Gezien het jaargetijde en het politieke klimaat van die tijd was dit een opmerkelijke film. Tegenwoordig (2001) is het nogal passé om een zwarte acteur een belangrijke rol te geven, jazz als de bepalende muziek, ongestructureerde moderne dans <0xC3><0xA0> la Martha Graham en vooruitstrevende politieke ideeën waarover gekletst wordt. Het verbaast me dat deze film niet werd geblokkeerd door de McCarthy-heksenjacht. Bovendien roept deze film het gevoel van optimisme op dat na de Tweede Wereldoorlog in Amerika opkwam. Alles was mogelijk, Korea was nog niet uit de band gesprongen en er heerste nog steeds een huiselijke en 'gee wiz'-houding ten opzichte van de toekomst. Een geweldige film, die contrasteert met de starende blik van Jane Fonda in Coming Home. Als een bewerking van het toneelstuk van William Saroyan hebben Cagney en Bendix et al de essentie van de anima en de boodschap gevangen.
Considering the year and political climate of the time, this was a remarkable film. Today (2001) it is rather passe to have a black actor in a major role, jazz as the defining music, unstructured modern dance a la Martha Graham, and progressive political ideas bantered about. I am amazed that this film was not blocked by the McCarthy witch hunting. Additionally, this movie evokes the feeling of optimism percolating within post WW2 America. Anything was possible, Korea had not yet erupted, and there was still a homey and "gee wiz" attitude towards the future. A great movie to contrast with "Coming Home" staring Jane Fonda. As an adaptation of the William Saroyan play, Cagney and Bendix et al have captured essence of its anima and message.