'The World' (Shijie)' is een van de treurigste films die ik ooit heb gezien en is een ontroerende visualisatie van de tragedie van de stijgende verwachtingen.<br />Hoewel de film in het bijzonder in China speelt, bewijst hij pijnlijk de universaliteit van de twee globaliseringsstromen van modernisering en immigratie in de afgelopen driehonderd jaar over de hele wereld. Hij doet denken aan films als 'Hester Street' en 'The Emigrants (Utvandrarna)' en aan films over steden die in de greep zijn van ontwikkelingsverandering, zoals 'Atlantic City'. Het zijn universeel herkenbare jonge mensen <0xE2><0x80><0x93> ze komen in opstand tegen en voelen zich toch verbonden met hun familie en verbreken spijtig de banden met oude vrienden; ze maken ruzie met hun broers en zussen, maar helpen hen uit de brand; ze worden eenzaam, hebben een beetje heimwee en vervelen zich; ze zijn jaloers en ambitieus; en ze sluiten voortdurend compromissen, vooral de vrouwen die onderhandelen met de oudste valuta. Met wat een beetje zwaarwichtige symboliek is, is de film specifiek gesitueerd in wat naar ik aanneem een echt pretpark is dat 'De Wereld' heet, aan de rand van Beijing, dat oriëntatiepunten in schaalminiatuur nabootst en zich richt op de werknemers en hun uitgebreide, met elkaar verbonden netwerk van vrienden en familie. In eerste instantie zien ze er voor ons uit als zwierige stadsmensen, zoals ze zich kleden in internationale kostuums voor een parkrevue, omringd door emblemen van de internationale commerciële cultuur, zoals nep Louis Vuitton-tassen en filmposters, zoals 'Titanic'. Ze bellen elkaar voortdurend jaloers en ijverig met de modernste mobiele telefoons en sms-diensten, vooral met de monorail die in eerste instantie een symbool van moderne technologie lijkt, maar in werkelijkheid in elkaar is geflanst van vliegtuigonderdelen - hoewel een vrouw melancholisch opmerkt dat ze niemand kent die in een vliegtuig heeft gezeten - en een regelmatige reactie op een telefoontje is: 'Ik zit in de trein.' Maar uiteindelijk is de ingeblikte stem van de vooruitgang het symbool van de doodlopende cirkel van hun leven, omdat ze geen paspoorten kunnen krijgen om weg te gaan, laat staan om de echte bezienswaardigheden te zien.<br />Reizen is visueel en verbaal een constant thema <0xE2><0x80><0x93> als er een boerenkinkel opduikt, is de verraste begroeting: 'Hoe bent u hier gekomen?' zodat 'Ik heb een kaartje gekocht' niet voor de hand ligt <0xE2><0x80><0x93> voor de veiligheidsbeambten die op kamelen rond de namaakpiramides rijden en paarden rond de namaakkastelen, voor de zes uur durende busreis naar een andere stad om de gokschulden van een familielid af te betalen, en benadrukt door fantasierijke, geanimeerde onderbrekingen. De ironische geografische koppen van de hoofdstukken benadrukken een personage. 'World.com', 'Ulan Bator Evening', 'Belleville', 'Tokyo Story' <0xE2><0x80><0x93> hoe goed ze het allemaal ook doen, voor deze mensen is zelfs Ulan Bator, de gedeprimeerde hoofdstad van Mongolië, een stap vooruit.<br />Er zijn bewegende scènes waarin immigranten met verschillende talen proberen te communiceren om de gemeenschappelijke dingen in hun leven te delen <0xE2><0x80><0x93> een Russische immigrant is doodsbang als haar paspoort wordt afgepakt, terwijl de Chinese vrouw jaloers is dat ze er een heeft. Het is een beetje verwarrend om de verschillende personages in en uit hun werkkleding te zien gaan, vooral omdat de twee hoofdpersonen zonder enige uitleg zo veel leken te veranderen, maar ze zijn enorm sympathiek, dus het is verpletterend om te zien hoe hun hoop en dromen, hoe onrealistisch of egoïstisch ook, verslagen worden. En degenen die succes hebben, doen dat op zeer compromitterende wijze.<br />Ze zijn ook niet erg welbespraakt, wat schrijver/regisseur Zhang Ke Jia compenseert door veel tijd te besteden aan het langzaam opzetten van individuele scènes en het kijken naar de interactie tussen mensen, omdat we zien hoe verschillend ze zijn in verschillende contexten met verschillende mensen, en lichaamstaal belangrijker wordt dan woorden, of die nu gesproken worden of in sms-berichten. Hoewel de filmografie prachtig was, was de prent die ik in New York zag een beetje kriebelig en de Engelse ondertiteling had een paar spelfouten. Ik weet zeker dat kijkers die afhankelijk zijn van de ondertiteling veel vergeten over de betekenis van verschillende accenten en regionale verschillen tussen de werknemers uit heel China.
"The World (Shijie)" is one of the saddest films I've ever seen and is a moving visualization of the tragedy of rising expectations.<br /><br />While it is set very particularly in China, it achingly proves the universality of the twin globalization pulls of modernization and immigration over the past three hundred years around the world, recalling films from "Hester Street" to "The Emigrants (Utvandrarna)," and films about cities in throes of developmental change, like "Atlantic City." <br /><br />These are universally recognizable young people - they rebel against and yet feel tied to their families and regretfully break ties with old friends; they fight with their siblings but bail them out; they get lonely, a bit homesick, and bored; they are jealous and ambitious; and they constantly compromise, particularly the women bargaining with the oldest currency. With what is a bit heavy-handed symbolism, the film is specifically set in what I presume is a real amusement park called "The World" on the outskirts of Beijing that replicates landmarks in scaled miniature and focuses on the employees and their extended, inter-connected network of friends and family.<br /><br />At first, they look to us as swaggering city sophisticates, as they dress-up in international costumes for a park revue, surrounded by emblems of international commercial culture, like fake Louis Vuitton bags and movie posters, such as of "Titanic," They jealously and zealously call each other constantly by the most modern cell phone and text messengers, particularly from the encircling monorail that at first seems like a symbol of modern technology, but is really cobbled together from airplane parts--though one woman wistfully notes that she doesn't know anyone who has been on a plane- a frequent response to a call is "I'm on the train." -- but by the end the canned voice of progress is emblematic of the dead end circularity of their lives as they can't get passports to leave, let alone to see the real landmarks.<br /><br />Travel is a constant theme visually and of conversation - when a country bumpkin shows up, the surprised greeting is "How did you get here?" such that "I bought a ticket." is not self-evident. -- to the security guards riding camels around the fake pyramids and horses around the fake castles, to the six hour bus ride it takes to another city to pay off a relative's gambling debts, and emphasized through fanciful animated interstices. The ironic geographical headings of the chapters emphasize a character's quixotic goal -- "world.com", "Ulan Bator Evening," "Belleville", "Tokyo Story." Striving as they all are, for these folks even Ulan Bator, the depressed capital of Mongolia, looks like a step up.<br /><br />There are moving scenes when immigrants with different languages try to communicate to share the commonalities in their lives -- a Russian immigrant is terrified when her passport is taken away, while the Chinese woman is envious that she even has one.<br /><br />It is a bit confusing keeping up with the various characters, in and out of their work costumes, especially when the two main characters seemed to change so much without explanation, but they are enormously sympathetic so it is devastating as we see their hopes and dreams, however unrealistic or selfish, defeated. And those who succeed do so on very compromised terms.<br /><br />They are also not very articulate, which writer/director Zhang Ke Jia compensates for by spending a lot of time slowly setting up individual scenes and watching people interact, as we see how different they are in different contexts with different people, as body language becomes more important than words, whether spoken or in text messages.<br /><br />While the cinematography was beautiful, the print I saw in New York was a bit scratchy and the English subtitles had several misspellings. I'm sure subtitle-dependent viewers lose a lot of the significance of different accents and regional differences among the employees from all over China.