Valse verklaringen, die vaak genoeg herhaald worden, kunnen valse indrukken versterken. Ik geloof dat dit gebeurd is met de 'Zoon van Sinbad'. Als schrijver en liefhebber van Griekse avonturen in het Nabije Oosten heb ik bewondering voor de opbouw van de plot, de dialoog, de personages en de uitvoering van het beeldschone juweeltje. Ik neem aan dat sommigen zich hebben laten meeslepen door de grap over Dale Robertsons Oklahoma-accent, maar over het algemeen is hij charismatisch, intelligent en viriel in de rol van de zoon van Sinbad, een man die nog meer van avontuur houdt dan van vrouwen en voor geen van beide bang is. De film wordt zo goed als gestolen door Vincent Price, die een andere komische rol speelt als Omar Khayyam, dichter en slachtoffer van Sinbad. Sally Forrest als Amir is een mooie vrouw en ze doet het heel goed in haar moeilijke rol als paleisbediende, geheim agent, minnaar en jaloerse vrouw. Leon Askin is geweldig als de verwaande sultan, en Mari Blanchard is heel goed als een lang verloren liefde, net als Jay Novello als de sinistere hansworst aan het hof. De plot is goed en rechttoe rechtaan. De Mongolen bedreigen het sultanaat; Simon Aristides en zijn dochter komen net op tijd naar de rechtbank om te voorkomen dat Sinbad en Omar worden terechtgesteld; als de oude man wordt vermoord om zijn geheim van het Griekse vuur, de atoombom van de oude wereld, mag Sinbad op zijn voorstel Omar meenemen en proberen het wapen terug te krijgen voordat de Mongoolse generaal die het heeft gestolen het geheim van Aristides' dochter kan loskrijgen en het aan zijn Mongoolse Khan kan overhandigen. Dan komen Amir en haar organisatie, met wie Sinbad wedijvert om het Griekse vuur te gebruiken in de strijd en de Mongoolse generaal en zijn leger te vernietigen. De bevredigende conclusie van de film is dat Sinbad tweede wordt na de sultan, zijn bondgenoten, vrouwelijke afstammelingen van de veertig dieven, als de nieuwe lijfwachten van de sultan en Amir en Sinbad II in de echt worden verbonden. De film bevat vier lange exotische dansnummers, met prachtige muziek van Victor Young, opzwepende regie van actiefilm-veteraan Ted Tetzlaff, en een verrassend aantal interessante dialogenrijke scènes, een paar prachtige buitenscènes en wat wrange humor ten koste van de sultan. De kostuums zijn prachtig, de artdirectie is kleurrijk en uitstekend, en Larry Germains haarstyling is van grote waarde. Deze film was niet bedoeld om te choqueren, zoals zo veel slechte recente films. De maker, Howard Hughes, was echter wel degelijk van plan om de dwaze taboes te overtreden met betrekking tot de vertoning van vrouwen in films; het resultaat is een film die niet alleen leuk is, maar ook heel aantrekkelijk gefotografeerd en gechoreografeerd, en een prima vermaak. Als hij eronder heeft geleden, is dat omdat degenen die er het vaakst over hebben gesproken hem niet hebben gezien of misschien de vele verdiensten ervan niet hebben beschouwd als een aantrekkelijk'vermaak'.
False statements, repeated often enough, can reinforce false impressions. I believe this is what has happened to "Son of Sinbad". As a writer and aficionado of Grecianzed Near-Eastern adventures, I admire the construction of the plot, the dialogue, the characters and the execution of the visually-lovely little gem. I suppose some have fallen in with the maker's jest at Dale Robertson's Oklahoma accent; but in the main, he is charismatic, intelligent and virile in the part of the son of Sinbad, a man who loves adventure even more than he loves women and who is afraid of neither. The film is all but stolen by Vincent Price, essaying another bright comedic part as Omar Khayyam, poet and victim of Sinbad's ill fortune after he is caught leaving the Sultan's harem. Sally Forrest as Amir is lovely and does quite well with her difficult role as palace servant, secret agent, lover and jealous woman. Leon Askin is superb as the vainglorious Sultan, and Mari Blanchard is very good as a long-lost love, as is Jay Novello as the sinister court buffoon. The plot line is a good and straightforward one. The Mongols are threatening the Sultanate; Simon Aristides and his daughter come to court just in time to save Sinbad and Omar from being executed; when the old man is murdered for his secret of Greek fire, the atom bomb of the ancient world, Sinbad is allowed at his suggestion to take Omar with him and try to retrieve the weapon before the Mongol General who stole it can get its secret from Aristides' daughter and deliver it to his Mongol Khan. Enter Amir, and her organization, with whom Sinbad leagues to use the Greek fire in battle and destroy the Mongol general and his army. The satisfying conclusion of the film finds Sinbad second to the Sultan, his allies, female descendants of the forty thieves, as the Sultan's new bodyguards and Amir and Sinbad II united in matrimony. The film features four extended exotic dance numbers, with lovely music by Victor Young, rousing direction by action-film veteran Ted Tetzlaff, and a surprising number of interesting dialogue-rich scenes, some lovely outdoor scenery and some tongue-in-cheek humor at the Sultan's expense. The costumes are delightful, the art direction is colorful and very fine and Larry Germain's hairstylings are a great asset. This film was never intended to shock, as are so many bad recent films. Its maker, Howard Hughes, however, did intend it to violate silly taboos on the exhibition of females in film; the result is a movie than is fun, very attractively photographed and choreographed and a fine entertainment. If it has suffered, it is because those who have spoken most often about it have not seen it nor perhaps considered its many merits as an attractive "entertainment".