Een horrorfilm die je alleen met een graad in de psychologie kunt waarderen? Tuurlijk, het kan geen kwaad als je een dieper inzicht wilt krijgen in de subtiele nuances van deze bijna een halfuur durende aanval op de hersenen, maar het is niet nodig. Veel van de thema's die worden aangesneden zijn fundamentele menselijke emoties en angsten, maar wanneer je gedwongen wordt om deze demonen van menselijke ervaring onder ogen te zien, ligt de echte verschrikking op de loer. Je zult misschien een paar keer moeten kijken om echt te begrijpen wat Matthew Saliba te zeggen heeft, maar de kennis die hij meebrengt is je tijd meer dan waard, als je er wijs uit kunt worden.<br />'Als een vrouw het leven schenkt aan een reusachtig wezen met een afgehakte duim en een afgehakte teen in een kamer vol bloederige wapens, dan weet je dat je...' En als de vader van de duimcocon hem per ongeluk uitbroedt door melk over zijn nagelriem te gieten, weet je echt dat er geen weg terug is. Het kind, dat nu een volgroeide tiener lijkt, brengt de duimcocon naar zijn moeder, die er liefdevol soep van maakt, waarna ze de vader van de jongen helpt om een soort Frankenstein-achtig experiment uit te voeren. Vervolgens verschijnt de dokter, op de voet gevolgd door zwakke assistenten die niet helemaal menselijk zijn, wat allemaal leidt tot een paar vreemde kontbeelden, waaronder een gehaktmasker, een hakbijl die een pruik splijt en een terugkeer naar de baarmoeder.<br />Zoals ik al zei, een vloeiende kennis van Freud en Jung is...' Het is niet verplicht om van de beelden te genieten, maar het helpt echt als je probeert het onderliggende verhaal te achterhalen dat de kern vormt van Pandora's Paradox. We krijgen alles van het oedipale complex tot moedermoord, en meer psychoanalyse dan een FBI-profiel van een seriemoordenaar. Als dit soort dingen je opwindt, dan moet je er zeker in duiken en ervan genieten, maar als je op zoek bent naar een meer rechttoe-rechtaan horrorfilm, is dit misschien een beetje te cerebraal voor je. Als je in de laatste categorie valt, stel ik voor dat je je David Cronenberg-dvd's afstoft en er voor de zoveelste keer naar kijkt.
A horror film that you need a psychology degree to appreciate??? Sure, it wouldn't hurt, if you're looking to gain a deeper understanding of the subtle nuances of this almost half hour assault on the brain, but it's not necessary. Many of the themes expressed are basic human emotions and fears, but when forced to confront these demons of human experience is where the real horror lies. It may take a few viewings to really grasp just what Matthew Saliba has to say, but the knowledge he imparts is well worth your time, if you can make sense of it.<br /><br />When a woman gives birth to a giant severed thumb/toe creature in a room full of bloody weapons, you know you've really stepped into something bizarre. And when the father of the thumb-kin accidentally hatches it by pouring milk over its cuticle, you truly know that there is no turning back. The child, now seemingly fully grown into a teenager, brings his mom the thumb cocoon, which she lovingly turns into soup, before helping the boy's father to perform some kind of Frankensteinesque experiment. The doctor makes an appearance next, feeble assistants who aren't quite human in tow, all leading up to some strange ass visuals including a meatloaf mask, a pick axe wig splitting, and a return to the womb.<br /><br />As I said above, a fluent knowledge of Freud and Jung isn't compulsory to enjoy the imagery, but it really does help when trying to ascertain the underlying story that makes up the crux of Pandora's Paradox. We are handed everything from Oedipal complex to matricide, and more psychoanalysis than an FBI profile of a serial killer. If these kinds of things excite you, then by all means, dive in and enjoy, but if you're looking for a more straightforward horror flick, this might be a little too cerebral for you. If you happen to fall into the latter category, I'd suggest dusting off your David Cronenberg DVDs and watching those for the umpteenth time.