Om te beginnen ben ik een enorme fan van documentaires. Vaak geniet ik er echt van, maar het duurt altijd even voordat ik ze aan vrienden kan aanbevelen, aangezien de aantrekkingskracht op grote schaal soms beperkt is. (Met de _American Movie_ als grote uitzondering.) _Rock School_ is gewoon geweldig, zowel als amusement als als documentaire. Ik zou graag iets willen zeggen over de zware toon die anderen die deze film hebben bekeken aanslaan bij de Zappa-zware inhoud, of bij het verscheuren van Paul Green, de naamgever van de Paul Green School of Rock. Het is waar dat er veel Zappa is, veel opvliegendheid, en ook wat hardvochtigheid van de man zelf. Ik neem aan dat ik degenen die de film aanvallen vanwege de man, zou moeten vragen of ze wel eens in het buitenland hebben meegemaakt dat er een menigte voor hen boog nadat ze zo goed hadden gespeeld. Deze film slaagt erin om je handig de realiteit van de school binnen te trekken. Je ontmoet de kinderen, de instructeur en een paar ouders en wordt voortdurend en lineair aangetrokken tot wat een zeer organische conclusie lijkt. Ik was erg onder de indruk van het tempo waarin je je met de kinderen en de ouders identificeert, en van het vermogen van de regisseur om op zo'n manier te redigeren dat hij precies de juiste hoeveelheid nadruk legt. Paul Green heeft volkomen gelijk in zijn lestechniek. Paul Green heeft het helemaal mis met zijn manier van lesgeven. Doet er niet toe. Rock School is buitengewoon onderhoudend en heel interessant en boeiend vanwege één ding dat Paul in het begin van de film zegt: 'Het is gemakkelijk om een nieuwigheidje te zijn, een stel kinderen die rock spelen, maar het doel is om het heel goed te doen...' De kinderen kunnen inderdaad spelen. Ik geniet vooral van de bekentenis dat 'De gitaarleraar en de gitaarspeler in mij altijd met elkaar overhoop liggen, als leraar wil ik ze beter maken, maar de speler vindt dat helemaal niet leuk'. Het beste deel van de documentaire is de manier waarop het wonderkind wordt vergeleken met het trieste emo-kind, mijn favoriete personage. Elk van hen heeft zijn eigen relatie met de leraar en ieder van hen heeft een andere kijk op het leven, op muziek en op de school. Ik vond het vooral leuk dat Will O'Conner (het treurige emo-kind) zo openhartig was in een krantenartikel waarin hij verkeerd werd geciteerd. Ik had het gevoel dat meneer Green inderdaad een beetje overdreef, maar dat deed geen afbreuk aan de documentaire. Sterker nog, het karakter en de rol die hij voor zichzelf heeft gecreëerd, vind ik fascinerend. Ik denk en geloof oprecht dat hij om die kinderen geeft. En dat hij wil dat ze slagen. En dat hij weigert om volwassen te worden. En dat hij resultaten boekt. De film zelf is 1.78:1 en ziet er geweldig uit, klinkt geweldig. Diegenen onder jullie die vroeger docs zagen en hoorden praten alsof ze onder de maat waren ondanks het feit dat ze geweldig waren (ik kijk naar jullie, Paper Clips) en werkelijk fascinerende momenten beleefden maar heel onregelmatig van tempo waren (Spelbreker) zullen dit fris en leuk vinden. De beelden van de voorstelling zijn net genoeg. Niet zo veel dat je het gevoel hebt dat het er is om de looptijd kunstmatig in te delen, en niet zo weinig dat je geen gevoel krijgt voor hun talent. De interviews zijn goed geplaatst, goed gefocust en heel goed gecensureerd. Er zijn veel momenten in de film waarop je zou willen dat hij langer was... maar niet zo veel dat je je bedrogen voelt. Een goede documentaire moet naar mijn mening zowel blijk geven van een duidelijke passie voor het onderwerp als van de passie die door de camera wordt vastgelegd, als van de moed om eerlijk te zijn. In het land van de propagandacolleges in de vele films van tegenwoordig is dit een grote opluchting ten opzichte van de Greenwalds en de Moores... die zouden veel kunnen leren van het meesterlijke geijsbeer en de onzichtbaarheid van Don Argott. Je vergeet dat dit een documentaire is... er is geen agenda. Andrew Jarecki's Briljante vangst van de Friedman is een van de weinige andere voorbeelden die ik kan bedenken die deze kaart zo goed spelen. Hier is hij tot een kunstvorm verheven. De uitzondering zijn de laatste paar minuten van de film, die het allemaal op een heel prettige manier met elkaar verbinden. Al met al, ik zal uitkijken naar meer van Mr. Argott.
First off, I'm a huge fan of documentaries. A lot of times I really enjoy them but am slow to recommend them to friends as broad appeal is sometimes limited. (American Movie being a huge exception). Rock School is just great, both as entertainment and certainly succeeds as a documentary. I would like to address the heavy handedness that others reviewing this film seem to take at the Zappa-heavy content or the tearing apart of Paul Green, the namesake of the Paul Green School of Rock. It is true that there is a lot of Zappa, a lot of fiery temper, and some harshness from the man himself. I guess I would ask those who attack the film with low ratings (because of the man) if they have ever had crowds bow down in front of them in a foreign country after performing so well? This film succeeds in its ability to deftly pull you into the reality of the school. You meet the kids, the instructor, and some parents and are constantly and linearly drawn to what feels like a very organic conclusion. I was very impressed at the rate at which you identify with the kids and the parents, and the ability of the director to edit in such a way to provide just the right amount of emphasis. Paul Green is completely right in his teaching technique. Paul Green is completely wrong in his teaching technique. Doesn't matter. Rock School is extremely entertaining and very interesting and compelling because of one thing Paul says early in the film... "It's easy to be a novelty act, a bunch of kids playing rock, but the goal is to do it very well..." The kids can indeed play. I especially enjoy the confession that "The Guitar teacher and the Guitar Player inside me are always at odds, as a teacher I want to make them better, but the player doesn't like that at all". The best part of the documentary is the way there is the prodigy juxtaposed with the sad emo kid, who was my favorite character... each has his own relationship to the instructor and each has a different outlook on life, on music, and on the school. I especially enjoyed Will O' Conner's (sad emo kid) candor in addressing a newspaper article in which he was misquoted. I felt that Mr. Green was indeed hamming it up in parts, but it didn't hurt the documentary at all. In fact, the character and role he has created for himself is one I find fascinating. I think and genuinely believe he cares about those kids. And wants them to succeed. And refuses to grow up. And gets results. The film itself is 1.78:1 and looks great, sounds great. Those of you used to docs looking and sounding sub-par despite being great (I'm looking at you, Paper Clips) and having genuinely fascinating moments but being very unevenly paced (Spellbound) will find this fresh and fun. The performance footage shown is just enough. Not so much you feel it's there to artificially pad the run time, and not so short you can't get a feel for their talent. The interviews are well placed, well directed, and very well edited. There are a lot of moments in the movie where you'll wish it were longer... but not so much you feel cheated. A good documentary is one, in my opinion, has got to show equal parts of an obvious passion for the subject material and those the camera capture as well as the courage to be honest. In today's land of multi-movie propaganda lectures, this is a great relief from the Greenwalds and the Moores... they could learn a lot from the masterful pacing and invisibility of Don Argott. You forget this is a documentary entirely... there is no agenda. Andrew Jarecki's BRILLIANT Capturing the Friedman's is one of the slight few other examples I can think of that play that card so well. Here it's raised to an art form. The exception being the last minute or two of the film that really tie it together in a very nice way. Kudos all around, I'll be keeping an eye out for more from Mr. Argott.