La Moustache begint met een man die erover denkt zijn snor te scheren. Er zijn theorieën in zowel spirituele als wetenschappelijke kringen die stellen dat wanneer we een dergelijke beslissing nemen, we ze in feite allebei nemen. We 'filteren' de beslissing die we 'niet' hebben genomen en gaan verder met ons normale, schijnbaar rechte leven, maar er bestaat een andere werkelijkheid, die net zo echt is als 'deze', waarin we de 'andere' beslissing hebben genomen.<br />Om deze film in een meervoudig tijdsbestek te begrijpen, moeten we teruggaan naar het begin van het volwassen leven van de hoofdpersoon (voordat de film begint), waarin hij het besluit nam om een snor te laten staan. In tijdlijn A heeft hij er nooit een laten groeien, in tijdlijn B heeft hij er altijd een laten groeien sinds hij dat kon. Zo begint de film dus in tijdlijn B. Laten we, om het simpel te houden, doen alsof alleen deze twee tijdlijnen belangrijk zijn.<br />De film begint met de hoofdpersoon die besluit zijn snor af te scheren. In de ene werkelijkheid, tijdlijn B, houdt hij hem. Deze werkelijkheid zien we de volgende week of zo van zijn leven niet. In plaats daarvan is het besluit om zijn snor af te scheren zo schokkend dat hij'springt'. Hij gaat naar tijdlijn A, of beter gezegd: hij springt naar tijdlijn A, maar elementen van tijdlijn B zijn hem nog bekend, zoals de foto's van zijn vakantie, het rijbewijs in zijn portefeuille, en zijn algehele bewustzijn en herinneringen zijn hem nog bekend van tijdlijn B. Maar het grootste deel van de film speelt zich af in tijdlijn A.<br />Het feit dat hij gevangen zit tussen tijdlijn A en A is psychologisch verontrustend voor hem en zijn vrouw, die geen van beiden begrijpen in wat voor hachelijke situatie hij zich bevindt en die ervan uitgaan dat hij ofwel gek aan het worden is, of, zoals hij soms aanneemt, dat iemand een ingewikkelde grap met hem uithaalt.<br />Als hij hoort dat zijn vrouw hem naar een psychiatrische inrichting zou kunnen sturen, ontsnapt hij naar Hongkong. Hij mist zijn vrouw onmiddellijk en schrijft haar een ansichtkaart dat hij terug zal zijn tegen de tijd dat ze die krijgt, maar hij stuurt hem niet op. Hij neemt de veerboot van de stad naar de luchthaven aan de andere kant van een rivier, maar voordat hij aan boord van het vliegtuig gaat, verandert hij weer van gedachten en gaat terug met de veerboot. Dan blijft hij heen en weer varen over de veerboot tot het eind van de dag als hij sluit. Hij gaat nooit meer terug naar het vliegveld.<br />Het varen met de veerboot is een heel interessant element in de film. Een beslissing <0xE2><0x80><0x93> de beslissing om zijn snor af te scheren <0xE2><0x80><0x93> werd in het begin van de film haastig genomen. Nogmaals, een andere beslissing, om niet in het vliegtuig te stappen en terug te gaan naar de veerboot, werd snel genomen. Probeerde hij misschien de 'tijd' te manipuleren om hem weer in de juiste tijdlijn te krijgen? Of is de veerboot gewoon een manier om steeds weer dezelfde ruimte te ervaren <0xE2><0x80><0x93> een'samenleving' <0xE2><0x80><0x93> die in feite elke keer 'anders' is (iedere keer dat hij op de veerboot zit, zijn er nieuwe mensen, en hij zit op een andere plek, enzovoort). Zelfs de stoelen op de veerboot lijken verstelbare ruggen te hebben die naar links of naar rechts kunnen draaien, zodat de passagier kan besluiten naar voren of naar achteren te kijken. Alleen de kaartjesverkoopster is dezelfde, en ze lijkt hem nooit te herkennen of zich af te vragen waarom hij heen en weer rijdt) Normaal gesproken ervaren we dezelfdeheid (bijvoorbeeld als we naar ons werk gaan) die elke keer zo'n beetje hetzelfde kan lijken (zelfde collega's, hetzelfde werk, enzovoort) en de veerboot is een uitzondering. Of vertegenwoordigt de veerboot 'tussen' de stad en het vliegveld zijn toestand van 'tussen' van de tijdlijnen? Hij wil niet terug naar Frankrijk, waar ze hem in een inrichting kunnen stoppen, maar hij wil ook niet naar zijn hotel in Hongkong, waar hij zijn vrouw zal missen. Hij besluit om vandaag 'tussen' te blijven, en hij lijkt tevreden te zijn met dat 'tussen'. Op de veerboot lijkt hij niet zo nerveus of bezorgd. Hij is hartelijk, glimlacht zelfs naar tienermeisjes die naar hem giechelen. Hij leert zich te redden met tussenkomst.<br />Dan springt de film over naar wat dagen later lijkt (of misschien zelfs langer) en de hoofdpersoon heeft nu een snor. De snor is aanwezig als katalysator om hem terug te brengen naar tijdlijn B, en als hij terug is in zijn hotel is zijn vrouw daar ook, en het is alsof ze daar al die tijd is geweest, met hem, op vakantie. <br />Die avond vraagt hij of ze het leuk zou vinden om hem zonder snor te zien, en ze zegt dat ze het misschien wel leuk zou vinden als hij het eens probeerde. Dat is een ander antwoord dan bij de première van de film, waar ze zegt dat ze hem nog nooit zonder snor heeft gezien, en ze lijkt het geen goed idee te vinden dat hij hem scheert. Hij scheert de snor af, maar blijft op tijdlijn B. Misschien is de beweging deze keer niet zo schokkend omdat hij het al eerder heeft gedaan. Of misschien komt het omdat zijn vrouw deze keer goedkeurender lijkt terwijl ze gelukkig zijn op vakantie. Of misschien komt het omdat hij heeft geleerd te leven in en 'tussen de dingen' te accepteren. Als de lichten in de kamer doven, vraagt de kijker zich af of hij wakker zal worden in tijdlijn A, helemaal alleen.
La Moustache opens with a man thinking about possibly shaving his moustache. There are theories in both spiritual and scientific circles that postulate that whenever we make a decision like this we in fact make them both. We "filter" out the decision that we "didn't" make and continue to live our normal seemingly-linear life, but another reality exists, just as real as "this" one, in which we made the "other" decision.<br /><br />To understand this movie in a multiple-timeline context, we have to back up to the beginning of the main character's adult life (before the movie starts), in which he made the decision to grow a moustache at all. In timeline A he never grew one, in timeline B he always grew one since he could. The movie thus begins in timeline B. To keep things simple, let's pretend there are only these two timelines to worry about.<br /><br />The movie opens with the main character making the decision to shave his moustache. In one reality, timeline B, he keeps it. We don't see this reality for the next week or so of his life. Instead, the decision to shave his moustache is so jarring that he "jumps" to timeline A, or more accurately he jumps to timeline A but elements of timeline B are still known to him, such as the photographs of his vacation, the license in his wallet, and his overall consciousness and memories are still from timeline B. Most of the movie, however, takes place in timeline A.<br /><br />The fact that he is caught between timelines is psychologically disturbing to him and his wife, neither of whom understand the predicament he is in, and assume that he is either going crazy or, as he assumes at times, someone may be playing an elaborate prank on him.<br /><br />Overhearing that his wife might send him to a mental institution, he escapes to Hong Kong. He immediately misses his wife and writes a postcard to her that he will be back by the time she gets it, but doesn't mail it. He takes a ferry from the city side to the airport side of a river, but before boarding the plane, changes his mind again and goes back on the ferry. Then he _keeps on_ going back and forth across the ferry until the end of the day when it closes. He never does go back to the airport.<br /><br />The ferry riding is a very interesting element in the film. A decision - the decision to shave his moustache, was done hastily in the beginning of the film. Again, another decision, to not get on the plane and get back on the ferry, was made quickly. Was he perhaps trying to "trick time" into getting him back into the right timeline? Or is the ferry simply a way to experience the same space over and over again - a "sameness" - that is in fact "different" every time (every time he rides the ferry there are new people, and he sits in a different place, etc. Even the chairs on the ferry seem to have adjustable backs on them that can swing one way or another, so that the rider can make a decision to face backwards or forwards. Only the ticket seller is the same, and she never seems to recognize him or wonder why he is riding back and forth) Normally we experience sameness (e.g. going to work) that can seem very much the same every time (same co-workers, similar work, etc.) and the ferry is a break from that. Or does the ferry "between" the city and the airport represent his state of "betweenness" of the timelines? He doesn't want to go back to France, where they might put him in an institution, but he doesn't want to go to his Hong Kong hotel, where he will be missing his wife. He decides to stay "between" for this day, and he seems content in this between-ness. He doesn't seem that nervous or worried on the ferry. He is cordial, even smiling to teenage schoolgirls that are giggling at him. He is learning to be OK with betweenness.<br /><br />The movie then jumps to what seems like days later (or perhaps even longer) and the main character now has a moustache grown out. The moustache being present is the catalyst to get him back to timeline B, and when he gets back to his hotel his wife his there, and it is as if she has been there the whole time, with him, on vacation.<br /><br />That night he asks if she would like to see him without a moustache, and she says that she might like to have him try it. This is a different answer than at the opening of the movie, where she says that she has never seen him without it, and she doesn't seem to be that into the idea of him shaving it. He shaves the moustache, but stays in timeline B. Perhaps this time the move is not so jarring because he has done it before. Or perhaps it is because his wife seems more approving this time while they are happy on vacation. Or perhaps it is because he has learned to live in and accept "betweenness" after his experience on the ferry. All is well. Or is it? As the lights dim in the room, the viewer is wondering if he will wake up in timeline A all alone.