De Man van de Eeuw kwam over als de grote zes en liet me voor een betere dag wat groezelig achter. Het schrijven en de regie waren op alle zes van toepassing. De muziek was prachtig. En toen Johnnie en Samantha de charleston prachtig dansten, was ik als een makreel verslaafd aan vreugdesap.<br />De glimlachjes waren krachtig, de muziek levendig, en de foto's in schitterende zwart-wit. De acteurs speelden allemaal op het rechte pad, waardoor de film perfect werkte.<br />Waar is Adam Abraham, de regisseur, gebleven? Hij heeft maar een paar films gemaakt, een hele reeks prijzen gewonnen voor deze film, en dan nada! De volgende keer dat deze film op IFC te zien is, moet je gaan zitten en er vijf minuten naar kijken. Dan zul je zien wat een scherpzinnige film het in werkelijkheid is.
Coming across like the big six, The Man of the Century left me grungy for a better day. The writing and direction hit on all sixes. The music was dandy. And when Johnnie and Samantha danced the Charleston beautifully, I was hooked like a mackerel on joy juice.<br /><br />The smiles were strong, the music keen, and the photography in stellar black-and-white. The actors all played it straight, which made the film work perfectly.<br /><br />Where did Adam Abraham, the director, go? He only made a few films, won a slew of awards for this one, and then nada! <br /><br />The next time this film is on IFC, sit your keester down, give it five, and you will see what a keen flicker it really is. It simply slayed me!