Een van de veelvoorkomende kritieken op Bette Davis is dat ze zonder sterke regisseurshand het decor zou gaan verknallen. Maar dat heeft ook een aantal middelmatige films gered en ze onderhoudend gemaakt. Davis' sterke persoonlijkheid komt er in de omhelzing doorheen.<br />Hoewel ik zou willen dat ze wat decor had verknald, zou de film als ze dat had gedaan een kampklassieker zijn geworden. In plaats daarvan is hij ongelooflijk saai.<br />Bette Davis is een dichteres, een Emily Dickinson uit de twintigste eeuw, die een oorlogsheld ontmoet en verliefd wordt op hem. Ja, dat klopt, Jim Davis, die later Jock Ewing werd. Hij is een marineveteraan, een oorlogsheld, die het priesterschap als een roeping beschouwt. Maar eerst voordat het celibaat intreedt, wil hij een paar avontuurtjes hebben, dus is Jim op de versiertoer voor Bette en de jonge Janis Paige. Bette wint, dus gaan ze naar het huis van wijlen haar vader in New England, waar ze praten en praten en praten over al hun problemen en de problemen van de wereld.<br />Als je innemende en sympathieke personages hebt, is zelfs een film zonder plot vermakelijk. Het beste voorbeeld dat ik ken is The Sundowners. Maar er is absoluut niets in deze film waardoor je ook maar een greintje om de mensen hier geeft. Een beetje theatrale Davis had deze film kunnen redden, maar dat zullen we nooit weten.<br />John Hoyt heeft een interessante rol. Het lijkt wel of hij probeert de arme sloeber van Clifton Webb te zijn. We hadden ook meer van hem moeten hebben.
One of the common criticisms of Bette Davis is always that without a strong directorial hand she'd start chewing the scenery. But that also has saved some mediocre films and made them entertaining. Davis's strong personality comes through in the clinch.<br /><br />Here though I wish she had chewed some scenery, if she had the film might have become a camp classic. Instead it is unbelievably dull.<br /><br />Bette Davis is a poetess, a 20th century Emily Dickinson, who meets and falls in love with a war hero played by Jim Davis. Yes, that's right, Jim Davis who later became Jock Ewing. He's a navy veteran, a war hero, who is considering the priesthood as a vocation.<br /><br />But first before the curtain of celibacy falls, he wants to have a fling or two, so Jim is on the make for Bette and for the young Janis Paige. Bette wins out so they go to her late father's place in New England where they talk and talk and talk about all of their problems and the world's problems.<br /><br />When you have engaging and likable characters even a plot less movie is entertaining. The best example I know is The Sundowners. But there is absolutely nothing in this film that makes you care an iota about the people here. A little Davis histrionics might have saved this film, but we'll never know.<br /><br />John Hoyt has an interesting part. It's as though he's trying to be a poor man's Clifton Webb. We should have had more of him as well.