Taxidermia is de smerigste, meest verontrustende en walgelijkste film die ik ooit heb gezien, en toch is het een van de grootste wapenfeiten uit de 21e eeuw. Hij is donker en weerzinwekkend, maar heel opzettelijk. Hij is helemaal niet genotzuchtig, hoewel dat op het eerste gezicht misschien wel lijkt. Je moet wel beseffen dat al dit geronnen bloed met een doel is bedoeld, dat deze ziekmakende structuur van samenhang deze satire zijn bijzondere authenticiteit geeft. _L'art pour l'art_ gruwelijkheid maakt me echt bang, maar in dit geval valt alles op zijn plaats. Hoewel ik er fysiek misselijk van werd toen ik ernaar keek, moet ik toegeven dat ik een bewonderaar van Taxidermia ben. We zien drie generaties mannen uit een vreemde familie: een ordonnans in het leger die geobsedeerd is door eenzijdige seks, zijn zoon, een beroemde speed-eter, en een kenner van dieren. Ze zijn allemaal op hun eigen manier abnormaal, maar dat is iedereen in de verwrongen wereld die Gyorgy Palfi heeft geschapen. Maar we weten allemaal dat hoe afwijkend een wereld op het scherm ook is, hij slechts een afspiegeling is van ons nog afwijkender dagelijks leven. Wat Palfi probeert duidelijk te maken, is dat in onze samenleving ziek niet eens meer ziek is, dementie niet meer dement is, en dat we bereid zijn elk defect of elke verloedering van de geest te accepteren zolang ze het zelf ten goede komen in zijn zoektocht naar het scheppen van iets nieuws, iets waarmee hij zich nog meer van de massa kan onderscheiden. Zoeken naar het innerlijke genie rechtvaardigt alles.
Taxidermia is the goriest, most disturbing and most disgusting film I have ever seen, yet is one of the greatest feats in 21st century movie-making. It is dark and repugnant, but very deliberately so. It is not at all self-indulgent, although it might seem that at first glance. One cannot help but realize that all this gore is meant with purpose, that this sickening texture of coherence is what gives this satire its peculiar authenticity. L'art pour l'art gruesomeness really gets my goat, but in this case everything falls into its right place. Although I got physically sick watching it, I have to admit I am an admirer of Taxidermia.<br /><br />We see three generations of men from a strange family: an army orderly obsessed with one-sided sex, his son, an acclaimed speed-eater, and an animal preparator. They are all peculiarly abnormal in their own ways but so is everybody else in the twisted world Gyorgy Palfi has created. But we all know that however deviant a world is on screen it merely is a reflection of our even more deviant everyday life. What Palfi tries to put across is that in our society sick is not even sick any more, dementia is not dementia any more, and we are ready to accept any defect or corruption of mind as long as they serve the self right in his quest for creating something new, something with which he can stand out from the crowd even more. Search for the inner genius justifies everything.