Ongetwijfeld is Angelopoulos een van de grote kunstenaars van de Europese cinema. Hij probeert de hele geschiedenis van zijn land en zijn volk te vangen op een filmdoek met een lyrische en schilderachtige benadering. Ongetwijfeld zijn de films van Angelopoulos ook een schok voor iedereen die gewend is aan het tempo van de moderne Amerikaanse cinema. Het voelt alsof hij de cinema opnieuw uitvindt. Er zijn gracieuze panoramische en achterwaartse opnamen van prachtig geconstrueerde tableaus. Foto's die minutenlang duren. Er zijn geen close-ups. Het voelt vaak alsof Angelopoulos het vertellen van verhalen heeft afgezworen en een verhaal vertelt met slechts twee hulpmiddelen: beelden en muziek. <br />De wenende wei begint met een groep vluchtelingen die het verhaal vertellen van hun verbanning van Odessa naar Thessaloniki in 1919, langs de oever van een rivier. Het eindigt met een moeder die bij dezelfde rivier rouwt om het lichaam van haar zoon, waarschijnlijk in 1949. Daartussenin zit weinig echt verhaal, alleen spookachtige beelden van dorpen en steden, en groepen mensen die heen en weer rennen, en muziek. Het voelt vaak alsof historische sepiafoto's subtiel tot leven zijn gebracht.<br />De film is een adembenemend tegengif voor veel van wat tegenwoordig voor internationale cinema doorgaat. Het werd voor mij ook steeds moeilijker om te accepteren, omdat het steeds duidelijker werd dat de personages niet echt personages in een drama zijn, maar metaforen in een groot historisch proces. Uiteindelijk voelde het voor mij onbevredigend schematisch aan, en toch zijn er beelden die je nog jaren zullen achtervolgen, en het gevoel dat Angelopoulos een manier heeft gevonden om de beladen jaren van de Europese geschiedenis, van de Eerste Wereldoorlog tot de Koude Oorlog, om te zetten in een uitzonderlijk filmisch visioen.<br />De muziek van Eleni Karaindrou is heel mooi en zal nog lang na afloop van de film weerklinken. In veel opzichten is de muziek echt de ziel van deze film. De cinematografie van Andreas Sinanos is elegant en prachtig belicht.
Undoubtedly, Angelopoulos is one of the great artists in European cinema. He seeks to capture the whole history of his nation and of his people on a cinematic canvas with a lyrical and painterly approach. Undoubtedly, Angelopoulos's films are also a shock to anyone accustomed to the pace of modern American cinema. It feels like he's re-inventing cinema. There are graceful panning and tracking shots over beautifully realised tableaux. Shots that run for several minutes. There are no close-ups. It often feels like Angelopoulos has eschewed narrative, and is telling a story with just two tools: images and music.<br /><br />The Weeping Meadow begins as a group of refugees tell the story of their expulsion from Odessa to Thessaloniki in 1919, by the shore of a river. It ends with a mother grieving over the body of her son by the same river, probably in 1949. In between there's little real narrative, just haunting shots of villages and cities, and groups of people running back and forth, and music. Often it feels like sepia historic photographs have been brought subtly to life.<br /><br />The film is a breathtaking antidote to much of what passes for international cinema today. It also became, for me, harder and harder to take, as it became increasingly obvious that the characters are not really characters in a drama, but metaphors in a great historical process. By the end, for me, it felt dis-satisfyingly schematic, and yet there are images that will haunt you for years, and a feeling that Angelopoulos has found a way to distill the fraught years of European history from the First World War to the Cold War into an extraordinary cinematic vision.<br /><br />The music of Eleni Karaindrou is very beautiful, and will resonate long after the film has finished. In many ways, the music really is the soul of this film. The cinematography of Andreas Sinanos is elegant and beautifully lit.