Cliff Robertson was van plan twee films te maken in j.w. Coop (hij werkte zowel aan het scenario als aan de regie en de hoofdrol), maar in dit geval eindigt zijn inspanning als maar half een goede film.<br />Hij begint met een interessante premisse: een voormalige rodeo-cowboy komt in 1970 uit de gevangenis, probeert verder te gaan waar hij gebleven was en merkt dat zowel de maatschappij als het rodeospel verder is gegaan. De eerste helft van de film is vrij goed, gaat over j.w.'s pogingen zich aan te passen aan zijn seniele moeder (Geraldine Page) en aan een maatschappij waarin 'de kinderen, de communisten en de vakbonden' (zegt een personage) het land ruïneren.<br />Maar als j.w. Het einde van de film is onbevredigend en we voelen ons incompleet <0xE2><0x80><0x93> er valt nog meer te vertellen, maar Robertson laat ons achter met medelijden met een man die, eerlijk gezegd, niet zozeer door 'de gevestigde orde' als wel door zijn eigen trots in de steek wordt gelaten.<br />Ook Pages rol in de film is onbevredigend. Ze verschijnt in een van de scènes aan het begin van de film en verdwijnt dan. Misschien is dat de realiteit, maar de kunst geeft ons de kans om meer van haar verhaal en haar relatie met j.w. In de loop van de film komen we wel wat meer te weten over j.w.'s familie, maar er is geen afronding van zijn problemen met zijn ouders, hoewel je zou kunnen stellen dat het gebrek aan ouderlijke steun iets te maken heeft met het einde van de film.<br />Robertson de acteur is verdomd goed in deze film, hij speelt j.w.'s aanvankelijke verbijstering, achterdocht en frustratie over de jaren zeventig, en later zijn verrukking over het feit dat hij de liefde van een jongere vrouw (Christina Ferrare) heeft weten te winnen. En Robertson de regisseur heeft een goed oog voor kleine stadjes en 'de stokken' (er is een scène op een landelijk kruispunt die prachtig is gefotografeerd). Maar hij wordt ondermijnd door Robertson de scenarist <0xE2><0x80><0x93> het is alleen moeilijk om j.w. als kandidaat voor een belangrijk kampioenschap, zo uit de gevangenis (ook al heeft hij daar met succes rodeo's gereden). En de film snijdt meer hout dan dat hij kan bijten in zijn pogingen om commentaar te geven op zowel sociale verandering als het rodeoleven. Dit had een veel sterkere film kunnen zijn als hij zich op het een of het ander had geconcentreerd <0xE2><0x80><0x93> en eerlijk gezegd was de ontmoeting van een man uit de jaren vijftig met een man uit het begin van de jaren zeventig het veel interessantere deel van de film.
Cliff Robertson set out to make two films in J.W. Coop (he worked on the screenplay as well as directed and starred), but in this case his effort winds up as only half a good movie.<br /><br />He starts with an interesting premise -- a former rodeo cowboy emerges from prison c.1970, tries to pick up where he left off, and finds that both society and the rodeo game have moved on. The first half of the film is pretty good, dealing with J.W.'s efforts to adjust to his senile mama (Geraldine Page) and to a society where "the kids, the commies, and the unions" (so says one character) are ruining the country.<br /><br />But when J.W. actually starts rodeoing, the picture shifts to an underdog-making-good-in-a-cutthroat-world scenario, as the old cowboy becomes an unlikely dark-horse contender for the national rodeo championship (competing against a younger rider with more corporate savvy). The ending of the film is unsatisfying and leaves us feeling incomplete -- there's more story to be told, but Robertson leaves us to feel sorry for a guy who, frankly, is not beaten down so much by "the establishment" as by his own pride.<br /><br />Also unsatisfying is Page's role in the film. She appears in one scene toward the beginning of the movie, and then she disappears. Maybe that's reality, but art provides the opportunity to inject more of her story and her relationship with J.W. into the film. That opportunity is missed. We do learn some more about J.W.'s family as the film progresses, but there's no closure on his mom-and-pop issues, although I suppose one could argue that the lack of parental comfort has something to do with the end of the movie.<br /><br />Robertson the actor is pretty darned good in this film, capturing J.W.'s initial bewilderment, suspicion and frustration with the '70s, and later his delight at having gained the love of a younger woman (Christina Ferrare). And Robertson the director has a nice eye for small towns and "the sticks" (there's a scene at a rural crossroads that's beautifully shot). But he's undercut by Robertson the screenwriter -- it's just difficult to buy J.W. as a contender for a major championship right out of prison (even if he has been rodeoing successfully there). And the film bites off more than it can chew in trying to comment both on social change and the rodeo life. This could have been a far stronger movie if it concentrated on one or the other -- and, to be honest, the encounter of a '50s guy with the early '70s was the far more interesting part of the film.