Dit is een van die betoverende Hollywoodfilms uit de tijd van de Grote Depressie, waarvan de twee hoofdpersonen een rijk en beeldschoon jong stel zijn dat geen zorgen kent, behalve dan de mogelijkheid dat, na terugkomst van verschillende reizen, de omstandigheden erop wijzen dat ze elkaar misschien ontrouw zijn geweest. Als gevolg daarvan hebben ze, in een wederzijdse vlaag van zelfingenomen verontwaardiging, in een opwelling besloten te gaan scheiden (normaal gesproken geen grappige plotontwikkeling, maar vergeet niet dat dit een van de beste komische komedies uit de jaren dertig is). En ze gaan scheiden, maar voordat de scheiding een feit is, moeten ze een uitstelperiode van 90 dagen uitzitten, en daarin ligt de magie van het verhaal. Want in die negentig dagen beginnen ze allebei aan een nieuwe, onwaarschijnlijke romance en doen tegelijkertijd hun best om de nieuwe relatie van de ander te saboteren. Die pogingen zijn briljante komedies en ze leiden voor zo'n maffe film tot een verrassend weloverwogen einde.<br />Deze film is misschien wel mijn favoriete komedie ooit. Hij mag dan zeventig jaar oud zijn, maar de humor is helemaal niet uit de tijd en de optredens van de twee hoofdrollen, Cary Grant en Irene Dunne, zijn uitmuntend. Vooral Irene Dunne kan zich meten met haar collega's, ze is zelfs Cary Grant te slim af en bewijst precies waarom ze als een van de beste actrices van dit tijdperk werd beschouwd. De Verschrikkelijke Waarheid is minder bekend dan sommige van zijn eigentijdse komedies, zoals Bringing Up Baby en The Philadelphia Story, maar ik geloof dat deze film ze allemaal overtreft.
This is one of those glamorous Hollywood movies made during the Great Depression, whose two main characters are a rich and gorgeous young couple with not a care in the world, other than the possibility that, upon returning from separate trips, circumstances indicate that they each may have been unfaithful. Consequently, in a mutual fit of self-righteous indignation, they decided on a whim to divorce (normally not a funny plot development, but bear in mind this is one of the best screwball comedies from the 1930s). And divorce they do, but before their divorce is finalized, they have to wait-out a 90-day grace period, and therein lies the magic of the story. For during these 90 days they each begin new, unlikely romances, and at the same time try their best to sabotage the other's new relationship. These attempts are brilliant comedy and they lead to a surprisingly thoughtful ending for such a zany movie.<br /><br />This movie is possibly my favorite comedy ever. It may be 70 years old, but the humor is not at all out-dated and the performances by the two leads, Cary Grant and Irene Dunne, are superb. Irene Dunne, especially, is in a league of her own in this film, outwitting even Cary Grant and proving exactly why she was considered one of the best comediennes of this era.<br /><br />The Awful Truth is less-known than some of its contemporary screwball comedies, like Bringing Up Baby and The Philadelphia Story, but I believe that this movie outshines them all.