Ik geniet van deze film, dit is waar goed amusement om draait, Hollywood zou lessen moeten leren van dit soort films.<br />Nou, zoals alle klassieke filmfans weten, was de jaren vijftig het tijdperk van films over echte zangers die roem verwierven, maar een hoge prijs moesten betalen die hun ondergang werd. Lillian Roths verhaal 'I'll Cry Tomorrow', geportretteerd door Susan Hayward, The Helen Morgan Story, The Country Girl, en daarna 'A Star Is Born', en talloze andere fictieve of niet-fictieve films over zangers die de hoogste prijs voor hun roem betalen. We krijgen nooit genoeg van films over gevallen sterren die een plek in ons hart hebben achtergelaten. <br />Deze film heeft me altijd geïnteresseerd, ik zag die film op Turner Classic Movies en werd verliefd op het zingen van Doris Day, ik wist niet dat er een echte Ruth Etting was, ik wist niet dat ze echt een echte zangeres uitbeeldde, ik heb de echte Ruth Etting pas twee jaar geleden ontdekt, ik zag haar voor het eerst in 'Hips Hips Hooray' op Turner Classic Movies en ik was nogal geschokt dat de echte Ruth helemaal niet leek op Doris Day. Doris Day heeft Ruth afgebeeld als een sexy en pittige artieste en ze zong met een sterke, jazzy, bluesachtige stem, toen ik de echte Ruth zag optreden in de film en in 2 korte broeken, was ze...' Ze was sexy en uitdagend, ze was gereserveerd, het soort zangeres dat stilstaat en zingt met veel emotie en gevoel, ze was niet zo'n wiebelig heupentype zoals Doris Day werd geportretteerd en Ruths stem was zo licht, luchtig, krachtig zonder luid en agressief te zijn, je hoort geen blues of jazz in Ruths stem, maar toch was ze een zangeres van het zuiverste water. Ik begrijp nu waarom ze zo populair was, ze was uniek. Ze hoefde niet te schreeuwen en allerlei noten te zingen om een nummer over te brengen, ze wist hoe ze een nummer moest overbrengen zonder al die ingewikkelde dingen, de zangers van nu zouden veel kunnen leren over zingen van Helen Morgan, Lillian Roth en Ruth Etting, maar zij niet. Ze hoefden niet rond te springen, rond te lopen, met hun kont te schudden, ze hoefden niet overdreven seksueel te zijn, ze waren niet zo luidruchtig en irritant dat je je handen voor je oren moest houden, ze zongen gewoon hun liedjes, elk woord met gevoel, ze deden niet van die oooh, ahhh, oooooooooo-dingen. De twee dingen die Ruth en Doris gemeen hadden, waren dat ze allebei zongen met veel gevoel en emotie.<br />De echte Ruth Etting lijkt broos en te lief, ze is aanbiddelijk, waardoor ik me afvraag waarom ze het met een gangster heeft aangelegd maar ja, uiterlijk kan bedrieglijk zijn, ik heb gehoord dat ze om te beginnen al niet het lieve buurmeisje was en dat ze niet zo naïef was en niet zo'n watje zoals Doris Day haar afschilderde. Doris is heel rond en mollig in deze film, ze ziet er stoer uit en ziet eruit alsof ze de hinkende Cagney aan zou kunnen en ervandoor zou kunnen gaan zodat hij haar niet te pakken zou krijgen, maar Doris speelt Ruth als een zwakkeling, dus vraag ik me af hoe de echte Ruth Etting echt was, de echte Ruth ziet er zo broos en onschuldig uit, ze ziet eruit alsof je haar met een veertje omver zou kunnen blazen maar ik heb gehoord dat ze stoerder was dan Doris haar afschilderde maar ik denk dat de film interessanter was als Ruth als naïef en goedgelovig werd afgeschilderd. Ruth Etting was een van de beste zangeressen van haar tijd, de definitie van een sopraan. Ze was heel uniek en machtig, maar met een klein stemmetje en een klein lichaam, maar je geloofde dat alles wat ze schroeide, haar aanbiddelijke gezicht en haar aanwezigheid, je van nature haar pijn zouden laten voelen, achter het knappe gezicht dat een hoop pijn was die duidelijk door haar zingen heen schemerde. Ze was een ware artieste die je deed stoppen en luisteren.
I enjoy this movie, this is what good entertainment is all about, Hollywood today should learn lessons from movies like this.<br /><br />Well, as all of us classic movie fans know that the 1950's was the era of movies about real-life vocalists who rose to fame but had a hard price to pay that ruined them. Lillian Roth's story "I'll Cry Tomorrow" portrayed by Susan Hayward, The Helen Morgan Story, The Country Girl, then "A Star Is Born," and countless of other fictional or non-fictional films on vocalists who pay the ultimate price for fame. We never get enough of seeing movies about fallen stars who left a place in our hearts.<br /><br />This particular movie always interested me, I saw this movie on Turner Classic Movies and fell in love with the singing of Doris Day, I didn't know there was a real Ruth Etting, I didn't know she was really portraying a real life singer, I didn't check out the real Ruth Etting until 2 years ago, I saw her for the first time in "Hips Hips Hooray" on Turner Classic Movies and was kind of shocked the real Ruth wasn't anything like how Doris Day portrayed her. Doris Day's portrayed Ruth as a sexy and sassy performer and sung with a strong, jazzy, bluesy voice, when I saw the real Ruth perform in the movies and in 2 shorts, she wasn't sexy and sassy, she was reserved, the type of performer to stand still and sing with great emotion and feeling, she wasn't the wiggling hips type like Doris Day portrayed and Ruth's voice was so light, airy, powerful without being loud and aggressive, you don't hear the blues, jazz in Ruth's voice yet she was a torch singer. I see why she was popular she was a one of a kind. She didn't have to shout and sing various notes to get a song across, she knew how to put over a number without all that fancy stuff, singers today could learn a lot about singing from Helen Morgan, Lillian Roth and Ruth Etting, they didn't have to jump around, move around, shake their butts, be overly blatantly sexual, they weren't loud and annoying to make you cover your ears, they just sung their songs, each word with feeling, they didn't do all that oooh, ahhh, ooohwoooyeah stuff. The two things that Ruth and Doris did have in common was they both sing with great feeling and emotion.<br /><br />The real Ruth Etting seems frail and too sweet, she's adorable, which makes me wonder why she hooked up with a gangster anyway but then again looks can be deceiving, I heard she wasn't the sweet, girl next door type in the first place and she wasn't so naive and a pushover like Doris Day portrayed her. Doris is very curvy and plump in this movie, she looks tough and looks like she could let the limping Cagney have it and run so he couldn't catch her yet Doris portrays Ruth as weak, so it makes me wonder what the real Ruth Etting was really like, the real Ruth looks so frail and innocent, she looks as though you could knock her over with a feather but I hear she was tougher than Doris portrayed her but I guess the movie was more interesting portrayed Ruth as naive and gullible. You know how Hollywood is, they never tell the whole truth, they either leave something out and put in what they want. Ruth Etting didn't like this movie, she said many things were false and she was going to sue but told not to by Walter Winchell. Ruth Etting was one of the top singers in her prime, the definition of a torch singer. She was quite unique and powerful yet with a little voice and a little body but you believed everything she singed, her adorable face and presence would naturally make you feel her pain, behind the pretty face that was a lot of hurt that was obvious through her singing. She was a true artist who makes you stop and listen.