Ik had altijd al belangstelling gehad voor dit zeer gerespecteerde Britse spookverhaal, maar was er toch nogal door van mijn stuk gebracht, omdat het over het algemeen als te oppervlakkig werd beschouwd om volledig te kunnen slagen. De film (het Britse equivalent van THE UNIVERSITEIT 1944) valt op door de rol die James Mason speelt, die veel ouder is dan zijn 36 jaar; hij maakt het prima, zoals altijd, maar wordt door Barbara Mullen gespeeld als zijn vrouw, en het geheel blijkt ook een aardige uitlaatklep te zijn voor de jonge Dennis Price als dokter. Die laatste valt op Margaret Lockwood, Mullens ingénue gezelschapsdame, die, op het oude echtpaar' De film, gemaakt door een voormalige filmregisseur (zijn debuut en ongetwijfeld zijn beste werk), heeft een uitstekende sfeer, dankzij Stephen Dades indringende camerawerk en het elegante productieontwerp, vooral van het interieur van het landhuis. Er zijn weinig echte schrikbeelden, maar de film wekt toch een paar duidelijke rillingen op: Lockwood, op zijn best een middelmatige pianist, speelt plotseling een perfect stuk in het bijzijn van gasten; het meisje speelt plotseling perfect. Het is ook de moeite waard om de raadselachtige 'orders' te vermelden die zowel aan het oude echtpaar als aan de tuinman zijn gegeven (een verrassende breuk met de vaste sparringpartner van de komiek Will Hay, Moore Marriott), waarin respectievelijk om de aanwezigheid van een zekere dokter en het opgraven van een medaillon wordt verzocht (dat vervolgens even onverklaarbaar wordt schoongemaakt). Uiteindelijk komen de voormalige geliefden nog één keer bij elkaar <0xE2><0x80><0x93> het meisje duidelijk in de gedaante van Lockwood en de hospik gereduceerd tot een oude man (gespeeld door niemand minder dan Ernest Thesiger, wiens entree hier aan het eind van de film bijna net zo indrukwekkend is als die in BRIDE OF FRANKENSTEIN VEN1935). Al met al een juweeltje van een film met een hoop broeierige stijl, maar ook een verrassende warmte (geen gevoel dat je gewoonlijk associeert met spookverhalen).
I had always been interested in watching this well-regarded British ghost story  but was still pretty much blown away by it, being generally deemed too low-key for complete success. The film (the U.K. equivalent to THE UNINVITED [1944]) is notable for James Mason's playing of a character role much older than his 36 years; he's fine as always, but is matched by Barbara Mullen as his wife  and the whole proves a nice showcase, too, for the young Dennis Price as a doctor. The latter falls for and eventually treats Margaret Lockwood, Mullen's ingénue companion  who, on the old couple's inexpensive acquisition of a fashionable but notorious country-house, becomes possessed by the spirit of the latest female occupant (she had been ill-treated by both masters and servants and would die separated from her lover, another medic). Directed by a former cinematographer (his debut and unquestionably best effort), the period atmosphere is exceedingly well deployed throughout  thanks to Stephen Dade's probing camera-work and the elegant production design, particularly the mansion's interior. There are few genuine scares, yet the film generates some definite frissons along the way: Lockwood, a mediocre pianist at best, suddenly playing a piece faultlessly in front of guests; the girl's spontaneous quotation from a poem she readily admits to being unfamiliar with; and, especially, her close encounter with an unseen entity (woken up by the piano mysteriously playing at night, we hear its lid being violently shut when she enters the room, followed by the camera's swift panning  suggesting something had gone past her  and then hushed voices plotting murder in the hallway). Also worth mentioning in this regard, however, are the enigmatic 'orders' given to the old couple as well as the gardener (a surprising straight turn from comedian Will Hay's frequent sparring partner Moore Marriott) respectively requesting a certain doctor's presence and the unearthing of a locket (subsequently cleaned just as inexplicably). Eventually, the former lovers do get together one more time  the girl obviously in Lockwood's form and the medic now reduced to an old man (played by none other than Ernest Thesiger, whose entrance here towards the end of the film is almost as impressive as the one in BRIDE OF FRANKENSTEIN [1935])  but, tellingly, the camera cuts away at this precise moment, as if we what they had to say was meant for their ears only!; following this, there is a twist involving Thesiger's character  which I actually predicted, but it certainly adds to the poignancy of the reunion. All in all, a little gem of a film displaying plenty of brooding style but also surprising warmth (not a feeling one usually associates with ghost stories).