De Joan Crawford in dit lachwekkend overdreven melodrama uit 1953 moet Faye Dunaways directe inspiratie zijn geweest voor haar hartverscheurende imitatie van de filmster uit 'Mommie Lieverd'. De felgekleurde technicolor-film markeerde Crawfords hoogdravende terugkeer naar MGM, nadat ze begin jaren veertig zonder plichtplegingen was weggestuurd, om vervolgens bij Warner Brothers een comeback te maken in een reeks vette rollen in klassiekers als 'Mildred Pierce' en 'Humoresque', om te bewijzen dat ze de ballen had om oudere rollen aan te kunnen. Het is jammer dat dit zo'n belachelijke film is, want Crawford, die rond de vijftig liep op dat punt in haar carrière, lijkt vastbesloten er iets belangrijks van te maken. Met haar vlammend oranje haar en strakke gezicht speelt ze de rol van Jenny Stewart, de onaangename, verwaande Broadway-diva, een musicalster die alle onzekerheid van Margo Channing lijkt te hebben, maar weinig van haar vernietigende geestigheid. In plaats daarvan wordt Crawford gedwongen de regels in John Michael Hayes' en Jan Lustigs slappe scenario te snauwen zonder enige merkbare ironie.<br />Iedereen duikt voor Jenny in het stof en krimpt ineen als ze haar uitbarstingen heeft, iedereen behalve Tye Graham, een blinde pianist die is ingehuurd als haar begeleider. Natuurlijk worden ze onvermijdelijk verliefd op elkaar, maar deze absurditeit doet zich bijna in een vacu<0xC3><0xBC>m voor, omdat regisseur Charles Walters er meer in geïnteresseerd lijkt om Jenny als een razende harpij te laten optreden dan als ze...' In de beslotenheid van haar slaapkamer gedraagt ze zich meelijwekkend. Voor een MGM-productie ziet de film er verrassend budgettair uit en bevat hij maar één volledig gechoreografeerd nummer, de verbazingwekkend aanstootgevende en slecht gechoreografeerde 'Vrouw met twee gezichten', die Crawford en een koor van dansers met zwarte gezichten (!) opvoeren. Je moet het zien om het te geloven. Crawfords zangstem wordt becommentarieerd door een zanger die India Adams heet, destijds niet de ergste belediging, omdat dergelijke lipsynchronisatie alomtegenwoordig was. Als danseres pronkt Crawford graag met haar nog steeds imposante bewegingen, maar haar bewegingen zijn zo langzaam en opzettelijk minimaal dat Carol Burnetts jaren later gemaakte parodie er des te indrukwekkender uitziet. Als Tye ziet Michael Wilding er alleen maar gegeneerd uit, vooral in de slotscène, waarin hij een buitensporige woedeaanval krijgt, en een uiterst afstandelijke Gig Young is verspild (en ziet er verspild uit) als een kruiperige dronkenlap die zich aan Jenny vastklampt. De enige scène die werkt, is die tussen Jenny en haar bierzuipende moeder, die met schaamteloos genoegen door Marjorie Rambeau wordt gespeeld. Ze lijken zelfs verwant. De dvd van 2008 bevat verscheidene extra's <0xE2><0x80><0x93> een documentaire van 14 minuten met de titel 'Tough Baby: Torch Song', een PSA voor het Jimmy Fund waarin Crawford thuis met haar onderdanige kinderen te zien is, een geluidsopname van haar opnamesessie (schijnbaar gemaakt voordat besloten werd haar stem te veranderen), een vintage MGM-cartoon en een originele theatertrailer. Het is gewoon niet goed genoeg om als een kampklassieker te worden beschouwd, maar er zijn momenten die de logica tarten.
Surely, the Joan Crawford in this laughably over-the-top 1953 melodrama must have been Faye Dunaway's direct inspiration for her lacerating impersonation of the screen legend in "Mommie Dearest". The garishly Technicolor film marked Crawford's highly trumpeted return to MGM after she was unceremoniously pushed out in the early 1940's only to make a comeback at Warner Brothers in a series of meaty roles in classic films like "Mildred Pierce" and "Humoresque" and prove she had the chops to handle older roles. It's too bad this is such a silly vehicle because Crawford, hovering around fifty at that point in her career, seems determined to make something substantial out of it. With her hair a flaming orange and her face severely tightened, she plays a disagreeably vainglorious Broadway diva named Jenny Stewart, a musical comedy star that seems to have all of Margo Channing's insecurity but little of her scathing wit. Instead, Crawford is made to snarl the lines in John Michael Hayes and Jan Lustig's limp screenplay without any noticeable irony.<br /><br />Everyone kowtows to Jenny and cowers when she has her frequent outbursts, everyone except Tye Graham, a blind pianist hired to be her accompanist. Of course, they will inevitably fall in love, but this absurdity occurs almost in a vacuum since director Charles Walters seems more interested in showing Jenny as a raging harpy when she isn't acting pitiable in the privacy of her bedroom. For an MGM production, the movie looks surprisingly budget conscious and contains only one fully-costumed production number, the amazingly offensive and badly choreographed "Two-Faced Woman" which Crawford and a chorus of dancers perform in blackface (!). It has to be seen to be believed. Crawford's singing voice is dubbed by an emphatic singer named India Adams, not the worst offense at the time since such lip-syncing was pervasive. As a dancer, Crawford likes to show off her still-impressive gams, but her moves are so slow and deliberately minimized that Carol Burnett's years-later parody looks all the more accomplished by comparison.<br /><br />Michael Wilding simply looks embarrassed as Tye, especially in the final wrap-up scene that requires him to have an excessive tantrum, and an extremely disengaged Gig Young is wasted (and looks wasted) as a sycophantic drunk leeching off Jenny. The one scene that works is between Jenny and her beer-guzzling mother, played with unapologetic relish by Marjorie Rambeau. They actually seem related. The 2008 DVD contains several extras - a 14-minute retrospective featurette called "Tough Baby: Torch Song", a PSA for the Jimmy Fund featuring Crawford at home with her subservient children, an audio clip of her recording session (apparently done before the decision was made to dub her voice), a vintage MGM cartoon and short, and the original theatrical trailer. It's just not good enough to be considered a camp classic, but there are moments that truly defy logic.