Het is bijna afschuwelijk, maar het is mooi. De titel zegt het al: dit is geen 'Mes in het water'. De neerbuigende en schoolse literaire gesprekken zijn niet 'gefingeerd', zoals wordt gesuggereerd, ze zijn ronduit beledigend. De regisseur schijnt te denken dat ze nog in het buitenland zit met haar Europese, romantische literaire tournee. De arme Sean Penn moet zelfs 'geïnteresseerd zijn in de theorie van de enkele bijl', om maar te zwijgen van het voortdurend saaie, iconische taalgebruik in deze film. Nou ja, niet te hard, ik moet toegeven dat de brieven van thuis en het cadeau van een schattige puppy nog zachter klinken. Luchtvaartmaatschappijen bieden kotszakken aan, dus waarom geen filmverhuurbedrijven?
Almost awful, but it is pretty. The title should clue you in: this is no "Knife in the Water". The patronizing and sophomoric literary-cluttered conversations are not "cliched", as suggested, they are down right insulting. The director seems to think she is still on junior year abroad, her European, romantic literary tour. The poor Sean Penn character even has to "subscribe to the single ax theory" of the murder, to use this film's continuously dreary iconic phrasing. Well, not to be too harsh, I have to admit that the letters from home and the gift of a cute puppy do ring an even softer tone. Airlines offer barf bags, why not movie rental stores?