Joan, die samen met regisseur Sherman _al_ het vet van _Craig's Wife_ wegsnijdt (dat wil zeggen, alle scènes weghaalt waarin Joan _niet_ aanwezig zou zijn) en er een _tour de force_ van maakt voor _La Crawford_. Als de belichaming van elke neurotische, diep gestoorde vrouw die Joan ooit heeft geportretteerd, is _Harriet Craig_ Joan met een hoofdletter J. Ze neemt de rol in haar mond en schudt hem om hem onderdanig te maken, en speelt, uiteindelijk, een ander facet van Joan zelf. Harriet is niet alleen in staat haar eigen leven te imiteren, maar ook haar eigen leven te imiteren, en toch voorziet ze Joan van nog een van die bijzondere rollen <0xE2><0x80><0x93> een rol die geschreven moet zijn met alleen Joan in gedachten, want het zou moeilijk zijn je een andere actrice in die rol voor te stellen. Als Rosalind Russell zoveel aandacht aan haar had besteed in haar versie van Craigs vrouw, dan is het moeilijk voor te stellen dat zij het vol had kunnen houden, want een deel van Russells kracht was haar vermogen om op andere personages te reageren terwijl ze schijnbaar op haar eigen koers leek te zijn. Maar Joan, die nooit terugdeinst voor een filmrol, maakt van Harriet Craig een van de grote mijlpalen in haar carrière. En we staan bij haar in het krijt. Zoals ze haar nicht (ze heeft altijd nichten in films zoals deze <0xE2><0x80><0x93> lieve jonge dingen die bij haar komen wonen en haar contractarbeiders worden) uitlegt hoe ze'mannen in het gareel moet houden', krijgen wij nog meer zuivere-Joan-filosofie. Met zinnen als 'de gemiddelde vrouw legt haar leven *wel* in andermans handen als ze bij haar man is. Daarom heeft ze het meestal moeilijk', en 'niemand is *geboren* klaar voor het huwelijk als hij moet worden opgeleid', is het vertrouwd Joan-gebied. Nu vertrouwd, want wij zijn nichten. Ik heb Joan haar angst tientallen jaren op alle film- en tv-schermen zien spuiten, maar samen met _Mildred Pierce_, _Queen Bee_ en _Torchsong_, _Harriet Craig_, was er in die tijd een nieuwe dimensie in Joans persoonlijke psychose die aan de film was gewijd.
Joan, with director Sherman, trimming *all* the fat away from *Craig's Wife* (that means removing every scene in which Joan would *not* be present), and turning it into a tour-de-force for La Crawford. As the epitome of every neurotic, deeply disturbed female that Joan ever portrayed, *Harriet Craig* is Joan with a capital J. Taking the role in her mouth and shaking it into submission, she is playing, ultimately, another facet of Joan herself. But what Joan film role *didn't* become Joan herself  either before or *after* filming? In a case of Joan's art imitating her life, as well as her life imitating her art, Harriet provides Joan with yet *one* more of those peculiar roles  roles which must have been written with *only* Joan in mind, since it would be difficult to imagine *any* other actress in this role. If Rosalind Russell had had this much focus on her in *her* version, *Craig's Wife*, it's hard to imagine if she could have sustained it, since part of Russell's strength was her ability to respond to other characters while seemingly on a course all her own. But Joan, never one to shy away from *any* movie role, makes *Harriet Craig* one the great milestones of her career. And we are indebted to her for it. As she explains to her niece (she *always* has nieces in movies like this  sweet young things who come to live with her and become her indentured servants) about how to "keep men in line," we are given more pure-Joan philosophy. With lines like, "the average woman *does* put her life in someone else's hands  her husbands'. That's why she usually comes to grief," and "No man is *born* ready for marriage  he has to be trained," it is familiar Joan territory. Familiar now, because we've seen Joan spackling her angst all over movie and TV screens for decades, but along with *Mildred Pierce*, *Queen Bee* and *Torchsong*, *Harriet Craig*, at the time, was a new dimension in Joan's personal psychosis committed to film.