Toegegeven, zowel de oorspronkelijke Lonesome Dove-roman als de film zijn unieke werken die een buitengewoon boeiende klassieke vertelling vertellen. _Straten van Laredo_ heeft duidelijk heel wat om naar uit te kijken, en wanneer je hem samen met _Dove_ bekijkt of leest, lijdt hij in die zin dat onze vertrouwdheid een beetje wordt ondermijnd. Natuurlijk kan niet veel tippen aan het origineel, en dus is dit duidelijk iets waar niets aan te doen is. Dit vervolg is veel bruter en gewelddadiger dan zijn voorganger. Een gewelddadige dood, of in elk geval de dreiging ervan, is een personage dat veel meer op Laredo's landschap te zien is dan _Dove_. Dat gezegd hebbende, staat _Straten van Laredo als film_ stevig op zijn eigen merites, die behoorlijk indrukwekkend zijn. Ten eerste is de bezetting subliem. James Garner, altijd al een enorm onderschatte acteur, creëert een stoïcijnse maar tragische _Call_. Zijn laatste scène is tegelijkertijd hartverscheurend en resonerend van sterke, stille hoop. Zijn vertolking gaat over wat filmacteurs willen worden: hij beweegt bergen zonder woorden. De rest van de cast staat op gelijke voet met Garner. _Pea Eye_ van toneelschrijver Sam Shepard, hoewel het veel van Tim Scotts oorspronkelijke bentoneske, troosteloze boerenkinkel verliest, is gevuld met aardse heldhaftigheid en poëzie. _Sissy Spacek_, zoals de hoer herrezen is als schooljuf, zorgt voor de stevige ruggengraat die nodig is om de Texaanse prarie te overleven. De fijn getekende panhandle-boef van komediant George Carlin bevestigt de theorie dat de grens tussen komedie en tragedie op zijn best smal is. Dit zijn slechts een paar van de uitstekende uitschieters in het geheel. Ten tweede is er het verhaal zelf. Het speelt als een zondagse lijkzang <0xE2><0x80><0x93> zich altijd bewust van het verstrijken van een tijdperk, maar toch turend in een glanzende toekomst van eenvoudig optimisme en hoop. In McMurtry's vaak wrede wereld heeft iedereen een kans op verlossing. Genade is niet vrij, maar wel voor iedereen die bereid is spitsroeden te lopen, zolang ze maar een zuiver hart hebben. In deze film betekent zuiver van hart misschien niet noodzakelijkerwijs zuiver van daad, maar in elk geval is kwaad kwaad en goed is goed. Deze film houdt dapper het geformaliseerde geweld in evenwicht met taferelen van wrange humor en zachtmoedigheid. In dat opzicht komt Laredo het dichtst in de buurt van het eren van Peckinpahs grotere werken. De film is, omdat hij voor de televisie werd geproduceerd, al grotendeels ontzegd aan de minderen, maar heeft een groot publiek verdiend. Geniet ervan.
Granted, both the original Lonesome Dove novel and film are unique works of extremely fascinating classic story telling. Streets of Laredo obviously has a great deal to live up to and, when viewed or read in conjunction with Dove, it does suffer in the sense that our familiarity is slightly snubbed. Of course not much can measure up to the original, and so obviously this is something that cannot be helped. This sequel is far more brutal and violent that its predecessor. Violent death or at least the threat of it is an ever present character awash on Laredo's landscape much more than Dove.That said, Streets of Laredo as a film stands firmly upon its own merits which are quite impressive.Firstly, the cast is sublime. James Garner, always a vastly underrated actor, creates a stoic yet tragic Call. His final scene is at once heart breaking and resonating with strong quiet hope. His performance is all about what film acting aspires to become: he moves mountains without words.The rest of the cast is on equal footing with Garner. Playwrite Sam Shepard's Pea Eye, although losing much of Tim Scott's original Bentonesque forlorn rube, is filled with earthy heroism and and poetry. Sissy Spacek, as the whore re-incarnated as a schoolmarm Lorena produces the tough backbone needed to survive the Texas prarie. Comedian George Carlin's finely drawn panhandle scamp solidifies the theory that the border between comedy and tragedy is narrow at best. These are just a few of the excellent standouts in the sound ensemble.Secondly, there is the very narrative itself. It plays like a Sunday funeral dirge-ever aware of the passing of an era, yet peering into a glimmer future of simple optimism and hope. In McMurtry's frequently brutal world, everyone has a shot at redemption. Grace isn't free but it is availble to all willing to run the gauntlet, as long as they have a pure heart. In this film, pure of heart may not necessarily mean pure of deed, but at least evil is evil and good is good.This film bravely balances the aformentioned violence with scenes of wry humour and gentleness. In that regard, Laredo comes the closest anyone has come to honoring Peckinpah's greater works.The film, because it was produced for television is already mostly forotten by the minnions, but richly deserving of an audience. Enjoy and Savor.