Brian Aherne speelt een ouder wordende toneelspeler. Hij is rijk en beroemd, maar erg ongelukkig en moe. Dat komt voornamelijk doordat hij het gevoel heeft dat het leven hem op de een of andere manier is ontglipt - hij is een relikwie uit het verleden. Zijn trophy wife is niet bijzonder in hem geïnteresseerd en hij verlangt naar zijn lang geleden gestorven eerste vrouw en zijn idyllische jeugd.<br />Als hij te laat is voor de eerste repetitie van zijn volgende stuk, is de regisseur (echtgenoot en regisseur Sydney Pollack speelt deze rol) onbeschaamd en onhebbelijk - hij dringt er nog meer op aan dat hij terugverlangt naar de goede oude tijd.<br />Dan, plotseling, als hij het theater verlaat, is het 1927. Hij ziet er nog hetzelfde uit, maar alle anderen zijn jonger. En tot zijn grote verrassing zijn zijn oude vriend en zijn vrouw springlevend. Je zou denken dat dit alles was wat hij zich ooit had gewenst, maar Aherne ontdekt al snel dat je nooit meer terug kunt.<br />Het thema van deze aflevering is het leven in het nu, en hoewel deze aflevering van de serie niet zo vreemd of onvoorspelbaar is als de meeste, werkt hij goed vanwege het rustige tempo dat door Aherne is gecreëerd. Hij glijdt langzaam en weloverwogen door zijn rol <0xE2><0x80><0x93> met zowel klasse als sentimentaliteit, wat ik erg prettig vond. Geen geweldige aflevering, maar de moeite waard om te zien.
Brian Aherne stars as an aging stage actor. He is rich and famous, but very unhappy and tired. Most of this is because he's feeling that life has somehow passed him by--he's a relic of the past. His trophy wife isn't particularly interested in him and he longs for his long dead first wife and his idyllic youth.<br /><br />When he arrives late for the first rehearsal of his next play, the director (real-life director Sydney Pollack plays this part) is brash and obnoxious--further pushing him to long for the good old days.<br /><br />Then, suddenly, upon leaving the theater it's now 1927. He looks the same but everyone else is younger. And, to his great surprise, his old friend and wife are alive and full of life. You'd think that this would be everything he'd ever wished for, but Aherne soon learns that you can never go back.<br /><br />The theme of this episode is living in the moment and while this installment of the series isn't as weird or unpredictable as most, it manages to work well because of the nice leisurely pace that was created by Aherne. He glides slowly and deliberately through his role--instilling it with both class as well as sentimentality that I really liked. Not a great episode but also one well worth seeing.