Op Sky Three lieten ze onlangs een herhaling zien van 'Futurama'. In deze specifieke aflevering wordt Bender een ster in een robotsoap. In een van de scènes stormden een paar beruchte televisiebonzen de set op om veilige, maar onoriginele concepten te eisen. Iedereen met enige kennis van de tv-industrie (of van welk gebied van de media dan ook) weet dat leidinggevenden overal ter wereld geneigd zijn producten die verbazingwekkend hadden kunnen zijn, af te zwakken. Ik ben bang dat dit ook met 'Little Britain' is gebeurd. Het had volkomen verbazingwekkend kunnen zijn, en toch leek het herhaling. Zouden te veel leidinggevenden de soep niet een beetje hebben bedorven? Ik zag drie jaar geleden voor het eerst een aflevering van 'Little Britain' en vond het een geweldige comedyserie; het was een klucht, fris en onderhoudend. Het zag eruit alsof het bij 'The Office' zat, als een van de beste recente Britse comedyseries.<br />Toen, halverwege 2004, kwam de grote hausse in de belangstelling voor 'Little Britain'. De verkoopcijfers schoten omhoog, de dvd verkocht als warme broodjes en het leek erop dat 'Little Britain' zijn plaats als klassieke tv-serie stevig had verzegeld; het zal waarschijnlijk niet zoiets zijn als 'Herman's Head' of 'A Sharp Intake of Breath' die in de vergetelheid raakt nadat het voor de eerste keer is vertoond (want hoeveel mensen weten eigenlijk wat er in die dingen werkelijk gebeurde?); ik persoonlijk denk dat het waarschijnlijk zoiets zal zijn als 'Friends', 'Cheers', 'Only Fools and Horses' en 'Blackadder'. In die zin dat zelfs een oude herhaling nog fatsoenlijke figuren zal voortbrengen.<br />Het gevolg was dat iedereen in Groot-Brittannië van de personages en hun gedrag begon te houden. Ik heb het gevoel dat de serie een dip begon te krijgen dankzij de tv-directie, die eist wat ze denken dat de mensen willen, want al snel in de tweede serie doken dezelfde oude routines en grappen keer op keer weer op. Het meest opvallende geval was dat met de scènes met Lou en Andy. In die scènes zorgt een sullige verzorger, Lou, voor een dikke man met speciale behoeften, Andy. Het leek wel of Andy's vaste uitdrukking 'Ja, dat weet ik' De routine van Andy die iets wil hebben en het dan niet leuk vindt als hij het krijgt, werd net zo afgezaagd als verschillende pantomimetrucs. De toevoeging van personages als Bubbles en Ping Pong aan de laatste twee series maakte het er niet beter op.<br />Begrijp me niet verkeerd: 'Little Britain' was nog steeds goed in de tweede en derde serie, en personages als het reisbureau en Vicky Pollard waren briljant. Het leek alleen te lijden te hebben gehad aan herhalingen, en ik begin te vermoeden dat dat te wijten is aan de macht van de BBC (het moet worden opgemerkt dat _Serie Een_ oorspronkelijk werd gemaakt voor het experimentele kanaal _Serie Drie_, dus samen met het feit dat het nieuw was, zou dat de reden kunnen zijn waarom de eerste paar afleveringen zo sterk waren). Het is beslist de moeite waard om ernaar te kijken, maar probeer de eerste serie te zien als je het beste van deze komedie wilt.
On Sky Three recently, they showed a repeated episode of "Futurama". In this particular episode, Bender becomes a star on a robotic soap opera. One scene featured some notorious television executives storming into the set demanding safe yet unoriginal concepts. Anyone with some knowledge of the TV industry (or any area of the media) know that executives everywhere are prone to dumbing down products that could have been amazing. I'm worried that this happened to "Little Britain". It could have been totally amazing, yet seemed repetitive. Could too many executives have slightly spoilt the broth? I first saw an episode of "Little Britain" three years ago and found it a wonderful comedy series; it was farcical, fresh and entertaining. It looked like it was up there with "The Office" as one of the best recent British comedy series.<br /><br />Then in mid 2004, the big boom in "Little Britain" interest came. Merchandise poured out, the DVD sold like hotcakes, and it seemed like "Little Britain" had firmly sealed its place up there as a classic TV series; it probably won't be something like "Herman's Head" or "A Sharp Intake of Breath" that fades into obscurity after it gets shown first time round (as a matter of fact, how many know what actually happened in these things?); I personally think that it will probably be like "Friends", "Cheers", "Only Fools and Horses" and "Blackadder" in that even an old repeat will bring in decent figures.<br /><br />As a result, everyone in Britain began to love the characters and their behaviour. This is where I feel the series began to take a dip thanks to TV executives demanding what they think people want, since soon into the second series, the same old routines and gags kept on popping up again and again. The most blatant case was with the Lou and Andy scenes. In these, a geeky carer named Lou looks after a fat person with special needs named Andy. It seemed as though Andy's catchphrase "yeah, I know" kept on recurring again and again, and the routine of Andy wanting something then not liking it once receiving it became as time-worn as various pantomime routines. The addition of characters like Bubbles and Ping Pong through the last two series didn't help.<br /><br />Don't get me wrong; "Little Britain" was still good through the second and third series, and characters like the travel agent and Vicky Pollard were brilliant. It just seemed to have suffered from repetition, which I have begun to suspect occurred due to the powers at the BBC (it should be noted that Series One was made for the experimental channel BBC Three originally, so along with the fact that it was new, that could be why the first few episodes were strong). It's definitely worth watching, but try and see the first series if you want the best of this comedy.