'Nanny McPhee' begint met een groep vrolijke, afschuwelijke broertjes en zusjes die hun huis vernielen, de kok de stuipen op het lijf jagen en snel alle nanny's wegjagen die hun afwezige vader (Colin Firth) inhuurt. Hij hoort steeds een stem die zegt: 'De persoon die je nodig hebt, is Nanny McPhee.' We gaan ervan uit dat als hij deze bovennatuurlijke vrouw inhuurt, de kinderen fatsoenlijk gedrag zullen leren, en hij misschien ook fatsoenlijk ouderschap. Op dat moment moest ik glimlachen. De opzet leek bijna perfect en beloofde een leuke, eigenzinnige kinderfilm.<br />Maar zelfs toen had ik nog wat knagende twijfels. Er was net iets te veel opgebouwd. Ik besefte dat de film hard zou moeten werken om deze personage aan de verwachtingen te laten voldoen. Haar binnenkomst wordt begroet door een onweersbui, haar silhouet is mogelijk bedoeld als visuele toespeling op Alfred Hitchcocks beroemde, gezette figuur. Dan zien we haar gezicht met de wratten en de vooruitstekende tanden als ze het huis binnengaat en naar de keuken gaat, waar de kinderen op dat moment een grote troep maken. Ze staan op het punt haar op dezelfde manier te behandelen als alle vorige kindermeisjes, maar dan slaat ze met haar wandelstok tegen de grond, en...<br />Nou, ik zal niet precies vertellen welke bezweringen ze gebruikt om zich te beschermen tegen de toorn van de kinderen en ze onder controle te houden. Ik ben er niet op uit iemands plezier te bederven, voor zover dat in deze film te vinden is. Om te begrijpen wat er misging, hoeven we alleen maar terug te kijken naar 'Mary Poppins', de meest voor de hand liggende inspiratiebron voor deze film. Een van de bijzondere eigenschappen van Julie Andrews' Oscar-winnende optreden is dat ze het personage speelde alsof ze geen magische krachten nodig had om met kinderen om te gaan. De magie vervulde dezelfde rol als in de fantasieën van de meeste goede kinderen <0xE2><0x80><0x93> om de fantasie van de kinderen te inspireren. Als die film iets wilde zeggen over het ouderschap, keerde hij prompt terug naar de echte wereld, waar hij thuishoorde. Aan de andere kant is de magie gewoon wishful thinking, een impliciete erkenning van de filmmakers dat ze in de echte wereld geen idee zouden hebben hoe ze met dit soort kinderen moesten omgaan, behalve door middel van bruut geweld.<br />Ondertussen probeert de vader een rijk kreng het hof te maken, zodat hij niet door een tante (Angela Lansbury) onterfd zal worden. De film wil ons laten geloven dat de vrouw met wie hij echt zou moeten trouwen zijn jonge keukenmeid (Kelly MacDonald) is, ook al is de chemie tussen die twee niet bepaald smeuïg. Het subplot waarin de kinderen de plannen van de vader proberen te saboteren, vermengt zich ongemakkelijk met het magische materiaal. Er is een scène met een dansende ezel die de tante te slecht ziet om hem op te merken. Maar de vader staat er ook bij en doet alsof er niets bijzonders is gebeurd!<br />Uiteindelijk neemt de film zijn toevlucht tot onoriginele slapstick. Als je denkt dat kinderen deze film leuk zullen vinden, moet ik zeggen dat de kinderen met wie ik was zich het grootste deel van de tijd verveelden. Het verhaal begint vanuit het perspectief van een volwassene, en het neemt nooit de moeite om een gevoel van verwondering te creëren bij de magische gebeurtenissen. Hoewel het probeert plezier te hebben met de krachten van de nanny, is het een beetje te pedant om daarin te slagen.<br />Emma Thompson speelt het titelpersonage met aanzienlijke vaardigheid, maar het is een ondankbare rol. Ze maakt een vermoeide en vermoeide indruk, alsof ze geen zin heeft in de taak die voor haar ligt. Ze toont nooit enige genegenheid voor de kinderen, zelfs geen onvervalste liefde, en ze beginnen haar ook niet echt aardig te vinden. Hun groeiende waardering voor haar is puur utilitair, omdat ze haar krachten gebruiken om hen uit lastige situaties te helpen.<br />Het is een verzinsel dat de wratten en puisten geleidelijk aan van Thompsons gezicht verdwijnen als ze klaar is met de kinderen, en dat ze er aan het eind normaal en aantrekkelijk uitziet. We kunnen alleen maar raden dat ze in de traditie van 'Beauty and the Beast' het onderwerp is geweest van een of andere bovennatuurlijke vloek. Ik neem aan dat het boek waar de film op is gebaseerd enige achtergrondinformatie over het personage verschaft, maar vreemd genoeg doet de film dat nooit: we komen nooit te weten waar ze vandaan komt of waar ze naartoe gaat als ze klaar is met de kinderen.<br />De film heeft één grote regel, als Thompson aan de kinderen uitlegt: 'Als jullie me nodig hebben maar me niet willen, dan moet ik blijven. Als jullie me willen maar me niet meer nodig hebben, dan moet ik gaan.' Aangezien de film nooit een overtuigende band tussen haar en het gezin ontwikkelt, laat staan laat zien hoe ze hen kan transformeren, dient de regel alleen maar als een frustrerende herinnering aan wat deze film had kunnen zijn als hij zijn veelbelovende opzet had waargemaakt.
"Nanny McPhee" begins by showing a group of cheerfully horrible siblings who wreck their house, terrorize the cook, and quickly drive away every nanny their absent father (Colin Firth) hires. He keeps hearing a disembodied voice telling him that "The person you need is Nanny McPhee." We presume that if he hires this otherworldly woman, the kids will learn proper behavior, and possibly he will learn proper parenting. It was at this point that I smiled. The setup seemed nearly perfect, promising a fun, quirky kid's movie.<br /><br />But even then, I had some nagging doubts. There was just a bit too much buildup. I realized that the film would have to work hard to make this character live up to expectations. Her entrance is greeted with a thunderstorm, her silhouette possibly intended as a visual allusion to Alfred Hitchcock's famous portly figure. Then we see her warty, bucktoothed face as she enters the mansion and goes to the kitchen where the kids are presently making a big mess. They're just about ready to treat her the same way they've treated all the previous nannies, but then she strikes her walking stick to the ground, and....<br /><br />Well, I won't give away precisely what spells she casts to protect herself from the children's wrath and keep them under control. I'm not out to ruin anyone's fun, what little of it can be found in this film. To understand what went wrong, we need only look back to "Mary Poppins," the most obvious inspiration for this film. One of the special qualities of Julie Andrews' Oscar-winning performance is that she played the character as if she didn't need magical powers to handle the kids. The magic served the same role as it does in most good children's fantasies--to inspire the children's imagination. When that film wanted to make points about parenting, it promptly returned to the real world, where it belonged. In "Nanny McPhee," on the other hand, the magic is simply wishful thinking, an implicit admission by the filmmakers that in the real world they would have no idea how to deal with kids like these except through brute force.<br /><br />Meanwhile, the father is trying to court a rich bitch so that he won't be disinherited by an aunt (Angela Lansbury). The movie wants us to believe that the woman he really ought to marry is his young scullery maid (Kelly MacDonald) even though the chemistry between the two is somewhat less than bristling. The subplot in which the kids attempt to sabotage the father's plans mixes uneasily with the magical material. There is a scene involving a dancing donkey that the aunt is too visually impaired to notice. Yet the father is also standing there and acts as if nothing out of the ordinary has happened!<br /><br />Eventually, the movie resorts to unoriginal slapstick. If you think that kids might like this film, I should mention that the children I was with seemed bored much of the time. The story starts from an adult perspective, and it never bothers to create a sense of wonder in the magical events. Although it tries to have fun with the nanny's powers, it's a bit too pedantic to succeed.<br /><br />Emma Thompson plays the title character with considerable skill, but it's a thankless role. She seems weary and fatigued, not relishing the task at hand. She never shows any affection for the kids, not even tough love, and they don't really come to like her. Their growing appreciation for her is strictly utilitarian, as they find her powers useful in helping them out of sticky situations.<br /><br />The conceit is that the warts and blemishes gradually disappear from Thompson's face as she completes her work on the children, and she will look normal and attractive at the end. We can only guess that she's been the subject of some supernatural curse in the tradition of "Beauty and the Beast." I assume that the book on which the movie is based provides some background on the character, but curiously the film never does: we never learn a thing about where she came from or where she'll go when she's done with the kids.<br /><br />The movie has one great line, when Thompson explains to the children, "When you need me but do not want me, then I must stay. When you want me but no longer need me, then I have to go." Since the film never develops a convincing bond between her and the family, much less shows how she is able to transform them, the line only serves as a frustrating reminder of what this movie could have been if it had lived up to its promising setup.