Jammer genoeg ontdekte ik dat deze film de belangstelling te boven ging; hij begint goed met een intrigerend idee, dat van de enige overlevende in een raadselachtig verlaten stad, en ontwikkelt zich tot een socio-komisch commentaar op de waardeloosheid van geld en kostbaarheden in een onbeperkte voorraad, vergeleken met de werkelijke levensbehoeften. Het handjevol overlevenden dat elkaar vindt, krijgt genoeg van het bestaan van hun moeiteloze zakkenrollers en begint onder elkaar te ruziën - en wordt alleen gered door de komst van het langverwachte signaal van de buitenwereld.<br />Tot zover John Wyndham (er zijn sterke parallellen met de roman 'De dag van de Triffids'). Deze stomme film heeft een beetje moeite met het gebruik van tussentitels (die onvermijdelijk lijden bij de vertaling), is niet bijzonder opvallend in zijn acteerwerk en niet bijzonder grappig. Maar nadat hij de voorafgaande gebeurtenissen heeft verklaard door een gekke professor aan te halen en vervolgens zijn verhaal af te ronden met een 'en toen gingen ze allemaal terug naar hun vorige leven'-scène, begaat de filmmaker dan de grote fout om de reset-knop in te drukken <0xE2><0x80><0x93> of, in dit geval, de schakelaar van de beeldversterker nog eens om te zetten. En nog eens.<br />We krijgen een heel nieuw segment van het verhaal, dat wordt gedreven door de financiële problemen van slechts twee van de voorgaande vijf personages, die dat niet kunnen.' De professor merkt het alleen, dus zet hij de schakelaar weer om... demonstreert het aan zijn ongelovige collega, trekt iedereen aan en uit... de wereld 'compenseert' door op Keystone-manier extra snel te worden aangezet... en de hele zaak daalt af naar een vrij primitieve, ongeregelde saaie vertoning, die al enige tijd geleden is opgehouden om amusant te zijn. Min of meer de hele tweede helft van de film had weggesneden kunnen worden (van het jonge stel dat voor de Eiffeltoren afscheid neemt tot het vinden van de ring) en alleen maar verbeterd. De film werd vertoond in een dubbelopstelling met Buster Keatons _Three Ages_, een film die in hetzelfde jaar was opgenomen en op soortgelijke wijze gebruikmaakte van cameratrucs (wat een van de vroegste animatieseries met een levende acteur moet zijn geweest). De vergelijking ging helaas niet op voor _Paris qui dort_, dat zich vreselijk voortsleepte en veel woordelijker en primitiever overkwam; het is niet helemaal eerlijk om het te vergelijken met een actiekomedie, maar in de koortsachtige actiescènes is deze film het zwakst. Je krijgt de indruk dat de regisseur gewoon geen ideeën meer had. Tegen het einde van de film verveelde ik me dood; de Keaton maakte, ondanks een slechte afdruk, het publiek (in minstens één geval letterlijk) wakker als een schot.
Sadly, I found that this film seriously outstayed its interest; it starts off well with an intriguing concept, that of the lone survivor in a mysteriously abandoned city, and develops this into a socio-comic commentary on the worthlessness of money and valuables in unlimited supply, compared to the real necessities of life. The handful of survivors who find each other become bored of their effortless scroungers' existence and start quarrelling among themselves -- saved only by the arrival of the long-awaited signal from the outside world.<br /><br />Thus far, thus John Wyndham (there are strong parallels here with the novel "The Day of the Triffids"). This silent film is somewhat heavy on its use of intertitles (which do inevitably suffer in translation), is not especially distinguished in its acting and as a comedy not particularly funny. But, having explained away preceding events by invoking a mad professor and then wound up his story by an 'and then they all went back to their previous lives' scene, the film-maker then commits the cardinal error of pressing the reset button -- or in this case, throwing the freeze-ray switch yet again. And again.<br /><br />We get a whole new segment of story driven by the financial travails of only two of the previous five characters, who can't face being poor after having had the whole city to glean from and decide to freeze everybody again so that they can rob them. Only the professor notices, so he reverses the switch yet again... demonstrates to his disbelieving colleague, jerking everybody on and off... the world 'compensates' by being cranked extra fast, Keystone-fashion... and the whole thing descends into slapdash tedium of a fairly primitive kind, which has ceased some time earlier to be entertaining. More or less the entirety of the second half of the film could have been cut (from the young couple parting outside the Eiffel Tower straight to the finding of the ring), and only to its improvement.<br /><br />This film was shown in a double-bill with Buster Keaton's "Three Ages", a film shot in the same year and similarly using camera trickery (what must be one of the earliest animated cartoon sequences featuring a live actor). The comparison was not at all to the favour of "Paris qui dort", alas, which dragged terribly and came across as much more wordy and primitive; it's not entirely fair to judge it against an action comedy, but it is in the frenetic action sequences that this film is the weakest. One gets the impression that the director had just run out of ideas. By the ending of the film I was seriously bored; the Keaton, despite a poor print, woke up the audience (in at least one case, literally) like a shot.