De langste reis is een kruising tussen een traditioneel point-and-click-avontuur en een door de computer geanimeerde roman. Verhaal, personage en omgeving zijn veel belangrijker dan je zou verwachten, en hier is het grootste deel van de vernieuwing te vinden <0xE2><0x80><0x93> de puzzels zijn heel ouderwets en af en toe een beetje dwaas, en de technologie is niet moeilijk.<br />Maar het script van Ragnar Tornquist is enorm ambitieus en over het algemeen succesvol; het heeft een voortreffelijk uitgangspunt <0xE2><0x80><0x93> in wezen twee werelden, de ene futuristisch, de andere een plek van post-Tolkeinse fantasie, en met een heldin (April Ryan) die, aanvankelijk tegen haar zin, van de ene wereld in de andere terechtkomt. Er zijn een paar problemen <0xE2><0x80><0x93> een paar te veel clichés uit het genre, en het script is nodeloos breedsprakig op plaatsen waar minder meer zou zijn geweest. Maar de meeste vocale prestaties zijn uitstekend, vooral van de hoofdpersonen, en het ontwerp, vooral van de omgevingen waarin april zich beweegt, is voortreffelijk suggestief. Dit geeft TLJ een verhaalbereik en emotionele resonantie die je maar heel zelden in games aantreft <0xE2><0x80><0x93> als je het geduld hebt om in zijn meditatieve tempo te opereren. Zelfs als er nooit een massamarkt voor dit soort dingen zal zijn, hoop ik dat het een volgende stap is op weg naar de ontwikkeling van het computerspel als een echte kunstvorm.
The Longest Journey is a cross between a traditional point-and-click adventure game and a computer-animated novel. Story, character and environment are much more important than you'd expect, and it's here that most of the innovation is to be found - the puzzles are quite old-fashioned and occasionally a bit silly, and the technology doesn't push any envelopes.<br /><br />Ragnar Tornquist's script, though, is hugely ambitious, and mostly successful; it has a superb premise - essentially a pair of worlds, one futuristic, the other a place of post-Tolkeinish fantasy, and with a heroine (April Ryan) who finds herself shifting, at first unwillingly, between the two. There are some problems - a few too many genre clichés, and the script is needlessly verbose in places where less would have been more. Most of the vocal performances are excellent, however, especially from the lead characters, and visually the design, especially of the environments through which April moves, is superbly evocative. This gives TLJ a narrative range and emotional resonance that's very rarely found in games - if you have the patience to operate at its meditative pace. Even if there'll never be a mass market for this kind of thing, I hope it is another step along the way to the development of the computer game as a genuine art form.