De vliegen zoemen rond het lijk van de 'TMNT'-franchise als hij aan zijn derde aflevering begint. Schrijver/regisseur Stuart Gillard is zo wanhopig op zoek naar iets om de 90 minuten van zijn aftandse film mee te vullen dat hij de irritante marionetten met hun hortende monden terugstuurt naar een lachwekkend niet-overtuigend 17e-eeuws Japan, en meteen ook maar 'Bill & Ted's Excellent Adventure' uit de kast trekt. Baddie Stuart Wilson lijkt een imitatie van Rik Mayall te geven, maar er zit meer leven in zijn optreden dan Gillards lome regie uit de rest van de cast kan opdiepen. Het glimlachende dode kind en de Japanse vrouw met een Amerikaans accent zijn slechts twee van de onoplettende details in dit nietszeggende gefotografeerde, weinig grappige drieluik, terwijl Wilsons 'Bill & Ted's Excellent Adventure' slechts twee van de onoplettende details zijn in dit onopvallend gefotografeerde, weinig grappige drieluik. Zijn dood moet worden beschouwd als een van de ergste visuele effecten die ooit op film zijn vastgelegd.
The flies are buzzing around the corpse of the 'TMNT' franchise as it enters its third instalment. Writer/director Stuart Gillard is so desperate for something to fill his decrepit movie's 90 minutes that he sends the annoying, jerky-mouthed puppets back to a laughably unconvincing 17th century Japan and rips off 'Bill & Ted's Excellent Adventure' while he's at it. Baddie Stuart Wilson seems to be doing an impression of Rik Mayall, but there's more life in his performance than Gillard's lazy direction can dredge up from the rest of the cast. The smiling dead kid and the Japanese woman with an American accent are just two of the inattentive touches in this blandly photographed, unfunny threequel, while Wilson's demise must rank amongst the worst visual effects ever committed to film.