Het feit dat deze film verreweg de grootste trekpleister van het jaar was voor de Britse kassa, maakt hem veel interessanter als historisch document van de cultureel-regressieve voorkeuren van een bevolking die op het punt staat de 'vooruitgang' van de decimering van de valuta mee te maken, dan als een verder onuitsprekelijk verontrustende episode in de Britse cinemageschiedenis. Dat wil zeggen, voor zover de werkende klasse zonder geld bereid was uit voornoemde nood te betalen om getuige te zijn van het spektakel van de 'werkende klasse' met geld, krijgt ze nog meer, dankzij de onderdanige zoektocht van hun aanhangers naar een populistische mediaidentiteit. 's, wat niets anders tot gevolg heeft dan dat de kortstondig commercieel succesvolle serie 'Bekentenissen' het groene licht krijgt voor de daaropvolgende 'Bekentenissen'-serie, en het zijn passend talloze onwettige nakomelingen.<br /><br />In de 'grande' (ik heb het over de allesoverheersende seksistische) traditie van de enorm populaire cocotte-ITV-serie draait de 'plot' om de ontsteltenis van het beminnelijke 'onbeschaafde' duo Varney en Grant over de promotie van vrouwelijke kantinemedewerkers tot vrouwelijke buschauffeurs op hun depot. Maar hun heersende 'Owight-liefje (knipoog)'-houding; inherent aan hun apocriefe fysieke 'charme'; wint de dag zonder ook maar een spoortje ironie, afgezien van de intermezzo's van 20-meter-ogermannen die 'tussen de bushaltes' vroeg thuiskomen. De anderszins goed onderbouwde anti-late-60-ideologie van vrouwen die elke andere plaats in de samenleving opeisen dan de slaapkamer van'mannen op hun werk' werd door de rest van de samenleving genegeerd. Anders eindigde je natuurlijk als een eeuwig strijkende'mam' of de eeuwig niet-seksuele, onbeminde 'olijf'.<br /><br />De mensen klaagden genoeg over de studio's van Hammer uit het begin van de jaren zeventig, die bloed en borsten combineerden om winst te maken, en hoewel er geen bloed is om zeker van te zijn, worden borsten binnen de eerste paar minuten'verkloot', ongetwijfeld als een voorspelbare'meer dan we op tv zouden kunnen krijgen'-grap.<br />'<br />Het blijft onvoorstelbaar dat zo'n leverancier van prachtig gemaakte films ook verantwoordelijk zou kunnen zijn voor een van de beste van het jaar.' De meeste tv-series zijn zo overbodig en, om een vorige recensent te citeren, zo saai, dat ze nauwelijks meer zijn dan een knip-en-plakwerkje van een stuk of drie afleveringen.<br />Met andere woorden, een foutloos, ongekunsteld nostalgisch verlangen naar degenen die, ongeacht hun pre-PC-humor, speciaal zouden bezwijken. Dus ja, ik lachte, en schaamteloos...
The fact that this film was by far the biggest draw of its year at the British box office makes it far more interesting, as a historical document of the culturally regressive preferences of a population on the verge of the 'progress' of currency decimalisation, than as an otherwise ineffably disturbing episode in British cinema history. That is to say, the extent to which the working-class without money were prepared to pay out of said penury to witness the spectacle of the 'working-class' with money get even more, by virtue of their supporters' subservient quest for populist media identity.<br /><br />Tangentially, this would shortly go on to coincide with the ultimate and unjust critical decline of the 'Carry On's, achieving nothing but giving the briefly commercially successful green light to the subsequent 'Confessions' series and it's suitably innumerable illegitimate offspring.<br /><br />In the 'grand' (ie overridingly sexist) tradition of the enormously popular coitaneous ITV sitcom, the 'plot' centres around resident lovable 'rogue' duo Varney and Grant's aghast reaction to the promotion of female canteen workers to female bus drivers at their depot. However, their prevailing "Owight darling (nudge wink)" attitude; inherent to their apocryphally predicated physical 'charms'; wins the day without any hint of irony whatsoever save for the interludes of 20-stone ogre husbands coming home early 'inbetween bus stops' to interrupt the otherwise cogently countenanced anti-late-60s ideology of women daring to claim any place in society outside of the bedroom of 'men on the job'. Otherwise of course, you ended up as a perpetually ironing 'mum' or the perpetually unsexed, unloved 'Olive'.<br /><br />People moaned enough about the early 70s Hammer studios obsession with combining blood and breasts to earn a profit, and whilst this has no blood to be sure, breasts are 'spilled' within the first few minutes no doubt as a Confessions-precursory 'More Than We Could Get Away With on TV' draw. <br /><br />It remains inconceivable that such a purveyor of finely crafted films could also be responsible for one of the year's most cinematically redundant and, to quote a previous reviewer, what amounts to little more than a cut-and-paste job of any given 3 TV episodes. <br /><br />In other words, faultlessly artless nostalgia for those who would especially succumb regardless to pre-PC humour. So yes, I did laugh, and shamelessly so...