Het boek gaat niet alleen over politiek (anarchie, rebellie, de leugens van het vaderland en het imperialisme, enz.), maar Izo bevat ook de sleutel tot Miikes persoonlijke, creatieve filosofie. Bedenk dat Miike waarschijnlijk een van de meest productieve filmmakers aller tijden is. Andere critici hebben gezegd dat hij meer van het proces van het maken van films houdt dan van het maken van films. Veel filmmakers met wie ik heb gewerkt, schijnen de voorkeur te geven aan het maken van films <0xE2><0x80><0x93> die lijst van prestaties om op terug te kijken, aan anderen te laten zien, indruk op anderen te maken. Ik denk dat Miike door zijn werk streeft naar een voortdurende wedergeboorte, net zoals Izo streeft naar transformatie door middel van non-stop vernietiging en moord. De transformatie van Izo in de tredmolen van het oneindige in deze film is er een van ogenschijnlijke menselijkheid naar onmenselijkheid <0xE2><0x80><0x93> een demon met slagtanden, kwijlend, schreeuwend, met rode ogen. Als Izo in deze film de tredmolen van het oneindige laat draaien, worstelt hij om zich te bevrijden van de cyclus van dood en wedergeboorte die de mensheid in zijn greep houdt. Alleen Miike zou zo brutaal zijn om een man met een ongelooflijke gewelddadigheid en meedogenloosheid af te schilderen als iemand die er alles voor overheeft om door dat alles heen te breken naar een laatste confrontatie met een machtig wezen dat misschien wel God zelf is. Ik zie Miike liever zo: een maniak die tekeergaat tegen alles <0xE2><0x80><0x93> eenheid, conformiteit, moraliteit, ethiek, religieuze autoriteiten, militaire autoriteiten, seksualiteit, familie, de werkplek en, in deze film eindelijk, tegen God zelf. Voor degenen onder jullie die deze film hebben gezien, wil ik jullie dringend aanraden Izo te vergelijken met Ichi van Ichi de Moordenaar, en Izo's uiteindelijke wedergeboorte met soortgelijke beelden van Gozu. Ik zou willen voorstellen dat het lot van de hoofdpersoon van Auditie ook een vorm van wedergeboorte is. Izo is een verbluffend bewijs van de kracht van pure vastberadenheid, lef en de bereidheid om tegen alle vijanden te vechten, of ze nu God zijn of niet, wat zo'n unieke en inspirerende kunstenaar als Takashi Miike voortbrengt.
As much as it is about politics (anarchy, rebellion, the lies of nationhood and imperialism, etc.), Izo also contains the key to Miike's personal creative philosophy. Consider that Miike is probably one of the most prolific filmmaker's of all time. It has been said by other critics that he is more in love with the process of making movies, than having made movies. Many filmmakers I have worked with seem to prefer having made the movies--having that list of accomplishments to look back on, to show others, to impress people with. I think Miike strives for continual rebirth through his work, much like Izo strives for transformation through the act of nonstop destruction and homicide. Izo's transformation is one from apparent humanity to inhumanity--a fanged, drooling, screaming, red eyed demon. When Izo runs the treadmill of infinity in this film he is struggling to break free of the cycle of death and rebirth that ensnares humanity. Only Miike would boldly portray a man of incredible violence and ruthlessness as having what it takes to burst through all of that to a final confrontation with a powerful being that may be God itself. I prefer to think of Miike this way, a maniac railing against all things--nationhood, conformity, morality, ethics, religious authorities, military authorities, sexuality, family, the workplace, and , in this movie at long last, against God itself. For those of you who have seen this movie, I urge you to compare Izo with Ichi from Ichi the Killer, and Izo's ultimate rebirth with similar imagery from Gozu. I would suggest that the fate of the protagonist of Audition is also a form of rebirth. Izo is a stunning testament to the power of sheer determination, guts, and the willingness to battle all foes, be they God or less, which drives so singular and inspirational an artist as Takashi Miike.