'The Merry Frinks' klinkt alsof het over een variéténummer gaat. In werkelijkheid is dit een van de meer obscure voorbeelden van een comedy-subgenre dat populair was in de jaren dertig: een 'krankzinnige' familie met verschillende excentrieke persoonlijkheden die allemaal onder hetzelfde dak woonden. Bekende voorbeelden van deze subgroep zijn 'You Can't Take It With You' en 'Three Cornered Moon'. 'The Merry Frinks' klinkt aannemelijker dan deze twee, maar niet echt overtuigend.<br />Ik heb echt een hekel aan Aline MacMahon. Ze was een zeer onopvallende karakterspeelster wier optredens ik altijd heel ongemanierd en onrealistisch vond. Ik heb nooit begrepen waarom sommige mensen haar zo hoog aanslaan. In zijn boek over filmsterren van voor 1945 wijdt filmhistoricus David Shipman een hoofdstuk aan MacMahon... Maar ze was beslist geen ster, in tegenstelling tot wat Shipman beweert. En toch krijgt ze in 'The Merry Frinks' de centrale en grootste rol, een van de zeer weinige keren in haar filmcarrière. (Een andere bijrol voor MacMahon was 'Once in a Lifetime'.)<br /><br />Hattie Frink (MacMahon) heeft de ondankbare taak om voor haar gezin van zonderlinge nietsnutten te zwoegen. Daartoe behoort ook haar man (de irritante Hugh Herbert), die steeds weer wordt ontslagen wegens dronkenschap; haar oudste zoon Emmett, een radicale advocaat (Allen Jenkins, tegen het type in een rol die door Wallace Ford had moeten worden gespeeld); haar spijbelende zoon Stinky (de uitmuntende Frankie Darro); en haar bemoeizuchtige schoonmoeder. <br /><0x3E> <0x3E> Rijke oom Newt (de grote Guy Kibbee) staat bij de Frinks op de stoep in de verwachting dat Hattie zijn lievelingskostje voor hem zal klaarmaken. Dat doet ze en hij gaat eraan kapot... maar hij sterft gelukkig. Dan blijkt dat Newt al zijn miljoenen aan Hattie heeft nagelaten, op voorwaarde dat zij haar familie moet verlaten om het geld op te halen. Ze gaat ervandoor naar Park Avenue en krijgt een gigolo (Ivan Lebedeff). Intussen is Hatties familie gedwongen zonder haar te leven... en eindelijk waarderen ze haar.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> Dit verhaal had heel grappig kunnen zijn, maar het is te onplezierig. We worden geacht ons in Hattie Frink te kunnen verplaatsen, maar zij en alle anderen in de film konden me niets schelen. Zal Hattie haar miljoenen opgeven om weer bij haar ondankbare familie te gaan wonen? Het einde is zowel zeer voorspelbaar als uiterst ongeloofwaardig. Onderweg naar het eind zien we een zeer indrukwekkende achtervolgingsscène (van de ondergewaardeerde Arthur Edeson) waarvoor een zeer gecompliceerd 'wild' interieur van het hele huis van de Frinks nodig is. De fotografische effecten lijken elders ingewikkelder dan nodig is. Deze film deed me denken aan een aantal films van WC Fields (zoals 'Man on the Flying Trapeze') waarin hij de hoofdrol speelde. Het verschil is dat het slachtoffer in dit geval de mater familias is.<br />Ik geef deze film maar 3 punten van de 10. Op het gevaar af ongalant te zijn, zal ik zeggen dat een van de redenen waarom ik deze film zo onplezierig vond, is dat Aline MacMahon zo lelijk is. Als een fotogenieker actrice (zoals de ondergewaardeerde Ruth Donnelly) de hoofdrol had gespeeld, zou ik de film veel minder pijnlijk hebben gevonden. Er is niets vrolijks aan de Frinks.
'The Merry Frinks' sounds like it's about a vaudeville act. Actually, this is one of the more obscure examples of a comedy subgenre that was popular in the 1930s: a 'wacky' family with several different eccentric personalities all living under the same roof. Well-known examples of this subgroup are 'You Can't Take It with You' and 'Three-Cornered Moon'. 'The Merry Frinks' is more plausible than either of these, but not much.<br /><br />I really dislike Aline MacMahon. She was an extremely plain-featured character actress whose performances I've always found very mannered and unrealistic. I've never understood why some people value her so highly. In his book about pre-1945 movie stars, film historian David Shipman devotes a chapter to MacMahon ... but she was definitely a supporting actress, not a star, despite what Shipman says. And yet in 'The Merry Frinks' she is cast in the central and largest role, for one of the very few times in her film career. (Another starring vehicle for MacMahon was 'Once in a Lifetime'.)<br /><br />Hattie Frink (MacMahon) has the thankless task of slaving for her family of oddball no-hopers. These include her husband (the annoying Hugh Herbert), who keeps getting sacked for drunkenness; her eldest son Emmett, a radical lawyer (Allen Jenkins, cast against type in a role that should have been played by Wallace Ford); her truant son Stinky (the excellent Frankie Darro); and her meddlesome mother-in-law.<br /><br />Rich uncle Newt (the great Guy Kibbee) shows up on the Frink doorstep, expecting Hattie to cook his favourite meal for him. She does, and it kills him ... but he dies happy. Then it turns out that Newt has left all his millions to Hattie, with the proviso that she must leave her family in order to collect the dosh. She scarpers off to Park Avenue and takes up with a gigolo (Ivan Lebedeff). Meanwhile, chez Frink, Hattie's family are forced to fend without her ... and they appreciate her at last.<br /><br />This story could have been quite funny, but it's too unpleasant. 'The Merry Frinks' reminds me of that intentionally awful Monty Python sketch about the world's most disgusting family. We're expected to empathise with Hattie Frink, but I didn't care about her nor anyone else in this movie. Will Hattie give up her millions to move back home with her ingrate family? The ending is both highly predictable and extremely implausible. On the way to get there, we do see one extremely impressive tracking shot (by the underrated Arthur Edeson) which required a very complicated 'wild' interior set of the entire Frink house. Elsewhere, the photographic effects seem to be more complicated than necessary. This film reminded me of several WC Fields movies (such as 'Man on the Flying Trapeze') in which he's put upon by his entire family, the difference being that in this case the victim is the materfamilias.<br /><br />I'll rate this movie only 3 points out of 10. At the risk of being ungallant, I'll say that one reason I found this movie so unpleasant is because Aline MacMahon is so ugly. If a more photogenic actress (such as the underrated Ruth Donnelly) had been cast in the main role, I would have found the movie much less painful to watch. There's nothing very merry about the Frinks.