Sommige films kunnen met succes worden aangepast aan het toneel, maar deze is een goed voorbeeld van het feit dat zelfs als een toneelstuk de Pulitzerprijs wint, sommige verhalen een toneel nodig hebben.<br />Ik was blij toen ik deze Kinnear/Quaid-film op de zender Sundance vond, maar dat duurde niet lang. Hun acteerwerk is goed, maar hun personages zijn veel te verwijfd en ongelooflijk. Dit moet beter hebben gewerkt op het toneel, maar het werkt niet in deze film. Ik heb ze niet nodig als stoere macho's, maar tijdens belangrijke gesprekken bespreken deze twee het leven, het huwelijk en overspel op een slappe, saaie manier. De dialogen, gebaren en opmerkingen als 'Als je echt mijn vriend was, zou je gewoon luisteren'. Het had allemaal veel geloofwaardiger kunnen worden gespeeld door twee vrouwen, twee homo's, of door een van beiden. Als ze het over seks hebben & behoefte hebben aan zelfs maar eenvoudige fysieke genegenheid, trekt Quaid een kussen op zijn schoot. Later, als Kinnear Quaid over geweldige seks vertelt, vraagt Quaids personage of ze ooit met elkaar praten. Dit zijn geen geloofwaardige mannen met een vrouw en een gevestigd gezin.<br />De slordige productiekwaliteit was ook afleidend: geen natte jas na een stortbui, kinderen die door ruzies heen slapen, slecht haar op Kinnear, en... was dat water in de bierflesjes? Halverwege wordt de beroering op zijspoor gezet door een lange flashback van 15 minuten waarin een verbandapparaat een wankele overgang vormt voor twee onverenigbare mensen die elkaar warm moeten houden. '<br />Vanwege de zwakke mannen, twee vrouwen die vaak koud, snobistisch en onsympathiek zijn, en verscheidene gespreksscènes die alleen maar informatie verschaffen zonder de karakterlijnen of plot te versterken... Ik betwijfel of veel mensen het eens zijn met de hoge score die het op IMDb heeft.
Some movies can be adapted from stage-plays successfully, but this one is a good example that even if a play wins a Pulitzer, some stories need a stage.<br /><br />I was pleased when I found this Kinnear/Quaid movie on the Sundance channel, but that didn't last long. Their acting is solid, but their characters are far too effeminate and unbelievable. This must have worked better on a stage, but it doesn't work in this movie. I don't need them to be tough macho guys, but during key conversations, these two straight men discuss life, marriage, and cheating in a manner that is wimpy and boring. The dialog, gestures, and comments like "If you were really my friend you would just listen", could all have been performed more believably by two women, two gay men, or one of each. When they discuss sex & needing even simple physical affection, Quaid pulls a pillow to his lap. Later, when Kinnear tells Quaid about great sex, Quaid's character asks whether they ever talk. These aren't believable men with wives and established families.<br /><br />The sloppy production quality was distracting too: non-wet coat after coming in from a downpour, children who sleep through screaming arguments, bad hair-aging on Kinnear, and ... was that water in the beer bottles? Halfway through, the turmoil is side-tracked by a long 15-minute flashback which includes a bandaging device as a flimsy transition for two incompatible people to warm to each other.<br /><br />Due to the weak men, two women who are often cold, snotty, and unlikeable, and several talking scenes that merely provide information without advancing the character arcs or plot ... I doubt that many people agree with the high rating it receives on IMDb.