Solas is een verhaal dat een afspiegeling is van het leven dat een moeder en haar dochter Marmera leiden, aangezien ze allebei een gewelddadige relatie hebben. Als Marmera's vader in het ziekenhuis ligt, logeert haar moeder bij haar dochter in Sevilla en ontmoet ze in het flatgebouw een man (Vecino) van haar eigen leeftijd. Marmera's vriend is alleen geïnteresseerd in het seksuele deel van hun relatie en staat er onmiddellijk op dat ze abortus laat plegen als hij ontdekt dat ze zwanger is. Moeder en dochter moeten nu belangrijke beslissingen over hun toekomst nemen.<br />De film heeft een naargeestige en deprimerende sfeer: Marmera is verslaafd aan alcohol, ze raakt werkloos nadat ze als schoonmaakster heeft gewerkt, ziekenhuisscènes met Marmera's niet al te vriendelijke vader, Sevilla heeft er nog nooit zo slecht uitgezien. De meeste kleurenschema's zijn ook nogal donker, behalve in de gangen van het flatgebouw en in Vecino's appartement, want daar vinden beide vrouwen troost. Het thema van gewelddadige relaties is tegenwoordig hot in de Spaanse film met de recente (en meer gecentreerde) _Te doy mis ojos_. Het Andalusische dialect is hier goed gedaan, want veel mensen die Spaans leren spreken zullen moeite hebben om delen van de film te begrijpen.<br />In deze film wordt een beetje symboliek gebruikt: Vecino's hond (trouw maar ook voogd) wordt gebruikt om ons te herinneren aan de ontrouw jegens de vader die de moeder ervaart als ze Vecino ontmoet. Mar Vena en haar vader die mensen besnuffelen en ook een hondachtige trouw eisen. De vis is in het begin vers, maar wordt later in de vriezer bewaard, net als de mogelijkheid van een relatie tussen Vecino en de moeder. En denk aan de naam van onze hoofdrolspeler Marstona in relatie tot haar verhaal; haar vader en moeder hebben geen naam in de film; de moeder wordt gespeeld door Marstona Galiana. De belangrijkste boodschap lijkt te zijn dat niemand alleen gelukkig kan zijn, hoewel de ironie natuurlijk is dat iedereen alleen (of eenzaam) is vanwege één mishandelende relatie.<br />Solas vertelt zijn verhaal in een heel langzaam tempo, misschien om ons te laten ervaren hoe langzaam de tijd voor deze ongelukkige mensen gaat. Zijn stijl is nogal afstandelijk, dus verwacht hier geen goedkoop sentiment. Aan het eind van de film maakt de film een sprong in de tijd, maar het voelt alsof dat einde haastig en in een opgewekter stemming het theater verliet. Ook voelt het einde op een bepaalde manier gekunsteld. Hetzelfde gebeurt vaak met de films van Mike Leigh; neem bijvoorbeeld _All or Nothing_, een film en regisseur waarmee Solas meer gemeen heeft dan je op het eerste gezicht zou denken.<br />De regisseur Benito Zambrano kan goed verhalen vertellen, maar het ontbreekt hem aan visuele verbeelding als het om het medium film gaat. Aangezien hij ook niet in staat is het verhaal op een interessante manier te structureren, is hij zeker geen partij voor Pedro Almodóvar, die betere visuele vaardigheden heeft en heeft geleerd hoe hij een verhaal moet structureren. Ik denk dat Zambrano een veel betere schrijver dan regisseur zou zijn. Solas is een interessante mislukking en een van de eerste Spaanse films op een lange rij waar ik een beetje een hekel aan had. Maar dat is ook een beetje geruststellend van het land dat inmiddels de interessantste films van Europa maakt.
Solas is a story that mirrors the lives a mother and her daughter María have as both have abusive relationships. When María's father is in hospital her mother stays with her daughter in Seville and meets a man (Vecino) of her own age in the apartment block. María's friend is only interested in the sexual part of their relation and immediately insists on having an abortion when he finds out she's pregnant. Mother and daughter now have to make important decisions about their future.<br /><br />The movie has a bleak and depressing atmosphere: María has an alcohol addiction, she becomes jobless after working as a cleaning lady, hospital scenes with María's not too friendly father, Seville has never looked worse. Also most color schemes are rather dark, except for the halls in the apartment block and Vecino's apartment as it is there that consolation is found by both women. The theme of abusive relationships is nowadays hot in Spanish cinema with the recent (and more centered) Te doy mis ojos. The Andalusian dialect is well done here as many people learning to speak Spanish will have trouble understanding parts of the movie.<br /><br />Some symbolism is used in this movie: Vecino's dog (loyalty but also guardian) is used to remind us of the disloyalty towards the father the mother experiences when she meets Vecino. María and her father sniffing on people, also demanding dog-like loyalty. Vecino's fish is fresh at first, but is later in the freezer, as is the possibility of a relationship between Vecino and the mother. And mind the name of our main protagonist María in relation to her story; her mother and father have no name in the movie; the mother played by María Galiana. The main message seems to be that nobody can be happy alone, although the irony is of course that all are alone (or lonely) because of one abusive relationship.<br /><br />Solas tells its story in a very slow pace, maybe to let us experience how slowly time flows for these unfortunate people. Its style is rather distant, so expect no cheap sentiment here. In the end the movie makes a time leap, but it feels as if that ending was rushed to leave the theater in a more uplifted mood. Also the ending feels contrived in a way. The same often happens with Mike Leigh's movies; take All or Nothing for instance, a movie and director where Solas has more in common with than meets the eye.<br /><br />The director Benito Zambrano has good storytelling skills, but lacks visual imagination when it comes to the medium of film. As he is also unable to structure the story in an interesting way, he is certainly no match for Pedro Almodóvar who has better visual skills and has learned how to structure a story. I guess Zambrano would be a far better writer than director. Solas is an interesting failure and one of the first Spanish movies in a long row I disliked somewhat. But that's also a little reassuring from the country that by now makes the most interesting movies in Europe.