Shinya Tsukamoto's visie op een Meiji-tijdperk, 'Cask of Amantillado', en de parabel van Kaïn en Abel, is mogelijk een van de beste Japanse horrorfilms die ooit zijn gemaakt. Er zijn geen bovennatuurlijke elementen, alleen het landschap van gekwelde mensenzielen. Dit was een huurfilm voor Tsukamoto en werd vrijgegeven door de studio's van Toho. Voor een regisseur die vaak zijn liefde voor de monsterfilms van Toho heeft laten blijken, was het een droom die uitkwam en het deed het goed in Japan. Oorspronkelijk was de film korter dan de hoofdfilm, maar vanwege de vindingrijkheid van de regisseur werd hij verlengd tot een looptijd van 83 minuten. Ik vond hem aanvankelijk een beetje kort, maar zo is het nu eenmaal. Nog verbazingwekkender is het feit dat Tsukamototo regisseur, redacteur, schrijver en filmregisseur was! Perfectie wordt bereikt in alle ruimtes.<br />Terwijl het verhaal is gebaseerd op een verhaal van de bekende Japanse schrijver Edogawa Rampo, heeft Tsukamoto een verhaal gemaakt dat meer van hemzelf is. Eerst veranderde hij de invalshoek van de Showa-periode (1920-1925) naar het Meiji-tijdperk, toen de armoede in de Japanse samenleving duidelijker aanwezig was. Hij veranderde ook een belangrijk punt in de plot: in Edogawa's oorspronkelijke verhaal vermoordt de doppler-broer (Sutekichi) zijn broer, gooit hem in een ongebruikte put en steelt zijn identiteit voor altijd. Tsukamoto's wijzigingen maken veel meer mogelijk door de overleving van de broer (Yukio) en zijn realistischer, aangezien de Sutekichi alle medische kennis die Yukio heeft moeten vergaren. Dit zou het verhaal naar het rijk van het bovennatuurlijke of het absurde tillen. Maar de waarheid is dat dit het oudste verhaal is dat wordt verteld. De echte truc is om het je eigen te maken, en dat bereikt de regisseur met zijn thema van de liefdesdriehoek en een vrouwelijke wijsheid die de mannelijke protagonisten iets leert wat ze anders nooit zouden leren. Zoals gebruikelijk zijn er ook de thema's van klasse en status en eer in de Japanse samenleving.<br />Het moet worden opgemerkt dat de Japanners erg geobsedeerd zijn geweest door een esthetische hang naar zuiverheid en orde (zoals de Duitsers?), en dat strekt zich uit tot de mensen. Zelfs nu nog worden overlevenden en de kinderen van Hiroshima en Nagasaki gediscrimineerd <0xE2><0x80><0x93> omdat ze 'besmet' en 'onzuiver' zijn. Aan het eind van de Meiji-tijd was het nog veel erger. De kinderen van de rijken werden in de steek gelaten, net als de broer, Sutekichi. Zijn slangachtige geboortevlek is er de oorzaak van dat hij door zijn door zuiverheid geobsedeerde ouders wordt verwijderd, en voor hen is hij het'slechte zaad'. Het verhaal is niet lang en je moet je voorstellen hoe de echte verschoppelingen reageerden. En toch is dit nog steeds een parabel over de Japanse samenleving, die een merkwaardig universeel karakter heeft. Gemini heeft een spanning die lijkt op de verhalen van Poe, en het gaat ook over de psychologie tussen mensen.<br />Sutekichi is het monster uit dit verhaal, maar hij is door zijn ouders die hem in de steek hebben gelaten, in de buurt van de sloppen gecreëerd. Sutekichi wordt grootgebracht en leert van een dief hoe hij moet overleven, net als een dier. Zijn gezicht, bedekt met vuil en rattenvellen, is angstaanjagend. Hij ziet er nauwelijks menselijk uit, een schaduwbeeld van de succesvolle dokter Yukio. Sutekichi vertegenwoordigt de onderdrukking van Japans gewelddadige, wanordelijke verleden ten tijde van de Shoguns en de Samurai's. Yukio vertegenwoordigt het ontstaan van een modern Japan, met zijn werk als arts en zijn burgerlijke leven met zijn nieuwe vrouw, Rin. Hij helpt zowel de rijken als de armen en is een held als velddokter in de Russisch-Japanse oorlog (1904-1905). Dat is belangrijk: het was de oorlog die Japan tot een moderne natie maakte en het was de eerste keer dat een westerse macht werd verslagen door een Aziatische. Dit gaat over een nieuw Japan.<br />En toch is het een griezelig verhaal. Sutekichi vermoordt zijn vader en moeder als sjamaan of geest uit de traditionele Japanse overlevering. Ook zijn Yukio en Sutekichi in hun verschijningsvorm identiek. Hij is een verschijningsvorm van het verleden. Ook is de dubbelganger universeel als een occult symbool van de dood en het onbekende, en dat is misschien de reden waarom de film een bredere uitstraling heeft. Aan het eind is het duidelijk dat Yukio zijn broer moet absorberen om een geheel te worden. Door zijn broer te doden ontstaat er een verbintenis tussen het verleden en het heden. Hij heeft de verdorvenheid van de sloppenwijken begrepen door te etteren in de put, en hij heeft de misdaden van zijn ouders begrepen. Rin speelt ook haar rol in het onderwijzen van Yukio over wat het is om arm en wanhopig te zijn, om te leven als een dier. De dokter zal als een echte man naar zijn praktijk terugkeren, maar er is een zekere ambivalentie, aangezien hij er ook dreigend uitziet terwijl hij naar de camera loopt. Het lijkt erg veel op het einde van _Scanners_, en dus blijft de band met Cronenberg bestaan.
Shinya Tsukamoto's take on a Meiji era "Cask of Amantillado", and the parable of Cain and Abel, is possibly one of the best Japanese horror-films ever lensed. There are no supernatural-elements, only the landscape of tormented human-souls. This was a for-hire film for Tsukamoto, and was released through Toho studios. For a director who has often expressed his love for the Toho monster films, it was a dream-come-true, and it did well in Japan. The film was originally slated to be less than feature-length, but because of the director's resourcefulness, it was lengthened to a running-time of 83-minutes. I originally thought the film was a little short, but there-it-is. More amazing is the fact that Tsukamototo was director, editor, writer and cinematographer! Perfection is achieved in all-areas.<br /><br />While based on a story by the noted Japanese author, Edogawa Rampo, Tsukamoto has made a tale that is more his own. First, he changed the setting of the period-piece from the Showa era (1920s), to the late Meiji era when poverty was more-obvious in Japanese society. He also changed a major plot-point: in Edogawa's original, the doppleganger-brother (Sutekichi) murders his brother, throws him into a disused-well, and steals his identity permanently. Tsukamoto's revisions allow-for much more by the survival of the brother (Yukio), and is more realist since the Sutekichi would have to learn all the medical-knowledge Yukio knows. This would push the story into the realms of the supernatural or the absurd. But, the truth is, this is the oldest-story told. The real trick is making it one's own, and the director achieves this with his running-theme of the love-triangle, and a feminine-wisdom that teaches the male-protagonists something they could never learn otherwise. As-usual, there are also the themes of class and one's standing and honor in Japanese society.<br /><br />It should be noted that the Japanese have been very-obsessed with an aesthetic for purity and order (like Germans?), and this extends to people. Even today, survivors and the children of Hiroshima and Nagasaki are discriminated-against for being "contaminated" and "impure". In the late Meiji era, it was much-worse. The children of the wealthy would be abandoned, just as the brother, Sutekichi. His serpentine-birthmark causes his removal by his purity-obsessed parents, and he is the "bad-seed" to them. The story isn't a long-stretch, and one has to imagine how the real outcasts reacted. And yet, this is still a parable about Japanese society, which has a strangely universal-appeal. Gemini has a tension to it that resembles Poe's stories, and it is also about the psychology between people. <br /><br />Sutekichi is the monster of this tale, but he was created-by his parents who abandoned-him near the slums. Sutekichi is raised, and taught by a thief to survive, much like an animal. His visage, covered in filth and rat-pelts, is terrifying. He scarcely looks human, a shadow-image of the successful doctor, Yukio. Sutekichi represents the oppression of Japan's violent, disordered-past from the eras of the Shogun and the Samurai. Yukio represents the emergence of a modern Japan, with his work as a doctor and his bourgeois life with his new-wife, Rin. He toils helping cure the rich and the poor alike, and is a hero as a field-doctor in the Russo-Japanese war (1904-1905). This is important: it was the war that ushered-in Japan as a modern nation, and was the first time that a Western power was defeated by an Asian one. This is about a new Japan.<br /><br />And yet, the story is creepy. Sutekichi murders his mother and father dressed as a shaman or ghost from traditional Japanese-lore. Also, Yukio and Sutekichi are identical-in-appearance. He is an apparition of the past. Also, the doppelganger is universal as an occult-symbol of death and the unknown, and this is perhaps why the film has a wider-appeal. By the end, it's clear that Yukio must absorb his brother to become whole. In killing his brother, there is a union of the past and present. He has understood the depravity of the slums by festering in the well, and he has understood the crimes of his parents. Rin also plays her part in educating Yukio what it is to be poor and desperate--to live like an animal. The doctor will return to his practice a full-man, but there is an ambivalence, as he also looks menacing striding towards the camera. It is very-much like the ending of Scanners, and so, the connection with Cronenberg remains.