Ik was verbaasd over Ramsays grondige kennis van kinderen en hun gevoelens. Deze film, een ontroerende weergave van een vader-dochterrelatie, is verreweg de beste die ik ooit heb gezien. De poëtische weergave van de schijnbaar eindeloze spoorwegen doet denken aan het lange, zware leven. Je moet de mensen van wie je houdt accepteren zoals ze zijn en beseffen dat anderen misschien ook van hen houden. Je moet in staat zijn je geliefde te delen. De slotscène is de beste. Het meisje vergeeft haar rivale. Het is interessant hoe het meisje haar rivale begint te haten. Ik vraag me af hoe belangrijk het was dat ze op elkaar leken. Ik denk dat ik ook maar eens met films wil beginnen.
I was amazed by Ramsay's thorough understanding of children and their feelings. This film, a touching portrayal of a father-daughter relationship, is by far the best I have seen. Poetical depiction of the seemingly endless railways are reminiscent of the long and hard life. One has to accept the people you love as they are and realize that they may be loved by others. One needs to be able to share the beloved. Final scene is the best. The girl forgives her rival. It is interesting how the girl starts to hate her rival. I wonder how important was the fact that they look alike. I think I want to start shooting movies as well.