Toen ik ontdekte dat David E. Kelley het script voor Gillian had geschreven, leken de tekortkomingen van de film iets begrijpelijker te worden, want hoewel ik zelden getuige ben geweest van zulke belangrijke tv-series als The Practice, Boston Legal en Chicago Hope, werd het me duidelijk dat het schrijven van drama's die niets met recht of geneeskunde te maken hebben, niet zijn sterkste punt is, en het resultaat is een film waarin geen van de elementen echt werkt.<br />Van de zeven hoofdpersonen in Gillian zijn er maar drie van belang: David (Peter Gallagher), een man die na twee jaar nog steeds niet over de dood van zijn vrouw Gillian (Michelle Pfieffer) heen is, Rachel (Clare Danes), zijn dochter, van wie de relatie met haar vader niet al te vervreemd is, en Esther (Kathy Baker), Davids schoonzuster, die...' De andere personages brengen weinig substantie in de film. Paul (Bruce Altman), Esthers man, is zich bewust van de bedoelingen van zijn vrouw en tolereert die van zijn vrouw ondanks tegenwerpingen, terwijl hij tegelijkertijd zijn seksuele frustraties uitspreekt in de aanwezigheid van jonge, mooie vrouwen zoals Cindy (Laurie Fortier), Rachels vriendin, die net zo gefrustreerd en zo verveeld is dat ze haar sexappeal gebruikt om mannen voor de lol te treiteren. Kevin (Wendy Crewson), is een kennis van Esther en Paul die (zonder dat zij en David het wisten) door hen naar de familiebijeenkomst werd gebracht om Davids aandacht van Gillian af te leiden. Op dat moment realiseert Kevin zich dat haar aanwezigheid niet nodig is, ook al wordt ze (op z'n best) door alle anderen (vooral Esther) vriendelijk getolereerd, vooral door Esther, die een groot deel van de eerste helft van de film Kevin als pion gebruikt om David ervan te overtuigen dat hij over Gillian heen moet komen. Gelukkig weerhoudt Kevins wetenschap dat ze niet nodig is haar ervan om meer te doen dan de hele film lang aanwezig te zijn. En dan is er nog Gillian, die als een geestverschijning opduikt om ons eraan te herinneren hoe onoverwinnelijk David in werkelijkheid is en dat 'Rachel op de eerste plaats komt'.<br />De kern van het conflict in het verhaal ligt in Esthers overtuiging dat Davids eeuwige verdriet hem tot een ongeschikte ouder voor Rachel heeft gemaakt, wat ze uitsluitend baseert op een foutje in Rachels cijfers. Dat denk ik, en daarom verdedigt ze haar vader. Maar het conflict voor de kijkers draait om Esther, die helemaal niet kan meevoelen met Davids verdriet dat alleen maar betrekking heeft op de dood van haar zus! Wat mankeert die vrouw dat ze zo vastbesloten is om zijn verdrietproces te bespoedigen door te dreigen dat ze zijn dochter van hem zal afpakken, ook al zegt ze dat ze voor hem zal zorgen en dat ze geen moment verdriet zal hebben om het verlies van haar zus? Daar komen we nooit achter, en na een nacht waarin Rachel dronken naar bed gaat en een nachtmerrie heeft over Gillian, wordt het conflict opgelost als Rachel besluit om bij Esther en Paul te gaan wonen en 'haar moeder dood te laten zijn'. Verdere (en meest voorspelbare) oplossing doet zich voor in de laatste 10 minuten, wanneer David besluit over Gillian heen te komen, de rol van Paul en Esther op zich te nemen en Rachel op de eerste plaats te zetten. Het is veel te weinig en veel te laat.<br />Aangezien Gillian een goede cast heeft met een opmerkelijke prestatie van de Denen, heb ik er vier van de tien sterren aan gegeven, maar de talenten van deze mensen gaan uiteindelijk verloren in dit slecht geschreven melodrama dat het publiek misschien wat tranen en zuchten zal ontlokken, maar dat voornamelijk een film is over een rivaliteit tussen schoonouders die verstoken is van het mededogen dat gewoonlijk wordt gevoeld na de dood van een geliefde.<br />P.S. Tussen haakjes, David E. Kelley, hou het bij juridische en medische drama's op de televisie. Jouw talenten en kennis als schrijver en producent liggen op dat gebied het meest voor de hand.
When I discovered that David E. Kelley wrote the script for Gillian, it's flaws seem to have made a bit more sense for while I've rarely been privy to such notable TV shows like The Practice, Boston Legal, and Chicago Hope, it became clear that writing dramas that don't pertain to law or medicine isn't his forte and the result is a film in which no elements really work.<br /><br />Of the seven primary characters in Gillian, only three really matter: David (Peter Gallagher), a man who, after two years, still isn't over the death of his wife Gillian (Michelle Pfieffer); Rachel (Clare Danes), his daughter, whose relationship with her father isn't too estranged; and Esther (Kathy Baker), David's sister-in-law, who's determined to remove Rachel from David's care for fear it is unhealthy for the girl. The remaining characters bring little substance to the film. Paul (Bruce Altman), Esther's husband, is aware of his wife's intentions and quietly tolerates his them despite objections while simultaneously voicing his sexual frustrations in the presence of young beautiful women such as Cindy (Laurie Fortier), Rachel's friend, who's equally frustrated and so bored that she uses her sex appeal to taunt men for fun. Kevin (Wendy Crewson), is an acquaintance of Esther and Paul's who was brought by them (unbeknownst to her and David) to the family's gathering for no other reason than to take David's mind off Gillian. Upon this realization, Kevin learns that her presence is unneeded despite being amiably tolerated (at best) by everyone else, especially Esther, who spends much of the first half of the film using Kevin as her pawn to convince David to get over Gillian. Fortunately, Kevin's knowledge that she's unneeded dissuades her from doing anything more than just being present throughout the film. Finally, there's Gillian who appears as an apparition just to remind us of how un-over her David really is and that "Rachel comes first,".<br /><br />The basic conflict of the story lies in Esther's belief that David's perpetual grief has made him an unsuitable parent for Rachel, which she bases solely on a slip in Rachel's grades. Rachel doesn't think so, which is why she defends her father. But the conflict for viewers revolves around Esther, who cannot sympathize at all with David's grief which pertains entirely to the death of her sister! What is wrong with this woman that she's adamant about about speeding up his grief process by threatening to take his daughter away from him despite proclaiming to care for him and not sparing a moment of heartache for the loss of her sister? We never find out and after a night during which Rachel goes to bed drunk and has a nightmare featuring Gillian, the conflict is resolved when Rachel decides to go live with Esther and Paul and "let her mother be dead,". Further (and most predictable) resolution occurs during the final 10 minutes when David decides to get over Gillian, move in the Paul and Esther, and start putting Rachel first. It's far too little too late.<br /><br />Since Gillian does contain a good cast with a notable performance from Danes, I gave it four out of ten stars but the talents of these people are ultimately lost in this poorly written melodrama that might elicit some tears and sighs from the audience, but is mostly a film about a rivalry between in-laws that is devoid of the compassion usually felt after the death of a loved one.<br /><br />P.S. By the way, David E. Kelley, stick to televised legal and medical dramas. Your talents and know-how as a writer and producer are most obvious and bankable in those fields.