De film doet me denken aan twee andere films: Marty, een lowbudget onafhankelijke romance die in 1955 de Oscar voor de beste film won, en Big Night, die zich richt op de hechte relatie tussen twee heel verschillende broers. Deze film is gemaakt met een budget van 40.000 dollar en won de prijs voor de beste eerste film op het Toronto International Film Festival. De film heeft geen erg origineel verhaal en is vrij voorspelbaar, maar dat is niet erg, want de plot is niet echt doorslaggevend. Net als de prelude van Chopin die door veel verschillende pianisten werd gespeeld: de noten zijn hetzelfde en voorspelbaar, maar het algehele effect kan variëren van verschrikkelijk tot subliem. Deze film nadert het subliem. Hij gaat over personages die heel gemakkelijk onze harten kunnen veroveren. Er zijn vijf hoofdpersonen: twee broers met een heel verschillend temperament, hun nieuwe vriendinnen en een oudere zwarte weduwnaar, allemaal heel sympathiek. De broers zijn in de twintig en hebben sociale problemen waar ze iets aan moeten doen. Het verhaal begint zwak, maar wordt steeds sterker naarmate de broers hun huidige problemen overwinnen, maar uiteindelijk krijgen ze nieuwe problemen. De broers zijn heel hecht en positief met elkaar, op een verrukkelijke manier; ieder helpt de ander alleen al door er te zijn. Ze worden gespeeld door echte broers, die ook het script samenschreven met hun goede vriend de regisseur. De oudere broer is overdreven serieus en ambitieus: 'Geit op vuur'. Hij raakt bevriend met een wijze, oudere, zwarte collega, die smacht naar zijn overleden vrouw. De jongere broer is een aardige kerel, die gewoon door het leven glijdt: 'Glimmende Vis'. Aangezien de oudere broer zijn jongere broer heeft grootgebracht, is hij niet in staat zijn jongere broer om raad te vragen, maar de oude man is buitengewoon wijs, behulpzaam en liefhebbend en wordt een vaderfiguur voor de oudere broer en een verrukking voor het publiek. Ik verliet de film met een heel warm gevoel dat heel lang duurde.
The film reminds me of two other films: Marty, a low-budget independent romance that won the Best Picture Oscar in 1955 and Big Night, which focuses on the close relationship between two very different brothers. Made on a $40, 000 budget, this film won the Best First Film award at the Toronto International Film Festival. The film does not have a very original story and is fairly predictable but that is okay because it is not really plot-driven. Just like a Chopin Prelude played by many different pianists: the notes are the same and predictable but the overall effect can vary from terrible to sublime. This film approaches the sublime. It is about characters who can win our hearts very easily. There are five central characters: two brothers of very different temperament, their new girlfriends and an elderly black widower, all quite lovable. The brothers are in their twenties and have social problems that they must deal with. The plot starts weak but grows strong, as the brothers start to overcome their current problems but end up with new ones. The brothers are very close and positive with each other, in a most delightful way; each one helps the other just by being there. They are played by real-life brothers, who also co-wrote the screenplay with their close friend, the director. The older brother is overly serious and ambitious: "Goat on Fire". He is befriended by a wise, elderly, black co-worker, who is pining for his late wife. The younger brother is a personable fellow, who just glides through life: "Smiling Fish". Since the older brother brought up his younger brother, they having been orphaned, he is unable to look to his younger brother for direction but the old man is extremely wise, helpful and loving and becomes a father-figure for the older brother and a delight for the audience. I left the film with a very warm feeling that lasted for a long time.