Jean Harlow en Clark Gable hebben wel degelijk iets met elkaar. Dat kun je in alle films zien die ze samen hebben gemaakt, maar in deze film is het zo subtiel en verfijnd... Van nu af aan zit er beslist een addertje onder het gras: ik heb gelezen dat dit een typisch verhaal met een typisch happy end is. Daar ben ik het niet mee eens, ik ben het er zelfs helemaal niet mee eens. Het is duidelijk dat de secretaresse zich aangetrokken voelt tot de baas, kijk maar naar haar terwijl ze naar hem kijkt in zijn slaapkamer, en ze lijkt niet zo dronken als hij. Het is een verhaal van opoffering, een verhaal over een niet erg zelfverzekerde vrouw, een onvolwassen echtgenoot en een braaf meisje dat er de voorkeur aan geeft om aan een jongen van haar soort gebonden te raken, die niet wil dat ze werkt en die liever heeft dat ze thuis een heleboel baby's krijgt. Waar is de gelukkige afloop?
Jean Harlow and Clark Gable do share chemistry. You can check it in any of the films they were together, but in this one it is so subtle and exquisite... From here on, it contains definitely spoilers: I've read that this is the typical story with a typical happy ending. I don't agree with that, in fact I strongly disagree. It is obvious that the secretary is attracted to the boss, just look at her staring at him in his bedroom, and she doesn't seem so drunk as he is. It is a story of sacrifice, a story about a non confident wife, an immature husband and a good girl who prefers to end up attached to one boy of her kind who doesn't want her to work and prefers her at home having lots of babies. Where is the happy ending???