Deze wonderbaarlijke en bewonderenswaardige film begint met Napoleons troepen die in 1808 Toledo, Spanje, binnenvallen, waar een groep (onder wie Bunuel) tegenover een vuurpeloton staat. Dan probeert een officier een stenen dame te kussen en wordt hij geraakt door de arm van een beeld. De film verplaatst zich vervolgens naar het heden van Frankrijk, en een man geeft ansichtkaarten aan kinderen, die ze niet aan volwassenen laten zien. Je ziet dat de ansichtkaarten schokkende beelden van structurele oriëntatiepunten bevatten. De korte verhalen beginnen en verdwijnen snel, met een van de personages die een scène verlaat en naar een andere locatie gaat. De kijker hoeft niet lang na te denken en wordt plotseling in een nieuwe, ongewone episode geworpen. Andere gedenkwaardige scènes zijn er ook, zoals die waarin gasten aan een eettafel op een toilet zitten en dan vragen of ze naar een klein hokje mogen om in hun eentje te eten. Een scène waarin een sluipschutter veel mensen neerschiet en, als hij voor de rechtbank wordt berecht en schuldig wordt bevonden, ter dood wordt veroordeeld. Dan worden zijn handboeien verwijderd door de politie, die hem een hand geeft, en buiten vraagt een groep mensen om zijn handtekening. Mijn favoriete scène is die waarin een echtpaar wordt opgedragen naar de school van hun dochter te gaan, omdat ze is verdwenen. Ze komen daar aan en vinden haar in de klas, het schoolregister wordt voorgelezen en ze antwoordt, waarna ze haar naar het politiebureau brengen. Vervolgens stelt de brigadier het jonge meisje vragen over haar lengte, haar gewicht enzovoort, roept dan een agent en zegt dat hij de hele stad moet uitkammen naar dit meisje, waarop de agent antwoordt: 'Mag ik haar meenemen?' Fantastisch. Het is allemaal fantastisch. Het zou niet eerlijk zijn om alle scènes te beschrijven, je moet deze film echt zien om hem helemaal in je op te laten komen, bij voorkeur nadat je de film een paar keer hebt gezien. Een film die met uiterste overgave en vrijheid is gemaakt. Klassiek Bunuel. Een van zijn allerbeste.
This wondrous and admirable picture begins with Napoleon's troops invading Toledo, Spain in 1808, where a group (including Bunuel) are facing a firing squad. Then an officer tries to kiss a stone statue lady, and is struck by an adjacent statue's arm. The film then moves to present day France, and a man giving postcards to children, who he tells, don't show them to adults. You see the postcards contain the shocking images of structural landmarks. The short stories begin and disappear quickly, with one of the characters exiting a scene, and leading off into another different location. The viewer doesn't have long to think, and is suddenly thrown into a new unusual episode. Other memorable scenes include one where guests sit on toilets at a dinner table, then ask to go to a small cubicle to eat on their own. One where a sniper shoots many people, and when tried in court and found guilty, is sentenced to death. His handcuffs are then removed by police, who shake his hand, and outside a gathering of people ask for his autograph. My favourite scene is when a couple are told to go to their daughter's school, because she has vanished. They arrive there and find her in class, the school register is read out, and she replies, then they take her to the police station. The police sergeant then questions the young girl about her height, weight, and so on, then calls an officer in and tells him to look all over the city for this girl, the officer then replies "Can I take her with me?". Marvellous. It is all quite superb. It would be unfair to describe all the scenes, you really have to see this picture and allow them all to soak into you, preferably after several viewings of the film. A picture made with utter abandon and liberty. Classic Bunuel. One of his very best.