Toen ik aan dit programma werd voorgesteld door een broer die de boeken van R.L. Stine verslond, merkte ik dat ik me aanvankelijk geen mening over het programma kon vormen, omdat de eerste handvol afleveringen die ik zag toevallig gebaseerd waren op de boeken die ik niet had gelezen (waarom zijn de boeken die je het liefst wilt lezen het moeilijkst te vinden?), maar toen ik eenmaal het geluk had (ongelukkig?) om afleveringen te zien die waren gebaseerd op de verhalen die ik had gelezen, was mijn mening: de verhalen die ik niet had gezien, waren op zich best aardig, maar die gebaseerd waren op boeken die ik wel had, waren in vergelijking daarmee middelmatig. Achteraf gezien lijken ze allemaal een mooie formule: een kwaad bedreigt, maar alleen de jonge hoofdpersoon beseft dat en heeft er moeite mee om anderen daarvan op de hoogte te brengen. De boeken zijn op dit punt ook bijna altijd een formule <0xE2><0x80><0x93> maar Stine wist de verhalen fenomenaal te verfraaien door er andere humoristische dialogen, verklaringen voor het kwaad of details aan toe te voegen om het voor een kind indrukwekkend te maken. Ik vond de boeken interessant, maar de show was nooit genoeg om zelfs een kind van 6 bang te maken, en ik vroeg me af waarom Stine eigenlijk de presentator van deze show was in plaats van de schrijvers Billy Brown & Dan Angel af te wijzen en op zoek te gaan naar iemand die trouwer was. Het feit dat (op een paar uitzonderingen na die in 2 afleveringen werden uitgezonden) elk verhaal beperkt was tot minder dan 30 minuten (de reclames die verantwoordelijk waren voor het'minder dan' werden omringd door vervaagde beelden van een of andere nieuwe verschrikking die op uitbarsten stond <0xE2><0x80><0x93> wat, zoals zelfs de jongste kijker na een paar afleveringen besefte, vals alarm zou zijn als het weer werd hervat) overrompelde de verhaallijnen waar ik om lachte en die me fascineerden in boekvorm, zonder de tijd te nemen om de angsten in me op te nemen, behalve dan de valse die in 60 seconden werden opgelost terwijl de camera vervaagde en terugkeerde. Ik waardeerde de verhalen die in 2 afleveringen werden uitgezonden aanzienlijk meer, zelfs nu de vervaagde beelden nog steeds verveling veroorzaakten. De intriges van deze boeken bleven na één aflevering op een cliffhanger steken en hadden meestal een betere afloop. Omdat er in de meeste van de eenvoudige verhalen met één aflevering minder actiescènes werden getoond, waren de special effects streng beperkt; ik heb de tegenstanders nooit zo angstaanjagend gevonden als ze in mijn verbeelding hadden kunnen zijn. Voorbeeld: het boek 'Let's Get Invisible' onthult niet meteen wie het wezen achter de spiegel is, maar de show verraadt hem meteen als hij een trui draagt met het opschrift TERUGWERKEN <0xE2><0x80><0x93> gewoon goedkoop! In de 3de serie werd een groot aantal afleveringen niet aan boeken besteed, maar aan korte verhalen in zijn compilatie _Verhalen om je kippenvel van te krijgen_, die 10 saaie verhalen bevatte (het verhaal dat ik probeerde te lezen lukte niet, want het was nooit gebruikt om tv-scènes af te zwakken, maar ik weet zeker dat de andere niet beter waren), die vaak zelfs op papier geen angst opwekten <0xE2><0x80><0x93> stel je voor hoe een schermaanpassing die nog zwakker was dan hun boekaanpassing zou zijn geweest! Nee, de plot was niet gehaast; nog erger <0xE2><0x80><0x93> het was alsof de plot in de tussentijd werd getoond, maar het om te beginnen al een gehaast verhaal was! 'Klik' <0xE2><0x80><0x93> ik betwijfel of het eng bedoeld was, maar ik moest erom lachen omdat ik dacht dat de jongen die een ruimte- en tijdcontrolerende afstandsbediening gebruikte zo gemakkelijk gestraft kon worden! Ik wou alleen dat ik de schrijvers kon straffen voor zo'n zwakke aanpassing, zelfs aan een kind, van het lievelingsverhaal van een kind.
Introduced to this show through a sibling who devoured R. L. Stine's books, I found I initially couldn't form my opinion of it since the first handful of episodes I saw happened to be based on the books I hadn't read (why is it the books you most want to read are the hardest to find?), but once I was lucky (unlucky?) enough to see ones based on the stories I'd read, my opinion was: the ones whose story counterparts I hadn't seen were decent on their own, but those based off of books I had were mediocre in comparison. All of them do seem pretty formula now in retrospect: an evil threatens but only the young protagonist realizes and has a difficult time making anyone else aware. The books are almost always formula in this point too - but Stine was phenomenal in spicing the stories up by conjuring up different humorous dialogue, explanations for the evil, or details to make it seem impressive to a kid. I found the books to be interesting but the show was never enough to scare even a 6-year-old, and I wondered why Stine was actually the host on this show rather than rejecting writers Billy Brown & Dan Angel and hunting for someone more faithful. The fact that (with a few exceptions that ran 2 episodes), each story was limited to less than 30 minutes (the commercial breaks which accounted for the "less than" were surrounded by fade-outs of some new terror arising - which, even the youngest viewer realized after a few breaks, would be a false alarm when it resumed) rushed the plots of stories I laughed and fascinated over in book form, giving no time to absorb the scares, other than the phony ones resolved in 60 seconds while the camera dimmed and returned. I appreciated significantly more those that ran 2 episodes for just under an hour, even with the fade-outs still causing boredom. The plots of these left on a cliffhanger after one episode and there was usually a better twist at the end. Also, since fewer action scenes were shown in most of the single-episode simpler stories, special effects were severely limited; I never found the antagonists as terrifying as they could be in imagination. Example: the book "Let's Get Invisible" doesn't instantly reveal who the being behind the mirror is, but the show has a dead giveaway as he wears a jersey with BACKWARD LETTERING - just plain cheesy! In the 3rd series, a large number of episodes were wasted not on books, but on short stories in his compilations Stories to Give You Goosebumps, which contained 10 boring stories (the one I tried and failed to read was the one never used to base TV scenes off of, but I'm sure the others were no better) which often provoked no fear even on the page - imagine how a screen adaption even weaker than their book basis would've been! No, the plot wasn't rushed; even worse - it was as though the while plot was shown but it was a rushed story to begin with! Ironically my favorite episode (along with a 3-part story I shouldn't mention; it wasn't based on a book) of which I've seen was one of these, "Click" - I doubt it was meant to be scary, but it did make me laugh expecting that the boy who exploited a space- and time-controlling remote could so easily be punished! I just wish I could punish the writers for such a weak adaptation, even to a kid, of a kid's favorite serial.