Dit leek een poging om de klassieke Bing Crosby-film naar de toekomst te brengen. En met 'de toekomst' bedoel ik de jaren zestig. Dit is een film uit het midden van de jaren vijftig, maar veel ervan voelde echt aan alsof hij uit de jaren zestig kwam. De stijl, de art direction, de camera-opnamen, waren voor deze film hun tijd vooruit. Maar voor een Bing Crosby-buddyfilm mislukte het. Ten eerste was de film overmatig geseksualiseerd met seksuele boventonen en stromingen door de hele film heen. Ten tweede voelden veel van de liedjes en dansnummers alsof ze aan de plot vastgeplakt zaten (die al snel dun begon te worden). De dialogen en humor waren onder de maat, en het einde voelde ook alsof het vastgeplakt zat. Het laatste half uur leek een roes naar een einde dat echt niet meer doorging als je er eenmaal was. Ik denk dat Bing zijn uiterste best heeft gedaan, en hij heeft geen moment geaarzeld. Maar als je een klassieke Bing-vriendenfilm in deze vorm probeert te duwen, krijg je een rare, vermoeiende film.
This seemed to be an attempt at bringing the classic Bing Crosby movie into the future. And by the future, I mean the 1960s. This is a mid-50s movie, but much of it really felt like it was in the 60s. The styles, the art direction, the camera shots, were, for this movie, ahead of their time. But for a Bing Crosby buddy movie, it failed. First, it was overly sexualized with sexual overtones and currents throughout the whole film. Secondly, many of the songs and dance numbers felt tacked-on to the plot (which started to wear thin quickly). The dialog and humor were sub-par, and the ending felt tacked on as well. The last thirty minutes seemed to be a rush to an ending that really failed once you got there. I think Bing gave it his all, and he never faltered. But trying to shove a classic Bing buddy film into this mold leaves you with a weird and tiresome movie.