Veel mensen vinden de optredens in Waters' eerste films grof, maar ik denk dat zowel Multiple Maniacs als Pink Flamingos (en, in mindere mate, Mondo Trasho) getuigt van het talent dat de groep van Waters werkelijk bezat. Er is waarschijnlijk vaak genoeg over Divine gesproken, hoewel ik denk dat ze als actrice nog steeds schromelijk onderschat wordt, maar wat voor mij opvalt in Maniacs is de rol van David Lochary. Hij steelt de show en slaagt er op een onwaarschijnlijke manier in een verachtelijk personage een echte ziel te geven, misschien omdat hij er in vergelijking met Divine absoluut als een heilige uitziet. Lochary is grappig, oprecht, bang en uiteindelijk empathisch als het hulpeloze, gehersenspoelde slachtoffer van de onverzoenlijke kracht van de Vrouwelijke Godin. Je kon niet zomaar gewone acteurs inhuren om de rollen van Lochary of Divine te spelen <0xE2><0x80><0x93> je moest het echte werk hebben, en de magie van deze films komt van de superieure cast.<br />Ik denk dat Waters' eerste films verreweg zijn beste zijn, de films die hij maakte voordat hij leerde 'hoe je films moet maken'. Een deel van zijn latere werk is schattig, maar nooit zo innemend en fris als Maniacs en Flamingos. Hoe slaagde Waters er precies in om slijmerige verdorvenheid in gelijke doses te combineren met grote ogen van onschuld?<br />De rozenkransscène is misschien wel de mooiste scène die Waters ooit heeft bedacht, en dan hebben we ook nog Lobstora, een van de meest inspirerende momenten die de bioscoop ons ooit heeft gebracht. 'Ik denk dat Maniakken niet meer zijn dan kampementen. Ik vind het echt een geweldige film, die met veel meer verve en vindingrijkheid is gemaakt dan de meeste van die zogenaamde 'goede' Academy-films.'
A lot of people look at the performances in Waters' early films as crude but I think both Multiple Maniacs and Pink Flamingos (and, to a lesser degree, Mondo Trasho) are a testament to the talent the Waters' troupe really had. Divine has probably been discussed enough though I think she remains sadly underrated as an actress but what stands out for me in Maniacs is David Lochary's performance. He steals the show and improbably manages to provide some genuine soul to a contemptible character, perhaps because he looks positively saintly compared to Divine. Lochary is funny, sincere, scared and ultimately empathetic as the helpless, brainwashed victim of the implacable force which is the Lady Divine. You couldn't just hire regular actors to play the Lochary or Divine roles - you had to have the real deal and the magic of these movies does come from the superior casting.<br /><br />I think Waters' early films are by far his best, the movies he made before he learned "how to make movies." Some of his later work is cute but never as engaging and fresh as Maniacs and Flamingos. How exactly did Waters manage to combine slimy depravity with wide-eyed innocence in equal doses? <br /><br />The rosary job is perhaps the finest scene Waters ever concocted and then there's Lobstora, one of the most inspired moments the cinema has ever brought us.<br /><br />I don't think of Maniacs as mere camp. I think it's genuinely great film making with far more verve and inventiveness than most of the so-called "well-made" Academy fare.