Het vreemdste aan deze film is misschien nog wel dat het een vervolg is op 'Four Daughters' (1938). Maar hoewel die film een paar keer genomineerd werd voor een Oscar en in 1954 werd verfilmd als 'Young at Heart' (Doris Day, Frank Sinatra), is dit vervolg zo slap dat ik over het origineel ben gaan nadenken, en dat werkte niet in mijn voordeel.<br />Claude Rains, Fay Bainter en Donald Crisp waren in staat om zo'n beetje elke film te redden, maar ook al spanden ze samen bij deze film, het was hopeloos, niet in de laatste plaats omdat de bloedvaten van de film weer verstopt zitten met de gezusters Lane en drie zwakke tegenspelers (Dick Foran, Frank McHugh en Jeffrey Lynn). <br /><br />In de ondankbare rol van vader die jaren na de deserterende vrouw (Bainter) en hun schuimbekkende dochters terugkeert, is Papa Rains zo charmant dat hij erin slaagt hun bespottelijk snelle vergiffenis voor hem geloofwaardig te maken. Maar Mama en haar brave meisjes zouden hem, of wie dan ook, alles vergeven. Elk personage in de film is vermoeiend goedgunstig. Zelfs de slechte jongens ed Rains en John Garfield hebben gouden harten.<br />Nou, misschien niet goud, aangezien metalen niet zo gemakkelijk breken als deze harten. Als blonde dochter (Priscilla L.) voor Garfield valt, overtuigt Mama Papa ervan dat het enige fatsoenlijke dat hij kan doen is: Ten eerste, stuur vriendje Garfield weg; en ten tweede, laat zijn familie weer in de steek. We hebben papa net weer verwelkomd en hem vergeven? Maar raad eens? Papa Rains doet het, en Garfield ook, hij dumpt Blondie zonder haar ook maar een klap op haar kont te geven.<br />Ongelukkig einde? Dat is duidelijk niet de bedoeling. Het huwelijk hoort toch een gelukkig einde te zijn? En we worden begraven in een huwelijksvoltrekking of de belofte daarvan: Blondie eindigt met een van de melkmuilen (ik weet niet eens meer welke). Mama Bainter en verloofde Crisp knopen een behoorlijk gerafelde knoop. Maar het enige leuke stel is nauwelijks een huwelijksvoltrekking te noemen, en nauwelijks bewonderenswaardig in de echte wereld: Bad Boys Rains en Garfield eindigen samen op het treinstation, als twee oplichters die samen de wereld gaan beroven. (Ze beginnen met een boekenwurm van een medereiziger <0xE2><0x80><0x93> hij draagt een bril <0xE2><0x80><0x93> die niettemin gelooft dat hij een walvistand koopt van Moby Dick. Hollywood laat geen kans voorbijgaan om slimme boeken te schrijven en slimme straatboeken te respecteren.)<br />Dus eindigt de film met Garfield en Rains die ervandoor gaan. En waarom ook niet? Ze zijn het meest romantische stel in de hele film.
Perhaps the oddest fact about this movie is that it's an alternate-world sequel: An entirely new plot has been constructed around the same six basic characters from "Four Daughters" (1938). But while that movie was nominated for several Oscars, and was remade in 1954 as "Young at Heart" (Doris Day, Frank Sinatra), this sequel is so lame it made me reconsider the original, not to its advantage.<br /><br />Claude Rains, Fay Bainter, and Donald Crisp were capable of saving just about any film, but even though they ganged up on this one, it was hopeless, not least because the movie's arteries are again clogged with the frothy Lane sisters and three feeble counterparts (Dick Foran, Frank McHugh, Jeffrey Lynn). <br /><br />In the thankless role of a father who returns years after deserting wife (Bainter) and their frothy daughters, Papa Rains is so charming that he manages to make believable their ludicrously swift forgiveness of him. But Mama and her goody-eight-shoes girls would forgive him, or anyone, of anything. Every character in the movie is wearisomely benevolent. Even the bad boys  Rains and John Garfield  have hearts of gold.<br /><br />Well, maybe not gold, since metals don't break as easily as these hearts. When blonde daughter (Priscilla L.) falls for Garfield, Mama convinces Papa that the only decent thing for him to do is: First, send boyfriend Garfield packing; and second, abandon his family again. Huh?? After they've just welcomed Papa back and forgiven him?? But guess what? Papa Rains does it, and so does Garfield, dumping Blondie without so much as slap on her bum.<br /><br />Unhappy ending? Clearly it's not meant to be. Marriage is supposed to be the happy ending, right? And we're buried in nuptials or the promise thereof: Blondie winds up with one of the milksops (I don't even remember which one). Mama Bainter and fiancée Crisp tie a pretty frayed knot. The only fun pair-up, though, is hardly a nuptial, and hardly admirable in the real world: Bad Boys Rains and Garfield wind up together at the train station, setting off as con men teamed up to rip off the world. (They start with a bookish fellow traveler-- he's wearing glasses-- who nevertheless believes he's buying a whale tooth from Moby Dick. Hollywood never misses a chance to dis' book smarts and respect street smarts.)<br /><br />So the film ends with Garfield and Rains eloping. And why not? They're the most romantic couple in the whole movie.