Lynch bevindt zich hier op bekend terrein en herhaalt wat hij begon met 'Lost Highway' en eraan toevoegde met 'Mulholland Drive': de verwisselbare/spiegel-identiteitstruc, in-narratieve zelfreferenties, de Mobius-stripconstructie van verhaallussen, een herbeleving van de tijd zelf (de film presenteert zich als het ontvouwen van het geheugen). Thematisch hebben we te maken met vragen over identiteit, ontrouw, het geheugen en diverse epistemologische problemen. Maar Lynch gaat hier veel verder dan hij tot nu toe heeft gedaan, maakt zeer effectief gebruik van de eenvoud van de digitale film (zelfs nu zijn montage en muzikale mix nieuwe intensiteit bereiken) en maakt wat ongetwijfeld zijn meest gedetailleerde en ingewikkelde film tot nu toe is. <br /><0x3E> De film heeft een samenhangend metaverhaal en, ja, Lynch wikkelt alles af (officieel tenminste), maar eenmaal in het konijnenhol worden we meegenomen door een spiegeltent waar het lijkt alsof de beelden van de film zelf zijn uitgesneden en gebroken met (en door) scherven spiegelglas. De structuur ervan is tegelijkertijd gekmakend en betoverend, en soms heb je het gevoel dat Lynch zichzelf probeert te overtreffen op het gebied van de verbindingen. Maar ik verveelde me veel minder dan ik had verwacht en kan eerlijk gezegd niet zeggen dat de film bewerkt moet worden <0xE2><0x80><0x93> Lynch is tot het punt gekomen, ooit voor hem onvoorstelbaar, waar de schijn van willekeur zowel welkom is als een integraal onderdeel van het verhaal. Ik hoop dat Lynch op deze weg doorgaat, maar het zal waarschijnlijk commerciële zelfmoord worden. Hij zal nog een of twee conventionelere films moeten maken om de rekeningen te kunnen betalen, maar we moeten wel dankbaar zijn dat hij bij Inland Empire zijn nek heeft uitgestoken.
Lynch is on familiar ground here, echoing what he began on "Lost Highway" and added to with "Mulholland Drive": the interchangeable/mirror-identity trick, in-narrative self-references, the Mobius-strip construction of narrative loops, a re-imagining of time itself (the film presents itself as unfolding memory). Thematically, we are dealing with questions of identity, infidelity, memory and various epistemological problems. However, Lynch goes much further here stylistically than he has before, making very effective use of digital's simplicity (even as his montage and musical mixing reaches new levels of intensity) and making what is surely his most detailed and intricate film yet.<br /><br />The film has a coherent meta-narrative, and, yes, Lynch does wrap things up (at least formally), but once down the rabbit hole we are taken through a mirrored fun house where it seems as if the film's very images have been sliced and refracted with (and through) shards of mirror. Its recursive structure is at once maddening and entrancing, and at times one feels as if Lynch is trying to one-up himself in the connections department. However, I was much less bored than I had expected to be and honestly cannot say that the film needs editing-- Lynch has gotten to the point, once unimaginable for him, where the appearance of randomness is both welcome and integral to the story.<br /><br />I hope Lynch continues down this path, but it will likely be commercial suicide. He will have to make another more conventional movie or two to pay the bills, but we certainly must be grateful that he went way out on a limb with Inland Empire.