Wat een geweldige film. Af en toe een beetje overdreven, maar de uitvoeringen maken dat meer dan goed. Wat valt er niet van te houden? Jane Wyman met haar reebruine ogen verschuift moeiteloos van de rol van aankomende dramaturg naar de verliefde beschermster van Richard Todd naar het infiltreren van de valse dienstmeid van Marlene Dietrich. Het feit dat ze er ook nog in slaagt Michael Wilding aan het lijntje te houden, als de <0xC3><0xBC>bercoole inspecteur 'Gewone' Smith, maakt haar misschien tot de een of andere kille, berekenende deerne die mensen als Marlene door de mangel haalt. Maar dat zou niet helemaal waar zijn. Haar Eve Gill is lief en naïef, maar haar zachtere eigenschappen worden getemperd door een echt acteertalent dat haar in staat stelt te jongleren met identiteiten met de sluwheid van een kruising tussen een vossenjachtmuis en een kameleon. De scène op het tuinfeest, wanneer ze overstapt op Dietrich in plaats van Dietrich in het huis, is niet helemaal accuraat. De rol van cockney-meisje tegenover Smiths onschuldige afspraakje is met elke wending verrukkelijk.<br />Maar het is de meesterlijke aanwezigheid van de grote Alastair Sim die _Padvinder_ tot een van Hitchocks leukste films maakt. Weinig acteurs hebben het vermogen om de meest alledaagse dialouges te laten klinken als een krachtige redevoering, en als de liefhebbende vader van Eve maakt hij de film. Zijn commodore Gill staat altijd klaar om een voortvluchtige te huisvesten, een gevat grapje te maken of chantagegeld voor zijn geliefde dochter bij elkaar te scharrelen. Hij is net zo goed in het spelen van komische verstrooiing als in het dienen als de plotlijm die Eve's capriolen mogelijk maakt. Hij is tevreden met het leven op zijn boot. Of hij nu een amusante afleidingsmanoeuvre op touw zet om Eve te helpen, om wijze raad te geven of om gewoon in het openbaar rond te slenteren, bij elke stap die hij zet, verliest hij zijn koelbloedigheid.<br />Sommige mensen beweren dat _Drama Fright_ niet veel meer is dan een doorsnee versie van de gebruikelijke _whodunnit moord-suspense_ -formule die Hitchcock (en talloze anderen) hebben gebruikt. Dat is misschien waar. Maar vergeleken met het hele stel waardeloze, na 1950 gemaakte _Drama Fright_ -films is _Drama Fright_ leuker om naar te kijken dan de meeste andere.<br />Zorg dat je het ziet als je Hitch zijn eigen dochter Patricia wilt zien spelen in de ondersteunende rol van 'Chubby Banister'. Is dat een of andere misselijke grap of was die naam in de jaren vijftig flatteus?<br />P.S. <0xE2><0x80><0x93> Ik kan niet meer naar Marlene Dietrich kijken zonder te worden herinnerd aan de Teutoonse wilgenkatjes van Madeline Kahn. Kan ik hier gratis therapie voor krijgen?
What a great flick. At times ill-paced, but the performances more than make up for it. What's not to love? Doe-eyed Jane Wyman shifts effortlessly between the roles of aspiring dramatist to lovestruck protectress of Richard Todd to infiltrating false maid of Marlene Dietrich. Managing also to string along Michael Wilding, as the ubercool Inspector "Ordinary" Smith, she might sound like some cold calculating wench who uses up people like Marlene goes through hats. But that wouldn't be strictly accurate. Her Eve Gill is sweet and naive, but her gentler qualities are tempered with a genuine acting talent that allows her to juggle identities with the slyness of a fox-chameleon hybrid. The scene at the garden party when she switches from Dietrich's cockney maid to Smith's innocent date with every turn is delightful.<br /><br />It is the masterful presence of the great Alastair Sim, however, that makes Stage Fright one of Hitchock's most enjoyable to watch. Few actors have his ability of making the most average of dialouges sound like a powerful oration, and as Eve's doting father, he makes the movie. His Commodore Gill is always at the ready to harbor a fugitive, clip off a snappy witicism, or scrounge blackmail money for his beloved daughter. He is equally at home playing comic relief as he is to serving as the plot glue that makes Eve's capers possible. But live with his wife? Thank you, no! He is content to live on his boat. Whether he is staging an amusing diversion to aid Eve, dispensing sage bits of fatherly advice, or merely strolling out in public, the man bleeds coolness with every move.<br /><br />Some can argue that Stage Fright gives but an average treatment to the usual whodunnit murder-suspense formula that Hitchcock (and countless others) have used. This is perhaps true. But compared to the whole lot of crappy facsimile suspense films made since 1950, Stage Fright is quicker to entertain than most.<br /><br />Be sure to check it out if you want to see Hitch cast his own daughter Patricia in the supporting role of "Chubby Banister." Is that some kind of sick joke or was that name flattering in the fifties?<br /><br />P.S.-- I can't watch Marlene Dietrich anymore and not be reminded of Madeline Kahn's Teutonic Titwillow. Is there some free therapy I can get for this?