De ietwat onopgeloste aard van de allerlaatste scène is uiteindelijk onbevredigend, en wekt de indruk dat de film van nature misschien al te vertrouwd was <0xE2><0x80><0x93> een kroniek van een rechtlijnig, onbevredigd stel dat verboden vruchten proeft en er bijna door geruïneerd wordt. Maar de sfeer van kalme, onderzoekende aandacht van de film is over het algemeen wel boeiend, omdat hij de stille teleurstellingen en compromissen van het plattelandsleven schetst; een leven dat in beslag wordt genomen door routine, waar jaren voorbijgaan zonder vakantie. De plot fascineert het stel aanvankelijk door puur verschil, en laat een aangename ambiguïteit open over de vraag of Berling zich werkelijk tot Merhar aangetrokken voelt, of dat het dat niet is.' Het is grotendeels een kwestie van een verstrengeld ego, eenzaamheid en een symbolische overgave aan de beperkingen van zijn leven (de seksuele ontmoeting hier lijkt een puur machtsspel). Maar de terughoudendheid van de film maakt het gemakkelijk om hem voor het grootste deel te beschouwen als een rustige, goed bekeken zwarte komedie, die gedijt op het contrast tussen de supergeordende stomerij en de opzichtige uitspattingen van de travestiescène.
(WARNING - CONTAINS MILD SPOILER) The somewhat unresolved nature of the very last scene is ultimately dissatisfying, leaving a feeling that the film may have been inherently overly familiar - a chronicle of a straight- laced, unsatisfied couple who taste forbidden fruit and are almost ruined by it. The film's air of calm scrutiny is generally engrossing though, as it sketches the quiet disappointments and compromises of rural small business; a life caught up by routine, where years go by without a vacation. The plot initially finds the couple fascinated by sheer difference, leaving an enjoyable ambiguity as to whether there's any real sexual attraction on Berling's part toward Merhar, or whether it's largely a matter of intertwined ego, loneliness, and a symbolic yielding to the limitations of his life (the sexual encounter here looks like a pure power play). But the film's restraint makes it easy to take for the most part as a low-key, well-observed black comedy, thriving on the contrast between the ultra-orderly dry cleaning business and the flashy excess of the cross-dressing scene.