Ongeveer tien jaar geleden heb ik _Clean Schoren_ gezien en het is altijd in mijn gedachten gebleven, niet in het minst omdat het een van de meest tenenkrommende scènes die ik ooit heb gezien op celluloid vastlegde, maar vooral omdat het een man afbeeldde die geestelijk gebroken was. Dat deed het op een uiterst effectieve manier. Zozeer zelfs dat ik sindsdien altijd op zoek ben geweest naar iets van Lodge Kerrigan. Tien jaar later, met nog twee films (een vernietigd) onder zijn riem, heeft de regisseur iets in elkaar gezet wat op het eerste gezicht een flinterdun verhaal lijkt, maar in werkelijkheid een intense en aangrijpende film is over een man die het verlies van zijn dochter moet verwerken. Kerrigan laat de camera de hele tijd in het huis van Damien Lewis draaien. Er zijn een paar intens krachtige momenten, en die zijn ondraaglijk ontroerend. Kerrigan denkt dat William Keane zich de dochter misschien heeft ingebeeld, hoewel ik zelf van mening ben dat ze echt is. Damien Lewis gaat naar een plek die voor hem heel ongemakkelijk moet zijn geweest en slaagt erin ons een glimp te laten opvangen van het leven van een zeer beschadigde en gekwelde man. Keane zit gevangen in een moment in de tijd en herleeft het telkens weer in een gedachteloze cyclus waar niemand anders dan hij iets van begrijpt. Voor mij was het meest ontroerende moment dat bij de ijsbaan. Ik vraag me af hoeveel mensen echt door iets zijn beschadigd en af en toe steekt die psychose weer de kop op en neemt het over. Ik vond Keane een uitputtende, krachtige film met scènes die me nog lang zullen bijblijven. Bovenal zal ik me het gezicht van William Keane herinneren die net buiten beeld kijkt op het moment dat hij iets meent te zien, misschien een klein meisje, zijn kleine meisje. Daarna niets meer.
I saw Clean Shaven about ten years ago and it has always stayed in my mind not least because it committed to celluloid one of the most toe-curling scenes I have ever witnessed but because it managed to portray a man who is mentally broken. It did this in a most effective way. So much so that I have always kept an eye out for anything by Lodge Kerrigan since. Ten years later with two more films(one destroyed) under his belt the director has put together what on the surface seems an almost paper thin storyline but is in fact an intense and gripping film about a man coping with the loss of his daughter. Throughout Kerrigan puts the camera in Damien Lewis's face which builds up a claustrophobic atmosphere that does not let up at any point. There are some intensely powerful moments and these are unbearably moving. Kerrigan allows us to think that possibly William Keane has imagined the daughter although my own opinion is that she is real. Damien Lewis goes to a place that must have been very uncomfortable for him and manages to give us a glimpse into the life of a very damaged and haunted man. Trapped by a moment in time Keane re-lives it over and over in a mindless cycle that makes no sense to anyone but him. For me the most moving scene was the scene at the ice rink. It makes me wonder how many people are really damaged by something and occasionally that psychosis flares up and takes over. I thought Keane was an exhaustingly powerful film with scenes that will stay with me for a long time. Above all else I shall remember the face of William Keane looking off camera just at the moment he thinks he glimpses something, perhaps a little girl, his little girl. Then nothing.