Deel 1 <0xE2><0x80><0x93> Een jonge aankomende schrijver met een cerebraal verlamde vriend die schrijver wil worden, en beiden volgen schrijfles bij een ziedende, uiterst kritische romanschrijver.<br />Deel 2 <0xE2><0x80><0x93> Een slonzige wannabe-filmregisseur vindt zijn volmaakte onderwerp: een abnormaal apathische tiener die in weelde leeft met zijn vader, een wispelturige moeder, een sportief broertje en een uiterst zelfvoldaan, tactloos klein broertje.<br />Niets in de film is zo frustrerend voor me als wanneer een regisseur/schrijver vruchtbare grond vindt en maar vijf centimeter diep graaft. Ze zijn vroegrijp genoeg om op een geweldig onderwerp te stuiten, maar ze zijn tevreden (of beschaamd of bang) om van daaruit op de automatische piloot te gaan en loom de beschimmelde stilistische vooroordelen toe te passen waarmee ze naam hebben gemaakt, hun autistische 'kenmerken', als je wilt (in het geval van regisseur Todd Solondz is dat het geval). Ik heb geen probleem met Solondz' onplezierige manier van werken, dus de zelfbewuste verontschuldigingen en rechtvaardigingen die ik hier aantref zijn overbodig <0xE2><0x80><0x93> wat ik van de film wilde is een dieper onderzoek naar de thema's van ras, fetisjistische uitbuiting en gebrek aan mededogen die Solondz zo snel naar voren brengt, maar die hij niet tot mijn tevredenheid aanpakt. Zijn aantijgingen aan het adres van andere films (American Beauty, American Movie, waarvan de bewoner, Mike Schenk, een camee krijgt) zijn hartstochtelijk, maar niet overtuigend. Maar over het geheel genomen denk ik dat ik vooral problemen had met wat er niet was. De waarheid is dat er in alle opzichten geweldig werd gespeeld, en het was gepast provocerend.
Part 1 - A young aspiring writer with a cerebral palsied writer boyfriend both attend writing class taught by a seething, viciously critical novelist.<br /><br />Part 2 - A schlubby wannabe documentary filmmaker finds his perfect subject: an abjectly apathetic teenager living in privilege with his volcanic father, dithering mother, jock brother and supremely smug, tactless baby brother.<br /><br />There's nothing in movies more frustrating to me than when a director/writer finds fertile soil and only digs two inches deep. They're precocious enough to stumble upon a great subject but they're content(or shamed or frightened into) going on autopilot from there, lazily applying whatever moldy stylistic preconceptions they made their name with, their auteristic "trademarks", if you will(in director Todd Solondz' case, it's awkwardness, embarrassment, and pain heaped upon pain). I don't have a problem with Solondz' unpleasant modus operandi so the self conscious apologias and justifications found here are superfluous for me - what I wanted out of the film is a deeper examination of the themes of race, fetishistic exploitation, and lack of compassion Solondz is so quick to point out but not address to my satisfaction. His indictments of other films(American Beauty, American Movie, whose resident burnout Mike Schenk gets a cameo here) are impassioned but unconvincing. On the whole though, I think I mainly had a problem with what's not here. Truth is, there was great acting all around, and it was suitably provocative.