Hoe vaak herinner je je maar een paar korte scènes uit een film en merk je jaren later bij het opnieuw bekijken dat het alleen die paar momenten waren die de moeite waard waren om je te herinneren? Als je een film over individuele momenten maakt, zou je kunnen denken dat een naaktportret zo'n film zou kunnen zijn. Gelukkig is dat niet het geval. (Alleen de kleine kinderen op het gazon en de verlengde herhaling van gezichten en 'glimlach'-momenten aan het eind leken nogal smakeloos.) De jaren hebben de waarde van de film alleen maar vergroot, want hij blijkt een onthullend portret te zijn van de veranderende houding ten opzichte van seks aan het eind van de jaren zestig, toen mensen van alle leeftijden met een open geest ontvankelijk waren voor nieuwe manieren om over seks te denken. De film heeft een onschuld en een hoop, een eenvoudige charme die we vandaag de dag om vele redenen zijn kwijtgeraakt. Het is natuurlijk Funts hele film, en het is zijn meesterwerk! Zijn persoonlijkheid domineert de film; zijn stem is voortdurend te horen, daagt zijn personages uit om te zeggen wat ze denken en na te denken over wat ze zeggen. De naakte vrouwen op ongewone plaatsen zijn er om de film te verkopen, om amusementswaarde te verschaffen, maar Funt is eindeloos gefascineerd door mensen. Hij houdt echt van mensen, en hij vindt het heerlijk om met ze te praten. De belangrijkste scènes zijn allemaal pratende hoofden; de studenten praten over jongens in het studentenhuis, de jonge mensen en hun ouders praten over seks, de vrouw die 'prostitueert' Het is geen toeval dat de film interraciaal is, want Funt gelooft dat je mensen niet op hun uiterlijk kunt beoordelen. Soms zijn mensen echt zoals ze zijn, maar net zo vaak ook niet. Een IMDb-viewer zegt dat de huidige versie volgens zijn herinnering verschilt van de oorspronkelijke versie. Ik zou me de veranderingen die hij noemt niet hebben herinnerd, maar mijn eigen herinnering suggereert een uitsnede van een personage in de grootste scène van de film waarin Funt, als buskaartjesverkoper, mensen beoordeelt op hun gevoelens over een interraciaal stel. Ik herinner me duidelijk dat er een jong, langharig hippietype bij was dat heel openhartig tegen het stel was, dat in contrast stond met de oudere man die zegt: 'Wat maakt het uit, het is een grote wereld' en die liever liefde heeft dan oorlogswinst. Ik herinner me die prachtige zin van de passerende Engelse fietser in het begin niet goed, die ik me herinnerde als: 'Wat heb je daar, Charlie?' terwijl het eigenlijk was: 'Charlie, hoe ben je met die daar betrapt?' Maar ik begrijp niet hoe ik die jonge, langharige hippie heb kunnen verzinnen; ik weet zeker dat hij er in de oorspronkelijke versie bij was. De opmerkingen van de oudere man wiens zoon met een Mexicaans meisje was getrouwd, zijn moeite om het huwelijk zo ontroerend te accepteren, vermengd met zijn trots op zijn kleinkinderen, bezorgden me opnieuw een brok in mijn keel. Dit soort momenten moet Funts levensdoel zijn geweest. In zijn begintijd, die ver teruggaat tot 'Geheime Microfoon' voor de televisie, lag de nadruk altijd op menselijke interactie. (Ik herinner me bijvoorbeeld een theatrale reclamespot waarin Funt, als reisbureau, er met alle beleefdheid en vriendelijkheid op stond een klant een luxe vakantie te verkopen als die iets eenvoudigs en eenvoudigs wilde.) De tv-serie was van dat punt afgedwaald en richtte zich nu op kletspraatjes als auto's die in tweeën splijten. Deze film was Funts poging om terug te keren naar zijn wortels. Het is een heel serieuze film van een heel serieuze filmmaker, Funt die zijn publiek uitdaagt om hun eigen gevoelens en overtuigingen te onderzoeken en voorzichtig aandringt op tolerantie voor de oneindige verscheidenheid van de mensheid. Het is in feite een veel betere, duurzamer film dan sommige van de 'klassieken' (GREY GARDENS, bijvoorbeeld) die in dezelfde periode werden gemaakt.
How often does one remember only a few brief scenes from a film and find on re-viewing years later that it was only those few moments that are worth remembering? NAKED LADY, one might think, being a film of individual moments, could well be such a film. Happily, this is not the case. (Only the little kids on the lawn and the extended reprise of faces and "smile" moments at the end seemed at all tacky.) The passing years have only added to the film's value, for it turns out to be a revealing portrait of changing attitudes to sex in the late sixties, when people of all ages with open minds were receptive to new ways of thinking about sex. The film has an innocence and a hopefulness, a simple charm that we've all lost today for many reasons. It's Funt's film all the way, of course, and it's his masterpiece! His personality dominates the film; his voice constantly heard, challenging his subjects to say what they think and to think about what they say. The naked ladies in unusual places are there to sell the film, to provide entertainment value, but people are what endlessly fascinates Funt. He really likes people, and he loves to talk to them. The core scenes are all talking heads; the co-eds talking about guys on the dorm, the young people and their parents talking about sex, the woman who "prostitutes" for free because she likes it, his interview with a prospective model, even the "man in the street" comments about "how birds do it." It's no accident that the film is interracial, because Funt's belief is that you can't judge a person by their looks. Sometimes people are true to type, but just as often they're not. An IMDb viewer says that, based on his recollection, the current version differs from the original release. I wouldn't have remembered the changes he mentions, but my own recollection suggests an excision of a character in the greatest sequence in the film in which Funt, as a bus ticket clerk, feels people out on their feelings about an interracial couple. I recall clearly that there was a young, long-haired hippie type who was very outspoken against the couple, who was contrasted with the older man who says, "what's the difference, it's a big world," and prefers love to war profiteering. I did misremember that great line of the passing English bicycler at the beginning which I recalled as, "What you got there, Charlie?" when it's actually, "Charlie, how'd you get caught with that one?" But I can't see how I made up the young long-haired hippie; I'm certain he was there in the original release. The comments of the older man whose son married a Mexican girl, his difficulty in accepting the marriage so touchingly mixed with his pride in his grandchildren, again brought a lump to my throat. Moments like this must have been what Funt lived for. In his earlier days, going way back to "Candid Microphone" before TV, the emphasis was always on human interaction. (I remember, for example, a theatrical short where Funt, as a travel agent, insisted, with total courtesy and friendliness, on selling a customer a fancy vacation when they wanted something plain and simple.) The TV show had moved away from that to sight gags like cars splitting in half. This film was Funt's attempt to return to his roots. It's a very serious film by a very serious filmmaker, Funt challenging his audience to examine their own feelings and beliefs, and gently urging tolerance for the infinite variety of mankind. It's a far better, more enduring film, in fact, than some of the documentary "classics" (GREY GARDENS, for example) that were made in the same era.