Ik heb dit bij de bioscoopuitgave gezien toen de film uitkwam, en nog niet zo lang geleden op de homevideo. Zoals anderen hier al hebben opgemerkt, kan het zien van deze film een aantal dingen duidelijk maken die in de jaren negentig zijn veranderd bij het maken van films. Deze film verontschuldigt zich er niet voor dat hij zijn onderwerpen redelijk serieus neemt, ook al wordt hij niet al te plechtig of 'neemt hij zichzelf niet al te serieus' in de slechte zin van het woord. Wat ik probeer te zeggen, is dat hij niet gelikt is en dat hij niet het gevoel heeft dat hij cool moet zijn om de ultieme deugd te bereiken.<br />Als mijn codewoorden het niet duidelijk hebben gemaakt, waar ik bezwaar tegen had, was de manier waarop Tarentino de houdingen heeft beïnvloed. Maar goed.' Het is een heel ander soort prullerig filmen dat me in feite deed denken aan Henry en June toen ik hiernaar zat te kijken, en dat was Moulin Rouge. Neem me niet kwalijk dat ik de ene film als club gebruik om de andere af te kraken, maar toen ik naar H&J zat te kijken, voelde ik echt die verbondenheid en dat contrast.<br />Hoewel de jaren dertig (H&J) een heel ander tijdperk waren dan de jaren 1900 (Moulin), zijn ze allebei ver genoeg van ons verwijderd om gelijksoortige vragen op te roepen over hoe je met dat soort milieus moet omgaan. En ze hebben gemeen dat ze zich tussen kunstenaars en aspiranten bevinden. Erik Satie en Henri de Toulouse-Lautrec zijn personages aan de rand van het verhaal, misschien als extraatje, maar ze geven ons geen enkele aanwijzing over hoe de muziek van Satie klinkt, noch een glimp van een doek van Toulouse-Lautrec (hoewel ik het productieontwerp geloof om iets van zijn gevoel in de film te krijgen). We krijgen te horen dat de held een aspiratieskunstenaar is, maar dat hij geen idee heeft hoe zijn werk is, wat hij denkt, hoe de artistieke tijden waren - behalve een vaag beroep van 'alles voor de liefde'.<br />'Henry & June' maakt vrij duidelijk wat Miller en Nin beoogden met hun schrijven, en zelfs iets van de smaak. Hij vult ook de artistieke omgeving aan, door bijvoorbeeld een paar foto's van Brassai te gebruiken en hem als bijfiguur te gebruiken, en een fragment uit Le Chien Andalou. De geluidsband (waarin de filmmakers beseffen dat niet alles van dit moment is en de avant-garde van de jaren dertig nog steeds de avant-garde van de jaren twintig, tieners en daarvoor zou 'bewerken') geeft fragmenten van Le Sacre du Printemps en een paar pianostukken van Satie. (Het was het horen van de Satie die de vergelijking bij mij opriep, aangezien ik <0xE2><0x80><0x93> net als boven <0xE2><0x80><0x93> de afwezigheid van zijn muziek van Moulin Rouge heb gebruikt als een indicatie van de oppervlakkigheid van de benadering ervan. De makers van Henry & June waren tot de conclusie gekomen dat de beste manier om Parijs van de jaren dertig aan ons te tonen, was om ons het Parijs van vandaag te laten zien. Dat zou ook hebben gewerkt voor Moulin Rouge, beter dan de nodeloze en irritante special effects. Het is waar, er zijn een paar oriëntatiepunten uit de jaren negentig en de jaren honderd verdwenen, maar dat is nog geen reden om massaal voor animatie te kiezen.
I saw this in theatrical release when it came out, and just recently on home video. As others have commented here, seeing it now can clarify some of what changed in the assumptions of filmmaking during the 90s. This film isn't apologetic about taking its subjects fairly seriously, even while not getting too solemn or "taking *itself* too seriously" in the bad sense. What I'm trying to say is that it isn't flip, and doesn't feel that it has to elevate cool to the ultimate virtue. <br /><br />If my code words there haven't made it clear, what I was objecting to was how Tarentino has influenced attitudes. But there's an entirely different kind of crummy moviemaking that actually came to mind as a contrast to Henry and June while I was watching this, and that was Moulin Rouge. Please excuse me for using one movie as a club to bash another, but while watching H & J I really felt this connection and contrast.<br /><br />Even though the 30s (H&J) was a quite different era from the 1900s (Moulin), they're both distant enough from us to raise similar questions about how to handle that sort of milieu. And they have in common being set among artists and aspirants. "Moulin Rouge" presents Erik Satie and Henri de Toulouse-Lautrec as characters on the fringe of the story, tossed in for spice perhaps, but gives us not a hint about what Satie's music sounds like, nor a glimpse at any Toulouse-Lautrec canvas (though I credit the production design with getting something of his feel into how the film looks.) We are told the hero is an aspiring artist but have no idea what his work is like, what he thinks, what the artistic times were like -- except a vague profession of "all for love". <br /><br />"Henry & June" makes pretty clear what Miller's and Nin's aims were in their writing, and even some of the flavor. It also fills in the artistic surroundings, with for instance some of Brassai's photographs as well as using him as a minor character, and a clip from Le Chien Andalou. The score (with the filmmakers realizing the not everything is of-the-moment, and the avant garde of the 30s would still be "processing" the avant garde of the 20s, teens, and before) gives us snippets of Le Sacre du Printemps and some of Satie's piano pieces. (It was hearing the Satie that triggered the comparison for me, since -- as above -- I've been using the absence of his music from Moulin Rouge as an indicator of the shallowness of its approach to its setting.)<br /><br />The makers of Henry & June figured out that the best way to show us exteriors for Paris of the 30s is to selectively show us Paris of today. This would have worked also for Moulin Rouge, better than the gratuitous and grating special effects. True, some landmarks of the (18)90s and 1900s are gone, but that doesn't call for wholesale resort to animation.