Er is veel kritiek, voornamelijk negatief, op dit forum over deze film, wat ik niet kan begrijpen. Ik heb de originele filmversie met Norma Shearer nooit gezien, maar hij lijkt niet zo opgedirkt als deze. Maar opgedirkt of niet, dit is een heel goede film.<br />Hij heeft een eersteklas cast, onder leiding van Crawford (die in staat was tot komedie, maar koos voor dramatische, intense rollen als Mildred Pierce). Aangezien de rol van haar vraagt dat ze door haar daden gecompromitteerd wordt (ze heeft zich voorgedaan als een beau monde-vrouw om door de afgestompte aristocraten geaccepteerd te worden om een juwelenroof te plegen), is de rol niet een vrolijke, grappige rol zoals bijvoorbeeld die van Rosalind Russell. 's Hildy Johnson, maar dan met een meer verfijnde stijl van komedie. Als zodanig past het perfect bij Crawfords personage op het witte doek.<br />Wat de afgestompte aristocraten betreft: Frank Morgan mag dan geen Brits accent hebben, maar hij kan hier behoorlijk stuntelen <0xE2><0x80><0x93> hij is de rijkste man van Engeland en zou een intelligente toespraak kunnen houden over industriële productie of invoerrechten, maar hij kan zijn hart niet openstellen voor Crawford; Nigel Bruce is ook een edelman, die wellustige ogen heeft voor mooie dames en niet kan zien dat zijn vrouw (Benita Hume) veel te close is met haar 'neef' (Ralph Forbes). De schitterende Jessie Ralph is een oudere douairière die bevriend is met Crawford (het is haar parelketting die Crawford wil stelen). Ze is een levendige en sympathieke oude dame, en eentje met een schandalig verleden (zoals we uiteindelijk te weten komen). Maar hoewel geen van de aristocraten vlekkeloos van karakter is (behalve misschien de saaie Morgan), zijn de andere leden van de bende niet geweldig. Melville Cooper (die zich voordoet als Crawfords chauffeur) staat voortdurend klaar om zijn handige mes te trekken en de keel door te snijden van iedereen die hij denkt te dwarsbomen.<br />Maar het interessantste aan de rolverdeling waren de twee hoofdrolspelers: Robert Montgomery en William Powell. De twee meest geraffineerde en beminnelijke hoofdrolspelers uit de gouden eeuw van de film verschenen alleen samen in deze ene film. Ze hebben maar vier scènes samen, maar het is opmerkelijk hoe soepel de scènes verlopen <0xE2><0x80><0x93> als een perfecte set volleybalwedstrijden zonder shots en tegenshots die door geen van beide partijen zijn gemist (en als Crawford zich bij hen voegt, reageert ze al even soepel op haar beide hoofdrolspelers). Ze had al andere films met Montgomery gemaakt, maar na deze was er geen volgende meer. Wat Powell betreft, dit was alleen een film samen. Als zodanig zou je het moeten zien als de heldere chemie tussen de drie hoofdrollen, maar het is op zichzelf een goede komedie.
There is a lot of criticism, mostly negative, on this board about this film, which I can't understand. I have never seen the original film version with Norma Shearer, but it appears not to be bowdlerized like this one. But bowdlerized or not, this is a very good film.<br /><br />It has a first rate cast led by Crawford (who was capable of comedy but opted for dramatic intense roles like Mildred Pierce). As the role calls for her to be compromised by her actions (she has masqueraded as a socialite to be accepted by the jaded aristocrats in order to pull off a jewel robbery) the role is not a slap happy funny part like say Rosalind Russell's Hildy Johnson, but a tonier style of sophisticated comedy. As such it is perfectly fitted to Crawford's screen persona.<br /><br />As for the jaded aristocrats: Frank Morgan may not do a British accent at all, but his fumbling is pretty good here - he is the richest man in England, and could give an intelligent talk on industrial output or tariffs, but cannot open up his heart to Crawford; Nigel Bruce is another nobleman, who has a randy set of eyes for pretty ladies, and cannot see his wife (Benita Hume) is far too close to her "cousin" (Ralph Forbes). The splendid Jessie Ralph is an aging dowager who befriends Crawford (it is her pearl necklace that Crawford is seeking to steal). She is a lively and likable old lady, and one with a scandalous past (as we eventually learn). But if none of the aristocrats are spotless in character (except possibly the boring Morgan), the other members of the gang are not wonderful. Melville Cooper (pretending to be Crawford's chauffeur) is constantly ready to whip out his handy knife and cut the throat of anyone he thinks is double crossing them.<br /><br />But the most interesting thing about the casting were the two leading men: Robert Montgomery and William Powell. The two most sophisticated and suave leading men of the golden age of movies only appeared in this one film together. They share only four scenes, but it is remarkable about how smooth the scenes are - like a perfect set of volleyball games with no shots and counter shots missed by either party (and when Crawford joins them she is equally smooth in responding to both her leading men). She had made other films with Montgomery but there were no others after this one. As for Powell, this was there only film together. As such it should be seen for the bright chemistry between the three leads alone, but it is a good comedy on its own.