Het aloude debat over 'erfelijkheid versus milieu' als de voornaamste drijfveer van het menselijk personage is al heel lang voer voor films. Lang voordat Eddie Murphy, Dan Akroyd en co. in TRADING PLACES (Cinema Group Ventures/Paramount, 1983) op het witte doek verschenen, hadden de 3 Stooges het uitgangspunt al in minstens 3 films gebruikt. Het beroemde stuk van George Bernard Shaw over hetzelfde sociale debat werd minstens twee keer opgenomen; de eerste keer met de oorspronkelijke titel PYGMALIAN (Gabriel Pascal Prod./MGM, 1938). Leslie Howard en Wendy Hiller speelden er in mee. De volgende keer werd het stuk aangepast aan de Broadway-musicalversie van het oorspronkelijke stuk. Als MIJN FAMILIE (Warner Brothers-First National Pictures, 1964), met Audrey Hepburn, Rex Harrison en een hele scheepslading nette Showtunes! The Prohibition Ea van de jaren twintig en het begin van de jaren dertig bleek een vruchtbaar terrein voor maatschappelijke thema's als de erfelijkheid versus het milieudebat. Zelfs die films, behalve de eerder genoemde 2 Reelers met Messers Howard, Fine & Howard; we zagen een paar werkelijk voortreffelijke films. We waren verrukt van de Hollywood-bewerking van Sydney Kingsleys verhaal over het leven in de achterbuurten van New York City. DODE END (Samuel Goldwyn/United Artists, 1937), nam een dag in de door armoede en misdaad geteisterde huurkazernes en gaf een demonstratie van de evolutie van een geharde misdadiger, van de wieg tot het graf.<br />Het tweede voorbeeld uit 1930 is ons huidige voorbeeld. The Public Enemy (Warner Brothers & The Vitaphone Corporation, 1931) gaf ons een dramatisering van de invloeden van 'the Noble Experiment', de Nationale Drooglegging op de arbeidersklasse.<br />The Public Enemy, vaak betiteld als de film die James Cagney op de kaart zette, was een van die verhalen die veel stukjes en beetjes uit het echte leven haalden; wat natuurlijk zorgde voor een realistisch scenario met geloofwaardige personages. De setting was een arme, voornamelijk Ierse buurt die grensde aan de voorzijde van de Union Stockyards in Chicago. Omdat ik daar zelf vandaan kom, kan ik gerust zeggen dat dit de oude wijk is die bekendstaat als ' We beginnen met een enorme, uitgestrekte collage van mensen uit de buurt die werken, werken en nog eens werken. Zowel volwassenen als kinderen gingen naar de plaatselijke kroeg en kwamen terug met bierpullen ( _Tavern Pails_ ) voor de mannen die in wezen in de nabijgelegen 'Yards' werkten. (Maar ook de politie, de brandweer en de Chicago Junction Railroad waren de beste keuzes.) We worden aangetrokken door het leven van 2 jonge mannen, Tom Powers (meneer Cagney) en Matt Doyle (Edward Woods).<br /><br />Als jonge jongens (geportretteerd door Tom geest Frank Coughlan Jr. & Matt geest Frankie Darrow) kwamen de twee vaak in de problemen, maar ze ontwikkelden zich tot jonge straatbendeleden. Ze sluiten zich aan bij een louche jongerenclub, met een decor dat regelrecht uit Dickens afkomstig is.<br />Nadat de plaatselijke 'Fagin', ook wel bekend als 'Putty Nose', hen doorkruist en hen op straat laat staan na een uit de hand gelopen inbraak (Putty had hen voor die inbraak ingehuurd, en toen er tijdens dat proces een Beat Cop werd vermoord door de jonge gangsters, had de oude Putty de deur voor hen op slot gedaan). De twee hebben hem later in zijn eigen huis vermoord, nog steeds.<br />De twee sluiten zich vervolgens aan bij Gangster Paddy Ryan (Robert Emmett O'Connor) die hen zover krijgt dat ze illegaal bier gaan smokkelen. Dit leidt tot steeds meer _cao_ in hun zakken en tot een paar echt 'aardige' meisjes. Joan Blondell, Mae Clarke en Jean Harlowe gaan allemaal mee in het verhaal. (Mae Clarke was degene die de nu beroemde 'grapefruit in het gezicht' kreeg.) In die tijd maakten ze ook kennis met een paar grote bazen van de georganiseerde misdaad, onder wie Nails Nathan van Westside Outfits. Dit leidde tot de beroemde scène waarin Tom Powers voor het eerst iets koopt en vervolgens het paard doodschiet dat Nathan fataal had geworpen toen hij over het ruiterpad in Lincoln Park reed.<br />Uiteindelijk raken ze verwikkeld in de oorlog in de Gangland Turf. De film eindigt met een hoogst aangrijpende, gedenkwaardige en opdringerig doordringende scène. Toms moeder komt erin voor, er is een zelfgebakken cake, een opname van 'I'm Forever Blowing Bubbles' van Steven Foster en Toms thuiskomst. Wat betreft onze oorspronkelijke verwijzing naar het oude 'erfenis versus milieu'-argument, geloven we dat we hier een uitstekend voorbeeld hebben. De jongens hebben per slot van rekening gezinnen. In die gezinnen lijken alle anderen gezagsgetrouwe, hardwerkende burgers te zijn. Toms broer, Mike Powers (Donald Cook) is de meest zichtbare en duidelijke tegenhanger van het tuig van de richel van zijn broer. Mike was een veteraan van de Eerste Wereldoorlog en heeft zich door de avondschool heen gewerkt terwijl hij aan de straatauto's werkte; zaak gesloten. Het milieu blijkt de boosdoener te zijn! Is er iemand echt verbaasd? NOTE: Zoals ik al zei, Canaryville is een onderwerp dat ik uit de eerste hand ken. Onze vader, Clement J. Ryan (1914-1974) werd daar geboren en getogen in dezelfde periode waar ons verhaal over gaat. In 1934 ontmoette hij een Duits meisje uit de buurt Fuller Park, ten oosten van Canaryville. In 1940 trouwde hij met de mooie Frauline, juffrouw Bertha Fuerst. Ons gezin woonde ongeveer twaalf jaar in Fuller Park op 4402 S. Shields Avenue, voordat de ouders in 1952 een huis kochten op 65th & Damen in de buurt West Englewood.<br />Tot op de dag van vandaag hebben we nog steeds neven en nichten in de oude buurt.
The age old debate of "heredity vs. environment" as being the prime mover of Human Character has long been seen as fodder for film. Long before Eddie Murphy, Dan Akroyd and co. hit the screen in TRADING PLACES (Cinema Group Ventures/Paramount, 1983), the 3 Stooges had already used the premise in at least 3 films. Mr. George Bernard Shaw's famous play of the same social debate was filmed at least twice; the first being as its own, original title of PYGMALIAN (Gabriel Pascal Prod./MGM, 1938). It featured Leslie Howard and Wendy Hiller. The next time around, it was adapted from the Broadway Musical adaption of the original play. As MY FAIR LADY (Warner Brothers-First National Pictures, 1964), with Audrey Hepburn, Rex Harrison and whole boat load of neato Showtunes! The Prohibition Ea of the 1920's and Early 1930's proved to be a fertile field for social themes like the Heredity vs. Environment debate. Even those films other than those previously mentioned 2 Reelers starring Messers Howard, Fine & Howard; we saw some really outstanding film. We were delighted with the Hollywood adaptation of Sydney Kingsley's story of New York City slum life. DEAD END (Samuel Goldwyn/United Artists, 1937), took a day in the poverty and crime stricken tenements, and gave a demonstration of the evolution of a hardened criminal, from cradle to grave.<br /><br />The second 1930's example is our today's "selection for dissection"; THE PUBLIC ENEMY (Warner Brothers & The Vitaphone Corporation, 1931) gave us a dramatization of the affects of "the Noble Experiment", National Prohibition on the working class.<br /><br />Often hailed as being the movie that put James Cagney on the Map, THE PUBLIC ENEMY was one of those stories which took many bits and pieces from real life; which, of course, made for a realistic scenario with believable characters. The setting was a poor, predominantly Irish neighborhood, which bordered on the front side of Chicago's Union Stockyards. Having roots there myself, it's safe to say that this would be the old section known as "Canaryville" in Chicago.* OUR STORY.WE open with a vast, sweeping montage of people of the neighborhood, working, working, working. Adults and kids alike would go down to the local tavern, returning with Pails (Tavern Pails) filled with beer for the men who worked basically in the nearby "Yards". (But the Police Department, Fire Department and the Chicago Junction Railroad were top choices, also). We are drawn in to the lives of 2 young men, Tom Powers (Mr. Cagney) and Matt Doyle ( Edward Woods).<br /><br />As young boys (being portrayed by Tom=Frank Coughlan, Jr. & Matt=Frankie Darrow), the two got into plenty of boyish trouble, but they evolved into young street punk gangsters. Joining up with a disreputable youth social club, with a set-up right out of Dickens.<br /><br />After the local "Fagin", known as "Putty Nose" double crosses them, leaving them out in the street following a burglary gone bad (Putty had set them up with the burglary job, and then when a Beat Cop got killed in the process by the young hoods, old Putty locked his door on them). The two later killed him in his own pad, yet.<br /><br />The two next hook up with Gangster Paddy Ryan (Robert Emmett O'Connor) who gets them into the muscle end of pushing bootleg beer. This leads to more and more ca$h in their pockets and to some real "nice" girls. Joan Blondell, Mae Clarke and Jean Harlowe all get into the act along the way. (It was Mae Clarke who got the now famous "grapefruit in the face.") During this time they also got acquainted with some big time organized crime bosses, including Westside Outfit guy, "Nails" Nathan. This led to the famous scene in which Tom Powers first purchased, and then shot the horse that had fatally thrown Nathan while riding the Bridle Path in Lincoln Park.<br /><br />In the end, they get caught up in Gangland Turf warfare. The film ends with a highly poignant, memorable and hauntingly piercing scene. It involves Tom's mother, a home made layer cake, a recording of Steven Foster's "I'm Forever Blowing Bubbles" and Tom's homecoming.<br /><br />As for our original reference to the old "Heredity vs. Environment" argument, we believe we have a prime example here. The boys, after all, have families. In these families all others seem to be law-abiding, hard working citizens. Tom's brother, Mike Powers (Donald Cook) is the most visible and obvious counterbalance to the hoodlumism of his brother, Mike was a veteran of World War I and has worked his way through night school, while working on the street cars; Case Closed.<br /><br />On February 14th, a Trial was held in the Cook County Circuit Court, in and for the City of Chicago. In a moment we will have the results of that Trial.<br /><br />In the Case of "Heredity vs. Environment", it is Environment that is found to be the culprit! Is anyone really surprised? NOTE: * As I said, Canaryville is one subject that I know first hand. Our Dad, Clement J. Ryan (1914-74) was born and raised there during the very period that our story deals with. In 1934, he met a German girl from the Fuller Park neighborhood, immediately east of Canaryville. In 1940, he and the lovely Frauline, Miss Bertha Fuerst, married. Our family lived in Fuller Park at 4402 S. Shields Ave. for about a dozen years before the folks bought a house at 65th & Damen in the West Englewood Neighborhood in 1952.<br /><br />We still have cousins in the old neighborhood to this very day.