Er is altijd iets absurds geweest aan de cultus van de Hollywood-western. De spaghettiwesterns van dertig jaar geleden gaven een vermoeid genre nieuw leven <0xE2><0x80><0x93> en nu hebben we de eerste Thaise western, een grote verbetering ten opzichte van Hollywoods inspanningen.<br />De film van Wisit Sananatieng is geweldig vermaak. Hij haalt de westerse conventies naar boven en zet ze op de rand van parodie. De vuurgevechten zijn opwindend, de centrale arme-jongen-of-rijke-meisjesliefde in de film is echt ontroerend, en de mondharmonicaspelende held komt regelrecht uit de klassieke Gene Autry-traditie.<br />Als klap op de vuurpijl is de film opgenomen in de prachtigste, verzadigde kleuren, zodat hij soms adembenemend mooi is. En sommige kenmerken die in een western niet voorkomen <0xE2><0x80><0x93> zoals het meer met de lotusbloemen, de pagode en het regenseizoen <0xE2><0x80><0x93> dragen bij aan de visuele schoonheid van de film. Kortom, een film die je niet mag missen.
There has always been something rather absurd about the cult of the Hollywood western. The spaghetti Westerns of thirty years ago gave new life to a tired genre - and now we have the first Thai Western, a big improvement on Hollywood's efforts. <br /><br />Wisit Sananatieng's film is wonderful entertainment. It takes the Western conventions and pushes them to the edge of parody. The gunfights are exciting, the film's central poor-boy/rich-girl love story is genuinely moving, and the harmonica-playing hero comes straight from the classic Gene Autry tradition.<br /><br />To cap it all, the film is shot in the most marvellous saturated colours, so that it is at times breath-takingly beautiful. And some features unknown in Westerns - such as the lake with lotus blossoms, the pagoda and the rainy season - add to the film's visual beauty. In short, a film not to be missed.