Elliott Gould is verward en kleurrijk als een Vietnam-veteraan op de universiteit, gevangen tussen twee vuren; hij werkt er halfslachtig aan om zijn onderwijsbevoegdheid te krijgen, maar wordt tegengewerkt door zijn medestudenten die willen protesteren tegen de hypocrisie van de gevestigde orde (met Goulds hulp) en ook door zijn docenten, hypocrieten met macht die werken volgens een dubbele maatstaf. De regisseur Richard Rush doet hier af en toe vloeiend werk, en de film heeft vurig grappige en bedachtzame scènes, hoewel het heethoofdige script van Robert Kaufman, dat is aangepast aan de roman van Ken Kolb, overstroomt van half verwezenlijkte ideeën. De jongeren zetten zich heftig af tegen de directeuren van de universiteit, maar we worden nooit op de hoogte gebracht van wat ze willen <0xE2><0x80><0x93> of wat er aan hun zorgen moet worden gedaan. Gemaakt in een tijdperk waarin jonge mensen de wereld hoopten te veranderen <0xE2><0x80><0x93> en seks te krijgen <0xE2><0x80><0x93> zijn de personages in deze film niettemin alleen maar klankborden voor de schrijver. De onderwerpen worden niet ter sprake gebracht, maar uitgedaagd (en in deze gevallen zijn de kinderen net zo blind als hun beroepsouders). Was dat wat Kaufman bedoelde, dat studentenrellen alleen maar gewelddadige preludes zijn op seks en verder tijdverspilling? Goulds ruige karakter raaskalt en tiert ook, maar zijn Harry Bailey levert een ander probleem op: hij bedriegt, hij liegt, hij maakt fouten, hij omarmt zijn eigen normen en waarden en toch is hij gelukkig corrupt! Bailey is zelf een hypocriet, hij houdt van lesgeven, houdt van kinderen en hun onschuld, maar toch is hij corrupt! Bailey is een eenzijdige creatie van een schrijver (en vreemd genoeg is Bailey, voor een film met zoveel liberale standpunten, net als de meeste andere personages, anti-vrouwelijk en homofoob). Candice Bergen speelt (in een matige vertolking) de sjikse-godin van Gould, die het niet leuk vindt om een WASP genoemd te worden en die er alles voor over zou hebben om in een buitenwijk te trouwen. Ze wordt daar voortdurend voor uitgekotst, alsof ze een uitverkoopje is, en toch, hoe zou Gould leven als hij zijn droom om leraar op een middelbare school te worden zou kunnen verwezenlijken? Hij kan niet eens de huur van zijn appartement betalen! De rassenrellen zijn voor de volle honderd procent in scène gezet <0xE2><0x80><0x93> en ze zijn met de grootst mogelijke precisie gefilmd en geredigeerd <0xE2><0x80><0x93> maar ze komen niet vanzelf uit dit verhaal naar voren, ze worden erbij gehaald om de schok te vergroten. De woede en de woede die hier worden getoond, zijn overtuigend, maar de oorzaak is verwarrend. Deze studenten lijken helemaal geen vrede te willen, en dat geldt ook voor regisseur Rush. Het verhaal wordt naar het geweld toe geduwd met geen ander doel dan twee filmrelletjes in scène te zetten. Dit is uitbuiting, en het rotgevoel dat je van de film krijgt, kan rechtstreeks worden teruggevoerd op de mensen die erachter zitten: het zijn ook hypocrieten.
Elliott Gould is bemused and colorful as a Vietnam veteran back in college, stuck between a rock and a hard place; he's working semi-seriously towards getting his teaching credentials, and yet is stymied by his fellow classmates who want to protest the hypocrisies of the Establishment (with Gould's help), and also by his instructors, hypocrites with power who work by a double standard. Director Richard Rush occasionally does fluid work here, and the film has fervently funny and thoughtful scenes, however Robert Kaufman's hot-headed script, adapted from Ken Kolb's novel, is awash with half-realized ideas. The kids sound off violently against the University's directors, but we're never made aware of what they want--or what they want done about their concerns. Made during an era wherein young people hoped to change the world--and get laid--the characters in this picture nevertheless are just sounding-boards for the writer. Topics are brought up not to be discussed but to be challenged (and, in these cases, the kids are just as blind as their professional elders). Was that Kaufman's point, that student riots really ARE just violent preludes to sex and otherwise a waste of time? Gould's shaggy character rants and raves too, but his Harry Bailey presents a different problem: he cheats, he lies, he cuts corners, he heartily embraces his own set of values and yet is happily corrupt! A hypocrite himself, Bailey loves teaching, loves kids and their innocence, but he doesn't see his own short-comings--and I'm not sure the filmmakers do, either. Bailey is a one-sided writer's creation (and oddly, for a movie filled with so many liberal stances, Bailey--like most of the other characters--is anti-female and homophobic). Candice Bergen (in a wan performance) plays Gould's shiksa goddess girlfriend who doesn't like being called a WASP and who would give up everything to be married in the suburbs. She's continually put down for that, as if she's a sell-out, and yet how exactly would Gould live if he were to achieve his dream of being a high school teacher? As it is, he can't even pay the rent on his apartment! The riot sequences are staged for utter seriousness--and they are filmed and edited with precision--but they don't come organically out of this story, they are interjected for shock value. The rage and anger presented here is convincing, but the cause is confusing. These students don't seem to want peace at all, and neither does director Rush. The narrative is pushed towards violence for no other purpose except to vividly stage two movie riots. This is exploitation, and the crummy feeling one gets from the picture can be related right back to the people behind it: they're hypocrites, too. *1/2 from ****