De donkere, onheilspellende muziek was het hoogtepunt van deze oefening in voorspelbaarheid. In Poe's oorspronkelijke Morella sterft de vrouw van de verteller bij de geboorte van haar dochter. In deze middelmatige, gemoderniseerde vertelling is Morella een genetische wetenschapper die een kloon van zichzelf maakt voordat ze sterft. Terwijl Poe's tekst vol welsprekendheid was ('De dagen zijn nog nooit geweest dat gij van mij kon houden <0xE2><0x80><0x93> maar van haar die gij in het leven verafschuwde, in de dood zult gij haar aanbidden'), werd dit script doorspekt met pretentieuze voice-overs. De film doet te veel zijn best om somber en griezelig te zijn, en wordt uiteindelijk goedkoop.
The dark and ominous music was the highlight of this exercise in predictability. In Poe's original Morella, the narrator's wife dies giving birth to her daughter. In this mediocre modernized telling, Morella is a genetic scientist who creates a clone of herself before dying. While Poe's text was full of eloquence (The days have never been when thou couldst love me- but her whom in life thou didst abhor, in death thou shalt adore), this script is driven by pretentious voice-overs. The movie tries too hard to be moody and creepy, and ends up being cheesy.