Als zoon die opgroeide in een familie van communisten, vond ik deze film erg verhelderend: de kronkels en wendingen van wat door fanatieke idealisten werd aangezien voor een arbeidersparadijs in de jaren vijftig, zestig, zeventig en vervolgens tot het einde van de droom aan het eind van de jaren tachtig/het begin van de jaren negentig was heel goed geportretteerd, vooral door Judy Davis' standvastige betrokkenheid, die heel sympathiek werd geportretteerd; de duistere kant van haar familierelaties was ook schrijnend geschetst, net als de worstelingen van haar zoon met de geschiedenis, zowel wereldwijd als persoonlijk; alles bij elkaar een voortreffelijke mengeling van komisch en dramatisch: een genre dat je heel gemakkelijk kunt verknallen en dat zelden, zo niet nooit, zo handig wordt aangepakt als hier.
As a son who grew up in a family of communists, I found this movie very insightful: the twists and turns of what fervent idealists took to be worker's paradise through the 50s, 60s, 70s and then to the end of the dream in the late 80s/early 90s was very well portrayed, especially with Judy Davis' stalwart commitment, which was portrayed quite sympathetically; the dark side of her family relationships was also poignantly sketched, as were her son's struggles with history: both global and personal; all in all, a superb blend of the comic and the dramatic: a genre it's very easy to screw up and is rarely, if ever, handled as deftly as it was here.