In tegenstelling tot de oeroude opvatting dat de maan een spiegel is van het aardoppervlak, hebben moderne ruimteonderzoekingen en satellietbeelden aangetoond dat de maan een grote rots met kraters is waarvan de andere kant permanent van de aarde is afgewend. In de film Far Side of the Moon van de regisseur Robert Lepage uit Québec dient de andere kant van de maan als metafoor voor de scheidslijn tussen twee broers, elk met een andere seksuele geaardheid. De film is gebaseerd op een eenmanstoneelstuk van meneer Lepage en is zowel een geschiedenis van de menselijke verkenning van het oppervlak van de maan als de innerlijke verkenning van twee individuen die na de dood van hun moeder (Anne-Marie Cadieux) proberen hun leven op orde te brengen. De film is in vijftien dagen opgenomen in digitale video met gebruikmaking van dissolves en CGI en creëert een oogverblindende combinatie van werkelijkheid en fantasie die moeiteloos heen en weer beweegt tussen heden en verleden met behulp van verrukkelijke, surrealistische effecten die een brug vormen tussen de aarde en de kosmos. Philippe kijkt naar het raam van een wasmachine en ziet de uitgestrektheid van de ruimte, een reis in de buik van een zwangere moeder verandert een foetus in een kleine astronaut die verbonden is met zijn ruimtevaartuig, het opstapelen van flessen in een restaurant wordt de lancering van een ruimtemissie en een man die over sneeuw loopt wordt een ontdekkingsreiziger op de maan. De twee broers, Philippe en André, worden in een dubbele rol gespeeld door de regisseur. Philippe is een ongelukkige dromer zonder relatie en zonder beroep.<br />Hij werkt als telefonist voor de krant Le Soleil in Montreal, maar hij is duidelijk afgeleid en voert persoonlijke telefoongesprekken met zijn ex-vriendin (Céline Bonnier) en zijn broer, die zijn werkgever tot consternatie brengen. Zijn jongere broer André, een homo, is weerman voor het plaatselijke televisiestation en onderhoudt een langdurige relatie met Carl (Marco Poulin). Hij is zorgelozer dan Philippe en heeft het druk met het opruimen van zijn moeders bezittingen. Philippes verlangen om de ruimte te onderzoeken is niet gebaseerd op het ontdekken van het mysterie en het wonder van het universum, maar op zijn eigen narcisme <0xE2><0x80><0x93> zijn zelfbeeld.<br />Maar als Philippes proefschrift opnieuw wordt afgewezen door zijn vakgroep, zoekt hij andere wegen om erkenning te krijgen, maar die leiden alleen maar tot vernedering. Hij wordt onbeschoft behandeld door bewakers als hij een kopie van zijn artikel wil geven aan de voormalige Russische kosmonaut Alexi Leonov; hij wordt uit een nachtbar gegooid omdat hij luidruchtig en dronken was; hij heeft een g<0xC3><0xAA>nante ontmoeting met Carl in een sauna, en als hij een uitnodiging krijgt om zijn artikel te presenteren op een symposium in Moskou, vergeet hij belachelijk genoeg om zijn horloge aan de plaatselijke tijd aan te passen en staat hij in een leeg theater. Als hij eindelijk de kans krijgt om zijn creatieve talent te tonen als deelnemer aan een SETI-project om thuisvideo's te verzamelen die hij de ruimte in stuurt, beperkt hij zijn film tot het laten zien van zijn appartement terwijl hij over zijn leven bazelt, en zijn video mist poëzie of zelfbewustzijn. Als Philippes leven steeds meer ontwricht raakt en zijn vervreemding van André duidelijker wordt, brengt een plotseling ontdekt geheim de twee broers bij elkaar. Net als de gehavende andere kant van de maan heeft hun leven herhaalde schokken ondergaan die ze goed verborgen hebben gehouden. Nu hun littekens worden onthuld, is er een enorme last van Philippes schouders gevallen en kan hij met behulp van een computerprogramma de ruimte in gaan. _Verre zijde van de maan_ is onderhoudend en zeer fantasievol en ik kan het aanbevelen, maar er is weinig emotie in de film, en ondanks alle transcendentale motieven vond ik dat er een gevoel van mysterie en verwondering ontbrak, zowel in de buiten- als in de binnenruimte.
Unlike the ancient notion that the moon is a mirror of the Earth's surface, modern space exploration and satellite imagery have revealed that the moon is a large cratered rock with the far side permanently turned away from the Earth. In Quebecois director Robert Lepage's film Far Side of the Moon, the moon's far side serves as a metaphor for the divide that separates two brothers, each with a different sexual orientation. Based on a one-man stage play by Mr. Lepage, it is both a history of man's exploration of the surface of the moon and the inner exploration of two individuals who are trying to put their life in order after the death of their mother (Anne-Marie Cadieux).<br /><br />Shot in fifteen days in digital video using dissolves and CGI, the film creates a dazzling confluence of reality and fantasy that moves effortlessly between past and present utilizing delightful, surreal effects that form a bridge between the Earth and the cosmos. Philippe looks at the window of a washing machine and sees the vastness of space, a trip into the stomach of a pregnant mother turns a fetus into a tiny astronaut connected to his craft, the stacking of bottles in a restaurant becomes the launching of a space mission, and a man walking on snow becomes an explorer on the moon. The two brothers, Philippe and André, are performed in a dual role by the director. Philippe is an unhappy dreamer with no relationship and no profession.<br /><br />He works as a telephone solicitor for the Montreal newspaper Le Soleil but is clearly distracted and makes personal calls to his ex-girlfriend (Céline Bonnier) and his brother that cause his employer consternation. His younger brother André, a gay man, is a weatherman for the local television station and maintains an ongoing relationship with Carl (Marco Poulin). More carefree than Philippe, he is preoccupied with disposing of his mother's possessions. Philippe is a perennial student who, at age forty, is still seeking approval for his Doctoral dissertation which argues that man's desire to explore space is built, not on discovering the mystery and wonder of the universe, but on his own narcissism - his act of self-projection.<br /><br />When Philippe's thesis is again rejected by his Doctoral committee, however, he seeks other avenues for recognition but they lead only to humiliation. He is treated rudely by guards when he wants to give a copy of his paper to former Russian cosmonaut Alexi Leonov; is thrown out of a late night bar for being loud and drunk; has an embarrassing meeting with Carl at a sauna, and when he receives an invitation to present his paper at a symposium in Moscow, ridiculously forgets to adjust his watch to local time and faces an empty theater. Finally given a chance to showcase his creative talent when he is accepted as a participant in a SETI project to collect home videos to send into space, he limits his film to showing his apartment while rambling about his life and his video lacks poetry or self awareness.<br /><br />As Philippe's life becomes increasingly dysfunctional, and his estrangement with André more pronounced, a suddenly discovered secret brings the two brothers together. Like the scarred far side of the moon, their lives have sustained repeated impacts which they have kept well hidden. Now that their scars are revealed, a huge burden has been lifted, and, with the aid of CGI, Philippe's weightless body can ascend into space. Far Side of the Moon is entertaining and highly imaginative and I would recommend it, yet there is little emotion in the film and, for all its transcendental motifs, I found it to be lacking a sense of the mystery and wonder of either outer or inner space.