'The Wild Geese' biedt een geweldig concept, een cast van bekende spelers die goed samenwerken, en frisse cinematografie van Jack Hildyard die de zongebleekte Afrikaanse vlakte ten volle benut. Het is dus een teleurstelling dat de filmmakers niet iets hebben kunnen maken dat de moeite waard is om naar te kijken.<br />Op basis van een roman van Daniël Carney is 'The Wild Geese' gebaseerd op kol. Faulkner (Richard Burton), een zuipende fortuinzoeker die nog steeds de pijn moet verwerken van het verlies van de goede Afrikaanse leider Julius Limbani (Winston Ntshona) aan een wrede dictator, jaren geleden. Maar Limbani blijft in leven en een Britse magnaat biedt Faulkner veel geld om Limbani uit de gevangenis en in veiligheid te krijgen.<br />Burton lijkt op het punt te staan om in te storten, maar hij is nog steeds Burton, overtuigend in zijn optreden, en hij...' Directeur Andrew V. McLaglen, die in de jaren zestig goed was in actie- en komediefilms, lijkt verloren te zijn gegaan in het spelen van een veel gevoeliger jaren zeventig, en met een script waarin de huurlingen de ene na de andere bloedige tegenslag te verwerken krijgen. Ntshona en Kruger brengen een boodschap van raciale broederschap met een paar tenenkrommend slechte dialogen, terwijl Krugers Zuidafrikaanse personage Coetze zijn diepgewortelde racisme laat varen nadat hij Limbani een paar minuten op zijn rug heeft gedragen.<br />'We hebben elkaar nodig, blanke man, en zo hoort het ook,' zegt Limbani.<br />'Je begint me goed in de oren te klinken,' antwoordt Coetze. 'Misschien hebben we jou nodig. Misschien heb jij...' 'Ik ben precies de juiste man.'<br />Coetzes metamorfose is veel te keurig. En keurig is ook de manier waarop een fort vol soldaten op klaarlichte dag wordt uitgeroeid door cyanide te spuiten in een barak vol slapende soldaten. Op klaarlichte dag?<br />Daarna snorren de zaken niet bepaald voor de huurlingen, maar zelfs de complicaties voelen geforceerd en onnatuurlijk aan. Net als Moores kenmerkende, kreunende, geestige opmerkingen en een homoseksuele hospik gespeeld door Kenneth Griffith, die door het trainingskamp van de huurlingen stampt en een testament opstelt waarin hij alles nalaat aan zijn proctoloog. In het midden van de film komt een belangrijke plotwending voor en een scène waarin Moore zijn gelul lang genoeg onderbreekt om een gangster onder bedreiging van een pistool een zak heroïne te laten opeten. Harris en Burton hebben zo'n goede chemie dat het verbazingwekkend is dat ze deze ene keer alleen maar hebben samengewerkt. En de film maakt behoorlijk gebruik van een cast van top-Briten, onder wie Barry Forster, Jack Watson en Stewart Granger als Faulkners keiharde werkgever.<br />Maar je weet al in de eerste minuut van de film dat je in de problemen zit, wanneer rocker Joan Armatrading Joan Baez probeert te lokaliseren met een volstrekt toonloze ballad, terwijl een 007-achtige titelsequentie beelden van lijdende Afrikanen laat opflitsen. Het doet er niet toe dat de meeste Afrikanen die we daarna zien de jongens zijn die door Burton & Co. worden doodgeschoten <0xE2><0x80><0x93> het ziet ernaar uit dat McLaglen dezelfde acht jongens keer op keer liet doodschieten om geld uit te sparen en hoopte dat niemand het zou merken. 'The Wild Geese' belooft tweehandig vermaak, maar wat je in plaats daarvan krijgt is te slap om zelfs maar op het meest oppervlakkige niveau te werken.
"The Wild Geese" presents a terrific concept, a cast of well-known players who work well together, and crisp cinematography by Jack Hildyard that takes full advantage of the sun-bleached African veldt. So it's a disappointment the filmmakers couldn't make something worth watching.<br /><br />Based on a novel by Daniel Carney, "The Wild Geese" presents Col. Faulkner (Richard Burton), a hard-drinking soldier of fortune still shaking off the pain from losing good-guy African leader Julius Limbani (Winston Ntshona) to a cruel dictator years ago. But Limbani remains alive, and a British tycoon offers Faulkner big money to get Limbani out of prison and to safety.<br /><br />Burton looks about ready to keel over, but he's still Burton, convincing in his command, and he's backed up by Richard Harris, Roger Moore, and Hardy Kruger as his officers. Alas, the film never gels. Director Andrew V. McLaglen, good in the 1960s at marrying action-adventure and comedy, seems lost playing to a grittier '70s sensibility, and with a script that presents the mercenaries with one bloody setback after another. A message of racial brotherhood is advanced by Ntshona and Kruger with some jaw-droppingly bad dialogue, as Kruger's South African character, Coetze, drops his deep-rooted racism after a few minutes of carrying Limbani on his back.<br /><br />"We need each other, white man, and that's the way it should be," Limbani says.<br /><br />"You're beginning to sound good to me," Coetze replies. "Maybe we need you. Maybe you're just the man."<br /><br />Coetze's transformation is way too pat. Also pat is the way a fort full of soldiers is eradicated in broad daylight by spraying cyanide into a barrack full of sleeping soldiers. In broad daylight? <br /><br />Things don't exactly purr along for the mercenaries after that, but even the complications feel forced and unnatural. So do Moore's trademark groan-inducing witticisms and a homosexual medic played by Kenneth Griffith who flounces about the mercenaries' training camp and writes out a will leaving everything to his proctologist.<br /><br />Pluses include a key plot twist in the middle of the film and a sequence when Moore drops his smarm long enough to make a mobster eat a bag of heroin at gunpoint. Harris and Burton have such good chemistry its surprising they only worked together this one time. And the film makes decent use of a deep supporting cast of top-flight Brits, including Barry Forster, Jack Watson, and Stewart Granger as Faulkner's steely employer.<br /><br />But you know you are in trouble in the first minute of the film, when rocker Joan Armatrading tries to channel Joan Baez with an utterly tuneless ballad while a 007-ish title sequence flashes up images of suffering Africans. Never mind most of the suffering Africans we see thereafter are the guys being shot to death by Burton & crew - it looks like McLaglen had the same eight guys get shot over and over to save money and hoped no one would notice. "The Wild Geese" promises two-fisted entertainment, but what you get instead too soft-headed to work on even the shallowest of levels.