Want hoewel de score van deze film laag is, kan ik bevestigen dat ik dezelfde film heb gezien. Om de een of andere vreemde reden was ik getuige van een heel andere film dan die van andere critici. Ik genoot met volle teugen van deze Franse klucht, die brutaal kleurrijk, fantasierijk creatief en gepassioneerd gekunsteld was. Hoewel ik het soms moeilijk vond om de ondertitels te lezen en de actie samen te zien, zag ik het niet als een volledig bedorven moment voor de film. De komedie was snel, de plot was goed afgerond, en ik hield vooral van de personages die regisseur Jean-Marie Poiré naar het witte doek bracht. Het was zo heerlijk absurd dat ik aan het scherm gekluisterd bleef en me afvroeg wat er nu zou gebeuren. Ik geef toe dat dit een tamelijk voorspelbare film is, maar wat Poiré heeft gedaan is een gebruikt verhaal gebruiken en de 'leuk'-passie van de moderne film herscheppen. Dit veranderde plotseling in een maf avontuur dat mijn hoofd deed gonzen, mijn geest in beslag nam en mijn grappige botten in actie bracht.<br />Het beste van deze film zijn eenvoudig de personages. Er zijn twee hoofdrolspelers in deze film die elk iets unieks en origineels op het scherm brengen en uiteindelijk Ma femme des'appelle Maurice de moeite waard maken om naar te kijken. De eerste is de hysterische Régis Laspalès, die bijna de hele film van iedereen afpikt. Hij neemt de rol van Maurice op zich en maakt er een moderne Robin Williams van. Vanaf het moment dat ik hem in een kleine broodwinkel ontmoet tot de laatste, beslissende momenten ben ik gevangen. Hij beheerste het scherm met zo'n genialiteit en pienterheid dat het me verbaasde dat ik hem in geen enkele andere film was tegengekomen. Hij was echt, wat tegenwoordig bij komedianten soms moeilijk te vinden is. De tweede figuur waar ik intens van genoot was Gotz Otto. Hij speelt de mogelijk seksueel verwarde Johnny die wat te drinken krijgt en valt voor de vrouw die het dichtst bij hem staat. Dat is toevallig Maurice. Samen spelen die twee het voortreffelijk tegen elkaar. Hun chemie is beter dan die van sommige koppels die je tegenwoordig in Hollywood aantreft. Ik kon hun momenten over het scherm heen voelen klikken en tot mijn verrukking werkte het. Ze waren samen buitengewoon grappig en voegden een extra laagje glazuur toe aan een toch al hysterisch zoetsappige film.<br />Een ander aspect dat ik in deze film echt moest zien, waren de kleuren die tegen de achtergrond van het grillige avontuur werden gebruikt. Ik denk dat ik de laatste tijd hier in Amerika te veel donkere, grijze films heb gezien, en het was eindelijk prettig om de krachtige, levendige kleuren van het leven duidelijk op het scherm te zien. De tinten rood, geel en oranje accentueerden niet alleen de omgeving, maar ook de personages. Ik denk dat dat een van de redenen is voor de verbazingwekkende uitvoeringen, vanwege de kleurrijke omgeving waarin ze moesten werken. De kleuren deden de decors oplichten, maar ook deze film. Soms voelde het bijna als een sprookjesfilm (met de kleuren en het magische kasteelgevoel dat het appartement had), vooral met de kleur van de liefde die in bijna elke scène geschilderd werd. Poiré wist wat hij deed, en hoewel dit absoluut geen Amelie is, toont het wel de kleurrijke filmtechniek die de Fransen zo trots hun eigen naam hebben gegeven. Dus we hebben een paar heel grappige personages, gecombineerd met een paar prachtige sets die gebruikt lijken te worden om de personages te accentueren (Hollywood, je zou hier aantekeningen kunnen maken), en wat was er nog meer? Ik vond de thema's van deze film leuk. Voor iedereen die heeft genoten van Mrs. Doubtfire en The Birdcage (en de Franse tegenhanger daarvan), is dit de film die je moet zien. Hij combineert de idealen van homoseksualiteit met een klucht over het leven. Hij zet die ideeën over travestie en geslachtsverwisseling in een heel kleurrijk licht dat je doet denken en lachen tegelijk. Dit is geen negatief aspect, maar eerder een heel schrijnend element dat Poiré aan deze film heeft toegevoegd. Hij had gewoon de hoofdstroom kunnen volgen, maar de elementen die hij koos waren briljant. Gecombineerd met een paar willekeurige momenten waardoor deze film op zijn eigen benen staat (de hele kettingzaagscène was hysterisch en heel willekeurig), is Mijn Vrouw Maurice een komedie waar je nog heel lang om zult lachen.<br />Al met al was ik erg onder de indruk. Dit was een juweel waarvan ik nog nooit had gehoord en dat mijn dvd-speler goed sierde. De algehele sfeer van deze film was geluk en grilligheid, en het was precies wat ik aan het eind van de dag nodig had. Hoewel het geen vlekkeloze film is, zijn de problemen zo klein dat je ze waarschijnlijk niet eens zou opmerken. Ze vallen je niet eens op als je dat zou proberen. Kijk niet naar deze negatieve markeringen als een teken dat dit een slechte film is, kijk er zelf naar en je zult ontdekken (net als ik) dat dit een perfecte komedie was.
For as low of a score that this film carries, I hand to confirm that I had watched the same film. For some strange reason, I witnessed a completely different film than the one mentioned from other critics. I thoroughly enjoyed this French farce that was boldly colorful, imaginatively creative, and passionately contrived. While I did find it at times hard to read the subtitles and see the action together, I did not see it as a completely spoiled moment for the film. The comedy was quick, the plot was well rounded, and I especially loved the characters that director Jean-Marie Poiré brought to the screen. It was so wonderfully absurd that it kept me glued to the screen wondering what would happen next. I will admit that this is a rather predictable film, but what Poiré has done is taken a used story and restyled the "fun" fit in this modern day of cinema. This suddenly transformed into a zany adventure that kept my head buzzing, my mind engrossed, and my funny bones in action.<br /><br />The best part of this film is simply the characters. There are two power-players in this film that each bring something unique and original to the screen and ultimately make Ma femmes'appelle Maurice worth watching.. The first is the hysterical Régis Laspalès whom nearly steals the entire film away from everyone else. He takes the role of Maurice and transforms it into a modern day Robin Williams vehicle. From the moment that I meet him in a little bread shoppe until the final climactic moments, I was captured. He controlled the screen with such brilliance and pizazz that I was surprised that I had not encountered him in any other films. He was genuine, which is sometimes a hard asset to find in comedians today. The second character that I deeply enjoyed was Gotz Otto. He plays the possibly sexually confused Johnny that gets some drink into him and falls for the closest lady to him. That just happens to be Maurice. Together, these two play superbly well against each other. Their chemistry is better than some matches found in Hollywood today. I could feel their moments clicking from across the screen and to my delight it worked. They were extremely funny together adding an extra layer of icing to an already hysterically sugary film.<br /><br />Another aspect that I truly felt compelled about in this film was the colors set against the backdrop of the whimsical adventure. I think I have been involved in too many darkly grey films lately here in America, and it was finally nice to see the bold and vibrant colors of life clearly defined on the screen. The hues of red, yellow, and orange perfectly decorated not just the surroundings, but also the characters as well. I think that is some of the reason for the amazing performances, because of the colorful environment that they had to work in. The colors brightened the sets, but also this film. At times it nearly felt like a fairy tale film (with the colors and magic castle feel that the apartment had), especially with the color of love painted in nearly every scene. Poiré knew what he was doing, and while this is definitely no Amelie, it does show the colorful cinematic technique that the French have so proudly called their own.<br /><br />So, we have some very funny characters combined with some beautiful sets that seem to be used to accentuate the characters (Hollywood, you could be taking notes here), what else was there? I enjoyed the themes of this film. For anyone that enjoyed Mrs. Doubtfire and The Birdcage (and the French counterpart), this is the film for you to see. It combines the ideals of homosexuality with a farce about life. It brings these ideas of cross-dressing and gender swapping into a very colorful light that will make you think and laugh at the same time. This is not a negative aspect, but rather a very poignant element that Poiré chose to add to this film. He could have simply gone main stream, but the elements that he chose to uses were brilliant. Coupled with some random moments that make this film stand on its own two legs (the entire chainsaw scene was hysterical and very random), My Wife Maurice is a comedy that will have you laughing for a very long time.<br /><br />Overall, I was very impressed. This was a gem that I had never heard about that graced my DVD player well. The overall feel of this film was happiness and whimsy, and it was exactly what I needed at the end of the day. While it is not a flawless film, the problems are so small that you probably wouldn't even notice them if you tried. Do not just look at these negative markings as a sign that this is a poor film, check it out for yourself, and you may find (like me) that this was a perfect comedy.<br /><br />Grade: **** out of *****