Deze film is een van de films die ik altijd het leukst vind om's avonds naar te kijken. De filmografie is prachtig en maakt volop gebruik van de prachtige stranden van Okinawa, en de opnamen zijn meestal van een gezicht of een auto die in de verte wegrijdt, wat een soort hypnotiserend effect op de kijker heeft. De filmmuziek is prachtig gecomponeerd door Joe Hisaishi, die je ook de muziek voor Spirited Away heeft gegeven. Persoonlijk denk ik dat de film niet half zo goed zou zijn als de muziek er niet was geweest.<br />Wat de plot betreft, is het vrij simpel. Een groep yakuza's wordt naar Okinawa gestuurd om vrede te sluiten met een rivaliserende clan. De dingen gaan vreselijk mis en ze schuilen in een ongebruikte strandhut. Ik denk dat de film vooral draait om wat mannen doen om het beste te maken van een beroerde situatie. Er zit een onderliggend thema van hulpeloosheid en pessimisme in... Misschien zelfverwerkelijking. Hoewel de hoofdpersonen nooit een gevoel uitdrukken, krijg je door Kitano's ontspannen acteerstijl een perfect beeld van hun gemoedstoestand. Hij doet me denken aan een oosterse mengeling van DeNiro en Keitel.<br />Al met al een klassieke film die in fluisteringen spreekt.<br /><br />Andy Kitano.
This film is one of my all time favourites for chilling out to at night. The cinematography is beautiful, making full use of the lovely beaches of Okinawa, and the shots tend to linger on a face or a car driving off into the distance, which creates a sort of hypnotic effect on the viewer. The score is beautifully composed by Joe Hisaishi, who also gave you the music for Spirited Away. Personally, I think that the film wouldn't be half as good if it wasn't for the music.<br /><br />Plot wise, it's quite basic. A group of Yakuza are assigned to Okinawa to make peace with a rival clan. Things go horribly wrong and they take shelter in a disused beach hut. I think the main subject the film deals with is what guys do to make the most of a bad situation. There is an underlying theme of helplessness and pessimism......Maybe self realisation. Although there is never any feeling shown by the main character, you get a perfect picture of the characters state through Kitano's relaxed acting style. He reminds me of an oriental mix of DeNiro and Keitel.<br /><br />All in all, a classic film that speaks in whispers.<br /><br />Andy