THE WODOW OF ST.-PIERRE mag dan geen geweldige film zijn, maar te midden van een oogst aan middelmatige recente produkties is het een voortreffelijke prestatie met een hardwerkende cast, ontzagwekkende kostuums en decors, fantastische cinematografie en een uitstekende regie. Voor degenen die niet binnen zullen blijven om MOBY DICK te lezen, biedt de combinatie van sobere locatie, 19e-eeuwse maritieme thematiek en de Maaier die boven de oceaangetijden uittorent op een bewolkte zondagmiddag een bevredigende afleiding.<br />Op basis van feitelijke rechtbankverslagen begint de plot nadat een Parijse kapitein, Jean (Daniel Auteuil), en zijn nieuwe vrouw, Madame La (Juliette Binoche), arriveren op een geïsoleerd Frans eiland voor de kust van Newfoundland, waar het aantal weduwen 50 tegen 1 is. Op een nacht steken twee stomdronken mannen een man met een mes om erachter te komen of hij vet is of alleen maar groot. De rechtbank veroordeelt Neel Auguste (Yugoslavische directeur Emir Kusturica) tot de dood door de guillotine, 'de weduwe', in het Frans. Maar het afgelegen visserseiland beschikt niet over het vernietigingsinstrument dat de Franse heersers voorschrijven en moet een geleende boot van Martinique zien te bemachtigen. In afwachting van de komst van de boot sluit de regering Neel op in een donkere cel en vertrouwt hem toe aan de zorgen van de kapitein en madame La.<br />Een mw die op de loer ligt. Madame heeft een zwak voor hopeloze gevallen.' Terwijl de Parijse schone haar heimwee en de soberheid van haar omgeving verkent door haar tuin te cultiveren, gaat Neel de confrontatie aan met zijn eigen verbanning uit de maatschappij en cultiveert hij zijn mededogen. Dit is een van de vele lieflijke parallellen die regisseur Patrice Leconte naar voren brengt.<br />De seksuele spanning tussen Madame en Neel is, hoewel subtiel gespeeld, toch voelbaar. Tijdens een leesles strijken hun vingers langs elkaar terwijl ze een bladzijde doorbladeren. Terwijl Neel haar soep op een enigszins dierlijke manier naar binnen lepelt, kijkt ze liefdevol toe. En als hij haar vraagt waarom ze hem zo voedt, antwoordt ze: 'We veranderen, wat we ook doen. Daar ben ik zeker van.'<br />Ondertussen staan de vissers te kletsen en waarschuwen Madames liefhebbende echtgenoot voortdurend voor de opbloeiende relatie van het duo. Maar de Kapitein vereert het 'onmenselijkheid' van zijn vrouw en vertrouwt haar genoeg om zich er niet mee te bemoeien. Hij is ook zo'n geweldige man, sterk en gevoelig, hartstochtelijk in zijn liefde voor zijn vrouw en niet bereid zich terug te trekken om hun gezamenlijke idealen te verdedigen.<br />Zowel Binoche als Kusturica blijkt meer dan opgewassen te zijn tegen hun rollen. Binoche geeft haar personage veel meer diepgang dan Vianne in CHOCOLAT. Met haar heldere bruine ogen en pijnlijk empathische gezicht tilt ze dit personage op tot het niveau van een klassieke tragische heldin. Kusturica, die een rol krijgt toebedeeld die smeekt om overdaad, wringt nooit onze emoties uit, maar toont wel dat hij oprecht berouw heeft over zijn daden en een hart dat nog vriendelijker is dan dat van zijn weldoeners. Het meest gedenkwaardige is de set. De film is opgenomen in Nova Scotia en Quebec en gebruikt voor de opnamen houten en stenen gebouwen, vaak met sneeuw bedekt, als een passende metafoor voor de starheid van de regering die weigert Neels straf te herroepen, ondanks zijn overweldigende populariteit in het dorp als iemand die goede daden verricht. Het is duidelijk dat de film de doodstraf verheerlijkt, met dialogen als de vurige kreet van Madame: 'Ze straffen niet dezelfde man die ze veroordeeld hebben!'<br />Deze weduwe loopt in een rustig tempo, misschien iets te langzaam voor de aandachtsspanne van de eenentwintigste eeuw. Maar over het geheel genomen, als je van een goede, donkere tragedie houdt, kies dan een sombere avond uit en ga.<br /><br />
THE WIDOW OF ST.-PIERRE may not be a great film, but amidst a crop of mediocre current releases, it's a fine effort that boasts a hardworking cast, awesome costumes and sets, terrific cinematography and excellent direction. For those unlikely to stay in and read MOBY DICK, the combination of austere location, mid-19th-century maritime theme, and the Reaper looming o'er the ocean tides offers a satisfying divertissement on a cloudy Sunday afternoon.<br /><br />Based on actual court records, the plot begins after a Parisian military captain, Jean (Daniel Auteuil), and his new wife, Madame La (Juliette Binoche), arrive on an isolated French isle off the coast of Newfoundland, where widows outnumber balmy days 50 to 1. One night, two blind-drunk men brutally knife a man to find out if he's `fat or just big.' The court sentences instigator Neel Auguste (Yugoslav director Emir Kusturica) to death by guillotine, `the widow,' in French parlance. But the remote fishing island does not possess the instrument of destruction that its French rulers dictate and must obtain a loaner from Martinique. While awaiting its arrival, the government locks Neel in a dark cell and entrusts him to the care of the Captain and Madame La.<br /><br />An MSW waiting to happen, Madame has a weakness for `desperate cases.' She asks Neel to build her a greenhouse and tend her plants, a challenging request in this hardscrabble environment. As the Parisian belle negotiates her homesickness and the austerity of her surroundings by cultivating her garden, Neel confronts his own banishment from society and cultivates his compassion. This is one of several lovely parallelisms director Patrice Leconte teases out.<br /><br />The sexual tension between Madame and Neel, though enacted subtly, is nevertheless palpable. During a reading lesson, their fingers brush while scanning a page. As Neel scarfs down her soup in a mildly bestial manner, she looks on lovingly. And when he asks her why she so nurtures him, she replies, `We change, whatever we do. I am sure of that.'<br /><br />Meanwhile, the fisherfolks' tongues are wagging-ever cautioning Madame's loving husband about the duo's blossoming relationship. The Captain, however, venerates his wife's `humanism' and trusts her enough not to interfere. He is another wonderful character, both strong and sensitive, passionate in his love of his wife, unwilling to back down in his defense of their collective ideals.<br /><br />Both Binoche and Kusturica prove more than equal to their roles. Binoche imbues her character with much more depth than that of Vianne in CHOCOLAT. With her limpid brown eyes and achingly empathic face, she elevates this personage to the level of classic tragic heroine. Kusturica, given a part that begs overacting, never wrings out our emotions, yet shows he possesses true remorse for his actions and a heart kinder still than that of his benefactors.<br /><br />Most memorable is the set. Shot in Nova Scotia and Quebec, the film uses clapboard and stone buildings, often snow-salted, as an apt metaphor for the government's rigidity in refusing to commute Neel's sentence, despite his overwhelming popularity in the village as a doer of good deeds. Clearly the film excoriates capital punishment, with such dialogue as Madame's fervent cry, `They aren't punishing the same man they sentenced!'<br /><br />This widow's walk proceeds at a leisurely pace, perhaps a mite too slowly for 21st-century attention spans. But overall, if you like a good, dark tragedy, pick a dreary night and go.<br /><br />