Sidewalks of New York is, zoals iedereen heeft opgemerkt, een surrealistische komedie van Woody Allenish over een groep verstrengelde relaties in New York. De enige die ik mooi vond was Britany Murphy, wier prachtige keelstem altijd een genot is om te horen. De film heeft de typische slonzige vulgariteit van Ed Burns (veel gepraat over het aanbrengen van eau de cologne op iemands ballen en niet douchen voor een afspraakje. Broeders McMullen hadden soortgelijke praatjes over schijten in het bijzijn van andere jongens.) De film is duister gefotografeerd met een zenuwachtige handcamera die erin slaagt New York er net zo saai uit te laten zien als zijn ongelooflijke personages. Het meest irritant was een lange close-up van Mr.<br />Brandt harige oksel. Die opname leek eindeloos door te gaan! Als je de ster, de schrijver en de regisseur bent, zal niemand je vertellen waar je de camera moet neerzetten en, belangrijker nog, zal niemand je vertellen dat je karakters weinig gelijkenis vertonen met de New Yorkers van vlees en bloed.
Sidewalks of New York, is , as everyone has pointed out, an ersatz Woody Allenish comedy about a group of tangled relationships in New York. The only performances I enjoyed was Britany Murphy whose wonderful guttural voice is always a joy to hear.The movie has the typical Ed Burns slobby vulgarity(lots of talk about applying cologne to ones balls and not showering before dates.. Brothers McMullen had similar talk about defecating in front of other guys.) The movie is murkily photographed with a jittery hand-held camera that succeeds in making New York look as jejune as its unbelievable characters. Most annoying was a long closeup of Mr.<br /><br />Burns hairy armpit. That shot seemed to go on forever! I guess if you are the star, writer and director no one is gonna tell you where to put the camera and more importantly- no one is gonna tell you that your characters bear little resemblance to flesh and blood New Yorkers. Disappointing.