Dit is een heel plezierige kleine romantische komedie, die qua verhaal en toon lijkt op een heleboel andere pretentieloze films uit de jaren dertig. Wat hem volgens mij onderscheidt, is het acteerwerk van de twee romantische hoofdrolspelers, Joe Morrison en Dixie Lee. Terwijl Burns en Allen de hoofdrollen krijgen, is de film in werkelijkheid van dit romantische stel. George en Gracie zijn altijd heel leuk, zoals ze hier zijn, maar tot mijn verbazing merkte ik dat ik meer van het liefdesverhaal genoot. Als je denkt aan de liefde in komedies uit de jaren dertig, zoals in de Marx Brothers-films, moet je onwillekeurig denken aan de woorden 'zwak', 'onbeleefd' en'vervelend'. Maar Morrison en Lee zijn eigenlijk heel charmant en geven het verhaal een schrijnendheid die mindere acteurs niet zouden kunnen bereiken.<br />Morrison heeft een vlotte manier van doen, een aardige stem en een aantrekkelijke persoonlijkheid. Hij maakt dat je echt in die aardige man gaat geloven. Hij is een populaire radiozanger en schijnt maar weinig films te hebben gemaakt. Hij is goed in 'The Old Fashioned Way', 1934, met W.C. Fields, en in 'Four Hours to Kill!', 1935, onder andere. Het is jammer dat hij geen langere carrière heeft gehad.<br />Dixie Lee is sensationeel. Behalve dat ze ongelooflijk knap is, heeft ze een prachtige stem, een nog aantrekkelijker manier van doen en is ze een uitstekende actrice. Het zou niet moeilijk zijn om een rol als deze te spelen, die van de hardvochtige (maar zachtaardige) dame die in de grote stad op zoek is naar liefde. Maar ze bouwt de rol op met echte tederheid en pathos, en je voelt de tragedie van haar pogingen om haar louche carnavalsverleden van zich af te schudden. Ze is een heel gevoelige actrice, en ze gebruikt haar gezicht, lichaam en stem heel effectief. En kijk eens hoe expressief ze haar ogen gebruikt. Ze heeft prachtige ogen, en je kunt haar emoties erin voelen. Dat is niet altijd gemakkelijk voor een acteur. Ze is zo geweldig in deze rol, dat je onwillekeurig spijt hebt dat ze niet meer films heeft gemaakt. Ik stel me zo voor dat ze het behoorlijk druk had met mevrouw Bing Crosby zijn en een gezin stichten. Maar ze zou goed zijn geweest in een paar van de andere luchtige romances die Paramount zo goed maakte, misschien zelfs met haar man de hoofdrol spelen.<br />Dixie doet me denken aan die andere vroege jaren dertig-sterren Nancy Carroll, Ann Dvorak en Mae Clarke, wier carrières halverwege de jaren dertig ook ophielden te bestaan. Misschien is Dixie, samen met Carroll en Dvorak, tegenwoordig door de mensen grotendeels vergeten. Clarke wordt herinnerd om haar beroemdere films, zoals 'The Public Enemy', 'Waterloo Bridge' en 'Frankenstein', en Carroll en Dvorak hebben ook een paar even gedenkwaardige films. Maar Dixie Lee heeft maar een handvol films gemaakt, als hoofd- en bijrollen, en sommige daarvan zijn verloren gegaan. Ze heeft dus niet veel werk om te bestuderen. Een paar van haar andere films zijn van rond de eeuwwisseling: de Fox-musical 'Happy Days', 1929; 'No Limit', 1931, als de tegenspeelster van Clara Bow; 'Night Life in Reno', 1931, in een klein rolletje als een sexy mannendief; 'Quick Millions', 1931, in een ongecensureerde rol als secretaresse (in een scène met George Raft), en een paar andere. Ze zingt een charmant liedje in 'Manhattan Love Song', 1934, dat op dvd verkrijgbaar is. Het is interessant dat ze, toen ze met Bing Crosby trouwde, een grotere ster was dan hij, en in 1935 was hij een superster en was haar carrière voorbij. Maar ze was goed, en ze straalt in deze film.<br />Actor/regisseur Elliott Nugent maakte een aantal goede films, waaronder vijf Bob Hope-films (zoals 'My Favorite Brunette' en 'She Loves Me Not', 1934, met Dixies echtgenoot Bing in de hoofdrol. Zijn vader, J.C. Nugent, speelt hier Vi's vader. Hij speelde ook in een aantal films, waaronder Lon Chaneys laatste film, 'The Unholy Three', in 1930, en 'The Last Flight', 1931.<br />'Love in Bloom' Het is een belangrijke film uit dat sterrenjaar, 1935, maar het is een aantrekkelijke film, en hij heeft echt gevoel. In een verhaal dat net zo goed clichématig en sentimenteel had kunnen zijn, slaagt hij erin om je aan dat echtpaar uit de tijd van de Depressie te doen denken. En er is net genoeg humor om te voorkomen dat hij te sentimenteel wordt. Fans van Burns en Allen zullen misschien teleurgesteld zijn dat ze geen grotere rollen hebben, maar ze zijn hier ook goed en helpen het verhaal vooruit. Vooral George is heel sympathiek en speelt het in een aantal scènes recht voor zijn raap. En Gracie, geschift als altijd, heeft ook een paar prachtige stukken.<br />Laat je dus niet afschrikken door deze film. Geef het een kans en neem het zoals het is. En let op Dixie Lee. Ze was echt een geweldige actrice. En naar verluidt ook een geweldig mens. Je kunt begrijpen waarom Bing zo dol op haar was. Ze was aanbiddelijk.
This is a very pleasant little romantic comedy, similar in storyline and tone to a lot of other unpretentious films of the 1930s. What distinguishes it, in my mind, is the acting of the two romantic leads, Joe Morrison and Dixie Lee. While Burns and Allen receive top billing, the film really belongs to this romantic couple. George and Gracie are always lots of fun, as they are here, but, to my surprise, I found myself enjoying the love story more. When you think of the love interests in 30s comedies, such as in the Marx Brothers films, you can't help but think of the words 'sappy,''bland,' and 'obnoxious.' But Morrison and Lee are actually very charming, and give a poignancy to the story that lesser actors couldn't do.<br /><br />Morrison has an easy manner, a nice voice, and an appealing personality. He really makes you believe in this nice guy. A popular radio singer, he seems to have made few films. He is good in "The Old Fashioned Way," 1934, with W.C. Fields, and in "Four Hours to Kill!", 1935, among others. It's a shame he didn't have a longer career.<br /><br />Dixie Lee is sensational. Aside from being incredibly gorgeous, she has a beautiful voice, an even more appealing manner, and is an excellent actress. It would be easy to coast through a part like this-- that of the hard-boiled (but softhearted) dame, looking for love in the big city. But she invests the part with real tenderness and pathos, and one feels the tragedy of her attempts to shake off her seedy carnival past. She is a very sensitive actress, and uses her face, body, and voice in very effective ways. And watch how expressively she uses her eyes. She has beautiful eyes, and you can really feel her emotions in them. Not always an easy thing for an actor to do. She is so wonderful in this part, that one can't help regretting that she didn't make more pictures. I imagine she was pretty busy being Mrs. Bing Crosby, and raising a family. But she would have been good in some of the other light romances Paramount made so well, perhaps even co-starring with her husband.<br /><br />Dixie reminds me of those other early 30s stars Nancy Carroll, Ann Dvorak and Mae Clarke, whose careers also petered out by the middle of the decade. Perhaps along with Carroll and Dvorak, Dixie has been largely forgotten by people today. Clarke is remembered for her more famous movies, like "The Public Enemy," "Waterloo Bridge," and "Frankenstein," and Carroll and Dvorak do have some similarly memorable films. But Dixie Lee only made a handful of films, as leads and second leads, and some of them have been lost. So she doesn't have a large body of work to study. A few of her other films are around- the Fox all-star musical "Happy Days," 1929; "No Limit," 1931, as the sidekick of Clara Bow; "Night Life in Reno," 1931, in a small part as a sexy husband stealer; "Quick Millions," 1931, in an unbilled bit as a secretary, (in a scene with George Raft), and a couple of others. She sings a charming song in "Manhattan Love Song," 1934, which is available on DVD. It's interesting in that when she married Bing Crosby, she was a bigger star than he was, and by 1935, he was a superstar, and her career was over. But she was good, and she shines in this film. <br /><br />Actor/director Elliott Nugent made a number of good films, including five Bob Hope movies (such as "My Favorite Brunette)," as well as "She Loves Me Not," 1934, starring Dixie's husband Bing. His father, J.C. Nugent, plays Vi's father here. He also acted in a number of films, including Lon Chaney's last film, "The Unholy Three," in 1930, and "The Last Flight," 1931.<br /><br />"Love in Bloom" isn't a major film from that stellar year, 1935, but it is an appealing one, and it has real heart. In a story that could have just been clichéd and sappy, it manages to make you care for this Depression-era couple. And there is just enough humor to keep it from getting too maudlin. Burns and Allen fans might be disappointed that they don't have bigger parts, but they are also good here, and help advance the story. George in particular is quite sympathetic, and plays it straight in a number of scenes. And Gracie, zany as usual, has some wonderful bits as well.<br /><br />So don't be put off by this film. Give it a chance, and take it for what it is. And watch Dixie Lee. She really was a wonderful actress. And, reportedly, a wonderful person as well. You can understand why Bing was so smitten with her. She was adorable.