Een zeer geletterd script van John Huston en Howard Koch maakt deze film de moeite waard. Pas nadat de intrigerende premisse in gang is gezet, ontdekken we tot ons genoegen dat alle personages in wie we geïnteresseerd zijn tamelijk verachtelijk zijn, met name Geraldine Fitzgerald als sociopaat en nymfomane. Door de ongewoon goed geobserveerde karakterverschillen in het script en het gebruik van veel ondersteunende en bijrollen die je in veel andere films niet hebt gezien, hebben DRIE STRANGERS echt iets van de sfeer van Londen in 1938 in plaats van die van Londen-via-Hollywood.<br />En vergis je niet: ondanks de goede aanwijzingen van Jean Negulesco zijn John Hustons cynisme, pessimisme en vrouwenhaat overal duidelijk zichtbaar, en dat alleen al maakt dit ongebruikelijk in een...' Een film uit de jaren veertig. Net als _Maltese Falcon_ is het een zwarte komedie over hebzucht, maar er zitten geen grote sterren in, geen glamour, en alleen de scherpste, wreedste humor. Voeg daarbij de perfect ingeschatte optredens van iedereen in deze film en je hebt een verwaarloosde, bijna klassieke film, die de grappigste en elegantste _KIND-HARTEN EN CORONETTEN_ leek te voorspellen.<br />Als de echte ster van de film is Peter Lorre heerlijk wrang en heel sympathiek als een van de eeuwige verliezers in het leven. Sydney Greenstreet speelde vaak verrukkelijk lelijke mannen, maar hier gaat hij veel verder dan de zwakheid en kleingeestigheid van zijn personage, en zijn scènes van escalerende waanzin zijn heel effectief. Het portret van een amorele verleidster dat Rosalind in de jaren veertig van de vorige eeuw schilderde, is anders dan wat ze gewoonlijk bij Warners schilderde, en moet worden beschouwd als een soort mijlpaal in de weergave van verdorven vrouwen, naast Gene Tierney in LAAT HAAR MET HAVEN en Agnes Moorehead in DUISTERDUISJE. Ze heeft geholpen bij het maken van enkele zeer nauwsluitende Milo Anderson-japonnen, waarvan er een, een geplooid satijnen negligé, een paar jaar later voor Patricia Neal in HET FOUNTAINHEAD in het zwart werd gerecycled. Het ziet er in beide incarnaties geweldig uit. In kleinere rollen maakt Peter Whitney indruk als een zachtaardig (en homoseksueel?) vriendje van Lorre, en Rosalind Ivan is gedenkwaardig als een maffe weduwe die veel slimmer is dan ze lijkt. Ten slotte is de casting van Fitzgerald, Marjorie Riordan en Joan Lorring (die eruitziet als een jonge Irene Selznick) merkwaardig: alle drie de jonge vrouwen hebben een grote neus, donker geverfde lippen en heel donker haar tot op de schouders, dat op dezelfde manier is gekapt. En terwijl elke figuur op economische schaal afdaalt, is haar uiterlijk zwaarder en onopvallender. Nog een opmerking over hoe wispelturig het lot kan zijn? Het commentaar van Anne Sharp daaronder dat de personages zijn bedoeld om de duistere krachten die de Tweede Wereldoorlog mogelijk maakten te illustreren, is interessant en waardevol.<br />Tussen haakjes, de afdruk die op TCM te zien is, is nogal vaag, schetsmatig en vol scherpe contrasten, zodat het moeilijk is te beoordelen hoe de film er in werkelijkheid uit had moeten zien. De bibliotheek zou hier een smetteloze versie van moeten maken.
A very literate script by John Huston and Howard Koch makes this one worth seeing. Only after the initial intriguing premise is set in motion do we discover to our amusement that all the characters we've become interested in are fairly despicable, particularly Geraldine Fitzgerald as a sociopath and nymphomaniac. With the unusually well observed character details provided by the script and the use of many supporting and bit actors one hasn't seen in lots of other pictures, THREE STRANGERS really has something of the atmosphere of London in 1938 rather than of London-via-Hollywood.<br /><br />And make no mistake: Despite good direction by Jean Negulesco, John Huston's cynicism, pessimism and misogyny are evident everywhere, and that alone makes this unusual in a '40s picture. Like MALTESE FALCON it is a black comedy about greed, but it has no big stars, no glamor, and only the sliest, cruelest humor. Add the perfectly judged performances of everyone in this film, and it adds up to a neglected near-classic, one that seemed to predict the funnier and more elegant KIND HEARTS AND CORONETS.<br /><br />As the real star of the film, Peter Lorre is wonderfully wry and quite lovable as one of life's eternal losers. Sydney Greenstreet often played nasty men deliciously but here he takes his character's weakness and pettiness much further than usual, and his scenes of escalating madness are very effective. Geraldine Fitzgerald's portrait of an amoral seductress is different than what she usually played at Warners, and should be considered some kind of '40s milestone in the depiction of depraved women alongside Gene Tierney in LEAVE HER TO HEAVEN and Agnes Moorehead in DARK PASSAGE. She's aided by some very form-fitting Milo Anderson gowns, one of which, a pleated satin negligee, was recycled in black for Patricia Neal in THE FOUNTAINHEAD a few years later. It looks great in both incarnations. In smaller parts Peter Whitney makes an impression as a soft-hearted (and homosexual?) crony of Lorre's, and Rosalind Ivan is memorable as a dotty widow who is much shrewder than she appears. Finally, the casting of Fitzgerald, Marjorie Riordan and Joan Lorring (who looks like a young Irene Selznick) is curious: all three young women have prominent noses, darkly painted lips and very dark, shoulder-length hair which is styled similarly. And as each character descends in economic scale, her looks are heavier and plainer. Another comment on how fickle fortune can be? Anne Sharp's comment below that the characters are meant to illustrate the dark forces that enabled WWII is interesting and valuable.<br /><br />By the way, the print shown on TCM is rather dim, sketchy and full of harsh contrasts so it's hard to judge what the film was actually meant to look like. Whoever now owns the Warner Bros. library should strike a pristine version of this one.