Uit wat ik heb begrepen, hebben twee belangrijke sociale factoren geleid tot de populariteit van het gangstergenre in de jaren dertig. De eerste, en meest voor de hand liggende, was de voorliefde voor misdadigers als Al Capone en John Dillinger, die werden verheerlijkt door de nationale media. De tweede was de Grote Depressie, en hoe die van invloed was op het traditionele idee van de 'Amerikaanse droom'. Families, ongeacht hun karakter of sociale status, werden te midden van de economische ineenstorting verscheurd, en ongetwijfeld beschouwden veel gewone burgers de misdaad als de weg naar het geluk.<br />Films als 'Manhattan Melodrama (1934)' en 'Angels with Dirty Faces (1938)' leggen veel nadruk op de dunne lijn tussen 'goed' en'slecht'. Als kinderen verliezen zowel Jim Wade (William Powell) als Blackie Gallagher (Clark Gable) hun ouders bij de brand op het stoomschip SS General Slocum, een ware ramp die het gevolg is van grove nalatigheid die meer dan duizend mensen het leven heeft gekost. Elk kind reageert op zijn eigen manier op dit onrecht: Blackie rebelleert tegen het rechtssysteem dat hem heeft verraden, terwijl Jim de wet overtreedt in een poging het te hervormen.<br />Terwijl Warner Bros. 'Manhattan Melodrama' werd geproduceerd door M-G-M en gedirigeerd door W.S. Van Dyke (regisseur van de eerste vier 'Thin Man'-films), waarvan de beslist niet gruizige esthetische stijl op het eerste gezicht in tegenspraak lijkt met de vereiste stemming. Het zou echter misleidend zijn de film te vergelijken met films als 'Little Caesar (1931)' en 'Scarface (1932)'. Ten eerste werkte Hollywood nu voor het eerst onder actief toezicht van de Registratie van Productiecodes. Bovendien waren de bedoelingen van de studio voor de film ongetwijfeld gericht op een hoger publiek, wat nog eens werd Gallagher is niet zo'n paranoïde heethoofd als Tony Camonte of Rocky Sullivan en hij blijft gedurende de hele film merkwaardig passief. Als hij moorden pleegt, lijkt dat alleen maar uit plichtsbesef ten opzichte van de genreconventies. Zelfs als oude vriend Jim Wade theatraal zijn executie eist, kijkt Blackie met een afstandelijke, geamuseerde grijns toe en zit wat voor zich uit te tekenen op de stoel van de beklaagde; de verwachte uitbarsting van emotie komt niet. In plaats daarvan ontvouwt het kernconflict van het verhaal zich volledig in de rechtschapen Wade, die moet kiezen tussen zijn persoonlijke en professionele loyaliteit.<br />'Manhattan Melodrama' is enigszins bekend geworden omdat het de film is die John Dillinger om zo te zeggen heeft gedood. De voortvluchtige bankrover werd door FBI-agenten neergeschoten toen hij uit een screening in Chicago kwam.' s Biograph Theatre op 22 juli 1934 (clips van de film zijn kortgeleden vertoond in Michael Manns 'Public Enemies' (2009). Deze merkwaardige omstandigheden kunnen niet voorkomen dat je je afvraagt wat Dillinger van 'Manhattan Melodrama' had gevonden. Had hij, net als Blackie, geaccepteerd dat zijn tijd was gekomen? Had hij de dood verwelkomd na een leven van juridische vervolging? In elk geval had hij het gevoel dat hij een mooie toevoeging aan het genre had gehad.
From what I can gather, two main social factors led to the popularity of the gangster genre in the 1930s. The first, and most obvious, was the prevalence of criminals like Al Capone and John Dillinger, who were glorified by the national media. The second was the Great Depression, and how it impacted the traditional notion of the "American dream." Families  regardless of character or social standing  were torn apart amid the economic collapse, and no doubt many ordinary citizens contemplated crime as the route to happiness.<br /><br />Films like 'Manhattan Melodrama (1934)' and 'Angels with Dirty Faces (1938)' place great emphasis on the thin line between "good" and "bad" characters, and often the central criminals are lamented as victims of circumstance. For example, James Cagney's Rocky Sullivan and Pat O'Brien's virtuous priest were separated by a matter of metres when the former is condemned to a life of crime. Circumstance, too, drives the fates of the characters in 'Manhattan Melodrama.' As children, both Jim Wade (William Powell) and Blackie Gallagher (Clark Gable) lose their parents in the burning of the steamship SS General Slocum, a true-life disaster caused by gross negligence that cost over 1000 lives. Each child responds to this injustice in their own way: Blackie rebels against the judicial system that betrayed him, whereas Jim enters law in a bid to reform it.<br /><br />Whereas Warner Bros. was responsible for most of the decade's gangster films, 'Manhattan Melodrama' was produced by M-G-M, and helmed by W.S. Van Dyke (director of the first four 'Thin Man' films), whose decidedly non-gritty aesthetic style at first seems at odds with the required mood. However, it would be misleading to compare the film with the likes of 'Little Caesar (1931)' and 'Scarface (1932).' Firstly, Hollywood was now working, for the first time, under the active supervision of the Production Code Administration. Also, the studio's intentions for the film were undoubtedly geared towards a higher-brow audience, further suggested by the unintimidating, woman-friendly title.<br /><br />Gable's "Blackie" Gallagher is not a paranoid hot-head like Tony Camonte or Rocky Sullivan, and, indeed, remains oddly passive throughout the film. When he does commit murders, it seems to be merely out of an obligation to genre conventions. Even when old friend Jim Wade dramatically demands his execution, Blackie looks on with a detached, amused smirk, doodling idly from the defendant's chair; the expected outburst of emotion never arrives. Instead, the story's central conflict unfolds entirely within the righteous Wade, who must choose between his personal and professional allegiances.<br /><br />'Manhattan Melodrama' has achieved some notoriety for being the film that killed John Dillinger, so to speak. The fugitive bank-robber was gunned down by FBI agents as he emerged from a screening at Chicago's Biograph Theatre on July 22, 1934 (clips from the film were recently featured in Michael Mann's 'Public Enemies (2009)'). These curious circumstances can't help but make one ponder what Dillinger had thought of 'Manhattan Melodrama.' Had he, like Blackie, accepted that his time was coming to an end? Did he welcome death over a lifetime of legal persecution? At the very least, he checked out having experienced a very fine addition to the genre.