Een meisje snijdt in een fabrieksongeluk in haar ringvinger. Het topje van haar vingers drijft in een vat dat gevuld had moeten zijn met water, maar in plaats daarvan rood gekleurd zal zijn. Dit zal de eerste en laatste keer zijn in deze bizarre film dat er sprake is van expliciet geweld, maar het geweld zal altijd aanwezig zijn. De weg van het meisje zal kruisen met die van een restaurateur en een afwezige huisgenoot, en dat is alles wat ik over de plot zal zeggen. De winkels van de restaurateur zullen in het begin van de film genoemd worden, maar wat hij werkelijk doet, nee. Er zijn vele manieren om dit verhaal te interpreteren en bijna alle beginnen op het einde. Het lijkt anders naarmate de film vordert, maar dat is niet zo. Wat hij afbeeldt is absoluut fascinerend, maar het is slechts het topje van de 'wat hij suggereert'-ijsberg. De extraatjes van stilte, griezelige gebroken muziekstukken, vreemde ideeën, lege omgeving en vreemde beelden (en ook de hoofdrolspeelster) zijn de reden dat hij werkt. L'annulaire snijdt door zijn onderwerpen heen met de precisie van een chirurgisch mes. Het is een film die zo meesterlijk is gemaakt dat er weinig te klagen valt en er veel is om over na te denken. In het begin vestigen beelden en geluiden extreem weinig aandacht op zichzelf, maar elke scène en elke beweging waagt zich verder in je ziel en als hij er eenmaal is, gaat hij nooit meer weg. Het is griezelig, het is angstaanjagend, het is bedachtzaam, het is sfeervol, het is mysterieus, het is schitterend. Hal Hartley en de grote Kiyoshi Kurosawa komen er dicht bij in de buurt, maar... nee. Diane Bertrand is een naam die het waard is in ere gehouden te worden.<br />Ik kan nog meer schrijven of je op zijn minst vertellen waar deze film in godsnaam over gaat, maar dat doe ik niet. Ik zeg alleen dat het gaat over de breuken in het geheugen en hoe eenzaamheid daarmee verweven is, en over de stilte en hoe die onze diepste angsten kan oproepen. Als we niet alleen zijn en niet met dezelfde logica over ons verleden nadenken, denken we (bij wijze van spreken) niet veel over ons verleden. Relaties kunnen worden gedefinieerd als verschillende vormen van escapisme, en dat blijft zo'n beetje onopgemerkt. Het is beter om helemaal niet opgemerkt te worden. De wereld zou misschien een betere plek zijn geweest als deze breuk uit het geheugen was gewist. Het is een pijnlijke taak om de stukken mahjong van de vloer op hun juiste plaats te leggen, maar het is onmogelijk om dat voor die stukjes van de geest te doen. Dit is een film over mensen die zichzelf willen achterlaten, maar hun kunstmatige oplossingen zijn niet opgewassen tegen een erfenis van pijnlijke herinneringen. We weten allemaal dat dat niet ongedaan kan worden gemaakt, maar het kan wel worden afgedekt. Goed genoeg... maar misschien ook niet.<br />Je zou deze film binnen moeten lopen met de minst mogelijke kennis. Ik weet dat dit een cliché is, maar in dit geval is het echt waar. Doe jezelf een lol en ga zo snel mogelijk naar die film kijken.
A girl cuts her ring finger in an industry accident. The tip of her fingers will float in a container that was supposed to be filled with water but will be colored red instead. This will be the first and last occurrence of explicit violence in this weird film but violence will be ever present. The girl's way will cross with a preservationist and an absent roommate and this is all I will say about the plot. What preservationist stores will be mentioned early in the film but what he really does, no. There are many ways to interpret this story and almost all of them begin in the ending moments. It seems otherwise as the film is going but it's not. What it depicts is totally fascinating but it is only the tip of "what it suggests" iceberg. Its extraits of silence, eerie fractured music pieces, strange ideas, empty surroundings and odd images (and also the lead actress) are why it works. L'annulaire makes it way through its subjects with the accuracy of a surgeon's knife. It's a film so masterfully made that leaves few to complain and much to think about. Images and sounds call extremely little attention to themselves at first but each scene and each movement ventures further into your soul and once it's there, it never leaves. It's creepy, it's scary, it's thoughtful, it's atmospheric, it's mysterious, it's glorious. I haven't seen anything like it. Hal Hartley and the great Kiyoshi Kurosawa come close but ... no. Diane Bertrand is a name worthy of preservation.<br /><br />I can write more or at least tell you what the hell is this film about, but I won't. I just say that it's about the fractures of memory and how loneliness is meshed with them, and about the silence and how it can evoke our deepest fears. We don't think (as) much about our past when we are not on our own and with the same logic, relationships can be defined as different forms of escapism, and this goes pretty much unnoticed all the time. It's better not to be noticed at all. The world may have been a better place if this fracture would have been erased from memories. Collecting the pieces of mahjog from the floor and putting them on their right place is a painful task but doing so for those pieces of mind is impossible. This is a film about the people who want to leave themselves behind but their artificial solutions are no match for a legacy of painful remembrance. We all know that done can't be undone, but it can be covered. Good enough ... but maybe not.<br /><br />You should walk into this film with the least previous knowledge possible. I know this is a clichéd statement but it's really true in this case. Do yourself a favor and see this brilliant movie as soon as you can.