Voorzichtigheid_ : Houdt spoilers binnen_.<br />_Er zijn talloze draden in wat Richard Hofstadter de paranoïde stijl in de Amerikaanse politiek noemde._ In _My Son John_ weeft Leo McCarey (de Frank Capra-achtige regisseur van _Duck Soup, Ruggles of Red Gap_ en _Going My Way_ ) een aantal van die draden tot de emotioneel geladen en propagandistisch schaamteloosste _Red Scare_ -film van de koude oorlogsjaren. Hij reconstrueert het apparaat van de huilebalk aan het thuisfront, die tijdens de Tweede Wereldoorlog is afgedankt om de angst voor Russische infiltratie te voeden. Zelden tot leven gewekt, blijft _My Son John_ een glimp van een tribale geestesgesteldheid die geenszins verdween met de schande en de dood van senator Joe McCarthy, maar zelfs na de wisseling van het nieuwe millennium nog in de mode is. De Jeffersons zijn doorsnee-Amerikanen, zo uit de Norman Rockwell-covers geplukt. Patriarch Dean Jagger is leraar, Legionair, pijproker en bierdrinker (althans als hij geïrriteerd overschakelt op Bourbon). Ma heeft appelwangen en twinkelende ogen, Helen Hayes is actief in de Vrouwensociëteit van haar kerk en nog meer in het in de gaten houden van haar drie volwassen zoons. Twee van hen (de potige blondjes Richard Jaeckel en James Young) vormen geen duidelijk probleem, aangezien ze als halfbacks de Koreaanse Oorlog in zijn gegaan. (Normaal of niet, een van hen neemt van ma afscheid met een klap op haar achterste.) Het derde, donkerharige kind (Robert Walker) heeft zijn hele leven nog nooit met een varkenshuid gegooid (de eerste aanwijzing), maar gaat er ter compensatie prat op dat hij warmer is dan een thermometer. Hij is een ongelovige. Bovendien is hij een hoge piet in Washington <0xE2><0x80><0x93> en, zoals nog zal blijken, een agent van de communistische samenzwering.<br />Mijn zoon John bewaart de onthulling van zijn sinistere, geheime leven stevig in de boezem van deze steeds vreemder wordende familie, aangevuld met een priester en een dokter. Oude vijandelijkheden ontbranden tijdens een van Walkers zeldzame bezoeken aan huis. Terwijl Hayes zijn best doet om de schijn van normaliteit op te houden door rond te rennen als Fay Bainter en te lanterfanten als een onnozele hals, vervalt ze tot treurige mijmeringen die beter passen bij Mary Tyrone in _Long Day's Journey into Night_. Jagger blijft vol poeha en krijgt zijn mening, ook een onnozele hals die zijn plicht doet als modelburger. Tegen een spervuur van ouderlijk gesnuffel ('De mensen in Washington beginnen de dingen te zien zoals ze zijn, hè?' en 'Heb je al een meisje?' en 'Naar welke kerk ga je in Washington?') houdt Walker een afstandelijke houding van geamuseerde neerbuigendheid aan, verbijstert hij Hayes (die hij sussend afdoet als 'niet lief' en 'ondeugend') en treitert hij Jagger (vandaar de whisky).<br />Een halve eeuw later heeft Walkers ironie nog een andere lading, die van een stedelijke (en stedelijke) homoseksueel die de aanvallen van parochiale bemoeials pareert. Zelfs in die tijd had het waarschijnlijk al die resonantie, zij het wat zwakker, aangezien sodomie, atheïsme en communisme de onzalige, zij het onuitgesproken triade van die tijd vormden (ook wel bekend als morele verdorvenheid). Maar de suggestie van seksuele onorthodoxie is misschien te wijten aan Walkers reprimande voor zijn Bruno Anthony in Hitchcocks Strangers On A Train van vorig jaar, waarin zijn interacties met zijn getikte moeder (Marion Lorne) en zijn onzichtbare, maar gehate vader sterk lijken op de dynamiek van de familie Jefferson. (Deze identificatie komt nog dichter in de buurt, maar daarover later meer.) En Hayes' penetratie van Johns verdorven gedrag komt voort uit gekwetste moedertrots ('Als het zover komt dat je de draak steekt met de liefde van een moeder...', zegt ze beschuldigend, waarna ze vol afschuw haar zin afbreekt).<br />Maar oppervlakkig gezien zijn Walkers nalatigheden geen affaires die hij na middernacht in Rock Creek Park najaagt, maar het feit dat hij eerst zijn geloof en vervolgens zijn vaderlandsliefde heeft verzaakt. Als hij er bij Hayes op aandringt de pillen te nemen die de dokter haar heeft voorgeschreven (waarschijnlijk een of ander middel tegen de menopauze), komt ze terug met de vraag: 'En hoe zit het met Mozes en de tabletten die hij heeft achtergelaten met het recept er nog op?' Opscheppend dat de enige lectuur die voor haar van belang is het kookboek en de bijbel zijn, laat ze hem zweren (het Goede Boek, niet het Goede Huishoudelijk Werk) dat hij geen lid is van de Communistische Partij, alsof het Huiscomité voor On-Amerikaanse Activiteiten in de huiselijke keuken bijeen is gekomen. Even later laat Jagger hem dezelfde eed herhalen, maar hij wil hem niet aannemen, op grond van het feit dat de bijbel voor dialectische materialisten niets betekent. (Als Walker een JayCee en een Taft-Republikein was geweest, zou het Jagger's ijskoude hart niet hebben verwarmd.)<br />De film volgt een steeds duisterdere koers. Van Heflin dringt op slinkse wijze hun leven binnen, op een manier die meer kenmerkend is voor de geheime politie van het Oostblok dan voor J. Edgar Hoovers F.B.I. Als een in een gescheurde broek achtergelaten sleutel een dringend telefoontje van Walker bespoedigt, haalt Hayes ze plichtsgetrouw op van de liefdadigheidsactie van de kerk en stapt op een vliegtuig naar Washington om ze af te leveren. Onderschept en in werking gesteld door Heflin, ontdekt ze dat de sleutel de deur van het appartement van een veroordeelde spion ontsluit <0xE2><0x80><0x93> eindelijk het heimelijke liefdesnestje ontdekt door de waakzaamheid van een moeder! De spion blijkt gelukkig een vrouw te zijn, zodat haar ergste vermoedens in elk geval niet bewaarheid worden.<br />De plot, die een zekere mate van controle had laten zien, wordt steeds hysterischer naarmate hij naar een uitweg zoekt. Hayes, die net zo uit zijn dak gaat als Gloria Swanson in de laatste film _Sunset Blvd._, zingt fragmenten uit de 'Battle Hymn of the Republic' en spuwt voetbalmetaforen. En Walker ondergaat plotseling een duistere nacht van de ziel, ingegeven door <0xE2><0x80><0x93> wat anders? <0xE2><0x80><0x93> zijn liefde voor zijn moeder. Eerlijkheidshalve moet gezegd worden dat de verfilming van _My Son John_ de ergste soort catastrofe onderging: voordat de hoofdfilm was voltooid, stierf Walker (door een nare reactie op een shot van het kalmerende natriumamytal, dat sterkte werd verleend door het alcoholpercentage dat hij gewoonlijk in zijn bloed had). Dus werd de uiteindelijke film in elkaar geflanst aan de hand van bestaande beelden, aangevuld met fragmenten uit _Vreemdelingen in een trein_ (er zijn merkwaardig in elkaar gezette opnamen van Walker die in een telefooncel geluidloos spreekt). Het slot van Walkers betoog verstijft tot een lang hiëratisch tableau: een straal stralend licht (een suggestie van goddelijke genade of een verhoorkamer) overspoelt het lege podium terwijl Walkers op de band opgenomen stem zijn gekwelde herroeping uitspreekt. Deze aanhoudende toon van verlossing klinkt even vals in de tradities van de film als in de politiek van die tijd en in elk volwassen begrip van de menselijke natuur.
Caution: Contains spoilers<br /><br />There are countless strands in what Richard Hofstadter termed the `paranoid style in American Politics.' In My Son John, Leo McCarey (the Frank-Capraesque director of Duck Soup, Ruggles of Red Gap and Going My Way), weaves several of them into the most emotionally loaded and propagandistically shameless Red Scare movie of the cold-war years. He reassembles the apparatus of the home-front tearjerker, retired after deployment during World War II, to feed fears of Soviet infiltration. Rarely resuscitated, My Son John remains a glimpse into a tribal mind-set that by no means vanished with the disgrace and death of Senator Joe McCarthy but even after the turn of a new millennium enjoys its vogue.<br /><br />The Jeffersons are middle-Americans right out of Norman Rockwell cover art. Patriarch Dean Jagger is a schoolteacher, Legionnaire, pipe-smoker and beer-drinker (though when vexed switches to Bourbon). Mom is apple-cheeked, twinkly-eyed Helen Hayes, active in her church's Ladies' Solidarity and even more so in keeping tabs on her three grown sons. Two of them (beefy blonds Richard Jaeckel and James Young) present no obvious problem, as former halfbacks headed off to fight the Korean War. (Normal or no, one of them bids mom farewell by a slap on her rear end.) The third, dark-haired child, however (Robert Walker), never tossed a pigskin in his life (the first clue), but in compensation boasts `more degrees than a thermometer.' Consequently of course he's a non-believer. Also, he's a big shot in Washington - and, as it will emerge, an operative of the Communist conspiracy.<br /><br />My Son John keeps the revelation of his sinister, secret life firmly within the bosom of this increasingly screwy family, augmented by a priest and a doctor. Old hostilities erupt on one of Walker's rare visits home. While Hayes labors to keep up the facade of normalcy by bustling around like Fay Bainter and mugging like a simpleton, she defaults to mournful reverie more appropriate to Mary Tyrone in Long Day's Journey into Night. Jagger stays full of bluster and received opinion, another simpleton doing duty as model citizen. Against a barrage of parental prying (`People in Washington are starting to see things as they are, aren't they?' and `Do you have a girl yet?' and `What church are you going to in Washington?'), Walker maintains a detached air of amused condescension, baffling Hayes (whom he soothingly dismisses as `dear' and `darling') and needling Jagger (hence, the whiskey).<br /><br />Half a century later, Walker's irony has another register to it, that of an urban (and urbane) homosexual parrying the thrusts of parochial snoops. Even at the time it probably had this resonance, if more faintly, since sodomy, atheism and Communism made up the unholy, if unspoken, triad of the times (aka: moral turpitude). But the hint of sexual unorthodoxy may owe to Walker's reprising his Bruno Anthony in Hitchcock's Strangers On A Train of the previous year, where his interactions with dotty mother (Marion Lorne) and unseen but hated father are much like the dynamics of the Jefferson family. (This identification has an even closer source, of which more later.) And Hayes' penetration of her son John's wicked ways comes from wounded maternal pride (`When it gets to the stage that you're making fun of a mother's love...,' she accuses, breaking off in horror).<br /><br />But on the surface, Walker's derelictions are not any liaisons he may pursue in Rock Creek Park after midnight but his abandonment first of his faith then of patriotism. When he urges Hayes to take the pills the doctor has prescribed for her (apparently, some menopausal nostrum), she comes back with `What about Moses and the tablets he left behind with the prescription written right on them?' Boasting that the only reading that matters to her are cookbook and Bible, she makes him swear on it (the Good Book, not Good Housekeeping) that he is `not now nor ever was' a member of the Communist Party, as if the House Committee on UnAmerican Activities had convened in the homey kitchen. Moments later, Jagger makes him repeat the same oath but won't accept it, on the grounds that the Bible means nothing to dialectical materialists. (Had Walker been a JayCee and a Taft Republican, it wouldn't have warmed Jagger's iced-up heart.)<br /><br />The movie careens along an ever murkier trajectory. Van Heflin insinuates himself deviously into their lives, in a way more typical of Eastern-Bloc secret police than of J. Edgar Hoover's F.B.I. When a key left in a pair of torn pants precipitates an urgent call from Walker, Hayes dutifully retrieves them from the church charity drive and boards a plane to Washington to deliver them. Intercepted and set up by Heflin, she finds that the key unlocks the door to a convicted spy's apartment - finally, the furtive love-nest uncovered through a mother's vigilance! (Happily, the spy turns out to be female, so at least her worst suspicions are allayed.)<br /><br />The plot, which had shown some measure of control, grows more hysterical as it thrashes around looking for a way out. Hayes, decompensating as battily as Gloria Swanson in the last reel of Sunset Blvd., sings snatches of the `Battle Hymn of the Republic' and spouts football metaphors. And Walker suddenly undergoes a dark night of the soul, precipitated by - what else? - his love for his mother.<br /><br />To be fair, the making of My Son John suffered the worst kind of catastrophe: Before principal photography was completed, Walker died (of an adverse reaction to a shot of the sedative sodium amytal, potentiated by the level of alcohol customarily in his bloodstream). So the final cut was cobbled together from existing footage augmented with outtakes from Strangers On A Train (there are oddly-composed shots of Walker speaking silently from telephone booths). In the movie, Walker (as he would do simultaneously off screen) meets an abrupt quietus; he was on his way to `infect' the graduating class of his alma mater through a commencement speech. And the film's conclusion freezes into a long, hieratic tableau: A shaft of radiant light (suggestive either of divine grace or an interrogation chamber) floods the empty podium as Walker's tape-recorded voice delivers his anguished recantation. This sustained note of redemption rings as false to the traditions of cinema as it does to the politics of the time and to any mature grasp of human nature.