Vreselijk gemaakte, zinloze, ultragoedkope monsterfilm uit de jaren vijftig die probeert te profiteren van het hot-rod/monster/rock-n'-roll-genre en daar jammerlijk in faalt. Het gila-'monster' is een dier van normale grootte, neergeploft op miniatuursets (die, net als alles in deze film, tienderangs zijn) die rondglibberen en proberen uit te vinden waar het is (en wat het in godsnaam aan het doen is in deze afschuwelijke film). Het acteerwerk is van het niveau van de lagere school; de doorgewinterde stuntman Fred Graham als de sheriff is een van de slechts twee beroepsacteurs in de cast en hij kan niet veel beginnen met de gekunstelde, zinloze dialogen die hij gedwongen is op te zeggen. En wat nog irritanter is: hij kweelt (slecht) twee van de saaiste, meest hersenloze 'rock'-nummers die ooit zijn geschreven. Het ene heet 'And the Lord Said Laugh, Children, Laugh', dat voornamelijk bestaat uit die ene zin die drie minuten lang wordt herhaald, en het andere heeft teksten als'my baby rocks me when she rocks and rolls me when she rolls', wat dat ook mag betekenen.<br />Hoe dan ook, de film is een oefening in verveling. Hij faalt als tienerrockfilm (de muziek is afschuwelijk), hij faalt als tienermonsterfilm (er is geen'monster', alleen een veel te grote hagedis op een ondermaats set), hij faalt als tienerJ.D. De film (alle tieners zijn walgelijk schoongeschrobd, frisgewassen en gezagsgetrouw) faalt bij alles wat hij probeert te zijn. Goed voor een paar onbedoelde lachjes, maar dat is het wel zo'n beetje.
Terribly made, pointless, ultra-cheap '50s monster movie that tries to cash in on the hot rod/monster/rock n' roll genre and fails miserably. The gila "monster" is a normal-sized animal plopped down on miniature sets (that, like everything else in this picture, are tenth-rate) which slithers around trying to figure out where it is (and what the hell it's doing in this awful movie). The acting is sub-grammar-school level; veteran stuntman Fred Graham as the sheriff is one of only two professional actors in the cast and he can't do much with the stilted, senseless dialog he's forced to recite. "Star" Don Sullivan has absolutely no screen presence whatsoever; he's apparently going for the Robert Mitchum "sleepy eyed" look, but manages to seem more like he just woke up. Even more irritating, he warbles (badly) two of the most insipid, brainless "rock" songs ever written. One is called "And the Lord Said Laugh, Children, Laugh", which consists mostly of that particular phrase repeated for three solid minutes, and the other one has lines like "my baby rocks me when she rocks and rolls me when she rolls", whatever the hell that means.<br /><br />In any case, the movie is an exercise in boredom. It fails as a teenage rock movie (the music's awful), it fails as a teenage monster movie (there's no "monster", just an over-sized lizard on an undersized set), it fails as a teenage J.D. movie (all the teenagers are sickeningly clean-cut, freshly scrubbed and law-abiding), it fails at everything it tries to be. Good for an unintentional laugh or two, but that's about it.