'<br />Hoewel het niet als een tv-film is aangemerkt, heeft 'herland' veel weg van een productie voor die media, en zou het zelfs kunnen worden aangemerkt als een 'herland-soap'.<br />Maar vergeet alles wat u van dat soort films hebt gezien: 'herland' bevindt zich in een heel andere sfeer, met een goed geconstrueerd verhaal over een lang weekend, schitterende natuuroptredens en uitstekende dialogen. Je moet voortdurend denken aan het theater-speelhuis-element als de acteurs dit sociologische document naar voren brengen, voortreffelijk gechoreografeerd door Michael Nyman's muziek.<br />Dit is inderdaad een rijkelijk lonende 100 minuten van je tijd. De personages komen direct tot leven en zijn dus zo echt dat je er niet aan kunt ontkomen om in het verhaal te worden meegesleept. Het met elkaar vervlochten niveau van het bejaarde echtpaar, via hun dochters tot aan de jonge kleinzoon, verleent de tastbare werkelijkheid de prijs van het leven op de achtergrond van een krioelende, gezichtsloze stad.<br /><0x3E> In het weekend, waarop de immer trouwe en conservatieve Britten de 'Guy Fawkes Night' vieren ter nagedachtenis aan de poging van genoemde Guido Fawkes een paar eeuwen geleden om de parlementsgebouwen op te blazen, brengt de film op een slimme manier gewone Londenaren bij elkaar op een moment dat voor ieder van hen ongetwijfeld van cruciaal belang is. De bezetting is schitterend; de opvoeringen zijn precies goed, natuurlijk en dus zo realistisch; er is hier geen sprake van geforceerd over-de-top gedoe. Terwijl ik gemakkelijk kan meevoelen met de symptomatische oorzaken die ten grondslag liggen aan het nietszeggende leven in de buitenwijken van gigantische steden, en daarom gemakkelijk kan meevoelen met deze mensen in Winterbottoms zeer welkome rol in deze film, kan ik heel gemakkelijk weer zien waarom ik, amper twintig jaar oud, de benen heb genomen en Londen heb verruild voor andere oorden.<br />Bedankt dat u me eraan herinnert, meneer Winterbottom. Maar ook bedankt voor een fascinerend inzicht in het scheppen van karakters in een zeer plezierige film.
<br /><br />Although not classified as a film for TV, `Wonderland' is very much in the style of a production for that media, and indeed might even be classified as `soap-opera'.<br /><br />But forget anything and everything you have seen of that type of film: `Wonderland' is totally in another sphere, with a well-constructed story of a long-weekend, magnificently natural performances and excellent dialogues. One constantly thinks of the theatre playhouse element as the actors carry forward this sociological document, excellently choreographed by Michael Nyman´s music.<br /><br />Here indeed is a richly rewarding 100-odd minutes of your time. The characters are immediate and thus so real that you cannot but fail to be swept into the story. Intertwining levels from the elderly couple, down through their daughters to the young grandson, all lends palpable reality to the price of living in the backdrops of a teeming faceless city.<br /><br />Set over the weekend on which the ever faithful and conservative British continue celebrating `Guy Fawkes Night' commemorating the attempted blowing up of the Houses of Parliament by said Guido Fawkes a few centuries ago, the film cleverly brings together ordinary Londoners at a particular moment which undoubtedly is crucial to each of them. The cast is splendid; the performances are exactly right, natural, and thus so realistic; there is no forced over-the-top stuff here. Whereas I can easily sympathise with the symptomatic causes underlying the nonentity of suburban life in gigantic cities, and therefore can easily feel for these people in Winterbottom's very welcome offering in this film, I can so easily again see why, when barely twenty, I took to my heels and left London for other pastures.<br /><br />Thanks for reminding me, Mr. Winterbottom. But thanks also for a fascinating insight into fine character-making in a very enjoyable film.