In het begin van de film raken we al onder de indruk van de prachtige fotografie. De camera legt enkele scènes vast die niet zo gewoon zijn in onze dagelijkse routine, we beginnen Estamira's wereld binnen te gaan.<br />Eerst haar waanzin: ze zegt een paar begrippen die uit de werkelijkheid lijken te komen en toebehoren aan een onredelijk iemand die verdwaald is in het leven; misschien heeft de lange tijd die ze aan die hoeveelheid afval heeft besteed haar veranderd in iemand die ernstig ziek is.<br />Gedurende de hele film vormen haar woorden een contrast met de indrukwekkende decors. De natuur en het menselijk afval scheppen een indruk van dystopia en roepen diepe bespiegelingen op over de mensheid en alles wat we onszelf hebben aangedaan. <br />Hoewel we ons in een arm en smerig oord met onmenselijke omstandigheden bevinden, zien we mededogen en broederschap. Haar woorden, hoewel soms onzinnig, beginnen een beetje zin te krijgen (als we haar levende context als uitgangspunt nemen).<br />Ze is in feite ziek; ze is psychotisch. Haar hallucinaties gaan via mystici en haat jegens het katholicisme. Se is ervan overtuigd dat ze gezegend is met superieure krachten. Ze heeft zware pijnen, 'het is de afstandsbediening', zegt ze.<br />Dan richt de documentaire zich op haar persoonlijke geschiedenis, haar dochter, haar zoon (een godsdienstzoeker), haar'verloren' dochter, de losbandigheid van haar man, de verkrachtingen die ze heeft ondergaan, haar frustratie over haar geloof. Haar psychopathie begint redelijk te lijken en ons diep te raken. In haar geest vermengen ideeën en herinneringen zich en vormen nieuwe concepten.<br />Ondanks haar leefomstandigheden is ze gelukkig en tevreden. Misschien is het een illusie, maar haar leven is gekleurd. En de camera toont dat: als ze over zichzelf praat, wordt het zwart en wit levendig en duidelijk.<br />En we beginnen te denken: ze leeft in een zo trieste en deprimerende werkelijkheid (die we met de onze vergelijken), maar wat ze zegt over het leven, de toekomst, politiek, religie, geloof en perspectieven <0xE2><0x80><0x93> ook al is het gebaseerd op een zieke geest <0xE2><0x80><0x93> is voor ons heel zinnig. Het is zelfs onthullend. Misschien is de wereld wel gek. We leven in een chaos. En Estamira, die buiten het economische systeem staat, kan het uitdragen.<br />Of niet. Misschien gaan we zo op in ons normale leventje en de lege standaard manier van leven, dat we geloven dat iedereen die dat zegt ons kan redden.
In the beginning of the movie we already get impressed with the beautiful photography. The camera catches some scenes not so common on our daily routine, we start to enter Estamira's world.<br /><br />First, her madness: She says some concepts that seem out of reality and belonging to someone unreasonable person who's lost in life; maybe the long time she had spent on that amount of waste turned her into someone badly ill.<br /><br />Throughout the movie, her words get in contrast with impressive sceneries. Nature and the human waste create an impression of dystopia and induce deep reflections about humanity and all we have done to ourselves.<br /><br />Although in a poor and dirty place with inhuman conditions, we can see compassion and fraternity. Her words, although sometimes senseless, start to make some sense (if we take her living context as a start).<br /><br />She is in fact ill; she is psycho. Her hallucinations go on through mystics and hate about catholicism. Se is sure that she is blessed with superior powers. She has hard pains, "it's the remote control" she says.<br /><br />The documentary, then, focus on her personal history, her daughter, her son (a religion seeker), her "lost" daughter, the abandon of her husband, the rapes she suffered, her frustration with her believes. Her psychopathy starts to seem reasonable and to touch us deeply. In her mind, ideas and memories get mixed and form new concepts.<br /><br />Despite her living conditions, she is happy and satisfied. Maybe it's an illusion, but her life is colored. And the camera shows that: when she talks about herself, the black and white becomes vivid and plain.<br /><br />And we start to think: she is in a so sad and depressing reality (comparing to ours), but what she says about life, future, politics, religion, believes and perspectives... though based on an ill mind, makes a lot of sense to us. It's even revealing. Maybe the world is crazy. We are in a chaos. And Estamira, who is out of the economic system, can broadcast it. <br /><br />Or not. Maybe we are so deeply lost in our normality and empty standard way of living, that we believe in anyone who says that can save us.