Toen ik Robert Duvalls eerdere _The Apostle_ (1997) voor het eerst zag, was ik bereid hem het voordeel van de twijfel te geven, omdat het zijn eerste poging was als acteur én als regisseur. Er werden fouten gemaakt en ik dacht dat hij ervan zou leren. Tjonge, wat had ik het mis. In _Assassination Tango_ herhaalt hij niet alleen al zijn eerdere fouten, maar voegt ze er ook nog eens aan toe en maakt ze er zo nog erger van. Er zijn vier hoofdrolspelers in een film (schrijver, producent, regisseur en hoofdrolspeler) en een handige vuistregel is dat als een individu er minstens drie heeft, de film vrijwel zeker slecht wordt. Het acteerwerk van Duvall toont aan hoe waar dit kan zijn.<br />Het geijsbeer is verschrikkelijk; scènes gaan veel te lang door. Opvallend is dat deze scènes allemaal Duvalls personage betreffen, een oudere huurmoordenaar die misschien op het punt staat zich uit het vak terug te trekken. Duvall bewijst opnieuw, net als in 'De apostel', dat hij een acteur is die dringend een richting nodig heeft. Als hij zichzelf leidt, d.w.z. als hij helemaal geen richting krijgt, is hij gewoon verschrikkelijk. In Duvalls vertolking is het personage John J gewoon ongelooflijk. Je zou denken dat zo iemand wel wist hoe hij niet de aandacht op zichzelf moest vestigen. Maar niet op de manier waarop Duvall hem speelt. Hij vliegt bij de minste of geringste provocatie uit zijn slof: een collega zegt tegen hem dat hij er moe uitziet en Duvall valt hem daarover aan; hij krijgt te horen dat er rekening is gehouden met de mogelijkheid om iemand anders op zijn laatste opdracht te zetten en hij gaat door het lint en spuit genoeg informatie over zijn verleden om in elke rechtszaal veroordeeld te worden; hij hoort dat hij pas over twee weken van zijn opdracht in Argentinië kan terugkeren en hij bonkt herhaaldelijk op een telefooncel op een openbare straat. De vrouwelijke hoofdrol wordt gespeeld door nieuwkomer Luciana Pedraza, die weliswaar een uitstekende danser is (aangenomen dat ze haar eigen dansnummers heeft gemaakt) maar totaal geen charisma voor het witte doek heeft. Een vlakkere, meer tweedimensionale weergave is moeilijk voor te stellen. Over het geheel genomen kan het acteerwerk in deze film het best worden samengevat door op te merken dat Ruben Blades de beste rol van de hele cast speelt. Wanneer is er voor het laatst iets over hem gezegd? Als een van de weinige goede dingen zijn de kunstige dansscènes, maar als je daar op uit bent, kun je ook gewoon naar een film met liedjes en dansjes kijken.
When I first saw Robert Duvall's earlier "The Apostle" (1997), I was willing to give him the benefit of the doubt being that it was his first effort as both lead actor and director. Mistakes were made and I thought he would learn from them. Boy, was I wrong. In "Assassination Tango" he not only repeats all his earlier mistakes, but adds to and compounds them in the process. There are four main credits in a film (writer, producer, director, and lead actor) and a useful rule of thumb is that if any one individual has at least three of those, the film is almost guaranteed to be bad. With all four credits to his name, Duvall's effort shows just how true this can be.<br /><br />The pacing is terrible; scenes go on for much too long. Notably, these scenes all involve Duvall's character, an aging hit man who may be ready to finally retire from the business. Duvall proves again, as he did in "The Apostle", that he is an actor in desperate need of direction. When he directs himself; i.e., when he's receiving no direction at all, he is just awful. In Duvall's portrayal, the character John J. is simply unbelievable.<br /><br />He is supposed to be an experienced assassin who worked 10 years in Guatemala (from which I infer as a U.S. government black ops agent) and you would think such an individual would know how not to attract attention to himself. But not the way Duvall plays him. He flies off the handle at the least provocation: a colleague tells him he's looking tired and Duvall gets all up in his face over it; he's told that consideration was given to sending someone else on his latest assignment and he goes ballistic, spouting enough information about his past to get himself convicted in any courtroom; he learns he can't return home from his assignment in Argentina for another two weeks and he repeatedly stomps a pay phone in a public street. As played by Duvall, John J. is constantly running off at the mouth; he can't shut up for five minutes even when he's alone. This is a top of the line killer who knows how to stay under the radar? The female lead is played by newcomer Luciana Pedraza who, while certainly accomplished as a dancer (assuming she did her own dance numbers), is entirely lacking in screen charisma. A flatter, more two-dimensional portrayal would be hard to imagine. Overall, the acting in this film can best be summed up by noting that Ruben Blades gives the best performance of the cast. When was the last time that was ever said about him? The film's one redeeming grace are the artful dance sequences, but then you can just watch a song & dance film if that's what you're after. Rating: 4/10.