De meeste films uit het begin van de jaren dertig zijn alleen vermakelijk als periodieke stukken die ons een blik in een ander tijdperk geven. Vaak zijn ze zo gedateerd dat ze onbedoeld grappig zijn geworden.<br />De Public Enemy is iets totaal anders. Het is zo'n goed gemaakte en eerlijke film dat hij nog steeds de kracht heeft om ons te choqueren. Het geweld in deze film is net zo bruut als in een moderne 'gangsta-film', ook al vindt een deel ervan buiten de camera plaats.<br />Gebaseerd op de foto's die ik van de scène met de grapefruits had gezien, dacht ik dat het een luchthartig moment zou zijn. In feite is het dat allesbehalve. In die ontmoeting toont Cagney's personage een totale minachting voor anderen die ronduit huiveringwekkend is. De laatste scène is buitengewoon verontrustend. Je zult het niet vergeten.
Most films made in the early 30s are entertaining only as period pieces that give us a glimpse into another era. Often they are so dated that they've become unintentionally funny.<br /><br />The Public Enemy is a totally different thing. It is such a well-crafted and honest film that it still has the power to shock us. The violence in this film is every bit as brutal as anything in a modern "gangsta" flick, even though some of it takes place off-camera.<br /><br />Based on the stills I had seen of the grapefruit scene, I thought it would be a light-hearted moment. In fact, it's anything but. In that encounter, Cagney's character exhibits a total disregard for others that is downright chilling.<br /><br />The final scene is extremely disturbing. You won't forget it.