The Unknown is een van de interessantere samenwerkingsprojecten van Lon Chaney met regisseur/schrijver Tod Browning, aangezien Chaneys voor zijn doen plooibare voorstelling hier vaak wordt opgevoerd in samenwerking met de'stuntdubbel' Peter Dismuki. The Unknown bevat ook een geweldige, vroege versie van Joan Crawford, een complex, pakkend, allegorisch diepzinnig maar economisch verteld verhaal van Browning, en het is een uitstekende opeenvolging van thema's uit Chaneys en Brownings andere werk. Het is zelfs een uitstekende voorbode van Brownings film uit 1932, Freaks.<br />Chaney is Alonzo the Armless, In een typische gecompliceerde driehoeksverhouding in een Chaney-film voelen Nanon en de sterke man van Zanzi Circus zich ook tot elkaar aangetrokken, maar Nanon heeft er een hekel aan om aangeraakt te worden en blijft afstand houden van Malabar en elke andere man die intiem met haar wil zijn.<br />Alonzo is dan de perfecte aanvulling voor Nanon, omdat hij haar niet kan mishandelen. Ze voelt zich veilig bij hem. Maar Antonio maakt bezwaar tegen Alonzo's toenaderingspogingen tot Nanon. Er volgen complexe confrontaties en een aantal fantastische wendingen, en Chaney-fans zullen waarschijnlijk de daaruit voortvloeiende diepe tragedie verwachten, met de onvermijdelijk bitterzoete 'gelukkig einde'-gevolgen.<br />Ik heb die samenvatting waarschijnlijk meer soap-achtig laten klinken dan zou moeten, omdat hij niet erg goed de algehele verwrongen, griezelige sfeer weergeeft die Browning in _The Unknown_ weet te creëren. Net als Freaks is dit niet echt een horrorfilm, maar het heeft wel de verontrustende, macabere uitstraling ervan. Alonzo is een van Chaneys meer demente, sinistere personages, aangezien bijna elke beweging die hij maakt een snode, achterbakse reden heeft. Dat geldt zelfs voor de reden waarom hij bij het Zanzi-circus is gegaan. Het wordt al snel duidelijk dat Alonzo voor niets terugdeinst om Nanon helemaal voor zichzelf te hebben. Maar omdat het personage geen armen heeft, kan hij moeilijk zijn toevlucht nemen tot fysieke intimidatie. In plaats daarvan schildert Chaney een subversief en sluw manipulatief personage. Zelfs de liefde van het personage voor Nanon voelt verdorven <0xE2><0x80><0x93> het is eerder een ongezonde obsessie Afgezien van de openingsscène in het circus, speelt het grootste deel van de film zich af te midden van slechts vier personages, in slechts een handjevol circuswagens (later gebruikt voor zowel Freaks als Chaneys film Lachen, Clown, Lachen uit 1928) en appartementencomplexen, en het einde speelt zich af in een theater en weerspiegelt symmetrisch de opening van de film. Een enkele scène op een formele binnenplaats vormt een mooi, symbolisch contrast, evenals het gebruik van de 'uitgebreide techniek' van een dun gaasje dat voor sommige scènes van Nanon over de lens van de camera wordt gelegd.<br />Even economisch is Brownings complexe verhaal, dat met behulp van de uitvoeringen evenveel vertelt <0xE2><0x80><0x93> door implicaties van verschillende achtergronden <0xE2><0x80><0x93> als door directe actie. De (hevig allegorische) subteksten zijn fascinerend. Nanon is frigide, dus haar intiemste relatie heeft ze met een man die op effectieve wijze gecastreerd is. Hij is zo geobsedeerd door haar dat hij zich fysiek opoffert om een relatie mogelijk te maken. Ze verlangt stiekem naar een normale liefde, maar kan die niet krijgen tot ze erin valt, of er op een of andere manier in geluisd wordt. Niemand is helemaal eerlijk tegen iemand anders, behalve tegen een man die een betrekkelijke onnozelaar is, die er is om gemanipuleerd te worden. Maar hij is degene die er uiteindelijk uit komt, ook al weet hij nooit precies wat er aan de hand is. '<br />Browning moest een aantal ingewikkelde decors in elkaar zetten om de illusie te wekken dat Chaney zijn voeten al heel lang voor alledaagse activiteiten gebruikte. We zien vaak het lichaam van Chaney, maar ook de voeten van Peter Dismuki, zoals wanneer Alonzo gitaar speelt, rookt, drinkt, enzovoort. Af en toe valt Dismuki in voor Chaney, meestal wanneer Alonzo met zijn rug naar de camera staat, maar in elk geval kunnen we op één bredere opname Dismuki's gezicht zien.<br />De opname uit 1997 van de Turner Classic Movies-versie van de film door het Alloy Orchestra is af en toe uitstekend <0xE2><0x80><0x93> vooral tijdens de climax van de film <0xE2><0x80><0x93> en af en toe een beetje burgerlijk. Als het alleen maar burgerlijk is, is het in elk geval onopvallend. De muziek heeft een modern, af en toe 'rauwe' klank die verrassend goed bij elkaar past.<br />Er ontbreken een paar scènes van de tcm-dvd, maar men denkt al jaren dat _The Unknown_ verloren is gegaan, net als de film _London After Midnight_ van Browning en Chaney uit 1927. Er is een afdruk gevonden in de Cinémathèque Fran<0xC3><0xA7>aise, samen met een heleboel andere films met het opschrift 'onbekend' omdat de inhoud (op z'n minst tijdelijk) niet te identificeren was. De ontbrekende scènes doen geen afbreuk aan de samenhang van de film, die in elk geval voor alle fans van Chaney of Browning een must-see is.
The Unknown is one of the more interesting Lon Chaney collaborations with director/writer Tod Browning, as Chaney's typically physically malleable performance is often executed here in conjunction with "stunt double" Peter Dismuki. It also features a great, early appearance by Joan Crawford, a complex, gripping, allegorically deep but economically told story by Browning, and it is an excellent instantiation of themes found throughout Chaney and Browning's other work. It even strongly presages Browning's 1932 film, Freaks.<br /><br />Chaney is Alonzo the Armless, a performer in Antonio Zanzi's circus. Alonzo is in love with Nanon (Crawford), Antonio's daughter and Alonzo's assistant in his act, which consists of him using his feet to shoot guns and throw knives around Nanon with precision aim. In a typical Chaney film complicated love triangle, Nanon and Zanzi Circus strongman Malabar are also attracted to each other, but Nanon has an aversion to being touched and keeps distancing Malabar and any other man who wants to be intimate.<br /><br />Alonzo is the perfect complement for Nanon then, since he cannot manhandle her. She feels safe with him. But Antonio objects to Alonzo's approaches towards Nanon. Complex confrontations and a number of fabulous twists ensue, and Chaney fans will likely expect the resultant profound tragedy with the reciprocally bittersweet "happy ending" consequences.<br /><br />I probably made that synopsis sound more soap-operatic than it should, since it doesn't very well convey the overall twisted, creepy atmosphere that Browning achieves in The Unknown. Like Freaks, this isn't exactly a horror film, but it has all the unsettling, macabre attitude of one. Alonzo is one of Chaney's more demented, sinister characters, as almost every move he makes has a nefarious, ulterior motive. This even includes the reason that he joined the Zanzi Circus in the first place. It becomes quickly clear that Alonzo will stop at nothing to have Nanon all to himself. But because the character has no arms, he can't very well resort to physical bullying. Instead, Chaney paints a subversive and deviously manipulative character. Even the character's love for Nanon feels wicked--it's more of an unhealthy obsession than love.<br /><br />Browning makes good use of his largely pared down sets and cast. Except for the opening circus scene, most of the film takes place among only four characters, in only a handful of circus wagon (used later for both Freaks and Chaney's 1928 film Laugh, Clown, Laugh) and apartment locations, with the ending, set in a theater, symmetrically reflecting the opening of the film. A single scene in a formal courtyard provides a nice, symbolic contrast, as does the use of the "extended technique" of a thin piece of gauze placed over the camera lens for some of Nanon's scenes.<br /><br />Equally economical is Browning's complex story, which tells as much--with the aid of the performances--through implication of various backstories as it does through direct action. The (heavily allegorical) subtexts are fascinating. Nanon is frigid, so her most intimate relationship is with a man who has been effectively castrated. He is so obsessed with her that he'll physically sacrifice himself to enable a relationship. She secretly desires a normal love, but can't have one until she falls into it, or is tricked into it in a way. No one is quite honest with anyone else except for a man who is a relative simpleton, there to be manipulated. But he's the one who ends up coming out ahead, even though he never quite knows what is going on.<br /><br />Browning had to construct a number of elaborate set-ups to produce the illusion that Chaney had been using his feet to do everyday activities for a long time. We often see Chaney's body but Peter Dismuki's feet, such as when Alonzo is playing guitar, smoking, drinking, and so on. Occasionally, Dismuki just stood in for Chaney, usually when Alonzo has his back to the camera, but at least in one wider shot, we can see Dismuki's face.<br /><br />The 1997 score on the Turner Classic Movies version of the film by the Alloy Orchestra is occasionally excellent--especially during the climax of the film, and occasionally a bit pedestrian. When it's only pedestrian it's at least unobtrusive. The score has a modern, occasionally "rocky" feel that meshes surprisingly well.<br /><br />There are a few scenes missing from the print transferred to the TCM DVD, but for many years, The Unknown was thought to have been lost, similar to Browning and Chaney's 1927 film London After Midnight. A print was found at the Cinémathèque Française, mixed in with a lot of other films marked "unknown" because the contents were (at least temporally) unidentifiable. The missing scenes do not hurt the coherency of the film, which is a must-see at least for any Chaney or Browning fans.