Dit is een geweldig stukje van de late 60's en vroege 70's van het festivalwereldje. Het is echt een ontroerend eerbetoon aan een meer vrijere levensstijl, aangezien het een van de laatste grote festivals is.<br />Hoewel een groot deel van het festival slecht uitpakte (agenten die zich druk maakten over drugs, geweld in het publiek, artiesten die dreigden niet te spelen vanwege geld, brand op het podium, enz.), heeft de onderliggende boodschap van hoop en vrede de overhand.<br />De film toont de stervende aard van de ideale 'hippe' geest en markeert een verandering in de tijd van de revolutionaire late 60's naar de meer rechte, gegarneerde 70's.<br />De optredens van Joni Mitchel, The Who, The Doors, Joan Baez enz. maken er een geweldig concert van.
this is a great piece of the late 60's early 70's festival scene. It is a real moving tribute to a more free wheelin' lifestyle, being that it is one of the last major festivals.<br /><br />Although, a lot of the festival turned out badly (cops being uptight about drugs, violence in the audience, performers threatening not to play because of money, on-stage fires, etc.), an underlying message of hope and peace prevails. <br /><br />The film shows the dying nature of the ideal "hippy" spirit and marks a change in time from the revolutionary late 60's to the more straight laced 70's. <br /><br />Performances by Joni Mitchel, The Who, The Doors, Joan Baez, etc. make it a great concert to watch.