Dit is waar nostalgie om draait! Woody Allen kijkt naar de jaren veertig, toen de radio nog het dominante medium was. De jonge Joe (Seth Green) is het venster naar deze wereld. Ik neem aan dat Allen dat personage op zichzelf heeft gebaseerd. Ondertussen krijgen we ook de levens te zien van verschillende radiosterren, onder wie de personages van Mia Farrow en Wallace Shawn. Mijn favoriete scène was die van de sneeuwman, hoewel ik die niet aanbeveel voor teerhartige en/of preutse mensen.<br />Hoe dan ook, dit is een leuke, maffe blik op de tijd voor de tv. Ik ben vooral geneigd het eens te zijn met zijn opmerking over de boybands; ik zou hetzelfde moeten zeggen over boybands. Al met al doet Woody Allen het best als hij zich beperkt tot rechttoe rechtaan komedie en niet probeert naar de neurotische rijke New Yorkers te kijken.
This is what nostalgia is all about! Woody Allen takes a look at the 1940s, when radio was still the dominant medium. Young Joe (Seth Green) is the window into this world. I'm assuming that Allen based that character on himself. Meanwhile, we get to see also the lives of various radio performers, among them Mia Farrow's and Wallace Shawn's characters. My favorite scene was the snowman scene, although I don't recommend it for squeamish and/or prudish people.<br /><br />Anyway, this is a nice, wacky look at the days before TV. I am particularly inclined to agree with his statement about boy crooners; I would have to say the same about boy bands. All in all, Woody Allen does best when he sticks to straight forward comedy and doesn't try to look at neurotic rich New Yorkers.