John Carpenter had gemakkelijk in de schaduw van George Romero kunnen blijven, of een cultfiguur kunnen blijven met meer 'Donkere Ster'-achtig vermaak. In plaats daarvan heeft JC zijn naam en zijn stem in de geschiedenis gezet met de uitgave van EFNY. Het bevat alle klassieke elementen: een compromisloze antiheld (Russell), een cast van buitenbeentjes die zowel voor als tegen hem werken (Borgnine, Barbeau, Stanton), een vijand met echte dimensies (Hayes), een fantastische en deprimerend realistische setting (Manhattan veranderd in een gevangenis) en een autoriteit die we zowel kunnen respecteren (Van Cleef) als verachten (Pleasance). En het werkt allemaal uitstekend met een no-nonsense plot en verhaal. Geen enkel deel hiervan is zo vergezocht dat we ons niet kunnen inleven in de situatie (en wie heeft dat niet?' Of sympathiseer met Russells personage Snake Plissken. Het ergste wat je over deze favoriete cultfilm zou kunnen zeggen, is dat het een rustige climax is. Nee, je krijgt geen grote veldslag of explosies in de finale. Wat je wel krijgt, is absoluut waar in de rest van de film: Snake loopt weg nadat hij met succes zijn missie heeft volbracht (en zijn eigen hachje heeft gered) en kan toch nog neuken met het gezag en de maatschappij die hem in de situatie hebben gebracht... en je merkt dat je goedkeurend staat te grijnzen.
It would have been easy for John Carpenter to stay in George Romero's shadow or remain a cult figure with more "Dark Star"-type entertainment. Instead, JC catapulted his name and franchise into history with the release of EFNY. It contains all the classic elements: a no-compromise anti-hero (Russell), a cast of misfit cohorts who work both for and against his goals (Borgnine, Barbeau, Stanton), an enemy with real dimensions (Hayes), a fantastic and depressingly realistic setting (Manhattan turned into a prison), and an authority we can both respect (van Cleef) and despise (Pleasance). And all of it works extremely well with a no-nonsense plot and storyline. No part of this is so far-fetched that we can't relate to the situation (and who hasn't pictured NYC in this condition one day?) or sympathize with Russell's character Snake Plissken. The worse thing you could say about this cult favorite is the low-key climax. No, you don't get a major battle or explosions as the finale. What you do get is absolutely true-to-form with the rest of the film: Snake walks away after successfully completing his mission (and saving his own skin) and yet can still screw the authority and the society that put him in the situation to begin with...and you find yourself grinning in approval.