Dit musical-fantasie-kinderrijmpje lijkt bij veel mensen een sentimentele favoriet te zijn, maar het houdt gewoon niet. Het is een live-actionfilm die tekenfilms imiteert, en de tekenfilms zijn in de meeste opzichten beter. Het probleem hier is de geforceerde joligheid van de verwaandheid, een stoeipartij door het land van de sprookjesboeken. De acteurs zijn houterig, het taalgebruik is naargeestig, en zelfs het angstaanjagende decorgekakel van de Scheve, zoals dat van Henry Brandon en Silas Barnaby, of het goedmoedige gehannes van Laurel en Hardy kunnen het niet redden. Denton-pyjama's en lelijke maskers en hoorntjes die de rivier in steken. Zo nu en dan barst er een Tom-Tom de Zoon van Piper of Little Bo-Peep in gezang uit. Ik wou dat ze dat niet deden. Er zijn een paar buitengewoon lelijke marionetten, de drie varkens met rubberkoppen, een klungelende kat en een irritante muis die heel veel op Mickey zou lijken als hij uit een blok zeep was gesneden en door de een of andere obscure magnetische kracht door de geluidsstudio was gerold. Er zijn een paar goede lijnen en een paar goede stukjes zakelijke achtergrond <0xE2><0x80><0x93> wanneer Stan zich voordoet als Bo-Peep en met Barnaby trouwt, is Ollie bereid hem daar te laten omdat hij per slot van rekening getrouwd is met een achtergrond <0xE2><0x80><0x93> maar niets kan deze goedbedoelde, slecht geschreven, koortsachtig energieke, opzichtige film redden. Een minderheidsstandpunt, maar bijna elke andere filmversie van de wereld van de kinderliteratuur is stukken beter dan deze.
This musical-fantasy-nursery-rhyme concoction seems to be a sentimental favourite for lots of people, but it just doesn't stand up. It's a live-action film that imitates cartoons, and the cartoons are better in most ways. The problem here is the forced jollity of the conceit, a romp through story-book land. The actors are wooden, the writing is dismal, and not even the scary Crooked Man scenery-chewing of Henry Brandon as Silas Barnaby or the good-natured fumbling of Laurel and Hardy can save it. Perhaps the nadir is the climactic battle scene between Old King Cole's people, helped by a platoon of tall wooden soldiers built mistakenly by Laurel and Hardy, chasing Barnaby and his ogre henchmenthey're all wearing shaggy brown Dr. Denton pajamas and ugly masks and little hornsinto the river. Every once in a while one Tom-Tom the Piper's Son or Little Bo-Peep burst into song. I wish they wouldn't. There are some exceptionally ugly puppets, the three rubber-headed little pigs, a fiddling cat, and a pesky mouse that looks a lot like Mickey if he had been carved from a block of soap and rolled around the sound stage by some obscure magnetic force. There are some good lines and some good bits of businesswhen Stan pretends to be Bo-Peep and gets married to Barnaby, Ollie is ready to leave him there because, after all, he is marriedbut nothing can save this well-intentioned, badly written, feverishly energetic, garish movie. A minority opinion, but nearly any other film version of the world of children's literature is heaps better than this.