Of misschien Wij Waren Soldaten? Dit moet een van die films zijn die als kind diepe indruk op Randall Wallace hebben gemaakt. Een oorlogsfilm uit het begin van de jaren vijftig van het kwijlende rechts. De Verenigde Naties hebben het in 1952 niet beter getroffen dan nu. Mitchum neemt het tegen de Noord-Koreanen op met twee opgestoken rechterarmen en demonstreert één minuut en nul geduld voor de dovish-visie van VN-werkster Ann Blyth, maar hij wordt toch verliefd op haar en bekeert haar. In feite is het enige wat ze nodig heeft om het licht in Mitchums ziel te zien, om te zien hoe hij burgervluchtelingen in hondenbrokken verandert en dat vervolgens rechtvaardigt, omdat 'de helft' toch al communistische infiltranten waren. Wat een belachelijke propaganda. Natuurlijk, er moeten oorlogen gevoerd worden, dat is onomstotelijk, maar niet in alle gevallen, en oorlogsfilms zouden nooit zo verblindend simpel en stom moeten zijn, en het publiek van het Pentagon moeten aanmoedigen. Dit is precies het soort arrogante film uit de tijd van de Tweede Wereldoorlog dat oorlogsliefhebbers van de rechtervleugel maakte tot wat ze vandaag de dag zijn. Laten we ze een pak op hun donder geven en die miezerige intellectuelen met een kus het zwijgen opleggen, want wij zijn de echte mannen en overal is oorlog nodig. God heeft Amerika gemaakt om mensen een pak op hun donder te geven, praten is voor geliefden, en een machinegeweer en een doos munitie zijn altijd de enige oplossing. Interessant dat het een oorlog was die door een linkse president was ontketend. De rechtse vleugel was ongetwijfeld dol op hem omdat hij het tegen die communistische spleetogen van een neven van Uncle Joe had opgenomen.<br />Totdat hij MacArthur uitschakelde.<br />Onbeschaamd Amerikaans machismo is niet bepaald een goede omschrijving van deze film. Fetisjporno voor losers en spierballen. Er spelen ook drie van mijn favoriete acteurs in mee. Robert Mitchum, Charles McGraw en Richard Egan waar ik in alles naar zou kijken. Dit bewijst alleen maar dat niet alles wat zij hebben gemaakt ook maar ene moer waard is.
Or possibly We Were Soldiers? Surely this must be one of the movies that made a deep impression on Randall Wallace when he was a kid. An early 50's war movie from the slobbering right. The UN didn't fare any better in their minds in 1952 than it does now. Mitchum takes on The North Koreans with two pumped up right arms, demonstrating one minute to zero patience for the dovish views of UN worker, Ann Blyth, but falling in love with her and converting her all the same. In fact, all it takes for her to see the light in mitchum's soul is to see him shell civilian refugees into kibble then justify it because 'half' of them were communist infiltrators anyway.<br /><br />what a ridiculous piece of propaganda. Sure, wars need to be fought, that is indisputable, but not in every case, and war movies should never be so blindingly simpleminded and stupid, pandering on behalf of the Pentagon to the lowest brow audience for support. This is strictly the kind of post WW2 arrogance movie that made right wing war lovers what they are today. Let's just kick ass and shut up the pansy eggheads with a kiss, because we're the real men and war is necessary everywhere all the time. Kicking ass is what God made America for, talk is for lovers, and a machine gun and a box of ammo is the ONLY solution always.<br /><br />Interesting that it was a war entered into by a left wing President. The Right Wing no doubt loved him for it, taking on those commie gook cousins of Uncle Joe.<br /><br />Until he canned MacArthur.<br /><br />Brash American machismo doesn't begin to sum up this film. Fetish porn for freeps and muscleheads. It stars three of my favorite actors too. Robert Mitchum, Charles McGraw and Richard Egan I would watch in anything. This just proved not everything they made is worth a damn.