De meester van de surrealistische cinema, Luis Buonuel, heeft zijn benadering van de bourgeoisie veranderd na Tristana, en zijn laatste drie films zijn allemaal komisch en gaan uit van een mengsel van puur surrealisme, extreme ironie en het ene constante thema van Buonuels auteurschap: haat tegen de heersende klasse.<br />'Le Fantelle de la Liberté' is misschien wel Buonuels minst toegankelijke werk sinds zijn eerste twee films, 'Un Chien Andalou' en 'L'Espérance d'Or'. Het is een thematische voortzetting van 'Le Charme Discret de la Bourgeoisie', waarin de zeven hoofdpersonen gewoon geen hap door hun keel konden krijgen, of zelfs maar konden beginnen. Dit is een sterke metafoor voor Buonuels werk. 'Le Fant-de-me' is niet grappiger dan 'Le Charme', maar het is moeilijker te begrijpen, en dat is precies wat Buronuel en Carrière wilden na het succes van 'Le Charme' bij de vorige uitreiking van de Academy Awards.<br />In 'Le Fant-de-me' zijn zelfs de personages niet consequent gedurende de hele film. Deze film is als een herhaling, waarin het ene lid van de heersende klasse de stok doorgeeft aan het volgende en nooit meer terugkeert naar het publiek. Ze gaan gewoon weg, misschien omdat Buronuel dat wilde, maar in deze film is dat een belangrijke factor, want het bevestigt Buronuels niet-menselijke kijk op de mensen van deze klasse. Zijn haat was een collectieve haat, en deze film weerspiegelt zijn collectieve kijk op de bourgeoisie. De film bevat absurde, surrealistische voorvallen, zoals priesters die kaarten terwijl ze roken en drinken, ouders die reageren op ansichtkaarten van beroemde gebouwen die hun dochter van een vreemde heeft gekregen omdat ze obsceen waren, en een schrijver die tientallen mensen doodt vanuit zijn sluipschutterspositie op het dak van een gebouw. De schrijver wordt niet schuldig bevonden, en de voortdurende verwisseling van personages, twee acteurs die strijden om één rol, zorgt voor een zeer verwarrend verhaal. 'Last Year in Marienbad' van Resnais en Robbe-Grillet is alleen maar een bespotting van het traditionele verhalen vertellen in de film. Resnais en Robbe-Grillet maakten 'Last Year in Marienbad' alleen maar om te bewijzen dat het vertellen van verhalen iets bourgeois is en niet nodig is voor de modernistische of revolutionaire film.<br />Deze film is in feite gebaseerd op een schilderij van Francisco José de Goya dat 'El Tres de Mayo' (De drie in Mayo) heet, en 'Le Fant-de-me' begint met een korte scène waarin Bu-Nanuel de gebeurtenissen tijdens de Napoleontische oorlogen afbeeldt. De film is meer dan een bespotting van de bourgeoisie, het is ook een aanval op de communistische doctrine die over de hele wereld alleen maar van de mensen lijkt af te nemen wat ze geacht worden aan de mensen te geven: Vrijheid, en ook een aanval op het linkse defaitisme. De verheerlijking van de nederlaag is misschien wel het grootste probleem van links, en dat leidt alleen maar tot een verplaatsing van de macht. 'Weg met de vrijheid!' roepen de revolutionairen van Butonuel, en de vuurpelotons beginnen op de stervende revolutionairen te schieten.
The master of surrealistic cinema, Luis Buñuel, changed his approach to the bourgeoisie after "Tristana", and his last three films are all comic and prevail through a mixture of pure surrealism, extreme irony and the one consistent theme of Buñuel's auteurship- hatred of the ruling classes.<br /><br />"Le Fantôme de la Liberté" is perhaps Buñuel's least accessible work since his first two films, "Un Chien Andalou" and "L' Age d' Or". It is a thematic continuation of "Le Charme Discret de la Bourgeoisie", where the seven protagonists just couldn't finish, or even start, a meal. This is a strong metaphor for Buñuel's view that the bourgeoisie is a dying class, and that not even a violent revolution is needed to remove the bourgeoisie from power and wealth. They are perfectly capable of doing so themselves, through their indulgence in pathetic etiquette and decaying sense of morality. "Le Fantôme" is not funnier than "Le Charme", but it is harder to understand, and this is exactly what Buñuel and Carrière wanted after the success of "Le Charme" at the previous Academy Awards. <br /><br />In "Le Fantôme", not even the characters are consistent throughout the film. This film is like a relay, where one member of the ruling class passes the stick to the next, and never comes back to the vision of the audience. They just leave, like Buñuel wanted them to, perhaps, but in this film is an important factor because it confirms Buñuel's non-human view of the people of this class. His was a collective hatred, and this film reflects his collective view of the bourgeoisie. The film contains absurd, surreal incidents, like priests playing cards while smoking and drinking, parents reacting to postcards of famous buildings given their daughter by a stranger as they were obscene and a writer killing tens of people from his sniping-position at the roof of a building. The writer is found not guilty, and the continuing mix-up of characters, two actors competing for one role makes for a very confusing narrative. Or maybe the "story" is just a mockery of traditional storytelling in film. Resnais and Robbe-Grillet made "Last Year in Marienbad" just to prove that telling stories is a bourgeois thing and not necessary for modernist or revolutionary cinema.<br /><br />This film is actually based on a painting by Francisco José de Goya called "El Tres de Mayo" (The three in Mayo), and "Le Fantôme" starts with a short episode of how Buñuel depicts the incidents during the Napoleon Wars. But it's the theme of Goya's painting that Buñuel is concerned with, and this film is more than a mockery of the bourgeoisie, it is also an attack on communist doctrine which all over the world only seems to take from the people what is was supposed to give to the people: Freedom, and also an attack on leftist defeatism. The glorification of the defeat is perhaps the modern Left's biggest problem, which only leads to a move away from power. "Down with freedom!", Buñuel's revolutionaries shout- and the firing squads start firing at the dying revolutionaries.