Ronald Colman speelt de dubbelrol van de verstokte kroonprins Rudolph en de'simpele Engelsman' Rudolph Rassendyl. De voorkeur van de kroonprins voor de fles doet Colman denken aan zijn eerdere vertolking van de duistere kant van Sydney Carton uit A Tale of Two Cities. Rassendylls onwillige galantheid en onwankelbare integriteit en eergevoel belichamen de kwaliteiten waarvoor het filmidool Colman bekend is geworden tijdens zijn beroemde filmcarrière.<br />Zijn scènes met de stralende Madeleine Carroll zijn bijzonder goed, zowel visueel als auditief. De aangrijpende, voorlaatste scène van de film liet bij de recensent een weemoedig gevoel van spijt achter dat The Prisoner of Zenda hun enige filmische samenwerking zou zijn. <br />Raymond Massey was nooit beter als de ambitieuze hertog Michael. De expressieve eigenschappen van zijn gezichtsuitdrukkingen maken zijn trekken bijna overbodig.<br />De zwierige graaf Rupert, gespeeld door Douglas Fairbanks jr., vertegenwoordigt de archetypische schurk. Zijn eeuwige glimlach, blijvende charme en sardonische geestigheid maken van hem een merkwaardige combinatie van Don Juan en Mefistofeles. Net als Massey heb ik de onderschatte zoon van de zwierigste held op het witte doek nooit in een betere vorm gezien.<br />De overgebleven acteurs van de film houden zich meer dan voldoende in. Mary Astor is de lieftallige Antoinette, de toegewijde, maar oneerlijke, verwaarloosde minnares van hertog Michael. Haar voortdurend donkere kleding en schimmige bewegingen zijn misschien een afspiegeling van de onwettige afkomst van haar minnaar, terwijl ze tegelijkertijd haar goedhartige hart logenstraft. Zichtbaar staat dit in contrast met de altijd stralende prinses Flavia.<br />De twee koninklijke lijfwachten, kolonel Zapt en kapitein von Tarlenheim, zijn naar mijn mening een voorbeeld van waarom films als _De gevangene van Zenda_ altijd beter zijn dan de middelmatige komedie van vandaag. Hoewel ze relatief minder belangrijke rollen hebben, zijn ze in staat om een bepaalde scène te domineren, en bij meer dan één gelegenheid doen ze dat ook; bovendien zijn ze op hun eigen manier net zo volledig ontwikkeld als de hoofdrolspelers. Het blijvende gevoel van eer en trouw dat uitgaat van _Kolonel Zapt_ van C. Aubrey Smith is zo diep geworteld in een lang vervlogen ethos, dat het lachwekkend is om te bedenken dat een hedendaagse acteur zoiets zou zeggen. De paradox zou treffend zijn!<br />Wat Zapt betreft: Gezien het enthousiasme van de camera voor de knappe jonge ster, zal het geen verrassing zijn dat David Nivens protegé, kapitein von Tarlenheim, zijn eerste doorbraak als acteur beleefde. Zijn talent voor droge Engelse understatement is de aanleiding voor een bijzonder humoristisch moment van film stelen, dat ik de nieuwsgierige kijker royaal voor zichzelf zal laten houden.<br />Met zo'n uitmuntende cast die de hoogste verwachtingen overtreft, is het niet moeilijk te begrijpen waarom deze film zo'n groot succes was toen hij in 1937 in première ging; zo'n succes zelfs dat MGM hem vijftien jaar later, nadat het de rechten van Selznick had gekocht, woordelijk overnam. Zonder minachting voor Stewart Granger e.a., kun je niet perfect zijn.
Ronald Colman shines in the dual role of the dissipated Crown Prince Rudolph and the "simple Englishman", Rudolph Rassendyl. The crown prince's predilection for the bottle recalls Colman's earlier portrayal of the dark side of Sydney Carton from A Tale of Two Cities. In contrast, Rassendyll's reluctant gallantry and abiding integrity and honor epitomize the qualities for which matinée idol Colman had become known during his famous film career. <br /><br />His scenes with the incandescent Madeleine Carroll are especially felicitous, both visually and aurally. The poignant, penultimate scene of the film left this reviewer with a wistful sense of regret that The Prisoner of Zenda was to be their only cinematic collaboration.<br /><br />Raymond Massey was never better as the ambitious Duke Michael. The expressionistic qualities of his facial contortions make his lines almost superfluous. <br /><br />The rakish Count Rupert, played by Douglas Fairbanks, Jr., represents the archetypal rogue. His perennial smile, abiding charm, and sardonic wit make him a curious composite of Don Juan and Mephistopheles. Like Massey, I have never seen the underrated son of the silent screen's most dashing hero in better form.<br /><br />The film's remaining actors acquit themselves more than adequately. Mary Astor is the lovely Antoinette, Duke Michael's devoted, yet unfairly, neglected paramour. Her consistently dark raiment and shadowy movements are perhaps reflective of her lover's illegitimate origins, while at the same time belying her kind heart. Visually this is contrasted with the always radiant Princess Flavia.<br /><br />The two royal bodyguards, Colonel Zapt and Captain von Tarlenheim, are a case study, to my mind, as to why films like The Prisoner of Zenda are consistently superior to today's mediocre fare. Although relatively lesser roles, they are capable of, and on more than one occasion, do dominate a given scene; moreover, in their own way they are as fully developed as any of the principals. The abiding sense of honor and loyalty expressed by C. Aubrey Smith's Colonel Zapt is so profoundly felt and reflective of a long-vanished ethos, that one laughs to think of any contemporary actor making such utterances. The paradox would be striking!<br /><br />As for Zapt's protégé, Captain von Tarlenheim, given the camera's fondness for the handsome young star, it will come as no surprise to learn that this role was reputedly David Niven's first acting breakthrough. His gift for dry English understatement is the occasion for one especially humorous scene-stealing moment that I will generously leave to the curious viewer to enjoy for himself. <br /><br />With such an outstanding, marquee cast that lives up to its advanced billing and then some, it is not difficult to understand why this film was such a rousing success when it premiered in 1937; so successful, in fact, that it was copied verbatim by MGM 15 years later after it purchased the rights from Selznick. With no slight intended to Stewart Granger et al., you cannot improve on perfection.