Deze film is me onlangs aanbevolen tijdens een discussie op een forum over de beste homofilm. Maar Mauvais Genres is zo goed dat ik niet wil zeggen dat hij alleen voor dergelijke geïnteresseerde groepen aantrekkelijk is. Hij heeft een buitensporig Hitchcock-achtig karakter (een bijvoeglijk naamwoord dat veel te vaak wordt gebruikt, maar in dit geval volkomen terecht). Er spelen in deze thriller zo veel MacGuffins mee met rekwisieten zoals een microfilm of een hartvormige doos dat je het gevoel hebt dat hij bijna het gebied van de parodie binnendringt. De film houdt echter een opgewekter, vitalere toon aan en geniet van eerbetoon. Hij is glanzend genoeg om te suggereren dat de sfeer van Hitchcock uit de Palma komt. De muziek lijkt echter rechtstreeks geïnspireerd op klassieke Hitchock-platen als die in _Vertigo_.<br />Naar mijn mening zijn er twee personen in deze film die van groot belang zijn. Ten eerste hebben we Bo, een transseksuele entertainer, gespeeld door Robinson Stévenin, in wat een van de meest opmerkelijke optredens moet zijn die ik ooit heb gezien (en die de Cesar voor beste nieuwe acteur heeft gewonnen). Ze is zo'n levend en mooi mens dat het echt pijnlijk is als we haar aan geweld blootstellen. Er zit een subplot in de film over het feit dat ze als kind is misbruikt en er zijn implicaties dat haar terugtrekking in de vrouwelijkheid een strategie is om met dat misbruik om te gaan. Ik ben op geen enkele manier gekwalificeerd om de schijnbaarheid of anderszins van dergelijke beweringen te onderzoeken, maar het is heel goed mogelijk dat deze gedachten door haar hoofd zijn gesijpeld en tot zelfvernietigend gedrag hebben geleid.<br />De kern van de film, die ogenschijnlijk alleen maar een thriller over een seriemoordenaar is, is haar liefde voor Johnny, een duidelijk gewelddadige en knappe jongeman met heel gemengde gedachten over transseksuelen. Haar liefde voor hem is zo blind dat het aan zelfvernietiging grenst, en ze laat zich zelfs door een gebroken arm niet afschrikken. Ik kijk naar films om de uitspattingen van emoties te zien, en in haar liefde voor dit psychotische individu wordt Bo's liefde een vurige hel die haar overspoelt. Ook Johnny is een heel interessante figuur. Hij sloot zich aan bij het buitenlandse legioen om de tropen te zien, maar, zo is ons verteld, eindigde als ober in het hoofdkwartier in Avignon. Figuurlijk gesproken is dat misschien wat de meeste mannen in de moderne maatschappij overkomt. En je kunt zeker de frustratie voelen bij deze 'roodbloedige' man voor wie de maatschappij in feite een kooi is.
This film was recently recommended to me on a forum discussion concerning the best LGBT cinema. But Mauvais Genres is so good that I wouldn't say that it appeals only to such interest groups. It is excessively Hitchcockian (an adjective used far too often, but utterly justified in this case) in it's outlook. Indeed there are so many MacGuffins in this thriller involving props such as a microfilm or a heart-shaped box that you feel it edging almost into the territory of parody. As it is the movie stays at a more gleeful, vital, tone, revelling in homage. It is glossy enough for us to suggest that its tone comes from Hitchcock via de Palma. The music though seems directly inspired by such classic Hitchock scores as that in Vertigo.<br /><br />There are in my opinion two characters in this movie of outstanding interest. First we have Bo, a transsexual entertainer, played by Robinson Stévenin, in what has to be one of the most outstanding performances that I have ever seen (winning the Cesar for best new actor). She is such an alive and beautiful person that it is truly painful when we see her subjected to violence. There is a subplot in the film concerning the fact that she was abused as a child and there are implications that her retreat into femininity is a coping strategy for dealing with that abuse. I'm in no way qualified to examine the risibility or otherwise of such claims, but certainly these thoughts may have been filtering through her mind and leading towards self-destructive behaviour.<br /><br />The meat of the movie, which is only ostensibly a serial-killer thriller, is her love for Johnny, a clearly violent and handsome young man who has very mixed thoughts concerning transsexuals. Her love for him is so blind as to verge on self-immolation, her approaches undeterred by even a broken arm. I watch film to see excesses of emotions, and in her love for this psychotic individual, Bo's love becomes a fiery inferno that inundates her.<br /><br />Johnny is also a very interesting character, he joined up in the foreign legion to see the tropics but, we are told, ended up waiting table at headquarters in Avignon. Metaphorically speaking perhaps that's what happens to most men in modern society. And you can certainly sense the frustration in this 'red-blooded' man for whom society is effectively a cage.