Robot Chicken is een programma dat gedijt op ongerijmdheden, te beginnen met het ogenschijnlijk onzinnige verhaal: een gestoorde wetenschapper vindt midden in een onweersbui een dode kip op de weg en brengt haar via robotonderdelen weer tot leven, om haar vervolgens te dwingen naar eindeloze tv-fragmenten te kijken. Deze inleiding gaat aan elke aflevering vooraf, en het zijn de korte schetsen die de eigenlijke show vormen.<br />De show zelf is een komedie, die in stop-motion wordt opgevoerd: plastic speelgoed, diverse rekwisieten, speelgoedautootjes en ingewikkeld versierde miniatuursets. De schetsen zelf zijn een kwestie van goed kijken; afhankelijk van je smaak vind je misschien een buitengewoon amusante tekening, gevolgd door een tekening die niet amusant is. Het gelukkige aspect van de show is dat de sketches zo kort en uitzinnig zijn (van vijf seconden tot enkele minuten) dat grappen die in het niets verdwijnen snel uit het geheugen verdwijnen. De kans dat er in elke aflevering minstens een paar 'persoonlijke' juweeltjes zitten, is vrij groot.<br />Robot Chicken is niet voor iedereen: een deel van de humor is nogal volwassen, waarbij het af en toe de grens tussen scherp en smakeloos overschrijdt. Toch zorgen de scherpzinnige sociale commentaren (of de volslagen willekeur) en de genadeloze spiesen van populaire cultuur/beroemdheid voor een zeer onderschatte en amusante show.
Robot Chicken is a show that thrives upon incongruities, beginning from its seemingly-nonsensical frame story: a mad scientist finds a dead chicken lying on a road during the middle of a thunderstorm and brings it back to life through robot parts, only to force it to watch endless TV clips. This introduction precedes every episode, and it is the short sketches that comprise the actual show.<br /><br />The show itself is sketch comedy, acted out through stop-motion: plastic toys, various props, toy vehicles, and intricately-decorated miniature sets. The sketches themselves are hit-and-miss; depending on your tastes, you may find an extremely amusing sketch followed by one that fails to amuse. The fortunate aspect of the show is that the sketches are so short and frantic (anywhere from five seconds to, rarely, several minutes in length) that dropped jokes are soon swept from memory. The odds that each episode will contain at least a couple of 'personal' gems is quite high.<br /><br />Robot Chicken is not for everyone: some of the humor is rather mature, occasionally toeing the line between edgy and tasteless. Still, the astute social commentary (or utter randomness) and merciless skewering of popular culture/celebrity make for a highly underrated and amusing show.