Body and Soul is niet de beste vechtfilm, omdat de eerste helft van de film vaak te conventioneel en te conventioneel is, maar hij is zeker een kanshebber, ook al verliest hij de titel van _The Set-Up._ Het is zeker een van John Garfields beste rollen, toen hij eindelijk in de ring kwam: het toneelstuk _Gold Boy_ was alleen voor hem geschreven, zodat de producenten hem in plaats daarvan een bijrol konden geven, dus hier is sprake van een element van onafgemaakte zaken, hoewel het script van Abraham Polonski veel beter is dan dat van Odets, een nogal neerbuigend sprookje. Waar Odets bestond uit stereotypen, behandelden Polonsky en alle anderen in de film de bijrollen met waardigheid en respect: in een tijd dat Stepinfetchit het beeld was van het grote witte doek van Amerika, is Canada Lees optreden als de voormalige kampioen een openbaring omdat hij misschien niet veel filmtijd heeft, maar hij is een van de meest veelzeggende personages in het stuk, met een waardigheid en intelligentie die bijna ongehoord zijn voor een zwarte figuur uit de jaren veertig. De HUAC moet de aftiteling hebben gebruikt als wenslijst <0xE2><0x80><0x93> Polonsky, Garfield, Ann Revere, Lloyd Gough, Canada Lee, Art Smith, Shimen Ruskin, producent Bob Roberts en zelfs, zij het in mindere mate, cinematographer James Wong Howe (die oorspronkelijk beroepsbokser had willen worden en de gevechten fameus op rolschaatsen had gefilmd om een vloeiender gevoel voor beweging te krijgen), allemaal stonden ze of op de zwarte of op de grijze lijst, terwijl regisseur Robert Rossen dat lot slechts vermeed door namen te noemen. Sommigen waren niet eens communist (al waren de meesten lid van een minderheidsgroepering). Het is werkelijk afschuwelijk om te bedenken hoeveel mensen die bij de film betrokken waren, van top tot teen, hun carrière te gronde hadden gericht of zelfs, in het geval van Garfield en Lee, een vroegtijdige dood waren gestorven. Achteraf gezien heeft de beroemde, bijna laatste zin 'Wat ga je doen, me vermoorden? Iedereen gaat dood.' een bijzonder bittere klank.<br /><br />Afgezien van verschillende toekomstige slachtoffers van de zwarte lijst, staan er ook drie toekomstige regisseurs op de lijst (Robert Aldrich, Robert Parrish en Nathan Juran) en zijn er montages van een vierde, Gunther Von Fritsch, wiens regisseurscarrière nooit is hersteld van het feit dat hij door de Vloek van het Kattenvolk is ontslagen.
Body and Soul isn't the great fight movie  the first half of the movie is often too conventional and formulaic for that  but it's certainly a contender even if it loses the title to The Set-Up. It's certainly one of John Garfield's best roles, finally getting into the ring: the play Golden Boy had been written for him only for the producers to cast him in a supporting role instead, so there's an element of unfinished business here, though Abraham Polonsky's script is much better that Odets' rather patronising fairytale. Where Odets dealt in stereotypes, Polonsky and everyone else on the film treat the supporting characters with dignity and respect: at a time when Stepinfetchit was the image of big screen black America, Canada Lee's performance as the former champ is a revelation  he may not have much screen time, but he's one of the most clued-in characters in the piece, with a dignity and intelligence all but unheard of for a black character in the 40s.<br /><br />Despite the odd line like "If you wanna fight, fight for something, not for money," it's not an overtly political film, though that didn't stop it being used as evidence of communist subversion in the McCarthy era: few films can have had so many of its cast and crew blacklisted. Indeed, the HUAC must have used the credits as a wishlist  Polonsky, Garfield, Ann Revere, Lloyd Gough, Canada Lee, Art Smith, Shimen Ruskin, producer Bob Roberts and even, albeit to a lesser extent, cinematographer James Wong Howe (who had originally wanted to be a prizefighter and famously shot the bouts on rollerskates to get a more fluid sense of motion) all found themselves either blacklisted or greylisted, while director Robert Rossen only avoided that fate by naming names. Some weren't even communists (although most were members of minority groups). It's actually horrifying to consider just how many people involved in the film, from top to bottom, had their careers ruined or even, in the case of Garfield and Lee, were driven to an early death. In retrospect, the famed great almost-last line "What ya gonna do, kill me? Everybody dies." takes on a particularly bitter resonance.<br /><br />{Aside from several future blacklist victims, it also boasts three future directors among its credits (Robert Aldrich, Robert Parrish and Nathan Juran) as well as montages from a fourth, Gunther Von Fritsch, whose directorial career never recovered from being fired from Curse of the Cat People.}