When I Be Loved is of een echt stomme film, of veel te slim voor zijn eigen bestwil. Neve Campbell speelt Vera Barrie, een arm, rijk meisje dat op het eerste gezicht de pogingen van iedereen om haar heen om haar te gebruiken en in haar macht te krijgen, lijkt af te weren. Haar stereotiepe rijke ouders maken duidelijk hoe ze elk aspect van haar leven moet regelen, van het soort matras waarin ze slaapt tot met wie ze naar bed gaat. Haar vriendje is een louche oplichter die haar hoopt over te halen om seks te hebben met een Italiaanse miljardair voor honderdduizend dollar, omdat hij eigenlijk haar pooier wil zijn. De graaf wil natuurlijk haar genegenheid en haar lichaam kopen. Het blijkt dat geen van deze figuren dit meisje onder de duim heeft. Integendeel, de amorele Vera manipuleert bijna iedereen met wie ze in contact komt voor haar eigen plezier en gewin. Terwijl ze een sollicitatiegesprek voert voor een assistentenbaantje bij een professor aan de universiteit, manoeuvreert ze de onhandige pogingen van de academicus om met haar te flirten zo dat hij praktisch toegeeft dat er sprake kan zijn van mogelijke seksuele intimidatie, waardoor ze hem bijna dwingt haar die baan aan te bieden. Dit interview vindt plaats terwijl de twee over de trottoirs van New York lopen, en als de professor twee keer wordt afgeleid door voorbijgangers (onder wie de in ongenade gevallen boxer Mike Tyson in misschien wel het hoogtepunt van de film), gebruikt Vera elke onderbreking in hun gesprek om te proberen aantrekkelijke mannen op te pikken die toevallig in de buurt zijn. Ze heeft een lesbisch rendez-vous achter de rug van haar vriend, en ze begint kennelijk opzettelijk een ruzie tussen een stel op een bankje in het park door openlijk met de jongen te flirten. In het conflict in het midden, de affaire met de graaf, is zij de spin die elke draad van het web weeft. Haar vriend Ford doet een zielige poging om zijn motieven te verbergen als hij het onderwerp ter sprake brengt, maar ze lijkt zo'n laaghartig plan van hem te verwachten en verwacht elke zet van hem. Het is niet verwonderlijk dat ze het snel accepteert en tegen hem zegt dat hij het moet regelen. De verliefde graaf heeft Vera maar twee keer kort gezien en vergelijkt zijn hartstocht voor haar met de passie van de dichter Dante voor Beatrice. Vera manipuleert de graaf snel om de inzet te verhogen tot een miljoen dollar in contanten. Ze geeft de graaf zijn middag vol passie en stopt het geld onmiddellijk daarna in een kluis. Als Ford terugkeert om zijn deel van de buit op te eisen, liegt ze tegen hem dat de graaf een oplichter is die heeft geweigerd haar de honderdduizend dollar te betalen. Dit leidt tot een confrontatie tussen Ford en de Italiaan, die voor beiden tragische gevolgen heeft. Hoewel Vera duidelijk de oorzaak is van deze ellende, toont ze weinig schuldbesef en meer dan een beetje zelfvoldaanheid.<br />Hoewel dit verhaal interessant klinkt, berooft de film het van de energie en intrige die het belooft. Om te beginnen is Vera een merkwaardig passief personage. Ze lijkt niemand actief te manipuleren, ze reageert gewoon op wat ze doen op een manier die het gedrag oproept dat ze wil. Het gevolg is dat ze niet interessant of sympathiek is, en het ergste van alles is dat haar passiviteit verhult hoe verachtelijk ze is. Als de onthulling komt, is het te laat en te gedempt om het verhaal goed te maken. In het gunstigste geval vinden we Vera niet erg aardig, maar gaan we haar haten. We begrijpen nooit wat haar motiveert of bevredigt (behalve haar kennelijk actieve seksleven).<br />Ten tweede is veel van wat er gebeurt gewoonweg niet erg geloofwaardig. In wezen is iedereen in het verhaal behalve Vera een stereotype van één lettergreep. De graaf is het meest problematisch. Hij heeft geen achtergrondverhaal, behalve het feit dat hij een 'communicatie'-miljardair is. Als filmmagnaat wordt ons gevraagd te geloven dat hij zes boodschappentassen vol contant geld naar een appartement zou brengen om een vrouw die hij nooit heeft ontmoet gelukkig te maken, in de hoop dat ze met hem naar bed zal gaan - als ze dat wil. Misschien zou dat kunnen gebeuren, maar de film verdient ons geloof niet. Ons ongeloof wordt verscherpt door het feit dat Neve Campbell aantoonbaar de minst aantrekkelijke vrouw in de film is. De in alle kranten gepubliceerde naaktscène van Neve doet weinig om de seksuele aantrekkingskracht vast te stellen die Vera kennelijk verondersteld wordt te hebben. Zowel naakt als gekleed is ze een beetje vormloos, wat slechts een afspiegeling is van de onaangedane zelfvoldaanheid die ze het grootste deel van de film op haar aardige maar onopvallende gezicht heeft. Ze hoeft er niet als Angelina Jolie uit te zien, maar ze zou op zijn minst geïnteresseerd moeten kijken. Tot slot is de soundtrack afschuwelijk. Het grootste deel van de dialoog gaat verloren in een onophoudelijk muziekstuk. Bijna elk moment dat Vera op het scherm is, wordt ze begeleid door Brahms, Bach en Beethoven. Misschien zijn de eindeloze klassieke wijsjes bedoeld om Vera's wereldwijsheid of artisticiteit te suggereren, maar net als haar vage personage veranderen ze al snel van raadselachtig in irritant.
When Will I Be Loved is either a really stupid movie or far too clever for its own good. Neve Campbell plays Vera Barrie, a poor little rich girl who, at first glance, appears to be fending off the efforts of everyone around her to use and control her. Her stereotypical wealthy parents make clear how she should arrange every aspect of her life, from what kind of mattress she sleeps on to who she sleeps with. Her boyfriend is a sleazy con artist who hopes to talk her into having sex with a billionaire Italian count for $100,000, wanting in effect, to pimp her. The Count, of course, wants to buy her affection and her body. As it turns out, none of these characters controls this girl. On the contrary, the amoral Vera manipulates almost everyone she comes into contact with for her own amusement and gain. While interviewing for an assistant's job with a college professor, she maneuvers the academic's clumsy efforts to flirt with her into a virtual admission of potential sexual harassment, all but forcing him to offer her the position. This interview takes place as the two are walking along the sidewalks of New York, and when the professor is twice distracted by passers by (one of whom is disgraced boxer Mike Tyson himself in perhaps the high point of the movie) Vera uses each break in their conversation to try to pick up attractive men who happen to be near. She engages in a lesbian tryst behind her boyfriend's back, and she apparently deliberately starts an argument between a couple on a park bench by openly flirting with the boy. In the central plot conflict, the affair with the count, she is the spider weaving every strand of the web. Her boyfriend Ford makes a pathetic attempt to conceal his motives as he introduces the subject, but she seems to expect this kind of low scheme from him and anticipates his every move. Not surprisingly, she quickly accepts and tells him to set it up. The lovestruck Count has only seen Vera briefly twice and compares his ardor for her to the poet Dante's passion for Beatrice. Vera quickly manipulates the Count into upping the ante to one million dollars cash. She gives the Count his afternoon of passion and stashes the money in a safety deposit box immediately thereafter. When Ford returns to claim his share of the loot, she lies, telling him that the Count is a fraud who refused to pay her the $100,000. This leads to a confrontation between Ford and the Italian with deeply tragic consequences for both. Although clearly the cause of this misery, Vera show little evidence of guilt and more than a little self-satisfaction.<br /><br />While this plot may sound interesting, the movie robs it of the energy and intrigue it promises. First of all, Vera is a strangely passive character. She doesn't seem to actively manipulate anyone, she simply reacts to what they do in a way that elicits the behavior she wants. As a result, she is neither interesting nor sympathetic, and, worst of all, her passivity conceals just how despicable she is. When the revelation comes, it is too late and too muted to redeem the story. At best, we go from not liking Vera very much to hating her. We never understand what motivates or satisfies her (beyond her obviously active sex life).<br /><br />Second, much of what happens is simply not very believable. Basically everyone in the story but Vera is a one-note stereotype. The Count is the most problematic. With no back story but the fact that he is a billionaire "communications" magnate, we are asked to believe that he would bring six grocery bags full of cash to an apartment to make a woman he'd never met happy in the hope that she might sleep with him -- if she wants to. Perhaps this could happen, but the movie doesn't earn our belief. Our incredulity is sharpened by the fact that Neve Campbell is arguably the least attractive woman in the movie. Neve's highly publicized nude shower scene does little to establish the sexual magnetism Vera is apparently supposed to have. Both naked and clothed, she's somewhat shapeless, which only mirrors the impassive smugness she wears on her pleasant but unremarkable face for most of the movie. Vera doesn't have to look like Angelina Jolie, but she should at least look interested. Finally, the soundtrack is horrible. Most of the dialog is drowned in an incessant music track. Brahms, Bach, and Beethoven accompany Vera almost every moment she's on screen. Perhaps the unending Classical ditties are meant to suggest Vera's sophistication or artistry, but like her vague character they quickly move from puzzling to annoying.