La Maustache is een zeer goed geacteerde en bedachte Belgische film die begint met een geweldige premisse die de openingsscène van een komedie of een drama zou kunnen zijn en die je je uiteindelijk afvraagt welke weg je moet inslaan. Schrijver/regisseur Emmanuel Carrère (samen met de scenarist Jér<0xC3><0xB4>me Beaujour) neemt ons mee op een gedachtereis die naarmate de film vordert steeds verwarrender en frustrerender wordt. Het publiek wordt uitgedaagd om na te denken, maar de inspanning levert niets op. <br /><br />Marc (Vincent Lindon) is een knappe man van middelbare leeftijd die al vijftien jaar getrouwd is met Agnès (Emmanuelle Devos), en op een ochtend besluit hij, in wat achteraf gezien een reactie is op een beetje lusteloosheid in de relatie, om zijn snor af te scheren, die er al vanaf het begin van zijn huwelijk zat. De verrassing voor Marc is dat Agnès het niet eens merkt. Op zijn werk komt Marc stilletjes opdagen en niemand merkt het, zelfs niet zijn naaste medewerker Bruno (Hippolyte Girardot). Marc is eerst perplex, dan confronteert hij zijn vrouw en collega's met het feit dat hij net zijn snor heeft afgeschoren en niemand gelooft dat hij er ooit een heeft gehad! Marc begint te zoeken naar foto's waarop zijn vorige gezicht te zien is en geleidelijk aan verdwijnen de foto's en zijn vrouw ontkent dat ze ze ooit heeft gezien, dat ze ooit naar Bali is geweest waar de foto's zijn genomen, enzovoort. De mensen beginnen zich af te vragen of Marc wel goed bij zijn hoofd is en zijn vrouw stelt voor dat hij naar een psychiatrische kliniek gaat. Op dat moment raakt Marc in een schemertoestand en uiteindelijk verdwijnt hij naar Hongkong op een nooit eindigende zoektocht naar de waarheid over wie hij werkelijk is, of hij echt bestaat, of hij de pion is in een kosmisch spel... het wordt alleen maar belachelijker.<br />Zowel Vincent Lindon als Emmanuelle Devos is uitmuntend in deze bijzondere rollen en de film heeft een solide productiewaarde. Het doel van Grady Harp is om het publiek in verwarring achter te laten, een toestand die existentiële vragen oproept, maar als film houdt het alleen maar op, waardoor de kijker een beetje gefrustreerd raakt door het gebrek aan inhoud.
LA MOUSTACHE is a very well acted and conceived Belgian film that starts with a terrific premise that could be the opening for either a comedy or a drama and ends up wondering which path to take. Writer/director Emmanuel Carrère (with co-script writer Jérôme Beaujour) takes us on a mind trip that becomes increasingly disorienting and frustrating as the film progresses. It challenges the audience to think but then there is no payoff for the effort.<br /><br />Marc (Vincent Lindon) is a handsome middle aged man married to Agnès (Emmanuelle Devos) for fifteen years and one morning, in what in retrospect is in response to a bit of relationship ennui, decides to shave off his mustache which has always been present since his marriage began. The surprise to Marc is that Agnès doesn't even notice. At work Marc quietly shows up and no one notices, not even his close associate Bruno (Hippolyte Girardot). Marc is at first perplexed, then he confronts his wife and fellow workers with the fact that he just shaved off his mustache and no one believes that he ever had one! Marc begins to search for photos showing his previous face and gradually the photos disappear and his wife denies ever seeing them, ever traveling to Bali where the photos were taken, etc. People begin to wonder about Marc's sanity and his wife suggests he seek psychiatric care. It is at this point that Marc enters a fugue state and ultimately disappears to Hong Kong on a never ending quest for discovering the truth about who he really is, whether he actually exists, whether he is the pawn in a cosmic game....it just gets more ludicrous.<br /><br />Both Vincent Lindon and Emmanuelle Devos are superb in this peculiar roles and the film has solid production values. Perhaps it is the director's point to leave the audience in a confused state, one that calls forth the existential questions, but as a film it merely peters out, leaving the viewer a bit frustrated by the lack of substance. Grady Harp