Het is misschien wel de slechtste film die Crawford ooit heeft gemaakt, maar je moet er niet aan twijfelen.<br />Ondanks het 'winnende' Charleston-concours in de Cocoanut Grove toen ze in de twintig was, bewijst zelfs een oude film dat Crawford geen danseres was. En zingen kon ze ook al niet zo goed.<br />Dus natuurlijk heeft ze een rol in 'Torch Song' als een grote Broadway-zangeres en -danseres. (Crawford was toen negenenveertig.)<br /><br />In haar eerste'repetitienummer' met 'Ellis' (de regisseur van 'Torch Song', Chuck Walters) kun je haar bijna horen tellen: 'Een, twee, drie, vier' terwijl ze zorgvuldig van de ene zorgvuldig gechoreografeerde pose naar de andere gaat. Zelfs Shirley Temple, samen met Bill 'Bojangles' Robinson, deed het beter dan dit in 'The Little Colonel' (1935) in hun nog steeds opzienbarende en verrukkelijke tapdansnummer. In 'Torch Song' is er niets'verrukkelijks' aan Crawfords dansliedjes. Maar ze is voortdurend 'opzienbarend'. Haar liedjes ('Follow Me', 'Two-Faced Woman') zijn op z'n best middelmatig: ze worden nooit meer gehoord, of omarmd door het muziekliefhebberspubliek. Erger nog, ze worden zelfs gezongen door India Adams, wier stem in de verste verte niet op die van Crawford lijkt.<br />De klapper (en niet op een goede manier) is 'Two-Faced Woman'. Crawford, met een zwart gezicht, daalt de trap af ( Het is het moment waarop ze boos haar pruik afrukt en de zaal in kijkt met haar enorme ogen en haar rode mond - met daarboven haar verwarde haar, dat in een opmerkelijk technicolor 'rood' is geverfd, een kleur die zelfs Lucille Ball niet zou hebben durven proberen.<br />Niemand, natuurlijk, zelfs een would-be loungezangeres als India Adams (wat er ook gebeurd is... o, laat ook maar), kan een kastanje als 'Tenderly' kapotmaken, met haar indringende muziek en lyrische ondersteuning, zelfs voor de talentloze. In de laatste scène speelt de blinde pianist Ty Graham (Micheal Wilding) de blinde maestro. Het is het meest emotioneel eerlijke moment van de hele film, waarin Ty's liefde, angst en frustratie muzikaal worden vastgelegd met Crawfords 'zigeunermadonna'. Totdat het geheel wordt ondermijnd door een van de meest snelle karakterwisselingen (en slechte dialoog) die ooit voor een grote film zijn bedacht.<br />'Ik heb het eindelijk voor elkaar,' beweert Crawfords personage, in een poging Ty (en het publiek) ervan te overtuigen dat ze al die tijd heeft geprobeerd door Ty's verdedigingslinie heen te breken (dat heeft ze niet: ze heeft alleen maar afgezaagde, hatelijke dialogen geslaakt, lipsynchronisaties gedaan op afgezaagde 'originele' liedjes en in stilte haar spel maar amateuristische danspassen geteld <0xE2><0x80><0x93> en dat alles in Helen Roses schitterend onwaarschijnlijke technicolorkostuums).<br />' De laatste regel, bedoeld om Crawfords 'tedere, hartelijke, humoristische kant' te laten zien, verwijst naar Ty's 'hondenblik', Duchess. Maar wat? Is dit de beloning voor 'Toren Song'?<br />Is 'Toren Song' af te luisteren? Ja. Als een treinongeluk.<br />Is het 'zo erg dat het goed is'? Nee. Het is gewoon slecht.<br />De'_Reefer Madness_'van musicals.
Possibly the worst picture Crawford ever made, it begs to be seen to be disbelieved.<br /><br />Despite "winning" Charleston contests at the Cocoanut Grove in her twenties, even vintage early films prove Crawford was no dancer. Nor could she sing particularly well.<br /><br />So, naturally, she's cast in "Torch Song" as a huge Broadway singing and dancing star. (Crawford was 49 at the time.)<br /><br />In her opening "rehearsal" number with "Ellis" (actually, "Torch Song's" Director, Chuck Walters), one can practically hear her count, "One, two, three, four" as she studiously moves from one carefully choreographed pose to another. Even Shirley Temple, with Bill "Bojangles" Robinson, did better than this in "The Little Colonel" (1935) in their still-startling and delightful tap dance sequence.<br /><br />There's nothing "delightful" about any of Crawford's dancing-singing sequences in "Torch Song." But she's consistently "startling." Her songs ("Follow Me," "Two-Faced Woman") are mediocre at best: never to be heard again, or embraced by the music-buying public. Worse, they're actually sung by India Adams, whose voice doesn't remotely resemble Crawford's.<br /><br />The show-stopper (and not in a good way) is "Two-Faced Woman." Crawford, in blackface, descends the staircase (still silently counting her simplistic dance steps and "posing" rather than dancing). Blackface? Never explained. Perhaps blackface was chosen for the "shocking" moment when she angrily rips off her wig and glares into the auditorium with her enormous eyes and red slash of a mouth -- topped with disheveled hair dyed a remarkable Technicolor "red" that even Lucille Ball wouldn't have dared attempt.<br /><br />No one, of course, not even a would-be lounge singer like India Adams (whatever happened to . . . oh, never mind), can destroy a chestnut like "Tenderly," whose haunting music and lyric support even the talentless.<br /><br />Marjorie Rambeau inexplicably won an Academy Award nomination for her three brief scenes as Crawford's mother. (She and Crawford were longstanding friends.) Adolph Deutsch (Composer) presumably arranged and played the impressive "mad" piano arrangement of "Tenderly" for blind pianist Ty Graham (Micheal Wilding) in the final scene. It's the single most emotionally honest moment in the entire film, musically capturing Ty's love and anguish and frustration with Crawford's "gypsy madonna." Until it's completely undercut by one of the most rapid character reversals (and bad dialogue) ever conceived for a major film.<br /><br />"I finally did it," asserts Crawford's character, attempting to convince Ty (and the audience) that she's been trying to break through Ty's defensive shell all along (she hasn't: she's just been spouting hackneyed bitchy dialogue, lip-synching to hackneyed "original" songs and silently counting out her game but amateurish dance steps -- all in Helen Rose's gloriously improbable Technicolor costumes).<br /><br />"Torch Song's" final line, meant to show Crawford's "tender," warmly humorous side, references Ty's seeing eye dog, Duchess. Say what? THIS is "Torch Song's" payoff?<br /><br />Is "Torch Song" watchable? Yes. Like a train wreck.<br /><br />Is it "so bad it's good?" No. It's just bad.<br /><br />The "Reefer Madness" of musicals.