De schrijfster van het bronmateriaal voor deze film, de roman UP THE DOWN STAircase, Bel Kaufman, was de kleindochter van de Jiddische schrijver Sholem Aleichem. Ze was ook de 'technische adviseur' van de film. Ze was mijn lerares Engels op Taft High School in The Bronx, rond 1960. Toen ze tientallen jaren later werd geïnterviewd, gaf ze toe dat ze de jongens in haar klas opzettelijk negeerde, zodat ze zich kon concentreren op het lesgeven aan de meisjes. Alleen aan de meisjes.<br />De technisch adviseur stond de afschuwelijke leugen toe dat ze lesgaf in een of andere 'binnenstadse hel' van een school. Taft lag destijds één straat van de Grand Concourse vandaan, die nog niet eens was begonnen aan de lange afdaling naar de beruchte South Bronx. of 'South Bronx' was nog niet uitgevonden. In het midden van de jaren zestig werden er zelfs een enorm joods centrum (nu het Bronx Museum of the Arts) en de Executive Towers-co<0xC3><0xB6>peratie gebouwd, het hoge witte gebouw dat te zien was op de achtergrond van de foto's die van achter de thuisplaat van het Yankee Stadium waren genomen. Het was een comfortabele joodse buurt. Het idee dat er al die stoere, gewapende kinderen door de gangen liepen, was pure onzin. De echte stoere kinderen werden naar andere scholen gestuurd, zoals de jongens DeWitt Clinton of een technische middelbare school zoals Evander Childs. De echte stoere middelbare scholen in de Bronx waren gevestigd in de oostelijke Bronx of onder 149th St. Maar goed, in de wereld van Hollywoodfilms moet de toegewijde lerares zich een weg naar boven vechten tegen studenten met een minderwaardigheidscomplex die, nou ja, sommigen van hen verlicht worden. We kunnen haar successen vieren, maar erkennen dat ze helaas niet iedereen kan bereiken. Wat een onzin. Dat geldt voor elke lerarenfilm (behalve voor de gevoelige, gepestde jongen/meisje in een kostschoolfilm).<br />Het verhaal draait om een mannelijke leraar op wie een verlegen, te dikke studente verliefd is. Hij geeft haar haar klaaglijke liefdesbrief terug, die ze heeft gecorrigeerd voor grammatica en spelling. Het meisje pleegt zelfmoord door van het dak te springen. De mannelijke leraar is de aangewezen schurk. Volgens de ethiek van vandaag gedraagt hij zich onberispelijk. Als de roman en de film vandaag de dag herschreven zouden worden, zou het meisje zelfmoord plegen omdat ze seksueel misbruikt was door de mannelijke leraar. Natuurlijk is hij niets anders dan de aangewezen schurk. Wat voor verschrikkelijks een ontvankelijk meisje ook naar haar ondergang zou voeren, het moet toegeschreven worden aan de'slechte' man. Wat er ook voor nodig zou zijn om het script te veranderen, de man is de aangewezen schurk. Hij lijkt sprekend op de mannen hatende auteur van het stuk. Zoveel leraren in deze tijd in The Bronx moeten zo geweest zijn, maar nooit zo gevierd, dat hun bekentenissen jaren later niet werden opgetekend zoals die van Kaufman. Deze generatie vrouwen ging, vanwege het vooroordeel, naar Hunter en niet naar Harvard, werd onderwijzeres en niet iets glamoureuzers of nuttigers. Ik denk dat er maar een paar waren die net zo onethisch waren als Bel Kaufman, die het afreageerden op hun mannelijke studenten en een mannelijke onderwijzeres tot de ethisch uitgedaagde schurk van hun roman maakten.<br />De onechtheid van de roman werd nog eens vermenigvuldigd door de oneerlijkheid van het filmscript dat zich afspeelde in een of andere cliché-'binnenstad' Hell Hole High, alsof het beroep van onderwijzeres niet eervol is tenzij het 'het risico van de jeugd' bevordert vanuit 'onbevoorrechte' achtergronden. Het boek en de film zijn allebei gelul, een advertentie en geen literatuur, propaganda en geen film. Een leugen van begin tot eind.
The writer of the source material for this film, the novel UP THE DOWN STAIRCASE, Bel Kaufman, was Yiddish author Sholem Aleichem's granddaughter. She was also the film's "technical adviser". She was my home room and English teacher at Taft High School in The Bronx circa 1960. Decades later when she was interviewed she admitted that she deliberately ignored the boys in her classes so she could concentrate on teaching the girls. Only the girls.<br /><br />Ms. Technical Adviser permitted the dreadful lie that she taught in some "inner city hell" of a school. Taft at the time was located one block from the Grand Concourse that hadn't even begun the long slide to become the notorious South Bronx. Neither phrase, "inner city" nor "South Bronx" had yet been invented. In fact in the mid sixties a huge Jewish center (now the Bronx Museum of the Arts) and the Executive Towers co-op, the tall white building seen in the background of shots taken from behind home plate at Yankee Stadium, were built. It was a comfortable, middle class Jewish neighborhood. The idea that there were all these tough, armed kids roaming the halls was pure crap. The real tough kids were shipped out to other schools such as the all-boys DeWitt Clinton or a technical High School like Evander Childs. The really tough High Schools in The Bronx were located in the east Bronx or below 149th St.<br /><br />Anyway, in the world of Hollywood films the dedicated teacher must be fighting their way up hill against dead head thug students from underprivileged background who, well some of them, become enlightened. We can celebrate her successes but recognize that, sadly, she can't reach everyone. What crap. That's every teacher movie (except the sensitive bullied boy/girl in boarding school movie). <br /><br />The story revolves around a male teacher whom a shy, overweight girl student is infatuated with. He returns her plaintive love note to her corrected for grammar and spelling. The girl commits suicide by jumping off the roof. The male teacher is the designated villain. According to today's ethics he behaves faultlessly. If the novel and film were to be rewritten today the girl would be killing herself because she was sexually assaulted by the male teacher. Of course he is nothing but the designated villain. Whatever terrible thing would send an impressionable girl spinning to her doom is to be ascribed to the "evil" man. Whatever it would take to move the script the man is the designated villain. So very much like the man-hating castrating author of the piece. So many of the teachers in this era in The Bronx must have been like this but never so celebrated so that their confessions years later were not recorded as was Kaufman's. This generation of women, because of prejudice, went to Hunter and not Harvard, became schoolteachers and not something more glamorous or remunerative. Only a few, I imagine, were as unethical as Bel Kaufman, to take it out on their male students and make a male teacher the ethically challenged villain of their novel.<br /><br />The phoniness of the novel was multiplied again by the dishonesty of the film script set in some cliché "inner city" Hell Hole High, as if a teacher's profession were ignoble unless inspiring "at risk youth" from "underprivileged" backgrounds. The book and the movie are both crap, an advertisement and not literature, propaganda and not a film. A lie from beginning to end.