Deze film is onmogelijk te beschrijven, te recenseren of een willekeurig getal van tien toe te kennen. Sterker nog, het een film noemen geeft al een idee van wat een film is. Het is gefilmd, ja. Voor zover ik kan nagaan, wisten de acteurs dat ze gefilmd werden en werden ze waarschijnlijk betaald (door drugs misschien), maar toch heb ik moeite om dit als een film te definiëren. Het lijkt gewoon niet te kloppen.<br />Hausu is een ervaring. Een hele ervaring. Je kunt zelfs precies het moment aangeven waarop de filmmakers zich gingen vervelen en grote hoeveelheden lsd begonnen in te nemen. Het is ongeveer het moment waarop het zwevende hoofd verschijnt, gevolgd door de meisjes-etende piano, en dan de kwaadaardige katgeest die bloed braakt, en de vleesetende lamp. Dit veronderstelt natuurlijk dat de filmmakers om te beginnen al clean waren. Niets is minder waar. Ik twijfel er geen moment aan dat de filmmakers zijn begonnen met een of ander soort cannabis, wat de onzinnige montage verklaart, de overdreven kleuren en de krankzinnige scène met een man en een emmer. Daarna zijn ze overgestapt op iets harders, misschien skunk. Dat zou de sprekende watermeloen verklaren (althans, ik denk dat het een sprekende watermeloen was). Tegen de tijd dat we bij het 'Hausu' in kwestie aankomen, beste lezers en kijkers, is het duidelijk dat we worden geleid door hypomanische drugsverslaafden, die zo verslaafd zijn aan psychoactieve hallucinogenen dat ze elk begrip van de werkelijkheid, rationaliteit en rede zijn kwijtgeraakt. De orgie van drugs die zich door de hele crew verspreidt, breidt zich uiteindelijk uit naar de gefilmde scenario's, waarin onze ongelukkige (en men mag aannemen dat ze onder de drugs zitten) meisjes onderworpen worden aan een reeks misdadig krankzinnige scènes vol geweld, komedie en epileptische kleurenflitsen.<br />De ervaring eindigt uiteindelijk nogal plechtig, moet ik zeggen, hoewel hij na minstens 20 minuten non-stop psychotrope hallucinaties als een welkome bufferzone fungeert terwijl je weer teruggezogen wordt in de werkelijkheid. Hausu is een verbazingwekkende ervaring. Ik zou het eigenlijk wel willen zien met drugs, maar ik hecht te veel waarde aan mijn leven. Als iemand erin slaagt om het te doen en het overleeft, wil ik graag een commentaar plaatsen over uw ervaringen. Ik weet zeker dat velen gefascineerd zullen zijn.
This film is impossible to describe, or review, or assign an arbitrary number out of ten. In fact, calling it a film throws up the very idea of what constitutes a film. It is filmed, yes. As far as I can tell, the actors knew they were being filmed and were probably paid (in drugs maybe), but yet I struggle to define this as a film. It just doesn't seem right.<br /><br />Hausu is an experience. Quite an experience. You can actually pinpoint the moment where the film-makers got bored and began ingesting large amounts of LSD. It's about the time the floating head appears, followed by the girl-eating piano, and then the malevolent cat spirit that gushes blood, and the carnivorous lamp. This, of course, assumes that the film- makers were clean to begin with. Nothing could be further from the truth. There is no doubt in my mind that the film-makers started on some type of cannabis, explaining the nonsensical edits, preeeety colours and crazy scene involving a man and a bucket. Then they moved on to something harder, perhaps skunk. That would explain the talking watermelon (at at least, I think it was a talking watermelon). By the time we get to the 'Hausu' in question, dear readers and viewers, it is clear that we are being directed by hypomanic drug fiends, so tweaked on psychoactive hallucinogens that they've lost all concept of reality, rationality and reason. The orgy of drugs that precipitates throughout the crew eventually spills on to the filmed scenarios, where our hapless (and one can only assume drug-addled) girls are being subjected to a series of criminally insane scenes of violence, comedy and epilepsy-inducing flashes of colours.<br /><br />The experience eventually ends, rather solemnly I must say, although after at least 20 minutes of non-stop psychotropic hallucinogenia, it acts as a welcome buffer zone as you gravitate back into reality. Hausu is an astonishing experience. I kinda want to watch it on drugs, but I value my life too much. If someone does manage to, and lives, please post a comment describing your experiences. I'm sure many will be fascinated.