Het is moeilijk om kritiek te hebben op een film die gebaseerd is op ware feiten en waarin mensen veel onrecht wordt aangedaan. Maar ik vraag me af of hij de echte gebeurtenissen en de werkelijke personen recht doet. Hij is overdreven melodramatisch en op de een of andere manier voelde ik dat hij mijn intelligentie beledigde. Als ik verondersteld word kwaad te zijn over iets, zou ik graag een goede reden willen hebben.<br />Misschien is de grootste tekortkoming het ontbreken van een motief. Waarom verhuist een Russisch Frans echtpaar in 1946 vanuit Frankrijk naar de Sovjet-Unie? Idealisme, patriottisme, heimwee, liefde voor het communisme? En wat hadden ze precies verwacht? Ze moeten hebben geweten dat in die tijd bijna elke stad in de Westelijke Sovjet-Unie praktisch met de grond gelijk werd gemaakt door de Duitsers. Hele steden langs de Dnepr werden vrijwel vanaf nul herbouwd. Dus toen het gezin naar een gedeelde flat verhuisde in een comfortabel appartementenblok in een intacte buurt in het centrum van Kiev, kwamen ze door als betrekkelijk bevoorrechte mensen die goed in het systeem waren ingeburgerd. Wat had hun anders kunnen overkomen?<br />Het hielp ook niet dat de hoofdfiguur, de Franse vrouw, doorkwam als een zelfingenomen, krengerige, voortdurend zeurende chauvinist, gespeeld door Sandrine Bonnaire, Frankrijks antwoord op Jessica Lange. Er is niet veel aardigs aan haar, en haar air van superioriteit is moeilijk te verdragen. 'Thuis spreken we Frans,' vermaant ze haar zoon op een keer op boze toon, terwijl ze zich inspant om hem hun speciale situatie te laten begrijpen, dat ze anders zijn, en haar zeer persoonlijke zorgen over te brengen op haar zoon. Het is niet helemaal verbazingwekkend dat haar man zich na een tijdje tot een andere vrouw wendt.<br />Waarschijnlijk is het verhaal dat het dichtst bij dit komt _'Un peu d'ame'_, dat ik niet heb gelezen of op het scherm heb gezien. Dus misschien is dit meer een film over een botsing van culturen en minder over historische werkelijkheden.
It's hard to criticize a movie which is based on true facts and in which people suffer great injustice. But I wonder if it does justice to the real events and the actual persons. It is overly melodramatic and somehow I felt it insulted my intelligence. When I am supposed to be outraged about something I would like to have a solid reason.<br /><br />Perhaps the biggest flaw is the complete absence of motive. Why does a Russian French couple with a small son move from France to the Soviet Union in 1946? Idealism, patriotism, homesickness, love of Communism? And what exactly did they expect? They must have known that at that time almost every town in the Western Soviet Union was practically razed to the ground by the Germans. Entire cities along the river Dnepr were rebuilt practically from zero. So, seeing the family move into a shared flat in a comfortable apartment bloc in an intact neighborhood in the center of Kiev makes them come through as comparatively privileged and well embedded into the system. What else, what better could have happened to them? <br /><br />It did not help either that the main character, the French woman, comes through as a self centered, bitchy, constantly nagging chauvinist, played by Sandrine Bonnaire, France's answer to Jessica Lange. There is not much there to like in her, and her air of superiority is pretty hard to bear. At home we speak French", she on one occasion admonishes her son in an angry tone of voice, straining to make him understand their special situation, their being different, transferring her very private concerns to her son. It is not entirely surprising that her husband turns to another women after a while.<br /><br />Probably the story closest to this one is not without my daughter", which I have not read or seen on the screen. So maybe this is more a movie about a clash of cultures and less about historical realities.