Het is een portret van een 'gewone' man, die zijn dagen doorbrengt in een reeks uitzichtloze baantjes en's avonds zijn komische nummers perfectioneert in een reeks spaarzaam bezochte 'open-mike'-sessies in plaatselijke comedyclubs. Deze film levert niets anders op dan een deprimerende reeks sketches rond het hoofdpersonage, gespeeld door Frank Whaley (die ook schreef en regisseerde). Het is me een raadsel hoe een aankomend komiek grappig kan blijven zijn, en toch zo overduidelijk niet-grappig, en zo lang ook nog. Ik heb mijn portie middelmatige komieken gezien, maar ze verbleken allemaal bij Jimmy, wiens deprimerende routines bestaan uit zo te zien biechten, die allemaal over zijn miserabele bestaan gaan. En dan krijgen we dit ellendige bestaan uit de eerste hand te zien, terwijl de film tussen Jimmy's optredens en zijn privéleven in zit. Wat is de zin van deze treurige onderneming? Voor het overige zijn de optredens van Carla Gugino, Ethan Hawke en meneer Whaley zelf niet echt de moeite waard.
A portrait of a "regular" guy, who spends his days barely getting by in a series of dead-end jobs, and his nights perfecting his comedy routine in a series of sparsely-attended "open-mike" sessions at local comedy clubs, this film fails to deliver anything but a depressing series of vignettes centered around it's main character, played by Frank Whaley (who also wrote and directed). How any would-be stand up comic could keep trying to be funny, and yet be so patently unfunny, and for so long, is beyond me; I've seen my share of mediocre comedians, but they all pale in comparison to Jimmy, whose depressing routines consist of what appear to be confessionals, centered around his miserable existence. And then we get to experience this miserable existence first-hand, as the film cuts between Jimmy's stand-up routines and his personal life. What is the point of this sorry exercise? Otherwise effective, and at times touching, performances by Carla Gugino, Ethan Hawke, and Mr. Whaley himself are wasted here.