Ik geloof nog steeds dat Bruce Willis een van de meest ondergewaardeerde acteurs van de filmindustrie is. Ja, hij werkt veel en verdient er miljoenen mee, maar naarmate zijn carrière vordert, wordt hij alleen maar indrukwekkender in zijn optredens. Ik vond zijn werk in Hostage schitterend, maar hier is hij zelfs nog beter, vooral in het begin van de film, als hij moe is en pijn heeft; aan het begin van 16 Blocks is Willis <0xE2><0x80><0x93> die de afgelopen 15 jaar een aantal van de meest macho figuren in films heeft geportretteerd <0xE2><0x80><0x93> bijna onherkenbaar. Hij is plotseling oud en heeft een buikje dat waarschijnlijk het gevolg is van het veel drinken van zijn personage. Maar het komt niet alleen door de make-up en een (naar ik aanneem) prothese voor zijn buik, maar door zijn hele houding. Op een gegeven moment, als een ander personage hem een irritant raadsel opgeeft, snauwt hij: 'Het leven is te lang en jij laat het zelfs nog langer lijken.' Het is de perfecte mantra voor zijn personage, en wij geloven het <0xE2><0x80><0x93> dat het personage klaar is met leven en niet kan wachten tot het allemaal voorbij is <0xE2><0x80><0x93> vanwege Willis' acteerprestaties. De rest van de film is een verbazingwekkende rit, een soort kruising tussen Die Hard en de Odyssee. De plot is simpel: Willis' personage, Jack Mosley, de vermoeide politieman die na een nacht nog vermoeider is.' Zijn werk: een getuige, Eddie Bunker (Mos Def, in een verbluffende vertoning) 16 straten van de gevangeniscel waar hij is vastgehouden naar het gerechtsgebouw brengen, waar de getuige moet getuigen voor een onderzoeksjury die een corrupte politieman moet onderzoeken. Er is een deadline (natuurlijk is er een deadline); Willis moet hem daar binnen twee uur zien te krijgen. De eenvoudige transportklus wordt ingewikkelder als blijkt dat mensen de getuige dood willen hebben voordat hij kan getuigen <0xE2><0x80><0x93> en die mensen zijn politiemensen, aangevoerd door Mosely's voormalige partner, Frank Nugent (David Morse, die <0xE2><0x80><0x93> zoals altijd <0xE2><0x80><0x93> een adembenemende, prachtig ingehouden voorstelling geeft). De schrijver van het script, Richard Wenk, weet echt hoe hij een effectieve film moet opbouwen, want als de achtervolging eenmaal begint, houdt de film niet op tot bijna het einde: keer op keer vraag je je af: hoe komt hij hieruit? Oké, hij is op wonderbaarlijke wijze uit die laatste puinhoop gekomen, maar hij kan onmogelijk uit deze puinhoop komen, toch? De enige reden waarom ik deze film een negen in plaats van een tien geef, is dat er een moment is, laat in de film, waarop de film een soort vermoeide truc op het publiek toepast; voor het geval je niet zo cynisch bent als ik, zal ik niet onthullen wat dat moment is <0xE2><0x80><0x93> maar je zult het herkennen zodra het moment zich begint te ontvouwen. Zittend in het theater herkende ik precies wat er gebeurde zoals het gebeurde en ik voelde me eerder geërgerd dan bezorgd over Mosley en Bunker. Dat mag een kleinigheid zijn, maar het is genoeg om te voorkomen dat deze film de perfecte score krijgt.
I still believe that Bruce Willis is one of moviedom's most under-appreciated actors. Yes, he works a lot and makes millions doing it, but as he moves through his career, he just gets more impressive in his performances. I thought his work in Hostage was magnificent but here he's even better, especially early on the film, when he's tired and sore; at the start of 16 Blocks, Willis--who's portrayed some of the most macho characters in films over the last 15 or so years--is almost unrecognizable. He's old, all of a sudden, and got this little pot belly that probably came from his character's heavy drinking. But it's not just the make-up job and a (I assume) prosthetic gut, but his entire demeanor. At one point, when another character asks him an annoying riddle, he snaps, "Life's too long and you make it seem even longer." It's the perfect mantra for his character, and we believe it--that the character is done living and can't wait for it all to end--because of Willis' performance. The rest of the film is an amazing ride, sort of Die Hard meets The Odyssey. The plot simple: Willis's character, Jack Mosley, the tired cop even more tired after a night's work sitting in an apartment where some drug dealers have been killed and waiting with the stiffs until the medical examiner can get there, has one more chore to take care of before he can knock off and go home--most likely to drink himself to sleep. His job: transport a witness, Eddie Bunker (Mos Def, in an amazing performance) 16 blocks from the jail cell where he's been held to the courthouse where the witness is to testify before a grand jury probe of a crooked cop. There's a deadline (of course there's a deadline); Willis has to get him there in less than two hours. The simple transport job gets more complicated when it turns out that people want the witness dead before he can testify--and those people are cops, led by Mosely's former partner, Frank Nugent (David Morse, who--as he always does--turns in a riveting performance that's marvelously restrained). The scriptwriter, Richard Wenk, really knows how to structure an effective film as, once the chase begins, the film doesn't let up until nearly the end: time after time, you wonder: how's he going to get out of this? Okay, he miraculously got out of that last mess, but he can't possibly get out of this mess, can he? The only reason I give this film a nine instead of a ten is because there is one moment, late in the film, when the film uses a kind of tired trick on the audience; in case you're not as cynical as I am, I won't reveal what that moment is--but you'll recognize it just as soon as the moment begins to unfold. Sitting in the theater, I recognized exactly what was going on as it was going on and I felt annoyed more than anxious for Mosley and Bunker. That may be a small quibble, but it's enough to keep this film from earning the perfect score.