De film is boeiend, niet vanwege een meeslepend verhaal, special effects of gekunstelde spanning, maar vanwege de scherp geschreven personages wier persoonlijkheid het verhaal in plaats van andersom bepaalt, de uitgebreide kennis van het onderwerp en de prachtig geschreven dialogen.<br />De dialogen zijn overigens niet alleen geweldig vanwege hun intelligentie en gevatheid, maar ook omdat ze onmiddellijk een trotse, unieke schrijver identificeren. Dat kunnen we Mamet vertellen, vanwege zijn gebroken zinnen en ritmische opeenvolging van zinnen. We kennen Smith vanwege zijn razendsnelle, vurige en profane taalgebruik, maar ook vanwege zijn gevoeligheid. Tarantino is herkenbaar vanwege zijn verwijzingen naar de popcultuur. Whit Stillman schrijft personages die vaak uitdagend in complete zinnen praten en precies zeggen wat ze bedoelen, of ze dat nu doen of niet.' '... hun emoties uiten, of schieten om te doden.'<br />Whit Stillman werd in 1991 genomineerd voor een Academy Award voor zijn scenario voor 'Metropolitan', en met 'Barcelona' en 'The Last Days of Disco' is hij aan de winnende hand.
The film is compelling not because of a riveting story, special effects, or manufactured suspense, but because of sharply written characters whose personalities drive the story, rather than vice versa, extensive knowledge of its subject, and beautifully written dialogue.<br /><br />The dialogue, by the way, is great not only for its intelligence and wit, but also because it instantly identifies a proudly unique writer. We can tell Mamet, because of his fractured phrases and rhythmic line readings. We know Smith because of his rapid-fire, fiery and profane writing, as well as his sensitivity. Tarantino is recognizable because of his pop-culture references. Whit Stillman writes characters who talk, often defiantly, in complete sentences, and say exactly what they mean, whether they're expressing their emotions, or shooting to kill.<br /><br />Whit Stillman was nominated for an Academy Award for his screenplay for "Metropolitan" in 1991, and with "Barcelona" and "The Last Days of Disco", he's on a winning streak.