Het raarste aan deze heel rare film is hoe natuurlijk alles zich op het scherm ontvouwt. Silhouetten worden verstandig en gekte misschien niet zo gek. Ten eerste is het decorontwerp en het gebruik van kleuren iets wat je nooit eerder hebt gezien, een heleboel primaire kleuren en wilde, kinderlijke vormen en patronen, als een peperkoekhuisje verlicht met neon. Dit krankzinnige, onwerkelijke kleurenschema zou vervreemdend moeten zijn, maar in plaats daarvan trekt het je naar binnen als een of andere drug. Ten tweede is de soundtrack geïnspireerd, omdat ik niet genoeg weet van de huidige muziekscene weet ik niet of dit originele nummers waren of geïnspireerde heropvoeringen maar het werkt fantastisch. Als het gezin in de auto meezingt met de obscene heavy metal-track sta ik met open mond te luisteren. Ten derde, het acteren, in bijna surrealistische situaties is perfect, Vinnie Jones is een beetje een uitzondering maar ik denk dat we ervan uit moeten gaan dat hij een cliché van zichzelf opvoert en dat zo onbeschoft zijn voor de Japanners een lachertje is. Ik heb nooit en jullie zullen ook nooit eerder zo'n film gezien hebben en ik glimlachte gelukkig tijdens het grootste deel ervan. Een of twee keer vroeg ik me af wat er precies aan de hand was en toen de dwaasheid aan de orde was begon ik me af te vragen of het de moeite waard was maar dan begint de pret weer en de ernst suddert. Het is misschien niet de beste film die je ooit hebt gezien, maar je moet hem echt één, twee of drie keer zien.
The weirdest thing about this very weird film is how naturally it all unfolds on screen. Silliness become sensible and madness maybe not so mad. First, the set design and use of colour is as you have never seen before, lots of primary colours and wild, child like shapes and patterns, bit like a gingerbread house lit with neon. This crazy unreal colour scheme should alienate but instead like some drug pulls you in. Second, the soundtrack is inspired, not knowing enough about the current music scene I don't know whether these were original tracks or inspired retreads but it works a treat. When the family sing along in the car, to the obscene heavy metal track I am open mouthed. Third, the acting, in virtually surreal situations is perfect, Vinnie Jones is a bit of an exception but I think we have to assume that him performing a cliché of himself and being so rude is a joke itself to the Japanese. I have never and you will have never seen a film like this before and I smiled happily through most of it. Just once or twice where I was wondering just what was happening and the silliness was to the fore I began to wonder whether it was worth the effort but then the fun begins again and the seriousness simmers. It may not prove to be the best film you have ever seen but you really have to see it once, twice or three times.