Twintig jaar na de verkrachting lijdt een vrouw aan een geestelijk trauma <0xE2><0x80><0x93> tenminste, dat is de best mogelijke samenvatting van dit bizarre, maar volkomen onopgesmukte drama. Theresa Russell speelt de verveelde huisvrouw die gevangenzit in een passieloos huwelijk met dokter Christopher Lloyd. Als een man die beweert haar zoon te zijn <0xE2><0x80><0x93> na de verkrachting bij zijn geboorte uit haar armen gestolen <0xE2><0x80><0x93> uit het niets verschijnt en verschrikkelijk veel over haar weet, komt het trauma vrij dat ze zo lang verborgen heeft gehouden.<br />Wat intrigerend zou moeten zijn, is het tegendeel. Het is onmogelijk om iets om Russell te geven, omdat ze g<0xC3><0xAA>nant slecht is. Lloyd heeft niets te doen (laat staan dat er iets grappigs aan is). De jonge Oudeman wordt in deze allermoeilijkste rol gecast. Het is waarschijnlijk meer aan de regisseur te danken dan aan hemzelf. Roegs productie is afschuwelijk inconsistent. Je zou toch verwachten dat het werken volgens het script van wijlen de briljante Dennis Potter hem tot een meesterwerk zou hebben geïnspireerd. Hij kan de film niet eens op de grond houden.<br />Maar aan de andere kant hebben de Amerikanen nooit vat gekregen op Potters humor. En Roeg is nauwelijks meer de moeite waard om naar te kijken sinds hij naar de Verenigde Staten is vertrokken.
A woman suffers mental trauma twenty years after being raped - at least that's the most obtainable synopsis for this bizarre but entirely unengaging drama. Theresa Russell plays the bored housewife, trapped in a passionless marriage with doctor Christopher Lloyd. When a man claiming to be her son - stolen from her arms at birth after the rape - appears out of nowhere, knowing an awful lot about her, it releases the trauma she has kept hidden for so long.<br /><br />What should be intriguing is anything but. It is impossible to care for Russell because she's embarrassingly bad. Lloyd has nothing to do (never mind nothing funny). The young Oldman is shown up in this most difficult of roles. That's probably thanks to the director more than himself. Roeg's output is horribly inconsistent. You would have hoped that working from a script by the late, brilliant Dennis Potter would have inspired him to make a masterpiece. He can't even keep the film on the ground.<br /><br />But then again, the Americans never got a grasp on Potter's humour. And Roeg has hardly been worth watching since he went to the States.