Er is maar één pluspunt aan deze 'Dorian Gray': Helmut Bergers ideale casting voor de titelrol. Hij is onvoorstelbaar knap, geloofwaardig in zijn onschuld (in het begin) en in zijn verdorvenheid (later). Maar dat is het enige wat deze film goed doet, verder niets. De wispelturige continuïteit (Dorian wordt verliefd in de eerste drie minuten... hij'verandert' na twintig minuten... enzovoort) maakt het verhaal oppervlakkig en betekenisloos. De film wil duidelijk een heleboel'suggesties' doen (waaronder riemslagen, lesbisch zijn en orale seks), maar doet dat zo tam en bedeesd dat hij vandaag de dag met een 'PG'-waardering zou kunnen doorgaan. Tegen de tijd dat Berger de zeep in de douchecabine laat vallen en een kaarsrechte Herbert Lom hem oppakt, is de hele zaak een farce geworden. Ik heb de beroemdere versie uit 1945 nog niet gezien, maar die moet beter zijn dan deze!
There is only one good thing about this "Dorian Gray": Helmut Berger's ideal casting in the title role. Impossibly handsome, he is credible both in his innocence (early on) and his corruption (later on). That is the only thing this movie does right, however; nothing else. The choppy continuity (Dorian falls in love in the first three minutes...he "changes" after twenty minutes...and so on) renders the story shallow and meaningless. The film obviously wants to "suggest" a lot (including belt-whippings, lesbianism and oral sex), but is so tame and timid in doing it that it could possibly get by with a "PG" rating today. By the time Berger drops the soap in his shower and a straight-faced Herbert Lom picks it up, the whole thing has become a farce. I haven't seen the more famous 1945 version, but it has GOT to be better than this one! (*1/2)