Je zou echt denken dat geen enkele andere filmmusicaldocumentaire het beter zou kunnen doen dan DAT'S ENTAINMENT. Kom op <0xE2><0x80><0x93> er zijn persoonlijke optredens van een heleboel sterren, en een paar van de beroemdste en meest geliefde clips aller tijden. Met inbegrip van, je weet wel, het zingen in de regen van SINGIN' IN THE RAI. Kan het nog beter?<br />Nou, DAT'S ENTAINMENT II doet in elk geval zijn uiterste best om beter te zijn. Geen enkele clip uit de eerste film in de trilogie wordt herhaald, en als je deze film ziet, besef je pas echt hoeveel talent er in die ene studio zat, van de jaren dertig tot en met de jaren vijftig. s Paashaas in EASTER PARADE, Garland en Astaire die over de avenue zeilen als 'Een stel Swells' in dezelfde film, Gene Kelly en Garland die duetten zingen in FOR ME AND MY GAL, Ann Miller en Bob Fosse in KISS ME KATE, een montage van musicals voor kleur, een eerbetoon van Garland, een liefdesfestijn van Spencer Tracy en Katharine Hepburn... deze film brengt hen ongegeneerd allemaal (en veel meer) bij elkaar. Er zijn natuurlijk een paar sukkels, zoals Bobby Van die als een maniakale konijnengek door de stad huppelt, of het symbolische nummer van Esther Williams. en Gene zien tapdansen op schaatsen, zo natuurlijk alsof hij ermee geboren was... en weer valt het je op hoe bijzonder dit tijdperk in de filmindustrie was, een tijdperk dat helaas verloren is gegaan voor de rest van ons, behalve via video en dvd.<br />En ik weet dat dit niet de populairste mening is, maar ik denk dat DIT IS NIET EENS EEN ANDERE INSTELLING, NIET EENS EEN ANDERE INSTELLING. Er was niets bijzonders aan de eerste film <0xE2><0x80><0x93> de enige gimmick was de prestatie die hij had geleverd door al die roemruchte filmlegendes bij elkaar te brengen om over hun werk te praten. Het enige voorbehoud was dat de ongelooflijke persoonlijkheden achter de sterren het gewoon niet konden...' Het ziet er allemaal goed uit, behalve met een paar heel bijzondere mensen... voor de rest lezen ze allemaal een van tevoren geschreven script. Dat is eigenlijk een beetje deprimerend.<br />Aan de andere kant is dat deel II een kleine, maar succesvolle oefening in creativiteit: van de titelsequentie tot aan Gene Kelly's regie van de nieuwe beelden tussen hem en Astaire. Het is ook een genot voor fans van zowel Astaire als Kelly als die twee dansers, je weet wel... weer samen dansen. Natuurlijk, ze zijn niet meer zo lenig en kwiek als vroeger, en sommige van de teksten die ze zingen zijn <0xE2><0x80><0x93> nou ja, het enige woord ervoor is afgezaagd. Maar het valt niet te ontkennen dat beide mannen een soort schermen-charme hebben die...' In de laatste scène vertellen ze ons dat de beste films het publiek in een roes laten vertrekken. En daar hebben ze groot gelijk in.<br />Heel eenvoudig, DAT IS ENTERTAINMENT II is pure, volmaakte nostalgie, in een fles gestopt en blijven pruttelen, wachtend op een publiek. Ongeveer de enige tekortkoming is dat het eenvoudig niet beter kan zijn dan het bronmateriaal... maar dat is ook het mooie van deze film. Je zou er het liefst op uit willen gaan om alle andere te huren... en hem toch nog eens bekijken om je te verlustigen in het feit dat Astaire en Kelly voor het eerst sinds ''''''' 'The Babbitt and the Bromide' in ZIEGFELD FOLLIES, bijna dertig jaar geleden.<br />Wat kon je nog meer verlangen?
You really would think that no other film musical documentary could possibly top THAT'S ENTERTAINMENT. Come on--it's got personal appearances by a host of stars, and some of the most famous and best-loved clips ever. Including, you know, the singing in the rain bit from SINGIN' IN THE RAIN. Could it get any better?<br /><br />Well, THAT'S ENTERTAINMENT II certainly tries its darned hardest to be better. Not a single clip is repeated from the first film in the trilogy, and watching this film really makes you realise just how much talent was all focused in the one studio from the 30s through to the 50s. Judy Garland admiring Fred Astaire's Easter bonnet in EASTER PARADE, Garland and Astaire sailing up the avenue as 'A Couple Of Swells' in the same film, Gene Kelly and Garland dueting on FOR ME AND MY GAL, Ann Miller and Bob Fosse in KISS ME KATE, a montage of musicals before colour, a Garland tribute, a Spencer Tracy/Katharine Hepburn love-fest... this film unabashedly brings them all (and much much more) together. There are a couple of clunkers, of course, like Bobby Van hopping like a maniacal rabbit-freak through the town, or the token Esther Williams number. But as you listen to Garland sing 'Have Yourself A Merry Little Christmas', or Frank Sinatra croon his way through 'I Fall In Love Too Easily', and see Gene tap dance on skates as naturally as if he had been born with them strapped on... again you're struck with just how special an era this was in film-making, one that unfortunately is lost to the rest of us except through video and DVD.<br /><br />And I know that this isn't the most popular of opinions, but I think THAT'S ENTERTAINMENT II not only matches but far surpasses the original. There was nothing special about the first film--its only gimmick was the coup it had managed in bringing all these glorious film legends back together to talk about their work. The only caveat was that the incredible personalities behind the stars just couldn't shine through except with some pretty special people... otherwise, they were all reading off a pre-written script. Kind of dampening, really. <br /><br />THAT'S ENTERTAINMENT II, on the other hand, is a small but successful exercise in creativity: from the title sequence through to Gene Kelly's direction of the new footage between himself and Astaire. It's also a delight for fans of both Astaire and Kelly when these two dancing men, you know... dance together again. Sure, they're not as nimble and quicksilver as they used to be, and some of the lyrics they're singing are--well, the only word for it is corny. But there's no denying that both these men have a kind of screen charisma that doesn't disappear with time, and having them both onscreen together, singing... now that really *is* entertainment as it should be. In the final scene they tell us that the best films have the audience leaving the film with a glow. How right they are.<br /><br />Quite simply, THAT'S ENTERTAINMENT II is sheer, perfect nostalgia bottled and kept simmering, just waiting for an audience. About the only flaw with it is that it simply couldn't be better than its source material... but that's also what's so good about this film. It makes you want to go out and rent all the others... and still watch it over again just to revel in Astaire and Kelly being onscreen together for the first time since 'The Babbitt and The Bromide' in ZIEGFELD FOLLIES almost three decades ago.<br /><br />What more could you ask for?