Omdat ik al mijn hele leven fan ben van de Beatles verwacht ik hier geen objectiviteit <0xE2><0x80><0x93> ik zag dit voor het eerst in het begin van de jaren zeventig en vond het fascinerend <0xE2><0x80><0x93> en vanavond kreeg ik hetzelfde gevoel. Dit was een vroeg, gewoon rock-'n-rollverhaal over 4 gewone, maar zeer getalenteerde kerels van achter in de twintig, op het toppunt van hun creatieve vermogen, die zich aan het aanpassen waren aan het leven als harige, kibbelende stervelingen na een paar jaar quasi-goddelijkheid. 'Mr. Epstein' was allang dood, hoewel Paul probeerde zijn plaats in te nemen, en hun Apple Empire was aan het krimpen. De Beatles hadden bijna op eigen houtje intelligente pop/rockmuziek gecreëerd, waar de imho sinds 1969 niet meer aan heeft gewerkt. Er zijn heel wat uitstekende, innovatieve en intelligente rockbands geweest die zijn gekomen en gegaan, die heel wat hebben geleend en aangepast uit de oude catalogus van de Beatles <0xE2><0x80><0x93> maar ik tel de vele bandjes die in contanten hebben betaald, zoals Oasis, niet mee. Is er ooit iemand geweest die ze niet van de hand heeft gedaan? Ik ben de tel kwijtgeraakt van het aantal keren dat ik in de loop van tientallen jaren een 'nieuw' muziekstuk heb gehoord en tegen mezelf heb gezegd: 'Dat heb ik eerder ergens gehoord <0xE2><0x80><0x93> ach ja, dat en dat van de Beatles.' Afgezien van de kwantumsprongen in de geluidstechnologie is er sindsdien niets van blijvende muzikale waarde aan toegevoegd terwijl er geen vooruitgang is geboekt. Led Zeppelin vulde stadia <0xE2><0x80><0x93> maar vulden ze miljarden harten? Queen was populair, maar regeerden zij de wereld? Pop- en rockmuziek mag dan altijd vluchtig zijn geweest, maar in tegenstelling tot Louis Armstrong, Bix Tweerbecke, Lata Mangeshkar, Frank Sinatra en Jimi Hendrix waren de Beatles dat niet. Hun tijdloze muziek deed er niet toe, ze slaagden er zelfs in tijdloos over te komen, terwijl iedereen om hen heen uit het begin van de jaren zeventig leek te stammen. God werkt op mysterieuze wijze.<br />John, Paul, George en Ringo kwamen eerst bij elkaar in de Twickenham Studio's en in januari 1969 in het souterrain van Apple om een paar nieuwe nummers te repeteren met de hulp van bijna-5th Beatle Billy Preston (en zo nu en dan echt-5th Beatle George Martin) en in de hoop binnenkort weer live te spelen. Yoko (bepaald geen 5th Beatle) zou waarschijnlijk bij hen op het podium hebben gestaan. Het bleek dat ze pas op 30 januari naar het dak van Apple waren gegaan, waardoor de rust van de politie in de straten van Londen beneden werd verstoord. De Rolling Stone-recensie van de film van 9 juli 1970, die ik me nog zo goed herinner, was typisch overdreven eerbiedig, maar had ook een paar veelzeggende punten: ten eerste dat de film opzettelijk korrelig was, waar we nog aan moeten wennen, en dat er meer dan 800 uur materiaal van 4 camera's moest worden bewerkt tot de korte 80 minuten die we kregen. Hoe kan het in vredesnaam ooit goed geremasterd worden en zal er ooit nog eens meer officieel beschikbaar zijn in ons leven? Misschien moeten we ook in gedachten houden dat de film Get Back zou heten, een terugkeer naar eenvoud voor de band, en dat McCartney oorspronkelijk racistische teksten schreef voor dit sublieme nummer, dat godzijdank niet in een van de uiteindelijke versies is verwerkt. Er zit een hoop klassieke popmuziek in, van hun eigen toen nieuwe spul tot rock-'n-roll-maatstaven uit de jaren vijftig, toen de Beatles in een ideale en onaantastbare positie verkeerden om voor de luisteraars zowel de Oude Wereld van de pop als de Nieuwe Wereld van de rock te vertalen die ze achter zich hadden gelaten. 1. Een schitterende cod-versie van Bessame Mucho van McCartney; een liefdevolle versie van You Really Got A Hold On Me van Lennon; de video's van Two Of Us, Let It Be, Long and Winding Road; en Get Back, Don't Let Me Down op het ijskoude dak; en nog veel meer. Over het geheel genomen: voor een fan een mooi en droevig verslag van een unieke groep individuen die worstelden en faalden tegen de desintegratie; dit zou ook een essentieel beeld moeten zijn voor fans van intelligente popmuziek, die zich misschien wel eens hebben afgevraagd waar U2, Bon Jovi, Kings of Leon et al vandaan kwamen <0xE2><0x80><0x93> dit was het artistieke hoogtepunt.
As a life-long Beatles fan don't expect objectivity here - I first saw this in the early 70's and found it riveting  and got the same feeling tonight. This was an early ordinary rockumentary about 4 ordinary yet very talented blokes in their late 20's at the peak of their creative powers, in the process of readjustment to being mere hairy bickering mortals again after experiencing a few years of quasi-godhood. "Mr. Epstein" was long dead although Paul was trying to fill his shoes, and their Apple Empire was shrinking. The Beatles almost on their own created intelligent pop/rock music, which imho has not moved on since 1969 where they left it. There have been many excellent innovative and intelligent rock bands that have come and gone since, many borrowing and adapting from the Beatles back catalogue  however I don't count the many cash-in rip-off bands such as Oasis. Has anyone since not ripped them off at some point? I've lost count of the number of times over the decades I've heard a "new" piece of music and said to myself "I've heard that before somewhere  ah yes, such and such by the Beatles". Apart from the quantum leaps in sound technology since then nothing of any lasting musical value has been added  there has been no progression. Led Zeppelin filled stadia  but did they fill billions of hearts? Queen was popular  but did they rule the world? Pop and rock music may have always been ephemeral, but along with Louis Armstrong, Bix Beiderbecke, Lata Mangeshkar, Frank Sinatra and Jimi Hendrix the Beatles weren't. Never mind about their timeless music, they even managed to look timeless while everyone else around them in here looked dated by the early '70's. God works in mysterious ways.<br /><br />John, Paul, George and Ringo got together first in Twickenham Studios then in the Apple basement in January 1969 to rehearse some new songs with the assistance of almost-5th Beatle Billy Preston (and occasionally actual-5th Beatle George Martin) and with the hope of playing live again sometime soon. Yoko (definitely not 5th Beatle) would have probably been on stage with them. As it turned out on they only made it to the Apple roof on 30th January, disturbing the peace of the police on the streets of London below. The Rolling Stone review of the film from 9th July 1970 that I remember so well was typically over-reverential but had some telling points  the first being how deliberately grainy the photography was which still can take some getting used to and that there was over 800 hours of footage from 4 cameras to edit down to the brief 80 minutes we got. How on Earth can it ever be properly remastered and will more ever be officially available in our lifetimes? Maybe we should also bear in mind that the film was to be called Get Back as a return to simplicity for the band, and that McCartney originally penned racist lyrics for this sublime song which thankfully weren't incorporated into any of the final versions. There's a lot of classic pop music in here  from their own then new stuff to rock'n'roll standards from the '50's, which the Beatles were in an ideal and unchallengeable position to translate for listeners both of the Old World of pop and the New World of rock that they left behind them.<br /><br />Highlights: A splendid cod version of Bessame Mucho from McCartney; a loving version of You Really Got A Hold On Me from Lennon; the videos for Two Of Us, Let It Be, Long And Winding Road; and Get Back, Don't Let Me Down up on the freezing roof; so many others. Overall: to a fan, a beautiful and sad account of a unique group of individuals struggling and failing against disintegration; this should also be essential viewing to fans of intelligent pop/rock music who might have sometimes wondered where U2, Bon Jovi, Kings Of Leon et al came from  so far though, this was the artistic pinnacle.