Ik zag de film voor het eerst in een bioscoop en was meteen teleurgesteld over de lage productiekosten. Het geluid en de belichting zijn erg slecht, zo slecht dat ik hoofdpijn kreeg van het wazige effect van het geprojecteerde beeld. Maar de drie afzonderlijke liefdesverhalen redden de film van de slechte technische aspecten. Het eerste verhaal heeft een slimme climax, terwijl het tweede op een sombere manier te maken heeft met complexe kwesties, terwijl het derde verhaal deze dynamiek op zijn eigen, unieke manier afsluit. De echte ster van de film is Parijs zelf, dat als een constante achtergrond wordt gebruikt voor de beproevingen en beproevingen van de film. Dit is eigenlijk meer een film voor minnaars van Parijs dan voor Rohmer. Hij heeft een regisseursstijl en is waarschijnlijk een van zijn meest toegankelijke films tot nu toe.
I first saw this in a cinema and was immediately disappointed with its low-budget production values. The sound and lensing is very poor, so much so that the blurred effect of the projected image eventually gave me a headache. However, the three individual stories of love save the film from its shoddy technical features. The first has a clever climax; while the second deals with complex issues in a sombre way, leaving the third to close this dynamic in its own unique fashion. The real star of the film is Paris itself, used as a constant backdrop to the trials and tribulations of the film. This is really a film for lovers of Paris rather than Rohmer's directorial style and is probably one of his most accessible film to date.