Het grootste deel van de film laat wijlen Jeffrey Strouth zien, op de achterbank van een auto, pratend en pratend en pratend over zijn vele ongebruikelijke ervaringen. Ofwel hij heeft een enorme, door overdrijving opgeblazen fantasie, ofwel hij is een van die mensen die extreem vaak tot stand komen door geplande en toevallige timing, met als gevolg dat hij betrokken is bij een overvloed aan zeldzame voorvallen. Hoe dan ook, ik betwist de interessantheid van zijn verhalen niet. Maar ik kreeg wel genoeg van zijn geklets: een stijl die anderen hebben omschreven als vorstelijk en verwijfd. Het spijt me als ik te veel waarde hecht aan levering en te weinig aan inhoud. Ik heb geen last van nagels die over een schoolbord krassen, maar Jeffrey' Het onsamenhangende van het verhaal beviel me helemaal niet <0xE2><0x80><0x93> zo erg zelfs dat ik me niet volledig op de dialoog kon concentreren. Daarom verwacht ik dat het boek in dit geval zeker beter zal zijn dan de film.
Most of this film shows the late Jeffrey Strouth, in the back seat of a car, talking and talking and talking and talking about his many unusual experiences. Either he has a huge, exaggeration-inflated imagination, or, he's one of those folks who is extremely often effected by planned and co-incidental timing, resulting in his involvement in a plethora of rare occurrences. In any event, I don't dispute the interestingness of his tales. But I sure did get tired of his banter: a style which others have characterized as queenish and effeminate. Sorry if I'm dwelling too much on delivery and not enough on substance. I'm not bothered by fingernails screeching on a chalkboard; but Jeffrey's rambling really turned me off - to the extent that I was unable to fully concentrate on the dialogue. Therefore, it's MY expectation that, in this case, the book must certainly be better than the movie.