Ik heb het nooit eerlijk gevonden dat deze zwarte komedie uit 1955'minder Hitchcock' werd genoemd. Toegegeven, het is 'atypisch Hitchcock' vanwege de luchtige toon en het ontbreken van dreigend geweld (afgezien van drie pistoolschoten in het begin), maar meesterfilmer Alfred Hitchcock heeft andere films veel meer uit zijn oeuvre gemaakt, zoals de sprankelende romantische komedie 'Mr. and Mrs. Smith' uit 1941, met Carole Lombard en Robert Montgomery. Deze film snijdt in elk geval dichter door zijn macabere gevoel voor humor heen als het draait om wat je moet doen met een hardnekkig lijk, het lichaam van Harry Worp. Eerst komt een sproeterig jongetje dat Arnie heet het tegen, en dan ontdekt de konijnenjager kapitein Wiles het en denkt hij dat hij Harry achteloos heeft neergeschoten. De toepasselijke naam Miss Gravely, een lelijke oude vrijster, ziet Wiles het lichaam wegslepen en nodigt hem uit voor een kopje thee met romantische aspiraties. Ze bekent dat ze denkt dat ze Harry met de hak van een wandelschoen heeft vermoord. Arnies moeder, Jennifer Rogers, ziet het lichaam, en de jonge weduwe herkent Harry ook en denkt ook dat hij hem heeft vermoord, maar dan met een fles.<br />In het midden zit de excentrieke kunstenaar Sam Marlowe, die nonchalant zijn vrienden helpt met het wegwerken van het lichaam. Hoe Harry precies aan zijn eind is gekomen, is de MacGuffin waar Hitchcocks hele plot om draait. Met een scherpzinnig scenario van John Michael Hayes ('Rear Window'). ) gebaseerd op een populair Brits post-WWII-romannetje van Jack Trevor Story, is de eigenaardig grillige toon die de meeste Hitchcock-liefhebbers hier verrast, maar de dialoog is ook doorspekt met niet-zo-subtiele seksuele toespelingen. De combinatie blijkt op zichzelf effectief, maar niet bijzonder transcendent als gedenkwaardig stuk filmmaken. De charmante optredens helpen aanzienlijk om te beginnen met John Forsythe, lang voor zijn Aaron Spelling-jaren in 'Charlie's Angels' en 'Dynasty' als Sam. Hij heeft beslist chemie met de twintigjarige Shirley MacLaine in haar filmdebuut. Als Jennifer komt ze tevoorschijn met haar jongensachtige filmpersonage bijna volledig gevormd, en het is geen wonder dat ze meer dan een halve eeuw later voor de camera blijft werken.<br /><br />Edmund Gwenn (even gedenkwaardig als Kris Kringle in 'Charlie's Angels'). Miracle on 34th Street** en Mildred Natwick spelen Wiles en Miss Gravely met geslepen sluwheid. Dat is inderdaad de zes jaar oude Jerry Mathers als Arnie, een paar jaar voordat hij aan zijn zes jaar durende serie _Leave It to Beaver_ begon. Een paar feiten achter de schermen zijn de moeite van het vermelden waard <0xE2><0x80><0x93> de voortreffelijke cinematografie van Robert Burks, die de kleurrijke, herfstige glorie van New England vastlegt, en de ritmische soundtrack van Bernard Herrmann, zijn eerste van een aantal klassieke scores voor Hitchcock. De dvd van 2006 levert nog een belangrijk extraatje: een originele documentaire van een halfuur, _The Trouble With Harry Isn't Over_ van Laurent Bouzereau, met interviews met Forsythe, Hayes, producer Herbert Coleman en Hitchcocks dochter Pat Hitchcock O'Connell. Het is een verhelderend stuk over de complicaties van de productie en de individuele casting, zoals de producenten het met MacLaine probeerden. Naast de oorspronkelijke theatertrailer is er ook een 38-stillproductiegalerij en ongeveer vijf pagina's productieaantekeningen.
I never thought it fair that this 1955 black comedy was labeled "lesser Hitchcock". Granted it is "atypical Hitchcock" given its light touch and lack of threatening violence (save for three gunshots heard at the beginning), but master filmmaker Alfred Hitchcock has made other movies far more out of his oeuvre like the sparkling 1941 Carole Lombard-Robert Montgomery romantic comedy, "Mr. and Mrs. Smith". At least this one hews closer to his macabre sense of humor as it revolves around what to do with a persistent corpse, the body of Harry Worp. First, a freckle-faced little boy named Arnie comes upon it, and then the rabbit-hunting Captain Wiles discovers it and thinks he carelessly shot Harry. The aptly named Miss Gravely, a homely spinster, sees Wiles drag the body and simply invites him for tea with romantic aspirations on her mind. She confesses she thinks she killed Harry with the heel of a hiking boot. Arnie's mother Jennifer Rogers sees the body, and the young widow twice over also recognizes Harry and also thinks he killed him but with a bottle.<br /><br />Caught in the middle is eccentric artist Sam Marlowe, who nonchalantly helps his friends dispose of the body. Just how Harry died is the MacGuffin around which Hitchcock hinges his entire plot. With a perceptive screenplay by John Michael Hayes ("Rear Window") based on a popular post-WWII British novel by Jack Trevor Story, the quaintly whimsical tone is what surprises most Hitchcock aficionados here, but the dialogue is also laced with not-so-subtle sexual innuendo. The combination proves effective on its own terms though not particularly transcendent as a memorable piece of film-making. The charming performances help considerably starting with John Forsythe, long before his Aaron Spelling years on "Charlie's Angels" and "Dynasty", as Sam. He has definite chemistry with twenty-year-old Shirley MacLaine in her film debut. As Jennifer, she emerges with her gamine screen persona almost fully formed, and it's no wonder she continues to work in front of the camera over a half-century later.<br /><br />Edmund Gwenn (memorable as Kris Kringle in "Miracle on 34th Street") and Mildred Natwick play Wiles and Miss Gravely with pixilated cunning. That is indeed six-year-old Jerry Mathers as Arnie a couple of years before starting his six-year run on "Leave It to Beaver". A couple of behind-the-scenes facts are worth noting - Robert Burks' superb cinematography capturing the colorful autumnal glory of New England and Bernard Herrmann's rhythmic soundtrack, his first of several classic scores for Hitchcock. Presenting a pristine print of the film, the 2006 DVD provides one other significant extra, an original half-hour documentary, Laurent Bouzereau's "The Trouble With Harry Isn't Over", featuring interviews with Forsythe, Hayes, associate producer Herbert Coleman, and Hitchcock's daughter Pat Hitchcock O'Connell. It's an insightful piece about the production complications and idiosyncratic casting like the producers taking a chance on MacLaine. Along with the original theatrical trailer, there is also a 38-still production gallery as well as about five pages of production notes.