Dit is een oefening om het gewone en alledaagse buitengewoon te laten lijken. De opbouw naar de verdwijning van het meisje is op z'n zachtst gezegd ingetogen. De ingetogenheid van het feit dat ze niet terugkeert en het scala aan emoties, van ongeduld tot opwinding tot paniek en ten slotte wanhoop, worden met een realistische hand uitgevoerd.<br />Het middelste deel van de film is het gedeelte waar de vriend informatie probeert te verzamelen. De regisseur vermijdt slim flashbacks naar het meisje, zodat de herinnering aan haar uiterlijk begint te vervagen. In de film wordt een aantal van dergelijke slimme trucs toegepast. De Franse onderwijzer is op zijn eigen heimelijke manier buitengewoon slecht, terwijl hij ondertussen zijn respectabele uiterlijk voor de plaatselijke gemeenschap in stand houdt. Het einde is huiveringwekkend en maar al te geloofwaardig. Ik heb gehoord dat ze hem opnieuw hebben gemaakt, maar waarom zouden ze de lelie vergulden als het toch al een goede film was?<br /><br /><0x3E>
This is a class exercise in making the ordinary and everyday seem extraordinary. The build up to the girl's disappearance is muted to say the least. The low-key nature of her not returning and the range of emotions from impatience to agitation to panic and then despair is performed with a realistic touch.<br /><br />The middle section of the film is the who-dunnit part where the boyfriend attempts to amass information. The director cleverly avoids flashbacks to the girl so that your memory of her appearance begins to fade. There are a number of such clever devices employed throughout the film.<br /><br />The French schoolteacher is superbly evil in his own secretive way, whilst all the while maintaining his respectable front to the local community. The ending is chilling and all too believable. I heard they remade it, but why bother to gild the lily  it was already a good movie. <br /><br />