Ik heb deze film onlangs voor het eerst sinds lange tijd weer gezien en ik besefte al snel waarom ik hem zo lang heb gemeden. Om te beginnen moet ik zeggen dat ik altijd dol ben geweest op de strip 'Peanuts' en de verrukkelijk geestige capriolen van Charlie Brown, Snoopy, Linus en Lucy. 'A Charlie Brown Christmas' is nog steeds mijn favoriete kerstspecial en de meeste vroege specials behoren nog steeds tot mijn favorieten. En toen ik als kind 'A Boy genaamd Charlie Brown' in het theater zag, vond ik het nog steeds prachtig. Ik heb 'Snoopy Come Home' in het theater nooit gezien, waarschijnlijk omdat ik vond dat ik te oud werd voor de Peanuts-bende. Maar ik heb de film wel gezien toen hij een paar jaar later op tv kwam. Ik weet nog dat ik zo teleurgesteld was dat ik niet eens naar het einde heb gekeken. Dus toen ik besloot er nog eens naar te kijken, dacht ik dat ik het misschien verkeerd had ingeschat. Helaas besefte ik dat ik het niet verkeerd had ingeschat. Ten eerste is dit de eerste Peanuts-productie zonder Charlie Brown in de titel. En Vince Guaraldi, de geweldig getalenteerde componist van de specials, is er helemaal niet bij betrokken. Dan is er een heel duistere en heel trieste plotlijn, waarin Snoopy Charlie en de bende achterlaat om zijn oorspronkelijke eigenaar, Leila, in het ziekenhuis te bezoeken. Ik weet dat dit een verhaallijn van de strip was, maar in de strip lijken Charlie Brown en de anderen niet zo slecht uit de verf te komen als in deze film. En laten we wel wezen, de muziek is zo afgezaagd als wat. De muziek van Guaraldis wordt hier zwaar gemist. Zijn scores zijn vol vreugde en optimisme, maar de muziek hier is zo manipulatief en gedateerd dat je geen vreugde voelt, maar je wel gebruikt voelt. Het enige deel waar ik echt van genoot was wanneer _Snoopy_ wordt gevangen door de gekke Clara. Dat was de enige keer dat ik de vreugde voelde van de klassieke 'Peanuts'-specials, hoewel ik wel een beetje een kick kreeg van Thurl Ravenscroft die 'No Dogs Already' zong. Het verhaal had niets van de geestigheid van de strip, de specials of de eerste film. Het leek alleen maar een afknapper als Charlie Brown op het toneel verscheen en zich beklaagde over het verlies van zijn hond. En zelfs de animatiefilm was niet zo gedurfd en opvallend als de eerste film, met minder gedurfde keuzes zoals de 'Beethoven'-montage uit die film. Ik heb altijd gedacht dat Snoopy halverwege de jaren zeventig de strip en tot op zekere hoogte de specials had overgenomen, maar de obsessie voor Snoopy lijkt hier zijn hoogtepunt te hebben bereikt. Maar ik hou wel van de manier waarop Peppermint Patty hier wordt gebruikt, net als Woodstock, maar dat is het wel zo'n beetje. Ik denk dat de latere films waarschijnlijk nog zwakker zijn, omdat de latere specials eronder zouden lijden, vooral na de dood van Guaraldis. Je zult wel denken dat ik gewoon oud word, maar ik hou nog steeds van de eerste specials en de eerste film en ik hou nog steeds van het lezen van klassieke strips. Dus daar kom ik nog wel op terug om de vieze smaak van 'Snoopy Come Home' uit mijn mond te krijgen.
I recently watched this movie for the first time in a long time and I soon realized why I've avoided it for so long. First of all, I have to say that I've always loved the "Peanuts" comic strip and the delightfully witty antics of Charlie Brown, Snoopy, Linus and Lucy. "A Charlie Brown Christmas" is still my all time favorite Xmas special and most of the early specials remain among my favorites. And I saw "A Boy named Charlie Brown" at the theatre as a kid and still love it. I never saw "Snoopy Come Home" at the theatre,probably because I felt that I was getting too old for the Peanuts gang. But I did catch the movie when it appeared on network TV a few years later. I remember being so disappointed I didn't even watch to the end. So when I decided to take another look at it, I thought maybe I misjudged it. Unfortunately, I realized that I had not misjudged it. First of all, this is the first "Peanuts" production that didn't have Charlie Brown in the title. Also, Vince Guaraldi, the wonderfully talented composer of the specials is not involved at all. Then there is a very dark and very sad plot line, involving Snoopy leaving Charlie and the gang to visit his original owner,Leila in the hospital. I know this was a story line from the strip, but in the strip, Charlie Brown and the others don't seem to come off as badly as they do in this film. And lets face it, the music is corny as all get out. Guaraldis music is sorely missed here. His scores are filled with joy and optimism, but the music here is so manipulative and dated, you don't feel joy, but you feel used. The one part I really enjoyed was when Snoopy is captured by the crazy Clara. That was the only time I felt any sense of the joy of the classic "Peanuts" specials, although I did get kind of a kick out of Thurl Ravenscroft singing "No Dogs Allowed" whenever Snoopy saw a sign with that on it. The story had none of the wit of the strip, the specials or the first movie. It just seemed like a bummer every time Charlie Brown came on, bemoaning the loss of his dog. And even the animation didn't seem as bold or striking as it was in the first movie, with fewer bold choices like the "Beethoven" montage from that movie. I've always thought that Snoopy had pretty much taken over the strip in the mid 70s and to an extent, the specials, but the Snoopy obsession seems to have reached its peak here. But I do like the way Peppermint Patty is used here, as well as Woodstock, but thats about it for the positives. Im guessing that the later movies are probably even weaker, because the later specials would suffer, especially following Guaraldis death. You probably think Im just getting old, but I still love the early specials and the first movie and I still love reading classic strips. So I will return to those and get the bad taste of "Snoopy Come Home" out of my mouth.