De Jamaica Inn was de laatste film die Alfred Hitchcock in Engeland maakte voor hij voor de oorlog naar Hollywood ging en te oordelen naar het slordige uiterlijk moet hij verschrikkelijk veel haast hebben gehad. Een nog afschuwelijker Hitch-geluidsfilm heb ik nog niet gezien. De filmografie is onontkoombaar duister, de montage is onzorgvuldig en de spanning wordt grotendeels overgeheveld naar maffe landpiraten die een jonge Maureen O'Hara op de vlucht jagen en haar afslachten.<br />Een nogal vreemde tijd en plot (en dat is ook te zien) voor de gewoonlijk moderne Hitchcock-scène: het gaat over 18e-eeuwse piraten die scheepswrakken vervaardigen langs de kust van Cornwall. De hersens achter de halzensnijders, die eerder een karikatuur dan een bedreiging vormen, is een zeer gerespecteerd landeigenaar, misschien uit zijn evenwicht gebracht door de verwoestingen van secundaire syfilis (Tabes dorsalis? Maar ja, ik ben geen dokter). Charles Laughton speelt sir Humphrey Pengallen met een roekeloze, bijna onverstaanbare (voor collega-acteurs en voor het publiek) minachting voor alles terwijl hij de hele tijd onverstaanbaar brabbelt. Laughton lijkt zich nergens van bewust te zijn en sommige scènes lijken meer op een repetitie wanneer hij andere nuances aanneemt en non-sequiturs uitspreekt alsof hij naar de juiste pasvorm zoekt. Hitchcock, die acteurs ooit als vee betitelde, heeft bij Laughton duidelijk een geval van gekke-koeienziekte. De manier waarop hij de cast behandelt (de piratenbende bestaat uit een doorgewinterde politieman in een boekanier-outfit) en de manier waarop hij loopt is ook niet al te best. Hij loopt heen en weer tussen actie en spannende scènes, en hij heeft de verbeeldingskracht van een zondagmiddagserie. Een onsamenhangende wirwar van een film van begin tot eind, waarin twee filmreuzen op hun slechtst zijn, zou er verstandig aan doen om niet in de Jamaica Inn te gaan zitten.
Jamaica Inn was the last film Alfred Hitchcock made in England before going to Hollywood before the war and from the sloppy look of it he must have been in an awful hurry. A more dreadful Hitch sound film I have yet to see. The cinematography is murky beyond necessity, the editing choppy and telegraphed as the suspense is relegated for the most part to goofy land pirates running amok snarling and terrifying a youthful Maureen O'Hara.<br /><br />A rather odd time and plot (and it shows) for the usually contemporary setting Hitchcock it deals with 18th century pirates that manufacture ship wrecks along the coast of Cornwall. The brains behind the cutthroats who are more caricature than menace is a highly respected landowner, imbalanced perhaps by the ravages of tertiary syphilis (Tabes dorsalis? Then again I'm no doctor). Charles Laughton plays Sir Humphrey Pengallen with a recklessly overreaching almost unintelligible (to fellow actors as well as the audience)disdain for everything as he jabbers incomprehensibly throughout. Laughton seems to act oblivious to all around him and some scenes look more like a rehearsal as he adopts different nuance and utters non-sequiturs as if searching for the right fit. Hitchcock who once referred to actors as cattle clearly has a case of mad cow disease with Laughton. In addition to Hitch's poor handling of the cast (the pirate gang is pure keystone cop dressed in buccaneer) his pacing is off as well with action and suspense scenes lagging and having the imagination of Saturday matinée serials. An incoherent muddle of a film from start to finish featuring two cinema giants at their worst one would be wise to avoid checking in at Jamaica Inn.