Ik denk dat gevoel voor humor gewoon ZO'n individueel ding is. Misschien is het zo dat hoe subtieler de komische benadering, hoe moeilijker het is om je ermee te identificeren en je erbij aan te passen. Zelf vond ik deze film heel boeiend, amusant en mooi. Toen ik hem zag, wist ik niet dat de regisseur 3 of 4 andere van mijn favoriete films had gemaakt, On Our Own en Italian for Beginners zijn de meest recente. Het verhaal zelf is klein, maar het is het scenario en dat grillige, grappige, allesomvattende gevoel voor humor dat de film ZOIETS IS. twee knappe, intelligente, vriendelijke, interessante broers houden zielsveel van elkaar. de ene is de oudere en verantwoordelijke, die de geërfde boekwinkel runt. De jongste maakt er een carrière van om te proberen zichzelf van kant te maken. Een lieve, trieste vrouw-met-dochter komt in hun leven en het ruige kleed wordt een wandtapijt. al het acteerwerk is raak. de TERRIFIC-scenarioschrijvers (de regisseur was een van de twee) lieten me om alle personages geven. de stiltes zijn net zo goed als de dialogen perfect en ik had echt niet het gevoel dat er in de hele film een vals, misplaatst moment was. ik heb de film gisteravond gezien (godzijdank zijn er goede filmverkopers in de openbare bibliotheek) en ik denk vandaag aan de personages. ik heb een verrukte glimlach op mijn gezicht. een 10 voor mij.
i think sense of humor is just SUCH an individual thing. perhaps the more subtle the comedic approach, the more difficult to identify and align with. I myself found this film totally engaging, amusing and lovely. i did not know, at the time of viewing, that the director had made 3 or 4 other of my favorite films, On Our Own and Italian for Beginners being the most recent. The story itself is small but it's the screenplay and that quirky funny pervading sense of humor, that IS the film. two handsome, intelligent,gentle, interesting brothers have a deep love for each other. one is the older and responsible one, who runs the inherited family used book shop. the younger one makes a career out of trying to kill himself. a sweet sad woman- with- daughter comes into their lives and the shag rug becomes a tapestry. all the acting is spot-on. the TERRIFIC screenwriters (the director being one of the two)had me caring about all of the characters. the silences, as much as the dialogue, are perfectly carried off and i really didn't feel there was a false out-of-place moment in the entire film. i saw the film last night (thank heavens for good public-library film-buyers)and the characters are in my mind today.i've a delighted smile on my face. a big 10 for me.