Wat een glorieuze muziek! Wat een glorieus gezang! Een verhaal groter dan levensgroot. Productiewaarden die recht doen aan Verdi's opera. Dit is een grandioze opera op zijn grootst. Op een schaal van 1 tot 19 is dit een 20.<br />In de meeste opera's gaat het om het zingen. Je verdraagt olifantachtige zangers, rekwisieten, slecht acteerwerk en andere tekortkomingen om van de muziek, en vooral van het zingen, te genieten. In deze film gebeurt dat allemaal niet. Teresa Stratas ziet er mooi uit, zoals Violeta zou moeten. Ze zingt glorieus zoals Teresa zou moeten zingen. Idem dito met Placido Domingo. In tegenstelling tot sommige operazangers kunnen ze allebei acteren. De decors zijn weelderig, de belichting uitstekend, de cinematografie subliem. De regie en de montage stuwen het verhaal zonder haperen voort. Een film die zo dicht bij de perfectie komt als mensen kunnen bereiken.
What glorious music! What Glorious singing! A story bigger than life. Production values that do justice to Verdi's opera. This is grand opera at its grandest. In a scale from 1 to 19, this is a 20.<br /><br />Generally in opera, the singing is the thing. One puts up with elephantine singers, make believe props, bad acting, and other shortcomings to enjoy the music, and especially, the singing. In this film, none of this annoyances takes place. Teresa Stratas looks beautiful as Violeta should. She sings gloriously as Teresa should. Ditto with Placido Domingo. Unlike some opera singers, both of them can act. The sets are sumptuous, the lighting excellent, the cinematography nonpareil. The direction and editing propel the story without flagging for any moment. This film is as close to perfection as humans can achieve.