Nadat ik _Swimming Pool_ heb gezien (mijn eerste _Ozovino-ervaring_ <0xE2><0x80><0x93> zijn eerste film in de Amerikaanse taal), al zijn vorige films en nu deze, ben ik tot de conclusie gekomen dat Fran<0xC3><0xA7>ois Ozon een werkelijk briljant filmmaker is, iemand die diep, diep onder de oppervlakte van de dingen kan tasten <0xE2><0x80><0x93> zoals alleen een Scorpio dat kan <0xE2><0x80><0x93> om over te brengen wat in films bijna niet te vatten is: de psychologische toestand en de motivatie. Charlotte Rampling is fantastisch in _Swimming Pool_ en in _Sous Le Sable_ (Onder het Zand), creëert ze een van de verbijsterend subtiele en hartverscheurendste portretten van verdriet die ik ooit heb gezien; deze film is diep treurig, een briljante, verbijsterend volwassen film.
After seeing Swimming Pool (my first Ozonic experience - his first American-language movie), all of his previous films and now this one, I've come to the conclusion that Francois Ozon is a truly brilliant filmmaker, someone who is capable of foraging deep, DEEP under the surface of things - as only a Scorpio can - to convey what is nearly non-conveyable in films: psychological state and motivation. Charlotte Rampling is superb in Swimming Pool, and in Sous Le Sable (Under the Sand), she creates one of the most stunningly subtle and heartbreaking portraits of grief that I've ever experienced; this film is profoundly sad, a brilliantly accomplished, astoundingly mature piece of work.