Eerst wist ik niet goed wat ik van regisseur Enzo G. Castellari moest verwachten. Ik heb zijn film 1990: Bronx Warriors gezien en dat was heel leuk, maar zo gaat dat als je weet dat een man een ongebreidelde uitbuiting van de Warriors heeft gemaakt die, om eerlijk te zijn, in de Bronx amper is opgenomen. Maar natuurlijk had Quentin Tarantino van de filmstudio PHD zo'n hoge dunk van het werk van deze man, vooral van deze film, dat hij de titel (zo niet het skelet van het onderwerp) gebruikte voor zijn nieuwste opus. Waarom zou je een oorlogsfilm uit de late jaren zeventig, met een rol voor Fred 'The Hammer' Williamson, een van die onbeminde slechteriken, en Bo Svenson, een onderschatte acteur annex ster, niet opnemen? Het shot bleek een grote verrassing te zijn. Op de best mogelijke manier.<br />Inglorious Bastards is gemaakt door een echte professional, niet door een of andere lanterfanter die alleen maar wat gebruikte sets en slome personages in elkaar wilde flansen voor de rollen. Dit is het echte werk; het is dan misschien niet een van de beste oorlogsfilms, maar het is zeker een van de beste waar je nog nooit van hebt gehoord (behalve dan tot voor kort dankzij de eerder genoemde PHD-in-film-incarnatie). Het is zo'n'mannen-op-missie'-film met een ondertiteling: 'Wat de Dirty Dozen ook deden toen ze DIRTY deden!' en, zo te zien aan de trailer, ofwel heel goed ofwel heel slecht acteerwerk en een hoop munitie. In het kort komt het erop neer dat een stel Amerikaanse soldaten, op de een of andere manier op weg naar de krijgsraad/executie, na een incident ontsnappen en op de vlucht slaan... om vervolgens verwikkeld te raken in een missie waarbij een trein betrokken is, een hele lading nazi's en misschien hier en daar een paar gewonden, van enkele tientallen tot enkele honderden.<br />Er is nauwelijks een lijn verspild in deze film, nauwelijks een scène waarin acteurs als Svenson en Williamson een rol proberen te spelen, terwijl er ook heel goede spelers zijn als Peter Hooten en Jackie Basehart en Ian Bannen als de sluwe kolonel Buckner die een paar goede, vlezige dialogen heeft om op te kauwen als ze...' Ik ga geen dingen opblazen (geschreven, en ik was hier nog verbaasder over dan jij, vijf schrijvers). O, zeker, je zou kunnen aanvoeren dat het gewelddadig is, misschien nodeloos gewelddadig. Maar dat is een deel van het punt. Het gaat eigenlijk niet té over de top, niet zo ver als ik verwachtte gezien de geloofwaardigheid van de Italiaanse sekte en die van Castellari's gespikkelde carrière.<br />De actie is opgenomen en becommentarieerd met de grote felheid die mogelijk is wanneer een ploeg genoeg geld en verve krijgt om op knoppen te drukken. Er komt wel bloed bij kijken, en er is een stapel lijken die tot aan een kleine wolkenkrabber reikt. Het is ook heel leuk om ernaar te kijken, en het gaat zelfs verder dan een schuldig genoegen, want het is gewoon ontzagwekkend. Je gaat helemaal op in die kerels met hun missie, met Williamson die zit te mokken en laat zien waarom hij 'de Hamer' is, of waarom Svenson zo'n overtuigende ster is die in goede handen is. En ja, het is waarschijnlijk een mengsel van de Grote Ontsnapping (iedereen doet aan motorspringen) en Brug over de Kwai (iedereen doet aan vergroting van de brug) en tegelijkertijd houdt het zich staande als een legitieme inspanning.<br />'Dat kan ik me voorstellen.' Het is precies wat Tarantino erin zag, zijn eigen gevoel van eerbetoon aan zo veel andere oorlogsfilms terwijl hij zich staande hield voor een stel gasten die toekeken hoe een stel gasten in het door de nazi's bezette Frankrijk tot het uiterste gingen. Het is een verrassend spannende, geweldige genrefilm die niet de behandeling van een peloton afdwingt, maar die je gewoon een beetje 'Dirtier' laat doen met de stroom van de gemiddelde oorlogsfilm, zoals Sam Fuller met een gezicht vol pasta bevelen uitschreeuwt.
I wasn't sure at first what to expect from director Enzo G. Castellari. I saw his film 1990: Bronx Warriors and it was a lot of fun, but in that way that comes with knowing a man made a no-holds-barred exploitation rip-off on the Warriors that, truth be told, was barely even shot in the Bronx. But, of course, movie-PHD Quentin Tarantino held up this man's work, particularly this film, to such high esteem he took the title (if not the skeleton of the subject matter) for his latest opus. Why not give a late 70s war movie a shot featuring Fred "The Hammer" Williamson, one of those unsung bad-asses, and Bo Svenson, an underrated actor-cum-star, a shot? Turns out, the shot was a big surprise. In the best possible way.<br /><br />Inglorious Bastards is made by a real professional, not by some slacker just looking to slap together some used sets and flunky character folk for roles. This is the real deal; if it's not one of the very best war films, it's certainly one that is one of the best you haven't heard of (least until recently thanks to the aforementioned PHD-in-film-incarnate). It's one of those "guys-on-a-mission" movies where it features a tag-line "Whatever the Dirty Dozen did  they do DIRTIER!" and with, from the looks of the trailer, either very good or very shoddy fx and a lot of ammo. Basically, a bunch of US soldiers, on their way for court-martial/execution, somehow, escape after an incident, and go on the run... only to find themselves getting embroiled in a mission involving a train, a whole s***load of Nazi's, and perhaps a few casualties here and there  few dozen to few hundred give or take.<br /><br />There's barely a line wasted in this flick, barely a scene that doesn't actually try and provide its actors like Svenson and Williamson  also other very good players like Peter Hooten and Jackie Basehart and Ian Bannen as the tricky Colonel Buckner  some good meaty dialog to chew on when they're not blowing stuff up to bits (written, and I was even more surprised by this than you, by five writers). Oh, sure, you could argue that it's violent, maybe needlessly so. But that is part of the point. It actually doesn't go *too* over-the-top, not as far as I expected given its Italian-cult credibility and that of Castellari's speckled career.<br /><br />The action is shot and edited with the great ferocity possible when a crew gets enough money and enough verve to push buttons. It does get bloody, and there's a pile of bodies that reaches up to a small skyscraper. But it's also a lot of fun to watch it, and it even goes beyond being a guilty pleasure into being just plain awesome. You lose yourself with these guys on their mission, with Williamson gritting and showing off why he is "The Hammer", or how Svenson could be such a persuadable star in good hands. And, yes, it probably does crib from the likes of the Great Escape (motorcycle jumps, anyone) and Bridge on the River Kwai (bridge blow-up, anyone), and at the same time it holds its own as a legitimate effort.<br /><br />I imagine that's what Tarantino saw in it, its own sense of paying tribute to so many other war pictures while holding its own for a bunch of dudes watching a bunch of dudes go to extreme in Nazi-occupied France. It's surprisingly tense, terrific genre film-making that doesn't force the Platoon treatment  it just asks you go just a little "Dirtier" with the flow of the average war flick, like Sam Fuller with a face full of pasta yelling out orders.