Ik bekijk de meeste films met een scheef oog, omdat de meeste geen gedachte, creativiteit of originaliteit activeren. Uiteindelijk heeft deze film alle drie die dingen wel, en ook een diepe emotie.<br />Toen ik dit begon te bekijken, was het geen uitzondering. Ik verwachtte dat het een poging was van fotograaf David La Chapelle om zijn naam in verband te brengen met (en te commercialiseren) de volgende grote dansrage, om de geloofwaardigheid van de rassenkwestie op straat te vergroten en een nieuwe rage te introduceren om het product aan te prijzen. La Chapelle heeft dat misschien geprobeerd, maar de film heeft niet veel aandacht besteed aan de beweging, en zijn naam ook niet veel bekender gemaakt. Dus op dat front zijn alle kansen verkeken.<br />Maar ik. Ik ben blij dat de film is gemaakt om mij een ervaring te bieden waaraan ik nooit zal kunnen deelnemen. Ik moet toegeven dat ik een paar van de eerste stukken heb doorgebladerd, waarin La Chapelle zich een weg baant door een onbekend format. Maar de immense creativiteit die voortdurend opkomt uit arme zwarte culturen, in dit geval heel lief & pro-sociaal, is gewoon verbijsterend.<br />Tegen het eind van de film was ik helemaal warmgelopen voor de dansvorm en had zelfs een traantje weggepinkt om een zekere Queneesha Dunford die nooit uit het zuiden van het midden van L.A. is weggekomen. Hoeveel films kunnen dat klaarspelen?
I approach most movies with a jaundiced eye, because most of them activate no thought, creativity or originality. Ultimately this movie has all three of these things, and profound emotion also.<br /><br />As I started to watch this, it was no exception. I expected it was an attempt by photographer David La Chapelle to associate his name with (and commercialize) the next big dance craze, grab some cross-racial street credibility, and introduce a new fad to push product. La Chapelle may have been attempting that, but the movie did not bring a lot of attention to the movement, or make his name measurably more known. So all bets are off on that front.<br /><br />But I'm glad the movie was made for offering me an experience I have no prayer of ever participating in. I must admit I fast forwarded over some of the early stuff, where La Chapelle is feeling his way through an unfamiliar format. But the immense creativity that continually issues from poor black cultures, in this case quite sweet & pro-social, is simply astonishing.<br /><br />By the end of the movie I'd warmed up immensely to the dance-form and even shed some tears over a person named Queneesha Dunford who never made it out of south Central L.A.. How many movies can accomplish that?