Andy Purcell, voormalig kampioen zwaargewicht, gaat naar Tijuana in de hoop op een knokpartij. Andy's zoon Dink kijkt toe terwijl zijn vader traint, maar Andy geeft toe aan zijn ondeugden van gin en gokken, waardoor hij voortdurend in de problemen komt. Andy wint een renpaard voor Dink, dat aan een race meedoet, waarbij Andy zijn ex-vrouw Linda (met haar huidige echtgenoot Tony) op de baan ontmoet en herenigd wil worden met haar zoon (Dink) en hem een beter leven wil geven, buiten het leven dat Andy hem geeft. Andy wordt gearresteerd en in de gevangenis gegooid, waar hij besluit dat Dink het beste bij zijn moeder kan wonen, wat Dink (die zijn vader verafgoodt) diep kwetst. Andy wordt uit de gevangenis vrijgelaten (dankzij Tony & Linda) en krijgt een gevecht met de Mexicaanse zwaargewichtkampioen, waar Dink naar zijn vader terugrent om hem te zien hopen dat hij het gevecht wint, ook al is hij niet in vorm en niet op het niveau van zijn tegenstander. De film is een stoer stuk filmische genialiteit, ondanks het statische camerawerk (zeer onkarakteristiek van koning Vidor). Beery en Cooper werken zo goed samen en door hun optredens is deze film een klassieker. Het script raakt in de meer dan 70 jaar sinds de uitgave niets kwijt. Als de afloop je geen tranen kost, moet je een robot zijn.
Former heavyweight champ Andy Purcell goes down to Tijuana in hopes of getting a fight. Andy's son, Dink, watches his father train, but Andy gives into his vices of gin and gambling, which constantly gets him in trouble. Andy wins Dink a race horse, which is entered in a race, where Andy meets his ex-wife Linda (with her current husband Tony) at the track and wants to be reunited with her son (Dink) and give him a better life outside of the one Andy gives him. Andy gets arrested and thrown in jail, where he decides that Dink would be best living with his mother, which devastates Dink (who idolizes his father). Andy is released from jail (thanks to Tony & Linda)and gets a bout with the Mexican heavyweight champ, where Dink runs back to his father to watch him hopefully win the fight, even though he is out of shape and not at the level of his opponent. The film is a toughing piece of cinematic brilliance, despite the static camera-work (very uncharacteristic of King Vidor). Beery and Cooper work so well together and their performances are what makes this film a classic. The script does not lose anything in the 70 plus years since its release. If the ending doesn't make you shed tears, you have to be a robot. Rating, 8.