In 1951 had Rosa Parks nog niet geweigerd om achter in de bus te gaan zitten, waren de scholen nog niet ontvolkt en werden smeekbeden om rassengelijkheid over het algemeen afgewezen als onderdeel van een niemendalletje. Het moet dus enige moed gevergd hebben om deze film te maken, want een van de twee thema's is racisme. Het tweede thema, en het thema dat uiteindelijk het eerste overstijgt, betreft de redding van een klein zwart meisje (en parallellen, minus het cynisme, Billy Wilder's Ace in the Hole/The Big Carnival van hetzelfde jaar).<br />De ellende begint met de verdwijning van het meisje. De geruchten vliegen over en weer: iemand heeft gezien dat een vreemde een bos bloemen voor haar kocht. Is er een kindermoordenaar op pad? Komt hij ermee weg omdat hij blank is? Algauw wordt het stadje verscheurd door vuistgevechten, afranselingen en brandstichtingen, allemaal op grond van ras. De zwerver (Harry Morgan) blijkt, als hij wordt gevonden, verwant te zijn aan een grote jongen uit de stad die, als zijn bouwbedrijf in de fik wordt gestoken, de grote onruststoker wordt. De kleurlingen in de stad schreeuwen intussen om Morgans huid. Het is de taak van de sheriff (Richard Rober) om eerst het meisje op te sporen en dan het geweld te beteugelen voordat er een lynchpartij uitbreekt. Plotseling wordt het meisje bij toeval gevonden, diep in een verlaten put...<br />Waarschijnlijk was er in 1951 geen andere uitweg uit het verhaal dan die ene die is opgenomen. De hele stad, zwart en blank, sluit zich aan bij een gespannen reddingsactie die de hele nacht duurt, geleid door de bouwmagnaat en Morgan, die toevallig mijnbouwkundig ingenieur is. (Hier gebeurt er iets vreemds. Het graven van een parallelle schacht, met monsterlijke boorkoppen die de aarde bestoken tot aan de dreunende muziek van Dimitri Tiomkin, wordt bijna abstract en primitief en onaangenaam seksueel.)<br />De kleine, maar altijd interessante Russell Rouse schreef en regisseerde The Well (hoewel hij die eer deelt met producent Leo Popkin). De cast bestaat uit een grote (en grotendeels onbekende) cast die authenticiteit en af en toe diepgang aan hun rollen geeft. Het verhaal trekt de aandacht, ondanks een opvallende onderbreking in het midden, wanneer de aandacht van racisme naar redding verschuift. En ook dit verhaal was in zijn tijd brutaal en actueel (naoorlogs Amerika werd geplaagd door gewelddadige rassenrellen). Maar vanuit een modern perspectief is het gewoon te snel afgelopen. De opbeurende redding zal drie dagen lang het gesprek van de dag zijn, terwijl de lelijkheid die is opgelaaid zal blijven hangen. Aan het eind is daar niets van te merken, want Tiomkin overtreft zelfs John Williams in opzichtig triomfalisme.
In 1951, Rosa Parks had not yet declined to move to the back of the bus, the schools had yet to be desegregated, and pleas for racial equality were generally spurned as part of a `pinko' agenda. So It must have taken some measure of courage to make this movie, for one of its two themes is racism. Its second theme  and the one that ultimately trumps the first  involves the rescue of a little black girl (and parallels, minus the cynicism, Billy Wilder's Ace in the Hole/The Big Carnival of the same year).<br /><br />The trouble starts with the girl's disappearance. Rumors start to fly: A stranger was seen buying her a clump of posies. Is a child-killer on the loose? Will he get away with it because he's white? Soon fist-fights, beatings and acts of arson, all committed on racial grounds, tear the down apart. The drifter (Harry Morgan), when found, proves to be related to a town big-wheel who, when his construction company is set afire, becomes the chief rabble-rouser. The townsfolk of color, meanwhile, clamor for Morgan's hide. It falls to the sheriff (Richard Rober) first to locate the girl then to stem the violence before a lynch mob coalesces. Suddenly, by chance, the girl is discovered deep down an abandoned well....<br /><br />Probably, in 1951, there was no way out of the story than the one taken. But it's pure Hollywood  which is to say, a harp concerto played on the heart strings. The whole town, black and white, joins together in a tense, all-night rescue effort helmed by the construction magnate and Morgan, who luckily happens to be a mining engineer. (Here, something curious occurs. The digging of a parallel shaft, with monstrous drill-bits assaulting the earth to Dimitri Tiomkin's pounding score, becomes all but abstract  and primitively, uncomfortably sexual.)<br /><br />The minor but ever interesting Russell Rouse wrote and, in his first go, directed The Well (though he shares that credit with producer Leo Popkin). It features a large (and largely unknown) cast who bring authenticity and occasionally depth to their roles. The story holds attention  despite a glaring break in the middle, when the focus shifts from racism to rescue. And again, for its era, it was bold and topical (brutal race riots plagued post-war America). But from a modern perspective, it just ends too soon. The uplifting rescue will be the talk of the town for three days, while the ugliness that flared up will linger on. There's not a hint of that at the conclusion, with Tiomkin outdoing even John Williams in gaudy triumphalism.