Ik was niet bekend met het verhaal van Stella Dallas, dus toen ik voor het eerst ging zitten om de versie uit 1925 te bekijken, verwachtte ik een eenvoudige en luchtige zwijgende film: 'een leuke manier om een uur door te brengen, maar zal spoedig vergeten worden'. Tegen het eind had ik tranen in mijn ogen en plotseling wilde ik naar mijn moeder toe rennen, haar dicht tegen me aan drukken en haar nooit meer loslaten. Stella Dallas kreeg een volkomen onverwachte wending en bleek een van de ontroerendste en bitterzoetste drama's uit het stille tijdperk te zijn.<br />Een geloofwaardige en buitengewoon getalenteerde cast maakt deze film tot de mooiste die hij maar kan zijn. Belle Bennett steelt de show van alle anderen. Haar optreden is onvergetelijk en hartverscheurend. Hoewel haar personage in het begin een paar fouten maakt, heeft ze een groot hart en veel liefde voor haar geliefde dochter. We huilen en rouwen met haar mee, terwijl ze probeert alles recht te zetten en vecht voor het geluk en welzijn van haar dochter. Haar dochter, Laurel Dallas, wordt gespeeld door de zachte, gevoelige en beeldschone actrice Lois Moran. Ze worstelt tussen de liefde voor haar moeder en haar vrijer (gespeeld door de jonge en knappe Douglas Fairbanks Jr.). Ronald Colman is een natuurtalent in pantomime en heeft zijn personage (Laurels vader, Stephen, die in New York woont) tot leven gebracht. Alice Joyce is een geweldige actrice, het is altijd leuk om haar te zien, en in deze rol speelt ze de ware liefde van Stephen Dallas. Helaas is haar rol net iets te klein, maar heel effectief.<br />Als moeder-dochterverhalen je raken, zorg er dan voor dat je ten minste één hele doos tissues meeneemt, want die zul je nodig hebben. Ik garandeer je dat je, tegen de tijd dat _Het einde_ op het scherm verschijnt, minstens een of twee keer zult zijn ingestort. Je voelt diep mee met de personages en hun problemen; om nog maar te zwijgen van het beroemde einde dat je niet meer loslaat.
I was unfamiliar with the story of Stella Dallas, so when I first sat down and began to watch the 1925 version, I was expecting a simple, and light hearted silent; 'a fun way to spend an hour, but will soon be forgotten', type of film. By the very end, I had tears in my eyes, and I suddenly wanted to run up to my mother, hug her close, and never let her go. Stella Dallas took a completely unexpected twist, and turned out to be one of the most moving, and bittersweet dramas of the silent era.<br /><br />A believable and extremely talented cast, molds this film into the finest it can possibly be. Belle Bennett absolutely steals the show from everyone else. Her performance is unforgettable and heartbreaking. Even though her character makes some mistakes in the beginning, she has a big heart, and lots of love for her beloved daughter. We cry and grieve with her, as she tries to set things right, and fights for her daughter's happiness and well being. Her daughter, Laurel Dallas, is played by the soft, sensitive, and purely pretty actress Lois Moran. She struggles between the love for her mother and her beau (played by a young and handsome Douglas Fairbanks Jr.). Ronald Colman is a natural at pantomime, and brought his character (Laurel's father, Stephen, who lives away in New York) to glowing life. Alice Joyce is a great actress, it's always nice to see her, and in this she plays the true love of Stephen Dallas. Unfortunately, her part is just a tad too small, but very effective.<br /><br />If mother-daughter stories touch you, be sure to bring at least one whole box of tissues, because you WILL need them. I guarantee you, that by the time The End appears across the screen, you'll have teared up at least once or twice. One deeply feels for the characters and their troubles; not to mention, the famous ending is haunting.