De teleurstelling die ik voel, heeft misschien meer te maken met David Finchers carrière dan met deze film. Alles aan de oppervlakte van 'The Curious Case of Benjamin Button' ziet er prachtig uit <0xE2><0x80><0x93> de cinematografie, de special effects, de make-up, de cast... het draait allemaal om oogappels. Het is zoet, maar net als suikerstroop met een hoge glycemische index, je wordt er prikkelbaar en zeker ontevreden van.<br />Bij de meeste kritieken op grote budgetfilms kom ik mensen tegen die in twee kampen uiteenvallen <0xE2><0x80><0x93> mensen die zich laten meeslepen door de hype, door de buitenkant van de film en mensen die de film voelen en begrijpen, zich bewust van de tekortkomingen ervan. Zo gaat het ook met bestsellers.<br />Ten eerste was het concept van deze film uniek. Laten we in elk geval letten op F. Scott Fitzgerald, die het idee/materiaal al dan niet gestolen kan hebben van zijn vrouw Zelda (die volgens veel geleerden het ware genie was en niet haar man). Los van de oorsprong heeft de film alle kenmerken van eerder werk.<br />Sommige mensen zijn er fel op tegen dat dit 'niet Forest Gump' is. Ik wil de overeenkomsten tussen de twee films benadrukken en het feit dat Eric Roth ze allebei heeft geschreven.<br />Laten we letten op het voor de hand liggende:<br />Atypische held: Forest Gump/Benjamin Button Love Interest Jenny/Daisy Mother (met soortgelijke accenten) Hero's 'oorlogsbetrokkenheid' Vietnam Oorlog/WWII Setting American South/American South Leitmotif Feather/Hummingbird<br />Er zijn er nog meer, maar die zijn het meest voor de hand liggend. Laten we er ook aan denken dat beide films worden verteld door de held die zowel interessante als 'diepzinnige' observaties heeft over het leven en zijn levens.<br />Maar als het alleen maar een kwestie was van Forest Gump zijn, zou ik nog steeds veel lof hebben voor Benjamin Button. Maar dat is niet zo. Het grootste deel van deze film blijft aan de oppervlakte. Ondanks alle observaties, ondanks de epische reeks gebeurtenissen die door het verhaal heen gaan, krijgen wij als publiek zelden de kans om dieper te gaan. Nogmaals, de film was gebaseerd op een uniek idee, maar zonder de menselijke psychologie, zonder meer achtergrondinformatie over verschillende personages, vond ik het moeilijk om me in te leven in een van deze personages.<br />Benjamin Button. Hij wordt oud geboren, hij wordt jong. Dat is het enige wat we echt weten. Hij woont bij oude mensen, hij leert pianospelen, hij gaat het huis uit, hij reist, hij ziet de wereld. Het grootste deel van het verhaal gaat over plaatsen en mensen ontmoeten, zelden over hoe het is om met anderen om te gaan, wat het betekent of hoe het voelt om te leven in een wereld die hem als oud beschouwt. Hij is een buitenstaander. Hoe voelt dat? We weten het niet echt als publiek. De film is puur ervaringsgericht, zelden psychologisch.<br />Daisy. We weten dat ze een grootmoeder had. We weten dat ze van dansen hield. Maar verder weinig. Wat motiveerde haar om te dansen, waarom hield ze van dansen? We weten het niet. En natuurlijk, waarom had ze uitgerekend geen relatie met haar dochter?<br />De relatie: een man keert terug uit de oorlog. Hij ontmoet een vrouw die vroeger het meisje was van wie hij hield. De vrouw wil hem verleiden. Ze probeert het. Hij doet een stap terug. Wanneer dit in de film gebeurt, begrijpen we de reden noch het doel van de scène. Daisy is op een dag in de stad. Zij en Benjamin gaan samen uit. Waarom is seks zo belangrijk voor Daisy? En waarom moeten we de twee personages heen en weer zien gaan voordat ze samen landen? Wanneer hij haar in New York opzoekt, is ze onvolwassen, een schoolmeisje dat hem jaloers probeert te maken. Toch voelt hij zich nog steeds tot haar aangetrokken.<br /><0x3E> Er zijn zoveel andere vragen die ik over deze film heb en zoveel dingen die gewoon niet kloppen. De belangrijkste vraag die bij me opkomt: als je danser bent, iemand die beroepsmatig getraind is, waarom zou je dan in vredesnaam op een drukke straat willen dansen? De scène waarin Daisy door een auto werd aangereden was te ongelooflijk. Ze wordt eerst door een vriendin met een kapotte schoenveter opgehouden. Daisy blijft achter. In zo'n situatie, als je op iemand moet wachten, is na het wachten rondlummelen wel het laatste wat je wilt. De scène voelde verward en stom <0xE2><0x80><0x93> niet tragisch. Ze reizen samen, ze vrijen, ze kopen een liefde, ze vrijen thuis, ze schilderen hun huis (er is een korte, zij het clichématige'minnaars schilderen de muur'-scène... gaap... zie het...). Ik vond deze film niet magisch, alleen maar een mozaïek van eerdere formules en scenario's. Benjamin 'youthens' verlaat haar. Hij komt later terug. De hele film lang weet het publiek echt niet of begrijpt het niet of krijgt het niet te horen wat het betekent om 'jong' te worden of wat voor effect het op anderen kan hebben.<br />Ik voelde me heel moe na het kijken van deze film. De eerste helft was niet slecht. Mijn belangstelling werd vastgehouden, ik genoot van de personages, maar toen ik me verloren en bedrogen begon te voelen, dat ik nooit dichter bij de levens, gevoelens en diepere filosofieën zou komen, en met een paar frustrerende scènes tussen Daisy en Benjamin, begon ik ongeduldig te worden.
The disappointment I feel is perhaps more for David Fincher's career than this film. Everything on the surface of 'The Curious Case of Benjamin Button' appears beautiful - the cinematography, the special effects, the make-up, the cast... everything is about eye candy. It is sweet but like sweets containing high glucose corn syrup, it leaves one irritable and certainly dissatisfied. <br /><br />I find with most critiques of mainstream, big budget films those who fall into two camps - those taken in by the hype, by the surface of the film and those who feel and understand the film, aware of its flaws. It is the same with bestseller novels. <br /><br />First of all, the concept of this film was unique. Let us at least take notice of F.Scott Fitzgerald who may or may not have stolen the idea/material from his wife Zelda (whom many scholars believe was the true genius and not her husband). Origins aside, the film has all the trimmings of previous work. <br /><br />There are some people who are vehement about this being 'not Forest Gump'. I would stress the similarities between the two films and the fact Eric Roth wrote both. <br /><br />Let us take note of the obvious:<br /><br />Atypical hero: Forest Gump/Benjamin Button Love Interest Jenny/Daisy Mother (with similar accents) Hero's 'war involvement' Vietnam War/WWII Setting American South/American South Leitmotif Feather/Hummingbird<br /><br />There are others but those are the most obvious. Let us also remind ourselves both films are narrated by the hero who both happen to have interesting and 'profound' observations about life and their lives. <br /><br />But if it were simply a matter of being Forest Gump, then I would still have high praise for Benjamin Button. Not so. The majority of this film remains on the surface. Despite all the observations, despite the epic sweep of events that pass through the narrative, we as an audience are rarely allowed to go deeper. Again, the film was based on a unique idea but without the human psychology, without more background on several characters, I found it difficult to relate to any of these characters. <br /><br />Benjamin Button. He is born old, he grows young. That's all we really know. He lives with old people, he learns to play the piano, he leaves home, he travels, he sees the world. Most of the narrative is about places and meeting people, rarely about being involved with others, what it means or feels like to relate to a world that sees him as old. He is an outsider. How does this feel? We don't really know as an audience. The film is entirely experiential, rarely psychological. <br /><br />Daisy. We know she had a grandmother. We knows she loves to dance. But little else. What motivated her to dance, why did she love dancing? We don't know. And of course, why of all things did she not have a relationship with her daughter? <br /><br />The relationship: A man returns from war. He meets a woman that used to be the girl he loved. The woman wants to seduce him. She attempts. He steps back. When this occurs in the film, we don't really understand the reasoning nor the purpose of the scene. Daisy is in town one day. Her and Benjamin go out together. Why is sex so important to Daisy? And why do we have to watch the two characters go back and forth before they land up together? When he visits her in New York, she is immature, a school girl attempting to get him jealous. Yet he is still attracted to her. <br /><br />There are so many other questions I have about this film and so many things that simply do not make sense. The main one that comes to mind: if you are a dancer, someone who is professionally trained, why in any circumstances would you even think of dancing on a crowded street? The scene in which Daisy was hit by a car was for too unbelievable. She is first held up by a friend with a broken shoe lace. Daisy remains behind. In such a situation, when you have to wait for someone, the last thing you want to do is fool around after waiting. The scene felt convoluted and dumb - not tragic. <br /><br />The montage in which Daisy and Benjamin find themselves together plays out like all other young lover clichés - they travel together, they make love, they buy a love, they make love in their home, they paint their home (there is a brief, albeit clichéd 'lovers painting the wall' scene ... yawn...seen it...). I didn't find this film to be magical, just a mosaic of previous formulas and scenarios. Benjamin 'youthens', he leaves her. He comes back later. Throughout the entire film, the audience really doesn't know or understand or get a sense of what it means to grow 'young' nor what kind of effect it might have on others. <br /><br />I felt very tired after watching this picture. The first half was not bad. My interest was kept, I enjoyed the characters but when I started feeling lost and cheated, that I would never get any closer to the lives, feelings and deeper philosophies, and what with some of the frustrating scenes between Daisy and Benjamin, I began to grow impatient.