Ik ben met stomheid geslagen. Ik heb net de film gezien en kan niet geloven dat 1) het zo ongelooflijk was; 2) dat ik niets van deze film wist en dat het een totaal vergeten, vergeten, over het hoofd geziene kleine klassieker is. Ik dacht dat ik elke belangrijke of bijna-grote film van halverwege de jaren dertig tot de jaren vijftig kende of had gehoord, maar dit kwam als een schok. Het heeft geen zin om hem te vergelijken met White Heat, die op zichzelf al klasse is voor een aantal terechte, gedenkwaardige momenten, met name de finale op de olietank. Maar als je die legendarische scène weglaat, is deze film bijna net zo goed, met veel scènes die opvallen. De casting is vlekkeloos en heeft zijn eigen bijzonderheid, niet in de laatste plaats (afgezien van een altijd briljante Cagney) de twee liefdesbelangen, allebei perfect <0xE2><0x80><0x93> Barbara Payton als de gecorrumpeerde blondine, Helene Carter als de rijke, verwende debutante. Opvallend is dat het script gespeend is van clichés, vaak verrassend, geestig en anachronistisch gewelddadig na de pathologische gangster Cagney die een wetsovertreding begaat terwijl hij uit de gevangenis ontsnapt en daarna. Twee scènes, onder vele, springen uit de norm voor hun stijl, zoals vaak gebeurde in een Hitchcock-film: Payton die koffie, suiker enzovoorts naar Cagney gooit tijdens een ruzie; en Cagney die Carters voet verder op het pedaal duwt in een machtsstrijd terwijl zij in haar sportwagen rijdt. De film was een complete verrassing, en heel mooi.
I'm stunned. I just finished watching this movie, and can't believe 1) how incredible it was; 2) that I knew nothing about this film, and that it is a totally hidden forgotten overlooked minor classic. I thought I knew or had heard of every major or almost-major film from the mid 30s through the 50s, but this came as a shock. There's no point comparing it to White Heat, which is in a class all by itself, for some justifiable memorable moments, notably the finale on the oil tank. But removing that legendary scene from the equation, this film is almost as good, with many scenes that stand out. The casting is flawless, and it has its own specialness, not the least (besides an always-brilliant Cagney), are the two love-interests, both pitch-perfect - Barbara Payton as the corrupted blonde, Helene Carter is the rich spoiled debutante. Notably, the script is devoid of cliché, often surprising, witty and anachronistically violent following the pathological gangster Cagney on a lawless tear as he breaks out of prison and afterwards. Two scenes, among many, jump out from the norm for their style, as often happened in a Hitchcock film: Payton throwing coffee, sugar, etc at Cagney, during a spat; and Cagney pushing Carter's foot further on the pedal in a duel of power while she drives her sportscar. The movie was complete surprise, and quite wonderful.