Dit uiterst minimale productieverhaal mag dan een g<0xC3><0xAA>nant excuus voor een namaakvertoning zijn, maar het is niet het volkomen nutteloze stuk celluloid afval dat sommigen ervan maken. Als je je aan de door blowers bezoedelde traditie houdt, kun je zelfs een paar scatologische lachsalvo's laten ontsnappen in de verder deprimerend lage, goedkope aangelegenheid. Blijkbaar komt het hierop neer: Schrijver/Directeur Bob Saget heeft een heleboel vrienden in Hollywood. Ze mogen dan niet allemaal op het hoogtepunt van hun carrière zijn, sommigen zelfs al een tijdje uit de schijnwerpers, maar ze hebben wel een gemeenschappelijke vriend met hun vaak belachelijk gemaakte, voormalige tv-nerd van een vader. Wat Saget hiervan kan profiteren is een overvloed aan B-rollen, wat een indrukwekkende bezetting op papier oplevert, maar laat je niet voor de gek houden. Boven op de ontkoppelende geluidskwaliteit die naar thuisstudio riekt, zijn bijna alle door beroemdheden gemaakte één-regelige cameo's zo apathisch ingetogen dat je onwillekeurig denkt dat de meeste van deze mensen een oude Hollywood-vriend bellen om hem een gunst te vragen, zonder ook maar enige bedoeling om in dit project enige aandacht te krijgen; wie kan het ze kwalijk nemen? Zelfs na 80 minuten moet het voor de meeste deelnemers aan deze grap behoorlijk onaantrekkelijk hebben geklonken om te vertrouwen op een lage voorraad pinguïnbeelden om een ruwe plot in deze grap te kunnen verwerken. Gelukkig nemen een paar leden van Sagets ploeg de gelegenheid te baat, dat wil zeggen dat ze hun overmoed niet in de weg laten staan van het omhelzen van de totale stompzinnigheid van het project. Het is in die lowfi-momenten van smakeloze klasse dat een paar stemacteurs en de ranzige productie echt gaan schitteren in de context ervan. Samuel L. Jackson was als verteller een uitstekende keuze, hoewel zelfs zijn centrale dialoog het gevoel geeft dat zijn hoofd ergens anders is (het moet de scenarioschrijvers nagegeven worden dat ze er zelfs een grap aan toevoegen om dit gevoel te onderstrepen). De enige andere stemacteurs die een serieuze bijdrage leveren aan deze flauwekul zijn Lewis Black (die godzijdank een grote rol had) en Tracey Morgan, waardoor alle andere stemacteurs volkomen onverschillig lijken. Voor de paar echt hilarische momenten die verder gaan dan deze afgezaagde March of the Penguins-klucht ben ik onverwacht blij, maar voor het grootste deel van de film moeten de kijkers ofwel hun chemische verplichtingen nakomen, of hardop de draak steken met vrienden om iets speciaals uit dit omhulsel van een film te krijgen.
This extremely minimal production yarn might be an embarrassing excuse for a mockumentery, but is not the completely useless piece of celluloid trash that some are making it out to be. Keeping in the stoner-addled tradition of things in fact, one may even squeeze off a few scatological belly laughs in the otherwise depressingly low-brow, low budget affair. Apparently it boils down to this: Writer/Director Bob Saget has a lot of friends in Hollywood. They may not all be on top of their game, many even out of the limelight for some time, but a common friend indeed they have with their oft-ridiculed, former television dork dad.<br /><br />What Saget gets to exploit out of this is a plethora of B-listers, which makes for an impressive cast on paper.but do not be fooled. On top of the disengaging sound quality which reeks of home studio, almost all of the frequent one line cameos done by celebrities are so apathetically subdued that one cannot help but think most of these people are phoning in a favor to an old Hollywood friend, with absolutely no intention on getting any attention in this project; who can blame them? Even at 80 minutes, relying on a low grade stash of penguin stock footage in order to manipulate a crude plot into this joke must have sounded drastically unappealing to most participants.<br /><br />Thankfully a few of Saget's crew actually rise to the occasion, that is to say that they do not let their hubris get in the way of embracing the full-on stupidity of the project. It is in those low-fi moments of tasteless class that a few voice actors and the rancid production actually get to shine in it's context. Samuel L. Jackson, as the narrator was an excellent choice, although even his central dialog feels like his head is somewhere else (to the scripts credit, they actually throw in a joke to echo this sentiment). The only other voice actors that make an earnest contribution to this goof are Lewis Black (who thankfully had a large role) and Tracey Morgan, making all other voice actors seem completely indifferent. For the few genuinely hilarious moments that reached further then this trite March of the Penguins farce, I am unexpectedly happy for, but for a majority of screen time, viewers need either be indulging their chemical dependencies, or mocking aloud with friends in order to receive anything special out of this shell of a movie.