Ga die film niet zien. Tenminste, niet als je een kind bent of als je de eerste Babe leuk vond. Deze lijkt in niets op de eerste. De eerste Babe voelde echt aan; dit is een duistere fantasie. De eerste was open en vrolijk; dit is duister. De eerste was vriendelijk <0xE2><0x80><0x93> vriendelijke dieren, mensen, plot; deze is alleen maar gemeen. Hoe aardig is het om een hond met zijn kop onder water te zien, zonder hoop op overleving? Hoe opbeurend is het om een clown een kamer vol kankerslachtoffers, oude mensen, zieke mensen, allemaal zonder hoop, te zien vermaken, en de grote lach komt als hij het per ongeluk laat afbranden? Wat is het opwindend om een kreupele hond te zien die over een donkere straat wordt gesmeten, achtergelaten om te sterven.<br />Het mag artistiek gezien leuk en goed zijn om te proberen Fellini te imiteren, maar het is niet hetzelfde als meespelen in een heel goede kinderfilm. Het is geen slechte marketing, het is misleidend.
Don't go see this film. At least, don't if you're a kid or if you liked the first Babe. This one is nothing like the first. The first Babe felt real; this is a dark fantasy. The first one was open and upbeat; this is dark. The first one was kind - kind animals, people, plot; this one is just mean. How kind is it to watch a dog held head-first underwater, with no hope of survival? How uplifting is it to watch a clown entertain a room full of cancer victims, old people, sick people, all without hope, and the big laugh comes when he burns it down by mistake? How exciting is it to watch a crippled dog smacked across a dark street, left to die.<br /><br />It might be artistically fun and ok to try to emulate Fellini, but not riding on the coat-tails of a very good kids' movie. It's not bad marketing, it's deceptive.