Hoewel ik zou aarzelen het 'film noir' te noemen, is Strange Illusion een strak gevlochten, intrigerend mysterie. Voor een productie van Poverty Row hebben de schrijvers en Ulmer de film goed in de hand gehouden en interessant gehouden. Het acteerwerk, hoewel soms amateuristisch, leidt niet af van een geloofwaardig verhaal. Mijn enige echte klacht over de film is de muziek: te veel en te hard.<br />Bretts voorliefde voor tienermeisjes is een verfrissend realistische perversie voor een film uit de jaren veertig. Het vormt ook een sterk contrast met de 'gee whiz'-scènes (zoals vermeld in een eerdere opmerking), die lijken te zijn geplukt uit 'Leave It to Beaver'.<br />Ik geef het een 7/10.
Although I would hesitate to call it "film noir," Strange Illusion is a tightly woven, intriguing mystery. For a Poverty Row production, the writers and Ulmer paced the film well and kept it interesting. The acting, although amateurish at times, doesn't distract from a believable story. My only real complaint about the film is the music-- too much of it and too loud.<br /><br />Brett's penchant for teenage girls is a refreshingly realistic perversion for a film of the '40s. It also stands in stark contrast to the "gee whiz" scenes (as mentioned in a previous comment), which seem like they were lifted straight out of "Leave It to Beaver."<br /><br />I rate it 7/10.