'"Het gebruik van "Gevangen" lijkt me vermoeid, oudbakken, plat en niet winstgevend.'" Dat is Hamlet, parttime filmrecensent voor de Elsinore Herald-Gazette, die zijn recensie schrijft nadat hij naar deze eerbiedwaardige dummy heeft gekeken. 'Gevangen vertelt ons over de voortreffelijkheid van de geheime dienst van het Amerikaanse ministerie van Financiën, omdat hun agenten de bijna perfecte platen opsporen van valse 120-biljetten die nu in omloop beginnen te komen. De man die de platen heeft gemaakt, Tris Stewart (Lloyd Bridges) zit in de gevangenis, dus hij kan niet het brein zijn. Iemand, meneer de Grote, heeft die platen en begint ze te gebruiken. Het ministerie van Financiën sluit een deal met Stewart. Ze zullen hem uit de gevangenis bevrijden en het laten lijken op een ontsnapping uit de gevangenis. In ruil daarvoor zal hij ' Stewart heeft echter een ander idee. Hij gaat akkoord met de zogenaamde ontsnapping uit de gevangenis, maar hij is wel van plan om een afspraakje te maken met zijn oude vriendin Meg Dixon (Barbara Payton), een deal te sluiten met Mr. Big en dan naar Mexico te vluchten met Meg en zoveel geld, goed of slecht, te verdienen dat hij iedereen om de tuin kan leiden. Er zijn maar twee dingen die hem in de weg staan. Ten eerste de sluwe, dappere en toegewijde mannen (er spelen geen vrouwen mee in de film, behalve Payton) van de Amerikaanse overheid. Ten tweede de sluwe, dappere en toegewijde agent van de geheime dienst John Downey (John Hoyt). '<br />' _Trapped_ is een van die documentaire-achtige lofzangen op de regering die Hollywood aan het eind van de jaren veertig produceerde. Voor de FBI was het _The House on 92nd Street_ en _The Street With No Name_. Met _Trapped_ krijgen we een lesje van zeven minuten over de vele prijzenswaardige activiteiten van het Amerikaanse ministerie van Financiën, met de nadruk op de laakbare aard van het vervalsen. Aan het eind van dit stentorstemmige, no-nonsense, uiterst respectvolle verhaal over het werk van onze regering, schreef ik bijna een cheque uit om mijn inkomstenbelasting te betalen.<br />'<br />Het echte probleem met _Trapped_ is echter dat het saai is, met een gezel en leiding. Er zijn een of twee sterke scènes, waaronder een keihard vuistgevecht in een schemerige hotelkamer en een achtervolging en een schietpartij in de enorme loods waar tientallen trams van Los Angeles onder stroom staan. Daartussenin zit alleen maar de ene saaie scène na de andere, waarin Stewart Mr. Big opspoort en de geheime dienst Stewart op de hielen zit. De geheime dienst is Stewart misschien altijd een stap voor, maar voor het grootste deel van de film, als we eenmaal doorhebben hoe goed Hollywood de geheime dienst zal maken, is er niet veel spanning meer over.<br />Dit was een van de eerste films die Richard Fleischer regisseerde. Hij had een lange, succesvolle carrière die niet bepaald gedistingeerd was. Aan de ene kant gaf hij ons interessante of plezierige films als The Narrow Margin, Fantastic Voyage, 10 Rillington Place en Soylent Green. Maar dan hebben we ook nog dingen als Doctor Doolittle, Mandingo en The Jazz Singer.<br />Het is aangrijpend om Barbara Payton te zien en na te denken over de levens, als ze pech hebben, van weelderige, blonde, oppervlakkige sterretjes. Ze maakte een handvol films met mensen als Gregory Peck, James Cagney en Gary Cooper. Binnen een paar jaar was ze verwikkeld in een schandaal. Ze leek het niet erg te vinden dat er over haar werd gepraat. Nog een jaar of twee en haar carrière was voorbij, wat haar scheen te verbazen. Haar leven was een triest, smerig melodrama, dat op haar negenendertigste eindigde met alcoholisme, openbare dronkenschap en arrestaties wegens heroïne en prostitutie. Ze hield van de aandacht die Hollywood aan sterretjes gaf, maar ze had weinig talent, afgezien van haar rondingen.
"How weary, stale, flat, and unprofitable seem to me all the uses of 'Trapped.'" That's Hamlet, part-time movie critic for the Elsinore Herald-Gazette, writing his review after watching this reverential dud. Trapped instructs us on the excellence of the U. S. Treasury Department's Secret Service, as its agents track down the near-perfect plates for bogus $20 bills, now starting to show up in circulation. The man who made the plates, Tris Stewart (Lloyd Bridges) is in prison, so he can't be the mastermind. Someone, Mr. Big, has those plates and is starting to use them. The Treasury Department works a deal with Stewart. They'll spring him from prison and make it look like a jailbreak. In return, he'll track down his former partner and find out who's responsible for the new stuff. Stewart, however, has a different idea. He'll go along with the phony jail break, but he plans to hook up with his old girl friend, Meg Dixon (Barbara Payton), cut a deal of his own with Mr. Big, then vamoose to Mexico with Meg and as much money, good or bad, that he can fool everyone out of. Only two things stand in his way. First are the shrewd, brave and dedicated men (there are no women in the movie except Payton) of the United States Treasury. Second is the shrewd, brave and dedicated Secret Service agent John Downey (John Hoyt). <br /><br />Trapped is one of those documentary-seeming paeans to the government that Hollywood produced in the late Forties. For the FBI, it was The House on 92nd Street and The Street With No Name. With Trapped, we're given a seven-minute civics lesson on the many praise-worthy activities of the U. S. Treasury, with an emphasis on the reprehensible nature of counterfeiting, At the end of this stentorian, no-nonsense, deeply respectful narration honoring our government at work, I nearly wrote a check to add to my income tax payment. <br /><br />The real problem with Trapped, however, is that it is dull, with journeyman direction and acting. There are one or two solid scenes, including a tough fist fight in a shadowy hotel room and a chase and shootout in the huge shed housing dozens of Los Angeles' electrified streetcars. In between is just one dull scene after another as Stewart tracks down Mr. Big and the Secret Service stays on Stewart's tail. The Secret Service may be always one step ahead of Stewart, but for most of the movie, once we catch on to how good Hollywood is going to make the Secret Service, not much suspense is left. <br /><br />This was one of the first movies Richard Fleischer directed. He had a long, successful career that wasn't particularly distinguished. On the one hand he gave us such interesting or pleasurable movies as The Narrow Margin, Fantastic Voyage, 10 Rillington Place and Soylent Green. But then we have things such as Doctor Doolittle, Mandingo and The Jazz Singer. <br /><br />Poignantly, we can see Barbara Payton and reflect on the lives, if they're unlucky, of lush, blonde, shallow starlets. She managed a handful of movies working with the likes of Gregory Peck, James Cagney and Gary Cooper. Within a couple of years she was enmeshed in scandal. She didn't seem to mind along as she was talked about. Another year or two and her career was over, which seemed to puzzle her. Payton's life was a sad, sordid melodrama, finishing at the age of 39 after alcoholism, public drunkenness and arrests for heroin and prostitution. She loved the attention Hollywood gives starlets, but she had little talent other than her curves.