De eerste recensies die me ertoe aanzetten om Kekexili te zien, vergeleken hem met de grote Amerikaanse 'westerse' films - dus ik zal beginnen met de DIFFERENCES. Om te beginnen is het omslag van de Region-1-dvd op IMDb bespat met meer rood/bloed dan je in werkelijkheid in de film zult zien - OOOH, het omslag van de Region-3-dvd verraadt het einde volledig. Over culturele verschillen in marketingstrategieën gesproken - actie/scenario versus iets dat de moeite van het bekijken waard is?<br />Belangrijker is dat Amerikaanse 'westerse' films over het algemeen in de twintigste eeuw werden gemaakt, ongeveer in de achttiende- en negentiende eeuw, dus zelfs de meest 'gritty and hard-beating' films zitten vol Amerikaanse 'romantiseringen' over een lang vervlogen tijd en plaats. ooh, Kekexili is een film uit 2004 over iets wat pas 10 jaar geleden is gebeurd <0xE2><0x80><0x93> dus zit hij vol met het soort realisme dat zelfs National Geographic misschien moeilijk te bereiken zal vinden (cinema op grote hoogte, met zand en kou die het filmmateriaal aan flarden scheuren, de plaatselijke bevolking aan het praten krijgen, enz.).<br />voor fans van de Amerikaanse 'westerse' film zullen deze film niet leuk vinden <0xE2><0x80><0x93> de achtervolgings- en actiescènes zijn schaars, kort en traag (je beweegt te snel op grote hoogte <0xE2><0x80><0x93> je gaat dood) en de patrouillemannen vertonen geen enkel modern of westers gevoel voor individualisme/heroïek waar het publiek naar kan juichen. Zelfs fans van Discovery Channel weten misschien niet hoe ze moeten reageren <0xE2><0x80><0x93> er is heel weinig vertelling om het publiek te vertellen wat het moet denken, heel weinig muziek om het publiek te vertellen wat het moet voelen en heel weinig slow-motion/panning cinematografie om naar te lonken.<br />Wat deze film is, is een ander soort 'docu-drama' (meer Abbas Kiarostami dan Akira Kurosawa) <0xE2><0x80><0x93> het soort waarin de regisseur 'al zijn trucs uit de kast haalt' met zo'n minimalistisch script, plot, acteerwerk, fotografie en montage, dat het publiek elke mogelijkheid van een goedkope sensatie wordt ontzegd (het 'aha' of 'wow' van een achtergrondverhaal, boodschap, climax, slot, enz.). Dit is het moment waarop deze film uitstijgt boven films als 'Himalaya'. die proberen een conventionele maar onhandige verhaalstructuur in te passen <0xE2><0x80><0x93> in de woorden van de regisseur is het erg 'wreed' voor het publiek.<br />Ik bedoel, praat over het 'voor zichzelf laten spreken' van het onderwerp <0xE2><0x80><0x93> het begint met de premisse van een of ander hoog actieavontuur, maar 'breekt' voortdurend het tempo om de realiteit van patrouillerende patrouilles op grote hoogte te laten binnendringen... En aangezien we meestal 'ingebed' zijn met de verslaggever die maar een klein beetje Tibetaans spreekt, wordt ons maar heel weinig uitgelegd/de verslaggever (de patrouillemannen zijn geen geweldige 'talkers'...). Om de 'immers'-factor te verbeteren of een idee te krijgen van de verwondering en verwarring die de verslaggever voelde, probeer de film te bekijken zonder de ondertiteling voor de Tibetaanse dialoog. Net als bij een trektocht met een rugzak moet je nadenken over wat je hebt gezien of gevoeld nadat je 'terug' bent gekomen.<br />Deze film had een beperkte marketing- en distributiewaarde, omdat hij niet helemaal paste in de 'commerciële' filmgenres <0xE2><0x80><0x93> maar ik kijk uit naar de volgende film van regisseur Lu Chuan over het bloedbad in Nanjing (of 'incident', zoals sommige Japanners het noemen).
The first reviews which drew me to watch Kekexili compared it to the great American "Westerns"-- so I'll start with the DIFFERENCES. To begin with, the Region-1 DVD cover shown here on IMDb is splattered with more red/ blood than you will actually see in the film-- OTOH, the Region-3 DVD cover completely gives away the ending. Talk about cultural differences in marketing strategy-- action/ plot vs. something worthy of repeated viewing?<br /><br />More importantly, American "Westerns" were generally made in 20th century about 18th-19th century, so even the most "gritty and hard-hitting" ones are full of American "romantizations" about a long-gone time and place. OTOH, Kekexili is a 2004 film about something that only happened 10 years ago-- so it is full of the kind of realism that even National Geographic may find hard to achieve (high-altitude cinematography with the sand and the cold cracking the film-stock, getting the locals to talk, etc.).<br /><br />IOW, fans of the American "Westerns" are not going to enjoy this film-- the chase/ action sequences are few, short and slow (you move too fast at high altitudes-- you die) and the patrol-men don't exhibit any modern or western sense of individualism/ heroism that audiences can cheer for. Even fans of the Discovery Channel may not know how to react-- there is very little narration to tell audiences what to think, very little music to tell audiences what to feel and very little slow-motion/panning cinematography for audiences to ogle at.<br /><br />What this film is, is a different kind of "docu-drama" (more Abbas Kiarostami than Akira Kurosawa)-- the kind where the director "pulls all his punches" with such minimalist scripting, plotting, acting, photography and editing, that audiences are denied any possibility of a cheap thrill (the "ah-hah" or "wow" from being given a back-story, message, climax, conclusion, etc.). This is where this film rises above the likes of "Himalaya" which tries to tuck in a conventional but awkward narrative-structure-- in the words of the director, it's very "cruel" to the audiences.<br /><br />I mean, talk about letting the subject-matter "speak for itself"-- it starts out with the premise of some high action-adventure, but continually "breaks" the pace to let the realities of high-altitude patrolling intrude.... And since we are mostly "embedded" with the reporter who speaks only a little Tibetan, very little is explained to us/ the reporter (the patrol-men aren't great "talkers"...). To improve the "immersion" factor or get a sense of the wonder and confusion the reporter felt, try watching the film without the subtitles for the Tibetan dialogue. Like a backpacking/trekking trip, you might have to think about what you saw or felt after you "come back".<br /><br />This film had a limited marketing and release because it didn't quite fit any of the "commercial" film genres-- but I'll be watching out for director Lu Chuan's next film about the Nanjing massacre (or "incident" as some Japanese call it).