Schrijver-regisseur-regisseur-regisseur (van alleen deze film) Michael Tierney, neef van de legendarische film noir-helden Lawrence Tierney en Scott Brady, en zoon van hun veel minder bekende jongere broer Edward Tierney, die een opzettelijk zinloze film wilde maken, kwam bij zijn poging per ongeluk iets duidelijk te maken: dat als je er opzettelijk op uit bent om een film waardeloos te maken, hij dat ook zal doen.<br />De, eh, plot concentreert zich op twee humorloze, luie neven, Micro (Michael Tierney) en T (Terence Tierney) die in een waardeloze flat wonen, cornflakes met bier eten (dat heb ik wel honderd keer gezien) en de straat op gaan waar ze een dakloze speedfreak ontmoeten (die op de River Phoenix van een extreem arme man lijkt).<br />De neven, die op het punt staan... ja, VERDWENEN uit hun pand te worden gehaald, besluiten een feestje te geven. Maar de lol van het haten van deze film (dat gebeurt terwijl ze door L.A. rijden en gewoon bier drinken, wat een banaal gebeuren wordt) ebt weg als het eigenlijke feest begint, en de volgende (het voelt als een eeuwigdurend) drie kwartier lang gaan we heen en weer tussen verschillende mensen die eruitzien alsof ze allemaal maatjes van de regisseur zijn, terwijl ze bier drinken, vloeken, filosoferen, vloeken, bier drinken, meth snuiven alsof het cocaïne is, klassieke films citeren (voornamelijk Apocalypse Now) en nog wat meer vloeken: terwijl ze bier drinken.<br />Dan neemt Micro acid (van een vent die deel uitmaakt van een heel verwarrend en volkomen zinloos B-verhaal met een aktetas) terwijl hij volledig gekleed in bad zit en droomt waar hij' In zijn eigen reclamespotje voor de presidentsverkiezingen speelt hij de hoofdrol: hij staat voor een Amerikaanse vlag en 'zwaait voortdurend met de vogel'. Op dat moment wordt het allemaal zo krankzinnig en afschuwelijk dat het weer leuk wordt om te haten... Maar al snel is het feest voorbij en de film ook. De afgezaagde soundtrack bestaat uit nummers van dezelfde (heel irritante) band, The Weird, met een assortiment rockabilly-punk-rocknummers, allemaal onderdeel van de selectie van een fictief radiostation (kun je Reservoir Dogs K-BILLY RIPOFF zeggen?!).<br />Het enige wat gedeeltelijk herbruikbaar is, zijn de scènes met Micro's buurman gespeeld door (de enige) Lawrence Tierney, een chagrijnige maar sympathieke oude baas die parels gooit als 'Neem een baan', 'Geen drugs gebruiken' en 'Koop nieuwe schoenen'. Als de hele film zou gaan over een doelloze lanterfanter die praat met een wereldwijze stoere vent gespeeld door de stoerste acteur die Hollywood ooit heeft gekend (en met veel betere dialogen), zou dit misschien een cultklassieker worden <0xE2><0x80><0x93> iets wat Michael Tierney duidelijk heel hard probeerde te doen om de indruk te wekken dat hij dat niet probeerde.<br />O, en Shannon Elizabeth, wier foto en naam op de dvd-cover staan alsof zij de hoofdster is, speelt in totaal ongeveer vijf minuten mee. Maar als ze er meer in voorkwam, zou dat dan iets uitmaken?
Writer-Producer-Director (of only this movie) Michael Tierney, nephew of iconic film noir legends Lawrence Tierney and Scott Brady, and son of their much-lesser-known younger brother Edward Tierney, at attempting to make a purposely-pointless film ended up accidentally making a point: that if you purposely set out to make a film suck, it will. <br /><br />The, uh, plot centers on two humorless slacker drone cousins, Micro (Michael Tierney) and T (Terence Tierney) who live in a crappy apartment, eat cereal with beer (seen that a hundred times), and take to the streets where they meet a homeless speed-freak (who resembles an extremely poor man's River Phoenix). <br /><br />The cousins, about to get... yes, EVICTED from their premises, decide to throw a party. But the fun of hating this movie (that occurs while they're cruising around L.A. drinking generic beer, which becomes banally involving) withers when the actual party begins, and for the next (what feels like an eternal) forty-five minutes we cut back and forth to various people who look like they're all buddies of the director as they drink beer, swear, philosophize, swear, drink beer, snort meth like it's cocaine, quote classic films (mostly Apocalypse Now), and swear some more: while drinking beer. <br /><br />Then Micro takes acid (from a guy who's part of a very confusing and completely pointless B-story involving a briefcase) while fully clothed in a bathtub and has a dream where he's starring in his own presidential campaign commercial: RAPPING in front of an American flag while continuously "flipping the bird". At this point, things get so downright insanely awful it becomes fun-to-hate again... But soon enough the party's over and so is the movie. The stale soundtrack consists of songs by the same (very annoying) band, The Weird, with an assortment of rockabilly-punk-rock jangles, all part of a fictional radio station's lineup (can you say Reservoir Dogs K-BILLY RIPOFF?!). <br /><br />The only thing that's partially recyclable are scattered scenes with Micro's neighbor played by (the one and only) Lawrence Tierney, a crusty yet likable old codger who tosses such pearls as "Get a job", "Don't do drugs" and "Buy new shoes". Perhaps if the entire movie was about an aimless slacker conversing with a world-weary tough guy played by the toughest actor Hollywood's ever known (and with MUCH better dialog), this would be a cult classic - something Michael Tierney obviously tried hard to seem like he wasn't trying to do. <br /><br />Oh and Shannon Elizabeth, whose image, and name, is featured on the DVD cover as if she's the main star, is in this movie for about five minutes total. Then again, if she were in it more, would it matter?