Het zou altijd een uitdaging blijven om de voortreffelijkheid van Shusuke Kaneko's Death Note-films te evenaren. De makers van deze film reageerden op deze uitdaging door die te vermijden.<br />De prominente banden die de film heeft met zijn voorgangers, met name de toevoeging van verschillende personages en gebeurtenissen, zijn volkomen oppervlakkig, en ik had de stellige indruk dat Nakata vooral een bioterrorisme-thriller wilde maken, waarbij de Death Note-films en het personage L slechts als springplanken dienden.<br />Nadat ze de moeite hebben genomen om verschillende acteurs te huren om hun rollen te herhalen (zoals Erika Toda als Misa, Asaka Seto als Naomi Misora en Shunji Fujimura), worden hun personages crimineel weinig gebruikt. Dit is niet alleen lui, het is wreed. Het is net zoiets als eten voor een uitgehongerde hond laten bungelen om het vervolgens weg te trekken nadat je het alleen maar hebt laten likken. Zelfs de onoplettende kijker kan zien dat dit schaamteloze pogingen zijn om een verband te fingeren dat in wezen niet bestaat.<br />De omvang van de verwaarloosde kansen om te profiteren van de rijkdom aan plot en karakter die door de Death Note-films is gecreëerd, is verbijsterend. Een gebeurtenis zo verbijsterend als Kira's regime van de dood zou een blijvend effect op de samenleving hebben; de Death Note-films laten het begin daarvan zien, met mensen die verdeeld zijn over de vraag of zijn daden juist waren, en velen die hem in religieuze zin steunen. Toch lijkt het in _L: Verander de wereld_ bijna alsof het nooit is gebeurd. Het leven gaat door, met nauwelijks een vermelding van de enorme omwenteling die de wereld zojuist heeft ondergaan. Dat had ook veel interessante mogelijkheden kunnen bieden, zoals de Kira-cultus die zich bij het complot aansloot, of personages als Misa en Ryuk die nieuwe rollen speelden en zich bleven ontwikkelen. Blijkbaar kon het Nakata niets schelen.<br />Bovendien kan hij de verleiding niet weerstaan om terug te vallen op zijn wortels als horrorregisseur, en is hij vastbesloten het publiek bang te maken met de slachtoffers van het virus. Helaas is het resultaat eerder lompheid dan adrenaline. Het is alsof ze op de automatische piloot door het drama ploeteren, of er lukraak een luchtige komedie instoppen.<br />Het schrijven is niet veel beter. Het script zit boordevol afgezaagde clichés, maar is zich daar niet van bewust en doet geen enkele poging er een nieuwe draai aan te geven. Het heeft een paar bewonderenswaardige aspiraties, namelijk de pogingen om L's menselijke kant te onderzoeken en de actuele kwesties van terrorisme en de vogelgriep op dezelfde manier aan te pakken als de preludes van het proces en de doodstraf, maar in de uitvoering faalt het. Over het geheel genomen speelt het grotendeels als amateur-fanfictie, waarbij het de oppervlakkige kracht van de originelen (de excentriciteit van L) te veel gebruikt en de diepere krachten te weinig gebruikt. Interessante ideeën verrotten op een composthoop van algemene personages, rommelige intriges en slappe pogingen om de uitspattingen van een typische actiefilm in Hollywood te evenaren.<br />Het siert Kenichi Matsuyama dat hij de L boven deze malaise uit tilt en een rivier van bloed uit het steenharde schrift perst in zijn typische geestige en charismatische optreden. Opnieuw belichaamt hij het personage tot in de finesses en doet hij alsof hij net van de set van _De laatste naam_ is weggeslopen. Goed, zijn Engels is bescheiden, maar dit is echt geloofwaardig; ik heb tijdens mijn verblijf in Japan veel Japanse mensen ontmoet die zo spraken. Maar helaas doet het gebruik van Engels in de hele film veel denken aan de Godzilla-serie van Heisei. Ook lopen de Japanse optredens buiten Matsuyama uiteen van fatsoenlijk (Fukuda Mayuko als Maki) tot ronduit smakeloos. (De meeste schurken) Zelfs Erika Toda als Misa had niets van de vonk die Kaneko in de preludes tijdens haar korte cameo uit haar trok.<br />Zelfs de score van Death Note-veteraan Kenji Kawai is, hoewel zeker niet slecht, heel wat anders dan zijn werk aan de vorige films, hoewel dat voornamelijk komt doordat hij zich voornamelijk beperkt tot zachte achtergrondmuziek en de lange perioden van trage stilte waar Nakata zo dol op is. Tegen het einde vindt hij eindelijk de kans om te schitteren, en levert hij twee indrukwekkende stukken in; een episch stuk dat L's komst naar de climax begeleidt, en een melancholiek stuk dat mooi aansluit bij de gepast ontroerende afloop.<br />Cinematografie is ook een stap naar beneden, waarbij de gladde, rijke helderheid van de Death Note-films plaatsmaakt voor een droge en volkomen saaie visuele stijl.<br />Gelukkig is het niet allemaal doem en somberheid; er zitten een paar goede appels tussen de stapels verrotte. Zoals ik al eerder zei, is het einde gepast schrijnend, hoewel de tranen die ik er bijna van in mijn ogen kreeg voornamelijk te danken zijn aan mijn liefde voor en vertrouwdheid met het personage. De openingstitels zijn gelikt en stijlvol, en geven het gevoel van zijn voorgangers prachtig weer.<br />De FX zijn sterk voor een Japanse film, en zijn in feite iets geavanceerder dan die van de eerste twee. De vernietiging van het besmette dorp is levendig en indrukwekkend, en de praktische gevolgen voor de symptomen van het virus zijn over het algemeen goed uitgevoerd. De executie van Ryuk tijdens zijn korte verschijning is ongeveer gelijk aan die van zijn vorige incarnaties.<br />Maar je weet dat er iets mis is als je de goede momenten meetelt in plaats van de slechte.<br />Uiteindelijk is de film...' De hoogtepunten zijn als zoete chocoladechips in een bitter en beschimmeld koekje. Het lukt als fanservice en als kille commerciële berekening, maar het lukt niet als kunst, amusement of verhalen vertellen. Het is vreselijk jammer, want met de ingrediënten die door de fantastische voorgangers zijn achtergelaten, had het echt geweldig kunnen zijn.
Living up to the excellence of Shusuke Kaneko's Death Note films was always going to be a daunting task. The makers of this film responded to this challenge by avoiding it.<br /><br />The film's prominent ties to its predecessors, most notably the inclusion of several characters and events from them, are entirely superficial, and I was left with the distinct impression that Nakata's primary desire was to make a bioterrorism thriller, with the Death Note movies and the character of L serving merely as convenient springboards.<br /><br />After going to the trouble of hiring several actors to reprise their roles, (Such as Erika Toda as Misa, Asaka Seto as Naomi Misora, and Shunji Fujimura) their characters are criminally underused. This is not just lazy, it is cruel. It's the equivalent of dangling food in front of a starving dog only to pull it away after only letting them lick it. Even the unperceptive viewer can tell these are blatant attempts to fake a connection which is essentially nonexistent.<br /><br />The sheer magnitude of neglected opportunities to capitalise on the wealth of plot and character established by the Death Note films is staggering. A event as stupendous as Kira's reign of death would have a lasting effect on society; the Death Note films show the beginnings of this, with people divided over whether his actions were right, and many supporting him to a religious degree. Yet in L: Change the WorLd, its almost as if none of it had ever happened. Life goes on as usual, with scarcely a mention of the monumental upheaval the world has just undergone. This also could've provided many interesting possibilities, such as the Kira cult becoming involved in the plot, or characters such as Misa and Ryuk playing new roles and continuing to develop. Apparently, Nakata couldn't care less.<br /><br />What's more, he can't resist falling back on his roots as a horror director, and is determined to scare the audience with the victims of the virus. Unfortunately, the result is corniness rather than adrenaline. The rest if the time, he's either plodding through the drama on autopilot, or inserting light comedy in a haphazard manner.<br /><br />The writing isn't much better. The script is brimming with trite clichés, yet is oblivious to this and makes no effort to put a fresh spin on them. It has some admirable aspirations, namely its attempts to explore L's human side, and capture the topical issues of terrorism and the Bird Flu/SARS scares in the same way that its prequels addressed justice and the death penalty, but in execution it fails. Overall, it largely plays like amateur fanfiction, overusing the surface strengths of the originals (namely L's eccentricity) while losing its deeper strengths. Interesting ideas are left to rot on a compost heap of generic characters, messy plotting, and lame attempts to emulate the excesses of the typical Hollywood action movie.<br /><br />To his immense credit, Kenichi Matsuyama lifts L above this malaise and squeezes a river of blood from the stony script in his typically witty and charismatic performance. Once again, he embodies the character down to his finest mannerisms, and makes like he just crept off the set of The Last Name. True, his English skills are modest, but this is actually believable; I met many Japanese people who spoke in this way during my time in Japan.<br /><br />Sadly, however, much the use of English throughout the film is reminiscent of the Heisei Godzilla series in its grating inanity. Also, the Japanese performances outside of Matsuyama range from decent, (Fukuda Mayuko as Maki) to downright cheesy. (Most of the villains) Even Erika Toda as Misa had none of the spark Kaneko drew out of her in the prequels during her brief cameo.<br /><br />Even Death Note veteran Kenji Kawai's score, while certainly not bad, is a far cry from his work on the previous films, though largely because he's mostly forcibly limited to low key background music and the long periods of sluggish silence Nakata so adores. He finally finds a chance to shine towards the end, where he provides two impressive pieces; an epic cue that accompanies L's arrival at the climax, and a melancholy piece that fits the fittingly touching conclusion nicely.<br /><br />Cinematography is also a step down, losing the smooth, rich clarity of the Death Note movies for a dry and altogether bland visual style.<br /><br />Thankfully it's not all doom and gloom; there's some good apples among the piles of rotten ones. As mentioned previously, the ending is suitably poignant, though the tears it almost brought to my eyes are due primarily to my love of and familiarity with the character. I also laughed aloud at several of L's displays of quirkiness, and flushed with joy at the rare but delicious moments of Death-Note-style "intellectual pwnage." The opening title sequence is slick and classy, capturing the feel of its predecessors wonderfully.<br /><br />The FX are strong for a Japanese film, and are actually slightly more advanced than those of the first two films. The destruction of the infected village is vivid and impressive, and the practical effects for virus's symptoms are mostly well done. Ryuk's execution via CGI during his brief appearance is about on par with his previous incarnations.<br /><br />But you know something's wrong when your counting the good moments rather than the bad ones.<br /><br />In the end, the film's highlights are like sweet chocolate chips in a bitter and mouldy cookie. It succeeds as fanservice and as cold commercial calculation, but fails as art, entertainment, or storytelling. It's an awful shame, because with the ingredients left by its marvellous predecessors, it could have been truly great.