Een bemanning van een pendelschip raakt gestrand op een vijandige planeet, en ze moeten een manier vinden om weer op te stijgen terwijl er gevaarlijke wezens in de buurt zijn. In de tussentijd doet Kirk wanhopig zijn best om hen te vinden voordat hij gedwongen is de zoektocht op te geven om een belangrijke missie te volbrengen.<br />De positieve kant van de zaak is dat 'De Galileo Zeven' een buitengewoon spannende episode is, met een uitstekende karakterontwikkeling van de koel logische, emotioneel afstandelijke meneer Spock. Zijn conflict met zijn menselijke scheepsmakkers is een solide, tot nadenken stemmend drama. De secundaire gastpersonages van Boma, Gaetano en Farris werken allemaal heel goed: het zijn goede voorbeelden van efficiënte karakterontwikkeling met weinig beeldtijd. De wezens zijn echt dreigend en angstaanjagend, te meer omdat de filmmakers zo verstandig zijn ervoor te zorgen dat de kijker er niet te veel van te zien krijgt. En de dood van Mr. Latimer is een geweldige opsteker.<br />Aan de negatieve kant: de vertoning en de ontknoping stinken gewoon. De vertoning is gewoon g<0xC3><0xAA>nant: er heerst een plaag op een of andere planeet, maar toevallig stoppen ze om een shuttle te sturen om naar een afwijking in de ruimte te kijken, en de shuttle-bemanning bevat toevallig de dokter, de technicus en een paar secundaire figuren? Te gekunsteld. Maar de ontknoping is nog erger: na een van spanning doortrokken, bijna een uur durend drama, sluiten ze af met een slappe humorscène waarin het schip -' De kapitein brengt de kerel die zojuist zijn kameraden een afschuwelijke ervaring heeft aangedaan in het openbaar in verlegenheid. Een rustige, in zichzelf gekeerde scène waarin Spock aan zijn vrienden erkent dat het bevel voeren moeilijker is dan hij had gedacht dat het zou zijn. En waarom was er geen afronding van de ontwikkeling van de interessante Boma-figuur? Dus de episode was de moeite waard en ik vond het leuk, maar iemand had meer tijd moeten besteden aan het oppoetsen van het script.
A shuttle craft crew gets stranded on a hostile planet, and they must find a way to lift off again while dangerous creatures lay siege. Meanwhile, Kirk races desperately against the clock to find them before he is forced to abandon the search to pursue a priority mission.<br /><br />On the plus side, "The Galileo Seven" is a superbly tense, suspenseful episode, including excellent character development of coolly logical, emotionally remote Mr. Spock. His conflict with his human shipmates is solid, thought-provoking drama. The secondary guest characters of Boma, Gaetano, and Farris all work very well: they are good examples of efficient characterization with little screen time. The creatures are genuinely menacing and scary, all the more so because the filmmakers wisely keep the viewer from seeing too much of them. And the death of Mr. Latimer is an excellent stakes-raising jolt.<br /><br />On the downside, the exposition and denouement just stink. The exposition is plain awkward: there is a plague to go deal with on some planet but coincidentally they stop to send a shuttle craft to look at a space anomaly, and the shuttle crew just happens to include the doctor, engineer, and some expendable secondary characters? Too contrived. But the denouement is even worse: after a tension-filled, engrossing near-hour of drama, they wrap it up with a lame humor scene where the ship's captain publicly embarrasses the guy who just pulled his comrades through a horrible experience. A quiet, introspective scene where Spock acknowledges to his friends that command is harder than he thought would have been so much more satisfying. And why was there no wrap-up of the development of the interesting Boma character? So the episode was worthwhile and I liked it, but somebody should have spent more time polishing the script.