Hero is een emotionele sliert toffee die een ensemble in hachelijke situaties plaatst. Piper, de eerste persoon die we tegenkomen, glijdt in beeld op een fiets die veel over haar personage prijsgeeft. Zij heeft, net als de anderen, een verborgen geheim dat tegengesproken wordt door haar onschuldige gezicht. Al snel raakt haar leven verstrengeld met de rest van het ensemble dat sandwiches van tien centimeter uitdeelt en stukjes van hun verleden.<br />Symbolisch staan de lagen in de sandwich voor de lagen die deze personages proberen te begraven, tot ze zich uiteindelijk realiseren dat het verleden het verleden is, en het de toekomst is die hen bij elkaar zal houden, als mayonaise op kalkoen met roggebrood. Wat ik het meest verbazingwekkend aan deze film vond, was de manier waarop de schrijfster, Betsy Morris, haar lachen met droefheid verweefde. Deze mengeling van genres kan het publiek vaak in verwarring brengen. In plaats van zich in de steek gelaten te voelen, had het publiek het gevoel dat ze deel uitmaakten van het verhaal. Deze personages voelden zo echt dat ik ze het liefst in mijn jas had gestopt om ze mee naar huis te nemen. De eerste akte brengt de kijker in een komische wervelwind van verlangend verlangen, maar als het verhaal in de tweede akte begint, valt de bijl en begint het drama.<br />Ik lachte om de zinspelingen van één regel. Ik kromp ineen toen de werkelijkheid tot me doordrong, en ik huilde toen ik de waarheid ontdekte. Hero 10 inch is meer dan alleen een verhaal; het is de ziel die we allemaal willen leven.<br />Het schrijven, en ook het acteren, is puur meesterschap meer waard dan een festivalknippertje; het verdient volledige distributie op het witte doek.
Ten Inch Hero is an emotional string of taffy that places an ensemble cast in precarious situations. Piper, the first person we meet, glides into view on a bicycle that reveals a great deal about her character. She, like the others, has a hidden secret, belied by her innocent face. Soon, her life becomes entwined with the rest of the cast as they dole out ten inch sandwiches and pieces of their past.<br /><br />Symbolically, the layers in the sandwich represent the layers these characters try to bury, until at last, they realize the past is the past, and it is the future, which will hold them together, like mayonnaise on a turkey and rye.<br /><br />What I found most amazing about this film was the way the writer, Betsy Morris, entwined laughter with sadness. This mixture of genres can often leave the audience feeling confused. Instead of feeling abandoned, the audience felt as if they were part of the story. These characters felt so real, I wanted to tuck them inside my jacket and take them home. The first act draws the viewer into a comedic whirlwind of wishful longing, then as the story spins into act two, the ax is dropped and the drama begins.<br /><br />I laughed at the one-line zingers. I cringed when reality seeped in, and I cried when I found their truth. Ten Inch Hero is more than just a story; it is the soul we all long to live.<br /><br />The writing, as well as the acting, is sheer masteryworthy of more than a festival blink; it deserves full screen distribution.