Dit is echt een lachertje. Ik heb deze lowbudgetfilm uit 1979 afgelopen weekend op het witte doek gezien in het volgepakte Castro Theater in San Francisco, als onderdeel van een middernachtelijk rollerdiscoprogramma. Het publiek ging uit zijn dak bij elke absurde wending in de plot, en dat is geen wonder. Geregisseerd door pannenkoekenspecialist Mark L. Lester vermijdt dit ultieme staaltje van een rollerdiscomusical een permanente plek in de videohandel, simpelweg vanwege de pure idiotie van de verhaallijn en de rijkdom van de onbedoelde humor die de film doordrenkt. Er zijn films die opzettelijk walgelijk zijn en het niet waard zijn om te worden gerecenseerd, maar deze zit in feite vol goede moed, zij het zonder enige smaak, geestigheid of gezond verstand.<br />In wat de zwaarste vrije val in carrière moet zijn voor een voormalige Oscar-kandidaat, speelt de extreem aantrekkelijke, twintigjarige Linda Blair de rol van Terry Barkley, een wonderbaarlijke fluitiste op weg naar Juilliard, die er genoeg van heeft genegeerd te worden door haar rijke, in 90210 geboren ouders en besluit er een hele avond vandoor te gaan. Na een ontmoeting met Bobby James in Venice Beach, de koning van de door disco aangedreven rolschaatsers, besluit ze dat ze een paar technieken wil leren om de grote rolboogiewedstrijd te winnen bij Rambo's, de plaatselijke rolschaatsdiscobaan. Mijn favoriete plotpunt is Bobby's ambitie om een olympisch rollerskater te worden... ook al zegt niemand tegen hem dat het geen olympisch evenement is. Natuurlijk is Terry rijk, Bobby is arm, en dus zijn romantische vonken onvermijdelijk. Maar er doen zich complicaties voor als een schurkachtige projectontwikkelaar Rambo chanteert om zijn ijsbaan te verkopen, zodat hij het gebouw kan slopen en een winkelcentrum kan bouwen. De rest van de plot is niet de moeite van het onthullen waard, behalve om te zeggen dat het net zo belachelijk is als de ingewikkelde opzet, en dankzij de houterige acteerprestaties, de afgrijselijke dialogen en de hilarische schaatsscènes is het een eersteklas kampvermaak. In een nauwsluitend balletpakje en met genoeg make-up op om een hoer op Santa Monica Boulevard af te schrikken, doet Blair een oprechte poging om Terry's tienerangst weer te geven. Natuurlijk helpt het haar professionele status dat ze de rol van Jim Bray speelt, een echte rollerskater die alleen als Bobby is gecast omdat de producenten geen hoofdrolspeler konden vinden die echt kon schaatsen. Bray, die van nature een nerd is, doet zijn uiterste best, hoewel hij wordt verslagen door de talloze schaatsscènes die in de film zijn verwerkt zodat we onder de indruk kunnen zijn van zijn deskundigheid. In plaats daarvan zorgen ze voor de grootste lachsalvo's van de film <0xE2><0x80><0x93> de openingsscène waarin hij tientallen schaatsers naar de promenade leidt, begeleid door de klanken van Chers discodiva-liedje.' Hell on Wheels'; de belachelijke achtervolging door de straten van Venice, waar Terry en Bobby vergeefs worden achtervolgd door een auto die te hard rijdt; de laatste boogie-wedstrijd (natuurlijk); en in wat het absolute dieptepunt moet zijn, een solo-ijshockeynummer vol met stroop voor de dronken Rambo.<br /><0x3E><0x3E> Bekende gezichten uit de babyboom-tv-generatie spelen mee in de bijrollen, onder wie Beverly Garland ('Scarecrow and Mrs. King' en 'My Three Sons') en Roger Perry ('The Facts of Life') als Terry's ouders; en Mark Goddard ('Lost in Space') als de schurkachtige projectontwikkelaar. Als dat allemaal niet genoeg is, zijn er nog andere lokmiddelen om in overweging te nemen <0xE2><0x80><0x93> de schetterende discomuziek; de hippe kleren van rond 1979; de gedwongen slapstick (met name een fruitstoofschotel en een zeer niet-spontaan zwembad onderdompelen op een tuinfeest). Het is moeilijk om een slechtere film te bedenken, maar de film heeft ondanks al zijn misplaatste onnozelheid een vertederende charme. Hij is alleen al de onbedoelde schaterlach waard. In de heilige drie-eenheid van de rolschaatsdisco uit 1979-1980 mag 'Xanadu' dan 'Gone With the Wind' en 'Skatetown U.S.A.' zijn en 'West Side Story', maar dit moet beslist 'Citizen Kane' zijn.
This one is a complete hoot. I caught this low-budget, formulaic 1979 film this past weekend on the big screen at the fully packed Castro Theater in San Francisco as part of a roller-disco midnight madness program. The crowd went wild at every absurd turn of the plot, and it's no wonder. Directed by potboiler specialist Mark L. Lester, this ultimate cheese of a roller disco musical avoids a permanent home in the video junk heap simply because of the sheer idiocy of the storyline and the wealth of unintentional humor permeating the film. There are movies that are intentionally vile and not worthy of reviewing, but this one is actually full of good spirits albeit with nothing in the way of taste, wit or common sense.<br /><br />In what has to be the steepest career free-fall for a former Oscar nominee, an extremely nubile, twenty-year old Linda Blair stars as Terry Barkley, a prodigious flautist on her way to Juilliard, who tires of being ignored by her wealthy, 90210-based parents and decides to run away for a whole night. Upon meeting Bobby James in Venice Beach, the king of the disco-driven roller skaters, she decides she wants to learn some moves to win the big roller boogie contest at Jammer's, the local roller disco rink. My favorite plot point is Bobby's aspiration to become an Olympic roller skating gold medalist...even though no one tells him it isn't an Olympic event. Of course, Terry is rich, Bobby is poor, and consequently, romantic sparks are inevitable. Complications, however, occur when a thuggish land developer blackmails Jammer to sell his rink, so he can raze the building and build a shopping mall. The rest of the plot is not worth disclosing except to say that it is as preposterous as the convoluted set-up, and thanks to the wooden acting, horrendous dialogue and hilarious skating sequences, it makes for grade-A camp entertainment.<br /><br />In skin-tight leotards and enough make-up to scare off a Santa Monica Boulevard hooker, Blair makes a sincere attempt at portraying Terry's teen-aged angst. Of course, it helps her professional standing that she is playing opposite real-life roller skating champion Jim Bray, a non-actor who was cast as Bobby only because the producers could not find a leading man who could actually skate. Innately geeky, the never-to-be-seen-again Bray certainly tries hard, though he is defeated by the film's numerous skating sequences which have been inserted so we can be impressed by his expertise. Instead, they provide the film's biggest laughs - the opening where he leads dozens of fellow skaters to the boardwalk to the strains of Cher's disco-diva anthem, "Hell on Wheels"; the ridiculous chase sequence through the streets of Venice where Terry and Bobby are chased unsuccessfully by a speeding car; the concluding roller boogie contest (of course); and in what has to be the absolute nadir, a solo skating number full of cornball treacle dedicated to the drunken Jammer.<br /><br />Familiar faces from the baby-boomer TV generation dot the supporting cast, among them Beverly Garland ("Scarecrow and Mrs. King" and "My Three Sons") and Roger Perry ("The Facts of Life") as Terry's parents; and Mark Goddard ("Lost in Space") as the villainous land developer. If all that is not enough, there are other lures to consider - the blaring disco music; the groovy, circa-1979 clothes; the forced slapstick (in particular, a fruit-throwing mêlée and a very non-spontaneous pool dunking at a garden party). It's hard to think of a movie more execrable, yet the film has an endearing charm for all its misguided inanity. It's worthwhile just for the unintended guffaws. In the 1979-80 holy trinity of roller disco cinema, "Xanadu" may be "Gone With the Wind" and "Skatetown U.S.A." may be "West Side Story", but this one must certainly be "Citizen Kane".