'Kapitein Salvation' had een onderdeel van 'Intolerantie' kunnen zijn. In 1840 trekt Anson Campbell, een student van het seminarie, zich, geconfronteerd met blind discriminatie, ongegronde roddels en een streng religieus oordeel, terug naar de zee. Daar wordt hij door een reeks onfortuinlijke gebeurtenissen herboren in zijn geloof, 'gedoopt' door de gevallen vrouw die hem heeft verlicht.<br />De meeste voorstellingen zijn standaard, maar het werk van Pauline Starke is uitmuntend. Het personage van George Fawcett, Zeke, zorgt voor een aantal van de overgangen in het verhaal door in de buurt te zijn wanneer die overgangen plaatsvinden. Het is een cruciale functie die in stomme films maar al te vaak wordt verleend door titelkaarten alleen (in films, door een verteller of andere dialoog). Over het algemeen wordt dit beeld heel soepel geregisseerd door John Robertson.<br />Cinematografie van William Daniels helpt dit beeld te laten schitteren De nieuwe orkestmuziek van Philip Carli (door hem gecomponeerd, geloof ik) is geweldig.
"Captain Salvation" could have been a segment of "Intolerance." In 1840, faced with blind discrimination, unfounded gossip and strict religious judgment, Anson Campbell, a seminary student, retreats to the sea. There, through a series of unfortunate events, he is reborn to his faith, 'baptized' by the fallen woman who has enlightened him. <br /><br />Most performances are standard, but Pauline Starke's work is excellent. George Fawcett's character, Zeke, provides some of the story transitions by being around when the transitions occur. It is a critical function in silent movies too often provided by title cards alone(in talkies, by a narrator or other dialog). Generally, this picture is very smoothly directed by John Robertson. <br /><br />Cinematography by William Daniels helps this picture shine. The new orchestral score by Philip Carli (TCM induced, I think)is great.