EEN HELEMAAL ANDERE SPOILERS...<br />Ik ben net naar een fantastische dubbelvoorstelling geweest in de American Cinematheque in Los Angeles, met Wild in the Streets (een van mijn meest favoriete schuldige genoegens) en Three in the Attic. Acteur Larry Bishop was er om over beide films te praten en over Christopher Jones, die volgens hem ergens in de bioscoop naar de films zat te kijken.<br />Ik heb Attic sinds halverwege de jaren tachtig niet meer gezien en sindsdien heb ik er voortdurend naar uitgekeken, maar zonder resultaat. Ik had me vaak afgevraagd waarom deze film, met de status van Streets en Christopher Jones als Tarantino-icoon, niet op dvd was uitgebracht. Vreemd genoeg herinnerde ik me de film als iets wat veel uitbuitender was, waarschijnlijk vanwege de opvallende plot - 3 vrouwen sluiten een man op in een zolderkamertje en laten hem bijna doodgaan van genot. Wat me het meest verbaasde aan de film was de rijpheid en kwaliteit van de dialogen. Terwijl veel van AIP-films uit die tijd de nadruk legden op uitbuiting boven multidimensionale karakterdiepte en dialogen, werd Attic in feite behandeld met een verrassende mate van onderzoek naar de nasleep van de seksuele revolutie.<br />Ook vond ik de romance tussen Jones en de etherische schoonheid Yvette Mimeux volkomen geloofwaardig en lief, en uiteindelijk emotioneel pijnlijk voor de personages. De scènes die zich afspelen in Provinceown, waar ze voor het eerst samenwonen, zijn vergelijkbaar met de scènes in Love Story en vertonen de natuurlijke sfeer van de scène met de ontsnapte kreeft in Annie Hall. Er was zelfs tijd om het stel te leren kennen.<br />Yvette zegt: 'Stelletjes horen te vechten. Hoe komt het dat we nooit vechten?' Dus gooit hij een bord op de grond en geeft haar er een om hetzelfde te doen. Heel schattig.<br />Verrassingen in overvloed. De reactie van Yvettes vader op de ontdekking dat zijn dochter in zonde leeft, is klassiek. Hij begrijpt Jones' kant van de zaak. De vrouwelijke decaan van de universiteit die een pijp rookt <0xE2><0x80><0x93> en Yvettes kant van de zaak begrijpt. Jones heeft er moeite mee om met het hippiemeisje naar bed te gaan, dus zegt hij tegen haar dat hij homo is <0xE2><0x80><0x93> maar hij draait zich naar de camera zodat we de uitdrukking van hoop en verzinsel op zijn gezicht kunnen zien.<br />Nee, de film is niet perfect, maar hij is zeker goed geacteerd, goed geschreven en goed geshot <0xE2><0x80><0x93> en hij is niet gedateerder dan The Graduate of Easy Rider. De locaties in New England zijn goed gekozen en Attic heeft een van de beste eindscènes die ik ooit heb gezien. Ik zal hem niet weggeven voor het geval je ooit verrast wordt door deze film, maar hij is hilarisch en volkomen origineel. Eulice was een beetje een stereotype, maar ze was een sterke vrouw die aantrekkelijk was. En dan is Christopher Jones er natuurlijk ook nog. Als je het mij vraagt, was zijn vertrek van het witte doek een van de grootste verliezen van de film. Terwijl ik naar zijn natuurlijke manier van spelen keek, en naar zijn Johnny Depp/James Dean-uiterlijk, heb ik een groot deel van de film naar hem zitten kijken in andere rollen uit de jaren zeventig. Hij had gemakkelijk de rol van Cuckoo's Nest of Deerhunter of Serpico kunnen krijgen.<br />Bishop vertelde ons dat hij op het punt stond een door Quentin Tarantino geproduceerde motorfilm te regisseren en dat hij hoopte Christopher Jones weer op het witte doek te brengen, net als toen hij Mad Dog Time regisseerde. Ik duim voor hem. De American Cinemathèque vindt traditioneel de beste kopieën van een film voor hun screenings, en in sommige gevallen de enige overgebleven afdrukken. De film die ze voor hun screenings gebruikten, was in uitstekende staat tot de laatste twee of drie spoelen, toen veel van de kleur was vervaagd, zodat alles een roze tint had. Misschien is dat de reden waarom er nog geen dvd van de film is uitgebracht. Zo jammer als deze film verloren is gegaan in de tijd.<br />Als je ooit de kans krijgt Three in the Attic te zien, moet je het zien. Erg leuk.
SOME POSSIBLE SPOILERS...<br /><br />I just attended a fabulous double bill at the American Cinematheque in Los Angeles, featuring Wild in the Streets (one of my all-time favorite guilty pleasures) and Three in the Attic. Actor Larry Bishop was there to discuss both films and to talk about Christopher Jones, who he hinted was actually in the theater somewhere watching the films.<br /><br />I haven't seen Attic since the mid-80's and have kept an eye out for it ever since, to no avail. I had often wondered why, with Streets cult status and Christopher Jones a Tarantino icon, this film hadn't been released on DVD. <br /><br />Oddly, I had remembered it as something much more exploitative, owing probably to the plot line that stood out - 3 women lock a guy in an attic and almost pleasure him to death. What surprised me most about the film was the maturity and quality of the dialogue. Whereas many of AIP's films of the period stressed exploitation over multidimensional character depth and dialogue, Attic was actually handled with a surprising degree of investigation into the aftermath of the sexual revolution.<br /><br />I also found the romance between Jones and ethereal beauty Yvette Mimeux to be entirely believable and sweet, and ultimately emotionally painful for the characters. Scenes that take place in Provinceown, when they first live together, rival similar scenes in Love Story and carry the naturalness of the escaped lobster scene in Annie Hall. There was actually time spent getting to know the couple.<br /><br />Yvette says "couples are supposed to fight. How come we never fight." So he throws a dish on the floor, then hands one to her to do the same. Very cute.<br /><br />Surprises abound. Yvette's father's reaction upon discovering that his daughter is living in sin is classic. He understands Jones' side of things. The female dean of the college smoking a pipe - and understanding Yvette's side of things. Jones has trouble bedding the hippie chick so he tells her he is gay - but he turns to the camera so we can see the expression of hope and fabrication on his face. <br /><br />No, the film is not perfect but it's certainly well acted, well written and well shot - and it's no more dated than The Graduate or Easy Rider. The New England locations are utilized well and Attic has one of the best end title sequences I've ever seen. I won't give it away in case you are ever surprised by this film, but it's hilarious and completely original. Eulice was a bit of a stereotype but she was a strong woman which made her appealing. <br /><br />And of course there's Christopher Jones. For my money, one of the greatest losses in cinema was his departure from the screen. As I watched the naturalness of his performance, and his Johnny Depp/James Dean good looks, I spent much of the film seeing him in other roles of the 70's. He could have easily pulled off Cuckoo's Nest or Deerhunter or Serpico.<br /><br />Bishop told us that he was about to begin directing a Quentin Tarantino produced biker film and that he hoped to bring Christopher Jones back to the big screen, as he did when directing Mad Dog Time. I'm keeping my fingers crossed.<br /><br />The American Cinematheque traditionally finds the best copies of a film available for their screenings and in some cases, the only surviving prints. The film they screened was in pristine condition until the last two or three reels, when much of the color had faded so that everything had a pink tone. Perhaps this is why a DVD release of the film hasn't happened yet. Such a shame if this film is lost to time.<br /><br />If you ever get a chance to see Three in the Attic, check it out. Very enjoyable