Terwijl ik naar de film zat te kijken, vroeg ik me steeds weer af: begrijpen de schrijvers van deze middelmatigheid waar het om gaat als je katholiek bent? Er is natuurlijk het moderne'socialistisch-bezorgde-Hollywood', dat de katholieke kerk afschildert als een decadente, seniele en misogyne groep eunuchs en frogids, emotioneel zwak en geobsedeerd, geobsedeerd door seks en riten, volkomen onwetend van de ware betekenis van de menselijke waardigheid en die niet begrijpen dat deze kerk zijn ideeën moet verpakken in de meest voorkomende idiosincresties om zijn plaats in te nemen waar hij thuishoort: gelijk aan en langs alle andere kerken, omdat ze allemaal hetzelfde zijn en niemand de absolute waarheid kent. Dus maken ze films als 'katholiek', 'priester' en 'Stigmata'. om aan te tonen hoe waarachtig hipocryt deze kerk in werkelijkheid is, en hoe moedig de mensen zijn die haar trotseren.<br />Het punt is dat zo'n opvatting niets te maken heeft met wat het eigenlijk betekent om katholiek te zijn en wat de katholieke kerk in feite is. Hun geloofsstenen zijn Geloof, Hoop en Barmhartigheid, en juist omdat alle gelovigen door Christus verenigd zijn, hangt de betekenis ervan ervan af. Een film die beweert dat de kerk de afschaffing van de mis op basis van gehoorzaamheid zou kunnen afdwingen, is absurd, juist omdat zo'n gehoorzaamheid gebaseerd is op de Heilige Geest. Bovendien is zo'n argument precies wat sommige protestantse kerken en sekten in stand houden: dat alleen jij je relatie tot God kunt beoordelen, ongeacht de middelen die Hij heeft ingesteld om Zijn genade te schenken.<br />Als iemand over de toekomst van de kerk schrijft, moet hij zich misschien herinneren hoe vroeg het christendom was: mensen die zich verzamelden en in hun geloof groeiden, ongeacht de algemene sociale aanvaarding ervan, en die wisten dat ze de leer niet moesten inruilen voor sociale populariteit.
All the while I was watching this movie I kept asking myself, Do the authors of this mediocrity understand what being catholic is all about? There's, of course, the modern "socially-concerned-Hollywood", which depicts the Catholic Church as a decadent, senile and misoginous group of eunuchs and frigids, emotionally frail and codependant, obsessed with sex and rites, completely ignorant of the true meaning of human dignity and who do not understand that this church has to accomodate its ideas into the most common idiosincresies in order to take its place where it belongs: equal to and along all other churches, because they're all alike and none holds the absolute truth. So they make films like "Catholics", "Priest" and "Stigmata" to denounce how truly hipocryt this church really is, and how courageous are the ones who defy it.<br /><br />The point is that such perception has nothing to do with what being Catholic really means and what the Catholic Church is in fact. Their conrnerstones are Faith, Hope and Charity, and it's precisely because all faithful are united through Christ where its meaning relies on. A film that argues that the Church might enforce the abolishness of Mass based on obedience is absurd precisely because such obedience is based in the Holy Spirit. Furthermore, such argument is exactly the one some protestant churches and sects sustain: that you alone can be the judge of your relation with God regardless of the means He established to grant His grace.<br /><br />Any writing on the future of the church should recall perhaps how early christianity was like: people who gathered and grew in their faith regardless of its mainstream social acceptance, and who knew that they should not trade its teachings for social popularity.