Je moet deze show zien als een satirische komedie, en het eerste seizoen begint inderdaad humoristisch en speels. Maar na korte tijd moeten de persoonlijkheidsstoornissen die beschreven worden onvermijdelijk leiden tot een heel wat ongemakkelijker ervaring. Jill is niets anders dan een psychopaat, die zich schaamteloos niet bewust is van de extremiteit van haar gedrag. De andere personages zijn allemaal ongelooflijk tolerant en ongelooflijk sympathiserend met Jills activiteiten. Hoewel de humor voortdurend gehandhaafd blijft, is het moeilijk om niet het gevoel te hebben dat er in de echte wereld om ons heen echte persoonlijkheidsstoornissen bestaan. Natuurlijk zijn de gebeurtenissen allemaal extreem overdreven, en dat vormt de basis voor de humor. Als het programma wat subtieler was geweest, zou het waarschijnlijk een psychothriller zijn geweest. Persoonlijk heb ik er erg van genoten, want ik vind extreme humor heel vermakelijk. Maar ik zou het niet aanbevelen voor mensen die teergevoelig zijn, of preuts, of bijzonder emotioneel. Het tweede seizoen overtreft het eerste zelfs in extreme zin, zo niet in humor. Ik heb punten gescoord voor plot, herhaling en ongeloofwaardigheid.
One has to categorise this show as as satirical comedy, and indeed the first season begins humorously and playfully enough. After just a short time however, the personality disorders portrayed must inevitably lead to a rather more uncomfortable experience. Jill is nothing other than a psychopath, blatantly unaware of the extremity of her behaviour. The other characters all incredibly tolerant and unbelievably sympathetic to Jill's activities. Whilst the humour is maintained throughout, it is hard not to feel that genuine personality disorders such as these surely do exist around us in the real world. Of course the events are all extremely exaggerated, and that forms the basis for the humour. Were the show a little more subtle, then it would probably be billed as a psycho-thriller. I personally enjoyed it very much, as I find extreme humour quite entertaining. However, I would not recommend it for the squeamish, or prudish, or the particularly emotional. The second season even surpasses the first in extremity, if not in humour. I have knocked off points for plot, repetition, and incredibility.