Cantor Rabinowitz (Warner Oland) wil dat zijn zoon Jackie traditionele joodse religieuze liederen zingt in de tempel. Jackie houdt alleen van het signeren van jazz en nadat zijn vader hem heeft geslagen, loopt hij van huis weg. Twintig jaar later heeft hij zijn naam veranderd in Jack Robin (Al Jolson) en signeert hij jazz... maar zonder succes. Dan ontmoet hij de mooie Mary Dale (May McAvoy) die hem helpt een grote ster te worden. Maar zijn vader is stervende en wil dat hij voor hem zingt voordat hij sterft, en (weet je het niet?) dat gebeurt op de eerste avond van zijn grote doorbraak.<br />Gaap. Wat een koekje van eigen deeg! Dat was al oud toen het in 1927 werd gemaakt. Het is nu meer grappig dan dramatisch. De clichés vliegen me om de oren - sommige waren zo overdreven dat ik het niet kon geloven! Ik rolde met mijn ogen en zat bijna aan één stuk door te grijnzen. Als dit niet een van de eerste sprekende films was geweest met Jolson in de hoofdrol, zou hij allang verdwenen zijn. En ook is dit (technisch gesproken) geen sprekende film. Er zitten scènes in met dialogen en gebaren van Jolson, maar het is voornamelijk een zwijgende film met titelkaartjes en alles.<br />Afgezien van het honkbalverhaal maakte het acteerwerk geen indruk op me. Ik ben geen fan van Jolson. Ik geef toe dat zijn acteerwerk niet al te slecht was, maar ik had een hekel aan zijn liedjes en vond dat hij als zanger niet veel voorstelde. Toen het geluid aanging toen hij aan het signeren was, bleef ik hopen dat het weer kon overschakelen op stil! Ook doet hij twee nummers met zwart gezicht. Ik besef dat dat in 1927 als oké werd beschouwd, maar tegenwoordig komt het op mij over als weerzinwekkend en racistisch. De rest van de acteurs overdrijft tot verbijsterende hoogte <0xE2><0x80><0x93> maar zo DOEN stomme filmsterren het dus ik kan het ze niet kwalijk nemen.<br />Een heel slechte film maar ik geef hem een 2 omdat hij historisch belangrijk is. Iedereen die geïnteresseerd is in film zou hem minstens één keer moeten zien.
Cantor Rabinowitz (Warner Oland) wants his son Jackie to sing traditional Jewish religious songs at the temple. Jackie likes only signing jazz and, after his father beats him, he runs away from home. Twenty years later he's changed his name to Jack Robin (Al Jolson) and is a jazz signer...albeit not successful. He then meets beautiful Mary Dale (May McAvoy) who helps him become a big star. But his father is dying and wants him to sing for him before he dies and (wouldn't you know it?) this happens on the opening night of his big break.<br /><br />Yawn. What a cornball story! This was old even in 1927 when this was made. It's more funny now than dramatic. The clichés come flying left and right--some of them were so overdone I couldn't believe it! I was rolling my eyes and smirking almost nonstop. If this wasn't one of the first talking pictures and didn't have Jolson in it, it would have disappeared long ago. Also this (technically)isn't an all talking picture. It has sequences of dialogue and signing from Jolson but it's mostly a silent with title cards and everything.<br /><br />Cornball story aside the acting didn't impress me. I'm no fan of Jolson. I do admit his acting wasn't too bad but I hated his songs and didn't think he was much of a singer. When the sound came on when he was signing I kept hoping it could switch back to silent! Also he does two numbers in black face. I realize that was considered OK back in 1927 but it comes across as appalling and racist today. The rest of the actors overact to a startling degree--but that was how silent film stars DID act so I can't fault them.<br /><br />A real bad film but I give it a 2 because it is historically important. Anyone who interested in cinema should see it at least once.