Om te beginnen zou ik willen opmerken dat ik nog nooit van mijn leven een recensie heb geschreven, laat staan een voor IMDb. Ik heb deze film gezien en vond dat er op deze site een eerlijke recensie over moest staan. Er zullen geen grote spoilers komen.<br />De film draait om Christopher en Grace. Beiden zijn begin vijftig en verliefd op een ander, ook al willen ze dat niet toegeven. Door een reeks vreemde gebeurtenissen (Chris' mislukte poging om een nieuwe seksuele ervaring op te doen, tot Grace' poging om een blind date te regelen) komen ze bij elkaar in een homobar.<br />Wat geweldig is aan de film, is in de eerste plaats het schrijven. Sommige mensen vinden het misschien vervelend dat de film zo openhartig is. Sommigen vinden het misschien ook harteloos tegen wie hij de draak steekt. Ik kan je verzekeren dat de schrijver/regisseur Eric Schaeffer iedereen de kans geeft om het mikpunt van een grap te zijn. Zijn personages hebben over het algemeen onvolmaakte eigenschappen. Vooral zijn mannelijke hoofdpersonen (d.w.z. Hongerig en Gap). Hij geeft zoveel respect aan de seksualiteit van een oudere man en vrouw dat die in Hollywood nooit vertegenwoordigd is geweest. Ze worden beschreven als seksuele, gevoelvolle wezens. Hij laat ze zien als menselijke wezens die op zoek zijn naar liefde en tederheid. Niet alleen de typische oudere man/vrouw die zijn ex of zijn kind dat naar de universiteit is gegaan niet los kan laten, en daar draait hun leven om. Voor altijd de ouder zonder een eigen identiteit. Deze mensen gaan door met hun leven... zoals echte mensen dat doen. Buiten de schrijver/regisseur zijn er de acteurs. De personages krijgen een directe, vrijblijvende dialoog. Ze zijn op elk moment van de dag open over wat ze van elkaar willen. Ik stel me zo voor dat mensen zich zo gedragen als ze op hun leeftijd komen. Dat komt vooral tot uiting in hun seksualiteit. Jeffrey Tambors vertolking van een ontevreden vrijgezel is een rustige, aardige vertolking, maar hij heeft ook van die momenten van assertieve kracht die je niet gewend bent van een acteur te zien. Hij wordt meestal gebruikt als een malloot of een gluiperd. De man straalt als acteur. Jill Clayburgh is geweldig als Grace, de afgewezen, ijzige gescheiden vrouw die bereid is zich open te stellen en weer lief te hebben. Ik weet niet veel van haar werk, maar haar bereidheid zich aan de rol te geven is iets wat je niet op het eerste gezicht verwacht. Bill Duke is absoluut geweldig in deze film als Chris' beste vriend en muziekpartner. Hij is er om Chris' luchthartigheid te geven en doet dat op een heel innemende manier. Terwijl de rest van de cast goed werk levert, was Micheal McKean de laatste persoon die echt opviel. Ik zal niet verklappen waar en hoe hij opduikt, maar laten we het erop houden dat het zo is.' Het is twaalf uur geleden dat ik hem heb gezien en mijn ribben doen nog steeds een beetje pijn van het lachen.<br />De film is triest. De film is grappig. De film is ontroerend. Is de film sentimenteel? Ja. Maar niet op de manier die je zou verwachten. De film heeft dat Hollywood-achtige einde, maar is gerechtvaardigd omdat hij volledig in het domein van de personages ligt en niet geforceerd is. De film doet je geloven dat ouder worden het verlies van verlangen en seksualiteit niet uitsluit. Iedereen moet deze film zien. Tieners, volwassenen, bejaarden, ze moeten allemaal kijken om te zien dat ouder worden niet betekent dat je vanaf je middel dood bent.
First off. I would like to state I have never written a review in my life, let alone, one for IMDb. I watched this movie and felt so strongly that it needed a fair review on this site. There will be no major spoilers.<br /><br />The movie centers on Christopher and Grace. Both of whom are in their early fifties and love lorn, even though they won't admit it. Through a series of strange events (Chris's botched attempt to have a new sexual experience, to Grace's attempt to blind date) bringing both together at a gay bar.<br /><br />What's great about the film is the writing, first and foremost. Some may be put off by it's candidness. Some may also find it heartless at who it pokes fun at. I can assure you that the writer/director Eric Schaeffer gives everyone a chance to be the butt end of a joke. His characters tend to have imperfect qualities. Especially his lead male characters (i.e. Starved or Mind the Gap). He gives such respect to the sexuality of an older man and woman that has never been represented in Hollywood. They are portrayed as sexual, feeling creatures. He shows them as human beings looking for love and tenderness. Not just the typical older man/woman who can't let go of their ex or their kid who went off to college and that's what their life is about. The forever the parent without an identity of their own. These people go on with their life... like real people do. Outside of the writer/director are the performers. The characters are given direct, BS free dialogue. They are very open at any given moment to asking for what they want from each other. Which what I'd imagine ones demeanor to be when reaching their age. This especially comes out when dealing with their sexuality. Jeffrey Tambors portrayal as a disaffected bachelor is a quiet, sweet performance, but one that also has these moments of assertive strength that you are not used to seeing out of him as an actor. He's usually used as a goof or some weaselly character. As a lead, the man shines. Jill Clayburgh is wonderful as Grace, the spurned, icy divorcée that is ready to open up and love again. There is not much I know of her work, but her willingness to give herself to the role is something you don't expect on face value. Bill Duke is absolutely great in this film as Chris best friend and music partner. He there to give Chris' levity and does so in a very endearing way. While the rest of cast does a fine job, the last person that really stood out was Micheal McKean . I won't spoil where and how he shows up, but let's just say it's twelve hours since I watched it and my ribs still feel a little sore from laughing.<br /><br />The movie is sad. The movie is funny. The movie is touching. Is the movie sappy? Yes. But not in the way you'd expect. The movie has this Hollywood like ending but is justified because it's completely with the realm of the characters, and not forced. The movie makes you believe that getting older doesn't preclude the loss of desire and sexuality. Everyone should watch this movie. Teenagers, adults, senior citizens, they should all watch to see that being older doesn't mean your dead from the waist down.