Een Mexicaanse bandiet, met de hulp van een Poolse scherpschutter, trekt erop uit om een enorm opstandig leger op de been te brengen om een land terug te nemen waarvan zij geloven dat het een slecht behandeld Mexico is dat wordt bestuurd door corrupte en rijke lieden uit de hogere kringen. Dus nu maken ze deel uit van de groeiende revolutie, maar de twee mannen schijnen hun twijfels te hebben over wie hier werkelijk de leiding heeft, aangezien de Mexicaanse boer meestal op de Europese cowboy vertrouwt. Terwijl het leger misschien achter de rebellen aan zit, is er ook nog een scherpschutter die een rekening met de twee mannen te vereffenen heeft.<br />'Ik weet niet hoe lang ik nog heb.' Ik had deze film al eens eerder gezien, maar ik had bijna de kans gemist om deze meer dan fatsoenlijke spaghettiwestern te zien. Het kwam erop neer dat ik hem een keer buiten de tv om op een blanco dvd had gezet, die ik wilde gebruiken, tot ik besefte dat deze film klaar was voor gebruik. Pff, gelukkig besloot ik hem nog even te bekijken voordat ik hem uitwiste. Ook ging de film na de aftiteling een minuut of drie op zwart, en ik dacht dat het misschien niet de bedoeling was dat ik hem zou zien, maar dat was van korte duur en ik ging er weer helemaal in op.<br />Hoe dan ook, weg van mijn zinloze gebazel 'The Mercenary', de eerste keer dat ik een film van Corbucci heb gezien.' De films van Franco Nero waren een spannende spaghettiwestern die het geweld en de kleurrijke personages niet uit het oog verloor. Hoewel het geweld niet erg visueel is en het soms buiten het beeld gebeurt, nemen die kleine dingetjes er niets van weg. De echte personages zijn misschien moeilijk te appreciëren, omdat ze overkomen als ongelooflijk hebzuchtig en regelrecht bloeddorstig op geweld uit. Wat volgens mij niet eens zo slecht is voor dit soort films, want dat is een van de trekpleisters van dit subgenre, maar het is gewoon zo dat de personages vervangbaar zijn, nou ja, misschien niet Franco Nero's gemakkelijk in het leven staande personage. De richting van Sergio Corbucci is ook de sleutel, want het verhaal is...' Ik had het niet met een bepaald doel gepland, maar alleen om één komische scène of actiemoment in gang te zetten. Maar die momenten hielpen je in elk geval de tekortkomingen van de plot te vergeten. Bovendien was het komischer dan ik had gedacht. Vanaf dat moment deed het me een beetje denken aan Leones 'The Good, the Bad and the Ugly', dat kwam door de kameraadschappelijke humor waarmee ze omgingen, en zoals een andere recensent opmerkte, had Paco Roman een griezelige aard, in tegenstelling tot Taco van GTBTU. Afgezien daarvan zijn er ook andere invloeden uit de trilogie van de dollar te zien. Voor mij vertoont Nero's scherpschutter een opvallende gelijkenis met en een stabiele persoonlijkheid tegenover die van Eastwood.' Het karakter van de Dollar-trilogie en de krachtmeting in een stierenarena zou je ook zo kunnen opvatten. Maar genoeg daarover.<br />Wat het nog meer heeft, is de geweldige en donderende score die je kunt verwachten van de immer betrouwbare Ennio Morricone, en de filmografie krijgt een dynamische behandeling. Het script is gevuld met cynische humor en loodzware dialogen over het leven van de rijken en de armen, en hoe hebzucht je blind kan maken voor ware bedoelingen. Er is een overdaad aan scherpe en geestige antwoorden, vooral tussen Kowalski, Paco en Columba. De drie leiden Franco Nero, Tony Musante en Giovanna Ralli als altijd geestdriftige maar beeldschone Columba die uitzonderlijke prestaties levert en Jack Palance als Ricciolo 'Curly' De revolverheld die de groep op het spoor is, brengt het venijn in de schurkenrol, maar ik vond dat hij veel te weinig werd gebruikt en zijn plannen met Kowalski zouden meer belangstelling hebben gewekt dan wat er nu wordt getoond.<br />We worden regelrecht in deze barokke western geworpen, met een achtergrond die met zulke uitbundige flair en geestdrift van het scherm spat. Corbucci maakt de film snel spannender en verrassender naarmate hij vordert, zonder dat je wegdommelt vanwege een paar goede toneelscènes, zoals een bankoverval, het bombarderen van een Mexicaanse stad en de laatste schietpartij. Het zou zelfs moeilijk zijn om weg te doezelen met de harde geluidseffecten en de bulderende score. Maar zelfs als je denkt dat het afgelopen is en de climax voelt alsof hij te vroeg komt, is er nog meer te gebeuren. Over het algemeen maakt Corbucci gebruik van dit goede rollende avontuur, ook al ontbreekt het hem aan een dodelijke stoot of inslag om het gedenkwaardig en groots te maken. Maar desondanks is het een geweldige ontsnappingsplezier dat barst van de waanzin, dubbele kruisbestuivingen, overvloedig geweld, veelbelovende optredens en lef.<br />Het is een meer dan fatsoenlijke manier om de verleden tijd te gebruiken. Ik zie dat 'Companeros (1970)' vaak wordt geprezen, dus het ziet ernaar uit dat er nog een op mijn lijst van must-sees staat.
An Mexican outlaw, with the help of a hired Polish gunslinger go out to make an massive rebellious army to take back what they believe is an poorly treated Mexico that is run by crooked and rich upper-class folk. So now they are part of the growing revolution, but the two men seem to have their ups and downs on who really is in-charge here, as the Mexican peasant actually relies on the European cowboy most the time. While, the army might be on the rebels' tails, but also too is another gunslinger that has a score to settle with the two men.<br /><br />I don't know how long I've had this for, but I nearly missed the opportunity of watching this more than decent spaghetti western. Basically I recorded it off TV some time back onto a blank DVD, which I was going to use, until I realised that this flick was ready to go. Phew, lucky I decided to check it before erasing it. Also after the opening credits the film actually went black and dead quiet for 3 minutes or so, and I was thinking maybe I wasn't meant to see it, but that was short-lived and I was back right into it. <br /><br />Anyhow, away from my pointless ramble "The Mercenary" which is first I've seen of any Corbucci's films was an exciting gung-ho spaghetti western that doesn't let up on the violence and colourful characters. Although the violence isn't terribly graphic and sometimes it happens off screen, but these minor glitches don't take away anything from it. The actual characters might be hard to like as they come across as incredibly greedy and downright blood thirsty for violence. Which I say isn't too much of a bad thing for this type of flick, because that's one of the draw cards of this sub-genre, but it's just that the characters are expendable to it, well maybe not Franco Nero's easy going character. Sergio Corbucci direction is the key also because the story isn't planned out with any real sort of purpose but just to stage one comical scene or action packed moment. But at least those moments actually worked to make you forget the plot's shortcomings. Plus it was jokier than I thought it would be. From that point it did kind of reminded me of Leone's 'The Good, the bad and the Ugly', that was because of the buddy humour that they played around with and like another reviewer mentioned Paco Roman did have an uncanny nature to that of Taco from GTBTU. Other than that, you can see other influences from the dollar trilogy evident too. For me Nero's gunslinger has a striking resemblance and steady persona to that of Eastwood's character of Dollar trilogy and the showdown in a bullring you could think the same too. But that's enough about that.<br /><br />What else it has going for it is the great and thunderous score that you come to expect by the ever-reliable Ennio Morricone and the cinematography gets some dynamic treatment. The script is filled with cynical humour and leaden dialog on that of the rich and poor, and how greed can blind you to true intentions. There an over abundance of sharp and witty replies and that's especially between Kowalski, Paco and Columba. The three leads Franco Nero, Tony Musante and Giovanna Ralli as ever gusty but beautiful Columba put in exceptional performances and Jack Palance as Ricciolo 'Curly' the gunfighter on the trail of the group brings the added venom to the villain role, but I thought he was vastly under-used and his agenda with Kowalski would've made for more interest than what is given. <br /><br />We're thrown right into this baroque western with the backdrop splashing off the screen with such exuberant touches of flair and gusto. Corbucci paces the film swiftly by making it more compelling and surprising the further along it went, without letting you doze off because of some well stage scenes like a bank heist, bombing of an Mexican town and the final shootout. Actually it would be hard to doze off with the loud sound effects and bellowing score. Even so just when you think its finished and the climax feels like it came too early, there's even more to come afterwards. Overall, Corbucci takes advantage of this good rolling adventure, even if it does lack some sort of killer punch or impact to make it overly memorable and grand. But nonetheless it's swell escapism fun that's bursting at the seams with madness, double crossings, plentiful violence, promising performances and grit.<br /><br />It's a more than decent way to the past time with. I see 'Companeros (1970)' gets praised a lot, so it looks another to hit my must-see list.