Run Fatboy Run, geregisseerd door David Schwimmer, is een hartverwarmende komedie die niets nieuws toevoegt aan het genre, maar slechts in de voetsporen treedt van eerdere producties. De film vertelt hoe Dennis (Simon Pegg) wegloopt van zijn verloofde Libby (Thandie Newton) en zijn ongeboren kind, om vijf jaar later (nu hij volwassen is) een vastberaden gevoel te krijgen. En nu komt het: om te bewijzen dat hij nu de hand van een ex-verloofde waardig is, waagt hij zich aan een poging tot de marathon van Londen. Helaas worden alle negatieve vooroordelen over deze film van het begin af aan bevestigd, bijvoorbeeld door zich stevig aan genreconventies en verwachtingen te houden, waardoor David al snel een ongeschikt watje wordt omdat hij te slim af is door een travestiet die winkeldiefstal pleegt (duidelijk alleen maar een travestiet om een glimlach op zijn gezicht te toveren), en zijn Pakistaanse huisbaas zo stereotypeert dat hij een kruiperd waardig is, en ons opnieuw kennis laat maken met het clichématige'slimme vriendje'-personage <0xE2><0x80><0x93> briljant gespeeld door Hank Azaria.<br />De film concentreert zich op Dennis en de worstelingen en valkuilen die hij tegenkomt bij zijn poging zijn ex-verloofde terug te winnen, maar door dat te doen bootst de film vermoeiend de obsessie van de media met sportieve underdogs na, die op een bepaald niveau altijd winnen. De gekozen plot is iets dat al vele, vele malen in de bioscoop is vertoond, en het is verontrustend om een eigentijdse komedie te zien met intelligente acteurs en een nieuwe regisseur die teruggrijpt op zulke saaie verhalen.<br />In een notendop parodieert de film moderne, mannelijke zorgen, van de zorgen om een huwelijk, betrokkenheid en vaderschap tot de steeds populairder en relevanter wordende vragen: 'Krijg ik een buikje?' Door deze ideeën te bespotten, belichaamt de film de algemene conventies van al die films die eraan vooraf zijn gegaan, van Big Daddy tot de recentere Knocked Up. Run Fatboy Run is een film die heel gemakkelijk Adam Sandler had kunnen spelen en die gebaseerd zou kunnen zijn op de marathon van New York; hij vertelt een verhaal dat niet echt relevant is voor de cast of de locaties. Bovendien kan ik me voorstellen dat Hugh Grant de rol van de'slimme vriend' zou kunnen spelen.<br />Fans van Simons Pegg's eerdere aanbiedingen zullen hier niet zo van genieten als van Hot Fuzz of Shaun of the Dead, maar zullen niettemin genieten van de korte cameo's van Stephen Merchant en David Walliams. Gezien het feit dat de film zich concentreert rond een marathon, is het ironisch dat de film in zo'n voorspelbaar tempo voortploetert, terwijl het enige gevoel van urgentie voortkomt uit de zekerheid dat er een eind aan komt. Er is geen poging tot karakterisering en het publiek zal zich er niet om bekommeren wat er met de mensen op het scherm gebeurt, aangezien er waarschijnlijk geen echte empathie of identificatie met hen zal plaatsvinden.<br />Sommige scènes zijn grappig, vooral zijn poging om van zijn schaamluis af te komen, op het moment dat hij tegen de muur knalt en er een blaar op het gezicht van zijn vriend verschijnt. Er wordt wel gelachen (al is het niet vaak), maar gezien de manier waarop ze worden uitgevoerd en geplaatst, is het duidelijk dat het grappen zijn die in de film zijn verwerkt om hem grappiger te maken. Helaas eisen het overdreven uitgewerkte idee en de clichématige plotmiddelen hun tol van een film die beter zou zijn geweest als de personages wat opvallender waren geweest, en dat is jammer, want gezien de korte duur van de films slaagt Schwimmer er toch in om met zijn hoofdpersonages oprechte vertolkingen op te roepen. En ten slotte trekt het voorspelbare in een film altijd de aandacht van het publiek, want sommige kijkers houden van afgezaagde ideeën <0xE2><0x80><0x93> het idee alleen al bewijst dat ze een succes zijn. Maar als je op zoek bent naar iets wat lijkt op het werk van Peggs uit het verleden, iets inventiefs of buitenissigs, dan is deze film dat niet.
Directed by David Schwimmer, Run Fatboy Run is a warm hearted comedy that does nothing new for the genre but merely follows in the footsteps of previous offerings. The film tells of how Dennis (Simon Pegg) runs away from his fiancé Libby (Thandie Newton) and his unborn child only to have a sense of resolve five years later (now that he's grown up). And, here's the twist, in order to prove that he is now worthy of ex-fiancés hand he embarks on an attempt at the London marathon.<br /><br />Regrettably any negative preconceptions of this film are confirmed from the outset, for example, in sticking firmly to genre conventions and expectation the film quickly establishes David as an unfit wimp by him being outwitted by a shop-lifting transvestite (clearly only a transvestite to elicit a smile), it also stereotypes his Pakistani landlord to the point of it being cringe worthy and it reacquaints us with the clichéd "smooth boyfriend" character - brilliantly played by Hank Azaria.<br /><br />The film concentrates on Dennis and the struggles and pitfalls he encounters on his quest to win back his ex-fiancé, but in doing so it tiresomely emulates the media's obsession with sporting underdogs and how they are always winners on some level. Its chosen plot is something that has been played out, many, many times in cinema and it is disconcerting to see a contemporary comedy with bright actors and a fresh director regress to such tedious story-telling.<br /><br />In a nutshell the film parodies modern masculine anxieties, from the worry of marriage, commitment and fatherhood to the ever more popular and relevant... "am I getting a belly". In satirising these notions the film epitomizes the generic conventions of all those films that have preceded it, from Big Daddy to the more recent Knocked Up. Run Fatboy Run is a film that could have quite easily starred Adam Sandler and have been based around the New York marathon; it tells a story that has no real relevance to its cast or locations. In addition I could imagine Hugh Grant playing the "smooth talking boyfriend".<br /><br />Fans of Simons Pegg's previous offerings will not enjoy this as much as Hot Fuzz or Shaun of the Dead, but will nevertheless gain some delight from the brief cameos of Stephen Merchant and David Walliams. Given that it centres around a marathon it is ironic that the film plods along at such a predictable pace, with the only sense of urgency evolving from the certainty that it has an end. There is no attempt at characterisation and the audience will not care what happens to the people on screen as no real empathy or identification with them is likely to occur.<br /><br />Some scenes are funny, most notably his attempt to relieve himself of his groin rash, the moment he hits the wall and a blister popping in his friends face. The laughs are there (be them sparse), but given how they're executed and placed, it is clear they are gags that have been worked into the film to help make it funnier. Unfortunately the over worked idea and the clichéd plot devices take its toll on a film that would have been better if it the characters had been more distinctive, which is a shame because given the films short comings Schwimmer does manage to evoke heartfelt performances from his leads. Finally, the trait of predictability in a film will always pull an audience, as some viewers like well-worn ideas - the very notion proves they are a success. But if you're after something similar to Peggs previous work, that's inventive or off the wall, then this film isn't it.