Ik heb een speciale naam voor dit genre <0xE2><0x80><0x93> ik noem dit 'naar de hel gaan in een handvat' (of gewoon 'hele handvat'). Ze worden gedefinieerd door het nemen van 'gemiddelde jongens', die in het begin vaak een beetje timide zijn, en die in een steeds grotere spiraal van dilemma's terechtkomen waaruit ze zich niet kunnen bevrijden <0xE2><0x80><0x93> aanvankelijk door geen enkele, of in elk geval relatief kleine, fout van zichzelf. Hoe meer ze zich uit een gat proberen te graven, hoe dieper ze erin vallen. 'Hele handvat'-films zijn vaak komedies, maar dat hoeft niet. Beroemde voorbeelden van het genre zijn After Hours (1985), Very Bad Things (1998) en My Boss' Daughter (2003). Een nog groter aantal films heeft elementen van het 'hele handvat'. Het is een van mijn favoriete genres, in combinatie met andere genres, zoals Suicide Kings (1997), Killing Zoe (1994) en Neighbors (1981). Omdat ik echt hou van wat ik als nihilisme in films beschouw, is het genre van de 'helse handkar' een van mijn favorieten.<br />Ik vertel dit natuurlijk allemaal omdat The Out of Towners een van de vroegste voorbeelden is, zo niet de eerste volledige 'helse handkar'-film. Ook al is het niet de eerste, het is zeker een van de invloedrijkste. Het is misschien niet meer een van de beste films van het genre, maar alleen omdat zijn opvolgers de pioniersrol hebben overgenomen en de inzet hebben verhoogd. Toch is het uiteindelijke oordeel voor mij op dit moment een B, of een 8. Dat, plus het historische belang ervan, maakt het de moeite waard om ernaar te kijken.<br />George (Jack Lemmon) en Gwen Kellerman (Sandy Dennis) zijn onderweg van Twin Oaks, Ohio, naar New York City <0xE2><0x80><0x93> George staat op het punt een grote promotie te krijgen. Zijn bedrijf wil hem vice-president van het hoofdkantoor in Manhattan maken. George is van nature een beetje neurotisch en obsessief/dwangmatig, en om er zeker van te zijn dat alles op rolletjes loopt, heeft hij de reis tot op de laatste minuut gepland.<br />Natuurlijk begint het allemaal mis te gaan, te beginnen met de vlucht naar New York, die eerst in de wacht wordt gezet vanwege het drukke verkeer, en later vanwege het weer naar Boston wordt gestuurd. Ze komen uren te laat in Boston aan, en er is weinig kans dat ze op tijd in New York kunnen zijn. Ondanks zijn vooruitziende blik lijkt het onwaarschijnlijk dat George de volgende ochtend precies om negen uur bij zijn gesprek met de president-directeur zal zijn.<br />Als _The Out of Towners_ een tekortkoming heeft, dan is het dat er kleine, logische problemen zijn wanneer de Kellermans in hun steeds moeilijkere raadsels verzeild raken. Een aantal keren zullen de kijkers vragen stellen als: 'Wacht eens, gaan hun bussen niet vanuit Boston naar New York?' Of: 'Waarom zouden ze Murray (Graham Jarvis) vertrouwen?' George verandert van neurotisch en zelfingenomen in nog neurotischer en zelfingenomener, wat hem meestal voldoende steun geeft om niet altijd rationeel te kunnen denken. Dennis verandert van koel en beheerst (of in elk geval is ze dat in het begin) in prikkelbaar, een beetje paniekerig en over het algemeen paranoïde en afgeschilderd door de stad. Toch zijn er momenten dat de karakterisering niet helemaal overeenstemt met de beslissingen van de personages. Dat gebeurt niet al te vaak, maar vaak genoeg. Aangezien dit aspect een uiterst belangrijk element is in 'helse dingen'-films, heb ik mijn waardering een punt laten zakken.<br />Aan de andere kant is het duidelijk dat Hiller en Simon niet altijd filmen voor een rechttoe rechtaan, letterlijke film. In veel opzichten is The Out of Towners een soort parabel van New York City. De meeste elementen die de stad tot een uitdaging maken, zijn aanwezig <0xE2><0x80><0x93> waaronder de dilemma's van het vervoer, de hoge kosten van levensonderhoud, de moeilijkheid om gemakkelijk toegankelijke en volgzame diensten te vinden, stakingen, bureaucratie, misdaad, het vertrouwen van medeburgers, de meestal afstandelijke behandeling van gekken, protesten, maatschappelijke en etnische conflicten enzovoort. Tegen het eind van de film is het niet langer een race om op tijd bij een sollicitatiegesprek te zijn; het is een 'universeel' conflict van de mens tegen New York City.<br />Uiteindelijk schreeuwt George midden op straat tegen de stad: 'Je zult me niet verslaan!', ook al ziet hij er verslagen uit. We zouden het bijna een liefdesverhaal voor New York kunnen noemen, hoewel misschien alleen mensen die langere tijd in New York hebben gewoond dat zouden begrijpen. Aangezien de Kellermans van buiten de stad kwamen, zou dat het einde kunnen rechtvaardigen, dat anders onverklaarbaar is voor New Yorkers. Hoe dan ook, als je nieuwsgierig bent naar hoe het is om in New York te wonen, kijk dan naar The Out of Towners, rug aan rug met iets als Woody Allens Manhattan (1979). Ook al zijn beide films ongeveer 30 jaar oud, de combinatie geeft een goed beeld van de vreugden en vreugdevolle frustraties van het leven in de stad.<br />Zoals gewoonlijk ben ik voor veel mensen misschien overdreven analytisch of abstract. Dus terug naar de basis. Meestal is The Out of Towners grappig <0xE2><0x80><0x93> misschien niet altijd zo grappig als tranen die over je wangen rollen, maar in elk geval wel grappig om te zien. Als het niet grappig is, is het meestal leuk om naar Lemmons optreden te kijken. Dennis kan voor veel kijkers een grotere uitdaging zijn (heel wat mensen, onder wie mijn vrouw, vonden haar ergerlijker tijdens het laatste deel van de film), maar voor mij werkte haar personage als een goede combinatie van folie en katalysator voor Lemmon, ook al was ze een beetje een afgetrainde Fran Drescher in 'The Nanny' (1993).<br />Al met al werkt de film goed genoeg om hem sterk aan te bevelen, vooral voor Lemon-fans, voor fans van komedies uit deze tijd en voor fans van 'hell hand basket'-films, zelfs als je niet van Lemon hield. 'Ik wist niet dat je er een was voordat je deze recensie las.'
I have a special name this genre--I call these "going to hell in a handbasket" (or just "hell handbasket") films. They are defined by taking "average Joes", often a bit timid at first, and setting them at odds against the world--initially through no, or at least relatively little, fault of their own--in an increasing spiral of dilemmas from which extrication seems impossible. The more they try to dig themselves out of a hole, the further they fall in. "Hell handbasket" films are often comedies, but need not be. Famous examples of the genre include After Hours (1985), Very Bad Things (1998), and My Boss' Daughter (2003). An even greater number of films have elements of the "hell handbasket" genre, combined with other genres, such as Suicide Kings (1997), Killing Zoe (1994) and Neighbors (1981). Because I really like what I consider nihilism in films, the "hell handbasket" genre is one of my favorites.<br /><br />I bring all of this up, of course, because The Out of Towners is one of the earliest examples, if not the first full fledged "hell handbasket" film. Even if not the first, it is certainly one of the most influential. It may not be one of the best films of the genre any longer, but only because its successors have taken its pioneering lead and upped the ante. Still, the final verdict for me at this point in time is a B, or an 8. That, plus its historical importance, makes it well worth watching.<br /><br />George (Jack Lemmon) and Gwen Kellerman (Sandy Dennis) are on their way from Twin Oaks, Ohio to New York City--George is up for a big job promotion. His company wants to make him Vice President of the head office in Manhattan. George is naturally a bit neurotic and obsessive/compulsive, and in order to make sure everything goes like clockwork, he has the trip planned out to the last minute.<br /><br />Of course, things start going wrong, beginning with the flight to New York, which is first put into a holding pattern because of excessive traffic, then later sent to Boston because of the weather. They arrive in Boston hours late, and there is little chance they can get to New York City on time. Despite his planning ahead, it looks unlikely that George will be at his interview with the company President at 9:00 a.m. sharp the next morning.<br /><br />If The Out of Towners has a flaw, it's that there are slight logical problems when it comes to the Kellermans getting into their increasingly difficult conundrums. A number of times viewers will find themselves asking questions like, "Wait, aren't their buses to New York City from Boston?" Or, "Why would they trust Murray (Graham Jarvis)?" Director Arthur Hiller, writer Neil Simon, and Lemmon and Dennis try to justify these decisions through characterization. George goes from neurotic and self-righteous to even more neurotic and self-righteous, which most of the time is sufficient support for him not always thinking rationally. Dennis goes from cool and collected (or at least she projects as much initially) to irritable, a bit panicky, and generally paranoid and put-off by the city. Still, there are times when the characterization isn't quite in tune with the characters' decisions. It doesn't happen too often, but often enough. Since this aspect is an extremely important element of "hell handbasket" films, it caused me to bring my rating down a point.<br /><br />On the other hand, it's clear that Hiller and Simon aren't always shooting for a straightforward, literal film. In many ways, The Out of Towners is something of a New York City parable. Most of the elements that make the city a challenge are present--including dilemmas of transportation, the high cost of living, the difficulty of finding readily available and amenable services, strikes, bureaucracy, crime, trusting fellow citizens, the mostly aloof treatment of crazies, protests, social and ethnic conflicts, and so on. By the end of the film, it's no longer just a race to get to a job interview on time; it's a "universal" conflict of man against New York City.<br /><br />George ends up yelling at the city in the middle of the street, "You won't beat me!"--even though he looks defeated. We could almost call it a love story for New York, although maybe only people who have lived in New York for an extended length of time would understand that. Since the Kellermans were out-of-towners, that might help justify the ending, which is otherwise inexplicable to New Yorkers. At any rate, if you're curious about what it's like to live in New York, watch The Out of Towners back-to-back with something like Woody Allen's Manhattan (1979). Even though both films are around 30 years old, the combination gives a good idea of the joys and joyous frustrations of living in the city.<br /><br />Like usual, maybe I'm being overly analytical or abstract for many folks. So back to the basics. More often than not, the Out of Towners is funny--maybe not always tears-rolling-down-your-cheek funny, but at least chuckle-funny. When it's not funny, it's usually a joy to watch Lemmon's performance. Dennis can be more challenging for many viewers (quite a few people, including my wife, found her more annoying during the later portion of the film), but for me, her character worked as a good combination of foil and catalyst for Lemmon, even if she was something like a slightly toned-down Fran Drescher in "The Nanny" (1993).<br /><br />Overall, the film works well enough to strongly recommend it, especially to Lemon fans, fans of comedies of this era, and fans of "hell handbasket" films, even if you didn't know you were one before you read this review.