Ik heb de eerste aflevering gezien toen die voor het eerst werd uitgezonden in september 1970, toen ik negen was. En ik herinner me dat ik er echt van genoot.<br />Helemaal aan het eind vond ik de MTM-kat het meest verbluffend slimme ding dat ik ooit had gezien (als kind, in de wetenschap dat het de start van de MGM-leeuw was). Ik werd min of meer verliefd op Mary (natuurlijk werden we dat allemaal) vooral naarmate de serie en de afleveringen vorderden. Zoals ik al zei, ik geloof echt dat dit een van de geweldigste programma's ooit op televisie was (waarschijnlijk wel het beste). Alles klopte: het acteerwerk, de keuze van de acteurs voor de show, de personages die ze moesten spelen, en vooral, en dat was heel belangrijk, het ongelooflijke schrijven. En wat een geweldig, geraffineerd schrijven het was. Ik kan me echt niets'stoms' of onnozels van deze show herinneren. Het was nooit beledigend voor mijn intelligentie (of een poging om iemands intelligentie te beledigen).<br />De personages in de cast werden voor mij, en waarschijnlijk voor de meeste mensen, oude vrienden. Bijna familie. Waarom konden we mensen niet leren kennen of met zulke mensen werken? <br />Een speciale aflevering over uitzonderlijk schrijven en richting geven: de aflevering waarin Mary zo moe is van het zoeken naar een geschikte man om mee uit te gaan of een relatie mee te hebben, dat ze op advies van Georgette Lou Grant mee uit vraagt. Dit was trouwens de op een na laatste aflevering van de serie. Ik geloof dat de meeste mensen die zich deze aflevering herinneren het met me eens zullen zijn dat het een van de beste van de hele serie was.<br />Helaas zijn er vandaag de dag geen komische series meer op primetime die kunnen tippen aan deze komedie.<br />En Mary, je zult de wereld altijd opwinden met je glimlach!
I saw the first episode when it first aired in prime time back in September of 1970 when I was nine years old. And I remember really enjoying it.<br /><br />At the very end, I thought the MTM cat was the most amazingly clever thing I had ever seen (as a kid, knowing it was a take-off of the MGM lion). I kind of fell in love with Mary (of course we all did) especially as the series and episodes went on. Like I said, I truly believe that this was one of THE greatest shows ever on television (very likely the best). Everything clicked: the acting, the choice of actors for the show,the characters they were chosen to play, and most evidently and importantly, the incredible writing. And what wonderful, sophisticated writing it was. I really can't remember anything "dumb" or silly in this show. It never once insulted my intelligence (or attempted to insult anyone's). <br /><br />The characters in the cast became very much like old friends to me, and I guess to most people. Almost like family. Why couldn't we know people or work with people like this?<br /><br />An episode of special note regarding exceptional writing and direction: The one where Mary is so tired of trying to find a suitable man to date or have a relationship with, that on Georgette's advice, she asks Lou Grant out on a date. This was the next to the last episode of the series, by the way. I believe that most people who remember this episode will agree with me that it was one the best ones of the entire show. <br /><br />Unfortunately, there aren't any more sitcoms on prime time T.V. today that can compare to this comedic gem.<br /><br />And Mary, you'll always turn the world on with your smile!!