Hamlet, Freud en Edgar Ulmer mogen dan een onnatuurlijke groep vrienden lijken, onder elkaar hebben ze een keurige psychologische thriller in elkaar gedraaid. Met een groter budget en sterkere acteurs had Ulmer zelfs een klassieker kunnen maken. Zoals de zaken er nu voor staan, kan Strange Illusion niet ontsnappen aan zijn Poverty Row-erfenis. Desondanks is het een goed geregisseerde film die iemands belangstelling vasthoudt. Zelfs als de best geacteerde rollen de slechteriken zijn, hoeft dat niet per se een nadeel te zijn in een B-film.<br />Paul Cartwrights vader, een oudere man en een gerespecteerd rechter, is twee jaar geleden omgekomen bij een treinongeluk... tenminste, het leek op een ongeluk. Paul is daar niet zo zeker van. Paul (James Lydon) is een jongeman uit een goede familie. Hij heeft een jongere zus en een aantrekkelijke moeder, Virginia Cartwright (Sally Eilers). De familie is welgesteld. Paul heeft de laatste tijd dromen, verontrustende dromen, over zijn vader die tegen hem zegt dat hij voor zijn moeder moet zorgen, dat hij op zijn hoede moet zijn voor een schimmige persoon die in haar leven komt. Paul neemt een oude vriend van de familie in vertrouwen, dokter Martin Vincent (Regis Toomey), die Paul probeert te kalmeren, maar die ook respect heeft voor Pauls intelligentie. Paul is in feite slim en vindingrijk. Dan stelt Pauls moeder hem op een dag voor aan Brett Curtis (Warren William), een gladde, hoffelijke man die Paul al eens eerder heeft ontmoet. Curtis en zijn moeder maken bekend dat ze van plan zijn te gaan trouwen.<br />Paul gaat Curtis en Curtis wantrouwen vanwege hun relatie met professor Muhlbach (Charles Arnt), een psycholoog die een exclusief en zeer besloten sanatorium runt. Het duurt niet lang of Paul wordt er 'gast', zodat hij onderzoek kan doen naar Muhlbach en Curtis. Maar het begint mis te gaan. Het wordt een wedloop om te zien of Paul zich kan losmaken, of dokter Vincent de politie ervan kan overtuigen dat er een verband kan zijn tussen de dood van Pauls vader en het team van Curtis en Muhlbach, en of Paul en een paar van zijn vrienden het huisje aan het meer kunnen bereiken waar Curtis met Pauls zus naartoe is gegaan. Als kindsterretje had James Lydon veel succes, vooral in de Henry Aldrich-films. Hij werd getypeerd als een slungelige, vriendelijke, goedbedoelende jongen. _Vreemde Illusie_ was een poging van hem om uit die rollen te breken toen hij ouder werd. Hij is niet begaafd genoeg om het gewicht van de film te dragen, maar hij geeft de rol in elk geval alles wat hij heeft. Hij is niet g<0xC3><0xAA>nant. De acteerambities komen echter van Charles Arnt en vooral van Warren William. Arnt geeft de professor een geweldige glans van glimlachende onoprechtheid. Hij is onethisch tot aan zijn gelakte vingernagels toe.<br />Warren William straalt echt. William was een lange, breedgeschouderde man met een profiel dat dat van Barrymore verre overtrof. Hij had een romige baritonstem en een soepele manier van doen. Hoewel hij in zijn privé-leven een verlegen man was die al lang met één vrouw getrouwd was, werd hij in films afgeschilderd als een charmante rotzak. Hij was in het begin van de jaren dertig een belangrijke figuur, maar tegen het eind van de jaren dertig was hij langzaam afgezakt naar B-films. In Strange Illusion, toen hij eenenvijftig was, was zijn profiel nog zo scherp als een vouw, maar zijn gezicht begon zijn leeftijd te tonen. Zijn ogen waren een beetje gezwollen en stonden wat ingevallen, de kaaklijn was niet meer zo strak. Bij de Curtis-figuur ziet Williams gezicht eruit als losbandigheid. We weten dat deze man even onoprecht is als een ober. Later, als we zien hoe hij Virginia probeert over te halen tot een vroegtijdig huwelijk, terwijl hij ondertussen de dochter op een subtiele manier in de gaten houdt, weten we dat de geest in Pauls droom klopte. William speelt het heel goed dat hij ons een enge, gevaarlijke charmeur laat zien.<br />Ulmer begint de film met de droomsequentie. Het zijn special effects uit B-films, maar ze dienen om ons in Pauls geest te brengen en ons voor te bereiden om in Paul te geloven. Wees gewaarschuwd. Aan het eind is er een korte droomsequentie die aan de mop grenst.
Hamlet, Freud and Edgar Ulmer may seem like an unnatural group of pals, but among them they have come up with a tidy little psychological thriller. In fact, with a bigger budget and stronger actors, Ulmer might have had a classic on his hands. As it is, Strange Illusion can't escape its Poverty Row heritage. Even so, it's a well-paced movie that keeps a person's interest. Even if the best-acted roles are the bad guys, that's not necessarily a drawback in a B movie. <br /><br />Paul Cartwright's father, an older man and a respected judge, died two year ago in a train accident...at least it appeared to be an accident. Paul's not so sure. Paul (James Lydon) is a young man from a good family. He has a younger sister and an attractive mother, Virginia Cartwright (Sally Eilers). The family is well off. Paul lately has been having dreams, disturbing dreams, of his father telling him to take care of his mother, to be wary of a shadowy someone who is coming into her life. Paul confides in an old friend of the family, Dr. Martin Vincent (Regis Toomey), who tries to calm Paul but who also respects Paul's intelligence. Paul is, in fact, smart and resourceful. Then one day Paul's mother introduces him to Brett Curtis (Warren William), a smooth, gracious man Paul feels he's met before. Curtis and his mother announce that they plan to wed. <br /><br />Paul becomes suspicious of Curtis and Curtis' association with Professor Muhlbach (Charles Arnt), a psychologist who runs an exclusive and very private sanitarium. Before long, Paul becomes a "guest" in the place so that he can investigate Muhlbach and Curtis. But things begin to go wrong. It becomes a race to see if Paul can break away, if Dr. Vincent can convince the police that there may be a link between the death of Paul's father and the team of Curtis and Muhlbach, and if Paul and some of his friends can get to the lake cottage where Curtis has gone with Paul's sister. <br /><br />James Lydon had a great success as a child actor, especially playing in the Henry Aldrich films. He was typecast as a gawky, friendly, well-intentioned kid. Strange Illusion was an attempt by him to break out of those roles as he grew older. He's not a gifted enough actor to carry the weight of the movie, but he certainly gives the role all he's got. He's no embarrassment. The acting interest, however, comes from Charles Arnt and, especially, Warren William. Arnt gives the professor a great gloss of smiling insincerity. He's unethical down to his polished fingernails. <br /><br />Warren William really shines. William was a tall, broad-shoulder man with a profile that out- Barrymored Barrymore's. He had a creamy baritone voice and a smooth manner. Although he was in private life a shy man long-married to one woman, in movies he became typed as a charming rotter. He was big stuff in the early Thirties, but by the late Thirties had slowly moved down to B movies. In Strange Illusion, at 51, his profile was still as sharp as a crease, but his face was beginning to look its age. His eyes were a little puffy and pouched, the jaw line not quite so firm. With the Curtis character, William's face looks like dissipation. As soon as we see Brett Curtis walk into Virginia Cartwright's parlor to be introduced to Paul, we know this man is as insincere as a head waiter. Later, while we watch him try to sweet-talk Virginia into to an early marriage, all the while subtly looking over the daughter, we know the ghost in Paul's dream was right on. William does a fine job showing us a creepy, dangerous charmer. <br /><br />Ulmer starts the movie with the dream sequence. It's B movie special effects but it serves the purpose of getting us into Paul's mind and preparing us to believe in Paul. Be forewarned. There's a brief dream sequence at the end which verges on the icky.