Schrijver/regisseur Benito Zambrano heeft een briljante observatie gedaan over de werkelijke situatie in het leven van een gebroken gezin en eenzame mensen die zich alleen maar weer nuttig willen voelen.<br />Het maakt me razend dat ik dit soort film niet kan zien <0xE2><0x80><0x93> niets wat er ook maar in de verste verte op lijkt <0xE2><0x80><0x93> in de Hollywood celluloidfabriek. Als dit aan LaLaLand was gegeven, zou het weer een wegwerpdrama zijn geweest, gedrenkt in zijn eigen zeepsop. In Zambrano's handen schuwt dit lowbudget juweel sentimentaliteit en hightech tovenarij, graaft hij diep in de karakterisering en toont hij ons een kijk op de wereld waarvan we het bestaan niet zouden weten als we afhankelijk waren van Hollywood om ons die te tonen. Zabrano's dialoog is gewoon dodelijk accuraat en heel 'echt'. Het acteerwerk is allemaal even uitmuntend, maar Maria Galiana als de lankmoedige, ongeletterde, stoere Aardmoeder is verbazingwekkend. Ze slentert met een vermoeid, stralend licht over het scherm. Ze heeft haar hele leven opgeofferd in dienst van een echtgenoot die het niet verdient om haar schoenen te likken. Ze doet het omdat, nou ja, zo is het nu eenmaal voor vrouwen van haar generatie.<br />Carlos Alvarez-Novoa is al even briljant als de oude buurman die zijn aanzienlijke hart aanbiedt aan de moeder en haar zwangere en verwarde dochter Maria, prachtig met passie en woede gespeeld door Ana Fernandez. <br /><0x3E> Zowel Galiana als Alvarez-Novoa geven ons gezichten en gebaren van oude en vermoeide mensen die maar al te goed weten hoe oneerlijk het leven voor de armen is. Er is een prachtige scène tussen de twee waarin Alvarez-Novoa een aanval van diarree krijgt en Galiana erop staat hem te helpen. Hij verzet zich en zegt dat hij naar uitwerpselen stinkt. Galiana handelt de situatie even nonchalant af als ze zou doen met de overvloedige uitwerpselen van de varkens die ze thuis in haar geboortedorp houdt. Dit kleine beetje menselijkheid is het soort scène dat je vaak ziet in Europese films (en zelden of nooit in films uit Hollywood).<br /><0x3E> Benito Zambrano heeft hier meesterlijk werk verricht. Net als andere politiek bewuste schrijvers en regisseurs die in Europa werken, neemt hij de realiteit van het proletarische bestaan en maakt die tot iets heel echts, en dat allemaal zonder enig gevoel. Dit is een fantastische film.
Writer/director Benito Zambrano has delivered a brilliant observation of real situations in the lives of a broken family and lonely people who only want to feel useful again.<br /><br />It infuriates me that I cannot see this kind of film -- nothing even remotely approximating it -- from the Hollywood celluloid factory. Given over to LaLaLand, this would have been yet another throwaway melodrama drenched in its own soapiness. In Zambrano's hands, this low-budget gem eschews sentimentality and high-tech wizardry, digs deeply into characterization and shows us a view of the world we wouldn't know existed if we depended on Hollywood to show us. Zabrano's dialogue is just deadly accurate and very 'real'. <br /><br />The acting is uniformly superb, but Maria Galiana as the long-suffering, illiterate, sturdy Earth Mother is astonishing. She ambles on and off the screen with a weary, brilliant light. She has sacrificed her entire life in the service of a husband who doesn't deserve to lick her shoes. She does it because, well, that's the way it is for women of her generation.<br /><br />Carlos Alvarez-Novoa is equally brilliant as the the old neighbour who offers his considerable heart to the mother and to her pregnant-and-confused daughter Maria, beautifully played with passion and rage by Ana Fernandez.<br /><br />Both Galiana and Alvarez-Novoa give us faces and gestures of old and tired people who know too well the unfairness of life for the poor. There is a wonderful scene between the two when Alvarez-Novoa has an attack of diarrhea and Galiana insists on helping him. He resists, telling her he reeks of excrement. Galiana handles the situation as casually as she would the copious body wastes of the pigs she keeps back home in her native village. This tiny touch of humanity is the kind of scene one sees frequently in European films (and rarely, if ever, in flicks from Hollywood). <br /><br />Benito Zambrano has done a masterful job here. Like other politically conscious writers and directors working in Europe, he takes the reality of proletarian existence and makes it into something very real, all without sappiness. This is one terrific film.