Eersteklas film van een eersteklas regisseur, waarin vrijwel elk shot een compositie van expressieve schoonheid is. Het verhaal is rijk en sappig, vol van het dramatische potentieel dat met weinig moeite een stilistisch mechaniek in een melodrama kan veranderen, maar ook beladen met een krachtige boodschap over persoonlijke morele verantwoordelijkheid. Toshiro Mifune belichaamt deze morele boodschap in zijn hartstochtelijke, intense optreden als Murakami. Het moment waarop Murakami, tijdens een bezoek aan het huis van zijn collega-rechercheur (de uitmuntende Takashi Shimura) voor het eerst in de film glimlacht bij het ontmoeten van de kinderen van zijn collega, is in het bijzonder ontroerend. En opnieuw is het de aanwezigheid van kinderen die de verbazingwekkende laatste strijd tussen held en schurk in een ander daglicht plaatst. Het gebruik van geluid is opmerkelijk, vooral in de laatste akte, wanneer wat we aan de andere kant van de telefoon horen een krachtig effect heeft. Er was altijd een verrassing om de hoek, of het nu ging om tempo of beeld of geluid of vertolking of wending van het verhaal <0xE2><0x80><0x93> hoewel het in feite een heel rechtlijnig verhaal is, dat lineair wordt verteld <0xE2><0x80><0x93> maar die beschrijving doet geen recht aan een opeenvolging zoals wanneer we naar het ballistisch lab op het politiebureau gaan en Mifune hoort over een kogel die op de plaats van een misdrijf is gevonden, en dan gaat hij er zonder enige waarschuwing vandoor <0xE2><0x80><0x93> en we volgen hem <0xE2><0x80><0x93> naar een schietbaan waar we...' Ik heb hem al in het begin van de film gezien, toen hij zelf een afgevuurde kogel opraapte, en dan rennen we terug naar het ballistisch lab en gaan we naar een microscopisch close-up van de POV-ballistiekman om de twee kogels te vergelijken. Het is volkomen juist om dat te doen, want we zijn plotseling één met de zorgen van de held. De regisseur heeft de bijzondere gave om het verhaal te vertellen vanuit het perfecte, meest poëtische, expressieve gezichtspunt. Het toont in zijn schoonheid de pure droesem die het grootste deel van het schermvoer is, waar je een beetje verdrietig van kunt worden, maar het feit dat dit soort werk bestaat is zo opbeurend dat het je herinnert aan de waarde van echte filmrolletjes en kunstenaars.
First-rate film by a first-rate director, in which pretty much every shot is a composition of expressive beauty. The story is rich and juicy, full of the dramatic potential which can jump a stylistic gear into melodrama with very little effort, but also weighted with a powerful message about personal moral responsibility. Toshiro Mifune, embodies this moral message in his passionate,intense performance as Murakami. The moment when, visiting the home of his fellow detective (the excellent Takashi Shimura) Murakami smiles for the first time in the movie on meeting his colleague's children is particularly moving. And it is again the presence of children that transfigures the amazing final struggle between hero and villain. The use of sound is remarkable, especially in the last act, when what we hear through the other end of the telephone is deployed to powerful effect. There was always a surprise around the corner, whether one of pace or image or sound or performance or turn of the narrative - though in fact it's a very straightforward story, told in a linear fashion, but that description really doesn't do justice to a sequence such as when we go to the ballistics lab at the police station, Mifune learns about a bullet found at the scene of a crime, and then he dashes off without any warning - and we follow him - to a shooting range at which we'd seen him early on in the film, retrieving a spent bullet of his own, and then we dash back to the ballistic lab, and then go into a microscopic close-up POV ballistics man, comparing the two bullets. It's completely the right thing to do, because we are suddenly at one with the hero's concerns. The director's particular gift is to tell the story from the perfect, most poetically expressive, point of view. It reveals in its beauty the sheer dross that is the bulk of screen fodder, dwelling on which can make you a little sad, but knowing work such as this exists is so uplifting, it reminds you of the value of real reel art and artists.