Ik had nog nooit een film van Nanni Moretti gezien en ik was nogal nieuwsgierig omdat hij het soort 'gerespecteerde schrijver' is onder de Europese critici. Eigenlijk meer dan dat, en eerlijk gezegd is hij een lieveling van de critici. Nu ik dit wist, was ik bang voor een genotzuchtige film met weinig creativiteit en een stel privégrapjes voor de galerie, maar ik stond er open voor en was bereid me te laten charmeren door het verhaal van een verrukkelijke verteller.<br />Jammer genoeg is deze film een zootje, met een nietszeggende filmproducent die geen raad weet met zijn professionele en privéleven. Dit had het onderwerp van een goede film kunnen zijn, een heel goede zelfs (Fellini had dit met smaak en de noodzakelijke grandeur kunnen filmen om ons verliefd te laten worden op een meelijwekkend personage), maar Moretti, die misschien het gevoel had dat hij op het punt stond de intellectuele/politieke kant van de Italiaanse film te belichten, wilde er een inconsistent achtergrondverhaal aan toevoegen over het project van een Berlusconi-biopic.<br />Deze achtergrond <0xE2><0x80><0x93> die het hoofddoel van het verhaal zou moeten zijn <0xE2><0x80><0x93> past nooit bij het persoonlijke verhaal van de hoofdpersoon. Is er een parallel tussen de midlifecrisis van Bruno Bonomo en het politieke vacu<0xC3><0xBC>m dat Berlusconi aan de macht bracht in Italië? Nee, zoiets voelen we nooit. Bruno Bonomo weet niet wat hij moet doen, misschien wil hij zich laten gelden, en dan duikt het Berlusconi-biopic-project op in zijn leven waar het niet thuishoort, maar het is moeilijk te begrijpen waarom hij er in eerste instantie in geïnteresseerd is, want hij beseft niet waar het project over gaat. Dan zit hij ermee opgescheept en weigert hij zich terug te trekken, wat zijn verzwakte personage alleen maar verder isoleert.<br /><br />Met zo'n enorme puinhoop van een plot heb je minutenlang de tijd om je te gaan vervelen, te wachten tot de film precies op het juiste spoor wordt gezet. En afgezien van dit klusje is de regie van Moretti niet meer waard dan een tv-rol, zijn vignetten over Bonomo's leven en werk. De Z-films van Almodovar zijn pijnlijk belachelijk: hij doet het voor zichzelf en heeft er niets anders aan te doen dan Moretti ervan te overtuigen dat hij inderdaad goede films maakt. Almodovar heeft dit soort Z-films-grappen al tientallen jaren geleden gemaakt, omdat hij zijn carrière is begonnen met het maken van die goedkope, maar toch energieke films, op weg naar het oppoetsen van zijn vaardigheden als een geweldige regisseur, met prachtige verhalen om te vertellen. Almodovar hoeft niet eens als schrijver te worden gebrandmerkt, hij bewijst het elke keer weer, zelfs als zijn films niet te vergelijken zijn met zijn beste werk.<br />Ik weet niet wat Moretti's beste werk zou moeten zijn, maar met wat hij hier niet heeft bewezen, sta ik niet te popelen om het in handen te krijgen. Het is jammer dat Il Caimano's achtergrondverhaal wel over de privézaken van een of andere Italiaanse voetballer had kunnen gaan, maar niet over het hoofdverhaal. Moretti had dapper kunnen zijn en een film over Berlusconi kunnen maken toen hij jaren geleden tot hoofd van de Italiaanse regering werd gekozen. Of tien jaar geleden, toen hij al Il Cavaliere was en door Italië reed zoals hij wilde. Nu is deze film niet overtuigend over de problemen om een film over Berlusconi te maken, laat staan dat het een film is die gaat over Berlusconi's obscure connecties of zijn opkomst als demagoog-opportunist.
I had never seen a Nanni Moretti movie previously and I was pretty curious since he is the kind of "respected author" among the European critics. Actually a bit more than respected and quite frankly a critics' darling. Knowing this I could fear a self-indulgent movie with little creativity and a bunch of private jokes for the gallery, but I was open minded and ready to be charmed by the story of a delightful raconteur.<br /><br />Unfortunately this movie is a mess, depicting a bland movie producer at a loss with his professional and private life. This alone could have been the subject of a good, even very good movie (Fellini could have shot this with gusto and the necessary grandeur to make us love a pitiful character) but Moretti, maybe feeling he is on a mission to tilt on the intellectual/political side of Italian cinema, wanted to add an inconsistent background story about the project of a Berlusconi biopic.<br /><br />This background - which is supposed to be the main focus of the story - never blends in with the personal story of the main character. Is there a parallel between the mid-life crisis of Bruno Bonomo and the political vacuum that brought Berlusconi to power in Italy? Nope, we never feel something of that kind. Bruno Bonomo is at a loss, maybe he wants to assert himself and then the Berlusconi biopic project lands in his life where it doesn't belong but it is very difficult to understand why he would be interested at first since he doesn't realize what the project is about. Then he is stuck with it and won't back away which only further isolates this weakened character.<br /><br />With this big mess of a plot you've got long minutes to get bored, waiting for the movie to get set on a precise track. And beyond this chore trouble Moretti's directing is not worth more than a TV-stint, his vignettes about Bonomo's Z-movies are painfully ridiculous: self-indulgent, have nothing to do there except reassure Moretti that he does shoot A-movies. Almodovar did this kind of Z-movie jokes decades ago because he started his career shooting those cheap yet energetic movies on his way to polishing his skills as a wonderful director with lovely stories to tell. Almodovar doesn't even need to be branded an author, he proves it every time, even when his movies are not on a par with his best works.<br /><br />I don't know what is supposed to be Moretti's best work but with what he failed to prove here I'm not too eager to get my eyes on it.<br /><br />PS about Berlusconi: maybe I was expecting more of a fierce political story and it's a shame that, while bragging it is one, Il Caimano's back-story could have been about the private affairs of some Italian soccer star without changing the main story. Moretti could have been brave and have shot a movie about Berlusconi when he was elected head of the Italian government years before. Or even ten years ago when he was already Il Cavaliere riding through Italy the way he liked. Now this movie is not convincing at discussing the difficulties to make a movie about Berlusconi, let alone being a movie that deals with Berlusconi's obscure connections or about his rise to power as a demagogue opportunist.