'My Favorite Year' is een heel grappig en charmant stuk nostalgie dat net een beetje te veel van zijn oprechtheid op zijn mouw draagt. De eerste opnamen van de klassieke skyline van New York roepen dierbare herinneringen op aan films die zich afspelen in New York, zoals 'On the Town' en 'Bells Are Ringing', die allebei met zeer vergelijkbare beelden begonnen (en allebei een tekst hadden van Adolph Green, die in de film als Leo optreedt). Er zijn ook in bredere zin veel parallellen met de klassieke komedie, zoals de relatie tussen de stoere Alan Swann (Peter O'Toole) en zijn chauffeur/bediende die losjes de klassieke tegenstelling tussen Jeeves en Wooster weerspiegelt. Het verhaal is heel simpel: Swann moet verschijnen in een tv-show van koning Kaiser (Joe Bologna) om de belastingdienst tevreden te stellen. Als hij voor de eerste repetitie 'opgeknapt' ('Dat geldt ook voor een aantal van de beste erecties van Europa!' roept hij uit) verschijnt, loopt hij het risico zijn baan kwijt te raken, maar hij wordt gered door de nerdachtige schrijver Benjy Stone (Mark Linn-Baker), die de rest van de week in New York als zijn chaperonne moet fungeren. In de loop van die week leert Stone Swann per ongeluk dat wat hij het meest mist een hechte familieband is, en Swann leert Stone hoe hij zelfverzekerder moet zijn en hoe hij de dingen die hij wil koste wat het kost moet krijgen. Het is ook een interessant thema over wat we anderen willen laten zien. Stone bekent dat hij 'Steinbaum' of iets dergelijks heet, een heel joodse naam, en Swann bekent dat hij zijn kind in geen jaren heeft gezien. Ik denk dat niemand zou raden dat deze twee hyperkinetische en grappige mensen zoveel pijn en schuldgevoelens hadden, maar ze kunnen het elkaar vertellen vanwege het wederzijdse respect dat er tussen vrienden bestaat.<br />Ik vond de film erg grappig, hoewel de plot over Swanns familie uiteindelijk een beetje te voor de hand liggend en sentimenteel wordt. Maar er zijn gewoon te veel hilarische momenten om te klagen. De enige andere komedie die ik met O'Toole heb gezien was 'What's New Pussycat?', wat ik nogal slap vond. In deze komedie was hij heel, heel grappig. Een nog grotere verrassing is Joe Bologna in de rol van een komiek uit de tijd van Sid Caesar, vol bravoure en arrogantie, een man die het de paus waarschijnlijk kwalijk zou nemen als hij in het Vaticaan uitgleed op een bananenschil. De scène waarin hij afrekent met een stoere gangster (gespeeld door de gepast norse Cameron Mitchell, die een flinke stap vooruit doet ten opzichte van zijn recente films als 'Tool Box Murders') is er een uit de oudheid. En in tegenstelling tot veel showbusinesskomedies die eindigen in 'de grote show' (zelfs 'The Big Show') is dit een komedie voor de eeuwigheid. The Producers) het slot van deze film was verre van een teleurstelling.<br />Ik had echt het gevoel dat ik naar een film uit het klassieke tijdperk keek, niet alleen vanwege de hoge kwaliteit van het script en de acteurs, maar omdat deze film een onschuldig soort charme op een geraffineerde manier weet te presenteren; het is heel wat anders dan de jeugdige (hoewel soms hilarische) films die uit de tienerfilmfabriek worden gepompt die Hollywood in de jaren tachtig werd. Met andere woorden, het is een film met klasse en integriteit. En nu we het toch over 'The Producers' hebben, ik denk dat een muzikale versie van deze film een heel goed idee zou zijn.
"My Favorite Year" is a very funny and charming piece of nostalgia that wears just a little bit too much of its sincerity on its sleeve. The opening shots of the classic New York skyline bring back fond memories of films set in New York like "On the Town" and "Bells Are Ringing", both of which opened with very similar views (and both of which had lyrics by Adolph Green, who appears in the film as Leo). There are many parallels to classic comedy in a broader sense as well, like the relationship between has-been swashbuckling icon Alan Swann (Peter O'Toole) and his chauffeur/manservant which mirrors the classic Jeeves and Wooster dichotomy loosely.<br /><br />The story is very straightforward  Swann must make an appearance on a TV variety show hosted by King Kaiser (Joe Bologna) to appease the IRS. When he shows up "plastered" ("so are some of the best erections in Europe"! he exclaims) for the first rehearsal he risks losing the job but is saved by nerdy writer Benjy Stone (Mark Linn-Baker), who must act as his chaperone for the rest of the week in NYC. In the course of that week Stone somewhat accidentally teaches Swann that what he's missing the most is a solid family relationship, and Swann teaches Stone how to be more confident and go after the things that he wants at all costs. There's also an interesting theme here concerning what we choose to show to other people. Stone confesses that his name is "Steinbaum" or something like that, a very Jewish name, and Swann confesses about his child whom he has not seen in years. The idea I think is that no one would guess that these two very hyper-kinetic and funny individuals were harboring such pain and guilt, but they are able to tell each other because of the mutual respect that exists between friends.<br /><br />I thought the movie was very funny although in the end the plot about Swann's family becomes a bit too obvious and sentimental. But there are just too many hilarious moments to complain too much. The only other comedy I've seen with O'Toole was "What's New Pussycat?", which I thought was kind of lame. He was very, very funny in this one. An even bigger surprise is Joe Bologna in the role of a Sid Caesar-esquire comedian full of swagger and arrogance, a man who would probably blame the pope if he slipped on a banana peal in the Vatican. The scene where he squares up with a tough gangster (played by the appropriately surly Cameron Mitchell, taking quite a big step up from his recent films like "Tool Box Murders") is one for the ages. And unlike a lot of show- business comedies that end in "the big show" (even "The Producers) the conclusion of this film was far from a let-down.<br /><br />I really felt like I was watching a film from the classic era  not just because of the high quality of the script and the actors, but because this film knows how to present an innocent kind of charm in a sophisticated way; it's a far cry from the juvenile (though occasionally hilarious) films being pumped out of the teenage movie factory that Hollywood became in the 1980s. In other words, it's a film with class and integrity. And speaking of "The Producers", I think a musical version of this film might be a very good idea.