Nu ik weet dat de film gebaseerd is op een stripboek, is dat logisch. Terwijl ik ernaar keek zonder dat ik het wist, moest ik denken aan Daria van MTV, vooral door de manier waarop de hoofdpersoon, Enid, op bijna alles en iedereen reageert met een mengeling van sarcasme en apathie. Thora Birch speelt weer zo'n buitenbeentje, het is moeilijk te zeggen of ze daar zo goed in is of dat je haar gewoon gewend bent in die rol. Er zijn momenten dat de clichés en karikaturen een beetje te zwaar worden, maar over het geheel genomen werkt het.<br />Alles in de film heeft iets schetsachtigs, van de foto's en decors tot de plot zelf, die meer op een reeks plaatjes lijkt. Sketches zijn ook de manier waarop Enid de werkelijkheid om haar heen beschrijft, door op haar dagboek te tekenen. Er is een thema van nep in de film en een aantal korte komische scènes dienen als illustratie daarvan <0xE2><0x80><0x93> zoals wanneer Enid en haar vriendin in een 'authentieke' diner uit de jaren vijftig zitten en er muziek uit de jaren tachtig uit de jukebox komt. Het is een van de tekenen van de weinig inspirerende, zwevende surrealiteit waarin ze leven.<br />Enids vriendin, Rebecca, gespeeld door Scarlet Johansson, is een marginale figuur, ze krijgt niet echt een rol in de film, behalve als contrast voor Enid. Uiteindelijk past ze zich gemakkelijker aan, krijgt een baan en een flat, en hun relatie wordt killer naarmate Enid steeds meer moeite heeft om het voorbeeld van haar vriendin te volgen, of zelfs maar te besluiten of ze die weg <0xC3><0xBC>berhaupt wil volgen. Er is een scène waarin Rebecca, gefrustreerd door Enids onvermogen om een besluit te nemen, er nogal wreed uitflapt: 'Veel succes met de rest van je leven bij je vader wonen'. Die opmerking, samen met de situatie waar hij naar verwijst, is een van de dingen die Enid doen beseffen dat ze een paar beslissingen moet nemen, anders worden ze allemaal door anderen voor haar genomen. Daar draait de hele film in feite om. Er zijn grappige stukjes sociale satire, zoals de misplaatste controverse over Enids kunstwerk en het feit dat haar lerares niet voor haar opkwam. Voor Enid beginnen zelfs goede ervaringen met weinig belovende omstandigheden en haar eigen onzorgvuldige onverschilligheid. Het idee van het leven als een kwestie van succes versus mislukking, winnaars versus verliezers wordt ontmaskerd.<br />Zoals altijd is Steve Buscemi absoluut briljant als de 'dorke' Seymour. Zijn personage is in veel opzichten ook een karikatuur, maar hij geeft het echt diepte. De onwaarschijnlijke verhouding die zich tussen hem en Enid ontwikkelt is het meest authentieke deel van de film. Wat er uiteindelijk met Seymour gebeurt, is een zwaardere dosis komedie dan misschien nodig zou zijn geweest, terwijl Enids toekomst dichterlijk open blijft. Voor iedereen die een soort definitieve afsluiting verwacht, zal dit een teleurstelling zijn, maar ik denk niet dat het een van de tekortkomingen van de film is. Hij heeft gewoon geen typische plotontwikkeling, dus er is geen tegenstrijdigheid in het feit dat het einde zo vaag is. De laatste scène maakt handig gebruik van een klein subplot dat zowel komisch was als beladen met zwaardere symboliek, de oude man die op een bank zit te wachten op een bus die nooit lijkt te komen. Ik weet niet waar het toe leidt en wat ze van plan is te gaan doen of met welk geld, maar omdat ik een hekel heb aan sentimentele happy endings, vond ik dit een aardige manier om de film af te sluiten. Eindelijk heeft ze de moed om haar wens om weg te gaan uit te voeren op precies de manier waar ze het al eerder over had. Het werkt als een oplossing, op een ingehouden manier, en laat zien hoe ze, nadat ze had gewacht tot er van buitenaf iets zou gebeuren, uiteindelijk besloot dat het haar taak was om haar leven weer in eigen hand te nemen.<br />Al met al een plezierige, luchtige en bitterzoete komedie, met goed acteerwerk (had ik al gezegd dat Buscemi fantastisch is?) en amusante dialogen en situaties. Verwacht er niet te veel van en je zult aangenaam verrast zijn.
Now that I know the film is based on a comic book, it figures. As I watched it without knowing that, I was reminded of MTV's Daria, especially in the way the main character, Enid, reacts to mostly everything and everyone with a mix of sarcasm and apathy. Thora Birch plays yet another teenage misfit, it's hard to tell if she's so good at it or if you're just used to seeing her in that role. There are times when the clichés and caricatures can become a bit too heavy, but overall it works.<br /><br />Everything in the film has a sketch-like quality, from the photography and setting to the plot itself, which is more like a series of vignettes. Sketches are also how Enid describes the reality around her, by drawing on her diary. There's a theme of fakeness running through the film and several brief comedy scenes serve to illustrate that - like when Enid and her friend are sitting in a fifties "authentic" diner and 80's music comes through the juke box. It's one of the signs of the uninspiring, suspended surreality they live in. <br /><br />Enid's friend, Rebecca, played by Scarlet Johansson, is a marginal character, she doesn't get much of a role in the film, other than to serve as contrast for Enid. She ends up adapting more easily, gets a job and a flat, and their relationship grows colder as Enid has more and more difficulty following her friend's example, or even deciding if she wants to follow that route at all. There's a scene where Rebecca, frustrated by Enid's inability to make up her mind, blurts out rather cruelly "good luck living with your father for the rest of your life". That remark, along with the situation it refers to, is one of the things that lead Enid to realize she needs to take some decisions or they'll all be taken for her by others. That is what the whole film basically revolves around. <br /><br />There are funny bits of social satire, like the misguided controversy over Enid's art piece and the failure of her teacher to stand up for her. For Enid, even good experiences start from unpromising circumstances and her own most careless indifference. The idea of life as a matter of success vs. failure, winners vs. losers is debunked. <br /><br />Steve Buscemi is, as ever, absolutely brilliant as the "dork" Seymour. His character is also in many ways a caricature, but he gives it real depth. The unlikely affair developing between him and Enid is the most genuine part of the film. What happens to Seymour in the end is dealt with a heavier dose of comedy than perhaps would have been necessary, while Enid's future is more poetically left open-ended. For anyone expecting some sort of definite closure, this is going to be disappointing, but I don't think it is one of the flaws of the film. It just doesn't have a typical plot development so there is no contradiction in the ending being so vague. The final scene makes nice use of a tiny sub-plot that was both comical and loaded with heavier symbolism, the old man sitting on a bench waiting for a bus that never seems to come. When Enid finally catches her own bus we don't know where it leads and what she plans to do or with what money, but, as someone who really cannot stand cheesy happy endings, I thought this was a nice way of closing the film. She finally gets the courage to enact her wish about leaving in exactly the way she had talked of before. It does work as a resolution in an understated way, showing us how, after waiting for something to happen from outside, she finally decided it was up to her to start taking control of her life. <br /><br />All in all, an enjoyable, lighthearted and bittersweet satirical comedy, with good acting (did I mention Buscemi is fabulous?) and amusing dialogues and situations. Just don't expect too much out of it, and you'll be pleasantly surprised. 7/10