Ik weet dat er kosmische krachten tegen me samenspannen en deze film is daar het zoveelste bewijs van. Want zie je, als dat niet zo was, dan zou deze smet van een film, deze kanker, deze celluloiddiarree die in mijn ogen en oren kroop en toen op mijn hersenen bleef zitten en etterde, voorgoed in mijn geheugen gebrand, nooit zijn gebeurd.<br />Nu moet je toch denken: 'Fortey, wat kan er zo erg zijn? Waarom was die film zo afschuwelijk? Heeft het einde hem niet op zijn minst de das omgedaan?'<br />Nou, sta me toe je een rondleiding te geven door de speciale Hadessfeer die deze film was.<br />Om te beginnen werd deze film opgenomen met een Sony Handycam. Misschien iets ouder dan een handcamera van Hitachi, uit het midden van de jaren tachtig, dat weet ik niet zeker. Sommige kijkers waardeerden de korrelige aanblik die de film bood. Ik werd afgeleid door de 'Uncle Carl's home movies'-blik die hij bood.<br />De acteurs beschrijven als houterig zou een belediging zijn voor het meubilair. De dialoog beschrijven als afgrijselijk zou accuraat en misschien een beetje soft zijn. Maar ach, ik ben een tolerante vent. Ik hou soms van films van Ed Wood, het is moeilijk om mijn hersens pijn te doen door slechte dialogen. Maar niet onmogelijk. 'We nemen deze ideeën en gooien ze dan in een blender met uitwerpselen, houden die voor een camera en kijken wat er gebeurt.' En dat deden ze.<br />Maar het einde... ahh, het einde. Wat kan ik daarover zeggen behalve... Ik heb het nooit gezien. Ik dacht dat een sandwich meer voldoening zou geven dan de rest van deze film, dus heb ik hem uitgezet om hem nooit meer te zien. En ik ben vergeten mijn sandwich te maken. C'est la vie.<br />Voor degenen die deze film mooi vonden, beveel ik Beaches met een jonge Mayim Bialik aan en smakelijke loden verfsnippers. Het is de traktatie die niet te overtreffen is.<br /><br />
I know that cosmic forces conspire against me and this movie is further proof of that fact. You see, were it not so, then this blight of a film, this cancer, this celluloid diarrhea that crept into my eyes and ears and then sat and festered upon my brain, forever burned into my memory, would never have happened.<br /><br />Now, surely you must think "Fortey, what could be so bad? Why was the movie horrible? Didn't the end clinch it at least?"<br /><br />Well, allow me to give you a guided tour of the special sphere of Hades that was this film.<br /><br />To begin, this movie was filmed with a Sony Handycam. Possibly something older than a handycam made by Hitachi, from the mid 80's, I can't be sure. Some viewers appreciated the gritty look it provided. I was distracted by the "Uncle Carl's home movies" look it provided.<br /><br />Describing the actors as wooden would insult furniture everywhere. Describing the dialogue as horrendous would be accurate and perhaps a little soft. But hey, I'm a tolerant guy. I like Ed Wood movies sometimes, it's hard to make my brain hurt with poor dialogue. But not impossible.<br /><br />The producers of this film apparently saw the Matrix and a handful of vampire films (though I believe this shlock actually predates Underworld) and thought to themselves "Hey guys...let's take these ideas and then throw them in a blender with feces, slap it in front of a camera and see what happens." And so they did.<br /><br />The ending though...ahh, the ending. What can I say about that except... I never saw it. I thought a sandwich would be more fulfilling than watching the rest of this film so I turned it off never to watch it again. And I forgot to make my sandwich. C'est la vie.<br /><br />For those who liked this movie, I recommend Beaches featuring a young Mayim Bialik as well as tasty lead paint chips. It's the treat that can't be beat.<br /><br />