Ik hou van deze film om een aantal redenen. Ten eerste is het gewoon een prachtige setting. Ten tweede gaat John Sayles niet ten onder aan Hollywoodnormen en neemt hij zijn toevlucht tot special effects, rockmuziek of goedkope dramatische verwikkelingen om iets wat een simpel volksverhaaltje lijkt te zijn een jazzy tintje te geven. En bovenal vind ik het geweldig dat alle personages hun menselijkheid en waardigheid behouden. Fiona, het meisje van tien dat in het middelpunt van de film staat, volgt haar nieuwsgierigheid op een dappere maar realistische manier, zonder ooit wijze opmerkingen te maken die zo gewoon zijn voor de meeste Amerikaanse kinderpersonages. Stel je voor dat je favoriete oom of grootvader je een oud familieverhaal vertelt terwijl je's avonds laat in de woonkamer zit, met alleen het zwakke licht van een haardvuur of een oude lamp, zodat niets je fantasie kan afleiden. Zo is deze film...
I love this movie for a number of reasons. First, its just a beautiful setting. Second, John Sayles does not succumb to Hollywood norms and resort to special effects, rock songs or cheap dramatic plot twists to jazz up what seems to be a simple folk tale. Most of all, I love that all of the characters are allowed their humanity and dignity. Fiona, the 10 year girl who is at the center of the film, follows her curiosity in a brave but realistic way, never spouting wise cracks so common with most American child characters. Imagine being told an old family story by your favorite Uncle or Grandfather while sitting around a living room late at night, with only the low light provided by the glow of a fire or one old lamp so nothing distracts your imagination's journey. That is what this film is like...