Ten slotte kreeg ik dit legendarische meesterwerk op tv te zien. Toen ik voor het eerst hoorde dat er een Arabische film was met de westerse icoon 'Hopalong Cassidy' (William Boyd) en de gotische icoon Boris Karloff, klonk het idee als een willekeurige grap. (In werkelijkheid speelt Karloff maar een korte, ondergeschikte rol, omdat hij in die tijd nieuw was op het witte doek.)<br />Het script is erg origineel. De opnamen zijn uitstekend voor deze tijd. En het acteerwerk is zo goed dat je voelt wat de personages voelen, en je kunt de lippen van de acteurs bijna op elke regel lezen. In tegenstelling tot veel films uit het stille tijdperk krijg je het gevoel dat je in deze film zit. <br />De komedie begint direct na de eerste scène en ik zal hem alleen beschrijven om de onverwachte dwaasheid van William Boyd te illustreren: hij is in een nachtelijk gevecht in de Eerste Wereldoorlog en valt in een granaattrechter om Duits geweervuur te ontwijken. Zijn eerste sergeant, een bullebak en een bruut die hij veracht, is vlak voor hem in de krater gevallen en is bewusteloos. Boyd probeert hem bij te brengen tot hij ziet wie hij is en begint modder in het gezicht van de sergeant te slingeren. Hij komt bij en ze gaan onmiddellijk op de vuist in de modder. Als een fakkel de nachtelijke hemel verlicht, kijken ze op en zien dat het gat omringd is door talloze Duitsers met bajonetten. De vijand vond het leuk om te zien hoe ze met elkaar vochten! Het is een openbaring om de toekomstige Hopalong Cassidy in een echte komische rol te zien, in de tijd dat hij nog een heel jonge kruising leek tussen Marlon Brando en Jack Haley.<br />Ik was erg onder de indruk van de harde realiteit in deze film over krijgsgevangenen in de Eerste Wereldoorlog, in een tijdperk waarin verdoezelde heldendaden en ontkenning van de werkelijkheid de oorlogsfilms domineerden. Bovendien is er vaak een tijdloos gevoel, vooral tijdens de scènes in de kampen, waardoor de kijker het gevoel krijgt dat hij nauw verbonden is met de mensen uit dat tijdperk; en het besef dat mensen altijd in de geschiedenis op hun eigen manier'modern' zijn geweest. De plot (overleven en ontsnappen, en later het najagen van een romance) speelt zich gestaag af tegen steeds veranderende achtergronden. De factoren van komedie, actie, gevaar en romantiek vermengen zich in alle opzichten harmonieus. De relatie tussen de personages van Boyd en Wolheim ontwikkelt zich van diepe haat tot langdurige vijandigheid, tot gedwongen samenwerking om te overleven, tot lichte wederzijdse achterdocht, tot amoureuze rivaliteit, tot sterke vriendschap.<br />Hoewel dit een stomme film uit 1927 is, met als thema de Eerste Wereldoorlog in Europa en Turkije, heb ik me nog nooit zo modern en tijdloos gevoeld als in een stomme film. Dit blijkt uit het koele, tijdloze acteerwerk en de voortreffelijke regie. Dit is de eerste zwijgende drammatische film waar mijn kinderen intens van hebben genoten (tot nu toe gaven ze alleen nog maar de voorkeur aan zwijgende komische standaardwerken van Keaton, Chaplin en Harold Lloyd).
Finally, I got to see this legendary masterpiece on TV. When I first heard that there was an Arabian movie featuring the Western icon "Hopalong Cassidy"(William Boyd) and the Gothic icon Boris Karloff, the idea sounded like a disparate joke. (Actually, Karloff only plays a brief, minor role, being new to the silver screen at that time.) <br /><br />The script is very original. The shooting is excellent for the times. And the acting is so well done, you feel what the characters feel, and can easily read the actors' lips for practically every line. Unlike many silent-era films, you get the sensation that you are in this one.<br /><br />The comedy starts right from the opening scene, and I will describe it only to illustrate the unexpected silliness of William Boyd: He is in a night battle in World War I, and drops into a shell crater to avoid German gunfire. His 1st Sergeant, a bully and a brute whom he despises, had just fallen in before him, and is unconscious. Boyd tries to revive him until he sees who he is, and starts slinging mud on the Sergeant's face. He revives and they immediately jump into a fistfight in the mud. When a flare illuminates the night sky, they look up and see the hole is surrounded with numerous Germans with bayonets. The enemy was having a time watching them fight each other! It is an eye opener to see the future Hopalong Cassidy in a real cut-up comedy role, back when he looked like a very young cross between Marlon Brando and Jack Haley.<br /><br />I was very impressed with the nitty-gritty reality in this film about POW's of World War I, in an era when glossed-over heroics and reality-denial dominated war films. Moreover, there is often a timeless feeling, especially during the POW camp scenes, which gives the viewer a sense of closeness to the people of that era; and the understanding that people have at all times in history been, in their own way, "modern."<br /><br />The dual-based plot, (survival and escape, and later a pursuit of romance), rolls steadily through ever-changing backgrounds. The factors of comedy, action, danger, and romance blend harmoniously throughout. The relationship between Boyd's and Wolheim's characters develop from utter hatred, to enduring animosity, to forced survival cooperation, to mild mutual suspiciousness, to amorous competition, to strong friendship.<br /><br />Though this is a silent film from 1927, centered on World War I in Europe and Turkey, I have never had such a modern and timeless feeling from a silent movie. This results from the cool, timeless acting and characterizations, and the excellent directing and shooting.<br /><br />This is the first silent drammatic film my kids have thoroughly enjoyed, (until now only preferring silent comedic standards by Keaton, Chaplin, and Harold Lloyd.)