Ik zag deze film als student, toen hij voor het eerst werd uitgebracht. Als iemand die betrokken was bij belangrijke kwesties als de oorlog in Vietnam, burgerrechten en vrijheid van meningsuiting, was ik diep beledigd door het nihilisme van de film, de ideeën die studenten aan de dag leggen alleen maar omdat ze dat tegenwoordig doen, en omdat er geen wezenlijke kwesties aan de orde zijn. De film gaat over de levensstijl en het seksleven van de hoofdpersoon, en (als ik het me goed herinner) zijn betekenisvolle, altruïstische, innovatieve en neerbuigende poging om kinderen uit de getto's literatuur te leren door ze stripboeken te laten lezen.<br />Bovendien (als ik het me goed herinner) wordt er duidelijk van ons verwacht dat we met de hoofdpersoon meevoelen omdat hij in de problemen zit omdat hij bij een examen is betrapt op vals spelen. Op de scholen waar ik in die tijd op zat, namen we onze politiek en maatschappelijke kwesties serieus, maar onze academici niet minder.
I saw this film as a student, when it first came out. As someone who was involved with important issues like the Vietnam War and civil rights and free speech, I was totally offended by the film's nihilism, the ideas that students demonstrate just because that's what today's students do, and that there are no substantive issues involved. The film is all about the main character's life style and sex life, and (as I recall) his meaningful, altruistic, innovative, and condescending attempt to teach literature to ghetto kids by getting them to read comic books.<br /><br />In addition, (as I recall) we are clearly supposed to sympathize with the main character for being in trouble because he was caught cheating at an exam. At the schools I went to at the time, we took our politics and social issues seriously, but our academics no less so.