Ik heb de film gezien en het stuk gelezen, wat me volgens mij uniek maakt. Het maakt me ook onpasselijk. Het woord 'onpasselijk' is om de een of andere reden geen onderdeel van mijn vocabulaire, maar het schoot me meteen te binnen als een nauwkeurige beschrijving van hoe ik me voelde in deze ellendige, slonzige, saaie, zo grappig-als-chloroform film, en het zal jou ook een gevoel geven, als je niet oppast. Het stuk was weinig meer dan een uitstapje naar een nu uitgestorven soort kunstzinnigheid. Het zou me niet verbazen als ik hoorde dat het sinds 1970 nergens ter wereld is geproduceerd <0xE2><0x80><0x93> en hopelijk wordt de zon koud voordat het ooit nog ergens wordt geproduceerd. De film is een verknoeide versie van het stuk, EN een uitstapje naar uitgestorven kunstzinnigheid op zich. Bovendien geloof ik dat er iets mis was met de filmvoorraad. Zelfs de kleuren brengen me van mijn stuk.<br />Dit is wat er over is van de synopsis van het stuk, met uitzondering van wat zo geestig is samengevat in de titel: een weduwe heeft haar dode echtgenoot laten opbergen; ze zeult zijn geconserveerde lijk overal mee naartoe; ze heeft een idiote zoon die min of meer een seksueel ontwaken ondergaat (VERGEET NIET DAT ER GEVALLEN MOET WORDEN); en dat is het wel zo'n beetje. Zo nu en dan verschijnt de dode vader in een kleine luchtbel in de rechterbovenhoek van het scherm en geeft commentaar op wat er, als er al iets gebeurt, aan de hand is. Soms praat hij tegen zijn zoon. Soms richt hij zich tot het publiek, met teksten als: 'De komende paar minuten zal er niet veel gebeuren.' Als hij eerlijk was geweest, zou hij eraan hebben toegevoegd: 'En daarna zal er ook niet veel gebeuren, dus als je erover denkt om weg te gaan, moet je nu je verlies nemen.'<br />Begrijp me niet verkeerd <0xE2><0x80><0x93> de jaren zestig waren het staartje van Hollywoods gouden eeuw, met verrukkelijke throw-backs als **** en verbluffende nieuwe meesterwerken als ****. (Het spijt me <0xE2><0x80><0x93> ik kon het gewoon niet verdragen om de namen van twee van mijn favoriete films op wat voor manier dan ook met deze film in verband te zien.) Maar het was ook het Decennium van de wispelturigheid. Als je wilt zien hoe slecht Hollywood het in de jaren zestig deed, kijk dan vooral naar deze film <0xE2><0x80><0x93> maar je zult waarschijnlijk tot de conclusie komen dat je het eigenlijk niet wilt weten.
I've seen the film AND read the play, which I think makes me unique. It also makes me queasy. The word `queasy' is not a staple of my vocabulary, for some reason, but it leapt readily to mind as a precise description of how this miserable, grotty-looking, dull, funny-as-chloroform movie made me feel, and will make you feel, too, if you're not careful. The play was little more than a foray into a now extinct breed of artiness. I wouldn't be surprised to learn that it has never been produced anywhere in the world since 1970 - and hopefully, the sun will grow cold before it is produced anywhere ever again. The film is a botched version of the play, AND a foray into extinct artiness in its own right. Moreover I think something was wrong with the film stock. The very colours upset my stomach.<br /><br />Here is what remains of the plot synopsis, excluding that which has been so wittily summed up by the title: a widow has had her dead husband stuffed; she lugs his preserved corpse around wherever she travels; she has an idiot son who is sort of undergoing a sexual awakening (DON'T expect anything salacious); and that's about it. Every so often the dead father will appear in a little bubble in the top right-hand corner of the screen and comment on what, if anything, is going on. Sometimes he'll talk to his son. Sometimes he'll address the audience, with lines like, `Not much will happen in the next few minutes.' If he'd been honest, he would have added, `And not much will happen after that, either, so if you're thinking of walking out, cut your losses and do so NOW.'<br /><br />Don't get me wrong - the 1960s was the tail end of Hollywood's golden age, producing delightful throw-backs like **** and stunning new masterpieces like ****. (I'm sorry - I simply couldn't bear to see the names of two of my favourite films associated in any way with this one.) But it was also the Decade of Floundering. If you want to see just how badly Hollywood was floundering in the 'sixties, by all means watch this movie - but you'll probably decide that you didn't really want to know, after all.