Er valt niet veel te vertellen over SATYRICON: we volgen de onsamenhangende 'avonturen' van twee jongemannen in het decadente oude Rome. Maar wat volgt is pure visuele schittering. De film deed me denken aan een heleboel psychedelische Europese stripboeken uit de late jaren zestig en zeventig. Ik heb die Fellini-film op tv gezien, in _pan_ en _scan,_ en hoewel SATYRICON op breedbeeld moet worden bekeken, was de verkorte versie toch heel indrukwekkend om te zien. Maar om de volledige visuele pracht van de film te ervaren, is breedbeeld gewoon een must! De film sleepte zich hier en daar voort (zeker omdat Fellini sommige scènes langer liet duren dan zou moeten), maar over het geheel genomen creëert het cumulatieve effect van alle verhalen een unieke, diepgewortelde ervaring die in die tijd en sindsdien zelden is vertoond. Mijn enige kritiek op SATYRICON is dat het uiteindelijk meer aan een experimentele theaterervaring doet denken dan aan een echte film. De decors zijn zo theatraal dat SATYRICON vaak op een gefilmd toneelspel lijkt. Dat maakt de film niet slecht, maar de theatrale sfeer doet afbreuk aan het perfecte surrealistische effect dat alleen een echte filmervaring kan oproepen. Ik kon me er niet voor de volle honderd procent in onderdompelen, omdat de schijnvertoning me er steeds aan herinnerde dat ik naar een film zat te kijken. Zelfs Pauline Kael zei dat SATYRICON voelde als 2 uur lang mensen die over muren liepen. Dat is een beetje overdreven, maar ik ben het met haar eens. De schijnvertoning (ik weet dat die deel uitmaakt van het surrealistische effect dat Fellini wilde creëren) weerhoudt SATYRICON ervan om een definitief meesterwerk te worden.<br />Toch is Fellini's SATYRICON de moeite waard om te zien voor iedereen die van schuine, surrealistische visuele feesten houdt. Het is een unieke ervaring.
There's not much of a story in SATYRICON: we follow the disjointed "adventures" of two young men during decadent ancient Rome. What follows though is pure visual brilliance. The film reminded me a lot of psychedelic European comic books of the late 1960s and 1970s. I saw this Fellini film on TV, in pan and scan, and even though SATYRICON has to be seen on widescreen format, the cropped version was still mighty impressive to look at. But to experience the complete visual splendor of the film, widescreen is simply a must! <br /><br />The film did drag here and there (certainly with Fellini letting some vignettes last longer than they should) but overall, the cumulative effect of all the stories creates a unique visceral experience that's seldom seen, back then or since. My only critique with SATYRICON is that in the end, it feels more like some avant-guard experimental theater experience than an actual film. The set-pieces are so stagy that SATYRICON often looks like a filmed stage play. This doesn't make the film bad but its staginess detracts a bit from achieving the perfect surreal effect that only a true cinematic experience can recreate. I could not immerse myself 100% in it because the staginess kept reminding me that I was watching a film. Even Pauline Kael said SATYRICON felt like 2 hours of people walking along walls. That's a bit of an exaggeration but I agree with her point. The staginess (which I'm aware is part of the surreal effect Fellini wanted to create) keeps SATYRICON from being a definitive masterpiece.<br /><br />Even so, Fellini's SATYRICON is worth seeing for anyone who's into bawdy, surreal visual feasts. It's a one-of-a-kind experience.