Ik ben een grote fan van Charles Dickens' _A Christmas Carol_. Ik heb zijn korte verhaal vele malen gelezen <0xE2><0x80><0x93> _Altijd tijdens het kerstseizoen!_ <0xE2><0x80><0x93> de afgelopen paar jaar, en het is mijn meest favoriete literaire werk ooit.<br />Daaruit volgt dat ik ook een grote fan ben van de grote filmproducties, gebaseerd op het verhaal, die ik in de loop der jaren heb gezien (hoewel dat niet hoeft te betekenen dat ik ze allemaal mooi vind).<br /><br />Van de vele verschillende filmproducties van _A Christmas Carol_ heb ik de volgende 8 gekozen, gebaseerd op het feit dat ze zijn gebaseerd op het oorspronkelijke verhaal van Dickens: onder de titel 'Scrooge' Er was de versie uit 1935, met Sir Seymour Hicks, de versie uit 1951, met Alastair Sim, en de musical uit 1970, met Albert Finney. Onder de titel 'A Christmas Carol' was er de versie uit 1938, met Reginald Owen als Scrooge, de Disney-versie uit 2009, met Jim Carrey, en de tv-producties uit 1984 <0xE2><0x80><0x93> met George C. Scott, de musical uit 2004 <0xE2><0x80><0x93> With Kelsey Grammar, en deze, die ik een 7 geef.<br />Tien jaar geleden, toen ik voor het eerst hoorde dat TNT een nieuwe versie had gemaakt van Charles Dickens' tijdloze kerstverhaal, raakte ik erg opgewonden en keek ik vol verwachting uit naar Patrick Stewarts rol van de vrekkige, kille Scrooge. Wat een enorme teleurstelling! Stewart is op z'n best een redelijke Ebenezer Scrooge (en dat is een beetje overdreven). Hij is veel beter dan Hicks, een beetje beter dan Owen, niet zo goed als Finney, maar hij zit niet eens in hetzelfde schuitje als Scott of Sim. Als hij 59 is (op dat moment was hij de oudste van de 8 om de rol te spelen) geeft hij Scrooge een nieuw uiterlijk, in die zin dat hij volkomen kaal is, zowel op zijn hoofd als op zijn gezicht, waardoor hij de indruk wekt veel jonger te zijn dan andere Scrooges, een feit dat, visueel gezien, afbreuk doet aan zijn karakter. Zijn acteerwerk laat veel te wensen over, want hij maakt het personage meer bekrompen en snobistisch dan gemeen, gemeen, bitter en hatelijk. Hij lijkt een beetje onzeker over zijn tekst, en ziet er soms uit alsof hij te hard zijn best doet, en soms alsof hij niet hard genoeg zijn best doet.<br />De sterkste rol hier is die van Richard E. Grant, als Bob Cratchit. In vergelijking daarmee speelt Grant een minder waardige, veel minder vrolijke Cratchit, die zich door zijn situatie van zijn stuk laat brengen, maar hier en daar een flauwe glimlach weet op te brengen. Bernard Lloyds rol als De Geest van Jacob Marley is acceptabel, zij het alleen vanwege wat special effects uit het eind van de jaren negentig. Maar de scène was bij lange na niet zo eng als hij had moeten zijn, en Lloyd maakt Marley niet berouwvol of berouwvol genoeg voor zijn leven van hebzucht en onwetendheid. Zijn gebrek aan luchthartigheid maakt zijn vertolking van de Ghost of Christmas Present enigszins deprimerend, en is soms ronduit saai.<br />Onder de andere opmerkelijke rollen is die van Dominic West, als een goede, opgewekte Fred (Scrooges neefje), die zich door de houding van zijn oom niet laat beïnvloeden. Oscar-winnares Joel Grey speelt de Ghost of Christmas Past, en past bijna perfect in de rol, gebaseerd op Dickens' beschrijving van het personage, en Saskia Reeves levert een sterke rol als mevrouw Cratchit, de toegewijde echtgenote en moeder, die haar echtgenoot steunt, ondanks zijn trouw aan zijn werkgever.<br />Het kerstbal in Fezziwig's Warehouse is een van de weinige hoogtepunten in deze film. Fezziwig is al jolig genoeg, maar hier werd te veel nadruk gelegd op het fysieke gewicht.<br /><br />Andere optredens in deze productie, zoals: Kenny Doughty, als 'Young Scrooge' van Laura Fraser, als 'Belle' van Josh Maguire, als de 'Boy Scrooge', en Rosie Wiggins, als 'Fran', zijn uitmuntend noch arm. Ben Tibber speelt Tiny Tim, en ook hier lijkt hij een beetje te gezond voor de rol, maar verder past hij er wel bij. Ze zijn allemaal acceptabel, maar niet meer dan gemiddeld. Ook moet ik de korte, maar amusante rol van Crispin Letts als 'Topper Haines' vermelden. Letts maakt van Topper een beetje een rokkenjager, die een beetje op zichzelf lijkt en daarmee iets meer humor toevoegt aan het kerstfeest bij Fred thuis. Het absolute dieptepunt van deze productie zou The Ghost of Christmas Yet To Come moeten zijn. Tim Potter draagt hier het zwarte gewaad, maar gelukkig voor hem heeft hij geen rimpels en kan niemand zijn gezicht zien, want zijn kostuum is volslagen belachelijk. Als deze film vijftig jaar eerder was gemaakt, zou dit kostuum misschien acceptabel zijn geweest. Maar door het vierkante, nep uitziende hoofddeksel, met ogen als twee zwakke gloeilampen, onder de zwarte kap, lijkt hij meer op iets uit een schooltoneelstuk dan op een angstaanjagende verschijning. Het lijkt me dat, met de technologie die in 1999 beschikbaar was, en de andere mooie special effects in deze film, deze scènes veel geloofwaardiger hadden kunnen zijn met betrekking tot deze uiterst belangrijke figuur. In plaats daarvan <0xE2><0x80><0x93> dankzij dit lachwekkende kostuum <0xE2><0x80><0x93> komen ze op sommige momenten bijna grappig over.<br />Over het geheel genomen is deze film heel goed gemaakt. Een paar indrukwekkende special effects met behulp van de computer (de scène met de 'Wandering Spirits' is spectaculair!) versterken de voortreffelijke fotografie van Ian Wilson, en de telelens van Peter Barnes is uitstekend en bijna volmaakt trouw aan het verhaal van Dickens, scène voor scène. Maar David Hugh Jones had beter zijn best moeten doen, met een paar van zijn acteurs, om er betere voorstellingen uit te halen. Het is geen goede manier om een paar uur te doden tijdens het Holiday Season, maar kijk eerst naar de versie uit 1935, dan naar deze, en zorg dat je ze uit de weg bent voordat je de veel betere ziet.
I am a huge fan of Charles Dickens' 'A Christmas Carol'. I have read his short story many times  Always during the Christmas Season  Over the past few years, and it is my most favorite piece of literature ever written.<br /><br />It therefore follows, that I am also a big fan of the major cinematic productions based on the story, which I have seen over the years (Though that doesn't necessarily mean that I like them all).<br /><br />Of the many different cinematic productions of 'A Christmas Carol' I have chosen the following 8, based on their adherence to Dickens' original story: Under the title of 'Scrooge', there was the 1935 version, with Sir Seymour Hicks, the 1951 version,with Alastair Sim, and the 1970 musical, with Albert Finney. Under the title 'A Christmas Carol', there was the 1938 version, with Reginald Owen as Scrooge, the 2009 Disney version, with Jim Carrey, and the made-for-TV productions: 1984  With George C. Scott, the 2004 musical - With Kelsey Grammar, and this one, which I rate at #7.<br /><br />Ten years ago, when I first heard that TNT had made a new version of Charles Dickens' timeless Christmas story, I got very excited, and looked forward, with great anticipation, to Patrick Stewart's turn as the miserly, cold-hearted Scrooge. What a tremendous let-down!! Stewart makes a fair Ebenezer Scrooge, at best (And that's stretching it, a bit). He's much better than Hicks, a little better than Owen, not quite as good as Finney, but isn't even in the same ballpark as Scott or Sim. At 59 (At the time  The 2nd oldest of the 8 to play the part), he gives Scrooge a new look, in that he's totally hairless, both on his head and his face, which gives him the appearance of being much younger than other Scrooges, a fact which detracts, visually, from his characterization. His acting leaves much to be desired, in that he makes the character more stuffy and snobbish, than mean, nasty, bitter, and hateful. He seems a bit unsure of himself with his line delivery, and looks, at times, as though he's trying too hard, and at others, like he's not trying hard enough.<br /><br />The strongest performance, here, is Richard E. Grant's, as Bob Cratchit. By comparison, Grant plays a less dignified, much less cheerful Cratchit, who lets his situation get him down, but manages a faint smile, here and there. Bernard Lloyd's appearance as The Ghost Of Jacob Marley is acceptable, though only due to some late-90s special effects. But, the scene wasn't nearly as scary as it should have been, and Lloyd doesn't make Marley regretful or remorseful enough for his life of greed and ignorance. Desmond Barrit's lack of light-heartedness tends to make his characterization of The Ghost Of Christmas Present somewhat of a downer, and is downright boring, at times.<br /><br />Among other notable performances, are Dominic West's, as a fine, cheerful Fred (Scrooge's Nephew), who doesn't allow his Uncle's attitude to affect his. Oscar®-winner Joel Grey appears as The Ghost Of Christmas Past, and fits the role almost perfectly, based on Dickens' description of the character, and Saskia Reeves delivers a strong performance as Mrs. Cratchit, the dedicated Wife and Mother, supportive of her Husband, despite his loyalty to his employer.<br /><br />The Christmas Eve dance, at Fezziwig's Warehouse is one of the few high points in this film. Ian McNeice's performance as Mr. Fezziwig is sufficiently jolly, but too much emphasis was placed on physical weight, here.<br /><br />Other performances in this production, such as: Kenny Doughty, as 'Young Scrooge'  Laura Fraser, as 'Belle'  Josh Maguire, as the 'Boy Scrooge,' and Rosie Wiggins, as 'Fran', are neither outstanding nor poor. Ben Tibber plays Tiny Tim, and, here again, he seems a bit too healthy for the role, but fits it, otherwise. All are acceptable, but merely average. Also, I must note Crispin Letts' brief, but amusing turn as 'Topper Haines'. Letts makes Topper somewhat of a womanizer, who seems a bit stuck on himself, and, with this, adds a bit more humor to the Christmas Eve party at Fred's home.<br /><br />The absolute low point of this production would have to be The Ghost Of Christmas Yet To Come. Tim Potter wears the black robe, here, but it's fortunate, for him, that he has no lines, and that no one can see his face, for his costume is utterly ridiculous. Had this movie been made 50 years earlier, this costume might have been borderline-acceptable. But the boxy, phony-looking headpiece, with eyes  Like two weak flashlight bulbs  Shining out from under the black hood, makes him look more like something from a grade-school stage play, rather than a terrifying apparition. It seems to me that, with the technology available in 1999, and considering the other fine special effects in this film, these scenes could have been made much more believable, with regard to this highly important character. Instead  Thanks to this laughable costume  They come off, at times, as almost funny.<br /><br />Overall, this film is quite well-made. Some impressive computer-aided special effects (The 'Wandering Spirits' scene is spectacular!) enhance Ian Wilson's superb photography, and Peter Barnes's teleplay is excellent, and almost perfectly faithful to Dickens' story, scene-for scene. But David Hugh Jones should have tried harder, with some of his Actors, to get better performances out of them.<br /><br />All-in-all, this movie isn't a bad way to kill a couple of hours, during the Holiday Season, but watch the 1935 version first, then this one, and get them out of the way, before you see the much better ones.