Als we naar films en cartoons uit de jaren veertig en vijftig kijken, kunnen we vaak zien dat ze uit die tijd dateren, omdat ze een onbezorgde, eeuwig optimistische houding uitstralen. Maar meestal zijn ze nog steeds leuk om te zien. 'So Much for So Little' past niet in deze groep. Het doel ervan is ons eraan te herinneren dat als we drie cent per week aan gezondheidszorg geven, we het sterftecijfer onder de baby's kunnen terugdringen. Het laat dat zien door een gezonde, all-American jongen door de jaren heen op te laten groeien.<br />Nou, we hebben de onfortuinlijke realiteit gezien. Bijna 47 miljoen Amerikanen zitten elke dag zonder gezondheidszorg. Tot op de dag van vandaag wonen er nog talloze mensen in de buurt van giftige afvalhopen; New Orleans was al een beerput voordat orkaan Katrina de vervuiling verergerde. Wat de volwassen jaren van de jongen betreft, nu we kunnen terugkijken op het jonge volwassen leven van de babyboomers, zou het realistischer zijn geweest om hem af te schilderen als een hippie en vervolgens als een discopooier.<br />Maar het belangrijkste punt is dat Chuck Jones beter had moeten weten. Misschien zou het er beter uit hebben gezien als hij Bugs, Daffy, Porky of een van die andere jongens had gecast. Je kunt het vinden in de documentaire 'Toonhoofden: de verloren toons' De status van de Looney Tunes Golden Collection is ongeveer het enige wat hem de moeite waard maakt om naar te kijken (ik wou dat de verteller van de documentaire er de draak mee had gestoken in plaats van hem te prijzen).
When we watch movies and cartoons from the '40s and '50s, we can often tell that they came from that era, as they promote a happy-go-lucky, perpetually optimistic attitude. But they're usually still OK to watch. "So Much for So Little" doesn't fit in this group. It's purpose is to remind us that if we give three cents a week to health care, we'll cut down on the infant mortality rate. It displays this by showing a wholesome, all-American boy growing up through the years.<br /><br />Well, we've seen the unfortunate reality. Almost 47 million Americans go each day without health care. Countless people live near toxic waste dumps to this day; New Orleans was already like a cesspool before Hurricane Katrina exacerbated the pollution. As for the boy's adult years, now that we can look back on the baby boomers' young adult life, it would have been more realistic to portray him as a hippie and then a disco pimp.<br /><br />But the main point is that Chuck Jones should have known better than this. Maybe it would have come out better had he cast Bugs, Daffy, Porky or one of those other guys. You can find it in the documentary "Toonheads: The Lost Toons" on the Looney Tunes Golden Collection, and its status as part of Looney Tunes history is about the only thing that makes it worth watching (in fact, I wish that the documentary's narrator had poked fun at it rather than praising it).