Ik zag deze film voor het eerst toen mijn kinderen nog zo klein waren dat ze al mijn tijd en energie opslorpten en alles in mijn ene hoofd naar buiten kwam en in mijn andere hoofd weer naar buiten. Al die jaren kon ik me alleen maar herinneren dat het een van de films was die op mijn lijst stonden van _Films om te zien wanneer je kinderen je gezondheid teruggeven_. Dat maakte het de laatste tijd extra leuk om ernaar te kijken. Goldie's personage is zo prachtig ingetogen. Ze is gewoon een van ons en gaat gewoon door met haar leven tot haar leven verandert. Je kunt elke stap van de weg volgen. Ik vond het prachtig dat de camera stukjes van de waarheid opving die zij niet zag en dat de spanning langzaam toenam. Deze kalme elegantie past perfect bij John Heard, die op zijn verrukkelijk kwaadaardige best is. De muziek past prachtig bij de plot. Zet dit absoluut op je verlanglijstje.
I first saw this film when my children were so small that they consumed my time and energy and things went in one head and out the other. All these years, all I could remember about it was that it was one of those on my list of Movies to See When Your Kids Let You Have Your Sanity Back. That made it particularly fun to watch again recently. Goldie's character is so beautifully understated. She is just one of us, going about her day, until her life changes. You can relate each step of the way. I loved how the camera caught pieces of the truth that she did not, slowly building suspense. This calm elegance perfectly complements John Heard is at his deliciously evil best. The score works beautifully with the plot. Definitely put this on your jump-off-the-couch list.