Na het zien van 'Natural Born Killers' van Oliver Stone moest ik aan een zintuiglijke overbelasting denken. Met psychedelische, subliminale beelden en een soundtrack die van scène naar scène schakelt tot de aftiteling eindelijk begint <0xE2><0x80><0x93> het is een niet-aflatend spervuur van beelden en geluiden dat beslist indruk maakt. Maar zoals Mickey (Woody Harrelson die een voortvluchtige seriemoordenaar speelt) aan het eind van de film zegt, als hij op het punt staat Wayne Gale (Robert Downey jr. als manische journalist) dood te schieten: 'Jou en wat jij vertegenwoordigt doden is een soort statement <0xE2><0x80><0x93> ik weet niet honderd procent zeker wat het is.' Wat probeert Stone precies te zeggen na de toevloed van zintuiglijke overbelasting? We weten het niet zeker, denk ik. En Stone ook niet <0xE2><0x80><0x93> zelfs nu nog niet.' Maar niet alles is slecht, want de innovatieve visualisatie <0xE2><0x80><0x93> het mengen van verschillende formaten, of het nu 35mm, 16mm, 8mm of zelfs de standaard ntsc-video is <0xE2><0x80><0x93> heeft ons een visueel en akoestisch interessant stuk opgeleverd dat keer op keer kan worden gewaardeerd. En dat is wat me ertoe brengt om terug te keren naar deze film. Ik weet niet zeker of hij tevreden is. Sommigen hebben zelfs gezegd dat het een immorele film is <0xE2><0x80><0x93> onder wie de ex-vrouw van de regisseur. John Grisham <0xE2><0x80><0x93> de beroemde schrijver <0xE2><0x80><0x93> heeft zelfs een rechtszaak tegen de film aangespannen omdat er copycat-moorden uit zijn voortgekomen. Maar er is geen twijfel over mogelijk dat het een film is die je niet kunt negeren, en die je stevig hebt verankerd.' Als je van film houdt, moet je hem zien, maar als je op zoek bent naar een boodschap, zul je moeite hebben om hier iets samenhangends te vinden.
Sensory overload is what came to my mind after watching Oliver Stone's 'Natural Born Killers'. With psychedelic, subliminal visuals and a soundtrack that shifts gears from scene to scene till the credits finally roll--it's an unrelenting barrage of images and sounds that certainly makes an impression. But as Mickey (Woody Harrelson playing a serial killer on the run) says towards the end of the movie when he is getting ready to shoot Wayne Gale (Robert Downey Jr. as a manic journalist) 'Killing you and what you represent is a kind of statement--I'm not 100% sure what it is'. After the influx of sensory overload, what exactly is Stone trying to say? We are not sure, I guess. And neither is Stone--even now he's still having trouble defending his film. But not everything is bad, however, since the innovative visualization--that of mixing various formats, be it 35mm, 16mm, 8mm and even standard NTSC video--has left us with a visually and aurally interesting piece that can be appreciated again and again. And really, that's what keeps me coming back to this film. About it's content, I'm not sure. Some have even said it is an immoral film--including the director's ex-wife. John Grisham--the famous author--even took to court against the film since it spawned some copy-cat murders. But there's no doubt that it's a film that you cannot ignore, and has firmly cemented it's place as one of the most notorious films in history (Premiere placed it in their list of the '25 Most Dangerous Films Of All Time'). See it if you appreciate cinema, but if you're looking for a message you'll be hard-pressed to find something coherent here.