Een van die momenten in je leven waarop je zo hard moet lachen dat je het in je broek doet, en je dan in je broek doet van pure cinematografische vaardigheid.<br />Ik was gaan zitten in de verwachting dat ik een wreed en lichtelijk theatraal griezelverhaal te zien zou krijgen, en ik kreeg een tornado van avant-garde-stylistische explosies te zien, met zo'n diepe tongval in personages en scenario's dat mijn hoofd tolde als in 'The Exorcist'. Als Dario Argento, Richard Lester, Vera Chytilova, Seijun Suzuki en Takashi Miike in het geheim hadden samengezworen om _Star-Wars_ opnieuw te maken en het voor jou in eigen persoon hadden opgenomen, terwijl je ondersteboven boven een tank vol piranha's hing, zou het ongeveer half zo opmerkelijk zijn als deze film. <br /><0x3E> 7 Japanse schoolmeisjes en populaire tienerfilmfiguren, die namen hebben als 'Prof' voor de slimste, 'Gorgeus' voor de mooiste, 'Mac' voor de dikke, 'Fantasy' voor de stijlvolle en mijn persoonlijke favoriet 'Kung-Fu' <0xE2><0x80><0x93> omdat ze Kung-Fu kent. Ze zitten allemaal in een soort groep, een soort team, al weet ik niet precies wat, en ze hebben een plek nodig om in de zomer te trainen, zoals ze elk jaar doen. Vader gaat hertrouwen met een vrouw die alleen verschijnt als er een briesje waait, in super-langzame mo, begeleid door etherische strijkmuziek, en zoals je je kunt voorstellen, kan slomo-mo de hele tijd een beetje irritant worden, en ze wil er even tussenuit. Ze schrijft een brief aan een tante van haar die ze nooit heeft ontmoet, en vraagt of zij en haar vrienden de zomer kunnen doorbrengen met wat ze ook maar doen. De tante stemt toe en ze gaan.<br />De busreis is een dagdroomversie van Willy Wonka's psychedelische boottocht, maar dan door een kunstmatig, met regenboogstrepen doorstreept landschap. De meisjes komen binnen, maar ontdekken al snel dat het huis in werkelijkheid bezeten is door een geest/demon die het leuk vindt om maagden op te eten, en dat is ook zo. Meisjes worden verslonden door matrassen en kussens, veranderen in glas, opgegeten door piano's (een van de grappigste en echt meest verontrustende dingen die ik ooit heb gezien), aangevallen door zwevende hoofden, geplaagd door afschuwelijke visioenen van bananen, enz. Terwijl de zin: 'Ik weet zeker dat daar een redelijke verklaring voor is' een doelgerichte clou wordt.<br />'Hausu' is een horrorcomedy die de ouderdom nadert, bij uitstek. Elke scène heeft een of andere filmische tussenvoeging en manipulatie, van de verschuivende kleurenfilters tot een verwarde collage en montage van gebeurtenissen en beelden, tot wilde, eclectische animaties, matten, rekwisieten (het behang in de kamers van het huis komt overeen met de print op sommige van de jurken van de meisjes), minifilms gestileerd als mooie en harteloze stomme films en romantische oorlogsfilms, en natuurlijk wervelwind verplichte actiescènes, 'bewaar ons Kung-Fu!'. Om nog maar te zwijgen van muziek, de vader van Gorgeous is componist, er wordt gezegd dat hij auditie heeft gedaan voor Segio Leone, die zei dat hij beter was dan Ennio Marriconne, en de nadruk die de spaghettiwestern op muziek legt is hier zwaar. Van muur tot muur vol met griezelige horrorthema's, stripachtige komedies, popsongs, snaren en geluiden die over het algemeen gewoon niet te classificeren zijn, misschien omdat er twee liedjes tegelijk worden gespeeld, of tegen een scène die volkomen ongepast is.<br />Een dag nadat ik deze film had gezien, bedacht ik dat ik al eens een film van Nobuhiko Obayashi had gezien, de kitscherige, kaleidoscopische 'Sada' (een waar verhaal over een vrouw die haar minnaar castreerde en in de tijd van Noach van de ene dag op de andere een beroemdheid werd), en hoewel dat slechts een vermoeden is van de volle omvang van deze film, maakt het dat ik er meer van wil zien. Obayashi was blijkbaar het beroemdst om zijn Japanse spelletjesprogramma's, en dat voegt alleen maar toe aan de keukenshowman-dynamiek die hij hier aan tafel brengt.<br />Het minst belangrijke is de plot, er gebeurt zo veel in letterlijk elke scène (de enige andere film die zo meedogenloos is in termen van visuele excessen is misschien Jorodowsky's 'De Heilige Berg', misschien...), dat het gemakkelijk is om te vergeten wat de meisjes doen, tot de ogen van een kat beginnen te gloeien of poppen weer zelfstandig rondwandelen. Ik heb nog nooit zo hard gelachen om een film die zo oogverblindend was om te zien. Hij wordt onmiddellijk in mijn favorieten opgenomen. 'Het is alsof je gevangenzit in een b-film.' Zie deze film en deel hem met degenen van wie je houdt.
One of those once in a life-time moments, when you will laugh so hard you p*#s yourself, and then c*&p your pants from being stunned by sheer cinematic prowess.<br /><br />I had sat down expecting a cruel and mildly atmospheric J-horror ghost story, and I got a tornado of avant garde stylistic explosions married to tongue so deep in cheek characters and scenarios, my head was spinning was like "The Exorcist". If Dario Argento, Richard Lester, Vera Chytilova, Seijun Suzuki, and Takashi Miike, conspired secretly made to re-make Star-Wars, and privately screened it for you, while you were hung upside down over a tank of piranha's, it would be about half as remarkable as this movie.<br /><br />7 Japanese school girls, and stock teen movie characters, who have names like "Prof" for the smart one, "Gorgeus" for the prettiest one, "Mac" for the overweight one, "Fantasy" for the stylish one, and my personal favorite "Kung-Fu"...cus she knows Kung-Fu. They are all in some sort of group together, a team of some kind, though I'm not sure what exactly and they need a place to train for the summer, as they do every year. Gorgeous' father is getting re-married to a woman who only appears with a breeze blowing, in super slow mo, to the accompaniment of etheric string music, and as you can imagine, that slo-mo s*&t all the time, can get kind of irritating, and she wants to get away from it all. She writes a letter to an estranged Aunt of hers, that she has never met, asking if her and her friends can spend the summer doing whatever it is they do. The aunt agrees, and they are off.<br /><br />The bus trip is like a day-glo version of Willy Wonka's psychedelic boat ride, only through an artificial rainbow streaked countryside. The girls arrive but soon discover that the house is actually possessed by a ghost/demon who likes to eat virgins, and so it does. Girls are devoured by mattresses and pillows, turned to glass, eaten by piano's(one of the funniest and truly most disturbing things I've ever watched), attacked by severed floating heads, plagued by horrible visions of banana's, etc. While the phrase, "I'm sure there's a reasonable explanation for this" becomes an all purpose punch-line.<br /><br />"Hausu" is horror-comedy-coming of age tale, par excellence. Every scene has some kind of cinematic interjection and manipulation, from the shifting color filters, to deranged collage and montage of events and images, to wildly eclectic animations, mattes, props(the wall paper in the rooms of the house match the print on some of the girls dresses), mini-movies stylized as beautiful and heart felt silent films and WW2 era romances, and of course whirlwind obligatory action scenes, "save us Kung-Fu!". Not to mention music, Gorgeous' dad is a composer, he is mentioned to have auditioned for Segio Leone, who said he was better than Ennio Marriconne, and the spaghetti western's emphasis on music is heavy here. It's wall to wall, full of eerie horror themes, cartoonish comedy sections, pop songs, strings, and sounds which are just generally unclassifiable, possibly because two songs might be played at the same time, or against a scene that is completely inappropriate.<br /><br />It occurred to me a day after I watched this movie that I had seen a film by Nobuhiko Obayashi before, the campy kaleidoscopic "Sada"(a true story about a woman who castrated her lover and became an overnight celebrity in WW2), and though that is a mere hint of the full on onslaught of this movie, it makes me want to see more. Obayashi was apparently most famous for directing Japanese game shows, and it only adds, to the kitchen sink showman dynamic that he brings to the table here.<br /><br />What is least important is plot, there is so much happening in literally every scene (the only other film as unrelenting in terms of visual excess is maybe Jorodowsky's "The Holy Mountain", maybe...), that's it's easy to forget what the girls are doing, at all, until a cat's eyes start glowing, or dolls walk around by themselves again. I've never laughed so much at a film that was so dazzling to watch. It's skyrocketed into my favorites instantly. "It's like were trapped in a b-movie.", "An out of date of one too..." See this movie and share it with those you love.