Bezoeker Q is een ander uitstekend experiment van Takashi Miike om te zien of hij zijn filmploeg zover kan krijgen dat ze ontslag nemen, zijn publiek het theater verlaat en de mensen zich zo beledigd voelen dat ze de film niet afmaken. Maar de film werd wel afgemaakt, net als tientallen andere Miike-films, en net als Ichi de Moordenaar, Gozu, Audition en andere thrillers, worden de extremen van de film met elkaar verbonden door een meedogenloze verbeelding en een grillige logica. Deze film wordt, net als Audition, vaak als een horrorfilm gepresenteerd, maar net als bij Dead or Alive wordt iets wat één kant op lijkt te gaan tegen de tijd dat de film eindigt iets heel anders. Er is letterlijk een regel waarin de scènes van deze film zo extreem worden dat ze niet langer afschrikwekkend zijn, maar juist hilarisch. Een ander voorbeeld van Miikes vaardigheid is dat hij precies weet waar die regel is, en op dat punt wordt de film ook nog komischer. Er is geen beter pervers genoegen dan toe te kijken hoe een getrouwd stel na jaren van ontwrichting samen glimlacht en zich verbindt terwijl ze samen een lijk aan stukken hakken... vooral na alles wat er daarvoor is gebeurd, wat niet beperkt blijft tot necrofilie, coprofilie, overvloedig melkspuiten en willekeurig geweld. Je weet wel, de gebruikelijke Miike fair.<br />Deze film heeft ook zijn betekenis. Miike heeft zich duidelijk verdiept in de Japanse bezorgdheid over traditionalisme versus modernisme, een conflict dat in bijna de hele geschiedenis van de Japanse film terug te vinden is (voor een goede bespreking hiervan, zie Donald Richies 'Honderd jaar Japanse film'). Miikes gevoelens zijn, net als die van de beste Japanse filmmakers, ambivalent en geassimileerd. Een van de thema's van de film in de dialoog is dat Japan uiteenvalt omdat de traditionele familie uiteenvalt... en toch komt die familie weer bij elkaar door een paar van de meest perverse acts die ooit zijn opgenomen en verspreid (afgezien van Italiaanse Giallo-films, maar dit is beter).<br />'Ik heb inmiddels een stuk of tien Miike-films gezien <0xE2><0x80><0x93> de man produceert ze sneller dan ik ze kan bekijken. Zolang hij het volhoudt, blijf ik kijken... en zolang hij zijn abjecte gevoeligheden, zijn gebrek aan zelfkritiek en zijn voortdurende verkenning van uitersten volhoudt, blijft hij klassiekers maken.<br />- PolarisDiB.<br />- PolarisDiB.
Visitor Q is another excellent experiment by Takashi Miike to see if he can get his crew to quit, his audience to leave the theatre, and people to be offended to the point of non-completion of the movie. However, it was completed, just like the dozens of other Miike movies, and just like Ichi the Killer, Gozu, Audition, and other thrillers, the overall extremes of the movie are bounded together by a relentless imagination and a whimsical logic. This movie, like Audition, is billed often as a horror movie, but like Dead or Alive, what seems to be going in one direction actually becomes something completely different by the time the movie ends.<br /><br />There is literally a line where the scenes of this movie get so extreme that they cease to be horrifying and instead become hilarious. Another example of Miike's skill is that he knows exactly where that line is, and at that point the direction lets the movie become more comedic as well. There is no better perverse pleasure than watching a married couple smiling and connecting after years of dysfunction as they hack apart a corpse together... especially following everything that's happened previously, which includes but is not limited to necrophilia, coprophilia, copious milk spraying, and random violence. You know, usual Miike fair.<br /><br />This movie has its significance, as well. Miike has definitely tapped into the Japanese anxiety over traditionalism versus modernism, a conflict that can be found through almost the entire history of Japanese cinema (for a good discussion of this, see Donald Richie's "One Hundred Years of Japanese Film"). Miike's feelings are, like the best of Japanese filmmakers, ambivalent and assimilated. A stated theme of the movie in dialog is that Japan is falling apart because the traditional family is falling apart... yet that family comes back together through some of the most perverse acts ever recorded and distributed (besides Italian Giallo films, but this is better).<br /><br />I have seen something like a dozen Miike films by now--the man produces them faster than I can watch them. It's a very rare filmmaker that continues to impress through so many movies. As long as he keeps it up, I'm going to keep watching them... and as long as he maintains his abject sensibilities, his lack of self-censorship, and his constant explorations of extremes, he'll continue to make classics.<br /><br />--PolarisDiB