Sommige films lijken 'lang' omdat ze voortdurend de aandacht van het publiek opeisen, andere zijn 'lang' omdat het publiek zich verveelt. 'Gebroken Engels' valt gemakkelijk in het laatste.<br />Ik heb het gevoel dat Cassvetes, door het maken van Gebroken Engels, zich aan'veilige' gronden houdt. Het onderwerp, de set en de personages zijn niets nieuws voor degenen die bekend zijn met het genre van de 'griezelfilm'. Omdat het een onafhankelijke film is, had ze iets brutaler kunnen zijn in haar verhaal, maar ze maakte zich te veel zorgen over het plezieren van de juryleden dan van het publiek.<br />In plaats daarvan wordt het teruggebracht tot een 'checklist' onafhankelijke film. Hoofdrol met duidelijke karakterfouten <0xE2><0x80><0x93> check! bedrogen door playboy-beroemdheid <0xE2><0x80><0x93> check! Man met'sexy' accent <0xE2><0x80><0x93> check! Aardige vent en homovriend <0xE2><0x80><0x93> KIJK! Etnische representatie (joods, Latijns-Amerikaans, Aziatisch, enz.) <0xE2><0x80><0x93> KIJK! Vriend heeft geheime psychologische problemen <0xE2><0x80><0x93> KIJK! 'Romantische' locatie voor einde <0xE2><0x80><0x93> KIJK!<br />Het interessante is dat de brede penseel waarmee Cassavetes de 'typische' Amerikaanse vrouw schilderde: voortdurende depressie, vervormde werkelijkheid, doelloos op zoek naar 'geluk' op de verkeerde plaatsen, angst vermomd als onafhankelijkheid. Is dit de boodschap die ze probeert over te brengen?<br />Om kort te gaan: 'Gebroken Engels' probeert baanbrekend te zijn, of actueel, of allebei. Maar uiteindelijk wordt het een onafhankelijke festivalfilm. Het onderscheid komt niet voort uit de bevrediging van het publiek, maar uit de streepjes op de evaluatieformulieren van de juryleden. Het is niet de trend in de onafhankelijke filmwereld, maar waarschijnlijk heb ik het mis.
Some films seem "long" because it demands the audience's attention at all times, others are so because the audience is bored. "Broken English" falls comfortably in the latter.<br /><br />I have a feeling, in making Broken English, Cassvetes sticks with "safe" grounds. The topic, the set, and the characters are nothing new to those familiar to the "chick flick" genre. Being an independent film, she could have been a little more bold in her story, but she was too worried about pleasing the judges than the audience.<br /><br />Instead, it is reduced to a "checklist" independent film. Lead role with obvious personality flaws - CHECK! Cheated by playboy celebrity - CHECK! Man in "sexy" accent - CHECK! Nice guy and gay friend - CHECK! Ethnic representation (Jewish, Hispanic, Asian, etc) - CHECK! Friend has secret psychological problems - CHECK! "Romantic" location for ending - CHECK!<br /><br />The interesting thing is, the broad brush Cassavetes used to paint the "typical" American woman: perpetual depression, distorted reality, aimlessly looking for "happiness" in the wrong places, fear disguised in a sense independence. Is this the message she is trying to convey?<br /><br />To sum up, "Broken English" tries to be groundbreaking, or topical, or both. But it ends up being a paint-by-number independent festival film. The distinction comes not from the satisfaction of the audience, but from the tick marks on the judges' evaluation forms. I hope films such as "Broken English" is not indicative of the trend in independent film making, but I am probably wrong.