Het lijkt wel of af en toe een briljante film mijn aandacht trekt in de late uren van de nacht (of de vroege ochtenduren, zoals in mijn geval); ik vond die film in 'He Was a Quiet Man', de briljant geacteerde, goed geschreven satire van de schrijver-regisseur Frank A. Cappello over die onwaarschijnlijke held wiens 'heldhaftige' daad misschien niet zo heldhaftig was, en die in feite een innerlijke woede maskeerde die hem in feite tot de schurk maakte.<br />Een ernstig onderschatte Christian Slater-ster als Bob Maconel, een gefrustreerde kantoorbediende wiens eerste woorden in de film betekenen dat hij de hoeveelheid kogels in zijn pistool telt en wie zijn beoogde doelwitten zullen zijn. Bob woont alleen en werkt als drone in een van die grote technologiebedrijven waar het nooit duidelijk is wat ze precies doen, of wat ieders baan is. Bobs dagelijkse bestaan bestaat uit het voeren van zijn vissen (tegen wie hij praat en die hem af en toe slecht advies geven, wat zijn moorddadige woede voedt), naar zijn werk gaan, zelden door zijn buren worden geaccepteerd, op zijn kop worden gezeten door zijn collega's en de moed verzamelen om aan zijn dodelijke schietpartij te beginnen.<br />Nou, net als Bob eindelijk de moed heeft om het te doen, wordt hij in elkaar geslagen door een collega die net zo woedend is als hij. Midden in de slachting lukt het Bob en de schutter om een gesprekje aan te knopen. Als Bob vraagt waarom hij niet op hem gaat schieten, antwoordt de man: 'Omdat jij de enige in dit kantoor bent die zieliger is dan ik.' Bob vat dit persoonlijk op en schiet de aanvaller neer. Daarna rent hij naar de kant van de kantoorschoonheid, Vanessa Parks (Elisha Cuthbert), die ernstig gewond is geraakt bij de aanval en de enige persoon is die Bob ooit echt aardig heeft gevonden. Haar glimlach zou 'een kamer kunnen verlichten', krijgen we tijdens de film te horen.<br />Bob wordt dan gebrandmerkt als held. De mensen die hij verachtte zijn nu zijn beste vrienden, onder wie de pestkop van het kantoor en de kantoorslet, die hem vroeger nooit een blik waardig zou hebben gekeurd. (Ze krijgt haar verdiende loon in een bepaalde scène die alleen maar hilarisch, walgelijk en verontrustend is.) Hij krijgt een promotie, een gloednieuw kantoor naast de grote baas, meneer Shelby (William H. Macy), en de bedrijfsauto. Zijn buren erkennen hem eindelijk; als een van hen vraagt wanneer hij hier is komen wonen, antwoordt Bob: 'Ik woon hier al vijf jaar.' Hij gaat al snel op bezoek bij Vanessa in het ziekenhuis, wier ruggengraat door een kogel is doorboord en nu verlamd is. Ze smeekt hem om af te maken waar de schutter aan begonnen is. Als hij toegeeft, dat is het.' Als die twee een aarzelende relatie beginnen, die het dodelijke monster dat in hem op de loer ligt, begint te kalmeren. Maar later in de film beginnen er verontrustende vragen te rijzen over Bobs geestelijke gezondheid en zijn greep op de nieuwe werkelijkheid waarin hij zich bevindt.<br />Zoals velen al hebben gezegd: 'He Was a Quiet Man' lijkt elementen te combineren van bekende films uit het verleden, zoals 'Falling Down', 'Office Space' en 'A History of Violence', plus een paar van de artistiek bizarre verhalende esthetiek van een film van David Lynch. Dergelijke overeenkomsten lijken vrij vroeg in de film te eindigen, nadat Bob eerst een held en lieveling van de media is geworden. Op dat punt aangekomen maakt de film een draai van 360 graden en gaat hij terug naar waar hij begonnen is, zowel metaforisch als letterlijk.<br />Slater was vrij goed in deze film; zijn optreden hier werkte vanaf de eerste seconden op het scherm, zijn personage van kantoorslaaf Bob Maconel combineerde elementen van de hoofdpersonen uit de films waar ik het eerder over had en wist precies de juiste emoties over te brengen. Hij wordt al jaren achtervolgd door zijn Jack Nicholson-obsessie en ik denk dat hij hier eindelijk tot zijn recht is gekomen als een ernstig gestoorde eenling die snel zijn greep op de werkelijkheid verliest. Het was een genoegen om Elisha Cuthbert in een rol te zien waarin haar prachtige uiterlijk slechts een deel van haar optreden vormt en niet háár optreden is; hier staat een mooie vrouw die zonder meer toegeeft dat ze haar seksualiteit gebruikt om vooruit te komen in het leven en nu is ze tot niets gereduceerd <0xE2><0x80><0x93> een feit dat ze zonder meer toegeeft te hebben geaccepteerd <0xE2><0x80><0x93> en moet ze het eindelijk extra langzaam aan doen omdat haar meest waardevolle bezit haar is afgenomen: haar eigen lichaam. Sinds 2004 vond ik niet veel van haar filmprojecten leuk. Hoe dan ook, als ze voor de rest van haar leven in een rolstoel zit, voor mij, is het bijna alsof ik een stap terug moet doen om een mooi kunstwerk echt te kunnen waarderen. Alleen dan is ze echt mooi.<br />'He Was a Quiet Man' is geen perfecte film. Het script heeft af en toe een tik van de pen, maar de uitvoeringen (vooral van Christian Slater en Elisha Cuthbert) en Cappello's artistieke visie en greep op de fijnere details van het materiaal maken het goed. 'He Was a Quiet Man' is een van die briljante films die ons dwingen naar onszelf te kijken en te zien wat ons drijft. Het is grappig, het is...' Het is dramatisch en het is af en toe ook behoorlijk verontrustend, maar het is een voorbeeld van grote, nachtelijke fanfare die meer respect verdient van het bioscooppubliek.<br /><br />9/10.
It seems that every once and a while, an occasionally brilliant film will catch my attention in the late hours of the night (or the early hours of the morning, as it was in my case); I found that film in "He Was a Quiet Man," writer-director Frank A. Cappello's brilliantly acted, smartly written satire about that unlikely hero whose "heroic" act may not have been so heroic, and in fact masked an inner rage that may actually make him the villain.<br /><br />A seriously understated Christian Slater stars as Bob Maconel, a frustrated office worker whose first words in the picture have him counting the amount of bullets in his gun and who his intended targets are going to be. Bob lives alone and works as a drone in one of those big technology firms where it's never made clear what it is that they actually do, or what everyone's jobs are. Bob's day-to-day existence consists of him feeding his fish (who he talks to and they occasionally give him bad advice, fueling his murderous rage), going to work, rarely being acknowledged by his neighbors, being picked on by his co-workers, and working up the courage to go on his deadly shooting spree.<br /><br />Well, just when Bob finally gets the courage to do the deed, he is beaten to the punch by a fellow enraged office worker. In the middle of the carnage, Bob and the shooter manage to strike up a casual conversation. When Bob asks why he's not going to shoot him, the man replies, "Because you're the only person in this office who's more pathetic than I am." Bob takes this personally and guns down the assailant. Afterward, he rushes to the side of the office beauty, Vanessa Parks (Elisha Cuthbert), who was seriously wounded in the attack and is the only person Bob ever really liked. Her smile could "light up a room," we're told throughout the film.<br /><br />Bob is then branded a hero. The people he despised are now his best friends, including the office bully and the office slut, who would have never given the time of day before. (She gets her comeuppance in one particular scene that is all of hilarious, disgusting, and disturbing.) He gets a promotion, a brand-new office next to the big boss, Mr. Shelby (William H. Macy), and the company car. His neighbors finally acknowledge him; when one of them asks when did he move in, Bob replies, "I've lived here five years." He soon begins to visit Vanessa in the hospital, whose spine was severed by a bullet and is now a quadriplegic. She begs him to finish what the shooter started. When he relents, that's when the two begin a tentative relationship that begins to calm the deadly monster lurking within him. Later on in the film, however, troubling questions begin to arise about Bob's sanity and his grip on his new reality that he has found himself in.<br /><br />As many have mentioned, "He Was a Quiet Man," seems to combine elements of past similar-themed features including "Falling Down," "Office Space" and "A History of Violence," plus a few of the artistically weird storytelling aesthetics of a David Lynch picture. Similarities seem to end fairly early in the picture after Bob first becomes a hero and a media darling. It seems that when you finally have a grasp on where it's all headed, the picture does a 360 and winds up going right back to where it started, both metaphorically and literally.<br /><br />Slater was pretty good in this film; his performance here worked from his first seconds on screen, his character of office drone Bob Maconel combining elements of the main characters from the films I mentioned earlier and hitting all the right emotive notes. For years, he's been hounded by his Jack Nicholson obsession and I think here he seems to have finally come into his own as a seriously demented loner who is quickly losing his grip on reality.<br /><br />While by no means one of my favorite actresses, it was a delight to see Elisha Cuthbert in a role where her gorgeous looks are only part of her performance and are not THE performance; here is a beautiful woman who freely admits to using her sexuality as a means of getting ahead in life and now she's been reduced to nothing - a fact that she freely admits to having accepted - and finally having to take things extra slow because her most valuable asset has been taken away from her: her own body. Maybe I'm overreaching or being overly critical - I did like her in "The Girl Next Door" (2004) - she can act, it's that I haven't liked too many of her film projects since '04. Anyway, when she's confined to a wheelchair for the rest of her life, for me, it's almost like stepping back to truly appreciate a fine piece of art. Only then, is she truly beautiful.<br /><br />"He Was a Quiet Man" is not a perfect film. The script is prone to occasional slips of the pen in certain places, but the performances (especially by Christian Slater and Elisha Cuthbert) and Cappello's artistic direction and grip on the finer points of the material make up for it. "He Was a Quiet Man" is one of those brilliant movies that forces us to look at ourselves and see what makes us tick. It's funny, it's dramatic and it's also occasionally quite disturbing, but it is an example of all-around great, late-night fanfare that deserves more respect from the movie-going public.<br /><br />9/10