Harry Hoyt's _The Lost World_ is zo'n beetje de beste avonturierfilm die je in de wereld van de stomme film van 1925 zou kunnen vinden. Dat betekent niet dat de film over het geheel genomen een ongelooflijk oriëntatiepunt is, alleen gedeeltelijk en alleen aan de technische kant van de dingen. Maar waar hij wel in slaagt, is dat hij een gevoel van verbijstering en gevaar oproept met een onbekende wereld <0xE2><0x80><0x93> zoals je in gedrukte versies van de tekst van Arthur Conan Doyle aantreft <0xE2><0x80><0x93> en die omtovert tot iets wat voor die tijd zo 3-D mogelijk is. De gebreken zitten hem voornamelijk in de continuïteit en onnodige plotpunten (of eigenlijk punten die voor een boeiender avonturenfilm hadden kunnen zorgen, als hij langer had geduurd of meer gefocust was geweest in B-filmtermen). Je zou je kunnen afvragen waarom er zelfs maar sprake is van een liefdesperspectief tussen Paula White (die er prachtig uitziet, maar vooral bang is, of die op haar dooie gemak Bessie Love staat uit te huilen) en de verslaggeefster te midden van alle chaos in de jungle. Of wat die aapman te betekenen heeft die zich met de ontsnappingspogingen bemoeit <0xE2><0x80><0x93> een van die klassieke cliffhangermomenten <0xE2><0x80><0x93> ook al is het op een vrolijke manier kitscherig. En als je bedenkt hoe primitief een deel van het productieontwerp is, is het een wonder dat ze de acteurs en modellen in dezelfde film hebben kunnen krijgen!<br />Maar als het werkt, is het de klassieke dinosaurusachtige opwinding, Zoals de eerste stop-motiontechnieken deden, is het buitengewoon om alleen al een gevecht te zien tussen een knoestige brontosaurus en een kleine T. Rex-achtige dinosaurus, en voor King Kong met acht jaar (en met veel leden van dezelfde ploeg, met name O'Brian) hebben de dinosaurussen iets treurigs zoals genoemde brontosaurus, die helemaal gekneusd en in teer in de bergbedding ligt te kronkelen. Alleen al het zien van de stegosaurussen die allemaal in groepen aan het bewegen zijn, of het eerste plotselinge beeld van de pterodactylus, is opwindend. Het is primitief en niet zonder rafelige timing, vanwege de aard van de stomme film (wanneer hij niet goed gerestaureerd is, zoals de dvd die ik heb gezien), maar toch.' Het is nooit saai als de actie eenmaal op gang is gekomen; alleen Wallace Beery kan iets toevoegen aan de pret als zijn reactieshots als 'Challenger' even klassiek zijn als de dinos zelf. En de climax, net als Kong, voorkomt dat de aandacht afdwaalt zodra de film het eiland verlaat. Alleen springen we deze keer, in tegenstelling tot Coopers film, meteen in de bres voor het monster dat in de stad wordt losgelaten met een reeks beruchte beelden.<br />Het spreekt vanzelf dat het ironisch is om te zien hoe de muziek wordt gecombineerd met de 'romantische' momenten van Barry Lyndon. Maar het succes van Hoyt and Company is als dat van een nieuw model hybride auto; je krijgt iets wat je niet hebt.' Daar zijn we wel aan gewend, zoals we ook wel gewend zijn aan een verhaal dat wat meer klasse en pit heeft, en dat vers is gemaakt met dingen die 'nieuw' zijn en 'van buiten' komen. Delen zien er misschien typisch en zelfs traag uit, maar het is ook zo levendig dat veel CGI-actiefilms van tegenwoordig ('Eragon, ik kijk naar je') daarbij in het niet vallen.
Harry Hoyt's The Lost World is about as thriving an adventure picture one might try to find in the silent film world of 1925. This doesn't mean that the film overall is an incredible landmark, only in part and only there on the technical side of things. But where it does succeed is taking a sense of bewilderment and danger with an unknown world- as one would find in print ala Arthur Conan Doyle's text- and transform it into something as 3-D as possible for the period. It's flaws are mostly in continuity and unnecessary plot points (or, actually, points that could make for a more compelling adventure movie, had it been longer or more focused in B-movie terms). One might wonder why there's even a love interest angle between Paula White (lovely and most-oft scared or in good-mode crying Bessie Love) and the news reporter in the midst of all of the mayhem in the jungle. Or what the deal is with that ape-man who meddles in the escape attempts- one of those classic cliffhanger moments- even as it is cheerfully campy. And given how primitive some of the production design is, it's a wonder they were able to get the actors and the models in the same shots! <br /><br />But when it does work it's classic dinosaur excitement, even when going past 80 years time. As the first stop-motion techniques used, it is extraordinary, just to see a fight between a gnarling brontosaurus and a small T-Rex-ish dinosaur, and preceding King Kong by eight years (and with many of the same crew including O'Brian especially) there's a sad quality to the dinosaurs like said brontosaurus as it wiggles all bruised and in tar at the bed of the mountain. Just seeing the stegosauroses all on the move in packs, or the first sudden image of the pterodactyl, is thrilling. It's crude and not without some jagged timing due to the nature of how silent film (when not properly restored like the DVD I watched), yet there's never a dull moment once the action starts rolling around; only Wallace Beery can add to the fun as his reaction shots as 'Challenger' are as classic as the dinos themselves. And the climax, like Kong, saves it from losing its focus once leaving the island. Only this time, as opposed to Cooper's film, we jump right away to the monster let loose in the city with a string of infamous images.<br /><br />It goes without saying that there's some irony in seeing the sequence put to music that was also used in the 'romantic' moments of Barry Lyndon. But Hoyt and company's success is like that of a new model of a hybrid-car; you're getting something you're used to, like a pot-boiler of a tale tuned with a little more class and spunk, and made fresh with stuff that's "new" and "out-there". Parts may look typical and even slow, but it's also alive in ways that many CGI action films of today (Eragon I'm looking at you) fall flat completely in comparison.