Ja, dit is inderdaad een melodrama. Twee jongens met een heel verschillende achtergrond worden wees als een plezierboot in 1902 bij New York in brand vliegt en zinkt in de Hudson. De ene jongen (Mickey Rooney) is een ruwe bolster met een blanke pit, terwijl de andere een boekenwurm en een bedachtzaam type is. Ze worden allebei korte tijd geadopteerd door een man die zijn zoon bij dezelfde ramp verliest. Ze groeien samen op en gaan dan ieder hun eigen weg. De ruwe bolster, 'Blackie', wordt een misdadiger en wordt gespeeld door Clarke Gable. De boekenwurm wordt advocaat en officier van justitie, gespeeld door William Powell. Blackie heeft een vriendin, gespeeld door Myrna Loy, die hem in de steek laat voor Powell. Wat deze film zo bijzonder fascinerend maakt, is dat Myrna Loy en Clark Gable helemaal niet 'klikken' en glazig kijken als ze naar elkaar kijken, ondanks hun verwoede pogingen om in elk geval een beetje hartstocht te simuleren. Maar zodra Powell en Loy samen op het scherm komen, begint het sprankelen en ze ontsteken elkaar als twee ondeugende vuursteentjes die niet kunnen wachten om samen een prachtig vuur te maken. Powell schijnt een onweerstaanbaar amusante man te zijn geweest die aantrekkelijk was voor de mooiste meisjes, ook al was hij niet zo knap. Hij was tenslotte getrouwd met Carole Lombard en stond op het punt om met Jean Harlow te trouwen toen ze tragisch aan haar eind kwam. Hij betaalde 40.000 dollar voor haar begrafenis en nam zes weken vrij om met Myrna Loy in een andere film te filmen vanwege zijn onbedwingbare verdriet. Dus Powell wist zeker hoe hij moest omgaan met vrouwen met karakter. Myrna Loy had gewoon de juiste wrange en grillige manier van doen om de droge humor van Powell te complementeren. Vanaf het moment dat ze elkaar voor het eerst in deze eerste film aankijken, ontstond er een unieke schermmagie die 14 films lang duurde. Toen ik haar nog maar net kende, was ze 57 en niet erg mededeelzaam, en ze leek depressief, zodat ik de 'leuke Loy' nooit heb gekend In die tijd bestonden er nog geen video's en dvd's, en er waren maar weinig mensen van mijn leeftijd die enig idee hadden van hoe ze was geweest in haar films met William Powell, want we hadden niet alleen nooit een van die films gezien, maar we hadden er ook geen idee van hoe dat moest. En er was ook geen internet met een handige IMDb-database waar je gewoon met je muis op de lijst met credits kon klikken. Myrna Loy was iemand van wie je wist dat ze vroeger een grote filmster was geweest, maar je had haar nog nooit op het witte doek gezien. Ze was gewoon een naam, en iemand die in films had gespeeld die je ouders hadden gezien voordat je geboren was. Nou, nu kunnen we ze zien en er zijn er zoveel goed dat we Myrna Loy eindelijk in het juiste perspectief kunnen zien en beseffen hoe uniek en bijzonder ze in werkelijkheid was. Er is iets vreemds, namelijk dat haar echte naam Myrna Williams was en dat ze uit Montana kwam. Aan wie doet dat je denken? Nou, aan Michelle Williams natuurlijk, die uit Montana komt (zie mijn recensies in _LAND OF PLENTY_ en _INCENDIARY_, waarin ik opmerk dat dit meisje een geniale actrice is). Ik vraag me af of ze misschien familie van Montana zijn. Maar ik denk dat de hele wereld vol zit met mensen die Williams heten, zelfs in Montana, waar maar een paar duizend mensen wonen en een paar miljoen koeien. Het lijkt wel of overal waar je komt mensen zijn die Wiliam heten. Misschien komt dat omdat ze meervoud zijn. O, terug naar het verhaal. Ik vergeet het verhaal altijd. Nou, je ziet het aankomen, hè? Uiteindelijk vervolgt Powell Gable voor moord en eist de doodstraf. Dat deel van het verhaal is zwaar gekunsteld, maar het werkt goed, want het is tenslotte een film uit de jaren dertig. Loy is van streek omdat ze van hen allebei houdt. Je kunt zien waar het melodrama aan te pas komt, en ze leggen het er dik op, want dit is geen film waarin subtiliteit een belangrijke eigenschap is. We krijgen alles te horen, de dodencel, het laatste verzoek om gratie (o ja, Powell is inmiddels gouverneur van New York en is degene die wordt gesmeekt om Blackies leven te redden). Nou, het melodrama stapelt zich gewoon op het melodrama, zodat de film eigenlijk een soort melodramatische club sandwich is. Er is wat kaas en er is wat ham (in feite is er geen tekort aan ham in deze film) en er is wat kip als bepaalde personen de moed verliezen en dan is er...' Er is wat sla om op te fleuren en wat mooie dingen om een beetje op te fleuren, en dan is er het dagelijks brood, het is er allemaal. Neem een hap, het is echt heerlijk.
Yes, this is a melodrama all right. Two boys of very different backgrounds are orphaned when a pleasure steamer catches fire and sinks in the Hudson River near New York in 1902. One boy (Mickey Rooney) is a rough and tumble type, while the other is bookish and thoughtful. They are both briefly adopted together by a man who lost his son in the same disaster. They grow up together and then go their separate ways. The rough one, 'Blackie', becomes a criminal and is played by Clarke Gable. The bookish one becomes a lawyer and criminal prosecutor, played by William Powell. Blackie has a girlfriend, played by Myrna Loy, who leaves him for Powell. What is so especially fascinating about this film is that Myrna Loy and Clark Gable do not 'click' at all, and glaze over when they look at one another, despite their best acting efforts to simulate at least some flickers of passion. But as soon as Powell and Loy are on screen together, the fizz begins, and they spark off one another like two cheeky little flints who just can't wait to make wonderful fire together. Powell seems to have been an irresistibly amusing man who was attractive to all the most glamorous gals, despite not being all that good-looking. After all, he was married to Carole Lombard and then was about to marry Jean Harlow when she died tragically. (He paid $30,000 for her funeral and took six weeks off filming with Myrna Loy in another picture because of his uncontrollable grief.) So Powell certainly knew how to interact with women of character. Myrna Loy just had the right kind of wry and whimsical manner to complement the dry humour of Powell. From the moment they first look at each other in this first film together, a unique screen magic was born, and lasted through 14 films. When I knew her very slightly as a youngster, she was 57 and rather uncommunicative, and she seemed depressed, so I never knew the 'lively Loy'. In those days videos and DVDs did not exist, so few people of my age had any idea at all of what she had been like in her films with William Powell, as we had not only never seen any of them but had no way of doing so. Nor was there any internet with a handy IMDb database where you just click your mouse and see the list of her credits. The fact is, Myrna Loy was someone one knew had been a big movie star earlier on, but one had never actually seen her on screen. She was just a name, and someone who had been in films which one's parents had seen before one was born. Well, now we can see them and so many of them are good that we can at last see Myrna Loy in perspective and appreciate just how unique and special she really was. There is a curious thing, namely that her real name was Myrna Williams and she came from Montana. Now who does that remind you of? Why, Michelle Williams of course, who comes from Montana (see my reviews of LAND OF PLENTY and INCENDIARY, where I note that this girl is an actress of genius). I wonder if they could possibly be Montana kith and kin. But I guess the world is full of people named Williams, even in Montana, which has a population of just a few thousand people and a few million cattle, doesn't it? It seems that everywhere you go, there are people named Wiliams. Perhaps it is because they are plural. Oh, back to the story. I always forget the story. Well, you can see it coming, can't you? Powell ends up prosecuting Gable for murder and demands the death sentence. That part of the story is heavily contrived, but it works very well regardless because after all it is a 1930s movie. Loy is distressed because she loves them both. You can see where the melodrama comes in, and they really lay it on, as this is not a film where subtlety is a leading quality. We get the whole thing, death row, the last minute requests for a reprieve (oh yes, Powell is Governor of New York by now and is the one who gets begged to save Blackie's life). Well the melodrama just keeps piling on top of the melodrama like that, so that the film is really a kind of melodramatic club sandwich. There is some cheese and then there's some ham (in fact there is no shortage of ham in this film) and then there's some chicken when certain persons lose their courage and then there's some lettuce to brighten and pretty things up a bit, and then there's the daily bread, it's all there. Take a bite, it's really delicious.