De Volksrepubliek China was zo'n beetje de laatste in de rij van studio's in de sloppenwijk. De verwachtingen voor een van hun producties waren hooggespannen, en voor het grootste deel leeft deze uitbuitingsshit nog van die welverdiende reputatie. De decors zijn goedkoop en schaars, het script is zo goed als onsamenhangend, de belichting en het camerawerk zijn zo onsamenhangend als een vleermuisgrot, en het acteerwerk is uiterst wisselend. Sommige van de voorstellingen zijn eigenlijk best goed <0xE2><0x80><0x93> Dawson en Loring zijn geloofwaardige stoere binken, terwijl Carlson en haar vrijer oprecht aardige kinderen lijken. Maar d'Orsays Franse accent is ongeveer net zo goed als het mijne, en tegelijkertijd is Bovards onnozelheid voldoende om je naar de keel te vliegen. Een van de redenen om zo'n doodlopend spoor na te trekken is dat het een glimp biedt van tieners uit het verleden, dat wil zeggen, van de manier waarop Hollywood tieners in de val liet lopen tijdens het gestreste oorlogsjaar 1944. Het valt op hoeveel losbandig tienergedrag de schuld wordt gegeven van de ouders. Veel van dat gedrag is duidelijk bedoeld om uit te buiten (de vuurgevechten, de aanrandingen), maar de vraag naar de verantwoordelijkheid blijft van toepassing. Wat me verbaast is dat er niets wordt gezegd over de oorlog die in 1944 nog steeds woedde. _ Youth Runs Wild_, een wat serieuzere tienerfilm uit datzelfde jaar, wierp bijvoorbeeld veel licht op de invloed van het gedrag van jonge mensen op het gebied van rantsoenering en 24-uursarbeid in de fabriek. Niets van dat alles hier. Deze jongeren en hun ouders lijken in een historisch vacu<0xC3><0xBC>m te leven, en ik weet niet precies waarom. Misschien dachten de producenten dat de oorlogsomstandigheden de opwindende plot zouden compliceren. Wat de reden ook is, de enige waarde die deze ultra-goedkope film heeft, is nieuwsgierigheid omwille van de nieuwsgierigheid.
PRC was just about the last studio on poverty row. Expectations for one of its productions were about rock bottom, and for the most part this exploitation quickie lives down to that well-earned reputation. The sets are cheap and few, the script darn near incoherent, the lighting and camera work fit for a bat's cave, and the acting wildly variable. Actually, some of the performances are pretty good-- Dawson and Loring are believable toughies, while Carlson and her swain come across as genuinely nice kids. However, D'Orsay's French accent is about as good as mine, at the same time Bovard's silliness is enough to make you reach for a stick. <br /><br />One reason to check out a dead-ender like this is for its glimpse of teenagers past, that is, of how Hollywood framed teens during the stressed-out war year of 1944. Note how much of wanton teen behavior is blamed on the parents. Much of that behavior is obviously hyped for exploitation purposes (the gun battle, the stick-up), but the question of responsibility remains valid. What surprises me is that there is no mention of the war that was still raging in 1944. Youth Runs Wild, a more serious RKO teen film from that same year, shed a lot of light on how gas rationing and 24-hour factory shifts, for example, affected young people's behavior. None of that here. These youths and their parents appear to exist in an historical vacuum, and I'm not sure why. Maybe the producers thought war concerns would complicate the titillating plot. Whatever the reason, the only value to scoping out this ultra-cheapie is curiosity for curiosity's sake.