Deze onopvallende film brengt de strijd tussen het leger en opstandige boeren in het Mexico van 1970 tot leven door de woorden en daden van een onwaarschijnlijke held, de kleine, oudere Don Plutarco Hidalgo (gespeeld door Angel Tavira, een echte violiste).<br /><br />Plutarco, de eigenaar van de gelijknamige viool, wordt al in het begin van de film op zijn instrument bespeeld om de kost te verdienen en uitdrukking te geven aan de gevoelens van hemzelf en zijn metgezellen. In de stad verdient hij de kost met het bespelen van de viool met de hulp van zijn zoon en kleinzoon, maar later biedt zijn instrument troost en catharsis aan zijn mededorpelingen als ze door wrede Mexicaanse soldaten uit hun huizen worden gehaald op zoek naar opstandelingen die in de landelijke gemeenschap een toevluchtsoord hebben gevonden. Als Plutarco zijn viool in beslag laat nemen door de plaatselijke militaire commandant en gedwongen wordt om voor deze laatste te spelen om hem op te voeden, geeft dit welsprekend weer op welke wijze eenvoudige plattelanders hun stem werden ontnomen en hun levensonderhoud werd afgepakt door de wreedheid van het leger. Terwijl Plutarco listig de rebellen helpt tegen het leger, zijn er schokkende scènes van militaire wreedheid, die een naargeestig einde voorspellen voor de hoofdpersonen; aan het eind van deze film stond ik tussen verschillende leden van het publiek die bezorgd op hun nagels zaten te bijten.<br />Dit is een vrij korte film (iets meer dan anderhalf uur), maar de personages worden krachtig geportretteerd en verlevendigd door goed geschreven en soms geestige dialogen. Er moet een speciale vermelding worden gemaakt voor de zwart-witfilm: de film ziet er schitterend uit.
This low-key film brings to life the struggle between the army and rebellious peasants in 1970's Mexico through the words and actions of an unlikely hero, the elderly, diminutive Don Plutarco Hidalgo (played by Angel Tavira, a real-life violinist).<br /><br />Plutarco, owner of the eponymous violin, is seen early on in the film playing his instrument to earn a living and to give expression to the feelings of himself and his companions. In the city he scratches a living from busking with the assistance of his son and grandson, but later his instrument offers consolation and catharsis to his fellow-villagers when they are uprooted from their homes by brutal Mexican soldiers in search of rebels harboured in the rural community.<br /><br />When Plutarco has his violin confiscated by the local military commander and is forced to play for the latter's edification this eloquently communicates the way in which simple rural folk had their voices suppressed and their livelihoods taken away by army cruelty. Whilst Plutarco cunningly works to aid the rebels against the military there are shocking scenes of military brutality, which presage a bleak ending for the protagonists; by the end of this film I was among several members of the audience biting their nails with concern.<br /><br />This is quite a short film (a little over an hour and a half) but its characters are powerfully portrayed and enlivened by well-written and sometimes witty dialogue. A special mention must be made for the black-and-white cinematography: the film looks superb.