Laat ik beginnen met te zeggen dat ik een grote fan van Van Wilder was en van al het werk van Kal Penn genoot, of het nu ging om Van Wilder, Harold & Kumar of zelfs om de Amerikaanse Desi. Deze film was echter een ramp. De plot is fantasieloos; Taj arriveert op een Britse universiteit en leidt een niet bij elkaar passende groep losers tegen een rijk, sociaal elitaire club in een intra-broederschapswedstrijd. Het voorwerp van Tajs affectie blijkt helaas de vriendin van zijn grootste tegenstander te zijn, het hoofd van de rivaliserende studentenvereniging (zie de oorspronkelijke Van Wilder voor een overduidelijk vergelijkbare romantische situatie).<br />Dit was gewoon helemaal niet grappig. Ik barstte vrij gemakkelijk in lachen uit en lachte minder dan 5 of 6 keer in een half uur. En zelfs dan deed ik het alleen maar omdat ik het gevoel had dat ik 10 pond was afgevallen, en als ik ook maar één keer niet had gelachen, zou ik mijn geld kwijt zijn geweest. De enige goede scènes zijn die waarin Tajs ouders spelen, die minder dan 10 minuten in de film zitten en erin slagen mijn cijfer van een 1 naar een 2 te trekken. Elke andere grap was afgezaagd, niet grappig en verder saai. Het schrijven en regisseren waren zo ongeïnspireerd dat het eigenlijk pijnlijk was om naar deze film te kijken. Het probleem met deze film was ook half-conceptueel, aangezien Taj alleen in Van Wilder grappig was in de beperkte doses die we kregen. Gekke indiaanse accenten zijn niet genoeg om een anderhalf uur lang slecht geschreven treinongeluk te veroorzaken, en dat is wat we hier zagen.<br />Wat me echt dwarszat, was dat ik Kal Penns carrière voor mijn ogen voelde wegkwijnen. Ik begrijp echt niet hoe iemand die dit script heeft gelezen, en vooral hij, erin zou kunnen toestemmen het te doen, want hij was de enige acteur met een toekomst in deze film. Hij was op z'n minst een beetje op dreef na een reeks fatsoenlijke optredens, en dan komt hij met die onzin. Ik kan alleen maar hopen dat de filmstudio's hem zullen vergeven, want het was moeilijk om dit te zien.
First let me start by saying I was a huge Van Wilder fan and enjoy all of Kal Penn's work, be it in Van Wilder, Harold & Kumar, and even American Desi. This film, however, was a disaster. The plot is unimaginative; Taj arrives in a British university and leads a misfit group of losers against a wealthy, socially elite house in an intra-fraternal competition. The object of Taj's affection unfortunately winds up being the girlfriend of his biggest antagonist, the head of the rival fraternity house (see the original Van Wilder for a blatantly similar romantic situation).<br /><br />This just wasn't funny at all. I crack up pretty easily and laughed less than 5 or 6 times during an hour an a half. And even then, I was forcing it just because I felt like I forked down $10, and if I didn't even laugh once, I'd have been bamboozled of my money. The only redeeming scenes are those featuring Taj's parents, who are in the film for less than 10 minutes and managed to pull my rating from a 1 to a 2. Every other joke was corny, unfunny, and otherwise dull. The writing and directing were so uninspired that it was actually painful to watch this movie. The problem with this film was half conceptual too, since Taj was only funny in Van Wilder in the limited doses we got. Goofy Indian accents aren't enough to carry an hour and a half long poorly written train wreck, and that's what we saw here.<br /><br />The thing that really bothered me was that I could feel Kal Penn's career dying before my eyes. I really don't know how anyone who read this script could agree to do it, especially him, because he was the only actor with a future in this movie. He had at least moderate buzz going for him after a string of decent performances, and then releases this nonsense. I can only hope that movie studios will forgive him, because it was difficult to watch this.