In het grimmige jaar 1932, waarin Warner Bros. net als alle grote studio's, behalve MGM (RKO en Paramount gingen dankzij de crisis failliet) geld verliezen, komt de film _One Way Passage_ uit, die gaat over de kleinzielige zorgen van zwendelaars op een cruise in de Stille Oceaan. Alleen is deze film geen idiote komedie of verhaal over rijke mensen in smoking die staan te kletsen als ze niet aan het dansen zijn. Wilson Mizner, de regelmatige schrijfpartner van schrijver Robert Lord in 1932 en 1933, was gespecialiseerd in verhalen over mensen in de marge van de maatschappij, met als hoogtepunt de grote Helden Te Koop. Op de een of andere manier naderen de meeste personages in _One Way Passage_ het einde van hun lijn. Als Frank McHughs personage Skippy op oudejaarsavond in zijn eentje in een bar in Agua Caliente een borrel drinkt, is er niet langer de gebruikelijke glimlach op zijn gezicht terwijl hij naar zijn borrel staart. De openingstitels van de film zetten de naam van Kay Francis boven de titel, maar zij is slechts een van de acteurs van Warners die op hun hoogtepunt zijn in deze film, onder wie Warren Hymer als de stoere rechercheur die altijd zijn zin krijgt.<br />Het jaar 1939 wordt beschreven als het topjaar voor Hollywood, toen films als Gone With The Wind en Gunga Din werden uitgebracht. Maar als je films beoordeelt op de mate waarin ze de tand des tijds doorstaan, zijn films die in 1932 en 1933 werden uitgebracht beter. Daarvan is _One Way Passage_ het bewijs. Warner Bros. mag zijn werknemers dan als slaven hebben behandeld, werkende sterren en crew tot twee uur's nachts (zonder overwerk) om te voldoen aan de 12-daagse produktietijdlimiet die de studio aan de meeste films oplegde, met een 6-daagse werkweek, maar kijk eens naar de resultaten. _One Way Passage_. Baby Face. Mystery of the Wax Museum. Lady Killer. Joan Blondell beschreef de studio van Warner Bros. toen als een plek waar het 'echt kookte'. En nu, bijna 75 jaar later, kan _One Way Passage_ de aandacht van de kijker nog steeds vasthouden met zijn verhaal over enkele passagiers op een laatste reis voordat alles verandert.
In the grim year of 1932, with Warner Bros. losing money like all the major studios except MGM (RKO and Paramount both went into receivership thanks to the Depression), along comes the movie One Way Passage, dealing with what seems are the petty cares of grifters on a Pacific cruise. Only this movie is not a screwball comedy or a story about rich people in tuxedos chitchatting when they are not dancing. Writer Robert Lord's frequent writing partner in 1932 and 1933, Wilson Mizner, specialized in stories about people on the margins of society, peaking with the great Heroes For Sale. In one way or another, most of the characters in One Way Passage are nearing the end of their line. When Frank McHugh's character Skippy, drinks alone at a bar in Agua Caliente on New Year's Eve, there is no longer the usual smile on his face as he stares at his drink. The opening credits of the movie put Kay Francis' name above the title, but she is just one of several Warners stock company actors at their peak in this movie, including Warren Hymer as the tough detective who always gets his man.<br /><br />The year 1939 is described as Hollywood's peak year, when movies like Gone With The Wind and Gunga Din were in release. But judging movies by how they stand the test of time, movies released in 1932 and 1933 stand up better. One Way Passage is proof of that. Warner Bros. may have treated its employees like slaves, working stars and crew until 2:00 AM (with no overtime) to meet the 12 day production time limit the studio imposed on most movies, with a 6 day work week, but look at the results. One Way Passage. Baby Face. Mystery of the Wax Museum. Lady Killer. Joan Blondell described Warners Bros. studio then as a place where things were "really cooking." And now, almost 75 years later, One Way Passage can still hold a viewer's attention with its story of some passengers on a last voyage before everything changes.