Duitsland van vóór de nazi's is een broeinest van escalerende spanningen, maar de decadente nachtclubartieste Sally Bowles is zich niet bewust van de oprukkende gruwelen. Als je iets van Liza Minelli weet en je bent nieuwsgierig, dan zou je een fan van 'Cabaret' moeten zijn; als je niet geïnteresseerd bent of haar gewoon niet mag, dan is 'Cabaret' waarschijnlijk niet de juiste film voor je. Liza is het hart, de ziel en het middelpunt van de film; als zij op het scherm verschijnt, is iedereen irrelevant. Filmfans discussiëren nog steeds over de vraag of Liza werkelijk de rol van Sally Bowles speelde of dat ze gewoon zichzelf was (haar Oscar-winnende film 'Lady Sings The Blues' wordt vaak beschreven als 'beroofd' voor het beeldje van de beste actrice). Inderdaad heeft de tijd bewezen dat Minnelli heel veel gemeen had met Sally, de parallellen zijn zelfs in het grootste deel van de dialoog terug te vinden, maar dit deel gebruikt haar hele spectrum (sarcastische brutaliteit, kwetsbare duivelin, krachtige muzikale uitstraling) en ze is fantastisch. Ze doet niets kleins, zelfs haar rustige momenten zijn buitengewoon. Haar laatste toespraak tot Michael York ('Hoe lang zou het duren voordat we elkaar begonnen te haten?') is een knaller, net zo goed als al haar musicalnummers, en als hij woedend uithaalt, zucht ze: 'Als je me wilt slaan, waarom sla je me dan niet gewoon?' Ze kan kwetsbaar en gekwetst zijn, maar het is haar aard om meteen weer op te staan en te gaan optreden. De film is een pikante nachtmerrie, verbazingwekkend geregisseerd en gefotografeerd, vol geweldige acteurs en liedjes en een dodelijke finale. Het is een klassieker.
Pre-Nazi Germany is a hotbed of escalating tensions, but decadent nightclub performer Sally Bowles is oblivious to the encroaching horrors. If you know a little about Liza Minnelli and you're curious, "Cabaret" should make you a fan; if you're not interested or just don't like her, "Cabaret" probably isn't the movie for you. Liza is the heart, soul, and centerpiece of the picture; when she's on-screen, everybody else is irrelevant. Movie-fans still discuss whether Liza was actually acting the role of Sally Bowles or just being herself (her Oscar-win still draws debates--Diana Ross in "Lady Sings The Blues" is oft-times described as 'robbed' for the Best Actress statue). Indeed, time has proved that Minnelli had a whole lot in common with Sally, the parallels are even echoed in much of the dialogue, but this part utilizes her entire range (sarcastic sass, vulnerable imp, high-powered musical presence) and she's fabulous. She doesn't do anything small, even her quiet moments are extraordinary. Her final speech to Michael York ("How soon would it be before we started hating each other?") is a knockout, as good as any of her musical numbers, and when he lashes out in anger, she sighs, "If you wanna hit me, why don't'cha just hit me?" She can be fragile and wounded, but it's in her spirit to get right back up and perform. The film is a burlesque nightmare, amazingly directed and photographed, filled with great actors and songs and a deadly-serious finale. It's a classic. **** from ****