Ik heb THE PYX 20 jaar geleden op tv gezien, in een 'pan & scan'-versie, en ik vond de sfeer van de film gedenkwaardig genoeg om hem op te zoeken toen hij eenmaal op breedbeeld te zien was. Ik heb hem uiteindelijk in WS gezien en de 'pan & scan'-versie ziet er opeens beter uit in vergelijking. Zoveel van de actie vond aan de andere kant van het scherm plaats (ver naar links of ver naar rechts) dat de beeldcompositie bijna dwaas was. Sommige scènes, zoals die met Christopher Plummer en die homo die door het oude Montreal loopt, of de ondervragingsscène die we van zo ver opnamen dat ik het gevoel had dat ik een verrekijker nodig had.<br />Als de cinematografie frustrerend was, was de muziek bijna rampzalig. Wat in 1973 goed klonk, klinkt vandaag de dag niet noodzakelijkerwijs goed, zeker niet als het gaat om dat overdreven Joan Baez-achtige nummer. De muziek tijdens de duivelaanbidding is in wezen geluiden/muziek die achterstevoren wordt afgespeeld. Het achterstevoren afspelen van muziek om de duivel te horen is tegenwoordig een grappig cliché en die muziek heeft zeker niet bijgedragen aan de spanning. Het acteren was geforceerd. Karen Black zag er opmerkelijk oud uit, ook al is dit een van haar vroegste films. De make-up was slecht en de bovengenoemde cinematografie maakte dat ze er ouder uitzag dan ze in werkelijkheid was. De rol van Christopher Plummer is bijna te verwaarlozen. De stemming is er nog steeds, maar die gaat verloren als je WS ziet. Sterker nog, naarmate de film vorderde, begon ik steeds minder van de sfeer te genieten. Ik besefte dat het overdreven luguber was, niet sfeervol. Het is ook erg gedateerd, maar dat is niet erg. Het is zelfs een van de positieve kanten.<br />De Pyx is een frustrerende film. Er zitten zoveel goede dingen in en toch is er maar zo weinig wat echt een bevredigende filmervaring oplevert. Het beste aan de film is de sfeer van de jaren zeventig in Montreal. Het is een fantastische tijdcapsule.
I saw THE PYX 20 years ago on TV, in a "pan & scan" version, and I thought the film's mood was memorable enough for me to seek it out once it became available in widescreen. I finally saw it in WS and the "pan & scan" version suddenly looks better in comparison. So much of the action took place on the far side of the screen (far left or far right) that the screen composition was almost silly. Some scenes, like the one with Christopher Plummer and that gay man walking in Old Montreal, or the interrogation scene we're shot from so far away that I felt I needed binoculars.<br /><br />If the cinematography was frustrating, the music score was nearly disastrous. What sounded good back in 1973 doesn't necessarily sound good today, certainly regarding that overplayed Joan Baez-like song. The music during the Devil worshiping scene is basically sounds/music played backwards. Playing music backwards to hear Satan is now a funny cliché and that music certainly didn't help create any tension. The acting was forced. Karen Black looked remarkably old even though this is one of her earliest films. The makeup job was bad and the above mentioned cinematography made her look older than she really was. Christopher Plummer's role is almost negligible. The mood is still there but it's impact is lost when seeing in WS. In fact, as the film went on, the less I enjoyed the atmosphere. I realized it was over-zealously lugubrious, not atmospheric. It's also very dated but it's not awful because of it. In fact, it's one of its positive aspects.<br /><br />THE PYX is a frustrating films ever. So much good stuff going for it and yet so little of it actually adds up to a satisfying cinematic experience. The best thing about it is the 1970s feel/look of Montreal. It's an amazing time capsule.