De armzalige poging van Kenneth Branagh om een film te maken van Mary Shelleys negentiende-eeuwse roman 'Frankenstein' slaagt er niet in om de boodschap over te brengen die Shelleys wereldberoemde schepping wel weet over te brengen. De aanpassing volgt grotendeels de lijn van het boek met de enthousiaste professor Frankenstein die vastbesloten is om leven te scheppen nadat zijn moeder is overleden bij de geboorte van zijn jongere broer. Ondanks het feit dat de film gebaseerd is op het boek, mist hij het vermogen om 'het bloed werkelijk te laten stollen'.<br />Wordt de film niet geacht een verschrikking te zijn? Hoewel de make-up van Daniel Parker, Paul Engelen en Carol Hemming behoorlijk angstaanjagend was, heeft de film me nooit die rilling over mijn rug bezorgd die je van een verschrikking kunt verwachten. Het mist dat gevoel van duisternis en spanning. Als je een einde verwacht dat gelijk is aan dat van het boek, is het heel verrassend te merken dat Branagh het heeft veranderd. De bloederige scène van het monster dat Elizabeths hart uit haar lijf rukt wordt gevolgd door een lachwekkende mislukking van de zombieachtige Elizabeth die in vlammen door het huis rent. Ondanks het effect is dit onrealistisch en binnen een minuut is het hele huis in vlammen opgegaan! Er zijn veel grote acteurs in de film, zoals de getalenteerde Kenneth Branagh die zowel de regie als de hoofdrol speelt, Robert De-Niro die het radeloze wezen speelt, Tom Hulce die Henry Clerval speelt (de beste vriend van Frankenstein) en Helena Bonham Carter die Elizabeth speelt, maar dit brengt de film nog steeds niet tot leven. De poging van de door wetenschap geobsedeerde professor Victor Frankenstein wordt voor het eerst in de koude sneeuwstormen van de Noordpool gezien, gekleed in een met rijp bedekte bontjas. Hij wordt aan boord genomen door kapitein Robert Walton (Aidan Quinn) en begint zijn leven te vertellen, eerst als jongeman en daarna hoe hij aan zijn afzichtelijke creatie is gekomen. Zijn Frankenstein is dramatisch en overdreven geacteerd, maar straalt niet het enthousiasme uit dat Victor Frankenstein in het boek beschrijft. In sterk contrast met Branaghs poging van Frankenstein is Robert De Niro's schitterende vertolking van het schepsel. Zijn vertolking geeft uitdrukking aan de gevoelens die het schepsel volgens Branagh moet hebben, zoals haat voor Victor Frankenstein en veel verdriet. De manier waarop hij het schepsel afbeeldt, geeft het publiek echt de kans om sympathie op te brengen voor de creatie van Frankenstein.<br />De muziek lijkt de hele film door te spelen en is net zo irritant als Kenneth Branaghs luide en overdreven acteerwerk. De muziek van Patrick Doyle geeft de film geen enkele spanning, in plaats daarvan probeert het publiek zich te concentreren op de rest van de aanpassing. Het is ook moeilijk om je te concentreren als de film voortdurend van scène naar scène switcht, en je wordt duizelig van de schrikachtige camera.<br />De geavanceerde taal van het boek lijkt erg vereenvoudigd omdat veel van de woorden en een deel van de taal uit het boek niet worden gebruikt, maar dit stelt het publiek in staat om meer van het verhaal te begrijpen. Maar als Branagh minder had geprobeerd om het te veranderen en meer gebruik had gemaakt van de oorspronkelijke dialoog en het verhaal, zou de film misschien interessanter zijn geweest en daardoor langer de aandacht van het publiek hebben vastgehouden.<br /><br />In de scène na Frankenstein (Kenneth Branagh) heeft hij het wezen tot leven gewekt. Frankenstein ligt in zijn bed, hij ontwaakt uit een nachtmerrie en het monster verschijnt in een flits van licht. Iedereen kent dit cliché uit elke traditionele horrorfilm! Branagh had meer aandacht moeten besteden aan de details in het boek en mogelijk een film moeten maken die meer paste bij de titel en niet bij de klucht die was gecreëerd. Ondanks het feit dat er veel minder indrukwekkende delen van de film zijn, zijn er ongetwijfeld enkele delen die het publiek zullen boeien, zoals het maken van het monster. Wanneer Frankenstein het monster aan het maken is, is er een gevoel van realisme en verwachting. Dit stukje was leuk, maar helaas duurde dit korte intermezzo van opwinding niet langer dan 5 minuten en keerde het al snel terug naar zijn saaie maar lachwekkende zelf.
Kenneth Branagh's poor attempt at making a film of Mary Shelley's 19th century novel 'Frankenstein' fails to give across the message that Shelley's world famous creation manages to do. The adaptation mostly follows the line of the book with the enthusiastic Professor Frankenstein who is determined to create life after his mother dies giving birth his younger brother. Despite the fact the film is based on the book it lacks the ability to "truly curdle the blood".<br /><br />Isn't the film supposed to be a horror? Although the makeup done by Daniel Parker, Paul Engelen and Carol Hemming was pretty frightening, the film never really gave me that spine-shiver that is expected from a horror. It lacks that sense of darkness and suspense. When expecting an ending that was similar to the book's, it is very surprising to find that Branagh has changed it. The gory scene of the monster ripping Elizabeth's heart out is then followed by a laughable failure of the zombie-like Elizabeth running through the house in flames. Despite the effect's this is unrealistic and whole house is a blaze in less then a minute! There are many great actors in the film such as the multi-talented Kenneth Branagh who both directs and stars in the film, Robert De-Niro who plays the distraught creature, Tom Hulce who plays Henry Clerval (Frankenstein's closest friend) and Helena Bonham Carter who plays Elizabeth, but this still doesn't bring the film to life. Branagh's attempt of the science-obsessed professor Victor Frankenstein is first seen in the cold blizzards of the Arctic wearing a frosted fur coat. He is taken aboard by Captain Robert Walton (Aidan Quinn) and begins to narrate his life, first as a youngster and then how he came to make his hideous creation. His Frankenstein is dramatic and over-acted but doesn't bring out the enthusiasm of Victor Frankenstein described in the novel. Hugely contrasted to Branagh's attempt of Frankenstein is Robert De Niro's superb performance of the creature. His performance conveys the feelings that the creature is described to have such as hate for Victor Frankenstein and lots of sadness. The way he portrays the creature really allows the audience to feel sympathy for Frankenstein's creation.<br /><br />The music seems to play throughout the whole film and is as annoying as Kenneth Branagh's loud and over the top acting. Patrick Doyle's music doesn't give the film any suspense, instead it leaves the audience trying to concentrate on the rest of the adaptation. Also it is hard trying to concentrate when the film is constantly switching from scene to scene, and it's jumpy camera is making you dizzy.<br /><br />The book's sophisticated language appears very simplified as many of the words and some of the language from the book is not used, but this allows the audience to understand more of the story. However maybe if Branagh had tried less to change it and had used more of the original dialogue and narrative, the film could be more interesting and therefore hold the interest of the viewing audience longer.<br /><br />In the scene after Frankenstein (Kenneth Branagh) has brought the creature to life. Frankenstein is lying in his bed, he awakes from a bad dream and the monster appears in a flash of lighting. Everybody knows this cliché from any traditional horror movie! Branagh should have paid more attention to the detail in the book and possibly produced a film much more true to it's title and not the farce that was created.<br /><br />Despite the fact that there are many unimpressive sections of the film there is undoubtedly some parts which will entertain the audience, such as the making of the monster. When Frankenstein is stitching and bringing the monster together there is a sense of realism and anticipation. This bit was enjoyable but unfortunately this short interlude of excitement lasted no more then 5 minutes and soon returned to it's dull but laughable self.