Ik heb deze film een jaar geleden op de kabel gezien, een beetje bewerkt, en ik was meteen weg van de openingsscène in de bar. De personages leken zo echt dat het leek alsof ik aan de bar zat en naar de verschillende interacties van de mensen daar keek. Ik bleef maar wachten om te zien of Rick een enorme eikel zou blijken te zijn, maar het werd duidelijk dat hij gewoon een nogal oppervlakkig, emotieloos type was, dat duidelijk niet geïnteresseerd was in relaties en verbintenissen. Hij heeft nooit iets gezegd om die arme, ongelukkige Debbie aan het lijntje te houden, misschien met uitzondering van zijn vage, vrijblijvende reactie op haar uitnodiging voor een etentje. Zelfs aan het eind, toen ze zich letterlijk aan hem vastklampte in de bar, heeft hij niets gezegd. Ik zei niets gemeens of beledigends, maar zei op zachte, niet ongevoelige toon tegen haar dat ze naar huis moest gaan om te ontnuchteren. Het was niet wat ze wilde horen, maar het was eigenlijk het vriendelijkste wat hij tegen haar had kunnen zeggen, gezien de omstandigheden.<br />Gena Rowlands' rol als Debbies moeder was hartverscheurend in zijn perfecte mengeling van kracht en kwetsbaarheid. Haar reactie op Nicky's dood en haar ontmoeting met zijn zoon op de begrafenis waren ongelooflijk ontroerend. Opnieuw voelde ik de realiteit van de personages en hun leven op een manier die je niet vaak in films ziet.<br />Uma Thurman' Debbies optreden was zo geslaagd dat ik me echt voor haar schaamde in haar wanhopige, dronken scène in de bar. In het echte leven zou ik de pest aan haar hebben, maar haar vaak onhebbelijke maniertjes en gedrag wogen nooit op tegen het medelijden dat ik voor haar voelde, als iemand die op jonge leeftijd ernstig gewond was geraakt, met ernstige problemen als gevolg. Het is een gedurfde voorstelling, waarin ze zich niet inhoudt en eerlijk de pijnlijke kwetsbaarheid van haar karakter laat zien. Ik merkte dat ik aan het eind wenste dat ze een aardige man zou vinden die haar echt zou waarderen, en dat alle drie de vrouwen een gelukkiger leven zouden hebben in de toekomst. Er is iets aan deze film wat je in zijn greep krijgt en niet meer loslaat; misschien omdat veel van ons zich op een bepaald moment in ons leven net zo hebben gevoeld als Debbie.
I caught this movie on cable TV a year ago, slightly edited, and was hooked from the opening bar scene. The characters felt so real to me, it seemed like I was sitting at the bar, watching the various interactions of the people there. I kept waiting to see if Rick would turn out to be a total jerk, but it became clear that he was just a rather shallow, unemotional type guy ,who clearly was not interested in relationships and commitment. He never once said anything to lead poor, hapless Debbie on, with the possible exception of his vague, noncommittal response to her dinner invitation. Even at the end, when she was literally clinging to him in the bar, he didn't say anything mean or abusive, but told her, in a low key, not uncompassionate way, that she needed to go home and sober up. It wasn't what she wanted to hear, but it actually was the kindest thing he could have said to her, under the circumstances.<br /><br />Gena Rowlands' performance as Debbie's mother was heartbreaking in its perfect blend of strength and fragility. Her reaction to Nicky's death, and her meeting with his son at the funeral were incredibly moving. Again, I felt the reality of the characters and their lives in a way one doesn't encounter often in movies.<br /><br />Uma Thurman's performance was so dead on, that I actually felt embarrassed for her in her desperate, drunken scene in the bar. Debbie would be a pain to put up with, in real life, but her frequently obnoxious mannerisms and attitudes never outweighed the pity I felt for her, as someone who had been badly wounded at a young age, and had real issues as the result. It's a daring performance, in which she doesn't hold back on honestly depicting the painful vulnerability of her character. I found myself wishing at the end that she would find a nice guy who would really appreciate her, and that all three women would have happier lives in the future. There's something about this movie that gets hold of you and doesn't let go; maybe because a lot of us have felt like Debbie at one point or another in our lives.