Ik had goede hoop. De film was een eerbetoon aan een filmlegende, vooral in Japan. De cast was minstens een 8 van de 10 voor sterstatus. De animatie zag er solide en goed uit. Het stoere actiemeisje was een beetje schattig. Hoe konden ze het nou echt verknallen?<br />Jammer genoeg mislukte de film. En ja, ik weet dat ik als 25-jarige te jong ben om van de klassieker te hebben gehouden en te oud om het publiek te zijn, maar ik heb me niet meer zo van een film vervreemd gevoeld sinds de stinkbom die de Legend of Despereaux heette.<br />Eerste punt: de plot/het schrijven. Kitscherig en voorspelbaar, het gebruikelijke zaterdagochtendgedoe, zoals anderen hebben gezegd. Pinnochio, Oliver Twist, Isaac Asimov; alle klassiekers krijgen de aframmeling die ze verdienen. Op het moment dat ik een zaal vol rumoerige jongeren zag die op zoek waren naar verspilling, dacht ik: 'Geweldig, Nathan Lane is de kwaadaardige False Kloon'. Zelfs Robin Williams was een innemende vertolking van de man in August Rush. Ik weet dat er niet veel originele ideeën meer over zijn in Hollywood, maar dit was een armzalige poging. De motivaties van de personages ontbreken bijna helemaal. Iedereen in de film is een eendimensionale uitgeknipte figuur van karton die uit pure koppigheid de plot volgt. De president wil een oorlog beginnen om herkozen te worden?! Dit is politieke satire die te grof is en geen doel op zich is voor Mad TV. De toewijding om een volslagen idioot te zijn is geen goede motivatie. Kwaad omwille van het kwaad zelf is het teken van arme schrijvers. De film duurde godbetert nog geen uur en veertig minuten, je had er een of andere ontwikkeling in kunnen persen.<br />Ten tweede: de stem die acteerde. Ik bedoel, de plot had vergeeflijk kunnen zijn als de film ook maar enige diepgang had om jezelf in te verliezen, maar elke keer dat ik van de ervaring wilde genieten, werd ik er door de afgrijselijke stem van Mr. Cage meteen weer uitgegooid (en nee, ik heb niet veel respect voor hem als acteur, afgezien van een paar van zijn eerste stukken). Helaas, voor de legende die hij is, was Donald Sutherland niet veel beter. De twee hoofdpersonen van de pro/een-tagonist gaan heen en weer alsof ze in een TBS-soap zitten. Maar Kristen Bell en Freddie Highmore waren behoorlijk goed.<br />Ten slotte de richting. David Bowers was de man die het geniale _Swiftshed Away_ naar ons toe bracht, en het was duidelijk dat de lat te hoog lag. Er zijn flitsen van dezelfde briljantheid in een paar van de wegwerpgrappen, maar over het algemeen is er gewoon geen humor voor iemand van boven de tien. De meeste grappen waren gewoon zwak. Het tempo was eraf, en sommige karakterontwikkelingssecties kregen weinig tot geen beeldtijd. De film probeerde gewoon te groot te worden, te snel te gaan zonder dat er iets was om hem op te tillen.<br />Conclusie: spaar je geld. Hij is flitsend en sprankelend met de diepte van een lepel. Het spijt me dat ik ervoor heb betaald om het te zien, maar dat is wat 'caveat emptor' uiteindelijk betekent.
I had decent hopes going in. The movie was a tribute to a legend of cinema, especially in Japan. The cast was at least an 8 out of 10 for star power. Animation looked solid and well-toned. The plucky action-girl cliché character was mildly cute. How could they really screw it up, yeah?<br /><br />Sadly, the movie failed to deliver. And yes, up front, I know that as a 25 year-old I'm too young to have loved the classic and too old to be the target audience, but I haven't felt this alienated by a film since the stink bomb that was Legend of Despereaux.<br /><br />First beef: the plot/writing. Kitschy and predictable, standard Saturday-morning stuff, as others have said. Pinnochio, Oliver Twist, Isaac Asimov; all the classics get the rip-off treatment. The instant I saw a room full of rowdy kids searching for waste, I thought, "great, Nathan Lane's the evil Fagan clone". Even Robin Williams was an engaging portmanteau of the man in August Rush. I know there aren't many original ideas left in Hollywood, but this was a poor effort. The character motivations are missing almost entirely. Everyone in the movie is a one-dimensional cardboard cutout just following the plot out of sheer bloody stubbornness. The president wants to start a war to get re-elected?! This is political satire too crude and off-target for Mad TV. A devotion to being a complete jerk is NOT good character motivation. Evil for evil's own sake is the sign of poor writers. The movie wasn't even an hour and forty for crying out loud, you could have squeezed in some kind of development.<br /><br />Second; the voice acting. I mean, the plot could have been forgivable if the movie had any immersion value to lose yourself in, but every time I wanted to enjoy the experience, Mr. Cage's horrific voice acting kicked me right back out (and no, I don't have much respect for him as an actor aside from some of his early stuff). Sadly, for the legend he is, Donald Sutherland was hardly better. The two main pro/an-tagonist characters go back and forth like they're in a 2am TBS sitcom. Kristen Bell and Freddie Highmore were pretty good, though.<br /><br />Finally, the direction. David Bowers was the man who brought the genius that was Flushed Away to us, and clearly, the bar was set too high. There are flashes of the same brilliance in a few of the throwaway jokes, but overall, there's just no humor for anyone over the age of 10. Most of the jokes were just weak. The pacing was off, with some of the character development slots getting little to no screen time. The movie just tried to go too big, too fast with nothing to lift it.<br /><br />Conclusion: save your money. It's flash and sparkle with the depth of a spoon. I'm sorry I paid to see it, but that's what "caveat emptor" means after all.