In dit stadium van zijn carrière leek Jason Robards zich te specialiseren in patriarchale rollen, zoals in 'All the President's Men', 'Max Dugan Returns' en 'You Can't Take it With You'. En in dit geval kregen degenen onder ons die hem nooit op het toneel hadden gezien een grote traktatie, want dit was een op de band opgenomen Broadway-productie. Hij domineert elke scène, maar op zijn natuurlijke 'Grootvader'-manier en alleen binnen het personage. Dit is een toneelstuk voor een ensemble, en daarom is het goed voor middelbare scholen en groepen uit de gemeenschap. Maar elke acteur krijgt de kans om te schitteren en doet dat ook. Oude televisiekijkers zullen de veteranen Bill McCutcheon en Jack Dodson herkennen. Ik wil Elizabeth Wilson uitkiezen als de Moeder, die warmte en liefde uitstraalt, zij het op een contextuele 'rare' manier. De romantische hoofdrollen zijn merkwaardig saai, hoewel ze door hun personages in het nadeel zijn, omdat alle anderen over de top zijn. Ik hou van de film met Frank Capra, maar in de tweede helft wordt hij prekerig (wat niets te maken heeft met Kaufman/Hart), en het is een heel ander soort beest. Dit is een geval waarin minder meer is. Ik garandeer je dat je met betraande ogen zit te kijken als Opa hen leidt in de zegening van de maaltijd.
Jason Robards, at this point in his career, seemed to specialize in patriarch roles, such as in "All the President's Men", "Max Dugan Returns", and "You Can't Take it With You". And in this case, those of us who never saw him on the stage get a big treat, because this was a taped Broadway production. He dominates every scene, but in his natural "Grandpa" way, and only within the character. This is an ensemble play, which is why it's good for high school and community groups. But every actor has the chance to shine and does. Old television watchers will spot veteran actors Bill McCutcheon and Jack Dodson. I want to single out Elizabeth Wilson as the Mother, who exudes warmth and love, though in a contextually "loopy" way. Oddly bland are the romantic leads, although their characters put them at a disadvantage, since every one else is over the top. I enjoy the Frank Capra film, but he gets preachy in the second half (which has nothing to do with Kaufman/Hart), and it is an entirely different animal. This is a case where less is more. I guarantee you'll get misty eyed when Grandpa leads them in the blessing of the meal.