Ik heb geleerd om niet met hoge verwachtingen naar de films van Jeff Lieberman te gaan, ook al vond ik zijn laatste film, de horrorkomedie 'Satans kleine Helper', zowel _Squirm_ als _Just Before Dawn_ erg goed, ondanks de hoge verwachtingen die ik ervan had. Maar _Blue Sunshine_ is zonder meer de beste film van de regisseur, omdat hij zowel op een diepgeworteld als op een psychologisch niveau werkt. De film is een soort kruising tussen de griezelfilm van een zombie en een door drugs gevoed mysterieus plot. De meest effectieve kant van de film, wat horror betreft, is het idee van dwaze keuzes die je als kind maakt en die je als volwassene blijven achtervolgen. Het plot concentreert zich op een partij drugs die 'Blue Sunshine' heet. Tien jaar geleden werd het middel verspreid onder een bepaalde universiteit. Nu komt het middel terug om de gebruikers te kwellen met haaruitval, hoofdpijn, nachtmerries en een onverzadigbaar verlangen om mensen te vermoorden. We volgen Jerry Zipkin, een jongeman die uiteindelijk in het middelpunt van de problemen komt te staan en besluit het raadsel op te lossen, waarbij hij zich concentreert op een politicus die gekozen wil worden vanwege zijn publiciteitsstunt.<br />Ik denk dat de voornaamste reden waarom ik niet zo'n grote fan van Jeff Lieberman ben, is dat zijn films vaak niet bijtend zijn en niet snel genoeg gaan. Deze film is in dat opzicht niet anders, behalve dan deze keer. In plaats van zich te concentreren op een stel wormen of op de zoveelste groep misvormde, gestoorde moordenaars uit de binnenlanden, heeft Lieberman het voordeel dat hij zijn film kan baseren op een intrigerend mysterie. Hoewel het altijd duidelijk is waar het heen gaat, slaagt de regisseur erin het publiek te laten meeleven met wat er gaat gebeuren, en aangezien drugs en hun effecten toch al intrigerende onderwerpen zijn, is er altijd genoeg om de zaak draaiende te houden. Lieberman injecteert ook scènes waarin verschillende personages hun haren verliezen voordat ze proberen iedereen en alles in hun omgeving te vermoorden, en ook die maken het uiteindelijke pakket intrigerender <0xE2><0x80><0x93> de scène waarin een kindermeisje haar lust naar geweld botviert op een stel irritante kinderen vormt in dat opzicht het hoogtepunt. Al met al moet gezegd worden dat de film niet volmaakt is <0xE2><0x80><0x93> niet alles is volmaakt ingeschat en hij had beter gestroomlijnd kunnen zijn. Bovendien eindigt hij voortijdig en voelt hij een beetje lui aan, maar desondanks is _Blue Sunshine_ een uitstekende film en wordt hij van harte aanbevolen.
I've learned not to go into Jeff Lieberman's films with high expectations, as although I liked his latest film; horror-comedy 'Satan's Little Helper', both Squirm and Just Before Dawn did nothing for me, despite high expectations before seeing them. However, Blue Sunshine is surely the director's best film, as it works on both a visceral and psychological level. The film is something of a crossover between the zombie horror subgenre, and a drug fuelled mystery plot. The most effective side of the film, horror-wise, is definitely the idea of silly choices you made as a kid coming back to haunt you as an adult. The plot focuses on a batch of drugs called 'Blue Sunshine', which was distributed around a certain college ten years ago. Now the drug is coming back to haunt the users by way of hair-loss, headaches, nightmares and an insatiable desire to kill people. We follow Jerry Zipkin, a young man that ends up at the centre of the trouble and decides to get the bottom of the mystery, which centres on a politician trying to get elected by way of a publicity drive.<br /><br />I suppose the main reason why I'm not Jeff Lieberman's biggest fan is because his films often lack bite and don't move swiftly enough. This one is no different on that front, except this time; instead of merely focusing on a bunch of worms, or yet another troupe of deformed, deranged backwoods killers; Lieberman has the advantage of an intriguing mystery to base his film on. While it's always obvious where it's going, the director manages to get the audience to care about what's going to happen, and as drugs and their effects are intriguing subjects anyway; there's always enough to keep things ticking over. Lieberman also injects sequences that see various characters lose their hair before trying to kill anyone and everyone in the vicinity, and these too make the final package more intriguing - the sequence that sees a nanny take out her lust for violence out on a couple of irritating kids being the highlight in that respect. Overall, it has to be said that the film isn't perfect - not everything is perfectly judged, and it could have been streamlined better. Furthermore, it ends prematurely and feels a bit lazy; but even so, Blue Sunshine is an excellent little flick and comes highly recommended.