Ik vind deze film en wat ik als het bijbehorende stuk RADIO DAYs beschouw gewoon twee sublieme films. Ik draaide ze in de jaren tachtig als een dubbele film in mijn bioscoop aan de kust en ze werden altijd bezocht door een groeiend aantal waarderende fans die vaak nieuwe bewonderaars meebrachten... grote mondsuccessen. In Australië waren de meeste Woody Allen-films uit de jaren zeventig en tachtig heel populair (tot aan de verschrikkelijke SHADOWS AND FOG en het stomme MYSTERIEUZE MOORD MYSTERIEUZE MANHATTAN <0xE2><0x80><0x93> en laat me nu niet beginnen over het verdovende geleuter van zijn laatste Londense poging met Scarlet Johanssen: SCOOP...) en in de jaren tachtig bij Orion Pictures leek hij een nieuw hoogtepunt te bereiken in kritische en populaire successen. Ik ben heel verbaasd als ik hier onderzoek doe en merk dat deze film 'obscure' was... omdat hij niet in Australië is opgenomen. Deze film en RADIO-DAYs waren grote successen, dus het doet me genoegen te kunnen zeggen dat ik als bioscoopeigenaar mijn steentje heb bijgedragen om dat te laten gebeuren. CAIRO is echt een Valentijnscadeau voor de bioscoopbezoeker, en met Mia Farrow die perfect is als de vertrapte, ongelukkige Cecelia, op een locatie en in een stad die ook zo perfect zijn bedacht... een bitterzoete realiteitshap met een hilarisch RKO-avontuur als de centrale film in het schattige kleine Jewel Theatre. Jongens, je zult de Purpel echt te zien krijgen, ook al is die film een heel rare komedie met Wheeler en Wolseley. In CAIRO zijn de sfeer en de personages heel goed bedacht voor mijn liefhebbende smaak, maar de echte sterren van de film voor mij zijn de producenten en Allens hilarische en treurige verhaallijn. Het idee dat de film het publiek toespreekt en dat de acteurs het publiek... hilarisch! en de chaos die daarop volgt... dat is allemaal ideaal naar mijn smaak. Samen met RADIO DAYS en SWEET AND LOWDOWN en misschien MATCH POINT, maakt CAIRO een perfect stel films. De scène met Cecelia die weemoedig naar de film van Astaire Rogers kijkt, is misschien een van de grote acteermomenten op de film. Haar gezicht verandert subtiel van trieste verbijstering in gefascineerdheid voor de nieuwe film, een emotionele roes die nog wordt versterkt door het feit dat ze haar ukelele naast zich op de bank legt; ze realiseert zich dat ze nergens heen gaat en dat deze nieuwe film misschien toch wel goed is. Ik denk dat ik elke keer dat ik die scène zie, moet huilen. Perfect. Ik heb ook ongeveer 3 jaar lang gelachen om die uitwisseling tussen publiek en scherm: Man in publiek tegen Oude Dame op scherm: Hé, zo praat je niet tegen mijn vrouw!... Oude Dame op scherm: Ik... Ik ben een hertogin en ik ben rijk genoeg om te kunnen zeggen wat ik wil, en als dat jouw vrouw is, dan is ze een vat vol lef.'
I find this film and what I consider its companion piece RADIO DAYS to be two simply sublime films. I used to run them as a double feature at my seaside cinema in the 80s and they always were attended by a growing number of appreciative fans who often brought new admirers along....great word of mouth successes. in Australia most Woody Allen films of the 70s and 80s were quite popular (until the terrible SHADOWS AND FOG and the stupid MANHATTAN MURDER MYSTERY and don't get me started on the mind numbing drivel of his latest London effort with Scarlet Johanssen: SCOOP............) and in the 80s at Orion Pictures he seemed to strike a new high in critical and popular successes. I am very surprised to research here and find that this film was 'obscure'... as it is not in Australia. This film and RADIO DAYS were big hits, so I am pleased to say I did my bit as a cinema owner then to help this happen. CAIRO really is a valentine to the moviegoer, and with Mia Farrow perfect as the downtrodden unhappy Cecelia, in a location and town so perfectly realised as well... a bittersweet reality bite with a hilarious RKO society adventure as the pivotal picture at the lovely little Jewel Theatre. If you see the 1932 RKO film MUMMY'S BOYS you will get the PURPLE ROSE for real, even if that film is a very silly comedy with Wheeler and Wolseley. In CAIRO the atmosphere and characters are quite well realised for my affectionate tastes but the real stars of the film to me are the production designers and Allen's hilarious and sad storyline. The idea of the film talking back itself and the movie actors noticing the audience... hilarious! and the chaos that ensues.... all of it is just ideal for my tastes. Along with RADIO DAYS and SWEET AND LOWDOWN and possibly MATCH POINT, CAIRO makes a perfect set of films. The scene with Cecelia looking wistful at the Astaire Rogers film is perhaps one of the great acting moments on film. Her face subtly changing from sad bewilderment to becoming absorbed in the new film is an emotional high only bettered by the fact that she puts her ukulele on the seat next to her; she realises she isn't going anywhere and this new film might just be all right anyway. I think I just sob every time I see that scene. Perfect. I also laughed for about 3 years at this exchange between audience and screen: Man in audience to Old Dame on screen: Hey you can't talk to my wife like that! ..............Old Dame on screen: I 'm a Duchess and I'm loaded so I can say what I like and if that's your wife she's a tub of guts"