1968 was een opmerkelijk jaar in de geschiedenis van de cinema. Films als Pasolini's 'Teorema', Andersons 'If...' en Kubricks '2001: A Space Odyssey', onder andere, weerspiegelden de plotselinge en vaak gewelddadige veranderingen die mensen over de hele wereld ondergingen. 'Petulia' is een van die films, maar het is duidelijk dat de directie van Warner Brothers niet besefte wat regisseur Richard Lester had afgeleverd en het product slecht behandelde, zoals de originele trailer welsprekend laat zien. Na vele jaren kreeg ik eindelijk de kans om hem te zien, want ik zag dat hij in James Monaco's boek 'American Film Now' stond. 'Petulia' (gebaseerd op de roman van John Haase 'Me and the Arch Kook Petulia') Het scenario van 'Petulia' <0xE2><0x80><0x93> een film uit 2002, met in de hoofdrol Julie Christie <0xE2><0x80><0x93> gaat over neuralgische kwesties van moeilijke tijden in de Verenigde Staten, niet om ze te vermijden, maar omdat het centrale thema de titelrol is die wordt gespeeld door Julie Christie (uitstekend als altijd): hippiecultuur, raciale conflicten, Vietnam, drugs, illegale immigratie, het binnendringen van technologie in de slaapkamer, en het verraad van de middenklasse voor het bewind van het zogenaamde 'wilde kapitalisme' <0xE2><0x80><0x93> allemaal variabelen in het drama van een jonge vrouw die door haar man wordt misbruikt. is een leidraad voor gematigdheid en terughoudendheid: de film legt geen nadruk en is ook niet overbodig, maar schildert al die aspecten als integrale delen van het portret van een Britse vrouw die gevangenzit in (en zich aanpast aan) het leven van haar rijke en invloedrijke schoonfamilie, en wier intentie om te breken even broos, gefragmenteerd en banaal is als haar persoonlijke structuur. Dit wordt in zijn tijd op een zeer vernieuwende manier verteld, wat het des te betreurenswaardiger maakt dat de film als een pop-extravaganza werd behandeld, toen het een vernieuwend en raadselachtig produkt was met een structuur die een meer intellectuele deelname van het publiek vereiste; en met een organisch gebruik van de doorspoeltechniek (voorgesteld door de redacteur, Antony Gibbs), een verwachtingsmechanisme dat in latere jaren gebruikelijk zou worden (het is interessant op te merken dat vijf jaar later de filmer van 'Petulia', Nicolas Roeg, Julie Christie zou regisseren in het horrordrama 'Don't Look Now'). Voor velen die Richard Lester alleen maar als de maker van de The Beatles-film zien, is 'Petulia' een van de vele titels van zijn hand die vragen om een heroverweging van zijn werk, dat ook zeer aangename komedies uit die tijd bevat, zoals 'A Funny Thing Happened on the Way to the Forum', 'Robin and Marian', 'The Three Musketeers' en 'The Four Musketeers'.
1968 was a remarkable year in the history of cinema. Films as Pasolini's "Teorema", Anderson's "if...." and Kubrick's "2001: A Space Odyssey", among others, reflected the times of sudden and often violent changes people were experiencing all over the world. "Petulia" is among those motion pictures, but it is obvious Warner Brothers executives did not realize what had director Richard Lester delivered, and handled the product badly, as the original trailer eloquently shows. I finally had the opportunity to see it after many years, since I saw it included in a list of best films, in James Monaco's book "American Film Now". "Petulia" (based on the novel by John Haase, "Me and the Arch Kook Petulia") touches neuralgic issues of difficult times in the United States in an oblique manner, not to avoid them, but because its center is the title character played by Julie Christie (excellent as usual): hippie culture, racial conflicts, Vietnam, drugs, illegal immigration, the intrusion of technology in the bedroom, and middle-class betrayal before the reign of so-called "savage capitalism", all appear as variables in the drama of a young woman abused by her husband. The script of "Petulia" is a guide to moderation and restraint: the film does not emphasize nor is it redundant, but paints all those aspects as integral parts of the portrait of a British woman trapped in (and adapted to) the life of her rich and influential in-laws, and whose intent of rupture is as fragile, fragmented and banal as her personal structure. This is told in a most innovative way for its time, which makes it more regrettable that the film was handled as a pop extravaganza, when it was an innovative and puzzling product with a structure that demanded a more intellectual participation from the audience; and with an organic use of the flash-forward technique (proposed by its editor, Antony Gibbs), an anticipation device that would become common practice in later years (it is interesting to note that five years later the cinematographer of "Petulia", Nicolas Roeg, would direct Julie Christie in the horror drama "Don't Look Now", which contains a scene film editors often mention as an outstanding example of the flash-forward technique, a sex scene inter-cut with takes of the following scene, edited by Graeme Clifford). For many who only think of Richard Lester as the maker of The Beatles movie, "Petulia" is one of several titles of his making that ask for a reconsideration of his work, which also includes very enjoyable period comedies as "A Funny Thing Happened on the Way to the Forum", "Robin and Marian", "The Three Musketeers" and "The Four Musketeers".