Ik moet eerlijk bekennen dat ik nooit een echte fan van Sean Penn ben geweest. Ik heb geen specifieke kritiek op hem; als acteur trekt hij me gewoon niet aan. Vanwege die vooringenomenheid benaderde ik deze film met lage verwachtingen. Het verhaal over een geestelijk gehandicapte man die de voogdij over zijn zevenjarige dochter probeert te krijgen, klonk intrigerend, maar Penn kreeg de hoofdrol. Maar wat een aangename verrassing bleek deze film te zijn!<br />Penn is in feite heel goed in deze rol. Hij geeft het personage van Sam Dawson een realisme mee en schetst hem gevoelig en met echte emotie. In feite vond ik de enige uitvoering die beter was dan die van Penn beter dan die van Penn. Het script kwam niet van Michelle Pfeiffer (die me eigenlijk een beetje teleurstelde) maar van de kleine Dakota Fanning als Sams dochter Lucy. Ze leek zo natuurlijk in die rol, en ik hoop dat we haar in de jaren die komen gaan vaker zullen zien. Pfeiffer daarentegen (als Sams advocate Rita Harrison) speelde de rol niet zo goed, en zelfs de scènes in de rechtszaal misten de spanning die je zou verwachten bij zo'n emotioneel beladen onderwerp.<br />De film verzwakt in het laatste stukje, kiest voor het sentimentele (en hoogst onrealistische) einde <0xE2><0x80><0x93> zeer onrealistisch, vooral in de manier waarop Lucy's pleegmoeder (Laura Dern) de situatie uiteindelijk aanpakt. Dat gezegd hebbende, heb ik toch erg van deze film genoten. Hij heeft mijn mening over Sean Penns acteertalent bevestigd, en ik zou hem aan anderen aanbevelen en er nog eens naar kijken.<br /><br />7/10/'10.
I have to confess off the top that I am not and never have been a particular fan of Sean Penn. I have no specific criticism to make of him; as an actor he simply doesn't appeal to me. Because of that bias I approached this movie with low expectations. The story of a mentally handicapped man fighting for custody of his seven year old daughter sounded intriguing, but it starred Penn. But what a pleasant surprise this movie turned out to be!<br /><br />Penn is actually very good in this role. He brings a realism to the character of Sam Dawson, and portrays him sensitively and with real emotion. In fact, I thought the only performance that was better than Penn's came not from Michelle Pfeiffer (who disappointed me a bit, actually) but rather from little Dakota Fanning as Sam's daughter Lucy. She seemed so natural in this role, and I would hope that we see more of her in the years to come. Pfeiffer, on the other hand, (as Sam's lawyer Rita Harrison) just didn't carry the role off that well, and even the courtroom scenes to me lacked the tension one would have expected from such an emotionally-laden issue.<br /><br />The movie weakens in the last little bit, going for the sappy (and highly unrealistic) ending - unrealistic particularly in the way Lucy's foster mother (Laura Dern) ends up handling the situation.<br /><br />Having said that, I still enjoyed this movie very much. It's raised my assessment of Sean Penn's acting abilities and I would recommend it to others and would watch it again.<br /><br />7/10