Verhalen in de film kunnen lastig zijn. Soms zijn ze praktisch een vereiste, vooral als de plot ingewikkeld is of het proza overdadig is, zoals in het werk van Raymond Chandler. Hoe zouden we kunnen overleven zonder de commentaarstem van Philip Marlowe die ons vertelt dat 'haar haar de kleur van goud had op oude schilderijen'? Even vaak zijn verhalen een steun, zoals ze hier zijn, en vertellen ze ons dingen die een oude meester als Hitchcock met verbeeldingskracht en vaardigheid visueel had kunnen vertellen. Niet alleen is dit verhaal soms zinloos, maar het verschilt ook van toon, alsof het van verschillende personages komt in plaats van alleen van de voortvluchtige advocaat van Cuba Gooding jr. 'Er is een oud gezegde: geld praat. Het enige wat het ooit tegen me heeft gezegd was vaarwel.' Niet slecht. Wat er in dit moordmysterie gebeurt, kort samengevat, is dat Cuba Gooding junior een geroyeerde advocaat is die in de val wordt gelokt voor een aantal moorden op andere advocaten. Per slot van rekening is hij behoorlijk verbitterd over zijn royement. En hij is ergens schuldig aan. Hij komt in het bezit van een adembenemende moordroman, geschreven door een recente kennis, een hijgende oude man zonder familie. Als hij te horen krijgt dat de oude man aan een hartaanval is overleden, neemt Gooding het manuscript eenvoudigweg in beslag, kopieert het, voegt zijn naam als auteur toe en vernietigt het origineel. Dat staat bekend als 'plagiaat'. Het boek blijkt een nauwkeurige beschrijving te zijn van vijf echte moorden, tot in details die alleen de politie en de moordenaar zelf hadden kunnen weten. De jacht is geopend.<br />Nou ja, Goodings verhaal mag dan soms een beetje curieus worden, maar in wezen is hij behoorlijk dom, zelfs voor een advocaat. De afgeleefde oude man, die er vanaf het begin verdacht opgemaakt uitziet, noemt zich Christopher Marlowe. Gooding knippert niet eens met zijn ogen, en ik neem aan dat er mensen zijn die Christopher Marlowe heten en onschuldig rondzwerven, ook al zijn het niet Shakespeares tijdgenoten. Maar als een rechercheur hem in zijn eentje over de dood van die afgeleefde kerel vertelt en zich Goethe noemt, had er misschien een rode vlag moeten wapperen. Het filmen op locatie, in de omgeving van New Orleans, is leuk, maar te oordelen naar deze film wordt de stad voornamelijk bewoond door mensen die niet goed kunnen acteren. Tom Berenger heeft een relatief kleine rol als echte rechercheur en doet zijn best. Eric Stoltz, die nooit een menselijke dynamo is geweest, speelt waarschijnlijk de beste rol in de film als decadente zuidelijke aristocraat. Gooding zelf, die het prima deed in 'Jerry McGuire', is een g<0xC3><0xAA>nante vertoning. Zijn opvallendste prestatie is dat hij door een straat in New Orleans rent met twee politieauto's achter zich aan. Niemand anders onderscheidt zich, hoewel Marianne Jean-Baptiste als vriendelijke en principiële advocaat haar mannetje staat, en Mark Pellegrino griezelig genoeg is om voor professor door te gaan, laat staan voor een seriemoordenaar. Hij heeft een gezicht dat bij Crispin Glover past, voor wat het waard is, en het is waarschijnlijk heel wat waard voor een goed geïnformeerde filmfreak.<br />De richting kan heel eenvoudig worden omschreven als 'pedestrian'. We zien een tafereel van passie op de trap. Een man tilt een halfnaakte vrouw op in zijn armen en draagt haar naar haar kamer. Hoe vaak heb je niet gezien hoe een beeld in de camera oploste en een spoor van weggegooide kledingstukken langzaam naar het bed van de vrouw leidde? Niet jokken nu. Maar aan het eind van de film is er een verrassing <0xE2><0x80><0x93> want er ligt niemand in het bed! Een shot geeft ons in de verte een beeld van de gebruikelijke menselijke paring zoals we die in films zien: ze zijn allebei naakt, hij houdt haar tegen de muur gedrukt en zij heeft haar benen om zijn heupen geslagen. Ik weet niet of er echt <0xC3><0xAD>émand is die zoiets ongemakkelijks doet, maar het is een filmconventie geworden, net als het gebaar van de duimen omhoog en de duimen omlaag in Romeinse amfitheaters, wat de Romeinen nooit deden.<br />Nou ja, waarom zou je doorgaan? Het trieste is dat het eigenlijk wel een goed idee is <0xE2><0x80><0x93> om op deze manier een verachte advocaat in de val te lokken, zelfs als je Faust erbij haalt. Maar eenvoudig gezegd is het jammer dat het niet beter was gedaan.
Narratives in movies can be tricky. Sometimes they're practically a requirement, especially if the plot is convoluted or the prose style ornate, as in Raymond Chandler's work. How could we survive without Philip Marlowe's voice-over telling us that "her hair was the color of gold in old paintings"? Just as often, narrations are a crutch, as they are here, telling us things that an Old Master like Hitchcock would have used imagination and skill to tell us visually. Not only is this narrative sometimes pointless but it varies in tone, as if coming from different characters instead of just Cuba Gooding Jr.'s fugitive lawyer. "There's an old saying: Money talks. The only thing it ever said to me was good-bye." Not bad. (Echoes of Philip Marlowe there.) But then again it sounds sometimes pompous. "Quite simply, the book was perfect." No kidding? What happens in this murder mystery, quite simply put, is that Cuba Gooding Jr. is a disbarred lawyer who is framed for multiple killings of other lawyers. He's pretty bitter about his disbarment, after all. And he IS guilty of something. He comes into possession of a smashing murder novel written by a recent acquaintance, a wheezing old man with no family. When he's told that the old fellow has died of a heart attack, Gooding quite simply appropriates the manuscript, copies it, adds his name as author, and destroys the original. That's known as "plagiarism." The novel turns out to be an exact description of five genuine murders, right down to details that only the police and the killer himself could have known. The pursuit is on.<br /><br />Well, Gooding's narrative may sometimes become a little precious but at bottom he's pretty dumb, even for an attorney. The decrepit old man, who looks suspiciously made-up from the beginning, calls himself Christopher Marlowe. Gooding doesn't even blink, and I suppose there are people named Christopher Marlowe wandering innocently around, even if they aren't Shakespeare's contemporaries. But when a lone detective tells him about the dilapidated dude's death and calls himself Goethe, maybe a red flag should have gone up.<br /><br />The location shooting, around New Orleans, is nice but judging from this film it's inhabited largely by people who can't act well. Tom Berenger has a relatively small role as a real detective and does as well as he can with it. Eric Stoltz, never a human dynamo, probably gives the best performance in the movie as a decadent Southern aristocrat. Gooding himself, who was fine in "Jerry McGuire" is an embarrassment here. His most notable achievement is sprinting down a New Orleans street with two cop cars in pursuit. No one else distinguishes himself or herself, though Marianne Jean-Baptiste carries her weight as a friendly and principled lawyer, and Mark Pellegrino is creepy enough to pass as a professor, never mind a serial killer. He has a face that resonates with Crispin Glover's, for what it's worth, and it's probably worth a lot to an informed movie freak.<br /><br />The direction, quite simply, can be described as "pedestrian." We see a scene of passion on the staircase. A man sweeps a half-naked woman up in his arms and carries her up to her room. How many times have you seen a dissolve into the camera following a trail of discarded garments slowly up to the woman's bed? Don't fib, now. But, actually, there's a surprise at the end of this shot -- because there is nobody in the bed! A cut gives us a distant shot of the standard movie kind of human coupling: they're both naked, he has her pinned against the wall, and her legs are around his hips. I'm not sure anyone really DOES something as uncomfortable as that but it's become a movie convention, like the thumbs up/ thumbs down gesture in Roman amphitheaters, which the Romans never did.<br /><br />Well, why go on? The sad thing is that it's kind of a neat idea -- framing a despised lawyer this way, even if you do drag in Faust. Simply put, though, it's too bad it wasn't better done.