Met zijn modderige geluid en zijn wazige, korrelige filmvoorraad is Night Creature een heel karwei om te bekijken. Slechte keuzes in de casting en de muziek onderstrepen de weeë toon van de film, die aan een niveau van 'Manos: The Hands of Fate' van slechtheid grenst. De filmmakers hebben een vreemde voorliefde voor het 'gekke gezicht' van Donald Pleasence, dat hem de schurkrol in talloze horrorfilms van de afgelopen zeventig jaar heeft opgeleverd. In dit 'jungleavontuur dat als een horrorfilm wordt geadverteerd' (dankzij de Psychotronic Film Encylopedia) wordt Pleasance verondersteld een jager op groot wild te zijn met een Ahab-achtige obsessie voor zijn prooi. De herhaalde vervaging van Pleasance' starende kraaloogjes naar de zwarte luipaardoog wordt verondersteld de band tussen hen te benadrukken (is Donald Pleasence het 'nachtwezen'?). Ho, ho, man.) Geen van de menselijke personages is sympathiek; niet de 'held', gespeeld door de producent in een lelijk pak met een opengeknoopt overhemd, niet de twee vrouwelijke hoofdrollen (een om door het monster te worden verslonden, de andere voor een liefdesrelatie) en zelfs niet het kleine meisje, wier gevaar wordt verondersteld enige spanning aan deze puinhoop te ontlokken. De zwarte luipaard gedraagt zich, hoewel niet als een echt dier, als een filmmonster, dat moordt voor de lol in plaats van voor het eten. Helaas heeft het besluit om bijna elke scène in het felle zonlicht te filmen (hoe heet die film ook alweer?) en het monster vanaf de allereerste opname volledig te laten zien, het dier beroofd van zijn vermogen om dreigend te zijn. Deze film komt dicht in de buurt van 'zo slecht dat het goed is', maar zonder de cast van MST3K om je erdoorheen te helpen, kun je hem beter overslaan.
With its muddy sound and blurry, grainy film stock, Night Creature is a real chore to watch. Poor choices in casting and music serve to underscore the queasy tone of the movie, which verges on a "Manos: The Hands of Fate" level of badness. The filmmakers have an odd preoccupation with Donald Pleasence' "crazy face," that has earned him the villain role in countless 70's horror. In this "jungle adventure advertised as a horror film" (thanks Psychotronic Film Encylopedia) Pleasance is supposed to be a big game hunter with an Ahab-esquire obsession with his quarry. The repeated fade from Pleasance' beady staring eyes to the black leopard's eyes is supposed to emphasize the connection between them (is Donald Pleasence the "Night Creature?" whoa, deep, man.) None of the human characters are likable; not the "hero," played by the producer in an ugly suit with an unbuttoned shirt, not the two female leads (one to be eaten by the monster, one for a love interest) and not even the little girl, whose peril is supposed to evince some suspense out of this mess. The black leopard, while acting unlike any real animal, behaves like a movie monster, killing for fun not food. Unfortunately, the decision to shoot nearly every scene in bright sunlight (what's the name of this movie again?) and to show the monster in full body view from the very first frame, rob the animal of its ability to be menacing. This movie comes close to "so bad it's good" status, but without the cast of MST3K to help you through it, you'd better give it a miss.