'Moon Over Tao' is een maffe, onderhoudende film die met succes de samoerai-, fantasy- en sf-genres met elkaar vermengt. Hij voelt aan als een retrostuk met een hoop malle effecten en natuurlijk chambara-niveau van bloedspetters en bloedspetters. De regie is in handen van Keita Amemiya, die zich minder op het verhaal dan op de actie concentreert. En dat loont uiteindelijk.<br />Het verhaal gaat over twee mannen, de een een boeddhistische monnik met magische krachten en de ander een uiterst bekwame samoeraikrijger met een onverwoestbaar zwaard. De twee zijn een reis begonnen om de bron van de onverwoestbare zwaarden te ontdekken. Onderweg komen ze een jong meisje tegen dat als imker werkt. Respectvol ontmoet het meisje later drie buitenaardse samoeraimeisjes die zonder reden beginnen te vechten, en omdat een van hen dodelijk gewond raakt, roept ze het meisje bij zich om hen te helpen het vreemde beest/wapen te vinden en tegen te houden. Na een wederzijdse overeenkomst met de hulp van de twee mannen, gaan ze met z'n drieën op zoek naar de bron van de onverwoestbare zwaarden en het vreemde beest/wapen. Het duurt niet lang voor het genoemde beest/wapen ontwaakt en dan breekt de hel los.<br />Om het simpel te zeggen, het verhaal is belachelijk. Personages zijn net zo ingewikkeld als die uit een film van Jean Claude van Damme, sommige zelfs bijna ergerlijk, ja, ik bedoel het meisje dat de bijen houdt. Het enige wat je echt moet weten, is wie de goeien zijn, wie de slechten en hoeveel wandelende vleeszakken er aan hun kant staan. In dit geval heel veel. En godzijdank, want scènes waarin gevochten wordt, hebben de neiging tot bloedvergieten, met alle klassieke chambara-effecten, zoals de bloedgeisers en het afhakken van ledematen. Het wordt zelfs nog beter als het beest/wapen losbreekt. Het heeft namelijk een bepaalde gewoonte waarbij het zijn tegenstanders opeet. Amemiya levert goed werk met de actie en het bloed en het is allemaal gewoon leuk om te zien. De choreografie is redelijk goed gedaan, met de individuele afrekeningen die overeind blijven in de meer massale scènes. Het effect van de wezens is verrassend goed, een combinatie van een computerprogramma en een rekwisiet voor een close-up. Al het andere gebeurt op de ouderwetse manier, wat betekent dat er geen andere programma's gebruikt worden dan strikt noodzakelijk. Een andere zorg die Amemiya met 'Maan boven Tao' heeft, is de eeuwige vraag hoeveel mensen er in een actiescène kunnen. Gelukkig is het kanonnenvoer ruim voldoende. De krachtmeting tussen onze twee strijders en de handlangers van de kwaadaardige krijgsheer is behoorlijk omvangrijk in termen van het aantal doden en het aantal toeschouwers.<br />'Maan boven Tao' moet niet worden opgevat als een serieuze film, of als een uiterst intellectuele film. Degenen die het als zodanig opvatten, zullen er beslist een hekel aan hebben. Wat Keita Amemiya in feite maakte, is een eerbetoon aan de oude tijd van chambara-films, waarin bloed en waanzin in overvloed voorkwamen. En eigenlijk is dit voor mensen die van dit soort films hielden.
"Moon Over Tao" is a wacky, entertaining movie that successfully blends together the samurai, fantasy and sci-fi genres. It feels very much like a retro-piece with a lot of silly effects and of course, chambara level of gore and blood splatter. Direcor Keita Amemiya directs it accordingly with a less focus on story than in action. And it pays of in the end.<br /><br />Story is that of two men, one a Buddhist monk with magical powers and the other a highly skilled samurai warrior with an indestructible sword. The two have began a journey to discover the source of the indestructible swords. Along the way they meet a young girl working as a beekeeper. Respectively the girl later meets three alien samurai chicks that start fighting without a reason, as one of them is mortally wounded she enlists the girl to help them find and stop a the strange beast/weapon. After a mutual agreement with the help of the two men, the three of them set of and discover the source of the indestructible swords and the strange beast/weapon. It does not take long before said beast/weapon is awaken and then all hell brakes loose.<br /><br />To put it simply, the story is silly. Characters are as complicated as those found in a Jean Claude Van Damme movie, some even border on the annoying level, yes I do mean the girl beekeeper with that. All you really need to know is who are the good guys, who are the bad and how many walking meat-bags are there on their side. In this case a lot. And thank God for that, because fights scenes tend to get bloody with some good all classic chambara effects, such as the blood geysers and chopped of limbs. It get's even better when the beast/weapon gets loose. You see it has a certain habit that involves eating it's opponents. Amemiya does a good job with the action and gore and it's all just fun to watch. Choreography is reasonably well done, with the individual showdowns standing up from the more massive scenes. Creature effects are surprisingly good, combining CGI and a designed prop for close-up use. While everything else is done in the old fashioned way, meaning none to minimal use of any other CGI. One other concern that Amemiya has with "Moon Over Tao" is the ever lasting question of how many people can cram in an action scene. Luckily the cannon fodder is plenty. The showdown between our two warriors and the evil warlord's henchmen is pretty massive in terms of body count and respectively entertaining.<br /><br />"Moon Over Tao" should not be taken as a serious movie, or as a highly intellectual movie. Those that do take it as such will definitely hate it. What Keita Amemiya really made is a homage to the old days of chambara movies where gore and wackiness was abundant. And really this is for people that loved this type of cinema.