Zo nu en dan komt er een studentenfilm langs die een goed geschreven verhaal heeft, prachtige cinematografie en fantastisch acteerwerk. Helaas is Pandora's Paradox van Matthew Saliba niet zo'n film. Ik zag deze korte film toevallig op een New Yorks filmfestival en ik was verre van onder de indruk. Het was een lange wacht en ik merkte dat ik een paar keer op de klok keek. Dit lijkt me tegenwoordig de gemakkelijkste manier om een film te maken, een stel willekeurige beelden op het scherm te gooien, wat goedkope gekleurde belichting toe te voegen, een of ander irritant geluid erin te gooien en voil<0xC3><0xA0>, het eind van het filmproject van het semester. Wat is er gebeurd met het schrijven van een goed geschreven scenario? Het verhaal heeft iets te maken met een jongen, een paar artsen, een rare oude man met een fallisch voorwerp op zijn ondergoed en een reusachtige teen die op de een of andere manier allemaal leiden naar de hoofdfiguur en zijn terugtrekking uit het leven. Het acteerwerk leek veel beter dan in een doorsnee studentenfilm, maar het was moeilijk te zeggen wanneer de rollen waren gereduceerd tot irritant lachen en schreeuwen. In feite ergerde deze film me alleen maar en ik kan niet eens een reden bedenken om hem aan te bevelen. Als je van dit soort studentenfilms houdt, dan is dit misschien iets voor jou, maar als je op zoek bent naar een imitatie van Prettige David Lynch, blijf dan uit de buurt van deze film.
Once in a while a student film comes along that has a well written story, beautiful cinematography, and wonderful acting. Unfortunately Matthew Saliba's Pandora's Paradox is not one of these films. I happened to catch this short film at a New York film festival and I was far from entertained. Clocking in at about twenty minutes this film was a long watch and I found myself looking at the clock several times. This to me seems like the easy way to make a film nowadays, throw a bunch of random images on the screen, add some cheesy colored lighting, and toss in some annoying sound and voila end of the semester film project. What happened to constructing a well written screenplay? fully fleshed out characters? or even creating something original. The story has something to do with a boy, some doctors, a weird old guy with a phallic object on his underwear and a giant toe which somehow all leads to the main character and his withdrawal from life. The acting seemed like it was way better than your typical student film but it was hard to tell when the parts we're reduced to annoying laughter and screaming. Basically this film did nothing but annoy me and I can't really even think of a reason to recommend it. If you enjoy these kind of student films then this might be up your alley but Unless your looking for a Pretentious David Lynch knockoff stay far away from this film.