METROPOLITAN is echt goed verouderd <0xE2><0x80><0x93> ik zag hem voor het eerst toen hij werd uitgebracht, en toen ik hem een paar dagen geleden opnieuw zag, is het echt iets unieks. Episodische en zonder veel echte plot <0xE2><0x80><0x93> de enige echte voorwaartse beweging in de film is te vinden in het einde, dat een beetje gekunsteld aanvoelt, en het is mijn enige echte probleem met deze film.<br />Bij de eerste keer kijken wilde ik deze personages, die allemaal uit een andere wereld lijken te komen <0xE2><0x80><0x93> rijk, jong en knap, die ingewikkelde, banale, pseudo-intellectuele gesprekken voeren met een dodelijk zelfvertrouwen over hun plaats in de wereld, niet echt aardig vinden. Maar in de loop van de film wordt duidelijk dat hun veilige plaats in de hoogste echelons van de Amerikaanse elite niet 100% in steen is gebeiteld, aangezien een buitenstaander in staat is door dit ijle universum heen te dringen en er heel goed in slaagt zich staande te houden, waarbij hij verdenkingen wekt (en schaamte wekt over zijn eigen proletarische afkomst en zijn strijd tussen zijn eigen vrijdenkende idealisme en zijn agressieve sociale klimmende ambities), maar ook echte vrienden maakt onder de schattige jonge blauwbloeden. Natuurlijk is hij niet zo slim als hij denkt, en dat is niemand hier, en dat weten ze allemaal, zelfs als ze zich anders gedragen, wat deze verder niet-prettige personages zeer menselijk maakt. Op basis van de dialoog is METROPOLITAN min of meer een cultklassieker geworden, en terecht.<br />Op een vreemde manier is METROPOLITAN bijna een pendant van de surrealistische en verontrustende documentaire GREY GARDENS <0xE2><0x80><0x93> beide gaan over personages uit de welopgevoede, rijke elite van de Amerikaanse oudedagsmaatschappij. Zoals METROPOLITAN insinueerde dat de veiligheid, het intellect, de status en de rijkdom van de personages niet zo rotsvast zijn als de personages graag zouden willen dat iedereen denkt, toont GREY GARDENS tot in de gruwelijkste details hoe psychologisch destabiliserend een overhaaste val uit zo'n verheven, maar kunstmatige wereld zou zijn <0xE2><0x80><0x93> je zou gemakkelijk een bejaarde variant van een van METROPOLITANs personages kunnen zien eindigen als de Edies uit GREY GARDENS. Vermoedelijk het beste van het niet erg succesvolle Stilman, dat kan ik van harte aanbevelen.
METROPOLITAN has really aged well - I first saw this when it was released, and watching again a few days ago, it really stands up as something unique. Episodic and without much real plot - the only real forward motion in the film is to be found in the ending, which feels a little contrived, and is my only real gripe with this film. <br /><br />At my first viewing, I didn't really want to like these characters, who all seem from another world - rich, young and good looking, carrying on through elaborate, banal, pseudo-intellectual conversations with a deadly confidence about their place in the world. But over the course of the film it becomes apparent that their secure perch in the upper echelons of the American elite isn't 100% set in stone, as an outsider is able to penetrate this rarefied universe, and manages to hold his own quite well, arousing suspicions (and battling shame over his own proletarian roots, and his battle between his own free-thinking idealism and his aggressive social climbing ambitions), but also making genuine friends among the cute young blue-bloods. Of course he isn't as smart as he thinks he is, and neither is anyone else in here, and they all know it even when behaving otherwise, which greatly humanizes these otherwise not-exactly-pleasant characters. On the strength of the dialog, METROPOLITAN has become something of a cult classic, and deservedly so. <br /><br />In a strange way, METROPOLITAN is almost a companion piece to the surreal and disturbing documentary GREY GARDENS - both are centered upon characters from the well-bred, wealthy elite of American old-$ society. As METROPOLITAN insinuated that the security, intellect, status and wealth of its' characters isn't as rock-solid as the characters would like everyone to think, GREY GARDENS illustrates, in lurid detail just how psychologically destabilizing a precipitous fall from such a lofty, but artificial world would be - you could easily see an aged variant of one of METROPOLITAN's character's ending up like the Edies from GREY GARDENS. <br /><br />The probable best from the very non-prolific Stilman, I strongly recommend.