Vanuit autobiografisch oogpunt denk ik dat meneer Landon trouw wilde blijven aan zijn eigen ervaringen, maar als hij alleen maar fictie wilde baseren op iets wat hem was overkomen, dan was het minder boeiend. De hele plot bestond uit een puur ééntonig drama dat zich concentreerde op het bedplassen van de jongen en de vernedering die de moeder hem daarvoor aandeed. Subplots zouden nuttig zijn geweest.<br />De moeder maakte me misselijk, zoals ze die jongen mentaal, verbaal en psychisch martelde. Iedereen met een beetje verstand weet dat geen enkel normaal kind, laat staan een tiener, opzettelijk in bed plast en zich dag in dag uit aan al die onzin onderwerpt. Ik werd er nog zieker van dat de vader niet voor zijn zoon opkwam, en dat hij tegen de dokter loog. 'Nee, ik heb als kind niet in bed geplast.' Uiteindelijk bleek dat hij dat wel had gedaan. Waarom vertelde hij de dokter niet de waarheid? Omdat hij zich niet opgelaten wilde voelen? Omdat hij zijn zoon liever zelf de hele lading schaamte liet dragen? Vooral omdat hij precies wist wat zijn zoon doormaakte, had mijn vader hem moeten steunen. Bovendien bleef ik maar wachten tot die slappeling wat je-weet-wels zou laten groeien en zijn vrouw op haar nummer zou zetten, maar ik wachtte de hele film af op niets meer dan: 'Alice, wil je alsjeblieft je mond houden?' Is dat alles? Wat dacht je ervan om je kop te houden, je koffers te pakken, weg te gaan en nooit meer bij die jongen in de buurt te komen, tenzij je gearresteerd wilt worden wegens kindermishandeling?<br />Wijlen, geweldig, ging Michael Landon verder met het schrijven en regisseren van veel beter werk dan dit. Misschien komt het alleen maar doordat het zo vroeg werk was dat het zo ver onder zijn maatstaf valt. Zelfs Leonardo DaVinci moest beginnen met krabbelen.
From an autobiographical point of view, I suppose Mr. Landon wanted to be true to his own experience, but if he merely wanted to base fiction on something that happened to him, then it was less than spellbinding. The entire plot consisted of purely one-note drama all centered around the boy's bed wetting and the mother's humiliation of him for it. Subplots would have been helpful.<br /><br />The mother made me sick, how she mentally, verbally, and psychologically tortured that boy. Anyone with half a brain knows that no sane kindergarten child, let alone a teenager, would wet the bed on purpose and subject himself to all that crap day after day.<br /><br />The father made me even sicker, how he failed to stand up for his son, and how he lied to the doctor. "No, I didn't wet the bed when I was a child." In the end it turned out he had. Why didn't he tell the doctor the truth? Because he didn't want to be embarrassed? He'd rather let his son carry the full load of embarrassment himself? Especially knowing exactly what his son was going through, Dad should have been supportive. Furthermore, I kept waiting for that wimpazoid to grow some you-know-whats and tell his abusive wife off, but I waited the length of the entire movie for nothing more than, "Alice, will you shut up?" Shut up? Is that all? How about shut up, pack your bags, hit the road, and never come near this boy again unless you want to be arrested for child abuse?<br /><br />The late, great, Michael Landon went on to write and direct much better work than this. Perhaps it's just because it was an early work that it falls so far short of his standard. Even Leonardo DaVinci had to start out scribbling.