Hebben we ons zo laten beperken door Hollywoodformules en studiomaniertjes dat we gouden sterren en superlatieven nodig hebben bij alles wat geen herhaalbare plot heeft of niet kan bogen op een vertrouwde vertelvorm? Is dat de maatstaf voor een goede film? Iets wat geen opgeblazen Amerikaanse productie is? Ten oosten van Boekarest won 12.08 de Camera D'Or in Cannes voor wat de meest genotzuchtige, esoterische, langdradige eenlettergrepige grap moet zijn die ooit over kunstfilm is gemaakt. We hebben nodeloos lange opnamen, volledig losgekoppeld van het rijmschema van de film, wat niets anders doet dan de aandacht vestigen op het feit dat je kijkt naar een film die wanhopig hunkert naar erkenning voor zijn bureaucratische tempo en 'artistieke' subtiliteiten. s 2-3 minuten inerte shots en cirkelgesprekken worden teruggebracht tot louter gimmicks in plaats van de (bijna niet-bestaande) thema's van een gestremde postcommunistische economie en wenselijke democratische nostalgie te benadrukken.<br />Dit heeft alle kenmerken van een rampzalige inside joke; hoewel de personages worden verondersteld eigenzinnige, sympathieke pummels te zijn, worden ze nooit echt geschreven om iets anders te zijn dan 2-dimensionale pastiches, elk uitgerust met één tragische tekortkoming en volkomen irrelevante emotionele bagage.<br /><0x3E> Ondanks een paar werkelijk charmante scènes tijdens een live-uitzending die de mist in gaat, is dit afgezaagd, saai (in alle opzichten) en verrassend pretentieus theater.
Have we been so stifled by Hollywood formulas and actors studio mannerisms that we need throw gold stars and superlatives at anything that does not retread plot devices or boast a familiar narrative contrivance? Is that the measure of good cinema? Anything that isn't a bloated American production? 12:08 East of Bucharest won the Camera D'Or in Cannes for what must the most self-indulgent, esoteric, longwinded one-note joke ever put on art film. We have needlessly long- shots, completely disjointed from the movie's rhyme-scheme, which does nothing but draw attention to the fact that you're watching a film that desperately craves acknowledgement for its bureaucratic pace and 'artistic' subtleties. But nothing congeals and the film's 2-3 minute inert shots and circular banter is reduced to mere gimmicks instead of underscoring (almost non-existent) themes of a stagnated post-communist economy and wishful democratic nostalgia.<br /><br />This has all the hallmarks of a disastrous inside joke; though the characters are supposed to be quirky, lovable oafs they're never actually written to be anything other than 2-dimensional pastiches each equipped with one tragic flaw and completely irrelevant emotional baggage.<br /><br />In spite of a few truly charming scenes during a live broadcast gone awry, this is trite, uneventful (in every way) and surprisingly pretentious art-house filler.