Het komt niet vaak voor dat je een film tegenkomt waarin de eerste elf minuten alleen maar gesproken wordt: 'Links!' Combineer dat met een openingssequentie die begint aan de donkere kant van de maan en langzaam afdaalt naar de aarde <0xE2><0x80><0x93> bijna als een Google Earth-video <0xE2><0x80><0x93> en naar een veerboot, ergens in de Middellandse Zee, om uiteindelijk te eindigen bij de ogen van een man, van heel dichtbij. En dat alles met slechts twee bijna naadloze fragmenten tussen de computermagie en de echte McCoy... En al die tijd raakt de pulserende soundtrack van Bruno Coulais je bijna net zo hard als drie moordenaars die de ongelukkige agent met geweld en op gruwelijke wijze naar zijn basis terugsturen... Dat is de combinatie van cinematografische en regisseursvaardigheden, zoals bewezen door de regisseur, Frederic Schoendoerffer, en de filmografie door Jean-Pierre Sauvaire. Voeg daar de voortreffelijke acteurs van types als Vincent Cassel aan toe <0xE2><0x80><0x93> onvergetelijk in La Haine (1992) <0xE2><0x80><0x93> en Monica Belluci, waarschijnlijk het bekendst bij het Amerikaanse publiek in The Passion of Christ (2004) <0xE2><0x80><0x93> en je hebt een cinematografische thriller traktatie waar de Fransen o zo goed in zijn. Neem een team van vijf agenten van een niet nader genoemde geheime Franse dienst, voeg er een beruchte Russische wapensmokkelaar aan toe, vermeng je met de intriges en de intriges in en rond Casablanca, in Marokko, verknal je het allemaal met huurlingen van de CIA die de pret proberen te bederven, en maak het helemaal af met verraad te midden van het Franse team en je hebt 109 minuten vuile zaakjes en een paar halsbrekende acties die je de adem zouden kunnen benemen. Sommige van de stunts waren gewoonweg verbijsterend; ik hoefde alleen maar steeds weer te zien hoe de laatste autoachtervolging werd uitgevoerd met de meest spectaculaire frontale inslag die ik ooit heb gezien. Sinds ik Bullit (1968) heb gezien, ben ik gek op een goede autoachtervolging. Wat? Heb je Bullit nog niet gezien? Tss, tss...<br />De plot is rechttoe rechtaan en de regisseur gebruikt beelden om het grootste deel ervan met een minimum aan dialoog te laten zien. Het is echter een relatief ingewikkeld verhaal met een aantal subplots: de Franse agent die wil stoppen en de prijs daarvoor betaalt; de mate van verstandhouding tussen de regering en smerige zaakjes; de aard van de wapenhandel en waarom die doorgaat. Maar hé, we weten allemaal dat het een smerige wereld is en dat er smerige mensen in zitten, die altijd bereid zijn hun steentje bij te dragen voor... voor... o ja, democratie. Tot op zekere hoogte werd ik in de steek gelaten door de laatste scènes. Maar bij nader inzien was het wel passend, zij het een beetje vlak, vooral na al die laaiende actie. Je moet zelf oordelen als je het ziet.
It's not often that you come across a film in which, for the first eleven minutes, the only words spoken are: 'On the left!' Couple that with an opening sequence that begins on the dark side of the moon, slowly zooming down to earth  almost like a Google Earth video -- and to a ferry, somewhere in the Mediterranean Sea, to finally stop upon a man's eyes at extreme close-up. And, all done with only two almost seamless dissolves between the computer wizardry and the real McCoy... And all the time, the pulsating sound track from Bruno Coulais hits you almost as forcibly as three assassins forcibly and gruesomely dispatch the hapless agent returning to base...<br /><br />Such is the combination of cinematic and directorial skills as evidenced by the director, Frederic Schoendoerffer and cinematography by Jean-Pierre Sauvaire. Add to that the consummate acting by the likes of Vincent Cassel -- unforgettable in La Haine (1992)  and Monica Belluci, probably best known to US audiences in The Passion of Christ (2004), and you have a cinematic thriller treat that the French do oh-so-well and oh-so-often.<br /><br />Take a team of five agents from an unspecified secret French agency, add a notorious gun-runner from Russia, mix with the intrigue and settings in and around Casablanca, in Morocco, stir it all up with CIA mercenaries trying to spoil the fun, and top it all off with betrayal in the midst of the French team and you have 109 minutes of dirty dealings, and some break-neck action that might just leave you breathless. Some of the stunts were simplystunning; in fact, I just had to re-view  again and again  the last car chase with the most spectacular head-on impact I've yet seen. But then, I'm a sucker for a good car chase ever since I saw Bullit (1968). What! You haven't seen Bullit yet...? Tsk, tsk...<br /><br />The plot is straightforward and the director uses visuals to show most of it with a bare minimum of dialog. It is, however, a relatively complex story, with a number of sub-plots: the French agent who wants to quit, and who pays the price for trying; the degree of collusion between government and dirty business; the nature of the arms trade and why it continues. But, hey, we all know that it's a dirty world, and there are dirty people in it, always ready to do their bit for...for...oh, yeah, democracy.<br /><br />To some extent, I was let down by the final scenes. On reflection, however, it was appropriate, if a bit flat  especially after all that blazing action. You be the judge when you see it.