Delen van deze actie maken je bijna aan het lachen. Bijvoorbeeld toen je K.D. Lang liefdevol hoorde zingen voor het publiek in een chique, chique, lesbische nachtclub (kennelijk was Hollywood in 1947 goed vertegenwoordigd in dit soort chique clubs), waar haar entourage min of meer wegsmelt in een lesbische orgie als onderdeel van haar act (tenminste, ik neem aan dat het onderdeel van haar act was).<br />Of toen die arme agent Josh Hartnett en de beau monde Hillary Swank vleselijke gemeenschap hadden in een sjofel motel, en naderhand, als hij in bed zit en sigaretten voor hen beiden opsteekt terwijl zij dicht tegen hem aan kruipt, nog steeds zijn gleufhoed draagt terwijl zij haar parels nog draagt. Ik durf te wedden dat het een hele toer moet zijn geweest om die gleufhoed op te houden.<br />Hoe dan ook, het grootste probleem met deze film is dat hij zonder veel succes probeert verschillende film noirklassiekers in één film te combineren. Je hebt bijvoorbeeld de rijke vader met de twee vreemde dochters ('The Big Sleep'), de schijnbaar afzonderlijke intriges die meer gemeen kunnen hebben dan op het eerste gezicht ('Murder my Sweet'), en het personage wiens obsessie kan leiden tot een bepaalde weg van vernietiging ('The Postman Always Rings Twice', 'Double Indem Een ander probleem met deze film is de kennelijke obsessie van regisseur Brian De Palma met lesbiennes. De film is in wezen lesbisch dit en lesbisch dat; lesbische zangeres, lesbische nachtclubs, lesbische vrijgezellenfilms (met apparaat) en lesbische bekentenissen ('Ik ben maar één keer met haar naar bed geweest. Eerlijk!'). Deze film lijkt, samen met 'Hollywoodland', ons onontwikkelde boerenkinkels uit het binnenland ervan op de hoogte te willen stellen dat homoseksualiteit al vóór 1990 bestond. Duu-uuh! Nu, voor de goede delen en de triviale delen. Een scène bestaat uit twee politieagenten die een gebouw in de gaten houden waar ze een kinderverkrachter verwachten. Ik ga de scène niet beschrijven, maar hij doet denken aan de beroemde openingsscène van Orson Welles' 'Touch of Evil'. Meneer De Palma heeft de scène goed gefilmd. Indrukwekkend. Als de film te lang duurt en mysterie en romantiek door elkaar beginnen te lopen, is er één echt goede scène, vol Hitchcock-achtige spanning.<br />De fotografie is eersteklas en prachtig.<br />De klassieke auto's zijn een wonder om te aanschouwen.<br />Sommige muzieknoten doen denken aan een werk van filmcomponist Bernard Herrman.<br />Twee triviale zaken: de luifel van een bioscoop adverteert met 'The Black Angel', een film noir uit 1947, gebaseerd op de roman van Cornell Woolrich ('Rear Window'), die wordt beschouwd als een van de grondleggers van dit genre van spanning.<br />Eén scène in deze film toont de actie door de ogen van Josh Hartnett. Je ziet hem niet; je ziet alleen de gezichten van degenen met wie hij praat, terwijl de camera van het ene individu naar het andere gaat en ons allemaal door Hartnetts ogen laat zien. Dit apparaat werd vroeger gebruikt voor bijna een hele film van Robert Montgomery (de vader van Elizabeth) toen hij Philip Marlowe speelde in 'Lady in the Lake'. (Nee, die inferieure, smakeloze, kleine griezelfilm was niet de eerste die dit apparaat gebruikte. Sorry!) Dus ik vermoed dat meneer De Palma hulde bracht aan de film noirs uit het verleden. Jammer dat hij niet heeft gewacht tot hij beter materiaal had om het mee te doen.<br />Je kunt beter wedden: Alles wat hierboven wordt genoemd.
Parts of this move kinda make you want to laugh. For instance, seeing K.D. Lang singing lovingly to the audience as the headliner in a swank, upscale lesbian night club (apparently 1947 Hollywood was well represented with swank clubs of this sort), where her entourage sort of melts into a lesbian orgy as part of her act (at least I guess it was supposed to be part of her act).<br /><br />Or, when poor cop Josh Hartnett and socialite Hillary Swank engage in carnal relations in a seedy motel, and afterwards, as he, sitting in bed, is lighting up cigarettes for the two of them while she cuddles near him, is still wearing his fedora while she still wears her pearls. I'll bet keeping that fedora on must have been quite a trick.<br /><br />Anyway, the major problem with this film is that it unsuccessfully tries to combine several film noir classics into one movie. For instance, you have the rich father with the two strange daughters ("The Big Sleep"), the seemingly separate plots that may have more in common than at first glance ("Murder my Sweet"), and the character whose obsession may lead toward a certain road of destruction ("The Postman Always Rings Twice," "Double Indemnity"), etc. What you are left with is a hodgepodge of sometimes incomprehensible threads in which some of the essential characters to the development of the story aren't introduced until near the end of the movie! Another problem with this movie is director Brian De Palma's apparent obsession with lesbians. The movie is basically lesbian this and lesbian that; lesbian singer, lesbian night clubs, lesbian stag films (with device), and lesbian confessions ("I only slept with her once. Honest!"). This film, along with "Hollywoodland," seems intent on informing us uneducated hicks from the heartland that homosexuality existed before 1990. Duu-uuh!!! Now, for the good parts and the trivia parts. One scene consists of two policemen staking out a building where they expect to find a child molester. I'm not going to describe the scene, but it is reminiscent of the famous opening sequence of Orson Welles' "Touch of Evil." Mr. De Palma filmed the scene right. Impressive.<br /><br />Though the movie begins to drag when it for too long replaces mystery with romance, the film does have one really good scene of unrelenting Hitchcock-like suspense.<br /><br />The photography is first rate and beautiful.<br /><br />The classic cars are a wonder to behold.<br /><br />Some of the music score reminds one of the works of film composer Bernard Herrman.<br /><br />Two trivia items: The marquee of one movie theater advertises "The Black Angel," a 1947 film noir based upon the novel by Cornell Woolrich ("Rear Window"), who is considered to be one of the founders of this genre of suspense.<br /><br />One scene in this film shows the action through the eyes of Josh Hartnett. You do not see him; you see only the faces of those he is talking with as the camera turns from individual to individual, showing us all through Hartnett's eyes. This device was previously used for almost an entire film by Robert Montgomery (Elizabeth's dad) when he played Philip Marlowe in "Lady in the Lake." (No, that inferior, insipid, little horror movie was not the first to use this device. Sorry!) So, I am guessing that Mr. De Palma was paying homage to film noirs of the past. Too bad he didn't wait until he had better material to do it with.<br /><br />Your better bets: Everything mentioned above.