Ik heb _The Bet_ gisteravond in Sydney gezien. Wauw! Het is een moedige film uit de begintijd van de filmindustrie. Een moedige film om verschillende redenen. De schrijver/producer Caroline Gerard heeft het geld helemaal uit de particuliere sector gehaald en is toen begonnen met het samenstellen van een topteam van cast en crew dat een opmerkelijke ensembleprestatie heeft geleverd.<br />Het verhaal lijkt in het begin een vrij standaard yuppiedrama in Sydney Harbour, maar tegen de slotscènes besef je dat het verhaal allesbehalve gewoon is. Ik zal het spel niet verraden, maar het is voldoende om te zeggen dat het een krachtig en uniek resultaat is. De casting is fantastisch en Matt Newton slaagt erin een personage neer te zetten dat geloofwaardig, sympathiek, in de val gelokt, verliefd en geweldig knap is, alles binnen 90 minuten. Aden Young steelt bijna de show met zijn machiavellistische vertolking van Newtons vriend/vijand.<br />Mark Lee regisseert zijn eerste film hier en heeft een grote beheersing van het medium. Ik denk dat je, als je meer dan 40 filmcredits hebt en onder Peter Weir, Russell Burton, Chris Noonan en John Duigan hebt gewerkt, de neiging hebt een paar dingen op te pikken!<br />De muziek is hier weer een triomf. De oorspronkelijke muziek is symfonisch en versterkt de emotie van elk moment op een handige manier die in de moderne Australische cinema soms ontbreekt. Het gebruik van Bach in de appartementsscènes en de dododo-tracks in de nachtclub zijn heel goed geplaatst. Ik hoorde een of andere criticus tekeergaan dat de muziektrack overdreven romantisch en ongepast was, maar herinneren deze mensen zich Chinatown of Lolita of Na de Doem?<br />Ga de film zien voor hij dichtgaat en als je hem mist in de bioscopen haal je de dvd!
I saw The Bet in Sydney last night. Wow! It is a brave film from a first time film maker. Brave for several reasons. The writer/producer Caroline Gerard raised the funds entirely from the private sector and then set about assembling a top rate team of cast and crew who have delivered a remarkable ensemble effort.<br /><br />The story appears at the outset to be fairly a standard Sydney Harbour based yuppie drama but by the closing moments you realise that the story is anything but pedestrian. I wont give the game away but suffice to say it is quite a powerful and unique result. The casting is wonderful and Matt Newton manages to pull off a character that is believable, likable, trapped, in love and great looking all in the space of 90 minutes. Aden Young almost scene steals with his Machiavellian portrayal as Newton's friend/foe.<br /><br />Mark Lee directs his first feature here and has a great command of the medium. I guess when you have 40 plus film credits under your belt and have worked under Peter Weir, Russell Burton, Chris Noonan and John Duigan among others you tend to pick up a thing or two! <br /><br />The music is another triumph here. The original music is symphonic and deftly enhances the emotion of each moment in a way that is sometimes lacking in modern Australian cinema. The use of Bach in the apartment scenes and the doof doof tracks in the night club are very well placed. I heard some critic banging on about how the music score was overly romantic and inappropriate but don't these folks remember Chinatown or Lolita or After the Deluge? <br /><br />Go and see the film before it closes and if you miss it at the cinemas get the DVD!