Op dat moment begon John Hughes zijn werk over te dragen aan andere, mindere regisseurs, met wisselend resultaat. Pretty in Pink is in feite een verhaal van Assepoester met een lachwekkend ongeloofwaardig einde, kennelijk opnieuw opgenomen nadat de studio angstig had gereageerd op wat er oorspronkelijk was. In het origineel kreeg ze NIET de 'knappe jongen'. Wat veel interessanter zou zijn geweest. Een goede vertolking van Jon Cryer als de 'ik ben geen homo'-vriend die duidelijk wel homo is, en Molly Ringwald in de ondankbare titelrol.<br />Weer een geweldige soundtrack, en geweldige ondersteunende vertolkingen van James Spader en consorten. Toen het uitkwam, was dit de 'bom', maar ik ben bang dat het niet goed is aangekomen. Een van de mindere van de 'Hughes-kanon'.
This is where John Hughes started turning over his work to other lesser directors, with mixed results. Pretty in Pink is basically a cinderella story with a laughably unbelievable ending, apparently re-shot after the studio reacted in fear to what was originally there. In the original she did NOT get the 'hot guy'. Which would have been much more interesting. Featuring good performances from Jon Cryer as the "I'm not gay" friend who is clearly gay, and Molly Ringwald in the thankless title role.<br /><br />Another great sound track, and great supporting performances from James Spader et al. When it came out, this was the 'bomb', but it hasn't aged well I'm afraid. One of the lesser of the "Hughes cannon".