Buiten het treinstation van Marseille, waardoor menige Fransman naar de koloniën vertrok, staat een negentiende-eeuws standbeeld dat in allegorie Indo-China voorstelt als drie halfnaakte meisjes die in de tropische zon liggen te zonnen. Het is de volmaakte inkapseling van het koloniale stereotype dat Zuid-Oost-Aziatische vrouwen kinderlijk, naïef en sensueel zijn. Het standbeeld vertelt je meer over de mannen die het hebben laten maken <0xE2><0x80><0x93> mannen die waarschijnlijk nooit een voet in de koloniën hebben gezet <0xE2><0x80><0x93> dan over de realiteit van het Franse Indo-China.<br />Voeg 1992 toe en je hebt een Franse film over Vietnam waarin het enige belangrijke Vietnamese personage, je raadt het al, een kinderlijk, naïef en sensueel jong meisje is. Ik denk niet dat de makers daar ooit een voet hebben gezet: dit is een film die zich afspeelt op plantages, in gokhallen en opiumkitten, een catalogus van koloniale clichés.<br />Het verhaal, voor zover het dat is, gaat over een Franse plantagehoudster (Catherine Deneuve) en haar geadopteerde dochter, een Vietnamese prinses (Linh Dan Pham), die tijdens de anti-Franse opstand uit elkaar groeien. Als metafoor voor het kolonialisme is de geadopteerde-dochter-hoek onbeschaamd (ik geef verreweg de voorkeur aan Graham Greenes moralistische toneelstuk The Quiet American: Vietnam als hoer, waar een oude Europeaan en een jonge Amerikaan om vechten).<br />Natuurlijk voelen de makers zich verplicht om zich tegen het kolonialisme te verzetten, maar de inhoud wordt verraden door de schoonheid van hun beelden. Het is moeilijk om de boodschap van een film serieus te nemen waarin Vietnamese prinsessen er met knappe jonge Franse officieren vandoor gaan en met een dhow door de Ha Long Bay varen, Vietnams meest pittoreske toeristenplek. Deze film is zo vol nostalgie over een verloren en grotendeels verzonnen verleden dat elke pro-onafhankelijkheidshouding er niet meer toe doet.<br />Zelfs de vertrapte massa ziet er pittoresk uit.
Outside the train station of Marseille, through which many a Frenchman left for the colonies, stands a 19th-century statue allegorically depicting Indochina as three half-naked girls lounging in the tropical sun. It's the perfect encapsulation of the colonial stereotype that South East Asian women are childlike, naive and sensual. The statue tells you more about the men who commissioned it - men who probably never set foot in the colonies - than about the realities of French Indochina.<br /><br />Cut to 1992 and here's a French movie about Vietnam in which the only major Vietnamese character is, you guessed it, a childlike, naive and sensual young girl. If it wasn't that this movie was to a large extent shot in Vietnam, you'd think the makers never set foot there: this is a movie set on plantations, in gambling halls and opium-dens, a catalogue of colonial clichés.<br /><br />The story, such as it is, involves a French plantation holder (Catherine Deneuve) and her adoptive daughter, a Vietnamese royal (Linh Dan Pham) growing apart during the anti-French uprising. Taken as a metaphor for colonialism, the adoptive-daughter-angle is beyond patronizing (I much prefer Graham Greene's morality play of The Quiet American: Vietnam as a whore being fought over by an old European and a young American).<br /><br />Sure, the makers feel obliged to take a stand against colonialism, but the content is betrayed by the prettiness of their images. It's hard to take serious the message of a movie in which Vietnamese princesses elope with dashing young French officers and sail a dhow through Ha Long Bay, Vietnam's most scenic tourist spot. This movie is so busy wallowing in the nostalgia of a lost and largely imagined past that it makes any pro-independence stance null and void.<br /><br />Even the downtrodden masses look picturesque.