Ik hou van Movies. Ik heb een of andere verschrikkelijke onzin moeten aanhoren omdat ik het gevoel heb dat iedereen, net als mensen, een goede kant heeft. Dus wacht ik op films die me iets visueels dwingends laten zien <0xE2><0x80><0x93> een moment van genialiteit te midden van een verder zinloze chaos van celluloidafval. Meestal kan ik troost putten uit het feit dat zelfs Matrix Revolutions minstens een paar seconden visueel snelle actie had, ondanks het ondoorgrondelijke script en de plot.<br />Geboorte daarentegen was het filmische equivalent van heel lang wachten. Ik heb meer plezier gehad als ik bij een bushalte stond, met de griep, in de regen. Afgezien van de technische kwesties <0xE2><0x80><0x93> de alarmerend regelmatige verschijning van bobbelmicrofoons en de gaten in de plot <0xE2><0x80><0x93> het onverklaarbare vermogen van de jongen om Lauren Bacall als de Xmas Humbug aan te wijzen, is Births script vrijwel niet-bestaand en logge kubrick-stijl, waarin de opnamen het levensbloed uit de kijker persen zodat die in een hypnotische halfslaap wordt gesust. Ik ben ervan overtuigd dat rechercheurs te maken hebben gehad met een golf van mysterieuze sterfgevallen waarbij slachtoffers op hun bank zijn aangetroffen, kwijlend uit hun mondhoek, met open ogen, als zombies starend naar de aftiteling van 'Birth'.<br />Deze film had net zo goed in twee minuten in elkaar geflanst kunnen zijn. Als je de scène buiten beschouwing laat waarin we gedwongen zijn een eeuwigheid naar het gezicht van de Kidmans te kijken tijdens het concert, de rechttoe rechtaan scènes (voorzien van flashbacks) en de lange stiltes vol zogenaamd dramatische gezichtsuitdrukkingen die ons evenmin tot een verklaring van de plot leiden als een verdwaalde scheet in een lift <0xE2><0x80><0x93> dan zou je blijven zitten met 'Hallo, ik ben je dode echtgenoot in het lichaam van een kind, nee, ik ben niet ik ben een misleide tiener met een saai leven en ik heb wat informatie over je verzameld om te proberen je tieten in bad te zien'. <br />O <0xE2><0x80><0x93> en Nicole Kidman deed me denken aan een liefdeloze en neurotische ijskoude tante <0xE2><0x80><0x93> geen spoor van een diep emotionele ziel die nog steeds hunkert naar haar lang geleden gestorven man. 10 jaar was het toch? Ik zou haar acceptatie van Sean mark 2 hebben kunnen begrijpen als we, heel even maar, een paar scènes te zien hadden gekregen waarin haar vroegere 'diepe' relatie met Sean mark 1 werd getoond.<br />Alle kunstenaarstypes zouden eens moeten ophouden met zoeken naar een diepere betekenis in deze film. Het is een lui stuk filmwerk en ik verwacht half en half dat de regisseur een groot vertrouwen heeft in downers.<br />Zijdelingse opmerking: <0xE2><0x80><0x93> Die vent die Kidmans echtgenoot speelt ziet er echt angstaanjagend uit. Ik denk dat hij een goede "duivel" zou zijn.
I like Movies. I have sat through some awful tripe because I feel that, like people, everybody has a good side. So I wait for films to show me something mildly visually compelling - a moment's genius amidst an otherwise pointless mess of celluloid rubbish. Most of the time, I am able to take solace in the fact that even Matrix Revolutions had at least a few seconds of high-speed visceral action, despite the unfathomable script and plot.<br /><br />Birth, on the other hand, was the filmic equivalent of a VERY long wait. I have had more fun standing at a bus stop, with the flu, in the rain.<br /><br />Besides the technical issues - the alarmingly regular appearance of boom mics, and the plot holes - the kid sean's inexplicable ability to point out Lauren Bacall as the Xmas Humbug, Birth's script is virtually non-existent and ponderous kubrick style tracking shots sap the very life blood out of the viewer so that they are lulled into a hypnotic half-slumber. I am sure that detectives have been faced with a rash of mysterious deaths where victims have been found on their sofas, dribbling out of the corner of their mouths, eyes open, gazing zombie-like to the end credits of 'Birth'.<br /><br />This film could have been squeezed just as meaningfully into a 2 minute short. If you take out the scene where we are forced to look at Kidmans' face at the concert for an age, the straight-repeated scenes (standing in for flashbacks) and the lengthy silences filled with supposedly drama-filled facial expressions which DON'T lead us to an explanation of the plot any more than a stray fart in a lift - you would be left with ''Hello I am your dead husband in a child's body, no I am not I am a misguided teen with a boring life and I've pieced together a bit of information about you to try and see your boobies in the bath'. DEEPLY suspect bath scene by the way!!<br /><br />Oh - and nicole kidman reminded me of a loveless and neurotic icy-frigid Aunt - not a hint of a deeply emotional soul who still pines for her long-dead hubby. 10 years wasn't it? I would have been able to understand her acceptance of Sean mark 2, if we had been shown, just for a moment or two, some scenes featuring her previous 'deep' relationship with Sean mark 1. <br /><br />All you art-house types should really stop looking for a deeper meaning in this movie. It's a lazy piece of film making and I half expect that the director has a hefty reliance on downers. <br /><br />Side note:- That fella who plays Kidman's husband is seriously scary-looking. I reckon he'd be a good 'devil'.