De levens van boeren die in een afgelegen dorp in Mexico wonen worden in deze fantastische film door regisseur Francisco Vargas belicht. De situatie is in zekere zin te vergelijken met het conflict in dat land dat al een paar jaar in het nieuws is.<br />Als de film begint, kun je zien hoe een gevangene door een soldaat wordt gemarteld. De scène verandert in een landelijke omgeving waarin een oude man, zijn zoon en kleinzoon in een geïmproviseerde vrachtwagen worden gezien die hen naar een nabijgelegen stad brengt. De oudere man, Plutarco, is violist en zijn zoon, Genaro, speelt gitaar. Ze spelen voor klanten in een restaurant voor fooien die de kleinzoon, Lucio, incasseert. Met hun schamele verdiensten krijgen ze te eten. Eén ding staat vast: Genaro maakt deel uit van de rebellen die in de bergen in de buurt vechten.<br />Het verhaal verandert drastisch als de mannen terugkeren naar hun dorp. Overal zijn soldaten die hun dorp in brand steken. Genaro, die betrokken is bij de rebellen, vlucht naar een veiliger plek en laat de oudere man en zijn zoon aan hun lot over. De viool van Plutarco zal de sleutel tot het verhaal worden, en zijn relatie met de hoogste legerofficier zal op de proef worden gesteld. Aan het eind zullen Plutarco en Genaro samen zijn. Deze mannen lijken, net als de meeste van hun vrienden en buren, verdoemd te zijn door de oneerlijke manier waarop het leven met hen omging.<br />'El viool' is een unieke film waarin armoede en nood de boeren ertoe hebben aangezet om te proberen zich te ontdoen van de onderdrukkende en meedogenloze soldaten die hen onder de duim houden. Het lijkt erop dat de arme mensen die je ziet deel uitmaken van mensen die al generaties lang in armoede leven. De boeren krijgen onze bewondering omdat ze zo nobel zijn en omstandigheden moeten verdragen die geen enkel menselijk wezen zou moeten meemaken.<br />De acteerprestaties zijn in het algemeen uitstekend. Het beste van alles is Angel Tavira, die wordt gezien als de trotse, stoïcijnse Plutarco. In de ogen van deze man kun je een duidelijke haat zien voor de mannen die hem in toom houden, maar toch maakt hij een fatale fout die fataal zal blijken. Gerardo Taracena heeft een paar goede momenten als Genaro en Gilberto Palacios als de commandant verschijnen.<br />Een van de beste prestaties in de film is de heldere zwart-witfilm van Martin Boege en Oscar Hijuelos. Dit is een grote triomf voor Francisco Vargas, die een bevredigend verhaal heeft geschreven over de onderdrukte mensen uit Mexico.
The lives of peasants living in a remote Mexico village are examined in this marvelous film by director Francisco Vargas. The situation parallels, in a way, the conflict in that country that has been in the news for a few years.<br /><br />As the film opens one can see a prisoner being tortured by a soldier. The scene changes to a bucolic setting in which an old man, his son, and grandson are seen boarding a makeshift truck transporting them to a nearby town. The older man, Plutarco, is a violinist and his son, Genaro, plays the guitar. They play for patrons at a restaurant for tips which the grandson, Lucio collects. With their meager earnings they get to eat. One thing is established, Genaro is part of the rebels that are fighting in the mountains nearby.<br /><br />The story changes quite drastically as the men go back to their village. There are soldiers everywhere setting their town on fire. Genaro, who is involved with the rebels flees to a safer place, leaving the older man and his son to fend for themselves. Plutarco wants to help his son but because he must travel through the soldier's camp in order to go to his small piece of land, he becomes the object of curiosity as the fiddler who becomes a figure of amusement for the commander of the troop. Plutarco's violin will become key to the story, as is his relationship with the top army man will be put to a test. Plutarco and Genaro will be together at the end. These men, like most of their friends and neighbors seem doomed because the unfair way life dealt with them.<br /><br />"El violin" is an unique film in which poverty and necessity have made the peasants take things into their own hands trying to get rid of the oppressing and ruthless soldiers that keep them down. It seems that the poor men one sees are part of people that are kept in poverty throughout different generations. The peasants get our admiration for being noble and having to put up with conditions no human being should have to face.<br /><br />The acting is excellent in general. Best of all, Angel Tavira, who is seen as the proud and stoic Plutarco. One can see in this man's eyes a distinct hatred for the men that keep him down, yet, he makes a fatal mistake that will prove fatal. Gerardo Taracena has some good moments as Genaro and Gilberto Palacios appears as the commander.<br /><br />One of the best achievements in the film is the crisp black and white cinematography of Martin Boege and Oscar Hijuelos. This is a major triumph for Francisco Vargas who has created a satisfying story about the oppressed people from Mexico.