Critici hebben gelijk: _Klik op de deur_ is gebrekkig, misschien zelfs ernstig gebrekkig. Maar het is ook een interessante film, vanuit een aantal gezichtspunten, met een aantal belangrijke compensaties die de critici over het hoofd zien. Ik denk dat het de moeite waard is om een aantal van die gezichtspunten te onderzoeken, want de film gaat over de legendarische Bogart en misschien wel de snelst groeiende jonge regisseur van die tijd, Nicholas Ray. Dus waarom zijn de resultaten zo gemengd als ik denk dat ze zijn. Hier zijn een paar gissingen.<br />Een van de belangrijkste zwakheden is de rolverdeling. De rol van de advocaat betekende dat de ster van Bogart een grotere rol voor de advocaat nodig had. Dat is jammer, want de advocaat...' Het is geen wonder dat Bogart over het algemeen een hekel heeft aan de film - hij houdt een lange emotionele toespraak, maar maakt geen schijn van kans tegen het duistere, dubbelzinnige personage dat zijn specialiteit was. Feit is dat de rol door elk willekeurig aantal mindere acteurs had kunnen worden gespeeld, zonder dat de film als geheel verloren was gegaan.<br />De echte ster is natuurlijk John Dereks ongelukkige Nick Romano. Het is een complexe rol die zelfs de beste jonge acteur zou belasten. Helaas mist Derek zowel de intensiteit als de emotionele diepte die essentieel zijn voor de hachelijke situatie waarin het personage zich bevindt. Het is gepast brutaal en arrogant, maar het mist de tragische dimensie van gevoeligheid. Het is jammer dat zijn carrière met zo'n veeleisende rol is begonnen. De treurige scène in de blokhut aan het meer mag dan een extreem voorbeeld zijn, het illustreert wel het probleem. Het vooruitzicht dat Brando de rol zou spelen is fascinerend, maar helaas is het niet doorgegaan.<br />Het is ook jammer dat de scènes in de rechtszaal zo lang duren (waarschijnlijk om in te spelen op de hoofdrol van Bogart), want dat is nog een belangrijke tekortkoming. Ze zijn theatraal, ongeïnspireerd en botsen met de expressief-noirachtige sfeer van de sloppenwijken. Het zijn net twee contrasterende helften die aan elkaar zijn geplakt in de hoop dat ze elkaar zullen aanvullen in plaats van botsen. Maar ze gaan wel tegen elkaar in, omdat de achterbuurtscènes de expressieve artisticiteit van regisseur Ray naar voren brengen, terwijl de hoge belichting en de langdurige dialogen van de rechtbank op de montage van de oude Perry Mason-show lijken. Ik neem aan dat Ray deze scènes op de automatische piloot heeft gedaan.<br />En dan is er natuurlijk nog het laatste pleidooi dat in de rechtszaal had moeten worden gehouden. De critici hebben gelijk <0xE2><0x80><0x93> het is op zijn zachtst gezegd onbeholpen. Er moeten subtielere, effectievere methoden zijn om het publiek te beïnvloeden zonder hen daarbij te beïnvloeden. Het feit dat het pleidooi aan het eind van de film wordt gehouden, laat een slechte indruk achter, en daarom denk ik dat veel van de positieve elementen over het hoofd worden gezien. Maar die positieve elementen zijn er wel degelijk. Kijk maar naar de spannende opening, van agenten die zich wild een weg banen door een menigte slonzige omstanders. Dat is puur Nick Ray. De menigte ziet er zelfs naar 40-normen redelijk authentiek uit. Ze zijn ook sfeervol en kleurrijk. Kijk maar naar een paar van de opvallende personages - het schuifelende kadaver dat 'Junior' heet, of de glibberige 'Kindervingers', of de zwarte man die zich op een zeldzame, niet-karakteristieke manier gedraagt. Kijk ook maar naar een paar subtielere, uiteenlopende details, zoals de vlam die opvlamt uit de schaal van het restaurant op het moment dat Derek toezegt zijn leven te zullen beteren - een onheilspellend voorteken; of de lelijke warmwatertank die het beeld domineert van de koudwaterflat van het jonge stel, waar Emma een thuis vindt, maar Nick alleen troosteloosheid.<br />'Daar.' De kern van de ironie van de film is dat de schrille, wreed kijkende officier van justitie (George Mc Ready, met een verfraaid litteken) in feite de strijd in de rechtszaal wint en Bogart verliest. De film gaat snel voorbij en geeft de officier van justitie geen tijd om te juichen of op het publiek te reageren. Maar het is een feit dat officier van justitie Morton (Bogart), voor wie we een zwak hebben, is bezweken voor systematisch zelfbedrog door een versie van zijn vroegere zelf in de sluwe jonge Romano te zien. Deze wending is schokkend, omdat hij zowel de conventie van de film als de verwachtingen van het publiek abrupt omverwerpt.<br />Waar de film echt goed in is - zoals een recensent wijselijk opmerkt - is als liefdesverhaal tussen Emma en Nick. Het is niet verwonderlijk, want niemand was beter in het naar voren brengen van de ontroerende kant van de romantische liefde dan Ray ('They Live by Night' in 1947 of 'Rebel Without a Cause' in 1955). Hij was vooral goed met actrices. Hier transformeert Allene Roberts Emma schrijnend van een kwetsbaar buurtkind in een stralende jonge echtgenote. Zij is in feite degene die tragisch gevangen zit in armoede en omstandigheden. (Let op de schrijnend goedkope linten in haar haar terwijl ze liefdevol een diner voor Nick bereidt dat hij nooit zal eten.) Jammer dat dit, de meest effectieve fase van de film, te vaak over het hoofd wordt gezien.<br />Waarschijnlijk hebben de 90 minuten niemands carrière geholpen, behalve misschien die van Roberts. Bogart en Ray slaagden er in elk geval in om het jaar daarop de artistiek voltooide 'In a Lonely Place' (1950) te verfilmen, terwijl Derek een gerieflijk plekje vond in een aantal vergeten kostuumdrama's.<br />Toch heeft deze film iets wat me achtervolgt. Misschien is het het spektakel van een misvormd sociaal geweten. Maar waarschijnlijk is het het blijvende beeld van Emma, alleen in die lelijke flat, met de linten in haar haar. Haar bescheiden dromen zijn onherstelbaar verwoest. Ik wou echt dat de film was geslaagd.
Critics are correct: Knock on Any Door is flawed, perhaps badly flawed. However, it's also an interesting film from a number of standpoints, with several important compensations critics tend to overlook. I think it's worth examining some of each since the film does feature the legendary Bogart and perhaps the fastest rising young director of the time, Nicholas Ray. So why then are the results as mixed as I think they are. Here are a few conjectures. <br /><br />A central weakness lies in the casting. Taking on the lawyer's role meant that Bogart's star power would require an expanded role for the attorney. That's unfortunate because the lawyer's part is both marginal to the plot and strictly one dimensional -- that of a "tough love" social reformer. Small wonder Bogart fans generally dislike the movie-- he gets a long emotional speech but no real chance at the darkly ambiguous character that was his specialty. The fact is that the part could have been filled by any number of lesser actors without loss to the movie as a whole <br /><br />The real star part, of course, is John Derek's hard-luck Nick Romano. It's a complex role that would tax even the best young actor. Unfortunately, Derek lacks both the intensity and emotional depth central to the character's predicament. He's appropriately brash and arrogant, but lacks the the tragic dimension of sensitivity. It's too bad his career began with such a demanding role. The woeful tantrum scene at the lakeside cabin may be an extreme example, still it does illustrate the problem. The prospect of Brando doing the part is a fascinating one, but one that regrettably fell through. <br /><br />Too bad also that the courtroom scenes are prolonged (probably to accommodate Bogart's starring role), since they amount to another key flaw. They're stagey, uninspired, and clash with the expressively noirish atmosphere of the slums. It's like two contrasting halves glued together in hopes that they will complement rather than clash. But conflict they do, because the slum scenes bring out the expressive artistry of director Ray, while the high-key lighting and prolonged dialog of the court resemble the boilerplate of the old Perry Mason show. I expect Ray did these scenes on auto-pilot.. <br /><br />And, of course, there's the final courtroom plea that should have been sent back for re- write. Critics are correct-- it's ham-handed to say the least. There have to be subtler, more effective methods of influencing the audience without hammering them in the process. The fact that the plea comes at movie's end leaves a bad last impression, which is why I believe so many of the positive elements tend to get over-looked. <br /><br />But those positive elements are indeed present. Note the electrifying opening, of cops plowing wildly through crowds of seedy bystanders That's pure Nick Ray. The crowds even look fairly authentic by 40's standards. They're also atmospheric and colorful. Note some of the distinctive characters-- the shuffling cadaver named "Junior", or the slippery "Kid Fingers", or the black man acting in a rare uncaricatured fashion. Note also some of the subtler miscellaneous touches, such as the flame that flares up from the restaurant tray the moment Derek pledges to reform-- an ominous portent; or the ugly hot water tank that dominates the visuals of the young couple's cold-water flat where Emma finds a home but Nick only finds desolation. <br /><br />There's also the film's central irony-- that the shrill, cruel-faced DA (George Mc Ready, with an enhanced scar) in fact wins the courtroom battle and Bogart loses. It passes by quickly, giving the DA no time to exult or the audience to react. But the fact is that attorney Morton (Bogart), who we've rooted for, has succumbed to systematic self-deception by seeing a version of his former self in the devious young Romano. This twist is jarring, because it abruptly overturns both movie convention and audience expectations. <br /><br />Where the movie really works-- as one reviewer sagely points out-- is as a love story between Emma and Nick. That's not surprising since no one was better at bringing out the touching side of romantic love than Ray ("They Live by Night" {1947} or "Rebel Without a Cause" {1955}). He was especially effective with actresses. Here Allene Robert's Emma transforms poignantly from vulnerable neighborhood waif into glowing young wife. She's really the one who's tragically trapped by poverty and circumstance. (Note the poignantly cheap ribbons in her hair as she lovingly prepares a dinner for Nick that he will never eat.) Too bad that this, the most effective phase of the film, is too often overlooked. <br /><br />Likely, the 90 minutes didn't help anyone's career, except maybe Roberts'. At least, Bogart and Ray were able to recover the following year with the artistically complete "In a Lonely Place" (1950), while Derek found a comfortable niche adorning a number of forgettable costume dramas. <br /><br />Nonetheless, there's something haunting for me about this movie. Perhaps it's the spectacle of social conscience gone awry. More likely, it's the lingering image of Emma, alone in that ugly flat, the ribbons in her hair. Her modest little dreams now dashed beyond repair. I really wish the movie had succeeded.