Als de tweede filmische vertoning van de muiterij van 1789 aan boord van de Bounty (de eerste werd ook in 1916 in Australië gemaakt), is deze film verplichte kost voor iedereen die geïnteresseerd is in dat historische hoofdstuk.<br />Een kruip-door-sluip-door verkondigt het doel van de documentaire en de reisfilm, te volgen in het kielzog van de Bounty; men belooft dat dit de eerste is van een serie van Expeditionary Films die ook vermaakt moet worden. Als de film begint, wordt er gezongen in een oude Engelse taveerne, en de eerste indruk is dat dit niet zo heel veel verschilt van de Frank Lloyd-versie uit 1935. Een humeurige oude zeeman haalt voor zijn makkers de vreemde voorvallen van die reis op, in een reeks flashbacks, en de verschillen worden duidelijk. Er zijn geen bovendekse nautische taferelen van de Bounty, alleen maar korte opnamen van zeilen, afgewisseld met krappe scènes benedendeks, voornamelijk tussen de mopperende, slecht behandelde zeelieden, en een paar met Bligh en een zwijgende Christian. Errol Flynn in zijn eerste film is op dat moment nauwelijks herkenbaar in die rol.<br />De omgeving verandert buiten als de Tahitianen de Bounty in de verte zien en gretig hun boten verzamelen om hem tegemoet te varen. Aan land zetten ze een dansend spektakel op voor de bemanning, die in een romantische relatie met de inboorlingen verzeild raakt terwijl ze op Tahiti wonen terwijl de Bounty voor anker ligt. Maar na maanden van gelukzaligheid moet de bemanning terugkeren naar het schip en naar Engeland vertrekken, met een spandoek dat de dood belooft aan iedereen die probeert te deserteren.<br />Na een paar weken thuis breekt de muiterij uit, en op dat moment neemt Christian de leiding. Hij bekritiseert de manier waarop Bligh hem en de bemanning behandelt, de hongersnood, de beledigingen en de zweepslagen, en zet hem aan de kant. Flynn houdt zijn meest opvallende monoloog en vraagt niemand hem te volgen <0xE2><0x80><0x93> maar dat willen ze allemaal graag. Terug in de taveerne zegt de zeeman dat Bligh de reis terug naar de beschaving heeft gemaakt en dat er nu twee decennia zijn verstreken en dat niemand weet wat er van Christian en zijn volgelingen is geworden. Dat laat de kwestie van de zeeman open.' Hij vertelde over zijn eigen standpunt en hoe hij aan zijn alwetendheid was gekomen.<br />Hier verandert de film van reconstructie van historische gebeurtenissen in de eerste speelfilm en documenteert het toevluchtsoord van de muiters op Pitcairn Island. Er zijn daar drie maanden gefilmd door de in Hollywood opgeleide pionier Charles Chauvel, zijn vrouw en cameraman Tasman Higgins, en nog eens twee maanden op Tahiti. Het grootste deel van het budget is voor dit deel besteed, zodat er weinig overbleef voor de opnamen in Cinesound in Bondi.<br />Deze tweede helft van de dubbele verhaallijn is veel succesvoller dan de eerste en geeft in de dageraad van de broch zijn tijdloze kwaliteit. Vanaf Tahiti vormen de bloeiende handel en de toeristische aspecten van de dag een schril contrast met de ontvangst die de aankomst van de Bounty, zoals eerder getoond, had ontvangen.<br />De expeditie vertrekt naar Pitcairn en treft daar een bloeiende gemeenschap van vijftig gezinnen aan. Terwijl hij het bloedvergieten van zijn eerste jaren erkende, nam de man met de toepasselijke naam John Adams, het laatste overlevende bemanningslid van de Bounty, de Bijbel ter hand en schiep daarmee een paradijs. Het leven is eenvoudig en agrarisch, het ruige terrein voorziet in de behoeften van de bewoners en voorziet hen van een landschap dat gefotografeerd is, zodat de kijker Pitcairn als een nieuw paradijs kan zien. De zwart-witfoto's vangen zowel de natuurlijke schoonheid als het gevoel van een voorbije tijd. De productie van IN THE WAKE OF THE BOUNTY, met name op Pitcairn Island, werd beschreven in een boek van de regisseur dat werd gepubliceerd ter gelegenheid van de release van de film, In the Wake of the Bounty <0xE2><0x80><0x93> To Tahiti and Pitcairn Island (Sydney: Endeavour Press).<br />Op Pitcairn zijn de vrome mensen elkaar toegewijd, delen ze alles wat ze hebben, iedereen draagt zijn steentje bij en demonstreert de levensvatbaarheid van het socialisme op dit eiland. Door de mengeling van rassen en ondanks de inteelt zijn de bewoners sterk en gezond, zelfs wanneer het ene individu met de christelijke achternaam met het andere trouwt. Een van de christelijke afstammelingen wordt zelfs beschreven als de 'Beau Brummel' van Pitcairn. Maar hoewel er gretige bezoekers komen naar deze bijna ontoegankelijke plek, met een haven waar alleen de geoefende bewoners kunnen navigeren, zijn er ook nadelen. In de laatste scène is een van de eerstgeborenen van de bewoner op sterven na dood en heeft hij een arts nodig. Een passerend vrachtschip met een arts aan boord, niet bereid van zijn eigen koers af te wijken, negeert hun noodsignaal.<br />Deze opzienbarende, harde conclusie onderscheidt de film van andere Zuidzeedocumentaires uit die tijd. Een eilandidylle heeft zijn prijs. De tweede helft, met slechts een heel korte slotscène van een andere flashback van Christian en een andere muiter op het eiland, wordt een tijdcapsule van een ogenschijnlijk verloren paradijs; vandaag de dag heeft het eiland nog geen vijftig inwoners. In de dageraad van de Bounty wordt het doel van het ontdekken van de uitkomst van die noodlottige daad van zo lang geleden vervuld. Hoewel de film zowel de censuur van de verfilming van de geselingen aan boord van de Bounty als die van de inheems geklede vrouwen van Tahiti onderging, kreeg hij bij zijn Australische première uiteindelijk een educatieve goedkeuring. Het is een van de zeven speelfilms die in 1933 in het land zijn gemaakt. Hij dient als een ideaal aanknopingspunt voor andere filmische vertolkingen van de Bounty-saga, die ofwel zo licht hebben gerept over de geschiedenis van Pitcairn, ofwel een schandelijke verkeerde voorstelling van de geschiedenis ervan hebben gegeven, met name in de oppervlakkige vertolkingen van 1962 en 1984. Het feit dat IN THE WAKE OF THE BOUNTY zijn verhaal voortzet tot aan de uiteindelijke uitkomst voor de muiters, werd door MGM erkend toen het zijn spectaculaire film van 1935 uitbracht, toen de studio de rechten kocht en wat beelden gebruikte voor de reclamefilmpjes van 1935: PRIV<0xC3><0x89>DETECTIVE PITCAIRN en PRIV<0xC3><0x89>DETECTIVE ISLAND. IN THE WAKE OF THE BOUNTY onderscheidt zich van andere voorstellingen, het is een passend monument voor een historisch incident en een blijvende legende.
As the second cinematic presentation of the 1789 mutiny aboard the Bountythe first was also made in Australia in 1916this film is required viewing for anyone interested in that historical chapter.<br /><br />A pre-credits crawl announces the documentary and travelogue endeavor, to follow in the Bounty's wake: promising this is the first of a series from Expeditionary Films that should also entertain. As the movie opens, there is singing in an old English tavern, and the initial impression is that this is not so different from the 1935 Frank Lloyd version. A crusty old sailor recalls for his fellows the strange incidents of that voyage, in a series of flashbacks, and the differences become apparent. There are no topside nautical scenes of the Bounty, just brief shots of sails interspersed with tight settings below decks, mostly among the grumbling, mistreated sailors, and a couple with Bligh and a mute Christian. Errol Flynn in his first film is barely recognizable in that role at this point.<br /><br />The setting shifts outdoors, as the Tahitians spot the Bounty in the distance, eagerly gathering their boats to go out and meet it. Ashore, they put on a dancing spectacle for the crew, who are drawn into romantic relationships with the natives while living on Tahiti when the Bounty is at anchor. However, after months of bliss, the crew must return to the ship, and depart for England, a placard promising death to those who may seek to desert.<br /><br />After a few weeks of the voyage home the mutiny erupts, at which point Christian takes command. He denounces Bligh's treatment of him and the crew, the starvation, insults, and lashings, and sets him adrift. Flynn gives his most notable monologue asking no one to follow himbut all are eager to do so. Back in the tavern, the sailor says that Bligh made the voyage back to civilization and two decades have now passed and none knows what has become of Christian and his followers. This leaves open the question of the sailor's own point-of-view and how his omniscience was acquired.<br /><br />Here the movie shifts from reconstruction of historical events to become the first motion picture event to document the mutineer's haven of Pitcairn Island. Three months were spent filming there by Hollywood-trained pioneer Australian director Charles Chauvel, his wife, and cameraman Tasman Higgins, with an additional two months in Tahiti. Most of the budget was spent on this portion, leaving little for the studio shooting at Cinesound in Bondi.<br /><br />This second half of the dual narrative strategy is vastly more successful than the first and gives IN THE WAKE OF THE BOUNTY its timeless quality. Beginning at Tahiti, its thriving commerce and tourist aspects of the day contrast with the reception that had greeted the arrival of the Bounty, shown earlier.<br /><br />The expedition departs for Pitcairn Island and there finds a thriving community of fifty families. While acknowledging the bloodletting of its initial years, the aptly-named John Adams, final surviving crewman of the Bounty, took up the Bible and by his ministry created a paradise. Life is simple and agricultural, the rugged terrain supplying needs and providing the residents with a landscape photographed so as to make the viewer see Pitcairn as a new Eden. The black-and-white photography both captures the natural beauty as well as conveying the sense of a time gone by. The production of IN THE WAKE OF THE BOUNTY, particularly on Pitcairn Island, was related in a book by the director published to coincide with the movie's release, In the Wake of the Bounty--To Tahiti and Pitcairn Island (Sydney: Endeavour Press).<br /><br />On Pitcairn, the devout people are devoted to one another, sharing all they have equally, everyone contributing their labor, demonstrating the viability of socialism on this island. With the mix of races, and despite the inbreeding, the residents are strong and healthy, even when one individual with the Christian surname marries another. Indeed, one of the Christian descendants is described as the "Beau Brummel" of Pitcairn.<br /><br />Yet while there are eager visitors to this nearly inaccessible spot, with a harbor that only the trained inhabitants can navigate, there are drawbacks. In the final sequence, one of the resident's first-born is near death, and in need of a physician. A passing freighter with a doctor on board, unwilling to detour from its own course, ignores their distress signal.<br /><br />This startling, harsh conclusion separates the movie from other South Seas documentaries of the time. An island idyll comes at a price. The second half, with only one very brief coda of another flashback of Christian and another mutineer on the island, becomes a time capsule of an apparent paradise lost; today the island has fewer than 50 inhabitants.<br /><br />IN THE WAKE OF THE BOUNTY fulfills its purpose of discovering the outcome of that fateful action so long ago. Although it faced censorship over both the depiction of floggings aboard the Bounty and Tahitian women in indigenous garb, the movie was finally given educational endorsement upon its Australian release (one of seven feature-length movies made in the country in 1933). It serves as an ideal companion piece to other filmic presentations of the Bounty saga, which have either so lightly touched upon the Pitcairn portion or outrageously misrepresented its history, most notably in the shallow renditions of 1962 and 1984. The fact that IN THE WAKE OF THE BOUNTY carries forth its story to the final outcome for the mutineers was recognized by MGM when releasing its 1935 spectacular, when the studio bought the rights and used some footage in the 1935 promotional shorts PRIMITIVE PITCAIRN and PITCAIRN ISLAND TODAY. IN THE WAKE OF THE BOUNTY is distinct from other representations, a fitting monument to a historical incident and an enduring legend.