Vele jaren geleden was deze recensent geabonneerd op het fantasy-horrortijdschrift 'Starburst', dat toen nog in de kinderschoenen stond en zich kon meten met 'Fangoria' vanwege de lugubere kleurenfoto's van bloed, ingewanden en ontploffende latex. Een van die nummers besloeg de nieuwe uitgave van 'The Monster Club', en voor deze tienjarige zag het er absoluut briljant uit, met zijn galerie van weerwolven, vampiers en demonen. Er was zelfs een vrouw met een smeltend gezicht!<br />Maar als tieners het hadden mogen zien, hadden ze het misschien minder indrukwekkend gevonden. Alleen al de monstermaskers, gemaakt door de freelance ontwerper Vic Door, die ook bij een melkfabriek werkte, zijn lachwekkend in vergelijking met die uit de Mos Eisley Cantina van nog maar drie jaar geleden <0xE2><0x80><0x93> wat een begrijpelijke steun is voor de mythe dat ze zijn gemaakt door de melkman van producent Milton Subotsky.<br /><br />Het doodsgereutel van de Amicus Studio, en een eerbetoon aan de gloriejaren van de jaren zeventig van de griezelstudio, als The Monster Club een zekere cultstatus heeft verworven, dan is dat voornamelijk aan zijn pure gruwelijkheid te danken; maar het verbijsterende is dat The Monster Club, gebaseerd op de roman van Chetwynd-Hayes uit 1976 met dezelfde naam, in feite kan bogen op een zeer ervaren en af en toe indrukwekkende stamboom. In regisseur Roy Ward Baker zat de man achter culthorrorfilms als The Legend of The Seven Golden Vampires, The Vault of Horror, Asylum <0xE2><0x80><0x93> en, het beroemdst, Quatermass And The Pit. Als scenarist had Amicus-medeoprichter Subotsky ook een aantal cultstukken geschreven, waaronder _I, Monster_ en _Dr. Terror's House Of Horrors_. Cinematographer Peter Jessop had de truttige films als _Frightmare, Venom_ en _Schizofreen_ gemaakt. Maar het belangrijkste is dat er een echt horrortriumviraat van grootsheid in voorkomt: Vincent Price, John Carradine en Donald Pleasence <0xE2><0x80><0x93> samen met veteranen uit de Amicus-films van vroeger, Britt Ekland en Geoffrey Bayldon (die hier een eerdere rol als asielzoeker repeteren).<br />Dit mag dan gemaakt zijn in 1980, maar vanavond doen ze dat weer.' We gaan feesten alsof het 1973 is. Met een angstaanjagende new wave-soundtrack van UB40 en BA Robertson die 'I'm just a sucker for your love' zingt. O ja, een vreemd mengsel. Maar afgezet tegen klassieke Amicus-anthologieën als From Beyond The Grave (weer zo'n mengelmoes van Chetwynd-Hayes) is zelfs de dubieuze cultstatus ervan niet gerechtvaardigd <0xE2><0x80><0x93> hoewel het nummer 'Monsters Rule OK' aangenaam zwierig is, en je Vincent Price en John Carradine discodansend te zien krijgt.<br /><br />In overeenstemming met de Amicus-traditie bevat de film een handvol niet al te griezelige verhalen, plus een 'komische' verhaallijn voor de afwisseling, verbonden door een verhaal-in-verhaal <0xE2><0x80><0x93> hier gespeeld tussen Price en Carradine. Vampier Eramus (zijn hoektanden zijn intrekbaar als ze niet gebruikt worden) en horrorschrijver Chetwynd-Hayes zelf, gespeeld door Carradine. Nadat hij zijn favoriete auteur heeft geneukt, brengt Eramus hem bij wijze van verontschuldiging naar zijn club, waar ze onderworpen worden aan vergeten nieuwe-golfbands ('in de monsterclub/een zombie en een demon kunnen monsterfucken'), samen met 'elk soort monster dat je je maar kunt voorstellen... en sommige die het voorstellingsvermogen van gewone stervelingen ver te boven gaan' <0xE2><0x80><0x93> wat gewoon niet waar is, tenzij je je echt niet kunt voorstellen dat je je een fopmasker van een pond kunt voorstellen.<br />Price leidt hem ook in de esoterische mysteries van de genealogie van monsters, handig geïllustreerd op een wandkaart (waarin je op je gemak kunt wegkruipen). Een vampier en een weerwolf zouden een weervamp voortbrengen, maar een weerwolf en een demon zouden een weergom voortbrengen. Maar een vampier en een demon zouden een vamgoo voortbrengen. Een weergom en een weervamp zouden een slons voortbrengen. Welnu, een weergom en een vamgoo zouden een maddy voortbrengen, maar een weervamp en een vamgoo zouden een raddy voortbrengen. Welnu, als een slons zou paren met een raddy of een maddy, zou het resultaat een schijnvertoning zijn.' Nadat we ons door dat koeterwaals heen hebben geworsteld (en wat moet het de welbespraakte en honingzoete Price pijn hebben gedaan om het uit te spreken) proeven we de geneugten van een stripper die haar optreden maar al te letterlijk opvat, en krijgen we drie verhalen te horen, waarvan het eerste en meest sfeervolle gaat over een'shadjock' (de laagste in de monstervoedselketen) die een dodelijke fluit bezit <0xE2><0x80><0x93> de Roger Whittaker-variant, niet de hulp van de scheidsrechter.<br />In het tweede overtuigt een vampiervader een vampierdoder met... 'een brandwerend vest!' Het laatste verhaal gaat over een afgelegen dorp van mensenvretende demonen. Nadat hij de auteur heeft overtuigd van de inherente menselijkheid van zijn soort ('er is niets triester dan het gekwelde verdriet van een teerhartig monster'), werpt Price tegen dat de 'echte' vampiers geen mensen zijn, maar demonen. Monsters zijn mensen. En daar moeten we afgestompte scenarioschrijvers aan toevoegen.
Many years ago this reviewer subscribed to fantasy-horror magazine 'Starburst', then in its infancy and rivalling 'Fangoria' for its lurid colour photos of blood, guts and exploding latex. One such issue covered new release The Monster Club, and to this 10-year-old it looked utterly brilliant, with its gallery of werewolves, vampires and ghouls. There was even a woman with a melty face! <br /><br />Yet if pre-teens had actually been allowed to see it, they might have found it less impressive. The monster masks alone, fashioned by freelance designer Vic Door, who also worked at a milk processing plant, are laughable when compared with those from the Mos Eisley Cantina just three years before - lending understandable succour to the myth that they were made by producer Milton Subotsky's milkman.<br /><br />Amicus Studio's death-rattle, and a homage to the 1970s glory years of its portmanteau horrors, if The Monster Club has accrued a certain cult status it's mostly down to its sheer awfulness; yet, bafflingly, The Monster Club, adapted from Chetwynd-Hayes' 1976 novel of the same name, does in fact boast a highly experienced and occasionally impressive pedigree.<br /><br />In director Roy Ward Baker it had the man behind cult horrors like The Legend Of The Seven Golden Vampires, The Vault Of Horror, Asylum - and, most famously, Quatermass And The Pit. As a screenwriter, Amicus co-founder Subotsky had also penned a number of culty items, including I, Monster and Dr Terror's House Of Horrors. Cinematographer Peter Jessop had shot the schlocky likes of Frightmare, Venom and Schizo. But most importantly, it stars a real horror triumvirate of greatness:- Vincent Price, John Carradine and Donald Pleasence - along with veterans from past Amicus films Britt Ekland and Geoffrey Bayldon (here reprising an earlier role as an asylum keeper).<br /><br />This may have been made in 1980, but tonight they're going to party like it's 1973. To a frightful new wave soundtrack supplied by UB40 and BA Robertson who sings "I'm just a sucker for your love." Oh yes, a strange concoction indeed. But ranged against the likes of classic Amicus anthologies such as From Beyond The Grave (another Chetwynd-Hayes miscellany) even its dubious cult status is unwarranted - although the song "Monsters Rule OK" is pleasingly jaunty, and you do get to see Vincent Price and John Carradine disco dancing.<br /><br />In keeping with the Amicus tradition, the film features a handful of not-very-creepy tales, plus a 'comedy' story for light relief, linked by a story-within-a-story - here played out between Price's vampire Eramus (his fangs are retractable when not in use) and horror writer Chetwynd-Hayes himself, played by Carradine. After necking his favourite author, Eramus ferries him to his members club by way of an apology, where they're subjected to forgotten new wave bands ("down at the monster club/a zombie and a ghoul can do the monster dub"), along with "every kind of monster you could ever imagine... and some far beyond the imagining of mere mortals" - which is just not true, unless you're actually incapable of imagining a one pound joke shop mask.<br /><br />Price also inducts him into the arcane mysteries of monster genealogy, handily illustrated on a wall-chart (scroll away at leisure): "A vampire and a werewolf would produce a werevamp, but a werewolf and a ghoul would produce a weregoo. But a vampire and a ghoul would produce a vamgoo. A weregoo and a werevamp would produce a shaddy. Now, a weregoo and a vamgoo would produce a maddy, but a werevamp and a vamgoo would produce a raddy. Now, if a shaddy were to mate with a raddy or a maddy, the result would be a mock." Once we've waded through that gibberish (and how it must have pained the eloquent and mellifluous Price to utter it) we sample the delights of a stripper who takes her performance all too literally, and are told three tales, the first and most atmospheric of which is about a 'shadmock' (the lowest on the monster food chain) who possesses a deadly whistle - the Roger Whittaker variety, not the referee's aid.<br /><br />In the second, a vampire dad foils a vampire killer with... "a stake-proof vest!" The final story concerns a remote village of human-munching ghouls. Having convinced the author of the inherent humanity of his kind ("there is nothing sadder than the agonised grief of a tender-hearted monster"), Price counters that the 'real' monsters are humans. And to that we must add, jaded screenwriters.