Als documentaire stelt deze film niet veel voor. Hij laat alleen beelden zien van mensen die dit clownsgedoe doen en een paar korte interviews tijdens het maken van opnamen of wat dan ook. Maar hij geeft wel een goed beeld van het onderwerp.<br />Het onderwerp is clownesk en kribbig, extreme dansvormen die voortkomen uit hiphop, beroemd geworden door de videoclip 'Galvanize' van de Chemical Brothers. In mijn ogen is het een hiphop-imitatie, met gewelddadige boventonen. Eerst dacht ik: wat is dat in godsnaam? Er waren zwarte mensen die elk lichaamsdeel zo heftig schudden als ze kunnen, handen op en neer gooien, naar links en naar rechts, als apen die een hoogspanningskabel aanraken. Maar toen begreep ik het. Het was taal, lichaamstaal, en het was kunst, omdat elk kind daar zijn eigen boodschap had.<br />Onmiddellijk begon de film te laten zien hoe dit soort dansen kinderen van de straat houdt, iets positiefs doet, enzovoort, enzovoort. Dat dansen leek mij niet al te positief. Het drukte een hoop frustratie en geweld uit, maar het was in elk geval beter dan mensen doodschieten, en ik was geschokt toen ik zag hoe het leven van de mensen in South L.A. is, waar de enige andere mogelijkheid tot expressie is om bij een bende te gaan en mensen pijn te doen of te doden.<br />Maar laten we niet op de zaken vooruitlopen. Datzelfde werd een tijd geleden gezegd over rap en hiphop, en die bleken allemaal gemakkelijk te worden gekaapt door commerciële belangen of te worden gecorrumpeerd aan de kant van de 'gangsta'. En het is zo gemakkelijk. Deze mensen hebben geen opleiding, geen geld, ze kunnen gemakkelijk overgehaald worden, als iemand er middelen in stopt.<br />Het komt erop neer dat dit net een documentaire is over de opkomst van de hiphop of boogie vóór die tijd, alleen gaat het over een andere vorm van spontane stedelijke expressie. Ik denk niet dat de film of de dansstijl erg bijzonder of goed gedaan is, maar ze laten in één snelle beweging de situatie en de subcultuur van deze mensen zien, en ook hun emoties, die in wezen tot uiting komen in dansen. Het is ook behoorlijk deprimerend, want het laat zien hoe wanhopig mensen zich opbeuren door iets wat eigenlijk niets anders voor ze doet. Zoals de muziek van de slaven. Ze waren nog steeds slaven, alleen konden ze ermee omgaan omdat ze veel zongen.
As a documentary, this film isn't much. It just shows footage of people doing this clowning business and some short interviews during make up sessions or whatever. But it does portray the subject well.<br /><br />The subject is clowning and krumping, extreme forms of dance born from hip-hop, made famous by the Chemical Brothers video "Galvanize". What it looked to me is a hip-hop mime, with violent overtones. At first I thought "What the hell is that?" There were black people shaking every body part as violently as they can, throwing hands up and down, left and right, like monkeys touching a high voltage line. But then I got it. It was language, body language, and it was art, as each kid there brought his own message.<br /><br />Immediately the film started showing how this type of dance is keeping children off the streets, doing something positive, etc., etc. That dancing didn't look too positive to me. It expressed a lot of frustration and violence, but it sure beats shooting people, and I was shocked to see what the life for people in South L.A. is like, where the only other option of expression is joining a gang and hurting or killing people.<br /><br />But let's not get ahead of ourselves here. The same thing was said of rap and hip-hop a time ago, and they all turned out to be easily hijacked by commercial interests or corrupted towards the "gangsta" side. And it's so easy. These people have no education, no money, they can be easily swayed either way, if someone puts resources into it.<br /><br />Bottom line: this is like a documentary about the rise of hip-hop or boogie before it, only it's about some other form of spontaneous urban expression. I don't think the film or the dance style are very special or well done, but they do show in one quick swoop the situation and subculture of these people and also their emotions, basically expressed in dancing. It's also pretty depressing, since it shows how desperate people lift their spirits through something that doesn't really does anything else for them. Like the music of the slaves. They were still slaves, only they could cope with it because they sang a lot.