Dit boek is geweldig vanwege de kracht van het hoofdpersonage, Janie. Het verhaal gaat over een meisje dat opgroeit tot een vrouw en zich uiteindelijk realiseert dat ze het recht heeft om meer te zijn dan de muilezel van de wereld, dat ze sterk is en het recht heeft om bemind en gerespecteerd te worden om wie ze is, niet alleen om haar schoonheid of nut voor anderen. Haar verhaal is in veel opzichten heel droevig en het directe, rauwe einde ervan blijft je achtervolgen, maar uiteindelijk is Hurstons boek in veel opzichten opbeurend en mooi. De film daarentegen, die goed geacteerd en visueel aantrekkelijk is, lijkt niet te begrijpen dat het Janies verhaal is. De ontwikkeling van Janies karakter, niet het vinden van de liefde, is het belangrijkste deel van het verhaal <0xE2><0x80><0x93> en zonder die ontwikkeling, zelfs met de chemie tussen de acteurs, voelt het verhaal oppervlakkig. In de roman is Janies vondst Theecake hartverwarmend, omdat het een symptoom is van haar groei naar een vrouw die zichzelf kan leiden en de kracht heeft om dat soort liefde te vinden en te geloven. In de film veranderde het personage niet zozeer als wel dat ze probeerde vrij te zijn van het opgesloten zijn <0xE2><0x80><0x93> in de film was ze altijd degene die ze is zoals ze haar verhaal vertelt, alleen zonder de uiteindelijke onafhankelijkheid en vrijheid die ze bereikt. Hoewel het logisch is dat de film snel moest gaan, is de traagheid van het verhaal op zich belangrijk <0xE2><0x80><0x93> Janie zo snel door het leven te zien gaan, draagt bij aan het feit dat we geen gepaste indruk krijgen van haar ontwikkeling als vrouw. Het verlies van Theecake zoals zij dat doet <0xE2><0x80><0x93> wat spookachtig en goed gespeeld is, zoals de blik op zijn gezicht wanneer het kwijl omlaag druipt me nog lang zal bijblijven <0xE2><0x80><0x93> is niet zoals het hoort te zijn, net zoals het verhaal je onzeker en gefrustreerd laat over de betekenis ervan.
This book is wonderful because of the strength of its main character, Janie. The story is of a girl growing into a woman and realizing, finally, that she has the right to be more than the mule of the world, that she is strong and has the right to be loved and respected for who she is, not just her beauty or usefulness to others. Her story is very sad in many ways and haunting in its direct, raw ending, but in the end Hurston's book is uplifting and beautiful in so many ways. The movie, on the other hand, while well-acted and visually attractive, does not seem to understand that it is Janie's character development, not her finding love, that is the most important part of the story--and without this development, even with the chemistry between the actors, the story feels shallow. In the novel, Janie's finding Tea Cake is heartening because it is a symptom of her growth into a woman who can lead herself and has the strength to find and believe in that sort of love. In the movie the character did not change as much as she sought to be free from being boxed in--in the film she was always the person she is as she narrates her story, just without the final independence and freedom she achieves. Though it makes sense that the movie had to move things along quickly, the slowness of the story is itself important--watching Janie move through life so quickly aids in our not getting an appropriate sense of her development as a woman. Losing Tea Cake as she does--which is haunting and well-played, as the look on his face as the drool drips down will stay with me for a long time--is not as it should be, just as the story leaves one uncertain and frustrated as to its meaning.