Deze film begint trots met de volgende aankondiging: 'De producenten willen de leden van de onderwaterploeg die hun leven hebben gewaagd om de haaienscènes te filmen zonder kooien of andere beschermende apparatuur hun oprechte dankbaarheid betuigen.' Ja, natuurlijk zouden ze dankbaar moeten zijn! Vooral omdat de cameramannen op dat moment waarschijnlijk nog niet wisten hoe lauw de verhaallijnen waren en hoe belachelijk de plot van 'Mako: de tanden des doods' eigenlijk was! Ik ben er heimelijk van overtuigd dat deze mensen de levensbedreigende inspanningen die ze hadden verricht toen ze het eindproduct eenmaal te zien kregen, ernstig betreurden. Sonny Stein begint met een beetje goed nieuws! Ondanks de titel en de grote, kwaadaardige witte tanden op de vhs-cover, is dit niét een rip-off van Jaws. Schrijver/regisseur William Grefé heeft maar al te graag ingespeeld op de populariteit van haaien in horrorfilms, maar hij was ambitieus genoeg om met een volkomen origineel en persoonlijk verhaal te komen, zij het een ongelooflijk stom verhaal. Sonny Stein heeft een goede verstandhouding met haaien en noemt ze zijn vrienden. Dat wil zeggen, hij geeft de haaien te eten en beschermt ze tegen inhalige vissers, en in ruil daarvoor eten ze hem niet op als hij gaat zwemmen. Het soort relatie dat Willard met ratten had. In een flashback legt Stein aan een willekeurige stripteasedanseres uit hoe een oude & anonieme sjamaan hem een merkwaardige amulet heeft gegeven en dat de haaien hem sindsdien gehoorzamen. Stein is ook buitengewoon naïef en dom, want hij 'doneert' de haaien, zogenaamd voor een goed doel, aan een scheikundelab en aan een louche (en megadik) café-eigenaar voor een originele entertainmentact. Als beide partijen de dieren misbruiken, wreekt Stein zich onmiddellijk op zijn vrienden. Het script is te ongeloofwaardig & te idioot voor woorden, maar iedereen die erbij betrokken is neemt het heel serieus, alsof het de meest in wezen moralistische natuur-versus-mens-film is die ooit is gemaakt. Maar er zijn een paar goede scènes om van te genieten, met name die waarin de haai-fluisterende held een stroper doodt en hem achter zijn eigen boot sleurt; zijn mond zit vast aan een haak. Het budget was over het algemeen erg laag, dus verwacht niet te veel special effects. Verdorie, als er zogenaamd een haaienaanval aan de gang is, zie je gewoon een paar wazige beelden en water vermengd met rode verf om de indruk te wekken dat de zee rood is geworden van het bloed. De acteerprestaties zijn ronduit afschuwelijk om te zien. Vooral Richard Jaeckel ('The Amazing Mr. No Legs', 'Grizzly') is echt waardeloos in de hoofdrol. Misschien besefte hij onbewust dat het script een hoop onzin was en ging zijn acteertalent daardoor aan het werk. Zijn personage heeft ook geen gevoel voor humor, wat volgens mij een enorme vergissing is. Hij gebruikt zijn haaienvriendjes niet om vrouwen te versieren, zegt niets geestigs als hij op haaienmoordenaars jaagt en hij maakt niet eens een grapje over hoe ongelooflijk dik en smakeloos de eigenares van de stripteasebar is! Hij is gewoon een zwijgzame, arrogante en asociale eenling die te veel om haaien geeft. Wat triest. Ik beloon deze film royaal met een 4 van de 10 omdat ik het op prijs stel en omdat ik van haaien hou, maar in alle eerlijkheid is 'Mako: The Jaws of Death' geen 4 van de 10 waard.
This film proudly opens with the following announcement: "The producers wish to express their sincerest gratitude to the members of the underwater crew who risked their lives to film the shark sequences without the benefit of cages or other protective devices". Hell yeah they should be grateful! Especially because, at that point, the cameramen probably didn't yet know anything about how tepid the story lines and how ridiculous the plot of "Mako: The Jaws of Death" actually were! I'm secretly convinced that these people severely regretted the life-endangering efforts they made once they got to see the finished product. "We risked our lives for this piece of crap?!?" And they would be right, too. Anyways, let's start with a bit of good news first! Despite the title and the big virulent white teeth parading the VHS-cover, this is NOT a rip-off of Jaws at all. Writer/director William Grefé only eagerly cashed in on the popularity of sharks in horror movies, but he was ambitious enough to come up with an entirely original and personal story-idea, albeit an incredibly silly one. Sonny Stein has a great understanding with sharks and refers to them as his friends. That is to say, he feeds the sharks and protects them against greedy fishermen, and in exchange they don't eat him when he goes for a swim. The kind of relationship Willard had with rats. Through a flashback, Stein explains to a random striptease dancer how an old & anonymous shaman handed him a peculiar amulet, and since then the sharks obey him. Stein is also extremely naive and dumb, as he 'donates' sharks, supposedly for good causes, to a science lab and to a sleazy (and mega-fat) bar-owner for an original entertainment act. When both place abuse the animals, Stein immediately avenges his friends. The script is too implausible & idiotic for words, but everyone involved takes it very serious, like it's the most essentially moralistic nature-versus-humans movie ever made. However, there are one or two good sequences to enjoy, notably the one where the shark-whispering hero kills a poacher and drags him behind his own boat; his mouth attached to a hook. The budget was generally very low, so don't expect too many special effects. Heck, whenever there's supposed to a shark attack going on, you just see a couple of fuzzy images and water mixed with red paint to raise the impression the sea turned red with blood. The acting performances are downright atrocious to observe. Especially Richard Jaeckel ("The Amazing Mr. No Legs", "Grizzly") really sucks in the lead. Maybe he subconsciously realized that the screenplay was a bunch of nonsense and his acting talent therefore went on a strike. His character also hasn't got a sense of humor, which is a huge mistake according to me. He doesn't use his shark-friends to score with the ladies, doesn't say anything witty when he hunts down shark killers and he doesn't even make a joke about how astonishingly fat and tasteless the owner of the striptease bar is! He's just a silent, arrogant and asocial loner who cares too much about sharks. How sad. I'm generously rewarding this film with a four out of ten rating because I appreciate the effort and because I like sharks but, in all honesty, "Mako: The Jaws of Death" isn't worth any rating higher than two.