Ik vraag me af of de mensen die deze film de hemel in prijzen, het boek ooit hebben gelezen. Ik ben geen Jane Austen-purist <0xE2><0x80><0x93> als ik dat wel was, zou ik niet kunnen zeggen dat de Root/Hinds-versie van Persuasion mijn favoriete Austen-versie was, en dat is het wel. Dit is Patricia Rozema's Mansfield Park, NIET dat van Jane Austen.<br />Eerst geeft Rozema ons een pittige, levendige Fanny Price, die tante Norris en Sir Thomas de mantel uitveegt, het voorstel van Henry Crawford accepteert en het de volgende dag verwerpt (a la JA zelf met Harris Bigg-Wither). In dit parlementslid verdient Sir Thomas het om 'de mantel uitgeveegd' te worden. Hij wordt afgebeeld als een wellustige 'vuile oude man'. die de hele film lang naar Fanny en Mary Crawford zit te loeren.<br /><0x3E><0x3E> We hebben allemaal gehoord over de toevoegingen die Rozema aan de film heeft gedaan. Ze behandelt de slavenkwestie op een heel ruwe manier en slaat ons er waar mogelijk mee om de oren. Tom Bertram is niet de leeghoofdige fat die hij in JA's boek is; hier is hij evenzeer een abolitionist als Fanny, en het is zijn schetsboek vol belastende tekeningen van Sir Thomas die de slaven op Antigua misbruikt, dat Fanny vindt. In feite is Rozema's kijk op Tom nogal bizar; in het boek concentreren zijn argumenten tegen zijn vader zich op zijn onverantwoordelijkheid en zijn losbandigheid. In de film probeert Sir Thomas zijn zoon te berispen voor deze fouten, maar Tom geeft hem op zijn kop voor zijn activiteiten op Antigua. Wat ik vreemd vond, was dat als Tom zo'n abolitionist is, waarom zou hij dan zo vrij en gemakkelijk zijn met geld dat bezoedeld is door de slavenhandel?<br />Rozema liet wat ik beschouw als een aantal heel belangrijke mensen en scènes weg. William Price en de Grants zijn nergens te bekennen; als gevolg daarvan is er geen amberkleurig kruis gekocht met prijzengeld, geen onrust over welke ketting hij moet dragen voor het bal, niemand om Fanny naar Portsmouth te vergezellen. Fanny's afkeer en wantrouwen jegens Henry worden nooit helemaal verklaard. We krijgen het uitje naar Sotherton nooit te zien, en hoewel we wel zien hoe Maria onophoudelijk met Henry flirt, zien we hem nooit de ene zus tegen de andere uitspelen. Fanny's afkeuring van de toneelvoorstellingen wordt ook nooit verklaard. In Rozema's versie leek het alsof Fanny gewoon niet was uitgenodigd voor het stuk, in plaats van er onverzettelijk tegen gekant te zijn. De scène waarin Fanny Anhalt speelt om Mary Crawford te helpen repeteren is ook helemaal verkeerd. Mary begint Fanny te strelen, terwijl Edmund toekijkt met ogen die bijna uit zijn hoofd puilen. Dus in plaats van dat Edmund toegeeft en zich bij het toneelstuk aansluit om zijn familie de g<0xC3><0xAA>nante publiciteit te besparen, blijven wij achter met de indruk dat hij alleen maar de rol van Anhalt op zich neemt om te rechtvaardigen dat Mary hem met haar handen betast.<br />Vervolgens hebben we de scènes in Portsmouth. Hier zien we hoe Henry Fanny een vertoning van vuurwerk en duiven stuurt, en dan zien we hoe ze zijn aanzoek aanneemt en de overeenkomst bezegelt met niet zo kuise kussen <0xE2><0x80><0x93> in het openbaar nog wel! De (in)beroemde seksscène tussen Maria en Henry vindt plaats op Mansfield Park in plaats van in Londen, en omdat Rozema met JA heeft gespeeld' In de chronologie van de gebeurtenissen is Fanny al terug uit Portsmouth, en zij is degene die hen op heterdaad betrapt. Edmund is aanwezig bij de nasleep, waar Maria haar daden probeert te verdedigen.<br />Iets anders wat me mateloos irriteerde, is dat Mary Crawford de daden van haar broer in eigen persoon verdedigt, in Mansfield Park. Ze doet neerbuigend tegen alle betrokkenen, inclusief Sir Thomas, die op dat moment eindelijk is opgehouden met zijn wellustige blikken. Het krantenartikel dat het gedrag van Maria en Henry aan de wereld bekendmaakt, wordt gelezen door Fanny, en de volledige namen van de daders worden genoemd, wat ook niet de manier is waarop het in het boek is gebeurd. Een paar mensen liepen ongeveer 1/3 van het gedeelte van de vertoning waar ik bij aanwezig was naar buiten, en verscheidene anderen liepen naar buiten op het moment dat de aftiteling begon. De Wishbone-versies van Pride & Prejudice en Northanger Abbey lijken meer op het bronmateriaal dan deze troep. Schaam u, mevrouw Rozema, schaam u!
I have to wonder if the folks who are praising this film to the skies have ever read the book. I am not a Jane Austen purist - if I were, I could not say that the Root/Hinds version of Persuasion was my favorite Austen adaptation, which it is. This is Patricia Rozema's Mansfield Park, NOT Jane Austen's.<br /><br />First, Rozema gives us a feisty, spirited Fanny Price, who tells off Aunt Norris and Sir Thomas, who accepts Henry Crawford's proposal, and then rejects it the next day (a la JA herself with Harris Bigg-Wither). In this MP, Sir Thomas deserves to be "told off." He is portrayed as a lecherous "dirty old man," who leers at Fanny and Mary Crawford throughout the film.<br /><br />We have all heard about the additions Rozema made to the film. She deals with the slavery issue in a very heavy-handed way, beating us over the head with it whenever possible. Tom Bertram is not the empty-headed fop he is in JA's book; here he is just as much an abolitionist as Fanny, and it is his sketchbook filled with incriminating drawings of Sir Thomas abusing the slaves in Antigua that Fanny finds. In fact, Rozema's take on Tom is rather bizarre; in the book, his arguments with his father center around his irresponsibility and his profligacy. In the film, while Sir Thomas tries to scold his son for these faults, Tom takes him to task for his activities in Antigua. What I found odd was that, if Tom is such an abolitionist, why would he be so free and easy with money tainted by the slave trade?<br /><br />Rozema left out what I consider to be some very important people and scenes. William Price and the Grants are nowhere to be seen; as a result, there is no amber cross bought with prize money, no distress over which chain to wear to the ball, no one to accompany Fanny to Portsmouth. Fanny's dislike and distrust of Henry are never fully explained. We never get to see the outing to Sotherton and, while we do see Maria flirting relentlessly with Henry, we never see him playing one sister off against the other. Fanny's disapproval of the theatricals is never explained either. In Rozema's version, it seemed as if Fanny was simply not invited to be in the play, instead of being unalterably opposed to it. The scene with Fanny playing Anhalt to help Mary Crawford rehearse is also completely wrong. Mary starts caressing Fanny, while Edmund watches with his eyes almost popping out of his head. So, instead of Edmund giving in and joining the play in order to spare his family the embarrassment of publicity, we are left with the impression that he takes on the role of Anhalt just so that he can justify having Mary run her hands all over him.<br /><br />Next, we have the scenes at Portsmouth. Here, we have Henry sending Fanny a display of fireworks and doves, and then we see her accepting his proposal and sealing the bargain with some less-than-chaste kisses - in public, no less! The (in)famous sex scene between Maria and Henry takes place at Mansfield Park rather than in London and, because Rozema has played with JA's chronology of events, Fanny is already back from Portsmouth, and it is she who catches them in the act. Edmund is present for the aftermath, where Maria tries to defend her actions.<br /><br />Another thing that galled me no end is that Mary Crawford's defense of her brother's actions is done in person, at Mansfield Park. She is patronizing towards all concerned, including Sir Thomas, who has finally stopped leering by this point. The newspaper item announcing Maria and Henry's behavior to the world is read by Fanny, and the culprits' full names are used, which is also not the way it happened in the book.<br /><br />A couple of people walked out about 1/3 of the way through the screening I attended, and several others walked out just as the credits began. The Wishbone versions of Pride & Prejudice and Northanger Abbey resemble the source material more than this trash does. Shame on you Ms. Rozema, shame on you!