Een goed voorbeeld om de Turkse filmmakers ervan te overtuigen dat ze ook goede films kunnen maken.<br />Het verhaal dat wordt verteld, wordt op een scherpe manier gebracht en wordt niet onderbroken om morele ideeën te bewijzen (afgezien van het einde van de film). Want het verhaal zelf heeft veel te vertellen en maakt het voor de regisseur gemakkelijker om de oorzaken van gebeurtenissen te laten zien. Maar het lijkt erop dat de regisseur het niet kon verdragen om het verhaal tot het einde toe zo te houden. Het is niet verbazingwekkend dat zulke gebeurtenissen in de film een mengeling van intense gevoelens zoals wanhoop en wraak oproepen. Nou, daar is de regisseur in de val gelopen. Als de film niet op die manier eindigde en het publiek de film verliet met de realistische gevolgen van een wrede gebeurtenis (niet met de opluchting dat de slechteriken kregen wat ze verdienden), kon het veel affectief zijn om het gevoel vast te leggen waarin de regisseur hartstochtelijk geloofde. Het lijkt erop dat de regisseur zijn woorden voor het einde heeft gehouden. De wereld verandert en nu kunnen we wel verschillen maken en zijn we niet meer zo wanhopig. Daarom is het einde onnodig lang. Om naar de regisseur te luisteren!<br />De rest van de film is een heel ander verhaal. De personages doen je heel gemakkelijk denken: 'O, man, dit wordt slecht!' Alleen al door hun bestaan. De strijd tussen twee verschillende manieren om het leven te begrijpen wordt eenvoudigweg gescreend. De aanwijzingen voor de oorzaken achter het fysieke geweld worden langzaam, bewust en aangenaam geïnjecteerd. De plaatsen en personages zijn vertrouwd met het gebruikelijke leven dat we hebben.<br />Ik ben het niet eens met het idee dat het geweld dat wordt getoond onnodig veel is. Integendeel, je begrijpt toevallig dat er een heel brute actie plaatsvindt terwijl je het niet echt ziet. Het geeft je alleen de aanwijzing voor de actie, maar niet de onnodige sturing. Dit is geen film van het type 'Hostel'. Ik vond het ook absurd om een waar verhaal te definiëren dat is gefilmd terwijl tieners dagdromen. Het lijkt erop dat het belangrijkste punt ontbreekt. Ja, de gevangenisscènes zijn niet zo overtuigend. En ja, de regisseur werd een beetje emotioneel. Maar dat bewijst dat zelfs de filmmaker de verleiding niet kon weerstaan om te reageren op de manier waarop wij 'gewone mensen' reageren. En het bewijst dat de werkelijke problemen van onze samenleving eraan worden herinnerd. (Misschien niet met opzet, maar dat is het resultaat.)
A good example for convincing that Turkish filmmakers CAN do good movies too.<br /><br />The story been told is presented in a sharp way and not interfered to prove any moral ideas (except for the end of the movie).Because the story itself has a lot to say and makes it easier for the director to show the causes of events. But it seems that director couldn't stand keeping the story this way until the end. It's not a surprise that such events in the movie inspire a mixture of intense feelings such as desperation and vengeance. Well that's where the director fell into the trap. If the movie did not end the way it did and the audience left the movie with the realistic consequences of a brutal event's after(not left with the relief that the bad got what they deserved), it could be much affective to establish the sense that the director passionately believed. It seems that director kept his words for the end. The world is changing and now we do can make differences and are not that desperate. That's why the ending is unnecessarily long. To listen to the director!<br /><br />Rest of the movie is a way different story. The characters really remind you easily like "oh man, this is gonna be bad!" just by their existence. The struggle between two different way of understanding life is just simply screened. The clues for causes behind the physical violence are "injected" slowly, consciously and agreeably. The places and characters are familiar with the usual life we have.<br /><br />I don't agree with the idea that the violence shown is unnecessarily much. On the contrary, you just happen to understand that a very brutal action carries on while you don't actually see it. It just gives you the clue of the action but not unnecessarily giving. This is not a "Hostel" type movie. I also found it absurd to define a true story been filmed as a teenagers daydreams. It seems that the main point here is missing. Yes, the jail scenes are not that convincing. And yes, the director became a little emotional. But that shows you even the filmmaker could not resist responding to the manner in the way we "common people" respond. And it proves that the actual problems of our society is reminded. (Maybe not that deliberately but that's the result.)