Met een menigte die op hem af stormt, klinkt de gekwelde kreet van The Elephant Man (John Hurt): 'Ik ben geen olifant! Ik ben geen dier! Ik ben een mens!'<br />Het boek, dat in het Victoriaanse Engeland is geschreven, gaat over de freakshow, die toen populair was, via één bepaalde heer, grof en uniek misvormd, John Merrick (The Elephant Man), en is gebaseerd op de memoires van de dokter die door Anthony Hopkins werd gespeeld, dr. Frederick Treves. Het boek toont de menselijkheid van de arme meneer Merrick en veroordeelt de maatschappij die hem uitbuitte voor haar eigen geldelijke gewin en zieke pleziertjes.<br />Het verhaal zelf is moeilijk, en ik...' Het verbaast me dat een producer, zelfs zo'n excentriekeling als Mel Brooks, erin zou hebben toegestemd om geld in dit idee te steken. Het heeft niets van de klassieke elementen van de commerciële formule voor het maken van een film die geld zal opleveren: het heeft geen liefdesverhaal, het heeft geen seks, en zonder al te veel te bederven is het een tragisch, ongelukkig verhaal.<br />De alomtegenwoordige tragedie van het verhaal is dat John Merrick een intelligente man is, gevangen in dit afschuwelijk misvormde lichaam. Boven het hoofd van het verhaal hangt ook het feit dat er niets gedaan kan worden voor de heer Merrick. En de metafoor die de hele tijd rondgaat, is dat Merrick helemaal geen olifantenman is, hij is het. Het is net zo menselijk als de rest van ons, maar deze exhibitionistische, harteloze maatschappij heeft hem gegeseld en ervoor gezorgd dat hij voor hen moet dansen als een olifant in een circustent.<br />'Geluk, mijn vriend,' zegt een circusdwerg op een gegeven moment tegen de olifantman, 'en wie anders dan wij heeft dat nodig.'<br />Het is een verhaal van immense gevoeligheid en menselijkheid, een verhaal dat je nergens anders zult tegenkomen. Het is absoluut niet geschikt voor mensen met een zwak of depressief hart. Het is vaak verschrikkelijk moeilijk om naar te kijken (voornamelijk in een of twee scènes), maar het grootste deel van dit verhaal is waanzinnig boeiend en menselijk door de onmetelijke talenten van Lynch en Hopkins in het bijzonder. Er zijn zeker momenten van respijt <0xE2><0x80><0x93> alles is niet zwart.<br />Het is in elk geval een prachtige film <0xE2><0x80><0x93> elk beeld is perfect. De schitterende zwart-witcinema geeft dit onderwerp de klasse die het verdient. Een prachtige score van John Morris geeft het een meeslepende schoonheid. De film is gesitueerd in een klassieke setting, geïllustreerd door de penseelstreken van de Lynchianen: expressionistische droomsequenties en de kenmerkende Lynchiaanse soundtrack. David Lynch zou heel trots moeten zijn op deze vroege poging. Het is een fantastische film. De gevoeligheid van de constructie en de klassieke perfectie zijn het werk van een meester.<br />Maar het is moeilijk te zeggen wat deze film zou zijn zonder Anthony Hopkins. Het is een onderwerp dat gemakkelijk in de val van de maatschappij die het afbeeldt had kunnen lopen, van het uitbuiten van freaks voor de kleinzielige kick van het exhibitionisme. Maar de eer hiervoor gaat niet naar Lynch, maar naar Hopkins. Zijn oprechte vertolking, in een van de meest authentieke voorstellingen die ik ooit heb gezien, is een belangrijke factor in ons geloof dat dit verhaal echt is gebeurd (wat het ook is), en het serieus nemen (wat we doen).<br />5 sterren.
With a crowd bearing down on him, the tortured cry of The Elephant Man (John Hurt) rings out: "I am not an elephant! I am not an animal! I am a human being!"<br /><br />Set in Victorian England, it looks into the Freak Show trade that was popular then, through one particular gentleman, grossly and uniquely deformed, by the name of John Merrick (The Elephant Man), and is based on the memoirs of the doctor played by Anthony Hopkins, Dr Frederick Treves. It shows the humanity of poor Mr Merrick and condemns the society that exploited him for its own monetary gain and sick pleasure.<br /><br />The story itself is a difficult one, and i'm surprised that any producer, even someone as offbeat as Mel Brooks, would have agreed to pour money into this idea. It has none of the classic elements of the commercial formula for making a movie that will make money: it has no love story, it has no sex, and, without spoiling too much, it is quite a tragic, unhappy story.<br /><br />The pervasive tragedy of the story is that John Merrick is an intelligent man, trapped inside this hideously misshapen body. Hanging over the head of the story is also the fact that nothing can be done for Mr Merrick. And the metaphor running throughout is that Merrick is no elephant man at all, he's just as human as the rest of us, but this exhibitionist, heartless society whipped him and made him dance around for them like an elephant in a circus tent.<br /><br />"Luck, my friend," A circus dwarf says to the elephant man at one point in the story, "and who needs it but we."<br /><br />It is a story of immense sensitivity and humanity, and one the likes of which you won't see anywhere else. Its definitely not for the weak-hearted or depressed. Its often devastatingly difficult to watch (mainly in one or two scenes), most of this story is wildly compelling and human drama due to the immense talents of Lynch and Hopkins in particular. There are certainly moments of reprieve - all is not black.<br /><br />Its certainly a beautiful movie - every frame is perfection. Gorgeous black and white cinematography give this subject the class it deserves. A wonderful score by John Morris helps give it a haunting beauty. It is directed with superb classical storytelling, illustrated by Lynchian brushstrokes: expressionistic dream sequences and trademark Lynchian soundtrack. David Lynch should be very proud of this early effort. It is a marvellous film. The sensitivity of the construction, and its classic perfection, are the work of a master.<br /><br />But it is hard to say what this movie would be without Anthony Hopkins. It is a topic that easily could have fallen into the trap of the society it depicts, of exploiting freaks for the petty thrill of exhibitionism. But whatever credit for this that does not go to Lynch, must go to Hopkins. His sincere delivery, in one of the most genuine performances i've ever seen, are a major factor in our believing this story really happened (which it did), and taking it seriously (which we do).<br /><br />5 stars.