Bette Midler geeft een voorstelling die zowel krachtig (voor de actrice) als verontrustend (voor het personage) is. Ze speelt Mary Rose Foster, een meisje dat in Florida aan de verkeerde kant van het spoor is opgegroeid, maar in 1969 (als de film wordt opgenomen) eindigt als een mega-rockster die simpelweg bekendstaat als 'The Rose'. Helaas stort haar leven te midden van al haar succes in. Ze eindigt (tegen de tijd dat de film begint) als een eenzame alcoholist die op het punt staat een burn-out te krijgen, maar met een manager (Alan Bates) die haar geen tijd gunt om te herstellen en haar in plaats daarvan steeds verder en verder naar de volgende show duwt. Rose wil alleen nog een laatste concert geven <0xE2><0x80><0x93> in haar geboortestad om de plaatselijke bevolking te laten zien wat een ster ze is geworden, en dan (zoals ze herhaaldelijk zegt) wil ze een jaar vrij nemen (en zo te zien kan ze dat wel gebruiken).<br />Midler heeft deze film gemaakt. Het was haar eerste hoofdrol, en het was een uitdaging, maar ze heeft het er perfect van afgebracht. Ik ben geen grote fan van haar stijl van zingen, maar de blik achter de schermen op het leven op straat was interessant genoeg, in elk geval voor een tijdje. Toegegeven, het verhaal werd na een tijdje een beetje eentonig, en er waren uitgebreide scènes die dat echt niet deden.' De ontwikkeling van het verhaal lijkt niet noodzakelijk, maar regisseur Mark Rydell slaagt erin de kijker in het leven van Rose te betrekken en een sympathiek personage van haar te maken. De film bevatte ook een behoorlijk optreden van Frederic Forrest als Huston Dyer, de minnaar van Rose, die begon als haar chauffeur en eindigde als haar minnaar, maar uiteindelijk van haar en het leven dat ze leidde weg moest, hoewel ik de romance een beetje te gekunsteld vond om geloofwaardig te zijn.<br />Ik vond dit een goede film, vooral gedenkwaardig voor Midler en de muziek. Zelfs met de duidelijk aanwezige zwakheden ga ik hiervoor nog steeds naar 8/10.
Bette Midler offers a performance that is both powerful (for the actress) and troubling (for the character.) She plays Mary Rose Foster, a girl who grew up on the wrong side of the tracks in Florida, but by 1969 (when the movie is set) ended up as a mega-rock star known simply as "The Rose." Unfortunately, in the midst of all her success her life falls apart. She ends up (by the time the movie begins) as a lonely alcoholic close to burnout, but with a manager (Alan Bates) who won't let her have time to recuperate, and instead just keeps pushing her on and on to the next show. Rose just wants to play one last concert - in her hometown to show the locals what a star she's become and then (as she says repeatedly) she wants to take a year off (and from the looks of her she could use it.) <br /><br />Midler made this movie. It was her first starring role, and it was a challenging one, but she pulled it off perfectly. I'm not a huge fan of her style of singing, but the behind the scenes look at life on the road was interesting enough, at least for a while. Admittedly, the story became a bit monotonous after a while and there were extended scenes that really didn't seem necessary to the development of the story, but director Mark Rydell does manage to pull the viewer into Rose's life, and make her a sympathetic character. The movie also featured a decent performance from Frederic Forrest as Rose's love interest Huston Dyer, who started as her chauffeur and ended up as her lover, but eventually had to get away from her and the life she was leading, although I found the romance a bit too contrived to be believable.<br /><br />I thought this was a good movie, memorable mostly for Midler and the music. Even with the weaknesses that are clearly present, I'm still going to 8/10 for this.