Zelfs met een paar heel langzame stukken in deze film moet ik zeggen dat het mijn op een na favoriete film van Kurosawa is (na Zeven Samurai, natuurlijk). Scènes en dialogen in deze film blijven je bij, zoals wanneer een jonge zakkenroller in een politieverhoorkamer een ijslolly deelt met een door de wol geverfde en ervaren inspecteur Sato (gespeeld door een van mijn favoriete acteurs, Takhashi Shimura). Vreemd genoeg lijken ze zich te amuseren. Maar dan geeft Sato het meisje een sigaret en ze zuigt erop alsof ze haar laatste adem uitblaast en rookt bijna de hele sigaret in 30 seconden op. De spanning die het meisje in die scène uitstraalt is ongelooflijk. Shimura en Mifune als de wijze, oude smeris en de jonge, serieuze groentje zijn absoluut overtuigend en volkomen fascinerend. De straatarme kruimeldieven die ze tegenkomen, geven zo'n levendig beeld van het Tokio van na de oorlog dat je de hitte en het stof met hen meevoelt.
Even with some very slow bits in this film, I still have to say it is my second favorite film by Kurosawa (after Seven Samurai, of course). Scenes and dialogue in this film just stick with you, like when a young pickpocket is sharing a popsicle in a police interrogation room with streetwise and experienced Inspector Sato (played by one of my favorite actors, Takhashi Shimura). They seem, strangely, to be enjoying themselves. But then Sato gives the girl a cigarette and she sucks on it as if her last breath was coming, smoking almost the whole cigarette in 30 seconds. The tension that pours out of the girl in that scene is incredible. Shimura and Mifune as the wise, old cop and the young, earnest rookie are absolutely convincing and completely mesmerizing. The streetwise petty criminals that they meet paint such a vivid picture of post war Tokyo that you feel the heat and choke in the dust with them.