Ik voelde deze film. Ik begreep hem op een cellulair niveau. Ik ben een Afriaanse Amerikaan, ik ben boven de vijftig, en ik ben niet opgegroeid in een buurt als deze kinderen. Ik had balletles, ik was een kabouter en een padvindster, blablabla. Maar ik voelde deze film. Ik begreep hoe en waarom ze dansten zoals ze dansten. Ik had graag willen weten hoe de Aziatische clowns/krumpers begonnen en of ze meededen aan de danswedstrijden. Hetzelfde gold voor de blanke genenxer die het gevoel had dat hij bij de clowns/krumpers hoorde. Ik hoop dat sommige van deze kinderen hun weg naar de maatschappij zullen vinden. Niet elke producer/regisseur kan trots zijn op zijn of haar werk. Deze wel.
I FELT this movie. I understood it on a cellular level. I'm Afrian American, I'm over 50, and I didn't grow up in a neighborhood like these kids. I had ballet lessons, was a Brownie and a Girl Scout, yada, yada, yada. But I FELT this movie. I understood how and why they danced the way they did. I would have liked to know how the Asian clowns/krumpers got started and if they compete in the dance-offs. The same for the white genexer who felt he belonged with the clowns/krumpers. My hope is that some of these kids will find their way into society. Not every producer/director can feel proud of his or her work. This one can.