Deze film is vooral beroemd om zijn grootse monstercreatie: een op een kreeft lijkend, mensachtig prehistorisch vrouwtjesdier dat een reïncarnatie is van de hoofdrolspeelster (Marla English). Hij is ontworpen door Paul Blaisdell, een megatalent die veel van de monsters van American-International heeft gemaakt. Maar dit is een van de saaiste films die ooit zijn gemaakt, met een goede B-cast die maar blijft praten, praten, praten, en met doodse monsteraanvallen die nooit opwinding of spanning opleveren. Zelfs English, die een geweldig Engels lichaam heeft, zoals Elizabeth Taylor of Vivien Leigh, kan het niet redden. De strandfoto's zijn oké en de muziek is oké, maar er is gewoon niet genoeg om opgewonden van te raken in het matte, door Bridey-Murphy geïnspireerde script (de reïncarnatierage van halverwege de jaren vijftig).
This picture is most famous for its grand monster creation: a lobster-like, humanoid female prehistoric beast that's a reincarnation of the leading lady (Marla English). It was designed by Paul Blaisdell, a mega-talent creator of many of American-International's monsters. However, this is one of the dullest features ever seen, with good B-cast just talking, talking, talking, and featuring deadening monster attacks that never attain excitement or suspense. Even English, whose body English is great, resembling either Elizabeth Taylor or Vivien Leigh, can't rescue it. The beach photography is OK and the music about par, but there's just not enough to get thrilled about in the lackluster Bridey-Murphy inspired script (the reincarnation craze in the mid-1950s).