James Cagney's vlammende optreden als gangster Tom Powers in THE PUBLIC ENEMY heeft in 1931 niet alleen het script van het acteerwerk op het witte doek'verknipt'. Cagney, in zijn uitbrekende rol, verplettert de vroege komieken in hun stand-en-klaar-acteerstijl volledig. Cagney, die bij elke draai loden kogels uit zijn mond sproeit, knalt de zorgvuldige dictie en ronde klinkers weg die zijn collega's met veel moeite probeerden te perfectioneren en brengt zijn dialogen op elke manier die hij voelt. De energie in Cagney's optreden is superlerend <0xE2><0x80><0x93> zijn optreden zou al snel het prototype worden van alle gangsterpersonages daarna.<br />Directeur William A. Wellman construeert de plot van THE PUBLIC ENEMY rond het fenomeen van de echte-levens-dronkenschap dat zich voordeed nadat de drooglegging was opgeheven. Powers speelt samen met LITTLE CAESAR en SCARFACE in een cyclus van vroege gangsterfilms uit de jaren dertig, die bedoeld waren om het bioscooppubliek te vermaken en te choqueren met hun sociale realisme, terwijl ze ook de boodschap uitdroegen dat misdaad niet loont. Wellmans film dient als een accurate weergave van die tijd, en geeft de hoogte- en dieptepunten van de gangsterlevensstijl goed weer.<br />De film volgt Powers' opkomst naar de top van de misdaadwereld en zijn uiteindelijke, maar onvermijdelijke val. Wellman opent de film met scènes uit Powers' jeugd in een poging te ontdekken hoe een veelbelovende jonge knul kan opgroeien tot een kwaadaardige schurk. De film is het zwakst in deze eerste scènes, met langzaam heen en weer lopen, een gemiddeld taalgebruik en nogal armzalige acteerprestaties van de kinderen die de productie bederven. Maar als Cagney eenmaal in THE PUBLIEKE VIJAND op het scherm verschijnt, gaat de film pas echt van start. Het publiek is gek op Cagney en kijkt toe hoe hij liegt, bedriegt, steelt en zowel mannen als vrouwen met veel plezier mishandelt.<br />Jean Harlow speelt Cagney in de hoofdrol, maar haar rol is nogal klein en rechtvaardigt niet echt dat haar naam boven de titel staat. Harlow, die al snel deel gaat uitmaken van de filmlegende in films als RED DUST en BOMBSHELL, laat in een paar scènes een glimp zien van haar sterstatus, maar is opvallend vlak en merkwaardig lethargisch in haar rol van het liefje van een gangster. Het script helpt ook niet echt, want Harlow moet in haar 'liefdesscènes' (!) met Cagney een paar verschrikkelijke zinnen uit haar mouw schudden. Afgezien van het feit dat ze moeite heeft met de rol die haar is toebedeeld, lijkt Harlow ook verre van de platinablonde schoonheid die haar 'look' op het witte doek zou moeten zijn. In sommige scènes ziet ze er nogal mannelijk uit, en over het geheel genomen is ze bijzonder onaantrekkelijk als de vrouwelijke hoofdrolspeelster. De scène met Cagney en de mooie, vergeten Mae Clarke is een veelbesproken klassiek voorbeeld van vrouwenhaat in films. Cagney die een halve grapefruit fijnstampt in het gezicht van een vleiende, behoeftige Clarke zou het publiek in de tijd van de Depressie zowel verbijsteren als prikkelen. De scène, die tot ieders verbazing werd afgedraaid op de sexy, verliefde klanken van Joan Blondell en haar gangstervriendje in de aangrenzende kamer, zou de invoering van de Hayes-wet in 1934 helpen bevorderen om de moraal in films te herstellen. Er is ook, opmerkelijk genoeg, een suggestie dat Cagney wordt verkracht (!) door een hongerige, oudere vrouw. Ja, pre-Code 'ruwe seks' was nooit beter dan in THE PUBLIEK ENIG! Ook fascinerend is de relatie tussen Cagney en zijn irritante, moralistische, prekerige broer. Smeedt Wellman er werkelijk bij ons op aan Cagney toch te steunen in zijn juxtapositie van de broers? Cagney's scènes met zijn ma-shit van de'moederfixatie' worden later onderzocht in zijn film uit 1949, WHITE HEAT.<br />Zie THE PUBLIEK-VIJF voor een vlammende Cagney-voorstelling! 9/10.
James Cagney's blazing performance as gangster Tom Powers in THE PUBLIC ENEMY did not just 'flip the script' of screen acting in 1931. Cagney, in his breakout role, completely mauls the early talkies stand-and-deliver acting style. Spraying lead bullets from his mouth at every turn, Cagney blasts away the careful diction and rounded vowels that his colleagues were painstakingly trying to perfect and delivers his dialog any which way he feels. The energy in Cagney's performance is superlative-his performance would soon become the prototype for all gangster characterizations thereafter.<br /><br />Director William A. Wellman constructs the plot of THE PUBLIC ENEMY around the real-life bootlegging phenomenon that occurred after Prohibition was enforced. THE PUBLIC ENEMY takes it's place alongside LITTLE CAESAR and SCARFACE in a cycle of early 30's gangster-themed films that aimed to entertain and shock the filmgoing public with their social realism, whilst also sending a strong message that crime doesn't pay. Wellman's film serves as an accurate depiction of the era, effectively conveying the highs and lows of the gangster lifestyle.<br /><br />The film follows Powers' rise to the top of the crime ranks and eventual, yet inevitable, fall. Wellman opens the film with scenes from Powers' childhood in an attempt to discover how a promising young lad can grow up to be a vicious thug. The film is weakest in these early scenes, with slow pacing, average writing and rather poor acting from the children marring the production. However, once Cagney appears on screen in THE PUBLIC ENEMY the film really takes off. The audience is hooked on Cagney, watching him lie, cheat, steal and manhandle both men and women with relish.<br /><br />Jean Harlow shares top billing with Cagney, yet her role is rather small and does not really justify her name being above the title. Harlow, soon to become a part of film legend in films such as RED DUST and BOMBSHELL, shows a sniff of her star presence in a couple of scenes, yet is noticeably flat and oddly lethargic in her role as a gangster's moll. The script does not help, as Harlow has to deliver some truly terrible lines in her "love scenes" (!) with Cagney. Apart from struggling with an underwritten role, Harlow also seems to be far from the Platinum Blonde beauty that would define her screen "look". In some scenes she looks quite mannish, and on the whole is thoroughly unattractive as the female lead.<br /><br />The grapefruit scene with Cagney and the lovely, forgotten Mae Clarke is a much talked-about classic example of film misogyny. Cagney's mashing of a halve of the popular breakfast fruit into a wheedling, needy Clarke's face would both stun and titillate Depression-era audiences. The scene, amazingly played out to the sexy love-making sounds of Joan Blondell and her gangster boyfriend in the adjacent room, would help bring forward the enforcement of the Hayes Code in 1934 to restore morality in films. There is also, remarkably, a suggestion of Cagney being raped (!) by a hungry older woman. Yes, Pre-Code "rough'n'raunchy was never better than in THE PUBLIC ENEMY! <br /><br />Also fascinating is the relationship between Cagney and his annoying, moralistic preachy brother. Is Wellman actually imploring us to root for Cagney after all in his juxtaposition of the brothers? Cagney's scenes with his Ma smack of the 'mother-fixation' later explored in his 1949 film WHITE HEAT.<br /><br />See THE PUBLIC ENEMY for a blazing Cagney performance! 9/10.