Ik heb Joseph Mitchells prachtige verzameling 'Up in the Old Hotel' gelezen, waarvan 'Joe Gould's Secret' een rol speelde, jaren geleden, en ik heb het altijd als een van mijn lievelingsboeken beschouwd. Ik was zo dankbaar dat iemand als Mitchell het tot zijn werk had gemaakt om midden in de eeuw door de stad te lopen en mensen te spreken wier ervaringen met New York tot het begin van de eeuw teruggingen, en uit de eerste hand verslag te doen van het leven in onze mooie stad, toen de dingen niet zo glanzend en glanzend waren als nu. Ik heb Mitchell altijd een echte held gevonden.<br />Nu, na deze film, denk ik negatief over hem. Was hij echt vanaf het begin zo ongevoelig voor dit onderwerp, Joe Gould? In de film lijkt hij nooit gefascineerd, maar uiteindelijk geïrriteerd <0xE2><0x80><0x93> hij leek van het begin af aan neerbuigend en afwijzend. Hij werd helemaal niet afgebeeld als een speurende kunstenaar <0xE2><0x80><0x93> alleen als een alledaagse huisvader die zijn werk doet om het brood op de plank te krijgen. Dat geloof ik gewoon niet van Mitchell.<br />Wil iemand het alsjeblieft verboden maken dat acteurs als Stanley Tucci en Hope Davis blijven optreden in die weeïge, kostbare indiefilms? 'Het is cool dat we deze interessante onderwerpen vinden en er films over maken,' <0xE2><0x80><0x93> niet om de beste vertaling in filmvorm te maken die ze kunnen maken.<br />Ian Holm was geweldig en het was leuk om NYC in die tijd afgebeeld te zien. De redacteur van de New Yorker leek de juiste man op de juiste plaats. Maar ik ben gek dat mijn gevoel van een persoonlijke held door deze film met verdachte bedoelingen wordt bezoedeld.
I read Joseph Mitchell's marvelous collection "Up in the Old Hotel," of which "Joe Gould's Secret" was a part, years ago and have always thought of it as one of my favorite books. I was so grateful that someone like Mitchell had made it his work to go around the city at mid-century and actually talk to people whose experiences of New York went as far back as the turn of the century, providing first-hand accounts of life in our fair city when things weren't so shiny and glossy as they are today. I always thought Mitchell a real hero.<br /><br />Now after this movie I think negatively of him. Was he really so callous toward this subject, Joe Gould, from the get-go? In the movie he never seems fascinated, but ultimately annoyed -- he seemed patronizing and dismissive from the very first. He wasn't depicted as a probing artist at all -- just a workaday family man doing his job to bring home the bacon. I just don't believe this about Mitchell.<br /><br />Will someone please make it illegal for actors like Stanley Tucci and Hope Davis to keep appearing in these cloying, precious little indies? I am so sick of them, particularly of her, what was at first her appealing acting style, the same in movie after movie after movie, now makes me want to shoot the screen. To me they seem to make these movies to feel good about themselves, "aren't we cool that we find these interesting subjects and make movies about them," -- not to make the best translation into film form that they possibly can.<br /><br />Ian Holm was terrific and it was fun to see NYC at that time depicted. The New Yorker editor seemed spot-on. But I'm mad to have my sense of a personal hero sullied by this film of suspect intentions.