Ik hoorde voor het eerst over wwhtbb van een vriend van me die in de film speelde. Omdat hij geen acteur meer was, wilde hij niet dat ik naar de film keek (hij vindt dat hij er op film niet goed uitziet), maar mijn nieuwsgierigheid kreeg de overhand en ik bestelde een exemplaar van de website. Tjonge, wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Het neemt zichzelf niet al te serieus, en de schrijver/regisseur John-Paul Nickel maakt van de gelegenheid gebruik om zowel romantische komedies als Indy-films op de markt te brengen, terwijl hij tegelijkertijd een film maakt die beide is. De voorstellingen zijn fascinerend: de zeurderige Gregory Caridi als Eugene het ding met een weerzinwekkende charme bij elkaar houdt; het dynamische duo John Yost en Greg Johnstone ( respectievelijk als Stanley en Quentin) die altijd op het toneel staan; Kristin Pfeifer als de rol van de 'teef' is zo buitenissig kwaadaardig dat je wel moet lachen; en dan is er nog Jason Steele <0xE2><0x80><0x93> zijn rol als George is een lust voor het oog.<br />Is de film perfect? Natuurlijk niet. Het is een beetje afgeleid van stijl, stelend van (of eerbetoon brengen aan?) Kevin Smith en Christopher Guest. Als je de slimme woordspelingen en excentrieke personages wegdenkt, is de plot nogal alledaags. Er zijn wat technische problemen, vooral met het geluid, dat hier en daar wat hapert. Maar het is de moeite waard om naar te kijken. Schrijver/regisseur John-Paul Nickel levert een geweldige prestatie in zijn eerste film, en hij laat zien dat hij, met wat oefening (en misschien een budget), op een dag een indrukwekkende kracht zou kunnen worden.<br />Hartelijk dank aan de Five Cent Productions-bende. Blijf komen!
I first heard of WWHTKB from a friend of mine who appeared in the film. No longer an actor, my friend discouraged me from watching the film (he doesn't think he looks good on film), but my curiosity got the better of me and I ordered a copy from the website. Boy, am I glad I did.<br /><br />WWHTKB is a quirky romp, filled with bizarre characters that are only a step removed from the outlandish slackers that everyone in our generation has encountered/been/hated/hung out with/slept with at some point or another. The strangely Byzantine plot doesn't take itself too seriously, and writer/director John-Paul Nickel takes the opportunity to send up romantic comedies and Indy films alike, while making a movie that is arguably both. The performances are compelling: whiny Gregory Caridi as Eugene holds the thing together with a repellent charm; the dynamic duo of John Yost and Greg Johnstone (as Stanley and Quentin, respectively) always entertain; Kristin Pfeifer as the titular "Bitch" is so outlandishly evil you can't help but laugh; and then there's Jason Steele--his performance as George is something to behold.<br /><br />Is the film perfect? Of course not. It's a bit derivative in style, stealing from (or paying homage to?) Kevin Smith and Christopher Guest, among others. When you get past the clever wordplay and eccentric characters, the plot is rather mundane. There are some technical problems--the sound, particularly, is spotty in places. But it's still more than worth watching. Writer/director John-Paul Nickel does a hell of a job on his first film, and shows that, given some practice (and maybe a budget), he could one day be a force to behold.<br /><br />Kudos to the Five Cent Productions gang. Keep 'em coming!