Een paar van mijn vrienden raadden me aan om bij Beowulf op bezoek te gaan. Ze zeiden allemaal dat het verhaal niet veel voorstelde, maar dat het visueel geweldig was en dat ik het in 3-D moest zien.<br />Het verhaal is bijna angstaanjagend klein. Beowulf duikt op in een koninkrijk (en een klein koninkrijk nog wel, soms lijkt het wel één hal groot) om de koning te bevrijden van een monster (vanaf nu waarschuwingen) en dat doet hij alleen maar om erachter te komen dat de koning in werkelijkheid de vader van het monster was, omdat hij naar bed was geweest met de monstersmoeder die ook een monster is, maar omdat ze gespeeld wordt door Angelina Jolie wordt bestialiteit begrijpelijker. Dan wordt Beowulf koning, gaat met het Monster Jolie naar bed en dan komt er een monsterzoon achter hem aan. Alleen is het monster dit keer een draak!<br />Klinkt geweldig, hè? Vol actie! Tot op zekere hoogte is het ook vol actie, maar de manier waarop producent/regisseur Robert Zemekis werd gekozen om het te doen (helemaal in 3D CGI-graphics) is uiteindelijk de oorzaak van de meeste opwinding die dit verhaal met zich meebrengt. Omdat de hele film in 3D CGI-graphics werd opgenomen, kon ik me niet echt in de film verdiepen en het eindresultaat was een film die aanvoelde als een extreem lange cut-scène uit een videogame.<br />Ik denk dat dit probleem met betrekking tot de personages niet alleen komt doordat ze...' De tekenfilms van anime en Fleischer Brothers hebben ons talloze personages gegeven met wie we een sterke band hebben. Ik vond de oorspronkelijke FIST OF THE NORTH al ongelooflijk ontroerend toen ik hem voor het eerst zag. Hetzelfde geldt voor PRINSES MONONOKE en de oorspronkelijke TRANSFORMERS-film.<br />Het probleem is dat 3-D-creaties meer op videospelfiguren lijken dan op echte, geanimeerde figuren. Mijn 3-D-animatielerares zei dat ik nooit rechtstreeks uit het echte leven moest overschrijven, omdat de echte animatie er dan 'dood' uit zou zien. De sleutel tot een geweldige animator is weten wat de beste manier is om te veel te benadrukken. In BEOWUL gebruikten ze een speciale software die hen in staat stelde de optredens van de acteurs min of meer exact vast te leggen, maar in de omzetting naar 3-D zijn ze voor het grootste deel dood. De enige twee acteurs die daaraan ontsnappen zijn John Malkovich en Angelina Jolie. Deze eigenaardigheden van acteurs zijn zo sterk dat er nog resten van hun menselijkheid te zien zijn in de avatars/personages op het scherm. Ik had nooit gedacht dat ze een manier zouden zijn om Ray Winstone (ster van zo veel grote films als LADIES AND GENTLEMEN THE AMADE TRAINING, SCUM, NIL BY MOUTH AND SEXY BEAST) of Brendan Gleeson ervan te weerhouden magnetische optredens te geven, maar Robert Zemekis vond een manier. Arme Robin Wright Penn compenseert het ergste in dit proces. Ze is zo'n geweldige, subtiele actrice dat haar optreden volledig verloren gaat in de vertaling naar 3D.<br />Wat me naar de finale van _Beowulf_ brengt. Uiteindelijk moet Beowulf de confrontatie met de draak aangaan en hem in zijn eentje vernietigen. In de loop van dit alles wordt hij heen en weer geslingerd, wordt hij beschoten met pijlen, berijdt hij de draak en valt hij bijna dood neer. In een live-actiefilm zou dit allemaal heel spannend zijn. De film _DRAGONSLAYER_ uit 1980 bewees hoe ongelooflijk draken in films konden zijn. Die hele film was gebaseerd op wat een ongelooflijk angstaanjagende aanblik ze boden. Ik heb geen controle over het kijken en ik weet niet dat alle dingen die je ziet door kunstenaars via een computerprogramma worden bestuurd - er is geen reden om betrokken te raken bij wat er op het scherm gebeurt.<br />De leuke dingen van BEOWUL zijn allemaal technisch. Als je ziet hoe gedetailleerd computergraphics zijn geworden en de nieuwe visuele soepelheid die een camera in een 3-D omgeving toestaat. Hoe realistisch water en vuureffecten kunnen worden weergegeven.<br />De eerste 14-mins (ongeveer de lengte van een He-man-cartoon) zijn de beste. De close-ups van voorwerpen zijn ook geweldig, zoals een opname van kiezels op het strand vlak voordat een paard over de camera heen valt en ze verspreidt. De ergste schoten zijn de brede schoten die laten zien hoe goedkoop en nep 3D kan zijn. Een bepaalde opname van Beowulf die aan de ene kant van een kloof rent met zijn troepen aan de andere kant en pijlen afschiet naar de draak, zag eruit als een slechte D & D-videogame.<br />Wat dit zo triest maakt, is dat Robert Zemeckis vroeger zo'n geweldige regisseur was en dat een van de dingen waar hij het beste mee overweg kon memorabele personages waren. Weet je nog hoeveel geweldige personages er waren in de Back To The Future-serie? Marty Mcfly, Biff, Doc Brown? Allemaal geweldig!<br />Herinner je je Forrest Gump? Ondanks alle anti-Amerikaanse sentimenten in Australië ken ik heel wat mensen die het ongelooflijk emotioneel ontroerend vonden en een groot deel daarvan kwam voort uit de aandacht van de regisseur en de acteurs voor het acteerwerk. Het is veelzeggend dat het emotioneelste deel van de hele film een breed shot is van Forrest die tegen zijn vrouw zegt dat hij ondanks zijn geestelijke handicap de liefde begrijpt.<br />Maar tijdens zijn laatste twee uitstapjes is er iets vreselijk misgegaan. De technologie heeft de film overgenomen. Het vitale menselijke element is verloren gegaan onder een overvloed aan pixels.<br />'Ik kan het niet.' Ik kan niets bedenken over de Polar Express waardoor ik hem zou willen zien in de vorm die hij heeft, of hem zelfs aan mijn jongere familieleden zou willen laten zien (degenen die de leeftijd hebben om dat soort films te waarderen). Hetzelfde geldt voor Beowulf! De technische kant van de film draagt niets bij aan de film. Als ik echt de echte Ray Winstone Beowulf had zien spelen, zou de kleine plot misschien minder belangrijk zijn geweest, omdat ik dan met hem had kunnen praten. Wat zo verbijsterend is, is dat er al een succesvolle formule bestaat om oude verhalen om te zetten in groot filmisch vermaak. Die formule heet jim hanson sprokester en negentig minuten daarvan vliegen voorbij.
A few of my friends recommended I go and see Beowulf. They all said that the story wasn't much but that visually it was amazing and to make sure I see it in 3-D.<br /><br />The story is almost frighteningly small. Beowulf turns up to a kingdom (and a small kingdom at that, it seems to be one hall big sometimes) to rid the king of a monster (WARNING SPOILERS from here on in) and does so only to find out the king was actually the father of the monster as he'd slept with the monsters mother who's also a monster but being played by Angelina Jolie helps make bestiality understandable.<br /><br />Beowulf then becomes King, sleeps with the Monster Jolie and then a monster son comes after him. Only this time the monster is a dragon!<br /><br />Sounds great doesn't it. Full of action! We'll to a degree it is full of action but the way producer/director Robert Zemekis was chosen to do it (entirely in 3-D CGI graphics) ends up destroying most of the excitement to be had from this story. The whole film being done as 3-D CGI graphics element stopped me from really getting into the film and the end result was a film that felt like an extremely overlong cut-scene from a video game.<br /><br />I think this problem with relating to the characters isn't just because they're not real, anime and Fleischer Brothers cartoons have given us numerous characters that we've been able to relate to strongly. I found the original FIST OF THE NORTH incredibly moving when I first saw it. Same with PRINCESS MONONOKE and the original TRANSFORMERS movie<br /><br />The problem is that BEOWULFS 3-D creations more resemble video game characters then actual animated characters. My 3-D animation teacher told me never to copy directly from real life as the actual animation ends up looking "dead". The key to a great animator is knowing the best way to over-emphasize. <br /><br />In BEOWULF they used a special software that enabled them to capture the actors performances pretty much exactly but in the conversion to 3-D animation they have for the most part come out dead. The only two actors who escape this are John Malkovich and Angelina Jolie. These actors quirks are so strong that vestiges of their humanity still manage to come across in there on-screen avatars/characters. I never thought they're would be a way of stopping Ray Winstone (star of so many great films such as LADIES AND GENTLEMEN THE AMAZING STAINS, SCUM, NIL BY MOUTH and SEXY BEAST) or Brendan Gleeson from giving magnetic performances but Robert Zemekis found a way. Poor Robin Wright Penn fairs the worst in this process. Such a great subtle actor, her performance is totally lost in the translation to 3D.<br /><br />Which leads me to the finale of BEOWULF. In the end Beowulf must confront and single- handedly destroy the dragon. In the course of this he is thrown about, shot at with arrows, rides the dragon and nearly falls to his death. We'll in a live action film this would be completely riveting. The 1980's movie DRAGONSLAYER proved how incredible dragons could be in movies. That whole film was based on what an incredibly frightening sight they are. But unfortunately since you know that you don't have control over the video game looking and that all the things you are seeing are being controlled by artists via a computer program there's no reason to become to involved in what's happening on-screen.<br /><br />The enjoyable things about BEOWULF are all technical. Seeing how detailed computer graphics have become and the new visual fluidity a camera is allowed in a 3-D environment. How realistic water and fire effects can be rendered. <br /><br />The first 14mins (about the length of a He-man cartoon) are the best. The close ups of objects are great too, such as a shot of pebbles on the beach just before a horse comes crashing over the camera and scatters them. <br /><br />The worst shots are the wide shots as they show just how cheap and fake 3D can be. One particular shot of Beowulf running on one side of a chasm with his troops on the other firing arrows at the dragon looked like a bad D & D video game. <br /><br />What makes this sad rather then just a novelty is that Robert Zemeckis used to be such a great director and one of the things he was best with was memorable characters. Remember how many great characters there were in the Back To The Future series? Marty Mcfly, Biff, Doc Brown? All great!<br /><br />Do you remember Forrest Gump? For all the anti-American sentiment of it in Australia I know plenty of people who found it incredibly emotionally moving and a large part of that was director and the actors attention to performance. It's telling that the most emotional shot in the whole film is a wide shot of Forrest telling his wife that despite his mental handicap he does understand love.<br /><br />But in his last two outings something has gone terribly wrong. The technology has taken over the film. The vital human element has been lost under a plethora of pixels.<br /><br />I can't think of anything about the Polar Express that would make me want to see it in the form it is or even show it to my younger relatives (those who are of the age to appreciate that sort of film). Same with BEOWULF! Nothing about the technical approach added to the film. If I had really gotten to see the real Ray Winstone playing Beowulf then maybe the small plot would have been less of a concern because I could have related to him. What's so baffling is that there already exists a successful formula for making ancient stories into great cinematic entertainment. It's called JIM HENSONS STORYTELLER and 90mins of that flies by.