Geloof het of niet, maar we hebben dit soort films al eerder gezien. Misschien niet met dezelfde details, maar wel over hetzelfde onderwerp: een verknipt gezin dat zonder remmingen een oplossing voor hun problemen zoekt. We zouden kunnen zeggen dat 'The Squid and the Whale' een paar minder remmingen heeft dan het normale niveau, geen Joaquzonn?<br />Met een flinke dosis realiteit inbegrepen, moeten de Berkmans leven met de scheiding van hun ouders Frank (Jeff Daniels) en Joan (Laura Linney). Aanvankelijk lijkt het alsof ze gewoon niet meer van elkaar houden; later komen er nieuwe feiten aan het licht voor de ogen van hun zoons Walt (Jesse Eisenberg) en Frank (Owen Kline). Dit leidt tot een enorme hoeveelheid gekte en een kennelijk onzekere conclusie.<br />In de lijn van schrijvers/regisseursfilms als 'The Door in the Floor' en 'Igby Goes Down' duurt de film niet echt lang en het geheim van de camera ligt in de observatie. Hier krijgen we geen stuk vol cameratrucs en vernieuwingen te zien, maar dat verwachten we ook niet. We beseffen onmiddellijk dat er een verhaal wordt verteld en om ons aandacht te geven, moet alles langzaam gaan. <br /><0x3E> Kijk naar de uitvoeringen en zie hoe Jeff Daniels, ongeïnteresseerd als altijd in een rol die hem perfect past, rustig de ontwikkeling van het verhaal doorloopt, alleen zijn stem verheft en twee of drie keer boos wordt. En zo gaat het met alle personages: Laura Linney is geweldig in de moeilijke rol die ze krijgt, maar ze wordt twee keer woedend; Jesse Eisenberg (van de ondergewaardeerde 'Roger Dodger') heeft een heel sterke scène waarin hij schreeuwt, terwijl hij er de rest van de film verloren uitziet, omdat hij de complexe Walt zo goed speelt.<br /><0x3E> In Owen Kline vinden we een natuurtalent voor een obscure voorstelling waar zijn vader Kevin trots op zou zijn. En we krijgen ook de aanwezigheid van de mooie Anna Paquin, die een echt'sexy' personage speelt en een heel'sexy' scène vol meesterschap afrondt. Ik heb ook gewild dat ze meer dingen deed dan ze in werkelijkheid doet. William Baldwin is de laatste en waarschijnlijk de kalmste man in de cast, die de cultuurbarbaar Ivan speelt, een tennisleraar die Franks rolmodel wordt.<br />Het technische werk bevindt zich tussen het rustige (en ook loze) werk van Tim Streeto, die assistent-redacteur is geweest in verschillende van dit soort films ('Black and White', 'American Splendor'). Tot slot is Noah Baumbach een man van wie we veel kunnen verwachten. De truc van de observatie in de camera is automatisch verbonden met zijn eigenaardige maar fantastische filmscript dat, zoals ik al zei, een heleboel details bevat die griezelig kunnen worden; maar met grote deskundigheid en timing.<br />We zouden gemakkelijk kunnen zeggen dat het script van Baumbach een storm is, omdat het zijn personages midden in een storm plaatst, maar we kunnen ook zeggen dat Baumbach een man is die beslist de rust probeert te vinden tussen de storm, in zijn personages en in zijn film. Zie de verwijzing naar de titel van de film in het verhaal en je krijgt het: een verhelderd voorbeeld van de rust vinden tussen de storm (geen Urdinez?).
Believe it or not, we've seen films like this one before. Maybe not with the same detail, but about the same general subject; a messed up family that deals with their problems in a direction and script without inhibitions. We could say that "The Squid and the Whale" has a few less inhibitions than the normal level, no Joaquín? <br /><br />With a big dose of reality included, the Berkmans have to live with parents Frank (Jeff Daniels) and Joan (Laura Linney) getting divorced. At first, it seems that they just don't love each other anymore; later, new facts come to light in front of their sons' Walt (Jesse Eisenberg) and Frank (Owen Kline) eyes. This leads to a huge amount of craziness and an apparently uncertain conclusion.<br /><br />In the line of writer/director films as "The Door in the Floor" and "Igby Goes Down", the picture doesn't really last too long and the secret of the camera lies in the observation. Here, we don't experience a piece full of camera tricks and innovating shots, but we're not expecting that either. We instantly realize there's a story being told and in order for us to pay attention, everything has to move slowly.<br /><br />Take a look at the performancesJeff Daniels, as disinterested as usual in a role that fits him perfectly; walks calmly through the development of the story, only raising his voice and getting angry two or three times. And so it occurs with all the characters: Laura Linney is marvelous in the difficult role she gets to play, but rage gets into her twice; Jesse Eisenberg (from the underrated "Roger Dodger") has one very strong scene of shouting, while he sadly looks lost for the rest of the movie, accurately portraying the complex Walt.<br /><br />In Owen Kline we find a natural talent for an obscure performance that would make his father Kevin proud. And we also get the presence of the beautiful Anna Paquin, who plays a really 'racy' character and completes a very 'racy' scene with a high level of mastery. I have also wanted her to do more things than she actually does. William Baldwin is the last and probably the calmer man within the cast, playing the philistine Ivan, a tennis professor that becomes Frank's role model.<br /><br />The technical work is among the calm alsoSpecially Tim Streeto's edition, who has been assistant editor in various films of this type ("Black and White", "American Splendor"). Finally, Noah Baumbach is a man we can expect a lot from. The trick of the observation in the camera is automatically connected to his peculiar but fantastic screenplay that, as I said, contains a lot of detail which can become creepy; but with great expertise and timing.<br /><br />We could easily say that Baumbach's script is a storm, because it puts its characters in the middle of one, but we can also say that Baumbach is a man who definitely tries to find the calm between the storm, in his characters and in his movie. See the reference of the title of the movie in the story and you'll get it: a clarified example about finding the calm between the storm (no Urdinez?).