Ik heb deze film op eerste kerstdag op ESPN Classic gezien. Ik had hem nog nooit gezien en wist dat hij triest zou zijn. Maar omdat ik wist wat ik kon verwachten, heb ik maar een paar tranen geplengd. De film is een klassieke biografie van 70, de muziek, de montage enzovoort. Ze hebben gewoon een bepaalde stijl. Het verhaal is ontroerend. De familie Cappelletti was bijzonder. Het soort mensen dat iedereen zou willen ontmoeten. De relatie tussen John en Joey was bijzonder, en niet het soort dat de meeste broers en zussen hebben. Maar natuurlijk waren de omstandigheden hier allesbehalve normaal. Ik hou erg van films over voetbal, maar voetbal is hier van ondergeschikt belang. Dat geeft niet, het vertelt je nog steeds over een van de beste spelers ooit in het universiteitsfootball. Maar bovenal bewonder je de buitengewone moed van een jonge jongen die met een terminale ziekte te maken krijgt. Hij, zijn broer en het verhaal van de hele familie zullen je opbeuren en inspireren. Het is de tranen waard.
I watched this movie on ESPN Classic on Christmas day. I had never seen it before, and knew it was going to be sad. Because I knew what to expect however, I had just a few tears. The movie is classic 70's biography, the music, editing etc.. They just have that certain style. The story is a touching as they come. The Cappelletti family were extraordinary people. The kind of folks anyone would like to meet. The relationship between John and Joey, was special, and not the kind most siblings have. But of course the circumstances here, were anything but normal. I enjoy films about football very much, but the football is secondary here. Thats okay, it still tells you about one of the greatest players ever in college football. Most of all, you admire the extraordinary bravery of a young boy, who faces a terminal illness. He, his brother, and the story of the entire family will lift you, and inspire you. It is worth the tears.