Hoe maak je een grappige film met een mortuarium en prostitutie als onderwerp? Laat dat maar over aan de scenarioschrijvers Lowell Ganz en Babaloo Mandel, die regisseur Ron Howard een flitsend script in handen hebben gegeven, dat hij heeft uitgeprobeerd en waarmee hij uiteindelijk een kleine klassieker heeft gescoord. Chuck Lumley (Henry Winkler) is een beetje in de put; hij is overgeplaatst naar de nachtdienst in het mortuarium, waar hij al jaren werkt, dankzij de nepotisme van zijn baas, die een neef in Chucks dagdienst heeft geïnstalleerd. Nu moet Chuck de nieuwe man opleiden, ene Bill Blazejowski (Michael Keaton), een echte geniale man die het kan.' Hij zit maar stil en lijkt nooit op te houden met praten, tot grote ergernis van de conservatieve Chuck, die de dingen graag stil en simpel houdt. Als Chuck bevriend raakt met Belinda (Shelley Long), een buurvrouw in zijn appartement die toevallig ook nog eens prostituee is, krijgt Bill er lucht van en krijgt hij een idee. Belinda en haar vriendinnen zitten in een gevaarlijke branche en ze kunnen wel wat hulp en bescherming gebruiken. De avonden in het mortuarium zijn traag en ze hebben een limousine tot hun beschikking (ja, het is een lijkwagen, maar als je een bordje op de deur doet, kun je aan de slag). Bill overtuigt Chuck ervan dat ze een fortuin kunnen verdienen als mac-love-makelaars, zo vanuit het mortuarium. Keaton is absoluut spectaculair in zijn rol van Bill ('Zeg maar Billy Blaze'), in wie hij een totaal onconventioneel, eigenzinnig, uniek genuanceerd en vertederend personage heeft gecreëerd dat je nooit zult vergeten. Hij haalt alles uit de kast en geeft nooit op, en speelt perfect in op Winklers gereserveerde en voorzichtige Chuck, de perfecte tegenspeler voor Bill. De timing tussen die twee is perfect, en Howard houdt het tempo vast en laat het lachen komen. Het verhaal vermijdt wijselijk elk gemoraliseer of gegraaf in de troebele wateren van het onderwerp; dit is tenslotte een komedie, geen Taxi Driver, en Howard laat het verhaal nooit ook maar in de buurt van het lachspoor komen. Hij houdt het luchtig en grappig en zorgt ervoor dat de personages echte mensen zijn; er wordt geen flauwekul of flauwekul gebruikt en de echte humor blijft in de kern van het verhaal. Shelley Long voegt er ook nog een leuke draai aan toe met haar vertolking van Belinda, de hoer met het hart van goud. De bijrollen zijn voor Gina Hecht (Charlotte), Pat Corley (Edward), Bobby Di Cicco (Leonard), Nita Talbot (Vivian), Clint Howard (Jefferey) en Joe Spinell (Manetti); en kijk eens goed naar Kevin Costner als corpsbal in de partyscene van het mortuarium. Howard krijgt hoge cijfers voor het maken van een gedenkwaardige komedie en voor het in het gareel houden van de dynamische Keaton, die een van de opmerkelijkste optredens van zijn carrière levert. Dit is een hartverwarmende film, en het belangrijkste: er wordt veel gelachen. Je zult blij zijn dat je deze film niet hebt gemist. Ik geef deze 8/10.
**Possible Spoilers** How do you make a funny movie using a morgue and prostitution as subject matter? Leave it to screenwriters Lowell Ganz and Babaloo Mandel, who put a rollicking script in the hands of director Ron Howard, who ran with it and ended up scoring a minor comedy classic with `Night Shift.' Chuck Lumley (Henry Winkler) is in something of a funk; he's been relegated to the night shift at the morgue where he's worked for years, thanks to the nepotism of his boss, who has installed a nephew into Chuck's day shift. Now Chuck has to train the new man, one Bill Blazejowski (Michael Keaton) a real `idea man' who can't sit still and never seems to quit talking, much to the chagrin of the conservative Chuck, who likes to keep things quiet and simple. When Chuck befriends Belinda (Shelley Long), a neighbor in his apartment who just happens to be a prostitute, Bill gets wind of it and has an idea. Belinda and her friends are in a dangerous business, and they could use some help and protection. Nights at the morgue are slow, and they have a limo at their disposal (Sure, it's a hearse, but slap a sign on the door, and you're in business). Bill convinces Chuck that they could make a fortune as `love brokers,' working right out of the morgue. And soon Chuck's life will never be the same. Keaton is absolutely spectacular as Bill (`Call me Billy Blaze'), in whom he has created a totally off-the-wall, quirky, uniquely nuanced and endearing character you're never going to forget. He pulls out all the stops and never quits, playing perfectly off of Winkler's reserved and cautious-to-a-fault Chuck, the perfect foil for Bill. The timing between these two is right on the mark, and Howard keeps the pace steady and the laughs coming. Wisely, the story avoids any moralizing or delving into the murky waters of the subject matter; after all, this is a comedy, not `Taxi Driver,' and Howard never lets it slip even close to leaving the laugh track. He keeps it light and funny and makes sure the characters are real people; there's no buffoonery or slapstick here, and it keeps the real humor centered and at the heart of the story. Shelley Long, too, adds a nice touch with her spin on Belinda, the hooker with the heart-of-gold. The supporting cast includes Gina Hecht (Charlotte), Pat Corley (Edward), Bobby Di Cicco (Leonard), Nita Talbot (Vivian), Clint Howard (Jefferey) and Joe Spinell (Manetti); and look closely for Kevin Costner as a frat boy in the party scene at the morgue. Howard gets high marks for making `Night Shift' a memorable comedy, and for keeping the dynamic Keaton on track to deliver one of the most singular performances of his career. This is a movie with heart, and most importantly, plenty of laughs. You'll be glad you didn't let this one pass you by. I rate this one 8/10.