Ik begon de Georgia Nicholson-serie te lezen toen ik een jaar of vijftien was. Toen ik hoorde dat er een film zou komen, besloot ik die online te bekijken omdat hij in Singapore niet wordt vertoond. Naarmate de film vorderde, begon ik het idee te accepteren dat het verhaal nogal verschilde van het origineel. Het beschrijft niet het gevoel van onvolwassenheid dat het boek zo hilarisch en luchthartig maakte. Het portretteerde Georgia als een normaal meisje in termen van persoonlijkheid. Jas was n<0xC3><0xAD>éts zoals ik het me had voorgesteld; een nogal nietszeggend meisje met een obsessie voor haar pony en de omgeving. De personages stelden me zeer teleur. Van de hoofdpersonen helemaal tot aan Dave de lach. Het resultaat van het programma was vernederend. Georgia's ouders zouden nooit zo'n groot feest hebben gegeven en bovendien zou ze in hun bijzijn zijn gestorven. Natte Lindsay zou een anorexiatrut met een hoog voorhoofd zijn. Een enorme teleurstelling voor mij. Ik zou liever het boek lezen.
I begun reading the Georgia Nicholson series when I was around 15. When I heard there was a movie out I decided to check it out online since Singapore doesn't show it. As the movie wore on I began to accept the idea that the story was rather different from the original. It doesn't capture the sense of early teen immaturity that made the book so hilarious and lighthearted. It portrayed Georgia as a normal girl in terms on personality. Jas was NOTHING like I imagined to be; a rather blank girl with an obsession with her fringe and the environment. The characters disappointed me greatly. From the main characters all the way to Dave the laugh. The result of the show was mortifying. Georgia's parents would have never thrown such a big party plus she would have died in their presence. Wet Lindsay was suppose to be an anorexia twit with a large forehead. Immense disappointment for me. I'd rather read the book.