De kungfufilms uit de jaren zeventig stonden niet bepaald bekend om hun uitmuntende (of begrijpelijke) plot. Dus als je ook maar een beetje op mij lijkt, verwachtte je dat deze film net zo zou zijn als de rest van de vroege carrière van Jackie Chan: onnozel, onrealistisch en grotendeels onzinnig, maar desondanks leuk vanwege Jackies krachtige persoonlijkheid. En natuurlijk vanwege zijn ongelooflijke stunts en vechtscènes. Ik begin niet eens met kungfu tot de film bijna afgelopen is, god nog aan toe! Dat zou vergeeflijk zijn, denk ik, als de plot ook maar enigszins interessant was. Helaas niet. Bovendien wordt het meeste gewoon irrelevant in de tweede helft van de film, wanneer alles draait om een eenvoudige krachtmeting op de vechtsportschool. Wat het einde betreft... tja, ik wil niets verklappen, maar laten we het er maar op houden dat het ongelooflijk abrupt en verrassend is. En niet op een goede manier.<br />Dit wil niet zeggen dat er geen vechtscènes zijn. Verschillende daarvan worden zinloos door de saaie ontwikkeling van de plot onderbroken, en één grote aan het eind die de rest bijna de moeite waard maakt. Maar wanneer de gevechten uitbreken, zelfs wanneer Jackie er zelf bij betrokken is, is dit niet het bijna cartoonachtige, balletachtige geweld dat we in zijn andere films zien. Het is eerder fel en bloederig <0xE2><0x80><0x93> de acteurs in de laatste gevechten kauwen nepbloedcapsules naar binnen als M&M's <0xE2><0x80><0x93> en lijkt te draaien om het veelvuldige gebruik van trappen in de liesstreek. (De jongens die in de lies worden geschopt, krijgen om onverklaarbare redenen allemaal een lange close-up.) De gevechten zijn natuurlijk nog steeds ongelooflijk cool, maar het is niet de moeite waard om twee uur lang naar goedkope troep te kijken.<br />Kortom, deze film is te belachelijk om als plot te werken, en de gevechten zijn te akelig en te ver van elkaar verwijderd om het goed te maken. <br />Een paar bijzonder belachelijke dingen om naar uit te kijken, als je toch naar deze film kijkt.<br />1. Het hoge gejoel en gekrijs tijdens de toespraak van de oude kungfuleraar. (Ik weet niet of dat een nikker was die doodgemarteld werd, of de kreten van pijn van een van de slachtoffers die in het kruis werden geschopt.) 2. De sprong-en-schreeuwende dood van de oude kungfuleraar, en het feit dat zijn lichaam daar nog steeds staat en daarna geërgerd kijkt. 3. De vervormde stem van de Japanse legerkapitein. 'Wezelig' is hier een groot understatement. Dat houdt in dat hij langzaam met zijn armen op en neer zwaait tijdens funky hypno-muziek uit de jaren zeventig.
1970s kung fu movies have never exactly been known for outstanding (or comprehensible) plot. So, if you're anything like me, you were expecting this movie to be like the rest of Jackie Chan's early career: silly, unrealistic, and largely nonsensical, but fun nevertheless just because of Jackie's sheer force of personality. And, of course, his incredible stunts and fight scenes.<br /><br />Unfortunately, New Fist of Fury fails even to meet that modest standard. The entire first half of the movie is apparently dedicated to the development of the plot. Bad move on the filmmakers' part. A kung fu movie is about kung fu, not lots of boring... *talking*. Jackie doesn't even start to learn kung fu until the movie is nearly over, for pity's sake! This would be forgivable, I guess, if the resulting plot were at all interesting. No such luck. Besides which, most of it simply becomes irrelevant by the second half of the movie, when everything hinges around a straightforward martial-arts-school showdown. As for the ending... well, I don't want to give anything away, but let's just say it's incredibly abrupt and surprising. And not in a good way.<br /><br />This isn't to say there aren't fight scenes. There are several of them pointlessly interspersed throughout the tedious plot development, and one big one at the end that *almost* makes the rest worthwhile. But when the fights do break out, even when Jackie is actually involved, this isn't the almost cartoonish, balletic violence we see in his other movies. Rather, it's fierce and bloody -- the actors in the final fight scenes chomp down fake blood capsules like M&Ms -- and seems to hinge around the frequent use of kicks to the groin. (The guys kicked in the groin, inexplicably, are all given lingering closeups.) The fight scenes are still incredibly cool, of course, but not worth sitting through two hours of cheesy dreck.<br /><br />In brief, this movie is too ridiculous to work in terms of plot, and its fight scenes are too nasty and spaced-apart to redeem it.<br /><br />A few particularly ridiculous things to look for, if you watch this movie anyhow:<br /><br />1. The high-pitched whoops and screeches during the old kung fu teacher's speech. (I don't know if that was a loon being tortured to death, or the cries of agony from one of the groin-kick victims.) 2. The old kung fu teacher's leaping-and-shouting related death, and the fact that his body still stands there looking annoyed afterwards. 3. The Japanese army captain's dubbed-over voice. "Weaselly" is a vast understatement here. 4. Jackie's Fist of Fury technique -- described on the back of my VCR tape case as "a new and deadly art, never before revealed on the screen" -- which involves waving his arms up and down slowly during funky 70s hypno-music. Deadly indeed.