Ian McEwans roman 'Enduring Love' vertelt een ingewikkeld verhaal dat de aard van de menselijke relaties aanroert. Maar toen ik het las, viel het me ook op hoezeer het op een thriller leek, met een hoofdpersoon die een ervaring doormaakt die zowel angstaanjagend als ongewoon is; in feite zo ongewoon dat het hem isoleert van anderen en hem dwingt het alleen te doen, met een steeds groter wordend gevoel van paranoia. Het is dus niet zo verbazingwekkend om te zien dat het nu is aangepast als film. Sterker nog, de centrale thriller wordt afgezwakt vergeleken met het boek, en dat is niet per se slecht, want dat deel van het verhaal is betrekkelijk eendimensionaal (zoals thrillers vaak zijn), terwijl het' Het is het achterland van dit verhaal dat dubbelzinniger en interessanter is. En de stemming en de thema's van de roman, met zijn rationalistische verteller, komen goed tot uiting in de film, met Daniel Craig als een zeer on-Bondiaanse hoofdpersoon.<br />Directeur Roger Michell heeft over het algemeen een goede hand van schrijven, hoewel de score hier en daar een beetje opdringerig is. Terwijl de gecomprimeerde plot een gemengde zegen is: ik vond dat het boek te lang in dezelfde trant doorging, maar het was toch iets zinniger dan de verkorte versie hier. Een element van speelsheid dat in de tekst aanwezig was, is ook niet op het scherm overgekomen. Het is nog steeds een intelligente weergave van een verhaal dat gemakkelijk afgeslacht had kunnen worden; en een bescheiden succes.
Ian McEwan's novel 'Enduring Love' tells a complex story that touches on the nature of human relationships. But on reading it, I was also struck by how much like a thriller it seemed, with its plot centred on a character who undergoes an experience both frightening and unusual; in fact, so unusual that it isolates him from others and forces him to handle it alone, with an ever-increasing sense of paranoia. So it's not so surprising to see it now adapted as a movie. In fact, the central thriller is downplayed compared to the book and this is not necessarily a bad thing, as that part of the story is relatively one-dimensional (in the way that thrillers often are), whereas it's the hinterland of this tale that is more ambiguous and interesting. And the mood and themes of the novel, with its rationalist narrator, are ably reflected in the movie, with Daniel Craig excellent as a very un-Bondish protagonist.<br /><br />Director Roger Michell shows a generally sure touch, though in places the score is a little intrusive. While the compressed plot is a mixed blessing: the book, I thought, went on too long in the same vein; but equally, made a little more sense than the shortened version here. An element of playfulness present in the text has also failed to transfer to the screen. But it's still an intelligent rendition of a story that could easily have been butchered; and a modest success.