Het besturen van een vrachtwagen vol bloemen voor een bloemist lijkt zo'n veilig beroep als een ex-bajesklant zich maar kan wensen. Maar voor John Payne in Phil Karlsons Kansas City Confidential wordt hij gestrikt voor een roofoverval van een miljoentwee. Zijn probleem is dat je een klok kunt zetten aan de hand van zijn punctuele rondes, en dat een van zijn leveringen samenvalt met de komst van de gepantserde auto bij de bank van de buren. Zijn komen en gaan is zorgvuldig in de gaten gehouden door het meesterbrein achter de overval (Preston Foster), een ontevreden politieman die gedwongen met pensioen is gegaan en die op zijn vreemde manier wraak wil nemen.<br />Fosters plan brengt een bende bij elkaar die tijdens het complot gemaskerd is, zodat ze elkaar of hem niet kunnen herkennen. 'Hij is gewoon de onschuldige misdadiger die voor de politie wordt geworpen. Die agenten proberen een bekentenis uit hem te slaan, maar dat lukt niet. Hij raakt niettemin zijn baan kwijt en komt als hoofdverdachte op de voorpagina's te staan. Dus gaat hij achter de dieven aan (Jack Elam, Lee Van Cleef en Neville Brand) naar Mexico, waar ze weer een ontmoeting met die grote meneer moeten hebben om de buit te verdelen.<br />De sleutelfiguur in het geheel blijkt Fosters dochter (Coleen Gray) te zijn, en de vonk slaat over als Payne poseert als een van de samenzweerders die in Tijuana zijn vermoord, op weg naar het rendez-vous. Het plan van Karlson is om de overvallers uit te leveren, zodat hij zich met het korps kan rehabiliteren, en om de verzekeringspremie van 300 dollar te incasseren.<br />Die vakantiebungalows aan de zuidgrens waren, in elk geval in de periode van de _noir_, broeinesten van passie en vuurgevechten. Karlson geeft ons iets van het eerste (niet zijn _long suit_ ), maar veel van het laatste. Bij het kaartspel in de lobby en toevallige ontmoetingen's avonds te midden van het subtropische gebladerte, proberen de onbekende spelers elkaar te besnuffelen en zo veel mogelijk voorsprong te krijgen. Hun laatste bijeenkomst, aan boord van een boot die de Manana heet, is een daverende confrontatie van tegenstrijdige belangen. <br /><0x3E> Net als Dick Powell begon Payne als een zanger en gitarist, een lichtvoetige hoofdrolspeler (zijn beste herinnering is de rol van Maureen O'Hara's verloofde in _Miracle on 34th Street_ ). Maar in drie films onder leiding van Phil Karlson (plus die van Robert Florey in _The Crooked Way_ en die van Allan Dwan in _Slightly Scarlet_ ), werd hij een van de meest overtuigende gewone-jongenshoofdrollen in de cyclus van de _noir_. Hij is inderdaad taai, maar toont nog steeds het zweet van de angst; en hij is ook slim, maar omdat hij gedwongen is anders te zijn, is het enige waar hij zich aan vast probeert te houden, alles wat hij heeft.<br /><0x3E> Buiten het scherm was hij nog slimmer, want hij zag de potentiële winst in kleurenfilms (zoals _Hell_ ' Als acteur in de dubbelzinnige wereld van de film noir heeft hij zelden de eer gekregen die hem toekomt. Hij is net zo goed als Powell of Glenn Ford, zij het niet zo emblematisch als Humphrey Bogart of Robert Mitchum of Burt Lancaster. Karlsons brute, geroutineerde werk, pas laat in de cyclus van de film noir, gaf Payne zijn plaats in de donkere zon.
Driving a truckful of posies for a florist seems about as safe an occupation an ex-con could hope for. But for John Payne in Phil Karlson's Kansas City Confidential, it gets him framed for a million-two robbery. His trouble is that you can set a clock by his punctual rounds, and that one of his deliveries coincides with the arrival of the armored car at the bank next door. His comings and goings have been meticulously stop-watched by the mastermind of the heist (Preston Foster), a disgruntled policeman forced into retirement who seeks his weird sort of revenge. <br /><br />Foster's plan assembles a gang who wear masks during the plotting so they can't recognize one another, or him. Payne's just the innocent fall guy who's thrown to the cops. Those cops try to beat a confession out of him, but it won't stick. He nonetheless loses his job and ends up on the front pages as the prime suspect. So he goes on the earie and follows the robbers (Jack Elam, Lee Van Cleef and Neville Brand) down to Mexico, where they're to meet with `Mr. Big' again and divvy up the take. <br /><br />The spanner in the works proves to be Foster's daughter (Coleen Gray), striking sparks with Payne as he poses as one of the conspirators killed in Tijuana en route to the rendezvous. Gray's an aspiring lawyer in ignorance of daddy's scheme  which is to turn over the robbers, thus rehabilitating himself with the force, and to collect the insurers' reward of $300-large. <br /><br />Those south-of-the-border resort bungalows, during the noir cycle at any rate, were hotbeds of passion and gunplay. Karlson gives us a little of the former (not his long suit) but plenty of the latter. Over cardgames in the lobby and chance meetings amid the subtropical foliage at night, the unknown players try to sniff one another out and gain whatever edge they can. Their final gathering, aboard a boat called the Manana, shakes out as a crashing intersection of cross-purposes.<br /><br />Like Dick Powell, Payne started off as a crooner and hoofer, a light leading man (his best remembered role is as Maureen O'Hara's fiancé in Miracle on 34th Street). But in three films under Phil Karlson's direction (plus Robert Florey's in The Crooked Way and Allan Dwan's in Slightly Scarlet), he ended up one of the most convincing ordinary-guy protagonists in the noir cycle. He's tough, all right, but still shows the flop-sweat of fear; and he's smart, too, but because he's forced to be  what he's trying to hang onto is all he's got. <br /><br />Off-screen, he was even smarter, seeing the potential revenue in color films (like Hell's Island and Slightly Scarlet) when selling to television was at most a pipe dream. But as an actor in the ambiguous world of film noir, he's seldom given the credit he deserves. He's every bit as good as Powell or Glenn Ford, if not quite so emblematic as Humphrey Bogart or Robert Mitchum or Burt Lancaster. Karlson's brutal, accomplished works late in the noir cycle gave Payne his place in the dark sun.