Als ik had geweten dat 'Privéangsten in openbare ruimten' (de Engelse titel van _Coeurs_ ) de naam is van een toneelstuk van Alan Ayckbourn, zou ik misschien weg zijn gebleven, maar de aantrekkingskracht van een nieuwe film van een van de grote auteurs van de twintigste eeuw was te sterk. De man die _ Hiroshima mon amour_ en _L'annee derniere a Marienbad_ heeft gemaakt, heeft zijn vermogen om de kijker te frustreren niet verloren, deze keer met een reeks trieste Parijzenaars die gevangen zitten in eenzaamheid en zichzelf te slim af zijn. De 'humor' van de film gaat ten koste van deze zielige figuren, voor wie het moeilijk is veel sympathie op te brengen, en hun steeds terugkerende en irriterende gedrag wordt al snel irritant. Nu ik _Coeurs_ heb gezien, begrijp ik waarom Renais' _Coeurs_ zo irritant is. De laatste productie heeft weinig of geen distributie in de Engelse sprekende wereld gehad <0xE2><0x80><0x93> de film is zielloos, te lang en uitsluitend voor degenen die de tijd van de Franse New Wave missen.
Perhaps if I had realised that "Private Fears in Public Places" (the English title for Coeurs) is the name of an Alan Ayckbourn play, I would have stayed away, but the allure of a new movie from one of the great auteurs of the twentieth century was too strong. The man who made Hiroshima mon amour and L'annee derniere a Marienbad has not lost his ability to frustrate the viewer, this time with a series of sad Parisians locked into loneliness and self-defeating behaviours. The "humour" of the film is at the expense of these pathetic characters, for whom it is hard to feel much sympathy, and their complusive and repetitive behaviours rapidly become irritating. Having seen Coeurs, I can understand why Renais' recent output has had little or no distribution in the English speaking world - the film is soulless, overlong and strictly for those who miss the days of the French New Wave.