Dit stuk is geregisseerd en mede geschreven door Joseph Mankiewicz. Onder de acteurs bevinden zich John Hodiak en Richard Conte. Bijna alle scènes worden's nachts in en rond Los Angeles opgenomen. Het zou goed moeten zijn, maar in feite is het niet meer dan routine.<br />Laten we ons John Hustons voortreffelijke 'The Maltese Falcon' herinneren, waarin de held, Sam Spade, wordt ingehuurd om een fabelachtig duur beeld te vinden van een vogel die tijdens zijn reis door de tijd een spoor van lijken achterlaat. Spade gaat op zoek naar het beeld en ontdekt er steeds iets meer over, telkens wanneer hij de kleurrijke en eigenzinnige figuren tegenkomt die met de achtervolging te maken hebben. De Dikke Man, de Gay Levantine, de dame met het verleden, de Gunsel <0xE2><0x80><0x93> ze kruipen uit het houtwerk te voorschijn, genoeg om een volgeling te maken. In de climax worden ze allemaal bij elkaar gebracht in Spade's appartement, waar alles wordt uitgelegd. En ze gaan weg, alleen om Spade de politie te laten opbellen en hen in te lichten, behalve de Dame met het Ogenblik, die als de voornaamste schurk wordt ontmaskerd.<br />Ik vermoed dat 'De Maltezer Valk' het model voor dit duistere mysterie moet zijn geweest, hoewel er genoeg plastische chirurgie is verricht om de gelaatstrekken van de oorspronkelijke schimmel te verdoezelen. John Hodiak, de man zonder geheugen, gaat op zoek naar zijn verleden en de twee miljoen dollar die daar ergens verborgen liggen. Hij komt in een bende kleurrijke en eigenzinnige figuren terecht. De Dikke Man hier is gewoon een vent met een sinister gezicht en een Duits accent en een stijlvolle manier van uitdrukken. De Gluiperd is een enorme 'tulband' die nauwelijks in staat is drie zinnen aan elkaar te rijgen. Er is geen Gay Levantine, maar een paar andere figuren maken zijn afwezigheid goed. De louche trut die Franse clichés rondstrooit en de eerlijke, dappere Nancy Guild die twee minuten na hun ontmoeting verliefd wordt op Hodiak (en vice versa). Hodiak wordt door de gangsters in elkaar geslagen, net als Spade. Op het laatst eist hij een 'vallende man' voor de politie, net als Spade. De gangsterbende gaat niet weg, maar haalt alleen de schouders op en hun leider zegt filosofisch dat 'het spel uit is'. De vriend blijkt de werkelijke moordenaar te zijn - Spade's dubbelzinnige dame daar, een tweede, maar sympathieke figuur hier.<br />De richting is goed. Mankiewicz was geen sukkel. En een deel van de tekst kan ermee door, zoals Hodiaks optreden als George Taylor en vooral Lloyd Nolan als inspecteur van politie. De rest is een bleke imitatie. Er zijn eigenlijk te veel grillige en kleurrijke personages en geen van hen kon acteren. Nancy Guild ook niet, hoewel ze aantrekkelijk genoeg was.<br />Hodiaks speurtocht naar zijn eigen identiteit, zijn vriend Larry Cravat en de twee miljoen dollar wordt vermoeiend - en verwarrend ook. Er zijn te veel aanwijzingen, te veel dwaalsporen. We zien Hodiak van de ene plaats naar de andere reizen, meestal met vijandigheid bejegend door mensen die hem niet eens kennen, en kleine beetjes informatie vergaren die ergens toe kunnen leiden, of misschien ook niet. De muzieknoten hebben geen melodie. En de personages hebben maar één noot op hun instrument, behalve Nolan, die met moeiteloos aplomb sarcasme en ironie ten gehore brengt.<br />Mankiewicz zou het later veel beter doen. Deze semi-noir-mysteries waren niet zijn sterkste kant, hoewel hij er nog een maakte, en die, 'No way out', was verdomd goed.
This was directed and co-written by Joseph Mankiewicz. The cast includes John Hodiak and Richard Conte. Almost all the scenes are shot at night around Los Angeles and on the lot. It ought to be good but in fact it's no more than routine.<br /><br />Let's recall John Huston's superb "The Maltese Falcon," in which the hero, Sam Spade, is hired to find a fabulously expensive statue of a bird whose trip through time has left a trail of dead bodies behind. Spade searches for the statue, discovering a little more about it each time he runs into the colorful and quirky figures that are associated with its pursuit. The Fat Man, the Gay Levantine, the dame with the past, the Gunsel -- they come crawling out of the woodwork, enough of them to make a minion. In the climactic scene they are all brought together in Spade's apartment, where all is explained. And they leave, only to have Spade ring up the police and clue them in, except for the Ambiguous Dame who is revealed as the chief villain.<br /><br />I suspect "The Maltese Falcon" must have provided the model for this dark mystery, though enough cosmetic surgery has been performed to disguise the features of the original mold. Instead of the mysterious "black bird", John Hodiak, the man with no memory, pursues his own past and the two million dollars hidden somewhere within it. He runs into a gang of colorful and quirky characters. The Fat Man here is just a guy with a sinister face and a German accent and a classy phraseology. The Gunsel is a huge "tub of lard" who is barely able to string three sentences together. There's no Gay Levantine, but a few other characters make up for his absence. The Ambiguous Dame is split into her two constituents -- the louche broad who slings around French clichés and the honest, brave Nancy Guild who falls in love with Hodiak (and vice versa) two minutes after they meet. Hodiak is beaten up by the hoods, just as Spade was. At the end, he demands a "fall guy" for the police, just as Spade did. The hoodlum gang, instead of leaving, just shrug and their leader tells them philosophically that "the jig is up." The friend turns out to be the real scheming murderer -- Spade's Ambiguous Dame there, a secondary but likable character here.<br /><br />The direction is okay. Mankiewicz was no slouch. And some of the writing is passable, as is Hodiak's performance as George Taylor and, especially, Lloyd Nolan's as the police lieutenant. The rest are pallid facsimiles. There are, in fact, too many quirky and colorful characters and none of them could act. Neither could Nancy Guild, although she was attractive enough.<br /><br />Hodiak's pursuit of his own identity, his pal Larry Cravat, and the two million bucks grows tiresome -- and confusing too. There are too many leads, too many red herrings. We watch Hodiak travel from place to place, mostly meeting with hostility from people who don't even know him, garnering little scraps of information which may lead somewhere, or maybe not. The musical score has no lilt to it. And the characters have only one note on their instruments, except for Nolan who delivers sarcasm and irony with effortless aplomb.<br /><br />Mankiewicz was to do much better, later on. These semi-noir mysteries were not his forte, though he made another one of them and that one, "No Way Out," was pretty damned good.