Bobbie Gentry's gekunstelde, meeslepende ballade 'Ode to Billy Joe', die zich concentreert op een familiediner, waarin een plaatselijke tragedie wordt besproken te midden van alledaagse gebeurtenissen, is de inspiratiebron voor deze film. Toen hij werd uitgebracht, leidde het lied tot veel speculaties over de gebeurtenissen en personages, dus was het onvermijdelijk dat er uiteindelijk een filmversie zou worden uitgebracht. In de film spelen Glynnis O'Conner en Robby Benson de verteller en het onderwerp van het lied. De twee getalenteerde jonge acteurs geven op zeer authentieke wijze de intensiteit en passie weer van de hedendaagse Romeo en Julia. Het probleem van de film is dat hij de rauwe eenvoud van de ballade niet weet te vangen, en de plot komt over als gekunsteld of zelfs sensationeel. De scenarist mist de kans om een centraal thema in de ballad te ontwikkelen <0xE2><0x80><0x93> de ironie van isolement en eenzaamheid in een context van ogenschijnlijke nabijheid en intimiteit.
Bobbie Gentry's artful haunting ballad "Ode to Billy Joe", centering on a family's dinnertable discussion of a local tragedy amid accounts of everyday happenings, is the inspiration for this film. At the time of it's release, the song inspired much speculation about the events and characters, so it was inevitable that a film version would eventually be released. The film casts Glynnis O'Conner and Robby Benson as the narrator and the subject of the song. The two talented young actors very authentically portray the intensity and passion of the modern-day Romeo and Juliet. The failing of the movie is its failure to capture the raw simplicity of the ballad, and the plot comes off as contrived or even sensationalistic. The screenwriters miss the opportunity to develop a central theme in the ballad - the irony of isolation and loneliness in a context of seeming closeness and intimacy.