Zoals velen voor mij hebben opgemerkt, is deze film een echo van de detectiveverhalen uit de jaren dertig en veertig. Ik zou nog iets verder willen gaan en willen suggereren dat het uitgangspunt van de film is: hoe zou het zijn als Philip Marlowe tot een mysterie werd verleid terwijl hij tegen de tachtig liep? De scène van Howard Duff in het begin van de film en zelfs de naam van zijn personage roepen The Big Sleep op, terwijl de toespelingen van Chandler de hele film door gaan. Art Carneys voortreffelijk gespeelde Ira Wells is zonder enige twijfel een avatar van Marlowe die tot het eind van de jaren zeventig en het eind van de jaren zeventig overleeft. Hij is een beetje doof, een beetje traag, een beetje chagrijniger, maar hij is nog steeds die ene morele man die door 'die gemene straten' loopt. van L.A.<br />Benton heeft buitengewoon werk verricht, maar dit is zijn opgang naar het sublieme, een film die je keer op keer kunt bekijken. Het is een klein meesterwerk. Als de eigen film van producent Altman, _The Long Goodbye_, een even goede Raymond Chandler-film was geweest als deze, zou _Goodbye_ zijn opgeklommen tot het niveau van de twee andere weergaloze Chandler-romans: _Howard Hawkes, Bogart and Bacall The Big Sleep_ en _Robert Mitchum Farewell, My Lovely_.
As many who have left comments before me have observed, this film echos the detective stories of the 1930s and 1940s. I would go a little further and suggest that the premise of the movie is what would the case be like if Philip Marlowe were roped into a mystery when he was pushing 80? Howard Duff's scene early in the film and even his character's name evoke The Big Sleep while Chandler allusions continue through the film. Art Carney's superbly underplayed Ira Wells is unquestionably an avatar of Marlowe surviving into the late 1970s and into his late 70s. He's a bit deaf, a bit slow, a bit more crotchety but he's still that one moral man walking down "these mean streets" of L.A.<br /><br />Benton has done some extraordinary work, but this is his elevation to the sublime, a movie that one can watch again and again. It's a minor masterpiece. If producer Altman's own The Long Goodbye had been as good a Raymond Chandler film as this is, Goodbye would have risen to the level of the other two incomparable films of Chandler novels: the Howard Hawkes, Bogart and Bacall The Big Sleep and the Robert Mitchum Farewell, My Lovely.