Toen Charlie Chaplin zijn grote zwarte komedie van moorden maakte, 'Monsieur Verdoux', had hij een scène gepland waarin Henri Verdoux via de huwelijksadvertenties van een krant contact zoekt met een vrouw, om tot de ontdekking te komen dat zij een vrouwelijke seriemoordenaar is die winst wil maken. Als ze erachter komen wat de ware roeping van de ander is, wordt het een wedloop om de ander te doden, die Verdoux ternauwernood wint. Maar deze scène is nooit in de film verwerkt. Je vraagt je af hoe Chaplin het had aangepakt. Ik vermoed dat het goed was geweest.<br />Ray Steckler was in de verste verte niet te vergelijken met de Chaplin-klasse van regisseurs en filmers. Hij staat dichter bij Ed Wood, maar Wood had het voordeel dat hij een of ander concept of idee had dat oorspronkelijk was, maar dat hij door gebrek aan talent niet op het witte doek kon brengen. Steckler was in wezen een opportunist die films maakte die gewelddadig waren en vol quasi-pornografie zaten. Hij kon nooit een naaktscène laten zien. Hij kon alleen maar smerige situaties laten zien. Dat was genoeg om de aandacht te trekken, maar het is geen filmische kunst om het beste (Chaplin) of het slechtste (Wood) te kiezen.<br />De plot van deze film is vrij eenvoudig: Johnny Click (zo heet hij) is een fotograaf die gespeeld wordt door Peter Agostino. Hij is getrouwd geweest, maar dat huwelijk is nu voorbij, en daarom is hij een verbitterd man. De meeste vrouwen die hij ontmoet beschouwt hij als hoeren en zwervers, en omdat hij in Hollywood is, ziet hij er veel op straat. Met een beter script en een betere regie had het de negatieve versie van Julia Roberts' Pretty Women kunnen zijn, de straatnachtmerrie van de hoeren waar Roberts aan wil ontsnappen. Maar dit is Stekler, en hij concentreert zich op de sensatie die de film tot een succes zal maken bij een bepaald publiek dat van sensatie houdt. Maar één ding moet ik hem nageven <0xE2><0x80><0x93> zijn opnamen van de straten van Hollywood zijn goed, en wat hem vooral opvalt is de goedkoopheid van zijn filmapparatuur: Steckler maakte deze film als een stomme film met een camera op zijn schouder. Later (op aandringen van distributeurs) doet Agostino wel wat verhaal.<br />Agostino neemt contact op met hoeren en biedt aan met hen foto's te maken als model, om hun 'vaardigheden' voor zijn camera te laten zien. En we zien hem al die arme meisjes wurgen. We zien nooit een politieonderzoek (dat zou een meer betrokken script met meer acteerwerk hebben betekend). Agostino ziet elk slachtoffer als een 'pikteef'. en hij heeft het gevoel dat hij de mannenrace een dienst bewijst door hen te doden. In feite voelen we dat hij echt door het lint gaat <0xE2><0x80><0x93> op een gegeven moment volgt hij een vrouw naar haar auto en wurgt haar in de auto.<br />Terwijl zijn moorden de voorpagina's halen, deelt hij ze met een tweede seriemoordenaar die bekendstaat als de Skidrow Slasher.* Dit zijn mannelijke zwervers die's avonds op de achterste rijen van de straten in stukken gesneden en verminkt worden aangetroffen. Weer wordt er geen politieonderzoek gedaan. Maar we worden uitgenodigd om de verantwoordelijke partij te zien. Het is de eigenaar van een pornografische boekwinkel, gespeeld door Stecklers echte vrouw Caroline Brandt. Blijkbaar (we mogen haar geestestoestand nooit binnendringen om te zien wat haar probleem is) ziet ze de zwervers als de parasitaire mannen die het vrouwenras bedreigen, en ziet ze het als haar plicht om hen te vernietigen.<br />(*** Ik geef een schlemiel als Steckler niet graag echt krediet voor zijn creatieve kracht, maar ik blijf me afvragen of hij als eerste op het idee van de twee moordenaars kwam van de beruchte Zodiac-moordenaar die in de jaren zeventig in Californië opereerde, en die nooit werd gepakt, evenals de 'Hillside Strangler', die uiteindelijk wel werd gepakt.)<br />Je kunt zien wat onvermijdelijk is in deze waardeloze film.<br /><br />Agostino gaat op een dag de boekwinkel binnen, en zijn ogen en die van Brandt ontmoeten elkaar. Nu ziet geen van beiden er echt leuk uit, maar ze zijn allebei 'aantrekkelijk' en netjes. Ze hebben allebei 'goede punten' die hun negatieve punten zouden kunnen overstijgen (Agostino glimlacht nooit, Brandt heeft een eeuwig starende blik in haar ogen). Langzaam leren ze elkaar kennen en beginnen ze elkaar te beoordelen als een stijlvoller type dan ze tot nu toe van elkaars sekse hebben gekend. Ze besluiten op volle kracht aan een diepgaande relatie te beginnen. En net als die tot bloei begint te komen, beseffen ze wie ze zijn en wat ze doen.<br />SPOILER:<br />Hun groeiende genegenheid (ik kan Het verhaal gaat over een vrouw die een man doodsteekt met een mes in haar buik. Zij sterft als eerste, en hij kort daarna.<br />Afgezien van de schokwaarde van de moorden (die eerlijk gezegd eentonig wordt) en de film van de straat, is het een waardeloze film. Ik neem aan dat het publiek was, want Steckler zou later een tweede film met Agostino maken (in dezelfde rol <0xE2><0x80><0x93> hé, was hij niet gestorven in de eerste film? <0xE2><0x80><0x93> maar dan in Las Vegas). Je kunt dit verhaal niet voorbij laten gaan zonder ook op te merken dat het in veel opzichten verbeterd had kunnen worden. Brandts mes had bijvoorbeeld door Agostino tegen haar gebruikt kunnen worden terwijl zij hem wurgde met een merkwaardige, zij het gepaste, omkering van moordmethoden. Maar zelfs dan zou het voor zo'n film een waardeloze verandering zijn geweest. Het beste wat je over zo'n film kunt zeggen, is dat je hem nooit hoeft te zien. Ik raad de lezers aan hem te mijden als de pest.
When Charlie Chaplin made his great black comedy of murders, "Monsieur Verdoux" he planned a sequence where Henri Verdoux contacts a woman through the matrimonial ads of a newspaper, only to discover she is a female serial killer for profit. When they find out each other's true vocation it becomes a race to kill the other, that Verdoux barely wins. However, this sequence was never in the finished film. One wonders how it would have been handled by Chaplin. I suspect it might have been good.<br /><br />Ray Steckler was nowhere near the Chaplin class of director and film creator. He is nearer Ed Wood, but Wood had that saving grace of having some concept or idea that was original but that he could not bring to the screen due to poor talent. Steckler was basically an opportunist who shot films that were violent and full of quasi-pornography. He never could do a nude sequence of interest. He just could show sleazy situations. It was enough to attract an audience, but its not cinematic art at it's best (Chaplin) or it's worst (Wood).<br /><br />The plot of this film is fairly simple: Johnny Click (that is his name) is a photographer played by Peter Agostino. He has been married but the marriage is now over, and he is a bitter man due to that. He looks at most of the women he meets as tramps and prostitutes, and since he is in Hollywood he does see many of them on the street corners. With a better script and direction it could be the negative version of Julia Roberts-Richard Gere's "Pretty Women", the street nightmare of the whores that Roberts wants to get away from. But this is Stekler, and he concentrates on the sensational that will make the film a ticket seller to a certain audience that just likes sensation. I will give him one credit though - his shots of the streets of Hollywood are done well, and the more to his credit is the cheapness of his film equipment: Steckler made this film as a silent film with a shoulder held camera. Later (at prodding of distributors) Agostino does do some narrative.<br /><br />Agostino contacts whores and offers to do photos with them as models, showing their "skills" for his camera. And we see him do in all these poor girls by strangling them. We never see any police investigation (it would have meant a more involved script with more acting). Agostino sees every victim as a "cock tease" and he feels he is doing the race of men a favor by killing them. Actually we do sense he is really going off the deep end - at one point he follows a woman to her car and strangles her in the car.<br /><br />While his murders do make headlines he is sharing them with a second serial killer known as the Skidrow Slasher.* These are male derelicts who are found cut up and mutilated in the back rows of the streets at night. Again no police investigation is shown. But we are invited to see the party responsible. It is a pornography book store owner played by Steckler's real life wife Caroline Brandt. Apparently (we are never allowed into her mental state to see what her problem is) she sees the derelicts as the parasitic men threatening the race of women, and sees it her duty to destroy them.<br /><br />(*I hate to give a schlockmeister like Steckler any real credit for creative force, but I keep wondering if he first got the idea of the two killers from the notorious Zodiac murderer who operated in California in the 1970s, and was never caught, as well as the "Hillside Strangler", who was caught eventually.)<br /><br />You can see what is inevitable in this crappy film.<br /><br />Agostino goes into the book store one day, and his eyes and Brandt's meet. Now neither is really pleasant looking, but both are "presentable" and neat. Both have some "good points" that could overcome their negatives (Agostino never smiles, Brandt has a perennial stare in her eyes). Slowly they get to know each other and start judging each other as a classier type than they have known than others of each other's sex. They decide to go full scale into a deep relationship. And just as it is coming to fruition they realize just who each other is, and what each other does.<br /><br />SPOILER:<br /><br />Briefly their growing fondness (I really can't consider it love) turns into mutual contempt and hatred, ending with Agostino strangling Brandt to death while Brandt plunges her knife repeatedly into Agostino's belly stabbing him to death. She dies first, and he dies shortly after.<br /><br />Aside from the shock value of the murders (which frankly gets monotonous) and the film of the streets, it is a wretched film. I take it that it found it's audience, as Steckler would later do a second film with Agostino (playing the same role - hey didn't he die in this first picture - only playing it in Las Vegas). One can't pass this story by without also noting that it could have been improved in many ways. For instance, Brandt's knife could have been used by Agostino on her while she strangled him in a curious, if fitting reversal, of murder methods. But even with that it would have been a worthless bit of change for such a film. Really the best thing to say about such a film is one need never have to see it. I recommend to the readers they avoid it like the plague.