Het was zonder blijvende spijt en met diepe voldoening dat ik gisteravond 'Een van de tien van Hollywood' in de diepste diepten van mijn geest begroef, in de hoop het licht van het bewustzijn nooit meer terug te zien. Ik had de voortgang van deze productie enige tijd gevolgd en was nieuwsgierig naar de uitkomst. Ik zal de film niet bederven voor de niet-ingewijden, die hun tijd graag verspillen door de inhoud van de film te redigeren, want er is nauwelijks een inhoud!<br />Ik wist heel goed van de tien van Hollywood en hun strijd. Maar na vijftig jaar en een paar oneindig superieure films heb ik het gevoel dat dit onderwerp zijn tijd heeft gehad en net als het negatief van deze film diep, diep onder de grond begraven moet worden. Ik heb twee redenen om te zeuren over 'Een van de tien Hollywood-films'. Ten eerste is het een afgrijselijke amateurfilm met een fatale slechte cast, met afschuwelijke, clichématige hoofdrollen die sinds de inauguratie van Roosevelt niet meer zijn vertoond. Er is weinig of geen dramatische spanning en sommige scènes zijn zo slecht dat je ze moet zien om ze te kunnen geloven. Mijn andere reden om deze film niet te mogen is dat hij is gemaakt met geld dat beter besteed had kunnen worden aan producties van jongere, nieuwere en bekwamere mensen.<br />Schande, schande, schande over de vertegenwoordiger van de Britse loterij die deze film voor financiële doeleinden heeft belicht. Daardoor vraag ik me echt af wie er verantwoordelijk is voor het verspreiden van 'film'-loterijgeld. Dacht de bbc of de lotto echt dat ze winst zouden maken met deze puinhoop?<br /><br />Moderne, 'hippe' producenten zullen de Britse filmindustrie ongetwijfeld graag uitlachen omdat ze in de jaren veertig, vijftig en zestig'massa-amusement' schiepen. Maar Arthur Rank, Lew Grade e.d. wisten hoe ze een publiek moesten vermaken, en de bbc en de Britse loterij konden heel goed een blaadje uit hun boek halen.<br /><0x3E> Nu er overheidsgeld wordt uitgegeven aan deze prekerige onzin, verdienen we geen filmindustrie meer.
It was without lasting regret and with deep satisfaction that, last night, I buried "One of the Hollywood Ten" to the innermost depths of my mind, hopefully never to see the light of consciousness again. I had followed the progress of this production for some time and was curious as to the outcome. I won't spoil the film for the uninitiated, who love to waste their time, by editorialising the film's content, for there is hardly any content!<br /><br />I knew very well of the Hollywood Ten and their struggle. But after 50 years and a couple of infinitely more superior movies I feel this topic has had its day and should, like the negative of this movie, be buried deep, deep underground.<br /><br />I have two reasons to gripe about "One of the Hollywood Ten". Firstly, it is hideously amateurish and fatally miscast with awful, cliched one liners that haven't been heard since Roosevelt was inaugurated President. There is little or no dramatic build up and some of the performances are so bad they have to be seen to be believed. My other reason for disliking this film is that it was made with money that could have gone into productions run by younger, newer and more competent people.<br /><br />Shame, shame, shame on the British Lottery rep who green lit this film for financial consideration. It really makes me question who is in charge of dispersing "film" lottery money. Did the BBC or the Lottery seriously think they would make a profit with this mess?<br /><br />Modern, "hip" producers I am sure love to make fun at the British film industry of yesterday for creating in the 40s, 50s and 60s so called "mass entertainment". But Arthur Rank, Lew Grade etc knew how to entertain an audience, and the BBC and the British lottery could well take a leaf from their books.<br /><br />With public money being spent on this preachy rubbish we don't deserve a film industry anymore.