Luv (1967) Dir: Clive Donner.<br /><br />Productie: Jalem Productions/Columbia Pictures<br />Harry Berlin (Jack Lemmon) staat op het punt zelfmoord te plegen door van de Manhattan Bridge te springen als oude bekende Milt Manville (Peter Falk) toevallig langskomt, zich niet bewust van Harry's bedoelingen, en hem opgewekt vraagt of hij komt eten. Harry's probleem is dat hij nergens in gelooft. Maar Milt gelooft wel in de liefde, hij zegt zelfs dat hij vandaag de dag verliefder is dan op de dag dat hij trouwde. De grap is dat Milt van een vrouw houdt die niet zijn vrouw is (ba-dum-bum!), maar ze wil niet eens naar Milt kijken tot hij gaat scheiden. Milt weet dat zijn vrouw Ellen (Elaine May, wier meisjesnaam in het echte leven Berlin is) zich niet van hem zal laten scheiden, dus hij smeedt een complot om Harry en Ellen aan elkaar voor te stellen en hen te laten trouwen, waarna hij hem aan zijn droommeisje overlaat.<br /><br />Lemmon, Falk en May spelen alle drie de stereotiepe neurotische New Yorkse joden (Lemmon heeft een bijzonder g<0xC3><0xAA>nant accent), wat van nature grappig zou moeten zijn, maar dat niet is. Voor zover ik weet, was het in 1967 ook grappig voor een publiek dat nog nooit van Woody Allen had gehoord. De humor bestaat voornamelijk uit bizarre non sequiturs (twee schroothandelaren die zaken doen met Milt) en absurditeiten die het geduld op de proef stellen. Er is een satire op de bourgeoisie; nadat Milt Harry heeft verteld hoe gelukkig hij is en dat hij alles heeft, neemt hij hem mee uit eten bij hem thuis <0xE2><0x80><0x93> het huis staat in een of andere helse buitenwijk en als Harry ziet wat 'alles hebben' betekent, probeert hij zich prompt weer van kant te maken. Maar verder wordt de film vrijwel door Harry vernietigd, en irritant gespeeld door Lemmon als een borderline-patiënt die zich schaamteloos een weg door het leven baant. En de voor de hand liggende komische stukken, daar daag ik iedereen toe uit om ernaar te kijken en niet met een uitgestreken gezicht te blijven zitten. Als je dat doet, ben je een veel edelmoediger mens dan ik.<br />* van de 4.
Luv (1967) Dir: Clive Donner <br /><br />Production: Jalem Productions/Columbia Pictures<br /><br />Woeful 'humorous' look at love, marriage, divorce. Harry Berlin (Jack Lemmon) is about to commit suicide by jumping off the Manhattan Bridge when old acquaintance Milt Manville (Peter Falk) serendipitously scoots by, oblivious to Harry's intentions, and blithely asks him to come to dinner. Harry's problem is he doesn't believe in anything. But Milt believes in love, in fact he says he's more in love today than he was on the day he got married. The joke is that Milt loves a woman that isn't his wife (ba-dum-bum!), but she won't even look at Milt until he gets a divorce. Milt knows his wife Ellen (Elaine May, whose real life maiden name is Berlin) won't divorce him, so he conspires to introduce Harry and Ellen and get them married, leaving him to his dreamgirl.<br /><br />Lemmon, Falk and May all play your stereotypical neurotic New York Jews (Lemmon is affecting a particularly embarrassing accent), which is supposed to be inherently funny but isn't. For all I know, it might have been in 1967 to an audience that hadn't heard of Woody Allen. The humor is mostly bizarre non sequiturs (two junk dealers who do business with Milt) and patience-testing absurdities. There is some satire of bourgeois values; Milt, after telling Harry how happy he is and how he has it all, takes Harry to his home for dinner--the home is in some hellish suburban subdivision and upon seeing what 'having it all' means, Harry promptly tries to kill himself again. But otherwise the film is virtually destroyed by Harry, played annoyingly by Lemmon as a borderline special needs person, shamelessly mugging his way throughout. And the obvious comedic pieces, I defy anybody to watch them and not sit there stone-faced. If you do, you are a far generous person than I am.<br /><br />* out of 4