De grootste en meest schrijnende smart die wij bewuste wezens ervaren, is onze erkenning van de onherstelbaarheid van het verleden. Al het andere dat we doormaken, zou gemakkelijk te verdragen zijn. De achtergrondklanken van de muziek waarin Orson Welles Claudette Colbert voor het eerst herkent, achtervolgen me nog steeds. Ze ervoer een fragmentarische nuance van herinnering die niet het niveau van haar bewuste herinnering bereikte.
The greatest and most poignant anguish we conscious beings experience is our recognition of the irretrievability of the past. All else we endure could be easily borne. The background strains of music as Orson Welles first recognizes Claudette Colbert haunts me still. She experienced a fragmentary nuance of remembrance that did not reach the level of her conscious recall.