Peter Weir maakte zijn regisseursdebuut met deze werkelijk bizarre en unieke, humoristisch zwartgallige multi-genre pastiche die een meeslepend nieuwe en unieke mengeling is van horror, western en sf-conventies, vermengd tot een schokkend buitenissig geheel.<br /><br />Een vriendelijke, zachtaardige Amerikaanse toerist (een lieftallig beminnelijke voorstelling van Terry Camilleri) komt vast te zitten in een afgelegen, afgelegen Australische nederzetting nadat hij ternauwernood een auto-ongeluk heeft overleefd. De naïeve, goedgelovige vent ontdekt al snel dat er iets niet helemaal in de haak is in de bedrieglijk slaperige stad. Om te beginnen was dat auto-ongeluk geen ongeluk; het was opzettelijk in scène gezet door de vindingrijke en ondernemende stadsmensen die hun brood verdienen met het bergen van auto-onderdelen uit verongelukte voertuigen. Dan is er een krankzinnige wetenschapper in de stad die...' Camilleri is dol op het experimenteren met overlevenden van auto-ongelukken en hij verandert de ongelukkige mensen in stomme, door lobotomie gehersenspoelde imbecielen die hij'vee' noemt. En de plaatselijke, rondrijdende, hooligans raken steeds meer de kluts kwijt en slenteren tot in de kleine uurtjes rond in hun dodelijke, opzichtig opgemaakte auto's (een van de sportwagens loopt als een stekelvarken over zijn hele lijf!) en maken er een ware plaag van. De vriendelijke, maar incapabele burgemeester van de stad (een rol van John Mellion) biedt Camilleri de mooie baan van parkeerwachter aan in een wanhopige poging de orde te herstellen. Het eigenzinnige, fantasierijke script van Weir, Keith Gow en Piers David gebruikt het vreemde uitgangspunt als een ideale springplank voor stekelige sociale commentaren over de gevaren van reizen over land, de zeer moderne gevaren die de auto vormen voor het alledaagse leven, hoe geïsoleerde gemeenschappen die afgesneden zijn van de rest van de beschaving gemakkelijk kunnen ontaarden in barbarij en wetteloosheid, de extreme maatregelen waar verarmde mensen hun toevlucht toe nemen om in het leven te kunnen overleven, en zelfs een maffe generatiekloof die gespannen, gedisciplineerde, moreel rigide volwassenen tegenover ruige, ongeremde nihilistische jongeren plaatst. De richting waarin de film zich beweegt, is hachelijk verdeeld tussen grimmige gruwelen en duistere scherts, en de film houdt onverschrokken een ongemakkelijke toon aan die de kijker voortdurend op zijn hoede houdt en de onregelmatige gebeurtenissen een sterk verontrustend, griezelig randje geeft. John McLeans korrelige, lugubere, groezelige filmtechniek stelt de Australische wildernis in staat om een angstaanjagend, nachtmerrieachtig surrealistisch aura aan te nemen, terwijl Bruce Smeatons soms dissonante, maar vaker vreemd zwierig rock-'n-roll-achtige score een belangrijke bijdrage levert aan de allesoverheersende, zenuwslopende gekte.
Peter Weir made his directorial debut with this truly bizarre and unique blackly humorous multi-genre pastiche that's a compellingly novel and singular blend of horror, Western and sci-fi conventions mixed together into a jarringly offbeat whole.<br /><br />A pleasant, mild-mannered American tourist (a sweetly amiable performance by Terry Camilleri) finds himself trapped in a remote backwoods Australian hamlet after he narrowly survives a car crash. The naive, gullible yank soon discovers that things are not exactly quite right and okay in the deceptively sleepy burg. For starters, that car crash wasn't an accident; it was deliberately staged by the resourceful and enterprising townspeople who eke out a living by salvaging car parts from wrecked vehicles. Then there's a resident mad scientist who's fond of experimenting on car crash survivors, turning the hapless folks into mute lobotomized imbeciles called "veggies." And the local drag-racing teenage hooligans are getting increasingly out of control, carousing about in their lethal, garishly made-up cars (one sports spikes all along its body like a porcupine!) until the wee hours of the morning and making a real nuisance of themselves. The town's friendly, but ineffectual mayor (winningly played by John Mellion) offers Camilleri the plum job of parking superintendent in a desperate attempt to restore law and order.<br /><br />The quirky, imaginative script by Weir, Keith Gow and Piers David ingeniously uses the oddball premise as an ideal springboard for barbed social commentary on the perils of cross country traveling, the very modern dangers the automobile poses to quiet everyday life, how isolated communities cut off from the rest of civilization can easily degenerate into barbarism and lawlessness, the extreme measures impoverished people will resort to in order to get by in life, and even a wacky generation gap conflict pitting uptight, disciplined, morally rigid adults against rowdy, uninhibited nihilist youth. Weirs' direction is precariously pitched between the grimly horrific and the darkly facetious, boldly maintaining an uneasy tone which keeps the viewer constantly off guard and gives the irregular proceedings a potently unsettling weirded-out edge. John McLean's grainy, luridly grungy cinematography allows the Australian outback to take on a scary, nightmarishly surreal aura while Bruce Smeaton's sometimes dissonant, more often strangely jaunty rock-tinged score adds substantially to the pervasively unnerving nuttiness. An authentically grotesque and intriguing one-of-a-kind curio.