'She's So Lovely'<br /><br />'Beyond Promises, But Not Beyond Hope'<br />'Cassavetes the jongere's 'She's So Lovely' is het bewijs dat er een cultuurkloof of een perceptiekloof of iets dergelijks bestaat. Er zijn maar weinig films die zo'n sterke tegengestelde reactie van gewone kijkers krijgen. De slechtste film die ze ooit hebben gezien? Wauw, daar ben ik het helemaal niet mee eens... maar de film is een lakmoesproef, een continentale kloof, het mes van een mes. Soms kan één aspect van een film, één kwaliteit, een kijker zo van zijn stuk brengen dat hij een film alleen maar haat (of, nog zeldzamer, liefheeft).<br />Ik ben schuldig aan het tegenwerken van zo'n film <0xE2><0x80><0x93> Mel Gibsons _The Passion of the Christ_ was Ik vond het echt vreselijk. Maar ik weet dat er opmerkelijke aspecten aan de film zaten. Als ik een recensie zou schrijven (ik kan me niet voorstellen dat ik zou proberen de film nog eens te zien, om welke reden dan ook, maar laten we ervan uitgaan dat ik dat zou doen), zou ik mijn best doen om die dingen te vinden die wel werkten, en om boven de afkeer uit te stijgen die ik er diep in mijn hart voor had. Want uiteindelijk moet ik in staat zijn evenwicht te vinden, het beste in een verontrustende film te waarderen <0xE2><0x80><0x93> de opnames van Triomf van de Wil, om maar een voor de hand liggend voorbeeld te noemen.<br /><br />' So Lovely, een film met fantastisch acteerwerk, goede opnamen, een plot dat water bevat (en regen, heel veel regen) en een sterke emotionele inhoud, zou die echt verschrikkelijk zijn? Zelfs als de inhoud de kijkers zo tegenstaat dat ze er niet naar kunnen kijken? De mensen reageren tegen de film, omdat hij verontrustend, deprimerend en rauw is. De personages hebben zo veel gebreken dat je niet altijd hun deugden kunt zien.<br />En dat is niet de schuld van een van de mannen van Cassavetes, de vader John die het script heeft geschreven of de zoon Nick die het na de dood van zijn vader heeft teruggehaald. In de familietraditie heeft Gena Rowlands, de vrouw en moeder in levenden lijve, een ontroerende rol als reclasseringsambtenaar, en dat is vreemd, want John Cassavetes gebruikte Rowlands lang geleden om stereotypen over geestesziekten te verdoezelen in de moeilijke en indringende film _A Woman under the Influence_, naast andere films. Ik vraag me af of mensen die moeite hadden met _She's So Lovely_, moeite zouden hebben met de eerdere film?<br />Er is een andere kant aan het zien van een film die ondraaglijk emotioneel of deprimerend is. En dat is dat je erachter komt wat het voor de kijker zo maakt Was het het geweld zelf, of het feit dat het geweld zo verkeerd leek, of onnauwkeurig, of gratuit? Zou ik naar een film kijken waarin een afschuwelijk iemand op die manier werd gemarteld, bijvoorbeeld Hitler? (Het korte antwoord: nee.) Waar het om gaat is dat een film die zo aangrijpend is mij misschien iets kan leren.<br />En wat is het in die film van Cassavetes waar de kijker zich zo druk om maakt, goed of slecht (er zijn evenveel positieve als negatieve recensies)? Misschien is het de toegang tot een zeer reële wereld die niet zo extreem of ongewoon is <0xE2><0x80><0x93> hoewel we in die wereld een bijzonder afschuwelijk en cruciaal moment te zien krijgen <0xE2><0x80><0x93> een milieu dat in elke kleine stad aanwezig is, en in een grote heel gewoon. We kunnen die scène echt voelen, en de spelers die erin spelen, en dat alleen al maakt de film fascinerend. Geef ons een stuk of vijf geweldige optredens, van de twee verliefde Penns in de eerste helft tot John Travolta in de zonnige (en korte) tweede helft, en je hebt iets wat je echt raakt. Is dat niet wat een film waardevol maakt? Willen we niet meer intensiteit dan amusement? Soms?<br />Nu het beste deel: humor. Die komt in alle opzichten op kleine schaal, maar aan het eind is er die chaotische komische onzin in de voortuin? Het is de ergste van alle mogelijke situaties, een moeder die opzettelijk wegloopt van haar drie kinderen en haar fatsoenlijke, zij het sullige echtgenoot, maar het wordt gewelddadig in malle vlagen terwijl ze worstelen op het gras. Moet dat de feiten verzachten, zodat we niet helemaal insmelten? Of wil het zeggen dat de hele film een beetje, een heel klein beetje maar, een beetje smeuïg is? De uitspattingen eerder op de avond zouden best eens buitensporig kunnen zijn. Ik bedoel, hoeveel kaartjeskopers zijn zo aardig dat ze het stel niet alleen gratis binnenlaten, maar hun er ook nog geld voor lenen? Of komt het stel vlak daarna echt bij een oude vriend terecht?' 's Avonds laat thuiskomen en dan een heerlijke familiemaaltijd voorgeschoteld krijgen, een geïdealiseerd cliché van de Italiaanse moeder die iedereen te eten geeft?<br />Gaat deze film echt over ware liefde of over iets wat er ten onrechte aan wordt toegeschreven, een obsessieve band, bijna een dierlijke band waarin ze elkaar nodig hebben, zelfs als het slecht voor hen is. Geef de drugs de schuld, geef de slechte chemie in de hersenen de schuld, geef de armoede de schuld, ze klampen zich aan elkaar vast als ze dat niet zouden moeten doen. Ze klampen zich zelfs tien jaar later nog aan elkaar vast, terwijl haar nieuwe echtgenoot uit haar hart is verdwenen, die overtuigende vader uit een buitenwijk (Travolta), onvolmaakt en toch succesvol, die zijn leven aan haar heeft gegeven. Heb je echt liever stabiliteit en oppervlakkig geluk dan diepe gevoelens? En ware liefde?<br />Ik heb het hele pakket gekocht. De richting was gebrekkig, misschien meer het gevolg van onervarenheid dan van iets anders. Maar wat echt werkt, werkt echt. Voor mij. Ik wil hen niet zijn, ik ben op geen enkele manier jaloers, zelfs niet op hun bindingen, maar ik hou van deze mensen vanwege hun beste rollen. En ik hou van de film vanwege zijn beste rollen.
She's So Lovely<br /><br />Beyond Promises, But Not Beyond Hope<br /><br />Cassavetes the younger's She's So Lovely is proof there's a culture gap or a perception gap or something out there. Few films get such starkly opposing reactions from ordinary viewers. Worst movie they've ever seen? Wow, I don't agree at all...but the movie is a litmus test, a continental divide, a knife's edge. Sometimes, one aspect to a movie, a single quality, can set off a viewer so they just hate (or more rarely, love) a movie.<br /><br />I'm guilty of tilting against a movie like that--Mel Gibson's The Passion of the Christ was so horrible to me I had to shut my eyes through half of it (and so I can't review it). I really hated it. But I know that there were aspects to the movie that were remarkable. If I did venture a review (I can't imagine trying to see it again for any reason, but let's pretend I did), I would try my best to find those things that did work, and to rise above the gut level repulsion I had for it. Because, in the end, I need to be able to find balance, to appreciate the best in a troubling movie--the filming of Triumph of the Will, for one obvious example. <br /><br />Can She's So Lovely, a movie that has stellar acting, good filming, a plot that holds water (and rain, lots of rain), and strong emotional content, really be terrible? Even if the content grates on the viewer so badly they can't stand watching it? People are reacting against the movie, because it's troubling, depressing, and raw. It has characters with flaws so big you can can't always see their virtues. <br /><br />And that isn't the fault of either of the Cassavetes men, the dad John who wrote the script or the son Nick who retrieved it after his father's death. In family tradition, real life wife and mother Gena Rowlands has an affecting role as a release counselor, and this is curious because John Cassavetes used Rowlands long ago to scuff up stereotypes of mental illness in the difficult and penetrating A Woman under the Influence, among other films. I wonder if people who had trouble watching She's So Lovely would have trouble with the earlier movie? <br /><br />There is another side to seeing a movie that is unbearably emotional or depressing. And that is learning what it is that makes it so for the viewer. For me, why exactly did I find the violence so impossible to watch in The Passion? Was it the violence itself, or the fact that the violence seemed so wrong, or inaccurate, or gratuitous? Would I watch a movie where someone horrible was being tortured that way, say Hitler? (The short answer: no.) The point being, a movie that is so affecting might have something to teach me.<br /><br />And what is it in this Cassavetes film that works the viewer over, for good and bad (there are as many positive reviews as negative ones)? Maybe it is the entry into a very real world that isn't so extreme or unusual--though we are shown an especially awful and pivotal moment in that world--a milieu present in every small city, and common in a big one. We can really feel that scene, and the players inside, and that alone makes the movie compelling. Give us five or so great performances, from the two Penns in love in the first half to John Travolta in the sunny (and shorter) second half, and you have something that really gets under your skin. Isn't that what makes a movie valid? Don't we want intensity over entertainment? Sometimes?<br /><br />Now to the best part: humor. It arrives in small ways throughout, but at the end there is that chaotic comic nonsense in the front yard? It's the worst of all possible situations, a mother willfully walking away from her three kids and decent if goofy husband, but it gets violent in silly spurts as they tussle on the grass. Is that supposed to soften the facts so we don't melt down totally? Or is it saying that the whole film is a little, just a little, tongue and cheek? Surely the excesses earlier might be excessive. I mean, how many dance hall ticket takers are so nice they not only let the couple in for free but loan them money on top of it? Or just after that, does the couple really arrive at an old friend's flat in the middle of the night and have a beautiful family meal prepared for them, an idealized cliché of the Italian mother feeding everyone? <br /><br />Is this movie really about true love or about something mistaken for it, an obsessive attachment, almost an animal bonding where the two of them need each other, even when it's bad for them. Blame the drugs, blame the bad brain chemistry, blame the poverty, they do cling together when they shouldn't. They cling even ten years later, leaving her new husband out of her heart, that convincing suburban dad (Travolta), imperfect and yet successful, who has given his life to her. Would you really prefer stability and superficial happiness over depth of feeling? And true love?<br /><br />I bought the whole package. The direction was flawed, maybe a result of inexperience more than anything. But what really works, really works. For me. I don't want to be them, I'm not jealous in any way, even of their attachments, but I like these for their best parts. And I like the movie for its best parts, too.