Hammetts korte verhaal 'The House on Turk Street' beslaat 23 strakke pagina's in mijn paperback uit 1974 van zijn 'Continental Op'-verhalen. Het is een geweldig verhaal. Het speelt zich allemaal af in hetzelfde huis in San Francisco, op één middag, met een groep overvallers die zich tussen de overvallen door met een zak vol buit schuilhouden en met de dikke privédetective die er toevallig tussen komt.<br />Deze film verplaatst alles naar de oostkust en breidde het verhaal uit met cybercriminaliteit, corrupte bankiers, vliegtuigen naar de Bahama's, een reisje naar Albany, New York, enzovoort, enzovoort.<br />Waarom?<br />Er wordt niet veel gewonnen, en wat er verloren gaat is alle krachtige charme en intensiteit van het oorspronkelijke verhaal. In plaats van een claustrofobisch gevecht van de geest (met wapens erbij) hebben we een slap, breed uitgemeten verhaal over mensen die op computers tikken, wachtwoorden proberen te ontcijferen en tegen elkaar schreeuwen. En ja, Milla Jovovitsj neemt een comfortabele douche.<br />Samuel L. Jacksons personage is een perfect voorbeeld van'meer is minder'. In het oorspronkelijke verhaal is de rechercheur een mollige, onverzorgde, naamloze, maar sympathieke privédetective. Jackson is een politieman, hij speelt cello, hij heeft diabetes (!) en hij heeft rassenproblemen omdat iedereen grapjes maakt over het feit dat hij zwart is.<br />Waarom wordt hij met zoveel bagage opgezadeld? En waarom verdwijnt die van hem gewoon voor grote delen van de film? Ik ben bereid te accepteren dat het oorspronkelijke korte verhaal misschien niet te filmen is, of misschien niet meer dan een film van veertig minuten kan worden. Maar ze hebben hier geprobeerd er een film van te maken, en dat is ze niet gelukt.<br />Schermschrijven is zeker moeilijk, en het heeft geen zin deze filmmakers op hun donder te geven voor hun pogingen en hun falen. Maar ze hebben wel een paar vreemde en moeilijk uit te leggen keuzes gemaakt. Dat is jammer.
Hammett's short story "The House on Turk Street" is 23 taut pages in my 1974 paperback of his "Continental Op" stories. It's a terrific tale. It takes place all in the same San Francisco house, in one afternoon, with an uneasy band of robbers, hiding out between robberies with a bag of loot, and the fat private eye who stumbles into them by chance.<br /><br />This movie shifts everything to the East Coast and expands the tale to include cyber-crime, crooked bankers, airplanes to the Bahamas, a road trip to Albany, New York, etc, etc, etc.<br /><br />Why? <br /><br />Not much is gained, and what's lost is all the high-powered charm and intensity of the original story. Instead of a claustrophobic battle of wits (with guns added), we have a flaccid, spread-out tale of people tapping at computers, trying to figure out passwords, and shouting at each other. And yes, Milla Jovovich taking a convenient shower.<br /><br />Samuel L. Jackson's character is a perfect example of "more is less." In the original story, the detective is a pudgy, disheveled, nameless but likable PI. Jackson is a policeman, he plays the cello expertly, he has diabetes (!), and he has racial issues with everyone making wisecracks about him being black.<br /><br />Why load him up with so much baggage? And why does his simply disappear for large chunks of the movie? I'm willing to accept that the original short story might be impossible to film, or might make only a 40-minute movie. But they tried and failed to make it into a full-length movie here.<br /><br />Screen writing is certainly hard, and there's no point hammering these filmmakers for trying and failing. But they sure made some strange and hard-to-explain choices. It's too bad.