Het verhaal is nogal ingewikkeld, met veel uitweidingen en tegenstrijdigheden. Het proza <0xE2><0x80><0x93> inclusief het werk van Lorenzo, de hoofdpersoon <0xE2><0x80><0x93> is nogal afgezaagd. Maar ons wordt verteld dat we die uitweidingen moeten vergeten en dat we beter een van de gaten in ieders fantasieeiland kunnen penetreren en ergens anders terechtkomen, waar vrouwen ons onbeantwoorde liefde verklaren, zich de onenightstand die ze met ons hadden herinneren als een glorieus moment in hun leven of ons kiezen als hun wilde sekspartner, in een wereld van beperkte pijn en zekere vergeving.<br />Menem stuurt ons naar een andere plaats. Een plaats waar gevoelens, en niet het verhaal, telt. De plek die je je nog lang zult herinneren: waar de getijdenstroom die door volle manen wordt veroorzaakt ook de stroom van onze ziel is, waar we geluk kunnen zien als een eiland <0xE2><0x80><0x93> of liever gezegd, een vlot <0xE2><0x80><0x93> te midden van een zee van vergankelijkheid, waar we de liefdevolle en bewonderende ogen en glimlach van Luc moedera kunnen vinden en er voor altijd in kunnen leven.<br /><br />
The story is circonvoluted, with many loopholes and inconsistencies. The prose -including the writings of Lorenzo, the main character- is rather corny. But we are told to forget those loopholes, and rather penetrate one of the holes in everyman's fantasy island, and end up somewhere else, where women declare to us unrequitted love, remember the one-night stand they had with us as a glorious moment in their lives or choose us as their wild sex partner, in a world of limited pain and certain forgiveness.<br /><br />We are sent by Menem into a different place. A place where feelings, and not the story, counts. The place one will remember for a long time: where the tidal flow made by full moons is also the flow of our soul, where we can see happiness as an island -or rather, a raft- in the midst of a sea of indiference, where we can find Lucía's loving and admiring eyes and smile, and live in them forever.<br /><br />