Als je naar de typische Dickens-romans kijkt, zoals 'Bleak House' of 'David Copperfield' of 'Our Mutual Friend', is het formaat meestal ongeveer 800-900 pagina's. Slechts drie van zijn romans ontsnappen aan dit gigantisme. 'A Tale of Two Cities' en 'Great Expectations' zijn elk ongeveer 500-600 pagina's. Maar het meest verrassend is 'Hard Times For These Times' (beter bekend als 'Hard Times') dat ongeveer 350 tot 400 pagina's telt.<br />In de tijd dat hij 'Hard Times' schreef (1854-1855) was Dickens' positie als de vooraanstaande Britse romanschrijver tamelijk zeker. 'Copperfield' en 'Bleak House' hadden dat vastgesteld. Maar hij probeerde te laten zien dat hij ook een geweldige tijdschriftredacteur was. Zijn eerste tijdschrift heette 'Household Words' '... en terwijl hij het publiceerde, besloot hij het lezerspubliek te verbeteren door een roman te schrijven. Net als al zijn andere romans werd het stukje bij beetje gepubliceerd, maar tot nu toe werkte Dickens samen met andere redacteuren <0xE2><0x80><0x93> dus kon hij hen zover krijgen dat ze zijn lange romans met massa's subplots en episodes accepteerden. Nu was hij zelf redacteur, en hij besefte dat hij van het vet af moest zien te komen. Het resultaat was een vier delen tellende verfilmde roman over de industriële revolutie in het middenwesten, en mogelijk (voor zijn miljoenen fans) de minst Dickens-achtige roman van allemaal. Het bewijs daarvan is dat, ondanks alles.' Omdat de korte duur een pluspunt is voor moderne lezers die door 800-900 pagina's romans heen zijn, kennen meer mensen Dickens van 'Copperfield' of 'Pickwick' of 'Oliver Twist' dan 'Hard Times'.<br />Zoals in sommige van de andere recensies hier is opgemerkt, neemt Dickens een strikt en sceptisch standpunt in over de prachtige industriële revolutie. Zijn echte held in de roman is Stephen Blackpool, een hardwerkende arbeider in de industriestad Coketown. Blackpool is overwerkt en onderbetaald. Hij heeft een dronken feeks als vrouw. Hij kan geen enkele hoop vinden in deze door God verlaten stad. De vakbonden zijn van weinig nut (George Orwell merkt in zijn essay over Dickens op dat ze weinig meer zijn dan een zwendel). In de loop van het verhaal zien we hoe de tragedie van Blackpool zich ontvouwt <0xE2><0x80><0x93> en hoe onmogelijk het is er een eind aan te maken.<br />Tot de schurken van de roman behoort Thomas Gradgrind, een onderwijzer en industrieel die vastbesloten is een generatie realisten op te voeden. 'Leer deze kinderen feiten... niets dan feiten!' tiert hij aan het begin van de roman, en hij verdoemt zijn zoon en dochter (onder anderen) tot een somber, kleurloos, vreugdeloos bestaan. Hij zorgt er wel voor dat zijn dochter Louisa met Josiah Bounderby (de tweede schurk) trouwt, een ijzerhandelaar en'selfmade man', die 'het wel zal redden'. Hij wil niets horen over het vertroetelen van de arbeiders (de Stephen Blackpools, zo je wilt) van de wereld <0xE2><0x80><0x93> hij blijft een belachelijke metafoor gebruiken van de arbeiders die schildpadsoep willen drinken uit zilveren terrines. Louisa heeft al snel genoeg van deze man en valt voor de verlokkingen van Mr. James Harthouse, parlementslid en de derde schurk in het boek. Zal ze toegeven aan de avances van deze schoft, of zal ze worden gered door haar dienstmeisje (en vriendin) Sissy Jupe? 's aanval op het onmenselijke onderwijs en de onmenselijke economie, met een uitstekende cast onder leiding van Timothy West als Bounderby, Edward Fox als Harthouse, Jacqueline Tong als Louisa, en Rosalie Crutchley als mevrouw Sparskit, Bounderby's huishoudster (die eens een aristocraat was <0xE2><0x80><0x93> haar man was een Powler, zoals we verscheidene malen te horen krijgen) en die stiekem op Josiah valt.<br />Er is één ding dat me spijt <0xE2><0x80><0x93> en als je de roman eerst wilt lezen, moet je niet verder gaan dan dit punt hieronder: SUPER SPOILER KOMT OP. In de roman is mevrouw Sparskit jaloers dat Louisa met Josiah trouwt, en als Louisa haar verhouding met Harthouse heeft, bespioneert ze haar. Ze is van plan alles uiteindelijk aan Bounderby te vertellen, die van Louisa zal scheiden en (hopelijk) met mevrouw Sparskit zal trouwen. Maar terwijl ze Louisa's rendez-vous met Harthouse opmerkt, ziet mevrouw Sparskit ook een mysterieuze oudere vrouw die voortdurend bij Josiah op bezoek komt. Na een tijdje ergert ze zich aan het feit dat ze niet weet wie dat is, en aan Bounderby's terughoudendheid. Uiteindelijk, aan het eind van het boek, ontmoet ze de dame (tot Bounderby's ongenoegen). Het is zijn moeder. Nu praat Bounderby de hele roman met een accent uit de lagere klassen, en de amoureuze belangstelling van mevrouw Sparskit voor hem is gebaseerd op het idee dat hij...' Josiah is van lage komaf en rijk, en zij is arm maar aristocratisch <0xE2><0x80><0x93> ze zijn voor elkaar bestemd omdat zij hem naar behoren kan opvoeden. Nu komt ze erachter dat mevrouw Bounderby helemaal niet van lage komaf is <0xE2><0x80><0x93> Josiah kwam uit de hogere klasse (net als mevrouw Sparskit). Hij deed alleen maar alsof hij voor het effect was geschapen om met anderen om te gaan. De minachting van mevrouw Sparskit voor Josiah aan het eind van het boek was heel grappig. Helaas kwam die niet voor in deze versie van het boek.
Looking at the typical Dickens Novel like "Bleak House" or "David Copperfield" or "Our Mutual Friend", the size is usually about 800 - 900 pages. Only three of his novels escape this gigantism. "A Tale of Two Cities" and "Great Expectations" are about 500 - 600 pages each. But most surprising is "Hard Times For These Times" (better known as "Hard Times") which is about 350 to 400 pages.<br /><br />At the time he wrote "Hard Times" (1854 - 55) Dickens' position as the leading British novelist was pretty secure. "Copperfield" and "Bleak House" had determined that. But he was trying to demonstrate that he was also a great magazine editor. His first magazine was entitled "Household Words", and while publishing it he decided to enhance it's readership by writing a novel. Like all of his novels it was published piecemeal, but hitherto Dickens was the author working with other editors - so he was able to get them to accept his prolonged novels with tons of subplots and episodes. Now he was an editor himself, and he realized that he had to trim off the fat. The result was a four part serialized novel, regarding the industrial revolution in the midlands, and possibly (to his millions of fans) the least Dickens-like novel of them all. The proof of this is that, despite it's brief length being a plus for modern readers turned off by 800 - 900 page novels, more people know Dickens for "Copperfield" or "Pickwick" or "Oliver Twist" than are aware of "Hard Times".<br /><br />As pointed out in some of the other reviews here, Dickens is taking a close and skeptical view of the wonderful industrial revolution. His real hero in the novel is Stephen Blackpool, a hard working laborer in the industrial city of Coketown. Blackpool is overworked and underpaid. He has drunken shrew for a wife. He can't find any type of hope in this God - forsaken city. The so - called Labor Unions are of little use (George Orwell notes in his essay on Dickens that they are little better than a protection racket). In the course of the story we watch the tragedy of Blackpool unfold - and how it is impossible to stop it.<br /><br />The villains of the novel include Thomas Gradgrind, an educator and industrialist who is determined to raise a generation of realists. "Teach these children facts...nothing but facts!!", he rails at the start of the novel, and dooms his son and daughter (among others) into a bleak, colorless, joyless existence. He does get his daughter Louisa married to Josiah Bounderby (the second villain), an ironmonger and "self-made man", who won't hear of coddling the workers (the Stephen Blackpools, if you will) of the world - he keeps using a ridiculous metaphor of the workers wanting to drink turtle soup out of silver tureens. Louisa is soon bored by this man, and falls for the blandishments of Mr. James Harthouse, a Member of Parliament and the third villain in the novel. Will she give in to the advances of this cad, or will she be saved by her maid (and friend) Sissy Jupe? The B.B.C. series did pretty well in delineating Dicken's attack on inhuman education and inhuman economics, with a fine cast led by Timothy West as Bounderby, Edward Fox as Harthouse, Jacqueline Tong (Daisy on UPSTAIRS/DOWNSTAIRS) as Louisa, and Rosalie Crutchley as Mrs. Sparskit, Bounderby's housekeeper (who was once an aristocrat - her husband was a Powler we are reminded several times) and who has a secret yen for Josiah.<br /><br />I do have one regret - and if you want to read the novel first do not go beyond this point below: SUPER SPOILER COMING UP: In the novel, Mrs. Sparskit is jealous of Louisa marrying Josiah, and when Louisa has her affair with Harthouse she spies on her. Her intention is to eventually reveal all to Bounderby, who will divorce Louisa and (hopefully) marry Mrs. Sparskit. But while noting Louisa's trysts with Harthouse, Mrs.Sparskit also notes a mysterious elderly woman who is constantly coming to see Josiah. After awhile, she is annoyed at not knowing who this is, and Bounderby's reticence about the matter. Finally, at the conclusion of the novel, she does meet the lady (much to Bounderby's discomfort). It is his mother. Now Bounderby talks with a lower class accent throughout the novel, and Mrs. Sparskit's amorous interest in him is based on the idea that he's low born and wealthy, and she is poor but aristocratic - they are meant for each other because she can raise him properly to his social sphere. Now she finds out that Mrs. Bounderby is not lowly at all - Josiah came from the upper class (just as Mrs. Sparskit did). He just pretended he was self-made for effect in dealing with others. Mrs. Sparskit's scorn for Josiah at the conclusion of the novel was very funny. Unfortunately it was not included in this version of the novel.