We hebben meer negatieve commentaren nodig op deze film. Het is helaas een krachtige uitdrukking en zal mensen blijven beïnvloeden, vooral jongeren. Maar we moeten de esthetiek van het 'echte land' van deze film blootleggen voor de uitbuitende hoogmoed die hij pretendeert niet te zijn.<br />Als je deze film doorkomt zonder hardop te lachen om de onzin van Jim White, moet je hem nog eens bekijken en echt je hersens gebruiken.<br />Ik heb besloten terug te gaan naar het Zuiden en een zuiderling te worden. Zo goed als ik kan. Ik zal nooit een zuiderling worden. Ik zal een imitatie van een zuiderling zijn. Maar in zekere zin geeft me dat het gevoel dat ik dichter bij God kom, omdat ik gekozen heb <0xE2><0x80><0x93> het is bijna een vorm van goddelijkheid. 'Ik heb mijn godheid gekozen in plaats van mijn godheid mij.'<br />'O ja? Je bent net als die vent die ik ken en die besloot dat hij terug zou gaan naar L.A. en gangster zou worden. Hij zal nooit een gangster worden. Hij zal een imitatie van een gangster worden. Maar in zekere zin brengt dat hem dichter bij de werkelijkheid, omdat hij gekozen heeft... het is net een nieuwe vorm van authenticiteit. Hij heeft zijn authenticiteit gekozen in plaats van zijn authenticiteit te kiezen. Het laatste wat ik gehoord heb, is dat hij een "alt. hiphop"-groep is begonnen waar niemand iets om geeft.<br />'Je ziet het zuiden niet... op de snelweg. Je rijdt zo'n 10 of 15 kilometer van de snelweg af en je komt in het Zuiden, zoals het vijftig of honderd jaar geleden was. En dat kun je op veel plaatsen niet.'<br />SFWEJ is zogenaamd een film over de 'Zuidelijke' cultuur, maar de compositie <0xE2><0x80><0x93> de bedachte esthetische zuidelijke gotische stijl <0xE2><0x80><0x93> vertelt ons veel meer over de hedendaagse Amerikaanse culturele stagnatie, bewezen in wanhopige identiteitsjachten als die van White. Het is jammer dat hij die identiteit toeschrijft aan mensen die hij niet kent en met wie hij waarschijnlijk nooit echt zou omgaan, alleen maar om het namaakvooroorlogse zuidelijke imago dat hij voor zichzelf heeft geconstrueerd legitiem te maken. Hoe oud is hij, 40? En hij gedraagt zich als een verbaal begaafde middelbare scholier die zichzelf nog steeds aan het vinden is. Naïef verzint hij verhalen over mensen die hij misschien niet echt gekend heeft, en hij plaatst zichzelf tussen de scènes van 'authentieke' (niet-acteur) zuiderlingen om ons eraan te herinneren dat hij en zij één en dezelfde zijn (alsof dergelijke gebaren zijn literaire en sociale macht over zijn subject- annex object zouden kunnen verhullen).<br />Door zich alleen te richten op de meest afgelegen en excentrieke plaatsen en mensen, bevorderen White, de filmmakers en de andere musici alleen maar irrelevante zuidelijke stereotypen <0xE2><0x80><0x93> ze houden het fictieve literaire zuiden levend zodat de middelmatige, door de media vertroebelde Anglo-Amerikanen voor wie het meer dan honderd jaar geleden is opgebouwd hun afgestompte, irrelevante dromen kunnen blijven dromen <0xE2><0x80><0x93> en albums en concertkaartjes kunnen kopen. Dit esthetische object, het 'zuiden', bevat geen betekenisvolle of nuttige informatie. Het heeft twee doelen: geld verdienen en onze collectieve rots in de branding op een ander afschuiven.<br />Niemand betwist dat pinkstergemeenten ongebruikelijk zijn, zelfs pinkstergemeenten <0xE2><0x80><0x93> tenzij ze te jong of te beschut zijn om te weten dat er behalve pinkstergemeenten nog andere mensen op de wereld zijn. Maar omdat ze ongebruikelijk zijn en er nogal wat zijn in 'het Zuiden' (om nog maar te zwijgen van de zuidelijkere landen van het Caribisch gebied en elders op de planeet) worden ze geacht de belichaming te zijn van de esthetische paradox van de hel/de hemel, gelukzaligheid/kwelling, die 'de atmosfeer' van 'het Zuiden' karakteriseert. Connor gebruikte een miljoen jaar geleden poëtische metaforen om de onwetendheid, armoede en nodeloos lijden te rechtvaardigen die ze om zich heen waarnamen. Maar als onwetendheid, armoede en nodeloos lijden de realiteit zijn in plaats van een marketinginstrument, kan het me niet schelen of er'schoonheid' in zit.<br />De film komt niet zuiver op de graat; hij geeft niet toe dat hij in de eerste plaats een promotie is voor het handjevol plattelandsmuzikanten dat probeert op te gaan in de figuranten (lees: menselijke rekwisieten). Alles aan deze pretentieuze hoofdrolspelers verraadt hun verwaandheid en hun verdraaiing van de folkrevival uit de jaren zestig (die zelf een namaak-identiteitscrisis was die geen enkele invloed had op het leven van de meeste echte mensen in het zuiden). Hoe vergelijk je het met iets anders? De manier waarop Johansen 'Last Kind Word' van Geechie Wiley speelt, zegt me niets over het 'Zuiden'. Het zegt me alleen dat hij waarschijnlijk Crumb heeft gezien, de documentaire over R. Crumb, van wie de meeste mensen die opname kennen. Geef het maar toe.<br />De cinematografie is prachtig, maar de namaak-etnografie (of hoe je het ook wilt noemen) is een beschamende context voor zulk talent. De scène met Melissa Swingle die 'Amazing Grace' speelt op de zaag is schitterend, maar alleen te verteren als muziekvideo; ik zou haar o-zo-'Zuidelijke' anekdote wel kunnen missen. Sommige andere musici hebben talent en lijken oprecht geïnspireerd. White lijkt me een aardige vent, een toegewijde kunstenaar en een harde werker. Ik heb een ondode beerput van wormen geopend. Ongetwijfeld hebben veel van mijn mede-Aziaten deze film gezien. Ik weet niet in welke mate hij in deze streek het plattelandsleven inspireert, maar hij kan mogelijkerwijs een heleboel geesten in beroering brengen en dat is deprimerend.<br />Zoeken naar de Verkeerde-Ogen-Jezus is het volmaakte bewijs dat de neogotische, alt-country 'zuidelijke' esthetiek van het 'zuidelijke' land een 'postmodern' (in de zin van Fredric Jameson) symptoom is van Amerika's gebrek aan historische zin. Geloof niet in de pseudo-populistische fantasie dat het Zuiden zich niet heeft overgegeven, dat de stedelijke uitbreiding niet het 'echte' Zuiden is, dat als je doelloos door deze vaag omlijnde streek dwaalt, je de steen der wijzen zult vinden die Jim White daar wil hebben. Deze film vermomde zich als een herontdekking of viering van iets wat het 'Zuiden' heeft bewaard en wat de rest van Amerika is kwijtgeraakt, maar als je White zou vragen wat dat precies is, zou hij je geen duidelijk antwoord kunnen geven. Als hij dat wel zou kunnen, zou er geen enkele reden zijn om deze film te maken, en zou de dichter/guru- fa<0xC3><0xA7>ade die hij cultiveert om in zijn levensonderhoud te voorzien, in elkaar storten.
We need more negative comments on this film. Sadly it is a strong expression and will continue to influence people, especially youngsters. But we should expose its "alt. country" aesthetic for the exploitative hubris it pretends not to be.<br /><br />If you make it through this film without laughing out loud at Jim White's nonsense, you should watch it again and really use your brain.<br /><br />"I decided I'm going to come back to the South and become a Southerner. As best I can. I will never be a Southerner. I will be this imitation of a Southerner. But in a way, I feel like that brings me closer to God, because I've chosen--it's almost like a form of divinity. I've chosen my divinity rather than my divinity choosing me." <br /><br />Oh yeah? You're like this guy I know who decided he's going to go back to L.A. and become a gangster. He'll never be a gangster. He'll be this imitation of a gangster. But in a way, he feels like that brings him closer to reality, because he's chosen . . . it's like a new form of authenticity. He's chosen his authenticity rather than his authenticity choosing him. Last I heard he'd started an "alt. hip-hop" group no one cares about.<br /><br />"You don't see the south ... on the interstate. You go 5 or 10 miles off the interstate and you get the South as it was 50 years ago or a 100 years ago. And you can't do that in many places." <br /><br />SFWEJ is ostensibly a film about "Southern" culture, but its composition--its contrived southern Gothic aesthetic--tells us much more about contemporary American cultural stagnation, evidenced in such desperate identity-quests as White's. It's a shame that he inscribes that identity onto people he doesn't know and I daresay would never ACTUALLY hang out with, just so he can legitimate the ersatz prewar Southern image he's constructed for himself. He's like, what, 40? And he acts like a verbally gifted high-school kid who's still finding himself. He naively makes up stories about people he may not have really known, and inserts himself in between scenes of "authentic" (non-actor) Southerners to remind us that he and they are one and the same (as if such gestures could conceal his position of literary and social power over his subject-cum-object).<br /><br />By focusing only on the most remote and eccentric locales and people, White, the filmmakers, and the other musicians are only furthering irrelevant Southern stereotypes--keeping the fictional literary South alive so the mediocre, media-addled Anglo-Americans for whom it was constructed more than 100 years ago can go on dreaming their jaded, irrelevant dreams--and buying albums and concert tickets. This aesthetic object, the "South," contains no meaningful or useful information. It has two purposes: to make money, and to get our collective rocks off on an Other. <br /><br />No one disputes that Pentecostal gatherings are unusual, even Pentecostalsunless they are too young or sheltered to know that there are other people in the world besides Pentecostals. But because they are unusual and there are quite a few of them in "the South" (not to mention in the more Southern nations of the Caribbean and elsewhere all over the planet) they supposedly embody the aesthetic paradox of hell/heaven, bliss/torment, that characterize "the South"'s "atmosphere." Great job, guys. I've never encountered that before. It's not like Faulkner and O'Connor used poetic metaphors a million years ago to justify the ignorance, poverty, and needless suffering they perceived around them. But when ignorance, poverty and needless suffering are the lived reality rather than a marketing tool I have a hard time caring whether there's "beauty in it." <br /><br />The film doesn't come clean; it doesn't admit that it's primarily a promotion for the handful of alt. country musicians we see trying to blend in with the extras (read: human props). Everything about these pretentious protagonists betrays their conceit and their second-hand rip-off of the '60s folk revival (which was itself an ersatz identity-crisis that had no bearing on the lives of most real people living in the South). How derivative can you get? The way Johansen plays Geechie Wiley's "Last Kind Word" shows me nothing about the "South." It only shows me he has probably seen Crumb, the documentary about R. Crumb, whence most anyone's knowledge of that recording comes. Admit it.<br /><br />The cinematography is beautiful, but the pretense to ethnography (or whatever you'd call it) is a shameful context for such talent. The scene with Melissa Swingle playing "Amazing Grace" on the saw is gorgeous, but is only palatable as a stand-alone music video; I could do without her oh-so-"Southern" anecdote. Some of the other musicians are talented and seem sincerely inspired. White seems like a nice guy, a dedicated artist and a hard worker. But they've opened an undead can of worms. No doubt many of my fellow Arkansans have seen this film. To what degree it inspires the alt. country scene in this region I don't know, but it can potentially warp lots of minds and that is depressing.<br /><br />Searching for the Wrong-Eyed Jesus is perfect proof that the neo-Gothic, alt. country "Southern" aesthetic is a "postmodern" (in Fredric Jameson's sense) symptom of America's lack of historical sense. Don't buy into the pseudo-populist fantasy that the South hasn't sold out, that urban sprawl is not the "real" South, that if you rambled aimlessly in this vaguely-defined region you would find the philosopher's stone Jim White wants to be there. It's all mythology, and unoriginal mythology at that. This film masquerades as a rediscovery or celebration of something the "South" has kept which the rest of America has lost, but if you were to ask White exactly what that is, he couldn't give you a straight answer. If he could, there would be no reason to make this film and the poet/guru facade he cultivates in order to make his living would crumble.