Na alle ophef over het prachtige decor en de achtergrond was ik vol verwachting toen ik naar de bioscoop ging voor deze film. Ik ben nog nooit zo teleurgesteld geweest.<br />Ik moet Peter Pau's artistieke gevoel wel nageven dat sommige locaties die voor de film waren uitgekozen, adembenemend waren. Maar de goede dingen die ik over de film te zeggen heb, houden hier op. En met het oog hierop zou de film heel goed kunnen dienen als aanvulling op de Tibetaanse reisindustrie, in plaats van als een echte film.<br /><0x3E><0x3E> Waar zal ik beginnen? De plot was belachelijk kinderachtig. Niet dat Yeoh en Pau materiaal pikten uit Raiders of the Lost Ark, maar de hele zaak werd bekeken als een verfilmde versie van _Indiana Jane_, op zoek naar de heilige sharrira, zonder het meeslepende tempo of het gevoel van plezier en avontuur. De film slaagde er niet in alles tegelijk te zijn. Hij was niet snel genoeg om een goed avontuur te zijn, noch langzaam genoeg om het gekunstelde romantische intermezzo overtuigend te maken. De tegenstrijdigheden in de plot, waarvan sommige gewoon het gezonde verstand ontkennen, nou, laten we het daar maar niet over hebben. Er was geen noemenswaardige karakterisering, en de filmer scheen te denken dat hij zich alleen maar kon redden door alle stereotypen te voorschijn te toveren die hij maar kon bedenken: de Chinese vechtsporter, de trouwe, religieuze en wijze vader/monnik, de eendimensionale slechterik (ja, eendimensionale), de obligate vleeskoppen als trawanten, de irritante komische rekwisieten. Dat alles bij elkaar leidde tot een verwarde cast en een gevoel van misleiding, en de film was nooit in staat geweest zijn eigen duidelijke identiteit te vormen. Wat me nog meer ergerde was dat de producers schenen te denken dat het verkopen van het stereotiepe'mysterieus China' voldoende zou zijn, waarschijnlijk omdat ze dachten dat 'Crouching Tiger, Hidden Dragon''verborgen draak' was. Het verhaal is opnieuw een mengelmoes van snelle en langzame scènes, actiescènes en zogenaamde karakterontwikkelingsscènes, die alleen maar dienden om elk tempo dat de film mogelijkerwijs had kunnen bereiken te ondermijnen. De goeden waren gewoon goed en de slechten waren gewoon slecht, op een heel eenvoudige manier zoals in een stripverhaal. Het publiek moet, zoals de hoofdrolspelers in de film wordt gevraagd, 'geloven', aangezien de acteurs zelf zeker niet in staat waren enig gevoel van goedheid of slechtheid over te brengen. En dat is heel triest, want Yeoh, Chaplin en Roxburgh zijn tot veel meer in staat, zoals ze in andere films hebben laten zien, en zijn het slachtoffer van een idiote regie en een nog erger verhaal.<br />Ik heb een interview met Yeoh gezien waarin ze zei dat The Touch haar manier was om te proberen een Chinese film te maken voor een wereldwijd publiek, zoals Hollywood films maakt voor dat publiek. Maar wat ik zag was de kinderlijke plot en personages die zo vaak voorkomen in Hongkong-films en, IMO, de oorzaak zijn van hun ondergang. Wat Yeoh zou moeten beseffen, zoals iedere filmkijker tegenwoordig zou moeten beseffen, is dat een film op zijn minst een behoorlijke plot en geloofwaardige personages moet hebben, anders kunnen alle exotische locatieopnamen ter wereld niet redden wat ongetwijfeld een tanker zal worden.
After all the hype about its beautiful scenery and background, it was with much anticipation that I went into the theater for this film. Was I ever disappointed.<br /><br />I will give credit to Peter Pau's artistic sense, and some of the locations chosen for the film were breathtaking. But the good things I have to say about the film ends here. And, in view of this, the film may well serve better as a plug for the Tibetan travel industry than as a proper film.<br /><br />=== Spoilers ahead ==> Where shall I begin? The plot was ludicrously childish. Not to say that Yeoh and Pau pilferred material from Raiders of the Lost Ark, but the entire affair watched like a bastardized version of Indiana Jane, in search for the holy sharrira, with neither the gripping pace nor sense of fun and adventure. The film failed in attempting to be all things all at once. It was neither sufficiently fast paced to be a good swashbuckling adventure, nor slow enough to make the contrived romantic interlude convincing. The plot inconsistencies, some of which plain deny common sense, well, let's not even go there.<br /><br />There was no characterization to speak of, and the film-maker seemed to think that they can get by simply by conjuring up all the stereotypes they can muster: the Chinese martial arts fighter; the faithful, religious and sagely father/monk, the one-dimensional bad guy (yes, one-dimensional), the obligatory meat heads as henchmen, the annoying comic relief. All of which add up to a garbled cast and a sense of misdirection, and the film never was able to form its own distinct identity. What annoyed me even more was that the producers seemed to think that selling the sense of the stereotypical "mysterious China" would be sufficient, probably thinking that "Crouching Tiger, Hidden Dragon" succeeded solely on this (which it did not since Crouching Tiger was a good film based on a good, albeit decade-old, plot and strong characters).<br /><br />The plot is again a jumbled mix fast and slow sequences, action sequences and supposedly character development scenes juxtaposed, which served only to destroy any pace the film could possible have established. The good guys were simply good, and the bad guys were simply bad, in a very comic book simple sort of way. The audience is, as asked of the leading characters in the film, "believe", since the actors themselves certainly failed to deliver any sense of goodness or badness. Which is completely sad since Yeoh, Chaplin, and Roxburgh are capable of being so much more, as they have shown in other films, and are victims of a daft directing and an even worse story.<br /><br />I have seen a Yeoh interview in which she stated that The Touch was her way of trying to make a Chinese film for a worldwide audience, in the way that Hollywood makes films for that audience. But what I saw was the juvenile plot and characters that have so plagued Hong Kong films and, IMO, caused their demise. What Yeoh should realize, as any movie-watcher today must realize, is that a film should at the very least have a decent plot and believable characters, or else all the exotic location shoots in the world can not salvage what I have no doubt will be a tanker.