Een film over ultrabevoorrechte jonge, hedendaagse inwoners van Manhattan die zich romantiseren in de verdoemde geest van Scott Fitzgerald klinkt misschien onverdraaglijk, vooral omdat het een heel spraakzame film is. Maar 'Metropolitan' is eigenlijk heel leuk, juist vanwege de kwaliteit van de dialogen <0xE2><0x80><0x93> de personages zijn elegante uitslovers, wat de schrijver de vrijheid geeft om hen te verwennen met spitse zinnen. En spits in beide betekenissen <0xE2><0x80><0x93> de personages zijn zelf ook spits, maar het schrijven is spitser, omdat de hoofdpersonen zichzelf en hun absurditeiten per ongeluk verraden, ondanks hun intelligentie. Hoe graag je die mensen ook wilt haten, het is gewoon heerlijk om ze te horen praten. In feite is mijn voornaamste kritiek dat het script te veel verliefd wordt op zijn eigen creaties <0xE2><0x80><0x93> als het de tekortkomingen en absurditeiten van de personages blootlegt, begint het ze te vergeven, wat waarschijnlijk meer is dan ze verdienen. Een laatste schop aan het eind om ons (en hen) te herinneren aan de aard van het echte leven zou dit groots hebben kunnen maken, in plaats van alleen maar goed.
A film about ultra-privileged young contemporary Manhattanites romanticising themselves in the doomed spirit of Scott Fitzgerald may sound unbearable, especially as this is a very talky movie. But 'Metropolitan' is actually quite delightful, in fact because of the very quality of the dialogue - the characters are elegant show-offs, which gives the writer the freedom to indulge them with clever lines. And clever in both senses - the characters are themselves clever, but the writing is cleverer, as the protagonists inadvertently give themselves and their absurdities away in spite of their intelligence. However much you may want to hate these people, it's simply a delight to hear them talk. In fact, my main criticism is that the screenplay falls too much in love with its own creations - as it reveals the failings and absurdities of the characters, it starts to forgive them, which is probably more than they deserve. A final kick at the end to remind us (and them) of the nature of real life might have made this great, as opposed to merely good.