'Ik kan nooit zeggen waar de ene foltering eindigt en de andere begint.'<br />Een buitengewoon deprimerende parabel over menselijke ellende, armoede en drugsverslaving in de rottende, vervallen straten van Staten Island, waar we een dag volgen in het leven van een diep gekwelde Vietnam-veteraan die tijdens dat conflict al dan niet een heel dorp heeft afgeslacht en hoe die afschuwelijke herinneringen hem kwellen. De stedelijke ellende en de problemen in zijn eigen leven (een baan vinden, op straat gezet worden, omgaan met een opdringerige, voortdurend zeurende vrouw, een hongerige, gehandicapte baby, geld schuldig zijn aan drugsdealers) lijken op de nachtmerrieachtige verschrikkingen van zijn verleden in de oorlog. Ricky Giovinazzo, als de dierenarts die door de vervallen, smerige straten zwerft, is onvergetelijk in de hoofdrol. Regisseur Buddy Giovinazzo schildert een zeer verontrustend, compromisloos portret van een stedelijke hel waar de ongewensten een doelloos, smerig bestaan leiden dankzij een land dat hen in de steek heeft gelaten. De laatste tien minuten, als Ricky G een gestolen pistool gebruikt dat uit de tas van een vrouw is gevallen (ze had het van een dode junk gestolen), zullen, tenzij je een ongelooflijke tolerantie voor storend gedrag hebt, waarschijnlijk zelfs de meest geharde kijker de mond snoeren. De toegevoegde Vietnam-oorlogsbeelden (voorgesteld door de producenten van Team Troma, Kaufman en Herz) versterken de film, denk ik. De laatste minuten van de film bevatten wrede daden van werkelijk destructief geweld van onaangename aard. Naast de laatste scène is er een zeer verontrustende scène waarin een zieke junkie, die niet in staat is om specifieke drugsparafernalia te vinden, een zweer op zijn arm openmaakt met een lange kleerhanger, zodat hij de heldin in zijn lichaam kan gieten voor een shot. In de film ontmoet Ricky G mensen als een jong meisje dat door een pooier als hoer wordt gebruikt (... deze smeerlap is het type dat hen commandeert en vaak zijn toevlucht neemt tot klappen en andere gewelddaden om zijn meisjes in het gareel te houden), en een drugsdealer met twee gangsters die junkies voor de kick misbruiken (... De zieke baby (...een slachtoffer van Ricky G's middelen uit Agent Orange) is werkelijk een spookachtige creatie (...het gejammer is bijzonder irritant) en de skwibs die worden gebruikt als het geweld uitbreekt (...om nog maar te zwijgen van de bloederige slachting van uiteengereten lijken in de Vietnam-scènes) zijn heel indrukwekkend, gezien het minieme budget.
"I can never tell where one torture ends and the other begins."<br /><br />Extremely depressing parable of human misery, poverty, and drug addiction on the rotted, deteriorating streets of Staten Island where we follow a day in the life of a deeply troubled Vietnam vet who may or may not have slaughtered an entire village during that conflict and how such horrifying memories torment him. The urban squalor and his own life's difficulties(..finding a job, being evicted, dealing with a pushy, constantly bitching wife, a hungry handicapped infant, owing money to drug- pushers) resemble the nightmarish terrors of his past in the war. His descent into madness will more than likely leave you truly unsettled and repulsed, it's not a pretty picture at all. Ricky Giovinazzo, as the vet who roams throughout the decaying filthy streets, is unforgettable in the lead. Director Buddy Giovinazzo paints a very distressing, uncompromising portrait of an urban hell where the undesirables wander in an aimless, squalid existence thanks to a country that has abandoned them. The final ten or so minutes, once Ricky G uses a stolen gun that had fallen from a woman's purse he had lifted(..she had stolen it from a dead junkie), will probably, unless you have an incredible tolerance for disturbing behavior, stun even the most hardened viewer into silence. The added Vietnam war footage(..proposed by Team Troma producers Kaufman and Herz)actually enhances the film, I think.<br /><br />A definite word of warning, the film's final minutes contain brutal acts of truly destructive violence of an unpleasant nature. Besides the final scene, there's a very troubling sequence where a sick junkie, unable to find specific drug paraphernalia, opens a sore on his arm with an extended coat hanger so he can pour heroine into his system for a fix. The film features Ricky G meeting such people as a young girl being used by a pimp as a hooker(..this scumbag is the type who orders them around, often resorting to slapping among other acts of violence to keep his girls in line), and a drug-pusher with two thugs who abuse junkies for kicks(..what happens to these foul miscreants will probably be met with applause).The grit, grime, graffiti and garbage of the unflattering Staten Island locations chosen for the film leave a lasting impression of hopelessness and dispair. The diseased baby(..a victim of Ricky G's effects from Agent Orange)is truly a haunting creation(..it's whining especially grating) and the squibs used when the gun violence erupts(..not to mention the bloody carnage of torn apart corpses in the Vietnam scenes)are quite impressive considering the very miniscule budget.