Omdat ik het laatste werk van Carlos Reygadas onpartijdig en genereus heb behandeld, kon ik de moeite die het heeft gekost om een andere film te krijgen, volledig toeschrijven aan persoonlijke overtuigingen en zonder rekening te houden met de kassa. Maar die 'poging' is ook wat me dwarszit: te veel pretenties voor zo'n ellendig resultaat: 1) De pretenties van geloofwaardigheid als van een gedocumenteerde werkelijkheid of, waarschijnlijker, van een 'cinéma vérité', waarbij echte mensen en niet-acteurs, bedriegers van emotionele toestanden, worden gebruikt voor een zeer verwaterd script, falen hartgrondig: er bestaat een script. En het is denkbaar dat hun individuen of 'personages' acteren, en, zoals van niet-professionele acteurs wordt verwacht, slecht acteren. Hun dialogen zijn ongelooflijk. En om het gevoel van onechtheid en vervalsing te versterken, gebruikt de regisseur overvloedige scènes in vaste posities, waarin de personages gedwongen lijken dummy's te zijn, niets dat overeenkomt met de natuurlijkheid van het menselijk lichaam in de geënsceneerde situaties. Alles is vals, kunstmatig en onecht.<br />2. Ik vind het twijfelachtig dat de 'authenticiteit' enige esthetische waarde had, of dat daarom een 'Big Brother' of een echte tv gelijk zou zijn aan het laatste werk van Reygadas: daarin zit geen plot, en de mensen zijn ook niet echt. Ik geloof niet dat Carlos Reygadas in 'The Real Cancun' enige esthetische waarde vindt, maar toch heeft deze dezelfde eigenschappen die hij zoekt in 'Batalla en el Cielo'. Ze voldoen allebei aan zijn simplistische geloof in 'echte film': helemaal niet geregisseerd door de geschiedenis, iets onbereikbaars, vergelijkbaar met muziekervaring, gezien vanuit een andere vorm door elk lid van het gezelschap. Semiotiek is niet aan de orde, maar het doel is niet bereikt als je bedenkt hoe beeld en gesproken taal diffuse effecten kunnen hebben, zoals de muziekervaring, zonder rekening te houden met de impliciete kwaliteiten van de precisie van die middelen. <br /><0x3E> 3. De indruk van bespiegeling en diepgang die de film met zijn lange pauzes maakt, zoals Tarkovski dat deed toen hij een film in zijn geheel zonder onderbrekingen opnam, wordt verstoord, verbreekt alle kalme of reflexieve gevoelens, met een paar echte juweeltjes van onvrijwillige humor, als het grove en schokkende zich aandient, alle diepe gevoelens of overpeinzingen over de menselijke conditie verdwijnen. Gek gelach of afkeer blijft.<br /><0x3E> 4. Als de film afgelopen is, voel ik me de smerige medeplichtige van een regisseur zonder scrupules, met zoveel hartstocht voor het scheppen, maar met heel weinig te zeggen. Dat zijn werk in wezen gebaseerd is op de waarde van gewone mensen die gebruikt werden om zichzelf bloot te stellen in cinematografische bijeenkomsten van expliciete seks in een film met veel artistieke pretenties, maar waar de enige kunst bestond uit de geluiden en de muziek van de soundtrack.
Dealing to be impartial and generous with the last work of Carlos Reygadas, I could recognize its effort to obtain a different film, cradle absolutely in personal convictions and without considerations for the Box office. But that "effort" is also what bothers me: Too many pretensions for so miserable result: 1)Its pretension of veracity like a documented reality or more likely a "cinéma vérité" work, using real people and non-actors, impostors of emotional states for a very diluted script fails resoundingly: A script exists. And it is perceivable that their individuals or "characters" are acting, and as is expected with nonprofessional actors, acting poorly. Their dialogs are unbelievable. And contributing to the feeling of unreal and falsification, the director uses abundant sequences in fixed positions where the characters seemed to be forced dummies, nothing that corresponds with the naturalness of the human body in the plotted situations. Everything is false, artificial and unreal.<br /><br />2)I think questionable that the "authenticity" had some aesthetic merit, or therefore, any "Big Brother" or Real TV would be equal to the last work of Reygadas: In them there is no plot, and the people are real either. I do not believe that Carlos Reygadas finds in "The Real Cancun" some aesthetic merit, nevertheless, this one has the same characteristics that he looks for in "Batalla en el Cielo". Both fulfill with his simplistic belief in "real cinema": not directed by history at all, being something unreachable, similar to music experience, been perceived of different form by each member from the hearing. Semiotics does not come to the case, but considering image and a spoken language similar ways to obtains diffuse effects like the music experience, without considering the implicit qualities of precision of those means, has not hit the target.<br /><br />3)Its pretension of reflection and depth with its long pauses like Tarkovsky did, doing a film totally rate devoid is disturbed, breaking any calm or reflexive feelings, with some real jewels of involuntary humor, as the gross and shocking moves in, any deep feelings or reflections on the human condition moves out. Crazy laughs or repulsion stays.<br /><br />4)When the film has finished, I felt to be the filthy accomplice of a director without scruples, with has so much passion for create, but very little to say. That his work is fundamentally based on the value of ordinary people who were used to expose themselves in cinematographic sessions of explicit sex in a film with many artistic pretensions, but where the only art were the sounds and music of the sound track.