Ik ben al tientallen jaren een fan van horror. Ik heb sommige pogingen van nieuwkomers in het genre wel kunnen waarderen. Sommigen vallen plat op hun gezicht. Anderen vliegen de grond uit. Maar sommigen van de eersten hebben een excuus. Je kunt zien wanneer het productieniveau een belemmering vormt om een goed uitgevoerd plan uit te voeren, en als sommige van deze filmmakers de hand zouden weten te leggen op fatsoenlijke middelen, weet ik vrij zeker dat hun uiteindelijke project een stuk aangenamer zou zijn.<br />Met Dark Ride hebben we het ongelukkige tegenovergestelde, en ik walgde van de productie vanwege één simpel feit. Deze mensen hadden de productiewaarde om een zeer effectieve horrorfilm te maken en ze verpestten hem met een script dat van begin tot eind waardeloos was.<br />De meeste mensen noemen het een cliché. Er is een dunne scheidslijn tussen een cliché en domheid. Ik heb een eerdere recensie gelezen die de spijker op zijn kop sloeg. Niet één van deze personages had enige positieve eigenschappen. Als je iemand niet sympathiek kunt maken na een karakterontwikkeling van 40 minuten? Dan is er iets mis. Het was niet zozeer slecht acteerwerk als wel slappe dialogen. Soms kon ik bijna voelen dat de acteurs zich geneerden voor hun tekst. Tot aan het moment waarop de personages beseffen WAAROM ze in het park waren. Op dat moment begon ik als een verward jong hondje met mijn hoofd te schudden terwijl ik naar de film keek.<br />Het is duidelijk dat de film te vergelijken is met Tobe Hoopers Funhouse uit 1980. Funhouse gaf het publiek het gevoel dat deze mensen echt in de val zaten. Ik kon het gevaar van het personage in Dark Ride niet geloven, want ik wist dat de deur waar ze in opgesloten zaten van triplex was, en als een van de meisjes er een laars op zette, zou het uit elkaar vallen en dat zou het einde zijn. Dit is een van de vele problemen die deze film teisterden. Als hun opsluiting echt ondoordringbaar was nadat de cast alle mogelijkheden om eruit te komen had uitgeput, dan zou de verschrikking aanwezig zijn geweest. Stel je voor hoe House on Haunted Hill (1999) zou zijn geweest als de deuren van karton waren geweest en iedereen in paniek was geraakt, naar buiten was gerend zonder te proberen erdoorheen te breken.<br />Als ik positief kan eindigen, zou ik zeggen dat het bloed in de film heel goed was gedaan. We krijgen een heleboel bloederige opengereten buiken, een mooie kopspijker, onthoofding en nog meer. De bloedhond in mij geeft rekwisieten aan de special effects-mensen. Dit is de eerste van de '8 films om een moord voor te doen' die ik heb gezien. Ik hoop dat de andere veel beter zullen zijn.
I've been a fan of horror for decades. I have appreciated some attempts by some newcomers to the genre. Some fall flat on their face. Others hit the ground running. Some of the former have an excuse however. You can tell when production level is a hindrance to relaying a well executed plan and if some of these film makers were to get their hands on decent resources I'm pretty sure their final project would be much more enjoyable.<br /><br />With Dark Ride we have the unfortunate opposite and it left me loathing the production for one simple fact. These people HAD the production value to create a very effective horror film and they spoiled it with a script that pretty much sucked from beginning to end.<br /><br />Most people call it cliché. There's a fine line between cliché and stupidity. I read an earlier review that hit the nail on the head. Not ONE of these characters had any redeeming qualities about them. If you cannot make someone likable after 40 minutes of character development? There's a problem. It wasn't as much bad acting as it was lame dialogue. At times I could almost sense the cast being embarrassed with their lines as they were delivered.<br /><br />Things were going so-so up until the part where the characters realize WHY they were at the park to begin with. At that point I started slightly cocking my head like a confused puppy while watching.<br /><br />There is obviously a comparison to Tobe Hooper's early 80's Funhouse. Funhouse gave the audience the feeling that these people were really trapped. I couldn't buy the character's peril in Dark Ride since I knew that the door keeping them locked in was mere plywood and if even one of the girls put a boot to it, it would have disintegrated and that would have been the end. This is one of many problems that plagued this movie. If their confinement was actually impregnable after the cast exhausted all options of getting out, then the terror would have been present. Imagine how House on Haunted Hill (1999) would have been if the lockdown doors were cardboard and everyone panicked, scrambled to get out without trying to bust through it.<br /><br />If I can end on a positive note it would be to say that the gore in the movie was very well done. We get lots of messy disembowelments, a nice head splitting, decapitation and more. The gorehound in me give props to the special effects people. This is the first of the '8 movies to die for' that I have watched. I'm hoping the others will be much better.