Man, wat een film. Pang! N<0xC3><0xBA>p! Het is net een Italiaanse opera in 18 delen die zich afspeelt in de middelste ring van een circus met drie ringetjes, terwijl aan weerszijden beren walsen en olifanten op hun kop staan.<br />Iedere cameratruc die de mens of het dier kent wordt toegepast. Als Anna Batista (Argento), de beroemde actrice, een zinnetje uit Special K laat zien, is dat alleen maar om de camera de kans te geven ons nog meer spookachtige gruwelen in lugubere kleuren te laten zien. De wasbak waarin ze probeert te kotsen verandert in rubber en zo. En daar is de geest van haar moeder.<br />En het houdt nooit op. Nou ja, niet helemaal. Af en toe valt er een stilte in het tumult, terwijl Anna en haar vrienden normaal lijken te functioneren, maar die stiltes zijn er alleen maar als inleiding op de volgende aanval van slachtofferschap.<br />Ik ben de tel kwijtgeraakt van het aantal keren dat Anna ruw door mannen wordt aangevallen. Het meest gedenkwaardige (omdat het het grappigst is) is 'de beste schrijver-regisseur ter wereld' die haar naar Amsterdam ontbiedt. Ze verwacht haar script voor Cleopatra door te nemen, maar als ze de deur van zijn sjofele, veelkleurige, met afval bezaaide kamer opendoet, ziet ze hem wankelend, zijn broek opengeritst, schokken en kreunen: 'Ik ben vier jaar alcoholist geweest <0xE2><0x80><0x93> en nu ben ik aan de SMACK.' Het arme meisje wendt vol walging haar hoofd af terwijl hij opschiet. Dan, als hij naast haar op de bank neerploft en haar zijn nieuwe litteken van het mes laat zien, stelt ze voor om over het script te praten. Maar de grootste schrijver-regisseur ter wereld heeft andere dingen aan zijn hoofd. Hij stort zich op haar, jankt en trekt aan haar zwarte broek, terwijl zij piept en hem wegduwt. Hij noemt haar een vrouw van lage reputatie, geeft haar een paar klappen en ze rent de deur uit.<br />Het moet een soort vrouwenfantasie zijn, of misschien is het gewoon Asia Argento's ding, maar de hele film gaat van de ene poging tot verkrachting naar de andere. De ene wordt gepleegd door een of andere sloerie met chirurgisch geoptimaliseerde boezems ter grootte van basketballen. Een andere verkrachting <0xE2><0x80><0x93> weer een ruwe <0xE2><0x80><0x93> wordt geprobeerd door een of andere Hollywood-producer van stomme films. Hij draagt een merkwaardige baard, maar geen ondergoed, en hij klinkt precies als Dennis Miller.<br />Ze heeft maar één ware liefde, een Australische rockzanger zonder opvallend talent. Ze ontmoeten elkaar en gaan meteen naar bed. Ze krimpt ineen als hij boven op haar kruipt en zegt tegen Keith dat ze nog nooit eerder de liefde heeft bedreven. 'Ben je nog maagd?' Bij deze ontdekking rent ze met een dikke buik door de nachtelijke straten van Rome tot ze voor een schilderij van de Maagd en het Kind in elkaar zakt. Haar verloren liefde verschijnt in de verte, afgetekend door een halo van helder licht, zo helder dat ze met haar ogen moet knipperen als ze erin kijkt. Het blijft onduidelijk of ze het leven zal schenken aan de volgende Messias of aan de tweede Boeddha. Einde film.<br />Het is een dom, goedkoop stuk afval, maar het doet niets af aan het respect dat ik had kunnen hebben voor Asia Argento, de schrijfster, de regisseur en de ster. De schrijfster en de regisseur hebben de ster grondig ontmaskerd. De dvd begint met Argento, zonder make-up, die bleek in de camera kijkt en ons vertelt: ' Ik weet dat je misschien een paar slechte dingen over deze film hebt gehoord. Maar wees niet bang. Als je hem hebt gezien, leer je me misschien wat beter kennen - en dan leer ik jou ook kennen.' We leren het personage vrij goed kennen. Een paar minuten lang kijken we naar haar getatoeëerde naakte lichaam voor een badkamerspiegel, terwijl ze haar oksels scheert, lippenstift aanbrengt en ziet hoe de tranen over haar wangen rollen.<br />De verkrachtingsscènes zijn helemaal niet erotisch en Argento zoomt in zodat haar lichaam minder op een begeerlijk object lijkt dan een goedgeklede cabrito die in een etalage van een slagerij hangt. Ik bedoel, er is een kort shot van haar blote kont terwijl de slijmbal van een Hollywood-producer haar jurk omhoog probeert te trekken, en de gedachte die deze onwaardige camerahoek oproept is niet hoe mooi haar achterwerk is, maar hoe kwetsbaar het personage, Anna Batista, is.<br />De film is misschien niet erg autobiografisch, maar in beide gevallen is het geen gemakkelijke poging om medelijden op te wekken bij het publiek. Deze bipolaire dynamo kan voor zichzelf zorgen. Ze vloekt in drie verschillende talen schor en smerig tegen haar kwelgeesten, een vulkaan van pejoria.<br />Ik wou dat energie en die afkeer van kunstmatigheid op de een of andere manier waren gebruikt als motor voor een beter verhaal. Of voor welk verhaal dan ook. Zoals de zaken er nu voor staan, denk ik dat Argento gelijk had toen ze zei dat we haar misschien beter zouden leren kennen. Uiteindelijk krijgen we meer respect voor haar moed en oprechtheid.
Man, what a movie. Pow! Zip! It's like an 18-act Italian opera taking place in the center ring of a three-ring circus while bears waltz and elephants stand on their heads on either side.<br /><br />Every camera trick known to man or beast is put to use. If Anna Batista (Argento), the famous actress, does a line of Special K, it's only to give the camera a chance to show us more phantasmagorical horrors in lurid color. The sink into which she tries to puke turns to rubber and so forth. And there's her mother's ghost.<br /><br />And it never stops. Well, not exactly. There are occasional pauses in the tumult while Anna and her friends seem to functioning normally, but the pauses are only there as lead-ins to the next bout of victimization.<br /><br />I lost count of the number of times Anna is roughly assaulted by men. The most memorable (because the funniest) is "the finest writer-director in the world" who summons her to Amsterdam. She's expecting to go over her script for Cleopatra but when she opens the door to his shabby multicolored garbage-strewn room she finds him lurching about, his pants unzipped, jerking in spasms, and managing to moan: "I've been an alcoholic for four years -- and now I'm on SMACK." The poor girl turns her head away in disgust while he shoots up. Then as he flops beside her on the couch and points out his new knife scar, she suggests they talk about the script. But the world's greatest writer-director has other things on his mind. He throws himself all over her, blubbering and pulling at her black slacks, while she squeals and manages to push him away. He calls her a woman of low repute, slaps her several times, and she rushes out the door.<br /><br />It must be some kind of female fantasy, or maybe it's just Asia Argento's thing, but the whole movie darts from one attempted rape to another. One is committed by some babe with surgically enhanced bosoms the size of basketballs. Another rape -- another rough one -- is attempted by some Hollywood producer of schlock films. He wears a curious beard but no underwear, and he sounds precisely like Dennis Miller.<br /><br />She has only one true love, an Australian rock singer of no distinctive talent. They meet and immediately go to bed. She winces when he crawls atop her and tells Keith that she's never made love before. "Are you a virgin?" "No, I'm a whore." That one-night stand with a man who turns out to have a wife and children was a dangerous one inasmuch as it impregnates her. On this discovery she runs big-bellied through the night-time streets of Rome until she collapses before a painting of the Virgin and Child. Her lost love appears in the distance, silhouetted by a halo of bright light -- so bright that she must blink when looking into it. It's left unclear whether she'll give birth to the next Messiah or the second Buddha. End of movie.<br /><br />It's a silly, low-budget piece of trash, and yet it doesn't diminish any respect I might have had for Asia Argento, the writer, director, and star. The writer and the director have thoroughly deglamorized the star. The DVD opens with Argento, sans makeup, looking wanly into the camera and telling us, "I know you might have heard some bad things about this movie. But don't be afraid. After you watch it, maybe you will get to know me a little better -- and I will get to know you." We get to know the character pretty well. For several minutes we watch her tattooed naked body before a bathroom mirror while she shaves her armpits, applies lipstick, and watches tears roll down her cheeks.<br /><br />The rape scenes are not at all erotic and Argento places the camera so that her body seems less like an object of desire than a dressed cabrito hanging in a butcher shop window. I mean, there is a brief shot of her bare ass as the slime ball Hollywood producer tries to pull her dress up and it the thought this undignified camera angle prompts is not how pretty her rear end is but how vulnerable the character, Anna Batista, is.<br /><br />The movie may or may not be very autobiographical, but in either case it's not a facile quest for pity from the audience. This bipolar dynamo can take care of herself. She lashes out hoarse, filthy curses at her tormentors in three different languages, a volcano of pejoration.<br /><br />I wish that energy and that disgust for artificiality had somehow been used as the engine for a better story. Or for any story at all. As it is, I think Argento was right when she said we might get to know her better. We wind up with more respect for her courage and sincerity.