L.A. wordt gebombardeerd in deze Final Solution to the Problem of Traffic and Urban Sprawl in Zuid-Californië. De meeste andere recensenten van deze kalkoen hebben hem de pannenkoek toebedeeld die hij verdient, maar dit is het soort film dat alleen maar meer commentaar uitlokt. Ik ben in L.A. opgegroeid en meer dan twintig jaar geleden vertrokken, en met elk bezoek dat ik terugga, begin ik meer en meer een hekel te krijgen aan wat het is geworden. Deze film is waarschijnlijk bedacht door een ontevreden New Yorker die naar L.A. is verhuisd en daar vastzit en wraak wil nemen. Het is een rechtstreekse poging om munt te slaan uit de nieuwste reeks rampenfilms over de planeet. Misschien houd je je daarmee voor de gek, want ondanks het lage budget begint het op een echte film te lijken: de productiewaarden en de muzikale score zijn in feite heel respectabel. Maar de plot is gebaseerd op een belachelijk uitgangspunt en voelt aan als iets wat in een 30-seconden-vergadering is uitgedokterd. Er is een of andere complicatie die te maken heeft met kernproeven die resulteren in een verschuiving van de tektonische plaat die door Zuid-Californië loopt (de plaatgrens is de San Andreas-breuk). Als de verschuiving van de plaat 44 centimeter is, boem! Wereldwijde catastrofe als de gesmolten mantel uitspuwt en een grote massavernietiging veroorzaakt, met inbegrip van al het menselijk leven. Nou, een paar kleine kernexplosies van 15 megaton midden in het bekken van L.A. Ik ben geen seismoloog, maar het beetje dat ik weet van tektonische platen vertelt me dat de krachten die de platen aandrijven zo sterk zijn dat ze elk menselijk ingrijpen tarten. Waarom speelt de film zich af in L.A.? Zodat de filmmakers de stad niet uit hoeven en locaties in L.A. kunnen gebruiken voor de opnamen. Het ene belachelijke uitgangspunt wordt gevolgd door het andere als de FBI opdracht geeft om Los Angeles te evacueren en ons wordt gevraagd te geloven dat de plaatselijke en nationale autoriteiten dat 1) daadwerkelijk kunnen doen en 2) het in slechts een paar dagen kunnen doen. Dan is het een race tegen de klok om de kernbommen te plaatsen en tot ontploffing te brengen terwijl we te maken hebben met aandelencriminelen, irrelevante en gekunstelde achtergrondverhalen over familieruzies, onmogelijke toevalligheden en onwaarschijnlijke crises.<br />Laten we de bezetting niet negeren, die voornamelijk bestaat uit derderangs B-films die het scherm niet bepaald opfleuren. Mark Dacascos, die een goedkope imitatie van Bruce Lee lijkt, heeft weinig of geen charisma als de mannelijke hoofdrol; hetzelfde geldt voor Tamara Davies als de vrouwelijke hoofdrol: ze is mooi, maar als actrice stelt ze niet veel voor. Hetzelfde geldt voor het grootste deel van de rest van de zaak. Twee heel goede, in het buitenland geboren acteurs, Rutger Hauer en John Rhys-Davies, zijn volkomen waardeloos in hun rollen: tot ieders vermaak speelt de Nederlander Hauer de Amerikaanse president (! en Rhys-Davies speelt een wetenschapper die in wezen een herhaling is van de rol van Maximillian Arturo die hij speelde in de serie 'Sliders'. De uitmuntende en ondergewaardeerde Mark Rolston, die de pech heeft geboren te zijn met een gezicht dat typen als een kwaadaardige kerel uitnodigt, ziet er zo verveeld en ongelukkig uit in zijn stereotiepe rol van de kwaadaardige FBI-agent met de verborgen agenda dat hij zelfs afleidt.<br />Deze film is voor slapelozen louter een wanhoopstijd. Zet hem af, neem een slaappil en ga weer naar bed.
L.A. gets nuked in this Final Solution to the Problem of Traffic and Urban Sprawl in Southern California. Most of the other reviewers of this turkey have given it the pan it deserves, but this is the kind of film that just invites more comments. I grew up in L.A. and left more than 20 years ago, and with every visit back, I grow to hate what it has become more and more. This film was probably thought up by some disgruntled New Yorker who moved out to L.A. and is stuck there and wants revenge. It's a direct-to-video attempt to capitalize on the latest string of planetary catastrophe movies. It may fool you because despite its low budget, it starts out looking like a real movie: Its production values and musical score are actually quite respectable. However, the plot is based on a ridiculous premise and feels like something that was banged out in a 30-second story conference. There is some kind of complication involving nuclear testing that results in a shift of the tectonic plate that runs through Southern California (the plate boundary is the San Andreas Fault). If the plate displacement reaches 44 centimeters, boom! Global catastrophe as the molten mantle spews out and causes a great mass extinction, including all human life. How to stop the plate displacement? Why, a little old 15-megaton nuclear explosion or two right in the middle of the L.A. basin. A seismologist I'm not, but what little I know about plate tectonics tells me that the forces driving the plates are such as to defy any merely human intervention. Why is the film set in L.A.? So that the filmmakers don't have to leave town but can use L.A. locations for the shoot. One laughable premise is followed by another when the feds order the evacuation of Los Angeles, and we're asked to believe that the local and national authorities can 1) actually carry this out, and 2) do it in just a couple of days. Then there is a race against time to place the nukes and detonate them while dealing with stock villains, irrelevant and contrived side-stories about family squabbles, impossible coincidences, and implausible crises.<br /><br />Let's not ignore the cast, which consists largely of third-rate B-movie regulars who don't exactly light up the screen. Mark Dacascos, who appears to be a cheap imitation Bruce Lee, has little or no screen charisma as the male lead; ditto for Tamara Davies as the female lead: She is beautiful but not much of an actress. Ditto for most of the rest of the case. Two very good foreign-born actors, Rutger Hauer and John Rhys-Davies, are completely wasted in their roles: Hilariously, the Dutchman Hauer plays the U.S. president (!), and Rhys-Davies plays a scientist who is essentially a reprise of the role of Maximillian Arturo that he played in the series 'Sliders.' The excellent and under-appreciated Mark Rolston, who has the misfortune to have been born with a face that invites type-casting as an evil guy, looks so bored and unhappy in his stereotypical role as the evil FBI agent with the hidden agenda that it's actually distracting.<br /><br />This movie is strictly desperation time for insomniacs. Turn it off, take a sleeping pill and go back to bed.