Alsof het creëren van één komisch meesterwerk met de film uit 1938 als titel nog niet genoeg was, keerde regisseur Howard Hawks nog geen twee jaar later terug naar hetzelfde genre <0xE2><0x80><0x93> en op de een of andere manier slaagde hij erin zelfs zijn eigen vorige meesterwerk te evenaren. Zijn Girl Friday, een remake van het toneelstuk van Ben Hecht en Charles MacArthur, slaagt erin het klassieke bronmateriaal te overstijgen en een van de beste komedies op het witte doek te worden. De film is misschien ook wel het perfecte voorbeeld van Hawks' kenmerkende snelle, elkaar overlappende dialoog, die nooit eerder of daarna ergens zo snel en zo woest is geweest. Dit is zeker een van de snelste bewegende komedies die ooit zijn gemaakt, en de hele cast slaat geen moment over. Walter Burns, de sluwe, egoïstische redacteur van een krant, is een personage dat gemakkelijk als een tirannieke eikel had kunnen overkomen. Maar zoals Cary Grant hem speelt, wordt de pompeuze, arrogante Burns in feite (gaap!) sympathiek! Het is een moeilijke evenwichtsact die Grant moet spelen als hij heen en weer geslingerd wordt tussen de twee uitersten van het personage, en hij is aantoonbaar de enige acteur die je je kunt voorstellen met de vaardigheid en het charisma om zo'n lastig personage met succes te spelen. En de enige echte Rosalind Russell is in alle opzichten zijn gelijke <0xE2><0x80><0x93> vol verve en aplomb, is Russells Hildy een onafhankelijke carrièrevrouw, overlopend van intelligentie en klasse, die indrukwekkend veel ouder is dan de belangrijkste feministische beweging van het midden van de jaren zestig. De bijrollen in de film zijn niet minder indrukwekkend, en elke rol is tot in de perfectie gespeeld. Dat geldt met name voor Ralph Bellamy, die (samen met zijn door een Oscar genomineerde optreden in The AWFUL TRUTH uit 1937) opnieuw bewijst dat hij de ultieme hetero is. De film bevat een of ander grimmig onderwerp dat misschien onwaarschijnlijk voer lijkt voor een komische film (moord, zelfmoordpoging en openbare terechtstelling worden allemaal aangeroerd), hoewel de film er op de een of andere manier in slaagt om dergelijke onderwerpen respectvol te behandelen en geen enkele lach te offeren. Uiteindelijk is zijn Girl Friday een absoluut onverslaanbare romantische komedie die waanzinnig hilarisch blijft en dichter bij pure perfectie komt dan een film ooit zou kunnen hopen te komen.
As if creating one comedic masterpiece with 1938's BRINGING UP BABY was not enough, director Howard Hawks returned to the same genre a scant two years later - and he somehow managed to rival even his own previous masterwork. Nominally a reworking Ben Hecht and Charles MacArthur's play THE FRONT PAGE, HIS GIRL Friday manages to surpass it's classic source material and emerge as one of the screen's finest comedies. The film is also perhaps the perfect example of Hawks' trademarked rapid-fire, overlapping dialogue, which has never been as fast nor as furious anywhere else before or since. This is certainly one of the fastest moving comedies ever filmed, and the whole cast never misses a beat.<br /><br />Walter Burns, the conniving, self-serving newspaper editor, is a character that could have easily come off as a tyrannical jerk. As portrayed by the suave Cary Grant, however, the pompous, arrogant Burns actually becomes (gasp!) likable! It is a difficult balancing act that Grant must perform as teetering between the two extremes of the character, and he is arguably the only actor imaginable with the skill and charisma to pull such a tricky characterization off this successfully. And the one-and-only Rosalind Russell is every bit his match - full of verve and aplomb, Russell's Hildy is an independent career woman, brimming with intelligence and class, that impressively pre-dates the major feminist movement of the mid-sixties by a good 25 years.<br /><br />The film's supporting cast is no less impressive, with every single role cast to perfection. This is particularly true of Ralph Bellamy, who (along with his Oscar-nominated performance in 1937's THE AWFUL TRUTH) proves once again that he is the ultimate straight man. The film contains some grim subject matter that may seem like unlikely fodder for a screwball comedy (murder, attempted suicide, and public execution are all touched upon), although the film somehow manages to deal with such topics respectfully and without sacrificing any laughs. In the end, HIS GIRL Friday is an absolutely unbeatable romantic comedy that remains wildly hilarious and comes as close to sheer perfection as any motion picture could ever hope to.