Om te beginnen moet ik zeggen dat het idee van Rock-a-Doodle me wel aanstaat. Het verhaal van de haan die zijn boerderij voor eeuwige duisternis en regen moet behoeden door de zon te laten kraaien, had zo'n geweldige film kunnen zijn. Maar ik heb het gevoel dat het, zoals het was, lang niet zo'n goede film had kunnen zijn.<br />Een groot deel van mijn probleem met deze film was het hoofdpersonage, Edmund. Dit kind/katje is zo verrekte irritant. Zijn spraakgebrek werd heel snel heel erg oud, en het voelde gewoon alsof hij veel te veel zijn best deed om schattig te klinken. Bovendien, zoals een andere recensent eerder opmerkte, hamerde hij er voortdurend op dat hij 'te klein' was. Het was ook irritant dat deze film niet kon besluiten of hij een echte musical wilde worden of niet. De liedjes van Chanticleer/King waren prima, want die maakten deel uit van het hele verhaal van de zingende haan. Maar het leek erop dat de andere willekeurige liedjes behoorlijk overbodig waren. De liedjes van de uilen waren al erg genoeg, maar hadden ze er nou echt behoefte aan om ook het stuk met de uitsmijterpad te doen? Deze willekeurige muzikale nummers voelden aan alsof ze uit een bijzonder slechte operette van Gilbert en Sullivan kwamen. Als ze deze film echt tot een musical wilden maken, moesten ze een paar echte lange nummers hebben in plaats van die korte muzikale fragmenten die de schurken kregen. Mijn grootste probleem met deze film is echter dat hij niet erg goed is in het vertellen van verhalen. Het was prima dat Patou (Phil Harris in zijn laatste rol!) het verhaal vertelde. Maar soms vertrouwden ze te veel op het verhaal om ons dingen te vertellen in plaats van te laten zien. Dat geldt vooral voor het hele Goldie-subplot. Patou vertelde ons dat Goldie a) veel slimmer en aardiger was dan ze in het begin leek en b) dat ze echt verliefd werd op Chanticleer, hoewel ze alleen maar moest doen alsof. Het zou Goldie's karakterontwikkeling echt hebben geholpen als er scènes waren geweest waarin ze geleidelijk slimmer en aardiger was geworden. En de film zou meteen beter zijn geweest, geloof ik, als er een scène was geweest waarin Goldie wist dat ze echt verliefd was op Chanticleer in plaats van alleen maar een verhaaltje te vertellen. Zoals het er nu voor stond, had ik het gevoel dat Goldie gewoon aan de film was toegevoegd zodat Chanticleer een liefdesrelatie kon hebben.<br />Er is ergens in Rock-a-Doodle een goede film. En ik zal niet ontkennen dat die een speciaal onderdeel vormde van de jeugd van veel mensen. Maar om de bovenstaande redenen (evenals andere waar ik je niet mee wil vervelen) voldeed hij gewoon niet aan die mogelijkheden, en het bleek gewoon de zoveelste middelmatige, slechte kinderfilm te zijn.
First off, I have to say that I really like the idea of Rock-a-Doodle. The basic story of the rooster having to save his farm from eternal darkness and rain by crowing the sun up could have made for such a great movie. But I feel that, as it was, it wasn't nearly as good a movie as it could have been.<br /><br />A huge part of my problem with this movie was the main character, Edmund. This kid/cat is so darn annoying. His speech impediment got very old very fast, and it just felt like he was trying way too hard to sound cute. Also, as another reviewer pointed out earlier, he belabored to death the fact that he was "too little" to do pretty much anything, which became irritating.<br /><br />It was also bothersome that this movie couldn't decide whether it wanted to be a full-blown musical or not. The Chanticleer/King songs were fine, because they were part of the whole singing rooster story. But it seemed that the other random songs were pretty unnecessary. The owls' songs were bad enough, but did they really feel the need to have the bit with the bouncer toads' song?? These random musical numbers felt like they came out of some particularly bad Gilbert and Sullivan operetta. If they really wanted to make this movie a musical, they needed to have some real full-length songs instead of those short musical snippets given to the villains.<br /><br />But by far, my biggest problem with this movie is that it's just not very good at storytelling. It was fine that Patou (Phil Harris in his last role!) narrated the story. However, at times, they relied too much on the narration to tell us things instead of showing us. This is especially true in the whole Goldie subplot. Patou told us that a) Goldie was a lot smarter and nicer than she seemed at first and b) that she was really falling for Chanticleer although she was only supposed to fake it. It really would have helped Goldie's character development if there had been scenes where she was gradually acting smarter and nicer. And the movie would instantly have been better, I believe, if there had been a scene showing the moment where Goldie knew that she was in love with Chanticleer for real instead of just having narration. As it was, it felt like Goldie was just tacked onto the movie so that Chanticleer could have a love interest.<br /><br />There's a good movie somewhere in Rock-a-Doodle. And I won't deny that it was a special part of many people's childhoods. However, for the reasons above (as well as others I don't care to bore you with), it just didn't live up to that potential, and turned out to be just another mediocre-to-bad kids' movie.