Het enige probleem dat ik met deze film heb, is het einde? Is het echt nodig om de rijkeluiszoon met het 'goede leven' jaloers te maken op de minder fortuinlijke zoon met zijn 'vrijheid'? Om de hoofdpersoon te laten vermoorden om iets te bewijzen? Misschien is de tekst hier meer een uiting van eigen ik dan van de menselijke toestand in het algemeen? Luid volume maakt de muziek niet belangrijker. Misschien had er iets onuitgesproken kunnen blijven in de verbeelding van het publiek...?<br />Ik heb altijd van Franse films gehouden, omdat er schijnbaar onderkoelde modes zijn, zoals het geblaf van een hond in een moreel debat en de preken van de Anglo-Amerikaanse types <0xE2><0x80><0x93> aangenomen dat de kijker doofstom is. Nou, het einde van de film verbaast me een beetje. In plaats van de acteurs tegen elkaar te laten schreeuwen, koos de film ervoor om een grote knal te maken met zijn verwrongen verhaallijn aan het eind. Ik zag hem in elk geval komen na het middenpunt van de film. Maar toch zou ik er geen probleem mee hebben gehad om hem 10 te geven als het niet was vanwege het geforceerde einde. Ik dacht dat de grootste tragedie voor mensen als Toto is dat ze nooit iets goed doen en dat het niemand iets kan schelen wat ze wel of niet doen. Daarom is het zeker bevredigend voor het publiek, Hollywoodstijl, om Alfred te dwingen Toto uiteindelijk te'benijden' en hem met een knal te laten vertrekken in plaats van met een watje. Maar het voelt heel geforceerd en onnatuurlijk. Proberen een tragedie om te vormen tot een komedie is echt zinloos. Want het leven is echt klote voor mensen als Toto.
The only gripe I have with this film is the ending? Does it really necessary to make the rich kid with the 'good life' to envy the less fortunate one's for his 'freedom'? To get the protagonist killed to prove a point? Maybe the writing here is more of self expression than depicting human condition in general? Loud volume doesn't make the music more significant. Perhaps something could have left unsaid to the audience's imagination...<br /><br />I always liked the French movies for there seemingly understated fashion over the dog barks of moral debate and preaching of the Anglo-American types - assuming the viewer is deaf and dumb. Well, the movie's ending is a bit surprise to me. Instead of letting the actors barking at each other, it chose to create a big bang with its twisted story line in the end. I certainly saw it coming after the middle point of the film. But still, I'd have no problem giving it 10 had it not been for the forced ending. I thought the biggest tragedy for people like Toto is that they never got anything right and nobody cares what they do or do not do. Therefore, to force Alfred to 'envy' Toto in the end and let Toto leave with a bang instead of a wimp is certainly gratifying to the audience, Hollywood style. But it feels very concocted and unnatural. Trying to force a tragedy into a comedy really is pointless. Because life really do sucks for folks like Toto.