Gezien de samensmelting van de sferen van materialistische overdaad en geïdealiseerde romantische liefde, zou de immense aanwezigheid van de bruiloft in de populaire cultuur niet als een verrassing moeten komen, omdat het aantoonbaar het meest voorkomende 'gelukkige einde'-argument is en vaak een gemakkelijke manier om beknopt een leven van vastberadenheid en geluk voor te stellen. Als zodanig heeft de behandeling van bruiloften in de populaire film de neiging een enigszins geborneerde aanpak aan te nemen, waarbij de realiteit van zo'n geromantiseerde sociale constructie ofwel wordt uitgedaagd en in twijfel wordt getrokken, ofwel wordt genoten van de pret en het openlijke sentiment van het soort bruiloft waar iedereen naar heeft leren verlangen. Met dit in gedachten wordt Bride Wars een intrigerend voorbeeld van de manier waarop Hollywood de 'huwelijksfilm' behandelt. Terwijl de premisse aanvankelijk een kritiek suggereert en de overvloedige uitspattingen van populaire bruiloften oproept, kan de film uiteindelijk niet anders dan bezwijken voor een stroperig cliché en een adorerende behandeling geven aan het sociale instituut dat hij aanvankelijk beloofde uit te dagen.<br />De film als geheel weerspiegelt deze rotsachtige toononbalans, die slechts dient om veel van zijn diepere en meer beledigende tekortkomingen en tekortkomingen aan het licht te brengen. Ondanks een vaag absurd klinkend uitgangspunt (twee beste vrienden, allebei op dezelfde dag verloofd, worden gedwongen om te vechten voor hun ideale trouwlocatie, wat een breuk en ruzie tussen hen veroorzaakt), houdt de film belofte, met 'droevig maar waar' Bride Wars had op geen van beide fronten een grotere tekortkoming kunnen vertonen, en als gevolg daarvan wordt de film als geheel al snel een grotere ramp dan de ophanden zijnde bruiloften van beide hoofdrolspelers. De zeldzame geslaagde sporen van breedvoerige satire worden vaak ondermijnd door de neiging van het filmen om over te gaan in een gemakkelijk, sappig cliché en in een godvergeten plot, waardoor zelfs de hoogtepunten van de film soms leeg en overbodig aanvoelen. Verder kon de film worden gebruikt als een schoolvoorbeeld van luie, slordige montage en een checklist van populaire romantische clichés (zo niet regelrechte 'romcom'-komieken), door het publiek in het hoofd gestampt door ze uit te rekken, saaie slapstick die de noodzakelijke bijtende vonk miste om iets grappigs te zijn en een bijzonder vermoeiende reeks van louterende emotionele toespraken. Als er een enkele positieve noot zit tussen de stortvloed van negatiefs, kan de film bogen op een climax die enigszins onvoorspelbaar en vaag realistisch weet te zijn <0xE2><0x80><0x93> beide schokkende verrassingen in een film die niet verder van beide kwaliteitsniveaus af kan staan. Natuurlijk wordt dit korte moment van vernieuwing al snel verdrongen door het zoveelste slordige, door clichés bezoedelde stukje filmschrijven, maar een paar minuten lang zinspeelt de film op de exponentieel superieure film die uit zijn chaotische, misselijkmakende puinhoop had kunnen voortkomen. Zelfs de muziek is jammerlijk onorigineel en slaagt er alleen maar in elke steeds banaler ontwikkeling des te moeilijker te verteren te maken.<br /><br />Het is in veel van dergelijke doorsneekomische series een gangbare gewoonte om frustrerend onderontwikkelde mannelijke personages te hebben, en Bride Wars voert zo'n karaktertrek opgewekt op, waarbij de nauwelijks waarneembare mannelijke figuren worden gereduceerd tot kartonnen knipsels, of pantomimes van mannelijkheid die slechts één enkele karakteristiek of verhalende functie vervullen (de 'lieve jongen', ongevoelige sporter, enzovoort). In een van de scènes ligt Kate Hudson met haar verloofde in bed. Ze geeft uiting aan haar verdriet over het feit dat ze zich zo alleen voelt en negeert zijn pogingen om haar te troosten en te troosten <0xE2><0x80><0x93> terwijl een bijzonder beledigend moment in een filmblok vol van dat soort scènes ook aantoont hoe volkomen onbelangrijk de mannen in de film zijn. Een minder gangbaar genrekenmerk is echter dat de vrouwelijke personages worden afgeschilderd in even oppervlakkige, reductionistische termen als de mannen in het verhaal, en toch blijkt Bride Wars net zo vastbesloten om beide seksen te reduceren tot beledigende stereotypen, inclusief, in een zorgwekkend grote mate, de hoofdpersonen.<br />Als zodanig is de enige echte redding van de film de stralende aanwezigheid van Anne Hathaway. Ondanks het feit dat ze vastzit aan een vermoeiende, vertrouwde rol (de overdreven zorgzame vrouw die vergeet voor haar eigen behoeften te zorgen), weigert Hathaway zich helemaal aan de conventies over te geven en geeft ze haar personage in plaats daarvan een vonk van moedig enthousiasme en haar schijnbaar onblusbare charisma en eigenzinnige charme <0xE2><0x80><0x93> het enige gelukkig aanvaardbare element in de film, en duidelijk een veel beter stuk acteerwerk dan zo'n film verdient. Helaas past Kate Hudson niet bij haar, waardoor de sympathie van de kijker, die bedoeld is om gelijkmatig over de hoofdpersonen te worden verdeeld, aanzienlijk aan één kant komt te liggen. Hoewel Hudson in geen enkel opzicht een ramp is, lijkt ze gewoon op de automatische piloot voorbij te zweven, weigerend genoeg energie, warmte of komische vonken aan te boren om haar personage leven in te blazen, waarbij ze als zodanig een beetje overkomt als een egoïstische, onsympathieke vrek, een zwart gat van karakterisering. De zogenaamd komische vertolking van Candice Bergen als een geobsedeerde huwelijksplanner vertaalt zich in plaats daarvan in alleen maar nog meer vermoeiende kletskoek, en haar bijdrage aan een hilarisch misplaatste vertelling verlicht alleen maar het onwetende en luie schrijfwerk op het scherm, alsof ze weigert het verhaal gewoon uit zichzelf te laten ontstaan. Maar wat misschien nog wel het meest bezwaarlijk is aan Bride Wars, is dat de film op het eerste gezicht zo onschuldig en saai is, alsof de filmmakers en de cast niet de energie kunnen opbrengen om net zo buitenissig en verschrikkelijk te zijn als de meeste andere films die net zo weinig te bieden hebben. Als zodanig is Bride Wars niet alleen op alle fronten schandalig armzalig, maar ook nog eens weinig geestdriftig, waardoor de film niet alleen de moeite waard is om naar te kijken, maar ook nogal saai. Zelfs fans van het genre die op zoek zijn naar licht, oppervlakkig vermaak, zullen waarschijnlijk niet veel plezier beleven aan zo'n totaal ongeïnspireerd en vermoeiend voorspelbaar stuk filmisch afval.<br /><br /><0xE2><0x80><0x93> 2/10
Given its fusion of the spheres of materialistic excess and idealized romantic love, the immense presence of the wedding within popular culture should come as little surprise, being arguably the single most prevalent 'happy ending' plot point and often an easy way of concisely suggesting a lifetime of resolution and happiness. As such, the treatment of weddings within mainstream film tends to take on a somewhat birfucated approach, either challenging and questioning the reality of such a romanticized social construction, or relishing in the fun and overt sentiment of the sort of wedding everyone has been taught to yearn for. With this in mind, Bride Wars becomes an intriguing example of Hollywood's prevailing treatment of the 'wedding film' subgenre - while its premise initially suggests a critique and send up of the lavish excesses of popular weddings, the film can ultimately not avoid caving to syrupy cliché and delivering an adoring treatment to the social institution it initially promised to challenge. <br /><br />The film as a whole reflects this rocky tonal imbalance, which only serves to expose many of its deeper and more insulting flaws and shortcomings. Despite a vaguely absurd sounding premise (two best friends, both engaged on the same day, are forced to fight for their ideal wedding venue, causing a rift and fighting between one another), the film retained promise, with 'sad but true' kernels of profundity (how easily a friendship can be thrown to the winds and the common theme of the superficial flashiness of weddings overcoming the feelings involved, among others) which could have resulted in a satisfactory satire in the hands of a capable director or careful, intricate script. Unfortunately, Bride Wars could not be more sorely lacking on either front, and as such, the film as a whole quickly descends into being more of a disaster than either protagonist's pending weddings, with the rare successful trace of broad satire often undermined by the screen writing's tendency to cave to easy, sap- fraught cliché and plot-be-damned circumstance, making even its occasional high points feel deflated and redundant. <br /><br />Otherwise the film could be used as a textbook example of lazy, sloppy screen writing and a checklist of mainstream romance centered (if not outright 'rom-com') comedy clichés, pounded into the audience's head through drawn out, dreary slapstick lacking the necessary acerbic spark to be any sort of funny, and a particularly wearisome array of cathartic emotional speeches. If there is a single positive note among the deluge of negative, the film does boast a climactic twist which manages to be slightly unpredictable and vaguely realistic - both shocking surprises in a film which could not be farther from either quality overall. Of course, this brief moment of innovation is quickly superseded by yet another sloppy, cliché- inundated patch of screen writing, but for a matter of minutes, the film hints at the exponentially superior film which might have resulted from its chaotic, sickening mess. Even the musical score is woefully unoriginal, succeeding only in making each increasingly banal development all the more difficult to stomach.<br /><br />It is a common practice in many such female geared mainstream comedies to have frustratingly underdeveloped male characters, and Bride Wars gleefully carries on such a trait, with the barely glimpsed male figures reduced to cardboard cut-outs, or pantomimes of masculinity which fulfill only a single note of characterisation or narrative function (the "sweet guy", insensitive jock, etc.). One scene has Kate Hudson's character lying in bed with her fiancé, expressing her sorrows at how alone she feels and completely ignoring his attempts at consoling and comforting her - while a particularly insulting moment in a film chock full of them, it also demonstrates how utterly unimportant the men in the film are whatsoever. However, a less common genre trait is to have the female characters painted in just as superficial, reductionist terms as the men in the story, yet Bride Wars proves just as determined to reduce both sexes to insulting stereotypes, including, to a worrisomely large degree, its protagonists. <br /><br />As such, the film's only real saving grace is the luminous presence of Anne Hathaway. Despite being stuck with a tiresomely familiar role (the overly caring woman who forgets to look after her own needs), Hathaway refuses to succumb entirely to convention, and instead infuses her character with a spark of gutsy enthusiasm and her seemingly unquenchable trademark charisma and quirky charm - the only mercifully palatable element in the film, and clearly a far better piece of acting than such a film deserves. Unfortunately Kate Hudson does not match up, making the sympathies of the viewer, intended to be evenly distributed among protagonists, feel substantially one sided. While Hudson is not a disaster by any means, she simply appears to float by on autopilot, refusing to devote enough energy, warmth or comedic spark to breath life into her character, and as such coming across as somewhat of a selfish, unlikeable miser, a black hole of characterisation. Supposed comic relief from Candice Bergen as an obsessive wedding planner translates instead into only more tiresome drivel, and her contribution of a hilariously out of place narration only further draws to light the ignorant and lazy screen writing, as if refusing to simply let the narrative develop on its own. <br /><br />But what is perhaps the most objectionable to Bride Wars is how seemingly inoffensively bland it is, as if the filmmakers and cast could not muster up the energy to be as outlandishly terrible as most other films with as little going for them. As such, Bride Wars is not only resoundingly poor on just about every possible front, but unenthusiastically so, making the film not only cringe-worthy to watch, but also rather boring. Even fans of the genre in search of light, superficial entertainment are unlikely to derive much enjoyment from such an altogether uninspired and tiresomely predictable piece of cinematic refuse.<br /><br />-2/10