'Tanguy' is een leuke Franse komedie, hoewel hij niet zo grappig begint. Hij gaat over een 28-jarige jongen die Tanguy (Eric Berger) heet en nog bij zijn ouders woont. In het begin lijkt alles normaal, maar we komen er langzaam maar zeker achter dat vooral zijn moeder Edith (Sabine Azéma) hem daar weg wil hebben. Zijn vader Paul (André Dussloier) wil eigenlijk hetzelfde, maar tegen elke prijs. Tanguy zelf heeft geen flauw idee. Hier wordt de film grappiger. De ouders besluiten hun huis tot een verschrikkelijke plek voor Tanguy te maken; hij moet zich aan dat huis gaan ergeren. Het loopt niet zoals gepland en langzaam maar zeker raakt Paul steeds meer van streek over zijn zoon, vooral nadat Tanguy een paar dagen in zijn eentje heeft geprobeerd te leven.<br />Het verhaal wordt duisterder en daardoor grappiger. In het begin lijkt Tanguy een sympathieke man, maar langzaamaan beginnen we de ouders te begrijpen. Zijn moeder is echt een aardige vrouw, maar te aardig als Tanguy in de buurt is. In plaats van eerlijk tegen hem te zijn, zorgt ze er voortdurend voor dat Tanguy niet weg wil. Als de vader instort, komen de beste delen van 'Tanguy'. Het is jammer dat de film al anderhalf uur aan de gang is; daar hadden we conclusies uit moeten trekken. Ik heb ook nog een andere klacht over de spaarzame wending die de film aan het eind neemt. Aangezien beide ouders hun zoon echt begonnen te haten, helpen bepaalde andere gebeurtenissen je te begrijpen waarom, je zou willen dat het script dat pad bleef volgen. De gelukkige afloop had kunnen zijn dat de ouders echt gelukkig waren, maar deze wending is zelfs nog spaarzamer. Niet dat het echt veel voorstelt, ik heb genoten van alles wat naar het einde leidt. Niet geweldig, maar wel vermakelijk.
'Tanguy' is a nice French comedy, although it does not start that funny. It tells about a 28-year old guy named Tanguy (Eric Berger) who still lives with his parents. At first everything seems normal, but we slowly learn that especially his mother Edith (Sabine Azéma) wants him out of there. His father Paul (André Dussloier) basically wants the same thing, but at any cost. Tanguy himself has not a clue. Here the movie becomes funnier. The parents decide to make their house a terrible place for Tanguy; he must get annoyed of the place. Things do not work out as planned and slowly Paul becomes more and more upset with his son, especially after Tanguy has tried living on his own for a couple of days.<br /><br />The story becomes darker and therefore funnier. Tanguy seems a lovable person at first but slowly we come to understand the parents. His mother is truly a nice person, but too nice when Tanguy is around. Instead of being honest with him she constantly makes sure Tanguy does not want to move away. When the father starts losing it the best parts of 'Tanguy' arrive. It is too bad that the movie is already playing for an hour and a half; this is where conclusions should have been made.<br /><br />Another complaint I have is the save turn the movie takes near the end. Since both parents really started hating their son, certain other events help you understand why, you wish the screenplay kept following that path. The happy ending could have been the parents being really happy, butt the turn here is even saver. Not that it's really a big deal, I enjoyed everything that leads up to the ending. Not great, but certainly entertaining.