Ik ben dol op de eerste film. De tweede <0xE2><0x80><0x93> tja, zoals we allemaal weten, hebben we John Belushi niet meer bij ons, en dat is een slag in de lucht. De filmmakers hebben de goede keuzes gemaakt van John Goodman en Joe Morton als achtergrondzangers. Als ze daarmee waren gestopt, zou de film veel beter zijn geweest.<br />In plaats daarvan werd er een kind in het mengsel gegooid. Een wees, natuurlijk. Awwww. Elwood Blues wordt geacht als mentor voor het kind (Buster) op te treden, maar vergeet Buster naar het weeshuis terug te brengen, waardoor de helft van de politie in het land en een aantal gemene weeshuiswerkers achter hem aan zitten.<br />Nou, het hele punt van de eerste Blues Brothers-film is dat die gasten niet uit de problemen kunnen blijven. Het karakter van Elwood, met of zonder broeder Jake, zal zich er tot in het diepst van zijn ziel in vastbijten. Het hele verhaal dat Elwood wegens ontvoering achterna wordt gezeten, is bespottelijk. Elwood zal zich om het een of ander in de nesten werken. Het had geen ontvoering hoeven zijn.<br />En zo zitten we te luisteren naar een prepuberaal kind dat de regels van een verdomd goed nummer blèrt, een nummer dat door drie uitstekende zangers (Aykroyd, Goodman en Morton) uit zijn mouw wordt geschud, waardoor het hele effect wordt verpest. Geen wonder dat de Blues Brothers de Battle of the Bands hebben verloren <0xE2><0x80><0x93> ik zou ze op het podium hebben uitgejouwd omdat ze een kind in het nummer hebben laten meespelen.<br />Er is een schandaal, hè? t-we-leuk-gedoe over Buster en zijn Blues Brothers-pakje, waar ik bijna van moet kokhalzen. Ik was dol op de musicalnummers en alle gastartiesten <0xE2><0x80><0x93> en wat een indrukwekkende groep zijn ze! <0xE2><0x80><0x93> dus ik kan niet begrijpen waarom de filmmakers het verhaal naar beneden willen halen door een kind te introduceren en alle clichés te gebruiken over een klein kind dat met volwassenen omgaat. Het kind is vroegrijp. Hij is (volgens zeggen, hoewel ik daar geen bewijs voor zie) een goede zanger. Hij houdt op het cruciale moment een peptalk. Hij is makkelijk in de omgang. Het werkt gewoon niet.<br />Ik kijk vanwege de muziek en vanwege Elwoods uiterst inventief gebruik van de parallelparkeermethode, maar ik spoel snel door naar Busters scènes.
I love the first film. The second - well, as we all know, we don't have John Belushi with us anymore, which is one strike right there. The filmmakers made the good choices of John Goodman and Joe Morton as backup singers. Had they stopped there, the film would have been much better.<br /><br />Instead, a kid was thrown into the mix. An orphan, of course. Awwww. Elwood Blues is supposed to act as mentor for the kid (Buster), but forgets to return Buster to the orphanage, getting half the cops in the country and several mean orphanage workers on his tail.<br /><br />Now, the whole point of the first Blues Brothers film is that these guys can't stay out of trouble. The character of Elwood, with or without Brother Jake, is going to get himself in it up to his eyeballs. The whole story about Elwood being chased for kidnapping is ludicrous. Elwood is going to get in trouble for one thing or another. It didn't have to be kidnapping.<br /><br />Thus, we end up listening to a prepubescent kid squalling the lines of a damned good song, one that was belted out by three fine singers (Aykroyd, Goodman, and Morton), thus ruining the whole effect. It's no wonder that the Blues Brothers lost the Battle of the Bands - I'd have booed them offstage for bringing a kid into the mix.<br /><br />There's an cloying, aren't-we-cute gushiness about Buster and his little Blues Brothers outfit that almost gags me. I loved the musical numbers and all the guest artists - and what an impressive group they are! - so I can't understand why the filmmakers would drag down the storyline by introducing a kid, and throwing in all the clichés associated with a small child interacting with adults. The kid is precocious. He's (supposedly, though I see no evidence of it) a good singer. He gives a pep talk at the crucial time. He's easy to bond with. It just doesn't work.<br /><br />I will watch it for the music and for Elwood's highly inventive method of parallel parking, but I fast-forward through Buster's scenes.