De zeer onderhoudende optredens van Richards, Theron en Torn kunnen deze film niet redden van zijn sub-par direction en zijn voorspelbare formulering. Richards spreekt zijn tekst uit met dezelfde eigenzinnige maniertjes die ik hilarisch vond in Seinfeld, maar als je het daar niet leuk vond, zou je het hier ook niet leuk vinden. Theron is veelbelovend, hoewel ze haar rol moet creëren omdat ze niets krijgt van het materiaal. Misschien is het grappigste moment in de film wanneer Torn zijn zielige verhaal vertelt nadat hij zichzelf in de getuigenbank heeft gezet. Ik kreeg de indruk dat Jeff Daniels niet erg zijn best deed in deze film, maar je kunt het hem niet kwalijk nemen, gezien de vermoeide plot en de studiogerichte visie. Het script was hoogstwaarschijnlijk geschreven door een computer, of nog waarschijnlijker door een wanhopige, zielloze hacker met een talent voor het onderdrukken van zijn emoties. Alleen voor fanatieke Michael Richards-fans.
Thoroughly entertaining performances from Richards, Theron, and Torn can't save this movie from its sub-par direction and formulaic predictability. Richards delivers his lines with the same quirky mannerisms that I found hilarious in Seinfeld, but if you didn't like it there, you won't like it here. Theron shows promise though she has to create her performance as she is given nothing by the material. Perhaps the funniest moment in the film comes when Torn tells his sob story after he puts himself on the stand. I got the impression Jeff Daniels wasn't trying very hard in this film, but you can't blame him given the tired storyline and studio-oriented vision. The script was most likely written by a computer, or more likely a desperate, soulless, sellout of a hack with a talent for gag suppression. For diehard Michael Richards fans only.