Waarschuwing: Afhankelijk van je definitie van'verstoorders' is er misschien sprake van een'verstoorder'. Wees voorzichtig.<br />Net als de meeste andere recensenten viel het me op hoe 'perfect' de toekomst was, maar ook hoezeer die leek op de twintigste eeuw. Dat alles, IMO, is echter niet relevant voor de plot.<br />Nu heb ik Asimovs boek niet gelezen (ik had er zelfs geen idee van dat deze film op een boek was gebaseerd tot ik inlogde op IMDb), maar zelfs als ik dat wel had gedaan, zou ik niet met de hoogste verwachtingen naar de film zijn gegaan, omdat ik weet hoe Hollywood de boel verprutst.<br />Mijn ouders, die de film al hebben gezien, zijn er erg over te spreken, maar mijn zus vond het maar saai. Ik ging naar binnen met middelmatige verwachtingen, vooral omdat ik niet veel affiniteit heb met films over kunstmatige intelligentie.<br />Ik was aangenaam verrast door de plot. Misschien ligt het aan mij, maar ik had echt het gevoel dat ik me met de robot kon identificeren. Het kon me niet schelen dat het Robin Williams was. Het kon me niet schelen dat de toekomst volkomen onrealistisch was. In zekere zin denk ik dat ik me met Andrew identificeerde vanwege mijn persoonlijkheid; ik ben onhandig in sociale situaties en altijd uiterst meegaand.<br />Waarschijnlijk viel ik als een blok voor de plot, maar ik vond het leuk om ervoor te vallen. De oppervlakkige fouten die de film maakte, werden ruimschoots goedgemaakt door het verhaal, dat ik briljant mooi vond. Ik kan echt geen adjectieven bedenken die voldoende zouden zijn om het te beschrijven, maar... het is gewoon iets wat me echt aansprak.<br /><0x3E> Afgezien van de overeenkomsten die ik tussen mezelf en Andrew ontdekte, denk ik dat ik ook werd geraakt door veel elementen van de plot: onafhankelijkheid, vrijheid, erkenning, een afgewezen liefde...<br /><0x3E> En de filosofische kwesties, het meest dwingend. Ik heb er altijd van genoten om na te denken over de morele kwesties rondom robots, onsterfelijkheid enzovoort. Ik denk dat ik me daar waarschijnlijk door aangetrokken voelde. Het zien sterven van de mensen van wie Andrew hield, was waarschijnlijk het deel van de film dat me het meest raakte, omdat ik in mijn hart een erg nostalgisch mens ben <0xE2><0x80><0x93> ik vind het heerlijk om me gebeurtenissen uit het verleden te herinneren, mensen die ik kende... en ik voelde Andrews verdriet om het verlies van de mensen van wie hij het meest hield. Veel recensenten bekritiseerden deze film vanwege de onrealistische weergave van de toekomst en het feit dat het boek van Asimov niet goed was aangepast (van wat ik erover heb gehoord, is dat jammer, want het boek lijkt veel krachtiger). Sterker nog, er werd zelfs muziek bij gedraaid.<br />Maar dat maakt me allemaal niet uit. Het verhaal was heel filosofisch, met alle sentimentele trekjes die me doen smelten als boter in een koekenpan. Deze film is waarschijnlijk een van de ontroerendste en briljantste drama's die ik ooit heb gezien en overtreft A Beautiful Mind, mijn vorige favoriete drama. Geen van beide films is foutloos, maar de verhalen, waar een film over gaat, zijn prachtig.
Warning: Depending on your definition of "spoilers", there might be a spoiler here. Tread carefully.<br /><br />Like most other reviewers, I could not help but notice how "perfect" the future was, yet how much it resembled the 20th century. However, all that, IMO, is irrelevant to the plot.<br /><br />Now, I haven't read Asimov's book (as a matter of fact, I had no idea this movie was based on a book till I logged on to IMDb), but even if I had, I wouldn't go in with the highest expectations, knowing how Hollywood mucks things up.<br /><br />My parents, who have already watched this film, praised it quite highly, but my sister trashed it as boring. I went in with mediocre expectations, particularly because I don't have much affinity for movies dealing with artificial intelligence.<br /><br />I was pleasantly surprised by the plot. Perhaps it's just me, but I really felt I could actually relate to the robot. I didn't care that it was Robin Williams. I didn't care the future was totally unrealistic. In a sense, I think I related to Andrew because of my personality; I'm awkward in social situations, and am always utterly agreeable.<br /><br />I probably fell for the plot like a sucker, but I liked falling for it. Whatever superficial goofs the movie made were more than made up for me by the story, which I found brilliantly beautiful. I really cannot think of adjectives that would sufficiently describe it, but.... it's just something that really appealed to me.<br /><br />Besides the similarities I found between myself and Andrew, I think I was also touched by many elements of the plot; independence, freedom, recognition, a spurned love... <br /><br />And the philosophical issues, most imperatively. I've always enjoyed pondering the moral issues surrounding robots, immortality, and so on. I think that's probably what drew me in. Watching the people Andrew loved die was probably the part of the film that touched me most, because I'm a very nostalgic person at heart - I love recalling past incidents, people I knew... and I felt Andrew's pain at losing the people he loved most.<br /><br />A lot of reviewers criticised this movie for its unrealistic portrayal of the future, its failure to properly adapt Asimov's book (from what I've heard about it, it does sound like a great pity, as the book seems more powerful), hell, even the music played.<br /><br />But none of that stuff really matters to me. The story was quite philosophical, with all the touches of sentimentality that make me melt like butter in a frying pan. This movie is probably one of the most touching and brilliant dramas I've watched, outdoing A Beautiful Mind, my previous most favourite drama. Neither films are without flaws, but the stories, which is what a movie is about, are beautiful.