Ik had gedacht dat deze film weer zo'n lekker gevoelig verhaal zou zijn dat de laatste tijd in Koreaanse films de boventoon lijkt te voeren. Maar de manier waarop deze film het verhaal op een eenvoudige manier uitbeeldt, niet te veel oorlogsverhaal overdrijft maar het niet helemaal overschaduwt door het menselijke verhaal, maakte indruk op me.<br />Het is 1950 en de Koreaanse Oorlog is op zijn hoogtepunt. Een Amerikaanse piloot landt in de buurt van een klein, geïsoleerd dorp in de bergen. Intussen wordt een groep Noord-Koreaanse soldaten aangevallen en er zijn er nog maar 3 in leven om door de ruige bergen te sjokken. Een Zuid-Koreaanse soldaat die van zijn eenheid is weggelopen, ontmoet een andere soldaat in dezelfde positie. Deze soldaten komen bij elkaar in een klein dorp dat 'Dongmakgol' heet. waar onschuldige en heel ouderwetse dorpelingen verbaasd zijn als ze horen dat er een oorlog aan de gang is.<br />Ik vond het heerlijk om de scènes te zien waarin het publiek de goede kant van de personages leert kennen die aan de buitenkant zo hardvochtig lijken. Deze film heeft geweldig acteerwerk. De scènes zijn niet alleen ontroerend, ze hebben ook een zekere droge Koreaanse humor. Ik lachte en huilde.<br />Het enige wat ik specifiek kan aanwijzen als een fout in deze film was de weergave van de troepen van de Amerikanen of de geallieerden. De dialoog was niet zo slecht, als je bedenkt dat die in Korea was gemaakt. Ik heb wel ergere gehoord. Maar de geallieerden hadden een typisch eendimensionaal gevoel en ik was teleurgesteld toen ik merkte dat ze zo werden bekeken. Ze toonden alleen maar wat sommige Koreanen graag een 'kojeng-eeh'-beeld noemen. De film verklaarde waarom ze bepaalde acties moesten ondernemen, maar ik had nog steeds het gevoel dat het iets was dat beter had gekund.
I thought that this film would be another one of those feel-good touchy storyline that seems to be dominating Korean movies lately. But the way that this movie displayed the story in a simple manner, not overdoing too much war story but not completely overriding it with the human story, impressed me.<br /><br />The year is 1950 and the Korean War is at its climax. An American pilot lands near a small, isolated village, located in the mountains. Meanwhile, a troop of North Korean soldiers are attacked and only 3 live to trudge through the harsh mountains. A South Korean soldier who ran away from his troop meets another soldier in same position. These soldiers meet together in a small village called "Dongmakgol" where innocent and very old-fashioned villagers are surprised to hear that there's been a war going on.<br /><br />I loved seeing the scenes where the audience gets to know the good side of characters who seem harsh on the outside. This movie has some great acting. The scenes are not only touching, they have some amount of dry Korean humor as well. I laughed and cried.<br /><br />The one thing I can specifically point out as a fault in this movie was the portrayal of Americans or the Allies troops. The dialogue wasn't so bad, considering it was made in Korea. I've heard a lot worse. But the Allies had a typical one-dimensional feel and I was disappointed to find that they were viewed in such a way. It only showed what some Koreans like to call a "kojeng-eeh" image. The movie explained why they had to take certain actions, but I still felt it was something that could have been improved.