Ik neem aan dat deze film goede bedoelingen had, maar zo kwam hij op mij niet over. Deze film gaat over een vrouw die op het punt staat te trouwen met een aardige politicus uit New York, maar naar huis moet om te scheiden van haar ex-man, die weigert de papieren te tekenen. De algemene boodschap van de films is dat succes en rijk zijn in het leven niet belangrijk zijn, baby's krijgen, koken, dronken worden en rondscharrelen, dat is waar het in het leven om gaat. Ik ben niet zo arrogant om te zeggen dat het een verkeerde boodschap is, ik ben een lui mens, het stemt me tevreden! Maar het probleem begint met het feit dat je verondersteld wordt te houden van dit meisje dat terugkomt en haar vroegere vrienden beledigt en dat gebeurt gewoon niet. Deze film probeert je te verdraaien en te verrassen wat niet gebeurt en je merkt haar overgang op, schokkerig en geforceerd, in plaats van een gestaag besef dat ze gewoon wakker lijkt te worden of onmiddellijk overgaat naar het volgende stadium van besef (nadat ze een vrouw in haar gezicht heeft gestompt... hmmm... onze heldin ontwikkelt plotseling een heel sterk Zuid-Amerikaans accent en deze snelle overgang komt volkomen belachelijk over. <br /><0x3E> Je maakt je grote zorgen over het immorele (onvermijdelijk) dat je een heel aardige vent voor het altaar in de steek laat, die dat gewoon hoort te accepteren vanwege Witherspoons aardige glimlach (die hij doet: 'O, mijn hart is gebroken, ik vind het prima dat je weggaat'). Klassieke, oude schoolromances hadden tenminste het fatsoen om van de andere man een eikel te maken, of in elk geval een complot te smeden of zelf niet met haar te willen trouwen. Ik zou iets kunnen zeggen over de overduidelijke racistische ondertoon in Noord-Amerika maar ik weet er eigenlijk niet genoeg van om iets te kunnen zeggen. Geen slechte acteerprestaties van de hele cast ondanks het script en de plot. Het leven is kort, maar niet zo kort dat je niet naar deze film zou moeten kijken, het is tenslotte een film die je een goed gevoel geeft.
This film had good intentions I guess, but it didn't really come off that way to me. This film is about a woman who is about to marry a nice guy politician from New York but has to go home and divorce her ex-husband who refuses to sign the papers. The films general message is that success and being rich in life aren't important, having babies, cooking, getting drunk and pottering about doing not much is what life's about. I'm not so arrogant as to say it's a wrong message, I am a lazy person, it agrees with me! But the problem starts with the fact you are supposed to love this up herself girl who comes back and insults her former friends and you just don't find that happening. This film tries to twist and surprise you which it doesn't do and you find her transition, jumpy and forced, instead of a steadily realisation she just seems to wake up or click instantly into this next stage of realisation (after punching a woman in the face.. hmmm.. our heroine suddenly develops a very strong south American accent and this quick transition comes across as purely ridiculous. <br /><br />You find yourself majorly worried by the immoral (inevitable) walking out on a really nice guy at the altar, who is just supposed to accept that because of Witherspoon's nice smile (which he does "oh my heart's broken I think I am OK with you leaving bye"). Classic old school romantic comedies at least had the decency to make the other man a git, or at least plotting or not wanting to marry her themselves. I would comment on the blatant racist north America south America overtones but I don't really know enough about this to comment. Not bad acting performances from all the cast despite the script and plot.<br /><br />Life is short but not so short you should avoid watching this film, after all it's a feel good film.