Buitengewoon goed gemaakt, buitengewoon goed gespeeld, buitengewoon intens en verontrustend, en buitengewoon bewust van gebieden van de seksuele psyche die ik nog nooit zo eerlijk in een film had verkend. Volgens Polanski zijn het geen liefde en haat die elkaars tegenpolen zijn, maar liefde en onverschilligheid. Obsessieve seks maakt, in elk geval tussen de twee geliefden van Bitter Moon, plaats voor een haat zo woest als moord in koelen bloede of totale oorlog.<br />Deze uitingen van liefde en haat werken zich uit in een spel van macht en manipulatie, en het blijft het enige middel waarmee deze twee met elkaar kunnen versmelten, zodat ze zowel hun onafhankelijkheid als de rest van hun remmingen en illusies verliezen. Uiteindelijk raken ze zo verstrikt in hun wederzijdse behoefte dat de seks zelf niet langer centraal staat. Ze zouden net zo goed voor eeuwig aan dezelfde paal kunnen worden vastgeketend, en leren echt te genieten van de verschillende kwellingen die de ander kan aanrichten. Freud dacht op dezelfde manier dat alle seksuele liefde uiteindelijk een vorm van masochisme was <0xE2><0x80><0x93> identificatie met een partner die door de ander wordt gekweld. Deze vragen zijn essentieel zolang het bloed in ons blijft kloppen; en of we Polanski's verhaal nu wel of niet geloofwaardig vinden (ik vind van wel), ieder weldenkend mens zou het erkennen als een serieuze poging om te definiëren wie wij mensen zijn, als bronstige zoogdieren en als iets meer.
Extremely well made, extremely well acted, extremely intense and disturbing, and extremely conscious of areas of the sexual psyche that I'd never seen so honestly explored in a movie. According to Polanski, it is not love and hate which are opposite, but love and indifference. Obsessive sex gives way, at least between the two lovers of Bitter Moon, to a hatred as savage as cold-blooded murder or all-out war.<br /><br />These extremities of love and hate work themselves out in a game of power and manipulation, and it remains the only vehicle by which these two can merge with one another so as to lose both their independence and the rest of their inhibitions and illusions. In the end, they become so bound up in their mutual need that the sex itself is no longer central. They might as well be prisoners lashed forever to the same stake, learning actually to enjoy the various torments that the other is able to inflict. Freud thought similarly that all sexual love was ultimately a form of masochism--identification with a partner whom one has caused to suffer. These questions are essential as long as the blood continues to throb in us; and, whether or not we find Polanski's story credible (I do), any thinking person would recognize it as a serious attempt to define who we humans are, both as rutting mammals and as something more.