Dit is weer zo'n inderhaast in elkaar geflanst karweitje dat tussen het midden van de jaren zeventig en het midden van de jaren tachtig de ronde deed. Een nieuwe generatie actiefiguren moest zich in die tijd nog bewijzen, dus de oude brigade moest doorploeteren <0xE2><0x80><0x93> letterlijk in dit geval.<br />In wezen leek de filosofie te zijn: maak je geen zorgen over een plot, maak je geen zorgen over een script, en je hoeft geen leiding te geven. Zet gewoon een stel populaire acteurs in de hoofdrol en de film draait vanzelf.<br />De formule werkt niet.<br />Je hebt Richard Burton, Hardy Kruger, Roger Moore, Richard Harris, Stewart Grainger; stuk voor stuk zouden ze tien jaar eerder in hun eentje een film hebben gemaakt. Hier sjokken ze rond, puffend en hijgend als een geriatrische jamboree. Vooral Burton ziet er treurig uit. Met zijn opgezwollen gezicht en slecht passende helm ziet hij eruit alsof hij de parachutesprong niet eens zal overleven. Het is zo triest; de meeste van deze spelers hebben een hele reeks uitstekende rollen op hun naam staan.<br />De missie van het team is om een of andere eerlijke Afrikaanse politicus te redden (heeft iemand er ooit een gezien?) die gegijzeld wordt gehouden. We zien hen door een reeks ingewikkelde situaties strompelen die door kinderen hadden kunnen worden ingestudeerd. Ze vallen een complex aan en slaan de bewakers van de wachttoren met een uiterst dubieuze kruisboog buiten westen, ondanks het feit dat ze vuurwapens met geluiddemper hebben. Ze neutraliseren de slapende wachtposten met cyanidegas, dat blijkbaar dodelijk is met één enkele stoot (geloof het maar niet!) terwijl ze hen net zo gemakkelijk ook zouden kunnen neerschieten. De cilinders hebben 'cyanide' op hun zijkanten staan, als een Jerry Anderson-rekwisiet. Later valt een van hun vrachtwagens uit op een hooggelegen brug. Zou je dat niet weten? En wat doet de rest van het konvooi? Nou, die stoppen ook onmiddellijk. Natuurlijk. Daar staan ze, allemaal op een rij als kegels. Dus als er een vliegtuig komt om hen te beschieten en te bombarderen, is het bedorven (in feite is dat het slimme plan; breng de piloot in verwarring). Zelfs terwijl de aanval plaatsvindt, zijn sommige vrachtwagens nog niet geëvacueerd. Het vliegtuig heeft ook een torpedobom aan boord. En de piloot, die blijkbaar een voormalige 617 Squadron-baas is, laat het ding los in de rivierbedding, waar het op stuitert op een manier die de heren Barnes, Wallis en Gromit de tranen in de ogen zou hebben gejaagd. Het ding ontploft precies op het juiste moment, verzwelgt de brug en de vrachtwagens in vuur en overstroomt het Ruhrdal (dat stuk is bewerkt).<br />Het vuur op de brug heeft het team gesplitst. Dus de leiders rijden door naar hun rendez-vous en de achterblijvers moeten te voet inhalen. Dit stelt ons bloot aan een saaie moraliteitsact, want Hardly Kruger speelt een verbitterde racistische Afrikaan die deze eerlijke zwarte kerel door de bush moet achtervolgen. We ondergaan een klef debat over rassen en land, dat culmineert in de bewering dat zowel zwarten als blanken elkaar nodig hebben, omwille van het land. Ja, man, tuurlijk. Het is lachwekkend banaal, als de ontboezemingen van een bijzonder domme socialist die denkt dat hij alles van de wereld weet omdat hij _Das Kapital_ heeft doorgebladerd tussen dronken orgieën op de campus door.<br />De hele zaak knarst gewoon door naar zijn onvermijdelijke en voorspelbare ontknoping.<br /><br />Er is absoluut niets wat het kan aanbevelen. Acteren, choreografie, scenario, verhaal, belichting, camerawerk, geluid, muziek; elk aspect wordt regelrecht uit de _Beginnersgids voor Drama_ gehaald. Al die oude rotten moeten wanhopig hun pensioenfonds hebben aangevuld. Gooi het maar in dezelfde afvalbak als ' 'Shout At The Devil', 'Cassandra Crossing', 'Ashanti' en nog een paar andere grote namen uit die tijd.<br /><0x3E> Ik vind het altijd vreemd dat sommige avonturenfilms zo goed kunnen zijn <0xE2><0x80><0x93> 'The Guns of Navarone', 'Where Eagles Dare', enzovoort, terwijl andere <0xE2><0x80><0x93> zoals deze <0xE2><0x80><0x93> niet te redden zijn. De mensen zijn er, het geld is er, en toch houdt de een je aandacht vast terwijl de ander je in slaap sust. Kan een bekwame regisseur het enige verschil zijn?<br /><0x3E> Ergens tussen de commentaren staat er een van EUAN LLOYD, de producent, die de kijkers bedankt omdat ze naar 'zijn' film hebben gekeken. Ik neem aan dat het grootmoedig van hem is om de schuld op zich te nemen.
This is yet another of those hastily-cobbled-together botched jobs that appeared between the mid 1970's and mid 1980's. A new generation of action guys had still to establish themselves at this time, so the old brigade must soldier on - literally in this case.<br /><br />Basically, the philosophy seemed to be; don't worry about a plot, don't bother with a script, and there's no need for direction. Just put a bunch of popular actors in the lead roles and the movie will run itself. <br /><br />The formula doesn't work.<br /><br />There's Richard Burton, Hardy Kruger, Roger Moore, Richard Harris, Stewart Grainger; any one of whom would have single-handedly carried a movie a decade before. Here, they bumble about, puffing and panting like a geriatric jamboree. Burton looks particularly woebegone. What with his bloated features and ill-fitting helmet, he doesn't look as though he will even survive the parachute jump. It's so sad; most of these players have a catalogue of excellent roles to their credit.<br /><br />The team's mission is to rescue some honest African politician or other (anybody ever seen one of those?) being held hostage. We see them blundering through a series of set-piece situations that might have been penned by children. They attack a compound, knocking out the watch-tower guards using a highly dubious crossbow, despite having silenced firearms. They neutralise the sleeping guards with Cyanide gas, which apparently kills with a single whiff (don't you believe it!) when they could as easily shoot them, too. The canisters have 'cyanide!' stamped on their sides, like a Jerry Anderson prop. Later, one of their trucks conks-out on a highly exposed bridge. Wouldn't you just know it? And what does the rest of the convoy do? Why; they immediately stop as well. Obviously. There they are, all lined up like skittles. So that when an aeroplane arrives to strafe and bomb them, it's spoilt for choice (actually, that's the cunning plan; confuse the pilot). Even as the attack is taking place, some of the trucks still haven't been evacuated. The plane also carries a torpedo-bomb thing. And the pilot, who is apparently a former 617 Squadron ace, releases it down the river-bed where it bounces along in a fashion that would have brought tearful eyes to Messrs Barnes, Wallis and Gromit. The thing detonates just at the right moment, engulfing the bridge and trucks in fire, and flooding th Ruhr valley (that bit was edited).<br /><br />The fire on the bridge has split the team. So the leaders drive on to their rendezvous and the tail-enders must catch-up on foot. This exposes us to a tedious morality act, as Hardly Kruger plays an embittered racist Afrikaaner who must piggy-back this honest black bloke through the bush. We endure a soppy debate about races and land, culminating in assertions that both blacks and whites need each other, for the sake of the country. Yeah, man, right-on. It's sphincter-punckeringly banal, like the outpourings of some particularly dumb socialist under-graduate who thinks he knows all about the world because he's glanced through 'Das Kapital' in between drunken campus orgies.<br /><br />The whole thing just grinds along to its inevitable and predictable denouement.<br /><br />There's absolutely nothing to commend it. Acting, choreography, script, story, lighting, camera-work, sound, music; every aspect is lifted straight out of the 'Beginners Guide To Drama'. All those old lags must have been desperate to top-up their pension funds. Chuck it into the same sin-bin as 'Shout At The Devil', 'Cassandra Crossing', 'Ashanti' and one or two other big-name cringe-worthies of the period.<br /><br />It always strikes me as strange that some adventure movies can be so good - 'The Guns Of Navarone', 'Where Eagles Dare', and so on, whilst others - like this - are beyond redemption. The people are there, the money's there, yet one grips your attention whilst the other sends you to sleep. Can a competent director be the only difference?<br /><br />Somewhere amongst the commentaries there is one from EUAN LLOYD, the producer, thanking viewers for watching 'his' movie. I suppose it's big of him to take the blame.