De provocerende Slag in de Hemel, die zich afspeelt in Mexico-Stad, weerspiegelt de tegenstellingen van de krioelende megalopolis van twintig miljoen inwoners, een prachtige stad met statige oude gebouwen en met bomen omzoomde voorsteden, maar ook een stad waar jaarlijks drieduizend ontvoeringen plaatsvinden en de meeste daders ongestraft blijven. In de film plegen een katholiek en een ogenschijnlijk goed mens misdadige perverse handelingen, pleegt een rijke jonge vrouw voor de lol prostitutie en ontvoert een verliefd stel met beperkte middelen een baby voor losgeld van een even arm gezin. Net als de Franse regisseur Bruno Dumont is de film van Reygadas voornamelijk fysiek en er is weinig dialoog, verhaallijn of verklaring voor de tegenstellingen. De hoofdpersonen, gespeeld door niet-professionele acteurs, tonen weinig emotie, net als de Bresson-modellen, en de film voelt vaak aan als een studie van gebrekkige menselijkheid, gefilmd door een waarnemer van een andere planeet.<br />Marco (Marcos Hernandez) is al vijftien jaar chauffeur voor een generaal van het leger. Zijn naamloze vrouw (Bertha Ruiz) verkoopt wekkers en gebak in een metrostation. Ze zijn allebei van middelbare leeftijd, onaantrekkelijk en te dik, het tegenovergestelde van de glamour van Hollywood. De film wordt omlijst door seksuele handelingen en er wordt expliciet realistische, Dumont-achtige seks in verwerkt, kennelijk bedoeld om ons meer op ons gemak te stellen dan op te winden. Als onderdeel van zijn werk rijdt Marcos de elite-generaal. Marcos zwerft met zijn opstandige dochtertje Ana (Anapola Mushkadiz) door de stad en hij is de enige die van haar geheime leven weet, namelijk dat ze in een bordeel de hoer speelt. Om de lucht te klaren en misschien een paar van haar gunsten te krijgen, geeft Marcos haar toe dat hij en zijn vrouw de baby van een vriend hebben ontvoerd en dat de baby per ongeluk is gestorven.<br />Ana overtreedt de rassentaboes en de klassenverschillen en stemt erin toe seks te hebben met haar chauffeur, maar zegt tegen hem dat hij zich moet aangeven bij de politie. Overgehaald door zijn vrouw besluit hij echter te wachten tot na de processie van katholieken naar het heiligdom van de Vrouwe van Guadeloupe. In Battle in Heaven geeft de briljante filmografie van Diego Martinez Vignatti krachtige beelden van schoonheid weer, naast taferelen van lelijkheid. Marcos, diep geconcentreerd rijdend op een mooie dag, wordt vervloekt en bespuwd in een scène van woede op de weg, de muziek van Bachs elegante Concerto in D mineur schalt uit een smakeloos benzinestation, en een ontroerend afscheid wordt plotseling ontsierd door een onuitsprekelijke misdaad.<br />Uniek en verontrustend is Battle in Heaven vol schok en ontzag, maar het is het ontzag dat na de laatste aftiteling overblijft. Amoreel en gewelddadig, onvervuld door seks, zoekt Marcos verlossing. In abjecte zonde, met een kap over zijn hoofd, kruipt hij op zijn knieën naar de basiliek, voegt zich bij een groep betogers die hij eens 'een kudde schapen' noemde, en op het moment dat puur licht en zuivere duisternis samensmelten, ontdekken we opnieuw dat er overal genade is.
Set in Mexico City, Carlos Reygadas' provocative Battle in Heaven reflects the contradictions of the teeming megalopolis of 20 million, a beautiful city of stately old buildings and tree-lined suburbs, yet one in which 3,000 kidnappings take place each year with most perpetrators getting away with their crimes. In the film, a Catholic and a seemingly good man commits criminally perverse acts, a wealthy young woman engages in prostitution for fun, and a loving couple of limited means kidnap a baby for ransom from an equally poor family. Like French director Bruno Dumont, Reygadas' cinema is predominantly physical and there is little dialogue, narrative thrust, or explanation of the contradictions. Portrayed by non-professional actors, the main characters, like Bressonian models, show little emotion, and the film often feels like a study of flawed humanity shot by an observer from another planet.<br /><br />Marco (Marcos Hernandez) has been a chauffeur for a General of the Army for fifteen years. His unnamed wife (Bertha Ruiz) hawks alarm clocks and pastry in a metro station. Both are middle-aged, unattractive, and overweight, the antithesis of Hollywood glamor. The film is framed by sexual acts, and explicitly realistic Dumont-like sex is sprinkled throughout, apparently designed to tweak our level of comfort rather than turn us on. As part of his job, Marcos chauffeurs the elite General's rebellious young daughter Ana (Anapola Mushkadiz) around town and he is the only one who knows about her secret life, turning tricks in a brothel. To clear the air and perhaps to receive some of her favors, Marcos admits to her that he and his wife kidnapped the baby of a friend and that the baby died accidentally.<br /><br />Transcending racial taboos and class differences, Ana agrees to have sex with her driver but tells him to turn himself in to the police. Persuaded by his wife, however, he decides to wait until after the procession of Catholics to the shrine of the Lady of Guadeloupe. In Battle in Heaven, the brilliant cinematography of Diego Martinez Vignatti conveys powerful images of beauty juxtaposed with scenes of ugliness. Marcos, deep in concentration while driving on a beautiful day, is cursed and spat upon in a scene of road rage, the music of Bach's elegant Concerto in D minor blares at a tawdry gas station, and a scene of touching farewell is suddenly marred by an unspeakable crime.<br /><br />Unique and disturbing, Battle in Heaven is full of shock and awe, but it is the awe that remains after the final credits. Amoral and violent, unfulfilled by sex, Marcos seeks redemption. In abject sin, hooded, crawling on his knees to the Basilica, he joins a group of marchers he once called "a flock of sheep" and, in the moment where pure light and pure darkness merge, we discover once again that grace is everywhere.