Terwijl ik Death Valley: The Revenge of Bloody Bill zit te kijken op het sciencefictionkanaal, herinner ik me iets wat George A. Romero onlangs zei over bepaalde nieuwe horrorregisseurs: 'Ze hebben de laatste muziekvideo van Faith Hill opgenomen en ze denken dat ze hot zijn. Weten ze hoe ze ermee om moeten gaan? Nee, dat weten ze niet. Zet ze aan de montagetafel en ze hebben geen flauw idee.' Hoewel Byrum Werner (misschien wel de coolste naam voor een exploitatieregisseur, moet ik toegeven) waarschijnlijk nog nooit een video van Faith Hill heeft gemaakt, kan de vergelijking nog steeds opgaan. Werner zou geen film moeten regisseren die ook maar in de verste verte met celluloid te maken heeft, want dan ziet hij de catastrofe die 'Bloody Bill' is, terwijl hij een uit het hoofd geleerd en waardeloos script probeert te compenseren met een veel slechtere'stijl'. Het is iets persoonlijks, maar voor mij is het een bron van ergernis als een regisseur een bepaalde tint gebruikt voor een doel dat er helemaal niets mee te maken heeft, waar het er meer om gaat de aandacht op zichzelf te vestigen dan een betekenisvolle stilistische keuze te maken (Spielberg is misschien de enige die ermee wegkomt). In dit geval gebruikt Werner het zo erg dat het waanzin is, en geen goede waanzin: de tint is vaak alleen maar op het bovenste deel van de lijst te zien, wat het tot een dwaze afleiding maakt. Het spreekt vanzelf dat het hele kleurenschema in het algemeen, of het nu door Werner zelf wordt toegepast als DP of in zijn functie, irritant is, omdat het duidelijk maakt dat hij het niet doet. Ik vertrouw niets van de ruimte die wordt gebruikt, of van het gebruik van natuurlijk licht of schaduwen om een atmosfeer te maken, in plaats van op dit ruwe rood te spetteren <0xE2><0x80><0x93> vaak in een wazig visioen (FOCUS! Ik heb meer dan eens geschreeuwd). Help me in veel gevallen niet eens met het redigeren, waar willekeurige montage en actie worden afgekapt als door een epileptische pup.<br />Het verhaal zelf is sowieso uit zijn duim gezogen: een stel tieners die in de woestijn rijden worden gekaapt (!?) door een zwarte vent die hen naar het spookstadje Sunset Valley brengt, onder de voet gelopen door (meestal) rennende zombies onder leiding van Bloody Bill, die een vendetta voert tegen iemand die door iemand is bedrogen en bla bla bla. Het punt is dat een groot deel van dit alles, hoe belachelijk het allemaal ook klinkt (Bloody Bill is een samenzweerder <0xE2><0x80><0x93> het zijn tenslotte geen yankees of zwarten), gewoon onzin zou kunnen zijn als het op zijn minst een halfslachtige poging was om iets te doen. Dat is het helemaal niet.<br />Als je naar Death Valley kijkt, is het net of je een lijst krijgt met dingen die mogelijk verkeerd kunnen gaan voor een film en die je dan steeds weer doet. De muziek is vierderangs metalen troep die ze hebben geleend van de jongens die in de garage ernaast hebben geoefend; de 'optredens' zijn van niemendallen (Gregory Bastian doet zijn uiterste best om een slechte mutha te zijn, maar hij is een van de meest ineffectieve die ik de laatste tijd heb gezien), en dat geldt ook voor Bloody Bills 'acteur'. die nauwelijks op het scherm te zien is; het bloed en het geweld zijn amateuristisch in beeld gebracht, met tomatensausbloed en eyeliner als extra 'effect' tijdens de overgang van leven naar dood; zelfs het productieontwerp, met het bord dat van tijd tot tijd van 99 naar 107 verspringt, is op een onvergeeflijke manier smakeloos.<br />Het werkt alleen op een volkomen ironische manier; zorg ervoor dat je de juiste vrienden en goede drank in huis hebt en het zou een gezellige zaterdagavondfilm moeten worden. Maar lieve hemel, ga er niet op af in de verwachting dat het een onderhoudende B-horrorfilm zal zijn. Ze zouden meer moeten betalen dan de acteurs zelf (als ze dat al waren) om het nog een keer te moeten meemaken.
I'm reminded while watching Death Valley: The Revenge of Bloody Bill on the sci-fi channel something George A. Romero said recently about certain new horror directors: "They shot Faith Hill's last music video, and they think they're hot s***. Do they know how to handle it? No, they don't. Put 'em at an editing table, and they're clueless." Although Byrum Werner (maybe the coolest name for an exploitation director, I'll admit) probably hasn't done a Faith Hill video, the comparison can still apply. Werner shouldn't be directing anything remotely related to celluloid, from seeing the catastrophe that is 'Bloody Bill', as he tries to compensate for a rote and crappy script with much worse 'style'. <br /><br />Maybe it's a personal thing, but it's a pet peeve for me when a director uses a specific tint for a purpose that is completely ancillary, where it's more about calling attention to itself than serving any meaningful stylistic choice (Spielberg may be the only one who can get away with it). In this case, Werner uses it to the point of total madness, and not good madness: the tint is actually a lot of the time just on the *top part of the frame*, making it a foolish distraction. This goes without saying that the whole color scheme in general, whether applied by Werner himself as DP or in post, is annoying because it makes it obvious that he doesn't trust anything regarding the actual space being used, or maybe using some natural light or shadows to make atmosphere, instead of splashing on this crude red- often in a blurred vision (FOCUS! I screamed more than once). Don't even get me started on the editing in many instances, where random montage and action is cut as if by an epileptic puppy.<br /><br />The story itself is rote anyway: a bunch of teens riding out in the desert get car-jacked (!?) by a black guy who leads them to the ghost town of Sunset Valley, overrun by (usually) running zombies led by Bloody Bill, who has a vendetta against someone done wrong by someone and blah blah blah. Point is, a lot of this, however just totally ludicrous it all sounds (Bloody Bill's a confederate- no Yankees or blacks after all), could just be moot if it was at least a halfway decently acted or technically executed effort. It's not, at all.<br /><br />Watching Death Valley is like getting a checklist for things that could possibly go wrong for a movie and do, over and over again. The music is fourth-rate metal garbage on loan from the boys who've been practicing in the garage next-door; the "performances" are from nobodys (Gregory Bastian goes to lengths to be a bad-ass mutha, but is one of the most ineffectual I've seen in recent memory), this including Bloody Bill's 'actor' who is barely on screen at all; the gore and violence is directed amateurishly, with tomato-sauce blood and eye-liner used for added "effect" during the transformation from living to dead; even the production design, with the sign changing from time to time from 99 to 107 from start to finish is cheesy in an unforgivable way.<br /><br />It works only up to a completely ironic point; make sure you've got the right friends and good booze lying around and it should make for a chummy Saturday night movie. But good lord, don't go into it expecting any semblance of an entertaining B-horror movie. It's drek of the shlockiest order, and I'd have to be paid more than the actors themselves were (if they were that is) to sit through it again.