'Ma mère' is een film op het randje. Regisseur Christophe Honoré (die ons het juweeltje 'Dichter bij Leo' gaf) heeft een taai boek van Georges Bataille aangepast, waarin incest, sadomasochisme, liefde, familiedisfuncties en vage morele waarden van in de knoop geraakte adolescenten, gevangen in het web van seksueel onderzoek, worden onderzocht. De film zit vol moeilijke scènes en ideeën en is zeker geen film voor mensen met een zwak hart of een zwakke geest, maar tegelijkertijd is het een moedige film die de dissociatieve toestand van de seksuele geest laat zien waartoe we zijn gekomen na de invloed van denkers als Bataille, Foucault, Derida, Gide en anderen. ) is een huis voor geestelijk gestoorde adolescenten van zijn katholieke school, waar hij zijn moeder Hélène (Isabelle Huppert) verafgoodt en liefheeft en waar hij zijn vader (Philippe Duclos) ziet, die in alle opzichten afstandelijk is. Hélène vindt het nodig om Pierre op de hoogte te brengen van haar achtergrond (haar man heeft haar verkracht toen ze nog heel jong was, wat haar zo'n verdriet heeft gedaan dat ze verslaafd is geraakt aan een leven van immoraliteit om aan hem te ontsnappen), een manier om hem te waarschuwen voor wat een nauwe band met haar zou kunnen betekenen. Pierre is blind voor alles wat negatief is aan Hélène en na het nieuws van zijn vaders dood eist hij dat hij betrokken wordt bij het wilde seksuele leven van Hélène en haar vrouwelijke minnaar Réa (Joana Preiss). Hélène voelt zich seksueel aangetrokken tot Pierre en besluit hem te betrekken bij haar voyeuristische spelletjes (Pierre gadeslaan tijdens geslachtsgemeenschap met Réa, hem in contact brengen met de oppervlakkige en dwangmatige Hansi (Emma de Caunes), verminking en alle vormen van losbandigheid.<br />De groep gaat naar de zonnige eilanden voor de kust van Spanje, waar Pierre verliefd wordt op de gevaarlijke Hansi en haar voorbeeld volgt bij het leren kennen van zijn moeders vreemde en gevaarlijke neigingen, seksuele handelingen waarbij de jonge Loulou (Jean-Baptiste Montagut) betrokken is, een jongeman die ze martelen ter wille van seksuele bevrediging. Al die tijd wordt Pierre geïntroduceerd in Hélènes leven. In de bizarre wereld van Pierre wordt hij in conflict gebracht met zijn superego in de vorm van de katholieke kerk: hij wordt gezien terwijl hij in de woestijn de catechismus opzegt, omringd door een zwijgend, naakt Grieks koor <0xC3><0xA0> la Fellini. Uiteindelijk is de 'vakantie' voorbij en keert Pierre terug naar huis met Hélène, en het ultieme incestueuze aspect van het Oedipuscomplex speelt zich op een volkomen bizarre en zeer duistere manier af. Meer zeggen zou de impact van het einde tenietdoen.<br />Isabelle Huppert is briljant als altijd, en haar kalme uiterlijke voorkomen verbergt de diepbedroefde ziel vanbinnen. Evenzo maakt Louis Garrel de broze, lichtgelovige, behoeftige en ernstig met zichzelf in conflict zijnde Pierre begrijpelijk: we mogen het dan niet eens zijn met zijn keuzes terwijl hij door de vreemde wateren van de perversie waadt, maar we verliezen zijn kwetsbaarheid en zijn hartstochtelijke behoefte om bemind te worden nooit uit het oog. Deze film bevat veel beeldende seks, maar zonder dat zou dit specifieke verhaal niet verteld kunnen worden. Christophe Honoré speelt dit vreemde verhaal klaar door ons door het verhaal naar het rijk van de onwerkelijkheid te laten gaan en hij verliest nooit ook maar een moment onze belangstelling.<br />Zelfs de muziekscore is substantieel, met gebruikmaking van Samuel Barbers eigen versie van zijn beroemde _Adagio for Strings_ voor het koor _Agnus Dei_. Dit is duidelijk geen film voor iedereen, maar voor degenen die de geschiedenis van de Franse cinema bewonderen, is dit een mooi voorbeeld. In het Frans met Engelse ondertitels. Grady Harp.
'Ma mère' is a film on the edge. Director Christophe Honoré (who gave us the little jewel 'Closer to Leo') has adapted a tough book by Georges Bataille that explores incest, sadomasochism, love, family dysfunction, and nebulous moral values of conflicted adolescents caught in the web of sexual investigation. It is filled with difficult scenes and ideas and certainly is not a film for the faint of heart or spirit, but at the same time it is a brave film depicting the dissociative state of sexual mind to which we've come after the influences of such thinkers as Bataille, Foucault, Derida, Gide, and others. Christophe Honoré captures an impossible story extremely well on the screen! 17-year-old Pierre (Louis Garrel of 'The Dreamers') is a spiritually challenged adolescent home from his Catholic school to be with his mother Hélène (Isabelle Huppert) whom he idolizes and loves and see his father (Philippe Duclos) who is distant in every sense. Hélène finds it necessary to inform Pierre of her background (her husband raped her when she was very young, causing such anguish that she has become addicted to a life of immorality as a means of escape), a means of warning him of what close association with her could mean. Pierre is blind to all things negative about Hélène and with the news of his father's death, he demands to be included in the wild sexual life of Hélène and her female lover Réa (Joana Preiss). Hélène is sexually attracted to Pierre and elects to include him in her games of voyeurism (watching Pierre during intercourse with Réa, introducing him to the shallow and compulsive Hansi (Emma de Caunes), mutilation, and all forms of debauchery.<br /><br />The group goes to the sunny islands off Spain where Pierre falls in love with the dangerous Hansi and follows her lead in learning about his mother's strange and dangerous proclivities, sexual acts which include the involvement of young Loulou (Jean-Baptiste Montagut), a young man whom they torture for the sake of sexual satisfaction. All the while that Pierre is being introduced into Hélène's bizarre world he is conflicted by his superego in the form of the Catholic Church: he is seen reciting catechism in the desert surrounded by a silent, nude Greek chorus a la Fellini. Ultimately the 'vacation' is over and Pierre returns home with Hélène and the ultimate incestuous aspect of the Oedipus complex plays out in a completely bizarre and very dark way. To say more would destroy the impact of the ending.<br /><br />Isabelle Huppert is brilliant as always, her quiet outwardly plain demeanor disguising the profoundly ill soul inside. Likewise Louis Garrel makes the fragile, gullible, needy and severely conflicted Pierre understandable: we may not agree with his choices as he wades through the strange waters of perversion, but we never lose sight of his vulnerability and passionate need to be loved. There is a lot of graphic sex in this film, but this particular story could not be told without it. Christophe Honoré manages this strange tale by letting the story take us into the realm of the unreal and he never for a moment loses our interest.<br /><br />Even the music scoring is substantive, using Samuel Barber's own setting of his famous 'Adagio for Strings' for the choral 'Agnus Dei', most appropriately heard when Pierre is mentally visiting his spiritual conflicts with his corporal deeds. This is clearly not a film for everyone, but for those who admire the French cinema history of uncovering strange tales, this is a fine example. In French with English subtitles. Grady Harp