Dit is de derde Lisa Gastoni-'mignotta-film' (om een zin te lenen van de Italiaanse Eurocult-autoriteit Marco Giusti) die ik heb gezien na THANK YOU AUNT (1968) en Fernando Di Leo's SEDUCTION (1973), waarin een vrouw van middelbare leeftijd wordt verleid door een veel jongere man. Ook hier wordt de man, net als in SEDUCTION, op zijn beurt verleid door Gastoni's seksueel vroegrijpe dochter. Dit feit is echter nog verontrustender dan de vorige film, omdat het meisje dat bij deze zaak betrokken is nog geen 12 jaar oud is! Er is zelfs een vrij levendige liefdesscène tussen het meisje en de man in de badkamer, die volgt op nog meer naaktheid als ze uit het bad komt en zich afdroogt; dat het niet afkeurenswaardig of uitbuitend aanvoelt, is een eerbetoon aan de opmerkelijk gevoelige vertolking van Karin Trentephol (die, misschien niet verrassend, nooit meer in een film optreedt) als het meisje.<br />Lisa Gastoni (43) is nog steeds een sensuele en aantrekkelijke vrouw en heeft haar haar hier roodblond geverfd, maar dit bleek de laatste te zijn van verscheidene rollen in een soortgelijke stijl waar ik boven heb gerefereerd en waar ik Jerzy Kawalerowicz' MADDALENA (1971) en Giulio Petroni's MADDALENA (1971) op zou willen vastleggen. Labarre di Lurido BLU (1975); in feite ging ze meteen na deze film met pensioen, om twee jaar geleden weer op te duiken. Een welkome verrassing is de verschijning van de oude Hollywoodster Mel Ferrer (als de aan een rolstoel gekluisterde cynicus van een echtgenoot van Gastoni) die de gebeurtenissen de nodige waardigheid verleent; hoewel hij sinds 1954 sporadisch in Italiaanse films heeft gespeeld, voelt zijn rol hier merkwaardig genoeg niet aan als een 'dagkaartje', in tegenstelling tot sommige van zijn andere Italiaanse films uit die periode, te weten THE ANTICHRIST (1974), THE VIOLENT PROFESSIONALS (1975), enzovoort. De eendimensionale karakterisering van de verkrachter/seriemoordenaar steekt als een zere duim af tegen dit niveau van acteren, en hoe dan ook, de handelingen van de personages drukken af en toe op hun geloofwaardigheid <0xE2><0x80><0x93> sen Ferrer is het grootste deel van de tijd opvallend afwezig (hoewel hij zich van nature bewust is van alles wat er in zijn huishouden gebeurt en zijn uiteindelijke zelfmoord meer het gevolg is van egoïsme dan van berusting over zijn gebrekkige conditie of de immoraliteit van zijn familie), om nog maar te zwijgen van het feit dat de politiefunctionaris die de zaak onderzoekt besluit zijn obsessie met Gastoni te bevredigen terwijl de jacht op de verkrachter in volle gang is.<br /><br />Toch wordt de film overeind gehouden door Ennio Morricones ongewoon subtiele maar moeiteloos meeslepende pianomuziek en Massimo Pirri's _Massimo Morricone_. De krachtige openingsscène waarin Ross zijn laatste slachtoffer in zijn handen houdt, op weg om haar te begraven; de lange, bewegende confrontatie tussen Gastoni en Trentephol; de confrontatie tussen Ferrer en Gastoni, waarin de laatste sadistisch de eerste tergt door een hysterische draai aan zijn rolstoel te geven; en het einde dat de film op bewonderenswaardig ironische wijze besluit. Terwijl de centrale premisse van een meisje dat een voortvluchtige verbergt en helpt, doet denken aan WHISTLE DOWN en THE SPIRIT OF THE BEEHIVE (1961) en THE SPIRIT OF THE BEEHIVE (1973), de actiescène rond het midden waarin een groep dorpelingen inbreekt in Ferrers huis. Een vreemd aspect van de Italiaanse dvd die ik heb bekeken, is dat sommige overbelichte beelden in tegenspraak waren met de meer naturalistische belichting in deze zelfde scènes, maar ik weet niet zeker of dat een fout is van de dvd-opname of dat ze om te beginnen al op die manier zijn gefilmd.
This is the third Lisa Gastoni "mignotta-movie" (to borrow a phrase from Italian Euro-Cult authority Marco Giusti) I've watched  after THANK YOU AUNT (1968) and Fernando Di Leo's SEDUCTION (1973)  in which a middle-aged woman is seduced by a much younger man. Also, like SEDUCTION, here the man is, in turn, seduced by Gastoni's sexually precocious daughter. However, this fact is even more disturbing than the earlier film because the girl involved in this case is not yet 12-years old! There is even one rather graphic love scene between the girl and the man in the bathroom, which follows further nudity as she is seen coming out of the bath and drying out; that it does not feel reprehensible or exploitative is a tribute to the remarkably sensitive performance of Karin Trentephol (who, perhaps unsurprisingly, never made another film appearance) as the girl.<br /><br />Lisa Gastoni (at 43) is still a sensual and attractive woman and has her hair dyed reddish blonde here, but this proved to be the last of several roles in a similar mode  to which I alluded above and of which I wouldn't mind catching Jerzy Kawalerowicz's MADDALENA (1971) and Giulio Petroni's LABBRE DI LURIDO BLU (1975); in fact, she went into a long period of retirement right after this one before re-emerging two years ago. A welcome surprise is the appearance of veteran Hollywood star Mel Ferrer (as Gastoni's wheelchair-bound cynic of a husband) who adds some much needed dignity to the proceedings; while he had been appearing sporadically in Italian films since 1954, interestingly, his role here does not feel like a mere "meal ticket"  unlike some of his other Italian film work of the period, namely THE ANTICHRIST (1974), THE VIOLENT PROFESSIONALS (1975), etc. Unfortunately, Howard Ross' one-dimensional characterization of the rapist/serial killer sticks out like a sore thumb alongside this caliber of acting and, in any event, the actions of the characters strain credibility on occasion  Ferrer is conspicuously absent most of the time (although he is inherently aware of all that goes on in his household and his eventual suicide arises more out of selfishness than resignation at his crippled condition or the immorality of his kinfolk), not to mention the fact that the investigating police officer decides to consummate his obsession with Gastoni while the manhunt for the rapist is in full swing.<br /><br />Still the film is buoyed by Ennio Morricone's unusually subtle yet effortlessly haunting piano-led score and Massimo Pirri's firm directorial control that ensures the impact of several sequences on the viewer: the powerful opening scene in which Ross is holding his latest victim in his hands on his way to burying her; the lengthy, moving stairway confrontation between Gastoni and Trentephol; the confrontation between Ferrer and Gastoni in which the latter sadistically taunts the former by taking a hysterical spin on his wheelchair, and the twist ending which concludes the film on an admirably ironic note. While the central premise of a girl hiding and aiding a fugitive is reminiscent of WHISTLE DOWN THE WIND (1961) and THE SPIRIT OF THE BEEHIVE (1973), the action set-piece around the mid-point  where a band of villagers break into Ferrer's house with the intention of smoking the rapist out  is straight out of Sam Peckinpah's STRAW DOGS (1971). An odd attribute of the Italian DVD I watched is that some over-exposed shots jarred alongside the more naturalistic lighting within these same scenes, but I'm not sure whether this is a fault of the DVD transfer or if they were filmed that way to begin with...