Ik vond deze film buitengewoon goed, om verschillende redenen die ik zal opnoemen.<br />De film bespreekt enkele morele kwesties: in hoeverre is het aanvaardbaar voor een maatschappij die nog steeds vol zit met consevatieve mensen, zoals die van Hugh Grant, om een relatie als die van de hoofdpersonen te aanvaarden? Het bevindt zich volledig op de grens van het normale (wat 'normaal' niet noodzakelijkerwijs betekent dat het goed is, maar dat het gewoon is). De film raakt ook sterk het thema van hipocrose aan (waarschijnlijk verkeerd gespeld, dit woord). (Deze hipocratische houding kan het gevolg zijn van het opgroeien in een wereld en een maatschappij waarin dit soort seksuele vrijheden en praktijken worden onderdrukt en hier worden we opnieuw gedwongen morele kwesties aan de orde te stellen die ons ertoe brengen de hele zaak opnieuw te overdenken...).<br />Afgezien van deze vragen doet deze film me ook denken aan de relaties tussen mannen en vrouwen... Is er een eeuwige liefde? Of op zijn minst een eeuwige relatie? Plotseling moest ik aan Schopenhauer denken, die beweerde dat geen enkele man gelukkig kon zijn met slechts één vrouw... misschien toont deze film dat hij gelijk had... het tempo van de relatie tussen Mimi en de schrijver was zo hoog dat ze al heel snel alle mogelijkheden hadden uitgeput, maar als we dat op de schaal van een normaal huwelijk leggen, zijn alle mogelijkheden dan niet aan het eind van 10 20 of 30 jaar ook uitgeprobeerd? Kan een huwelijk voor beiden gelukkig blijven tot 'de dood hen verscheurt'?...<br />Afgezien van deze paar gespreksonderwerpen (waaraan ik nog meer zou kunnen toevoegen als ik er nu aan dacht) vond ik deze film heel goed gesitueerd met een paar prachtige scènes. '... en een paar sterke scènes die ons bijblijven... Uitmuntende uitvoeringen van de drie hoofdrollen... Kristin Scott Thomas is hier ook goed in, maar niet zo goed als in andere films, omdat haar ietwat kleine rol in deze film haar niet toestond meer te laten zien dan ze deed. Deze film bewijst eens te meer dat Roman Polansky een van de grootste regisseurs van onze tijd is, want hij laat zien dat hij alle details tot in de kleinste details onder controle heeft (ik genoot van de toename van de snelheid en de toename van de intensiteit van de relatie tussen het stel). Goede dialogen, maar vooral uitmuntende toespraken van de schrijver wanneer hij de verteller wordt, wat vaak het geval is...' Ook een uitmuntende noot voor de soundtrack van Vangelis en andere bekende liedjes die langskomen.
I found this film extremely well done for several reasons I will nominate.<br /><br />It debates some moral issues, how far is it acceptable for a society still full of consevative people, such as the one performed by Hugh Grant, to acept a relationship such as that of the main characters? It is totally at the border of normality (meaning normality not necessarily what's good but what's common). The film also touches strongly the theme of hipocrisie (probably wrong spelled, this word.) once more in the character of Hugh Grant who, despite showing all the time disgut and repugnace for the story he is being told, is always secretly desiring and wanting something equivalent to happen to him (this hipocratic attitude may be the result of growing up in a world and a society where this kind of sexual liberties and practices are repressed and in here once more we are taken to atrong moral issues which take us to rethink the whole thing...).<br /><br />Apart from this questions this film makes me also think about the relationships between men and women... Is there an everlasting love? or at least an everlasting relationship?... Suddendly I recalled Schopenhauer who claimed that no man could be happy with only one woman... maybe this film is showing that he was right... the pace of the relationship between Mimi and the writer was so high that they just emptied all there possibilities very soon, but if we put that at the scale of a normal marriage, aren't all the possibilities also tried at the end of 10 20 or 30 years? Can a marriage last happy for both till "death tears them apart" ?...<br /><br />Besides this few topics of discussion (to which I could add some more if I just remembered them right now) I found this film very well directed with some beautiful scenes... also some strongs scenes that stay with us... Excelent performances for the three leading roles... Kristin Scott Thomas is also good in here but not so as in other films also because her somewhat small part in this one didn't allow her to show more than she did. This film proves once more Roman Polansky as one of the greatest directors of our times, since he shows he is totally in control of every detail of direction (I enjoyed the increase of the speed together with the increase of intensity of the relationship among the couple). Good dialogues but specially excelent speeches of the writer whenever he becomes the narrator which is often... Also an excelent note for the soundtrack by Vangelis and other well known songs which appear along. A must see.