Nu zien we hier de andere kant van het extreme als het om films met of zonder charisma gaat. Eerder vanavond onderwierp ik mezelf aan de TEEN VAMP van 1988, een bloedeloze poging om een combinatie te maken van komedieachtige capriolen, American Graffiti nostalgie en vampierhymne die alle charisma had van een zeepbakje uit de supermarkt. Nu kijken we naar DEATH BY DIALOGUE, ook uit 1988 en een voertuig voor de toen razend populaire Ken Sagoes, die in vergelijking met hem ALLES is. Het is onderhoudend, gewaagd, ongepast amusant, doorspekt met naaktheid en bloederige beelden, gevuld met harde, smakeloze rock uit de jaren tachtig, heeft een verwarde, onbegrijpelijke plotlijn met misschien zes hersencellen, is bij tijd en wijle knap om te zien, en ik heb het nu twee keer gezien. Ik heb geen idee wat er tijdens het verhaal gebeurt, maar het is leuk, smerig, kleurrijk en soms behoorlijk inventief.<br />De film gaat naar verluidt over een groep tieners die allemaal tegen de 26 lopen en gevangen komen te zitten in een web van angst en moord, gebaseerd op een script dat is gevonden in de kelder van een huis naast een studio. Maar waar de film _echt_ over gaat, zijn blonde meisjes met lekkere kontjes, jaren tachtig mode & kapsels, lowbudget rechtstreeks van thuisproducties van horrorfilms, en mensen van wie het hoofd wordt afgehakt, ontploft door afgrijselijke arenametal uit de jaren tachtig, doorboord met grote hak-/hakinstrumenten, en mensen die de blonde meisjes zien met de mooie lijven zonder kleren aan. Door het vizier direct op de goot te richten en recht door de natuur heen te schieten, slaagt de film briljant in zijn opzet: dit is de beste feestfilm die ik heb gezien sinds NACHTTRAIN TO TERROR.<br />Iemand die op zoek is naar serieus acteerwerk, kunstige cinematografie, zinvolle dialogen en sociaal bewust zijn van thematische relevantie, zou er goed aan doen om ERIN BROKOVICH te huren en zijn hersens wat rust te gunnen. Maar als je een film nodig hebt om bier te drinken, dan kom je hier aan je trekken. Een typische scène gaat over een vent die verkleed als Clancy Brown uit HIGHLANDER als een idioot met zijn zwaard staat te zwaaien terwijl pyrotechnische explosies zijn twee handlangers doen opspringen terwijl ze op hun motorfietsen springen, terwijl de Scorpion-squire-arena-rock de beat uitbraakt. Het ziet er gaaf uit, maar wat voor ideeën er ook achter de beelden schuilgaan, ze zijn niet zichtbaar. Dit is een film die alleen uit oppervlakkige beelden bestaat, zonder subtekstuele agenda's en betekenissen die boven het voor de hand liggende uitstijgen. Mijn favoriete deel begint met een stel dat het bed deelt op een hooizolder: we worden getrakteerd op meer dan genoeg opnamen van de blondine met de volle borsten die haar dikbuikige minnaar berijdt, terwijl vreemde, droge ijsnevel en blauw verlichte gebeurtenissen de structuur verstoren. Op het hoogtepunt van hun seksuele paringsdaad wordt de vrouw letterlijk door de muur van de hooizolder naar haar (ongeziene) doem geblazen, en het begrijpelijk perplexe varken dat ze bereed, strompelt naar buiten met zijn modieuze gele broek om zijn enkels en vraagt zich hardop af wat er aan de hand is. Dan maakt hij een nachtmerrieachtige ren door een stuk bos en komt dan bij een Arena Rock Metal band uit de jaren tachtig die 'When The Ax Does Fall' speelt, of hoe dat ook heet. Ze zien eruit als Def Leppards ongelukkige jongere broer. En weer zwaait de gitarist op het hoogtepunt van hun optreden met zijn gitaar door de lucht als Steve Jones uit die film van de Sex Pistols en laat hem neerkomen op het hoofd van het verbijsterde varken, waardoor het natuurlijk explodeert tot een balletje spugende brij.<br />Wat betekent dat allemaal? Absoluut niets. En als je op zoek bent naar betekenis of diepgang in deze film, dan verspil je je tijd. Maar als je wilt lachen, kijk dan eens naar _hawt babez_ in verschillende stadia van ontkleding, zie hoe mensen hun hoofd afhakken en dingen heel goed de lucht in worden geblazen, bingo. Ik bewonder de eerlijkheid van de film omdat hij niet probeert iets anders te zijn dan complete onzin, en omdat hij een gevoel voor humor heeft dat heel verfrissend is. Dus daar gaan we: twee films, zelfde jaar, zelfde soort producties (hoewel _DEATH BY DIALOGUE_ eruitziet alsof het een gezonder budget had dan _Tone vamp_ ), zelfde soort doelpubliek, zelfde medium van homevideoproducties, en ze hadden niet meer van elkaar kunnen verschillen als ze zich van elkaar bewust waren geweest & zich hadden voorgenomen anders te zijn. De dood door middel van telepathie is veruit de domste van de twee, maar heeft in elk geval het voordeel dat het vermakelijk is.<br />7/10: De uitdrukking 'Vuilnis in, vuilnis eruit' schiet me te binnen.
Now here we see the other end of the extreme when it comes to movies with or without charisma. Earlier tonight I subjected myself to 1988's TEEN VAMP, an anemic attempt to blend comedy antics, American Graffiti nostalgia and vampire hyjinx that had all the charisma of a small soap dish from the dollar store. Now, we watch DEATH BY DIALOGUE, also from 1988 and a vehicle for the then red-hot Ken Sagoes, which by comparison is *ALL* charisma. It is entertaining, risqué, inappropriately amusing, riddled with nudity & graphic gore, filled with loud, cheesy 80's rock, has a muddled, incomprehensible plot line with maybe six brain cells in it's at times pretty head, and I've watched it twice now. No idea what happens during the story, but it's fun, sleazy, colorful and at times pretty inventive.<br /><br />The movie is supposedly about a group of teen agers who are all pushing 26 or so that find themselves trapped in a web of terror & murder patterned after a movie script found in the basement of a house next to a studio. What it *REALLY* is about, however, is blond girls with nice butts + bewbs, 1980s fashions & hair styles, low budget direct to home video horror movie production, and people getting their heads chopped off, exploded by horrific 80's arena metal rock, skewered with large chopping/cutting instruments, and seeing the blond girls with the nice bodies without their clothes on. By concentrating it's sights directly on the gutter and shooting straight about it's nature the movie succeeds brilliantly: This is the best party movie I have seen since NIGHT TRAIN TO TERROR.<br /><br />Anyone looking for serious acting, artful cinematography, meaningful dialog and socially aware thematic relevance would be well advised to rent ERIN BROKOVICH and give their brains a rest. But if you need a movie to drink beer to here you go. A typical scene has a guy dressed up like Clancy Brown from HIGHLANDER swinging his sword around like a fool while pyrotechnic explosions highlight his two evil minions jumping their motorcycles while the Scorpion-esquire arena rock chugs out the beat. It looks waaay cool, but whatever ideas there are behind the imagery are not manifest. Here is a movie that is all surface image, devoid of sub-textural agendas and meanings that go beyond the obvious. My favorite part starts with a couple fornicating up in a barn loft: We are treated to ample shots of the amply chested blond riding her amply-bellied lover while weird, dry ice fog and blue lit events disturb the structure. At the height of their sexual coupling the female is literally blown through the wall of the barn to her (unseen) doom, and the understandably perplexed porker whom she had been riding stumbles out with his fashionable yellow trousers around his ankles, wondering aloud wazzup. He then has a nightmarish run through a patch of woods before coming upon an 80's Arena Rock Metal band playing "When The Ax Does Fall" or whatever it's called. They look like Def Leppard's unlucky younger brother. And again, at the climax of their performance the guitarist swings his guitar around in the air like Steve Jones from that Sex Pistols movie and smashes it down on the head of the bewildered porker, which naturally causes it to explode into a ball of spewing mush.<br /><br />What does it all mean? ABSOLUTELY NOTHING. And if you look for meaning or depth in this film you will be wasting your time. But if you want to laugh, check out hawt babez in various states of undress, see people get their heads chopped off and stuff get blowed up real good, bingo. I admire the movie's honesty in not trying to be anything but complete crap, and having a sense of humor about itself that is quite refreshing. So here you go: Two movies, same year, same kind of productions (though DEATH BY DIALOGUE does look like it had a healthier budget than TEEN VAMP), same kind of target audience, same medium of home video oriented productions and they could not have turned out more differently if they had been aware of each other & made a point to be different. DEATH BY DIALOGUE is easily the stupider of the two, but at least has the distinction of being entertaining.<br /><br />7/10: The expression "Garbage In, Garbage Out" comes to mind.