Een aantal stappen in kwaliteit boven de gemiddelde B-film uit de jaren vijftig van de vorige eeuw is de zoveelste getuigenis van de talenten van Dan Duryea. In de handen van een mindere acteur had dit gemakkelijk kunnen afglijden naar sentimenteel, prettig terrein. Duryea brengt zoveel overtuiging en multidimensionaliteit in de rol van het onderdrukte slachtoffer van pech dat het bijna mogelijk is te vergeten dat de film fictie is. Dit is ongetwijfeld een van de beste films van de slungelige, blonde acteur, en geen enkele fan mag het missen.<br />Als de film in L.A. begint, neemt Duryea's vrouw hun dochtertje mee en vertrekt naar Chicago. De wanhopige smeekbeden kunnen hen niet tegenhouden, en de werkloze echtgenoot en vader blijft achter met de hond en zijn eigen apparaten. Later, als de telefoonman (Ross Elliott) de telefoon komt ophalen voor onbetaalde rekeningen, ontvangt Duryea toevallig een telegram waarin staat dat zijn vrouw en dochter een ernstig auto-ongeluk hebben gehad en in Chicago in het ziekenhuis liggen. Iemand zal hem later bellen om hun toestand te melden. Duryea slaagt erin Elliott over te halen zijn telefoon nog een dag aangesloten te laten, tot de rekening betaald is. Dit zet een wanhopige poging in werking om 50.000 dollar bij elkaar te krijgen, iets wat in 1951 in L.A. niet zo gemakkelijk te doen was. De omstandigheden leiden tot meer problemen, en onderweg maakt Duryea een onverwachte nieuwe vriend. Zonder de pret te bederven kan gezegd worden dat de plot zich op een paar verrassende manieren voortzet. Met Duryea, en een paar bekwame acteurs, is er een emotionele impact die niet gemakkelijk kan worden afgedaan. Als dit de classificatie 'film noir' verdient, komt dat door de meedogenloze druk van het lot op een onfortuinlijke hoofdpersoon.<br />De in Oostenrijk geboren regisseur John Reinhardt (die twee jaar later overleed) houdt de film strak, spannend en heel rustig. Er is ook een muziekcassette van Heinz Roemheld die, vreemd genoeg, aan Tsjaikovski's 'Romeo en Julia' doet denken.<br />Deze film is ook een groot voorbeeld van de waarde van locatiefotografie. Duryea lijkt werkelijk in de echte stad te wonen. We zien de alledaagse, arbeiderskant van Los Angeles, niet de glamour. Het is een harde, maar echte stad, waar mensen van de ene op de andere dag een baan in de bouw krijgen en waar hotdogverkopers zelfs een wanhopige man kunnen helpen. De film heet CHICAGO CALLING, maar in L.A. leeft en ademt het echt.
Several steps in quality above the average 1950s B movie, CHICAGO CALLING is yet more testimony of the talents of Dan Duryea. In the hands of a lesser actor, this could easily have slid down into sentimentalized, feel-good territory. Duryea brings so much conviction and multi-dimensionality to the role of a downtrodden victim of bad luck, that it's almost possible to forget that the movie is fiction. This is surely one of the lanky, blond actor's finest performances on film, and it must not be missed by any fan.<br /><br />As the film opens in L.A. , Duryea's wife takes their young daughter and leaves for Chicago. Desperate pleas do nothing to stop them, and the unemployed husband and father is left with the family dog and his own devices. Later, when the telephone man (Ross Elliott) comes to remove the phone for unpaid bills, Duryea coincidentally receives a telegram reporting that his wife and daughter have had a serious auto accident and are hospitalized in Chicago. Someone will call him later to update their conditions. Duryea manages to convince Elliott to leave his phone connected for another day, until the bill is paid. This sets into motion a desperate attempt to raise $50.00--something not so easily done in L.A. of 1951. Circumstances lead to more troubles and, along the way, Duryea makes an unexpected new friend. Without spoiling it, let it be said that the plot continues in a few surprising ways. With Duryea, and some able supporting players, there is an emotional impact that is not easily dismissed. If this deserves to be classed as a film noir, it is because of a relentless pressure from the forces of fate on a hapless protagonist.<br /><br />Austrian-born Director John Reinhardt (who died two years later) keeps the film tight, suspenseful and very well paced. There is also a music score by Heinz Roemheld that, strangely, seems to recall Tchaikovsky's "Romeo & Juliet".<br /><br />This movie is also another great example of the value of location photography. Duryea actually seems to inhabit the real city. We see the blue-collar, everyday side of Los Angeles, not the glamour. It's a tough, but real place, where people work construction jobs overnight, and hot dog vendors might actually help out a desperate man. The film is titled CHICAGO CALLING, but it really lives and breathes in L.A.