Ik heb onlangs die versie van A Christmas CAROL uit 1999 nog eens gezien en het is gewoon niet goed. Er is heel wat waar ik het over zou kunnen hebben... van de waarden van de voetgangerproductie en de voor de hand liggende studiostudio's, tot de voorstellingen die variëren van oké tot verschrikkelijk! Maar het is Patrick Stewarts voorstelling waar ik het over moet hebben.<br />Hoe veel respect ik ook heb voor Stewart, het spijt me te moeten zeggen dat dit de slechtste voorstelling van Ebenezer Scrooge is die ik ooit heb gezien. Ik weet echt niet wat hij soms uitspookt. Het ene moment lijkt hij bang te zijn voor de geest van Jacob Marley, het volgende helpt hij Marley rustig zijn kaak op te tillen als zijn kaakband los is. Dan vraagt Scrooge op een merkwaardig filosofische manier aan Marley waarom er geesten over de aarde zwerven. Als Marley tegen Scrooge zegt dat hij ook zijn eigen kettingen maakt, kijkt Stewart om zich heen alsof hij de onzichtbare kettingen wil lokaliseren. Dan draait hij langzaam zijn hoofd in de richting van Marley, glimlacht en zegt: 'Jacob... spreek me gerust toe!' Stewart zegt het alsof hij denkt dat Marley een geintje uithaalt... alsof hij eigenlijk zegt: 'Jacob... (ouwe grappenmaker die je bent) spreek me gerust toe!' Vreemd.<br />Maar als hij zijn kerstbezoeken aan het verleden, het heden en het grootste deel van de toekomst aflegt, is Stewart de hele tijd vreemd stoïcijns... zelfs op tragische momenten.<br />Er is een moment waarop de Geest van het Kerstgebeuren tegen Scrooge zegt dat Tiny Tim zal sterven, dan slaat Stewart gewoon zijn armen over elkaar en kijkt omlaag. Ik weet niet precies wat Stewart op dat moment probeert over te brengen, want het kruisen van de armen is van oudsher een verdedigende houding. Probeerde zijn Scrooge te voorkomen dat hij emotioneel werd en sloeg hij daarom zijn armen over elkaar? Of is dat Stewarts manier om zijn droefheid te uiten? Hoe dan ook, het is een vreemde keuze, die nog wordt verergerd door het feit dat hij later net zo ongeëmotioneerd blijft als hij toekijkt hoe de Cratchets rouwen om Tiny Tim. Ik zit er niet op te wachten dat Patrick Stewart een huilbui krijgt... ik wil gewoon een soort emotionele reactie van Scrooge kunnen waarnemen.<br />Waarschijnlijk neemt Stewart de slechtste beslissing die hij kan nemen tijdens de scène op het kerkhof. Net als in alle andere versies van A Christmas Carol hoort Scrooge zakenlieden praten over een onlangs overleden compagnon. Hij is er ook getuige van dat de bezittingen van de dode man worden verpand. Aan het begin van de scène op de begraafplaats zou Scrooge op z'n minst het idee moeten hebben dat hij misschien, heel misschien, de dode man is. Daarom aarzelt Scrooge om de grafsteen te bekijken en vraagt hij of de toekomst veranderd kan worden voordat hij de naam heeft gelezen. Praktisch alle andere acteurs die Scrooge hebben gespeeld, hebben dit concept begrepen: Scrooge weet dat zijn naam op die steen zal staan... hij wil het alleen niet geloven. Dus moet hij de naam lezen om zich volledig bij zijn lot te kunnen neerleggen. Maar Patrick Stewart speelt de scène alsof het een volslagen verrassing is. Hij kijkt naar de naam op de steen en kijkt, in een zeldzame uiting van emotie, met oprechte schrik op naar de Geest van Kerstmis die nog komt! Dan begint hij te huilen en om genade te smeken en belooft dat hij zal veranderen.<br />Waarom denkt hij dat de Geest van Kerstmis die momenten aan hem heeft getoond? Wie kan de dode man anders zijn geweest? Is zijn Ebenezer Scrooge zo onnozel? Dit is een AWFUL-besluit van Stewart.<br />Het is alsof niets aan Scrooges verleden, heden of toekomst echt tot hem doordrong tot hij besefte dat hij ging sterven. Alleen de gedachte aan zijn eigen dood maakte dat hij veranderde. Als hij zijn naam niet op de grafsteen had gelezen, zou hij waarschijnlijk helemaal niet zijn veranderd. Dat is de indruk die we krijgen van Stewarts keuze om tot aan de scène op de begraafplaats stoïcijns en emotieloos te blijven.<br />In elk geval is Stewarts optreden als de bekeerde Scrooge gepast... voor het grootste deel. Jammer genoeg is er een uiterst ongemakkelijk moment waarop hij lijkt te stikken en dan in lachen uitbarst. Ik denk dat ik weet waar Stewart heen wilde: Scrooge heeft zo lang niet gelachen dat hij fysiek is vergeten hoe het moet. Dus moet hij het lachen smoren. Het werkt niet! Stewart vond het ongetwijfeld een slim moment, maar het lijkt geforceerd en onrealistisch. <br />Een andere recensent suggereerde dat Patrick Stewart te veel zijn best doet om een andere Scrooge te zijn. Ik denk dat dat waar is. Hoewel ik geloof dat het personage openstaat voor verschillende interpretaties, lijken Stewarts keuzes helemaal verkeerd (zelfs zijn besluit om helemaal kaal te blijven... ik zou graag wat brandwonden en wat haargroei bij de slapen hebben gezien).<br />Geloof het of niet, maar ik vind het vreselijk om zo negatief te zijn, omdat ik Patrick Stewart respecteer en van eerdere optredens heb genoten (mijn moeder is dol op hem). Ik weet dat hij dit personage eerder op het toneel heeft gespeeld in een eenmansshow, en hij beweert dat hij een uniek perspectief op Scrooge heeft. Toch lijkt Stewart in die rol niet op zijn gemak en verward. '<br />Eerder vroeg ik of de Scrooge van Patrick Stewart geen idee had. Eerlijk gezegd geloof ik dat die beschrijving van de acteur zelf afkomstig is. Na al zijn jaren ervaring met A Christmas Carol op het toneel kent Patrick Stewart Ebenezer Scrooge helemaal niet.
I recently watched this 1999 version of A Christmas CAROL again and it's just not good. There's quite a bit I could discuss...from the pedestrian production values and obvious studio sets, to the performances that range from okay to terrible! But it's Patrick Stewart's performance I've just got to get into.<br /><br />As much respect as I have for Stewart, I'm sorry to say this is the worst performance of Ebenezer Scrooge I've ever seen. I honestly don't know what he's doing at times. One moment he appears to be frightened by Jacob Marley's ghost, the next he's calmly helping lift Marley's jaw when his jaw-wrap is untied. Scrooge then asks Marley, in a curiously philosophical manner, why spirits walk the earth.<br /><br />When Marley indicates to Scrooge that he, too, forges his own set of chains, Stewart looks around as if to locate the invisible chains. Then he slowly turns his head up toward Marley, smiles and say, "Jacob...Speak comfort to me!" Stewart delivers the line as if he believes Marley is pulling a prank...as if he's actually saying, "Jacob...(you old practical joker, you) speak comfort to me!" Strange.<br /><br />Yet when he visits his Christmases Past, Present and most of the future, Stewart is oddly stoic the whole time...even during tragic moments.<br /><br />There's a moment when the Ghost of Christmas Present tells Scrooge Tiny Tim will die, Stewart just folds his arms and looks down. I'm not sure what Stewart is trying to communicate at that moment because crossing one's arms is traditionally a defensive posture. Was his Scrooge trying to suppress himself from being emotional, thus folding his arms? Or is that Stewart's way of expressing sadness? Either way, it's a strange choice, made worse by the fact that he remains just as unemotional later as he watches the Cratchets' mourn for Tiny Tim. I'm not looking for Patrick Stewart to break into a crying fit...I just want to be able to discern some sort of emotional response from Scrooge.<br /><br />Probably the worst decision Stewart makes occurs during the critical graveyard scene. As with all other versions of A Christmas Carol, Scrooge overhears businessmen talking about a recently deceased associate. He also witnesses the dead man's effects being pawned off. By the start of the graveyard scene Scrooge should at least have SOME idea that perhaps, just maybe, he's the dead man. This is why Scrooge hesitates to view the tombstone and asks if the future can be changed before even reading the inscribed name. Practically all the other actors who've portrayed Scrooge have understood this concept: Scrooge KNOWS it's going to be his name on that stone...he just doesn't want to believe it. So he must read the name to fully come to terms with his fate.<br /><br />But Patrick Stewart plays the scene as if it comes as a total surprise. He looks down at the name on the stone and, in a rare show of emotion, looks up at the Ghost of Christmas Yet To Come with genuine shock! Then he starts crying and begging for mercy and promises to change.<br /><br />Why does he think the Ghost of Christmas Yet To Come showed him these moments? Who else could the dead man have been? Is his Ebenezer Scrooge so clueless? This is an AWFUL decision by Stewart.<br /><br />It's as if nothing about Scrooge's Past, Present or Future really registered until he realized he was going to die. Only the thought of his own death made him change. Had he never read his name on the tombstone, he probably would not have changed at all. That's the impression we get from Stewart's choice to be stoic and unemotional up until the graveyard scene.<br /><br />At least Stewart's performance as the reformed Scrooge is appropriate...for the most part. Unfortunately, there is an extremely awkward moment in which he appears to be choking, then bursts into laughter. I think I know what Stewart was going for: Scrooge hasn't laughed for so long, he physically forgot how. Thus, he has to choke out the laughter. It doesn't work! It's a moment Stewart no doubt thought was clever, yet seems forced and unrealistic.<br /><br />Another reviewer suggested Patrick Stewart seems to be trying too hard to be a different Scrooge. I think that's true. While I believe the character is open to different interpretations, Stewart's choices seem to be all wrong (even his decision to stay completely bald...I would love to have seen some side-burns and a bit of hair growth around the temples).<br /><br />Believe it or not, I do hate to be so negative because I respect Patrick Stewart and have enjoyed past performances (my mom absolutely loves him). I know he's played this character on stage before in a one-man-show, and he claims to have a unique perspective of Scrooge. Yet Stewart seems uncomfortable and confused in the role.<br /><br />Earlier I asked if Patrick Stewart's Scrooge was clueless. In truth, I believe that description belongs to the actor himself. After all his years of experience with A Christmas Carol on stage, Patrick Stewart doesn't know Ebenezer Scrooge at all.