Zoals de meeste horrorfilms is Candy-man: Farewell To The Flesh verreweg inferieur aan de oorspronkelijke film: Candy-man. Tony Todd keert weer terug als de snoepman, en de hypnotische score van Philip Glass wordt gebruikt, maar daar houden de overeenkomsten op. Kelly Rowan, die tegenwoordig bij _O.C.,_ werkt, speelt in deze film een afstammeling van de snoepman-clan. Ze is lerares op een school, die door haar leerlingen wordt geprovoceerd om de vloek van de snoepman over hen af te roepen. Kort daarna begint het gedonder opnieuw. Ze wordt meegesleept door de snoepman, en we komen veel meer over zijn oorsprong te weten dan we in gruwelijke details willen weten. Er zijn verschillende verschillen tussen deze film en de eerste die hem inferieur maken. Ten eerste gaat deze film veel langzamer en minder strak dan het origineel. Dit is deels te danken aan de regie en deels aan de zeer geleidelijke onthulling over de oorsprong van de snoepman. De makers van de eerste film waren zo slim om te beseffen dat het publiek niet al die uitleg nodig had om het verhaal te laten werken. Ten tweede speelt de film zich af in New Orleans tijdens een dikke dinsdag, maar Bill Condon, de regisseur, maakt geen gebruik van de locaties.<br />De meeste scènes zijn gefilmd op voor de hand liggende locaties, wat het vermogen van de film om meesterlijk te bouwen zoals in de eerste film, sterk beperkt. Echte locaties hielpen de kijkers de'mythe' in de eerste film te doorgronden. Hier zijn we ons er maar al te zeer van bewust dat we naar vaste patronen kijken. Ten derde zijn er talloze afleidingsmanoeuvres, zelfs Condon geeft dat toe, wat na een tijdje de angstfactor aanzienlijk vermindert, omdat we alleen maar wachten op het volgende vals alarm om ons 'bang' te maken. Dit is een teken dat er eigenlijk niet veel is om ons bang te maken. De eerste film had weinig of niets van dit alles; het verhaal joeg zijn angsten natuurlijk op door een goede plotontwikkeling, niet door harde muziek. Ten vierde is de belangrijkste reden waarom dit minder is dan de eerste film dat Tony Todd veel vaker in deze film verschijnt dan in het origineel. Dit demystiseert hem in onze ogen natuurlijk zo dat hij als angstaanjagende figuur niet meer zo effectief is. Er wordt zoveel geposeerd en geposeerd door Todd dat je hem bijna kunt horen zeggen wat hij moet doen. Hoe vaak hebben we critici niet horen zeggen dat'minder is meer'? Blijkbaar niet vaak genoeg. Veronica Cartwright, bekend van Lost In Space, speelt Rowans moeder. Het is moeilijk te geloven dat Condon God & Monsters ging regisseren.
Like most horror film sequels, Candy-man: Farewell To The Flesh is vastly inferior to the original film: Candy-man. Tony Todd returns as the candy-man again, and Philip Glass' hypnotic score is used, but that's where the similarities end between the two films. Kelly Rowan, currently from The O.C., stars as a descendant of the candy-man clan in this film. She's a school teacher, provoked by her students into invoking the candy-man curse. Shortly afterward, mayhem starts once again. She's drawn in by the candy-man, and we learn much more about his origins than we care to know in gruesome detail. There are several differences between this film and the first one that make it inferior. First, the pacing of this film is much slower and less taut than the original. This is due partly to the direction and partly to the very gradual revelation about the candy-man's origins. Creators of the first film were smart to realize that the audience didn't need all that exposition to make the story work. Second, the film is set in New Orleans during fat Tuesday, but Bill Condon, the director, does not use the locations effectively.<br /><br />Most of the scenes are filmed on obvious set pieces, which greatly limit the ability of the film to build masterfully like the first one. Real locations helped pull viewers into the "myth" in the first film. Here, we are too aware that we are watching set pieces. Third, there are numerous red herring "boo" scenes, even Condon admits this, which greatly limit the fear factor after a while; because, we're just waiting for the next false alarm to "scare" us. This is a sign that there really isn't much here to scare us in the first place. The first film had little, if any of this; the story propelled its scares naturally by good plot development, not loud cue music. Fourth, the biggest reason why this is inferior to the first film is that Tony Todd appears much more frequently in this film than he does in the original. This, of course, demystifies him so much in our eyes that he becomes ineffective as a scary figure. There's so much posing and posturing by Todd that you can almost hear him getting direction. How often have we heard critics say "less is more?" Apparently not enough times. Veronica Cartwright, of Lost In Space fame, appears as Rowan's mother. It's hard to believe Condon went on to direct Gods & Monsters. * of 4 stars.