De scène waarin Sylvester bewusteloos op zijn bed in de keuken ligt en van 1.10 tot 4.00 uur door een luik wordt neergelaten, is waarschijnlijk de meest angstaanjagende scène die ik ooit in een tekenfilm heb gezien. Ze laten nooit zien wat er met Sylvester is gebeurd, maar als hij terugkomt, is hij lichamelijk veranderd en ziet hij er getraumatiseerd uit (zijn vacht is wit en ziet er oud uit, hij rilt niet meer en zijn ogen zijn verwijd en verloren). Als je niet laat zien wat er in de kelder is, ga je je afvragen wat er aan de hand is en zul je waarschijnlijk tot de conclusie komen dat de gruwelen die Sylvester heeft gezien je voorstellingsvermogen te boven gaan. Dat soort betrokkenheid van het publiek is naar mijn bescheiden mening de elegantste vorm van gruwel!
The scene where Sylvester is lying unconscious on his bed in the kitchen, and was lowered through a trap door from 1:10 am to 4:00 am is probably the most frightening scene I never watched on a cartoon. They never show what happened to Sylvester, but when he returns, he's changed physically and looks completely traumatized (his fur is white and looks aged, he's not shivering anymore, and his eyes are dilated and with a lost look). Not showing what's in the basement urges you to try to figure it, and you'll probably end realizing the horrors Sylvester witnessed are beyond your imagination. That kind of involvement of the audience is, in my humble opinion, the most elegant form of horror to me!