Ik was geen fan van South Park voordat ik BL&U zag, en ik was ook geen fan van filmmusicals. Nou, ik ben nog steeds geen fan van musicals, maar ik ben wel een fan van d<0xC3><0xAD>e musical, en ik ben Parker en Stone dankbaar dat ze hebben laten zien dat het nog steeds mogelijk is om op eigen houtje een geweldige film te maken.<br />Voor deze film doet de film, in tegenstelling tot de gebruikelijke lengte-aanpassing van een popcultuurfenomeen, niet alleen zijn reputatie eer aan, maar overtreft hij die zelfs helemaal. Ja, de film recyclet veel grappen uit de show, maar dat doet hij in nieuwe maar relevante contexten die het materiaal grappig houden als je bekend bent met de wereld van South Park. Omdat ik niet bekend ben met die wereld (zoals ik ook niet was toen ik de film voor het eerst zag), zijn de grappen zowel toegankelijk als vaak subtiel.<br />Subtiel? Ja, dat zijn veel van de grappen. Een van de voordelen van het bezit van een kopie van de film is dat je in staat bent de film te bekijken, zo nodig in slowmotion, en de overbodige grappen te ontdekken die je zijn ontgaan in het delirium van het kijken naar deze anarchistische satire de eerste keer. (En als je de dvd hebt, kun je er ondertiteling bij doen om de vaak ongrijpbare teksten van veel van de liedjes te kunnen verstaan.)<br />En dan is er de muziek. Wat is het toch met filmmusicals dat grote satirische geesten aantrekt? Niet sinds Pynchons 'Gravity's Rainbow'. heeft een kunstwerk de conventies van de filmmusical zo subversief uitgebuit als South Park. Van de komische openingstonen van Mountain Town, tot het Disney-achtige 'Up There', tot de smoes van Les Miserables, 'La Resistance', stuurt South Park het genre tegelijkertijd de wereld in, terwijl het er ook eer aan doet, en het vindt nog steeds de ruimte om de songs te gebruiken om verrukkelijke punten te scoren tegen de talloze doelen die het dient.<br />Nog één ding: deze film is niet cynisch. Onder de obscene humor, het tekenfilmgeweld, de vernietigende beschrijvingen van Wynona Ryder e.a. en de achtergrond van volwassen xenofobie, seksuele onderdrukking en politiek opportunisme, ligt een gevoeligheid die de jeugd tot een eiland van eerlijkheid en idealisme maakt, maar ook van id-achtige impulsen en veelvuldig egoïsme. Hierin delen ze ruimte op de plank van grote satires met 'Candide', 'Gulliver's Travels', 'Tom Sawyer' en vooral 'Huckleberry Finn' <0xE2><0x80><0x93> klassiekers die, net als BL&U, ook de hypocrisie van de volwassen wereld blootlegden 'door de ogen van een kind'. Zie deze film en zie hoe de hoop en de mogelijkheden blijven sprankelen als een diamant te midden van de puinhopen van de popcultuur van een rustig, klein, roodharig, blank, strak in de broek zittend, mesuggieh, Amerikaans bergstadje.
I was not a fan of South Park before I saw BL&U, nor was I a fan of movie musicals. Well, I'm still not a fan of musicals, but I'm a fan of *this* musical, and am grateful to Parker and Stone for demonstrating that it's still possible to make a great movie on one's own terms.<br /><br />For this movie, unlike the usual feature-length adaptation of a pop culture phenomenon, not only lives up to its pedigree, it wildly exceeds it. Yes, the movie does recycle many of the show's jokes, but it does so in new yet relevant contexts that keep the material funny if you are familiar with the South Park world. If you aren't familiar with that world (as I wasn't before seeing the movie), the gags are simultaneously accessible yet often subtle.<br /><br />Subtle? Yes, many of the gags are. Indeed, one of the pleasures of owning a copy of the movie is having the ability to review the movie, in slo-mo if necessary, and discover throwaway sight gags that one has missed in the delirium of watching this anarchic satire the first time through. (And if you have the DVD, you can add subtitles to catch many of the songs' often elusive lyrics.)<br /><br />Then there's the music. What is it about movie musicals that attracts great satiric minds? Not since Pynchon's "Gravity's Rainbow" has a work of art so subversively exploited the conventions of the movie musical as South Park. From the droll opening strains of Mountain Town, to the Disneyesque "Up There," to the Les Miserables spoof, "La Resistance," South Park simultaneously sends up the genre while paying homage to it, and still finds room to use the songs to score delicious points against its myriad targets.<br /><br />One last thing: this movie is not cynical. Beneath the scatological humor, the cartoon violence, the scathing portrayals of Wynona Ryder et al, and the backdrop of adult xenophobia, sexual repression and political opportunism, is a sensibility that exalts childhood as an island of honesty and idealism, if also of id-like impulse and frequent selfishness. In this they share space on the shelf of great satires with "Candide," "Gulliver's Travels," "Tom Sawyer" and especially "Huckleberry Finn"--classics that, like BL&U, also exposed the hypocrisies of the adult world "through the eyes of a child."<br /><br />Elvis Costello once sang, "I want to bite the hand that feeds me/I want to bite that hand so badly/I want to make them wish they'd never met me." That BLU was shut out at the Academy Awards (having only garnered a nomination for the relatively tame "Blame Canada", which lost, appropriately enough, to the execrable Phil Collins) only vindicates the film's take-no-prisoners send-up of nearly everything that annoys in this suffociatingly focus-group-tested, PC-policed, cynically sentimental, violence-ridden, love-starved modern world. See this movie, and see the persistence of hope and possibility sparkling like a diamond amid the pop culture detritus of a quiet little red-necked, white-trash, strait-laced, mesuggeneh, US mountain town.