De film zou van nature al fascinerend zijn als hij niet goed was, maar er is hier eigenlijk veel van oprechte belangstelling. De herhaalde vragen over waarom de regisseurs film maken en of het'sterfelijk' is, krijgen voorspelbaar slappe antwoorden, maar de glimpen die ik van hen opving toen ze aan het werk waren, afgewisseld met hun 50 tweede films, zijn fascinerend. Vele daarvan maken van het project een soort commentaar op de film in de een of andere vorm <0xE2><0x80><0x93> Boorman filmt Neil Jordan aan het werk, waarbij de acteurs vragend in de camera kijken (een veelgebruikt middel hier, ook gebruikt door Angelopoulos en Costa-Gavras); Lelouch heeft een soort omgekeerde versie van de _Vertigo-kus_, ontworpen met grote zwier. Het is een film waarin een historische parade van camera's de rondzwervende geliefden volgt; sommige regisseurs, zoals Rivette, nemen gewoon verschillende mensen en laten ze spelen (hij is heel innemend, hij ziet dat ze protesteren dat de film te kort is). Het stuk van Lynch is schitterend kundig en treffend, met een ingeblikt verhaal over politie, een familie uit de jaren vijftig en een stel ruimtewezens die een vrouw gevangen houden <0xE2><0x80><0x93> het is bijna net zo effectief als de hele Lost Highway en heel opvallend. Al met al is het een tuimelende parade van filmische beelden die liefde, passie en breedte oproepen, of de regisseurs nu een speelse benadering kiezen (bij de meerderheid) of streven naar grotere ernst (zoals in Handkes film van een ingeblikt tv-nieuwsbulletin).
The film would be inherently fascinating even if it were no good, but there's actually a lot here of genuine interest. The repeated questions about why the directors make cinema and whether it's "mortal" receive predictably lame responses, but the glimpses of them at work, punctuated with their 50 second films, is mesmerizing. Many of them turn the project into a commentary on cinema in some form - Boorman films Neil Jordan at work, with the actors looking quizzically into the camera (a common device here, also used by Angelopoulos and Costa-Gavras); Lelouch has a sort of reverse version of the Vertigo kiss, designed with great panache. in which a historic parade of cameras observes the spiraling lovers; some, like Rivette, just take varied people and let them play (he's very engaging, seen protesting that the film is too short). Lynch's segment is magnificently skillful and striking, with a potted narrative of police, a 50's style family, and a bunch of space aliens holding a captive woman - it's almost as effective as the whole of Lost Highway and utterly distinctive. In all, it's a tumbling parade of cinematic images that evokes love, passion and breadth, whether the directors take a playful approach (a majority) or aim for greater seriousness (as in Handke's filming of a potted TV news bulletin).