Voor de zekerheid heb ik de spoilerbox aangeklikt, maar iedereen die bekend is met de serie _Carry On_ weet dat er nooit een plot te verknallen valt. Als de geriatrische Sid James die in _Carry On Camping_ op kampeervakantie gaat met zijn 33-jarige vriendin in _Carry On Camping_ uit de tijd lijkt voor 1969, kijk dan eens naar deze wanhopige herhaling met je duim boven de snelkeuzeknop: de Zweedse verdover die Elke Sommer samen met collega-archeoloog Kenneth Williams (degelijk, maar hetzelfde) uitzet om op zoek te gaan naar ontbrekende stukken van een ondeugend Romeins mozaïek dat in de zomer onder een caravan begraven ligt. Het wemelt van de zwoegende slapsticks en slechte montages met een vuilbekkende wegvliegende vogel, een op hol geslagen Ierse wolfshond, middernachtelijke valpartijen in nachtjapon en pyjama, en de onvermijdelijke douchecabinescènes.<br />Zoals met Hammers formule-in-film, hoe zou ook maar één van hen, scriptschrijver, crew, acteur of publiek, niet hebben kunnen beseffen dat het allemaal ouwe koek was, zo ontzettend doodgeranseld en volkomen en onherroepelijk voorbij? Niet alleen beledigend voor alle vrouwen overal ter wereld, maar voor elk denkend wezen in het heelal, zal deze arrante onzin zijn beste ooit doen door een afspraakje te houden met de recyclebak.
I've ticked the spoiler box just in case, but anyone familiar with the 'Carry On' series knows there's never any plot to spoil. If a geriatric Sid James going on a camping holiday to try to 'get off' with his 33-year-old girlfriend in 'Carry On Camping' seemed out of date for 1969, then watch this desperate rehash with your thumb poised above the fast forward button: Swedish stunner Elke Sommer sets off with fellow archaeologist Kenneth Williams (passable, but the same) on a hunt for missing pieces to a naughty Roman mosaic buried underneath a caravan site in the summer season. Flaccid 'jokes', laboured slapstick and bad editing abound with a foul-mouthed flyaway mynah bird, a runaway Irish wolfhound, midnight pratfalls in nightdresses and pyjamas, and the inevitable shower stall scenes.<br /><br />As with Hammer's formula-into-film, how could any of them, scriptwriter, crew, players or audience, not have realized that it was all old hat, so very, very flogged to death and utterly and irrevocably over? Offensive not just to all women everywhere, but to every sentient creature in the universe, this arrant nonsense will serve its best ever purpose by keeping a date with the recycling bin.