Ik heb de afgelopen jaren het werk van Anthony Spadaccini gevolgd en heb hem zien opgroeien van filmmaker tot verhalenverteller. Zijn vorige werk ging over onderwerpen als haatmisdrijven, depressie, zelfmoord, schuld, enzovoort. Ik heb ook een paar van zijn grappiger dingen gezien, zoals zijn twee stomme films, en het is duidelijk dat dit een filmmaker is die graag in veel verschillende genres werkt en uniek is. Dus toen ik op zijn Myspace-pagina las dat hij een horrorfilm aan het maken was, kon ik niet wachten om die te gaan zien. Op Sat-avond bij de wereldpremière van Newark FF had ik de gelegenheid om zijn nieuwste film _ Headcase_ te bekijken. Die is heel anders dan zijn andere films. Het is een verzameling huisvideo's, opgenomen door een getrouwd stel met twee kinderen, dat er ook van houdt om naast hun werk mensen te vermoorden en hun misdaden te filmen. Ik heb nog nooit zo'n horrorfilm gezien. Hij is langer dan de gemiddelde film, hij gaat trager dan de gemiddelde, maar in dit geval is dat juist goed. Het stelt de kijkers in staat om erachter te komen wie deze mensen zijn en met hen in contact te komen, wat behoorlijk ziek is als je bedenkt hoe ziek ze werkelijk zijn. Er zijn veel verrassende wendingen in de plot, waaronder een echt walgelijke en verbijsterende halverwege de film, die alles voor de personages verandert. Ik vond het acteerwerk heel, heel goed (Paul Mccloskey en Barbra Lessin waren heel, heel realistisch), de film bevat veel bloed en geronnen bloed, veel verontrustende momenten, en een verrassend einde dat ook niet kenmerkend is voor een horrorfilm. Ik vond het ook leuk dat niet alles werd uitgelegd, waardoor de kijkers onze eigen conclusies konden trekken (zoals de vraag of de zoon Todd wist wat zijn ouders deden en wat er met hem gebeurde na afloop van de film, of wat de betekenis was van de scène in het verlaten huis). Ik beveel Headcase ten zeerste aan voor iedereen die genoeg heeft van het horrorgenre en op zoek is naar iets unieks en anders en echt heel verontrustends.
I have been following Anthony Spadaccini's work over the past few years and watched him grow as both a filmmaker and a storyteller. His previous work has covered such hard topics like hate crimes, depression, suicide, guilt, etc. I've also seen some of his funnier stuff like his two silent films and it's clear that this is a filmmaker who likes to work in many different genres and be one of a kind. So when I read on his Myspace page that he was making a horror film, I couldn't wait to go see it. I had an opportunity on Sat night at the Newark FF world premiere to check out his newest film Headcase. It's very different from his other movies. It is a collection of home videos shot by a married couple who have two kids, but also like to kill people on the side and film their crimes. I've never seen a horror movie quite like this before. It's longer than the typical one, it moves slower than your average one, but in this case that's a very good thing. It allows us the viewers to learn about who these people are and connect with them, which is really pretty sick considering how truly sick they are. There are many surprising plot twists, including a really disgusting and stunning one about midway through the movie that changes everything for the characters. I thought the acting was very very good (Paul Mccloskey and Barbra Lessin were very very realistic), the movie has plenty of blood and gore, lots of disturbing moments, and a surprising ending that is also atypical of a horror movie. I also liked how not everything was explained, it allowed us the viewers to draw our own conclusions (like whether or not the son Todd knew about what his parents were doing and what happened to him after the conclusion of the film, or what the meaning of the scene at the abandoned house really meant). I highly recommend Headcase to anyone who is tired of the horror genre and looking for something unique and different and really really disturbing.