Whoa, dit was vreselijk. Ik had het gevoel dat ik op een racistische bijeenkomst was gestuit of zoiets.<br />Het begint met een reeks stompzinnige grappen waarin Andrew Dice Clay om onverklaarbare redenen Jerry Lewis nadoet (en ik hou niet eens van Jerry Lewis, dus een goedkope imitatie van een stripfiguur die gespecialiseerd is in smakeloze vrouwenhaat is niet mijn idee van een leuke tijdsbesteding). Na een halfuur van martelende abominabele huichelarij, moeilijker om naar te kijken dan wat dan ook in de 41<0xE2><0x81><0x84>2 uur van La Roue, komen we eindelijk bij de komedie, die af en toe amusant is maar veel te veel pure, onvervalste, lastige en hatelijke vrouwenmishandeling is, met een Neurenberg-re<0xC3><0xBC>nie die hem aanmoedigt.<br />En dat is het belangrijkste punt dat je zou hebben. Waar iemand als Stephen Colbert een satirisch extreme versie speelt van een personage waar hij het misschien niet mee eens is, zit het publiek in het complot. Ze weten dat hij niet echt een extremistische rechtse figuur is die krankzinnige uitspraken doet, ze krijgen de knipoog. Andrew Dice Clay lijkt meer op iemand als Larry de Cable Guy, een komiek die een personage speelt, een redneck, waar zijn achtergrond niets mee te maken heeft (zijn eerste optredens lijken meer op die van Jay Leno). Maar waar de Cable Guy alleen maar opportunistisch geld aanneemt van rednecks die denken dat hij voor hen spreekt, is Dice iets zorgwekkender. Het is moeilijk om het idee van je af te zetten dat diezelfde boerenkinkel naar een of ander huis gaat na een show van Dice Clay en, je weet wel, zijn vrouw slaat.<br />Nu is het natuurlijk niet aan mij om een artiest te straffen voor het publiek dat hij heeft dat de grap niet doorheeft, maar in dit geval is hij niet verkeerd begrepen, hij is niet onwetend van dit effect. Hij is zich volledig, volledig bewust van wat hij doet, van het soort mensen voor wie hij speelt en hoe serieus ze zijn werk nemen. Zelfs de teksten die af en toe amusant zijn, er gaat altijd een huivering door je heen als je weet dat een of andere vrouw een klap in haar gezicht krijgt bij elk "oef!" van de mannen in het publiek. Ze zijn niet zozeer aan het lachen als wel aan het pompen met hun vuisten. Elke vrouw in de menigte is niet aan het lachen of oprecht geamuseerd, maar eerder alsof ze het in hun broek doen, alsof ze niet kunnen geloven dat hij dat, of dat, of dat heeft gezegd, en ze zijn bang dat ze een schop in hun maag krijgen als ze thuiskomen en haar man obsessief zijn kinderversjes herhaalt en haar een varken en een baviaan noemt. Het is een man die bang is voor vrouwen, die speelt voor een publiek dat nog banger is.<br />Het is grappig, er is niets luier dan een nazi-vergelijking als het iets is wat je niet aanstaat, maar voor één keer is de vergelijking griezelig verstandig. De menigte is verrukt over een man die haatpreken houdt, satirisch of niet, en je weet dat de voornamelijk blanke, mannelijke menigte het soort mensen is dat alle kansen van de wereld krijgt, maar faalt omdat ze idioten zijn, en in plaats daarvan ervoor kiest om elke minderheid de schuld te geven die ze maar kunnen bedenken: vrouwen, de gehandicapten, vrouwen, de Japanners, vrouwen, de zieken, vrouwen, dwergen en natuurlijk vrouwen. Dus gaan ze, en hij bevestigt elke irrationele angst die ze hebben, en hij is de belichaming van koelbloedigheid voor hen, dus ze luisteren en herhalen alles wat hij zegt, en je krijgt het gevoel dat als hij tegen de menigte had gezegd dat ze de vrouwen in het publiek moesten aanvallen, en er genoeg 'o!'s en 'bada-bing's' aan toe had gevoegd, je het gevoel zou krijgen dat als hij tegen de menigte had gezegd dat ze de vrouwen in het publiek moesten aanvallen, en er genoeg 'o!'s en 'bada-bing's' aan toe had gevoegd, het publiek zou hebben gelachen. Er zou geen vrouw het gebouw verlaten.<br />Er zijn een heleboel geweldige, genreombuigende, taboedoorbrekende geniale komieken, maar Andrew Dice Clay, als hij een satiricus is, heeft de pech dat hij veel te overtuigend is. Zo nu en dan zegt hij: 'Neem dit niet te serieus, het is allemaal onzin', net als Eminem soms doet als hij een woedeaanval heeft. Maar waar nummers als 'Kill You' verwant zijn aan Andrew Dice Clay, maakt hij heel duidelijk dat hij zijn frustraties in liedjes tot uiting brengt in plaats van in het echt, en waar hij cartoonachtig extreem is (bijvoorbeeld 'As the World Turns'). Het begint ermee dat hij een vrouw in een wasserette probeert aan te randen, en het eindigt ermee dat ze zijn been en zijn 'go-go-apparaatje' opeet.). In plaats daarvan is Andrew Dice Clay gewoon extreem. Eminem is, zelfs op zijn slechtst, briljant helder, hij is geestig, slim, hij maakt grapjes, prachtige zinswendingen, en op zijn tweede elpee drukte hij knopjes op knopjes, en de enige mensen die kwaad werden waren mensen die de grap misten. Hier zijn de mensen die de grap mist... zijn grootste aanhangers. De Diceman heeft geen kwaliteit in zijn constructie. Hij heeft geen tact, geen vaardigheid, en het ergste is dat hij niet eens moppen vertelt. Hij zegt alleen: 'Vrouwen maken me kwaad, ik haat ze, en ze zijn alleen goed voor seks.' <br /><0x3E><0x3E> Michael Richards werd gemeden vanwege een willekeurige (en volkomen verkeerd begrepen) uitbarsting, die hij in een vlaag van ergernis had geuit. Andrew Dice Clay is gelukkig ook geroyeerd in de filmindustrie, maar in plaats van één willekeurig moment van woede bouwde hij er een hele carrière uit, en tegen de tijd van 20 minuten voelde ik me niet op mijn gemak, alsof ik per ongeluk een forum van blanke macht had aangeboord.<br /><0x3E><0x3E> Ik durf te wedden dat Kramer boos is.<br /><br /><0x3E><0x3E> 0/10 (F) <0xE2><0x80><0x93> 0.
Whoa, this was awful. I felt like I had stumbled into a supremacist rally or something.<br /><br />It starts with a brainless run of dumb skits where Andrew Dice Clay inexplicably apes Jerry Lewis (and I don't even like Jerry Lewis, so a cheap takeoff from a comic that specializes in tasteless misogyny is not my idea of a good time). After a half hour of torturous abysmal skititude, more difficult to watch than anything in the 4 1/2 hours of La Roue, we finally get to the comedy, which is occasionally amusing but is far too much pure, unadulterated, troublesome and hateful woman-bashing, with a Nuremberg rally cheering him on.<br /><br />And that's the main issue one would have. Where someone like Stephen Colbert is playing an satirically extreme version of a character he may disagrees with, the audience is in on the joke. They know he's not really an extremist right-winger making crazy statements, they get the wink. Andrew Dice Clay is closer to someone like Larry the Cable Guy, a comedian who plays a character, a redneck, that his background does not compute with (his early performances are more akin to Jay Leno). But where the Cable Guy is merely opportunistically taking the money of redneck people who think he speaks for them, Dice is a bit more worrisome. Where Larry can make a redneck smile when he sees the couch on his lawn, it's hard to shake the idea that that same redneck is going to some home from a Dice Clay show and, y'know, beat his wife.<br /><br />Now, far be it for me to penalize a performer for the audience he has who doesn't get the joke, but in this case, he's not misunderstood, he's not ignorant of this effect. He's completely, fully aware of what he's doing, of the kind of people he's playing to, and how seriously they take his work. Even the lines that are occasionally amusing, there's always a cringe as you know that some woman is getting punched in the face with every 'ow!" Every shot of the men in the crowd, they're not laughing as much as pumping their fists. Every shot of a woman in the crowd is not one of laughter or genuine amusement, but more like they've got egg on their face, like they can't believe he said that, or that, or that, and they're worried that they're getting kicked in the stomach when they get home as her husband obsessively repeats his nursery rhymes and calls her a pig and a baboon. It's a man who has a fear of women, playing to a crowd that is even more fearful.<br /><br />It's funny, there's nothing lazier than a Nazi comparison when it's something you don't like, but for once, the comparison is eerily sensible. The crowd is enraptured by a man preaching hate speech, satirical or not, and you know that the predominantly white, male crowd is the kind of people who are given all the chances in the world, but fail because they're idiots, and instead choose to blame every minority they can think of: women, the handicapped, women, the Japanese, women, the sick, women, midgets, and of course, women. So they go, and he validates every irrational fear they have, and he's the embodiment of cool for them, so they listen and repeat everything he says, and you get the feeling that if he told the crowd to assault the women in the audience, and added enough "ow!"s and "bada-bing"s, not a woman would leave the building.<br /><br />There's a lot of great, genre-bending, taboo-breaking genius comedians, but Andrew Dice Clay, if he is a satirist, has the bad misfortune of being too damn convincing. Every now and then, he says, "don't take this too seriously, it's all a goof", akin to what Eminem occasionally pulls during his fits of rage. But where songs like "Kill You" are akin to Andrew Dice Clay, he makes it very clear that he's putting out his frustrations in song instead of in person, and where he is cartoonishly extreme (for instance, "As the World Turns" begins with him attempting to assault a woman at a laundromat, and ends with her eating his leg and his "go-go gadget..."). Instead, Andrew Dice Clay is just extreme. Eminem, even at his worst, is brilliantly lucid, he is witty, clever, he makes jokes, splendid turns of phrase, and by his second album, was pushing buttons to push buttons, and the only people that got mad were people that missed the joke. Here, the people who missed the joke...are his biggest supporters. The Diceman has no quality in his construction. He has no tact, no skill, and worst, doesn't even tell jokes. He just says "Women make me mad, I hate them, and they're only good for sex." Hardy-har indeed.<br /><br />Michael Richards was shunned for one random (and completely misunderstood) outburst, said in a fit of pique. Andrew Dice Clay, thankfully, has also been blackballed in the industry, but instead of one random moment of anger, he built an entire career out of it, and by the 20-minute mark, I felt uncomfortable, like I had accidentally tapped into a white power forum.<br /><br />I bet Kramer is angry.<br /><br />{Grade: 0/10 (F)}