Een paar jaar nadat 'The Rose' was uitgekomen, heb ik het grootste deel ervan op tv gezien. Ik weet niet precies hoeveel ik heb gemist (alleen het begin, denk ik) en ik zal niet beweren dat ik me de delen die ik heb gezien erg goed herinner. Maar wat ik wel heb gezien, herinner ik me heel duidelijk wat mijn reactie erop was, en andere commentaren tonen aan dat ik niet de enige ben die er zo over denkt. Ik heb een heleboel dingen gezien die de personages deden <0xE2><0x80><0x93> dingen die luid, emotioneel, onbezonnen en onverwacht waren; dingen waar een heel sterke motivatie achter moest zitten. Maar op geen enkel moment kon ik zeggen WAAROM een personage deed wat hij deed. En als een film vol zit met acties die een bepaalde motivatie vereisen, maar die niet hebben, dan is die film uiteindelijk vermoeiend, zinloos en onbevredigend <0xE2><0x80><0x93> en dat is precies wat 'The Rose' is.
I saw most of "The Rose" on TV a few years after it came out. I don't know quite how much I missed (just the beginning, I think), and I won't claim to remember the parts I saw very well. But as for what I did see, I remember very clearly what my reaction to it was, and other comments show me that I'm not the only one to feel this way. I saw a lot of things done by the characters -- things that were loud, emotional, rash and sudden; things that had to have some very strong motivations behind them. But at no point was I able to tell WHY any character was doing what they did. And when a movie is full of actions that require definite motivations, but don't have them, that movie ends up being tiring, pointless and unsatisfying -- which is what "The Rose" is.