Mijn samenvatting, als je me kende, is nogal sarcastisch, want ik ben geen fan van opera. En als ik naar een horrorfilm kijk (met uitzondering van _PHANTOM OF THE OPERA_ ), kijk ik naar horror <0xE2><0x80><0x93> niet naar het ene nummer na het andere. Hoewel dit technisch gesproken een film van Boris Karloff is, zou je hem nooit herkennen als je er niet op lette. Hij lijkt veel meer op een musical <0xE2><0x80><0x93> iets wat fans van Karloff waarschijnlijk niet leuk vonden om te zien.<br />Toen de film begon, werd ik meteen getroffen door de levendige technicolor. Karloff trad pas laat in zijn carrière in kleur op, toen de meeste films in kleur waren. Maar in 1944 was het ongebruikelijk om kleurenfilms te zien <0xE2><0x80><0x93> vooral horrorfilms. Het kleurenspectrum dat ze gebruikten was ook ongewoon: veel pasteltinten als mauve, dieppaars en blauwgroen, maar ook grijs. Het was heel opvallend.<br />Tien jaar geleden had Karloff in de opera ruzie met een prima dona en had hij haar gewurgd. Haar lichaam was echter nooit gevonden en Karloff was op vrije voeten gebleven. Nu komt er een nieuwe zangeres, Miss Klatt, die hem sterk doet denken aan de dode vrouw, Marcellina. En omdat Karloff een beetje ontroerd is, voelt hij vreemde impulsen ten opzichte van Klatt. Hij weet haar met een truc te hypnotiseren en doet haar de suggestie dat haar stem verdwenen is! Het lijkt erop dat Karloff, nu Marcellina dood is, niemand anders toestaat om net als zij te zingen of haar muziek te zingen. In veel opzichten lijkt deze film op een anti-Phantom of the Opera of een anti-Svengali <0xE2><0x80><0x93> waarin de krankzinnige genie de carrière van een vrouw naar een mislukking leidt in plaats van een groot succes.<br />De verloofde van de jongedame, Turhan Bey, maakt zich zorgen over haar en de vreemde invloed die Karloff op haar heeft. Dus smokkelt hij haar weg uit Karloffs huis (waar ze verblijft terwijl ze 'over haar toeren' is). Bey merkt tot zijn verbazing dat het medicijn dat Karloff haar in een verstuiver heeft gegeven niets anders blijkt te zijn dan gekleurd water. Wat is er aan de hand? Op de een of andere manier komt Bey op het idee om zijn verloofde te helpen over haar onvermogen om te zingen heen te komen. Dat kan worden bewerkstelligd door een verplichte voorstelling voor de heel jonge koning te organiseren. Dit plan was erg onlogisch en ik heb geen idee wat Bey ervan vond. De koning, zo blijkt, is erg enthousiast en stemt in met het plan.<br />Op de een of andere manier krijgt Bey ook het idee dat zijn vriendin haar stem terug zal krijgen als hij de verstuiver voor haar neus vernietigt. Het is alsof hij het script leest! Zo'n verbazingwekkende 'intieme kennis' is een inherente zwakte van de film.<br />Als Karloff ontdekt wat er is gebeurd, probeert hij Klatt opnieuw over te halen om niet te zingen. Maar voor alle zekerheid wil hij haar vermoorden of haar stembanden vernielen - het is moeilijk te zeggen wat hij gaat doen als de huishoudster hem erop aanspreekt - natuurlijk zonder ondersteuning of getuigen! Ze WEET de waarheid en zal hem tegenhouden (hoe?!)! Gelukkig wist Bey, toen hij het script las, dat hij net op tijd moest verschijnen om de dame te redden en Klatt uit Karloffs klauwen te redden.<br />Uiteindelijk gaat Klatt door en is geweldig (als je van dat soort dingen houdt) en reageert Karloff overdreven als hij en zijn dode Marcellina (die hij in een verborgen kamer in zijn huis gebalsemd hield) zonder enige reden in brand vliegen.<br />Over het geheel genomen is het niet eerlijk om dit een Karloff-film te noemen, aangezien hij in werkelijkheid alleen maar een soundtrack is voor een stel zangers. Tenzij je dol bent op opera (heel hoge opera, tussen haakjes), zal deze film op zijn best nauwelijks een tijdreis zijn en niets meer. Dat komt omdat er bijna geen spanning is, geen wendingen, Bey heeft blijkbaar altijd buitenzintuiglijke waarneming (hoe kan hij anders doen wat hij in de film doet?) en uiteindelijk vliegt Karloff in brand om geen andere reden dan dat het het einde van de film is! Werkelijk, ondanks het feit dat hij er aardig uitziet, is dit een heel slecht geschreven film die Karloffs aanzienlijke talenten verspilt.<br />En dan te bedenken dat Karloffs eerste kleurenfilm dit saaie zangfestijn was.
My summary, if you knew me, is quite sarcastic, as I am not a fan of opera. And, when I watch a horror movie (with the exception of PHANTOM OF THE OPERA), I tune in to watch horror--not see song after song after song. While technically this is a Boris Karloff film, you'd never know it unless you paid attention. It looks much more like a musical--something fans of Karloff probably were not happy to see.<br /><br />When the film began, I was immediately struck by the vivid Technicolor. Karloff rarely performed in color until late in his career when most films were in color. But, for 1944, it was unusual to see color films--particularly horror films. Also, the spectrum of colors they used were unusual--lots of pastels like mauve, rich purple and aqua as well as gray. It was very striking.<br /><br />A decade ago, Karloff argued with a prima dona at the opera and strangled her. However, her body was never found and Karloff has remained free. Now, a new singer, Miss Klatt, arrives and she reminds him strongly of dead woman, Marcellina. And, since Karloff is a bit touched, he feels strange impulses towards Klatt. He tricks her into being hypnotized and gives her the suggestion that her voice is gone! Apparenly now that Marcellina is dead, Karloff won't allow anyone else to sing like her or sing her music. In many ways, this film is like an anti-Phantom of the Opera or anti-Svengali--where the mad genius guides a woman's career to failure instead of great success.<br /><br />The young lady's fiancé, Turhan Bey, is worried about her and the odd influence that Karloff is having on her. So, he sneaks her away from Karloff's home (where she is staying while she "recouperates"). Bey is surprised to find that the medicine that Karloff has given her in an atomizer turns out to be nothing but colored water. What gives?! Somehow Bey gets the idea to help his fiancée get over her inability to sing can be cured by arranging a command performance before the very young king. This plan made very little sense and I have no idea what Bey's reasoning was. The king, it turns out, is pretty swell and agrees to the plan.<br /><br />Somehow Bey also gets the idea that by destroying the atomizer in front of her, that his lady friend will regain her voice. It's as if he read the script! Such amazing "insider knowledge" is an inherent weakness of the film.<br /><br />When Karloff discovers what's happened, he once again tried to persuade Klatt not to sing. But, just to make sure, plans to either kill her or destroy her vocal cords--it's hard to tell which he's about to do when the housekeeper confronts him--of course, with no backup or witnesses!! She KNOWS the truth and will stop him (how?!)! Fortunately, as Bey read the script, he knew to appear just in time to save the lady and rescue Klatt from Karloff's clutches.<br /><br />In the end, Klatt goes on and is marvelous (if you like that sort of stuff) and Karloff overacts as he and his dead Marcellina (who he kept embalmed in a hidden room in his house) catch fire for no particular reason.<br /><br />Overall, it's hardly fair to call this a Karloff movie, as he's really just a supporting playing to a bunch of warbling. Unless you are a glutton for opera (very high-pitched opera, by the way), then this film will be, at best, barely a time-passer and nothing more. That's because there is almost no suspense, no twists, Bey apparently always has ESP (how else can he do what he does in the movie?) and in the end, Karloff catches fire for no apparent reason other than it's the end of the film! Truly, despite looking nice, this is a very badly written film that wastes Karloff's considerable talents.<br /><br />And to think that Karloff's first color film was this dull song-fest.