Voor een film die van geen enkel belang is, heeft hij heel wat in huis, vooral op het gebied van de acteerprestaties: Larry Hagman, Susan Sarandon, Joe Don Baker e.a. zijn ontspannen en sympathiek. Maar niemand slaagt erin de gladde smoel van de acteur in iets te veranderen dat op een personage lijkt, deels omdat hun bijdragen niet meer zijn dan snippers celluloid, gepropt tussen plaatjes van rondrijdende auto's. Wat wel deprimerend logisch is, aangezien het een racefilm is; wat helemaal niet logisch is, vooral omdat er een paar veelbelovende scènes in zitten, is de totale afwezigheid van kinetiek of pyrotechniek. Het is een volslagen willekeurige puinhoop, het ziet eruit alsof er niet eens een verhaallijn in zit. De filmmakers gaan elke keer dat iemand iets anders doet dan in een rechte lijn rijden, over op slow motion, maar daar trapt niemand in. Het enige leesteken van de hele film komt bij de climax van de Baker-Alan Vint-muntworp, en ik lachte net zo hard als iedereen, maar een REAL-film heeft per scène zo'n moment. Sta me toe een speciaal protest in te dienen namens de arme Daina House, die van een klassieke stoere meid in een verleppend seksobject moet veranderen op het moment dat een of andere engerd haar een bloem geeft.
For a movie that is of no interest whatsoever, this has quite a lot going for it, especially in the acting department: Larry Hagman, Susan Sarandon, Joe Don Baker et al are relaxed and agreeable. But no one manages to channel the glib repartee into anything resembling a character, in part because their contributions are mere slivers of celluloid crammed between pictures of cars driving around. Which does make a depressing kind of sense, since it's a racing movie; what makes no sense at all, especially given some promising set-ups, is the total absence of kinetics or pyrotechnics. It's a total arbitrary mess, looks like it wasn't even storyboarded. The filmmakers revert to slow motion every single time anyone does anything other than drive in a straight line, but that doesn't fool anyone. The one punctuation mark of the whole movie comes at the climactic Baker-Alan Vint coin toss, and I laughed as hard as anyone, but a REAL movie has one moment like that per scene. Allow me to lodge a special protest on behalf of poor Daina House, who is required to regress from classic tough-chick to wilting sex object the moment some creep gives her a flower.