Misschien niet de grote treinroof, maar wel een heel goede.<br />Michael Crighton is geen kunstenaar, maar hij kan goed verhalen vertellen. Vaak zijn zijn films beter dan zijn romans. Maar in deze film komt alles samen: script, score, regie, fotografie en uitvoeringen. Hoe komt het dat iemand als Leslie Anne Down er zo lieftallig en mooi uit kan zien? En hoe komt het dat Sean Connery er zo goed en zo sexy uitziet naarmate hij ouder wordt? (Een misdadige daad, als je het mij vraagt.) Donald Southerland is het toonbeeld van een misdadige schurk uit 1855. Goldsmiths score is levendig en doet denken aan Prokovievs luitenant Kije.<br />De hele onderneming is geestig, goed doordacht en boeiend. Connery en de jongere vrouw van een oude bankier spelen een martelend onderonsje. Ze drinken thee in de openlucht en kijken naar de werklui die een 'oud' waterrad van oude onderdelen aan het bouwen zijn. Geen van beiden kan een glimlach onderdrukken als ze vertellen dat de onderdelen met bouten en moeren aan elkaar vast zitten in plaats van met schroefjes, dat de gewrichten dus strak moeten zitten ('zo zeldzaam', merkt de dame op) en dat Amerika 'een land van veel prominente erecties' is. Connery heeft waarschijnlijk de beste tekst. Een van hen is enthousiast. Zijn vriendin, Downe, vraagt hem: 'Vertel jij wel eens de waarheid?' Hij grijnst een beetje en antwoordt: 'Nee.' Ik wil niemand beledigen die het al weet. Maar voor kinderen die lezen, vormt deze uitwisseling van regels een 'logische paradox'. Als je wordt gevraagd of je ooit de waarheid spreekt en je ontkent het, dan lieg je in je antwoord, wat betekent dat je de waarheid spreekt. Het antwoord is zowel waar als vals, net als deze zin: 'Deze verklaring is vals.' Sorry, een beetje saai, ik weet het, maar dat soort dingen vind je in deze film.<br />Het script zal je ook een onderhoudende les geven over het leven en de taal van het vroege Victoriaanse Engeland. Je leert wat een 'jack' is en wat een 'ratter' is. is en wat een 'crib' is. De morele berekening van de film zit een beetje in de knoop, omdat Connery een slijmerige kakkerlak heeft gewurgd die het niet verdiende om vermoord te worden door iemand anders dan 'The Godfather'.<br />Maar het is niet alleen maar intrige en planning. De climax is een en al spectaculaire actie. Crighton heeft gezegd dat toen ze de scène filmden waarin Connery over het dak van de trein kruipt, de jas die hij in zijn hand had per ongeluk uit zijn handen werd geblazen, maar dat de acteur in zijn rol bleef, zich omdraaide en de jas opraapte.<br />Je zult er geen spijt van krijgen als je het voor elkaar krijgt. Een soort familiefilm en een mooie film.
Maybe not the great train robbery but a pretty good one.<br /><br />Michael Crighton is not an artist but he's a fine storyteller. Often his films are better than his novels. But everything comes together in this one -- script, score, direction, photography, and performances. How does someone like Leslie Anne Down come to look so droopy-eyed and lovely? And how come Sean Connery looks so good and so sexy as he ages? (A criminal act, if you ask me.) Donald Southerland is the epitome of an 1855 criminal rogue. Goldsmith's score is lively and reminiscent of Prokoviev's Lieutenant Kije.<br /><br />The whole enterprise is witty, well thought out, and engrossing. There's an excruciating byplay between Connery and the younger wife of an old banker. They are having tea al fresco watching the workmen build an "ancient" water wheel out of old parts. Neither of them cracks a smile as they talk about how the parts are bolted tightly together instead of screwed, how the joints must be tightly fitted ("so rare," remarks the lady), and how America is "a land of many prominent erections." Connery probably has the best lines. One of them is keen. His girl friend, Downe, demands of him, "Do you ever tell the truth?" He smirks slightly and answers, "No." I'm uncertain about whether to explain exactly why this exchange is so funny because I don't want to insult anyone who already knows. But for any kids who may be reading, this exchange of lines constitutes a "logical paradox." If you are asked if you ever tell the truth and you deny it, well then you are lying in your response, which means you must be telling the truth. The answer is both true and false at the same time, as is this sentence, "This statement is false." Sorry, a little tedious, I know, but that's the sort of thing you find in this film.<br /><br />The script will also give you an entertaining lesson on the life and lingo of early Victorian England. You learn what a "jack" is and what "a ratter" is and what a "crib" is. The moral calculus of the film is a little wedged, what with Connery having strangled to death a shrimpy squealcat who didn't deserve being murdered by any but "The Godfather" standards.<br /><br />It's not all intrigue and planning though. The climax is filled with rip-roaring action. Crighton has said that when they were shooting the scene in which Connery is crawling along the top of the train, the coat he was holding accidentally was blown out of his hands but the actor stayed in character, turned around and retrieved it.<br /><br />You won't regret catching this if you can manage it. Kind of a family movie and a nicely rendered one.