Een film van '60 minuten' kan onmogelijk 3 uur duren, en toch vindt Michael Mann een manier om het zo lang mogelijk te laten duren, ongeveer zoals hij dat in Heat heeft gedaan. Maar ondanks het feit dat de film zich voortbeweegt met de snelheid van een drieteenluiaard die aan de boemel is gegaan, zijn de uitvoeringen absoluut hypnotiserend. Pacino, die meestal geweldig is of cartoonachtig, levert een adequate voorstelling, maar een onherkenbare Russell Crowe is gewoon fenomenaal. Maar het meest fascinerende personage is Christopher Plummer, die elke scène steelt met een verbijsterende kijk op Mike Wallace. Dit is beslist geen slechte film, maar het is wel een slechte film.' Het is een film voor acteurs; de optredens halen in feite uit wat anders een te lange oefening in regisseursgenot is.
There is just no way that a movie about '60 minutes' should be 3 hours long, yet Michael Mann finds a way to drag this out, much like he did in Heat. Yet despite the fact that the movie moves with the speed of a three-toed sloth on a NyQuil bender, the performances are absolutely hypnotic. Pacino, who is usually either great or cartoonish, delivers an adequate performance, but an unrecognizeable Russell Crowe is simply phenomenal. But the most spellbinding character belongs to Christopher Plummer, who steals every scene he's in with an astounding take on Mike Wallace. This isn't a bad movie by any means, but it's an actors movie; the performances really redeem what is otherwise an overlong exercise in directorial self-indulgence.