Ik geef toe dat sommige beruchte criminelen een zekere fascinatie opwekken bij de kijkers van reality-programma's. Ik ben zelfs zo begiftigd met een enorme vriendenkring met vele 'voorkeuren op het gebied van amusement' dat ik je kan zeggen dat zelfs minder belangrijke criminelen (nog steeds moordzuchtig maar minder stijlvol, zeg maar) een paar afleveringen je aandacht kunnen trekken. Ik heb veel meer mijn twijfels over mensen wier enige aanspraak op bekendheid bestaat uit het zijn van de vrouw/dochter/kleinzoon van een of andere onbeduidende huurmoordenaar. Het is niet hun onwetendheid, hun gevloek, hun onbeschoftheid of hun immense genotzucht die me afschrikt. Dat kan ik verdragen als de mensen in kwestie ook maar enig talent, interessante eigenaardigheden of zelfs klinische schizofrenie vertonen. Ik kan het niet langer verdragen dan de 15 minuten waaraan ik werd blootgesteld door een niet-zo-goed-bedoelende vriend wanneer het een geval is van 'Kijk naar ons! Zie hoe hersenloos en rijk we zijn. Kijk hoe het mogelijk is om te leven van bloedgeld en zonder enig talent in het moderne Amerika'. Het is idioot, maar niet op een grappige manier. En griezelig, maar op een manier die de menselijkheid vermindert van de god weet hoeveel slachtoffers waarop deze mensen hun geld, vulgariteit en smakeloosheid hebben gebaseerd. Als half-Italiaans, goed, ouderwets communistisch meisje nam ik in het bijzonder aanstoot aan de impliciete domme opmerkingen die suggereerden dat Italië nog steeds door de maffia wordt geregeerd. Dat is alleen maar het Zuiden, dus een pluim voor het feit dat Napels gelijk had en Toscane ongelijk. En over het algemeen zou je je moeten schamen over de kabeltelevisie of de 'Bio'-zender waarop ik dit heb gezien. Vroeger was je beter. Bij lange na niet goed (behalve als je Britse detectives leende), maar zoveel beter dan deze doelloze, beledigende en toch ietwat vreemd onmogelijk-om-in-toekomstige klucht.
I admit that some notorious criminals may hold a certain fascination to viewers of reality shows. I am even sufficiently endowed with a huge circle of friends of many 'preferences in entertainment' to grant you that even minor criminals (still murderous but less stylish, say) can grab your attention for a few episodes. I am far more dubious about people whose only claim to notoriety is being the wife / daughter / grandson of some petty hit-man. It's not their ignorance, cursing, rudeness or immense self-indulgence that puts me off. I can endure that if the people in question display ANY kind of talent, interesting quirkiness or even clinical schizophrenia. I cannot endure it for more than the 15 minutes I was exposed to by a not-all-that-well-meaning friend when it's a case of "Watch us! See how brainless AND rich we are. Look how it's possible to live on Blood Money and no talent whatsoever in modern America". It is idiotic but not in a funny way. And creepy but in a way that diminishes the humanity of the God knows how many victims these people founded their money, vulgarity and tastelessness upon. As a half-Italian good old fashioned communist girl I took particular offense at the implied witless remarks suggesting Italy is still ruled by the Mafia. That is only the South, so kudos for getting Naples right and Tuscany wrong. And general shame on you as to the cable A&E or "Bio." channel I saw this on. You used to be better. Not by any means good (except when borrowing British whodunits) but so much better than this purposeless, offensive yet somewhat strangely impossible-to-make-compelling farce.