De Genji- en Heike-bendes komen bijeen in een nederzetting die Utah heet, terwijl een stoïcijnse revolverheld, geïnspireerd door Sergio Corbucci's spaghettiwestern _Django_, de overgebleven leden van de gemeenschap te hulp schiet. Ik heb _Django_ niet gezien, en in feite heb ik veel meer eerlijke gelijkenissen gezien met Kurosawa's _Yojimbo_ en Sergio Leones _A Fistful of Dollars_.<br />De snelle actie is goed in scène gezet op een set die zowel de westerse als de samoerai-levensstijl uitbeeldt. Miike wemelt van zowel sensationeel geweerwerk als zwaardvechten, die in afwachting van het beslissende gevecht stevig met elkaar in botsing komen, en tegen die tijd zijn we praktisch uitgeput. De vreemde/Miike-afwisseling is dat hij ervoor heeft gekozen om een Japanse cast te gebruiken om Engels te spreken. Het is een merkwaardige variant die aanvankelijk als een handige vernieuwing aanvoelt, alleen maar om niet op te vallen in het maffe milieu van dit doelloze amusement. Niettemin zorgt het ervoor dat de personages tweedimensionaal blijven en het publiek afstandelijk. Quentin Tarantino, die een kleine rol speelt, spreekt zoals gewoonlijk Engels, maar met een slungelig, cartoonachtig accent en een stem die klinkt als die van een elfjarige, zonder enig besef van culturele oorsprong en zonder enig verband met het onderwerp, hoe obscuur het ook mag zijn. Ik wou echt dat hij nooit meer zou acteren, of zou leren hoe hij een echt menselijk wezen moest spelen in plaats van een karikatuur uit een B-film, die, ongeacht de rol die hij speelt...' Dat is wat hij altijd doet. Hij meet het leven af aan de hand van een karikatuur uit een B-film.<br /><0x3E> Miike's typisch cynische afstandelijkheid ten opzichte van zijn werk leidt tot weer een van zijn maffe brillen, deze keer met een verbluffend levendig productieontwerp. Aan het eind van de dag is deze afstandelijke, zwierige stijl op zichzelf al een zeer opzienbarende ontmoeting. Dit is geen film die je volledig in beslag neemt, maar een film waarvan je verwacht dat je ernaar kijkt met een nonchalant, half nuchter gevoel van sardonisch gebrek aan betrokkenheid. En sommige mensen kijken graag op die manier naar films. Ik geloof niet dat Miike ooit voor iedereen een film heeft gemaakt, ook al heeft hij er in minder dan twintig jaar bijna zeventig gemaakt. En daarvoor bewonder ik hem.
The Genji and Heike gangs show down in a settlement named Utah, while a cliché stoic gunman comes to the support of what's left of the community, inspired by Sergio Corbucci's spaghetti western Django. I haven't seen Django, and actually I saw much more candid likeness to Kurosawa's Yojimbo and Sergio Leone's A Fistful of Dollars.<br /><br />The fast-paced action is well staged on a set that sponges both western and samurai ways of life. Miike jumbles both sensationalized gunplay and martial arts swordplay, which interact solidly in anticipation of the climactic fight, by which time we're practically exhausted. What may be the oddest facet of Miike's western, if you'll accept the odd/Miike redundancy, is his choice to apply a Japanese cast to speak English. It's a curious variety that initially feels like a gimmicky innovation, merely to blend into this aimless entertainment's wacky milieu. Nevertheless, it results keeping the characters two-dimensional and the audience aloof. Quentin Tarantino, who plays a bit role, speaks English as usual but with some gawky, cartoonish twang and tone of voice with the talent of an 11-year-old and no sense of cultural origin and no connection at all to the subject matter, obscure though it may be. I really wish he would either never act again, or learn how to portray a real human being and not some B-movie caricature, which no matter what role he's ever played is what he always does. He measures all of life to B-movie caricature.<br /><br />Miike's typically cynical detachment from his work makes for another one of his zany spectacles, and with stunningly vivid production design. At the end of the day, this dispassionate flourish of style by itself is a very wearing encounter. This is not a film you become absorbed in but instead one that you're expected to watch with a nonchalant, half- sober feeling of sardonic lack of involvement. And some people like to watch movies that way. I don't think Miike has ever made a movie for everyone, even though he's made almost 70 in under 20 years. And for that I admire him.