Veel holocaustfilms laten zien hoe ethisch verantwoord het is om te proberen in leven te blijven ten koste van anderen, of zelfs om anderen de dood in te sturen. Een paar films richten zich misschien op de gevreesde Kapo's in de kampen <0xE2><0x80><0x93> of op de elitaire Joodse Raadsleden die hielpen bij het organiseren van de transporten <0xE2><0x80><0x93> of op de muzikanten/acteurs die de nazi's vermaakten en die allemaal hoopten dat ze het zouden overleven. Maar deze film richt zich op de Sonderkommando's <0xE2><0x80><0x93> de speciale medewerkers <0xE2><0x80><0x93> die Joodse slachtoffers naar de gaskamers brachten en de lichamen verbrandden. Ook zij hoopten het te overleven. Maar ze moeten hebben geweten dat ze uiteindelijk zouden worden vermoord, al was het alleen maar omdat ze de gevaarlijkste getuigen van de kille nazigruwel waren geworden. En de film begint met ons te vertellen dat deze groepen Sonderkommando's nooit langer dan vier maanden mochten leven.<br />Er zijn verschillende redenen waarom u deze film moet zien. Ten eerste is hij gebaseerd op het dagboek van dr. Miklos Nyiszli, een Hongaarse jood die door Josef Mengele is uitgekozen als hoofdpatholoog-anatoom van Auschwitz. En hij dramatiseert de ware poging van de Sonderkommando's om de gaskamers van Auschwitz te vernietigen.<br />Ten tweede gaat hij over de ethische dilemma's waar dr. Nyiszli en de verschillende Sonderkommando's voor staan die proberen zichzelf, hun gezin of... Gewoon iemand... wie dan ook. Als je zegt dat deze mannen door de nazi's zijn 'gekozen', dan negeer je de verschrikkingen van de dwang, vernedering en ontmenselijking die de nazi's toebrachten <0xE2><0x80><0x93> niet alleen aan hun gevangenen, maar ook aan zichzelf. Je kunt je voorstellen dat sommige Sonderkommando's zelfzuchtig waren <0xE2><0x80><0x93> net zoals sommige kapo's wreed waren en sommige artsen die de nazi's hielpen medeplichtigen waren. Maar de vraag blijft: wat zou jij hebben gedaan in het aangezicht van zoveel dwang en dwang?<br />Ten derde is de film <0xE2><0x80><0x93> gebaseerd op het toneelstuk van Tim Blake Nelson <0xE2><0x80><0x93> geen typische holocaustfilm. Er is heel weinig berouwvol gedrag. Er is geen verheffend einde. De grijze zone van morele dubbelzinnigheid wordt gepresenteerd als een koude, ongevoelige, afschrikwekkende plek <0xE2><0x80><0x93> waar je verdoemd bent als je het wel doet, en verdoemd als je het niet doet <0xE2><0x80><0x93> wat betekent dat ze allemaal verdoemd zijn! Voor het eerste derde deel van de film is het script stompzinnig, verwarrend en onsamenhangend <0xE2><0x80><0x93> en zo hoort het ook, gezien het feit dat we net zo goed het standpunt kunnen innemen van iemand die net met de trein is aangekomen en de poorten van de hel is binnengegaan. Hoe kan iets van dit alles zin hebben? In de openingsscène wordt de dokter gevraagd het leven te redden van een jood die een zelfmoordpoging doet. Hoe absurd kan dat zijn <0xE2><0x80><0x93> het leven redden van iemand die toch eerder vroeg dan laat door de nazi's vermoord zal worden?<br />Tot slot: de dialogen en scènes in de film zijn gedenkwaardig. Dit is een van mijn favorieten. Een Joodse leider eist dat ze de gaskamers zo snel mogelijk vernietigen. Maar een andere Joodse leider is nog steeds van plan te ontsnappen en beweert dat hij het volste recht heeft te verwachten dat hij zal blijven leven. De eerste leider antwoordt dat hij, na alles wat hij heeft gezien en gedaan, niet wil blijven leven!<br />Vandaag is het Holocaust Memorial Day, 18 april 2004. Gisteravond heb ik een Holocaust-documentaire gezien over Kurt Gerron ('Prisoner of Paradise'). Een vriendin van me vroeg me wat ik zou hebben gedaan. Ik zei dat het ervan afhing voor wie ik zorgde <0xE2><0x80><0x93> mijn vrouw en mijn dochters <0xE2><0x80><0x93> mijn ouders. Op dat moment besefte ik dat ik waarschijnlijk alles zou hebben gedaan wat iedere Jood tijdens de Holocaust heeft gedaan. Ik zou hebben geprobeerd mezelf en mijn gezin te redden. Ik zou anderen in de steek hebben gelaten <0xE2><0x80><0x93> zelfs anderen hebben verraden. Ik zou hebben gedood. Ik zou tegen de nazi's hebben gevochten. En ik zou er waarschijnlijk voor zijn vermoord. Ik zou in wanhoop hebben geleefd <0xE2><0x80><0x93> zelfmoord hebben geprobeerd <0xE2><0x80><0x93> depressief zijn geworden, voor iedereen nutteloos. Ik denk niet dat ik het zou hebben overleefd. Ik denk dat de enige vraag in dat opzicht <0xE2><0x80><0x93> en het toont aan hoe irrelevant die vraag eigenlijk is <0xE2><0x80><0x93> 'hoe snel zou ik gestorven zijn' is. Daarom denk ik aan de herdenking van de Holocaust op Memorial Day <0xE2><0x80><0x93> zodat ik die nooit zal vergeten <0xE2><0x80><0x93> en kan ik helpen werken naar een tijd waarin zo'n hel niet zal plaatsvinden in Europa, in Afrika, in het Midden-Oosten, in de Verenigde Staten... waar dan ook.
Many Holocaust films present the ethical dilemna of trying to stay alive at the cost of allowing others to die or even sending others to their death. A few films might focus on the dreaded Kapos in the camps -- or on the elitist Jewish Council members who helped organize the transport groups -- or on the musicians/performers who entertained the Nazis -- all of whom hoped that they would be allowed to survived. But this film focuses on the Sonderkommandos -- the special workers -- who ushered Jewish victims to the gas chambers and burned the bodies. They too hoped to survive. But they must have known that they were going to be murdered eventually, if only because they had become the most dangerous witnesses to the cold Nazi horror. And the film begins by informing us that these groups of Sonderkommandos were never allowed to live longer than four months.<br /><br />There are several reasons you must see this film. First, it is based on the diary of Dr. Miklos Nyiszli, a Hungarian Jew chosen by Josef Mengele to be the head pathologist at Auschwitz. And it dramaticizes the true attempt by Sonderkommandos to destroy the Auschwitz gas chambers.<br /><br />Second, it focuses on ethical dilemnas faced by Dr. Nyiszli and the various Sonderkommandos who are trying to save themselves, their families, or ... just someone ... anyone. To say that these men were "co-opted" by the Nazis is to ignore the horror of the coercion, debasement and dehumanization that the Nazis inflicted -- not only on their prisoners, but upon themselves. One can imagine that some Sonderkommandos were selfish -- just as some Kapos were cruel and some doctors who assisted the Nazis were accomplices. But the question remains -- what would you have done in the face of such coercion and duress?<br /><br />Third, the film -- based on Tim Blake Nelson's play -- is not the typical Holocaust film. There is very little redeeming behavior. There is no uplifting ending. The grey zone of moral ambiguity is presented as a cold, unfeeling, horrifying place -- where you are damned if you do, and damned if you don't -- which means that they are all damned! For the first third of the film, the script is obtuse, confusing, and disconnecting -- as it should be, considering that we may as well be taking the point of view of someone who just arrived on a train and entered the gates of hell. How can any of this make sense? In the opening scene, the Doctor is asked to save the life of a Jew who attempted suicide. How absurd can that be -- to save the life of someone who will sooner rather than later be murdered by the Nazis anyway?!<br /><br />In conclusion, the play/film contains dialogue and scenes that are memorable. This is one of my favorites. One Jewish leader is demanding that they destroy the gas chambers as soon as possible. But another Jewish leader is still planning on escape, arguing that he has every right to expect to live. The first leader replies, something to the effect that, after what he has seen and done, he does not want to live!<br /><br />Today is Holocaust Memorial Day, April 18, 2004. Last night, after seeing a Holocaust documentary on Kurt Gerron ("Prisoner of Paradise") a friend of mine asked me what I would have done? I told her that it would depend on whom I was caring for -- my wife and my daughters -- my parents. It was then that I realized that I would have probably done everything that every Jew did during the Holocaust. I would have tried to save myself and my family. I would have abandoned others -- even betrayed others. I would have killed. I would have fought the Nazis. And I would have probably been killed for it. I would have despaired -- tried suicide -- become depressed, useless to everyone. I don't think I would have survived. I think the only question in that regard -- and it shows how irrelevant the question really is -- is "how soon would I have died." That is why I remember Holocaust Memorial Day -- so that I will never forget -- and I can help work towards a time when such a hell will not occur in Europe, in Africa, in the Middle East, in the US, ... anywhere.