De openingsscène bestaat uit een prachtig meeslepend gezang voor het land en degenen die daar zwoegen, terwijl de rest van de film probeert door te gaan met dat nobele thema. Het lijdt geen twijfel dat dit een van de prijzenswaardigste filmprojecten van de afgelopen tien jaar is. Maar ondanks alle oprechte bezorgdheid is er nog steeds te veel theater naar mijn zin. Ik weet het, de film wordt over het algemeen toegejuicht door de critici, en er valt veel te zeggen voor de constante neerbuigende blik op de benarde situatie van de zuidelijke slavendrijver. Maar veel van de personages en scènes hebben ook iets gekunstelds dat de naturalistische aanpak van regisseur Renoir tenietdoet.<br />Denk aan Beulah Bondi's overdreven rol van oma. Het is de bedoeling dat ze amusant, bijtend commentaar op de gebeurtenissen geeft om de ontberingen van de plot wat te verlichten. Het probleem is dat zowel zij als de camera onze neus in de rol wrijft. Ze hadden net zo goed een bordje om haar nek kunnen hangen met de tekst'strakke oude vrouw'. De slechte make-up maakt het er ook niet beter op en herinnert ons er voortdurend aan dat de Tuckers per slot van rekening niet meer zijn dan een zogenaamde familie. Aangezien zij de centrale figuur is, zijn de tekortkomingen in haar wilde, ogen rollende optreden moeilijk te negeren.<br />De andere acteurs zijn prima, vooral Scott in de hoofdrol als Sam. Maar zowel hij als zijn vrouw Nona (Field) zijn meer stereotypen dan multidimensionale mensen. is de nobele, onvermoeibare werkster, en dat is zij ook. Samen zijn ze onwankelbaar in hun steun aan elkaar en de boerderij. En als Sam na de overstroming inderdaad wankelt, is het Nona die de kracht vindt om vol te houden. Dus het is de hele familie, en niet alleen Sam, die de boerderij tot een succes zal maken. Dat is een goed punt voor het scenario. Het probleem is dat Sam en Nona gewoon te goed zijn om geloofwaardig te zijn in het aangezicht van alle tegenslagen. Minstens één scène waarin de emotionele tol van de ontwrichtende lasten wordt uitgedrukt, zou een meer menselijke dimensie hebben toegevoegd. Schrijver Renoir heeft simpelweg te veel nadruk gelegd op de nobelheid van de twee personages, waardoor ze eerder symbolen worden dan complexe, echte mensen.<br />Aan de andere kant is de vijandige buurman Devers (Naish) de interessantste van de personages. Zijn duistere, rancuneuze aard lijkt te komen van de onbekende co-auteur William Faulkner, die zich specialiseerde in zulke gotische persoonlijkheden. Het echte, hartverscheurende verhaal over wat het betekent om een boerderij te beginnen, wordt verteld door de verbitterde oude man in wat naar ik aanneem de centrale scène van de film is. Hij heeft succes gehad, maar dat succes heeft hem hard en gemeen gemaakt, en nu leeft hij in angst dat iemand boven hem zal uitstijgen. Ik wou dat het scenario die duistere impact niet had verraden voor de prijs van een grote vis in wat mij een heel onwaarschijnlijke draaiscène op de rivieroever lijkt.<br />De deugden van de film zijn vrij duidelijk. Er is een echte poging om de armoede op het platteland en de gevolgen daarvan voor de mensen te laten zien, nooit een Hollywood-succes. Als de kleine Daisy liefdevol de ruwe dekenjas aantrekt, werd ik herinnerd aan een wereld die zo gemakkelijk werd overgeslagen in een land van gecommercialiseerde winkelcentra. Idem dito voor het goed doorbakken opossumfeestmaal, waar de simpele handeling van eten zoveel meer betekent. En vooral wanneer de familie en wij ons rond het haardvuur verzamelen om in de gloed te turen met ogen die veel ouder zijn dan de onze. Dit zijn onuitwisbare scènes die boven het filmdoek uitstijgen en alleen al daarom de prijs van de film waard zijn.<br /><br />Misschien was er een Europese auteur buiten het gebruikelijke kader van de studio nodig om zo eerlijk mogelijk om te gaan met zo'n niet-commercieel thema. Maar de locatieopnamen en het aandringen op het niet-glamoureuze, tot en met het helemaal niet-Hollywood-bargoens, samen vormen zo te zien een poging tot een eerlijke weergave. Natuurlijk komen Renoirs welbekende humanisme en uitbundige humor in de partyscene terug in wat neerkomt op een folkloristische viering van leven en gemeenschap. En dan is er ook nog die veelzeggende scène tussen Sam en Tim (Kemper) waarin de een de bijdrage van de ander waardeert in het voorzien in de behoeften van de gemeenschap. Wat de betreurenswaardige tekortkomingen van de film ook mogen zijn, de boodschap blijft een krachtige boodschap die voortdurend herhaald moet worden, vooral in onze eigen cynische tijden. Jammer dat Renoir niet aan deze kant van de Atlantische Oceaan is gebleven. Zijn invloed op onze eigen filmmakers zou hen in de broodnodige richting hebben geduwd.
The opening shot amounts to a wonderfully compelling hymnal to the land and those who toil there, while the rest of the movie attempts to follow through with that noble theme. There's no doubt that this is one of the most laudable movie projects to come out of the decade. But for all the earnest concern, there's still too much of the theatrical for my liking. I know, the film is generally hailed by critics, and there's much to be said for its consistent down-and-dirty look at the plight of the southern share-cropper. But there's also a staginess to many of the characters and scenes that blemishes director Renoir's naturalistic approach. <br /><br />Consider Beulah Bondi's over-the-top turn as Granny. She's supposed to offer amusingly caustic comments on events as relief from the rigors of the plot. The trouble is that both she and the camera rub our nose in the role. They just as well have hung a sign around her neck saying "crusty old woman". The bad make-up job doesn't help either and serves as a constant reminder that the Tuckers are after all only a make-believe family. Since she's a central character, the flaws in her wild eye-rolling performance are hard to ignore. <br /><br />The other acting is fine, especially from Scott in the lead role as Sam. However, both he and wife Nona (Field) are more stereotypes than multi-dimensional people. He's the noble, tireless worker, and so is she. Together, they are unwavering in their support of each other and the farm. And when Sam does waver after the flood, it's Nona providing the strength to persevere. Thus, it's the whole family and not just Sam plowing the field that will make the farm a success. That's a good point for the script to make. The trouble is that Sam and Nona are simply too good to be believable in the face of all the adversity. At least one breakdown scene where the emotional toll of the wrenching burdens is expressed would have added a more human dimension. Writer Renoir is simply too insistent on the nobility of the two characters, turning them more into symbols than complex real people.<br /><br />On the other hand, the hostile neighbor Devers (Naish) is the most interesting of the characters. His dark resentful nature would appear to come from uncredited co-writer William Faulkner who specialized in such Gothic personalities. The real agonizing story of what it means to start up a farm is told by the embittered old man in what I take to be the movie's central scene. He's made a success, but that success has made him hard and mean, and now he lives in fear of anyone rising above him. I wish the screenplay had not betrayed that dark impact for the price of a big fish in what strikes me as a very implausible turn- around scene on the riverbank. <br /><br />The film's virtues are pretty obvious. There's a real effort at showing rural poverty and its effects on people, never a Hollywood biggie. When little Daisy lovingly puts on the crude blanket-coat, I was reminded of a world so easily passed over in a nation of commercialized malls. Ditto the well-done possum feast, where the simple act of eating means so much more. And especially when the family and we gather around the little hearth fire to peer into the glow through eyes much more ancient than our own. These are indelible scenes that transcend the movie screen and alone are worth the price of the movie.<br /><br />Maybe it took a European auteur outside the usual studio framework to want to deal as honestly as possible with such a non-commercial theme. But the location shooting and insistence on the unglamorous, even down to the very unHollywood barfly, add up to what looks like an effort at honest depiction. Of course, Renoir's well-known humanism and rollicking humor show up in the party scene in what amounts to a folk celebration of life and community. Then too, there's that telling scene between Sam and Tim (Kemper) where each comes to appreciate the contributions of the other in supplying the community's needs. Whatever the film's regrettable flaws, the message remains a powerful one that needs constant retelling, especially in our own cynical times. Too bad Renoir didn't stay on this side of the Atlantic. His influence on our own movie-makers would have pushed them in a much needed direction.