Net als de vorige recensent las ik over 'Praise's' optreden in ons plaatselijke theater (het kan dezelfde voorstelling zijn geweest) en ging erheen om het te controleren. Net als groots schrijven, beschrijft groots filmen met succes de beproevingen van alledaagse menselijke omstandigheden in plaats van filmische clichés aan elkaar te rijgen. 'Praise' doet dat zoals wij onmiddellijk geloven dat er geen acteurs zijn, alleen wij - het publiek - voelen ons nogal voyeuristisch en knikken bij elke beweging die Gordon & Cynthia maken, alsof wij hetzelfde zouden hebben gedaan. In tegenstelling tot veel regisseurs laat John Curran veel over aan het oordeel van zijn publiek. Toen ik wegging, vroeg ik me af waarom het twee jaar duurde voordat 'Praise' Hollywood bereikte. Had iemand in Australië het in een fles gestopt en in de oceaan naar de Verenigde Staten gegooid, op weg naar Noord-Amerika, terwijl wij werden geplaagd door 'Verdwenen in 60 Seconden' en 'Missie Onmogelijk 2'?
Like the previous reviewer I read about "Praise's" appearance in our local art theatre (may have been the same showing) and came down to check it out. Like great writing, great film-making successfully journals the trials of everyday human conditions, rather than stringing together cinematic cliches. "Praise" accomplishes this as we immediately believe there are no actors, only we the audience feeling rather voyueristic and nodding with every move Gordon & Cynthia make as if we would have done the same. Unlike many directors, John Curran leaves much to his audience's judgement. I knew I'd watched the great telling of a great story, but also had a sincere appreciation for Curran's respect of our integrity as viewers. I'm left wondering why it took two years for "Praise" to reach Hollywood. Did someone in Australia put it in a bottle and throw it in the ocean toward the United States, drifting toward North America while we were plagued with "Gone in 60 Seconds" and "Mission Impossible 2"? Thank you!