Het is een obscure film, die in 2004 is opgenomen en nu pas in de bioscopen te zien is.<br />Het is het verhaal van een tweeënzeventigjarige schizofrene vrouw die de afgelopen twintig jaar haar brood verdiende in de vuilniscontainer in Rio. Net als honderden anderen wacht ze op de enorme vrachtwagens met vuilnis en graait ze het bij elkaar, op zoek naar materiaal om te hergebruiken, te verkopen of voor zichzelf te houden. Ze zegt dat ze zich nog nooit zo gelukkig heeft gevoeld, omdat ze daarvoor geen geluk in de wereld had. Ze heeft gezien hoe ze giechelde met haar vriendinnen, flirtte met iemand anders <0xE2><0x80><0x93> waarschijnlijk net zo labiel als zijzelf <0xE2><0x80><0x93> en opmerkingen maakte over haar rol in het universum.<br />De filmografie <0xE2><0x80><0x93> ja, de vuilniscontainer <0xE2><0x80><0x93> is verbazingwekkend. De eerste scène toont plastic zwarten die tussen aasgieren vliegen, en vanaf dat moment korrelige beelden van mensen die als mieren de bergen afval beklimmen, de rode zonsondergang, die een verhaal vertellen over vervuiling, een zwarte rivier van een rottende vloeistof met gas dat uit de luchtbellen komt, de honden en het paard tegen de zonsondergang, zij aan zij met een brandende vuilnisbak.<br />De komedie van de film, en ook een paar van zijn meest inzichtelijke momenten, begint met haar luid tegen God te vloeken. Als een van haar kleinkinderen zegt dat we allemaal van God komen, zegt ze: 'Zet God maar in je reet! God verkrachter God dief God die nooit mij of iemand anders heeft geholpen! Je moeder kwam uit mijn boezem, nergens anders! God verkrachter, incompetent, gemeen!' Het is zo schandalig dat het hele publiek hardop lachte. Haar enige zoon, die erg religieus is, is bang dat ze bezeten is door een kwaadaardige geest, dus wil hij haar niet meer bezoeken. De andere dochter, die niet religieus is, steunt haar volledig.<br />Het verhaal van haar leven is zo triest dat het kan verzwakken door er etiketten op te plakken. Die worden altijd vermeden in de film, en haar hele leven wordt langzaam onthuld, zodat we haar gaan geloven als ze zegt dat de vuilniswagen van de stad het beste was wat ze in haar leven had. Ze is trots op wat ze doet, trots dat ze haar huis heeft gebouwd met wat ze in de vuilniswagen heeft gevonden, en ze zegt dat iedereen in de wereld Estamira nodig heeft. Ze heeft een dochter gekregen toen ze nog in de container woonde. Haar oudste zoon besloot de zesjarige voor een informele adoptie af te staan aan een liefhebbend gezin uit de middenklasse. Het meisje is nu eenentwintig, mooi, en ze zegt: 'Ik voel wrok omdat ik niet door mijn moeder ben opgevoed. Ik heb slechte herinneringen aan de container, alles is daar slecht, maar mijn moeder heeft mijn twee broers en zussen opgevoed, dus waarom ik niet? We zouden soms honger hebben, maar ik zou het overleven, dat weet ik zeker, en we zouden nooit gescheiden worden.'<br />De film begon klein, maar de mond-tot-mondreclame werkte zo goed dat het op een donderdag zo druk was in de bioscoop dat de mensen aan het eind applaudisseerden. Ondanks de stompen in de maag die je krijgt als je ernaar kijkt, is het in feite een opbeurende film, in die zin dat je de liefde in haar familie ziet, de zalige onwetendheid van haar vrienden in de vuilcontainer, het feit dat ze om zichzelf lacht en wil blijven leven om haar'missie' te vervullen.<br />Kijk ernaar als je de kans hebt en besef dat er geluk is waar je het het minst verwacht.
It's an obscure film, shot in 2004, only released in the movie theaters now.<br /><br />It's the story of a 72-year-old schizophrenic woman who has been earning a living, in the last 20 years, in Rio's city dumpster. Like hundreds of others, she awaits the huge trucks with garbage and scavenges it in search of material to recycle, sell or keep to herself. She says that's the happiest she's ever been, because she had no luck in the world prior to that. She's seen giggling with her friends, flirting with another - most likely, just as unstable as she is -, and remarking about her role in the universe.<br /><br />The cinematography - yes, the city dumpster - is amazing. The opening scene shows plastic blacks flying among vultures, and from then on, grainy shots of people, like ants, climbing the piles of garbage, the red sunset, telling a story of pollution, a black river of a putrid liquid with gas coming out of the bubbles, the dogs and the horse against the sunset, side-by-side with a burning garbage can.<br /><br />The comedy relief of the movie, and also some of its most insightful moments, comes with her cussing loudly at God. When one of her grandchildren mentions we all come from God, she says "shove God up your! God rapist God thief God that never helped me or anyone else! Your mother came from my bosom, nowhere else! God rapist, incompetent, mean!!" It's so outrageous, the whole audience was laughing out loud. Her only son, very religious, fears she is possessed with a malignant spirit, so he won't visit her anymore. The other daughter, not religious, gives her all support.<br /><br />The story of her life is so sad that it can weakened by placing labels. They are always avoided in the movie, and her whole life is unveiled slowly, so that we are led to believe her when she says that the city dumpster was the best thing in her life. She is proud of what she does, proud that she built her house with what she found at the dumpster, and says that everybody in the world needs Estamira.<br /><br />She had a daughter while living in the dumpster. Her older son decided to give the 6yo kid for an informal adoption with a loving, middle-class family. The girl is now 21, beautiful, and she says: "I feel resentment because I was not raised by my mother. I have bad memories of the dumpster, everything is bad there, but my mother raised my two siblings, why not me? We would be hungry sometimes, but I would survive, I know I would, and we'd never be separated".<br /><br />The movie started small, but word of mouth is working so much that, on a Thursday, the theater was crowded, and people applauded at the end. Despite the punches in the stomach you get while watching it, it's in fact an uplifting movie, in that you see the love inside her family, the blissful ignorance of her friends at the dumpster, the fact that she laughs at herself and wants to go on living to fulfill her "mission".<br /><br />Watch it if you have the chance and realize there is happiness where you least expect it.