Een van die films waarin je naar iedereen kijkt die iets met de film te maken heeft en denkt dat het een doorslaand succes is, maar dat is het niet. In feite is het niet meer dan een reeks grappen over de Engelse manier van doen na een atoomaanval, de film heeft op geen enkele manier iets te maken met de kijker. Oorspronkelijk een toneelstuk van Spike Milligan, heb ik het gevoel dat de film op papier hilarisch zou lijken en hoewel een paar scènes goed te vertalen zijn (de metro die blijft rijden ook al heeft niemand hem nodig en de bruiloft) vallen de meeste grappen in het water. Ik, bijvoorbeeld, kromp ineen telkens als Marty Feldman in verpleegstersuniform verscheen. Misschien is een deel van het probleem dat de film beslist gericht is op een Brits publiek en omdat ik Amerikaan ben, snap ik het niet, maar ik denk dat zelfs de Engelsen hem vandaag de dag gedateerd zouden vinden.
One of those movies where one looks at everyone involved with the film and thinks a surefire hit but it isn't. Really just a series of skits about carrying on in the English way after a nuclear attack, the film never connects in any way with the viewer. Originally a play by Spike Milligan, I have a feeling that on paper the movie would seem hilarious and though a couple of scenes translate well (the tube train that keeps running even though no one needs it and the wedding) most of the skits fall flat. I, for one, cringed every time Marty Feldman appeared wearing a nurses uniform. Maybe part of the problem is that the film is definitely targeted towards a British audience and since I'm American, I don't get it but I think that even the English would find it dated today.