De ware schoonheid van een Cassavetes-film is dat hij altijd gedreven wordt om zijn verhalen op de meest realistische manier te vertellen, met wratten en al.<br />De meeste mainstreamfilms zijn erop gericht om het bioscooppubliek een escapistische ervaring te bezorgen, omdat dat waarschijnlijk de voornaamste reden is waarom de meeste mensen naar de film gaan: om de escapistische fantasie te zien, te horen en te ervaren. Ik heb geen hekel aan zulke films, en ik heb ook geen minachting voor de mensen die ervan genieten. Ik geniet zelfs net zo veel van spionage, horror of sciencefiction als ieder ander. Ik geniet zelfs af en toe van een melodrama (De Zevende Sluier, kent iemand die?).<br />Maar als ik een film zie die over de menselijke conditie gaat... Met gewone mensen heb ik veel liever een realistische kijk op hun wereld. Kunnen de levens en situaties van mensen immers niet boeiend genoeg zijn, als ze het goed worden verteld, zonder escapisme en houterige, zwaar gescripte dialogen? Ik denk van wel. Hier blinkt Cassavetes uit, en hier kan zijn invloed op de huidige onafhankelijke film het sterkst worden erkend.<br />Het is waarschijnlijk de rol van Cassavetes die veel critici en kijkers ertoe heeft aangezet om er zo'n harde kritiek op te hebben. De film kan zich met een slakkengang voortbewegen, vooral tijdens de pijnlijk middelmatige cabaretscenario's (de cabaretier Cosmo Vitelli wordt subliem geportretteerd door het Cassavetes-cohort Ben Gazzara). Het is een marteling om naar de struikelende, onechte optredens van de ceremoniemeester en de strippers te kijken, vooral gezien de tijd die Cassavetes aan hun capriolen op het scherm besteedt. Het gevolg is echter dat we naar een heel echte, heel zielige plek in de werkelijkheid worden getransporteerd. Alles wat flitsender en vakkundiger gechoreografeerd is, zou de waarheid van wat we zien tenietdoen.<br />Mensen praten over elkaar heen, ze mompelen, ze houden op met praten als je verwacht dat je ze zult horen... Maar hoe alledaags deze reeksen ook lijken, het feit blijft dat het verhaal des te minder boeiend zou zijn als we onze antiheld zouden zien in flitsende reeksen die het verhaal synthetisch naar voren duwen, voorbij een natuurlijk tempo dat past bij de situatie. Uiteindelijk besef je dat Cosmo (ondanks zijn impulsieve gedrag en zijn louche levensstijl) een heel echt, heel aardig en heel aardig mens is. Hij houdt van mensen en hij wordt bemind. Zijn kleine entourage van machteloze vrienden houdt van hem en ze voelen zich bemind. In de laatste scène verwerft onze held een bijna boeddhistisch gevoel van de onvermijdelijkheid van zijn lot, de zoetheid van de onmiddellijke momenten van bevrediging die zijn laatste zijn, zijn besef dat er uiteindelijk niets is om spijt van te hebben behalve het eind.
The real beauty of a Cassavetes film is that he is always driven to portray his stories in the most realistic manner possible, warts and all.<br /><br />The majority of mainstream cinema is structured to deliver an escapist experience to the movie-going public because that is likely the primary reason why most people go to the movies; to see, hear and experience escapist fantasy. I do not malign such films, nor do I sneer at the people who enjoy them. Indeed, I enjoy an espionage, horror or sci-fi fantasy as much as the next guy. I even enjoy an occasional melodrama (The Seventh Veil, anybody?).<br /><br />However, when I see a film that deals with the human condition... with everyday people, I much prefer a realistic perspective into their world. After all, mayn't people's lives and situations be compelling enough, if told properly, without escapist gloss and wooden, heavily scripted dialogue? I believe so. This is where Cassavetes shines, and where his influence upon current independent film can most powerfully be recognized.<br /><br />Cassavetes pacing in this film is what probably drove many critics and viewers to criticize it so harshly. It can move at a snail's pace, especially during the painfully mediocre cabaret sequences (the cabaret owner Cosmo Vitelli is sublimely portrayed by long-time Cassavetes cohort Ben Gazzara). To watch the stumbling, off-key stage performances of the emcee and strippers is like torture, especially given the screen time Cassavetes devotes to their antics. The consequence is, however, that we are transported to a very REAL, very pathetic place in reality. Anything glossier or more skillfully choreographed would shatter the truth of what we see.<br /><br />People talk over one another, they mumble, they cease to speak when you expect to hear them... But as mundane as these sequences seem, the fact remains that the story would be all the less compelling, were we to see our anti-hero in flashy sequences that synthetically push the story forward, beyond a natural pace that is apropos to the situation.<br /><br />In the end, you realize that Cosmo (despite his impulsive behavior and seedy lifestyle) is a very real, very likable and very kind human being. He loves, and he is loved. His small entourage of powerless friends love him, and they feel loved. In the final sequence, our hero attains an almost Buddhist-like sense of the inevitability of his fate, the sweetness of the immediate moments of satisfaction that are his last few , his realization that there is, ultimately, nothing to regret except the finite.