Ik wil er graag op wijzen dat deze film letterlijk is gebaseerd op herinneringen uit de eerste hand van een prostituee die is geïnterviewd in Al Rose's boek over dit onderwerp, 'Storyville', dat vele jaren geleden in omloop was. Iedereen die bekend is met dit tijdperk, weet dat de fotograaf, E.J. Bellocq, een echt persoon was die op glasplaten voor altijd de beelden vastlegde van de jonge prostituees van Storyville. Deze foto's zijn op zich al betoverend mooi, en de jonge Brooke Shields <0xE2><0x80><0x93> en ook de mooie Susan Sarandon <0xE2><0x80><0x93> waren een meesterzet van Malle om de rollen van moeder en dochter als prostituees te spelen. De herinneringen in het boek baseren zich op het feitelijke feit dat de moeder die het verhaal vertelde daadwerkelijk deelnam aan de ontmaagding van haar dochter in het 'Huis', zoals beschreven, en dat ze vervolgens een 'team' vormden, een heel gewoon en gewild artikel in die tijd. Niet genoemd - maar afgeleid uit degenen die 'tussen de regels door lazen' - was dat de pony die de jonge Violet in het begin van de film nonchalant berijdt in de achtertuin van het landhuis, in werkelijkheid een dier was dat werd gebruikt om de betalende klanten te vermaken in 'het circus' waar bepaalde vrouwen optraden... voor de 'juiste prijs'. Veel van de fotosessies die in de film worden afgebeeld, zijn heerlijke recreaties van Bellocq-afdrukken die het hebben overleefd. In de film hadden de meisjes in 'The District' kunnen werken als ze in die tijd hadden geleefd. Sommige IMDb-lezers beweren dat ze geschokt zijn door de omstandigheden in Storyville in die tijd, maar zoals in het boek staat, was het allemaal waar, en veel van de vrouwen genoten echt van hun werk. Het waren de 'blueenosies' die hen en de Amerikaanse marine van zichzelf gered hebben, net zoals ze het land een paar jaar later van de 'drink' zouden redden. Hoewel ragtime en jazz in de film worden aangestipt, was Storyville direct verantwoordelijk voor de jonge Louis Armstrong <0xE2><0x80><0x93> die kolen haalde van Huis tot Huis <0xE2><0x80><0x93> die de straatmelodietjes oppikte die hij hoorde en ze speelde op een kornet die <0xE2><0x80><0x93> strikt vertrouwelijk <0xE2><0x80><0x93> aan hem was geschonken door het plaatselijke weeshuis, en voor Ferdinand 'Jelly Roll' Morton, pianist... en pooier... die alleen in de beste huizen speelde en beweerde dat hij de term 'jazz' had uitgevonden als toepassing van muziek nadat hij met eigen ogen al dat 'gedoe' had gezien dat hij zag in de bordelen van Storyville! Opmerkelijk genoeg wordt de componist van de melodie 'Pretty Baby', professor Tony Jackson, over het hoofd gezien, een sleutelfiguur in de Storyville-saga, die het personage had moeten zijn dat in de film werd gespeeld, maar dat was hij niet.' En die niet eens in de aftiteling werd genoemd.<br />Van Bellocq zelf is niet veel bekend, behalve dat hij lichtelijk misvormd was en seksueel helemaal niet geïnteresseerd in de dames <0xE2><0x80><0x93> het huwelijk met Violet was alleen maar een moderne plotwending <0xE2><0x80><0x93> maar hij betuigde zijn diepe fascinatie en eerbied voor hen, gelukkig, op andere manieren: in zijn portretten. Zonder die portretten zou een schrijnend verslag van hun leven, en dat van The District, voor altijd verloren zijn gegaan. Al met al is de film een prachtige lofzang op Bellocq en de vrouwen van wie hij op zijn eigen manier hield. Ik zou alle critici van deze film aanraden een exemplaar van 'Storyville, New Orleans' van Al Rose op te zoeken, of MOMA's 'E.J. Bellocq: Storyville Portraits'. Ze zullen je echt de ogen openen voor wat Louis Malle heeft herschapen.
I'd like to point out that this movie is literally based on first hand recollections of a prostitute interviewed in Al Rose's definitive book on the subject: "Storyville", published many years ago. Anyone familiar with with the era knows that the photographer, E.J. Bellocq, was a real person who captured on glass plates forever the images of the young prostitutes of Storyville. These photographs are hauntingly beautiful in their own right, and the young Brooke Shields--as well as the beautiful Susan Sarandon--were a masterstroke of Malle to play the parts of mother and daughter prostitutes. The recollections in the book draw upon the actual fact that the mother who related the story actually took part in the deflowering of her daughter in the "House" as described, and that they went on to be a "team", a very common and desirable commodity in that day. Not mentioned-- but inferred to those who "read between the lines"-- was that the pony that young Violet casually rides in the backyard of the mansion in the beginning of the movie was actually an animal used to entertain the paying customers in "the circus" that certain women performed in ...for the"right price." Many of the photo sessions depicted in the film are loving recreations of surviving Bellocq prints. The women portraying the "girls" in the movie could have been working girls in "The District" had they lived back then. Some IMDb readers profess to be shocked by conditions in Storyville back then, but as the book recounts, it was all true, and many of the women actually did enjoy their livelyhood. It was the "bluenoses" to the rescue who saved them and the U.S. Navy from themselves, just as they would save the nation from "drink" a few years later. Although ragtime and jazz are touched on in the movie, Storyville was directly responsible for the likes of young Louis Armstrong--who ran coal from House to House--picking up the street melodies he heard and playing them on a cornet furnished to him--providentially--by the local orphanage, and for Ferdinand "Jelly Roll" Morton, pianist...and pimp...who played in only the best houses and claimed he invented the term "jazz" as applied to music after witnessing first hand all that "jassing-around" he saw in the bordellos of Storyville! Remarkeably, overlooked altogether is any mention of the composer of the tune "Pretty Baby," Professor Tony Jackson, a key figure of the Storyville saga, who should have been the character portrayed in the film but wasn't, and who was not even mentioned in the credits.<br /><br />As for Bellocq himself not much is known except that he was slightly deformed and not interested in the ladies at all sexually-- the marriage to Violet merely a modern plot device--but he professed his deep fascination and reverence for them, thankfully, in other ways: his portraits. Without them, a poignant record of their lives,and that of The District, would be lost forever. All in all, the film is a wonderful paean to Bellocq, and the women he loved in his own way. I would urge all critics of this movie to seek out a copy of "Storyville, New Orleans" by Al Rose, or MOMA's "E.J. Bellocq: Storyville Portraits." They will really open yours eyes to what Louis Malle has recreated.