Nadat ik deze film had gezien en had gelezen dat het een documentaire is die is gebaseerd op een 'echte zaak', vroeg ik me af welk begrip we hebben van de waarheid in visuele of tekstuele verhalen. Mijn eerste ingeving was dat er in deze film clichés zijn samengevoegd om een verhaal te vertellen met een conservatieve politieke boodschap. Gewoon het tegenwicht van het meer algemeen verbreide (en al even simplistische) liberale verhaal van het onderdrukte meisje uit de provincie, ouderwets en geschoold met bekrompen moralistische principes, dat naar een stedelijke omgeving verhuist en onvoorstelbare kwaliteiten ontwikkelt, beroemd wordt, seks ontdekt, enzovoort. Zelfs als het verhaal dat in 'Hunt for the Unicorn Killer' wordt verteld 'waar' is. in die zin dat de regisseur geïnspireerd werd door een incident met structureel dezelfde feiten <0xE2><0x80><0x93> de manier waarop het wordt verteld is absoluut ongelooflijk. Geen van beide personages wint echt aan diepgang. De motieven van het meisje om bij haar vriend te blijven die haar vernedert en de motieven van de vriend om haar uit naïviteit te vermoorden <0xE2><0x80><0x93> zelfs als de film insinueert dat hij nooit van haar heeft gehouden <0xE2><0x80><0x93> blijven duister. De vraag waarom een pacifist zijn vriendin vermoordt, wordt op een te simplistische manier beantwoord, als de film suggereert dat hij alleen maar zijn ideeën had om zichzelf interessant te maken en meisjes te verleiden. Ik denk dat het ook problematisch is om een stuk fictie te maken en te doen alsof het echt is door de echte namen van mensen en plaatsen te gebruiken. Mensen zouden misschien geen onderscheid meer maken tussen wat echt gebeurd is en wat net verzonnen is om de plot interessanter te maken. Ik denk dat de waarheid in verhalen meer te maken heeft met zaken die representatief zijn (zelfs als ze verzonnen zijn) en op zo'n geraffineerde manier verteld worden dat ze dicht bij de complexiteit van het echte leven komen.
After seeing this film and reading that it is a documentary soap based on a 'real case', I asked myself what understanding we have of truth in visual or textual narratives. My first intuition was that in this film there are clichees put together in a stereotype way to tell a story with a conservative political message. Just the counterpiece of the more commonly told (and likewise simplistic) liberal story of the suppressed girl from the province, old fashioned and educated with narrow-minded moralist principles who moves to a urban environment and develops unimagined qualities, gets famous, discovers sex etc. Even if the story told in the "Hunt for the Unicorn-Killer" is "true" in the sense that the director was inspired by an incident with structurally the same facts - the way it is told, is absolutely incredible. Neither of the characters really wins any depth. The motives of the girl to stay with her friend who humiliates her and the motives for the friend to murder her out of jealoucy - even if the film insinuates that he never loved her stay obscure. The question why an explained pacifist kills her girl friend is answered in a too simplistic way, if the film suggests he was only having his ideas to make himself interesting and to seduce girls. I think it is also problematic to make a piece of fiction and pretend it to be real keeping the real names of persons and places. People might no longer distinguish between what was the case and what was just invented to make the plot more interesting. I think truth in narratives is more about cases being representative (even if they are invented) and told in a way sophisticated enough to come close to the complexities of real life. I rate it 1 out of 10.