De roman van Elizabeth Janeway wordt een deprimerende soap in de gewoonlijk in staat van paraatheid verkerende handen van regisseur Otto Preminger. Als Preminger niet tevens als producent van de film had gefungeerd, zou ik hebben kunnen denken dat dit melodrama hem als een verplichting was opgedrongen (het lijkt me in elk geval geen materiaal waar hij zich toe aangetrokken zou voelen). De New Yorkse kunstenares Joan Crawford, die in een nogal opzichtig 'krot' woont, trouwt met de ex-soldaat en weduwnaar Henry Fonda als reactie op het feit dat minnaar Dana Andrews haar voortdurend zijn vrouw, kinderen en zaken opdringt. Het is duidelijk dat Andrews en Crawford een seksuele relatie hebben, maar Joan niet. Ze gedraagt zich niet als een gevallen vrouw; ze beent tijdens een ruzie heen en weer en ruimt verdedigend haar appartement op, tot Dana haar in zijn armen neemt (waar ze als een dweil smelt). Fonda en Crawford lijken elkaar beter aan te kunnen (hij noemt haar 'Deezy' en zij noemt hem 'Peetah'), maar de cirkels waarin deze vastgeroeste figuren ronddraaien worden al snel vermoeiend. Preminger heeft niet veel verrassingen voor ons in petto (behalve Andrews' afgewezen vrouw, die haar frustraties afreageert op haar jongste dochter), hoewel Andrews' neiging om zowel vrouwen als mannen met koosnaampjes aan te spreken amusant is en het ontwerp hier netjes en aantrekkelijk is.
Elizabeth Janeway's novel becomes depressive soap in the usually-capable hands of director Otto Preminger. Had Preminger not also served as the film's producer, I might think this melodrama may have been foisted upon him as an obligation (it certainly doesn't seem like material he'd be attracted to). New York artist Joan Crawford, living in a rather elaborate 'hovel', marries ex-soldier and widower Henry Fonda as a response to lover Dana Andrews constantly putting his wife, children, and business before her. It is apparent that Andrews and Crawford are having a sexual relationship, yet Joan doesn't act like a fallen woman; she strides about during an argument, cleaning up her apartment defensively until Dana takes her in his arms (where she melts, like a pushover). Fonda and Crawford do seem like the better match (he calls her "Deezy" and she calls him "Peetah"), but the circles these stuck-in-a-rut characters go around in quickly become tiresome. Preminger doesn't have many surprises in store for us (except Andrews' scorned wife, who takes her frustrations out on her youngest daughter), although Andrews' penchant for using terms of endearment towards both women and men is amusing and the design here is tidy and attractive. ** from ****