Er zijn films die je gewoon móét zien, al is het maar vanwege de titel. Bij zo'n titel denk je automatisch: 'Hoe erg kan het nou helemaal zijn?' Natuurlijk, je zit nog maar een paar minuten in de film en je beseft al hoe vreselijk het is, en opeens klinkt de titel niet meer zo grappig. Een paar minuten, zo lang duurt het voordat je wordt blootgesteld aan een wereld van afschuwelijke acteerprestaties door willekeurig geselecteerde boerenkinkels, onbegrijpelijke dialogen en geen enkele ontwikkeling in de plot. Tijdens de inleiding horen we John Carradine (hij is weer een van de slechtere B-films die ik ontdek, hoe vaker ik zijn vermoeide gezicht zie) iets mompelen over de duivel zijn en dus Hij die beslist of iemand naar de hel gaat of niet. Blijkbaar deze scène, en nog een paar andere waarin Carradine voorkomt, die naderhand door Fred Olen Ray in de film wordt verwerkt! Goed, nu begrijp ik dat Olen Ray meer dan 110 films op zijn repertoire heeft als regisseur en Carradine meer dan 340 als acteur! Hoe dan ook, na de bizarre woorden van de rechter van de hel gaan we over op een afgelegen plattelandsomgeving. We hebben een groep van vier, mensen die niet...' Het is mogelijk dat ze er minder met elkaar verbonden uitzien, zoals ze daar door de bossen zwerven en onderdak zoeken in een afgelegen boerderij. Blijkbaar zijn het voortvluchtige juwelendieven, maar deze mensen zien er oprecht uit alsof ze veel te stom zijn om ook maar iets te stelen, laat staan juwelen. Dan zou je vervolgens verwachten dat er een 'Vermoorde Dode Boerderijslachting' zou volgen, maar nee hoor. Eerst wordt er een hoop geruzied over het verschil tussen het stelen van een jeep en het oprapen van dingen die andere mensen weggooien (echt, wie 'gooit' er nou een jeep weg?) en andere volkomen willekeurige en onzinnige koeterwaalswoorden. De dikste en lelijkste boerenpummel die ik ooit heb gezien is getrouwd met een mooi jong meisje met een indrukwekkend decolleté. Later werd uitgelegd dat haar vader de dikke schoft tweehonderd dollar schuldig was en dat ze het met een huwelijk hadden uitgepraat. Dat is hillbillylogica voor jou! Elke dialoog wordt vijf of zes keer langer uitgerekt dan nodig is en de 'actie'-sequenties worden in slowmotion opgenomen. Ze doen letterlijk alles om een normale speeltijd te bereiken. De meest schaamteloze poging om de looptijd te vullen is een extreem lange monoloog van een vent die tegen God praat. Serieus, vier volle minuten staren naar een stomme boerenkinkel die tegen de hemel praat! Er wordt zoveel gepraat in deze film dat het krankzinnig is. Of het script besloeg ongeveer zevenduizend bladzijden of deze boerenkinkels kregen gewoon de opdracht om te improviseren wat ze wilden. Het is ook een achtervolging door het bos, geleid door de obligate banjomuziek en incompetente cinematografie. Het enige 'demente' aan deze film is dat er idioten zoals ik zijn die ernaar kijken. De 'Dodenakker' is gewoon een schuurtje in iemands tuin en het enige landbouwwerktuig dat in de 'Massacre' wordt gebruikt, is een hooivork. Lastig.
There are certain movies you just HAVE TO watch if only for their titles alone. With such a title you automatically tend to think "how bad can it possibly be  right?" Of course, only a few minutes into the film and you can't but realize how awful it is and all of a sudden the title doesn't sound that funny anymore. A few minutes  that's how long it takes in order to be exposed to a world of horrible acting performances by randomly selected yokels, incomprehensible dialog and no plot development whatsoever. During the intro we have John Carradine (him again  the more bad B-movies I discover, the more I encounter his fatigue face) murmuring something about being the devil and thus He who decides whether a person goes to hell or not. Apparently this sequence, and a couple of other ones featuring Carradine, where edited into the film by Fred Olen Ray afterwards! Okay, now I understand how Olen Ray has over 110 movies on his repertoire as a director and Carradine over 340 as an actor! Anyway, after the Judge of Hell's bizarre uttering, we switch towards a remote countryside setting. We have a party of four, people that couldn't possibly look less connected to each other, wandering through the woods and finding shelter in a secluded farm house. Apparently they are fugitive jewel thieves, but these people honestly look way too dumb to commit any sort of theft, let alone jewelery. You would then subsequently expect for the "Demented Death Farm Massacre" to ensue, but no  First there's a lot of arguing about the difference between stealing a jeep and picking up what other people threw away (seriously, who "throws away" a jeep?) and other totally random and nonsensical gibberish. The fattest and ugliest redneck I've ever seen is married to a beautiful young girl with impressive cleavage. It is later explained that her father owed the fat bastard $200 and they settled it with a marriage. That's hillbilly logic for you! Every dialog is drawn out five or six times more than necessary and the "action" sequences are shot in slow-motion. They literally do everything here in order to reach a normal playtime. The absolute most shameless attempt to fill up the running time is an extremely long monologue of a guy talking to God. Seriously, FOUR full minutes of staring at a dumb yokel talking to the sky! There's so much talking in this movie, it's crazy. Either the screenplay contained approximately 7,000 pages or these rednecks were just instructed to improvise whatever the wanted. Naturally, there's also a chase through the woods guided by the obligatory banjo music and incompetent cinematography. In the end, the only "demented" thing about this movie is that there are idiots like myself who watch it. The "Death Farm" is just a shed in somebody's garden and the only farming tool used in the "Massacre" is a pitchfork. Lame.