De special effects van Willis O. Brien zijn nog steeds verrassend goed en ver voor op de versie uit 1960 (ook al zou hij ze verder perfectioneren in King Kong (waarvoor deze film soms bijna aanvoelt als een generale repetitie), waardoor de film een epische schaal heeft in de vulkanische uitbarsting en de op hol geslagen scènes, terwijl Wallace Beery de perfecte keuze is voor professor Challenger, omdat hij de norse, strijdlustige aard van het personage tot in de puntjes belichaamt. Er zijn veranderingen in de roman: niet alleen neemt Bessie Love haar vader mee op de expeditie (zonder het komische chauvinisme dat je in de versie uit 1960 aantreft), maar de pterodactylus die de straten van Londen de stuipen op het lijf jaagt, is veranderd in een logge Brontosaurus, wat zeker een verandering is voor de betere lezers, maar Doyles boek is om te beginnen al nogal licht van toon. De dinosaurussen zijn niet zo goed geïntegreerd in het verhaal als je zou hopen <0xE2><0x80><0x93> meestal zijn het aanvullingen op kuddes dinosaurussen in hun natuurlijke habitat <0xE2><0x80><0x93> en de raciale stereotiepheid van Jules Cowles' zwartmakerij is veranderd in 'Zambo'. Het is pijnlijk g<0xC3><0xAA>nant en vreselijk on-grappig (kijk maar naar de dialoog bij het zien van de rook van het kampvuur op het plateau: 'Dat betekent dat onze mensen nog leven.' 'Het kan betekenen dat een paar van die kannibalen die dat rotsblok op ons laten vallen, dat ik ze in die stoofpot kook!'). Maar het is moeilijk om een film niet leuk te vinden met een dialoog als: 'Waar denk je aan, Paula, in die verloren wereld van ons?' of de onsterfelijke onsterfelijkheid van de Challenger: 'Mijn brontosaurus is ontsnapt! Blijf van de straat af tot ik hem terughaal!' en waar de rivaal van onze held voor de genegenheid van zijn meisje thuis Percy Bumberry heet!
Willis O. Brien's special effects are still surprisingly good and way ahead of the 1960 version even if he was to perfect them further in King Kong (for which this film feels almost like a dress rehearsal at times), giving the film an epic scale in the volcanic eruption and stampede sequences, while Wallace Beery is a perfect choice for Professor Challenger, embodying the gruff, belligerent nature of the character to a tee. There are changes to the novel  not only is Bessie Love brought along on the expedition to search for her lost father (with none of the comic relief chauvinism from Challenger found in the 1960 version) but the pterodactyl that terrifies the streets of London has been changed to a lumbering Brontosaurus, which is certainly a change for the better  but then Doyle's book is rather light on plot to begin with. The dinosaurs aren't as well integrated into the story as you might hope  usually it's cutaways to herds of dinosaurs in their natural habitat  and the racial stereotyping from Jules Cowles' blackface routine as 'Zambo' is painfully embarrassing and horribly unfunny (sample dialogue on seeing campfire smoke from the plateau: "That means our folks is still alive." "It may mean dat some of those cannibules dat drop dat rock down on us yistiddy am cookin' 'em in dar stew-pot!"). But it's hard not to like a film with dialogue like "What are you thinking of, Paula  in this lost world of ours?" or Challenger's immortal "My brontosaurus has escaped! Keep off the streets  until I recapture it!" and where our hero's rival for his girl back home's affections is called Percy Bumberry!