Bedrijfskunde kan een heel wrede plek zijn. De voortdurende aandacht voor concurrentie, het overleven van de sterkste en de vastberadenheid om tot topprestaties te komen, kunnen de gezondste werknemer in een vroeg stadium van krankzinnigheid brengen. Als gevolg van deze druk worden werknemers voortdurend geconfronteerd met een verhitte strijd om de toppositie of de illusoire managementpositie. Velen zullen direct op je buik gaan staan om een promotie of salarisverhoging zeker te stellen. Deze vorm van willekeurige concurrentie in bedrijfskunde is heel zeldzaam, laat staan op film vastgelegd, maar de beroemde regisseur Neil LaBute heeft iets van het onmogelijke gedaan. LaBute heeft de druk van concurrentie in bedrijfskunde gecamoufleerd door gebruik te maken van stereotypen die verband houden met'mannen' op de werkplek. Hoewel sommigen zullen aanvoeren dat LaBute niets anders doet dan het uitbuiten van mannelijk seksisme en egoïsme en alleen maar een sterker 'glasplafond' voor vrouwen heeft gebouwd, zag ik dit heel anders. Net als anderen werd ik in eerste instantie woedend van In the Company of Men, vanwege de hardvochtige behandeling en afbeelding van vrouwen op de werkvloer, maar toen bedacht ik dat dat niet is wat LaBute wil laten zien. Toen ik deze film voor de tweede keer bekeek, zag ik de ware reden waarom LaBute deze film heeft gemaakt. Hij wilde laten zien, en dat heeft hij met succes gedaan, dat je zowel in je persoonlijke als in je zakelijke leven slim moet zijn als je wilt slagen in deze verwoestende bedrijfswereld.<br /><br />LaBute' De manier waarop LaBute dit ingenieuze onderwerp aanpakte, deed me denken aan de manier waarop Soderbergh'seks' gebruikte om zijn verhaal te ontkrachten met seks, leugens en videobanden. Vanaf de openingsscène denken we te weten waar deze film over gaat. We denken te begrijpen dat dit weer zo'n 'duistere' komedie is over hoe wreed het bedrijfsleven kan zijn voor vrouwen, maar LaBute zal je (net als Soderbergh) de hypothetische wol om de oren slaan als je niet oppast. Dit is geen film over seksisme (hoewel hij vaak wordt gebruikt om de echte waarheid te verbergen), maar over de kracht van manipulatie, de kracht van emoties en het vermogen om je vrienden te gebruiken om de top te bereiken. Dit is de ultieme film over verraad. Nadat ik deze film had gezien, las ik in een paar recensies dat de kijkers LaBute haatten om wat hij Christine had aangedaan, en dat maakte me een beetje kwaad. Ik was ook van streek door Eckharts optreden, maar als je van streek bent over wat er met Christine is gebeurd, mis je de waarheid achter deze film. Toen ik de film had gezien, was ik meer van streek over LaBute om wat hij Howard (Matt Malloy) had aangedaan dan over Christine.<br />Hoe heeft deze dramatische verandering plaatsgevonden? Hoe kan een kijker meer sympathie voelen voor Howard dan voor de huilende Christine? LaBute heeft het verbazingwekkende vermogen om geloofwaardige acteurs te casten die zich goed in hun rol schikken. Matt Malloy speelt de perfecte tegenhanger van Aaron Eckharts yang. De twee kunnen niet dichter bij elkaar in de buurt komen, maar de chemie tussen hen houdt ons met elkaar verbonden en aan het scherm gekluisterd. Hun relatie deed me denken aan elke Hollywoodfilm waarin de populaire sporter goed bevriend is met de onzekere nerd. De relatie van Malloy en Eckhart deed me denken aan de corpsbal die toevallig bevriend is met de computernerd. In het begin begrijp je niet waarom die twee vrienden zijn of waarom ze iets met elkaar gemeen hebben. Natuurlijk, ze hebben op dezelfde universiteit gezeten, maar is dat een levenslange vriendschap? Ik denk dat Eckhart vanaf het begin van deze film, en mogelijk verder in de tekst, Malloy een plan heeft gesmeed. In het begin zien we het plan niet, maar als het aan het eind aan het licht komt, raakt het ons diep in ons hart en doet het ons meer pijn dan het Christine-incident. Hoe heeft LaBute dit zo goed opgezet? Ik zeg nogmaals: Malloy en Eckhart. Die twee waren methodisch, kwaadaardig en hun personages waren bijna perfect. We geloofden hen. Ze verkochten ons aan henzelf, en dat moest ook wel als LaBute zijn punt wilde maken. Stacy Edwards is een fatsoenlijke vrouw, maar eerlijk waar, LaBute had iedereen in die rol kunnen hebben en wij zouden erin getrapt zijn. Waarom? Nogmaals: Malloy en Eckhart.<br />LaBute gaf ons niet alleen gepassioneerde personages met toegewijde acteurs, maar hij gaf ons ook een verbazingwekkend verhaal. Hij gebruikte de macht van de taal om ons onze opening, plot, val, climax en kronkelige afloop te geven. Het gebeurt niet vaak in Hollywood dat je deze techniek ziet. Er is een combinatie nodig van zowel een geweldig (en boeiend) verhaal met sublieme personages. We wisten al dat we de personages hadden, maar het verhaal maakte het de moeite waard om het keer op keer te bekijken. Omdat ik American Psycho al een paar keer had gezien, had ik het gevoel dat LaBute de roman van Bret Easton Ellis keer op keer had gelezen. Hij belichaamde de geest en de krankzinnigheid van het Amerikaanse bedrijfsleven bijna net zo goed als Mary Harron, de regisseur van American Psycho. Het was een strak schema, de zes weken leken voorbij te vliegen omdat we aan het resultaat vastzaten. LaBute hield ons aan het scherm gekluisterd door ons te choqueren met seksistische opmerkingen, machogedrag en bedrijfstaboes. En toen hij dacht dat we niet opletten, gaf hij ons het einde van een heel leven. Het schrijven van deze film was snel, krachtig en provocerend, wat bijna symbolisch is voor deze film. LaBute had een Oscar moeten winnen voor dit krachtige en intelligente stuk film.<br />Over het geheel genomen vond ik deze film verachtelijk, kleinerend en grotesk verontrustend, en daarom kan ik niet wachten om hem aan mijn collectie toe te voegen. LaBute bewijst opnieuw waarom hij een meester is achter de camera en een leider met zijn pen. Chad is de belichaming van een schurk, en ik ben het volkomen met hem eens. Neil LaBute heeft ons de eerste film in een lange reeks uitdagende en toch mooie films gegeven.<br />**** cijfer: ***** uit van *******.
Corporate America can be a very cruel place. The constant attention towards competition, survival of the fittest, and determination towards top performance can easily drive the sanest employee into an early stage of insanity. Thus, due to these pressures, employees are constantly found in a heated battle for the top spot or the illusive management position. Many will step directly onto your abdomen to ensure a promotion or pay increase. This form of random competition in Corporate America is very rare to capture, much less on film, but famed director Neil LaBute did a bit of the impossible. LaBute took the pressures of competition in Corporate America and camouflaged them using some stereotypes linked to "men" in the workplace. While some will argue that LaBute is doing nothing but exploiting male sexism/egoism and only built a stronger "glass ceiling" for women, I saw this completely different. Much like others, In the Company of Men initially enraged me due to the harsh treatment and depiction of women in the workplace, but then it occurred to me, that isn't what LaBute wants to show. As I watched this film a second time, I saw the real reason that LaBute created this picture. He wanted, and successfully accomplished, to show that you have to be smart both in your personal and business life if you want to succeed in this demolishing corporate world.<br /><br />LaBute's approach to this ingenious subject reminded me of how Soderbergh used "sex" to debunk his story in sex, lies, and videotape. From the opening scene, we think we know what this movie is going to be about. We think we understand that this is just going to be another "dark" comedy about how cruel the corporate world can be to women, but wildly LaBute (like Soderbergh) will pull the hypothetical wool over your eyes if you are not careful. This is not a movie about sexism (while it is used quite often to hide the real truth), but instead the power of manipulation, the power of emotion, and the ability to use your friends to reach the top. This is the ultimate betrayal film. After watching this film, I read some reviews that discussed how viewers hated LaBute for doing what he did to Christine, and that made me a bit angry. I too was disturbed by Eckhart's performance, but by being upset about what happened to Christine, you miss the truth behind this film. When I finished watching this movie, I was more upset with LaBute for what he did to Howard (Matt Malloy) than with Christine.<br /><br />How did this dramatic change occur? How could a viewer feel more sympathy for Howard than with the weeping Christine? LaBute has this amazing ability to cast believable actors that mold themselves well within their roles. Matt Malloy plays the perfect ying to Aaron Eckhart's yang. The two could not be closer to polar opposites, but the chemistry between them keeps us connected and glued to the screen. Their relationship reminded me of every Hollywood movie where the popular jock is great friends with the insecure geek. Malloy and Eckhart's relationship reminded me of the frat boy who happens to be a friend with the computer nerd. There is no initial understanding of why these two are friends or why they have anything in common. Sure, they went to the same college, but does that constitute life-long friendship? I believe from the beginning of this film, and possibly further into the pre-text, Eckhart has Malloy on a plan. We don't see the plan initially, but when it comes into light at the end, it hits us deep within our gut, giving us more pain than the Christine incident. How did LaBute set this up so well? Again, I state, Malloy and Eckhart. These two were methodical, malicious, and very close to perfection with their characters. We believed them. They sold us on themselves, which needed to happen for LaBute to make his point. Stacy Edwards is decent, but honestly LaBute could have had anyone in that role and we would have bought it. Why? Again, Malloy and Eckhart.<br /><br />LaBute did not just give us impassioned characters with devoted actors, but he also gave us an amazing story. He used the power of language to give us our opening, plot, downfall, climax, and twisty ending. It is not often in Hollywood that you see this technique used. It takes a combination of both a great (and engrossing) story with sublime characters. We already know that we had the characters, but what about the story made it worth watching over and over and over again. Having seen American Psycho several times, I felt like LaBute had read Bret Easton Ellis' novel over and over. He embodied the spirit and insanity of corporate America nearly as well as American Psycho director Mary Harron did. The pacing was tight, the six weeks seemed to fly by because we were glued to the results. LaBute kept us glued to the screen by shocking us with sexist remarks, macho thinking, and corporate taboos. Then, when he thought that we were not paying attention, he gave us the ending of a lifetime. The writing for this film was quick, powerful, and thought provoking, which nearly symbolizes this film. LaBute should have won an Oscar for this powerful and intelligent piece of cinema.<br /><br />Overall, I thought this film was vile, belittling, and grotesquely unsettling  which is why I cannot wait to add it to my collection. LaBute proves to us once again why he is a master behind the camera as well as a commander with his pen. I read a comment that stated that Eckhart's Chad is the epitome of a villain, and I could not agree more. Neil LaBute has given us his first in a very long line of challenging, yet beautiful, cinema.<br /><br />Grade: ***** out of *****