Tod Browning is een van de grote mysteries van de filmgeschiedenis. Zijn levensverhaal zit vol tegenstrijdigheden (sommige heeft hij zelf gecreëerd). Niemand beweert dat hij de architect was van de klassieke Amerikaanse horrorfilm Dracula (1931), met Bela Lugosi als Dracula. Zijn succes is er een dat gestoeld is op zijn macabere maar beslist niet bovennatuurlijke stille films. Verder wordt het verhaal troebel. De 'officiële' versie is dat hij freaks ging maken (1932) en dat het resultaat zo gruwelijk was dat het zijn carrière praktisch de das omdeed, waardoor de studio de teugels strak in handen nam bij zijn volgende filmgenre-inspanningen. Boven aan de lijst van eigenaardigheden staat _The Unknown_ (1927), een van de grootste stomme films aller tijden. Het was ook een van de meest excentrieke psychologische drama's die ooit door een grote studio zijn geproduceerd, vooral door een studio als MGM. De samenwerking tussen regisseur/schrijver Tod Browning, die zelf ooit in het circus had opgetreden, en de intense uitvoering door Lon Chaney was magisch.<br />Het verhaal draait om Alonzo (Lon Chaney). Hij is een messenwerper zonder armen in een zigeunercircus, die bekendstaat als 'Alonzo, het Wonder zonder armen'. Hij is niet echt zonder armen, maar hij heeft zijn armen aan zijn zij gebonden om te doen alsof hij geen armen heeft, omdat hij zijn identiteit voor de politie wil verbergen. Alonzo is een beroepscrimineel op de vlucht, samen met zijn handlanger Cojo (John George), en hij blijft overvallen plegen terwijl hij met het circus op tournee is. Cojo is de enige die zijn geheim kent en de enige vriend die hij heeft. Alonzo is in staat de messen met de tenen van zijn voeten te gooien, en zijn assistente Nano (Joan Crawford) is het doelwit. Ze is de mooie dochter van de circuseigenaar en circusdirecteur Zanzi (Nick de Ruiz).<br />Alonzo is geobsedeerd geraakt door Nano en zou alles ter wereld doen voor haar liefde. Hij zou ook, zegt hij tegen Cojo, alles doen wat hij kon voor iemand die haar van hem afneemt. Ze kan geen enkele man uitstaan die zijn armen om haar heen slaat of haar probeert aan te raken. Ze voelt zich heel veilig bij Alonzo en ze ontwikkelen een vriendschapsband, waarbij ze het prettig vindt hem te omhelzen. De circuskracht Malabar (Kerry) houdt ook dwangmatig van haar en accepteert geen nee als antwoord, maar hij blijft zijn armen om haar heen slaan als ze hem wegduwt.<br />Zanzi vertrouwt Alonzo niet en als hij zijn dochter weer alleen met hem ziet, neemt zijn woede toe omdat hij het gevoel heeft dat hij 'ideeën' in het hoofd van zijn dochter stopt. In een vlaag van woede slaat hij Alonzo met een zweep tot Malabar er een eind aan maakt en Alonzo bedankt. Maar op een avond staat Zanzi weer tegenover Alonzo, ditmaal in de donkere schaduwen vlak bij Nano's wagen, en hij ziet dat Alonzo armen heeft. Alonzo wurgt hem, maar Nano kan alleen maar zien dat de wurger twee duimen aan één hand heeft.<br />Als hij beseft dat hij niet met haar kan trouwen als hij armen heeft, besluit Alonzo ze af te laten snijden. Hij chanteert een dokter (Lanning) om de procedure uit te voeren. Maar als hij terugkomt bij Nano, vertelt ze hem dat ze haar angst om door een man omhelsd te worden heeft overwonnen en dat ze met Malabar zal trouwen. De scène in deze film waarin hij beseft dat hij...' Chaney's optreden, en misschien ook onze instinctieve steun aan de underdog, heeft het merkwaardige effect dat je de hoop krijgt dat hij uiteindelijk zal winnen, ook al is hij een moordenaar en is hij van plan Malabars armen van zijn lichaam te laten rukken door paarden.<br />We krijgen een glimp te zien van de pijn die Chaney moet hebben gevoeld toen hij dag in dag uit op de set zijn armen tegen zijn borst had gebonden. Dat is precies wat er gebeurt als hij verstrooid een sigaret opsteekt met zijn voeten, een ingewikkeld proces dat werd geholpen door Peter Dismuki, een man zonder armen die voor veel van Chaneys acties als stuntdubbel fungeerde. Cojo (John George), Alonzo's dwergassistent, kijkt met toenemende hilariteit toe, tot hij uitbarst en Alonzo eraan herinnert dat zijn armen niet zijn vastgebonden.<br />In de late, stille periode werkten filmmakers hun kunst in een verbluffend tempo verder. Bij Fox maakte F.W. Murnau de elegantste van alle stomme films, Sunrise: A Song of Two Humans, die de camera schijnbaar van de zwaartekracht bevrijdde en adembenemende optische effecten in de camera demonstreerde. Gerstad was niet zo vroegrijp, maar hun experimenten met filters en cameraposities zijn bijna net zo intrigerend. In een prachtig geregisseerde scène rouwt Nanon om de dood van haar vader en worstelt ze met haar liefde voor de sterke man Malabar en haar angst voor zijn handen; Malabar komt de kamer binnen en biecht zijn eeuwige liefde voor haar op en zijn bereidheid om te wachten tot haar angst wegebt. De opnamen zijn gemaakt met een zwaar gaas dat de hele compositie het aanzien geeft van een olieverfschilderij met zichtbaar penseelwerk; het voegt een zachtheid en een intimiteit toe die lijkt op het effect dat latere regisseurs wensten toen ze close-ups maakten van glimlachende vrouwengezichten, maar er is niets dwaas aan het gebruik ervan hier. Met andere woorden: Lon Chaney speelde altijd wilde, angstaanjagende en intrigerende rollen die ons medelijden opwekten en onze sympathie opwekten, hoe gruwelijk ze ook waren. Dat kwam deels doordat Chaney de kwelling van een onbeantwoorde liefde als geen ander kon spelen. Het was hartverscheurend om te zien hoe hij het meisje kwijtraakte, terwijl de filmheld haar meestal won. Dat was maar één reden waarom Chaney een onuitwisbare indruk maakte in de geschiedenis van de film. De andere reden was dat hij op het witte doek een griezelige uitstraling had, zelfs als hij de rol van de goede man speelde.
Tod Browning is one of the great mysteries of film history. His life story is filled with contradictions (some he created himself). No one argues the fact that he was the architect of the classic American horror film Dracula (1931), with Bela Lugosi as Dracula. His success is one that is grounded in his macabre but decidedly non-supernatural silent works. Beyond that the story gets cloudy. The "official" line is that he went on to make Freaks (1932) and the results were so horrific that it virtually destroyed his career, making the studio keep a tight rein on his subsequent genre efforts.<br /><br />At the top of the list for strangeness is The Unknown (1927), one of the great silent films of all time. It was also one of the most offbeat psychological dramas ever produced by a major studio, especially one such as MGM. The collaboration between director/writer Tod Browning, himself a one time circus performer, and the intense performance by Lon Chaney, was a thing of magic.<br /><br />The focus of the story is Alonzo (Lon Chaney) is an armless knife-thrower in a gypsy circus, known as "Alonzo, The Armless Wonder." He's really not armless, but has his arms strapped to his sides to appear limbless since he wishes to hide his identity from the cops. He's a career criminal on the run who with his cohort Cojo (John George), and continues to commit robberies while touring with the circus. Cojo is the only one who knows his secret and is the only friend he has. Alonzo is able to fling the knives with the toes of his feet, and his assistant Nano (Joan Crawford) is the target. She's the beautiful daughter of the circus owner and ringmaster, Zanzi (Nick de Ruiz).<br /><br />Alonzo has become obsessed with Nano, and would do anything in the world for her love. He would also, he tells Cojo, do anything he could to someone who takes her away from him. Nano has a bit of a psychological problem, she can't stand any man who puts their arms around her or who tries to touch her. She feels very safe with Alonzo and they develop an affectionate bond of friendship, where she feels good hugging him. The circus strongman Malabar (Kerry) also compulsively loves her and won't take no for an answer, but he keeps putting his arms around her as she pushes him away.<br /><br />Zanzi doesn't trust Alonzo and when he sees his daughter alone with him again, his anger builds because he feels he is putting "ideas" in his daughter's head. In a fit of rage he beats Alonzo with a whip until Malabar puts a stop to it and receives the thanks of Alonzo. But one evening Zanzi again confronts Alonzo, this time in the dark shadows nearby Nano's wagon and he notices that Alonzo has arms. This causes Alonzo to strangle him to death, but Nano could only see that the strangler had two thumbs on one hand.<br /><br />Realizing that he can't marry her if he has arms, Alonzo decides to have them cut off. Alonzo blackmails a doctor (Lanning) into doing the procedure. But when he returns to see Nano, she tells him that she overcame her fear of having a man put her arms around her and will marry Malabar. The scene in this film when he realizes that he's cut off his arms for nothing is one of the most emotional in all of silent film (perhaps all of film), and it consists mostly of a closeup of his face as the horrible irony registers. Chaney's performance, and maybe our instinctive support of the underdog, has the odd effect of making you hope that he wins in the end, even though he's a murderer and he plots to have Malabar's arms ripped from his body by horses.<br /><br />We get a glimpse of the pain that Chaney must have felt with his arms strapped to his chest day after day on the set. Mirroring that is a scene when he distractedly lights a cigarette with his feet, an intricate process that was aided by Peter Dismuki, a real armless man who served as a stunt double for many of Chaney's actions. Cojo (John George), Alonzo's dwarf assistant, looks on with growing mirth until he bursts out, reminding Alonzo that his arms aren't bound.<br /><br />In the late silent period, filmmakers were advancing their art at an astonishing pace. Over at Fox, F.W. Murnau was making the most elegant of all silent films, Sunrise: A Song of Two Humans, which seemingly liberated the camera from gravity and demonstrated breathtaking in-camera optical effects. Browning and cinematographer Merritt B. Gerstad were not so precocious, but their experiments with filters and camera placement are nearly as intriguing. In a beautifully composed scene, Nanon grieves over her father's death and struggles between her love for the strongman Malabar and her fear of his hands; Malabar enters the room and confesses his undying love for her and his willingness to wait until her fear subsides. The shots are filmed through a heavy gauze that gives the entire composition the look of an oil painting with visible brushwork; it adds a softness and an intimacy that's similar to the effect later directors desired when they used soft-focus closeups of smiling women's faces, but there's nothing silly about its use here.<br /><br />With that being said, Lon Chaney always played wild, scary and intriguing roles that garnered our pity and our sympathies no matter how horrifying they were. Part of the reason is because Chaney could play the agony of unrequited love like nobody else. His ability to lose the girl, when the movie hero would usually win her, was remarkably heartbreaking. This is just one reason why Chaney made an indelible impression on the history of cinema. The other was that he had a creepy presence on screen  even when he played the good guy.