Ik heb geen idee waarom, maar ik vind deze film leuk. Er zitten zo veel voor de hand liggende fouten in, maar de eenvoud en vriendelijkheid van het verhaal compenseren de afschuwelijke outfits die Julia, Drew Barrymores personage, draagt. Niets aan haar deed me denken aan 1985, het jaar waarin deze film zich afspeelt. Robbies vriend, Sammy, draagt een jasje dat identiek is aan wat Michael Jackson droeg in zijn Thriller-tijdperk, en ik denk echt dat elke jongen (op z'n minst boven de veertien) die in 1985 zo'n jasje droeg, absoluut niet cool zou zijn. En wat hebben die bijna gefluisterde zinnen te betekenen? In elke scène waarin Robbie niet zingt, is zijn stem zo zacht en zacht. Het acteerwerk was verschrikkelijk, met uitzondering van Christine Taylor en een paar anderen, en Drew Barrymore moest een nieuw accent aanleren. Afgezien van deze gebreken vind ik deze film geweldig.
I have no idea why but I like this movie. There are so many obvious mistakes in it, but the simplicity and sweetness of the story make up for the horrible outfits that Drew Barrymores character, Julia wears. Nothing about her said 1985 to me, the year in which this movie takes place. Robbie's friend, Sammy, wears a jacket identical to what Michael Jackson wore in his Thriller era, and I really think that any guy, (at least over 14) that wore this kind of jacket in 1985 would in no way be cool. And what is with the almost whispered lines? In any scene where Robbie isn't singing his voice is so quiet and low. The acting was terrible, except for Christine Taylor and a few others and Drew Barrymore needs to learn a new accent. Other than these faults I can't help but like this movie.