Waar? Waar komt racisme vandaan? Hoe kan het ene ras zich superieur voelen aan het andere? Worden we ermee geboren? Nee. Worden we het op eigen houtje? Misschien? Of wordt het ons misschien geleerd? Er is een kleine scène in Mississippi Burning die net zo krachtig is als een toespraak van Gene Hackman of een gewelddadige montage van gospelmuziek die in deze film te zien is. Er is een bijeenkomst in een park met het hoofd van de KKK (zonder zijn kap) om de duizenden mensen die zich daar hebben verzameld te vertellen dat hij het heerlijk vindt om blank te zijn. Hij vindt het heerlijk dat Mississippi van de rest is gescheiden. En in de menigte zwenkt de camera naar voren en laat drie jaar oude kinderen zien die net zo vrolijk en luid juichen als hun ouders. Het is fascinerend.<br />In zekere zin lijkt deze film op jfk. Het is geen absolute weergave van de gebeurtenissen die zich in 1964 afspeelden, maar het is een film die een waar gebeurd verhaal vertelt en er dan nog wat fictie aan toevoegt om het voor een groot publiek interessanter te maken. De zaak werd bijvoorbeeld niet opgelost door meneer Anderson die met Pells vrouw aan het rotzooien was. Maar daar gaat het niet om, het gaat erom dat deze film fascinerend is. Alles vanaf de regie, de filmografie, het acteerwerk, het schrijven en de muziek, is de beste film van 1988. En dat Rain Man de meeste belangrijke Oscars in de wacht sleept, is eigenlijk heel triest. Want Mississippi Burning is veel ambitieuzer, belangrijker en goed gedaan. Rain Man is een heel goede film en ik zal zelfs zover gaan om te zeggen dat Hoffman de enige is die het net zo goed verdient om de beste acteur te winnen als Hackman. Maar 1988 was een slecht jaar voor de rest van de Oscars. Maar goed...<br />Ik ben al eerder nerveus geweest. Dat heb ik van Boyz and the Hood, maar deze film maakt me kwaad. Ik krijg zin om terug te springen naar 1964 en te proberen iets te doen om hier een eind aan te maken. Zo sterk is de film om ons te laten zien hoe verschrikkelijk en zinloos racisme is. En om deze film tot een succes te maken, moeten er op alle fronten sterke elementen zijn. Maar wat mij echt het gevoel gaf dat ik deed, waren de acteurs die hun rol speelden.<br />Hackman is briljant. Hij geeft de voorstelling van zijn leven en zijn woede geeft hem zijn scherpte. Hij ziet de dingen anders dan meneer Ward en daardoor botsen ze soms tegen elkaar op. Maar uiteindelijk hebben ze hetzelfde doel voor ogen. Alleen verschillende manieren om dat doel te bereiken. Dafoe is ook geweldig, maar het is de ondersteunende cast die deze film tot een succes maakt. Van Dourif tot R. Lee Ermey tot Stephen Tobolwolski worden deze personages rijkelijk geportretteerd door de acteurs die hen spelen. Er is echter één acteur in het bijzonder die ik wilde aansnijden, en dat is Michael Rooker. Hij speelt Frank, de gemeenste, gemeenste, gewetenloze, negerhatende figuur die ik ooit op film heb gezien. Ik weet niet waar zijn woede vandaan komt, maar hij is het soort personage dat je je kunt voorstellen, met een gewelddadige vader die te veel dronk en altijd verhalen vertelde over hoe slecht de zwarte man was. Als Rooker op het scherm is, luister je. Je let op wat hij zegt en doet. En mijn haat jegens hem was een van mijn favoriete onderdelen van de film.<br />Mississippi Burning laat ons zien hoe vreemd mensen zijn als het op racisme aankomt. De personages in deze film weten niet waarom ze zo haten, ze weten alleen dat ze het doen. En ze kunnen zichzelf niet tegenhouden. Wat er met de drie burgerrechtenactivisten is gebeurd, was een schande en een tragedie. Maar niet alleen omdat drie jongens zijn vermoord, maar omdat niemand weet waarom ze zijn vermoord, afgezien van racisme dan. Waarom moesten ze dood? Omdat ze een andere huidskleur hadden? Omdat ze joods waren? Het slaat echt nergens op. '<br />'Mississippi Burning is een van de beste films die ik ooit heb gezien. Hij is belangrijk en onderhoudend. Als je hem niet hebt gezien, doe dat dan alleen voor de scène met meneer Anderson en hulpsheriff Pell in de kapperszaak. Dat is alleen al de prijs van de huur waard. Maar voor een echt belangrijke film die iets te zeggen heeft, is dit een van de beste.'
Where? Where does racism come from? How can one race feel superior to another? Are we born with it? No. Do we become it on our own? Maybe? Or is it perhaps that we are taught it? There is a small scene in Mississippi Burning that is just as powerful as any Gene Hackman speech or any violent montage to gospel music that is in this film. There is a rally at a park with the head of the KKK ( without his hood ) telling thousands of people that have gathered that he loves being white. He loves the fact that Mississippi is segregated. And in the crowd the camera pans across and shows three year old kids smiling and cheering as gleefully and loudly as their parent's are. It is haunting.<br /><br />This film is bit like JFK in a way. It is not an absolute recreation of the events that took place in 1964, but it is a film that tells a true story and then adds a bit of fiction to make it more interesting for a mass audience. For example, the case was not cracked by Mr. Anderson fooling around with Pell's wife. But that is besides the point, the point being that this film is mesmerizing. Everything from its direction, cinematography, acting, writing and music, it is the best film of 1988. And having Rain Man take most of the major awards is really quite sad. Because Mississippi Burning is much more ambitious, important and well done. Rain Man is a very good film and I will even go as far as to say that Hoffman is the only one that deserved to win best actor just as much as Hackman did. But 1988 was a bad year for the rest of the Oscars. Anyway...<br /><br />I have been edgy before. Boyz and the Hood did that to me, but this film makes me angry. It makes me want to jump back into 1964 and try to do something to stop this. The film is that strong at showing us how terrible and pointless racism is. And in order to make this film work, there has to be strong elements in all areas. But for me, what really made me feel the things that I did is the actors that played their roles.<br /><br />Hackman is brilliant. He gives the performance of a lifetime and it is his anger that gives him his edge. He sees things differently than Mr. Ward does and that sometimes makes them bump heads with each other. But they ultimately have the same goal in mind. Just different ways of achieving that goal. Dafoe is great as well, but it is the supporting cast that really makes this film. From Dourif to R. Lee Ermey to Stephen Tobolwolski, these characters are richly portrayed by the actors that play them. There is however one actor in particular that I wanted to touch on and that is Michael Rooker. He plays Frank, the nastiest, meanest, no conscience, negro hating person that I think I have ever seen on film. I don't know where his anger comes from, but he is the kind of character that you can imagine had a violent father that drank too much and always told stories about how bad the black man was. When Rooker is on screen you listen. You pay attention to what he is saying and doing. And my hatred of him was one of my favourite parts of the film.<br /><br />Mississippi Burning shows us how strange people are when it comes to racism. The characters in this film don't know why they hate the way they do, they just know that they do. And they are powerless to stop themselves. What happened to the three civil rights workers was a disgrace and a tragedy. But not just because three boys were murdered, but because no one knows why they were murdered,besides racism that is. Why did they have to die? Because they were a different colour of skin? Because they were Jewish? It really doesn't make any sense.<br /><br />Mississippi Burning is one of the best films I have ever seen. It is important and it is entertaining. If you haven't seen it, do so just for the scene with Mr. Anderson and Deputy Pell at the barber shop. That is worth the price of the rental alone. But for a really important film that has something to say, this is one of the best.