Het is triest om te zien wat slechts één regisseur met iemands geheugen kan doen. 'Modigliani' van Mick Davis is een armzalig melodrama in een 'pop eerbetoon'-pakje, met een afschuwelijke soundtrack, gemaakt tegen een groot geniaal geheugen in. Het zou verboden moeten worden voor de leerlingen van de kunstacademie.<br />Het goede werk van sommige acteurs is niet genoeg om dit 'pasticcio' te redden van de clichés en de absolute onelegantie. Ondanks de uiteindelijke belangstelling voor Modigliani's gestoorde privé-leven, had die niet gebruikt kunnen worden als aantrekkingskracht voor een 'tienerpubliek' om zo'n inconsistente film te maken die een valse romantische held aanmoedigt. Er is een totaal gebrek aan respect en delicaatheid bij het behandelen van psychologische, complexe profielen die Modigliani en zijn tijdgenoten hadden. Mick Davis gaf ons alleen maar volkomen stompzinnige personages. Een luidruchtig voorbeeld is Jeanne, de vrouw van Modigliani.
It's sad to see what just one director is able to do to someone's memory. 'Modigliani' by Mick Davis is a poor melodrama in a "pop tribute" suit, with an awful soundtrack, made against a great genius memory. It should be forbidden to Art's students.<br /><br />The good work of some actors is not enough to save this 'pasticcio' from the clichés and absolute inelegance. Despite of the eventual interest in Modigliani's deranged private life, it couldn't have been used as an attraction to 'teen audiences' to do such an inconsistent movie that promotes a false romantic hero. There's total lack of respect and delicateness to treat psychological complex profiles that Modigliani and his contemporaries colleagues had. Mick Davis simply gave us total flat, stupid characters. A clamorous example is Modigliani's wife, Jeanne.