Ik heb deze film gezien toen hij in 1993 werd uitgebracht, en eerlijk gezegd was hij toen nogal saai. Natuurlijk was ik 22, en de werking van die New Yorkse maatschappij van eind 1800 was niet erg logisch of relevant.<br />Ik denk dat de film bij zijn release misschien genegeerd is vanwege de massa andere 'periodieke stukken' die zo populair (en uiteindelijk gemeengoed) waren aan het eind van de jaren 80/het begin van de jaren 90... Maar als je hem 10 jaar later opnieuw bekijkt, is deze film allesbehalve gemeengoed.<br />De ware intensiteit is Scorceses afstandelijke presentatie van een hypocriete & gehate maatschappij die zijn leden gevangenhoudt.<br />Om nog maar te zwijgen over de onberispelijke art direction & prachtige cinematografie van de legendarische Michael Ballhaus. De film ziet er net zo impressionistisch uit als de schilderijen aan de muren van de huizen van de personages.<br />Scorsese is altijd scherp in zijn castingbeslissingen, en dit is een van de vele deugden van de film:<br /><br />Lewis is volmaakt als man die worstelt tussen zijn hartstocht en zijn plicht en voortdurend op het punt staat hem te verslinden (en toch gedijt hij op de een of andere manier op zijn martelingen).<br />Ryder is het schijnbaar onschuldige & naïeve meisje dat onder haar buitenkant volkomen manipulatief & sluw is (jeetje, wie had dat gedacht?!) <0xE2><0x80><0x93> zie de gewelfde scène. De film gaat over een actrice die door haar collega's in de acteergemeenschap wordt bewonderd. Als ik de film nog eens bekijk, verbaast het me dat deze rol op de een of andere manier een afspiegeling is van haar persoonlijke positie in de huidige sociale structuur van Hollywood, die vergelijkbaar is met haar personage in de New Yorkse society van 1800.<br />Wauw...<br />Wat een verbazingwekkende film. Ik heb het de eerste keer volledig 'over het hoofd gezien'. Geweldige aandacht voor 'de hogere kringen'. Veel van die codes zijn vandaag de dag vreemd genoeg nog steeds van toepassing.<br />Niet aanbevolen voor mensen die van snelle films houden, of voor mensen die op zoek zijn naar het 'gebruikelijke Scorcese'. Ik zou dit koppelen aan 'Last Temptation of Christ' als een van de moedigste, meest artistieke, veeleisende & abstracte films van Scorsese tot nu toe.
I actually saw this movie when it was released in 1993, and honestly it was pretty dull then. Of course I was 22, and the workings of that late-1800's New York society really didn't make much sense or have much relevance.<br /><br />I think the film may have been ignored at its release because of the slew of other "period pieces" which were so popular (an eventually common) in the late 80's/early 90's... But watching it again 10 years later, this film is anything but common.<br /><br />The true intensity is Scorcese's detached presentation of a hypocritical & hateful society which holds its members as prisoners.<br /><br />Not to mention impeccable art direction & beautiful cinematography by the legendary Michael Ballhaus. The film looks as impressionistic as the paintings that line the walls of the characters' homes.<br /><br />Scorsese is always acute in his casting decisions, and this is one of the films many virtues:<br /><br />Lewis is perfect as a man who's struggle between his passion & his duty are constantly on the verge of devouring him (yet somehow he thrives on his torture).<br /><br />Ryder is the seemingly innocent & naive girl who is completely manipulative & cunning underneath her exterior (gee, who would have thought?!) -- notice the arching scene.<br /><br />In a sense, this was one of Pfeiffer's defining roles. Pfeiffer herself (in a sense) is an "outcast" who has never truly been accepted as a "serious" actress by her peers in the acting community. Watching this film again, it amazes me how this role somehow reflects her personal position in the current social structure of Hollywood, similar to her character existing in 1800's New York society.<br /><br />Wow...<br /><br />What an amazing pic. I completely "missed it" the first time around. Great observance of "high society." Many of those codes are strangely applicable today.<br /><br />Not recommended for those who like fast paced movies, or those who are looking for the "usual Scorcese." I would couple this with "Last Temptation of Christ" as Scorsese's most brave, artistic, demanding & abstract films to date.