Moed, wraak, liefde, strijd, overwinning, eer, verdediging, verzoening <0xE2><0x80><0x93> die idealen die diep in de menselijke geest verborgen liggen, worden al heel lang als kostbaar doelwit van het menselijk leven beschouwd. Niet alleen poëzie en literatuur, maar ook epische films probeerden de deugden te bevorderen en de mensheid af te beelden in de geest van de rede en het hart. De vraag was: historische tijd. In dit opzicht was er misschien geen betere periode in de geschiedenis dan de 1000 jaar lange middeleeuwen, zowel controversieel als spiritueel, met een flair voor duisternis en uitzonderlijke verlichting. Een van de vele andere epische films die deze periode afbeelden, is IVANHOE, gebaseerd op Sir Walter Scotts roman, die tegelijkertijd een remake was van de klassieke Hollywoodproductie uit 1952. Ik hou in gedachten dat remakes meestal hoge verwachtingen wekken voor het geval van hun klassieke 'voorgangers'. Ik heb deze film bekeken zonder veel te zeggen over de oudere versie, en zo ben ik van plan er onder te reageren.<br />Laat me aan het begin zeggen dat IVANHOE van Douglas Camfield een heel goede film op meerdere niveaus is. Hij maakt perfect gebruik van historisch materiaal dat ons een duidelijk en tamelijk accuraat inzicht verschaft in het Engeland van de late 12e eeuw, en meer in het bijzonder de situatie aan het eind van de 12e eeuw met woeste conflicten, een moeilijke politieke situatie, relaties tussen Angelsaksen en Normandiërs, vooroordelen en visuele aspecten zoals kostuums, feesten en baden. In dat opzicht kan de film voor de kijker een prachtige reis naar die verre tijden zijn en een paar parels opleveren uit geprefabriceerde negatieve meningen over de middeleeuwen. Er was inderdaad ook iets goeds aan die periode. Het aspect van de belangstelling dat in dit geval wordt aangestipt, lijkt de Ashbey-sequentie te zijn, waarin het wilde samengaat met de glamour of de diepe psychologie en de moraal van personages die in veel scènes worden uitgedrukt. Hier lijkt het noodzakelijk om Lady Rowena (Lysette Anthony) en Rebecca (Olivia Hussey) te noemen, twee vrouwen met een verschillende achtergrond die met dezelfde emoties te maken krijgen.<br />Bovendien kan IVANHOE bogen op een zeer goede cinematografie, prachtige beelden, verbluffende locaties. Neem bijvoorbeeld de subtiele beelden bij de scène waarin Ivanhoe met Wamba (George Innes) Lady Rowena op haar kasteel bezoekt. De buitengewone locaties en interessante scènes maken de film niet alleen een historisch werk, maar ook een opwindend avontuur. Bovendien zou ik aan deze artistieke aspecten een zeer accuraat gevoel voor humor willen toevoegen (denk aan de scène van een bad of Wamba's Pax Vobiscum) en subtiele muziek. De melodieën zijn vervuld van de geest van de ridderlijkheid en de geest van de romantiek, die alleen al de essentie van het verhaal kunnen benaderen. Maar de kern van de kunst is acteren.<br />De film die bekendstaat om een aantal beroemde en getalenteerde acteurs kan ten onrechte worden beschouwd als een voertuig. Toch hoeft het voor niemand een 'promotie' te zijn. Integendeel, het is een film die in de eerste plaats het belang van talent bewijst. Alle acteurs doen hun uiterste best om iets van zichzelf waarachtig groots te geven. Anthony Andrews is een perfecte Ivanhoe, zoals beschreven door sir Scott en zoals moderne kijkers zich hem voorstellen. Hij geeft duidelijk blijk van een karakter van moed, edelmoedigheid en zachtmoedigheid. Sam Neill en John Rhys Davies lijken krachtige rollen te spelen als 'Normandische honden', mensen die niet zozeer bang zijn voor het goede, maar eerder in beslag worden genomen door woeste wreedheid. James Mason doet het uitstekend als de kalme, goede jood, Isaac van York, wiens lot meer wonden lijkt te hebben toegebracht dan geheeld. De vrouwenrollen zijn briljant. Hier echter zou ik Lysette Anthony niet zoveel lof toezwaaien: ik geef toe dat ze mooi is, ze geeft een gedenkwaardige voorstelling. Maar de absolute topper is Olivia Hussey, de beroemde heldin van Zeffirelli's, die hier verschijnt als een zachtaardige, subtiele, mooie Jodin, wier 'individuaal gevormde spiritualiteit' de 'uiterlijk georganiseerde moraliteit' van veel 'godvruchtige mannen van God' overwint. Ze geeft een briljante voorstelling als een vredesbloem, angstig omringd door de doorn van de oorlog en het licht van tolerantie, omringd door de duisternis van het vooroordeel. Absoluut een geweldige rol! Denk onder andere aan de scènes waarin het proces wordt verbeeld.<br />Uiteindelijk, als je deze IVANHOE ziet, vergelijk hem dan niet met de oudere versie. Dit zijn twee verschillende films die zich op verschillende aspecten richten. Als iemand erop staat dat ik zeg welke beter is, zeg ik liever dat het allebei goede films zijn. Thorpes _IVANHOE_ is een typisch epos uit het klassieke Hollywoodtijdperk, terwijl Camfields _IVANHOE_ op zichzelf staat als een film vol opmerkelijke psychologie en avontuur. Een groot eerbetoon aan de echte moed en de dappere geest!
Courage, revenge, love, combat, victory, honor, defense, reconciliation...those ideals deeply hidden within the human spirit have long been considered precious targets of human life. Not only poetry and literature but also epic movies attempted to promote the virtues and depict humanity in the spirit of reason and heart. The question was: historical time. In this respect, there was, perhaps, no better period in history than the 1,000 year-long Middle Ages, both controversial and spiritual with a flair for darkness and exceptional enlightenment. Among many other epic movies that depict the period is IVANHOE based on Sir Walter Scott's novel being at the same time a remake of the 1952 classic Hollywood production.<br /><br />Keeping in mind that remakes usually face high expectations in case of their classic "predecessors", I watched this movie without much referring to the older version and that is how I intend to comment on it underneath.<br /><br />Let me say at the beginning that IVANHOE by Douglas Camfield is a very good movie at multiple levels. It makes a perfect use of historical material supplying us with a clear and pretty accurate insight into Medieval England, and, more specifically, its late 12th century situation with savage conflicts, difficult political situation, Anglo-Saxons vs Normans relations, prejudice as well as those visual aspects like costumes, feasts and baths. In this respect, the movie may constitute for a viewer a wonderful journey into those distant times and bring out some pearls out of prefabricated negative opinions about the Middle Ages. There was, indeed, something good about the period, too. The aspect of interest highlighted in this case appears to be Ashbey sequence where the savage combines with the glamorous or the deep psychology and morals of characters expressed in many scenes throughout. Here, it seems necessary to mention Lady Rowena (Lysette Anthony) and Rebecca (Olivia Hussey), two women of different backgrounds who face similar emotions.<br /><br />Besides, IVANHOE can boast very good cinematography, wonderful shots, stunning locations. Consider, for instance, the subtle images at the scene when Ivanhoe visits Lady Rowena at her castle with Wamba (George Innes). The extraordinary locations and interesting shots make the film not only a historical work but also a rousing adventure. Moreover, to these artistic features, I would add a very accurate sense of humor (consider the scene of a bath or Wamba's Pax Vobiscum) and subtle musical score. The tunes are filled with the spirit of chivalry and the spirit of romance which, alone, can resemble the very essence of the story. But, the core of art is acting.<br /><br />The movie known for a number of famous and talented cast could be falsely assessed as a vehicle. Yet, it does not have to be a "promotion" for anybody. To the contrary, it is a film that proves the importance of talent first and foremost. All the cast take great pains to give something truly great of themselves. Anthony Andrews is a perfect Ivanhoe as described by Sir Scott and as imagined by modern viewers. He clearly portrays a character of courage, nobility and gentleness. Sam Neill and John Rhys Davies appear to give powerful performances as "Norman dogs" people not so much afraid for the good but rather absorbed by savage brutality. James Mason does a fine job as calm, good Jew, Isaac of York, whose destiny appears to have brought more wounds than cure. The female roles are brilliant. Here, however, I would not praise that much Lysette Anthony: I admit she is beautiful, she gives a memorable performance. Yet, the absolute top notch is Olivia Hussey, the famous heroine at Zeffirelli's appears here as a gentle, subtle, beautiful Jewess whose "individually formed spirituality" conquers "externally organized morality" of many "pious men of God." She gives a brilliant performance as a flower of peace fearfully surrounded by the thorn of war and the light of tolerance surrounded by the darkness of prejudice. Absolutely great role! Consider, among many, the scenes depicting the trial.<br /><br />In the end, if you see this IVANHOE, do not compare it with the older version. These are two different films focusing on different aspects. If someone insists on me to say which one is better, I'd rather say both are good films. Thorpe's IVANHOE is a typical epic of the classic Hollywood era while Camfield's IVANHOE stands out on its own as a movie filled with remarkable psychology and adventure. Great tribute to the real Courage and the Chivalrous Spirit!