Hoewel de film vandaag de dag zeker gedateerd is, was 'De Zwarte Kat' in 1934 subliem op tijd. Het was duidelijk dat de film door de critici werd bespot en slechts middelmatig succes had, gezien de ster van de film. Veel mensen, onder wie sommigen in de hiërarchie van Universal Studio's, beschouwden de film als een nihilistische studie over moord, Satansaanbidding, sadisme en zelfs necrofilie.<br />Natuurlijk lijkt wat de massa zeventig jaar geleden onbeschaamd vond, vandaag de dag vermetel. In veel opzichten is 'De Zwarte Kat' een brutaal, opvallend stuk werk dat twee van de beste spelers van de horrorfilm op het hoogtepunt van hun spel laat zien. Zijn meest effectieve momenten zijn niet wanneer hij zijn sinistere blik op Bela Lugosi of Jacqueline Wells laat rusten, maar wanneer hij het orgel bespeelt of buiten tussen de door de wind gegeselde bomen staat, in vervoering door zijn gedachten aan de komende zwarte mis. Ondertussen levert Lugosi, gezegend met een sympathieke, bijna heroïsche rol, een van zijn beste optredens tot nu toe af, een prachtig afgemeten portret van een man die vastbesloten is om het jonge stel dat hij door de omstandigheden moet beschermen, recht te doen, maar die gedoemd is om te sterven in het huis van zijn meest gehate vijand.<br /><0x3E> Mooi camerawerk en kunstzinnige leiding, geleid door Edgar G. Ulmers regie, maken deze film aangrijpend om naar te kijken en pittig om naar te luisteren. De enige echte minpunten zijn het obligate romantische stel dat hier bevolkt wordt door David Manners en de eerder genoemde mevrouw Wells. Hun acteerwerk en dialogen zijn op de een of andere manier meer tegenstrijdig aan goedgelovigheid dan de motieven van Boris en Bela ooit zouden kunnen zijn. Bovendien is de zwakke komische vertolking van twee twistzieke politieagenten op z'n best broos (hoewel het interessant is om Lugosi in het stuk in zijn moedertaal Hongaars te horen spreken), maar beide elementen waren ongetwijfeld concessies aan de smaak van het publiek van de jaren dertig.<br />Net als bijna alle griezelfilms uit de vroege jaren dertig is 'De Zwarte Kat' onvolmaakt en ouderwets. Maar net als bijna alle griezelfilms uit de vroege jaren dertig is het uniek, ingenieus op zijn eigen manier, en nog steeds de ontdekking van een nieuwe generatie waard.
Although it is certainly dated today, "The Black Cat" was sublimely ahead of it's time in 1934. Conseqently, it was derided by critics and enjoyed only middling success considering the star power involved. Many people, including some in Universal Studio's hierarchy, regarded the film as a nihilistic study in murder, Satan worship, sadism and even necrophilia.<br /><br />Of course, what struck the masses as impudent seventy years ago seems audacious today. In many ways "The Black Cat" is a bold, striking piece of work that captures two of horror film's greatest players at the top of their game. Boris Karloff, with his new-wave hairstyle and snake-like eyes, personifies irredeemable evil. He fails to convince only when his character is forced into mock-congeniality. His most effective moments are not when he casts his sinister glare at Bela Lugosi or Jacqueline Wells, but when he plays the organ or stands outside amidst the windswept trees, enraptured by his thoughts of the Black Mass to come. Meanwhile, Lugosi, blessed with a sympathetic, almost heroic role, contributes one of his all-time best performances, an exquisitely measured portrait of a man determined to do right by the young couple he is forced by circumstance to protect, but doomed to die in the house of his most hated foe.<br /><br />Fine camera-work and art direction, guided by Edgar G. Ulmer's helming, make this film striking to look at and brisk to sit through. The only real demerits are the obligatory romantic couple, peopled here by David Manners and the aforementioned Ms. Wells. Their acting and dialogue somehow strain credulity more than Boris and Bela's motivations ever could. Also, the weak comic relief provided by two quarrelsome policemen is brittle at best (although it's interesting to hear Lugosi speak in his native Hungarian in the scene), but both elements were, no doubt, concessions to the taste of 1930's audiences.<br /><br />Like almost all of the early 30's horror films, "The Black Cat" is imperfect and antiquated. But, also like almost all of the early 30's horror films, it is unique, ingenious in it's way, and still worthy of discovery by a new generation.