Er zijn maar twee zelfs maar half goede redenen om naar deze slappe, atypische versie van het Frankenstein-verhaal te kijken. En ze zijn allebei te vinden in de blouse van Kate O'Mara.<br />Het is onzin, zo simpel is het, en dat is des te verrassender als je bedenkt dat a) het geschreven en geregisseerd is door Jimmy Sangster, een van de zes belangrijkste namen in de geschiedenis van de Hammer-films; en b) dat de cast absoluut eersteklas is: net als Ralph Bates (die door Hammer overgehaald werd om de mantel van Peter Cushing over te nemen, wat nooit gebeurd is), krijgen we de super-Hammer-babe Veronica Carlson, de eerdergenoemde Miss O'Mara, even beeldschoon, pruilend en welgevormd als ooit een Hammer-film (ze kan niet acteren voor toffees, maar wat maakt het uit? De misdadig onderschatte en ondergewaardeerde Jon Finch, en de briljante Dennis Price.<br />Sangsters scenario is zwak. Het doet zijn best om grappig te zijn, maar slaagt er alleen in kinderachtig te zijn. En zijn regie is op z'n best vakkundig. Er is weinig echte actie, zeker niet het soort actie dat je van een Hammer Frankenstein-film zou verwachten. Het bloedvergieten is minimaal, en de naakte bazooka is nul komma nul vreemd, gezien het feit dat vrouwelijke naaktheid in het begin van de jaren zeventig Hammers grote rage was, en Sangsters enige andere regisseurspoging voor Hammer, Lust for a Vampire, zat vol met een veelheid van deinende boezems. (Blijkbaar weigerde Kate O'Mara topless te verschijnen, waardoor je je afvraagt hoe ze die rol eigenlijk heeft gekregen, maar goed. Het grootste deel van de doe-het-zelf-hersenchirurgie vindt buiten het scherm plaats, en het monster, gespeeld door spierbundel en toekomstige Darth Vader-David Prowse, is ongeveer even angstaanjagend als een ijshoorntje. Hij is zogenaamd op de gebruikelijke manier aan elkaar genaaid, van diverse plaatselijke ongelukkigen, maar om de een of andere reden heeft hij het lichaam van een Griekse god. De enige concessie aan zijn lappendeken-creatie is het aan elkaar naaien van littekens die eruitzien alsof ze met lippenstift zijn aangebracht.<br />De plot is het niet waard om te worden uitgediept, want Sangster heeft er duidelijk niet veel tijd aan besteed, dus zal ik dat ook niet doen, en er zijn een paar ergerlijk stomme dingetjes die betekenen dat de film niet werkt, zelfs niet op zijn eigen grappige niveau. Hij is niet sterk genoeg om zijn ketenen uit de muur te trekken, maar hij maakt luciferhoutjes van een zware eiken deur.) Tenzij je een Hammer-completist bent, zou ik deze maar overslaan. Als het toevallig jouw kant op komt, zoals de mijne, op satelliet-tv, probeer dan wakker te blijven tot Kate O'Mara verschijnt in een doorzichtige nachtjapon, en schakel dan uit. (Ze wordt toch al snel daarna vermoord. Waarschijnlijk gestorven van schaamte.)
There are only two even half-good reasons to watch this limp, atypical version of the Frankenstein story. And both of them can be found inside  just  Kate O'Mara's blouse.<br /><br />It's rubbish, pure and simple, all the more surprisingly so considering a) it was written and directed by Jimmy Sangster, one of the half dozen most important names in the history of Hammer films; and b) it has an absolutely top-notch cast: as well as Ralph Bates (who Hammer were grooming to take over Peter Cushing's mantle; never happened) we get uber-Hammer babe Veronica Carlson, the aforementioned Miss O'Mara  as gorgeous, pouting and shapely a starlet as ever graced a Hammer flick (she can't act for toffee, but who cares?)  the criminally underrated and underused Jon Finch, and the brilliant Dennis Price.<br /><br />Sangster's screenplay is weak. It tries hard to be funny, but succeeds only in being puerile. And his direction is workmanlike at best. There is little real action, certainly not the sort of action you expect from a Hammer Frankenstein movie. The gore quotient is minimal, and the naked bazooka count zero  odd, considering female nudity was Hammer's big USP in the early 70s, and Sangster's only other directorial effort for Hammer, Lust for a Vampire, was replete with a multitude of heaving bosoms. (Apparently Kate O'Mara refused to appear topless, which makes you wonder how she got the part in the first place, but never mind.) Most of the DIY brain surgery takes place off screen, and the monster, played by muscleman and soon-to-be Darth Vader David Prowse, is about as frightening as an ice cream cone. He's supposedly been stitched together in the usual way, from assorted local unfortunates, but for some reason he has the body of a Greek god. The only concession to his patchwork creation is stitching scars that look like they've been drawn on with lipstick.<br /><br />The plot isn't worth outlining  Sangster clearly didn't spend much time on it, so neither will I  and there are some annoyingly stupid bits of business which mean that the film doesn't work, even on its own jokey level. (For example, the monster isn't strong enough to pull his shackles out of the wall, but he makes matchwood out of a solid oak door.) Unless you're a Hammer completist I'd give this one a miss. If it does happen to come your way, as it did mine, on satellite TV late one night, try and stay awake for Kate O'Mara's appearance in a see-through nightie, then switch off. (She gets killed off soon after anyway. Probably died of shame.)