Een redelijke cast <0xE2><0x80><0x93> John Garfield, Wallace Ford, Selena Royle <0xE2><0x80><0x93> maar de film is niet meer dan routine. Garfield is een gangster die zojuist een overval op een loonlijst heeft gepleegd. Op de vlucht zoekt hij zijn toevlucht in het appartement van een meisje dat hij net heeft leren kennen, Shelley Winters, en haar familie <0xE2><0x80><0x93> mam, pap en een broertje. Zijn identiteit wordt door de familie ontdekt en hij gijzelt hen in stilte met een.38 met korte loop. Maar wat moet hij met hen doen? Hoe moet hij wegkomen met het sleepnet dat voor hem uit wordt geworpen? Mam en pap walgen stilletjes van hem, maar Winters voelt zich tot hem aangetrokken en brengt kennelijk de nacht met hem door, met de bedoeling hem op zijn vlucht te vergezellen. Hij stuurt haar erop uit om een auto te kopen met een deel van het salaris, maar komt tot de ontdekking dat ze de auto niet heeft gekocht. In plaats daarvan heeft ze hem verraden bij de politie. Uiteindelijk is ze gedwongen hem neer te schieten bij de deur van het flatgebouw. Hij kijkt verbaasd, zegt: 'Je hebt nooit liefde voor me gevoeld,' strompelt de deur uit en ontdekt, voordat hij in elkaar zakt, dat ze haar woord heeft gehouden. Daar staat de auto. En Garfield ploft in de met regen gevulde goot.<br />De meeste tijd <0xE2><0x80><0x93> de hele film lang <0xE2><0x80><0x93> praten ze. Dan praten ze verder. Dan praten ze verder. Zijn karakter is verbitterd en cynisch, vol zelfmedelijden, boos op degenen die hem zijn hele leven hebben bedrogen, te beginnen met zijn moeder.<br />Maar hij is niet erg slim. Hij laat de familie naar buiten gaan om op het werk te verschijnen of boodschappen te doen, zolang hij maar één lid van de familie als gijzelaar heeft. Terwijl de rest er niet is, heeft hij in een vlaag van edelmoedigheid en hoop een uitgebreid kalkoenendiner klaargemaakt. Als ze terugkomen, straalt hij van trots en zegt dat ze zich te goed kunnen doen. Maar ze blijven zwijgen, en mama haalt een restje stoofpot tevoorschijn, dat ze zonder veel enthousiasme naar binnen lepelen. Garfield is met stomheid geslagen. 'Hè? O - IK KRIJG HET.' (Eindelijk.) Het had gemakkelijk een radioprogramma kunnen zijn, dat in die tijd (1951) nog populair was, of een live-tv-show uit Playhouse 90. Het budget is laag en het verhaal een skelet. Meestal is er ruimte voor opmerkingen over hoe dit de warmste dag van het jaar of zoiets zal worden. Hier blijft het geklets beperkt tot opmerkingen over de toekomst, over een goed karakter, over verantwoordelijkheid, en die leiden nergens toe.<br />Ik vind de optredens van John Garfield meestal wel aardig <0xE2><0x80><0x93> ook zo'n man uit de lagere middenklasse uit New York <0xE2><0x80><0x93> maar nooit magnetisch. Shelley Winters wordt meestal afgekraakt, maar ik weet niet waarom. Ze is nooit slecht en vaak beter dan in het script staat.
Pretty decent cast -- John Garfield, Wallace Ford, Selena Royle -- but the film is no more than routine. Garfield is a gangster who has just committed a payroll robbery. On the run, he takes refuge in the working-class apartment of a girl he just met, Shelley Winters, and her family -- Mom, Pop, and kid brother. His identity is discovered by the family and he quietly takes them hostage, holding a snub-nosed .38 on them. But what's he going to do with them? How is he supposed to get away with the dragnet out for him? Mom and Pop are quietly repulsed by him, but Winters is attracted and evidently spends the night with him, intending to accompany him on his getaway. He sends her out to buy a car with part of the payroll money but comes to believe she didn't buy the car. Instead, she's betrayed him to the police. In the end, she's forced to shoot him at the doorway to the apartment house. He looks surprised, says, "You never had no love for me," stumbles out the door, only to discover before he collapses that she'd been true to her word. There sits the car. And Garfield plops into the rain-filled gutter.<br /><br />Mostly -- throughout the movie -- they talk. Then they talk more. Then they go on talking more. Garfield's character emerges as embittered and cynical, self pitying, angry at those who have betrayed him all through his life, beginning with his mother.<br /><br />But he's not very smart. He allows the family to go out in order to show up at work or run errands, as long as he has one member at home for a hostage. While the rest are absent, in a burst of generosity and hope, he has an elaborate turkey dinner prepared. When they return, he beams with pride and tells them to dig in. But they remain silent, and Mom produces some left-over stew, which they proceed to spoon out without enthusiasm. "I don't get it," says Garfield. "What's the mattah with the toikey? Ga head -- cahve it up." Pop tells him solemnly, "This is our dinner. The turkey is YOUR dinner." Garfield is dumbfounded. "Huh? Oh -- I GET IT." (Finally.) It could easily have been a radio play, still popular at the time (1951) or a live TV show from Playhouse 90. The budget is low and the story skeletal. Usually they find room for remarks about how this is going to be the hottest day of the year or something. Here the patter is limited to remarks about the future, about good character, about responsibility, and they lead nowhere.<br /><br />I usually find John Garfield's performances likable -- another lower-middle-class guy from New York -- but never magnetic. Shelley Winters usually gets panned but I don't know why. She's never bad, and often better than the script calls for.