Deze film leert ons een heleboel nuttige dingen. Ten eerste: het maken van goede films over politieke kwesties is mogelijk. Ten tweede: je kunt een goede chilan-film maken over chilan-aspecten van het chilan-leven (veel chilan-regisseurs willen Franse, Italiaanse of New York-achtige films maken, omdat ze zich schamen voor hun eigen wortels). Ten derde: je kunt een goede film maken over politieke kwesties, over Chileense zaken, en succes hebben in zowel de theaters als de kritiek. In La Frontera wordt een heel menselijk en poëtisch liefdesverhaal vertoond over de tijd dat de De scène in de bar, als de mannen tussen hen in dansen, is gedenkwaardig. De filmografie van Hector Rios is voortreffelijk. Als je deze film kunt zien, kan ik hem je aanbevelen.
This movie teaches us a lot of useful things. First: making good movies about political issues is possible. Second: You can make a good chilean movie about chilean aspects of chilean life (many chilean directors want to do French, Italian, or New York look-like movies, ashamed of their own roots). Third: You can a good movie about political issues, about Chilean stuff and have success in both theaters and critic. A very human and poetic love story during the Pinochet's dictatorship is shown in La Frontera, when oppositors were sent to little villages far away from everything and a series of strange relations start. With great performances of and Patricio Contreras and Gloria Laso. The scene in the bar when the men are dancing between them is just memorable. Hector Rios' cinematography is superb. If you can see this movie, I recommend it.