Dit is het soort film waarvan sommigen zouden zeggen dat hij pas in de laatste minuten duidelijk wordt. Ik ben het daar gedeeltelijk mee eens. Een jongeman ontwaakt uit een coma dat 4 jaar heeft geduurd en ontdekt dat hij zijn verloofde heeft vermoord en opgesloten zit in een psychiatrische inrichting. Zijn arts, die hem wil behandelen, stuurt hem naar The House of Love voor therapie. Als hij daar eenmaal is, ontmoet hij de andere patiënten en wordt hij geplaagd door halfverwerkte herinneringen en een vreemd déj<0xC3><0xA0> vu... om nog maar te zwijgen van de moord op een aantal van de andere patiënten. Meer dan dat wil ik er niet over zeggen. Andras Jones speelt de hoofdrol en ik heb genoten van zijn optreden. Ik moet toegeven dat zijn acteerwerk gedurende de hele film inconsequent is, maar op de een of andere manier maakt dat zijn optreden des te vertederender. De inconsequentie lijkt op een positieve manier bij de verhaallijn te passen. Seth Green, aan wie ik vóór deze film een grote hekel had, heeft me een fan gemaakt. Beth Bates is, om heel eerlijk te zijn, op het gebied van haar acteerwerk behoorlijk slecht (hoewel ze, naar mijn bescheiden mening, beeldschoon is). Tot haar verdediging kan ik aanvoeren dat een groot deel van de kleine dialoog die ze heeft, zelfs voor de meest getalenteerde actrice moeilijk zou zijn. Alle andere acteurs doen hun werk goed. De score is fantastisch, van het soort dat je je na één keer kijken nog zult herinneren. De sets zijn mooi, vooral gezien het budget, en de film is heel goed gefilmd. Waarschijnlijk kun je de dvd voor tien dollar op de kop tikken. Een koopje, volgens mij. Dit is het soort film waar je óf van houdt óf een hekel aan hebt. Als je ervan houdt, zul je er waarschijnlijk dagenlang over kunnen peinzen. Ik zei al dat ik het maar gedeeltelijk met iemand eens zou zijn als hij zei dat het uiteindelijk alleen maar duidelijk wordt. Het wordt misschien duidelijk, maar het roept meer vragen op dan een antwoord zou moeten doen. Bravo!
This is the type of film that some might say only becomes clear in the final minutes. I'd partially agree with that. A young man wakes from a 4 year long coma to discover that he murdered his fiancé and has been locked in a mental institution. His doctor, seeking to treat him, sends him to The House of Love for therapy. Once there he meets the other patients and is troubled by half realized memories and strange deja vu ... not to mention the murder of some of the other patients. I won't say any more than that plotwise. Andras Jones plays the lead, and I enjoyed his performance. I would have to admit that his acting is inconsistent throughout the film, but somehow, this makes his performance all the more endearing. The inconsistency seems to suit the storyline in a positive manner. Seth Green, who I strongly disliked before this film, has made me a fan. Beth Bates is, to be quite honest, pretty bad performance wise (though gorgeous in my humble opinion). In her defense, much of the little dialog she has, would be tough for even the most talented actress. All of the other actors do a good job. The score is wonderful, the type you'll remember after one viewing. The sets are nice, especially considering the budget, and the film is very well shot. You can probably find the DVD for 10 bucks. A real bargain in my opinion. This is the kind of film that you'll either love or hate. If you love it, you'll likely be left to ponder it for days. I said earlier that I would only partially agree with someone if they said that it only becomes clear in the end. It may become clear, but it raises more questions than an answer should. Bravo!