Na het zien van deze film, die meer is dan een film, is het een ervaring, de enige woorden waarin dit meesterwerk beschreven kan worden, zijn bijvoeglijke naamwoorden <0xE2><0x80><0x93> meeslepend, schokkend, geweldig in verhaal en stijl, eenvoudig en subtiel, schrijnend, briljant. Dit is eindelijk een film, die je schokt, verrast, je ondervraagt, je slaat, je aan het huilen maakt, je een spiegel voorhoudt <0xE2><0x80><0x93> die sterke reacties weet op te roepen. De film slaagt er eindelijk in een universele taal te spreken. Hier worden geen kanten gekozen, je wordt gewoon naar het midden van de premisse getrokken. Hij raakte de epische proporties van eerdere meesterwerken als Garam Hawa en Tamas, gebaseerd op scheidingskwesties. Hoewel de Iraanse nieuwe-golffilm een invloed heeft gehad op de sabiha sumer, is het toch een origineel stuk. Een superieur product, een ontroerend verhaal, een klassieke wereldfilm. 'Jinhe naaz hai Black par wo kahan hain'.
I am at a loss of words after watching this one which is more than a film, it is an experience therefore, the only words in which this masterpiece can be described are adjectives-mind blowing, shocking, great in narrative and style, simple and subtle, poignant, brilliant exposition. Here is finally a movie, that shocks you, surprises you, questions you, slaps you, make you cry, shows you a mirror-to sum up evoke strong responses. The film finally succeeds in speaking a universal language. Here No sides are taken but just roots you to the middle of the premise. It touched the epic proportions of earlier masterpieces Garam Hawa and Tamas, based on partition issues. Though an influence of Iranian new wave cinema is seen on film maker sabiha sumer yet it is an original piece. A superior product, a touching tale, a classic world cinema, indeed.. "Jinhe naaz hai Black par wo kahan hain".