Een schizofrene film. Scott Derrickson heeft zijn best gedaan om de door de computer gegenereerde sciencefictionthriller te overtreffen, maar is daarin gedwarsboomd door de opmerkelijke aanwezigheid van Keanu Reeves en de geest van Bernard Herrmann op het witte doek.<br />Reeves was voor mij de aantrekkingskracht; waar sommigen hem lachwekkend vinden, vind ik hem nuchter en innemend. Zijn alien-in-een-mens is tegelijkertijd niet doordrenkt van emoties, maar registreert het emotionele heen-en-weer geloop dat zijn handelingen bepaalt. Hij is een stijlvol filmidool, goed gecast. De rest van de cast (met inbegrip van de zeer capabele Jennifer Connelly) is overgeleverd aan de genade van een werkelijk belachelijk verhaal, zowel in concept als in plaatselijk verhaal. De ernst van de situatie waarin de mensheid, zoals die door Amerikanen wordt vertegenwoordigd, zich bevindt, wordt alleen maar treffend weergegeven door Reeves en de onopvallende maar eigenaardige 'Herrmann'-score, voor de film herrezen door Tyler Bates.<br />Er is een heleboel dwaasheid <0xE2><0x80><0x93> een heleboel tekenfilmachtig einddrama dat, vreemd genoeg, niet doet wat het pretendeert te doen, namelijk het origineel uit 1951 updaten. Het voelt nog steeds gedateerd aan. We krijgen ook John Cleese als Nobelprijswinnaar voorgeschoteld. Nou, dat is op het eerste gezicht ook belachelijk <0xE2><0x80><0x93> maar ik zal je eens wat vertellen, als het einde waar we nu zijn in zicht was en je wilde iemand uit het veld laten komen om je schijnbaar onhandelbare zaak te bepleiten, zou je het een stuk slechter doen dan Cleese. Als laatste curiositeit lijkt de plaatsing van het product in de film in tegenspraak met het afkeuren van het consumentisme dat in het hart van de film besloten ligt. Of misschien zijn het bedrijven die de wereld willen redden. Het is allemaal een beetje verwarrend.
A schizophrenic film. Scott Derrickson has done his best to make a run of the mill CGI-enhanced sci-fi thriller but has found himself thwarted by the remarkable screen presence of Keanu Reeves and the ghost of Bernard Herrmann.<br /><br />Reeves was the draw for me; where some find him laughable, I find him sober and engaging. His alien-in-a-human is at once non-porous of emotion but registers the emotional to-ing and fro-ing that decide his actions. He's a classy screen idol, well-cast. The rest of the cast (the very capable Jennifer Connelly included) are at the mercy of a truly ridiculous story both in concept and in local narrative. The gravity of the situation in which humankind as represented by Americans finds itself is only captured in the single-gear performance of Reeves and the unobtrusive but peculiar 'Herrmann' score, resurrected for the film by Tyler Bates.<br /><br />There's a lot of silliness - a lot of cartoonish world's end drama which, strangely, doesn't do what it purports to which is update the 1951 original. It still feels dated. We are also presented with John Cleese as a Nobel Prize winner. Well that's also ridiculous on the face of it - but I tell you something, if the end where nigh and you wanted someone leftfield to plead your seemingly intractable case, you'd do a lot worse than Cleese. As a final oddity the product placement in the film seems at odds with the frowning upon consumerism that's at it's heart. Or maybe they're companies leading the charge to save the world. It's all a bit confusing. 4/10