Een schuldig genoegen, als ik er ooit een heb gezien. Als je hem door Ranald McDougall laat zien, zelfs zijn naam klinkt als een spelfout, was hij de schrijver van Mildred Pierce en het was duidelijk dat Crawford hem vertrouwde. Kijk naar haar entree, van een afstand, een subtiel en niet zo subtiel spel van licht en muziek. Het opgeblazen verhaal van kwaad en bedrog lijdt aan gaten in elke hoek, maar dit is niet het soort film dat zich een dergelijke kritische blik kan veroorloven. Dit is een staaltje voor de laatste tijd populaire Crawford-fans. Je kunt niet anders dan bewondering hebben voor haar vernietigende zelfvertrouwen. Ze kende elke truc in het boek, als actrice en als personage. Koningin Bee gaat heel snel weg en het morele kompas wordt bepaald door Lucy Marlow, terwijl er in feite een soort van Anne Baxter of iemand met wat meer plechtstatigheid voor nodig was. Om gezien te worden met een stel net zo verstandige vrienden en hardop te lachen.
A guilty pleasure if I ever saw one. Directect by Ranald McDougall, even his name reads like a misspell, he was the writer of Mildred Pierce and clearly Crawford trusted him. Look at her entrance, from a distance, a subtle and no so subtle game of light and music. The turgid tale of evil and deception suffers from holes in every angle but this is not the sort of picture that can afford that kind of scrutiny. This is a showcase for the late term Crawford die hard fans. You wont be able to help but admire her devastating self confidence. She knew every trick in the book as an actress as well as a character. Queen Bee goes bye fast very fast and the moral compass is determined by Lucy Marlow when in fact it needed a sort of Anne Baxter or someone with a bit more gravitas. To be seen with a bunch of like minded friends and laugh out loud.