Er is niets nieuws onder de zon. Sommige van de betere voorbeelden zijn films als THE FIGHTING FISTS OF SHANGHAI JOE, een Italiaanse western met een Chinese ster (Chen Lee) die misschien wel of misschien niet is geïnspireerd door de toentertijd populaire Amerikaanse televisieprogramma's KUNG FU. Tot de recentere kaskrakers behoren films als SHANGHAI NOON, met Jackie Chan en Owen Wilson, en de Thaise film die het meest lijkt op SUKIYAKI WESTERN DJANGO, THE TEARS OF THE BLACK TIGER. SUKIYAKI WESTERN DANGO mag dan prat gaan op een aantal ongelooflijke productiewaarden (van de stad zelf tot de pyrotechniek en de prachtige filmopnamen), als het op verhaal aankomt, is het er slecht aan toe (YOJIMBO is in de loop der jaren zo vaak nagebootst dat het inmiddels wel verbonden moet zijn met VEEL GEVAARLIJK GAME) en als karakter (het is onmogelijk om je de held voor te stellen omdat hij zelden veel meer is dan een bijrol; we leren hem nooit zo goed kennen als bijvoorbeeld Toshiro Mifune in YOJIMBO en SANJURO). Miike is op zijn best als het om richting gaat; dat maakt dit verhaal de moeite waard.
It's nothing new, genre-bending. Some of the better examples might be movies like THE FIGHTING FISTS OF SHANGHAI JOE, an Italian western with a Chinese star (Chen Lee) that may or may not have been inspired by the then-current American teleseries, KUNG FU. More recent fare would include the likes of SHANGHAI NOON, with Jackie Chan and Owen Wilson, and the Thai movie that most closely resembles SUKIYAKI WESTERN DJANGO, TEARS OF THE BLACK TIGER. SUKIYAKI WESTERN DJANGO, while it boasts some incredible production values (from the town itself to the pyrotechnics to some absolutely beautiful cinematography), suffers badly when it comes to story (YOJIMBO has been emulated so many times over the years that it must be tied with MOST DANGEROUS GAME by now) and character (it's impossible to pull for the hero because he's rarely little more than a bit player; we never get to know him to the degree that we do, say, Toshiro Mifune in YOJIMBO and SANJURO). Miike is at his best in terms of direction; that's what makes this one worth seeing.