De castwisselingen tussen de series waren perfect. Ik genoot van Winds of War, hoewel ik Jan Michael Vincent als Byron of Ali McGraw als Natalie (die ik nooit aantrekkelijk heb gevonden) niet echt leuk vond. Hart Bochner als Byron is uitstekend en een veel betere acteur dan Vincent, en Jane Seymour als Natalie levert de prestatie van haar leven. De scène waarin ze (POLITIEK!!!) een hele appel met zaad, steel en al opeet in de treinwagon die haar naar Auschwitz brengt, is verbluffend in zijn kracht, de vertolking van ware honger en van Natalies onbedwingbare wil om te overleven en haar zoon terug te zien. '<br />John Houseman is een goede acteur, maar nogal kil en ondoorgrondelijk, dus het was een slimme zet om hem te vervangen door Sir John Gielgud met zijn warme, expressieve, grootvaderlijke gezicht. En iedereen met een greintje verstand zou die komische, kartonnen Hitler uit de eerste serie hebben vervangen. Steve Berkoff doet het vrij goed in die rol. En Sharon Stone is... hmmm... verrukkelijk als Janet. Je kunt je wel voorstellen waarom Byron zich zo tot haar aangetrokken voelt.<br />'Ik denk dat ze Bob Mitchum als Victor Henry niet konden vervangen, en hij doet het goed, maar ik wou eigenlijk dat ze oorspronkelijk een jongere acteur voor de rol hadden gekozen. En in de romans is 'Puc' begin tot halverwege de vijftig. Toch geeft hij de rol een zwaarwichtigheid die misschien niet veel acteurs van vijftig in die tijd zouden hebben kunnen opbrengen.<br />Hoe dan ook, na _Winden van Oorlog_ herinner ik me dat iemand in een artikel in een tv-gids of zo zei dat ze nooit _Oorlog en Herdenking_ zouden maken omdat het gewoon te groot was. En een paar jaar later is het hier (ik was me er niet eens van bewust dat ze het aan het filmen waren... dat zou vandaag de dag met internet nooit gebeuren, geintje). Ik was zo opgewonden toen ik zag dat het op tv zou komen (ik was toen begin twintig). Het is een van de meest verbazingwekkende producties die ik ooit heb gezien. Ik was er helemaal door gebiologeerd.<br />De beelden van de vernietigingskampen, zonder commerciële onderbreking, zijn fascinerend en hartverscheurend om te zien. De oorlog mag dan de hel zijn, maar dit weloverwogen, methodische'verwerkingsproces' van mannen, vrouwen en kinderen heeft de diepste diepten van het menselijk kwaad blootgelegd. Het meest angstaanjagende is nog wel dat de commandant van Auschwitz, Rudolf Hoess (Gunther Halmer) nooit wordt afgeschilderd als een door en door'slecht' mens. Hij voelt zich een beetje schuldig over wat zijn werk van hem verlangt, maar hij vindt dat hij het niettemin zo goed en efficiënt en'menselijk' mogelijk moet doen. Hij is gewoon een van de velen, een huisvader die probeert zijn werk te doen en vooruit te komen. Het toeval wil dat zijn 'baan' de leiding heeft over een massaslachting van hulpeloze mannen, vrouwen en kinderen wier enige misdaad is dat ze joods zijn.<br />Andere opvallende scènes voor mij waren de onderzeese veldslagen, die net zo spannend, angstaanjagend en claustrofobisch waren als 'Das Boot'. De laatste scène is in alle opzichten volmaakt <0xE2><0x80><0x93> ik heb hem tientallen keren gezien. Hij is een beetje anders dan in het boek, maar de veranderingen zijn precies goed. Ik zal hem niet beschrijven, maar hij zal je hart doen opspringen en je tegelijkertijd doen huilen als een baby. Krachtig en diep ontroerend.
The cast changes made between the series were perfect. I enjoyed Winds of War, although I didn't really care for Jan Michael Vincent as Byron or Ali McGraw (who I never found attractive) as Natalie. Hart Bochner is excellent as Byron and a much better actor than Vincent, and Jane Seymour as Natalie delivers the performance of a lifetime. The scene where (SPOILER!!!) she eats an entire apple, seeds, stem and all, on the train car taking her to Auschwitz is stunning in its power, its portrayal of true hunger and of Natalie's indomitable will to survive and see her son again.<br /><br />John Houseman is a fine actor, but rather cold and unreadable, so replacing him with Sir John Gielgud, with his warm and expressive grandfatherly face, was a smart move. And anyone with a lick of sense would have replaced that comical, cardboard cutout of a Hitler from the first series. Steve Berkoff does a pretty good job in that role. And Sharon Stone is ... hmmm ... delicious as Janet. You can understand why Byron is so attracted to her.<br /><br />I guess they couldn't replace Bob Mitchum as Victor Henry, and he does a fine job, but I kind of wish they had chosen a younger actor for the role originally. Mitchum was in his 70's and in the novels "Pug" is in his early to mid 50's. Still, he does give the role a gravity that perhaps not many actors in their 50's at that time would have been able to pull off.<br /><br />Anyway, after Winds of War I remember someone saying in an article in TV Guide or someplace that they would never make War and Remembrance because it was just too big. Then a few years later here it is (I wasn't even aware they were filming it ... that would never happen today with the Internet, lol). I was so excited when I saw it was coming to television (I was in my early 20's at the time) and I watched every minute of it and taped most of it. It is one of the most amazing productions I have ever seen. I was mesmerized.<br /><br />The death camp scenes, shown without commercial interruption, are graphic and gut-wrenching to watch. War may be hell but this deliberate, calculated, methodical "processing" of men, women, and children plumbed the deepest depths of human evil. What is truly terrifying is that the Auschwitz commander, Rudolf Hoess (Gunther Halmer) is never portrayed as an out-and-out "evil" man. He feels some guilt for what his job calls on him to do but feels he nevertheless must do it as best and efficiently and "humanely" as he can. He is just another fellow, a family man, trying to do his job and get ahead. It just so happens that his "job" is presiding over a mass slaughter of helpless men, women, and children whose only crime was being Jewish.<br /><br />Other standout scenes for me included the submarine battles, which were every bit as suspenseful and terrifying and claustrophobic as "Das Boot." The final scene is perfect in every way--I've watched it dozens of times. It's done a little differently than in the book but the changes are just right. I won't describe it but it will lift your heart and make you cry like a baby at the same time. Powerful and deeply moving.