Ik ben een fan van het excentrieke, onafhankelijke genre van de film en vond dit een interessante inleiding. Ik hou echt van moralistische verhalen, maar ik voel me een beetje verscheurd als het einde niet met een knal eindigt (zoals in _Risky Business_ of _The Graduate_ ). Wat deze film wel redt, is de eerste negentig procent ervan. Hier zijn mijn redenen (met een paar spoilers binnenin): (1) ik hield van de scherpe dialoog in deze film. Sommige zinnen die ik tijdens de film heb gehoord, zal ik me waarschijnlijk nog heel lang herinneren. (2) Adrien Greniers acteerprestaties waren uitstekend en de beste van de film. Toen ik hem die trip zag maken, was dat voor mij voldoende om hem voor te dragen voor een acteerprijs. De woorden 'Oscar Clip' hadden onder aan het scherm moeten knipperen. (3) Sarah Michelle Gellar was verleidelijk slecht als Greniers vriendje. Zelfs haar alter ego zou waarschijnlijk een staak in haar hart willen steken. (4) De trip is ongeveer net zo verknipt als alle andere scènes die ik ooit in een film heb gezien. Toen ik het gezicht van Eric Stoltz visueel vervormd zag worden, had ik het gevoel dat ik zelf zuur had geslikt. Ik vind het prachtig als films filosofie in de plot van een film injecteren, omdat de film dan erkent dat iets geleerd moet worden door ernaar te kijken en dat het daarom niet stom is. De meeste massaproducties kennen dat verschijnsel niet. (6) Het meest verrassende aspect van de film is Al Franken. Hij is de laatste van wie ik verwacht had dat hij een rol in de film zou spelen, en ik geloof niet dat zijn talent verspild of misplaatst was. (8) Ik vond de krakkemikkige cinematografie een zegen. Als de cinematografie om te beginnen niet overeen was gekomen met het ietwat krakkemikkige verhaal, zou het in mijn gedachten nog verder zijn weggezakt. Acht redenen geven een score van acht.<br />De tegenvallers waren volgens mij (1) de krakkemikkige montage en (2) dat treurige excuus voor een ontknoping en ik geloof dat ze met elkaar verweven zijn. Toegegeven, de montage was nogal onder par geloof ik, het was nodig om het scenario aan te passen. Om helemaal niets te verknallen moeten ze het op die manier knippen en plakken maar het was toch een ongeschikte klus. Dat is de schuld van de ontknoping, want als er aan het eind een leuke klap was gevallen (zoals in Donnie Darko en The Dangerous Lives of Altar Boys) zou de film niet zo rommelig zijn geweest. Alle films die een sterke moraal moeten uitdragen, moeten ervoor zorgen dat het personage een groot verlies in zijn of haar leven te verwerken krijgt, waarmee hij of zij voor altijd zal moeten leven. Toegegeven, het einde heeft daar iets van, maar het leverde niet echt iets op en ik voelde me een beetje bedrogen.<br />Over het geheel genomen vond ik 'Harvard Man' een boeiende en verontrustende film die filosofie, drugsgebruik en misdaad in een bijna keurig verpakt pakketje samenvoegt. Als het einde had gewerkt, zou het bijna vlekkeloos zijn verlopen. Hier eindigt mijn tirade!
I am a fan of the offbeat independent genre of filmmaking and I found this to be a rather interesting entry into it. I really like morality tales but I feel a bit ripped when the ending doesn't end with a crash and burn (much like Risky Business or The Graduate). What does save this movie is the first ninety percent of it. Here are my reasons (some spoilers contained within): (1) I loved the sharp dialogue in this movie. Some of the lines that I heard throughout the film I will probably remember for quite sometime. (2) Adrien Grenier's performance was excellent and the best in the film. Seeing him go through that acid trip was enough for me to recommend him for an acting award. The words "Oscar Clip" should have been blinking at the bottom of the screen. (3) Sarah Michelle Gellar was enticingly evil as Grenier's boyfriend. Even her alter-ego would probably want to stab a stake in her heart. (4) The acid trip sequence is about as messed up as any sequence I have ever seen in a movie. As I saw Eric Stoltz's face become visually distorted, I felt like I had dropped acid myself. (5) The philosophical value in this movie is about as heavy as gold. I love it when movies inject philosophy into the plot of a film because the film is then acknowledging that something is supposed to be learned by watching it and therefore it isn't stupid. Most mass-produced movies don't have this phenomenon. (6) The most surprising aspect of the movie goes to Al Franken. He is the last person that I would ever expect to do a cameo in the movie and I don't think his talent was wasted or misplaced. (7) This is the second movie I have ever seen by James Toback and I found his style of filmmaking to be an acquired taste (much like that of Paul Thomas Anderson). He did a splendid job directing this movie however. (8) I found the choppy cinematography to a blessing. If the cinematography hadn't matched the somewhat choppy story to begin with, it would have sank even farther in my mind. Eight reasons give a score of eight.<br /><br />The downers I thought were (1) the choppy editing and (2) that sad excuse for a denouement and I believe they are interlocked. Granted the editing was rather sub-par I believe, it was needed to accomodate the screenplay. In order not to blow anything at all, they need to cut and paste it in that manner but the job was unfit anyway. I blame the denouement for that, if there had been a nice crash and burn at the end (much like Donnie Darko and The Dangerous Lives Of Altar Boys) the film wouldn't have been so choppy to begin with. All movies that are made to send a strong moral should have the character suffer a big loss in his or her life that they have to live with forever. Granted the ending does have some of that, it didn't really pay off in that manner and I felt a little cheated.<br /><br />Overall, I found "Harvard Man" to be an engrossing and disturbing film that interlocks philosophy, drug use, and crime into almost nicely wrapped package. If the ending had paid off, it would have been almost flawless. Here ends my rant!