Een absoluut fantastische Carne/Prevert jeu d'esprit die meer te danken heeft aan de modernistische grillen van René Clair dan aan het claustrofobische pessimisme van hun latere werken. Hoewel ze worden bejubeld als de grootste exponenten van het poëtisch realisme, kunnen films als QUAI DES BRUMES en LE JOUR SE LEVE tegenwoordig worden gezien als flagrante kunstmatigheid, vooral in de sets en bijna klassieke plotlijnen. Hier laten ze de kunstmatigheid de vrije loop en laten ze plotlijnen uitlopen op vreemde uitweidingen of non-sequiters. Het gevoel van vrijheid dat uit hun beroemder werken ontbreekt, is stimulerend. Zijn neef, Irwin Molyneaux, is een timide tuinman die getrouwd is met een prachtige, heerszuchtige snob, Margaret. Hij schrijft, zonder dat zijn familie het weet, enorm succesvolle detectiveromans onder het pseudoniem Felix Chapel, met intriges die hij heeft gejat van de hyperactieve bewonderaar van zijn dienstmeisje, Billy, de melkboer.<br />Op een dag dwingt Soper zichzelf om bij de Molyneaux te gaan eten, maar Margaret heeft haar koksmaatjes te veel getergd en ze gaan ervandoor. Verbijsterd over de mogelijke vernedering van het feit dat ze geen personeel hebben, doet ze alsof ze op bezoek is bij vrienden en kookt ze zelf. Irwins onbekwaamheid in bedrog leidt er echter toe dat Soper een moord aan Scotland Yard rapporteert.<br />Het beginpunt van de film is de Engelse voorliefde voor detectiveromans, en een groot deel van de film daarvan.' DROLE is echter het tegenovergestelde van de typische Engelse detectiveroman, die een chaos en een raadsel biedt, met de sociale ontwrichting van een misdaad en een reeks wild uiteenlopende aanwijzingen en aanwijzingen, maar orde en maatschappelijke wederopbouw bereikt door de figuur van de detective die alles kan zien, interpreteren en beheersen.<br />In DROLE, en dus Chesterton in plaats van Conan Doyle, beginnen de gebeurtenissen in relatieve volgorde <0xE2><0x80><0x93> de personages staan stevig in hun sociale positie. Maar naarmate de plot vordert, naarmate de personages aan het licht brengen dat ze een dubbelleven leiden, naarmate de overdaad aan bijfiguren het verhaal eerder compliceert dan verduidelijkt, naarmate de gebeurtenissen belachelijker en onwaarschijnlijker worden, worden de maatschappelijke verschillen vertegenwoordigd door duidelijk afgebakende ruimtes, en de film escaleert tot chaos, de grote angst van de Engelsen, die zich in het verhaal mengt, het respectabele huis van de middenklasse vernietigt, de wet bespot en bespot, zijn eigen oordeel velt. De resolutie, voor zover die er is, is een complete leugen, want er is geen misdaad, en toch is hij briljant subversief omdat hij de dubbelhartige orde in het begin volledig verstoort, omdat hij mensen die een comfortabel gecompartimenteerd leven leiden van zichzelf vervreemdt en hen dwingt, al is het maar voor even, hun ware verlangens onder ogen te zien, die in tegenspraak zijn met hun publieke gezicht.<br /><br />DROLE is belachelijk grappig, en Preverts theatrale theatraliteit heeft nog nooit zo'n effect gehad. Een ander pluspunt is een van de opmerkelijkste casts die ooit zijn samengesteld <0xE2><0x80><0x93> Michel Simon is immens ontroerend als de verdwaasde tuinman die het comfort van zijn mimosa in de steek moet laten voor de chaos van het leven op de vlucht (privé-eigendom is de conservatieve definitie van het zelf); Fran<0xC3><0xA7>oise Rosay is onvergelijkbaar als de grande dame, smoorverliefd op het sociale fatsoen, maar ziedend van onaangeboorde lust; de jonge Jean-Louis Barrault is een beetje onervaren in vergelijking met zijn doorgewinterde ouders, maar vertederend onbeschaamd <0xE2><0x80><0x93> het tafereel in de kasvijver met Rosay is een quasi-klassieke schat. Maar de grootste uitzondering is misschien wel de grootste Franse acteur van de jaren dertig, Louis Jouvet, de grappigste eerlijke man in de film. Hij houdt zijn heerlijk kalme pokerface tijdens alle vernederingen en onthullingen, inclusief het aantrekken van een ingewikkelde kilt om een belastende film van een 'actrice' te vinden. Het beste van alles is de stijl van Carne, volkomen ongeremd, niet bang om voor 'gag'-effecten te gaan (het beroven van dandy's van knoopsgaten is bijzonder pikant), ploeteren door sprookjessets die voor Londen doen wat de tophits voor Venetië deden, volkomen op zijn gemak met de klucht, maar nog steeds suggestieve shots makend die de emotionele werkelijkheid achter de onzin onthullen.
An absolutely wonderful Carne/Prevert jeu d'esprit that owes more to the modernist whimsy of a Rene Clair than the claustrophobic pessimism of their later works. Although acclaimed as the greatest exponents of poetic realism, films like QUAI DES BRUMES and LE JOUR SE LEVE can be seen today as flagrantly artificial, most especially in the sets and almost classical plots. Here, they let the artifice run riot, allowing plots run into strange digressions or non-sequiters. The sense of freedom absent from their more famous works is invigorating.<br /><br />Set in Edwardian England, Archibald Soper is a lecherous, hypocritical, poker-faced bishop who holds sparsely attended public meetings denouncing the evils of detective fiction, apparently an English 'craze' of the time. His cousin, Irwin Molyneaux, is a timid gardener married to a splendidly imperious snob, Margaret. He writes, unknown to his family, hugely successful detective novels under the pseudonym Felix Chapel, with plots pilfered from his maid's hyperactive milkman admirer, Billy.<br /><br />One day, Soper forces himself on the Molyneaux for dinner, but Margaret has exasperated her cooking staff too far, and they have vamoosed. Aghast at the potential humiliation of having no servants, she pretends to be visiting friends and cooks the meal herself. However, Irwin's ineptness at deceit leads Soper to report a murder to Scotland Yard.<br /><br />The film's starting point is the English fondness for detective fiction, and much of the film's humour, its sense of the absurd, its command of farce, its playing with appearance and class, gives the film an English comic eccentricity, rarely found in the French cinema. DROLE, however, is the complete opposite of the typical English detective novel, which offers an opening chaos and enigma, with the social disruption of a crime and a series of wildly disparate clues and leads, but achieves order and social restoration through the figure of the detective who can see, interpret and control everything.<br /><br />In DROLE, following Chesterton, say, rather than Conan Doyle, events start in relative order - characters are firmly set in their social positions. But as the plot proceeds, as characters are revealed to be leading double lives, as the profusion of secondary characters complicates rather than explicates the story, as events become more preposterous and unlikely, the social divisions represented by clear-cut spaces are blurred, and the film<br /><br />escalates into chaos represented by the mob, that great terror of the English, spilling into the narrative, destroying the respectable middle-class home, flouting and mocking the law, making its own judgements. The resolution, such as it is, is a complete lie, because there is no crime, and yet it is brilliantly subversive because it completely disrupts the duplicitous order at the beginning, it alienates people living convenient compartmentalised lives from themselves, forcing them to confront, if only for a moment, their true desires, which contradict their public faces,<br /><br />DROLE is ridiculously funny, and Prevert's arch theatricality has never been used to greater effect. Another plus is one of the most remarkable casts ever assembled - Michel Simon is immensely touching as the bemused gardener forced to abandon the comforts of his mimosa for the chaos of life on the run (private property being the conservative definition of self); Francoise Rosay is incomparable as the grande dame, besotted by social propriety, yet seething with untapped lust; the young Jean-Louis Barrault is a little callow compared to his seasoned elders, but endearingly impudent - the scene in the greenhouse pond with Rosay is a mock-classical treasure.<br /><br />Standing out, though, is possibly the greatest French actor of the 1930s, Louis Jouvet, the funniest straight man in the film, keeping his gloriously calm poker-face through all kinds of humiliations and revelations, including the donning of an elaborate kilt to find an incriminating picture from an 'actress'. Best of all is Carne's style, completely unrestrained, unafraid to go for 'gag'-like effects (the mugging of dandies for buttonholes is particularly piquant), beavering through fairy-tale sets that do for London what TOP HAT did for Venice, completely at ease with the farce, yet still pulling off evocative shots that reveal the emotional reality behind the nonsense.