Het moet een lowbudgetfilm zijn geweest en hij doet het goed. Het is een soort reis door de tijd met seks en geweld, en hij slingert over de weggetjes van Jumbo Rocks en Twentynine Palms, Californië.<br />Indrukwekkend, waardig decor, en dat is het wel zo'n beetje. Katia speelt Katia, die alleen Frans spreekt. David speelt David, die Engels spreekt en een beetje Frans dat net niet verschrikkelijk is, wat wil zeggen dat het net zo erg is als mijn Frans. Vanuit sommige hoeken lijkt ze een beetje op Michelle Pfeiffer en vanuit andere hoeken lijkt hij op Harry Dean Stanton. Het is moeilijk om iets over hun acteerprestaties te zeggen, want afgezien van een paar uit het hoofd geleerde opmerkingen lijkt het erop dat de regisseur meestal gewoon de camera op hen richtte en zei: 'Oké, verzin maar iets.' Er wordt heel wat speels gepord en gelachen, net als in de films van John Cassavetes. De mensen grinniken en giechelen omdat ze niets anders kunnen bedenken om te doen.<br />Het stel heeft ruzie en seks. De reden voor de ruzie? Eens kijken. Hij kijkt naar een andere vrouw in een café. Hij koopt een ijsje voor haar en vraagt of ze het lekker vindt. 'C'est bon,' antwoordt ze, en dan: 'Pas bon.' (Hij mokt omdat ze zichzelf tegenspreekt.) Hij slaat een hond terwijl hij in de Hummer rijdt omdat ze zijn raam blokkeert. Een andere ruzie, een ernstige, vindt plaats als ze zich om onverklaarbare redenen opsluit in de badkamer.<br />Is er seks? Ja, er is seks, gesimuleerd, en een hoop naaktheid. Ik had al zo'n vermoeden dat Katia en David niet eens getrouwd waren, maar toch zijn ze hier en kleden ze zich uit in de woestijn, waarbij ze zichzelf blootgeven in al hun harige, hoekige, symmetrische pracht. Ze liggen op schurende rotsen, schaamteloos met hun armen en benen wijd. Er komen een paar vliegtuigen over en elke passagier die dat wil kan vanaf 37.000 voet op hen neerkijken en hen zien neuken en kronkelen als twee speerwerpers. Het kan ze niet schelen. Ze plegen ontucht op rotsen, in zwembaden en in motelkamers. O, en over dieren gesproken, als David een orgasme heeft maakt hij meer lawaai dan Katia, hoewel ze in deze scènes natuurlijk allebei overdrijven als pornosupersterren. Wat een weerzinwekkende lichamelijkheid. De film sleept zich een hele tijd voort en als de climax aanbreekt, zijn we er totaal niet op voorbereid. Ik weet niet of ik erin mee moet gaan of niet. Ik denk van niet, behalve om te zeggen dat de scène zo uit een heel andere film lijkt te komen, een of andere slasherfilm met een titel als 'Blood and Cactus'. De zware jongens lijken of mariniers of skinheads te zijn, misschien wel allebei. De laatste episode van het geweld vindt plaats om redenen die me volledig ontgaan.<br />Misschien heb ik iets over het hoofd gezien. Zou het kunnen dat het leven net een weg is? Met asfalt en kuilen? Af en toe stopborden? Lang wachten terwijl onverschillige goederenwagons langzaam over de brug denderen, soms helemaal stoppend? En aan het eind krijg je een dodelijk verkeersongeluk? Dit is een Franse film, dus misschien heb ik de verkeerde nationale heuristiek gebruikt. Het punt van een Franse film zou kunnen zijn dat er geen punt is. Dat is het hele punt.<br />Uiteindelijk vond ik de film een beetje triest. Niet alleen om wat er met Katia en David gebeurt, maar om redenen die waarschijnlijk nooit de bedoeling van de producenten waren. In het begin staren het stel vol ontzag naar hectares en hectares energieproducerende windmolens die verspreid over de woestijn staan opgesteld. Zij vinden het prachtig. Ik niet. Het ivoorkleurige zand is bespikkeld met yucca's en creosootstruiken, en bezaaid met papieren wikkels met bloemetjes erop, glinsterende aluminium blikjes en lege geweerpatronen. De Hummer rijdt achteloos langs een stapel van zes enorme, zwarte, weggegooide banden. Als je naar LAX vliegt, kun je de smog tot aan Twentynine Palms in het binnenland zien. Wat ik uit de film heb gehaald, is dat als je een natuurlijk landschap als een vuilnisbelt behandelt, het vroeg of laat een vuilnisbelt wordt. Een woestijn ecosysteem is breekbaar en kan, net als een mensenleven, maar een bepaalde hoeveelheid mishandeling verdragen voordat het wordt vernietigd.
It must have been a small-budget film and it shows. Sort of a travelogue with sex and violence, it meanders along the byways of Jumbo Rocks and Twentynine Palms, California.<br /><br />Impressive, dignified scenery, and that's about it. Katia plays Katia, who speaks only French. David plays David, who speaks English and some French that falls just short of execrable, which is to say very much like my French. From some angles she looks a bit like Michelle Pfeiffer and from some angles he resembles Harry Dean Stanton. It's difficult to comment on their acting because, aside from some memorized exchanges, it seems that most of the time the director simply aimed the camera their way and said, "Okay, make something up." There's a good deal of playful poking and laughter, like that in John Cassavetes' films. People chuckle and giggle because they can't seem to think up anything else to do.<br /><br />The couple has squabbles and sex. The reasons for the squabbles? Let's see. He looks at another woman in a cafe. He buys her ice cream and asks if she likes it. "C'est bon," she replies, then, "Pas bon." (He sulks because she contradicts herself.) He hits a dog while driving the Hummer because she's blocking his window. Another argument, a serious one, occurs when she locks herself in the bathroom for reasons unexplained.<br /><br />Is there sex? Yes, there is sex, simulated, and a lot of nudity. I had a sneaking suspicion that Katia and David weren't even married, yet here they are, stripping off in the desert, revealing themselves in all their hairy, angular, bilaterally symmetrical splendor. They lie on abrasive rocks, spreadeagled shamelessly. A couple of airliners pass overhead and any passenger who wanted to could look down on them from 37,000 feet and watch them rut and squirm like two javelinas. They don't care. They fornicate on rocks, in swimming pools, and in motel rooms. Oh, and speaking of animals, when David has an orgasm he makes more noise than Katia, although, to be sure, both of them overact in these scenes like porno superstars. What repugnant physicality.<br /><br />The movie drags along for quite a while and when the climax comes we are totally unprepared for it. I don't know whether to get into it or not. I don't think I will, except to say that the scene seems to have been brought in from another movie entirely, some kind of slasher flick with a title like "Blood and Cactus". The heavies seem to be either Marines or skinheads, maybe both. The final episode of violence takes place for reasons that escape me completely.<br /><br />Maybe I missed something. Could it be that life is like a road? It has its asphalt pavement and its potholes? Occasional stop signs? Long waits while indifferent freight cars rumble slowly through the crossing, sometimes stopping completely? And at the end you have a fatal traffic accident? This is a French movie so maybe I used the wrong national heuristic. The point of a French film might be that there is no point. That's the whole point.<br /><br />In the end I found the film kind of sad. Not just because of what happens to Katia and David, but for reasons the producers probably never intended. At the beginning the couple stare in awe at acres and acres of energy-generating windmills arrayed across the desert. They find it splendid. I didn't. The ivory sand is dotted with Joshua trees and creosote bush, and littered with flowery paper wrappers, glittering aluminum cans and empty shotgun shells. The Hummer matter-of-factly passes a pile of half a dozen huge, black, discarded tires. If you fly into LAX there are days when you can see the smog as far inland as Twentynine Palms. The point I took away from the film is that if you treat a natural landscape as a garbage dump it becomes a garbage dump sooner or later. A desert ecosystem is a fragile one and, like a human life, can only take so much abuse before it is destroyed.