Weet je, ik wil Lee graag mogen. Een van de geweldige dingen van films en literatuur is het vermogen om mensen te choqueren. In het begin is het een kinderlijke impuls, maar het is geweldig als je filosofieën aan het deconstrueren bent. In satirische gevallen wordt de kinderlijke impuls gerechtvaardigd door het doel van de deconstructie. De behoefte om de hypocrisie aan het licht te brengen is veel meer dan de pret van degene die de verfilming doet.<br />Jammer genoeg voor Lee vereist satire een vaardige hand. Als je te terughoudend bent, is de satire om te beginnen al geen rechtvaardiging voor het onderwerp van de satire. Als je te bot bent, komt de satire over als prekerig en uit eigenbelang. Lee en zijn werk vallen onder het laatste; hij heeft niet het talent om effectieve satire te maken omdat hij te dicht bij het onderwerp staat. Lee heeft enig waardevol inzicht in rassenkwesties (daar herinnert hij ons altijd aan) en we geloven hem op zijn woord. Helaas is hij zo verbitterd dat zijn preken zo eenzijdig zijn. Gezien zijn neiging om alle kanten op te slaan als een strijd tussen hem en de wereld, komen zijn films vaak over als schimpscheuten die losstaan van de werkelijkheid. De kracht van de film is om iemand in een ander perspectief te plaatsen via het toekomstperspectief, en Lee begrijpt dat niet. Voor hem is het een groter podium voor zijn ego en hemzelf en wij zijn 'gelukkig'. Lee heeft genoeg geld om zijn huis te financieren en het Grote Orakel van de Nike-commercials te horen spreken, dat ongeveer net zo intelligent is als een dertienjarig gothic meisje dat over de dood praat en zichzelf snijdt.<br />De rassenpolitiek achter de Drop Squad is zo zielig <0xE2><0x80><0x93> rijk is wit en arm is zwart <0xE2><0x80><0x93> dat Lee's MLK-liefde er alleen maar mee wordt bespot. Lee heeft nooit echt begrepen dat het idee van racisme een solide element van klassenstrijd bevat. De wereld van het racisme is volgens deze film compleet. En dat idee is zo zelfhatend en te vereenvoudigd dat het de logica tart. Kijken we naar een onderzoek naar rassenverhoudingen, of kijken we naar een arme kleine rijke jongen die zijn onopgeloste raciale klassenkwesties moet oplossen door hetzelfde idee van de Krabtheorie te onderschrijven <0xE2><0x80><0x93> kijk naar 'The Corner' voor meer hierover op een veel volwassener manier dan Lee zich ooit zou kunnen voorstellen of zou willen <0xE2><0x80><0x93> dat hem in zijn jeugd heeft gekweld? Waarom wordt Lee niet volwassen en maakt hij geen films die wat meer structuur hebben in plaats van het spel te spelen waartoe hij werd gedwongen in zijn jeugd? Kortom, Lee's 'Do the Right Thing' was het alfa en omega van zijn carrière. Hij zou nooit meer dezelfde volwassenheid tonen of erbovenuit groeien. In zekere zin had hij zichzelf verraden, en de wereld is er minder blij mee.
You know, I want to like Lee. One of the great things about movies and literature is the ability to shock people. It's a childish impulse at heart, but great when you're deconstructing philosophies. In satirical cases, the childish impulse is justified by the purpose of the deconstruction. The need to expose the hypocrisy is much more than the jollies of the person doing the ripping.<br /><br />Unfortunately for Lee, satire requires a deft touch. Being too coy and the satire fails as a justification for the subject of the satire in the first place. Being too blunt and the satire comes off as preachy and self-serving. Lee and his work fall into the latter; he does not have the touch to do effective satire because he is too close to the subject matter. Lee has some valuable insight into matters of race (in that he never fails to remind us) and we take him at his word. Sadly, he is so bitterly one-sided that his preaching. Given his lust to bash all sides as a battle between him and THE WORLD, his movies often come off as diatribes that are disconnected from reality. The power of cinema is to put a person in a differing standpoint through prospective, and Lee doesn't grasp that. To him, it's a bigger stage for his ego and himself and we are 'fortunate' enough to pay only a meager fee to finance his house to hear this Great Oracle of the Nike Commercials speak his wisdom..which is about as intelligent as a thirteen-year old Goth girl talking about death and cutting herself.<br /><br />The racial politics behind Drop Squad are so pathetic--rich equals white and poor equals black--is that it makes a mockery out of Lee's MLK love. Lee never really grasps the idea of racism has a solid element of class-ism behind it. If you're black, you're poor yet humble. If you're white, you're rich and morally bankrupt. And if you're black and rich, then you're white and need to be knocked back down into being black. And with this, Lee's world of racism is complete according to this movie. And that idea is so self-hating and overly simplified that it defies logic. Are we watching an examination of race relations, or are we watching a poor little rich boy deal with his unresolved racial/class issues by endorsing the same idea of Crab Theory--see "The Corner" for more on this in a much more mature way then Lee could ever imagine or wants to--that tortured him as he was growing up? In fact, why doesn't Lee grow up and make movies a bit more textured instead of playing the game he was forced to as he was growing up? In short, Lee's "Do the Right Thing" was the alpha and omega of his career. He would never show the same maturity or grow above it ever again. In a sense, he sold out himself, and the world is lesser for it.