network van zal genieten. De film is prachtig gefilmd door filmregisseur Roger Deakins, die voor de flashbacks effectieve, amberkleurige opnamen heeft gemaakt. Dit is niet voor iedereen weggelegd, maar de volwassenheid van het drama en de eersteklas uitvoeringen maken dit stuk de moeite waard.
This is the type of four-person drama that hardly makes it to the big screen anymore, and indeed this 2001 movie originally aired as an HBO film. Adapted by Donald Margulies from his own Pulitzer Prize-winning play, the film documents the unraveling relationships among two married couples who have been best friends for twelve years - Gabe and Karen, a perceived model of professional success (as renowned food writers) and domestic stability; and the other, Tom and Beth, in a state of irreparable collapse. Veteran filmmaker Norman Jewison (whose last successful film was probably 1987's "Moonstruck", his Italian-American valentine to improbable romance) has a proved track record for allowing actors to inhabit characters realistically in difficult situations. This movie proves he is still in peak form in this regard.<br /><br />The story begins with Beth breaking the news to Gabe and Karen that Tom has left her. Gabe and Karen immediately take sides and start to question the stability of their own relationship. In the meantime, Tom is basking in the happiness of his new relationship with a younger woman, even as his best friends have become judgmental about what they see as a vainglorious, selfish act from a husband and father of two. Beth also goes on to find a new lover but also faces similar disapproval for moving on too fast. Although the film goes into an extended flashback sequence to have us understand the genesis of their long-standing friendship, the movie pushes forward the individual revelations of each principal in superbly executed scenes driven by Marguiles' perceptive, sometimes clever dialogue. There are unexpected comedy elements as well, for example, when a post-meltdown Beth blows her nose in the expensive placemat Karen bought for her in Italy.<br /><br />The actors shine most unexpectedly. I always thought of Andie MacDowell as a rather flat but obviously lucky presence on the screen. Here she finally seems closer in proximity to a real, flawed human being as Karen. Her character is the picture of image-conscious perfection unable to tolerate, much less accept, disruptions to her controlling existence. MacDowell is still not a great actress, but at least she bravely reveals the unattractive underside of a character genuinely at a loss to deal with her best friends' break-up. As usual, Toni Collette nails her part perfectly as Beth, showing dimensions of the wronged wife that are both surprising and viscerally honest. The real surprises in the cast, however, are the men. As Tom, Greg Kinnear adds substantive depth to his standard happy-go-lucky guy and does not come across as his usual likable scamp at the least. The standout may be Dennis Quaid as Gabe, an assured performance from an actor who has not shown this much introspection on screen before. In fact, he brings an almost fey quality to the early scenes and then gains more heft as the uncomfortable situation comes closer to home.<br /><br />The most affecting scenes are the ones involving two of the characters at a time in revealing exchanges - Karen and Beth discussing Beth's new lover over lunch, Tom facing Gabe's resentment and jealousy at the bar, Gabe and Karen revealing their tactics to avoid intimacy as they prepare for bed. Given that Quaid and MacDowell play die-hard foodies, there are plenty of shots of luxuriant food that any lover of the Food Network will savor. The film is beautifully shot by cinematographer Roger Deakins, who uses effective burnished amber tones for the flashback sequence. This is not for everyone, but the maturity of the drama and the top-notch performances make this one most worthwhile.