Ik kan me de eerste keer herinneren dat ik die film op de televisie zag, misschien 30 jaar geleden. Ik huilde als een klein kind om Candy's hond en toen nog een keer aan het eind.<br />Gisteravond heb ik de film weer op Turner Classic Movies gezien, voor het eerst in 30 jaar, en weer huilde ik als een klein kind om Candy's hond en aan het eind.<br />De dialoog in deze film is zo echt. Iedereen is een'man' en je hebt het gevoel dat je naar echte mannen kijkt die met elkaar omgaan. Er is geen vals moment in het hele gebeuren.<br />Lennie is geloofwaardig, George is geloofwaardig en Candy is geloofwaardig. Je kunt hun frustratie over hun huidige situatie voelen, de angst die ze voelen over hoe ze zo ver zijn gekomen, en de verrukking die ze voelen als ze aan hun toekomst denken. Het enige wat ze willen is een stuk land dat ze hun eigendom kunnen noemen; dat is toch niet te veel gevraagd? Maar er gebeuren dingen; slechte dingen. Het is eigenlijk niemands schuld, maar het vernietigt alles wat ze ooit hebben gewild. Ze zullen dat stukje land nooit krijgen, ze zullen nooit meer hebben dan wat ze nu hebben, en ze zullen nooit iets beters zijn dan wat ze al zijn.<br />Als ik honderd jaar oud word, zal ik altijd huilen aan het eind van deze film. Niet zozeer om wat er gebeurt, maar om de reden waarom het gebeurt. En wat Candy's hond betreft, ik denk dat hij en Lennie beter af zijn dan wie dan ook.
I can remember the first time I saw this movie on television, maybe 30 years ago. I cried like a baby over Candy's dog and then again at the end.<br /><br />Last night I watched the movie again on Turner Classic Movies, for the first time in 30 years, and once again I cried like a baby over Candy's dog and at the end.<br /><br />The dialog in this film is so real. Everyone is a "guy" and you feel like you're watching real men interacting with each other. There isn't a false moment in the whole thing.<br /><br />Lennie is believable, George is believable, and Candy is believable. You can feel their frustration with their current situation, the anguish they feel about how they got to this point, and the elation they feel when imagining their future. All they want is a piece of land they can call their own; that's not too much to ask is it? But things happen; bad things. It's nobody's fault really, but it destroys everything they'e ever wanted. They'll never get that little piece of land, they'll never have anything more than what they have right now, and they'll never be anything better than what they already are.<br /><br />If I live to be a hundred years old, I'll always cry at the end of this movie. Not so much because of what happens, but because of why it happens. As for Candy's dog, I think he and Lennie ended up better off than anyone else.