Het is echt jammer dat alles wat ik over Dejuit Vu had gelezen over de krachtige explosies en het luide gekletter van goeroe/producer Jerry Bruckheimer ging. Er werd geen melding gemaakt, behalve misschien als voetnoot, van A-regisseur Tony Scott en de magie die hij in zijn afgelopen drie films heeft verweven. De man die ons Top Gun heeft gebracht, heeft de laatste tijd een soort opleving van stijl gezien met het onderhoudende Spy Game, de fantastische Man on Fire en de kinetische Domino. Scott heeft de snelle fragmenten van muziekvideo's in zijn schietstijl verwerkt. Zijn redacteur kan maar beter goed verdienen terwijl deze films voorbijvliegen met filters, jumpcuts, korrel en camerahoeken die bij elke bocht draaien. Geheel overschaduwd door broer Ridley Scott en zijn serieuzere, met prijzen bekroonde eposjes, heeft Tony een aantal van de meest solide en onderhoudende films van de afgelopen tientallen jaren geproduceerd. Met een re<0xC3><0xBC>nie van de min of meer vaste ster Denzel Washington bewijst Déjuit Vu dat als Bruckheimer wordt gekoppeld aan een gelijkgestemde geest, zijn gebruikelijke gezever geweldig kan worden. Scott laat ons zien hoe we de explosies, het lawaai en de rommel tot een doelmatig niveau kunnen opkrikken en geeft ons een geweldige rit.<br />Déjuit Vu had zichzelf gemakkelijk kunnen reduceren tot een klucht over tijdreizen, waarbij hij volgens de boekjes een tijdverschuiving laat zien om een misdaad op te lossen. Het vergezochte idee dat je het verleden kunt zien zoals het vier en een halve dag later gebeurt, zou krankzinnig moeten lijken, en door naar de voorvertoningen te kijken krijg je het idee dat het alleen maar een reeks herhalingen zal zijn. Gelukkig laten de trailers tegenwoordig een totaal andere film zien dan wat er tot nu toe is gemaakt. Scott en zijn scenaristen hebben niet alleen een sciencefictionverhaal ontwikkeld dat in genoeg werkelijkheid is gesijpeld om op zijn minst als plausibel te worden beschouwd omwille van het verhaal, maar ze hebben ook alle kans dat het een valstrik is keurig in de kiem gesmoord. De atf-agent wordt binnengebracht en ontdekt dat het geen ongeluk was. Geïntrigeerd door de efficiëntie die hij tentoonspreidt, roept een fbi-agent, die zich door Val Kilmer aardig in bedwang heeft laten houden, hem naar binnen om een nieuw speeltje te bekijken dat ze moeten gebruiken om erachter te komen wie de dader is. Tijdens het gebruik van dit scherm van het verleden krijgt Denzel het gevoel dat hij al het mogelijke moet doen om te voorkomen dat wat hij in het heden ziet, zich ook in de toekomst zal voordoen, ongeacht de gevolgen die dat zal hebben. De zoektocht om het geweld een halt toe te roepen begint met een aantrekkelijke jonge vrouw die zonder het te weten een integraal onderdeel is geworden van wat er uiteindelijk zal gebeuren. Het mooie van deze film is dat er, omdat de tijdlijnen parallel aan elkaar worden getoond, veel vragen zijn die dringend beantwoord moeten worden. Ik moet alle betrokkenen nageven dat ze zichzelf in de schoenen van het publiek hebben geplaatst en stuk voor stuk een reden hebben geschreven voor alles. Alles wat in het verleden, het heden of de toekomst wordt gezien, heeft een reden en zal op een intelligente manier verklaard worden. Bovendien zijn de optredens fantastisch, zowel die van Denzel en Kilmer als die van de zwijgzame maniak Jim Caviezel en de emotioneel uitgeputte Paula Patton, en de beelden zijn uniek. Terwijl Scott de ultrakinetische bewerkingen en filters voor de hoofdactie heeft afgezwakt, is zijn stijl nog steeds te zien in de grafische weergave van hun scherm waarop het verleden te zien is. De bewegingssporen en snelheidscontroles geven een gestileerd digitaal bewerkingsprogramma een extra dimensie en zijn prachtig om te zien. De beste scène van Dejuit Vu is echter de krankzinnige achtervolging van een auto in het heden in de achtervolging van een voertuig in het verleden, beslist een wervelwind en bijna vlekkeloos georkestreerd. Ook al krijgt Ridley de loftuitingen en Tony de overproductie van het label, ik moet zeggen dat ze weliswaar het beste filmend duo van Hollywood zijn, maar dat ik de jongere Tony misschien de scherpte van puur filmisch vermaak moet geven. Het lijkt elk moment op te houden.
It's a real shame that everything I had read about Déjà Vu concerned the high-powered explosions and loud clatter of guru/producer Jerry Bruckheimer. No mention, except maybe as a footnote, was given to A-list director Tony Scott and the magic he has woven in his past three films. The man who brought us Top Gun has seen a sort of revival in style lately with the entertaining Spy Game, the amazing Man on Fire, and the kinetic Domino. Scott has taken the quick cuts of music videos and has infused them into his shooting style. His editor better be making some good money as these films fly by with filters, jump-cuts, grain, and camera angles swiveling at every turn. Greatly overshadowed by brother Ridley Scott and his more serious, award-winning epics, Tony has been pumping out some of the most solid and entertaining films of the past couple decades. With a reuniting of semi-regular star Denzel Washington, Déjà Vu proves that when Bruckheimer is paired with a like mind, his usual drivel can become great. Scott shows us how to hone the explosions, noise, and clutter to an effective level and gives us a helluva ride.<br /><br />Déjà Vu could have easily reduced itself to timetravel farce, going by the books to show a time warp in order to solve a crime. The far-fetched premise of being able to see the past as it happens four and a half days later should seem crazy and by watching the previews you are given the idea that it will be just a series of do-overs. Fortunately the trailers these days show a totally different movie than what has been crafted. Scott and his screenwriters have not only developed a sci-fi tale seeped in enough reality to at least be looked upon as plausible for the sake of the story, but they nicely tidy up any chance of their being a plothole. Our story begins with a devastating domestic terrorist act upon a ferry carrying over 500 people, Navy and family. Washington's ATF agent is brought in and discovers that it was no accident. Intrigued by the efficiency he displays, an FBI agent, played with nicely effective restraint by Val Kilmer, calls him in to check out a new toy they have to find who the perpetrator is. During the use of this screen of the past, Denzel acquires a feeling of obligation to do all he can to prevent what he sees from occurring in the present, no matter what consequences that might entail for the future. The quest to stop the violence begins with an attractive young woman who unknowingly has become an integral part in what will ultimately transpire.<br /><br />The beauty of this film is that with multiple timelines being shown parallel to each other, there are many questions that desperately need answering. To credit all involved, they appear to have put themselves in the audience's shoes and piece-by-piece wrote in a reason for everything. Anything that is seen either in the past, present, or future has a reason for being there and will be intelligently explained. Also, the performances are stellar, Denzel and Kilmer as well as a quietly maniacal Jim Caviezel and the emotionally exasperated Paula Patton, and the visuals unique. While Scott has toned down the ultra-kinetic cuts and filters for the main action, his style is still stamped on the graphics of their screen showing the past. The motion trails and speed scans lend a stylized digital editing program feel and are gorgeous to watch. Déjà Vu's best sequence, however, is the crazy car chase during the present in pursuit of a vehicle in the past, definitely a rush and orchestrated almost flawlessly. Even though Ridley gets the accolades and Tony gets the hack/overproduced label, I must say, while they are the best directing duo in Hollywood, I might have to give the edge on pure cinematic entertainment to the younger Tony. He is on a roll and doesn't seem to be stopping anytime soon.