Ik was 11 jaar. Ik had een oudere jongen 50 pence gegeven om zijn exemplaar van _Texas Chain Saw Massacre_ te lenen. Ik nam het mee naar huis en stopte het in de bovenlader. Het duurde een hele tijd voordat ik op die grove zilveren 'play'-knop drukte en me de verhalen herinnerde die ik over de film had gehoord. De geruchten vlogen door de school <0xE2><0x80><0x93> de filmmakers waren tijdens het maken van de film gek geworden en hadden elkaar vermoord <0xE2><0x80><0x93> Leatherface was echt <0xE2><0x80><0x93> het was een documentaire en de moorden zijn allemaal echt. Chain Saw was een snuffmovie. Dus drukte ik de zware knop in en zette me schrap voor wat er komen ging, met geloken ogen, me verzettend tegen de behoefte om weg te kijken alsof ik naar een verkeersongeluk keek. Toen de film was afgelopen, voelde ik me verontrust. Ik was niet getuige geweest van echte mensenmoorden, ik had niet alleen maar een snuffmovie gezien, maar Chain Saw had diep in mijn binnenste een zaadje van onrust geplant. Ik voelde me koud tot op het bot, maar ik wist niet waarom. Met het verstrijken van de jaren werden mijn herinneringen aan de film steeds meer verwrongen. Vooral mijn herinneringen aan de moorden in de film <0xE2><0x80><0x93> bloederige, bloederige scènes. Bloed. Veel bloed. <br />De reden dat ik over deze gebeurtenissen heb gebazeld, is dat ik, tot ik de film opnieuw bekeek, dezelfde herinneringen leek te delen als degenen die hem rond dezelfde tijd hadden gezien als ik. Dit is een bewijs van de meesterlijke constructie van Chain Saw, een film die werd aangedreven door de eeuwenoude techniek van de suggestie. Er is in de film nauwelijks een druppel bloed te zien, maar toch zullen mensen zich hem met emmers vol herinneren. In feite laat regisseur Tobe Hooper ons alleen zien wat nodig is, misschien vanwege het lage budget waarmee hij werkte (Hoopers latere productie zou dit suggereren), maar het dwong de filmmaker tot creativiteit die jammer genoeg ontbreekt in zijn andere werk (Poltergeist mag dan een uitzondering zijn, maar Hooper's film is een meesterwerk). Op dat punt werd Spielberg door Spielberg geleid).<br />Oké, het verhaal: een minibus met vijf tieners erin rijdt door Texas. Ze rijden langs een slachthuis waar koeien op hun dood wachten. De toon, en hun lot, is gezet, en het is slechts een kwestie van tijd voordat de tieners vlees zullen worden voor een plaatselijke kannibalenfamilie. Hun beproeving begint wanneer ze een sinister oud huis binnengaan (doen ze dat niet altijd?) en beginnen rond te snuffelen. Voor je het weet, wordt een van de tieners, van wie je verwacht dat hij de hoofdrol zal spelen, met een houten hamer op zijn hoofd geslagen door Leatherface (Gunar Hansen), een zwaarlijvige debiel met een masker voor. Als hij met stuiptrekkende ledematen op de grond valt, schuift Lerenkop een metalen schuifdeur dicht en maakt hij het karwei af op een plek waar wij het niet kunnen zien. Van nu af aan is het in feite een kwestie van tieners een voor een om zeep helpen met behulp van de hamer, een vleeshaak en, uiteraard, de kettingzaag.<br />Wat in wezen een volgens-de-nummers-plan is, wordt geaccentueerd door de stijl en de sfeer van de film. Van bizarre opnamen van zonnevlammen tot de hete, zondoorstoofde beelden van Texas, Chain Saw lijkt het zweet uit elke porie te gutsen. De locaties zijn ongelooflijk macaber, met name een ruimte met hangende dierenbotten en van botten gemaakte meubels, en de hele film heeft een hete, muffe oranje gloed waardoor je bijna het dode mensenvlees in het kannibalenhuis kunt ruiken.<br />De opvoeringen zijn betrekkelijk formeel, hoewel Marilyn Burns op een goede manier het gekwelde 'laatste meisje' speelt en ons het gevoel geeft dat haar leven werkelijk in gevaar is. Hoewel ze alleen maar schreeuwt en smeekt om haar leven, doet ze dat met zo'n energie en realisme dat het moeilijk is om naar haar te kijken. Het meest verontrustende van alles is een scène waarin de grootvader van het gezin, een man die zo oud is dat hij zich nauwelijks kan bewegen, een hamer krijgt om haar een dodelijke klap op haar hoofd te geven. Het gezin houdt haar boven een emmer terwijl de oude man de hamer omhoogbrengt om haar te slaan, maar hij is nauwelijks in staat hem vast te houden, laat staan dat hij haar ermee kan slaan.<br />Kettingzaag zit vol beelden die afschuw zullen opwekken en verontrusten, maar in tegenstelling tot veel andere films die hetzelfde doen, zal Kettingzaag je de adem benemen met zijn niet-aflatende aanval op de zintuigen; van de beelden die te zien zijn tot het oorverdovende geluidsontwerp dat Leerkops zaag in staat stelt je woonkamer binnen te dringen en in je zenuwen te snijden. Texas Chain Saw Massacre is een van die horrorfilms die je zo van je stuk brengen dat het pijn doet. De woeste, rauwe kracht en het totale gebrek aan rede wekken de indruk dat je naar iets kijkt wat je niet zou moeten zien. Een beetje zoals het verkeersongeluk waar ik het eerder over had. In feite heb je pas tijd om na te denken over wat je ziet als de film is afgelopen, waardoor er een onuitwisbaar beeld achterblijft van een gek met een masker die woedend met een kettingzaag om zijn hoofd zwaait. Als je Chain Saw ruim een paar jaar geleden hebt gezien en je herinnert je dat het een standaard slasherfilm was met een hoop bloed, kijk dan nog eens en zie hoe effectief suggestie kan zijn. Als je hem nooit hebt gezien <0xE2><0x80><0x93> waar wacht je dan nog op? Dit is een lowbudgetfilm op zijn best en je kunt veel winnen door hem vaker te bekijken. Als je hem meer dan een keer kunt zien, dan is dat mooi.
I was 11 years old. I'd given an older kid 50p to borrow his copy of Texas Chain Saw Massacre. I took it home and put it in the top-loader. It took me a fair while to press down on that chunky silver 'play' button, recollecting the stories I'd heard about the film. Rumours were flying around the school - the filmmakers had gone mad whilst making the film and killed each other - Leatherface was real - it was a documentary and the killings are all real. Chain Saw was a snuff movie. So, I pressed down the hefty button and braced myself for what was to come, eyes peeled, resisting the need to look away as if I were looking at a traffic accident. When the film was over I felt disturbed. I hadn't witnessed real human killings, I hadn't just seen a snuff movie, but Chain Saw had reached deep down inside of me and planted a seed of unease, I felt cold to my very core but I didn't know why. As the years passed my recollections of the film became more and more distorted. Most notably my memories of the killings within the film - bloody, gore-filled scenes. Blood. Lots of blood.<br /><br />The reason I have rambled on about these events is that, until re-watching the film, I appeared to share the same memories as those that had seen it around the same time as me. This is a testament to Chain Saw's masterful construction, a film powered by the age-old technique of suggestion. There is hardly a drop of blood shown within the film, yet people will remember it in bucket-loads. In fact, director Tobe Hooper only shows us what is necessary, maybe because of the low budget he was working with (Hooper's later output would suggest this), but it forced creativity from the filmmaker that is sadly lacking in his other work (Poltergeist may be an exception, but Hooper's direction was steered by Spielberg on that one).<br /><br />Okay, the story: A mini-bus carrying five teenagers drives through Texas. Pre-emptively they drive past a slaughterhouse as cows await their death. The tone, and their fate, is set, and it is only a matter of time before the teenagers will become meat to a local cannibal family. Their ordeal begins when they enter a sinister old house (don't they always?) and start to snoop around. Before you know it one of the teens, who you're expecting to be the lead, is struck over the head with a mallet by Leatherface (Gunar Hansen), an obese retard with a skin mask. As he falls to the floor, his body twitching, Leatherface closes a sliding metal door and finishes the job where we cannot see it. From here on in it's basically a matter of picking off teens one by one with the use of the mallet, a meat hook and, of course, the chain saw.<br /><br />What is essentially a by-the-numbers plot is raised above par by the style and atmosphere of the film. From bizarre shots of solar flares to the hot, sun soaked imagery of Texas, Chain Saw seems to be sweating horror out of every pore. The locations are macabre beyond belief, in particular a room with hanging animal bones and bone constructed furniture, and the whole film has a hot, musty orange glow about it that almost makes you smell the dead human meat in the cannibal house.<br /><br />The performances are relatively functionary from the cast, although Marilyn Burns puts in a good turn as the tortured 'final girl', making us feel that her life is truly at risk. Even though all she does is scream and plead for her life, she does so with such energy and realism that it is difficult to watch her. Most disturbing of all is a scene where the grandfather of the family, a man so old he can barely move, is given a hammer to deliver a deathblow to her head. The family holds her over a bucket as the old man raises the hammer to strike her, but he is barely able to hold it, let alone hit her with it.<br /><br />Chain Saw is full of images that will horrify and disturb, but unlike many other films that do the same, Chain Saw will leave you breathless with its unrelenting assault on the senses; from the images on display to the ear-shattering sound design that allows Leatherface's saw to intrude your living room and slice at your nerves. Texas Chain Saw Massacre is one of those few horror films that will unnerve you to a degree of unrest because it hits home where it hurts. Its savage, raw power and its total lack of reason give the impression you are watching something you shouldn't be. A bit like the traffic accident I mentioned earlier. In fact, you never really have time to think about what you are seeing until after the film has ended, which leaves an indelible image of a skin-masked madman waving a chain saw around his head in anger.<br /><br />So, if you watched Chain Saw a good few years ago and remember it being a standard slasher flick with lots of gore, revisit it and see just how effective suggestion can be. If you've never seen it - what are you waiting for? This is low-budget film-making at its best and a lot can be gained from repeat viewings. If you can watch it more than once that is