A Little Night Music was een van de meest geavanceerde en stijlvolle musicals die ooit zijn geschreven. Ze werd geïnspireerd door een film van Ingmar Bergman en werd in 1973 op Broadway opgevoerd, waarbij zes Tony Awards, waaronder die voor Best Musical, werden gewonnen. Toen werd besloten er een filmversie van te maken, besloot het oorspronkelijke creatieve team (Stephen Sondheim, Hugh Wheeler en de regisseur Harold Prince) hun werk te veranderen. Ze verplaatsten de setting van Zweden naar Oostenrijk, waardoor het aspect van een door de zon verlichte avond ('een eeuwigdurende zonsondergang is nogal verontrustend') werd geëlimineerd. Ook werd de belangrijke Quintet geëlimineerd, die voor een Grieks koor zorgde en commentaar gaf op de actie met de liedjes 'Herinner je je?', 'perpetuum mobile' en de 'Night Waltz'. Ik kon me hun eliminatie voorstellen, maar toen het op de rest van de partituur aankwam, waren Carl-Magnus' solo 'In Praise of Women', het bijtende en nostalgische 'Liaisons' van Madame Armfeldt en Petra's ontroerende 'The Miller's Son' verdwenen. Er werd een nieuwe soloversie van 'The Glamorous Life' geschreven en er waren nieuwe teksten voor 'A Weekend in the Country'. Elizabeth Taylor speelt een goede Desiree, maar haar stem doet Glynis Johns, de originele Glynis Johns van Broadway, op Lily Pons lijken. In de film spelen ook Len Cariou, Laurence Guittard en de schitterende Hermione Gingold, die hun oorspronkelijke toneelrollen weer oppakken. In wezen werkte de heropvoering niet voor het verhaal. Deze musical kun je het best op het toneel zien. Als het goed was overgebracht, had dit een van de klassiekers van de film kunnen zijn, maar het is het beste om hiervandaan te blijven en te luisteren naar de prachtige originele opname van de Broadway-cast.
A Little Night Music was one of the most sophisticated and stylish stage musicals ever written. It was inspired by an Ingmar Bergman film and played on Broadway in 1973, winning six Tony Awards including Best Musical. When it was decided to make a film version, the original creative team (Stephen Sondheim, Hugh Wheeler and director Harold Prince) decided to alter their work. They shifted the setting from Sweden to Austria, which eliminated the aspect of a sun-lit evening ("perpetual sunset is rather an unsettling thing"). Also eliminated was the important Quintet, who provided a Greek chorus effect, commenting on the action with the songs "Remember?", "Perpetual Anticipation" and the "Night Waltz". I could understand their elimination, but when it came to the remainder of the score, gone was Carl-Magnus' solo "In Praise of Women", Madame Armfeldt's biting and nostalgic "Liaisons", and Petra's poignant "The Miller's Son". A new solo version of "The Glamorous Life" was written, there were new lyrics for "A Weekend in the Country". Elizabeth Taylor, dramatically, makes a good Desiree, but vocally, she makes Broadway original Glynis Johns look like Lily Pons. Bright spots in the film include Len Cariou, Laurence Guittard and the magnificent Hermione Gingold, reprising their original stage roles. Basically, the reconception did not work for the story. This musical is best seen on stage. If it was transferred correctly, this could have been one of the classics of film, but its best to steer clear of this and listen to the marvelous original Broadway cast recording.