Ik heb gisteravond voor het eerst naar 'Chuck en Buck' gekeken.<br />Op de dvd-hoes is deze film een komedie, maar ik vond hem zeer verontrustend. Ik vond het zelfs moeilijk om me erdoorheen te slaan... Ik kwam voortdurend in de verleiding om scènes over te slaan of de film helemaal te stoppen. Ik heb geen van beide gedaan.<br />Ten eerste het goede: het optreden van Mike White als Buck is echt geweldig. Je krijgt hem nooit 'in beeld', hij is Buck geworden in een mate die een beetje eng is. De soundtrack bevat geweldige muziek. De productiewaarde is beter dan gemiddeld en veel hoger dan andere lowbudget-indie. Ik begrijp dat Buck een eenling is en ik zou in dat opzicht niet te veel generaliseren. Maar Buck is de enige homo die we in de film tegenkomen, er zit geen homo of lesbienne in het script die tegen Bucks onvolwassenheid in zou kunnen gaan, om te laten zien dat hij voor de homogemeenschap net zo'n vreemde eend in de bijt is als voor de hetero's.<br />En Buck is een extreem voorbeeld. Ik heb een paar commentaren op IMDb gelezen, die het over Bucks 'onschuld' hebben. Onschuld, m'n reet. Neem me mijn on-PC-taal niet kwalijk: Buck is sociaal zo achterlijk dat hij alle charme en innemendheid verliest. Ja, hij heeft de geestelijke begaafdheid van een achtjarige, en het concept heeft de potentie om een charmante onschuld te tonen. Maar Buck was en is een onsympathieke achtjarige. Ik bleef maar denken dat het script ons meer over Buck zou laten zien, zodat de kijkers om hem zouden gaan geven. Het enige wat het script laat zien is dat hij geen vaardigheden heeft, geen talent, geen bruikbare eigenschappen. Hij is een eendimensionaal personage dat keer op keer dezelfde toon aanslaat, en ik kon hem niet uitstaan, van begin tot eind.<br />Dus hier is een goed gemaakte film met een verbluffend goede voorstelling, maar het verhaal gaat over een personage dat ik liever nooit had ontmoet, en zeker niet zou willen ontmoeten.' 'Ik wil homo's vertegenwoordigen.'
I watched "Chuck and Buck" last night for the first time.<br /><br />The DVD cover presents this film as a comedy, but I found it deeply disturbing. It was actually hard for me to make my way through it... I was constantly tempted to skip scenes or stop the movie altogether. I didn't do either.<br /><br />First, the good: the performance of Mike White, playing Buck, is truly amazing. You never catch him "acting," he has become Buck to a degree that's a bit scary. The soundtrack includes some great music. The production values are better than average and far beyond other low-budget indies.<br /><br />The problem for me was the view it takes of gay people: the "arrested development" theory, the "they never grew up" bit. I understand that Buck is a single individual and I shouldn't over-generalize in this regard. But Buck is the only gay person we meet in the film, there is no gay or lesbian character in the script that would counter Buck's immaturity, to show he's as much an oddball to the gay community as he is to the straight.<br /><br />And Buck is an extreme example. I read some of the comments on IMDb, who talk about Buck's "innocence." Innocence, my ass. Excuse my un-PC language: Buck is socially retarded to a degree that loses all charm and likability. Yes, he has the mental ability of an eight year old, and the concept has the potential to show a charming innocence. But Buck was and is an unlikeable 8-year old. I kept thinking that the screenplay would show us more about Buck so that viewers could come to care about him. All the screenplay is able to show is that he has no skills, no talent, no redeeming features. He's a one-dimensional character, striking the same note again and again, and I couldn't stand him, from beginning to end.<br /><br />So here's a well-made film that includes an stunningly good performance, but its story is about a character that I wish I had never met, and certainly one I don't want representing gay people.