Ik had deze film graag een 9,99 gegeven, omdat er twee scènes waren die naar mijn idee net iets te lang waren. Maar omdat het dichter bij een volmaakte tien dan een volmaakte 9 ligt, moest ik het een 10 geven.<br />'Far Side of The Moon' is een absolute juweel van een film. Robert Lepage is ook zo'n deprimerend bekwame man die in zijn eigen films schrijft, regisseert en acteert. Hij is zo betoverend dat de lengte (minder dan een uur en driekwart) nog korter lijkt dan hij is.<br />'Far Side...' zit tjokvol met de zorgvuldigste scènes die ik ooit in de bioscoop heb gezien. Er is letterlijk geen enkel beeld dat niet zorgvuldig is gekoesterd en op zijn plaats is gezet <0xE2><0x80><0x93> als een stuk van een felgekleurd mozaïek <0xE2><0x80><0x93> om wat een van de meest naadloos in elkaar gezette beelden uit de filmgeschiedenis moet zijn.<br />Er zitten geen'stockopnamen' in deze film. Niet één opname wordt er gewoon in gegooid om verder te gaan met de plot. Elke scène gaat prachtig over in de volgende, elke scène is met de grootst mogelijke zorg gecomponeerd. Zo hoort het ook bij het maken van een film.<br />Hoewel de film gedienstig leunt op (vaak complexe) special effects om zijn visie te verwezenlijken, zijn deze technieken er niet alleen voor het 'wauw'. Ze staan allemaal in dienst van een gecentraliseerde regisseursvisie, vol resonerende symbolen en schilderachtige motieven die altijd naar elkaar lijken te reiken als in een dans.<br />Je zou denken dat deze obsessieve aandacht voor decor, kleur en detail de film stijf en formeel zou maken. Maar dat is niet zo. In de eerste plaats is Lepage (en zijn personage Philippe) zo vervuld van zelfverachting en ironie dat er in de film bijna evenveel wordt gelachen als gezucht van verbazing.<br />Maar bovendien is de film een uiterst dramatisch en melancholiek verhaal. Lepage heeft in zijn personage Philippe waarschijnlijk de grootste droeve zak gecreëerd sinds Pnin van Nabokov. Onwillekeurig voel ik mee met de arme hulpeloze loser, die door zijn hyperactieve en poëtische verbeeldingskracht in een mislukt huwelijk, een mislukte universitaire studie en een mislukte relatie met de enige twee familieleden die hij heeft is getrapt.<br />Grappig, tragisch, geestig en visueel schitterend. Waarom worden er niet meer van dit soort acties ondernomen?<br />Nummers van autoachtervolgingen: 0 Getal schoten: 0 Getal psychopathische moordenaars: 0 Getal actiehelden: 0
I would have liked to have given this film a 9.99, since there were two scenes which I felt were just a bit too long. Since it is closer to a perfect ten than a perfect 9, however, I had to give it a 10.<br /><br />"Far Side of The Moon" is an absolute gem of a film. Robert Lepage is another one of those depressingly competent people who writes, directs and stars in his own films. It is so enchanting that its length (under an hour and three quarters) seems even shorter than it is.<br /><br />"Far Side..." is chock full of the most carefully constructed sequences I have ever seen in the cinema. There is literally not one frame that has not been carefully nurtured and coaxed into place--like a piece of a brightly colored mosaic--to create what must be one of the most seamlessly engineered set of images in film history.<br /><br />There are no "stock" shots in this film. Not one shot is ever simply thrown in to get on with the plot. Each scene segues beautifully into the next, each is composed with the utmost care. This is what film making should be. <br /><br />While the movie relies servilely on (often complex)special effects for the realization of its vision, these techniques are not there just for the "wow" factor; rather they are all in the service of a unified directorial vision, full of resonant symbols and painterly motifs that seem always to reach toward each other as if in a dance.<br /><br />You would think that this obsessive attention to setting and color and detail would make the movie stiff and formal. But it does not. First of all, Lepage (and his character Philippe) are full of such self-deprecating irony that there are almost as many laughs as there are sighs of wonder in the movie. <br /><br />But moreover, the film is a supremely dramatic and melancholic tale, . Lepage has created in his character Philippe probably the greatest sad sack since Nabokov's Pnin. You can't help but feel for the poor helpless loser, tricked by his hyperactive and poetic imagination into a failed marriage, a failed university degree, and a failed relation with the only two family members he has.<br /><br />Funny, tragic, witty, and visually splendid. Why don't more moves like this get made?<br /><br />Numer of car chases: 0 Number of gun shots: 0 Number of psychopathic killers: 0 Number of action heroes: 0