Tot de dingen die ik haat in vervolgfilms behoren het ontdekken van tot dan toe onbekende (en ongehoorde) broers van de hoofdschurk die in de vorige film werd vermoord. Ik heb ook een hekel aan films die de vorige film afdoen als een droom. En raad eens, dat deden ze allebei! Of in elk geval iets inventiever, de overlevenden van de eerste film hadden het verhaal van de eerste film verknald en gaven vervolgens tegenover de nieuwe leden van de cast toe dat 'het echt gebeurd was en dat wij er daarom problemen mee hadden, omdat we besloten hadden door hetzelfde stuk woestijn te gaan en vast kwamen te zitten'. O jee. Verder interessant is het blinde meisje onder de personages, blind zijn verhoogt uiteraard je overlevingskansen vele malen. Aan het begin vertelt een van de overlevenden van deel 1 aan zijn psychiater waarom hij niet terug kan naar de woestijn en verdwijnt dan prompt voor de rest van de film.
Things I hate about sequels include discovering previously unknown (and unheard of) brothers of the main villain killed in the previous film. I also dislike films that dismiss the previous one as a dream. Guess what, this did both of them! Or at least more inventively, the survivors of the first film had flogged the story of the first film and then admit to the new members of the cast that 'it actually happened and to us and that's why were in trouble because we decided to shortcut through the same bit of desert and got stuck'. Oh dear. Of further interest is the blind girl amongst the characters, being blind obviously improves your survival chances manyfold. At the start, one of the survivors of part 1 is telling his psychiatrist why he can't go back to the desert and then promptly disappears for the rest of the film. Smart man ...