Dorrie lijkt wat milder te zijn geworden sinds _Men and Nobody Loves Me_, dat allebei fris was en verrukkelijk nog niet in kaart gebracht <0xE2><0x80><0x93> warme, hartstochtelijke opnamen van een van haar overheersende zorgen en thema's, een verkenning en verdediging van een existentialistische levensfilosofie. Deze keer, misschien alleen maar omdat het alweer tien jaar na het existentialisme is, voelt haar labyrint van uitgeweken Duitse avonturiers in exotisch Spanje op den duur vreemd genoeg minder fris of minder emotioneel boeiend aan, maar s-indoctrinatie-met-oortjes in de mythen die ons zo gemakkelijk op een dwaalspoor brengen (in valse hoop, dan misleiding, dan uitgedroogd door-de-momenten-heen-gaan-met-stomp-teentjes, dansloos bestaan) schetst een beeld dat breder is in vergelijking met de vorige twee films: er is hier geen leeftijds- of geslachtsbeperking van focus als we willekeurige ontmoetingen zien van jong en oud, van vrouw en man, die hun kwetsbaarheid tonen voor geïdealiseerde visioenen die hen in de war brengen. Door een bepaald kinderverhaal dat de film begint en eindigt, merkt Dorrie impliciet op dat het in de verhalen die ons worden verteld Wij volwassenen kennen de dwaasheid van de tijger en de beer, maar we zijn dol op zulke verhalen en we snakken naar verhalen om verwachtingen op te bouwen, net als een verslaving, lijkt ze te zeggen... en daardoor zet het opgroeien de volgende stap voor het evalueren van de avonturen van de volwassene in de richting van zijn eigen fata morgana-achtige horizon. Dus vertel ons verhalen, Doris: over een verloren geliefde <0xE2><0x80><0x93> of twee, een verloren vrouw of twee (de een dodelijk, de ander spiritueel), een verloren identiteit of twee (de een opzettelijk, de ander per ongeluk), een verloren fantasie of twee... of een dozijn. De titel zou ons doen vragen in hoeverre deze verliezen van illusie, van gedroomde-perfectie, van invloed zijn op ons vermogen om waarachtig, onbelemmerd genot in onszelf te zien en te voelen (ben ik mooi? en in andere (kan ik er genoegen in scheppen om een ander gelukkig te maken? om de lagen van kletskoek af te werpen die mij/ons ervan weerhouden een onevenwichtige cognitie in de wind te gooien en in plaats daarvan het hart en het moment te bevredigen <0xE2><0x80><0x93> door letterlijk je bezittingen uit het raam te gooien en je te verlustigen in wat een afstotende fantasieën van een fetisjist had kunnen zijn, door te zingen om de geest van een vreemde, exotische, spirituele processie aan te spreken en bereid te zijn je angsten en queesten te erkennen). Op de lange afstand van de volheid van het leven dat voor haar personages de aard van het bestaan is, tot verschillende stille openbaringen hun pad openen naar nieuwe alternatieve manieren van waarnemen. (In sommige opzichten vertoont deze kijk op de teleurstellingen van een leven dat op afstand wordt geleefd, overeenkomsten met die van de meer recente Franse film _Under the Sand_.) Zoals de weg die Linda (Franka Potente) <0xE2><0x80><0x93> een van de jongere en centrale zoekers <0xE2><0x80><0x93> bewandelt, kan de zoektocht naar de sleutels tot de existentiële waarheid, om 'nu hier te zijn', maar al te gemakkelijk uitlopen op antwoorden die er programmeerbaar uitzien en kunnen leiden tot 'valse goden' op het pad, hoogst onaanvaardbaar dat van de onwaarheid. Net zoals Linda leert dat ze zichzelf volkomen kan laten ontsporen als ze niet eerlijk is of probeert te manipuleren (door te proberen anderen of hun gevoelens te beheersen met haar trucjes, terwijl ze in vermomming leeft en zichzelf dus niet bezit), zo leren anderen hoe gemakkelijk het is zichzelf wijs te maken dat ze de ongrijpbare 'vrede' of 'eenvoud' hebben gevonden die ze waarnemen in een ogenschijnlijk ongecompliceerde minnaar die dan suïcidaal blijkt, of een ander ontsnappingsplan dat misgaat. Bijna niets is wat het lijkt <0xE2><0x80><0x93> tot ze leren kwetsbaar te zijn, zichzelf te accepteren, gevoelig te zijn en daardoor macht te hebben. Er schuilen complexiteit en pijn in, alleen bij sommigen meer dan bij anderen. Er is geen zorgeloze bananenrepubliek in Panama, maar er is wel plezier in eerlijkheid van geest. En de stemmen van dat besef komen in een paar merkwaardige pakketjes (die de wijsheid-waar-je-het-grootste-vooruitzichten-van-verwacht aanvullen, waarvan de fascinerende boodschapper in _Nobody Loves Me_ de stem was van een gemarginaliseerde, verliefde maar liefhebbend onzelfzuchtige travestiet): hier een te dikke kok die gelukkig getrouwd is met zijn jonggeliefde liefje met een passie voor haar ziel die geen parameters of criteria kent maar schaamteloos onvoorwaardelijk is, een Spanjaard die weigert zijn Duitse vriendin haar zin te geven.' 's behoefte om valse beloften van eeuwige liefde te horen, de ontrouwe echtgenoot/vader die het moment aangrijpt om met respect op Linda te reageren tot haar bedrog hem dwingt zijn lijn in het zand te trekken en haar zo tot zelfacceptatie verleidt, een andere ontrouwe echtgenoot/vader wiens Caribische uitspattingen zijn geest hebben verwerkelijkt van 'dansen is leven' en die ten slotte de aangekoekte muur waarachter zijn vrouw stuurs haar toevlucht heeft gezocht naar beneden lokt. Hier zijn het meestal de vrouwen die de idyllische verhalen uit hun kindertijd tot op het gevaar hebben ingeprent, die zichzelf een stortvloed aan fantasieën hebben verkocht die zich op de toekomst of het verleden richten, die met goedbedoelde betovering de hemel zien in een rode kasjmieren trui die ze verkopen of kopen, een stereotiepe fantasierijke trouwjurk, een idee van sprookjesachtige romantiek, en die <0xE2><0x80><0x93> met aanzienlijke blindheid <0xE2><0x80><0x93> struikelend hun weg terug naar zichzelf zoeken. Maar ze luisteren wel, en leren.<br /><br /><br />
Dorrie seems to have mellowed since Men and Nobody Loves Me, both of which were fresh and delightfully uncharted-water, passionately warm takes on one of her overriding concerns and themes, an exploration and advocacy of an existentialist philosophy of life. This time out, perhaps just for being another decade out post-existentialism, her labyrinth of expatriate German adventurers in exotic Spain ultimately feels oddly somewhat less fresh or less fully emotionally engaging but nevertheless is a solid and intellectually engaging new set of contexts and characters through which to examine more turns of the die. A child's-captivated-ear indoctrination into the myths which so easily lead us astray (into false hope, then deception, then dried-up going-through-the-motions stub-toed, danceless mere existence) frames what is broader in scope in this film compared to the previous two: there is no age or gender delimitation of focus here as we see random-encounterers young and old, female and male, show their vulnerability to idealized visions which leave them floundering. Through one particular children's tale which begins and ends the film, Dorrie implicitly observes that it is in the stories we are told that our false expectations of life take root, here a tale about a tiger and a bear who conjure up a ballyhooed idyllic land to set their sails for-a banana-growing nirvana named Panama. We adults know, wink-wink, the folly of the tiger and bear, but we love such stories and we crave expectation-building stories like an addiction, she seems to say...and thereby in childhood learning sets the stage for evaluating the ensuing adult ventures toward their own mirage-like horizons. So feed us stories, Doris: ...about a lost lover--or two, a lost wife or two (one mortally, another spiritually), a lost identity or two (one intentionally, another accidentally), a lost fantasy or two... or a dozen. The title would have us ask to what extent these losses of illusion, of dreamed-of perfection, impact our ability to see and feel true untrammeled pleasure in both ourselves (am I beautiful?) and in others (can I delight in making another happy? to realize and throw off the layers of claptrap that keep me/us from casting onerous cognition to the wind and instead to indulge the heart and the moment--from literally throwing one's possessions out the window to indulging what might have been an offputting fetishist's fantasies to singing out to engage the spirit of a foreign exotic spiritual procession and be willing to acknowledge in song one's fears and quests). It's not a new theme but it's reworking works, albeit keeping us a bit at arm's length from the subjects, perhaps (wittingly?) to mirror the arm's length from the fullness of engagement in life that is the nature of existence for her characters until varying quiet epiphanies open their paths to new alternative ways of perceiving. (In some ways, this medium-is-the-message reflection on the chagrins of a life lived at arm's length parallels that of the more recent French film Under the Sand.) As the path taken by Linda (Franka Potente)--one of the younger and central questers--displays, the search for the keys to existential truth, to 'be here now', can too easily alight on answers >that look programmable and can lead to 'false gods' along the path, most unacceptably that of inauthenticity. Just as Linda learns that she can derail herself entirely if she is not honest or tries to manipulate (trying to control others or their feelings with her bag of tricks whilst living in disguise from and thus not owning herself), so others learn how easy it is to kid themselves into thinking they've found the elusive 'peace' or 'simplicity' which they perceive in an ostensibly uncomplicated lover who then proves suicidal, or other escapist plan which goes awry. Almost nothing is what it, he, or she seems-until they learn to be vulnerable, self-accepting, sentient and thereby empowered. There lurks complexity and pain, just more buried in some than in others. There is no carefree Panama banana republic, but there is pleasure in honesty of spirit. And the voices of this realization come in some curious packages (further fleshing out the wisdom-where-you-least-expect-it notion whose fascinating messenger in Nobody Loves Me was the voice of a marginalized, lovelorn but lovingly unselfish transvestite): here an overweight chef who is blissfully married to his young-love sweetheart with a passion for her soul that knows no parameters or criteria but is unabashedly unconditional, a Spaniard who refuses to indulge his German girlfriend's need to hear spurious pledges of eternal love, the errant husband/father who seizes the moment to respectfully respond to Linda until her deception forces him to draw his line in the sand and thus startles her back to self-acceptance, another errant husband/father whose Caribbean indulgences have actualized his spirit of "to dance is to live" and who finally lures down the encrusted wall behind which his wife has been taking sullen refuge. Here it is most often the women who have internalized the childhood idyllic stories to their peril, having sold themselves a flurry of fantasies that focus on the future or the past, who with well-meaning enchantment see heaven in a red cashmere sweater they sell or buy, a stereotypically fanciful wedding gown, a notion of storybook romance, and who--with considerable blindness--stumble in seeking their way back to themselves. But they do listen, and learn.<br /><br />