Dit wordt pas na tweeënveertig minuten echt interessant. Het is zonder meer de beste en meest gerijpte productie van Daisuke Yamanouchi. Ik was helemaal niet gecharmeerd van zijn Red Room-films of Blood Sisters, dus hier was ik ook niet zo enthousiast over. Een verslaggeefster onderzoekt het bestaan van'snuff'-films (visuele opnamen of mensen die daadwerkelijk worden vermoord) en komt uiteindelijk in een ervan terecht. Daarvoor bezoekt ze een pornofilm waarin een man een bloederige tampon uit de vagina van een vrouw eet en haar bloed drinkt. Ze interviewt de acteurs als ze pauzeren voor de lunch, waarbij ze aantoont dat voor acteurs in dit soort films, acts die door sommigen als obsceen worden beschouwd, voor anderen doodgewone klusjes zijn. De actrice in deze scène zit er duidelijk in omdat ze... Als onze onversaagde verslaggeefster in een park een louche figuur ontmoet, wordt het duister en komt ze in het bezit van een videoband waarin een aantrekkelijke vrouw wordt ontvoerd en misbruikt. Net zoals een tv-ploeg de herkomst van een snuffmovie in Toshahiro Ikeda's 'Evil Dead Trap' onderzoekt door op het scherm oriëntatiepunten te identificeren, zo gaat de hoofdpersoon van deze film op pad om de herkomst van haar band te achterhalen. Ze bevindt zich in een arm, landelijk gebied waar ze wordt aangevallen en gevangengenomen.<br />'Muzan-E' is een grote schuld schuldig aan 'Guinese Varken', dat een schuld heeft aan 'Videodrome', dat een schuld heeft aan de Duitse 'Pijn' en 'Geweld'-lussen, dat een schuld heeft aan 'Geweld', dat een schuld heeft aan 'Geweld', dat een schuld heeft aan 'Geweld'. Last House on Dead End Street, enzovoort, enzovoort. Met andere woorden, de film is niets origineels, maar is een giftige mengeling van extreme invloeden en weet een verontrustende stemming op te roepen, vooral in het laatste gedeelte. De scène waarin de verslaggever haar tepel wordt afgerukt is een meesterzet, net als de scène die daarop volgt. Yamanouchi's doorgaans ongedisciplineerde stijl werkt in het voordeel van deze film en hij toont terughoudendheid ten opzichte van de acteurs. De hoofdrolspeelster is geloofwaardig en haar ultieme staat van krankzinnigheid heeft een kil randje.<br />Het is jammer dat alleen het veel inferieure werk van deze regisseur verkrijgbaar is in Engelse ondertitelde Amerikaanse edities. Zijn mengeling van harde porno en groteske horror werkt goed in deze poging. Het is jammer dat hij nooit iets anders heeft gemaakt dat ook maar in de buurt komt van dit bloederige, akelige stuk horror.
At the forty-two minute mark, this gets really interesting. Easily Daisuke Yamanouchi's best and most mature production. I didn't care at all for his "Red Room" films or "Blood Sisters", so I wasn't too enthused about this, either. A female reporter investigates the existence of "snuff" movies (visual records or people being actually murdered) and ends up being in one. Before that, she visits a porn shoot where a man eats a bloody tampon from a woman's vagina and drinks her blood. She interviews the actors as they break for lunch, establishing the fact that for performers in movies of this type, acts considered obscene by some are mundane jobs for others. The actress in this scene is clearly in it because she's an attention whore. After our intrepid reporter meets a shady character in a park, things begin to darken and she finds herself in possession of a videotape in which an attractive woman is kidnapped and abused. Just as a TV crew investigated the source of a snuff movie in Toshahiro Ikeda's "Evil Dead Trap" by identifying on-screen landmarks, so does this film's protagonist hit the road to pursue the source of her tape. She finds herself in a poor, rural area where she is attacked and captured. <br /><br />"Muzan-E" owes a great debt to "Guinea Pig", which owes a debt to "Videodrome", which owes a debt to the German "Pain" and "Violence" loops, which owe a debt to "Last House on Dead End Street", and so on, and so on. In other words, it's nothing original, but it is a toxic mix of extreme influences, and manages to create a disturbing mood, especially in its final section. The scene in which the reporter has her nipple ripped off is a keeper, as is the scene that follows. Yamanouchi's usually undisciplined style works to this film's advantage, and he shows restraint in the direction of the performers. The female lead is credible, and her ultimate state of insanity has a chilly edge.<br /><br />It is unfortunate that only this director's much more inferior work is available in English subtitled, US editions. His mixing of hardcore porn and grotesque horror works well in this effort. 'Tis a shame he has never made anything else that comes close to this blood-drenched, nasty piece of horror. It's heartily recommended.