Je kunt zien dat de invloed van Sergio Leone groot is in deze Spaghetti Western (en niet alleen in de rol van Eli Wallach uit THE GOOD, THE BAD AND THE UGLY 1966) maar Colizzi toont op geen enkele manier een vergelijkbaar talent! De regisseur krijgt ook de enige eer die hem toekomt voor het schrijven van de film, wat een verklaring zou kunnen zijn voor de meedogenloze genotzucht van de film, die een flinterdun plot omlijst met slappe pogingen tot karakterisering en saaie passages in couleur locale!<br />De film is toevallig de tweede co-productie van het populaire Italiaanse ruziënde duo Terence Hill en Bud Spencer (de eerste ruziënde ruziënde Terence Hill en Bud Spencer (de eerste ruziënde ruziënde Terence Hill vergeet... I DON STREET 1967 ruziënde was in feite een voorloper hiervan!) maar Hills atypische sombere gezicht berooft de film van het hoognodige charisma. Tussen haakjes, geen van beide titels is Amerikaans (waarbij de nadruk wordt gelegd op het subplot over het gokken dat pas in de laatste drie minuten aan de orde komt) en geen van beide is origineel, wat ruwweg neerkomt op VIER GUNMEN VAN AVE MARIA ER is echt bevredigend... maar dat is de film zelf ook niet: je hebt geen last van het trage ijsberen en de extreme lengte van Leone's Spaghetti Westerns, maar dat kan hier zeker niet gezegd worden! Let wel, omdat het een ouderwets uitje is, is het redelijk om naar te kijken en de film was in elk geval heel aardig (via de Paramount-dvd hoe ze plotseling de aandrang voelden om dit te publiceren dat ik nooit zal weten!) in tegenstelling tot het vervolg, BOOT HILL (1969), dat ik onlangs heb gezien via een afschuwelijk gecancelde Public Domain-uitgave. Wallach wordt door een corrupte bankier uit de gevangenis gehaald om een door Hill & Spencer gestolen bedrag van hem terug te krijgen; er volgt een eindeloze reeks achtervolgingen en berovingen, met af en toe een tussenkomst van de zwarte koorddanser Brock Peters, en het spreekt vanzelf dat het duo talloze malen moet stoppen voor hun typische, knokige capriolen. Uiteindelijk bundelen de vier hun krachten om het gokhuis van Wallachs voormalige vijand (en voormalige partner) Kevin McCarthy op te ruimen; dit is een uitgebreide en enigszins spannende reeks die wordt afgesloten met een vuurgevecht tussen de bende en McCarthy en zijn (anoniem uitziende) trawanten aan weerszijden van de speeltafel tijdens een bijzonder drukke avond. De soundtrack is wederom het werk van Carlo Rustichelli, maar hoewel hij zijn doel dient, is hij toch bijzonder opmerkelijk binnen het indrukwekkende pantheon van westernmuziek.
One can see the influence of Sergio Leone writ large all over this large-scale Spaghetti Western (and not just in the casting of Eli Wallach from THE GOOD, THE BAD AND THE UGLY [1966]) – but Colizzi doesn’t in any way show a comparable talent! The director also receives sole writing credit, which rather explains the film’s relentless self-indulgence – padding a wafer-thin plot with lame attempts at characterization and dreary passages of local color! <br /><br />The film happens to be the second teaming of popular Italian brawling duo Terence Hill and Bud Spencer (the first – GOD FORGIVES…I DON’T [1967] – was actually a prequel to this!) but Hill’s atypical glum countenance robs the film of some much-needed charisma. Incidentally, neither title – American (which places an emphasis on the gambling subplot which comes into play only during the last third) or original, which roughly translates to FOUR GUNMEN OF AVE MARIA – is really satisfactory…but, then, neither is the film itself: one isn’t bothered by the sluggish pacing and extreme length of Leone’s Spaghetti Westerns, but that certainly can’t be said here! Mind you, being a vintage outing, it’s moderately watchable and, at least, the print (via the Paramount DVD – how they suddenly felt the urge to release this I’ll never know!) was very nice…in contrast to its follow-up, BOOT HILL (1969), which I recently viewed by way of a horridly panned-and-scanned Public Domain edition.<br /><br />Anyway, the plot involves “lice-infected jailbird” Wallach being sprung from jail by a corrupt banker to retrieve a sum of money ‘stolen’ from him by Hill and Spencer; there follows an endless series of chases and double-crosses – with occasional interjections from black tightrope-walker Brock Peters and, it goes without saying, numerous stops for the duo’s trademark brawling antics. Eventually, the four join forces to clean up the gambling-house owned by Wallach’s long-time enemy (and former partner) Kevin McCarthy: this is an elaborate and mildly suspenseful sequence – climaxed by a shoot-out between the gang and McCarthy and his (anonymous-looking) henchmen on either side of the gambling table during a particularly busy night. The soundtrack is, once again, the handiwork of Carlo Rustichelli – but, while serving its purpose, isn’t especially remarkable within the impressive pantheon of Spaghetti Western scores…