Tot op zekere hoogte doet Ralph Nelsons 'The Wrath of God' denken aan westerns, maar net als Nelsons 'Lelies of the Field' gaat de komedie volgens mij over een diepgeworteld geloof in goddelijke genade. Beide films richten zich op onwaarschijnlijke menselijke materialen die een roeping hebben die ze niet herkennen en waar ze zich niet bewust tegen verzetten. Hier speelt Robert Mitchum een oplichter die zich voordoet als priester en een katholieke martelaar in de traditie van Thomas Becket en Thomas More, die door velen worden aangezien voor een hedonist.<br /><br />In haar laatste film heeft Rita Hayworth bovennatuurlijk rood haar (vuurrood, niet de kleur van natuurlijk menselijk haar), weinig rimpels, en moet ze er vroom uitzien (wat haar lukt). Als haar flamboyante, getraumatiseerde en getraumatiseerde zoon mag Frank Langella het decor verorberen, wat hij met groot genoegen doet (voor 'Dracula', na zijn gedenkwaardige filmdebuut in 'Het dagboek van een krankzinnige huisvrouw' en Mel Brooks' bewerking van 'The Twelve Chairs'). Ken Hutchinson doet het prima als de voor de vorm normale man die verstrikt raakt in de intriges van anderen, inclusief het romantische subplot waarin hij een stom Indianenmeisje (Paula Pritchett) bespeelt. In een Sidney Greenstreet-achtige rol als een corpulente en corrupte wapensmokkelaar is Victor Buono gepast komisch. Toch is het Mitchums film, en hij is even boeiend als hij zijn priesterrol serieus neemt als wanneer hij de gebruikelijke losgeslagen maar competente existentialist speelt die van niemand iets verwacht. Een mengelmoes van buitenlandse huurlingen die betrokken waren bij de verwarringen rond de langdurige Mexicaanse revolutie en die partij kozen tegen hun financiële belangen, kwam voor in een aantal films van eind jaren zestig en begin jaren zeventig, waaronder 'The Wild Bunch', 'The Professionals' en 'A Fistful of Dynamite'. Die laatste twee films gebruiken een aanzienlijke dosis humor binnen het genre van expats die partij kiezen (waaronder in Mexicaanse omgevingen in verschillende tijdperken 'Vera Cruz', 'Old Gringo' en 'Bring Me the Head, of Alfredo Garctelta').
To some extent Ralph Nelson's "The Wrath of God" spoofs westerns, but like Nelson's "Lilies of the Field," under the comedy is, I think, a deeply felt belief in divine grace. Both movies focus on unlikely human materials having a vocation they fail to recognize and consciously resist. Herein, Robert Mitchum plays a con man masquerading as a priest and a Catholic martyr in the tradition of Thomas à Becket or Thomas More mistaken by many as a hedonist.<br /><br />In her last screen performance Rita Hayworth has preternaturally red hair (fire-engine red, not a color of any natural human hair), few lines, and is required to look devout (which she manages to do). As her flamboyantly traumatized and traumatizing son, Frank Langella gets to chew up the scenery, which he does with great relish (before "Dracula," after his memorable film debut in "Diary of a Mad Housewife" and Mel Brooks's adaptation of "The Twelve Chairs"). Ken Hutchinson does fine as the token normal guy who is embroiled in others' plots, including the romantic subplot that involves him with a mute Indian maiden (Paula Pritchett). In a Sidney Greenstreet-kind of role as a corpulent and corrupt gun-runner Victor Buono is suitably droll. Still, it is Mitchum's movie, and he is as compelling when he takes his priestly role seriously as when he plays the usual disengaged but competent existentialist who expects nothin' from nobody. <bt><br> A motley gang of foreign mercenaries getting involved in the confusions of the long-running Mexican revolution and taking a side against their financial interest recurred in a number of late-1960s and early-70s movies, including "The Wild Bunch", "The Professionals", and "A Fistful of Dynamite." The latter two use considerable humor within the genre of expatriates taking sides (which in Mexican settings of different eras includes "Vera Cruz", "Old Gringo", and "Bring Me the Head, of Alfredo García").