Ik denk dat dit een goede film had kunnen zijn, maar, zoals anderen al hebben gezegd, de splitscreen'stijl' is ongelooflijk irritant na zo'n honderd minuten kijken, of, in dit geval, TWICE kijken. Dat komt neer op zo'n tweehonderd minuten kijken naar vijf verschillende verhalen, waarbij je voortdurend wordt afgeleid door cameratrucjes.<br />Halverwege de jaren zestig bedacht Chris Chapman, een grafisch ontwerper uit Toronto, Ontario, Canada, het splitscreen-idee voor een korte film over de provincie Ontario voor de provinciale overheid. Het was een sensatie op Expo '67 in Montreal, en het was zo'n nieuw idee dat regisseur uit Toronto, Norman Jewison (en anderen) het gebruikten in films uit de jaren zestig.<br />Het idee ging, voorspelbaar, nergens heen. Het was trendy, had flair, maar was niet duurzaam over de lengte van een hele film. Jewison maakte er spaarzaam gebruik van in The Thomas Crown Affair (1968), en zelfs toen ergerden de critici zich eraan. En hier, bijna veertig jaar later, hebben we een regisseur die denkt dat het een geweldig idee zou zijn om het nog eens te proberen, deze keer (in tegenstelling tot Jewison, die veel verstandiger was) over de hele breedte van een film.<br />Ik was verbijsterd dat dit was gebeurd. Het tart de elementaire natuurwetten. Het menselijk oog kan gewoon niet een sneeuwstorm van uitsprongen (en daar komt het in feite op neer) over een filmlengte inhalen. In plaats van het drama te intensiveren, irriteerde het me juist. Ik denk dat dit een goede film had kunnen zijn. Of is dat een meervoud van 'films'?
I think this could have been a good film, but, as others have mentioned, the split-screen 'style' (?) is incredibly annoying over 100-odd minutes of watching, or, in this case, watching TWICE. That adds up to 200-odd minutes of watching five different stories, all while distracting you with camera gimmickry.<br /><br />In the mid-1960s, a graphic designer from Toronto, Ontario, Canada named Chris Chapman created the split-screen idea for a short film on the Province of Ontario for the provincial government. It was a sensation at Expo '67 in Montreal, and was such a novel idea that Toronto director Norman Jewison (and others) used it in 1960s films.<br /><br />The idea, predictably, went nowhere. It was trendy, had flair, but was not sustainable over the length of an entire film. Jewison used it sparingly in The Thomas Crown Affair (1968), and it annoyed critics even then. And here, almost 40 years later, we have a director who thinks it would be a great idea to try it again, this time (unlike Jewison, who was far more judicious) over the ENTIRE STRETCH of a movie.<br /><br />I was astounded that this was done. It defies basic physical laws. The human eye just cannot catch up with a blizzard of jump cuts (and that's what they really amount to) over a feature-length. Instead of intensifying the drama, it instead made me truly irritated.<br /><br />Repeat: I THINK this could have been a good film. Or is that films, as in plural?