Van alle Dogme-films die ik heb gezien, is dit de minst aanstootgevende en ook, helaas, de minst aangrijpende. Zowel Celebration als The Idiots (en vooral de laatste) schokten, en hadden dus grote impact. Het waren geen echte meesterwerken, maar ze lieten je wel iets over om over na te denken als je het theater eenmaal had verlaten. Mifune daarentegen ploetert op zijn gemak voort. We weten hoe het afloopt (hoewel ik dat niet ga verraden), en we weten hoe de personages zich zullen gedragen. Het is niet iets wat we niet eerder hebben gezien, en ook niet iets wat we niet beter hebben gezien (zoals het verlaten van Las Vegas).<br />Misschien misleid ik je nu, want ik heb het niet gezien. Ik vond dit een slechte film en ik werd er van het begin tot het eind door gegrepen. Dat kwam door een of ander voortreffelijk acteerwerk en een of andere inventieve invalshoek die me tot elke Dogme-film heeft aangetrokken. Jesper Asholt is indrukwekkend als de achterlijke broer van de hoofdpersoon. Zijn optreden was geloofwaardig en onderkoeld, terwijl het zo gemakkelijk zou zijn geweest om hem te overdrijven. Emil Tarding was ook een genot om naar te kijken als de jonge zoon, Bjarke. Vergeleken met veel andere jonge acteurs hield hij zich goed en werd hij niet overschaduwd door zijn oudere tegenspelers.<br />De stijl van Dogme geeft realisme aan elke film, maar kon deze er niet van weerhouden om, bij gebrek aan een betere term, geHollywoodiseerd te zijn. Ik denk dat ik gewoon iets uitdagenders verwachtte toen ik dit als een Dogme-film benaderde. Dat stelde me enigszins teleur toen de aftiteling verscheen. Maar het meanderende verloop van de plot en de rijke schakering aan personages maakten het tot een onderhoudende film. Hierin verschilde hij van een typische Hollywood-film; de personages dienden niet altijd om de plot naar de volgende pagina te verplaatsen. Iets wat geperfectioneerd was in het moderne meesterwerk Pulp Fiction.<br />Hoewel het een onderhoudende film was, miste hij de echte punch die hem onderscheidde van zowel The Idiots als Celebration. Voor degenen die het iets konden schelen, gaf ik deze film 7/10.
Of all the Dogme films I've seen, this is the least offending and also, sadly, the least affecting. Both Celebration and The Idiots (and mostly the latter) shocked, and thus had great impact. Neither were true masterpieces but they did leave you with something to think about once you left the theatre. Mifune, on the other hand, plods along at an easy pace. We know how it's going to end (though I'm not going to give that away), and we know how the characters are going to act. It's nothing we haven't really seen before, and nothing we haven't seen done better (e.g., Leaving Las Vegas).<br /><br />I may now be misleading you, because I didn't at all think this was a bad film and it gripped me from start to finish. This was due to some superb acting and some inventive direction  something that's attracted me to each and every Dogme film. Jesper Asholt is impressive as the retarded brother of the main character. His performance was believable and understated, where it would have been so easy to over-act. Emil Tarding was also a joy to watch as the young son, Bjarke. Compared to many young actors he held himself well and wasn't overshadowed by his older counterparts.<br /><br />The style of Dogme gives realism to any film but couldn't save this one from being, for want of a better phrase, Hollywoodized.' I guess I was just expecting something a little bit more challenging when I approached this as a Dogme film. This made me slightly disappointed when the credits rolled. However, the meandering of the plot and the rich multitude of characters made for an entertaining film. This it where it differed from a typical Hollywood film; the characters didn't always serve to move the plot onto the next page. Something perfected in the modern masterpiece, Pulp Fiction.<br /><br />While an entertaining film, this lacked any real punch, separating it from both The Idiots and Celebration. For those that care, I gave this film 7/10.