Dit is een werkelijk interessant Mexicaans drama uit 1991, over de acht jaar durende reis (1528-1536) van Alvar Nórez Cabeza de Vaca, die schipbreuk leed in Florida en tot slaaf werd gemaakt door Indianen, maar een carrière als rondtrekkende sjamaan opbouwde en uiteindelijk, na een eindeloze reis door moerassen en woestijnen, de weg terug vond naar de Spaanse beschaving. Cabeza de Vaca's weinige reisgenoten, met name de Moor Estebanico, hielpen de geruchten aanwakkeren over de Zeven Steden van de C lietbola, die rechtstreeks leidden tot de Coronado-expeditie van 1540 en de eerste Spaanse ontmoetingen met de Pueblo-Indianen uit de Rio Grande-vallei in New Mexico. Het verhaal van Cabeza de Vaca is een van de grootste persoonlijke overlevingsverhalen in de wereldgeschiedenis, en het maakte hem tot een van de zeer, zeer weinige mensen die de tragedie van Spanjes verovering van de beide Amerika's ten volle konden waarderen. De film is in het Spaans met Engelse ondertitels, maar er is eigenlijk maar heel weinig Spaans, aangezien Cabeza de Vaca vaak alleen of geïsoleerd is en niemand heeft om tegen te praten. Hij is net zo verloren als het publiek, in een wereld van Indiase dialecten.<br />De regisseur Nicolás Echevarr Venera vereenvoudigde en vereenvoudigde zelfs Cabeza de Vaca's reis. De film suggereert dat het scheepswrak in Florida lag, maar in werkelijkheid was dat het eerste bloedige eindpunt van de reis. Het laatste scheepswrak vond ergens ten westen van de Mississippi-delta plaats, en Cabeza de Vaca's slavernij vond waarschijnlijk plaats in de buurt van Galveston, Texas. Waarom zou je dat over het hoofd zien? Nou ja, het is ingewikkeld, en uiteindelijk was het misschien niet belangrijk voor regisseur Nicolás Echevarr Pela. Echevarr Pela had iets anders in gedachten. Het belangrijkste was dat Cabeza de Vaca in een hallucinerende wereld van vernedering en ontbering werd geworpen. Cabeza de Vaca droeg een christelijk kruis, en zijn ontvoerders besloten dat hij naar een sjamaan moest die ook een kruis droeg, en aan het werk gezet moest worden om te voorzien in de behoeften van een verwende dwerg zonder armen. Wat een afschuwelijk bestaan! Het hallucinerende aspect doet denken aan het magisch realisme van de auteur Gabriel Garctela Márquez, dat later door regisseurs als Mel Gibson in Apocalypto werd gebruikt. Cabeza de Vaca's werkelijke bestaan was misschien dat van een schildpaddenverzamelaar op het Texaanse strand, maar in de film is hij de sjamaan die samen met zijn overweldigers het sjamanisme in praktijk brengt. Cabeza de Vaca's met visioenen beladen wederopstanding als succesvol genezer is het beste moment van de film.<br />De overgang van moeras naar woestijn is erg abrupt, wat erop wijst dat Echevarr Gila zich niet veel aantrok van het idee van continuïteit. Hij had zelfs maar twee Mexicaanse filmlocaties: de woestijn (in Coahuila) en het moeras (in Nayarit). Voor zover ik kon nagaan, leken de Indianen minder op de echte Indianen uit de noordelijke Golf van Mexico, en meer op de Indianen uit Mexico. Toen herinnerde ik me mijn geschiedenis van Mexico ('Mexico', door Michael D. Coe, derde editie, p. 146):<br />'De laatste barbaarse stam die in de vallei van Mexico aankwam, kwam in deze ongemakkelijke politieke situatie terecht, de Azteken, de'mensen wier gezicht niemand kent'. Ze zeiden dat ze uit een plaats kwamen die "Aztlan" heette, in het westen van Mexico, waarvan sommige autoriteiten geloofden dat het de staat Nayarit was, en dat ze hadden rondgezworven met behulp van het beeld van hun stamgod, Huitzilopochtli, die op de schouders van vier priesters werd gedragen... Daarna zien we de Azteken die van de hand in de tand een bestaan leidden in de moerassen van het grote meer, het 'Lake van de Maan'. Ze zwierven verder, door niemand bemind, tot ze bij een paar moerassige, onbewoonde eilanden kwamen, bedekt met riet, vlak bij de westelijke oever. Men beweerde dat daar de voorspelling van de stam, om een stad te bouwen waar een adelaar op een cactus zat met een slang in zijn bek, werd vervuld.<br />De regisseur suggereert discreet, door zijn keuze van filmlocatie in de moerassen van Nayarit, door simplificatie en misschien ook door de vergelijking van de Texas-indianen met de Azteken en door gebruik te maken van een vleugje magisch realisme, dat Cabeza de Vaca's echte verhaal gaat over de tragedie van de verovering van Mexico door Spanje. En daar gaat Cabeza de Vaca's verhaal over, in elk geval gedeeltelijk. De film is een meditatie over de gekwelde geboorte van Mexico als Spaanse kolonie. Een krachtige film en de moeite van het bekijken waard!
This is a really interesting 1991 Mexican drama concerning the eight-year long journey (1528 - 1536) of Alvar Núñez Cabeza de Vaca, who was shipwrecked in Florida and enslaved by Indians, but who found a career as an itinerant Indian shaman, and eventually, after an endless journey through swamp and desert, ultimately found his way back to Spanish civilization. Cabeza de Vaca's few traveling companions, most notably the Moor Estebanico, helped fuel rumors of the Seven Cities of Cíbola, which led directly to the 1540 Coronado expedition and the first Spanish encounters with the Pueblo Indians of the Rio Grande Valley of New Mexico. Cabeza de Vaca's story is one the greatest personal survival tales in world history, and it made him one of the very, very few people who could fully appreciate the tragedy of Spain's conquest of the peoples of the Americas. The movie is in Spanish with English subtitles, but there is actually little Spanish at all, since Cabeza de Vaca is often alone or isolated, with no one to speak to. He is just as lost as the audience, in a world of Indian dialects.<br /><br />The director Nicolás Echevarría greatly simplified, even over-simplified, Cabeza de Vaca's journey. The movie suggests the shipwreck was in Florida, but that was actually the journey's first bloody stopping point. The final shipwreck occurred somewhere west of the Mississippi Delta, and Cabeza de Vaca's enslavement likely occurred somewhere near Galveston, Texas. Why leave that part out? Well, it's complicated, and ultimately for director Nicolás Echevarría may have been unimportant. Echevarría had something else in mind. The important part was that Cabeza de Vaca was thrown into a hallucinatory world of abasement and privation. Cabeza de Vaca carried a Christian cross, and his initial captors decided he should be sent to a shaman who also wore a cross, and be put to work tending the needs of a spoiled armless gnome. What a horrible existence! The hallucinatory quality is reminiscent of the magical realism pioneered by author Gabriel García Márquez and subsequently used by directors like Mel Gibson in "Apocalypto". Cabeza de Vaca's real existence may have been as a turtle-egg collector on the Texas beach, but instead the movie shows him apprenticing the shaman craft with his captors. Cabeza de Vaca's vision-laden emergence as a successful healer is the movie's best moment.<br /><br />The transition from swamp to desert is very abrupt, indicating that Echevarría wasn't much bothered by notions of continuity. Indeed, he had only two Mexican filming locations: the desert (in Coahuila) and the swamp (in Nayarit). As far as I could tell, the Indians were less like the real Indians of the northern Gulf of Mexico coast, and more like the Indians of Mexico. Then I remembered my history of Mexico ("Mexico" by Michael D. Coe, third edition, p. 146): <br /><br />"Into this uneasy political situation stepped the last barbaric tribe to arrive in the Valley of Mexico, the Aztecs, the 'people whose face nobody knows'. They said that they came from a place called 'Aztlan' in the west of Mexico, believed by some authorities to be the state of Nayarit, and had wandered about guided by the image of their tribal god, Huitzilopochtli ('Hummingbird-on-the left'), who was borne on the shoulders of four priests. .... We next see the Aztecs following a hand-to-mouth existence in the marshes of the great lake, or 'Lake of the Moon'. On they wandered, loved by none, until they reached some swampy, unoccupied islands, covered by rushes, near the western shore; it was claimed that there the tribal prophecy, to build a city where an eagle was sitting on a cactus, holding a snake in its mouth, was fulfilled.<br /><br />The director suggests discreetly, by his choice of filming location in the Nayarit swamps, through simplification and also perhaps by conflation of the Texas Indians with Aztecs, and by using a dash of magical realism, that Cabeza de Vaca's real story is about the tragedy of Mexico's conquest by Spain. And Cabeza de Vaca's story is about that, partly at any rate. The film is a meditation about Mexico's tortured birth as a Spanish colony. A powerful film and well-worth watching!