De premisse van 'La Moustache' zou genoeg moeten zijn om de aandacht te trekken van elke filmfanaat, vooral van iemand die opgewonden raakt van de psychologische verwikkelingen die een publiek worden aangedaan door mensen als Hitchcock en degenen die hij heeft geïnspireerd. De film begint eenvoudig genoeg met een man die in bad zit en aan zijn vrouw vraagt of hij zijn snor al dan niet moet afscheren. Algauw heeft hij zich van datzelfde liphaar ontdaan, en niemand lijkt het te merken. Misschien heeft hij het zelfs nooit gehad. Wat een geniale premisse, hè? De details van het dagelijks leven worden vaak over het hoofd gezien, dus het is verfrissend om zoiets fundamenteels als belangrijk te zien. Het gaat allemaal heel soepeltjes naarmate de man zich meer begint te ontspannen, maar wat dan? Tegen de tijd dat de aftiteling wordt getoond, gaan er allerlei gedachten door het publiek. Ze beginnen zich weer af te vragen hoeveel een publiek kan worden aangedaan voordat het óf te verbijsterd is om het te begrijpen, óf te gemanipuleerd om zich er iets van aan te trekken. Dit is een interessante film die het bekijken waard is, en misschien een discussie over het geniale ervan, of ook over waar het allemaal misgaat.
The premise for "La Moustache" should be enough to grab the attention of any film fanatic, especially one who gets thrills from the psychological twists perpetrated upon an audience by the likes of Hitchcock and those he inspired. The film begins simply enough with a man in the bath, inquiring of his wife whether or not he should shave off his mustache. Soon enough he's rid himself of that same lip hair, and no one seems to notice. In fact, maybe he never even had the thing in the first place. How genius a premise, right? The minutiae of daily life are oft overlooked subject matter, so it's refreshing to see something so basic given major importance. Things go along smoothly enough as the man starts to come unwound due to this, but then what? By the time the end credits roll, certain thoughts are running wildly through the mind of the audience. It goes back to wondering just how much can be perpetrated upon an audience before they are either too stumped to get it, or too mentally manipulated to care. This is an interesting film worth a peek, and possibly a discussion about its genius or likewise about where it goes sadly astray.