Dit is het zoveelste bewijs dat de Japanse cult-regisseur Takashi Miike niets voor mij is: uit de titel kan worden opgemaakt dat de film een pseudo-opvoeding is voor de Italiaanse Spaghetti Westerns (hoewel Django er bijna niets mee te maken heeft!). De plot is in feite een herhaling van de samoerai-klassieker YOJIMBO van de Japanse meester Akira Kurosawa (1961), die er in feite toe had geleid dat Sergio Leone de Spaghetti Western-subgenre kickstartde met de eerste remake van A FISTFUL OF DOLLARS (1964). Hoe dan ook, voor Miike is dit typisch gewelddadige etablissement nog zinlozer dan anders en het is allemaal nogal amateuristisch in elkaar gezet. De absurde cameo is niet minder g<0xC3><0xAA>nant: tussen twee haakjes, ik zou heel goed getuige kunnen zijn geweest van de ontstaansgeschiedenis van de film toen deze twee buitenbeentjes op het Venice Film Festival van 2004 'koppen tegen elkaar sloegen'!). Onnodig te zeggen dat de smerige sfeer die kenmerkend is voor Europese westerns hier grotendeels ontbreekt <0xE2><0x80><0x93> maar goed, de film heeft ook niet bepaald voordeel van het erfgoed van zijn eigen land! Met karakterisering die neigt naar louter houding (als hij niet banaal is), blijven we achter met een stel gestileerde maar holle actiescènes die de aandacht trekken en die uiteindelijk allemaal een vieze smaak in de mond achterlaten. Misschien is de versie die ik heb gezien wel de kortste (op 23 minuten na) International Cut.
This is further proof that cult Japanese director Takashi Miike is not for me: as can be deduced from the title, the film is a pseudo-homage to the Italian Spaghetti Westerns (though Django has almost nothing to do with it!). In fact, the plot is yet another rehash of Japanese master Akira Kurosawa's samurai classic YOJIMBO (1961), which had actually led to Sergio Leone kick-starting the Spaghetti Western subgenre with that film's first remake A FISTFUL OF DOLLARS (1964)! Anyway, for Miike, this is typically violent fare  even more pointless than usual and all rather amateurishly assembled; besides, having the actors speak English results in unintentional laughter more than anything else (though Quentin Tarantino's absurd cameo is no less embarrassing: incidentally, I may well have been witness to the genesis of the picture back when these two mavericks 'butted heads' at the 2004 Venice Film Festival!). Needless to say, the squalid atmosphere peculiar to European Westerns is largely missing herebut, then, neither does the film extract particular benefit from its own country's heritage! With characterization tending towards mere posture (when it is not insipid), we are left with a clutch of stylized-but-hollow action sequences to grab the attention  all of which, ultimately, leaves a bad taste in the mouth. Perhaps mercifully, the version I watched is the shorter (by 23 minutes) International Cut.