Deze film zou op de filmacademie moeten worden vertoond als richtlijn voor hoe je een film _niet_ moet maken. Dit is een film met een ensemble, en hij leek erop gebrand om elk personage op een gegeven moment met elkaar te laten communiceren, of dat nu zinvol was of niet. Het resultaat was een overvloed aan scènes die geen enkele relevantie of invloed op het verhaal hadden. De personages waren slecht geschreven en onderontwikkeld. De lange takes waren indrukwekkend, maar dat doet er allemaal niet toe als de inhoud slecht is. Het enige positieve in deze film was de prestatie van Gary Sinise. De andere acteurs waren ofwel niet goed gecast (we weten allemaal dat David Schwimmer maar één rol kan spelen) of ze gaven alleen maar clichématige, slechte voorstellingen. Deze film had geen verrassingen, tonnen plotgaten, subplots die nergens toe leidden, verwarrende scènes die niets toevoegden en, bij gebrek aan een beter woord, gewoonweg stom waren.
This movie should be shown at film school as a guideline for how *not* to make a movie. This is a film with an ensemble cast, and it seemed dead-set on making every character interact with each other at some point, whether it made any sense or not. What resulted was a plethora of scenes which had no relevance or effect on the story. The characters were poorly-written and under-developed. The long takes were impressive, but none of that matters if the content is bad. The only redeeming quality in this movie was Gary Sinise's performance. The other actors were either mis-cast (we all know David Schwimmer can only play one part) or just gave cliched, bad performances. This movie had no surprises, tons of plot-holes, sub-plots that went nowhere, confusing scenes that added nothing, and was for lack of a better word, just flat-out stupid.