Anderen hebben opgemerkt dat het hoofdpersonage in deze briljante film een uitgebrand omhulsel van een man is. Hoewel dit vanuit één gezichtspunt zeker waar is, zou ik de nadruk willen leggen op een ander perspectief.<br />Murakawa, de gangster, is al een van de 'dankbare doden'. Hij heeft in zijn leven zoveel meegemaakt dat hij inderdaad 'uitgebrand' is, maar er zit ook een zekere logica in deze term. De wisselvalligheden van het leven hebben hem geworteld in een zenachtige sereniteit die alle zorgen over leven en dood te boven gaat. Het leven kan hem alleen maar uit zijn tent lokken om een milde geamuseerdheid uit te drukken. Tijdens een schietpartij staat hij rustig te schieten, zich niet bewust van de kogels die om hem heen vliegen. Het is deze goddelijke afstandelijkheid die het ware'spel' veroorzaakt. Zijn persoonlijkheid, of beter gezegd zijn personage, staat boven het fenomenale. Hij kan doen alsof hij een gangster is, maar het is alsof hij met een goddelijk, afstandelijk genoegen naar het gewelddadige spel kijkt waarin hij een rol speelt. Het lijkt veel op het personage dat Takeshi Kitano speelt in _Zatoichi, the Blind Swordsman_. De film is een samensmelting van gangsterpraktijken en boeddhistische gevoeligheid <0xE2><0x80><0x93> een heel oosterse gangsterfilm.<br />De film is een meesterwerk, van de sereniteit van het prachtige Okinawaanse landschap tot de perfectie van de muziek. Hij doet me denken aan de beroemde grafsteen van Yeats: 'Sla een kil oog op het leven, op de dood...' Maar ik zou het willen herzien en zeggen: 'Kijk geamuseerd naar het leven, naar de dood...' De angstaanjagende hindoegodin Kali, met haar gordel van schedels, houdt een hand op in een gebaar van 'vrees niet'. Zo is het met de rust in het centrum van deze gewelddadige film.
Others have commented that the main character in this brilliant film is a burnt-out husk of a man. Although this is certainly true from one viewpoint, I would like to emphasize an alternative perspective.<br /><br />Murakawa, the gangster, is already one of the "grateful dead." He has been through so much in his life that he is indeed "burnt out," but there is also a good sense to this term. Life's vicissitudes have grounded him in a zen-like serenity beyond concerns about life and death. Life can only draw him out enough to express mild amusement. During a shootout, he stands calmly blazing away, oblivious to the bullets flying around him. It is this divine detachment that makes true "play" possible, as we witness in the playful beach scenes. His personality, or more accurately, his character, is standing on something beyond the phenomenal. He is able to go through the motions of being a gangster, but it is as if he is watching the violent play in which he is involved with a godlike detached amusement. This is much like the character Takeshi Kitano plays in "Zatoichi, the Blind Swordsman." The movie is a fusion of gangland action and Buddhist sensibility--a very Oriental gangster flick.<br /><br />The film is a masterpiece--from the serenity of the beautiful Okinawan landscape to the perfection of the musical score. It reminds me of Yeats' famous tombstone: "Cast a cold eye on life, on death . . . ," but I would revise it to say "Cast an amused eye on life, on death . . . ." The fearsome Hindu death goddess Kali, with her girdle of skulls, has one palm raised in a gesture of "fear not." So it is with the calm at the center of this violent film.