Dit is een schitterende film, geregisseerd door Lewis Milestone, die zo veel fantastische films heeft gemaakt. De openingsminuten zijn een beetje gedateerd en 'toneelachtig', deels omdat de film uit het toneelstuk komt en niet uit de roman, van John Steinbeck, en ook omdat zo veel van de voortreffelijke acteurs pas hun tweede of derde film maakten en aan de camera moesten wennen. Maar als het eenmaal op gang is gekomen, gaat dit klassieke verhaal met meedogenloze fataliteit verder met het onderzoeken van de droefheid van eenlingen en zwervers, met zo'n hartverscheurende intensiteit dat je er diep van onder de indruk raakt. In zekere zin vormen de eenzaamheid, de onmogelijke dromen en het brandende hartzeer van de vele rondzwervende, onvervulde en verloren personages de werkelijke kern van dit verhaal, dat op die manier de pijn van de Depressie belichaamt in de persoonlijke levens van verschillende mensen die lijden, lijden en, nou ja, lijden. De hoofdmoot van het verhaal is de roerende relatie van de achterlijke reus Lennie, gespeeld door Lon Chaney, Junior, en zijn vriend, die met hem reist en werkt, en voor hem zorgt als een ijverige, beschermende broer, gespeeld door de jonge Burgess Meredith. Hoewel Chaney overdrijft, doet hij dat consequent, en dat is het geheim van overdrijven met succes. Het resultaat is dat Chaneys personage volledig pathetisch wordt, ondanks het feit dat het geen bijzonder subtiele vertolking is. Chaney is geen ingehouden en afgemeten Dustin Hoffmann, en als hij iemand speelt die achterlijk is, laat hij dat duidelijk merken. Maar dat accepteren we. Hij is de zachtmoedige reus die alle konijntjes en jonge hondjes die hij liefheeft vermorzelt omdat hij zijn eigen kracht nooit kan begrijpen, en zijn zielige pogingen om zich de eenvoudigste dingen te herinneren zijn volkomen overtuigend. Burgess Meredith, die aan het begin van zijn filmcarrière staat, geeft je de beste van zijn vele inspirerende optredens, waarin hij een stralende kracht van liefde en toewijding laat zien die je zelden op het witte doek ziet bij een mannelijk personage, of bij iemand die vader noch moeder is. Betty Field, ook op het witte doek te zien, is grandioos als de jonge vrouw op de ranch die door verveling wordt gekweld en bijna krankzinnig wordt. De scène waarin zij en de achterlijke Lennie zitten en 'converseren', nooit echt met elkaar in contact komend, maar elk een wanhopige, individuele monoloog najagend, is een van de meest effectieve scènes die ooit zijn opgenomen. Deze film bevat zoveel ontroerende scènes dat het een toonbeeld van pathos is. Roman Bohnen, op dat moment verbazingwekkend jong nog maar vijfenveertig (en hij stierf op zijn vierenvijftigste! - een groot verlies! ), speelt een zielige oude man die wanhopig probeert een laatste draad van een mogelijke droom te grijpen, nadat hij de enige liefde van zijn leven heeft gehad, een oude hond, die van hem is afgerukt en doodgeschoten, zodat hij van alles en nog wat is beroofd, naakt, een naakte, verloren ziel, zoals zoveel verloren zielen in dit verhaal. Leigh Whipper is buitengewoon subtiel in zijn vertolking van een uitgestoten zwarte arbeider die bitterheid, sympathie, liefde, haat en venijn door elkaar mengt, allemaal in één welgevormd pakket, een ongelooflijke prestatie in een korte tijd op het witte doek. Bob Steele is volkomen overtuigend als de weerzinwekkende jonge echtgenoot van Betty Field, wier manische jaloezie en algehele paranoia gestadig een crescendo van intensiteit bereiken. Dit is een wanhopige film over wanhopige mensen. De relatie van de hopeloos achterlijke Chaney met zijn vriendin Meredith is volkomen overtuigend, en hartverscheurend tot op het bot. Je hoopt dat sommige van deze personages iets kunnen bereiken wat op een droom lijkt, dat zelfs een van hen kan ontsnappen aan het eindeloze raderwerk van kwellingen, emotionele ontberingen en gebrek aan vervulling. Ik heb mensen gekend die meer op hen leken dan prettig is. Dit vermenigvuldigde tragische verhaal is niet alleen verpletterend dicht bij het bot, het is het bot.
This is a magnificent film directed by Lewis Milestone, who made so many superb movies. It is a bit dated and 'stagey' in its opening minutes, partly because it is taken from the play, not the novel, by John Steinbeck, and also because so many of the outstanding cast were only making their second or third film, and needed warming up and getting used to the camera. Once into its stride, however, this classic tale progresses with relentless fatality to explore all the sadness of loners and drifters with such heart-breaking intensity that it really gets you at gut level. In a sense, the loneliness, impossible dreams, and searing heartaches of the many drifting, unfulfilled, and lost characters are the real heart of this story, which thus embodies the pain of the Depression in the personal lives of several people who suffer, suffer, and, well, suffer. The main storyline is the touching relationship of the retarded giant Lennie, played by Lon Chaney, Junior, and his friend who travels and works with him, and looks after him like a zealously protective brother, played by the young Burgess Meredith. Although Chaney over-acts, he over-acts consistently, which is the secret of over-acting successfully. The result is that Chaney's character achieves full pathos, despite not being a particularly subtle performance. Chaney is no restrained and measured Dustin Hoffmann, and when he is playing someone retarded, he flaunts it, and blurts it. But we accept that. He is the gentle giant who crushes all the little rabbits and puppies he loves because he can never understand his own strength, and his pathetic efforts to remember the simplest things are totally convincing. Burgess Meredith, near the beginning of his film career, gives one the finest of his many inspired performances, showing a shining power of love and devotion rarely seen on the screen with a male character, or someone who is neither father nor mother. Betty Field, also starting out on the screen, is superb as the young wife on the ranch tormented by boredom almost to the point of insanity. The scene where she and the retarded Lennie sit and 'converse', never really connecting but each pursuing a desperate individual monologue, is one of the most effective scenes of its kind ever filmed. This film contains so many moving performances that it is like a showcase of pathos. Roman Bohnen, astonishingly aged only 45 at the time (and he died aged only 54! - a great loss!), plays a pathetic old man desperately attempting to grasp a last thread of a possible dream, having had the only love of his life, an old dog, torn from him and shot, so that he is deprived of anything and everything, stripped bare, a naked, lost soul, as so many in this story are lost souls. Leigh Whipper is outstandingly subtle in his portrayal of an ostracised black worker who mixes bitterness, sympathy, love, hate, and venom all in one well-rounded package, an incredible achievement in a short time on screen. Bob Steele is totally convincing as the repellent young husband of Betty Field, whose manic jealousy and general paranoia rise steadily to a crescendo of intensity. This is a desperate film about desperate people. The relationship of the hopelessly retarded Chaney with his friend Meredith is completely convincing, and heart-breaking to the ultimate degree. One hopes that some of these characters can achieve some semblance of a dream, that even one of them can escape the endless wheel of torment and emotional deprivation and lack of fulfillment. I have known people who resembled these more than is comfortable. This multiply tragic tale is not just devastatingly close to the bone, it is the bone.