Barry Shear, die bekendstond als een van de eerste regisseurs van tv-series, bracht af en toe een bezoek aan de filmindustrie en produceerde een handvol bruikbare films die dateren uit 1968. Van deze kleine groep zal de misdaadfilm 'Across 110th Street' waarschijnlijk zijn bekendste blijven, hoewel hij voorbestemd lijkt voor eeuwig in de vergetelheid te blijven.<br />'Across 110th Street' werd uitgebracht bij de opkomst van de blaxploitatiefilms en andere zwarte stadsdrama's, waardoor het een klassieker werd voor zijn tijd. Maar dit akelige, niet-aflatende verhaal over het gettoleven heeft weinig van het vernis en de stijl die andere titels uit de jaren zeventig als 'Shaft' en 'Truck Turner' in het Amerikaanse geweten hebben laten voortleven. 'Across 110th Street' is ontleend aan een roman van Wally Ferris en gaat over drie mannen uit Harlem die wanhopig hun armoedige achtergrond willen ontvluchten: ex-gevangene en superschoonmaker Jim Harris (Paul Benjamin), stomerijhouder Joe Logart (Ed Bernard) en playboy Henry Jackson (Antonio Fargas). De drie vrienden komen in aanraking met een maffia-kasboek, waarbij Harris en Logart vermomd zijn als politieagenten en Jackson de vluchtauto bestuurt. Ze rijden weg met 300.000 dollar op zak, met achterlating van zeven doden, onder wie twee agenten. <br />Harris, Logart en Jackson brengen hun tijd door met zich te verstoppen voor een onderzoek van de oudere, blanke rechercheur Mattelli (Anthony Quinn) en de jonge, zwarte luitenant Pope (Yaphet Kotto) terwijl ze de zwarte gangster Doc Johnson (Richard Ward) en de Italiaanse maffioso Nick D'Salvio (Anthony Franciosa) ontlopen, die op zoek zijn naar hun bezit. De jacht op deze drie mannen wordt een wedloop tussen twee facties, de politie en de georganiseerde misdaad, waarbij raciale spanningen een rol spelen.<br />In tegenstelling tot de bekende blaxploitatiefilms die maatschappelijke problemen combineren met heldhaftige daden, 'Across 110th Street' De hele sfeer van '110th' is grimmig, verwarrend en niet-aflatend, en niemand is immuun voor de ziekten van het moderne leven.<br />De regie van Barry Shear is sterk en levert uitstekende voorstellingen op van Quinn, Kotto, Benjamin en de andere spelers. Hoewel Shears regiestijl niet erg fantasievol is, maakt hij gebruik van een krappe omgeving om de hete, claustrofobische aura te creëren die 'Across 110th Street' nodig heeft. Het grootste deel van de film speelt zich af op gesloten locaties, zoals huurkazernes, kleine bedrijven en politiebureaus, die Shear gebruikt om de wrijving tussen de personages te vergroten.<br />De film (mede geproduceerd door Shear, Quinn en drie anderen) lijkt gemaakt te zijn met een beperkt budget, zoals blijkt uit het ondergemiddelde technische werk. De fotografie van Jack Priestley is vrij goed, maar er zijn momenten waarop de dialogen niet synchroon lopen en de Foley-effecten slecht zijn. Dit bederft geenszins de impact van de film, maar de algehele kwaliteit wordt enigszins naar beneden bijgesteld. De score van J.J. Johnson (met solo's van Bobby Womack) houdt aardig stand, altijd met een dreigende ondertoon.<br />Zelfs nu de Black-drama's uit de jaren zeventig worden herontdekt: 'Across 110th Street' Quentin Tarentino's gebruik van de titelsong in 'Jackie Brown' heeft ertoe bijgedragen dat de film wat nieuwe aandacht heeft gekregen, misschien genoeg om een modernere evaluatie teweeg te brengen. Maar voorlopig heeft '110th' zijn plaats behouden als een vergeten mijlpaal in de geschiedenis van de zwarte film, nog steeds met een beperkt publiek.<br />'Across 110th Street' heeft een (verrassing!) middelmatige vertoning gekregen van MGM Home Video als onderdeel van de Soul Cinema-collectie. De film wordt in breedbeeld vertoond met Dolby-versterking van de oorspronkelijke monotrack; naast drietalige ondertitels worden er Spaanse en Franse ondertitels aangeboden. De afdruk van de film is in goede staat, met wat zichtbare artefacten en hier en daar een korreltje. Het geluid is echter slecht uitgebalanceerd, en de dialoog wordt vaak gedempt door aangrenzende geluiden. Het lijkt erop dat de film tot op zekere hoogte is gerepareerd, maar MGM is niet ver genoeg gegaan om van 'Across 110th Street' de smetteloze film te maken die het had kunnen zijn. En opnieuw dient de Dolby-versterking als een handicap, niet als een verbetering, voor pre-stereofilms. De theatertrailer, ook in redelijke staat, wordt aangeboden als extraatje.<br />**** uit 4<br /><br />****Roving Reviewer** <0xE2><0x80><0x93> www.geocities.com/paul_johnrc_.
Remembered as one of the earliest television directors, Barry Shear made occasional visits to the motion picture industry and created a handful of serviceable films dating from 1968. Of this small group, the urban crime drama 'Across 110th Street' will probably remain his best-known, although it seems destined for eternal life in obscurity.<br /><br />'Across 110th Street' was released on the advent of blaxploitation films and other urban Black dramas, making it cutting edge for its time. However, this nasty, unremitting tale of ghetto life has little of the veneer and stylization that have made other 1970s titles like 'Shaft' and 'Truck Turner' endure in the American conscience. 'Across 110th Street,' for all of its violence and anger, is understated and keeps glamor completely out of the loop. <br /><br />Borrowing from a novel by Wally Ferris, 'Across 110th Street' is centered on three Harlem men who are desperate to escape their poor backgrounds: ex-convict and apartment super Jim Harris (Paul Benjamin), dry cleaner Joe Logart (Ed Bernard), and playboy Henry Jackson (Antonio Fargas). The three friends barge into a mafia cash count with Harris and Logart disguised as police officers and Jackson driving their getaway car. They speed off with $300,000, leaving behind seven dead men, including two cops. <br /><br />Harris, Logart, and Jackson spend their time hiding from an investigation by older, White detective Mattelli (Anthony Quinn) and young, Black lieutenant Pope (Yaphet Kotto) while avoiding Black mobster Doc Johnson (Richard Ward) and Italian mafioso Nick D'Salvio (Anthony Franciosa), who are looking to recover their stake. The hunt for these three men becomes a race between two factions, the police and organized crime, with racial tensions being set off along the way. <br /><br />Unlike better-known blaxploitation films that combine social problems with heroic acts, 'Across 110th Street' uses a completely naturalistic setting, where everyone from citizens to cops are looking merely to stay alive; mob men drive fear into innocent people, cops take kickbacks from drug and gambling rings, and those raised in poverty go to unthinkable extremes for a few extra dollars. The entire atmosphere of '110th' is grim, unsettling, and unremitting, with no one immune from the sickness of modern life. <br /><br />Barry Shear's direction is strong, bringing out excellent performances by Quinn, Kotto, Benjamin, and the supporting cast. While Shear's style of direction is not very imaginative, he makes use of tight surroundings to create the hot, claustrophobic aura that 'Across 110th Street' needs. Most of the film is shot in confined locations, such as tenements, small businesses, and police precincts, which Shear uses to magnify the friction between each character.<br /><br />The film (co-produced by Shear, Quinn, and three others) seems to have been made on a limited budget, as indicated by its below-average technical work. The photography by Jack Priestley is quite good, but there are off-moments involving out-of-sync dialogue and poor Foley effects. This in no way spoils the film's impact, but the overall quality is somewhat pulled down. The score by J.J. Johnson (with solos by Bobby Womack) does hold up nicely, always with a feel of menace.<br /><br />Even with Black dramas from the 1970s being rediscovered, 'Across 110th Street' seems to lag considerably behind other titles. Quentin Tarentino's borrowing of the title song for use in 'Jackie Brown' has helped to give the film some new exposure, perhaps enough to bring a modern-day reevaluation. But for now, '110th' holds its place as a forgotten landmark of Black film-making, still entertaining a limited audience.<br /><br />'Across 110th Street' has been given a (surprise!) mediocre release by MGM Home Video as part of its Soul Cinema collection. The film is presented in widescreen with Dolby enhancement of the original mono track; Spanish and French 'dubbing' are offered besides three-language subtitles. The film's print is in good condition with some visible artifacts and occasional grain. The audio is poorly balanced, however, with dialogue often muffled by adjacent noise. It seems that the film has been repaired to an extent, but MGM didn't go far enough to make 'Across 110th Street' the pristine film it could be. And once again, Dolby enhancement serves as a handicap, not an improvement, to pre-stereo films. The theatrical trailer, also in fair shape, is offered as an extra.<br /><br />*** out of 4<br /><br />Roving Reviewer - www.geocities.com/paul_johnr