Ik weet niet waarom velen Paul Harris' betrekkelijk recente meteoorachtige opkomst verafschuwden. Ik had het meeste, zo niet al zijn werk dat ik tot nu toe heb gezien, wel kunnen waarderen, met zijn samenwerking met Clint Eastwood, die Million Dollar Baby in 2005 tot beste film van het jaar 2005 bestempelde, en zijn eigen Crash, mijn film van het jaar 2005, die in 2006 dezelfde prijs won. Ik denk dat met zo'n succes de neezeggers meestal in alle staten zijn om hun stem te laten horen, en ik vond het heel triest dat wat ik als staalhard werk beschouw zo vaak terzijde wordt geschoven vanwege monsters met groene ogen.<br />Paul Harris gaat door met zijn tochten met het schrijven en produceren van In the Valley of Elah. Het dal zou de plek zijn waar de bijbelse David Goliath ontmoette en hem met een katapultschot versloeg, waar al eerder andere krijgers waren gesneuveld. En we weten allemaal wat er daarna met David is gebeurd, met zijn groeiende populariteit en de moordaanslag die ook op hem werd gepleegd. In sommige opzichten is de film een soort parallel, net als de vele films over de oorlog in Irak, met films als _Lion for Lambs_, _The Kingdom_ en _Rendition_, die elk op verschillende aspecten van dezelfde koek zijn gericht. In _Elah_ neemt het verhaal een heel andere wending. Hoewel het is geïnspireerd door ware gebeurtenissen, komt dat deel van de film voort uit de ervaring en de vaste bevelen die de soldaten krijgen als ze in een konvooi door een oorlogszone rijden. Het verhaal zelf is gesitueerd in een tijd waarin de spelers terug zijn van hun actieve dienst en het is eerder een onderzoeksdrama dan een ra-ra spreekbuis over de moraal van de oorlog.<br />Tommy Lee Jones en Charlize Theron, beiden zelf bekroonde, winnende acteurs, spelen de hoofdrollen en hebben hun karakters prachtig uitgewerkt. We hebben Tommy Lee Jones hier al een tijdje niet op het witte doek gezien, dus zijn aanwezigheid is een groot pluspunt, omdat hij de acteur in actie laat zien. Hij speelt Hank Deerfield, een ex-legersergeant die net zo'n harde neus heeft als hij nauwgezet en gedisciplineerd is. Ik neem aan dat je, na jaren in een ge<0xC3><0xBC>niformeerde groep te hebben gediend, dat wel kunt.' Het valt niet te ontkennen dat sommige gewoonten, goede en slechte, je na je ontslag blijven bijstaan. Zijn Hank is een ervaren man, wiens zoon Michael zonder toestemming is verdwenen, en hij neemt het op zich, zoals elke goede, verantwoordelijke ouder zou doen, om uit te zoeken wat er precies is gebeurd. Om dat te doen, zou hij moeten vertrouwen op zijn sluwheid en slimheid om het systeem te slim af te zijn, en hij beseft al snel dat dit niet langer het leger is waar hij bij hoorde, met eer en integriteit die al uit het raam zijn gegooid.<br />Ik neem aan dat als je aan Charlize Theron denkt, je je haar onwillekeurig herinnert als een heel blond en heel mooi model. Het verbaast me niet dat ze, als ze serieus genomen wil worden in haar rollen, haar kapsel, haar kleur of gewoon haar make-up verandert (herinner je je Monster nog?) om te vechten tegen de vooronderstelde opvatting dat ze gewoon een mooi gezicht is. Net als in haar rol in North Country moet haar rechercheur Emily Sanders ook strijden tegen vooroordelen, discriminatie en het glazen plafond, en dat allemaal omdat ze een alleenstaande ouder is, en omdat ze Hank helpt bij het doorzagen van lagen van dekmantels, en omdat ze zich vastklampt aan valse aanwijzingen als de agent die de zaak toegewezen wilde krijgen. De chemie tussen de twee, die nogal koeltjes begint, begint op te warmen als ze zich realiseert dat hun gecombineerde kracht een aanwinst zou kunnen zijn. Bovendien had Hank iemand in het systeem nodig om ermee te werken, terwijl de ander zich langzaam openstelde voor het feit dat ze hier is om een ouder te helpen bij het zoeken naar antwoorden. Voor veel scènes moet je er onwillekeurig over nadenken: hoe zou een ouder reageren, of wat zouden ouders voelen, elke keer als ze geconfronteerd worden met een bepaald verdriet dat hun kind is overkomen, dat in hun ogen altijd klein en kwetsbaar zal blijven. Ouders weten soms niet wat hun kind in zijn schild voert, vooral als die laatste het besluit heeft genomen het voor zich te houden, hoewel ze in de ogen van hun ouders altijd engeltjes zijn. De liefde van een ouder kent geen grenzen, en je kunt zien hoe Tommy Lee Jones' ogen blijk geven van oprechte bezorgdheid. In dat opzicht wordt hij bijgestaan door Susan Sarandon in de rol van Hanks vrouw Joan, die in dat opzicht net zo'n krachtige rol speelt als Lee Jones: de stoïcijnse moed om het onvermijdelijke onder ogen te zien.<br />Als je zin hebt in onderzoeksdrama's over het leger, zoals Courage Under Fire (Denzel Washington en Meg Ryan), The General' Als ik ben zoals ik ben, dan is het zonder enige twijfel dat je In de Vallei van Elah (John Travolta en Madeleine Stowe) en zelfs _Basic_ (John Travolta weer, en Connie Nielsen) aan je lijst van gedenkwaardigheden zult toevoegen. Het langzaam ontrafelen van een onbenul die de speurder volgt in zijn zoektocht naar de waarheid, voorspelt altijd veel goeds. En hoewel Haggis deze keer niet te veel subplots in beslag neemt en zich concentreert op de diepgang van de hoofdpersonen die zo prachtig zijn uitgewerkt door Lee Jones en Theron, is dit een succes. Kan ook niet wachten tot Tommy Lee Jones weer opduikt in _No Country for Old Men_ van de Coen-broer!
I'm not sure why many had loathed Paul Harris' relatively recent meteoric rise. I had enjoyed most, if not all of his works that I have seen thus far, with his collaboration with Clint Eastwood nabbing Million Dollar Baby a best picture Oscar in 2005, and his own Crash, which was my movie of the year 2005, winning the same award in 2006. I guess with such success, the naysayers will usually be out in full force to make their voices heard, and I thought it's quite sad to have what I deem as steeling work so oft put down because of green eyed monsters.<br /><br />Paul Harris continues his run with co-writing and producing In the Valley of Elah. The valley is said to be the spot where biblical boy David met Goliath and defeated him with a sling shot, where other warriors had fallen before. And we all know what happened to David thereafter, with his growing popularity, and assassination attempt on him as well. In some ways, the movie tells of something in parallel, and alongside the many movies on the Iraq War, with the likes of Lions for Lambs, The Kingdom and Rendition, each focusing on different aspects of the same pie. In Elah, it takes quite a different turn. While inspired by true events, that bit of it comes from the experience and standing orders that the soldiers receive in convoy driving within a warzone. The story itself is set in a time with its players back from their active tour of duty, and is an investigative drama rather than a ra-ra mouthpiece on the morality of war.<br /><br />Tommy Lee Jones and Charlize Theron, both award winning actors in their own right, play the lead roles, and did a great job fleshing out their characters. We haven't seen Tommy Lee Jones on the big screen here for a while, so his presence is a major plus point, catching the thespian in action. He plays Hank Deerfield, an ex-army sergeant who is as hard noses as he is meticulous and disciplined. I guess after years of service in a uniformed group, you can't deny that some of the habits, good and bad, stick to you after discharge. His Hank is one experienced ginger, whose son Michael was discovered AWOL and missing, and he takes it upon himself as any good, responsible parent would, in trying to find out what exactly transpired. In doing so, he would have to rely on his cunning and wit to outsmart the system, and soon realizes that this is no longer the army that he belonged to anymore, with honor and integrity already thrown out of the window.<br /><br />I suppose when one thinks of Charlize Theron, you can't help but remember her as a very blonde and very beautiful model. I won't be surprised that when she wants to be taken seriously in her roles, she either changes her hair style, color, or just tries to make herself fugly (remember Monster?), in order to fight against preconceived notions that she's just another beautiful face. Like her role in North Country, her Detective Emily Sanders also has to do battle with prejudice, discrimination and the glass ceiling, all these while being a single parent, and assisting Hank in cutting through layers of cover ups, and the determination of red herrings as the cop who requested to be assigned the case.<br /><br />The chemistry between the two, who start off quite coolly, begin to heat up when they realize that their strength combined would prove to be an asset. Moreover, Hank required somebody on the system to be working it, while the other slowly opened up to the fact that she is here to assist a parent in seeking answers. For many scenes, you can't help but to think through - how would a parent react, or what would parents feel, each time they get confronted with certain pain that has befallen their child, who in their eyes will always be small and vulnerable. Parents sometimes do not know what their kid is up to, especially if the latter so decides to keep it under tight wraps, though whatever the case, they are always angels to the eyes of their parents. A parent's love knows no bounds, and you can see how such genuine concern gets exuded from Tommy Lee Jones' eyes. Partnering him in this aspect is Susan Sarandon in a supporting role as Hank's wife Joan, who has as powerful a scene she shared with Lee Jones in this regard, the stoic courage in the face of the inevitable.<br /><br />If you're one who's game for investigative army dramas like Courage Under Fire (Denzel Washington and Meg Ryan), The General's Daughter (John Travolta and Madeleine Stowe) and even Basic (John Travolta again, and Connie Nielsen) as I am, then it is without a doubt you will add In the Valley of Elah into your list of mentionables. The slow unravelling of a whodunnit, following the investigator in their seeking of the truth, always bode well with me. And as such, while Haggis this time doesn't overwhelm with too many subplots and focused on the depth of the lead characters so wonderfully fleshed out by Lee Jones and Theron, this one's a winner. Can't wait for Tommy Lee Jones again in the Coen Brother's No Country for Old Men too!