STOLEN was een van de meest teleurstellende filmervaringen die ik in lange tijd heb gehad, vooral omdat er zoveel verspilde mogelijkheden in zaten.<br />Het verhaal was intrigerend: in 1990 stalen dieven, gekleed als agenten van de politie van Boston, verscheidene schilderijen uit het Isabella Stewart Gardner Museum, en hun overval omvatte ook 'Het concert' van Vermeer, dat wordt beschouwd als het waardevolste schilderij dat ooit is gestolen. Als je Vermeer niet kent, moet je 'Meisje met een pareloorbel' kennen. Het verhaal ontvouwt zich met dieven, politiek, de maffia en allerlei louche figuren die worden gevolgd door een vermaarde kunstexpert, Harold Smith, een personage op zich. En dan heb ik het nog niet eens over Isabella Stewart Gardner en haar kunstmuseum. <br />Wat een fascinerend verhaal had moeten zijn, was een van de meest lukrake en saaie documentaires die ik in jaren heb gezien, en ze riekten naar een aandachtsstoornis, van desoriënterende en zinloze shots tot de plotselinge richtingsveranderingen en lange stiltes.<br />De documentaire raakte elementen aan en gooide ze dan weer weg, en als ze dat wel deed, was het zo oppervlakkig dat het was alsof je een goede mop hoorde vertellen door iemand die er geen timing voor had. En omdat ik uit Boston kom, weet ik dat er elementen werden aangeroerd in het stuk die echt ontwikkeld hadden kunnen worden om het interessanter en samenhangender te maken.<br />Het had echt een ongelooflijke documentaire kunnen zijn, maar hij faalde.
STOLEN was one of the most disappointing film experiences I've had in a long time, more so because it had so much squandered potential.<br /><br />The story was intriguing: in 1990, thieves dressed as Boston Police stolen several paintings from the Isabella Stewart Gardner museum, and their heist included "The Concert" by Vermeer, and is considered the most valuable painting ever stolen. If you don't think you're familiar with Vermeer, thing "Girl with a Pearl Earring." The story unfolds with thieves, politics, the mob, and all sorts of shady characters being tracked by a renowned art recovery expert, Harold Smith, a character in himself. And that's not even mentioning Isabella Stewart Gardner and her art museum.<br /><br />What should have been a fascinating tale was one of the most haphazard and boring documentaries I've seen in years, and reeked of attention deficit disorder, from disorienting and senseless shots, to the sudden direction changes and long silences.<br /><br />It would touch on elements, and then discard them, and when it did explore them, it was so superficial it was like hearing a good joke told by someone with no timing. And being from Boston, I know elements touched on in the piece that really could have been developed to make it more interesting and coherent. <br /><br />It really could have been an incredible documentary, but it failed.