'De Verschrikkelijke Waarheid' is net op dvd uitgekomen en wat een feest! Ik had hem nog nooit gezien. Het is een soort eerste versie van 'Mijn Favoriete Echtgenote' (verbeterd tot 'Beweeg Over Mijn Darling') en heeft alle gepatenteerde screwball-romantische komedie-Franse kluchtelementen van 'Palm Beach Story', maar in een minder verfijnde vorm. Hoewel 'De Verschrikkelijke Waarheid' misschien een formule heeft ontwikkeld voor alle daaropvolgende screwball-komedies, is het nog steeds grof en grof aan de randen. Maar het was waarschijnlijk de 'Er is iets met Mary' van zijn tijd en Leo McCarey heeft blijkbaar een Oscar gekregen voor de beste regisseur. De grappen en dialogen zijn soms zo onverwacht dat ze 'experimenteel' worden genoemd. De film gaat in feite over de seksuele spanning tussen Cary Grant en Irene Dunne, getrouwde partners die hun huwelijk moedwillig laten ontbinden vanwege de mogelijke ontrouw van de man (waar nauwelijks op wordt gezinspeeld) en zijn gebrek aan vertrouwen in de deugdzaamheid van zijn vrouw (ook wel jaloezie genoemd). Maar omdat het 1937 is, moet de seksualiteit op een slinkse, gekunstelde manier worden uitgedrukt, met inbegrip van zo nu en dan wat overbodige slapstick. Het Zwitserse einde is in dit opzicht de toegangsprijs waard. Net als het obscene optreden van Cary Grant in een nachtclub en zijn optreden in de oosterse vechtsporten in een recital op een middag in de hogere kringen, waar zijn vrouw (Dunne) een Italiaanse aria zingt die geen van Grants nummers ooit heeft gehaald. Als er een blunder wordt gemaakt, kan dat een onderbreking betekenen, met uitzondering van één gedenkwaardige, baanbrekende, autobiografische verhandeling die geen enkele andere (zingende) actrice aan het eind had kunnen maken. Wat je niet moet vergeten, denk ik, is dat niets van deze onzin ooit eerder was geprobeerd, gezien of op het witte doek gedaan, en het moet verschrikkelijk gewaagd en vernieuwend hebben geleken, dankzij de medeplichtigheid en de geestdrift van een perfecte cast, onder wie Gee-shucks cowboy Ralph Bellamy, de onbedwingbare nep-Franse charmeur Alexander D'Arcy en de wereldse tante Patsy (Cecil Cunningham). Irene Dunne is, zoals gewoonlijk, volkomen origineel, en, tussen haakjes, Katharine Hepburn imiteerde haar komediestijl en niet andersom (kijk je afspraakjes na, jongens).
'The Awful Truth' just came out on DVD and what a treat! I'd never seen it before. It's sort of a first draft of 'My Favorite Wife' (remade as 'Move Over Darling') and has all the patented screwball-romantic comedy-French farce elements of the 'Palm Beach Story' but in a less sophisticated form. Even though 'The Awful Truth' may have established a formula for all subsequent screwball comedies, let's face it, it's still rude and crude around the edges. But it probably was the 'There's something about Mary' of its time and Leo McCarey apparently got an Oscar for Best Director. Its gags and dialogue are at times so unexpected as to be termed "experimental". The movie is really all about the sexual tension between Cary Grant and Irene Dunne, married partners who wilfully dissolve their marriage over the husband's possible infidelity (barely alluded to) and his lack of confidence in his wife's virtue (a.k.a. jealousy). But this being 1937, sexuality has to be expressed in devious, contrived ways, including the occasional gratuitous slapstick. The Swiss clock ending is worth the price of admission in this respect. As is Cary Grant's date's obscene nightclub performance and his martial arts irruption into a society afternoon recital where his wife (Dunne) is singing an Italian aria that none of Grant's pratfalls can interrupt, except for one, memorable, epoch-making, anthology-ready second and a half towards the end that no other (singing) actress could have pulled off. What one has to remember, I guess, is that none of this nonsense had ever been attempted, seen or done on a screen before and it must have seemed terribly daring and innovative, thanks to the complicity and high spirits of a perfect cast, including Gee-shucks cowboy Ralph Bellamy, irrepressible faux-French charmer Alexander D'Arcy and worldly aunt Patsy (Cecil Cunningham). Irene Dunne, as usual, is a total original, and, by the way, Katharine Hepburn copied her comedy style and not the other way around (check your dates, guys).