Het eerste wat me van documentaires afhoudt zijn de bevooroordeelde visies. Het tweede is overdreven emotionele vertoningen, bedoeld om de kijker in de ban van het personage te brengen. Helaas gebruikt deze documentaire royale hoeveelheden van beide.<br />Het feit dat de regisseur de dochter van een echtpaar is, was waarschijnlijk om te beginnen al geen goed idee. Ik had het gevoel dat ze gefascineerd was door de gevoeligheid van haar moeder en dat ze gefixeerd was op het filmen van haar driftbuien en tranen. Persoonlijk vond ik al die stemmingswisselingen weerzinwekkend en op het laatst had ik een hekel aan haar. Ik was meer geïnteresseerd in de vader en zijn wetenschappelijke prestaties, maar was teleurgesteld dat de regisseur terloops naar hem verwees. In plaats daarvan kreeg ik nog meer moedertranen en gejammer te verduren. Het was de publieksprijs van Sundance voor documentaire, en ik vond het geen goede afspiegeling van hun smaak. Vreselijk, afschuwelijk, afschuwelijk!
The very first thing that turns me off from documentaries are biased perspectives. The second turn-off is overly emotional displays meant to endear the viewer to the character. Unfortunately, this documentary uses generous amounts of both.<br /><br />The fact the director is the daughter of couple probably wasn't a good idea to begin with. I felt that she was enthralled with her mother's sensitivity and she was fixated on filming her tantrums and tears. I personally found all the moodiness repugnant and hated her by the end. I was more interested in the father and his scientific accomplishments, but was disappointed by the director's passing reference to him. Instead I was fed more mommy tears and wailing.<br /><br />The was the Sundance audience award winner for documentary, and I thought it wasn't a good reflection on their taste. Awful, awful, awful!!!