Eerlijk gezegd vind ik dat de rest van de film geen 8 sterren verdient, maar Dustin Hoffmans optreden als Lenny Bruce is zo bijzonder dat de film die score wel haalt.<br />Lenny' begint in een vrij vertrouwde quasidocumentairestijl met interviews (1974) met de overlevenden van Lenny's leven, afgewisseld met flashbacks naar zijn begin als 'traditionele' komiek in de jaren vijftig, en 'late' live-optredens in de tijd dat hij aan de drugs was. Naarmate de film vordert en het verhaal de interviews inhaalt, worden de hiaten tussen deze 'close'-fragmenten steeds groter. Lenny's materiaal wordt op een slimme manier gebruikt, door gebruik te maken van sleutelwoorden of zinnen in zijn fragmenten, en gebeurtenissen in zijn leven die geïnspireerd zijn of daarmee verband houden. Toch heeft de structuur van de film iets droogs en teleurstellends: bijna alsof hij een conventioneler, lineair verhaal had kunnen gebruiken, zoals het eerbetoon aan Andy Kauffman van Milos Forman, dat 25 jaar later zo'n groot effect zou hebben.<br />Ironisch genoeg had zo'n structuur ons echter meer van Hoffman kunnen laten zien terwijl hij Lenny's stukjes 'live' op het podium deed <0xE2><0x80><0x93> en voor mij waren dat de hoogtepunten, die ik graag langer had willen laten duren in plaats van na 30 seconden terug te flitsen naar een of andere gebeurtenis uit het verleden. Als grote Lenny Bruce-fan kan ik alleen maar zeggen dat Hoffmans vertolking bijna bovennatuurlijk is. Het is alsof hij de man nabootst. Hij heeft zijn manier van doen en zijn improvisatiestijl perfect in de hand. Je zou zweren dat je deze improvisaties voor het eerst ziet, als je ze nog niet eerder hebt gehoord. Hoffman is in één opzicht zelfs misschien wel beter dan Lenny. Lenny had een voorliefde voor de 'conversatie' die midden in een van zijn scènes losbarstte, tussen twee of meer personages. Hoffman maakt waarschijnlijk iets meer onderscheid tussen de personages dan Lenny vaak deed (vaak klonken ze gewoon allemaal als Lenny, wat deel uitmaakte van de magie, maar goed). Na meer dan dertig jaar verbaast het me nog steeds dat deze film een relatieve obscuriteit is geworden in de filmografie van Dustin Hoffman. Eerlijk gezegd heb ik me bij verschillende gelegenheden door Hoffman laten overdonderen, maar ik kan me niet herinneren dat ik me ooit zo heb laten overdonderen als nu. En als je gemakkelijke mensen zou moeten kiezen om te imiteren, betwijfel ik of Lenny Bruce op het toneel hoog op de lijst van veel mensen zou staan.<br />De film als geheel is goed, maar om Hoffman Bruce te zien nadoen is een must.
To be honest I don't think the rest of the film quite deserves 8 stars, but Dustin Hoffman's performance as Lenny Bruce is so extraordinary that it lifts the movie up to that rating.<br /><br />Made in a fairly familiar quasi-documentary style, 'Lenny' begins with 'present day' (i.e. 1974) interviews with the surviving characters from Lenny's life, cut with flashbacks to his 1950's beginnings as a 'traditional' comic, and 'late' live performances in his post-drug-bust days. As the film progresses and the narrative catches up with the interviews, the gaps between these segments 'close'. Clever use is made of some of Lenny's material, cutting from keywords or phrases in his bits, to events in his life with inspired or correlated to them.<br /><br />All the same there is something a little dry and disappointing in the film's structure: almost as if it could have used a more conventional, linear narrative, like Milos Forman's tribute to Andy Kauffman, 'Man on the Moon' would use to such great effect 25 years later.<br /><br />Ironically though, such a structure might have deprived of us of seeing more of Hoffman doing Lenny's bits 'live' on stage - and for me these were the highlights, which I wish had lasted longer, rather than flashing back to some past event after 30 seconds. As a big Lenny Bruce fan, I can only say that Hoffman's portrayal is almost supernatural. It's like he's channeling the guy. He has his mannerisms and improvisational style down perfectly. You would swear you were seeing these improvisations for the first time if you hadn't heard them already. In fact, Hoffman possibly even improves on Lenny's delivery in one small respect. Lenny had a penchant for the 'conversation' that would erupt in the middle of one of his bits, between two or more characters. Hoffman probably puts a bit more distinction between the characters than Lenny often did (quite often they would all just sound like Lenny, which was part of the magic, but never mind.) Over 30 years on, it's quite amazing to me that this film has become a relative obscurity in Dustin Hoffman's filmography. Frankly, though Hoffman has blown me away on various occasions, I don't ever remember being more blown away than this. And if you were to pick easy people to imitate, I doubt Lenny Bruce on stage would be high on many people's lists.<br /><br />The film as a whole is good, but to witness Hoffman channeling Bruce, it's a must-see.