Heerlijk maf stuk filmkunst dat met het klimmen der jaren alleen maar erger wordt: 'Welcome to Hard Times' is een vermoedelijk eerlijke beschrijving van het gevoel dat de schrijver E.L. Doctorow ervoer toen hij de filmversie van Burt Kennedy's werk bekeek.<br />Om beurten is het zwierig, saai, ondoorgrondelijk en niet om aan te zien, maar in feite lijdt het aan een grotere afwezigheid van structuur dan de stad die het pretendeert te beschrijven, een plaats die voortdurend, uh, wordt platgebrand door een lachende gek die niemand kan tegenhouden omdat hij een Symbool is.<br />Meestal doet dat er natuurlijk niet toe, want Kennedy denkt dat hij een Symbool is. Ze regisseren een musical, een soort Zeven Hoeren voor Zeven Mijnwerkers, met als gevolg dat de ene scène na de andere bestaat uit dansende meisjes en drinkende mannen, dit alles onder begeleiding van een muziekstuk dat, als het niet door iemand met een toondoof oor werd gespeeld, in elk geval door een van hen is geschreven.<br />De gelukzaligheden van het schrift zijn talrijk en gevarieerd, hoewel geen ervan lonender is dan de scène waarin Fonda te horen krijgt dat de mijn <0xE2><0x80><0x93> waarvan het lot van de stad afhangt <0xE2><0x80><0x93> zojuist is gesloten, waarna hij zijn geadopteerde zoon onmiddellijk smeekt zich in deze zelfde verdoemde plaats te vestigen en een opleiding te volgen in plaats van met wapens te spelen.<br />Logica, ja.<br />Wanneer het?' De stad <0xE2><0x80><0x93> een tent en twee houten gebouwen waarvan het Nouvelle Vage minimalisme wordt weerspiegeld in een kerkhof met maar één graf <0xE2><0x80><0x93> wordt regelmatig belaagd door Janice Rules hilarische Ierse accent, hoewel ze haar verdiende loon krijgt (zoals bijna alle acteurs, die per ongeluk of opzettelijk worden neergeschoten in een climax die zo verbijsterend maf is dat je je afvraagt of Russ Meyer de richting heeft aangenomen nadat Kennedy een verdwaalde kogel opving.)<br />Met een budget om een moord voor te doen <0xE2><0x80><0x93> nou ja, geen enkele zichzelf respecterende productieontwerper zou kunnen overwegen te leven van het geld dat hem hier ter beschikking staat <0xE2><0x80><0x93> levert 'Welcome to Hard Times' ongewild zoveel goede tijden dat het onaardig lijkt om kritiek te hebben. <br />Maar ja, ik heet geen Doctorow.
Wonderfully daft piece of movie-making that actually grows worse with age, "Welcome to Hard Times" is a presumably honest description of the feeling author E L Doctorow experienced when viewing the Burt Kennedy screen version of his work.<br /><br />By turns jaunty, tedious, unfathomable and unwatchable, it actually suffers from a greater absence of structure than the town it purports to chronicle, a place which keeps being, er, burned down by a laughing madman who no-one can stop because he's A Symbol.<br /><br />Most of the time, of course, this doesn't matter, because Kennedy thinks he's directing a musical, a sort of Seven Whores for Seven Miners, as a result of which one scene after another has dancing girls a-dancing and drinking men a-drinking, all of this to the accompaniment of a music score that if not played by someone tone-deaf was certainly written by one.<br /><br />Script felicities are many and varied, though none is more rewarding than the scene where Fonda is told that the mine -- upon whose fortunes the town depends -- has just closed, after which he immediately begs his adopted son to settle down in this selfsame place of doom and earn himself an education instead of playing around with guns.<br /><br />Logic, right.<br /><br />When it's not being burned down, the town -- a tent and two wood-frame buildings whose Nouvelle Vague minimalism is echoed by a cemetery with just one grave -- is regularly assailed by Janice Rule's hilarious Irish accent, though she certainly gets her just desserts (as indeed, do nearly all the cast, shot down either accidentally or deliberately in a climax so stupefyingly barmy that you wonder if Russ Meyer assumed the direction after Kennedy took an errant slug.)<br /><br />With a budget to die for -- well, no self-respecting production designer could contemplate living on the money allocated here -- "Welcome to Hard Times" inadvertently delivers so much in the way of good times that it seems uncharitable to criticise.<br /><br />But then, my name isn't Doctorow.