Als voorbereiding op het schrijven van dit commentaar, dat ik om redenen die nog duidelijk zullen worden moet schrijven, heb ik heel wat van de belangrijkste critici gelezen om te zien of zij bij deze gelegenheid hadden gezien en gevoeld wat ik had gezien en gevoeld.<br />James Bernadelli stelt dat deze film bekend zou moeten staan als het 'pak van de rijke stinkerd'; een andere kolom die ik heb gelezen stelt dat de oplossing van 'geld zal je problemen oplossen' deprimerend is en niet de boodschap die Hollywood (of de kunst in het algemeen) zou moeten proberen over te brengen.<br />Ik vraag me af wanneer de laatste keer is geweest dat een van deze critici zich echt genoodzaakt zag een taxi te nemen en onder pijnlijke, g<0xC3><0xAA>nante omstandigheden weg te rennen <0xE2><0x80><0x93> omdat ze dat niet deden. Het geld niet had; of toen de krachten van het leven zo oneerlijk tegen hen samenspanden dat ze in tranen uitbarstten. Mislukkeling: als je rijke baas, die je niet kunt teleurstellen, je vraagt de laatste vijf dollar in je portemonnee te lenen en je weet dat dat geld alles is wat je hebt in de wereld <0xE2><0x80><0x93> om je gezin te eten te geven, om je benzine te betalen.<br />Je maakt tijden door in je leven dat je het gevoel hebt dat het niet erger kan worden <0xE2><0x80><0x93> en dan gebeurt dat wel <0xE2><0x80><0x93> en dan gebeurt het weer. Soms (zoals Chris en zoon op het strand aan het eind van de film) wil je gewoon weg van dat alles, andere keren huil je. Soms, en dat komt zelden voor, moet je lachen <0xE2><0x80><0x93> want als je dat niet doet, ga je huilen. Je weet dat je, als je het allemaal te veel laat worden, naar de bodem van de zee zult zinken.<br /><br />Chris Gardner (misschien niet de echte, maar wel degene in deze film) is mijn persoonlijke held; mijn lichtend voorbeeld; mijn inspiratie <0xE2><0x80><0x93> de man die zich nooit laat zinken <0xE2><0x80><0x93> zelfs niet als hij zijn schoenveters over de zeebodem voelt slepen.<br />Toen ik naar deze film keek, besefte ik dat ik naar een andere ik keek, dus ik ben nooit opgehouden met mijn steun aan Chris te betuigen. Toen hij de scanner in de schuilhut repareerde, had ik het gevoel dat ik hem gerepareerd had.<br />Ik. Ik ben er nog steeds mee bezig om de baan te krijgen die me genoeg oplevert om een minder pijnlijk leven te hebben <0xE2><0x80><0x93> als Chris die eindelijk krijgt, wil ik die zo graag voor hem dat ik het tot in mijn vezels voel.<br />Ik neem aan dat het er niet zoveel toe doet dat Chris net zo graag succes wil hebben voor zijn zoon als voor zichzelf. In zekere zin maakt het feit dat Chris een zoon heeft deze film emotioneel beangstigend, en als (en alleen als) de regisseur met onze diepste angsten speelt, is dat alleen maar op precies dezelfde manier waarop we soms naar de hemel kijken en zeggen <0xE2><0x80><0x93> zoals Jim Carrey in 'Bruce Almighty' <0xE2><0x80><0x93> is er nog iets anders wat je me vandaag zou kunnen aandoen? In mijn leven verschijnt God niet om uit te leggen waarom hij met me blijft spelen. Het waarachtigste geloof bevindt zich in jezelf en je mag het nooit verliezen.<br />Ik ben dol op deze film en ik zou niet dankbaarder kunnen zijn voor het bestaan ervan. Hij komt op een moment dat ik hem het hardst nodig heb. De boodschap ervan is: ga door <0xE2><0x80><0x93> geef het nooit, nooit op.<br />En zo kom ik terug bij die recensenten. Geld betekent in dit bestaan zeker geen geluk, maar in deze wrede kapitalistische wereld kan geen geld je je leven kosten. Je moet niet oordelen over mensen die meer willen, het zou net genoeg kunnen zijn om hun zoon te laten eten, om hem een dak boven zijn hoofd te geven, om hun waardigheid te behouden. Deze film gaat niet over van vodden naar rijkdom, zoals sommige recensenten hebben gezegd. Hij gaat ook niet over de Amerikaanse droom. Hij gaat over waardigheid en integriteit en hoe geld (of het gebrek daaraan) je gemakkelijk van beide kan beroven.<br />Chris Gardner verliest geen van beide, en daarom is hij voor ons allemaal een inspiratie.<br />Zie deze film vandaag.
In preparation for writing this comment, which I am compelled to write for reasons which will become clear, I read a fair few of the major critics to see, if on this occasion, they had seen and felt what I had.<br /><br />James Bernadelli suggests this film should be known as the "Pursuit of Richness"; another column I have read suggests that the money-will-solve-your-problems resolution is depressing and not the message Hollywood (or art in general) should be trying to put across.<br /><br />I ask myself when the last occasion might have been that any of these critics genuinely had to :spoiler: run, under painful, embarrassing duress, from a cab - because they didn't have the money; or when the forces of life seemed to conspire against them so unfairly that they broke down in tears. Spoiler: when your wealthy boss, who you CANNOT disappoint, asks you to borrow the last five dollars in your wallet, and you know that that money is all you have in the world - to feed your family, to pay your gas.<br /><br />You go through times in life when you feel that things couldn't possibly get worse - and then they do - and then they do again. Sometimes, (like Chris and son at the beach towards the end of the film) you just want to get away from it all, other times you cry. Sometimes, and this is rare, you laugh - because if you don't you'll cry. You know that if you let it all become too much, you will sink to the bottom of the sea.<br /><br />Chris Gardner (not the real one perhaps, but the one in this movie) is my personal hero; my shining example; my inspiration - the guy that never allows himself to sink - even when he can feel his shoelaces trailing on the seabed.<br /><br />I realised as I was watching this film that I was watching another me, so I never once stopped rooting for Chris. When he :spoiler: fixes the scanner in the shelter, I felt like I had fixed it.<br /><br />I'm still working on getting the job that earns me enough to have a less painful life - when Chris finally achieves it, I want it for him so badly that I feel it in the very fibre of my being.<br /><br />I suppose that it doesn't matter that much that Chris wants to succeed as much for his son as for himself. In a way, the fact that Chris has a son makes this movie emotionally frightening and if (and only if) our basest fears are being toyed with by the director, it is only in exactly the same way that we sometimes look up in to the sky and say - like Jim Carrey in "Bruce Almighty" - is there anything else you could possibly do to me today? In my life, God doesn't appear and explain why he keeps toying with me. The truest belief is in oneself and one must never lose it.<br /><br />I adore this movie and I couldn't be more grateful for its existence. It comes at a time when I need it most. Its message: Keep going - never, ever give up.<br /><br />And so I come back to those reviewers. Money certainly doesn't mean happiness in this existence, but no money, in this cruel capitalist world, can cost you your life. Do not be judgmental of those who want more, it might just be enough to pay for their son to eat, to keep a roof over his head, to keep their dignity. This film is not about rags-to-riches as some reviewers have said. It's not about the American dream either. It is about dignity and integrity and how money (or lack thereof) could easily strip you of both.<br /><br />Chris Gardner never loses either and for this, he is an inspiration to us all.<br /><br />See this film TODAY.