Alle overeenkomsten die de vorige correspondent ziet tussen dit en het onevenwichtige, maar altijd interessante werk van emir Kusturica, moeten het gevolg zijn van het feit dat hij met een gewijzigde geest de afgrijselijke Gave van Boven heeft gezien. Kosashvilli's film is een van de meest irritante, slecht gescripte (eerstejaarsstudenten zouden de plot beter kunnen vertolken dan hij), slecht geacteerde en slordig geregisseerde prullaria die ik dit jaar helaas heb moeten zien, en ik heb in de afgelopen negen maanden veel slechte films gezien. Als deze film door een buitenstaander was gemaakt over de Georgische gemeenschap in Tel Aviv, zouden ze een goede reden hebben voor racistische stereotypering. Nu is de film gemaakt door een van hun eigen mensen en we zijn allemaal uitgenodigd om eens flink te lachen om de voortdurende vernedering en molestatie van vrouwen in situaties die structureel of fysiek niet eens komisch zijn. De plot van de jonge bruid die gedwongen wordt te trouwen met de dreiging van verkrachting is bijzonder aanstootgevend en wat lachwekkend is, is de duizenden jaren oude seks die de vermeende maagd in haar huwelijksnacht ervaart. Je vraagt je af hoeveel Kosashvilli precies van het echte leven weet in plaats van wat hij heeft opgestoken van derderangs Hollywoodfilms. Onze Israëlische vriend is niet de enige die verbijsterend positieve reacties heeft gehad op deze film; Cahiers du Cinema vergeleek hem met Scorsese. Zelfs het bombastische hakwerk dat Marty in de afgelopen tien jaar heeft uitgespuwd, is bij lange na niet zo slecht als Geschenk van Boven. Een maatstaf voor hoe rommelig de film is, is dat je hem een volle minuut bekijkt voordat duidelijk wordt dat de meeste personages leden van dezelfde familie zijn. Fundamenten van plotstructuren. Er is op dit moment een heleboel goede cinema in Israël, zoals de Avanim van Raphael Nadjeri, de Prendre Femme van Ronit Elkabetz en de voortdurende cinema van Amos Gitai. Geschenk van Boven is echter afschuwelijke rotzooi die zelfs arme Israëlische films als Nir Bergmans Broken Wings bezienswaardig maakt.
Any similarities that the previous correspondent sees between this and the uneven, but always interesting work of Emir Kusturica, must be the result of having seen the supremely awful Gift from Above with an altered mind. Kosashvilli's film is one of the most annoying, poorly-scripted (first year film students would be able to construct the plot better than he does), badly-acted and sloppily-directed pieces of muck that I have had the misfortune to see this year, and I have seen many poor films in the past nine months. If this film had been made by an outsider about the Georgian community of Tel Aviv, they would have a good case for racist stereotyping. As it is, it was made by one of their own and we are all invited to have a merry laugh at the constant humiliation and molestation of women in situations that are not even structurally or physically comical. The plot strand of the young bride forced to get married under the threat of rape is particularly offensive and what is laughable is the expertly millennial sex that this putative virgin enjoys on her wedding night. One wonders exactly how much Kosashvilli knows about real life rather than what he has gleaned from third-rate Hollywood pictures. Our Israeli friend is not the only one to have had bafflingly positive reactions to this film; Cahiers du Cinema compared it to Scorsese. Not even the turgid hackwork churned out by Marty in the past ten years is anywhere near as bad as Gift from Above. A measure of how messy the film is that you are watching it for a full before it becomes apparent that most of the characters are members of the one family. Fundamentals of plot structuring. There is a lot of good cinema coming about of Israel at the moment, such as Raphael Nadjeri's Avanim, Ronit Elkabetz's Prendre Femme and the continuing cinema of Amos Gitai. Gift from Above however is awful rubbish that makes even poor Israeli films like Nir Bergman's Broken Wings seem watchable. Avoid.