Amar, Akbar en Anthony worden als kleine kinderen gescheiden van hun familie en van elkaar, en ze worden elk apart en in een ander geloof grootgebracht. Amar wordt een hindoe en wordt politieagent, Akbar wordt moslim en wordt een Qawaali-zanger, terwijl Anthony christen wordt en een kleine gangster.<br /><br />Het grootste deel van de film is gericht op het personage van Anthony, en dat vind ik prima, want hij wordt gespeeld door Amitabh Bachchan, ongetwijfeld de meest charismatische acteur die India ooit heeft voortgebracht.<br /><br />Als volwassenen hebben geen van de broers enig idee van hun afkomst, maar ze denken dat hun ouders dood zijn. Om het nog erger te maken, denkt de ene ouder dat de andere dood is en denken ze allebei dat hun kinderen dood zijn. Ze hebben er niet veel moeite voor gedaan om dat te ontdekken, maar als ze dat wel hadden gedaan, zou de film niet hebben gewerkt, dus dat is een stukje ongeloof dat opgeschort moet worden. Het is niet het laatste stuk, want de film wordt volledig geleid door een reeks toevalligheden die de verschillende leden van het gezin geleidelijk in elkaars pad brengen. Ik neem aan dat je wordt aangemoedigd om te geloven dat die toevalligheden door het lot of een hogere macht zijn georkestreerd, maar het werkte voor mij net zo goed om het voor het dramatische gemak aan te nemen. Ook de liefdes van de drie broers komen in het verhaal voor, samen met de vereiste romantiek en vrouwelijke wijsheid. De jongens hebben het geluk dat ze de genegenheid van een schare schoonheden hebben weten te winnen, en de actrices geven de film een mooi tintje glamour en kleur. Naast en in aanvulling op deze drie hebben we de boosaardige schurk van het stuk, die de vreselijk intimiderende naam 'Robert' draagt.<br />Om 175 minuten heeft Amar Akbar Anthony meer dan genoeg tijd om zijn karakters uit te werken en de plot op een goede manier te ontwikkelen. De film doorloopt vele stemmingen en emoties, maar na de eerste 15 minuten van het melodrama wordt de toon over het algemeen luchtig en aangenaam gehouden. Afgezien van de romantiek en het drama zijn er een paar momenten waarop de film overgaat in actie <0xE2><0x80><0x93> vooral Anthony heeft er een handje van om in een handgemeen verzeild te raken. De gevechten zijn heel fantasievol gechoreografeerd, maar vreselijk uitgevoerd, ze zien er heel geënsceneerd en nep uit. Maar dat maakt het allemaal nog leuker. Er zijn natuurlijk ook de liedjes, maar niet al te veel <0xE2><0x80><0x93> vooral in de eerste helft van de film. Sommige zijn erg pakkend en de danschoreografie is vrolijk en innemend.<br />Hoewel er een soort ensemble in zit, is het duidelijk dat de film van Amitabh is. Zijn personage is het meest gecompliceerd en interessant, en zijn optreden het subtielst en innemendst. Hij krijgt ook de beste tekst. Hij kreeg de prijs voor de beste acteur voor deze rol, en de film wordt vooral om zijn acteerprestaties als een Indiaanse klassieker beschouwd.<br />Zoals veel Indiase films die in het drieuursprogramma draaien, heeft AAA voor iedereen wel iets, en vooral Amitabhs charisma zorgt ervoor dat het nooit saai wordt. Hoewel ik het eerste halfuur niet erg geboeid werd, wordt de film naarmate hij vordert steeds beter en fantasievoller. Ik moest tijdens het kijken voortdurend mijn waardering voor de film bijstellen. Tegen de tijd dat de film zijn hoogtepunt bereikt, is hij erin geslaagd alles zo goed te verweven dat ik het heerlijk vond om ernaar te kijken.<br />Aanbevolen!
Amar, Akbar and Anthony are separated from their family and from each other as small children, and each is raised separately and in a different faith. Amar is raised a Hindu and grows up to become a police officer, Akbar is raised a Muslim and grows up to become a Qawaali singer whilst Anthony is raised Christian and grows up to be a small time hoodlum.<br /><br />Most of the movie is focussed on the character of Anthony, which is fine by me since he is played by Amitabh Bachchan - surely the most charismatic actor India has ever produced.<br /><br />As adults, none of the brothers have any idea of their familial origins, but believe their parents to be dead. To make matters worse, each parent thinks the other is dead and both think their children are dead. It must be said that they didn't go to great lengths to discover this, but the film would hardly have worked if they had so that's one piece of disbelief that has to be suspended. It's not the last one, as the film is wholly guided by a series of coincidences that gradually has the various members of the family crossing each others paths. I suppose one is encouraged to believe that these coincidences are orchestrated by the fates or a higher power, but putting it down to dramatic convenience worked just as well for me.<br /><br />Also brought into the plot are the loves of the three brothers, for the requisite romance and feminine wisdom. The boys are lucky enough to have secured the affections of a bevy of beauties, and the actresses add a nice touch of glamour and colour to the film. In addition to and intersecting with these we have the evil villain of the piece, carrying the terribly intimidating name of "Robert".<br /><br />At 175 minutes, Amar Akbar Anthony has plenty of time to flesh out its characters and develop the plot in a well paced fashion. The movie goes through many different moods and emotions, but after the first 15 minutes of melodrama the tone is generally kept light and pleasant.<br /><br />As well as the romance and drama, the movie has a few moments where it shifts into action territory - Anthony especially has a knack for getting into a scuffle. The fights are very imaginatively choreographed but terribly executed, looking very staged and faked. This all adds to the fun of them though. There's also the songs of course, though not too many - especially in the first half of the film. Some of these are very catchy and the dance choreography cheerfully engaging.<br /><br />Although it has something of an ensemble cast, there is no question that the movie belongs to Amitabh. His character is the most complicated and interesting, and his performance the most subtle and engaging. He gets all the best lines, too. He won the "best actor" award for this role, and it is largely for his performance that the movie is considered an Indian classic.<br /><br />Like many Indian movies that run in the three hour range, there's something in AAA for everybody, and Amitabh's charisma especially means that it never grows wearisome. Although the first half an hour didn't have me terribly engaged, the film does just keep getting better and better (and more imaginative) as it progresses. I had to constantly keep upgrading my rating for the film as I watched. By the time the movie reaches its climax, it has managed to weave everything together so well that I was thoroughly delighted to be watching it.<br /><br />Recommended!