Vaak werkt satire in het verhalende deel van een roman en dat gold zeker voor Stella Gibbons' pastiche van de knusse plattelandsromannetjes die in haar tijd in zwang waren. Dit is niet vaak een-op-een komedie, het is meer een Beverly Hillbillie voor denkende mensen. Beschaafde stadsmensen komen in aanraking met inteelt-landgenoten en produceren wrange, vaak duistere humor. De eer gaat naar Sheila Burrell, een door de wol geverfde actrice die eruitziet als de Rode Koningin uit de films van Tenniel voor Alice in Wonderland en een bijpassende stem en tong heeft. Zelfs als ze er niet bij is, vormt oudtante Ada de kern van hun leven.<br />Kate Beckinsale' s Flora Poste is misschien te wollig wijs en onverstoorbaar, wat de scherpte van de impact van het verhaal vermindert, waardoor veel subtiliteiten van het origineel verloren gaan. Er is te veel gedaan om er een zondagse theetijd-tv-uitzending van te maken. Het zou nuttig kunnen zijn om het te vergelijken met eerdere versies, als die te vinden zijn. Er was een heel goede versie waarin Alistair Sim Amos speelde, die veel somberder van toon was dan deze. Met andere woorden, de kwaliteit van de productie hier is beter dan die van de film en de algehele cast is uitstekend. Het leek me de moeite waard om te blijven kijken.
So often satire works in the narrative part of a novel and it was never more so than in Stella Gibbons pastiche of the cosy country novels which proliferated in her day. This isn't often one-liner comedy, its more a Beverly Hillbillies for thinking people. City sophisticates meet with inbred country cousins and produce wry, often dark humour. Honours go to Sheila Burrell, a veteran actress who looks like the Red Queen from Tenniel's pictures for Alice in Wonderland, and has a voice and tongue to match. Great Aunt Ada Doom is at the core of their lives even when not present.<br /><br />Kate Beckinsale's Flora Poste is possibly too wordly wise and unflappable, which tends to blunt the sharpness of the impact of the story, causing many subtleties of the original to be lost. Too much has been done to make it into Sunday teatime TV viewing. It might be useful to compare it with earlier versions if they can be found. There was a very good version in which Alistair Sim played Amos which was much bleaker in tone than this one. This being said, the production values here are more appropriate to film and the general casting is excellent. I thought it was worth staying in to watch.