Ambitieuze verslaggever in het oude New York begint vandaag de krant van morgen te ontvangen en verleidt het lot: een plezierig uitgangspunt voor een fantasie uit de jaren veertig, met een elegante René Clair-inslag, en je hebt zin in een suggestieve gril uit het midden van de eeuw. Maar de bescheiden onafhankelijke productie ziet er krakkemikkig uit, en de scriptschrijvers hebben hun intrigerende situatie niet goed doordacht. Waarom leest Dick Powell (niet erg interessant hier) alleen de koppen, in plaats van de toekomst voorspellende verhalen door te nemen om echt te begrijpen wat er gaat gebeuren? Leeft de gever van de krant nog, is hij dood, of allebei? Waarom een flashbackconstructie, die de plot berooft van alle spanning (zal de verslaggever de dood bedriegen of niet?) die hij misschien heeft? Waarom Linda Darnell, de lieftallige hoofdrolspeelster, niets te doen geven? Een door en door conventionele, zij het met een Oscar bekroonde score helpt niet, en Jack Oakie, als Darnells partner in het variété, levert het beetje energie dat er is.
Ambitious reporter in old New York begins to receive tomorrow's paper today, and tempts fate: A pleasant premise for a '40s fantasy, with elegant Rene Clair direction, and your appetite's set for evocative mid-century whimsy. But the modest independent production looks pinched, and the scriptwriters haven't thought their intriguing situation through. Why does Dick Powell (not very interesting here) read only the headlines, instead of perusing the future-predicting stories to really understand what's going to happen? Is the giver of the paper alive, dead, or both? Why employ a flashback construction, which robs the plot of whatever suspense (will the reporter cheat death or not?) it may have? Why give Linda Darnell, the lovely leading lady, nothing to do? A thoroughly conventional, though Oscar-nominated, score doesn't help, and Jack Oakie, as Darnell's vaudeville partner, provides what little energy there is.