Er wordt een vergeefse poging gedaan om al deze losse draden tot één samenhangend verhaal te vlechten. Nog irritanter dan de derde akte van de film is het gebrek aan vertrouwen in de intelligentie van de bioscoopbezoekers. De oppervlakkige gladheid kan de diepere gebreken niet goedmaken... hij slaagt er duidelijk niet in om een solide emotionele band op te bouwen met de meeste mensen die hij afbeeldt. Het probleem is dat alle personages problemen hebben in een homo-hetero-Angeleno-wereld, maar dat ze geen inhoud hebben, dat ze niet veel meer zijn dan een samenraapsel van grillen en eenzijdige dialogen. Happy Ends is het soort zelfbewuste puzzelfilm waarin personages zich gedragen op een manier die de plot dient, maar die totaal niet lijkt op dingen die echte mensen zouden doen.
An unsuccessful attempt is made to tie all these loose threads together into one coherent story. Even more irritating than the film's third act triumphs is its lack of faith in moviegoers' intelligence. The surface smoothness can't make up for the deeper flaws...it fails signally in establishing any solid emotional connection with most of the people it portrays. Trouble is, every character is having problems in a homo-hetero-Angeleno world but they lacks substance, each little more than a composite of quirks and one-liners. Happy Endings is the kind of self-conscious puzzle picture in which characters behave in ways that serve the plot but in no way resemble things that actual human beings would be likely to do.