'I'll Cry Tomorrow' is een treffende beschrijving van het grootste probleem van film- en zangsterren: ze werken onnatuurlijk hard, schuiven relaties en familie terzijde en gaan'morgen' met hun problemen aan de slag. Lillian Roth ging met deze problemen om met alcohol.<br />Het probleem met 'I'll Cry Tomorrow' is echter dat de verhaallijn te lang wordt uitgerekt. Het grootste deel van de tweede helft van de film gaat over Roth die dronken is en zichzelf voor schut zet. De filmmakers proberen zoveel sympathie voor Roth op te wekken dat er helemaal geen sympathie ontstaat vanwege de film; alleen als het publiek gaat zitten en denkt: 'Nou, was ze niet het slachtoffer van de showbusiness (en het leven in het algemeen)?'<br />De rollen zijn meestal overdreven geacteerd, hoewel Susan Hayward in 'I'll Cry Tomorrow' overmatig acteert. Maar de plot is niet gericht op een bepaald aspect van Roths leven of op welk aspect dan ook <0xE2><0x80><0x93> alleen op haar alcoholisme. Ik weet het niet, misschien is 'Lillian Roth' synoniem met alcoholisme, maar zelfs dan zou de film niet alleen maar laten zien dat ze vierentwintig uur per dag dronken is. De filmmakers gaan er, voor zover ik weet, van uit dat het leven als ster invloed heeft gehad op haar persoonlijke leven. Helemaal in het begin worden we door de confrontatie tussen David en Lillians moeder gewaarschuwd dat een normaal leven met een gezin en een echtgenoot nooit kan en zal samenvallen met het leven van een ster.<br />Maar als ze eenmaal een alcoholiste is geworden, houdt het verhaal op met denken aan vroeger. De film weet gewoon niet wanneer hij moet stoppen. Hij heeft het gevoel dat hij in zo'n korte tijd zo veel moet inpassen. Dus doet hij geen moeite om de punten van haar leven echt met elkaar in verband te brengen. Hij blijft maar doorgaan en doorgaan en doorgaan... 'Hé, als we een aantal scènes met Hayward dronken laten zien, wint ze misschien wel een Oscar!' Het valt in een val waar alle biopics in vallen <0xE2><0x80><0x93> niet weten wat je erin moet stoppen en wat je eruit moet laten.
"I'll Cry Tomorrow" aptly depicts the main problem of movie and singing stars: They work unnaturally hard, dismissing relationships and family, and deal with their problems "tomorrow". Lillian Roth dealt with these problems with alcohol.<br /><br />The problem with "I'll Cry Tomorrow," however, is its indulgence in its storyline. The bulk of the second half of the movie is just showing Roth drunk and making a fool of herself. The filmmakers are trying to generate so much sympathy for Roth that none is generated at all because of the film; only when the audience member sits down and thinks, "Well, wasn't she a victim of show business (and life in general)."<br /><br />The parts are most often overacted, though Susan Hayward's performed well overall. The plot, however, is not focused on any segment of Roth's life nor any aspect -- just her alcoholism. I don't know, perhaps "Lillian Roth" is synonymous with alcoholism, but even at that, the movie shouldn't just show her getting drunk 24/7. The angle that the filmmakers are going for, as far as I can tell, is how life as a star has affected her personal life. At the very beginning, we are warned by the confrontation between David and Lillian's mother that a normal life with a family and a husband can and will never coincide with the life of a star.<br /><br />But once she turns into an alcoholic, the story ceases to consider anything previous. The movie just doesn't know when to stop. It feels that it has to fit in so much in so little time. So it doesn't bother to truly connect the points of her life. It just keeps going and going and going and going... "Hey, if we show x number of scenes with Hayward drunk, then maybe she'll win an Oscar!" It falls into a trap that all biopics fall into -- not knowing what to keep in and what to leave out.