Niet alle toneelstukken van Noel Coward zijn op het witte doek gebracht. Privé-levens wel (Robert Montgomery en Norma Shearer). En Blythe Spirit (Rex Harrison en Margaret Rutherford). En CAVALCADE (dat in 1933 de prijs voor de beste film won <0xE2><0x80><0x93> maar verdiende het die eigenlijk wel?). HAY FEVER is niet opgedoken, en PERIODEPIECE ook niet, en SOUTH SEA BUBBLE ook niet. En DESIGN FOR LIVING is wel opgedoken (in hetzelfde jaar als CAVALCADE), maar in een gekuiste versie. Toch was Ernst Lubitsch' DESIGN FOR LIVING een hoogst amusante komedie, ook al werd een deel van het 'design voor leven' ernstig gemist.<br />Tom (Fredric March) is schrijver <0xE2><0x80><0x93> dramaturg. Zijn beste vriend is George (Gary Cooper) een kunstenaar. Tijdens een treinreis delen ze een coupé met Gilda (Miriam Hopkins), ook een kunstenares <0xE2><0x80><0x93> maar een die werkt voor een reclamebureau dat wordt gerund door Max Plunkett (Edward Everett Horton). Beide jongemannen zijn smoorverliefd op haar, en ze waardeert hen ten volle. Dus staan ze voor een dilemma <0xE2><0x80><0x93> bij wie zou ze liever zijn? Ze lost het op door een overeenkomst te sluiten om bij hen te komen wonen als hun'muzikale moeder'. Kortom, ze zal ervoor zorgen dat ze geen prullerig werk meer maken <0xE2><0x80><0x93> ze zal hun vertellen wat ze vindt van 'ROTTEN!!' (Hopkins' uitspraak van dat woord is heel gedenkwaardig). Ze zal ook voor Max blijven werken. Alle drie vinden dat een prettig idee, hoewel Max dat niet vindt. Hij mag dan zelf een goede zakenman zijn, maar hij vindt Gilda ook een seksueel opwindende vrouw. Dus haat Max Tom en George.<br />Dit merkwaardige menage-a-t<0xC3><0xAA>te kan niet werken. De drie partners zien er allemaal goed uit en hun hormonen zijn actief. Algauw gaat Gilda er met George vandoor en laat een betraand briefje voor Tom achter. Hij gaat achter haar aan en brengt een heel plezierige middag met Gilda door, tot George terugkomt en een toeval krijgt. Dan besluit ze hun vriendschap te redden door weg te gaan <0xE2><0x80><0x93> en Max' zakelijke huwelijksaanzoek aan te nemen. Tom en George gaan op een lange reis naar het buitenland en missen Gilda's bruiloft. Max en Gilda gaan naar een viersterrenhotel, betreden de bruidssuite en kort daarna beseft Max dat hij de honingmaan mist! Toch blijft Max hopen. Gilda is meer dan bereid om sportief te zijn en hem te helpen zijn bedrijf op te bouwen. Als ze belangrijke klanten als meneer en mevrouw Egelbauer (de cementkoning) ontvangt, leidt Gilda gewillig (zij het aarzelend) de saaie gasten in een aangenaam salonspelletje van 'Twintig Vragen' (Hopkins, die aanvankelijk met tegenzin vraagt: 'Is het dierlijk, plantaardig of mineraal?') maar als Tom en George terugkomen, bevrijdt ze haar geest van de vuige slavernij. En Max... hij wordt eraan herinnerd dat de Egelbauers van deze wereld nooit iets om Gilda hebben gegeven, dus als hij zijn scheiding aankondigt, zal dat zijn bedrijf verdubbelen of verdrievoudigen. Toen Noel Coward in 1930-31 _Design for Living_ schreef, was hij van plan het stuk samen met zijn vrienden Alfred Lunt en Lynn Fontane op te voeren. Lunt en Fontane waren in die tijd de belangrijkste 'getrouwde' sterren van het Amerikaanse theater. Iedereen wist dat Lunt homo was en (volgens de geruchten) Fontane lesbisch, maar het huwelijk werkte vanwege wederzijds artistiek respect en partnerschap (vreemd genoeg niet zozeer in de film <0xE2><0x80><0x93> slechts in één film, _The GuardSman_ <0xE2><0x80><0x93> maar in het toneelwerk en later op de televisie). Met dit in gedachten bouwde Coward in feite het _menage-a-trois_ van het stuk: twee biseksuele mannen en de vrouw van wie ze gezamenlijk houden. De biseksualiteit van Tom en George is in deze film niet echt ontwikkeld (Lubitsch zou het niet erg hebben gevonden om die er in te stoppen, maar de hoge omes van Paramount zouden een rolberoerte hebben gekregen). Maar als je bedenkt hoe de situatie in het midden is, en Gilda's tegenzin om de twee 'jongens' te splitsen, is er een spoortje van Cowards oorspronkelijke idee te vinden.<br />De vreemde eend in de bijt is Max. Het is ironisch dat Horton Max speelde, want in het echte leven was hij homo (Cooper was, ondanks zijn huwelijk, berucht om zijn affaires met Marlene Dietrch, Patricia Neal en verscheidene andere vrouwen; hoewel March een lang huwelijk had met Florence Eldritch, had hij de reputatie een echte 'letch' te zijn). Max is heel meelevend, ondanks zijn eigendunk en zijn nuchtere kijk op de dingen. Hij heeft wel een van de meest gedenkwaardige momenten in de 'Lubitsch Touch'-film, wanneer we hem en Hopkins in hun huwelijksnacht de slaapkamer zien binnengaan. Er valt een lange stilte die een aanzienlijke tijdsspanne vertegenwoordigt. Dan verlaat een ontevreden Max de slaapkamer (hij heeft kennelijk niets gekregen), ziet een bloemencadeautje van 'de jongens' en geeft er een gemene trap tegen!<br />Max doet nog één ander ding dat ik vertederend vind <0xE2><0x80><0x93> onbedoeld geeft hij een goed gespreksonderwerp ('Immoraliteit kan leuk zijn, maar...') aan Tom, die ziet wat een goed gespreksonderwerp het is. Vervolgens, terwijl hij Toms 'gesprek' bijwoont, geeft hij Tom een goed gespreksonderwerp. Max is verbaasd als hij de tekst van een pompeuze figuur op het podium hoort. Nog meer reden om Tom daar te haten!
Not all of the plays by Noel Coward have been put on the screen. PRIVATE LIVES was (Robert Montgomery and Norma Shearer). So was BLYTHE SPIRIT (Rex Harrison and Margaret Rutherford). So was CAVALCADE (which actually won the best picture award in 1933 - but did it really deserve it?). HAY FEVER has not popped up, nor PERIOD PIECE, nor SOUTH SEA BUBBLE. And DESIGN FOR LIVING has popped up (the same year CAVALCADE did), but in a bowdlerized version. Still Ernst Lubitsch's DESIGN FOR LIVING was a highly amusing comedy, even if part of the "design for living" was seriously missing.<br /><br />Tom (Fredric March) is a writer - a dramatist. His closest friend is George (Gary Cooper) an artist. On a train trip they share a compartment with Gilda (Miriam Hopkins), also an artist - but one who works for an advertising firm run by Max Plunkett (Edward Everett Horton). Both young men are seriously smitten with her, and she fully appreciates them. So they have a dilemma - who would she rather be with. She solves it by making an agreement to live with them as their "muse - den mother". In short she will be keeping them from turning out shoddy work - telling them what she finds is "ROTTEN!!" (Hopkins' pronunciation of that word is quite memorable). She will also continue working for Max. All three find this an agreeable idea, although Max does not. He may be a good businessman himself, but he finds Gilda quite a sexual turn-on too. So Max hates Tom and George.<br /><br />This odd menage-a-trois cannot work. The three partners are all good looking, and their hormones are active. Soon Gilda runs off with George, leaving a teary note for Tom. He follows, and spends a highly pleasant afternoon with Gilda, until George returns and has a fit. Then she decides to save their friendship by leaving - and accepting Max's businesslike proposal of marriage. Tom and George go on a long foreign trip, missing Gilda's wedding. Max and Gilda go to a four star hotel, enter the bridal sweet, and shortly afterward Max realizes that he is missing the honey moon!<br /><br />Still, Max can always hope. Gilda is plenty willing to be a good sport and help build up his business. When entertaining important clients like Mr. and Mrs. Egelbauer (the cement king), Gilda will willingly (if haltingly) lead the stuffy guests in a pleasant parlor game of "Twenty - Questions" (Hopkins reluctant sounding, "Is it animal, vegetable, or mineral?" at the start is heart-breaking). But Tom and George return to free her spirit from durance vile. And Max...he is reminded that the Egelbauers of the world never cared for Gilda, so when he announces his divorce it will double or triple his business.<br /><br />When Noel Coward wrote DESIGN FOR LIVING, in 1930-31, he did plan for it to be performed with his friends Alfred Lunt and Lynn Fontane. Lunt and Fontane were the leading "married couple" stars of the American theater at that time. People in the know realized that Lunt was gay and (rumor had it) Fontane was a lesbian, but the marriage worked because of mutual artistic respect and partnership (oddly enough not so much in film - only one movie, THE GUARDSMAN - but in stage work and later television). With this in mind, Coward actually constructed the menage-a-trois of the play to be two bi-sexual men and the woman they jointly love. The bi-sexuality of Tom and George is not really developed in this film (Lubitsch would not have minded putting it in, but the powers that were at Paramount would have had fits). If you think of the central situation, though, and Gilda's reluctance to split the two "boys" there is a trace of Coward's original idea there.<br /><br />The odd man out here is Max. It's ironic that Horton played Max, for in real life he was gay (Cooper was notorious, despite his marriage, for affairs with Marlene Dietrch, Patricia Neal, and several other women; although March had a long marriage to Florence Eldritch, he had a reputation as being a real "letch"). Horton's Max is quite sympathetic, despite his self-importance and no-nonsense view of things. He does have one of the most memorable moments in "Lubitsch Touch" cinema, when we see him and Hopkins go into the bed chamber on their wedding night. There is a long pause to represent a sizable passage of time. Then a disgruntled Max leaves the bed-room (obviously he has not gotten anything), spots a floral gift from "the boys", and kicks it viciously! <br /><br />Max does one other thing that I find endearing - unintentionally he gives a good line of dialog ("Immorality may be fun, but....") to Tom, who sees what a good line of dialog it is. Subsequently, while attending Tom's smash comedy, Max is amazed to hear the line sprouted by a pompous figure on stage. More reason to hate Tom there!