Ik begrijp de aantrekkingskracht van deze film niet. Hij heeft geen plot (wat niet per se slecht is. Ik moet denken aan een andere Fincher/Pitt-samenwerking uit 1999), de hoofdpersoon heeft geen doel, en de film heeft eigenlijk geen conflicten.<br />Massive Spoilers Below.<br />Button is een freak. Je zou denken dat zijn leven een hel zou zijn vol kwellingen en vleselijke conflicten... maar nee. Buttons leven is geweldig. Hij komt zelden tegenslagen tegen.<br />Hij wordt in de steek gelaten door zijn vader, die later komt opdagen en Benjamin alles geeft wat hij heeft. Hij wordt opgenomen door een liefhebbende vrouw die voor hem zorgt en hem ver bij iedereen vandaan houdt die hem als een freak zou beschouwen. Hij leidt het goede leven van de jeugd... of zou het de jeugd zijn? Hij krijgt een baan, terwijl hij op een bank zit (een baan waar hij zo dol op is dat hij het voor niets had willen doen, maar hij krijgt ervoor betaald!). Hij reist de wereld rond zonder nadelige gevolgen en zonder één keer te worden uitgescholden of belachelijk gemaakt voor zijn afwijking.<br />De moeilijkste situatie waar hij mee te maken krijgt, is dat hij zonder reddingsvest aan wal wordt gezet als de sleepboot een Duitse onderzeeër uit de Tweede Wereldoorlog tegenkomt, die de sleepboot uiteindelijk met zo'n gemak en snelheid weet te verslaan dat Benjamin niet eens tijd heeft om iets anders te doen dan even te gaan zitten en zich te verstoppen. Het ontbreken van een reddingsvest komt niet eens ter sprake. Een opzet zonder resultaat. Wat had dat voor zin? Door de episodische aard van het verhaal is het moeilijk te onthouden of Tilda Swintons personage voor of na Benjamins vertrek naar het front is opgedoken, maar dat doet er ook niet toe. Swinton heeft een verhouding met Button, maar Swintons man is een spion! O shlt? Nee. Dat is ook een opzet zonder resultaat. Nog meer conflict vermeden. Het is een verhouding zonder repercussies.<br />Het liefdesverhaal tussen Daisy en Benjamin komt het dichtst in de buurt van een plot, wat ook het dichtst in de buurt komt van een echt conflict. Benjamin gaat naar New York om Daisy te verrassen, maar komt tot de ontdekking dat ze iemand anders heeft. Ze wijst hem af. Benjamin gaat naar Parijs. Daisy wijst hem opnieuw af. Maar de afwijzingen zijn slechts tijdelijk en Daisy vergeeft hem volledig. Nog meer conflicten voorkomen.<br />Vanaf dat moment leiden ze een fantastisch leven. Er is zelfs een montagefilmpje waarin te zien is hoe geweldig hun leven samen is. Geen van beiden hoeft een tijdje met wat voor conflict dan ook om te gaan. Ze hebben de hele dag alleen maar seks en plezier. Uiteindelijk krijgen ze samen een kind en Benjamin besluit hen in de steek te laten om de mogelijkheid van een conflict uit de weg te gaan, omdat hij uiteindelijk toch jong zal worden en Daisy voor hen allebei zal moeten zorgen. Dus ondanks zijn radicale wanorde (waar niemand ook maar iets van zegt, laat staan dat ze hem belachelijk maken), doorstaat Benjamin wat sommigen een perfect leven zouden noemen. Hij krijgt alles wat hij wil en hoeft er niet eens voor te werken.<br />Verrek, ik wou dat ik achterstevoren geboren was, dan zou mijn leven vrij en gemakkelijk zijn.<br />Hoe kon een verhaal met een concept dat zo doordrenkt is van conflicten, dat volledig uit de weg gaan?
I don't understand the appeal of this film. It has no plot (which is not necessarily a bad thing. Another Fincher/Pitt collaboration from 1999 comes to mind), the protagonist has no goal, and the film basically has no conflict.<br /><br />Massive Spoilers Below.<br /><br />Button is a FREAK. You would think his life would be a living hell full of torment and meaty conflict...but no. Button's life is wonderful. He rarely encounters hardship.<br /><br />He gets abandoned by his father, who shows up later and gives Benjamin everything he owns. He is taken in by a loving woman who cares for him every step of the way, keeping him far from anyone who would consider him to be a freak. He lives the good life growing up...or would it be down? He gets a job handed to him while sitting on a bench (a job that he loves so much that he would have done it for free, but he's getting paid!). He travels the world feeling no ill effects and not being taunted or ridiculed one single time for his disorder.<br /><br />Most difficult situation he encounters is being left without a life jacket when the tugboat encounters a German WWII sub, which the tugboat ends up defeating with such ease and rapidity, Benjamin doesn't even have time to do anything but crouch down for a minute and hide. The lack of a life jacket doesn't even come into play at all. A set-up with no pay-off. What was the point of that? The episodic nature of the story makes it difficult to remember whether Tilda Swinton's character showed up before or after Benjamin went to war, but it doesn't even matter. Swinton has an affair with Button, but Swinton's husband is a spy! Oh shlt? Nope. That is another set-up without a pay-off. More conflict avoided. It's an affair without any repercussions.<br /><br />The closest the film comes to a plot is the love story between Daisy and Benjamin, which is also the closest the film comes to displaying any sort of real conflict. Benjamin goes to New York to surprise Daisy only to find out she is with someone else. She rejects him. Benjamin goes to Paris. Daisy rejects him again. However, the rejections are only temporary, and Daisy forgives him entirely. More conflict avoided.<br /><br />From there on, they live a wonderful life. There is even a montage showing how wonderful their life together is. Neither one has to deal with any sort of conflict for a while. They just have sex and fun all day long. They eventually end up having a child together, and Benjamin decides to walk out on them to avoid the possibility of conflict arising from the fact that he will eventually grow young and Daisy will have to care for both of them.<br /><br />So despite his radical disorder (that nobody even really comments on, let alone ridicules him over), Benjamin goes through what some would consider a perfect life. He ends up with everything he wants and doesn't even have to work to get it.<br /><br />Hell, I wish I was born backwards so my life would be free and easy.<br /><br />How could a story with a concept so ripe with conflict completely avoid it?