Honderdzevenenvijftig minuten overdadige romantiek, intriges en politiek, opgediend door de schitterende brillenfabriek van MGM. Er is een 'entre-acte' en alles.<br />Het probleem is, voor mij althans, dat het zo verrukkelijk saai is. De eerste helft <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen vóór de entre-acte <0xE2><0x80><0x93> is een soort laat-achttiende-eeuwse soap opera. Norma Shearer is de jonge Oostenrijkse bruid van de toekomstige koning van Frankrijk, Lodewijk XVI, gespeeld door Robert Morley als impotent en onbekwaam, maar niet onaardig. Als Shearer van dit gearrangeerde huwelijk hoort, sputtert ze tegen: 'O, denk je eens in! Ik word de koningin van Frankrijk!' Maar het loopt allemaal niet zo goed voor haar af. (Gebeurt dat ooit, in dit soort films?) Aan het Franse hof worden ze gehaat als buitenlanders en barbaren, vooral door de stekelige Madame DuBarry, de gemalin van Morleys grootvader, de huidige koning. Zulke roddelpraatjes heb je nog nooit gehoord. En dan is er Morleys ogenschijnlijke onverschilligheid ten opzichte van haar. ('Ik ben graag alleen.') Wat moet een meisje doen? Ze verdrinkt haar verdriet in wijn en vrijt met minnaars in seriatim. Dat is leuk werk, als je het kunt krijgen. Je mag je uitleven in elke zintuiglijke modus die mens of dier kent - en je krijgt ook de sympathie van het publiek, omdat ze weten dat je alleen maar wispelturig bent uit een wanhopige eenzaamheid.<br />De tweede helft wordt een beetje donkerder, maar dan, zoals ze zeggen, is het gebeurd.' Het is altijd het donkerst vlak voordat het helemaal zwart wordt. Inmiddels is Morley voldoende bijgekomen om Shearer twee kinderen te schenken, van wie ze uiteindelijk natuurlijk gescheiden wordt, wat het publiek een reden geeft om nog meer tranen te vergieten. Eens kijken. Ik heb in de spoilerdoos gekeken, dus ik denk dat ik het einde wel kan verklappen: Marie Antoinette wordt haar hoofd afgehakt.<br />Kinderen, ik hoop dat ik het niet voor jullie heb verpest, maar dit is de Franse Revolutie en revolutionairen zijn over het algemeen niet erg aardig. De hele geschiedenis door lijkt het erop dat een of andere genadeloze dictator, net als een koning, zijn onderdanen mishandelt tot ze hem afzetten. Dan laten ze zien dat ze, in tegenstelling tot hem, vervuld zijn van Nieuwe-Temperament-barmhartigheid door de afgezette heerser, zijn familie en iedereen die ooit met hem te maken heeft gehad af te slachten. (Fidel Castro heeft zich opgewerkt tot postbode.) Daarbij worden de boeren in deze film behandeld met de minachting die ze volgens de schrijvers verdienen. Wat een ongemanierd stelletje! Shearer legt de onrust op deze manier aan haar kinderen uit: wij hebben niets gedaan, maar zij zijn onwetend en ongelukkig en moeten dat op iemand afreageren. In deze film zegt niemand ooit: 'Laat ze maar taart eten.' De meeste acteurs overdrijven, maar dat is begrijpelijk omdat het in die tijd heel gewoon is. Ik weet niet wat 'charisma' tegenwoordig betekent. Oorspronkelijk werd het gebruikt om de kwaliteit te beschrijven van iemand die door God was gezegend en een magnetisme uitstraalde dat religieus van aard was. Nu wordt het woord losjes gebruikt om rocksterren te beschrijven. Wat het ook is, en hoe het ook gemeten wordt, ik denk niet dat Norma Shearer er een heeft. Joseph Schildknaap, slap en geschilderd als een etalagepop, geeft de beste voorstelling. Robert Morley lijkt maar één noot op zijn instrument te hebben. In een relatief kleine rol als Shearers enige ware liefde heeft Tyrone Power een rol die liefhebbers van dit soort films bekend voorkomt. De vrouw wordt achtervolgd door demonen, omringd door schurken, bedriegers, uilskuikens en uitbuiters <0xE2><0x80><0x93> en dit is de enige man die van tijd tot tijd terugkeert om haar van een of andere dwaasheid te redden of haar gerust te stellen met zijn begrip en openhartigheid. (Cf. Paul Newman in 'I'll Cry Tomorrow' of Sam Shepherd in 'Frances'.) Dit moet in 1938 een verademing zijn geweest. Vandaag de dag lijkt het muf en gebonden aan conventies die gebruikelijk zijn in genrefilms. Iedereen die een meer evenwichtig en volwassen standpunt wil zien, zou Ronald Coleman in 'A Tale of Two Cities' moeten zien. Dat zou veel, veel beter zijn. Het zal bijna evenveel tranen doen vloeien, maar het zal je ook uitdagen.
One hundred and fifty-seven minutes of lavish romance, intrigue, and politics, dished up by MGM's superb spectacle factory. There's an "entre act" and everything.<br /><br />The problem, for me anyway, is that the thing is so exquisitely dull. The first half -- before the entre act, that is -- is a kind of late 18th-century soap opera. Norma Shearer is the young Austrian bride of the future king of France, Louis XVI, played by Robert Morley as impotent and inept but not unkind. When Shearer learns of this arranged marriage, she positively kvells. "Oh, just think of it! I'll be the Queen of France!" Things don't turn out all that well for her, though. (Do they ever, in these genre movies?) She's resented as a foreigner and barbarian at the French court, especially by the waspish Madame DuBarry, the consort of Morley's grandfather, the current king. Such gossip you never heard. And then there's Morley's apparent indifference to her. ("I like to be alone.") What's a girl to do? She drowns her sorrows in wine and flings with lovers in seriatim. This is nice work, if you can get it. You get to indulge yourself in every sensory modality known to man or beast -- AND you get the sympathy of the audience too, because they know you're just being flighty out of a desperate loneliness.<br /><br />The second half turns a little darker, but then, as they say, it's always darkest just before it turns completely black. By this time Morley has come around enough to give Shearer two children, from whom she is of course eventually separated, giving the audience a reason for still more tears. Let's see. I checked the spoiler box so I guess I can give away the ending: Marie Antoinette gets her head lopped off.<br /><br />Kids, I hope I didn't ruin it for you but, see, this is the French Revolution and revolutionaries tend not to be very kind. All through history, it seems that some merciless dictator, like a king, mistreats his subjects until they depose him. Then they show that, unlike him, they are full of New-Testatment-mercy by slaughtering the deposed ruler, his family, and anybody who was ever associated with him. (Fidel Castro worked his way down to mailmen.) At that, the peasants are treated in this movie with the contempt the writers think they deserve. What an uncouth bunch! Shearer explains the unrest to her children this way: We didn't do anything, but they're ignorant and unhappy and must take it out on somebody. In this movie, nobody ever says "Let 'em eat cake." Most of the cast overact, but this is understandable because it's common to the period. I don't know what "charisma" is supposed to mean these days. It was originally used to describe the quality of someone who was blessed by God and exuded a magnetism that was religious in its properties. Now, the word is slung around loosely to describe rock stars. Whatever it is, and however it's measured, I don't think Norma Shearer has any. Joseph Schildkraut, effete and painted like a mannequin, gives the best performance. Robert Morley seems to have only one note on his instrument. In a relatively minor role as Shearer's one true love, Tyrone Power has a part that is familiar to devotees of these kinds of movies. The woman is haunted by demons, surrounded by knaves, impostors, ninnies, and exploiters -- and this is the only man who will return from time to time to rescue her from some folly or to reassure her with his understanding and candor. (Cf., Paul Newman in "I'll Cry Tomorrow" or Sam Shepherd in "Frances".) This must have been an eye opener in 1938. Today it seems stale and bound by conventions common to genre films. Anyone who wants a more balanced and adult point of view should see Ronald Coleman in "A Tale of Two Cities." It would be a far, far better thing to do. It will jerk almost as many tears but it will challenge you too.