'Ze' zeggen dat het veel te veel lijkt op de bestseller van Alaa Al Aswany, die ik niet heb gelezen. Voor Egypte is Yacoubian Building de duurste film aller tijden (citaten variëren). De regisseur Hamid was 28 toen hij hem maakte en is de zoon van de scenarist die de aanpassingen heeft gedaan. De film is ambitieus en veelbelovend, zij het onderbelicht. Misschien had hij zich moeten meten met films als _The Best of Youth_ van Marco Tullio Giordana en _La meglio gioventute_, waar hij mee wordt vergeleken. Maar in plaats daarvan is het een nogal uitgesponnen 172 minuten durende film die af en toe aan een in elkaar geflanste telenovela doet denken.<br />'Hollywood Reporter zegt dat de film misschien...' Maar we kunnen beter dan deze ruwe analyse. De in Marokko geboren, westers geschoolde romanschrijfster Laila Lalani wijst erop dat het boek (en dus ook de film) vol vooroordelen over homo's staat, dat het lijkt op de oude 'grootschalige melodrama's' die geproduceerd worden door de Egyptische 'grote filmindustrie', met hun 'jonge idealisten, begerenswaardige ingénues, oude roofdieren enzovoort', en dat het grofweg moralistisch is <0xE2><0x80><0x93> met bijna alle personages die gedwongen worden keuzes te maken die 'eindelijk resulteren in hun ondergang of redding'. Het staat ook bol van de emotionele manipulaties, cliffhangers enzovoort. Alaa Al Aswany is geen Naguib Mahfouz. Afgezien van het vooroordeel tegen homo's wordt ons verteld dat gemengde huwelijken verwarde kinderen voortbrengen, dat alle vrouwen enorm van seks houden, enzovoort. Het is belangrijk om te beseffen dat hoe innemend en opvallend de acteurs ook zijn in de Egyptische filmwereld, ze zijn gemaakt van droesem, niet van goud.<br />Het Yacoubian-gebouw, dat in de jaren twintig eigendom was van de Armeniërs, werd in het ooit elegante, verboden centrum van de stad 'een thuis voor de rijken en machtigen van Cairo toen het werd geopend', schrijft Lalani. Na de revolutie werden de opslagloodsen op het dak echter verhuurd aan arme gezinnen <0xE2><0x80><0x93> een soort hemelhoge sloppenwijken. Dit geeft een verhaal over de bewoners van het gebouw dat de hele maatschappij omspant. De actie speelt zich af in de jaren negentig. En het basispanorama gaat ongeveer als volgt:<br />Op de voorgrond staat Zaki Bey El Dessouki, of 'Zaki Pasha' (Adel Imam), een bejaarde playboy die door zijn gemene, halfgekke zuster uit het familieappartement is geschopt. Hij mag er dan sjofel uitzien, maar hij is de aristocraat van het huis. Fanous (Ahmed Rateb) is zijn trouwe bediende. Dawlat (Essad Younis) is zijn gestoorde, wraakzuchtige zus, die altijd een hekel heeft gehad aan zijn vrolijke, liefhebbende manier van doen en er niet op uit is hem te pakken te krijgen. Hij houdt van donkere Nubische mannen omdat ze hem herinneren aan een vroege ervaring met een huisbediende. De manier waarop de film het seksuele aspect van Hatems relatie met de soldaat behandelt, doet denken aan iets uit de jaren vijftig. In het algemeen is seks een last voor de mensen in deze film, een riskante verleiding of een beproeving. Het wordt vervelend, en dan krimpt de camera ineen.<br />Haj Assam (Nour El Sheriff) is een selfmade miljonair (via een keten van winkels waar ze bescheiden geprijsde vrouwenkleding verkopen) met politieke ambities. Hij wil lid worden van de Volksvergadering (Majlis al Sha'ab) om aan de macht te komen. Hij neemt een berooide jonge weduwe met een jonge zoon, Soad (Somaya el Khashab), als tweede vrouw en dwingt haar tot een abortus. Assam, zoals Lalani het uitdrukt, 'is de nouveau riche van de aristocraat van Zaki' Bey'. De broers Abaskharon en Malaak (Ahmed Bedire) zijn koptische christenen die elke cent die ze verdienen, op legale en illegale manieren, sparen om ten slotte een kamer op het dak te kunnen betalen.<br />Op het dak bevinden zich Taha (Mohammed Imam) en Buthayna (Hind Sabry). Taha is de zoon van een bawab. Een bawab is een portier, eerder een conciërge of huismeester in New York dan een 'bewaker', zoals het vertaald wordt. Met zo'n eenvoudige vader wordt Taha door de politieacademie afgewezen omdat hij sociaal gezien niet geschikt is om politieman te worden, en hij volgt een 'plan B': hij studeert politieke wetenschappen, wat hem tot sympathie voor de godsdienstfanaten van de universiteit brengt en hem uiteindelijk tot een islamitische fundamentalist maakt. Zijn vriendin Buthayna gaat bij hem weg als hij gelovig wordt, en uiteindelijk gaat ze voor Zaki werken, die zijn leven heeft gebeterd en haar goed behandelt. Ze is al eerder seksueel misbruikt in elke baan die ze heeft gehad, zoals we in een lugubere scène te zien krijgen. Misschien voelt ze zich te bezoedeld om zo'n onschuldige en fatsoenlijke vrouw als Taha waardig te zijn, en lijkt ze gehard. Een lezeres heeft erop gewezen dat ze in het boek veel armer is dan hier. Laila Lalani zegt: 'De jonge mannen van Egypte zijn gemakkelijke prooien voor religieus extremisme, terwijl de jonge vrouwen van het land het slachtoffer zijn van seksuele uitbuiting.' De film bevat weinig details die elke inwoner van Caïro kent, zoals Zaki die boos schreeuwt omdat een andere inwoner de deur van de antieke lift op hun verdieping open heeft laten staan, zodat niemand hem kan gebruiken. Hoewel dit niet Naguib Mahfouz is, probeert de film net als hij een representatief beeld van een hele maatschappij te schetsen. Het is een nogal trieste film, met zijn afkeuring van het heden en zijn heimwee naar het verleden. En weer is er, ondanks de drie of zes miljoen dollar die eraan zijn besteed, iets aan de buitenkant dat afschuwelijk is, de verkeerde lens wordt gebruikt om de gebouwen in de stad te belichten, en sommige baarden van de islamisten lijken wel opgeplakt. Wat er ook aan de hand is, het houdt je aandacht vast.<br />Ge vertoond als onderdeel van het San Francisco International Film Festival 2007. Eerder dat jaar in de filmserie _Film Comments Selects_ in het Lincoln Center in New York.
"They" say it's overly faithful to the bestselling novel by Alaa Al Aswany which I have not read. . For Egypt, Yacoubian Building is the most expensive film ever (quotes vary). Director Hamid was 28 when he made it and is the son of the screenwriter who did the adaptation. The film is an ambitious and promising if under-edited piece. Perhaps it ought to have been in parts like Marco Tullio Giordana's The Best of Youth/La meglio gioventù, to which it has been compared. But instead it's a somewhat sprawling 172 minutes and feels at times like a smashed-together telenovela.<br /><br />Hollywood Reporter says the film may "offer a revealing window into the secular world of a modern Islamic country -- its indulgence in alcohol, sexual promiscuity, political corruption and personal betrayals. From such 'deformities, the movie argues, Islamic fundamentalism gains its most passionate adherents." But we can do better than this crude analysis. Moroccan-born ,western educated novelist Laila Lalani points out the book (and consequently the movie) is full of prejudices against gays, resembles the old "large-scale melodramas" produced by Egypt's "huge film industry," with their "young idealists, desirable ingénues, old predators, and so on," and is crudely moralistic -- with almost every character forced to make choices that "ultimately result in either their downfall or redemption." It's also full of heavy-handed emotional manipulation, cliff-hangers, and so on. Alaa Al Aswany is no Naguib Mahfouz. Aside from the prejudice against gays, we're told that mixed marriages produce confused children, that all women love sex enormously, and so on. It's important to realize that however engaging the film is and notable the actors are in the Egyptian film world, it's made out of dross, not gold.<br /><br />The titular Armenian-owned, Twenties Yacoubian Building in the once elegant, restricted central zone of the city "became home to Cairo's rich and powerful when it opened," Lalani writes. After the revolution, however, "storage sheds on the rooftop were rented out to poor families--a sort of sky-high slum." This allows for a story about the building's residents that spans society. The action is set in the 1990's. And the basic panorama goes something like this:<br /><br />In the foreground is Zaki Bey El Dessouki, or "Zaki Pasha" (Adel Imam), a superannuated playboy kicked out of the family apartment by his mean, half-crazy sister. He may seem seedy, but he's the house aristocrat. Fanous (Ahmed Rateb) is his faithful manservant. Dawlat (Essad Younis) is his nutty, vindictive sister, who has always resented his fun loving ways and not is out to get him. Hatem Rasheed (Khaled El Sawy) is a gay editor who takes a good-looking soldier Abd Raboh (Bassem Samra) .from the country as his lover. Rasheed isn't mincing, but he reflects an Egyptian discomfort with gayness; still, he's seen three-dimensionally. He likes dark Nubian men because they remind him an early experience with a family servant. The film's treatment of the sexual aspect of Hatem's relationship to the soldier feels like something made in the 1950's. In general sex is a burden for the people in this movie, either a risky temptation or an ordeal. It gets nasty, and then the camera shrinks away.<br /><br />Haj Assam (Nour El Sheriff) is a self-made millionaire (through a chain of stores selling modestly-priced women's clothing) with political ambitious. wants to get into the People's Assembly (Majlis al Sha'ab) for access to power. He takes a penniless young widow with a young son, Soad (Somaya el Khashab), as a second wife and forces her to have an abortion. As Lalani puts it, Assam "is the nouveau riche to Zaki' Bey's aristocrat." The brothers Abaskharon and Malaak (Ahmed Bedire) are Coptic Christians who save every penny they make, by legal and illegal means, in order to finally afford a room on the roof.<br /><br />On the roof are Taha (Mohamed Imam)and Buthayna (Hind Sabry). Taha is the son of a bawab. A bawab is a doorkeeper, more like a concierge or a super in New York rather than "janitor" as it's translated. With such a lowly father, Taha is turned down by the police academy as not socially adequate to become an officer, and adopts a "plan B," to major in political science, which leads him to sympathy with the university religions fanatics and he eventually becomes an Islamic fundamentalist. His girlfriend Buthayna leaves him when he becomes religious and eventually she goes to work for Zaki, who's reformed and treats her well. She's previously been sexually harassed in every job she's had -- as we're shown in a lurid scene. Perhaps she feels too defiled to be worthy of one so innocent and decent as Taha, and she seems hardened A reader has pointed out that she is much poorer in the book than here. Laila Lalani says, "Egypt's young men are easy preys to religious extremism while the country's young women are victims of sexual exploitation." Taha is imprisoned and given Abu Ghraib treatment that de-islamicizes him. To get revenge, he trains as a terrorist -- a chain of events that looks frighteningly up-to-date.<br /><br />The film has little details any Cairo downtown resident will know -- like Zaki yelling angrily because another resident has left the door of the antique elevator open on their floor so no one else can use it. Though this isn't Naguib Mahfouz, like him it attempts to draw a richly representative picture of a whole society. It's a rather sad picture with its disapproval of the present and nostalgia for the past.. And again, despite the three or six million dollars spent, some exterior sound is awful, the wrong kind of lens is used to pan up and down the city buildings, and some of the Islamicists' beards look pasted on. But with all that's going on, it holds your attention.<br /><br />Shown as part of the San Francisco International Film Festival 2007. Earlier in the year one of the Film Comments Selects series at Lincoln Center, New York.