Na al die jaren zag ik dit pas weer, en ik was onder de indruk van Monroe's moeiteloze vertolking van Olivier, die de meest bekakte, kunstmatige vertolking van zijn hele carrière ten beste geeft, wat niet verwonderlijk is omdat hij zichzelf regisseert.<br />Als je wilt zien wat sterrenkwaliteit betekent, moet je gewoon samen naar hun scènes kijken. Hij probeert wanhopig te acteren en haar te overschaduwen. Ze hoeft alleen maar daar in beeld te zijn.<br />Als ze op het witte doek staan, wordt je blik altijd naar haar getrokken, en ze geeft de hele tijd zo'n natuurlijke vertolking dat het bijna lijkt alsof ze helemaal niet acteert. Ze gaat ook om met uiterst lastige dialogen, die haar onvermogen om zich regels te herinneren tenietdoen. Deze worden vaak in één keer opgenomen <0xE2><0x80><0x93> één scène in het bijzonder, aan het begin van de film, als ze het huis verlaat voordat Olivier thuiskomt en snel met Richard Wattis praat terwijl ze de lange trap af lopen, is uitmuntend.<br />Dus de film is de moeite waard omdat hij Monroe laat zien als de grote ster die ze was <0xE2><0x80><0x93> en Olivier laat zien dat hij alleen maar in staat is tot een karikatuur (dat nep-Duits is zo afschuwelijk) zonder een sterke regisseur die hem in toom kan houden.
Just saw this again the other day after many years, and was impressed by Monroe's effortless upstaging of Olivier, who gives the most hammy, artificial performance of his career, unsurprising as he is directing himself.<br /><br />If you want to see what star quality means, just watch their scenes together. He is desperately trying to ACT and eclipse her. All she has to do is just BE there in shot.<br /><br />Whenever they are on screen, it is always her that one's eyes are drawn to and she gives such a natural performance throughout it almost seems as if she isn't acting at all. She also copes with some extremely tricky dialogue, giving the lie to her inability to remember lines. These are often done in a single take - one scene in particular, early in the film as she is leaving the house before Olivier arrives home, talking rapidly to Richard Wattis as they walk down the long staircase, is outstanding.<br /><br />So, the film is worthwhile in showing Monroe as the great star she was - and revealing Olivier to only be capable of mere caricature (that fake German accent is so awful) without a strong director to rein him in.