'Geen geblaf' is om een aantal redenen een uitmuntende afkorting. Voor nerds in de animatiewereld is het feit dat Ken Harris de enige animator van de hele korte film was, beslist opmerkelijk. Het feit dat Tweety alleen in een door Jones geregisseerde tekenfilm te zien is, is opmerkelijk. Het is een Milt Franklyn-rol in plaats van Carl Stalling. Maar alleen hondenbezitters zullen in staat zijn de meest vertederende eigenschap ervan ten volle te waarderen: het feit dat het zo nauwkeurig zoveel maffe hondengedragingen weergeeft die absoluut hilarisch zijn. Plotseling geblaf. De overtuiging dat een levenloos voorwerp heeft aangevallen. Angst voor de spiegel. Vreugde om botten te begraven. En het is niet alleen de grap zelf, het zijn de uitdrukkingen, de opgestoken haren, de ontblote tanden en de subtiele gedragingen die zo treffend zijn (een slechte woordspeling). Iemand had een hond (of honden) die een groot deel van de'schrijfcredits' voor dit boek verdiende.
"No Barking" is a standout short for a number of reasons. For animation geeks, the fact that Ken Harris was the sole animator for the entire short is certainly notable. The only appearance of Tweety in a Jones-directed cartoon is notable. Its a Milt Franklyn score instead of Carl Stalling. But only dog owners will be able to fully appreciate its most endearing quality- the fact that it accurately captures so many goofy dog behaviors that are absolutely hilarious. Sudden barking fits. Becoming convinced that an inanimate object has attacked. Mirror terrors. Bone-burying frenzies. And its not just the gag itself, its the expressions, the raised hairs, bared teeth, and subtle behaviors that are so spot-on (bad pun intended). Someone had a dog (or dogs) that deserved a lot of the "writing" credits on this one.