Body Melt is in wezen wat het lijkt te zijn: gewoon een grote berg geronnen bloed. Australië is geen land dat onmiddellijk erkenning krijgt voor een heleboel geslaagde griezelfilms (ondanks een of twee successen), en deze laat zien waarom <0xE2><0x80><0x93> want afgezien van al het bloed en de ingewanden is er helemaal niets om het land voor aan te bevelen; en iedereen die geen griezelfilms kijkt puur voor het geronnen bloed heeft niet eens dat kleine beetje om op terug te vallen. Body Melt is een moderner voorbeeld van de 'gesmolten film' <0xE2><0x80><0x93> een waardeloos type film, tegen het eind van de jaren tachtig gemaakt door de waardeloze James Muro-film 'Street Trash'. Ik heb te veel van dit soort films gezien, en deze is niet eens zo goed als de film uit het begin van de jaren tachtig. De plot lijkt op die van Street Trash, omdat hij is gebaseerd op het onoriginele idee (ook gezien in 'The Stuff' van Larry Cohen) van een nieuw product dat de lichaamsfuncties van mensen verstoort. Het product in deze film komt van een gezondheidsboerderij en staat bekend als 'Verbatim'. De film begint met een scène waarin een gruwelijk verminkte man zijn auto in de prak rijdt nadat zijn lichaam begint te smelten. Daarna zien we andere mensen smelten...<br />De film duurt maar vijfenzeventig minuten (zonder aftiteling), en het grootste deel daarvan is vulmateriaal. Het lijkt erop dat elke keer dat regisseur Philip Brophy niet weet waar hij moet beginnen, er weer iemand smelt. Het verbaasde me daarom niet dat de film gebaseerd is op een reeks korte verhalen <0xE2><0x80><0x93> want dat is precies hoe het aanvoelt. Het geronnen bloed is eigenlijk niet slecht, want hoewel het goedkoop is, heeft het wel iets vrolijks; en de film gaat verder dan de meeste mensen zouden durven, want tot de aanstootgevende lichaamsdelen behoren penissen, placenta's en bovenmaatse tongen die een eigen leven gaan leiden. De manier waarop ze worden gebruikt, prikkelt echter de verbeelding niet, en dat is jammer, want deze film had heel eng kunnen zijn als hij goed was gemaakt. De enige herkenbare persoon in de cast is Ian Smith, die door velen onmiddellijk zal worden herkend als 'Harold' uit de Australische soap 'Neighbours'. Het is niet verwonderlijk dat er geen andere 'namen' zijn, aangezien deze productie onprofessioneel en mat is, en als ik een acteur was met een goede reputatie, zou ik er niet eens in de buurt gekomen zijn. Deze film mag dan fans van stompzinnig bloed plezieren, maar de meesten van ons zijn elders beter af.
Body Melt is basically what it appears to be; just a big pile of gore. Australia isn't a nation instantly recognised for a lot of hit horror films (despite one or two successes), and this one really shows why - as aside from all the blood and guts, there is nothing at all to recommend it for; and anyone that doesn't watch horror films purely for gore won't even have that small pittance to fall back on. Body Melt is a more modern example of the 'melt movie' - a worthless type of film kicked off by the worthless James Muro flick 'Street Trash' towards the end of the eighties. I can't say I've seen too many of these sorts of movies, and this one isn't even as good as the earlier eighties film. The plot is similar to Street Trash, as it follows the unoriginal idea (also seen in Larry Cohen's "The Stuff") of a new product disrupting people's bodily functions. The product in this film comes from a health farm and is known as 'Verbatim'. The film starts with a sequence that sees a horribly mutilated man crash his car after his body begins to melt. After that, we see other people melting...<br /><br />The film only runs for about seventy five minutes (not including closing credits), and the vast majority of that is filler. It would seem that every time director Philip Brophy doesn't know where to go, another person melts. It didn't come as a surprise to me, therefore, that the film is based on a series of short stories - as that's exactly what it feels like. The gore actually isn't bad, as despite being cheap it does have a cheerful feel to it; and the film goes further than most would dare, as offending body parts include penises, placentas and over-sized tongues developing a mind of their own. The way that they are used doesn't inspire the imagination, however, and that is a shame as this film could actually have been quite scary if done correctly. The only recognisable person in the cast is Ian Smith, who many will immediately identify as 'Harold' from the Aussie soap 'Neighbours'. It's not surprising that there's no other 'names' as this production is unprofessional and lacklustre, and if I were an actor with a good reputation; I wouldn't have gone anywhere near it. This film might delight fans of mindless gore; but most of us are better off elsewhere.