Steven Soderbergh heeft er een handje van om de hartstocht uit zijn films (The Good German, The Informant) op talloze manieren uit te putten, en met zijn eerbiedige Che Part One brengt hij ze allemaal in praktijk. Slordige compositie, herhalingen van de triviale, onsamenhangende montage, die eruitziet alsof hij met een machete is gemaakt, en een gebrek aan karakterontwikkeling bij iedereen behalve St. Che, die meer op Gandhi lijkt dan op de charismatische en vurige revolutionair die geneigd was tot wreedheid ('Je kunt geen revolutie hebben zonder vuurpelotons' <0xE2><0x80><0x93> Lenin).<br />Deel Een beschrijft Che's zegevierende Cubaanse guerrillaoorlog van 1956-1959, die de wrede dictatuur van Fulgencio Batista ten val bracht. Na de toespraak van Fidel bij de vn (nadat Fidel de macht heeft overgenomen, gelukkig in kleur gecodeerd in b&w om ons te vertellen waar we zijn) en de schokkerige overgangen worden de filmstroom nog meer belemmerd, behalve door Che, die zijn humanistische standpunt ad nauseam herformuleert. In het veld wordt het allemaal nog onnozeler, want Soderbergh laat Che zijn volgelingen commanderen met een zachte stem die nauwelijks boven de krekels en vogels uit te horen is. Hij gedraagt zich meer als een vader met weerspannige tieners dan als een rebel, en in één geval geeft hij mokkende soldaten opdracht een pas bevrijde wagen terug te brengen. Soderbergh legt het er nog dikker op met zijn hoffelijke huis-aan-huisbezoeken aan boerengezinnen voor eten, bedelen en altijd betalen. Che brengt ook meer tijd door met dokteren, lezen en bijles geven in wiskunde dan met het bestrijden van de vijand, hoewel hij er op een gegeven moment in slaagt de status van actieheld te verwerven door een onbekwame ondergeschikte een bazooka af te pakken en een voltreffer af te vuren. Soderbergh rondt zijn canonisatie af door de zegevierende Che 200 mijl buiten Havana te verslaan, en niet zonder reden, want het zou voor zijn aanvoerder moeilijk zijn om een etherische houding aan te nemen terwijl hij bevel geeft tot massa-executies zonder proces.<br />Terwijl hij kijkt en spreekt op de meelevende toon van een apostel, vertoont Bernicio Del Toro weinig van de gedrevenheid en intensiteit die Che nodig had om tegen een overweldigende overmacht te overwinnen. In plaats daarvan krijgen we een in zichzelf gekeerde Che in heldhaftige pose die in zijn dagboek leest en schrijft en zijn opleiding zwaar op de korrel neemt. De rest van de cast wordt gemarginaliseerd, met inbegrip van een dubbelzinnige Fidel.<br />Met Che Deel Een bewijst Soderbergh Guevera uiteindelijk geen dienst door hem te zuiveren en door dat te doen zuigt hij de vitaliteit en complexiteit uit een man die door zijn prestaties heel wat meer over zich zei dan in dit logge moeras van een film wordt gezegd.
Steven Soderbergh has the knack of draining the passion out of his films (The Good German, The Informant) in a myriad of ways and with his reverential Che Part One he applies them all. Sloppy composition, repetitive detail to the trivial, disjointed editing that looks like it was cut with a machete and lack of character development in anyone except St.Che who more resembles Gandhi than the charismatic and fervent revolutionary who was prone to atrocity ("Can't have a revolution without firing squads"-Lenin).<br /><br />Part One covers Che's triumphant Cuban guerrilla war from 1956-1959 that brought down the brutal dictatorship of Fulgencio Batista. It is clumsily cross cut with Guevera's speech at the UN after Fidel takes power (thankfully color coded in B&W to tell us where we are) and the jarring transitions further impede the films flow save for Che re-phrasing his humanist viewpoint ad nauseum. In the field it gets even more inane as Soderbergh has Che command his followers in a gentle voice that can hardly be heard above the crickets and birds. He's acts more like a parent with recalcitrant teens than rebels and in one case orders sulking soldiers to return a freshly liberated set of hot wheels. Soderbergh lays it on even thicker with his gracious door to door visits to peasants' homes for food, begging and always paying. Che also spends more time doctoring, reading and tutoring math than engaging the enemy, though he does manage at one point to assert action hero status grabbing a bazooka from an inept subordinate and firing a direct hit. Soderbergh completes his canonization by closing Part One with the victorious Che 200 miles out of Havana and for good reason since it would be difficult for his lead to maintain an ethereal demeanor while ordering mass executions without trial.<br /><br />Looking and speaking in the compassionate tone of an apostle, Bernicio Del Toro shows little of the drive and intensity that Che had to have had to triumph against overwhelming odds. Instead we get an introspective Che in heroic pose reading and writing in his journal and stressing education. The rest of the cast is marginalized including an ambiguous Fidel.<br /><br />With Che Part One Soderbergh ultimately does Guevera a disservice by sanitizing him and in doing so sucks the vitality and complexity out of a man who by his accomplishments had a lot more about him than is said in this ponderous quagmire of a film.