Ja, het lezen van de recensies is veel bevredigender. Naar alle maatstaven.<br />Deze recensie bevat spoilers. Lees toch maar verder. Het maakt niet uit, zelfs niet als je van plan bent de film te gaan zien.<br />De film begint met twee mensen in een SUV, David en Katia, die naar de Joshua Tree-woestijn rijden. Ondanks al hun misverstanden voelen ze zich tot elkaar aangetrokken, maar ze raken regelmatig slaags met elkaar. Dat deel van de film was logisch en begrijpelijk. De film is een studie in hoe relaties kunnen ontsporen. Je kunt kijken naar wat ze zeggen. Of je kunt luisteren naar de stilte wanneer ze zouden moeten praten. In je gedachten kun je zelfs voor hen opkomen wanneer ze falen. Maar waarom hebben ze de hele karakterontwikkeling weggelaten? Echt, David en Katia konden me geen moer schelen. Wat ze zeiden en hoe ze zich gedroegen, was uiteindelijk betekenisloos. Ik genoot daarentegen wel van hun naakte lichamen, hun lichaamsbeweging en het prachtige landschap van de Joshua Tree-woestijn. Wauw.<br />De film eindigt met drie hillbillies die hen op een woestijnweg aan de staart houden, hen aanhouden, hen uit de auto trekken en David verkrachten. Waarom en WAAROM gebeurde dit? Uit het niets eindigt de film met een plotselinge conclusie, en je zult nooit weten waarom ze het doelwit waren. Er wordt gezegd dat Bruno Dumont, de regisseur van deze film, een levensveranderende geestesgesteldheid in een film heeft vertaald. David en Katia waren in het begin al verschoppelingen <0xE2><0x80><0x93> hij spreekt alleen Engels en Frans, Katia alleen Russisch en Frans <0xE2><0x80><0x93> en ze werden verstoten door de woestijn, een plek waar je op je medemensen moet vertrouwen om te overleven.<br />'Twentynine Palms' is een onzalige parabel. Ik zeg niet dat Bruno Dumont een slechte filmmaker is. Maar als filmmaker vergat hij het evenwicht tussen de filosofische, psychologische en de late kant te herstellen met een geloofwaardig en spannend verhaal.
Yes, reading the reviews is much more rewarding. By any measure.<br /><br />This review contains spoilers. Read further anyway. It doesn't matter, even when you're intending to see the movie.<br /><br />The film begins with two people in a SUV, David and Katia, driving to the Joshua Tree Desert. Despite all their misunderstandings, they feel attracted to each other, but regularly explode in quarrels and fights. That part of the film was logical and understandable. The film is a study in how relationships can go haywire. One can have look at what they talk. Or you could listen to the silence when they should talk. In your mind, you could even speak up for them when they fail.<br /><br />But why did they cut away the entire character development? Really, I could not care less about David and Katia. What they said and how they behaved was in the end meaningless. In contrast, I rather enjoyed their nude bodies, their physical exercise and the wonderful landscape of the Joshua Tree Desert. Wow.<br /><br />The film ends with three hillbillies tailgating them on a desert road, stopping them, pulling them from the car, and raping David. Why and WHY did this happen? Out from the nothing, the film ends with a sudden conclusion, and you'll never get to know why they were targeted.<br /><br />It has been said that Bruno Dumont, the director of this film, translated a life-negating state of mind into a film. David and Katia were already outcasts in the beginning - he speaks only English and French, Katia only Russian and French - and they were rejected by the desert, a place where you have to rely on your fellow human beings in order to survive.<br /><br />"Twentynine Palms" is an ill-fated parable. I don't say Bruno Dumont is a bad filmmaker. But as a filmmaker, he forgot to counterbalance the philosophical, psychological and the tardiness parts with a credible and suspenseful story.