Ik vind het moeilijk om de boodschap van dit voorval te verwerken, het komt niet zo positief op me over. Je hebt de jonge Henry die Bolie Jackson geweldig vindt <0xE2><0x80><0x93> 'Jij bent mijn vriend Bolie, jij bent mijn goede en intieme vriend'. Ik moet je zeggen dat dat soort vriendschap meer waard is dan wat ook ter wereld. Omdat er niet genoeg mensen op de wereld zijn om in magie en wensen te geloven, vond ik het bijna wreed dat Bolie Henry's grote, grote wens wegnam om iets geweldigs voor zijn vriend te doen. Ja, ik weet het, Bolie probeerde Henry te helpen beseffen dat de 'echte' wereld niet zo is.' Je kunt wel hopen en wensen doen, maar zou het zo erg zijn geweest om Henry te helpen in wonderen te geloven? Je weet wel, het soort wonderen dat lijkt op 'Ja, Virginia', het soort dat van een loser een winnaar maakt met een gebed en een'maak het nou maar waar'. Ik vond het een beetje triest dat Henry aan het eind van het verhaal 'opgroeide' in het besef dat hij misschien te oud was voor magie en wensen. Ik doe mijn best om een alternatief einde voor het verhaal te bedenken, maar ik kom niets te weten. Het lijkt erop dat Rod Serling zichzelf deze keer in een hoek heeft gemanoeuvreerd en geen slimme uitweg heeft kunnen bedenken. Misschien had Henry beter kunnen leren dat proberen en falen beter is dan helemaal niets proberen, en zou Bolie een betere vriend zijn geweest omdat hij die leraar was.
I'm having difficulty assimilating the message of this episode, it doesn't come across as all that positive to me. You have young Henry who thinks the world of Bolie Jackson - "You're my friend Bolie, you're my good and close friend". I have to tell you, that kind of friendship is worth more than anything else in the world. With not enough people in the world to believe in magic and wishes, I found it almost cruel that Bolie would take away Henry's big, tall wish to do something wonderful for his friend. Yes, I know, Bolie was trying to help Henry realize that the 'real' world doesn't work on hopes and wishes, but would it have been so bad to help Henry believe in miracles? You know, the kind of miracles that resemble 'Yes, Virginia', the kind that turns a loser into a winner with a prayer and a just make it so. I thought it just a little sad that Henry 'grew up' at the end of the story by realizing that he might be too old for magic and wishes. I'm trying hard to come up with an alternate ending for the story, but I'm coming up empty. It seems like this time, Rod Serling painted himself into a corner and couldn't come up with a clever way out. A better take away might have been for Henry to learn that trying and failing is better than not trying at all, and would have made Bolie a better friend for being that teacher.