'The World' speelt in het goedkope themapark met de naam Beijing en beschrijft het leven van de vervreemde jonge arbeiders die geestelijk en lichamelijk in de val zitten. Het is een subtiele, delicate, maar krachtige film met een regiestijl die het best kan worden omschreven als kunstzinnig onopvallend. De jonge regisseur/schrijver is een meester in compositie, camerabeweging en geluid. Sommige scènes ontvouwen zich minutenlang zonder dat er iets wordt bewerkt. De camera staat meestal stil en beweegt soms mee met de actie, maar nooit in de bevlieging van de filmmaker. Geluid en dialoog vinden buiten het scherm plaats op een manier die doet denken aan de grote Japanse regisseur Ozu. (Een van de tussentitels van de film heet zelfs 'Tokio Story'. Een van de beste voorbeelden van deze stijl is een groezelige hotelkamerscène tussen het hoofdpersonage en een echtpaar waarin heel weinig gebeurt <0xE2><0x80><0x93> een poging tot verleiding, maar geen seks <0xE2><0x80><0x93> die zo authentiek is dat het bijna voyeuristisch aandoet. In een andere scène telt een vader vier stapels geld die hem door de autoriteiten zijn toegekend voor de dood van zijn zoon, en zijn gezicht is een uitdrukkingsloos masker dat meer pijn verbergt dan ooit getoond zou kunnen worden. In een openingsscène filmt de camera een danseres die achter het toneel door een theater rent en smeekt om een bandhulp die ze nooit zal krijgen <0xE2><0x80><0x93> waarmee ze sluw de onbehandelbare tragedies inluidt die zich uiteindelijk zullen voltrekken. <br /><0x3E> De hoofdpersonen zijn zo alleen, vervreemd en niet in staat om op een zinvolle manier te communiceren <0xE2><0x80><0x93> een groot deel van de dialoog wordt in de alomtegenwoordige mobiele telefoons gesproken <0xE2><0x80><0x93> dat de twee mensen die het dichtst bij elkaar komen twee vrouwen zijn <0xE2><0x80><0x93> de ene Chinees, de andere Russisch <0xE2><0x80><0x93> die geen woord van elkaars taal spreken.<br /><0x3E> Dit is het beste soort sociaal commentaar dat een film kan bieden, beelden die wel laten zien maar niet vertellen. Soms voelt het ploeteren <0xE2><0x80><0x93> vooral het laatste half uur <0xE2><0x80><0x93> sommige van de personages zouden meer ontwikkeling kunnen gebruiken, en de geanimeerde fragmenten in de mobiele telefoon lijken onnodig en afleidend. Maar de vertolking van de toenemende sociale malaise in het hedendaagse stedelijke China <0xE2><0x80><0x93> het gevolg van veel te snelle verstedelijking en ongebreidelde westerse cultuur <0xE2><0x80><0x93> is verontrustend genoeg om de toekomst van het land <0xE2><0x80><0x93> en van de wereld <0xE2><0x80><0x93> te vrezen.
"The World" is set in the tacky eponymous Beijing theme park and details the lives of the alienated young workers who are spiritually and physically trapped there. It's a subtle, delicate, yet powerful film with a directing style that can best described as artfully unobtrusive. The young director/writer is a master of composition, camera movement and sound. Some of the scenes unspool without editing for several minutes, the camera mostly still, sometimes moving with the action but never on the whim of the filmmaker. Sound and dialogue occur off-screen in a way that reminds one of the great Japanese director Ozu. (Indeed, one of the film's inter-titled chapters is called "Tokyo Story". <br /><br />One of the best examples of this style is a grimy hotel room scene between the lead couple in which very little happens--an attempted seduction, but no sex--that is so authentic it feels almost voyeuristic to watch. In another scene, a father counts and pockets four stacks of money bestowed to him by the authorities for the accidental death of his son, his face an expressionless mask that hides more pain than could ever be shown. In an opening scene the camera tracks a female dancer running through a theatre backstage, pleading for a band aid she will never get--thus slyly presaging the untreatable tragedies that will eventually unfold. <br /><br />The central characters are so alone, alienated and unable to communicate in any meaningful way--much of the dialogue is spoken into the ubiquitous cellphones--that the closest any two people come together are two woman--one Chinese, the other Russian--who don't speak a word of each other's language. <br /><br />This is the best kind of social commentary a film can offer, images that show and don't tell. At times it feels plodding--especially the last half hour--some of the characters could use more development, and the animated cellphone sequences seem unnecessary and distracting. But the depiction of contemporary urban China's deepening social malaise--the result of far too rapid urbanization and unchecked Westernization--is troubling enough to make one fear the country's--and the world's--future.