Toen ik dit voor het eerst zag, kon ik me nauwelijks voorstellen hoe verwoestend de hysterie over Satanisch Ritueel Misbruik in de jaren negentig was voor gezinnen en gemeenschappen. Nu ik er later op terugkijk, wordt de episode veel krachtiger en veel interessanter. De reacties zijn veel logischer, en de personages lijken minder op geobsedeerde gekken en meer op oprecht bange mensen.<br />'Die Hand Die Verletzt' begint zo grillig, met een regen van kikkers en tieners die proberen 'er wat van te krijgen'. Of misschien komt het door de chaos van tienergruwelen sinds die tijd dat deze dingen zo licht lijken. Hoe dan ook, zelfs voor _The X-Files_ wordt het snel donker, en de morele dubbelzinnigheid is geweldig, want de leugens van de sekteleden blijken veel beter bedoeld dan de betrekkelijk vriendelijke woorden van de demonische invalkracht. Mevrouw Paddock heeft een opmerkelijke macht om de aflevering te domineren, zelfs als hij niet op het scherm komt, en het is geweldig om te zien dat de agenten (om een latere aflevering met soortgelijke thema's te citeren) niet weten aan welke kant ze staan.<br />In zekere zin probeert het verhaal iets te veel te doen in te weinig tijd, maar het toont in elk geval de juiste dingen. We hoeven de rituelen, de offers of wat dan ook niet te zien; die zijn veel interessanter omdat ze een mysterie voor ons zijn. Door vaardige bewerking worden wij als publiek slechts iets minder in het duister gelaten dan de agenten, genoeg om ons te laten denken dat we weten wat er aan de hand is en aan welke kant we staan, maar aan het eind hebben we een bitterzoet epiloogje dat ons het beste kan laten zien hoe dom het was om te denken dat we begrepen wat er aan de hand was. Het vat alles samen waar het voorafgaande uur over ging, en als dat betekent dat we niet alle antwoorden krijgen die we willen, is dat veel beter.
It was hard to imagine when I first watched this just how devastating the hysteria over Satanic Ritual Abuse was to families and communities during the 1990s. Having since looked into it, the episode becomes a lot more powerful, and a lot more interesting. The reactions make a lot more sense, and the characters seem less like obsessive lunatics and more like genuinely frightened people.<br /><br />"Die Hand Die Verletzt" starts out so quirky, with the rain of frogs and the teens out to try and "get some". Or maybe it's the welter of teenage horror since then that makes these things seems light. Either way, even for The X-Files, this one gets dark fast, and the moral ambiguity present is wonderful as the cultists' lies turn out to be rather more well- intentioned than the comparatively friendly words of the demonic substitute teacher. Ms. Paddock is remarkable in her power to dominate the episode, even when not on screen, and it's great to see the agents (to quote a later episode with similar themes) not knowing which side they're on.<br /><br />In a way, the story tries to do a little too much in too little time, but does at least show the right things. We don't need to see the rituals, the sacrifices or whatever; they're far more interesting for being a mystery to us. Through skillful editing, we as the audience are kept only slightly less in the dark than the agents, enough to trick us into thinking we know what's going on and which side we're on, but at the end, we're left with a bittersweet little epilogue that serves best to show us how foolish we were for thinking we understood what was going on. It encapsulates everything the preceding hour was about, and if that means we don't get all the answers we want, it's much better for it.