Zoals alle grote kunstwerken is Takva een eenvoudig verhaal: een man die wordt gecorrumpeerd in een onkreukbare wereld van een religieuze orde van soefi's. En zoals alle grote kunstwerken is het verhaal tegelijkertijd volkomen banaal en onmetelijk diep. Een nederige, zichzelf wegcijferende Muharrem, een toegewijd lid van een dargah in Istanboel, wordt in een schijnbaar onoplosbaar innerlijk conflict gebracht door de nederigheid van zijn geestelijke leider Cemal, die handelt op basis van een droom die hij van God heeft gekregen, en Muharrem tot beheerder van de bezittingen van de orde benoemt. De eenvoudige wereld en relatie van de man met God worden vernietigd door een onbegrijpelijke kloof die ontstaat tussen zijn begrip van zijn geloof en de leiders die hij diep respecteert en van wie hij afhankelijk is. Het verhaal dat door mindere meesters dan Cakar en Kiziltan zou worden verteld, zou waarschijnlijk eindigen als een dwaze remake van een veertig jaar oude Maagd in Istanbul. Maar in hun handen is Takva, Gods alomtegenwoordigheid in de levens van de hoofdpersonen, niet alleen een geloofwaardig verhaal, maar ook een meesterlijk verhaal over een vastberaden doel, dat tegelijk met veel menselijke zorg voor en tegelijkertijd met een stoïcijnse onverschilligheid voor de hachelijke situatie van de ziel van een eenvoudige man wordt verteld. Het eindresultaat is een briljant uitgebalanceerde ironie. De leiders die hen dwingen Muharrem tegen beter weten in te benoemen en te houden, zijn die van een eunuch, en dan is er nog het onvoorwaardelijke respect voor Gods wil door Muharrem, gebaseerd op zijn onomwonden eis van zuiverheid en mededogen. Op microniveau bevat de tekst een snufje slim inzicht in het menselijk innerlijk: een zucht van meester Ali, Muharrems werkgever: 'Nu ben ik de secretaris van de idioot', en de raad van de orde is Raufs openbaring: 'Neem dit op je, broeder; het houdt de tijd precies bij; het is gemaakt door de heiden'. Het extatische gezang en de bewegingen van de dhikr van de derwisjen op de achtergrond maken de film tot een buitengewone ervaring.
Like all great works of art, Takva is a simple story: a man corrupted in an incorruptible world of a religious order of Sufi ecstatics. And like all great works of art, the story is at once utterly banal and profound beyond measure. A humble, self-effacing Muharrem, a devoted member of an Istanbul dargah is brought into a seemingly irresolvable inner conflict by the humility of his spiritual leader Cemal who acts on a dream that came to him from God, and appoints Muharrem the order's property administrator. The man's simple world and relationship with God is destroyed by an incomprehensible chasm that develops between his understanding of his faith and the leaders' whom he deeply respects and depends on. The story told by lesser masters than Cakar and Kiziltan, would probably end up a silly remake of a Forty-year old Virgin in Istanbul. But in their hands, Takva, God's omnipresence in the lives of the protagonists, is not just a believable story, but a masterful narration of a self-assured purpose, told at once with a great deal of human care for, and at the same time with a stoic detachment from, the predicament of a simple man's soul. The end effect is a brilliantly balanced irony. On the level of the plot  there is the unconditional respect for God's will in the two order's leaders which forces them to appoint and keep Muharrem against their better judgment observing his fear of God is that of an eunuch, and there is the unconditional respect for God's will by Muharrem based on his straightforward demand for purity and compassion. On the micro level, the writing has dashes of clever insight into human interiors: a sigh from master Ali, Muharrem's employer: "now I am the idiot's secretary" , and the order's counsel Rauf's revelation in "take this watch, brother; it keeps time precisely; it is made by the heathen". The ecstatic chants and movements of the dervishes' dhikr as a background make the movie an extraordinary experience.