De Echo had een handvol scènes met een ongemakkelijke griezeligheid die aan de klassieke J-Horror deed denken. Ik pak nog maar zelden de afstandsbediening als ik al zo'n beetje elke horrorfilm heb gezien die er bestaat, maar deze sijpelde onder mijn huid en maakte me meer dan twee keer nerveus. En het is dat soort verontrustende stemmingswisselingen in combinatie met angsten waar je aandacht aan moet besteden om ze op te vangen. Je weet wel, het soort waarbij je ze na het komen en gaan nog een keer moet opnemen. Echt van die 'WTF'-types. <br />Jesse Bradford speelt Bobby, een jongen van een jaar of twintig die onlangs uit de gevangenis is ontslagen nadat hij een vent had vermoord die had geprobeerd zijn HOT-vriendin (gespeeld door Ameiia Warner) te verkrachten in een toiletruimte. Omdat hij nergens anders heen kan, gaat hij terug naar de oude wijk East Village in New York. Als hij in haar oude appartement trekt, komt hij erachter dat zijn moeder een griezelige dood is gestorven door uithongering. Er zitten bloederige vingernagels op de pianotoetsen en er zit gerommel in de muren en een gemeen uitziende agent in de kamer ernaast die het leuk vindt om zijn vrouw en dochtertje in elkaar te slaan. Maar Bobby begint dingen te zien, en die dingen slaan nergens op en ze zijn ook nog eens een beetje griezelig. Als Bobby besluit dat hij de beledigingen die hij van de buren opving niet langer kan verdragen en het aan de politie rapporteert, om vervolgens te horen te krijgen dat de woning naast de zijne helemaal leegstaat, verandert alles van raar in verrekte vreemd.<br />Bobby's appartement deed me erg denken aan het appartement in Silent Hill 4: The Room, met zijn griezelig verkleurde bruine muren en roestplekken. Er zitten gaten in de afbladderende gepleisterde muren en alles ademt de sfeer van versleten en smerig. Het is een echt eenzame plek die elke keer dat Bobby thuiskwam mijn stemming verpestte. De Echo is niet vrij van teleurstellingen en tegenstrijdigheden die samenkomen in een veel te abrupt einde dat de kijker een beetje van zijn stuk brengt. Ach, nou ja. Het is een behoorlijk bizarre rit om er te komen.
The Echo had a handful of scenes with an uncomfortable creepiness akin to classic J-Horror. Rarely do I reach for the remote anymore having experienced most every range of horror film out there, but this one seeped under my skin and had me on edge more than twice. And it is that sort of unsettling moodiness combined with frights you hafta' be paying attention to catch. You know, the kind where after they've come and gone you must back em up for a second take. Truly those "WTF" type instances.<br /><br />Jesse Bradford plays Bobby, a twenty something recently released from prison after doing a stint for killing a guy who attempted to rape his HOT girlfriend (played by Ameiia Warner) in a restroom. Having nowhere else to go, he heads back to the ol' East Village NYC neighborhood. Mom has died a spooky death from starvation, he learns, when he moves in to her old apartment. There's bloody fingernails on the piano keys and rumbles in the walls and a mean-looking cop next door who enjoys beating his wife and little girl. Bobby starts to see things, though, and these things aren't making any sense and they're a bit ghastly to boot. It's when Bobby decides he can no longer put up with the abuse he is overhearing next door and reports it to the cops, only to have them respond to a completely vacant apartment next door, that things go from odd to friggin' strange.<br /><br />Bobby's apartment reminded me a lot of the apartment in the game Silent Hill 4: The Room with its eerily watered down dingy browns and rusts. There are holes in the peeling plaster walls and everything gives off the mood of worn and filthy. It's a truly lonely place that flattened my spirits each time Bobby returned home.<br /><br />The Echo is not without its disappointments and inconsistencies which converge on a far too abrupt ending that leaves the viewer feeling a bit jipped. Oh well, though. It is a decently freaky ride getting there.