Ik was oprecht verbaasd over hoe goed deze film is, vooral omdat hij maar een paar jaar na Stonewall is gemaakt. De weergave van de relaties van de hoofdpersoon was heel ontroerend en echt, en de psychologische diepgang is veel complexer dan de meeste films die tegenwoordig worden gemaakt, homo- of heteroseksueel. Van alle films die ik in mijn leven heb gezien, heb ik nog nooit zoveel prachtige beelden van homoliefde gezien die zo feestelijk en gelukkig zijn. Het is als een liefdesgedicht van Walt Whitman dat tot leven wordt gebracht. De film is alleen al de laatste vijf minuten de moeite waard.<br />De film is ook een ongelooflijk historisch archief. Een paar van mijn favoriete scènes waren interviews met mensen op straat tijdens de 'Christopher Street Pride Parade' van 1973, waarschijnlijk een van de eerste Pride-festivals die ooit hebben plaatsgevonden. Veel van de commentaren hadden vandaag de dag nog gezegd kunnen worden. Deze film toont een deel van het leven aan het begin van de homoseksuele seksuele revolutie en gaat tegelijkertijd over de gecompliceerde kwestie van verliefd worden die tijdloos blijft. Dat hij het leven vóór aids laat zien, voegt er een schrijnendheid aan toe die de filmmakers nooit hadden kunnen voorzien.<br />Het deed me verdriet te zien dat de belangrijkste figuren in de film, de acteurs en de regisseur, na deze film niet veel meer filmwerk deden. Ik hoop dat ze weten dat ze een heel bijzondere film hebben gemaakt die nog steeds tot de verbeelding spreekt.
I was genuinely surprised by how good this film is, especially given that it was made only a few years after Stonewall. The portrayal of the relationships the protagonist has was very moving and real, the psychological depth much more complex than most films that are made today, gay or straight. Of all the movies I've seen in my life, I have never seen so many beautiful images of gay male love that are so celebratory and happy. It's like a Walt Whitman love poem brought to vivid life. The movie is worth seeing just for the last five minutes alone.<br /><br />The film is also an incredible historical archive. Some of my favorite sequences were interviews made with people on the street during the 1973 "Christopher Street Pride Parade," probably among the first Pride festivals ever. Many of the comments made could have been said today. This film shows a slice of life at the beginning of the gay sexual revolution, and at the same time deals with all the complicated issues of falling in love that remain timeless. That it shows life before AIDS also adds a layer of poignancy that the filmmakers could never have planned for.<br /><br />I was sad to see that the principal figures in the movie, the actors and director, didn't do much more cinema work beyond this film. I hope they know they created a very special film that still can touch one's heart.