'Autumn Born' was de eerste filmrol van Dorothy Stratten in een carrière die niet langer dan een jaar zou duren, tot haar vroegtijdige dood op haar twintigste in 1980. De film is een Canadese exploitatiefilm, en om te zeggen dat hij technisch gezien afschuwelijk is, is een understatement. Na een paar zeer gedateerde disco- en kantoorscènes uit de jaren zeventig wordt Dorothy's personage ontvoerd en naar een strenge'school van discipline' op een landgoed gestuurd. Haar ontvoerders gooien haar in een kelder, binden haar vast, kleden haar uit, martelen haar en vernederen haar voor de rest van de film. Al die scènes lijken te worden verlicht door een enkele zwakke gloeilamp die aan het plafond van de kelder hangt. Aan het eind draait ze de rollen om en wint de dag.<br />Het is moeilijk te zeggen wat het ergste aan deze film is. De fotografie is slecht. Het acteerwerk is slecht. De geluidskwaliteit is slecht. De belichting is slecht. Het scenario is slecht. Vooral de regie is hopeloos incompetent. Maar de aanwezigheid van Dorothy Stratten heeft iets dwingends, waardoor deze verder zo oninteressante film de moeite van het bekijken waard is. Sommige mensen zeggen dat Stratten die ondefinieerbare eigenschap heeft die ze'sterrenkwaliteit' noemen - als dat zo is, wat heeft ze dan in de afgelopen zevenentwintig jaar bereikt?
"Autumn Born" marked Dorothy Stratten's first movie role in a career that would only last about a year, until her untimely death at age 20 in 1980. The movie is a Canadian exploitation flick, and to say that it is technically awful is a real understatement. After a few very dated late-1970s disco and office scenes, Dorothy's character is kidnapped and sent to a strict "school of discipline" at a country estate. Her captors throw her into a basement, tie her up, strip her naked, torment, torture, and humiliate her for the rest of the movie. All of these scenes appear to be lit by a single dim light bulb hanging from the basement ceiling. At the end she turns the tables on her tormentors and wins the day.<br /><br />It's hard to say exactly what the worst thing about this film is. The photography is bad. The acting is bad. The sound quality is bad. The lighting is bad. The script is bad. In particular, the direction is hopelessly incompetent. However, there's something compelling about Dorothy Stratten's mere presence that makes this otherwise forgettable movie worth a look. Some people have said that Stratten had that indefinable characteristic called "star quality"if so, what might she have accomplished in the past 27 years?