Dit is de grootste 'zo goed dat het goed is'-film die ooit is gemaakt. Ik nam hem serieus toen ik hem als jonge tiener voor het eerst zag en ik vond hem geweldig. Ik had een vriend met een filmposter in zijn kamer en ik was vreselijk jaloers op hem. Deze film leek zo donker en ruig en hard-to-the-beat toen ik veertien was.<br />Toen ik ouder werd en hem opnieuw zag, merkte ik dat in tegenstelling tot 99 procent van de dingen die ik goed vond toen ik veertien was, ik deze film bijna net zo leuk vond als eerst, maar om heel andere redenen. Een enorme, enge, puisterige zwarte man in een Cadillac met kroonluchters op de motorkap? Wie laat de president van de Verenigde Staten zeggen: 'U bent de hertog van New York, U bent Nummer Een'?<br />Wat zou dit in de annalen van de filmgeschiedenis ooit kunnen overtreffen? Ik denk dat alle eerdere cinematografische inspanningen, helemaal tot aan Thomas Edison, slechts een opmaat waren voor dit triomfantelijke moment, een ziedende maalstroom van kaas die de ziel van de kijker verdampt en niets achterlaat dan een lusteloze, nihilistische huls die op de dood wacht, aangezien elke subjectieve ervaring uit het verleden geen betekenis heeft; ze wordt volledig weggevaagd door de openbaring van filmgrootheid die Escape from New York is.<br /><br />
This is the greatest "so bad it's good" movie ever made. I took it seriously when I was in my early teen years and first saw it, and loved it. I had a friend with the movie poster in his room and I desperately envied him. This movie seemed so dark and gritty and hard-hitting when I was 14.<br /><br />When I grew up and saw it again, I found that unlike 99% of the stuff I'd thought was good when I was 14 years old, I actually still liked this movie almost as much as I originally did, but for completely different reasons. A huge, scary, pimpy-looking black man driving a Cadillac with chandeliers on the hood? Who makes the President of the United States say, "You're the Duke of New York, You're A-Number-One"? <br /><br />What could possibly surpass this in the annals of film history? I think that all previous cinematic efforts all the way back to Thomas Edison were just a build-up for this triumphant moment, a seething maelstrom of cheese that vaporizes the very soul of the viewer, leaving nothing but a listless, nihilistic shell waiting for death, as any subjective experience past this point has no meaning; it is completely annihilated by the revelation of film greatness that is Escape From New York.<br /><br />