Ik was toevallig een van de weinige gelukkige mensen die dit onlangs bij een vertoning tijdens het 'eerste jaar' van het NYC (Onafhankelijke) Horror Filmfestival heeft gezien, en ik kan je wel vertellen dat het een ware traktatie was! Het was verreweg de favoriete film (hij won de prijs voor beste film van de jury, en <0xE2><0x80><0x93> aangezien de stemtabellen nog niet waren geplaatst, kan ik er alleen maar naar raden, maar waarschijnlijk <0xE2><0x80><0x93> ook bij het publiek favoriet). Bid maar dat een distributeur zo verstandig is om de eigenaardige, niet-kernachtige aard ervan door de vingers te zien en het als'must-see'-cinema te erkennen. Het is moeilijk om deze film te beschrijven zonder verrassingen te bederven of te veel prijs te geven. De schrijver, Stephen Sustarsic, heeft het uitstekend samengevat zonder spoilers toe te voegen, dus ik zal proberen je een indruk van de film te geven in plaats van een samenvatting. In Hollywood Speak zou het The Secret Life of Walter Mitty and Henry: Portrait of a Serial Killer moeten heten, met een snufje Amelie en Twin Falls, Idaho (en mogelijk Crumb) voor de smaak. Maar het is beslist veel meer dan de som van zijn filmische voorgangers. In de eerste plaats heeft het een maffe, maffe, niet-te-ernstig-nemen-karakteristiekiteit, versterkt door de muziek (je verwacht bijna dat er op de achtergrond een accordeon uit een of ander Frans café speelt, zoals in Delicatessen of Amelie, maar het is niet zo.' Het is iets meer ingehouden dan dat, wat absoluut de ernst van wat er werkelijk gebeurt tegenspreekt. Maar het is deze misleidend, bedrieglijk komische benadering die het publiek helpt om de hand vast te pakken en het gewillig meevoert naar de afgrijselijke schokken die hen te wachten staan.<br />Het vertoont ook overeenkomsten met films als Eraserhead <0xE2><0x80><0x93> NIET het vreselijk trage tempo, maar de manier waarop het een volkomen ongeïnteresseerde blik biedt op een leven dat gevuld is met steeds bizarrere voorvallen. Ook hier is het deze tweedeling van stijl en inhoud <0xE2><0x80><0x93> de absurde, banale vertelmethode die wordt gebruikt om afgrijselijke wreedheden te beschrijven <0xE2><0x80><0x93> die het publiek helpt om elk nieuw niveau van krankzinnigheid dat zich ontwikkelt naarmate de film vordert te accepteren en zelfs te verwelkomen. Deze tweedeling wordt nog versterkt door de rolbezetting. Jullie hebben allemaal de hoofdrol gezien, Michael Emanuel; hij is misschien het meest herkenbaar als de man die 'zijn cholesterolgehalte liet dalen' in die alomtegenwoordige tv-commercials (en die ook de echtgenoot was in de McDonald's-commercial waarin de zoon de vader en moeder zover krijgt dat ze elkaar bij wijze van verontschuldiging mee uit eten willen nemen). Hij is de absolute, wezenlijke allemansvriend, de pechvogel, het type man dat je op straat geen blik waardig zou keuren. Hij is zo normaal, en zo'n beetje het geheim van ons, het deel van ons dat 'weet' dat we gedoemd zijn tot falen en middelmatigheid, dat je niet kunt zeggen dat hij...' Het helpt niet als je voor hem opkomt als hij succes begint te hebben, hoe hoog de prijs ook is. En het is ons geloof in en de aanvaarding van hem als ons meest prozaïsche zelf dat ons helpt om zijn daden vrij te pleiten en ons in zijn benarde situatie te verplaatsen.<br />Dit is niet bepaald een geheel nieuw terrein, en het is ook niet geestvervormend vernieuwend of inventief. Er zijn zeker tientallen andere films geweest om gewone mensen in buitengewone omstandigheden te onderzoeken, evenals de aard van het verstand, het tweesnijdende zwaard van de creativiteit, en de manieren waarop waarneming echter is dan 'werkelijkheid'. Er zijn zelfs tal van regisseurs die dezelfde benadering hebben gebruikt als Lucky <0xE2><0x80><0x93> Jean-Pierre Jeunot, de gebroeders Cohen en Woody Allen (in hun donkerste periode). Maar dit is goed gezelschap om in te verkeren. En het heeft een kleingeestigheid, een charme en een charme die je het gevoel geven dat je de film zelf hebt ontdekt en dat je naar buiten wilt rennen om het aan je vrienden te vertellen, zoals ik hier probeer te doen. Dus als je houdt van absurde komedie met een scherp kantje, wees dan alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft op je hoede voor deze film, kijk ernaar en steun hem zo goed als je kunt. Je zult niet teleurgesteld worden!
I happened to be one of the few, very fortunate people to see this at a recent screening during the "first annual" NYC (Independent) Horror Film Festival, and let me tell you, it was a real treat! It was far and away the favourite-of-show (winning Best in Show by the judging panel, and - ballot tabulation not having been posted, I can only guess, but probably - audience favourite as well). Pray that some distributor has the good sense to overlook its idiosyncratic, non-mainstream nature and recognise it as must-see cinema. This is one hard film to describe without ruining surprises or giving away too much. The writer, Stephen Sustarsic, has done a great job of summarising it without including spoilers, so I will try to give you a feel for the movie instead of a synopsis. In Hollywood Speak, it would be The Secret Life of Walter Mitty meets Henry: Portrait of a Serial Killer, with dashes of Amelie and Twin Falls, Idaho (and possibly Crumb) thrown in for flavour. But it is definitely much more than the sum of its filmic predecessor parts. First and foremost, it has a loopy, loony, don't-take-me-too-seriously quality, augmented by the music (one almost expects an accordion from some French cafe to be playing in the background, as in Delicatessen or Amelie, but it's a bit more restrained than that), which absolutely belies the seriousness of what's actually taking place. But it is this deludedly, deceptively droll approach which helps take the audience by the hand and lead them willingly along to the abhorrent shocks that await.<br /><br />It also has similarities with films like Eraserhead - NOT the dreadfully slow pacing, but the way in which it takes an absolutely pedestrian look at a life filled with increasingly bizarre occurrences. Again, it is this dichotomy of style and substance - the absurdist, banal storytelling method used to describe horrific atrocities - which helps the audience accept and even welcome each new level of insanity that develops as the film progresses. This dichotomy is even further augmented by the casting. You have all seen the lead, Michael Emanuel; he is perhaps most recognisable as the guy who "lowered his cholesterol" in those ubiquitous TV commercials (and was also the husband in the McDonald's commercial in which the son gets the mother and father to believe each wants to take the other out to dinner by way of apology). He is the absolute, quintessential Everyman, the down-on-his-luck, wouldn't-hurt-a-fly kind of guy you wouldn't look twice at on the street. He is so normal, and so much the secret us, the part of us that "knows" we're doomed to failure and mediocrity, that you can't help rooting for him when he begins to succeed, no matter what the cost. And it is our belief in and acceptance of him as our own most prosaic self that helps us exonerate his actions and empathise with his plight.<br /><br />This isn't exactly entirely new territory, nor is it mind-bendingly innovative or inventive. Certainly there have been dozens of other films to explore ordinary people in extraordinary circumstances, as well as the nature of sanity, the dual-edged sword of creativity, and the ways in which perception is more real than "reality." There are even numerous directors who have taken similar approaches to the story telling found in Lucky - Jean-Pierre Jeunot, the Cohen brothers, and Woody Allen (in their darkest periods) all come to mind. But this is good company to be in. And it has a smallness, a personability and charm to it, that makes you feel as if you've discovered the movie yourself, and want rush out and tell your friends, as I am trying to do here. So if you like absurdist serio-comedy with a sting to it, please, please, please be on the lookout for this movie, see it, and support it the best you can. You won't be disappointed!