Toen ik 17 was, was ik nogal gefascineerd door dit soort (typisch franse) films. Het ontbreken van actie in het verhaal zou een of ander verborgen juweel onthullen, een of andere onbekende, diepe, mysterieuze waarheid over het leven en alle onverwachte dingen die konden gebeuren. Zoals op een avond iemand ontmoeten en dan de nacht doorbrengen zonder iets van elkaar te weten, zonder zelfs maar een paar zinnen met elkaar te wisselen. Ja, dat zou opwindend, revolutionair, ongebruikelijk, onconventioneel lijken. Het gaat niet dieper of betekenisvoller dan andere gebeurtenissen die veel extatischer of pijnlijker blijken te zijn. Het ontbreken van enige betekenisvolle dialoog in een script maakt een film op zich niet bijzonderder of dichterlijker. Deze lange, close-ups van de ogen van de acteur leiden nergens toe als de auteur geen andere bedoeling heeft, geen ander doel dan zichzelf te behagen. Nadat ik de hele film had gezien, bleef ik achter met een gevoel van leegte, dat wil zeggen, de leegte van de auteur. Deze film gaat over niets, maar probeert dat te verbergen achter slimme camerabewegingen, weinig actie en geen verhaal. Hij heeft niets te zeggen, maar zou ons doen geloven dat het niets is, dat hij iets over het leven onthuld. Nou, dat doet hij niet.
When I was 17, I was kind of fascinated by this kind of (typically french) movies. The absence of action in the story telling would reveal some hidden gem, some kind of unknown, deep, mysterious truth, about life and all the unexpected things that could happen. Like meeting someone one evening and then spending the night without knowing anything about each other, without even exchanging a few sentences. Yeah that would appear to be exciting, revolutionary, unusual, unconventional. Now, 36 years later, I've had a few strange encounters in my life (like anybody else, I guess), but then... so what? Nothing to make a fuss about, and certainly not a movie. These moments weren't any deeper or more significant than other events that proved to be far more ecstatic or painful. The absence of any meaningful dialog in a script doesn't make a movie more special or poetic by itself. These long close shots on the actor's eyes don't lead anywhere if the author has no intention, no other purpose but to please himself/herself. After I watched the whole movie, I was left with a feeling of emptiness, that is, the author's emptiness. This film is about nothing, but it tries to conceal that behind smart camera movements, little action and no story. It has nothing to say, but would make us believe it's nothingness reveals something about life. Well it doesn't.