Wat een saaie, saaie film over een onderwerp dat een veel betere behandeling verdiende. Morris laat zijn gebruikelijke zwaarmoedigheid zien door de triviale en voor de hand liggende punten met overdreven, onnodige beeldspraak naar voren te brengen. Als je een boeiend verhaal over dit onderwerp wilt zien, dat met veel meer vuur en vaardigheid wordt verteld, moet je naar Taxi to the Dark Side gaan. Verspil hier je tijd niet aan, tenzij je een goed dutje wilt doen. Morris' gebruikelijke technieken komen aan de orde, waarbij hij net zo met zijn hoofd zit te krabben als in Mistress of War. Daar hadden we tenminste een interessant personage in de kern van het verhaal, en Morris had geluk met een paar aangrijpende momenten op het scherm van McNamara. Hier laat hij zien dat hij geen intellectueel of kritisch filter heeft waarmee hij feiten kan uitpluizen. Dus als een van de ondervraagden de drie camera's noemt die in Abu G zijn gebruikt om de foto's te maken, krijgen we een special effects-beeld van elk cameramodel dat in de ruimte zweeft alsof dit een of ander onthullend moment is. Als wordt onthuld dat tijdens een amnestieperiode, nadat het Abu G-schandaal was onthuld, veel foto's en andere documenten in snippers werden overhandigd, krijgen we niet alleen een traag geritsel van snippers die door de lucht vallen, maar ook een heel cellenblok vol snippers. 'Ik ben gewoon te dom om te begrijpen wat je net hebt gehoord en ik ben zo in de ban van mijn vak als filmregisseur dat ik je hiermee om de oren ga slaan. Dit is geen documentaires maken. Dit is ongebreideld narcisme.'
What a crashing bore of a movie on a topic that deserved a much better treatment. Morris displays his customary heavy handedness in driving home the trivial and obvious points with excess, unneeded imagery. If you want to see a compelling story on this issue, told with much more flare and skill, see Taxi to the Dark Side. Don't waste your time on this, unless you need a good snooze. On display are Morris's usual techniques, employed to similar head-scratching ends as in Fog of War. At least there, we had an interesting character at the heart of the story and Morris lucked out with some poignant on-screen moments from McNamara. Here, he demonstrates that he has no intellectual or critical filter with which to sift facts. So, when one interviewee mentions the three cameras used to take the pictures at Abu G, we get a special effects image of each camera model floating in space as if this were some revelatory moment. When it is revealed that during an amnesty period after the Abu G scandal was revealed many photos and other documents were handed in a shredded, we get, not just a slow mo of shredded paper falling through the air, we get also get an entire cell block filled with bits of paper. In other words, every moment is punctuated with Morris's subtext: you're just too dumb to get what you just heard and I'm so enthralled with my movie making skills that I'm going to beat you over the head with this. This is not documentary film-making. This is rampant narcissism.