Voordat Ron Howard zijn energie besteedde aan het maken van films die een boodschap overbrachten en tot nadenken stemden (ook al lukt hem dat niet altijd), was hij aan het begin van zijn carrière een beetje wilder en avontuurlijker. Films als Night Shift en Grand Theft Auto waren veel wilder dan alles wat hij tegenwoordig doet. Maar de film die hem naar de A-lijst van regisseurs dreef, was Splash.<br />Splash voelt ook anders aan dan de films van Ron Howard van de afgelopen jaren. Dit is een film die met veel geestdrift en duidelijk plezier van Howard is gemaakt. Het is een eenvoudig maar magisch sprookje waar je echt van gaat houden. Het was ook het eerste wat Howard in verband bracht met Tom Hanks. Een vriendschap die vandaag de dag nog steeds voortduurt met hits als de schitterende Apollo 13 en de totaal overschatte Da Vinci Code.<br />Er zijn niet veel live-actionfilms over zeemeerminnen, wat Splash nogal uniek maakt. Het is geen perfecte film. Hij heeft een paar gebreken, hij is een beetje te licht en het einde is een beetje vreemd, maar het is ook een leuke manier om de tijd door te komen.<br />Allan Bauer (Hanks) bestiert een groente- en fruitmarkt samen met zijn broer Freddie (de overleden en grote John Candy). Hij heeft naar liefde in zijn leven verlangd sinds hij als jongen door een zeemeermin werd gered van de verdrinkingsdood. Hij is het incident nooit vergeten. En zij ook niet. Nadat Allan door zijn vriendin is gedumpt, gaat hij terug naar Cape Cod om alleen te zijn. De plek waar hij de zeemeermin heeft ontmoet. Maar als hij in de problemen komt, wordt hij gered door dezelfde zeemeermin. Alleen is zij nu een prachtige volwassen zeemeermin (en wordt ze prachtig gespeeld door de perfect gecaste Daryl Hannah).<br />Allan gaat terug naar New York en zij volgt hem. Op het droge heeft ze benen. Maar als ze ooit nat wordt, verandert ze weer in een zeemeermin. Ze noemt zichzelf Madison (naar de straat) en begint een relatie met Allan die uitgroeit tot ware liefde. Maar aan de horizon doemt het gevaar op van een geobsedeerde wetenschapper, dr. Walter Kornbluth (Eugene Levy), die Madison aan de wereld wil tonen. '<br />Splash is gemaakt met zo'n bruisende en aanstekelijke vrolijkheid dat het bijna onmogelijk is om er een hekel aan te hebben. Dit is je kans om Tom Hanks te zien aan het begin van zijn carrière, voordat hij een favoriet werd onder de Oscar-fans. Het is heel leuk om hem te zien in een rol waarin hij gewoon lol wil maken. Big is nog steeds zijn beste film uit de jaren tachtig (en de jaren negentig en honderd!), maar Splash heeft hem goed in vorm.<br />En John Candy is een echte scènespikker als de onstuimige en meer dan levensgrote Freddie. Hij heeft duidelijk plezier in deze film. Hij speelt een rol die niet zo ver verwijderd is van het wilde feestgedruis waar hij zich in het echte leven aan overgaf. Hoewel Candy goed is, zijn er momenten van pijn en verdriet als hij weet wat hem te wachten staat.<br />Maar het stralende licht van de hele film is de lieftallige en misdadig onderschatte Daryl Hannah. Madison is een rol waarvoor ze geboren is. Het is moeilijk voor te stellen dat er een andere vrouw is die beter geschikt is voor de rol van een zeemeermin dan Daryl Hannah. Met haar lange gouden haar, statige figuur, glanzende babyblauwe ogen en natuurlijke schoonheid is ze gewoon fascinerend.<br />Niet alleen is ze fysiek geschikt voor de rol, maar Hannah heeft ook de juiste persoonlijkheid. Daryl Hannah kan in haar filmrollen soms een beetje onnozel overkomen, maar dat is precies de eigenschap die haar zo perfect maakt in de rol van Madison. Ze brengt een kinderlijk gevoel van verwondering en verwondering met zich mee, waardoor ze een heel aantrekkelijke verschijning is op het witte doek, en ze heeft zelfs een majestueuze gratie in de onderwaterscènes (die overigens prachtig zijn gefotografeerd).<br />Het leukste aan Madison is dat ze zich een weg baant door een wereld die ze niet echt begrijpt. Ze eet als een uitgehongerde kreeft, ze vindt het geen enkel probleem om spiernaakt door een menigte te lopen, en ze neemt kennis van de televisie op, waar ze de menselijke taal in een paar uur oppikt. Zonder Hannah was Splash misschien een stuk minder leuk geweest. Maar niet alles aan Splash werkt. Het subplot over Eugene Levy's personage voelt onnodig. Al zijn pogingen om Madison te ontmaskeren eindigen op dezelfde manier, tot het punt waarop ze zich steeds herhalen. En zijn personage verandert halverwege nogal abrupt. Hij verandert van een geobsedeerde, onhebbelijke paranoïde man in iemand die meeleeft met Madisons benarde situatie en haar helpt te ontsnappen. Het is een verandering die niet helemaal klopt.<br />En het einde bracht me een beetje in verwarring. Ik kon begrijpen dat Allan bij Madison wilde zijn. Maar ik kon niet helemaal geloven dat hij alles zou achterlaten om met haar onder de zee te gaan wonen. Het is een enigszins vreemde climax die me doet denken aan een soortgelijke situatie in de tijdreisroman Kate & Leopold. Ik kon gewoon niet geloven wat ik zag.<br />Toch is Splash een levendige en heel aantrekkelijke komedie. Een van Ron Howards beste films, en dankzij de cast (maar vooral dankzij Hannah) blijft hij drijven en zinkt hij nooit. Dus neem de sprong!
Before Ron Howard concentrated his energy on making films that are very messagey and thought-provoking (even if he doesn't always succeed), back at the beginning of his career he was a little more wild and adventurous. Films like Night Shift and Grand Theft Auto were rather more zanier than anything he does nowadays. But the film that propelled him to the A-list of directors was Splash.<br /><br />Splash also feels different from Ron Howard's films of recent years. This is a film made with a great deal of zest and obvious fun on Howard's part. Its a simple but magical fairytale that you really grow to love. It also marked the first of Howard's associations with Tom Hanks. A friendship that still continues today with hits like the superb Apollo 13 and the completely overrated Da Vinci Code.<br /><br />There are not many live-action films about mermaids, which makes Splash rather unique. Its not a perfect film. It has a few flaws, its a little too lightweight and the ending is slightly odd but its also a fun way to pass the time.<br /><br />Allan Bauer (Hanks) co-manages a fruit & veg market with his brother Freddie (The late and great John Candy). He's longed for love in his life ever since he was rescued from drowning as a boy by a mermaid. He's never forgotten the incident. And neither has she.<br /><br />After Allan is dumped by his girlfriend, he goes back to Cape Cod to be alone. The place where he met the mermaid. But when he gets into trouble, he is rescued by the same one. Only now she's a beautiful grownup mermaid (wonderfully played by a perfectly cast Daryl Hannah).<br /><br />Allan goes back to New York and she follows. When on dry land, she has legs. But if she ever gets wet, she turns back into a mermaid. She names herself Madison (after the street) and starts a relationship with Allan that blossoms into true love. But trouble looms on the horizon from an obsessed scientist Dr Walter Kornbluth (Eugene Levy) who wants to expose Madison to the world.<br /><br />Splash is made with such a bubbly and infectious cheer its almost impossible to dislike. Here's your chance to see Tom Hanks at the beginning of his career before he became a favourite with the Oscar crowd. Its quite nice to see him in a part where he's just out to have fun. Big is still his best film performance of the 80s (and 90s and 00s!) but Splash has him on good form.<br /><br />And John Candy is quite the scene stealer as the boisterous and larger than life Freddie. He's obviously having a good time in this film. Playing a part not that far removed from the wild partying he indulged in real life. Although Candy is good, there are moments of painful anguish with foreknowledge of what was to come for him.<br /><br />But the shining light of the entire film is the lovely and criminally underrated Daryl Hannah. Madison is a part she was born to play. Its hard to imagine any other woman more suited to the part of a mermaid than Daryl Hannah. With her long golden hair, statuesque figure, shiny baby blues and natural beauty she is just captivating.<br /><br />Not only is she physically matched to the role, but Hannah has the right personality too. Sometimes Daryl Hannah can seem a little spacy in her film roles, but its exactly that quality that makes her so perfect in the part of Madison. She brings a child-like sense of wonder and astonishment that makes her a very appealing screen presence, and she even has a majestic grace in the underwater scenes (which are beautifully photographed by the way).<br /><br />The real fun to be had is Madison navigating her way through a world she doesn't really understand. She eats lobster ravenously, she thinks nothing of walking through crowds stark naked, and absorbs knowledge from television where she picks up the human language in a matter of hours. Without Hannah, Splash might have been considerably less than it is.<br /><br />But not everything about Splash works. The subplot concerning Eugene Levy's character feels unnecessary. All his attempts to expose Madison end the same way to the point of repetitiveness. And his character has quite an abrupt change halfway through. He goes from being an obsessed, obnoxious paranoid man to a person who sympathises with Madison's plight and helps her escape. Its a change that doesn't quite ring true.<br /><br />And the ending left me a little puzzled. I could understand Allan wanting to be with Madison. But I couldn't quite believe he would leave everything behind to live with her under the sea. Its a slightly strange climax that reminded me of a similar situation in the time-travel romance Kate & Leopold. I just couldn't accept what I was seeing.<br /><br />Nevertheless, Splash is a bouncy and very appealing comedy. One of Ron Howard's best films, and thanks to the cast (but mostly Hannah) it stays afloat and never sinks. So take the plunge!