Ik begrijp niet waarom anderen deze film zo goed vinden. Misschien omdat mensen er tegenwoordig zo aan gewend zijn om beeldende rotzooi uit Hollywood te zien. Als ze beeldende rotzooi zien met goed acteerwerk, noemen ze het een meesterwerk.<br />Benjamin Button is een heel goed geregisseerde, beeldende film. Maar het is er een die je een hol gevoel geeft. Het gevoel voor de personages komt door de vaardigheid van de acteurs, maar je krijgt geen begrip voor hun motieven. Waarom wilde de hoofdrolspeelster zo graag danseres worden? Waarom had Benjamin zo'n probleem met het verlaten van zijn familie? Als je dat vergelijkt met het o zo voor de hand liggende gevoel dat je dit al eerder (en beter) met Forrest Gump hebt gedaan en je hebt hetzelfde gevoel, dan is dat een herhaling van hetzelfde idee. Voeg daar het ene cliché na het andere aan toe (krankzinnige zeekapitein, danseres die op een belachelijke manier in de bloei van haar leven wordt neergeslagen, geliefden die een liefdesnestje kopen en de muren schilderen...) en je krijgt het gevoel dat je in een achtbaan hebt gezeten, maar je voelde je niet anders dan toen je erin zat. Je kunt niet benoemen of begrijpen wat er is gebeurd, dus waarom is het belangrijk? Zijn we tegenwoordig allemaal zo goedgelovig dat elke film met een wat beter beeld en goed acteerwerk een meesterwerk wordt genoemd?
I can't see why others rate this film so highly. Maybe because people are so used to seeing visual trash from Hollywood these days, when they get visual trash with some good acting, they call it a masterpiece.<br /><br />Benjamin Button is a very well paced, visually affecting movie. But it is one that leaves you feeling hollow. The feel for the characters due to the skill of the actors, but you are given no understanding for their motivations. Why did the female lead desire so much to be a dancer? Where was Benjamins conflict about leaving his family? Layer that with the oh so obvious feeling that this was done before (and better) with Forrest Gump and you feel like this is a rehash of the same idea. Now throw in cliché after cliché (crazy sea captain, dancer struck down ridiculously in her prime, lovers buying a love nest and painting the walls...) and you end up feeling like you have gone on a ride, but it didn't make you feel any differently than when you got on. You can't identify or understand what has happened, so why is it important? Are we all so gullible these days that any movie with some enhanced visuals and good acting gets called a masterpiece?