Ik moest op de retourfunctie van de afstandsbediening drukken toen ik meende te horen dat Paul Gégauff, de hoofdrolspeler en schrijver van de roman die de basis vormt van Chabrols _Une partie de plaisir_, over zijn vrouw zegt: 'Ze staat aan de kant van Korzybski die beweert dat hij Aristoteles weigert, maar zij heeft geen van beide gelezen.' Ik had het goed gehoord. Hoewel ik in een paar van mijn opmerkingen polycontextuele logica had genoemd, had ik nooit verwacht dat ik die in een film zou aantreffen <0xE2><0x80><0x93> en hier zijn we dan.<br />Als je de Aristotelische logica afwijst, geef je het hele fundament van ons denken op. Met de logische categorieën van positie en ontkenning, worden ook de corresponderende ethische categorieën goed en slecht afgeschaft. In zo'n wereld moet alles opnieuw gedefinieerd worden, en de meeste dingen zijn niet meer goed of slecht, maar goed of slecht, of geen van beide waarvoor nog een term moet worden uitgevonden. Ik heb geen idee hoe Gégauff op het idee is gekomen om de oprichter van de Semantiek, Alfred Korzybski, in deze film te introduceren. Je zou je echter kunnen voorstellen dat Korzybski's belangrijkste wiskundige kenmerk, de'multi-ordinaliteit', hier wordt gezien als het metafysische principe van de open huwelijksstructuur van het paar dat uiteindelijk leidt tot een van de wreedste catastrofes die je ooit in een film hebt gezien. Het concept van de multi-ordinaliteit vervangt ondubbelzinnige kaarten door ambiguïteiten <0xE2><0x80><0x93> en toch niet in een chaotische, maar precies beperkte zin. In de ogen van Gégauffs karakter breekt zijn vrouw misschien uit dit begrensde gebied wanneer ze een seksuele relatie aangaat met Habib. Gégauffs karakter zegt duidelijk: 'Eerder gaf ze de voorkeur aan sublieme cultuur, en nu zwelgt ze in de modder van menselijk uitschot'. (Tussen haakjes: ook de zeer geavanceerde taal die Gégauffs karakter gebruikt om elk lager niveau van het menselijk bestaan naar de hel te verdoezelen, toont een filosofische achtergrond die moeilijk te vinden is.) Zo is zijn vrouw de grens overgestoken die door de Korzybski-functies is begrensd en zal ze daarom veroordeeld worden. Tegen zijn toekomstige vrouw onderstreept hij vele malen dat hij zich bevrijd en ontspannen voelt. Het echte keerpunt in het verhaal van deze film is dus daar, waar Gégauff zelf zijn eigen metafysische principes in de steek laat. Vanuit zijn onbereikbare positie daalt hij af, zeg maar, en verandert in een vulgaire stalker en bedelaar die zich voor zichzelf schaamt. Maar het verhaal lijkt ook een andere grens te overschrijden, namelijk de grens tussen Gégauffs personage en Gégauff, de schrijver, zelf. In de film vermoordt hij (bijna?) zijn vrouw op een kerkhof, in zijn echte leven (een paar jaar na de film) wordt hij op kerstavond door zijn tweede vrouw doodgestoken. Daarom rijst de laatste vraag: behoort de reflexiviteit die ontstaat wanneer iemand zichzelf speelt nog steeds tot Korzybski's principe, of is het een schending van dit principe, omdat zelfreflexiviteit in een veelsoortige wereld niet voorkomt?'
I had to press the return function of the remote control when I believed to hear that Paul Gégauff, main actor and writer of the novel which is the base of Chabrols "Une partie de plaisir", says about his wife: "She sides with Korzybski who claims to refuse Aristote, but she hasn't read either one". I heard right. Although I had mentioned polycontextural logic in a couple of my comments, I would have never expected to find it actually in a film - and here we are.<br /><br />If you reject Aristotelian logic, you give up the whole fundamental of our thinking. With the logical categories of position and negation, also the corresponding ethical categories good and bad are abolished. In such a world everything has to be defined newly, and most things are not anymore either good or bad, but both good and bad or neither one for which a term has still to be invented. I have no idea how Gégauff came to the idea to introduce the founder of General Semantics, Alfred Korzybski, in this movie. However, one could imagine that Korzybski's most important mathematical feature, the "multi-ordinality", is seen here as the metaphysical principle of the open marriage structure of the couple which finally leads into one of the most brutal catastrophes ever seen in a movie. The concept of multi-ordinality replaces unambiguous mappings through ambiguous ones - yet, not in a chaotic, but exactly restricted sense. Possibly, in the eyes of Gégauff's character, his wife breaks out of this restricted area when she goes into a sexual relationship with Habib. Gégauff's character says clearly: "Earlier, she preferred sublime culture, and now she is wallowing in the mud of human scum". (By the way: Also the highly sophisticated language which Gégauff's character uses in order to damn every lower level of human existence into hell, shows a philosophical background which is hard to find anymore.) Thus, his wife crossed the border restricted by the Korzybski-functions and is to be condemned because of that. Up to this moment, Gégauff's character still appears as the guardian of a consistently valid metaphysics; e.g., to his future new wife he underlines many times that he feels freed and relaxed. So, the real breaking-point in the story of this movie is there, where Gégauff himself abandons his own metaphysical principles. From his unreachable position, he comes so-to-say down and turns into a vulgar stalker and beggar who is ashamed about himself. However, the story seems to trespass another border, too, namely the border between Gégauff's character and Gégauff, the writer, himself. In the movie he (almost?) kills his wife on a cemetery, in his real live (just a few years after the movie) he was stabbed to death by his second wife, on Christmas' Eve. Therefore, the final question arises: Does the reflexivity which arises when somebody plays himself still belong to Korzybski's principle or does it violate this principle, because self-reflexivity is excluded in a multi-ordinal world?'- It is.