'Flags of our Fathers' is het krachtige en ontroerende verhaal van wat er gebeurde met de drie overlevenden van de zes mannen die op Iwo Jima de vlag hieven als vereeuwigd in het Marine Corps Memorial.<br />Het monteren van deze film, gebruikmakend van flashbacks en laten zien hoe zoiets simpels als een bliksemflits herinneringen kan oproepen die gevechtsveteranen altijd bijblijven, past helemaal bij het leven. Mijn vrouw is verpleegster in een verpleegtehuis <0xE2><0x80><0x93> donderslagen in het holst van de nacht zullen altijd de kreten van de slapende gevechtsveteranen oproepen. Wat ook waar is in het leven, is dat deze mannen <0xE2><0x80><0x93> René Gagnon, Ira Hayes en John Bradley <0xE2><0x80><0x93> zichzelf niet als helden beschouwden. Ze hadden het gevoel dat de helden degenen waren die op Iwo Jima waren gesneuveld <0xE2><0x80><0x93> en toch hield het publiek hen voortdurend voor dat ze meer waren dan ze zelf dachten. Dat wordt heel goed duidelijk als James Bradley de doos met bezittingen van zijn vader doorzoekt en er een envelop met het marinekruis uit haalt. Het marinekruis is een stap lager dan de Medal of Honor en wordt toegekend voor buitengewone heldhaftigheid in de strijd <0xE2><0x80><0x93> normaal gesproken zou iemand die het heeft verdiend het tentoonstellen. Het gebruik van sepiatinten bij tijd en wijle <0xE2><0x80><0x93> plus de grimmigheid van het zwarte zand met het grimmige wit van vuurpijlen <0xE2><0x80><0x93> gaven deze film een heel dwingende aanblik. Hoe emotioneel van een film dit ook was, hij werd vertoond in de bioscoop waar ik hem gezien had <0xE2><0x80><0x93> een volle zaal op Veterans Day. Aan het eind van de film begon de aftiteling te lopen <0xE2><0x80><0x93> en niemand stond op. Er werden heel wat neuzen gesnoten en er werden tranen vergoten, maar er werd helemaal geen commentaar geleverd <0xE2><0x80><0x93> zo sterk had deze film het publiek beïnvloed. Licht vermaak.
'Flags of our Fathers' is the powerful and moving true story of what happened to the three survivors of the six men that raised the flag on Iwo Jima as immortalized in the Marine Corps Memorial.<br /><br />The editing of this film, utilizing flashbacks and showing how something as simple as a lightning bolt flashing can bring back memories that haunt veterans of combat is very true to life. My wife is a nurse at a Veterans Home - thunder claps in the middle of the night will invariably bring out cries from the sleeping combat veterans.<br /><br />What is also true to life is how these men - Rene Gagnon, Ira Hayes, and John Bradley - did not see themselves to be heroes. They felt that the heroes were those who had fallen on Iwo Jima - yet the public was continually holding them up to be more than they thought they were. This is shown very well when James Bradley is going through the box of his fathers possessions and pulls out an envelope with the Navy Cross stuffed in it. The Navy Cross is one step down from the Medal of Honor and is awarded for extraordinary heroism in combat - normally one who earned it would put it on display.<br /><br />The use of sepia tone at times - plus the sheer starkness of the black sands with the stark white of flares - gave this film a look that was very compelling. As far as how emotional of a movie this was shown in the theatre where I saw it - which was a full theatre on Veterans Day. At the end of the movie, the credits started rolling - and no one stood up. A lot of noses were being blown and tears were being shed, but no comments were made at all - this movie affected the audience that much.<br /><br />I consider this to be equal to Citizen Kane as far as quality movies are concerned. This isn't light entertainment.