Vermaarde predikant en auteur Bisschop T.D. Jakes van The Potter's House of Dallas, Texas, heeft zijn bestseller, die al bijna 10 jaar een grote hit is onder de vrouwen op zijn ministerie, in beeld gebracht. Geschreven in een tijd dat hij twijfelde of hij de'stem' van de vergeten vrouwen, de gebroken vrouw, de gevallen vrouw, kon (lees: moest) zijn, de vrouw die in de meeste kerkgemeenten vaak onzichtbaar is, was het overweldigende antwoord na de publicatie van zijn roman: 'Ga door, T.D., ga door'. Het is niet echt een verrassing als je de geschiedenis van de reis kent en weet dat dit project zijn eerste filmproject zou worden. Sommigen zouden kunnen beweren dat dit zijn meest gezalfde werk is, vooral gezien het feit dat de meeste huishoudens met een laag inkomen tegenwoordig eenoudergezinnen zijn, en dat betekent hoogstwaarschijnlijk dat ze vaak door moeders worden geleid. Wat gebeurt er als die'moeders' in hopeloze situaties terechtkomen die buiten de grenzen van de normale hulp vallen die de meeste kerken alleen maar kunnen bieden? In die afgrond vond bisschop Jakes zijn stem... en riep hij.<br />Vrouw Gij Art Loosed, de film, is een ambitieus project. Het is goed geschreven en wordt gespeeld door een uitmuntende cast (daarover later meer), maar het heeft slechts een paar kleine probleempjes die voornamelijk filmisch van aard zijn. De belichting in de film was ongelijkmatig en had gebaat kunnen zijn bij een algehele continuïteit van het thema, maar al met al is dit probleem van ondergeschikt belang in vergelijking met de actie en de dialogen op het scherm. De uitmuntende cast van Kimberly Elise als de gekwelde hoofdrolspeelster, Michelle Jordan, die deze film opent met een pistool in haar hand, midden in een oproep tot het altaar tijdens een revivalbijeenkomst van Bishop Jakes, is zowel tragisch als heldhaftig als je hoort hoe wanhopig ze is om wijs te worden uit de keuzes en conflicten in haar leven. Kimberly brengt een nieuwe definitie van pathos, en in verschillende scènes bewijst ze dat ze een heel vaardige en goede actrice is, hoewel ze de techniek nooit laat opvallen. Ze is een meester in het uitbeelden van emoties met slechts een blik of een beweging van haar wenkbrauwen, en ze blaast Micheles vaak moeilijke en uitdagende scènes leven in met het gemak van iemand die echt 'er' is geweest in de diepten van de wanhoop. In de kern is WTAL een liefdesverhaal. Liefde die verkeerd is gegaan, liefde die verkeerd is gegaan, liefde die onbeantwoord is gebleven en liefde die zich nooit helemaal heeft ontwikkeld. Michelle wil dat haar moeder, Cassie, van haar houdt, haar ziet en erkent. De formidabele actrice Loretta Devine speelt een moeder die bemoederd moest worden en helaas haar dochter niet kan geven wat zij nooit heeft ervaren. Als haar dochter op een kritiek moment in hun reis tekortschiet, ontstaat er een kloof tussen moeder en dochter en wordt die ongelooflijke openingsscène in gang gezet. Let goed op de scènes waarin deze twee actrices samen voorkomen, voor een meesterproef in scènestudie.<br />Maar vergis je niet, de hartslag van deze film is die van bisschop Jakes en zijn preken. Of hij nu op de kansel of in een gevangeniscel predikt, zijn boodschap van herstel is altijd aanwezig. De momenten die in deze film opdoemen, zijn die waarop hij zijn vurige, nuchtere preken richt en zijn vermogen om de kern van kwesties aan te raken in eenvoudige en beknopte analogieën. Er had veel meer uit deze momenten kunnen komen, en ik denk dat de richting van de diensten een beetje te lijden had, maar ja, hoe regisseer je nu eigenlijk de heilige geest? Directeur Michael Schultz is legendarisch, en toch zou dat het probleem kunnen zijn: zijn stijl is een beetje gedateerd en niet zo scherp als sommige van de modernere films van deze tijd. Maar goed, ik waardeerde zijn gebruik van de close-up die ons in staat stelde elke nuance van emotie te 'zien'.<br />Het zal misschien een beetje moeilijk worden om deze film te vinden, maar het is een ijverige zoektocht waard. Al was het alleen maar om de inspiratie van het verhaal en om voor de verandering eens een groot talent te zien acteren in materiaal waar ze duidelijk in geloven. Ik had het gevoel dat veel van de tranen die vergoten werden, niet alleen over de personages gingen waar ze in speelden. Waarschijnlijk werden er ook meer dan een paar acteurs 'losgelaten'. Zo krachtig is deze film. Zeer aanbevelenswaardig.
Renowned minister and author Bishop T.D. Jakes of The Potter's House of Dallas, Texas has brought to screen his best-selling novel that has been a major hit amongst women in his ministry for nearly 10 years. Written at a time in his life when he doubted if he could (read: should) be the 'voice' of the forgotten women, the broken woman, the fallen woman, ...the woman that is often invisible in most church congregations, after the release of his novel, the overwhelming answer was 'preach on, T.D., preach on'. And preach he did, to thousands in his Woman Thou Art Loosed conventions all across the country to sold out stadiums. It's not really a surprise when one knows the history of the journey that this project would be his first feature film effort. Some might argue that this is his most anointed work, especially given the numbers that most lower income minority households now are single parent households and that translates more than likely to often being led by mothers. What happens when these 'mothers' fall into hopeless situations that seem outside the confines of the normal assistance that most churches are only equip to handle? It's in that chasm that Bishop Jakes found his voice.., and calling. <br /><br />Woman Thou Art Loosed, the movie, is an ambitious project. Well written, and acted by a stellar cast (more on that later), it only suffers from a few minor problems that are mostly cinematic issues. The lighting throughout the movie was uneven and could have benefited from an overall continuity of theme, but all in all, this problem is minor in contrast to the action and dialogue on the screen. The outstanding casting of Kimberly Elise as the troubled lead, Michelle Jordan, who opens this movie, pistol in hand, in the midst of an altar call at a revival meeting of Bishop Jakes, is both tragic and heroic as you learn of her desperation to make sense of her life's choices and conflicts. Kimberly brings a new definition to pathos, and in several scenes proves that she's an actress of great skill and technique, while never allowing the mechanics to be noticed. Adept at emoting with just a look or turn of her brow, she breathes life into Michele's often difficult and challenging scenes with the ease of someone who's really been 'there' in the depths of despair. At it's core, WTAL is a love story. Love gone bad, love gone wrong, love unrequited and love never fully developed. Michelle wants her mother, Cassie, to love her, to see her and acknowledge her. Formidable actress Loretta Devine, portrays a mother that needed mothering, and unfortunately can't give to her daughter what she's never experienced. Failing her daughter at a most critical moment in their journey, creates the rift between mother and daughter and sets into motion that incredible opening scene. Pay close attention to the scenes that include these two actresses, together, for a master's class in scene study.<br /><br />But make no mistake, the heartbeat of this film is Bishop Jakes and his sermons. Whether being delivered in the pulpit or in a prison cell, his message of restoration is ever present. The moments that soar in this film are those that center on his fiery, common-sense sermons and his ability to touch the very core of issues in simple and succinct analogies. Much more could have been made of these moments and I think the direction in the services suffered a bit, but then again, how do you really direct the holy spirit? Director Michael Schultz is legendary and yet this might be the problem: his style is a little dated and isn't as edgy as some of the more modern films of our times. That being said, I did appreciate his use of the close-up that allowed us to 'see' every nuance of emotion.<br /><br />It might prove a little difficult to find this film, but it's worth a diligent search. If for no other reason, for the sheer inspiration of the story and to observe major talent acting for once in material that they obviously believe in. I sensed that many of those tears that were shed, weren't all about the characters they were inhabiting. More than a few actors were most likely 'loosed' in the process, as well. It's that powerful of a movie. Highly recommended.