Eh... Duh... Ah... Wie heeft er nou tien regels nodig als één genoeg is? Eens kijken... Een... Twee... Drie... We zijn er bijna. Nu komt het! Hou u vast, want het is een echte spoiler. In de kern van deze film ligt de diep verontrustende openbaring die het best kan worden uitgedrukt met het volgende: ik heb me erin verdiept en na een paar minuten besefte ik dat het te diep voor me was. Ziezo! Niets nieuws onder de zon. Dat heb ik allemaal al eens meegemaakt, en u en ik en de innemende mensen van Minnesota hoeven er niet door een of andere artistieke, onafhankelijke filmmaker aan herinnerd te worden dat we allemaal maar een stelletje stomme idioten zijn.<br />Nog steeds niet genoeg regels voor onderwerping?! Ik geef het op. Wat moet je doen om iemands mening te horen? Een kernachtig inzicht doodslaan met een overdaad aan woorden? Overdaad? Dat is nog eens een film in één woord.
Um... Duh... Ah... Who needs ten lines when one will do? Now let's see... One... Two... Three... Almost there. Now here it comes! Hang on to your seats because it's a real spoiler. At the core of this film lies the profoundly disturbing revelation that can be best expressed by the following: I looked into it, and after a few minutes I realized that it was too deep for me. There! Nothing new. Been there, done that, and you and I and the endearing people of Minnesota do not need to be reminded by some artsy-fartsy indie film-maker that we are all just a bunch of dumbass fools. <br /><br />Still not enough lines for submission?! I give up. What does one have to do to have one's opinions heard? Beat a pithy insight to death with a redundancy of words? Redundant? Now that's this film in a word.