Ik ben het met andere kijkers eens dat de Louise-figuur op z'n best neurotisch is. Maar men moet wel bedenken in welk tijdperk de film zich afspeelt. De Tweede Wereldoorlog is voorbij, en oudere, alleenstaande vrouwen als Louise willen graag de ware Jacob vinden en zich settelen. Dan komt David in beeld, geportretteerd door Van Heflin, wiens ambitie verborgen wordt door een uiterlijk dat afwisselend (1) warm en romantisch en (2) koel en afstandelijk is. Hij heeft Louise duidelijk met een bepaald doel aan het lijntje gehouden, en hij dumpt haar als ze bij hem aandringt op een vaste relatie. Net als de meeste vrouwen uit dat tijdperk is Louise waarschijnlijk opgevoed met het idee dat ze emotioneel en financieel afhankelijk is van mannen, die zij en haar leeftijdgenoten zien als'sterk, veilig, briljant en perfect'. Wanneer een relatie in dat tijdperk op niets uitliep, gaf de maatschappij de vrouw de schuld van de mislukking, zonder ooit in te zien dat mannen gebreken, slechte motieven en andere tekortkomingen kunnen hebben. Vandaar de neurotische of psychotische toestand waaraan Louise ten prooi valt.<br />Het lijkt me duidelijk dat David al een bepaalde zaak in de gaten had gehouden die eigendom was van Dean Graham, geportretteerd door Raymond Massey, en dat David Louise (de verpleegster van mevrouw Graham) gebruikte om zich in de zaken en het leven van de familie Graham te wurmen en er geld aan te verdienen. Dean, die een vriendelijk en goedbedoelend mens was, was blind voor Davids ware ambitie om met Dean te trouwen.' Louise heeft haar eigen motieven, want ze heeft de reden waarom David haar in de steek heeft gelaten goed in haar hoofd zitten, en ze kan het hele plaatje van Davids plan niet overzien. Onbedoeld levert Louise poëtische gerechtigheid door een eind te maken aan Davids ambitie en de familie Graham en hun fortuin te redden.
I agree with other viewers that the Louise character is neurotic at best. However, one must consider the era in which the film is set. World War II has ended, and older single women like Louise would like to find Mr. Right and settle down. Enter David, portrayed by Van Heflin, whose ambition is hidden by an exterior that alternates between (1) warm and romantic and (2) cool and aloof. He obviously has strung Louise along for some purpose, and he dumps her when she presses him for a commitment. Like most women of the era, Louise probably has been reared to be emotionally and financially dependent on men, whom she and her contemporaries see as "strong, secure, brilliant and perfect." Whenever a relationship in that era did not work out, society would blame the woman for the failure, never recognizing that men can have flaws, bad motives, and other shortcomings. Hence, there is the neurotic or psychotic condition to which Louise succumbs.<br /><br />It seems obvious to me that David already had staked out a certain business owned by Dean Graham, portrayed by Raymond Massey, and that David was using Louise (Mrs. Graham's nurse) to worm his way into the business and lives of the Graham family and cash in on the goods. Dean, being a kind and well-meaning individual, was blind to David's true ambition to marry Dean's naive and gullible daughter Carol and eventually get control of the business and family fortune. (Of course, once the mission was accomplished, David would use and abandon Carol just as he had used and abandoned Louise). David even brags about his objective to marry Carol and spend the family fortune just before Louise shoots and kills him. However, Louise has her own motives, having internalized the reason for David's abandoning her, and she cannot see the whole picture of David's plot. Inadvertently Louise delivers poetic justice by ending David's ambition and saving the Graham family and fortune.