Dit verhaal, van Somerset Maugham, is in de afgelopen zeventig jaar vele malen gefilmd, maar dit is de eerste keer. Ik kan niet zeggen dat het de best mogelijke aanpassing is; een bijgevoegd subplot (een romance met een amoureuze kwartiermeester) helpt bij de uitleg, maar verdunt het ijzige cynisme van het basisverhaal, de missionaris en zijn vrouw zijn stuntelige karikaturen van hellevuur en hellevuurpuritanisme, terwijl Joan Crawfords 'low-class'-accent ergerlijker is dan geloofwaardig - je bent opgelucht als ze vergeet het te gebruiken. En toch glanst het. Het verhaal wordt slechts gedeeltelijk verteld door het script, dat minder lang lijkt dan de meeste vroege talkshows: veel belangrijke punten worden puur visueel weergegeven, van de overvolle regenton in de openingsscène tot de schoen met de hoge hak die Sadies terugkeer naar haar vroegere leven aangeeft. De camera beweegt: om tafels, in en om groepjes mensen, in en uit de deuren. Crawfords gezicht is ook in beeld: van haar eerste 'gezellige meisje' dat met de zeelui flirt tot de ongelooflijke scène waarin ze zich (schijnbaar) bekeert, ze wellustig kijkt, pruilt, huilt, en, wat belangrijker is, weet wanneer ze moet ophouden, in de drie scènes die ze (schijnbaar) zonder make-up opneemt.<br />Toen dominee Crawford. Davidson sust haar in haar laatste ogenblikken door haar met een hypnotische stem (geruggensteund door inheemse trommels) te vertellen dat ze nu'stralend, mooi, een van de dochters van de koning' is (een moment van zuivere onaardse poëzie dat aan psychose grenst), we geloven hem - en haar. We geloven ook het gezicht van Huston even later, als hij in zijn eentje zit te bidden, dat ondoorgrondelijk grimast en plotseling verandert in een blik van roofzuchtige wellust, vlak voordat hij haar kamer binnenglipt, met de trommels onvermurwbaar op de achtergrond.<br />Kleine voortreffelijkheden in overvloed: de inboorlingen zijn sympathiek afgebeeld, en voor het moment vrij accuraat - ik vond vooral het gebruik van Polynesische muziek, die, samen met de opwindende jazzplaten van de _Sadie_, de sensuele aard van het leven in de tropen benadrukt. Het onderwerp van haar beroep wordt smaakvol, maar eerlijk en met humor behandeld: door te verwijzen naar het huwelijk van een vriend met een zuster fille de joie, merkt de kwartiermeester op dat ze elkaar 'onwettig' ontmoet hebben en vervolgt dan met te zeggen dat, aangezien ze elkaar op hun slechtst gezien hebben, ze het kunnen waarderen elkaar op hun best te zien. Een doorlopend contrapunt wordt geleverd door dokter McPhail, een min of meer neutrale toeschouwer, en mr. Horne, de joviale (en over het algemeen ladderzatte) herbergier, die zich druk maakt, gnuift, filosofisch is en de meeste van de beste zinnen van de film te berde brengt.<br /><br />Misschien komt de beste hiervan ergens na Sadie's dood. s bekering: lui onderuitgezakt leest hij uit een boekje iets wat ongelooflijk veel lijkt op Ecclesiasticus <0xE2><0x80><0x93> even geloven we bijna dat Davidson hem ook heeft bekeerd. Dan maakt hij de passage af en neuriet: 'Aldus sprak Zarathustra... Die goeie ouwe Nietzche!'<br />Vijfenzestig jaar later, terwijl ik naar de film keek op een scherm ter grootte van een postzegel, viel ik bijna uit mijn stoel.
This story, by Somerset Maugham, has been filmed many times in the last seventy-odd years, but this is the first. I cannot say that it is the best of all possible adaptations; a tacked-on sub-plot (involving a romance with an amorous quartermaster) helps the exposition but dilutes the icy cynicism of the basic story, the missionary and his wife are clumsy caricatures of hellfire and brimstone puritanism, while Joan Crawford's "low-class" accent is more irritating than it is believable -- one is relieved when she forgets to use it. Yet it shines.<br /><br />The story is told only partially through the script, which seems less wordy than most early talkies: many important points are made purely visually, from the overflowing rainbarrel in the opening sequence to the high-heeled shoe that signals Sadie's return to her prior way of life. The camera *moves*: around tables, in and around groups of people, in and out of doors with incredible smoothness. Crawford's face is also a focus: from her initial "good-time gal" flirting with the sailors to the incredible sequence where she (apparently) converts, she leers, pouts, weeps, and more importantly, knows when to stop, in the three scenes she appears (seemingly) without makeup.<br /><br />When Rev. Davidson soothes her in her extremis by telling her in a hypnotic voice (backed by native drums) that she is now "radiant, beautiful, one of the daughters of the King" (a moment of sheer unearthly poetry that verges on psychosis), we believe him -- and her. We also believe Huston's face a moment later, as he prays alone, grimaces unreadably, and suddenly resolves into a look of predatory lust just before slipping into her room, the drums implacably beating in the background.<br /><br />Small excellences abound: the natives are portrayed sympathetically, and for the time, fairly accurately-- I especially liked the use of Polynesian music, which, along with the Sadie's hot jazz records, emphasises the sensual nature of life in the tropics. The subject of her profession is handled tastefully, but frankly and with humor: in referring to a friend's marriage to a sister fille de joie, the quartermaster remarks that they initally met "illegally" and goes on to say that since they met seeing each other at their worst, they can appreciate seeing each other at their best. A running counterpoint is provided by Dr. McPhail, a more-or-less neutral bystander, and Mr. Horne, the genial (and generally supinely drunk) innkeeper, who fusses, chortles, philosophizes, and gets most of the movie's best lines.<br /><br />Perhaps the best of these occurs sometime after Sadie's conversion: lolling indolently, he reads from a small book something that sounds incredibly like Ecclesiates-- for a moment, we nearly believe that Davidson has converted him, too. Then, finishing the passage, he intones, "Thus spoke Zarathustra.... Good old Nietzche!"<br /><br />Sixty-five years later, watching the film on a postage-stamp-sized screen of Real Video, I nearly fell out of my chair.