Het zou een uitdaging kunnen zijn om eerlijk te zijn over L'Amore als geheel als een van de twee korte films, de ene getiteld 'De menselijke stem' (geschreven door Jean Cocteau) en de andere getiteld 'Het wonder' (oorspronkelijk geschreven door Federico Fellini), kort na elkaar worden verkocht. Maar uiteindelijk slijt de ene maar een beetje over de andere heen, en niet veel, wat in dit geval eigenlijk iets wil zeggen. De Italiaanse neorealistische icoon Roberto Rossellini veranderde van koers, tot op zekere hoogte, nadat hij zijn naoorlogse trilogie had uitgebracht (Roma Citta Aperta, Paisa, Duitsland Jaar Nul) die hem wereldwijde erkenning zou bezorgen. Dit is in wezen een kleine film, in zekere zin zelfs nog kleiner en <0xE2><0x80><0x93> gezien zijn vorige trio, verbazingwekkend genoeg <0xE2><0x80><0x93> nog simplistischer in termen van verhaallijn en scope. In plaats van de ellende van de oorlog die het bestaan van de personages inluidt, zijn er hier slechts twee sleutelfiguren voor de twee verhalen, en nog wel door dezelfde actrice.<br />Dit zou een gok voor Rossellini kunnen zijn, zoveel vertrouwen stellen in een actrice om twee heel verschillende rollen te krijgen (nou ja, misschien niet té verschillend, er zitten wat onderliggende eigenschappen aan beide). Maar Anna Magnani was de gok voor hem waard. Dat werd meteen al bewezen met 'Voice', waarin Magnani, voor vijfenzeventig procent van de film' De looptijd van Magnani's boek wordt van dichtbij of van veraf weergegeven door Rossellini's elegante, onderzoekende (zonder het te proberen) lens, aangezien Magnani's personage een lang, pijnlijk en uiteindelijk biechtend gesprek voert met haar geliefde die haar heeft verlaten. Dit is iets waarmee de meeste mensen zich kunnen identificeren; we weten hoe het is om soms in een kamer te zijn en een stortvloed van emoties door de muren heen te horen (of onszelf in die gesprekken), en praktisch helemaal niet te willen luisteren. Maar Cocteau begrijpt dat van een dergelijk gesprek een soort buitengewone poëzie kan worden gemaakt, door de naden van de menselijke ziel (eh, stem in dit geval) te ontbloten en daarbij te worden geholpen door de juiste persoon. Magnani werkt dus omdat ze zoveel overbrengt in haar gezichtsuitdrukkingen, haar ogen en natuurlijk haar stem, en dat allemaal zonder dat ze hysterisch hoeft te worden zoals in soapseries. Zelfs tegen het eind van de film, als de vaart er een beetje uit is, is Magnani een soort kracht waar je niet van weg kunt kijken. Het idee dat Anna Magnani in dit totale project een soort voertuig is, zoals Scorsese heeft gezegd in zijn film _My Voyage to Italy_ (wat me ertoe aanzette om dit om te beginnen uit te zoeken), is ondenkbaar. Dat geldt vooral voor _The Miracle_, dat anders is dan al het andere dat Rossellini tot dan toe had gedaan (ik kan me vergissen, ik heb niets gezien wat hij voor Roma Citta Aperta heeft gemaakt) in die zin dat het zich afspeelt in een tijd die we niet kennen. Het zou vandaag kunnen gebeuren, of honderden jaren geleden. Het is een fabel, met een verhaal dat zijn oorsprong vindt in een striptekenaar in de dop, Fellini, die hier ook verschijnt in zijn enige acteerrol als een soort Vagabond (en een heel beminnelijk type, ho-ho). Magnani speelt de boerenvrouw, misschien niet helemaal in haar hoofd, en denkt dat ze St.-Joseph heeft gezien als hij voorbijkomt. Ze houdt hem aan, ze jubelt en babbelt, hij biedt haar wijn aan en ze valt flauw. Gaat door naar een ander tijdstip in de toekomst en ze ontdekt dat ze zwanger is. Nooit seks gehad? Hmm...?<br /><0x3E><0x3E> The Miracle, een film die een enorme controverse veroorzaakte en tegelijkertijd een cruciaal punt veranderde in de manier waarop films vanaf de jaren vijftig in Amerikaanse bioscopen mochten worden vertoond. Voor mij is de 'fabel' van Rossellini en Fellini (die er een hele carrière van heeft gemaakt om er bijna niets van te maken) misschien wel een van de krachtigste 'fabels' die ik ooit heb gezien, althans van mensen als Rossellini en Fellini (de laatste heeft er een hele carrière van gemaakt om er bijna niets van te maken). Het is ook een heel boeiend verhaal over religie en geloof, en volgens mij is het nog steeds even relevant als in de late jaren veertig en vroege jaren vijftig. De dakloze boerin die door Magnani zo prachtig wordt gespeeld (voor zo'n eenvoudig personage zijn er genoeg nuances voor twee uitvoeringen) houdt vast aan het geloof omdat dat, eerlijk gezegd, het enige is wat ze heeft. Ze krijgt op haar kop van alle inwoners van de stad <0xE2><0x80><0x93> vooral van de religieuzen, omdat ze een buitenechtelijk kind hebben en onder zulke vreemde omstandigheden <0xE2><0x80><0x93> maar niets kan haar ervan weerhouden te blijven geloven in wat ze gelooft.<br />Zelfs als je niet in het katholicisme of zelfs maar in religie gelooft, dan nog heeft de film invloed vanwege de elementaire vragen die Rossellini probeert op te werpen. Ik kan niet zeggen wat die vragen zijn, omdat ze verschillende antwoorden opleveren voor de individuele kijker. Maar het feit dat Fellini en Rossellini zulke gedachten opwekken te midden van zulke ontroerende en bijna perfect spelende en gestileerde beelden (daar!) Een van de beste films van de regisseur, met inbegrip van de twee als L'Amore... Maar wees gewaarschuwd <0xE2><0x80><0x93> tot nu toe is deze film EXTREEM moeilijk te vinden, en pas na vele maanden en meer geld dan ik zou willen zeggen heb ik een kopie op video ontdekt, dus alleen als je een sterke aandrang voelt om de film te zien (waarschijnlijk, net als ik, omdat je de clips van My Voyage to Italy hebt gezien) zou ik hem aanbevelen. Maar als je dat doet, kan het een heel bevredigende ervaring zijn.
It could be something of a challenge to be fair to L'Amore as a whole if one of its two shorts, one titled 'The Human Voice' (script by Jean Cocteau) and the other titled 'The Miracle' (original script by Federico Fellini), sold short of the other. But in the end, one only slightly edges out over the other, and not by much, which is really saying something in this case. Italian neo-realist icon Roberto Rossellini changed gears, to a point, after bringing forth his 'post-war' trilogy of films (Roma Citta Aperta, Paisa, Germany Year Zero) that would catapult him into worldwide recognition. This is essentially a small film, in a way smaller and even more (considering his previous trio, amazingly) simplistic in storytelling terms and scope. Instead of war's anguish coming on as the main dread of the existences of the characters, here there are only two key characters for the two stories respectively, and played by the same actress no less.<br /><br />This could be a gamble for Rossellini, putting so much faith in an actress to pull off two quite different roles (well, maybe not TOO different, there are some underlying qualities to both). Anna Magnani, however, was worth the gamble for him. This is proved right off the bat with 'Voice', where Magnani, for 75 percent of the film's running time, is in either medium-close up or close-up by Rossellini's elegant, probing (without seemingly to try) lens, as Magnani's character has a long, painful, and ultimately confessional conversation with her love who has left her. This is off the bat something that most can identify with; we know what it's like sometimes to be in a room and over-hear an outpouring of emotions through the walls (or sometimes ourselves talking in these conversations), practically wanting not to listen at all. But Cocteau understands that a conversation like this can be made into a kind of extraordinary poetry of sorts, by stripping away at the seams of the human soul (err, voice in this case), and aided by the right person to pull it off. Magnani, therefore, works because she conveys so much in her expressions, her eyes and of course voice, all without having to go into soap opera hysterics. Even towards the end of the film, where some of the momentum is lost, Magnani is like some force that you can't look away from.<br /><br />This notion that Anna Magnani is in this overall project almost like her own vehicle, as Scorsese has said in his film My Voyage to Italy (which inspired me to seek this out to start with), it's un-thinkable to see anyone else play either of the two roles. This is especially so in 'The Miracle', different from anything else Rossellini had done up till that time (I could be wrong, I haven't seen anything he made pre Roma Citta Aperta) in that it takes place in a time unknown. It could be present day, or hundreds of years ago. It's a fable, with its story origins in a budding cartoonist, Fellini, who also appears here in his one and only acting role as a kind of Vagabond (and quite a suave looking one, ho-ho). Magnani plays the peasant woman, perhaps not altogether in her head, and believes as he passes by she has seen St. Joseph. She stops him, she praises and rambles, he offers her wine, and she passes out. Cut to another time in the future, and she discovers she's pregnant. Never had sex? Hmm...<br /><br />The Miracle, a film that got in a heap of controversy, and in the process changed a vital point of how films were allowed to be shown in American cinemas from the 50's onward (a little historical fact few know of today), is to me perhaps one of the most powerful 'fables' I've ever seen, at least from people like Rossellini and Fellini (the later made a great career out of fashioning them out of almost nothing). It is also a very telling story about religion and faith, and to my way of thinking still holds a relevance just as meaningful today as back in the later 40's and early 50's. The peasant woman turned homeless that Magnani plays so beautifully (for such a simple character there is enough nuance for two performances) holds onto faith because, frankly, it's all that she has. She gets berated by all the townsfolk- particularly the religious folk for having a child out of wedlock and under such strange circumstances- yet nothing gets in the way of her own determination of what she thinks is true.<br /><br />Even if you don't have a belief in Catholicism or even just religion, the film has an impact because of elemental questions Rossellini is trying to raise. I can't say what they are here, as they will bring different answers for the individual viewer. But the fact that Fellini and Rossellini are stirring up such thoughts among such touching and near-perfect acting and stylizing (there's even a slight touch of humor in the early scenes with Fellini) and not forcing them on the viewer, not to sound catchy about it, is a miracle in and of itself, and one of the director's best films taking into account the two as L'Amore... Be advised though- as of now this film is EXTREMELY hard to find, and only after many months and more money than I'd care to say I discovered a copy on video, so only if you feel a strong urge to see the film (likely, as with myself, from having seen the clips from My Voyage to Italy) would I recommend it. But if you do, it could serve a very rewarding experience.