Hoewel de spoilers in deze recensie betrekking hebben op de plot, zullen ze de film niet verpesten voor degenen die hem nog niet hebben gezien. De film is geschreven met zulke mensen in gedachten.<br />... Ik ben een groot fan van de succesvolle Japanse regisseur Miike Takashi. Zijn films zijn niet altijd goed (wat een prestatie zou zijn, gezien het feit dat hij gemiddeld zo'n drie speelfilms per jaar maakt), maar hij vindt het niet erg om te experimenteren of te spelen. Niet alles wat hij probeert werkt, maar als het wel werkt, kan het verdomd goed zijn.<br />... Zijn onderwerpen en genres variëren wild van een musical over een gezin dat een herberg drijft tot een kind dat met kobolden vecht tot een paar van de beste yakuza-films die ik ooit heb gezien. Intussen heeft hij de neiging goede prestaties te krijgen van zijn acteurs, zelfs als het kinderen zijn of Japanners die niet in Japan zijn geboren. De enige keer dat ik volledig teleurgesteld ben geweest over een van zijn stukken was toen ik een afgelaste verfilming kreeg van 'Masters of Horror' van Showtime, getiteld 'Imprint'. Het verhaal was stom en de acteurs waren slecht. Dit was Miikes eerste Engelse productie, en dat was te zien.<br />Dus toen ik erachter kwam dat een van zijn films uit 2007, 'Sukiyaki Western Django', in het Engels was, was ik een beetje uit het veld geslagen. Hoe ik erachter kwam? Nou, ik begon ernaar te kijken, en dat was de enige taal. Je kon zien dat de acteurs het hadden gedaan.' Het is ook niet voor niets dat de film is verfilmd, gezien de manier waarop veel van de acteurs (behalve Quintin Tarantino) worstelden met hun rollen. Als zodanig is de film een uitstekend voorbeeld van Bertolt Brechts 'theatrale vervreemding', die ons voortdurend dwingt de film als film te zien, maar dat is niet iets wat we graag doen.<br />Het kostte me ongeveer drie kwartier om over de taalkeuze heen te komen. Dus wat de artistieke waarde betreft, doet de oorspronkelijke dub precies waar hij voor bedoeld is, maar man, het zou leuk zijn om te zien dat hij door native speakers in verschillende talen wordt vertroebeld. Dit is waarschijnlijk de enige keer dat je me dat ooit zult zien zeggen over iets wat geen komedie is die ik door Mexicaanse acteurs wil zien spelen. De Mexicaanse stemacteurs maken alles nog grappiger.<br />Afgezien van de woordkeus was het best goed voor een bewerking/preparatie van de tweede Italiaanse, westelijke bewerking van Kurosawa's fantastische gimmick van het genre, 'Yojimbo' (dat op zich een bewerking was van een non-fictieroman). Inderdaad, 'Sukiyaki Western Django' is zowel een bewerking als een preparatie van de Spaghetti-western 'Django', die twee jaar na Sergio Leones 'A Fistfull of Dollars' uitkwam. Beide bewerkingen waren bewerkingen van 'Yojimbo', een samoerai-knipoog naar westerns, maar gebaseerd op Dashiell Hammetts noir-roman 'Red Harvest'.<br />Zeker, 'Red Harvest', 'Yojimbo', 'Fistful of Dollars', 'Django' en 'Sukiyaki Western Django' zijn allebei bewerkingen van 'Yojimbo', een samoerai-knipoog naar westerns, maar gebaseerd op Dashiell Hammetts noir-roman 'Red Harvest'.<br />Zeker, 'Red Harvest', 'Yojimbo', 'Fistful of Dollars', 'Django' en 'Sukiyaki Western Django' Het draait allemaal om een vechtlustige zwerver die zich in een stad bevindt waar twee strijdende partijen en een gedemoraliseerde burgerbevolking de dienst uitmaken. Al hun hoofdpersonen proberen de twee partijen tegen elkaar uit te spelen en worden uiteindelijk in de strijd geworpen, ogenschijnlijk in het belang van wat er nog van de stad over is. Maar SWD maakt zijn eigen wereld, in tegenstelling tot de rest.<br />Het verhaal speelt ergens tussen het midden en het eind van de negentiende eeuw, nadat de Shogunate zijn macht begon te verliezen, maar nog voordat de regering van de Meiji-keizer aan de macht kwam; een tijd waarin Japan in verval lijkt te zijn en door buitenlanders is vernederd. Het is echter moeilijk te zeggen waar het precies over gaat, want de film gaat nergens over. De rivaliserende groepen zijn de overblijfselen van de Genji- en Heike-clans, wier conflicten in de twaalfde eeuw berucht waren omdat ze werden opgetekend in het poëtische epische gedicht 'Heike Monogatari'. Een van de bendeleiders vindt inspiratie in Shakespeares 'Richard III'.<br />De twee facties staan tegenover elkaar in een stad waarvan de architectuur de vreemde afkomst van deze film weergeeft, op zoek naar de legendarische schat en elkaar bevechtend met geweren, zwaarden, dynamiet en wat er toevallig voorhanden is. Hun kledij past bij de architectuur en vertoont occidentale, Japanse, feodale en semi-moderne invloeden. Hun dialogen zijn doorspekt met afgezaagde westerse clichés, aangedragen door acteurs die meestal geen idee hebben wat ze zeggen. In de paar recensies die ik heb gelezen, zag ik af en toe vergelijkingen met de boogvormige, in technicolor gedraaide western, 'Tears of the Black Tiger'. Het zijn allebei recente Aziatische films die een eerbetoon en parodie bieden op hetzelfde (uiterlijk) Amerikaanse genre, dus dat is begrijpelijk, maar ik denk dat SWD beter is in vergelijking met 'The Quick and the Dead'. Ze hebben een soortgelijk doel, maar waar Sam Raimi er (ondanks zijn sterrencast) niet in is geslaagd om een fatsoenlijke behandeling van westerns te vinden in de trant van zijn horror- en superheldenfilms, is Miike er grotendeels in geslaagd om een bizarre culturele mix te introduceren en zijn eigen cultfilmgevoeligheden.<br />Iedereen die van bizar houdt, zou het eens moeten bekijken.
--While the spoilers in this review concern the plot, they will not ruin the movie for those who haven't seen it yet. It is written with such people in mind.--<br /><br />I am a big fan of prolific Japanese director, Miike Takashi. His movies are not always good (which would be an accomplishment, considering he averages about three feature length films a year), but he doesn't mind experimenting or playing around. Not everything he tries works, but when it does, it can be pretty damn awesome.<br /><br />His subjects and genres vary wildly from a musical about a family running an inn, to a kid fighting goblins, to some of the best yakuza flicks I've seen. Meanwhile, he tends to get good performances from his actors, even when they are children or non-native Japanese speakers. The only time I've been completely disappointed with one of his pieces was a rejected instalment in Showtime's "Masters of Horror", entitled 'Imprint'. The story was stupid, and the acting was bad. This was Miike's first all English production, and it showed.<br /><br />So, when I found out one of his 2007 films, "Sukiyaki Western Django", was in English, I was a bit put off. How did I find out? Well, I started watching it, and that was the only language track. You could tell the actors hadn't been dubbed over, either from the way much of the all Japanese (except for Quintin Tarantino) cast struggled with their deliveries. As such, the film is an excellent example of Bertolt Brecht's 'theatrical alienation', constantly forcing us to deal with the movie as a movie, but this is not something we are entirely comfortable doing.<br /><br />It took me about 45 minutes to get over the choice of language. So, for artistry, the original dub accomplishes what it sets out to, but, man, it would be nice to see it overdubbed by native speakers in several languages. This is probably the only time you'll ever see me say that about anything that isn't a comedy which I want revoiced by Mexican actors. Mexican voice actors make everything funnier.<br /><br />Diction aside, it was pretty good for an adaptation/prequel of the second Italian, western adaptation of Kurosawa's wonderful tip of the hat to the genre, "Yojimbo" (which, itself, was an adaptation of a noire novel). That's right, "Sukiyaki Western Django" is both an adaptation and a prequel to the Spaghetti western, "Django", which came out two years after Sergio Leone's "A Fistfull of Dollars", both of which were adaptations of "Yojimbo", which was a samurai nod to westerns, but based on Dashiell Hammett's noir novel, "Red Harvest". Follow? SWD is less derivative than you might expect.<br /><br />Sure, "Red Harvest", "Yojimbo", "Fistful of Dollars", "Django", and "Sukiyaki Western Django", all centre around a martially talented drifter who finds himself in a town with two warring factions and a demoralized civilian populace. All their lead characters attempt to play the two sides against each other and are eventually dragged into fighting both, ostensibly for the good of whatever's left of the town by the end. But SWD fashions its own world, unlike the rest.<br /><br />It is apparently set in something like the mid to late 1800s, after the Shogunate has begun to lose power, but before the Meiji emperor's government has gained dominance; a time in which Japan appears to be in decline, and has been humiliated by foreigners. It's hard to pin down, though, because the film doesn't really concern itself with such matters. The competing groups are the remnants of the Genji and Heike clans, whose twelfth century conflicts were famously recorded in the performative epic poem, "Heike Monogatari". One of the gangs' leaders finds inspiration in Shakespeare's "Richard III".<br /><br />The two factions face off in a town whose very architecture conveys the strange lineage of this film, looking for its fabled treasure and fighting each other with guns, swords, dynamite, and whatever happens to be handy. Their garb fits with the architecture, and exhibits occidental, Japanese, feudal, and semi-modern influences. Their dialogue is peppered with hackneyed western clichés, delivered in by actors who mostly no have idea what they're saying.<br /><br />In the few reviews I read, I saw some glancing comparisons to the arch, technicolored western tribute, "Tears of the Black Tiger". They're both recent Asian films offering tribute and parody of the same (outwardly) American genre, so that's understandable, but I think SWD is better compared and contrasted with "The Quick and the Dead". They have a more similar purpose, but where Sam Raimi failed (despite a stellar cast) to find a decent treatment for westerns along the lines of his horror and superhero flicks, Miike has mostly succeeded by introducing a bizarre cultural mix and his own cult cinema sensibilities.<br /><br />Anyone who likes weird should check it out.