Ik las de recensies van _Three Men in a Boat_ voordat ik de film ging bekijken en kon niet geloven dat hij zo slecht was als de meeste recensenten beweren. Ik bedoel, kijk eens naar de cast. Tomlinson, Edwards en Harvey zijn misschien geen verzameling komische genieën, maar ze hebben toch zeker genoeg talent om een amusante verfilming van deze bewonderde roman te maken. Maar de negatieve recensenten hebben gelijk: deze film is gewoonweg verschrikkelijk. Hoewel hij maar vierentachtig minuten duurt, kostte het me vijf sessies om erdoorheen te komen. Ik kon het nauwelijks verdragen om twintig minuten achter elkaar te moeten kijken. Ik hield vol omdat... nou ja, kijk eens naar de cast, ze zouden toch zeker wel iets grappigs brengen; misschien zou de finale wel hilarisch zijn. Ik ben opgegroeid in Groot-Brittannië en hou nog steeds van oude Britse komedies: Ealing, natuurlijk, Will Hay, Alastaire Sim, Peter Sellers en nog veel meer. Ik hou zelfs van de komedies op lager niveau, zoals de Carry On-serie, Benny Hill of Frankie Howerd. Maar deze film heeft minder humor dan Polanski's Macbeth.<br />Sommige recensenten hebben gesuggereerd dat sommige mensen de film niet grappig vinden omdat hij uit de jaren vijftig stamt en speelt in de jaren tachtig van de negentiende eeuw. Maar deze feiten op zich hoeven niet nadelig te zijn voor de aantrekkingskracht van een film. Een groot aantal van de beste en meest gewaardeerde Britse komedies is gemaakt in de jaren vijftig, zoals The Lavender Hill Mob, Hobson's Choice en I'm All Right Jack. In feite is dit decennium een Gouden Eeuw voor de Britse komedie. Het verhaal speelt zich af in een vroegere periode en dat kan nauwelijks nadelig zijn. Kind Hearts en Coronets geldt zonder meer als een van de beste Britse komedies, maar het verhaal speelt in dezelfde historische periode als Three Men in a Boat, werd zes jaar eerder uitgebracht en was in zwart-wit. Ken Annakin, de regisseur van deze film, had zijn grootste successen met Monte Carlo or Bust! (1969) en Those Magnificent Men in Their Flying Machines (1965), die beide zich afspelen in een tijd die slechts iets later is dan Three Men in a Boat en al even ver verwijderd zijn van het huidige publiek, maar toch relatief amusant zijn. Sommige films verouderen slecht vanwege de focus van het materiaal. George Formby en de Old Mother Riley-komedies waren voor hun context afhankelijk van een bepaalde tussenliggende periode en een Britse arbeiderscultuur die in de jaren zestig grotendeels was verdwenen en weinig betekenis heeft voor mensen in het huidige Groot-Brittannië, laat staan voor de rest van de wereld. Andere voorbeelden zijn de sekskomedies die in de jaren zeventig in Groot-Brittannië werden gemaakt en de zwart-witfilms die in hetzelfde decennium in de Verenigde Staten werden gemaakt. Deze films zijn duidelijk gedateerd, maar behouden hun amusementswaarde vanwege hun anachronistische modes en dialogen.<br />Verbazingwekkend genoeg werd _Three Men in a Boat_ genomineerd voor een BAFTA voor, nota bene, het beste toneelstuk. Dit is verbijsterend omdat de schrijvers weinig moeite doen om het verhaal met geestige dialogen te vertellen. De dialogen zijn in feite nogal karig. De pogingen tot komedie komen voornamelijk voort uit slapstick-situaties waarin onze helden ondraaglijk lang met tentpalen en roeispanen heen en weer zwaaien, herhaaldelijk in het water vallen en luid en onverstaanbaar aan het brabbelen zijn. Men gaat er blijkbaar van uit dat er iets grappigs moet gebeuren als deze situaties maar lang genoeg duren. Dat gebeurt niet. Slapstick kan slecht gedaan worden, maar hij wordt niet gedateerd. De stomme films van Chaplain en Keaton zijn nog steeds geweldig; de Three Stooges zijn nog steeds belachelijk en grappig; veel in de films van Norman Wisdom is gedateerd, maar als hij door een raam valt is hij nog steeds hilarisch. Dat geldt niet voor Tomlinson, Edwards en Harvey.<br />Ik ben bang dat ik het in dit geval eens ben met de 'zelfvoldane' negatieve recensenten. Dit is de minst grappige Brit Com die ik ooit heb gezien, en ik heb _Carry on England_ gezien.
I read the reviews of Three Men in a Boat before watching the film and couldn't believe that it is as bad as most reviewers claim. I mean to say, just look at the cast. Tomlinson, Edwards and Harvey are not a collection of comedic geniuses, perhaps, but surely they amass enough talent to produce an amusing adaptation of this admired novel. However, the negative reviewers are correct: this film is simply terrible. Although it only runs to 84 minutes it took me five sittings to get through it. I could barely tolerate watching twenty minutes at a time. I persevered becausewell, look at the cast, surely they would deliver something funny eventually; perhaps the finale would be hilarious.<br /><br />I grew up in Britain and still love old British comedies: Ealing, of course, Will Hay, Alastaire Sim, Peter Sellers, and so many others. I even like the lower-level comedy of the Carry On series, Benny Hill, or Frankie Howerd. This film, though, has less laughs than Polanski's Macbeth.<br /><br />Some reviews have suggested that some people find the film unamusing because it is 'dated.' It was made in the fifties and set in the 1880s. However, these facts alone shouldn't be detrimental to a film's appeal. A good number of Britain's best and most appreciated comedies were made in the fifties, such as The Lavender Hill Mob, Hobson's Choice, and I'm All Right Jack. In fact, the decade is a Golden Age for British film comedy. The story's setting in an earlier period can hardly be detrimental either. Kind Hearts and Coronets stands easily as one of the best British comedies, yet it was set in the same historical period as Three Men in a Boat, was released six years earlier and was filmed in black and white. Similarly, Ken Annakin, this film's director, had his biggest successes with Monte Carlo or Bust! (1969) and Those Magnificent Men in Their Flying Machines (1965), both of which are set in times only slightly later than Three Men in a Boat and are equally far removed from contemporary audiences, but are still relatively amusing.<br /><br />Some films age badly because of the focus of the material. George Formby and the Old Mother Riley comedies relied for their context on a particular interwar period and a British working class culture that had largely disappeared by the 1960s and has little meaning for people in contemporary Britain, let alone the rest of the world. Other examples are the sex comedies made in Britain in the 1970s or the blacksploitation movies made in the US in the same decade. These films are clearly dated but retain entertainment value because of their anachronistic fashions and dialogue.<br /><br />Astonishingly, Three Men in a Boat was nominated for a BAFTA for, of all things, best screen play. This is baffling because the writers make little effort to drive the story with witty dialogue. Dialogue is, in fact, rather scant. The attempts at comedy come mostly from slapstick situations where our heroes wave tent poles and oars around for insufferable lengths of time, fall in the water repeatedly, and prattles on loudly and unintelligibly. The assumption is, apparently, that if these situations continue for long enough something funny simply has to happen. It doesn't. Slapstick can be badly done but it doesn't become dated. The silent movies of Chaplain and Keaton are still wonderful; the Three Stooges are still ridiculous and funny; much in Norman Wisdom's movies is dated, but when he falls through a window he is still hilarious. Not so Tomlinson, Edwards and Harvey.<br /><br />On this one, I'm afraid, I concurs with the "smug" negative reviewers. This is the least funny Brit Com I've ever seen, and I've seen "Carry on England."