Ik was door een vriend gewaarschuwd voor 'All or Nothing' van Mike Leigh en benaderde het dus met angst en beven. Maar er is hier veel om te bewonderen. Ja, het is soms een deprimerend verhaal, en het wordt veel uitgeleend door twee spetterende voorstellingen van een prachtig opgehangen hond en de passieve Timothy Spall, en een tegen-de-toestand-aankijkende rol van Lesley Manville als zijn feeksachtige vrouw. Er is een scène waarin Spall zijn vrouw wat geld terugbetaalt dat hij van haar heeft geleend, en die precies de pijn in de kern van hun relatie weergeeft. Er zit hier ook een paar fantastische actrices tussen: Marion Bailey geeft waarschijnlijk de meest realistische weergave van een alcoholiste die ik ooit op film heb gezien, Alison Garland speelt perfect de pijnlijke rol van de stille zus (die een vast onderdeel van Mike Leighs drama's lijkt te zijn geworden), en de geweldige Ruth Sheen geeft ons een tegenwicht in een optimistische rol als de buurvrouw die weigert zich te laten slaan door de smerige mond van haar dochter, die met een glimlach en humor reageert. Sally Hawkins maakt ook indruk als Baileys kauwgom kauwende dochter, en dat is interessant om te zien als je 'Happy-go-Lucky' al hebt gezien. Er zijn ook een paar prachtige, komische momenten die deze film opvrolijken als je je hoofd over de somberheid heen kunt krijgen. Maar Mike Leigh is altijd al goed geweest in menselijke relaties en hij stelt ons niet teleur. En rond het ziekenhuisbed in de laatste scène geeft Leigh ons dat sprankje hoop dat de reis de moeite waard heeft gemaakt. Het is superieur spul.
I had been warned about Mike Leigh's 'All or Nothing', by a friend, and so approached it with trepidation. However there is a lot here to be admired. Yes, it's a depressing tale at times, and this is lent a lot by two cracking performances from a wonderfully hang dog and passive Timothy Spall, and a cast-against-type turn from Lesley Manville as his shrewish wife. There is a scene when Spall repays his wife some money he has borrowed from her that just perfectly encapsulates the pain at the heart of their relationship. There is also some fantastic actressing around the edges here: Marion Bailey gives probably the most realistic portrayal of an alcoholic that I have ever seen on film, Alison Garland underplays perfectly in the aching role of the quiet sibling (that seems to have become a staple of Mike Leigh's dramas), and the wonderful Ruth Sheen gifts us a counterbalance in an optimistic role as the neighbour who refuses the be pummelled into submission by her daughter's foul mouth, responding with a smile and humour. Sally Hawkins also impresses as Bailey's gum chewing daughter, and makes for interesting viewing if you have already seen 'Happy-go-Lucky'. There are also some wonderful little comedy moments that punctuate this film if you can get your head round the bleakness. But Mike Leigh's forte has always been human relationships and he doesn't disappoint here. And around the hospital bed in the final scene Leigh gives us that slight taste of hope that has made the journey worthwhile. It's superior stuff.