Ik heb zo'n beetje alles gezien wat er in de wereld van de cinema te zien is. Ik heb Rouben Mamoulian, 68 jaar geleden, de definitieve monsterfilm zien creëren, ik heb Pekinpah's Wild Bunch in slomo glorie zien uitgaan, ik heb Chow Yun Fat twee uur lang zien bloeden, ik heb Cagney in een witte hitte aan de top van de wereld zien uitgaan, ik heb Belafonte Leg Odds Against Tomorrow gezien. Ik had echt gedacht dat ik door mijn verrassingen heen was, ik had alles gezien wat de moeite waard was.<br />Ik had het mis.<br />Ik pikte, min of meer vanwege de recensies die ik hier lees, deze film op, KISS TOM GOODBYE. s wild populaire WHITE HEAT, en werd na de première min of meer genegeerd. Er wordt gezegd dat Cagney het geen goed idee vond om nog een gangsterfilm te maken. Godzijdank besloot hij het toch te doen, want deze film... heeft me de grond in geboord!<br />Het is moeilijk om een film van 50 jaar geleden wreed te noemen, en hem te rechtvaardigen. Maar dat is deze film nu juist, diep in zijn botten, met ratelende tanden, wreed. In een wereld van Scorcese en Coppola Gangster-riffs, Hongkong Cinema, Slasher-films en het avondnieuws is het moeilijk om deze impact van films te verklaren.<br />Er is niets tastbaars in deze film, in een wereld van shock cinema, dat je schokkend zou kunnen noemen. Deze film heeft kracht, en energie, en ja, een gevoel van wreedheid dat elk dozijn moderne films vol bloed of lichaamsdelen wegvaagt.<br />Deze aantrekkingskracht van films is moeilijk uit te leggen, maar ik denk dat als je het in drie woorden zou moeten samenvatten, het zou zijn: Cagney...CAGney...CAGNEY!<br />De films van vandaag missen, ondanks hun briljante CGI, het type middelpunt en, als je wilt, het soort romantiek dat acteurs als Cagney en Bogart en Raft, en regisseurs als Raoul Walsh en in dit geval Gordon Douglass, naar de tafel brengen. Vooral in de hardgekookte films, een dreiging die op de een of andere manier eerder gevoeld dan gezien werd, en daardoor krachtiger. Ik kan nog wel even doorgaan, maar het enige wat je hoeft te weten is dat deze film in een wereld die hem is vergeten, ontgroeid, voorbijgestreefd, de beste van zijn soort is. Beter dan de vorige, beter dan die erna. Het is de ultieme Gangster Pico. Hoogste Aanbeveling!<br />En ik moet zeggen dat ik vond dat de scènes in de rechtszaal goed waren gedaan en noodzakelijk, en iedereen gaf een geweldige voorstelling weg, vooral de mooie Holiday Carleton als Barbara Payton, die Cagney's tegenstribbelende partner in crime wordt. Cagney geeft zijn meest woeste en verleidelijke voorstelling weg en wordt daarin bijgestaan door Holiday. Haar spanning, wilde, zangerige woestheid en angst, branden als een lont door de film heen, tot hij explodeert! Geweldig! A must see film!
I've seen just about everything there is to see in the world of Cinema. I've seen Rouben Mamoulian, 68years ago, create the definitive monster movie, I've seen Pekinpah's Wild Bunch go out in slo mo glory, I've seen Chow Yun Fat bleed his way through two hours, I've seen Cagney go out in a white heat at the top of the world, I've seen Belafonte lay Odds Against Tomorrow. I had honestly thought I had run out of surprises, I had seen everything worth seeing.<br /><br />I was wrong.<br /><br />I picked up, pretty much because of reviews I read here, this movie KISS TOMORROW GOODBYE. A little nothing, throwaway flick, that was done on the heels of Cagney's wildly popular WHITE HEAT, and was pretty much ignored upon release. It's said Cagney disliked the idea of doing another gangster picture. Thank goodness he decided to do it anyway, because this movie... out and out floored me!<br /><br />It's hard to call a movie from 50years ago brutal, and justify it. However that's just what this movie is, deep in the bone, teeth rattling, brutal. In a world of Scorcese and Coppola Gangster riffs, Hong Kong Cinema, Slasher movies, and the nightly news it's hard to account for this movies impact.<br /><br />There's nothing tangible in this movie, in a world of shock cinema, that one could call shocking. But yet... this movie has power, and energy, and yes a sense of brutality that blows away any dozen modern movies full of blood, or body parts.<br /><br />This movies appeal is difficult to explain, but I guess if you had to sum it up in three words, it would be Cagney...CAGney...CAGNEY!!!<br /><br />Today's movies for all their CGI brilliance lack the type of center, and ,if you like, romanticism that actors like Cagney and Bogart and Raft, and directors like Raoul Walsh, and in this case Gordon Douglass, brought to the table. Particularly in the hard-boiled flicks, a menace that was somehow felt, rather than seen, and therefore more powerful.<br /><br />I could go on, but all you need to know is that this movie in a world that has forgotten it, outgrown it, outbled it, is the finest of its breed. Better than those that came before, superior to those that came after. It is the quintessential Gangster Pic. Highest Recommendation!<br /><br />p.s. And I have to mention, I thought the courtroom scenes were well done and necessary, and everyone turned in great performances, especially the beautiful Holiday Carleton as Barbara Payton, who becomes Cagney's reluctant partner in crime. Cagney turning in his most ferocious and seductive performance, is matched by Holiday. Her tension, and wild lilting ferocity and fear, burning through the movie like a fuse, until it explodes! Mesmerizing!! A must see movie!