In dit tot mislukken gedoemde liefdesverhaal van een ex-gevangene (Henry Fonda) die gevangenzit in een wereld die niet wil vergeven of vergeten, en de vrouw (Sylvia Sidney) die onvoorwaardelijk aan hem gebonden is, ziet Lang het criminele potentieel in iedereen, van de buurtagent die appels pikt van een immigrant die fruit verkoopt, tot de stationsbewakers die de benzinediefstal van het stel uitbuiten om er zelf beter van te worden, tot de bewakers die verlekkerd naar Henry Fonda's liggende gestalte kijken terwijl hij wacht tot hij naar de stoel wordt gebracht. De hele wereld staat op de beklaagdenbank en wordt schuldig bevonden. Helden en schurken zijn versplinterd in categorieën van mensen die tot in de eeuwigheid worden gestraft voor hun misdaden, en van mensen die volharden in kleinzielige, clandestiene wandaden binnen de aegis van de maatschappij. In de eerste categorie vallen de hoofdrolspelers: Eddie, die net is vrijgesproken van een valse aanklacht wegens moord, vermoordt de vriendelijke priester in een moment van ongelovige paniek; Jo laat haar baby achter om het avontuur van een vluchtige romance te verlengen. Voorafgaand aan deze gebeurtenissen doet Eddie zijn best om het rechte pad op te gaan en een boerderij te beginnen, maar zijn pogingen om zich te verbeteren worden om de haverklap gedwarsboomd door uitbuiters en bemoeials die zijn droom van een rustig, alledaags bestaan in de weg staan. Zijn leven wordt teruggebracht tot de beslotenheid van een logeerkamer, zijn bestaan is een eindeloze berisping. Lang voelt mee met Eddie en Jo, niet vanwege hun zuiverheid <0xE2><0x80><0x93> een analoog van Langs wereldbeeld <0xE2><0x80><0x93> maar vanwege hun vertrouwen in elkaar, dat het menselijke geboorterecht van kleine vergrijpen en eigenbelang overstijgt. <br />De structuur van de film is ontmoedigend helder en toch doelgericht, waarbij provocerend een cruciale beslissing wordt gereconstrueerd om de onveranderlijkheid van Eddies lot te illustreren. Na een door de regen geteisterde bankoverval <0xE2><0x80><0x93> een van een aantal gewelddadige, door weer en wind bepaalde scènes <0xE2><0x80><0x93> rijmt Lang op 'wissing' <0xE2><0x80><0x93> het platwalsen van een agent door de vluchtauto <0xE2><0x80><0x93> 'alle bewijs wijst op Eddies betrokkenheid bij de misdaad, die resulteerde in zes slachtoffers'. Eddie, die onschuldig is maar vastbesloten de vierde-aanvalsregel en een zekere dood te ontvluchten, aarzelt net lang genoeg om te worden opgepakt. Zijn ontsnapping uit de gevangenis op de avond voor zijn executie wordt onderbroken door zijn eerste moord, waardoor hij op de vlucht moet slaan <0xE2><0x80><0x93> een aanvankelijk vrijwillige keuze die wordt herroepen als verplichte lotsbestemming. Onschuld leidt tot de doodstraf; schuld leidt tot een letterlijke dood. Er wordt hem een wonder aangeboden, maar dat komt wanneer hij wordt afgeleid, wanneer hij op zijn wanhopigst is. En de dood wordt alles, want het gevolg van wegrennen en niet wegrennen is het verst verwijderde idee van zijn geest.<br />Maar het is het leven, zo geeft Lang uiteindelijk te kennen, zelfs in zijn meest ellendige, futiele vorm, dat genade biedt. Jo laat Eddie uit zijn goederenwagon herrijzen met aansporingen om zo lang te leven als de wegen hen zullen brengen, misschien wel helemaal tot aan de grens van de vrijheid. Die achterafweggetjes openen zich naar landelijke vergezichten, Eddies overheersende manier van lichamelijke afzondering verdwijnt en het leven wordt vereenvoudigd tot noodzakelijkheden van het moment. Deze serene, Spartaanse visie straalt door de film heen.' De laatste scènes, waarin Eddie en Jo hun laatste beproeving ondergaan, waarin Eddie ondoorgrondelijk vanaf een heuveltop voor zich uit staart en nog steeds probeert zijn achtervolgers af te schudden, zijn hartverscheurend. Doordringend in deze tragedie is de terugkeer van het ooit onopgemerkte wonder: Eddies moment van genade, onthuld als bevrijding uit de troebele reflectie van de mensheid in een smetteloze wedergeboorte. Onmiddellijk een opgeluchte bevestiging van de titel van de film, namelijk het Langiaanse idee dat we in de dood allemaal op een dag zalig zullen ontsnappen aan het grimmige oordeel van de mensheid <0xE2><0x80><0x93> en een verbluffend bewijs van een tot dan toe onzichtbare christelijke gevoeligheid. Eddies tevreden uittocht uit een verdoemd leven geeft de priester het laatste woord: de dood is vernieuwing.
In this doomed love story of an ex-con (Henry Fonda) trapped in a world that won't forgive or forget and the woman (Sylvia Sidney) unconditionally bound to him, Lang sees the criminal potential in everyone, from the neighborhood cop who swipes apples from an immigrant fruit-seller, to the station attendants who exploit the couple's gunpoint gasoline theft for a payday of their own, to the guards who leer over Henry Fonda's supine form as it awaits escort to the chair. The whole world is on trial, and found guilty. Heroes and villains are splintered into categories of those who are punished for their crimes unto mortal eternity, and those who persist in petty, under-the-table wrongdoings within society's aegis. In the former category are the protagonists: Eddie, just notified of his exoneration from bogus murder charges, kills the kindly priest in a moment of disbelieving panic; Jo leaves her baby behind to prolong the adventure of a fugitive romance. Prior to these events, Eddie endeavors to go straight and set up a homestead, but his attempts to reform are blocked at every turn by exploiters and busybodies who forbid his dream of a quiet, quotidian existence. His life is reduced to the confines of a spare room, existence an unending rebuke. Lang empathizes with Eddie and Jo not because of their purityanathema to Lang's worldviewbut because of their faith in one another, which transcends the human birthrights of petty malfeasance and self-interest.<br /><br />The film's structure is dauntingly clear yet purposeful, provocatively reenacting one crucial decision in order to illustrate the immutability of Eddie's fate. Following a rain-soaked bank robberyone of several violent, weather-determined setpieces, Lang rhymes a wipe edit with the getaway car's flattening of a copall evidence points to Eddie's involvement in the crime, which resulted in six casualties. Innocent but determined to flee the fourth-strike rule and certain death, Eddie equivocates just long enough to be apprehended. His jailbreak on the eve of execution is punctuated by his first murder, necessitating his going on the laman initially voluntary choice recast as mandatory destiny. Innocence leads to a death sentence; guilt leads to literal death. A miracle is offered, but it arrives when he's distracted, at his most hopeless. And death becomes all, as an outcome of running and not runningliving is the farthest idea from mind.<br /><br />But it's living, Lang finally expresses, even at its most miserably futile, that affords grace. Jo resurrects Eddie from his boxcar tomb with exhortations to live for as far as roads will take them, perhaps all the way to border freedom. Those back roads open up to country vistas, Eddie's predominant mode of physical confinement recedes, and life is simplified to necessities of the moment. This serene Spartan outlook radiates through the film's last scenes, as Eddie and Jo suffer their last trial, as Eddie gazes off inscrutably from a hilltop, still trying to elude his pursuers. Piercing through this tragedy is the return of the once-unnoticed miracle: Eddie's moment of grace revealed as deliverance from humanity's mudded reflection into spotless rebirth. At once a relieved affirmation of the film's titlei.e., the Langian notion that in death we will all one day blissfully escape mankind's stark judgmentsand stunning evidence of a heretofore unseen Christian sensibility, Eddie's contented exodus from a damned life gives the priest the last word: death is renewal.