Min of meer alles wat in The Phantom Menace de moeite waard is, kan worden toegeschreven aan de filmer. Bovendien zijn de computereffecten duidelijk indrukwekkend, en degene die de vechtscènes heeft gechoreografeerd, krijgt ook wat rekwisieten. Maar laat je niet voor de gek houden door de standvastige verdedigers <0xE2><0x80><0x93> verder is er helemaal niets goed. De personages zijn afgezaagd en onderontwikkeld, het acteerwerk is onopvallend voor arme mensen, en de dramatische spanning is afwezig. Ik had het gevoel dat de film nog maar net begon tot halverwege de laatste scène <0xE2><0x80><0x93> er was nog niets gebeurd wat aanvoelde als een plot, dus ik had aangenomen dat de echte actie nog moest beginnen. Bovendien zijn veel plot- en karakterbeslissingen totaal niet loyaal aan de oorspronkelijke serie. Ik zal het hieronder nader toelichten, maar lees niet verder als je niet wilt dat er iets wordt weggegeven.<br />Jar Jar is min of meer het meest beledigende personage dat ik ooit op het scherm heb gezien. Hij bestaat alleen maar om te worden uitgelachen. Kinderen kunnen een echt komisch reliefpersonage, zoals C3PO en R2, om nog maar te zwijgen van Sebastian (uit De kleine zeemeermin) en diverse andere Disney-figuren, waarderen. Maar Jar Jar was dat niet. Zijn enige persoonlijkheid was van het soort 'kijk eens hoe stom ik ben'; de enige manier om met hem om te gaan is 'kijk eens hoe stom hij is'. Ik heb er zeker geen behoefte aan dat mijn kleine zusje denkt dat dat een nuttige manier is om met mensen om te gaan. Zo'n beetje elke aanroeping van de krachtige, resonerende beelden uit de oorspronkelijke serie is gecompromitteerd. De kracht is veranderd van een mystiek, magisch idee dat mijn hele generatie in zijn ban hield, in een soort microbe. Anakin krijgt een maagdelijke geboorte, waardoor zijn lotsbestemming absurd zwaar op hem drukt. Yoda, vol echte wijsheid in _The Empire Strikes Back_ ('Nee. Probeer het niet. Doe het, of doe het niet. Je kunt het niet proberen.'), wordt gereduceerd tot ingeblikte en vaag fascistische leuzen ('Angst leidt tot woede. Woede leidt tot haat. Haat leidt tot lijden.') De publiciteit rond de film zou ons doen geloven dat hij een voorbode is van Anakins ondergang. De Jedi-raad zegt dat hij een en al angst is, maar nergens in de oorspronkelijke trilogie vinden we aanwijzingen dat Darth Maul uit angst is gevallen.<br />Darth Maul ziet er misschien cool uit, maar hij is volkomen substantieloos. Hij is twee seconden op het scherm te zien, zegt in totaal ongeveer twintig woorden en heeft over het algemeen niets waarmee hij zich kan meten met Darth Maul. Hij vecht met een coole dubbele lichtsabel, maar dat is alles. '<br />De film heeft geen verhaal. Pas toen Qui-Gonn dood was, besefte ik dat de laatste slag aan de gang was. Dat komt doordat de film totaal geen dramatische structuur heeft. Er is een soort meanderende actie wanneer de Jedis uit de handelsfederatie ontsnappen en Jar Jar oppikken op Naboo voordat ze naar Tatooine gaan; dan is er een meanderende actie op Tatooine terwijl de Jedis Anakin vinden en zien hoe hij een podrace wint; dan is er een koel ogende maar contextloze scène in de keizerlijke senaat; dan is er een laatste slag. Ik wachtte nog steeds tot het verhaal zou beginnen toen de laatste slag begon. Tot op het moment dat een van de hoofdpersonen stierf, kwam het bij me op dat de film misschien zijn einde naderde.<br />De film is ook op verschillende punten politiek verwerpelijk. Zoals vaak opgemerkt, passen verscheidene personages (vooral de vertegenwoordigers van de handelsfederatie en Jar Jar Binks) in problematische raciale en etnische stereotypen. Belangrijker, denk ik, is de manier waarop de film hele buitenaardse rassen afbeeldt die een soortspecifiek karakter hebben, alsof ze zijn geschapen met behulp van raciale persoonlijkheidssnijders; vandaar dat de Hutts gangsters zijn, terwijl de Gungans clownesk, kleinzielig en dom zijn. De scène waarin de leider van de Gungans wordt omgekocht door de valse eerbied van koningin Amidala en haar (bijna geheel blanke) gevolg, riekt naar de Europese kolonisten. De hoon van de kolonisten voor de volkeren die ze koloniseerden.
More or less everything worthwhile in The Phantom Menace can be attributed to the cinematographer. In addition, the computer effects are clearly impressive, and whoever choreographed the fight scenes gets some props too. However, don't let its staunch defenders fool you -- nothing else is any good at all. The characters are trite and undeveloped, the acting is unremarkable to poor, and the dramatic arc is nonexistent. It felt to me like the movie was still just beginning until half way through the final sequence -- nothing that felt like a plot had happened yet, so I had assumed that the real action was yet to begin. In addition, many plot and character decisions are totally disloyal to the original series. I will elaborate below, but DO NOT READ FURTHER if you don't want anything given away.<br /><br />Jar Jar is more or less the most insulting character I have ever seen on screen. He only exists to be laughed at. Children can appreciate a substantive comic relief character, as C3PO and R2, not to mention Sebastian (from The Little Mermaid) and any of several other Disney characters, demonstrate. However, Jar Jar was not one. His only personality was of a "look how stupid I am" variety; the only way to relate to him is "look how stupid he is". I certainly don't need my little sister thinking that's a useful way to relate to people.<br /><br />Just about every invocation of the powerful, resonant images from the original series is compromised. The force is changed from a mystical, magical idea that captivated my entire generation, to a kind of microbe. Anakin is given a virgin birth, making his fated status absurdly heavy-handed. Yoda, full of real wisdom in The Empire Strikes Back ("No. Try not. Do, or do not. There is no try."), is reduced to canned and vaguely fascist sloganeering ("Fear leads to anger. Anger leads to hate. Hate leads to suffering."). The movie's publicity would have us believe that it foreshadows Anakin's descent to the dark side and eventual transformation into Darth Vader, but except for some Vader- breathing at the end of the credits, this is completely absent. Nothing in Anakin's character foreshadows Darth Vader in any way: the boy is headstrong, but so was Luke; the Jedi council says he's full of fear, but nowhere in the original trilogy do we find indication that Darth Vader's fall was through fear.<br /><br />Darth Maul may be cool-looking, but he's completely substanceless. He's on screen for two seconds, says a total of about twenty words, and generally has nothing that puts him in the same league with Vader. He fights with a cool double light-saber, but that is all.<br /><br />The movie has no story. It wasn't until Qui-Gonn died that I realized that the final battle was in progress. This is because the movie is entirely lacking a dramatic structure. There is some meandering action as the Jedis escape the trade federation and pick up Jar Jar on Naboo before heading to Tatooine; then there is meandering action on Tatooine as the Jedis find Anakin and watch him win a pod race; then there is a cool-looking but contextless scene in the Imperial senate; then there is a final battle. I was still waiting for the story to get started when the final battle began. It wasn't until a main character died that it occurred to me that the film might be nearing its end.<br /><br />The film is also politically objectionable on several counts. As has been noted frequently, several characters (especially the representatives of the trade federation and Jar Jar Binks) fit problematic racial and ethnic stereotypes. More importantly, I think, is the way that the film portrays entire alien races as having a species-specific character, as though they were created with racial personality cookie-cutters; hence, the Hutts are gangsters, while the Gungans are clownish, petty and stupid. The scene in which the Gungan leader is bought off by the false deference of Queen Amidala and her (almost all-white) entourage smacks of the European colonialists's scorn for the peoples they colonized.