Ik was 9 toen hij werd uitgebracht en ik heb er nog steeds meer emotionele band mee dan met welke andere film uit mijn jeugd ook, zelfs meer dan met Rocky of Star Wars. We hadden een bioscoop in de buurt waar je voor twee uur's middags voor een dollar of 50 cent een film kon zien, dus ik weet dat ik hem minstens een keer of tien heb gezien (hij speelde ongeveer 3 maanden in de bioscoop). Mijn vader heeft jaren voor mijn oudere broer en mij voor Little League gecoacht. Ze zijn nu allebei overleden en ik heb deze week eindelijk een blik op de dvd geworpen, nadat ik hem meer dan 20 jaar niet had gezien. Het is een understatement om het geheugen op te roepen. Als coach was papa noch een Buttermaker, noch een Turner. Hij kwam direct van zijn werk naar het veld en sloeg met zijn nette broek, zijn Florshiem-schoenen, de ballen voor de veldtraining uit, en altijd rookte hij die pijp met Middeltons kersenbrandewijn. We wonnen onze portie wedstrijden en hij zorgde er altijd voor dat iedereen speelde, en dat het spel in de eerste plaats leuk was. We hadden onze portie 'Turner's' in onze klasse, en papa had een enorme hekel aan die types. Ik weet niet hoe vaak later in mijn leven, als ik iemand ontmoette en ze mijn achternaam hoorden, ze vroegen: 'Heeft je vader je gecoacht in de kleine klasse? Ik heb hem als kind een jaar gehad, het was zo'n coole gozer om voor te spelen.' Mijn vader vond _Bears_ een beetje te veel van het goede, met al die drank en taal, maar hij gaf altijd toe dat hij daar meer om moest lachen dan om welke film dan ook.<br />Ik heb nooit een vervolg gezien van _Bears_, de tv-serie of de remake uit 2005. Dat had gewoon geen zin. Zonder Matthau, O'Neal of Morrow zijn ze vast en zeker zo ondermaats als maar kan.<br />Bears heeft echt een bommetje laten vallen voor de tijd van het jaar en heeft de Disney-achtige stijl van de kinderfilms voorgoed de nek omgedraaid. Wat in 1976 ongepast was, is nu onverdraaglijk, en terecht. Maar het zijn juist die eigenschappen die de film zo uniek maken. Ik denk dat Roy Turner, de zoon van een 'coach-vader', voor mij het meest in het oog springt. Ik ben altijd van mijn vader blijven houden, zelfs nog meer omdat hij niet was zoals hij. Turner gaf ons een blik op wat ik 'Lombardi-isim' noem. Vic Morrow was zo'n geweldige acteur. Het was moeilijk om hem een schurk te zien spelen, terwijl ik hem altijd zag als de heldhaftige sergeant Saunders van de COMBAT. Als de kampioenschapswedstrijd voorbij is en de Yankees winnen, stel ik me voor dat die enorme trofee jaren later in een appartement ligt te verstoffen en net zo waardeloos is als het hout en het plastic waarvan hij is gemaakt. Nog steeds in het bezit van een verbitterde, oude, eenzame man die zich afvraagt wat er met zijn gezin is gebeurd.<br />Een tijdje terug reed ik op een lome zondag wat rond en stuitte op een wedstrijd tussen dertien- en veertienjarigen. Ik voelde me gedwongen om even te stoppen en een paar innings te kijken. O, wat is er veel veranderd. Het 'voetbalpraatje' is vervangen door vulgair vulgair gepraat. Ik zag een verbale uitwisseling tussen een werper en een slagman die leidde tot een jachtworp. Er werd niets aan gedaan en bij de volgende worp raakte de slagman de helm. De slagman deed het uiteindelijk goed (ik denk dat de technologie van de helm gelukkig een lange weg heeft afgelegd) en de werper werd uitgegooid. Ik liep met een gevoel van walging de sportzaal uit, en heel even vroeg ik me af waar Roy Turner was als je hem nodig had.
I was 9 went it was released and I still have more emotional attachment to it than any other movie of childhood, even over Rocky or Star Wars. We had a "second run" theater nearby where you could see films for a dollar or 50 cents before 2 o'clock, so I know I saw it at least a dozen times (it played at the theater for about 3 months). My Father coached little league for years for my older Brother and myself. Both are now deceased and I finally took a view at the DVD this week after not having seen it in more than 2 decades. To call it memory evoking is an understatement.<br /><br />Dad was neither a Buttermaker or a Turner as a coach. He would come right from work to the field and would be knocking out balls for fielding practice with his dress pants, Florshiem shoes, and always puffing that pipe filled with Middelton's cherry-blend tobacco. We won our share of games and he always made it a priority that everyone played, and that the game was first and foremost, fun. We had our share of "Turner's" in our leagues, and dad disliked those types to no end. I don't know how many times later in life when meeting someone and they heard my last name, they would ask "Did your dad coach little league? I had him one year as a kid, he was such a cool guy to play for." Dad thought that BEARS was a bit over the top with the drinking and language, but always admitted that gave him more laughs than any movie he had seen.<br /><br />I never saw any of BEARS sequel's, the TV show, or the 2005 remake. There was just no point. Without Matthau, O'Neal, or Morrow, I'm sure they are as substandard as can be.<br /><br />BEARS really pushed the envelope for it's time, forever shattering the Disneyesque mode of kid-films. What was inappropriate for 1976 is now intolerable, and deservedly so. But it is those attributes that makes the film so unique.<br /><br />I think the character that stands out the most for me is Roy Turner, having been the son of a "coach-dad". I always left the theater loving dad even more for not being like him. Turner gave us a look at what I call "Lombardi-isim". Vic Morrow was such a great actor. It was hard seeing him playing a villain character when I always thought of him as the heroic Sgt. Saunders of COMBAT. When the championship game is over and the Yankees win, I picture that huge trophy sitting in an apartment years later, collecting dust and being just about as worthless as the wood and plastic it's made of. Still in the possession of a bitter old lonely man wondering what happened with his family.<br /><br />Some time back, I spent a lazy Sunday just driving around and came across a league game of 13-14 year olds. I felt compelled to stop and watch a few innings. Oh how things have changed. The "game chatter" has been replaced with vulgar trash-talking. I saw a verbal exchange between a pitcher and hitter that led to a head hunting pitch. Nothing was done about it, and on the next pitch the batter took one to the helmet. The batter ended up being OK (I guess helmet technology has come a long way thank goodness), and the pitcher was ejected. I left the game feeling pretty disgusted, and for a brief moment I asked myself where was Roy Turner when you need him.