Van alle conventies die in veel retroactiefilms voorkomen, is het _The Professional: Golgo 13_ die ze allemaal in één pakketje samenbrengt.<br />Er is de eenzame, stille held, zijn clichématige vrouwenjacht, een groep huurlingen met codenamen, elk met unieke vaardigheden en een mysterieuze voorgeschiedenis, een man die Duke tegenwerkt en hem puur en alleen haat, en dat alles in de hoogste actiescènes.<br />En hoewel veel mensen dit alleen maar als animatie zouden beschouwen, zijn er ook scènes die echt lijken te zijn. We voelen Golgo's eenzaamheid en Leonard Dawsons haat en de pijn van zijn dochter in het recht.<br />Het is de kunst van de film die verbazingwekkend genoeg in alle scènes wordt geportretteerd. De scène waarin Dukes auto over het strand raast, of wanneer Gold en Silver (twee van de gehuurde huurlingen) hem in Dawsons kantoorgebouw bij de climax van de film aanvallen, is geniaal. Het is de eenvoud van de kunst die laat zien wat getoond moet worden en die het verhaal rechtlijnig houdt, in plaats van zoals in andere actiefilms met een muilezelverhaal te komen.<br />Deze film probeert niet meer van zichzelf te maken dan het is. Hij weet dat het een actiefilm is en gebruikt die als basis om mee te werken, in plaats van voor te wenden dat het een soort psychologisch onderzoek naar moordenaars is, zoals in zoveel Hollywoodfilms. Hij is gewoon wat hij is en doet dat goed. De scène waarin Gold en Silver worden geïntroduceerd en hun gewelddadige verleden zijn zonder enige twijfel een van de grootste en huiveringwekkendste scènes uit de geschiedenis van de film.
<br /><br />Of all of the conventions that appear in many of the retro action films, it is The Professional: Golgo 13 that mixes them all into one package.<br /><br />There is the lone quiet hero, his cliched womanising, a group of codenamed mercenaries each with unique skills and mysterious histories, a man in opposition to Duke who hates him purely, and over the top action sequences throughout.<br /><br />And although this is what many people would just think of as an animation, there are performances that actually seem as though they are real. We feel Golgo's loneliness and Leonard Dawson's hate and his daughter in law's pain.<br /><br />It is the art of the film that really is portrayed amazingly throughout. The scene in which Duke's car speeds along the beach, or when Gold and Silver (Two of the hired mercenaries) attack him in Dawson's office building near the climax of the film are genius. It is the simplicity of the art that shows what needs to be shown and keeps the story linear, instead of making a muzzled storyline as in other action films.<br /><br />This film doesn't try to make itself more than what it is. It knows that it is an action film and uses this as the foundation to work with, instead of making out it is some sort of psychological examination of killers like so many Hollywood films. It just is what it is, and does this well.<br /><br />Just another note: The scene in which Gold and Silver are introduced and their violent histories are without a doubt one of the greatest and chilling scenes in cinema history.