Ik heb de eerste serie alleen op dvd gezien, maar ik zou _The Sopranos_ samenvatten als een shakespeariaanse intrige met een Tarantino-achtig script. De serie is net zo goed als _Goodfellas_ en _Casino_, en bijna net zo goed als _The Godfather_ (en dus geen '10') en veel beter dan alle andere pogingen van Guy Ritchie. Hoewel er veel actie in zit, soms behoorlijk bloederig, is het verhaal op karakters gebaseerd. Zelfs een paar van de minder belangrijke personages dragen bij aan grote verhaallijnen, zoals de relatie van de priester (of het gebrek daaraan) met Carmilla en de vrouw van de restauranthouder, en Christopher en zijn domme vriend (die het niet lang heeft uitgehouden (een genomineerde voor de Darwin Award?))<br />Afgezien van de plot, het script en de acteerprestaties, waren er nog andere redenen waarom ik het een goed verhaal vond.<br /><br />1. Ik kreeg zin om naar New Jersey te gaan en pasta met tomatensaus te eten. 2. De muziek. 3. Die laat zien dat iedereen letterlijk aan psychische problemen kan lijden.
I've only watched the first series on DVD, but would summarise The Sopranos as a Shakespearean plot with a Tarantino-like script. The series is as good as Goodfellas and Casino, and almost as good as The Godfather (hence not a "10"), and far better than any of Guy Ritchie's efforts. Although there's plenty of action, some of it pretty bloody, the story is character driven. Even some of the minor characters contribute to great story lines; e.g. the priest's relationship (or lack of) with Carmilla and the restaurateur's wife, and Christopher and his dimwit friend (who didn't last very long (a Darwin Award nominee?))<br /><br />Apart from the plot, the script and the acting, the other reasons I liked it;<br /><br />1. It made me want to visit New Jersey and eat pasta with a tomatoey sauce. 2. The music. 3. It shows that literally anyone can suffer from mental health problems.