De Braziliaanse Andrucha Waddington begon zijn carrière als een wonderkind als regisseur van publiciteit en videoclips in de jaren twintig. Aan het eind van de jaren twintig maakte hij een mooie overgang naar films met zijn middellange _G demeas_ (1999, gebaseerd op een kort verhaal van Nelson Rodrigues) en vooral met zijn hartverwarmende _Eu Tu Eles_ (2000). Deze twee visueel opvallende films hadden een krachtige plot, iets waar in zijn derde fictiefilm _Casa de Areia_ (House of Sand) nog maar een flintertje van over is.<br />De pretentieuze, abstracte, non-sequitur plot van deze film werd waarschijnlijk geïnspireerd door het belang van Noordoost-Brazilië in Einsteins bevestiging van zijn Relativiteitstheorie. Maar de plot is zo dun als het fijne zand van de adembenemende woestijnschoonheid van het gebied van Lenstonóis Maranhenses in Noord-Brazilië, gefilmd als een verzameling trage, hoogdravende en nietszeggende exhibitionistische opnamen. 'Casa...' is de droom van een visueel ingestelde regisseur: het zijn allemaal beelden <0xE2><0x80><0x93> landschappen, zand, stormen, kleren, water, gezichten, lichamen... als een National Geographic-documentaire. De muziek is schaars en wordt weinig gebruikt, zodat hij niet kan wedijveren met de beelden (Waddington kiest voor een Fellini-achtige, door de wind opgeblazen soundtrack). Het is bijvoorbeeld een volkomen overbodige liefdesscène tussen Torres en Seu Jorge, zonder enig dramatisch doel; het is er gewoon als een esthetische oefening.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> Het maakt niet veel uit <0xE2><0x80><0x93> deze film is gemaakt om ontzag in te boezemen voor regisseur Waddington en zijn voortreffelijke inspecteur Ricardo della Rosa, die er echter niet in slagen om gedurende de (schijnbaar eindeloze) 103 minuten oprechte emotie over te brengen of onze belangstelling vast te houden. Deze film is vooral moeilijk te verdragen op een tv-scherm, aangezien hij volledig tot een grote film behoort. Alles welbeschouwd is het een verspilling van talent voor alle betrokkenen, en een afknapper voor de schrijfster Elena Soarez, die de filosofische ambitie van het verhaal om zeep helpt met een voetgangersdialoog, en voor regisseur Waddington, die techniek en esthetiek verkiest boven levendigheid, passie en emotioneel onderzoek naar zijn personages.
Brazilian Andrucha Waddington began his career a wunderkind director of publicity and video-clips in his early 20s. By his late 20s, he'd made a fine transition to movies with his medium-length "Gêmeas" (1999, based on a short story by Nelson Rodrigues), and especially his heart-warming feature "Eu Tu Eles" (2000). These two visually striking films had powerful plots, something his third fiction movie "Casa de Areia" (House of Sand) has only a frail thread of.<br /><br />This film's pretentious, abstract, non-sequitur plot was probably inspired by the importance of Northeastern Brazil in Einstein's confirmation of his Theory of Relativity. Waddington and writer Elena Soarez seize the opportunity to tell a story about 3 generations of women, played by 2 of Brazil's finest actresses: Oscar-nominee Fernanda Montenegro ("Central Station") and her real-life daughter, Cannes winner Fernanda Torres ("Eu Sei Que Vou Te Amar"). But the plot is as thin as the fine sand of the jaw-dropping desert lunar beauty of the region of Lençóis Maranhenses in Northern Brazil, filmed as a collection of slow, grandiloquent and vacuously exhibitionist shots. "Casa..." is a visually-oriented director's dream: it's all images -- landscapes, sand, storms, clothes, water, faces, bodies...like a National Geographic documentary. The music is sparse and under-used so it won't compete with the images (Waddington opts for a Fellini-like wind-blowing soundtrack). If the premises of the script weren't so esoteric, ambitious and pseudo-metaphysical, and the direction less on the exhibitionist side (there's a completely gratuitous love scene between Torres and Seu Jorge, for example, devoid of any dramatic purpose; it's there just as an aesthetic exercise), the film might have been more likable.<br /><br />Wonderful actresses Montenegro and Torres (who's married to director Waddington) try with all their heart, but they seem embarrassingly aware that their characters are as fragile and inconsistent as the shack they built on the dunes. The rest of the cast appear in primary rough sketches of characters, with Enrique Díaz and Camila Facundes particularly contrived in their artificial roles. Waste, waste... <br /><br />You can sit through "Casa..." with the sound off and it won't make much difference -- this film was made to inspire awe for director Waddington and his excellent DP Ricardo della Rosa, who fail, however, to convey genuine emotion or maintain our interest throughout the (seemingly endless) 103 minutes. This film particularly hard to endure on a TV screen, as it fully belongs to a big one. All things considered, it's a waste of talent for everyone involved, and a letdown by writer Elena Soarez, who implodes the philosophical ambition of the story with pedestrian dialog, and director Waddington, who favors technique and aestheticism over vibrancy, passion and emotional investigation of his characters.