Ik kan zeggen dat deze film standhoudt, want ik heb hem in de 12 jaar sinds hij uitkwam een keer of zes gezien; de laatste keer was een week geleden, en hij houdt nog steeds stand, als een geweldig toneelstuk. Het zit'm in de dialoog en het acteren: Stillmans idee van een actiescène is dat iemand een champagnefles een beetje te enthousiast opentrekt.<br />De personages zijn prachtig getekend, geen van hen volmaakt, geen van hen zonder een paar verzachtende trekken. Ze lijken heel geloofwaardig voor een buitenstaander uit Engeland. De dialoog is een nooit eindigende verrukking, vol geweldige oneliners, ja, maar ook een paar even dierbare, prachtig pompeuze preken en theorieën van deze ietwat bespottelijke, maar vreemd lieftallige mensen (vooral Charlie Black). Het is niet echt een komedie, maar ik lachte veel harder dan ik in sommige films heb gedaan die hun uiterste best hebben gedaan om me aan het lachen te maken.<br />Voor mij is het grote mysterie het volgende: wat is er gebeurd met deze prachtige jonge cast? Edward Clements heeft sinds deze film vrijwel niets meer gedaan, evenals Carolyn Farina (afgezien van een kleine rol in Age of Innocence), evenals Eigeman en Nichols, hoewel de eerste een paar extra credits lijkt te hebben gescoord en de laatste in Boiler Room speelde, hoewel ik pas toen de aftiteling begon besefte dat hij het was.<br />Als je actie en plot nodig hebt, is deze film waarschijnlijk niet voor jou. Maar ieder ander kan zich erin storten en genieten van een oprecht onafhankelijke film die laat zien wat er met beperkte middelen kan worden gedaan. Deze film is in mijn hart meer waard dan de gecombineerde werken van Joel Schumacher, Don Simpson en hun vermoeiende, opgeblazen soort.
I can say this film has staying power as I've seen it about half a dozen times in the 12 years since it came out; the most recent occasion was a week ago, and it still holds up, like a great play. It's all in the dialogue and acting: Stillman's idea of an action scene is someone opening a champagne bottle a little over-enthusiastically.<br /><br />The characters are beautifully drawn, none of them perfect, none of them without some redeeming features. They seem very believable to an outsider from England. The dialogue is a never-ending delight, full of great one-liners, yes, but also some equally cherishable, marvellously pompous sermonising and theorising from these slightly preposterous yet strangely loveable people (particularly Charlie Black). It's not exactly a comedy, but I laughed out loud a lot more than I have in some films that have been trying desperately hard to make me titter.<br /><br />For me the great mystery is this: whatever happened to this fine young cast?? Edward Clements has done virtually nothing since this film, ditto Carolyn Farina (apart from a small part in Age of Innocence); likewise Eigeman and Nichols, although the former seems to have racked up a few more credits, and the latter was in Boiler Room, although I didn't realise it was him until the credits rolled.<br /><br />If you need action and plot, this film probably isn't for you. But anyone else can dive in and and enjoy a genuinely independent film that shows what can be done on limited resources. This film is worth more in my heart than the combined works of Joel Schumacher, Don Simpson and their tiresome, overblown ilk.