Hysterische dolle pret. Er bestaat in de geschiedenis van de film misschien geen grappiger moment dan wanneer Edward G. Robinson geïrriteerd een cadeautje inpakt voor een lastige klant (dat allemaal redelijk geprijsd is op 49,75 dollar). Het tempo van deze film is ademloos (het lijkt wel een tekenfilm van Bugs Bunny) en het is een van de weinige komedies die er legitiem op kunnen bogen dat ze vrijwel elke minuut lachen. Het is een film die begrijpt hoe grappig een enkele deur die voortdurend open- en dichtgaat kan zijn, vooropgesteld dat er een hele stoet geschifte figuren doorheen loopt, die stuk voor stuk over een onberispelijke komische timing beschikken. Hij heeft ook een jonge, dreigende Anthony Quinn om hem wat extra scherpte te geven, en een vroege Jackie Gleason om een paar scènes te stelen. Bijna even verrukkelijk als de koning van de komische komedies 'Bringing Up Baby'.
Hysterical madcap fun. There may be no funnier moment in the history of film than Edward G. Robinson irritably gift wrapping a piece of luggage (all reasonably priced at $9.75) for a bothersome customer. The pacing of this movie is breathless (it's like a Bugs Bunny cartoon) and it's one of the few comedies that can legitimately claim to have a laugh virtually every minute. It's a movie that understands how funny a single door constantly opening and closing can be, provided there is a parade of zany enough characters passing through it, all of whom possess impeccable comic timing. It's also got a young, menacing Anthony Quinn to give it some edge, and an early Jackie Gleason to steal a couple scenes. Nearly as delightful as the king of screwball comedies "Bringing Up Baby".