Hoewel geen van de drie films in de verzameling korte films onder de naam 'Drie extremen' zal schokken tot op het punt dat er geen terugkeer meer mogelijk is, vertegenwoordigen ze het scherpst van geest, lef (letterlijk en figuurlijk) en psychologisch inzicht in wat er werkelijk uit kruipt, ons amuseert en bij ons blijft als kijkers. De eerste is Fruit Chans Dumplings. Deze intrigeerde me meteen omdat ik nog nooit een werk van Chan had gezien <0xE2><0x80><0x94> hij heeft veel prijzen gewonnen, maar is niet zo bekend als een cultregisseur als zijn andere tijdgenoten <0xE2><0x80><0x94> en aan het eind van de film had hij me te pakken. Het is beslist de meest verdorven en opzettelijk "o mijn god"-achtige korte griezelfilm die er bestaat.' De meeste mensen zullen in de jaren die komen gaan wel een film als deze zien, voornamelijk omdat hij een heel fundamenteel en veelbesproken onderwerp, ijdelheid, aansnijdt en (niet grappig bedoeld) inspeelt op de gehechtheid van mensen aan nieuw leven. Voornamelijk omdat het, zoals het personage van Bai Ling aantoont, zo nuttig is om te voorkomen dat mensen op hoge leeftijd een miskraam krijgen door het eten van geaborteerde foetussen in de vorm van knoedels, als de hoofdpersoon, een voormalige tv-ster die zich zorgen maakt over het feit dat ze zo aantrekkelijk is voor haar man. Dit is waarschijnlijk de minst diepgaande, zowel emotioneel als psychologisch, van de drie films, vooral omdat Chan er veel meer in geïnteresseerd is om het publiek te laten walgen van wat er gebeurt. Het zal zeker de alarmbellen doen afgaan voor pro-lifers, maar zo ongeveer iedereen zal zich afvragen hoe het zo kan eindigen, met een draai die alleen maar bedoeld is om er nog een verduiveld ellendige draai aan te geven op de babyplaat.<br />De volgende is Cut, een film van Zuid-Korea's nieuwste sensatie Park Chanwook. Hoewel zijn film over het geheel genomen de meest bevredigende en onderhoudende is, is hij niet zonder een hoop 'hippe' opnamen, zoals die ene die zich (natuurlijk via computers, maar heel slim) terugtrekt over de set van een film die wordt opgenomen, of in sommige van die hoeken die je zag als uniek in Park's Oldboy. Deze keer komt er een gelijksoortige draad naar boven: een echte psychopaat, een figurant met een wrok, speelt psychologische spelletjes met een regisseur, misschien te nederig naar zijn zin, terwijl zijn vrouw op een ingewikkelde manier wordt vastgebonden en haar vingers een voor een worden afgehakt. Er valt hier een hoop te lachen op het schuldbewuste-plezier-toontje, terwijl de zwarte komedie hogere toppen bereikt dan je zelfs van het terrein van Oldboy zou verwachten, waar het geweten uit het raam wordt gegooid en er alleen nog maar rauwe menselijke emoties en de duistere kant van de omstandigheden overblijven. Het helpt dat de figurant, gespeeld door Won Hie Lim, goed is in de rol omdat er...' Hij heeft geen echt gevoel voor humor, maar uiteindelijk is hij nog steeds grappig, zoals wanneer hij danst op dat nummer uit een van de films van de Directeur. De laatste vijf minuten van de korte film brengen de angst die zich heeft opgebouwd tot een hoogtepunt, en degenen die op zoek zijn naar dezelfde spectaculaire, gewelddadige climax zullen niet teleurgesteld zijn. Maar het zijn ook de kleine momenten die Park goed heeft, aangezien een personage, vooral dat van de Directeur, nooit helemaal zeker is.<br />Takashi Miike's Box is zonder meer de best geregisseerde film van het hele stel, of in elk geval met het beste oog voor de personages in het verhaal. Deze keer wordt de schandaligheid van de vorige korte broek vervangen door een grimmige verschrikking van complexen uit haar kindertijd, van gevangenzitten in de geest aan herinneringen die te afschuwelijk zijn om over na te denken. Een schrijfster lijkt terug te denken aan dingen die als kind zijn gebeurd <0xE2><0x80><0x93> de dood van haar zus door haar eigen vreemde, onbedoelde handen <0xE2><0x80><0x93> en hoe een doos zich in dat alles wringt, boven op een heel zieke man <0xE2><0x80><0x93> de vader van de meisjes <0xE2><0x80><0x93> met een half wit gezicht. Deze keer overtreft de sfeer de perversiteit, hoewel het nog steeds geldt dat Miikes film een werk is dat waarschijnlijk meer zal blijven hangen door de complexiteit van de manier waarop Kyoko geconfronteerd wordt met wat er met haar zus Soko is gebeurd. De rest van de Box, met heel weinig dialogen en veel shots die langer duren dan je zou verwachten, is spookachtig en opzettelijk hartverscheurend. Een circussfeer, van het soort dat hier heerst, is niet meer of minder realistisch dan de andere scenario's in _Three Extremes_, maar de Box heeft ook het voordeel dat de werkelijkheid zich vermengt met nachtmerries, en daar komen altijd nachtmerries uit voort. Wat betekent de Box? Het is niet per se een MacGuffin, om het zo maar eens te zeggen.<br />'Dus, als je ervoor zorgt dat je tijdens het proces niets eet, en misschien iemand bij je hebt...' De _Three Extremes_ zou een koele avond moeten opleveren. De regisseurs zijn in hun beste doen en de film heeft een aantrekkingskracht die misschien zelfs de meest doorgewinterde veteranen van Aziatische cultfilms zal aanspreken, vanwege het vernuft van de hoofdrolspelers en de nieuwkomers in de Aziatische gruwelen die hen misschien nog meer zullen aanspreken.
While not one of the three films in the collection of shorts put under the name "Three Extremes" will ever shock to the point of no return, they represent some of the sharpest wit, guts (literally and figuratively), and psychological insight into what really creeps out, entertains and sticks with us as viewers. The first is Fruit Chan's Dumplings. This one had me intrigued on the outset because I had never seen a work of Chan's before- he's won many awards but is not as well-known a cult director as the his other contemporaries here- and by film's end he had me for quite a loop. It's surely the most depraved and intentionally "oh-my-God" type of short horror films one's likely to see in the years to come, mainly because it takes on a very basic and over-done topic, vanity, and is cooked up (no pun intended) with human beings' attachment to new life. Mainly because, as Bai Ling's character demonstrates, it's so useful a old-age-prevention to eat aborted fetuses in dumpling form, as the main character, a former TV star who's worried about being appealing to her husband. This probably has the least depth, emotionally and psychologically, of the three films, mainly because Chan is far more interested in getting the audience repulsed by what's going on. It will certainly set the alarms going off for pro-lifers, but just about anyone will wonder how it can end like it does, with a twist that is just meant to add one more devilishly wretched twist on top of the baby-plate.<br /><br />Next up is Cut, a film by South Korea's newest sensation Park Chanwook. While overall his film is the most wholly satisfying and entertaining, it's not without a heap of 'hip' shots, like the one that pulls back (via computers of course, though very cleverly) across the set of a movie being shot, or in some of those angles that one saw as being one-of-a-kind in Park's Oldboy. This time a similar thread emerges: a true-blue psychopath, an extra with a grudge, makes psychological mind-games with a director with maybe too much humility to him, as his wife is tied up intricately with her fingers getting chopped off one by one. There's a lot of real guilty-pleasure type laughs to be had here, with the black comedy reaching higher points than one would've expected even from Oldboy territory, where conscience gets thrown out the window and all that's left are raw human emotions and the dark side of circumstance. It helps that the extra, played by Won Hie Lim, is great at the part because there's no real sense of humor to him, but he still ends up being funny, like when he dances to that song from one of the Director's films. The final five minutes of the short ratchets up the terror that's been building up, and those looking for the same knock-out violent climax won't be disappointed. But it's the little moments too that Park gets right, as character, primarily the Director's, is never a very certain thing.<br /><br />Takashi Miike's Box is definitely, for my money, the best directed of the lot, or at least with the most measured for the characters in the story. This time the outrageousness of the previous shorts is replaced by a grim horror of complexes going back to childhood, of entrapment in the mind to memories that are too horrible to contemplate. An author seems to be revisiting things that happened as a child- the death of her sister by her own very strange accidental hands- and how a box figures its way into it all, on top of a very sick man- the girls' father- with a half-white face. Atmosphere this time trumps perversity, though it still applies that Miike's film is a work that will be probably more haunting because of the complexities to how Kyoko faces what's happened to her sister Soko. I won't reveal what the final twist is, which is pure classic Miike, but the rest of the Box, which has very little dialog and many shots that linger longer than one might expect, is haunting and deliberately gut-wrenching. A circus atmosphere, of the sort here anyway, is no more or less realistic than the other scenarios portrayed in Three Extremes, but Box also has the upper-hand of reality blending with nightmares, and what nightmarish qualities always come up from them. What does the box mean? It's not necessarily a MacGuffin, put it that way.<br /><br />So, if you make sure not to eat anything during the proceedings, and maybe have someone's arm to clutch during some of the bloodier and gleefully sick moments, Three Extremes should make for a cool night of viewing. The directors on hand are in their A-game forms, and it has an appeal that might reach the more hard-bitten veterans of Asian cult films due to the ingenuity of key moments as well as newcomers to Asian horror that might draw them in ever more than before.