Ondanks de ogenschijnlijke noodzaak om bij tijd en wijle het ongeloof op te schorten, zou deze film in zijn categorie een veel hogere score moeten krijgen. Het verhaal is goed en ingewikkeld, en zeker goed genoeg voor vandaag. Waar het wordt overdreven, weerspiegelt het alleen maar de conventie. Niemand zou Welles' optreden moeten missen, of Natalie Wood' eerste keer op het witte doek. Ze is al betoverend, en haar vaardigheid met talen is verbazingwekkend. Ik zag haar naam in de aftiteling, maar zonder berekenende leeftijd, ik verwachtte een tiener. Maar de tweede keer dat ze verscheen, en glimlachte, herkende ik haar onmiddellijk en was verbijsterd over haar optreden (vergelijk de meeste moderne kindervoorstellingen met dictie, dictie en beheersing van emoties).<br />Colbert lijkt elke film te kunnen openen. Weliswaar is ze een karakterspeelster en mist ze het vernuft van Bette Davis, maar haar moeiteloze vertolking van haar eigen menselijkheid geeft het verhaal altijd cachet, en ze lijkt de andere optredens te katalyseren en te versterken (een zeldzaam en subtiel talent).<br />In plaats van het verhaal opnieuw te vertellen of gelijksoortige onderwerpen te bespreken, zal ik op een paar punten commentaar leveren.<br />Ik had inderdaad het gevoel dat Colbert er aan het eind van Welles' verhaal van overtuigd was dat hij niet haar echtgenoot John was, en mijn enige twijfel gold de ontknoping toen ze zijn dochter, Natalie Wood, in haar bezit kreeg en vertrok. Maar zelfs toen toonde ze geen enkele nieuwsgierigheid naar het appartement, waarvan we weten dat het als bewijs bestaat. En dit is een betrekkelijk zeldzaam voorbeeld van een film die zich in de jaren veertig vermenigvuldigde (zou logischerwijs 3 of 4 keer kunnen eindigen). Elk van de laatste scènes zou noodzakelijkerwijs beknopt zijn <0xE2><0x80><0x93> maar zou wel belangrijke informatie opleveren. En het feit dat ze het aan het eind wist, zou dit drama in een melodrama veranderen, omdat het haar aan het eind weer in haar verdriet zou hebben teruggeduwd, wat, geloof ik, niet de bedoeling was.<br />Maar het belangrijkste is dat als de schrijver of de regisseur had bedoeld dat ze het wist, het in die tijd zou zijn getelegrafeerd. In feite wees niets in Colberts optreden erop dat ze na hun gesprek geheime informatie had achtergehouden. Het antwoord van Colbert op het feit dat hij Welles niet heeft herkend, is te vinden in de technische conventies van die tijd. De klachten die hier worden geuit, luiden in feite dat we geen drastisch verschil in uiterlijk kunnen zien, iets wat we nu wel zouden kunnen verwachten. Zonder extreme make-up of zelfs digitale effecten (zoals Forrest Gump), zou het publiek van die tijd gewoon hebben geaccepteerd dat ze te horen hadden gekregen dat hij gruwelijk misvormd was (theaterconventie). Daarna zouden ze het als een feit hebben aangenomen en het zich hebben ingebeeld. In het ziekenhuis in Oostenrijk maakt de dialoog tussen de dokter en Welles ons duidelijk dat hij onherkenbaar gewond is. De dokter heeft het zelfs over plastische chirurgie, voor die tijd bijna sciencefiction. Al met al, hoewel de plot en het thema vandaag de dag afgezaagd lijken <0xE2><0x80><0x93> en als ze werden herschreven zou er zeker meer op de montagevloer achterblijven <0xE2><0x80><0x93> is het verhaal vakkundig gestructureerd, geacteerd en geregisseerd en zeker een horloge waard voor iedereen die in klassieke films geïnteresseerd is.
Despite a seemingly extreme requirement for suspension of disbelief at times, this film should rank much higher within its category. The story is sound and intricate, and certainly tight enough for the day. Where it is over-told, it only reflects convention. No one should miss Welles' performance, or Natalie Wood's first turn on screen. She is already mesmerizing, and her ability with languages amazing. I saw her name in the credits, but without calculating age, expected a teenager. But the second time she appeared, and smiled, I recognized her immediately and was stunned with her performance (compare most modern child performances on diction, delivery and command of emotion). <br /><br />Colbert seems able to anchor any movie. She isn't a character actress and lacks the range of a Bette Davis, certainly, but her effortless portrayal of her own humanity always grounds the story, and she seems to catalyze and enhance the other performances (a rare and subtle talent).<br /><br />Rather than retell the story or cover similar ground, I will comment on a couple of points.<br /><br />I did feel that Colbert was convinced at the end by Welles that he was not her husband John, my only doubt being the denouement when her possession of his daughter, Natalie Wood, and her exit, is so perfunctory. But even then, she shows no curiosity whatsoever about the apartment, where we know the proof exists. And this is a relatively rare example of a multiply-ending film in the 40's (could have logically ended 3 or 4 times). Each of the final scenes would necessarily be succinct--BUT would deliver any important information. And her knowing at the end would turn this drama into a melodrama, because it would have shoved her back into her grief through the end, which is I believe not the intention. <br /><br />But most significantly, if the writer or director intended that she knew, it would have been telegraphed in those days. In fact, there was nothing at all in Colbert's performance to indicate she was maintaining secret knowledge after their conversation. <br /><br />Colbert not recognizing Welles is answered by the technical conventions of the day. The complaints here really are saying that WE cannot see a drastic difference in appearance, which we could expect now. Without extreme makeup or even digital effects (a la Forrest Gump), audiences of that day would have simply accepted having been told he was horribly disfigured (theater convention). They would thereafter assume it as fact and imagine it. In the hospital in Austria, the dialog between the doctor and Welles solidly informs us that he is injured beyond recognition. The doctor even mentions plastic surgery, almost science fiction for that time.<br /><br />Overall, though the plot and theme may seem hackneyed today--and if remade would certainly leave more on the editing floor--the story is skillfully structured, acted and directed and for sure worth a watch by anyone interested in classic movies.