Acht jaar na de voortreffelijke 'The Sea Hawk' is Errol Flynn terug in zijn stoere kostuum, en het voelt alsof hij nooit weg is geweest. Ik had verwacht dat deze film niet zo goed zou zijn, en ik stelde me voor dat Flynn er moe en pafferig uit zou zien als gevolg van zijn wilde levensstijl. Maar ik werd aangenaam verrast. Het is een prachtig staaltje van vermaak. De plot verschilt natuurlijk niet echt van die van andere stoere films, maar het is nog steeds heel erg leuk. Flynn heeft een perfecte rol als Don Juan <0xE2><0x80><0x93> wie anders kun je je in zo'n rol voorstellen dan de Tasmaanse duivel? Deze film gaat over Don Juan die verliefd is, met zijn koningin (een gepast vorstelijke Viveca Lindfors) en die zijn leven op het spel zet voor Spanje. Afgezien van het natuurlijke verouderingsproces, en een beetje pafferig rond het gezicht, is Flynn nog even aantrekkelijk, charmant en geestig als altijd. Alan Hale, zijn sidekick in veel van zijn vorige films, speelt weer mee. Hij is een trouwe vriend van Don Juan en houdt de paarden onder het boudoirraam zodat Flynn snel weg kan komen als een aan de kant gezette echtgenoot met een zwaard arriveert. We hebben zelfs Una O'Connor erbij, wat ons allemaal een zucht ontlokt en aan Robin Hood doet denken. Het team van Warners heeft een geweldige prestatie geleverd met het creëren van een nieuwe, nieuwe blufpoker voor het meer cynische publiek van na de oorlog (het personage van Flynn is veel wetender en sarcastischer, maar op een goede manier), terwijl het tegelijkertijd een liefdevolle hommage is aan de grote klassieken van vroeger. Ik denk dat Warners heeft geprofiteerd van het nieuws over Flynns verkrachtingszaak en de berichten over zijn hedonistische levensstijl bij het maken van deze film. Maar Flynn lijkt het allemaal goed op te vatten. De kostuums, decors en kleuren zijn eersteklas, net als de statige score van Max Steiner. En de laatste regel is een klassieker!
Errol Flynn is back in swashbuckling costume eight years after the excellent "The Sea Hawk", and it feels like he never went away. I was expecting this film to be not that good, and I imagined Flynn as looking tired and puffy as a result of his wild lifestyle. However, I was pleasantly surprised. It's a wonderful piece of entertainment. Of course, the plot is really no different from any other swashbuckler, but it's still a heck of a lot of fun. Flynn is perfectly cast as Don Juan- really, who else can you picture but the Tasmanian Devil in the role? This film is about Don Juan in love, with his Queen (a suitably regal Viveca Lindfors), and putting his life on the line for Spain. Aside from the natural ageing process, and looking a little puffy around the face, Flynn is as attractive, charming and witty as ever. Alan Hale, his sidekick in many of his previous films, joins in again. He's Don Juan's loyal friend who keeps the horses under the boudoir window so Flynn can make a quick get-away if a jilted husband bearing a sword arrives. We even have Una O'Connor there, which makes us all sigh and remember Robin Hood. The Warners team do a great job in creating a fresh new swashbuckler for more cynical Post-War audiences (Flynn character is more knowing and sarcastic, but in a good way), whilst being an affectionate tribute AND send-up to the earlier great classics. I guess Warners capitalised on news of Flynn's rape trial and reports of his hedonistic lifestyle in creating this film. But Flynn seems to take it in good humour. The costumes, sets and colour are first rate, as is Max Steiner's stately score. And the last line is a classic!