Als horrorfilms in een curve werden ingedeeld en ingedeeld in periodes van vijf jaar, dan zou ik zeggen dat Dark Ride gemiddeld was in vergelijking met wat we in Hollywood hebben binnengehaald. Verre van geweldig, maar het hield mijn belangstelling wel vast en ik heb het tot het einde volgehouden.<br />Ik moet toegeven dat de keuze van de vrouwelijke leden van de cast voor een groot deel de doorslag heeft gegeven. Jamie-Lynn DiScala is zo'n lust voor het oog dat haar irritante personage dat ze speelt draaglijk is. Hoewel niet helemaal op hetzelfde niveau, kan hetzelfde ook worden gezegd van Andrea Bogart en Jennifer Tisdale. Natuurlijk is dat nauwelijks een legitieme reden om een waardeloze film hoger aan te slaan dan hij verdient, maar het kan geen kwaad. De film begint intrigerend genoeg en is vrij direct als het gaat om wat je kunt verwachten van de bloederige factor in de film. Voor mij betekent te veel bloed een mislukte horror. Deze film grensde aan 'doe me een lol', maar ging niet over de grens. De demon was ook sinister genoeg, en er was veel gebruik gemaakt van verschillende rekwisieten voor Dark Ride, vooral van het masker.<br />Er was een behoorlijk goed verhaal om mee te werken, maar helaas lijkt het erop dat of er een klein en slecht beheerd budget was en/of de richting van de film in de verkeerde handen was gelegd. Je kon het einde bijna vanaf het begin zien aankomen, en dat was een teleurstelling. Het was zo'n deal waarbij je tegen jezelf zegt: 'Dit gaan ze toch niet doen?' Maar diep in je hart weet je dat ze het wel gaan doen. Ze gaan voor de afgezaagde, clichématige poging tot ironie. Het is bijna beledigend. Toch had de reactie van DiScala op de waarheid van haar situatie aan het eind een beetje een griezelige dubbelzinnigheid.<br />Mijn advies: als je deze film wilt zien, wacht dan tot hij op dvd is uitgebracht en van de 'Nieuwe Vertoningen'-muur is gehaald.
If horror films were graded on a curve and categorized into five year intervals, then I would say Dark Ride was average in comparison to what we've been getting out of Hollywood. Far from great, it still kept my interest and I made it to the end.<br /><br />Much of the credit, I must admit, goes to the choice of female cast members. Jamie-Lynn DiScala is so easy on the eyes that her obnoxious character she plays is tolerable. Although not to quite the same level, the same could also be said of Andrea Bogart and Jennifer Tisdale. Of course, this is hardly a legitimate reason to score a lousy film higher then it deserves, but it doesn't hurt.<br /><br />The film starts off intriguing enough and is pretty direct as to what you can expect as far as the film's gore factor. For me, too much gore does a a failed horror make. This film bordered on "give me a break" but didn't cross the line. Also, the fiend was sinister enough, and there was great use of various Dark Ride props, especially the mask.<br /><br />There was a pretty decent story to work with here, but unfortunately it seems that either there was a small and mismanaged budget and/or the direction of the film was placed in the wrong hands. You could see the ending coming almost from the beginning, and that was a let-down. It was one of those deals where you say to yourself, "Surely they're not going to do this" but down deep you know they are. They're going to go for the cheesy, cliché' attempt at irony. It is almost insulting. Just the same, DiScala's character's reaction to the truth of her situation at the end did have a bit of a spooky ambiguity to it.<br /><br />My advice: if you want to see this film, wait till it's released on DVD and taken off the "New Releases" wall.