Het grootste deel van deze film is het soort stompzinnig melodrama dat in de jaren dertig in overvloed in Hollywood en Parijs werd geproduceerd. Het acteerwerk is allemaal prima, maar het verhaal komt uitsluitend voort uit honger.<br />Maar aan het eind krijg je Josephine Baker te zien in een groots productienummer, het soort muzikale uitspatting dat haar in Parijs tot een ster maakte. Daar begrijp je, vijf minuten lang, dat ze veel meer was dan alleen maar een vrouw in een bananenrok.<br />Kijk de rest van de film als je van melodrama houdt.<br />Maar kijk vooral naar het einde. Dat verklaart de Franse reputatie van Josephine Baker.
Most of this movie is the sort of mindless melodrama Hollywood and Paris produced in abundance in the 1930s. The acting is all fine, but the story is strictly from hunger.<br /><br />At the end, however, you get to see Josephine Baker in a major production number, the sort of musical extravaganza that made her a star in Paris. There, for five minutes, you understand that she was a lot more than just a woman in a banana skirt.<br /><br />Watch the rest of the movie if you're into melodrama.<br /><br />But definitely watch the end. It explains the French reputation of Josephine Baker.