Tijdens de voortzetting van mijn recensies over Afro-Amerikanen in film in chronologische volgorde voor de Zwarte Geschiedenis Maand, zijn we nu bij 1972 met de biografische vertolking van Billie Holliday door Diana Ross, die Lady Sings the Blues wordt genoemd. Hoewel de film zelf niet erg accuraat is in het beschrijven van het leven en de carrière van Lady Day, en mevrouw Ross zelf nauwelijks op de legendarische zangeres lijkt, doet hij het als drama aardig, vooral met twee van haar tegenspelers <0xE2><0x80><0x93> Billy Dee Williams en Richard Pryor <0xE2><0x80><0x93> die veel scènes stelen. Als Holidays minnaar, Louis McKay, straalt Williams grote romantische chemie uit als we zien hoe hij probeert haar uit de verslaving te halen waar ze steeds weer naar terugkeert. Als Pianoman brengt Pryor, zoals we veel van zijn grappige momenten zien, met of zonder Diana, de nodige luchthartigheid mee wanneer het zwaar wordt, hoewel er aan het eind een goed drama aan hem vastzit. Andere zwarte artiesten die ik zou willen noemen zijn: Isabel Sandford als de eerste madame die Billie tijdens de feestdagen ontmoet, als ze tegen Billie zegt dat ze de plaat mag houden die ze steeds draait. Ze was al bekend bij de tv-kijkers als Louise Jefferson in 'All in the Family', waar ze later in zou veranderen in 'The Jeffersons'. Dan is er nog Lynn Hamilton als de tweede madame Ross. Ms. Hamilton zou later dat jaar of de volgende bekend worden als Fred Sandfords vriendin Donna Harris in 'Sandford and Son'. Harry Caesar speelt een heel enge man die zich aan de tiener Billie opdringt in misschien wel de meest huiveringwekkende scène van de film. Jester Hairston <0xE2><0x80><0x93> later bekend als Rolly in 'Amen' <0xE2><0x80><0x93> is ook in de film te zien als butler en in misschien wel de grappigste scène als Scatman Crothers als Big Ben, een klant die Billie afdankt om auditie te gaan doen in een nachtclub. Mevrouw Ross was de tweede (of derde, omdat Cicely Tyson dat jaar ook een nominatie voor Sounder had) Afro-Amerikaanse die genomineerd werd voor een Oscar voor Beste Actrice, na een eerdere nominatie van Dorothy Dandridge zo'n achttien jaar eerder. Die nominatie was zeer verdiend, vooral met de door drugs veroorzaakte beelden die realistisch door haar werden weergegeven. De liedjes die door Holiday beroemd zijn geworden, zijn door Diana bewerkt op een manier die je terugvoert naar de periode die hier is afgebeeld. Als de plaat echter wordt afgespeeld tijdens de dialoog van Ross-Williams, kom ik tijdelijk uit die periode in de duidelijk in de jaren zeventig gesitueerde periode terecht. Afgezien daarvan heb ik enorm genoten van Lady Sings the Blues en kan ik het iedereen aanbevelen die van een goed drama met goede muziek houdt.
In continuing my reviews of African-Americans in film in chronological order for Black History Month, we're now at 1972 with the biographical depiction of Billie Holliday as portrayed by Diana Ross called Lady Sings the Blues. While the movie itself isn't very accurate in recounting Lady Day's life and career and Ms. Ross herself hardly resembles the legendary singer, it does move along nicely as a drama especially with two of her costars-Billy Dee Williams and Richard Pryor-providing many scene stealing moments. As Holiday's lover Louis McKay, Williams oozes great romantic chemistry with Ross as we see him trying to get her out of whatever addictions she keeps coming back to. Then there's Pryor as Piano Man as we see many of his humorous moments, with or without Diana, bring some needed levity whenever things get heavy though there's some good drama concerning him at the end. Other black performers I'd like to mention include: Isabel Sandford as the first madame that Holiday encounters as we see her tell Billie she can keep the record she keeps playing. She was already familiar to TV viewers as Louise Jefferson on "All in the Family" which would later spin her off into "The Jeffersons". Then there's Lynn Hamilton as the second madame Ross encounters. Ms. Hamilton would later that year or next become familiar as Fred Sandford's girlfriend Donna Harris on "Sandford and Son". Harry Caesar plays a really creepy man who forces himself on teenage Billie in perhaps the movie's most chilling scene. There's also Jester Hairston-later familiar to me as Rolly on "Amen"-as a butler and, in perhaps the most humorous scene, Scatman Crothers as Big Ben, a client that prostitute Billie quits on to go audition at a night club. Ms. Ross was the second (or third since Cicely Tyson was also nominated that year for Sounder) African-American to be nominated an Oscar for Best Actress after Dorothy Dandridge's previous nod some 18 years before. It was much deserved especially with the drug-induced depictions handled realistically by her. The songs Holiday made famous are handled by Diana in a way that brings you back to the period depicted here. When the score plays during the Ross-Williams dialogue, however, it brings me temporarily out of the period and into the obviously-made-in-'70s mode. Other than that I highly enjoyed Lady Sings the Blues and recommend it to anyone who loves a good drama with good music.