Om te beginnen wil ik even zeggen dat ik dol ben op mozaïekfilms. Films als Magnolia en Short Cuts behoren tot mijn favorieten.<br />Daarom hou ik zo van Wonderland. Eerst moet je je hoofd erbij houden om te zien waar de personages mee omgaan en op welk niveau ze hun problemen wel of niet het hoofd kunnen bieden. Dat was in deze film heel vakkundig gedaan. Maar als je het eenmaal doorhebt, laat het je niet meer los tot je de aftiteling hebt gezien.<br />Tijdens de film voelde je je echt verbonden met de personages, en ze begonnen tijdens de film steeds sterker op je te werken. Dit wordt waarschijnlijk voor een groot deel versneld door de vermetelheid van de fotografie, die me deed denken aan Festen of The Idiots (beide Dogme 95-films). Het korrelige beeld kan ontmoedigend zijn voor sommigen die een helder en scherp beeld verwachten. Het is ook de documentairestijl die deze film zo echt maakt. Dat, en natuurlijk de geweldig geacteerde optredens.<br />Maar er zijn natuurlijk dingen die naar mijn mening niet goed zijn uitgevoerd. Ten eerste was het karakter van de broer van het stel niet goed genoeg uitgewerkt om hem echt deel te laten uitmaken van de familieproblemen. Hij is duidelijk zonder bericht weggelopen en sinds die tijd hebben zijn ouders in wanorde geleefd. Ik had graag gezien dat dit iets meer werd uitgelegd. Ten tweede is er het personage van de zwarte man die nog steeds bij zijn moeder woont. Ik kon maar moeilijk geloven dat deze man, die duidelijk smoorverliefd was op Nadia, nog steeds op zo'n bedeesde manier bij zijn moeder woonde.<br />Maar al met al was het een uitstekende film over gewone mensen met gewone problemen in een enorme stad als Londen. Het was voor de verandering eens leuk om een film als deze buiten New York of Los Angeles te zien. Ik geef hem een onvoldoende omdat hij me verraste en me 108 minuten op het scherm vastlegde en dat is tegenwoordig een zeldzame prestatie. <br /><br />9/10.
First up, let me explain that I adore mosaic movies. Movies like Magnolia and Short Cuts are among my favorite movies ever.<br /><br />That's why I like Wonderland so much. At first you have to keep your head together to see where the characters interact and at what level they are coping or not coping with their troubles. This was expertly done in this movie. But once you get the hang of it, this will not let you go until you see the credits.<br /><br />You really felt close to the characters during the movie and they started to grow on you throughout the flick. This is probably in a large part accelerated by the audaciousness of the photography, which reminded me a lot of Festen or The Idiots (both Dogme 95 films). The grainy picture can be off-putting to some who are expecting to see a crisp clear picture. It is also the documentary style that makes this movie so real. That and of course the tremendously well acted performances.<br /><br />But, of course there are things which aren't executed properly to my opinion. First, the character of the brother of the lot was not fleshed out enough to make him really a part of the family troubles. He clearly has run away without notice and ever since his parents have lived in disarray. I would have liked to have seen this explained a little more. Second there is the character of the black guy who still lives with his mom. I had a hard time believing this guy who was clearly infatuated with Nadia would still be living with his mother in such a timid way.<br /><br />But all in all this was an excellent movie about regular people with regular problems in an enormous city like London. It was nice for a change to see a movie like this outside New York or Los Angeles. I award it the grade below because this took me by surprise and kept me locked on the screen for 108 minutes and that's a rare accomplishment these days.<br /><br />9/10