In een direct vervolg op Cohens favoriete cultfilm uit 1974, _It's Alive!_, spelen Forrest en Lloyd een echtpaar dat gastouders speelt voor een pasgeboren 'heilige' die samen met twee andere gemuteerde kinderen wordt geobserveerd door een krankzinnige ('misschien is hun ras wel het ras dat zich kan aanpassen aan de toekomst') wetenschapper.<br />De onpartijdige houding van het script ten aanzien van de blindheid van de 'autoriteiten' ten opzichte van de simpele stompzinnigheid van de knoeiende wetenschap van de natuur, samen met de uitstekende en aangrijpende vertolking van het uitgestelde verdriet van de ouders door de twee hoofdrollen, zijn helaas de enige deugden van de film.<br /><br />Op de achterkant van de cultfilm staan kritische loftuitingen over zijn 'God told me to'. Het lijkt erop dat Cohen ten tijde van deze productie is getransformeerd tot de Tarantino van zijn tijd, wat heeft geresulteerd in een overdreven subtiele, schalkse, geestige parodie op zijn origineel. Na een coherente en werkbare eerste 20 minuten vervagen de karakters tot een vervaagd geheugen en worden spannende scènes gefaxt als'shock', maar eindigen als iets anders dan de bedoeling was.<br />De carrière van Cohen die hierop volgde, was een vrij ondubbelzinnige flop (Q) en een misser (Wicked Stiefmoeder, 'Return to Salem's Lot'-affaire. Visueel is het allemaal behoorlijk lelijk, en net als bij de voornoemde meneer T is het moeilijk te bepalen (vooral niet) of de amateuristische slordigheid in feite ziekelijke gladheid is of niet. Ook niet bepaald een elegante terugkeer naar Amerikaanse films voor Eddie 'Lemmy Caution' Constantine.
In a direct sequel to Cohen's 1974's cult favourite "It's Alive!", Forrest and Lloyd take over as a couple playing host parents to a newborn 'sacrilige' being observed along with two fellow mutant tots by a mad-dish ("perhaps theirs is the race that will be able to adapt to the future") scientist.<br /><br />The script's impartial stance on the blindness of the 'authorities' against the plain stupidity of nature-tampering science, along with the excellent and affecting portrayal of parental suspended grief by the two leads, are sadly the film's only virtues.<br /><br />On the back of the cult critical plaudits poured over his "God Told Me To" the previous year Cohen seems to have transformed into the Tarantino of his day by the time of this production, resulting in an overly-discerning, archly facetious parody of his original. Following a coherent and workable first 20 minutes the babies escape, characterisation fades into evanescent memory, and suspenselessly-edited sequences telegraphed as 'shock' but ending up as anything but become the order of the day.<br /><br />Cohen's career subsequent to this was a pretty unambiguously hit ("Q") and miss ("Wicked Stepmother", "Return to Salem's Lot") affair. Visually it's all pretty ugly, and just like with the aforementioned Mr T it's hard to discern (ie care) whether or not the amateur slapdashness is in fact sick slickness. Hardly a gracious return to American movies for Eddie 'Lemmy Caution' Constantine, either.