Ondanks het feit dat mensen deze show met Bovennatuurlijk vergelijken, hebben ze eigenlijk maar heel weinig gemeen met die serie. Ja, de hoofdfiguur heet Sam, hij heeft inderdaad een paar gaven en er zijn demonen/bovennatuurlijke dingen aan de gang <0xE2><0x80><0x93> maar daar houden de overeenkomsten op. _Reaper_ is veel meer tongue-in-cheek/neemt zichzelf veel minder serieus/ aanvaardt de absurditeit van de situatie in plaats van zich op het dramatische aspect te richten. Dat wil niet zeggen dat er geen serieuze momenten in de show zitten, maar als we die krijgen, is het zo onverwacht dat je je plotseling realiseert dat de dingen niet allemaal luchtig zijn en dat er mogelijkheden zijn voor echt duistere momenten/thema's die onderzocht moeten worden. Het morbide gevoel voor humor van de show is een van zijn beste eigenschappen. De griezeligheid overrompelt je volkomen.<br />Hoewel het programma nogal op vaste patronen is gebaseerd en zelden afwijkt van zijn tamelijk simplistische uitgangspunt, doet het af en toe wel pogingen om nieuwe en andere dingen uit te proberen. De eerste paar afleveringen zijn waarschijnlijk de traagste van de serie, maar rond aflevering 5 of 6 beginnen de dingen op te vallen en besef je dat er misschien meer aan de hand is met dit programma dan het je eerst wilde laten geloven. Hoewel het misschien niet zoveel risico's neemt als het waarschijnlijk zou moeten doen, komt het in elk geval met een paar kronkels en bochten op de proppen. Vooral in seizoen 2 zijn er een paar onvoorziene/interessante ontwikkelingen. Een van de belangrijkste redenen waarom de show werkt is de held Sam Oliver. Bret Harrison past goed in de rol en laat zien dat hij in staat is de humoristische aspecten te combineren met de serieuzere kant van de zaak. Hij is een beetje een 'loser', dat wel, maar niettemin een sympathieke loser. Het belangrijkste is dat je met hem kunt meevoelen in de onmogelijke situatie waarin hij zich bevindt. Maar meevoelen met de duivel? Niet echt. Die vent is een eikel. Maar wel een onderhoudende eikel (wat eigenlijk het enige is wat ertoe doet). Ray Wise is ook een briljante keuze, want hij weet dreiging uit te stralen, samen met dat verwrongen gevoel voor humor dat je van Lucifer zou verwachten. Hij kan zich op een dubbeltje laten draaien, van vriend tot vijand.<br />Een van de voornaamste redenen waarom ik van het begin af aan belangstelling had voor dit programma was het feit dat Missy Peregrym de hoofdrol speelde (die niet gewend was aan helden). Ik had verlangd naar een programma dat niet alleen een liefdesrelatie had met de held die bij de serie bleef (en niet werd weggestuurd omdat fangirls haar niet mochten), maar dat ook een echt sympathieke relatie had met de held en de liefdesrelatie. In dat opzicht is de relatie tussen Sam en Andi verrassend verfrissend, al begint het op vertrouwd terrein (hij moet liegen, slappe smoesjes verzinnen en geheimen voor haar bewaren), na een tijdje komt het echt in beweging. Het duurt bijna net zo lang als andere programma's, en tegen het eind van het eerste seizoen worden er bepaalde dingen onthuld die een verandering teweegbrengen in het gebruikelijke liegen/geheimen bewaren gedurende meerdere seizoenen.<br />Je begrijpt wel waarom Sam valt voor een meisje als Andi (ze is een coole meid, en lang niet zo saai als de meeste vrouwelijke liefdesbetrekkingen meestal zijn). Hoewel ze begrijpelijkerwijs af en toe kwaad wordt, doet ze nooit iets waardoor je een hekel aan haar krijgt. Dat komt voor een groot deel door Missy. Je mag haar gewoon graag. Maar het is een ander geval met Sams dikke vriend, Sock. Het is het soort personage waar je van houdt of dat je verafschuwt (hij bleek voor mij het laatste te zijn, nadat ik zijn dierenmishandeling in 'Pilot' had gezien). Hij is het type irritante sidekick <0xE2><0x80><0x93> compleet met grove grappen, slecht advies en lui gedrag. Een groot deel van de filmtijd wordt vaak verspild aan zijn (meestal) niet-grappige opmerkingen. Die arme Ben (Sams andere vriend) is minder irritant, maar uiteindelijk raakt hij bijna altijd gewond (hij geeft tenminste om dieren).<br />Er zijn andere ondersteunende personages die in hun aardigheid verschillen. Sams baas bij De Werkbank, Ted, is het gebruikelijke type eikel dat je zou verwachten (maar dat af en toe een beetje grappig is). De ex van Sam is een soort nul en je vraagt je af hoe ze in vredesnaam ooit voor iemand als hij zou kunnen vallen. Dan heb je Gladys, de demon van de Dienst voor Wegverkeer, die in feite bestaat om de ontsnapte zielen die Sam gevangen heeft genomen (met een reeks bizarre en komische 'zielen') naar de hel te brengen en te zeggen: 'Zet het voertuig op de mat.' Veel succesvoller zijn de personages Tony en Steve (Sams buren). Vooral Tony wordt goed gebeeldhouwd door Ken Marino (van Veronica Mars). Dan is er nog het ontzaglijk vreemde gebroed van Satan, Cady (Jessica Stroup). Zij zorgt voor een paar lekker griezelige momenten (maar vertrekt helaas voortijdig en komt nooit meer terug). Haar afwezigheid wordt in seizoen 2 echter ruimschoots goedgemaakt door de introductie van een demonische geliefde voor Ben, die Nina heet (en perfect gespeeld wordt door Jenny Wade). Ze blijkt een geweldige aanwinst voor de cast en levert een overvloed aan verdorven humor.<br />De show heeft dan misschien niet de beste CGI die er bestaat, maar hij redt het wel. Je kunt hem niet echt bekritiseren vanwege de ietwat dubieuze effecten, gezien het soort show dat het is. Waar het om gaat is dat de show, met zijn cast van bizarre/grappige personages, zijn belachelijke 'wapen'-rekwisieten en <0xE2><0x80><0x93> soms <0xE2><0x80><0x93> duistere humor, niet al te ingewikkeld is (zoals veel andere shows tegenwoordig), en ons iets biedt waar we gemakkelijk in kunnen komen. Het tweede en laatste seizoen laat zien hoe groot het potentieel van de serie was. Het is jammer dat de serie is afgelast. Hoewel de laatste aflevering een tikkeltje gehaast aanvoelt en alles open/onbeantwoord blijft, is het tegelijkertijd ook merkwaardig bevredigend. Deze serie is absoluut een kijkje waard.
Despite people comparing this show to Supernatural, it actually shares very few things in common with that series. Yes, the main character is named Sam, he *does* have some powers and there are demons/supernatural things going on - but that's where the similarities end. Reaper is much more tongue-in-cheek/takes itself far less seriously/embraces the absurdity of the situation, rather than focusing on the drama aspect. That isn't to say that there aren't serious moments in the show, but when we get them, it is SO unexpected that you suddenly realise things aren't all light-hearted and there is potential for some truly dark moments/themes to be explored. The show's morbid sense of humour is one of its best assets. The creepiness catches you completely off guard.<br /><br />Whilst the show is rather formulaic, and rarely deviates from its pretty simplistic premise, it does make attempts to try new and different things on occasion. The first few episodes are probably the slowest of the series, but around episode 5 or 6, things start to pick up and you realise that there may be more to this show than it would first have you believe. While it may not take as many risks as it probably should, it does at least come up with some twists and turns along the way. There are some unforeseen/interesting developments in Season 2 especially.<br /><br />One of the main reasons the show works is because of its hero, Sam Oliver. Bret Harrison fits the role well and demonstrates that he's capable of balancing the humorous aspects with the more serious side of things. He a bit of a "loser", yes, but a likable loser nonetheless. The most important thing is that you can sympathise with him and the impossible situation he's in. Sympathy for the Devil, however? Not so much. Guy's a jerk. But an entertaining jerk (which, really, is all that matters). Ray Wise is another piece of brilliant casting, as he's able to exude menace along with that twisted sense of humour one would expect from Lucifer. He can turn on a dime, from friend to foe.<br /><br />One of the main things that peeked my interest about this show from the start was the fact that it starred Missy Peregrym (who had been underused on Heroes). I'd longed for a show that had not only a love interest for the hero who *stayed* on the series (and wasn't booted off simply because fangirls didn't like her), but also had a truly likable relationship happening between the hero and the love interest. The Sam/Andi relationship is surprisingly refreshing in that, whilst it starts off in familiar territory (ie. he must lie, make up lame excuses and keep secrets from her), it actually gets moving after a while. It doesn't drag things out NEARLY as long as other shows do and by the end of the first season, certain things are revealed that makes for a change of pace from the usual continuous lying/keeping secrets over multiple seasons.<br /><br />You can see why Sam falls for a girl such as Andi (she's a cool chick, and nowhere near as bland as most female love interests tend to be). Although she does get understandably ticked off at times, she never does anything to make you HATE her. Missy is, in large part, the reason for this. You can't help but like her. It's a different case with Sam's bulky buddy, Sock, however. He's the sort of character you either love or loathe (he proved to be the latter for me, after having witnessed his animal cruelty in the 'Pilot'). He's your typical annoying sidekick - complete with crude jokes, bad advice and slacker behaviour. A large portion of screen time is often wasted on his (mostly) unfunny comments. Poor Ben (Sam's other friend) is less annoying, but almost always ends up getting hurt every episode (at least he cares for animals).<br /><br />There are other supporting characters who vary in their likability. Sam's boss at The Work Bench, Ted, is the usual type of jerk you'd expect (but is, on occasion, somewhat funny). Josie, Sock's ex, is kind of a non-entity and you wonder how on Earth she could ever fall for someone like him. Then there's Gladys, the demon at the DMV who basically exists to deliver the escaped souls that Sam has captured (with an array of bizarre and comical "vessels") to Hell and say, "Place the vessel on the mat.". Much more successful are the characters of Tony and Steve (Sam's neighbours). Tony, especially, is well-portrayed by Ken Marino (from Veronica Mars). There's also the awesomely weird spawn of Satan, Cady (Jessica Stroup). She provides some nicely creepy moments (but unfortunately makes a premature exit and never returns). Her absence is more than made up for in Season 2, however, by the introduction of a demonic love interest for Ben, named Nina (played perfectly by Jenny Wade). She proves to be a great addition to the cast and provides plenty of wicked humour.<br /><br />The show might not have the best CGI going around, but it gets by. You can't really criticise it for the somewhat dodgy effects, considering the type of show it is. What matters is that, with its cast of bizarre/funny characters, its ludicrous "vessel" props, and - at times - dark humour, the show avoids being overly convoluted (as so many other shows are getting these days), offering us something that's easy to get into. The second and final season shows what great potential the show had. It's a shame the series was cancelled. While the final episode does feel a tad rushed and things are left open-ended/unanswered, it's at the same time oddly satisfying as well. This series is definitely worth a look.