Zoals de man zei: als je van de besten wilt stelen, moet je van de besten stelen, en Abraham Polonsky nam dat zeker ter harte toen hij _Golden Boy_ zo uit de typemachine van Cliff Odets tilde en er net genoeg draaiing aan toevoegde om ermee weg te komen. Des te opmerkelijker zijn de overduidelijke 'aanwijzingen'. Garfield, een mede-alumnus van Odets van het Groepstheater, had in feite een kleine rol in de oorspronkelijke productie van _Golden Boy_ <0xE2><0x80><0x93> een plot, laten we dat niet vergeten, waarin een begaafde violist een prijsvechter wordt <0xE2><0x80><0x93> Garfields vorige filmrol was _Humoresque_, waarin hij speelde <0xE2><0x80><0x93> ja, je snapt het <0xE2><0x80><0x93> een begaafde violist die corrupt is door geld. Charlie Davis is niet in conflict met zijn artistieke gaven (die heeft hij niet), maar hij is verslaafd aan geld en aan alles wat hij kan kopen, of, als je het chic wilt zeggen, hij vecht tegen zijn betere ik en tegen zijn tegenstanders in de ring. Dat Odets er zoveel aan te danken heeft, maakt het nog geen slechte film, maar Odets is er in elk opzicht, want Polonsky heeft ervoor gekozen te schrijven over een wereld die Odets bekend is, en hij maakt gebruik van sub-Odets-dialogen. In een sterke bijrollen zijn Lloyd Gough, William Conrad, Lilli Palmer, Joseph Pevney en de grote Ann Revere alleen maar lichtgewicht Hazel Scott overbodig. Inmiddels kon Garfield dit soort personages natuurlijk in zijn slaap spelen, maar niettemin is dit een mooi voorbeeld van een film uit het eind van de jaren veertig.
Like the man said if you're gonna steal steal from the best and Abraham Polonsky surely took this to heart when he lifted Golden Boy right out of Cliff Odets' typewriter and added just enough spin to get away with it. What is all the more remarkable are the blatant 'clues'. Garfield, a fellow alumnus with Odets of the Group Theatre actually had a minor role in the original production of Golden Boy - a plot, lest we forget, involving a gifted violinist who takes up prizefighting - more than this Garfield's previous movie role was Humoresque in which he played - yeah, you got it - a gifted violinist corrupted by money. Unlike Joe Bonaparte, Garfield's Charlie Davis is not in conflict with his artistic gifts (he has none) but is hooked on money and all it can buy or, if you want to get fancy, he is fighting his better nature as well as his opponents in the ring. Just because it owes so much to Odets doesn't make it a bad movie but Odets is there in every frame because Polonsky has opted to write about a world familiar to Odets and employs sub-Odets dialogue. In a strong supporting cast, Lloyd Gough, William Conrad, Lilli Palmer, Joseph Pevney and the great Ann Revere only lightweight Hazel Scott is superfluous. By now, of course, Garfield could play characters like this in his sleep but nevertheless this is a fine example of late forties film-making.