Dit is een spannende en ingenieus in elkaar gezette noir-film, gebaseerd op een slimme roman van Hugh Wheeler (die Patrick Quentin speelt) en uitstekend geschreven door Nunnally Johnson, die ook de regie deed. Je komt er nooit achter wat er gebeurd is tot het einde van de film, dus probeer het maar niet eens. Het is teleurstellend dat de verleidelijke Gene Tierney geen interessantere rol heeft en min of meer beperkt blijft tot 'de vrouw', terwijl haar man Van Heflin al het acteerwerk doet. Ginger Rogers geeft een breed uitgemeten interpretatie van een breed uitgemeten personage, George Raft is zo onverstoorbaar als een politieman, al is het alleen maar een bijrol, ondanks zijn sterrenstatus. Er zijn een paar schitterende bijrollen: Virginia Leith, met een stem die precies lijkt op die van Selma Blair van nu, was intrigerend en veelbelovend, maar ze heeft nooit de rollen gekregen om te laten zien wat ze in haar carrière had kunnen doen. Reginald Gardner is voortreffelijk als Ginger Rogers' 'getrouwde echtgenoot'. Peggy Ann Garner speelt een sluw jong meisje (hoewel ze 22 is en 20 speelt, lijkt ze te oud voor de rol, en ze is vreemd slonzig en saai) dat zich met voorgewende onschuld een weg naar rijkdom en welstand wurmt. Van Heflin is sterk en krachtig in zijn steeds wanhopiger wordende rol. Dit is een uitstekende noir uit de jaren vijftig, in kleur, en de kostuums van Ginger Rogers zijn iets heel anders, en die hoeden! Er is geen ondertoon van wanhoop, zoals in zoveel _noir_ -romans uit de jaren veertig, er is in plaats daarvan de geur van corrupte rijkdom en roem, die er in de jaren vijftig zo was. (Er is nu toch geen corruptie meer?) Dit heeft iets van het toneel, misschien omdat het overdreven is, maar het is verrekte ingewikkeld en je blijft maar raden tot de laatste scènes.
This is a tense and ingeniously plotted noir film, based on a clever novel by Hugh Wheeler (writing as Patrick Quentin), and excellently scripted by Nunnally Johnson, who also directed. There is no way you can work out what happened until the end of the film, so don't even try. It is disappointing that the alluring Gene Tierney does not have a more interesting part and is more or less limited to being 'the wife', while her husband Van Heflin does all the acting. Ginger Rogers does a broad-stroke interpretation of a broad-stroke character, George Raft is stolid as a policeman, though it is only a supporting role despite his star billing. There are some splendid supporting performances: Virginia Leith, with a voice just like that of today's Selma Blair, was intriguing and had such promise, but never got the parts to show what she could have done in her career. Reginald Gardner is superb as Ginger Rogers's 'kept husband'. Peggy Ann Garner plays a scheming young girl (though she is 22 playing 20, she seems too old for the part, and is strangely frumpy and dull) who wheedles her way unscrupulously into affluent company with a pretence of innocence. Van Heflin is strong and forceful in his increasingly desperate role. This is an excellent fifties noir, made in colour, and Ginger Rogers's outfits are something else, and those hats! There is no undertone of despair as there is in so many forties noirs, there is instead the whiff of corrupt wealth and fame, which was so fifties. (There's no corruption now, is there?) This has something of the stage about it, being perhaps over-constructed, but it is damned complicated and keeps you guessing until the last scenes.