Mevrouw Davis heeft een getalenteerde cast en een dure achtergrond als de verwaande southern belle Julie/Jezebel van het stuk. Ze heeft haar stekelige verloofde Henry Fonda overgehaald haar een schandalige rode jurk te laten dragen naar het bal waar alle groten en goeden aanwezig zijn om een oordeel te vellen over haar misplaatste vertoon van bravoure. Een diep vernederde Fonda doorstaat het in een van de gedenkwaardigste scènes als de in witte jurken geklede vrouwelijke dansers de vloer verlaten, te beledigd om de ruimte met Davis te delen, en de nasleep als Fonda weggaat en een jaar later een yankee-vrouw meeneemt. Davis' reactie hierop en haar uiteindelijke opoffering als verlossing <0xE2><0x80><0x93> als ze later koorts krijgt <0xE2><0x80><0x93> vormen samen met de op het hoogtepunt van de film door Fonda geïnfecteerde Fonda het hoofdverhaal van dit grootse oude Hollywood-stuk van kostuumdrama's. Er zitten echter ook een paar tegenstrijdige aspecten in, met name de neerbuigende houding van de negerin uit het zuiden, die alleen maar 'ja' en 'klappen in de handen' zegt <0xE2><0x80><0x93> zelfs als dit de manier is waarop de oude Dixie zijn gekleurde bewoners behandelde, is het toch pijnlijk om de grove stereotiepe beelden te zien. Dit is, als je je daartoe in staat stelt, een meeslepend pronkstuk voor Davis, wiens fysieke en emotionele energie de film voortstuwen. Pas op voor de terecht gevierde scène waarin Davis een prachtige revérence voor Fonda maakt in een groots vertoon van nederigheid <0xE2><0x80><0x93> in haar enorme witte jurk zou je bijna denken dat ze door een valluik valt.
Talk about your tour-de-force. Ms Davis dominates a talented cast and expensive backdrops as the vainglorious Southern belle Julie / Jezebel of the piece, cowing her spiky fiancé Henry Fonda into allowing her to wear a scandalous red dress to the ball where the great and the good are all in attendance to pass judgement on her misplaced show of bravado. A mortified Fonda toughs it out in one of the most memorable scenes as the universally white - frocked female dancers vacate the floor, too affronted to share space with Davis, with the aftermath seeing Fonda move away and bring back a year later a Yankee wife. Davis's reaction to this and her ultimate sacrifice as redemption, when she later tends to fever - infected Fonda at the movie's climax encompass the main plot to this grand old piece of Hollywood costume drama. There are some disaffecting matters here though, particularly the patronising of the southern negro, all "yes'm'" and "clap yo' hands" - even if this is the way old Dixie treated its coloured inhabitants it's still painful to view the coarse stereotyping. Allowances made for this, this is a compelling showpiece for Davis, whose physical and emotional energy drive the film along. Watch out for the justly celebrated scene as Davis drops a magnificent curtsy to Fonda in a grand show of humility - in her huge white dress, you almost think she drops through a trapdoor.