Een motocrossteam onder leiding van Tommy, die een superbrandstof heeft uitgevonden die de manier van racen zal veranderen, moet door de woestijn trekken om mee te doen aan een wedstrijd. Maar Tommy krijgt koude voeten en Rachel (ook wel bekend als Ruby) besluit dat zij het team zal nemen. Terwijl ze in de bus ontdekken dat ze te laat zullen komen en dus besluiten ze (door een stemming) om een omweg te maken en gestrand te raken nadat ze de bus op de gebaande wegen hebben beschadigd. Zonder dat ze het weten houdt iemand hen in de gaten en wacht op hun kans om toe te slaan.<br />Oké, dus nadat ik heb gelezen en heb gehoord hoe slecht deze film is, was ik redelijk verbaasd. Ik had een gruweldaad verwacht, maar wat ik hier kreeg was niets meer dan een ranzig hakmes dat meer gemeen had met de hakselaar uit de jaren tachtig. Dat wil niet zeggen dat ik het niet smakeloos vond, maar door de reputatie die het had verwachtte ik het ergste, maar het is gewoon weer een routine (die ik merkwaardig fascinerend vond) om te proberen het origineel met een paar amusante scènes te verzilveren. Wat het origineel tot een succesvol pakket maakte, is hier gewoon niet te vertalen. Het is niet zo wreed, agressief en intens, terwijl de adrenalineniveaus heel zacht zijn en er geen ruwe kantjes aan zitten. Alles is ongeïnspireerd, maar er zijn een paar willekeurige momenten en belachelijke situaties. Zoals o, het is tijd voor een zinloze flashback! Arme Bobby, arme Ruby, en zelfs de superster van een hond, Beest, doet een duit in het zakje. Waarom? Nou, om ons eraan te herinneren hoe beter het origineel is vergeleken met deze troep. Het is gewoon een herhaling van het origineel, waarbij het gezin wordt vervangen door achterlijke tieners, en om de spanning op te voeren: een van hen is toevallig blind.<br />Wes Craven schreef en regisseerde deze logge troep, en je kon gemakkelijk zien dat de creatieve sappen helemaal op waren. De meest effectieve scènes doen zich voor wanneer het blinde meisje zonder het te weten over haar dode vrienden struikelt. Sommige acteurs besloten te blijven voor het vervolg. De favoriet van de kannibalenclan, Pluto (die heel goed genas) gespeeld door Michael Berryman, voegt een hoop aan de film toe. Janus Blythe, gespeeld door Ruby, keert terug om het op te nemen tegen haar slinkende familie, en in het begin van de film speelt Robert Houston opnieuw zijn rol als Bobby. O, en niet te vergeten Beest! De rest van de irritante cast bestond uit irritante idioten of gewoon vlees voor op de snijtafel. Aan de andere kant was Tamara Stafford acceptabel. John Bloom is een excentrieke, komische bruut (nee, een gans) in de rol van de oudere broer van papa Jupiter, de Maaier. Terwijl Cravens materiaal (vooral het script) en de regie veel te wensen overlieten. Er was doeltreffende locatiefotografie die goed van pas kwam door de indrukwekkende, onheilspellende achtergrond vast te leggen. Al het andere is zo-zo of beneden de maat, zoals de muziek, het ongelijke geijsbeer, weggesneden doden met een grote lijst slachtoffers, maf stuntwerk (waarbij de kannibalen de klappen lijken uit te delen) en een verhaal van niks met veel 'kom nog eens terug?' en een heel vrolijk slot.<br />Een vreselijk zielloos, laag-bij-de-gronds vervolg van Craven dat ik vreemd amusant vond.
A motocross team backed by Tommy, who has invented a super fuel that will change the way of racing, must trek across the desert to compete in a competition. However Tommy gets cold feet and Rachel (aka Ruby) decides that she will take the team. While, travelling on the bus they find out that they're going to be late and so they decide (by a vote off) to take a detour and get themselves stranded after damaging the bus on the beaten track. Unknowingly to them someone is watching them and waiting for their chance to pounce.<br /><br />Okay, so after reading and hearing how BAD this flick is. I was reasonably surprised by it. I was expecting an atrocity, but what I got here was nothing more than a rancid slasher vehicle that has more in common with the 80s slasher gruel. That's not to say I didn't find it insipid, but by its reputation I expected far worst, but its just another routine (that I found curiously fascinating) sequel trying to cash on the original with a few amusing sequences. What made the original a successful package, just didn't translate here. It's not as brutal, aggressive and intense, while the adrenaline levels are very meek and it lacks that rough edge. Everything about it is uninspired, but there are a few random moments and ridiculous situations. Like oh it's pointless flashback time! Poor Bobby poor Ruby and even the superstar of a dog Beast chimes in. Why? Well, to remind just how better the original is compared with this junk. It's simply a retread of the original with the family being replaced by retarded teens and to up the suspense, one of them just happens to be blind.<br /><br />Wes Craven wrote and directed this lumbering mess and you could easily tell the creative juices were at an all time low. The most effective scenes occur when it has the blind girl unknowingly stumbling across her dead friends. Some of the cast decided to hang around for the sequel. The favourite of the cannibal clan, Pluto (who healed up very well) played by Michael Berryman adds a lot the flick. Janus Blythe who was Ruby returns to take on her dwindling family and for a couple minutes at the beginning Robert Houston reprises his role as Bobby. Oh and not forgetting Beast! The rest of the pesky cast were either annoying fools or simply plain meat for the chopping board. On the other hand, Tamara Stafford was acceptable. John Bloom is an eccentric comic brute (no, goose) in the part of Papa Jupiter's older brother, The Reaper. While, Craven's mind numbing material (especially the script) and direction left a lot to be desired. There was effective location photography put to good use by capturing the impressively foreboding backdrop. Everything else is so-so or below par like the music score, uneven pacing, cut-away deaths with big casualty list, goofy stunt work (where the cannibals seem to lay the smack down) and a dead-weight story with full of "come again moments?" and a very merry conclusion.<br /><br />A terribly soulless low-grade sequel by Craven that I found oddly amusing.