Ik denk dat dit een van die'sleutelfilms' voor een regisseur is, die misschien niet noodzakelijkerwijs zijn beste is, maar die tot de rand gevuld is met zijn passies en obsessies <0xE2><0x80><0x93> of, de passies en obsessies die hij in zijn andere films niet naar voren brengt. Het feit dat een belangrijke artiest zoiets homo-erotischs en zo in-je-gezicht kan regisseren, maakt dat ik des te meer respect heb voor Fellini. Het is moeilijk te zeggen wat de film precies is of moet zijn: het is een satire en een eerlijk kostuumdrama, een epos van zwaard en zand, een fantasie, een aanval op de zintuigen en een kunstbespotting, en een liefdesverhaal. Het is ook heel sexy. Sommige scènes tussen Encolpio en Ascilto, allebei verbazingwekkend mooie mannen, zijn zo erotisch dat je je niet kunt voorstellen dat deze film destijds werd geaccepteerd. Het is duidelijk dat de film in het begin een grof meesterwerk is, een grotesk vertoon van Fellini-tragedies, waarin jongensliefde en -verkopen, onthoofdingen en winden laten aan de orde van de dag zijn.<br />Als komedie is er een geweldige scène waarin Encolpio en Ascilto hun spullen verdelen, inclusief de jongen die ze gebruiken (die veel vrouwelijker is dan jongensachtig); als epos is er een gevecht met een Minotaurus; als romance is er een opzienbarende scène tussen de twee mannen die met een andere vrouw in bed liggen, waarbij de een zich vooroverbuigt om met zijn vingers door het haar van de ander te strijken; als kunstkritiek is er...' Het is de aanval op dichters die van anderen stelen en beweren dat het hun eigendom is; als huwelijkskomedie is er een scène waarin Encolpio met een oude man trouwt en te horen krijgt dat hij zijn voorliefde voor jonge jongens moet opgeven. (Encolpio lijkt zowel op Malcolm McDowell <0xE2><0x80><0x93> ongetwijfeld iets waar hij aan dacht toen hij _Caligula_ maakte <0xE2><0x80><0x93> als op een meer volwassen Christopher Atkins in _The Blue Lagoon_.) Het is ook interessant om deze weergave van de Romeinse samenleving met onze huidige te vergelijken en te zien of Fellini's visie op gelijkheid en decadentie nog enige weerklank heeft. Ik denk dat de komedie van de film ook over het hoofd wordt gezien; de concurrentie tussen Encolpio en Ascilto, hun ijdelheid, hun seksuele voorkeuren en Encolpio' De uiteindelijke impotentie van een vrouw is heel spottend, maar nooit gemeen. Wat het ook is, het is een heel sterk visioen, en alleen al daarom is het de moeite waard om te zien.
I think this is one of those "key" films for a director, that may not necessarily be his best, but is filled to the brim with his passions and obsessions -- or, the passions and obsessions he doesn't bring up in his other films. The fact that a major artist could direct something so homoerotic and so in-your-face makes me respect Fellini all the more. It's hard to tell what, exactly, the film is or is meant to be: it's a satire and an honest costume drama, a sword-and-sandal epic, a fantasy, an attack on the senses and an art mockery, and a love story. It's also very sexy. Some of the scenes between Encolpio and Ascilto, both astonishingly beautiful men, are so erotic you can't believe this movie was accepted at the time. Obviously the movie is at first a gross-out masterpiece, a flaunting of Fellini grotesqueries, where there is boy-loving and boy-selling, decapitations, and farting. <br /><br />As a comedy, there's a great scene where Encolpio and Ascilto divide up their things, including the boy they use (who is much more feminine than boyish); as an epic there's a battle with a minotaur; as a romance there's a startling scene between the two men in bed with another women where one leans over to run his fingers through the other's hair; as an art satire there's the attack on poets who steal from others and claim it as their own; as a marriage comedy there's a scene where Encolpio marries an old man and is told he must give up his taste for young boys. (Encolpio resembles both Malcolm McDowell -- surely something thought of during the making of "Caligula" -- and a more mature Christopher Atkins in "The Blue Lagoon.") It's also interesting to compare this depiction of Roman society with our current one, and see if Fellini's view of same-sexuality and decadence has any resonance today. I think the comedy of the film is overlooked, as well; the competition between Encolpio and Ascilto, their vanity, sexual appetites, and Encolpio's eventual impotence, is very mocking, but never mean-spirited. Whatever this is, it's a very strong vision, and on that score alone it's worth watching. 8/10