Uit een studie van de filmposter zou je kunnen denken dat dit weer zo'n zinloze romantische film is over twee geliefden in Frankrijk. _Oui_, ze zullen vechten, liefhebben, croissants eten en de zin van het leven vinden. Wat saai en cliché.<br />Maar, verrassing van de verrassing, _Two Days in Paris_ is een heel grappige, heel gevoelige en heel interessante kijk op een deel van het leven van twee heel interessante personages. Oppervlakkig gezien zijn Marion (Julie Delpy) en Jack (Adam Goldberg) twee irritant pretentieuze neuroten. Ze zijn allebei 35 en kinderloos en reizen al twee weken door Europa. Ze besluiten een paar dagen in Parijs te blijven om bij Marions familie en vrienden langs te gaan voordat ze terugvliegen naar New York. Marion is een Fran<0xC3><0xA7>aise, het kind van linkse Franse kunstenaars. Jack is een New Yorker, een politiek links type wiens oppervlakkige kennis van de cultuur (hij spreekt bijvoorbeeld alleen Engels) zuiver Amerikaans is. Ze had aspiraties om fotograaf te worden, maar (om redenen die in de film duidelijk zullen worden gemaakt) haar werk is strikt derderangs. Hij maakt overal foto's van, maar heeft geen oog voor vorm, kleur of compositie.<br />Het leuke aan de film is de complexiteit van de relaties. Tot Jacks ergernis botst Marion steeds tegen haar vroegere vriendjes op. En haar vader lijkt erop gebrand hem en zijn Amerikaanse smaak te vernederen of te beledigen. Een scène tijdens het eten waarin hem een konijnenkop wordt aangeboden is gewoon hilarisch. Als hem worteltjes worden aangeboden, zegt hij: 'Dus, we...' Marion van haar kant kan maar niet begrijpen waarom Jack haar vriendschappen met haar exen zo bijzonder vindt. En Jack, die geen flauw benul heeft van de nuances (of zelfs de oppervlakkige inhoud) van Marions gesprekken, begint paranoïde te worden omdat hij niet alles te horen krijgt. Op een gegeven moment heeft Marion een heftige ruzie met een racistische taxichauffeur. Jack weet dat er iets aan de hand is, maar hij kan niet voorbij aan Marions bewering dat alles in orde is.<br />Terwijl ik dit schrijf, besef ik dat ik geen recht doe aan het vreugdevolle voyeurisme dat de film ons voorschotelt. De film is zo goed geschreven en in hoog tempo opgenomen dat je soms vergeet dat je naar een film zit te kijken en denkt dat je naar een diner zit te kijken met Julies echte familie of naar feestjes met haar zelfvoldane, artistieke vrienden. De film is volkomen overtuigend en heeft een diepgang die ik niet had verwacht. Hij gaat over geheimen en de frustratie die je voelt als je een ander kent. De taal- en cultuurbarrières fungeren dan als metafoor voor het onvermogen van twee mensen, zelfs geliefden, om in het leven en de ervaring van een ander te verkeren.<br />'Two Days in Paris' is niet voor iedereen. Marion en Jack zijn voorbeelden van de ergste aspecten van de Amerikaanse en Europese artistieke klassen. Hun behandeling van een groep Amerikanen in een 'Da Vinci Code' De film vertelt je meer dan je wilt weten over de tegenstellingen tussen links en rechts. Maar hun zelfvoldane, wetende nederlagen van Bush- en Cheney-aanhangers zijn minder politieke boodschappen van de filmmakers dan markers van de persoonlijkheden van de personages. Deze film over liberalen vertegenwoordigt niet noodzakelijkerwijs hun wereldbeeld. Maar in wezen is dit een liefdesverhaal, geen politiek drama. Ten tweede, omdat we het over oppervlakkige kunstenaars hebben, is er een enorme hoeveelheid politiek-seksuele 'kunst' in de film te zien. Hoewel dit beledigend kan zijn voor het publiek, helpt de aanwezigheid ervan de personages zelf te definiëren. Het is er niet om de kijker te prikkelen, maar om de acteurs te beschrijven. <br />Delpy, die in de film schreef, regisseerde, produceerde en acteerde, heeft een meesterwerk gemaakt dat complex, indringend, echt en heel mooi is. Ze heeft aspecten van het Franse nationale karakter die heel overtuigend lijken, gevangen. Ze heeft ook de emoties en dilemma's van 30-en-nog-wat volwassenen, die onder al die dingen nog steeds op zoek zijn naar betekenis, bij elkaar horen en vrede, treffend vastgelegd. Goldberg gaf een krachtige en hilarische voorstelling. Hij is Ben Stiller met een ziel.<br />Als je de politieke kant van de film kunt verdragen, zul je ruimschoots beloond worden.
From a study of the movie poster, you might be tempted to think this is another pointless romantic movie about two lovers in France. "Oui," they will fight, love, eat croissants and find meaning. How drearily cliché.<br /><br />But, surprise of surprises, "Two Days in Paris" is a very funny, very soulful and very interesting look at a slice of the life of two quite interesting characters. On the surface, Marion (Julie Delpy) and Jack (Adam Goldberg) are two irritatingly pretentious neurotics. Both 35 and childless, they have been traveling Europe for 2 weeks, deciding to stop in Paris for a couple days to drop in on Marion's family and friends before flying home to New York. Marion is French, the child of left-wing French artists. Jack is a New Yorker, a political lefty whose shallow grasp of culture (he speaks only English, for instance) is purely American. She had aspirations to be a photographer, though (for reasons the film will make clear) her work is strictly third-class. He takes pictures of everything, but has no eye for form, color or composition.<br /><br />What's fun about the film is the complexity of the relationships. To Jack's annoyance, Marion keeps bumping into her old boyfriends. And her father seems intent on humiliating or offending him and his American tastes. A dinner scene in which he is offered a rabbit's head is just hilarious. When offered carrots, he says, "So, we're going to eat the bunny's food, too?" For her part, Marion cannot understand why Jack finds her continued casual friendships with exes to be so extraordinary. And Jack, utterly clueless about the nuances (or even the surface content) of Marion's conversations, is getting paranoid that he is not being told everything. At one point, Marion is holding a violent argument with a racist cabdriver. Jack knows something is going on, but can't get past Marion's insistence that everything is fine.<br /><br />I realize as I write this that I am doing no justice to the joyful sense of voyeurism that the film affords.The film is so smartly written and fast-paced that sometimes you forget you are watching a film and think you are watching dinner with Julie's real family or attending parties with her smug and artsy friends. The film is completely convincing and has a depth of heart I didn't expect. It deal with secrets and the frustration that comes from knowing another person. The language and culture barriers then act as metaphors for the inability of two people, even lovers, to inhabit another's life and experience.<br /><br />"Two Days in Paris" is not for all. Marion and Jack are exemplars of the worst aspects of US and European artistic classes. Their treatment of a group of Americans on a "Da Vinci Code" tour tells you more than you want to know about the antagonisms between right and left. But their smug, knowing put downs of Bush and Cheney supporters are less political messages by the movie makers than markers of the characters' personalities. This movie about liberals does not necessarily espouse their world view. But, at heart, this is a love story, not a political drama. Secondly, since we are talking about shallow artists, there is an enormous amount of politico-sexual "art" on display in the film. While this may be offensive to the audience, its presence helps to define the characters themselves. It's not there to titillate the viewer, but to describe the actors.<br /><br />Delpy, who wrote, directed, produced and acted in the movie, has made a master work that is complex, evocative, real and quite beautiful. She has captured aspects of the French national character that seem quite convincing. She has also aptly captured the emotions and dilemmas of 30-something adults who, under it all, are still looking for meaning, belonging and peace. Goldberg gave a powerful and hilarious performance. He's Ben Stiller with a soul.<br /><br />If you can put up with the film's politics, you will be amply rewarded. Magnifique!