Ik heb vandaag _2 Days in Paris_ gezien. Het was net zoiets als naar een AA-bijeenkomst of een groepstherapie gaan om spiritueel meer te leven. Het gaat allemaal om relaties, eerlijk zijn en anderen accepteren zoals ze werkelijk zijn en niet zoals je wilt dat ze zijn.<br />Eigenlijk is het geen film over Parijs. De hele film had op andere plekken dan Parijs kunnen worden opgenomen. Ik was verrast door de film. Ik had een hoop actie verwacht en een ingewikkelde plot of verhaallijn die overal in Parijs zou kunnen plaatsvinden. In plaats daarvan waren het voornamelijk twee personages die misschien wel verliefd op elkaar zijn, maar nieuwe deuren moeten openen om hun liefde mogelijk te maken of volledig te kunnen laten uitkomen.<br />Dit ongetrouwde stel ontdekte dat ze, hoewel ze beweren van elkaar te houden en veel van seks en de liefde te genieten, elkaar eigenlijk niet kenden. Ware liefde ontstaat als je elkaar kent met eerlijkheid en acceptatie.<br />De film heeft een stukje levensverhaal. Er is eigenlijk geen duidelijk begin of einde. Het was meer een deel van het leven van twee jonge mensen die met elkaar in contact proberen te komen. Omdat het een stukje van een levensverhaal was, kon ik niet voorspellen wanneer de film zou eindigen. Maar ik accepteerde het einde van de film toen het gebeurde.<br />Ik beveel deze film aan iedereen aan die wil weten hoe je een spirituele en niet-juridische relatie met iemand anders kunt hebben. Het is het soort waarheid dat je ontdekt in de AA en andere twaalfstappenprogramma's.<br />'2 Days In Paris' is niet saai of saai. De film gaf me het gevoel dat ik leefde en ik besefte dat ik op mijn negenenzeventigste nog een hoop geestelijke groei voor me had. Zelfrespect en het accepteren van het leven op Gods term is een levensproces waar nooit een eind aan komt.
I saw "2 Days In Paris" today. It was like going to an AA meeting or any group therapy session to live more spiritually. It is all about relating, being honest and accepting others for what they really are and not what you want them to be.<br /><br />Actually it is not a movie about Paris.The entire film could have been done in locations other than Paris. I was surprised by the movie. I was expecting a lot of action and a complicated plot or story line taking place all over Paris. Instead, it was mainly two characters who are maybe in love with each other but need to open new doors to make their love possible or to be able to be fully realized.<br /><br />This unmarried couple discovered that, though they profess loving one another and enjoying lots of sex and love making, they actually did not know one another. True love comes about by knowing one another with honesty and acceptance.<br /><br />The film has a slice of life story line. There is actually no definite beginning or end. It was more a segment of living by two young people trying to relate to each other. Since it was a slice of life story line, I was not able to anticipate when the movie would end. However, I accepted the movie's ending when it did happen.<br /><br />I recommend this movie to anyone who wants insights on how to have a spiritual and non-judgemental relationship with another person. It is the kind of truth that one discovers in AA and other twelve-step programs.<br /><br />"2 Days In Paris" is not dull or boring. The movie made me feel alive and realize that at my age of seventy-nine that I still have a lot spiritual growth ahead of me. Self-honesty and accepting life on God's term is a process of living that never ends.