De tweede film van Christoph Stark komt niet zo lang na de trendy, populaire film 'Run Lola Run' van Tom Twyker. Die moet Stark nog vers in het geheugen liggen, want iets in 'Julietta' doet sterk denken aan de laatste film. Terwijl Twkyers film grillig was, en gecombineerde muziek met snelle shots zonder al te veel 'MTV', moet je je afvragen wat Stark werkelijk wilde doen.<br />De plot is nogal banaal: de jonge, en naar alle waarschijnlijkheid rijke Duitse jeugd viert het op de jaarlijkse Love Parade in Berlijn. De hoofdpersoon Julietta gaat met haar vrienden uit Stuttgart op bezoek bij haar vriend Jiri en raakt hem prompt kwijt in feestvreugde en gedesoriënteerdheid. In haar bijna-bewusteloze toestand heeft ze iets wat een verontrustende ontmoeting met Max zou moeten zijn: een dj/producer met een gevoelig hart, ook al zou hij met een vrouw naar bed gaan als ze bewusteloos was.<br />Julietta keert naar Berlijn terug met een dilemma en ontmoet opnieuw Max (met wie ze bevriend is geraakt door vriendje Jiri), en natuurlijk ontvouwt zich een voorspelbaar geval van spanning in drie richtingen en zogenaamde hartskwesties.<br />Starks camerabewegingen - vaak snel - en de heldere tinten van de primaire kleuren die het scherm vullen (Julietta in felrood) zijn allemaal gespeelde pogingen om stilistisch te zijn, maar komen geforceerd over. Het is alsof hij een film wil maken over de cultuur van de jeugd en verwarde emoties, afwezige ouderfiguren en het stadsleven. Maar het enige wat hij doet is een conventioneel verhaal spuwen met een zogenaamd onconventionele wending in de plot. Deze wending in de plot is bedoeld om ons te laten geloven dat mannen die misbruik maken van vrouwen naderhand een diep schuldgevoel kunnen hebben en een meelevend hart. Het zelf slecht getypeerd worden in de rol van Max.<br />Deze film heeft noch aanlokkelijke stijl, noch inhoud. Een absolute verspilling van tijd. Jammer, want de hoofdrolspeelster Lavinia Wilson biedt een veelbelovende voorstelling die aan deze film verspild is.
Christoph Stark's second film comes not so long after that trendy, popular flick 'Run Lola Run' by Tom Twyker. It must still be fresh in Stark's memory, because something in 'Julietta' smells derivatively of the latter film. While Twkyer's film was quirky, and combined music with fast-paced shots without being too "MTV" about it, you have to wonder what Stark really wanted to do.<br /><br />The plot is all rather banal: young, and in all probability, wealthy German youth party it up at the annual Love Parade in Berlin. The protagonist Julietta heads up with her friends from Stuttgart to see her boyfriend Jiri and promptly loses him in party fervour and drugged out disorientation. In her near-unconscious state she has what should be a disturbing encounter with Max - a DJ/producer with a sensitive heart even though he'd sleep with a woman when she's passed out.<br /><br />Julietta returns to Berlin with a dilemma on hand and meets up with Max again (who has been befriended by boyfriend Jiri), and of course, what unravels is a predictable case of three-way tension, and so-called matters of the heart.<br /><br />Stark's camera movements - often times rapid - and the bright hues of primary colours that fill the screen (Julietta in bright reds) are all affected attempts at being stylistic, but come off strained. It is as if he wants to make a film about youth culture and troubled emotions, absent parent figures and city life. But all he does is churn out a conventional tale with a supposedly unconventional twist in the plot. This twist in the plot is set to make us believe that men who take advantage of women may suffer profound guilt afterwards and have a compassionate heart. Itself characterized poorly in the figure of Max.<br /><br />There's neither alluring style, nor substance to this film. An absolute waste of time. A pity, because lead actress Lavinia Wilson offers a promising performance which is wasted on this film.