Enigszins ongebruikelijk voor een Hitchcock-film, voelde ik me erbij betrokken en genoot ik er zelfs van. Ik denk dat dat alles te maken had met de vertolking van Charles Laughton als de hooghartige landheer, sir Humphrey Pengallan. Er is geen twijfel mogelijk over zijn verdorvenheid, hij is een volmaakte schoft <0xE2><0x80><0x93> je ziet gewoon hoe hij het karakter van Maureen O'Hara inschat wanneer ze voor het eerst haar opwachting bij hem maakt. En o, die wenkbrauwen! <0xE2><0x80><0x93> je zult versteld staan van de make-up die het extreme van Laughtons acteerwerk alleen maar versterkt. O, en nog iets <0xE2><0x80><0x93> het is soms moeilijk te begrijpen wat hij zegt, maar hij is zo onderhoudend in de vertolking dat je het gewoon niet zo erg lijkt te vinden. Het verhaal zelf gaat over een bende halzensnijders, dieven en smokkelaars aan de kust van Cornwall, terwijl de donkere en sombere sfeer van de film het gevoel geeft van een piratenfilm die meestal op het land plaatsvindt. Laughtons Pengallan is het meesterbrein dat aan de touwtjes trekt van de schepen die op de stormachtige kust hun ondergang tegemoet varen. Robert Newton verschijnt als de anti-piraat in dit verhaal, en nadat hij ternauwernood aan de dood is ontsnapt door toedoen van Joss Merlyns (Leslie Banks) woeste bende, neemt hij de leiding om Pengallan naar zijn uiteindelijke verscheiden te brengen.<br />Hier is iets om naar uit te kijken. Hara) ontsnappen aan de schurken door naar hun boot te zwemmen en zoeken hun toevlucht in Pengallans huis. Terwijl hij nog steeds in zijn kletsnatte kleren rondloopt, haalt Trehearne een droog opgevouwen stuk papier uit zijn zak. Hoe heeft hij dat voor elkaar gekregen?<br />Zoals de meeste commentaren op dit forum al suggereren, verdient de film een kans, zelfs als hij niet goed genoeg is voor de professionele critici. De beste manier om hem te bekijken zou waarschijnlijk's avonds laat zijn, met een lekkere warme cognac om de avondkilte te verdrijven. Een donkere en stormachtige nacht zou prima passen bij de sfeer op het scherm. Ik denk dat Pengallan het met me eens zou zijn.
Somewhat unusual for a Hitchcock film, I found myself drawn in and actually enjoyed it. I think that probably had all to do with the performance of Charles Laughton as the haughty squire, Sir Humphrey Pengallan. There's no two ways about his wickedness, he's a perfect cad - just catch the way he sizes up Maureen O'Hara's character when she first makes her appearance at his home. And oh, those eyebrows! - you'll marvel at the makeup job that just adds to the extreme of Laughton's over acting. Oh, and one other thing - it's hard to understand what he's saying sometimes, but he's so entertaining in the delivery that you just don't seem to mind so much.<br /><br />The story itself deals with a band of cutthroats, thieves and smugglers on the Cornish Coast of England, while the dark and moody atmosphere of the picture gives it the feel of a pirate film that mostly takes place on land. Laughton's Pengallan is the mastermind that pulls the strings on waylaying ships to their doom on the stormy coastline. Robert Newton appears as the anti-pirate in this one, and after narrowly escaping death at the hands of Joss Merlyn's (Leslie Banks) rowdy bunch, he takes charge to bring Pengallan to his ultimate demise.<br /><br />Here's something to keep an eye out for. After Trehearne (Newton) and Mary (O'Hara) escape from the villains by swimming out to their boat, they wind up seeking refuge at Pengallan's home. While still in his soaking clothes, Trehearne pulls a dry folded piece of paper from his pocket. How'd he do that?<br /><br />As most of the comments on this board suggest, the film deserves a chance, even if it doesn't hold up well for the professional critics. The best way to view it would probably be late at night, with a nice warm brandy to take off the evening chill. A dark and stormy night would do just fine in keeping with the on screen atmosphere. I think Pengallan would agree.