Het ene moment wist ik dat ik naar iets prachtigs keek. De scènes van de personages in de telefooncellen laten ons onmiddellijk weten wie ze zijn en waar ze over gaan. We weten dat Lionel Barrymore stervende is; John Barrymore voert iets in zijn schild. Telefooncellen worden verondersteld privé te zijn, maar we mogen de intieme gesprekken van mensen afluisteren <0xE2><0x80><0x93> het is opwindend, een geweldige manier om een film op gang te brengen. Tegen de tijd dat we de lobby binnenkwamen, met die fantastische drieënhalve minuut (ik heb het getimed!) hoge resolutie van alles wat er gebeurt, met de personages die in en uit het beeld dwalen, op de achtergrond, was ik hulpeloos verloren in de actie. Ik zei letterlijk tegen mezelf: 'Dit is geweldig.' Met een brede, sullige glimlach op mijn gezicht zag ik de film steeds beter worden.<br />Elke vertolking, misschien met uitzondering van die van Garbo, is vlekkeloos. In Dinner at Eight was Beery totaal anders dan ik over hem had gedacht. Hij bracht een stoere, dominante vertolking ten gehore, maar soms ook een beetje triest, bijna kinderlijk.<br />Crawford (de eerste film van haar die ik heb gezien) was in elk geval voor mij een openbaring. Ik kan het beeld van haar met die Baby Jane-blik niet van me afzetten, en het verbaasde me hoe mooi ze hier was. Haar intriges zijn zo subtiel dat ik het pas helemaal aan het eind doorhad. Toen speelde ik haar scènes in mijn hoofd nog eens af en viel alles op zijn plaats. Was ze altijd al zo brutaal? Garbo was misschien wel de zwakste schakel. Ze was indrukwekkend, begrijp me niet verkeerd, maar er is iets gedateerds aan haar acteerwerk, iets wat gewoon niet goed zat. Ik weet het niet, misschien is ze te iconisch. Toen ze Barrymore niet had om mee te acteren, had ik het gevoel dat ze iets miste.<br />John Barrymore was uitstekend. Ik kan deze man eenvoudigweg niets kwalijk nemen. Hij deelt nu mijn favoriete acteursrol met Brando.<br />Maar Lionel Barrymore heeft hem gestolen. Zijn rol als de stervende, sociaal onbeholpen nerd die voor het eerst zijn leven leidt, is een van de beste die ik ooit heb gezien. Absoluut tragisch. De scène vlak voordat hij met Crawford danst, maakte me aan het huilen. De man was hartverscheurend. Van zijn gemompelde klachten aan de balie, alleen maar om gehoord te worden, tot zijn wanhopige zoektocht naar zijn portefeuille, terwijl de dief worstelt met zijn geweten, tot zijn confrontatie met Beery, hij was perfect. Zijn gebaren, de beweging van zijn ogen, de gespannen uitdrukking op zijn gezicht, alles straalde droefheid, wanhoop en waardigheid uit.<br />De muziek was perfect. Het leek bijna nooit op te houden. Walsen die echoden van de manier waarop de personages om elkaar heen dansten, of het nu ging om parels stelen, stenograferen, onzekere ballerina's overhalen of de confrontatie aangaan met tirannieke bazen. De richting was vaak duizelingwekkend: de eerder genoemde foto's (en er waren er meer dan een paar) leken eindeloos door te gaan; de foto's keken neer op de lobby in de verte, in al zijn art-deco glorie.<br />Geen enkel beeld is verspild. Het is een van de zeer weinige films die ik graag een uur langer zou zien draaien. Hij is gevat, snel, glamoureus, sexy, geraffineerd, grappig en uiteindelijk tragisch.
One minute in, I knew I was watching something wonderful. The scenes of the characters in phone booths lets us know immediately who they are and what they're about. We know Lionel Barrymore's dying; John Barrymore's up to something. Phone booths are supposed to be private, but we're allowed to eavesdrop on people's intimate conversations - it's thrilling, a great way to kick-start a film. By the time we entered the lobby, with that wonderful three and a half minute (I timed it!) elevated shot of everything that's going on, with the characters wandering in and out of the frame, hanging in the background, I was helplessly lost in the action. I literally said to myself: "this is great". A big goofy smile on my face, I watched the film get better and better.<br /><br />Every single performance, with the possible exception of Garbo, is flawless. A far cry from my opinion of him in Dinner At Eight, I thought Beery was very good, delivering a blustering, dominant performance, but sad, almost child-like, at times.<br /><br />Crawford (the first film of hers I've seen) was, at least to me, a revelation. I can't shake the image of her with that Baby Jane look, and I was surprised at how beautiful she was here. Her scheming is so subtle I hardly noticed it until the very end. Then I replayed her scenes in my mind and everything fit into place. Was she always this sassy? Garbo was possibly the weakest link. She was impressive, don't get me wrong, but there's something dated about her acting, something that just didn't sit right. I don't know, maybe she's too iconic. When she didn't have Barrymore to act with I felt she was lacking something.<br /><br />John Barrymore was excellent. I simply cannot fault anything this man does. He's now sharing my favourite actor spot with Brando.<br /><br />But Lionel Barrymore stole it. His turn as the dying, socially awkward geek living life for the first time is one of the best performances I've ever seen. Absolutely tragic. The scene immediately before he dances with Crawford made me cry. The guy was heart-breaking. From his mumbling complaints at the front desk, just trying to be heard, to his desperate search for his pocketbook, while the thief wrestles with his conscience, to his confrontation with Beery, he was note-perfect. His gesticulations, the movement of his eyes, the strained look on his face, everything screamed sadness, desperation, and dignity.<br /><br />The music was perfect. It seemed to almost never stop. Waltzes echoing the way the characters danced around each other, whether it's to steal pearls, bed stenographers, coax insecure ballerinas, or confront tyrannical bosses.<br /><br />The direction was often dizzying: The previously mentioned shot (and there were more than a few others) that seemed to go on forever; the shots looking down on the distant lobby far below, in all its deco glory.<br /><br />Not a frame is wasted. It's one of the very few films I'd be happy to see run an hour longer. It's snappy, fast-paced, glamorous, sexy, sophisticated, funny, and ultimately tragic.