Ik werd verliefd op deze film vanaf het moment dat ik er een korte clip van zag in een amusementsprogramma. In het begin werd ik aangetrokken door de actieelementen (ik was jong en mijn dramatische smaak was nog wat onvolwassen), maar ik was helemaal weg van de romance en de wisselwerking tussen de personages. Ik hield van de compositie van de scènes, de noirachtige belichting en de eigenzinnige humor. Deze film, samen met de films van Pedro Almodovar, opende mijn ogen voor Europese films, vooral die met een karakteristieke stijl.<br />De uitvoeringen zijn geweldig. Anne Parillaud speelt alle facetten van Nikita goed, van haar opstandige, door drugs verdwaasde begin tot haar groeiende zelfvertrouwen en haar bijna-instorting als haar missie in duigen valt. Tcheky Karyo maakte een enorme indruk, voornamelijk door zijn lichaamstaal en zijn ogen. Hij zegt meer met een gezichtsuitdrukking dan de meeste acteurs met dialogen doen. Jeanne Moraeu is een juweeltje, een waarlijk mooie vrouw van uiterlijk en karakter. Jean-Hughues Anglade heeft de moeilijkere rol, de 'normale' man voor wie Nikita valt. Hij is bedreven in komedie, maar is teder in de liefdesscènes. Hij houdt zich goed in zijn confrontatie met Bob. En ten slotte de acteur die echt opvalt, Jean Reno. Uit Reno sijpelen charisma en talent, zelfs in slechte films. Hij steelt de film op het moment dat hij binnenkomt.<br />Luc Besson is een geweldige stylist. Zijn films zijn prachtig, zelfs als het verhaal een beetje traag is. Hij is bedreven in het gebruik van licht om emoties te schilderen en te versterken, en zijn composities zijn verbluffend. Zijn grootste fout is dat hij stijl door het verhaal laat overheersen, maar hij komt ermee weg omdat de stijl altijd interessant is. Hij is een uitstekend schrijver, hoewel er in de scripts die hij regisseert meer zorg lijkt te worden gestoken dan in de scripts die hij voor anderen heeft geschreven.<br />Ten slotte kun je niet over de films van Besson praten zonder het over de muziek van Eric Serra te hebben. Serra creëert een sfeer die evenzeer deel uitmaakt van de setting als de belichting of de inrichting. Zijn composities drukken stemming en emotie uit, voegen een nieuwe laag toe aan het verhaal. Zijn kenmerkende bas en percussie doen je hart op hol slaan tijdens actiescènes, terwijl de melodieën intieme momenten een zachtheid geven. Hij demonstreert de juiste manier om synthesizers te gebruiken, om de muziek te transformeren in plaats van het gebrek aan een orkest (of talent) te compenseren. Serra's soundtracks waren de eerste die ik kocht voor instrumentale muziek in plaats van popsongs die in de film werden gebruikt.<br />Dit is een film die veel publiek aanspreekt. Er is meer dan genoeg actie en intrige voor thrillseekers, unieke karakterstudies, eigenzinnige humor en bovenal romantiek. Er zijn veel imitaties van gemaakt (Point of No Return, Black Cat, Nikita-tv-series) maar ze zijn nooit geëvenaard. Als je een liefhebber bent van film noir, actie/spionage, karakterdrama of romantiek, dan moet je deze film zien; dan moet je deze film bezitten. Je zult hem keer op keer willen zien.
I fell in love with this film from the moment I first saw a brief clip of it on an entertainment program. At first I was drawn to the action elements (being young and somewhat immature in my dramatic tastes), but I was blown away by the romance and character interplay. I loved the composition of the scenes, the noirish lighting, and the quirky humor. This movie, along with Pedro Almodovar's films, really opened my eyes to European films, particularly those with a signature style.<br /><br />The performances are great across the board. Anne Parillaud plays all facets of Nikita well, from her rebellious, drug-hazed beginning, to her growing confidence, and her near breakdown as her mission falls apart. Tcheky Karyo made a huge impression, mostly through his body language and his eyes. He says more with an expression than most actors do with dialogue. Jeanne Moraeu is a treasure, a truly beautiful woman in appearance and spirit. Jean-Hughues Anglade has the harder part, the "normal" guy who Nikita falls for. He is adept at comedy, but is tender in the love scenes. He carries himself well in his face-off with Bob. Finally, the actor who really stands out in memory, Jean Reno. Reno oozes charisma and talent, even in bad films. He steals the film the moment he enters.<br /><br />Luc Besson is a tremendous stylist. His films are beautiful, even when the story is a bit obtuse. He is adept at using light to portray and enhance emotion and his compositions are stunning. His main fault is that he lets style overtake story, but he gets away with it because the style is always interesting. He is a fine writer, although more care seems to go into the scripts he directs than those he has written for others.<br /><br />Finally, one can't discuss the films of Besson without discussing the music of Eric Serra. Serra creates an atmosphere that is much a part of the setting as the lighting or set decoration. His compositions convey mood and emotion, adding another layer to the story. His signature bass and percussion gets your heart pumping during action sequences, while the melodies bring a softness to intimate moments. He demonstrates the proper way to use synthesizers, to transform the music, rather than make up for lack of an orchestra (or talent). Serra's soundtracks were the first that I bought for instrumental music, rather than for pop songs used in the film. <br /><br />This is a film that appeals to many audiences. There is plenty of action and intrigue for thrillseekers, unique character studies, quirky humor, and above all, romance. It has spawned many imitations (Point of No Return, Black Cat, Nikita TV series) but has never been equaled. If you are a fan of film noir, action/espionage, character drama, or romance, you should see this film; then you should own this film. You'll want to watch it again and again.