Ik was net klaar met de Criterion-uitgave van Akira Kurosawa's 'Stray Dog', en ik kan echt niets beters bedenken dan: 'O, mijn god!' Deze film, die net over twee uur begon, hypnotiseerde me zo met zijn verhaal, naturalistisch acteerwerk en techniek, dat ik de tijd echt niet in de gaten had. En toen hij uit was, was ik uitgeput.<br />Het verhaal is simpel: het pistool van een beginnend rechercheur wordt van hem gestolen en, terwijl hij koortsachtig probeert het terug te vinden, wordt het gebruikt bij misdaden die steeds gewelddadiger worden. Het klinkt als iets wat je elke week ziet in de serie Law & Order of een ander neppolitiedrama op tv. Maar de manier waarop Kurosawa en zijn co-auteur Ryuzo Kikushima dit verhaal en deze laag van schaamte en schuld en verantwoordelijkheid en realiteit en begrip en medelijden en al het andere dat je als een fatsoenlijke menselijke emotie kunt beschouwen, in zich opnemen, is adembenemend. Probeer zoiets maar eens te vinden in 'CSI' of 'SVU'.<br />Als Murakami, het groentje, neemt Toshiro Mifune zijn gebruikelijke intensiteit in zich op en laat zijn ogen en gezichtsuitdrukkingen uitdrukking geven aan zijn groeiende gevoel van schaamte en afgrijzen wanneer zijn pistool eerst bij een beroving en vervolgens bij een nog ergere misdaad wordt gebruikt. Sato, Takashi Shimura biedt een milde eerlijkheid en een ongedwongen benadering van het leven die niet worden getemperd door medelijden met de misdadigers; hij zegt zelfs tegen Murakami dat hij hen haat... en hij zegt het zo eenvoudig dat het de gewoonste zaak van de wereld is. De band die tussen deze twee mannen ontstaat... de chemie tussen hen... is het hart en de ziel van de film, maar de bijfiguren zijn even belangrijk. Een zakkenroller die medelijden heeft met Murakami en hem een biertje en wat eten brengt. Een jong revuemeisje dat gewoon iets moois in haar leven wil. Een arm zusje dat zich zorgen maakt over haar broer. Een wapenhandelaar die van honkbal houdt. Een hoteleigenaar die een oogje heeft op een van zijn kamermeisjes. Alles voegt zich bij het tapijt van Tokio in de onmiddellijke naoorlogse periode en breidt de emotie van het stuk uit.<br /><0x3E> Voeg daarbij Kurosawa's reeds meesterlijke techniek en gevoel voor het vertellen van verhalen, en je hebt een thriller die aangrijpender en meeslepender is dan zo'n beetje alles wat tegenwoordig in Hollywood wordt geproduceerd (behalve de serie 'Bourne'). De Amerikaanse film die ik kan bedenken die zelfs maar in de buurt komt van de combinatie van een eerlijk, saai misdaadonderzoek en echte menselijke emotie, is 'The Naked City', die in 1948 werd gemaakt. En die film had nog steeds 'Hollywood-achtige' elementen in de huiselijke scènes met Don Taylors detective.<br /><0x3E> 'Stray Dog' is niet zomaar een film; het is een echte.' Het is net een Ferrari die alleen maar lijkt te spinnen als je erin rijdt... tot je op de snelheidsmeter kijkt en beseft dat je honderdtwintig rijdt. Bovendien staat er in de Criterion-uitgave van de film een prachtige documentaire over de totstandkoming van de film. Kijk eerst naar de show, dan naar de documentaire om ervan te genieten. Het is het ticket absoluut waard.
I just finished watching the Criterion edition of Akira Kurosawa's "Stray Dog," and I honestly cannot think of a better thing to say than, "Oh, my God!" This movie, clocking in at just over two hours, so mesmerized me with its story, naturalistic acting and technique, I honestly did not notice the time. And when it was over, I was drained.<br /><br />The story is simple -- a rookie detective's pistol is stolen from him and, as he frantically tries to track it down, winds up being used in crimes that grow more and more violent. Sounds like the kind of thing tossed off every week in one of the "Law & Order" series or any other fake police drama on TV. But the way Kurosawa and his co-writer, Ryuzo Kikushima, take this story and layer in shame and guilt and responsibility and reality and acceptance and understanding and pity and anything else you can consider a decent human emotion is breathtaking. Try finding anything like THAT on "CSI" or "SVU".<br /><br />As Murakami, the rookie, Toshiro Mifune internalizes his usual intensity and lets his eyes and expressions convey his growing sense of shame and horror when his pistol is used first in a robbery and then again in an even worse crime. As his mentor, Det. Sato, Takashi Shimura offers a gentle honesty and low-key approach to life that is not tempered by any pity for the criminals; he even tells Murakami that he hates them...and says it so simply, it's like it's the most natural thing in the world. The bond that grows between these two men...the chemistry between them...is the heart and soul of the movie, but the incidental characters are just as important. A pickpocket who feels pity for Murakami and brings him a beer and some food. A young showgirl who just wants something pretty in her life. A poverty-stricken sister worried about her brother. A gun dealer who loves baseball. A hotel owner with the hots for one of his maids. All add to the tapestry of Tokyo in the immediate post-war period and expand upon the emotion of the piece.<br /><br />Add to this Kurosawa's already masterful technique and sense of storytelling, and you have a thriller more gripping and involving than just about anything churned out by today's Hollywood (the "Bourne..." series excepted). The closest American film I can think of that even begins to approach this movie's combination of an honest, tedious criminal investigation and real human emotion is "The Naked City", which was made in 1948. And that movie still had its "Hollywood-ish" elements in the home scenes with Don Taylor's detective.<br /><br />"Stray Dog" isn't just a movie; it's like a Ferrari that seems to merely purr as you drive it...until you look at the speedometer and realize you're doing 110. On top of this, the Criterion edition of the movie has a wonderful documentary about the making of the film. Watch the show, first, then watch the documentary to savor it. It's totally worth the ticket.