Is het mogelijk mensen te kwetsen die onverbeterlijk oppervlakkig zijn? Waarschijnlijk wel. In _Les Grandes Manoeuvres_ van René Clair, een amusante film over manieren, moraal en verleiding, kun je zien hoe je dat in stijl doet.<br />Luitenant Armand de la Verne (Gerard Philipe) is een zwierige jonge officier van het 33e regiment dragonders. Zijn regiment is gelegerd in een klein Frans stadje in de provincie. De tijd ligt ver voor de Eerste Wereldoorlog. De la Verne heeft de reputatie dat hij zo ongeveer elke dochter, echtgenote en ma<0xC3><0xAE>tresse van de _grande bourgeoisie_ en de _petit aristocrate_ van het stadje heeft verleid, om nog maar te zwijgen van hun dienstmeisjes en een aantal zangers van de nachtclub. Zijn regiment gaat over dertig dagen op manoeuvre, en er wordt een weddenschap afgesloten tussen zijn vrienden in het regiment en hun burgervrienden. Er wordt een willekeurige vrouw gekozen, en als Armand haar niet heeft verleid voordat het regiment vertrekt, zullen hij en zijn vrienden betalen voor een luxueus afscheidsdiner. Als hij slaagt, zullen hun vrienden betalen. Armand is uiterst zelfverzekerd. Zijn vrienden ook. De vrouw blijkt Marie-Louise Riviere te zijn (Michelle Morgan), alleenstaand, gescheiden en eigenaresse van een hoedenwinkel. De vrouwen van de stad zijn beleefd tegen haar geweest, maar achterdochtig. Ze is per slot van rekening een buitenstaander en gescheiden. Een reputatie kan buitengewoon kwetsbaar zijn als de hogere kringen met elkaar beginnen te fluisteren. Niet alleen luitenant de la Verne begint redenen te vinden om galant te zijn tegenover madame Riviere, maar ook Victor Duverger (Jean Desailly), een voorzichtige inwoner van de stad die zich net zo veel zorgen maakt over zijn eigen reputatie. Hij heeft twee zussen die het er niet mee eens zijn. Marie-Louise wil niet dat haar reputatie geruïneerd wordt, ondanks al die mensen die toekijken en die graag iets hebben om over te praten achter hun fans. En dan, tot Armands verbijstering, begint hij tijdens het verleiden verliefd te worden. Tegen die tijd is iedereen op de hoogte van zijn pogingen met Marie-Louise, en al zijn afgezaagde (en tot dan toe succesvolle) zinnen worden lachend herhaald door zijn vrienden, door de vrouwen die hij heeft verleid en in sommige gevallen zelfs door de vrouwen die hij niet heeft verleid. Marie-Louise hoort het gefluister... en erger nog, ze hoort van de weddenschap. Deze film, die zo stijlvol is, die zo'n elegante kunstmatigheid uitstraalt en glimlacht, heeft een beslist ironisch einde.<br />De film is doordrongen van een verrukkelijk gevoel van onwerkelijkheid. De kostuums en kleuren zijn levendig; de scènes in de straten van de stad, de salons, de balzalen zijn bijna als prachtige tekeningen. De agenten paraderen voort in hun rode broeken, gepoetste zwarte laarzen en stijve boorden. Het is duidelijk dat je als officier goed moet kunnen dansen. Michelle Morgan is een plaatje met haar lange hals, blonde haar en raadselachtige ogen. Maar Gerard Philipe is het middelpunt van het verhaal. Hij is een verleider, een gelukkige kameraad, een man die houdt van een uitdaging in de liefde en niet bang is voor een uitdaging voor een duel. Hij is zo volkomen oppervlakkig dat zijn groeiende kennis van de liefde en zijn laatste blik op een paar gesloten luiken ontroerend zijn. Gerard Philipe was een van de grootste acteurs en hoofdrolspelers van Frankrijk in de jaren vijftig. Hij was 33 toen hij deze film maakte. Vier jaar later was hij dood. Hij zei dat hij zich niet goed voelde en ging naar zijn artsen om zich te laten onderzoeken. Ze ontdekten dat hij leverkanker had. Hij stierf weken later, op 37-jarige leeftijd.<br />En voor degenen wier hart niet sneller gaat kloppen bij de gedachte aan een film in een vreemde taal, vergeet niet dat René Clair tijdens de Tweede Wereldoorlog in Hollywood werkte (en door de Vichy-regering van zijn Franse nationaliteit werd beroofd).
Is it possible to hurt those who are incorrigibly superficial? Probably. In René Clair's Les Grandes Manoeuvres, an amusing film of manners, morals and seduction, you can watch how to do it in style. <br /><br />Lieutenant Armand de la Verne (Gerard Philipe) is a dashing young officer of the 33rd Dragoons. His regiment is based in a small provincial French town. The time is well before World War I. de la Verne has a reputation of having seduced just about every daughter, wife and mistress among the town's grande bourgeoisie and petit nobility, not to mention their maids and a number of night club singers. He's charming, confident, light-hearted and may even mean some of those endearments and pledges he whispers, at least when he's whispering them. His regiment will be going on maneuvers in 30 days, and a wager is placed between his friends in the regiment and their civilian friends. A woman will be chosen at random, and if Armand has not seduced her before the regiment leaves, he and his friends will pay for a sumptuous farewell dinner. If he succeeds, their friends will pay. Armand is supremely confident. So are his friends. The woman turns out to be Marie-Louise Riviere (Michelle Morgan), single, divorced and the proprietor of a millinery shop. The women of the town have been polite toward her but suspicious. She is, after all, an outsider and divorced. A reputation can be extraordinarily fragile when upper-class gossips start whispering together. Not only does Lt. de la Verne begin finding reasons to be gallant toward Madame Riviere, so does Victor Duverger (Jean Desailly), a cautious citizen of the town who is just as worried about his own reputation. He has two sisters who don't approve. Marie-Louise has no wish to see her reputation ruined, despite all those who are observing and who love to have something to talk about behind their fans. Then, to Armand's befuddlement, in the process of seduction he begins to fall in love. By then, everyone is aware of his attempts with Marie- Louise, and all his well-worn (and previously successful lines) are repeated with laughter by his friends, by the women he has seduced and in some cases even by those he didn't. Marie- Louise hears the whispers...even worse, she learns of the wager. This movie which is so stylish, which glows and smiles with such elegant artificiality, has a decidedly ironic ending. <br /><br />The movie is permeated with a gorgeous sense of unreality. The costumes and colors are vibrant; the scenes in the town streets, the drawing rooms, the ball rooms are almost like exquisite drawings. The officers strut along in their red pants, polished black boots and stiff collars. It's apparent that to be a success as an officer one must dance well. Michelle Morgan is a vision with her long neck, blond hair and enigmatic eyes. Gerard Philipe, however, is the center of the story. He's a seducer, a happy comrade, a man who loves a challenge in love and is unafraid of a challenge for a duel. He is so completely superficial that his growing acquaintance with love and his final look at a pair of closed shutters is touching. Gerard Philipe was one of France's greatest actors and leading men in the Fifties. He was 33 when he made this film. He was dead four years later. He said he was feeling poorly and went to his doctors for a check up. They discovered he had cancer of the liver. He died weeks later at the age of 37. <br /><br />And for those whose pulse may not quicken at the thought of watching a foreign language film, remember that René Clair worked in Hollywood during WWII (and was stripped of his French citizenship by the Vichy government). Look for I Married a Witch, It Happened Here and And Then There Were None.