SPOILER ALERT**<br /><br />AFTER UURS wordt meestal gezien als een van de mindere films van Martin Scorsese, maar deze uitstekende, waanzinnige, donkere komedie werkt op een aantal niveaus, terwijl hij ook misschien onbedoeld een paar provocerende vragen oproept. In zekere zin is het een heel ander soort liefdesbrief aan New York (als je opgewonden raakt van de rauwe, elektrische roes van New York, dan is deze film voor jou), en na uren volgt hij Paul (Griffin Dunne) in wat begint als een spontane poging tot een afspraakje/afspraakje, en al snel ontaardt in een van de ergste avonden van zijn leven. De oncomfortabele scènes buiten (doorgaans motregen) en de altijd claustrofobische interieurs maken het verhaal perfect duidelijk, want Paul raakt geld en sleutels kwijt, wordt aangezien voor een inbreker en wordt uiteindelijk door een burgerwacht door SoHo achternagezeten, wat vaak hilarisch en meedogenloos is, met maar heel weinig momenten van ontspanning.<br />De sociale ideologie die door de film heen schemert, is zowel provocerend als verontrustend als Paul (een nogal gezond ogende yuppie) uiteindelijk'vervolgd' wordt door een reeks excentrieke performancekunstenaars, leren freaks, bikers, hippies, punks, homo's en psychologisch instabiele vrouwen. Deze geïsoleerde enclave van bohémienschap en extremis is duidelijk een wereld die de gezond ogende Paul niet kan bevatten en waar hij absoluut niet thuishoort. De politieke implicaties van dit reflexieve anti-bohemienisme zijn de enige zwakke plek, maar die is problematisch omdat dit verder een van de meest onberispelijke 'donkere' komedies is die je ooit zult zien, misschien wel de minst bekende van Scorseses vele waardevolle films.<br />Afgezien van wat kleinzielige kibbelarijen is dit een opmerkelijk stuk werk, ook al is het ijsberen uitputtend (Scorsese slaagt erin om de rauwe, zintuiglijke overbelasting van New York heel realistisch te weerspiegelen), is de bezetting van het ensemble consequent (af en toe schokkend) geweldig, en is het gebruik van muziek om het verhaal vooruit te helpen (The Monkees, Joni Mitchell, Bad Brains en Peggy Lee helpen allemaal een aantal geweldige scènes vooruit) ook verbluffend. Fantastisch einde.
*SPOILER ALERT*<br /><br />AFTER HOURS has typically been viewed as one of Martin Scorsese's minor films, but this excellent, frenetically-paced dark comedy works at a number of levels, while also  perhaps unintentionally  raising a few provocative questions. In a sense a VERY different sort of love letter to New York (if you get off on the raw, electric buzz of NYC, this film is for you), AFTER HOURS follows Paul (Griffin Dunne) through what begins as a spontaneous attempt at a date/hookup, and swiftly degenerates into one of the worst nights of his life. The uncomfortable outside scenes (constant drizzle) and the always claustrophobic interiors amplify the story perfectly, as Paul loses money, keys, is mistaken for a burglar and is ultimately chased through SoHo by a vigilante mob  AFTER HOURS is often hilarious, and relentless, with precious few moments of relaxation provided. <br /><br />The social ideology running through the film is provocative as well  and somewhat disturbing  as Paul (a rather wholesome looking yuppie) ends up being 'persecuted' by a series of casually weird performance artists, leather freaks, bikers, hippies, punks, gay people and psychologically unstable women  this self-contained enclave of bohemia en extremis is clearly a world that the wholesome-looking Paul is incapable of comprehending, and definitely doesn't belong in. The political implications of this reflexive anti-bohemianism is the lone flaw  problematic as this is otherwise one of the most immaculate 'dark' comedies you'll ever see, perhaps the least-known of Scorsese's many worthwhile films. <br /><br />Minor quibbles aside, this is a remarkable piece of work  the pacing is exhausting (Scorsese manages to very realistically reflect the sensory-overload rawness of New York), the ensemble cast is consistently (occasionally shockingly) great, and the use of music to advance the story (The Monkees, Joni Mitchell, Bad Brains and Peggy Lee all help to advance several great scenes) is also stunning. Terrific ending.