Ik herinner me dat ze schreef dat ze niet in staat was om 'Queen Bee' uit te zitten, omdat het personage van haar moeder in de film te veel leek op het echte leven van Joan Crawford. En als dat waar is, dan moet Christina's jeugd inderdaad een hel zijn geweest.<br />In deze film hakt de duivelse Eva Phillips, gespeeld door Crawford, een slaapkamer aan stukken met een rijzweepje, neemt een potentiële bedpartner te grazen met een telefoonsnoer, geeft een jong meisje een gemene klap in het gezicht en vernietigt haar vijanden verbaal met zinnen als: 'Zelfs in die ordinaire rijkleding zie je er nog leuk uit.' Het doet me denken aan de film die Faye Dunaway moet hebben bestudeerd toen ze zich voorbereidde op de rol van Joan in 'Mommie Lieverd'. Als je Crawford in deze film ziet, is het net alsof je Crawford Dunaway ziet spelen in Crawford.<br />'Queen Bee' is op zijn best, met een script vol akelige oneliners die later de basis zouden vormen van kattige avondsoaps als Dynasty en Dallas. Crawford draagt verbazingwekkende kleren die ruisen en kreukelen als ze door de kamer schrijdt, en ze is tot op het bot gekleed in smetteloos witte handschoenen, fonkelende ringen en armbanden, en hoeden in de stijl van de Parijse modeweek. Hoewel ze niet zo extravagant gekleed zijn als Crawford, zien de andere acteurs er altijd uit alsof ze...' Ze zijn klaar voor een elegant diner, ook al lijken ze het huis nooit te verlaten.<br />Het zou gemakkelijk zijn om deze film af te doen als een typisch melodramatische kletskoek uit de jaren vijftig, maar er zit veel meer achter 'Koningin Bee' dan je op het eerste gezicht zou denken. Regisseur-schrijver Ranald MacDougall creëert een claustrofobische sfeer door bijna de hele film in de vierkante beslotenheid van het huis van de familie Phillips op te nemen. De kijker voelt zich gevangen, net als de personages die in het huis wonen. De film is in helder zwart-wit opgenomen, wat bijdraagt aan de starre spanning die de omgeving uitstraalt. En in een opzettelijke en hilarische symbolische scène wordt Crawfords personage ontmand door haar echtgenoot, gespeeld door een norse Barry Sullivan, die aan de eettafel walnoten zit te kraken. Joan als de ultieme bokser.<br />De meeste acteurs doen hun werk goed, met Betsy Palmer als Carol Phillips, de nicht die kapot is van Eva's manipulaties. De favoriete aapminnaar van iedereen, Fay Wray, maakt aan het begin van de film een korte, maar gedenkwaardige indruk als een vrouw die zo kapot is van Eva's verdorven gedrag dat ze gedwongen is zich terug te trekken in haar eigen fantasiewereld. John Ireland als Eva's voormalige minnaar en Carols huidige verloofde geeft een houterige voorstelling en vuurt zijn dialoog af alsof hij een telegram van Western Union voorleest. Crawford steekt echter boven alles uit en beheerst het scherm altijd met haar fysieke aanwezigheid (in deze film zijn haar wenkbrauwen groter en zwarter dan ooit), haar hese stem en haar onberispelijke dictie.<br />Het einde van de film lijkt gehaast en gekunsteld, en de laatste zin van de film, die door Sullivan wordt uitgesproken, is oogverblindend afgezaagd, maar laat je daar niet door weerhouden. Als je je altijd hebt afgevraagd hoe de echte Joan Crawford geweest zou kunnen zijn, dan geeft 'Queen Bee' je daar misschien een glimp van.
When I read Christina Crawford's tell-all of all Hollywood tell-alls, "Mommie Dearest," I remember her writing about not being able to sit through "Queen Bee," since her mother's character in the movie was just too close to that of the real life Joan Crawford. And if this is true, then Christina's childhood must have been hellacious indeed.<br /><br />In this film, the diabolical Eva Phillips, played by Crawford, rips a bedroom to shreds with a riding crop, lassoes a potential bedmate with a telephone cord, gives a young ingénue a wicked smack across the face, and verbally destroys her enemies with lines like, "Don't you look nice  even in those tacky riding clothes." This is Joan at her Joan-iest, and I couldn't help but think that this is the film Faye Dunaway must have studied as she prepared to play Joan in "Mommie Dearest." In fact, watching Crawford in this movie is like watching Crawford playing Dunaway playing Crawford.<br /><br />"Queen Bee" is camp at its highest elevation, with a script full of nasty one-liners that would later become staples of catty nighttime soaps like Dynasty and Dallas. Crawford wears amazing clothes that woosh and crinkle as she glides across the room, and she is accessorized to within an inch of her life in pristine white gloves, sparkling rings and bracelets, and Paris-fashion-week-style hats. Though not as extravagantly dressed as Crawford, the other actors always look like they're ready for an elegant dinner party, even though they never seem to leave the house.<br /><br />It would be easy to dismiss this film as typical 1950s melodramatic drivel, but there's much more to "Queen Bee" than meets the eye. Director-writer Ranald MacDougall creates a claustrophobic atmosphere by staging nearly the entire movie within the boxy confines of the Phillips mansion. The viewer feels trapped, much like the characters that inhabit the house. The movie is filmed in crisp black and white, adding to the rigid tension that permeates the environment. And in one intentional and hilariously symbolic scene, Crawford's character emasculates her husband, played by a morose Barry Sullivan, as he crack walnuts at the dinner table. Joan as the ultimate ball buster.<br /><br />Most of the actors do a competent job, with Betsy Palmer standing out as Carol Phillips, the niece destroyed by Eva's manipulations. Everyone's favorite ape lover, Fay Wray, has a brief, but memorable appearance at the beginning of the movie as a woman so devastated by Eva's wicked ways that she's been forced to retreat into her own fantasy world. John Ireland, as Eva's former lover and Carol's current fiancée, gives the most wooden performance, firing off his dialogue as if he's reciting a Western Union telegram. Crawford rises above it all, however, always commanding the screen with her physical presence (her eyebrows in this one are bigger and blacker than ever), her throaty voice, and her impeccable diction.<br /><br />The film's ending seems rushed and contrived, and the last line of the movie delivered by Sullivan is eye-rollingly corny, but don't let that deter you. If you've always wondered what the real Joan Crawford might have been like, "Queen Bee" just might give you a little glimpse.