Een rechercheur (Panos Thanassoulis) arriveert in een afgelegen villa op zoek naar een vermist meisje, Laura, en wordt gevangengezet en seksueel gemarteld door een moeder/dochter (Meredyth Herold, Michele Valley) die Laura, onder anderen, heeft vermoord en hen in hun achtertuin heeft begraven.<br />Deze uiterst bizarre film bevat duidelijke hommage's aan de grote film noir Laura (1944), van de aanvankelijke plot (een rechercheur die verliefd is op een dood meisje, wier schilderij aan de muur hangt) tot de prachtige zwart-witfilm, tot de stem van de rechercheur die het verhaal vertelt, maar in een richting gaat die volkomen onverwacht is, zo niet ronduit dwaas (bijvoorbeeld een ander hommage, deze keer aan The Mummy (1932), waarin een van de hoofdpersonen door haar vader wordt geneukt die -' <0xE2><0x80><0x93> verkleed als de mummie).<br />Hoewel er veel gemeenheid en verdorvenheid te zien is (van Thanassoulis die wordt vastgebonden en elektroshocks krijgt toegediend voordat Herold op zijn gezicht plast, tot Valley die hem verkracht en vervolgens op zijn gezicht kotst, tot de ontknoping waarin Thanassoulis Valley vermoordt met een mes dat hij als een dildo om zijn nek heeft gebonden), voelt de film nooit echt gemeen en ziek. Dit is duidelijk heel ongelooflijk en een prestatie op zich. Hoe krijgt hij het voor elkaar? Nou, er zit een heel speels tintje aan de gebeurtenissen (sommigen noemen het zelfs een komedie); de relatie tussen Valley en Herold is bijna kinderlijk en Valley praat vaak tegen de camera (wat irritant is) met haar lieve, aangename stem over wat er is gebeurd. De hele situatie is net een spel, zij het een fetisjistisch en verdorven spel, dat, ondanks het feit dat we weten dat het moordenaars zijn, geen echt gevoel van gevaar of vrees opwekt. Interessant genoeg spreekt Thanassoulis nooit echt tegen de dames, ze spreken voornamelijk Engels en een beetje Frans terwijl we van hem alleen de stem over horen komen (nog zo'n gangbare techniek in de film noir), die in het Grieks is. Is hij gedoemd tot een afschuwelijk lot of heeft hij ook niet echt het gevoel dat hij in gevaar verkeert? Het laatste is onwaarschijnlijk, maar hij probeert nooit echt de rollen om te draaien. Een echt bizarre film, goed gemaakt en gefilmd, met uitstekende en passende muziek in de stijl van noir uit de jaren veertig. Duidelijk niet voor alle smaken geschikt, maar zeker de moeite waard voor kijkers van uitdagende en excentrieke films.
A detective (Panos Thanassoulis) arrives at an isolated villa looking for a missing girl, Laura, and is imprisoned and sexually tortured by a mother/daughter (Meredyth Herold, Michele Valley) duo who have killed Laura, among others, and buried them in their backyard.<br /><br />This thoroughly bizarre film contains obvious homages to the great film noir, Laura (1944), from the initial plot (a detective in love with a dead girl, whose painting is on the wall) to the beautiful black and white cinematography, to the detective's voice over narration but moves off into directions that are totally unexpected if not downright silly (for example another homage, this time to The Mummy (1932) where one of the main characters is being sodomised by her father who's dressed as the mummy).<br /><br />Although there's much nastiness and depravity on show (from Thanassoulis being tied down and given electro-shock treatments before Herold urinates on his face, to Valley raping him and then vomiting on his face, to the denouement where Thanassoulis kills Valley with a knife he has strapped on like a dildo), the film never really feels nasty and sick. This is obviously quite incredible and an achievement in itself. How does it pull it off? Well there's a very playful air about the proceedings (some even call this a comedy); Valley and Herold's relationship is almost child like and Valley often speaks to the camera (which is an irritation) in her sweet, pleasant voice discussing what has happened. The whole situation is like a game, albeit fetishistic and depraved games, which, in spite of the fact that we know they're killers, doesn't create any real sense of danger or dread. Interestingly Thanassoulis never really speaks to the ladies, they speak predominantly in English and a little French whilst all we hear from him is the voice over (another common noir technique that the films employs), which is in Greek. Is he consigned to a dreadful fate or does he also not really feel in any real danger? The latter is unlikely but he never really tries to turn the tables on his captors. A truly bizarre film, well made and shot, with excellent and appropriate music in the style of 40s noir. Obviously not for all tastes but certainly worth a look for viewers of challenging and offbeat cinema.