In zekere zin zou je alles wat Takashi Miike van nu af aan maakt gemakkelijk als fanservice kunnen beschouwen. Dat komt voor een deel doordat hij fans heeft die niet teleurgesteld zouden zijn, wat hij ook doet (van de rechttoe rechtaan straatdrama's van de _Black Society Trilogy_, tot het rommelige geweld van zijn beroemdere cultklassiekers en de laatste tijd de meer surrealistische werken _Big Bang Love, Juvenile A_ en _Zebraman_ ), en voor een ander deel omdat niemand echt weet wat hij doet, behalve dat het bizar is. Dus hoe kun je een goede Miike-film van een andere onderscheiden? Hoe gaaf het is. Ja, soms komt het daar gewoon op neer.<br />'Sukiyaki Western Django' Het is een mengelmoes van verschillende ideeën en benaderingen, een bijna chaotische vertoning van westerse bravoure die een mengeling is van grappen en komedie. Niettemin, met Quentin Tarantino en een korte, levendige vertoning. Maar wat het echt goed doet, zijn de dingen die niet zouden hebben gewerkt als het niet maar de helft van het verhaal was geweest: het brede breedbeeld van Sergio Leone <0xE2><0x80><0x93> gebruikt om een in kleur gecorrigeerd Japans landschap te laten zien dat in niets op het Westen lijkt; de Man zonder Naam die een bijna leeg goudmijnstadje nadert <0xE2><0x80><0x93> gemaakt in Japanse architectuur, compleet met de man die aan de rechtlijnige toegangspoort hangt; gesitueerd in een droog universum van geweerspel en whisky <0xE2><0x80><0x93> dat plotseling in regen en sneeuw verandert zodra het geweld en de wraak uit de lucht komen vallen. Om met Japanse mensen een western te maken, moet je een episch vuurgevecht leveren met een karakter met scherpe tanden. De rest bestaat uit details. Anachronistische, ontheemde en volkomen absurde details, maar wel prachtige, prachtige details.<br />Het is geen strikte parodie en het is niet strikt surrealistisch. Op een gegeven moment is er een aanwijzing dat het een voorproefje is van de titelfilm. Er worden dingen genoemd, van 'Yojimbo' tot 'Once Upon a Time in America' tot 'Kill Bill', maar het bestaat volledig in zijn eigen logica en is volkomen onvoorspelbaar. De personages hebben het over anime als een zwakte, een sheriff begint met zichzelf te worstelen zoals Gollum in 'The Lord of the Rings', en de spinvrouw-scherpschutter zou een hermafrodiet kunnen zijn. Maar hoewel ik niet geloof in een 'Miike-universum' dat verschillende films met elkaar verbindt, is er wel degelijk een 'Miike-stemming', die zich uitstrekt van pure hysterie tot morbide fascinatie tot verontrustende onthullingen tot ouderwets vuurwerk. Deze film mag dan geen greintje zin hebben in termen van chronologie en setting, maar dat zal je er niet van weerhouden om diep van de personages te houden en om de grappen te lachen.<br />Dit is een van die dingen waarbij ik echt zou willen dat ik meer mensen kon vinden om de film op mijn werk te kopen of te verhuren, gewoon omdat het kan. Het is allemaal verdomd leuk, maar je moet genoegen nemen met het feit dat de ongelooflijk oprechte Japanse acteurs en de overdadige westerse landschappen (inclusief een geschilderde achtergrond waar expres bloed op wordt gesproeid) voor het grootste deel niet overeenkomen met de zorgvuldige verwachtingen van de gemiddelde kijker over wat hij van een film wil. En dat is maar goed ook, want dat is precies wat je van een westerse film wilt. Niemand gaat een westerse film in om er een historische betekenis aan te geven.<br />-PolarisDiB.
In a way, everything Takashi Miike makes from here on out could easily be considered fan service. That's partially because he has fans that wouldn't be disappointed no matter what he does (from the straight street dramas of the Black Society Trilogy to the messy violence of his more famous cult classics and lately to the more surreal works of "Big Bang Love, Juvenile A" and "Zebraman"), and partially it's because nobody really has a handle one what he's doing except that it's bizarre. So how does one tell a good Miike movie from any other one? How kick-ass it is. Yup, sometimes it just boils down to that.<br /><br />"Sukiyaki Western Django" is a boiled mish-mash of various conceits and approaches, an almost chaotic display of Western bravado meets mixed-genre in-jokes. With Quentin Tarantino and a brief animated display, nonetheless. However, what makes it really work are those things that wouldn't have worked if it wasn't half the point: the broad widescreen of Sergio Leone--used to show a color-corrected Japanese landscape that looks nothing like the West; the Man with No Name approaching a nearly empty gold mining town--made in Japanese architecture complete with the man hanging off of the rectilinear entry-gate; set in a dry universe of gun-play and whiskey--that suddenly turns to rain and snow once the violence and vengeance comes reigning from the sky. Yup, the point isn't to make a Western with Japanese people, the point is to make an epic shootout with grit-teethed character. The rest are all details. Anachronistic, displaced and utterly absurd details, but beautiful beautiful detail at that.<br /><br />It's not strictly parody and it's not strictly surreal. At one point there's a hint that it's a prequel to the title movie. It has references to things from "Yojimbo" to "Once Upon a Time in America" to "Kill Bill", but it exists utterly in its own logic and is completely unpredictable. The characters discuss anime as a weakness, a sheriff starts grappling with himself like Gollum from "The Lord of the Rings", and the spider-woman gunslinger might be a hermaphrodite. But while I do not believe in a "Miike Universe" that cross-references between different movies, there is most certainly a "Miike mood" which is the ability to range from pure hysterics to morbid fascination to disturbing reveals to good ol' fashioned fireworks. This movie might not make a lick of sense in terms of chronology and setting, but that won't stop you from caring deeply about its characters and laughing at its jokes.<br /><br />This is one of those things where I really wish I could get more people to buy/rent the movie at work, simply because it's so much Goddamn fun, but have to settle for the fact that for the most part, the incredibly sincere Japanese acting and the over-the-top Western landscapes (including a painted backdrop that purposefully gets blood sprayed on it) won't mesh with the average viewer's careful expectations of what they want from a movie. For shame, too, because this is actually precisely what you want from a Western. Nobody goes into a Western for it to make any historical sense.<br /><br />--PolarisDiB