De film was opgenomen in Philly, mijn geboortestad, en omdat Gabriel Byrne en Tim Roth er waarschijnlijk voor hadden gezorgd dat ze fatsoenlijk acteerwerk konden leveren, had Pam de foute diagnose al ontdekt voordat de film 15 minuten oud was. Terwijl ik toekeek hoe de rest van de film zich ontwikkelde, bleef ik dus in mijn achterhoofd denken:'sluit het politiegezondheids- en welzijnsplan second opinions uit?' De mens krijgt te horen dat hij spoedig zal sterven aan een ziekte, en hij ziet niet of de dokter zich zou kunnen vergissen.<br />Ik las de andere recensies waarin sommige mensen de film lof toezwaaiden en andere beweerden dat de film nergens op sloeg. In dit geval denk ik dat de schrijver(s) misschien gewoon geen inspiratie of ideeën meer hadden. Willen we dat Emmett teruggaat naar zijn vriendin, of dat hij iets krijgt met zijn collega? Wie zal het zeggen? We laten de kijkers beslissen. Wat betekent het als Roth de trekker niet kan overhalen? Is dit een soort commentaar op zijn hele seksuele leven, of verleent hij het leven in plaats van het leven dat hij eerder heeft genomen? De pose lijkt bijna uit _De schepping van Michaelangelo_ aan het plafond van de Sixtijnse Kapel. Geeft de gefaalde rechercheur Roth de vonk van het leven aan de man die hij zojuist heeft verwond? De vragen stapelen zich op. De serieverkrachter rijdt in een suv; Emmett ook? Toeval? Ik heb opgeloste misdaadspelletjes gespeeld die wijzer waren dan deze reeks vragen. <br />Pam, en een andere recensent, gaven commentaar op het telefoongesprek tussen Emmett en Roth. Ik was op 4 april van dit jaar langs dit kruispunt gereden. De camera brengt het gebied echt in beeld, en hoewel er een uitzendbureau van de vakbond in de buurt is en het gebied op nog geen anderhalve kilometer van het hoofdbureau van politie ligt, betekende het feit dat er twee blanke mannen op die hoek stonden dat het ofwel vlak na zonsopgang was, of een optische illusie. Sterker nog, ik vond dat de beelden van buurten tijdens achtervolgingen te voet de demografie van Philadelphia elimineerden. De enige zwarte mensen die we zien, lijken politieagenten te zijn.
It was made in Philly, my hometown, and having Gabriel Byrne plus Tim Roth probably assured some decent acting, but as luck had it, Pam figured out the mistaken diagnosis before the film was 15 minutes old. Thus as I watched the rest of the film develop, I kept thinking in the back of my mind, 'does the Police Health & Welfare Plan rule out second opinions?' Man is told he is going to die soon from an illness, and he doesn't see if the doctor could be mistaken.<br /><br />I read the other reviews where some praise and some damn the film's open end style. In this case I think the writer(s) may simply have run out of inspiration or ideas. Do we want Emmett to go back to his girlfriend, or get involved with his co-worker? Who knows? We will let the viewers decide. What does it mean when Roth can't pull the trigger? Is this some sort of comment on his whole sexual life, or is he granting life in place of the one he took previously? The pose seems almost out of Michaelangelo's Creation on the ceiling at the Sistine. Is failed detective Roth giving the spark of life to the man he just wounded? The questions keep piling up. The serial rapist drives an SUV; so does Emmett? Coincidence? I have played solve the crime board games that were more enlightened than this series of questions.<br /><br />Pam, and another reviewer, commented on the phone conversation between Emmett and Roth. I'd driven past this intersection on April 4th of this year. The camera actually dresses up the area, and while there is a union hiring hall nearby, and the area is less than a mile from police headquarters, the site of two white men standing on that corner meant that it was either just after daylight or an optical illusion. In fact, I found the views of neighborhoods during foot chases eliminated any of the demographics of Philadelphia. The only Black people we see seem to be policemen.