Een saaie, eentonige stockcarkomedie met Elvis Presley als de chauffeur die opgejaagd wordt door een belastinginspecteur die op zoek is naar belastingbare winsten. Volgens alle Elvis-boeken die ik heb gelezen, begon 'Speedway' met de gebruikelijke Presley-fanfare, maar het was al snel afgelopen. Waarom? Met de sexy, witblonde Nancy Sinatra als het liefdestoneel, zogenaamd opwindende locaties en races en de gebruikelijke hoeveelheid liedjes, had dit een tweede 'Viva Las Vegas' moeten zijn. Helaas zijn de twee sterren een verrassend ijzige match, die geen vonken veroorzaakt, en Bill Bixby zit opgescheept met het kwellende deel van de spreekwoordelijke lakei. De stockcarscènes zijn visueel saai en hoewel regisseur Norman Taurog een paar grappige, komische momenten in petto heeft, heeft de film geen leven, geen peptalk. Het is ook merkwaardig anachronistisch, alsof het uit 1963 komt, maar het was 1968! Geen wonder dat Elvis zo ongelukkig was in Hollywood.
Dusty, repetitious stock car comedy-musical with Elvis Presley as the driver being hounded by an IRS agent looking for taxable winnings. According to all the Elvis books I've read, "Speedway" opened with the usual Presley fanfare but died out quickly. Why? With sexy white-blonde Nancy Sinatra as the love-interest, ostensibly rousing locales and races, and the usual quota of songs, this should've been another "Viva Las Vegas". Unfortunately, the two stars are a surprisingly icy match, creating no sparks, and Bill Bixby gets stuck with the agonizing part of the proverbial flunky. The stock car sequences are visually dull and, although director Norman Taurog supplies a few funny comic touches, the film has no life, no pep. It is also curiously anachronistic, playing like something coy from 1963, but this was 1968! No wonder Elvis was so unhappy in Hollywood.