Hoewel ik nooit een grote fan van Adam Sandlers films ben geweest, heb ik ze wel bekeken en bij de meeste ervan gelachen. Ik ben het type man dat houdt van wat slapstick, een beetje schunnige humor en een hoop geschiftheid.<br />Ik ging Zohan binnen zonder iets anders dan pure frivole humor te verwachten. Je gaat niet met verwachtingen in dit soort films, en ik denk dat een heleboel recensenten vóór mij daar de fout in gingen. Ze gingen naar binnen in de verwachting een ontwikkeling van Sandlers humor te zien, en hoewel ik zou willen zeggen dat Zohan de lat een beetje hoger legde, is het nog steeds Adam Sandler. Het wordt een afgezaagde afloop, een heleboel fysieke humor en een gezonde dosis humor die ook gericht is op de intelligentere mensen in de zaal.<br />Over het algemeen kon ik niet ophouden met giechelen, lachen en grinniken tijdens het grootste deel van de film. Na een lange periode waarin ik geen humorfilms had gezien, leek het me de perfecte manier om weer terug te komen op komedies. Vooral de laatste paar jaar zijn ongelooflijk saai geweest wat komedies betreft (als dat de evolutie van het genre is, dan kan ik dat niet beamen), en ik vond Zohan verfrissend.<br />Ik denk dat er nog iets is wat veel van de andere recensenten is ontgaan, namelijk dat de film op geen enkele manier verwachtte dat hij zichzelf serieus zou nemen. De enige serieuze momenten waren smakeloos, voorspelbaar en uiteindelijk afgezaagd, wat op zichzelf al ironisch is en alleen maar bijdroeg aan mijn geamuseerde gegrinnik. Ja, een groot deel van de humor grensde aan raciale stereotypen, er waren veel overdreven accenten en toespelingen op het Midden-Oosten, dus als je het type bent dat daar gevoelig voor is, laat dat dan gerust over je kant gaan. Ik vond het een nogal hilarische grap over de ernst waarmee iedereen de stereotypen toepast. De stereotypen zijn in feite nogal eerlijk en tegen het eind vertonen ze zelfs een heleboel 'goede stereotypen' (zo accuraat als stereotypen altijd zijn, dat wil zeggen, zelden).<br />Echt, de film lacht om zichzelf. Zijn er een paar rotmomenten? Zeker, maar het lijkt erop dat dat...' Dat geldt voor bijna elke film die ik de afgelopen jaren heb gezien, maar het was geweldig om te zien dat de cast en de crew dit niet tot de 'volgende grote komedie' wilden maken en gewoon een hoop lol wilden hebben.<br />En als de cast en de crew om zichzelf lachen (wat je duidelijk door het scherm heen kunt voelen), kun je niet anders dan met hen meelachen.<br />Als je een paar uur wilt gniffelen en onbevooroordeeld wilt zijn, moet je Zohan een kans geven. Verwacht geen ontwikkeling in komedie. Verwacht niet dat de lat hoger wordt gelegd, want dat is niet wat deze film probeert te doen. Het was een poging om belachelijk te zijn en de mensen die o zo fantastische kreun-grijns te laten slaken, gevolgd door het gegrinnik van het hart.<br />Laat je niet door de andere critici voor de gek houden, die zijn waarschijnlijk de betekenis van het woord'satire' vergeten.
While I've never been a -huge- fan of Adam Sandler's films, I have watched them and laughed throughout most of them. I'm the type of guy who enjoys some slapstick, some raunchy humor, and a lot of zanyness.<br /><br />I went into Zohan not expecting anything but pure frivolous humor. You don't go into films like this with any expectations, and I think that's where a lot of the reviewers prior to myself went wrong. They went in expecting to see an evolution of Sandler's humor, and while I would say that Zohan raised the bar a tad, it's still Adam Sandler. Yes, it's going to have a corny ending, a lot of physical humor, and a healthy dose of humor aimed at the more intelligent in the crowd as well.<br /><br />Overall, I couldn't stop giggling, laughing, and chuckling throughout most of the film. After a long streak of not seeing any humor films, I thought it was the perfect thing to bring me back to comedies. The last few years, especially, have been incredibly lackluster in regards to comedies (if that's what evolution of the genre is, count me out, by the way), and I found Zohan refreshing.<br /><br />I think another thing a lot of the other reviewers missed, is that the film in no way expected to take itself seriously. The only serious moments were cheesy, predictable, and ultimately corny, which is irony in itself and only contributed to my bemused chuckling. Yes, a lot of the humor bordered on racial stereotyping, there were a lot of over-the-top accents and allusions to the Middle East, so if you're the type to get touchy about that, feel free to skip. I found it to be a rather hilarious joke on the seriousness that everybody applies to the stereotyping. The stereotyping is, actually, rather fair and towards the end even shows plenty of "good stereotyping" (as accurate as stereotyping ever is, which is to say, rarely).<br /><br />Really, the film laughs at itself. Are there some bum moments? Certainly, but it seems that's been the case for almost every film I've seen in the last few years, but it was grand seeing the cast and crew not try to make this the 'next great comedy' and just have a buttload of fun.<br /><br />And if the cast and crew are laughing at themselves (which you can clearly feel through the screen), you can't help but laugh with them.<br /><br />If you want to spend an hour or two snickering and have an open mind, give Zohan a shot. Don't expect an evolution of comedy. Don't expect the bar to be raised, because that's not what this film was trying to do. It was trying to be ridiculous and make people utter that ever so fantastic groaning-giggle followed by the heart chuckle.<br /><br />Don't let the other critics fool you, they've probably forgotten the meaning of the word 'satire'.