In het turbulente Japan in de jaren zeventig van de negentiende eeuw was het politieke systeem corrupt en vaak moesten de boeren en de armen boeten voor hun slechte levenswijze. Maar de moeder van Yuki Kashima (Meiko Kaji) was het slachtoffer geworden van oplichters die de dorpelingen wilden beschermen tegen de oorlog. Tsukamoto Gishiro (Eiji Okada), Takemura Banzo (Noboru Nakaya), Shokei Tokuichi (Takeo Chii) & Kitahama Okono (Sanae Nakahara) waren verantwoordelijk voor het afgrijselijk gewelddadige verscheiden van Yuki's vader, die werd uitgemaakt voor een corrupt lid van de regering, alleen omdat hij in het wit gekleed ging (in werkelijkheid was hij een onschuldige onderwijzer die les ging geven in het dorp dat de vier dieven zojuist hadden opgelicht). Ook het zoontje van Yuki's moeder was wreed vermoord. Yuki's moeder was erin geslaagd Tokuichi te doden, maar voordat ze vergelding kon eisen voor de anderen, was ze gevangengezet. Omdat ze wist dat ze geen kans zou krijgen om wraak te nemen op de anderen terwijl ze in de gevangenis zat, tippelde Yuki's moeder voortdurend met elke man die ze maar kon krijgen, zodat ze zwanger kon worden. Via het kind kon wraak worden genomen op degenen die haar onrecht hadden aangedaan. In plaats van een jongetje werd Yuki geboren, maar haar moeder stierf kort na de bevalling (de bevalling was buitengewoon moeilijk). Door de intensieve en moeilijke training met een Meester (Kton Nishimura) zou Yuki een wapen van wraak worden, haar vaardigheden als zwaardvechter zouden haar vijanden niet kunnen evenaren. Maar degenen die ze wil doden, houden zich niet aan regels en zullen alle mogelijke middelen gebruiken om te voorkomen dat ze het doel vanaf haar geboorte zal bereiken. Verwekt in haat en wraakzucht, kon Yuki niet zomaar alle emotie verbergen en leven als een koelbloedige moordenaar, ze vocht voor een goede zaak... voor het juiste onrecht dat werd aangericht door degenen die niet alleen haar moeder beroofden van een gelukkig leven en haar lieten sterven in een gevangeniscel, maar ook haar volk bedroog.<br />In wezen is de film van Toshiya Fujita een verhaal van vier hoofdstukken over wraak, waarin Yuki een onstuitbare, uiterst vaardige sluipmoordenaar is wiens zwaard (dat uit een parapluholster glijdt, een perfecte schuilplaats voor een mooie vrouwelijke moordenaar) vele wonden openrijt die bloed laten vloeien. Elk hoofdstuk, 'Wraak bindt liefde en haat', 'Huilende Bamboepoppen van de Onderwereld', 'Umbrella of Blood, Heart of Strewn Flowers' & 'The House of Joy, The Final Hell' Yuki's eerste slachtoffer, Banzo, heeft een jonge dochter die zichzelf prostitueert zodat hij drank en medicijnen kan krijgen voor wat hem mankeert. De dochter zal wraak willen nemen op Yuki om te bewijzen dat wraak wraak oplevert. Yuki ontmoet een journalist, Ryu (Toshio Kurosawa) die haar verhaal verzint op basis van de informatie die hij van haar Meester, de eerwaarde, heeft gekregen. Later ontdekt Yuki een onbekend feit over Ryu met betrekking tot haar laatste doelwit, van wie men denkt dat hij dood is dankzij zijn grafsteen, Gishiro. Maar via Ryu's boek (Yuki's heldendaden die de dorpsbewoners opwinden, alsof ze een Christusachtige figuur is die hen inspireert) zal een verborgen tegenstander op zoek gaan naar Yuki's verblijfplaats, Okono. Okono heeft de politie in haar zak, maar geen legertje mannen zal voorbereid zijn op wat Yuki in petto heeft. Dankzij een verandering in de tijd van de film in zijn land is Fujita's film ongelooflijk gewelddadig, het bloed wordt niet alleen als smurrie gebruikt om gescheurd vlees te laten zien, maar ook als artistiek symbool (...hoe gruwelijk het ook is, er is iets merkwaardig fascinerends aan Banzo's gutsende lichaam dat door de golven van een oceaan wordt gebeukt terwijl het water langzaam rood wordt, aan de manier waarop het bloed uit de punt van Yuki's zwaard druppelt, of aan de spookachtige poel die uit het verminkte lijk van haar moeders echtgenoot stroomt, zijn gehavende pak dat nauwelijks nog wit is). We zien Yuki's zwaard door bepaalde slachtoffers heen gaan terwijl ze het er heel langzaam uit trekt. Er is een heel handige scène waarin een van haar slachtoffers zelfmoord pleegt terwijl Yuki het dode lichaam kort daarna met een regen van bloeddruppels doormidden hakt. Maar Fujita geeft wel een achtergrondverhaal van Yuki's leven, een land vol verdorvenheid en corruptie, en zij is een symbool van gerechtigheid, terwijl haar tegenstanders het kwaad vertegenwoordigen dat door het land trekt. Maar bovenal is dit een ongelooflijk overtuigend verhaal over wraak, dit keer met een vrouwelijke huurmoordenaar in de hoofdrol, die voor niets terugdeinst om te bewijzen dat de dood van haar moeder niet tevergeefs was. Kaji's optreden is verbluffend (...de momenten waarop we daadwerkelijk op haar gezicht kunnen zien hoe gekweld ze zich voelt wanneer ze het idee onder ogen moet zien dat een van haar slachtoffers mogelijkerwijs aan de punt van haar zwaard ontsnapt terwijl ze nog leeft) en dit is een heel iconisch personage.
In turbulent Japan, in the 1870's, the political system was corrupt and often peasants and the poor suffered for their wicked ways of living. But, Yuki Kashima's(Meiko Kaji)mother was a victim of criminal swindlers who would thrive off villagers for protection against being drafted for war. Tsukamoto Gishiro(Eiji Okada), Takemura Banzo(Noboru Nakaya), Shokei Tokuichi(Takeo Chii) & Kitahama Okono(Sanae Nakahara)were responsible for Yuki's father's horrifyingly violent demise, proclaiming him a corrupt member of government just because he wore white(..he was actually an innocent schoolteacher on his way to teach in the village the four thieves had just swindled). Also brutally slain was Yuki's mother's little boy. Yuki's mother was able to kill Tokuichi, but before getting her retribution towards the others was imprisoned. Knowing that she would not have a chance to get revenge towards the others while stuck in prison, Yuki's mother continuously whored herself to any male she could just so she could become pregnant. Through the child could vengeance be dealt towards those who wronged her. Instead of a man-child, Yuki was born, but her mother died shortly after giving birth(..the birth was an extremely difficult one). Through the intense and difficult training with a Master(Kô Nishimura), Yuki would become a weapon of vengeance, her sword-fighting skills unmatched by her foes. But, those she seeks to kill aren't playing by rules, and will use whatever means possible to keep her from achieving the goal from her very birth. Conceived in hate and vengeance, Yuki couldn't merely just hide all emotion and live like a cold-blooded killer, she was fighting for a cause..the right wrongs caused by the ones who not only robbed her mother of a happy life, to die in a prison cell, but swindled her people as well.<br /><br />Essentially, Toshiya Fujita's film is a four-chapter tale of revenge, with Yuki an unstoppable highly-skilled assassin whose sword(..which slides from it's umbrella holster, a perfect-hiding place for a beautiful female killer)opens many wounds that gush blood. Each chapter, "Vengeance Binds Love & Hate", "Crying Bamboo Dolls of the Netherworlds", "Umbrella of Blood, Heart of Strewn Flowers", & "The House of Joy, The Final Hell" displays Yuki targeting those who wronged her mother. Other sub-plots emerge as she blazes her trail of blood. Her first victim, Banzo, has a young daughter who prostitutes herself so that he can have booze and medicine for what ails him. The daughter herself will desire revenge towards Yuki, proving that vengeance begets vengeance. Yuki meets a newspaper reporter, Ryu(Toshio Kurosawa)who novelizes her story, provided to him by her Master, the Reverend. Later, Yuki will discover an unknown fact about Ryu regarding her final target, thought to be dead due to his tombstone, Gishiro. But, through Ryu's novel(..Yuki's exploits which are stirring up the village readers, as if she were a Christ-like figure inspiring them), a hidden adversary will seek Yuki's whereabouts, Okono. Okono has the police in her hip pocket, but no army of men will be prepared for what Yuki has in store. Thanks to a change in times of cinema in his country, Fujita's film is incredibly violent, the blood is actually used not only as a gore-device to display torn flesh spewing, but as an artistic symbol(..despite being grisly, there's something oddly spellbinding regarding Banzo's gushing body being battered by the waves of an ocean as the water slowly turns red, the way blood trickles from the tip of Yuki's sword, or the haunting river pool that flows from her mother's husband's decimated corpse, his ravaged suit barely white any longer). The battles, while not as long as you'd expect, are appropriately staged in grand style with victims falling to the sword in number, screaming from the agony as Yuki slices her way through them. We see Yuki's sword go through certain victims as she pulls it out very slowly. There's a really nifty sequence where one of her targets commits suicide with Yuki slicing the dead body in half with blood showering shortly after. But, Fujita does provide a backstory Yuki lives within, a land riddled in wickedness and corruption, and she is a symbol of justice, while her adversaries represent the evils that are sweeping the country. But, above all, this is an incredibly mounted tale of revenge, using a female assassin as the lead this time, who will stop at nothing to see that her mother's death wasn't in vain. Kaji's performance is stunning(..those moments where we actually see on her face how wrought in agony she is when facing the idea that one of her quarry possibly escapes the slice of her sword while alive, especially)and this is quite an iconic character.