'Beverly Hills Cop II' is een uiterst irritante film die de slechtste aspecten van een flitsende actiefilm uit de jaren tachtig belichaamt en slechts dient als een monument voor het gebrek aan belangstelling van Bruckheimer en Simpson voor iets anders dan auto's, wapens, tieten en vloeken. Ingeklemd tussen het plezierige origineel en de ondergewaardeerde derde film is dit vervolg niet alleen zielloos, schurend en saai, maar ontbreekt het ook aan humor. Eddie Murphy's Foley komt deze keer over als een onbeschofte, egoïstische hufter, en dat is de fatale tekortkoming van de film, omdat hij in de verste verte niet inventief is. Hij praat en praat en praat en praat en praat. Ondertussen is de al te ingewikkelde plot gebaseerd op een debiel toeval dat zich van het ene lege decorstuk naar het andere sleept, en de gaten in de logica zijn gevuld met onherkenbare popsongs, oranje filters, Harold Faltermeyers keyboard/elektrische gitaar/blikdeksel/biscuitplaat, schoudervullingen, felrode lippenstift en een grote zonnebril.
'Beverly Hills Cop II' is an utterly obnoxious movie that epitomises the worst aspects of flashy '80s action and serves only as a monument to Bruckheimer and Simpson's lack of interest in anything besides cars, guns, tits and swearing. Sandwiched between the enjoyable original and the underrated third movie, not only is this sequel soulless, abrasive and boring, it's entirely lacking in laughs. Eddie Murphy's Foley comes off as a rude, selfish jerk this time round, and it's the fatal flaw of the movie than none of his shtick is remotely inventive. He just talks and talks and talks and talks and talks. Meanwhile the overly complicated plot relies on moronic coincidence to drag itself from one empty set piece to another, and the gaps in logic are filled with unmemorable pop songs, orange filters, Harold Faltermeyer's keyboard/electric guitar/bin lid/biscuit tin score, shoulder pads, bright red lipstick and big sunglasses. Diabolical.