Nadat ik de film had gezien, bekeek ik de recensies, en het verbaasde me niet dat de meningen over de film sterk uiteenliepen. De film voldoet niet aan de verwachtingen die velen van een film hebben. Hoewel ik de kant kies van degenen die de film geweldig vinden, denk ik dat veel mensen die hem geweldig vonden hem om de verkeerde redenen prezen. Dit is geen film met een pakkende plot of personages die je je de rest van je leven zult herinneren (en ja, de citermuziek zou misplaatst zijn als je op zoek bent naar pathos). Maar om de film om die redenen te bekritiseren (zoals veel recensenten deden) lijkt op het bekritiseren van 'Ulysses' omdat het een beetje traag gaat. Alles in de film is erop gericht om de kijker tot de uiterste emotionele afstandelijkheid te brengen. Voorbeelden daarvan zijn de citermuziek, de emotieloze en onsympathieke personages, het gebrek aan bezorgdheid dat de hoofdpersoon tentoonspreidt ten aanzien van zijn gevaar (waarbij hij de kijker echte spanning ontzegt), het ontbreken van 'preken' over de verschrikkingen van het Europa van na de oorlog, de weigering om de climax van de film te laten zien, en shots die maken dat je liever naar de architectuur dan naar de mensen wilt kijken. Dus ondanks het feit dat het verhaal van de film extreem deprimerend is, is de aanhoudende stemming van de film een bevredigende mengeling van melancholie, vermaak en vrolijkheid. Het effect, dat mogelijk wordt gemaakt door de afstandelijkheid ervan, zorgt voor een gepaste emotionele snuffel om de esthetiek van de voortreffelijke cinefiel van de film te bezien. Als je op zoek bent naar opwinding of zelfs diepe gedachten, kijk dan niet naar deze film. Maar als je een vrolijk, afstandelijk kunstwerk wilt, dan is dit de film voor jou.
After watching the film, I looked over its reviews and I was not surprised by the vast divergence of opinion concerning it. It doesn't meet the expectations that many have for a movie. While I side with those that think the movie is great, I think many of the people who loved it praised it for the wrong reasons. This is not a movie with a "gripping" plot or characters you will remember for the rest of your life (and yes the zither music would seem out of place if you're seeking pathos). But to criticize the movie for those reasons (as many reviewers did) seems like criticizing "Ulysses" for being a little slow-going. Everything in the movie is DESIGNED to create the utmost emotional detachment for the viewer. Examples include the zither music, the dispassionate and unsympathetic characters, the lack of concern demonstrated by the protagonist concerning his danger (denying the viewer real suspense), the absence of "preaching" about the horrors of post-War Europe, the refusal to show the film's climax, and shots that make you want to look at the architecture rather than the people. Thus, despite the fact that film's story is depressing in the extreme, the persistent mood of the film is a satisfying mixture of melancholy, amusement, and cheerfulness. The effect, made possible by its detachment, provides a proper emotional seeting to contemplate the aesthetics of the movie's superb cinemeotraphy. In conclusion, if you're looking for thrills or even deep thoughts, don't watch this movie. But if you want a cheerfully detached work of art, this is the movie for you.