Dit heb ik gisteravond op tv gezien en ik wist niet zeker of ik de hele film zou zien; over ongeveer een halfuur begon er weer een film waar ik naar wilde kijken... maar tegen de tijd dat de herinnering aan die film op mijn scherm verscheen, wist ik dat ik er voorlopig aan vastzat.<br />Prijs lokt je naar binnen met het schokkend knoestige realisme van de seksbeluste vrouwelijke hoofdpersoon Cynthia, geportretteerd met een onverschrokken, adembenemende overgave door Sacha Horler. Cynthia is RAW, letterlijk, en ze leeft maar voor één ding: lichamelijk genot. Ze is in wezen een dier, een oerdier dat totaal verstoken is van domesticatie, een gnoebeest in eeuwigdurende hitte, en onze 'held' Gordon walgt zowel van haar als voelt zich (net als wij) aangetrokken tot Cynthia.' <0xE2><0x80><0x93> ze is alles wat hij niet is, en uiteindelijk onderwerpt hij zich aan haar verwrongen energie, haar wervelwind van overdaad (en natuurlijk haar seksualiteit), en korte tijd heeft zijn leven betekenis.<br /><0x3E><0x3E> Je realiseert je bij het kijken naar deze film dat deze film niet zal uitgroeien tot je basis-en-ze-leefden-nog-lang-en-gelukkig, dus zijn we niet verbaasd als <0xE2><0x80><0x93> tr-mineur <0xE2><0x80><0x93> tr- Gordo er eindelijk genoeg van heeft; deze jonkvrouw van de krankzinnigen heeft hem letterlijk leeggezogen en hij moet haar lossnijden. Het schrijnendste deel van de film, voor mij, vindt aan het eind plaats, wanneer Cynthia er, heel eenvoudig, niet meer is, en we haar afwezigheid net zo intens voelen als Gordon.
Noticed this on cable last night and wasn't sure I was going to watch the entire film; there was another movie starting in about half an hour that I was thinking of switching to...but by the time the reminder for that film came on my screen, I knew I was in for the duration.<br /><br />Praise lures you in with the shockingly gnarly realism of its sex-crazed female protagonist Cynthia, portrayed with beyond-fearless, jaw-dropping commitment by Sacha Horler. Cynthia is RAW, literally, and she lives for only one thing: physical pleasure. She's an animal, basically, an primal being totally devoid of any domestication, a wildebeast in perpetual heat, and our 'hero' Gordon is both repulsed and attracted (as we are) by Cynthia's blatancy - she's everything he's not, and eventually he submits to her warped energy, her whirlwind of over-indulgence (and of course her sexuality), and for a short while his life has meaning.<br /><br />You realize going in that this film will not turn into yer basic "and-they-lived-happily-ever-after" number, so we're not surprised when -=- MINOR SPOILER -=- Gordo finally has had enough; this damsel of the deranged has literally drained him dry and he has to cut her loose. The most poignant part of the movie, for me, takes place at the end, when, quite simply, Cynthia isn't there anymore, and we feel her absence just as profoundly as Gordon does.