Kirk Douglas was in het begin van zijn carrière gespecialiseerd in harteloze, stoere narcisten. Het jaar daarvoor speelde hij een van de meest misantropische figuren die ooit het witte doek sierden in 'Ace in the Hole'. Uiteindelijk draaide hij zijn imago om tot hij een sympathieke, stoere vent werd in klassiekers als 'Paths of Glory' en 'Spartacus'. Maar in 'The Bad and the Beautiful' is hij op zijn hoogtepunt in het omvormen, of moet ik zeggen omvormen, van zijn negatieve imago.<br />Kirk speelt Jonathan Shields, de zoon van een tirannieke Hollywoodproducent die net is overleden. Boos (waarom wordt nooit uitgelegd) op Hollywood in het algemeen, zweert hij na de begrafenis een succes te worden om de naam Shields in ieders naam terug te brengen. Dit leidt tot een reeks scènes waarin een wannabe-regisseur (Barry Sullivan), een wannabe-actrice (Lana Turner) en een onwillige scenarist (Dick Powell) een rol spelen.<br />Shields is gebaseerd op David O. Selznick. Om het duidelijk te maken is er een korte scène waarin Shields te zien is tussen enkele acteurs die gekleed zijn als soldaten uit de Burgeroorlog, zoals in Selznicks 'Gejaagd door de wind'. Net als Shields was Selznick ten tijde van deze film al een paar jaar met pensioen, maar hij hield zich op de achtergrond, misschien om een comeback te maken. Interessant voor insiders, maar wie herinnert zich Selznick tegenwoordig nog?<br />Het verhaal lijkt qua structuur op 'Burger Kane'. Als in een flashback zien we zelfs een korte trip naar een vervallen kasteel dat duidelijk lijkt op het kasteel in 'Kane'. Net als in 'Kane' komen we erachter dat Jonathans tocht naar de top van Hollywood gepaard ging met het gemeen kwetsen van de gevoelens van Turner, Sullivan en Powell. Het belangrijkste verschil met 'Kane' is dat Jonathan, zoals al in de eerste scène duidelijk wordt, deze film heel levend en met een kans op verlossing afsluit. Beschouw dit dus maar als een 'Kane' met een gelukkiger, het publiek meer behagend einde.<br />Helaas eindigen de vergelijkingen met 'Kane' hier. Het script heeft briljante momenten, maar veel meer melodrama en onverklaarbare trucs. De trip naar het verlaten landhuis van een dode filmster bijvoorbeeld komt uit de lucht vallen en maakt het verhaal er niet beter op. Veel andere momenten in de film zijn ofwel genotzuchtig (Douglas die een plaat van de dode filmster speelt voor Turner, de dochter van de dode ster), of gewoon mysterieus (Douglas die rouwenden betaalt om op de begrafenis van zijn vader te zijn).<br />Maar de echte ondergang van de film is dat Jonathan, die als zo'n bullebak is neergezet, er helemaal niet zo slecht vanaf komt. In feite lijken al zijn zogenaamd verschrikkelijke daden eigenlijk heel logisch, zelfs onvermijdelijk, en in het ergste geval niet machiavellistischer dan je gebruikelijke sociale klimmer. Het is echt de manier waarop de anderen op hem reageren, of moet ik zeggen hoe zij reageren op de realiteit van de zakelijke noodzaak, die een negatieve glans geeft. Maar hij doet niet opzettelijk zijn best om iemand kwaad te doen. Dus in welk opzicht is hij eigenlijk zo slecht? Dat is een van de problemen met deze film. Hij heeft overal zijn zwakke punten. "Kane" liet een onschuldige zien die door zijn eigen talent verdorven was tot een monster, en pas te laat besefte waar hij de fout in was gegaan. Deze film probeert pretentieus te suggereren dat een enigszins gewone kerel met een heleboel mogelijkheden gewoon deze slechte, slechte man is omdat hij de dingen op de juiste manier wil doen. Het klopt gewoon niet. Het is niet slecht, of in elk geval niet slecht genoeg, om sterke gevoelens voor hem op te roepen. Deze film is op zijn best waardevol als een kijkje achter de schermen hoe Hollywood eigenlijk een bedrijf is en geen sprookjesland, wat in 1952 misschien verbazingwekkend was, maar nu zeker niet.<br />Gloria Graham won een Oscar als beste ondersteunende actrice, maar het moet dat jaar beslist een zwak terrein zijn geweest. Of misschien beloonde de Academy haar voor haar sterke acteerprestaties in 'The Greatest Show on Earth' en 'Macao'. Maar Hollywood beloonde gewoon, zoals gewoonlijk, een vrouw voor het spelen van een slecht meisje van lichte zeden. Het is zeker geen verrassing, want het gebeurt bijna elk jaar, tot op de dag van vandaag.<br />Dick Powell is geweldig, hoewel zijn personage nergens op slaat (hoe heeft hij die feeks van een Graham trouwens ooit aan de haak kunnen slaan?). Het grootste raadsel is hoe Turner de hoofdrol in Douglas heeft gekregen, aangezien hij vrijwel elke scène van de film domineert en zij alleen hier en daar opduikt. Ze heeft wel een geweldig komische (onbedoelde) scène waarin ze als een bezetene rijdt nadat ze erachter is gekomen dat Jonathan niet van haar houdt (de hiel!). Ze is knap, maar dat is het wel zo'n beetje.<br />'Bad' is Hollywood op zijn uitbundigst, en probeert zichzelf in levendige kleuren te schilderen die herkenbaar nep zijn. Het is een interessante film met pretenties van grootsheid die Je ziet er wat afgezaagde voorstellingen en een glimp van het oude Hollywood, maar het is geen 'Kane'.
Kirk Douglas specialized in heartless tough-guy narcissists early in his career. The year before this, he played one of the most misanthropic characters ever to grace the silver screen in "Ace in the Hole." Eventually, he turned his image around until he became a sympathetic tough guy in classics like "Paths of Glory" and "Spartacus." But in "The Bad and the Beautiful," he is at his peak in living up, or should I say down, to his negative image.<br /><br />Kirk plays Jonathan Shields, son of a tyrannical Hollywood producer who has just passed away. Angry (why is never explained) at Hollywood in general, he vows after the funeral to become a success in order to throw the name Shields back in everyones' face. This leads to a series of vignettes involving a wannabe director (Barry Sullivan), a wannabe actress (Lana Turner) and a novelist who is a reluctant screenwriter (Dick Powell).<br /><br />Shields is patterned on David O. Selznick. To make it obvious, there is a brief scene showing Shields amongst some actors dressed as Civil War soldiers, as in Selznick's "Gone With The Wind." Like Shields, Selznick had been retired for some years at the time of this film, but was lurking, maybe ready to make a comeback. Interesting to contemporary insiders, but who besides film buffs remember Selznick today?<br /><br />In structure, the story resembles "Citizen Kane." Told in flashback, we even get a brief trip to a derelict castle that rather obviously resembles the one in "Kane." As in "Kane," we find out that Jonathan's path to the top of Hollywood involved viciously hurting the feelings of Turner, Sullivan and Powell. The main departure from "Kane" is that Jonathan, as is apparent from the very first scene, ends this picture very much alive and with the chance of redemption. So, consider this a "Kane" with a happier, crowd-pleasing ending.<br /><br />Unfortunately, the comparisons with "Kane" end there. The script has moments of brilliance, but a whole lot more of melodrama and unexplained contrivances. The trip to the deserted mansion of a dead film star, for instance, comes out of the blue and doesn't advance the story at all. Many other moments in the film are either self-indulgent (Douglas playing a record of the dead film star for Turner, the dead star's daughter), or just plain mysterious (Douglas paying mourners to be at his father's funeral).<br /><br />But the real downfall of the film is that Jonathan, set up to be this ogre, really doesn't come off that bad at all. In fact, all of his supposedly terrible actions actually seem quite logical, even inevitable, and at worst no more Machiavellian than your standard social climber. It really is how the others react to him, or should I say how they react to the reality of business necessity, that paints a negative gloss. But he doesn't intentionally go out of his way to hurt anybody. So in what way, really, is he so bad? There you have one of the problems with this film. It pulls its punches throughout. "Kane" showed an innocent corrupted by his own talent into becoming a monster, realizing only too late where he had gone wrong. This film pretentiously tries to imply that a somewhat ordinary fellow with lots of opportunities is just this wicked, wicked man because he wants to do things the right way. It just doesn't come together. Jonathan's not wicked, or at least not wicked enough, to ever work up strong feelings about him. Now, this film at best is valuable as a behind-the-scenes look at how Hollywood is actually a business and not a fairytale land, which may have been astonishing in 1952 but sure isn't today.<br /><br />Gloria Graham won an Oscar as Best Supporting Actress, but it sure must have been a weak field that year. Or perhaps the Academy was rewarding her for her strong body of work that year in "The Greatest Show on Earth" and "Macao." Really, though, Hollywood was just, as usual, rewarding a woman for playing a bad girl of easy virtue. Certainly no surprise there, it happens almost every year right up to the present day.<br /><br />Dick Powell is great, though his character makes no sense (how did he ever hook the vixenish Graham anyway?). The biggest mystery is how Turner got top billing over Douglas, since he dominates practically every scene in the film and she only appears here and there. She does have one marvelously comical (unintentionally so) scene where she drives like a maniac after finding out that Jonathan doesn't love her (the heel!). She's pretty, but that's about it.<br /><br />"Bad" is Hollywood at its most excessive, trying to paint itself in vivid colors that are recognizably fake. It's an interesting film with pretensions of greatness that falls flat. See it for some corny performances and a glimpse of old Hollywood, but it's no "Kane."