Ik zag de verfilming van 'de verloren zoon' voor het eerst toen ik in de eerste klas van de middelbare school zat. Ik geloof dat mijn leraar en ik de enigen waren die erom moesten lachen. Ik stond ervan te kijken dat een film die eruitziet alsof hij in een garage is opgenomen, me pijn in mijn gezicht kon doen. Hij heeft een prachtig raar verhaallijntje, kleffe kletspraatjes; hij gaat alle kanten op en eindigt abrupt, maar ik vind hem geweldig.<br />De Vaudeville-achtige oorsprong van sommige kleffe kletspraatjes (de sneeuwklacht) is vermakelijk. Andere motieven uit die periode zijn niet de moeite van het vermelden waard, maar het weinige dat er geschreven staat, maakt me net zo aan het lachen als alles wat recent is. Fields' kleredeuntje is behoorlijk goed. Ik ben vooral dol op een paar van de scènes die zich voor mijn ogen afspelen, waaronder een onderdeurtje van een hond in een slede, een langbenig meisje dat het leven redt en W.C. die Lena de eland roept. De geluidskwaliteit is afgrijselijk, maar de willekeurige scènes veranderen iets aan de saaiheid en claustrofobie van andere Fields-shorts (The Golf Specialist).<br />Het drijft de spot met alles wat er te zien is: stagnatie, melodrama, fatsoen, acteurs die woorden verkeerd uitspreken. Ik weet niet of er meer dan 18 minuten film zijn die me zo aan het lachen maken als dit belachelijke filmpje.
I first saw this send-up of "the prodigal son" when I was a high school freshman. I think my teacher and I were the only 2 people laughing. I was astonished that a film that looks like it was filmed in a garage could make my face hurt. It has wonderfully screwy story arc, corny gags; it's all over the place and ends abruptly, but I love it. <br /><br />The Vaudeville origins of some corny bits (the snow gag) amuse. Other motifs of the period are not worthy of inclusion, but what little writing there is makes me laugh as hard as anything recent. Fields' hogwash ditty is pretty terrific. I especially love a few of the sight gags, including a runt of a dog on a sled team, a leggy salvation army gal, and W.C. calling for Lena the elk. The sound quality is heinous, but the arbitrary scene changes relieve some of the tedium and claustrophobia of other Fields shorts (The Golf Specialist).<br /><br />It mocks everything in sight; staginess, melodrama, propriety, actors who mispronounce words. I don't know that there any other 18 minutes of film make me smile as much as this ridiculous little movie.