Spoofs zijn over het algemeen niet populair bij het grote publiek (behalve wanneer Crosby/Hope of Abbott/Costello of Woody Allen het'spoofen' doen), dus het is geen verrassing om te ontdekken dat er maar weinig kassuccessen van film noir bestaan. (Ik weet dat mensen zullen beweren dat The Ladykillers van Alexander Mackendrick uit 1955 dat zijn, maar in feite is dit een schitterend'spoof' van misdaadfilms. Otto Heller's fotografische stijl straalt niet alleen in elk hoekje en gaatje, maar het verhaal gaat altijd eerder over de buiklach dan over de slagader). Een opmerkelijke uitzondering is de Drole de Drame van Marcel Carné uit 1937, waarin een van de beste casts die ooit zijn geformeerd door Jouvet, Simon, Rosay, Barrault, Aumont en de lieftallige Nadine Vogel (die maar vier films heeft gemaakt, waarvan dit haar debuut is) worstelen met een verrukkelijk belachelijke plot die steeds wilder wordt naarmate hij van strijdlustig snobisme overgaat in schaamteloze hypocrisie en ten slotte in het belachelijkste politieonderzoek dat ooit op een groot budget is vertoond. Schuftanns sfeervolle, noir-fotografie en Trauners nachtmerrieachtige decors overstijgen alle vergelijkbare creaties uit Berlijn of Hollywood. De film zit tjokvol bizarre details, maar wat me het meest amuseerde was de slapende journalist, die het meest amusant werd gespeeld door Henri Guisol (die een hele carrière achter de rug had in de Franse hoe-heet-het-ook-alweer en de noir).
Spoofs are generally not popular with the masses (except when Crosby/Hope or Abbott/Costello or Woody Allen are doing the spoofing) so it's no surprise to discover there exist few box-office viable spoofs of film noir. (I know people will claim Alexander Mackendrick's 1955 The Ladykillers, but this is actually a marvelous spoof of crime caper movies. Otto Heller's photographic style not only shines brightly into every nook and cranny, but the story always goes for the belly laugh rather than the jugular vein). A notable exception is the Marcel Carné 1937 Drole de Drame, in which one of the finest casts ever assembled  Jouvet, Simon, Rosay, Barrault, Aumont, and the lovely Nadine Vogel (who made only four movies, of which this is her debut) wrestle with a delightfully ridiculous plot that manages to get wilder and wilder as it progresses from pugnacious snobbery through blatant hypocrisy to the most ridiculous cop shop misinvestigation ever presented on a big-budget theatre screen. Schuftann's atmospheric, noir photography and Trauner's nightmarishly sprawling sets rival any similar creations from Berlin or Hollywood. The movie is chock full of bizarre touches, but the one that tickled me best was the sleeping journo, most amusingly played by Henri Guisol (who enjoyed quite a career in French who-dun-its and noir).