Gewoonlijk zijn de Fransen veel beter in het behandelen van 'taboe'-onderwerpen, maar de manier waarop deze film was gemaakt was AWFUL. Ik waardeer de werken van Louis Garrel en Isabelle Huppert, wat de enige reden was waarom ik naar Ma Mère keek. Ik had het boek niet gelezen waaruit de film was aangepast, maar de hype was te groot om te negeren, dus keek ik ernaar. Slechte keus. Louis Garrel was fatsoenlijk, zo fatsoenlijk als hij kon zijn in zo'n afschuwelijke film. Isabelle Hupperts vertolking was niet haar beste, veel lange pauzes en dramatische blikken die de wereld in staarden die na een tijdje irritant werden. De film slaagde er niet in de karakters goed neer te zetten. In sommige opzichten had ik het gevoel dat de personages dingen deden zonder enige reden, zonder dat ze ook maar enige achtergrondinformatie verschaften over waarom ze zich zo gedroegen, en dat andere personages het verhaal gewoon echt onnodig vonden. Als je de film verlaat, heb je het gevoel dat je geen van de personages begrijpt, dat je niet begrijpt waarom ze de dingen doen die ze doen, en wat nog erger is, je hebt geen enkele emotie van sympathie of haat of ALLES voor de personages. In sommige opzichten voelde ik me ook verloren, om twee redenen. 1. De manier waarop de film was gefilmd leidde erg af, alsof iemand met een handcamera steeds in- en uitzoomde op de gezichten van de acteurs, en 2. Sommige opnamen waren erg donker, waardoor het moeilijk was te begrijpen wat er gebeurde (vooral aan het eind). Ik had het gevoel dat de film een beetje afdwaalde van het vertellen van een uniek verhaal, en meer over naaktfoto's en ongewone seksscènes ging, om meer 'gedurfd' en'spannend' te lijken. Ik had niet het gevoel dat ik iets van de film meenam, of van het doel van de film. Als je een goede Christophe Honoré-film wilt zien, raad ik je aan deze film over te slaan en _Les Chansons d'Amour_ met Garrel in de hoofdrol te nemen.
Usually the French are much better at tackling "taboo" subjects, but the way this film was done was AWFUL. I appreciate the works of Louis Garrel and Isabelle Huppert, which was the only draw for me to watch Ma Mère. I hadn't read the book the film was adapted from, but the hype was too much to ignore so I watched it. BAD CHOICE. Louis Garrel was decent, as decent as he could be in such an awful film. Isabelle Huppert's performance was not her best, a lot of long pauses and dramatic painful-staring-off-into-the-world stares that just got annoying after awhile. The film did a bad job at establishing the characters. At some parts, I felt as if the characters did things for no reason without ever providing much background to why they act that way and other characters just felt really unnecessary to the story. You leave the film feeling like you don't understand any of the characters, why they do the things they do, even worse you leave not feeling a single emotion of sympathy or hate or ANYTHING for the characters. I also found myself lost at a few parts due to two reasons. 1.) The way the movie was filmed was very distracting, as if someone with a hand-held home video camera kept zooming in and out of the actors faces and 2.) some shots were very dark which made it difficult to understand what was going on (especially at the end). I felt like the film strayed a bit from actually telling an unique story, and became more about nude shots and unusual sex scenes to seem more "daring" and "edgy." I didn't feel like I took anything from the film, or the point of the film. If you want to watch a good Christophe Honoré film, I would advise you to skip this and pick up Les Chansons d'Amour starring Garrel as well.