Een grotendeels stemloze, picturale weergave van de nasleep van de Perzische Golfoorlog in Koeweit. Ballet cinematografie, voor een groot deel vanuit de lucht, bevat helse horizonten en verwoeste landschappen die nauwelijks herkenbaar zijn als aardse, doordrenkte, met rook gevulde landschappen, tot en met de adagio's van Verdi, Schubert, Prokofjev en anderen. De beelden spreken, ondanks hun groteske schoonheid, de waarheid, als bewegende schilderijen.<br />We zien het gedetailleerde drama van een onbeheersbare brandende oliebron die getemd en afgedekt wordt, we zien enorme meren van olie, waarvan sommige koken, en we zien kilometers ver over de verkoolde resten van gebouwen en het afval van de oorlog vliegen. Zware apparatuur sjokt als prehistorische dinosaurussen; mannen in hun brandpakken strompelen rond als buitenaardse wezens uit de ruimte. Verder zijn er nergens levende wezens, zelfs geen planten.<br />We bezoeken een martelkamer en bekijken de met bloed bevlekte martelwerktuigen die netjes op tafels zijn uitgestald, en dan horen we de getuigenissen van twee moeders over onuitsprekelijke wreedheid, zo onuitsprekelijk dat een moeder, die toekeek hoe haar twee zoons doodgemarteld werden, letterlijk het vermogen verloor om samenhangend te spreken, zo onuitsprekelijke onuitsprekelijke onuitsprekelijke dat een kleine jongen op wiens hoofd werd getrapt en wiens vader werd gedood door het Irakese leger sindsdien heeft geweigerd een woord uit te brengen.<br />Maar dat zijn de enige twee gevallen van intiem menselijk contact. De rest van deze korte documentaire van 53 minuten kijkt van een afstand toe. Herzog brengt hier en daar wat tekst in, waarvan sommige overdreven literair zijn, maar het grootste deel van de tijd kijken we door de cameralens naar een wereld die veel fascinerender en meeslepender is dan alles wat een filmproducent zou kunnen verzinnen.<br />Verbazingwekkend genoeg is deze krasserige afdruk, een opmerkelijk historisch document, de enige die er bestaat, en dit is de eerste bioscoopvertoning (de film is al eerder op verschillende filmfestivals vertoond).
A mostly voiceless pictorial depiction of the aftermath of Persian Gulf War in Kuwait. Balletic cinematography, a good deal of it aerial, encompasses infernal horizons and devastated landscapes hardly recognizable as earthly, sweeping oil drenched, smoke filled distances, to the adagio strains of Verdi, Schubert, Prokofiev, and others. The images, for all their grotesque beauty, speak the truth, like moving paintings.<br /><br />We witness the detailed drama of an out-of-control burning oil well being tamed and capped, see vast lakes of oil, some of them boiling, and fly for miles over the charred remains of buildings and the discarded refuse of war. Heavy equipment plods like prehistoric dinosaurs; men in their fire suits stumble about like aliens from outer space. Otherwise there are no living things, not even plants, anywhere.<br /><br />We visit a torture chamber and examine blood stained instruments of torture neatly laid out on tables, then hear two mothers' testaments of unspeakable brutality, so unspeakable that one mother, who watched as her two sons were tortured to death, literally lost the ability to speak coherently, so unspeakable that a little boy whose head was stepped on and father killed by the invading Iraqi army has refused to utter a word since.<br /><br />But these are the only two instances of intimate human contact. The rest of this brief 53 minute documentary watches from afar. Herzog inserts some narration here and there, some of it overly literary, but for the most part we are left to peer out through the camera lens at a world far more fascinating and compelling than anything any film maker could contrive.<br /><br />Astonishingly, this scratchy print, a remarkable historical document, is the only one in existence, and this is its first theatrical screening (it has been seen at various film festivals previously).