Alfred Hitchcocks laatste samenwerking met producent David O. Selznick, die geen van beiden de sappen kunnen laten stromen met dit saaie, enigszins zinloze rechtbankdrama. Alida Valli is de kalme weduwe van een rijke, blinde Britse kolonel die is vergiftigd; ze wordt beschuldigd van de moord en wordt verdedigd door advocaat Gregory Peck, een getrouwde man met een onberispelijke staat van dienst in de rechtszaal, die onmiddellijk door haar geobsedeerd raakt, ook al lijkt ze hem met minachting te bezien. Dus... heeft ze het gedaan of niet? Hitchcock, die werkt vanuit een scenario dat is aangepast aan de roman van Robert Hichens' vrouw Alma Reville (hoewel anderen er tot Hitch' ongenoegen ook hun steentje aan hebben bijgedragen), lijkt geen interessante facetten van Valli als actrice te kunnen ontdekken <0xE2><0x80><0x93> of misschien wilde hij haar ijskoud houden? Hoe dan ook, ze is een goed gekapte leegte op het witte doek, zonder dat er iets onder de oppervlakte borrelt. Gregory Peck, die de spreekwoordelijke witte pruik mag dragen tijdens de laatste scènes, voert de regie terwijl hij de getuigen het vuur na aan de schenen legt, maar we komen er nooit achter wat deze man drijft, of waarom hij zijn belangstelling voor zijn vrouw Ann Todd (die in haar eerste scènes wat pit heeft, maar die vrij snel verliest vanwege haar melodramatische pathos) verliest. Charles Laughton (als de rechter) en Ethel Barrymore hebben een paar mooie momenten, maar Charles Coburn als Sir Simon Flaquer is weer eens een zure ouwe bok (hij kan niet eens gebroken glas in de open haard gooien zonder dat het lijkt alsof hij ervan walgt). De productie ziet er goed uit (vooral wanneer Valli naar haar cel wordt gebracht, of wanneer Peck haar betoverende slaapkamer inspecteert), maar de krachtmeting in de rechtszaal is nogal routineus, net als de finale.
Alfred Hitchcock's final collaboration with producer David O. Selznick, neither of whom can get the juices flowing with this dull, somewhat pointless courtroom drama. Alida Valli is the placid widow of a wealthy, blind British Colonel who was poisoned; she's charged with his murder and is defended by barrister Gregory Peck, a married man with an impeccable courtroom track record who immediately becomes obsessed with her even though she seems to regard him with disdain. So...did she or didn't she? Hitchcock, working from a screenplay adapted from Robert Hichens' novel by wife Alma Reville (though others put in their two cents, to Hitch's displeasure), cannot seem to elicit any interesting facets from Valli as an actress--or perhaps he meant to keep her stone-cold? Either way, she's a well-coiffed void on the screen, with nothing simmering under the surface. Gregory Peck, who gets to wear the proverbial white wig in the final reels, is commanding while grilling the witnesses, but we never learn what makes this man tick, or why he should lose interest in wife Ann Todd (who has some spunk in her early scenes, but loses it fairly quickly for the sake of melodramatic pathos). Charles Laughton (as the judge) and Ethel Barrymore have some fine moments, but Charles Coburn as Sir Simon Flaquer is once again a sour old coot (he can't even toss broken glass into the fireplace without seeming disgusted). The production looks good (particularly when Valli is led down into her cell, or when Peck inspects her glamorous bedroom), but the courtroom showdown is rather rote, as is the finale. ** from ****