Minghella's 'Inbreken en binnendringen' is een uitstekend modern verhaal dat zich afspeelt in Londen en dat draait om de relaties van (1) een 'groene' directeur van een bedrijf, (2) zijn al heel lang bevriende Zweedse vriendin en (3) een Bosnische immigrant. Ik geef toe dat ik geen grote fan ben van Jude Law (wat is een zichzelf respecterend individu nou helemaal?), maar hij speelt zijn rol zo efficiënt dat het een meesterzet was om hem de hoofdrol te geven. Zijn personage is afgezaagd, ogenschijnlijk ongeïnteresseerd en vaak irritant, maar volkomen geloofwaardig en realistisch. Hij mag dan overkomen als een Londense mannelijke stereotypering, maar zoals gezegd is Law zo overtuigend dat het er niet toe doet en het alleen maar bijdraagt aan het realisme. Ze moet voor haar 10-jarige dochter zorgen, die ADD heeft, terwijl ze haar best doet om zich gewaardeerd en geliefd te voelen door de waardeloze wet. Wright Penn past precies in dat plaatje. Haar personage is misschien niet volmaakt, haar rol aan het eind van de film is enigszins gebrek aan zelfrespect en enigszins vernederend en wanhopig na een zeer onbaatzuchtige daad waarbij ze iemand anders helpt, maar ook hier geldt dat de kracht van de film het realisme is en niet de heldhaftigheid. Maar de ster van de film is de schitterende Binoche. Haar optreden is met gemak het beste vrouwelijke optreden dat ik ooit in een film heb gezien... ooit! Ze speelt de lijdende moeder van een problematische jongen en heeft jaren geleden haar man verloren. Ze raakt verstrikt in een relatie die ze zou moeten vermijden, maar, zoals ze zelf zegt, het is jaren geleden dat iemand haar genegenheid heeft getoond, dus ze is kwetsbaar voor een toenaderingspoging. Er zijn twee scènes die aantonen dat Binoche de beste actrice in het vak is; als ze besluit om foto's van haar slapende minnaar te maken terwijl hij het nog niet weet, probeert ze het eruit te laten zien alsof ze ervan geniet, maar ze walgt er onmiddellijk van en beklaagt zich, en als ze wanhopig bij haar minnaar om hulp smeekt. Beide scènes zijn zo krachtig dat je er diep door geroerd zult zijn. De film heeft een aantal bijrollen en sociale commentaren (en een paar grappige scènes: kijk uit naar de scène waarin een van de personages zegt: 'Latte is dronken geweest' zul je begrijpen als je hem ziet), maar ik zal er niet te lang bij stilstaan omdat ze ondergeschikt zijn aan de uitstekende vertolkingen van de cast. Een boeiende en plezierige film, die ik met voorrang wil zien.
Minghella's 'Breaking and Entering' is an excellent modern tale set in London that revolves around the relationships of (1) a "green" company director, (2) his longtime Swedish girlfriend and (3) a Bosnian immigrant. Admittedly I am not a big fan of Jude Law (what self respecting individual is!?) but he plays his part so efficiently it was a masterstroke casting him in the lead role. His character is trite seemingly disinterested and frequently irritating but wholly believable and realistic. He may come across as a London male stereotype but as said Law is so convincing it does not matter it just adds to the realism. Wright Penn is fantastic as his troubled Swedish girlfriend. She has to look after her 10 year old daughter suffering from ADD while struggling to feel appreciated and loved by the vacuous Law. Wright Penn fits the bill ably. Her character may be not perfect, her role at the end of the film is somewhat lacking in self respect and is slightly humiliating and desperate following a very selfless action she takes in helping out someone else, but again the films strength is its realism not its heroics. But the star of the film is the magnificent Binoche. Her performance is easily the best female performance I've seen in a film... ever! She plays the suffering mother of a troubled youth and lost her husband years before. She becomes entangled in a relationship that she should avoid but, as she states herself, it has been years since anyone showed her affection so she is vulnerable to an advance. There are two scenes which exemplify Binoche as the best actress in the business; when she decides to take pictures of her sleeping lover against his knowledge, she tries to make it look like she enjoys it but immediately reviles with disgust and disgrace, and when she descends to desperate begging from her lover for his help. Both scenes are so powerful you will be moved very much. The film has a number of subplots and social commentaries (and a few funny moments: look out for the scene in which one character states "Latte's have been drunk" you'l understand when you see it) but I will not dwell on them as they are secondary to the excellent performances of its cast. An engrossing and enjoyable film, make it a priority to see it.