Dit is een film die zich langzaam ontwikkelt, maar niet zonder zijn greep te verliezen. Hij is niet saai, tenzij je 18 jaar oud bent. In feite is dit een volwassen film voor volwassen kijkers die de complexiteiten en het geluk begrijpen van relaties in het midden van het leven, die nog gecompliceerder worden door het verlies of de handicap van een vaste partner wiens patronen goed geleerd en ervaren zijn op dat lange pad. Lange relaties leiden tot aanvaarding en hunkering naar gedeelde prestaties, gewoonten en lichaamstaal <0xE2><0x80><0x93> goed of slecht. In langdurige relaties worden slechte tijden vermengd met de beste. Alle slechte tijden zijn zonder risico. Zoals anderen hebben opgemerkt, heeft Marie (Charlotte Rampling) haar man Jean (Bruno Cremer) verloren tijdens een ingetogen vakantiereisje naar hun villa aan zee in het zuiden van Frankrijk. We weten niet veel meer over hen dan dat hun relatie gespannen is of goed. We leren die elementen niet in een groots drama, maar in een geestelijke marteling die zich in Maries geest voltrekt <0xE2><0x80><0x93> vooral nadat Jean van het strand is verdwenen terwijl Marie zich op het zand koesterde.<br />Dit script is een op de tenen lopende dans tussen het echte en het onwerkelijke; tussen gezond verstand en krankzinnigheid; tussen een tijdelijke geestelijke afwijking die wordt veroorzaakt door het verlies van een partner en de noodzaak om koste wat kost de herinnering aan een levenspartner vast te houden. Misschien zien we alleen maar een korte periode in de tijd, of erger nog, iets wat blijvender is.<br />Dat antwoord zullen we nooit weten.<br />We kennen alleen de ervaring die directeur Fran<0xC3><0xA7>ois Ozon heeft gecreëerd en die een open einde heeft.
This is a film that is slow in developing but not without losing its grip. It is not boring unless you are 18years old. Actually, this is a mature film for mature viewers who understand the complexities and bliss of mid-life relationships that are further complicated by the loss or disability of a steady partner whose patterns are well learned and experienced along that long path. Long relationships lead to an acceptance and craving for shared performance, habits and body language - either good or bad. In long-term relationships, bad times are blended with the best. All bad times are without risk. <br /><br />As others have commented, Marie (Charlotte Rampling) has lost her husband Jean (Bruno Cremer) in a low-keyed holiday trip to their seaside residence in southern France. We do not know much about them other than it appears that their relationship is either strained or okay. We learn those elements not in high-level drama but one of progressive mental torture going on in Marie's mind - particularly after Jean disappears beachside while Marie is basking on the sand.<br /><br />This script is a tiptoe dance between the real and unreal; between sanity and insanity; between a temporary mental aberration induced by bereavement and the need to retain the memory of a life-partner at all cost. Perhaps, what we see is just a short slice in time or worse, something more permanent.<br /><br />We will never know that answer. <br /><br />We only know the experience that Director François Ozon created that has an open ending.