Ik ben al meer dan 25 jaar op zoek naar deze film, sinds hij de eer had om te worden opgenomen in het eerste (en destijds enige) slechte filmboek van Harry Medved, _The Fifty Worst_ enzovoort. Het vlees van de ene man kan het vergif van de andere zijn, maar een combinatie van nieuwsgierigheid en masochisme heeft me ertoe gebracht meer dan 30 van de films op Medveds oorspronkelijke lijst op te zoeken en te bekijken. De lijst bevat ongetwijfeld films die door sommigen niet als slecht worden beschouwd (twee films op Medveds lijst komen ook voor in _Great Movies_ van Roger Ebert), maar ik ben het met geen van Medveds keuzes oneens nadat ik ze heb bekeken. Individueel en collectief zijn ze pijnlijk om naar te kijken, ze maken je zelfs kwaad of misselijk of iets anders onaangenaams, met hier en daar een moment van vermaak (buiten de context) dat lang niet voldoende is om de afschuwelijke ervaring van de rest van de maaltijd te compenseren.<br />Dus is Medveds oordeel 1000 keer zo hard blijven aankomen? Reken maar, het gaat maar door. Deze film zit boordevol grappen die niet grappig zijn, schoonheid die eruit ziet als lelijkheid, hopeloos misbruik van Gershwin-materiaal, dansen dat eruit ziet als geforceerd, dialogen die door een robot geschreven hadden kunnen zijn, esthetische pretenties die een schoolvoorbeeld van onnozelheid zouden kunnen zijn. De kleurenfoto's zouden beter tot hun recht komen in zwart-wit (met de subtiele nuances in het groen die de kostuums en het decor complementeren). En ja, er zijn momenten met Charlie McCarthy en een Siempre Siempre Libre, beide goed genoeg om het levendige contrast aan te geven tussen echt amusant en erger dan niets.<br />Soms is een soort negatieve serendipiteit verantwoordelijk voor een explosieve film, maar er is veel voorbedachten rade. George Gershwin was op sterven na dood toen hij aan deze film werkte. Sam Goldwyn, die altijd alles begreep, schrapte hem van de loonlijst toen hij een paar dagen niet kwam opdagen. Nadat George was overleden en er geen originele balletmuziek meer was, liet Goldwyn de kans voorbijgaan (door broeder Ira aangeboden) om een ballet van _American In Paris_ te filmen. In plaats daarvan liet hij de jonge componist Vernon Duke zijn bleke imitatie van Ravels _La Valse_ componeren, die de achtergrond vormde voor het _ Water Nymph_ -ballet. Als je de film ziet, lijkt het misschien of Goldwyn zich moest behelpen met mensen als Phil Baker en de Ritz Brothers, maar in werkelijkheid had hij andere middelen tot zijn beschikking die hij dom genoeg gebruikte.<br />Deze film is een gruwel. Ik kan Turner Classic Movies alleen maar bedanken dat ze het lang genoeg met elkaar oneens zijn geweest om hem op hun programma te zetten. En wat de score betreft, die is goed.' Ik heb een van de twee films gezien die beide bladzijden van Medveds 50 slechtste en Eberts grote films sieren: 'Bring me the head of Alfredo Garcia'. Hoewel ik Eberts punt meestal wel begrijp, moet ik het wat dat betreft met Medved eens zijn. Op een dag hoop ik de andere gelijkluidende tekst te zien, 'Last Year In Marienbad'. Turner Classic Movies, let op.
I've been on the lookout for this film for over 25 years, since it was given the honor of inclusion on the first (and at the time, only) bad movie book, Harry Medved's The Fifty Worst etc. One man's meat can be another man's poison, but a combination of curiosity and masochism has driven me to seek out and view over 30 of the films on Medved's original list. The list doubtless includes films that some do not consider bad (two films on Medved's list are also in Roger Ebert's Great Movies) but I have not disagreed with any of Medved's selections after sitting through them. Individually and collectively they are painful to watch, actually make you either angry or nauseous or some other disagreeable sensation, with a moment here and there of entertainment (taken out of context) not nearly enough to balance the ghastly experience of the remaining bill of fare.<br /><br />So has Medved's judgment continued to bat 1.000? You bet, the streak continues. This film is chock-a-block with jokes that are not funny, beauty that comes off as ugliness, hopeless misuse of Gershwin material, dancing that comes off as forced, dialog that could have been written by a robot, aesthetic pretension that could provide a textbook definition of inanity. The color photography might look better in black and white (what with the subtle gradations of green clashing all over the costumes and scenery). And yes, there are moments with Charlie McCarthy, and a coloratura Siempre Libre, both done well enough to point up the vivid contrast between truly entertaining and worse than nothing.<br /><br />Sometimes a kind of negative serendipity is responsible for a bomb of a movie, but there is much premeditation here. George Gershwin was in the process of dying as he worked on this film. Sam Goldwyn, ever understanding, cut him from the payroll when he failed to show up for a couple of days. After George died and there was no original ballet music, Goldwyn passed up on the chance (offered by brother Ira) to film a ballet of American In Paris, instead having hack composer Vernon Duke compose his pale imitation of Ravel's La Valse which became the background for the Water Nymph ballet. So while watching the movie it may appear that Goldwyn had to make do with the likes of Phil Baker and the Ritz Brothers, but in fact he had other available resources which he foolishly chose to employ.<br /><br />This film is an atrocity. I can only thank Turner Classic Movies for disagreeing long enough to put it on their schedule. And for the scorecard, I've seen one of the two movies that grace both the pages of Medved's 50 Worst and Ebert's Great Movies: "Bring Me The Head Of Alfredo Garcia." While I usually see Ebert's point, I must agree with Medved on that one. Some day I hope to see the other homologous entry, "Last Year In Marienbad". Turner Classic Movies, take note.