Een verrassend effectieve weergave van de avonturen en het uiteindelijke lot van de twee grafrovers en moordenaars: William Burke (George Rose) en William Hare (Donald Pleasance) en dr. Knox, de docent anatomie (Peter Cushing) die medeplichtig was aan hun misdaden.<br />Destijds, halverwege de negentiende eeuw in Edinburgh, Schotland, was het voor de medische faculteit moeilijk om aan kadavers te komen voor ontleding. Ze waren gedwongen te wachten tot ze werden opgehangen en soms ergerden ze zich aan de lange tussenpozen tussen de executies. De haveloze en tandeloze Burke en Hare verzamelden, tezamen met vele andere 'ontleders', lijken van de straat en verkochten die aan Knox in een overmaat aan ijver om de medische wetenschap vooruit te helpen. Anders zouden de lichamen in de armenhuizen zijn beland. De film is gebaseerd op het verhaal van de twee broers Knox, die in het noorden van de Verenigde Staten begraven liggen. En daar werden dode lichamen op straat gevonden. Er is geen armoede zoals in een noordelijke stad in de greep van het ongebreidelde industrialisme.<br />Maar als iets de moeite waard is om goed te doen, is het de moeite waard om het extreem te doen. Burke en Hare maakten de korte, eenvoudige stap van het verzamelen van dode lichamen, via grafroof, naar moord. Knox wordt beschreven als een koelbloedige wetenschapper die niet in de ziel gelooft, noch in de schuld van zijn twee handlangers.<br />Ik weet niet hoe nauwkeurig het script de historische gebeurtenissen volgt, maar het is overtuigend gedaan, ook al is het budget wat aan de lage kant. De sets zien er een beetje plichtmatig uit. De met keitjes geplaveide, bochtige nachtelijke straten van de stad liggen er mooi bij, maar er was geen ruimte voor pietluttige extra's zoals straatlantaarns of straatvuil of intieme hoekjes en spleten en goedkope winkels. De verlichting lijkt uit het niets te komen en waar we naar kijken lijkt meer op een kale filmdecor dan op een sfeervolle straat in Edinburgh.<br />Burke en Hare gaan uiteindelijk te ver <0xE2><0x80><0x93> ze maken slachtoffers die bekend zijn en door sommigen van de gemeenschap met genegenheid worden beschouwd <0xE2><0x80><0x93> maar ze veranderen niet echt. De boog van het karakter behoort toe aan Cushings dokter Knox. Hij beledigt andere figuren in de medische wereld openlijk. Hij lijkt er niet op uit de mensheid te helpen, maar bejegent hen met minachting. Tot hij, na het proces tegen Burke en Hare, op een stadsplein neerhurkt en een haveloos klein meisje om een aalmoes vraagt. Hij heeft geen geld, maar nodigt haar uit om met hem mee te gaan naar zijn huis, waar hij haar wat geld zal geven. 'O nee!' antwoordt ze. 'Dan verkoop je me misschien aan dokter Knox.' Dat doet het'm voor Knox. Hij ontdekt zijn meelevende kant.<br />Het zou effectiever zijn geweest als we zijn toewijding aan de geneeskunde hadden gezien, maar in werkelijkheid waren zijn lezingen net zo kil en afstandelijk als de rest van zijn karakter. Voor deze openbaring was hij een tamelijk onsympathieke snotneus die zijn studenten genadeloos behandelde.<br />De voorstellingen zijn allemaal vrij goed. Pleasance is een charmante, pretentieloze, verraderlijke psychopaat, een beetje zoals Long John Silver. Rose is de dummy die wordt opgehangen omdat hij niet wist hoe hij 'het dilemma van de gevangene' zo goed mogelijk moest uitspelen. Billy Whitelaw is sexy, bijna dierlijk, als de stevig drinkende slet die het hof wordt gemaakt door een van de medische studenten. Ze overdrijft het grootste deel van de tijd, maar als ze door haar instinct of de regisseur wordt ingetoomd, brengt ze een paar bedachtzame zinnen uit. Maar ja, niemand kan zo slecht presteren dat het opzienbarend is.<br />Ik zei dat de decors en de decors het Edinburgh van de jaren 1840 niet echt opriepen, en misschien is dat maar goed ook. De steden van die tijd stonken echt <0xE2><0x80><0x93> letterlijk. Endiburgh was kilometers ver te ruiken en stond bekend als 'Auld Reekie'. Bij gebrek aan sociale voorzieningen heersten er armoede, dronkenschap, een slechte gezondheid en een snelle dood in de smerige straten. Vooral vrouwen werden onteigend. Zonder man eindigden velen van hen als prostituee. Dezelfde omstandigheden heersten in Londen, waardoor hoeren een gemakkelijke prooi waren voor Jack the Ripper.<br />Nou ja, dat is de realiteit, maar dit is film en als zodanig is hij best goed. Kunstiger vind ik Val Lewtons goedkope poging van RKO, 'The Body Snatchers', ondanks de demonische ondertoon.
A surprisingly effective retelling of the adventures and ultimate fates of the two grave robbers and murderers -- William Burke (George Rose) and William Hare (Donald Pleasance) -- and Dr. Knox, the lecturer on anatomy (Peter Cushing) who was complicit in their crimes.<br /><br />At the time, the mid-1800s in Edinburgh, Scotland, it was difficult for medical schools to come by cadavers for dissection. They were forced to wait for hangings and sometimes chafed at the long intervals between executions. The raggedy and snaggletoothed Burke and Hare, among many other "ressurectionists", collected dead bodies off the streets and sold them to Knox in an excess of zeal to advance the progress of medical science. The bodies would otherwise have wound up in pauper's graves. And there WERE dead bodies found on the streets. There is no poverty like the poverty of a northern city in the grip of unfettered industrialism.<br /><br />However, if a thing is worth doing well, it's worth doing in extremes. Burke and Hare made the short and simple step from collecting dead bodies, through grave robbing, to murder. Knox is portrayed as a cold-blooded scientist who believes neither in the soul nor in the guilt of his two enablers.<br /><br />I don't know how closely the script follows the historical events, but it's convincingly done, even if the budget is a bit low. The sets look a little perfunctory. The cobbled, crooked night-time streets of the city are nicely on display but there was no provision for fussy extras like street lamps or street litter or intimate nooks and crannies and cheap shops. The lighting seems to come from nowhere and what we're looking at appears to be a rather stark movie set instead of an atmospheric Edinburgh street.<br /><br />Burke and Hare eventually go too far -- knocking off victims that are well known and fondly thought of by some of the community -- but they don't really change. The arc of character belongs to Cushing's Dr. Knox. He's openly insulting to other figures in the medical profession. He seems not devoted to helping humanity, but holds them in contempt. Until, after the trial of Burke and Hare, he stoops down in a city square when a tattered little girl asks him for alms. He has no money but invites her to accompany him to his home where he will give her some cash. "Oh, no!," she replies, "You might sell me to Dr. Knox." That does it for Knox. He discovers his compassionate side.<br /><br />It would have been more effective if we'd seen his devotion to medicine but in fact his lectures have been as cold and distant as the rest of his character. Before this epiphany he's been a pretty unlikable snot, treating his students pitilessly.<br /><br />The performances are all rather good. Pleasance is a charming, unpretentious, treacherous psychopath, a little like Long John Silver. Rose is the dummy who gets hanged because he didn't know how to play "the prisoner's dilemma" to his best advantage. Billy Whitelaw is sexy, almost feral, as the hard-drinking tart being courted by one of the medical students. She overacts much of the time but, when reined in by her instincts or the director, she delivers some thoughtful lines. But then no one's performance is so bad that it's outstanding.<br /><br />I said that the sets and the set dressing didn't really evoke the Edinburgh of the 1840s and maybe that's a good thing. The cities of the period really stank -- literally. Endiburgh could be smelled miles away and was known as "Auld Reekie." In the absence of any social programs, poverty, drunkenness, poor health, and quick death were rampant on the foul streets. Women in particular were disenfranchised. Without a man, many of them wound up as prostitutes. The same conditions prevailed in London, making whores easy prey for Jack the Ripper.<br /><br />Well, that's reality, but this is cinema and, as such, is pretty good. More artful, in my opinion, is Val Lewton's inexpensive effort from RKO, "The Body Snatchers," its demonic overtones notwithstanding.