Ik ben nooit een fan van korte films geweest vanwege hun 'kunstacademie' en 'experimentele' kwaliteiten. Het is niet genoeg om alleen maar een product van die twee te zijn. Ze zijn bijna altijd te persoonlijk, te ondoorzichtig en te veel duidelijk om als'stapstenen' te dienen.<br />Daarom was ik blij toen ik Lynne Ramsays korte films zag als de pop van haar schitterende speelfilms. Ik was ook onder de indruk toen ik hoorde dat ze de Cannes-korte filmprijs twee keer had gewonnen. En nu kan ik zien wat anderen in haar zagen, want _Gasman_ is de beste korte film die ik ooit heb gezien. Op de Criterion-dvd met _Small Deaths_ en de minder goede _Kill the Day_ is _Gasman_ een volwaardige, visionaire film die zich direct vertaalt in de vaardigheid en gratie van _Ratcatcher_.<br /><br />_Gasman_ is een rechtstreekse bewerking van het eerste deel van _Short Deaths_, met de afstandelijke vader en Lynne Ramsay jr. weer op het middenscherm. Maar _Gasman_ wordt een soort vrucht van een verhaal, een compleet verhaal met veel van dezelfde thema's en technieken van _Ratcatcher_ : nauwkeurig geobserveerd maar elliptisch menselijk gedrag, huisvesting, sloppenschoonheid, de aard van de kinderen, een verwarde impressionistische wereld, gevangen in gedeeltelijke close-ups en opnamen van achter mensen.<br />De film'vertelt' niets, maar het verhaal is glashelder en bouwt langzaam op tot een emotioneel niveau dat bijna ondraaglijk is. Dit is een film van adembenemende schoonheid. Klinkt afgezaagd, maar zo voel ik het. Als pa en twee kinderen over de rails lopen, is de camera gericht op een gedeeltelijk gesloten iris die het beschikbare licht en de beschikbare kleur intensiveert in een bovennatuurlijke glans <0xE2><0x80><0x93> een glans die verdwijnt als ze's avonds op dezelfde rails terugkeren, teleurgesteld. Schoonheid in dienst van het verhaal is de sleutel.<br />Dit _is_ de beste korte film die ik ooit heb gezien.
I've never been a fan of short films for their 'art-school' and 'experimental' qualities. Simply being a product of those two is not enough. They are almost always too personal, too opaque, and too much obviously serving as 'stepping-stones'.<br /><br />I was therefore happy to see Lynne Ramsay's short films as the chrysalis for her superb feature films. I was also impressed to learn that she won the Cannes short-film prize, *twice*. And now I can see what others saw in her, for _Gasman_ is the best short film I have ever seen.<br /><br />Available on the Criterion DVD with _Small Deaths_ and the less good _Kill the Day_, _Gasman_ is a fully-fledged, visionary film that translates directly into the skill and grace of _Ratcatcher_.<br /><br />_Gasman_ moves directly from the first piece of _Short Deaths_, with the distant father and Lynne Ramsay Jr. again taking centre screen. But _Gasman_ comes to a kind a fruition--a full story with many of the same themes and techniques of _Ratcatcher_: closely observed yet elliptical human behaviour, housing projects, slum-beauty, children's natures, a jumbled impressionistic world caught in partial body closeups and shots from behind people.<br /><br />The film 'tells' nothing, but the story is dead clear and builds slowly to an emotional pitch that is almost unbearable.<br /><br />This is a film of jaw-dropping beauty. Sounds trite, but that's how I feel. When the Da and two kids walk on the tracks, the camera is set to a partially closed iris which intensifies the available light and colour in an otherworldly sheen--one that is gone when they return on the same tracks at night, in disappointment. Beauty in service of story is the key.<br /><br />This *is* the best short film I have ever seen.