Jason is terug met een moorddadige wraakactie in de remake van 'Texas Chainsaw Massacre' van regisseur Marcus Nispel (** uit ) en het is niet zijn bedoeling om te behagen. Deze onoverwinnelijke schurk met zijn houding ten opzichte van seks voor het huwelijk is veranderd. In wezen is het zo dat de nieuwe 'Vrijdag de 13e' Sean S. Cunninghams bovengemiddelde origineel combineert met de eerste en tweede gratis vervolgen van Steve Minor om de maximale hoeveelheid rottigheid te leveren. Niettemin, ondanks de gladde, ultragepolijste productiewaarden, naaktheid en slachting, mist deze 'Vrijdag' een greintje creativiteit. Het is duidelijk dat niemand iets nieuws verwachtte van de nieuwe 'Vrijdag de 13e', maar Nispels remake toont meer belangstelling voor Jason dan Jasons waarlijk demente moeder. Gorehonden die zijn grootgebracht met de 'Saw-saga' zullen klagen over het gebrek aan wreedheid. Alle anderen zullen het gevoel hebben dat ze een nachtmerrie hebben gehad op de eerstehulp van een ziekenhuis. Prudes zal de draak steken met de softpornoscènes en het voyeurisme dat aan het wellustige tienerpubliek wordt opgedrongen. 'Vrijdag de 13e' wekt geen spanning op, maar doet wel een aanslag op je trommelvliezen.<br />Het oorspronkelijke 'Vrijdag de 13e' ging over een moeder die amok maakte vanwege de verdrinkingsdood van haar zoon, terwijl tienerbegeleiders die hem in de gaten hadden moeten houden, zich te buiten gingen aan seks. Mevrouw Voorhees luchtte haar woede en hakte met een machete op die amoureus afgeleide tieners in. Jason verscheen pas op het laatste moment in Cunninghams originele boek uit 1980, en hij was nog maar een jongen. Tussen twee haakjes, het eerste 'Vrijdag de 13e' Een paar jaar na het lichtelijk bloederige 'Halloween' van John Carpenter begon het slasher-genre zijn intrede te doen. Let wel, Jason droeg niet het hockeymasker dat hem meer persoonlijkheid gaf dan welke andere slasher-stalker dan ook, tot het tweede vervolg, 'Vrijdag de 13de in 3-D (1982)', en tegen die tijd was zijn onsterfelijkheid vanzelfsprekend. Per slot van rekening is Jason in wezen bovennatuurlijk. Hij heeft meer levens dan een kat. Hij is bevroren, de ruimte in geblazen en met weinig schadelijke gevolgen naar de hel verbannen. Jason is een zwijgende, onverbiddelijke slachtmachine met de mentaliteit van een door batterijen aangedreven haas, de Dood in eigen persoon. De nieuwe Jason neemt echter enkele van de kenmerken over <0xE2><0x80><0x93> niet verrassend <0xE2><0x80><0x93> van de 'Texas Kettingzaag Bloedbad'-franchise. Jason opereert in en rond Camp Crystal Lake, waar hij als jongen verdronk, als een sluwe Vietcong-guerrilla, en leefde in een doolhof van tunnels met een overvloed aan boobytraps. Met zijn gebruikelijke almacht als van een god is hij lang, donker en dodelijk. Je weet nooit waar hij zal toeslaan en waar zijn favoriete wapen je zal raken.<br />Het probleem met de nieuwe 'Vrijdag' is dat Nispel zich in de eerste paar ogenblikken van mevrouw Voorhees ontdoet zonder de dame de eer te geven die haar toekomt. De film van Damian Shannon en Mark Swift speelt zich niet af in Camp Crystal Lake en niemand probeert de oude kampeerterreinen opnieuw in te richten. De machete is het werk van een zestal wandelaars van middelbare leeftijd die op zoek zijn naar marihuana die in het wilde weg op Jasons terrein groeit. Dit subplot doet denken aan de film _The Beach_ van Leonardo DiCaprio, waarin studenten een wietveld in zwermen binnendrongen en stierven door toedoen van met machinegeweren bewapende inboorlingen! Natuurlijk hebben deze jongelui geen idee dat ze zich op verboden terrein bevinden. Onze misvormde moordenaar stuurt hen in het eerste half uur met extreme vooringenomenheid op pad. In een verwijzing naar een eerdere Jason-aflevering propt hij een baby in een slaapzak en rookt haar dood boven een vuur. Het is onmiskenbaar dat Nispel eer betuigt aan Jason, die een meisje dat in een slaapzak gevangenzit tegen een boom slaat in _Friday the 13th Part VII <0xE2><0x80><0x93> The New Blood_ (1988). In tegenstelling tot de norm neemt Jason een van deze meisjes, Whitney Miller (Amanda Righetti van _Role Models_ ), in gijzeling omdat ze hem aan mama doet denken. Hij houdt haar vastgeketend in zijn onderaardse hol. Later blijkt dat Whitney haar gelijkenis met mevrouw Voorhees in haar voordeel weet uit te buiten. Whitneys motorrijdende broer, Clay (Jared Padelecki van _Supernatural_, de tv-serie), kamt Camp Crystal Lake voor haar uit en deelt vermiste posters uit. Clay doet denken aan Rob in _Vrijdag de 13e: Jason Lives_ (1986), die Jason wilde vermoorden omdat hij zijn zus had afgeslacht. Hoe dan ook, Clay ontmoet een groep onhebbelijke twintigers die rondhangt in een blokhut aan Crystal Lake. Deze kinderen zien eruit alsof ze zo uit een soapserie zijn gestapt. Ze zijn knap, maar nietszeggend, afgezien van de Aziatisch-Amerikaanse Aaron Yoo van 'Nick en Nora's oneindige speellijst', die een komisch tintje geeft. Uiteindelijk vindt Clay Whitney, maar tegen die tijd heeft Jason zich zijn hockeymasker toegeëigend, vrijwel nietszeggende nitwits neergesneden en zich op de held en de heldin gestort. Nispel wekt zijn angsten op met plotselinge uitbarstingen van oorverdovende muziek, getimed met Jasons plotselinge verschijningen. Alles is nogal saai als Jason zijn slachtoffers niet aan stukken hakt en openhaalt. De atmosfeerfotografie van 'Pathfinder' van Daniël Pearl brengt een zekere stemming teweeg. Ongelooflijk genoeg maakt Nispel niet volledig gebruik van Harry Manfredini's gedenkwaardige 'ch-ch-ch/pa-pa'-muziek. Vergeleken met Nispels weinig subtiele remake ziet Sean S. Cunninghams oorspronkelijke moordenaar er shakespeareaans uit.
Jason is back with a murderous vengeance in "Texas Chainsaw Massacre" remake director Marcus Nispel's "Friday the 13th" (** out of ****), and he doesn't aim to please. This invincible villain with his attitude toward pre-marital sex has changed. Essentially, the new "Friday the 13th" synthesizes Sean S. Cunningham's above-average original along with Steve Minor's first and second gratuitous sequels to deliver the maximum amount of mayhem. Nevertheless, despite its slick, ultra-polished production values, nudity, and carnage, this "Friday" lacks a shred of creativity. Clearly, nobody expected anything fresh from the new "Friday the 13th," but Nispel's remake shows more interest in Jason than Jason's truly demented mother. Gorehounds weaned on the "Saw" sagas will gripe about the lack of brutality. Everybody else will feel like they've suffered through a nightmare in a hospital emergency room. Prudes will carp about the soft-core porno scenes and the voyeurism that panders to its lusty teenage audience. Bluntly, "Friday the 13th" generates no suspense, but does a number on your eardrums.<br /><br />The original "Friday the 13th" dealt with a mom gone amok over the drowning death of her son while teenage counselors who were supposed to be watching him indulged in sex. Mrs. Voorhees vented her rage and cut a swathe with a machete through those amorously distracted teenagers. Indeed, Jason appeared only at the last moment in Cunningham's 1980 original and he was only a boy. Incidentally, the first "Friday the 13th" helped launch the slasher genre a couple of years of John Carpenter's mildly bloody "Halloween." Mind you, Jason didn't don the hockey mask that provided him with more personality than any other slasher stalker until the second sequel, "Friday the 13th in 3-D (1982) and by that time his immortality was taken for granted. After all, Jason is basically supernatural. He has more lives than a cat. He's been frozen, blasted into outer space, and consigned to Hell with few ill effects. A mute, inexorable, slaughter machine with the mentality of a battery powered hare, Jason is Death personified. The new Jason, however, takes on some of the characteristicsnot surprisinglyof Leatherface from the "Texas Chainsaw Massacre" franchise. Jason operates in and around Camp Crystal Lake, where he drowned as a youth, like a cunning Viet Cong guerrilla, living in a maze of tunnels with booby-traps galore. Boasting his usual god-like omnipotence, he is tall, dark, and deadly. You never know where he is going to strike and where his weapon of choice will penetrate you.<br /><br />The problem with the new "Friday" is Nispel disposes of Mrs. Voorhees in the first few moments without giving the dame her due. The Damian Shannon & Mark Swift screenplay doesn't take place in Camp Crystal Lake, and nobody is trying to refurnish the old campgrounds. Instead, the latest lambs for Jason's machete are a half-dozen, college-aged hikers searching for marihuana growing wild on Jason's stomping grounds. This subplot recalls the Leonardo DiCaprio movie "The Beach" where college kids swarmed into a pot field and died at the hands of machine-gun armed natives! Of course, these kids don't have a clue that they're trespassing on Jason's bailiwick. Our deformed killer dispatches them with extreme prejudice in the first 30 minutes. In a throwback to an earlier Jason sequel, he bundles a babe into a sleeping bag and smokes her to death over a fire. Unmistakably, Nispel is paying homage to Jason bashing a girl trapped in a sleeping bag against a tree in "Friday the 13th Part VIIThe New Blood" (1988).<br /><br />In a departure from the norm, Jason takes one of these girls, Whitney Miller (Amanda Righetti of "Role Models"), hostage because she reminds him of mom. He keeps her chained up in his subterranean lair. Later, to her credit, Whitney parlays her resemblance to Mrs. Voorhees to her advantage. Whitney's motorcycle riding brother, Clay (Jared Padelecki of TV's "Supernatural"), is scouring Camp Crystal Lake for her and handing out missing posters. Clay is reminiscent of Rob in "Friday the 13th Part IV: Jason Lives" (1986) who wanted to kill Jason for slaughtering his sister. Anyway, Clay encounters a group of obnoxious twentysomethings hanging out at a cabin on Crystal Lake. These kids look like they stepped out of a WB soap opera. They are pretty, but bland, except for Asian-American Aaron Yoo of "Nick and Nora's Infinite Playlist" who provides some comic relief. Eventually, Clay finds Whitney, but by then Jason has appropriated his hockey mask, whittled down virtually nondescript nitwits, and bears down on the hero and heroine. Nispel generates his scares with sudden bursts of deafening music timed with occur with Jason's sudden appearances. Everything is rather dull when Jason isn't slashing and gashing his victims. "Pathfinder" lenser Daniel Pearl's atmospheric photography creates a modicum of mood. Incredibly, Nispel doesn't take full advantage of Harry Manfredini's memorable "ch-ch-ch/pa-pa" music. Comparatively, Nispel's unsubtle remake makes Sean S. Cunningham's original slasher look Shakespearean.