De echte sprong voorwaarts die Charlie Chaplin maakte in de komedie, waardoor hij zijn leeftijdgenoten voor was, was dat hij zijn komedie in een rechte, serieuze wereld opvoerde. Zijn eerste twee Keystone-films hadden weinig plot, maar stelden zijn kleine zwerver in staat (chaotisch) om te gaan met een realistische omgeving, zij het met een handjevol ondersteunende komediefiguren. Met de Champion ging hij verder met het ontwikkelen van sterkere verhaallijnen die op zichzelf niet grappig waren, maar die de zwerver een wereld gaven om in te lachen. De opzet van een veelbelovende bokser die zich een weg naar de top vecht, vervolgens wordt omgekocht om te gaan vechten en moet kiezen tussen zijn integriteit en het geld, was zelfs toen al een bekend cliché. Deze bekende opeenvolging van gebeurtenissen stelt Chaplin in staat met stereotypen te knoeien of conventies te ondermijnen. Om te beginnen is er het feit dat Charlie een mager ventje is, dat in feite zijn weg naar het kampioenschap bedriegt. Dan is er de kluchtige trainingsroutine, die Chaplin doorkruist met de serieuzere trainingsroutine van de tegenstanders om het meer een komedie te laten lijken, gevolgd door het nonchalante afwimpelen van Leo Whites over de top sinistere schurk.<br />Al die tijd toont Chaplin meer vertrouwen in zijn opstelling en regelingen. Hij staat zichzelf toe in sommige scènes een minder belangrijke rol te spelen - bijvoorbeeld als Spike Duggan de ene uitdager na de andere uitdaagt. Charlie doet niet veel en is de helft van de tijd niet in beeld, maar het is vooral zijn reactie op het groeiende aantal verslagen mannen die grappig is. De andere personages gedragen zich gewoon op een natuurlijke manier, terwijl Chaplin de maker van de hele komedie is.<br /><br />In Chaplins vorige film, A Night Out, kwam hij gevaarlijk dicht in de buurt van een dubbelrol als Ben Turpin, Essanay's vaste komiek. Een groot deel van Chaplins humor was gebaseerd op reacties van andere komieken, dus had hij zijn ondersteunende cast van potige bullebakken en pompeuze eikels nodig om hen tegen zich in het harnas te jagen. In de _Champion_ is het echter duidelijk dat hij ervoor zorgt dat geen van hen al te veel tijd heeft om te acteren. Bud Jamison, Leo White en Ernest van Pelt doen allemaal hun best, maar ze zijn stuk voor stuk een onaantrekkelijk, onaantrekkelijk personage; geen van hen deelt de rol met Charlie. Ben Turpin heeft een kleine rol als verkoper, maar zelfs in deze eenpersoonsrol weet hij Chaplins regel dat de zwerver in het komische middelpunt van de aandacht moet staan te schenden door over de menigte te klauteren om een klant te bereiken. Dit zou Turpins laatste film met Chaplin worden. 1 (1 voor, 0 tegen)
The real leap forward that Charlie Chaplin made in screen comedy, the thing that put him ahead of his peers, was that he staged his comedy within a straight and serious world. His first two Keystone pictures had little plot but allowed his little tramp to interact (chaotically) with a realistic environment, albeit with a handful of supporting comedy characters thrown in. With the Champion he moved on to develop stronger story lines which were not funny in themselves, but which gave the tramp a world to be funny in.<br /><br />The set-up of an up-and-coming boxer who fights his way to the top, is then bribed into throwing a fight and has to choose between his integrity and the payoff was an established cliché even back then. This well-known sequence of events allows Chaplin to mess around with stereotypes or subvert conventions. For a start, there is the fact that Charlie is a scrawny little feller, who essentially cheats his way to the championship. Then there's the farcical training routine, which Chaplin cross-cuts with the opponents more serious routine to give it more comedy impact, followed by the tramp's nonchalant seeing-off of Leo White's over-the-top sinister villain.<br /><br />Throughout Chaplin is showing more confidence in his staging and arrangements. He allows himself to become a more marginal figure in some sequences  for example when Spike Duggan is knocking out one challenger after another, Charlie isn't doing very much, and is off-screen half the time, but it's his reactions to the growing number of defeated men that is funny. The other characters simply act naturally, whereas Chaplin is the originator of all the comedy.<br /><br />In Chaplin's previous picture, A Night Out, he came dangerously close to becoming a double-act with Essanay's resident comic Ben Turpin. A large part of Chaplin's humour was based on reacting to other comedy characters, so he needed to have his supporting cast of burly bullies and pompous twerps to antagonise. However in the Champion you can see he is being careful not to let any of them have too much screen time. Although Bud Jamison, Leo White and Ernest van Pelt all do a great job, each of them is a walk-on, walk-off character; none of them shares the picture with Charlie. Ben Turpin has a tiny part as a vendor, but even in this one-shot role he manages to violate Chaplin's rule of the tramp being at the comedic centre of attention, stealing the laughs as he scrambles over the crowd to reach a customer. This would be Turpin's last picture with Chaplin.<br /><br />And now, we finish with the all-important statistic  Number of kicks up the arse: 1 (1 for, 0 against)