Dit is een prachtig geconstrueerde versie van het toneelstuk dat is aangepast aan de roman van John Steinbeck, en hoewel er mooie dingen in zitten, vind ik het ook de moeite waard om te wijzen op de grote fouten. Dit verhaal over het slimme mannetje en het heel domme mannetje, tegen de achtergrond van het Californië van de Depressie, heeft alle ingrediënten voor een klassieker, maar op de een of andere manier komt het een beetje tekort. Niet een miljoen kilometer, maar er zijn problemen mee, vooral waar de Steinbeck-als-bioloog-filosofie van het leven een rol speelt, en we beseffen dat de auteur, ondanks al zijn mededogen en liefde voor levende dingen, ook alle dieren als hetzelfde beschouwt. Mannen en honden, konijnen en muizen zijn in zijn ogen net zo waardevol, en hij benadrukt dat voortdurend (en het script is in dat opzicht smetteloos) in zijn geschriften, en het resultaat is een soort pantheïstisch respect voor alles wat leeft, wat prachtig en idealistisch is, maar helaas onpraktisch. Het is ook slechte psychologie. De voortdurende parallellen tussen bijvoorbeeld die grote stomme Lenny en Candy's zieke oude hond, die misschien in een zuiver poëtische context zouden kunnen werken, lijken te gekunsteld voor drama. Steinbeck toont hier en daar een groot latent inzicht in de menselijke toestand in het algemeen; zijn empathie is zijn werkelijke, en men voelt dat hij soms werkelijk van zijn personages houdt; maar als het op bijzonderheden aankomt, stort hij in en heeft uiteindelijk weinig te zeggen. De menselijke toestand interesseert hem wel degelijk, maar in zijn wereld zijn de mensen bijna onderling verwisselbaar, behalve wat hun grootte of hun hersens betreft, en hun innerlijke leven interesseert hem niet.<br />De film, als men eenmaal de grenzen aanvaardt die het boek eraan oplegt, is een mooi stuk werk. Ik wou dat John Ford hier een poging toe had kunnen doen, maar regisseur Lewis Milestone levert uitstekend werk met het materiaal; hij is te allen tijde gevoelig en opmerkzaam en laat elke acteur zijn eigen gang gaan. Zijn gevoel voor de natuur, die zo centraal staat in het boek, is niet zo groot, maar dit had hem door budgettaire beperkingen kunnen worden opgelegd. Producer Hal Roach was een beruchte vrek.<br />Lon Chaney jr. als Lennie is uitstekend. Ik wou dat het personage wat meer vorm had gekregen. Hij is bijna te goed om waar te zijn. Het enige kwaad dat hij anderen berokkent, komt doordat hij zijn eigen kracht niet kent. Oké. Toch lijkt hij soms te heilig. De geestelijk gehandicapten kunnen beminnelijk zijn, zoals Lennie in veel opzichten is, maar zelfs zij hebben slechte dagen, en ik wou dat Lennie voor één keer een kleinzielige of corrupte kant had getoond. Als hij George, zijn 'bewaker', uitdaagt, voelt hij zich uiteindelijk altijd berouwvol. Voor één keer zou het prettig zijn geweest als hij iets slechts had gedaan, als hij het niet aan George had verteld, maar gewoon voor de kick, en als hij zich goed had gevoeld als gevolg van zijn kleine'rebellie'. Maar dan zou Lennie een authentiek, evoluerend, echt mens zijn geweest, en daar was Steinbeck niet in geïnteresseerd, dus blijft Lennie een symbool. Het strekt Chaney tot eer dat hij er nooit een lijkt te zijn. '<br />Burgess Meredith, als de intelligente kleine George, lijkt niet op zijn plaats tussen de ruige landarbeiders. Hij was van nature een stedelijk type, en hoewel hij soms met veel genoegen de kleine stadjes van het Midden-Westen kon spelen, was er altijd die kwajongensachtige glinstering in zijn ogen die de indruk wekte dat hij veel, veel meer van het leven wist dan zijn personage. In deze film is hij heel jong en ziet er nogal tenger uit, en hoewel je je kunt voorstellen dat Lennie hem om zijn hersens zou bewonderen, heeft hij geen autoriteit over zich, geen ernst van het echte leven om hem in de werkelijkheid vast te leggen. Hij komt in wezen over als wat hij is: een goed opgeleide klassieke acteur die een moderne rol probeert te spelen. Er is geen spoor van chemie tussen Meredith en Chaney, en dat is een ernstige tekortkoming in de film.<br />In kleinere rollen doen Roman Bohnen en Charles Bickford goed werk, vooral de eerste heeft veel emotie in zijn stem en is heel geloofwaardig. Als de verveelde boerin Mae geeft Betty Field niet haar beste voorstelling. Deze voortreffelijke toneelspeelster moest nog leren acteren voor de camera. Pas in haar laatste scène met Lennie komt ze tot leven; jammer genoeg is het te laat. Leigh Whipper als Crooks, de zwarte man die niet bij de rest in de slaapbarak kan blijven, heeft een leuke, kwaadaardige kant en het scheelde niet veel of ze had het enige volledige personage in de film gecreëerd, maar uiteindelijk wordt ze sentimenteel. Jammer. Cowboyacteur Bob Steele geeft de opschepperige Curly een leuk accent van het oude Westen, en ik wou dat hij, en niet Meredith, de rol van George had gekregen.<br />De muziek van Aaron Copland wordt intelligent gebruikt, en de hoogte die het aan het eind van de film lijkt te bereiken, lijkt te passen bij het effect dat de film probeerde te creëren, namelijk dat van een tragische menselijkheid in plaats van tragische mensen. Meredith komt op het juiste moment, wanneer de dialoog poëtisch wordt, en redt zichzelf daarmee enigszins. De beste dingen in de film zijn toevallig, zoals de voortdurende fantasie die George en Lennie met elkaar delen over het kopen van een boerderijtje voor zichzelf, waar niemand hun kan vertellen wat ze moeten doen, en als ze naar het circus willen, is er geen baas in de buurt die hun iets anders kan vertellen. Als Candy meedoet en een partner wordt in hun kleine droomwereld, begint de film te gonzen, en op zulke momenten zou je willen dat hij het spoor bijster was geraakt en een heel andere film was geworden, over kleine jongens die een plaats voor zichzelf vinden in de wereld. Maar Steinbeck was op groter wild uit dan dit, en de tragedie die hij het verhaal oplegde, hoewel geloofwaardig, is een afschuwelijke teleurstelling, zowel voor de kijker als voor George.<br /><br />
This is a beautifully crafted version of the play adapted from John Steinbeck's novel, and while there are fine things in it, I also find glaring faults worth pointing out as well. This story of the smart little guy and the very dumb big guy, set against the backdrop of the California of the Depression period, has all the makings of a classic, yet somehow it falls a little short. Not by a million miles, but there are problems with it, especially where the Steinbeck-as-biologist philosophy of life comes into play, and we realize that the author, for all his compassion and love for living things, also views all animals as the same. Men and dogs, rabbits and mice, are equally worthwhile in his view, and he continually (and the script is sedulous to a fault in this regard) emphasizes this here and elsewhere in his writings, and the result is a kind of pantheistic regard for everything that lives, which is wonderful and idealistic, but alas impractical. It's also bad psychology. The continual parallels between, for instance, big stupid Lenny and Candy's sick old dog, which might work in a purely poetic context, seem too manufactured for drama. Steinbeck shows here and there a great latent insight into the human condition in general; his empathy his real, and one truly senses that he at times truly loves his characters; but when it comes to particulars he falls down, and in the end has little to say. The human condition interests him alright, but people are almost interchangeable in his world, but for their size or brains, and their inner lives hold no interest for him.<br /><br />The movie, once one accepts the limits imposed on it by the book, is a fine piece of work. I wish that John Ford could have had a crack at this, yet director Lewis Milestone does an excellent job with the material; he is at all times sensitive and observant, letting each actor strut his stuff. His feeling for nature, so central to the book, is not so great, yet this could have been imposed on him by budgetary restraints. Producer Hal Roach was a notorious skinflint. <br /><br />Lon Chaney, Jr. as Lennie is excellent. I wish that the character had been fleshed out more. He's almost too good to be true. The only harm he does others comes from his not knowing his own strength. Fair enough. Yet at times he seems too saintly. The mentally impaired can be lovable, as indeed Lennie is in many ways, but even they have bad hair days, and I wish that just for once Lennie had showed a petty or venal side. When he defies George, his "keeper", he always feels contrite in the end. For once it would have been nice for him to have done a bad thing, not told George about it, just for kicks, and felt good as a result of his little "rebellion". But this would have revealed Lennie an an authentic, evolving, genuine human being, and Steinbeck wasn't interested in this, so Lennie remains a symbol. It is to Chaney's great credit that he never seems like one.<br /><br />Burgess Meredith, as the brainy little George, looks out of place among the rugged ranch-workers. He was an inherently urban type, and though he could play small-town midwesterners with great relish at times, there was always that impish glint in his eye that suggested that he knew much, much more about life than his character did. In this film he is quite young and rather delicate looking, and while one can imagine that Lennie would admire him for his brains, he has no air of authority about him, no real life gravitas to ground him in reality. He basically comes off like what he is: a finely trained classical actor essaying a modern role. That there's no trace of chemistry between Meredith and Chaney is a serious flaw in the film.<br /><br />In smaller roles, Roman Bohnen and Charles Bickford do solid work, the former especially has a lot of emoting to do, and is very credible. As the bored ranchwife Mae, Betty Field does not give her best performance. This fine stage actress had yet to learn to act for the camera. Only in her final scene with Lennie does she come to life; sadly, it's too late. Leigh Whipper as Crooks, the black man who can't stay in the bunkhouse with the rest, shows a nicely malevolent side, and comes near to creating the one fully-rounded character in the film, but goes sentimental in the end. Too bad. Cowboy actor Bob Steele brings a nice touch of the Old West to the swaggering Curly, and I wish that he, rather, than Meredith, had been cast as George.<br /><br />Aaron Copland's music is used intelligently, and its soaring near the end seems appropriate to the effect the film was trying to create, which was one of tragic humanity rather than tragic human beings. Meredith rises to the occasion when the dialogue goes poetic, redeeming himself somewhat in the process. <br /><br />The best things in the movie are incidental, such as the ongoing fantasy George and Lennie share about buying a little farmhouse for themselves, where no one can tell them what to do, and if they want to go to the circus there's no boss around to tell them otherwise. When Candy joins in and becomes a partner in their little dreamworld the film begins to hum, and one wishes that in these moments it could have gone off-track and become another movie altogether, about little guys finding a place for themselves in the world. But Steinbeck was hunting bigger game than this, and the tragedy he imposed on the story, while believable enough, is an awful letdown, for the viewer as much as for George.<br /><br />