Na een verbazingwekkende doorbraak in het horrorgenre met de spetterende klassieker RE-ANIMATOR, heeft de carrière van Stuart Gordon bestaan uit een wilde reeks hits & misses. Zijn grootste misser was Fortress, een futuristische gevangenisuitbraakfilm die ook zijn grootste hit was, en die zo populair bleek dat er een half jaar later een vervolg kwam.<br />Toen ik 'zijn grootste misser' zei, bedoelde ik dat de film, ondanks het feit dat hij een kassucces was, een gemengde reactie kreeg van zowel critici als fans van het genre. Persoonlijk vind ik Fortress op zijn meest hersenloze manier geen goede film. Het is misschien wel de slechtste film die Gordon ooit heeft gemaakt (om nog maar te zwijgen van het feit dat hij zo smakeloos is dat hij een Franse kaaswedstrijd zal winnen). De Verenigde Staten zijn een totalitair regime geworden, met een wet die een vrouw beperkt tot één kind. Marinekapitein John Brennick & zijn vrouw, die in verwachting is van haar tweede kind (de eerste is bij de geboorte gestorven), worden bij een controlepost betrapt & naar Fortis gestuurd, een afgelegen ondergronds gevangeniscomplex midden in de woestijn. Daar worden de gevangenen geterroriseerd door pijn veroorzakende implantaten & computergestuurde apparaten die dromen censureren. Brennick probeert een uitbraak uit de gevangenis te organiseren, wat geen geringe prestatie is gezien het feit dat de gevangenis praktisch ontsnappingsbestendig is.<br />Fortis is in feite een wild mengsel van alle sciencefictionclichés die je maar kunt bedenken, wat, hoewel amusant in de zin dat je je hersens bij de deur moet controleren, verbazingwekkend onnozel blijkt te zijn. Allereerst laat de film zien dat de Verenigde Staten een éénkindpolitiek volgen, wat nogal onwaarschijnlijk is gezien het feit dat de Verenigde Staten een groot land is & niet zo dicht op elkaar gepakt zitten als China, waardoor zo'n wet zinloos is. De implantaten zijn ook iets waar ze slecht voor ontworpen zijn (ze kunnen met behulp van magneten uit het lichaam van de gevangene worden getrokken) & er is niets om te voorkomen dat ze als afval worden weggegooid. De droomcensuur is belachelijk om het minst erge te zeggen als ze natte dromen kunnen uitsluiten, waarom verkrachten de gevangenen dan hun medegevangenen? De film brengt ook cyborgs in beeld (het hoofdonderwerp van veel zichzelf respecterende genrefilms uit de jaren negentig), met een cyborg-gouverneur (die zich meer als mens dan als machine gedraagt) & hele cyborg-commandoteams, die niets meer blijken te zijn dan handig kanonnenvoer voor onze held, hoewel ze wel de helft van de ontsnappende groep doden.<br />Het acteerwerk is nogal gemengd. Christopher Lambert speelt zijn rol van de ondeugende schooljongen (hij is een van de meest houterige acteurs die je je kunt voorstellen), terwijl zijn medegevangenen veel geloofwaardiger zijn, met Jeffery Combs die perfect een zenuwachtige mafkees speelt & Kurtwood Smith die een sympathieke schurk probeert te zijn, maar die rol net misloopt van Tom Towles. Gordon gooit er zijn gebruikelijke donkere komische spetters in, wat inderdaad een grote bijdrage levert aan de waakzaamheid van de film, hoewel het een stijl is die meer thuishoort in het horrorgenre dan in een actiefilm als Fortress.
After making an astounding breakthrough into the horror genre with the splatter classic RE-ANIMATOR, Stuart Gordon's career has consisted of a wild string of hits & misses. His biggest miss was Fortress, a futuristic prison breakout film that was also his biggest hit, proving so popular that a sequel came out half a decade later.<br /><br />When I said "his biggest miss", I meant that despite being a box-office hit, the film met with a mixed reaction from critics & genre fans alike. I personally don't like the film  Fortress is sci-fi at its most brainless. It is perhaps the worst film that Gordon has ever made (not to mention being so cheesy that it will win a French cheese competition).<br /><br />The USA has become a totalitarian regime, with a law passed that limits a woman to one child only. Marine Captain John Brennick & his wife, who is pregnant with her second child (the first died at birth), are caught at a checkpoint & sent to the Fortress, a secluded underground prison complex situated in the middle of a desert. There, prisoners are terrorised by pain-causing implants & computer-controlled devices that censor dreams. Brennick attempts to conduct a prison breakout, no mean feat considering that the prison is virtually escape-proof.<br /><br />Fortress is actually a wild concoction of every sci-fi cliché under the sun, which, although entertaining in the check-your-brain-at-the-door sense, proves to be amazingly silly. First, the film shows the US adopting a one-child policy, which is rather improbable given the fact that the US is a large country & is not packed to the brim like China, thereby making such a law pointless. The implants are another thing  they are poorly designed (they can be pulled out of the prisoner's body using magnetics) & there is nothing to stop them from being passed out as waste matter. The dream censor is ridiculous to say the least  if they can eliminate wet dreams, then why are prisoners going around raping their fellow inmates. The film also shoves in cyborgs (a staple of many self-respecting genre films during the 1990s), with a cyborg governor (who acts more human than machine) & whole cyborg SWAT teams, who prove to be nothing more than convenient cannon fodder for our hero, although they do kill half the escaping party.<br /><br />The acting is rather mixed. Christopher Lambert does his naughty-schoolboy impression (he is one of the most wooden actors around), while his fellow inmates are a lot more believable, with Jeffery Combs playing a jittery-nutbag to perfection & Kurtwood Smith trying to be a sympathetic villain, but narrowly missing out on that role by Tom Towles. Gordon throws in his usual darkly comedic splatter, which does contribute greatly to the film's watchability, although it is a style which belongs more to the horror genre than an action film like Fortress.