Mijn kamergenote en ik verveelden ons, en het ging door. Dat is het enige waarom we keken. En oké, Scott Bairstow speelde een rol. Maar we hadden niet echt veel verwacht. En we waren volkomen gevloerd.<br />Het verhaal gaat over Susan, een vrouw van achter in de dertig/voor in de veertig die aan kanker lijdt. Ze verhuist met haar dochter van Chicago naar Californië omdat ze dicht bij huis en haar ouders wil zijn als ze sterft. Ze wil haar ouders niet, die van haar houden maar haar leven beheersen, die haar elfjarige dochter Carson opvoeden, maar ze heeft niemand anders. In Californië ontmoet ze Michael, een 26-jarige hulpkelner zonder doelen, voor wie ze een wollig leeghoofd is. Tot haar grote verbazing blijkt hij intelligent te zijn en, zoals zij het uitdrukt, 'diepgang' te hebben. Als hij hoort hoe ze eraan toe is, probeert Michael weg te lopen bij moeder en dochter, maar hij gaat verder om een integraal deel van hun leven te worden. Terwijl Susan zich op de dood voorbereidt, zorgt hij voor hen beiden.<br />Dit waren oprechte, driedimensionale personages, die in de loop van de film groeiden en leerden. De nadruk lag op mensen die moeilijke situaties overleefden en boven zichzelf uitstegen. Het enige punt in de plot dat tot sentimentele banaliteit had kunnen uitgroeien, was de verplichte strijd om de voogdij, maar in plaats daarvan werd het een kans voor alle betrokkenen om personages te worden, en het werd met meer smaak behandeld dan in jaren voor een film was gedaan.<br />Ik zal het nog eens zeggen <0xE2><0x80><0x93> ik was gevloerd door de eerlijkheid en de waarheid in deze tv-film.<br /><br />Nancy Travis, Scott Bairstow en het meisje dat de dochter speelde, geven verbluffende voorstellingen. Ze zijn allemaal complex en veelzijdig en zullen je echt verrassen.<br />Kijk naar deze film. Wat een sentimentele film van de week had kunnen zijn, staat nu bekend als een echt filmwerk.
My roommate and I were bored, and it was on. That is the sum total of why we watched. And okay, Scott Bairstow played a factor. But we really didn't expect much. And we were absolutely floored.<br /><br />The story is of Susan, a woman in her late thirties/early forties suffering from cancer who moves with her daughter from Chicago to California because she wants to be close to home and her parents when she dies. She doesn't want her parents, loving but controlling people, raising her 11-year-old, Carson, but has no one else. In California, she meets Michael, a 26-year-old busboy with no goals who she takes to be a fluffy airhead. Much to her surprise, he turns out to be intelligent and, as she puts it, "has depth." After learning of her condition, Michael tries to run from the mother and daughter, but moves on to become an integral part of their lives, providing both with true love as Susan prepares to die.<br /><br />These were honest-to-goodness three-dimensional characters, who grew and learned over the course of the movie. The emphasis was on people surviving difficult situations and growing beyond themselves. The one plot point that could have spiraled into maudlin triteness was the obligatory custody battle, but instead was turned into a chance for all concerned to grow as characters, and was handled more tastefully than any such situation handled on film in years.<br /><br />I will say it again--I was floored by the honesty and truth in this made-for-TV movie.<br /><br />Nancy Travis, Scott Bairstow and the girl that played the daughter give stunning performances. All are complex and multi-faceted and will truly surprise you.<br /><br />Watch this movie. What could have been a sappy movie-of-the-week instead stands as a true work of film.