Ik ben altijd dol geweest op dit verhaal <0xE2><0x80><0x94> het hoopvolle thema, de voortreffelijke personages en Dickens' realistische en nauwkeurige beschrijvingen. Toen dit dus werd uitgezonden, zeiden al mijn vrienden dat ik er naar moest kijken, omdat het zo goed was. Dat deed ik dus. En ik genoot ervan. Het kwam niet al te vaak aan het boek te pas en meneer Bumble en Fagin waren ook niet zo Dickensiaans, maar Monks was briljant en er waren een paar ingenieuze momenten. Toen keek ik naar de laatste aflevering en ik was zo teleurgesteld. Iemand anders zei dat ze op het laatst bijna in tranen waren. Ik ook <0xE2><0x80><0x94> het was zo armzalig. Het leek wel of de tekstschrijver het boek doorbladerde en de rest uit zijn duim zoog. Het was overhaast, vooral tijdens Sikes' film. Het enige gevoel was op de enige plaats waar het niet had moeten zijn <0xE2><0x80><0x93> Sikes. Dickens had hem beschreven als een gevoelloze, wrede figuur. Als hij op een bepaald moment van Nancy had gehouden, zou hij dat nooit gezegd hebben, en al helemaal niet tegen Fagin. Die ene zin, 'Ik hield van haar, Fagin', verpestte alles wat er in de film zat. Ongelooflijk. Wat Fagin beschrijft. Zielig. Alec Guinness was zoveel beter <0xE2><0x80><0x93> hij was realistisch. Net als Frances L. Sullivan. Ik geloof niet dat die vent die meneer Bumble speelde, besefte dat het personage een lolletje was voor de baadsters van de gemeente. Evenals die sukkel... als Dickens schreef dat hij in de buurt van Oliver was.' Maar aan de andere kant, afgezien van Monks' voortreffelijke spel, was Rosé Maylie (sorry, Fleming) heel goed, net als Nancy, behalve dat ze geen enkele genegenheid voor Bill toonde. Ze moeten die twee door elkaar gehaald hebben. Ik geef de voorkeur aan Leans versie uit 1948. Die mag dan wat aan de ruime kant zijn, maar hij is beter dan de uitgebreide versie van Dickens.
I have always loved this story - the hopeful theme, the excellent characters and Dickens' realistic and meticulous descriptions. So when this was aired, all my friends told me to watch it, because it was really good. So I did. And I enjoyed it. It didn't stick to the book too often, and Mr Bumble and Fagin weren't that Dickensian, but Monks was brilliant and there were some ingenious moments of direction. Then I watched the final episode, and was so disappointed. Someone else said they were almost in tears by the end. I was too - it was so poor. It was as though the scriptwriter skimmed through the book and made the rest up. It was rushed, especially during Sikes' escape, and as a result lacked any feeling to it. The only feeling was in the one place it shouldn't have been - Sikes. Dickens wrote him as an unfeeling, brutal character. If at any point he loved Nancy, he would never have said so, least of all to Fagin. That one line, "I loved her, Fagin" ruined everything the film had going for it. Unbeliveable. Which describes Fagin. Pathetic. Alec Guinness was so much better - he was realistic. As was Frances L. Sullivan. I don't think that guy who played Mr Bumble realised that the character was a poke of fun at the parish beadles. As well as the dodger... if Dickens wrote that he was around Oliver's age, do you think the dodger was MEANT to be around Oliver's age? On the other hand, as well as Monks' superb acting, Rose Maylie (sorry, Fleming) was pretty good, as was Nancy, except she didn't show any love for Bill. They must have got the two mixed up. I much prefer Lean's 1948 version. It may be abriged, but it's better than the expanded attempt at Dickens.