Het is een film die in vijf delen is verdeeld, elk deel volgt een andere taxirit in een andere stad. We hebben een LA-film, een New York-film, een Parijs-film, een Rome-film en een Helsinki-film.<br />We beginnen met de LA-film, met Winona Ryder in de rol van een onuitstaanbare kettingrokende rockster (alsof ze naar rock luisterde) die er op de een of andere manier in is geslaagd een baantje als taxichauffeur te krijgen en een castingagent een lift geeft. In het begin is Ryder een irritant, onuitstaanbaar, Juno-achtig personage (behalve dan dat ze vloekt en niet over Argento praat), maar dan komen we er plotseling achter dat ze niet is wat we van haar denken. Dit deel van de film gaat uitgebreid in op het idee dat sommige mensen zijn wie ze zijn en zich niet anders gedragen dan anderen, maar we weten dat dat nooit waar is, want wie iemand ook is, je leert hem of haar kennen en je ziet hem of haar anders dan bij de eerste ontmoeting. Dat zou voor de hand liggen, maar veel mensen denken van niet, net als met Ryders personage. Als we ontdekken wat Ryder met haar leven wil doen, en over haar personage aan het eind van het deel, is ze niet zo'n vervelend meisje als ze lijkt te zijn. Het was een goed begin van de film, maar het werd alleen maar beter. Draai de klok veertig minuten terug en spring op een vliegtuig naar New York...<br />Het New York-gedeelte was perfect. Een serieuze 10/10 voor dit gedeelte. Armin Mueller-Stahl speelt de verwarde taxichauffeur Helmut, die een 'bum' oppikt en niet kan rijden vanwege een 'bum'. Dus rijdt de 'bum'. Het was Mueller-Stahls acteerwerk, de karakteriseringen en de chemie die dit segment zo perfect maakten. Helmut is nu echt een van mijn favoriete personages. Eerst is hij gewoon een verwarde buitenlander die niets van Amerika weet, maar dan ontdekken we dat hij, ook al is hij dat, ook een slimme, gelukkige vent is die het heerlijk vindt om te zijn wie hij is. Dit segment bracht een brede glimlach op mijn gezicht. Ook het Parijse segment was een 10/10. Een of andere bruut uitziende zwarte taxichauffeur met een pleister op zijn hoofd wordt bespot door een paar rijke kerels op de achterbank, schopt ze eruit en mompelt dan in zichzelf: 'Wat een klotedag.' Dat was het zeker. Ook al lijkt hij bruut en stoer, hij lijkt gewoon een normale, nieuwsgierige George die een heleboel van mensen moet pikken. Het is vier uur's nachts als hij de twee kerels eruit schopt, en dan ziet hij een blinde vrouw op de stoep naar een taxi zoeken. Hij pikt haar op, in de verwachting dat ze hem 'geen moer' zal geven, maar dat idee wordt onmiddellijk de grond in geboord als ze hoerig tegen hem doet. Maar dat doet ze niet, ze is gewoon opvliegend. Maar hij reageert niet, hij neemt het gewoon in zich op. Hij ondervraagt haar, en is verbijsterd door haar buitengewone intelligentie. Hij onderging een transformatie tijdens die reis. Voorheen was hij negatief over al zijn klanten en vond hij er gebreken in, maar nu lijkt hij het allemaal zo anders te zien dankzij een vrouw die niets kan zien. Het was in stilte volmaakt.<br />Het deel over Rome was... gelul. Ik geef Roberto Benigni de schuld (van wie ik hield in _Life is Beautiful_). Zijn stunt werkte gewoon in het geheel niet bij de rest van de film. Zijn krankzinnige, razendsnelle improvisatie heeft de film gewoon een verdomd stuk minder goed gemaakt, en dat is de reden waarom ik het niet zal doen.' Ik geef de film als geheel een 10/10, wat jammer is. Meer heb ik niet te zeggen. Helemaal niet goed, en eigenlijk zat er niets anders in dan dat Benigni zou laten zien hoe geweldig zijn hoofd is.<br />Het gedeelte in Helsinki was een 10/10, en het was absoluut de perfecte manier om de film af te sluiten. Een besnorde taxichauffeur pikt een paar dronken kerels op, een van hen is buiten westen en de andere twee zijn behoorlijk mannelijk en overweldigend. Er gebeuren een paar dingen: ze grijpen de taxichauffeur bij zijn strot, ze klagen over hun vriend die bewusteloos is geraakt en hoe slecht zijn leven is, en dan komen ze in tranen uit als de taxichauffeur uitlegt dat zijn leven veel erger is dan dat van de mannen die bewusteloos zijn geraakt. Net als bij de rest van de film is het echt onmogelijk om het uit te leggen zonder het zelf te hebben gezien, dus het enige wat ik kan zeggen is: pak die film, hoe dan ook, en kijk er als de donder naar. Van Taxichauffeursfilm met camera's boven op taxi's die door de straatlantaarns van de wereld zwemmen naar de meest onverwachte figuren die tevoorschijn komen uit degenen van wie we aannemen dat het iets anders zal zijn, het is allemaal hetzelfde.' Het is de moeite waard om naar te kijken en het zou nog steeds een tien kunnen worden.
It's a film split up into five different sections, each of these sections follows a different taxi ride in a different city. We have an LA one, a New York one, a Paris one, a Rome one and a Helsinki one.<br /><br />We start off with the LA one, with Winona Ryder playing an obnoxious chain-smoking rocker (apparantly, at least she listened to rock) who somehow managed to get a job as a taxi driver and gives a ride to a casting agent. At first Ryder is an annoying, obnoxious, Juno-like character (except she swears and doesn't talk about Argento) but then we suddenly learn that she isn't all we see her to be. This section of the film elaborates on the idea that some people are who they are, and don't act any differently, but then we know this is never true because no matter who the person is, you get to know them and you see them as differently to how they act on first meeting. This should seem obvious, but a lot of people don't seem to think so, just like Ryder's character. When we discover what Ryder wants to do with her life, and about her character near the end of the segment, she really isn't the obnoxious girl she seems to be. It was a good beginning to the film, but it only got better from there. Rewind the clock forty minutes and jump on a plane down to New York...<br /><br />The New York section was ducking perfect. A serious 10/10 to this section. Armin Mueller-Stahl plays the confused taxi driver Helmut, who picks up a 'bum' and can't drive for chit. So, the 'bum' drives. It was Mueller-Stahl's acting, the characterisations and chemistry that made this segment so perfect. Helmut is truly one of my favourite characters of all-time now. At first he's just a confused foreigner who knows nothing about America, but then we discover that, even though he is, he's also a smart, happy guy who just loves being who he is. This segment put a massive smile on my face.<br /><br />The Paris segment too was a 10/10. Some brutish looking black taxi driver with a plaster on his head gets ridiculed by some rich guys in the back seat, kicks them out and then mutters to himself, "What a ducked up day." It certainly was. Even though he appears to be brutish and tough, he just seems like a normal, curious George who must take a lot of chit from people. It's four in the morning when he kicks the two guys out, and then he sees a blind woman on the side looking for a taxi. He picks her up, expecting her to not give him "any chit", but this notion instantly shatters when she acts whorish to him. She's not though, she's just feisty. He doesn't react though, he just takes it in. He questions her, and is bemused by her extreme intelligence. He went through a transformation in that journey. Before, he was negative about all his customers and found flaws in them, but now he seems to see it all so differently due to a woman who can't see anything. It was silently perfect.<br /><br />The Rome section was... crap. I entirely blame Roberto Benigni (who I loved in Life is Beautiful). His shtick just did not work in the slightest with the rest of the film. His crazy, rapid-fire improv just brought the film down a hell of a lot, and is the reason I won't give the film as a whole a 10/10, which is a shame. I have no more to say. Not good at all, and really there was nothing to it other than for Benigni to show off how great his head is.<br /><br />The Helsinki section was a 10/10, and was the absolute perfect way to end the film. A moustached taxi-driver picks up a couple of drunk guys, one of them passed out, and the other two pretty masculine and overpowering. A few things happen: They grab the taxi driver by the throat, they moan about their passed-out friend and how bad his life is, then end up in tears when the taxi driver explains how his life is far worse than that of the passed-out guys. Like the rest of the film, it really is impossible to explain it without seeing it for yourself, so all I can say is, get the film by any means and watch the hell out of it. From Taxi Driver-esquire cinematography with cameras mounted atop taxis swimming through the street-lights of the world to the most unexpected characters to come out of those we assume will be something else, it's worth watching and could still be a 10/10.