Het recente heengaan van Jane Wyman heeft een stortvloed van opmerkingen uitgelokt over haar sterke arbeidsethos, haar nederige bescheidenheid en haar strikte 'geen geroddel'-gedrag, allemaal bewonderenswaardige eigenschappen. Maar haar acteerwerk laat weinig bewijs achter dat ze een veelzijdige artieste was die in staat was een verscheidenheid aan thematische domeinen te veroveren (en haar beste rol, in 'Johnny Belinda', die haar een Oscar opleverde, had te lijden onder een tweederangs script). In deze geacteerde versie van Arthur Richmans toneelstuk 'De Verschrikkelijke Waarheid', dat in 1937 in de vorm van een komische film is opgenomen, draagt Wyman een reeks laag uitgesneden cocktailjurken en met bont gevoerde avondkleding die haar schouders bloot laten, maar haar garderobe past niet bij haar persoonlijkheid; Wymans korte, oudedameskapsel en haar gekwelde gezichtje wekken nooit de indruk dat ze een vrouw is. Ze geeft de spreekwoordelijke Jane Wyman-act, die van een preutse vrouw die door de omstandigheden gedwongen is om volwassen vrouwenkwesties te omzeilen. Het schijnt dat haar kleine-meisjestrucjes om de songwriter-broer Ray Milland jaloers te maken hem hebben afgeschrikt, dus probeert Wyman, die niet overtuigend een musicalster uitbeeldt, Milland weer aan de haak te slaan met nog meer kleine-meisjestrucs. Het nieuws van de ophanden zijnde scheiding van het stel brengt andere mannen in Wymans richting, maar ze is natuurlijk te gespannen om iets anders te doen dan met hen te dansen (maar dat is begrijpelijk, als je eenmaal een lading onelegante, nerveuze Aldo Ray op de dansvloer hebt). De film is niets meer dan een modeshow die is afgestemd op het soort nep-nachtclubmuziek dat je Nooit meer iets van gehoord, en waarschijnlijk schaamde Arthur Richman zich voor de krakerige dialoog (Wyman aan haar dienstmeisje: 'Is de champagne klaar?' Het dienstmeisje: 'Klaar, graag en gewillig!'). Natuurlijk, het is nietszeggend gelul dat niet serieus genomen moet worden, maar in de context van Wymans B-min-carrière is het bewijsstuk A.
Jane Wyman's recent passing has elicited a great flurry of comments about her strong work ethic, her humble modesty and her strict no-gossip code, all admirable qualities. But her acting legacy leaves little evidence that she was a versatile performer capable of conquering a variety of thematic realms (and her finest performance, in "Johnny Belinda", which won her an Oscar, suffered at the hands of a second-rate script). In this musicalized version of Arthur Richman's play "The Awful Truth", filmed as a straight comedy in 1937, Wyman wears a succession of shoulder-exposing, low-cut cocktail dresses and fur-lined evening wear, yet her wardrobe doesn't match her personality; Wyman's short, old-lady bob and her harried little face never give the impression she's having a good time. She gives the proverbial Jane Wyman Performance, that of a prudish woman forced by circumstance into skirting grown-up female issues. It seems her little-girl tricks of making songwriter-hubby Ray Milland jealous have turned him away, so Wyman, unconvincingly portraying a musical starlet, attempts to woo Milland back with more little-girl tricks. News of the couple's pending divorce brings other men Wyman's way, but naturally she's too uptight to do anything more than a little fancy dancing with them (but then that's understandable, once you get a load of graceless, nervous Aldo Ray on the dance floor). The picture is nothing more than a fashion show set to the type of fake-nightclub music you'd never hope to hear again, and the creaky dialogue probably shamed Arthur Richman (Wyman to her maid: "Is the champagne ready?" The maid: "Ready, willing and able!"). Sure, it's undemanding fluff not meant to be taken seriously, but in the context of Wyman's B-minus career, it is Exhibit A. * from ****