De Renner was misschien wel de eerste Iraanse film van na de revolutie die wereldwijd de aandacht trok, en terecht. Hij zette de toon voor veel van de volgende films: realisme, kinderlijke kijk op de wereld, onschuld, zachtmoedigheid, gesitueerd in arme buurten, waarbij grote ongelijkheid in rijkdom aan het licht kwam, waarbij een groot deel van de film op de schouders van een jonge acteur rustte en kinderlevens werd gebruikt als analogie voor (of expliciete uiteenzetting van) de problemen van de volwassen wereld.<br />Majid Niroumand (Amiro) speelt de hoofdrol in de film en is fascinerend om te zien. Amir Naderi was een beroemde regisseur van vóór de revolutie in Iran en was het bekendst, als ik me niet vergis, van Tangseer (Tangsir). Ik heb gehoord dat dit de eerste was in wat we 'de Amiro-trilogie' noemen. Ik zou graag meer willen weten over de andere twee films.<br />Deze film is nog steeds mijn persoonlijke favoriet.
The Runner was perhaps the first of the post-revolution Iranian films to attract worldwide attention, ... and very deservedly so. It set the tone for many of the films which followed: realism, child's eye perspective of the world, innocence, gentleness, set in poor neighbourhoods, exposing great disparities in wealth, resting much of the film on the shoulders of one young actor, using children's lives as analogies for (or explicit expositions of) the problems of the adult world.<br /><br />Majid Niroumand (Amiro) carries the film and is mesmerizing to watch. Amir Naderi was a famous director in pre-revolution Iran and was best known, if I'm not mistaken, for Tangseer (Tangsir). I've heard that this was the first in, what has been referred to as, "the Amiro trilogy". I would be very interested in finding out about the other two films.<br /><br />This film still remains as my personal favourite.