De internationale reputatie van Claude Chabrol werd bekrachtigd door een reeks langdurige films die dateren uit het eind van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig, waarvan 'Le Boucher' een van de beroemdste is. De invloed van Henri-Georges Clouzot is hier duidelijk te zien, de school in de provincie die 'Les Diaboliques' laat zien. 'Le Boucher' is echter in de eerste plaats Chabrol zelf, en als zodanig minder geïnteresseerd in intriges dan Clouzot of Hitchcock, een andere cinematografische voorloper, met meer nadruk op de innerlijke psychologische toestand van zijn hoofdpersonen.<br />Helene (Stéphane Audran) en Popaul (Jean Yanne) ontmoeten elkaar op een bruiloft en sluiten onmiddellijk vriendschap. Zij is de plaatselijke onderwijzeres en hij is de dorpsslager, kortgeleden teruggekeerd van vijftien jaar legerdienst in Algerije en Indochina. Hij is duidelijk getekend door het geweld dat hij heeft gezien en ook door zijn relatie met een koude, liefdeloze vader die de reden leek te zijn dat hij uit Frankrijk vertrok. Ook Helene heeft littekens uit het verleden, die zo te zien dateren van een relatie van tien jaar geleden die slecht is afgelopen, omdat het trauma verdere emotionele verwikkelingen in de weg stond. Zo raken Helene en Popaul aarzelend aan elkaar gehecht zonder dat er een fysieke vervulling van hun relatie volgt. Tegen de achtergrond hiervan vindt er een reeks moorden op jonge vrouwen plaats in de omgeving, en Helene heeft reden om aan te nemen dat Popaul daar verantwoordelijk voor is. Maar vreemd genoeg vertelt ze de politie niet van haar vermoedens en spreekt ze Popaul er ook niet op aan. Hoewel ze mogelijk in gevaar verkeert, ligt er een diepere verdenking op de loer dat ze niet onthulde, misschien onbewuste, redenen heeft om de vriendschap voort te zetten.<br />Het is typerend voor Chabrol dat hij niet erg geïnteresseerd is in het geven van een duidelijke verklaring voor de keuzes die zijn personages maken of de handelingen die ze verrichten. Hij lijkt zich ook niet erg druk te maken over de mechanica van de spanning en geeft er de voorkeur aan om een alomtegenwoordige sfeer van onbehagen te creëren door middel van subtiel gebruik van cameraposities en een afgezaagd script waarin wat ongezegd blijft zwaar drukt op de gebeurtenissen. Het uitgebreide gebruik van locaties in de Dordogne zorgt voor een naturalistische sfeer, waarin Audran en Yanne moeiteloos opgaan. Ieder van hen bewoont overtuigend de lichamen van deze introverte figuren wier beminnelijke, wereldse persoonlijkheid een innerlijk leven verbergt waar men eigenlijk alleen maar naar kan gissen. Deze obscuriteit is echter minder frustrerend dan fascinerend, want Chabrol is een meester in ijsberen en stemmingswisselingen en hij weet niet alleen hoe hij zijn toehoorders tot het einde toe in de greep moet houden, maar ook hoe hij hen daarna kan achtervolgen.
Claude Chabrol's international reputation was cemented by a sequence of enduring films dating from the late sixties and early seventies, of which "Le Boucher" is one of the most famous. The influence of Henri-Georges Clouzot is apparent here, the provincial school setting recalling "Les Diaboliques". "Le Boucher" though, is first and foremost quintessential Chabrol, and as such it's less concerned with plotting than either Clouzot or Hitchcock, another cinematic forebear, the focus more specifically being the interior psychological states of his protagonists.<br /><br />Helene (Stéphane Audran) and Popaul (Jean Yanne) meet at a wedding and strike up an instant friendship. She's the local schoolmistress and he's the village butcher, recently returned from 15 years in the army having served in Algeria and Indochina. He's evidently scarred by the violence he's seen and also by his relationship with a cold, unloving father who seemed to be the reason he left France in the first place. Helene too bears scars from the past, apparently dating back to a relationship ten years previously which ended badly, the trauma forestalling any further emotional entanglements. Thus, Helene and Popaul become tentatively attached without any subsequent physical consummation of their relationship. Against the backdrop of this, a series of killings of young women is taking place in the vicinity, and Helene has reason to believe that Popaul may be responsible. Yet curiously, she doesn't inform the police of her suspicions, nor does she confront Popaul. While she may be in some danger, therefore, a deeper suspicion lurks that she has undisclosed, perhaps unconscious, reasons of her own for continuing the friendship.<br /><br />Typically, Chabrol isn't terribly interested in providing explicit explanations for the choices that his characters make, or the actions they carry out. Nor does he seem too concerned with the mechanics of suspense, preferring to conjure an omnipresent atmosphere of unease through subtle use of camera placement and a pared down script in which what remains unsaid hangs pregnantly over proceedings. The extensive use of locations in the Dordogne region provides a naturalistic feel, into which Audran and Yanne blend effortlessly. Each convincingly inhabits the bodies of these introverted characters whose amiable, worldly personae mask troubled interior lives that one can really only guess at. This obscurity is less frustrating than it is fascinating, however, because Chabrol is a master of pacing and mood, and he knows not only how to keep an audience gripped right to the end, but also how to haunt them afterwards.