We hebben er laatst naar gekeken vanwege de reputatie van de cast <0xE2><0x80><0x93> in het bijzonder Mark Gatiss en David Tennant <0xE2><0x80><0x93> om nog maar te zwijgen van het 'iconische' karakter van de naam Quatermass. Op dat moment wisten we nog niet dat het live was opgenomen. Vandaar dat we geen idee hadden waarom er geen special effects waren, vreemde, in de stijl van een Leerlingfilm overvliegende opnamen van Londen, om nog maar te zwijgen van een paar bizarre rekwisieten (wat _was_ dat ook alweer dat ding dat op de grond in de kunstgalerie viel?!). Natuurlijk waren die ofwel veroorzaakt, of bedoeld om de technische beperkingen van een live-uitzending te overwinnen. Het Tate Modern en de nieuwsbulletins van de bbc zouden geen reden zijn om te denken dat dit geen drama uit de jaren vijftig was. De dialoog was in de traditie van de post-imperialistische stijve bovenlip en de verslaggever was, bizar genoeg, een teddybeer. Het treurigste is dat het programma er totaal niet in slaagt om enige spanning, angst of zelfs intellectuele nieuwsgierigheid bij de kijker op te wekken.<br />Een verspilde kans. Ze hadden dit aan het productieteam van Doctor Who moeten geven en het op de juiste manier moeten doen <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, niet live.
We watched this the other night because of the reputation of the cast - particularly Mark Gatiss and David Tennant - not to mention the "iconic" nature of the name Quatermass. At the time we didn't know that it had been recorded live. Hence we had no idea why there were no special effects, strange Apprentice-style flyover shots of London, not to mention some bizarre prop choices (what *was* that thing that fell on the floor in the art gallery?!). Of course these were either caused by, or designed to overcome, the technical limitations of a live broadcast.<br /><br />However I still don't understand the anachronisms. If it wasn't for the Tate Modern and the BBC news bulletins, there would be no reason to think this wasn't a 1950's period drama. The dialogue was in the post-imperial stiff upper lip tradition and the newspaper reporter was, bizarrely, a teddy boy. The saddest thing is the complete failure of the programme to create any tension, fear or even intellectual curiosity on the viewer's part.<br /><br />A wasted opportunity. They should have given this to the Doctor Who production team and done it properly - i.e., not live.