Verhaal: Een droomdemon die de Zandman heet, vermoordt mensen in hun slaap. Het is geen slecht idee, het werkte bij Freddy, dus zou het hier ook kunnen werken. Slaap heeft iets angstaanjagends, omdat je kwetsbaar bent en niet helemaal zeker weet of je de volgende ochtend weer wakker wordt. Het algemene verhaal is niet slecht. Maar het schrijven is meer dan slecht. Ik vermoed dat de schrijver een prozaachtergrond heeft, omdat alles veel duidelijker wordt in plaats van op de beelden te vertrouwen om het verhaal te vertellen.<br />Acteren: Het acteren is slecht, maar ik denk dat het te redden was geweest in de handen van een betere schrijver/regisseur/redacteur. Ik denk dat de acteurs afkomstig moeten zijn uit de theaterwereld, want ze zijn veel, veel te overdreven. Het is pijnlijk om naar te kijken, vooral naar de Viet Nam-veteraan, de oude dame die geobsedeerd is door speelgoed en het stereotiepe 'coole' surfer-achtige joch uit de jaren negentig. Het komt erop neer dat ze tegen alle acteurs hadden moeten zeggen dat ze het wat zachter moesten zetten en dat ze volgens het script minder monologen moesten houden en meer visuele dingen moesten doen om het verhaal vooruit te helpen.<br />Visuals: Nou, de Zandman ziet eruit als een reusachtige Jawa uit Star Wars, vermengd met een van de wezens uit The Fog van John Carpenter. De hoofdboodschap is dat het er goedkoop uitziet, maar het kan ermee door zolang het in de schaduw blijft en het publiek hem nooit goed te zien krijgt. Helaas is dat niet het geval wanneer we elke glorieuze centimeter van hem te zien krijgen. Het eindresultaat is niet goed.<br />D <0xE2><0x80><0x93> Richting: deze regisseur weet wat een breed shot is. Dat is het wel zo'n beetje. Hij lijkt zich er ook niet van bewust te zijn dat hij scènes van minder dan tien minuten kan gebruiken. Nogmaals, films zijn geen echt theater. De camera kan dichter bij de acteur komen, en we hoeven niet eeuwig in één hoek te blijven hangen. Ook had de regisseur en/of de redacteur elke scène moeten terugbrengen tot het punt waarop de boodschap was overgekomen en verder moeten gaan. Die richting is de grote mislukking van deze film, omdat het script en de acteerprestaties weliswaar niet goed waren, maar wel door een bekwame regisseur gemaakt hadden kunnen worden. F! F! F!!!<br />Over het geheel genomen: ik kan deze film eigenlijk aan niemand aanbevelen, behalve aan mensen die graag naar slechte films kijken om er de draak mee te steken. Er zat wat in, en ik hoop dat de schrijver/regisseur de juiste les heeft geleerd van zijn falen, maar sla deze film over. Als je hem te koop ziet staan, ren dan weg, loop niet weg.
Story: A dream demon named the Sandman is killing people in their sleep. It's not a bad concept, it worked for Freddy, so it could work here. There is something inherently scary about sleep, as you are vulnerable and not completely guaranteed to wake again in the morning. The overall narrative isn't bad. The writing, however, is beyond bad. I suspect that the writer came from a background in prose, as everything gets way over explained instead of relying on the visuals to tell the story. D <br /><br />Acting: The acting is bad, but I think it could have been salvageable in the hands of a better writer/director/editor. I think the actors must be from live theater backgrounds, as they are way, way overacting. It's painful to watch, especially the Viet Nam veteran, the old lady that's obsessed with toys, and the walking 90's stereotype "cool" surfer-ish kid. Basically, all the actors should have been told to turn it down a few degrees and the script should have given them less monologues and more visual stuff to do to advance the story. D<br /><br />Visuals: Well, the Sandman man looks like a giant Jawa from Star Wars mixed with one of the creatures in John Carpenter's The Fog. The main message is that it looks cheap, but passable as long as it stays in the shadows and the audience never gets a good look at him. Unfortunately, this is not the case as we get to see every glorious inch of him. The end result is not good. D <br /><br />Direction: This director knows what a wide shot is. That's about it. He also doesn't seem to be aware that he can use takes that are less than ten minutes long. Again, movies are not live theater. The camera can get closer to the actor, and we don't have to hover on one angle for eternity. Also, the director and/or the editor should have trimmed each scene down to the point where the message was delivered and moved on. The direction is the big failure in this movie, because the script and the acting, while they weren't good, they could have been fixed by a competent director. F! F! F!!! <br /><br />Overall: I can't really recommend this movie to anyone except for those who enjoy watching bad movies simply to poke fun at them. There was potential here, and I hope the writer/director learned the right lessons from his failing here, but skip this movie. If you see it for sale, run, don't walk. F