Ik ben toevallig van mening dat Peter Bogdanovich een verbazingwekkend ondergewaardeerde regisseur is. Degenen die hem <0xC3><0xBC>berhaupt de moeite waard vinden, geven meestal lof aan 'The Last Picture Show', maar zijn productie sinds die mijlpaal <0xE2><0x80><0x93> zoals deze en 'The Thing Called Love', bijvoorbeeld <0xE2><0x80><0x93> gaat ten onrechte verloren in de shuffle.<br />In elk van zijn films die ik heb gezien, toont Bogdanovich een buitengewone mate van intimiteit en vertrouwdheid met zijn personages. We worden in hun strijd betrokken omdat ze ons worden getoond als volledig vleesgeworden mensen, niet omdat manipulatieve elementen als de score ons vertellen hoe we ons moeten voelen, en op welk moment. Hij is in staat onze aandacht te vestigen op de kwetsbaarheid die in iedereen schuilt, ongeacht de uiterlijke verschijningsvormen. Zo'n vermogen is van cruciaal belang voor 'Mask' en het overweldigende succes ervan om ons te laten denken aan wat er gebeurt.<br />Vooral goed is de manier waarop de sterke band tussen moeder en zoon wordt geïllustreerd. Omdat ik zelf ooit een achtergesteld kind was, weet ik dat wat een goede ouder maakt niet altijd door een opgewekt karakter wordt ingegeven, maar in plaats daarvan door de wetenschap dat je altijd geliefd bent geweest. Wat er ook op haar lijst van fouten mag staan, je mag de liefde die ze voor haar kind heeft nooit van de hand wijzen.<br />Dus, als je...' Als je op zoek bent naar een reis over soms hobbelig terrein dat nooit de vreugdevolle eigenschappen van het leven vergeet, dan is 'Mask' het juiste woord. Het is verbazingwekkend aangrijpend en een verdere demonstratie van Bogdanovitsj' geweldige artistieke gaven.
I happen to believe that Peter Bogdanovich is an astonishingly undervalued director. Those who feel it worthy to mention him at all usually hand out praise to "The Last Picture Show", but his output since that milestone - such as this and "The Thing Called Love", for example - undeservedly gets lost in the shuffle.<br /><br />In each of his films I have seen, Bogdanovich displays an extraordinary level of intimacy and comfort with his characters. We get drawn into their struggles because they are shown to us as fully fleshed-out human beings, not because manipulative elements like the score instruct us how to feel, at what time. He is able to draw our attention neatly to the vulnerability that exists inside everyone, regardless of external appearances. Such an ability is crucial to "Mask" and its overwhelming success in making us care about what happens.<br /><br />Particularly good is how deftly the fierce bond between mother and son is illustrated. As I was once a disadvantaged child myself, I know that what makes a good parent isn't always signalled by a cheerful disposition, but instead security comes from the knowledge that you have always been loved. Whatever may be on her list of faults, you are never allowed to dismiss the love she has for her kid.<br /><br />So, if you're looking for a journey over sometimes bumpy terrain that never forgets about the joyous qualities in life, then "Mask" would be it. It's amazingly affecting and is further demonstration of Bogdanovich's wonderful artistic gifts.