LIGHTHOUSE (Dood van de nacht) is zonder twijfel een van de beste thrillers in jaren. Hoe deze edelsteen door de mazen van het net is geglipt, zal ik nooit begrijpen. (Hoewel je in de Verenigde Staten A-pix de schuld kunt geven van het feit dat het een geforceerde, ongepaste titel en amateuristische B-level box art is!) Misschien is de film gewoon te geraffineerd voor de slasher-scene en te gruwelijk en effectief voor thrillerfans. Hij verdient een geheel eigen genre. Bovenal bestaat hij als een oefening in spanning, en nog een heel succesvolle ook. Met levendig geformuleerde, zelfs briljant bedachte scènes van angst die visueel sterk doen denken aan Argento's films. LIGHTHOUSE moet worden gezien door iedereen die ook maar een greintje belangstelling heeft voor horror of goede films. Een van mijn favoriete scènes gaat over een flashback/droomsequentie die zo prachtig is ingestudeerd dat hij de Grote Duitse expressionisten in herinnering brengt in de vage, schimmige dubbelzinnigheid ervan. (Wanneer heb je voor het laatst een scène in een horrorfilm teruggespoeld om hem nog eens te bekijken?... Triest, hè?!) Voor het einde van de film verandert het genre op miraculeuze wijze weer in volle vaart als de helden voor de vuurtoren bungelen in een laatste krachtmeting met de gek. De achtergrondscènes in deze scènes (oranje-grijze luchten, eindeloze oceaan) zijn net zo glorieus als iets uit het oude Hollywood of de films van de grote James Whale. Hoe tienertroep naar de bioscoop wordt gebracht terwijl genialiteit in een videodoos wordt gestopt met een algemene schedel erop is een raadsel. Deze film verdiende dezelfde release als andere die moeilijker te classificeren zijn, genrefilms voor volwassenen als THE CUBE, RAVENOUS en EXISTENZ. Verwacht dat LIGHTHOUSE in de komende jaren als een over het hoofd geziene klassieker zal worden betiteld en verwacht dat de regisseur in de voorhoede van de volgende golf van verschrikkingen zal staan.
LIGHTHOUSE (dead of night) is without question one of the best thrillers to come out in years. How this gem fell through the cracks I'll never understand. (Though in the states, blaming A-pix for it's forced, inappropriate title and amateurish B-grade box art is a good place to start!) Perhaps the film is just too sophisticated for the slasher set and too gruesome and effective for thriller fans. It deserves a genre all it's own. above all else it exists as an exercise in suspense and a very successful one at that. Sporting vividly realized, even brilliantly conceived scenes of terror visually reminiscent of Argento's best and pacing that could only be compared to that of the young John Carpenter, LIGHTHOUSE should be seen by anyone the least bit interested in Horror or good film making. One of my favorite scenes involves a flashback/dream sequence so beautifully composed it evokes the Great German expressionists in it's vague shadowy ambiguity. (When was the last time you rewinded a scene in a horror movie to watch it over again?...Sad isn't it?!) Before the film ends, it miraculously transforms genre yet again into full throttle action as the heroes find themselves dangling outside the lighthouse in a final showdown with the madman. The background sets in these scenes (orange grey skies, endless ocean) are as glorious as something out of old Hollywood or the films of the great James Whale. How teenage dreck is released into theaters while brilliance is shoved into a videobox with a generic skull on it is anyone's guess. This film deserved the same release as other harder to classify, Adult genre films like THE CUBE, RAVENOUS and EXISTENZ. Expect to find LIGHTHOUSE in years to come referred to as an overlooked classic and expect it's Director to be on the forefront of the next wave of horror.