Ik dacht dat deze film een 10-secondenfilm was! Het flashback-formaat is interessant en het bekijken van de levens en houdingen van de personages gaat verder dan de herinneringen van Dixie van het heden. Daarom vind ik het vreemd dat iemand anders de volgende kritiek had op Bettes personage Dixie: 'Ze is misschien in het middenschip en zich niet bewust van waar de oorlog over gaat en misschien denkt ze zelfs dat het één groot feest is en dat er eigenlijk niemand doodgaat of lijdt. Tegen het eind als ze naar Vietnam gaat, is ze een vulgaire, walgelijke, verbitterde slons die enige woede koestert omdat de GI'S niet meer in katzwijm voor haar vallen zoals een kwart eeuw of zo geleden. De GI'S zijn van een andere generatie en zij kan...' 'Ik weet het niet. Ik weet niet wat ik van hen moet denken of waarom ze zo'n houding hebben. Ze is misschien ook boos op zichzelf omdat ze niet enthousiaster is over haar optreden voor de strijders van deze oorlog, zoals ze dat jaren geleden was. Hoe komt ze zo terecht?'<br />'Hè??? Dixie was een boze, verbitterde vrouw, omdat Eddie Sparks haar oom had verraden! Haar licht ontvlambare reactie op zijn verraad was het begin van de systematische vernietiging van haar carrière. Ze wilde niet met hem op tournee en deed het alleen omdat hij haar had overgehaald. Voor de Jongens!' Het is Dixie die in haar onnavolgbare stijl de teugels in handen neemt door de luidruchtige soldaten weer in het gareel te brengen en dan niet alleen het oerlied van het tijdperk voor hen zingt, maar haar ingetogen optreden met het vredessymbool afsluit! Mijn god, zij was degene die echt op één lijn zat met de verwarring die deze soldaten ervoeren!<br />Dus, ik moet het vragen... hebben we dezelfde film gezien?
I thought this movie was a 10+! The flashback format is interesting and watching the characters' lives and attitudes progress through the present-day Dixie's reminiscences. This is why it is puzzling to me that another person's comment contained the following criticism in regards to Bette's character Dixie: "She is perhaps nave and oblivious to what war is about and maybe even thinks it's just one big party and nobody really dies or suffers. By the end when she goes to Vietnam she is a vulgar, disgusting, embittered slob who harbors some anger that the GIs no longer swoon over her as they did a quarter of a century or so earlier. The GI's are of a different generation and she can't relate to them or why they have the attitude they do. She is perhaps also angry with herself for not being able to be enthused about performing for the fighting men of this war the way she was years ago. How does she end up like this?"<br /><br />Huh??? Dixie was an angry, embittered woman because Eddie Sparks sold out on her uncle! Her volatile reaction to his betrayal begins the systematic annihilation of her career. She didn't want to go on tour with him and only did so because he talked her into it, "For the Boys"!<br /><br />If anything, it is Eddie Sparks who is oblivious to the changes of the times during the Vietnam war and is unable to make the leap from the USO tours of the previous wars to this strange and confusing part of our history and it is Dixie who takes control of the out-of-hand situation in her inimitable style by getting the rowdy soldiers back in line and then not only sings them the quintessential song of the era, but caps her low-key performance with the peace sign! My god, SHE was the one who was truly in tune with the confusion these soldiers were experiencing!<br /><br />So, I have to ask...did we see the same movie?