Er bestaat geen betere film over die periode in de geschiedenis. Hij toont de Afrikaanse geest niet alleen als passief en accepterend, of alleen als een voertuig om te worden gebrutaliseerd door een tegenstander die alle lijnen krijgt toebedeeld, maar hier krijgen de Afrikanen de kans om mensen te zijn. We zien een echte weergave van mensen met gevoelens, emoties en levens.<br />Het raakt enkele aspecten van de geestelijke slavernij die andere films vermijden, zoals de biraciale zoon van de meester en een slaaf die wordt geïndoctrineerd met de kerk om zijn zwarte moeder en haar spiritualiteit te haten. De scènes waarin hij verlangend naar de witte Madonna staart en in een kerk wordt verzorgd door een witte priester die over zijn slechte, heidense moeder vertelt, klinken echt.<br />Van begin tot eind is dit beslist het zwarte perspectief op slavernij. Amistad is hier niets bij. Amistad ging over een rechtszaak, deed niets met de realiteit van slavernij of de diepere kwesties zoals Sankofa met zwier en gevoel deed.
There is no better movie on that period in history. It shows the African spirit not only as passive and accepting or merely as a vehicle to be brutalised by an antagonist who is given all the lines but here the Africans are allowed to be people. We see a real portrayal of people with feelings, emotions and lives.<br /><br />It touches on some of the aspects of mental slavery that other movies avoid, such as the biracial son of the master and a slave being indoctrinated with the church to hate his black mother and her spirituality. The scenes with him gazing longingly at white Madonna and child imagery in a church being attended to by a white priest telling about his wicked heathen mother really ring home.<br /><br />From start to finish this is definitely the black perspective on slavery. Amistad is nothing to this. Amistad was about a court case, did nothing to the actualities of slavery or the deeper issues as Sankofa did with panache and feeling.