Als je hoort dat 'ze zulke films niet meer maken', kun je er zeker van zijn dat 'The Petrified Forest' in die categorie valt. Hoewel hij zich afspeelt in de schaarse, bijna kale omgeving van Black Mesa, Arizona, komt de film tot leven met sprankelende en intelligente dialogen die benadrukken dat het zijn missie is om betekenis te geven aan het leven van zijn twee hoofdrolspelers <0xE2><0x80><0x93> Allan Squier (Leslie Howard) en Gabrielle 'Gabby' Maple (Bette Davis). Squier is een 'toerist te voet', die door de woestijn naar de Stille Oceaan trekt, als hij in een afgelegen restaurant terechtkomt dat wordt bevolkt door eigenaar Jason Maple (Porter Hall), dochter Gabby, Gramp Maple (Charley Grapewin) en een rondtrekkende benzinedrijver genaamd Boze (Dick Foran). De meeste mensen zullen de spanning van de film vinden in de aanwezigheid van de ontsnapte moordenaar Duke Mantee (Humphrey Bogart), die op de vlucht is voor de politie en samen met zijn bende het onderwerp is van de 'grootste klopjacht in de geschiedenis'. Als je dieper graaft, zijn het de tegenstrijdige wereldvisies van Allan en de weemoedige dromer Gabby die de resonantie van de film weergeven, zelfs als de onmiddellijke levens- of doodsbedreiging van Mantees spier de tweede helft van de film overstemt.<br />'Er is iets in me dat iets anders wil,' klaagt Gabby tegen Allan, hij een wereldreiziger die zijn dromen als schrijver en dichter heeft opgegeven. Hij is werkloos en lijkt bijna gevangen te zitten in een zinloos bestaan, hoewel zijn korte bezoek aan de Black Mesa Bar-B-Q spoedig een groots moment van glorie zal bieden. Gabby wordt op magische wijze en snel halsoverkop verliefd op Allan en vindt hem werelds en intelligent, hoewel intelligentie voor hem 'hersenen zonder doel' is. De aanwezigheid van Squier ontkracht het ego van Gabby's vriend Boze, die in feite de beslissende opmerking maakt als je de film achteraf bekijkt: 'Iedereen heeft recht op zijn eigen manier van denken.'<br />Met een handjevol films op zijn naam krijgt Humphrey Bogart eindelijk de hand op een belangrijke rol in de figuur van Duke Mantee. Tegen de tijd dat zijn bende op weg gaat naar de Black Mesa, weet je dat hij het heeft gemaakt.' is de man die de leiding heeft. Dat geldt ook voor Gramp Maple, die tot de beroemdheden behoort, onder wie Billy the Kid en Samuel Clemens. Hoewel hij door de bank genomen niet serieus wordt genomen door zijn tafelgenoten, wordt zijn gelijk bewezen door de verschijning van de Duke <0xE2><0x80><0x93> 'Je kunt een moordenaar alleen aan zijn kin herkennen'. Van zijn kant neemt Bogey een vreemde houding aan, een die in geen enkele andere film meer zal worden vertoond; hij buigt zijn armen voor zijn lichaam in een bijna aapachtige houding die zijn gezag een extra dreiging geeft.<br />Eerder hebben Mantee en zijn trawanten het voertuig gekaapt van een rijke zakenman, Chisholm (Paul Harvey). Als vertegenwoordiger van het industrialiseren van Amerika vertegenwoordigt hij...' Terwijl Allan en Gabby een hartstochtelijk gesprek voeren, omlijst regisseur Archie Mayo hun ontmoeting met zijn gezicht naar de achtergrond van mevrouw Chisholm, en dramatiseert het verloren doel en de vitaliteit van een vrouw die heeft toegegeven aan de wensen van haar familie in plaats van aan die van haarzelf.<br />Uiteindelijk komt Allan Squier met het ene bepalende idee dat zijn leven enige betekenis en een doel zal geven: hij zal zijn levensverzekering van vijfduizend dollar op Gabby afsluiten, zodat ze de opbrengst kan gebruiken om naar Frankrijk terug te keren en haar artistieke droom waar te maken. Om het waar te maken, zal hertog Mantee Allan moeten doden. Mantee heeft geen gewetensbezwaren tegen het voorstel, maar heeft geen persoonlijke ruzie met Allan en lijkt bijna van zijn gezelschap te genieten. Squier moet de zaak forceren, zodat 'Ik zal de hertog dankbaar zijn zolang ik leef'.<br />'The Petrified Forest' beslaat een groot deel van de film en slaagt er zelfs in om te reflecteren op de raciale constructies in de uitwisseling tussen de twee zwarte mannen in de film. Slim Thompson is Dukes chauffeur, maar ook een man die zijn baas uitdaagt en raad geeft. s chauffeur Joseph wordt getypeerd als de onderdanige werknemer, die toestemming moet vragen om iets te drinken als hij dat van Slim krijgt aangeboden. De scène duurt maar een paar seconden, maar lang genoeg om de symboliek eruit te laten springen en de kijker vast te grijpen.<br />Aangezien ik net voor de vierde keer _The Petrified Forest_ heb gezien, ben ik nu nog meer onder de indruk van het krachtige verhaal van de film en de behendige manier waarop de regisseur de hoofdpersonen en ondersteunende personages heeft gebruikt. Er wordt geen moment verspild, en elke scène lijkt een doel te hebben, ook al is het een rollende amarant door het woestijnlandschap. Zo maken ze ze gewoon niet meer.<br />Bette Davis maakte haar filmdebuut in 1931 in _The Bad Sister_. 1939, een film met Humphrey Bogart. De twee zouden in 1939 nog een ongelooflijke vijf keer samenwerken, in volgorde van belangrijkheid: 'Three On A Match', 'The Petrified Forest', 'Marked Woman', 'Kid Galahad' en 'Dark Victory'. Davis was elke keer de grote ster vanwege Bogey; vreemd genoeg kreeg Bogart meestal een bijrol in de meeste van zijn Warner Brothers-films als hij samenwerkte met collega-contractspelers Davis, James Cagney en Edward G. Robinson.
When you hear it said that "they don't make movies like that anymore", you can rest assured that "The Petrified Forest" fits into that category. Though set in the sparse, almost barren confines of Black Mesa, Arizona, the film comes to life with sparkling and intelligent dialog that underscores it's mission to give meaning to the lives of it's two protagonists - Allan Squier (Leslie Howard) and Gabrielle "Gabby" Maple (Bette Davis). Squier is a "tourist afoot", hiking his way across the desert to the Pacific Ocean, when he finds himself in an out of the way diner populated by it's owner Jason Maple (Porter Hall), daughter Gabby, Gramp Maple (Charley Grapewin) and an itinerant gas jockey named Boze (Dick Foran).<br /><br />Most will find the film's tension in the presence of escaped killer Duke Mantee (Humphrey Bogart), on the run from the law, and with his gang the object of the "greatest manhunt in history". Delving deeper, it's the conflicting world views expressed by Allan and wistful dreamer Gabby that deliver the film's resonance, even as the immediate life or death threat of Mantee's muscle overtakes the film's second half.<br /><br />"There's something in me that wants something different" is Gabby's lament to Allan, he a world traveler who has given up his dreams as a writer and poet. Penniless, he seems almost trapped in a futile existence, though his brief visit to the Black Mesa Bar-B-Q will soon offer a grand moment of glory. Gabby magically and quickly finds herself head over heels in love with Allan, finding him worldly and intelligent, though to him, intelligence is "brains without purpose". Squier's presence deflates the ego of Gabby's would be boyfriend Boze, who effectively delivers the film's defining comment when viewed in retrospect - "Everybody's entitled to their own way o' thinking".<br /><br />With a handful of films already to his credit, Humphrey Bogart finally gets his hands on a meaty role in the figure of Duke Mantee. By the time his gang makes it's way to Black Mesa, you know he's the man in charge. So does Gramp Maple, who's prior brushes with celebrity include Billy the Kid and Samuel Clemens. Though generally not taken seriously by his diner companions, he's vindicated by the appearance of the Duke - "You can't tell a killer except by his chin". For his part, Bogey affects an odd posture, one that won't be seen again in any other film; he bows his arms across the front of his body in an almost ape like stance giving added menace to his authority.<br /><br />Earlier, Mantee and his cohorts hijacked the vehicle of a wealthy businessman named Chisholm (Paul Harvey). Representing industrializing America, he's everything his wife detests, hating herself for a loveless marriage and denouncing his timidity in the face of danger. As Allan and Gabby share a passionate conversation, director Archie Mayo poignantly frames their face to face encounter around the background features of Mrs. Chisholm, dramatizing the lost purpose and vitality of a woman who gave in to her family's wishes instead of her own.<br /><br />Ultimately, Allan Squier strikes on the one defining idea that will give his life some meaning and purpose, he will sign over his five thousand dollar life insurance policy to Gabby so she can use the proceeds to return to France to live out her artistic dream. To make it come true, Duke Mantee will have to kill Allan. Mantee has no qualms about the proposal, but has no personal quarrel with Allan and seems rather to almost enjoy his company. Squier must force the issue, so that "As long as I live, I'll be grateful to the Duke".<br /><br />"The Petrified Forest" covers a lot of ground, and even manages to reflect on racial constructs in the exchange between the two black men in the film. Slim Thompson is Duke's driver, but a man in his own right freely challenging and offering advice to his boss. On the other hand, Chisholm's chauffeur Joseph is typecast as the subservient employee, who has to ask permission to have a drink when offered by Slim. The scene lasts only a few seconds, but long enough for the symbolism to jump out and grab the viewer.<br /><br />Having just viewed "The Petrified Forest" for the fourth time, I'm even more in awe now of the film's powerful story and the director's deft use of it's principals and supporting characters. There's not a wasted moment, and every scene seems to have a purpose, even if it's a rolling tumbleweed across the desert landscape. They just don't make them like that anymore.<br /><br />Bette Davis made her film debut in 1931 in "The Bad Sister", a movie that also included Humphrey Bogart. The two would team up again an incredible five more times by 1939, in order - "Three On A Match", "The Petrified Forest", "Marked Woman", "Kid Galahad", and "Dark Victory". Davis was top billed each time over Bogey; oddly Bogart usually wound up in supporting roles in most of his Warner Brothers films when teamed with fellow contract players Davis, James Cagney and Edward G. Robinson.