In de eerste plaats wil ik even vermelden dat deze film niet 'The Matrix' is. Hij is een jaar eerder uitgebracht. Dergelijke argumenten lijken me trouwens zinloos, aangezien beide films, plus 'The Thirteenth Floor', 'The Truman Show', 'Pleasantville', et cetera, zich zo schaamteloos hebben toegeëigend uit Philip K. Dicks SF van de jaren vijftig.<br />Maar dat doet er niet toe. Dit is weer een 'Wat is werkelijkheid'-film (een vraag die Dick zich kennelijk elke ochtend stelde); deze keer is de variatie dat een buitenaards ras een stad van mensen heeft ontvoerd en daar experimenten op uitvoert om te proberen de aard van de menselijke ziel te ontdekken. Dat is geen spoiler, BTW. In feite is het eerste wat er in deze film gebeurt dat de verteller je vertelt wat ik je net heb verteld. Je vraagt je onwillekeurig af of je een beter gevoel van geheimzinnigheid zou hebben gekregen als ze er niet in de eerste 30 seconden aan hadden gedacht om je dat in de schoenen te schuiven, maar de film slaagt er toch in om heel spannend te zijn.<br />'Dark City' wordt geregisseerd door de vent die 'The Crow' voor ons meebracht, wat ik volslagen waardeloos vond. Het heeft een soortgelijke, donkere, gestileerde uitstraling, wat goths waarschijnlijk wel zal aanspreken <0xE2><0x80><0x93> maar in 'Dark City' is er tenminste een reden voor deze eeuwigdurende nacht.<br />'Dark City' In naam is het SF, maar de kern van harde SF die (heel prettig) aan het eind van de film voornamelijk naar voren komt, wordt ondergesneeuwd door de volledige stilering van de visuele elementen van de film. Het is echt niet nodig dat de ruimtewezens er allemaal uitzien en praten als Riff-Raff uit 'The Rocky Horror Picture Show', voor de enge, gruwelijke, donkere decors <0xE2><0x80><0x93> voor het feit dat de mensen in auto's uit de jaren zestig rijden en de mode van 1940 dragen. Het is niet nodig om een kwaadaardig buitenaards wezen te hebben, of dat de ruimtewezens allemaal met hun tanden klapperen als ze iets onheilspellends doen. Je bent over de dwaasheid van dit soort dingen heen en je beseft dat het zo is.' Het maakt gewoon deel uit van de vreemde, atmosferische wereld die de regisseur heeft gecreëerd. Het heeft eigenlijk net zoveel te maken met horror en superhelden uit stripverhalen als met traditionele sciencefiction.<br />'Dark City' is het soort film dat je gemakkelijk kan irriteren als je dat toestaat, maar als je de aanstellerij van de film kunt vergeven en het feit dat hij niet eens een poging doet om verschillende voor de hand liggende, logische eigenaardigheden te verklaren (bijvoorbeeld waarom verdrinken mensen die met hun gezicht in een kom pap vallen na een paar uur niet?), dan kan de film je voor zich winnen als de held zijn versie van het innemen van de rode pil doorneemt (of was het de blauwe? Dat vergeet ik altijd. Deze film roept ook een aantal belangrijke vragen op over Kiefer Sutherland. Hoe komt het dat zijn bril niet afvalt als hij ondersteboven hangt? Waarom praat hij hakkelend, stotterend, alleen als hij gestrest is? Heeft hij deze baan alleen maar gekregen omdat zijn vader de producer kende? Gelukkig wordt Sutherlands typisch belachelijke acteerwerk tot op zekere hoogte gecompenseerd door William Hurt als inspecteur Bumstead (echt waar!) <0xE2><0x80><0x93> de politieman die achter de held aanzit. Hurt is, zoals altijd, vrijwel volledig gespeend van persoonlijkheid en ziet er meestal uit alsof hij in trance is. Natuurlijk is hij altijd zo, maar in deze film is het eigenlijk wel logisch.<br /><br />Rufus Sewell is prima als de held <0xE2><0x80><0x93> de man die'ontwaakt' <0xE2><0x80><0x93> en dat geldt ook voor Jennifer Connelly als zijn 'vrouw'. De ruimtewezens zijn over de top en dom, en ze zweven door de lucht en klapperen met hun tanden, maar zoals ik al zei, je moet gewoon denken als in een stripboek, dan kun je het allemaal vergeven.<br />In sommige opzichten is 'Dark City' een film waar ik mezelf om haat, omdat ik hem leuk vind, maar de waarheid is dat het een verdomd effectief, zij het ietwat belachelijk SF-verhaal is, en wat het tot een succes maakt zijn precies de dingen die het belachelijk maken. Stel je voor. 7 van de 10.
First, just for the record, this film did not rip off 'The Matrix'. It came out a year earlier. Such arguments seem pointless to me anyway, since the basic premise both of these movies, plus 'The Thirteenth Floor', 'The Truman Show', 'Pleasantville', et al are so blatantly appropriated from Philip K Dick's SF of the 1950's. <br /><br />Never mind that, though. This is another "What is reality" film (a question Dick apparently used to pose himself every morning); this time the variation being that an alien race has abducted a city of humans and is performing experiments on them to try to find out the nature of the human soul. That isn't a spoiler, BTW. In fact the very first thing that happens in this film is that the narrator tells you what I just told you. You can't help but wonder if it might have served to achieve a better sense of mystery if they hadn't thought to lay that on you in the first 30 seconds, but the film manages to be quite suspenseful all the same.<br /><br />'Dark City' is directed by the bloke who brought us 'The Crow', which I thought was utter rubbish. It has a similar dark, stylised look, which will probably appeal to goths - but in 'Dark City' there is at least a reason for this perpetual night. <br /><br />'Dark City' is SF, nominally, but the kernel of hard SF which mostly emerges (quite pleasingly) at the end of the movie is subsumed by the complete stylization of the movie's visual elements. There really isn't any need for the aliens to all look and talk like Riff-Raff from 'The Rocky Horror Picture Show', for the scary, gruesome, dark sets - for the fact that people are driving 1960's cars around and wearing 1940's fashions. There is no need to have an evil little kid alien, or for the aliens to all chatter their teeth when they do something ominous. You have got get over the silliness of this sort of stuff and appreciate that it's just part of the weird, atmospheric world the director has created. Really it all owes as much to comic book horror and super-hero stuff as it does to traditional science fiction.<br /><br />'Dark City' is the sort of film which can easily annoy you if you allow it to, but if you can forgive its affectations and the fact that it doesn't even attempt to explain various obvious logical oddities (e.g. why don't people who collapse face-first in a bowl of porridge drown after a few hours?) then the film can win you over as the hero goes through his version of taking the red pill (or was it the blue one? I always forget.)<br /><br />This film also raises several important questions about Kiefer Sutherland. How come his glasses don't fall off when he's hanging upside down? Why does he speak haltingly, stutteringly, EXCEPT when he's stressed out? Did he just get this job because his dad knew the producer? Fortunately Sutherland's typically ridiculous acting is balanced to an extent by William Hurt as Inspector Bumstead (honestly!) - the cop who's chasing after the hero. Hurt is, as always, almost completely devoid of personality, and looks as if he's in a trance most of the time. Of course he's always like this, but in this movie it actually makes sense.<br /><br />Rufus Sewell is fine as the hero - the guy who 'wakes up' - and so is Jennifer Connelly as his 'wife'. The aliens are all over the top and silly, and they float through the air and chatter their teeth, but like I said, you have to just think comic-book, and you can forgive it all.<br /><br />In some ways 'Dark City' is a film that I hate myself for liking, but the truth is it's a pretty darn effective, if somewhat ridiculous SF story, and what makes it work are precisely the things that make it silly. Go figure. 7 out of 10.