Nogmaals, SAM heeft een van de meest citeerbare (en grappige) zinnetjes uit de geschiedenis van de filmgeschiedenis: 'Ik ben zo depressief.' Het introduceert Woody Allen als een volslagen neuroot die niet naar de open deuren om hem heen lijkt te kunnen kijken en die liever een analyticus consulteert <0xE2><0x80><0x93> of het nu een echte psychiater is of wij, de kijker <0xE2><0x80><0x93> en die jammert over zijn onvermogen om om te gaan met de kleine dingen in het leven zonder een turbulent drama te creëren, compleet met gejoel en geklik. Het is tot op de dag van vandaag blijven bestaan, en telkens als zijn naam wordt genoemd, zuchten de mensen en denken: o nee <0xE2><0x80><0x93> nog meer angst voor succesvolle blanken uit de Upper East Side!<br />Maar dit is geen Woody Allen-film. Dit is de bewerking van een toneelstuk van Woody Allen door Herbert Ross, maar het wordt op zo'n manier gespeeld dat het van begin tot eind lijkt op het soort komische fantasieën die Allen zelf in het laatste deel van de jaren zeventig zou regisseren, en van toen af aan. Speel het nog eens af, vertelt SAM het verhaal van Allan Felix, een filmrecensent wiens vrouw Nancy (Susan Anspach) hem heeft verlaten omdat ze, heel eenvoudig, opwinding nodig heeft. (Klinkt dat bekend? Hij zou een bijna identieke situatie met de relatie tussen Alvy Singer en Annie Hall onderzoeken.) Het is geen verrassing dat Bogart zelf zijn opwachting maakt en Allan aanwijzingen geeft over hoe hij op vrouwen moet reageren, terwijl hij hem ook vertelt wat er mis is gegaan. Tegelijkertijd komen Linda en Dick (Diane Keaton en Tony Roberts), zijn getrouwde vrienden, ook hun opwachting maken en proberen ze uit te zoeken of toekomstige partners Allan van zijn vastgelopen ontwikkeling kunnen afhelpen. Helaas <0xE2><0x80><0x93> of moet ik zeggen, hilarisch <0xE2><0x80><0x93> blijkt elke vrouw met wie ze Allan in contact brengen een treurige mislukking te zijn, maar het verrassende is dat hoe meer tijd Allan en Linda samen doorbrengen, hoe meer ze tot elkaar komen. Het is alleen maar tijd waarin de druk van Bogart en Allans eigen groeiende doorzettingsvermogen hem tot de volgende stap zullen aanzetten. Een van de opmerkelijkste dingen in _Spelen in het donker_, is hoe het het eerste Woody Allen-verhaal wordt waarin de fantasie een deel van de werkelijkheid wordt op een manier die niet gekunsteld aandoet. Geen dromerige muziek, geen special effects <0xE2><0x80><0x93> ze verschijnen gewoon, in Allans geest, en moedigen hem aan in zijn neuroses. Het feit dat Bogart plotseling op de achtergrond verschijnt, in de schaduw, is van onschatbare waarde (en Jerry Lacy weet Bogarts maniertjes en stem tot een wetenschap te reduceren), maar dat geldt ook voor de scène waarin Allan en Linda op de bank zitten. Allan wordt door Bogart onder druk gezet om haar te versieren. Plotseling doet een woedende Nancy haar aankondiging, compleet met pistool, en schiet Bogart neer op de klassieke film noir-manier. Onnodig te zeggen dat Allan en Linda hun probleem afzonderlijk oplossen, maar het is een slimme zet, een die in een overvloed aan situaties in latere films zijn opwachting zou maken. Maar door de gebeurtenissen van _CAASABLANCA_ te combineren met wat zich tussen Allan en Linda afspeelt, worden de meer komische aspecten van PLAY it AIN'T, SAM tot een heel ontroerend moment verheven. Het is een deel van Allens manier om eer te bewijzen aan de klassieke films die in zijn jeugd werden gemaakt, en hij zou er in _THE PURPLE ROSE OF CAIRO_ op terugkomen met even slimme resultaten.
PLAY IT AGAIN, SAM has one of the most quotable (and joke-able) line in cinema history: "I'm so depressed." It introduces Woody Allen as a complete neurotic who can't seem to look at the open doors all around him and prefers to consult an analyst -- be it an actual psychiatrist or us, the viewer -- and whine about his inability to relate to the little things in life without creating some turbulent drama complete with hoots and clicks. It's survived to this day, and whenever his name comes up, people tend to sigh and think, "Oh no -- more angst coming from successful white people from the Upper East Side!" <br /><br />However, this is not a Woody Allen movie. This is Herbert Ross' adaptation of a Woody Allen play, but it's done in such a way that from start to finish it resembles the type of comic fantasies Allen himself would direct in the latter part of the Seventies and from then on. PLAY IT AGAIN, SAM tells the story of Allan Felix, a film critic whose wife Nancy (Susan Anspach) has left him because she, plain and simple, needs excitement. (Sounds familiar? He would explore a near-identical situation with the relationship between Alvy Singer and Annie Hall.) Allan of course, becomes depressed. Because his apartment is a shrine to all things Humphrey Bogart (the movie begins with Allan at an art-house movie theatre at the end of CASABLANCA), it's no surprise when Bogart makes his own appearance and gives Allan pointers about how to react to women while telling him what went wrong. At the same time, Linda and Dick (Diane Keaton and Tony Roberts), his married friends, also make their appearance and try to see if prospective matches can take Allan off of his arrested development. Sadly -- or should I say, hilariously -- every women they set Allan up with proves to be dismal failures, but the surprising thing is that the more time Allan and Linda spend time together, the more they find that they relate to each other. It's just time when pressure from Bogart and Allan's own growing gumption will make him take the next step.<br /><br />One of the most remarkable things in PLAY IT AGAIN, SAM is how it becomes the first Woody Allen story to incorporate fantasy as a part of reality in a way that doesn't seem gimmicky. No dreamy music, no special effects -- they just appear, in Allan's mind, cohabiting and egging him on in his neuroses. Bogart suddenly materializing in the background, in shadows, is priceless (and Jerry Lacy virtually channels Bogart's mannerisms and voice down to a science), but so is a sequence when Allan and Linda are sitting on the sofa. Allan is receiving pressure from Bogart to make a move on her. Suddenly, an angry Nancy makes her announcement, complete with a gun, and shoots Bogart in classic film-noir fashion. Needless to say, Allan and Linda resolve their issue separately, but it's a clever move, one that would make its appearance in a plethora of situations in subsequent movies. However, blending the events of CASABLANCA as a part of what transpires between Allan and Linda elevates the more comedic aspects of PLAY IT AGAIN, SAM to a very touching moment. It's part of Allen's way of paying homage to the classic films that were made when he was growing up, and he would return to this again in THE PURPLE ROSE OF CAIRO with equally clever results.