In tegenstelling tot de meeste recensies die je in _Across 110th Street_ aantreft, zal ik proberen niet deel te nemen aan het debat over de vraag of de film al dan niet kan worden beschouwd als een echte poging tot Blaxploitatie. Ik zal echter zo veel mogelijk ingaan op alle dingen die _Across 110th_ wél vertegenwoordigt, en dat is heel wat! Dit is een bonafide ruige, smerige, compromisloze en onophoudelijk gewelddadige actiethriller uit het glorieuze begin van de jaren zeventig. Het is een keihard verhaal van verdorvenheid en overleving, met degelijke acteerprestaties en een strak scenario, maar zonder opdringerige morele lessen of onnodige sentimentele intermezzo's. Het is zonder meer de beste Italiaanse thriller van Blacks V. die ooit is gemaakt, en dit kwam tussenbeide met een sterk verhaal over twee totaal niet te evenaren agenten die gedwongen worden samen te werken, wat resulteert in een onvoorstelbaar machtige en onvergetelijke film; zij het een die alleen kan worden genoten door mensen met een sterke maag en stalen zenuwen, want het bloedvergieten is meedogenloos en de spanning is om te snijden. De kruimeldief Jim Harris en zijn twee handlangers besluiten een grote som geld te stelen van de Italiaanse maffiosi die de touwtjes in Harlem in handen hebben. De overval gaat echter vreselijk mis en Harris vermoordt niet minder dan vijf gangsters en twee politieagenten. De Italianen sturen hun dodelijkste psychopaat naar Harlem en de zwarte gangstergemeenschap organiseert ook haar eigen klopjacht. Ondertussen houdt de politie zich bezig met interne rassenkwesties. De oude, corrupte, maar veteraan-kapitein Mattelli is gedwongen het onderzoek over te dragen aan inspecteur Pope, die net van de universiteit komt en nog vol idealen zit. Dit is een van de gruwelijkste en angstaanjagend realistische vertolkingen van de van misdaad vergeven wijk New York City in het begin van de jaren zeventig. Er zijn nauwelijks sympathieke personages in de hele film, de ambiance is voortdurend op het randje van deprimerend en de afsluiting is een enorme klap in het gezicht. De personages van de politie zijn altijd aanwezig en opvallend, maar morele waarden en toespraken worden de kijkers nooit door de strot geduwd. De uitvoeringen zijn ongelooflijk, vooral die van Anthony Franciosa als de krankzinnige maffiamoordenaar en Paul Benjamin als de kleine dief die een moordenaar wordt. Maar het grootste respect gaat uit naar Anthony Quinn, die moedig een naargeestig en rauw politiepersonage illustreert met zijn status in Hollywood. De soulmuziek is verbazingwekkend en de werkelijke locaties in Harlem maken de film des te authentieker. Barry Shears regie is zelfverzekerd en strak, en ik kan niet geloven dat ik nog niet een paar van zijn andere films heb gezien. Ik heb nog steeds een exemplaar van _The Todd Killings_ rondslingeren, dus ik hoop dat die net zo meesterlijk is als deze film!
Unlike in most reviews there are to find on "Across 110th Street", I will try not to participate in the debate about whether or not the film classifies as a genuine Blaxploitation effort. I will, however, elaborate as much as I can on all the things that "Across 110th" does represent  and that is quite a lot! This is a bona fide gritty, vile, uncompromising and unceasingly violent action-thriller from the glorious early 70's. It's a hardcore-to-the-bone tale of corruptness and survival with solid acting performances and a tight screenplay, yet without pushy morality lessons or unnecessary sentimental interludes. "Across 110th Street" is arguably the best Blacks Vs Italians thriller ever made, and this intervened with a strong story about two completely unmatchable cops that are forced to work together results in an unimaginably powerful and unforgettable movie; albeit one that only can be enjoyed by people with strong stomachs and nerves of steel as the bloodshed is relentless and the level of suspense is unremitting. Petty thief Jim Harris and his two accomplices decide to steal a large sum of money from the Italian Mafiosi that are running the show in Harlem. The heist goes terribly wrong, though, and Harris kills no less than five gangsters and two police officers. The Italians send their most lethal psychopath to Harlem and the black gangster community organizes their own manhunt as well. Meanwhile the police force deals with internal racial issues. The aging and corrupt but veteran Captain Mattelli is forced to hand over the investigation to Lieutenant Pope, who's fresh out of university and still full of ideals. This is one of the grittiest and frighteningly realistic depictions of the crime-infested New York City district during the early 70's. There are hardly any amiable characters in the entire film, the ambiance is constantly on the verge of depressing and the downbeat ending comes a massive slap in the face. The racial tension between the "main" police officer characters is always present and noticeable, yet moral values and speeches are never shoved down the viewers' throats. The performances are incredible, particularly Anthony Franciosa as the crazed mafia killer and Paul Benjamin as the small thief turned murderer. But the utmost respect is for Anthony Quinn, for courageously illustrating a dismal and raw cop-character with his status in Hollywood. The soul soundtrack is amazing and the actual Harlem filming locations make the film all the more authentic. Barry Shear's direction is surefooted and tight, and I can't believe I haven't checked out some of his other work yet. I still have a copy of "The Todd Killings" lying around, so I hope it's as masterful as this film!