Net als iedereen die deze film vóór mij heeft bekeken, zal ik zingen dat het loftuitingen zijn, maar ik weet niet precies waarom, in tegenstelling tot degenen voor mij. Deze film deed alles wat hij als horrorfilm had moeten doen. Hij maakte me op een paar punten bang, hij was op andere heel bloederig en het was een van de tien meest eigenzinnige en bizarre films die ik ooit heb gezien. Ik kan je niet vertellen waarom iets gebeurt zoals het hier gebeurt, ik kan je zelfs niet vertellen waarom mensen de dingen doen die ze doen, maar ik denk niet dat dat de bedoeling van de film is. Net als David Lynch.' Op Mulholland Drive gaat het weer over het veranderen van een ervaring of een droom die gewoon nergens op slaat. Misschien is dit een film die met opzet esoterisch is, en als dat zo is, zou ik hem misschien gewoon steeds opnieuw moeten bekijken tot ik er een soort kinderlijk inzicht in krijg.<br />De definitie van een fantoom op Dictionary.com is 'in platonische filosofie, objectieve werkelijkheid zoals waargenomen door de vijf zintuigen'. Een andere definitie die eraan wordt gegeven is eenvoudig 'een idee'. En als je deze film van begin tot eind bekijkt, zul je zien waarom het allemaal zo logisch is, hoewel het nog steeds een duister concept is dat bedoeld is om precies te zijn wat het is. De film begint met een begrafenis van een van Jody (Bill Thornbury) en Reggies (Reggie Bannister) beste vrienden. Jody's kleine broertje Mikey (Michael Baldwin) is een vroegrijp kind dat niet op één plek kan blijven en zijn grote broer overal volgt. Daarom is hij op de begrafenis, maar houdt hij zich heimelijk schuil in de bosjes. Aan het eind van de begrafenis ziet hij dat de beheerder helemaal in zijn eentje een kist optilt en in zijn pick-up laadt. Dit is het naïeve van de bizaare rituelen die de film omringen.<br />Michael besluit een kijkje te gaan nemen in het vreemd uitziende landhuis waar de begraafplaats op rust. Als hij eenmaal het huis binnendringt, wordt hij achtervolgd door vreemde Jawa-achtige wezens en door een bol die uit het niets lijkt te komen en al het bloed uit je hoofd zuigt. Hij ontsnapt en weet zijn grote broer zover te krijgen dat hij hem gelooft als hij zegt dat het niet helemaal in orde is op de Morningside-begraafplaats. Tot nu toe is de film heel rechttoe rechtaan. Je hebt je klassieke decor, een spookachtig uitziend huis waar de doden naartoe worden gebracht en je typische domme figuren die de traditionele enge filmdingen doen, zoals in je eentje op onderzoek gaan in een spookhuis, gratis borstfoto's, wat griezelige muziek en donkere nachten. Maar daar is de titel 'typische horrorfilm'. De film eindigt en gaat over in het territorium van Rod Serling. Van nu af aan wordt het alleen maar vreemder, maar op een manier die je kippenvel bezorgt en je aan je stoel gekluisterd houdt.<br />Don Coscarelli kan alle lof en/of de schuld voor deze excentrieke film op zich nemen. Hij schreef, produceerde en regisseerde, was de dp, de redacteur, en zoals een andere recensent zo treffend opmerkte, veegde hij waarschijnlijk's nachts de vloeren en haalde hij koffie voor de mensen op de set. Dit is zijn incarnatie. Ik ben het ook toevallig eens met andere kijkers die zeggen dat deze film een van de meest meeslepende en tegelijk zoetsappige scores heeft, die op één lijn staat met Carpenters Halloween-thema. Het zijn allebei ingewikkelde stukken met betrekking tot de aanwezigheid van de film. Woorden als spookachtig, griezelig, eng en onheilspellend komen allemaal in je op als je de soundtrack hoort. Het is ook griezelig om een paar overeenkomsten te zien met _A Nightmare on Elm Street_ en _Phantasm_. _Nightmare on Elm Street_ was iets duidelijker over wat het probeerde te zeggen, maar beide films zijn openlijk duister en dromen als een ontdekkingsreis naar werelden die velen van ons nog moeten begrijpen.<br />Het onderliggende thema in deze film zijn de onopgeloste vragen die velen van ons kwellen als we ons afvragen wat er gebeurt als je doodgaat. De meesten van ons geloven dat je naar de hemel of de hel gaat. Maar dat zijn alleen maar theorieën. En als theorieën niet bewezen zijn, wat weerhoudt je er dan van om te geloven dat deze film echt het antwoord op die vragen zou kunnen zijn? Zoals de titel van de film zo schrijnend aangeeft: 'Als deze je niet bang maakt, ben je al dood.' Stel dat dit allemaal waar was? Stel dat je kon worden ontvoerd en tot iets kon worden gemaakt wat je niet hebt gevraagd om te worden? Wie is de Lange Man en wat doet hij hier in onze wereld? Een van de meest aangrijpende en toch goed uitgevoerde plotstukken is wanneer Mikey naar het huis van het meisje gaat en een oude foto van de Lange Man op een paardenkoets vindt, die eruitziet alsof hij omstreeks 1776 is gemaakt. Dit laat de kijker vol vragen achter.<br />Phantasm laat je meer vragen dan antwoorden achter, maar dit wil ik over de film zeggen. In een tijd waarin je prozaïsche, banale en bijziende pogingen doet zoals (kies maar uit het merendeel van de gruwelen die sinds de Schreeuw en de Blair Witch-rage op onze schermen te zien zijn) en ze vergelijkt met films als Halloween, Texas Chainsaw Massacre en Phantasm, besef je al snel dat de horrorfilm in de jaren zeventig en tachtig is ontstaan. Ik besef dat horror waarschijnlijk teruggaat tot Nosferatu en dat het werd gerespecteerd in Psycho, maar als je kijkt naar de films die in de jaren zeventig en tachtig zijn ontstaan, dan is het...' Het is een waarachtige, onuitvoerbare lijst van enkele van de meest vereerde en geïmiteerde horrorfilms aller tijden. Nu ik _Phantasm_ heb gezien, kan ik gemakkelijk het merkteken zien dat het op andere films heeft achtergelaten.<br />- Zoals ik al zei, ik kan je nog steeds niet vertellen waar deze film over gaat, en ik kan je ook niet vertellen wat het allemaal betekent of hoe het allemaal afloopt, het enige wat ik kan zeggen is dat ik er een vreemd gevoel bij kreeg, alsof het een onoprechte penseelstreek was. Dit is een film die absoluut een tweede en een derde keer bekeken moet worden... en dat ga ik nu doen.
Like everyone that has reviewed this film before me, I am going to sing it's praises, however, unlike those before me, I'm not quite sure why. This film did everything it was supposed to do as a horror film. It scared me in a few areas, it was quite gory in others and it was easily one of the ten most quirky and bizarre films I have ever seen. I can't tell you why anything transpires the way it does in here, I can't even tell you why people do the things they do, but I don't really think that is the point of the film. Like David Lynch's Mulholland Drive, this is more of mind altering experience or a dream that just doesn't make any sense. Perhaps this is a film that is esoteric by design and if that is the case then perhaps I should just watch it over and over again until I do have some sort of puerile grasp of it. <br /><br />Dictionary.com's definition of a phantasm is "in Platonic philosophy, objective reality as observed by the five senses." Another definiton it gives is simply, "a notion". And if you watch this film from beginning to end you will see why this makes all the sense in the world, yet it is still an abstruse concept that is meant to be exactly what it is.<br /><br />The film begins with a funeral of one of Jody (Bill Thornbury) and Reggie's (Reggie Bannister) best friends. Jody's little brother, Mikey ( A Michael Baldwin) is a precocious kid who can't seem to stay in one place and follows his big brother everywhere he goes. Hence he is at the funeral but is surreptitiously hiding out in the bushes. As the funeral ends, he sees the caretaker lift a casket all by himself and put it into his truck. This is the nascency of the bizaare rituals that encompass the film. <br /><br />Michael decides to investigate the strange looking mansion where the cemetery rests. Once he breaks into the house, he is chased by some strange Jawa looking creatures and by a sphere that seems to come out of nowhere and drains your head of blood. He does escape and finally gets his big brother to believe him when he says that things aren't quite right up at the Morningside Cemetery. Now, up until this point, the film is quite linear. You have your classic set-up, a spooky looking mansion where the dead are taken and your typical stupid characters that do the traditional scary movie things, like going to investigate a haunted house all by yourself, gratuitous breast shots, some eerie music and dark nights. But that is where the title "typical horror film" ends and it crosses over into Rod Serling territory. From here on out, it just goes weird, but in a goosebump inducing way that keeps you frozen in your seat.<br /><br />Don Coscarelli can take all of the praise and/or blame for this eccentric film. He wrote, produced, directed, was the DP, the editor and as another reviewer so aptly pointed out, he probably swept the floors at night and fetched coffee for those on the set. This is his incarnation. I also happen to agree with other viewers that say that this film has one of the most haunting yet mellifluous scores which is on par with Carpenter's Halloween theme. Both are intricate pieces to the presence of the film. Words like haunting, eerie, creepy and forbidding all come to mind when you hear the score. It is also uncanny to see some of the similarities to A Nightmare On Elm Street and Phantasm. Nightmare was a little more clear with what it was trying to say but both films have an overtly murky and dream like exploration into realms that many of us have yet to understand.<br /><br />The underlying theme in this film is the unsolved questions that plague many of us when we wonder what happens when you die. Most of us believe that you go to Heaven or Hell. But those are just theories. And if theories are unproven then what is stop you from believing that this movie could really be the answer to those questions? As the tag line for the film so poignantly points out, "If this one doesn't scare you, you're already dead." What if all of this was true? What if you could be stolen and made into something that you did not ask to become? Who is the Tall Man and what is he doing here in our world? One of the most harrowing yet well done plot pieces is when Mikey goes to the girl's house and finds an old picture of the Tall Man sitting on a horse carriage, looking like it is circa 1776. This leaves the viewer ripe with questions.<br /><br />Phantasm will leave you with more questions than answers but I will say this about the film. In a day and age where you get prosaic, banal and myopic efforts like ( take your pick of most of the horror that has "graced" our screens since the Scream and Blair Witch craze) and you compare them to films like Halloween, Texas Chainsaw Massacre and Phantasm, you quickly realize that the 70's and early 80's was the genesis of the horror film. I realize horror probably dates back to Nosferatu and it became respected with Psycho, but to look at the films that were born in the 70's and 80's, it's a veritable, indefeasible list of some of the most revered and imitated horror films of all time. Now that I have seen Phantasm I can easily see the mark it has left on other films.<br /><br />9 out of 10----As I said, I still can't tell you what this film is all about nor can I tell you what it all means or how it all ends, all I can say is that it made me feel something strange with it's disingenuous stroke of the brush. This is a film that absolutely demands a second and third viewing....which is what I am about to do right now. BOY!!!!!!!