Toen ik nog een kleine jongen was en helemaal opging in de originele Sherlock Holmes-verhalen van Conan Doyle, vond ik deze film gewoonweg afschuwelijk. Het was pijnlijk om Sherlock als toerist te zien in een volstrekt ongepast DC-milieu (de achterwaarts geprojecteerde krankzinnige lappendeken van Washington-monumenten tijdens zijn rit door de stad doet het voorkomen alsof de chauffeur aan de crack is), die zijn pax Americana-patriottisme spuide en zelfs hulde bracht aan de misdaad bestrijdende superioriteit van de FBI (??!!). Nigel Bruce was een bijzondere belediging voor een beverige dr. Watson, die luidruchtig ijsjes naar binnen slurpte en zijn best deed om 30 pagina's te lezen tijdens een transatlantische vlucht van 10 uur.<br />Maar de tijd is vriendelijk geweest voor 'SH in Washington'. Dit was de eerste van die films die geschreven waren door Bertram Millhauser, die altijd geestige dialogen bedacht voor Rathbone en Bruce en venijnige venijnige opmerkingen voor de bijrollen. Basil Rathbone geeft een opgefokt optreden als Holmes, waarbij hij belachelijke, onwaarschijnlijke gevolgtrekkingen maakt en zelfs zijn Lodewijk xiv-imitatie als een 'excentrieke' verzamelaar met een slappe pols ten beste geeft. Er is een klein juweeltje van een optreden van Gerald Hamer (die helaas niet op de rol staat) als de meesterspion die de plot in gang zet <0xE2><0x80><0x93> hij geeft de film een paar vleugjes gevaar, intrige en scherpte. En het is moeilijk om een hekel te hebben aan een film met twee Moriarty's: de zijdezachte sadist Henry Daniell en de psychopaat met de glinsterende ogen George Zucco. Trouwens, de spanning hangt af van het lot van een snel slinkend doosje lucifers, dus als je probeert te stoppen met roken, is dit geen film voor jou.
When I was a wee lad steeped in Conan Doyle's original Sherlock Holmes stories, this movie struck me as plain awful. It was painful to see Sherlock as a tourist in a wildly inappropriate DC milieu (the back-projected crazy quilt of Washington monuments on his drive around town makes it seem the chauffeur is on crack), spouting pax Americana patriotism and even paying tribute to the crime-fighting superiority of the FBI (??!!). Nigel Bruce was a particular affront as a doddering Dr. Watson, noisily sucking down ice cream sodas and struggling to read 30 pages on a 10-hour transatlantic flight. <br /><br />But time has been kind to "SH in Washington." This was the first of these movies written by Bertram Millhauser, who always came up with witty dialogue for Rathbone and Bruce and snarky bits of malice for the supporting cast. Basil Rathbone gives a hopped-up performance as Holmes, barking out ludicrously improbable deductions and even reprising his Louis XI imitation as a limp-wristed "eccentric" collector. There is a small gem of a performance from Gerald Hamer (unbilled, sadly) as the master spy who sets the plot in motion -- he gives the movie a few whiffs of danger, intrigue and poignance. And it's hard to dislike a movie with two Moriartys: silky sadist Henry Daniell and glittery-eyed psycho George Zucco. By the way, the suspense hinges on the fate of a fast-dwindling book of matches, so if you're trying to quit smoking, this is not the movie for you.