Toen het Britse filmtijdschrift Sight & Sound een van zijn periodieke perioden had waarin het zijn critici vroeg een lijst te maken van de beste films die ooit gemaakt waren, was er een boek waarin artikelen van een aantal van hen werden verzameld. Een van hen zei dat als je niet het type was dat _The BELLS of ST. MARY'S_ aan flarden scheurde, hij je niet wilde kennen. Het feest was te vol van grillen, en die grillen hielden ook de vaak goede TAMPOPO (een relatiefilm over een tacovreter, zou je kunnen zeggen, was een relatiefilm die toevallig in de wereld van het eten was gesitueerd, waar de andere films onlosmakelijk met voedsel verbonden zijn). Maar dit was geweldig.<br />Tucci en Scott zeiden dat ze veel filmdocenten hadden bestudeerd, en dat is hier te zien; er is niets wat schreeuwt 'eerste film'. In plaats daarvan nemen ze de tijd om het verhaal te vertellen en personages neer te zetten om wie we geven, zelfs Pascal, de rivaliserende restauranteigenaar. En een mindere film zou de scène tussen Isabella Rosellini en Minnie Driver, die rustig maar ontroerend is, niet hebben gehad, net als de rest van de film. De etensscènes doen de hype eer aan en die laatste scène is ontroerend.
When the British film magazine Sight & Sound had one of their periodic times of asking critics to list what they thought were the best films ever made, there was a book which collected articles by several of them, one of whom said that if you were the type of person who didn't tear up at THE BELLS OF ST. MARY'S, he didn't want to know you. I try to avoid that philosophy, but if I endorsed it, BIG NIGHT would be that type of film for me, a litmus test. This is a wonderful movie, and I usually am not a big fan of food movies. I thought BABETTE'S FEAST was too full of whimsy, and whimsy also bogged down the often good TAMPOPO(EAT DRINK MAN WOMAN, it could be argued, was a relationship movie which happened to be set in the world of food, where the others are inextricably food movies). But this was wonderful.<br /><br />Tucci and Scott said they studied a lot of film masters, and it shows here; there's nothing that screams "first film." Instead, they take their time telling the story, and setting up characters we care about, even Pascal, the rival restaurant owner. And a lesser movie wouldn't have had the scene between Isabella Rosellini and Minnie Driver which is quiet yet moving, like the rest of the movie. The food scenes live up to the hype, and that final scene is moving.