Ik ben geschokt als ik al het lovende commentaar over deze film hoor. Het is jammer dat ik me tot duizend woorden moet beperken om te beschrijven hoe slecht de film in werkelijkheid is. De plot bestaat uit een personage dat Raymond Joshua heet, een rappende drugsdealer gespeeld door Saul Williams, die wordt gearresteerd wegens drugsbezit, op borgtocht wordt vrijgelaten door een medegevangene <0xE2><0x80><0x93> SERIEMOORDENAAR <0xE2><0x80><0x93> en dan moet besluiten of hij teruggaat naar de gevangenis. Om te beginnen is de kwaliteit van de film slecht, je zou ruim twintig minuten kwijt kunnen zijn met het wegpoetsen van die vertraagde flashbacks die alleen maar tijdmoordenaars zijn. Ja, het was een lowbudgetfilm, maar veel andere kleine films zien er niet zo belachelijk uit. In het bijzonder de achtervolging waarin Joshua een willekeurig punt kiest om over een witte schutting te klimmen, ondanks het feit dat hij achterna wordt gezeten door te dikke rechercheurs die, letterlijk, zomaar in gezang uitbarsten.<br />Het grootste probleem van de film is het onrealistische karakter van Joshua. Hij is geen typische drugsdealer of rapper, wat de arme zwarte mannen ook beweren. Als hem wordt gevraagd of hij schuldig is aan het bezit van de marihuana, antwoordt Joshua: 'Ik bedoel, ik weet het niet', maar terwijl hij de hele film door gedichten/raps uitbraakt die duidelijk blijk geven van zijn enorme vocabulaire, zegt hij: 'Je wordt niet met deze woorden geboren. Het is zo.' Het is duidelijk dat hij een goed opgeleide man was, maar niet erg goed op de hoogte van de basisregels van de wet en ook niet van de grondbeginselen van het gebruik van je opleiding om een legale baan te krijgen.<br />In de gevangenis breekt Joshua een rel uit onder de gevangenen door een gedicht te schreeuwen. Het gedicht is behoorlijk onderhoudend, hij geeft de blanken overal de schuld van en zijn inspirerende woorden voorkomen dat iedereen elkaar neersteekt. Dan ontmoet hij een vrouwelijke poëziedocente die toevallig ziet dat de rel uit de hand loopt, een dwaze plotwending die een filmfanaat uit een andere tijd nooit zou hebben vergeven, maar hé, DIT IS ECHT. In de poëziecursus waar Joshua naartoe gaat, en die natuurlijk de laatste is omdat er op het budget moet worden bezuinigd, steekt zijn instructeur een zeurderige tirade af over hoe goed de mensen in de gevangenis wel niet zijn. Dit ondanks het gedicht van een gedetineerde dat de titel 'Ik heb drie moedertjes doodgeschoten' droeg. Je kunt het volgende woord wel raden: 'en ik weet niet waarom'.<br />Een heel interessant en onderhoudend personage genaamd Hopha, een gevangene die om de een of andere reden altijd een laboratoriumjas aanheeft, zorgt ervoor dat Joshua vrijkomt. Vervolgens gaat Joshua naar de poëzieleraar en heeft hij een week de tijd om te beslissen of hij zijn schuld zal accepteren of dat hij zal vluchten of zoiets. Het hoogtepunt van de film is dat hij een gedicht opzegt voor een kleine club die daarna helemaal uit zijn dak gaat. Weer is hier het slechte montagewerk aan de gang terwijl hij een gedicht van 20 seconden afraffelt en dan opnieuw begint. Ik ben er vrij zeker van dat het niet zo bedoeld was, ze hadden gewoon geen zin om nog een keer op te nemen. Dan schreeuwt een lid van het publiek een krachtterm die duidelijk gewist had moeten worden omdat de hele scène er belachelijk door wordt.<br />Ik maak me echt zorgen dat mensen geïnspireerd worden door deze film of dat ze hem op openbare scholen willen laten zien, dat laatste is een mogelijk teken van de apocalyps. Het lijkt erop dat veel commentaar van buiten de Verenigde Staten komt, net als de film, ik hoop echt dat dat zo is.' Dat is het enige beeld van Amerika dat je hebt. Film is geen werkelijkheid, het beste wat hij kan doen is een situatie laten zien waar misschien enige waarheid in zit, iets waar deze film maar heel weinig van laat zien. Als je een betere film wilt over het onrecht in de gevangenis, probeer Brubaker dan, die snijdt dieper en is van veel betere kwaliteit. Ik kan nog wel even doorgaan over andere fouten in de film. Een eerste keer een misdadiger die tien jaar krijgt voor een kleine hoeveelheid wiet. De schreeuwende figuur Jimmy Huang die hoog in de credits wordt vermeld omdat hij heel even schreeuwt, het moet gezegd worden dat zijn scène de moeite waard is om naar te kijken. De overvloed aan over- en onderacting. De opzettelijke, maar niet slimme cameo van Marion Berry. Ik zou nog uren door kunnen gaan, maar laten we zeggen dat mijn beoordeling voor deze film 1-1-1 is... 1-1-1.
I'm shocked to hear all the glowing commentary about this film. It's unfortunate that i'm limited to a thousand words to describe how bad it truly is. The basic plot is a character named Raymond Joshua, a rapping drug dealer played by Saul Williams, gets arrested for drug possession, then bailed out by a fellow prisoner - SERIOUSLY - then must decide whether to go back to prison. For starters the quality of the film is poor, a good twenty minutes could be cut out removing these slow motion flashbacks that are just time killers. Yes it was low budget, but many other small films don't look this ridiculous. In particular the chase seen in which Joshua picks an arbitrary point to climb up a white picket fence, despite being chased by overweight 50 something detectives that randomly burst into song, literally.<br /><br />The biggest problem with the movie is the unrealistic character of Joshua, amongst other problems. He is not a typical drug dealer or rapper despite whatever the poor black men have no chance message this film is going for. When asked if was guilty of the possession of the marijuana Joshua responds "I mean I don't know", yet throughout the film he breaks into poems/raps that clearly display his tremendous vocabulary, you aren't just born knowing these words. It's clear that he was well educated, yet not very educated in basic laws, or the principals of using your education to get a legal job.<br /><br />While in prison, Joshua breaks up a inmate riot by yelling a poem. The poem is pretty entertaining, it goes on to blame whitey for everything and his inspiring words stop everyone from stabbing each other. He then meets a female poetry teacher who happens to see the riot stopping poem, a foolish plot device an indie film fan would never forgive in another situation, but hey THIS IS REAL. In the one poetry class Joshua goes to, which is the last one due to budget cuts of course, his instructor goes on a whiny diatribe about how good the people in the prison are. This despite the previous poem by an inmate being titled "I shot three mother" you can guess the next word "and I don't know why".<br /><br />A very interesting and entertaining character named Hopha, a prisoner who goes around in a lab coat for some reason, then bails Joshua out. Joshua then goes and hooks up with the poetry instructor, and has a week to decide whether accept his guilt, or flee or something. The films climax is him performing a poem to a small club that goes wild afterward. Once again the bad editing is at work here as he rattles off 20 seconds of poem, then starts over, I'm fairly sure it wasn't meant to be that way they just didn't feel like doing another take. Then a member of the audience yells an expletive that clearly should have been deleted because it makes the whole scene look ridiculous.<br /><br />I really worry about people being inspired by this film or wanting it shown in public schools, the latter a possible sign of the apocalypse. It seems a lot of commentary's from outside the U.S. like the film, I really hope this isn't the only vision of America you have. Film is not reality, the best it can do is present a situation that might have some truth in it, something this film does very little of. If you want a better film about prison injustice try Brubaker, it cuts to the heart of matters more and is of much better quality. I could go on about other errors in the film. A first time offender getting ten years for a small amount of weed. The screaming character Jimmy Huang who is billed high on the credits for yelling briefly, to his credit his scene is worth watching. The abundance of over and underacting. The intentional, yet not clever, cameo of Marion Berry. I could go on for hours but lets just say my rating for this film is ONE ONE ONE. . .ONE ONE ONE.