Deze afwijking van het basisscript van Columbo werkt voor de verandering eens goed. Om redenen die hier niet worden onthuld, moet Columbo's enige verdachte van moord uit het programma worden geschrapt. Vanaf dat moment krijgt de show meer weg van een klassieke moordzaak. Na een paar wendingen en wendingen bevindt Columbo zich in een kamer vol potentiële daders en rookt hij de schuldige op. Columbo is net zo slim, bedreven en thuis in deze tactiek als in zijn gebruikelijke een-op-een-gevechten. En er wordt niet bezuinigd op de details die van Columbo een unieke en bijzondere detectiveshow maken.
This departure from the basic Columbo script works out well, for once. For reasons not revealed here, Columbo's singular murder suspect has to be dropped from consideration. From then on, the show becomes more like a classical whodunit. After some twists and turns, the conclusion has Columbo in a room full of potential culprits, smoking out the guilty one. Columbo is as clever, adept, and at home with this tactic as in his usual one-on-one battles. And there's no skimping on the touches that make "Columbo" a unique and special detective show.