Een standaardgroep van ensemblespelers uit 1940, gekoppeld aan de kracht van een Arthur Miller-project. Alle cast- en figurantenrollen waren op het hoogtepunt van hun kunnen toen ze voor de camera's stonden. Geen van hen stond op zichzelf als een krachtige toneelspeler te boek. Maar toen ze in deze film verschenen, slaagden ze erin te doen wat ik vind dat een film over een belangrijk toneelwerk zou moeten doen. Breng de kijker naar het toneel (niet het filmtheater) en geef hem/haar de unieke ervaring van een Broadway- of een Off-Broadway-toneelstoel.<br />De productiestijl en regie (om redenen van kosten en nut) lieten de woorden van Millers toneelstuk de hoofdrol spelen. De leidraad van Art and Set, in prachtig zwart-wit, is sober, stevig en gezaghebbend. Ze eist onze aandacht op. Miller besteedt veel aandacht aan de kwesties waarmee zijn personages worstelen en hun invloed op de grote kwesties van onze (en alle) tijd.<br /><br />Zoals Miller in _Dood van een verkoper_ herhaalt, zijn er vele lagen van betekenis en begrip tussen zijn personages en de kwesties waarmee ze zowel intern als extern worden geconfronteerd. De twee zakenpartners hebben een lange, intieme familierelatie gehad (zoals Cain en Able). Zo'n hechte relatie dat zijn zoon met de dochter van zijn partner had kunnen trouwen. En zij is natuurlijk de enige die altijd (van die zoon) de waarheid over de dood van de zoon heeft geweten. En de waarheid(en) over de vader.<br />Miller laat ons zien dat de leugens van de vader van Horatio Alger zozeer de basis vormen van wie we individueel en collectief zijn als Amerikanen; de zij kunnen bijna volledig wegwassen wat individuen en een gemeenschap zouden moeten denken over haar vooraanstaande burgers. Het is een interessante plotwending dat, zoals Millers script aangeeft, het de lage klasse en de armoede van de vader is die hem in het weefsel van de gemeenschap inbedt.<br />Dat de film getrouw Millers boodschap van minachting en walging bevat, niet alleen voor de verering van die valse god (kapitalisme), maar ook voor de hele Horatio Alger-heldenmythe (die zowel door Amerikaanse liberalen als conservatieven wordt omarmd) is heel gewaagd. Zelfs voor een filmwereld die nog niet was afgedaald in de lange nacht van de 'Zwarte Lijst'.
A standard 1940's group of ensemble players, coupled with strength of an Arthur Miller project. All of the cast principles and minor players as well were at the top of their forms when they stood before the cameras. None were noted as powerful stage actors in their own right. Yet when they appeared in this film, they succeeded in doing what I think a film of a major stage work should do. Carry the viewer into the stage (not film) theater, and give him/her the unique experience of a Broadway or Off-Broadway theater seat.<br /><br />The production style and direction, (for reasons of cost and utility) let the words of Miller's play take center stage. The Art and Set direction, in beautiful black-and-white, are spare, firm, and commanding. They command our attention. Miller is big on attention to the issues his characters are grappling with and their impact on the great issues of our (and all) time.<br /><br />As Miller repeats in Death of a Salesman, there are layers upon layers of meaning and understanding between his characters and the issues they confront both internally and externally. The two business partners have had a long, intimate, family relationship (like Cain and Able). So close a relationship, that his son could have married his partner's daughter. And she of course, is the only one who has always known (from that son) the truth about the death of the son. And the truth(s) about the father.<br /><br />Miller shows us that the father's Horatio Alger lies are so much at the foundation of who we are individually and collectively as Americans; the they can almost completely wash out what individuals and a community should think about its leading citizens. It is an interesting plot twist that as Miller's script points out, it is the low class birth and poverty of the father embeds him into the fabric of the community.<br /><br />That the film faithfully carried Miller's message of contempt and loathing not only for the worship of that false god(capitalism), but also for the whole Horatio Alger hero myth (that both American liberals and conservatives embrace) is quite daring. Even for a film world that had not yet descended into the long night of the "Black-List".