'Blood Lake' is zo'n film die je gezien moet hebben om hem te kunnen geloven. Ik had hem een paar jaar geleden al gezien en heb eindelijk de kans gekregen hem te recenseren. Maar in mijn recensie vroeg ik me af of ik hem moest beoordelen op kampwaarde (zoals _Plan 9 From Outer Space_ ) of alleen op zijn eigen verdiensten in termen van de stijl van filmen. Ik besloot tot het laatste, omdat dat puur pijnlijk was.<br />Als er woorden in het woordenboek van Webster stonden die konden beschrijven hoe erg ik deze film haatte, zou ik ze zeker gebruiken. Maar die staan er niet. Het acteerwerk is afschuwelijk. Er zijn lange scènes waarin absoluut niets gebeurt (als ik 'niets' zeg). Ik bedoel helemaal niets). De filmmakers hadden blijkbaar het gevoel dat de kijkers de personages 45 minuten lang konden zien kaarten. Het was eerder 10 minuten, maar het voelde als 45 minuten. Hoe dan ook, een scène waarin de personages kaarten (zonder enige betekenis voor de plot, in dit geval was die er niet) zou niet langer dan 30 seconden moeten duren.<br />Die scène was bijzonder frustrerend (godzijdank was er beeld-op-beeld), maar de rest van de film was niet veel beter. Vooral de heavy metal soundtrack maakte me aan het lachen, vooral omdat die me deed denken aan de afgrijselijke rock uit de jaren tachtig.
"Blood Lake" is one of those movies that has to be seen to be believed. I had already seen this a few years ago and have finally gotten the chance to review it. But in my review, I was wondering if I should judge it on camp value (like Plan 9 From Outer Space) or just on its own merits in terms of film-making style. I decided on the later, since this was purely painful.<br /><br />If there were words in the Webster's dictionary that could describe how much I hated this movie, I would definitely use them. However, there are not. The acting is horrid across the board. There are long sequences in which absolutely nothing happens (when I say "nothing" I mean nothing). Apparently, the filmmakers felt that the viewers could watch the characters playing cards for 45 minutes. It was more like 10 minutes, but it felt like 45. At any rate, a scene of characters playing cards (without some significance to the plot, in this case there was none) shouldn't last longer than 30 seconds.<br /><br />That scene was particularly frustrating (thank God for picture-on-picture) but the rest of the movie wasn't any better. The heavy metal soundtrack particularly made me laugh, mainly because it reminded me of the horrendous 80s rock.