Het verlies van een geliefde partner met wie je jarenlang hebt samengeleefd, kan verschrikkelijk zijn, maar niet weten of hij dood is of nog leeft <0xE2><0x80><0x93> of nog erger, in de ontkenningsfase komen dat hij dood is <0xE2><0x80><0x93> kan iemand tot aan de rand van de afgrond brengen. Zoiets mag niemand overkomen, maar Charlotte Rampling wel met haar Marie Drillon, een hoogleraar aan de universiteit die gelukkig getrouwd is met Jean Drillon (Bruno Cremer in een bijna stille voorstelling). De eerste tien minuten beschrijven alles wat je over hen moet weten: hun dynamiek, hun liefde voor elkaar, onbetwistbaar, rustig, maar even krachtig als de geur van rozen en lavendel in een tuin. Als ze naar het strand gaan, valt Marie in slaap terwijl Jean besluit te gaan zwemmen. Als ze wakker wordt, mist ze hem en denkt ze dat hij in de buurt is. Helaas is dat niet zo... en hoe meer ze naar hem zoekt, hoe onwaarschijnlijker het wordt dat hij nog in leven is. Een zoektocht biedt weinig troost en ze blijft in onzekerheid, vraagt zich af waar Jean kan zijn, of hij nog leeft, of dood is.<br />Haar gedrag wordt vanaf dat moment steeds grilliger, wat een indicatie is van wat er gebeurt met iemand die zo gehecht is geraakt aan een ander en van de verschrikking die langzaam naar de oppervlakte komt als die banden plotseling, irrationeel, worden verbroken. Ze vangt een glimp op van een jonge studente en is plotseling niet meer in staat een college te geven; ze lijkt een beetje uit haar doen tijdens een diner; ze is aan het shoppen geslagen (ze koopt een nieuw overhemd en een das voor Jean) ondanks het feit dat haar rekening te hoog is bijgeschreven en ze vanwege Jeans verdwijning geen toegang heeft tot zijn fondsen (wat haar in een hachelijke situatie brengt wat betreft haar overlevingskansen). Bovenal gedraagt ze zich alsof Jean nog springlevend is.<br />Een bijzonder verontrustend moment breekt aan wanneer Marie besluit een verhouding te beginnen met een andere man die in haar leven komt: Vincent (Jacques Nolot), waardoor het misschien eindelijk tot haar doordringt dat de werkelijkheid misschien voor haar is geknapt. Vincent en Marie beginnen de liefde te bedrijven, voornamelijk gezien door de beweging van hun handen... en dan verschijnen Jeans handen aan de linkerkant van het scherm, geidentificeerd door het blauwe overhemd dat ze voor hem heeft gekocht. Het gaat verder in volmaakte stilte, met alleen haar gekreun dat nauwelijks te horen is. Later wordt dit vreemde trio herhaald terwijl Jean haar en Vincent van een afstand gadeslaat terwijl ze de liefde bedrijven.<br />Onder het zand heeft in veel opzichten de elementen van een thriller. Een verdwijning, de zoektocht en de onvermijdelijke onthulling van wat er precies is gebeurd. Maar als iemand zo diep in de ontkenningsfase zit, doen die dingen er weinig toe, als ze er al toe doen. Marie krijgt het cruciale telefoontje uit het mortuarium en besluit de boodschap te negeren. Ze lijkt niet in staat, niet bereid, om onder ogen te zien wat er is gebeurd, en een van de hartverscheurender scènes van haar verdriet vindt plaats in een kleine montage, waarin ze in haar eentje op een metrostation zit en vervolgens in de trein zit, en er verloren en leeg uitziet.<br />Charlotte Rampling maakt dit tot haar hele film. Ze is voortdurend op het scherm te zien, en haar optreden doet denken aan dat van Juliette Binoche in BLUE. Eigenlijk had Binoche zelf beter gekozen kunnen zijn, maar Rampling is uitmuntend in haar bereidheid om een vrouw te portretteren die intens pijn lijdt, lijdt en van binnenuit uit elkaar valt, wanhopig op zoek naar antwoorden, maar daar ook voor gesloten. Haar ontroostbare gehuil aan het eind is een emotionele krachtmeting die zich losrukt uit zijn begrenzingen, en die laatste scène op het strand terwijl ze naar het raadselachtige, spookachtige beeld rent van een man van wie ze denkt dat het haar echtgenoot is (die ze blijkbaar niet kan bereiken) is een verpletterende klap voor haar zintuigen. Een machtig meesterwerk uit de handen van Fran<0xC3><0xA7>ois Ozon.
Losing a loved partner one has lived with for years can be a devastating thing to cope with, but not really knowing if he is dead or alive -- or worse, going into denial that he has died -- can lead a person right into the edge of the abyss. Such a thing should never happen to anyone, but it does to Charlotte Rampling's Marie Drillon, a university professor who is happily married to Jean Drillon (Bruno Cremer in a near-silent performance). The opening ten minutes describes everything one needs to know about them: their dynamics, their love for each other unquestioned, quiet, but as potent as a garden filled with the scent of roses and lavender.<br /><br />On a trip to the beach, Marie drifts into sleep as Jean decides to take a swim. When she awakes, she misses him and thinks he's within the area. Unfortunately, he is not... and the more she looks for him the less likely it is that he is alive. A search brings forth little comfort, and she if left from there on in limbo, wondering where Jean may be, if he is alive, or dead.<br /><br />Her behavior from then on becomes increasingly erratic, which is an indicative of what happens to a person who's become so attached to another and the horror that slowly arises to the surface when those ties are suddenly, irrationally severed. She catches a glimpse of a young college student and is suddenly unable to continue giving a lecture; she seems a little off at a dinner party; she has gone on a spending spree (buying a new shirt and tie for Jean) despite the fact that her account is overdrawn and due to Jean's disappearance she has no access to his funds (which leaves her in a predicament as to how will she survive). Above all, she is acting as though Jean is still alive and well.<br /><br />A particularly disturbing moment arrives when Marie decides to embark on an affair with another man who comes into her life: Vincent (Jacques Nolot) which establishes that maybe reality for her has finally cracked. Vincent and Marie begin making love, seen mainly through the motion of their hands... and then Jean's hands come into the left of the screen, identified through the blue shirt she bought him. It continues in perfect silence, with only her moans barely overheard. A later sequence has this odd threesome repeated as Jean observes her and Vincent making love from a distance.<br /><br />In many ways, UNDER THE SAND has the elements of a thriller. A disappearance, the search, and the inevitable revelation as to what exactly happened. However, when a person is so deep in denial, those things matter little, if at all. Marie receives the crucial call from the morgue and decides to ignore the message left. She seems unable, unwilling, to face what has happened, and one of the more heartbreaking scenes of her anguish take place in a small montage where she is seen alone, sitting on a subway station, then riding the train, looking forlorn and empty.<br /><br />Charlotte Rampling makes this her movie all the way. She's on screen at all times, and her performance is reminiscent of the one Juliette Binoche gave in BLUE. As a matter of fact, Binoche herself might have been the better choice, but Rampling is outstanding in her willingness to portray a woman in intense pain, suffering and coming apart from the inside out, desperate for answers but equally closed to them. Her disconsolate weeping at the end is an emotional tour-de-force wrenching itself out from its restraints, and that final scene on the beach as she runs towards the enigmatic, ghostly image of a man she believes to be her husband (whom she seemingly cannot reach) packs a devastating blow to the senses. A powerful masterpiece from the hands of Francois Ozon.