Het was ergens in de blog van Judith Warner van de nyt waar ik mijn voorliefde voor '24' vandaan had <0xE2><0x80><0x93> nou ja, ik had erover gehoord, het was op Fox <0xE2><0x80><0x93> dus daar kon ik niet naar kijken. Dat was voordat de Emmy's eindelijk hun kant op kwamen, maar iets in Warners relatie met het programma, misschien was het haar gebruik van drugstermen bij het beschrijven ervan, wekte mijn belangstelling.<br />Mijn vrouw volgde een cursus, wat betekende dat als onze tweejarige ging slapen, ze naar haar werk ging (school of echt) en ik een paar uur had om mezelf te vermaken voor ik naar bed ging. Ik deed mijn gordel om.<br />Ergens tegen het eind van disk 5 besefte ik dat mijn verhouding voorbij was. Eerst zou ik nog 5 seizoenen van ellende moeten doormaken voordat ik de draad weer kon oppakken. Bovendien zat mijn vrouw in de laatste klas van haar studie en was ze nog niet aan haar afstudeerscriptie begonnen.<br />Ik groeide op met de tv-programma's van het eind van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig <0xE2><0x80><0x93> je weet wel <0xE2><0x80><0x93> hetzelfde vleermuisprogramma, hetzelfde vleermuiskanaal, dat soort dingen <0xE2><0x80><0x93> ik kon de wekelijkse cliffhanger aan, het programma over de vooruitzichten voor de komende weken, en toch functioneren in de wereld.<br /><br />Dus elke aflevering van '24' Ik was totaal onvoorbereid op het spervuur van cliffhangers dat me op minimaal 3 te wachten stond, zullen ze de kandidaat doden, zullen ze Jacks gezin doden, zullen ze Jack doden, vangen of verwonden, zullen ze... natuurlijk waren er meer kwesties en meer verhaallijnen, maar hé, ik kon alleen maar de Joker, de Penguin en Mr. Freeze tegelijk aan.<br />Ik had het gevoel dat ik werd bespeeld, al die kanten tegelijk op werd getrokken, dat elke oplossing tijdelijk was, dat het einde niet in zicht was, in de wetenschap dat als deze 24 uur voorbij waren, er nog 24 zouden beginnen. Ik was uitgeput.<br />Er is geen twijfel aan dat '24' Het is puur drama, vernieuwend, goed geacteerd en goed geschreven, maar toen ik begon te denken dat het misschien wel leuk zou zijn om een heel seizoen achter elkaar te zien, dat wil zeggen 24 afleveringen in 24 uur, wist ik dat het tijd was om uit de trein te stappen.<br />Ik ben ervan overtuigd dat er een postmoderne evolutionaire verklaring is voor het feit dat we al die spanning, al die onbeantwoorde vragen, aankunnen. Dat door de jaren heen de snelheid van informatie en technologie ons vermogen heeft vergroot om blablabla... Nee, ik ben niet een van die mensen die terugverlangen naar hoe het vroeger was, ik wil niet terug naar Green Acres of Gilligan's Island, maar ik wil ook niet meegesleurd worden door de volgende '24'. Urenlang vroeg ze zich af wie het zou overleven.
It was somewhere in Judith Warner's blog at the NYT that I got my fist urge for '24'  yeah I had heard about, it was on Fox, so that made watching it pretty much out of the question. This was before the Emmy's finally got sent their way but something about Warner's relationship with the show, maybe it was her use of drug terminology in describing it, that got me interested.<br /><br />My wife was taking a class which meant that when our two year old went to sleep she went to work (either school or real) and I had a couple of hours to entertain myself before bed.<br /><br />I lined up Season 1 on Netflix, 6 DVD's in all, and put on my seat belt.<br /><br />It was somewhere towards the end of disc 5 that I realized my affair was over. First of all I would have to get through 5 more seasons of mayhem before I was caught up. Also, my wife was in the last class of her program and not beginning her Phd. <br /><br />I grew up on the television shows of the late 60's early 70's- you know- same bat time same bat channel stuff- I could handle the weekly cliff hanger, the anticipation for next weeks show, and still function in the world<br /><br />So as each episode of '24' ended I was completely unprepared for the barrage of cliff hangers I was left with  at minimum 3, will they kill the candidate, will they kill Jack's family, will they kill, catch or hurt Jack, will they will they- of course there were more issues and more story lines but hey I could only handle the Joker, the Penguin, and Mr. Freeze one at time. <br /><br />I felt like I was being played, pulled in all these directions at once, every resolution a temporary one, no end in sight, knowing that when these 24 hours were up, 24 more were ready to begin. I was exhausted. <br /><br />There is no doubt that '24' is pure drama, innovative, well acted and well written but When I was starting to think that it might be fun to watch one whole season consecutively, that is 24 episodes in 24 hours, I knew it was time to get off the train.<br /><br />I am sure there is some postmodern evolutionary explanation of how we can handle all this suspense, all these unanswered questions. How over the years the speed of information and technology has increased our capacity toblah blah blah  No, I'm not one of those who pine for how things used to be, I don't want to go back to Green Acres or Gilligan's Island but I also don't want to be dragged through the next '24' hours wondering whose going to survive.