Ik heb deze film al een paar keer gezien en hij blijft inspireren. De boodschap van de film is dat het gewoon een gesprek is tussen twee kerels, Andre en Wally, in een chic restaurant. Maar het is veel meer. De korte fragmenten waarin Wally in zichzelf praat zijn belangrijke bijdragen aan de film.<br />De eerste scènes met Wally op weg naar het diner zijn knap gedaan <0xE2><0x80><0x93> ze geven ons genoeg informatie over zowel Wally als Andre om het gesprek tijdens het diner in de context te plaatsen. Wally is een worstelende toneelschrijver die de eindjes aan elkaar probeert te knopen. Hij mijmert: 'Toen ik tien was, was ik rijk. Ik was een aristocraat, reed rond in taxi's, omringd door comfort. En het enige waar ik aan dacht, was kunst en muziek. Nu ben ik zesendertig en het enige waar ik aan denk, is geld.' Andre was een goede vriend en collega van Wally geweest, maar nu probeerde Wally hem te ontlopen. Wally had vreemde verhalen gehoord over Andre's vreemde gedrag van de afgelopen jaren. Kortgeleden had een wederzijdse kennis gemeld dat hij Andre voor een gebouw had zien huilen als reactie op de zin 'Ik zou altijd in mijn kunst kunnen leven, maar nooit in mijn leven' uit de film 'Autumn Sonata'.<br />Wally komt in een staat van paniek het restaurant binnen, en om de avond door te komen wil hij Andre een heleboel vragen stellen. Hij hoefde niet al te veel vragen te stellen, want Andre domineert de eerste helft van het gesprek aan tafel en laat Wally nauwelijks aan het woord. Andre is een verhalenverteller en vereert Wally (en ons) met de bizarre ervaringen die hij de afgelopen jaren heeft opgedaan. Veel van die ervaringen wijzen erop dat Andre een beetje psychotisch is geworden, dat hij stemmen hoort, zich vogels voor de geest haalt die uit zijn mond vliegen, passagiers in een vliegtuig dierengezichten ziet en zich tijdens een katholieke mis een reusachtig wezen voorstelt dat half stier, half man is, met een blauwe huid en klaprozen die uit zijn teennagels groeien. Maar Andre lijkt een herstellende psychopaat te zijn, want hij kan zijn ervaringen helder beschrijven. Iedereen die zich wel eens heeft afgevraagd hoe hij zijn leven leidt (en wie dat niet heeft gedaan), zal zich moeten identificeren met Andre's zoektocht naar een intenser gevoeld bestaan. Andre zegt dat hij het gevoel heeft dat de wereld hem steeds meer van streek maakt en dat alleen maar uit gewoonte handelen niet echt leven is, en veel van zijn ervaringen hebben hem voor het eerst doen voelen wat het betekent om echt te leven. Maar later keert hij zich tegen zichzelf en zegt dat alles wat hij heeft gedaan afschuwelijk is en dat hij twijfelt aan de manier waarop hij de afgelopen paar jaar heeft geleefd, omdat hij het gevoel heeft dat hij zijn leven heeft verkwist. Andre's tegenstrijdigheden maken hem geloofwaardig. Pas als Wally het gesprek binnenstapt, beseffen we de diepte en de betekenis van deze film. We krijgen twee totaal verschillende visies op de waarde van de levenservaringen voorgeschoteld. Wally, die gebiologeerd is door Andre's wendbare geest en zijn vermogen om verhalen te vertellen, brengt ons weer met beide benen op de grond. Nadat ik naar Andre had geluisterd, was ik ervan overtuigd dat de enige manier om het leven ten volle te ervaren was om buitengewone ervaringen te zoeken. Luisteren naar Andre was als luisteren naar het Openbaar Ministerie in een rechtszaal en zeggen: 'Ja, schuldig!' om vervolgens te horen dat Wally de zaak aan de verdediging voorlegt en te denken: 'Wacht eens even, deze beslissing ligt niet voor de hand.' Om te voelen dat je leeft, hoef je niet de Mount Everest te beklimmen. Wat is er leuker dan een kop koffie drinken terwijl je de krant leest?<br />Filmen in een gezellig restaurant voegt veel toe. Veel stimulerende gesprekken vinden plaats in een intiem restaurant, maar meestal zijn ze niet zo goed gestructureerd en ongedwongen als dit gesprek. Zoals veel dingen in het leven vereist het veel vaardigheid en planning om iets gemakkelijk te laten lijken, zoals dit gesprek. Ik durf te wedden dat als je zelfs je meest hartstochtelijke en welsprekendste gesprek zou opnemen, je diep teleurgesteld zou zijn als je het terugdraaide. <br />Het feit dat zowel Andre als Wally de neiging heeft het restaurantpersoneel te negeren, illustreert de opmerking die André maakt over het feit dat we geneigd zijn op mensen te reageren door de rol die ze spelen in plaats van als individuen. Andre merkt op dat een van de redenen waarom hij is gestopt met acteren was dat de gemiddelde persoon het zo goed doet dat hij er niet tegenop kon.<br />Er zit veel humor in dit verhaal. Sommige van Andre's verhalen zijn zo buitensporig en zijn timing is zo goed dat je alleen maar je hoofd kunt schudden en kunt lachen. Als Wally zijn kwartel voorgezet krijgt, merkt hij heel openhartig op: 'God, ik wist niet dat ze zo klein waren.' Ik merkte dat ik moest lachen om de waarheid van veel van Wally's verhalen. Het laatste korte fragment, waarin Wally een taxi naar huis neemt en herinneringen ophaalt aan de dingen die hem zijn overkomen in de gebouwen die hij passeert, geeft de volharding van zijn persoonlijkheid een laatste zeggingskracht. Zijn gesprek met Andre heeft hem niet veranderd <0xE2><0x80><0x93> zijn eenvoudige herinneringen bezorgen hem een buitengewoon genoegen. En zijn etentje met Andre is voor hem een hoogtepunt geweest, maar waarschijnlijk niet voor Andre.<br />Uiteindelijk zul je je waarschijnlijk meer met Andre of met Wally identificeren, maar niet zonder veel aarzeling.
I have seen this film several times and it continues to inspire. The rap on the movie is that it is just a conversation between two guys, Andre and Wally, in an upscale restaurant. But it is much more. The short segments with Wally talking to himself that begin and end the movie are significant contributions.<br /><br />The initial scenes with Wally on the way to the dinner are cleverly done - they give us enough information about both Wally and Andre to place the dinner conversation in context. Wally is a struggling playwright trying to make ends meet. He muses to himself, "When I was ten years old I was rich. I was an aristocrat, riding around in taxis, surrounded by comfort. And all I thought about was art and music. Now I'm thirty-six and all I think about is money." Andre had been a close friend and colleague of Wally's, but now Wally was trying to avoid him. Wally had heard odd stories about Andre's weird behavior in the last several years. Just recently a mutual acquaintance had reported that he had seen Andre outside of a building weeping uncontrollably in response to the line "I could always live in my art, but never in my life," from the movie "Autumn Sonata."<br /><br />Wally enters the restaurant in a state of anxiety and his line of attack to get through the evening is to ask Andre lots of questions. He did not need to ask too many questions, since Andre dominates the first half of the dinner conversation, hardly allowing Wally in. Andre is quite a story teller and regales Wally (and us) with the bizarre experiences he has had over the last several years. Many of the experiences would indicate that Andre had become a bit psychotic, what with hearing voices, picturing birds flying out of his mouth, seeing passengers on an airplane as having animal faces and, during a Catholic mass, envisioning a huge creature that is half bull, half man, with blue skin, and poppies growing out if its toenails. But Andre seems to be a recovering psychotic, since he can describe his experiences lucidly. Anyone who has questioned how he is living his life (and who hasn't) will have to identify with Andre's search for a more intensely felt existence. Andre states that he feels the world is becoming more and more upsetting and that just operating out of habit is not really living, and many of his experiences have made him feel, for the first time, what it means to be truly alive. But then later he reverses himself and says that everything he has done is horrific and he is dubious about how he has lived his life for the past few years, feeling that he has squandered his life. Andre's contradictions make him believable.<br /><br />Only when Wally enters the conversation do we realize the depth and significance of this film. We are being presented with two dramatically different views of how to value life's experiences. Having been mesmerized by Andre's agile mind and storytelling ability Wally brings us down to earth. After listening to Andre I was convinced that the only way to experience life to the fullest was to seek extraordinary experiences. Listening to Andre was like listening to the prosecution's side in a court of law and saying "Yes, guilty!" only then to have Wally present the case for the defense and thinking, "Wait a minute, this decision is not obvious." Wally argues for appreciating the simple pleasures saying that you don't have to embark on a climb of Everest to feel alive. What could be more enjoyable than having a cup of coffee while reading the morning's paper?<br /><br />Filming in a cozy restaurant setting adds much. Many stimulating conversations take place in intimate restaurant environments, but, most often, not ones as well structured and free flowing as this one. Like many things in life, making something appear easy, like this conversation, requires much skill and planning. I wager that if you were to record even your most passionate and eloquent conversation you would be grossly disappointed when playing it back.<br /><br />How both Andre and Wally tend to ignore the restaurant staff as people illustrates the point Andre makes that we tend to react to people by the roles they play rather than as individuals. Andre comments that one of the reasons he gave up acting was because the average person is doing such a good job at it that he couldn't compete.<br /><br />There is much humor here. Some of Andre's tales are so outrageous and his timing is such that you can only shake your head and laugh. When Wally is served his quail entrée he remarks quite candidly, "God, I didn't know they were so small." I found myself laughing in recognition at the truth of many of Wally's observations.<br /><br />The final short segment, where Wally takes a taxi home and reminisces about things that happened to him in each of the buildings he passes puts a final punctuation mark on the persistence of his personality. His conversation with Andre has not changed him - he is getting extreme pleasure from his simple memories. And his dinner with Andre has been a high point for him, but probably not such a high point for Andre.<br /><br />In the end you will probably identify either more with Andre or with Wally, but not without much vacillation along the way.