Ik begeef me altijd in de positie dat ik een spelbreker ben, omdat ik meestal alleen films bekijk als mensen niet zien wat ik erin zie. De meeste recensenten zijn uiterst positief, dus het heeft niet veel zin om ergens meer lof over uit te storten, dus daar ga ik weer met mijn negatieve opmerkingen. Ik ben een groot filmfan en ik vind het heerlijk om me in de geschiedenis te verdiepen en acteurs en films te ontdekken die ik niet goed ken. Als het een hit is, is het geweldig en als het een misser is, zoals hier, is het een stuk minder leuk. Ik heb nu een beetje naar Fields gekeken en ik ben ervan overtuigd dat hij niet mijn smaak is, en eerlijk gezegd weet ik niet waarom hij wordt beschouwd als een van de beste vroege komieken. Chaplin en Keaton waren echt grappig, terwijl ik W.C. vooral raar vind met af en toe een grappige verrassing. Tot nu toe vond ik de tandarts het leukst en deze is het ergst. Afgezien van een zeldzaam gegrinnik om de opmerking over de cornflakes en de opmerking over de hond met mosterd, was ik behoorlijk verbaasd over het totaal niet grappige materiaal hier. De scène waarin het brood wordt gepeld is erg frustrerend en ik vond aan het begin van de film geen greintje humor in het nummer. Ik bevind me in het beginstadium van de filmgeschiedenis en ik weet zeker dat ik meer perspectief zal ontwikkelen en samen met zijn andere tijdgenoten meer van Fields zal zien. Misschien dat mijn mening over hem beter zal worden, maar ik ben bang dat dat met deze film niet het geval zal zijn.
I'm always in the position of being a spoilsport as I usually just review films when people don't see what I see in them. Most reviewers are extremely positive so there's not much point in heaping more praise on something so here I go again with the negative stuff. I'm a big film fan and I love delving into history and discovering actors and movies that aren't well known to me. When it's a hit, it's wonderful and when it's a miss like here it's a lot less fun. I've watched a little bit of Fields now and I'm convinced that he's not my taste and quite frankly I'm not sure why he's regarded as a top early comedian. Chaplin and Keaton were genuinely funny whereas I find W.C. mostly weird with an occasional humorous surprise. So far I've liked the Dentist the best and this one is the worst. Besides a rare chuckle for the cornflake comment and the quip about the dog with mustard I was pretty stunned at the completely unfunny material here. The scene with the bread being dipped is very frustrating and I didn't find an ounce of humor in the song near the beginning. I'm in the earlier stages of film history and I'm sure I'll develop more perspective and see more of Fields along with his other contemporaries. Perhaps my opinion of him will get better, but I'm afraid this film will not.