Mensen die denken aan de historische geschiedenis van de Verenigde Staten (prioriteit nummer één: de controverse rond de huidige oorlog in Irak) zien vaak een bijzonder diplomatiek hiaat over het hoofd. Van 1812 tot 1815 waren we bondgenoten van Napoleon Bonaparte, althans onofficieel. Het besluit van president Madison om Groot-Brittannië in 1812 de oorlog te verklaren bracht ons in een unieke situatie: in plaats van te vechten voor een democratische regering waren we bereid bondgenoten te zijn van een megalomane keizer.<br />De oorlog van 1812 wordt op onze scholen meestal snel over het hoofd gezien (we verloren hem <0xE2><0x80><0x93> de officiële verklaring is dat het een gelijkspel was, maar dat onze hoofdstad in die oorlog werd platgebrand, en dat is nooit meer gebeurd). Napoleon was op zijn best een cynische bondgenoot, maar hij is nooit helemaal vergeten dat wij aan hem gebonden waren. Na Waterloo schijnt hij overwogen te hebben met een Frans marineschip naar de Verenigde Staten te vluchten, waarbij hij het paspoort van zijn broer Jerome als paspoort gebruikte. Hij werd gevangengenomen voordat hij dit kon doen <0xE2><0x80><0x93> mogelijk een van de meest onverwachte zegeningen in de Amerikaanse geschiedenis, want Bonaparte zou niet opgehouden zijn Bonaparte te zijn als hij hier geland was.<br />Hoe dan ook, andere Franse veteranen kwamen hier na de oorlog <0xE2><0x80><0x93> de herstelde Bourbonse monarchie verwelkomde geen soldaten die in de '100 dagen' van 1815 voor Napoleon vochten. Velen van hen zijn naar onze kusten gekomen, en in deze film wordt besproken hoe een groep van hen zich in 1819 in Alabama probeerde te vestigen, maar bijna uit hun land werd verjaagd.<br />De film is goed gemaakt, vooral in de rol van Babe Hardy als John Waynes sidekick Willy. Waynes sidekicks speelden het meestal voor de lol in zijn westerns, vooral Gabby Hayes is gedenkwaardig. Zelfs Kirk Douglas (in THE WAR WAGON) is grappig in zijn voortdurende pogingen Wayne te overtreffen <0xE2><0x80><0x93> Wayne door zijn gymnastische vaardigheden. Maar Hardy heeft een geweldig contact met Wayne. Kijk maar naar de scène waarin ze het terrein verkennen (waar ze geen van beiden veel van weten). In dienst genomen (als een truc, zoals blijkt, door Grant Withers en Marie Windsor) rommelen ze met de telescoop van de landmeter en de meetstok, en (door Waynes bevelen op te volgen) houdt Hardy uiteindelijk uitdagend een meetlat in het midden van een vijver omhoog. En ook het vioolconcert dat beide crasht als een monument van verrassing, aangezien Hardy in feite demonstreert dat hij viool kan spelen en dat op een komische manier kan doen. Wayne is daar minder goed toe in staat. Aan de andere kant kan Hardy een serieus randje laten zien dat niet vaak te zien is in zijn komedies met Stan Laurel. Luister maar naar zijn kalme discussie over zijn 'weggooihoed' met Wayne, of zijn zorg als verkenner die naar Waynes optredens kijkt. De film is tot op zekere hoogte goed, maar het grootste probleem is dat hij ongeveer 90 minuten duurt, maar genoeg plot heeft voor 2 uur. De eerste schurk in de film is de gladde, ogenschijnlijk welgestelde John Howard, die van plan is de Franse soldaten hun geld en hun land afhandig te maken. Dan blijkt dat Grant Withers (Howards zakelijk manager) in werkelijkheid een manipulatievere crimineel is dan Howard, en dat hij in staat is Howard onverwacht omver te werpen. Maar Withers' vriendin (Marie Windsor) is van plan hem van zijn geld te beroven en er met haar vriendje vandoor te gaan. Alle schurken worden aan het eind gedood door hun kriskras door elkaar lopende situaties (op één na, Howard, die zijn schuld inlost), maar het plannen en tegenplannen is zo intens ingewikkeld dat de kijker moet accepteren dat de druk zo groot is vanwege de tijdslimieten van de film.<br />Als hij dat accepteert, is de film nog steeds vermakelijk. Hij krijgt een 7 op mijn stemlijst.
People thinking of the historical record of the United States (prior to the controversy of the current Iraqi War) frequently overlook one peculiar diplomatic lapse. From 1812 to 1815 we were allied with Napoleon Bonaparte, at least unofficially. President Madison's decision to declare war on Great Britain in 1812 put us into this unique situation where instead of fighting for democratic government we were willing to be allied to a megalomaniac Emperor.<br /><br />The War of 1812 is usually bypassed quickly in our schools (we lost it - the official line is it was a draw but our capital was burned in that war, and that never happened again). Napoleon was a cynical ally at best, but he never quite forgot that we were tied to him. After Waterloo he appears to have considered fleeing by French naval vessel to the U.S., using his brother Jerome's passport as his. He was captured before he could do this - possibly one of the most unexpected blessings in American history, for Bonaparte would not have stopped being Bonaparte if he had landed here.<br /><br />However other French veterans did come here after the war - the restored Bourbon monarchy was not welcoming to soldiers who fought for Napoleon in the "100 days" of 1815. So many did come to our shores, and this film discusses how a party of them tried to settle in Alabama in 1819, but were nearly swindled out of their land.<br /><br />The film is well made, especially in the casting of Babe Hardy as John Wayne's sidekick Willy. Wayne's sidekicks usually played it for laughs in his westerns, most memorably Gabby Hayes. Even Kirk Douglas (in THE WAR WAGON) is funny in his constant efforts to out-Wayne, Wayne by his gymnastic abilities. But Hardy has a marvelous rapport with Wayne. Witness the scene where they do the surveying (which neither of them knows much about). Hired (as a trick, as it turns out, by Grant Withers and Marie Windsor), they fumble around with the surveyor's telescope and the measuring stick, and (in following Wayne's orders) Hardy ends up defiantly holding up a measuring rod in the middle of a pond. Also the fiddle concert that both crash is a monument to surprise, as Hardy actually demonstrates he can play the fiddle and can do it comically. Wayne is less able to do that. On the other hand, Hardy can show a serious edge that is not frequently seen in his comedies with Stan Laurel. Listen to his calm discussion regarding his "putting away" hat with Wayne, or his care as a scout watching Wayne's capture, following him from a distance in the dark, and then heading for assistance.<br /><br />The film is good to a point, but it's main problem is it is about 90 minutes long, but has enough plot for two hours. The film's initial villain is the smooth, apparently upper-crust John Howard, planning to swindle the French soldiers out of their money and land. Then it turns out that Grant Withers (Howard's business manager) is actually a more manipulative criminal than Howard, and is able to topple Howard unexpectedly. But Withers' girlfriend (Marie Windsor) plans to rob him of the money and run off with her actual boyfriend. All the villains are killed at the end by their criss-crossing situations (only one, Howard, dies redeeming himself), but the plotting and counter-plotting is so intensely complicated that the viewer has to accept it's intense pressure due to the time limitations of the movie.<br /><br />Accept that, and the film is still entertaining. It gets a 7 on my voting.