De film begint met een poging van een rijke huisbaas om een heleboel arme mensen uit een flat met een laag inkomen te zetten, en ze komen tegen hem in opstand en dreigen hem met geweld als hij de uitzetting doorzet. Er is een geweldige scène waarin we de vrouw van de huisbaas zien die hem laat zien dat hij, om al die mensen te kalmeren, alleen maar de sterke mensen hoeft te verwijderen die de problemen blijven veroorzaken. Er is veel symboliek als ze de koppen van de grootste bloemen in haar bloempot afsnijdt, zodat alleen de menigte kleinere, zwakkere bloemen overblijft. Haal de sterke mensen eruit en de rest zal ondergeschikt zijn. Dus de film gaat niet direct in op de weinig benijdenswaardige rol die vrouwen in de jaren vijftig speelden in de relaties tussen mannen, niet onder Franco in Spanje, maar in de Mexicaanse gemeenschap waarin Bunuel op dat moment van zijn carrière leefde. In plaats daarvan geeft de film een meer specifiek commentaar op de staat van de vakbond als geheel, zoals wordt gesuggereerd in de tekst van Don Andres (de rijke huisbaas die al zijn arme huurders op straat zet), 'Dank u, Don Andres. U bent de trots van een land zonder mensen.'<br />Op dat moment in de film probeert men banden te leggen tussen Don Andres en Franco, Spanje. In de tijd dat de film werd gemaakt, was Franco een onderdrukkende dictator (en dat was ook de reden waarom de film in 1952 in Spanje niet gemaakt had kunnen worden). Franco is zelf ook een soort rijke en onderdrukkende landheer, hoewel de film niet veel tijd besteedt aan het idee van een almachtige en enorm rijke landheer.<br />Net als in _Een vrouw zonder liefde_ komt de bruut al heel snel in het verhaal van een vrouw die voortdurend door de mannen in haar leven wordt gekweld, ook al is het maar indirect. De film begint met een sterke opmerking over het lijden van velen door toedoen van een kleine elite, en verkent dan snel een individuele situatie binnen de bevolking. Dit is een typische groep arme mensen, en hun pogingen om te voorkomen dat ze op straat worden gezet en, belangrijker nog, de pogingen van hun huisbaas om hen eruit te zetten, vormen de kern van het conflict waar de rest van de film om draait.<br />Don Andres huurt een enorme man uit het slachthuis in, een man die hem aanbidt omdat hij zijn hele leven zijn mentor is geweest, en de man die hij inhuurt, is vastbesloten om iedereen die het waagt het tegen deze geweldige man op te nemen de stuipen op het lijf te jagen. Er gebeurt hier van alles wat met oppervlakkige indrukken te maken heeft, want Pedro, de bruut (gespeeld door Pedro Armendáriz, die helaas in 1963 zelfmoord pleegde) is vastbesloten Don Andres te helpen, maar verandert van gedachten zodra hij in de buurt komt van de mensen die hij met angst en beven tot onderwerping moet brengen.<br />Pedro is een bruut van een man, vandaar de titel van de film, maar hij wordt geconfronteerd met de realiteit van wat hij aan het doen is als hij in de buurt komt van de dochter van de man die hij per ongeluk heeft gedood in opdracht van Don Andres. Dit stukje ironie is de tegenstrijdigheid van de staat van beleg die door de machtige elite wordt opgelegd terwijl hij in conflict komt met de grotere bevolking, waarvan de menselijkheid maar al te vaak over het hoofd wordt gezien. Hij was van het begin af aan vastbesloten om de onruststokers een lesje te leren, maar pas als hij gedwongen is zich tussen hen te verschuilen, beseft hij wie de echte onruststokers zijn ('Ik heb misschien iets verkeerds gedaan, maar toen kende ik jullie nog niet'). Het lijkt erop dat dit deel van de film de hardheid van een autoritair regime laat zien, eerder misleidend en zelfs naïef dan inherent slecht, hoewel het net zo waarschijnlijk (en waarschijnlijk zelfs waarschijnlijker) is dat het een boodschap is aan diezelfde regimes (met name die van Franco) over de realiteit van hun regeringsvorm. Brute is een sterke man voor de rijke elite en krijgt uiteindelijk hulp van hen. Hij wordt zelfs verliefd op een van hen, maar dan verandert hij van gedachten. Hij wil niet langer dat Don Andres zijn zin krijgt en dat al deze mensen op straat worden gezet. In feite is hij van zijn brute kant gescheiden doordat hij zich heeft vermengd met de mensen die hij juist moest onderdrukken.<br />Tussen haakjes, er is een geweldige scène tijdens de achtervolging die ik alleen maar hoef te noemen. Op een gegeven moment, als Pedro door de steegjes rent, is er een shot waarop hij één kant op rent, en zijn schaduw, door trucverlichting, rent duidelijk een heel andere kant op, een andere steeg in. Op dit punt in de film maakt Pedro zich los van zijn duistere kant en gaat hij de arme mensen helpen die op straat worden gezet. Gewoon een beetje truclicht (een heel gewone techniek bij het maken van zwart-witfilms) dat me echt opviel.
The film starts off with a rich landlord's attempt to evict a lot of poor people from a low-income apartment building that he owns, and they rebel against him, threatening him with violence should he go through with the eviction. There is a great scene where we see the landlord's wife showing him that in order to calm down all those people, all that he has to do is get rid of the strong ones that keep starting the trouble. There's a great bit of symbolism here as she cuts the heads off the tallest of the flowers in her flowerpot, leaving only the crowd of smaller, weaker ones. Take out the strong ones, and the rest will subordinate. <br /><br />Thus the movie does not set out dealing very directly with the unenviable role in relationships that women played in the 1950s, not under Franco in Spain, but in the Mexican society in which Bunuel lived at this point in his career. Instead, the movie makes a more specific comment on the state of the union as a whole, as is suggested in the line to Don Andres (the rich landlord who is throwing all of his poor tenants into the street), `Thank you, Don Andres. You're the pride of a country without people.'<br /><br />At this point in the movie, one begins to try to make ties between Don Andres and Franco, Spain's oppressive dictator at the time the film was made (and also the reason that the movie could not have been made in Spain in 1952). Franco is something of a rich and oppressive landlord himself, although the movie does not spend much time on the idea of an all-powerful and enormously wealthy landowner. <br /><br />As was the case in A Woman Without Love, the Brute very soon goes into the story of a woman who is constantly brought suffering by the men in her life, even if only indirectly. The movie starts off making a strong comment about the suffering of many at the hands of a small elite, and then it quickly explores an individual situation within the population. These are a typical group of poor people, and their efforts to prevent themselves from being thrown on the street and, more importantly, the efforts of their landlord to evict them, provide the conflict focused on in the rest of the film.<br /><br />Don Andres hires a huge man from the slaughterhouse, a man who adores him since he has been a mentor for his entire life, and the man he hires is determined to strike fear into the hearts of anyone who would dare to stand against this wonderful man. There is a lot going on here that deals with superficial impressions, since Pedro, the Brute (played by Pedro Armendáriz, who, as an unfortunate side note, committed suicide in 1963), is completely determined to help Don Andres but then changes his mind entirely once he gets close to the people that he is sent out to scare into submission.<br /><br />Pedro is a brute of a man, hence the title of the movie, but he faces the reality of what he is doing when he becomes close to the daughter of the man that he accidentally killed under his assignment from Don Andres. This bit of irony is the confliction of the martial law enforced by the powerful elite as it conflicts with the larger population, the humanity of which is too often overlooked. He was determined at the beginning to set the troublemakers straight, but it is not until he is forced to take shelter among them that he realizes who the real troublemakers are (`I may have done something wrong but I didn't know you then.').<br /><br />It would seem that this portion of the film presents the harshness of an authoritarian regime as misdirected and even naïve rather than inherently evil, although it is equally likely (and, indeed, probably more so) that it is a message to those very regimes (specifically that of Franco) of the reality of their form of government. Brute is a strongman for the rich elite and then ends up getting help from them and even falling in love with one of them, at which point he changes his mind, no longer wanting Don Andres to have his way and for all of these people to be evicted. He has, in effect, been separated from his brutish side by his intermingling with the very people that he was sent out to oppress.<br /><br />There is a great scene during the chase, by the way, that I just have to mention. At one point, when Pedro is running through the alleyways, there is a shot of him running in one direction, and his shadow, through trick lighting, clearly runs in a completely different direction, going down a different alleyway. At this point in the movie, Pedro separates from his darker side, turning toward helping the poor people that are being evicted. Just a little bit of trick lighting (a VERY common technique in black and white filmmaking) that really stood out to me.