Ik keek voor het eerst naar The Killing Edge halverwege de jaren negentig, toen ik hem op de goedkope huurplank van onze plaatselijke videotheek vond. Omdat ik nog nooit van de film had gehoord, en omdat het een Britse film was (en dus opgenomen met een heel klein budget!) na de Apocalyps, had ik het idee dat het een nogal armzalig excuus voor een film zou zijn. De verhaallijn is nogal zwak en zit vol gaten, er is een kernoorlog geweest die het grootste deel van de beschaving heeft weggevaagd, de overlevenden die nog in leven zijn worden opgepakt door de restanten van het leger en worden ofwel doodgeschoten of gedwongen het land te bewerken, onder toezicht van 'The Terminators'. De moord op Edge volgt één overlevende, een ex-soldaat die de holocaust heeft overleefd omdat hij in de tijd van de aanval in een snelwegtunnel zat, op zoek naar de vrouw en het kind die hij op de ochtend van de oorlog thuis heeft achtergelaten. De film is verbazingwekkend slecht, de kostuums lijken voor het grootste deel afkomstig te zijn van heel slechte legervoorraden uit de jaren tachtig en liefdadigheidswinkels, het acteerwerk is houterig en totaal niet overtuigend. De sets bestaan uit een willekeurig veld, een oude grindgroeve/landfill-locatie, een parkeerplaats bij een supermarkt op zondagochtend en een smerig theater uit de jaren tachtig. Deze film moet echt een budget van ongeveer 10 pence hebben gehad. Maar dit is een goede film als je erin slaagt je geest open te stellen en je te verlustigen in zijn volslagen crapulatie, zoveel gaten in de plot, zo weinig acteertalent, slechte kostuums, slechte rekwisieten, slechte decors, slecht geluid, je zult je afvragen hoe iemand in vredesnaam zo'n waardeloze film kon maken! Bovendien, elke keer dat ik de moordende scherpte heb gezien, voel ik me volkomen gedeprimeerd, zijn er geen hoogtepunten in de film. Ik moet zeggen dat de themamuziek werkelijk uitmuntend is, een humeurige synthesizermelodie uit de jaren tachtig die klinkt alsof een of andere ouwe jongen er op een middag tijdens een bankvakantie in 1985 mee op de proppen is gekomen. Hoe dan ook, als je deze film op een rommelmarkt of in een tweedehandswinkel ziet, neem hem dan mee naar huis en kijk ernaar.
I first watched The Killing Edge back in the mid 1990's when I found it on the bargain-price rental shelf at our local video shop. As I had never heard of the film before, and taking into consideration that this was a British, (And therefore shot on a shoestring budget!), post-apocalypse film, I had an idea that it was going to be a pretty poor excuse for a film. The storyline is pretty weak and full of holes, there has been a nuclear war that has wiped out most of civilisation, those survivors left alive are being rounded up by the remnants of the army and either shot out hand or forced to work the land, watched over by "The Terminators". The killing Edge follows one survivor, an ex-soldier who survived the holocaust thanks to being in a motorway tunnel when the attack happened, make his way through the contaminated wastelands in search of the wife and child he left at home on the morning of the war. The film is amazingly bad, for the most part the costumes appear to have come from really bad 1980's army surplus and charity shops, the acting is wooden and totally unconvincing. The sets range from a random field, an old gravel pit/landfill site, and supermarket car park on a Sunday morning and a foul 80's show home. This film really must have had a budget of about 10p. However, this is a good film if you can manage to open your mind and revel in its utter crapulence, so many plot holes, such little acting talent, bad costumes, bad props, bad sets, bad sound, you will wonder exactly how it was possible for someone to make such a rubbish film?! Furthermore, every time I have watched the killing edge I am left feeling utterly depressed, there are no high points to the film whatsoever. I must say that the theme music is genuinely excellent, a moody 80's synth tune that sounds like some old boy came up with it one afternoon whilst sitting at his new Casio keyboard on an easter bank holiday in 1985. Anyway, if you see this film at a bootfair or second hand shop part with your 50p, take it home and watch it.