In het begin lijkt _Gigantic_ (met de Engelse titel) een grappig verhaal over drie vrienden die verenigd zijn door hun gedeelde belangstelling voor meisjes, auto's en het vermijden van de verantwoordelijkheden die 'de toekomst' altijd met zich meebrengt. Aan het eind is _Gigantic_ een van de ontroerendste en charmantste films over de banden die mensen met elkaar aangaan die ik de afgelopen jaren heb gezien.<br />Hamburg, compleet met zijn grauwe industriële kusten en soms onaantrekkelijke stedelijke verval, is de setting voor _Gigantic_ en is net zo karakteristiek als de drie vrienden Lloyd, Walter en Rocco. Het is geen verrassing dat als we langs de anonieme flatgebouwen en de roestende loodsen langs de waterkant zijn gesjokt, Lloyd weg wil. Wat een verrassing is, is dat hij zijn grote vrienden met zijn nieuws overvalt, zonder hun de tijd te geven zich voor te bereiden op de schok. Hij vertrekt morgen, bij zonsopgang.<br />Ondanks hun woede en angst gaan Walter en Rocco akkoord met Lloyds wens om nog één grote laatste nacht samen door te brengen. Het begint vurig, opwindend, maar naarmate de gebeurtenissen uit de hand lopen en het daglicht langzaam over de horizon kruipt, dringt de verpletterende realiteit van wat er gaat gebeuren langzaam tot het trio door, dat onderweg ook nog hun buurman oppikt, de beeldschone, maar zichzelf vernietigende Tesla.<br />Debutant-regisseur/schrijver Sebastian Schipper kent de waarde van understatement. In plaats van zijn scenario vol te stoppen met waardige maar saaie overpeinzingen over de betekenis en het belang van vriendschappen, laat hij zijn personages het woord voor hem doen. Schipper gebruikt schaamteloos een enkel, begrafenisachtig muziekstuk om momenten van emotionele crisis voor zijn personages te markeren. Het is riskant, maar het levert wel wat op: Lloyd, Walter en Rocco hoeven niet veel te zeggen om over te brengen wat ze werkelijk voelen. Het is ook een bewijs van de vaardigheden van de acteurs die deze rollen spelen dat je veel sympathie voelt voor hun verleden, heden en vooral toekomst.<br />De finale van Gigantic is hartverscheurend en opzettelijk dubbelzinnig. Niet alleen is het de perfecte afsluiting van de chaotische nacht die eraan voorafging, wat op zichzelf al een metafoor is voor de inherente chaos van hechte vriendschappen, maar het is ook genoeg om ervoor te zorgen dat je elke vriend die je in geen jaren hebt gesproken zou willen opbellen om te vragen hoe het met hem gaat. Er zijn maar weinig films die het vermogen hebben om te bewegen en te vermaken, en die ook nog eens iets zeggen over de pijn en vreugde van het gewoon leven en andere mensen kennen. Gigantisch is er een van. Het is een meesterwerk.
At its beginning, Gigantic (English title) seems a fun story of three friends united by their shared interest in girls, cars, and avoiding the responsibilities "the future"will invariably bring. By its end, Gigantic has become one of the most moving and charming films about the ties that bind that I've seen in recent years.<br /><br />Hamburg, complete with its drab industrial foreshores and sometimes uninviting urban decay, is the setting for Gigantic and is as much as character as the three friends Lloyd, Walter and Rocco. It's no surprise, once we've trawled past the faceless apartment blocks and rusting waterfront sheds, that Lloyd wants out. What is a surprise is that he springs his news on his great friends with no time to prepare them for the shock. He leaves tomorrow, at sunrise.<br /><br />In spite of their anger, and fear, Walter and Rocco go along with Lloyd's desire to have one great final night together. It begins fervently, excitingly, but as events go awry and daylight slowly inches over the horizon, the crushing reality of what is to follow sets in for the trio, who along the way also pick up their next door neighbour, the gorgeous but self destructive Tesla.<br /><br />Debut director/writer Sebastian Schipper knows the value of understatement. Instead of stuffing his screenplay full of worthy but dull ruminations on the meaning and importance of friendships, he lets his characters do the talking for him. Boldly, Schipper uses a single, funereal piece of music over and over to signify moments of emotional crisis for his characters. The move is risky but pays dividends - Lloyd, Walter and Rocco don't have to say much to get across what they are really feeling. It's also a testament to the abilities of the actors playing these parts that you feel greatly for their pasts, presents, and especially futures.<br /><br />The finale of Gigantic is heartbreaking, and deliberately ambiguous. Not only is it the perfect conclusion to the chaotic night before it, which is in itself a metaphor for the inherent turmoil of close friendships, it is enough to make you want to go out and phone every friend you haven't spoken to in years to find out how they are doing. Few films have the ability to move and entertain as well as say something about the pain and joy of simply being alive and knowing other people. Gigantic is one of them. It's a masterpiece.