Schrijver/regisseur Todd Solondz heeft voor het laatst mijn wereld op zijn grondvesten doen schudden met Happiness, de scherpste, meest onverschrokken zwarte komedie die ik ooit heb gezien. Hij doet het opnieuw met Storytelling, waarbij hij zijn onberispelijke stijl bewaart terwijl hij een nieuw, intrigerend terrein verkent. Ongetwijfeld op zijn hoede na zijn vorige projecten, probeert Solondz sommige kritieken te omzeilen die minder gewiekste kijkers ongetwijfeld zullen maken. En ja hoor, die maken ze; de recensies worden gepolariseerd. Maar de film is een meesterwerk.<br />De film heeft twee delen. Het eerste deel, getiteld Fictie, gaat over een creatief schrijvenstudente Vi (Selma Blair), haar vriend Marcus (Leo Fitzpatrick) met hersenverlamming en hun professor Mr. Scott (Robert Wisdom). Het klaslokaal biedt een ongebruikelijke locatie: een schrijfworkshop binnen een verhaal. Solondz laat een van de personages een pervers traumatische ervaring ondergaan, waarvan wij als kijkers van de film getuige zijn. Voordat we de kans krijgen om een oordeel over Solondz te vellen, schrijft zijn personage over de gebeurtenis in de derde persoon en leest hij het verhaal in de klas voor. Alle beschuldigingen die men Solondz zou kunnen aanrekenen (namelijk slechte smaak, plus elk 'isme' in het boek) worden geuit door de medestudenten, die het verhaal verafschuwen. Maar in de context van de film veroordelen ze een verslag van een gebeurtenis die daadwerkelijk heeft plaatsgevonden! Heel slim...<br />Ondanks enkele van de groteske wendingen moest ik vrij vaak hardop lachen. Solondz heeft de gave om subtiele ironie te vertolken die overweldigend grappig wordt.<br />De hoofdpersonen zijn fascinerend en gelaagd. Vi lijkt onschuldig, maar als je goed oplet, zul je zien dat ze niet bijzonder oprecht is. Je zou graag sympathie voor Marcus voelen, maar zijn aandoening is geen excuus voor het feit dat hij een waardeloze schrijver is en een egocentrische eikel. De professor mag dan een monster zijn, hij is ook heel openhartig.<br />De tweede helft van Non-fictie is ook zeer zelfbewust. Het gaat over het maken van een twee-bits documentaire. Tijdens het proces voorspelt de dialoog opnieuw veel van de aanklachten die sommigen tegen Solondz zullen indienen (dat hij zijn proefpersonen uitbuit en een sensationele freakshow creëert waar wij om kunnen gniffelen). De film heeft een cameo van Mike Schank, die in het echte leven een rol had in American Movie. De overeenkomsten tussen de documentaire American Movie, de fictie Storytelling en de documentaire binnen een fictie (die voorlopig American Scooby heet) zijn griezelig.<br />Scooby (Mark Weber) is de ultieme apathische, luie tiener uit een buitenwijk. Hoewel hij erg verwend en beschut is, voelt hij zich ook vervreemd van zijn ouders en is hij wrokkig tegen hen. Hij kikkert een beetje op als er geen volwassenen in de buurt zijn, maar meestal is de'stomme' barrière opgeheven en zijn zijn ogen halfdicht en rood van het roken van hasj. Hij is zo'n verloren zaak dat hij de aandacht trekt van een ambitieuze documentairemaker (Paul Giamatti).<br />Zoals te verwachten is, trekt de rest van Scooby's film de aandacht van een ambitieuze documentairemaker (Paul Giamatti). Scooby's familie is echt een geval apart. Scooby's vader (John Goodman) is luidruchtig en dominant. Zijn moeder (Julie Hagerty) is een idioot. Zijn jongere broer Brady (Noah Fleiss) is een sportman, misschien wel degene die het dichtst in de buurt komt van wat we graag 'normaal' zouden willen noemen.<br />De intelligente jongste broer, Mikey (Jonathan Osser) is een echte uitblinker. Hij trekt op met het overwerkte dienstmeisje Consuelo (Lupe Ontiveros) uit El Salvador en stelt haar een heleboel vragen. Zijn nieuwsgierigheid is schattig, maar zijn eigengereide ongevoeligheid gaat werkelijk alle perken te buiten.<br />Solondz heeft absoluut een voorkeur voor de verdorvenen, maar ik weet niet zeker of hij dat gratis doet. Ik denk dat hij gewoon weigert te doen alsof de wereld een keurige, eenvoudige plek is, zoals zoveel anderen doen. Maar is het wel eerlijk om Solondz de huid vol te schelden alleen maar omdat hij durft voor te stellen wat anderen stelselmatig uit de weg gaan? Wiens visie is meer verwrongen: Solondz omdat hij wijst op de hond*** op onze schoenen, of de algemene opvatting dat we die moeten negeren?<br />Ik wou dat ik het met hem eens kon zijn dat zijn geschriften gekunsteld en vervormd zijn, maar ik denk van niet. Via de media, via geruchten en soms met mijn eigen ogen heb ik gebeurtenissen gezien die net zo verwrongen en 'fout' zijn als die van Solondz. Overal waar ik kijk, kom ik mensen tegen die gemakkelijk in een Solondz-script zouden kunnen worden opgenomen.<br />Elke verhalenverteller herschept de wereld volgens zijn/haar eigen visie. Todd Solondz is toevallig veel scherpzinniger en getalenteerder dan de meeste mensen. Verhalen vertellen is een van de meest inzichtelijke, slimme en inspirerende films die ik ooit heb gezien. Kijk hem meerdere keren voor een optimaal resultaat.
Writer/director Todd Solondz last rocked my world with Happiness, which was the sharpest, most unflinching black comedy I'd ever seen. He does it again with Storytelling, keeping his impeccable edge while exploring some intriguing new turf. No doubt wary after his previous ventures, Solondz attempts to circumvent some of the criticisms that less savvy viewers are bound to make. Sure enough, they go ahead and make them; the reviews are polarized. But the film is a masterpiece.<br /><br />The film has two parts. The first part, titled Fiction, focuses on a creative writing student Vi (Selma Blair), her Cerebral Palsy-stricken boyfriend Marcus (Leo Fitzpatrick) and their professor Mr. Scott (Robert Wisdom).<br /><br />The classroom setting provides an unusual venue: a story writing workshop within a story. Solondz puts one of the characters through a perversely traumatic experience, which we witness as viewers of the movie. Before we have a chance to pass judgment on Solondz, his character writes about the event in the 3rd person and reads the story in class. All accusations one might level against Solondz (namely: bad taste, plus every "ism" in the book) get made by the fellow students, who detest the story. But in the context of the movie, they're condemning an account of an event that actually happened! Very clever...<br /><br />In spite of some of the grotesque twists, I found myself laughing out loud fairly often. Solondz has a gift for rendering subtle ironies that become overwhelmingly funny.<br /><br />The lead characters are fascinating and multi-layered. Vi seems innocent, but if you pay close attention, you'll notice she's not particularly sincere. One would like to root for Marcus, but his condition doesn't excuse him for being a lousy writer and a self-absorbed a**hole. The professor may be a monster, but he is also very frank.<br /><br />The second part Nonfiction is also highly self-aware. It covers the making of a two-bit documentary. In the process, the dialog once again anticipates many of the charges some will make against Solondz (that he exploits his subjects and creates a sensational freak show for us to snicker at). There's a cameo role with Mike Schank, who was featured in real life in American Movie. The similarities between the documentary American Movie, the fiction Storytelling and the documentary within a fiction (tentatively titled American Scooby) are uncanny.<br /><br />Scooby (Mark Weber) is the ultimate apathetic suburban slacker teen. While very much spoiled and sheltered, he is also alienated from, and resentful of, his elders. He perks up a bit when there are no grownups around, but most of the time the "stupid" barrier is up and his eyes are half-closed and red from smoking pot. He's such a lost cause, he attracts the attention of an aspiring documentarian (Paul Giamatti).<br /><br />As you might expect, the rest of Scooby's family is a real piece of work. Scooby's dad (John Goodman) is loud and domineering. His mom (Julie Hagerty) is idiotic. His younger brother Brady (Noah Fleiss) is a jock, perhaps the closest to what we'd like to consider "normal".<br /><br />The brainy youngest brother, Mikey (Jonathan Osser) is a real standout. He tags around with the overworked El Salvadorian housemaid Consuelo (Lupe Ontiveros) and asks her lots of questions. His curiosity is cute, but his conceited insensitivity truly boggles the mind.<br /><br />Solondz definitely favors the sordid, but I'm not sure he does so gratuitously. I think he simply refuses to pretend, as so many other do, that the world is a tidy, simple place. (Those who seek to preserve such a notion are guaranteed to abhor his work.) But is it fair to berate Solondz just because he dares to present what others systematically avoid? Whose vision is more skewed: Solondz for pointing out the dog***t on our shoes, or the mainstream for ignoring it?<br /><br />I wish I could agree that his writings are contrived and distorted, but I don't think they are. Through the media, through the grapevine and sometimes with my own eyes, I've seen events that are every bit as twisted and "wrong" as those Solondz creates. Everywhere I look, I encounter people who could easily be incorporated into a Solondz script.<br /><br />Every storyteller recreates the world according to his/her own vision. Todd Solondz just happens to be vastly more perceptive and talented than most. Storytelling is one of the most insightful, clever and thought-provoking films I've ever seen. Watch it multiple times for maximum yield.