De ideeën en de sfeer van deze film komen voort uit grote, universele horrorthema's: een afgelegen en griezelig Grieks eiland, verdwaalde toeristen, het tragische verhaal van een man die zijn vrouw en kind moest opeten om te overleven op zee, een eng oud landhuis... allemaal prachtige horror (en met een waarlijk tragisch monster, de ruggengraat van alle grote horror). De scène waarin Tisa Farrow in de put hangt en George Eastman (het kannibalenmonster) zijn hand uitsteekt om haar te grijpen, is meesterlijk spannend, en de scènes waarin Eastman de foetus en zijn eigen ingewanden opeet, blijven vandaag de dag, 25 jaar later, schokkend. Ik heb gemerkt dat ik veel verschillende horrorfilms over afgelegen eilanden heb vergeleken met deze, recentelijk Stuart Gordons 'Dagon'. maar ook 'Shockwaves', allebei geweldig, maar ze roepen niet echt de sfeer en klassieke horror op die Antropophagus wel oproept. Het Griekse volksliedje in het begin van de film voert me telkens wanneer ik het hoor terug naar de donkere kant van de afzondering van de kleine eilandjes in de Egeïsche Zee (de enige andere film waarin ik dit liedje heb gehoord is 'My Big Fat Greek Wedding'... het behoeft geen betoog dat het gebruik van het lied in MBFGW voor deze bloedhond een vreselijk irritante ervaring werd). Hoewel de sneden die ik van Antropophagus heb gezien wel schoongemaakt konden worden (en in de hele film in één taal werden omgezet), moeten deze cosmetische problemen niet voor moderne ogen vertaald worden in 'langzaam' en'saai'. Deze film is geestdriftig en verrukkelijk, met alle spanning en gruwelijkheid van zijn tijd in 90 minuten samengevat. Absoluut essentieel voor de Eurohorror-fan.
The ideas and atmosphere of this film come from great, universal horror themes: a secluded and creepy Greek island, lost tourists, the tragic-horror story of a man who had to eat his wife and child in order to survive while lost at sea, a scary old mansion ...all wonderful horror (and with a genuinely tragic monster, the backbone of all great horror). The scene in which Tisa Farrow is hanging in the well and George Eastman (the cannibal monster) is reaching out to grab her is masterful suspense, and the scenes of Eastman eating the fetus and his own entrails remain shocking today, 25 years later. I've found myself comparing many different secluded-island horror movies to this one, most recently Stuart Gordon's "Dagon," but also "Shockwaves," both great but neither quite evoking the atmosphere and classic horror that Antropophagus does. The Greek folk music piece early in the film draws me back, whenever I hear it, to the dark side of the seclusion of the little islands in the Aegean Sea (the only other film in which I have heard this song is "My Big Fat Greek Wedding" ...needless to say, the use of the song in MBFGW came off as terribly irritating to this gorehound). Though the cuts I have seen of Antropophagus could stand to be cleaned up (and converted into one language throughout the film), these cosmetic problems should not be translated into "slow" and "dull" to modern eyes. This film is spirited and delightful, with all of the suspense and grue of its era packed into 90 minutes. Absolutely essential viewing for the Eurohorror fan.