Ik was van plan een interpretatie te schrijven, maar elke interpretatie zal niet overtuigend zijn omdat de film zo volkomen dubbelzinnig was. Dubbelzinnigheid is het enige mogelijke resultaat als je symboliek vermengt met een bijna volledig gebrek aan dialoog.<br />Nu heb ik geen probleem met dubbelzinnigheid per se. Dat is precies wat ik zo leuk vind aan sommige films van David Lynch, dat ze openstaan voor interpretatie en dat het beste argument wint. Het verschil zit hem in de presentatie. Bij dit soort films maakt het niet uit hoe diep het onderliggende thema is als dat thema op een saaie, oninteressante manier wordt gepresenteerd. Elke scène van de film wordt getoond, het punt wordt gemaakt en dan gaat de scène om de een of andere reden verder. Deze scènes gaan eindeloos door, zonder dialoog, zonder muziek, zonder camerabewegingen, en er is zelfs niet genoeg licht om jezelf te vermaken met de achtergronden.<br />Een deel van deze structureel onnodige verlenging wordt gedaan in een poging tot realisme. Hoewel het naïef lijkt om aan te nemen dat verveling in het echte leven filmwaardig is, simpelweg omdat het echt is. Op andere momenten is de verlengde scène gewoon een onvolwassen poging om het publiek een ongemakkelijk gevoel te geven. Zo zijn er bijvoorbeeld scènes van eten met prominente kauwgeluiden, de toeriste en haar lesbianisme, de moeder en haar masturbatie, enzovoort.<br />Ik heb net de beste interpretatie bedacht: door je bewust te zijn van de tijd vertraagt het leven enorm en wordt het ondraaglijk saai, zoals deze film prachtig illustreert!
I was going to write an interpretation, but any interpretation will be unconvincing because the movie was so completely ambiguous. Ambiguity is the only possible result when you mix symbolism with an almost complete lack of dialogue.<br /><br />Now I don't have a problem with ambiguity per se. That's exactly what I like about some David Lynch films, that they're left open to interpretation and the best argument wins. The difference here is presentation. With movies like this, it doesn't matter how profound the underlying theme is if said theme is presented in a boring uninteresting way. Every single scene in the movie is shown, the point is made, and then the scene continues for some reason. These scenes go on and on with no dialogue, no music, no camera movement, and not even enough light to allow you to entertain yourself with the backgrounds.<br /><br />Some of this structurally unnecessary prolonging is done in an attempt at realism. Though it seems naive to assume that real life boredom will be film-worthy simply because it is real. Other times the prolonged scene is simply an immature attempt to make the audience uncomfortable. For example, scenes eating with prominent chewing noises, the tourist and her lesbianism, mother and her masturbation, and so forth.<br /><br />I just figured out the best interpretation: By being aware of time, life slows tremendously and becomes excruciatingly boring, as this movie illustrates beautifully!