Eerlijk gezegd ben ik altijd een fan geweest van de films van Dakota Fanning (zoals _The Cat in the Hat_, een slechte film), dus ik zapte langs de T.V.-kanalen en zag dit en in het begin vond ik het niet echt erg om ernaar te kijken maar toen ik werd geveld door een vreselijke griep dacht ik 'Waarom ook niet' en ik vond het echt leuk! Ik wist niet wie Kurt Russell was (het spijt me dat ik dacht dat hij de worstelaar Kurt Angle was!) het is duidelijk dat Elisabeth Shue een heel goede actrice is, Kris Kristofferson is een legende als altijd (Ik vond hem geweldig in _Rusty_ ) en Oded Fehr was goed hoewel in het begin (Veel beter in acteren dan in die afschuwelijke serie _Homecoming_ ) en Dakota Fanning was weer uitmuntend. Het is geen droevige film op een verontrustende manier het is een mooie film. Eerlijk gezegd zie ik de belangstelling voor paardenrennen niet zo, paarden zouden voor mij vrij moeten zijn om te doen wat ze willen en aan paardenraces meedoen is voor mij nogal hardvochtig. Ik heb niet gehuild (goddank dat ik mijn mannelijkheid heb behouden) maar ik heb de film in een heel goede stemming afgemaakt. Ik denk dat als een film dat kan, dat het dan een gelukkige tijd is.<br />De enige kritiek is dat Elisabeth Shue een kleine rol had.<br />Dromer gaat over de stalhouder Ben Crane (Russell) die geen paarden heeft. Hij heeft een vrouw, Lilly (Shue), een dochter, Cale (Fanning) en een vader die Pop (Kristofferson) wordt genoemd. Ze hebben twee Mexicaanse arbeiders (ik ben hun namen vergeten). Een prins (Oded Fehr) uit een ver land (ik denk Dubai) racet op een paard (het belangrijkste paard, Sonador of Dreamer) dat ernstig gewond raakt. Ben koopt het paard en geneest het en later adopteert Cale het paard en racet ermee (ik zeg niets meer!) Het is een goede familiefilm waar ik vreemd genoeg van heb genoten (ook al is het zeker niet mijn stijl). Ik kan hem aanbevelen aan iedereen die van dieren (paarden) houdt of van verhalen over mensen die nooit opgeven (waarvan dit een geweldig voorbeeld is).
Truth be told I have always been a fan of Dakota Fanning's films (Asides The Cat In The Hat, bad film) so I was flicking through the T.V channels and saw this and at first I wasn't really bothered about watching it but as I was bogged down by an awful flu I thought "Why not" I really liked it! I didn't know who Kurt Russell was (I'm sorry I thought he was the wrestler Kurt Angle!) obviously Elisabeth Shue is a very good actress, Kris Kristofferson is a legend as always (Loved him in Hulk) and Oded Fehr was good although in it quite briefly (Much better acting than in the awful Resident Evil series) and Dakota Fanning was yet again outstanding.<br /><br />When it was introduced it said "Next up is Dreamer a tearjerker/melodrama" and thought "Oh no, I'm gonna cry!" It's not a sad film in a upsetting way it's a nice film. To be honest I don't see the interest in horse racing, horses to me should be free to run wild and racing them is quite harsh to me. I didn't cry (thank God I kept my masculinity) but I finished the film in a really good mood. I suppose if a film can do that then happy days.<br /><br />The only criticism is that Elisabeth Shue had a small role.<br /><br />Dreamer is about a stable owner Ben Crane (Russell) who has no horses. He has a wife Lilly (Shue) a daughter Cale (Fanning) and a dad who is referred to as Pop (Kristofferson). They have two Mexican workers (I forget their names). A prince (Oded Fehr) of some far away country (I think Dubai) races a horse (the main horse, Sonador or Dreamer) who gets injured badly. Ben buys and heals the horse and Cale later adopts the horse and races it (I'm saying no more!) It's a good family film which I oddly enjoyed (even though it's certainly not my style of film). I'd recommend it to anyone who likes animals (horses) or people who like stories about people who never give up (of which it's a great example) 8/10