Alsof Mr. Bean nog niet vermoeiend genoeg was, krijgt Tim Roth in deze film een rol in eenzelfde soort stompzinnige fysieke komedie, en het is pijnlijk om aan te zien. Al zijn fatterige aanstellerij is absoluut niet grappig, maar het helpt de film in elk geval wel consistent te blijven.<br />Het enige lichtpuntje is het derde deel, dat wordt geregisseerd door Robert Rodriguez, dus als je zo lang wakker blijft, moet je het maar eens bekijken. Antonio Banderas is verrassend goed, en het hele deel heeft een geweldige manier om de complicaties zo op te stapelen dat er een chaotisch einde ontstaat.<br />Het vierde deel laat je kotsen als je ziet hoe Tarantino denkt dat hij kan acteren. Hij is ook de regisseur, dus hij geeft zichzelf genoeg tijd op het scherm. Let op tijdens zijn monoloog tegen Tim Roth, de camera komt niet één keer van zijn gezicht af! Het is duidelijk dat hij nogal een hoge dunk heeft van zijn abominabele acteertalent. Gelukkig voor hem is hij regisseur, anders zou hij nooit op film verschijnen. O, wat zou ik willen dat het zo was.<br />Dan is er de plot. Gestolen uit een Hitchcock-verhaal, gestolen uit een Roald Dahl-verhaal. Ze erkennen het Hitchcock-gedoe, maar het is niet meer dan een niet al te slimme truc om te proberen het feit te verdoezelen dat hij niet eens met een verhaal op de proppen kwam, maar een paar eerder opgewarmde kliekjes van dertig jaar geleden gebruikte. Het Hitchcock-thema waar Tarantino het over heeft, heeft geen enkele wending. Dus het is al erg genoeg dat je zijn 'acting' moet verdragen, maar je krijgt er niet eens een goed verhaal uit.<br />Dus al met al is het een verschrikkelijke film. Als je snel doorbladert naar het derde verhaal, kun je de rest veilig overslaan.
As though Mr. Bean wasn't tiresome enough, this film puts Tim Roth into a role with the same sort of inane physical comedy, and it is painful to watch. All his foppish affectations are utterly unfunny, but at least it helps keep the movie consistent.<br /><br />The only bright spot is the third segment, directed by Robert Rodriguez, so if you stay awake that long, check it out. Antonio Banderas is surprisingly good, and the whole segment has a great way of piling on the complications to create a chaotic ending.<br /><br />The fourth segment will make you puke, watching Tarantino thinking he can act. the worst thing about that is that he's also the director, so he gives himself plenty of screen time. Notice during his monologue to Tim Roth, the camera never once leaves his face! Obviously, he's got rather a high opinion of his execrable acting abilities. Lucky for him he's a director, otherwise he'd never appear on film. Oh, how I wish it were so.<br /><br />Then there's the plot. Stolen from a Hitchcock story which was stolen from a Roald Dahl story. They do acknowledge the Hitchcock thing, but it's merely a not-so-clever ploy to try and disguise the fact that he didn't even come up with a story, but used some previously reheated leftovers from 30 years ago. There are no twists whatsoever on the Hitchcock theme that Tarantino describes. So, bad enough you have to endure his "acting," but you don't even get a good tale out of it.<br /><br />So all in all, a terrible film. Fast forward to the third story, and you can safely skip the rest.