Directeur Franco Zefferelli, Stars Placido Domingo, Teresa Stratas, Cornell McNeil, Conductor James Levine en het Metropolitan Opera Orchestra, 1982 De krachten achter dit meesterwerk zijn verantwoordelijk voor de grootsheid ervan: de Italiaanse regisseur en ontwerper Franco Zefferelli, tenor Placido Domingo, sopraan Teresa Stratas en bariton Cornell McNeil. De zangers staan op het hoogtepunt van hun kunnen, Domingo is een jonge, sexy Alfredo en Teresa Stratas is Violetta Valery in een uitvoering waar zelfs Maria Callas jaloers op zou zijn. Zefferelli, die lang heeft beweerd dat hij een vriend van haar was en in werkelijkheid achter verschillende operaproducties van haar heeft gezeten, had Maria Callas in gedachten toen hij Teresa Stratas castte. Net als Callas heeft Stratas via haar ouders een Griekse achtergrond, hoewel ze in Canada is geboren. Ze ziet er hetzelfde uit, heeft hetzelfde soort dramatische stem en is in Zefferelli's eigen woorden 'een opwindende actrice en sopraan van het lyrische amusement'. De connectie met Callas wordt het duidelijkst wanneer Stratas in een zwarte gesluierde jurk in het tweede bedrijf verschijnt op Flora's feest, waar zelfs haar haar lijkt op de beruchte opvoeringen van Callas in de 50.<br />Toen de film in 1982 werd uitgebracht, probeerde Zefferelli mensen 'om te toveren' in operaliefhebbers door de weelderige visuele verleiding van de bioscoop. Dat is precies wat hij deed. De cinematografie van deze film vermoordt je met buitensporige schoonheid. De openingstitels rollen terwijl we taferelen zien van Parijs in de buurt van de Notre Dame-kathedraal en de woonwijken rond de Seine-rivier. Het interieur van het huis van Violetta Valery, waar ze het feest van de eerste acte bijwoont, is luxueus en Zefferelli laat ons duizelig worden van de pure weelde van het huis: vergulde spiegels, portretten van Violetta, gordijnen, kroonluchters, enzovoort. Op de film kunnen we dingen over de personages vertellen die bij toneelvoorstellingen niet gebeuren, bijvoorbeeld als de gasten van het feest van de eerste acte vertrekken en een oude vrouw een zilveren doosje van Violetta steelt om ons te bewijzen dat Violetta geen echte vriendinnen heeft, dat dit alleen maar vergrijsde vriendinnen zijn en nog slechte ook. Ze waren er zelfs niet voor haar toen ze in de finale stierf. Ook opmerkelijk is de wrede truc die je al vroeg in de gaten moet hebben. Violetta en Alfredo worden nooit herenigd, zoals in de opera, maar in plaats daarvan is zijn terugkeer een hallucinatie en sterft ze alleen in haar appartement.<br /><br />In het begin van de film haalt Violetta herinneringen op aan de betere tijden als begerenswaardige en rijke courtisane die voortdurend feestte. Ze is doodziek en haar huis is al verkocht en mannen zijn bezig haar spullen weg te halen. De landelijke scènes zijn ongelooflijk mooi, terwijl Violetta en Alfredo gelukkig in afzondering leven. Alfredo rijdt op zijn paard en Violetta plukt bloemen voor haar kas en voedt haar witte duiven in hun grote kooi. Cornell McNeils bombastische maar vaderlijke Giorgio Germont is een grote steun voor de verfijnde uitvoeringen van Domingo en Stratas. De feestscène van Flora is uitzonderlijk, met nog meer visuele schoonheid, terwijl zigeuners en stierenvechters verleidelijk dansen en beroepsgokkers zich vermaken. Het slotnummer mag niet worden overgeslagen, net zomin als de melancholieke en tragische afloop. Dit is de grootste en ultieme versie van La Traviata die ooit is gemaakt. Het is een must voor operaliefhebbers en nieuwsgierige mensen die niet van opera houden.
Director Franco Zefferelli, Stars Placido Domingo, Teresa Stratas, Cornell McNeil, Conductor James Levine and the Metropolitan Opera Orchestra, 1982 The forces behind this masterpiece are responsible for its greatness- Italian director and designer Franco Zefferelli, tenor Placido Domingo, soprano Teresa Stratas and baritone Cornell McNeil. The singers are at the top of their game, Domingo is a young, sexy Alfredo and Teresa Stratas IS Violetta Valery in a performance that even Maria Callas would envy. Zefferelli, who has long claimed he had a friendship with her and in truth he had been behind various opera productions of hers, had Maria Callas in mind when he cast Teresa Stratas. Like Callas, Stratas has a Greek background through her parents though she was Canadian born, has similar looks, has the same type of dramatic voice and she is in Zefferelli's own words "an electrifying actress and soprano of the lyric entertainment". The Callas connection is most obvious when Stratas appears in a black veiled gown in Act 2 at Flora's party where even her hair is similar to Callas' infamous 50's performances.<br /><br />Released in 1982, Zefferelli sought to "convert" people into opera lovers through the lush visual seduction of the cinema. This is exactly what he did. The cinematography of this film kills you with excessive beauty. The opening credits roll as we see scenes of Paris in the Notre Dame Cathedral area and surrounding residential district by the Seine river. The interior of Violetta Valery's mansion, where she hosts the Act 1 party, is luxurious and Zefferelli allows us to be dizzied with the sheer opulence of the house- gilded mirrors, portraits of Violetta, curtains, chandeliers etc. Visually on film we are able to tell things about the characters that stage performances do not, for example as the guests depart from Act 1's party, an old woman steals a silver box from Violetta proving to us that Violetta is not among real friends, these are only fair-weathered friends and bad ones at that. They were not even there for her when she was dying in the finale. Also noteworthy is the cruel trick one has to catch on early on. Violetta and Alfredo are never reunited, as in the opera, but instead his return is a hallucination and she dies alone in her apartment.<br /><br />The beginning of the film has Violetta reminiscing about the better days as a desirable and wealthy courtesan who partied all the time. She is deathly ill and already her house is sold and men are moving her things out. The country scenes are incredibly beautiful as Violetta and Alfredo live happily in seclusion. Alfredo rides his horse and Violetta picks flowers for her greenhouse and feeds her white doves in their big cage. Cornell McNeil's bombastic but fatherly Giorgio Germont is a great support to the refined performances of Domingo and Stratas. The Flora's party scene is exceptional with even more visual beauty as Gypsies and bullfighters dance seductively and professional gamblers enjoy themselves. The closing ensemble is not to be missed and neither is the melancholy and tragic ending. This is the greatest and ultimate version of La Traviata ever made. It is a must have for opera fans and for curious non-opera lovers.