Bibliothecaris-boekworm (Jenny Wright), die geniet van het lezen van griezelverhalen waarin ze zichzelf helemaal laat opgaan, ontdekt dat een sadistische alchemist uit een 'non-fictie'-boek met de titel 'I Madman' uit de literaire pagina's is opgedoken in de overtuiging dat zij Anna is, zijn muze voor wie hij genoegen wil scheppen in het 'perfecte gezicht'. In het boek ontdoet Malcolm Brand (Randall William Cook, die eruitziet als Noseferatu met een sjaal om zijn gezicht die een ontbrekende neus verbergt) zich van zijn gelaatstrekken omdat degene naar wie hij verlangt hem afstotelijk vond. als bron voor waar Brand de volgende keer zal toeslaan, is het moeilijk om haar vriend/rechercheur Richard (Clayton Rohner, met zijn lichte baard en jasje, die op een keiharde privédetective uit een film noir lijkt) en de politie te laten geloven in haar idiote verhaal. Virginia wordt vaak bezocht door de maniak voor en na het doden van zijn slachtoffers.<br />Tibor Takács (De Poort) brengt ons een verrassend originele moordenaar met een overschot aan fantasie, als de kijker zich kan overgeven aan het bovennatuurlijke aspect van het verhaal. Wat betreft het vermogen van de gek om zich van woorden tot vlees te manifesteren, zijn gruwelijke daden te verrichten in de straten van Los Angeles, voelde ik me afgeleid van het volledige geloof van de lezer in het gedrukte materiaal. Virginia gaf hem in feite het leven, totdat de angst voor hem zo reëel werd dat zijn vorm en vorm zich van een schriftelijk werk tot een waarachtig wezen ontwikkelden. Misschien waren er zowel de lezer als de schrijver zelf voor nodig om deze ongelooflijke situatie te laten uitgroeien tot werkelijkheid. Toen Virginia zich verdiepte in het leven van de schrijver van 'Ik, Gek' (en een andere roman, waarin een gecreëerd monster voorkomt, geschreven door ene dr. Kessler, die daadwerkelijk van de gedrukte pagina springt om Malcolm Brand te doden) ontdekte Virginia dat Brand zelf van ganser harte geloofde dat wat hij schreef echt was en niet fictief... dus misschien werd de moordenaar zonder gezicht geboren dankzij het volledige vertrouwen van de schrijver en de lezer in wat er geschreven stond. Afgezien van al die freudiaanse jazz hangt er in de film een heerlijk morbide sfeer, en ik vond dat de film van Tibor Takács erg op Argento leek... een groteske moordenaar die met een mes zwaait, snijdend en hakkend, terwijl een verbijsterde politiemacht dag en nacht werkt om hem te pakken te krijgen, en een vrouw van wie iedereen denkt dat ze gek is, gevangen in de wervelwind van een surrealistische nachtmerrie waarin ze hulpeloos al haar bekenden vermoord vindt, vakkundig gefotografeerd (... hoewel zijn titels niet opzienbarend zijn, Bryan Englands geavanceerde camerawerk en levendige kleuren, voelde ik me aangetrokken tot Argento-films als 'Suspiria' en 'Inferno', en er zijn verscheidene verbluffende opnamen van de moordenaar die vanuit de verte schaduw en licht gebruikt) met een visuele flair en bedwelmende energie. Er is ook nog wat duistere humor te vinden, waaronder een hilarische ondervragingsscène waarin Virginia de politie probeert te vertellen over degene die verantwoordelijk is voor de moorden en hun onbetaalbare reacties op wat ze zegt. Ik denk dat de kijkers zich op het hoofd zullen krabben bij het idee, het is inderdaad een nogal bizar verhaal, maar ik heb ervan genoten. Ik genoot van het gebruik van Los Angeles en ik vond de manier waarop Tibor Takács de romansequenties (die zijn gebaseerd op de jaren vijftig) redigeert in het moderne verhaal opvallend integraal. Het was geweldig om te zien dat de lieftallige Jenny Wright een van de weinige hoofdrollen kreeg, en ze speelt die heel goed, als een bange vrouw die weet dat de waarheid over haar moordenaar zo vergezocht is als het maar kan, die koppig achter zijn arrestatie aanzit en hem vaak net een stap voor is, zowel tegenover haar als tegenover de politie. Het wezen dat aan het eind een grootse entree maakt, zal fans doen denken aan het griezelverhaal van Tibor Takács, 'De Poort', want het lijkt op de demonische volgelingen uit het gat in de achtertuin van die film.<br />De scène in de bibliotheek. Waar de politie de WRONG-bibliotheek in de gaten houdt) is een doemscenario dat het leven voor Virginia alleen maar moeilijker maakt, die er op de een of andere manier in moet slagen haar vriend ervan te overtuigen dat de psychopaat inderdaad voorkomt in een of ander horrorboek dat ze leest. De boekwinkel waar Virginia werkt is volgestouwd met stapels boeken die in groepjes door het hele gebouw verspreid liggen en de climax doet wonderen in deze omgeving.
Librarian book-worm(Jenny Wright), who enjoys reading horror stories which she invests all of herself into, finds that a sadistic alchemist, from a "non-fiction" book titled "I Madman" has emerged from the literary page believing she is Anna, his muse for whom he wishes to please with the "perfect face." In the novel, Malcolm Brand(Randall William Cook, who looks like Noseferatu with a scarf around his face, hiding a missing nose)removes his facial features because the one he longs for found him repulsive. Virginia(Wright)finds that Brand has somehow manifested into modern Los Angeles and is murdering people she knows, grafting a part from each victim's face after slicing them away with a razor. Following "I, Madman" as a source for where Brand will strike next, the difficult part is getting her boyfriend/detective, Richard(Clayton Rohner, with a light beard and jacket, resembling a hard-boiled PI from a noir film)and the police to believe her cockamamie story. Virginia is often visited by the maniac before and after he kills his victims.<br /><br />Tibor Takács(The Gate)brings us quite a startlingly original slasher with imagination to spare, if the viewer can give over to the supernatural aspect of the story. In regards to the madman's ability to manifest from words to flesh, committing his grisly deeds on the streets of Los Angeles, I felt derived from the reader's complete belief in the printed material. He wasn't real until the fear of him become so vivid, Virginia, in essence, gave him life..his shape and form evolve from a written work into a true being. Perhaps it took both the reader and the writer himself to make this unbelievable situation come to fruition. When delving into the author's life of "I, Madman"(..and another novel, which featured a created monster by a Dr. Kessler, who actually leaps from the printed page to kill Malcolm Brand)Virginia finds that Brand himself believed wholeheartedly that what he wrote was real not fictitious...so perhaps the killer without a face, was given birth thanks to the writer and reader's complete faith in what was written.Besides all that Freudian jazz, the film has a wonderfully morbid atmosphere, and I thought Tibor Takács' film was very much in the Argento vein...a grotesque killer wielding a blade, slicing and dicing, with a baffled police force working all hours to catch him and a female character everyone believes is nuts caught in the whirlwind of a surreal nightmare helplessly finding all those she knows being killed, skillfully photographed(..while his credits aren't eye-popping, Bryan England's sophisticated camera-work and vibrant color, I felt hearken back to Argento films like "Suspiria" and "Inferno", and there are several stunning shots of the killer from afar using shadow and light)with a visual flair and intoxicating energy. Not to mention, there's some dark humor to spare, including a hilarious interrogation scene where Virginia attempts to tell the police about the one responsible for the murders and their priceless reactions to what she's saying. I think the premise might have viewers scratching their heads, it is indeed quite an outrageous story, but I ate it up. I loved the use of Los Angeles and I found the way Tibor Takács edits the novel sequences(..based in the 50s)into the modern story, strikingly integrated. It was great seeing the lovely Jenny Wright get a rare lead role, and she ably fills it nicely, projecting a frightened woman who knows that the truth about her killer is as far-fetched as they come, doggedly pursuing his capture, and often finding him one step ahead of both her and the police. The creature which makes a grand entrance at the end will remind fans of Tibor Takács' kiddie horror outing, "The Gate", for it resembles the demon minions from the hole in the backyard of that film.<br /><br />The library scene(..where the police stake out the WRONG library) is a doozy which only makes life harder for Virginia, who must somehow, someway, convince her boyfriend that the psychopath is indeed from some horror book she reads. Love the book store Virginia works in..books are stacked and scattered in clusters all throughout the building and the climax works wonders in this setting.