Het idee is interessant. Volg een groep lanterfanters die met elkaar in contact komen en snij dan door naar een nieuwe groep als er nieuwe voorbijgangers op het scherm komen. De problemen worden in de praktijk gebracht.<br />Het is goed te doen na een paar van deze interacties en nieuwe uitweidingen. Maar de oefening gaat veel te lang door. Dit zou veel beter hebben gewerkt als het een korte film was geweest. Er valt niets nieuws te winnen bij het zien van veertig interacties in plaats van alleen de eerste paar.<br />Het tweede probleem is dat de personages niet interessant zijn. Ze zijn allemaal, stuk voor stuk, alleen maar irritant. Ze gaan eindeloos door over samenzweringen en doen de hele tijd veel idiote uitspraken (zowel jong als oud), maar bieden nooit nieuwe inzichten. Aangezien alle personages (en dat zijn er veel) van de een of andere soort lanterfanters zijn, lijkt het alsof de hele stad vol zit met niets dan mafkezen. Als voormalig inwoner (en student) van Austin in het midden en eind van de jaren tachtig kan ik bevestigen dat er _sommige_ individuen zijn zoals deze, maar ze zijn zeker in de minderheid en absoluut niet representatief voor de stad. Het enige interessante voor mij was het zien van de verschillende locaties in Austin.
The idea is interesting. Follow a group of slackers interacting with each other and then cut away to new group when new passerbys come on-screen. The problems are in execution.<br /><br />The point is well-taken after only a few of these interactions and new digressions. But the exercise goes on far too long. This would have worked much better as a movie short. There is nothing new to gain from seeing 40 interactions as opposed to just the first few.<br /><br />The second problem is that the characters are not interesting. They are all, every single one, simply annoying. They go on at long length about conspiracies, and make many idiotic statements throughout (both young and old), but never offer any new insights. Since all the characters (and there are many) are slackers of one variety or another, it makes it appear that the entire town of full of nothing but weirdos. As a former resident (and student) of Austin in the mid-to-late 80s, I can attest that there are *some* individuals like this, but they are certainly in the minority and not at all representative of the city. The only interesting thing for me was seeing the various Austin locales.