Aanpassing van John Patricks stuk over Amerikaanse soldaten die in 1946 op Okinawa de democratie aan de Japanners probeerden bij te brengen. Materiaal over culturele assimilatie is tegenwoordig niet bepaald politiek correct, maar waren deze afgezaagde, uitzinnige grappen ooit amusant? Marlon Brando's optreden als oosterse tolk moet je zien om het te geloven; hij is levendig, dat wel, maar hij doet een verwoede poging om clownesk over te komen (dit kan niet het werk van Brando zijn geweest <0xE2><0x80><0x93> regisseur Daniel Mann moet een deel van de schuld op zich nemen). Dit dwaze verhaal krijgt nooit vaart, en de slapstick-grappen zijn breed maar gekunsteld (ze hebben een mechanisch gevoel dat, nogmaals, aan de richting moet worden toegeschreven). Glenn Ford, Paul Ford en Eddie Albert zijn solide als altijd, maar ze worden opgeslokt door deze weinig grappige fa<0xC3><0xA7>ade.
Adaptation of John Patrick's play about American soldier trying to teach Democracy to the Japanese in 1946 Okinawa. One-joke material about cultural assimilation isn't exactly politically-correct when seen today, but were these stale, frantic jokes ever amusing? Marlon Brando's performance as an Oriental interpreter has to be seen to be believed; he's lively, yes, but there's a concerted effort to make him appear clownish (this couldn't have been Brando winging it--director Daniel Mann must assume part of the blame). This silly story never gains any momentum, and the slapstick hijinks are broad but stilted (they have a mechanical feel which, again, should be attributed to the direction). Glenn Ford, Paul Ford and Eddie Albert are solid as always, but they get swallowed up in this unfunny facade. *1/2 from ****