Een boot vol toeristen vaart naar een verlaten eiland en komt in aanraking met een kwaadaardige gestoorde kannibaal (een werkelijk griezelige vertoning van de logge George Eastman). Directeur/medeauteur Joe d'Amato maakt geïnspireerd gebruik van de verre, weelderige tropische omgeving, creëert en bewaart deskundig een sterke stemming van pure, vleselijke angst, en behandelt de uiterst weerzinwekkende, aan stukken gescheurde stukken met een akelige brio met smakkende lippen. Wile, de derde inleidende vertelling, is bewerkelijk traag en uitgerekt, het verhaal begint gelukkig stoom af te blazen als de bootpassagiers het eiland bereiken. De locatie van het eiland roept een diep verontrustend gevoel van isolement en kwetsbaarheid op, de kannibaal' Het smerige, met lijken bezaaide ondergrondse hol is echt een eng oord, en natuurlijk leveren de momenten van intens hardcore spetteren de walgelijke resultaten op (tot de misselijkmakende hoogtepunten behoren een hakmes in het gezicht, een afgehakt hoofd in een emmer, een paar uitgerukte halsaders waar het bloed uit gutst, de beruchte eetscène van de foetus en de verrukkelijke, gruwelijke climax met de kannibaal die op zijn eigen ingewanden knaagt). De spelers doen hun werk goed, met acceptabele rollen voor Tisa Farrow als de aantrekkelijke Julie, voor Severio Vallone als de aardige Andy, voor Serena Grandi als de zwangere Maggie, voor Margaret Mazzantini als de blinde Henriëtte, voor Mark Bodin als de amoureuze Daniel en voor Zora Kerova als de jaloerse en bijgelovige kerstster. Met zijn gespierde bouw, afzichtelijk misvormde gezicht, vettige, vlassige haar, zware ademhaling en vooruitstekende tanden is Eastman een zeer dreigende en angstaanjagende boemanfiguur. Enrico Biribicchi's mooie en pittoreske cinematografie geeft de film een aantrekkelijk, zonnig aanzien en maakt af en toe handig gebruik van een handcamera. De krakkemikkige synthesizers van Marcello Giombini doen het zenuwslopende trucje. Maar het is het fel uitgesproken en onbeschaamde element van diepgewortelde ziekte in de film dat de gebeurtenissen een extra ruw en smerig tintje geeft; de gemene en morbide sfeer wordt zo krachtig weergegeven dat je er zeker van gaat kronkelen. Een waardevol Italiaans horrorspul.
A boatload of tourists go to a deserted island and run afoul of a vicious deranged cannibal (a genuinely creepy performance by the hulking George Eastman). Director/co-writer Joe D'Amato makes inspired use of the remote lush tropical setting, expertly creates and sustains a strong mood of pure flesh-crawling dread, and handles the extremely disgusting gore set pieces with lip-smacking nasty brio. Wile the opening third is laboriously slow and drawn out, the story fortunately picks up steam and really starts cooking when the boat passengers reach the island: The island location projects a profoundly unsettling feeling of isolation and vulnerability, the cannibal's filthy corpse-strewn underground lair is a truly scary place, and, of course, the moments of intense hardcore splatter deliver the disgusting goods (stomach-churning highlights include a meat cleaver to the face, a severed head in a bucket, a couple of torn out jugular veins gushing blood, the infamous fetus eating scene, and the gloriously gruesome climax with the cannibal munching on his own intestines). The cast do a decent job with their roles, with acceptable turns by Tisa Farrow as the appealing Julie, Severio Vallone as nice guy Andy, Serena Grandi as the pregnant Maggie, Margaret Mazzantini as the blind Henriette, Mark Bodin as the amorous Daniel, and Zora Kerova as the jealous and superstitious carol. With his brawny build, hideously malformed face, greasy, stringy hair, heavy breathing, and snaggle teeth, Eastman registers well as a very menacing and frightening bogeyman figure. Enrico Biribicchi's pretty and picturesque cinematography gives the picture an attractive sunny look and makes nifty occasional use of a hand-held camera. Marcello Giombini's wonky synthesizer score does the spine-tingling trick. But it's the movie's fiercely pronounced and unapologetic element of deep-seated sickness which gives the proceedings an extra rough and scuzzy edge; the mean and morbid atmosphere is so powerfully rendered that it's sure to make you squirm. A worthwhile Italian horror splatter item.