De belofte van het maken van een onafhankelijke speelfilm in Amerika werd rijkelijk en gepassioneerd geïllustreerd door _Who's That Knocking at My Door?_, de allereerste film onder regie van de grote Martin Scorsese. Of in 1967 nu wel of niet iemand klaar was voor het individualisme ervan, het was in elk geval het begin van een wezenlijke nieuwe regisseur van grote betekenis. Scorseses vurige debuut is zonder twijfel bij tijd en wijle te stylistisch voor de hand liggend, en het heeft duidelijke gebreken in de vorm, hoewel niemand die echt van film houdt erop vertrouwt dat er ooit een volmaakte film zal komen. Waar we in plaats daarvan naar uitkijken zijn minieme beloningen voor onze vervulling van dromen, liefde, humor en drama. Scorsese zou doorgaan met het maken van _Mean Streets_, _Rage Bull_, _The King of Comedy_, _GoodFellas_, en verscheidene andere films die de impact van dit eerste werk dubbel, driedubbel en dempen, maar die, net als de meeste onafhankelijke debuutfilms, die toch bijna allemaal de grenzen van het toegeeflijke overschrijden, wat nog steeds een probleem voor Scorsese blijkt te zijn, men moet objectief zijn met zijn tekortkomingen en niet zijn gebrek aan sluwheid wegwuiven. De films, in hun drang om modieus te zijn, geven ons te vaak een valse voorstelling van corrupte jeugd, jeugdige delinquenten en jonge romances, vooral rond de tijd van deze film. Terwijl hij de maat slaat, neemt Scorsese op een veel waarheidsgetrouwer niveau de testosteron-overdosis van jongemannen in zich op.<br />Harvey Keitel speelt J.R., een klassieke Italiaanse Amerikaan op straat. Als hij aan de haak wordt geslagen door een meisje uit de straat, probeert hij zich met haar te settelen, behalve wanneer hij erachter komt dat ze ooit is verkracht, dan kan hij er niet meer mee omgaan. De film wordt openlijker geassocieerd met het katholieke schuldgevoel dan de laatste stukken van Scorsese, en we zien wat er gebeurt wanneer Keitels vrome schuldgevoel zich aan zijn zijde schaart.<br />Als de film begint, stappen we over de drempel van een gemeenschap van jonge Italiaans-Amerikanen in de Lower East Side van New York, die met hun duimen draaien en rondhangen en zich zonder enige richting te weten afvragen waar de actie zich afspeelt. Soms komen ze bij elkaar in iemands appartement om dronken te worden, naar Charlie Chan te kijken in een staat van verdwaasde verbijstering en een van hen op te merken die zegt dat hij een paar meisjes kent die hij zou kunnen bellen. In deze cultuur, die duidelijk nog steeds onder een onderdrukkend ethisch stelsel valt, worden er maar twee soorten meisjes verwacht: aardige en sletten. Je probeert met de sletten te scoren en je identificeert de aardige meisjes op een onbereikbaar, geromantiseerd podium.<br /><br />De Harvey Keitel-figuur van _Who's That Knocking_ komt van deze wereld, maar is er niet helemaal van overtuigd. Op een dag ontmoet hij op de veerboot naar Staten Island een aardig, beleefd blond meisje. Ze raken verzeild in een gesprek over John Wayne, lezen in het Frans, en over elkaars aspiraties. Het is een uitstekend gespeelde scène, een groot deel ervan is in één keer opgenomen om de tijd in de hand te houden terwijl de twee hun onbeholpenheid overleven en het eens worden over een afspraakje.<br />We krijgen langzamerhand in de gaten dat ze uit verschillende milieus komen. Zij studeert, leest veel, woont alleen en heeft geen tv. Hij maakt niettemin deel uit van het buurtje van hooligans. En dan, uiteindelijk, als ze hem vertelt dat ze geen maagd meer is, kan hij het niet meer aan en maakt hij het uit. Het is een zeer reëel concept, een man die niet genoeg gecultiveerd is om de repressieve heerschappij van zijn omgeving te doorbreken, zelfs niet in het aangezicht van de liefde.<br />Scorsese is altijd goed geweest in het regisseren van gevoelige scènes, maar in dit vroege stadium had hij grote moeite met de meer opvallende momenten. Een scène aan het eind van de film, waarin Keitel naar een kerk gaat en een nagel aan een crucifix kust en er bloed uit druppelt, is onhandig onnatuurlijk. Bij een andere absurd ongerijmde scène daarentegen verdient Scorsese geen kritiek. Om de distributie van zijn film mogelijk te maken, werd van hem verwacht dat hij een naaktscène zou filmen en die zou afwisselen met een naaktscène om de film een voorsprong te geven op de seksploitatiebenadering, en daarom maakte hij een, naar ik aanneem, droomsequentie waarin hij zijn fantasie-ontmoetingen met prostituees liet zien. Het is het tegenovergestelde van alles wat in de film als structurele functie zou kunnen worden beschouwd, afgezien van de erkend stilistische competentie.<br />Zoals de meeste Scorsese-films is deze karakterstudie, die in zekere zin het patroon van het werk van John Cassavetes volgt, in feite een regisseursfilm. Scorsese is sindsdien een heel eind gekomen, want hij heeft zijn vak zodanig geperfectioneerd dat hij zijn publiek in een verhaal kan onderdompelen zonder zich te hoeven verstoppen, en de doortastende energie van zijn stijl is in feite wat zijn films zo eindeloos boeiend maakt.
The promise in crafting an independent feature film in America were richly and passionately exemplified by Who's That Knocking at My Door?, the very first feature directed by great Martin Scorsese. In 1967, whether or not anyone was ready for its individualism, it most certainly declared the onset of an essential new director of great consequence. Without a doubt, Scorsese's ardor-stained debut is at times too stylistically obvious, and it has clear flaws in form, however not a soul who feels real affection for cinema trusts that a perfect one will ever come. What we look forward to in its place are minute rewards of our fulfillment of dreams, love, humor and drama. Scorsese would move on to make Mean Streets, Raging Bull, The King of Comedy, GoodFellas, and several other movies that double, triple and demolish the impact this first work, completed with greatly impatient urgency when he was 25, but as with most independent debuts, nearly all of which overstep the bounds of self-indulgence anyway, which has yet to prove a problem for Scorsese, one must be objective with its flaws and not water down its lack of guile. The movies, in their urge to be fashionable, too repeatedly give us a false depiction of corrupt youth and juvenile delinquency and young romance, especially around the time of this film. In Who's That Knocking, Scorsese takes in hand the testosterone overpump of young men on a much more truthful level.<br /><br />Harvey Keitel plays J.R., a classic Italian-American on the streets. When he gets caught up with a resident girl, he fixes on settling down with her, except when he finds out that she was once raped, he cannot come to grips with it. More overtly associated with Catholic guilt than Scorsese's latter pieces, we see what materializes when Keitel's devout guilt complex pulls alongside him.<br /><br />As the movie opens, we cross the threshold into a society of young Italian-Americans in New York's Lower East Side who twiddle their thumbs and hang around and wonder without direction about where the action is. Sometimes they convene at someone's apartment to get drunk, watch Charlie Chan in a dazed state of bemusement and notice one of them who says he knows a couple of girls whom he could call. In this culture, still clearly under a suppressive ethical convention, there are only expected to be two kinds of girls: nice ones and sluts. You try to score with the sluts and you identify the nice girls on an unattainable, romanticized platform.<br /><br />The Harvey Keitel character of Who's That Knocking hails from this world but is not wholeheartedly of it. One day on the Staten Island ferry, he encounters a pleasant, polite blonde girl. They slip into a conversation that ranges John Wayne, reading French, and each other's aspirations. It is an excellently acted scene, a great deal of it shot in one take to keep hold of time as the two survive their awkwardness and agree upon a date.<br /><br />We steadily grasp that they come from dissimilar environments. She is a college student, reads a lot, lives on her own, and doesn't have a TV set. He is hugely nonetheless a part of the neighborhood bunch of hooligans. And then, eventually, when she tells him she isn't a virgin, he is unable to cope with this and he breaks it off. It is a very real concept, a guy not cultivated enough to break from the repressive reigns of his environment even in the face of love.<br /><br />Scorsese has always been skilled at directing delicate scenes, but this early he had certain difficulty with the more conspicuous moments. A scene late in the film, when Keitel goes to a church and kisses a nail on a crucifix and blood drips, is clumsily unnatural. For another absurdly incongruous scene, on the other hand, Scorsese does not merit fault. In order to acquire distribution for his film, he was expected to shoot and slot in a nudie scene to give the film a leg up from the sexploitation approach, therefore he shot a what could I suppose be described as a dream sequence, exhibiting his fantasy encounters with prostitutes. It has the very opposite of anything that could be remotely considered structural function in the movie, save for its acknowledged stylistic competence.<br /><br />Like most Scorsese pictures, this character study which in some sense follows the pattern of John Cassavetes's work, is in effect a director's film. Scorsese has come a long way since, having honed his craft to a point where he is able to engross his audience in a story without hiding, and the go-for-broke energy of his style is actually what makes his films so ceaselessly enthralling.