Vanaf de allereerste beelden grijpt 3 Deewarein je vast en laat je niet meer los. Dit zou wel eens de beste film van zijn soort kunnen zijn die ik ooit in welke taal dan ook heb gezien. Afgezien van de ondertiteling zou je zelfs gewoon kunnen vergeten dat je naar een Indiase film kijkt. Zelfs de normale vrijheden die Bollywood zich normaal gesproken veroorlooft met het begrip 'ontkenning van ongeloof' (en die Bolly-fans zijn gaan accepteren) zijn in deze film grotendeels afwezig. De personages zijn diepzinnig, intens en vooral volkomen geloofwaardig. Anderen hier hebben 3 Deewarein aangeprezen als Juhi Chawla's comebackfilm, en ze straalt zeker in haar rol. Maar misschien was de vertolking van Jackie Shroff nog verrassender. In de meeste andere films die ik van hem heb gezien, maakte hij op de een of andere manier ook geen indruk <0xE2><0x80><0x93> of hij nu goed of slecht was <0xE2><0x80><0x93> maar zijn vertolking van 'Jaggu' hier deed me wel degelijk opkijken. En ik vroeg me af in hoeverre mijn vroegere onverschilligheid aan Jackie te danken was en in hoeverre aan de scripts waar hij mee werkte. Nasserudin Shah speelt een ander complex en sympathiek personage in 'Ishaan'. Hoewel niet zo innemend als de rol in de titelrol in 'Shree 420', heeft 'Ishaan' beslist enkele eigenschappen gemeen met dat personage.<br />Het verhaal is misschien het best te vergelijken met een pointillistisch schilderij. In het begin zien we heel smalle beelden vanuit heel dichtbije hoeken. '... pas als de plot zich ontvouwt en we ons van het doek terugtrekken, zien we het schilderij zelf. En het doek zelf is indrukwekkend en elegant ingehouden. De openingsscènes <0xE2><0x80><0x93> in monochrome blauwtinten <0xE2><0x80><0x93> introduceren het verhaal in zeer korte tijd (de hele speeltijd van de film staat op 120 minuten, wat volgens Bollywood-maatstaven bijna een 'kort onderwerp' is) en er wordt niets verspild tijdens de vertoning. En daarom word je er meteen bij betrokken en voor de rest van de tijd geworteld.<br />Ik kan me er niet toe zetten iets te schrijven wat een toespeling maakt op het einde van het verhaal. Als ik dat zou doen, zou ik jou en de film een groot onrecht aandoen. Laat ik volstaan met te zeggen dat het einde niet eens zo veraf was als ik had verwacht.<br />Als je alleen maar een fan bent van 'Masti-Masala', kijk dan niet naar deze film. Je zult teleurgesteld zijn. Maar als je twee uur kunt vrijmaken om geboeid te worden door een verhaal dat soms grimmig is, en soms hartverwarmend en bovenal verrassend, dan moet je deze film zien. Dit is een verbazingwekkend werk, van de casting tot de camera en het script.
From the very first frames 3 Deewarein grips you and won't let go. This very well may be the best movie of its kind I have ever seen an *any* language. In fact, apart from the subtitles, you might just forget that you're watching an Indian film. Even the normal liberties that Bollywood normally takes with the concept of "suspension of disbelief" (and that Bolly fans have come to accept) are mostly absent from this movie. The characters are deep, intense and best of all completely credible. Others here have hailed 3 Deewarein as Juhi Chawla's comeback film, and she certainly shines in her role. But perhaps more surprising to me was Jackie Shroff's performance. Shroff's typical roles haven't impressed me one way or the other -- as especially good or bad -- in most other movies I've seen him in. But his portrayal of "Jaggu" here definitely made me sit up and take notice. And left me wondering how much of my former indifference was due to Jackie, and how much was due to the scripts he's been working from. Nasserudin Shah presents another complex and lovable character in "Ishaan". While not quite as endearing as the title role in "Shree 420", "Ishaan" certainly shares some qualities with that character.<br /><br />The story might be best compared to a pointillist painting. In the beginning we see very narrow views from very close angles. It's only as the plot unfolds and we back away from the canvas that we see the actual picture. And the canvas itself is impressive and elegantly understated. The opening sequences -- shot in blue-toned monochrome -- introduce the story in very short order (the entire run time of the film is listed at 120 minutes, which by Bollywood standards almost qualifies as a "short subject") and there is nothing wasted during the exposition. And it's because of this that you are drawn in immediately and rooted for the duration.<br /><br />I cannot bring myself to write anything that would hint at the ending of the story. To do that here would be to do you and the film a grave injustice. Let it suffice to say that the ending was not even *remotely * what I expected.<br /><br />If you're only a fan of "Masti-Masala" fare, don't watch this movie. You will be disappointed. But if you can spare two hours to be engrossed by a story that is at times grim, and times heartwarming and most of all surprising you *need* to see this film. From casting to camera to script, this is an astonishing work.