Toen Joan klaar was met Mildred Pierce, begon ze aan haar absurde periode. Om die te versterken werd ze streng, en met _Torch Song_ heeft ze haar aanwezigheid in de film ronduit angstaanjagend gemaakt.<br />Ik wist niet of ik moest lachen of huilen toen ik naar _Torch Song_ keek. Joans close-ups zien eruit als een soort art-deco, overkleurde presentatie waarvan de kijker zich gegarandeerd afvraagt of het als grap is bedoeld of als een surrealistische ontsnapping. Kijk maar naar de wenkbrauwen die eruitzien alsof ze op _Queen Kong_ thuishoren, de fruitige kleur van haar haar, de bloedrode lippen, en in feite de duivelse vorm van haar lippen zelf.<br />Zoveel g<0xC3><0xAA>nant voor de hand liggende manieren om haar benen op de foto te krijgen... Het was misselijkmakend vreemd om te zien hoe ze de dochter van Marjorie Rambeau probeerde te portretteren <0xE2><0x80><0x93> ze leken meer op een stel oude heks-zusjes die thuishoorden in een rokerige cocktailbar, in plaats van'meisjespraatjes' te houden in het appartement van hun moeder.<br />En bovendien is Joan niet knap, ze was altijd al een overdreven opgemaakte actrice vol wrok, gemeenheid en onverdraagzaamheid jegens de menselijke zwakheid. Ik denk niet zozeer dat deze film een weergave is van Jenny Stewart als wel een realistische weergave van Joan Crawford.
After Joan finished Mildred Pierce, she entered her absurd period. Enhancing that, she became severe, and with Torch Song she has added just plain scary to her film presence.<br /><br />I didn't know whether to laugh or cry when I watched Torch Song. Joan's close-ups look like some kind of art deco over-colorized presentation that is guaranteed to make the viewer wonder if this was intended as a joke or as a surreal escape. Check out the eyebrows that look like they belong on Queen Kong, the fruit-like color of her hair, the blood red lips, and in fact the she-devil enhanced shape of her lips themselves.<br /><br />So many embarrassingly obvious ways to get her legs in the picture...nauseatingly odd as she tried to portray Marjorie Rambeau's daughter - they looked more like a couple of old hag sisters who belonged in a smoky cocktail bar, not doing "girl talk" in mom's apartment.<br /><br />And furthermore, Joan is not pretty, she was always an overly made-up actress full of spite, nastiness, and intolerance for human frailty. I don't really think this film is a portrayal of character Jenny Stewart as much as it is a realistic view of Joan Crawford.