'Papillon' vertelt een van die verhalen die we ons nog lang herinneren. Het is het verhaal van het leven van een man, een onbreekbare vriendschap en een onvermogen om een nederlaag te accepteren tegen een onmogelijke overmacht. De film was gebaseerd op de memoires van de veroordeelde Franse misdadiger Henri Charrière (hoewel verscheidene critici hun twijfels hebben uitgesproken over de feitelijke juistheid van de beschreven gebeurtenissen), die vele jaren gevangen heeft gezeten in de wrede strafkolonie Frans-Guyana. De film werd aangepast door Dalton Trumbo en Lorenzo Semple jr. en geregisseerd door Franklin J. Schaffner, die het meest bekend is van 'The Planet of the Apes' (1968) en 'Patton' (1970). Papillon beweert dat hij betrokken is geweest bij de moord op een pooier en probeert onmiddellijk uit zijn gevangenschap te ontsnappen door gebruik te maken van de diensten en later van de vriendschap van de teruggetrokken en kwetsbare, maar niettemin vindingrijke Louis Dega (Dustin Hoffman).<br />Eén element dat 'Papillon' zo krachtig tot stand brengt, zijn de martelingen en het lijden die in de gevangenis plaatsvinden. De paden liggen bezaaid met de lichamen van uitgeputte en uitgeteerde mannen, en de meeste gevangenen zijn zo gewend geraakt aan het vooruitzicht van de dood dat ze elk karkas met pijnlijke onverschilligheid begroeten. Na een mislukte ontsnappingspoging wordt Papillon veroordeeld tot twee jaar eenzame opsluiting, een werkelijk afgrijselijke straf met als enige doel de geestkracht en de geestelijke gezondheid van de gevangene te ondermijnen. Ondanks een paar onervaren droomsequenties wordt dit deel van de film meesterlijk aangepakt, en McQueen overtreft zichzelf en verwordt tot de zenuwachtige, met grote ogen kijkende, lichamelijk uitgeputte huls van een mens die slechts een flinterdunne greep heeft op zowel het leven als de werkelijkheid. Het opmerkelijke aan Dustin Hoffman is dat ik hem nog nooit dezelfde rol heb zien spelen, en Louis Dega is geen uitzondering. Onder zijn bril met dikke glazen en verlegen voorkomen gaat een echte vriend schuil, iemand die ondanks hun verschillen alles op het spel zal zetten om een goede daad te belonen als die eenmaal is verricht.<br /><br />Tijdens het laatste derde deel van 'Papillon' Met inbegrip van de laatste akte wijkt Schaffner enigszins af van het ontroerende verhaal van de vriendschap tussen mensen en gaat over op een meer dan gemiddeld avontuur, dat interessant was, maar niet te vergelijken met de rest van de film. Hoewel het in de oorspronkelijke roman van Charrière verscheen, was het slecht ontwikkelde (en spaarzame) subplot van de dappere blanke man die de bewondering van de inboorlingen oogstte een Hollywood-cliché dat ik wel kon missen. Bovendien werd een prachtig slot enigszins bedorven door een paar onnodige regels van het slotrequisitoir. Het zou veel effectiever zijn geweest als het lot van Papillon aan het publiek was overgelaten. Natuurlijk maakt het feit dat de schrijvers van een waargebeurd verhaal werkten dat idee misschien volkomen overbodig. Het is een schitterend, gedenkwaardig gevangenisdrama, met twee uitstekende hoofdrollen (die, zoals ik tot mijn schrik ontdekte, geen van beide voor een Oscar in aanmerking kwamen). De thema's van de film <0xE2><0x80><0x93> een onschuldige man die de moed, de hoop en de vriendschap vindt om de afschuwelijke behandeling van een wreed gevangenissysteem te overleven <0xE2><0x80><0x93> dienden vrijwel zeker als inspiratie voor Frank Darabonts 'The Shawshank Redemption' (1994).
'Papillon' tells one of those stories that we remember for a long time. It is the tale of one man's life, an unbreakable friendship, and an inability to accept defeat against impossible odds. The film was based on the memoirs of convicted French felon Henri Charrière (though several critics have expressed doubt over the factual accuracy of the described events), who spent many years incarcerated in the brutal penal settlement of mainland French Guiana. The film was adapted by Dalton Trumbo and Lorenzo Semple Jr., and directed by Franklin J. Schaffner, who is most well-known for 'The Planet of the Apes (1968)' and 'Patton (1970).' Steve McQueen delivers a formidable performance as the convict Charriere, nicknamed "Papillon" because of the butterfly tattoo on his chest. Claiming to have been framed in the murder of a pimp, Papillon seeks immediately to escape from his imprisonment, employing the services  and later the friendship  of the withdrawn and vulnerable, but nonetheless resourceful, Louis Dega (Dustin Hoffman).<br /><br />One element that 'Papillon' accomplishes so powerfully is the torture and suffering that takes place in the prison. The bodies of exhausted and wasted men litter the paths, and most inmates have grown so accustomed to the prospect of death that they greet each carcass with a painful indifference. After a failed escape attempt, Papillon is sentenced to two years in solitary confinement, a truly horrific punishment with the sole aim of crushing the prisoner's spirit and sanity. Despite a few inexperienced dream sequences, this segment of the film is handled masterfully, and McQueen excels, deteriorating into the jittery, wide-eyed, physically-drained shell of a human being who has only a paper-thin grasp on both life and reality. A remarkable thing about Dustin Hoffman is that I've never seen him play the same character, and Louis Dega is no exception. Beneath his thick-lensed spectacles and shy countenance lies a true friend; one who, despite their differences, will risk everything to repay a good deed once done.<br /><br />During the last third of 'Papillon', not including the final act, Schaffner veers slightly away from the touching human friendship story and descends into above-average adventure mode, which was interesting but not on par with the rest of the film. Though it appeared in Charrière's original novel, the ill-developed (and dialogue-sparse) sub-plot of the brave white man earning the admiration of the natives was a Hollywood cliché that I could have done without. Additionally, a wonderful ending was tarnished somewhat by an unnecessary few lines of closing narration. It would have been much more effective had Papillon's fate been left open to the audiences. Of course, the fact that the writers were working off a true story perhaps makes that idea completely redundant. Nevertheless, 'Papillon' is a magnificently memorable prison drama, with two outstanding central performances (neither of which, I was shocked to discover, were nominated for an Oscar). The film's themes  of an innocent man finding the courage, hope and friendship to survive the horrific treatment of a cruel prison system  almost certainly served as inspiration for Frank Darabont's 'The Shawshank Redemption (1994).'