Fascinerend geacteerde, vroege praatfilmversie van een semi-klassiek Somerset Maugham-verhaal. Rain begint prachtig, met een stortbui, vervalt dan in een luguber drama van het soort dat in die tijd (1932) als schokkend werd beschouwd, en trekt vandaag nauwelijks een wenkbrauw op. Lewis Milestone levert onder deze omstandigheden een redelijke prestatie, door de film te regisseren op een manier die de indruk wekt dat hij een tijdje avant-gardestudent was, aangezien er aspecten van deze film zijn die bijna experimenteel lijken. Het verhaal gaat over een ontheemde vrouw, Sadie Thompson, die op een eiland in de Zuidzee woont, onafhankelijk en toch gedeprimeerd, een prostituee van beroep, en haar relatie met twee mannen, de een een knappe marinier, de ander een dominee die net zo in de war is als zij. Net als Sadie neemt de legendarische Joan Crawford het landschap in zich op, met haar opengesperde ogen die soms twee gaten in het scherm lijken te branden. Ze is altijd kunstmatig, niet in het minst geloofwaardig, en toch fascinerend. Miss Crawford mag dan geen groot actrice zijn geweest, maar bij god, ze was een ster. Als de dwalende dominee Davidson serveert Walter Huston zijn gebruikelijke portie pokerface-ham, en hij is nauwelijks geloofwaardiger dan Crawford. In kleinere rollen doet Beulah Bondi, en vooral Guy Kibbee, het goed.<br />Voor degenen die geïnteresseerd zijn in de vroegste films is dit een must. Het is heel boeiend om te zien, en Milestone en filmer Oliver Marsh doen wonderen met de camera. Hollywood deed het over het algemeen vrij goed met verhalen over de zuidelijke zeeën, in elk geval op een opwindende manier, maar dit verhaal kwam er niet op de juiste manier uit. De voortdurende regen is voor de kijker bijna net zo'n afknapper als voor de personages; en je hebt geen idee waarom iemand naar dit specifieke eiland zou willen reizen, laat staan er wonen.<br /><br />
Fascinatingly mannered early talkie adaptation of a semi-classic Somerset Maugham story, Rain starts wonderfully, with a rainstorm, then declines into a lurid drama of the sort that was considered shocking at the time (1932), and scarcely raises an eyebrow today. Lewis Milestone does a reasonable job under the circumstances, directing the movie in a manner as to suggest that he was for a while a student of the avant garde, as there are aspects of this film that seem almost experimental.<br /><br />The story concerns a displaced woman, Sadie Thompson, living on a south sea island, independent and yet depressed, a prostitute by trade, and her relationships with two men, one a handsome Marine, the other a minister as messed up as she is. As Sadie, the legendary Joan Crawford chews the scenery, with her wide-eyed expression at times seeming to burn two holes in the screen. She is at all times artificial, not credible in the least, and yet mesmerizing. Miss Crawford may not have been a great actress, but by God she was a star. As the erring Rev. Davidson, Walter Huston serves up his usual dish of poker faced ham, and is scarcely more believable than Crawford. In smaller roles, Beulah Bondi, and especially Guy Kibbee, perform nicely.<br /><br />For those interested in what early talkies were like this one is a must. It's very watchable, and Milestone and cinematographer Oliver Marsh work wonders with the camera. Hollywood generally did south seas stories fairly well, excitingly anyway, but failed to pull this one off in the appropriate manner. The constant rain is almost as much a downer for the viewer as for the characters; and there's no sense of why anyone would want to travel to this particular island, much less live there.<br /><br />