Toen W.C. Fields in het voorjaar van 1934 _The Old-Fashioned Way_ wilde gaan maken, was hij nog niet zo lang geleden in de filmwereld superster geworden, hoewel hij al tientallen jaren een bekende figuur was op het toneel, zowel als jongleur als komiek. Als zodanig is het misschien niet verrassend dat hij voor zijn volgende verhaal terug wilde kijken op zijn ruwe verleden, dat deels bestond uit een vernederende behandeling door managers, een beroerde betaling en minder dan gemiddelde levensomstandigheden. Aan het begin van de vorige eeuw werd, tenzij je de naam Sarah Bernhardt had, de theaterwereld, en variété in het bijzonder, beschouwd als het toppunt van onfatsoen, een beroep waar schaamte aan verbonden was. Als hij De Grote McGonigle speelt, maakt Fields grapjes over de vooroordelen waarvan hij in zijn jeugd waarschijnlijk het slachtoffer is geweest; net als alle personages die hij in zijn komedies speelde, moet McGonigle een voortdurend gebrek aan respect van iedereen ondergaan, behalve van de paar stumpers die zijn masker van oprechtheid en zelfverzekerdheid serieus nemen. Terwijl hij zijn tamelijk middelmatige toneelstuk in een kleine stad voorbereidt, maakt hij kennis met mevrouw Pepperday, de rijkste dame van de stad. Vastbesloten om de vrouw voor de voorstelling te laten betalen, doet hij alsof hij ontzag heeft voor haar zangtalent (of mag ik zeggen voor haar pogingen om te zingen). Ondertussen wordt zijn minder excentrieke dochter geleidelijk aan verliefd op een rijke, charmante jongen die haar zal beminnen. Ondanks de scepsis van zijn eigen vader laat hij haar niet in de steek.<br />Het verhaal mag dan eenvoudig klinken, en dat is het ook, maar Fields slaagt er in elk geval in om een aantal van zijn grappigste scènes ooit op te voeren, waarbij hij zich steeds bewust blijft van de ouderwetse setting die van wezenlijk belang is voor de sfeer van de film. Het meest bekend zijn waarschijnlijk McGonigles nobele pogingen om zijn begrijpelijke minachting voor het zoontje van mevrouw Pepperday, Albert, te verbergen, die tijdens het eten een van McGonigles weinige waardevolle bezittingen, een horloge, in een glas stroop doopt. Zichzelf herinnerend aan Pepperdays rijkdom, bedwelmt McGonigle zijn woede met een geforceerde grijns: 'Je zou hem eens moeten zien als er niemand in de buurt is!' Als hij eindelijk alleen is met de jongen, voert Fields een stunt uit die een symbool is geworden voor zijn houding ten opzichte van kinderen in films: hij schopt de baby tegen zijn achterste. Paramount was daar niet blij mee, uit angst dat het publiek van streek zou raken, en besloot er maar een glimp van de baby na de schop aan toe te voegen, om ons ervan te overtuigen dat het goed met hem gaat. Misschien dat dit de pret een beetje vermindert, maar het toont ook aan dat Fields' gevoel voor humor zijn tijd ver vooruit was, en dat hij zijn uiterste best moest doen om zijn beste ideeën af en toe te laten toegestaan te worden, in tegenstelling tot tegenwoordig, nu strips vrijwel overal mee weg kunnen komen. Ik hou meer van de manier waarop Fields het doet, omdat hij ons precies kan laten zien hoe vulgair hij vanbinnen is zonder dat hij er aan de buitenkant al te vulgair uitziet; dat maakt zijn komedie in mijn ogen tijdloos, want hij past nog steeds in ons huidige tijdperk, ondanks het feit dat hij trouw blijft aan de verwachtingen van Fields' eigen tijd.<br />Hoe dan ook, kort na de wraak van McGonigle haalt Mrs. Pepperday hem over om een onvergetelijke ('onvergetelijke' wordt nadrukkelijk benadrukt) zangvoorstelling van haar bij te wonen; ik krijg er de kriebels van dat Fields er telkens weer niet in slaagt om op subtiele wijze een eind te maken aan die verschrikkelijke ervaring. Maar ondanks alle hilarische scènes, waaronder de parodie op de typische melodrama's uit die tijd, die volkomen terecht lijkt te zijn, is het hoogtepunt van de film niet echt een komedie; tegen het eind van de film maakt Fields ruimte voor wat waarschijnlijk de beste documentatie van zijn jongleertalenten is die we ooit te zien zullen krijgen. Als jongen zou Fields de grootste jongleur ter wereld willen worden, en hoewel ik absoluut geen enkel talent bezit waar het jongleren betreft, zou deze vertoning hem in mijn ogen in elk geval een waardige kandidaat maken.<br />Het is onmogelijk om te ontkennen dat _The Old-Fashioned Way_ een aantal van de allerbeste momenten met Fields bevat, waarvan ik er hier slechts een paar heb genoemd. In zijn geheel is de film echter niet van hetzelfde niveau als _It's a gift and Man on the Flying Trapeze_, dat ik als zijn allerbeste werk beschouw. Net als de Marx Brothers en Laurel & Hardy in een andere studio had Paramount er blijkbaar geen vertrouwen in dat Fields' regie alleen een speelfilm kon maken; gedeeltelijk hadden ze daar gelijk in, want Fields nam niet de moeite om aandacht te besteden aan de verhaalstructuur en dergelijke, maar schreef alleen de komische scènes, en in dat opzicht zou je dankbaar moeten zijn dat er andere schrijvers werden ingehuurd om de adempauzes op te vullen. Het trieste is dat deze schrijvers er altijd voor kozen om telkens weer hetzelfde subplot te gebruiken, met daarin een stereotiep romantisch conflict dat, in schril contrast met Fields, vandaag de dag erg gedateerd overkomt; je zou de komiek bijna smeken om terug te komen als hij er niet bij is. Het voordeel is echter dat het subplot, hoe ouderwets ook, in elk geval relevant lijkt voor het hoofdverhaal, en Fields op een gegeven moment zelfs de gelegenheid biedt om een zachter, complexer aspect van zijn verknipte karakter te onthullen.<br />Dit is een film die meer erkenning verdient, trouwens net als The Great Man zelf.
When W.C. Fields set out to make THE OLD-FASHIONED WAY in the spring of 1934, he had quite recently reached super-stardom in the movies, although having been a well-known stage presence for decades, both as a juggler and comedian. As such, it may not come off as surprising that he chose for his next story to look back upon his rough past, which partly consisted of humiliating treatment from managers, lousy payment, and less than average living conditions. At the turn of the last century, unless you had the name of Sarah Bernhardt, the theatre business, and vaudeville in particular, was regarded as the prime of indecency, a profession to which shame was associated.<br /><br />Playing The Great McGonigle, Fields here pokes fun at the prejudices of which he probably was victimized in his youth; just like all of the characters he portrayed in his comedies, McGonigle has to suffer a constant lack of respect from everybody, except for the few poor fools who take his mask of sincerity and self-assurance seriously. Preparing his rather mediocre play in a small-town, he acquaints Mrs. Pepperday, wealthiest lady in town. Determined to have the woman pay for the set-up, he pretends to be in awe of her singing talents (or may I say attempts at singing). Meanwhile, his less eccentric daughter is gradually falling in love with a rich and charming boy who won't leave her, despite his own father's skepticism.<br /><br />The story may sound simple, and so it is, but no less does Fields manage to perform quite a few of his funniest routines ever, while always remaining conscious of the old-fashioned setting which is essential to the mood of the film. Most well-known is probably McGonigle's noble attempts at hiding his understandable contempt for Mrs. Pepperday's baby boy Albert, who during dinner dips one of McGonigle's few valuable belongings, a watch, in a glass of molasses. Reminding himself of Pepperday's wealth, McGonigle drenches his fury behind a forced grin; "You should see him when nobody's around!" "Yeah, I'd like to catch, er, meet that li'l fellow when nobody's around..." Finally alone with the lad, Fields does a stunt which has come to symbolize his attitude towards children on film: kicking the baby in the rear end. Paramount was not pleased with this bit, fearing that the public would get upset, and sadly decided to add a glimpse of the baby smiling following the kick, in order to assure us that he's all right. This may diminish the big laugh somewhat, but it also demonstrates how Fields's frank humor was ahead of its time, forcing him to truly fight for his best ideas to be permitted once in a while, unlike today when comics can pretty much get away with anything. I like it better in the Fields manner, as he is able to show us exactly how vulgar he's inside without being overly vulgar from the outside; this is what makes his comedy timeless in my eyes, as it continues to suit our current era despite being faithful to the expectations of Fields's own time.<br /><br />Anyway, shortly after McGonigle's revenge, Mrs Pepperday persuades him to attend an unforgettable ("unforgettable" being emphasized) singing performance of her's; it gets me in stitches every time how Fields repeatedly fails to subtly put an end to the horrible experience. However, despite all the hilarious sequences, including the parody on typical melo-dramas of the era which seems to be spot-on, the highlight of the film is not really a comedy act; towards the end, Fields gives room for what is the best documentation of his juggling skills we are likely to ever see. As a boy, Fields reportedly wanted to become the world's greatest juggler, and while I possess absolutely no talent whatsoever whereas juggling is concerned, this performance should make him at least a worthy candidate in my book.<br /><br />There's no way getting around that THE OLD-FASHIONED WAY includes several of the very best moments with Fields, of which I have here only mentioned a few. In entirety, however, the film isn't quite on the same level as IT'S A GIFT and MAN ON THE FLYING TRAPEZE, which I consider to be his very best work. As was the case with the Marx Brothers, and Laurel & Hardy at another studio, apparently Paramount did not feel confident that Fields's routines alone could do a feature-length film; in part they were right, as Fields did not bother to pay attention to story structure and such, preferring to write the comedy sequences only, and in that respect one should be grateful that other writers were hired to fill in the gasps. The sad thing is that these writers always chose to use the same sub-plot over and over again, involving a stereotypical romantic conflict which, in startling contrast to Fields, appears very dated today; one almost begs for the comedian to turn up again when he is not present. On the plus side, however, in THE OLD-FASHIONED WAY the sub-plot at least comes off as being relevant to the main story, at one point even providing Fields with an opportunity to reveal a softer, more complex aspect of his twisted character.<br /><br />This is a film which deserves more recognition, just like The Great Man himself, by the way.