Ik heb de roman van Ruth Rendell niet gelezen, dus ik kan deze film niet beoordelen als een aanpassing van een fictief werk. Aan de andere kant denk ik dat de film voornamelijk faalt omdat het verhaal van Rendell niet goed werkt in een Franse omgeving. Als ik de film goed lees, denk ik dat Rendell klassenverschillen als centrale thema's in de roman wilde hebben, en dat dit thema voortreffelijk zou werken in een Engelse omgeving, waar klassenverschillen deel uitmaken van het sociale weefsel. In de film van Chabrol zijn dergelijke verschillen zo onderkoeld dat ze dof, zo niet saai zijn, een thematische mislukking die alleen maar verergerd wordt door personages die levenloos zijn en het ontberen aan de veelzeggende karaktertrekken en de taaie wijsheid die je van bepaalde klassefiguren verwacht. Iedereen in Chabrols film is bourgeois, bourgeois, bourgeois, en daarom gewoon saai. Het acteerwerk is niet zo geweldig en ik had het gevoel dat de castingbeslissingen niet klopten. Ten slotte is Senta een belachelijk gestoorde jonge vrouw (zou jij niet ook de naald over de elpee horen springen als iemand zei dat hij van je hield en dat jij de persoon was op wie hij al een eeuwigheid had gewacht, na één middagje seks?), dus zo is het.' Het is moeilijk voor te stellen dat iemand haar erg serieus neemt. Laten we niet de absurditeit vergeten van Senta's moeder en de minnaar van de moeder, gespeeld door ongetrainde dansers (dat is heel duidelijk) die hun wakende uren doorbrengen met het oefenen van de tango in onhandige en onhandige bewegingen. Waarom heeft Chabrol niet iets anders met hen gedaan dan het filmen van de danspassen die ze nooit onder de knie zullen krijgen? Ik zou deze film niet aanbevelen.
I have not read Ruth Rendell's novel, so I cannot judge this film as an adaption of a fictional work. On the other hand, I think the film fails primarily because Rendell's story doesn't work well in a French setting. If I'm reading the film correctly, I think that Rendell wanted to get at class distinctions as a central topos of the novel, and this theme would play out superbly in an English setting, where class differences are part and parcel of the social fabric. In Chabrol's film, such distinctions are so understated as to be lackluster, if not plain dull, a thematic failure that is only made the worse by characters who are lifeless and lacking in the telling character traits and hard-scrabble wisdom one expects of certain class types. Everyone in Chabrol's film is bourgeois, bourgeois, bourgeois, and therefore just plain boring. The acting is not so great and I felt that the casting decisions were flawed. Finally, Senta is a ridiculously deranged young woman (wouldn't you, too, hear the stylus skipping across the LP if someone said they loved you and that you were the person for whom they had been waiting forever, after one afternoon of sex?), so it's difficult to imagine anyone taking her very seriously. Let's not forget the absurdity of Senta's mother and the mother's lover, played by untrained dancers (it's very obvious) who spend their waking hours practicing the tango in awkward and clumsy moves. Why didn't Chabrol do something else with them other than film the pair practicing steps they can never hope to master? I would not recommend this film.