Visconti brengt de roman van Camus tot leven met een minimum aan dialogen en surrealistische beelden.<br />Algiers zweet. De gloed van de zon slaat neer en houdt niet op <0xE2><0x80><0x93> tot aan de scène in de rechtszaal, waar je naar een verdwaasde Mastroianni op de voorgrond kijkt, terwijl de fans van de juryleden in voortdurende beweging op een zachte achtergrond bewegen. Een groot deel van de film heeft een droomachtig gevoel dat versmelt met de existentiële leegte die Mastroianni's personage voelt.<br />Ik herinner me dat deze film in de vroege jaren zeventig van de vorige eeuw regelmatig in het Times Theater in San Francisco werd gedraaid. En met de jaren zeventig is deze film zo goed als verdwenen. Je kunt alleen maar hopen dat al Visconti's films ooit op dvd zullen verschijnen <0xE2><0x80><0x93> maar vooral _The Stranger_!
Visconti brings to life the Camus novel with the minimum of dialog and surreal visuals.<br /><br />Algiers sweats. The sun's glare beats down and doesn't let up--right up to the courtroom scene where one watches a dazed Mastroianni in the foreground while the fans of the jury members move in constant motion in a soft-focus background. Much of the film has a dreamlike feel that fuses with the existential blankness felt by Mastroianni's character.<br /><br />I recall this film playing frequently in San Francisco at the Times Theater back in the early stoner 70's. And with the 70's, this film has all but disappeared. One only hopes that all of Visconti's films will someday make it to DVD--but especially The Stranger!