Als ik een film zou maken over de kracht van dromen, betwijfel ik of ik zou beginnen met een waar gebeurd verhaal over een dromer die uiteindelijk faalde omdat hij niets dan dromen had. Maar als film werkt Tucker: The Man and His Dream heel goed. Het werkt niet vanwege of ondanks wie Preston Tucker in werkelijkheid was, maar omdat hij in de film is herschapen om iets groters te vertegenwoordigen: het naoorlogse optimisme dat het land bijna twintig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog op de been heeft gehouden. Lucas en Coppola waren slim genoeg om te beseffen dat het feitelijke verhaal slecht zou passen bij een eind-twintigste-eeuws publiek als het in documentairestijl werd gepresenteerd. Dus bedachten ze vaardig een verhaal dat het echte verhaal duidelijk maakt, maar dat achter de sluier van de fabel schuilgaat.<br />Hoe ze dat hebben gedaan, is een triomf van de techniek van het filmen. In plaats van te veel te rommelen met de relevante (en uiteindelijk ontmoedigende) feiten van het korte bestaan van de Tucker Motor Company, hebben Lucas en Coppola alle bijkomstigheden van de film <0xE2><0x80><0x93> de personages, de subplots, de decors, de kostuums <0xE2><0x80><0x93> geëlimineerd, gestroomlijnd, gegeneraliseerd en geïdealiseerd, tot op het subtiele maar duidelijke niveau van de bedoeling van de filmmakers om dit te zien als een moraliteit, niet als een historisch verslag.<br />De film die het resultaat is, is visueel en akoestisch schitterend. De weelderige decors, rijke, verzadigde kleuren en dramatische cinematografie zouden in elk ander tijdperk aan het afgezaagde en clichématige grensden, maar hier herinterpreteren ze met liefde de sfeer van Hollywood-drama's uit de jaren veertig en verweven de boodschap van de film perfect met de historische omgeving. Een fantastische score van voormalig punk-rocker-orchestra-rapper Joe Jackson geeft de swing van '40 een pittige, krachtige moderne make-over die het hele retropakket toegankelijk en leuk houdt voor moderne kijkers.<br />Achteraf gezien is het misschien vreemd dat ongebreideld enthousiasme zoals dat van Tucker zo wijdverbreid was toen het land de afschuwelijke realiteit van de Tweede Wereldoorlog achter zich liet en greep kreeg op de erfenis van de Koude Oorlog. Misschien moest Amerika wel optimistisch zijn; het broze vermogen om te hopen en te dromen was een onmisbare therapie. Net als die van Tucker zouden de dromen van alle anderen over een eeuwig verbeterende wereld aan het eind van de gedesillusioneerde, turbulente jaren zestig in duigen vallen. Tucker: The Man and His Dream is een heel prettige manier om het verleden dat we kennen te vergeten en een diepere geschiedenis te ontdekken die we kunnen voelen.
If I were to make a film about the power of dreams, I doubt I would start with a real-life story of a dreamer who ultimately failed because he had nothing BUT dreams. But as a film, Tucker: The Man and His Dream works very well. It works neither because of nor in spite of whom Preston Tucker really was, but because he has been remade in the film to represent something larger--the postwar optimism that buoyed the nation for nearly two decades after the end of WWII. Lucas and Coppola were smart enough to realize that the factual story would resonate poorly with a late-20th-century audience if presented in a documentary style. So they skillfully crafted a tale that effectively communicates the real story, but does so behind the veil of fable.<br /><br />How this was done is a triumph of film-making technique. Rather than monkey around too much with the relevant (and ultimately disheartening) facts of the Tucker Motor Company's short existence, Lucas and Coppola took all the incidentals of the filmthe characters, the subplots, the sets, the costumesand skewed, streamlined, generalized and idealized them to the point of subtly but clearly communicating the filmmakers' intent that this be viewed as a morality play, not an historical account.<br /><br />The resulting film is visually and aurally gorgeous. The lush sets, rich, saturated colors and dramatic cinematography would border on hackneyed and cliché if they depicted any other era, but here they lovingly reinterpret the feel of '40s Hollywood dramas, meshing the film's message perfectly with the historical setting. A fantastic score by former-punk-rocker-turned-orchestral-arranger Joe Jackson artfully gives '40's swing a punchy, forceful modern makeover that helps keep the whole retro package accessible and enjoyable for modern viewers.<br /><br />Looking back, it may seem odd that unbridled enthusiasm such as Tucker's was so pervasive as the nation reeled from the horrible reality of World War II and came to grips with its cold war legacy. Perhaps America HAD to be optimistic; the fragile ability to hope and dream was indispensable therapy. Like Tucker's, everyone else's dreams of a forever-improving world would crash by the end of the disillusioned, turbulent '60s. Tucker: The Man and His Dream is a very agreeable way to forget the past we KNOW and discover a more visceral history we can FEEL.