Nou, wat denk je? Nadat ik deze film in een heel andere recensie heb genoemd, duikt hij nog geen dag later op bij de BBC. Wat me een uitstekende kans geeft om deze film nog een keer te bekijken en hem op zijn verdiensten te beoordelen in plaats van op zijn geheugen.<br />Deze keer keert Axel Foley (Murphy) terug naar Beverly Hills om de aanslag op het leven van een oude vriend en het verband met de zogenaamde Alphabet-moorden te onderzoeken. Samen met zijn collega's uit de eerste film gaat Axel 'diep undercover' om de daders voor het gerecht te brengen, maar niet zonder de kijker een verheerlijkt beeld te geven van het Californië van de jaren tachtig. Je weet wel, sportwagens en palmbomen. Rijke wijven en hun poedels, dat soort dingen. De reden dat ik 'Beverly Hills Cop II' in mijn recensie noemde, was dat het voor mij zo'n film is die je van binnen en van buiten kent en die je toch graag bekijkt, ondanks het feit dat het niet het beste voorbeeld van het genre is. Politiefilms zijn 10 voor een dollar, maar deze blijft me altijd bij. Toen ik hem gisteravond zag, moest ik denken aan een verlengde uitgave van 'Miami Vice' met zijn flitsende pakken, snelle auto's en snellere vrouwen. Zelfs een van de personages heeft het over 'twee meter lange blonde vrouwen die aan bomen groeien' in Beverly Hills. Alle verwijzingen naar de jaren tachtig waren er: de scène in Playboy Mansion, de boze politiecommissaris (deze film had er twee), de hyperactieve effectenmakelaar en natuurlijk Eddie Murphy. Wanneer zal iemand hem vertellen dat zijn tijd voorbij is, net als de jaren tachtig? Ik begrijp niet hoe een onbeschoft komiek en acteur als Murphy van dit soort films kan overstappen op het afschuwelijke 'Daddy Day Care'. Interessant om de man die zijn schoenen vulde in de jaren negentig, Chris Rock uit 'Rush Hour', in een kleine cameo te zien. Ik moest er toch van glimlachen.<br />Maar ondanks alle fouten vind ik het nog steeds leuk om naar deze film te kijken. Destijds was het misschien de nieuwste rage, maar nu is het meer een documentaire. Simpson- en Bruckheimer-producties zijn min of meer identiek, maar dit heeft het extra voordeel dat je getuige kunt zijn van een overdosis jaren-tachtig-glimlach. Tijdens het kijken naar deze film moest ik steeds denken aan die fantastische game 'Grand Theft Auto: Vice City', en als je dat leuk vond, zul je dit ook leuk vinden. Het komt erop neer dat als je de felle neonverlichting en de beroemde intro van de synthersizer aankunt, je het geweldig zult vinden. Maar als je nog steeds probeert de herinnering aan Thatcher, Reagan en (nog erger) de Human League uit te wissen, blijf dan uit de buurt.
Well, what do you know? After mentioning this film in a completely different review, it pops up on the BBC less than a day later. Which gives me an excellent chance to watch this film one more time and judge it on merit and not memory.<br /><br />This time, Axel Foley (Murphy) returns to Beverly Hills to investigate the attempt on the life of an old friend and the connection with the so-called Alphabet Murders. Teaming up with his colleagues from the first film, Axel goes "deep undercover" to bring the perps to justice though not without indulging the viewer with a glorified view of Eighties California. You know, sports cars and palm trees. Rich bitches and their poodles, that sort of thing.<br /><br />The reason I mentioned "Beverly Hills Cop II" in my review was that, for me, it's one of those films that you know inside out and still enjoy watching it despite the fact that it isn't the best example of the genre. Cop movies are 10 for a dollar but this one always sticks in my mind. Watching it last night reminded me of an extended edition of "Miami Vice" with its sharp suits, fast cars and faster women. Even one of the characters refers to "six foot blonde women growing on trees" in Beverly Hills. All the Eighties references were there - the scene at Playboy Mansion, the angry police chief (this film had two), the hyperactive stockbroker and, of course, Eddie Murphy. When will someone tell him that his era ended when the Eighties did? I fail to see how a foul-mouthed comedian and actor like Murphy can go from films like this to the awful "Daddy Day Care". Interesting to see the man who filled his shoes in the Nineties, Chris Rock from "Rush Hour", in a small cameo. Made me smile, anyway.<br /><br />But for all it's faults, I still enjoy watching this film. At the time, it might have been cutting edge but now, it's more of a documentary. Simpson and Bruckheimer productions are all more-or-less identical but this has the added bonus of baring witness to an Eighties gloss overdose. Throughout this film, I kept getting reminded of that fantastic game "Grand Theft Auto: Vice City" and if you liked that, you'll enjoy this. Basically, if you can handle the bright neon and the famous synthersizer intro, you'll love it. But if you're still trying to blank the memory of Thatcher, Reagan and (more horrifically) The Human League, steer well clear.