Edward Furlong bereikt de kritische massa van deze rol, die beboterd is door een gigantische zwaarte. Hoewel het verhaal hongert naar wat iedereen een logische structuur zou kunnen noemen, lijkt Mr. Furlong ernaar te snakken om zich een weg te kauwen door elke scène. Sommigen zouden kunnen denken dat hij te groot wordt voor zulke films, dat hij zich erin wurmt als 5 pond gemarmerd varkensvlees in een worstendoos van twee pond. Maar ik vind hem een snufje ontzagwekkend, een soep van voortreffelijkheid, en het dikke, calorierijke glazuur op wat anders een nogal dunne filmtaart zou kunnen zijn. Het doet er niet toe dat de regisseur dit 'geschreven' lijkt te hebben tijdens het filmen, en het doet er ook niet toe dat de film zonder verklaarbaar einde afloopt. Het heeft het enorme talent van Edward Furlong, die zich te goed doet aan de schamele dramatische kansen alsof het een banket is.
Edward Furlong reaches critical mass in this roll, which is buttered with gargantuan heaviness. Though the story is famished for what anyone might term logical structure, Mr. Furlong seems hungry to chew his way through every scene. Some might think he's becoming too big for such movies, squeezing into them like 5-pounds of marbled pork in a two-pound sausage casing. But I think he's a dollop of awesome; a soupçon of superb; and the thick, calorie-laden icing on what might otherwise be a rather slender cinematic cake. It doesn't matter that the director seems to have "written" this while shooting it, nor that the film runs out without any explicable ending. It has the enormous talent of Edward Furlong, who feasts on the meager dramatic opportunities as if they were a banquet.