Ik kan begrijpen waarom sommige mensen dit programma hier becommentariëren en het 'rommel' noemen, want het is niet gemakkelijk om naar te kijken. Het haalt je uit je comfortzone en is geen banale, veilige komedie die vaak op televisie schijnt te gedijen. Het hoofdpersonage Jill is een verschrikkelijk wreed mens. Als bij haar man kanker wordt geconstateerd, zet ze hem af bij het ziekenhuis en gaat naar een datingbureau om een nieuwe man te vinden. Als er een stel bij haar intrekt, vindt ze het geen probleem om de gehandicapte vrouw lichamelijk en emotioneel uit te putten om haar man te pakken te krijgen. Je snapt het wel. Veel van de zinnen zijn buitengewoon geestig op een belachelijke 'dat kan ze niet zeggen'-manier. Interessant genoeg heeft Julia Davies zowel naturalistische, ondersteunende personages als Cath en Don, het stel van hiernaast, als overdreven brede komediefiguren die Jills wereld bewonen zonder dat de combinatie van die twee ook maar in het minst afstotelijk is. Het is gemakkelijker om een tweede of derde keer te kijken als je er de kans voor krijgt, dan schijn je je op de woeste humor te kunnen concentreren zonder al te veel medelijden te hebben met de betrokken personages. Geweldig.
I can understand why some people review this show here and call it "rubbish" because it is not easily watchable. It takes you out of your comfort zone and is not banal safe comedy that often seems to often thrive on television. The main character Jill is a savagely cruel person, when her husband is diagnosed with cancer she drops him off at the hospital and goes to a dating agency to find a new man. When a couple move in next door she thinks nothing of wearing the disabled woman down physically and emotionally to get at her husband. You get the idea. Many of the lines are superbly witty in an outrageous "she can't say that" type of way. Interestingly Julia Davies has both naturalistic supporting characters like Cath and Don the couple next door and exaggerated broad comedy characters that inhabit Jill's world without the mix of the two jarring in any way. It is easier to watch a second or third time if you give it the chance, then you seem to be able to concentrate on the savage humour without feeling too much pity for the put upon characters involved. Superb.