Ik heb die film gezien op het Aziatisch-Amerikaanse filmfestival in San Francisco. Ik denk dat deze nieuwe regisseur een toekomst heeft in de filmwereld. Om een eerste film op te nemen die geen plot heeft of geen tragikomische formule is op zoek naar gemakkelijke bewieroking, vergde beslist lef van de regisseur/schrijver. Het betekende dat hij bereid was geld op het spel te zetten (voornamelijk dat van zijn familie) om een film te maken waarin hij geloofde in plaats van een waarvan hij wist dat hij quitte zou spelen of een kleine winst zou maken.<br />Ik heb de andere recensies niet gelezen, maar toen ik zag dat het gemiddelde 2,2 was toen ik de score voor het eerst noemde, was dat nogal schokkend. Toen zag ik van een van de meer recente recensenten dat het sabotage was en ik kan alleen maar geloven dat dat het geval is. Dit verdient een 7. Let maar niet op de 2,2 <0xE2><0x80><0x93> dat is een verzinsel.<br />Als ik onder woorden moest brengen waarom ik deze film, die eigenlijk meer een karakterstudie is dan iets anders (en ik ben dol op karakterstudies <0xE2><0x80><0x93> misschien is dat de reden waarom ik, in de schone kunsten, ook van stillevens hou), zo mooi vind, dan is dat omdat hij zo recht doet aan de karakters. Er staat een recensie onder waarin staat dat het is alsof je naar een polaroid kijkt die zich nooit ontwikkelt. Eigenlijk denk ik dat dat ook de kern van mijn gedachten zou kunnen raken, maar voor mij is dat positieve kritiek terwijl die andere recensent het als negatief gebruikt. Het is positief omdat het zo is als het leven is en het niet echt nodig is om zich te ontwikkelen. Het is een kiekje van een tijdsbestek van het leven van deze 4 personages en dat is voor mij genoeg zolang het maar kwaliteit heeft.<br />Ik wist eerst niet zeker waarom ik de film zo mooi vond: de dialoog is simplistisch, er is geen noemenswaardige plot en er zijn geen special effects (die ik in films toch wel ben gaan verafschuwen). Naderhand besefte ik dat het kwam doordat de situaties waarin de personages zich bevonden en de manier waarop ze op die situaties reageerden zo echt waren. Het was niet gefantaseerd of geënsceneerd. Natuurlijk hielp het dat er een paar interessante en intrigerende personages bij betrokken waren (vooral Charlotte/Darcy). Ik werd in vervoering gebracht door de actie, omdat ik wilde weten hoe de personages op elke situatie zouden reageren, en in alle gevallen was het zo natuurlijk en gemakkelijk en, het allerbelangrijkste, zo geloofwaardig dat het prettig was om te zien. Dat bewijst niet alleen dat Eric Byler de leiding had, maar ook dat hij goed kon schrijven.<br />Ik hoop dat de heer Byler dat ook doet. Ik hoop dat hij zijn film kan verkopen en dat hij deze weg zal blijven bewandelen. Het versterkt mijn vertrouwen in de filmwereld dat jonge regisseurs in staat zijn om zulke films te maken. Dit is geen perfecte film, maar hij is in elk geval in de juiste richting gesitueerd. Ik hoop meer van deze regisseur te zien en ik vermoed dat ik niet teleurgesteld zal zijn.<br /><br />
I saw this film at the Asian American Film Festival in San Francisco. I think this new director has a future in film-making. To put up a first feature that is not plot driven or is not a formulaic comedy looking for easy adulation definitely took guts on the director/writer's part. It meant that he was willing to put money on the line (mostly his family's) to make a film that he believed in rather than one he knew would break even or make a small profit.<br /><br />I haven't read the other reviews but seeing that the average was 2.2 when I first brought the rating up was kind of shocking. Then I saw from one of the more recent reviewers that it was sabotage and I can only believe that that is the case. This is deserving of a rating in the 7's. Pay no attention to the 2.2 - that is a fabrication.<br /><br />If I had to articulate why I liked this movie, which is really a character study more than anything else (and I love character studies - maybe it's why, in fine art, I like still lives, too), it is because it is so true to the characters. There is a review below which says it is like watching a polaroid that never develops. I actually think that might grab the essence of my thoughts, too, but to me that is positive criticism whereas that other reviewer is using it as a negative. It's positive because that conception is the way life is and there is no real need for it TO develop. It is a snapshot of a point in time of the lives of these 4 characters and that, to me, is enough as long as it is done with quality.<br /><br />I was not sure why I liked the movie at first: the dialogue is simplistic, there is no real plot to speak of, and there are no special effects (which I have really come to detest in movies anyway). Afterwards, I realized it was because the situations that the characters were put in and the way they responded to those situations was so true. It wasn't hollywood-ized or contrived in any way. Of course it helps that there were some interesting and intriguing characters along the way (especially Charlotte/Darcy). I was kept rapt by the action because I wanted to find out how each character would respond to each situation presented and, in every case, it was so natural and easy and, most important of all, believable, that it was gratifying to watch. That is a testament not only to Eric Byler's direction but his writing as well.<br /><br />I hope Mr. Byler doesn't sell out and that he continues along this path. It renews my faith in movie-going that young directors are able to create films like this. This is not a perfect movie but it is certainly cast in the right direction. I hope to see more from this director and I suspect I will not be disappointed.<br /><br />