Het is niet nodig om de veel herhaalde plot nog eens samen te vatten. Ik weet niet precies wat er het eerst kwam, deze film of de'reddingsparadox' die bij veel colleges ethiek op de universiteit als illustratie werd gebruikt. Wat de situatie in de reddingsboot zo grimmig maakt, is de botsing tussen twee gangbare theorieën over goed en kwaad. Het is de moeite waard om daar even naar te kijken, want hun conflict vormt de kern van dit intense melodrama.<br /><br />Ty Power kiest uiteindelijk voor een utilitaristische norm, waarbij het doel van correct gedrag is om het grootste goed voor de grootste hoeveelheid mensen tot stand te brengen. Deze norm verbiedt het opofferen van sommigen om anderen te redden in omstandigheden waarin alle andere alternatieven zouden resulteren in minder 'goed'. Onder de wanhopige omstandigheden is Macht een benadering van die standaard door diegenen op te offeren die het minst waarschijnlijk overleven om diegenen te redden die het meest waarschijnlijk overleven, terwijl het 'goede' gemaximaliseerd moet worden tot individuele overleving. Het klassieke bezwaar tegen deze theorie is dat ze het opofferen van onschuldigen kan rechtvaardigen om een 'groter goed' tot stand te brengen, wat dat 'groter goed' dan ook moge zijn. Hier worden de zwakken en de gewonden buiten hun eigen schuld op drift gebracht, en het is dit aspect dat zo afstotelijk is voor gewone gevoeligheden, zoals die van de professor.<br />Maar het is goed om in gedachten te houden dat er voortdurend een utilitaire standaard wordt gebruikt bij het nemen van beslissingen over leven en dood in oorlogstijd. De zogenaamde 'bijkomende schade', bijvoorbeeld, komt neer op een ruwe, utilitaire berekening die wordt gemaakt tijdens bombardementen waarbij het onvermijdelijk is dat er burgerslachtoffers vallen. Wat zo verontrustend is aan de film, is dat we, in tegenstelling tot bombardementen, namen en gezichten kunnen geven aan degenen die worden opgeofferd, wat de reden is waarom Power wordt aangeraden niet al te vertrouwd te raken met de anderen.<br />Deze utilitaire theorie botst met een tweede theorie, de meer conventionele egalitaire standaard, die stelt dat alle menselijk leven van gelijke waarde is. Bij strikte toepassing van gelijkheid mag niemand worden opgeofferd ten bate van een ander, en wanneer mensenlevens als de hoogste waarde worden beschouwd, lijkt een of andere versie van pacifisme de logische conclusie. Ik geloof dat het karakter van Power het dichtst in de buurt komt van het aanhouden van een consistente egalitaire norm, aangezien hij weigert een ander op te offeren zonder zichzelf op te offeren.<br />(In het voorbijgaan lijkt de sardonische jonge vrouw van Moira Lister Powers sterke karakter te bewonderen, alleen om zijn kracht en niet om de vraag of hij in moreel opzicht de juiste beslissing heeft genomen. Ze suggereert dat sterke karakters in zekere zin fundamenteler zijn dan goed en kwaad die wijzen op het amoralisme van de Duitse filosoof Friedrich Nietzsche.)<br />Hoe dan ook, de overlevenden, inclusief Power, beginnen de beproeving door zich vast te klampen aan een of andere conventionele vorm van egalitarisme. Maar onder de druk van de omstandigheden geven ze toe aan Powers omschakeling naar een utilitair beeld van de situatie. Maar als de redding komt en de druk wegvalt, vallen ze terug op de conventie en laten ze het aan Power over om de leiding op zich te nemen en de wet te handhaven. Dit suggereert dat Power uiteindelijk een soort martelaar van hun overleving zal worden. Tenslotte weerspiegelt de wet, althans zoals wij die verkondigen, een egalitaire norm (iedereen is gelijk voor de wet), en op die basis is Power schuldig in een of andere zin van een misdaad, aangezien hij sommige levens belangrijker heeft gevonden dan die van anderen. Niettemin, heeft Power iets kwalijkers gedaan dan, bijvoorbeeld, een bommenwerperspiloot die een x aantal burgers doodt in een utilitair streven naar het grotere goed van het winnen van de oorlog? '... werd, zoals me werd meegedeeld, voor zes maanden in de gevangenis gezet.<br /><br />Ik vermoed dat de film gelijk heeft als hij suggereert dat mensen zich onder normale omstandigheden met de meer idealistische gelijkheidsstandaard identificeren. Maar onder ernstige omstandigheden worden we waarschijnlijk in een pragmatische, utilitaire richting getrokken. Niettemin botsen die twee op een vrij fundamenteel niveau met elkaar. Wat men ook van deze kwesties mag denken, de film dramatiseert de academische kwesties behoorlijk effectief.<br />De film zelf biedt weinig verlichting van de hachelijke situatie waarin de overlevenden verkeren. Het is zo'n negentig minuten vol schokkende luguberheid. Ik kan me niet voorstellen dat de inhoud geld heeft opgebracht, maar tegelijkertijd denk ik dat het een eerbetoon aan de producenten is dat de film <0xC3><0xBC>berhaupt is gemaakt. Misschien is de waarde van het boek twijfelachtig, maar als aansporing voor het publiek om na te denken over vragen over goed en kwaad, slaagt het daar naar mijn mening uitstekend in.
No need to recap the much-repeated plot. I'm not sure which came first this movie or the "Lifeboat Paradox" used as illustration in many college courses in ethics. What the lifeboat situation sets up so starkly is the clash between two prevalent theories of right and wrong. These two are worth taking a brief look at since their conflict makes up the crux of this intense melodrama. <br /><br />Ty Power ends up opting for a Utilitarian standard where the aim of correct conduct is to bring about the greatest good for the greatest number of people. This standard okays sacrificing some in order to save others in circumstances where all other alternatives would result in less 'good' for a fewer number of people. Under the desperate circumstances, Power is approximating that standard by sacrificing those least likely to survive in order to save those most likely to survive, while the 'good' to be maximized is individual survival. The classic objection to this theory is that it can justify sacrificing the innocent in order to bring about a 'greater good', whatever good or value that might be. Here the weak and the injured are cast adrift through no fault of their own, and it's this aspect that's so repugnant to ordinary sensibilities, such as the professor's. <br /><br />But, it's well to keep in mind that a Utilitarian standard is used all the time when making life-and-death decisions in wartime. So-called "collateral damage", for example, amounts to a rough utilitarian calculus applied during bombing campaigns where civilian casualties are inevitable. What's so unnerving in the movie is that unlike bombing campaigns we can put names and faces on those sacrificed, which is why Power is advised not to get too familiar with the others.<br /><br />This utilitarian theory conflicts with a second theory, the more conventional Egalitarian standard, which holds that all human life is of equal value. On a strict application of equality, no person should be sacrificed for the benefit of another, and when human life is held as the supreme value, some version of pacifism would appear the logical conclusion. Without viewing the film a second time, Stephen Boyd's character, I believe, comes closest to acting out a consistent Egalitarian standard since he refuses to sacrifice another without sacrificing himself. <br /><br />(In passingMoira Lister's sardonic young woman appears to admire Power's strength of character simply for his strength and not for whether he's made the morally right decision. Suggesting that strength of character is in some sense more basic than right and wrong points toward the amoralism of the German philosopher Friedrich Nietzsche.)<br /><br />Anyway, the survivors, including Power, begin the ordeal by holding to presumably some conventional form of egalitarianism. But under the pressure of circumstance, they give in to Power's conversion to a utilitarian view of the situation. However, when rescue comes and the pressure is off, they revert back to convention, leaving Power to take the heat and deal with the law. This suggests that Power may end up being something of a martyr to their survival. After all, the law, at least as we proclaim it, reflects an egalitarian standard (everyone is equal before the law), and on that basis Power is guilty in some sense of a crime since he has valued some lives over that of others. Nonetheless, has Power done anything more blameworthy than, say, a bomber pilot who kills x-number of civilians in utilitarian pursuit of the greater good of winning the war. We pin medals on the latter, but the former, we're informed, was jailed for six months.<br /><br />I suspect the movie is correct in suggesting that under normal circumstances people identify with the more idealistic equality standard. But in severe conditions, we're likely drawn in a more pragmatic utilitarian direction. Nonetheless, the two really do clash at a fairly basic level. Whatever one's opinion on these matters, the film dramatizes the academic issues pretty effectively.<br /><br />The movie itself offers little relief from the dire predicament the survivors are in. It's pretty much 90 minutes of harrowing grimness. I can't imagine the contents made money, at the same time I think it's a tribute to the producers that the film got made at all. As sheer entertainment, the film's value may be questionable, but as a prompt for getting audiences to think about questions of right and wrong, I believe it succeeds admirably.