Toen het publiek naar de nieuwste productie van een tragedie van William Shakespeare in het Globe Theatre ging, was er een universele reactie van de toeschouwers op wat ze op het toneel zagen. Het was er een van droefheid, woede, medeleven en opluchting. De droefheid was gewoonlijk te wijten aan het onschuldige slachtoffer (dat meestal een mooie vrouw was) dat op een onrechtvaardige manier werd vermoord, zoals Desdemona in 'Othello'; de woede zou gericht zijn geweest op de schurk in het stuk wiens laffe daden hadden geresulteerd in de dood van helden en heldinnen <0xE2><0x80><0x93> hier hebben we Iago, aantoonbaar het meest kwaadaardige personage in de literatuurgeschiedenis ('Othello'). En ten slotte was er opluchting omdat het publiek het geweld van het stuk had overleefd en de sterren dankbaar was dat ze niet in zo'n wrede wereld hoefden te leven. Blijft u nu nog even bij me, want in feite heeft dit alles een doel. Ik geloof dat Finchers 'Zeven' de moderne Shakespeare-tragedie is, de moderne 'Titus Andronicus', zo je wilt. Het gevoel dat je overspoelt als de aftiteling van _7_ begint (wat verdomd goede aftiteling is die ik eraan toe zou kunnen voegen, van begin tot eind) staat op één lijn met een grote tragedie van Shakespeare, en dat is de reden waarom ik vind dat films als _7_ serieuzer moeten worden opgevat in literaire zin. Dat niet alleen, maar de film introduceert het publiek zelfs bij legendarische teksten als _Inferno_ van Dante en _The Canterbury Tales_ van Geoffrey Chaucer <0xE2><0x80><0x93> dus ben ik geneigd te proberen meer Engelse professoren over te halen naar deze film te kijken.<br />En nu komt het deel waarin ik zeg: 'Ja, _7_, gaaf, het is geweldig! _7_!' Ik ga er gewoon op uit en ik zeg het: deze film heeft alles waar je naar op zoek zou kunnen zijn als je naar een film kijkt. Om te beginnen is het script geweldig. Origineel, hier en daar grappig, opwindend, sexy... de lijst is eigenlijk eindeloos. Well heeft Andrew Kevin Walker gespeeld; de jongen heeft het goed gedaan. Dan hebben we het acteerwerk dat, om het in romantische zin te zeggen, subliem is: mensen zullen misschien beweren dat Morgan Freeman maar één personage kan spelen, maar ik denk dat het vergelijkbaar is met de situatie met Hugh Grant (zijn enige personage mag dan een stuntelige, sympathieke idioot zijn, maar hij is er verdomd goed in) en hetzelfde geldt voor Morgan. Hier is hij op zijn vaderlijke, wereldwijze detectivetoon, en de komische dubbelrol van Freeman en Pitt is essentieel voor de film. Pitts optreden wordt waarschijnlijk net overschaduwd door zijn vertolking van Tyler Durden in Finchers andere _chef d'oeuvre_ 'Fight Club', maar dat is voor Pitt absoluut geen vernederende verklaring. Hij is, of was, tot 2005 een van mijn favoriete 'jongere' acteurs (dat is de Ed Norton-ring, Johnny Depp, in tegenstelling tot de Pacino/De Niro/Hoffman-ring van deskundigheid) tot 2005 <0xE2><0x80><0x93> Ocean's 12, om het zacht uit te drukken, stelde me zwaar teleur. Maar laten we positief denken: met Seven en Fight Club en Snatch weet ik zeker dat Brad iets in petto heeft voor fans zoals ik. Gwyneth Paltrow is waarschijnlijk de onbetwiste heldin, of heldin, van de film, en ironisch genoeg is zij degene die er het slechtst afkomt (of niet? Ga terug naar het hoofdstuk over tragedies over sympathie). De woorden 'nooit beter' schieten me te binnen als ik aan Paltrows 'Tracey' denk. Er is nog iemand die ik hier niet noem, ondanks het 'beperkt houdbaar'-teken, maar laten we het er maar op houden dat hij/zij/het in mijn ogen de beste draai aan de hele tijd geeft. En ten slotte is David Fincher de aangewezen persoon. Zijn ongetwijfeld coole stijl is de reden waarom deze film zo... cool is, bij gebrek aan een beter woord. Dankzij hem is Morgan Freeman cool, Gwyneth Paltrow is cool, de man die werkt op die afschuwelijke plek waar de 'Pride' is opgenomen. De misdaad die plaatsvindt is cool, zelfs de man/vrouw/ding zonder naam is cool (tot op zekere hoogte).<br />Om af te sluiten: er zijn films waarvan je, als de aftiteling verschijnt, bij jezelf denkt: dat moet de beste film zijn die ik ooit heb gezien. 'Reservoir Dogs' en 'L.A. Confidential' zijn daar goede voorbeelden van. Naar mijn mening belichaamt 'Seven' dit soort films.
When audiences went to see the latest production of a tragedy by William Shakespeare at the Globe Theatre, there was a universal reaction by the spectators to what they were seeing on the stage. It was one of sadness, anger, sympathy and relief. The sadness was normally due to the innocent victim (who was usually a beautiful woman) being murdered in an unjustified fashion, such as Desdemona in 'Othello'; the anger would have been directed towards the villain in the play whose dastardly deeds had resulted in the deaths of heroes and heroines - here we have Iago, arguably the most evil character in the history of literature ('Othello' again); sympathy was not for the devil, but for the poor people who had overcome the denouement but had to deal with its consequences (Horatio perhaps in 'Hamlet', or maybe Father Laurence in 'Romeo and Juliet'); and lastly relief was felt because the audience had survived the play's violence and could thank their lucky stars that they did not have to live in a world so cruel. Now stay with me here, because there is, in fact, a point to all of this. I believe that Fincher's 'Seven' is the modern Shakespearean tragedy, the modern 'Titus Andronicus', if you will. The feeling that washes over you when the credits roll in Seven (which are damn good credits I might add, start and finish) is on a par with a great Shakespearean tragedy, and it is for this reason why I think that films such as Seven should be considered as more serious in a literary sense. Not only that, but the film even introduces the audience to legendary texts such as Dante's 'Inferno' and Geoffrey Chaucer's 'The Canterbury Tales' - so I would be inclined to try and influence more English professors to watch this film. <br /><br />Now here's the part where I say 'Yeah Seven, woo, it's awesome! Yeah!'. I'm just going to go out and say it: this film has everything that you could possibly be looking for when watching a movie. The script, for one, is great. Original, funny in places, exciting, sexy...the list is endless really. Well played Andrew Kevin Walker; the boy done good. Next we have the acting which, to put in a Romantic sense, is sublime: people may argue that Morgan Freeman can only play one character, but I think it's similar to the situation with Hugh Grant (his one persona may be a bumbling, lovable fool, but he is damn good at it) and it's the same for Morgan. Here he is at his fatherly, worldly-wise detective best, and the comic double act of Freeman and Pitt is essential to the film. Pitt's performance is probably just about overshadowed by his portrayal of Tyler Durden in Fincher's other chef d'oeuvre 'Fight Club', but in no way is this a demeaning statement to Pitt. He is, or was, one of my favourite 'younger' actors (that's the Ed Norton, Johnny Depp ring, as opposed to the Pacino/De Niro/Hoffman circle of expertise) until 2005 came about - Ocean's 12, to put it mildly, disappointed me greatly. However, let's think positively: with Seven and Fight Club and Snatch, I'm sure Brad has something in store for fans like me. Gwyneth Paltrow is probably the unsung hero, or heroine, of the film and ironically she's the one who gets it worst (or does she? Refer back to tragedy point about sympathy). The words 'never better' spring to mind when thinking about Paltrow's 'Tracey'. There's someone else I'm not mentioning here, despite the 'contains spoiler' tick, but let's just say he/she/it provides, in my eyes, the greatest twist OF ALL TIME. Last but not least, David Fincher is where it's at. His undoubtedly cool style is the reason why this film is so...cool, for want of a better word. Thanks to him, Morgan Freeman is cool, Gwyneth Paltrow is cool, the man who works in that horrible place where the 'Pride' crime takes place is cool, even the man/woman/thing with no name is cool (to a certain extent). <br /><br />To conclude, there are certain films that when the credits appear at the end, you think to yourself 'That has to be the best movie I've ever seen'. 'Reservoir Dogs' and 'L.A. Confidential' are prime examples. In my opinion, 'Seven' epitomises this type of film.