Iedereen kan een vrije dag nemen, maar het is moeilijk te geloven dat de man die verantwoordelijk is voor zulke klassieke manieren als _Broadcast News_ en (in iets mindere mate) _As Good as It Gets_, _Spanglish_ zou maken. De laatste film van James L. Brooks is niet zozeer een komedie over manieren als wel een situatiekomedie voor de tv, die zich uitstrekt tot imitatie-eposverhoudingen voor het witte doek. De personages zijn karikaturen van de tv, Cloris Leachman speelt Leones lichtelijk alcoholische moeder, een voormalige jazzzangeres en een van die 'gekke' mensen die alleen in films en romannetjes voorkomen met literaire pretenties; en nieuwkomer Paz Vega speelt de mooie en vrome Mexicaanse meid met een al even mooie en vrome dochter.<br />Je zou het toepasselijke bijvoeglijk naamwoord 'onwaarschijnlijk' kunnen toevoegen aan mooi en vrome. De film is een saaie bedoening in _White Schult_ : de rijke en blanke Clasky-familie heeft hier het monopolie op kleine neuroses. Zelfs hun kinderen zijn verknipt: de puberale dochter is iets te zwaar, wat je niet zou zeggen. De jongste zoon wordt blijkbaar geplaagd door nachtmerries, maar we weten niet precies waarom, en in elk geval vergeet de film de kleine dondersteen regelmatig. Ondertussen lijkt niemand in huis zich te storen aan de perfectie van de inwonende hulp Flor, met haar nuchtere gezinswaarden, haar oogverblindende schoonheid (Vega lijkt sprekend op Penelope Cruz, maar dan zonder de harde randjes van het supermodel) en haar lieve karakter, dat allemaal in het niet valt bij Leones dwarse, egocentrische, overspelige en fysiek onaantrekkelijke karakter. (Brooks laat de arme vrouw de laatste twintig minuten van de film snot uit haar neus druppen, terwijl de hemelse, marmeren Vega een zoete, platonische liefdesaffaire met Sandler heeft.) Zelfs de inlijsting van de film, het Langste Toelatingen Essay in Geschiedenis dat Flors dochter aan Princeton schrijft, lijkt op een gestapeld kaartenhuis. Aangezien Vega, aan het eind van de film, haar kind weghaalt van de chique particuliere school waar Leone haar op heeft gezet, mogen we aannemen dat het meisje een unieke, ongeëvenaarde academische genialiteit heeft verworven op de stoffige openbare scholen van de _barrio_. Wat hartverwarmend!<br />Tegenstrijdig genoeg danst de film eerder rond de kwesties van klasse en ras in de Amerikaanse samenleving in plaats van er direct op in te gaan. De Clasky's betalen Flor bijvoorbeeld 650 per week, als ik het goed heb gehoord. Wat een last. 650 per twee weken is een realistischer tarief voor ongedocumenteerde huishoudsters in de rijkere enclaves van Zuid-Californië, en dat bedrag is waarschijnlijk nog steeds te hoog. O, maar dat klopt, Flor en haar dochter zijn kennelijk LEGAL-immigranten <0xE2><0x80><0x93> waarschijnlijk knipt Leone haar cheques voor het werk, die ergens op een bank worden gestort, in plaats van haar geld onder de tafel te geven. Vergeef me mijn scepsis als Zuid-Californiër. (Als de film ons vertelde dat Flor geen papieren had, moet ik het gemist hebben toen ik naar de keuken ging om koffie te halen, en als dat zo is, zal ik het niet vergeten. Het is duidelijk dat het te veel gevraagd is om erop aan te dringen dat de film de ongemakkelijke relaties tussen rijke blanken en de 'gehuurde hulp' van latino's echt afbeeldt.<br />Dan blijven alleen nog de verschillende karakterstudies over. Ik heb het al over de vrouwen gehad, maar ik kan de recensie niet afmaken zonder de ontoereikendheid van Adam Sandler te noemen. Meneer Sandler is nog niet klaar voor _Pride Time_. Aarzelend, zich verschuilend achter zijn maniertjes, duidelijk niet geregisseerd door Brooks (wat <0xE2><0x80><0x93> zou jij Sandler, een van de machtigste beroemdheden in Hollywood, vertellen hoe hij moet acteren?), is hij de persoon in de film die geen Engels spreekt. Hij wurgt zijn dialogen met onnodige dramatische pauzes, starende ogen met open mond, en een hoop hopeloos rondgestrooide tekst in het algemeen. Vega Paz wordt beter begrepen, en voor de eerste helft van de film spreekt ze geen woord Engels. Als Sandler de oud-leerlingen van _Saturday Night Live_ wil imiteren door zijn repertoire als acteur uit te breiden, zou hij er goed aan doen een paar jaar Ibsen en zo te spelen met een toneelgezelschap. Aangezien hij niet het diepe natuurlijke talent heeft waarmee Bill Murray of Steve Martin zijn gezegend, is er veel hard werk <0xE2><0x80><0x93> oefening, oefening, oefening <0xE2><0x80><0x93> voor nodig om de geloofwaardigheid van zijn voorgangers te bereiken in termen van dramatische rollen. 's reactie is kruiperig <0xE2><0x80><0x93> hij heeft duidelijk geen idee hoe hij de scène moet spelen. Deze opmerkingen zijn niet zo onvriendelijk als ze misschien lijken. Sandler mag dan op een dag een fatsoenlijke acteur zijn, hij is er nog lang niet, en iemand moet hem dat vertellen <0xE2><0x80><0x93> anders blijft hij zijn tijd en ons geld verspillen.<br />2 sterren uit 10. Een van de grote teleurstellingen van 2004.
Anybody can have an off-day, but it's hard to believe that the man responsible for such classic comedies of manners as *Broadcast News* and (to a somewhat lesser extent) *As Good as It Gets* would go on to make *Spanglish*. James L. Brooks' latest film is not so much a comedy of manners as it is a situation comedy for TV, stretched out to faux-epic proportions for the big screen. The characters are TV caricatures, not real people. Adam Sandler plays an L.A.-area haute-cuisine chef whom one critic dubs "the greatest chef in America"; Tea Leone as his wife is a neurotic spastic, incessantly shooting her mouth off, incessantly jogging, etc. (in other words, the clichéd version of the southern Californian well-to-do hausfrau); Cloris Leachman plays Leone's mildly alcoholic mother, a former jazz singer and one of those "quirky" people who exist only in movies and middle-brow fiction with literary pretensions; and newcomer Paz Vega plays the beautiful and saintly Mexican maid with an equally beautiful and saintly daughter.<br /><br />One might add the qualifying adjective "improbably" to beautiful and saintly. The movie is a dreary exercise in White Guilt: the wealthy and white Clasky family owns the monopoly on petty neuroses, here. Even their kids are screwed up: the pubescent daughter is slightly overweight, which wouldn't be half the problem it is if her own mother would stop reminding her of it; the younger son is apparently plagued with nightmares, but we're not sure exactly why, and in any case the movie sort of forgets about the little bugger for long stretches. Meanwhile, no one in the house seems to resent the perfection of the live-in maid Flor, with her grounded family values, her eye-popping beauty (Vega is a ringer for Penelope Cruz, but without that actress' supermodel hard edges), and her sweet temper, all of which is contrasted against Leone's bratty, self-centered, adulterous, and physically unlovely character. (Brooks makes the poor woman drip snot from her nose for the last twenty minutes of the film, while the heavenly, marmoreal Vega consummates a sweetly platonic love affair with Sandler.) Even the movie's framing device, the Longest Admissions Essay In History that Flor's daughter writes to Princeton, seems like a stacked deck. Since, at film's end, Vega removes her kid from the tony private school that Leone puts her in, we may assume that the girl achieved singular, unparalleled academic brilliance in the gritty public schools of the barrio. How heartwarming!<br /><br />Counterintuitively, the movie dances around, rather than engages head-on, the issues of class and race in American society. For instance, the Claskys pay Flor $650 a week, if I heard correctly. What a load. $650 every TWO weeks is a more realistic going-rate for undocumented housekeepers in the wealthier enclaves of southern California, and THAT figure is probably still too high. Oh, but that's right, Flor and her daughter are apparently LEGAL immigrants -- presumably, Leone cuts her maid checks which are deposited in a bank somewhere, instead of handing her cash under the table. As a lifelong southern Californian, forgive my skepticism. (If the movie informed us that Flor was undocumented, I must've missed it when I went to the kitchen to get some coffee, and I'll stand corrected if that's the case.) Clearly, insisting that the film honestly depict the uneasy relationships between rich white people and the Hispanic "hired help" may be asking too much.<br /><br />Which leaves only the various character studies. I've already talked about the women, but I can't finish the review without mentioning the inadequacy of Adam Sandler. Mr. Sandler is not ready for Prime Time. Tentative, hiding behind mannerisms, clearly not directed by Brooks (what -- would YOU tell Sandler, one of the most powerful celebrities in Hollywood, how to act?), he is the person in the film who doesn't know how to speak English. He strangles his dialog with unnecessary dramatic pauses, open-mouthed staring, and a lot of casting hopelessly about in general. Vega Paz is more clearly understood, and she doesn't speak a word of English for the first half of the movie. If Sandler wants to emulate the Saturday Night Live alumni of yore with extending his range as an actor, he'd be well served by doing some Ibsen and the like for a few years with an acting troupe. Since he lacks the depth of natural talent that a Bill Murray or a Steve Martin was blessed with, a lot of hard work -- practice, practice, practice -- is required in order for him to attain the credibility of his predecessors in terms of dramatic roles. When, for instance, Leone informs him of her adultery, Sandler's reaction is cringe-worthy -- he clearly has no idea how to perform the scene. These comments are not as unkind as they might seem. Sandler may be a decent actor someday, but he's not remotely there yet, and someone needs to tell him that -- otherwise, he'll continue to waste his time and our money.<br /><br />2 stars out of 10. One of the big disappointments of 2004.