Om te beginnen moet ik zeggen dat ik nog maar net mijn 'Italian Horror'-opleiding achter de rug heb, dus ik moet nog steeds wennen aan de unieke aspecten van het genre. Dit is mijn eerste film van Ruggero Deodato (de volgende die ik wil zien is zijn 'Kannibal Holocaust'-film). Tot nu toe heeft klassieke Italiaanse horror een duidelijk andere toon dan klassieke horror en vooral een nieuwe Amerikaanse horror in de zin dat als je kijkt (als je de specifieke film niet eerder hebt gezien, of veel van de andere in het genre, zoals ik!) je het verontrustende gevoel krijgt dat ze echt gaan doorduwen. Nee... maak daar maar HELEMAAL een eind aan door extreem expliciet geweld en bloed te laten zien, waardoor veel Amerikaanse filmtaboes worden doorbroken. Ik vind veel recente Amerikaanse horrorfilms een tong-en-wanggevoel hebben, waardoor het bloed en het geronnen bloed een bijna circusachtige show worden. Boeven zijn komisch, ze schieten hun oneliners af terwijl ze slachtoffers afslachten of vice versa. Bovendien gaat de actie in Italiaanse films meestal vergezeld van een bizarre dialoog en/of die waanzinnige muziek. Ik moet zeggen dat de twee liedjes die ze in deze film gebruiken, vooral het disconummer, hoe waardeloos ze ook zijn, me sindsdien achtervolgen. Maar 'House on the Edge of the Park' haalde het niet bij mijn angstige verwachtingen. De eerste helft van de film was ik heel nerveus en bang, omdat ik niet wist wat me te wachten stond nadat de psychopaat Alex (David Hess) en zijn vriend het feest hadden bezocht. Maar tot mijn verbazing was het niet té afschuwelijk... niet zoals ik had verwacht in elk geval. Ten eerste was er niet zoveel geweld bij de verkrachtingen als ik had verwacht. Ik had verwacht dat er links en rechts vrouwen zouden worden aangevallen. Maar ik denk dat twee gangsters niet veel kwaad kunnen doen. Afgezien van de verkrachting aan het begin van de film, zagen de twee andere seksscènes er ronduit vrijwillig (!) uit... zelfs prikkelend. Veel vrouwelijke naaktheid in deze scène, jongens. Maar de scène met Alex en Cindy en zijn scheermes was behoorlijk verontrustend. Het idee dat je zomaar met een scheermes wordt bewerkt, bezorgt me echt de kriebels. Maar het engste vond ik dat de rest van de medegasten gewoon bleef staan toekijken hoe hun vriend dit overkwam. Ik vond die blonde jongen (Tom) zo'n watje! In de meeste scènes in het huis lijken de slachtoffers allemaal zo passief, alsof ze Alex en Ricky gewoon laten doen wat ze willen. In mijn ogen leken ze in het begin, toen de ellende begon, gewoon niet bang of over haar toeren genoeg. Maar ik denk dat dat ook allemaal deel uitmaakt van die unieke 'toon'. Met Italiaanse horror die zo ontwapenend is.<br />Misschien zijn de extra's die ik heb gezien (de 'Shriek Show'-editie) het meest interessant voor mij. Om te beginnen wordt het interview heel informeel gefilmd in wat eruitziet als het huis van de Hess'. Ik heb geen idee wie de interviewer is, maar zijn vragen worden wel op camera gesteld, wat heel ongebruikelijk is. Grappig genoeg zijn sommige vragen van de interviewer naar mijn mening een beetje zinloos en tactloos. Dat wordt vooral duidelijk als de interviewer probeert aan te snijden dat de vrouw van David Hess, Karoline Mardeck, ook in de film speelt. Hess legt hem snel het zwijgen op en vertelt hem op enigszins dreigende toon iets in de trant van: 'Ik dacht dat ik je gezegd had dat we het daar niet over zouden hebben...' Raar! Na het interview met David Hess, als zijn vrouw Karoline zelf geïnterviewd wordt, probeert de interviewer het onderwerp weer ter sprake te brengen dat ze in de film speelt en ze kijkt alleen maar ongemakkelijk weg en zegt: 'Ik wil er niet over praten.' Nou, dat is geen wonder. Karoline Mardeck speelt het meisje dat in het begin van de film door het personage van David Hess, Alex, in haar auto wordt verkracht en vermoord! In de aftiteling heet ze Susan, maar ik ben er vrij zeker van dat ik haar naam nooit in de film heb horen noemen. Het is grappig, omdat David Hess zijn relatie en interactie met de andere acteurs in de film terloops en openlijk bespreekt, maar als het gaat over de rol van zijn vrouw in de film, wordt hij begrijpelijkerwijs op zijn hoede. Het is heel g<0xC3><0xAA>nant hoe ze er allebei zo geringschattend over doen, alsof ze proberen te ontkennen dat het is gebeurd. Maar in zekere zin moet ik zeggen dat ik respect heb voor meneer Hess omdat hij niet wil praten over de vernederende rol die zijn vrouw speelde om haar/hun privacy te beschermen. Ik weet niet zeker of ze getrouwd waren in de tijd dat de film werd opgenomen, maar Karoline vertelde tijdens het interview dat ze David in 1975 in een vliegtuig naar New York had ontmoet, dus het lijkt erop dat ze in elk geval al een paar jaar een relatie hadden voordat de film werd opgenomen. Hoe dan ook, ik weet zeker dat dit het laatste is waar een getrouwd stel over zou willen praten: hoe de een de ander op film voor het nageslacht bruut heeft misbruikt. Te midden van alle seks en geweld rond deze film was dat een menselijk aspect dat me op een vreemde manier troostte. Wat ik ook uit het interview heb opgemaakt, is dat David Hess, hoewel hij vreemd is, een behoorlijk diepgaande en echte vent is met interessante inzichten in de personages die hij heeft gespeeld en de films die hij heeft gemaakt. Bovendien maakt het feit dat hij een redelijk succesvolle carrière als muzikant heeft gehad (en zelfs liedjes heeft gecomponeerd voor zijn andere beruchte horrorfilm, 'Last House on the Left') hem als acteur en als persoon nog intrigerender.<br />Wat 'House on the Edge of the Park' betreft, kan ik het alleen aanbevelen als je een fan bent van het Italiaanse horrorgenre, seksfilms, en natuurlijk van David A.
First of all, let me say that I am just beginning to get my 'Italian Horror' cinema education so I'm still getting used to the unique aspects of the genre. This is my first Ruggero Deodato film (Next on my list to view is his 'Cannibal Holocaust' film). So far, vintage Italian horror has an obviously different tone indeed from vintage and especially new American horror in the way that there's an unnerving sense as one is watching (if you haven't seen the particular film before or many in the genre, like me!) that they're really going to push the envelope. Naw... make that TOTALLY cross the line with depicting extremely explicit violence and gore, breaking many American film taboos. I find many recent American horror films to have a tongue-and-cheek feel to them, making the blood and gore into an almost circus-like show. Villains are comical, shooting off these one-liners as they slay victims or vice versa. Plus, in Italian films, the action is usually accompanied by this bizarre dialogue and/or THAT CRAZY MUSIC. I gotta say, the two songs they use in this movie, especially the disco one, as cheesy-bad as they are, have been haunting me ever since. However, 'House on the Edge of the Park' didn't quite live up to my anxious expectation. I WAS very nervous and fearful throughout the first half of the film in not knowing what to expect after psycho Alex (David Hess) and his friend hit the party. But, surprisingly, it wasn't TOO horrible... not like I had expected anyway. First of all, there wasn't as much violent rape depiction as I thought there would be. I thought there would be women assaulted left and right. But I guess there's only so much harm two hoodlums can do. Aside from the rape at the beginning of the film, the two other sex scenes shown looked downright consensual(!)... even titillating. Lots of female nudity in this one, guys. Yet the scene with Alex and Cindy and his straight razor WAS pretty unsettling. The idea of being randomly sliced at with a razor definitely gives me the Hobie-jeebies. But most creepy to me was the was how the rest of the part guests just stood by and watched this happen to their friend for as long as they did. I thought the blond guy (Tom) was such a wimp! In fact, through most of the scenes at the house, the victimized guests all seem so passive, pretty much just allowing Alex and Ricky do what they wanted to do. To me, they just didn't seem scared or freaked out enough in the beginning when bad stuff started to happen. But I guess that is, again, all part of that unique "tone" with Italian horror that is so disarming.<br /><br />Perhaps the MOST interesting to me on the unrated DVD that I watched (the 'Shriek Show' edition) were the extras that include an interview with "David Hess and Family." First of all, the interview is filmed very informally at what looks like the Hess home. I have no idea who the interviewer is, but his questions are heard on camera, which is very unusual. Amusingly, some of the interviewer's questions are somewhat pointless and tactless, in my opinion. This is especially evident when the interviewer tries to touch on the subject of David Hess' wife, Karoline Mardeck, also being in the film. Mr. Hess quickly shuts him down and in a somewhat menacing tone tells him something to the effect of, "I thought I told you we weren't going to talk about that..." Weird! After the David Hess interview, when his wife Karoline is being interviewed by herself, the interviewer tries to again bring up the subject of her being in the film and she just looks away uncomfortably saying "I don't want to talk about it." Well, it's no wonder. Karoline Mardeck plays the girl that David Hess' character Alex rapes and kills in her car in the beginning of the film! Her name is Susan in the credits but I'm pretty sure I never heard her name uttered in the film. It's funny, because David Hess casually and openly discusses his relationship and interaction with the other actors in the film, but when it comes to talking about his wife's role in the film, he understandably becomes guarded. It's very awkward how they BOTH become so dismissive about it, like trying to deny it happened. But in a way, I have to say that I respect Mr. Hess for not wanting to talk about this degrading role his wife played in order to protect her/their privacy. I'm not sure if they were married at the time it was filmed, but in listening to Karoline recall during her interview how/when she and David met, it was on a plane to NYC in 1975 so it seems like they at least had been in some type of relationship for several years before this movie was filmed. In any case, I'm sure that's the LAST thing any married couple would want to talk about--how one sexually brutalized the other on film for all posterity. Amid all the sexploitation and violence surrounding this film, that was a humanizing aspect that comforted me in a strange way. What I also got from the interview is that David Hess, although strange, is a pretty deep and real guy with some interesting insights into the characters he's played and the movies he's made. Plus, the fact that he's had a fairly successful career as a musician (even composing songs for his other notorious horror flick, 'Last House on the Left') makes him even more intriguing as an actor and person.<br /><br />As for 'House on the Edge of the Park,' I only recommend if you are a fan of the Italian horror genre, sexploitation films, and of course, David A. Hess.