'O, geweldig,' denk je. 'Weer een vent die de film een hoge score geeft voor deze piep, alleen maar om dwars te zijn. Ah-gaap.' Nou ja, misschien. Het hangt ervan af hoe je het bekijkt, en ik geloof oprecht dat er iets aan deze film is wat zijn eigen slechtheid overstijgt. Zo te zien aan de tv-spotjes van meer dan tien jaar geleden, leek het zo verschrikkelijk, volgens iedereen, dat hij niet zou moeten bestaan! Hoe dan ook, mijn broer en ik hebben Ed-mania een paar avonden geleden op de kabel herbeleefd, en toen viel me iets vreemds op. Is het mogelijk dat deze film een satire is op wat Hollywood denkt dat de laagste gemene deler leuk vindt? Sport? Check. De show-friends? Vertolk dat het publiek van de sportbar zijn ideale zelf op sleeptouw heeft. Een primaat die zich kleedt als een mens? We zullen je nog één keer een beter verhaal vertellen. Een mens die zich kleedt als een primaat en zich kleedt als een mens.<br />De geluidseffecten van de Chuck Jones-tekenfilm zijn er, die de schok van geweld en verwonding omzetten in tijdelijke en absurde omstandigheden. De geest van de Munsters, een satire op immigranten die in Amerikaanse voorsteden wonen, komt tot uiting in onnodig snel opeenvolgende filmtechnieken om deze wereld meer op een tekenfilm te laten lijken en 'opgedoft' te maken op momenten van intensiteit.<br />De Amerikaanse idealen worden voortdurend gehekeld, soms op een manier die we zo gewend zijn dat we ze niet meteen opmerken. Het is heel veelzeggend gedurende de hele film, maar ik...' Ik concentreer me alleen op een paar van de laatste scènes, dat is alles wat volgt op een achtervolging in een auto (ik bedoel maar, achtervolgingen zijn per slot van rekening een vast onderdeel van het krankzinnige Amerikaanse leven).<br />Een meisje bidt aan de vooravond van de 'grote wedstrijd' tot God om het leven van de chimpansee in het ziekenhuisbed te sparen. Zodra ze de bekerhandschoen van de chimpansee op zijn schoot legt om vrolijk wat appelsap te gaan drinken (of zoiets, ik werd afgeleid), begint de hartmonitor in een gestaag ritme te piepen en de eens zo comateuze chimpansee herstelt en wil graag naar de grote wedstrijd. Dit hele drama, van de opbouw tot de climax, is ongeveer twintig seconden lang. We wisten van tevoren niet dat de chimpansee zo erg bevroren was in de truck dat hij in een ziekenhuisbed zou belanden, en dat cognitieve dissonantie net zo opzettelijk is als de scène waarin de chimpansee laat op de avond tv-kijkt en met zijn eten speelt, dat verzeker ik je.<br />Voor de laatste worp van de grote wedstrijd veegt een verontruste Matt LeBlanc het zweet van zijn voorhoofd en roept om een pauze. Hij rent naar de tribune, steelt een kusje van de aantrekkelijke vrouw en wendt zich tot de chimpansee. De chimpansee likt aan zijn vingertop en 'tekent er een bij', terwijl Matt LeBlanc zijn gebit laat zien en sinister instemmend knikt. Als hij terugloopt naar de werpheuvel, is hij nu voorbestemd om het spel helemaal niet te verknallen. De vrouw en een meisje staan vol ontzag te kijken terwijl hun haar in de ene helft van het shot in de wind waait, en in de andere helft van de hoek is de Amerikaanse vlag te zien, die trots en hoog de lucht in wappert. Nu hebben we een kerngezin, inclusief een huisdier. Alleen is het huisdier geen huisdier. En het meisje is niet haar dochter. Ja, die conflicten met het ideaal zijn opzettelijk. Ze wijzen op een absurditeit dat zelfs de mislukkelingen zich kunnen vermannen en het ideaal kunnen zijn, als we dat willen, maar alleen in films. Er zijn vele manieren om de symboliek in deze film te interpreteren, en ze zijn allemaal uiterst cynisch en terecht kritisch ten opzichte van de blanke cultuur en Hollywood. Helaas zal deze film alleen voor de bekeerlingen zijn, net zoals Beavis en Butthead dat in dezelfde tijd deden, terwijl steriele en saaie massa's het voor zoete koek slikken. Het boek was een van de sleutels tot die show: wat ze zeiden was niet de grap, maar het feit dat ZE HET LEUK vonden. Een andere herhaling was dat de kinderen die het voor zoete koek slikten in de spiegel keken terwijl ze in de tv keken <0xE2><0x80><0x93> zittend op hun bank, recht vooruit kijkend naar B&B, zittend op de bank. <br /><0x3E> Ik ga alleen op die wending in om te zeggen dat Ed iets soortgelijks doet, maar dat hij er niet hetzelfde soort erkenning voor krijgt, omdat hij ons deze keer een paar stappen voor is en ons geen steun biedt in het'spiegelstadium'. Dat wil zeggen, nu de ironische nonchalance begint af te nemen en met de introductie van de 'nieuwe oprechtheid' waar geen greintje ironie in zit, is dit een heel moeilijke film om te plaatsen omdat de bedoeling voor ons niet duidelijk is. Waren de filmmakers oprecht zoals Ed Wood oprecht was, en wisten ze gewoon niet dat ze een vreselijke film maakten die kinderen vreselijk zouden vinden? Probeerden ze ironisch te zijn en een farce te maken van de conventies in Hollywood in de hoop dat het publiek anderhalf uur zou besteden aan het deprogrammeren van de film? Of wat tegenwoordig het meest waarschijnlijk is op de kindermarkt: proberen snel geld te verdienen op de riskante markt van het nabootsen van succesvollere films, in de hoop dat ouders per ongeluk hun film zouden oppakken in de veronderstelling dat het een Disney Home Video-film was? Dat zijn drie gevaarlijke punten om op te dansen, want niemand heeft tijd om over die dingen na te denken, behalve jonge volwassenen die te veel naar XBOX Live kijken. Dus de film is een Chinese puzzeldoos, op deze manier... en ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat het Ed-team dat al die tijd al van plan was.<br />'Geloof me, als je een paar kommen rookt, wordt het allemaal duidelijk, man.'
"Oh great," you think. "another guy giving it a high rating for this beep just to be contrary. Ah-yawn." Well, maybe. It depends on your perspective, and I'm sincere in my belief that there's something about this movie that transcends it's own badness. From the look of the TV spots over a decade ago, it seemed like it was so horrible, by all accounts, that it SHOULDN'T exist! Anyway, me and my brother relived Ed-mania on premium cable the other night, and something odd struck me. Is it possible that this movie is a satire on what Hollywood thinks the lowest common denominator enjoys? Sports? Check. The show Friends? Cast member that the sports bar crowd fancies as their ideal self is in tow. A primate dressing like a person? We'll do you one recursion better. A person dressed as a primate dressing like a person.<br /><br />The Chuck Jones cartoon sound effects are there, transforming the shock of violence and injury into temporary and absurd conditions. The spirit of the Munsters, a satire on immigrants living in American suburbia, arises in unnecessary fast-tracking film techniques to make this world more cartoon-like and "sped up" during moments of intensity.<br /><br />The American ideals are constantly lampooned upon, sometimes in ways we're so used to living here that we don't immediately notice them. It's very telling throughout the picture, but I'll only focus on some of the final scenes, which is everything that follows a car chase (I mean, after all, car chases are part and parcel in crazy American life).<br /><br />A girl child prays to God at the eve of the "big game" to spare the life of the chimp in the hospital bed. As soon as she lays the chimp's pitcher mitt on his lap to go blithely get a drink of some apple juice (or something, I was distracted), the heart monitor begins to beep in steady rhythm and the once comatose chimp recovers and is eager to go to the big game. This entire drama, from the setup to the climax, is about twenty seconds in length. We didn't know beforehand that the chimp was so badly frozen in the truck that it would resign him to a hospital bed, and that cognitive dissonance is just as intentional as the scene where the chimp watches late night TV and plays with his food, I assure you.<br /><br />Before the final pitch of the big game, a distressed Matt LeBlanc wipes the sweat on his brow and calls for a time out. He runs to the stands and steals a kiss from the attractive woman, and turns to the chimp. The chimp licks his finger tip and knowingly "chalks up another" as Matt LeBlanc shows his dental work and nods in sinister agreement. As he heads back to the mound, he is now destined not to blow the game at all. The woman and a girl child stand in awe as their hair blows in the wind in one half of the shot, and the other half of the angle incorporates the American flag flying high and proudly. Now we have a nuclear family, including a family pet. Except the pet is not a pet. And the girl is not her daughter. Yes, those conflicts with the ideal are intentional. It's pointing out an absurdity that even the misfits can pull themselves together and be the ideal if we so choose, but only in movies.<br /><br />There are many ways to take the symbolism in this movie, and all of them are deeply cynical and rightfully critical of white culture and Hollywood, alike. Unfortunately, this film will only be preaching to the converted just as Beavis and Butthead also did in the same era, while sterile and boring masses take it at face value. The roman a clef to that show was that what they were saying itself was not the joke, but the fact that THEY THEMSELVES found it funny. The further recursion was that the kids who took the show at face value were looking in the mirror while looking in the TV--sitting on their couch, looking dead ahead at B&B sitting on the couch.<br /><br />I only go off on that tangent to say that Ed is doing a similar thing, but not getting the same kind of recognition for it because it's a few steps ahead of even this time and offers us no crutch of the "mirror stage". That is, with the no-brow ironic movement starting to wane and with the introduction of the "new sincerity" movement where there is NO shred of irony, this is a very hard movie to place because the intent isn't spelled out for us. Were the movie makers being sincere in the way Ed Wood was sincere, and just didn't know they were making a terrible movie children would hate? Were they trying to be ironic, and try to make a farce of the Hollywood conventions in the hopes that the audience would go through an hour and a half deprogramming session? Or what is most likely in the children's market today--try to make a quick buck off in the risky market of imitating more successful movies, in hopes that parents would accidentally pick their movie up thinking it was a Disney Home Video movie? These are three dangerous prongs to dance on, because nobody has time to think about these things except for young adults that play XBOX Live too much. So the movie is a Chinese puzzle box, in this way...and I have the sneaking suspicion that the Ed team planned that all along.<br /><br />Trust me, if you smoke a few bowls this will all make sense, man.