In het Circus was er nauwelijks een minuut dat ik niet glimlachte en/of lachte als een dwaas klein kind, en dat is de sleutel tot het succes van de film, en hopelijk ook van zijn aantrekkingskracht. Voor die paar jonge mensen (d.w.z. kinderen) die avontuurlijk genoeg zijn om in de buurt van een zwart-witfilm te komen, laat staan eentje zonder dialogen, is het misschien wel de leukste van Chaplins werk van voor 1940. Dat wil niet zeggen dat je zult huilen als City Lights of enigszins verlicht zult zijn als Modern Times, maar de film heeft een fris, vrolijk en onschuldig genoegen in het maken ervan en Chaplin als de kleine zwendelaar, terwijl hij hier...' Het lijkt meer dan ooit op een eenvoudig tekenfilmfiguurtje dat met een gemene spreekstalmeester en een aardig, liefhebbend meisje in de wereld van het ruwe circus wordt geduwd.<br />En het is niet alleen de infame climax van het koorddansen, hoewel dat om de een of andere reden wel een belangrijke reden is om de film te zien terwijl de kleine Zwijn in de war raakt door zijn plannen om'veilig' over het koord te springen. Het is alleen de hele opeenvolging van scènes en momenten, kleine dingen die misschien dwaas lijken om over te praten <0xE2><0x80><0x93> zoals Chaplin die in een leeuwenkooi opgesloten zit of probeert een kapperstruc te 'leren' <0xE2><0x80><0x93> en hoe het zich ontvouwt met een precisie en finesse (ja, finesse) die net niet geniaal is, zo niet dat. In feite is een van de belangrijkste punten in de film 'proberen grappig te zijn', wat niet iets is wat je op commando tegen iemand kunt zeggen, vooral niet tegen de Kleine Zwerver die zijn komedie in wezen put uit onbedoelde dwaasheid, g<0xC3><0xAA>ne of vernedering bij anderen, of gewoon uit fysieke blunders. Wat we in het Circus te zien krijgen is het verhaal van de klassieke clown te midden van een hele geprogrammeerde massa clowns, en wat ervoor nodig is om er iets van te maken... of wat de mensheid daar te bieden heeft.<br />Zoals gezegd heeft het niet noodzakelijkerwijs het beste liefdesverhaal, zelfs niet als dat ontroerend is, en het maakt geen grote indruk op de arbeider of de samenleving in het algemeen. Maar als je gewoon om een paar ongelooflijke stunts wilt lachen en getuige wilt zijn van Chaplins vakmanschap, dan is het Circus geweldig leuk.
There was barely a minute in the Circus I wasn't smiling and/or laughing like a silly little kid, and that's the key for how successful the picture is and, hopefully, in its appeal. For those handful of young people (i.e. children) who would be adventurous enough to come close to a black and white movie let alone one without any dialog, it's possibly the most enjoyable of all of Chaplin's pre-1940 work. This doesn't mean it'll make you cry like City Lights or be somewhat enlightened like Modern Times, but it has a fresh and joyous and innocent delight in its making and Chaplin as the Little Tramp, where here he's more than ever like a simple cartoon character thrust into this rough-and-tumble circus world with a mean ringmaster and kind and kind of loving girl.<br /><br />And it's not just the infamous climactic tightrope act, although if for no other reason that's one big reason to see the film as the little Tramp goes haywire with his plans to "safely" go across the tightrope. It's just the entire assemblage of skits and moments, little things that might seem silly to talk about- like Chaplin locked in a lion's cage or trying to 'learn' a barber trick- and how it unfolds with a precision and finesse (yes, finesse) that is just short of genius, if not that. In fact a big point in the film is "try and act funny", which is not something that can really be barked on command to anyone, especially the Little Tramp who, in essence, garners his comedy from unintentional goofiness, embarrassment or humiliation on the parts of others, or just plain old physical pratfalls. What we get in the Circus is the tale of the classic clown in the midst of a whole programmed slew of them, and what it takes to make it in it- or what humanity is there.<br /><br />As said, it doesn't necessarily have the best love story, even if that's touching, and it doesn't make some big statement on the working-man or society in general. But if you want to just flat-out laugh at some incredible stunts and witness Chaplin's craft of quality, The Circus is fantastic fun.