Na het vriendelijke en tedere portret van de menselijke conditie, dat in zo'n prachtige film als 'Een plaats in de wereld' werd gemaakt, duikt de Argentijnse filmmaker Adolfo Aristarain weer onder in de kolkende zee van de menselijke relatie, maar ditmaal met een hardere en schralere blik in deze 'Martdoorn (Hache)', gespeeld door een oogverblindende Federico Luppi, wiens personage, gekenmerkt door de tegenstelling tussen zijn verlangen naar onafhankelijkheid en eenzaamheid en zijn behoefte om zich te omringen met zijn geliefden, heen en weer slingert in een voortdurende 'pendulum' van genegenheid en afkeuring, dat het leven van twee mensen die belangrijker voor hem zijn, in zijn diepste wezen markeert: zijn zoon Hache (Juan Diego Botto) en zijn minnares Alicia (Cecilia Roth) <0xE2><0x80><0x93> beiden ook in meesterlijke uitvoeringen. En natuurlijk zijn eigen leven, dat hij zo goed en zo kwaad als het gaat in zijn gezicht probeert te leggen, maar zonder het te bereiken.<br />'Martin (Hache)' is het typische bewijs van de 'film van het woord', deze film waarin het script, sterk en solide, wordt samengevat in een stortvloed van voortdurende dialogen waarin de personages uitdrukken wat ze voelen, wat ze denken, wat ze zijn in wat ze zeggen...
After the kind and tender portrait of human condition made in so wonderful film as "A place in the world", the Argentine film-maker Adolfo Aristarain submerges again into the storming sea of human relationship, but at this time he does with a harder and scrawnier outlook in this "Martín (Hache)", played by a dazzling Federico Luppi, which character, marked by the contradiction between his longing of independence and solitude and his need of surrounding himself with his loved persons, swings in a continuing "pendulum" of affection and disaffection that marks deeply the life of two persons more important for him: his son, Hache (Juan Diego Botto), and his lover, Alicia (Cecilia Roth) -both in masterful performances, too-. And marks, of course, his own life, that he tries to do utmost in his working face but without getting it.<br /><br />"Martin (Hache)" is the typical proof of the "cinema of the word", this cinema in which the script, strong and solid, is construed over a torrential, permanent dialog that the characters express what they feel, what they think, what they are in what they say...