Kijkers die geïnteresseerd zijn in de Britse geschiedenis, zullen misschien opmerken dat sinds de eerste Hannoveraan de Britse troon besteeg (George I in 1714) de troon werd bezet door onbenullen. Die onbenullen zijn in twee klassen uiteengevallen: die van Victoria, George V, George VI en de huidige president, die zichzelf zagen als de slaven van hun plicht en dus als ceremoniële staatshoofden, die weinig of geen schade aanrichtten, en die van George IV, Edward VII en Edward VIII, die wel schade aanrichtten, maar minder schade aanrichtten dan je zou verwachten. De troonsafstandcrisis van 1936 was alleen een crisis voor degenen die in de monarchie geloven, in dit land een minderheid van ongeveer 25%, volgens het referendum van de Republiek van 1999. Het verhaal is al een paar keer eerder verteld op tv <0xE2><0x80><0x93> is er nog nieuws over deze ITV-versie van 2005, afgezien van de locaties in de Baltische staten?<br />Nou, de publiciteit zegt dat er meer van Wallis' kant van het verhaal in zit, maar ik kan niet zeggen dat dat voor de hand ligt, behalve dan dat er iets meer van Wallis' tante Bessie in zit (Miriam Margolyes). Edward wordt afgebeeld als de verleider (in een kaarslichtchalet in de winter), maar Wallis (mooi gespeeld door Joely Richardson) doet niet bepaald moeilijk om te krijgen. Ze had rivalen voor de positie van ma<0xC3><0xAE>tresse van de prins (Lady Furness en mevrouw Ward) die ze gemakkelijk verslaat. Uiteindelijk bleef ze over met de baby, of in elk geval de onvolwassen prins, een hertogin zonder eer die naar Frankrijk is verbannen. Stephen Campbell Moore is ongeveer 10 jaar te jong voor Edward, maar zijn puppy-achtige gedrag is passend. De trivialiteit van de Windsors komt tot uiting in het feit dat het niet het verlies van de kroon was dat hen zo ergerde, maar de weigering van het establishment om Wallis de titel 'Hare Koninklijke Hoogheid' te geven. Diana had natuurlijk precies hetzelfde probleem, maar die werd bij haar scheiding gedegradeerd. Camilla is (op dit moment) niet meer dan een hertogin, maar is ook 'HHH'. Winston Churchill, hier krachtig vertolkt door David Calder, was een van de belangrijkste aanhangers van Edward, alleen maar omdat hij een prins was, maar Winston was dan ook een nogal romantische oude Tory. Voor de Tweede Wereldoorlog waren nazi-sympathieën niet ongebruikelijk in de Britse hogere klassen ('die nazi-knullen weten wel hoe ze de treinen op tijd moeten laten rijden'), maar als een invasie van Duitsland door Engeland was geslaagd (en het scheelde niet veel) zou Edward, gezien zijn sympathieën, de voorhoede hebben gevormd voor de marionettenkoning. Edward was een onopvallende gouverneur van de Bahama's tussen 1940 en 1945, maar de voornaamste reden voor die benoeming was om hem buiten het bereik van de nazi's te houden. (In de diepte hadden we zijn jongere broer, prins Henry, die als GG (1942-1945) nog dommer was dan Edward, maar zich iets beter gedroeg. Daarna brachten hij en Wallis de resterende 27 jaar van hun huwelijk door in zeer comfortabele en welverdiende obscuriteit in Parijs. Je hebt nog steeds het gevoel dat we geluk hebben gehad.<br />Deze productie heeft een mooie glans en het tijdperk van de jaren dertig komt goed tot zijn recht. Er zijn nog een paar goede voorstellingen, met name van de 80-jarige veteraan Richard Johnston als de Nemesis van Wallis, premier Baldwin als Baldwin, en Julian Wadham als Edwards niet bepaald loyale privésecretaris Fitzhardinge.
Viewers with an interest in British history might wish to note that since the first Hanoverian came to the British throne (George I in 1714) it has been occupied by dimwits. These dimwits have fallen into two classes  those like Victoria, George V, George VI and the present incumbent, who saw themselves as the slaves of duty and therefore as ceremonial heads of state did little or no harm, and those like George IV, Edward VII and Edward VIII who kicked over the traces, but did less damage than one might have expected. The 1936 abdication crisis was a crisis only for those who believe in monarchy, in this country a minority of about 25%, according to the 1999 Republic referendum. The story has been told several times before on TV  is there anything new about this 2005 ITV version, apart from the Baltic locations?.<br /><br />Well, the publicity says there's more of Wallis's side of the story here, but I can't say that's obvious, apart from there being a bit more of Wallis' Aunt Bessie (Miriam Margolyes). Edward is portrayed as the seducer (in a candlelight chalet in winter) but Wallis (nicely played by Joely Richardson) doesn't exactly play hard to get. She had rivals for the post of prince's mistress (Lady Furness and Mrs Ward) whom she easily defeats. At the end she was left with the baby, or at least the immature prince, a duchess without honour exiled to France. Stephen Campbell Moore is about 10 years too young for Edward but his puppy-like demeanour is appropriate. The triviality of the Windsors is shown by the fact that it wasn't the loss of the Crown that irked them so much as the establishment's refusal to give Wallis the title "Her Royal Highness". Diana, of course, had exactly the same beef, but then she was demoted on her divorce. Camilla (for the moment) is a mere duchess, but is also "HRH". Winston Churchill, robustly played here by David Calder, was a principal supporter of Edward just because he was a prince, but then Winston was a rather romantic old Tory.<br /><br />Nazi sympathies were not uncommon in the British upper classes prior to World War 2 ("those Nazi chappies certainly know how to make the trains run on time") but if an invasion of Britain by Germany had been successful (and it was a closerun thing), Edward, given his sympathies would have been the front-runner for puppet King. Edward was an undistinguished governor of the Bahamas between 1940 and 1945 but the main reason for that appointment was to keep him out of the reach of the Nazis. (Down under we got his younger brother, Prince Henry, who was even dumber than Edward, as GG (1942-1945), but a bit better behaved). After that he and Wallis spent the remaining 27 years of their marriage in very comfortable and well-deserved obscurity in Paris. One is left with the feeling we got lucky.<br /><br />This production has a nice sheen to it and the 30s' era is well evoked. There are some other good performances, particularly 80 year old veteran Richard Johnston as Wallis' nemesis, prime minister Baldwin, and Julian Wadham as Edward's not exactly loyal private secretary Fitzhardinge.