Verhalen vertellen bestaat uit twee delen. Fictie en niet-fictie. In de fictie vertelt Tod Solondz hoe we naar deel twee moeten kijken: zodra je begint te schrijven (in dit geval filmen) wordt alles fictie. Het is niet verwonderlijk dat het eerste deel (fictie) meer non-fictie lijkt dan deel twee (niet-fictie). Het eerste deel is het rauwe en pijnlijke verhaal over een jong meisje dat door haar literatuurleraar wordt verkracht. Het tweede deel is het verhaal van een documentairemaker die een film probeert te maken over tieners in een buitenwijk. De man is een loser en niemand gelooft dat zijn film succes zal hebben. Maar het gezin dat hij volgt (per ongeluk) raakt betrokken bij een reeks dramatische gebeurtenissen, en de film wordt een hit. Als de filmmaker tegen zijn hoofdpersoon zegt dat hij spijt heeft van wat er met hem is gebeurd, zegt Scooby tegen hem dat hij geen spijt moet hebben, want zijn film is een hit.<br />Tod Solondz is een joviale verhalenverteller. Hij volgt niet de normale structuur van een film van houtskool, een hoofdpersoon met een dramatische bedoeling, een antagonist met een omgekeerde bedoeling... Zoals de slechterik in deel één ons vertelt, is het tweede verhaal veel beter, dit verhaal heeft tenminste een begin, een midden en een eind. In feite heeft non-fictie een begin, een midden en een einde, maar dat is niet de reden waarom je de film leuk zult vinden. De dramatische gebeurtenissen die de familielevenssteen zullen overkomen, zijn niet de motor die deze film doet draaien. Net als bij geluk is het de manier waarop Tod Solondz ons laat zien hoe we ons in het leven gedragen, anders dan hoe we denken dat we ons gedragen. Kijken naar een film van Tod Solondz is als jezelf's ochtends vroeg in de spiegel bekijken als je nog niet helemaal wakker bent. Er ligt een oceaan tussen waar ik woon en waar Tod Solondz zijn films filmt, maar telkens weer zie ik mezelf weerspiegeld in de personages van Tod Solondz. Dat is wat zijn films zo geweldig pijnlijk maakt, je ziet mensen domme dingen doen, maar je kunt het ze niet kwalijk nemen, want je weet dat jij hetzelfde zou moeten doen. Je houdt van de mensen met wie je lacht.<br />Nou, ik hou van Tod Solondz, in mijn rangorde van regisseurs zet ik hem op hetzelfde niveau als Von Trier, net onder Ingmar Bergman, en igmar bergman, dat is de top.
Storytelling has two parts. Fiction and non fiction. In fiction Tod Solondz tells us how we have to watch part two, as soon as you start writing (filming in this case) everything becomes fiction. It is not surprising that the first part (fiction) seems to be more non-fiction than part 2 (non-fiction). The first part is the very raw and painful story about a young girl who is raped by her literature teacher. The second part is the story of a documentaire filmmaker who tries to make a film about teens in suburbia. The guy is a looser, and nobody believes his film will be succesful. But the family he follows (by accident) gets involved in a serie of dramatic events, and the film becomes a hit. When the filmmaker tells his subject he is sory for what happend to him, scooby tells him not to be sorry, because his film is a hit.<br /><br />Tod Solondz is a genial storyteller. He doesn't follow the normal structure of a hollywood film, a protagonist with an dramatic purpose, an antagonsist with an invert purpose, ... Like the bad guy in part one tells us, the second story is way better, this one has at least a begin, a middle and an end. In fact Non-fiction has a begin, a middle and an end, but that is not the reason why you will like the movie. The dramatic events that will happen to the family livingstone are not the motor that makes this movie turn. As in happiness, it is the way Tod Solondz shows us how we really act in life, different than how we think we are acting. watching a Tod solondz movie is like when you watch yourself in the mirror early in the morning when you aren't completely awake. there is an ocean between where i live, an where tod Solondz films his movies, but everytime again, i see myself reflected in the personages of Tod Solondz. That is wath makes his films so wonderful painful, you see people doing stupid things, but you can't blame them, because you know you should do the same thing. You love the personages you are laughing with.<br /><br />Well, i love Tod Solondz, in my directors all-time ranking i'll put him on the same level as lars Von Trier, just under Ingmar Bergman, and igmar bergman, that is the top.