Frances Hodgson Burnetts 'Een kleine prinses' is een van de fascinerendste en mooiste verhalen die ik ooit heb gelezen; elke scène heeft een subtiele betekenis aan het verhaal toegevoegd en brengt ons tot een diepe waardering en begrip voor dat unieke personage Sara Crewe, die we volgen tijdens haar verblijf in het Select Seminary voor Jonge Dames van juffrouw Minchin in Londen, in de jaren tachtig van de negentiende eeuw.<br />Bijna vier jaar lang werd Sara Crewe beschouwd als de'showleerling' van juffrouw Minchin, een tijd waarin haar materieel werd voorzien van de mooiste uitspattingen, zoals ze in India gewend was geweest. Nadat hij zijn vrouw had verloren tijdens de geboorte van zijn kind, had de welgestelde kapitein Crewe zijn dochter overvloedig verwend en haar een luxe leventje bezorgd. Ondanks het feit dat ze zich bewust was van haar positie, was Sara vriendelijk en edelmoedig, altijd attent voor degenen die het minder goed hadden dan zij. Ze sloot snel vriendschap met Ermengarde, een paria onder de andere leerlingen vanwege haar academische saaiheid, met Lottie, de verwende baby van het klaslokaal, voor wie ze een surrogaatmama werd, en met de slecht behandelde keukenmeid Becky, die in haar ellendige leven nog nooit ook maar een greintje vriendelijkheid had ondervonden. Toen, op haar elfde verjaardag, kwam het noodlottige nieuws dat haar vader was gestorven, nadat hij zijn hele fortuin had verspeeld met een speculatieve investering. Sara, beroofd van haar enige familie en bijna al haar bezittingen, merkte dat ze van de bevoorrechte leerlinge was gereduceerd tot een slecht gebruikt dienstmeisje op het seminarie. Als aanvulling op het boek kan ik de tv-aanpassing uit 1986 aanbevelen, die de personages van het verhaal en het gevoel van het tijdperk tot leven bracht. De cinematografie schetste duidelijk maar effectief de omstandigheden van het leven in het Victoriaanse Londen, schetste de drukke markt en de donkere straten vol paupers en straatschoffies die cockney spraken en hun kostje op straat bij elkaar schraapten, in schril contrast met de hogere kringen, wier kinderen in rijtuigen reden en op heldere dagen door de parken wandelden. En zelfs details zoals de huizen, het seminarie en het uitzicht vanuit het zolderraam, vanwaar het gehuil van de bittere winterwind op de daken te horen was, waren precies zoals beschreven in het boek. Het scenario volgde het boek ook op de voet, voegde nieuwe details toe, liet vele andere weg, maar het belangrijkste was dat het nooit in tegenspraak was met het verhaal en de aard van de door Burnett geportretteerde personages.<br />De casting was zodanig gekozen dat de beschrijvingen van de personages in het boek zo goed mogelijk overeenkwamen. Amelia Shankley was absoluut fantastisch als de donkerharige, bedachtzame Sara Crewe: ze leek niet alleen op Sara, maar vatte de rol ook met zoveel overtuiging op, alsof ze het personage echt meemaakte en haar tegenspoed verdroeg met de complexiteit van ontelbare emoties die in haar jonge hart opwelden en zich duidelijk op haar gepijnigde gezicht aftekenden. Maar haar ogen lichtten onmiddellijk op als ze werd benaderd door Lottie of Ermengarde, of door iemand van wie ze dacht dat het een vriendelijke ziel was, deels vanwege de troost die het haar gaf, deels omdat haar trotse geest het anders niet zou willen hebben, maar vooral omdat ze rekening hield met de gevoelens van anderen: ze wist, door haar eigen hunkering ernaar, wat de warmte van een vriendelijke glimlach kon doen om een eenzaam hart aan te wakkeren en op te vrolijken, en op die manier schonk ze hun een bewuste goede wil.<br />Maureen Lipman als de weinig sympathieke juffrouw Minchin was ook uitstekend <0xE2><0x80><0x93> ik had me geen betere interpretatie kunnen voorstellen. Haar gezaghebbende karakter, de absolute overtuiging in haarzelf, haar zakelijke geest, maakten haar tot de onbetwiste kapitein van haar schip; ze was een geboren leider en genoot ervan haar bemanning te leiden met de correctheid die ze juist achtte. Ze hield altijd plechtig een toespraak voor 'haar jongedames', zoals op Sara's verjaardag of voor de verstrooiing van de leerlingen met Kerstmis, en ze schraapte altijd haar keel als ze iets deed wat ze als een nogal schertsende opmerking voor de jongere meisjes bedoelde, zoals ze ook altijd deed voordat ze terloops haar boodschap van de Kerstman aankondigde. Een groots gebaar dat volgens mij precies bij haar karakter paste.<br />Mijn loftuitingen gaan ook naar de rest van de bezetting, die geweldig werk heeft geleverd. Het enige wat ik kan zeggen is dat ik hoop dat u mijn geluk wilt delen door deze betoverende bewerking van een van de meest inspirerende, hartverwarmende klassiekers te mogen meemaken.<br />Sara Crewe is een uitzonderlijke persoonlijkheid, zo zeldzaam als je je maar kunt voorstellen, maar ze staat dicht bij al onze innerlijke wezens; ik herken in mijn kindertijd haar overpeinzingen over het feit dat wij verantwoordelijk zijn voor wie we zijn, haar ideeën over levenloze voorwerpen die eigen gevoelens hebben, haar droefgeestige voorstelling van de gedachten van anderen <0xE2><0x80><0x93> vreemden die ze tijdens haar dagelijkse uitstapjes in de buitenlucht zag en met wie ze vriendschap sloot. Ze was buitengewoon intelligent, zich hooghartig bewust van haar superioriteit, hoewel ze zich nooit op een neerbuigende manier gedroeg waardoor ze haar superioriteit zou laten blijken <0xE2><0x80><0x93> ze beschouwde het eerder als een verantwoordelijkheid. Ze oordeelde altijd over haar eigen daden om te voorkomen dat ze de gevoelens van een ander zou kwetsen. Een trotse kleine ziel, die we tijdens haar beproevingen herhaaldelijk op de bladzijden van het boek lezen hoe haar vastberaden geest een vlaag van gepikeerdheid onderdrukt, of haar lichamelijke verlangens en emotionele grieven inwilligt door fantasierijke voorstellingen van betere mogelijkheden, zodat ze, hoe berooid ze ook is, nog steeds vrijelijk uit haar hart geeft, ook al is het enige dat ze te geven heeft dromen en fantasieën, zoals we zien in de opeenvolgende bezoeken die ze van Lottie en Ermengarde op haar zolderkamertje krijgt. Het is wel het minste wat een prinses kan doen. Ze slikt haar trots in als Guy Clarence (echte naam Donald) haar zijn sixpence uit liefdadigheid geeft, zo overtuigd is hij ervan dat het voor altijd voor haar zal zorgen. Ze geeft een bedelaarsmeisje het grootste deel van haar broodjes als ze zelf verzwakt is van de honger, want ze ziet in haar een arm verschoppelingetje <0xE2><0x80><0x93> een van de bevolkingsgroepen <0xE2><0x80><0x93> hongeriger en kouder dan zijzelf; ze maakt zich zorgen over het lijden van de Indiase heer naast haar en bidt voor zijn welzijn, ondanks haar eigen hopeloze situatie. En ze wenst voor hem dat de vader van de Grote Familie, op weg naar Moskou, het kleine verloren meisje vindt. En haar wens is uitgekomen.
Frances Hodgson Burnett's "A Little Princess" is one of the most fascinating and beautiful tales I have ever read;every scene has been wrought to delicately add meaning to the story and brings us to a deep appreciation and understanding of that unique character Sara Crewe whom we follow during her sojourn at Miss Minchin's Select Seminary for Young Ladies,in 1880s London.<br /><br />For nearly four years Sara Crewe was distinguished as the "show pupil" at Miss Minchin's,a time in which she was materially provided for with the finest extravagances, as she had been accustomed to in India.Having lost his wife during his child's birth, the wealthy Captain Crewe had prodigiously indulged his daughter, affording her a life of luxury.Despite her awareness as to her station,Sara was kind and generous,ever considerate to those less fortunate than herself.She was quick to befriend Ermengarde,a pariah amongst the other pupils because of her academic dullness, Lottie,the spoilt baby of the classroom for whom she became a surrogate mamma,and the ill-treated scullery maid Becky,who had never been shown a drop of kindness in her wretched life.Then,on her eleventh birthday, the fateful news arrived that her father had died,having lost his entire fortune in a speculative investment.Bereft of her only family and almost all her possessions,Sara found herself reduced from being the privileged pupil to an ill-used skivvy at the seminary.Nevertheless,she strived to bear her hardships and remain a princess on the inside.<br /><br />As a complement to the book I recommend the 1986 TV-adaptation, which visually brought to life the characters of the story and the feeling of the epoch.The cinematography pictured plainly but effectively the conditions of living in Victorian London,depicting the crowded marketplace and murky lanes littered with paupers and street urchins who spoke cockney and scraped a living off the streets, in stark contrast to the higher society whose children rode in carriages and promenaded in the parks on clear days. And even details such as the houses, the seminary, and the view from the garret window,whence the howling of the bitter winter wind on the rooftops could be heard,were quite as described in the book.The screenplay also followed the book closely, adding new details,leaving out many others, but most importantly,never contradicting the story and nature of the characters as portrayed by Burnett.<br /><br />The casting was picked to match,as closely as possible, the characters' descriptions in the book. Amelia Shankley was absolutely wonderful as the dark haired,contemplative Sara Crewe:not only did she look like Sara,but interpreted the part with such conviction, as if she were truly living the character, enduring her adversities with the complexity of a myriad of emotions that swelled in her young heart and pictured clearly on her sore-plagued face.But her eyes lit up immediately when she was approached by Lottie or Ermengarde,or any one she thought a kind soul, partly out of the comfort it gave her, partly because her proud little spirit would refuse to have it otherwise, but mostly because of her consideration towards others' feelings:she knew, because of her own craving for it, what the warmth of a kindly smile could do to kindle and cheer a lonely heart, and thus she afforded them with a conscious good will.<br /><br />Maureen Lipman as the unaffectionate Miss Minchin was excellent as well-I couldn't have envisioned a better interpretation.Her authoritative nature,absolute conviction in herself, business-like mind, made her the unchallenged captain of her ship; she was a born leader, and relished conducting her crew with the correctitude she deemed right.She would ceremoniously give a speech to "her young ladies", as on Sara's birthday or before the Christmas dispersal of the pupils, and characteristically clear her throat when effectuating what she considered a rather jocular statement intended for the younger girls, as she did before announcing in an incidental manner her message from Father Christmas.A great touch that I thought went just right with her character.<br /><br />My commendations go the rest of the cast as well,who did a wonderful job.All I can say is that I wish you share my good fortune in being able to experience for yourself this enchanting adaptation of one of the most inspiring,heart-warming classics.<br /><br />Sara Crewe is a singular character, rare as one can imagine,yet close to all of our inner beings;I recognise in my childhood-self her musings as to chance being responsible for who we are, her notions of inanimate objects having feelings of their own, her wistful conceptions of the thoughts of others -strangers she viewed during her daily outdoor errands to whom she gave descriptive names and mentally befriended. She was extremely intelligent,haughtily aware of her superiority though she never behaved in a condescending manner which would manifest her superior status -rather,she assumed it as a responsibility.She was ever judgemental of her own actions lest they should hurt another's feelings.A proud little soul, during her tribulations we repeatedly read in the pages of the book how her determined mind curbs a fit of pique, or accommodates her bodily wants and her emotional grievances through fanciful imaginings of better possibilities, so that destitute as she is she still gives freely from her heart , even if all she has to give are dreams and reveries, as we see in the successive visits she receives from Lottie and Ermengarde in her garret.It is the least a princess can do. She swallows her pride when Guy Clarence(actually Donald)offers her his sixpence out of charity, so convinced is he that it will provide for her forevermore; she gives a beggar girl most of her buns when she herself is weak with hunger, for she sees in her a poor waif -one of the populace- hungrier and colder than herself; she worries about the suffering of the Indian Gentleman nextdoor and prays for his well-being, despite her own forlorn situation. And she wishes for his sake that the father of the Large Family, on his way to Moscow, finds the little lost girl.And her wish came true.