West Lives ontrafelt in dit machtige verhaal van verveling en geweld.<br />Terwijl ik me installeerde om naar West Live te kijken, het verhaal van twee jonge, onderontwikkelde lanterfanters die in de westelijke buitenwijken van Sydney in de problemen komen, kreeg ik een hedonistische behoefte aan een geografische variant. Waarom kon het voor één keer niet het oosten zijn, het verhaal van de bevoorrechte tegenhangers van de West-jongens <0xE2><0x80><0x93> rijkeluiszoontjes in nette pakken die scherpe opmerkingen uitwisselen terwijl ze in het chique, chique Sydney in de problemen komen? Maar zo is het in Australië niet gegaan. We zien zelden dat de welgestelde klasse van de stad op het witte doek uit elkaar wordt gehaald. Onze schrijvers en regisseurs zoeken hun verhalen liever ergens anders en we moeten zeggen dat Wests schrijver-regisseur, Daniel Krige, een van de meest overtuigende is. In de openingsscène zitten Pete (Khan Chittenden) en zijn neef Jerry (Nathan Phillips) bier te drinken en dope te roken in hun favoriete stek <0xE2><0x80><0x93> onder een brug over een stormwaterkanaal. Het is niet bepaald een scène die veel dramatische belofte inhoudt, maar als het erom gaat je vooroordelen te ontwapenen, blijkt Krige een expert te zijn. West is opgegroeid in deze omgeving. Het is zijn stek. Het is duidelijk dat het hem fascineert en ergert. Hij weet ook hoe hij de uitersten in evenwicht moet houden, waardoor hij ons een plek geeft waar verveling en geweld herhaaldelijk samenkomen in de meest onverantwoorde alliantie.<br />In hun bunkerachtige schuilplaats komen Pete en Jerry in de stemming voor een avondje feesten. Ze zijn ook verwikkeld in een ongewoon bespiegelend gesprek. Vreemd genoeg wil Jerry het over de toekomst hebben. Hij zegt dat hij nog steeds niet weet wat hij met het komende jaar aan moet <0xE2><0x80><0x93> een opmerking die Pete voor een raadsel stelt. Hij zegt dat ze zullen doen wat ze vorig jaar hebben gedaan. Ze zullen zien wat er gebeurt. Hij gelooft niet in het maken van plannen. 'Dat gebeurt niet. Je wordt depressief.' In die paar woorden geeft de film zijn thema aan. Want Jerry maakt wel degelijk plannen en ze markeren het begin van zijn ontrafeling van het leven.<br />Op het feest volgen we een wazig kijkende Pete, die verkikkerd is op Cheryl (Gillian Alexy), een meisje wier knappe uiterlijk en seksuele branie elke man die ze ontmoet in vuur en vlam zet. Zoals te verwachten was, heeft hij geen geluk; ze gaat hem voorbij ten gunste van Jerry, mogelijk omdat hij niet zo stoned is en nog wel een paar zinnen in elkaar kan draaien. Het is niet Petes avond. Met zijn parttime baan als drugsdealer beledigt hij Kenwood (Anthony Hayes), het walgelijkste lid van een bende misdadigers, en hij wordt in elkaar geslagen en beroofd.<br />Dit zijn de basislijnen van de omsloten wereld van de neven.'s Nachts krijgt die een onechte poëzie die voortkomt uit lawaai en drukte en de glinstering van neonlicht op gladde, natte trottoirs. Maar in het vlakke licht van de dag worden alle belofte en kleur eruit weggezogen. Jerry wil wanhopig graag ontsnappen en hij zet, naar hij hoopt, zijn eerste stap door een vaste baan te zoeken achter de toonbank van de plaatselijke snackbar. Zijn goede voornemens blijken uit zijn bereidheid een petje te dragen dat versierd is met kippenvleugeltjes, terwijl hij op zijn eigen kosten klokkende grapjes maakt.<br />Pete is niet onder de indruk en gaat gewoon door met zijn dagelijkse bezigheden. Hij hangt wat rond met zijn drugsdealende baas, die een beminnelijk verward halfleven leidt voor zijn flatscreen-tv. En als deze routine uitputtend begint te worden, gaat Pete naar de bunker bij het kanaal en zit daar te roken en te drinken met Mick (Michael Dorman), een andere doelloze twintiger. Mick heeft last van stotteren en een blijvend pessimisme. Hij geeft ook blijk van een verontrustende preoccupatie met morele hypothesen. 'Zou jij een condoom gebruiken als je een meisje verkrachtte?' vraagt hij aan Pete, die zo geschokt is door de vraag dat hij er voortdurend aan moet denken, of aan de subtekst ervan: dat het vacu<0xC3><0xBC>m dat ontstaat door frustratie en hopeloosheid mogelijk giftig kan worden en hem ertoe kan brengen iets te doen waar hij altijd spijt van zal hebben.<br />Als de onvermijdelijke tragedie zich aandient, gaan ze er allemaal in mee. s Pete is net zo overtuigend. Hij is slungelig en gevoelig en beweegt zich in een langzamer tempo dan zijn neef, maar zijn schijnbare passiviteit is bedrieglijk. Daarachter ligt een diepe bron van woede.<br />Kriges greep op het verhaal verslapt af en toe, zodat je ineenkrimpt bij een inconsistentie of een dwaling van de logica, maar zijn talent voor het elliptische verhaal redt hem elke keer weer. Hij heeft een flair voor het soort moment dat een heel leven kan omvatten. Hij hoeft bijvoorbeeld geen woorden te gebruiken om de tegenstellingen in de band tussen de neven uit te drukken. Hij vangt het op in een enkele foto van hen terwijl ze liggen te roken en te praten in de slaapkamer die ze delen in het huis van Jerry's moeder. In de manier waarop het licht over hun lichamen valt, vormen ze scherp omlijnde schaduwen die hen zowel met elkaar verbinden als van elkaar scheiden.<br />West is leven in de glazen stolp. Je wilt er misschien niet zijn, maar je kunt de kracht van de ervaring niet ontkennen. Toch hunker ik nog steeds naar het oosten. Voor de juiste filmmaker zou het een goudmijn aan verhalende beelden kunnen zijn.<br /><br />- Sandra Hall, Reviewer.
WEST Lives unravel in this potent tale of suburban boredom and violence.<br /><br />As I settled in to watch West, the story of two young under-educated slackers getting into trouble in Sydney's western suburbs, I experienced a hedonistic urge for a geographical alternative. Why, for once, couldn't it be East, the story of the West boys' privileged counterparts - rich kids in sharp suits exchanging sharp talk while getting into trouble in sleek, expensive Sydney? But that hasn't been the Australian way. We rarely see the city's moneyed class taken apart on screen. Our writers and directors prefer to look for their stories elsewhere and it has to be said that West's writer-director, Daniel Krige, is one of the most persuasive. The film's opening has Pete (Khan Chittenden) and his cousin, Jerry (Nathan Phillips), drinking beer and smoking dope in their favourite haunt - under a bridge over a stormwater canal. It's not exactly a scene rich in dramatic promise, yet when it comes to disarming your prejudices, Krige proves an expert. West's settings are where he grew up. It's his turf. Clearly, it fascinates and exasperates him. He also knows how to hold its extremes in delicate balance, giving us a place where boredom and violence come together repeatedly in the unholiest of alliances.<br /><br />In their bunker-like retreat, Pete and Jerry are getting in the mood for a night of partying. They're also engaged in an unusually reflective conversation. Jerry, strangely enough, wants to talk about the future. He says he still doesn't know what he's going to do with the year ahead - a remark that mystifies Pete. He says that they'll do what they did last year. They'll see what happens. He doesn't believe in making plans. "They don't happen. You get depressed." In these few words the film lays out its theme. For Jerry does make plans and they mark the beginning of his life's unravelling.<br /><br />At the party, we follow a bleary-eyed Pete, who is lusting after Cheryl (Gillian Alexy), a girl whose good looks and sexual swagger magnetise every male she meets. Predictably, he has no luck; she bypasses him in favour of Jerry, possibly because he's not as stoned and can still string a few sentences together. It's not Pete's night. Pursuing his part-time job as a drug dealer, he offends Kenwood (Anthony Hayes), the most loathsome member of a gang of thugs, and is beaten up and robbed.<br /><br />These are the basic outlines of the cousins' circumscribed world. At night, it takes on a spurious poetry born of noise and bustle and the shimmer of neon on slick, wet pavements. But in the flat glare of daytime, all the promise and colour are leached out of it. Jerry desperately wants to escape and he takes what he hopes will be his first step by getting a regular job behind the counter of the local fast food outlet. The extent of his good intentions can be seen by his willingness to wear a cap decorated with chicken wings while making clucking jokes at his own expense.<br /><br />Unimpressed, Pete just carries on as usual, lounging round with his drug-dealing boss, who leads an amiably addled half-life in front of his flat-screen television set. And when this routine wears thin, Pete goes to the bunker by the canal and sits smoking and drinking with Mick (Michael Dorman), another equally aimless twentysomething. Mick is afflicted with a stammer and an abiding pessimism. He also displays an unnerving preoccupation with moral hypotheses. "Would you wear a condom if you raped a girl?" he asks Pete, who's so shocked by the question that he can't stop thinking about it, or its sub-text: that the vacuum created by frustration and hopelessness could conceivably become toxic and cause him to do something he'd forever regret.<br /><br />When the inevitable tragedy happens, they're all caught up in it. Saddest of all is the good-natured Jerry, who falls in love with Cheryl and makes the mistake of telling her so. It's a poignant performance by Phillips, whose Jerry is a compact, energetic figure, brimming over with a new and touching faith in the power of his own will. Chittenden's Pete is just as convincing. Lanky and soulful, he moves to a slower tempo than his cousin but his seeming passivity is deceptive. Behind it lies a deep reservoir of anger.<br /><br />Krige's grasp of the narrative slips occasionally to make you wince with an inconsistency or a lapse in logic but his talent for the elliptical saves him at every turn. He has a flair for the kind of moment that can sum up a lifetime. He doesn't have to use words to spell out the contradictions in the bond between the cousins, for instance. He catches it in a single shot of them as they lie around smoking and talking in the bedroom they share in Jerry's mother's house. It's in the way the light falls across their bodies, forming sharply edged shadows that both link and separate them.<br /><br />West is life in the bell jar. You may not want to be there but you can't deny the potency of the experience. Even so, I'm still hankering after East. For the right filmmaker, it could turn up narrative gold.<br /><br />- Sandra Hall, Reviewer