'Een prop in de keel. Eentje die om de hals is gebonden. Tekenen van slavernij. Dit is het visitekaartje van de moordenaar. Deze man laat zijn stempel achter op zijn werk zoals een schilder zijn handtekening achterlaat op een doek.' Sherlock Holmes zegt dit terwijl hij het lijk van een jonge vrouw bestudeert... een meisje eigenlijk, geboren uit een rijke, aristocratische familie die vermist werd. Zij was de tweede, en nu is Holmes uit zijn verveelde lethargie gehaald. Hij zal de moordenaar vinden, en de jacht zal hem naar een deel van Londen brengen.' Het is een verhaal over de meest vooraanstaande families, waar arrogantie en bezorgdheid over hun positie veel vaker voorkomen dan liefde of zelfs maar veel genegenheid, waar de butlers net zo veel snobs zijn als hun meesters, en waar gestoei met de bedienden kan worden geëxcuseerd zolang het maar discreet gebeurt.<br />Traditionalisten die dol zijn op een Holmes die op Basil Rathbone lijkt en mysteries waar beslist geen seksuele fetisjisme aan te pas komt, zijn misschien niet zo enthousiast over deze versie van The Great Detective. Holmes wordt gespeeld door Rupert Everett, een goede acteur, maar jonger dan we gewend zijn. Holmes verveelt zich snel, dat weten we allemaal, maar hier horen we niet alleen dat hij dol is op de Mary Moran, de aanstaande vrouw van dr. John Watson in _The Canon_, is verdwenen. In haar plaats als Watsons verloofde is dr. Jenny Vandeleur (Helen McCrory), een Amerikaanse die niet aarzelt om Holmes 'Sherlock' te noemen. 'Ik ben een gediplomeerd psychoanalyticus. Dat wist je toch wel,' zegt ze tegen Holmes terwijl zij, Watson en Homes zitten te eten. 'Dat wist ik niet,' mompelt Holmes. 'Ik vind het zo vreemd,' zegt ze, 'dat jullie twee zulke goede vriendinnen kunnen zijn en toch niet over iemand kunnen praten die zo belangrijk is als een verloofde.' 'Ik stel geen belang in dergelijke zaken,' zegt Holmes. 'Mijn hersenen hebben altijd mijn hart bestuurd,' antwoordt hij. Ze kijkt Holmes stralend aan en zegt: 'Zou u zich willen onderwerpen aan een analyse? U zou een fascinerende studie vormen.'<br />In mijn optiek kan een Holmes-verhaal werken als de acteur die Holmes speelt een eersteklas vakman is, als het mysterie (en het schrijven) slim is, als de acteurs een gedetailleerde en authentieke voorstelling geven en als de productiewaarden de stemming en de sfeer van de periode weergeven. Sherlock Holmes en de Zaak van het Zijden Kopen werkt op alle vier niveaus. De Holmes van Rupert Everett komt over als een beetje verstrooid vanwege de verveling. Hij Ian Hart is heel goed als Watson. Het mysterie is goed geconstrueerd, goed gespeeld en goed geschreven, met veel neerbuigendheid van de hogere klasse. Het verhaal is ook seksueel losbandig, en niet alleen spelletjes met een paar handige livreiknechten. Er is veel aandacht voor voeten, evenals voor het diep inademen van pantoffels. De productiewaarden zijn heel hoog, met veel mist in de straten en op de begraafplaatsen, een kil stenen mortuarium, het geklikklak van door paarden getrokken rijtuigen en onberispelijke, op maat gemaakte kleding. Als de Engelse hogere klasse zich voor een diner kleedt, lijkt de aanmatiging van geërfde privileges bijna redelijk.<br />Holmes is zo'n levendig idee dat alle acteurs hem interessant hebben kunnen maken. Rathbone is er een van, hoewel ik denk dat Conan Doyle zou kokhalzen als hij zag wat Hollywood met Watson heeft gedaan. Ian Richardson, Jeremy Brett, Peter Cushing, Christopher Plummer... ze hebben allemaal goed werk geleverd. Ik zou Rupert Everett nu ook op de lijst zetten.<br />En nu de zaak is opgelost en Watson en Jenny Vandeleur getrouwd zijn en op het punt staan om op huwelijksreis te gaan naar Parijs, zijn ze alle drie klaar met de lunch. 'Wat ga je doen, Sherlock, nu je Boswell weg is?' vraagt Jenny. 'Voor mij,' antwoordt hij, 'is er altijd nog de naald.' 'Ja, ik weet het. Je bent een studie in grijs. En nu wordt het tijd dat je vertrekt.'<br />Misschien zal hij tijdens hun afwezigheid Irene Adler tegen het lijf lopen.
"Stocking in the throat. One tied about the neck. Signs of bondage. These are the killer's calling card. This man leaves his mark on his work like a painter leaves his signature upon a canvas." Sherlock Holmes says this while studying the corpse of a young woman...a girl, really, born of a wealthy, aristocratic family who had gone missing. She was the second, and now Holmes has been brought out of his bored lethargy. He will find the killer, and the hunt will take him into some of London's noblest families, where arrogance and concern over position is found far more often than love or even much affection, where the butlers are as much snobs as their masters, where hanky-panky with the servants can be excused as long as it's discrete. <br /><br />Traditionalists who are fond of a Holmes who looks like Basil Rathbone and mysteries which definitely do not include a dose of sexual fetishism may not be thrilled with this version of The Great Detective. Holmes is played by Rupert Everett, a fine actor, but who is younger than we're used to. Holmes is easily bored, we all know that, but here we don't just hear about his fondness for the seven-percent solution, we watch him shoot up. Mary Moran, Dr. John Watson's wife-to-be in The Canon, has disappeared. In her place as Watson's fiancée is Dr. Jenny Vandeleur (Helen McCrory), an American who doesn't hesitate to call Holmes 'Sherlock.' "I'm a trained psychoanalyst. Surely you knew that," she says to Holmes while she, Watson and Homes are at dinner. "I didn't know that," Holmes murmurs. "I find it so strange," she says, "that you two could be such close friends and yet not talk about someone as significant as a fiancée." "I take no interest in such matters," Holmes says. "No," she continues, "but as I understand it, Sherlock, you dislike and distrust women." "Women are one of the necessary evils." "I take it you've never been in love," she asks. "My brain has always governed my heart," he replies. She beams at Holmes and says, "Would you submit to analysis? You'd make a fascinating study." <br /><br />To my way of thinking, a Holmes story can work if the actor playing Holmes is first-rate at his craft, if the mystery (and the writing) is clever, if the actors give performances that are detailed and authentic, and if the production values capture the mood and look of the period. Sherlock Holmes and the Case of the Silk Stocking works on all four levels. Rupert Everett's Holmes comes off as a bit dissipated because of boredom. He also is intense and honorable when he's on a case, even a little vulnerable. Ian Hart is very good as Watson. The mystery is well mounted, well played and well written, with lots of condescension coming from the upper classes. The story also is off-beat sexually, and not just games with a handy footman or two. There's plenty of attention to feet along with deep inhalations of slippers. Production values are very high, with much fog in the streets and graveyards, a chilly stone morgue, the clip-clopping of horse-drawn carriages and immaculate, bespoke clothing. When the upper- class English dress for dinner, the presumption of inherited privilege almost seems reasonable. <br /><br />Holmes is such a vivid concept that any number of actors have been able to make him interesting. Rathbone is one, although I think seeing what Hollywood did to Watson would make Conan Doyle retch. Ian Richardson, Jeremy Brett, Peter Cushing, Christopher Plummer...all have done fine jobs. I'd add Rupert Everett to the list now. <br /><br />And with the case solved and Watson and Jenny Vandeleur married and set to leave for their honeymoon in Paris, the three of them are finishing lunch. "What will you do with yourself, Sherlock, now that your Boswell's away," Jenny asks. "For me," he replies, "there's always the needle." "Holmes!" Watson says sharply. "Good old Watson," Holmes says with a slight smile, "you're the one fixed point in a changing age. No, I shall sit and stare at the wall like Whistler's mother, a study in gray. And now, it's time you left." <br /><br />Perhaps while they're gone he'll encounter Irene Adler.