Angelopoulos' films zijn beslist een kwestie van smaak. Zijn stijl schuwt de conventionele conventies, wat ertoe leidt dat zijn films worden gezien als bijna het tegenovergestelde van de films van Hollywood, waarmee de meeste mensen vertrouwd zijn. Zo vertrouwd dat ze zich geen andere cinematografische benadering van de film kunnen voorstellen. Tegenover de snelle shots en razende ijsberen van Hollywood verzet Angelopoulos zich door lange opnamen, rustig ijsberen en beheerste tableaus. Hij gebruikt lange shots, die de nadruk leggen op individuele optredens, in tegenstelling tot Hollywoods close-ups en sterrensysteem. Hollywood probeert zijn publiek emotioneel te verleiden, terwijl Angelopoulos naar middelen zoekt om zijn kijkers af en toe van hun emotionele reacties af te leiden. Angelopoulos dwingt zijn publiek deel te nemen aan zijn films. In het geval van het acteren presenteert hij zijn personages 'van buitenaf'. Het is zijn bedoeling zijn publiek te dwingen hun identiteit te bestuderen en te onderzoeken.<br />'The Weeping Meadow' is de eerste film van 'The Trilogy', Angelopoulos' laatste en meest ambitieuze project. Het verhaal speelt zich af in een rechte lijn, wat ongebruikelijk is voor de manier waarop Angelopoulos met de tijd omgaat, die vaak nogal kronkelig is, en loopt van 1919 tot het einde van de Griekse Burgeroorlog in 1949. Het centrale personage in de film, Eleni, wordt gespeeld door Alexandra Aidini, die haar debuut op het witte doek maakt. Haar acteerprestaties tonen een ongewone volwassenheid voor een onervaren actrice. Alexis' rol wordt ook toevertrouwd aan een eersteklas acteur, Nikos Poursanidis, die een overtuigende rol speelt. Giorgos Armenis is als Nikos uiterst ontroerend als stoïcijnse figuur, vol menselijkheid en mededogen. In tegenstelling tot Angelopoulos zijn er in de vroegste scènes enkele uitweidingen, maar die lijken een beetje onbeholpen. Maar in overeenstemming met zijn unieke stijl zijn de dialogen spaarzaam, zonder monologen of uitwisselingen waarin zijn personages hun innerlijke conflicten, twijfels of gevoelens uiten. De handeling vindt, net als in de klassieke Griekse toneelkunst, buiten het toneel plaats en wordt niet beschreven door het koor, maar door een aantal van de verschillende personages die op hun beurt als koor fungeren.<br />Angelopoulos' producties worden altijd op locatie in afgelegen gebieden opgenomen, gebruikmakend van het beschikbare decor, met minimale opbouw. Maar voor deze film waren de enorme bouwsels van een hele stadswijk van zo'n tweehonderd stenen huizen in de stijl van de jaren twintig van de vorige eeuw in Thessaloniki nodig. De film is gebaseerd op het verhaal van Giorgos Arvanitis, die van 1975 tot 1983 de assistent van Giorgos Arvanitis was. De hele film is opgenomen onder beschutte hemelen, bij dreigend of regenachtig weer, en mistige Griekse landschappen in donkere tinten grijs, blauw en groen. Bij drie gelegenheden is er even rood te zien. De kleuren, de personages en hun kostuums, de gebruikelijke decors van de familieverhalen, zijn allemaal vertegenwoordigd in tableaus en plannen-sequenties van een Angelopoulos die volledig is teruggekeerd naar de esthetiek van zijn eerste films. De films van Angelopoulos bevatten veel beeldverwijzingen en dialogen uit zijn vorige films, en deze film is geen uitzondering, wat het voor Angelopoulos' liefhebbers een genot maakt.<br />Het verhaal is gebaseerd op een kort verhaal van de Italiaanse scenarist, oude vriend en nauwe medewerker Tonino Guerra, met medewerking van Petros Markaris en Giorgio Silvagni. De muziek is van Eleni Karaindrou, die al heel lang met Angelopoulos samenwerkt. Haar muziek is geen achtergrondmuziek, maar een dramatisch element, een levend onderdeel van het verhaal, een acteur die een paar woorden toevoegt die niet zijn uitgesproken.<br />In 'De Trilogie' is Angelopoulos van plan zijn land te herdenken. 's geschiedenis, van de eerste jaren van de vorige eeuw tot het heden, gezien door de ogen van een vrouw, Eleni, zoals ze haar leven leidt. Haar verhaal heeft als hoofdthema de verbanning van het Griekse volk en de emigratie van het volk in het algemeen, naargelang de grillen van de geschiedenis. Angelopoulos pakt zijn thema's aan zoals hij dat zou doen in een Griekse tragedie, en zoals in alle Griekse tragedies leidt één enkele oerfout tot een onstuitbare keten van gebeurtenissen, een keten die de hoofdfiguur onverbiddelijk vermorzelt.<br />In de huidige film wordt de geschiedenis naar de achtergrond gedrongen, waar Eleni's verhaal wordt verteld. Eleni, wier naam alleen al Griekenland oproept, wordt een metafoor voor de Griekse natie en haar volk. Zij is de Griekse mythologische moeder die treurt om de offers van haar vaders, broers en zonen. Maar ze is ook de moderne heldin, zoals vrouwen overal in de loop der eeuwen, die buigt en wankelt onder het gewicht van tegenspoed. Bovendien is Angelopoulos' behandeling van de geschiedenis in 'De wenende wei' beslist anders dan die in 'De reizende toneelspelers'. In de laatste film zijn Angelopoulos' opvattingen in tegenspraak met de 'officiële' Griekse geschiedenis en vormen ze een fundamentele revisie van de geschiedenis waarin links in het algemeen en de communistische partij in het bijzonder hun juiste plaats krijgen en niet worden afgeschilderd als de morele bedreiging van de Griekse democratie. In 'De wenende wei' is de geschiedenis er gewoon, absoluut en niet open voor interpretaties. We kennen Angelopoulos' fascinatie voor de Griekse mythen, dat ze eeuwig zijn en dat de geschiedenis zich herhaalt. In deze film wordt verwezen naar de Thebaanse cyclus van de familie Lavdakides: 'Oedipus', 'De Zeven tegen Thebe' en 'Antigone'. Er is ook een verwijzing naar Homerus' Penelope in de vertrekscène naar Amerika, waar Alexis Eleni's onvoltooide gebreide trui afwikkelt. Of is het Ariadnes draad, die Theseus uit het labyrint bevrijdt? Maar in de huidige film brak de draad en Alexis-Theseus kwam nooit meer terug. Al deze toespelingen op Sophocles, Aeschylus en Homerus zijn alleen maar hier omdat ze de dichter Angelopoulos doen dromen.<br />Angelopoulos' woorden. Zijn films zijn elegant, krachtig en welsprekend. Ze zijn ook lang en veeleisend voor de toeschouwer, maar altijd de moeite waard. De films van Angelopoulos hebben iets melancholieks, maar ze zijn niet pessimistisch. De melancholie die je voelt is de waardigheid van het hart dat wordt geconfronteerd met de nederlaag van een visioen.
Angelopoulos' films are definitely an acquired taste. His style eschews mainstream conventions, resulting in his films being perceived as nearly the antithesis of Hollywood's films, with which most people are familiar. So familiar, that they cannot imagine a different cinematographic approach to cinema. To Hollywood's rapid cuts and furious pacing Angelopoulos opposes through long takes, leisurely pacing, and composed tableaux. He uses long shots, which de-emphasizes individual performances, unlike Hollywood's close-ups and star system. Hollywood tries to emotionally seduce its audience, while Angelopoulos looks for means to occasionally distance his viewers from their emotional responses. Angelopoulos forces his audience to participate in his films. In the case of the acting, he presents his characters "from the outside," his intent being to compel his audience to study and explore their identities.<br /><br />"The Weeping Meadow" is the first film of "The Trilogy," Angelopoulos' latest and most ambitious project. The story proceeds in a straight-forward, linear fashion, unusual for Angelopoulos' treatment of time, which is often somewhat convoluted, and covers from 1919 until the end of the Greek Civil War, in 1949. The central character of a film, Eleni, is interpreted by Alexandra Aidini, in her screen appearance debut. Her acting shows unusual maturity for an unseasoned actress. Alexis' role is entrusted also to a first-time actor, Nikos Poursanidis, whose performance is convincing. Giorgos Armenis, as Nikos, is most touching in his portraying of a stoic character, full of humanity and compassion. Atypical for Angelopoulos, there are some expository dialogues in the earliest scenes, but they appear a little gauche. However, in keeping with his unique style, dialogues are sparse, without any monologues or exchanges during which his characters exteriorize their inner conflicts, doubts, or feelings. The action, as in the classic Greek theater, takes place offstage and is described not by the chorus, but by some of the different characters functioning, in turn, as the chorus.<br /><br />Angelopoulos' productions are always filmed on location in remote areas, using the available decor, with minimal construction. But this film required the massive constructions of a whole city neighborhood of some two hundred, 1920-style stone houses, in the Thessaloniki's harbor section, which will eventually be burnt down, and of a whole village at the edge of Lake Kerkini, some distance north of the city, which will be submerged for the purpose of the plot when the lake rises up naturally about two meters.<br /><br />Andreas Sinanos, Giorgos Arvanitis' assistant from 1975 until 1983, was the cinematographer. The whole film is shot under covered skies, threatening or rainy weather, and misty Greek landscapes in dark colors of grays, blues, and greens. Red appears briefly on three occasions. The colors, the characters and their costumes, the usual decors of the familial tales are all represented in tableaux and plans-sequences of an Angelopoulos who has totally reverted to the aesthetics of his first films. Angelopoulos' films contain many image references and lines of dialogues from his previous films, and this film is no exception, which makes it a delight for Angelopoulos' aficionados.<br /><br />The story is based on a short story by Italian screenwriter, old friend and close collaborator, Tonino Guerra, with the participation of Petros Markaris, and Giorgio Silvagni. The music is by Angelopoulos' long time collaborator, Eleni Karaindrou. Her music is not a background accompaniment, but a dramatic element, a living component of the story, an actor adding some words that had not been spoken.<br /><br />In "The Trilogy," Angelopoulos plans to recall his country's history, from the early years of the last century to the present, as seen through the eyes of a woman, Eleni, as she lives her life. Her story has, as principal theme, the exile of the Greek people, and the displacement of the people in general, at the whim of History. Angelopoulos tackles his themes as he would in a Greek tragedy, and as in all Greek tragedies, a single primordial mistake leads to an unstoppable chain of events, one that crushes inexorably the main character.<br /><br />In the present film, History is relegated to the background over which Eleni's story is told. Eleni, whose very name evokes Greece, becomes a metaphor for the Greek nation and its people. She is the Greek mythological mother who laments the sacrifices of her fathers, brothers, and sons. But she is also the modern heroine, as women everywhere throughout the ages, who bend and stagger under the weight of adversity. Furthermore, Angelopoulos' treatment of History in "The Weeping Meadow" is certainly different from that in "The Travelling Players." In the latter film, Angelopoulos' views contradict the "official" Greek history and constitute a fundamental revision of history in which the Left, in general, and the Communist Party of Greece in particular, are given their proper places, and are not depicted as the moral threat to Greek democracy. In "The Weeping Meadow," History is simply there, absolute, and not open to interpretations.<br /><br />Since we became familiar with the cinema of Angelopoulos, we know his fascination with the Greek myths, that they are eternal, and that History repeats itself. In this particular film, there are references to the Theban cycle of the Lavdakides family -- "Oedipus," "The Seven against Thebes," and "Antigone." There is also a reference to Homer's Penelope in the departure scene to America, where Alexis unwinds Eleni's unfinished knitted sweater. Or is it Ariadne's thread, which allowed Theseus's exit from the labyrinth? But in the present film, the thread broke and Alexis-Theseus never came back. All these allusions to Sophocles, Aeschylus, and Homer are only here because they make the poet Angelopoulos dream.<br /><br />Angelopoulos' work is an uncompromising devotion to cinema as poetry. His films are elegant, powerful, and eloquent. They are also long and demanding on the part of the spectator, but always well worth the effort. Angelopoulos' films have something of melancholic, but they are not pessimistic. The melancholy that one feels is the dignity of the heart confronted with the defeat of a vision.