Het werk dat Billy Crystal aan deze film heeft verricht, is zo voortreffelijk geweest dat het de beste honkbal (en zelfs sport)-film is die ik ooit heb gezien. Elk detail is tot in de kleinste details uitgewerkt, nog nauwkeuriger, geloof ik, dan in The Titanic (die, in tegenstelling tot wat algemeen wordt aangenomen, een paar onnauwkeurigheden had). En hoewel een sterke poging om gelijkgestemden te vinden nooit helemaal resultaat kan opleveren als er zoveel mensen bij betrokken zijn, wat dacht je van Barry Pepper als Maris? (Natuurlijk, de belangrijkste persoon.)<br /><br />Mickey Mantles fouten worden misschien wel ongebreideld naar voren gebracht door zijn fan nr. 1, maar toch komt hij in een positief licht over, zoals het hoort. De problemen die Pat Maris met de pers heeft, worden ook sympathiek afgeschilderd, maar dat geldt ook voor de leden van de pers, die persoonlijk en menselijk zijn en ook hun kant van het verhaal te horen krijgen. Bijzonder ontroerend was de scène aan het eind, waarin een persagent die ruzie met Maris had, hem aanmoedigt om de plaat te breken. Een ornamentale weergave van Pat Maris zou natuurlijk niet getolereerd worden, maar Crystal doet een extra, zeer succesvolle poging om haar een belangrijke rol in de film te geven, met een uitstekende karakterontwikkeling en een weloverwogen invulling van haar problemen. Ik vind het zelfs moeilijk om aan een andere film te denken waarin zo'n gebrek aan plastic mensen is. En ondanks de houding van de post-Ball-Four over hoe atleten werkelijk zijn, lijkt deze film juist door Maris te presenteren als een goed katholiek (en relatief niet aan de drank) huisvader.<br />Yankee-haters spelen misschien niet zozeer een rol in deze film als yankee-minnaars, maar hoe dan ook is het een briljante weergave van de yankee-mystiek (en de dominantie in dit specifieke seizoen) in het begin van de jaren zestig. Waren zij de apotheose van het pre-Vietnam-All-American-ideaal? Als je een van die mensen bent wiens voornaamste klacht over films tegenwoordig meer is dan specifieke factoren, maar het algemene gebrek aan iets opbeurends, kijk dan naar deze film. Meer in de moderne trant dan bijvoorbeeld Pride of the Yankees, maar niet minder opbeurend.
So superb was the job Billy Crystal did on this movie that it is the best baseball (even sports) film I have ever seen. Every detail is meticulously worked out, even more accurately, I believe, than in The Titanic (which, contrary to popular belief, had a few inaccuracies). And while a strong effort in getting look alikes can never completely pay off with so many people involved, how about Barry Pepper as Maris? (Of course, the most important person.)<br /><br />Mickey Mantle's faults are brought out unrestrainedly by perhaps his No. 1 fan, and yet he still comes across in a positive light, as he should. Maris's problems with the press are also portrayed sympathetically, and yet so are members of the press, who are personalized and humanized and have their side also fairly presented. Particularly moving was the scene at the end where a press person who had been at odds with Maris is cheering him on to break the record. An ornamental portrayal of Pat Maris would of course not be tolerated, but Crystal makes an extra, very successful effort at making her an important part of the film with great character development and a thoughtful inclusion of her problems. In fact, I find it hard to think of another movie in which there is such an absence of plastic people. And in spite of the post-Ball Four attitudes about how athletes really are, this movie appears to be accurate in presenting Maris as a good Catholic (and relatively nonboozing) family man.<br /><br />Yankee haters may not be into this film as much as Yankee lovers, but in any event it brilliantly captures the Yankee mystique (and dominance in this particular season) in the early 60s. Were they the apotheosis of the pre-Vietnam, All-American ideal? If you are one of those people whose main complaint about movies these days is more than specific factors, but the general lack of anything uplifting, see this movie. More in the modern vein than, say, Pride of the Yankees, but no less uplifting.