Ik vond de film gewoon briljant, en ik moet zeggen dat ik het vreemd vind dat veel mensen hun aandacht op de oorlog richten, die niet de spil van de film is. Naar mijn mening wordt de oorlog ruwweg weergegeven omdat het gewoon een 'plaats' is waar het hoofdverhaal zich afspeelt. De nadruk ligt op de personages, hun onvoorspelbare ontmoetingen en de situaties die het mogelijk maken dat ze vrienden worden en misschien zelfs met elkaar optrekken. Er is een zin die zegt dat Smith de oma terugneemt terwijl het dorp het feest bijwoont en die de film op de een of andere manier samenvat: 'Zo'n leuke tijd. Zo is het leven.' Bovendien waardeerde ik vooral de rol van het gekke meisje, Hye-jeong Kang (die ik al in _Ouwe Jongen_ heb gezien) en dat is waarschijnlijk ook het beste personage. Toen ik de film bekeek, vond ik meer dan een gelijkenis met twee films van Hayao Miyazaki: _Sen to Chihiro no Kamikakushi_ (voor het idee van het verborgen dorp en ook voor de lantaarns) en _ Mononoke Hime_ (voor de scène met de wilde zwijnen, die trouwens een van de beste van _Donnmakgol_ is, origineel en eenvoudigweg briljant). Pas later besefte ik dat het vooral te danken was aan de muziek, die in feite is gecomponeerd door Joe Hisaishi, die ook de muziek voor deze Miyazaki-films heeft gemaakt; opnieuw is zijn werk uitmuntend. Ik wacht altijd op het einde van een filmscène (voornamelijk omdat ik te veel films heb gezien die in het laatste deel geruïneerd waren... A.I. bijvoorbeeld), en ik moet zeggen dat ik dit geweldig vond, toen we zagen waarom de jonge communistische soldaat ook een bloem had, en wie hem die gaf. Geen speciaal happy end voor het dorp of wat dan ook, gewoon een moment waarop ze allemaal bij elkaar waren, 6 als de 6 vlinders die we een paar tellen eerder uit de sneeuw zagen wegvliegen.)
I found the movie simply brilliant, and i must say i find weird that many people focus their attention on the war, which is not the key of the movie itself. In my opinion the war is roughly depicted because it is just a "place" within which the main story unfolds. The emphasis is on the characters, their unpredictable encounter and the situations that make possible for them to become friends and maybe even companions. There is a phrase said Smith taking back the grandma while the village keeps up with the party that somehow sums up the movie: "Such a good time. That's life.".<br /><br />Besides, i particularly appreciated the acting of the crazy girl, Hye-jeong Kang (which i already saw in Old Boy) which is also probably the best character. Watching the movie i found more than a similitude with two movies from Hayao Miyazaki: Sen to Chihiro no Kamikakushi (for the hidden village idea and the lantern-statues as well) and Mononoke Hime (for the wild boar scene, which by the way is one of the best of Dongmakgol, original and simply brilliant). Only later i realized it was mostly due to the music, which is in fact composed by Joe Hisaishi, who made the music for these Miyazaki movies too; once again, his work is superb.<br /><br />One thing i always wait for is a movie's ending scene (mostly cause i've seen too many movies ruined in the last part... A.I. for example), and i must say i loved this one, when we see why the young communist soldier had a flower too, and who gave him it. No special happy ending for the village or whatever, just a moment when all of them where together, 6 as the 6 butterflies that we saw flying away from the snow a few moments before. ;)