Het stuk van Thornton Wilder gaat over Dolly Levi, een koppelaarster uit Yonkers, New York in de jaren tachtig van de negentiende eeuw, die is ingehuurd om een partner te vinden voor een rijke, chagrijnige zakenman; zij probeert hem op komische wijze voor zichzelf te houden, terwijl de vrouw die hij bewondert al snel verliefd wordt op een van zijn eigen werknemers. De latere toneel- en filmmusical 'Hello, Dolly!' heeft dit scenario in feite verbeterd <0xE2><0x80><0x93> er zijn hier pauzes die praktisch om een liedje vragen <0xE2><0x80><0x93> maar Shirley Booths hoofdrol is duidelijk charmant; als ze zich soms rechtstreeks tot het publiek richt (waarbij veel spelers haar voorbeeld volgen), klinkt Booth heel erg als Thelma Ritter (en heeft ze iets van Ritters pit), maar ze krijgt haar aandeel van de goede zinnen niet. Scènes waarin Dolly een trouwring om haar vinger krijgt of verrukt mannen vindt die zich schuilhouden in de hoedenwinkel van Shirley MacLaine, zijn niet echt geslaagd. Booth is vriendelijk maar lichtzinnig, en we raken nooit echt betrokken bij haar zoektocht naar een man <0xE2><0x80><0x93> deze man <0xE2><0x80><0x93> in haar leven (in de filmversie van 'Hallo, Dolly!' was Barbra Streisand veel overtuigender over haar behoefte om haar leven te delen met een vriend <0xE2><0x80><0x93> ook al was het Walter Matthau!). De film fladdert op een vrolijke, volkse manier heen en weer, maar sommige grappen (zoals die over Anthony Perkins en Robert Morse die zich in travestie moet kleden) zijn gewoon belachelijk. Het begint en eindigt op een opgewekte toon, maar de loden begeleiding sleept het middengedeelte naar beneden, ook al is het gips vrij goed.
Thornton Wilder's play about a matchmaking busy-body named Dolly Levi in 1880s Yonkers, New York who has been hired to find a mate for a wealthy, grumpy business owner; she comically attempts to keep him for herself, while the gal he admires is quickly falling for one of his own employees. The later stage (and film) musical "Hello, Dolly!" actually improved upon this scenario--there are pauses here which practically call out for a song--but there's evident charm in Shirley Booth's lead portrayal; at times addressing the audience directly (with many of the players following suit), Booth sounds a lot like Thelma Ritter (and has some of Ritter's spunk), but she doesn't get her share of the good lines. Scenes of Dolly getting a wedding ring stuck on her finger or delightedly finding men hiding in Shirley MacLaine's hat shop don't really come off. Booth is friendly but frivolous, and we never quite become involved in her quest to have a man--this man--in her life (in the film-version of "Hello, Dolly!", Barbra Streisand was much more persuasive about her need to share her life with a mate--even if it was Walter Matthau!). The film flutters about in a jolly, folksy way, but some of its gags (such as Anthony Perkins and Robert Morse having to dress in drag) are just silly. It begins and finishes on an upbeat note, but the leaden handling drags its midsection down, even though the cast is quite good. ** from ****