Ik heb 'Rocket Science' gevonden op de manier waarop ik verschillende prachtige indiefilms heb gevonden waar niemand iets van lijkt te weten: in de uitverkoopbak van Blockbuster.<br />Nu weet ik waarom er zoveel exemplaren in zaten.<br />De cast zit tjokvol met acteurs, variërend van competent tot spectaculair; het script stinkt nogal naar onhebbelijke figuren met de stereotiepe indie-trekjes.<br />Uitzondering: het personage van Hal is over het algemeen een goed joch met een groot hart en werd goed gespeeld door Reece Thompson. Vertel me nu eens dit: Welke regisseurs- of schrijversfout was het dat het joch zo hevig stotterde dat het maar zelden, zo niet nooit, tijdelijk beter werd? Het gestotter was eerst vertederend, daarna meelijwekkend, en tegen het eind van de film, als het eindelijk tot het publiek doordringt dat Nicholas D'Agosto's personage hem niet echt helpt om het te overwinnen, werd het alleen maar irritant.<br />De film begint redelijk goed. Het is helemaal geen overdreven concept, en er zijn zoveel dingen die een schrijver zou kunnen doen met een stotterende tiener in het debatteam. Helaas overwint genoemde tiener niets, leert niet veel en wordt uiteindelijk gebroken door een zielloos grietje met een grote mond dat hem 'f<0xC3><0xAA>te' geeft om geen andere reden dan hem te vernederen.<br />Een vaak over het hoofd gezien sterk punt van de film is echter de cinematografie. Zo veel ranzige indiefilms worden opgenomen met een beverige camera of zware schaduwen om het realisme te benadrukken; Rocket Science maakt zo'n ongelooflijk gebruik van wit licht dat het bijna verblindend is, vooral in de schoolscènes. De gangen zien eruit alsof ze gloeien <0xE2><0x80><0x93> een interessant contrast met de duisternis van, laten we zeggen, de bezemkast en Hals huis. Ik beveel de artisticiteit aan van degene die achter die beelden zat; ik ben onder de indruk.<br />Maar eerlijk gezegd: de combinatie van stompzinnig schrijven, willekeurige ongemakkelijke stiltes en irritante muziek dwingt me om hem nu op ongeveer een derde van de film uit te zetten. Dit is de derde keer dat ik ernaar kijk; de eerste twee keer haalde ik het einde en beide keren was ik zeer teleurgesteld. Ik heb er spijt van dat ik het bonnetje van de Blockbuster heb weggegooid, want nu heb ik geen hoop meer dat ik dit stukje zinloosheid ooit nog terugkrijg.
I found 'Rocket Science' the way I've found several wonderful little indie films that nobody seems to know about: the sale bin at Blockbuster.<br /><br />Now I know why there were so many copies in there.<br /><br />The cast is chock-full of actors ranging from competent to spectacular; the script is fairly reeking of obnoxious characters with stereotypical indie-style quirks.<br /><br />Exception: the character of Hal is generally a good kid with a lot of heart and was played well by Reece Thompson. Now riddle me this: What directorial or writing mistake was it to give the kid such a severe stutter that rarely, if ever, improved temporarily? The stutter was endearing at first, then pitiful, then it just got annoying near the end of the movie when it finally dawns on the audience that Nicholas D'Agosto's character doesn't actually help him conquer it.<br /><br />The movie starts out pretty okay. It's not an overdone concept at all, and there are so many things a writer could do with a stuttering teenager on the debate team. Unfortunately, said teenager doesn't conquer anything, doesn't learn much, and ends up getting his heart broken by a soulless, motor-mouthed chick who "ferreted" him for no apparent reason other than to humiliate him.<br /><br />An oft-overlooked strong point of the movie, however, is the cinematography. So many rancid indie films are shot with shaky-cam or heavy shadows to emphasize the realism; Rocket Science makes unbelievable use of white light to the point of it being blinding, especially in the school scenes. The hallways look like they're glowing--an interesting contrast to the darkness of, say, the janitor's closet and Hal's house. I commend the artistry of whoever was behind those visuals; I'm impressed.<br /><br />But frankly: the combination of inane writing, random awkward silences, and annoying music forces me to turn it off about a third of the way through now. This is my third time watching it; the first two times I made it to the end and was highly disappointed both times. I regret throwing away the Blockbuster receipt, since now I have no hope of returning this little slice of pointlessness. Sorry.