Twintig jaar voor de fout die ze in Seinfelds tweede seizoen (de laatste vier afleveringen in het bijzonder) maakten, zond NBC de eerste afleveringen van _Star Trek_ buiten de serie uit (de goedgekeurde piloot, _Where No Man Has Gone Before_, werd uitgezonden als aflevering 3). Niet dat het een groot probleem is: om te beginnen is _Star Trek_, de originele serie, beroemd om het feit dat er geen significante verhalende continuïteit tussen de afleveringen zit (iets wat veranderde met de spin-offs); ten tweede is _The Man Trap_ een even goed voorbeeld van wat _Star Trek_ tot een groot succes maakt: de interactie tussen de personages.<br />Zoals elke aflevering begint hij met het 'logboek van de kapitein, sterdatum wat dan ook'. De Mannenval vindt plaats op een verlaten planeet waar een wetenschapper (Alfred Ryder) en zijn vrouw (Jeanne Bal) de overblijfselen van een oeroude samenleving bestuderen. Het sterrenschip USS Enterprise cirkelt rond de planeet zodat Kirk de twee nieuwe voedselvoorraden kan geven en de scheepsarts, dr. Leonard 'Bones' McCoy (DeForest Kelley) hun medische toestand kan controleren. Dit blijkt een beetje lastig te zijn, aangezien hij en de vrouw ooit een romantische relatie hadden. Maar er liggen grotere problemen in het verschiet, want de bemanningsleden van Enterprise worden dood aangetroffen. De oorzaak is zoutgebrek, en de vreemde littekens in hun hals doen vermoeden dat iemand of iets dit met opzet doet. Het is aan Kirk, McCoy en meneer Spock (Leonard Nimoy), de half menselijke, half Vulcanische wetenschapper van de Enterprise, om uit te zoeken wat er aan de hand is en hoe het een halt toe te roepen.<br />Zoals bij de meeste Star Trek-afleveringen het geval is, is de plot heel eenvoudig: nieuwe planeet, vreemde gebeurtenis, mensen in gevaar, Kirk en zijn vrienden die de dag redden. Het is in wezen de blauwdruk voor de monster-van-de-weekverhalen van de X-Files, om nog maar te zwijgen van de reden waarom NBC erin toestemde het programma een kans te geven (de oorspronkelijke piloot, The Cage, werd afgewezen omdat het 'te cerebraal' werd gevonden). De ogenschijnlijke eenvoud wordt als middel gebruikt om diepere kwesties in latere afleveringen te verbergen, maar hier is het dat wel.' Het is precies wat het lijkt: een heel simpel script dat elke kijker toegang geeft tot het klassieke Star Trek-universum zonder zich zorgen te hoeven maken over ingewikkelde, onderliggende'mythologie' (een element dat verplicht is in succesvolle series die na 1990 zijn gemaakt). In die zin is de eerste Trek-serie het science-fiction-equivalent van Seinfeld: kijk naar een willekeurige aflevering en je zult er net zo van genieten als wanneer je ze in de juiste volgorde zou bekijken (de afleveringen veranderden dat een beetje, maar dat is een ander verhaal).<br />Maar als de verhalen zo eenvoudig zijn, waarom zou je er dan moeite voor doen? Het antwoord is even simpel, maar niet minder relevant: het hoofdpersonage van Kirk, Spock en McCoy (ook al waren ze dat). De elementaire combinatie van een nieuwsgierige, optimistische leider, een minder opgewekte dokter en een zuiver rationeel, (meestal) emotieloos half-wezen is het soort verhaalbeslissing dat, als het goed wordt gespeeld, het succes van elk goed verhaal kan bepalen. Toegegeven, deze episode bevat niet veel van de kenmerkende elementen (vooral niet de meer buitenaardse trekjes van Spocks persoonlijkheid), maar het zaad van alle grote dingen die nog zullen komen (de schaakspelletjes, de discussies, de onophoudelijke uitwisseling van droge humor tussen Bones en Spock) is hier duidelijk zichtbaar. Kortom, dit is misschien niet de juiste eerste aflevering van de serie, maar gezien het feit dat het originele Trek-scripts waren, werkt het vrij goed als inleiding tot Gene Roddenberry's tv-universum, een plek 'waar nog nooit iemand was geweest'. Het is het begin van een legende op het kleine scherm, dus een must-see.
Predating the same mistake they made with Seinfeld's second season (specifically, the last four episodes) by 25 years, NBC aired the first episodes of Star Trek out of order (the approved pilot, Where No Man Has Gone Before, was broadcast as Episode 3). Not that it's a major problem: for one thing, the original Trek is famous for not having any significant narrative continuity between episodes (something that changed with the spin-offs); secondly, The Man Trap is just as good an example of what really makes Star Trek a riot to watch - the interaction between the characters.<br /><br />Starting, like any other episode, with the "Captain's log, star date whatever" narration by Captain James Kirk (William Shatner), The Man Trap takes place on a deserted planet where a scientist (Alfred Ryder) and his wife (Jeanne Bal) are studying the remains of an ancient society. The starship USS Enterprise is orbiting around the planet so that Kirk can give the two new food supplies and the ship's physician, Dr. Leonard "Bones" McCoy (DeForest Kelley), can check on their medical condition. This proves to be a bit awkward, since he and the woman were romantically involved once. Greater problems lie ahead, though, as Enterprise crew members are found dead. The cause is salt deprivation, and the strange marks on their necks suggest someone or something is doing this deliberately. Now it's up to Kirk, McCoy and Mr. Spock (Leonard Nimoy), the Enterprise's half-human, half-Vulcanian scientist, to find out what's going on and how to stop it.<br /><br />As is the case with most Star Trek episodes, the plot is quite simple: new planet, weird event, people in danger, Kirk and his pals saving the day. It's essentially the blueprint for the monster-of-the-week stories of The X-Files, not to mention the reason NBC agreed to give the show a chance (the original pilot, The Cage, was rejected because it was considered "too cerebral"). The apparent simplicity is used as a tool to conceal deeper issues in later installments, but here it's exactly what it looks like: a very basic script that allows any viewer to access the classic Star Trek universe without worrying about any complicated, underlying "mythology" (an element that has been mandatory in successful genre shows made after 1990). In that sense, the first Trek series is the science-fiction equivalent of Seinfeld: watch a random episode, and you'll enjoy it just as much as if you were viewing them in the correct order (the feature films changed that a little, but it's another story).<br /><br />But if the stories are that simple, why bother? The answer is equally basic, but not less relevant for that: the leading trio of Kirk, Spock and McCoy (even though they weren't acknowledged in that way until the start of Season 2: up to that point, only Shatner and Nimoy are credited in the title sequence; everyone else is listed in the closing credits). The elementary combination of a curious, optimistic leader, a less cheerful doctor and a purely rational, (mostly) emotionless half-alien is the kind of narrative decision that, if played well, can make the fortune of any good story. Granted, this episode doesn't contain many of the typical elements (especially the more alien traits of Spock's personality), but the seeds of all the great things to come (the chess games, the arguments, the incessant exchanges of dry wit between Bones and Spock) are clearly visible here.<br /><br />In short, this may not be the proper first episode of the series, but given the standalone nature of the original Trek scripts, it works pretty well as an introduction to Gene Roddenberry's seminal TV universe, a place "where no man had gone before". It's the beginning of a small-screen legend, therefore a must-see.