Ik weet niet zeker of ik een'verrader' schrijf of niet. De verklaring is vaag. Ik zal zeggen dat de film slecht is, dus als je je niet wilt laten afschrikken, moet je deze kritiek niet lezen. Maar ik ben niet van plan geheimen van de plot prijs te geven.<br />Het viel me meteen op dat Van Johnson helemaal niet geschikt was voor deze rol. Het had iemand uit Engeland moeten zijn, zoals Trevor Howard of James Mason of Dirk Bogarde of John Mills. Een acteur die totaal verschillende karakters kon spelen. Van Johnson was altijd een goeie ouwe, babyface, Van Johnson. Hij kreeg de rol omdat hij een Hollywood-glamourboy wilde hebben om kaartjes te verkopen. Het hele begin van de verhouding tussen de personages van Johnson en Kerr is te gemakkelijk om ook maar een seconde te geloven. Johnson ontmoet Kerr maar heel even op een grote cocktailparty waar zij de gastvrouw is en van gast naar gast fladdert. Ik kan me niet voorstellen dat hij voor haar valt op basis van een paar zinnen van (heel) beleefde, gekunstelde conversatie, tenzij ze sensationeel verleidelijk was, wat ze beslist niet was. Bovendien ziet hij, voordat hij het feest verlaat, dat ze een andere man (niet haar echtgenoot) kust door een gedeeltelijk geopende deur. Een normale man zou daardoor alleen maar denken dat ze een beschamende slet was en niets met haar te maken wilde hebben. Wie heeft er behoefte aan het gedoe van een verhouding met een vrouw die al een man en een minnaar heeft? Alsjeblieft, zeg! Bovendien, als ze in haar eigen huis een andere man zou kussen, is het niet erg waarschijnlijk dat ze dat zou doen in een kamer met de deur open en zichtbaar voor iedereen die het huis in of uit gaat! Maar ondanks deze snelle opeenvolging van de meest onwaarschijnlijke gebeurtenissen, zie! Hij is voor haar gevallen.<br />Dan, als ze elkaar in een restaurant ontmoeten, vertelt hij haar meteen dat hij haar een andere man heeft zien kussen. Iedere normale vrouw zou zich diep beledigd voelen als ze zo onbeschoft ontmaskerd werd, maar nee, Kerr vertrekt geen spier. In dit zeer vroege deel van de film is Kerr eigenlijk een koude kikker. Ze speelt een ijzige, beleefde Engelse uit de hogere middenklasse en geen enkele Amerikaan zal zich door zo'n vrouw in de verleiding laten brengen. Verder zie ik niet in waarom ze voor Johnson zou vallen. Hij zegt ook niet dat hij iets intelligents of charmants doet.<br />Kerr en Johnson brengen vervolgens heel wat tijd samen door en dat is hoogst onwaarschijnlijk. Haar man moet wel een volslagen idioot zijn om zich niet voortdurend af te vragen waar ze uithangt. Bovendien kuiert Johnson Kerrs huis in en uit, soms als de man thuiskomt. Nogmaals, in het echte leven zou elke echtgenoot die bij zijn volle verstand is een grote rat ruiken. Als er iets gaande is tussen een echtgenoot en een andere persoon, en ze zijn in dezelfde kamer als de andere echtgenoot, dan weet de andere echtgenoot dat altijd. Ze kennen hun echtgenoot te goed. De echtgenoot is een zeer intelligente ambtenaar en wordt toch afgeschilderd als een imbeciel die geen flauw idee heeft wat er aan de hand is.<br />Het verhaal zelf is interessant genoeg en wordt in de loop van de film beter. Het geeft de gebruikelijke bekende raadsels over God weer. Omdat ze nooit religieus of katholiek is geweest, loopt Kerr op een crisismoment een katholieke kerk binnen. In het echte leven zal dat gewoon niet gebeuren. Helaas is de zogenaamde 'affaire' voor mij een op zand gebouwd bouwwerk. Er is nooit een begin van hartstocht tussen een man en een vrouw geweest en daarom is er nooit een geloofwaardige affaire geweest.<br />Het boek is gewoon een handig vervoermiddel voor de sterren en dat zal de fans aantrekken die Van Johnson in een zielig verhaal willen zien. Mijn tranen zijn voor Graham Greene.
I'm not sure if I'm writing a "spoiler" or not. The explanation is vague. I am going to say that the movie is poorly done, so if you don't want to be put off, don't read this critique. But I am not gong to reveal any secrets of the plot.<br /><br />It struck me immediately that Van Johnson was completely wrong for this role. It should have been someone British like Trevor Howard or James Mason or Dirk Bogarde or John Mills. Some actor who could portray completely different kinds of character. Van Johnson was always good old, baby face, Van Johnson. He got the role so as to have a Hollywood glamour boy to sell tickets. <br /><br />The whole beginning of the affair between Johnson's and Kerr's characters is too facile to believe for a second. Johnson meets Kerr only briefly at a large cocktail party where she is hostess flitting from guest to guest. I can't imagine him falling for her on the basis of a few sentences of (very) polite stilted conversation unless she were sensationally alluring which she most certainly was not. In addition, before he leaves the party, he sees her kiss another man (not her husband) through a partly open door. This would only make any normal man think she was a shameful tramp and want nothing to do with her. Who needs the hassle of an affair with a woman who already has a husband and a lover? Please take a number! In addition, if she were to kiss another man in her own home, she's hardly likely to do it in a room with the door open and visible to everyone who enters or leaves the house! But, despite this rapid sequence of most improbable events, lo! He has fallen for her.<br /><br />Then, when they meet in a restaurant, he tells her right away that he saw her kissing another man. Any normal woman would take great offence at being so rudely unmasked but no, Kerr doesn't bat an eyelid. During this very early part of the film Kerr is pretty much a cold fish. She portrays an icy, polite, upper middle class Englishwoman and no American is going to be tempted by a woman like that. Further, I don't see her having any reason to fall for Johnson. He neither says not does anything either intelligent or charming. <br /><br />Kerr and Johnson then proceed to spend lots of time together which is most unlikely to be achievable. Her husband would have to be a complete idiot not to wonder where on earth she was all the time. In addition Johnson is swanning in and out of Kerr's house, sometimes when the husband comes home. Again, in real life, any sane husband would smell a great big rat. When there's something going on between a spouse and another person, and they're in the same room with the other spouse, the other spouse can always tell. They know their spouse too well. The husband is a highly intelligent civil servant and yet is portrayed as a moron who hasn't a clue about what is going on.<br /><br />The story itself is interesting enough and improves as the movie progresses. It poses the usual well known conundrums about God. Having never been religious or Catholic in her life, Kerr, at a moment of crisis, walks in to a Catholic church. In real life that is just not going to happen. Unfortunately, for me, the so called "affair" is a structure built on sand. There was never any initial foundation of passion between a man and a woman and hence there was never any credible affair. <br /><br />The book is just a convenient vehicle for the stars and that will bring in the fans who want to see Van Johnson in a sob story. My tears are for Graham Greene.