In andere commentaren op deze pagina is terecht opgemerkt dat 'The Prince and the Showgirl' niet de beste film van Marilyn Monroe is, vooral gezien latere films als 'Some Like It Hot' en 'The Misfits'. Het is ook waar dat 'The Prince and the Showgirl' niet Marilyns beste rol is, gezien haar uitstekende acteerprestaties als Sugar Kane en Roslyn Taber in voornoemde films. Toch beweer ik dat 'The Prince and the Showgirl' een verrukkelijke komedie is in een interessante historische setting met een verborgen boodschap eronder; een film waarin de zogenaamd leeghoofdige blondine een stuk groter opdoemt dan haar illustere mannelijke tegenspeler. En ik mag er nog aan toevoegen, hoewel ik me ervan bewust ben dat dit een kwestie van smaak is, dat Marilyn nooit sexyer is geweest dan toen ze Elsie Marina speelde. Ze is een lust voor het oog.<br />Maar één stap tegelijk. Het verhaal gaat als volgt: aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog, bij de kroning van koning George V in 1912, krijgt een Britse diplomaat, genaamd Northbrook (Richard Wattis) de opdracht om de pro-Engelse heerser van de denkbeeldige Balkanstaat de Karpaten, groothertog Charles (Laurence Olivier) te ontvangen. De Karpaten zijn een tamelijk belangrijke regionale macht, en daarom is het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken bang dat de deelstaat de kant van Duitsland zal kiezen als Charles' partij de Duitse kiest. Charles' pro-Duitse zoon Nicholas kwam aan de macht.<br />Northbrook neemt de groothertog mee naar een lichte muzikale komedie en in het theater wordt Charles voorgesteld aan de aantrekkelijke Amerikaanse actrice Elsie Marina (Monroe), die, zoals we later horen, van Duitse afkomst is. Charles wil Elsie verleiden tot een onenightstand, maar het gebrek aan verfijnde manieren van het Amerikaanse revuemeisje botst met de aristocratische ideeën over een soepele, kortstondige liefdesverhouding. In een subplot smeedt Nicholas samen met de Duitsers een complot tegen zijn vader.<br />Zoals eerder gezegd is de elegante humor verrukkelijk, de edwardiaanse kostuums zijn oogverblindend en Marilyn Monroe overschaduwt het fantasieloze optreden van Olivier is gewoonweg bloedheet. Er zijn een aantal shots in die film die geweldige foto's van Monroe zouden maken, bijvoorbeeld wanneer ze Charles' geschreven uitnodiging leest (ze heeft haar haar los en ziet eruit als een schoonheid van Vermeer), wanneer ze de Karpatische ambassade binnenkomt en de vergulde versieringen bewondert, wanneer ze opgaat in haar wonderbaarlijke dagdroom in Westminster Abbey etc. etc. Niet alleen is ze op die momenten sexy, maar er is ook echt een gevoel van geweldig (stil) acteren, de emoties die van haar gezicht af te lezen zijn. En de foto's als zodanig zouden bijna omschreven kunnen worden als godsdienstige foto's. Stop gewoon even de dvd weg op die momenten en geniet van de tableaux.<br />'Helaas, Olivier.' Oliviers weergave van de groothertog lijkt in vergelijking hiermee nogal houterig en ouderwets. Hij spreekt met een onauthentiek Duits accent en beweegt zich stijf en militair om de arrogantie en autoritaire houding van de groothertog aan te geven, die hij tentoonspreidt door zijn zoon te tiranniseren, tegen bedienden te schreeuwen en oppositieleiders zonder vorm van proces te laten arresteren en opsluiten. Olivier doet zijn best om de groothertog als de archetypische lelijke Duitser neer te zetten.<br />Ik neem aan dat dit precies de plek is waar 'De prins en het revuemeisje' 'een beetje dieper' gaat dan de meeste andere stukken in een muzikale komedie, zoals Oliviers personage ooit opmerkt over het toneelstuk waarin Elsie Marina verschijnt. Ik weet niet of Terrence Rattigan, op wiens spel en script de film is gebaseerd, dit bedoelde, maar de toespelingen liggen voor de hand: 'The Prince and the Showgirl' kan worden opgevat als een commentaar op het McCarthyisme, net als 'The Crucible' van Arthur Miller. Want als een machtige man in een film uit 1957 politieke tegenstanders zonder proces laat arresteren op beschuldiging van 'on-Carmische activiteiten', dan is dat een commentaar op de voortdurende angst in de Verenigde Staten in plaats van op het Duitse Keizerrijk. En als klap op de vuurpijl is het de onschuldige Amerikaan die kritiek heeft op de lelijke Duitser vanwege de vervolging van deze on-Amerikaanse (McCarthy)/on-Carmische (groothertog Karel) mensen, die met een buitenlandse mogendheid samenzweren om de grondwet omver te werpen. Het is bijna griezelig dat Arthur Miller, met wie Marilyn nog maar een paar maanden geleden was getrouwd, aanwezig was toen de film werd opgenomen EN dat hij onmiddellijk na zijn terugkeer uit Engeland voor het House Un-American Activities Committee moest verschijnen. Vergeet niet dat het Comité oorspronkelijk bedoeld was om Duits-Amerikaanse nazi-collaborateurs te vinden!<br />Er is nog een ander historisch detail dat ik als Duitser bijna hilarisch vind in een Amerikaanse film die is gebaseerd op het scenario van een Engelsman: zoals andere commentatoren hebben opgemerkt, kruidt Olivier zijn droge optreden door Duitse scheldwoorden te gebruiken die in de jaren vijftig waarschijnlijk al niet meer in zwang waren ('Kreuzdonnerwetter noch mal', etc.). Op de vraag van Elsie Marina waarom hij altijd in het Duits vloekte, antwoordt de groothertog: 'Omdat hij een Duitser is.' Omdat de Duitsers de beste wapens hebben <0xE2><0x80><0x93> en de beste machinegeweren.' Dat is niet helemaal waar, want de moffen hebben gewoon de beste machinegeweren. Grappig is alleen dat de Duitse Maschinengewehr 08 min of meer een rechtstreekse kopie was van het Engelse Maxim-geweer, uitgevonden door de in Amerika geboren ingenieur Sir Hiram S. Maxim. En tegen de tijd dat 'De Grote Oorlog' begint, hebben de Britten een veel moderner machinegeweer dan de 08 in de vorm van het beroemde Vickers-geweer, zoals de yankees hebben als hun troepen de Tweede Wereldoorlog ingaan (Browning M1917 machinegeweer).<br />In een notendop: 'The Prince and the Showgirl' Oppervlakkig gezien is het een leuke film om te zien en hij levert zeer interessant commentaar op de hedendaagse Amerikaanse geschiedenis. Marilyn Monroe sprankelt, hoewel haar rol haar niet zo uitdaagt als haar rollen in 'Some Like It Hot' en 'The Misfits' en die rollen hebben haar enorme artistieke veelzijdigheid echt tot uitdrukking gebracht, net als de film uit 1952 'Don't Bother to Knock'. De kostuums, rekwisieten en decoraties zijn schitterend en dragen bij aan een dichte, decadente, enigszins fin de siècle sfeer van deze romantische komedie die zich afspeelt in het edwardiaanse tijdperk. Een must-see en duidelijk een 10, ondanks de tekortkomingen van Oliviers optreden.
It has been rightly stated in other comments on this page that "The Prince and the Showgirl" is not the best Marilyn Monroe movie ever made, especially considering such later pictures as "Some Like It Hot" and "The Misfits." It is also true that "The Prince and the Showgirl" is not Marilyn's best performance, given her outstanding acting as Sugar Kane and Roslyn Taber in the aforesaid movies. I do contend nonetheless that "The Prince and the Showgirl" is a delightful comedy in an interesting historic setting with hidden message underneath; a movie in which the supposedly empty-headed blonde looms a lot larger than her illustrious male costar/director. And I may add  though I am aware that this is a matter of taste entirely  that Marilyn was never sexier than when she played Elsie Marina. She's real eye candy.<br /><br />But one step at a time. The plot runs as follows: On the eve of World War I  at the 1912 coronation of King George V, to be precise  a British diplomat by the name of Northbrook (Richard Wattis) is charged with entertaining the pro-British ruler of the imaginary Balkan state of Carpathia, the Grand Duke Charles (Laurence Olivier). Carpathia is a fairly important regional power, which is why the British Foreign Office fears that the county might side with Germany if Charles's pro-German son Nicholas rose to power.<br /><br />Northbrook takes the Grand Duke to see a light musical comedy, and it is in the theater that Charles is introduced to the attractive American-born actress Elsie Marina (Monroe), who, as we later learn, is of German descent. Charles wishes to lure Elsie into a one-night stand, but the American showgirl's lack of refined manners collides with the high-strung aristocrat's ideas of a smooth, short-lived love affair. In a sub-plot, Nicholas conspires with the Germans against his father.<br /><br />As said earlier, the genteel humour is delightful, the Edwardian costumes are dazzling to look at, and Marilyn Monroe  overshadowing the unimaginative performance of Olivier  is simply white hot. There are a number of shots in that movie that would make great stills of Monroe, e.g. when she reads Charles's written invitation (she has her hair down and looks like a Vermeer beauty), when she enters the Carpathian embassy and admires at the gilded decorations, when she is engulfed in her marvellous reverie in Westminster Abbey etc. etc. Not only is she sexy in these moments, but there is really a sense of great (silent) acting, the emotions showing in her features. And the shots as such could almost be described as devotional pictures. Just stop the DVD for a sec at these moments and enjoy the tableaux.<br /><br />Regrettably, Olivier's rendering of the Grand Duke seems rather wooden and dated by comparison. He speaks with an inauthentic German accent, and he moves in a stiff and military way to indicate the Grand Duke's arrogance and authoritarian stance, which he exhibits by tyrannizing his son, yelling at servants, and by having opposition leaders arrested and jailed without trial. Overall, Olivier does his best to show the Grand Duke as the archetypical ugly German.<br /><br />I guess this is precisely where "The Prince and the Showgirl" goes "a little deeper" than most other plays in musical comedy, as Olivier's character once remarks about the play in which Elsie Marina appears. I don't know if Terrence Rattigan, on whose play and script the movie is based, intended this, but the allusions are quite obvious: "The Prince and the Showgirl" can be understood as a comment on McCarthyism, much like Arthur Miller's "The Crucible." Because when a powerful man in a 1957 movie has political opponents arrested without trial on charges of "un-Carpathian activity," that's a comment on the ongoing red scare in the US rather than on Imperial Germany. And to crown it all, it's the innocent American who criticizes the ugly German for the persecution of these un-American (McCarthy)/un-Carpathian (Grand Duke Charles) people, who conspire with a foreign power to overthrow the constitution. It's almost uncanny that Arthur Miller, whom Marilyn had wed just a few months before, was present when the movie was shot AND had to appear before the House Un-American Activities Committee immediately when he returned from England. Bear in mind that the Committee was originally intended to find German-American Nazi collaborators!<br /><br />There is one other historical detail I as a German find almost hilarious in an American movie based on an Englishman's screenplay: As other commentators have observed, Olivier spices up his dry performance by using German swear words which were probably outdated in the 50s already ("Kreuzdonnerwetter noch mal" etc.). Asked by Elsie Marina why he always swore in German, the Grand Duke replies: "Because the Germans have the best oaths - and the best machine guns." Isn't that the truth  the Hun simply has the best machine guns. Funny only that the German Maschinengewehr 08 was more or less a direct copy of the English Maxim gun invented by the American-born engineer Sir Hiram S. Maxim. And by the time "The Great War" starts the Brits have a way more modern machine gun than the 08 in the shape of the famous Vickers gun  as do the Yankees when their forces enter WWI (Browning M1917 machine gun.)<br /><br />In a nutshell, "The Prince and the Showgirl" is a fun movie to watch on the surface and provides highly interesting commentary on contemporary US history underneath. Marilyn Monroe sparkles, though her role doesn't challenge her in the same way as did her parts in "Some Like It Hot" and "The Misfits"  those parts really brought out her enormous artistic versatility, as did the 1952 picture "Don't Bother to Knock." The costumes, props, and decorations are splendid and contribute to a dense, decadent, somewhat fin de siècle atmosphere of this romantic comedy set in the Edwardian era. A must-see and clearly a 10, despite the shortcomings of Olivier's performance.