Ik ben dol op een heleboel films die in die periode zijn gemaakt (van eind jaren zestig tot halverwege de jaren zeventig) en ik vind zowel Julie Christie als George C. Scott erg goed. En veel mensen vonden 'Petulia' goed, dus ik wilde hem echt graag zien en hem mooi vinden.<br />Maar deze film was een grote teleurstelling voor me. De fragmentarische plot en de luidruchtige montagestijl leken met opzet te zijn gekozen, en hoewel ik van niet-lineaire verhaallijnen kan genieten (bijvoorbeeld van Tarantino), leek die stijl iets te zijn wat de regisseur wilde'verkondigen'. (Als ik midden in de film was binnengekomen, had ik misschien gedacht dat het een tv-commercial was voor zo ongeveer elk product dat je maar kunt bedenken.) Ik wist dat 'Petulia' 'Petulia' was. De film gaat over mensen die zich niet met elkaar kunnen verbinden, tot het punt van totale vervreemding, maar ik wil niet zo gefrustreerd raken als de personages die ik bekijk. De film wemelt van de cryptische symboliek, tot het punt waarop de symbolen de plaats van de personages innemen.<br />Waarom bleef de martelaar Petulia bijvoorbeeld Archie lastigvallen, tot het moment dat ze door David tot moes werd geslagen, waarop Archie zijn hele houding veranderde en echt om haar begon te geven? Of misschien was dat juist de bedoeling. Het Archie-symbool zegt tegen zijn vriend dat hij weer wil voelen. Dus het David-symbool moet Petulia in elkaar slaan, haar laten voelen, zodat Archie op zijn beurt kan voelen. Of misschien wordt David geacht een onderdrukte homoseksueel te zijn die niet in staat is te reageren op de, toegegeven, mooie Julie Christie? Richard Chamberlain werd soms willens en wetens in deze rol van knappe jongen gegoten, dus misschien. Ik denk dat hij zelfs een keer kwaad wordt als Christie hem'mooi' noemt.<br /><0x3E><0x3E> Er waren een paar prachtige opnamen van San Francisco en George C. Scott gaf een goede voorstelling. Maar vaker wel dan niet voelde ik me zijn personage, dat gefrustreerd tegen meneer Gonzales stond te schreeuwen in een 'buitenlandse' taal. Ik haatte die jongen trouwens, en ik begreep niet waarom David Chamberlain hem zijn horloge had gegeven. De volgende film over vervreemding die in deze periode is gemaakt <0xE2><0x80><0x93> die zal ik vast en zeker prachtig vinden! In deze kon ik niet komen.
I love a LOT of movies made during this period (late 60s through mid 70s) and I really like both Julie Christie and George C. Scott. And a lot of people liked "Petulia" so I really wanted to see it and like it.<br /><br />But this movie was a big disappointment for me. The fragmented plot and the noisy editing style seemed to be very much on purpose, and though I can enjoy non-linear narrative (e.g., Tarantino), the style seemed to be the thing director wanted to "say". (If I had walked in during the middle of the movie, I might have thought it a TV commercial, for just about any product you could think of.) I could tell that "Petulia" was supposed to be about people not being able to connect with each other to the point of total estrangement, but I don't really want to become as frustrated as the characters I am watching. The movie runs amok with cryptic symbolism to the point where the symbols replace the characters. <br /><br />*SPOILERS* Why, for example, did the martyr-kook Petulia continue to harass Archie, up until the point where she got beat to a pulp by David, whereupon Archie changed his whole attitude and began to really care for her? Or maybe that WAS the point. The Archie-symbol says to his friend he wants to feel again. So the David-symbol must beat up Petulia, make her feel, so in turn Archie can feel. Or maybe David is supposed to be a repressed homosexual who is not able to respond to admittedly beautiful Julie Christie? Richard Chamberlain was sometimes knowingly cast in these pretty-boy role types, so perhaps. I think he even gets mad once when Christie calls him "pretty". *END SPOILERS*<br /><br />There were a few lovely shots of San Francisco and George C. Scott gave a good performance. But more often than not I felt like his character, yelling in frustration at Mr. Gonzales in a "foreign" language. I hated that kid, by the way, and I didn't understand why David Chamberlain gave him his watch. Oh, well. The next movie about alienation and made during this period - I am bound to love it! I couldn't get into this one.