Vijfentwintig jaar geleden merkte de jonge zoon van mijn theaterdocent, de heer Valeriu Moisescu, terwijl hij voor de televisie naar een buitengewoon saaie en smakeloze komedie zat te kijken, op: 'Pappie, deze film is min of meer briefpapier' (in het Roemeens:'sturettor', zoals hij het uitdrukte). 'Ik bedoel, hij klimt niet omhoog, zoals de bonenstaak... Er ontbreekt een knikker.' Precies hetzelfde geldt voor dit volstrekt onzalige, onzalige en onzalige 'imperium'. Het script lijkt geschreven door de ergste dilettant (het is chaotisch, rommelig en totaal niet overtuigend). De invalshoek is primitief en statisch, het ontbreekt aan pit. Dustin en Natalie zijn net zo goed als twee dramadocenten op de middelbare school die naast hun leerlingen spelen. Wat de kinderen zelf betreft, die zien er amorf en robotachtig uit. De enige kwaliteit van de hele productie is de kleurrijkheid <0xE2><0x80><0x93> rijk, smakelijk, vertederend. Vind je dat niet een beetje te weinig?
Twenty five years ago, the young son of my theater directing professor, Mr. Valeriu Moisescu, while watching at the TV an extremely boring and tasteless comedy, remarked: "Daddy, this movie is sorta stationery" (in Romanian: "stätätor", as he said). "I mean, it's not climbing up, like the beanstalk... It's missing a marble." Exactly the same is true for this completely unwonderful, unwondrous and unwondering "emporium". The script seems written by the worst dilettante (it's chaotic, messy and totally unconvincing). The direction is primitive and static, lacking spirit. Dustin and Natalie are as good as two junior high drama instructors playing next to their pupils. As to the kids themselves, they look amorphous and robotic. The only quality of the whole production is the colorfulness - rich, tasty, endearing. Don't you think it's a bit too little?