Directeur Frank Tashlin rekt zijn alles-om-te-lachen-methode voor het maken van een komische film tot het breekpunt met deze zeer zwakke reclameboodschap (met even saaie romantische-verwarrende onderbouwingen). Tony Randall lijkt de verkeerde acteur voor de rol van ploeterende reclameman Rockwell Hunter, die een wulpse schoonheidskoningin weet te strikken voor een nieuwe lippenstift <0xE2><0x80><0x93> maar tegen een prijs. Het zou een rel moeten worden, maar Tashlin, die ook het script van het stuk van George Axelrod heeft aangepast, lijkt het materiaal (zowel het komische als het cynische) niet tot een samenhangend geheel te kunnen smeden. Het zit vol grappen en een twijfelachtige smaak, maar de episodische resultaten zijn luid en geforceerd in plaats van grappig. Het is een satirische, veelbelovende openingsscène (die de tv-commercials uit die tijd flink aanwakkert), maar vanaf dat moment verliest de film steeds meer vaart.
Director Frank Tashlin stretches his anything-for-a-laugh method of comic film-making to the breaking point with this very weak advertising send-up (with equally dull romantic-confusion underpinnings). Tony Randall seems the wrong actor for the part of struggling ad-rep Rockwell Hunter, who gets a buxom beauty queen to shill for a new lipstick--but at a price. It's supposed to be a riot, but Tashlin, who also adapted the script from George Axelrod's play, can't seem to bring the material (both farcial and cynical) into a cohesive whole. It's full of prankish jokes and questionable taste, but the episodic results are loud and forced instead of funny. There's a satirical, promising opening sequence (brightly prodding the TV commercials of the era), but the movie steadily loses steam from there. *1/2 from ****