De Luipaardman is een triomf van stijl boven inhoud. De plot van een ontsnapte luipaard die een gemeenschap de stuipen op het lijf jaagt, rechtvaardigt het zeker om dit een horrorfilm te noemen, maar het slaagt alleen als een klein meesterwerk in dit genre vanwege de elegante regie en de cinematografie, die gebruik hebben gemaakt van het zwart-witmedium. In de dvd-collectie van Val Lewton wordt vaak Citizen Kane genoemd, zowel vanwege de artistieke kwaliteit als vanwege de financiële teleurstelling (hoewel ik heb gelezen dat het in feite een kleine winst opleverde). Ook worden de films van Astaire en Rogers genoemd, en hun gebruik van zwart-witfotografie. Het kan zijn dat Lewton en consorten iets hebben geleerd van hun voorgangers, met name burger Kane; in dit geval om een onheilspellende sfeer over de actie te leggen. De kleur zwart is de sleutel, vanaf het moment dat de hoofdrolspeelster besluit een zwarte avondjurk te dragen voor haar entree in de nachtclub met de luipaard. Het beeld van de luipaard wordt gebruikt om de dood van de twee jonge meisjes te voorspellen. In één geval hangt de zwarte handschaduw van een luipaardhoofd van haar broer over en achter haar hoofd als ze het huis verlaat. In het andere geval wordt de moeder van het tweede slachtoffer gezien met een zwarte kat in haar armen. Dan is er nog de schoppenaas die Margo bij twee gelegenheden van de waarzegster heeft gekregen. Allemaal heel stijlvol! Als de mannen achter de schermen er niet waren geweest, zou de film verloren zijn gegaan in de afgrond van B-films die zijn verdwenen en ook vergeten. De uitvoeringen zijn net zo houterig als je zou verwachten in een B-film, waarbij alleen Margo iets van de spanning overbrengt die je zou verwachten van mensen in een klein stadje waar een bange luipaard rondloopt. Er moet echter wel een speciale opmerking worden gemaakt over Dynamite, de grote kat die een rekening krijgt, mogelijk als gevolg van zijn angstaanjagende optreden in Cat People, wanneer hij het toneel op komt en in zijn kooi op een groot stuk gebraden vlees kauwt. Toch blijft het een raadsel waarom een zwarte panter de rol van een luipaard speelt (wat in deze film wel zijn rol veranderde). Had RKO een langlopend contract met hem? Als ik zijn rol vergelijk met die van de acteurs, moet ik denken aan de zogenaamde opmerking van regisseur Van Dyke na de opnamen van Rose Marie, met Nelson Eddy in de rol van renpaard: 'Het was gemakkelijker om een goede voorstelling van zijn paard te krijgen dan van Nelson.'
The Leopard Man is a triumph of style over content. The plot of an escaped leopard terrifying a community certainly justifies calling this a horror film, but it succeeds as a minor masterpiece in the genre only because of the elegant direction and cinematography, which took advantage of the black and white medium. In the DVD Val Lewton Collection , Citizen Kane is mentioned frequently, both for its artistry and for its financial disappointment; (though I have read that in fact it turned a small profit.) Also mentioned are the films of Astaire and Rogers, and their use of black and white photography. It may be that Lewton and company learned from their RKO predecessors, especially Citizen Kane; in this case to cast an ominous aura over the action. The color black is the key, from the time that the leading lady decides to wear a black gown for her night club entrance with the leopard. The leopard image is used to foreshadow the deaths of the two young girls. In one case the black hand shadow of a leopard head made by her brother hangs over and behind her head as she leaves the house. In the other, the mother of the second victim is seen carrying a black cat in her arms. Then there is the Ace of Spades dealt to Margo by the fortune teller on two occasions. All very stylish! If not for the men behind the scenes the film would have been lost in the abyss of B films gone and also forgotten. The performances are about as wooden as one would expect in a typical B film, with only Margo conveying some of the tension one would expect from persons in a small town with a frightened leopard on the loose. However, special note should be taken of Dynamite, the big cat who receives billing, possibly as a result of his terrifying performance in Cat People, when he set the stage for the action, chewing on a large roast in his cage. However, one cannot help but be puzzled by the fact that a black panther is playing a leopard (which in this film did change his spots). Did RKO have him under a long-term contract? Comparing his performance with those of the actors reminds me of the supposed comment of director van Dyke after the filming of Rose Marie, starring Nelson Eddy as a mountie: "It was easier to get a good performance from his horse than it was from Nelson".