2 dagen in Parijs (2007) werd geproduceerd/geschreven/geleid/geregisseerd/geknipt en werd geregisseerd door Julie Delpi, die ook haar echte ouders rekruteerde voor de rol van de ouders van Marion, haar alter ego van toen.<br />Julie Delpy, die absoluut charmant was als Celene, de heldin van twee films van Richard Linklater ( Before the Sunrise en Before Sunset), probeerde een gelijksoortige film te maken, of liever gezegd een vervolg op de film, over het stel dat al een paar jaar samen is, een probleem in hun relatie ervaart en probeert dat op te lossen. Gezien het feit dat Delpy zoveel van zichzelf heeft laten zien bij het maken van de film, verdient ze mijn diepste respect. Het probleem is dat haar film, net als Before the Sunrise en Before Sunset (die zich in Parijs afspelen, zoals de titel al aangeeft), niet zo goed is als ze was. De chemie tussen de twee hoofdpersonen, de Franse Marion (Delpy) en New Yorker Jack (Adam Goldberg) is volkomen afwezig, de plot is erg mager, maar dat is nog niet eens het grootste probleem. De film heeft geen subtiliteit, elegantie, geestigheid of charme, en als die er wel zijn, zijn ze goed verborgen. Ja, de naam Woody Allen kwam maar een paar keer bij me op, want Adam Goldberg leek eer te bewijzen aan Woody Allens personage, neurotisch, onbeschermd en zeurend <0xE2><0x80><0x93> en niet bepaald een goed personage. Hij was gemeen, vaak zonder reden. De scène in het begin van de film waarin Jack de Amerikaanse toeristen de schijnbaar verkeerde richting naar Louver wijst, alleen omdat hij zeker weet dat ze conservatieve Bush-aanhangers zijn, maakt hem nog geen ridder op het witte paard, en het is gewoon niet grappig. Ik vond het ook niet leuk dat de charmante Marion via e-mail een foto van Jack met de kleurige ballonnen naar haar familie stuurde. Ik heb niets tegen foto's <0xC3><0xA0> la naakt, en voor zover ik kon zien had Jack niets om zich voor te schamen, maar hoe zit het met privacy en vertrouwen in de relatie? Wat er ook gebeurt tussen twee mensen in hun intimiteit, het moet tussen hen blijven, want het is alleen van hen. Wat dacht je ervan om gewoon aan een vriend te vragen of hij het niet erg zou vinden als zijn grappige foto naar de familie van zijn vriendin werd gestuurd? Denkt de gevoelige, intelligente, pittige Marion daar ooit aan? Ik was zo verliefd en kon geen genoeg krijgen van een middagje in Parijs met Celene en Jesse, een paar jaar geleden. 77 minuten. Vóór Sunrise was het zo slim, zo romantisch en zo ontroerend dat ik nog een film wilde zien met een Frans meisje en haar Amerikaanse vriend, om erachter te komen wat er met hen gebeurd kon zijn. Het vervolg op twee van de meest romantische, moderne, filmbeelden van de relaties was een teleurstelling. Ik moet erbij zeggen dat Delpy's film ook een paar positieve kanten heeft. Ik vond haar Parijs-film mooi, heel echt, hard en niet sentimenteel. Ik vond de rollen van haar ouders Albert Delpy en Marie Pillet het leukst. Er is één scène waar ik van heb genoten en elke keer als ik eraan denk, moet ik glimlachen. Op weg naar het graf van Jim Morrison bij Per Lashes vraagt Marion aan Jake: Waarom wil je het graf van Jim Morrison zien? Je houdt niet eens van The Doors. En hij antwoordt: 'Het is een beroemd graf... Ik ben een enorme fan van Val Kilmer.' Helaas waren al die positieve dingen niet genoeg om de film te redden <0xE2><0x80><0x93> ik had nooit gedacht dat twee dagen op een van mijn favoriete plekken ter wereld zo ondraaglijk lang en teleurstellend konden zijn.
2 days in Paris (2007) was produced/written/directed/edited/scored/starred by Julie Delpi who also recruited her real parents to play the parents of Marion, her alter ago.<br /><br />Julie Delpy who was absolutely charming as Celene, the heroine of two Richard Linklater's movies (Before the Sunrise and Before Sunset), tried to make the similar film or rather follow-up about the couple that have been together for few years, experience some problem in their relationship, and try to work them out. Judging by the fact that Delpy has thrown so much of herself in all aspects of creating the film, she deserves my deepest respect. The problem is, as much as her movie walks the same territory as Before the Sunrise and Before Sunset (it takes place in Paris as the title suggests), it is not as good as they were. The chemistry between two main characters, the French Marion (Delpy) and New Yorker, Jack (Adam Goldberg) is completely non-existent, the plot is very thin but it is not even the biggest problem. The film has no subtlety, elegance, wit, or charm, and if it does, they are very well hidden. Yes, few times Woody Allen's name came to my mind because Adam Goldberg seemed doing homage to Woody Allen's character, neurotic, unsecured, and whining - and not particularly good one. He was mean, often without the reason. The scene in the beginning of the movie when Jack gives the group of the Americans tourists the apparently wrong directions to Louver just because he is sure that they are conservative Bush supporters does not make him a white knight, and it is just not funny. I also did not find charming Marion sending to her family via e-mail the picture of naked Jack with the colorful balloons. I have nothing against pictures a la nude, and from what I was able to notice, Jack had nothing to be ashamed of but how about privacy and trust in the relationship? Whatever happens between two people in their intimacy should stay between them because it belongs to them only. How about simply asking a boyfriend if he would not mind his funny picture be sent to his girlfriend's family? Does sensitive, intelligent, feisty Marion ever think of it? I was so much in love and could not get enough of one afternoon in Paris few years back with Celene and Jesse. 77 minutes long Before Sunrise was so clever, so romantic, and so moving that it made me want to see another movie with French girl and her American love, to find out what could've happened to them. Well, little did I know that it would be "2 Days in Paris". It is sad for me to admit, but Delpy's follow up to two of the most romantic modern screen observations of the relationships was a disappointment. I should mention that Delpy's movie has some positive sides to it. I liked how she showed HER Paris, very real, tough, and not sentimental. I liked for the most parts her parents Albert Delpy and Marie Pillet in their roles. There is one scene that I enjoyed and every time I think of it, it makes me smile. On their way to visit Jim Morrison's grave at Per Lashes, Marion asks Jake, Why do you want to see Jim Morrison's grave? You don't even like The Doors. And he answers, "It is a famous grave...I am a huge fan of Val Kilmer". Sadly, all the bright points were not enough to save the movie - I never thought that two days in one of my favorite places in the world may be so unbearably long and disappointing.