Mentale ziekte als levensstijloptie lijkt het thema van dit werk te zijn. Heel krachtig bij het onderzoeken van de werkelijkheid en betekenis van verlies en acceptatie (of het ontbreken daarvan). De altijd boeiende Charlotte (geweldig om de kleine meid van Dirk Bogarde zo volwassen te zien worden) die er elegant uitziet als een vrouw van een zekere leeftijd, op een zeer Anglo-Parijse manier in een kokerjurk, is geweldig in haar vermogen om beheerste verwarring over te brengen terwijl ze vecht tegen een pijn die te erg is om te verdragen. Ook opmerkelijk is, stylistisch gezien, een zeldzaam voorbeeld van een gevoel van onbehagen dat effectief wordt opgeroepen ondanks zonovergoten decors en opnamen in de buitenlucht. Hier geen doem en somberheid, ze lijdt bij daglicht. Een film die de bioscoopbezoeker nog lang zal bijblijven vanwege zijn pijnlijke emoties en zijn visueel krachtige laatste shot.
Mental illness as a lifestyle option seems to be the theme of this work. Very potent in examining the reality and meaning of loss and acceptance (or lack thereof). The always captivating Charlotte, (great to see Dirk Bogarde's little girl all growed up) looking elegant as a woman of a certain age in a very Anglo-Parisian sheath dress-wearing kind of way, is wonderful in her ability to convey contained confusion struggling to make sense of a pain too great to bear. Also noteworthy, stylistically, is a rare instance of unease being effectively evoked in spite of sunlit sets and daytime outdoor shots. No doom and gloom here, she gets to suffer in the light of day. A film that will remain with the moviegoer long after viewing because of its painful emotions and its visually powerful final shot.