De onconventionele, eigenzinnige, dramatische film van Neil Burger is een triomf. Hij slaagt in alle aspecten, van de technische aspecten tot het acteerwerk, ik kan er geen enkel negatief aspect aan ontdekken. Burger treuzelt niet, hij gaat meteen tot de kern van zijn onderwerp en geeft elk van de drie personages (McAdams, Pena en Robbins) een redelijke tijd om zich te ontwikkelen en uiteindelijk ga je ze echt aardig vinden... heel aardig. Vooral McAdams, maar daarover later meer. Het script is strak, de chemie tussen de drie hoofdpersonen lijkt niet geforceerd, de film dwingt je niet om ze aardig te vinden op het moment dat de film begint, maar in plaats daarvan zullen deze kleurrijke personages geleidelijk aan in je groeien. <br />Tim Robbins, een van mijn favoriete acteurs, stelt niet teleur. In 2008 heb ik hem in twee films gezien, waarvan de andere _The City of Ember_ was. En zolang een film Tim Robbins in de hoofdrol heeft, ben ik verkocht. Daarom heb ik de film in de eerste plaats bekeken. Michael Pena, ook een geweldige vent, straalt een goede uitstraling naar de film toe, en als je eenmaal weet wat zijn personage dwarszit, kun je niet anders dan lachen om hoe eenzijdig en belachelijk zijn probleem is. Pena geeft een van zijn beste optredens op het witte doek. En Rachel McAdams, het mooiste meisje van het bal, de ster van de show, geeft een eigenzinnige, energieke en vreugdevolle vertolking van een beminnelijke zuiderling, en ik kan...' Het doet me denken aan een ander eigenzinnig, levendig en vrolijk personage, Amelie. Ze zorgt ervoor dat het lachen haar niet in de steek laat en steelt elke scène waarin ze voorkomt. Ze geeft het personage zo'n diepte dat je, als het door een minder getalenteerd persoon was gespeeld, zou kunnen denken dat het maar één dimensie heeft. Beslist een onderschatte prestatie voor 2008.<br />Zeer aanbevolen.
Neil Burger's offbeat, quirky, dramatic movie is a triumph. It succeeds in all the aspects, from the technical parts to the acting, I can't find a single negative thing about it. Burger doesn't dilly-dally around, he went straight to the point of his subject, giving a fair amount of time for each of the three characters (McAdams, Pena and Robbins) to develop and eventually you can't help but really like them...a lot. Especially McAdams but more on that later. The script is tightly wound, the chemistry between the three protagonists doesn't seem forced, the movie doesn't force you to like them the moment the movie starts but instead, these colorful characters will gradually grow on you.<br /><br />Tim Robbins, one of my favorite actors, doesn't disappoint. 2008, I have seen him in two movies the other one being The City of Ember. And as long as a movie has Tim Robbins in it, I'm sold. That's why I watched the movie in the first place. Michael Pena, another great guy, gives off a good vibe towards the movie and once you know what's been bothering his character, you can't help but laugh at how one-sided and ridiculous his problem is. Pena gives one of his greatest performance on screen. And of course, the belle of the ball, the star of the show, Rachel McAdams gives a quirky, zesty and joyful performance as a lovable Southerner and I can't help but be reminded of another quirky, zesty and joyful character, Amelie. She just keeps the laughs rolling in and steal every scene she's in. She gives the character such depth that one might come off as one dimensional had it been portrayed by a lesser talent. Definitely an underrated performance for 2008.<br /><br />Highly recommended.