Ik neem aan dat je Crawfords waanvoorstellingen tijdens een paar scènes in de film kunt oppikken, maar het is nooit helemaal duidelijk. De spanning tussen haar en Van Heflin is echter behoorlijk goed; hij is een veelbelovend ingenieur en zal zich zeker niet aan haar binden, een aanhankelijke neuroot die verpleegster is voor de suïcidale vrouw van Heflins werkgever, gespeeld door Raymond Massey. Als ze het lichaam van Massey's vrouw (je ziet haar nooit, maar hier is haar stem via de intercom) uit het meer vissen, slaat de film op een dramatisch punt aan en wordt Louise (Crawford) geconfronteerd met Heflins aanwezigheid in een aantal grote scènes die vol spanning zijn. Het komt tot een emotioneel opwindend hoogtepunt als Heflin besluit om met Crawfords stiefdochter, gespeeld door Geraldine Brooks, te trouwen, wat voor Crawford de druppel is die de emmer doet overlopen. Het is moeilijk te geloven dat ze volslagen krankzinnig is en in L.A. rondstrompelt en op een psychiatrische afdeling zit, vooral als je de glimlach op haar gezicht ziet als ze de trekker overhaalt, niet één keer, maar twee keer in een huiveringwekkende scène.
I guess you're supposed to pick up on Crawford's delusional psychosis during a few scenes in the film, but it's never very firmly established. The tension, however, between her and Van Heflin is pretty good; he's an up and coming engineer and certainly not going to commit himself to her, a clinging neurotic who's a nurse for the suicidal wife of Heflin's employer played by Raymond Massey. When they fish Massey's wife's body (you never see her, but here her voice on the intercom) out of the lake the film hits a dramatic point, and Louise (Crawford) is confronted with Heflin's presence in several great scenes that are full of tension. Things come to an emotionally exciting culmination when Heflin decides to marry Crawford's step daughter played by Geraldine Brooks, which is the last straw for Crawford. It's hard to buy into her being completely crazy and stumbling around in LA and locked up in a psycho ward, especially if you saw the smile on her face when she pulled the trigger not once, but two times in a chilling scene.