Ik heb de Jamaica Inn (1939) net gezien en was geschokt toen ik merkte dat die film op elk uitbuitingsfeestje helemaal op zijn plaats was. Hoewel hij door Hitchcock werd geregisseerd, voelt hij helemaal niet als een Hitchcock-film, en de echte auteurs van de film zijn de tekstschrijver (in de aftiteling gescheiden van de scenarioschrijver), Sidney Gilliat en de ster, die ook de schurk is, Charles Laughton. De dialoog leek regelrecht uit _A Clockwork Orange_ te komen, alsof beide films zich in hetzelfde alternatieve universum afspelen. Eén personage in het bijzonder klonk als een van Alex' mieskies. Bij deze fantastische dialoog hoorde ook een van mijn top tien van favoriete schurken in de filmgeschiedenis. Ik denk dat Laughton in zijn rol van Laughton in deze film uit de coulissen komt, met een meer dan perfecte komische timing en een schurkachtige rol die zo uit een exploitatiefilm had kunnen komen. Hoewel het technisch gezien geen exploitatiefilm is, denk ik dat je er alleen in kunt komen door ernaar te kijken op dezelfde manier waarop je naar een exploitatiefilm zou kijken, anders zou je het waarschijnlijk niet'snapen' en denken dat het gewoon een vroege, onontwikkelde Hitch-film was. Ik dacht bijvoorbeeld dat de laatste 10 minuten waarin Laughton het personage van Maureen O'Hara ontvoerde gewoon een metaforische manier uit de jaren dertig waren om een scène van een Als je dit midden in een drieluik van exploitatiefilms uit 1970 zou afspelen, zou je je meteen thuis voelen. Het is waarschijnlijk de enige manier om het te bekijken. Als je dit bekijkt zoals de meeste mensen, als een Hitchcock-in-ontwikkeling, zul je waarschijnlijk alleen maar teleurgesteld worden, zoals ook uit de commentaren van andere gebruikers blijkt.
I just saw Jamaica Inn (1939) and was shocked to find it right at home at any exploitation film fest. While it was directed by Hitchcock, it doesn't feel like a Hitchcock movie at all, and the true auteurs of the film are the dialogue writer (separate from screenplay writer in the credits), Sidney Gilliat, and the star, who is also the villain, Charles Laughton. The dialogue seemed straight out of A Clockwork Orange, as if both films take place in the same alternate universe. One character in particular sounded like one of Alex's droogs. Coupled with this fantastic dialogue was one of my top ten favorite villains in movie history. Charles Laughton chewed the #$*! out of the scenery in this role, with better-than-perfect comic timing and a villainous role straight out of an exploitation film. While not technically an exploitation film, I think you could only get into it by watching it in the same way you would watch an exploitation film, otherwise you probably wouldn't 'get it' and think it was just some early undeveloped Hitch film. For example, I thought the last 10 minutes or so of Laughton kidnapping Maureen O'Hara's character was just a 1930's metaphorical way of filming an exploitation rape scene. Just watch the way Laughton does the most insanely despicable things and seems to have the most blasé and yet innocently boyish fun doing it. Play this in the middle of a triple bill of 1970's exploitation films and it would feel right at home. Probably the only way to watch it. Viewing this instead as most people do, as Hitchcock-in-development, will probably only lead to disappointment, as can be seen from other user comments.