Tot zover de welbekende 'vrouwenintuïtie'; wij, het publiek, kunnen in reel 4 zien dat Fred McMurray teleurgesteld is in zijn huiselijk leven dat bestaat uit egocentrische kinderen en een vrouw die hen verwent, zelfs als dat betekent dat ze de echtgenoot/broodwinner verwaarloost, maar de vrouw in kwestie, Joan Bennett, is zich sereen niet bewust van de omvang van McMurrays kreten om hulp. Hij wordt afgebeeld als een man voor wie je een moord zou doen, die heel attent een verrassing voorbereidt voor de verjaardag van zijn vrouw, die hem min of meer in zijn gezicht wordt gesmeten omdat de egoïstische behoeften van de kinderen op de eerste plaats komen. McMurray is een speelgoedfabrikant en Sirk haalt veel profijt uit die metafoor; McMurray speelt met het idee om vrouw en kinderen te verlaten, net als de 'andere vrouw', Norma Vale (Barbara Stanwyck), die uit het niets opduikt en weer verdwijnt op momenten dat McMurray op zijn kwetsbaarst is, maar Norma speelt in feite alleen met zijn gevoelens. Het is moeilijk te geloven dat Sirk deze zachte zeep heeft gemaakt, rug aan rug met de harde slagroom, en het is misschien begrijpelijk dat deze in de war is geraakt. Net als McMurray is hij ten onrechte verwaarloosd en het is zeker de moeite waard om ernaar op zoek te gaan.
So much for that well-known 'woman's intuition'; we, the audience, can see inside reel #1 that Fred McMurray is disappointed in his domestic life which consists of self-centered children and a wife who indulges them even if it means neglecting the husband/bread-winner yet the wife in question, Joan Bennett is serenely oblivious to what amount to McMurray's cries for help. He is portrayed as a husband to die for, thoughtfully preparing a surprise for his wife's birthday which is more or less thrown in his face because the selfish needs of the children come first. McMurray is a toy manufacturer and Sirk gets lots of mileage out of the metaphor; McMurray toys with the idea of leaving wife and family, as does the 'other woman', Norma Vale (Barbara Stanwyck), who turns up out of the blue and past respectively just when McMurray is at his most vulnerable yet ultimately Norma merely toys with his feelings. It's difficult to believe that Sirk made this soft-hitting soap back-to-back with the hard hitting Written On The Wind and it is perhaps understandable that this one got lost in the shuffle. Like McMurray it has been unfairly neglected and is well worth seeking out.