'Het was een koude, besneeuwde dag in het begin van december. Gebrek aan geld had mijn oude school gedwongen te sluiten. Ik werd halverwege het trimester naar een nieuwe gestuurd. Ik was gewend aan de open, ontspannen uitgestrektheid van het land, en nu was ik in het hart van Londen op het hoogtepunt van de Victoriaanse tijd. De straten wemelden van alle mogelijke activiteiten. Ik was erg onder de indruk van wat ik zag. Toen ik uit mijn rijtuig stapte, vervulde de aanblik van mijn nieuwe school me met angst en vrees, maar toch werd ik overspoeld door een golf van nieuwsgierigheid. Maar niets kon me voorbereiden op het buitengewone avontuur dat voor me lag, of op het buitengewone individu dat mijn leven zou veranderen.' Dat is een oude John Watson in een verhalende voice-over, en even later zien we op het schoolplein van de Brompton School de jonge Watson, gespeeld door Alan Cox op 15-jarige leeftijd, en Sherlock Holmes, gespeeld door Nicholas Rowe op 19-jarige leeftijd. Watson heeft zijn koffer laten afleveren en Holmes krast vreselijk op een viool. Holmes stopt en slaat het ding bijna kapot van frustratie. 'Ik had dat verrekte ding nu onder de knie moeten hebben,' roept hij uit. Het eerste driekwart van de film is een prachtig Holmsiaans avontuur, vol deductie en groeiende vriendschap, terwijl we zien hoe de jonge Holmes zijn ietwat arrogante intelligentie aanwendt om een onuitstaanbaar superieure leerling genaamd Dudley op zijn plaats te zetten, een excentrieke uitvinder te helpen, een aarzelende Victoriaanse liefde te vinden met het nichtje van de uitvinder, een moordpatroon te ontdekken in de dood van vier oudere mannen, af te rekenen met een luie Lestrade en een vriendelijke schermleraar, en vriendschap te sluiten met zijn jonge volgeling Watson. Het hoogtepunt is waarschijnlijk dat Holmes een uitdaging van Dudley aanneemt om de plek te vinden waar Dudley de schermtrofee van de school heeft verstopt... in niet meer dan 60 minuten. Het spel begint terwijl Holmes minuscule deeltjes onderzoekt van... wat? Holmes lokaliseert voetafdrukken in de sneeuw op de binnenplaats van de school, onderzoekt de keuken van de school... en dat alles terwijl de klok doortikt en de leerlingen achter hem aan rennen, met Watson voorop. Het is slim en doeltreffend. Zoals de oudere Watson zich herinnert wanneer Holmes de trofee heeft gevonden en nog maar een paar seconden overheeft: 'Het was een prachtig, heroïsch moment voor Holmes. Maar hij wist niet dat zijn verbazingwekkende krachten en talenten binnenkort op een veel grotere proef zouden worden gesteld, een proef van angstaanjagende en dodelijke proporties.'<br />En daarmee zijn we klaar.' We belanden in een situatie van moorddadige hallucinaties met allerlei enge special effects, van een dodelijke Egyptische cultus in het hart van Londen, van jonge meisjes die worden gebruikt voor mensenoffers, van een heksenketel van wraak... en we beseffen dat we van een jonge Sherlock Holmes zijn overgegaan op een jonge Indiana Jones. Van een liefdevolle en slimme verbeelding van Holmes en Watson die elkaar op school ontmoeten en een wrede, exotische reeks moorden oplossen, zitten we tot over onze oren in de berekende hocus pocus van een jongensavontuur, met dank aan producent Steven Spielberg, geassisteerd door de special effectsstudio van George Lucas. Het eerste deel van de film is zo goed dat het net verhult dat er een berekenende manier van spelen-met-het-publiek-aan-het-eind-komen in zit. Nicholas Rowe, lang en slank, en Alan Cox, rond en spottend, zijn eersteklas als de jonge Holmes en de jonge Watson. Ze zijn blijven acteren, maar hebben nooit een betere rol gehad. Michael Hordern, die ons de vertelstem van de oudere Watson geeft, vormt een groot deel van het hart van de film. We kunnen ons voorstellen dat een oudere Watson met genegenheid en waardering terugkijkt op deze eerste zaak. Aan het eind van de film verlaat Holmes de Brompton School, terwijl Watson afstudeert en geneeskunde gaat studeren. Watson neemt afscheid van zijn vriend en blijft bij hem staan terwijl Holmes in het door paarden getrokken rijtuig stapt. We horen de oudere Watson tegen ons zeggen: 'Toen ik Holmes zag plaatsnemen, kreeg ik plotseling het gevoel dat ik hem zeer zeker weer zou zien. Zo eindigde mijn eerste avontuur met meneer Sherlock Holmes. Toen ik zijn rijtuig in de verte zag verdwijnen, besefte ik dat ik was vergeten hem te bedanken. Hij had een zwakke, bange jongen veranderd in een moedige, sterke man. Mijn hart sprong op. Ik was vervuld van zelfvertrouwen. Ik was klaar voor het mysterie of het gevaar dat me te wachten stond. Ik was klaar voor het grootste en opwindendste avontuur van allemaal, en ik wist dat het met Sherlock Holmes te maken had.'
"It was a cold, snowy day in early December. Lack of funds had forced my old school to close. I was being sent to a new one in the middle of term. I was accustomed to the opened, relaxed expanse of the country, and now, I was in the heart of London at the height of the Victorian Era. The streets were teeming with every activity imaginable. I was very taken by what I saw. As I stepped from my carriage, the sight of my new school filled me with fear and apprehension, yet, I was swept with a wave of curiosity. However, nothing could prepare me for the extraordinary adventure that lay ahead, or the extraordinary individual who would change my life." That's an old John Watson speaking in a narrative voice-over, and moments later at the Brompton School common we're going to see young Watson, played by Alan Cox at 15, meet Sherlock Holmes, played by Nicholas Rowe at 19. Watson has had his trunk delivered and Holmes is scratching away horribly at a violin. Holmes stops and nearly smashed the thing in frustration. "I should've mastered the damn thing by now," he cries. "How long have you been playing?" Watson asks. "Three days!" <br /><br />The first three-quarters of the movie is a wonderful Holmsian adventure, full of deduction and growing friendship, as we see young Holmes exercise his slightly arrogant intelligence to put an insufferably superior student named Dudley in his place, assist an eccentric inventor, find tentative Victorian love with the inventor's niece, discover a pattern of assassination in the deaths of four elderly men, deal with a lazy Lestrade and a friendly fencing master, and establish a friendship with his young follower, Watson. The high-point is probably Holmes acceptance of a challenge from Dudley to locate where Dudley has hidden the school's fencing trophy...in no more than 60 minutes. The game is afoot as Holmes examines minute particles of...what?, locates snowy footprints in the school quadrangle, examines the school's kitchen...all with the clock ticking away and with the school's students racing after him, with Watson in the lead. It's clever and exiting. As the older Watson says in recollection when Holmes finds the trophy with seconds to spare, "It was a wonderful, heroic moment for Holmes. But little did he know that his amazing powers and talents would soon be put to a much greater test, a test of terrifying and deadly proportions." <br /><br />And with that we're off into a case of murderous hallucinations with all sorts of scary special effects, of a deadly Egyptian cult in the heart of London, of young girls used for human sacrifices, of a cauldron of revenge...and we realize that we've moved from a young Sherlock Holmes to a young Indiana Jones. From a loving and clever imagining of Holmes and Watson meeting at school and solving a vicious, exotic series of killings, we're up to our necks in the calculated hokum of a boy's own adventure, courtesy of executive producer Steven Spielberg, assisted by George Lucas' special effects studio. We even have an E.T. moment when young Holmes and Watson take off on a pedal-powered flying device to soar over London at night in pursuit of the villain. The first part of the movie is so good that it just about disguises the calculated playing-with-the-audience build-up to the conclusion. Nicholas Rowe, tall and lean, and Alan Cox, round and quizzical, are first-rate as young Holmes and young Watson. They've continued to act but never had better roles. Michael Hordern, who gives us the narrative voice of the older Watson, provides much of the heart of the movie. We can imagine an elderly Watson looking back at this first case with affection and appreciation. At the end of the movie Holmes is leaving Brompton School while Watson will graduate and go on to medical studies. Watson says goodbye to his friend and stands near as Holmes enters the horse-drawn carriage. We hear the older Watson tell us, "As I watched Holmes settle into his seat, a sudden feeling came over me -- that I would most certainly be seeing him again. So ended my first adventure with Mister Sherlock Holmes. As I watched his carriage disappear into the distance, I realized that I had forgotten to thank him. He had taken a weak, frightened boy and made him into a courageous, strong man. My heart soared. I was filled with confidence. I was ready for whatever mystery or danger lay ahead. I was ready to take on the greatest and most exciting adventure of them all, and I knew it was bound to involve Sherlock Holmes."