'Batalla en el cielo' is een van die inerte, enerverende kunstfilms die van tijd tot tijd opduiken en waar de hoogdravende critici de superlatieven voor het grijpen hebben. Door amateuracteurs te gebruiken doet het zich voor als naturalistisch, maar in werkelijkheid is het net zo kunstmatig als een stuk moderne conceptuele kunst.<br /><br />Grote overwinnaars voor de boeg.<br /><br />Het kleine verhaaltje dat zich in deze tijd in Mexico City afspeelt, draait om een mollige chauffeur van middelbare leeftijd, Marcos (Marcos Hernandez), die samen met zijn nog molligere vrouw een baby lijkt te hebben ontvoerd die vervolgens is gestorven. Al dit drama speelt zich buiten de camera af, net als zo ongeveer alle andere dingen die interessant zouden kunnen zijn, behalve de seks. Marcos heeft inderdaad heel veel seks, zowel met zijn vrouw als (apart) met een veel jongere vrouw die Ana heet (Anapola Mushkadiz), de dochter van zijn rijke werkgever. Marcos, die al dan niet schuldig is aan de dood van het kind (het is niet duidelijk, want alle acteurs hebben duidelijk te horen gekregen dat ze zich moeten onthouden van alles wat op een emotionele uitdrukking lijkt), vertelt Ana over de ontvoering en zij moedigt hem aan zich bij de politie aan te geven. Later steekt hij Ana dood en sluit zich aan bij een religieuze pelgrimstocht, waarna hij op zijn knieën in de kerk sterft. Zoals goed gedocumenteerd is, is de seks in 'Batalla en el cielo' heel expliciet. De regisseur Carlos Reygadas lijkt alleen al lof te oogsten voor het feit dat hij mensen met overgewicht en niet erg aantrekkelijke mensen naakt filmt terwijl ze seks hebben. Maar wat dan nog? Het wordt geïnterpreteerd als een loffelijke correctie op de cosmetische erotiek die Hollywood en de porno-industrie aan de man brengen. Dat is natuurlijk niet om de eenvoudige reden dat de film in de verste verte niet goed genoeg is om de beoogde fysieke impact van lange beelden van echte seks te bewerkstelligen. In de context van het verhaal is de verlengde en beeldende aard van deze scènes eenvoudigweg even ongerechtvaardigd als het zou zijn geweest als de acteurs mooi en aantrekkelijk waren geweest. Toegegeven, de seksuele beelden werpen een vluchtige blik op de rauwe en kwetsbare menselijkheid van deze mensen, en als ze in een meer emotioneel afgerond en professioneel verteld verhaal hadden gestaan, zou het misschien een veel grotere weerklank hebben gehad. Zoals de zaken er nu voor staan, voelt zo ongeveer alles wat er gebeurt betekenisloos en veraf aan, omdat Reygadas er kennelijk niet in geïnteresseerd is zijn publiek van interpretatieve haken te voorzien, en het is niet verbazingwekkend dat geen van de amateurspelers bekwaam genoeg is om de lichamen die ze zo brutaal tentoon hebben gesteld volledig te bewonen.
"Batalla en el cielo" is one of those inert, enervating art movies that comes along from time to time and has highbrow critics reaching for the superlatives. By using amateur actors it masquerades as naturalistic, but it is in fact as artificial as a piece of modern conceptual art.<br /><br />**Major spoilers ahead** <br /><br />Set in present day Mexico City, what little story there is revolves around a chubby middle-aged chauffeur named Marcos (Marcos Hernandez), who together with his even chubbier wife, seems to have kidnapped a baby who has subsequently died. All this drama happens off camera, as does just about everything else that might be of interest, except for the sex. Indeed, Marcos has quite a lot of sex, both with his wife and (separately) with a much younger woman named Ana (Anapola Mushkadiz), the daughter of his rich employer. Marcos, who may or may not be guilt-ridden about the infant's death (it's anybody's guess, since all the actors have clearly been directed to refrain from anything resembling emotional expression), tells Ana about the kidnapping and she encourages him to turn himself in to the police. Later on he stabs Ana to death and then joins a religious pilgrimage, dying on his knees in church. As has been well documented, the sex in "Batalla en el cielo" is very explicit indeed. Director Carlos Reygadas seems to be garnering praise for the mere fact that he has filmed overweight and not very attractive people naked and having sex. But really, so what? It's been interpreted as some kind of laudable corrective to the cosmetic eroticism that Hollywood and the porn industry peddles. It isn't, of course, for the simple reason that the movie overall isn't remotely good enough to mediate the intended visceral impact of lengthy depictions of actual sex. In the context of the story the extended and graphic nature of these scenes is simply as unwarranted as it would have been if the actors were beautiful and glamorous. Admittedly the sexual imagery does provide momentary glimpses of the raw and vulnerable humanity of these people, and had it featured in a more emotionally rounded and professionally told story it might have carried a much greater resonance. As it is, just about everything that happens feels meaningless and remote, because Reygadas evidently has no interest in supplying his audience with any interpretive hooks, and unsurprisingly none of the amateur actors is skilled enough to fully inhabit on screen the bodies that they have so boldly put on display.