Ik heb dit in elk geval gedeeltelijk eerder gezien, maar ik heb het vandaag zitten doornemen en ik kon niet ophouden met mijn hoofd te schudden. Toneelspel, gekunsteld en houterig.<br /><0x3E> Slechts een paar mindere acteurs (met Jesse White als Charlie Arneg) lijken op hun gemak en laten hun dialogen natuurlijk klinken. Bacall en Peck zeggen tijdens de hele produktie nauwelijks een geloofwaardige lettergreep, dus het kan je echt niets schelen of ze nog lang en gelukkig leven of door een bus worden overreden. (Dolores Gray is in feite de veel sympathieker figuur.)<br /><0x3E> De richting lijkt vaak meer op een choreografie, waarin Bacall of haar vrienden zich op overdreven of bizarre wijze door de set bewegen. De scènes die bedoeld zijn om charmant en geestig te zijn (het feest in de krant, het feest in haar appartement, het pokerspel en de theaterbijeenkomst) zijn gewoon manisch zonder grappig te zijn.<br />Misschien hadden Doris Day en James Garner deze film tot leven kunnen brengen.
I've seen at least parts of this before, but I sat through it today and couldn't stop shaking my head. Stagey, stilted, and wooden. <br /><br />Only a few minor actors (viz Jesse White as Charlie Arneg) seem to be at ease and make their dialogue natural. Bacall and Peck barely utter a believable syllable throughout the entire production, so you could really care less if they live happily ever after or get hit by a bus. (Dolores Gray is actually the much more sympathetic character.)<br /><br />The direction often seems more like choreography, with Bacall or her friends moving about the set in exaggerated or bizarre fashion. Scenes meant to be charmingly madcap (the party at the newspaper; the party at her apartment; the poker game cum theater get-together) are simply manic without being funny.<br /><br />Maybe Doris Day and James Garner could have breathed life into this film.