THE HONEYMOON KILLERS is gebaseerd op het ware verhaal van Martha Beck en Raymond Fernandez, die in de jaren veertig meedogenloos een aantal rijke, eenzame vrouwen vermoordden.<br />Ik had deze film gekocht in de verwachting dat hij gemiddeld zou zijn, maar mijn verwachtingen waren niet erg hoog. Aangezien ik nog nooit van de film had gehoord, verwachtte ik zeker geen klassieker. Niets kon me voorbereiden op wat me te wachten stond.<br />Ten eerste ben ik een grote fan van films die gebaseerd zijn op waargebeurde verhalen. Ik vind BONNIE AND CLYDE, THE BOSTON STRANGLER en 10 RILLINGTON PLACE heel goede films. Die films bevatten alles wat deze film niet heeft: spanning, goed acteerwerk, uitstekende dialogen en scenario's, een geweldige regie en verrassende schrikeffecten. En deze films roepen emoties op bij de kijker.<br />De Honeymoon Killers is daarentegen een ongelooflijk saaie en saaie film die alleen maar gebaseerd is op echte gebeurtenissen om kijkers te trekken. Sommigen zeggen dat de film alleen maar is gemaakt om te profiteren van het succes van BONNIE AND CLYDE. Ik ben het met die analogie eens.<br />Zoals een andere recensent al heeft opgemerkt, verschilt de film heel erg van het echte verhaal. Toen ik hem zag, wist ik dat niet.' Ik weet niets van de echte gebeurtenissen, maar ik vond de gebeurtenissen in deze film op zijn zachtst gezegd onwaarschijnlijk. Het idee dat Martha en Raymond seks hadden in het echtelijke huis terwijl Raymonds zogenaamd nieuwe bruid in bad zat, was gewoon belachelijk. De echte Martha en Raymond zouden nooit zo roekeloos zijn geweest.<br />De personages in de film zijn op geen enkele manier meedogenloze, sluwe en meedogenloze moordenaars. Martha Beck wordt afgebeeld als een hysterische vrouw die haar jaloezie niet kan bedwingen en niet kan voorkomen dat ze verhitte ruzies krijgt met de beoogde slachtoffers van het stel. Zo kan de echte Martha onmogelijk zijn geweest. Als dat zo was, dan zou haar medeplichtige haar al snel uit de weg hebben geruimd voordat ze hun plannen kon verknoeien. Raymond Fernandez wordt vrij goed geportretteerd door Tony Lo Bianco. Hij is een overtuigende gigolo. Maar het personage wordt af en toe een beetje irritant. Er is geen chemie tussen de acteurs, niets wat aangeeft wat de personages in elkaar aantrekt. En als er zonder enige twijfel van ons wordt verwacht dat we geloven dat een Italiaanse _lothario_ het zou aanleggen met een dikke, slonzige, hysterische verpleegster, dan verliest de film elke geloofwaardigheid.<br />De rest van de personages in de film zijn erg saai en saai. De meesten van hen worden afgeschilderd als idioten die met plezier hun spaargeld en investeringen weggeven aan een man die ze nauwelijks kennen. En ze gedragen zich allemaal hysterisch als ze achter de waarheid komen. Natuurlijk vermoordt het stel hen als dit gebeurt. Hoewel de beoogde slachtoffers zich zo hysterisch gedragen dat elke redelijk denkende persoon ze alleen maar wil slaan om ze de mond te snoeren. Met andere woorden, de slachtoffers schreeuwen om vermoord te worden.<br />Er vinden maar drie moorden plaats in de film, een ervan buiten beeld. De andere moorden worden op een heel zwakke manier gepleegd. De arme actrices die de slachtoffers spelen helpen ook niet echt. Ik heb recensies gelezen die beweerden dat de moordscène met de hamer'schokkend', 'angstaanjagend', enzovoort was. Nou, ik moest bijna lachen toen de scène begon. Ik kon niet geloven dat de scène zo slecht gefilmd kon zijn. De andere moordscène was even slecht gefilmd. Beide scènes waren gespeend van spanning of spanning. Het was gewoon allemaal te voorspelbaar.<br />De beslissing om een filmmoord buiten het scherm te laten zien was bedoeld om een schokkend moment te creëren dat een briljante regisseur als Hitchcock waardig was. In tegenstelling tot Hitchcocks scènes in het meesterwerk PSYCHO is de filmmoord buiten het scherm vrijwel gespeend van spanning of emotie. Het riep geen enkele emotie bij me op. Ik heb veel recensies gelezen waarin wordt beweerd dat de film vol zit met 'kamphumor'. Ik zou zeggen dat _WHATEVER TO BABY JANE_ een goed voorbeeld is van kamphumor. In _THE HONEYMOON KILLERS_ vond ik niets wat ook maar in de verste verte grappig of onderhoudend was. Het was gewoon saaie praat zonder enige actie in vrijwel elke scène. Waar was de humor waar de fans het steeds maar over hebben? Ik bleef maar wachten op iets om de film wat leven in te blazen. Maar dat kwam niet. Het was niet eens zo'n type dat zegt dat het zo slecht nog niet is.<br />Kennelijk heeft Martin Scorcese op een gegeven moment aan het project meegewerkt, of werd hij geacht de film te regisseren. Het is echt jammer dat hij dat niet heeft gedaan. De film werd niet geregisseerd, want als hij dat wel had gedaan, hadden we waarschijnlijk een veel betere film gehad.<br />Iedereen die van de film houdt, gebruikt het lage budget als excuus om de tekorten te rechtvaardigen. Maar deze film is gemaakt in hetzelfde tijdperk als Night of the Living Dead, een andere zwart-witfilm met slechts de helft van het budget. Die film was een klassieker en de zwart-witfilm maakte de film nog verontrustender en sfeervoller. In THE HONEYMOON KILLERS leek de zwart-witfilm alleen voor de goedkoopte te worden gebruikt.<br />Al met al kan ik deze saaie kletskoek aan niemand aanbevelen. Het is een van de saaiste films die ik ooit heb gezien. Ik heb nog nooit van mijn leven een film gezien en ik heb genoeg films gezien. Het lijkt wel of het altijd maar door en door gaat. Het is ongelooflijk saai, met weinig meer dan het ene na het andere gesprek. De moorden beginnen pas op driekwart van de film. En zelfs dan bevat de film nog niets om over naar huis te schrijven. Verspil hier gewoon je tijd niet aan. Als je het verhaal van Martha Beck en Raymond Fernandez wilt weten, kijk dan gewoon een documentaire over hen, of doe wat research op internet of in je plaatselijke bibliotheek. Beide investeringen zouden je veel meer opleveren.
THE HONEYMOON KILLERS is based on the true story of Martha Beck and Raymond Fernandez who remorselessly killed a number of wealthy lonely women back in the 1940s.<br /><br />I bought this movie expecting it to be average but my expectations were not very high. Since I had never heard of the movie, I was not expecting a classic by any means. Nothing could prepare me for what I was about to face.<br /><br />Firstly, I am a big fan of movies based on true stories. I think BONNIE AND CLYDE, THE BOSTON STRANGLER and 10 RILLINGTON PLACE are very good movies. Those movies contain everything this one does not  suspense, tension, good acting, excellent dialogue and scripts, wonderful direction and surprising shocks. And these movies invoke emotion from the viewer.<br /><br />THE HONEYMOON KILLERS is by contrast an incredibly bland and boring movie that is merely relying on the fact it has a basing on real events in order to attract viewers. Some say the movie was made just to cash in on the success of BONNIE AND CLYDE. I would agree with that analogy.<br /><br />As another reviewer has pointed out, the movie deviates a long way from the real story. At the time of viewing, I didn't know anything about the real events, but I most certainly did find the events in this movie implausible to say the least. The very idea that Martha and Raymond could be having sex in the marital home whilst Raymond's supposedly new bride was taking a bath was just plain silly. The real Martha and Raymond would never have been so reckless in their actions.<br /><br />The characters in the movie are not in any way shown to be ruthless, cunning and remorseless killers. Martha Beck is portrayed as a very hysterical woman, unable to contain jealousy and unable to avoid getting into heated arguments with the couple's intended victims. This cannot possibly have been what the real person was like. If she were then her partner in crime would have soon got rid of her before she bungled their plans. Raymond Fernandez is portrayed fairly well by Tony Lo Bianco. He makes a convincing gigolo. But the character does become a little annoying at times. There is no chemistry between the actors, nothing that indicates what attracts the characters to one another. And when we are expected to believe without question or hesitation that an Italian Lothario would shack up with a fat, frumpy, hysterical nurse, the movie loses any credibility.<br /><br />The rest of the characters in the movie are very bland and boring. Most of them are portrayed as idiots who quite happily sign away their savings and investments to a man they hardly know. And they all act hysterically when they find out the truth. Naturally, the couple murder them when this happens. Although, the intended victims act so hysterically that any reasonably minded person feels like hitting them just to shut them up. In other words, the victims cry out to be killed.<br /><br />Only three murders take place in the movie, one of them is off-screen. The other murders are committed in a very lame manner. The poor acting from the actresses playing the victims doesn't help either. I have read reviews on this site claiming that the murder scene with the hammer was "shocking", "scary" and so on. Well, I nearly laughed when the scene came on. I couldn't believe the scene could have been filmed so badly. The other murder scene was filmed equally badly. Both scenes were devoid of any suspense or tension. It was simply all too predictable.<br /><br />The decision to include an off-screen murder was supposed to provide a shocking moment worthy of a brilliant director like Hitchcock. Unlike Hitchcock's scenes in the masterpiece PSYCHO, the off-screen murder in this movie is almost totally devoid of any suspense, tension or emotion. It invoked no emotion in me whatsoever.<br /><br />I have read many reviews claiming the movie is filled with "camp" humour. I would say WHATEVER HAPPENED TO BABY JANE is a proper example of camp humour. In THE HONEYMOON KILLERS, I found nothing remotely funny or entertaining. It was just boring talk with no action in virtually every scene. Where was the humour the fans keep babbling on about? I kept waiting for something to liven the movie up. But, it never came. It wasn't even one of those "so bad it's good" types.<br /><br />Apparently, Martin Scorcese either was on the project at some time, or was being considered to direct the movie. It's a real pity he didn't direct it because if he had we probably would have ended up with a far superior movie.<br /><br />Everyone who loves the movie uses the low budget as an excuse to justify the shortfalls. But, this movie was made in the same era as NIGHT OF THE LIVING DEAD, another black and white movie filmed with only half the budget. That movie was a classic and the black and white cinematography helped to make the movie more disturbing and atmospheric. In THE HONEYMOON KILLERS, the black and white cinematography seemed to be used purely for cheapness.<br /><br />Overall, I cannot recommend this boring piece of tripe to anyone. It is one of the most boring movies I've ever seen in my life and I've seen plenty of movies. It is just seems to go on and on forever. It is incredibly boring, with little more than talking all the way through. The murders don't even begin to happen until three quarters of the way through. Even then, the movie contains nothing to write home about. Just don't waste your time on this. If you want to know the story of Martha Beck and Raymond Fernandez, just watch a documentary on them, or do some research on the Internet or at your local library. Either investment would produce a much better benefit for your time.