Deze schermversie van de klassieke roman van John Steinbeck is een harde, fantastische film die me de adem benam met zijn openhartige en brute weergave van wanhoop en verlangen. Films over de Depressie, die ten tijde van de Depressie in feite zijn gemaakt door mensen die wisten wat ze moesten zeggen, voelen veel authentieker dan latere films die de Depressie als een historische gebeurtenis behandelen. De mannen in deze film leven letterlijk van dag tot dag, en de vergelijking van mannen met honden die door de hele film heen als thema dient, voelt meer aan dan alleen maar een poëtisch instrument. Deze mannen werden, net als honden, geconfronteerd met het angstaanjagende vooruitzicht dat ze op een dag van geen nut meer zouden zijn, en er was geen systeem om voor hen te zorgen als die dag kwam. Als een hond die door zijn eigenaar uit zijn lijden wordt verlost, was schieten als een hond die uit zijn lijden wordt verlost, echt te verkiezen boven de alternatieven die hen wachtten.<br />Ik was verbaasd over hoe openhartig deze film was, en hoe dapper hij een paar van de doorniger kwesties uit Steinbecks roman aanpakte. Het incident tussen Lenny en Mae is ontdaan van enkele van zijn seksuele bijbetekenissen, maar toch wordt er veel geïmpliceerd. En een scène tussen Crooks, een zwarte werkman en een paar van de andere arbeiders, waarin Crooks botweg uitlegt wat het betekent om zwart te zijn, pakt rassenverhoudingen even eerlijk aan als veel films van tegenwoordig.<br />Momenten in deze film zijn bijna ondraaglijk droevig en aangrijpend, maar nooit op die overdreven sentimentele manier die gebruikelijk is in Hollywood-films uit die tijd. De zwakke schakels zijn Betty Field <0xE2><0x80><0x93> die haar verveelde sekspoes hopeloos overdrijft <0xE2><0x80><0x93> en Lon Chaney als Lenny, hoewel ze allebei heel goed zijn in de cruciale scène die de finale van de film in gang zet.<br />John Fords bewerking van 'The Grapes of Wrath' van het jaar daarop krijgt vandaag de dag alle aandacht, en je hoort bijna nooit meer iets over 'Of Mice and Men'. Maar veel van wat geweldig is aan Fords film is ook geweldig aan die van Lewis Milestone, en hij verdient de eer dat hij een goede blauwdruk heeft gemaakt voor Steinbecks prachtige en hartverscheurende verhalen.<br />Een cijfer: een.
This screen adaptation of the John Steinbeck classic novel is a harsh, fantastic film that took the wind out of me with its frank and brutal depiction of desperation and longing. Movies about the Depression that were actually made at the time of the Depression by people who knew of what they spoke by necessity feel so much more authentic than later movies that treat the Depression as a historical event. The men in this film are quite literally living day to day, and the comparison of men to dogs that serves as a running motif throughout the film feels like more than just a poetic device. Like dogs, these men were faced with the scary prospect of some day being of no more use, and there was no system in place to take care of them when that day came. Being shot like a dog put out of its misery by its owner really was preferable to the alternatives awaiting them.<br /><br />I was surprised about how candid this film was, and how bravely it tackled some of the thornier issues of Steinbeck's novel. The incident between Lenny and Mae is divested of some of its sexual overtones, but much is implied anyway. And a scene between Crooks, a black work hand, and some of the other workers, in which Crooks explains in blunt language what it means to be black, tackles race relations as honestly as many films today.<br /><br />Moments of this film are almost unbearably sad and poignant, but never in that over-sentimental way common to Hollywood films of this time period. Burgess Meredith is terrific in the role of George; he expertly conveys--without ever directly addressing it--the bond he has with Lenny and the degree to which Lenny is as much George's savior as he is Lenny's. Charles Bickford is also excellent as a rough and world-weary worker. The cast's weak links are Betty Field--hopelessly overplaying her bored sex kitten--and Lon Chaney as Lenny, though both are very good in the pivotal scene that sets off the action of the film's finale.<br /><br />John Ford's adaptation of "The Grapes of Wrath" from the following year gets all of the attention today, and one hardly ever hears of "Of Mice and Men." But much of what is great about Ford's film is also great about Lewis Milestone's, and he deserves credit for laying a fine blueprint for brining Steinbeck's beautiful and heartbreaking stories to the screen.<br /><br />Grade: A