Natural City is een van een aantal recente Koreaanse films (zoals 2046) van een nieuwe filmschool in Azië. En helaas kan ik na het kijken, het verwerken en het laten bezinken van deze film alleen maar tot de onontkoombare conclusie komen dat deze 'nieuwe school' bestaat uit voormalige muziekregisseurs die veel te vaak naar _Blade Runner_ hebben gekeken. De kritische filmbezoeker zal zelfs zien dat in deze film een aantal exacte opnamen zijn gemaakt van Ridley Scotts meesterwerk in neonoir. Deze film <0xE2><0x80><0x93> misschien nog meer dan het bronmateriaal waaraan hij zijn hele bestaan te danken heeft <0xE2><0x80><0x93> is veel te veel gebaseerd op gladde, maar uiteindelijk holle en betekenisloze cinematografie. Het verhaal vertraagt tot een slakkengang en plakt zinloze scènes zoals het cafégevecht van R. aan elkaar om de schijnbare kinetische energie die hij op de achterkant van de film beloofde in stand te houden. Belachelijke logistieke scènes worden omgezet in etherische mini-muziekvideo's zonder punt en zonder onderliggende symboliek. Het is alsof de regisseur wanhopig probeert de emotionele kracht van de scènes in Blade Runner na te bootsen door dezelfde trucjes te gebruiken als in die film: slow motion, sentimentele muziek en regen. Helaas komt Natural City nooit in de buurt van het doel dat hij zichzelf heeft gesteld, en de regisseur lijkt echt geen idee te hebben wat de eigenlijke symbolische betekenis van zijn film is. Het resultaat is een warrige gruweldaad van een verhaal dat zich voortbeweegt als bevroren chocoladepudding en zijn toevlucht moet nemen tot een groot vuurgevecht en een clichématige 'zelfvernietigingsaftelscène' als climax om zijn eigen flagrante tekortkomingen te compenseren.<br />De goede kanten van deze film? De hoofdrolspeler, die de rol van R speelt, is eigenlijk heel goed in het opwekken van empathie. visueel zijn er een paar interessante dingen. De dood van een van de hoofdpersonen is een ontroerende maar holle scène, die misschien onbedoeld in zijn voordeel werkt. Een deel van de sfeer is erg deprimerend en somber en draagt echt bij aan het algehele gevoel, maar ik geloof niet dat er ook maar één scène is die deze film visueel echt tot zijn recht laat komen. Bepaalde dingen (zoals de M.P.'s en het vuurgevecht aan het begin van de film) hebben iets typisch sf-achtigs.<br />Ik wil heel duidelijk maken dat deze film weliswaar duidelijk een afgeleide is van Blade Runner, maar dat hij bij lange na niet zo'n feest voor de ogen is als de eerste, en dat hij er ook niet in slaagt zijn eigen unieke visuele draai aan de toekomst te geven. En als een simpel terzijde: voor degenen die suggereren dat het oneerlijk is om de twee films te vergelijken <0xE2><0x80><0x93> Natural City zelf trekt de vergelijkingen, zet ze actief op de voorpagina. Dat is de truc van deze film, en uiteindelijk zijn falen.
Natural City is one of several recent Korean movies (such as 2046) from a new school of film-making in Asia. And unfortunately, after watching, digesting, and allowing this film to sink in, I can only reach the inescapable conclusion that this 'new school' consists of former music video directors who have watched Blade Runner far too many times. The discerning film-goer will even notice some exact shots are actually lifted in this movie from Ridley Scott's neo-noir masterpiece. This film - perhaps even more than the source material that it clearly owes its entire existence to - relies far too much on slick, but ultimately hollow and meaningless, cinematography.<br /><br />Its story slows to a crawl, and patches together pointless scenes such as R's bar fight to keep what semblance of kinetic energy it promised on the film's back cover going. Ridiculous logistical scenes are turned into ethereal mini-music videos with no point and no underlying symbolism. It's as if the director is desperately trying to emulate the emotional power of scenes in Blade Runner by using that film's same tricks - slow motion, sappy music, and rain. Unfortunately, Natural City never hits anywhere near the mark it sets for itself, and the director seems genuinely clueless as to what his movie's actual symbolic meaning is. The result is a muddled atrocity of a story that moves like frozen chocolate pudding and has to resort to a big gunfight and cliché 'self-destruct countdown' sequence as its climax to make up for its own glaring shortcomings.<br /><br />The good things about this movie? The lead actor, playing the part of R, is actually quite good at attracting empathy. Visually, there are a few interesting bits. The death of one of the film's main characters is a touching but hollow scene, which perhaps unintentionally works in its favor. Some of the atmosphere is very depressive and moody and really lends to the overall feel, but I don't think any single scene really steps out and defines this film visually. There is a very generic sci-fi feel to certain things (such as the M.P.'s, and the gunfight at the beginning of the film).<br /><br />I should make very clear that while this film is clearly derivative of Blade Runner, it is nowhere near the feast for the eyes that the former is, and it also fails miserably at putting its own unique visual spin on the future. And as a simple aside, to those who suggest that it is unfair to compare the two films - Natural City itself draws the comparisons, actively inciting them on its front cover. That is this movie's gimmick, and ultimately, its failing.