De film van Craig Lucas is een stuk pretentieuze Hollywood-onzin, met als enige uitzondering de geweldige Patricia Clarkson, die de rol van de 'gewonde' Hollywood-vrouw speelt en een zeer ontroerende en empathische vertolking geeft.<br /><0x3E> Vanaf de eerste scènes tussen Peter Sarsgaard, Robert en de knappe Cambell Scott, Jefferey, komt deze film mij, als schrijver in Los Angeles, niet geloofwaardig voor, als hij op zo'n nonchalante en onprofessionele manier naar een directeur van de studio gaat om de aankoop van zijn script te bespreken. Die hele kantoorscène is gewoon te dwaas voor woorden <0xE2><0x80><0x93> zelfs die van Robert. Elke schrijver zou er een moord voor doen om in zijn positie te verkeren, laat staan om zo onverschillig te zijn over het feit dat zijn script aan een grote studio werd verkocht.<br /><br />De gebruikelijke glamoureuze setting in Malibu, de zon die ondergaat boven de blauwe Stille Oceaan, die limorit waarin iedereen champagne drinkt op het goede leven in Hollywood als je het eenmaal hebt gemaakt, leek zo'n saai cliché. En de scènes waarin Jefferey steeds tegen Robert zegt: 'Je bent zo mooi', gaan alle clichés te boven.<br />Ja, we hebben allemaal iemand verloren van wie we houden, maar de manier waarop deze figuren discussiëren, online chatten en elkaar bedriegen, brengt geen empathie met hun verhalen, noch met hun publiek. En de laatste scène is geen tranentrekker, maar slechts een afspiegeling van wat bedrog en leugens voor je ondergang kunnen betekenen.<br />Mijn aanbeveling: als je een opname van duister Hollywood wilt, moet je het bij de intrigerende MULHOLLAND DRIVE houden, en niet bij DE STERVENDE GAUL.
Craig Lucas' film is a piece of pretentious Hollywood crap, with the only saving grace that of the wonderful Patricia Clarkson who plays the "wounded" Hollywood wife in the film and delivers a very poignant and empathetic performance.<br /><br />From the first scenes between Peter Sarsgaard, Robert, and the handsome Cambell Scott, Jefferey, this film doesn't ring true to me as a writer in Los Angeles, as he heads to meet a Studio executive in such a nonchalant and unprofessional manner to discuss the purchase of his script THE DYING GAUL. That whole office scene is just too silly for words-even Robert's...Any writer would die to be in his position, let alone to be so uncaring about his script being sold to a major studio.<br /><br />The usual glamorous Malibu settings, sun setting over the blue Pacific, that limo ride where everyone is sipping champagne to the good life in Hollywood once you make it, just seemed such a boring cliché. And the scenes where Jefferey keeps saying to Robert, "you're so beautiful", are beyond trite dialog.<br /><br />Yes, we all have lost someone we love to death, but the way these characters discuss, chat online and deceive one another is not bringing any empathy to their stories, nor for their audience. And the last scene is not a tear jerker, just a reflection of what deception and lies can create for your downfall.<br /><br />My recommendation, you want a shot of dark Hollywood, stick to the intriguing MULHOLLAND DRIVE for viewing, not THE DYING GAUL.