Er zijn twee manieren waarop je dit kunt bekijken: alleen, of met mensen. Als je het alleen bekijkt, ben je a) in een coma b) bijna... Ik weet dat die uitdrukking vaak wordt gebruikt, maar nu is het een understatement. Dit is de slechtste film aller tijden. Alles, van de openingstitels, waarin de make-up en de stuntmensen voor de schrijver en niet voor de regisseur staan, tot het laatste shot, waarin Richard Nixon en Allan Ginsberg een onwaarschijnlijk duo vormen in een laatste wanhoopspoging om het verstand volledig te gronde te richten. Het ultieme postmodernistische statement: niet alleen de totale deconstructie van logica en conventies, maar ook het overtreden van elke regel van satire surrealisme en overproductie. Het is op geen enkel niveau aanlokkelijk. Als je er met mensen naar kijkt, word je onmiddellijk dronken van de punch als je probeert te beredeneren waarom een man die gewurgd werd onder het bloed zit en waarom een meisje met opengereten polsen maar een theelepel heeft verloren. Jullie (meervoud) zullen allemaal lachen, niet om de film, maar om het feit dat elke poging om een bepaald deel van de film te begrijpen elk deel van je hersenen pijn doet. Het is het post-zeventigste-eeuwse-modernisme, zoals je nog nooit hebt gezien, of ooit zult zien. Het gaat zo ver voorbij elke conventie in welk medium dan ook dat het waarschijnlijk jaren zal kosten om zoiets verbijsterends te reproduceren. Het is een must-see, simpelweg omdat ik het kan.' Er is geen enkele reden waarom dit is gemaakt, of waarom iets in de toekomst zo zal zijn... Het overstijgt goed en slecht! Echt een klasse op zich. ZIE HET: DE WAARHEID ZAL VOOR EEUWIG WORDEN VERANDERD!
There are two ways you can watch this: alone, or with people. If you watch it alone, you are a)comatose b)about to . I know this phrase is used a lot, but now it's an understatement. THIS IS THE WORST MOVIE, EVER, EVER, EVER, EVER. Everything from the opening credits listing the make-up and stunt people before the writer and not the director, to the final shot when Richard Nixon and Allan Ginsberg form an unlikely duo in a last-ditch attempt to completely ruin sense. The ultimate post-modernist statement: not only the complete deconstruction of logic and convention but also breaking every rule of satire surrealism, and overproduction. It is appealing on absolutely no level. If you watch it with people, you become punchdrunk immediately as you try to rationalize why a guy who was strangled is covered in blood and why a girl with her wrists gashed has only lost about a teaspoon. You (plural) will all laugh, not at the movie, but at how any attempt to understand ANY part of the movie hurts every part of your brain. It is post-to the seventh-degree-modernism, like nothing you ever have seen, or will see. It goes so far beyond any convention in any medium that it will likely take years to reproduce something so astounding. It is a must see, simply because I can't thing of any reason why this was made, or why anything in the future will be so... It transcends good and bad! Truly in a class of its own. SEE IT: THE WAY YOU THINK WILL BE FOREVER CHANGED!