Deze film gaat naar verluidt over de innerlijke werking van een echtpaar en hun huwelijk, en volgt hen op een vijftienjarige reis als een 'wij'. Het enige wat ik kan zeggen is dat als het huwelijk echt zo was, bruiloften verboden zouden zijn. Geen van de hoofdpersonen (Bruce Willis en Michelle Pfeiffer) is op enigerlei wijze vergevingsgezind. Ze zijn allebei koppig, oppervlakkig en volkomen egocentrisch, behalve als het om hun kinderen gaat, want ik vermoed dat we dan hun ware, zorgzame persoonlijkheid moeten zien, die anders niet bestaat. De film was onsamenhangend, alle flashbacks waren slecht gedaan, waardoor hij meer leek op een reeks plaatjes, waarin dezelfde acteurs meerdere rollen speelden, dan op een vloeiend verhaal. En het kan het best samengevat worden door een man die tegen zijn vrouw praat, die achter me liep toen ik het theater verliet: 'Wat een stuk niemendal.'
This film is supposedly about the inner workings of a couple and their marriage, following them on a fifteen year journey as an "us." All I can say is that if that was what marriage was really like, weddings would be outlawed. Neither of the major characters (Bruce Willis and Michelle Pfeiffer) are redeeming in any way. They are both stubborn, shallow and completely self-centered, except when it comes to their children which, I suspect, is supposed to make us see their true caring personas that are otherwise non-existent. The movie was disjointed, all the flash backs were poorly done and made it seem more like a series of vignettes, wherein the same actors played multiple parts, than one flowing story. And it can best be summed up by a man, speaking to his wife, who was walking behind me as I left the theater, "What a piece of #$@%."