Net als Max Von Sidows 'Joubert' in 'Three Days of the Condor' leidt John J. Anderson van Robert Duvall een leven van tegengestelden. Hij zoekt betekenis in een leven waarin hij andere levens neemt zonder betekenis. Hij zoekt passie waar zijn werk dat niet toestaat. Zoals Joubert zich diep verbonden voelt met zijn kleinkinderen, zo is Anderson zich verbonden met zijn geadopteerde gezinnen, waar hij ze ook vindt, en, al is het maar tijdelijk, met het leven dat hen omringt.<br />De film laat onopgeloste kwesties achter: wat gebeurt er met Manuela, haar zoon, haar vrienden en het fantasieleven van Tango waarin ze leven, allemaal van wie Anderson al snel zo veel mogelijk is gaan houden. Wat gebeurt er met Miguel en Orlando die hem hebben gerekruteerd? Het maakt deel uit van de dubbelzinnigheid van Andersons leven, dat hij op en van het toneel stapt en voortdurend deze en soortgelijke rekeningen open moet laten staan, terwijl hij toch betekenis toevoegt aan het leven van anderen en zij de zijne zijn als hij door het leven gaat... en als hij levens neemt.<br />Dit is een film in een oudere en verfijndere stijl. Wat er wordt weggelaten is geen omissie, maar wordt aan de kijker overgelaten om te overpeinzen. De film is niet bevredigend en dat is ook niet de bedoeling. Maar hij is wel boeiend en de moeite van het bekijken waard.
As with Max Von Sidow's "Joubert" in "Three Days Of The Condor, Robert Duvall's John J. Anderson lives a life of opposites. He seeks meaning in a life where he takes other lives without meaning. He seeks passion where his work does not allow it. As Joubert is deeply committed to his grandchildren, Anderson is to his adopted families wherever he finds them and, if only temporarily, to the fabric of life that accompany them.<br /><br />The movie leaves unresolved issues; what becomes of Manuela, her son, her friends and the fantasy-life of Tango they live in, all of whom Anderson has quickly come to love to the extent he can. What becomes of Miguel and Orlando who recruited him. It is part of the ambiguity of Anderson's life, stepping on and off the stage that he must continually leave these and similar accounts open, yet he adds meaning to the lives of others and they his as he passes through....and as he takes lives.<br /><br />This is a movie in an older and more sophisticated style. What is left out is not omission but rather is left to the viewer to ponder. The movie is not satisfying and is not intended to be. It is, however, compelling and worth seeing.