Een eerdere schrijver had gelijk <0xE2><0x80><0x93> dit is _cine de qualite_, vijftig jaar later. Voor degenen die het niet weten, 'cinema de qualite' was een term die werd bedacht door een van de critici van de New Wave (ik geloof dat het Truffaut was, maar citeer me niet) om zijn minachting te uiten voor wat hij en zijn collega's beschouwden als het overdreven glanzende, lege product dat kenmerkend was voor de Franse film uit de jaren vijftig. Ja, nou. De New Wave viel uit elkaar nadat hij weinig van waarde had geproduceerd, en de jaren vijftig (ongetwijfeld waren de fouten er wel degelijk; Truffaut heeft waarschijnlijk bijna elke Franse film van dat decennium gezien, dus in één opzicht was hij' In een positie waarin je het kunt weten, gaat het er steeds meer uitzien als een gouden eeuw, dus misschien staat de uitdrukking 'cinema de qualite' op het punt weer in ere te worden hersteld. 'Kwaliteitsfilm', zonder de sarcastische grijns.<br />Er zijn veel weelderige camera's boven een naargeestig, aantrekkelijk landschap, dat op zich goed (niet slecht) is; maar het belangrijkste is dat Leconte het landschap gebruikt. We twijfelen er geen moment aan dat dit de meest afgelegen provincie van het hele Franse rijk is. De zee is ruw (wat gedeeltelijk verklaart waarom de moordenaar terugroeit naar de plaats waar hij terechtgesteld zal worden: als elke roeislag een inspanning is, en hij het gevoel heeft dat hij iets lafs doet, wordt de inspanning ondraaglijk). Elk deel van het eiland dat niet door de beschaving wordt bewoond, voelt aan alsof het niet bij de beschaving hoort <0xE2><0x80><0x93> ook al is het zo verlaten dat het ook niet bij iets anders hoort. Kortom: het verhaal hoort hier duidelijk thuis, en nergens anders.<br />Een van de grote dingen aan deze film is de manier waarop mensen (op een geloofwaardige manier) handelen naar verlangens die je gemakkelijk over het hoofd ziet of onderschat. De echtgenoot vertrouwt op het morele oordeel van zijn vrouw en is bereid ernaar te handelen. De moordenaar heeft het gevoel dat hij een rechtvaardige doodvonnis ondergaat en doet wat hij kan om zich te verlossen. De eilandbewoners zijn allemaal pragmatisch: in het begin geloven ze in de waarde van retributieve gerechtigheid, maar naarmate de pure nutteloosheid van retributieve gerechtigheid met de dag duidelijker wordt, en dat duurt maanden, bezwijkt het geloof onder de druk om het vol te houden. Het is deels aan Leconte's vakkundig gebruik van locatie te danken dat we ons bewust zijn van het effect dat het verstrijken van de tijd op mensen heeft. Een van de beste films van 2000, als je het mij vraagt.
An earlier writer was right - this IS cinema de qualite, fifty years after. For those who don't know, "cinema de qualite" was a phrase coined by one of the New Wave critics (I think it was Truffaut, but don't quote me) to express contempt for what he and his colleagues perceived to be the overly glossy, empty product typical of 1950s French cinema. Yes, well. The New Wave fizzled out after producing little of value, and the 1950s (no doubt its faults were real enough; Truffaut probably came close to seeing every single French film of that decade, so in one respect he'd be in a position to know) is looking more and more like a golden age, so maybe the phrase "cinema de qualite" is about due to be reclaimed. "Quality cinema", without the sarcastic sneer.<br /><br />There are many lush camera pans over bleakly attractive scenery, which is good (not bad) in itself; but the main point is, Leconte USES the scenery. We don't doubt for a minute that this is the farthest-flung province in the entire French empire. The sea is rough (which partly explains why the murderer rows back to face execution: when every oar stroke is an effort, AND it looks to him as though he's doing the cowardly thing, the effort becomes unbearable). Every section of the island not actively occupied by civilisation feels as though it doesn't belong to civilisation - even though it's so desolate it doesn't belong to anything else, either. In short: the story clearly belongs here, and nowhere else.<br /><br />One of the great things about this film is the way it shows people acting (in a plausible way) on desires which it's easy to overlook or underestimate the force of. The husband trusts his wife's moral judgment, and is prepared to act on it. The murderer feels as though he's living under a just sentence of death and does what he can to redeem himself. The islanders are all pragmatists: at the start they believe in the value of retributive justice, but as the sheer uselessness of retributive justice becomes more obvious with each passing day, for MONTHS, the belief collapses under the strain of holding on to it. It's partly due to Leconte's skilled use of location that we're aware of the effect the mere passage of time has on people. One of the best films of 2000, if you ask me.