'... omdat hij letterlijk al je aandacht opeist. Dit is een geweldige film voor een select publiek dat toevallig in de juiste stemming is. Ik waarschuw je dat er in de rest van de recensie spoilers staan, maar dat mag je er niet van weerhouden om van de film te genieten, want hij heeft geen plotwendingen of wendingen. Daar gaat het niet om.'<br />99 procent van de film speelt zich af aan een tafel in een restaurant in New York, waar Wallace Shawn, een toneelschrijver, en André Gregory, een theaterdirecteur, zitten te eten en na een lange pauze een gesprek van bijna twee uur voeren. In het begin van de film is te zien hoe Wallace in de metro stapt en naar het restaurant gaat, en dat hij niet zo'n succes heeft met zijn recente bezigheden, dat hij de laatste tijd alleen nog maar om geld geeft vanwege dat gebrek aan succes, en dat dit een enigszins schoorvoetend weerzien is dat hij bijwoont.<br />In het eerste deel vertelt André over zijn burn-out en zijn reizen naar Polen, de Sahara, Engeland en Tibet om betekenis aan zijn leven te geven. In het tweede deel reageert Wallace op dit alles, en in het laatste deel zijn Andre en Wallace het er in wezen over eens dat ze het niet met elkaar eens zijn, en dat allemaal terwijl ze in een goed restaurant zitten te eten.<br />Hoewel Andre' Het verhaal is fascinerend, maar het is heel moeilijk om met hem te praten. Het was gemakkelijker om met Wallace te praten als hij enigszins vertroeteld het restaurant binnenkomt, geduldig naar Andre's avonturen luistert en dan zijn vonk lijkt te vinden als hij op Andre's verhaal reageert door te zeggen dat het hem leek dat al Andre's heldendaden een poging waren om het doel uit zijn leven te bannen in een poging het leven te ervaren als 'een zuiver wezen'. Shawn zegt duidelijk dat hij het bestaan alleen niet belangrijk vindt, omdat hij gelooft dat we allemaal worden gedefinieerd door onze doeleinden en bezigheden. Zelfs als hij thuis was en niets te doen had, zegt hij, zou hij een boek pakken. De twee praten verder, maar geen van beiden is van zijn oorspronkelijke positie gekomen. De laatste scène is dat Wallace een taxi naar huis neemt en zegt dat elke straat een herinnering voor hem in zich draagt, van zijn jeugd tot nu, en dat dit hem opvrolijkt. Hij lijkt opgewekter voor de ontmoeting, hoewel de commentaarstem hem aan het eind nog steeds aan praktische zaken doet denken.<br />Ik heb deze film al een paar keer gezien en ik vind hem altijd leuk. Misschien lijk ik een beetje te veel op Wallace, in die zin dat ik altijd de praktische kanten van Andre's heldendaden opmerk die mij altijd lijken te ergeren. Deze film speelt zich af in 1981, en Polen stond de afgelopen 35 jaar stevig onder communistische controle. Wat deden de communistische autoriteiten precies toen Andre, een Amerikaan, enkele tientallen Poolse burgers in het bos een theaterworkshop liet opvoeren? Ik kan me niet voorstellen dat ze erg meelevend zouden zijn geweest. Hoe kwam Andre in Polen terecht? Net als Tibet, dat zich in communistisch China bevindt. Vergeet niet dat dit jaren was voordat China de makkelijker doordringbare kapitalistische machine werd die het nu is. Hoe kwam het dat de praktische kwestie van de kost verdienen en de kosten van het reizen over de wereld zonder te werken, niet werkten?' Het verhaal van de reis naar Polen is niet het resultaat van een scenario dat geopolitiek onontkoombaar is, want Gregory is aan het eind van de jaren zeventig inderdaad een tijdje gestopt met toneelspelen om de hele wereld over te reizen, ook naar Polen.<br />Toch is het nog steeds een fascinerende film, maar je moet je wel concentreren, want de film is pure conversatie, en als je je laat afleiden, mis je iets. Het is moeilijk om je niet te laten afleiden, want de hele twee uur durende conversatie is voedsel voor gedachten. Dit is niet voor iedereen een film, maar ik heb er in elk geval van genoten. Het is een groot contrast tussen twee mensen uit dezelfde wereld <0xE2><0x80><0x93> de theaterwereld van New York <0xE2><0x80><0x93> die twee totaal verschillende kijks op het leven hebben. De een zoekt betekenis in grote avonturen in exotische oorden en vindt dat alles in zijn leven herhaaldelijk moet worden onderzocht op geldigheid, de ander is tevreden met de eenvoudige genoegens van het leven en geniet van stabiliteit en continuïteit.
...because it literally demands all of your attention. This is a great movie for selected audiences who happen to be in the right mood for it. I will warn you that the rest of the review contains spoilers, but that shouldn't prevent you from enjoying the film since it really has no plot twists or turns. It's not about that.<br /><br />99% of the movie takes place at a table in the New York restaurant where Wallace Shawn, a playwright, and Andre Gregory, a theatre manager, are having dinner and a near two hour conversation after a long time apart. The very beginning shows Wallace getting on the subway and coming to the restaurant and reveals that he has not been so successful in his recent pursuits, that recently he has found himself only caring about money due to this lack of success, and that this is a somewhat reluctant reunion he is attending.<br /><br />The first part is Andre recounting his professional burn-out and his subsequent travels to Poland, the Sahara, England, and Tibet to look for meaning in his life. The next part is Wallace responding to all of this, and the final part consists of Andre and Wallace basically agreeing to disagree, all while dining at a fine restaurant.<br /><br />Although Andre's tale is fascinating, it is very hard to relate to him. It was easier to relate to Wallace as he enters the restaurant somewhat downtrodden, listens patiently to Andre's adventures, and then seems to find his spark when he responds to Andre's tale by saying that it seemed to him that all of Andre's exploits were an effort to strip away the purpose from his life in an attempt to experience life as "pure being". Shawn clearly states that he sees no value in just existing, as he believes we are all defined by our purposes and pursuits. Even if he was home, with nothing to do, he says, he would pick up a book. The two continue to talk, but neither is basically moved from their original positions. The final scene is Wallace taking a taxi home, and mentioning that each street holds a memory for him, from his childhood to the present, and how this cheers him. He seems more upbeat for the encounter, although the voice-over still has him thinking about practical matters at the end.<br /><br />I've seen this movie several times, and I always enjoy it. Perhaps I am a bit too much like Wallace, in that I always pick up on practical points of Andre's exploits that always seem to vex me. For one, this movie is set in 1981, and Poland had been firmly under Communist control for the last 35 years. What exactly were the Communist authorities doing while Andre, an American, had several dozen Polish citizens out in the woods carrying on a theatre workshop? I can't imagine they would have been too sympathetic. How did Andre even get into Poland? Likewise with Tibet, which is located inside Communist China. Remember, this is years before China became the more easily penetrable capitalist machine it is today. Why was it that the practical matter of making a living, and the costs of world travel while not working, didn't seem to impede Andre from traveling around the world, or even seem to enter his mind? What was his family doing all of this time that he was globe-trotting? The story of traveling to Poland is not the result of a geopolitically unaware screenplay, as Gregory actually did drop out of theatre for awhile in the late 70's and travel about the world, including to Poland.<br /><br />However, it is still a fascinating movie, but you must concentrate because the movie is pure conversation, and if you get distracted at all you'll miss something. Not getting distracted is difficult, as the entire two hour conversation is food for thought. This surely isn't a film for everyone, but I certainly enjoyed it. It's a great contrast between two people from the same world - New York's world of theatre - who have two completely different outlooks on life. One seeks for meaning in grand adventures in exotic settings and thinks everything in his life should be repeatedly examined for continuing validity, the other is content with the simple pleasures of life and enjoys stability and continuity.