Ik ging zonder verwachtingen de film in. Toch was ik vreselijk teleurgesteld. Toen ik de openingstitels voorbij zag komen, was ik behoorlijk opgewonden: Buscemi, Lloyd en... Walken! Het bleek dat de acteurs prima in orde waren. Ze deden wat ze konden, maar niemand kon zo'n drol polijsten als zij.<br />De tekst was ontstellend slecht. Alle dialogen waren gefixeerd op de personages, die schattige uitdrukkingen voor dingen gebruikten. Het leek een heel onhandige poging om hip te zijn. De helft van de tijd sloeg het nergens op. Het hele 'Geef het een naam'-gedoe leek een erg geforceerde poging om een soort pakkende zin te creëren in de trant van de 'Fuggedaboddit' in _Goodfellas_. De onsamenhangende monologen van Garcia leken uit het dagboek van een of andere tiener te komen. Ik vond het prachtig zoals hij die zinnen zo'n beetje voorlas en iedereen deed alsof hij luisterde. Ik had echt met Garcia te doen. Hij is geen Pacino en zelfs Pacino kon geen van die zinnen klinken alsof ze ergens op sloegen. En wat was dat met zijn onvaste accent? Alle lege personages leken geschreven te zijn met Kevin Costner in gedachten.<br />Het epische moment in deze film is wanneer Critical Bill per se een smeris wil spelen en Jimmy toegeeft en hem zijn gang laat gaan met de verzekering dat hij zijn mond niet open mag doen. Jemig! Ik vraag me af of hij op de een of andere manier alles verknalt... door... zijn mond open te doen of zo? De iets te luide achtergrondmuziek geeft aan dat dit heel goed mogelijk is! Laten we doorgaan met kijken en zien! Jimmy's verhouding met Dagney was zo geënsceneerd - net als zijn relatie met Lucinda. Ze hadden niets te maken met de rest van de film. Er waren veel kleine verhaaltjes die allemaal te maken hadden met de hoofdfiguur, maar ze hadden geen van alle iets met elkaar te maken en ze waren geen van alle tot ontwikkeling gekomen. Er waren geen verrassingen in de film en ik vond de hoofdpersonen gewoon niet leuk, behalve misschien de kinderen die op de snelweg werden gedood. Die waren natuurlijk alleen maar rekwisieten in de film. Wat dat betreft waren alle personages gewoon rekwisieten. Levenloze robots met opzichtige bijnamen die rondzwerven met maar één motivatie: het script. Ze moeten de tekst lezen die ze hebben gekregen en hopen dat de redacteuren er iets van begrijpen.<br />Wat was dat met Jimmy die die vent op kantoor in elkaar sloeg? Die hele scène was zinloos. Moeten we nu denken dat hij een soort stand-upcomedian is? Wat was dat met die abrupte fragmenten van de stervende mensen die willekeurig door de film werden gesmeten? Wat poëtisch. Wat diepzinnig. Niet echt.<br />Ik kan het niet verdragen er nog langer aan te denken. Een armzalige poging om te profiteren van de populariteit van Pulp Fiction in die tijd. Het zou er geen ster mee winnen, maar het krijgt één punt voor Walken en één punt voor Buscemi.
I went into this film with no expectations. Still, I was horribly disappointed. As I saw the opening credits roll by, I was pretty excited: Buscemi, Lloyd, and... Walken! As it turns out, the actors were just fine. They did what they could but no one could polish a turd like this.<br /><br />The writing was staggeringly bad. All of the dialog fixated on the characters using cute little terms for things. It seemed like a very awkward effort to be hip. Half the time they made no sense at all. The whole "Give it a name" routine seemed like a very forced attempt to create some sort of catchy phrase along the lines of the "Fuggedaboddit" in Goodfellas. Jimmy the Saint's rambling monologues seemed like they were pulled from some teenager's diary. I loved the way he just sort of read those lines to the air and everyone pretended to listen. I felt really bad for Garcia. He's no Pacino and not even Pacino could make any of those lines sound like they made any sense. And what was with his wavering accent? All of the empty characters seemed like they were written with Kevin Costner in mind.<br /><br />The epitomic moment of this film is when Critical Bill insists on playing a cop and Jimmy caves in and lets him do so with the insurance that he's not allowed to open his mouth. Jeez! I wonder if he'll somehow screw everything up... by... opening his mouth or something? The slightly-too-loud background music indicates that this is very possible! Let us continue to watch and see! Jimmy's whole fling with Dagney was so tacked-on-- as was his relationship with Lucinda. They had no bearing on the rest of the film. There were many little stories that all involved the main character but none of them had anything to do with each other and none of them had any development within themselves. There were no surprises in the movie and I simply didn't care for any of the characters except for, perhaps, the kids that got killed out on the highway. They, of course, were simply props in the film. For that matter, all of the characters were simply props. Lifeless robots with flashy nicknames who drift about with a single motivation: the script-- They must read the lines they have been given and hope that the editors make sense of it all.<br /><br />What was with Jimmy beating up the dude in the office? That whole scene was pointless. Are we supposed to think that he's some kind of stand-up guy now? What was with those abrupt clips from the dying people slapped randomly through the film. How poetic. How deep. Not really.<br /><br />I can't bear to think of it any longer. To sum up: bad story, flat characters, horrid dialog, poor editing-- A poor attempt to cash in on the Pulp Fiction popularity of the time. It would give it zero stars, but it gets one point for Walken and one point for Buscemi.