Ik ben net terug uit de Nuart (in LA!) waar ik Derrida heb gezien. Om eerlijk te zijn moet ik bekennen dat mijn hele familie frans is, ik spreek vloeiend, maar ik woon hier al sinds m'n zesde en iedereen beschouwt me als een american. Dus op naar de recensie.<br />Wat een waardeloze film. De film volgt het leven van Jacques Derrida, de vader van de deconstructionistische filosofie. Nou ja, in goede documentaires krijg je alle kanten van een onderwerp te zien, meestal krijg je zelfs een onderwerp voorgeschoteld. In The Trials of Henry Kissinger (waarvan ik 2 weken geleden op de Nuart op de hoogte werd gesteld) wordt Al Haig afgeslacht door Chris Hitchens en Kissinger door de Chileense ambassadeur. Nu gaat de filmer natuurlijk proberen om je in je decimalen te laten inkrimpen, maar je kunt nog steeds een besluit nemen, je hebt het gevoel dat je van alle kanten bent ingelicht en je kunt een passend geloof kiezen in een of ander idee waar de film over gaat.<br />Hier niet. Voor een film over een filosoof wordt geen enkele andere filosoof geïnterviewd. Critici? Bestaan die wel? Als je Deconstructie niet kent voor je erin gaat, weet je er niets meer van als je weer weggaat.<br />De regisseur verspilde Derrida's tijd en het geld van haar sponsor. Het materiaal lijkt in de loop van vele jaren te zijn gemaakt (ik schrijf dit op 8 november 2002, en Derrida hoort verslagen over de slachtingen in Rwanda aan <0xE2><0x80><0x93> ik geloof dat dat in 1994 was) en het is zo rauw dat het bijna gruwelijk is. Ik denk dat de regisseur/producers dachten dat ze die vent met een camera konden bewerken en er een documentaire van konden maken. Er is geen enkel onderzoek naar gedaan. Er zijn geen kritieken op de deconstructie (er zijn er heel veel). De vragen die zij (de regisseur) stelt zijn bot en dom en ik verwacht dat een student ze zou stellen als hij op het matje werd geroepen. De enige interessante vraag (en het bracht derrida in verlegenheid) werd door een willekeurige stem buiten het scherm gesteld (een filosoof die derrida graag als moeder zou hebben gehad).<br />Ik had veel problemen met de 'komedie' van deze film. Mensen lachten veel, af en toe, en er waren dingen die ik helemaal niet grappig vond maar die de redacteur/regisseur had bedacht. De regisseur heeft zo'n slecht accent dat derrida niet begreep of ze het nu over l'amour of over l'amort had. Als je dat leest, kun je zien hoe hij in de war raakte en haar bleef vragen welke van de twee het was, maar de Engelse ondertitels zeggen steeds weer 'liefde en dood', dus mensen snappen zijn verwarring niet. Het lijkt onbelangrijk, maar ze bleven het doen. en de mensen bleven maar lachen toen<br />De ergste delen van de film zijn willekeurige opnamen met voice-overs die voorlezen uit het werk van derrida. Ze zijn afschuwelijk. wat is er gebeurd met de producenten van de regisseur? Hoe konden ze haar toestaan die beelden erin te zetten? Een voorbeeld: een van die beelden is ingezoomd (op dv) op een stel Hebreeuwse graven, maar je kunt maar een paar letters tegelijk zien en de camera beweegt als een gek op en neer, van grafsteen naar grafsteen. Het is zo afleidend dat je je ogen moet sluiten om je te concentreren op de v/o (die om te beginnen al heel moeilijk te begrijpen is <0xE2><0x80><0x93> heel, heel, heel moeilijk). Dat gebeurt steeds weer met die stem 'voor'. De directeur moest veel tijd in beslag nemen. Ik bedoel, er zijn foto's van veraf van een fax, en van dichtbij van derrida's kat (geen idee waarom).<br />En ik wil niet horen hoe dit met hem te maken had en niet met deconstructie. Ik wil niet dat je iets over hem te weten komt. Doet hij geheimzinnig?<br />Ik heb gestemd en een 3 gegeven.<br />Ik heb gestemd en een 3 gegeven.
Just got back from the Nuart (word up LA!) where I saw Derrida. For fairness, I must disclose that my entire family is french, I speak fluently, but I have lived here since i was 6, and everybody considers me an american. So onto the review.<br /><br />What a crummy flic. The movie follows the life of Jacques Derrida, the father of Deconstructionist philosophy. Well, in good documentaries, you get to see all sides of an issue, in fact usually you have an issue presented. In The Trials of Henry Kissinger (caught that at Nuart 2 weeks ago) they have Al Haig being cut to Chris Hitchens cut to Kissinger cut to the Chilean ambassador. Now obviously, the filmaker is going to try to make you lean one way in your decicion, but you still get to make a decision, you feel that you've been informed on all sides and get to choose an appropriate belief in some idea that the movie is about.<br /><br />Not so here. For a movie about a philospher, no other philospher is interviewed at all. Critics? Do they exist? If you dont know Deconstruction before you go in, you wont know a thing about it when you leave.<br /><br />The director wasted Derrida's time and her backer's money. The footage seems to have been taken over many many years (I write this November 8, 2002, and Derrida is seen hearing reports of the Rwanda massacres - I believe those were in 1994) is so raw as to be terrible. I think that the director/producers thought that they could stick a camera on this guy and edit it to a documentary. There is no research whatsoever. There are no critics of deconstruction (there are many many out there). The questions she (the director) asks are pitful and stupid and what I expect a student would ask, when put on the spot.<br /><br />The only interesting question (and it put derrida on the spot) was asked by some random voice offscreen (which philospher would derrida like to have had as his mom).<br /><br />I had many problems with the 'comedy' of this picture. People laughed a lot, at times and things I thought wern't funny at all but the editor/director framed to be. The director's accent is so bad that derrida couldn't understand whether she was asking about l'amour or l'amort. Reading that, you can see how he would be confused and would keep asking her which one. but the english subtitles say "love and death" over and over, so people dont get his confusion. seems trivial, but they kept doing this. and people kept laughing when<br /><br />The absolute worst parts of the movie are random shots with voiceovers reading from derrida's work. they are horrendous. what happened to the director's producers? How could they let her put these in? example: one of them is a zoomed in view (on dv) of hebrew tombs. but you can only see a few letters at a time and the camera shifts like crazy up and down, tombstone to tombstone. it is so distracting you have to close your eyes to focus on the v/o (which are very difficult to understand in the first place - very very very VERY difficult). This happens over and over with these voice overs. The director had to fill a lot of time. I mean, there are long shots of a fax machine, shot up close. of derrida's cat (no idea why).<br /><br />And I dont want to hear how this was about him and not deconstruction. you learn nothing about the guy. He's secretive? than ask other people. doing some flippin' research.<br /><br />i voted and gave it a 3