Na hun enorm succesvolle en even briljante _No Country for Old Men_ zijn de Coens teruggekeerd naar hun maar al te vertrouwde territorium: de zwarte komedie. Het goede nieuws is dat ze een andere aanpak hebben gekozen dan in het geval van _Intoto Cruelty_ en _The Ladykillers_, die naar mijn mening minder goed hebben gewerkt vanwege hun op het grote publiek gerichte humor. Met _ Burn After Reading_ is de bijtende satire weer terug: plastische chirurgie, internetdaten, lichaamsbouw en -vorming, de driehoek huwelijk-overspel en scheiding en zelfs de CIA zijn allemaal doelwitten die hun deel van de giftige pijlen van de Coens krijgen. Zoals altijd wordt deze onderneming gesteund door een geweldige cast. Op de eerste plaats moet Brad Pitt speciale lof toegezwaaid worden, niet alleen omdat hij de grappigste van het stel is, maar ook omdat hij zich vrijwillig volkomen belachelijk heeft gemaakt voor de rol en dat op een briljante manier heeft gedaan. Eigenlijk zou dit geen grote verrassing moeten zijn, aangezien hij net zo hilarisch was als Mickey in _Snatch_ en ook als Jeffrey in _Twelve Monkeys_, maar deze keer is hij op een heel andere manier grappig. En dat is een kwaliteit die grote acteurs met elkaar delen: altijd iets nieuws laten zien, iets wat we nog niet eerder hebben gezien. Wat de rest van de cast betreft, het lijkt erop dat de mannen de grappigste rollen hebben gekregen, Malkovich is geweldig, Clooney is goed (een beetje zoals de rol die hij speelde in _O, Brother_ ), terwijl Frances McDormand...' De andere hoogtepunten zijn de scènes die zich afspelen bij de CIA (de slotscène tussen JK Simmons en David Rasche is adembenemend) en het eerste telefoongesprek tussen Pitt en Malkovich is ook dodelijk. Dus wat we krijgen, is een echte zwarte komedie in Coen-stijl, die voor veel gelach en vermaak zorgt. En als je onder al dat plezier iets belangrijks wilt zoeken, zul je merken dat de film gaat over hoe egocentrisch, eenzaam en verloren we zijn als we elkaar opzij duwen om onze kleine doelen te bereiken. Het is misschien niet zo sterk als The Big Lebowski, maar het bewijst wel dat als het op sarcastische humor aankomt, de Coens nog steeds ver boven de rest uitsteken.
Following their hugely successful and equally brilliant No Country for Old Men the Coens have returned to their all too familiar territory: the black comedy. The good news is that their approach was different than in case of Intolerable Cruelty and The Ladykillers, which were in my view lesser works for their mass appeal oriented humor. With Burn After Reading the biting satire is back: plastic surgery, internet dating, body building/shaping, the marriage-adultery-divorce triangle and even the CIA are all targets that get their fair share of the Coens' poisoned arrows. As always, a terrific cast supports this endeavor. First and foremost Brad Pitt has to receive special credit, not only for being the funniest of the lot but for willingly making a complete fool of himself for the role and doing it brilliantly. Actually this shouldn't come as a great surprise since he was equally hilarious as Mickey in Snatch and also as Jeffrey in Twelve Monkeys but this time he's funny in a completely different way. And this is a quality great actors share: always showing something new, something we haven't seen before. As for the rest of the cast it seems that the males got the funnier parts, Malkovich is great, Clooney is good (somewhat reminiscent of the character he played in O, Brother), while Frances McDormand could've been funnier (hear name is spot on though). Other highlights include all the scenes that take place at the CIA (the concluding dialog between JK Simmons and David Rasche is a killer) and the first phone conversation between Pitt and Malkovich is deadly, too. So, what we get is a true Coen-style black comedy that provides numerous laughs and altogether great entertainment. And if you want to search for something meaningful beneath all this fun, you'll find that the movie is about how egoistic, lonely and lost we are when we elbow each other out of the way to accomplish our petty goals. It may not be as strong as The Big Lebowski but nonetheless proves that when it comes to sarcastic humor the Coens still stand way above the rest.