Omdat ik de lieftallige Irene Dunne vele jaren geleden had zien optreden in haar bekendere film 'The Awful Truth' (1937), keek ik met grote verwachtingen uit naar het zien van mijn onlangs aangeschafte dvd 'Never a Dull Moment'.<br />Maar ik besefte al snel dat deze film veel minder goed was dan elke andere film waarin ze ooit een rolletje had gehad. Irene Dunne, die toen 52 jaar oud was en het einde van haar filmcarrière naderde, was niet te vergelijken met Fred MacMurray, die 10 jaar jonger was, wat misschien ook het gebrek aan chemie tussen de twee sterren verklaart. Het schrijven van het script is erg slecht en het ontbreekt hun allebei aan een slimme en gevatte dialoog om mee te werken. Naar mijn mening hadden ze de hofmakerij wat interessanter kunnen maken met een paar romantische intermezzo's inbegrepen, maar in plaats daarvan zien we een paar minuten van de onderste helft van benen die door gangen lopen; erg fantasieloos en goedkoop gedaan, maar ik neem aan dat het voorrang had kunnen krijgen om ze in allerijl naar het platteland te krijgen voor al die stomme slapstick-actie. In deze film zingt Irene Dunne ook, maar hoezeer ik ook op Irene gesteld ben en haar bewonder om het feit dat ze zo'n geweldige actrice is geweest, zingen was beslist niet een van haar sterkste eigenschappen en vooral het eerste nummer is behoorlijk g<0xC3><0xAA>nant; het zou beter zijn geweest als een beroepszangeres haar stem een andere naam had gegeven. Het is ook heel duidelijk dat het snelle paardrijden en van het paard gegooid worden door een stuntman gebeurde. Al met al een grote teleurstelling, voornamelijk door het slechte acteerwerk en het slechte scenario en een triest einde van wat voor Irene Dunne verder een geweldige acteercarrière is geweest, maar deze film zou op een regenachtige zondagmiddag kinderen van acht tot veertien kunnen aanspreken, voornamelijk vanwege de dwaze slapstickhumor en de ongecompliceerde verhaallijn die deze leeftijdsgroep meer zou kunnen aanspreken.
Having seen the lovely Irene Dunne perform many years ago in her better known movie "The Awful Truth" (1937), I looked with great expectations forward to watching my recently acquired DVD "Never a Dull Moment". <br /><br />However, I soon realized the awful truth that this movie was much below par to any previous movie she has ever starred in. Irene Dunne who was 52 years old at the time and approaching the end of her movie career was poorly matched with Fred MacMurray who was 10 years her junior, which might also explain perhaps the lack of chemistry between the two stars. <br /><br />The script writing is very poor and lacking of any clever and witty dialog for both of them to work on. In my opinion they could have made the courtship a bit more interesting with some romantic interludes included, instead what we see are a few minutes of the bottom half of legs shoveling through hallways; very unimaginative and cheaply done, but I suppose the priority might have been to get them in a hurry out into the rural country side for all the silly slapstick action. <br /><br />Irene Dunne also sings in this movie but as much as I love and admire Irene for having been a great actress, singing was definitely not one of her strongest attributes and especially the first number is quite embarrassing; it would have been better if a professional singer had dubbed her voice. It is also made quite obvious that the fast horse riding and being thrown of the horse was done by a stunt person. <br /><br />All in all a big disappointment, mainly due to bad directing and bad script writing and a sad end to what has otherwise been a great acting career for Irene Dunne, however this movie might appeal to children 8 to 14 on a rainy Sunday afternoon, mainly for the silly slapstick humor and uncomplicated story line which might be more appealing to this age group