Niets in deze film is logisch, en eigenlijk doet het er ook niet toe. De film slaagt met zijn zelfverzekerde anarchie en de charme van zijn sterren.<br />Cary Grant, Ralph Bellamy en vooral Irene Dunne zijn in topvorm. Dunne is ten onrechte over het hoofd gezien vanwege haar komische talenten. Het contrast tussen haar welopgevoede gedrag en haar innerlijke verdorvenheid is een genot - zoals wanneer ze een 'luidruchtige' dans uitvoert voor een salon vol snobs. Ze lijkt altijd op het punt te staan in lachen uit te barsten om de capriolen van Grant en de hansworsterij van Bellamy. Een prachtige onzinnige scène is die waarin de muzikaal begaafde Dunne achter de piano probeert 'Home on the Range' te zingen met de hopeloos valse Bellamy. <br />Grant bevindt zich in de periode van zijn carrière waarin hij niet bang is voor zelfparodie. Hij is op zijn best wanneer hij niets en niemand serieus neemt en hij is vooral grappig in het kwellen van de traag van begrip zijnde Bellamy. En Bellamy is zo goed in zich van de domme houden dat je je afvraagt of hij misschien niet echt in de grap zit. (Grant en Bellamy herhalen in wezen hun rollen, met hetzelfde succes, in 'Zijn Vrijdag', een andere eersteklas komedie.)<br />'De Verschrikkelijke Waarheid' is het meesterwerk van Leo McCarey. Er is werkelijk niets dat erop lijkt.
Nothing in this movie makes sense, and it really doesn't matter. It succeeds with its self-assured anarchy and the charm of its stars.<br /><br />Cary Grant, Ralph Bellamy and especially Irene Dunne are in top form. Dunne has been unjustly overlooked for her comic talents. The contrast of her well-bred demeanor and inner wickedness is a delight -- like when she does a "hoochy" dance for a parlor of society snobs. She always appears to be on the edge of bursting out in laughter at the antics of Grant and the buffoonery of Bellamy. A wonderful nonsensical scene is of the musically skilled Dunne at the piano trying to sing "Home on the Range" with the hopelessly off-key Bellamy.<br /><br />Grant is in the period of his career where he's not afraid of self-parody. He's at his best when he takes nobody and nothing seriously, and he's especially funny at tormenting the slow-witted Bellamy. And Bellamy is so good at playing dumb, you have to wonder if perhaps he's not really in on the joke. (Grant and Bellamy basically repeat their roles, with the same success, in "His Girl Friday," another first-rate comedy).<br /><br />"The Awful Truth" is the masterpiece of Leo McCarey. There's really nothing else quite like it.