Ik was erg teleurgesteld in Dawn Anna. Ik ben nu al bijna een jaar een fervent Columbine-onderzoeker en verheugde me enorm op deze film. Ik vind het bijna afschuwelijk om te zeggen dat de film slecht was, alleen maar omdat het allemaal waar gebeurde en toch tragisch was. Dus voor ik begin, denk ik dat het verhaal zelf fascinerend en inspirerend is, maar in deze film kwam het zwak over.<br />Het verhaal gaat over Dawn Anna, een alleenstaande moeder van vier geweldige kinderen die wanhopig op zoek is naar een baan. Dus krijgt ze binnen tien minuten een baan als lerares. En vijf minuten later besluit ze om volleybalcoach te worden nadat ze de aardige Bink heeft ontmoet, die haar mee uit eten wil nemen, en binnen de kortste keren zijn ze officieel een stel. De kinderen lijken hem al snel aardig te vinden, op één na, maar door een plotselinge wending van de gebeurtenissen wordt dat uitgesteld. Dawn Anna ontdekt (nadat ze op school heeft rondgedoold en alles gemakkelijk vergeet) dat ze een hersentumor heeft die verwijderd moet worden door de schedel te openen. Dus binnen een kwartier wordt Dawn onderzocht door een arts, er wordt een diagnose gesteld, ze probeert het op de ene manier te laten verwijderen (wat niet lukt), dan moet ze naar de operatiekamer en laat het verwijderen. Vanaf dat moment zien we dat Dawn na de operatie niet meer kan praten of lopen. Dus nemen de kinderen en Bink (ze mogen hem nu allemaal graag) de verantwoordelijkheid op zich om haar te helpen. Ze leert ongeveer vijftien minuten later praten en lopen, nadat ze fysiotherapie heeft gehad en kaarten heeft gelezen. Ze mag eindelijk naar huis en Bink vraagt haar ten slotte ten huwelijk. Op een avond, een paar dagen later (of seconden later, afhankelijk van wie de tijd aangeeft), stopt Dawn haar dochter Lauren in, die tot nu toe helemaal niet in het middelpunt van de belangstelling heeft gestaan, en we schieten omhoog naar vijf jaar later (1999). Lauren is nu het enige kind dat nog thuis woont. Plotseling wordt Lauren een interessanter personage en een groter brandpunt. We zijn nu ongeveer een uur en een kwartier in de film.<br />Nadat Laurens zus zich heeft verloofd en Lauren een heel raar gesprek met haar moeder heeft (dat er alleen maar in zit om de relatie tussen hen te laten zien, geloof ik), komen we bij het Columbine-verhaal. Nadat Lauren op school is afgezet, draagt een jongeman een Columbine-jasje, en dat is de eerste keer dat we horen op welke school ze officieel zit. Er is een reclamespotje met politiesirenes in de achtergrond. Als we eenmaal begrijpen wat er aan de hand is, haast Dawn zich naar huis om verbijsterd naar de nieuwsberichten te kijken (dit zijn ook echte nieuwsbeelden van de gebeurtenis). De familie verzamelt zich en slachtoffers komen naar het huis om informatie over haar dochter te krijgen. De volgende dag kondigen ze op tv aan dat haar dochter een slachtoffer is en maken ze het officieel. Dit gebeurt allemaal in tien minuten. We besteden geen tijd aan zorgen om haar dochter of het zien van de groeiende paniek in het huishouden, want we hebben niet veel tijd meer. De film eindigt met het gezin dat weer overeind probeert te krabbelen en Dawn die in het openbaar een toespraak houdt over wapenbeheersing. Ze eindigt met een bezoek aan Lauren's huis. De film is gewijd aan de levens die op Columbine verloren zijn gegaan, ook al denken we er nauwelijks over na en lijken we ons niet eens om Lauren te bekommeren tot de film meer dan half voorbij is.<br />Ik dacht dat het verhaal alleen maar een aaneenschakeling van gebeurtenissen was. Ze gingen geen van alle een bepaalde kant op, behalve het 'Laten we gewoon het ene na het andere slechte ding naar binnen gooien om te laten zien hoe deze vrouw alles te boven kan komen'. De ontwikkeling van het karakter was er gewoon niet. Ik heb de echte Dawn Anna en haar dochter, Lauren Townsend, al een tijdje bestudeerd, en ik kan zeggen dat het allebei opmerkelijke vrouwen waren en zijn. Debra Winger is ook een geweldige actrice die vaak wordt onderschat. Ik was alleen teleurgesteld dat zowel het acteerwerk als het verhaal elkaar niet complimenteerden. Het lijkt erop dat de film zo onder druk stond om alles in slechts twee uur te proppen dat we zelfs geen tijd hadden om te bespreken waar de echte vader was, het huwelijk van Bink en Dawn, of het feit dat Lauren een buitengewoon geleerde studente was (ze werd postuum tot Beste van haar jaar benoemd bij haar afstuderen). Als deze film tot een serie van twee delen of zelfs een miniserie was gemaakt, denk ik dat hij veel effectiever zou zijn geweest en hadden we veel meer verhaallijn kunnen krijgen. Jammer genoeg geloof ik niet dat Debra Wingers talenten tot het uiterste benut zijn en ik geloof niet dat het verhaal van Dawn Anna en haar dochter ook maar enigszins interessant was zoals het verteld werd.
I was very disappointed with Dawn Anna. I have been an avid Columbine researcher for nearly a year or so now and was highly looking forward to this movie. I almost feel horrible saying the movie was bad simply because it was all true events and tragic nonetheless. So, before I begin, I think the story itself is fascinating and inspiring, but it came across weak in this movie.<br /><br />The story is Dawn Anna is a single mother of four terrific kids who is in desperate need of a job. So, in less than ten minutes, she gets one as a teacher. And five minutes from that, she decides to be the volleyball coach after meeting nice guy Bink, who wants to take her out to dinner and in no time, they're an official couple. The kids seem to warm up to him quickly except one, but a sudden turn of events puts that on hold. Dawn Anna discovers (after tumbling around in school and forgetting things easily) that she has some sort of brain tumor and it needs to be removed via opening the skull. So, in the span of fifteen minutes, Dawn is checked by a doctor, a diagnosis is made, she attempts to have it removed one way (which fails), then she has to official surgery and gets it removed.<br /><br />From there, we see that after the surgery, Dawn is unable to speak or walk. So, the kids and Bink (they all like him now) take it as their responsibility to help her. She learns to speak and walk in roughly fifteen more minutes after going through physical therapy and reading flashcards. She's finally allowed to go home and Bink finally proposes to her. Some evening a few days after (or seconds, depending on who's time your on), Dawn is tucking in her daughter Lauren, who up until now wasn't the main focus whatsoever, and we zip up to five years later (1999). Lauren is now the only child still living at home. All of a sudden, Lauren becomes a more interesting character and a larger focal point. We're now about an hour an fifteen minutes into the movie.<br /><br />After a brief subplot of Lauren's sister getting engaged and Lauren having an extremely weird discussion with her mother (which is thrown in there simply to show the relationship between them, I believe), we get to the Columbine story. After Lauren is dropped off at her school, a young man is wearing a Columbine jacket, which is the first we hear about what school officially she attends. A commercial break occurs with police sirens in the fade out. Once we understand what is going on, Dawn rushes home to watch the news stories in bewilderment (these are real news casts from the event as well). The family gathers around and victims advocates come to the house to get information on her daughter. They announce her daughter is a victim on TV the next day and make it official. This all happens in ten minutes. We spend no time worrying for her daughter or seeing the growing panic in the household because we're running out of time. The film ends with the family trying to get back on their feet and Dawn becoming a public speaker on gun control. She ends by going to visit Lauren's grave (which also looks exactly like the real Lauren Townsend's grave up close, so I think it probably is, but the crane shot doesn't look like the real cemetery). The film is dedicated to the lives lost at Columbine even though we barely spend any time thinking about it and we don't even seem to care about Lauren until the film is more than half over.<br /><br />I thought the story was just a jumble of events. They didn't follow any distinct direction except the "Let's just throw in one bad thing after another to show how this woman can overcome it all." The character development just wasn't there. I've studied the real Dawn Anna and her daughter, Lauren Townsend, for some time now, and I can say that both were and are remarkable women. Debra Winger is also a terrific actress who is often underrated. I was just disappointed with how both the acting and the story didn't compliment each other. It seems like the movie was under such pressure to stuff everything into just two hours that we didn't have time to even discuss where the real father was, the marriage between Bink and Dawn, or Lauren being an extremely scholarly student (she was named Valedictorian posthumously at her graduation). If this film had been made into a two part series or even a mini series, I think it would have been much more effective and we could have gotten a lot more story-line. Unfortunately, I don't believe Debra Winger's talents were used to their fullest potential and I don't believe the story of Dawn Anna and her daughter was of remote interest the way it was told.