The Petrified Forest is een filosofisch-romantisch verhaal over het leven op de meest desolate plekken, vandaar de titel. Het speelt zich af in het gebied van de Petrified Forest in Noord-Arizona. Een intellectuele lifter, gespeeld door Trevor Howard, komt terecht in een wegrestaurant dat gerund wordt door een trotse, traditionalistische man, zijn dromerige dochter Bette Davis en haar grootvader, een oude man met een heleboel verhalen over vroeger en een fascinatie voor bandieten.<br />Toen Davis' moeder als jong kind weer naar Frankrijk verhuisde, had ze het gevoel dat alles in haar hart met haar mee verhuisde, waardoor ze een lege huls van zichzelf achterliet in het huis van haar strenge, puriteinse vader. Als Howard arriveert, is hij zo veel meer geschoold en wijs, hij is de hele wereld over geweest, en alleen al door die achtergrond trekt hij van nature meer in gesprekken met vreemden dan over koetjes en kalfjes, en richt hij zich uiteindelijk op degene die geschikt is om zijn avontuurlijke, idealistische, vreemd nederige bestaan binnen te gaan. Die uiteindelijke focus is het personage van Bette Davis, zijn eenzame serveerster, niet in haar element, voor wie hij belangstelling toont om haar schilderijen te zien en haar haar favoriete gedicht te horen opzeggen. Voor Howard, die zichzelf als een mislukte schrijver beschouwt, is zij de toekomst, en hij vindt haar enthousiasme en optimisme zowel vertederend als verfrissend.<br />In dit niets van een wereld stort Humphrey Bogart zich halsoverkop in deze wereld van niets. Hij slaat de door en door verrotte persoonlijkheid van zijn personage, een gezochte gangster, die met zijn bende boeven iedereen in het restaurant gegijzeld houdt. Maar een deel van de dode huid van het leven is afgebladderd en teruggeslagen. Trevor Howard komt tot de kern van de stimulerende woordenwisseling met de stoïcijnse schurk Bogart en sluit een overeenkomst met hem. Nu Davis toevallig niet in de kamer is, tekent Howard een verzekeringspolis voor haar en vraagt hij Bogie hem dood te schieten. Hij redeneert dat hij geen nut heeft voor een roos die water nodig heeft, zoals Davis, als hij nog leeft. De wereld lijkt gewoon niet op die manier te werken. Maar als hij dood is, kan ze haar dromen waarmaken.<br />Net als de individualistische hoofdpersoon van Howard is de film een diepgaand compromis. Hij neemt geen genoegen met een film noir. Hij neemt geen genoegen met een liefdesverhaal. Zelfs als je het onderwerp van je film in dezelfde plot met dat van een ander in verband brengt, kan het binnen één genre blijven, één conventionele omgeving. Sherwood en degenen die zijn stuk hebben aangepast, voeren een confrontatie op tussen de twee visies, houden ze naast elkaar en vertellen over hun schokkende verenigbaarheid. Dat is wat het Petrified Forest zo bijzonder maakt. Voor een schilderij dat in de jaren dertig is gemaakt, is het uitzonderlijk geschreven en gespeeld, een tijdloos werk van gretigheid en tederheid te midden van collega's die elkaars tegenpolen waren.
The Petrified Forest is a philosophically romantic story of life in the most desolate places, hence the title. It's set in the Petrified Forest area in northern Arizona. An intellectual hitchhiker played by Trevor Howard drifts into a roadside diner run by a proud, traditionalist man, his dreamy daughter Bette Davis, and her grandfather, an old man with a lot of stories about the old days and a fascination with outlaws.<br /><br />When Davis's mother moved back to France when she was a young child, she felt like everything in her heart moved there with her, leaving her an empty shell of herself living with her stern, purist father. Davis reads poetry, dreams about visiting Bourges and wants to study art. But she's in a dry, dead nowhere working a tedious job and being pursued stubbornly by hunky jocks. When Howard arrives, he is so much more schooled and wise, having been all around the world, and by that mere background, he draws naturally in to conversation with strangers beyond small talk and eventually focuses in on the one fit to enter his adventurous, idealistic, strangely humble existence. That eventual focus is the character of Bette Davis, his lone waitress, out of her element, to whom he expresses interest in seeing her paintings and hearing her recite her favorite poem. To Howard, who appears to sees himself as an unsuccessful writer, she is the future and he finds her enthusiasm and optimism both endearing and revitalizing.<br /><br />Hurtling headlong into this nonentity of a world is Humphrey Bogart, nailing the rotten-to- the-core persona of his character, a wanted gangster, who with his gang of ruffians, holds everyone in the diner hostage. However, some of life's dead skin has been blistered and peeled back. Trevor Howard gets to the heart of exchanging stimulating words with the stoic villain of Bogart, and makes an agreement with him. With Davis out of the room by chance, Howard signs over an insurance policy to her and asks Bogie to shoot him. His rationalization is that he is of no use to a rose in need of watering like Davis if he is alive. The world simply does not seem as if to work that way. If he is dead, however, she can live her dreams.<br /><br />Like Howard's individualist protagonist, the film is a profound compromise. It does not settle for a film noir. It does not settle for a love story. Even involving one's subject matter with another's in the same plot may remain within one genre, one conventional environment. By not so much combining the two but rather looking both ways in perceiving an impression of the world, Robert E. Sherwood and those who adapted his play, stages a confrontation between the two outlooks, holding them up side by side and relating their shocking compatibility. That is what is very special about The Petrified Forest. For a picture made in the 1930s, it is exceptionally written and acted, a timeless work of eagerness and tenderness amidst peers which were poles apart.