Ik woonde meer dan twee jaar in Sierra Leone en verliet het land ongeveer 18 maanden voor het conflict uitbrak. Ik woonde in de stad waar de rebellen (het Revolutionary United Front of RUF) voor de duur van de oorlog de basis legden. Ik ben goed op de hoogte van de politieke achtergrond van de oorlog en volgde de oorlog tot in detail, zij het vanuit het buitenland, via een breed scala aan bronnen (waaronder persoonlijke contacten).<br />De film 'Empire in Africa' maakt duidelijk dat alle verschillende gewapende partijen die bij het conflict betrokken waren, zich schuldig maakten aan schendingen van de mensenrechten. Dat is absoluut correct. Maar de grote meerderheid van de schendingen van de mensenrechten, met name die tegen burgers, werden gepleegd door het RUF en hun bondgenoten, de Armed Forces Revoluntionary Council (AFRC). Ik raad geïnteresseerden aan de online rapporten van Amnesty International en Human Rights Watch te lezen. Het is domweg oneerlijk om te suggereren dat alle partijen even verantwoordelijk waren voor de wreedheden tegen burgers in Sierra Leon.<br />De film maakt gebruik van gekochte beelden van wreedheden die buiten de context worden gepleegd, waardoor de indruk wordt gewekt dat andere groepen dan het RUF/AFRC verantwoordelijk zijn. Op een van de beelden wordt een ongewapende man geëxecuteerd terwijl de verteller het heeft over wreedheden die door VN-troepen worden begaan. Maar de soundtrack van de oorspronkelijke beelden is op de achtergrond te horen en de daders spreken duidelijk Krio (de nationale taal van Siërra Leone). De vredestroepen van de VN zijn afkomstig uit andere West-Afrikaanse landen waar Krio niet wordt gesproken.<br />De film laat door middel van beschrijvingen en interviews zien dat het **RUF** zich inzet voor het zuiveren van het land van buitenlandse bedrijfsbelangen en corrupte politici, zodat alle Sierra Leonianen profiteren van de minerale rijkdommen van het land. Vergis je niet, het **RUF** was een criminele organisatie die het land in haar macht wilde krijgen met als enige doel zichzelf en hun eigen buitenlandse weldoeners (voornamelijk Charles Taylor in Liberia) te verrijken. De waarheid is dat er voor de oorlog heel weinig buitenlandse investeringen in Sierra Leone waren. Het land was gewoon te arm, te corrupt en te onstabiel om investeringen aan te trekken. De meest lucratieve sector van de economie van Sierra Leone is de diamanthandel. De diamanthandel werd (en wordt nog steeds) beheerst door parastatals, plaatselijke chiefs en, in de eerste plaats, door het Sierra Leonian-Lebonese zakenkartel. Dat waren geen acteurs of buitenlanders.<br />De film onderzoekt ook de rol van buitenlandse vredesmachten in het land en stelt dat het conflict verergerd werd door de internationale machtspolitiek. In feite was de jaren negentig een periode van totale onverschilligheid ten opzichte van de problemen van Sub-Sahara-Afrika door westerse landen. Het Westen heeft Rwanda, Congo, Somalië, Soedan, Liberia en de epidemie van hiv en aids de rug toegekeerd. De film geeft Nigeria er nadrukkelijk de schuld van dat het zich in het conflict heeft gemengd. Maar de waarheid is dat Nigeria handelde omdat niemand anders dat deed. Alleen door de acties van Nigeria en de Verenigde Naties is deze 'lage intensiteit van Rwanda' een halt toegeroepen.<br />Ik zou nog wel een paar bladzijden zo door kunnen gaan, maar ik zal jullie dat besparen. Kortom, onderwerp jezelf alsjeblieft niet aan scènes vol gruwelijke beelden en verwarrende politieke analyses alleen om de verdedigers van een van de wreedste regimes in de geschiedenis van de wereld de kans te geven hun zaak te bepleiten!
I lived in Sierra Leone for over two years; leaving the country about 18 months prior to the conflict. I lived in the town where the rebels (the Revolutionary United Front or RUF) established it's base for the duration of the war. I'm well familiar with the political background to the war and followed the war in detail, albeit from abroad, through a wide range of sources (including personal contacts).<br /><br />The film 'Empire in Africa' makes the point that all of the various armed factions involved in the conflict committed human rights abuses. This is absolutely correct. However, the large majority of human rights abuses, particularly those committed against civilians, were committed by the RUF and their allies, the Armed Forces Revoluntionary Council (AFRC). I recommend that interested persons read the online reports at Amnesty International and Human Rights Watch. To suggest that all factions were equally responsible for the atrocities committed against civilian Sierra Leonians, as the film does, is simply dishonest. <br /><br />The film uses purchased footage of atrocities being committed out of context, suggesting that groups other than the RUF/AFRC were responsible. In one scene, an unarmed man is executed while the narrator discusses abuses committed by UN forces. However, the soundtrack from the original footage is audible in the background with the perpetrators clearly speaking Krio (the national language of Sierra Leone). The UN peace-keeping forces were drawn from other West African countries where Krio is not spoken.<br /><br />The film depicts, through narration and interviews, the RUF as devoted to purging the country of foreign corporate interests and corrupt politicians in order that the proceeds of the country's mineral wealth benefit all Sierra Leonians. Make no mistake, the RUF was a criminal organization that sought to control the country for the sole purpose of enriching themselves and their own foreign benefactors (primarily Charles Taylor in Liberia). The truth is that there was very little foreign investment in Sierra Leone prior to the war. The country was simply too poor, too corrupt and too unstable to attract investment. The most lucrative sector of Sierra Leone's economy is diamonds. The diamond trade was (and still is) controlled by government parastatals, local chiefs and, primarily, by the Sierra Leonian-Lebonese business cartel. These were not corporate actors nor foreigners.<br /><br />The film also examines the role of foreign peace-keeping forces in the country and argues that the conflict was exacerbated by international power politics. In fact, the 1990's were a period of utter indifference to the problems of Sub-Saharan Africa by Western nations. The West turned its back on Rwanda, Congo, Somalia, Sudan, Liberia and the HIV/AIDS epidemic. The film pointedly blames Nigeria for interfering in the conflict. But, the truth is that Nigeria acted because no one else would. It was only through the actions of Nigeria and the UN that this "low intensity Rwanda" was stopped.<br /><br />I could go on like this for several more pages, but I'll spare you. In short, please do not subject yourself to scenes of graphic brutality and confusing political analysis just to give the apologists for one of the most brutal regimes in the history of the world a chance to make their case!