Ik kwam deze film puur bij toeval tegen toen hij op de kabel werd uitgezonden en merkte dat ik aan mijn stoel gekluisterd zat, omdat ik er geen minuut van wilde missen. De voorstelling van Joseph Cross was fascinerend, maar wat nog fascinerender was, was het verhaal zelf. Ik probeerde er voortdurend achter te komen hoe het zou aflopen.<br />Het einde bleek een echte verrassing te zijn, maar ik was ook onder de indruk van de weergave van de jongensjaren die het publiek krijgt tijdens het proces om daar te komen. Het was zo waarachtig dat ik me afvroeg hoeveel ervan gebaseerd was op de eigen ervaringen van de filmschrijver. Bovenal was ik onder de indruk van het respect dat de film voor jongens schijnt te hebben, en van de bereidheid om te erkennen dat vijfdeklassers soms diepzinnige gedachten hebben en diepzinnige vragen stellen.
I came upon this movie purely by accident when it was being shown on cable, and found myself riveted to my seat, not wanting to miss a minute of it. The performance by Joseph Cross was captivating, but what was even more compelling was the story itself. I was constantly trying to figure out how it was going to end.<br /><br />The ending turned out to be a real surprise, but I was also impressed by the portrayal of boyhood that the audience receives in the process of getting there. It was so true to life that I found myself wondering how much of it was based on the film writer's own experiences. Above all, I was impressed by the amount of respect the movie seems to have for boys, and by its willingness to recognize that 5th graders sometimes think deep thoughts and ask deep questions.