Deze ongelooflijke film vertelt het verhaal van Duitsland dat aan het eind van de jaren twintig of het begin van de jaren dertig afgleed naar een nazibewind. De wereld van vóór WWII-Berlijn wordt gezien door de vervormde spiegel van de Kit Kat Night Club. Hoewel de film technisch gezien een musical is, wordt er niet gebruikgemaakt van het trucje dat mensen midden in een scène laat stoppen en dan in zang en dans losbarst. Nee, de liederen en dans worden in de plot geïntegreerd door ze op het Cabaretpodium op te voeren of op een andere natuurlijke manier <0xE2><0x80><0x93> inclusief het ijskoude 'Tomorrow Belongs to Me'. In tegenstelling tot de meeste films uit die tijd (waaronder de zwaar overschatte _Godfather_ ), houdt regisseur Bob Fosse de handeling niet helemaal lineair. Stel dat A gebeurt in scène 1, dan heb je scène 2 waarin iets gebeurt wat er niets mee te maken heeft, en dan wordt de consequentie van A gespeeld in scène 3. Op die manier kan de kijker zijn eigen verbanden leggen in plaats van dat alles door de filmmaker wordt aangereikt. Terwijl de _Godfather_ onverdiend de prijs voor de beste film van 1973 kreeg, kreeg hij in totaal maar 3 Oscars, terwijl _Cabaret_ er 8 kreeg (met inbegrip van de prijs voor de beste regisseur) <0xE2><0x80><0x93> waardoor de film de meeste Oscars kreeg zonder ook de prijs voor de beste film te krijgen. Dat had hij zeker moeten krijgen <0xE2><0x80><0x93> in 1973 of zo ongeveer elk ander jaar.
This incredible movie tells the story of Germany's slide towards Nazi rule in the late 1920s or early 30s. The world of pre-WWII Berlin is seen through the distorted mirror of the Kit Kat Night Club. While technically a musical, the movie does not use the contrivance of having people stop in the middle of a scene and burst out in song and dance. Rather, the songs and danges are integrated into the plot either by being performed on the Cabaret stage or in some other natural manner--including the bone-chilling Tomorrow Belongs to Me. Unlike most movies of the time (including the vastly overrated Godfather), director Bob Fosse does not keep the action entirely linear; rather event A will happen in scene 1, you then have scene 2 dealing with an unrelated issue, then the consequence of event A will be played out in scene 3. This lets the viewer draw his own connections, rather than having everything spoon-fed by the moviemaker. While the Godfather un-deservedly got Best Picture for 1973, it got a total of only 3 Oscars, while Cabaret got 8 (including Best Director)--making it the movie to have gotten the most Oscars without also getting Best Picture. It surely should have--in 1973 or just about any other year.