Trinity is om verschillende redenen een merkwaardige film. Praktisch gezien is hij merkwaardig omdat hij, hoewel hij in 2001 is voltooid, nog steeds niet in de bioscopen of op dvd is uitgebracht. Op het niveau van de inhoud is hij zelfs nog raadselachtiger.<br />De film heeft veel elementen van een toneelspel: een gesloten, intieme omgeving, een paar personages die we heel goed leren kennen, concentratie op de dialoog, en intensieve uitvoeringen van elk van de drie hoofdrolspelers (Tom McCamus, Stephen Moyer en Lucy Akhurst) in de hoofdrollen. Maar de uitstraling van de film is niet iets wat ooit op het toneel kan worden bereikt. Ondanks het lage budget en de beperkte locaties ziet Trinity er nog steeds uit als een kunstwerk en voelt het ook zo.<br />In zekere zin deed het me denken aan het archetypische succesverhaal Kubus, met zijn atmosferische veranderingen, claustrofobische kamers en mysterieuze sfeer. Maar Trinity is een veel persoonlijkere, interne film. Er is geen uitdaging van buitenaf, geen race om uit de Kubus te komen of te overleven. De uitdagingen waar de personages voor staan zijn hun persoonlijke demonen en hun redenen om daar te zijn.<br />Hoewel persoonlijke demonen over het algemeen niet de meest filmische of visueel interessante onderwerpen zijn, speelt elk van de drie acteurs de vele kanten van hun personages overtuigend. Akhurst is een en al gekwelde woede, en McCamus is gevaarlijk stil. Moyer speelt in sommige opzichten de ondankbare rol van het stuk en probeert een stem van redelijkheid en normaliteit in de situatie te leggen, tot ook hij meer blijkt te zijn dan aanvankelijk werd vermoed.<br />Trinity biedt geen gemakkelijke antwoorden, en een groot deel van de film dient eerder om de personages en hun motieven voortdurend in twijfel te trekken dan om problemen op te lossen. Het is echter wel een film die erom smeekt nader onderzocht te worden, in plaats van uit frustratie te worden opgegeven. Hopelijk krijgt hij spoedig een bredere verspreiding en krijgt hij de aandacht en het kritische respect dat hij verdient.
Trinity is a curious movie for several reasons. On a practical level, it's curious because, although it was completed in 2001, it has yet to achieve a wide release either at the cinemas or on DVD. On the level of content, it is even more of a mystery.<br /><br />The film has many of the elements of a stage play: closed, intimate setting; a few characters who we get to know in great depth; concentration on dialogue; and intense performances from each of its three central cast members (Tom McCamus, Stephen Moyer, and Lucy Akhurst). However, its look is nothing that could ever be achieved on stage. Despite the low budget and limited locations, Trinity still looks and feels like a work of art.<br /><br />In some ways it reminded me of the archetypal low-budget success story Cube, with its atmospheric changes of lighting, claustrophobic rooms, and sense of mystery. Trinity, however, is a much more personal, internal film. There is no external challenge to be faced, no race to get out of the Cube or to survive. The challenges the characters face are their personal demons, and their reasons for being there in the first place.<br /><br />Although personal demons are not generally the most cinematic or visually interesting subjects of film, each of the three actors convincingly portrays the many sides of their characters. Akhurst is full of tormented rage, and McCamus dangerously quiet. Moyer in some ways has the thankless role of the piece, attempting to insert a voice of reason and normalcy into the situation, until he too is revealed as more than was initially suspected.<br /><br />Trinity offers no easy answers, and much of the film serves to continually question the characters and their motives, rather than to resolve any issues. However, it is very much a film that begs to be examined more closely, rather than given up out of frustration. Hopefully it will soon get a wider release, and be given the attention and critical respect it merits.