Wij, verliefde mensen, hebben de neiging om achter het onbereikbare aan te gaan, dat wat ons verleidt maar waar we gek van worden, of dat net binnen het spectrum van de mogelijkheden blijft, maar op het laatste cruciale moment verdwijnt. Liefde is vreemd, en toch achtervolgen we haar als de blinde die de blinde leidt, in kringetjes ronddraaiend, zonder begin, zonder einde, en met een toenemend gevoel van zinloosheid.<br />Mathieu is een van die mannen. Hij is over de rand geduwd door de belofte van liefde en heeft in het openbaar een jonge vrouw op een station vernederd met een emmer water terwijl ze probeerde in te stappen in de trein waar hij in zit. Passagiers die zijn coupé delen reageren vol afschuw, maar hij heeft zijn eigen verhaal te vertellen. Hoe meer hij zich erin verdiept, hoe minder het over liefde lijkt te gaan en des te meer lijkt het op een obsessie met het onmogelijke: een vrouw, dezelfde die hij met de emmer water heeft besprenkeld, die Conchita heet, fascinerend en betoverend, maar een vrouw die een plagerij in vergelijking daarmee onschuldig zou doen lijken.<br />Conchita is een verschrikking <0xE2><0x80><0x93> een vrouw die van binnen lelijk is terwijl ze van buiten aanlokkelijk is. Ze bezorgt Mathieu alleen maar ellende, maar hij lijkt haar niet kwijt te kunnen raken, en om onverklaarbare redenen komt ze telkens weer bij hem terug om een cyclus van liefde-haat te herhalen die langzaam aan hem vreet. Er gebeurt iets, of ze verkondigt dat ze nog maagd is, terwijl ze een ondoordringbaar kuis korset draagt waar ze de sleutel van heeft. Ze voelt zich niet te goed om geschenken te geven... of haar mannelijke metgezellen te gebruiken om Mathieu van bepaalde bedragen te beroven. En bovendien heeft een waarzegger het lef om hem te vertellen dat hij degene is die een jonge vrouw slecht behandelt en dat hij, als straf voor haar diensten, een jonge moeder wat munten laat geven die een klein varkentje in haar armen draagt alsof het een baby is.<br />Maar de vraag blijft: wat wil ze van Mathieu? Ze zou een hedendaagse Mildred Rogers kunnen zijn, die de man die ze verafschuwt leegbloedt terwijl ze hem tot razernij manipuleert. Ze kent duidelijk haar eigen seksuele macht: het ene moment ligt ze boven op Mathieu, naakt, hem plagend met woorden en beloften, terwijl hij haar alleen maar kan strelen en kan wensen dat ze op een dag toegeeft en hem letterlijk binnenlaat.<br />Door het hele verhaal heen worden er toespelingen gemaakt op terroristische aanslagen op de stad waar Mathieu woont. Het lijkt misschien een beetje extra kruidigheid om het verhaal wat meer kleur te geven, maar bij Bunuel is er geen slachtoffer, en net als in THE DISCREET CHARM OF THE BOURGEOISIE komt het geweld, net als in THE DISCREET CHARM OF THE BOURGEOISIE, letterlijk de huiselijke oorlog binnen waar zowel Conchita als Mathieu in verwikkeld zijn.<br />De laatste film van Bunuel is niet alleen een van de minst surrealistische, maar ook een van de meeste. Het is een contradictie, net zoals Conchita zelf een contradictie is van de persoonlijkheden die in één vrouw besloten liggen. Op de een of andere manier gingen de mensen die de film zagen ervan uit dat dit een meer Hitchcock-achtig verhaal zou zijn, zoals _Vertigo,_ maar door zowel Carole Bouquet als Angela Molina de ene in- en uitgang te laten verwisselen, slaagt hij erin de meest cerebrale van zijn invallen in het surrealisme over te brengen. Een vrouw die eigenlijk twee is, die de belichaming is van weerzin en verlangen, zelfs als ze zelf een gevangene is van haar eigen behoefte om te plagen <0xE2><0x80><0x93> is er een betere manier om twee vrouwen een spel te laten spelen? Terwijl de koele, gereserveerde en bijna ijzige Bouquet aan de ene kant van de vrouw balanceert, maakt de meer emotionele en meisjesachtige Molina aan de andere kant een pirouette. In het midden zit de arme Mathieu (voor één keer een zeer meelevende Fernando Rey) gevangen in zijn eigen worsteling en vertelt zijn verhaal, niet in staat om op te houden, zelfs niet als hij haar (terecht) op het hoogtepunt van zijn woede slaat. Een conventioneler einde zou de twee afscheidsrituelen na hun lichamelijke uitwisseling hebben gehad, maar Bunuel had andere plannen en zijn laatste scène is er een die alleen hij zich kan voorstellen voor een verhaal over de tegenstrijdigheden van liefde en haat, verlangen en weerzin.
We as people in love tend to go after the unavailable, that which tempts us but manages to remain maddeningly out of reach, or just within the spectrum of possibility but vanishing at the last crucial moment. Love is strange, yet we pursue it like the blind leading the blind, moving around in circles, no beginning, no end, and with an increasing sense of futility.<br /><br />Mathieu is one of those men. He's been sent over the edge by the promise of love and has publicly humiliated a young woman at a train station with a bucket of water as she attempts to board the train he's on. Passengers sharing his booth react in horror, but he has his own story to tell. The more he delves into it the less it seems to be about love and the more it looks like an obsession-fixation with the impossible: a woman, the very same one he's splashed with the bucket of water, named Conchita, arresting and bewitching, but one who would make a tease seem innocent by comparison.<br /><br />Conchita is a horror -- a woman ugly on the inside as she is alluring on the outside. She brings only misery to Mathieu, but he can't seem to get rid of her, and she inexplicably returns to him over and over again to repeat a cycle of love-hate that slowly eats away at him. One moment she's kittenish, the next, cold. Every time they're about to reach the moment of sexual communion something happens, or she announces she's a virgin as she wears an impenetrable chastity corset to which she has the key. She's not above gifts... or using her male companions to also rob Mathieu of specific amounts of money. And on top of that, a soothsayer has the nerve to tell him that he is the one who treats a young woman badly and as an offrend for her services, has him give some coins to a young mother who is carrying a tiny pig in her arms like it were a baby.<br /><br />Still, the question remains, what does she want with Mathieu? She could be a latter-day Mildred Rogers, leeching away at the man she despises while manipulating him into a frenzy. She obviously knows her own sexual power: at one moment she lays on top of Mathieu, naked, teasing him with words and promises as he can only caress her and wish that one day she will relent and literally, let him in.<br /><br />Peppered throughout the story are allusions to terrorist attacks on the city where Mathieu lives. While it may just seem a little extra seasoning added to color the story, with Bunuel there is no casualty, and inexorably, like in THE DISCREET CHARM OF THE BOURGEOISIE, violence comes and literally invades the domestic war that both Conchita and Mathieu are engaged in.<br /><br />Bunuel's last film is one of the least Surrealistic in nature as well as one of the most. It's a contradiction, like Conchita herself is a contradiction of personalities contained within one woman. Somehow people who saw this movie were under the assumption, before entering the story, that this would be a more Hitchcockian story like VERTIGO, but in having both Carole Bouquet and Angela Molina swap entrances and exits, he manages to convey the most cerebral of his incursions into Surrealism. A woman who is really two who is the embodiment of repulsion and desire even when she herself is a prisoner of her own need for teasing -- what better way to have two woman play one? While the cool, reserved, and near frigid Bouquet balances one side of the woman, the more emotional and girlish Molina pirouettes on the other, and in the middle, poor Mathieu (for once, a very sympathetic Fernando Rey), caught in his own struggle, telling his story, unable to go even when he (justifiably) beats her at the height of his rage. A more conventional ending would have had the two parting ways after their physical exchange, but Bunuel had other plans, and his last sequence is one that only he could envision for a story about the polarities of love and hate, desire and repulsion.