Ik ben er eindelijk achter waarom het High School Musical-fenomeen zo'n succes is. Waarom de soundtrack van de eerste film de best verkopende cd van vorig jaar was. Waarom er ijsshows zijn, toneelproducties (amateurs en professionals), karaoke-cd's en karaoke-dvd's op de koop toe. Het gaat allemaal terug tot de jaren negentig.<br />Zie je, de jaren negentig brachten NSync voort, Backstreet Boys, de Spice Girls, Britney, Christina, Jessica, noem maar op. Maar hun tijd was niet bedoeld voor de jaren negentig. Ze waren te vroeg gekomen. Muziek was er eerlijk gezegd nog niet aan toe om terug te keren naar de suikerzoete Velveeta en de suikerspin van de late jaren vijftig/vroege jaren zestig. Maar nu is het zover. De reden dat High School Musical, en nu ook Part 2, zo'n succes is, is dat de popmuziek van 1990 is teruggekeerd met een ramp!!! High School Musical was de Reset-knop, zo je wilt, die de kidz-bop-pop weer op zijn rechtmatige plaats zette. Volwassenen hebben hun muziek, hun insinuaties, hun profane, boze, paranoïde, pijnlijk eerlijke liedjes. Waarom zou je de kinderen niet een kans geven? Een plek om kind te zijn?<br />Het vervolg slaagt er geweldig in de drang te vermijden om te repareren wat ongebroken is, maar in plaats daarvan om het op te poetsen. Deze film is niet donkerder, maar wel feller. Meer houding, en zelfs meer zelfvertrouwen (als je je dat moeilijk kunt voorstellen). Deze film is uitsluitend bestemd voor a) kinderen, en voor b) mensen die zich niet alleen dingen herinneren, maar het ook leuk vinden om kind te zijn. High School Musical 2 is een uitbarsting van vrolijke uitbundigheid. Een knipoog naar het volwassen publiek is op zijn plaats, maar dat geldt ook voor producties waarin een kind niet wordt gepest of verwacht dat het te snel volwassen wordt.<br />De rechttoe-rechtaan-theaterpop van de eerste film is vervangen door een Hip-Hop/Area Pop-randje. Minder Broadway, meer Billboard. Bovendien is de mythologische taak om de kliekjes van de middelbare school te verslaan vervangen door eenvoudigweg het innen van een cheque voor de zomer. De film wil zich groter voelen dan de vorige, maar is in feite intiemer. Dat is een onbedoeld pluspunt. De cast doorloopt dit keer wat dramatiek en er worden wat veranderingen aangebracht in de karakters. Dit was de grootste verrassing. Disney Channel had eenvoudigweg de eerste film kunnen herhalen, maar alle betrokkenen hebben echt hun best gedaan. Ik vergat dat, hoe afgezaagd de premisse <0xE2><0x80><0x93> de hele franchise <0xE2><0x80><0x93> ook is, deze jongens echt kunnen acteren. En zingen. En dansen. Geen wonder dat Disney een fortuin verdient.<br />En geen wonder dat musicaltheater zo ruig is. Elke deelnemer moet een Triple Threat zijn. Maar dat is een deel van de fantasie van de eerste film: auditie doen, je uiterste best doen en het applaus en de steun van je leeftijdgenoten krijgen. Het geweldige aan deze tweede film is dat het eigenlijk om het tegenovergestelde gaat. Je verliest de steun van je leeftijdgenoten. Je raakt jezelf kwijt op zoek naar iets wat je niet echt nodig hebt, nog niet in elk geval. Het is een goede boodschap: de toekomst komt snel genoeg. Geniet van het kind zijn en van de mensen die van je houden zolang het nog kan.<br />Maar toch, als deze tweede film niet overeenkomt met de eerste, komt dat doordat hij afwijkt van de droom van Triple Talent Status. Hij is niet langer een musical over een musical, maar wordt een musical over een countryclub. In plaats van je sociale status op het spel te zetten om jezelf te zijn, om jezelf te vinden, gaat het nu om de gevaren van jezelf verliezen, door toe te geven aan je sociale status. Zeker, dramatischer. Een geniale zet, zou ik zeggen, behalve dan dat het nog steeds een musical van de middelbare school is, geen Country Club-musical.<br />Door naar een complexer terrein te verhuizen, groeit hij. Maar bij gebrek aan beter is hij minder leuk, een fractie minder leuk dan het origineel. Het moet gezegd dat hij niet muf is (door de nieuwe setting blijft hij fris), maar Disney Channel, Ortega en alle betrokken bedrijven zullen er moeite mee hebben om een driedelige film te maken die net zo leuk, levendig en CHOCK FUL VAN 90'S POP is als het origineel. Een terugkeer naar het theater zou welkom zijn.<br />Wat de liedjes zelf betreft, laten we het er maar op houden dat ik zo eerlijk ben geweest om te zeggen dat ik van de MOVIE genoot voor wat hij was. Disney is geweldig geweest in het maken van soundtracks, maar ze zullen het een stuk beter moeten doen voor deel 3. Afgezien van de openingstune en een honkbalwedstrijd/swingnummer is er deze keer niet veel om van te genieten, wat wederom deels te wijten is aan het weghalen van de locatie van de middelbare school.<br />De kinderen zullen LOVE it, de ouders zullen het Toleren, Disney Channel zal hand over hand geld inzamelen, en alle anderen zullen geen idee hebben wat er aan de hand is omdat ze niet weten wat er gaande is.' Ze hebben zich niet gerealiseerd (a) wat het betekent om een kind te zijn, (b) dat 90's Pop Music weer helemaal terug is, en (c) dat iedereen wil zingen en dansen, ook al willen ze dat niet toegeven.
I've finally found out the reason why the High School Musical phenomenon is such a success. Why the first movie's soundtrack was the top-selling CD of last year. Why there are ice shows, stage productions (amateur and pro), karaoke CDs, and karaoke DVDs to boot. It all traces back to the 90s.<br /><br />You see, the 1990s gave birth to NSync, Backstreet Boys, the Spice Girls, Britney, Christina, Jessica, what have you. But their time wasn't meant for the 90s. They had come too early. Music honestly wasn't ready to cycle back to the confectionery, syrupy, Velveeta meets cotton candy of the late 50s/ early 60s. But now is the time.<br /><br />The reason that High School Musical, and now Part 2, are such a success is because 1990'S POP MUSIC IS BACK WITH A VENGEANCE!!! High School Musical was the Reset Button, if you will, setting kidz-bop-pop back in its rightful place. Adults have their music, their innuendos, their profane-angry-paranoid-hurtfully honest songs. Why not give the kids a break? A place to be a kid? <br /><br />The sequel does a great job of avoiding the urge to fix what's unbroken, but instead to polish it. This film isn't darker, but it is spunkier. More attitude, and even more confidence (if that's hard to imagine). This film is strictly for A) kids, and B) people who not only remember but enjoyed being kids. High School Musical 2 is a burst of joyful exuberance. Winks towards adult audiences have their place, but so do productions where a kid isn't talked down to or expected to grow up too fast.<br /><br />The straight-up theater pop of the first has been replaced with more of a Hip-Hop/ Arena Pop edge. Less Broadway, more Billboard. Plus, the mythological task of defeating high school cliques has been replaced with simply earning a check for the summer. The movie wants to feel bigger than the last, but it's actually more intimate. That's an unintended plus.<br /><br />The cast goes through some drama this time around, and some changes are made, character-wise. This was the biggest surprise. Disney Channel could have simply done a rehash of the first film, but everyone involved truly did a great job. I forgot that, as corny as the premise - the whole franchise - is, these guys can really act. And sing. And dance. No wonder Disney gonna's make a fortune.<br /><br />And no wonder musical theater is so rough. Every single participant has to be a Triple Threat. But that's part of the fantasy of the first film: making the audition, giving it your all, and gaining the applause and support of your peers. What's great about this second movie is, really it's about the reverse of that. LOSING the support of your peers. Losing yourself in search of something you don't really need, not yet anyway. It's a good message: The future will come soon enough. Enjoy being a kid and being with the ones who love you while you still can.<br /><br />Still, if this second movie doesn't match up to the first, it's because of moving it away from the dream of Triple Talent Status. No longer a musical about a musical, it instead becomes a musical about a country club. Instead of risking social status to be yourself, to find yourself, it is now about the dangers of losing yourself, by giving into social status. More dramatic, sure. A stroke of genius, I would say, except for the fact that it's still a freakin' High School Musical movie, not a Country Club Musical movie.<br /><br />By moving into more complex territory, it grows up. But by default, it is less fun, just a smidgen less, than the original. To its credit, it isn't stale (the new setting keeps it fresh), but Disney Channel, Ortega, and all company involved will be hard pressed to create a three-quel that's just as fun, lively and CHOCK FULL OF 90'S POP as the original. A return to the theater would be welcome.<br /><br />As for the songs themselves, let's just say I've been fair enough to comment that I enjoyed the MOVIE for what it was. Disney's been great at soundtracks but they'll have to do a lot better for part 3. Aside from the opener and a baseball game/swing number, there's not much to enjoy this time around, once again due in part to the removal of the high school locale.<br /><br />The kids will LOVE IT, the parents will Tolerate it, Disney Channel will collect money hand over fist, and everyone else will have no idea what is going on because they've failed to realize (A) what it meant to be a kid, (B) that 90's Pop Music is back with a vengeance, and (C) everybody wants to sing and dance, even if they don't want to admit it.