Een goede vriend van me is een waanzinnig geobsedeerde autofreak. Op een dag zette hij zijn tv aan en stopte een dvd in de speler, en we keken naar Two Lane Blacktop. Ik heb helemaal niets met auto's, maar ik was gebiologeerd door die film. Toen het allemaal voorbij was, vond ik hem helemaal niet existentialistisch of pretentieus of verwarrend of saai. Ik zag het als een heel eenvoudig en toch meeslepend verhaal: twee mannen leven maar voor één ding: racen met hun auto, die is ontdaan van zijn meest essentiële onderdelen om hem maximale snelheid te geven. Dingen als radiatoren en achterbanken zijn verwijderd... staal is vervangen door glasvezel. En net zoals ze met hun auto hebben gedaan, hebben ze alle 'buitengewone' elementen uit hun leven en uit zichzelf weggenomen. Ze hebben geen behoefte aan conversatie of muziek, of aan liefde of woede, of welke andere emotie dan ook. Ze zijn koud en ontmenselijkt. Terwijl ze door het landschap lopen, ontmoeten ze een oudere man die zijn leven en zijn identiteit is kwijtgeraakt en wanhopig op zoek is naar een nieuwe identiteit. Het belangrijkste is dat ze gezelschap krijgen van een meisje dat maar één ding wil: menselijk contact. Zoals ik het zag, is het centrale punt van het verhaal de manier waarop ze de mannen beïnvloedt, de een meer dan de ander. Ik geloof dat dit het berucht 'dubbelzinnige' einde verklaart. De status van Laurie Bird als beginnende filmster is in sommige van haar scènes pijnlijk duidelijk. Soms is deze film misschien te subtiel en onderkoeld voor zijn eigen bestwil. Het lijkt erop dat een aantal van de belangrijkste en belangrijkste plotelementen aan de kijker worden overgelaten. Maar dat kan ook weer deel uitmaken van het 'afgesneden'-thema dat zo vaak voorkomt. Hoe het ook zij, het is een ongelooflijk unieke en zeer aangrijpende film. Ik kan zeker begrijpen dat hij niet voor iedereen is. In dat opzicht lijkt _2001: A Space Odyssey_ op 2001: A Space Odyssey; sommigen zullen hem onvermijdelijk als saai en zinloos beschouwen. Anderen zullen, bij gebrek aan een minder elitair en arrogant woord, 'het begrijpen'. Ik raad van harte aan dat iedereen het minstens één keer voor zichzelf ziet en erachter komt tot welke groep je behoort.
A good friend of mine is an insanely obsessed car-freak. One day he turned on his TV and popped a DVD into the player, and we watched Two Lane Blacktop. I'm not into cars at all, but I was transfixed by this movie. When it was all over, I didn't find it overly existential or pretentious or confusing or boring in the slightest. I saw it as a very simple yet compelling story; Two men live for only one thing: racing their car, which has been stripped down to its barest essentials in order to give it maximum speed. Things like heaters and rear seats have been removed... steel has been replaced with fiberglass. And as they have done with their car, they have stripped away all "extraneous" elements from their lives, and from their very selves. They have no need for conversation or music, or for love or anger or any other emotion for that matter. They're cold and dehumanized. As they make their way across the landscape, they meet an older man who has lost his life and identity, and is desperately searching for new ones. Most important, they are joined by a girl who wants only one thing: human contact. As I saw it, the central point of the story is how she affects the men, one of them more than the others. I believe this explains the notoriously "ambiguous" ending. It isn't a perfect film by any means. Laurie Bird's neophyte status is painfully obvious in some of her scenes. At times this film may be too subtle and understated for its own good. It seems that some of the most important and basic plot elements are left to the viewer to infer. Then again, this may again be part of the "stripped down" theme that is so prevalent throughout. Whatever the case, it's an incredibly unique and very haunting film. I can certainly understand that it isn't for everyone. Two Lane Blacktop is actually much like 2001: A Space Odyssey in that respect; some will inevitably regard it as boring and pointless. Others will, for lack of a less elitist and arrogant term, "get it." I heartily recommend that everyone sees it for themselves at least once, and find out which group you belong to.