Charlotte Gray is lang, zwaarwichtig, vormeloos, onpoëtisch, niet overtuigend en saai.<br />Cate Blanchett ziet er fantastisch uit. Ik geloof niet dat er enige twijfel over bestaat dat ze, net als Helena van Troje in haar tijd, de mooiste vrouw op aarde is, maar zelfs dat is niet genoeg om dit verdwaalde en onhandige avontuur te laten slagen. Je hebt het gevoel dat je naar een retromodeshow zit te kijken, terwijl Cate een wollen rok showt en daarna een nauwsluitende groene trui, en dan staat ze daar in een vuurrode outfit met een baret. De garderobe is fantastisch, maar je kunt niet alles hebben. Het wordt haar niet kwalijk genomen dat ze zich afvraagt hoe een Schotse agent met niets anders dan een parachute en een zak vol cyanide in staat is geweest zo'n chique garderobe in een boerendorp in elkaar te zetten.<br />Het script is in wezen afhankelijk van seksuele spanning om goed te functioneren, en dat is niet het geval, omdat de tegenspeelsters van Kate zulke saaie, knappe jongens zijn <0xE2><0x80><0x93> figuranten in een soapserie <0xE2><0x80><0x93> dat je je alleen maar ongemakkelijk voelt als de boel in de slaapkamer uit de hand begint te lopen. Blanchett in dit jaar 2002 als gevolg van 10 jaar van steeds geestlozere en verwijfde corpsballen met gebeeldhouwde kaken die het filmdoek overnemen, maar ondanks de systematische uitleg valt er weinig anders te doen dan blozen of lachen als je merkt dat de stem van Billy Crudup ongeveer een octaaf hoger klinkt dan die van Ms. Blanchett. Tilt.<br />De richting is betreurenswaardig. De film speelt als een rommelig geconstrueerde Merchant-Ivory-film; je blijft zitten met de slechte delen van het genre (kunstmatigheid, kostbaarheid), zonder ook maar iets van het goede (slim, volwassen, sexy). Hoewel de film niet ellendig is in de stijl van pap als 'The Majestic', is het inderdaad pijnlijk om te zitten terwijl de ene na de andere scène de verschaalde plot over het Franse platteland sleept. Het is net alsof de regisseur, Gillian Armstrong, in een uitputtende krachtmeting met het publiek gevoel uit het publiek probeert te persen. Tegen de tijd dat het derde bedrijf begint en Armstrong met titels als '6 maanden later' en '1945: vrede' begint te strooien, heb je er allang genoeg van en wil je maar één titel zien: 'Einde'.
Charlotte Gray is long, ponderous, shapeless, unpoetic, unconvincing and dull.<br /><br />Cate Blanchett looks like a million bucks; I don't think there's any doubt that she is, like Helen of Troy in her day, the most beautiful woman on the planet, but even that isn't enough to liven up this misdirected and clumsy adventure. You feel like you're watching a retro fashion show, as Cate models a wool skirt, and then a tight-fitting green sweater, and there she is in a crimson outfit topped with a beret. The wardrobe is fantastic, but one can't be blamed for wondering how a Scottish agent dropped into Vichy France with nothing but a parachute and a pocketful of cyanide managed to assemble such a dashing wardrobe in a farming village.<br /><br />The script essentially relies on sexual tension to function properly, and it doesn't, because the gentlemen cast opposite Kate are such bland pretty boys -- soap opera sidemen -- that you only feel uncomfortable for them when things start heating up in the bedroom. It may be that there actually aren't any leading men fit to play opposite Ms. Blanchett in this year 2002 as a consequence of 10 years of increasingly vapid and effeminite chiseled-jaw frat boys taking over the screen, but regardless of the systemic explanations, there's not much to do but blush or laugh when you note that Billy Crudup's voice is registering about an octave higher than Ms. Blanchett's. Tilt.<br /><br />The direction is lamentable. The movie plays like a shoddily-constructed Merchant-Ivory film; you're left with the bad parts of the genre (artificiality, preciousness), without any of the good (smart, adult, sexy). While the movie isn't wretched in the fashion of pap like "The Majestic", it is indeed painful to sit through as one scene after another drags the stale plot through the French countryside. It's like the director, Gillian Armstrong, is trying to flog sentiment out of the audience in a battle of endurance. By the time the 3rd act rolls around and Armstrong starts throwing in title cards like "6 months later" and "1945: Peace" you've long since had enough and are only wanting to see one title card: The End.