John Farris, de schrijver van het voortreffelijke _All Heads Turn As The Hunt Goes By_, schreef zijn versie van _Carrie_ na het succes van die roman als boek en film; hij noemde het boek _The Fury_. Het onderzocht ook het onderwerp telekinese (het bewegen van voorwerpen met de geest), maar hij legde het op een breder, internationaal vlak en bracht een subplot over terrorisme, een verbrokkeld liefdesverhaal, een door Argento geïnspireerde school voor knappe, begaafde meisjes, telekinetische rivaliteit en John Cassavetes als kwaadaardige marionettenspeler van gekwelde paranormale strijders. Onmetelijk geholpen door John Williams vernietigende, barokke score, is Brian De Palma's film van Farris' scenario een ander voorbeeld van verbluffend visueel verhalen vertellen. Zonder de rechtstreekse verwijzingen naar Hitchcock toe te passen, hanteert De Palma een hardere, soberder stijl bij het vertellen van zijn verhalen en creëert hij een krachtig werk dat minder leuk is dan zijn latere films, maar niet minder meeslepend. Zoals altijd zijn er een aantal scènes waarin het verhaal wordt onderbroken, en de scène waarin het verhaal wordt onderbroken is Amy Irvings ontsnapping uit het instituut waar ze wordt klaargestoomd voor het 'kwaad' van de charmante maar gestoorde Cassavetes. Irvings vlucht de straat op, gefilmd in slow motion, is film op zijn puurste, meest meeslepende en erotische manier (Irving draagt een nachtjapon). Williams vertolking van deze scène is adembenemend. Een carrouselongeluk, georkestreerd door het 'kwaad' De paranormaal begaafde Andrew Stevens (in een huiveringwekkend optreden) heeft een grote amusementswaarde, en het ruime gebruik van bloed en uitpuilende prothetische gezichtsaders draagt ertoe bij dat deze film tot cultstatus wordt verheven. De finale, met een ontploffend hoofd (een hoofd van vóór 'Scanners', let wel) is gewoonweg geweldig.
The author of the excellent 'All Heads Turn As The Hunt Goes By', John Farris, wrote his version of 'Carrie' after that novel's success as book and film; it was called 'The Fury'. It also explored the subject of telekinesis (moving objects with the mind), but he stretched it over a broader, international canvas and threw a terrorism subplot, a fractured love story, an Argento-inspired school for cute, gifted girls, telekinetic rivalry, and John Cassavetes as an evil puppetmaster of troubled psychic warriors into the brew. Assisted immeasurably by John William's devastating, baroque score, Brian De Palma's film of Farris's screenplay is another example of stunning visual storytelling. Losing the direct Hitchcockian references, De Palma applies a harder, leaner style to the storytelling and creates a powerful work that is less fun than his later films, but no less compelling. As always, there are a number of stand-out sequences, and the stand-out sequence in this is Amy Irving's escape from the institute where she is being groomed for "evil" by the charming but twisted Cassavetes. Irving's flight into the street, shot in slow motion, is cinema at its purest, most transporting and erotic (Irving is wearing a nightie). William's scoring of this sequence is stunning. A carousel accident, orchestrated by "evil" psychic Andrew Stevens (in a chilling performance), has great entertainment value, and the liberal use of blood and bulging prosthetic facial veins goes a long way towards elevating this film to cult status. The finale, which features an exploding head (a pre-"Scanners" exploding head, mind you) is simply bloody great.