Deze film doet me denken aan een schilderij. De openingsscène van de film is een van de beste die ik ooit heb gezien, en de emotie die deze film teweegbrengt als je jezelf openstelt, is iets wat maar weinig films kunnen. Het verhaal was niet geweldig, maar de verhaallijn, wow! De regisseur slaagt erin om de juiste hoeveelheid energie en toon uit zijn acteurs te halen zonder dat het saai of melodramatisch wordt. In plaats daarvan geloofde ik waar ik naar keek. De beste surrealistische ervaring waarmee ik dit kan vergelijken is iets als 'Exorcist' of 'Being There' of sommige aspecten van 'Wonder Boys'. Met andere woorden: de regisseur/film geeft je soms een koud en verward gevoel, maar raakt jou of mij nooit echt kwijt.
This movie reminds me of a painting. The opening shot of the film is one of the best i've ever seen, and the emotion this film creates throughout if you open yourself, is something few movies can do. The story wasn't anything great, but the storytelling, WOW! The director manages to get the right amount of energy and tone from his actors without it becoming boring or melodramatic. Instead I believed what I was watching. The closest surreal experience I can compare this to is with something like the "Exorcist" or "Being There" or some aspects of "Wonder Boys." In other words the director/film makes you feel cold and confused at times, but never really loses you or me.