'Keane' is een schrijnende weergave van een geestesziekte. Gedomineerd door een intense krachttoer van Damian Lewis met het personage van de hoofdpersoon in de film, in close-ups voor de hele film, brengt schrijver/regisseur Lodge H. Kerrigan ons bij de gestoorde geest van 'Keane' vanaf het begin, omdat we voortdurend voor onszelf moeten beoordelen wat zijn greep op de werkelijkheid is.<br />Zijn worsteling met wat al dan niet paranoïde schizofrenie kan zijn of een instorting die door schuldgevoelens wordt veroorzaakt, wordt op Dogme-manier weergegeven, zonder 'A Beautiful Mind'-trucs. Door zijn gemompel en bewegingen zien we de wereld vanuit zijn gekwelde perspectief terwijl hij pijnlijk herleeft wat ofwel een trauma ofwel een waanidee is, en we hebben met hem te doen terwijl hij zichzelf geneest met drank en drugs. We gaan zijn geest verontrustend goed begrijpen, ook al zijn we bang voor zijn veiligheid en die van anderen om hem heen, vooral elke keer dat hij een biertje drinkt.<br /><br />Lewis gebruikt zijn knappe uiterlijk, zelfs nu hij er wat slonzig uitziet, om te laten zien hoe manipulatief en ontwapenend iemand met een gebroken geest kan zijn. We kunnen diep vanbinnen voelen hoe hij zijn best doet om zijn gedachten te beheersen en zich verantwoordelijk te gedragen als er heel veel op het spel staat. Hij heeft de griezelige blik van gestoorde mannen die je helaas maar al te vaak in de straten van New York ziet (een keer werd ik door een van hen een stomp gegeven nadat hij me strak had aangekeken in een winkel) en die openlijk de aandacht trekken na een duw of een aanval met een mes op het perron van de metro.<br />Het ambient-geluidsontwerp geeft een briljante weergave van Keanes zeer gestimuleerde waarnemingen en houdt ons aan de rand van onze stoelen in doodsangst over welk geluid of welke aanblik hem zou kunnen opwinden. De ambient-liedjes zijn prachtig gekozen om zijn emoties te versterken, waaronder 'I Can't Help Myself' van 4 Tops.<br />De mensen die korte tijd in contact komen met 'Keane' Het zijn uitstekende karakteracteurs die met slechts een paar regels een heel mens creëren, met name Tina Holmes als cokeverslaafde en Amy Ryan als alleenstaande moeder met grote problemen. Abigail Breslin is een van de liefste kinderen in lange tijd, en haar projectie van vertrouwen draagt bij aan de ontroerende scènes met Lewis, waarin het publiek de adem inhoudt vanwege hun onvoorspelbaarheid.<br />De film maakt uitstekend gebruik van realistische locaties in New York en New Jersey met een korrelige, zeer stedelijke cinematografie.<br />De credits omvatten dank aan Fountain House en Project Return, die werken om de geestelijk gestoorden in de maatschappij te helpen. Ik zou willen dat er meer hoopvolle informatie werd toegevoegd over wat er wordt gedaan.<br />'Keane' is een treffend voorbeeld van de ontroerende eenvoud van de kunst van het vertellen, onthuld door briljant handelen via personages die de menselijke geest weergeven.
"Keane" is a searing portrayal of mental illness. Dominated by an intense tour de force performance by Damian Lewis of the titular character on screen in close-ups for the entire film, writer/director Lodge H. Kerrigan throws us into "Keane"s disturbed mind set from the get go, as we have to continually judge for ourselves what is his grip on reality. <br /><br />His struggles with what may or may not be paranoid schizophrenia or a breakdown triggered by guilt are conveyed Dogme style, with no "A Beautiful Mind" tricks. Through his mutterings and movements we see the world from his tormented perspective as he painfully re-lives what is either a trauma or a delusion, and ache with him as he self-medicates with booze and drugs. We alarmingly get to understand his mind even as we fear for his safety and others around him, particularly each time he drinks a beer.<br /><br />Lewis uses his leading man good looks, even disheveled, to show how manipulative and disarming a person with a fractured mind can be. We can viscerally feel his efforts to control his thoughts and behave responsibly when the stakes are very high. He uncannily captures the look of disturbed men seen unfortunately frequently on the streets of New York (I was punched by one once after he stared at me fixedly in a store) and who are brought to public attention openly after a subway platform pushing or inexplicable knife attack.<br /><br />The ambient sound design brilliantly captures "Keane"s highly stimulated perceptions and keeps us at the edge of our seats in agony as to what sound or sight could set him off. The ambient song selections are beautifully selected to heighten his emotions, including the 4 Tops' "I Can't Help Myself." <br /><br />The people who briefly interact with "Keane" are excellent character actors who create whole, almost as damaged individuals with just a few lines, particularly Tina Holmes as a coke head and Amy Ryan as a single mom with significant problems. Abigail Breslin is one of the sweetest children on screen in a long time and her projection of trustingness adds to the poignancy of her scenes with Lewis that have the audience holding their collective breaths for their unpredictability.<br /><br />The film makes excellent use of realistic locations in New York and New Jersey with a gritty, very urban-sensitive cinematography. <br /><br />The credits include thanks to Fountain House and Project Return which work to help the mentally ill fit into society. I wish more hopeful information on what is being done were added. <br /><br />"Keane" is a profound example of the moving simplicity of the storyteller's art revealed by brilliant acting through characters that portray the human spirit.