Twee bekende films uit de noir-cyclus zijn _The City That Never Sleeps_ (1953) en _While The City Sleeps_ (1956). Daarvoor was er de minder bekende _The Sleeping City_. In deze laatste (of eerste) is wat op slapen lijkt niet zozeer New York als een stad-in-een-stad boven op het enorme oude fort van het Bellevue-ziekenhuis, waar's nachts op de afdelingen en onder het personeel wordt geknoeid. Bellvue opende zijn deuren voor de cast en de crew van de film, misschien niet helemaal beseffend dat het resulterende portret niet bepaald geruststellend zou zijn voor toekomstige patiënten. Maar het is geen verhaal, althans niet expliciet, over medische nalatigheid.<br />Een zenuwachtige, verstrooide co-assistent gaat tijdens zijn pauze naar buiten om een sigaret te roken. Hij eindigt met een kogel door zijn hoofd. Aangezien de moord een inside job lijkt te zijn, plaatst een undercoverafdeling van de gemeentepolitie een rechercheur (Richard Conte) onder de stagiairs in het ziekenhuis. Hij heeft enige medische training in het leger gehad en zou dus voor een gewone soldaat door moeten gaan. Hij neemt een kamer in het gebouw en maakt kennis met mensen. Onder hen bevindt zich zijn verbitterde kamergenoot Alex Nichol, die enige wrok koestert omdat hij niet rijk is, hetzij door geboorte, hetzij door huwelijk; zaalverpleegster Coleen Gray, die een jonge zoon grootbrengt uit een ongelukkig eerste huwelijk; en de vriendschappelijke liftbediende Richard Taber, die in het ketelhok slaapt en daar een boek heeft waar de aan geld gebonden stagiairs met de pony's kunnen spelen. Conte is niet alleen op zoek naar de moordenaar, maar ook naar de bron van een besmettelijke, maar niet-microbiale malaise die ook Nichol zal opeisen, de avond voor zijn huwelijk. Conte is de hoofdverdachte van de dood van zijn kamergenoot en staat op het punt zijn dekmantel te verknallen voordat zijn superieuren tussenbeide komen. Maar Contes vermoedens over de bookmakeroperatie van Taber kloppen niet helemaal; het blijkt dat een 'witwasserij' het echte werk is...<br /><br />Lichte en draagbare apparatuur die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ontwikkeld, maakte het schieten op locatie eindelijk mogelijk, en de goedkope tweederangs modellen uit de naoorlogse jaren maakten er gretig gebruik van. De Sleeping City heeft een pseudodocumentaire stijl die ook in de mode kwam als aanvulling op de nieuwe cinema-verité-stijl (een achtervolging door de ingewanden van het enorme instituut blijft bijzonder sinister). Ondanks een handige opname van de nieuwe stagiairs die en masse een eindeloze trap afdalen, ziet het enorme ziekenhuis er onderbevolkt uit, vooral tijdens de nachtdienst. Maar de claustrofobie (de hele film is in en rond het ziekenhuis opgenomen) betaalt zich af. De hoofdpersonen zijn niet veel, maar ook niet zo weinig dat ze geen laatste wending kunnen geven.
Two well-known titles in the noir cycle are The City That Never Sleeps (1953) and While The City Sleeps (1956). Before them, there was the less familiar The Sleeping City. In this last (or first), what seems asleep is not so much New York as a city-within-a-city  the huge old fortress of Bellevue Hospital, where, at night in its wards and among its staff, skulduggery is afoot. Bellvue opened its doors to the film's cast and crew, perhaps not wholly grasping that the resulting portrait might be less than reassuring to prospective patients. But it's not a story, at least explicitly, about malpractice. <br /><br />A jumpy, distracted intern on his break goes outside to grab a smoke. He ends up with a bullet through his brain. Since the murder appears to be an inside job, an undercover department of the city police plants a detective (Richard Conte) in the hospital among the interns. He's had some medical training in the army and so should pass casual muster. Taking lodging in the building and going on rounds, he makes acquaintances. Among them are his bitter roommate, Alex Nichol, nursing some resentments about not being rich, either by birth or through wedlock; ward nurse Coleen Gray, raising a young son from an unhappy first marriage; and chummy elevator operator Richard Taber, who bunks down off the boiler room  where he runs a book where the cash-strapped interns can play the ponies. <br /><br />What Conte's after is not just the killer but the source of an infectious but non-microbial malaise that will claim Nichol, too, the night before he was to marry. Conte finds himself the prime suspect in his roommate's death and comes close to blowing his cover before his own superiors intervene. But Conte's suspicions about Taber's bookmaking operation aren't quite on the mark; it turns out that a 'white-stuff job' is the real racket....<br /><br />Light and portable equipment developed during World War II made location shooting finally feasible, and the low-budget second-features in the post-war years pioneered its use. The Sleeping City affects a pseudo-documentary style that also came into vogue as a complement to the new cinema-verité look (a chase through the bowels of the massive institution stays particularly sinister). Despite a nifty shot of the new interns descending an endless stairwell en masse, the vast hospital looks underpopulated, especially during the graveyard shift. But the claustrophobia (the whole picture is shot in and around the hospital) pays off. The main characters aren't many, but not so few that they can't deliver a final twist.