De beste optredens komen in het begin <0xE2><0x80><0x93> dat is het moment waarop de twee verstijfde dode mensen op de grond vallen. Vanaf dat moment gaat het met het acteerwerk gestaag bergafwaarts. Mijn nominatie voor 'Deze film is zo slecht dat ik het niet eens ga proberen' gaat in feite naar Chester Morris, voorheen bekend als Boston Blackie, en Ron Randells 'Waar ben ik'-agent is een goede tweede. Morris wint omdat hij zijn tekst alle emotionele intonatie van een kiestoon geeft, en als hij voor een van hun vele pijnlijke knokpartijen tegen de knappe Marla English kruipt, ziet ze eruit alsof ze het liefst de hoorn op de haak zou smijten. Jammer dat de spot drijven met zo'n stinkerd als She-Creature net zoiets is als tegen een dood karkas schoppen. Want in tegenstelling tot die anderen is het-zo-slecht-dat-het-dat-het-is.' s-goede campy scènes, deze film heeft nooit een echt leven gehad. Goed kamp heeft een element van overtuiging nodig - in elk geval iemand in de productie die gelooft dat de film zijn/haar moeite waard is. Dat geloof is hier niet aanwezig, waarschijnlijk omdat de cast van filmveteranen weet dat ze aan het aftakelen zijn en zich op weinig meer kunnen verheugen dan de volgende sociale keuring. American-International en Roger Corman zouden gauw genoeg verstandig worden en deze producties overdragen aan gretige jonge onbekenden en dan zou de echte campy lol beginnen. Ik wou alleen dat kabeltelevisie een paar gewaardeerde oude acteurs eer zou aandoen en deze celluloid-zombie een snelle begrafenis zou geven, fatsoenlijk of anderszins.
The best performances come early on-- that's when the two stiffed-up dead people fall to the floor. From then on, the acting goes steadily downhill. Actually, my nomination for "This movie's so bad, I'm not even going to try" award goes to Chester Morris, formerly known as Boston Blackie, with Ron Randell's "where am I" cop a close second. Morris wins because he gives his lines all the emotional inflection of a dial tone, and when he cuddles up to cutie Marla English for one of their many painful clinches, she looks like she wants to bang down the receiver. Too bad that making fun of a stinkeroo like She-Creature is like kicking a dead carcass. Because unlike one of those it's-so-bad-that-it's-good campy features, this one never had any life to begin with. Good camp needs an element of conviction at least someone in production who believes the film is worth his/her effort. There's none of that belief here, probably because the cast of movie veterans knows they're on the downgrade and can look forward to little more than the next Social Security check. American-International and Roger Corman would soon wise up and turn these productions over to eager young unknowns and then the real campy fun would start. I just wish cable TV would honor some deserving old actors and give this celluloid zombie a quick burial, decent or otherwise.