Hij was al een piraat en een vogelvrijverklaarde voor regisseur Michael Curtiz, maar in 1939 kreeg Errol Flynn de nogal onverwachte rol van sheriff Wade Hatton in Dodge City, onderdeel van de hausse in het westen van 1939.<br />Dodge City huisvest bijna alle clichés van het westerngenre die er bestaan: veetransporten, overdekte wagens, lynchpartijen, kroeggevechten enzovoort. Er is wel gezegd dat het in die tijd geen clichés waren, maar frisse ideeën. Na alle kritieken die ik over me heen heb gekregen, is het niet meer dan logisch dat alle genres gebaseerd zijn op clichés, en daar hoef je je niet voor te schamen. Dodge City lijkt alleen maar bedoeld te zijn als een soort grof eerbetoon aan de western in plaats van als een poging om het genre naar een nieuw niveau te tillen. Deze Flynn/De Havilland/Curtiz-films zijn nooit bedoeld geweest voor iets anders dan simpele lol. Als je Errol Flynn een rol geeft in zijn eerste western nadat het publiek hem heeft geaccepteerd als Robin Hood en Captain Blood, kom je niet ver. Dat alles gezegd hebbende, is Dodge City, ondanks het gebrek aan diepgang, waarlijk een typisch western omdat het onderliggende thema het meest voorkomende idee is dat praktisch elke western die ooit is gemaakt verenigt met de wrijving tussen het oude en het nieuwe, en het smeden van de Amerikaanse beschaving. Dit wordt in de allereerste scène opgezet, waarin een postkoets en een stoomtrein tegen elkaar proberen te racen. Naarmate de film vordert, wordt duidelijk dat wetteloosheid de prijs van de vooruitgang is, en dat het temmen van de wildernis gepaard moet gaan met gerechtigheid, opvoeding en orde.<br />Dodge City vertegenwoordigt ook het hoogtepunt (of moet dat het dieptepunt zijn?) In die tijd deed Hollywood er alles aan om ervoor te zorgen dat de bandieten schurken bleven, en dat geen enkele misdaad zonder bestraffing verliep, en dit is een van de krachtigste uitspraken daarvan. In zijn strijd om de grensstad op te ruimen, is Flynn praktisch een puritein, om nog maar te zwijgen van een strenge autoritaire. De lijnen van goed en kwaad zijn even strak als in elk van zijn eerdere avonturen. Het probleem is dat het westerngenre het juiste gevoel mist dat zulke sprookjesethiek plezierig maakt. Je kunt de sissende schurk en de zwierige, volmaakte held in een overdreven stoere film accepteren, maar in de oude westelijke setting lijken ze niet zo goed te werken. <br /><br />Errol Flynn zou later nog een paar geweldige rollen in westerns spelen (bijvoorbeeld 'They Died with Their Boots On'), maar hier speelt hij alleen maar Robin Hood met een Stetson op en doet hij slechts een heel vage poging tot een Amerikaans accent (hoewel hij, net als Captain Blood, wordt verondersteld een Ier te zijn, waardoor zijn geaffecteerde Engelse accent nog bizarder wordt). Dodge City heeft ook een van de zwakkere bijrollen van Alan Hale. Hij is een beetje te veel een stuntelende sukkel voor het grootste deel van de film, en wordt dan plotseling, zomaar uit het niets, ongelooflijk competent en autoritair voor actiescènes. Er zijn geen echte uitmuntende prestaties, en zelfs grote karakteracteurs als Henry Travers en Victor Jory worden hier niet echt gebruikt. Toch is het Michael Curtiz-kenmerk van kwaliteit hier duidelijk te zien. De grote menigtescènes zijn zoals altijd perfect geconstrueerd. Maar de adembenemendste landschapsscènes lijken van matte schilderijen te komen, en Curtiz kan niet erg goed overweg met de weidse open ruimten van het westen. Voor mij is het enige echte hoogtepunt een massale vechtpartij in een bar, met tientallen deelnemers. Curtiz was geweldig in het spelen van deze actiescènes op grote schaal, maar geen van de kleinere scènes komt echt van de grond.<br />Dodge City is beslist een goede film om naar te kijken, maar er zijn veel betere westerns uit deze periode, om nog maar te zwijgen van veel betere Errol Flynn-films.
He'd already been a pirate and an outlaw for director Michael Curtiz, but in 1939 Errol Flynn was cast in the rather unexpected role of sheriff Wade Hatton in Dodge City, part of the western boom of 1939.<br /><br />Dodge City is home to practically every western genre cliché in existence  cattle drives, covered wagons, lynch mobs, bar brawls and so on. It's been remarked that at the time these weren't clichés, they were fresh ideas. But that would be to forget pictures such as The Big Trail (1931), The Plainsman (1936), not to mention a host of silent westerns, in which all these typical goings on were well established. This isn't a criticism  after all genres are built on clichés, and there's no shame in that. Dodge City merely appears to have been intended as a kind of rough homage to the western rather than trying to take the genre anywhere new. These Flynn/De Havilland/Curtiz pictures were never meant to be anything more than simple fun. If you're casting Errol Flynn in his first western after audiences have accepted him as Robin Hood and Captain Blood, you're not going to make something like Stagecoach.<br /><br />Having said all that, in spite of its lack of depth, Dodge City truly is a quintessential western in that its underlying theme is the most common idea that unites virtually every western ever made  the friction between the old and the new, and the forging of the American civilization. This is set up in the very first scene, in which a stagecoach and a steam train try to race each other. As the picture progresses, the point is made that the price of progress is lawlessness, and that the taming of the wilderness must be coupled with justice, education and order.<br /><br />Dodge City also represents the high point (or should that be low point?) of Hays Code moralism in the western. At this time Hollywood was desperate to ensure the outlaws remained villains, and that no crime went without punishment, and this is one of the strongest statements of that. In his struggle to clean up the frontier town, Flynn is virtually a puritan, not to mention a strict authoritarian. The lines of good and evil are as stark as in any of his earlier adventures. The trouble is the western genre lacks the right feel that makes such fairytale ethics enjoyable. You can accept the hissable villain and dashing, perfect hero in an over-the-top swashbuckler movie, but in the old west setting they don't seem to work so well.<br /><br />Errol Flynn would later play some great roles in westerns (for example, They Died with Their Boots On), but here he is really just playing Robin Hood in a Stetson, and only the vaguest attempt at an American accent (although, like Captain Blood, he's supposed to be an Irishman here, making his plummy English tones even more bizarre). Dodge City also features one of the weaker Alan Hale sidekick roles. He's a bit too much of a bumbling oaf for the majority of the picture, then suddenly becomes incredibly competent and authoritative out of the blue for action scenes. There are no real standout performances, and even great character actors like Henry Travers and Victor Jory are underused here.<br /><br />Still, the Michael Curtiz mark of quality is definitely here. The big crowd shots are perfectly constructed as always. However the most breathtaking landscape shots appear to come from matt paintings, and Curtiz doesn't handle the wide open spaces of the west particularly well. For me the only real standout moment is a massive barroom brawl, with dozens of participants. Curtiz was great at handling these large scale action scenes, but none of the smaller stand-offs really get off the ground.<br /><br />Dodge City is a certainly watchable film, but there are far better westerns from this period, not to mention far better Errol Flynn films.