De film bleek heel goed te zijn. Ik ben afgelopen woensdag naar de speciale vertoning in de Magnolia geweest. De film was... anders, helemaal niet wat ik had verwacht. Er was nauwelijks achtergrondmuziek; de sfeer werd direct bepaald door de scènes en de personages. Hij wordt aan het eind van de lente uitgebracht, dus ik wil er niet te veel van weggeven. :) Het was een afschuwelijk verhaal, een waargebeurd verhaal. Soms wilde ik het uitschreeuwen (en deed ik dat ook). Op andere momenten was het theater gevuld met nerveus gelach, gevolgd door gehijg. De film maakte je sentimenteel ten opzichte van de personages, liet je een glimp zien van wie ze waren, binnen en buiten het Centrum, maar maakte tegelijkertijd dat je ze verachtte voor de verschrikkelijke misdaden die ze hadden begaan en er geen wroeging over toonde.<br />Naderhand was de regisseur er. Hij was helemaal uit Brazilië overgevlogen. Toen hem werd gevraagd wat zijn bedoeling met de film was, zei hij: 'Boodschap!? Als ik een boodschap wilde sturen, zou ik naar het postkantoor gaan!' Ook verklaarde hij dat de vernietiging van het detentiecentrum, Carandiru, een belangrijke stap in hun regering was. Het was niet eens een gevangenis. Ik was een gevangenis voor misdadigers voordat ze zelfs maar een straf hadden uitgezeten. Het huis was pas een jaar geleden verwoest. Hij wilde het alleen met anderen delen; ik liet doorschemeren dat het voor iedereen was om van te leren in plaats van er zelf in te moeten wonen. Al met al was het een heel plezierige avond.
The movie turned out to be really good. I went to the special screening last Wednesday at the Magnolia. The movie was... different, not at all what I expected. There was hardly any background music; the mood was set directly from the scenes and the characters. It's going to be released late spring, so I do not want to give too much of it away. :) It was a horrific story, a true story. At times I wanted (and did) scream out. Other times the theater was filled with a nervous laughter, followed by gasps. The movie made you feel sentimental towards the characters, showing glimpses of whom they were, inside and out the Center, but at the same time making you despise them for the terrible crimes that they had committed and showed no remorse for.<br /><br />Afterwards the director was there. He had flown in all the way from Brazil. When asked what his intended message of the movie was, he said "Message!? If I wanted to send I message I would go to the Post Office!" Also he stated that the destruction of the detention center, Carandiru, was an important step in their government. The place wasn't even a prison. I was a holding place for criminals before they even had a sentence. The place was only destroyed about a year ago. He just wanted to share it with others; I implied that it was for everyone to learn from instead of actually having to live it themselves. All in all it was a much enjoyable evening. 9/10