Dit is mijn eerste recensie over IMDb.<br />Japanse animatie is iets wat altijd als iets anders is beschouwd dan de animatie die we hier in Amerika krijgen. Niet dat die films slecht zijn, maar de dingen die we zien van de mensen die in dit gebied de touwtjes in handen hebben, worden steeds indrukwekkender. Vooral één studio, de Japanse Disney, als je het zo wilt noemen, Studio Ghibli. Deze studio, die bekendstaat als de creatieve kracht achter Spirited Away en andere Miyazaki-films, vergeten we een paar van de andere films te laten zien die zijn voortgekomen uit de geesten die daar wonen. Ik heb het over Isao Takahata, altijd aan de zijde van Miyazaki, maar nooit echt met de eer die hij verdient. Zonder deze man zou er geen Miyazaki zijn.' Het is geen Studio Ghibli. Hij is een sleutelfiguur in de ontwikkeling van alle films die uit de studio komen, en heeft hoogstwaarschijnlijk de beste film gemaakt.<br />'Grave of the Fireflies' is hoogstwaarschijnlijk de beste animatiefilm van onze tijd. Als een film zonder camera wordt gemaakt, als acteren betekent dat je je acteurs niet ziet, en als cinematografie niet meer is dan een potloodstreep, moet je nadenken over hoe je zo'n film beoordeelt. Nou, dit is de standaard waarop alle animatie berust. De film is subtiel in alles wat hij laat zien, maar subtiel op een manier die niet kan worden genegeerd. Je voelt mee met de personages op dat scherm, en daardoor vergeet je dat je niet naar iets 'levends' zit te kijken. Het mooie van deze film is dat je, als je naar de film kijkt, wilt zien hoe die kinderen het goed maken... Maar als de film begint, zie je de hoofdpersoon, een jongen die Seita heet, voor je ogen sterven. Onmiddellijk en diepzinnig. De film begint, en dan hoor je boven je hoofd een verhaal dat zo gaat... Het verhaal gaat zo: 'In 1945, op de avond van 21 september, stierf ik.'<br />'In 1945, op de avond van 21 september, stierf ik.' Je hoort deze bijna alwetende stem terwijl de film een jongen laat zien, haveloos en broodmager, die tegen een pilaar van een treinstation geleund zit. Dan, als het verhaal ten einde loopt, sloft de jongen naar me toe en zegt in een laatste ademtocht: 'Setsuko'. Deze 'karikatuur' zit er in elk geval niet in, zijn ogen blijven open, zijn mond staat open, en je voelt gewoon dat dit de hoofdfiguur van ons verhaal is. Onze 'held' is voorbestemd om te sterven, en je moet kijken hoe de film hem omhult. Een jong kind zal sterven, en daar is niets tegen te doen, hoe gehecht je ook aan die jongen raakt. Hij zal sterven. Hoe schokkend is dat? Het wordt nog erger als je ziet hoe het lijk door een bewaker van zijn bezittingen wordt ontdaan. Welkom in de film. Zoals veel films, hoewel deze een 'G' heeft. De film is al te veel voor een kind om te bevatten of te bevatten, en die waardering zal verkeerd worden geïnterpreteerd als een soort kinderfilm. Maar omdat hij geanimeerd is, is dat al geregeld. Het is naar mijn mening triest dat zo'n goede film als deze voor zovelen verloren zal blijven door zo'n simpele gedachte.<br />De film laat je weten dat alle hoop die je voor deze personages kunt koesteren vergeefs is, dat het leven nooit zo gemakkelijk is. Om je dit te laten beseffen, hebben ze de geesten, of Rei, van Seita en Setsuko (zijn jongere zus) die toekijken hoe de gebeurtenissen zich ontvouwen. Ze verschijnen in de film op momenten dat de emoties hoog oplopen, om je in deze mallemolen van de werkelijkheid te houden. Dat betekent dat de hele film één grote flashback is, in zekere zin, maar dat doet er eigenlijk niet toe. Het is het verhaal van twee kinderen die verloren gaan in de chaos van de oorlog. De mensen zijn hard en oorlog is oneerlijk. Yoou kan niet kiezen wie er door de oorlog wordt getroffen, omdat iedereen dat doet, en dat zijn de dingen die deze film je laat beseffen. In andere films over oorlogen is dat ook gebeurd, maar door de ogen van een kind is het van meer invloed. Ze verliezen nooit hun onschuld, en dat maakt dit verhaal zo boeiend. Ik ga de gebeurtenissen van het verhaal niet voor jullie bederven, ik wil de manier waarop jullie deze film bekijken niet in het minst bezoedelen. Maar ik wil wel oprecht aanbevelen dat jullie deze film vinden, en dat jullie ernaar kijken, zonder stereotypen van animatie. Jullie hebben zoiets als dit nog niet gezien, geloof me. Hij hoort thuis op de lijst van de beste oorlogsfilms, maar ook op een van de grootste verhalen die ooit zijn verteld. Door en door boeiend heb ik drie versies van de film gekocht. Ondertiteld is het beste, omdat het niet alleen de oorspronkelijke bedoeling toont, maar ook de ware aard van de filmcultuur. Deze film blijft een van de brandpunten in de discussie over 'anime'. Het zijn animatiefilms uit Japan. Ze kunnen net zo zijn als elke andere film, en soms zijn ze beter dan de meeste andere films, en dit is het voorbeeld om dat te bewijzen. Een mooie film, en een die gezien moet worden door iedereen die van films houdt.
This is my first review on IMDb.<br /><br />Japanese animation is something that has always been seen as a different expanse from the animation that we get here in America. Not to say that those films are bad, but the things that we see from oversees in this area are getting to be quite impressive. One studio in particular, the Japanese Disney, if you will, Studio Ghibli. Best known as the creative force behind Spirited Away and other Miyazaki films, we forget to see some of the other films that have come from the minds that reside there in. I am talking of Isao Takahata, always by Miyazaki's side, but never really given the credit he deserves. Without this man, there wouldn't be a Studio Ghibli. He is a key character in the development of any and all films to come from the studio, and most likely created the best feature to come forth.<br /><br />"Grave of the Fireflies" is, quite possibly, the best animated feature of our time. When a film is done without a camera, when acting is without seeing your actors, and when cinematography is but a pencil line, you have to think about how to rate such a movie. Well, this is the standard on which all animation should be based. The movie is subtle in everything it conveys, but subtle in a way where it can't be ignored. You feel for these characters represented on that screen, and it makes you forget that you aren't watching something "animated". The truly beautiful thing about this movie is that as you watch the film, you want to see good things happen to these kids...Yet, as the movie opens, you see the main character, a boy named Seita, die right before your eyes. Immediate and profound. The film opens, and then you have a narration heard over head, that goes like this...<br /><br />"In 1945, on the night of September 21, I died." You hear this almost omniscient voice as the visual shows a boy, tattered and bone thin, propped against a pillar in a train station. Then, as the narrative comes to a close, the boy slouches over, and says in a final breath, "Setsuko". Not in anyway is this "cartoony" either, his eyes remain open, his mouth agape, and you can just sense that this is the main character of our story. Our "hero" is destined to die, and you have to watch the movie show it as it enfolds. A young child will die, and there is no stopping that from coming, no matter how attached you get to that boy. He will die. How harrowing is that? It gets worse when you see the corpse being riddled of its possessions by a security guard. Welcome to the movie. Like many films, though this has a "G" rating, you have to see where I stand on that. Already this movie is too much for a child to handle or grasp, and that rating will be misinterpreted as something of a children's movie. Though, being animated, it already has that covered. It's sad, in my opinion, that such a good film as this will remain lost to so many because of simple thinking like that.<br /><br />The movie has you know that all hope you will gain for these characters is futile, that life is never that easy. To keep you realizing this, they have the spirits, or Rei, of Seita and Setsuko (his younger sister) watching on as the events unfold. They appear at times throughout the film where the emotions are high, to keep you in this mold of reality. That means the whole movie is one big flashback, in a sense, but that really doesn't matter. It's the story of two children, lost in the slew of war. People are harsh, and war is unfair. Yoou can't choose who is effected by war, because everyone is, and these are the things that this movie causes you to realize. Other movies involving war have shown this, but it is from the eyes of a child that this gains it's impact. They never lose their innocence, and that is what makes this story so compelling. They are just kids. I'm not going to ruin the events of the story for you all, I wouldn't want to tarnish the way you view this film in the least. I will, however, like to sincerely recommend that you find this film, and that you watch it, with no stereotypes of animation. You haven't seen something like this, trust me. It belongs on the list of great war movies, but also on one of the greatest stories ever told. Compelling through and through, I have bought three versions of the movie. Subtitled is best, as it shows not only the original intent, but the true nature of the films culture. This movie remains one of the focal points in the argument of "anime" being much more than animated movies from Japan. They can be like any other film, and at times they can beat out most other films,and this is the example to prove it. A beautiful movie, and one that should be seen by anyone who respects movies.