Geïnspireerd door de benarde positie van de katholieke kardinaal Josef Mindszenty achter het IJzeren Gordijn was hij al het onderwerp van een waardevolle lowbudgetfilm uit Hollywood, _GUILTY OF TREASON_ (1950; zie boven), gebaseerd op een toneelstuk van Bridget Boland, die haar eigen werk aanpast voor het witte doek, gaat het in deze prestigieuze Britse productie (gebaseerd op een toneelstuk van Bridget Boland, die haar eigen werk aanpast voor het witte doek) om twee grootse voorstellingen van Alec Guinness (als de trotse prins van de Kerk) en Jack Hawkins (als de sluwe inquisiteur). Hun interactie is een schoonheid om te aanschouwen en je moet er onwillekeurig aan denken hoe deze formidabele acteurs al hadden samengewerkt in, merkwaardig genoeg, _MALTA STORY_ (1953) en dat natuurlijk weer zouden gaan doen onder David Leans regie. 1957) en _LAWRENCE OF ARABIA_ (1962). Hoewel het grootste deel van de opnamen gewijd is aan hun rigoureuze een-op-eensessies (zoveel dat het een twee-handerfilm zou kunnen worden genoemd), geeft de film een andere goede acteur de kans om te schitteren: Wilfred Lawson als de cipier van Guinness, die in de loop van de tijd respect krijgt voor zijn gevangene. De kleine cast bestaat ook uit Kenneth Griffith als Hawkins' gretige leerling, die overigens ook te zien is in twee afleveringen van Patrick McGoohans latere cult-tv-serie met dezelfde naam, maar die geen verband houdt met deze film! Omgekeerd lijkt de romantische subplot tussen de twijfelende communist Ronald Lewis en zijn katholieke vriendin Jeanette Sterke geforceerd en opdringerig (hoewel het veel effectiever was aangepakt in de voornoemde Hollywoodbehandeling). Maar, zoals ik al zei, de troefkaart van de film is de geleidelijke verfilming van de zich ontwikkelende relatie tussen de twee hoofdrollen, die in feite geen equivalent heeft in GUILTY OF TREASON (waarin de kwelgeesten van Charles Bickford uiteenliepen en over het algemeen in duisternis waren gehuld). Hoewel de hoofdpersonen en de omgeving nergens in voorkomen (wat de film een pretentieuze allure van politieke allegorie geeft die ook in de eerdere film ontbrak), werd het controversiële onderwerp van THE PRISONER verboden voor deelname aan zowel de filmfestivals van Cannes als die van Venetië, hoewel de film wel genomineerd werd voor 5 BASTA's en uiteindelijk een paar andere internationale prijzen won.
Inspired by the plight of Catholic Cardinal Josef Mindszenty behind the Iron Curtain  already the subject of a worthwhile low-budget Hollywood film, GUILTY OF TREASON (1950; see above)  this prestigious British production (based on a Bridget Boland play, who adapts her own work for the screen) boasts two powerhouse performances by Alec Guinness (as the proud Prince of the Church) and Jack Hawkins (as the wily Interrogator). Their interaction is a beauty to behold and one cannot help but be reminded how these formidable actors had already worked together in, curiously enough, MALTA STORY (1953) and, of course, would go on to do so again under David Lean's Oscar-winning direction in THE BRIDGE ON THE RIVER KWAI (1957) and LAWRENCE OF ARABIA (1962). Although much of the running time is devoted to their rigorous one-on-one sessions (enough for it to be deemed a two-hander), the film allows (at least) another fine actor to shine: Wilfred Lawson as Guinness' jailer who grows to respect his prisoner with time. The small cast also includes Kenneth Griffith as Hawkins' eager-to-learn subordinate  incidentally, the latter also appeared in two episodes of Patrick McGoohan's later cult TV series of the same name but which bore no relation to this movie!  and Raymond Huntley as Hawkins' impatient superior. Conversely, the romantic subplot between doubting Communist Ronald Lewis and his Catholic girlfriend Jeanette Sterke seems forced and intrusive  almost like an afterthought (whereas it had been far more effectively handled in the aforementioned Hollywood treatment). But, as I said before, the film's trump card is its gradual depiction of the evolving relationship between the two leads, which really has no equivalent in GUILTY OF TREASON (where Charles Bickford's tormentors were various and generally shrouded in darkness). Although the main characters and the setting remain unnamed throughout (lending it a pretentious air of political allegory also missing from the earlier film), the controversial subject of THE PRISONER got it banned from participating in both the Cannes and Venice Film Festivals  although it did get nominated for 5 BAFTAs and, eventually, won a couple of other international awards.