Van alle tv-films die ik ooit heb gezien, was dit er een van. Jamie-Lynn DiScala gaf een voorstelling die deze film waardig was. Ze liet haar bereik zien, van de bekende hoeveelheid Meadow Soprano tot de louche wereld van bevredigende Hollywood-acteurs. Maar toch ging deze film helemaal over Jason Stewart. Geef die jongen nog maar een mol. 'Ivan, Ivan! Gewoon een paar, alsjeblieft!' Toen ik die zin hoorde, geloofde ik echt dat hij een paparazzi was. Nu maakt het niet eens meer uit dat ik zelf geen fotografen heb gezien, dus kon ik hem niet aanwijzen. Maar ik hoefde die zin alleen maar te horen. Misschien zijn we beter af geweest als we hem niet hadden gezien, maar de buitenkant van die nachtclub kwam tot leven toen JStew schreeuwde. Goed gedaan, telefoonklets.
Of all the made for television movies I've ever watched, this was one of them. Jamie-Lynn DiScala gave a performance worthy of this film. She showed her range, moving from the known quantity of Meadow Soprano to the sleazy world of satisfying Hollywood players. But even still, this movie was all about Jason Stewart. Slap another mole on that boy. "Ivan, Ivan! Just a couple, please!" When I heard that line, I truly believed he was a paparazzi. Now it doesn't even matter that I didn't really see any photographers themselves, so I couldn't point him out. But all I needed was to hear that line. Perhaps we are better off having not seen him, but the outside of that nightclub came alive when JStew shouted. Well done, phone-slap.