Toen ik een tijdje geleden voor de derde keer naar dit meesterwerk keek, zag ik pas hoe briljant het eigenlijk is. Deskundig geregisseerd, goed in elkaar gezet en met een intrigerend verhaal, werd State of Grace bij zijn debuut in 1990 helaas over het hoofd gezien ten gunste van meer bekende gangsterfilms, zoals Goodfellas en de afsluiter van Coppola's epische Godfather-trilogie.<br />Ik weet niet hoe een film van dit kaliber zo bruut over het hoofd kan worden gezien, zelfs nu nog (hoewel de waardering de afgelopen jaren flink is gestegen, zoals met veel films het geval is). Het enige wat ik kan zeggen is dat de film zich snel heeft opgewerkt tot de elite van mijn favoriete films, en ik ben blij dat hij op mijn dvd-plank staat. <br /><0x3E> _The State of Grace_ was een van de vroegste films die de Ierse maffia uitbeeldden, een onderwerp dat tot nu toe een onberispelijke staat van dienst heeft op het witte doek: _Millers Crossing_, een meesterwerk van de Coen Brothers dat in hetzelfde jaar als deze film werd uitgebracht en ook op misdadige wijze over het hoofd werd gezien, _ Road to Perdition_ van 2003, het prachtige vader-zoonverhaal van Sam Mendes, en, het laatst, Martin Scorseses triomfantelijke terugkeer naar het genre met zijn gelikte verfilming van _The Departed_, de kaskraker van Hongkong.<br /><0x3E> _The State of Grace_ speelt zich af in de ruige Terry Noonan (Sean Penn) is een undercoveragent uit Boston, met een missie om te infiltreren in een van de belangrijkste criminele organisaties onder leiding van Frankie Flannery (Ed Harris) en zijn broer Jackie (Gary Oldman), Noonans jeugdvrienden. Als hij in de stad is, raakt Terry weer in zijn oude gewoontes met Jackie, en hij vraagt Frankie om hem als arbeider in dienst te nemen. Ook herstelt hij zijn relatie met de zus van de broers, Kate (Robin Wright).<br />Naarmate Terry meer en meer verwikkeld raakt in de illegale zaken van Frankie en Jackie, raakt zijn moraal in een vernietigende tweestrijd. Hij merkt dat zijn trouw aan zijn vrienden ten einde loopt met zijn opdracht. Zijn toewijding aan een van beide wordt voortdurend op de proef gesteld. De psychotische methoden en pogingen om zich aan te sluiten bij een machtig Italiaans syndicaat laten zien dat hij erger is dan Terry dacht, en hij neemt de zaak in eigen hand.<br />Een specifieke vermelding van de drie beste acteurs verdient de aandacht. Het komt maar zelden voor dat een rol wordt geroemd door zo'n getalenteerd trio als die van State of Grace. Sean Penn, Ed Harris en Gary Oldman zijn hun meest vurige acteurs, en ze zijn geen van beiden ooit beter geweest. Elk van hen brengt iets anders mee wat van cruciaal belang is voor het succes van de film, en het hele pakket zou zonder een van hen zwaar zijn gehavend. De gekwelde politieman, die merkt dat hij steeds meer terugvalt in de oude levensstijl die hij probeerde te ontvluchten, is de kern van de film. De angst en het schuldgevoel die hij in zich opslaat, geven aan hoe moeilijk hij het heeft. Harris voegt nog een niveau toe aan de kille, berekenende maffiabaas. Zijn sadistische aard wordt prachtig gecombineerd met een subtiele angst die hij uitstraalt. En Gary Oldman, die nooit een aanbeveling nodig heeft, is, zoals altijd, spectaculair. Hij steelt elk beeld van de film waarin hij speelt, als de impulsieve, heethoofdige broer/vriend die weinig waarde hecht aan het leven, behalve aan zijn familie en de taak die voor hem ligt. Terwijl Harris 'koud' naar een ander niveau brengt, geeft Oldman een geheel nieuwe definitie van 'gek'. Al het werk dat met elk van deze talenten wordt verricht, toont aan waarom ze worden beschouwd als een van de besten in hun vak.<br />De bijrollen verdienen erkenning. De drie hoofdrollen worden geflankeerd door een indrukwekkende cast van karakteracteurs, die hun stempel drukken op de stijl en de houding van de film. De voortreffelijke karakteracteurs John Turturro en John C. Reilly maken alles mee wat de drie hoofdrollen hen toelaten, en Robin Wright is een smeulende pilaar van sensualiteit als Penns geliefde (die in het echte leven al snel zijn vrouw wordt), en ze geeft een stukje achtergrondinformatie. Burgess Meredith en R.D. Call zijn ook voortreffelijk. <br />Ennio Morricone is in beeld, en hoewel hij hier niet op zijn best is (en zeker niet slecht), draagt het wel bij aan de sfeer van de film. Het is een nostalgisch, spookachtig thema dat ons terugvoert naar het verleden en ons herinnert aan de context van het scenario.<br />De cinematografie van Jordan Cronenworth is merkwaardig mooi, waardoor het goed gespeelde geweld van de stedelijke omgeving aantrekkelijk overkomt. De film wordt gedomineerd door een blauwe tint, die de film een glanzende glans geeft. In de finale marcheert Penn in slow motion naar een bar op het ritme van en door een St. Patrick's Day-parade, gevolgd door een vuurgevecht tussen de beelden van de parade door, en het is een van de coolste, meest adrenaline pompende scènes die ooit op celluloid zijn vastgelegd.<br />Het is jammer dat dit juweel niet meer erkenning krijgt, want het is een echte traktatie. Ik heb een nieuwe vaste favoriet gevonden, een die perfect is voor elke derde donderdag van maart.<br />De Italiaanse maffiafilms zijn geweldig, maar het is geweldig om voor ons Ieren een paar vaste punten op het bord te hebben.<br />Erin Go Bragh!
My third viewing of this masterpiece some time ago revealed to me just how brilliant it really is. Expertly directed, well-crafted, and featuring an intriguing story, State of Grace was unfortunately overlooked upon it's debut in 1990 in favor of more well-known gangster films, such as Goodfellas and the bookend to Coppola's epic Godfather trilogy.<br /><br />I'm not sure how a film of this caliber can go so grossly overlooked, even nowadays (though, as is the case with many films, it's appreciation has been snowballing the last few years.) All I can say is that it has quickly propelled itself to the elite of my favorite films, and I consider myself lucky to have it sitting in my DVD shelf. <br /><br />State of Grace was one of the earliest films that depicted the Irish mob, a topic that, so far, has an impeccable track record at being transitioned to the screen: Miller's Crossing, a masterpiece by the Coen Brothers that arrived the same year as this film and was also criminally overlooked, 2003's Road to Perdition, Sam Mendes' beautiful father/son epic, and, most recently, Martin Scorsese's triumphant return to the genre with his slick adaptation of Hong Kong blockbuster, The Departed. <br /><br />State of Grace takes place in the gritty environment of Hells Kitchen, New York City. Terry Noonan (Sean Penn) is an undercover cop from Boston, on a mission to infiltrate one of the top crime organizations headed by Frankie Flannery (Ed Harris) and his brother, Jackie (Gary Oldman), Noonan's boyhood pals. While in town, Terry falls into his old ways with Jackie, and requests that Frankie put him on the payroll as a worker. He also rekindles his relationship with the brothers' sister, Kate (Robin Wright.) <br /><br />As Terry becomes more and more entrenched in the underground affairs of Frankie and Jackie, his morals become devastatingly conflicted. He finds that his allegiance to his pals is at ends with his job assignment. His devotion to either is constantly tested. Things take a turn, however, when Frankie's psychotic methods and attempts to align with a powerful Italian syndicate reveal him to be worse than Terry imagined, and he takes matters into his own hands. <br /><br />Specific mention of the top three actors deserves marquee attention. It is rare that you'll find a cast headlined by as talented a trio as that of State of Grace. Sean Penn, Ed Harris, and Gary Oldman are all their most fierce, and rarely have either of them been better. Each brings something different that is crucial to the movie's success, and the entire package would have been brought down severely without either of them. Penn's tortured cop, who finds himself reverting more and more to the old lifestyle that he tried to get away from, is the crux of the movie. The anguish and guilt that he keeps bottled up inside him really conveys how difficult a situation he is in. Harris adds another level to the cold, calculating mob boss. His sadistic nature is matched beautifully with a fear he protrudes subtly. And Gary Oldman, who never requires any commendation, is, as always, spectacular. He steals every frame of the movie he's in as the impulsive, hot-headed brother/best friend who values little in life, except family and the task at hand. As Harris brings "cold" to another level, Oldman supplies an entirely new definition of "crazy". All of the work done by each of these talents shows why they are considered some of the best in the business. <br /><br />The supporting cast deserves recognition. The three leads are backed by an impressive cast of character actors, who lend fervently to the style and attitude of the film. Superb character actors John Turturro and John C. Reilly make whatever impressions the lead three allow them, and Robin Wright is a smoldering pillar of sensuality as Penn's love interest (soon to be his wife in real life), and she fleshes out a bit of back story. Burgess Meredith and R.D. Call are also superb. <br /><br />Ennio Morricone is at hand, and while his score here is not his best (certainly not a bad thing), it really adds to the feel of the movie; first played over the opening credits over a St. Patrick's Day parade in slow motion, and reoccurring throughout the film, it is a nostalgic, haunting theme that takes us to times past and reminds us of the contexts of the scenario. <br /><br />The cinematography done by Jordan Cronenworth is strangely beautiful, making the well-played grit of the urban area look appealing. A shade of blues dominates the look of the film and gives it a glossy luster. <br /><br />The finale finds Penn marching to a bar in slow motion to the beat of and through a St. Patrick's Day parade, followed by a shootout inter-spliced with footage of the parade, and it is one the coolest, most adrenaline-pumping scenes ever put to celluloid. <br /><br />It's too bad this gem isn't recognized more, because it's a real treat. I've found a new perennial favorite, one that is perfect for every third Thursday in March. <br /><br />The Italian mafia films are great, but it's great to have a few standing points on the board for us Irish.<br /><br />Erin Go Bragh!