Veel van de plot, de muziek, de achtergrond, de karakterfouten enz. van Bitter Moon zijn goed beschreven. Afgezien van al deze waarheden bestaat er nog iets anders, namelijk de krachtige vrouwelijke uitstraling die Mimi zo goed weergaf dat het veel te echt leek om in het fantasierijk van de filmkunst te worden opgenomen. Haar personage, haar schoonheid, haar danstalent en haar seksualiteit zijn de exponenten van vrouwelijkheid, gratie en begeerlijkheid. Mannen worden nog steeds gekweld door hun obsessie met alles wat Mimi in de film uitbeeldde. Net als Jean Seberg in Lilith, wiens personage de meeste mensen die haar pad kruisten betoverde, verleidde en opeiste, had Mimi die eigenschap die zich ook buiten de film zelf uitstrekt om de harten van alle mannen te veroveren. Niet iedereen snapt het, maar het is duidelijk te zien, van fanmail tot Emmanuelle Seigner, dat dit ene deel van de film haar onsterfelijkheid in de ziel van vele mannen heeft verankerd. Deze hartverscheurende obsessie met de magische combinatie van een bepaalde actrice die gekoppeld is aan een script en een regisseur, brengt rusteloze slapeloosheid teweeg bij waarderende mannen zoals Seigner hier. Als Jean Seberg niet zo'n obsessie met zich meebracht, denk dan eens aan Julia Roberts in Pretty Woman. Of probeer Kim Novack in _Bell Book_ en _Candle_. Dat zijn een paar van die magische brouwsels van de filmkunst waarin het geheel veel groter is dan de som van de delen. Oscars personage probeert zelfs de schoonheid en begeerlijkheid van het minder verbluffende Fiona's personage te verheffen als hij zegt: 'Maar ik vind uw eigen soort schoonheid subtieler... als die onnavolgbaar Britse kwaliteit... een soort terughoudendheid die zinspeelt op onaangeboorde mogelijkheden.' Zelfs Shakespeare, laat staan Oscar, kan woorden niet compenseren voor mensen die beperkt lijken in hun fysieke schoonheid en sensualiteit, terwijl Seigners schoonheid de eindeloze mogelijkheden aangeeft, zou je kunnen zeggen. En Polanski's product leidt tot een krachtige weergave van de mens.' Polanski's instinct en obsessie voor schoonheid, sensualiteit en de ideale vrouw voor elke man. We zien dat Oscar, als hij in de ogen van de gemiddelde man deze zeldzame kans krijgt, die helemaal verknalt en een ideale relatie ruïneert. Omdat ik Polanski's historische tragedies ken, zou ik helaas denken dat hij ons duidelijk wil maken dat we waarschijnlijk niet beter zijn dan Oscar als het gaat om het tot stand brengen van een ideale relatie.
Much has been well described ad nauseum about the plot, music, background, character flaws, etc. of Bitter Moon. Besides all of these truths, there is something else that exists, namely the powerful feminine impact that Mimi portrayed to the extent that it seemed far too real to be left encased in the fantasy realm of movie art. Her character part as well as her actual beauty, dancing talent, and sexuality is the exponent of femininity, grace, and desirability. Men remain tortured by their obsession with everything that Mimi portrayed in the film. Not unlike Jean Seberg in Lilith, whose character mesmerized, beguiled, and commandeered most of those who ran across her path, Mimi had that quality which likewise reaches out beyond the movie itself to ensnare the hearts of all men. Not everyone gets it, but it is plain to see from galleries of fan mail to Emmanuelle Seigner, this one movie part seems to have entrenched her immortality into many men's souls. This gut-wrenching obsession with the magical combination of a certain actress coupled to a script and director brings forth restless insomnia for appreciative men as Seigner has done here. If Jean Seberg did not bring such an obsession, then consider Julia Roberts in Pretty Woman. Or try Kim Novack in Bell Book and Candle. These are a few of the magical concoctions of film art where the whole is much greater than the sum of its parts. Oscar's character even tries to elevate the beauty and desirability of the less stunning Fiona's character when he says, "But I find your own brand of beauty more subtle.....as that inimitably British quality......a kind of reticence that hints of untapped potentiality." Even Shakespeare, much less Oscar, cannot compensate with words for those who appear limited in physical beauty and sensuousness, while Seigner's beauty portrays endless potential for being tapped, you might say. And Polanski's product leads to a powerful representation of man's instinct and obsession for beauty, sensuousness, and the ideal everyman's woman. We see that Oscar, when given this rare opportunity in the eyes of the average man, totally blows it and ruins a most ideal relationship. Unfortunately, knowing Polanski's historical tragedies, I would think that he is telling us that we are probably no better than Oscar when it comes to successfully nurturing the ideal relationship. ChazzN