Een hotel is niet meer dan een doorgangsstation. Mensen komen, mensen gaan. Gasten nemen deel aan het diner, dansen en gokken; af en toe voltrekt zich iets dramatischer wanneer een man en een vrouw verliefd worden, een hart wordt gebroken, een persoon wordt vermoord. Dan vertrekken de gasten en nemen nieuwe klanten hun plaats in, zich niet bewust van de gebeurtenissen die zich de vorige dag hebben afgespeeld. De lei wordt schoongeveegd; het hotel heeft een kort geheugen. Zoals dr. Otternschlag (Lewis Stone) wetend peinst: 'Grand Hotel altijd hetzelfde. Mensen komen, mensen gaan. Er gebeurt nooit iets.' Een verbazingwekkende cast <0xE2><0x80><0x93> La Greta Garbo, John Barrymore, Lionel Barrymore, Joan Crawford, Wallace Beery, Jean Hersholt <0xE2><0x80><0x93> introduceerde een nieuwe stijl van verhalen vertellen, met een ensemble van niet-verwante personages wier levens zich op onverklaarbare wijze met elkaar verweven. Er volgde een reeks imitaties in het begin van de jaren dertig, en de schrijver Graham Greene werd geïnspireerd tot het schrijven van zijn eerste succesvolle roman, 'Stamboul Train'.<br />In 1932 zaten de Verenigde Staten nog midden in de Grote Depressie, maar Hollywood was optimistisch. Producenten wisten dat het publiek naar de bioscoop dromde om te ontsnappen aan hun eigen zorgwekkende leven, om zich tijdelijk te verbeelden dat ze naast hun favoriete filmsterren in een schitterende omgeving zaten. De dromen van de werkende klasse worden geïllustreerd door Otto Kringelein (Lionel Barrymore), een onopvallende klerk wiens naderende dood hem ertoe aanzet zijn spaargeld uit te geven en van zijn laatste weken te genieten. De levenscyclus wordt allegorisch gebruikt om het cirkelvormige verhaal van het leven in een hotel te symboliseren. Terwijl hotelportier Senf (Jean Hersholt) wacht op het nieuws van de geboorte van zijn kind, wacht een gast op zijn eigen dood. Tegen het einde van de film is één man dood en wordt er een baby geboren. Andere personages worden in de steek gelaten voordat hun verhalen een bevredigend einde hebben bereikt, waarbij ze de doorlopende aard van het leven zelf nabootsen.<br />'De film' De cast wordt af en toe gehinderd door een acteerstijl die is overgebleven uit het stille tijdperk, maar is voor het overige uitstekend. John Barrymore is beminnelijk en charmant als een goedhartige pareldief, en broer Lionel is nog beter, met een aangrijpend portret van een stervende man die eindelijk begrijpt waar het in het leven om draait. Joan Crawford en Wallace Beery geven de nodige steun, maar zijn niet zo memorabel als hun tegenspeelsters. 'Grand Hotel' was mijn eerste film waarin de actrice Greta Garbo een rol speelde, en een paar minuten lang vroeg ik me af waarom ze eigenlijk zo hoog wordt aangeslagen. Waar was de subtiliteit in haar optreden? Toen glimlachte ze, en het was alsof de zon opkwam op een nieuwe dag. Ze is nog niet helemaal afgestapt van het stille tijdperk en communiceert haar emoties met dikke penseelstreken, maar als je gezicht zo oogverblindend kan oplichten op het filmdoek, is er geen haast bij. Een moderne remake van 'Grand Hotel' zou moeilijk zijn. De impact van de film berust voornamelijk op de glamour en de reputatie van de grote sterren, en ik denk dat je gerust kunt zeggen dat Hollywood tegenwoordig geen'sterren' creëert zoals in de jaren dertig.
A hotel is merely a transit station. People come, people go. Guests partake in dinner, dancing and gambling; occasionally, something more dramatic unfolds  a man and woman fall in love, a heart is broken, a person is murdered. Then the guests leave, and new customers take their place, oblivious to the events that unfolded just the previous day. The slate is wiped clean; the hotel has a short memory. As Dr Otternschlag (Lewis Stone) knowingly muses, "Grand Hotel always the same. People come, people go. Nothing ever happens." Edmund Goulding's Oscar-winning 'Grand Hotel (1932)' is a mere snapshot of several days in the life of Berlin's finest rest-stop, in which lives are changed forever, and yet the guests' full stories can never be known. An astonishing cast  Greta Garbo, John Barrymore, Lionel Barrymore, Joan Crawford, Wallace Beery, Jean Hersholt  introduced a new style of storytelling, with ensemble casts of unrelated characters whose lives inexplicably interweave. A slew of imitations followed in the early 1930s, and author Graham Greene was inspired to write his first successful novel, "Stamboul Train."<br /><br />In 1932, the United States was still in the midst of the Great Depression, but Hollywood was optimistic. Producers knew that audiences flocked to cinemas precisely to escape their own worrisome lives, to temporarily imagine themselves beside their favourite movie stars in glittering surroundings. Films like 'Grand Hotel (1932)' and 'Top Hat (1935)' delivered on this promise, with extravagant hotel rooms and wealthy businessmen flaunting their wealth. The dreams of the working-class are depicted through Otto Kringelein (Lionel Barrymore), an unremarkable clerk whose impending death prompts him to splurge his savings and enjoy his final weeks. The cycle of life is used allegorically to symbolise the circular narrative of life at a hotel. While hotel porter Senf (Jean Hersholt) awaits news of his child's birth, a guest awaits his own death. By the film's end, one man is dead, and a baby is born. Other characters are abandoned before their stories have reached a satisfactory conclusion, mimicking the continuous nature of life itself.<br /><br />The film's cast is occasionally hampered by an acting style left over from the silent era, but is otherwise excellent. John Barrymore is suave and charming as a good-hearted pearl thief, and brother Lionel is even better, offering a poignant portrait of a dying man who finally understands what living life is all about. Joan Crawford and Wallace Beery provide able support, but aren't quite as memorable as their co-stars. 'Grand Hotel' was my first film to feature actress Greta Garbo, and for a few minutes I was left wondering exactly why she is held in such high regard. Where was the subtlety in her performance? Then she smiled, and it was like the sun had risen on a new day. Perhaps Garbo hadn't yet moved on from the silent era, communicating her emotions with thick brush-strokes, but when your face can so dazzlingly light up the movie screen, there's no hurry. A modern remake of 'Grand Hotel' would be difficult. The film's impact rests largely on the glamour and reputations of its main stars, and I think it's safe to say that today's Hollywood doesn't create "stars" like it did in the 1930s.