Ik had dit (met mijn moeder op sleeptouw!) vele jaren geleden op de kabeltelevisie gezien, in de tijd dat ik nog een fanatieke Euro-Cultaan was en er daarom nogal lauwtjes op reageerde. Dit is Bavadrons derde pornofilm na BLOOD AND BLACK LACE (1964) en FIVE DOLLS for ANAUST MOON (1970), maar gezien het feit dat hier ook tieners in voorkomen, is dit de virtuele sjabloon geworden voor alle tienermoordenaars die aan het eind van de jaren zeventig/vroeg in de jaren tachtig Hollywood bestormden. Het verhaal waarin leden van dezelfde familie elkaar afslachten vanwege een erfenis, doet niet alleen denken aan de duistere thrillers van het huiselijke genre als THE CAT AND THE CANARY, maar ook aan de beroemde zwarte komedie uit de Ealing Studio's, KIND HEARTS AND CORONETS (1949). Tussen twee haakjes, de film van Bavadron wordt in sommige kringen ook beschouwd als een zwarte komedie, maar is nogal moeilijk te rijmen met al die typische Giallo-boosaardigheid (de voormalige Bava-componist Christopher Lee zou uit een screening van de film zijn weggelopen vanwege het excessieve geweld!). Toch voegt het feit dat een moord zo snel wordt gepleegd dat de moordenaar zelf bruut wordt afgemaakt, een verfrissend vleugje ironie toe (aangezien er meestal maar één moordenaar is) <0xE2><0x80><0x93> niets zo verfrissend als tijdens dat genadeloze einde!<br />Het valt niet te ontkennen dat de moordscènes de ware raison d'<0xC3><0xAA>tre van de film zijn: daarom bedenkt Bava verschillende en vaak gestileerde methoden om zijn 13 slachtoffers te wurgen, neer te steken, te schieten, te onthoofden, met een hakmes in het gezicht te steken en, misschien wel het meest infaam, een dubbele spies (die in 1980 in het groot werd geïmporteerd voor de eerste aflevering van _Vrijdag de 13e!_ ). Er was ook een vrij goede cast voor de film samengesteld (Claudine Auger, Luigi Pistilli, Leopoldo Trieste, Laura Betti en Isa Miranda), maar de meeste personages die ze spelen zijn onsympathiek; Auger en Pistilli mogen dan de echte hoofdrolspelers van de film zijn, ze verschijnen pas halverwege de film, en hun relatie ten aanzien van de moorden weerspiegelt, interessant genoeg, die van Macbeth en Lady Macbeth in het toneelstuk van Shakespeare! De schijnbaar onbetekenende openingsscène waarin we een vlieg volgen die rondzoemt tot hij zich in een roeiboot doodstort, is in feite een slimme voorbode van wat er gaat komen.<br /><br />De gedenkwaardige score van Stelvio Cipriani is meestal bedrieglijk licht, maar stijgt tijdens de moordscènes tot bewonderenswaardige percussie-uitbarstingen. De film had een handvol alternatieve titels op zijn thuisbasis (3) en in het buitenland (4); het is nogal jammer dat de dvd-uitgaven van R1 en R2 geen gebruik maken van de beste titels. Persoonlijk had ik liever THE DEATH NERVE gehad dan A BAY OF BLOOD en ECOLOGIA DEL DELITTO dan REAZIONE A CATENA! De Engelse tekst is niet al te slecht (zelfs als het audiomateriaal, typisch voor deze tweede Bava-collectie uit Anchor Bay, helaas op sommige punten wat te wensen overlaat), maar ik had graag de mogelijkheid gehad om de originele Italiaanse soundtrack te beluisteren; die is in elk geval te beluisteren op de Raro Video-disk en volgens Tim Lucas, de Bava-beheerder, bevat die versie een aantal afwisselende opnamen (en een bijbehorend programma) en aangezien ik momenteel geen korting krijg, heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt en een exemplaar voor mezelf gekocht! Het meest interessant was de ontstaansgeschiedenis van de film, toen Dino De Laurentiis zijn eerste uitstapje maakte naar het Giallo-genre (en zich uiteindelijk uit het project terugtrok) en als samenwerkingsproject tussen Dardano Sacchetti en Mario Bava (nadat de eerste ruzie had gekregen met Dario Argento), maar als Lucas ons inlicht over het trieste lot van enkele deelnemers (heroïneverslaving, keiharde pornografie, moord en opsluiting, zelfmoord) wordt het een nogal somber verhaal.
I had watched this (with my mother in tow!) many years ago on Cable TV – in fact, back when I wasn’t yet a Euro-Cult devotee and, consequently, ended up being rather lukewarm on it. This is Bava’s third “body count” movie after BLOOD AND BLACK LACE (1964) and FIVE DOLLS FOR AN AUGUST MOON (1970); however, given that teenagers are also involved here, this is the one which became the virtual template for all the teen slashers which stormed Hollywood in the late 1970s/early 1980s.<br /><br />The narrative – in which members of the same family kill each other off because of an inheritance – brings to mind not only the “old dark house”-type thrillers like THE CAT AND THE CANARY but also the celebrated black comedy from Ealing Studios, KIND HEARTS AND CORONETS (1949). Incidentally, Bava’s film has also been seen as a black comedy in some quarters – but it’s rather difficult to concur, in view of all the typical giallo viciousness (reportedly, former Bava collaborator Christopher Lee walked out of a screening of the film because of its excessive violence!). Still, the fact that no sooner has a murder been committed that the killer is himself brutally dispatched adds a refreshing touch of irony (since usually there is only one killer) – none more so than during that knockout ending! <br /><br />There’s no denying that the murder set-pieces are the film’s true raison d’etre: to this end, Bava devises varied and often stylized methods in which to dispose of his 13 victims – strangulation, stabbing, gunshot, decapitation, meat cleaver in the face and, most infamously perhaps, a double spearing (which, in 1980, was imported wholesale for the first installment of Friday THE 13TH!). A pretty good cast, too, was assembled for the film (Claudine Auger, Luigi Pistilli, Leopoldo Trieste, Laura Betti and Isa Miranda) but most of the characters they portray are unsympathetic; Auger and Pistilli may be the film’s real protagonists, but they only appear halfway through the film – and, interestingly, their relationship vis-à-vis the murders mirrors that of Macbeth and Lady Macbeth in Shakespeare’s play! The seemingly insignificant opening sequence – in which we follow a fly buzzing around until it plunges to its death in a bay – is, in fact, a clever foreshadowing of what is to come.<br /><br />Stelvio Cipriani’s memorable score is deceptively light most of the time, but rises to admirable percussive crescendos during the murder set-pieces. The film had a handful of alternate titles both on its homeground (3) and abroad (4); it’s rather a pity that the R1 and R2 DVD editions do not make use of the best titles: personally, I would have preferred TWITCH OF THE DEATH NERVE to A BAY OF BLOOD and ECOLOGIA DEL DELITTO to REAZIONE A CATENA! The English-dubbing is not too bad (even if the audio is, typically for this second Bava collection from Anchor Bay, regrettably low in spots), but I wish the option of listening to the original Italian soundtrack had been offered; at least, the latter is available on the Raro Video disc and, according to Bava authority Tim Lucas, that version actually includes several alternate takes (as well as an accompanying featurette) – and being currently discounted, I took the opportunity and picked up a copy for myself! <br /><br />Tim Lucas’ audio commentary on the new Anchor Bay disc imparts a lot of information despite having the occasional silent passage: most interesting was the film’s genesis as Dino De Laurentiis’ initial foray into the giallo genre (he eventually backed out of the project) and as a collaboration between prolific genre screenwriter Dardano Sacchetti and Mario Bava (after the former had had a falling out with Dario Argento) - but Lucas informing us about the sad fate of some of the participants (heroin addiction, hardcore pornography, murder and incarceration, suicide) makes for a rather gloomy track.