Zelfs vanaf de openingstitels is er iets unieks aan The Purple Rose of Cairo. Allens vertrouwde wit-op-zwarte tekst onthult de cast en de crew van de film, maar de muziek roept een andere vertrouwdheid op, Allen even buiten beschouwing gelaten.<br />Het nummer is 'Cheek to Cheek', een nummer dat beroemd werd door het zingende, dansende en acterende duo Fred Astaire en Ginger Rogers in de populaire RKO-productie Top Hat (1935). Maar wat is een nummer dat populair werd in een film die vijftig jaar later werd gemaakt?<br />Het antwoord ligt in de plot van Cairo. Cecilia, fantastisch gespeeld door Mia Farrow, is een serveerster die zich door een depressie heen worstelt. En alsof dat nog niet genoeg is, gaat ze naar huis met een echtgenoot die haar fysiek en emotioneel mishandelt en die geen werk heeft en er ook niets aan doet.<br />Cecilia's enige ontsnapping aan haar slonzige leventje is het theater waar ze vaak naartoe gaat. Ze vindt troost in de romantiek en de gelukkige afloop die films typeren. Die films worden de enige ware liefdes in haar leven, maar wie zegt dat films niet ook van jou kunnen houden?<br /><br />Tijdens een van Cecilia's talloze bezichtigingen van een nieuwe film, eveneens getiteld The Purple Rose of Cairo, loopt het hoofdpersonage, Tom Baxter, gespeeld door Jeff Daniels, het witte doek uit en de echte wereld in. Er ontstaat chaos als de fictieve wereld onomkeerbaar verandert en de film...' Cecilia's productieteam probeert niet alleen zijn reputatie te redden, maar ook die van Gil Shepherd, de acteur die Tom Baxter speelde, ook gespeeld door Jeff Daniels. Er ontstaat een liefdesdriehoek, want Cecilia moet kiezen tussen de perfecte maar fictieve Tom Baxter en het niet-zo-perfecte maar echte leven Gil Shepherd.<br />Slechts weinig mensen behalve Woody Allen hadden zo'n ambitieuze plot kunnen bedenken dat de boodschap <0xE2><0x80><0x93> en de humor <0xE2><0x80><0x93> overeind bleven. Allen, die niet onbekend is met komedie, romantiek, drama of fantasie, heeft in veel van zijn vorige films een paar, zo niet alle van deze genres met succes vermengd.<br />In dezelfde trant als _Love and Death, A Midsummer Night_. Cairo is een surrealistische komedie die iets te zeggen heeft. Het gaat over beide belangrijke rollenverhalen, vooral de film, en gaat over het feit dat ze een uitweg bieden voor het echte leven en over het gevaar dat je zo in de fictie opgaat dat je de werkelijkheid niet meer onder ogen durft te zien.<br />Gezien Allens intensieve filmografie, die bijna twintig jaar na Cairo's première bijna een film per jaar regisseerde, is het moeilijk om niet aan te nemen dat de film op zijn minst semiautobiografisch is. Allen zelf lijkt net zo in de ban van de fictieve wereld te zijn als Cecilia.<br />Hoewel het een betekenisvol diepzinnige komedie is, is Cairo nog steeds een komedie, en een geweldige komedie. Zijn onwetendheid ten aanzien van de echte wereld maakt plaats voor enkele hilarische scènes, met name wanneer een hoer hem zonder het te weten naar een bordeel leidt.<br />Vooral grappig is hoe snel de personages over de bizarre omstandigheden heen komen en zich zorgen beginnen te maken, vooral Shepherds snelle overgang van ongeloof dat zijn personage de echte wereld is binnengegaan naar bezorgdheid over zijn reputatie. Er is ook een klassieke scène waarin het publiek in het theater en de fictieve personages op het scherm over en weer kibbelen en elkaar zelfs beledigen.<br />Als Allens dertiende regieuitgave blijkt The Purple Rose of Cairo een van zijn grootste prestaties te zijn, en ook tot nu toe zijn favoriete film. Als openingsnummer is het een film over films die gemaakt zijn door een man die zijn leven doorbrengt met films. Aangezien dit pas de tweede film is waarin hij niet meespeelt, kan Cairo zelfs een aantrekkingskracht uitoefenen op niet-Allen-fans. Hoewel het zijn aanwezigheid in de film niet verheerlijkt, is het in alle andere opzichten het evenbeeld van Allen, en terecht.
Even from the opening credits, there is something uniquely different about The Purple Rose of Cairo. Allen's familiar white on black text reveals the film's cast and crew, but the music strikes another familiarity, Allen aside.<br /><br />The song is "Cheek to Cheek," a number made famous by the singing/dancing/acting duo Fred Astaire and Ginger Rogers in the popular RKO production Top Hat (1935). But what is a song that was made popular in a film doing in another film made 50 years later?<br /><br />The answer lies in Cairo's plot. Cecilia, played marvelously by Mia Farrow, is a waitress struggling to get by in the midst of the depression. As if the constant nagging of her frustrated boss isn't enough, she goes home to a physically and emotionally abusive husband who is out of work and doing nothing about it.<br /><br />Cecilia's only escape from her drudging life is the theater that she frequents. She finds solace in the romance and happy endings that films typify. These films become the only true loves of her life, but who says films can't love you back?<br /><br />Upon one of Cecilia's numerous viewings of a new film, also titled The Purple Rose of Cairo, the main character, Tom Baxter, played by Jeff Daniels, walks right out of the big screen and into the real world. Chaos ensues as the fictional world is irreversibly altered and the film's production team tries to save not only its reputation but also that of Gil Shepherd, the actor who played Tom Baxter, also played by Jeff Daniels. A love triangle is born, as Cecilia must choose between the perfect but fictional Tom Baxter and the not-so-perfect but real life Gil Shepherd.<br /><br />Few people but Woody Allen could have pulled off such an ambitious plot that still held on to its messageand its humor. Not a stranger to comedy, romance, drama or fantasy, Allen has successfully mixed a few if not all of these genres in many of his previous films.<br /><br />In the same vein as Love and Death, A Midsummer Night's Sex Comedy and Stardust Memories, Cairo is a surreal comedy with something to say. It addresses both the important role stories, in particular film, have on providing an escape for real-life and the danger of becoming so wrapped up in fiction that it is hard to face reality.<br /><br />Given Allen's intensive filmography, directing nearly a film a year for almost 20 years upon Cairo's release, it is hard not to assume the film is at least semi-autobiographical. Allen himself seems to be entranced by the fictional world to the same degree Cecilia is.<br /><br />While a meaningfully deep comedy, Cairo is still a comedy, and a great one. Baxter's ignorance to the real world gives way to some hilarious scenes, in particular when a whore unknowingly leads him to a brothel.<br /><br />Especially funny is how quickly the characters of the film get over the bizarre circumstances and begin to worry about themselves, particularly Shepherd's quick transition from disbelief that his character has entered the real world to anxiety about his reputation. Similarly, there is a classic scene in which the audience members in the theater and the fictional characters on screen bicker back and forth and even end up insulting each other.<br /><br />As Allen's 13th directorial release, The Purple Rose of Cairo proves to be one of his greatest achievements, and also his self-proclaimed favorite film to date. As the opening song cues, it is a movie about movies made by a guy who lives his life through movies. As only the second film in which he is not in, Cairo can even appeal to non-Allen fans. While not gracing his presence in the film, it is quintessentially Allen in every other way, and rightfully so.