Ik heb deze film gezien met twee bejaarden; ik had hem uitgezocht in de videotheek <0xE2><0x80><0x93> wat ik vaak deed voor deze vrienden. De man was in de tachtig, zijn vrouw achter in de zestig; beiden houden van theater en zijn actief geweest in plaatselijke amateurproducties. We vonden deze film allemaal uitzonderlijk <0xE2><0x80><0x93> in zo ongeveer alle opzichten. Delroy Lindo heeft een typisch kleine rol (ongelukkig genoeg) maar slaagt erin adembenemend boeiend te zijn voor elk moment dat hij op het scherm verschijnt (ook typisch voor hem). Maar de volwassenheid van de jongeman, de zoon die net heeft gezien hoe zijn ouders op een nogal akelige manier uit elkaar gaan <0xE2><0x80><0x93> dat is wat zo bijzonder is. Zijn aanwezigheid, zijn zelfbewustzijn, zijn vermogen om zich in moeilijke situaties een weg te banen naar een groeiend besef van wat belangrijk is en wat niet. Zelden krijgen tieners of jonge twintigers een rol als dit wordt getoond. De weg naar volwassenheid wordt meestal niet zo eerlijk behandeld; misschien vinden tieners het niet prettig om het te zien vertellen zonder de gebruikelijke Hollywood-flauwekul van studentenfeestjes, bierzuipen en sletten. Jammer. Ja, dit heeft wel iets van een'stuk dat in een film is gemaakt'; maar wat een stuk en wat een film, toch. Dank aan Sam Shepard en alle andere acteurs en de hele ploeg voor dit stuk. Shepard zelf komt niet vaak in beeld, maar hij doet het uitstekend als de opvliegende vader. Naarmate de film vordert, zien we Shepard door de ogen van de zoon, zozeer zelfs dat hij in bijna elke scène voorkomt. Je hoeft alleen maar in de ogen van de jongeman te kijken, hoe hij zich gedraagt, hoe hij zichzelf en anderen duidelijk en eerlijk beoordeelt, maar zonder de gebruikelijke brutale tieneruitdrukking op zijn gezicht. Hij is meer het sterke, zwijgzame type. Misschien moet je boven de 30 zijn (ik ben 47) om deze film leuk te vinden. Het is een soort moderne 'noir'-film <0xE2><0x80><0x93> behalve dat het geen misdaadfilm is; meer een existentialistische, Sartre-achtige 'No Exit'-film. Zo somber is de film ook weer niet: de kracht, de vastberadenheid van de zoon, maar ook het beschadigde, half-paranoïde personage van Lindo <0xE2><0x80><0x93> beide mannen kunnen niet worden vergeten, en geen van beiden kunnen ze uiteindelijk als tragische figuren worden gezien. De verhaalstructuur van de film biedt veel meer mogelijkheden tot evalueren; het kan rauw zijn, het kan ruw zijn, maar uiteindelijk word je opgemonterd door wat je hebt gezien.
I saw this film with two senior citizens; I'd picked it out from the video store -- which I did frequently for these friends. The husband was in his 80s, his wife her late 60s; both love the theater and have been active in local amateur productions. We all thought this film was exceptional -- in just about every way. Delroy Lindo has a typically rather small part (unfortunately) but manages to be breathtakingly captivating for every moment he's onscreen (also typical for him). But the maturity of the young man, the son who has just seen his parents break up in a rather nasty fashion -- that's what's so outstanding. His presence, his sense-of-self, his ability to steer his way through difficult situations into a growing awareness of what matters and what doesn't. Rarely are teenagers or young twenty-somethings given roles where this is shown. Finding one's way to maturity doesn't usually get such an honest treatment; maybe it's unappealing to teenagers to see it told without the usual Hollywood froo-frah of frat house parties, beer guzzling, and bimbos. Too bad. Yes, this does have a bit of that "play made into a movie" feel to it; but what a play, and what a movie, nonetheless. Hats off to Sam Shepard, and all the other actors and crew for this piece. Shepard himself is not onscreen much, but excellent in the opening as the hot-tempered father. We end up, as the film goes on, seeing Shepard through the character of the son, so much so, he seems to be in almost every scene. Just look in the young man's eyes, how he carries himself, how he appraises himself and others clearly and honestly, but without the usual teenage brashness of expression. He's more the strong, silent type. Maybe you have to be over 30 (I'm 47) to like/love this film. It's kind of a modern-day "noir" film -- except it's not a crime movie; more of an existentialist, Sartre "No Exit" type of work. But it's not exactly that bleak, either: the strength, the resolve of the son, as well as the damaged, semi-paranoid character played by Lindo -- both these men cannot be forgotten, and neither can ultimately be seen as tragic figures. The film's story texture allows for much richer evaluations; it may be raw, it may be rough, but you come away uplifted by what you've witnessed.