Heren,<br />Omdat ik Mijn Zoon John niet heb gezien, geef ik hem een cijfer van 10, puur op basis van verdachte onwetendheid.<br />Ik vertrouw de kritieken niet.<br />Een van de recensenten hier zegt dat de film is gericht tegen degenen die de Amerikaanse middenklasse omver zouden willen werpen, wat een vreemde trivialiteit is in het kader van het stalinistische communisme, een politieke realiteit die al zo'n 53 miljoen mensen had vermoord tegen de tijd dat Mijn Zoon John werd gemaakt <0xE2><0x80><0x93> de figuur die door de demograaf Grigory Dyadkin werd gegeven in zijn Onnatuurlijke Dood in de Sovjet-Unie, 1928-1953. Veel van de recensenten lijken het erover eens te zijn dat deze film, naast zijn flagrante anti-Stalinisme, slecht, slecht, slecht is, hoewel ze de kwaliteit van de uitvoeringen een beetje verdelen. Een van de recensenten gaat in op de hele carrière van Helen Hayes en brengt haar op het dieptepunt van haar niet-kunst in de film die ter discussie staat; een andere recensent geeft een onwillig knikje bij haar optreden. Hetzelfde geldt voor Dean Jagger.<br />Ik vermoed dat de film heel wat beter is dan de politiek gemotiveerde recensenten op dit forum ons willen doen geloven. Maar zelfs al valt de film op door zijn geurige dampen in een vat vol jaaroude prut, de veronderstellingen van verscheidene recensenten staan me niet aan. De waarheid is dat Hollywood, hoewel het de nazi's goed heeft behandeld, nooit in aanraking is gekomen met het fenomeen Stalinisme: de enorme concentratiekampen, de door de mens veroorzaakte hongersnoden, de surrealistische weergave van de werkelijkheid voor een gevangen bevolking. Sommige joodse schrijvers klagen dat de Holocaust geen Solzjenitsyn heeft gehad die het verhaal kon vertellen zoals hij dat deed over de Sovjetkampen in de drie delen en 2000 pagina's van de gruwelen en het bloedvergieten van de Goelag Archipel. De andere kant van de medaille is dat Hollywood nooit heeft geprobeerd het Stalinisme en zijn megamoorden aan een westers publiek te presenteren. Er is geen film over Darkness at Noon, geen dramatisering van The Long Walk, geen poging om de wanhoop van Kolyma Tales vast te leggen.<br />Laat me voorstellen dat een Hollywood-producer iets zou kunnen maken van Viktor Kravtsjenko's _I Chose Freedom_. Het werk is geschikt voor epos en veel pathos. Het zou commercieel kunnen werken.<br />Met vriendelijke groet, Larry Parr, Kuala Lumpur, Maleisië.
Gentlemen,<br /><br />Not having seen My Son John, I give it a rating of 10, based purely on suspicious ignorance.<br /><br />I am suspicious of the criticisms.<br /><br />One reviewer here says that the film is directed against those who would overthrow American middle class life, which is a strange trivialization of the animus informing Stalinist Communism, a political reality that had already murdered some 53 million people by the time My Son John was made -- the figure given by demographer Grigory Dyadkin in his Unnatural Death in the Soviet Union, 1928 - 1953.<br /><br />Many of the reviewers appear to agree that this film as well as flagrant anti-Stalinism is bad, bad, bad, though they split a bit on the quality of the performances. One contributor attacks the entire career of Helen Hayes and has her at the nadir of her non-art in the film under discussion; another reviewer gives her performance a grudging nod. Same with Dean Jagger.<br /><br />I suspect that the film is a good deal better than the politically motivated reviewers on this forum would have us believe. But even if the film stands out for its odoriferous fumes in a vat of year-old flounders, I don't care for the assumptions of several of the critics.<br /><br />The truth is that although Hollywood has handled nazism well, it has never come to grips with the phenomenon of Stalinism -- its enormous death camps, its man-made famines, its surreal rendering of reality to a captive population. Some Jewish writers bemoan that the Holocaust has had no Solzhenitsyn to tell the story as he did of the Soviet camps across the three volumes and 2,000 pages that is the horror and gore of The Gulag Archipelago. The other side of the coin is that Hollywood has never attempted to render Stalinism and its mega-murder to a Western audience.<br /><br />There is no film about Darkness at Noon; no dramatization of The Long Walk; no attempt to capture the despair of Kolyma Tales.<br /><br />Let me suggest that a Hollywood producer might be able to make something of Viktor Kravchenko's I Chose Freedom. There is scope in the work for epic and plenty of pathos. It might work commercially.<br /><br />Yours, Larry Parr Kuala Lumpur, Malaysia