De reden waarom The Song of Norway niet wordt uitgeroepen tot een klassieker zoals The Sound of Music is eenvoudig: het acteerwerk is waardeloos. De muziek is prachtig, idem dito voor de stemmen van Florence Henderson (Who backed Mary Martin in de Broadway-versie van TSOM) en Frank Porretta. Maar als ze eenmaal ophouden met zingen en Grieg (Toralv Maurstad(?)) ophoudt met spelen, blijft de hele zaak gewoon als een koud sm<0xC3><0xB6>rg<0xC3><0xA5>sbord staan <0xE2><0x80><0x93> het ziet er heel goed uit, maar zo aantrekkelijk is het nu ook weer niet. Er is geen warmte of contact tussen de twee hoofdrollen. De bijrollen van Mss. Robinson, Homolka en Morley duren niet lang genoeg om iemand te doen vergeten hoe weinig inspirerend het allemaal is. Als de personages aan het woord zijn en er op de achtergrond een opname van het schitterende Noorse landschap te zien is, is het effect dubbel zo groot. Je zou denken dat de dialoog op zijn minst zou kunnen concurreren met het landschap. Maar zoals het er nu voor staat, is het een verre derde, achter de weidse vergezichten en de muziek.<br />Vergeleken met hen had tsom eersteklas acteurs met een eersteklas script, songs van Rodgers en Hammerstein, en een budget dat groot genoeg was om hen allemaal te onderhouden. Als Julie Andrews een beetje te zoetsappig was, tja, dan kon ze in elk geval acteren. En er was niets zoetsappigs aan haar ontsnapping uit Oostenrijk met de familie. Uiteindelijk wordt Song of Norway opgesierd met schitterende locatieopnamen en gedenkwaardige melodieën, maar de acteurs verlaten deze film zonder dat ze ergens heen kunnen.
The reason Song of Norway is not hailed as a classic like The Sound Of Music is simple- the acting stinks. The music is wonderful, ditto the voices of Florence Henderson (Who backed up Mary Martin in the Broadway version of TSOM) and Frank Porretta. But once they stop singing, and Grieg (Toralv Maurstad(?)) stops playing, the whole thing just sits their like a cold smorgasbord- it looks very good, but it isn't really that appetizing. There is no warmth or rapport between any two of the leads. The bit parts by Mssrs. Robinson, Homolka, and Morley don't last long enough for anyone to forget how uninspiring the whole thing is. It is doubly so when the characters are talking, and there is a shot of the magnificent Norwegian landscape in the background. You'd think the dialogue could at least try to compete with the scenery. As it is, it comes in a distant third, behind the sweeping vistas and the music. <br /><br />By comparison, TSOM had first-rate actors with a first-rate script, songs by Rodgers and Hammerstein, and a budget large enough to support them all. If Julie Andrews was a little too sugary, well, at least she could act. And there was nothing sugary about her escape from Austria with the family. <br /><br />In the end, Song of Norway is dressed up with wonderful location shooting and memorable tunes, but the acting leaves this film with no place to go.