Er was iets aan deze film dat me diep intrigeerde. De dag nadat ik hem had gezien, bracht ik een bezoek aan de plaatselijke Waterstones om te proberen het mysterie voor eens en voor altijd op te lossen. Ik wilde weten of Paul Theroux al die afschuwelijke, gekunstelde, clichématige dialogen had geschreven (ik moest onwillekeurig een paar keer lachen) of was het een soort opzetje? Was het scenario voor Half Moon Street een literaire roofoverval op het werk van de gevierde auteurs (hij heeft zijn vijanden, weet je), of was het oorspronkelijke verhaal (Dr. Slaughter) net zo ongeloofwaardig, onsubtiel en irritant als de film?<br />Er was nog iets wat me verbaasde. Ik wist dat de dialoog slecht was, maar waarom was Sigourney Weaver's _Half Moon Street_ zo goed? Ik voelde een steek van medelijden met Sigourney. Ze had het zwaar te verduren gehad, niet alleen omdat ze zulke afgezaagde onzin had moeten uitkramen, maar ook omdat ze een volstrekt onaantrekkelijk en eendimensionaal personage diepgang had moeten geven. Ik begon een theorie te formuleren dat Jackie Collins misschien op de een of andere manier betrokken was bij het herschrijven van de rol van deze zogenaamde onafhankelijke en intelligente vrouwen, zo knoestig was het; maar wie had haar ingehuurd? Wie had het zo op Sigourney voorzien? Toen ik naar de toonbank liep om mijn exemplaar van Dr. Slaughter te betalen, begon ik te beseffen dat ik ten prooi viel aan het soort halfbakken samenzweringstheorieën dat vaak doorgaat voor de intriges van films als Half Moon Street. Bovendien begon het tot me door te dringen dat ik er misschien toe was verlokt om ernaar te kijken omdat ik de mooie Sigourney in verschillende (vaak overbodige) staat van ontkleding zou zien; waaronder een douchescène en een scène waarin ze een strak wit katoenen hemdje aantrekt; waren de producers cynisch aan het incasseren op dat hele Alien/Ripley-gedoe? Ik begon me uitgebuit en vaag bezoedeld te voelen (zo ongeveer als Sigourney Weaver zich gevoeld moet hebben). De dvd was gratis geweest, maar toen ik ontdekte dat het boek dat niet was, verontschuldigde ik me en ging weg.<br />Ik kan niemand adviseren om deze film wel of niet te bekijken; ik denk dat het er echt van afhangt hoe waardevol je tijd is. Maar het is geen erotische film, als je dat al verwachtte <0xE2><0x80><0x93> de afwezigheid van psychologische diepgang valt op. Als je een fan van Sigourney bent, denk ik dat je zo teleurgesteld zult zijn door haar houterige optreden dat haar charisma en louter fysieke aantrekkingskracht dat niet zullen compenseren. De film is gedateerd (als er verder niets mis was met Half Moon Street zou de soundtrack hem in zijn eentje de das omdoen), de plot is verward en saai, en de personages missen diepgang.
There was something about this film that intrigued me deeply. The day after watching it I paid a visit to my local Waterstones to try and solve the mystery once and for all. I wanted to know if Paul Theroux had written all that awful, stilted, clichéd dialogue (I actually laughed involuntarily at a couple of exchanges) or was it some sort of set up? Was the screenplay for Half Moon Street a literary mugging of the acclaimed authors' work (he has his enemies you know), or was the original story (Dr Slaughter) just as unbelievable, unsubtle and irritating as the film? <br /><br />I was puzzled by something else too. I knew the dialogue was bad but why did Sigourney Weaver's part seem so much more wooden than Michael Caine's? Were her lines being tampered with while she was having her hair done? Was Sir Michael somehow involved in the whole intrigue, or is he such a fine screen actor that he is able to rise above bad writing and deliver a reasonably believable performance in the most adverse of circumstances? I felt a pang of sympathy for Sigourney. She certainly had had a tough job on her hands not only having to spout forth such hackneyed drivel but also having to give depth to a thoroughly unappealing and one-dimensional character. I started to formulate a theory that perhaps Jackie Collins was somehow involved in rewriting the part of this supposed independent and intelligent women, so ham-fisted was it; but who had hired her? Who had it in for Sigourney so badly? As I neared the counter to pay for my copy of Dr Slaughter I began to realise that I was falling prey to the kind of half-baked conspiracy theories that often pass for the plots of films like Half Moon Street. What's more, it started to dawn on me that perhaps I had been lured into watching it by the prospect of seeing the beautiful Sigourney in various (often gratuitous) states of undress; these included a shower scene and a scene where she pulls on a tight white cotton singlet; were the producers cynically cashing in on the whole Alien/Ripley thing?. I was starting to feel exploited and vaguely sullied (pretty much like Sigourney Weaver must have felt). The DVD had been free, but upon discovering that the book was not, I made my excuses and left.<br /><br />I can't advise anyone whether or not to watch this film; I suppose it really depends on how valuable your time is. It's not an erotic film though, if that's what you're expecting - psychological depth is conspicuous by its absence. If you're a Sigourney fan then I think you'll be so disappointed by her wooden performance that her charisma and sheer physical allure won't compensate. The film is dated (if nothing else was amiss with Half Moon Street then the soundtrack would kill it single-handedly), the plot is confused and boring, and the characters lack depth.