Als Lon Chaney jr., die eruitziet alsof hij net een stuk of twintig Big Macs heeft gegeten, zich op het Louisiana-landgoed Dark Oaks voorstelt als Count Alucard (spel het achterstevoren), begint de pret. Voor degenen die van horror houden, is _Zoon van Dracula_ een traktatie. De gebroeders Siodmak, regisseur Robert en schrijver Curt, hebben allebei aan deze film gewerkt. Hij is gemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog, in een tijd dat Universal voornamelijk inferieure horrorfilms produceerde. Dit is een van de beste films uit die tijd, met de camera van de filmer George Robinson die met de zelfverzekerde gratie van een zwarte panter door de huizen, bossen en bayous van het Amerikaanse Zuiden sluipt. Het acteerwerk is prima, en zelfs zulke beperkte spelers als Robert Paige, Evelyn Ankers en Louise Albritton leveren allemaal goed werk. De karakteracteurs Frank Craven en J. Edward Bromberg vormen een leuk vampierjachtduo, en hun scènes samen doen denken aan een echt verbond en niet alleen maar twee acteurs die de schijn ophouden. Big Lon, als de graaf, is erg effectief. Hij mist de charme van Lugosi uit de oude wereld, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de natuurlijke arrogantie die sommige grote mannen van nature hebben. Zijn vampier is een onheilspellende figuur, vaak geneigd tot geweld. Het heeft meer plaatselijke kleuren dan je in dit soort films zou verwachten, en het karakter van de in het moeras levende koningin Zimba vormt een interessante link met de Cajun- en Voodoo-tradities. Naar de maatstaven van vandaag de dag is _Zoon van Dracula_ niet al te angstaanjagend, hoewel het aardig de link suggereert tussen horror en het leven van alledag, normale emoties en regionale tradities, die, hoewel dat tegenwoordig niet veel meer betekent, zeker resoneerden in het Amerika van zestig jaar geleden, dat het in feite oproept.
When Lon Chaney, Jr., looking like he's just eaten about two dozen Big Macs, introduces himself at the Louisiana estate of Dark Oaks, as Count Alucard (spell it backwards), the fun begins. For those who like atmospheric horror, Son Of Dracula is a treat. The Siodmak brothers, director Robert and author Curt, both worked on this one. Made during the Second World War, at a time when Universal was producing mostly inferior horrors, this is one of the studio's best efforts of the period, with cinematographer George Robinson's camera prowling the homes, woods and bayous of American South with the surefooted gracefulness of a black panther. The acting is fine, with even such limited players as Robert Paige, Evelyn Ankers and Louise Albritton all turning in good work. Character actors Frank Craven and J. Edward Bromberg make a nice vampire-hunting duo, and their scenes together suggest a real alliance and not merely two actors going through the motions. Big Lon, as the Count, is very effective. He lacks Lugosi's old world charm, but makes up for it in bulk, drawing nicely on the natural arrogance that some big men are prone to, his vampire is a baleful figure, often prone to violence. There's more local color than one might expect in this sort of movie, with the character of the swamp-dwelling Queen Zimba providing an interesting link to the Cajun and Voodoo traditions. By today's standards I suppose Son Of Dracula is none too frightening, though it nicely suggests the link between horror and everyday life, normal emotions and regional traditions, which, while this might not mean much nowadays, certainly resonated in the America of sixty years ago, which it effectively evokes.