Ik had in de loop der jaren hier en daar stukjes van gezien, maar nooit het hele verhaal. Bronson is Paul Kersey, een succesvolle New Yorkse architect in een gelukkig huwelijk, met een zoon en een schoondochter. De film gaat meteen over geweld, als een van Kerseys collega's hem een voorspelbare liberaal noemt, en we weten dat het een Bronson-film is, kunnen we zien dat er iets gaat gebeuren.<br />Voor degenen die het verhaal niet kennen, zal ik het kort houden. Kerseys vrouw en schoondochter worden in Kerseys appartement op brute wijze aangevallen door een drietal gangsters (onder wie een jonge Jeff Goldblum); zijn vrouw sterft en de schoondochter blijft zo emotioneel beschadigd achter dat ze nooit meer herstelt en in een sanatorium belandt. In de eerste scènes, voor en na de aanval, zien we een van misdaad vergeven New York, waar geweld alledaags is, overal, en een politiemacht die machteloos is. Bronson ondergaat een langzame metamorfose <0xE2><0x80><0x93> het moet gezegd worden dat hij duidelijk twijfels heeft over wat hij doet <0xE2><0x80><0x93> als hij besluit het recht in eigen hand te nemen als hij merkt dat de politie niets kan doen. Interessant is dat hij zich nooit echt uitspreekt tegen de politie, hoewel zijn zoon meer dan eens zegt 'niemand kan iets doen'. Eerst stopt hij wat opgerolde kwartjes in een sok en draagt die bij zich als verzekering, en op een gegeven moment vecht hij tegen een poging tot beroving <0xE2><0x80><0x93> maar na een lange reis naar Tucson, waar hij bevriend raakt met een cliënt die een wapenverzamelaar blijkt te zijn, besluit hij zichzelf serieus te bewapenen, en begint een eenmansoorlog tegen de misdaad... met vijf filmsterren.<br />Dit werd natuurlijk door liberale filmcritici afgekraakt toen het uitkwam, net zoals Dirty Harry dat drie jaar eerder had gedaan, maar wat vandaag de dag interessant is, is dat de aanvallen op liberale waarden zo weinig diepgang hebben, en in feite gaat de film helemaal nergens over, behalve over straatgeweld. Natuurlijk negeert het alle klassen- en rassenkwesties volledig, afgezien van een kort commentaar waarin iemand op een feestje zegt dat er meer zwarte dan blanke criminelen zijn <0xE2><0x80><0x93> het behandelt alle 'criminelen' in feite gewoon als tuig dat het leuk vindt om hun slachtoffers te grazen te nemen. Het wordt gaandeweg wel wat verontrustender, en we zien Kersey als eerste handelen, zich opzettelijk in situaties begeven waarin hij in gevaar zou kunnen zijn, en dan mensen neerschieten voordat ze zelfs maar de kans hebben gekregen om hem aan te vallen. Het lijdt geen twijfel dat de moraal hier naar rechts is doorgeslagen, maar zoals ik al zei, niet zoveel als je zou verwachten, gezien zijn reputatie. Waarschijnlijk is het meest extreme gedeelte helemaal aan het eind, wanneer de nogal sympathieke rechercheur (Vincent Gardenia) die de leiding heeft over de jacht op 'de burgerwacht' Kersey laat gaan <0xE2><0x80><0x93> maar gezien het beeld van de stad dat deze film ons geeft, is dat niet echt onverwacht.<br />Maar de film is wel degelijk goed gemaakt; Winner kan een verhaal naar voren brengen, met heel weinig nodeloze uitleg of uitleg. De locaties in New York worden goed gebruikt, en Bronson is... Bronson. Geweldige muziek van Herbie Hancock.
I'd seen bits and pieces of this over the years, but never the whole thing straight through. Bronson is Paul Kersey, a successful New York architect in a happy marriage, with a son and daughter-in-law. Right away the film telegraphs its POV about violence, when one of Kersey's coworkers calls him a knee-jerk liberal and, knowing it's a Bronson film, we can see that an awakening is about to happen.<br /><br />For those who don't know the story, I'll make it brief. Kersey's wife and daughter-in-law are viciously attacked by a trio of hoodlums (including a young Jeff Goldblum) in Kersey's apartment; his wife dies and the daughter-in-law is left so emotionally scarred that she never recovers and ends up in a sanitarium. In the early scenes, before and after the attack, we see a crime-infested New York where violence is casual, everyday, all over - and a police force that is powerless. Bronson undergoes a slow metamorphosis - to the credit of the film, he clearly has doubts about what he's doing - as he decides to take the law into his own hands upon finding that the cops can't do anything. Interestingly, he never really speaks out against the police though his son more than once says "nobody can do anything." At first he just puts some rolled-up quarters in a sock and carries it with him as insurance, at one point fighting off an attempted mugging - but after a lengthy trip to Tucson where he makes friends with a client who turns out to be a gun collector, he decides to arm himself seriously, and a one man (and five movie) war on crime begins...<br /><br />This got lambasted by liberal film critics when it came out, of course, just as Dirty Harry had three years previously, but what's interesting about it today is how low-key the attacks on liberal values are, and in fact the film really doesn't go after anything except on-the-street violence. Of course it completely ignores class and race issues, except for one brief comment where somebody at a party mentions that there are more black criminals than white - it basically just treats all "criminals" as scum who enjoy preying on their victims. It does get a bit more disturbing as it goes along, and we see Kersey acting first, deliberately getting himself into situations where he might be in danger, and then blowing people away before they even have a chance to go at him. No question that the morality here is decided skewed to the right, but as I say, not so much as you might expect given its reputation. Probably the most extreme part is at the very end, when the rather sympathetic police detective (Vincent Gardenia) who's been in charge of hunting down "the vigilante" lets Kersey go - but given the vision of the city this film gives us, this isn't really unexpected.<br /><br />The film-making though is quite solid; one thing Winner can do is propel a story forward, with very little in the way of needless exposition or explanation. The New York locations are well used, and Bronson is...Bronson. Great music by Herbie Hancock.