Stanley Kramers _Ship of Fools_ was een onderhoudend verhaal over een opeenhoping van verschillende personages aan boord van een Duits cruiseschip in de jaren dertig. Het moet een succes zijn geweest, want deze verwaarloosbare film is een schaamteloze, vulgaire rip-off. Deze keer is de hele passagierslijst van het schip van joodse afkomst en die lijden onder de ene crisis na de andere. Het feit dat Duitse joden in 1939 in feite onder die crises leden, maakt deze schaamteloos commerciële poging tot uitbuiting tot een afbraak van de historische ervaring.<br />Het is echt een rip-off. Ik bedoel, dat is geen retoriek. Oskar Werner speelt in beide films een dokter. Jose Ferrer is in beide opgewekt schurkachtig. In beide is er een liaison tussen een lid van de bemanning en een wanhopige passagier. In beide gevallen is er een gekostumeerd feest. Er is de bekende fanatieke nazi-vriend die de taak heeft een oogje te houden op de loyaliteit van de crew aan de partij. Het doet me denken aan de manier waarop auto's van jaar tot jaar worden gemoderniseerd, een beetje nieuw chroom hier, een stel nieuwe achterlichten daar, allemaal in een poging om geld te verdienen aan noviteiten.<br />Maar wel een leuke cast. Niet alleen dure Hollywood-acteurs <0xE2><0x80><0x93> eigenlijk helemaal geen beroemde sterren <0xE2><0x80><0x93> maar ook een heleboel bekwame spelers die de rol van figurant vervullen, van wie sommigen carrière hebben gemaakt door een paar minuten op het witte doek te staan met fantastische optredens. Orson Welles speelt mee, evenals Max von Sydow, Malcolm MacDowell, Lee Grant en de eindeloze reeks herkenbare gezichten die voor dit soort films vereist is. Het budget moet behoorlijk groot zijn geweest. Faye Dunaway verschijnt in een kostuum dat eruitziet als een kopie van Madame X van John Singer Sargent. Voeg daar een zwarte choker aan toe. De garderobe is het symbool van de hele onderneming. Kopieer iets en voeg er dan een paar vermommingen aan toe.<br />Maar het blijft een tragedie die wordt gespeeld voor de lagere middenklasse die gul tranen zal huilen als de regisseur hun sentimentaliteit manipuleert en in de pegels graait. De regisseur is Stuart Rosenberg. Ik kan me niet voorstellen hoe hij het voor elkaar heeft gekregen om een schitterende film als 'Cool Hand Luke' te maken. Het zit allemaal in je gezicht.<br />Ik hou niet van propagandafilms in het algemeen, ongeacht het gebied waar ze vandaan komen. Ze kunnen niemand echt bekeren of de reeds bestaande gevoelens veranderen. De meeste houdingen volgen de gebruikelijke klokvormige curve, met de overgrote meerderheid van de mensen die het middengedeelte bezetten <0xE2><0x80><0x93> onwetend of onverschillig of oprecht gematigd <0xE2><0x80><0x93> met aan beide uiteinden een paar extremisten. Maar ik vermoed dat dit soort films, die de zware last van een 'belangrijke' sociale boodschap met zich meedragen, de respondenten zullen bereiken die een zeldzamer U-vormige curve vormen. Degenen die al sympathie voor de boodschap hebben, zullen die toejuichen. Degenen die dat niet doen, zullen het bitter afwijzen als het soort propaganda dat ze van Hollywood zijn gaan verwachten. Wat voor nut heeft het, afgezien van commercieel succes, om onze zielen te verbeteren? Een verstervingsritueel voor diegenen onder ons die het eens zijn met de boodschap. De mensen die de film hebben gemaakt, weten aan welke kant de engelen staan, en wij ook. Het stelt ons in staat degenen te verachten die dat niet weten. Ik ben bang dat films als deze evenveel haat als empathie opwekken.<br />Ik zou 'Schip van dwazen' elk moment opnieuw kunnen bekijken, maar niet dit. Het laat niets zien wat we niet eerder wisten of vermoedden. Het feit dat het lijkt op een echt historisch incident is irrelevant. Ik wil niet, nou ja, overdrijven, maar ik wou dat er hier en daar een understatement was geweest. Ik neem aan dat een beetje poëzie ook te veel gevraagd zou zijn.
Stanley Kramer's "Ship of Fools" was an entertaining story of a congeries of disparate characters aboard a German cruise ship in the 1930s. It must have been a success because this negligible film is a shameless and bathetic rip off. This time, the entire ship's passenger list is Jewish and they suffer crisis after crisis. The fact that German Jews in 1939 were actually suffering those crises makes this blatantly commercial attempt at exploitation a cheapening of the historical experience.<br /><br />It really IS a rip off. I mean, that's not rhetoric. Oskar Werner plays a doctor in both movies. Jose Ferrer is cheerfully villainous in both. There is a liaison between a member of the crew and a desperate passenger in both. There is a costume party in both. There's the familiar rabid Nazi commisar whose job is to keep an eye on party loyalty among the crew. It reminds me of the way cars are remodeled year by year, a bit of new chrome here, a set of new tail lights there, all in an attempt to cash in on novelty.<br /><br />Nice cast, though. Not just expensive Hollywood actors -- in fact, no leading stars at all -- but a lot of competent supporting players, some of whom have made careers out of gracing the screen for a few moments with superb performances. Orson Welles is on hand, as are Max von Sydow, Malcolm MacDowell, Lee Grant, and the endless list of recognizable faces that these kinds of films require. The budget must have been sizable. Faye Dunaway appears in a costume that looks like a copy of John Singer Sargent's Madame X. Add a black choker. The wardrobe is emblematic of the whole enterprise. Copy something and then add a few disguising touches.<br /><br />But it's still tragedy played for lower middle-brows who will weep generous tears as the director manipulates their sentimentality and rakes in the shekels. The director is Stuart Rosenberg. I can't imagine how he managed to turn out a magnificent movie like "Cool Hand Luke." This stuff is all in your face.<br /><br />I don't like propaganda movies in general regardless of their source region. They don't really convert anyone or change already existing sentiments. Most attitudes follow the usual bell-shaped curve, with the overwhelming majority of people occupying the middle part -- ignorant or indifferent or genuinely moderate -- with a few extremists at either end. But I suspect that movies like this, carrying the heavy burden of an "important" social message, will reach respondents that form a rarer U-shaped curve. Those who are already sympathetic to the message will applaud it. Those who aren't, will dismiss it bitterly as the kind of propaganda they've come to expect from Hollywood. So, if it isn't going to improve our souls, what is its purpose, aside from commercial success? A rite of intensification for those of us who agree with its message. The people who made the movie know which side the angels are on, and so do we. It allows us to despise those who don't. I'm afraid movies like this generate as much hatred as empathy.<br /><br />I'd watch "Ship of Fools" again any time, but not this. It shows nothing that we didn't know or guess before. The fact that it resembles a genuine historical incident is irrelevant. I don't mean to seem, well, carried away but I do wish there had been some understatement here. I suppose it would be too much to ask for a little poetry too.