James Caan zal zich wel afvragen waarom hij heeft toegestemd in dit project... zijn ogen lijken steeds vochtig te worden als hij een reactie moet vertonen op de moeizame kronkels en wendingen van een bespottelijk plan. Jeanne Tripplehorn is ook verspild als zijn dochter, ze wordt alleen maar gevraagd om de premisse vast te stellen dat (a) ze van Hugh Grant houdt, en (b) ze niet met hem kan trouwen omdat haar vader een gangster is. Grant redt de film met zijn sympathieke vertolking, vooral met zijn pogingen om een gangsteraccent te gebruiken. Sopranen zijn dit niet.
James Caan must be wondering why he agreed to the project... his eyes seem to mist over every time he has to exhibit a reaction to the laboured twists and turns of a preposterous plot. Jeanne Tripplehorn is wasted too as his daughter, merely being asked to establish the premise that (a) she loves Hugh Grant, and (b) she can't marry him because her father's a mobster. Grant saves the movie with his likeable performance, especially with his attempts at a mob accent. Sopranos this ain't.