Het gaat om twee procent film maken en achtennegentig procent smokkelen. Het is geen manier om je leven te slijten.' Orson Welles. Elke recensie van deze film zal waarschijnlijk dit citaat vermelden. Wat oké is, want de film begint ermee. Maar het is de perfecte samenvatting terwijl regisseur Christopher Garetano onderzoekt waarom we, vooral filmmakers, worden aangetrokken door horror in het algemeen. Het is ook een onderzoek naar de geest waaraan je je probeert vast te houden in een hard leven, laat staan dat het je goed gaat.<br />Dus je wilt films maken? Waarom? En als dat zo is, waarom horror? Wat is het waardoor we steeds weer terugkeren naar het genre? Wat drijft je om 'gewoon leven' op te nemen? Directeur Garetano <0xE2><0x80><0x93> maker van het horrortijdschrift _Are you Going?_ (dat hij in de wacht had gezet voor het maken van deze film) en de prijswinnende experimentele korte speelfilm _Inside_ <0xE2><0x80><0x93> besluit de gebruikelijke verdachten van horror te vermijden (Stephen King, George Romero, Wes Craven enz.) en die vraag te richten op de kleine man, vijf of zes onafhankelijke nieuwkomers met verschillende gradaties van ambitie en bekwaamheid.<br />We ontmoeten de onmiskenbare iconoclasten als de eenzame wolf David Stagnari, die jarenlang een surrealistische zwart-wit nachtmerrie, _Catharsis_ genaamd, uitwerkt en zich afvraagt of er wel plaats is voor zijn werk in het tijdperk van glanzende, zielloze, lege films. Ron Atkins, de bureauhengst, die overdadige verhalen vertelt over decadentie en waanzin; John Brodie, een David Icke-complottheoreticus/producent, die Ron helpt bij het maken van een video die de overname van de Amerikaanse regering door buitenaardse wezens dramatiseert; en John Goras, een zachtaardige animator, die zijn angst uitleeft in titels als _Son of God vs. Son of Godzilla_. We brengen ook wat tijd door op de set van _Zombie Honeymoon_, waar regisseur Dave Gebroe een dramatischer, op het karakter gebaseerd conflict tussen de lichaamsdelen nastreeft, met dank aan FX-meester Tate Steinsiek. En met Brian Singleton, die aan zijn eigen documentaires over het paranormale werkt en aan zijn eigen sciencefiction/horror hybride films zonder geld, tijd of een eigen woning op zijn naam!<br />We gaan ook op bezoek bij Mark Borchardt, die als liefhebber van indie en documentaires zich de American Movie uit 1999 nog wel zal herinneren. Deze film is echter geen vervolg; we praten alleen met Mark als hij iets zegt over het thema van het stuk. Mark is, even innemend als altijd, zijn drive kwijtgeraakt na de vorige film Coven aan het eind van de jaren negentig, en we zien hoe hij die weer terugkrijgt met zijn eerste speelfilm Scare Me. De film begint met een klein kind in zijn badkamer dat KISS-achtige horrormake-up opdoet en zich bij een ander kind voegt dat met een filmcamera staat te zwaaien, terwijl ze de Night of the Living Dead op een kinderniveau nabootsen. De speelse toon is perfect getroffen en een heleboel worstelende indie-acteurs zullen grijnzen en terugdenken aan hun vormende jaren. De film is nooit overdreven gestileerd, afgezien van een paar interviews, die zo verdraaid worden dat je je hoofd moet buigen.<br />De montage is strak en de timing maakt een paar grappige momenten nog grappiger. Sommige mensen lachen luidkeels als we deze volhardende dromers door hun hoogte- en dieptepunten volgen, en elke persoonlijkheid die hij volgt is op zijn minst interessant; met ego's die variëren van gezwollen tot niet-bestaand. Toch wordt het materiaal nooit neerbuigend of een point-and-laugh-affaire, noch een 'Project Greenlight'-kroniek van onafgemaakte tegenslagen en twijfels. Deze mensen zijn, zoals alle kunstenaars en handwerkslieden in hun jeugd door films geraakt en zullen voor niets terugdeinzen om ze te kunnen raken. Het feit dat de films die hen op de been brachten vol monsters, bloed, waanzin en spanning zaten, doet er niet toe. Het is een eerlijke maar hoopvolle blik op het no-budget-einde van de genrefilm. H.G. Lewis ('The Godfather of Gore') heeft het over amusement versus toegeeflijkheid, Sid Haig ('The Devil's Rejects', Spider Baby) heeft het over toewijding en 'what much is too much', Tony Timpone (hoofd van het tijdschrift Fangoria) deelt zijn opvattingen over de levensvatbaarheid van het genre, en Joe Bob Briggs spijkert ze aan elkaar als hij het heeft over wat meestal een rotklus is bij low-of-no-budgetfilms ('Stop met het casten van niet-acteurs!').<br />Sommige van de films die we van de regisseurs zien, zijn nauwelijks boven het amateurniveau, andere zijn ambitieuzer en gedetailleerder, maar het werk dat daaruit voortkomt is niet het punt. Het is een geweldige eindscène waarin een heleboel van hen hun onmiddellijke doelen bereiken). Tegen alle verwachtingen in zijn ze daar aan het filmen, krijgen ze het voor elkaar, leren ze (hopelijk) meer over hun vak. Hoeveel filmmakers beginnen op die manier en eindigen met alleen maar praten?
It's about two percent movie making and ninety-eight percent hustling. It's no way to spend a life." Orson Welles Every review of this film will probably state this quote. Which is OK, because the film opens with it. But it's the perfect summary as director Christopher Garetano explores and investigates why we're drawn, filmmakers especially, to horror in general. It's also an examination of the spirit one tries to hold onto in a harsh business to enter, let alone prosper in. <br /><br />So you wanna make movies? Why? And if so, why horror? What is it that makes us come back again and again to the genre? What would drive you to put "regular life" on hold indefinitely to create these twisted visions? Director Garetano- creator of the horror magazine Are you Going? (which he put on hiatus to make this film) and the award-winning experimental short INSIDE- decides to avoid horror's usual suspects (Stephen King, George Romero, Wes Craven etc.) and focus that question on the little guy, five or six independent up-and-comers with varying degrees of ambition and ability. <br /><br />We meet such distinct iconoclasts as lone wolf David Stagnari, who spends years honing a surrealistic black-and-white nightmare called Catharsis, and wondering if there's even a place for his work in the era of glossy, soulless, empty films..Button-pusher Ron Atkins, who cranks out over-the-top tales of decadence and madness; John Brodie, a David Icke conspiracy theorist/producer who helps Ron complete a video dramatizing the alien takeover of the American Government; and John Goras, a mild-mannered animator who gets his angst out through titles like Son of God vs. Son of Godzilla. We also spend some time on the set of Zombie Honeymoon, where director Dave Gebroe aims for a more dramatic, character-based conflict amidst the body parts, courtesy of FX master Tate Steinsiek. And with Brian Singleton, who works on his own documentary of the paranormal and his own sci-fi/horror hybrid flicks with no money, time, or apartment to his credit <br /><br />We also visit on set with Mark Borchardt, who indie and documentary fans will remember from 1999's American Movie. This film, however, is not a sequel; we only deal with Mark as he relates to the theme of the piece. As engaging as always, Mark actually seems to have lost his drive after this previous film Coven in the late 90's and we get to watch him regain it with his first feature Scare Me. <br /><br />An excitingly visual documentary, Garetano avoids static, talking heads for the most part and peppers his film with colorful visual montages, often dramatizing the spirit of film-making a la Errol Morris; the film opens with a little kid in his bathroom applying KISS-like horror makeup and joining another kid brandishing a movie camera, recreating Night of the Living Dead on a child's level; it perfectly sets the playful tone and will make a lot of struggling indies grin and think back to their formative years. It's never distractingly stylized except for some occasional interviews, which are captured at jarring angles that make you crane your head. <br /><br />Editing is tight and the timing makes some funny moments even funnier; There's some laugh out loud scenes as we follow these persistent dreamers through their highs and lows, and every personality he follows is at the least, interesting; with egos ranging from swollen to nonexistent. Yet the material never becomes condescending or a point-and-laugh affair, nor a 'Project Greenlight' chronicle of on-set mishaps and doubts. These folks, like all aspiring artists and craftsmen, were touched by films in their youth and will stop at nothing to be able to touch them back. The fact that the films that set them off were full of monsters, gore, madness and suspense is irrelevant. It's an honest yet hopeful look at the no-budget end of genre film-making. <br /><br />The doc briefly turns to some low budget genre pioneers and well-known horror celebs. H.G. Lewis ('The Godfather of Gore') discusses entertainment vs. indulgence, Sid Haig(The Devil's Rejects, Spider Baby) talks commitment and "how much is too much," Tony Timpone(head of Fangoria magazine) shares his views on the genre's viability, and Joe Bob Briggs nails it when he discusses what usually sucks about low or no-budget films(stop casting your non-actor friends!). <br /><br />Some of the work we see from the directors is barely above the amateur level, some more ambitious and detailed; but their resulting work isn't the point. (though there's a great ending sequence where a lot of them accomplish their immediate goals) Against all odds, they are out there shooting, getting it done, (hopefully) learning more about their craft etc. How many filmmakers start out that way and end up just talking?