Ik geef toe dat het bekijken van een film uit 1952 vanuit het perspectief van 2007 mijn mening zou kunnen vertroebelen. Julie Harris' 'Frankie' wordt overdreven en bederft het hele stuk. Ik probeerde verder te kijken dan het feit dat ze zogenaamd pas 12 is. Kom op, zelfs in 1951/52 kon Julie nog niet doorgaan voor een 12-jarige, misschien 18. Directeuren vragen het publiek vaak om hun overtuigingen en verbeeldingskracht op te schorten <0xE2><0x80><0x93> maar dat is te veel gevraagd met betrekking tot mevrouw Harris. Ja, de dialoog is effectief. Het is interessant, gezien bepaalde episodes in de film. Bijvoorbeeld de neiging van de 10-jarige John Henry om zich als travestiet te verkleden. Mag ik voor de tijd durf zeggen? De presentatie van mevrouw Walter (gezien het feit dat ze de overdreven theatrale Harris moest afschermen) is uitstekend. De kleine Brandon heeft ook zijn eigen leven. Misschien werkte het als toneelvoorstelling <0xE2><0x80><0x93> maar als 'een van de grote films' in de bioscoopgeschiedenis <0xE2><0x80><0x93> vergeet het maar.
I will admit that viewing a 1952 film from a 2007 perspective might be clouding my opinion. Julie Harris' "Frankie" is overplayed and ruins the entire piece. I attempted to look past the fact that she is supposed to be only 12. C'mon, even in 1951/52 Julie could never pass for a 12-year-old, maybe 18. Directors often ask the audience to suspend their beliefs and imaginations - but this is too much to ask regarding Ms. Harris. Yes, the dialog is effective. It is interesting considering certain episodes within the film. For instance, 10-year-old John Henry's proclivities toward cross-dressing. Daring I must say for the time? Ms. Walter's presentation (considering she had to buffer the over-dramatic Harris) is excellent. Little Brandon also holds his own. Maybe as a stage presentation it worked - but as "one of the great films" in cinema history - forget it.