(Second Review).<br />'Mijn hersens zijn bevroren!' schreeuwt Otis Driftwood (Bill Moseley) op een gegeven moment tegen een drietal geknevelde en geknevelde cheerleaders, en ik had hetzelfde gevoel. Zelfs bij nader inzien is 'Huis van 1000 lijken' afschuwelijk, simpelweg omdat vorm en verhaal worden overboord gegooid voor een bijna eindeloze reeks avant-gardecameratechnieken (harde kleurenfilters, shots die uit het niets komen, verouderde videokwaliteit, negatieve filters, splitscreen, enz.), gekozen omdat... nou ja, 'ze er cool uitzien', denk ik. Ze versterken in elk geval geen enkel verhaaldoel met hun voortdurende aanval, en dat is logisch, gezien Rob Zombies eerdere achtergrond in de richting van de muziekvideo.<br />Het verhaal zelf is een warboel. Er zijn minstens 3 afzonderlijke intriges aan de gang, die geen van alle voldoende aandacht krijgen. De scène speelt zich af wanneer een auto vol irritante studenten (onder wie voormalig 'Singled Out'-presentator Chris Hardwick en 'The Office'-presentator Rainn Wilson) die een boek over vreemde attracties langs de weg schrijven, in botsing komen met kapitein Spaulding (Sid Haig na 'Spider Baby'), de clown met het meelgezicht die een benzinestation met een gefrituurde kipkraam runt. Voornoemde studenten horen van de plaatselijke legende van Dr. Satan, maar worden op een zijspoor gezet door de irritante lifter Baby (Sheri Moon, de vrouw van Zombie), die onze nullen mee naar huis neemt voor een nacht van marteling, angst en het totaal overdrijven van haar familie, de Vuurvliegjes. Maar hoe zit het met de voornoemde cheerleaders, die worden afgeschilderd als een plotpunt? En waarom brengen we het grootste deel van de film door met de grommende Vuurvliegjes terwijl het Dr. Satan-verhaal een veel interessantere film zou hebben opgeleverd?<br />Wie weet, wie kan het iets schelen. Hoewel Zombie misschien nooit over het postmodernisme in de film heeft gelezen, voldoet 'Lijken' aan de criteria voor een _Tnthis_, een film voor fanboys die de invloed van de jaren zeventig op zijn mouw draagt (in zoverre dat de film op 30 en 31 oktober speelt en schaamteloos gebruikmaakt van de socio-economische commentaren die Tobe Hoopers oneindig superieure 'Texas Kettingzaag Bloedbad' soepeltjes laat doorschemeren). De Firefly-familie is het zoveelste riedeltje over de inteeltkwakzalvers van Hoopers meesterwerk die de degens kruisen met de berggekken van 'The Hills Have Eyes'. Maar terwijl de personages in die films naturalistische optredens gaven (waardoor ze des te echter leken), schrijft Zombie dialogen als een uitnodiging tot theatraal gedrag van zijn c-list; Moseley besteedt het grootste deel van de film aan het schreeuwen van zijn tekst; Moons heliumstem is irritant; en Karen Blacks over-de-hele-berg-slet-act is g<0xC3><0xAA>nant. Haig komt er relatief ongeschonden uit, aangezien zijn aanwezigheid beperkt blijft tot een handvol scènes. En hoe minder we zeggen over onze eigenzinnige helden, hoe beter. Zombie brengt geen personages naar voren die de moeite waard zijn, en zijn voorliefde voor grove grappen in de derde klas van de lagere school ontlokt meer gekreun dan gegrinnik.<br />Maar bovenal faalt 'Lijken' op het gebied waar het het meest werd aangekondigd: een terugkeer naar de gruizige gruwelen van de jaren zeventig. De bovengenoemde overijverigheid van de regisseur is zo onnatuurlijk dat de kijker voortdurend wordt herinnerd aan de moderniteit van de film terwijl die alle trucs uit het boek tevoorschijn tovert. Het voelt meer dan wat dan ook als een afvallige uit de rechtstreekse-videobak, waar hij om te beginnen al uit had moeten verdwijnen.<br />Dat gezegd hebbende: 'Lijken' riep wel degelijk een constant gevoel van onbehagen bij me op, en ik dacht dat de verhaallijnen die werden geïntroduceerd een onderhoudend (en in de jaren zeventig trouw) eindproduct hadden kunnen opleveren als het met enige ernst was behandeld. En de laatste 15 minuten zijn veruit de beste in de filmindustrie, in donkere catacomben met zombies en een roodgetinte sm-club voor lobotomiepatiënten, want het is de enige keer dat Zombie al zijn trucs laat varen en zich concentreert op sfeer en spanning. Jammer dat hetzelfde niet van de rest van deze bloederige zooi gezegd kan worden.
(Second Review.) <br /><br />"My brain is frozen!" Otis Driftwood (Bill Moseley) yells at a trio of bound-and-gagged cheerleaders at one point, and I felt the same way. Even on second glance, "House of 1,000 Corpses" is awful, simply because form and narrative is jettisoned for a near-endless string of abrasively avant-garde camera techniques (loud color filters, cut scenes that come out of nowhere, aged-down video quality, negative filters, split screen, etc.) chosen because...well, "they look cool," I guess. They certainly don't augment any narrative purpose with their constant assault, and this makes sense, given Rob Zombie's previous background in music-video direction.<br /><br />The story itself is a muddled mess. There are at least 3 separate plots going on, none of which are given sufficient attention. The scene is set when a carload of grating college students (including former "Singled Out" host Chris Hardwick and "The Office"'s Rainn Wilson), writing a book on weird roadside attractions, run afoul of Captain Spaulding (Sid Haig"Spider Baby"), the flour-faced clown proprietor of a combination gas station/fried chicken stand/Murder Ride. Said students learn of the local legend of Dr. Satan, but get sidetracked by obnoxious hitchhiker Baby (Sheri Moon, Zombie's wife), who brings our zeroes home for a night of torture, terror, and totally gross overacting by her kin, the Fireflies. But what of the aforementioned cheerleaders, who are made out to be a plot point? And why do we spend most of the movie with the grating Fireflies when the Dr. Satan thread would have made a far more interesting film? <br /><br />Who knows, who cares. While Zombie may have never read about postmodernism in film, "Corpses" fits the criteria to a Tthis is a fanboy movie that wears its '70s influence on its sleeve (going so far as to set the movie on October 30 and 31, and making blatant the socio-economic commentary that Tobe Hooper's infinitely superior "Texas Chainsaw Massacre" smoothly implied). The Firefly family is yet another riff on the inbred sickos of Hooper's seminal masterpiece crossed with the mountain loonies of "The Hills Have Eyes"but whereas the characters in those films gave naturalistic performances (that made them seem all the more real), Zombie writes dialog like an invitation for histrionics from his C-listers; Moseley spends most of the film screaming his lines; Moon's helium-inflected voice is irritating; and Karen Black's over-the-hill slut routine is embarrassing. Haig emerges relatively unscathed, as his presence is reduced to a handful of scenes. And the less said about our wayward heroes, the better. Zombie doesn't present any characters worth caring about, and his penchant for third-grader gross-out gags induces more groans than guffaws.<br /><br />But above all, "Corpses" fails in the department it was most heralded in: a throwback to gritty, 1970s horror. The aforementioned overzealousness of the director is so unnatural that the viewer is constantly being reminded of the film's modernity as it pulls out all the tricks in the book. More than anything, it feels like a renegade from the direct-to-video bin, where it should have gone in the first place.<br /><br />That being said, "Corpses" did invoke a consistent feeling of unease in my gut, and I thought the story threads introduced could have yielded an entertaining (and '70s-faithful) finished product if handled with any bit of seriousness. And the last 15 minutes are easily the best in the filmtaking place in dark catacombs with zombies and a red-tinged S&M club for lobotomy patients is very well-done, as it is the only time Zombie reins in all his camera tricks and focuses on atmosphere and suspense. Too bad the same can't be said for the rest of this bloody mess.