De Verschrikkelijke Waarheid is allesbehalve afschuwelijk.<br />In 1937 was Cary Grant al een Hollywood Reus, een dynamische acteur en een echte Star. Maar in de Verschrikkelijke Waarheid nam Irene Dunn hem mee naar school. Ja, meneer Grant was net zo charismatisch als altijd, hij sprak zijn tekst prachtig uit, zijn komische timing was perfect en hij demonstreerde grote fysieke humor. Gedurende het grootste deel van de film sparden Grant en Dunne op betrekkelijk gelijkwaardige voet met elkaar, waarbij ieder een redelijk deel van het prolifererende gelach dat door hun capriolen werd veroorzaakt, verdiende. Maar bij het laatste hartelijke gegrinnik was het duidelijk dat Dunne al die tijd al met Grant had gespeeld. Nee, dit is geen bedrieger en heeft niets met de verhaallijn te maken, maar eerder met een evaluatie van hun optreden. Ondanks de grootsheid van de zijne was die van haar beter.<br />'Irene Dunne was gewoon fenomenaal. Ze verdiende haar nominatie voor 'Beste Actrice'. Ze was grappig, charmant, uitbundig, manipulatief, manipulatief en intrigerend. De film kwam maar langzaam op gang en er werd veel tijd verspild omdat Grant en Dunn, in de langzamere gedeelten, niet samen voor de camera staan en dus niet in staat zijn elkaar af te wijzen.' Maar naarmate de plot zich ontvouwt, neemt het tempo toe tot een laatste crescendo, en de wederzijdse magie van deze voortreffelijke komische artiesten zorgt voor de ene lachsalvo na de andere.<br />De regisseur Leo McCarey, die zijn Oscar voor beste regisseur in de wacht had gesleept, speelde met beide relatief nieuwe 'Hayes Code'-films. en de censuur, die met gevoeligheid en subtiliteit een fysiek aspect van liefde en verliefdheid suggereerden dat in films onnodig tientallen jaren lang werd onderdrukt. De geestige 'dubbelzinnigheids'-dialoog aan het eind was fascinerend omdat elk van deze hoofdrolspelers de situatie op een tegenstrijdige manier uitlegde, en toch waren hun betekenissen onmiskenbaar. Ja, er is een voorspelbare plot, maar de geestige woorden en strijdlustige plannen zijn aangename verrassingen.
Awful Truth is anything but awful<br /><br />In 1937 Cary Grant was already a Hollywood Giant. a dynamic actor and a genuine Star. But in the `Awful Truth,' Irene Dunn took him to school. Yes, Mr. Grant was as charismatic as usual, delivering his lines marvelously, perfect in comedic timing, and demonstrating great physical humor. Throughout most of the movie, Grant and Dunne sparred on relatively equal terms, each earning a fair share of the proliferus laughter generated by their antics. However, at the last hearty chuckle, it was clear that Dunne had been toying with Grant throughout. No, this is not a spoiler and has nothing to do with the storyline, but rather an evaluation of their performances. Despite the magnificence of his, her's was better.<br /><br />Irene Dunne was simply phenomenal, deserving her nomination for `Best Actress.' She was funny, charming, exuberant, conniving, manipulative, and intriguing. The movie was slow to find it's footing and much time was wasted as Grant and Dunn, in the slower portions, are not on camera together and thus unable to `duel.' But as the plot unfolds the momentum builds to a final crescendo and the mutual magic of these fine comedic artists delivers cascade upon cascade of laughter.<br /><br />The director Leo McCarey, earning his Best Director Oscar, toyed with both the relatively new `Hayes Code' and the censors, implying with sensitivity and subtlety, a physical aspect of love and infatuation that was unnecessarily suppressed in movies for decades. The witty `doublespeak' dialog at the end was fascinating as each of these protagonists explained the situation in self-contradictory fashions and yet their meanings were unmistakable. Yes, there is a predictable plot but the witty words and scrappy schemes are pleasant surprises.