Dit is een van de slechtste films over de jeugd van een beroemdheid die ik ooit heb mogen aanschouwen: suikerzoete, vage, houten voorstellingen om me heen, maar vooral McArdle is van hout, een potige kewpie-pop die in de hoofdrol totaal misplaatst is. En haar gezang! Niks vergeleken met de nuances en subtiliteit van Garland, gewoon een schril geluid om het bloed te verkillen. Gezegend zijn de uitvinders van de afstandsbediening, wat betekende dat ik het geluid vanuit mijn comfortabele bank kon dempen elke keer dat McArdle haar mond opendeed.<br />Wat ik niet begrijp is waarom kinderarbeid in elke arena wordt afgekeurd, behalve die van het amusement, en de obsceniteit die de Kinderster is. Als je echt wilt weten hoe Judy Garlands jeugd is geweest, hoef je deze rotzooi niet te lezen. Lees Gerald Clarkes _GET HAPPY: THE LIFE OF JUDY GARLAND_. Als boek is het fascinerend, goed gedocumenteerd en goddank _stil_.
This is one of the worst films on a famous person's childhood I have ever had the misfortune to watch: saccharine, vague, wooden performances all round but especially wooden is McArdle, a butch kewpie doll who is badly miscast in the lead. And her singing! Nothing like the nuance and subtleness of Garland's, just a strident noise to chill the blood. Blessed are the inventors of the remote, which meant I could mute the sound from the comfort of my sofa every time McArdle opened her mouth.<br /><br />The thing I don't get is why child labour is frowned upon in every arena except that of entertainment, and the obscenity that is the Child Star. If you really want to know about Judy Garland's childhood, don't bother with this garbage, read Gerald Clarke's GET HAPPY: THE LIFE OF JUDY GARLAND. As a book it's fascinating, well-researched, and blessedly *silent*.