Deze film doet in veel opzichten denken aan 'The English Patient' en zelfs aan 'Casablanca' (het liefdesdriehoekje in de tijd van de Tweede Wereldoorlog, de prachtige cinematografie en het gebruik van een melancholiek lied als centrale drijfveer). Toch is het verhaal heel anders, zodat 'Gloomy Sunday' op zichzelf een prachtige film is. Vooral de stijl en de elegantie spreken me aan. Hoewel er veel passie in zit, zijn er geen grote emotionele uitbarstingen die ik voor de verandering verfrissend vind. De manier waarop Laszlo, Andras en Ilona hun waardigheid bewaren, herinnert je eraan dat de twintigste eeuw een tijdperk van rede en verlichting had kunnen zijn (zelfs na de Tweede Wereldoorlog) als het fascisme niet zo barbaars was geweest.<br />Aan de andere kant...' Ik ben ook de regisseur (en de grote Ben Becker) dankbaar dat Hans Eberhard Wieck niet wordt afgeschilderd als een zielloos monster. Hij lijkt me eerder de duistere weerspiegeling van Oskar Schindler.<br />Er is zelfs ruimte voor enige humor (van de pikzwarte soort) die nog steeds heel dapper is in een Duitse film over de holocaust. Hoewel een deel ervan overal te begrijpen is (de glas-in-lood-grap), zullen andere grappige scènes waarschijnlijk alleen in Duitsland begrepen worden (mevrouw H<0xC3><0xBC>berle en haar 'Duden'). Dank aan de geweldige acteurs en aan Rolf Sch<0xC3><0xB6>rtebel voor het maken van deze film (die geselecteerd had moeten worden als de Duitse inzending voor de prijs van de buitenlandse filmacademie in plaats van 'Aimee und Jaguar' IMO).
This film is in many ways reminiscent of "The English Patient" and even "Casablanca" (the love-triangle in times of WWII, the beautiful cinematography and the use of a melancholy song as a central motive). Still, the story is different enough, so that "Gloomy Sunday" stands on its own as a wonderful movie. I especially like the style and elegance. Although there is a lot of passion involved there are no big emotional outbursts which I find refreshing for a change. The way Laszlo, Andras and Ilona keep their dignity reminds you that the 20th century could have been an age of reason and enlightenment (even AFTER WWI) if there hadn't been the barbarity of fascism.<br /><br />On the other hand I'm also grateful to the director (and to the great Ben Becker) that Hans Eberhard Wieck isn't portrayed as a soulless monster. He rather seems like the dark reflection of Oskar Schindler to me.<br /><br />There is even room for some humour (of the pitch-black variety) which is still very brave in a German film about the holocaust. While some of it can be understood everywhere (the glass-eye joke), other funny scenes will probably be understood in Germany only (Ms. Häberle and her "Duden"). Thanks to the wonderful actors and to Rolf Schübel for making this film (which should have been selected as the German entry for the foreign film academy award instead of "Aimee und Jaguar" IMO).