Kamtsjatka is een verschrikkelijke film. Ik geloof dat wat voor 'understated' door lijkt te gaan, de volslagen saaiheid ervan is, en het hoofdpersonage (een jongen wiens POV nota bene bij de film hoort) vertoont geen enkel voorbeeld van een kinderlijke waarneming <0xE2><0x80><0x93> afgezien van een paar doodgewone dierenfoto's ziet het kind de wereld precies zoals de rest van Pi Ereyro's personages: een beleefde, goed ingelijste foto van Alfredo Mayo.<br /><0x3E> Sinds 'Caballos Salvajes' heb ik geprobeerd erachter te komen wie de slechteriken in Pi Ereyro's films zijn (in die tijd kwamen de kogels altijd van buiten het kader). Het spijt me te moeten melden dat de dingen nog erger zijn geworden, want nu moeten we onze (buitenlandse) kennis van die periode aanwenden om te begrijpen wat er aan de hand is. Het lijkt erop dat hij ermee wegkomt, want er gebeurt helaas niet zoveel in de film.<br />Maar als je geïnteresseerd bent in recente ontwikkelingen in het politieke genre, is Kalichatka de moeite waard om te zien. Het was interessant om te zien hoe de film, door te proberen zich los te maken van de politieke filmtraditie, precies het tegenovergestelde bereikt: dit is een film die onmogelijk ergens op slaat, tenzij je je niet alleen bewust bent van de externe omstandigheden die de personages beïnvloeden, maar ook al een duidelijk standpunt hebt ingenomen over het politieke conflict, voor het geval dat.<br />Hoe gerechtvaardigd de algemene, melancholieke toon van de film in de echte wereld ook mag zijn, de fictieve gevolgen zijn vernietigend. Het laat ons achter zonder echte personages en zonder een echt dramatische scène.<br />De personages hier zijn archetypen en meestal is niet helemaal duidelijk wat ze voorstellen. Het helpt ook niet dat de film er vaak als een afgeleide van andere films uitziet die met succes de specifieke aspecten van de perceptie bij kinderen hebben geportretteerd (de soundtrack die Thomas Newman nabootst is in dat opzicht bijzonder pijnlijk).<br />De vroegere schrijfster van Pi de Lyon (Aida Bortnik, die ook _The Official Story_ heeft geschreven) vond ik vroeger nogal irritant, maar zij leek het drama tenminste te kennen en als hulpmiddel te gebruiken.
Kamchatka is a terrible film. I believe what seems to pass for "understated" is its plain dullness, and the main character (a kid whose POV is nominally carrying the movie) doesn't show a single instance of child-like perception - save for a couple of commonplace animal shots, the kid sees the world exactly as the rest of Piñeyro's characters; a polite, well-framed shot by Alfredo Mayo.<br /><br />Since "Caballos Salvajes" I've been trying to figure out who the bad guys are in Piñeyro's films (back then, bullets always came from outside the frame). I'm sad to report things have gotten even worse, since now we need to resource to _our_ (external) knowledge of the period to understand what's going on. He seems to get away with it because, sadly, not that much happens in the movie, anyway.<br /><br />Kamchatka might be worth seeing, however, if you're interested in recent developments in the political genre. It was interesting to me how, by trying to detach itself from the political movie tradition, it achieves the complete opposite: this is a film that couldn't possibly make sense unless you are not only aware of the external circumstances that affect the characters but also have already a clear position on the political conflict in case.<br /><br />As justified as the generic, elegiac tone of the movie may be in the real world, its fictional consequences are devastating. It leaves us with no real characters and not a single dramatic scene proper.<br /><br />Characters here are archetypes and, most of the time, it's not entirely clear of what. It doesn't help that the movie looks often derivative of other films that have successfully portrayed the specifics of perception in children (the soundtrack mimicking Thomas Newman is particularly painful in that respect).<br /><br />Piñeyro's former writer (Aida Bortnik, who also wrote The Official Story) used to be quite annoying to me, but at least she seemed to know and like drama as a tool.