Men zegt dat elke ware kunst de kijker in staat stelt die op zijn of haar eigen manier te interpreteren. Er is geen goede of foute interpretatie. Wat ik het fascinerendst vond aan Last Call waren de volgende twee dingen: Dat je net als bij Henry James' The Turn of the Screw niet echt zeker weet of dit allemaal echt gebeurt, dat het allemaal plaatsvindt in één enkele geest of als onderdeel van een collectief bewustzijn onder de mensen in de bar/thuis. En het verkennen van alle vormen van begeerte onder een groep 'niet zo jonge' klanten. Het idee dat zelfs op deze leeftijd mensen nog steeds alle vormen van sensualiteit en seksualiteit in stand kunnen houden, kunnen groeien en onderzoeken is erg aantrekkelijk <0xE2><0x80><0x93> het geeft me het gevoel dat er na de vijftig nog seks is! De acteurs werden duidelijk goed behandeld en met veel liefde behandeld <0xE2><0x80><0x93> dat komt tot uiting in de film.
It is said that any true art allows the viewer to interpret it in his or hew own way. There is no right or wrong interpretation. What I found most compelling about Last Call were the following 2 things: That like Henry James' The Turn of the Screw you are not really sure if this is all actually happening, all taking place in a single mind or as part of a collective consciousness among the people in the bar/home. And, the exploration of all forms of desire among a group of "not so young" patrons. The concept that even at this age, people can still maintain, grow and explore all forms of sensuality and sexuality is very appealing - kind of makes me feel that there is sex after 50! Clearly the actors were treated so well and with much love - it comes through in the film.