Hoewel 'Wild Orchids' geen grote klassieker is, illustreert de film wel de magie van de Stille Orchids op hun hoogtepunt. Binnen een paar minuten legt regisseur Sidney Franklin de kwetsbare relatie vast tussen Lewis Stone, een zakenman met belangstelling voor de handel en de jacht, en Greta Garbo, zijn jongere, verwaarloosde vrouw. Het paar begint aan een zeereis naar Java, op zoek naar theeplantages, en de strijd om Garbo's genegenheid wordt al snel uitgevochten in de gedaante van een exotische prins. Het is moeilijk te peilen hoe Stones ogenschijnlijke en raadselachtige voorliefde voor zaken en zijn mooie vrouw te verklaren is. Garbo zou je kunnen omschrijven als Stones trofee, en dat is ze ook. Gekleed door Adrian en gefotografeerd door William H. Daniels, Garbo zou voor iedere man of vrouw, waar ook ter wereld, een gekoesterde trofee zijn.<br /><0x3E> Eenmaal aan boord van het schip, met dezelfde sobere stijl die werd gebruikt om het huwelijk van Lillie en John Sterling te illustreren, schetst Franklin snel het karakter van Nils Asther, de Javaanse prins. Garbo kijkt vol afgrijzen toe hoe Asther een bediende buiten zijn hut afranselt, en zijn donkere ogen en potlooddunne snorretje spreken boekdelen. Hoewel hij te knap en soms te grillig is om als Lothario helemaal overtuigend te zijn, doet Asther zijn uiterste best om vriendschap te sluiten met Stone en zijn vrouw te verleiden. Jammer genoeg helpt de onverschilligheid van Stone ten opzichte van zijn vrouw deze film alleen maar een bekende weg in te slaan. De Deense Asther als de Javaanse prins De Gace is even Aziatisch als het rijk waarover hij regeert, dat in de koortsachtige gedachten van de artdirectors van MGM werd opgeroepen. Het welkomstbanket doet denken aan het banket in 'Indiana Jones and the Temple of Doom', maar dan zonder de slangen en de oogballen. Op een gegeven moment draagt Garbo een plaatselijk kostuum en hoewel ze haar man niet weet te betoveren, voorspelt ze wel haar latere verschijning, opnieuw tegenover Stone, als Mata Hari. Ondanks Asthers incidentele fouten zijn de optredens van de drie hoofdrollen naturalistisch. Stone is altijd solide en betrouwbaar, en Garbo, tja, die is altijd fascinerend wanneer ze op het witte doek verschijnt. is Garbo, de vertegenwoordiger van stomme films op hun best, en waardig vermaak.
While "Wild Orchids" is not a major classic, the film does illustrate the magic of the Silents at their peak. Within a few minutes, director Sidney Franklin establishes the vulnerable relationship between Lewis Stone, a businessman with an interest in commerce and hunting, and Greta Garbo, his younger and neglected wife. The couple embarks on a sea voyage to Java in search of tea plantations, and competition for Garbo's affection soon appears in the guise of an exotic prince. Stone's apparent and puzzling preoccupation with business over his beautiful wife is hard to fathom. Garbo could be described as Stone's trophy wife, and trophy she is. As garbed by Adrian and photographed by William H. Daniels, Garbo would be a prized trophy for any man or woman anywhere any time.<br /><br />Once aboard ship, with the same economy of style used to illustrate the marriage of Lillie and John Sterling, Franklin quickly sketches the character of Nils Asther, the Javanese prince. Garbo watches in horror as Asther whips a servant outside his cabin, and his dark eyes and pencil-thin mustache speak volumes. Although too pretty and occasionally fey to be totally convincing as a Lothario, Asther works hard at befriending Stone and seducing his wife. Unfortunately, Stone's indifference towards his wife only helps propel this film down a familiar road.<br /><br />The Danish Asther as the Javanese Prince De Gace is as Asian as the realm he rules, which was conjured in the frenzied minds of MGM's art directors. The welcome banquet is reminiscent of the feast in "Indiana Jones and the Temple of Doom," but without the snakes and eyeballs. At one point, Garbo dons a local costume and, although she fails to charm her husband, she does presage her subsequent appearance, opposite Stone once again, as Mata Hari. Despite Asther's occasional lapses, the performances of the three leads are naturalistic. Stone is always solid and dependable, and Garbo, well, she is always captivating whenever on screen. While not among her greatest, "Wild Orchids" is vintage Garbo, representative of silent films at their best, and worthy entertainment.