Een documentaire kan nooit iets anders zijn dan de interpretatie van een regisseur van het onderwerp. Het maken van een documentaire over een filosoof is een bijzonder moeilijke opgave; bij de meeste andere onderwerpen zijn we blij met verschillende interpretaties, maar bij filosofie hebben we de neiging om tegen variaties te zijn, omdat het doel van filosofie, in elk geval tot de komst van de poststructuralisten, altijd is geweest om de Waarheid te bereiken. De uitdaging voor een filmmaker hier is dat hij ofwel de filosoof goed begrijpt, ofwel zichzelf mogelijk in verlegenheid brengt, hoewel het voor het publiek in beide gevallen interessant kan zijn.<br />'Derrida' Een documentaire van de gerenommeerde filmmaker Kirby Dick en Amy Ziering Kofman, een voormalig studente van Jacques Derrida, probeert het idee van biografie zelf te ontleden, maar dat lukt niet. Er zijn alleen de attributen van deconstructie voor nodig, ontdaan van hun doel, en die gebruiken ze als gimmick door het publiek er voortdurend aan te herinneren dat de film zich van zichzelf bewust is. Ze doen vaak een stap terug in een poging hun zelfbewustzijn te tonen, maar in feite ontleden ze niets. We zien bijvoorbeeld Derrida naar zichzelf kijken terwijl hij geïnterviewd wordt, en later zien we hem naar deze film kijken, waarbij hij het effect creëert van twee tegenover elkaar staande spiegels met oneindige weerspiegelingen. Het doel van deconstructie is om het middelpunt te definiëren, dat wil zeggen het middelpunt te identificeren van het argument <0xE2><0x80><0x93> of van de voorgestelde waarheid <0xE2><0x80><0x93> waarop het verhaal is gebaseerd. Je zou kunnen aanvoeren dat ik zojuist een symbolische uitspraak heb gedaan door te definiëren wat deconstructie is, dat ik zojuist de definitie van deconstructie heb gecentreerd (let op het feit dat het hier lijkt alsof ik een stap terug doe); je hebt gelijk (en daar laat ik het bij, want ik ben maar een eenvoudige filosoof). De film slaagde er niet in het middelpunt te definiëren; niet de filosoof, het medium, de filmmakers zelf, noch de film zelf.<br />Gedurende de hele film leest de verteller fragmenten uit zijn boeken tegen de achtergrond van abstracte beelden van Derrida's gezicht en zijn omgeving. Dit maakt Derrida in feite tot de belangrijkste verhalenverteller van de film. In plaats van de interpretaties van de filmmakers te presenteren, verschuilen ze zich achter de kracht van zijn woorden en nemen ze geen risico dat ze verkeerd worden geïnterpreteerd. Derrida wordt onwillekeurig tot het middelpunt van de film gemaakt. Ironisch genoeg vindt deze film, die zogenaamd het deconstructionisme probeert te onderzoeken en zijn middelen toepast op het medium filmmaken, een veilig middelpunt in Derrida, en hij wordt niet gedeconstructeerd.<br />We kunnen de onzekerheid voelen van de filmmakers die vaak niet weten wat ze hun onderwerp moeten vragen. Derrida doet, uit genegenheid voor de filmmaker, zijn best om de saaie vragen van Kofman interessanter te maken. In feite neemt de camera het perspectief aan van iemand die hem aanbidt als een rockster. Als de film zich bewust was geweest van zijn eigen onzekerheid, zou hij interessanter zijn geweest. In plaats daarvan verbergt hij zich simpelweg achter zijn eigen eerbied en ontzag voor de beroemde filosoof.<br />Een manier om deze deconstructie te bereiken zou zijn geweest om meerdere filmploegen in te huren, die elk in hun eigen richting gaan en elk een stuk van twintig minuten produceren. De kans is groot dat ze allemaal een heel ander beeld van Derrida zullen schetsen. Door ze in de juiste volgorde te laten zien, zal het publiek zich afvragen wie Derrida in werkelijkheid is, en onvermijdelijk zullen ze vraagtekens zetten bij het proces van het maken van documentaires, waardoor niet alleen het idee van Derrida wordt ontmanteld, maar ook het idee van documentaire.<br />Hoewel ik altijd een bewonderaar van Ryuichi Sakamoto ben geweest, was zijn muziek in deze film overbodig. De kracht van zijn muziek hechtte onnodige en vaak ongepaste emotionele waarden aan de beelden van Derrida. Ik zie geen enkele rechtvaardiging voor het emotioneel manipuleren van het publiek in deze film, tenzij het was om het gebruik van muziek in films te ontmantelen, wat niet het geval was.<br />Tegen het eind van de film zegt Derrida tegen Amy Ziering Kofman dat dit een goede autobiografie voor haar zal zijn. Dat had wel zo moeten zijn, maar helaas is het geen biografie van Derrida of Kofman. Wat deze film betekent voor Derrida's filosofie is analoog aan wat een muziekvideo betekent voor een muziekstuk; de beelden staan slechts oppervlakkig in verband met zijn ideeën. Het is niet meer dan een mooie manier om naar zijn woorden te luisteren.<br />Een van de voordelen van deze film was dat ik hem voor het eerst hoorde en zag spreken. Ik ben tenslotte ook voor de roem gevallen. Als ik een documentaire over hem had gemaakt, zou ik ongetwijfeld net zo nerveus en onzeker zijn geweest, zo niet meer. In dat opzicht moet ik de filmmakers prijzen omdat ze het hebben geprobeerd.
A documentary can never be anything other than a director's interpretation of the subject. Making a documentary about a philosopher is a particularly difficult proposition; with most other subjects, we welcome and enjoy varying interpretations, but, with philosophy, we tend to resist variance, because the very aim of philosophy, at least until Post-Structuralists came along, has always been to arrive at the Truth. The challenge of a filmmaker here is that either you properly understand the philosopher, or you may potentially embarrass yourself, though, for the audience, either way could be interesting.<br /><br />"Derrida", a documentary by the established filmmaker, Kirby Dick, and a former student of Jacques Derrida, Amy Ziering Kofman, attempts to deconstruct the idea of biography itself, but it fails to do so. It takes only the trappings of deconstruction, stripped of its objectives, and applies it as an editorial gimmick by constantly reminding the audience of the film's own awareness of itself. It frequently steps back in an effort to show its self-awareness, but it actually deconstructs nothing. For example, we see Derrida watching himself being interviewed, and later we see him watching this very footage, thereby creating the effect of two facing mirrors with infinite reflections.<br /><br />The objective of deconstruction is to de-center, that is, to identify the center of the argument--or of the proposed truth--that it relies on in order to make its case. You may argue here that I have just made a logocentric statement by defining what deconstruction is, that I have just centered the definition of deconstruction (note the appearance here of stepping back); you are right (and I'm leaving it at that, because I'm only a hack philosopher.). The film did not succeed in de-centering anything; not the philosopher, the medium, the filmmakers themselves, nor the film itself.<br /><br />Throughout the film, the narrator reads excerpts from his books against the backdrop of abstract footage of Derrida's face and his surroundings. This effectively makes Derrida the chief story-teller of the film. Instead of presenting the filmmakers' interpretations, they hide behind the power of his words, taking no chances at misinterpretation. Derrida is involuntarily made to be the center that secures and stabilizes the film. Ironically, this film that supposedly tries to explore deconstructionism and apply its tools to the medium of filmmaking finds a secure center in Derrida, and he is left un-deconstructed.<br /><br />We can feel the insecurity of the filmmakers in often not knowing what to ask their subject. Derrida, out of his affection for the filmmaker, tries hard to turn Kofman's dull questions into something more interesting. The camera, in effect, takes on the perspective of someone who adores him like a rock star. If the film were aware of its own insecurity, it would have been more interesting. Instead, it simply hides behind its own reverence and awe of the famous philosopher.<br /><br />One way to achieve this deconstruction would have been to hire multiple filmmaking crews where each goes off in its own direction, and presents a 20 minute piece each. The chances are, each will draw a very different picture of Derrida. By presenting them in sequence, the audience will wonder who Derrida really is, and they will inevitably question the process of documentary filmmaking itself, thereby deconstructing not only the idea of Derrida, but also the idea of documentary.<br /><br />Although I have always been an admirer of Ryuichi Sakamoto, his music in this movie was superfluous. The power of his music attached unnecessary, and often inappropriate, emotional values to the images of Derrida. I can't see any justification for emotionally manipulating the audience in this film, unless it was to deconstruct the use of music in film, which it did not.<br /><br />Towards the end of the movie, Derrida tells Amy Ziering Kofman that this will be a good autobiography for her. It should have been, but unfortunately it isn't a biography for either Derrida or Kofman. What this movie is to Derrida's philosophy is analogous to what music video is to a piece of music; the imagery is only superficially juxtaposed to his ideas. It is no more than a pretty way to listen to his words.<br /><br />One redeeming quality of this movie was that I got to see and hear him speak for the first time. After all, I'm a sucker for fame too. If I made a documentary about him, I'm sure I would have been just as nervous and insecure, if not more. In that sense, I have to praise the filmmakers for attempting.