George Carlin blijft de koning van de HBO-komedie en weigert zijn kroon af te staan aan George Carlin: HET LEVEN IS VERLOSSING. Carlin blijft de meesterlijke waarnemer van alles wat goed en kwaad en verknipt is in de wereld. Hij opende deze set met een extreem lang gedicht over zichzelf, gebruikmakend van elk popcliché waaraan we tegenwoordig gewend zijn, en hij heeft er een handje van om de meeste van deze clichés banaal en dwaas te laten klinken. Carlin doet in deze set ook iets wat ik mooi vond en wat hij zelden doet: hij verwees naar een grap uit een eerder concert omdat hij post kreeg van mensen die het niet begrepen en ervoor kozen het hier uit te leggen. Dat zie je niet vaak. Deze show is, net als alle andere shows van Carlin, vernietigend accuraat en komedie-op-de-vloer-grappig, maar deze lijkt een duisterder thema te hebben dan de meeste van zijn shows. Het merendeel van het materiaal lijkt te draaien om onderwerpen als dood, sterven, zelfmoord, moord en andere vrolijke onderwerpen, maar toch, zoals altijd wanneer ik naar George keek, merkte ik dat ik me kapot lachte en het eens was met alles wat hij zei, want na al die jaren dat ik de komische envelop heb gedirigeerd, is er één constante bij George die nooit is veranderd: alles wat hij zegt is absoluut juist.
George Carlin remains the King of HBO comedy and refuses to relinquish his crown with GEORGE CARLIN: LIFE IS WORTH LOSING. Carlin continues to be the master observer of all that is good and evil and twisted in the world. He opened this set with an extremely long poem about himself, utilizing every pop-cliché that we have become accustomed to hearing these days and has a way of making most of these clichés sound banal and silly. Carlin also does something in this special that I liked that he rarely does: he referenced a joke from an earlier concert because he got mail from people who didn't understand it and chose to explain it here. You don't see that often. This show, like all of Carlin's shows, is scathingly accurate and roll-on-the-floor funny, but this one seems to have a darker theme floating over it than most of his shows. The majority of the material seems to be centered around subjects like death, dying, suicide, murder, and other cheery topics, yet, as always when watching George, I found myself laughing my ass off and agreeing with everything he says because after all these years of pushing the comedic envelope, one constant that has never changed with George is that everything he says is absolutely correct.