Het perspectief van de eerste persoon zou je kunnen zien als een moedig experiment of een casestudy over de vraag waarom NOOIT EENS EENS EEN ZONEEL.<br />Drie punten: 1. In een film zien we het hoofdpersonage graag reageren.<br />2. Acteurs zien er verlegen uit als ze eindeloos tegen een camera praten.<br />3. Door het gebrek aan montage worden veel scènes saai.<br />Toch kun je nog steeds bewondering hebben voor hoe moeilijk het was om dit alles op te voeren en te filmen, in een tijd waarin camera's een ton wogen, te veel lawaai maakten en niemand een Steadicam bezat. Het doet me denken aan het soort krankzinnige gimmicks dat Hitchcock soms uitprobeerde, maar Hitch zou de trein nooit zo ver van de rails hebben laten gaan.
The first-person perspective could be viewed as a brave experiment or a case-study of why nobody EVER makes movies this way. Three points:<br /><br />1) In a movie, we like to see the main character reacting.<br /><br />2) Actors look self-conscious when endlessly talking to a camera.<br /><br />3) The lack of edits makes many scenes tedious.<br /><br />Still, you can admire how hard all this was to stage and shoot, in a age when cameras weighed a ton, made too much noise and nobody owned a Steadicam. Reminds me of the kind of crazy gimmicks Hitchcock sometimes tried but Hitch would have never let the train go this far off the tracks.