Na het zien van Meryl Streep en Kevin Kline in de recente ensemblefilm 'A Prairie Home Companion' was het geweldig om hun dramatische optredens te zien in 'Sophie's Choice', de film die hen beroemd maakte. Hier spelen ze Sophie en Nathan, een wispelturig jong stel dat in de zomer van 1947 in een pension in Brooklyn woont. Hun verhaal, en uiteindelijk het verhaal van de Poolse Sophie die tijdens de Tweede Wereldoorlog in een concentratiekamp zit, wordt verteld door de ogen van Stingo (Peter MacNichol), hun jonge zuiderbuur.<br />Hoewel er andere personages in voorkomen, vooral in de flashbacks, is 'Sophie's Choice' voornamelijk een drama met drie personen dat gebaseerd is op subtiele interacties. Meryl Streep kan altijd een genuanceerde voorstelling geven, maar vooral in deze rol weet ze de lat hoog te leggen. Ze spreekt drie talen (inclusief een heel realistische vertolking van hoe buitenlanders kunnen aarzelen en naar woorden zoeken als ze Engels spreken), verandert van een afgetobde Auschwitz-gevangene in een mooie 'bloeiende roos', wordt zelfs tijdens de dolle streken of de romantische momenten die ze met Nathan deelt verteerd door schuldgevoelens en geeft een briljante vertolking van een heel complex personage. Haar grote scènes met nazi-officieren zijn natuurlijk indrukwekkend, maar ik werd net zo geraakt door kleinere momenten: de hartverscheurende emoties die Sophies naoorlogse wonden onthullen, of het buitengewone gesprek dat ze heeft met de dochter van een nazi.<br />Kline werpt zich in de rol van de...'<br />Kline werpt zich in de rol van de...' De rol van Nathan is ook indrukwekkend: hij gaat van charmant naar dreigend. MacNichol voldoet niet aan deze (toegegeven: hoge) eisen. Hij kan de onschuldige, onschuldige jongen spelen, maar hij lijkt altijd een beetje dom en passieloos. De film zou effectiever zijn als Stingo werkelijk veranderd leek door zijn ervaringen met Sophie en Nathan.<br />Ondanks Stingo's zwakte als personage, vond ik de ongebruikelijke structuur die Sophies verhaal geleidelijk aan onthulde, in flashbacks die steeds dichter bij de ultieme verschrikking kwamen, wel leuk. De film is goed gefilmd en sommige Brooklyn-scènes zien eruit alsof ze zo uit een film uit de jaren veertig hadden kunnen komen. Maar geen enkele regisseur uit de jaren veertig zou de wreedheden van de Holocaust zo direct onder ogen hebben gezien, en er waren maar weinig actrices uit welk tijdperk dan ook die een voorstelling als die van Streep hadden kunnen geven.
After enjoying Meryl Streep and Kevin Kline in the recent ensemble comedy "A Prairie Home Companion," it was great to see their dramatic performances in "Sophie's Choice," the movie that made them famous. Here, they play Sophie and Nathan, a volatile young couple living in a Brooklyn boardinghouse in the summer of 1947. Their story, and eventually the story of the Polish Sophie's time in a concentration camp during World War II, is presented through the eyes of Stingo (Peter MacNichol), their young Southern neighbor.<br /><br />Though other characters appear, especially during the flashbacks, "Sophie's Choice" is largely a three-person drama that relies on subtle interactions. Meryl Streep can always be counted on to give a nuanced performance, but here, especially, she raises the bar. Speaking three languages (including a very realistic portrayal of how foreigners can hesitate and hunt for words when speaking English), going from a haggard Auschwitz inmate to a pretty "blooming rose," consumed by guilt even during the madcap or romantic moments she shares with Nathan, she gives a brilliant performance of a very complex character. Her big scenes with Nazi officers are of course powerful, but I was equally struck by smaller moments: the heartbreaking little flashes of emotion that reveal Sophie's postwar wounds, or the extraordinary conversation she has with a Nazi's daughter.<br /><br />Kline throws himself into the role of the "fatally glamorous" Nathan and also displays impressive range: he goes from charming to menacing. MacNichol is not up to these (admittedly high) standards. He can play the wide-eyed innocent, but he always seems somewhat thick-headed and lacking in passion. The movie would be more effective if Stingo seemed more truly changed by his experiences with Sophie and Nathan.<br /><br />Despite Stingo's weakness as a character, I liked the unusual structure that reveals Sophie's story gradually, in flashbacks that draw closer and closer to the ultimate horror. The movie is nicely shot and some of the Brooklyn scenes look as though they actually could have come from a 1940s movie. But no director from the 1940s would have confronted the brutalities of the Holocaust so directly, and few actresses from any era could have given a performance like Streep's.