Deze film is een van de meest gekopieerde in de geschiedenis van Hollywood, zo beweer ik. Ik vind hem intelligent zonder diepzinnig te zijn, de personages zijn ongewoon geloofwaardig en goed ontwikkeld; en van begin tot eind is het een luchthartige blik op een zeer interessante plotvraag: de vroegrijpheid van jonge mensen die geen categoriserende definities, levenservaring en dus de context hebben om prioriteiten te stellen; kortom, het gaat over de problemen die volwassenen hebben met kinderen die als volwassenen willen optreden zonder de middelen om dat met succes te doen. De hoofdpersoon van deze film is een succesvolle vrijgezel die Richard Nugent heet. Zonder dat hij er iets aan kan doen, komt de kunstenaar terecht voor rechter Margaret Turner, die zijn onschuld erkent, maar hem waarschuwt niet meer voor haar te verschijnen op een soortgelijke aanklacht, veroorzaakt door een dame in een nachtclub. De situatie wordt vervolgens gecompliceerd doordat Nugent voor een klas van een middelbare school verschijnt als spreker, een gebeurtenis waarbij Margarets dochter verliefd op hem wordt ondanks of dankzij het leeftijdsverschil. Margaret roept zijn hulp in wanneer een terloopse opmerking resulteert in het feit dat de dochter naar Nugents appartement komt om te worden geschilderd. Haar idee is dat hij Susan blijft zien, in de hoop dat de dochter zal beseffen dat ze bij iemand hoort die dichter bij haar eigen leeftijd staat. Het resultaat is een hilarische komedie die vele vormen aanneemt, waaronder fysieke wedstrijden tijdens een picknick, waar Nugent de rivaal van Margarets vriend blijkt te zijn, terwijl hij omwille van Susan probeert te verliezen; een basketbalwedstrijd, waarbij hij voor haar voormalige vriendje van de tribune moet spelen; en familiebijeenkomsten, waarbij de dialogen vaak hilarisch worden. Het beste aan deze krankzinnige komedie, voor mij als schrijver, is de geleidelijke ontwikkeling van relaties die het publiek met elkaar kan delen. In wezen gaat de film over vijf personen: Nugent, gespeeld met charme door Cary Grant, de intelligente Myrna Loy als Margaret, de knappe Shirley Temple als een snel groeiende Susan, haar dochter, Rudy Vallee als Grants rivaal, die zijn saaie rol in 'How to Succeed in Business' voorbereidt. en andere komedies, en Lillian Randolph als de lankmoedige Bessie, de dienstbode en vertrouwelinge-adviseur van de familie. De gelukkige afloop die voor iedereen in deze verhaallijn wordt bereikt, is het resultaat van het gezonde verstand dat Loy en Grant tentoonspreiden; het 'kluns'-aspect dat geen genre is, maar eerder een manier om sociale-morele komedie aan te pakken, is hier gemaakt om een plot te dienen waarin een aantal hardwerkende, normatieve mensen een situatie doormaken die nooit had mogen gebeuren, maar die toch is gebeurd. De productiewaarden van deze schitterende komedie zijn ver boven het gemiddelde <0xE2><0x80><0x93> in elk opzicht, stel ik voor. De muziek van Leigh Harline is ingetogen en heel nuttig, en de filmografie van Robert de Grasse en Nichloas Musuraca is van een hoog contrastgehalte en heel goed in een aantal typen scènes. Directeur Irving Reis en schrijver Sidney Sheldon houden het tempo en de stijl van de film heel snel en consequent aan. Art Direction van Carroll Clark en Albert S. D'Agostino en de decors van James Altwies en Darrell Silvera dragen bij aan de elegantie en het plezier van de productie. Edward Stevenson heeft voor de jurken gezorgd. Van de spelers is Cary Grant een heel goede cast; hij lijkt me de beminnelijke, rokkenjagende en joviale Nugent; hij speelt ook een heel aardige rol van ergernis, en zijn voorlezen van komische oneliners is een van zijn beste professionele krachten. Myrna Loy doet haar sensuele kant zo goed uitkomen dat ze perfect past in de bedompte rol van een rechter die beslist niet bedompt is. Haar vertrouweling in de film, afgezien van Randolph, is Ray Collins, altijd een groot luisteraar en een man met een gevatte opmerking of wijze raad. Temple is als tiener heel goed; haar tienerfilms zijn voor mij de beste van haar filmuitstapjes. Vallee heeft met deze vertolking een heel nieuwe carrière voor zichzelf gecreëerd als komische komiek; en Randolph is heel sterk als de begripvolle bediende annex vriend. Andere acteurs in de cast zijn Veda Ann Borg, Dan Tobin, Harry Davenport en Ransom Sherman. Alle jongere mensen in de film zijn naar mijn maatstaven goed gekozen. De film introduceert de onzinnige "Je doet me aan een man denken"-mnemonische vertelling, die de springplank werd voor "The Power", Frank M. Robinson.' De film is een sf-klassieker en een mooie film uit de jaren zestig. Het is een dialogen- en situatiekomedie met elementen van satire en nog meer. Hij is vaak zo goed als je op grond van het bekroonde scenario zou verwachten, en dan nog iets beter. Beschaafde angst voor de jongere generatie is misschien nog nooit zo grappig geweest als in deze film.
This film is one of the most copied in the history of Hollywood, I claim. I find it is clever without being profound, its characters are unusually believable and well-developed; and it is a light-hearted look from beginning to end at a very interesting plot question--the precocity of young people who lack categorizing definitions, life-experience and therefore the context to make prioritized value decisions; in a word, it's about the problems adults have with children who want to act as grown ups without having the means to do so successfully. The central character of this film is a successful bachelor named Richard Nugent. Through no fault of his own, the artist ends up in court before Judge Margaret Turner who recognizes his innocence but warns him not to appear before her again on a similar charge, caused by a lady in a night club.,. The situation then become complicated by Nugent's appearance before a high-school class as speaker, an event at which Margaret's daughter falls in love with him despite or because of the difference in their ages. Margaret enlists his help when a casual put-off remark results in the daughter's showing up at Nugent's apartment to be painted. Her idea is to have him continue to see Susan, in the hopes the daughter will realize she belongs with someone nearer her own age. The result is merriment that takes many forms, including physical contests at a picnic where Nugent finds himself the rival of Margaret's boyfriend while trying to lose for Susan's sake; a basketball game where he must champion her erstwhile beau from the bleachers; and family occasions where the dialogue turns frequently hilarious. The best thing about this screwball comedy, to me as a writer, is the gradual development of relationships it allows the audience to share. Fundamentally, the film concerns five persons--Nugent, played with charm by Cary Grant, intelligent Myrna Loy as Margaret, pretty Shirley Temple as a fast-growing Susan, her daughter, Rudy Vallee as Grant's rival, prefiguring his stuffy role in "How to Succeed in Business" and other comedies, and Lillian Randolph as long-suffering Bessie, the family's maid and confidant-adviser. The happy ending achieved for all in this story-line is the result of the common sense shown by Loy and Grant; the 'screwball' aspect which is not a genre, but rather a way-of-handling social-mores comedy, is here made to serve a plot that involves several hard-working normative people in a situation that should never have happened but has in fact happened. The production values of this bright comedy are far-above-average I suggest in every respect. Leigh Harline's music is understated and very useful, and the cinematography by Robert de Grasse and Nichloas Musuraca is high-contrast B/W and very good in a number of types of scenes. Director Irving Reis and writer Sidney Sheldon keep the film's pace and style very swift and consistent. Art Direction by Carroll Clark and Albert S. D'Agostino and the set decorations by James Altwies and Darrell Silvera add to the elegance and fun of the production. Edward Stevenson provided the gowns. Among the cast, Cary Grant is very-well cast it seems to me as the suave, womanizing and genial Nugent; he also portrays exasperation very nicely, and his reading of comedic one-liners is one of his best professional strengths. Myrna Loy suggests her sensuous side so well that she fits perfectly the stuffy role of a judge who is decidedly unstuffy. Her confidant in the film other than Randolph is Ray Collins, always a great listener and man with a wisecrack or sage advice. Temple is very good indeed as a teenager; her teenaged films are for me the best of her filmic outings. Vallee created a whole new career for himself as droll comedic second-lead with this impersonation; and Randolph is very strong as the understanding servant-cum-friend. Others in the cast include Veda Ann Borg, Dan Tobin, Harry Davenport and Ransom Sherman. All the younger people in the film are well-chosen by my standards. The film introduces the nonsensical "You remind me of a man" mnemonic, which became the springboard for "The Power", Frank M. Robinson's sci-fi classic, and a fine film of the 1960s. This is a dialogue and situation comedy with elements of satire and more. It is frequently as good as its award-winning screenplay would lead one to expect it would be, and then some. Civilized angst about the younger generation perhaps never seemed to be funnier than in this movie.