ELECTRIC SHADOWS is zo'n juweeltje dat ik het aan elke filmliefhebber die ik ken zou willen aanbevelen. De vergelijking met 'Cinema Paradiso' in Italië is op de belangrijkste manier toepasselijk, omdat het gaat over hoe films het leven van een kind verrijken. In andere opzichten verschilt de film zo enorm van het prachtige werk van de schrijver/regisseur Giuseppi Tornatore, dat in wezen typisch Italiaans is: vol emoties, architectuur, kleur, acteerwerk, lengte en budget. In deze korte en ogenschijnlijk eenvoudige Chinese film is er overal gebrek, van de vermiste vader tot het leven dat deze personages leiden: waar ze wonen en werken, wat ze te eten hebben en hoe ze zich redden (de bus waarin de zus haar kleine broertje begeleidt, is daar een perfect voorbeeld van).<br />Maar dankzij een stijl die warm, eerlijk, rijk en <0xE2><0x80><0x93> vooral <0xE2><0x80><0x93> vriendelijk is, wordt een verhaal vol afschuwelijke gebeurtenissen op zo'n manier verteld dat we elke regisseur/co-schrijver die Jiang Xiao ons biedt, inclusief een behoorlijk zware samenloop van omstandigheden, dankbaar accepteren, omdat alles prachtig aansluit bij haar doel: film, familie en vriendschap vieren. Haar prestatie is des te verbazingwekkender omdat de film <0xE2><0x80><0x93> haar eerste, en naar het schijnt met een verschrikkelijk klein budget gemaakt <0xE2><0x80><0x93> eenvoudig en charmant begint en dan rustig opbouwt tot hij een conclusie bereikt die alles bij elkaar brengt zonder ook maar een greintje zwaarwichtig melodrama of overdaad. In de Special Features legt de regisseur haar doel uit, hoe ze tot filmen kwam en haar hoop om iets te doen wat de grote herdenking van de Chinese film waard is. Ik kan me geen beter geschenk voor het land, de groeiende filmindustrie en de zich uitbreidende wereld van internationale filmliefhebbers voorstellen. Geniet ervan!
ELECTRIC SHADOWS is such a little treasure that I want to plug it in to every film lover I know. The comparison to Italy's "Cinema Paradiso" is apt in the most important way because it's all about how movies enrich the life of a child. In other ways, the film is so vastly different from writer/director Giuseppi Tornatore's lovely work, which is quintessentially Italian: big with emotions, architecture, color, performance, length and budget. In this short and seemingly simple Chinese film, lack is everywhere, from the missing father to the lives these characters lead: where they live and work, what they have to eat and how they get around (the bus in which sister escorts her baby brother is a perfect case in point).<br /><br />Yet thanks to a style that is warm, honest, rich and--especially--gentle, a story full of quite awful happenings is told in such a way that whatever director/co-writer Jiang Xiao offers us, including some pretty heavy coincidence, we gratefully accept because all of it works beautifully toward her goal of celebrating film, family and friendship. Her achievement is all the more surprising because the movie--her first, and filmed, it would appear, on an awfully small budget--starts out simply and charmingly then quietly builds until it reaches a conclusion that ties everything together without a whiff of heavy-handed melodrama or overkill. In the Special Features, the director explains her purpose, how she came to film-making, and her hope to do something worthy for the major anniversary of Chinese film. I can't imagine a better gift to the country, its growing film industry, or the widening world of international film lovers. Enjoy!