Ik heb een paar klachten over deze film, en toch heb ik er een beetje van genoten. De acteurs waren erg goed, vooral Sean Penn, die als geestelijk gehandicapte man de voogdij over zijn dochter probeerde te behouden. Ten eerste heb ik de afgelopen vijf jaar nauw samengewerkt met geestelijk gehandicapte mensen, en hoewel sommigen van hen erg aardig zijn en een liefhebbende aard hebben, ben ik er nog nooit een tegengekomen die in staat zou zijn om de verantwoordelijkheid voor een kind op zich te nemen. Ik kan je ook verzekeren dat in het echte leven de poging om het kind door middel van maatschappelijk werk het huis uit te krijgen al lang voor haar vijfde verjaardag zou hebben plaatsgevonden. Dus hoewel ik denk dat de uitkomst van de film niet realistisch was, vond ik het einde toch mooi, zoals ik vaak heb genoten van een einde van een film die ik als fictie ervaar. Ik vond ook dat de film vanuit technisch oogpunt een paar problemen had. Waarom deze filmstijl voor dit soort films werd gebruikt, is me een raadsel. Normale camerastandpunten, met een mooie dramatische symfonie, zouden veel prettiger zijn geweest voor de ogen en oren. De muziek die uiteindelijk voor deze film werd gekozen, was soms zo misplaatst (en ik ben meestal dol op The Beatles) dat het erg irritant werd. Zelfs met al deze problemen slaagde ik er toch in om een beetje van de film te genieten, dankzij een behoorlijk goed script en een paar heel goede acteurs. Maar zoals altijd is dat alleen mijn mening.
*possible spoilers* I have a few complaints about this film, and yet I actually somewhat enjoyed it. The acting was very good, especially Sean Penn's performance as a mentally challenged man fighting to keep custody of his daughter. First of all, for the past five years I have worked closely with mentally disabled individuals, and although some of them are very kind, and have a loving nature, I've yet to come across one that would be capable of taking on the responsibility of raising a child. I can also assure you that in real life, the attempt to take the child out of the home by social services would have occurred long before the child ever reached her fifth birthday. So while I think the outcome of the movie was what I consider to be not realistic, I still liked the ending, the way I have enjoyed many endings to films that I consider to be fiction. I also thought the film had some problems from a technical standpoint. Why this filming style was adopted for this type of movie is beyond me. Normal camera angles, with a nice dramatic symphony score would have been much more pleasing to the eyes and ears. The music that was ultimately chosen for this movie was so out of place at times (and I usually love The Beatles) that it became very annoying. Even with all of these problems, I still managed to somewhat enjoy the movie because of a pretty decent script, and some very good acting. But as always, that's just my opinion.