Als ik naar de commentaren van de andere gebruikers kijk, besef ik dat velen de vermeende deugden van deze film wilden ophemelen en Lucrecia Martels artistieke genialiteit en methode om persoonlijkheid en conflicten vast te leggen zoals die in deze film, haar 'ouevre', naar voren kwamen, maar wat mij betreft zijn deze mensen blind, zo niet gestoord. Deze film is abominabel. Hij is inert, zonder richting, en het is een ware opgave om hem af te maken. Het eerste uur en een kwart van de film zijn nog nauwelijks begonnen, terwijl de tijd niet sneller of verdraaglijker verstrijkt, en ik heb meer dan genoeg geduld met artistieke inspanningen die kennelijk geen plot nodig hebben, maar dit was geen zinloze plot, en bovendien was hij volkomen gespeend van potentieel andere, opbeurende elementen. Het meeste acteerwerk is middelmatig tot gemiddeld, Martels werk zonder flair of vernieuwing, en het camerawerk en de montage zijn tamelijk saai. Waarom Almodovar bereid was zijn naam op dit werk te zetten (en ik ben ervan overtuigd dat het zijn naam was en niet meer, gebaseerd op de ellendige traagheid van het verhaal, de overdonderende banaliteit en de duidelijke afwezigheid van boeiende inhoud) gaat mijn verstand te boven. En ik zou graag verduidelijken dat deze afschuwelijke kost van de filmschool niet eens in dezelfde alinea thuishoort, laat staan het onderwerp is van een rechtstreekse vergelijking (tenzij het een zeer ongelijksoortige vergelijking is) met een van de volgende: Amores Perros of enig ander werk van Inarritu, enig werk dat in feite door Almodovar is gemaakt, de Cuaron Bro's' Y Tu Mama, Salles' Motorcycle Diaries of Central Station, Meirelles City of God of zelfs de mooie maar anticlimax van Carrera's Crimen del Padre Amaro. En ik geloof echt dat de decors, de karakters en de acteurs echte mogelijkheden en beloften hadden: Mia Maestro (als de jonge katholieke lerares die de groep meisjes tijdens de koorrepetitie voortdurend de les leest in schijnheilige catechismuslessen <0xE2><0x80><0x93> een bewonderenswaardige terughoudendheid en ontkenning van elke sensatie of seksueel ontwaken, die Amalia's dochter Amalia's dochter is). Mar Bergera Alché is zo intrigerend, complex en koket dat er veel meer met haar had kunnen worden gedaan, afgezien van het verwaarloosde zwembad en het besluipen van de tragisch saaie Carlos Belloso/Dr. Jano, maar dat is het wel zo'n beetje. O, dat zou ik bijna vergeten, maar ik moet Martel dit nageven: uitgaande van de enigszins beperkte ervaring als zoon van een patholoog en een verpleegster, weet Martel DOES te beschrijven hoe uitzinnig saai en verminkend monotoon een medische conventie kan zijn (ondanks het feit dat het om pathologen-anatomen gaat, zou hun motto terecht 'plezier met slijm' zijn), vooral wanneer die gehouden wordt in een krot van een motel (denk maar aan het geestige 'The Whole Year Inn' <0xE2><0x80><0x93> 'Het Gat Waar Je In Zit') en nog verder verergerd door een langdradig geplande dramatisering van hoe een patiënt geïnterviewd moet worden (een instrument dat Martel briljant moet hebben gevonden, aangezien ze daar exponentieel meer tijd aan besteedt dan aan al het andere). Alsjeblieft, als je verder niets afdoet aan mijn toegegeven logorrhee, bedenk dan dit: deze film is afschuwelijk, Martel is waarschijnlijk eerder een klungel die een veroordeling dan een gefundeerde loftuiting waard is, en bovenal smeek ik je: verknoei je tijd niet!
Looking at some of the other user comments, I realize that many sought to extol the purported virtues of this film, professing Lucrecia Martel's artistic brilliance and method for capturing personality and conflict as demonstrated in this, her "ouevre," but as far as I'm concerned, these people must be blind, if not also deranged. This movie is abysmal. It's inert, without direction and a true chore to finish. The first hour and a quarter scarcely set the stage, with the duration moving no quicker or more palatably, and I'm more than patient with artistic efforts that appear to want for plot, but this was pointlessly plot less and otherwise utterly bereft of potentially other redeeming features. The bulk of the acting is mediocre to average, Martel's writing without flair or innovation, and the camera work and editing pretty much boring. Why Almodovar was willing to put his name on this work (and I'm convinced that it was his name and no more, based on the wretchedly lobotomizing slowness of the story, bloviating banality and clear absence of captivating content) is beyond me. And I would like to clarify that this dreadful film school fare should not even be included in the same paragraph, let alone be the subject of any direct comparison (unless it is a profoundly disparate one) to any of the following: Amores Perros or any of Inarritu's work, any actually-Almodovar-created work, the Cuaron Bro.s' Y Tu Mama, Salles' Motorcycle Diaries or Central Station, Meirelles' City of God or even the pretty but anticlimactic Carrera's Crimen del Padre Amaro. And I actually think that the scene settings, character list and cast had real possibility and promise: Mia Maestro (as the young Catholic teacher leading and incessantly lecturing the group of girls in choir practice in sanctimonious catechism-worthy restraint and denial of any sensation or sexual awakening, whom Amalia's friend Jose(fina) claims to have seen making out with a clandestine lover) is pretentiously chaste and overtly uptight but so comely and foreseeably coquettish that I would killed to have seen her character more developed or perhaps the explicit aforementioned trysts; María Alché is sufficiently intriguing, complex and coy that far more could have been done with her, apart from the dilapidated swimming pool and sneaking up on the tragically-boring Carlos Belloso/Dr. Jano; and, well, that's about it. Oh, I almost forgot, I will give Martel this: speaking from the somewhat limited experience as the son of a pathologist and a nurse, Martel DOES manage to capture how deliriously boring and maimingly monotonous a medical convention can be (otorhinolaryngologists no less, their motto would rightly be "fun with phlegm"), particularly when held in a craphole motel (think Leaving Las Vegas' witty "The Whole Year Inn"-cum-"The Hole You're In") and further exacerbated by a tediously planned dramatization of how to conduct a patient interview (a device Martel must have found brilliant since she devotes exponentially more time to this than anything else). Please, if you take nothing else away from my admitted logorrhea, synthesize this: this movie is awful, Martel likely a hack worthy of condemnation rather than scatologicaly-founded praise, and above all else, I implore you, DO NOT WASTE YOUR TIME!