'My Cousin Vinny' is een juweeltje, een perfecte, grappige, slimme komedie, een heel zeldzame soort die ik keer op keer kan bekijken en van kan genieten, hoe vaak ik hem ook heb gezien en vanuit welke scène ik hem ook bekijk. Dit is een van mijn drie favoriete Engelse komedies, samen met 'Dirty Rotten Scoundrels' en 'A Fish Called Wanda'. Als ik erover nadenk, hebben ze alle drie hetzelfde idee <0xE2><0x80><0x93> ze spelen de verschillen tussen culturen, mentaliteiten, manieren van leven, praten, dingen doen, zelfs koken <0xE2><0x80><0x93> Europeanen versus Amerikanen, vooral Britten en Amerikanen of New Yorkers versus zuiderlingen in My Cousin Vinny. Ze hebben ook een perfect, geestig script gemeen met alle stukjes die op de juiste plek vallen, alle wapens die afgaan, alle personages die ontwikkeld en interessant zijn. Net als bij _Schurken_ en Wanda zijn de prestaties in _My Cousin Vinny_ gewoonweg fantastisch. Joe Pesci als advocaat zonder juridische ervaring uit Brooklyn, wiens eerste zaak toevallig was dat hij twee 'youtes' verdedigde in een moordzaak, en Marissa Tomei in de jurken die zo schitterend misplaatst zijn in het modderige Wahzoo City, Alabama, maar die haar zo heerlijk passen als een handschoen, maken haar tot een van de beste filmkoppels ooit, maar ik hou ook van de bijrollen en de kleine cameo's. Iedereen straalt in deze verrukkelijke komedie. Ik herinner me nog drie getuigen <0xC3><0xA0> charge <0xE2><0x80><0x93> een vreetzak die dol was op Sam Tipton (Maury Chaykin), een man met zeven struiken (Raynor Scheine) en een lieve mevrouw Riley die misschien wel een dikkere bril nodig had. Austin Pendleton als stotterende openbare aanklager was hilarisch. Fred Gwynne maakte in zijn laatste rol als rechter Halle alle scènes (die hij met Pesci deelde) tot een dubbele verrukking. Tien jaar nadat de film was uitgebracht, schreef filmrecensent en historicus Mick LaSalle in zijn artikel: 'De helft van wat Joe Pesci in deze komedie zo grappig maakte, was de stroom reacties van Gwynne als de rechter van het zuiden, een grote Deen tegenover de keffende terriër van Joe Pesci.' De film deed me aan Vinny denken, ik wenste hem de overwinning in zijn eerste zaak, en hij won glorieus met de hulp van een lieftallige, lieftallige deskundige op het gebied van de automobielkennis in deze lieftallige, lieftallige komedie.
"My Cousin Vinny" is a real gem, a perfect, funny, smart comedy, a very rare kind that I can watch and enjoy over and over again no matter how many times I've seen it and from what scene I watch it. This is one of my three all time favorite English language comedies along with "Dirty Rotten Scoundrels" and "A Fish Called Wanda". When I think of it, all three share the same concept - playing the differences between the cultures, mentalities, ways of living, talking, doing things, even cooking - Europeans versus Americans, particularly British and Americans or New Yorkers versus Southerners in My Cousin Vinny. They also have in common a flawless, witty script with all pieces falling into right place, all guns firing, all characters developed and interesting. As with Scoundrels and Wanda, performances in "My Cousin Vinny" are simply terrific. Joe Pesci as a lawyer with no legal experience from Brooklyn whose first case just happened to be defending two "youtes" in a first degree murder trial, and Marissa Tomei in the dresses that are so magnificently out of place in the muddy Wahzoo City, Alabama but so deliciously fit her like a glove, make one of the best screen couples ever but I like the supporting characters and small cameos, too. Everyone shines in this delightful comedy. I remember three witnesses for prosecution - grits loving Sam Tipton (Maury Chaykin), the guy with seven bushes (Raynor Scheine), and sweet Mrs. Riley who just may need a thicker pair of glasses. Austin Pendleton as a stuttering public attorney was hilarious. Fred Gwynne, sadly in his last performance as Judge Chamberlain Halle, made his every scene (each of which he shared with Pesci) the double delight. Ten years after the film was released, Film critic and historian Mick LaSalle wrote in his article, "Half of what made Joe Pesci funny in this comedy was the stream of reactions of Gwynne, as the Southern Judge, a Great Dane to Joe Pesci's yapping terrier." The film made me root for Vinny, wishing him victory in his first case, and he won gloriously with the help of a lovely, lovely expert in the general automobile knowledge in this lovely, lovely comedy.