Het is een van de beste en meest tragische afscheidszinnen in de film. En het leidt (naar mijn idee) in de film ook direct tot de beste conclusie in termen van de juiste cinematografie: het vertroebelen van de focus terwijl Norma Desmond de trap afdaalt naar haar waanzin. Zelden eindigt een film zo bevredigend en volmaakt.<br />_A_ _STAR IS BORN_ was niet de eerste film die de onzekerheden van filmsucces en roem onder de loep nam. _A_ _STAR IS BORN_ was gemaakt in 1937. De film liet zien hoe een ster, die door het systeem tot grote roem is uitgegroeid, door een andere prominente ster in vergetelheid en dood wordt gestort. Dus waarom (als het verhaal niet nieuw was) was _A_ _STET BLVD_? Het kwam hierop neer: het persoonlijke gif van de grote roem van de zwijgende filmster Norma werd niet precies weerspiegeld in de val van, laten we zeggen, Norman Main (hoewel hun twee voornamen een griezelige gelijkenis vertonen). Norman had altijd een drankprobleem gehad dat hij nooit onder controle had gekregen. Norma hield er niet van <0xE2><0x80><0x93> ze hield altijd van een gezonde fysieke levensstijl (behalve van roken), maar het effect van haar publiciteit en de fanmail bracht haar egomanie tot grote hoogten. Het maakte haar zo egocentrisch dat ze de mensen om haar heen in haar onmiddellijke omgeving alleen maar kan zien als de grootste vertegenwoordigers van al die miljoenen onzichtbare fans <0xE2><0x80><0x93> de geweldige mensen daarbuiten in het donker. Ze zijn er alleen voor haar aanbidding. Norman Main vond in vergelijking met haar een zekere mate van geluk in Vicki Lester, die hij ontdekte en hielp haar ware potentieel te vinden. Hij was onzelfzuchtiger, tot op het punt (zoals later bleek) van zelfvernietiging. Hij leek niet echt op Norma Desmond. Voor haar zijn mensen er om Goden en Godinnen die sterren heten te dienen.<br />Het zal ook opvallen dat Joe Gillis niet Vicki Lester is. Ze was net zo geïnteresseerd in Norma (afgezien van zijn kost en inwoning en een tijdelijke baan) als Vicki in Norman. Er was een wederzijdse aantrekkingskracht (Norman was niet ongelooflijk ouder dan Vicki, in tegenstelling tot Norma's oudere leeftijd vergeleken met die van Joe). Joe had ook zijn vriendin/collaboratrice Betty Schaeffer. Vicki had geen andere minnaar in de buitenwereld <0xE2><0x80><0x93> alleen Norman. Daarom gaat Vicki, als hij zelfmoord pleegt, in afzondering.<br />Er is een driehoekige figuur in SUNSET BLVD. voor Norma, in haar butler Max Von Mayerling. Hij was haar eerste regisseur en echtgenoot, en hij voedt (in zijn overdreven toewijding aan haar) haar ego door haar honderden fanbrieven te schrijven om haar emotioneel gelukkig te houden. Het is een teken van haar krankzinnigheid dat ze nooit opmerkt dat de brieven door dezelfde hand zijn geschreven.<br />Wilder had Eric Von Stroheim als Rommel in _Vive gratons <0xC3><0xA0> cairo_ gebruikt, dus hij wist hoe het was om met hem samen te werken. Als Von Stroheim onder leiding stond van Billy Wilder, zou hij er voor Max allerlei tics en seksuele gewoontes in willen stoppen (zoals het zorgvuldig wassen van Norma's ondergoed), die Wilder wist te onderdrukken. Von Stroheims optreden (een van zijn beste) werd niet aangetast door deze sneden, hoewel je je afvraagt hoe zijn optreden eruit zou hebben gezien als ze waren blijven zitten. Maar door het neurotische gedrag van Max te reduceren (tot zijn zielige behoefte om bij Norma te zijn en haar te steunen) blijven we ons concentreren op Norma's psychose <0xE2><0x80><0x93> waar die zou moeten zijn.<br />Norma is de drijvende kracht tot het einde toe, ze trekt aan de touwtjes die Max, Joe, Betty en zelfs (uit medelijden) Cecil B. DeMille en zijn productiestaf (voorbeeld: de lichte man 'Hogeye') manipuleren. Zelfs met de 'waxwork'-vrienden die komen kaarten, lijkt Norma de touwtjes in handen te hebben (ze komen allemaal naar haar toe <0xE2><0x80><0x93> de rijkste onder hen). Zelfs met mensen die verondersteld worden onafhankelijk te zijn (de mensen van het uitvaartcentrum die ervoor zorgen dat ze haar aapje kan begraven; de vertegenwoordiger die Joe aanmoedigt om de vicu-trata-jas te kopen) slaagt ze erin deze controle te behouden. Ze is de centrale zon/'Ster' in dit melkwegstelsel <0xE2><0x80><0x93> en kan geen enkele afwijking verdragen. De afwijzing van de ondankbare Joe kan alleen fysiek verzacht worden door zijn dood, en emotioneel door haar geest die mislukking vertroebelt en het een nasleep is van haar herinnering. Vanaf het begin van de film, toen al haar egocentrisme aan het werk was, ontbrak er slechts een psychische klap in het gezicht om de tragedie te voltooien. Toen was ze eindelijk klaar voor die close-up.
It is among the best and most tragic exit lines in film. And it also leads directly to the best conclusion (I feel) in movies in terms of proper cinematography: the clouding of the focus as Norma Desmond descends the staircase into her madness. Rarely does a film end so satisfactorily and perfectly.<br /><br />SUNSET BLVD. was not the first film to look at the uncertainties of cinematic success and fame. A STAR IS BORN had done so in the in 1937. It showed how as a star is nurtured by the system to great fame, another prominent star descends into oblivion and death. So why (if the story theme was not new) was SUNSET BLVD. such a tremendous hit and classic from it's first appearance in 1950? It boiled down to this: the personal poison of the great fame of the silent screen star Norma was not mirrored precisely in the fall of say Norman Main (although their two first names bear an uncanny resemblance). Norman had always had a drinking problem which he never controlled. Norma was not into that - she was always into a healthy physical lifestyle (except for smoking), but the effect of her publicity and the fan mail pushed her egomania to great heights. It made her so egocentric that she can only think of the people around her in her immediate cycle as the greatest representatives of all those millions of unseen fans - the wonderful people out there in the dark. They are there for her adoration only. Norman Main, in comparison, did find a measure of happiness in Vicki Lester, whom he discovered and helped to find her true potential. He was more selfless, to the point (as it turned out) of self-destruction. Not really like Norma Desmond. To her people are there to serve Gods and Goddesses called stars.<br /><br />One might also notice that Joe Gillis is not Vicki Lester. Joe and Vicki were both ambitious, but Joe really wasn't as interested in Norma (aside from giving him room, board, and a temporary job), as Vicki was in Norman. There was a mutual attraction there (Norman was not incredibly older than Vicki, as opposed to Norma's older age compared to Joe's). Joe also had his girlfriend/collaborator Betty Schaeffer. Vicki had no other lover on the outside - it was only Norman. That is why, when he commits suicide, Vicki goes into seclusion.<br /><br />There is a triangular figure in SUNSET BLVD. for Norma, in her butler Max Von Mayerling. He had been her first director and husband, and he is also (in his over-devotion to her) feeding her ego by writing hundreds of fan letters to her to keep her emotionally happy. It is a sign of her insanity that she never notices that the letters are written by the same hand. <br /><br />Wilder had used Eric Von Stroheim in FIVE GRAVES TO CAIRO as Rommel, so he knew what it was like working with him. Supposedly when Von Stroheim was being directed by Billy Wilder he wanted to throw in various tics and sexual habits for Max (like his carefully washing Norma's underclothes) which Wilder managed to push aside. Von Stroheim's performance (one of his greatest) was not harmed by these cuts, although one wonders what his performance would have seemed like if they had been retained. But by reducing the neurotic behavior of Max (to just his pathetic need to be near Norma to support her) it keeps us concentrating on Norma's psychosis - where it should be.<br /><br />Norma is the driving force to the end, pulling the wires that manipulate Max, Joe, Betty, even (out of a sense of pity) Cecil B. DeMille and his production staff (example: the light man "Hogeye"). Even with the "waxwork" friends who crop up for cards, Norma seems to be in control (they all congregate to see her - the richest among them). Even with people who are supposedly independent (the funeral home people who cater to her burying her pet monkey; the salesman on commission who urges Joe to buy the vicuña coat) she manages to keep this control. She is the central sun/"Star" in this galaxy - and cannot brook any deviation. The rejection of the ungrateful Joe can only be appeased physically by his death, and emotionally by her mind clouding that failure and it's aftermath from her memory. From the start of the film, with all her egocentricity at work, only a psychic slap in the face was missing to complete the tragedy. Then she was finally ready for that close-up.