'Décalage horaire' (2002) alias 'Jet Lag' was de derde film van Daniele Thompson die ik heb gezien. Hij is misschien niet zo fantastisch als La Boogche (1999), haar regisseursdebuut of even charmant en verrukkelijk als Fauteuils d'orchestre (2006), haar laatste film, maar hij is beslist de moeite waard vanwege de geweldige acteerprestaties van twee uitstekende Franse acteurs, Juliette Binoche en Jean Reno, die allebei tegen hun type speelden. Binoche komt niet vaak voor in de komedies en Reno staat niet bekend als een romantische hoofdrolspeler, maar ze waren een genot om naar te kijken in de lichte, romantische komedie die zich afspeelt op het beroemde vliegveld Charles de Gaulle, op een lange regenachtige avond toen alle vliegtuigen door het weer en een bagagestaking aan de grond moesten blijven. Twee vreemden ontmoeten elkaar bij toeval, als Rose (Binoche) die per ongeluk haar mobiele telefoon door het toilet heeft gespoeld, aan een volslagen vreemde, Felix (Reno) vraagt of hij zijn telefoon wil gebruiken. Ze zijn allebei succesvol in hun vak. Hij is een chef-kok die een fortuin heeft verdiend in de diepvriesvoedingsindustrie, en zij heeft een gouden penseel gewonnen, het equivalent van de Pulitzerprijs voor de visagisten. Hun privéleven is een puinhoop. Tegen de tijd dat ze elkaar voor het eerst ontmoeten, hebben ze allebei al problemen, teleurstellingen, onbevredigende of onafgemaakte relaties achter de rug. Zij vlucht weg van haar 12 jaar oude vriendje dat haar mishandelde (Sergio Lopes is gedenkwaardig angstaanjagend in een piepkleine camee). Hij kan nog steeds niet herstellen van zijn vorige relatie en lijdt aan angstaanvallen. Misschien is 81 minuten niet genoeg om ons ervan te overtuigen dat deze twee gebrekkige en onzekere individuen hun verleden zullen overwinnen en nog lang en gelukkig zullen leven, maar Binoche en Reno hebben op het scherm meesterlijk en elegant de mogelijkheid van liefde en bereidheid om dat te accepteren gecreëerd.
"Décalage horaire" (2002) aka "Jet Lag" was the third film written/directed by Daniele Thompson that I've seen. It may not be as marvelous as La Bûche (1999), her directorial debut or charming and delightful as Fauteuils d'orchestre (2006), her latest film but it is definitely worth seeing for the wonderful acting by two fine French actors, Juliette Binoche and Jean Reno who both played against their types. Binoche does not appear often in the comedies and Reno is not well known as a romantic lead but they were pleasure to watch in the light romantic dramedy that takes place in the famous Paris Charles de Gaulle airport one long rainy night when all flights were grounded by weather and a baggage strike. Two strangers meet by chance, when Rose (Binoche) who had accidentally flushed her cell phone in a toilet, asks a perfect stranger, Felix (Reno), to use his phone. They are both professionally successful. He is a chef who made a fortune in the frozen-food business, and she has won a golden brush, the equivalent of Pulitzer Prize for the make-up artists. Their personal lives are the mess. Each has the problems, disappointments, unsatisfying or unfinished relationships by the time of their first encounter. She flees from her abusive boyfriend of 12 years (Sergio Lopes is memorably scary in a tiny cameo). He still can't recover from his previous relationship and suffers from anxiety attacks. Perhaps, 81 minutes is not enough to convince us that these two flawed and insecure individuals will overcome their past and live happily ever after but Binoche and Reno masterfully and elegantly created on the screen the possibility of love and readiness to accept it.