Ik vraag me af of ik je de waarheid moet vertellen, want als het gaat om een avondje uit met de grote (Marilyn Monroe) en een kans om haar te kussen... _hhhhoooo_, dit is wild, man. Heel wild. Dus toen ze het maakten als iets wat minder plezierig is dan het gewone leven... Ik moet mijn veto uitspreken, en op een harde manier ook!<br />Maar nu ik erover nadenk, aangezien het standpunt van de film zo interessant is: de vriendschap met mensen leeft langer dan de vriendschap met de sterren, omdat de werkelijkheid eerlijker en amusanter is dan films... Hmmm... Probeer je dat eens voor te stellen! De jongen hier ontdekte dat de filmdroom, ook al was die net zo ongelooflijk fantastisch als (Marilyn) zelf, alleen maar een droom is. Dus de rest van ons dwaze, dwaze en riskante echte leven is nog fantastischer omdat we het echt hebben meegemaakt. Zelfs al bevatte het al een paar nachtmerries! Vandaar dat de opschudding in de telefooncel met een meisje dat je wilt hebben, op den duur belangrijker wordt dan een levendige fantasie die je misschien werkelijk beleeft <0xE2><0x80><0x93> met je eigen kalendermeisje.<br />Deze film heeft te veel waardering gewekt die werkelijk vol is van liefde en verlangen naar een heleboel dingen: de dwaasheid van de puberteit, de vriendschap.' Ze werd hier afgeschilderd als een trieste eenzame vrouw, die mist wat deze jongemannen al hebben: de vriendschap, die sterft met de schoonheid van dat tijdperk en ook het einde van de minderheid van die jongens; alsof deze tijd de puberteit het hoogtepunt was van Amerika vóór Vietnam, de reeks moorden, de openbaring van de hippies... enz. Ik hield van het hele gedoe: de leuke komedie, de goede vertolkingen, de prestaties van het hele jonge zootje, de schitterende cinematografie, en de sfeer die lowbudget was maar zo solide, kijk naar de details om te weten dat het een oprechte aanbiddersfilm is voor waar hij over gaat (de slimme verdorven openingstitels, de fragmenten uit Marilyns films of foto's, de liedjes op de soundtrack... enz.). Het kreeg een 'echt' sentimenteel script en regie.<br />Hoewel het gezicht van (Stéphanie Anderson) als (Marilyn) niet op het scherm verscheen als een te fel beeld om naar te fantaseren, maar echt door haar stem en lichaam een goede vertolking gaf. Toch is het deel van de kus zo'n magisch filmisch moment en een van de onsterfelijkste kussen die ik ooit heb gezien, niet alleen omdat het de verwezenlijking is van waar iedere fan van (Marilyn) van droomde (een speciale kus van haar krijgen), maar ook omdat het één onvergetelijke hete kus van zo kleurrijk sensueel dichtbij was. Kortom, het was net zo waanzinnig sexy als Marilyns kussen, maar dan nog emotioneler en een beetje jammerlijk ontroerend.<br />Het is een heel grappige, hartstochtelijke film die zich er niet voor schaamt om deze verplichte fase van het leven te laten zien, waarin je je droom zo goed als je feit moet kennen. en wat een lessen geeft de film door zijn vriendelijke manifesto: viva the 1950s, (Marilyn), de jongenstijd, de fictieve wereld, en vooral: viva het geniale experiment van het feitelijke leven.
I must wonder to tell you the truth because when it comes to a night out with the great (Marilyn Monroe), and a chance to kiss her too ..HHHHOOO this is wild man..Very wild.. So when they made it as something which's less enjoyable than the ordinary life.. I've got to veto and in a hard way too ! <br /><br />But come to think of it, as the movie's point of view is so interesting : the friendship with humans lives longer than the other with the stars, as reality is more honest and amusing than movies.. Hmmm... Try to imagine that !.<br /><br />The boy here discovered that the cinematic dream, even if it was as incredibly fantastic as (Marilyn) herself, is just a dream. So all the rest of our silly, foolish, and risky actual life is more fantastic because we actually lived it. Even if it contained some nightmares already ! Hence the jam in the phone booth with a girl you want becomes eventually more important than a lively fantasy you may live like the movie fulfills indeed - with your own calendar girl.<br /><br />This movie made too many regards which are truly full of love and longing to a lot of things : the adolescence's folly, the friendship's coolest memories, the pure fondness of a movie star, the fiery sexy yet innocent days of the late 1950s and the early 1960s, the good old Hollywood, and lastly the utmost sex icon ..The shiniest star yet.. (Marilyn Monroe). She was portrayed here as sad lonely woman, missing what these young men already have : the friendship, who dies with the beauty of that era and the end of those guys' minority too; as if this time was the adolescence's climax of America itself before Vietnam, the series of assassinations, the hippie revelation.. etc.<br /><br />I loved the whole deal : the nice comedy, the good characterization, the performance from all the young bunch, the bright cinematography, and the atmosphere which was in low budget but so solid, look at the details to know how it's a sincere adorer movie for what it speaks about (the clever wicked opening credits, the bits of Marilyn's movies or photos, the soundtrack's songs.. etc). It got a "real" sentimental script and directing.<br /><br />Although the face of (Stéphanie Anderson) as (Marilyn) didn't appear on screen like a high too glaring to watch phantasm, but truly she delivered by her voice and body a fine performance. Still the part of the kiss is such a magical cinematic moment and one of the most immortal kisses I've ever seen as well, not only because its achievement of what any fan of (Marilyn) dreamed of (getting a special kiss from her) but also because it was one unforgettable hot kiss in so colorfully sensual close up. In brief it was as madly sexy as any of Marilyn's kisses yet more emotional and a bit lamentably moving. <br /><br />It's one comic so passionate movie which has no shame in presenting this obligatory phase of life when you've got to know your dream so consequently your fact !, and what a lessen the movie gives softly through its gentle manifesto : viva the 1950s, (Marilyn), the boyhood, the fictional world, and the most of all : viva the genius experiment of factual LIFE.