'The Edukators (Die Fetten Jahre sind vorbei)' zou moeten worden geadopteerd als de film van de 'Summer of Live8', met een bijna even goede soundtrack.<br />Het is een prachtige illustratie van het feit dat alle politiek persoonlijk is <0xE2><0x80><0x93> zoals een van de hoofdpersonen het uitdrukt: 'elk hart is een revolutionaire cel' <0xE2><0x80><0x93> en hij vergelijkt de hormonale rush van politieke actie tot liefde.<br /><br />Geholpen door een aantrekkelijke cast die de uitbundigheid, uitbundigheid en het idealisme van twintigers perfect weet te vangen, brengt regisseur/regisseur Hans Weingartner een intelligente film over politiek tot leven, die ook heel grappig en heerlijk romantisch is. Net wanneer een van de hoofdpersonen in zijn bedachtzame, scherpzinnige debatten in retoriek begint te vervallen, krijgen hun gesprekken plotseling een dubbele betekenis voor hun persoonlijke leven. Dialectiek verandert al snel in verlangende blikken, want dit zijn lieve revolutionairen die onstuitbaar menselijk zijn.<br />Aangezien ze waarschijnlijk uit de middenklasse van de democratie komen en kiezers willen beïnvloeden voor verandering, zijn het eerder yuppies dan terroristen. Ze gaan meer over wat vroeger bewustzijnsverruiming werd genoemd, vandaar de oorspronkelijke Duitse titel, zoals ze rijke kapitalisten waarschuwen 'Uw Dagen Van Voldoening Zijn Genummerd' en zichzelf Erziehungsberechtigter noemen, een mondvol dat naar ik begrijp meer betekent dan 'bewakers'.<br />De eerste helft van de film heeft een ademloze New Wave-achtige sfeer, en ik weet zeker dat het geen toeval is dat een van de personages 'Jule' heet, omdat de driehoek 'Jules et Jim' een aanknopingspunt is voor de plot. Het is een amusant patroon van herhaalde beelden die van betekenis veranderen naarmate we zien wie er nu naast wie staat, wie slaapt en wie wakker is.<br />Haar vriend 'Peter' is precies het soort verleidelijke jongen, gespeeld door een leeuwachtige Stipe Erceg, die haar een sexy hemdje cadeau doet en denkt dat ze in haar frustrerende leven alleen maar felle kleuren nodig heeft. Dus moet ze wel verbaasd zijn dat zijn beste vriend en 'rare' kamergenoot 'Jan' echt met haar kan praten.<br />In de hele film wordt fantastisch gebruikgemaakt van muziek (ook al staan er op de hoezen van Leonard Cohens 'Halleluja' <0xE2><0x80><0x93> nee, het is niet de versie van Jeff Buckley, het is de versie van hem). De niet-Duitsers zijn verder in het nadeel, niet alleen omdat je je ogen van de charismatische acteurs moet afwenden, maar ook omdat maar weinig van de teksten in de ondertiteling staan, al neem ik aan dat een van de teksten wel is vertaald, want de nostalgische tekst over een pastoraal verleden krijgt een ironische resonantie als het trio in een rustgevend boslandschap in Tyrollean terechtkomt. Maar we kunnen wel opmaken dat de mannen harde, agressieve muziek spelen in een heel expressieve mano a mano camaraderie en dat het meisje een romantisch klinkende zanger speelt, Jeff Cole. Dus we kunnen ook verrast zijn als 'Jan' Hij geeft toe dat hij naar hetzelfde concert is geweest als zij.<br />Terwijl Daniël Br<0xC3><0xBC>ddehl charmant was in 'Goodbye, Lenin' en lief in 'Lavender', is hij als 'Jan' een hartverscheurende filmster. De camera wordt ook gewoon verliefd op hem, in veelvuldige close-ups en natte kansen om zijn overhemd uit te trekken, terwijl hij elke blik, zelfs een steelse, gefrustreerde blik in een achteruitkijkspiegel, schrijnend vastlegt.<br />Net wanneer een babyboomer zich nostalgisch begint te voelen als hij naar deze kinderen kijkt, legt de film een duidelijke link met de jaren zestig, terwijl hij heel amusant 'The Big Chill' doorbreekt met 'Ruthless People'. Er zijn minstens twee zinnen uit die vergelijkingen die heel hardop heel grappig zijn, terwijl ze ook nog iets duidelijk maken over het jaar 1968 van protesten, seks, drugs en rock-'n-roll. Op de een of andere manier had ik het generatiekloof-gezegde over het hoofd gezien: 'Als je niet progressief bent als je onder de 30 bent, heb je geen hart. Als je progressief bent na 30, heb je geen hersens.'<br />De conclusie volgt in verrassende wendingen op het gebied van bourgeois-ethiek die vragen oproepen over wie wat met wie heeft gedaan wanneer en wie nu 'een goede leugenaar' is. Het is dus frustrerend om op de IMDb-forums te horen dat de directeur is teruggegaan en er een verhelderende scène aan heeft toegevoegd die alleen in Duitsland wordt vertoond. Ik kan alleen maar hopen dat het internationale publiek het op zijn minst op de dvd te zien krijgt.<br />Het is verfrissend om een Duitse politieke film te zien waarin de context Europa is binnen het kapitalistische globalisme, hoewel er een paar huiveringen van het onvermijdelijke verleden zijn, zoals wanneer de rijke kapitalist waarover ze discussiëren bijna zegt dat hij alleen maar bevelen opvolgt in de manier waarop hij het systeem heeft gevolgd. De ondertiteling vertaalde een van zijn woorden als gevaarlijk klinkend als 'Werken zal u vrij maken', maar ik weet niet of hij in het Duits echt 'Arbeit macht frei' zei. Ik neem aan dat het aantal Engelse woorden dat terloops deel is gaan uitmaken van hun lexicon ook symbolisch is voor de globalisering. Wat heerlijk dat een nieuwe generatie activisten, in elk geval via deze film, gevoel voor humor heeft. Deze film herstelt het geloof dat de jeugd in feite niet aan de jongeren verspild is.
"The Edukators (Die Fetten Jahre sind vorbei)" should be adopted as the movie of the "Summer of Live8," with almost as good a soundtrack. <br /><br />It is a wonderful illustration of how all politics is personal -- as one character quotes, "every heart is a revolutionary cell" and compares the hormonal rush from political action to love.<br /><br />Helped enormously by an appealing cast who perfectly capture the ebullience, exuberance and idealism of twentysomethings, director/co-writer Hans Weingartner brings to life an intelligent film about politics that is also very funny and wonderfully romantic. Just when any character starts slipping into rhetoric in their thoughtful, pointed debates, their conversations suddenly turn on double meanings for their personal lives. Dialectics quickly turns to longing gazes as these are sweet revolutionaries who are irrepressibly human. <br /><br />As probably middle-class products of democracy who want to influence voters for change, they are much more Yippies than terrorists. They are more about what used to be called consciousness-raising, hence the original German title, as they warn rich capitalists "Your Days Of Plenty Are Numbered" and sign themselves "Erziehungsberechtigter," a mouthful which I understand translates more as "guardians" than the nevertheless evocative English title.<br /><br />The first half of the film has a breathless New Wave feel, and I'm sure it's not a coincidence that one character is named "Jule" as the "Jules et Jim" triangle is a driving plot point. There's an amusing pattern of repeated visuals that change meanings as we see who is now next to whom, who is asleep and who is awake. <br /><br />Her boyfriend "Peter" is just the kind of seductive guy, played by a leonine Stipe Erceg, who brings her a present of a sexy camisole and thinks she just needs bright colors in her frustrating life. So how can she help but be surprised that his Angry Young Man best friend and "weird" roommate "Jan" can really talk to her.<br /><br />Music is used marvelously throughout the film (even though covers of Leonard Cohen's "Hallelujah" -no, it's not Jeff Buckley's version, it's Lucky Jim- have been way overused in films lately, the words actually are meaningful in a climactic scene here). Non-German speakers are otherwise at a real disadvantage both for having to tear your eyes away from the charismatic actors and because few of the lyrics are translated in the subtitles, though I presume one is translated because the nostalgic lyrics for a pastoral past gain ironic resonance when the threesome ends up in a soothing sylvan Tyrollean landscape. But we can pick up that the guys play loud, aggressive music in very expressive mano a mano camaraderie throughout and the chick plays a romantic-sounding singer, Jeff Cole. So we can also be surprised when "Jan" admits to having gone to the same concert she did.<br /><br />While Daniel Brühl was charming in "Goodbye, Lenin" and sweet in "Ladies in Lavender," as "Jan" he's a heartbreaking movie star. The camera simply falls in love with him, too, in frequent close-ups, and wet opportunities to take his shirt off, as he puts poignancy into every look, even a furtive, frustrated glance in a rear-view mirror.<br /><br />Just when a baby boomer is feeling nostalgic watching these kids, the film makes the connection with the '60's explicit as it very amusingly crosses "The Big Chill" with "Ruthless People." There are at least two lines from these comparisons that are very laugh out loud funny, while making points about the 1968 of protests, sex, drugs and rock 'n' roll. Somehow I had previously missed the generation gap truism: "If you're not liberal when you're under 30, you have no heart. If you're liberal after 30, you have no brain." <br /><br />The conclusion goes in very surprising twists on bourgeois ethics that leave some questions about who chose to do what to whom when and who is now "a good liar." So it is frustrating to learn on the IMDb message boards that the director went back and added a clarifying scene that is only being shown in Germany. I can only hope international audiences will at least get to see it on the DVD. <br /><br />It is refreshing to see a German political film where the context is Europe within capitalist globalism, though there are a couple of frissons of recall to the unavoidable past, as when the rich capitalist they debate comes very close to saying he's just following orders in how he's just followed the system. The subtitles translated one of his points as perilously sounding like "Work will make you free" but I don't know if he actually said "Arbeit macht frei" in the German. I presume the number of English words that have casually become part of their lexicon is also symbolic of globalization. <br /><br />How wonderful that a new generation of activists, at least through this film, has a sense of humor. This film restores one's faith that youth is not in fact wasted on the young.