Er is heel wat voor nodig om me in elkaar te laten krimpen, gezien de talloze bloederige films die onze kusten aandeden, zoals Hostel, Severance en dergelijke, en tot mijn verrassing The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning, die de rest overtrof door mijn haren recht overeind te doen staan.<br />Misschien kwam het doordat ik niet was ondergedompeld in de mythe van de met een kettingzaag zwaaiende psychopaat en zijn familie van kannibalen. Deze mensen, die naar verluidt zijn gebaseerd op een van de beruchtste criminele families in de Texaanse geschiedenis, opereren als de figuren uit Tsui Harks New Dragon Gate Inn, en maken misbruik van de onschuldigen die toevallig hun pad kruisen, omdat ze op het verkeerde moment op de verkeerde plek zijn. Dit cliché is al eerder gebruikt voor de dood (vergeef me de woordspeling) in films van hetzelfde genre, maar dit was een van de eerste (Het origineel werd in 1974 uitgebracht), met een aantal vervolgen (een met Viggo Mortensen in de hoofdrol) en remakes (een met Jessical Biel in de hoofdrol, geproduceerd door Michael Bay).<br />Dus wat maakt Thomas Leatherface Hewitt zo'n succes? Het is het wapenkind. De kettingzaag is muziek in de oren, en het is pure kracht. In de juiste handen is het het favoriete wapen van een houthakker bij het omhakken van bomen. In de handen van een psychopaat geeft het een misselijkmakend zompig geluid als je het in iemand steekt. En dat is het misselijkmakende plezier dat je krijgt als je naar de film kijkt. De verhaallijn is niet al te slim, gezien het feit dat het een inleiding is om te proberen uit te leggen hoe het allemaal is gegaan, en omdat het iets is wat chronologisch al eerder is gebeurd, valt er niets te raden over wie het overleeft of niet, wat de finale een beetje saai maakt. Ik denk dat ik, en het publiek ook, er ziek van worden dat we onze oogverblindende cast, die ons eigenlijk geen moer kan schelen, als schietschijf willen gebruiken voor een van de moordenaars van de filmcultus.<br />Er zijn ondersteunende personages die meedoen aan het gekrakeel, maar uiteindelijk wordt het niets.' De camera's zijn nog steeds gericht op een van de eerste twee echtparen die de kans krijgen om te maken of te breken met onze loslopende moordenaars. Het is een mengsel van mogelijkheden <0xE2><0x80><0x93> sommige volkomen nutteloos en laf, terwijl andere, zoals Chrissie (Jordana Brewster, die is goed!) meer te doen hadden dan er alleen maar goed uitzien, of bang zijn, of in hun broek schijten.<br />Als ik dit onversneden, ongecensureerd in R21-roem bekijk, en me verheug op de momenten waarop Leatherface het genot en de vreugde van het gebruik van de kettingzaag ontdekt, maakt dat van deze film de grootste reis vol schuldgevoelens die ik deze week heb gemaakt. En dan te bedenken dat ik dit voor mijn lange pauze van een week ook al heb gezien.<br />Welkom in het slachthuis.
It takes a lot to make me wince, given the numerous gore movies that hit our shores like Hostel, Severance and the likes, and surprisingly, The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning, surpassed the rest in actually making my hair stand on ends.<br /><br />Perhaps it's because I wasn't immersed into the mythos of the chainsaw wielding psychopath and his family of cannibals. Supposedly based on one of the most notorious criminal families in Texan history, these folks operate like the characters from Tsui Hark's New Dragon Gate Inn, exploiting the innocent who happen to cross their paths, being in the wrong place at the wrong time. Already this cliché has been used to death (pardon the pun) in movies of the same genre, but this was one of the first (The original was released in 1974), ,with a number of sequels (one even starring Viggo Mortensen), and remakes (one starring Jessical Biel recently, produced by Michael Bay).<br /><br />So what is it that makes Thomas Leatherface Hewitt a hit? It's the weapon baby. The chainsaw is music to the ears, and it is raw power. In the right hands, it's a lumberjack's weapon of choice in sawing down some trees. In the hands of a psycho, plunging it into someone brings about a sickening squishy sound of metal grinding against flesh and bone.<br /><br />And that, is the sick pleasure one gets when watching the movie. There is nothing too brainy about the storyline, given that it's a prequel trying to explain how things came about, and because it's something that chronologically had happened before, there's no prize in guessing who survives, or not, which makes the finale a bit of a bore. I think I am, and the audience too, are sick in wanting to watch our eye candy cast, whom we don't really give a damn about, become target practice for one of the cult killers of cinema.<br /><br />There are supporting characters who join in the fray, but ultimately, it's still focused on one of the first two couples who have their opportunity to make or break with our killers on the loose. It's a mixture of capability - some utterly useless and cowardly, while others, like Chrissie (Jordana Brewster, she's hawt!) had more to do than just looking good, or scared, or shitting in their pants.<br /><br />To watch this uncut, uncensored in R21 glory, and anticipating those moments when Leatherface discovers the joy and pleasure of using the chainsaw, makes this movie the largest guilt trip I have undertaken this week. And to think I watched this before my week long hiatus too :P<br /><br />Welcome to the slaughterhouse.