Wat gebeurt er als een paar van de meest gerespecteerde namen in de Hindi-filmindustrie samen op het witte doek verschijnen? Magie? Nah tètry weer. Explosie? Misschien tètry, maar het woord dat ik zoek is tèklavya. Het belangrijkste deel van Vidhu Vinod Chopra's laatste project 'Eklavya' is gewoon dat tèklavya.<br />Oké, we hebben het allemaal gezien, zeg je. Verschillende keurige voorbeelden van goed gemaakte, fatsoenlijke en stijlvolle films uit het recente verleden, zoals Khosla ka ghosla en zo, schieten me te binnen. Maar wat 'Eklavya' een tikkeltje anders maakt is slechts één naam: Amitabh Bachchan. Ik heb nog nooit een acteur gezien die zoveel zei door alleen maar naar je te kijken met die van emotie vervulde ogen. Nooit ben ik getuige geweest van een voorstelling die zo zwaar op de omvang van het stilzwijgen steunde. Amitabh zorgt voor een staande ovatie.<br />'Eklavya' is het bewijs, alsof 'Black' geen klap in zijn gezicht was, terwijl Amitabh na dertig jaar ervaring net opwarmt, dat hij inderdaad een legende is. Toen ik Amit moeiteloos de rol zag aannemen van een bejaarde koninklijke garde die niets meer heeft om deze afbrokkelende koninklijke familie te beschermen, vroeg ik me af wat voor een genie we onder ons hebben. Ik dankte de Almachtige dat hij ons zo'n begaafd talent heeft gegeven dat het al die lange jaren bij onze stereotiepe masala heeft gehouden. Dank u dat u ons Amitabh in een heel ander kader hebt laten zien.<br />Waar gaat de film dan wel over? Het script is grotendeels gebaseerd op het mysterie dat zich in elke koninklijke familie ter wereld afspeelt. De geheimen, de leugens, de bedrogen die zich schuilhouden achter de glimlachende, vorstelijke kinnen die in het openbaar verschijnen met een vliegenmepper als gezelschap. We hebben de oude koninklijke garde Eklavya, die rouwt om het recente overlijden van de koningin-moeder Suhasini Devi (Sharmila Tagore). Ze is getrouwd met een cynische, onzekere en op het randje van krankzinnigheid verkerende koningsvader, Rana Jaywardhan (Boman Irani). Het mysterie begint zijn lelijke kop op te steken op het moment dat de koning de koningin op haar doodsbed gewillig wurgt. We beginnen ons af te vragen waarom hmm - ik vraag me af waarom hij dat heeft gedaan. Een paar tellen later, als Eklavya aan komt rennen om haar te helpen, beginnen we de puntjes met elkaar te verbinden.<br />De relaties worden in ware Vidhu Chopra-stijl aan het licht gebracht in de volgende paar beelden, terwijl we het ene na het andere lelijke facet van dit koninklijke zootje bekijken. We zien Harshwardhan (Saif Ali Khan) uit Londen, die thuis is om de laatste riten van het stoffelijk overschot van zijn geliefde moeder te voltooien. We zien ook zijn jeugdliefde Rajeshwari (Vidya Balan), wier ziel snakt naar de aandacht van de prins. Ergens in dit mengsel van spelers zien we ook de heer Pannalal Chohaar (Sanjay Dutt) die de plaatselijke penningmeester is en die naar verluidt de wet handhaaft. We krijgen ook een glimp te zien van de intrigerende neef van de koning, Udaywardhan (Jimmy Shergill) en zijn al even sadistische vader en de broer van de koning, Jyotiwardhan (Jackie Shroff).<br />Tjongejonge! Wat een indrukwekkende rij, vind je niet? En ze doen inderdaad allemaal recht aan de krappe één uur en vijfenveertig minuten die deze aflevering in beslag neemt. Eén keurig ingestudeerd wiegeliedje voor een liedje en 'Eklavya' is volledig gericht op het blootleggen van de verschillende goede, slechte en lelijke kanten van het kasteel en het is koning.<br />Ik zal je de pijn van het verheerlijken van de optredens besparen, want het is te zien. Ik zal je ook de moeite besparen om mijn vertolking van de cinematografie en het lenswerk te lezen zoals het is om te ervaren. Ik zal je in elk geval de nagel aan mijn doodskist besparen van de vraag waarom 'Eklavya' de kwaliteit van de Indiase cinema bevestigt zoals die begrepen en, belangrijker nog, gewaardeerd moet worden.
WHAT HAPPENS WHEN SOME of the most revered names in the Hindi movie industry come together on screen? Magic? Nahtry again. Explosion? Maybebut the word I am looking for is  class. The defining part of Vidhu Vinod Chopra's latest venture 'Eklavya' is just that  class.<br /><br />OK so we have seen it all, you say. Several neat examples of well made decent and classy pictures does come to mind from the recent past  Khosla ka ghosla et al. But what makes 'Eklavya' a tad different is just one name  Amitabh Bachchan. Never have I seen an actor who said so much just by looking at you with those emotion filled eyes. Never have I been witness to a performance that relied so heavily on the magnitude of silence. Amitabh delivers this to a standing ovation.<br /><br />'Eklavya' is proof, as if 'Black' wasn't a slap-in-the-face Amitabh is just getting warmed up after three decades example, that he is indeed a legend. When I saw Amit effortlessly slip into the role of an aging royal guard who has nothing left to guard this crumbling royal family from, I wondered about what a genius we have amongst us. I thanked the Almighty for having given us such a gifted talent who has stuck with our stereotypical masala fare for so many long years. Bravo  Mr. Director  for showing us Amitabh in a whole other frame.<br /><br />So what is the movie about? The script relies heavily on the mystery that tends to revolve around every royal family in the world. The secrets, the lies, the deceits that hide behind the smiling regal chins who make their appearances in public with a fly swatter for company. We have the old royal guard Eklavya who is mourning the recent demise of the queen mother Suhasini Devi (Sharmila Tagore). She is married to a cynical, insecure and borderline insane king father, as it were, Rana Jaywardhan (Boman Irani). Mystery begins to creep its ugly head the moment the king willingly strangles the queen on her death bed. We begin to wonder  hmmI wonder why he did that. A few heartbeats later as Eklavya comes running to her aid we begin to connect the dots.<br /><br />The relationships are unearthed in true Vidhu Chopra style during the next few frames as we look at one ugly facet after another of this royal bunch. Enter Harshwardhan (Saif Ali Khan) from London who is home to finish the final rites of his beloved mother's mortal remains. We also meet his childhood sweetheart Rajeshwari (Vidya Balan) whose soul aches for the prince's attention. Somewhere in this mix of players we have Mr. Unafraid-to-speak-to-royalty-with-an-attitude Pannalal Chohaar (Sanjay Dutt) who is the local DSP and supposedly law enforcer. We also get a glimpse of scheming royal cousin Udaywardhan (Jimmy Shergill) and his equally sadistic father and the king's brother Jyotiwardhan (Jackie Shroff).<br /><br />My my! What an impressive line up, isn't it? And indeed they all do complete justice with the tight one hour and forty five minutes of total screen time for this feature. One neatly placed lullaby for a song and 'Eklavya' is completely focused on the unearthing the various good, bad and ugly sides to the castle and it's king.<br /><br />I will save you the pain of glorifying the performances since it is to be seen. I will also save you the trouble to read through my rendition of the cinematography and lens work as it is to be experienced. I will definitely spare you the bane of having to wonder why 'Eklavya' confirms quality in Indian cinema as it is to be understood and more importantly appreciated.