Mijn ervaring met films uit Thailand heb ik voornamelijk opgedaan in de vorm van Tony Jaa en verscheidene films van Pen-Ek Ratanaruang (Last Life in the Universe, 6ixtynin9 en Transistor Love Story). De meeste mensen zouden waarschijnlijk alleen de eerste herkennen en dus een aantal unieke creaties over het hoofd zien. Een van die creaties is Tears of the Black Tiger. Om deze film in één zin samen te vatten: A Love Triangle, waarin de hoofdpersoon van nature een goede vent is, maar door omstandigheden slecht wordt.<br />Het is moeilijk deze film te beschrijven of in een categorie onder te brengen, omdat er zoveel categorieën zijn. In de kern is het voornamelijk een western, maar geen'realistische' western (bijvoorbeeld Open Range of Unforgiven). Denk meer aan een vroege John Wayne-achtige western, maar dan gestileerd tot in de puntjes (zoals in een spaghettiwestern) en die zich afspeelt in Thailand. Het is deels een eerbetoon en deels een parodie op het stereotiepe gedrag in een western. Ik weet niet zeker of de satire opzettelijk is, maar het is beslist in de stijl van de klassieke western, zij het dan op 10 koppen koffie. Het is ook anachronistisch, want er zijn auto's beschikbaar, maar de meesten gebruiken paarden. Er wordt geschoten, net als in een western, maar door de toevoeging van machinegeweren en raketwerpers aan het geheel is het parodieus (net als het overdreven acteerwerk en het romantische melodrama). <br /><0x3E> De film maakt gebruik van verbluffende natuurlijke panorama's en theatrale decorstukken, close-ups van het hele scherm, levendige kleuren die elkaar afwisselen, overdreven gezichtsuitdrukkingen, unieke camerastandpunten, onverwachte, niet-permanente wapens en overdreven acteerwerk. Er zit ook een muzikaal element in de film. De soundtrack is voor het grootste deel gezongen, maar heel pakkend. Je merkt misschien dat je neuriet of met je voet/vinger op de grond tikt. De bovengenoemde elementen zijn waar deze film uitblinkt. De actiescènes zijn gewelddadig en gestileerd (een leuke verwijzing naar het zwaartekracht tartende bloed). Dat is wat deze film uniek maakt en hem tot leven brengt.<br /><0x3E> Het romantische melodrama is het deel dat deze film naar beneden trekt. Als hij 110 minuten duurt, is hij minstens 20 minuten te lang. Het meeste daarvan is monotoon, sentimenteel, melodramatisch en verouderd materiaal dat betrekking heeft op de onbeantwoorde liefdesgeschiedenis. Voor overeenkomsten moet je denken aan het'melodrama' van laten we zeggen _Gejaagd door de wind_. Seks wordt geïmpliceerd na een omhelzing bij zonsondergang. Voor mij zijn twee mensen die smoorverliefd op elkaar zijn maar elkaar nooit kussen, niet logisch en ook niet normaal gedrag. Dit zou normaal kunnen zijn voor een film die in 1930 is gemaakt, maar hij is heel, heel gedateerd in de 21ste eeuw. Ik besef wel dat de regisseur uit was op een huldeblijk aan een periodefilm, maar hij concentreert zich er te veel op. Een beetje minder aandacht voor het 'liefdesverhaal' zou deze film wat aangenamer hebben gemaakt. Nadat ik een stuk of twintig Thaise films heb gezien, is me één ding duidelijk geworden. Thais klinkt niet erg romantisch. Het klinkt vooral erger als je jankt of schreeuwt. Het klinkt meer als Klingon dan wat dan ook. Dus als je je Klingons kunt voorstellen terwijl ze een parodie op Romeo en Julia opvoeren, dan kun je je zo'n beetje voorstellen hoe het liefdesverhaal hier zal klinken.<br /><br />Tony Jaa heeft me geleerd dat een film zonder betekenis kan zijn, zo ingewikkeld dat je er bijna niets van begrijpt, vol afschuwelijke acteurs en toch ongelooflijk leuk kan zijn. Als ik in een film speel en ik merk dat mijn kont pijn doet of gevoelloos is, betekent dat dat ik niet geboeid word door wat er op het scherm gebeurt. Dat is helaas wat er gebeurt tijdens de niet-actiescènes van deze film. Het liefdesverhaal sleurt je schoppend en schreeuwend weg uit het nirwana van de actie. Ik raad nog steeds ten minste één keer naar deze film te kijken (ik heb hem twee keer gezien), hoewel je misschien een of ander medicijn bij de hand wilt hebben. Voel je ook vrij om je eigen dialoog toe te voegen tijdens de lange, lange, lange dialoogscènes, aangezien het origineel een soort heftige epileptische aanvallen kan veroorzaken.
My experience with movies from Thailand have mostly been in the form of Tony Jaa and several movies by Pen-Ek Ratanaruang (Last Life in the Universe, 6ixtynin9, and Transistor Love Story). Most people would probably just recognize the former and thus miss out on some unique creations. One such creation is Tears of the Black Tiger. To sum this movie up in one sentence : A Love Triangle, with the protagonist being a good guy by nature, but becoming bad by circumstance.<br /><br />It is hard to describe or categorize this movie, because it crosses over so many categories. At its core it is mainly a western, but not a "realistic" western (for example, Open Range or Unforgiven). Think more of an early John Wayne kind of western, but stylized to the nth degree (like in a spaghetti western) and taking place in Thailand. It is part homage and seemingly part parody of the stereotypical behavior in a western. I am not sure if the satire is intentional but it is definitely in the style of the classic western, albeit on 10 cups coffee. It is also anachronistic, as there are cars available yet most use horses. There is gun play, like in a western, but the addition of sub-machine guns and rocket launchers to the mix is what makes it parodic (along with the over-the-top acting and romantic melodrama).<br /><br />The movie uses stunning natural vistas along with theatrical-like set pieces, full screen closeups, contrasting vivid color, exaggerated facial expressions, unique camera angles, unexpected non-period weaponry and over-the-top acting. There is also a musical element to the movie. The soundtrack is mostly sung, but is quite catchy. You may find yourself humming or tapping your feet/finger. The above fore-mentioned elements is where this movie excels. The action sequences are violent and stylized (a nice touch with the gravity-defying blood). It is the what makes this movie unique and was gives it life. <br /><br />The romantic melodrama is the part that drags this movie down. At 110 minutes running time, it is at least 20 minutes too long. Most of that is monotonous, sappy, melodramatic and out-dated material related to the unrequited love story. For similarities, think of the "melodrama" of lets say, Gone with the Wind. Sex is implied after a sunset hug. For me, two people deeply in love with each other that never kiss, does not make any sense nor seem like normal behavior. This might be normal for a movie made in 1930, but it is very, very dated in the 21st century. I do realize that the director was going for the homage to a period movie, however, he focuses too much on it. A little less focus on the "love story" would have made this movie a bit more enjoyable. After watching 1/2 a dozen or so Thai movies, I have realized one thing. Thai is not a very romantic sounding language. It particularly sounds worse when whining or screaming. It sounds more like Klingon than anything else. So if you can imaging Klingons doing a Romeo and Juliet parody, then you can pretty much imaging what the love story will sound like here.<br /><br />Tony Jaa has taught me that a movie can be meaningless, convoluted to the point of incomprehensible, full of terrible acting and still be incredible enjoyable. If I am in a movie and I notice that my ass hurts or is numb, it means I am not engrossed into what is happening on the screen. That is unfortunately what happens during the non-action sequences of this movie. The love story drags you kicking and screaming from the nirvana of the action. I still recommend at least one viewing of this movie (I have seen it twice), although you may want to have some sort of medicine on hand. Also feel free to add your own dialog during the long, long, long dialog sequences, as the original may induce some sort of violent seizures.