Nadat ze in 1936 de Oscar voor beste actrice had gewonnen voor _Dangerous_, begon Bette Davis te klagen dat Warner Brothers haar geen scripts gaf die haar talent waardig waren. In 1936 schorste Warner haar zonder betaling voor het weigeren van een rol. Vervolgens ging ze naar Engeland, in strijd met haar contract, met de bedoeling in een film te spelen zonder toestemming van Warner Brothers. De studio hield haar tegen en zei haar dat ze nergens meer zou werken als ze niet voor hen werkte. Uit opstandigheid diende ze een aanklacht in om haar contract te verbreken. Het werd beschouwd als een olijfblad dat door de studio was aangeboden om haar te vermurwen.<br />Omstreeks die tijd maakte Davis bekend dat ze de hoofdrol wilde in David O. Selznicks ophanden zijnde productie van 'door de wind'. Ze werd zelfs overwogen voor die rol, maar Warner zei tegen Selznick dat ze haar niet zouden uitlenen als hij Errol Flynn niet ook de rol van Rhett Butler zou geven. Davis weigerde met Flynn samen te werken en wees de rol boos af, hoewel Selznick niet van plan was om Flynn te accepteren. Het was duidelijk dat het er niet toe deed, want Bette Davis gaf een van de beste voorstellingen uit haar carrière en won haar tweede Oscar voor de beste actrice.<br />Deze film is _GWTW_ zonder yankees. In plaats daarvan is de vijand de gele koorts. Het verhaal speelt zich af in New Orleans in de jaren vijftig van de negentiende eeuw. Hoewel er verwijzingen zijn naar de abolitionisten en het vooruitzicht van oorlog, speelt het hele verhaal zich voor de oorlog af. Dit verhaal concentreert zich op de zuidelijke levensstijl van die periode, en op die manier lijkt het erg op zijn beroemde tegenhanger. Het volgt ook het leven en het leven van ene Julie Marsden (Bette Davis), die de soulmate van Scarlet O'Hara had kunnen zijn.<br />Julie schokt de society van New Orleans als ze onbeschaamd naar een bal komt in een rode jurk, terwijl het de gewoonte is dat alle fatsoenlijke meisjes in het zuiden wit dragen. (Een belangwekkende productie-aantekening: de beroemde 'geelzijden' jurk was in werkelijkheid van zwart satijn, dat werd gebruikt omdat rood niet genoeg contrast opleverde in het zwart-witfilmpje, waardoor het niet genoeg opviel.) Het gevolg is dat haar aanbidder Preston Dillard (een jeugdige Henry Fonda) zich doodschaamt en hun verloving verbreekt. In het verhaal komen een paar duels om eretitels voor, een grimmige afbeelding van de gele-koortsepidemie en de nobele wederopstanding van een berouwvolle Julie Marsden bij Prestons terugkeer.<br />Zoals altijd doet regisseur William Wyler (met wie Bette Davis een romantische band had) fantastisch werk met de regie, waardoor de film een echte zuidelijke sfeer en sfeer van de tijd krijgt. De zwart-wit cinematografie in deze film is geweldig en leverde de film een van de vijf Oscarnominaties op.<br />De acteerprestaties zijn over de hele linie uitmuntend. Dit is zeker een van Bette Davis' beste en meest memorabele optredens en het hielp haar haar plaats in de filmgeschiedenis als een van de grootste sterren van Hollywood veilig te stellen. Hoewel ze nooit meer een Oscar won, werd ze tussen 1939 en 1943 nog acht keer genomineerd voor een Oscar, met telkens vijf nominaties. Ironisch genoeg verloor ze in 1940 van Vivien Leigh, die de prijs won voor de rol waarin Davis werd afgewezen.<br />Fay Bainter is fantastisch als tante Belle Bogardus, die de beste bijrolspeelster van Oscar krijgt. Henry Fonda toont een glimp van zijn toekomstige grootsheid in een fantastische vertolking van Julies nuchtere vrijer. George Brent (met wie Davis ook een verhouding zou hebben gehad) speelt ook een sterke rol als Buck, de achtenswaardige heer die het tegen zijn beste vriend opneemt om Julies eer te verdedigen.<br />Dit is een geweldige film met geweldig acteerwerk en regiewerk. Hoewel niet het epos dat _GWW_ werd, bevat hij bepaalde elementen die Selznick ongetwijfeld op Tara heeft verwerkt, aangezien de overeenkomsten tussen de films soms opvallend zijn. Ik geef deze film een 10/10. Voor iedereen die wil weten waarom Bette Davis als een van de grote actrices van het Studio-tijdperk wordt beschouwd, is deze film een must.
After winning the Oscar for best actress in 1936 for `Dangerous', Bette Davis began to complain that Warner Brothers was not giving her scripts that were worthy of her talent. In 1936, Warner suspended her without pay for turning down a role. She then went to England, in violation of her contract, with the intention of starring in a movie without Warner Brothers' approval. The studio stopped her, telling her that if she didn't work for them she wouldn't work anywhere. In defiance, she sued to break her contract. Although she lost the lawsuit, Warner Brothers began to take her more seriously and even paid her legal expenses. The part in `Jezebel' was thought to be an olive leaf offered by the studio to mollify her.<br /><br />About that time, Davis made it known that she wanted the lead in David O. Selznick's upcoming production of `Gone With the Wind'. She was actually considered for the role, but Warner told Selznick that they wouldn't agree to loan her out unless he also took Errol Flynn for the part of Rhett Butler. Davis refused to work with Flynn and angrily turned down the part, although Selznick did not intend to agree to Flynn regardless. Many believed that Warner Brothers purposely created an impossible deal to punish Davis for the lawsuit while making it appear they were trying to help her. It isn't clear whether `Jezebel' was offered to her before or after the negotiations for GWTW. Clearly, it didn't matter, because Bette Davis went out and gave one of the best performances of her career and won her second Oscar for best actress.<br /><br />This film is GWTW without Yankees. Instead, the enemy is yellow fever. The story takes place in New Orleans in the 1850's. Although there are references to the abolitionists and the prospect of war, the entire story takes place prewar. This story focuses on the southern lifestyle of the period, and in this way it is very similar to its more famous counterpart. It also follows the life and times of one very spirited woman named Julie Marsden (Bette Davis), who could have been Scarlet O'Hara's soul mate.<br /><br />Julie shocks New Orleans society when she insolently comes to a ball wearing a red dress when it is the custom for all proper southern girls to wear white. (A production note of interest: The famous `red' dress was actually black satin, which was used because red didn't produce enough contrast in the black and white film, causing it not to stand out enough.) As a result, her beau Preston Dillard (a youthful Henry Fonda) is mortified and he breaks off their engagement. Included in the story are a couple of duels over points of honor, a stark depiction of the yellow fever epidemic, and the noble resurrection of a contrite Julie Marsden upon Preston's return.<br /><br />As always, director William Wyler (with whom Bette Davis was romantically linked) does a fantastic job at direction, giving the film a genuine southern flavor and period feel. The black and white cinematography in this film is tremendous and procured the film one of its five Oscar nominations.<br /><br />The acting is superb all around. This is certainly one of Bette Davis' best and most memorable performances and it helped secure her place in movie history as one of Hollywood's greatest stars. Though she never won another Oscar, she went on to be nominated eight more times with five straight nominations between 1939 and 1943. Ironically, in 1940 she lost to Vivien Leigh, who won in the role Davis turned down.<br /><br />Fay Bainter is marvelous as Aunt Belle Bogardus garnering a best supporting actress Oscar. Henry Fonda shows a hint of his future greatness in a fabulous portrayal of Julie's no-nonsense beau. George Brent (with whom Davis also was rumored to have had an affair) also turns in a strong performance as Buck, the honorable gentleman who duels his best friend to defend Julie's honor.<br /><br />This is a wonderful film with great acting and directing. Though not the epic that GWTW became, it contains certain elements that Selznick undoubtedly incorporated at Tara, since the similarities between the films are striking at times. I rated this film a 10/10. For anyone interested in seeing why Bette Davis is considered one of the great actresses of the Studio era, this film is a must.