Het valt niet mee om M. Night Shyamalan te zijn. Jaar na jaar worden zijn ongeëvenaarde geniale werken slecht ontvangen door theaterbezoekers en filmcritici. Zelfs Disney wilde zijn laatste film, Lady in the Water, niet maken omdat ze bang waren dat hij slecht geschreven was, omdat de rol van de schrijver/regisseur te groot was en omdat ze een g<0xC3><0xAA>nante, genotzuchtige aanval deden op zijn criticasters, de hufters. En hoe vervelend ik het ook vind om het met Disney eens te zijn, ze hadden volkomen gelijk.<br />Het verhaal, zo ingewikkeld als je van de man bent gaan verwachten, is hier niet het grootste probleem. Natuurlijk zit het tjokvol narigheden, tartarische en slecht geschreven stereotypen, maar het grootste probleem voor mij was de zelfingenomenheid die door de hele film heen de kop opsteekt. Shyamalan speelt bijvoorbeeld de rol van een schrijver die, verkeerd begrepen in zijn tijd, op een dag een jongen zal beïnvloeden die voorbestemd is om president van de Verenigde Staten te worden. Iemand die zichzelf waarmaakt? Zijn rollen zijn g<0xC3><0xAA>nant en onbedoeld hilarisch, en zijn reacties op cruciale punten in het verhaal deden me verlangen naar de korte, kitscherige cameo's van vroeger.<br />Hoewel ik kan begrijpen dat M. Night wil reageren op de niet-verlichte critici die de verbijsterende genialiteit van zijn vorige werken niet hebben gezien, moet je de reactie op zich wel in twijfel trekken. Shyamalan is aan het multitasken. Hij probeert zijn publiek door het magische realisme van zijn zelfverklaarde'verhaaltje voor het slapengaan' te loodsen, terwijl hij tegelijkertijd zijn critici bekritiseert omdat ze het evangelie van M. Night hebben ondermijnd. Uiteindelijk blijft er een sprookje over dat zich te zeer bewust is van zichzelf om ons volledig te omvatten, en een pseudo-manifest dat te waanvoorstellingen en te gewichtig is om ons op welke manier dan ook te inspireren. Uiteindelijk heeft Shyamalan een film gemaakt die alleen door hemzelf kan worden genoten. Het is alleen jammer dat mensen als Paul Giamatti, Bob Balaban en Freddy Rodriguez met het Goede Schip Shyamalan ten onder moeten gaan.
It's hard being M. Night Shyamalan. Year after year, his works of uncompromised genius are poorly received by theatergoers and film critics alike. Even Disney didn't want to make his latest film, Lady in the Water, fearing that it was poorly written, featured too large a role for the writer/director, and contained an embarrassingly self-indulgent attack at his detractors, the crrritics. And as much as I hate to agree with Disney, they were absolutely right.<br /><br />The story, as convoluted as you've come to expect from the man, is not the main problem here. Sure, it's chock-full of narfs, tarturic, and poorly drawn stereotypes, but the larger issue for me was the cringe-inducing self-indulgence that runs rampant throughout the film. For instance, Shyamalan plays the role of an author, misunderstood in his time, who will one day influence a boy destined to become the president of the United States. Self-fulfilling prophecies, anyone? His acting is embarrassing and unintentionally hilarious in turns, and his reactions to pivotal plot points had me longing for the brief, campy cameos of years past.<br /><br />While I can understand M. Night's desire to respond to the unenlightened critics that failed to see the staggering brilliance of his previous works, one has to question the response itself. Shyamalan is multitasking here, attempting to transport his audience through the magical realism of his self-proclaimed "bedtime story" while simultaneously denouncing his critics for trashing the gospel of M. Night. In the end, we're left with a fairy tale too aware of itself to fully envelop us and a pseudo-manifesto too delusional and self-important to inspire us in any way. In the end, Shyamalan made a film that can really only be enjoyed by himself. It's just a shame that the likes of Paul Giamatti, Bob Balaban, and Freddy Rodriguez have to go down with the Good Ship Shyamalan.