De wet van Sturgeon is hier meer van toepassing: '90 procent van alles is smoezelig.' Er is geen chemie tussen de acteurs, de tekst is van het niveau van de middelbare school, en elke film die het waagt Katharine Hepburn in de ene scène op te roepen en vervolgens zijn personages door de ene na de andere gekunstelde, zinloze en botte episode sleept, is inderdaad smoezelig. De enige scènes die dat goedmaakten, waren die met Zooey Daschanel, die haar rol met enige oprechte charme en levendigheid vertolkte, en dan was er nog de dolfijn aan het eind. Die dolfijn was innemender dan de meeste mensen in deze armzalige romantische komedie. Deze film was een grote teleurstelling en een grote verspilling van talent en tijd.
Sturgeon's Law more than applies here: "90 per cent of everything is crud." There is no chemistry between any of the actors, the writing is on middle-school level, and any movie that dares to invoke Katharine Hepburn in one scene and then drags its characters through one contrived and pointless and flatly-acted episode after another is indeed crud. The only redeeming scenes were those featuring Zooey Daschanel, who brought some sincere charm and liveliness to her role, and there was the dolphin at the end. That dolphin was more engaging than most of the humans in this pitiful excuse for a romantic comedy. This movie was a major disappointment and a major waste of talent and time.