Toen ik als twaalfjarige jongen de romans van Alexandre Dumas las, kreeg ik een heel andere indruk van De drie musketiers dan ik in de bioscoop had gezien. De boeken waren heel donker, op het witte scherm zag ik komedies en sentimentele ouwe-jongens-krentenbroodfilms, met als enige uitzondering de uitstekende Richard Lester-versies van 1973/1974 (hoewel met liefde en humor gemaakt, kwam het niet eens in de buurt van het niveau van d'Artagnan and the Merry Olde Musketeers...). Bij deze nieuwe Franse films (twee delen, net als die van Lester) kan ik de geest van Dumas echt herkennen. Ik kan niet zeggen dat deze versie beter aansluit bij de boeken vanuit een woord voor woord perspectief, maar de algehele indruk van het boek is dat zeker wel. Sommige mensen zullen het misschien niet eens zijn met de interpretatie van Emanuelle Béart van Milady, maar ik denk dat het gevoel van de Dumas hier het best tot zijn recht komt... Béart maakt van Milady niet alleen een slecht mens, maar ook een duivelin.
When reading the novels by Alexandre Dumas as a twelve year old kid, the impression I got from The Three Musketeers was completely different from what I had seen on the movies. Where the books had been quite dark, the white screen presented comedies and "jolly old chap" sentiments, the only exception being the Richard Lester excellent versions of 1973/74 (although made with love and humor, it was not even close to being reduced to a "d'Artagnan and the Merry Olde Musketeers" level...). With this new French movies (two parts, just like Lester's) I can really recognize the Dumas spirit. I can not say that this version is superior in terms of corresponding better with the books from a word-by-word perspective, but the over all impression certainly is. Some people might disapprove with Emanuelle Béart's interpretation of Milady, but I think this is where the Dumas' feeling really shines through... Béart makes Milady not only evil, but diabolic.