Sturla Gunnarssons filmversie van dit Angelsaksische gedicht en deze legende heeft een paar jaar geleden het verhaal van zijn legendarische elementen beroofd. Omdat Beowulf een nationale mythe is die de magische, fantastische en historische elementen met elkaar vermengt, is er niets gedenkwaardigs of zelfs maar toepasselijks uit Gunnarssons goedbedoelde poging gekomen om de film somber, 'historisch' en'realistisch' te maken - behalve dan dat hij de overweldigende somberheid van veel Angelsaksische poëzie heeft weten te vangen. Er is een gewone film van gemaakt, een 3D-projectie met de oude bril en I-Max.<br />Dat alles maakt het verhaal tot iets fabelachtigs, misschien een beetje kitsch, maar best vermakelijk, en het belachelijkste PG-13-filmpje ooit. Het is buitengewoon gewelddadig, maar dat geldt ook voor veel traditionele kinderverhalen, mythen en nationale heldendichten (de _Ilias_ en de _Odyssee_ zijn geen schattige kinderverhaaltjes, maar dat is het'm juist: kinderverhaaltjes zijn niet schattig).<br />In de 3D-versie zag ik, net als vroeger in 3D, wat nooit is aangeslagen, voortdurend speren en druppels bloed en steentjes in je gezicht spuiten. We zouden dood of verminkt zijn als we zo dicht bij zulke gebeurtenissen werden gebracht. Maar na een tijdje raak je eraan gewend. Je past je ook aan de beelden van de bewegingsregistratie aan. Het is logisch dat legendarische personages een kunstmatige glans hebben. Het punt is dat er geen naturalistische manier is om het verhaal van Beowulf te vertellen.<br />Deze film heeft goed gescoord bij de kassa in de Verenigde Staten. Sommigen hebben hem vergeleken met een computerspelletje, en in de Zemeckis-versie is het beslist stripboekmateriaal of graphic novel-materiaal. Maar het resultaat is verrassend effectief, en ondanks enkele schokkende elementen <0xE2><0x80><0x93> de meeste mensen zullen zich misschien alleen een naakte Angelina Jolie met een vreemd accent herinneren, en misschien Crispin Glover, overdekt met bloed en sporen, en uitvergroot tot vijftien keer de grootte van een man, als Grendel, het monster. <br /><0x3E> Een door de computer sterk verbeterde Ray Winstone (met een super-nautiluslijf) speelt Beowulf, de duivel die Grendel komt doden voor Hrothgar, de leider van de Vikingen. Het verhaal begint met de grote'mead Hall' waar de eerste Scandinaviërs dronken werden en eden zwoeren waar ze later aan werden gehouden. Hrothgar (Anthony Hopkins) is een dronken, dikke oude man met een jonge vrouw Wealhtheow (Robin Wright Penn); hij is niettemin buitengewoon dapper. Als het monster Grendel, een misvormd, uitgestoten schepsel, komt om veel van Hrothgars mannen in de hal te doden, komt Hrothgar moedig voor hem op <0xE2><0x80><0x93> en overleeft het. Maar de volgende dag sluit hij de hal en begint aan een periode van rouw. Als Beowulf zich aandient om Grendel te doden en opschept over zijn heldendaden, wordt hij uitgedaagd, vooral door Unferth (John Malkovitch) <0xE2><0x80><0x93> een interessante figuur, onaantrekkelijk, laf, maar een nuttige katalysator voor Beowulf, die de held uiteindelijk vergeeft en in de film vriendelijk bejegent. Unferth beschuldigt Beowulf ervan dat hij zijn heldendaden in een zwemwedstrijd overdrijft. In de film is Beowulf een leugenaar die een aantal belangrijke momenten overslaat. Zo is het verhaal oorspronkelijk niet gegaan, maar de schrijvers Neil Gaiman en Roger Avary hebben het origineel op een interessante manier verfraaid.<br />De meest voor de hand liggende is Angelina. 'Grendels dam' (een dierlijke term voor moeder) zoals ze in het gedicht wordt genoemd, wordt nooit duidelijk beschreven <0xE2><0x80><0x93> zeker niet als een naakte baby met grote borsten en bijensteken in haar lippen. Dit is zeker een levendig element, maar het leidt ook af. Beowulf moet het opnemen tegen Grendel, dan tegen zijn moeder en dan, later, tegen een grote draak. De draak leidt misschien nog wel meer af, omdat het een enorm, spectaculair, gouden wezen is. Maar dit zorgt voor een passend grandioze climax.<br />Grendel ziet er behoorlijk vreemd uit, een beetje te grotesk en walgelijk en niet monsterlijk op een heroïsche schaal, zoals het epische gedicht suggereert, maar Crispin Glover doet natuurlijk goede dingen met het personage, waardoor hij niet alleen een enge, maar ook een meelijwekkende figuur wordt.<br />Geleerden discussiëren eindeloos over de betekenis van verschillende elementen in het verhaal; een belangrijke kwestie is hoe sterk het christelijke element is. Als iemand die het origineel zelf eens goed heeft bestudeerd, was ik onder de indruk van de manier waarop deze film het verhaal tot leven brengt. De critici lijken er niet erg van onder de indruk te zijn. Maar de oude bard die het oorspronkelijke gedicht uit zijn mouw schudde, was geen filmer uit de kunstacademie. Ja, het is kitsch; ja, Angelina is een storend element; en ja, de verschillende accenten zijn een afschuwelijk mengsel. Maar alles wat de mensen terugvoert naar de oudste Engelse literaire traditie van allemaal en het weer populair maakt, lijkt me de moeite waard.
Sturla Gunnarsson's film version of this Anglo-Saxon poem and legend a couple of years ago robbed the story of its legendary elements. Since Beowulf is a national myth freely blending the magical, fantastic, and historical, nothing very memorable, or even appropriate, came out Gunnarsson's well meaning effort to make it brooding, "historical," and "realistic"--except that he did capture the overwhelming gloom of much Anglo-Saxon poetry.<br /><br />Robert Zemeckis has done a new version, vivid and full of life, gore, and occasional humor. To achieve this effect he has used motion capture technology, with improvements over the previous feature to use the effect, Polar Express. He's also enlisted some rather famous actors, and the movie's been shown in regular format, a 3-D projection with the old glasses bit, and I-Max.<br /><br />All of which turn the tale into something fabulous, perhaps a bit kitsch, pretty entertaining, and the most ridiculous PG-13 movie ever. It's extraordinarily violent; but then, so are many traditional children's stories, myths--and national epics (the Iliad and the Odyssey aren't sweet little nursery tales; but that's the point: nursery tales aren't sweet).<br /><br />In the 3-D version I saw, as in the old days of 3-D, which never did catch on, spears and drops of blood and pebbles spew constantly in your face. We'd be dead or maimed if our mugs were thrust so close to such events. But after a while you get used to it. You adjust to the motion capture imagery too. It makes sense for legendary characters to have an artificial gloss. The point is there's no naturalistic way to render the Beowulf story.<br /><br />This movie has done well at the US box office. Some have compared it to a computer game, and it's certainly comic book or graphic novel material in the Zemeckis version. But the result is surprisingly effective, and despite some jarring elements--most people may just remember a naked Angelina Jolie with an odd accent, and maybe Crispin Glover covered in gore and spore and magnified to fifteen times a man's size, as Grendel, the monster.<br /><br />A highly computer-enhanced Ray Winstone (provided with a super-nautilus body) plays Beowulf, the Geat who comes to slay Grendel for Hrothgar, leader of the Danes. The story opens with the great "mead hall" where the early Scandinavians got drunk and swore oaths they later were held to. Hrothgar (Anthony Hopkins) is a drunken, fat old man with a young wife Wealhtheow (Robin Wright Penn); he's nonetheless extraordinarily brave. When the monster Grendel, a misshapen, outcast creature, comes to kill many of Hrothgar's men in the hall, Hrothgar stands up to him boldly--and survives. But the next day he closes the hall and goes into a period of grieving.<br /><br />When Beowulf comes along offering to slay Grendel and boasting of his prowess, he is challenged, primarily by Unferth (John Malkovitch)--an interesting character, unappealing, cowardly, but a useful foil for Beowulf whom the hero ultimately forgives and in the film version turns friendly. Unferth accuses Beowulf of exaggerating his prowess in a swimming contest. In the movie, Beowulf is a liar several important times. This is not exactly the way the story originally went, but writers Neil Gaiman and Roger Avary have embellished the original in interesting ways.<br /><br />The most obvious one is Angelina. "Grendel's dam" (an animal term for mother) as the poem calls her is never clearly described--certainly not as a big-breasted, bee-sting-lipped naked babe. This is certainly a lively element, but a pretty distracting one. Beowulf has to battle Grendel, then his mother, and then, later, a great dragon. Arguably the dragon is even more distracting, since it's a huge, spectacular, golden creature. But this makes for an appropriately grandiose climax.<br /><br />Grendel is pretty weird looking, a little too grotesque and disgusting and not monstrous on a heroic scale as the epic poem implies, but naturally Crispin Glover does good things with the character, making him a pitiful as well as scary figure.<br /><br />Scholars argue endlessly about the meaning of various elements in the story; a big issue is how strong the Christian element in it is. As someone who studied the original pretty closely at one time myself, I was impressed at how well this movie brings the story to life. It doesn't seem to have appealed much to the critics. But the ancient bard who spun out the original poem was not an art-house filmmaker. Yes, it's kitsch; yes, Angelina's a jarring element; and yes, the various accents are a dreadful mixture. But anything that leads people back to the oldest English literary tradition of all and gives it popular appeal again seems pretty worthwhile to me.