Ik herinner me dat David Denby in de New Yorker maar doorging over hoe geweldig deze film na Sundance was, en ik was heel nieuwsgierig om hem te zien. Ik heb hem eindelijk een paar weken geleden gezien op het filmfestival in de Hamptons (daar heeft hij ook gewonnen) en ik moet er nog steeds aan denken. Ik ben zo moe van al die gimmicks die voor indiefilms doorgaan, maar dit is waar het allemaal om draait: aangrijpend, grappig en de moeite waard om te zien. Het is prachtig geschreven, briljant geacteerd (bekijk Edie Falco van de Sopranos en Madeline Kahn als een overspannen huisvrouw in een buitenwijk) en de shots zijn schitterend en subtiel. Dit is een film voor grote mensen. Herinner je je het acteren??! Herinner je je de beelden? Het is echt geweldig dat het dat allemaal heeft, maar het is ook niet pretentieus 'arty'. Het is gewoon een echte charmeur.
I remember David Denby in the New Yorker going on and on about how great this movie was after Sundance, and I was very curious to see it. I finally saw it a couple weeks ago at the Hamptons Film Festival (It won there, too.) and still find myself thinking about it. I'm so tired of all that gimmicky stuff that passes for indie film, but this is what it's all about -- poignant, funny and so totally worth seeing. It's beautifully written, brilliantly acted, (check out Edie Falco from the Sopranos and Madeline Kahn as a high-strung suburban housewife) gorgeously shot and subtly directed. This is a movie for grownups. Remember acting??!? Remember images? Remember three- dimensional characters? But what's really great is it has all that, but it's not pretentiously "arty," either. It's just a real charmer.