Dit beviel me net zomin als het eerdere, Londen, dat in 1994 werd uitgebracht. De reden, denk ik, is dat ik meer weet over Londen en er meer om geef, en aangezien de eerste film bijna vrolijk deprimerend was in zijn weergave van een dode stad onder de Conservatieve Partij, weet ik dat de voorspellingen niet klopten. De Londense film bleef interessant vanwege het verschil tussen hoe Keiller hem 15 jaar geleden zag en hoe hij nu is. Terwijl ik hier minder nauw betrokken ben bij de verschillende plaatsen die worden afgebeeld en Scofields ongeïnteresseerde en uitdrukkingsloze weergave van de kletskoek van een soundtrack hielp niet veel. Het is ook interessant om op te merken dat de algemene socialistische strekking van deze film ook niet klopt. Al die sarcastische opmerkingen over het gebrek aan Britse productie en het duistere gemopper over de overname door de Japanners, lijken allemaal irrelevant nu de dienstenindustrie en het toerisme, geholpen door de goedkopere import uit China en India, het gat ruimschoots hebben opgevuld.
I disliked this as much as I enjoyed the earlier, London, released in 1994. The reason, I think is that I know more about and care more about London, and much as the first film was almost gleefully depressing in its portrayal of a dead place under the Conservative party, I know the predictions were wrong. The London film remained interesting because of the difference between how it was seen by Keiller 15 years ago and how it is today. Whereas here I am less intimately involved with the various places depicted and Scofield's uninterested and expressionless verbalisation of the drivel of a soundtrack helped not a lot. It is also interesting to note that the general socialist drift of this film has also been shown to be wrong. All those sarcastic remarks about lack of British manufacturing and dark murmurings about the Japanese taking over, all seem irrelevant as an expanded service industry and tourism helped by cheaper imports from China and India, seems to have more than filled the gap.