WAARSCHUWING: REVIEW VERZEKERINGEN SPOILERS<br /><br />Was dit soort dingen dertig jaar geleden echt in de mode?<br /><br />On The Buses werd geproduceerd door de Hammer-organisatie, beroemd om hun horrorfilms, waarvan je zou kunnen zeggen dat dit er een van is. Als je denkt dat er weinig komisch te halen valt uit de heldendaden van een busmaatschappij, dan heb je gelijk.<br />Een serie die zo gedateerd is dat de herkenningsmelodie de tekst 'It's a gay life in the bussen, let's leave your bird at home' bevat, zonder enige homoseksuele bijbetekenis. Reg Varney en Bob Grant spelen een buschauffeur en conducteur, die op de werkplek seksuele intimidatie uitvoeren als 'a bit of a laugh'. Het aanraken van vrouwen en opmerken hoe groot hun borsten zijn, is niet alleen acceptabel gedrag, het wordt ook actief aangemoedigd. Stan en Jack, twee uiterst onsympathieke figuren, lachen regelmatig om hun eigen grapjes in een poging je ervan te overtuigen dat ze grappig zijn. Het is geen effectieve illusie. Jack (Grant) die op een grijsharige Eric Sykes met lange bakkebaarden lijkt, blijkt een onweerstaanbare seksmagneet te zijn. Hun dagelijkse routine houdt in dat Stan (Varney) routes overslaat zodat Jack tijd kan vinden om met de vrouw van een andere man naar bed te gaan. Stan kletst op zijn beurt met een Ierse kokkin (die Welsh klinkt, maar dat doet er niet toe) die volgens Jack 'lekkere knoedels' heeft. Nadat ze heeft gevraagd of Stan iets ziet wat hij leuk vindt, staart hij naar haar borst met een'_cor_, niet _alf_!' en vraagt of ze zin heeft in 'een piemeltje'. Ze reageert er zelfs op en geeft hem op zijn kop omdat hij haar in de verleiding heeft gebracht. Nou, hoe zou ze zo'n zin kunnen weerstaan? Het duurt niet lang voor ze op zijn bank zit en uitroept: 'O, Heilige Maria, morgen moet ik biechten!' Ja, zo erg is het echt.<br />Alleen Stephen Lewis als de inspecteur met de Hitlersnor produceert enige vrolijkheid. Hoewel Blakey een amusante karikatuur kan lijken, is het opmerkelijk dat Lewis in het echte leven zo praat, zoals blijkt uit zijn eerlijke rol in The Krays. Blakey's lach en dubbelzinnige opmerkingen zijn een wonder om te zien, en hoewel hij de schurk zou moeten zijn, is hij dat niet.' Ze zijn veel aardiger dan de botte Stan en Jack. Andere ondersteunende 'comedyfiguren' zijn de onderseksuele zwager en de lelijke zus die <0xE2><0x80><0x93> hou je vast <0xE2><0x80><0x93> dikke brillenglazen heeft. Stan grapt tactvol tegen het stel dat hij zich zou moeten laten steriliseren, omdat 'we haar niet in de club willen hebben'. Uiteindelijk blijkt dat Olive zwanger is, omdat de televisie vier maanden eerder kapot is gegaan.<br />Vergeleken met de 'Carry On'-serie zijn ze echt twee handen op één buik. Lewis is de enige speler die zichzelf wegcijfert, en vooral Varney lijkt oprecht te geloven dat zijn teksten op de een of andere manier grappig zijn. Het mist ook de vage politieke of literaire verdienste van een _Carry On_, of de fatsoenlijke filmnormen. Uitgaande van een gevestigde tv-serie bevat dit geen filmische elegantie, maar lijkt het alleen maar op een driedelige aflevering met een matte regie.<br />De 'plot', als je het zo kunt noemen, houdt in dat de Bus Company vrouwelijke chauffeurs in dienst neemt in een poging gelijkheid te bereiken. Met, zoals je je kunt voorstellen, 'hilarische' gevolgen. De complexe dynamiek van zo'n polemiek wordt opgelost door Pat Coombs en trawanten die roepen: 'Kom op, meisjes, laten we dit jongetje eens aanpakken', terwijl ze een luchtslang in Stans broek steken. 'Wat is er aan de hand, heb je de kriebels?' heeft hij gevraagd in een van de vele zwakke woordspelingen van de film. Stan en Jack slaan terug met valse afleidingsmanoeuvres, spinnen en thee met laxeermiddelen. De film eindigt met de zogenaamd liefhebbende, maar in werkelijkheid schunnige en ongevoelige Stan en Jack die dreigen weg te lopen als de vrouwen tot inspecteur zijn bevorderd. Maar maak je geen zorgen <0xE2><0x80><0x93> Stans nieuwe inspecteur is een meisje met lange benen in een minirok dat ervoor zorgt dat de dag gered wordt!<br />Natuurlijk, als je op een ironische manier naar deze plak pure kaas kijkt, kan hij nog steeds een wrange glimlach produceren. Maar het is een vermoeiend gebrek aan verfijning en het verouderde wereldbeeld van oversekste huisvrouwen en geschokte dominees maken er op zijn best een relikwie uit het verleden van.
WARNING: REVIEW CONTAINS SPOILERS<br /><br />Was this sort of thing really in fashion thirty years ago?<br /><br />On The Buses was produced by the Hammer organisation, famous for their horror movies, of which you could argue this "comedy" is one. If you think that there's little comic potential to be had from the exploits of a bus company then... you'd be right.<br /><br />A series so dated that the theme tune contains the lyrics "It's a gay life on the buses, make sure you leave your bird at home" without any homosexual connotation intended. Reg Varney and Bob Grant play a bus driver and conductor, who conduct sexual harassment in the workplace as a "bit of a laugh". Touching up women and remarking how big their breasts are is not only acceptable behaviour, it's actively encouraged. Stan and Jack, two very unlikeable characters, regularly laugh at their own jokes in a bid to convince you they're funny. It's not an effective illusion. Jack (Grant), who resembles a grey-haired Eric Sykes with foot-long sideburns, turns out to be an irresistible babe-magnet. Their daily routine concerns Stan (Varney) missing out routes so that Jack can find time to sleep with another man's wife. Stan, for his part, chats up an Irish cook (who sounds Welsh, but never mind) whom Jack remarks has "nice dumplings". After she asks if Stan sees anything he fancies, he stares at her chest with a "cor, not 'alf!" and asks if she fancies "a bit of roly-poly". She actually responds, and tells him off for putting temptation in her way. Well, how could she resist a line like that? It's not long before she's on his sofa, crying out "Oh, Holy Mary, I'll have to go to confession tomorrow!" Yes, it really is THAT bad.<br /><br />Only Stephen Lewis as the Hitler-moustached Inspector Blakey produces any mirth. While Blakey can seem an amusing caricature, it's notable that Lewis does talk like that in real life, as evidenced from his straight role in The Krays. Blakey's laugh and double takes are a wonder to behold, and, while supposed to be the villain, he's far, far more likeable than the crass Stan and Jack. Other supporting "comedy" characters include the undersexed brother-in-law and the plain sister who - hold your sides - has thick glasses. Stan tactfully jokes to the pair that he should have a vasectomy as "we don't want her in the club." Ultimately, it turns out Olive is pregnant, due to the fact that the television was broken four months previously.<br /><br />Inevitably compared with the "Carry On" series, they're really poles apart. Lewis is the only player whose style is self-effacing, Varney in particular seeming to have a genuine belief that his lines are actually in some way funny. It also lacks the vaguely political or literary merits of a Carry On, or the decent film standards. Coming from an established television sitcom, this contains no cinematic grace but seems merely like a triple-length episode with lacklustre direction.<br /><br />The "plot", if you can call it that, involves the Bus Company employing female drivers in a bid for equality. With, as you might imagine, "hilarious" consequences. The complex dynamics of such a polemic are resolved by Pat Coombs and cohorts yelling "come on, girls, let's sort this little boy out", while sticking an air hose up Stan's trousers. "What's the matter, got the wind up?" he's asked in one of the film's many feeble puns. Stan and Jack retaliate with fake diversion signs, spiders and tea filled with laxatives. The film concludes with the supposedly loveable, but actually bawdy and insensitive, Stan and Jack threatening to walk out after the women are promoted to Inspectors. But not to worry - Stan's new inspector is a long-legged girl in a mini-skirt, causing the day to be saved!<br /><br />Of course, watched in an ironic kind of way this slab of pure cheese can still produce a wry smile. But it's wearying lack of sophistication and aged worldview of oversexed housewives and shocked vicars make it, at best, an out-of-time relic.