Ik vind ImagoDei's interpretatie van de laatste regels wel goed, hoewel ik het vage gevoel heb dat ik niet echt begrijp wat hij zegt.<br />Wat voor mij neerkomt op een stukje in de trant van Andre's gesprek, waarvan een groot deel me vanavond door het hoofd is gegaan (ik heb de film pas 10 minuten geleden voor het eerst gezien) en me toch diep ontroerd heeft <0xE2><0x80><0x93> misschien net als het personage van Wally Shawn.<br />De manier waarop ik de laatste regels opvatte <0xE2><0x80><0x93> mijn n.02 <0xE2><0x80><0x93> was alleen maar de manier waarop ik een groot deel van wat Andre zei opvatte: niet de precieze betekenis of betekenis van wat hij zei (jonge, wat praat hij snel), maar de algemene toon van angst en de angst voor de dood die hij uitstraalde. Alles beangstigt hem: alles doet hem denken aan de Holocaust, aan autopsies en begrafenissen, aan de gevangenissen waarin we onszelf opsluiten, aan direct en vriendschappelijk fascisme, kortom, aan de machines en machinaties die de westerse cultuur en maatschappij hebben opgezet om onze angst voor de dood te beteugelen en te verergeren. Wally trekt zich meer terug in het alledaagse en vindt veiligheid en troost in de herinneringen uit het verleden die hij daar aantreft. Andre gelooft in het lot, in onverzoenlijkheid, in door UFO's uitgezonden boodschappen; en de laatste regels van zijn gesprek weerspiegelen naar mijn idee zijn gevoel dat er niets overblijft, zelfs niet de eeuwige liefde van een vrouw, een zoon.<br />Daar eindigt het gesprek, althans het gesprek tussen Andre en Wally; maar niet de film, noch het gesprek tussen Wally en ons. Het laatste wat ik van de film heb meegenomen, is Wally, die zich te buiten gaat aan een taxi en vol ontzag en verwondering naar zijn geboortestad kijkt. Hij trekt zich terug van Andre en Andre. Door zichzelf in zijn verleden te verplaatsen, het verleden van taxi's en pakken kopen met zijn (ongelooflijk rijke) vader (kan iemand vergeten dat Wallace Shawn de zoon is van William Shawn, de oprichter van de New Yorker?), wordt hij weggevoerd naar nostalgie. De allerlaatste regel van de film vertelt ons tenslotte dat Wally het hele gesprek met zijn vriendin, over zijn etentje met Andre, nog eens zal herhalen.<br />Wat ik graag zou willen weten, is wat de mensen van die ober vonden. Hij had iets sombers en sombers over zich, nietwaar? En waarom keek hij zo nadrukkelijk naar Wally?
I like ImagoDei's interpretation of the last lines, though I have this faint feeling I don't really understand what s/he's saying.<br /><br />Which is as of a piece with Andre's conversation, to me, a lot of which went over my head tonight (I saw the movie for the first time just 10 minutes ago) and yet left me terribly moved -- possibly like Wally Shawn's character.<br /><br />The way I took the last lines -- my $.02 -- was merely how I took much of what Andre was saying: not the precise import or meaning of what he said (boy, does he talk fast) but rather the overall tone of dread and the fear of death he evinced. Everything scares him: everything reminds him of the Holocaust, of autopsy and burial, of the prisons we erect to imprison ourselves within, of direct and friendly fascism - in short, of the machines and machinations Western culture and society have emplaced to contain and impeach our fear of death.<br /><br />What I took away from the movie was a sense that these were two highly self-involved individuals (not that I'm condemning self-involvement by any means: it's the American way). Whereas Andre looks more and more outside the realm of the ordinary to find, as Wally describes it, "moments of pure being" that will annihilate or ameliorate his fear of disappearing, Wally retreats more into the quotidian and finds security and comfort in the past memories he finds there. Andre believes in fate, implacability, messages from beyond borne by UFOs; and the last lines of his conversation, I think, reflect his sense that nothing remains, not even the eternal love of a wife, a son.<br /><br />The conversation ends there, at least the conversation between Andre and Wally; but not the movie, nor the conversation between Wally and us. The last last thing I took away from the movie is Wally, splurging on a taxi and looking out at the city of his birth in awe and wonder. He is retreating from Andre and Andre's thanatophilea by removing himself into his past, the past of taxi cabs and buying suits with his (incredibly rich) father (could anyone forget, as I couldn't watching this, that Wallace Shawn is the son of William Shawn, the founder of the New Yorker?); he is being driven away into nostalgia. The very last line of the movie, after all, tells us that Wally will repeat the entire conversation yet again to his girlfriend, of his dinner with Andre.<br /><br />What I'd like to know is what people thought of that waiter. He had a kind of doom and gloom look about him, didn't he? And why did he look at Wally so pointedly?