Frank Sinatra werd tijdens zijn leven zo'n legende als zanger, als symbool, als acteur en als onderwerp van controverse, dat er eigenlijk weinig is om over te praten wat hem betreft. Wat valt er nog toe te voegen aan het zangidool en Oscarwinnaar? Wat je ook van Sinatra mocht denken, hij was meer dan levensgroot voor de meesten van ons <0xE2><0x80><0x93> en soms denk ik wel eens dat de 20th Century in 1998 eindigde toen hij stierf.<br />Sinatra's filmcarrière is vreemd. Aanvankelijk kreeg hij rollen door zijn gezang. Maar de personages die hij speelde in ANCHORS AWEIGH, ON THE STAND en een paar andere vroege films waren heel naïef. Pas vanaf hier tot in de eeuwigheid waren mensen in staat hem in serieuze filmrollen te zien. Maar hij speelde nog steeds mensen die je aardig vond of met wie je meevoelde.<br />Sinatra kon de wet of de moraal omzeilen, maar hij is meestal niet de schurk. In _Robin en de zeven huizen_ en _Ocean's E17_ zijn er slechtere of bedreigender gangsters dan Robbo of Danny Ocean. Denk aan Peter Falk in de eerste film, of de heren die door George Raft in de tweede worden gespeeld. Het meest louche personage dat hij speelde was AL JOEY, die vrouwen gebruikt om zijn droom van een geweldige nachtclub te verwezenlijken. Hara schreef over of schreef dat Gene Kelly in de musical Rodgers and Hart speelde. De rol was afgezwakt.<br />Het is een feit dat Sinatra een imagoprobleem had. Sinatra weigerde gewoon een schurk te zijn (behalve één keer <0xE2><0x80><0x93> meer dan één keer in een seconde). Maar Sinatra kon nog steeds een dramatische rol spelen terwijl hij een held was (zoals rechercheur Tony Rome of 'Von' Ryan), maar hij blokkeerde een deel van zijn acteerontwikkeling. Zijn fans kon het niets schelen, maar het betekende dat hij nooit een duisterder imago in zijn acteerwerk kon onthullen, tenzij zijn personages waren verwrongen door omstandigheden die ze nauwelijks begrepen (zoals in THE MANCHURIAN CANDIDATE).<br />SPECIAAL is de enige uitzondering. Hier speelde Sinatra een psychotische schurk, een zogenaamde presidentiële moordenaar die met zijn bende in een huis in de weer is en met een telescopisch geweer de president doodschiet als hij in het stadje Plotseling uit een trein stapt.<br />In een andere recensie werd erop gewezen dat de film een 'B'-onderwerp heeft, ook al speelt Sterling Hayden de sheriff en speelt James Gleason een gepensioneerde agent van de geheime dienst. Het onderwerp was eigenlijk heel ongewoon. Films over politieke moordaanslagen in de Verenigde Staten waren zeldzaam. Mannen, een leeuw leeft in de straten, en het verhaal van Philadelphia. Al deze verhalen hadden betrekking op echte moorden (wij waren de buitenstaanders die te maken hadden met de gebeurtenissen in 1933 op Cuba, maar de anderen hadden te maken met Lincoln, Huey Long en de moord op de procureur-generaal (van Alabama) in 1954 door corrupte politici). Maar plotseling werd het model een beetje doorbroken: plotseling werd gesuggereerd dat het presidentschap in het midden van de 20ste eeuw een gemakkelijke prooi zou zijn.<br />Dat was een schokkend idee. McKinley was de laatste president geweest die door een moordenaar was vermoord, en dat was in 1901. Hoewel Teddy Roosevelt in 1912 tijdens een verkiezingscampagne gewond was geraakt, en Franklin D. Roosevelt in 1933 was neergeschoten (en burgemeester Cermak van Chicago was gedood) waren die gebeurtenissen allang voorbij. Maar in 1950 werd Harry Truman het doelwit van twee Portoricaanse nationalisten in Blair House in Washington (een van de moordenaars en een van de bewakers van de geheime dienst waren gedood). Ondanks de doden in 1933 en 1950 leek het beeld van een president die door een moordenaar werd vermoord in 1954 onwerkelijk.<br />En dus werd de film voor het publiek van die tijd nogal verontrustend. Sinatra heeft de instelling van John Baron (de moordenaar). Hij is een absolute egotripper, en zijn pogingen om vriendelijk te zijn zijn alleen bedoeld om op te scheppen dat hij een succesvol schutter in het leger is. Hij vertelt het aan Pidge Benson (Kim Charney, de kleinzoon van Gleason, en een van Barons kleinkinderen). Pidge zegt dat hij (Baron) de medaille heeft gestolen. Hij denkt dat hij beter is dan Booth en de andere huurmoordenaars, omdat hij een ontsnappingsplan heeft <0xE2><0x80><0x93> hoewel Gleason hem waarschuwt dat hij er nooit mee weg zal komen. Hij zegt ook dat de mannen die hem hebben ingehuurd hem zullen vervangen zodra de president dood is. Het kan hem niet schelen dat de mannen die hem hebben ingehuurd de vice-president als president willen.<br />Hij probeert in de keuken Ellen Benson (Nancy Gates) te imponeren. Maar hij weet dat Ellen en de sheriff een stel zijn, dus het is ook een manier om Hayden te raken. Maar zijn verleidingspogingen hebben geen effect (Ellen vindt hem weerzinwekkend). Het is misschien wel het vreemdste seksuele fiasco in alle films van Sinatra.<br />Uiteindelijk worden de Bensons en hun bondgenoten door Baron gedwarsboomd, en hij sterft zonder te begrijpen waarom het plan is mislukt. Daarom eindigt de film ermee de kijkers gerust te stellen dat 'het hier niet meer kan gebeuren'. Binnen negen jaar, nadat hij zijn beste film THE MANCHURIAN CANDIDATE (ook over een politieke moordaanslag) had gemaakt, zag Sinatra hoe zijn vroegere vriend, president John Kennedy, werd vermoord. Het kan zijn dat hij het vreemd vond dat het moordwapen een geweer was met een telescopisch vizier dat op een hoogte was gericht (het raam van een pakhuis in plaats van een privé-woning), en dat de moordenaar een pezige, magere eenling was met een lang gezicht en een militaire staat van dienst. Het kan de verklaring zijn voor het feit dat Sinatra ervoor had gezorgd dat _The Manchiton Candidate_ tientallen jaren lang niet meer in omloop was <0xE2><0x80><0x93> misschien voelde hij zich diep schuldig over wat er was gebeurd.
Frank Sinatra became such a legend in his own lifetime as a singer, a symbol, an actor, and a subject of controversy that there is little to really find that is unusual to talk about concerning him. What to add to the singing idol and Oscar winner. Whatever one thought of Sinatra he was larger than life to most of us - and I sometimes think that the 20th Century ended in 1998 when he died.<br /><br />Sinatra's film career is odd. Initially it was his singing that got him roles. But the characters he played in ANCHORS AWEIGH, ON THE TOWN, and some other early films were very naive types. It is not until FROM HERE TO ETERNITY that people were able to see him in serious film parts. But he still played people that one liked or sympathized with. <br /><br />Sinatra could skirt the law or morality, but he is not the villain usually. In ROBIN AND THE SEVEN HOODS and OCEAN'S ELEVEN, there are worse or more threatening mobsters than Robbo or Danny Ocean. Think of Peter Falk in the former, or the gentlemen represented by George Raft in the latter. The most sleazy character he played was PAL JOEY, who uses women to reach his dream of a great nightclub. But he is not the sleaze ball that John O'Hara wrote of or that Gene Kelly played in the Rodgers and Hart musical. The role was watered down.<br /><br />The fact is Sinatra had an image problem. Sinatra simply refused to be a villain (except once - more in a second). At least, however, Sinatra could still do dramatic roles while being a hero (like Detective Tony Rome, or "Von" Ryan), but he stymied a section of his acting development. His fans never cared, but it meant that he never could reveal a darker image in his acting, unless his characters were twisted by circumstances they barely understood (like in THE MANCHURIAN CANDIDATE).<br /><br />SUDDENLY is the one exception. Here Sinatra played a psychotic villain - a would-be Presidential assassin hold up in a house with his gang, setting up a state of the art rifle with a telescopic site to kill the President as he steps off a train in the small town of Suddenly.<br /><br />It was pointed out on this thread, in another review, that the film seems like a "B" feature, even though Sterling Hayden plays the sheriff, and James Gleason plays a retired Secret Service Agent. Actually the subject matter was quite unusual. Films about political assassination in the U.S were rarities. In the 1940s and 1950s one can think of WE WERE STRANGERS, THE TALL TARGET, PRINCE OF PLAYERS, ALL THE KING'S MEN, A LION IS IN THE STREETS, and THE PHENIX CITY STORY. All these actually dealt with real assassinations (WE WERE STRANGERS dealing with events in 1933 Cuba, but the others dealing with Lincoln, Huey Long, and the murder of the Attorney - General (of Alabama) by corrupt politicians in 1954). But SUDDENLY broke the model a little: SUDDENLY suggested that the Presidency was fair game in mid-20th Century America.<br /><br />This was a shocking concept. McKinley had been the last President to be killed by an assassin, and that was in 1901. Although Teddy Roosevelt was wounded in 1912 while campaigning, and FDR shot at (and Mayor Cermak of Chicago killed) in 1933 those events were long past. FDR's near thing was (supposedly) connected to the Depression. But in 1950 Harry Truman was targeted by two Puerto Rican nationalists at Blair House in Washington (one of the assassins and one of the Secret Service guards had been killed). Still despite the fatalities in 1933 and 1950, the image of a President dying by an assassin seemed unreal in 1954.<br /><br />So the film became quite unsettling to the audience of it's day. Sinatra has the mind set of John Baron (the assassin) quite down pat. A total egomaniac, his attempts at being friendly are only to brag about his being a successful shot in the army. He tells Pidge Benson (Kim Charney - Gleason's grandson, and one of Baron's hostages) that he won a medal for his marksmanship from the army. Pidge dismisses it by saying he (Baron) must have stolen it. He thinks he is better than Booth and the other assassins, because he has his escape planned - although Gleason warns him he'll never get away with it. He also dismisses the men who hired him because immediately as the President dies he'll be replaced by the Vice President. It never bothers him that the men who hired him may want that Vice President as President.<br /><br />He does try to overawe Ellen Benson (Nancy Gates) in the kitchen. But he knows Ellen and the Sheriff are a couple, so it's a way at striking at Hayden too. But his attempts at seduction are not effective (Ellen finds him repulsive). It is possibly the oddest sexual failure in any of Sinatra's movies.<br /><br />In the end the Bensons and their allies thwart Baron, and he dies not understanding why the scheme failed. The film therefore ends reassuring the viewers that "it can't happen here anymore." Within nine years, after he made his best film THE MANCHURIAN CANDIDATE (also dealing with political assassination), Sinatra saw his former friend President John Kennedy murdered. It may have struck him as odd that the murder weapon was a rifle with a telescopic site aimed from a height (the window of a warehouse, rather than a private home), and that the killer was a wiry, thin, long faced loner with a military record. It may explain the fact that Sinatra made sure to take both THE MANCHURIAN CANDIDATE and SUDDENLY out of circulation for decades - he may have felt profoundly guilty about what happened.