Oké, deze film heeft nooit een prijs gewonnen (en zal ook nooit een prijs winnen). Maar pond voor pond, John Hughes is nooit beter geweest en zal dat waarschijnlijk ook nooit meer worden. Ja, ik weet het, ik weet het. 'Ferris B.' is een meer samenhangende, samenhangende film. En 'Breakfast Club' heeft alle lijnen. En 'Pretty in Pink' heeft alle pathos, plus Ducky. Maar deze film heeft Jim Dodge (F. Whaley). Met gemak een van mijn favoriete films ooit. Je kunt niet anders dan van deze man houden. Zelfs in de meestal stomme montages die MTV-achtige films van deze aard teisteren, is hij charmant (met een sluier en een koevoet en rolschaatsen, bijvoorbeeld). Connelly, die, ja, haar gebruikelijke charmes heeft (beiden), maar die erin slaagt een mate van geestigheid, gratie en oprechtheid te brengen in de rol van 'het meisje van hiernaast, daar zou je een moord voor doen', een rol die sindsdien zelden is geëvenaard. Deze film zit vol prachtige zinnen en gedenkwaardige momenten. Jims 'Jimget'-fantasie. John Candy's hele camee. 'Mag ik dit uniform laten wassen, het... ruikt een beetje naar Darnell.' 'Bedoel je dat je nog nooit van sashimi hebt gehoord?' 'De subsonische buikkramp...' De lijst is eindeloos. Het slechte deel: ja, de laatste 15 minuten worden geteisterd door een gebrek aan geld en een gebrek aan vrolijkheid (geld zoals het eruitziet alsof ze zijn weggelopen en hebben besloten de film te beëindigen... nu). Maar de twee aanknopingspunten zijn samen geweldig, en het idee dat ze hun middelbareschoolproeven en trivialiteiten in deze specifieke omgeving uitwisselen, is in feite heel effectief. Lief, simpel, maf en grappig, deze verdient nog een blik, ondanks het 'op het laatste stuk van de race uitgelopen'-factor.
Okay, so this one never did (and never will) win any awards. But pound for pound, John Hughes was never better and never will be again, most likely. Yes, I know, I know. "Ferris B." is a more coherent, cohesive film. And "Breakfast Club" has all the lines. And "Pretty in Pink" has all the pathos, plus Ducky. But this one's got Jim Dodge (F. Whaley). Easily one of my favorite film creations ever. You can't not love this guy. Even in the usually dumb montages that plagues MTV-ish films of this nature, he's charming (wearing a veil and cow-boxers and rollerskating, for instance). And then there's Jennifer "Eternally Easy on the Eyes" Connelly who, yes, has her usual charms (both of them), but who manages to bring a degree of wit, grace and sincerity to the "girl next door anyone would die to get with" role that's rarely been matched since. This film's full of terrific lines and memorable moments. Jim's "Jimget" fantasy. John Candy's entire cameo. "Could I get this uniform washed, it...smells a little like Darnell." "You mean you've never heard of sashimi?" "The subsonic tummy bump..." The list is endless. The bad part: yes, the last 15 or so minutes are plagued by a lack of money and a lack of laughs (money as in it looks like they ran out and decided to end the film...now). But the two leads are terrific together and the idea of them hashing out their high school trials and tribs in this particular setting is quite effective, really. Sweet, simple, goofy and funny, this one deserves another look, despite the "run out of steam in the last stretch of the race" factor.