De perfecte tien die ik deze film heb gegeven heeft niets te maken met de technische verdiensten. Het is helemaal geen goed geschreven film. Het acteerwerk is grotendeels houterig (met één GROTE uitzondering). De muziek is uitsluitend ingeblikte bibliotheekmuziek. Maar hij staat nog steeds op tien. Het is een tien omdat er als filmervaring niets beters is dan het zien van het werk van Michael en Roberta Findlay. Niets anders is met hen te vergelijken. En als het doel van de film is om je een andere wereld binnen te voeren, dan is dit de film die dat zal doen, zij het een zieke, claustrofobische, smerige film die je uitgeput en wanhopig naar een douche zal doen grijpen.<br />Andere recensies beschrijven de plot van deze film voldoende. Ik zou me graag willen concentreren op de manier waarop deze film aanvoelt. Net als andere lowbudget, maar waarachtig geïnspireerde meesterwerken <0xE2><0x80><0x93> 'Last House on Dead End Street' is daar een perfect voorbeeld van <0xE2><0x80><0x93> dragen de technische gebreken van deze film bij aan de griezeligheid ervan. Deze film heeft geen glans waarmee hij ons gerust kan stellen, en zijn grimmigheid maakt hem des te fascinerender.<br />De uitmuntende prestatie waar ik het aan het begin van deze recensie over had, is natuurlijk die van Michael Findlay. Het feit dat hij in deze film de hoofdrol speelt, is geen toeval. In feite had niemand anders het kunnen doen, aangezien wij...' In deze film <0xE2><0x80><0x93> zoals in de meeste van Findlay's samenwerkingen <0xE2><0x80><0x93> zie je een heel, heel persoonlijk visioen, een celluloidweergave van de duistere demonen die de geest van een man belagen. Hoewel niemand suggereert dat Findlay ook maar in de verste verte leek op het geobsedeerde monster van een man die hij hier op het scherm afbeeldt <0xE2><0x80><0x93> er is in feite veel bewijs voor het tegendeel <0xE2><0x80><0x93> lijdt het geen twijfel dat Findlay met deze films geen demonen uit zijn eigen psyche verdreef, wat ze voor mij juist zo fascinerend maakt. Ik wist niet dat je naar iemand keek die uit het diepst van zijn ziel handelde, wat ze tegelijkertijd verontrustend en fascinerend maakt.<br />Een interessant experiment bij het kijken naar deze films is het vergelijken ervan met gelijksoortige, eigentijdse films als 'Saw'. Hoewel het geweld in die laatste film veel beeldender is, is er in Findlay's werk een intensiteit die bij lange na niet bij hem in de buurt komt.<br />Ik zeg al deze dingen alleen tegen die paar mensen die in staat zijn film op deze manier te verwerken, en ik verwacht niet dat dat een bijzonder grote groep is. Je weet wie je bent. En je zult deze film zien voor wat hij is.
The perfect ten rating I gave this film has nothing to do with its technical merits. It's not a particularly well-written film at all. The acting, for the most part, is wooden (with one BIG exception). The music is strictly canned library music. But it's still at ten. It's a ten because, as a cinematic experience, there is nothing else quite like watching the work of Michael and Roberta Findlay. Nothing else compares. And if the goal of cinema is to take you into another world, this is the film that will do it, albeit a sick, claustrophobic, dirty one which will leave you drained and in desperate need for a shower.<br /><br />Other reviews cover the plot of this film sufficiently. What I'd like to focus on is the way this movie feels. Like other low-budget but truly inspired masterpieces - "Last House on Dead End Street" comes to mind as the perfect example - this film's technical flaws add to its creepiness. This film has no gloss with which to reassure us, and its starkness makes it that much more compelling.<br /><br />The standout performance I mentioned at the outset of this review is, of course, that of Michael Findlay. The fact that he stars in this film is no coincidence. In fact, nobody else could have done it, since what we're seeing in this film - as in most of the Findlay collaborations - is a very, very personal vision, a celluloid representation of the dark demons haunting one man's mind. While no one is suggesting that Findlay was anything like the obsessed monster of a man he portrays on the screen here - there is much evidence to the contrary, in fact - there isn't any doubt that Findlay wasn't exorcising demons from his own psyche with these films, which, for me, is what makes them so compelling. On screen, Findlay's hammy, bloated performances would be laughable if you didn't know you were watching someone acting out of the depths of his mind, which makes them both disturbing and compelling at the same time.<br /><br />An interesting experiment in watching these films is to compare it to similar, contemporary films, such as "Saw." While the violence in the latter movie is much more graphic, there's an intensity in Findlay's work which it can't even come close to.<br /><br />I say all these things only to the special few with the capacity to digest film this way, and I don't expect that to be a particularly large group. You know who you are. And you'll see this film for what it is.