In tegenstelling tot het typerende voorbeeld van de kortstondige, maar merkwaardig vruchtbare subgenre van de nazi-smokkel, hebben de rode lichten van het getto niets te maken met de ontmenselijkende activiteiten in nazi-concentratiekampen, maar eerder met alle wellustige perversiteiten waar een groep afvallige anti-nazi-Duitsers toe komt als ze zich op een nacht in een kasteel verschansen onder het voorwendsel Hitlers ondergang te beramen. Wat nog verbazingwekkender is, is dat de intrige niet alleen gebaseerd is op een boek van een van de hoofdpersonen, maar dat hij ogenschijnlijk is gebaseerd op historische gebeurtenissen, zoals dat van Rudolph Hess. 1941 overliep naar Groot-Brittannië in een poging een vredesverdrag te ondertekenen, de verspreiding van anti-Hitler-gevoelens onder sleutelfiguren in de Duitse bourgeoisie die tot een hoogtepunt kwam in de mislukte 'nacht van de lange messen' moordaanslag op Hitlers leven, Hitlers mars naar Rusland halverwege 1941, enzovoort.<br />De Gestapo chanteerde de rechterhand van Hess (na afluisterapparatuur in zijn flat te hebben aangebracht en hem te hebben bedreigd met de ontvoering van zijn zoon) om een partij op te richten die de leidende figuren van de opstand bijeen zou brengen. De bedoeling van deze bijeenkomst lijkt niet te zijn om erachter te komen hoe de laatsten van plan zijn het naziregime omver te werpen, maar eerder om te bewijzen dat zelfs deze zogenaamde redders van het vaderland hun verdorven zwakheden hebben: geholpen door een handjevol waarlijk losbandige vrouwen ontaardt de bijeenkomst in een smerige marathon die eindigt met het zonder plichtplegingen neerschieten van alle betrokkenen door SS-troepen. Zoals te verwachten is, wordt er een regelrecht spervuur van naaktheid tentoongespreid dat nog eens wordt verergerd door de voorgeschreven kenmerken van lesbianisme, pedofilie, sadomasochisme enzovoort. Helaas zijn er geen bekende Euro-Cult-gezichten of zelfs maar een opzwepende melodie die dit alles verteerbaar zou maken; in plaats daarvan hebben we ) waarvan de tekst niet te geloven is, stijf van het acteren (vergeef me de woordspeling) met inbegrip van een vrouwelijke Hitler-imitatie en een hilarisch uitdagend scheetgebaar van een zilverharige aristocraat!
Unlike the typical example from the short-lived but oddly prolific Nazisploitation subgenre, THE RED NIGHTS OF THE GESTAPO does not deal with the dehumanizing activities in Nazi concentration camps but rather with all the salacious perversions that a group of renegade anti-Nazi Germans get down to when they are holed up in a castle one night under the supposed pretext of plotting Hitler's downfall. What is even more surprising is that the plot is not only based on a book by one of the supporting characters but is ostensibly driven by actual historical events like Rudolph Hess' defection to Britain in early 1941 seeking to sign a Peace Treaty, the proliferation of anti-Hitler sentiments among key figures in the German bourgeoisie which came to a head in the unsuccessful "Night of the Long Knives" assassination attempt on Hitler's life, Hitler's march on Russia in mid-1941, etc.<br /><br />The Gestapo blackmail Hess' right-hand man (after bugging his apartment and threatening him with the kidnapping of his son) into organizing a party which would gather together the leading figures of the uprising. But, for most of the film's running time, the Gestapo's intentions seem not to find out how the latter plan to overthrow the Nazi regime but rather to prove that even these would-be saviours of the Fatherland have their sordid weaknesses: aided by a handful of truly loose women, the meeting degenerates into one sleaze marathon which ends with the unceremonious gunning down of all concerned by SS troops. As can be expected, there is a sheer barrage of nudity on display exacerbated with the pre-requisite traits of lesbianism, paedophilia, sado-masochism, etc. Unfortunately, there are none of the familiar Euro-Cult faces or even a rousing score which would make all this palatable; what we have instead are an abysmal SS anthem, "Lullaby for Monsters"(!!), whose lyrics have to be understood to be disbelieved, stiff acting (pardon the pun) including a female Hitler impersonation and a hilariously defiant farting gesture from one silver-haired stud of an aristocrat!