Niet zo goed. De premisse is eenvoudig genoeg, en het kwam dicht in de buurt van de roman van Terry Southern en Mason Hoffenberg: neem Voltaires _Candide_ en zet die in de jaren zestig van Amerika, met een onschuldig meisje in plaats van een onschuldige jongeman, en maak van seks natuurlijk het centrale thema. De roman _Candy_ leidt steeds verder en verder tot het bedrijven van de liefde omdat ze sympathie belichaamt. Die sympathie houdt in dat ze de behoefte van mannen aan haar aanvoelt zonder die ooit echt te begrijpen, en dus is de grap kennelijk dat ze seks heeft met verschillende mannen omdat ze hun begeerte naar een diepere spirituele behoefte verkeerd begrijpt - en dat, suggereren de romanschrijvers, is op zichzelf de essentie van de mannelijke seksualiteit: de wens naar een meegaande, onschuldige schoonheid. De film biedt een reeks komische scènes, elk met min of meer grote acteurs, die met Candy te maken krijgen: Richard Burton als de dichter McPhisto, Ringo Starr als de Mexicaanse tuinman Emmanuel, James Coburn als de chirurg dr. Krankheit, Walter Matthau als generaal Smight, Charles Aznavour als de gebochelde, en Marlon Brando als de goeroe Grindl. Andere rollen: Anita Pallenberg, John Huston, John Astin en Sugar Ray Robinson. De titelrol wordt gespeeld door Ewa Aulin, een jonge Zweedse actrice die er tot over haar oren in zit. Ze is best knap, maar nauwelijks subtieler dan een onbeschreven blad. Het verhaal, met een scenario van Buck Henry, is voor het grootste deel een picaresk soort stoeipartij, met veel te lange grappen, zodat de film, ondanks de hoge kosten, niet erg sexy en ook niet erg grappig is. Het is alsof het de bedoeling was een sexier onderwerp aan te snijden, maar dan met een soortgelijke satirische benadering als die van dr. Strangelove, maar het mist bijna altijd het doel.
Not so good. The premise is simple enough, and it came pretty close to working in the novel by Terry Southern and Mason Hoffenberg: take Voltaire's Candide and set it in 60s America, with an innocent girl in place of the innocent young man, and, of course, make sex the central matter. The novel's Candy is led farther and farther into lovemaking because she embodies sympathy. This sympathy involves sensing the need men have for her without ever really understanding it, and so the joke is, apparently, that she has sex with various men because she misunderstands their lust for a deeper spiritual needand this, the novelists suggest, is itself the essence of male sexuality: the wish for a compliant, innocent beauty. It's complicated satire, because at the same time it promotes and mocks arousal. Does the movie do this? No. The movie offers a series of comic bits, each featuring more or less great actors, encountering Candy: Richard Burton as the poet McPhisto, Ringo Starr as the Mexican gardener Emmanuel, James Coburn as the surgeon Dr. Krankheit, Walter Matthau as General Smight, Charles Aznavour as the hunchback, and Marlon Brando as the guru Grindl. Other parts: Anita Pallenberg, John Huston, John Astin, and Sugar Ray Robinson. The title part is played by Ewa Aulin, a young Swedish actress who's in over her head. She's pretty enough, but hardly subtlemore of a blank slate. The story, with a screenplay by Buck Henry, is mostly a picaresque sort of romp, with skits going on too long, so that the movie, despite its billing, is neither very sexy nor very funny. It's as if it were aiming for a sexier subject matter but a similar satirical approach as Dr. Strangelove, but it misses the mark nearly all the time.