Genre verbasteren is een tijdloze kunst, waarbij het erom gaat de belangstelling van een afgestompt of uitgeput publiek terug te winnen. Helaas is het ook een riskante onderneming, die voor een groot deel te danken is aan het delicate evenwicht tussen de twee verschillende elementen. Dus terwijl de vermenging van het genre sekskomedie dat in Hollywood doodgeknuppeld is met het monsterachtige genre van de sciencefiction dat de overhand lijkt te hebben gekregen, er op papier goed uitziet, zijn er in het executiestadium een paar dingen nodig om te werken. Het eerste, en beslist belangrijkste element om op zijn plaats te zetten, is een slim script dat het beste van de toekomstige genres vermengt en het meeste van het ergste verwijdert. Een goed voorbeeld zou _Aliens_ zijn, waarin sciencefiction, horror en actie samengaan in een aangrijpend verhaal over mensen die vechten tegen hun eigen slechte karakters. Als een goed script eenmaal op zijn plaats is, zijn goede regie en goede acteurs eigenlijk noodzakelijk om te volgen. Sterker nog, sommige pogingen om genres te combineren die geen goed script hebben, kunnen zelfs worden gered door een goede regisseur of een goede cast.<br />Het probleem met _Decoys_, in een notendop, is dat het absoluut niets van dat alles heeft. De regisseur lijkt er tevreden mee te zijn om zijn camera voor zijn personages te zetten en hem te laten draaien terwijl zij hun tekst opzeggen. De acteurs op hun beurt lijken alleen maar tekst te reciteren en de schijn op te houden. Dit maakt, niet geheel onnatuurlijk, dat het publiek eerder buiten de werkelijkheid van de film staat dan erin terechtkomt. Natuurlijk zou men zich hiervan kunnen herstellen door een film te maken die slecht of vreemd genoeg is om grappig te zijn. Dit wordt zelfs niet geprobeerd in _Decoys_. Het idee dat buitenaardse wezens met de opdracht om te paren met de plaatselijke bevolking op aarde landen om een of andere voortzetting van hun soort te vergemakkelijken, is een populaire komedie. Toegegeven, het is een moeilijke taak om van dit idee een geloofwaardige verschrikking te maken, zoals _Soorten_ in 1995 bewees, maar het probleem in _Decoys_ is dat niemand het zelfs maar lijkt te proberen. De film geeft ons weinig aanwijzingen hoe we moeten reageren. Het probleem wordt nog verergerd door de cast. Meghan Ory steelt de show als potentiële vriendin voor de hoofdpersoon van Corey Sevier, maar als zij niet in beeld is, schijnt de zwakte van de rest van de cast door als een bureaulamp voor het gezicht. Nicole Eggert en Richard Burgi kunnen zich niet uit natte papieren zakken spelen, en de pogingen van de laatste om een keiharde rechercheur te spelen die ervan overtuigd is dat hij een nieuwe Ted Bundy najaagt, versplinteren de realiteit van elke scène waarin hij zich bevindt. Canada heeft beslist meer talent in huis dan deze troep je wil doen geloven. Elke keer als je naar Bryan Singers versies van de X-Men kijkt, kun je dat zien. Het probleem is dat er voor elk groot talent in welke sector van de industrie dan ook een stuk of tien droesem moet zijn. De cast van Decoys lijkt een verzameling van alle droesem die Canada te bieden heeft. Sevier bezit nauwelijks de vaardigheid om in een reclamespot voor herenkleding op te treden, en afgezien van Ory is hij het beste element van de cast. Gelukkig werd dit probleem min of meer in het vervolg behandeld.<br />Een volgende aanval op Decoys zou het verschrikkelijke schrijven zijn. Op een gegeven moment krijgen we een scène te zien waarin een van de buitenaardse wezens de menselijke man vertelt dat ze op het punt staat te proberen te paren met precies de reden waarom zij en haar mede-buitenaardse wezens daar zijn. In de handen van een groot regisseur als Bryan Singer of Kenneth Johnson had dit kunnen uitgroeien tot een plot die het publiek in de ban hield terwijl het buitenaardse wezen in kwestie worstelde met haar eigen aard. In plaats daarvan krijgen we alleen maar meer scènes te zien waarin seks en dood gelijk zijn, terwijl er een mate van vrouwenhaat te zien is die buiten Amerika zelden voorkomt. Toegegeven, er is een motief voor de handelingen van de personages, maar een goed motief is als een goede motor. Als je hem niet goed onderhoudt in de tijd dat je hem gebruikt, zal hij uit elkaar vallen. De personages beginnen de hoofdpersoon te volgen.' Het verhaal van Decoys 2 is enigszins aangepast aan de gewijzigde omstandigheden, zonder dat de personages daarvan voldoende overtuigd hoeven te worden. De motivaties veranderen bij het minste of geringste, en er worden nuances aangebracht die tot de uiteindelijke zonde leiden. Ze worden van tevoren gefaxt, maar zijn in het licht van de rest van de film niet echt van belang.<br />Zoals ik al eerder heb laten doorschemeren, zijn sommige problemen met Decoys in Decoys 2 gecorrigeerd. Afgezien van de toevoeging van betere acteurs, een beter gevoel voor humor en een meer ontwikkeld verhaal, levert Decoys 2 ook een beetje lichte spanning. Een ander probleem in de oorspronkelijke Decoys is dat alle spanning of belangstelling wordt vernietigd om het verhaal gemakkelijker te maken. De ontvankelijkheid van het buitenaardse ras voor warmte boven kamertemperatuur is waarschijnlijk het grootste probleem waar deze personages mee te kampen hebben. Hoewel het niet zo idioot is als de buitenaardse wezens in Signs dodelijk kwetsbaar maken voor water, roept het wel een paar vragen op. Toegegeven, ik ben Canada in geen enkel opzicht bekend, maar ze moeten toch dagen hebben dat je geen ijspriem nodig hebt om uit te ademen. Zelfs Noorwegen heeft dat van tijd tot tijd. Maar het zal je inmiddels wel zijn opgevallen dat ik allerlei soorten details over Decoys uit elkaar haal. En dat is het grootste punt dat ik hier wil maken. Een goede film heeft plotgaten, maar slaagt erin de kijker ervan af te leiden. Een slechte film laat zijn plotgaten zien en overdrijft ze zelfs door middel van getallen. Decoys is daarom een heel slechte film. Ik gaf Decoys een vier van de tien. Twee van die punten zijn voor een ontroerende scène waarin Kim Poirier een derde dimensie van haar personage demonstreert, en voor Meghan Ory. De rest van de film is een vochtige skwib.
Genre-blending is a timeless art where regaining the interest of a jaded or exhausted audience is concerned. Unfortunately, it is also a tricky act to pull off thanks in no small part to the delicate balance between the two disparate elements. So while the blending of the sex comedy genre that has been bludgeoned to death in Hollywood with the monster mash genre that seems to have overridden science fiction looks good on paper, it requires a few things at the execution stage in order to work. The first, and definitely most important element to put in place is a clever script that blends the best of the prospective genres whilst shedding most of the worst. A good example would be Aliens, in which science fiction, horror, and action conjoin into a gripping story of human beings fighting their own worst natures. Once a good script is in place, good direction and good actors are really needed to follow. In fact, some attempts to blend genres that lack a good script can even be saved by a good director or a good cast.<br /><br />The problem with Decoys, in a nutshell, is that it has absolutely none of these things. The director seems content to set his camera in front of his subjects and leave it running whilst they run through their lines. The actors, in turn, seem to be merely reciting lines and going through the motions. This, not unnaturally, leaves the audience standing on the outside of the film's reality rather than entering it. Of course, one could recover from this by making a film that is bad or oddball enough to be funny. This is not even attempted in Decoys. The concept of aliens landing on Earth with the mission of mating with the locals in order to facilitate some sort of continuation of their species is one rife for comedy. Granted, making a credible horror out of this concept is a difficult task, as Species proved in 1995, but the problem in Decoys is that nobody even seems to be trying. The film gives us little in the way of clues as to how to respond.<br /><br />Furthering the problem is the cast. Meghan Ory steals the show as a potential girlfriend for Corey Sevier's protagonist, but when she is not in the frame, the weakness of the rest of the cast shines through like a desk lamp before the face. Nicole Eggert and Richard Burgi cannot act their way out of wet paper bags, and the latter's attempts to portray a hard-nosed detective who is convinced he is pursuing a new Ted Bundy shatter the reality of every scene he is in. Canada certainly has a better pool of talent available than this rot would have you believe. Every time one watches Bryan Singer's adaptations of the X-Men, one can see that much. The problem is that for every major talent in any sector of the industry, there has to be a dozen or so dregs. The cast of Decoys would appear to be a collection of every dreg that Canada has on offer. Sevier barely possesses the skill to appear in a menswear commercial, and aside from Ory, he is the best element of the cast. Thankfully, this problem was addressed somewhat in the sequel.<br /><br />Another strike against Decoys would be the terrible writing. At one point, we are given a scene in which one of the aliens tells the human male she is about to attempt to mate with exactly why she and her fellow aliens are there. In the hands of a great director like Bryan Singer or Kenneth Johnson, this could have turned into a plot subthread that would hook the audience as the alien in question struggles with her own nature. Instead, we are simply given more scenes in which sex and death are equated, while a level of misogyny rarely seen outside of America is on display. Granted, a motive for the actions of the characters is provided, but a good motive is like a good engine. If you do not maintain it adequately throughout the time in which you are using it, it will begin to fall apart. Characters begin to follow the protagonist's plan of action without needing to be adequately convinced, motivations change at the drop of a hat, and twists commit the ultimate sin. They are telegraphed in advance whilst making no real sense in light of the rest of the film at all.<br /><br />As I have hinted earlier, some of the problems with Decoys were corrected in Decoys 2. Aside from the addition of better cast members, better humour, and a more developed story, Decoys 2 also delivers a bit of mild suspense. Another problem in the original Decoys is that any suspense or interest is destroyed for storytelling convenience. The susceptibility of the alien race to heat above room temperature is probably the biggest problem that these characters suffer. While it is not as idiotic as making the aliens in Signs fatally vulnerable to water, it does beg a few questions. Granted, I am not familiar with Canada in any sense, but surely they must have days when one does not require an ice pick to breathe out. Even Norway has those from time to time. But by now, you might have noticed I am picking all sorts of myriad details apart regarding Decoys. And that is the biggest point I wish to make here. A good film has plot holes, but manages to distract the viewer from them. A bad film displays its plot holes and even exaggerates them by force of numbers. Decoys is therefore a very bad film.<br /><br />I gave Decoys a four out of ten. Two of those points are for a touching scene in which Kim Poirier demonstrates a third dimension to her character, and Meghan Ory. The rest of the film is a damp squib.