Lenny Bruce was dol op woorden. De meest voorkomende misvatting is dat hij dat niet was. Tegenwoordig staat Bruce vooral bekend om de revolutionaire manier waarop hij het gezicht van stand-upcomedian heeft veranderd door de weg te plaveien voor toekomstige talenten als George Carlin en Bill Hicks, maar er zijn niet veel mensen die zijn comedy kennen, en dat is jammer, want er kwam veel meer bij kijken dan alleen maar vloeken.<br />Hij werd meer dan tien keer berucht omdat hij in comedyclubs beledigend sprak, en uiteindelijk begon hij zichzelf te verdedigen in de rechtszaal. Hij kreeg nooit respect toen hij nog leefde, en dus stierf hij als een gefrustreerde, onbegrepen ziel die zijn tijd domweg veel te ver vooruit was.<br />De massa kreeg hem niet te pakken. Zijn raciale grappen en politieke satire werden verkeerd geïnterpreteerd en voor zoete koek geslikt. Zijn preken waarin hij religie belachelijk maakte, wekten haat op bij conservatieve Amerikanen.<br />Maar Bruce vond het leuk om met woorden te spelen en de perceptie van wat ze symboliseerden te verbuigen terwijl hij de impact die ze op mensen hadden koesterde. Als Bruce een bepaalde krachtterm van vier letters uitte, was dat niet om mensen opzettelijk te beledigen, maar om hun manier van denken te bevrijden. Woorden waren een toegangspoort <0xE2><0x80><0x93> als hij mensen eenmaal uit hun evenwicht kon brengen, was hij vrij om ze naar de keel te vliegen. Hij gebruikte smerige taal op dezelfde manier als hij woorden gebruikte waarmee hij omging met religie, homoseksuelen, politiek en de wereld <0xE2><0x80><0x93> en hij gebruikte ze om iets duidelijk te maken. Het is jammer dat zijn standpunt pas na zijn dood weerklank vond.<br />Maar de makers van 'Lenny' begrepen Bruce. Ze begrepen ook zijn tekortkomingen als mens, en het resultaat is een onverschrokken, eerlijke biopic die een duister, standvastig portret van een gekwelde man schildert. Dustin Hoffman speelt Lenny als een afwisselend verachtelijke en heldhaftige figuur, en in de eerste scènes van de film zit een vonk in zijn ogen die later in de film plaatsmaakt voor wanhoop. Hoffman is zo overtuigend dat we vergeten dat we naar een acteur kijken. Hij belichaamt zichzelf helemaal in Lenny Bruce en past alle tics en gewoontes van de komiek aan. <br />De film wordt verteld vanuit het perspectief van degenen die Bruce kenden: zijn vrouw Honey (Valerie Perrine), zijn tante en zijn manager. Het verhaal gaat heen en weer tussen scènes met Lenny en interviews, die we zien door de ogen van een interviewer die niet op het scherm te zien is (wiens stem niemand minder is dan de regisseur van de film, Bob Fosse).<br />'Lenny' is een ongemakkelijke film, en hij is zeker niet perfect. Het nuchtere verhaal is een beetje vervreemdend en voorkomt dat we Bruce echt leren kennen, maar dat kan heel goed de bedoeling zijn geweest. Een meer diepzinnige biografie van de artiest zou Fosse en scenarioschrijver Julian Barry er misschien van hebben weerhouden om Lenny' Als ze het publiek meer met Bruce hadden laten meevoelen, was de waarheid misschien wel opgeofferd. En hoewel het verhaal nogal kil is, is het ook uniek, en soms zelfs verfrissend.<br />Ondanks onvolmaaktheden is 'Lenny' een van de betere films uit de jaren zeventig en misschien wel een van de films die het best de essentie van de film uit die tijd weergeven, toen de mainstream en de arthouse nog samengingen. Het is een typische produktie uit de jaren zeventig, in zoverre dat het grimmig, naargeestig en deprimerender is dan welke produktie ook die je tien jaar eerder op het scherm zou hebben gezien <0xE2><0x80><0x93> maar het is een bewonderenswaardige prestatie. Fosse heeft de regie stevig in handen en Hoffman en Perrine zijn allebei absoluut fantastisch. Ze brengen twee gekwelde zielen tot leven die tijdelijk troost bij elkaar vonden, voordat hun relatie op de proef werd gesteld door drugsgebruik en zelfverachting.<br />Lenny stierf in 1966 aan een overdosis heroïne. In 2003 kreeg hij postuum gratie van de staat New York voor zijn opmerkelijkste arrestatie in 1964, voor een 'onfatsoenlijke vertoning'. Het is een aardig gebaar, hoewel het niet kan. Ik denk dat het 40 jaar geleden alleen maar verschil zou hebben gemaakt.
Lenny Bruce loved words. The most common misconception is that he did not. Today, Bruce is best known for revolutionizing the face of stand-up  paving the way for such future talents as George Carlin and Bill Hicks  but not many people are actually familiar with his comedy, and that's a shame, because there was a lot more to it than just swearing.<br /><br />He was infamously arrested over a dozen or so times for speaking offensively in comedy clubs, and eventually began to represent himself in court. He never gained respect when he was alive, and so he died a frustrated, misunderstood soul who was simply far too ahead of his time.<br /><br />The masses didn't get him. His racial jokes and political satire was misinterpreted and taken at face value. His sermons ridiculing religion drew hate from conservative Americans.<br /><br />But Bruce enjoyed toying with words, and bending the typical perception of what they symbolized  he cherished the impact they had on people. When Bruce said a certain four-letter expletive, it wasn't to purposely offend people  it was to help liberate their ways of thinking. Words were an entryway - once he could knock people off-balance, he was free to go for the throat. He used foul language in the same way as he used words dealing with religion, homosexuals, politics and the world  he used them to make a point. And it's a shame his point didn't resonate until after his death.<br /><br />The makers of "Lenny" understood Bruce, though. They also understood his flaws as a human being, and the result is an unflinchingly honest biopic that paints a dark, staunch portrait of a troubled man. Dustin Hoffman presents Lenny as an alternately despicable and heroic figure, and there is a spark in his eyes throughout the early scenes of the movie that eventually gives way to desperation later in the picture. Hoffman is so convincing we forget we are watching an actor. He entirely embodies himself within Lenny Bruce, adapting all of the comic's tics and habits.<br /><br />The movie is told from the perspective of those who knew Bruce  his wife, Honey (Valerie Perrine), his aunt, and his manager. The narrative cuts back and forth between scenes with Lenny and interview segments, which we see through the eyes of an off-screen interviewer (whose voice is none other than the movie's director, Bob Fosse).<br /><br />"Lenny" is an uncomfortable film, and it is not by any means perfect. The matter-of-fact narrative is a bit alienating and prevents us from getting entirely close to Bruce  but that may very well have been the point. A more heartfelt biography of the performer perhaps would have restricted Fosse and screenwriter Julian Barry from divulging into Lenny's more seedy character traits  such as when he coerces his unwilling wife into a threesome with another woman, later ridiculing her for doing so; or when he goes on stage completely drugged out of his mind and makes a fool of himself. If they had allowed audiences to empathize with Bruce to a greater degree, truth may have been sacrificed along the way. And although the narrative is rather cold, it's also unique  sometimes refreshingly so.<br /><br />Despite imperfections, "Lenny" is one of the better motion pictures of the 1970s  and perhaps one of the movies that best capture the essence of cinema from a time when the mainstream and art-house were coexistent.<br /><br />It is a typical 1970s production insofar as that it is grim, bleak and more depressing than any production you would have seen on the screen a decade earlier  but it's an admirable feat. Fosse has a close grip on the direction and Hoffman and Perrine are both absolutely superb, bringing to life two very tortured souls who temporarily found solace in each other, before finding their relationship put to the test by drug abuse and self-loathing.<br /><br />Lenny died from a heroin overdose in 1966. In 2003 he was granted a posthumous pardon by New York State for his most notable arrest in 1964, for an "obscene performance." It's a nice gesture, although one can't help but think it would have only really made a difference 40 years ago.