Ik snap niet waarom mensen zeggen dat deze film niet melodramatisch is, want hij is wel degelijk melodramatisch. Hij volgt een formule die we al eerder hebben gezien: inspiratie en tragedie, en dat allemaal om de harten te winnen. De ontwikkeling van het verhaal is niet overtuigend en de waardigheid van het armzalige aspect wordt overdreven voor wat het waard is.<br />Dat gezegd hebbende, zijn er ook positieve aspecten. Vooral de cinematografie. De beelden zijn allemaal goed belicht voor diepte en contrast van koele en warme kleuren. Ook geven de opnamen vanuit een lage hoek met brede lenzen een visueel perspectief dat zo echt lijkt als dat van een kind dat de wereld ziet. Er zijn ook een paar goede scènes tussen de hoofdpersoon en zijn grootmoeder en zijn zus. Deze drie waren waarschijnlijk de beste acteurs op de koop toe.<br />Maar uiteindelijk is het niet de moeite waard om je best te doen om het te zien.
I can't figure out why people are saying that this film isn't melodramatic, because it really lays on the sap. It follows a formula we've seen before of inspiration and tragedy, all just to get a few cheap tugs at the heartstrings. The story's evolution is not convincing and the dignity of the poor aspect is overplayed for what it is worth.<br /><br />All that said, there are redeeming aspects. Most notably is the cinematography. The images are all well lit for depth and contrast of cool and warm colors. Also, the camera shots from low angles with wide lenses give an overall visual perspective that rings true as the way a child would see the world. There is also some good scenes between the protagonist and his grandmother and his sister. These three were probably the best actors to boot.<br /><br />In the end, it is not something worth going out of your way to see though.