SPOILERS ARE AARD! Je bent gewaarschuwd!<br />Veel van wat ik over deze film zou kunnen zeggen, is al door andere recensenten gezegd, op een paar kleine uitzonderingen na.<br /><br />Verhalenelementen <0xE2><0x80><0x93> zoals de groep gevangen vrouwen veranderen in magische verleidsters met een giftige adem <0xE2><0x80><0x93> worden geïntroduceerd en dan laten ze het afweten, of ze worden op z'n best voor een paar seconden voor de camera gehaald (de giftige vrouwen zijn nogal zielig, want er wordt er maar één gedood). En als je deze film hebt gezien en de scène hebt gezien waarin het hele verhaal wordt uitgelegd met een tekstrol, weet je wat ik bedoel als ik zeg: wat is er met de hond gebeurd? '... en hij was, laten we zeggen, nogal belangrijk voor de oorspronkelijke prinses. En hoewel de tragische vrouwelijke lintdanser/zwaardvechter (veel stijlvoller dan haar afstammeling, O-Ren Ishii) relatief weinig kijkers trekt, zijn het nog altijd meer dan de latere toevoegingen aan de groep in termen van karakterontwikkeling of achtergrondverhaal, en dat zijn er praktisch geen. Chiba krijgt niet eens de clichématige verrassing dat twee van de kristallen houders een vrouw en een jongen zijn. Ik kan alleen maar concluderen dat de film geschreven en geredigeerd is onder dezelfde chemische invloed die nodig is om er ten volle van te genieten.<br />Ik geloof ook dat Sanada een clausule in zijn contract moet hebben gehad waarin staat dat zijn dijen te allen tijde te zien moeten zijn. (Niet dat daar iets mis mee is.) In een van de scènes valt hij bewusteloos op de grond en Chiba gooit hem over zijn schouder en draagt hem naar de camera. Sanada's billen en dijen nemen verrassend lang het midden van het beeld in beslag voordat de regisseur ze wegsnijdt. Er zijn dus inderdaad verlossende momenten in deze film. Een andere is wanneer de groep de reusachtige duizendpootdemon heeft verslagen, die hen had benaderd in de gedaante van een oude vrouw, en een van de samoerai scherpzinnig opmerkt: 'DAT was je moeder niet!' Een bijschrift: hoeveel de film ook van Lucas leent, en dat is heel veel, hij lijkt hem te hebben teruggeleend voor aspecten van de prequeltrilogie. De hoofdtooi van de demonmatriarch zou helemaal niet misstaan bij koningin Amidala in 'The Phantom Menace', en Lucas doet het verhaal-element (midichlorianen, weet je wel?) en het onderontwikkelde personage (wuxia-meester Ray Park als Darth Maul; de diverse schurken: Jango Fett, Graaf Dooku, Generaal Grievous, de meeste leden van de Jedi Raad) als een meester. <br />Eén punt voor Sonny Chiba in de film (er zijn nog andere elementen in de film die voorkomen in 'Kill Bill', waarin Chiba een kleine ererol heeft). Eén punt voor Hiroyuki Sanada's kont. Eén punt voor sterke vrouwelijke personages. Eén punt voor het interessante sociologische feit dat kwaadaardige clans van ondode demonen blijkbaar geen incesttaboes kennen. (Het is me echter een raadsel waarom de matriarch zich aangetrokken voelt tot haar zoon, die een soort middeleeuwse Japanse Jame Gumb is). Minus een paar miljoen voor de soundtrack. Ik betrapte mezelf erop dat ik vurig hoopte dat de schrijver en zanger van die godvergeten popballades verpletterd zou worden bij de verwoesting van het kasteel.
SPOILERS AHEAD! You have been warned!<br /><br />Much of what I could say about this movie has already been said by other reviewers, with some minor exceptions.<br /><br />Story elements -- for example, turning the group of captive women into magic temptresses with poisonous breath -- get introduced and then dropped, or brought back for a few seconds' cameo at best (the poisonous women turn out quite pathetic, achieving only one kill among them). Also, if you've seen this movie and watched the scene where the entire backstory is explained via scroll, you will know what I mean when I say: whatever happened to the dog? The reincarnated princess gets her father's lightsaber, I mean her predecessor's flute, but the dog puts in no reappearance as a dog or as a human (unless I missed something very subtle about either Hiroyuki Sanada's or Sonny Chiba's characters)... and he was, shall we say, rather important to the original princess. And although the tragic female ribbon dancer/swordfighter (far classier than her descendant, O-Ren Ishii) gets relatively little screen time, it's still more than the later additions to the group get in terms of character development or backstory, which is practically none. Chiba doesn't even get one line of clichéd surprise that two of the crystal-holders are a woman and a young boy. I can only conclude that the movie was written and edited under the same sort of chemical influence required to fully enjoy it.<br /><br />I also believe that Sanada must have had a clause in his contract requiring his thighs to be on display at all times. (Not that there's anything wrong with that.) Indeed, in one scene he falls to the ground unconscious, and Chiba slings him over his shoulder and carries him toward the camera. Sanada's butt and thighs occupy the center of shot for a surprisingly long time before the director cuts away. So there are indeed redeeming moments in this movie. (Another is when the group has defeated the giant centipede demon, which had approached them disguised as an old woman, and one of the samurai astutely remarks, "THAT wasn't your mother!") A sidenote: as much as the movie borrows from Lucas, which is quite a lot, he seems to have borrowed back from it for aspects of the Star Wars prequel trilogy. The demon matriarch's headgear wouldn't look a bit out of place on Queen Amidala in "The Phantom Menace," and Lucas does the dropped-story-element (midichlorians, anyone?) and underdeveloped-character (wuxia master Ray Park as Darth Maul; the assorted villains -- Jango Fett, Count Dooku, General Grievous; most of the Jedi Council) routines like a master.<br /><br />One point for having Sonny Chiba in it (there are other elements in this movie that show up in "Kill Bill," in whose first volume Chiba has a small honorific role). One point for Hiroyuki Sanada's butt. One point for strong female characters. One point for the interesting sociological fact that apparently, evil undead demon clans have no incest taboos. (It is, however, a mystery to me why the matriarch is attracted to her son, who is sort of the medieval Japanese Jame Gumb.) Minus several million for the soundtrack. I found myself devoutly hoping that the writer and singer of those godawful pop ballads would be crushed in the destruction of the castle.