Met een titel als Possessed en een verhaallijn over de obsessieve, onbeantwoorde liefde van een vrouw voor een afstandelijke man, is het begrijpelijk dat je niet veel verwacht. Maar Possessed is in feite een meeslepend psychologisch drama over de tere aard van emoties en hoe die vaak worden misbruikt of als vanzelfsprekend worden beschouwd. Natuurlijk zou niet iedereen zo ver gaan als Crawford in deze film, maar als vrouw die als verpleegster werkt voor een invalide, zou zij, noch iemand anders die haar kent, dat ooit van haar hebben verwacht. Emotionele veiligheid kan gerust worden gezegd dat je je evenwicht bewaart. Bezeten gaat over iemand die er volledig van wordt beroofd, in het begin door de man op wie ze verliefd is, die haar verstikkende obsessie voor hem verafschuwt en een eind aan de relatie maakt en zelfs zover gaat dat ze het gebied verlaat, en verder door zichzelf om geen andere reden dan dat ze gewoon haar hart volgt.<br />Als de invalide plotseling overlijdt, blijft Crawford achter om voor de kinderen van de invalide te zorgen. De tijd verstrijkt zonder dat er iemand stopt, en haar voorwerp van affectie komt weer tevoorschijn, nadat ze een baan heeft aangenomen bij de echtgenoot van de overledene. Hij schrikt als hij Crawford op het toneel ziet verschijnen. Zelfs nu ze gefixeerd is op hem, gaat ze op hem af en wordt snel afgewezen. Als de weduwnaar van haar overleden patiënte haar een aanzoek doet, zegt ze ja om haar trots te redden. Let wel, dit gebeurt letterlijk een paar seconden later. De dochter van haar nieuwe verloofde is verzot op haar ware liefde, tot grote ontsteltenis van Crawford, die zijn uiterste best doet om haar ervan te weerhouden een relatie met hem aan te gaan. Haar geest raakt op een trieste manier in verval door haar manie over haar onbeantwoorde liefde: ze hoort stemmen, hallucineert en gelooft dat de eerste vrouw van haar man, de invalide, nog in leven is. Naarmate de spanning toeneemt, begint Crawford te geloven dat iedereen plannen smeedt om van haar af te komen. Van Heflin geeft een prijzenswaardig gevoelloze vertolking van de ongevoelige focus van een obsessie, deels omdat ik niet begrijp waarom zo'n ongelooflijk lelijke man als hij zo vaak de rol speelt van eenling met zelfvertrouwen die niet beschikbaar is en door mooie vrouwen geobsedeerd wordt. Joan Crawford geeft een van die geweldige voorstellingen die bijna doen denken aan het oude Griekse theater, toen de hoofdpersoon zo'n belangrijke rol in het verhaal speelde dat hij alle andere personages en soms zelfs de rekwisieten moest uitbeelden. Ze bezit in feite deze film met haar overdadige, ontroerende intensiteit en verbijsterende schoonheid.<br />Maar dit is niet een van die sterretjes die niet zouden werken zonder hun ster. Regisseur Curtis Bernhardt maakt aangrijpende stukken van Crawfords paranoia en psychologische aftakeling. Een hallucinerende scène waarin we ons aansluiten bij haar woest wraakzuchtige gevoelens lijkt in het begin zo echt dat niet alleen Crawfords optreden met ons in verbinding staat. Het script zelf is zeer effectief in zijn onwrikbare gevoel voor klassieke structuur, die de nuances, uitdrukking en gevoelens van de hoofdfiguur zo direct weergeeft als maar mogelijk is.
With a title like Possessed and a plot line concerning a woman's obsessive unrequited love for an aloof man, it is understandable if one does not expect much. But Possessed is actually a riveting psychological drama about the delicate nature of emotions and how they are often abused or taken for granted. Surely, not everyone would go to the extent Crawford goes in this film, but, as a woman working as a nurse to an invalid, she nor anyone who knows her would ever have expected her to. Emotional security can safely be said to provide one's equilibrium. Possessed is about someone who is deprived completely of it, at first by the man with whom she is in love, who loathes her smothering obsession with him and ends the relationship and goes so far as to leave the area, and furthermore by her own self for no reason other than that she is simply following her heart.<br /><br />When the invalid dies suddenly, Crawford remains to care for the invalid's children. Time carries on, stopping for no one, and her object of affection re-emerges, having taken a job with the deceased's husband. He is startled to find Crawford on the scene. Even now fixated on him, she makes an advance and is swiftly rejected. When the widowed husband of her dead patient proposes to her, she says yes to salvage her pride. Note that this happens literally just moments later. Her new fiancé's daughter is keen on to her true love, much to the debilitating alarm of Crawford, who endeavors to deter her from beginning a relationship with him. Her mind spirals sadly into deterioration with her mania over her unrequited love: She hears voices, hallucinates, and believes her husband's first wife, the invalid, to still be alive. As tensions mount, Crawford begins to believe that everyone is scheming to be rid of her.<br /><br />While Van Heflin gives an applaudably callous performance as the insensitive focus of obsession, partially because I cannot understand why such an incredibly ugly man like him so often plays roles of confidently unavailable loners after whom beautiful women obsess, Joan Crawford gives one of those tremendous performances that is almost like a throwback to ancient Greek theater when the protagonist was such an abundant function of the story to the extent that he had to portray every other character and even sometimes the props as well. She does in fact possess this movie with her brimming, affecting intensity and staggering beauty.<br /><br />However, this is not one of those star vehicles that couldn't work without its star. Director Curtis Bernhardt makes harrowing set pieces out of Crawford's paranoia and psychological descent. A hallucinatory scene wherein we join in her wildly vindictive feelings seems at the outset so entirely real that it is not only Crawford's performance that connects with us. The script itself is very effective in its undeviating sense of classic structure, which portrays the nuance, expression and feeling of its main character as directly as one ever could.