Mevrouw Julie is gebaseerd op een toneelstuk van August Strindberg, geregisseerd door Mike Figgis. Strindberg was natuurlijk een Zweedse toneelschrijver die beroemd was om zijn onbewuste voorspellingen. In een van zijn stukken speelde een Japans personage dat Hiroshima heette en dat levend verbrand wilde worden. Als je naar mevrouw Julie kijkt, zal het elk zichzelf respecterend publiek opvallen dat de plot nog ouder is dan DH Lawrance's minnares. Dat maakt het verhaal misschien wel baanbrekend, maar het maakt het niet onderhoudend, erotisch of interessant. Eigenlijk lijkt Figgis er een soort varkensoor van te hebben gemaakt door Saffron Burrows en Peter Mullan als de twee hoofdpersonen van het verhaal te gebruiken. Burrows is lang, slank en elegant, terwijl Mullan een kleine, van middelbare leeftijd zijnde Schot is, en samen vormen ze een van de meest onwaarschijnlijke filmkoppels die ooit voor celluloid gekozen hebben, en hun wellustige relatie is heel moeilijk te geloven. Figgis maakt de film ook niet echt filmisch met het grootste deel van de (in)actie die zich in een keuken afspeelt, afgezien van een paar scènes in een studio buiten de studio. Ook moet opgemerkt worden dat de dialoog heel belangrijk is omdat het een toneelspel is, maar door een heel slecht geluid is het bijna onmogelijk om te horen wat de acteurs zeggen. Niet dat dat onvergeeflijk is.
MISS JULIE is a film based on a play written by August Strindberg and directed by Mike Figgis . Strindberg was of course a Swedish dramatist who was famous for his unconscious predictions . One of his plays featured a Japanese character called Hiroshima who wanted to be burned alive and watching MISS JULIE any self respecting audience member will notice that the plot predates DH Lawrance's LADY CHATTERLY'S LOVER . This may make the story groundbreaking but it doesn't make it entertaining , erotic or interesting . In fact Figgis seems to have made a pig's ear of the whole thing by casting Saffron Burrows and Peter Mullan as the two protagonists of the story . Burrows is tall , slim and elegant while Mullan is a wee middle aged Scottish guy and the two of them make one of the most unlikely screen couples ever committed to celluloid and their lust filled relationship is very difficult to believe in . Figgis also fails to make the movie cinematic with most of the (in )action taking place inside a kitchen save for a few scenes in a studio exterior . It should also be pointed out that because it's a stage play the dialogue is very important but due to some very poor sound mixing it's almost impossible to hear what the actors are saying . Not that is unforgivable