Deze film is de spirituele voorvader van veel latere boksfilms, waaronder de grote 'Raging Bull', maar het verhaal is te ongeloofwaardig om een echte klassieker te zijn, naar mijn mening. Toch is het nog steeds een effectieve film. Ook over de hoofdrolspeler, John Garfield, zouden vergelijkbare opmerkingen gemaakt kunnen worden. Voor een boksfilm vindt er niet zoveel actie plaats in de ring. Dat is niet ongepast, aangezien de aandacht gericht is op de worsteling van Charley Davis (Garfield) buiten de ring, zowel om de vrouw van wie hij houdt te winnen als tegen de gangster die hem in zijn macht wil krijgen. De laatste scène is echter bijzonder goed aangepakt. De regisseurs Robert Rossen en James Wong Howe zijn daar dankbaar voor.
This movie is the spiritual ancestor of so many later boxing film, including the great 'Raging Bull,' but its story is too by-the-numbers for it to be a true classic, in my opinion. It's still an effective movie, however. Similar observations could be made about its star, John Garfield, as well. For a fight film, not that much action takes place inside the ring. This is not inappropriate, since the focus is on Charley Davis' (Garfield) struggles outside the arena, both to win the woman he loves and against the mobster who wants to control him. The last fight sequence, however, is handled particularly well. Director Robert Rossen and cinematographer James Wong Howe can be thanked for that.