In de eerste paar eeuwen van onze tijd was de wereld van de literatuur in verval. Aan de ene kant was er rijkdom en overvloed, aan de andere kant lieten de mensen hun religie, hun waarden en hun levensdoel los. Spelletjes in het Collosseum waren een groot deel van de belangstelling van de mensen <0xE2><0x80><0x93> sommige gegevens geven aan dat er op een bepaald moment 170 dagen per jaar spelletjes waren; dat is 170 dagen zonder werk voor de burgers. Degenen die macht hadden, hadden meer belangstelling voor hun orgieën van eten en braken en hun seksuele perversiteiten dan voor het besturen van het volk. Dat is het beeld dat wij krijgen voorgeschoteld van de romandichters uit die Ik kijk liever naar een goede, gewelddadige film dan naar een film over Ingmar Bergman <0xE2><0x80><0x93> die ons misschien meer inzicht zou geven in het leven en in onze toestand als emotionele wezens <0xE2><0x80><0x93> en voetbal neemt ons leven over. In die tijd waren de mensen geïnteresseerd in romantische romans over driehoeksverhoudingen. Dit is de plot van Fellini-Satyricon. Het toneelstuk is gebaseerd op een roman, Satyricon, die de spot dreef met die romantische romans en ze op hun kop zette door de driehoeksverhouding tussen twee mannen en een kleine jongen te presenteren. Ik herinner me de naam van de romanschrijver van dit boek niet, maar ik weet dat een deel van de tekst verloren is gegaan. Het is geen actiefilm, noch een verhaal, het is puur pictorisch. Fellini-Satyricon is de meest opvallende afbeelding van de decadentie van de roman. Het gaat niet over historische feiten, het is een beeld van wat decadentie kan zijn. De relevantie van dit beeld is zo groot dat we er zelfs een expliciete parodie op vinden in 'Asterix in Helvetia'.
In the first few centuries of our age, the roman world was in decay. In one hand there was wealth and abundance, in the other people were loosing their religion, their values and purpose of living. Collosseum games were a great part of people's interest -- some data indicates that, at some point, there were 170 days of games a year; that's 170 without work for citizens. Those who had power, had more interest in their orgies of eating and vomiting and their sexual perversities than in governing the people. Such is the image presented to us by roman poets of this period such as Juvenal.<br /><br />Today, we'd rather see a good violent film than to watch, say a film of Ingmar Bergman -- which would perhaps give us more insight about life and about our condition as emotional beings -- and football is taking over our lives. Back then, people's interests were about romantic novels about triangular love affairs. This is the plot of Fellini-Satyricon. The screen play is based upon a roman novel, Satyricon, which mocked about those romantic novels and turned them upside down, by presenting the triangular love affair between two men and a little boy. I don't remember the name of the roman author of this novel but I know part of the text was lost.<br /><br />It is not an action movie, nor narrative, it is purely pictorical. Fellini-Satyricon is the most striking depiction of roman decadence. It's not about historical facts, it's an image of what decadence can be. The relevance of this image is such that we even find an explicit parody of it in "Asterix in Helvetia".