Juni 1940. Terwijl het Duitse leger Frankrijk binnenvalt, vluchten hele gezinnen door het land. Het doet je misschien denken aan de setting van _Jeux interdits_ van René Clément. Het is precies hetzelfde, behalve dat je niet veel sympathie voor de personages voelt. De moeder (Emmanuel Béart) en haar kinderen vluchten en ontmoeten Yvan (Gaspard Ulliel), 16, die een soort mannelijke autoriteit weet te verwerven. Maar ze zijn allemaal niets anders dan zwervers (Egarés).<br />Wat is het addertje onder het gras? Nou, dit is Franse cinema, het soort dat de meeste filmcritici juist prijzen om zijn zwerflust. Je hebt een verhaal dat nergens toe leidt, personages die niets ontdekken zodat er niets belangrijks gebeurt. Maar de films zijn leuk en er is een beetje seks om je te bedanken voor het wachten. Dan is het voorbij en vraag je je af waarom je in deze bioscoop bent beland. Het is te laat om je dat af te vragen, je bent alles al vergeten, maar je weet waarom mensen naar popcornfilms gaan: ze zijn alles meteen vergeten, maar ze vonden het spannend.
June 1940. As the German army invades France whole families flee through the country. It may remind you of the setting for René Clément's Jeux interdits. It's quite the same save that you feel not much sympathy for the characters. The mother (Emmanuel Béart) and her children flee and meet Yvan (Gaspard Ulliel), 16, who settles sort of a male authority. But all of them are nothing but wanderers (Egarés).<br /><br /> So what's the hook? Well this is French cinema, that is the kind most film critics leniently praise precisely for wandering. You've got a storyline leading nowhere, characters discovering nothing so that nothing important happens. Ah but the pictures are nice and there's a little sex to thank you for waiting.<br /><br />Then it's over and you wonder why you wandered into this theatre. Too late to wonder, you've already forgotten everything but you know why people go to see pop-corn movies: they forgot everything right away but they had the thrills.