Na een aantal vroege films waarin Robert Taylor zowel de moderne als de geacteerde romantische hoofdrollen speelde, waarbij hij zijn uitzonderlijk knappe uiterlijk ten volle uitbuitte, vroeg Robert Taylor om wat ruigere rollen. Louis B. Mayers antwoord op zijn meest co<0xC3><0xB6>peratieve sterren was hem eerst te casten in _A Yank at Oxford_ en daarna in _The Crowd Roars_.<br />In de eerste film roeide Taylor de ploeg voor het goede oude Oxford, waar hij studeerde. Maar in _The Crowd Roars_ is hij nog ruiger als bokser. De rol werd voor hem gekozen zodat hij een heleboel kansen kreeg om met ontbloot bovenlijf te laten zien dat hij haar op zijn borst had. Taylor zelf maakte die opmerking en in die onschuldigere dagen was het om te laten zien dat hij geen poederdons was, alsof het hebben van haarzakjes aan je voorzijde daarvan het bewijs was.<br />In deze hachelijke situatie werd over het hoofd gezien dat Robert Taylor een heel mooie rol kreeg als een bokser die vastbesloten was snel geld te verdienen en er zo snel mogelijk tussenuit te knijpen voordat hij een dronken zuiplap werd. Hij is arm geweest en hij is rijk, en rijk was beter. Toen hij arm was, leefde hij van de hand in de tand met een bijna welgestelde vader, Frank Morgan, en een zachtaardige moeder die de was deed omdat haar man geen baan kon houden. Genes moeder in The Crowd Roars werd gespeeld door Emma Dunn in een korte, maar veelzeggende rol.<br />Hoe dan ook, als de jonge Gene Reynolds opgroeit tot Robert Taylor, steunt hij zijn oude vader, die nog steeds drinkt en gokt. Die twee gewoonten worden bijna de ondergang van zijn zoon als hij in handen valt van de rivaliserende gokkers Edward Arnold en Nat Pendleton. De gebruikelijke stuntelige sukkel die Frank Morgan op het witte doek speelt, wordt hier veel serieuzer genomen. Het is een van Frank Morgans beste rollen op het witte doek.<br />Arnold heeft ook zijn geheimen, zijn dochter Maureen O'Sullivan en haar onnozele vriendin Jane Wyman denken dat Arnold effectenmakelaar is, alsof dat niet ook gokken is. Taylor door Sullivan het hof te maken brengt haar geen desillusie.<br />Kijk uit naar nog een goede voorstelling van William Gargan als een voormalig kampioen Light Heavyweight die belangstelling toont voor de jonge Gene Reynolds en Lionel Stander als de trainers van Gargan en Taylor.<br />The Crowd Roars is een prima film van MGM die Robert Taylors acteertalent flink heeft uitgebreid.<br />En we hebben bewezen dat hij haar op zijn borst had.
After a bunch of early films where Robert Taylor was playing both modern and costumed romantic leads, taking full advantage of his extraordinary good looks, Robert Taylor asked for some more rugged type roles. Louis B. Mayer's answer to his most cooperative of stars was to cast him first in A Yank At Oxford and then in The Crowd Roars.<br /><br />In the first film, Taylor rowed crew for dear old Oxford where he was a matriculating student. But in The Crowd Roars he's even more rugged as a boxer. The role was chosen for him so he could have lots of opportunities to go bare-chested and show that in fact he's got hair on his chest. Taylor himself made that comment and back in those more innocent days it was to show he was not a powderpuff as if having follicles on your anterior was proof of that.<br /><br />Overlooked in this hairy situation was the fact that Robert Taylor got a very fine role for himself as a boxer determined to make a quick buck and get out as fast as possible before becoming a punch drunk rummy. He's had poor and he's had rich and rich was better. Back when he was poor he was living hand to mouth with a near do well father, Frank Morgan, and a gentle mother who took in washing because her husband couldn't hold down a job. Taylor's mother in The Crowd Roars was played by Emma Dunn in a brief, but very telling role.<br /><br />Anyway when young Gene Reynolds grows up to be Robert Taylor he's now supporting dear old dad who's still drinking and gambling. Those two habits are nearly the undoing of his son when he falls into the hands of rival gamblers Edward Arnold and Nat Pendleton. The usual bumbling oaf that Frank Morgan portrays on screen is played far more serious here. It's one of Frank Morgan's best screen roles.<br /><br />Arnold has his secrets also, his daughter Maureen O'Sullivan and her ditzy friend Jane Wyman think Arnold is a stockbroker, as if that wasn't also gambling. Taylor in courting Sullivan does not disillusion her.<br /><br />Look for another good performance by William Gargan as a former Light Heavyweight champion who takes an interest in young Gene Reynolds and Lionel Stander as Gargan's trainer and later Taylor's trainer.<br /><br />The Crowd Roars is a fine film from MGM that went a long way in expanding Robert Taylor's range as thespian. <br /><br />And we proved he had hair on his chest.