Er is een oud gezegde dat de beste verhalen worden verteld, niet verteld. In de laatste Spike Lee-film, 'She Hate Me', zijn geen waarachtigere woorden geuit.<br />Jack Armstrong (Anthony Mackie) is een jonge vice-president van een farmaceutisch bedrijf dat op het punt staat een vaccin tegen hiv te onthullen, in afwachting van de goedkeuring door de FDA. Door de snode daden van inhalige hoge bazen wordt Jack beschouwd als de zondebok voor dit geneesmiddel, dat uiteindelijk niet zal worden goedgekeurd, en voor de daaropvolgende duik in de aandelen van het bedrijf. Denk aan Enron, Worldcom, et cetera, maar Spike laat je niet zelf nadenken, want hij houdt hun specifieke namen tijdens de film prominent in beeld met openlijke en scherpe verwijzingen. Margo (Ellen Barkin) die griezelig veel op Martha Stewart leek, illustreert dit nog maar eens.<br />In een scenario dat doet denken aan 'Vijand van de Staat', verliest Jack alle toegang tot zijn financiën en wordt hij 'gedwongen' alternatieve manieren te overwegen om aan inkomsten te komen. Na een onverwacht bezoek van zijn ex-verloofde accepteert hij haar aanbod om vader te worden van haar kind <0xE2><0x80><0x93> van haar kind <0xE2><0x80><0x93> en van het kind van haar lesbische minnares.<br />10.000 voor 2 succesvolle bevruchtingen, is de deal die Jack 'onwillig' accepteert. Voor je het weet staan er elke dag lesbische vrouwen bij hem op de stoep, vijf tegelijk, die 10.000 per bevruchting bieden.<br />Als je ooit een 'Spike Lee Joint' hebt gezien, dan weet je wat ik bedoel. Ik ben me bewust van de gemeenschappelijke draden die in al zijn films verweven zijn. Je gaat bepaalde elementen en zelfs bepaalde acteurs verwachten. Het feit dat de bijrollen bestaan uit eerbiedwaardige toneelspelers als Ossie Davis (rechter Buchanon), John Turturro (Don Angelo), Lonette McKee (Lottie) en Joie Lee (Gloria) en een fantastische soundtrack van Terence Blanchard, zou voor niemand een verrassing moeten zijn. Het feit dat die acteurs, in combinatie met Monica Belucci (Simona), Brian Dennehy (Chairman Church) en Woody Harrelson (Powell) niet bepaald een geweldige film was, zou enorm verrassend en teleurstellend moeten zijn.<br />Vanaf de openingstitels is de handtekening van Spike Lee overal te zien. Vanuit de rijke combinatie van jazz en orkestraties in het onderliggende muziekbed dat de toon en het timbre van de film bepaalt, weet je dat Spike Lee er is. Vanuit de schaamteloze openingszin en de minachting van president George Bush weet je welke kant dit voertuig op gaat en wie er achter het stuur zit.<br />Volgens Lee is 'Het verhaal van 'She Hate Me' heel eenvoudig. Het gaat over seks, hebzucht, geld en politiek'.<br />Ja en nee. Het gaat over al die dingen, maar het is verre van eenvoudig.<br />De boodschap die moest worden overgebracht was luid en duidelijk. Helaas was dit een van de minstens 75 verschillende en uiteenlopende lessen die 'She Hate Me' zijn kijkers zou bieden. Nog jammerer is dat Spike voor elke 'boodschap' die hij in zijn preken verkondigt, een redevoering koos. Of Spike heeft niet genoeg respect voor zijn kijkers om ze de kans te geven 'het zelf uit te vogelen', of het verbaal aftuigen van hen met zijn standpunten (al zijn het er vijfenzeventig) wordt nu beschouwd als een geschikter alternatief voor het vertellen van een verhaal.<br />Het verhaal van 'She Hate Me' gaat ogenschijnlijk over Jack Armstrong en zijn poging om uit de ene benarde situatie te komen door een andere te betreden. In werkelijkheid is het dat niet. Deze film gaat meer over de relaties en de realiteit van vrouwen die verliefd zijn op een ander. Deze film is op zijn best als Spike laat zien dat onzekerheid en jaloezie universeel zijn, ongeacht geslacht of oriëntatie. De verlangens van familie en trouw zijn ook universeel, los van de gezinsstructuur. Het belangrijkste is dat de behoefte om onvoorwaardelijk te worden geaccepteerd een definitieve karaktertrek is. Dat waren de belangrijkste boodschappen in deze film en Lee heeft het helemaal bij het rechte eind.<br />Waar 'She Hate Me' in het bijzonder misgaat, is dat het verhaal vanuit het gezichtspunt van een onsympathieke figuur wordt verteld. Toen Jack zijn nieuwe 'bedrijf' begon, had hij blijkbaar geld nodig als tegenwicht voor zijn bevroren bezittingen en voortdurende financiële verantwoordelijkheden. Toch biedt geen van de achttien vrouwen, negentien kinderen en zo'n 180.000 dollar later, Spike Lee, co-schrijver Michael Genet of het personage Jack zelf een reden waarom hij zo lang met zulke gevaarlijke en vruchteloze indiscreties doorging.<br /><br />De personages en relaties die het leukst waren in deze film waren van voorbijgaande aard; elementen waren opvallend en opvallend afwezig na de introductie in het grootste deel van de film. Jacks relatie met zijn vader Geronimo (gespeeld door Jim Brown) was innemend. De aanblik van football- Hall of Famer Jim Brown die een personage speelde dat tegen diabetes vocht en tegelijkertijd zijn huwelijk redde, was ontroerend. De zich ontwikkelende relatie van Geronimo met zijn zoon te midden van de chaos om hem heen was ook een betekenisvol subplot; een van de vele die Lee niet uitvoerde. Tot het einde van de film.<br />Een monoloog van Don Angelo (John Turturro) gaf ons weer een glimp van Turturro's genialiteit als acteur. John Turturro is een toekomstige winnaar van een Academy Award; het is alleen jammer dat dit niet de rol is die het voor hem doet.<br />Als er een verklaring is voor het feit dat sommige subverhalen en subplots niet zo grondig werden behandeld als andere, dan is dat het feit dat er zoveel personages zijn, die zich allemaal gedwongen voelen hun levensverhaal te vertellen. In feite zijn er gewoon te veel mensen om bij te houden, te veel mensen om wie je je uiteindelijk moet bekommeren. 'She Hate Me' doet denken aan jongleren met vurige kegels, waar te veel concentratie op de ene kegel tot heel slechte gevolgen leidt.<br />'She Hate Me' is een eerbetoon aan films uit de jaren zeventig, met zijn simplistische camerastandpunten zonder belichtingstrucs of vaste-camera's. Het bewuste gebruik van verschillende tinten en wazige frames was stylistisch gezien heel aantrekkelijk, zelfs cool. Dit, gecombineerd met geweldige muzikale cues met melodieën van een tenorsaxofoon, was een mooie aanvulling op het film noir-genre.<br />'She Hate Me' is rauw en gruizig in zijn beeldvorming, opmerkelijk muzikaal en soms sensueel in zijn uitvoering. Maar uiteindelijk geen goede film.
There's an old premise that the best storytelling is shown, not told. In terms of the latest Spike Lee Joint, 'She Hate Me,' no truer words have ever been uttered.<br /><br />Jack Armstrong (Anthony Mackie) is a young vice-president of a pharmaceutical company on the verge of unveiling a vaccine for HIV, pending FDA approval. Through the nefarious actions of greedy senior executives, Jack finds himself pegged as the scapegoat for this drug that ultimately will not be approved and the subsequent tumble in company stock. Think Enron, Worldcom, et al. but Spike won't let you think for yourself, as he keeps their specific names prominently displayed throughout the movie with overt and pointed references. Margo (Ellen Barkin) who looked eerily like Martha Stewart only further illustrates this point.<br /><br />In a scenario reminiscent of 'Enemy of the State,' Jack loses access to all of his finances and is 'forced' to consider alternative means of generating income. After an unexpected visit by his former fiancée he accepts her offer to become father of her childher child and her lesbian lover's child.<br /><br />$10,000 for 2 successful impregnations is the deal and Jack 'reluctantly' accepts. The next thing you know, he has lesbian women knocking at his door daily, five at a time, offering $10,000 each per impregnation.<br /><br />If you've ever seen a 'Spike Lee Joint,' you're aware of the common threads woven into all of his movies. You come to expect certain elements and even certain actors. The fact that the supporting cast included such venerable thespians as Ossie Davis (Judge Buchanon), John Turturro (Don Angelo), Lonette McKee (Lottie) and Joie Lee (Gloria), while featuring a fabulous soundtrack by Terence Blanchard should be a surprise to no one. The fact that those actors, combined with Monica Belucci (Simona), Brian Dennehy (Chairman Church) and Woody Harrelson (Powell) didn't amount to a great movie should be tremendously surprisingand disappointing.<br /><br /> From the opening credits, Spike Lee's signature is everywhere. From the rich combination of jazz and orchestral sensibilities in the underlying music bed that set the tone and timbre of the movie, you know Spike Lee is here. From the blatant opening reference and disdain of President George Bush; you knew the direction this vehicle headed and who was at the wheel.<br /><br />According to Lee, 'The story of 'She Hate Me' is very simple. It's about sex, greed, money and politics.'<br /><br />Yes and no. It's about all of those things, but it's far from being simple.<br /><br />The message to be delivered was loud and clear. Unfortunately, this message was one of at least 75 different and varied lessons 'She Hate Me' would offer to its viewers. Even more unfortunately, Spike chose oration for each and every 'message' in sermonizing character dialogue. Either Spike no longer respects his viewers enough to allow them to 'figure it out on their own' or that verbally bludgeoning them with his viewpoints (all 75 of them) is now considered a more viable storytelling alternative.<br /><br />The story of 'She Hate Me' is ostensibly about Jack Armstrong and his attempt at getting out of one sticky situation by entering another. In fact, it's not. This movie is more about the relationships and realities of women in love with one-another. This movie is at its best when Spike demonstrates that regardless of gender or orientation; insecurity and jealousy are universal. The desires of family and fidelity are also universal, irrespective of familial unit structure. Most importantly, the need to be accepted unconditionally is a definitive trait in all of us. Those arguably were the most important messages in this movie and Lee is right on the mark.<br /><br />Where 'She Hate Me' specifically missteps is that the story is from the point of view of an unsympathetic character. When Jack first started his new 'business' he supposedly needed money for the moment to counterbalance his frozen assets and continuing financial responsibilities. Yet 18 women, 19 children and some $180,000 later, neither Spike Lee, co-writer Michael Genet nor character Jack himself offers a reason as to why he continued such dangerous and fruitless indiscretions, for so long.<br /><br />The characters and relationships most enjoyable in this movie were fleeting in nature; components remarkably and conspicuously absent after introduction for most of the film. Jack's relationship with his father Geronimo (played by Jim Brown) was engaging. The sight of football Hall-of-Famer Jim Brown playing a character fighting diabetes and to save his marriage simultaneously was moving. The newly evolving relationship of Geronimo with his son in the midst of the chaos around him was another meaningful subplot; one of many that Lee didn't revisit until nearly the end of the movie.<br /><br />A monologue by Don Angelo (John Turturro) gave us another glimpse of Turturro's acting brilliance. John Turturro is a future Academy Award winner; it's just a shame this won't be the role that does it for him.<br /><br />If there is an explanation as to why some sub-stories and sub-plots were not covered as deeply as others it would be the fact that there are so many characters, all of which feel compelled to tell their life story. In fact, there are just too many people to keep up with, too many to care about in the end. It's like juggling fiery bowling pins, where too much concentration on one leads to really bad consequences.<br /><br />Visually, 'She Hate Me' pays homage to films of the 1970's, with its simplistic camera angles devoid of lighting tricks or steady-cams. The knowing use of varying hues and blurred frames was quite appealing stylistically, even cool. This, combined with great musical cues featuring tenor saxophone melodies was a nice tip of the fedora to the Film Noir genre.<br /><br />'She Hate Me' is raw and gritty in its imagery, remarkable in its musicality and at times sensual in its deliverybut ultimately not a good movie.