Ik heb net _Inland Empire_ gezien en ik kan niet teleurgestelder zijn. Ik ben een fan van David Lynch. Hij en _Dario argento_ (zijn eerdere films) beschouw ik als de beste regisseurs. Maar deze film wijkt echt af van wat we van David Lynch zijn gaan verwachten.<br />Laten we eens naar een paar van zijn hits kijken: _Two peaks_ : de tv-serie, nou ja, zelfs de afleveringen die hij regisseerde waren allemaal heel goed. Maar de laatste aflevering van _Two peaks_ sleepte echt heen en weer tussen verschillende kamers en werd heel komisch.<br />_Mullholand drive_ : oorspronkelijk gemaakt voor tv, daarna tot film bewerkt. Lynch was gedwongen binnen de grenzen te blijven, wat hem goed lijkt te bevallen. David Lynch werd veel te genotzuchtig. Na de eerste kennismaking met de film, waarin we kennismaken met Laura Dern, een actrice die wanhopig op zoek is naar een nieuwe rol in een aankomende film, horen we dat er een vloek rust op de film, en dat de laatste twee hoofdpersonen zijn gestorven. Het wordt interessant genoeg, tot het helemaal uit de koers raakt. De laatste twee uur van de film zijn niet meer dan Laura Dern die door gangen loopt, nog meer gangen dan in Alien 3, maar zonder de opwinding van het Alien.<br />De score/muziek is ook helemaal fout. Ik zou zeggen dat David Lynch dat in het verleden ook heeft gedaan.' Het eerste wat me opviel in deze film, was dat we kennismaakten met een vrij saaie scène waarin niet veel gebeurt, alleen dat de muziek te hard en te opdringerig was. Er flikkert bijvoorbeeld een licht... niet zo opwindend, hè? Nou ja, dat is het ook niet, maar de muziek is zo hard en alarmerend dat we ervan overtuigd zijn dat het een intense scène is. Verschillende soortgelijke scènes die visueel niet erg eng zijn, zijn juist eng omdat de muziek ons die emotie laat voelen. Dat weet ik van het meisje dat voor me zat, dat was...' De eerste beelden van dingen maken haar bang, maar de schetterende muziek die erop volgt, maakt haar bang. En de liedjes die worden gespeeld... Eén voorbeeld in het bijzonder is een belangrijke scène die zich op een straat afspeelt. Er begint een nummer van Beck te spelen. Oké, dit is een film van David Lynch die bekendstaat om zijn sfeervolle regie. Gebaseerd op de korrelige stijl van regisseren en het nummer van Beck dat wordt gespeeld, wordt er niets serieus van de scène genomen en ik kreeg al snel het idee dat het een trailer was voor de nieuwste film met Eminem in de hoofdrol, op straat!<br />Wat acteren betreft, ik geloof echt dat Laura Dern alles heeft gedaan wat ze kon. Ze heeft een heel vage rol gekregen... nou ja, rollen, zou ik moeten zeggen. Ze speelt een actrice, een hoer, een huisvrouw. Maar in tegenstelling tot alle vorige films van Lynch ontbreekt het in deze film aan romantiek, en aan een sterke vrouw om wie je geeft. Net als je in de positie verkeert dat je om haar personage begint te geven, worden we al snel naar een droomwereld gebracht waar niets meer over haar bekend is. Als we al naar die kleine droomwereld gaan die de laatste 2 uur van de film in beslag neemt, wordt alles wat we over haar te weten zijn gekomen of wat we leuk aan haar vonden al snel vernietigd omdat de film de neiging heeft zich op haar te richten als een mishandelde, sadistische en verbitterde vrouw.<br />Wat de visuele stijl betreft, zou ik zeggen dat die niet bestaat. Er zijn geen prachtige opnamen, en dat is niet eens te danken aan de digitale video. Ik geloof dat David Lynch zo in zichzelf opging dat hij dacht dat hij de prachtige film die hem beroemd maakte niet nodig had. In plaats van geweldige opnamen en invalshoeken krijgen we heel recht vooruit gefilmde scènes, meestal in een of andere hal. En daar komt nog bij dat het latere deel van de film de neiging heeft om scènes te hebben die regelrecht uit een maffiafilm komen, van oudere mannen die rond een tafel zitten en praten over dingen die anders saai zouden zijn in een film zonder af en toe een shot van iemand anders, zoals in elke gangsterfilm. Dat krijg je niet in deze film, dus al deze scènes leveren niets op.<br />Het ergste van de film is de lengte. Ik ben iemand die gelooft dat de gemiddelde lengte van een film over het algemeen hooguit 90 minuten is. Er zijn een paar geweldige epos die 3 uur kunnen duren, een enkele keer. Maar de meeste films verliezen al vrij snel hun vaart, zoals Inland Empire. Als je het in aanmerking neemt, lijkt het niet meer dan 20 minuten echte film, gevolgd door een stel stockbeelden, gefilmd door David Lynch. Het doet me denken aan de film _Ed Wood_, waarin Ed Wood voorraadbeelden bekijkt van naar ik meen een explosie en rennende buffels, en manieren bedenkt om dat in een film te krijgen. Dat is wat ik van deze film heb. Laten we een stel beelden filmen, die dan in elkaar zetten zodat het erg droomachtig lijkt, en de naam van Lynch gebruiken om het als een heel kunstzinnig kunstwerk te verkopen. Zorg in elk geval dat het origineel is, ik bedoel, dit voelde als een dozijn andere rechtstreekse videofilms die ik van aankomende filmmakers heb gezien.<br />Ik ben bijvoorbeeld een fan van David Lynch, zoals ik ook een fan ben van het deelwerk van Dario Argento. Maar ik zal geen fan van Lynch' werk blijven als het niet meer is dan dat hij alles wat hem in Digital Video te binnen schiet filmt en samenvoegt. Hij heeft zijn fans gemaakt door ons prachtige, goed gefilmde films te geven. Als je DV gaat gebruiken, maak het dan in elk geval interessant. Zo niet, ga dan terug naar de film en geef ons een saaie, maar mooie film.
I just watched Inland Empire, and could not be more disappointed. I am a fan of David Lynch. He, and Dario argento(his earlier films), I consider to be the best directors. However, this movie really is a departure from what we have come to expect of David Lynch.<br /><br />Let's have a look at a few of his hits: Twin peaks: The TV series, well, even the episodes he directed were all very good. However, the last episode of twin peaks really dragged as it just went between different rooms, becoming quite comical.<br /><br />Mullholand drive: Made for TV originally, then made into a movie. Lynch was forced to stay within boundaries, which seems to work well for him.<br /><br />Inland Empire: David Lynch became far too self-indulgent. After the initial walk into this movie, where we are introduced to Laura Dern's character, where we learn that she is an actress, desperate for a new role in an upcoming movie. We learn there is a curse on the movie, where the last two leads of the movie died. It has an interesting enough build up, until it goes completely off course. The entire last two hours of the movie become nothing more than Laura Dern walking through hallways, even more corridors than in Alien 3, but without the excitement of the Alien.<br /><br />The score/music is really off as well. I would say that in the past, David Lynch's directing and visual style has come first, followed always by a solid score, and memorable songs. However, in this movie, the first thing I noticed was that we would be introduced to a pretty bland scene where not much happens, only to be shaken by the overly loud and intrusive score. For example, a light flickers... not that exciting, right? Well, it's not, but the music is so loud and alarming that it convinces us that the scene is intense. Several similar scenes that aren't very scary visually, are meant to be scary due simply to the music informing us to feel this emotion. I know this from the girl sitting in front of me, who wasn't scared by the initial images of things, but by the blaring music that would follow informing her to be terrified. And the songs that play... one example in particular is a key scene that takes place on a street. A Beck song begins to play. Okay, for one this is a David Lynch movie known for setting mood. Based on the gritty style of directing, and the Beck song playing, it takes anything serious from the scene and quickly made me think it was a trailer for the latest movie starring Eminem, on da' streets yo! <br /><br />As for Acting, I really believe Laura Dern did all she could do. She was given a very vague role...well, I should say roles. She plays an actress, a hooker, a house wife. However, unlike all of Lynch's previous films, this movie lacks any romance, and a strong female that you care about. Just as you are in the position of starting to care about her character, we are quickly taken to a dream world where no more is known about her. If anything, after we go to the little dream world that takes over the entire last 2 hours of the film, anything we have learned or liked about her are quickly killed as the film tends to focus on her as an abused, sadistic, and bitter woman.<br /><br />As for the visual style, I would say it is non-existent. There are no beautiful shots, and this is not even due to the digital video. I believe that David Lynch was so caught up in himself, that he thought he wouldn't need the beautiful film making that made him famous. Rather than great shots and angles, we are delivered very straight forward scenes, usually in a hallway of some form. And on top of that, the later portion of the movie tends to have scenes right out of a mafia movie of older men sitting around tables talking about things that would otherwise be boring in a movie without the occasional offing of someone, like in any typical mobster movie. However, we don't get that in this movie, so all of these scenes have no payoff.<br /><br />The worst part of the movie is the length. I am one who believes that in general the average length of a movie should be 90 minutes at most. There are some great epics that can be 3 hours long, on the rare occasion. However, majority of movies start losing steam fairly early on, like Inland Empire. Considering it seems to be nothing more than about twenty of minutes of real movie, followed by a bunch of stock footage filmed by David Lynch. It makes me think of the movie Ed Wood, where he is looking over stock footage of I believe an explosion and buffalo running and thinking of ways to put that into a movie. That is what I got of this movie. Let's film a bunch of footage, then put it together so it seems very dream-like, and use Lynch's name to sell it as a very artsy work of art. At least make it original, I mean, this felt like a dozen of other straight to video movies I've seen that upcoming filmmakers have made.<br /><br />I for one, am a fan of David Lynch, as I have been of Dario Argento's part work. However, I will not continue to be a fan of Lynch's work if it will be nothing more than him filming anything that comes to mind in Digital Video and throwing it together. He made his fans by giving us beautifully made, well filmed movies. If you are going to use DV, then at least make it interesting. If not, then go back to film, please, and give us a boring but beautiful movie.