Als je de originele 'COTC' uit 1984 hebt gezien, duurt het misschien even voordat je beseft hoe afschuwelijk dit nutteloze vervolg is.<br />Verslaggevers beginnen het stadje Gatlin, waar de kinderen een paar jaar geleden al hun ouders hebben vermoord, te overspoelen. De lichamen worden ontdekt en de kinderen van Gatlin worden door de volwassenen van een naburige stad verzorgd. Maar de volwassenen beseffen niet dat de kinderen een nieuwe slachting aan het beramen zijn.<br /><br />In plaats van zich te concentreren op hun acteertalent, lijken de hoofdrolspelers in de film (Terence Knox en Paul Scherrer) hun uiterste best te doen om geen enkele gezichtsspier in hun hoofd te bewegen zolang de film duurt. De volkomen willekeurige sterfscènes in de film zijn bedoeld om je te laten giechelen om de grappige doodsmethoden die deze geestelijk gehandicapte kinderen gebruiken, terwijl ze ze net zo goed hadden kunnen doodschieten.<br />Je kunt zelfs doen alsof je naar deze film kijkt zonder dat het je iets kost, door voor een leeg tv-scherm te gaan zitten en gedurende anderhalf uur herhaaldelijk met een vinger in elk oog te prikken.
If you loved the original 1984 'COTC', you may take a while to realise how awful this futile sequel is.<br /><br />Reporters begin to flood the town of Gatlin where the children murdered all of their parents some years ago. The bodies are discovered and the children of Gatlin are cared for by the adults of a neighbouring town. But the adults don't realise that the children are planning another massacre.<br /><br />Rather than concentrating on their acting skills, the lead males in the film (Terence Knox and Paul Scherrer) seem to be trying their hardest not to move a single facial muscle in their head for the duration of filming. The completely random death sequences in the film are there to give you a giggle at the fun death methods these mentally-challenged children use, whereas they could have just shot them.<br /><br />You can actually simulate watching this film at no expense by sitting in front of a blank TV screen and repeatedly poking a finger in each eye for an hour and a half.