De Godfather, Seven Samuri, The Third Man: allemaal fantastisch, maar nadat ik vele jaren heb rondgesnuffeld over wat 'de beste film die ooit is gemaakt' is, merk ik dat ik niet verder hoef te kijken dan dit abominabele stuk kletskoek dat zich achter zijn twee krakende spoelen verbergt, de essentie van de kunst. Het is perfect.<br />The Fatal Glass of Beer keert niet alleen de Hollywood-film, maar ook het Amerikaanse drama binnenstebuiten. Al zijn facetten worden in elke seconde tentoongespreid, ellendig kronkelend. <br /><br />Bill Fields was een eersteklas jongleur van levenloze voorwerpen op het toneel van de Vuadeville, maar hier zien we hem in de bioscoop, jonglerend met de censuur, de studio, de kassa, zijn gezelschap, de uiterste grens van de rede en, meer dan gewoonlijk, de nuchterheid. Zijn lamp is nooit ontstoken, maar hij is het wel.<br />Dit is de enige film waarin Fields de Held speelt. Hij is noch de 'Grote Man', noch de uitgeputte echtgenoot; hij is het hoofd van zijn gezin. Dat geeft hem het gevoel dat hij kan doen wat hij wil. En dat doet hij ook. '<br />Fields stond erom bekend dat hij zinnetjes woord voor woord uit zijn hoofd leerde, om er vervolgens een ad-lib aan toe te voegen. Ik vraag me af of de regel 'Mijn oom Ichabod zei (over de stad gesproken) "'t is hier geen plaats voor een meisje, maar voor mooie mannen'' een spontane verzinsel was. Als hij dit hoort, lijkt de al huilende Constable ontroostbaar; verbergt hij zijn lachen onder zijn gehuil? Ik denk het wel, want Fields voegt eraan toe: 'Grappige oude heer, die hij is... hij zei dat er iets was om je in tweeën te splijten...' Het is in elk geval een dappere censuurzin, maar wie kan zo'n misplaatste kromming beter uitbeelden? Het is moeilijk om de sublieme kwaliteit van het boek samen te vatten door alleen maar een paar details te noemen <0xE2><0x80><0x93> veel recensenten hebben zich er bijna helemaal doorheen geworsteld <0xE2><0x80><0x93> maar van alles wat in mijn hoofd blijft hangen en me doet lachen (soms in de meest onfortuinlijke situaties) is het simpele feit dat bij Fields essentiële uitrusting hoort om de omstandigheden in de negentiende eeuw te overleven: Alaska is een elektrische ventilator.<br />Zie het één keer en je zult het altijd blijven zien.<br />Zo maken ze ze niet. (Helemaal niet.)
The Godfather, Seven Samuri, The Third Man: all fantastic, but after messing around for many years pondering over what is "the best film ever made" I find that I need look no further than this abominable piece of piffle that conceals within its two creaky reels, the quintessence of the art. It is perfect. <br /><br />The Fatal Glass of Beer turns not only the Hollywood film but also American drama inside-out. All its workings are on full display in every second, wriggling wretchedly.<br /><br />Bill Fields was a world-class juggler of inanimate objects on the Vuadeville stage but here we see him, having progressed to the movies, juggling with the censor, the studio, the box office, his company, the very edge of reason itself and, more than usual, sobriety. His lamp is never lit but he certainly is.<br /><br />This is the only picture in which Fields plays the Hero. He is neither The 'Great Man' nor the down-trodden husband; he is very much the head of his household. This gives him the sense of freedom to do what he likes. And he does. <br /><br />Fields was famous for rehearsing lines verbatim, only to throw in an ad-lib on a take, I wonder if the line " My uncle Ichabod said (speaking of the city) 'T'ain't no place for women gal, but pretty men goo thar.'" was an on the spot invention? Certainly at hearing this the already weeping Constable appears inconsolable; is he covering his laughing with crying? I think so, as Fields adds " Comical old gentleman he waas... alwiz said somthin te make yer split yer sides a-laffinn..." It's certainly a brave line censor-wise. But then who could pitch such a missable curve better? <br /><br />It is difficult to sum up the sublimity of the thing by just mentioning a few bits of business - many reviewers have waded through practically all of it - but of all that sticks in my mind and bursts out as laughter (sometimes in the most unfortunate situations) is the plain fact that included in Field's essential equipment for surviving the conditions in nineteenth century Alaska is an electric fan. <br /><br />See it once and you'll see it forever.<br /><br />They don't make 'em like that. (At all.)