Eddie Albert moet mijn gedachten hebben gelezen als hij aan Tom Skerritt vraagt in een scène waarin ze een spookstad binnengaan: 'The Devil's Rain? Dat is nieuw.' Zelf had ik nog nooit van die onzin gehoord - misschien omdat er, voor zover ik weet, zoiets niet bestaat, en het enige aardse element waarmee de duivel in verband wordt gebracht, is het 'vuur en zwavel' van donkere, Milton-achtige gedichten en het bekende 'Tuin van Aardse verrukkingen' van Hiëronymus Bosch, dat in de begintitels voorkomt. Maar dat gebeurt er als je een verpletterend succes boekt als 'Rosemary's Baby' en 'De Exorcist'. Het hele afvalproduct probeert zich in de strijd te mengen en te zien hoeveel winst ze kunnen maken door nietsvermoedende idioten het theater in te lokken en hun een exploitatiefilm over satanisten te laten zien <0xE2><0x80><0x93> wat deze film in elk geval is.<br />Dus laten we eens kijken wat we hier hebben. Een complot om de macht te krijgen over een boek en een strijd tussen de duivel zelf (die kennelijk via het lichaam van John Corbis werd geleid) en de familie Preston. Eerst versmelt de vader met een zachte, borrelende brij. Dan wordt de moeder <0xE2><0x80><0x93> gespeeld door een onherkenbare, vermoeid uitziende Ida Lupino <0xE2><0x80><0x93> gedwongen zich bij de sekte aan te sluiten en een paar goedkope ooglapjes op te zetten die haar ogen zwart moeten maken. Dan is het de beurt aan William Shatner, en hij gaat, maar zonder te vechten. Ten slotte is het aan Tom Skerritt en Eddie Albert om te zien of ze kunnen helpen deze strijd te winnen en naar huis te gaan met een paar echt coole prijzen, en dan komen we bij het enige personage dat in feite niets doet, maar een lamlendige visie heeft en aan het eind van het verhaal hersenloos schreeuwt: Skerritts vrouw.<br />Een verschrikkelijk lui verhaal dat kennelijk op de automatische piloot was geschreven. De regen van de Devil is een ontzettend saai en afschuwelijk verhaal, net zo afgrijselijk als Edgar Allan Poe een belachelijke komedie is, maar het is er wel, en het speelt zich af in de hoogtijdagen van het horrorgenre, met een komische vertoning van Ernest 'Marty' Borgnine, John Travolta die in een flits opduikt terwijl hij 'Godverdomme! Godverdomme!' schreeuwt en zijn beruchte gespleten kin laat zien, en de smeltende scène, die maar door en door en door gaat tot in de leegte, geflankeerd door geluiden van gekreun en een heleboel gekronkel. Het zou nog een klein beetje goed te maken hebben als er niet die ongelooflijke laatste scène was geweest. O, verdomme.
Eddie Albert must have read my mind when he asks Tom Skerritt in one scene where they come into a ghost town, "The Devil's Rain? That's a new one." I myself had never heard of such nonsense -- maybe because as far as I know, there is no such thing and the only earthbound element that the Devil is associated with is the "fire and brimstone" of dark, Miltonesque poems and the well-known "Garden of Earthly Delights" of Hieronymous Bosch, featured in the opening titles. But this is what happens when you make a smashing success like "Rosemary's Baby" and "The Exorcist." All of the waste product tries to jump in on the bandwagon and see what profit they can make by luring unsuspecting fools into the theatre and showing them an exploitation film about Satanists -- which is all this movie is, anyway.<br /><br />So let's see what we have here. A plot to gain control of a book and a battle between the Devil himself (channeled, apparently, through the body of John Corbis) and the Preston family. First the father goes, melting into a soft bubbling goo. Then the mother -- played by an unrecognizable, tired-looking Ida Lupino -- also is forced to join the cult and put some cheap-looking eye-patches that are supposed to make her eyes black. Then it becomes William Shatner's turn, and he goes, but without a fight. Finally, it's up to Tom Skerritt and Eddie Albert to see if they can have a hand in winning this battle and going home with some really cool prizes, to which we get to the only character who does basically nothing but have a lame vision and scream mindlessly at the end: Skerritt's wife.<br /><br />A terrifically lazy story that was, apparently, written on autopilot. THE DEVIL'S RAIN is a total bore and as horror as Edgar Allan Poe is screwball comedy, but there it is, existing in the time period of the height of the horror genre, featuring a hammy performance from Ernest "Marty" Borgnine, a blink and miss appearance of John Travolta as he yells "Blasphemer! Blasphemer!" and shows off his notorious cleft chin, and the melting sequence, which goes on and on and on into the void, flanked with sounds of moaning and lots of writhing around. It could be a teeny bit redeemable if it weren't for the flat-out unbelievable final scene. Oh, bloody hell.