Ik hou van het soort buitenissige verhalen zoals dat in FEDORA. Het hele verhaal is zo veel groter dan het leven zelf dat het een teleurstelling is om zo'n middelmatig resultaat te zien, want dit verhaal had grootsheid, een groot budget, een grote cast en alles wat groots was nodig om het over de top zijnde verhaal tot zijn sublieme glorie te verheffen. Vreemd genoeg (en helaas voor ons) imiteert de film van Billy Wilder het verhaal van de film tot in de puntjes. Het verhaal gaat over een beroemde maar teruggetrokken levende filmster (duidelijk naar Greta Garbo gemodelleerd) die op een afgelegen Grieks eiland woont. Een producer/schrijver (gespeeld door een te oude William Holden) wil Fedora ontmoeten en haar uit haar pensioen laten komen zodat ze de hoofdrol kan spelen in zijn nieuwe film. Fedora was al eerder met pensioen gegaan, maar had een paar jaar geleden een comeback gemaakt voordat ze van het witte doek verdween, deze keer voorgoed. Als Holden en Fedora elkaar ontmoeten, lijkt de vrouw volslagen krankzinnig. Het verhaal dat zich daarna ontvouwt is bespottelijk, gladjes, verknipt, quasi-operant en toch passend, voor een verhaal over Hollywood.<br />Het grappige aan FEDORA is dat Wilder kritiek levert op het oude Hollywood en het toenmalige Hollywood van de jaren zeventig en zichzelf vervolgens in zijn voet schiet. Het ingewikkelde verhaal van een Hollywoodlegende die niet aan haar beroemde verleden voldeed, is precies wat er met Wilder gebeurde toen hij besloot deze film te regisseren: Wilder was te oud om deze film te regisseren. FEDORA, de film zelf, is een zwak voorbeeld van wat de regisseur kon doen als je hem vergeleek met zijn films uit het verleden, zoals SUNSET BOULEVARD en IEDEREEN HOT. Niet alleen dat, maar Wilder maakt ook gebruik van de glorie van zijn oudere films om zijn standpunt in FEDORA te verwoorden, wat de hele zaak beurtelings nog pathetischer maakt dan nodig was.<br /><br />FEDORA, de film, gaat niet echt over het fictieve verhaal over een legendarische actrice, maar meer over Billy Wilder, de regisseur, een verbitterde oude man die zijn gelijk probeert te bewijzen door de wereld te laten zien hoe ver hij ging.<br />De casting in FEDORA kan alleen maar als rampzalig worden omschreven. Het was een heel slecht idee om Holden in te huren. Zijn aanwezigheid deed me steeds denken aan SUNSET BOULEVARD, die, ook al was die film in de goede oude tijd van de jaren vijftig gemaakt, scherper, ironischer, iconischer en moderner was in zijn inzicht in hoe beeld de werkelijkheid kan vervormen dan alles wat je in FEDORA, dat in 1978 was gemaakt, zag. Marthes borsten laten zien staat voor niets anders dan een zielige poging om bij de tijd te zijn. Marthe Keller en Hildegard Knef casten was ook een heel slecht idee. De stemmen van beide actrices werden door de hele film heen gecensureerd, wat nodeloos afleidend werkte en elke poging om die twee te acteren de grond in boorde. In feite ziet de hele film er verveeld uit, klinkt hij verveeld en beweegt hij zich saai. THE LEGEND OF LYLAH CLARE, die hetzelfde soort onwaarschijnlijke verhaallijn hebben, is, hoe erg het ook is, leuker en aangenamer om naar te kijken dan dit saaie ding.<br />De scherpe kantjes van de film zouden overtuigender zijn geweest als FEDORA meer pit had gehad, meer leven, meer stijl, meer ironie. Maar FEDORA is gewoon triest en pathetisch. Het is jammer, want zoals ik al zei, ik ben dol op dit soort verhalen en het irriteert me mateloos dat Wilder meer moeite deed om een (vermoeide) mening te verwoorden dan om eerst een geweldige film te maken. Een echte remake, met grootse productiewaarden en iets meer klasse (de film creëert een soort afstotelijk beeld van Garbo), en hopelijk zonder Michael York, zou een dezer dagen moeten worden gemaakt. Het onwaarschijnlijke, overdreven, bijna opera-achtige verhaal verdient het absoluut.
I enjoy the kind of outlandish stories like the one found in FEDORA. The whole story is so much larger than life that seeing the sorta mediocre result is disappointing because this story needed grandeur, big budget, big cast, big everything, to elevate the over-the-top story to its sublime glory. Oddly enough (and unfortunately for us) Billy Wilder's movie mimics the film's story to a tee. The story is about a famous but reclusive film star (obviously patterned after Greta Garbo) who lives on an isolated Greek island. A producer/writer (played by a too old William Holden) wants to meet with Fedora and have her come out of retirement so she can star in his new film. Fedora had already retired before but experienced a comeback a few years ago before disappearing from the silver screen, this time for good. When Holden meets Fedora, the woman seems totally crazy. The story that unfolds afterwards is preposterous, soapy, twisted, quasi-operatic and yet fitting, for a story about Hollywood.<br /><br />The funny thing about FEDORA is how Wilder critiques old Hollywood and the then current Hollywood of the 1970s and proceeds to shoot himself in the foot. The convoluted story of a Hollywood legend unable to live up to her famous past is exactly what happened to Wilder when he decided to direct this film: Wilder was too old to direct this film. FEDORA, the film itself, is a pale example of what the director could do when compared to his films of the past, like SUNSET BOULEVARD and SOME LIKE IT HOT. Not only that, but Wilder also samples his older films' glory to drive his point in FEDORA, which, in turns renders the whole thing even more pathetic than it needed to be.<br /><br />FEDORA, the film, is not really about the fictional story about a legendary actress but more about Billy Wilder, the director, a bitter old man trying to prove a point by showing to the world how over-the-hill he was.<br /><br />The casting in FEDORA can only be described as disastrous. Hiring Holden was a very bad idea. His presence kept reminding me of SUNSET BOULEVARD, which even if that film was made in the good old days of the 1950s, was more sharp, more ironic, more iconic, more modern in its understanding of how image can distort reality than anything seen in FEDORA, which was made in 1978. Showing Marthe's breasts does not equate to anything than a pathetic attempt to be with the times. Casting Marthe Keller and Hildegard Knef was also a very bad idea. The voices for both actresses were dubbed throughout the entire film, which was needlessly distracting and watered down whatever attempt at acting those two tried to achieve. And Jose Ferrer looks bored out of his mind. In fact, the whole film looks bored, sounds bored, moves boringly. THE LEGEND OF LYLAH CLARE, which share the same kind of improbable storyline, is, even as bad as it is, more fun and enjoyable to watch than this dreary thing.<br /><br />The film's bite would have been more convincing if FEDORA had more punch to it, more life, more style, more irony. As it is, FEDORA is just sad and pathetic. It's a shame because like I said, I love these kind of stories and it annoys the heck out of me that Wilder was more concern in trying to voice a (tired) opinion than actually trying to create a great film first. A proper remake, with grand production values and a bit more class (the film creates a sorta repellent image of Garbo), and hopefully without Michael York, should be done one of these days. The improbable, over-the-top, almost operatic story definitely deserves it.