Ik geef om hen! Ik geef om hen! Ik geef om... wacht eens even, ik geef niet om hen, en dat zou jij ook niet moeten doen. Wat heeft het voor zin om een stel kinderen te hersenspoelen om om hen te geven? Om speelgoed te verkopen? Het zou veel beter zijn geweest als op het suikerzoete hoogtepunt van de klassieker van deze geestdriftige kinderen, in plaats van al die zorgzaamheid te projecteren, de zorgbeer het projectiel op dezelfde manier had uitgebraakt als de kijkers <0xE2><0x80><0x93> vol afgrijzen over wat de kinderen van '85 met lepels werden gevoerd. De enige positieve kant van de film is het hoge niveau van realisme en sociaal commentaar dat een Amerika laat zien dat verscheurd wordt door geweld, klassenstrijd, vooroordeel en Hi-C. 'Stel je kinderen niet bloot aan deze onzorgvuldig geïllustreerde onzin. Neem ze mee naar het park.'
I care! I care! I care... wait a minute, I don't care, and neither should you. What's the point of brainwashing a bunch of kids to care? To sell toys? It would have been a lot better if at the sugar-coated climax of this animated kid's classic, instead of projecting all that caring, the care bears projectile vomited in the same manner as the viewers--in horror at what the kids of '85 were being spoon fed. The only redeeming value of the film is the high level of realism and social commentary that portrays an America torn apart by violence, class warfare, predjudice, and Hi-C. Share Bear, Birthday Bear... how 'bout Disgusted Bear. Please don't subject your children to this piece of un-Carefully illustrated nonsense. Take them to the park instead.