Dit is een van die godvergeten godvergeten 'dat meen je niet!'-types van ploeterende en stuntelige low-budget psychopathische bloederige griezelfilms die in talloze drive-ins en schroothallen in de schitterend smoezelige jaren zeventig op de buis te zien waren. Inderdaad, deze verrukkelijke, afgrijselijke troep werd gekoppeld aan de al even afgrijselijke, maar op de een of andere manier toch vertederend aandoende gestoorde hippie-terreur-uitval 'The Curse of the Headless Horseman' in een dubbel-de-hele-hele-hele-tweederangs-tweederangs-tweederangs-tweederangs-tweederangs-tweederangs-aanbieding die iedereen die ze samen had gezien óf onmiddellijk naar de uitgang moest hebben gejaagd toen ze ongeveer 15 minuten in de eerste film waren, óf in een comateuze verdoving op hun stoel moest hebben laten zakken nadat de aftiteling van de tweede film was afgelopen. <br />--Een moederloze, op Norman Bates lijkende, op oedipus lijkende oedipal vernietigt moordlustige, bruut afgeslachte vrouwen op een bijzonder smoezelige en vervallen strandkermis in het noorden van de staat New York. Dat is het voor de tot op de draad versleten plot <0xE2><0x80><0x93> en voornoemd schamele verhaal wordt verteld door de filmische blunderwonder-in-de-dop Leonard Kitman (die ook 'The Curse of the Headless Horseman' uitkotste en later onder de alias Leon Gucci een paar smerige pornofilms maakte) met een onthutsende, allesomvattende incompetentie die werkelijk adembenemend is om te aanschouwen. In technologisch opzicht is deze smurrie gewoonweg ontstellend: we hebben hier te maken met een slap aftreksel, een vaak meanderend verhaal dat...' De film is overladen met langdradige praatjes en saaie vullingen, stuntelige dwaalsporen, korrelige, lelijke, vaak statische en onbeweeglijke filmbeelden, een knarsende soundtrack, slordige knip-en-plakbewerking en smakeloze spettereffecten die je grootmoeder nog niet eens zouden doen kokhalzen. Bovendien heeft de cast over het geheel genomen iets rottigs: de blonde Judith Resnick is een lekker ding, maar leeghoofdig, Earle Edgerton is een bijzonder nietszeggende en niet-charismatische held, de film van Andy Milligan en Martin Barolsky is een bijna ondraaglijk nerdachtige nerd als de kalende, middelbare moordenaar, Gloria Spavik bereikt nieuwe, tot nu toe onaangeroerde hoogten in zenuwverscheurende celluloid-onheilspelling als een onuitstaanbaar schril en zeurderig oud wijf dat haar kop wordt ingeslagen, en Burt Young (Paulie in de 'Rocky' En William Grannell (Jason Varone in de Cheri Caffaro-film 'Ginger') duikt heel even op als de lankmoedige echtgenoot van een feeksachtige vrouw die aan het begin van de film onthoofd wordt in het spookhuis. Maar deze totaal verbluffend vlezige honing bezit één uitzonderlijk goede eigenschap: hij is zo rijk en levendig in smoezelige plaatselijke kleuren dat hij overkomt als een fascinerend lugubere en verdorven mondo-achtige documentaire over de groezelige onderbuik van de echt groezelige charlestonscène in Coney Island.
Here's one of those gloriously godawful "you gotta be kiddin' me!"-type of plodding and maladroit low-rent no-budget psycho sicko gore flicks that played on double bills in numerous drive-ins and grindhouses in the splendidly sleazy 70's. Indeed, this delectably dreadful dreck was paired with the equally atrocious, yet somehow oddly endearing dippy hippie terror trip-out "The Curse of the Headless Horseman" on a twice-the-tacky-terror twin feature offering that must have caused anyone who saw them together to either make an immediate beeline for the exit door 15-odd minutes into the first film or slump into their seats in a comatose stupor after the ending credits of the second picture finished rolling.<br /><br />A mother-fixated bargain basement Norman Bates-like oedipal wreck homicidal crazy brutally butchers assorted supremely irritating women at an especially dingy and rundown beachside carnival in upstate New York. That's it for the threadbare plot -- and said skimpy story is related by cinematic blunder wonder triple threat would-be producer/ director/writer auteur Leonard Kitman (who also puked forth "The Curse of the Headless Horseman" and later did a few scuzzy porno movies under the alias Leon Gucci) with a staggering all-out incompetence that's genuinely breathtaking to behold. Techincally, this crud is simply appalling: we've got slack pacing, an often meandering narrative that's overloaded with tedious talk and dreary filler, clumsy red herrings, grainy, ugly, frequently static and immobile cinematography, a grating score, ragged cut'n'paste editing, and cheesy splatter effects that wouldn't even gross out your grandmother. Moreover, the cast overall strikes out somethin' rotten: Willowy blonde lead Judith Resnick is hot, but vapid, Earle Edgerton makes for a singularly bland and uncharismatic hero, Andy Milligan film regular Martin Barolsky nerds it up to an almost unbearably geeky extreme as the balding, middle-aged fruitcake killer, Gloria Spavik hits new heretofore untouched heights in nerve-shredding celluloid obnoxiousness as an insufferably shrill and whiny fat old bag who gets her head bashed in, and Burt Young (Paulie in the "Rocky" series) embarrasses himself royally in his less-than-sterling film debut as a pathetic, irritable, grotesquely misshapen hunchback retard named Gimpy. Plus William Grannell (Jason Varone in the Cheri Caffaro "Ginger" flicks) briefly pops up as the long-suffering husband of a shrewish woman who gets decapitated in the funhouse early in the movie. However, this altogether stunningly ham-fisted honey does possess one exceptionally right-on asset: It's so rich and vivid in seedy local color that it comes across like a fascinatingly lurid and depraved mondo-style documentary on the grimy underbelly of the seriously seamy Coney Island carny scene.