Meer bekend om zijn stijlvolle MGM-musicals trok regisseur Vincente Minnelli alle registers open voor dit klassieke melodrama uit 1952 over een meedogenloze filmproducent, Jonathan Shields, die iedereen om zich heen tegen zich in het harnas jaagt om zijn fortuin en erfenis in Hollywood op te bouwen. Maar dit is niet de tegenhanger van de Jackie Collins-achtige potpourri met kartonnen figuurtjes als personages. Geïrriteerd door Kirk Douglas' gruwelijk wrede optreden als Shields is de film onophoudelijk bekijkbaar <0xE2><0x80><0x93> qua structuur en perspectief vergelijkbaar met Orson Welles' 'Citizen Kane'. Terwijl het verhaal zijn opkomst naar de top volgt en hij uit de gratie raakt door drie primaire relaties <0xE2><0x80><0x93> de eerste met Fred Amiel, een regisseur met wie Shields al vroeg in hun carrière een relatie heeft, de tweede met Georgia Lorrison, een alcoholische bijrolspeelster en dochter van een Hollywoodlegende die door Shields wordt gecoacht om een grote ster te worden, en de derde met James Lee Bartlow, een schrijver die door Shields tot scenarioschrijver probeert te worden, ondanks de voortdurende onderbrekingen door Bartlows zuidelijke schone echtgenote Rosemary. <br /><br />De film, in een rijke zwart-witversie, geregisseerd door de ervaren cinematografie Robert Surtees, is gelikt en indringend tegelijk, een diepgravende karakterstudie van niet alleen Shields, maar ook van de mensen die zijn vasthoudendheid en creativiteit komen bewonderen, maar zich verraden voelen door zijn gebrek aan karakter. De muziek van componist David Raksin onderstreept perfect de emotionele aantrekkingskracht van de film. Minnelli heeft een geweldige cast bij elkaar gebracht om het verhaal te belichamen. Altijd vindingrijk met zijn karakteristieke granieten kin vol kuiltjes, maakt Douglas Shields niet tot een echte schurk, maar eerder tot een intrigerende opportunist. Je zou hem willen haten, maar dankzij Douglas' natuurlijke charisma kun je niet ontkennen dat hij de deuren voor de mensen om hem heen heeft opengezet. Lana Turner, in het ideale geval gecast als Georgia in wat waarschijnlijk haar beste rol in haar carrière zal worden, is verrassend effectief in wat een hele toer moet zijn geweest voor haar schamele acteertalent <0xE2><0x80><0x93> van zielige dronkenlap tot aan het klittende sterretje tot aan de hooghartige diva.<br /><br />De vaste hoofdrolspeler Dick Powell en de bekende karakteracteur Barry Sullivan geven respectievelijk een nauwkeurige weergave van Bartlow en Amiel en een afwisselend gevoel van broederlijke verplichting en wrok jegens Shields. Op een manier die lijkt op de manier waarop hij Ziegfeld speelde in William Wylers latere 'Funny Girl', speelt Walter Pigeon de produktiemanager Harry Pebbel met een stentorstem. Ouder wordend matinee-idool Gilbert Roland heeft een archetypische rol als acteur die gelooft in zijn eigen imago als Latijns-Amerikaanse minnaar, en in een paar korte scènes neemt Gloria Grahame Rosemary's doelbewuste wispelturigheid en verhulde frustratie vloeiend over. Je kunt zelfs zien hoe Beavers moeder, Barbara Billingsley, een gefrustreerde kostuumontwerpster, Georgia de les leest over de manier waarop ze in haar creatie rondloopt.<br />Minnelli heeft een paar echt geweldige scènes in elkaar geflanst, vooral de open eindes. Maar de beste moet nog komen, wanneer Georgia een smakeloos sterretje (met een wrange rol van Elaine Stewart, die veel later de gastvrouw van een spelletjesshow werd) de trap ziet afdalen in Shields' landhuis, waarop ze wegvlucht en in haar auto in Hollywood-stijl wegrijdt. Het is leuk om te speculeren over wie wie speelt in de geschiedenis van Hollywood, bijvoorbeeld: Shields als de dubbelganger David O. Selznick, Georgia als Diana Barrymore (dochter van John), de karakters zijn zo rijk dat het speculeren van secundair belang is. De dvd bevat ook een interessante TCM-documentaire van negentig minuten over Turner, die blijkbaar een schandalig en wellustig leven leidde.
Known more for his stylish MGM musicals, director Vincente Minnelli pulled out all the stops for this classic 1952 melodrama about a ruthless film producer, Jonathan Shields, who alienates all of those around him to build his fortunes and legacy in Hollywood. But this is no derivative Jackie Collins-style potboiler with cardboard cut-outs as characters. Ignited by Kirk Douglas's terrifically brutal performance as Shields, the film is incessantly watchable - similar in structure and perspective to Orson Welles's "Citizen Kane" - as the story tracks his rise to the top and fall from grace through three primary relationships - the first with Fred Amiel, a director with whom Shields partners early in their careers, the second with Georgia Lorrison, an alcoholic bit player and daughter of a Hollywood legend whom Shields grooms to become a big star, and the third with James Lee Bartlow, a writer whom Shields tries to make a screenwriter in spite of the constant interruptions by Bartlow's southern belle wife Rosemary.<br /><br />Filmed in a rich black-and-white by veteran cinematographer Robert Surtees, the film is slick and penetrating at the same time, a deep-dive character study of not only Shields but the people who come to admire his tenacity and creativity only to be betrayed by his lack of character. Composer David Raksin's music perfectly underlines the emotional pull of the movie. Minnelli has assembled a great cast to embody the story. Ever resourceful with his trademark dimpled granite chin, Douglas does not make Shields a complete villain but rather an intriguingly textured opportunist. You want to hate him but thanks to Douglas's natural charisma, you can't deny how he opened the right doors for the people around him. Ideally cast as Georgia in what is likely her career-best performance, Lana Turner is surprisingly effective in what must have been quite a stretch for her meager acting talents - from pathetic drunk to clinging starlet to haughty diva.<br /><br />Longtime leading man Dick Powell and familiar character actor Barry Sullivan respectively portray Bartlow and Amiel with precision and an alternating sense of brotherly obligation and resentment toward Shields. In a manner similar to the way he portrayed Ziegfeld in William Wyler's later "Funny Girl", Walter Pigeon plays production executive Harry Pebbel with stentorian fervor. Aging matinée idol Gilbert Roland has an archetypal role as an actor who believes his own image as a Latin lover, and in a few brief scenes, Gloria Grahame fluidly captures Rosemary's purposeful flightiness and veiled frustration. You can even spot Beaver's mom Barbara Billingsley playing a frustrated costume designer scolding Georgia on the way she walks in her creation.<br /><br />Minnelli has concocted some really great scenes, especially the open-ended conclusion. The best, however, has to be when Georgia finds a tawdry starlet (played acerbically by Elaine Stewart, who much later became a game show hostess) descending the stairs at Shields' mansion at which point she flees and drives with Hollywood-style abandon in her car. While it's fun to speculate on who is playing who within Hollywood lore, e.g., Shields as the doppelganger David O. Selznick, Georgia as Diana Barrymore (daughter of John), the characterizations are so rich that the guessing game is secondary. The DVD includes an interesting 90-minute TCM documentary on Turner, who apparently led a life more scandalous and lascivious than anyone in the movie.