Ik moet bekennen dat ik een beetje een fan ben van de veelzijdige Takashi Miike. Films als 'Audition', 'Dod or Alive', 'Visitor Q' en 'Gozu' hebben een onuitwisbare indruk op me achtergelaten. Dat wil zeggen dat ik niet al zijn vele films heb gezien en gezien het tempo waarin de man ze uitspuwt, zal het me niet meevallen om hem bij te houden. Dat gezegd hebbende, laten we ons concentreren op 'Sukiyaki Western Django' die onlangs in de Verenigde Staten is uitgebracht.<br />Als we aan de beurt zijn, beginnen we met een van de muur gehaalde cameo van Quentin Tarantino, met een monoloog en een vuurgevecht, allemaal gesitueerd voor een bijna cartoonachtig geschilderde achtergrond van een besneeuwde bergtop en een dreigende rode zon. Na deze eigenzinnige inleiding begint het echte verhaal, een western met een 'Yojimbo'-thema, waarin een geheel uit Japanners bestaande cast de tekst in het Engels voorleest en ook nog eens de tekst zo te zien vaak verhaspelt. Hier maken sommigen al bezwaar tegen, omdat ze menen dat de Japanse sprekers hun eigen taal moeten spreken in plaats van soms moeite te moeten doen om de tekst in het Engels voor te lezen. Het zorgt wel voor soms nogal hortende en stotende uitspraken van de kant van de acteurs, maar als je bedenkt dat de hele film een liefdevolle hulde brengt aan een grote traditie van films van mensen als Leone en anderen, die meestal werden verfilmd, vaak door andere acteurs, lijkt het bijna passend dat de dialoog in 'Sukiyaki' is wat het is. De hele film is eigenlijk een kwestie van'stel dat'... Stel dat we in plaats van Europa als het wilde westen te vermommen Japan hadden gehad en in plaats van voornamelijk Italiaanse/Spaanse acteurs een Japanse cast? Nou, Miike stelt de vraag en geeft antwoord met 'Sukiyaki Western Django', een vrolijk eerbetoon dat liefdevol verwijst naar de enorm populaire westerns die zo stevig geworteld zijn in de pulp en legenden van het Amerikaanse Westen, maar dat ironisch genoeg zo beslissend is gevormd door de perspectieven van mannen als Kurosawa en Leone. Niet mijn favoriete Miike-film, maar niettemin de moeite van het bekijken waard, en in de geest van Tarantino's eigen recente soort eerbetoon, 'Death Proof'.
I must confess I am a bit of a fan of the prolific Takashi Miike. Films like "Audition", "Dead or Alive", "Visitor Q" and "Gozu" left rather indelible impressions on me. That said I have not watched all of his many films and at the rate the man churns them out I may have my work cut out for me just to keep up. That said let's focus on "Sukiyaki Western Django" just released limited in the US.<br /><br />Right at the get go we begin with an off the wall cameo by Quentin Tarantino, featuring a monologue and a gunfight, all set before an almost cartoonish painted backdrop of a snow-tipped mountain and a looming red sun. After this quirky intro the real story begins, a "Yojimbo" themed western tale, featuring an all Japanese cast delivering there lines in English and seemingly often dubbed as well. Here is where some already voice there objections, arguing that the native Japanese speakers should speak in their own language rather than sometimes struggling to deliver the lines in English. It does make for sometimes rather herky jerky deliveries on the part of the actors, but when you consider that the whole film is paying loving homage to a great tradition of films by the likes of Leone and others, which usually featured overdubbing, often by other actors even, it seems almost fitting that the dialog delivery in "Sukiyaki" is what it is.<br /><br />Really the whole film is a "what if"... What if instead of Europe posing as the wild west we had Japan and instead of predominantly Italian/Spanish actors we had a Japanese cast? Well Miike asks the question and answers it with "Sukiyaki Western Django" a gleeful homage that lovingly references and even satirizes the hugely popular westerns so firmly rooted in the pulp and legends of the American West, and yet ironically shaped so decisively by the perspectives of men like Kurosawa and Leone. Not my favorite Miike film but nonetheless very much worth the watch, and akin in spirit to Tarantino's own recent homage of sorts, "Death Proof".