Er is misschien wel een redelijk goede film die zich uit deze puinhoop probeert te wurmen, maar net als bij een andere Britse rampenfilm (van het onbedoelde soort, Crush), gaat deze film ten onder aan een slap scenario en een afgrijselijke tweedimensionale karakterisering. Michael Kitchen is een goede acteur, maar zijn optreden als Stephens vader is gewoon schokkend; hij zou waarschijnlijk de tekstschrijver met zich mee de afvoer in kunnen sleuren, maar hoe dan ook, hij wordt geen filmster als dit het soort project is waarmee hij wordt opgezadeld. Als therapeut is de rol van therapeut niet erg overtuigend, en de rol van therapeut is, afgezien van de twee hoofdrollen, de enige van het soort dat in deze film voorkomt.<br />Wat de twee hoofdrollen betreft, die hebben een paar goede momenten, maar het is de bedoeling dat we door het script in het onwaarschijnlijke en het onverdedigbare gaan geloven. De 'operatie'-scène is lachwekkend, wat misschien ook de bedoeling was, hoewel ik zou hebben gedacht dat we moesten lachen om de gruwelen, niet om de bespottelijke actie. En als het om de drugsscènes gaat, moet ik bekennen dat ik ze uiteindelijk door moest spoelen, zo g<0xC3><0xAA>nant waren ze.<br />'Crush' werd trouwens bijna 'The Sad Fuckers Club' genoemd. Ik ben er zeker van dat het een goed idee was om voor onze eigen veiligheid een slechte film te maken. Ik vraag me af of deze film een soortgelijke werktitel had.
There may be a halfway decent film trying to wriggle out of this mess, but as with another British disaster movie (of the unintentional kind), Crush, this film is killed by a ropy screenplay and some horribly two-dimensional characterisation. Michael Kitchen is a fine actor, but his performance here as Stephen's father is just shocking; he could probably drag the scriptwriter down the plughole with him, but either way he is not going to be a movie star if this is the sort of project he gets saddled with. Marianne Jean-Baptiste (another fine actor - when is she going to get another part as good as Secrets & Lies?) is quite unconvincing as a counsellor, in a seriously underwritten part, pretty much the only kind there is in this film apart from the two leads.<br /><br />As to the two main roles, they have a few good moments, but are asked to make us believe the implausible and the indefensible by the script. The "operation" scene is laughable, which perhaps was the idea, although I would have thought we are supposed to be laughing at the horror of it all, not at the ludicrousness of the action. And when it came to the drug scenes, I confess I eventually had to fast forward through them, so embarrassing were they.<br /><br />"Crush", incidentally, was almost called "The Sad Fuckers Club"; I'm sure that it was in the task of sanitising it for our protection that a good idea turned into a terrible film. I wonder if this film had a similar working title...