In 'The Cemetery' (... geregisseerd door Boris Sagal), staat een walgelijke, op geld beluste neef, Jeremy Evans (Roddy McDowell, die hem speelt als een echt slijmerig stuk tuig), klaar en bereid om de erfenis van zijn oom in de wacht te slepen, te wachten tot de oude tijder, William Hendricks (George Macready) kreupel en geteisterd door een beroerte, die zijn manier van bewegen en communiceren heeft overgenomen, de geest geeft. Zijn oom was ooit een schilder die geobsedeerd was door de dood... zijn werken roepen dat vaak op. Osmond Portifoy (Ossie Davis) is al vele jaren in dienst van de oude man en Jeremy vindt het heerlijk om de butler eraan te herinneren dat ze hun handen in de geldpot zullen steken. Om je te laten zien hoe kwaadaardig Jeremy kan zijn, wijst hij Portifoy (... aan, en voor extra laster gebruikt hij 'Portifoy' Bijna elke zin is spottend bedoeld: hoe zijn moeder zich kapot werkte zonder Oom ooit om een cent te vragen en dat hij altijd het goede leven wilde leiden, maar daar de middelen voor nodig had. McDowell heeft de leiding en draagt een zware geur van pracht en praal en hebzucht met zich mee ('Ik ben een neefje van een zwart schaap met jeuk')... je vindt het heerlijk om hem te haten. Jeremy komt erachter dat hij de erfenis van zijn oom zal krijgen omdat zijn moeder dood is en haar aandeel zal naar hem gaan dankzij een clausule in Hendricks testament. Dus sluit Jeremy de rolstoel van zijn oom af naast een open raam, zodat de tocht hem kan doden. O, maar je weet dat Jeremy zijn verdiende loon krijgt, jazeker! Jeremy ziet een schilderij aan de muur (Hendricks portretten hangen aan de muur van het trappenhuis) en het pas gedolven graf waar zijn dierbare dode oom begraven lag, begint elke keer dat hij ernaar kijkt anders te worden. Kijk maar hoe Jeremy langzaam instort als hij de kist van oom ziet verschijnen, open ziet gaan en dan iemand ziet opstaan die langzaam naar de voordeur van het landhuis loopt. Maar alles is niet wat het lijkt. Zo'n bloedzuigende bloedzuiger, een echte wezel. Om Jeremy te zien kronkelen en uiteindelijk doodsbang te zien worden, was een feest. Het einde is een beetje dwaas (.. en nogal logisch onlogisch), wijzend op een andere insluiper op zoek naar geld, maar over het geheel genomen vind ik het leuk, zij het enigszins afgeleid. Het idee van het steeds veranderende portret is een cool idee, vond ik.<br />Het tweede verhaal, 'Eyes' (.. geregisseerd door Steven Spielberg) is een ster van Joan Crawford als een rijke, blinde vrouw met een scherpe tong, Claudia (die haar eigen appartementencomplex in New York heeft gebouwd en leeft alsof ze de enige huurder is), die een chirurg chanteert, dokter Frank Heatherton (Barry Sullivan) tot het uitvoeren van een gevaarlijke en onorthodoxe transplantatie van de oogzenuwen van een geobsedeerde gokker, Sidney (Tom Bosley van 'Happy Days') Het verhaal gaat over een vrouw die in New York City (waar ze beroemd is geworden) 9.000 dollar nodig heeft om een schuld af te betalen van een bookmaker die met de dood wordt bedreigd. Hoewel de procedure haar maar elf uur zicht geeft, is ze bereid dat te gebruiken voor de kostbare momenten dat ze kleuren en voorwerpen kan zien die voor haar altijd donker zijn geweest. Maar in een akelig stukje ironie dat overeenkomt met haar eigen gedrag tegenover anderen zoals Heatherton, gaat New York City door een black-out om haar te bevrijden van die kostbare momenten waarnaar ze zo heeft verlangd. Dit verhaal heeft dat intellectuele gekibbel tussen personages dat je je herinnert van toneelachtige afleveringen van 'Twilight Zone', wanneer het lot wordt overwogen en discussies over en weer gaan. Het heeft ook de 'uitkomen'-stijl van een toekomstige filmmaker.<br />Het derde verhaal: '' De 'ontsnappingsroute', geregisseerd door Barry Shear, volgt een nazi die Strobe heet (Richard Kiley, met een litteken over zijn ene oog voor de extra impact) die zich schuilhoudt in Zuid-Afrika, achtervolgd door herinneringen aan zijn oorlogsmisdaden en voortdurend over zijn schouder kijkend omdat hij bang is dat hij wordt gepakt door agenten die gespecialiseerd zijn in het opsporen van 'zijn soort'. Hij wordt in beslag genomen/doorboord door een museumschilderij van een visser op een bergmeer. Zijn wens is het schilderij binnen te gaan om te ontsnappen aan de kwellingen van het vluchten. Hij probeert een oude Jood, Bleum (de wonderbaarlijke Sam Jaffe, wiens broze, gerimpelde lichaam een angstaanjagend voorbeeld is van wat marteling, gevangenschap en de dood kunnen doen met iemand die alles al heeft gezien) die hem lijkt te herkennen, van zich af te schudden. Een griezelig kruisigingsschilderij van je eigen lijden leidt ons naar de eerste ontmoeting van Strobe en Bleum. En om een reden die je later zult ontdekken, is dit verhaal net zo belangrijk als de vissersschilderij. Een huiveringwekkende verkenning van een vermoeid monster met weinig ontsnappingsmogelijkheden, wiens wens in vervulling gaat... alleen niet op de manier die hij denkt.<br />Zoals te verwachten (gezien de titel) hebben alle drie de episoden het belang van een portret in zich. Alle drie de verhalen hebben Rod Serlings kenmerkende schrijfstijl met de gebruikelijke 'hebbes!'-verdraaide ironie die je gaat verwachten. Ik denk dat het eerste verhaal het dichtst in de buurt komt van de 'Night Gallery'-serie, maar deze film is veel beter dan wat erna komt, omdat Serling sterk betrokken is bij elk verhaal dat wordt verteld. Hij is ook de gastheer die ons inleidt in elk macaber verhaal.
In "The Cemetery"(..directed by Boris Sagal), a loathsome money-hungry nephew, Jeremy Evans(Roddy McDowell, playing him as a really slimy scumbag) ready and willing to horde on his Uncle's inheritance, just waiting for the old timer,William Hendricks(George Macready) crippled and ravaged by a stroke that has taken his means of movement and communication, to croak. His Uncle was once a painter obsessed with death..his works often evoke that. Osmond Portifoy(Ossie Davis)has been under employ to the old man for many years and Jeremy relishes in reminding the butler who will be dipping their hands in the money jar. To show you just how virulent Jeremy can be, he points out to Portifoy(..and for extra slander, he uses "Portifoy" nearly every sentence with a sneer)how his mother worked her fingers to the bone without ever asking Uncle for a dime and that he always desired to live the good life, but needed the means to do so. McDowell is in command carrying this heavy smell of pomp and greed("I'm a black sheep nephew with an itch")..you just love to hate him. Jeremy finds out that he'll receive his Uncle's inheritance due to the fact that his mother is dead and her share will go to him thanks to a clause in Hendrick's will. So Jeremy locks his Uncle's wheelchair next to an open window allowing the draft to kill him(..while also letting his Uncle peer at the family graveyard as a reminder of where the old man is about be heading). Oh, but you know Jeremy's got his comeuppance coming to him, yes sir! Jeremy notices a painting on the wall(Hendrick's portraits line the wall of the stairwell) and the freshly dug grave where dear dead Uncle was buried begins to change every time he looks at it. Watch as Jeremy slowly unravels as he sees Uncle's casket appear, then open, then show someone rising slowly walking to the front door of the manor. But, all is not what it seems. I do think McDowell's tour-de-force performance approaches high camp but I just enjoyed it immensely..he's such a blood-sucking leech, a real weasel. Watching Jeremy squirm and ultimately become frightened out of his wits was a ton of fun.The ending is a bit silly(..and rather logically unsound), pointing out another schemer out for a payday, but overall I think it's fun, if derivative somewhat. The idea of the ever-changing portrait is a cool idea, I thought.<br /><br />The second tale, "Eyes"(..directed by Steven Spielberg)stars Joan Crawford as an acid-tongued, rich, blind woman, Claudia(who has built her own apartment complex in New York and lives as it's only tenant), who blackmails a surgeon, Dr. Frank Heatherton(Barry Sullivan)into performing a dangerous and unorthodox grafting procedure transplanting the central optic nerves of an obsessive gambler's eyes, Sidney(Tom Bosley of "Happy Days" fame) needing 9 grand to pay off a debt from a bookie threatening his life. Although the procedure will only grant her 11 hours of sight, she's willing to have that for just the precious moments to see color and objects always darkened to her. But, in a nasty bit of irony to match her own behavior towards others like Heatherton, New York City goes through a black out ridding her of those precious moments she has so longed for. This tale has that Rod Serling intellectual banter between characters you remember from stage-like episodes of "Twilight Zone" as fates are contemplated and discussions are batted around. This also has the "coming out" stylistics of a future filmmaker.<br /><br />The third tale, "The Escape Route"(..directed by Barry Shear) follows a Nazi named Strobe(Richard Kiley, with a scar covering one eye for extra impact)hiding away in South Africa, haunted by memories of his war crimes and constantly looking over his shoulder worried about being caught by agents who specialize in hunting "his kind" out. He becomes pre-occupied/transfixed with a museum painting of some fisherman on a mountain lake..his desire is to enter the painting as a means of escape from the torments of running. He tries to shake an old Jew, Bleum(the marvelous Sam Jaffe, whose frail, wrinkled body, offers a terrifying example of what torture, imprisonment & death can do to one who had seen it all)who seems to recognize him. A creepy crucifixion painting depicting one's suffering leads us into Strobe and Bleum's first meeting..and, for a reason you'll find later, is as important to this tale as the fisherman painting. A chilling exploration of a tired monster with few escape routes whose wish is granted..just not the way he thinks.<br /><br />As expected(considering the title)each episode features within it's plot the importance of a portrait. All three tales bear Rod Serling's distinctive writing style with the usual "gotcha!" twisting irony one grows to expect. I guess the first one is closest to the "Night Gallery" series, but this film is much better than what comes after it because of Serling's strong involvement in every tale presented. He is also the host introducing us to each macabre tale.