Ik realiseer me dat ik hier een icoon voor me heb, maar eerlijk gezegd is dit de meest walgelijke, saaie en overgewaardeerde film uit de jaren zeventig. Het is jammer dat de nogal pathetische Woody Allen, een weliswaar intelligente man die helaas zijn aanzienlijke talenten verkwist, er heilig van overtuigd is dat de kosmos om zijn legendarische neurosen draait. Nog jammerer is het feit dat hij er een groot deel van de westerse wereld van heeft weten te overtuigen dat ze het met hem eens moeten zijn. Eerlijk gezegd zegt dat niet veel goeds over onze cultuur.<br />Deze (gaap)film draait om een paar in zichzelf verzonken geliefden... een neurotische New Yorkse komiek, Alvy Singer (gespeeld door Woody) en een would-be zangeres, Annie Hall. De twee, die allebei aan het analyseren zijn, trekken samen in, zodat ze verhalen kunnen uitwisselen over hun werk en betaald worden voor het navelstaren. Ik wil zeker niet suggereren dat het misschien alleen maar om de seks gaat. De rest van deze zogenaamde neurotische romance is veel te onbelangrijk om hier in detail te treden.<br />Annie Hall wordt gespeeld door Diane Keaton, een actrice die in feite heel competent is. Haar films zijn vaak niet mijn favoriet, hoewel ik het schattige Baby Boom erg leuk vond. Haar enige gedenkwaardige aspect in deze film is haar Ralph Lauren-kleding, die inmiddels natuurlijk behoorlijk gedateerd is, en die naar verluidt in die tijd een moderevolutie veroorzaakte.<br />Die klassieke opmerking van Woody over seks: 'Dit is het leukste wat ik ooit heb gedaan.' Ik ben niet bijzonder onder de indruk van de genialiteit van Annie Hall. Niet bang zijn, Shakespeare, Woody vormt geen bedreiging voor je als meester van de Engelse taal. Het is inderdaad triest dat zoveel mensen deze hersenloze, oninspirerende, onoriginele en niet eens bijzonder amusante parel van wijsheid lijken te prijzen alsof hij zo goed als afstamt van de goden op de Olympus.<br />Annie Hall is niet de ergste film die ik ooit heb gezien, maar hij kan hem ook niet echt aanbevelen. Gewoonlijk ben ik dol op romances, maar geen van deze twee egoïstische neuroten wist mijn sympathie of zelfs maar vage belangstelling te wekken. Bovendien slaagde het zogenaamde geestige geklets tussen de twee er niet in om mij te amuseren of te amuseren. Toen ik die film in 1977 in de bioscoop zag met mijn man (toen nog mijn vriend), wensten we allebei oprecht dat we wat verf hadden gevonden en in plaats daarvan hadden gekeken hoe hij droogde. Ik denk dat deze intellectuele komedie gewoon veel te ingewikkeld was voor ons kleine mensjes om te kunnen waarderen.
I realize I'm taking on an icon here, but honestly, this is the most disgustingly boring and over-rated film to come out of the 1970's. It is unfortunate that the rather pathetic Woody Allen, an admittedly intelligent man who alas squanders his considerable talents, firmly believes that the cosmos revolves around his legendary neuroses. Even more unfortunate, is the fact that he has succeeded in persuading a large percentage of the Western world to agree with him. Frankly, it does not speak well of our culture.<br /><br />This (yawn) movie revolves around a pair of self absorbed lovers...a neurotic New York comedian, Alvy Singer (played by Woody) and a would-be singer, Annie Hall. The two, both in analysis, move in together so they can exchange tales of their professional, paid for navel gazing. I certainly wouldn't want to imply that it might be simply for the convenient sex. The rest of this so called neurotic romance is far too inconsequential to bother detailing here.<br /><br />Annie Hall is played by Diane Keaton, an actress who is actually very competent. Her movies are frequently not my favorite, though I did enjoy the cute Baby Boom. Her only memorable aspect in this film is her Ralph Lauren clothes, now of course quite dated, which supposedly caused a fashion revolution at the time. <br /><br />That classic comment of Woody's regarding sex, "This is the most fun I've had without laughing" doesn't particularly impress me with its brilliance. Fear not, Shakespeare, Woody serves as no threat to you as master of the English language. It is indeed sad that so many people seem to praise this mindless, uninspiring, unoriginal, and not even particularly amusing pearl of wisdom as though it had virtually descended from the gods on Mount Olympus.<br /><br />Annie Hall isn't the absolute worst movie I've ever seen, but it really doesn't have much to recommend it. I normally adore romances, but neither one of these two selfish neurotics captured my sympathy or even remote interest. Furthermore, the supposed witty banter between the pair failed woefully to either entertain or amuse me. Back in 1977 when I saw this movie at the theatre with my husband (then boyfriend), we both sincerely wished we'd found some paint and watched it dry instead. I guess this intellectual comedy was just far too complicated for little old us to appreciate.