Ik zie dit als een metafoor voor de veranderende toestand van de cinema.<br />Het is in hetzelfde jaar uitgekomen als de eerste grote talkie, wat Keaton beslist de stuipen op het lijf heeft gejaagd.<br />De spoorweg naar het tijdperk van de Burgeroorlog is als de bioscoop naar het begin van de twintigste eeuw <0xE2><0x80><0x93> een angstaanjagend alomtegenwoordige revolutionaire technologie waarvan de kracht niet volledig werd begrepen (denk maar aan de atoomtechnologie in het midden van de twintigste eeuw). De echte oorlog hier gaat tussen de zwijgende sterren en de gesynchroniseerde geluidsrevolutie. Het spoor is de lineaire stroom van de geschiedenis en Keatons trein wordt achtervolgd door zijn jeugdigere, energiekere tegenhanger. Hoe vecht hij tegen de opmars ervan? Hij koos ervoor het zuiden te vertegenwoordigen omdat hij zelfs toen al wist dat de zijne een stervende kunstvorm was, een kunstvorm die bijna onmiddellijk werd overschaduwd. Deze film had duidelijk een enorm budget, dus investeerden studio's nog steeds zwaar in stomme films, maar Keaton wist wat er komen ging.<br />De opname hier is ook interessant. Het is niet het soort muziek dat je associeert met komedie, zeker niet wat Chaplin gebruikte. Toen besefte ik: Keaton is volkomen uitgestreken, dus in dat licht is de muziek volkomen logisch <0xE2><0x80><0x93> het is ook uitgestreken, gewoon een dramatische waarnemer van komische gebeurtenissen, net als Keaton zelf, een waarnemer van zijn eigen grappen.<br />Visueel is het opmerkelijk, de beweging van de camera, het uitgebalanceerde kader, het prachtige onderzoek naar de natuur in strijd met technologie. Er is ook iets met Keaton. Hij heeft die kinetische spanning die een stilleven of een stilleven van Clint, Benicio of Brando in zijn ban houdt. Echt ongelooflijk om te zien.
I read this as metaphor for the changing state of cinema.<br /><br />It came out the same year as the first major talkie, which certainly scared the bejesus out of Keaton.<br /><br />The railroad to the Civil War era is as the cinema to the early 20th century -- a frighteningly ubiquitous, revolutionary technology whose power was not fully grasped (think atomic technology to the mid-20th century). The real war here is between the silent stars and the synchronized sound revolution. The track is the linear stream of history and Keaton's train is pursued by its more youthful, vigorous counterpart. How does he fight its advance? sight gags, the way he's made his living. He chose to represent the south because even then he knew his was a dying art form, one that was eclipsed almost instantaneously. This film obviously had a huge budget, so studios still invested heavily in silent film, but Keaton knew what was coming.<br /><br />The score here is of interest too. It's not the kind of music you associate with comedy, certainly not what Chaplin used. Then I realized: Keaton is absolute deadpan, so in that light the music makes perfect sense -- it's deadpan too, just a dramatic observer of comic events, like Keaton himself, an observer of his own gags.<br /><br />Visually, it's remarkable, the motion of the camera, the balanced framing, the wonderful examination of nature fighting technology.<br /><br />There's something about Keaton too. He has that kinetic tension that allows a still face and form to enthrall, like Clint, Benicio, Brando. Really incredible to watch.