Eerdere opmerking zegt dat het niet in overweging moet worden genomen dit met de film uit 1964 te vergelijken, en niet zonder reden. Het verbleekt daarbij. Het feit dat het een live-opname was, hielp me niet in het minst om geïnteresseerd te raken. Ik had het gevoel dat ik naar acteurs keek die een rol speelden. Niet dat het hun schuld was dat Henry Fonda niet beschikbaar was, maar ik had nooit het gevoel dat ik naar de president keek. Ik had het gevoel dat ik naar Richard Dreyfus keek die de president speelde. Waarom zou Clooney dit opnieuw opnemen? Dacht hij dat hij het beter kon? Dacht hij dat het verhaal opnieuw verteld moest worden? De Koude Oorlog was twintig jaar geleden afgelopen en zo'n situatie lijkt vandaag de dag volkomen onwaarschijnlijk. In tegenstelling tot het origineel bleef je geboeid door het onberispelijke tijdsverloop. Als de kijker, in tegenstelling tot mij, tijdens deze hele productie op de een of andere manier aan tafel blijft zitten, is er weinig twijfel dat hij het ooit nog een keer zal meemaken.
Previous comment says comparing this to the '64 film should not be considered, and for good reason. It pales in comparison. The fact that it was live did not help me get interested in the least. I felt I was watching actors playing roles. Not that it was their fault that Henry Fonda was unavailable, but I never felt I was watching the President. I felt I was watching Richard Dreyfus playing the President. Why would Clooney remake this? Did he think he could do it better? Did he think the story needed to be retold? The Cold War ended 20 years ago and such a situation today seems completely implausible. Contrarily, the impeccable timeliness of the original kept you riveted. If the viewer, unlike me, is somehow able to remain seated throughout this whole production, there is little doubt they will ever sit through it a second time.