Het lijkt erop dat veel mensen deze film niet konden begrijpen en niet bereid waren om hun eigen beperkingen te accepteren en daarom besloten dat de film de schuld was. Toen ik een paar van die opmerkingen las, raakte ik op mijn beurt zo geïrriteerd dat ik hier voor het eerst een bericht plaats. De korte versie voor degenen die de film niet hebben gezien, is dat er geen sprake is van'verdraaiing' in de nu gangbare filmstijl <0xE2><0x80><0x93> er is alleen de versie in Danika's hoofd en de openbaring van de werkelijkheid.<br />Voor degenen die het moeilijk vinden om dit te begrijpen, zal ik het in eenvoudige termen samenvatten. Lees dit niet als u de film nog niet hebt gezien.<br />Er zitten in wezen maar 3 scènes in deze film.<br />1) Als je op zoek bent naar de werkelijkheid van de film, stel je dan eens voor wat er door haar hoofd gaat als ze aan het eind van de film op de bank zit. 2. De gebeurtenis die de breuk veroorzaakte, die haar kinderen doodde. Het is alsof ze zich de waarheid herinnert terwijl ze daar op die bank zit, maar het is te pijnlijk voor haar en ze trekt zich snel terug in de fantasie (haar kinderen komen weer tot leven en gaan bij haar en haar man zitten) 3) De werkelijke wereld van vandaag, waarin ze op bed ligt en in haar hoofd delen van scène één en scène twee afdraait met dank aan haar schizofrenie (<0x3C>http://en.wikipedia.org/wiki/Schizofrenia<0x3E>).<br /><br />De hele film tot en met de laatste scène geeft je een indruk van wat het is om haar te zijn en schizofreen te zijn. Ze gelooft volledig in haar versie van de werkelijkheid en de enige manier om die indruk met de kijker te delen is door te 'liegen'. dat dit de realiteit van de film is tot aan de laatste scène.<br />Dus ja, deze film heeft geen plot, het is een kiekje van een gestoorde geest. Ja, Danika's rol als beschermende voetbalmoeder is in wezen onsympathiek maar die persoon heeft nooit bestaan, ze is een weerspiegeling van haar zeer reële schuldgevoel over het veroorzaken van de dood van haar kinderen.<br />De hallucinaties in scène één zijn misschien wel het zwakste deel van de film, ze worden gebruikt als middel om de kijker lang genoeg geïnteresseerd te houden om de film door te zien en terwijl de film aanwijzingen geeft dat niets van wat er verder gebeurt echt is of dat er in elk geval sprake is van een soort mentaal probleem. Ze dienen misschien om in sommige situaties meer verwarring te zaaien dan te verhelderen. Ze zijn echter representatief voor de manier waarop de overtuigingen van een schizofreen kunnen variëren en representeren misschien haar extra angsten en paranoia.<br />Kortom, het is niet waarschijnlijk dat je ooit een film zult zien die een betere indruk geeft van hoe het is om op deze manier krankzinnig te zijn (d.w.z. dat je gelooft dat scène 1 een soort werkelijkheid is), maar als je niet kunt omgaan met een film die geen volledig opeenvolgend verhaal heeft, of als een schrijver de'regels' van een film verandert om iets duidelijk te maken, dan is dat aan jou verspild.
It seems that many people couldn't understand this movie and were unwilling to accept their own limitations and therefore decided the movie was to blame. Reading some of those comments made me in turn annoyed enough to post here for the first time. The short version for those who haven't seen the movie is there is no 'twist' in the now common cinematic style there is only the version inside Danika's head and the revelation of the reality.<br /><br />For the hard of understanding I'll break this down into simple terms. DO NOT READ THIS IF YOU HAVEN'T YET SEEN THE MOVIE.<br /><br />There are basically only 3 scenes in this movie.<br /><br />1) Danika's fantasy life where she rejects the terrible thing that happened to her and tries to substitute her own reality. It doesn't work for her, she sees glimmers of reality through it (herself as a bag-lady, her "brother" dying from her "Mothers" neglect which is clearly her own guilt and many more). If you are looking for the reality of the movie imagine this is what is going through her head as she sits on the bench at the end of the movie. 2) The event that caused the break down, killing her kids. It is as though she is remembering the truth sitting on that bench but it is too painful for her and she quickly retreats back to the fantasy (her kids come back to life and join her and her husband) 3) The real world present day where she is down and out listening to parts of scene one and scene two replay in her head constantly courtesy of her Schizophrenia (http://en.wikipedia.org/wiki/Schizophrenia)<br /><br />The whole film up into the last scene is there to give you an impression of what being her and being schizophrenic is. She completely believes her version of reality and the only way to share that impression with the viewer is to "lie" that this is the reality of the film right up until the final scene.<br /><br />So yes this film has no plot, it's a snapshot of an insane mind. Yes Danika's over protective soccer mom persona is fundamentally unlikable but that person never existed, she is a reflection of her very real guilt over causing the death of her children.<br /><br />The hallucinations within the scene one fantasy are perhaps the weakest part of the film, they are used as tool to keep a viewer interested long enough to see the film through and while the provide clues that nothing else that is happening is real or at least that there is some level of menatl issue. They do perhaps serve to confuse more than illuminate in some situations. They are however representative of the way a schizophrenic's beliefs may vary and may represent her additional fears and paranoia.<br /><br />In short you are not ever likely to see a film that will give a better impression of what its like to be insane in this fashion (i.e. believing scene 1 is some kind of reality) but if you can't handle a film that does not have a completely sequential plot, or a writer changing the 'rules' of a film to make a point this will be wasted on you.