Er zijn een paar problemen met 'The Final Countdown', waarvan het belangrijkste is dat het te echt is. Ik zal het uitleggen. De film is bijna helemaal opgenomen op het vliegdekschip _U.S.S. Nimitz_, met volledige medewerking van de marine. Je zou denken dat dat een hele prestatie was voor de filmmakers, maar als je het eindproduct ziet, lijkt het erg beperkt. Natuurlijk, er zijn genoeg beelden van opstijgende en landende marinevliegtuigen die leuk zijn om naar te kijken, op zich. Maar te vaak lijken dergelijke beelden ten koste te gaan van de film zelf, en de plot, en van iets echt interessants wat er gebeurt. Zo meldt een van de straaljagers die terugkeren naar het vliegdekschip problemen met zijn landingshaak, die bedoeld is om een lijn vast te grijpen als hij op het dek landt. Dus wordt het bevel gegeven om de noodbarrière op te heffen om te voorkomen dat het toestel van het andere eind van het dek in de oceaan stort. Dat gebeurt en de straaljager landt veilig. Dat is alles. Het heeft niets te maken met een bepaald deel van de plot. Het is zelfs alsof je naar een trainingsfilm voor rekruten van de marine kijkt. Helaas is veel te veel van 'The Final Countdown' alsof je naar een trainingsfilm van de marine kijkt. De acteurs en het verhaal van de film lijken op indringers aan boord van de Nimitz. Veel scènes worden ambitieus afgebroken. De werkelijkheid van het schip ondermijnt de geloofwaardigheid van het verhaal. We geloven geen moment dat Kirk Douglas werkelijk de kapitein van de Nimitz is. Het is ook duidelijk dat veel bemanningsleden van het schip als figuranten zijn gebruikt. Hier is het probleem precies het tegenovergestelde. Ze zijn op geen enkel scherm te zien. Een van de redenen waarom je professionele acteurs voor films inhuurt, is dat het beroepsacteurs zijn die heel veel tijd hebben besteed aan het leren hoe ze een personage moeten spelen en de dialogen effectief moeten voeren. Degene die 'kapitein op de brug' en 'kapitein buiten de brug' ongeveer dertig keer zegt, heeft kennelijk nog nooit van zijn leven geacteerd. Het is ook jammer, want het idee van het verhaal is goed, zij het rechtstreeks afkomstig uit _Tijdreis 101_. Stel dat een modern vliegdekschip op de een of andere manier in de tijd wordt getransporteerd naar de dag voor de aanval op Pearl Harbor? Ook al is het geen erg origineel uitgangspunt, er zijn zoveel manieren waarop je je met het idee kunt amuseren, zoveel mogelijkheden. Maar het enige wat 'De laatste aftelling' kan doen, is aan de randen knabbelen. De vereiste vragen worden gesteld: Stel dat ik mijn eigen grootvader tegenkom en hij sterft? Of stel dat iemand die voorbestemd was om te sterven, het overleeft? Stel dat de kapitein Washington waarschuwt? Stel dat de Nimitz de Japanse vloot aanvalt en verslaat? Jammer genoeg gaan de bovengenoemde vragen niet verder dan 'The Final Countdown' in het spel brengt met de kwellende 'had-ik-maars'. Je begint te verlangen naar zelfs maar een lang, lang gesprek tussen twee van de personages over die verschillende mogelijkheden. Maar de scenarioschrijvers kunnen zich er niet toe zetten, en dergelijke scènes worden ook afgekapt. De harde waarheid is dat er in deze film niet veel gebeurt, en aan het eind heb je een enorm 'en wat dan nog?'-gevoel. 'The Final Countdown' had moeten heten 'The Final Letdown'.
There are a few problems with 'The Final Countdown,' the main one being that it's too real. Let me explain. The film was shot almost entirely on the aircraft carrier U.S.S. Nimitz with the Navy's full cooperation. Now one might think that was quite a coup for the filmmakers, but on viewing the finished product, it seems very constrictive. Sure, there is plenty of footage of navy jets taking off and landing that's fun to watch, in and of itself. But too often such footage seems to be at the expense of the movie itself, and its plot, and having anything really interesting happen. For instance, early on, one of the jets returning to the carrier reports trouble with its landing hook, which is supposed to grab a tether when it lands on deck. So the order is given to raise the emergency barrier to prevent the plane from going off the other end of the deck into the ocean. This is done and the jet lands safely. That's it. It has nothing to do with any part of the plot. In fact, it's like watching a training film for navy recruits. Far too much of 'The Final Countdown' IS like watching a navy training film, unfortunately. The actors and the film's story seem like intruders aboard the Nimitz. Many scenes are unambitiously cut short. The reality of the ship sinks the believability of the story. We never for one minute believe Kirk Douglas is really the captain of the Nimitz. It's obvious too, that many of the ship's crew were used as extras. Here the problem is just the opposite. They have zero screen presence. One of the reasons you hire professional actors for movies is they ARE professionals and have spent a great deal of time learning their skills at projecting a character and speaking lines of dialogue effectively. Whoever it is that says, "Captain on bridge," and "Captain off bridge" about thirty times has obviously never acted in his life. A shame too, since the story idea is a good one, albeit one straight out of Time Travel 101. What if a modern day aircraft carrier was somehow transported back in time to the day before the Pearl Harbor attack? Even though it's not a terribly original premise, there are so many ways one can have fun with the idea, so many possibilities. But all 'The Final Countdown' can do is nibble around the edges. The requisite questions are asked: What if I meet my own grandfather and he dies? Or, what if someone who was meant to die, survives? What if the captain warns Washington? What if the Nimitz attacks and defeats the Japanese fleet? Unfortunately, again, the questions as phrased above are about as far as 'The Final Countdown' gets in playing with any of the tantalizing might-have-beens. One begins wishing for even a long, drawn-out conversation between two of the characters about those various possibilities. But the screenwriters cannot so much as bring themselves to do that, and such scenes are cut short as well. The brutal truth is that nothing much of anything happens in this movie and at the end, one is left with a huge 'so what?' kind of feeling. 'The Final Countdown' should have been titled 'The Final Letdown.'