Dit is mijn eerste John Waters-film en ik denk dat ik zijn stijl van filmen goed onder de knie heb. Hij is een soort kitscherige, vrolijke en oneerbiedige filmmaker. Hij is niet echt een serieuze kunstenaar - tenminste niet voor zover ik hier kan zeggen - maar hij is een geweldige entertainer. Hij is, nou ja, een meester in komedie. Hij is bij lange na niet zo creatief als de gebroeders Coen en niet zo bulderend grappig als de gebroeders Farrelly, maar we zijn bijna onder de indruk van de film, we glimlachen, maar vragen ons af of dat wel zo is als een overdreven lieve, zorgzame moeder een vrouw doodslaat met een lamsbout. Het punt is dat het nooit slecht lijkt - het is altijd goed.' De manier waarop Waters het laat zien, is niet eens moreel verwerpelijk. Het is net zoiets als wanneer je net een uiterst smakeloze mop hebt gezien die zo grappig is dat je alleen maar met je hoofd schudt en zegt: 'Dat deugt niet!'<br />Kathleen Turner speelt de moeder die, onder haar dunne sluier van volmaakte moederlijkheid, een sluimerend verlangen heeft om iedereen te vermoorden die haar gevoeligheden aantast. Sam Waterston speelt haar man, een goedmoedige tandarts die zo lang mogelijk aan de kant van zijn vrouw blijft staan. Het is een interessante combinatie van Sam Waterston en Kathleen Turner, twee acteurs die gezegend zijn met schorre, hijgende stemmen. Ricki Lake en Matthew Lillard spelen de kinderen van de twee. Lake, de dochter die op zoek is naar een vriendje, is de eerste die de duistere kant van haar moeder vermoedt, en Lillard, de zoon die dol is op klassieke griezelfilms met bloederige taferelen, is geïnteresseerd wanneer hem wordt verteld dat zijn moeder een moordenaar zou kunnen zijn.<br />Het is een beetje als een film van David Lynch, als je je alleen zou richten op het 'gee whiz'-gedeelte van Amerika en alle duisternis van Lynch zou vervangen door kitscherige situaties, zoals een punkrockband die Camel Lips heet.<br />Een groot deel van de dialogen en de satirische opmerkingen waren nogal voor de hand liggend, maar ik wist niet zeker of dit gewoon een weinig subtiele komedie was of dat de grap zat in hoe voor de hand liggend sommige dingen waren ('Ik heb een moord gepleegd!'). <br />De rol van Turner deed me denken aan die van Annette Bening in _American Beauty_, maar dan dement in plaats van ééntonig. Alle hoofdrollen zijn prima, maar het gegrinnik komt van de spelers die meespelen, zoals Mink Stole als de arme Dottie Hinkle, het slachtoffer van een gestoorde beller. Of Patricia Hearst als een jurylid dat niet in harmonie is met wat Turner als een modemisser beschouwt.<br />Het eerste halfuur, het beste deel van de film, zat er een brede glimlach op mijn gezicht geplakt, en hoewel het laatste halfuur wat vaart verliest, is het nog steeds een genot om naar Turner te kijken, en vooral naar Mink Stole. Maar het is niet echt een kritiek <0xE2><0x80><0x93> de meeste films beginnen met een grote premisse en hebben moeite die te verwezenlijken. Het is niet zozeer dat er geen bevredigende oplossing is, het is dat sommige van de schokkendste momenten zich in het begin en midden van de film afspelen.<br />De beste manier die ik kan bedenken om de film te beschrijven, is dat hij zich afspeelt in een realistische omgeving, bevolkt door onrealistische personages. Het is een satirische, kluchtige zwarte komedie die, ondanks de gruwelijke moorden, altijd vrolijk is en geen spoor van gemeenheid vertoont. (Elke moderne film die nog steeds doekjes gebruikt bij het monteren...) Zonder enige dubbelzinnigheid (nou ja, misschien een beetje), is het een filmdefinitie van 'vreemd'.<br />Ik denk dat ik nu op zoek moet gaan naar 'Cry-Baby' en 'Hairspray'. En als ik het kan vinden (en het kan verdragen), ben ik het waarschijnlijk aan mezelf verplicht om 'Pink Flamingo's' te zien, wat me misschien kan helpen het 'vuile' etiket te begrijpen dat vaak op Waters wordt geplakt. Deze film is niet vuil of smerig; ik heb me prima vermaakt en het is een leuke afwisseling om een film te zien die zo gestoord is als deze en niet het gevoel te hebben dat je zojuist een regisseur hebt gezien die iemand die al op de grond lag, vertrapt heeft.<br />*****_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**_**
This is my first John Waters film and I think I've got a good handle on his style of filmmaking. He's a sort of campy, joyful and irreverent filmmaker. He's not too much of a serious artist -- at least not from what I can tell here -- but he's a heck of an entertainer. He is, well, a master of schlock. He's nowhere near as creative as the Coen brothers and not as uproariously funny as the Farrelly brothers, but we're almost in a state of awe watching the movie, smiling, but wondering if we should be when an overly-sweet, caring mother beats a woman to death with a leg of lamb. Thing is, it never seems bad -- it's not even morally reprehensible the way Waters shows it. It's like when you've just watched a gag in extremely poor taste done pleasantly with such giddy amusement that you just shake your head and say, "That is just wrong!"<br /><br />Kathleen Turner plays the mother who, underneath her thin veil of perfect mother normalcy, has a latent desire to murder those who offend her sensibilities. Sam Waterston plays her husband, a good-natured dentist who stands by his wife as long as he can. It's an interesting pairing of Sam Waterston and Kathleen Turner, two actors blessed with raspy, gasping voices. Ricki Lake and Matthew Lillard play the two's children. Lake, the daughter in search of a boyfriend, is the first to suspect her mother's dark side and Lillard, the son with a love for classic gore horror movies, is interested when he's told his mother may be a killer.<br /><br />It's sort of like a David Lynch movie, if you were to focus only on the "gee whiz" part of America and replace all of Lynch's darkness with campy situations, like a punk rock band called Camel Lips.<br /><br />A lot of the dialogue and the satirical jabs were pretty obvious, but I wasn't quite sure whether this was just unsubtle comedy or if the joke was in how obvious some of the stuff was ("I made a killing!).<br /><br />The acting by Turner reminded me of Annette Bening's in "American Beauty," but demented instead of one-note. All the leads are fine, but the big chuckles come from the supporting players like Mink Stole as poor Dottie Hinkle, the victim of a crank caller. Or Patricia Hearst, as a juror who's not in tune with what Turner sees as a fashion faux pas.<br /><br />I had a big smile plastered on my face for about the first half-hour, which is the best part of the movie, and while the last half-hour loses some steam, it's still a joy to watch Turner and especially Mink Stole. It's not really a criticism, though -- most movies start with a great premise and have trouble resolving it. It's not so much that there's no satisfying resolution, it's that some of the more shocking moments come in the beginning and middle of the film.<br /><br />The best way I can think to describe the movie is that it exists in a realistic place populated by unrealistic characters. It's a satirical, farcical black comedy that, despite its gruesome murders, is perpetually cheery and without a trace of mean-spiritedness. (Any modern movie that still uses wipes for editing...) With no pun intended (well, maybe some), it's a movie definition of "queer."<br /><br />I think I'll have to go look for "Cry-Baby" and "Hairspray" now. And if I can find it (and be able to stomach it), I probably owe it to myself to see "Pink Flamingos," which may help me understand the "filth" label Waters is often given. This movie isn't filthy or vile; I had a good time and it's a nice break to see a movie as demented as this and not feel as if you were just subjected to watching a director stomp on someone already on the ground.<br /><br />***