'Nostalgie is zelfvernietiging.'<br />Een van de grootste holocaustfilms aller tijden, The Garden of the Finzi-Continis, speelt zich niet af in nazi-Duitsland, maar in het fascistische Italië tijdens de regering van Mussolini. De Tweede Wereldoorlog ligt in het verschiet en de rassenwetten worden al toegepast. Het is Italiaanse Joden verboden om bedienden te gebruiken, het is Joden verboden om met niet-Joden te trouwen, ze worden van openbare scholen verwijderd, ze mogen niet meer telefoneren, ze mogen niet meer in de bibliotheek komen, ze mogen geen necrologieën schrijven en ze moeten zich aan strenge avondklokregels houden. Geleidelijk aan worden de rechten van Joden uitgeroeid en worden zelfs de rijkste Joodse families gereduceerd tot derderangs burgers. Tegenover dit landschap wordt het verhaal verteld van twee Joodse families, de welgestelde en aristocratische familie Finzi-Contini en de middenklasse van de familie Bassani. De Finzi-Contini's leiden een afgezonderd bestaan binnen de muren van hun vorstelijke landgoed. Omringd door hoge muren en een enorme tuin leeft de familie in een droomwereld, in de overtuiging dat het fascisme hun weelderige levensstijl onaangetast zal laten. Directeur Vittorio de Sica gebruikt overbelichte beelden en witte kleding om te suggereren dat deze rijke Joden schitterende engelen zijn, die in luxe dansen en als zwevende godheden door hun landgoed fietsen. Als de familie tenniswedstrijden organiseert voor vrienden en familie, schiet De Sica hen neer als onschuldige bosnimfen die in hun idyllische paradijs spelen. Buiten de stenen muren van het Finzi-Contini-landgoed broeit het natuurlijk. De familie Bassani past zich in het begin met succes aan de racistische wetten van Mussolini aan, waarbij hun vader verklaart dat ze ondanks hun nieuwe beperkingen nog steeds een redelijk veilig bestaan kunnen leiden. Hun dochter zal gewoon thuis les moeten krijgen, hun dienstmeisje zal naar binnen gesmokkeld moeten worden en hun zoon, Giorgio, zal gewoon de privé-bibliotheken van vrienden moeten gebruiken. Niets aan de hand. Ze kunnen zich aanpassen.<br />We zien dus al hoe zelfgenoegzaam iedereen is. Het is niet alleen een kwestie van niet-joden die deze racistische wetten negeren, maar van joden die deze wetten zonder meer accepteren uit angst de boel op stelten te zetten. De Bassani's onderwerping en de Finzi-Contini's die ze negeren. Maar zelfs als ze Mussolini's racistische segregatiepolitiek zouden willen aanvechten, hoe zouden ze dat dan moeten doen? Tijdens een scène waarin Giorgio uit een openbare bibliotheek wordt geschopt, maakt De Sica duidelijk dat als de wereld instort, dat nooit iemands schuld is. De macht is gefragmenteerd en iedereen volgt angstig bevelen op, gehoorzaamt regels die door iemand anders zijn bedacht. Het systeem werkt omdat alles in compartimenten is verdeeld, iedereen heeft de leiding over zijn eigen deel van de koek. Om een georganiseerd systeem te bestrijden zou een snelle opeenvolging van fronten nodig zijn.<br />En dus onderwerpen joden en niet-joden zich aan de racistische wetten. De oorlog zal snel voorbij zijn, hopen ze, en Italië en Duitsland zullen snel als overwinnaars uit de bus komen. Gewoon afwachten en hopen dat er iets verandert. Grote vergissing.<br />De tweede helft van de film gaat over de romance tussen Giorgio Bassani en Micol Finzi-Contini. Ondanks Micols rijkdom en schoonheid houdt Giorgio vooral van haar vanwege de rust die ze uitstraalt. Hij kende haar al toen ze nog een kind was en begint haar als een nostalgisch symbool te zien. Ze is een kiekje in de tijd, de personificatie van Europa voordat het fout ging. Veel mensen hebben geklaagd dat Micol een nul in de film is. Dat ze als een zombie door haar landgoed loopt en dat ze nooit een reden geeft om Giorgio's avances af te wijzen. Maar daar gaat het juist om. Micol is een geïdealiseerde visie op de wereld, die zichzelf voor de gek houdt en tegelijkertijd de massaontkenning vertegenwoordigt. Ze is een geest uit het verleden, en Giorgio kan haar niet bereiken omdat ze de levende wereld al lang de rug heeft toegekeerd.<br />Zo ontkracht de roman veel van de thema's die in de film aan de orde komen. Ten eerste illustreert hij de valse overtuiging van zowel niet-joden als joden dat ze de verschrikkingen van dit vijandige politieke klimaat bespaard kunnen blijven als ze zich afzonderen en zich met hun eigen zaken bemoeien. Ten tweede toont het aan dat geen rijkdom, prestige of scholing je kan beschermen tegen stompzinnige, irrationele onverdraagzaamheid. Ten slotte benadrukt het de gevaren van de joodse etnofilie. Het jodendom kan nauwkeurig worden omschreven als een culturele vesting die buitenstaanders buiten houdt en insiders binnen (de mate waarin joodse gemeenschappen geïsoleerd zijn van hun gastculturen wordt zelfs op genetisch niveau weerspiegeld). Natuurlijk zou je je niet moeten assimileren om vervolging te vermijden, maar deze etnofilie is grotendeels de reden dat hun hele geschiedenis er een is van spectaculair succes en groei, gevolgd door vervolging en slachting. Een cyclus die zich herhaalt van de Egyptische exodus tot de Holocaust.<br /><0x3E><0x3E> Films over de holocaust, zoals 'The Garden of the Finzi-Continis', 'Seven Beauties', 'The Boat is Full' en 'The Shop On Main Street', zijn belangrijk als tegenwicht tegen de mythen over de holocaust. Maar de Holocaust was geen horrorfilm. Het gebeurde niet in zwart-wit en met bibberige documentairebeelden. Het ontvouwde zich met de banaliteit van het dagelijks leven, in heldere kleuren, gewone activiteiten van dag tot dag die zelden verstoord werden. Er was niets vreemds aan de Holocaust. De wereld stortte niet in of barstte uit in geweld. In plaats daarvan bleef ze met een serene, veel huiveringwekkender aanvaarding staan. Misschien is dat de reden dat de documentaires over Hitler die met zijn gezin in de Beierse Alpen vertoefde, veel gruwelijker zijn dan zijn luide toespraken. Het was twee bezichtigingen waard.
"Nostalgia is self destruction."  Adrienne Rich <br /><br />One of the greatest Holocaust films ever made, "The Garden of the Finzi-Continis" takes place, not in Nazi Germany, but fascist Italy during the reign of Mussolini. World War 2 is on the horizon and already racial laws are being implemented. Italian Jews are forbidden from using servants, are banned from marrying non Jews, are removed from public schools, have no phone listings, no library privileges, no obituaries, and are subject to strict curfews. Gradually the rights of Jews are eradicated, even the wealthiest Jewish families reduced to third class citizens.<br /><br />Against this landscape is told the story of two Jewish families, the affluent and aristocratic Finzi-Contini family and the middle class Bassani family. The Finzi-Continis live a cloistered existence within the walls of their palatial estate. Surrounded by tall walls and a vast garden, the family lives in a dream world, believing that fascism will leave their lavish lives untouched. Director Vittorio de Sica uses overexposed images and white clothing to suggest that these wealthy Jews are magnificent angels, dancing in luxury, bicycling through their estate like gliding deities. When the family hosts tennis games for friends and family, de Sica shoots them like innocent forest nymphs, playing in their idyllic Eden.<br /><br />Of course, outside the stone walls of the Finzi-Contini estate, trouble brews. The Bassani family adjusts to Mussolini's racist laws with success at first, their father stating that despite their new limitations they can still live a reasonably secure existence. Their daughter will simply have to be home schooled, their maid will have to be smuggled in and their son, Giorgio, will simply have to use the private libraries of friends. No big deal. They can adjust.<br /><br />So already we see how complacent everyone is. It's not just a question of non-Jews ignoring these racist laws, but of Jews accepting these laws outright for fear of rocking the boat. The Bassani's submit and the Finzi-Contini's ignore. But even if they wanted to challenge Mussolini's racist segregation policies, how would they go about doing so? During one scene, in which Giorgio is kicked out of a public library, de Sica makes it clear that when the world begins to collapse, it's never anyone's fault. Power is fragmented and everyone is fearfully following orders, obeying rules that somebody else devised. The system runs because everything is compartmentalised, everyone is in charge of their own section of the pie. To fight an organised system would take organisation and rebellion on a fast array of fronts.<br /><br />And so Jews and Gentiles submit to the racist laws. The war will be over soon, they hope, and Italy and Germany will soon emerge victorious. Just abide and hope that things change. Big mistake.<br /><br />The later half of the film focuses on the romance between Giorgio Bassani and Micol Finzi-Contini. Despite Micol's wealth and beauty, Giorgio loves her primarily for the sense of tranquillity she represents. He knew her during her childhood, and so begins to see her as a nostalgic symbol. She represents a snapshot in time, a personification of Europe before things went bad. Many have complained that Micol is a cipher in the film. That she prowls her estate like a zombie and that she never gives a reason for rejecting Giorgio's advances. But this is the very point. Micol is an idealized vision of the world, simultaneously deluding herself and representative of mass denial. She is a ghost of the past, and Giorgio cannot attain her because she has long turned her back to the living world. <br /><br />The romance thus abstracts many of the themes that take place in the film. Firstly, it illustrates the false belief held by both Gentiles and Jews that if they isolate themselves and mind their own business, they may be spared the horrors of this hostile political climate. Secondly, it shows that no amount of wealth, prestige and education can defend you against mindless, irrational bigotry. Finally, it highlights the dangers of Jewish ethnocentricity. Judaism can accurately be described as a cultural fortresses that keeps outsiders out and insiders in (the degree to which Jewish communities are isolated from their host cultures is even reflected at the genetic level). Of course, one should not have to assimilate to avoid persecution, but this ethnocentricity is largely the reason that their entire history is one of spectacular success and growth followed by persecution and slaughter. A cycle which plays out repeatedly from the Egyptian Exodus to the Holocaust. <br /><br />9/10  Quieter Holocaust pictures like "The Garden of the Finzi-Continis", "Seven Beauties", "The Boat is Full" and "The Shop On Main Street" are important in countering the myths of the Holocaust. Hollywood film's like "Schindler's List" have colonised our minds with a very "American view" of the Holocaust. They present us with false iconography, rich with their own set of visual signifiers. But the Holocaust was not a horror movie. It did not happen in black and white and with shaky documentary footage. It unfolded with the banality of everyday life, in bright colours, ordinary day to day activities rarely upset. There was nothing alien about the Holocaust. The world didn't break down or erupt into violence. Instead it stood back with a serene, far more chilling acceptance. Perhaps this is why, today, documentary footage of Hitler relaxing with his family in the Bavarian Alps is far more horrific than any of his loud mouthed speeches.<br /><br />Worth two viewings.