Ik weet zeker dat er heel wat mensen zijn die veel meer van deze film hebben genoten dan ik, en ik denk dat deze film een prachtig voorbeeld is van een film die je óf geweldig zult vinden óf zult haten. Dat komt omdat het idee van mensen die in lip-synchroonliedjes uitbarsten nogal eigenaardig is en misschien niet voor iedereen is weggelegd! Ik vond dat idee eigenlijk niet zo erg, maar ik had een grote hekel aan de uitvoering. In plaats van lange nummers te zingen en misschien te dansen of in het moment te komen, zongen de personages een paar regels of drie uit een lied en hielden toen abrupt op. De stemmingswisseling was gewoon te abrupt en de surrealistische momenten mochten zich nooit ontwikkelen en het publiek fascineren. Het was echt alsof ze probeerden veel te veel liedjes in de film te proppen, zodat ze die zo inkortten dat de kijker in verwarring werd gebracht door de onsamenhangendheid van de film. Een aardige poging tot iets anders, maar niet echt de moeite waard.
I am sure that there are many out there that enjoyed this film a lot more than me and I think this film is a wonderful example of a film that you'll either love or hate. This is because the idea of people breaking into lip-sync songs is pretty peculiar and may not be for everyone! I actually didn't mind this concept, but strongly disliked the execution. Instead of singing long numbers and perhaps dancing or getting into the moment, instead the characters sang a line or two or three from a song and then very abruptly stopped. The shift in mood was just too abrupt and the surreal moments were never allowed to develop and captivate the audience. It really was as if they tried to cram way too many songs into the film so they abbreviated them so much that the viewer was left confused by how disjoint the film was. A nice attempt at something different, but not especially worth seeing.