Deze film beschouw ik als een heel goed voorbeeld van hoe een film een verscheidenheid aan reacties kan oproepen. Ik heb geleerd de commentaren van anderen niet al te serieus te nemen, anders mis ik misschien een echt juweel. Niet dat ik deze film in de categorie van het juweel zou plaatsen, maar beslist de goede kant van de tussenliggende. Het verbaast me te lezen hoe sommigen de muziek verafschuwden. Ik herinner me hoe de muziek in Keoma sommige mensen tot waanzin dreef terwijl anderen (zoals ik) ervan hielden. In Joshua paste de muziek perfect bij de film, vooral het lage gegrom toen de camera zich naar de zwarte berijder wendde. Dus (zoals we heel goed begrijpen) verschillen de smaken van de mensen. Ook in deze film koos ik voor het acteren. Ik vond zelfs de slechte tanden van die lelijke slechteriken mooi. Hoewel ik de voorkeur geef aan een onvoorspelbare verhaallijn, kan deze film goed zijn als je de voorkeur geeft aan iets eenvoudigs. De geloofwaardigheid werd naar mijn smaak te veel uitgerekt, maar de muziek hield het voor me vast. Niet slecht. Deze zal ik niet vergeten.
This film I consider a very good example of how a film may elicit a variety of responses. I have learned not to take too seriously the comments by others or I may miss a real gem. Not that I would put this film in the gem category but definitely the good side of in-between. I am amazed to read how some abhorred the music. I recall how the music in Keoma drove some people crazy while others (like me) liked it. In Joshua the music fit the film perfectly, especially the low growl when the camera turned to the black rider. So (as we well understand) people's tastes vary. I went for the acting in this one also. I even liked the bad teeth on those ugly bad guys. Though I prefer an unpredictable story line, this film can be good when one prefers sometime something simple. Credibility got stretched for my taste but the music saved it for me. Not bad. I won't forget this one.