Volgens de nieuwe dvd van deze film besefte Olivia de Havilland pas in de jaren vijftig hoe fantastisch de film was waar ze bij betrokken was geweest. Dat was het moment waarop ze 'De Avonturen van Robin Hood' voor het eerst in vele jaren zag in een volgepakte bioscoop in Parijs en de opwinding voelde van de mensen om haar heen.<br />Het is eigenlijk wel logisch. 'De Avonturen van Robin Hood' was bedoeld als populair amusement, meer bedoeld om mensen te amuseren en te boeien dan om het publiek aan het denken te zetten. Het was waarschijnlijk een saaie bedoening, vooral met het slechte weer, de onhandige nieuwe technicolor-techniek die nodig was en de harde regisseur Michael Curtiz die iedereen commandeerde als kolonel Klink. Gejaagd door de wind', won ze Oscars voor veel serieuzere rollen dan 'Madame Marian'. De woorden van sir Guy hadden in haar oren kunnen weerklinken, zoals ze in de loop van de tijd door bepaalde minder aardige juryleden van deze film zijn herhaald: 'Heel charmant, maar niet bepaald slim.'<br />Maar zoals Olivia in dat Franse theater ontdekte en zoals velen van ons sindsdien hebben ontdekt, is 'Robin Hood' vermetel slim, een perpetuum mobile van filmbeelden als het gaat om het afleveren van de goederen. Te beginnen met de voorstellingen en verder met het script, het decorontwerp, het Technicolor-camerawerk en vooral de fantastische score van Erich Wolfgang Korngold, 'Robin Hood'. Het is een van die oudere films die in de loop van de tijd echt aan betekenis wint, naarmate duidelijker wordt wat een wonder het eigenlijk is.<br />De scenaristen nemen elementen over van de saga van Robin Hood, zowel uit oude legenden als van de manier waarop ze op het witte doek zijn gebracht, zoals bij een eerdere Douglas Fairbanks sr. stomme film, en ze slagen erin een opgewekt verhaal van geestigheid en ritme te creëren dat volledig in harmonie is met de vrolijke cast en de score. Zoals gespeeld door Errol Flynn sterft deze Robin niet als een oude man in bed, en zijn banditisme wordt onderbelicht ten gunste van een historisch ongerijmde maar zeer bevredigende vrijheidsstrijder die zijn mede-Saksen probeert te redden van de rooftochten van hun Normandische overheersers. Hij ontmoet Marian, een trots Normandisch meisje, en terwijl hij haar laat zien hoe de mensen lijden onder het juk van haar lotgenoten, worden ze verliefd op elkaar.<br />Wat Robin een beetje minder radicaal maakt, en acceptabeler voor het grote publiek, is het feit dat hij in feite trouw is aan de echte koning van Engeland, de overmeesterde Richard. Dat had sentimenteel kunnen zijn, maar het zorgt voor een geweldige onthulling die de laatste akte van de film in gang zet.<br />Er waren twee regisseurs bij 'Robin Hood'. Ik vermoed dat ze allebei iets belangrijks op tafel hebben gelegd en samen een film hebben gemaakt die ze geen van beiden alleen hadden kunnen maken. William Keighley heeft het schitterende sjabloon gezet, met een knikje in de richting van Wyeth. Als regisseur van het stuk gaf Keighley de spelers, vooral de slechteriken, die allemaal subtiele, buitenissige optredens gaven, nuttige aanwijzingen. Toen, terwijl Keighley worstelde met zijn _bete noir_ -actie, werd hij vervangen door de grote Curtiz, die Keighleys robuuste lichaam overnam en de zweep liet knallen om de boel wat op te fleuren.<br />De mensen zouden Robin Hood niet zo hebben gevierd zonder de scène waarin hij van de galg wordt gered, of het laatste duel tussen Robin en sir Guy, die allebei Curtiz op zijn best lieten zien. Maar je zou niet zoveel in de hoofdrolspelers geïnvesteerd hebben zonder Keighleys hulp om de acteurs de juiste ruimte en diepte te geven om met de kijkers in contact te komen. Je kunt de loftrompet over een film als deze steken, een klassiek avontuur dat werkt als een liefdesverhaal en je aan het lachen maakt, zo moeiteloos en in één keer. Flynn was nooit beter als Robin, die zijn pit opoffert voor de mensheid en oneliners breekt. En De Havilland is misschien wel de mooiste vrouw die ooit is gefilmd, op z'n minst vergeleken met vrouwen als Maureen O'Hara in 'The Quiet Man' en Cameron Diaz in 'Something About Mary', vanwege de manier waarop ze op het scherm opgloeit, haar prachtige bruine ogen die naar Robin opkijken op een manier die een triest soort vervoering opwekt, in elk geval voor mij. Sinds die tijd is er nooit meer een film geweest die de dingen deed die 'Robin Hood' doet, maar ik vind dat minder opmerkelijk dan het feit dat er ooit zo'n goede film is gemaakt.
According to the new two-disc DVD of this movie, it wasn't until the 1950s that Olivia de Havilland realized how fantastic a movie she had been involved in. That was when she saw "The Adventures of Robin Hood" for the first time in many years in a packed theater in Paris and caught the buzz of the people seeing it around her.<br /><br />It sort of makes sense. "The Adventures of Robin Hood" was made as popular entertainment, designed to amuse and thrill rather than make audiences think. It was probably a drag to make, especially with bad weather, clumsy new Technicolor technology to accommodate, and the harsh director Michael Curtiz ordering everyone around like Colonel Klink. De Havilland was in "Gone With The Wind," she won Oscars playing much more serious roles than Maid Marian. The words of Sir Guy might have rung in her ears, as they have been echoed over time by certain less-kind judges of this film: "Very charming, but not exactly clever."<br /><br />But as Olivia discovered in that French theater and so many of us have been discovering ever since, "Robin Hood" is audaciously clever, a perpetual-motion motion-picture machine when it comes to delivering the goods. Beginning with the performances, and carrying forward with the script, the set design, the Technicolor camera work, and especially the fantastic Erich Wolfgang Korngold score, "Robin Hood" is one of those older films actually gaining stature over time, as it becomes clearer how much of a miracle it really is.<br /><br />Taking elements of the Robin Hood saga, both from longtime legends and screen treatments like an earlier Douglas Fairbanks Sr. silent film, the scenarists manage to create an upbeat story of wit and pace fully in tune with the merry cast and score. As played by Errol Flynn, this Robin doesn't die in bed an old man, and his banditry is underplayed in favor of a historically incongruous but richly satisfying freedom-fighter figure trying to save his fellow Saxons from the predations of their Norman overlords. He meets Marian, a proud Norman maiden, and, while showing her how the people suffer under the yoke of her fellows, they fall in love.<br /><br />Making Robin a little less radical, and more palatable to mainstream audiences, is the fact he is actually loyal to England's real king, the usurped Richard. This could have been mawkish but sets up a terrific reveal later that jump-starts the last act of the film.<br /><br />There were two directors on "Robin Hood." My guess is that both brought something important to the table, and together created a film neither would have been able to on their own. William Keighley set the gorgeous template, a nod in the direction of N.C. Wyeth's storybook illustrations as Raul daSilva of New Haven has already noted, and as an actor's director, gave useful pointers to the cast, especially the bad guys, who uniformly give subtle, off-center performances. Then, as Keighley wrestled with his bete noir, action, he was replaced by the great Curtiz, who took Keighley's sturdy framework and cracked the whip to liven things up.<br /><br />People wouldn't celebrate "Robin Hood" as much without the rescue-from-the-gallows sequence, or the final duel between Robin and Sir Guy, both of which showcase Curtiz at his best. But you wouldn't have so much invested in the principals without Keighley's help in giving the actors the proper space and depth to connect with viewers.<br /><br />You can run out of room rapidly singing the praises of a film like this, a classic adventure that works as a love story and makes one laugh, so effortlessly and all at once. Flynn was never better as a Robin that sacrifices grittiness for humanity and crack one-liners. And De Havilland is quite possibly the most gorgeous woman ever filmed, at the very least up there with the likes of Maureen O'Hara in "The Quiet Man" and Cameron Diaz in "Something About Mary" for the way she glows on screen, her gorgeous browns gazing up at Robin in a way that inspires a sad sort of rapture, at least for me.<br /><br />There has never been a film since that did the things "Robin Hood" does, but I find that less remarkable than the fact a film this good was ever made at all.