Het heeft waarschijnlijk geen zin om te proberen 'Aqua Teen Hunger Force Colon Movie' te beschrijven aan iemand die hem nog niet heeft gezien of die niet bekend is met de tv-serie waarop hij is gebaseerd. Laat ik volstaan met te zeggen dat het verhaal draait om de hoogst surrealistische avonturen van drie antropomorfe animatiefiguren: een milkshake, een gehaktbal en een drijvende portie friet, die de wereld proberen te redden van een assortiment schurken dat eropuit is om de wereld te vernietigen. Ik maak geen grapje.<br />Als creativiteit alleen voldoende was voor een kwaliteitsfilm, zou 'atffcm' een meesterwerk zijn. Maar zoals de film nu is, voelt hij aan als iets wat iemand heeft verzonnen terwijl hij buiten westen was van een of andere heel slechte lsd. En inderdaad, als je niet aan de speed was tijdens het kijken, zou de film best grappig kunnen zijn. Maar als je broodnuchter bent, kun je alleen maar met een pokerface zwijgen en je verbazen over het feit dat er ergens een publiek voor dit ding moet zijn. Met zijn schuine humor, grove taal en (soms bewonderenswaardige) politieke incorrectheid is hij duidelijk niet bedoeld voor jonge kinderen (ouders oppassen). Sterker nog, de postmoderne afstandelijkheid en minimalistische animatie (evenals de titel) doen vermoeden dat het doelpubliek jonge pubers zijn die de eerste tekenen van opstandigheid en puberteit voelen, een tijd waarin zelfs de meest alledaagse, ongekunstelde vulgariteit verboden, hilarisch en gewaagd kan lijken.<br />'De film leent veel van zijn stijl aan animaties als 'The Simpsons'.' Beavis and Butthead' en 'South Park', met als enige verschil dat die werken echt grappig zijn en dit niet. Eén advies: als je van plan bent dit te gaan bekijken, zorg er dan voor dat je de ondertiteling aanzet. Dat is de enige manier om alle dialogen te zien, die anders dankzij het intensieve gemompel van de personages voor ongeveer 50% onbegrijpelijk zijn. Bij nader inzien is het, gezien de kwaliteit van het schrift, misschien toch niet zo'n slecht idee om de helft van wat er wordt gezegd te missen.
There's probably no point in trying to describe "Aqua Teen Hunger Force Colon Movie" to anyone who hasn't already seen it or who is unfamiliar with the TV series on which it is based. Suffice it to say, the story centers on the highly surrealistic adventures of three anthropomorphized animated characters: a milkshake, a meatball and a floating order of fries who try to save the world from an assortment of villains bent on its destruction. I kid you not.<br /><br />If creativity alone made for a quality film, "ATHFCM " would be a masterpiece. As it is, however, the film feels like something somebody came up with while tripping out on some really bad LSD. And indeed if one were actually ON acid while watching it, the movie might possibly be funny. Stone-cold sober, however, one can only sit in poker-faced silence marveling at the fact that there must actually be an audience somewhere out there for this thing. With its bawdy humor, foul-mouthed language and (sometimes admirable) political incorrectness, it clearly isn't intended for young children (parents beware). In fact, its post-modern detachment and minimalist animation (as well as the title) suggest that its target audience is young adolescents feeling their first stirrings of rebellion and puberty, a time when even the most commonplace, unsophisticated vulgarity can seem forbidden, hilarious and daring.<br /><br />The movie borrows much of its style from animated hits like "The Simpsons," "Beavis and Butthead," and "South Park," the only difference being that those works are actually funny while this is not. One word of advice: if you do plan on watching this, make sure to do so with the subtitles turned on. That is the only way to get all of the dialogue which, thanks to the intense mumbling of the characters, is about 50% incomprehensible otherwise. On second thought, given the quality of the writing, missing half of what is being said may not be such a bad thing after all.