Voor een Beatles-fan zoals ik is het onmogelijk om objectief te zijn over 'Let It Be', dus dit is meer een herinnering dan een recensie. Ik herinner me bijvoorbeeld dat ik 14 was toen ik op een dag de krant pakte en een kleine kop zag staan: 'Beatles weer bij elkaar!' of iets dergelijks. Dat, dacht ik, was goed nieuws, ook al was ik me er niet echt van bewust dat ze voorgoed uit elkaar waren. De kop bleek op zijn zachtst gezegd misleidend te zijn. Het betekende gewoon dat 'Let It Be', de film, eindelijk in onze stad in première ging. Ik heb hem toen niet gezien; het was een paar jaar later, toen hij een van de hoofdonderwerpen was bij 'Middernachtfilm'-voorstellingen (net als 'Magical Mystery Tour'). De gemiddelde niet-Beatles-minnende filmcriticus omschrijft 'Let It Be' als traag, hier en daar saai, met maar één echt goede scène <0xE2><0x80><0x93> het dakconcert aan het eind. Maar voor iemand die in zijn jeugd vaak naar de soundtrack van Beatle-nummers heeft geluisterd, is 'Let It Be' een weemoedige, trieste, af en toe grappige, open en toch gesloten blik op onze helden die zich voorbereiden op hun eigen begrafenis. De Beatles zouden na de opnamen van de film nog een jaar doorgaan (ze hadden bijvoorbeeld 'Abbey Road' nog niet gemaakt), maar het is duidelijk dat 'Let It Be' hen op velerlei manieren raakt. John zingt, maar praat heel weinig; hij hield van 'non-verbale communicatie'. Op dat moment was er niets te zien, wat in feite betekende dat je naar andere mensen staarde zonder iets te zeggen. Als je bedenkt dat er honderden uren aan opnamen zijn gemaakt en dat Lennon beroemd was om zijn scherpzinnigheid, is het een beetje deprimerend dat wat we in deze negentig minuten zien werd beschouwd als de beste beelden die er van hem beschikbaar waren. George Harrison is iets spraakzamer en ook niet erg gelukkig; hij probeert een redelijke indruk te maken, maar het is duidelijk dat Paul McCartney voor hem een etterende wond is die niet zal genezen of verdwijnen. Soms kookt deze vijandigheid over (hoewel slechts af en toe in de vrijgegeven versie; er zijn nog veel meer voorbeelden in de niet vrijgegeven beelden) zoals de beruchte woordenwisseling tussen Paul en George tijdens een ruzie over de vraag hoe George een gitaarpartij zou moeten spelen. 'Ik speel alles wat je wilt dat ik speel, of ik speel helemaal niet als je niet wilt dat ik speel,' snauwt Harrison. 'Wat je maar wilt, ik doe het.' Ringo is een geruststellende aanwezigheid, zijn hanghond, en zijn gezichtsuitdrukking is hier noch daar bijna opbeurend gezien de omstandigheden. De enige van de vier die in staat lijkt enthousiasme op te brengen voor het project, of wat dan ook, is Paul McCartney. Hij wordt gezien als een vleier, een grappenmaker, een ruziemaker, een zeurpiet, en in het algemeen een man die de anderen ophitst en ideeën aan de hand doet voor de film en verder. Afhankelijk van hoe je tegen McCartney aankijkt en hoe je over hem denkt, is hij ofwel de Beatle die nog steeds magie probeert te creëren, of een enorme lastpak. Het lijkt duidelijk dat de andere Beatles hem als het laatste beschouwen, in elk geval op dit moment. Er zijn veel geïmproviseerde repetities in de film, maar er zijn ook een paar voltooide sets, voornamelijk van McCartney-nummers als 'Two Of Us' en de titeltrack, een prachtig ingetogen optreden van het viertal. Toch begint men op dit moment in de film het gevoel te krijgen dat 'Let It Be' de enige manier is om 'Let It Be' De laatste twintig minuten verdwijnen alle slechte vibraties als bij toverslag en zijn de Beatles weer de Beatles. Ze razen door 'Get Back', 'I've Got A Feeling', 'Don't Let Me Down' en 'One Na 909' heen, waarna ze 'Get Back' inzetten als de Londense politie komt opdagen, met haar vingers zwaait en tegen de Fab Four zegt dat ze het geluid zachter moeten zetten. Het is een geweldige, grappige, energieke scène die inmiddels legendarisch is geworden, en terecht. En het publiek hoort 'Let It Be'. eindigt op precies de juiste toon, terwijl onze helden voor de laatste keer het podium verlaten.
It's impossible for a Beatles fan such as myself to be objective about 'Let It Be,' so this is more remembrance than review. For example, I remember being 14 years old, picking up the newspaper one day and seeing a small headline that read, "Beatles back together!" or something similar. This, I thought, was good news even though I wasn't really aware that they had permanently split. The headline as it turns out was misleading, to say the least. It simply meant that 'Let It Be,' the movie, was finally opening in our town. I didn't see it then; it was several years later, when it was a staple at 'midnight movie' showings (as was 'Magical Mystery Tour'). The average non-Beatles-loving film critic typically describes 'Let It Be' as slow-moving, boring in places, with only one really good scene- the rooftop concert at the end. For someone though who's early life played to an ongoing soundtrack of Beatle songs, 'Let It Be' is a wistful, sad, occasionally funny, open yet closed look at our heroes as they make preparations for their own funeral. The Beatles actually would continue for another year after the film was shot (they had yet to make 'Abbey Road,' for instance), but it is clear that 'Let It Be' catches them at as low a point as they were to reach in many ways. John sings but talks very little; he was into 'non-verbal communication' at the time, which basically meant staring blankly at other people and not answering them. When you consider there were hundreds of hours shot and Lennon was famous for his wit, it is a bit depressing that what we see in these ninety minutes was considered the best footage available of him. George Harrison is somewhat more talkative and not very happy either; he tries to appear reasonable but it's clear that Paul McCartney is like a festering wound to him that won't heal or go away. At times this animosity boils over (though only occasionally in the released version; there are many more examples in the unreleased footage) such as the infamous exchange between Paul and George during a dispute over how George should play a guitar part. "I'll play whatever you want me to play, or I won't play at all if you don't want me to play," Harrison snaps. "Whatever it is that will please you, I'll do it." Ringo provides a comforting presence, his hang-dog, neither here nor there expression almost uplifting given the circumstances. The only one of the four who seems able to muster enthusiasm for the project, or anything else for that matter, is Paul McCartney. He is seen throughout as cajoling, joking, arguing, pestering, and in general urging the others on, suggesting ideas for the film and beyond. Depending on one's point of view and opinion of McCartney, he is either the one Beatle still trying to create magic, or a colossal pain in the ass. It seems clear the other Beatles consider him the latter, at least at this point in time. There are lots of off-key rehearsals in the film, but also a few finished set-pieces, mainly of McCartney songs like 'Two Of Us' and the title track, which is a wonderfully subdued performance by the four. Still, by this point in the movie, one begins to feel that the only way 'Let It Be' can redeem itself is by all four Beatles setting up their amps and drum kit somewhere and playing some good old rock and roll. Which is exactly what they do, on the rooftop of the Apple building. For the last twenty minutes or so, all the bad vibes magically, mysteriously vanish and the Beatles are the Beatles again, charging through 'Get Back,' 'I've Got A Feeling,' 'Don't Let Me Down,' and 'One After 909', before reprising 'Get Back' as London police show up to wag their fingers and tell the Fab Four to turn that noise down. It's a great, funny, energetic scene that has since passed into legend, and rightfully so. And it sees 'Let It Be' ending on just the right note, as our heroes exit the stage for the last time.