Dit was een langzaam bewegende, voorspelbare film vol pogingen om goedkope emotionele reacties bij het publiek op te roepen.<br />Het acteren was meer dan saai. Zoals gebruikelijk voor dit soort films was het script waarschijnlijk vijf pagina's lang en werd het grootste deel ervan in beslag genomen door '...en toen viel er een lange, langgerekte stilte...' Tegen de tijd dat de hoofdrolspeelster voor de tiende keer haar stilte liet vallen, begon ik boos te worden.<br />Verder lijkt deze Duitse film te zijn gemaakt door iemand die zich meer zorgen maakte over de soundtrack dan over het script. Een liefde voor 'Moonlight Sonata' en 'Road to Cairo' mag dan bewonderenswaardig zijn, maar niet wanneer de afwezigheid van zulke meesterwerken een film achterlaat die anders niet het vermogen heeft om emoties op te roepen. Ik merkte dat ik een beetje walgde van de overduidelijke poging om muziek te gebruiken als een soort tranentrekker, iets wat alleen maar suggereert dat je het niet kunt doen tijdens een filmvertoning.<br />Er zijn nog meer pretentieuze en irritante kleine fragmenten in deze film, zoals een dierlijk geluid dat zich herhaalt, en andere'symbolische' beelden en geluiden. Deze dienen alleen maar om de voornoemde walging te versterken, maar ze spelen ook een dubbele rol: ze vernietigen elk mysterie over het einde en maken deze film tot een van de meest voorspelbare en oninteressante ooit.<br />Het einde was zo overduidelijk voorspelbaar dat de meeste mensen waarschijnlijk wel kunnen raden wat er na ongeveer een half uur gebeurt. Het volstaat te zeggen dat het einde in hetzelfde schuitje zat als de rest van de film, pretentieus gewauwel dat je het gevoel gaf dat je bedrogen en gebruikt werd als de hond van Pavlov...
This was a slow moving, predictable film full of attempts to evoke cheap emotional responses from the audience.<br /><br />The acting was beyond dull. As is typical for this type of film the script was probably five pages long with most of it consumed with "...then there was a long drawn out silence...". By the time of the main actress' tenth drawn out silence I was getting irate.<br /><br />Further to the point, this German film appears to have come from someone more worried about the soundtrack than the script. A love of "Moonlight Sonata" and "Road to Cairo" may be admirable, but not when the absence of such masterpieces would leave behind a film without the capability to evoke an emotion otherwise. I found myself slightly disgusted with the obvious attempt at using music as a kind of tear-jerker, something that only suggests an inability to do it through screen performance.<br /><br />There are other pretentious and annoying little snippets within this film, such as a repeating animal noise, and other "symbolic" imagery and sounds. These only serve to reinforce the aforementioned disgust, but they also play a dual role of destroying any mystery about the ending and making this one of the most predictable and uninteresting films ever made.<br /><br />The ending was so blatantly predictable that most people would probably guess what will happen from about thirty minutes in. Suffice to say, the ending was in the same chord as the rest of the film, pretentious twaddle that leaves you feeling cheated and used like Pavlov's Dog...