Als je van een mysterie vol schaduwen en sombere belichting houdt, zul je wel van dit onsamenhangende verhaal houden. John Hodiak (die er hier uitziet als een klassieke medegedaagde in een echtscheidingszaak) lijdt aan geheugenverlies en dwaalt van de ene aanwijzing naar de andere, van karakterspeler naar ondersteunende speler, in een soort verdwaasde trance terwijl hij probeert vast te stellen wie hij is en waarom een zekere Larry Cravat hem een mysterieus briefje heeft geschreven. Het mysterie blijft een tijdje hangen, maar toen kreeg de kijker een beetje genoeg van de ene scène na de andere vol spraakzame verklaringen en niet veel filmische actie. Gelukkig ontmoet Hodiak een aardig meisje, gespeeld door de charmante Nancy Guild, en toen ging het (voor mij) de goede kant op. Om de een of andere reden valt Nancy voor John en ze gelooft in hem, hoewel hij er steeds meer van overtuigd raakt dat hij een moordenaar is. Hij zwerft rond, probeert alles te ontrafelen, in duistere flats, de haven, een krankzinnigengesticht, enzovoort. Er is een nazi-buit en een nachtclub, en Lloyd Nolan als een vriendschappelijke smeris, en een heleboel eigenzinnige figuren (waaronder een van mijn favorieten, Housely Stevenson), die er voornamelijk zijn om je af te leiden, want Hodiaks personage is zo passief dat hij zelfs niet in de laatste scène voorkomt - een opgewekte afwasbeurt die doet denken aan een milde comedy.
If you like a mystery full of shadows and moody lighting, you'll quite enjoy this rambling yarn. John Hodiak (who looks here like a classic co-respondent in a divorce case), is an amnesiac, who wanders from clue to clue, from character actor to supporting player, in a sort of bemused trance as he tries to piece together who he is and why a certain Larry Cravat wrote him a mysterious note. The mystery holds for a while, then this viewer became a bit tired of scene after scene of talky explanations, and not much cinematic action. Fortunately Hodiak meets a nice girl, played by the charming Nancy Guild, and things looked up (for me). Nancy falls for John, for some reason, and believes in him, although he is becoming convinced that he may be a killer. On he rambles, trying to unravel, in murky apartments, the docks, an insane asylum, etc. There's Nazi loot and a nightclub, and Lloyd Nolan as a chummy cop, and lots of quirky characters (including one of my favourites, Housely Stevenson), who are there mainly to distract you, because Hodiak's character is so passive that he isn't even in the final scene - a cheery wash-up reminiscent of a mild sitcom.