Bunuels _Phantom of Liberty_ is absurd. Ik krab op mijn hoofd en denk: wat is dit nou weer? Maar het is precies wat Bunuel wil. Hij is de meester van het surrealisme, en _Phantom of Liberty_ bewijst dat.<br />Het belangrijkste idee dat ik uit deze film haalde, is dat de werkelijkheid zelf absurd is. Alles wat we in ons dagelijks leven accepteren, is net zo belachelijk als de scène waarin een emoe de slaapkamer van een echtpaar binnenloopt. Het doet me denken aan het vlindereffect, waarbij het fladderen van een vlindervleugel ergens anders in de wereld een orkaan kan veroorzaken. Bunuel laat zien (zoals de scène waarin mensen in het openbaar aan tafel hun ontlasting laten lopen, maar onder vier ogen eten) dat als er maar één ding in een cultuur anders was gegaan, het onwerkelijke de norm zou zijn geworden. Als je maar lang genoeg nadenkt over welke culturele norm dan ook, begin je je af te vragen 'wie heeft dat in godsnaam bedacht?'.<br />Mijn favoriete scène in de film is die waarin een professor voor een groep fanatieke politieagenten staat. Deze agenten halen onvolwassen streken uit en treiteren hun professor. Terwijl ik ernaar keek, begon ik te denken: is dit zo anders dan wat politieagenten eigenlijk doen? Ik kan me heel goed voorstellen dat veel politiemensen bij de politie gaan, niet omdat ze een morele verplichting tegenover de samenleving hebben, maar gewoon omdat ze als volwassene politieman of -vrouw willen blijven spelen. Bunuel dwingt ons naar de wet te kijken en ons af te vragen of die wel werkt. Politiegeweld is misschien niet meer dan een schoolpestkop die zijn wreedheden uitoefent op de zwakkere kinderen op de speelplaats. Maar ik weet zeker dat de meesten van ons liever een pestkop als lijfwacht hebben dan een kind met een bril op dat astma heeft... maar is het echt zoveel beter?<br />Bunuels Phantom of Liberty laat ons zien dat onze werkelijkheid net zo krankzinnig is als Bunuels surrealistische ideeën.
Bunuel's "Phantom of Liberty" is absurd. Everything about it makes me scratch my head and think "what the hell?". But, this is precisely what Bunuel wants. He is the master of surrealism, and Phantom of Liberty proves it.<br /><br />The main idea I took from this movie is that reality itself is absurd. Everything we accept in our day to day life is just as ridiculous as the scene where an emu walks into a couple's bedroom. I'm reminded of the concept of the butterfly effect, where the flapping of a butterfly wing may cause a hurricane somewhere else in the world. Bunuel shows ( such as the scene where people defecate in public at a dinner table but eat in private ) that if just one thing in a culture had gone differently, the unreal would become the norm. If you think long enough about any cultural norm, you begin to wonder "who the hell came up with that? ". <br /><br />My favorite scene in the film is where a professor stands in front of a class of french police officers. These officers engage in immature pranks and taunt their professor. As I watched it, I began to think "is this much different from what police officers actually do?". I can easily imagine many cops joining the force not because of some moral duty to society, but just so they can continue to play cops and robbers into their adulthood. Bunuel forces us to look at the institution of law and question if it actually works. Police brutality perhaps is nothing more than a school bully enacting his cruelty on the weaker kids at the playground. However, I'm certain most of us would rather have our personal security in the hands of a bully than say the little glasses wearing kid who has asthma... but is it really that much better?<br /><br />Bunuel's Phantom of Liberty shows us that our reality is just as crazy as Bunuel's surrealist ideas.