De trailers, de posters, de casting, het zag er allemaal veelbelovend uit. Helaas is de verhaallijn verrekte ingewikkeld, en ik heb er een hekel aan om het woord te gebruiken, maar absurd is wat The Promise is.<br />Dit is een fantasyfilm, zoals de titel al aangeeft, en dat is het ook, zozeer zelfs dat je je hersens bij de deur moet achterlaten. Door te proberen intelligent te klinken, schiet de plot tekort en is het uiteindelijk niet overtuigend. Het is een en al stijl en weinig inhoud. Als je dit associeert met martial-artsfilms is dat een belediging voor het genre, en je moet deze film niet eens noemen en hem ook niet vergelijken met Ang Lee's Crouching Tiger, Hidden Dragon. Het wordt tijd dat filmmakers wakker worden en beseffen dat ctb een eenmalig iets is dat niet kan worden nagebootst. Probeer er geen te maken door personages sneller, hoger en harder te laten vliegen. Of zo hard te rennen dat ze het ruimte-tijdcontinu<0xC3><0xBC>m en het tijdreizen kunnen doorbreken. Dit is geen sciencefiction.<br />Toch kun je de cinematografie, die zo mooi leek, niet bekritiseren tot je bij nadere beschouwing ziet dat die door computergraphics is gemaakt. Denk aan de special effects van Storm Rider bij de schepping van zijn wereld: na al die jaren is er geen verbetering in de verfijning van de grafische vormgeving van The Promise. Betekent dit dat alleen het Westen geloofwaardige computergraphics voor het publiek kan verzinnen? Er zijn talloze loopholes, en je kunt er een horde rennende stieren dwars doorheen jagen. Je krijgt ook de gebruikelijke door de schurk gedreven monoloog in de finale, waarin hij zijn wrok uitlegt die hij ongelooflijk lang heeft gekoesterd (en de moeite die hij heeft gedaan om die op te lossen), en een paar homoseksuele ondertonen in een van de minder belangrijke personages. Hip? Lijkt me niet. Wat misgaat bij het vertolken van de plot, is dat wat duidelijk is voor het publiek (maar niet voor een personage) te lang wordt vertroebeld. In feite bijna de hele lengte van de film. Het vermoeit het publiek en beledigt de intelligentie van het publiek.<br />Dus waar gaat deze film over? Het is een soort driehoeksverhouding tussen een prinses (Cecilia Tsjeoeng), een generaal van het Scharlaken Leger (Japans Hiroyuki Sanada) en zijn slaaf Kunlun (Korea's Jang Dong Gun). De hoofdschurk wordt gespeeld door Nicholas Tse, wiens knappe uiterlijk zijn personage waarschijnlijk minder bedreigend maakt. Het thema van de film is het lot, waarin elk personage is voorbestemd voor bepaalde doelen en gebeurtenissen, en een daarvan is gebeiteld in steen. De prinses wordt vervloekt door een fee toen ze jong was, en ze zal geen ware liefde vinden tot aan de onmogelijke voorwaarden is voldaan. En ook de generaal wordt voorzegd over de elementen die leiden tot zijn ophanden zijnde dood. Wat als een intrige, als iets veelbelovends, begon, ontaardde in een web van blah waar ik van huiver als ik er alleen maar aan denk.<br />Zijn er nog reddende genaden in de film? Ja, maar dat zijn er niet veel. Kijk uit naar de gevechten waarbij Nicholas Tse betrokken was, waarin ik vond dat zijn gebruik van de waaier als dodelijke boemerang een wonder om te zien was. Cecilia Cheung verlichtte ook het scherm, maar niet vanwege haar acteerwerk of de ontwikkeling van het personage. De montage van een liefdesscène was ook niet nodig geweest om een PG-status te krijgen, zodat er meer publiek in de theaters kon komen. Ik denk dat de mondelinge overlevering van deze film dat zal verstoren. Ik denk dat Hiroyuki Sanada en Jang Dong Gun hun best hebben gedaan met de flinterdunne verhaallijn om hun tekst in het Mandarijn uit te spreken. Dat is ook beter, met al die onzin die ze hopelijk niet begrijpen. Als er één film is die zijn hype niet heeft waargemaakt, dan is het deze wel. Tot mijn spijt moet ik zeggen dat dit zonder meer een van de slechtste films van het jaar is. Nog iets anders: ze hadden de openingstitels, die de achtergrond van de film uitleggen, ook moeten ondertitelen, als ze niet-mandarijns publiek willen bereiken. Een slordige, onzorgvuldige start van een teleurstelling voor Chen Kaige.
The trailers, the posters, the casting, all looked promising. Sadly, the storyline is one heck of a convoluted one, and I hate to use the word, but absurd is what The Promise is.<br /><br />This is a fantasy picture as promoted, and true enough, it is, so much that you have to leave your brains at the door. In trying to sound intelligent, the plot fumbles and ended up really unconvincing. It's all style and little substance. To associate this with martial arts films is to insult the genre, and one shouldn't even mention this film nor compare it to Ang Lee's Crouching Tiger, Hidden Dragon. It's time filmmakers wake up to the idea that CTHD is a one-off that cannot be replicated. Do not try to go one up by having characters fly faster, higher, harder. Or run so fast they can break the space-time continuum and time travel. Science fiction this is not.<br /><br />Yet, you cannot fault the cinematography, which seemed beautiful, until a closer scrutiny makes it so obvious that it's CGI created. Think Storm Rider's special effects in the creation of its world, there is no improvement in the refinement of graphics in The Promise after so many years. Does this mean that only the West can come up with believable CGI worlds for audiences? Plot loopholes are abound, and you can drive a horde of running bulls right through it. You also get the usual villain driven soliloquy at the finale explaining his grudge he unbelievably held for so long (and the lengths he goes to settle it), and some homosexual undertones in one of the minor characters too. Hip? Guess not. What fails in plot delivery is having drag on what is obvious to the audience (but not to a character) for too long. In fact, almost the entire length of the movie. It wearies the audience, and insults the audience's intelligence.<br /><br />So what's this movie about? It's a love triangle of sorts, between a Princess (Cecilia Cheung), a General of the Crimson Army (Japan's Hiroyuki Sanada), and his slave Kunlun (Korea's Jang Dong Gun). Playing the chief villain is Nicholas Tse, whose pretty boy looks probably made his character less threatening. Destiny is the running theme of the movie, where each character is destined for certain goals and events, and one in which is set in stone. Cursed by a fairy when young, the Princess is not to find true love, until impossible conditions are met. And the General too is foretold the elements leading to his impending death. What started off plotwise, as promising, degenerated into a web of blah which I wince at by just recalling it.<br /><br />Are there any saving graces in the movie? Yes, but they are few. Look out for the fights involving Nicholas Tse, where I thought his use of the fan as a lethal boomerang was a marvel to watch. Cecilia Cheung also lit up the screen, but not for her acting nor the character's development though. The editing of a love scene too was uncalled for to get a PG rating, so that more audiences could fill the theatres. I reckon the word of mouth for this film will unsettle that. Hiroyuki Sanada and Jang Dong Gun, I guess, tried their best with the flimsily weak storyline to deliver their lines in Mandarin. Better that way too, with the rubbish I hope they don't understand.<br /><br />If there is any movie which failed to live up to its hype, this movie is it, miserably. I'm sad to say that this is easily one of the worst films of the year. One more thing, they should have subtitled the opening titles explaining the background of the movie too, if they want to target non-mandarin speaking audiences. Slip-shoddy, careless start to a Chen Kaige disappointment.