Van de talloze slechte films die in de loop der jaren uit Hollywood zijn voortgekomen, zou het moeilijk zijn om de slechtste uit te kiezen. Deze film zou zeker een kandidaat zijn. West, die tijdens de heropleving van de late filmcarrière met 'Myra Breckinridge' in 1970, een laatste celluloidfoto heeft gemaakt voor haar dood (tenminste, er wordt algemeen beweerd dat ze nog in leven was toen ze dit filmde!) Dit dodelijke, verschrikkelijke afgrijzen is het resultaat. Terwijl ze (als je dat werkwoord kunt gebruiken om zoiets slooms te beschrijven!) rondloopt in een verscheidenheid van verrassend flatterende Edith Head-japonnen, slaat Miss West toe op bijna elk van haar gedenkwaardige citaten uit voorbije jaren. Haar gezicht staat strak en laat een rij vooruitstekende tanden zien, spleetogen en een platinablonde pruik die tot aan het plafond hangt. Er is geen enkele kans dat haar gezicht ook maar de geringste uitdrukking of reactie kan uitdrukken. De dunne plot draait om haar trouwdag (naar Dalton!) waarbij ze door een aantal van haar ex-echtgenoten wordt gestoord terwijl ze zich probeert voor te bereiden op een nieuwe film en... natuurlijk om de wereldvrede te garanderen van een groep hoogwaardigheidsbekleders die in haar hotel logeren! Ze loopt rond met smerige dubbelzinnigheden over seks, maar komt er gelukkig nooit aan toe. Hapless was Curtis, Starr en Hamilton, die een paar van haar vroegere bruidegoms spelen. DeLuise probeert ernstig een zekere mate van humor te leggen in het volkomen lamlendige en belachelijke verhaal, maar zijn talenten zijn verspild. Het ergste is dat verscheidene bekende liedjes achteloos in het script zijn geplant in een halfslachtige poging om van deze kalkoen een musical te maken! Wasachtige West overweegt te gaan zingen terwijl ze rondwaggelt en haar haar en buik streelt, Dalton krijgt een rol tijdens een hopeloos duet met haar, een stuk of tien fruitige piccolo's huppelen door de hotellobby en aan het eind komt er een onherkenbare Cooper binnen om West een serenade te brengen terwijl ze op het punt staat te vertrekken. DeLuise heeft een energiek nummer waarin hij danst op een piano en zingt voor een uit karton gesneden West. Er is absoluut geen verschil tussen de cut-out en het echte werk, behalve dan dat de cut-out aan de zijkanten is uitgesneden om het dunner te laten lijken. West heeft zelfs een afgrijselijk nummer laten maken voor diverse titelhouders van gewichtheffen in Speedo-zwembroeken uit de jaren zeventig. Het klinkt allemaal alsof het zo erg is dat het onbedoeld grappig zou kunnen zijn, maar dat is het niet. Het is gewoon slecht. Raft (Wests eerste filmische co-ster) heeft een korte rol in een lift en Regis Philbin heeft nota bene een rol als verslaggever. Dit was gebaseerd op een van haar tientallen jaren oude toneelstukken.
Of the multitudinous bad movies that have come out of Hollywood over the years, it would be difficult to pick the worst. This film would certainly be a candidate. West, having enjoyed a late film career resurgence with 1970's "Myra Breckinridge", made one final celluloid splash before her death (at least, it is widely reported that she was still alive while filming this!) This deadly, dreadful horror is the result. Sauntering (if that verb can be used to describe something so sloooww!) around in a variety of surprisingly flattering Edith Head gowns, Miss West cashes in on nearly every one of her memorable quotations from years gone by. Her face is pulled taut to reveal a row of buck teeth, slits for eyes and a platinum wig piled to the ceiling. There is no chance of her face being able to emote even the vaguest expression or reaction. The thin plot involves her wedding day (to Dalton!) being interrupted by several of her former husbands as she tries to prepare for a new film and...of course ensure world peace from a group of dignitaries staying at her hotel! She wanders around mouthing filthy double entendres about sex, but thankfully, never does get around to any. Hapless has-beens Curtis, Starr and Hamilton play a few of her earlier grooms. DeLuise tries earnestly to inject some degree of comedy into the utterly lame and ridiculous story, but his talents are wasted. The worst part is that several well-known songs have been carelessly planted into the script in a halfhearted attempt to make this turkey a musical! Waxlike West considers singing as she waddles around caressing her hair and stomach, Dalton is dubbed during a hopeless duet with her, a dozen or so fruity bellhops prance through the hotel lobby and, at the end, an unrecognizable Cooper pointlessly pops in to serenade West as she is about to leave. DeLuise has a spirited number in which he tap dances on a piano and sings in front of a cardboard cut-out of West. There is absolutely no difference between the cut-out and the real thing except that the cut-out is carved on the sides to make it look thinner. West even has a ghastly number delivered to various weight-lifting titleholders dressed in '70's Speedos. It all sounds like it's so bad it might actually be unintentionally funny, but it really isn't. It's just BAD. Raft (West's first cinematic co-star) has a brief bit in an elevator and Regis Philbin of all people has a cameo as a reporter. This was based on one of her decades-old plays.