Sherlock Bones is het hartverwarmende verhaal van een kleine jongen, zijn potentieel gevaarlijke vader, zijn hartsvriendin (die een laboratoriumjas draagt in de enige scène waarin ze aan het werk is, in de drie volgende scènes, en daarna nooit meer in de hele film), haar ongelooflijk slecht geacteerde ondeugende kind, een pratende hond, en een hele cast en crew van mensen die de ene na de andere verkeerd beoordeelde beslissing nemen.<br />Sherlock Bones is slecht. Heel, heel slecht. Maar het is niet het soort slecht van het Pearl Harbor-ras van het verschrikkelijke, waar je rondtolt in een oceaan van de verschrikkelijke vraag wanneer de pure verschrikking zal eindigen. Nee, Sherlock Bones is het soort hilarische slechtheid dat het soort gelach opwekt dat je fysiek de adem beneemt bij de stompzinnige stompzinnigheid van wat je ziet. Het is iets heel bijzonders als twee kinderen en hun pratende hondenmaatje iemand achterna moeten zitten, zodat de hond zich op de een of andere manier naar de bestuurdersplaats verplaatst vanwaar hij, schijnbaar zonder ironie, verklaart: 'Stap in! Ik rij wel!' De hilariteit van dit specifieke moment wordt alleen maar versterkt door de halsdoek en ooglap van de hond (ja, echt) en zijn Schotse accent. Als hem wordt verteld dat hij niet kan rijden, antwoordt de hond simpelweg dat hij zevenenveertig is. De hilariteit van deze scène was zo groot dat we hem herhaaldelijk moesten terugspoelen om de zuivere schittering van deze scène in ons op te nemen terwijl de tranen over mijn wangen stroomden.<br />Kortom: kijk deze film als je samen met een paar vrienden naar een echt afschuwelijke film wilt kijken om te zaniken over een product van een horrorfilm uit de jaren negentig zoals nog nooit is vertoond. Kijk deze film niet als je verwacht dat iemand er op een niet-ironische manier van zal genieten. Laat deze film vooral niet aan je kinderen zien als je niet wilt dat ze je gaan haten als ze groot zijn.
Sherlock Bones is the heartwarming tale of a small boy, his potentially dangerous father, his veterinarian love interest (who wears a lab coat in the one scene of her working, for the next three scenes, and then never again in the entire movie), her incredibly badly acted miscreant child, a talking dog, and an entire cast and crew of people who make a series of misjudged decisions after another.<br /><br />Sherlock Bones is bad. Very, very bad. It is not the sort of bad of the Pearl Harbor breed of terribleness however, where one is left spinning in an ocean of the terrible wondering when the sheer horror will end. No, Sherlock Bones is the kind of hilarious bad that provokes the kind of laughter that physically stops you breathing at the inane stupidity of what you are watching. It is a special thing when two children and their talking dog buddy need to chase down someone, so the dog somehow transports itself into the driver's seat from where it declares, apparently without irony, "Get in! I'll drive!". The hilarity of this particular moment is only increased by the dog's neckerchief and eyepatch (yes, really) and 'Scottish' accent. When told he cannot drive the dog simply responds that he is forty-seven. The hilarity of this scene was so much that we repeatedly had to rewind it to soak in the sheer brilliance of this scene as tears streamed down my face.<br /><br />In short: DO watch this movie IF you and a few friends want to watch a truly terrible movie in order to riff on an artifact of 1990s horror the likes of which has never been seen. DON'T watch this movie if you expect to in anyone enjoy it on an unironic level. ESPECIALLY DON'T show this movie to your kids if you don't want them to grow up to hate you.