Ik heb _Love Affair_ (1939) niet gezien, maar _An Affair to Remember_ (1957) wel, en die film had ongetwijfeld iets te maken met _One Way Passage_ van Tay Garnett (1932). In McCarey's film wordt een trans-Atlantische lijnboot een metafoor voor de liefde: twee mensen vallen hopeloos voor elkaar en raken op drift op een schip van hartstocht dat alle vroegere relaties of toekomstplannen uitsluit. Als het schip zijn bestemming bereikt en New York nadert, dringt de werkelijkheid zich aan de emotie op en raakt de liefde in beroering. In _One Way Passage_ is de werkelijkheid de dood zelf. Bij Jeanne (Kay Francis) is een dodelijke ziekte geconstateerd en ze mag van geluk spreken als ze de reis naar Amerika overleeft. Dan (William Powell) is veroordeeld voor moord, en in San Quentin wacht hem de galg. Geen van beiden weet dat de ander in de dodencel zit, figuurlijk of letterlijk, maar de liefde komt voor hen op: zoals een ster het helderst is voordat hij uitdooft, zo is ook de liefde op zijn hartstochtelijkst wanneer de tijd van de geliefden beperkt is.<br />Ondanks de zeer korte speeltijd (67 minuten), is 'One Way Passage' een van de grote onbezongen romances. De film straalt een aura van hoop uit. Hoewel de kijker zich altijd bewust is van het onvermijdelijke, vind ik het vreselijk om het verhaal als een 'doemachtige romance' te beschrijven. Zo'n etiket zou op een juiste manier verwijzen naar bijvoorbeeld Leans 'Brief Encounter (1945)' of Ophnisks 'Letter from an Unknown Woman (1948)'. In 'One Way Passage' gaat geen greintje passie verloren, omdat elke geliefde zich er volledig van bewust is dat hun tijd samen maar kort is. Ik werd ook getroffen door het idee dat liefde niet noodzakelijkerwijs betekent dat er een volledige openheid tussen geliefden bestaat. Als je liegt om te beschermen in plaats van te bedriegen, kan liegen het meest hartverscheurende romantische van allemaal zijn (ik moet denken aan de toegewijde vader in 'A Night to Remember' (1958) die zijn gezin met bewonderenswaardige zelfbeheersing verzekert dat de Titanic niet zal zinken, ook al weet hij dat zijn eigen dood onvermijdelijk is). Garnetts terloopse gebruik van lange zinnen is meesterlijk, en geeft het verhaal een poëtische vloeiendheid zonder de aandacht op zichzelf te vestigen. <br />William Powell was een van de drukste sterren van de jaren dertig en genoot de veiligheid van niet één, maar twee terugkerende personages (Philo Vance en Nick Charles, beide detectives). 'One Way Passage' werd geproduceerd door Warner Brothers voordat hij in 1934 naar M-G-M verhuisde. Maar zelfs voor 'The Thin Man (1934)' was Powell een van de meest sjieke sterren van Hollywood, en hier bracht hij zijn dialoog met onovertroffen aplomb. Kay Francis was een nieuw gezicht voor me, maar haar ogen sprankelden gewoon van leven en emotie, haar personage werd verscheurd tussen de vreugden van de liefde en het verdriet om de naderende dood. Van de spelers die hen bijstonden, was alleen Frank McHugh een dronken zakkenroller met een wezelachtig, kakelend lachje die de sfeer van de film verstoorde. Zijn alcoholisme was veel minder amusant dan Nick Charles' daaropvolgende hunkering naar martini's. Hoewel Aline MacMahon en Warren Hymer sterk zijn, behoort 'One Way Passage' werkelijk toe aan Powell en Francis, en aan een liefde die blijft bestaan lang nadat de deelnemers aan de film naar andere werelden zijn vertrokken.
I haven't seen 'Love Affair (1939),' but I have seen 'An Affair to Remember (1957),' and that film undoubtedly owed something to Tay Garnett's 'One Way Passage (1932).' In McCarey's film, a trans-Atlantic liner becomes a metaphor for love: two people fall hopelessly for one another, becoming adrift on a vessel of passion that precludes all former relationships or future life plans. When the ship reaches its destination  New York  reality intrudes on emotion, and love is thrown into turmoil. In 'One Way Passage,' the reality is death itself. Joan (Kay Francis) has been diagnosed with a terminal illness, and will be lucky to survive the journey to America. Dan (William Powell) has been convicted for murder, and in San Quentin awaits his gallows. Neither knows that the other is walking death row, either figuratively or literally, but love intercedes on their behalf: just as a star is brightest before its extinction, so too is love at its most passionate when the lovers' time is limited. <br /><br />Despite its very brief running time (67 minutes), 'One Way Passage' is one of the great unsung romances. An aura of hope pervades the film. Though the viewer is always aware of the inevitable, I loathe to describe the story as a "doomed romance." Such a label would properly refer to, say, Lean's 'Brief Encounter (1945)' or Ophüls' 'Letter from an Unknown Woman (1948),' in which the prevailing mood is that of tragedy and misspent emotion. In 'One Way Passage,' not an ounce of passion goes to waste, each lover fully aware that their time together is brief. I was also struck by the notion that love doesn't necessarily entail complete openness between lovers. Lying, if done to protect rather than deceive, can be the most heartbreakingly romantic thing of all (I'm reminded of the devoted father in 'A Night to Remember (1958)' who, with admirable composure, assures his family that the Titanic will not sink, despite knowing that his own death is unavoidable). Garnett's casual use of long takes in masterful, giving the story a poetic fluidity without drawing attention to itself.<br /><br />William Powell was one of the busiest stars of the 1930s, enjoying the security of, not one, but two recurring characters (Philo Vance and Nick Charles, both detectives). 'One Way Passage' was produced by Warner Brothers before he moved to M-G-M in 1934. Even before 'The Thin Man (1934),' however, Powell was one of the classiest stars in Hollywood, here delivering his dialogue with unsurpassed aplomb. Kay Francis was a new face for me, but her eyes simply sparkle with life and emotion, her character torn between the joys of love and the heartbreak of impending death. Of the supporting players, only Frank McHugh  as a drunken pickpocket with a weaselly cackle  destroyed the mood of the film, his alcoholism far less amusing than Nick Charles' subsequent hankering for martinis. While Aline MacMahon and Warren Hymer are strong, 'One Way Passage' truly belongs to Powell and Francis, and to a love than persists long after its participants have moved on to other worlds.