Uitgeleend als titel van Nicholas Christophers studie over film noir en de Amerikaanse stad, blijft _Somewhere in the night_ een film die minder bekend is dan _Laura_ of _The Big Sleep_ of _Out of the Past_. Maar hij is bijna van dezelfde klasse als een atmosferische en soms archetypische _noir_, de eerste regiepoging van Joseph L. Mankiewicz en de eerste belangrijke naoorlogse film die gebruikmaakt van het fenomeen geheugenverlies als metafoor: hoe veteranen de wereldramp overleefden om vervolgens een nieuw leven op te bouwen in een land dat, in hun afwezigheid, in een vreemd land was veranderd.<br />Als John Hodiak uit zijn coma ontwaakt in een militair ziekenhuis, begrijpt hij niet waarom iedereen hem George Taylor noemt. Slechts twee brieven geven aan wie hij is, de ene van een wraakzuchtig meisje dat hij heeft gedumpt, de andere kennelijk van een oude vriend, Larry Cravat. Zonder veel aanknopingspunten gaat hij naar Los Angeles om Cravat op te sporen, en daarmee zichzelf. Maar terwijl hij door de duistere demi-monde van de stad sluipt (Turkse badhuizen, met de maffia verbonden nachtclubs, nep-spirituele salons, krankzinnigengestichten), komt hij er al snel achter dat andere mensen niet willen dat Cravat wordt gevonden. Toch vindt hij bondgenoten in clubkoningin Nancy Guild, haar baas Richard Conte, en politierechercheur Lloyd Nolan. Hij komt er ook achter dat de reden voor al het geweld dat tegen en om hem is ontketend, het nie-2-miljoen nazi-geld is (dat verdween in 1942, het jaar dat hij bij de mariniers ging). Cravat blijkt zowel ongrijpbaar als onprettig dichtbij...<br /><br />Ergens heeft In The Night een sterke ondersteunende cast (Conte, Nolan, Fritz Kortner) en zelfs secundaire rollen (Sheldon Leonard, Whit Bissell, Henry Morgan, met in het bijzonder Josephine Hutchinson, die halverwege de film een ontroerende largo speelt). Waar de film weinig aan doet, zit'm in de hoofdrolspelers. 20th-Century Fox was bezig Guild op te voeden als zijn antwoord op Warners' zwoele sensatie Lauren Bacall, zonder te begrijpen dat de aantrekkingskracht van Guild minder romantisch was dan kameraadschappelijk met de vriendin (net als een paar andere Nancy's uit die tijd, Olson en Davis).<br />Hodiak is problematischer. Voor zijn vroegtijdige dood in 1955 heeft hij nog een paar jaar in de schijnwerpers van Hollywood gestaan (Reddingsboot, Huwelijk is een privé-aangelegenheid, Desert Fury, Commando-besluit). Maar hij heeft zijn werk nooit van de sterrenkwaliteiten voorzien die het van deskundigheid tot een klassieker zouden maken. Dus blijft hij door zijn komische beproevingen een alledaags personage, zonder de specifieke angst die bijvoorbeeld John Payne of zelfs Gordon MacRae en Edmond O'Brien kenmerkte toen ze hun beproeving ondergingen (in respectievelijk The Crooked Way, Backfire en D.O.A.).<br />Mankiewicz' eerste optreden als regisseur komt als een verrassing. Als schrijver/regisseur van A Letter to Three Wives en de onsterfelijke All About Eve (films met sprankelende scripts die hun gebrek aan visuele belangstelling camoufleren), die zich het best herinnert als een nachtelijk sprookje over de Stad der Engelen, die hun kamp hebben opgeslagen in Bunker Hill-flats en op Skid Row. De verhaallijn is bijna net zo ingewikkeld als die in The Big Sleep, en net zo duister, maar ja, plotlijnen in een film noir doen het nooit goed in het universum waarin ze zich afspelen.
Borrowed as the title of Nicholas Christopher's study of film noir and the American city, Somewhere In The Night remains a movie less familiar than Laura or The Big Sleep or Out of the Past. But it's almost in their class  an atmospheric and at times archetypal noir, the first directorial effort of Joseph L. Mankiewicz and the first major post-war feature to use the device of amnesia-as-metaphor: How vets survived global cataclysm only to have to construct new lives in a homeland that had, in their absence, turned into alien territory.<br /><br />Drifting up out of coma in a military hospital, John Hodiak can't figure out why everybody calls him George Taylor. Only two letters offer clues to who he is, one from a vindictive girl he ditched, the other apparently from an old pal, Larry Cravat. Without much to go on, he heads to Los Angeles to track down Cravat and thus himself. But as he skulks though the city's dark demimonde (Turkish baths, mobbed-up nightclubs, phony spiritualist parlors, insane asylums), he's quick to learn that other people don't want Cravat found. Yet he finds allies in club canary Nancy Guild, her boss Richard Conte, and police detective Lloyd Nolan. He also finds that the reason for all the violence unleashed against and around him is $2-million in Nazi money (which disappeared in 1942, the year he joined the Marines). Cravat proves both elusive and uncomfortably close....<br /><br />Somewhere In The Night boasts a strong cast in supporting (Conte, Nolan, Fritz Kortner) and even tertiary roles (Sheldon Leonard, Whit Bissell, Henry Morgan, with special mention to Josephine Hutchinson, who plays a poignant largo midway though the movie). Where it offers scant measure is in its principals. 20th-Century Fox was grooming Guild as its answer to Warners' sultry sensation Lauren Bacall, failing to grasp that Guild's appeal was less romantic than matey  the gal pal (like a couple of other Nancys from that era, Olson and Davis). <br /><br />Hodiak's more problematic. He enjoyed a few years in the Hollywood limelight (Lifeboat, Marriage Is A Private Affair, Desert Fury, Command Decision) before his untimely death in 1955. But he never brought the illumination  the star quality  to his work that would elevate it from the competent to the classic. So he stays generic through his picaresque ordeals, without the specific anguish that distinguished, for example, John Payne or even Gordon MacRae and Edmond O'Brien as they underwent theirs (in, respectively, The Crooked Way, Backfire and D.O.A.).<br /><br />Mankiewicz' first go as director comes as a surprise. Most vividly remembered as writer/director of A Letter To Three Wives and the immortal All About Eve (movies whose sparkling scripts camouflaged their lack of visual interest), he generates a menacing look in his nightscapes for the City of Angels, camping out in Bunker Hill walk-ups and on Skid Row. The storyline's almost as complicated as The Big Sleep's, and as murky, but then clockwork plots never sat well in film noir  the universe it dwells in stays random, volatile, unfathomable.