Deze film is gemaakt toen ik twee was. Ik denk dat ik hem toen ook wel leuk zou hebben gevonden. De hoofdrolspeler, Sam, zegt nauwelijks twee woorden in de hele film en loopt ongeveer een meter, en verder kruipt hij als een dier. Ik vond het zo cool, en ik had echt het gevoel dat ik ook de lucht van 1987 inademde. Het voelt op dit moment heel commercieel om in Sydney in een band te spelen, en deze film heeft mijn vrienden en mij geïnspireerd om weer eens van dat ordinaire rockleven te genieten. Ik denk dat dit een goede aanwijzing is voor de artistieke integriteit van de film <0xE2><0x80><0x93> hij wordt provocerend en interessant gevonden. Maar vergeet niet dat je hem moet accepteren zoals hij is. De plot zit vol verwikkelingen, maar dat is niet de kracht van de film. De kunst van het vertellen zit'm in de cinematografie en de onschatbare karakters. De film geeft je ook een beetje inzicht. Je hebt het gevoel dat je de episode hebt overleefd en dat je daardoor wijzer bent geworden.
This movie was made when I was two. I reckon i would have liked it then as well. the lead character, Sam, barely says two words the whole movie and walks about a meter, otherwise crawling like an animal. I thought it was so cool, and I really felt like I was breathing the air of 1987 as well. Being in a band in Sydney at the moment feels really commercial and this movie inspired my friends and I to tap into that trashy rock lifestyle once again. I think that this is a good indication of the movies artistic integrity- it is thought provoking and interesting. Just remember to accept it for what it is though. There are twists in the plot but this is not it's strength. The real art in the telling of this story is the cinematography and priceless characters. There is also a bit of insight in this film. You feel as if you have survived the episode and are wiser for it.