Ruggero Deodato's Un Delitto poco comune aka Off Balance (1987) is een Italiaanse thriller over een rijke en gelukkige pianist (Michael York) wiens leven op zijn kop komt te staan nadat de artsen een zeer zeldzame en dodelijke ziekte bij hem hebben geconstateerd. Hij wordt heel snel ouder, heeft nog maar een paar maanden te leven en het wordt nog duisterder voor hem als iemand op gruwelijke wijze mensen om hem heen begint te vermoorden. De plot gaat over de pogingen van agent Donald Pleasance om de moordenaar te vinden voordat het te laat is, en over de pogingen van de pianist om zijn leven weer enigszins in evenwicht te brengen. <br /><0x3E> Filmmaker Ruggero Deodato heeft een van de meest uitdagende en belangrijke films aller tijden gemaakt, _Cannibal Holocaust_ (1979), over verrot mediageweld en de dierlijke soort die het consumeert. De film is berucht om zijn onuitsprekelijke daden van vleselijk geweld, maar niets ervan is vergeefs of overbodig, wat voor sommige kijkers veel te veel is om te begrijpen en toe te geven, omdat de meesten van hen zichzelf niet in de ogen kunnen kijken. Deodato heeft ook puur uitbuitingstuig gemaakt, zoals de _La Casa sperduta nel parco_ uit 1980, ook wel bekend als _The House at the Edge of the Park_ of _Inferno in diretta_ (1985), die allebei over het algemeen alleen maar extreem gewelddadig zijn, maar ook een paar ideeën en thema's hebben die ze interessanter maken dan andere akelige en bloederige Italiaanse films uit die tijd. In 1982 verscheen de sadistische en vrouwenhatende thriller Lo Squartatore di New York alias de New York Ripper, waarvan de laatste twee perfecte tegenpolen zijn van de eerste twee en het onderwerp ervan. Off Balance behoort zonder meer tot hun zwakste werken, maar heeft gelukkig ook nog wat hersens, naast het bloed.<br />De film begint veelbelovend met de eerste moordscène die plaatsvindt tijdens de aftiteling, gevolgd door rustige scènes waarin de hoofdpersoon piano speelt tijdens zijn concert. De film beweegt zich snel van begin tot eind en de personages en hun familieleden worden ook goed geïntroduceerd. Maar na de eerste helft verliest de film zijn vuur en wordt hij langzamer, met veel gepraat en dingen die niet kloppen.' Het klinkt allemaal te logisch, vooral omdat de moordenaar en zijn (afwezige) motieven voor zijn wrede daden er allemaal in voorkomen. Ik kan geen enkele verklaring voor zijn daden noemen en dat is nogal frustrerend als je dat eenmaal beseft. De dingen die in het tweede deel worden besproken zijn ook interessant en belangrijk, maar ze staan te veel in contrast met de levendiger eerste helft.<br />Het thema van de film over het ouder worden en het leven dat je hebt zolang je het hebt is natuurlijk belangrijk en verrassend goed uitgewerkt in het script, en praktisch het hele laatste deel gaat hierover en niet meer over de moorden. De film probeert het publiek te laten begrijpen hoe belangrijk het is om je leven niet voorbij te laten gaan zonder het geleefd te hebben, omdat er in de toekomst misschien tijden zullen komen dat je er spijt van krijgt omdat het leven uiteindelijk toch iets interessants en de moeite waard zou zijn geweest. De film zegt zeker niet dat het leven of de jeugd eindigt als je haar uitvalt, maar hij zegt wel dat sommige dingen niet begrepen moeten worden door ervaring, maar bijvoorbeeld door andere mensen om ons heen of door de kunst die deze dingen weergeeft.<br />De film werkt ook als een pure Giallo-thriller omdat hij zijn momenten van spanning en mysterie heeft en natuurlijk de bloederige beelden. Er zitten een paar nare moorden in de film, allebei in het begin, en ze zijn beslist erg 'Italiaans' met de enorme hoeveelheid rode kleur die over het scherm wordt gespoten. De tweede lijkt heel erg op Dario Argento's stijl, maar dient geen ander doel dan zichzelf, in tegenstelling tot het grote gebruik van een soortgelijk effect in Argento's _Tenebre_ (1982) bijvoorbeeld. Het effect is vrij goed en de ouder wordende personage wordt des te tragischer als we in zo korte tijd de afschuwelijke gezichtsmutaties van hem zien. York speelt een geloofwaardige rol en gaat nooit over de schreef.<br />_A_ _F_ ______ ______ ______ ______ ______ ______ ______ Deodato en Clerici zijn ooit een zeer efficiënt stel gebleken, maar het lijkt erop dat hun ambities of niet langer worden gesteund door de producenten, of dat ze zelf net een beetje zijn veranderd.
Ruggero Deodato's Un Delitto poco comune aka Off Balance (1987) is an Italian thriller about a wealthy and happy pianist (Michael York) whose life turns upside down after the doctors find a very rare and lethal disease inside him. He starts to grow older very fast, having only few months to live or so and things turn even darker for him as someone starts to viciously murder those close to him. The plot follows police agent Donald Pleasance's attempts to find the killer before it's too late as well as the pianist's own efforts to return a some kind of balance to his life.<br /><br />Film maker Ruggero Deodato has made one of the most challenging and important films of all time, Cannibal Holocaust (1979) which tells about rotten media violence and the animal species that consumes it. The film is notorious for its unspeakable acts of carnal violence but none of it is in vain or gratuitous which is way too much for some viewers to understand and admit as most of them can't face themselves on the screen. Deodato has also made pure exploitation trash like the 1980 La Casa sperduta nel parco aka The House at the Edge of the Park or Inferno in diretta aka Cut & Run (1985) both of which are mostly just extremely gratuitously violent but also have at least some thoughts and themes to make them more interesting than other nasty and gory Italian films of the period.<br /><br />Off Balance is written by Gianfranco Clerici whose other credits include the mentioned masterpiece Cannibal Holocaust with Deodato as well as The House at the Edge of the Park but also Lucio Fulci's sadistic and misogynistic terror tale Lo Squartatore di New York aka The New York Ripper (1982) the last two of which are perfect opposites to the firstly mentioned and its subject matter. Off Balance is easily among their weakest works but, fortunately, has some brain too in addition to blood.<br /><br />The film has a very promising beginning with the first murder scene taking place during the credits inter-cutting to calm scenes depicting the protagonist play piano in his concert. The film moves fastly from the beginning and the characters and their relations get introduced well too. But ultimately, after the first half or so the film loses its fire and becomes slower with plenty of talk and things that don't make too much sense, mostly involving the killer and his (absent) motives for his vicious acts. I can't name one single explanation for his acts and that is rather frustrating once one has realized that. The things that are discussed in the second part are also interesting and important but they are presented with too much contrast with the more lively first half.<br /><br />The film's theme about aging and living one's life while it's offered and on hand is of course important and surprisingly well-concentrated on in the script and practically the whole last part is about this and not about the killings anymore. The film tries to make the audience understand how important it is not to let your life pass by without living it, as there may come times in the future that you start regretting it as life after all would have offered something interesting and worth living. It definitely doesn't say life or youth ends when your hair go off but it says that some things should be understood not by experience but for example by other people around us or art depicting these things.<br /><br />The film works also as a pure giallo thriller as it has its moments of suspense and mystery and of course the graphic blood letting. There are few nasty murders in the film, both at the very beginning and they are definitely very "Italian like" with the huge amount of red color sprayed over the screen. The second one is very close to Dario Argento's style but serves not any other purpose than itself, unlike the great usage of similar effect in Argento's Tenebre (1982) for example. The effects are pretty good and the aging character becomes all the more tragic as we see the horrible face mutations of his in so little time. York does a believable role and never over-acts at all.<br /><br />Off Balance is more promising and potential than some other films of the giallo/slasher genre and since it's Italian, it could've been so much more than it now is. Deodato and Clerici have once proved to be a very efficient couple but it seems they're ambitions are either not supported by the producers anymore or have just changed a little bit in themselves. 3/10