MENSELIJKE SPOILERS!!<br />Als je van echte sfeer in films houdt, dat sluipende gevoel van angst dat je meestal alleen maar krijgt als je oog in oog staat met je eigen fobie, kijk dan goed en bereid je voor: de laatste 15 minuten zijn misschien wel de meest hartverscheurend huiveringwekkende 15 minuten die je ooit zult meemaken.<br />Maar het is alleen maar een waarschuwing; de film gaat heel langzaam, nog langzamer dan Ringu, een klacht die veel mensen schijnen te hebben bij dit soort films, en de eerste keer dat ik ernaar keek, wist ik niet zeker of het ergens toe leidde. Maar mijn probleem was dat ik ernaar keek en het in gedachten met Ringu vergeleek. De laatste paar scènes brachten me op andere gedachten. De volgende keer dat ik ernaar keek, was mijn geest helder, en het maakte me doodsbang. De paar angstaanjagende momenten voor de laatste scènes zijn vrij goed, waarbij ze'moet ik achter me kijken?'-technieken gebruiken die veel lijken op de vorige films, maar voordat ik bij de laatste scènes kom, zal ik al het andere uitleggen.<br />De film begint in het moderne Japan <0xE2><0x80><0x93> iemand heeft een gerucht gehoord over een videoband met een vloek... dan kijken we terug naar zo'n dertig jaar geleden en ontmoeten de Kwade Geest Sadako... om tot de ontdekking te komen dat ze een mooie jonge vrouw is, een getalenteerde actrice, zij het verlegen, en verkeerd begrepen. Sadako Yamamura maakt deel uit van een toneelschool, en haar eerste rol is over een paar dagen. Ze houdt zich afzijdig, maar de attenties van Toyama maken de andere meisjes razend, die niet kunnen begrijpen wat hij in haar ziet als hij een van hen zou kunnen krijgen. De meisjes worden jaloers, en een aantal doden doet zich op mysterieuze wijze voor. Het verhaal volgt ook een journaliste die Sadako heeft opgespoord, ze is de weduwe van een man die ook onder mysterieuze omstandigheden is gestorven door toedoen van, naar ze gelooft, Sadako's van haar vervreemde moeder. Sadako's moeder was beroemd om haar veronderstelde bovennatuurlijke vermogens, en heeft kortgeleden zelfmoord gepleegd. De journaliste wil de waarheid weten, en vindt Sadako vlak voor de première. Door een van de jaloerse meisjes te betalen om met de geluidsapparatuur te knoeien, in de hoop een reactie van Sadako te krijgen, net als bij Hamlet, begint het stuk verkeerd te gaan, en in een Carrie-achtige scène geeft iedereen Sadako de schuld. Dan begint de pret pas echt...<br />Tot op dit moment is de film in gelijke delen ijzingwekkend, mooi en tot op zekere hoogte verwarrend. Het acteren is van iedereen heel goed geweest, vooral van Yukie Nakama, die beeldschoon is en ons medeleven opwekt. Toyama is de enige die Sadako vertrouwt en haar probeert te verdedigen, wat uiteindelijk leidt tot een van de meest tragische scènes in de filmgeschiedenis. Dat klinkt misschien overdreven, maar als je de films, vooral deze, aandachtig hebt gevolgd, zul je het begrijpen. Elke scène is opgenomen in een poging schoonheid in evenwicht te brengen met het scheppen van angst, een prachtige ironie gezien Sadako's eigen geboorte en leven. Ze wil niemand pijn doen en is in staat tot grote schoonheid, maar het enige wat ze lijkt te doen is angst aanjagen en doden.<br />Ik heb de film nu waarschijnlijk te veel opgeklopt, maar de laatste scènes in het bos en Sadako's oude huis zijn echt zo goed. Angstaanjagend, en briljant geregisseerd <0xE2><0x80><0x93> kijk uit naar de manier waarop het bos plotseling van kleur verandert van groen en vol leven, naar die Sepia-tint die in de eerste films werd gebruikt om zowel het verleden als het hiernamaals te laten zien. En kijk op de achtergrond uit naar een langharige figuur in het wit die langs de bomen zweeft. Een van de meest onderschatte horrorfilms van de laatste jaren, voornamelijk omdat hij op het eerste gezicht verwarrend kan lijken en omdat maar heel weinig vragen werkelijk beantwoord worden. Het punt is dat de vragen er zijn om gesteld te worden, zodat wij ze zelf kunnen uitwerken; we worden net als de journalisten in elke film, we trekken ons steeds meer in de tragedie en de dreiging van Sadako's leven terug tot we niet meer kunnen ontsnappen. Hoe lang heb ik zitten typen? Zie je? Het werkte.
POSSIBLE SPOILERS!!<br /><br />If you enjoy true atmosphere in films, that creeping feeling of dread usually reserved for coming face to face with your own personal phobia, then watch this and prepare yourself- the final 15 minutes may well be the most heart-stoppingly chilling 15 minutes you will ever witness.<br /><br />Just a warning though; it is slow paced, even more so than Ringu, a complaint many people seem to have with these movies, and the first time i watched it i wasn't sure if it was leading anywhere. But my problem was that i was watching it and comparing it to Ringu in my mind. The last few scenes changed my mind. The next time i watched it my mind was clear, and it scared the s*it out of me. The few scary moments before the final scenes are pretty good, employing 'should i look behind me'? techniques much like the previous films, but before i get to the final scenes, i'll explain everything else.<br /><br />The film begins in modern day Japan- someone has heard a rumour about a videotape with a curse... then we flashback 30 years or so and meet the Evil Spirit Sadako...only to find she is a beautiful young woman, a talented actress though shy, and misunderstood. Sadako Yamamura is part of an acting school, and her first role is a few days away. She keeps to herself, but the attentions of Toyama infuriate the other girls, who can't understand what he sees in her when he could have any of them. The girls get jealous, and a number of deaths occur mysteriously. The story also follows a journalist who has traced down Sadako, she is the widow of a man who died, also under mysterious circumstances at the hands of, she believes, Sadako's estranged mother. Sadako's mother was famed for her supposed supernatural abilities, and killed herself a short while ago. The journalist wants to find out the truth, and finds Sadako just before opening night. Paying one of the jealous girls to mess with the audio equipment, hoping to get a reaction from Sadako, much like Hamlet, the play begins to go wrong, and in a Carrie-like scene, everyone blames Sadako. Then the fun really begins...<br /><br />Up to this point, the film is equal parts chilling, beautiful, and to a certain extent confusing. The acting has been very good from everyone, especially Yukie Nakama, who is gorgeous, and drags out our sympathy. Toyama is the only person who trusts Sadako, and tries to defend her, eventually leading to one of the most tragic scenes in movie history. That may sound like an over-statement, but if you have followed the movies, especially this one, intently, you will understand. Every scene is shot trying to balance beauty with the creation of fear, a wonderful irony considering Sadako's own birth and life- She doesn't want to hurt anyone, and is capable of great beauty, but all she seems to do is scare and kill.<br /><br />I've probably hyped the film too much now, but the final scenes in the forest and Sadako's old home are really that good. Terrifying, and directed brilliantly- watch for the way the forest suddenly changes colour from green and full of life, to that Sepia tinge used in the first films to show both the past and the afterlife. And watch in the background for a long haired figure in white floating past the trees. One of the most underrated horror movies of recent years, mainly because it can seem confusing at first glance, and because very few questions are actually answered. The point is, the questions are there to be asked, for us to work them out ourselves- we become like the journalists in each of the movies, drawing ourselves closer into the tragedy and threat of Sadako's life until we cannot escape. How long have i been typing for? You see? It worked. 9 out of 10