Een groot deel van het probleem met Art School Confidential ligt bij het personage Jerome. Clowes schrijft stripverhalen en het hoofdpersonage dat hij hier heeft geschreven is gewoon een stripfiguur zonder enige diepgang. Hij valt veel te snel af van zijn ambitie om de grootste kunstenaar van de wereld te worden op iemand die bereid is zijn talent te compromitteren om maar als eerste in een universiteitswedstrijd te eindigen. Toegegeven, hij is plooibaar en doet het ene moment Bardo na, het volgende moment steralumnus Marvin Bushmiller (Adam Scott) en vervolgens het bittere, nihilistische geraaskal van de mislukte kunstenaar Jimmy (Jim Broadbent) alsof die overtuigingen van hemzelf zijn. Dit zou allemaal interessant kunnen zijn als Jerome, laten we zeggen, het soort problematische, zoekende jongen was dat Minghella speelde in Bee Season. Helaas is hij dat niet, en hoewel Minghella een goede acteur is, kan hij niet veel uitrichten met wat in wezen een stokfiguur is.<br />Dat wil niet zeggen dat Art School Confidential volkomen waardeloos is. Malkovich (die ook de productie deed) is heel grappig, en Broadbent ook, maar het voelt vooral aan als het soort komedie dat Jeromes kamergenoot Vince op een dag zou kunnen maken: overdreven breed, voor de hand liggend en heel zelfbewust. Het wil cool zijn, het wil hip zijn, maar net als Jerome in zijn streven om de volgende Picasso te worden, heeft het gewoon geen idee.
Much of the problem with Art School Confidential lies with the character of Jerome. Clowes writes graphic novels, and the main character he's written here is simply a cartoon figure with no depth to speak of. He falls much too fast from his ambition of becoming the world's greatest artist to someone willing to compromise his talent for the sake of coming in first in a college competition. Granted, he is pliable, aping whoever he happens to be with at the momentit's Bardo one moment, star alumnus Marvin Bushmiller (Adam Scott) the next and adopting the bitter, nihilistic rantings of failed artist Jimmy (Jim Broadbent) as if those beliefs were his own. This might all be interesting if Jerome was, say, the type of troubled, seeking boy that Minghella played in Bee Season. Sadly he is not, and though Minghella is a fine actor, there's not a lot he can do with what is essentially a stick figure.<br /><br />That's not to say that Art School Confidential is completely worthless. Malkovich (who also produced) is very funny, and so is Broadbent, but mostly this feels like the type of comedy Jerome's roommate Vince might someday make: overly broad, obvious, and very self- conscious. It wants to be cool, it wants to be hip, but like Jerome in his quest to be the next Picasso, it's merely clueless.