Dit kluchtige melodrama van de regisseur van _Bridget Jones Diary_ faalt op alle fronten. Het is duidelijk een film over arbeidersfiguren, gemaakt door middenklassemensen, met zowel personages als plot, zonder enige authenticiteit of geloofwaardigheid. In feite is de basis van _Bridget Jones_ verweven met deze rampzalige poging om een serieus drama te maken. In plaats van een dagboek schrijft ze brieven aan Osama Bin Laden. In plaats van verstrikt te raken in een driehoeksverhouding tussen Colin Firth en Hugh Grant, raakt ze verstrikt in een driehoeksverhouding met twee al even natte Engelse mannen, ongemakkelijk gespeeld door Ewan MacGregor en Matthew Macfadayen, en dat allemaal nadat haar arme man en zoon aan stukken zijn geblazen in een niet erg overtuigende aanval op het voetbalstadion van Arsenal terwijl zij het deed met de plaatselijke sprietige krantenverslaggever! De sentimentele sentimentaliteit die daarop volgt is onverdraaglijk. In een bespottelijke viering van Londens Blitzkrieg zijn de gezichten van de slachtoffers afgedrukt op de zijkant van luchtballonnen uit de Tweede Wereldoorlog die op elk beeld boven de stad zweven. En Michelle Williams, die op wonderbaarlijke wijze haar zoontjes speelgoedkonijn in de ruïnes van het voetbalstadion heeft gevonden, drukt het in bijna elke scène tegen haar borst. Ik vind het moeilijk te geloven dat dit slecht bedachte script het stadium van behandeling ooit heeft gehaald, vooral omdat zo veel gevestigde Britse filmmaatschappijen als CH4 betrokken waren bij de ontwikkeling en de financiering. Ik vind het net zo moeilijk te geloven dat de film is uitgekozen om vertoond te worden op prestigieuze festivals als Sundance. Deze film is een zorgwekkende aanklacht tegen de tekortkomingen van de Britse filmindustrie.
This cod mockney melodrama from the director of Bridget Jones Diary fails at every level. It's clearly a film involving working class characters made by middle class people with both characters and plot lacking any authenticity and credibility whatsoever. In fact, the basic premise of Bridget Jones is transposed to this disastrous attempt at making a serious drama. Instead of writing a diary she writes letters to Osama Bin Laden. Instead of getting caught in a love triangle between Colin Firth and Hugh Grant she gets caught in a love triangle with two equally wet englishmen, uncomfortably played by Ewan MacGregor and Matthew Macfadayen, and all this, after her poor husband and son have been blown to bits in an unconvincing attack on Arsenal football stadium whilst she was shagging the local taloid newspaper reporter! The mawkish sentimentality that ensues is unbearable. In a preposterous celebration of London's blitz spirit, the faces of the victims are printed on the side of WWII air balloons which float above the city in every shot. And Michelle Williams, who miraculously found her sons toy rabbit in the ruins of the football stadium, clutches it to her chest in almost every scene. I find it hard to believe that this ill conceived script ever made it past treatment stage, particularly when so many established UK film companies like CH4 were involved in its development and finance. I find it equally hard to believe that the film was selected to screen at prestigious festivals like Sundance.This film is a worrying indictment of the failings of a the British film industry.