Ik ben altijd op zoek naar het werk van Vincente Minnelli, een regisseur die ons veel klassiekers uit Hollywood heeft bezorgd. Dit was een interessante film, maar niet bijzonder meeslepend.<br />Het was allemaal min of meer voorspelbaar, want je kon het handschrift op de muur zien: de dood van Moira, het opgroeien van Ricky Nelson/Farley Granger en het uiteindelijke succes van Douglas en Angeli. Zo wist je bijvoorbeeld dat Angeli's personage niet zou sterven aan de trapeze, aangezien ze de dood van haar man al had meegemaakt. Het vinden van een nieuwe liefde droeg bij aan haar geluk, dus zou het voor het publiek in die tijd wreed zijn geweest als ze uiteindelijk zou sterven. Ik had _De Rode Schoen_ nog niet gezien, dus ik was niet geschokt of teleurgesteld toen ik zag hoeveel de film op de vorige leek. Moira en James Mason waren allebei prima. Ze was een echte schoonheid. Volgens Robert Osborne, de gastheer van TCM, werd een eerdere film met Mason als hoofdrolspeler ook als basis voor deze film gebruikt.<br />Leslie Caron is altijd verrukkelijk; Lili is voor mij haar beste rol. Wat schoonheid betreft, ik heb haar nooit mooi gevonden. Op een vreemde manier wel schattig, maar niet mooi. Ik vond haar charmant. Nelson, Barrymore en Granger waren ook prima. <br />Kirk Douglas zag er uit als een filmster, een man die bijna te knap was voor zijn eigen bestwil; Angeli's optreden had de onschuldige blik van een hinde die ze goed speelde. De trapezenummers zagen er realistisch uit en ik vermoed dat Douglas de meeste van zijn stunts zelf deed. Hij was een echte atleet en hij zag er in zijn rol overtuigend uit. Angeli zag er ook heel geloofwaardig uit.<br />De film is de moeite van het bekijken waard, ook al is hij niets voor de grote sterren van het klassieke Hollywood.<br />Ik genoot ook van het thema van Paganini; ik had er ook van genoten in _Somewhere in Time_, dus het verbaasde me dat ik het ook in een eerdere film hoorde.<br />' Het is de moeite waard om het na te trekken, maar ik denk niet dat ik het geduld zou hebben om de film telkens weer te bekijken.
I always seek out the work of Vincente Minnelli, a director who gave us many Hollywood classics. This was an interesting film, but not an extremely compelling one.<br /><br />It was all kind of predictable since you could see the handwriting on the wall: the death of Moira, the growing up of Ricky Nelson / Farley Granger, and the ultimate success of Douglas and Angeli. For example, you knew Angeli's character would not die up on the trapeze since she had already suffered the death of her husband. Finding a new love added to her happiness, so it would have been cruel to audiences back then to have her die in the end.<br /><br />I have not yet seen The Red Shoes, so I was not shocked or disappointed how much the sequence resembled the earlier film. Moira and James Mason were both fine. She was a real beauty. According to the TCM host Robert Osborne, a previous film starring Mason was also used as the basis of this sequence too. <br /><br />Leslie Caron is always delightful; her best performance, for me, is in Lili. As for beauty, I have never thought she was beautiful. Cute in an odd way but never beautiful. I thought she was charming. Nelson, Barrymore, and Granger were also fine.<br /><br />Kirk Douglas looked Hollywood hunky and totally like a leading man, one who was almost too handsome for his own good; Angeli's performance had the doe like look of innocence she portrayed well. The trapeze sequences did look realistic, and I suspect Douglas did most of his stunts himself. He was quite the athlete, and he looked convincing in the part. Angeli also looked quite believable as well.<br /><br />The film is worth seeing, even if nothing for the great stars of classic Hollywood.<br /><br />I also enjoyed hearing the Paganini theme; I had loved it in Somewhere in Time as well, so I was surprised to hear it in another earlier film as well.<br /><br />It's worth checking out, but not a film I think I would have the patience to see over and over.