Het bovenstaande is een letterlijk citaat uit het standaardwerk over de filmtheorie 'Theorie Des Films' van Siegfried Kracauer (Frankfurt Am Main 1973, p. 12). Om de toepassing ervan op 'The Paradine Case' (1947) te onthullen, moet ik enkele belangrijke punten van het verhaal onthullen. Ruwweg komt het hierop neer: mevrouw Paradine wordt gearresteerd op verdenking van het vergiftigen van haar man. Algauw wordt duidelijk dat slechts twee personen de misdaad kunnen hebben gepleegd: zij en de bediende van de vermoorde man. Hitchcock had deze dodelijke beperking van de roman waarop de film is gebaseerd nooit moeten accepteren, want van nu af aan draait de film om trivialiteiten. Paradine noemt haar familieadvocaat. Als hij arriveert, zegt hij tegen haar dat ze geen woorden hoeft los te laten, maar dat ze meteen tot de kern van de verdediging moet komen, omdat het hem duidelijk is dat zij haar man niet heeft vermoord. Voor het publiek betekent dat: de bediende heeft het gedaan. Als de oude advocaat de zaak overdraagt aan een jonge specialist, volgt deze natuurlijk de lijn van de ander, maar alleen omdat hij zijn geld verdient door advocaat te zijn en geen officier van justitie. Voor hem en voor het publiek is het opnieuw duidelijk: aangezien hij mevrouw Paradine moet verdedigen, moet hij proberen te bewijzen dat de bediende de moordenaar is. Maar de toehoorders vragen zich af: zou dat niet ook duidelijk zijn voor mevrouw Paradine? Zij weet vooral dat op het moment van de moord alleen zij en de bediende in het huis waren en dus worden verdacht van de moord. Dus de toehoorders begrijpen niet dat mevrouw Paradine, nadat ze de eerste procesdag heeft bijgewoond, geschokt is dat haar advocaat heeft geprobeerd de schuld volledig bij de bediende te leggen. Ze maakt een enorme scène en zegt tegen hem dat het zijn taak is om zichzelf te verdedigen, maar niet ten koste van de beschuldiging van de bediende. Wat een onzin! Zag Hitchcock dan niet in dat er zelfs geen kans is op een Deus Ex Machina in de vorm van een derde, tot dan toe onbekende persoon in het verhaal? De deplorabele rest van het verhaal gaat als volgt: als mevrouw Paradine ziet dat de bediende steeds meer verdacht wordt van de moord, begint ze langzaam te biechten, eerst in de vorm van suggestieve opmerkingen. Ondertussen wordt de rechtbank ingelicht dat de bediende, wanhopig onder de last van de beschuldigingen, zelfmoord heeft gepleegd. Als mevrouw Paradine dat hoort, verandert ze van toespelingen in een volledige bekentenis dat ze haar man heeft vermoord omdat ze verliefd was op de bediende en een nieuw leven met hem wilde beginnen. Helaas is de ongelooflijke onzin van de plotlijn op dat moment nog niet ten einde. Uit een gesprek tussen de rechter en zijn vrouw in het huis van bewaring horen we dat hij van plan is mevrouw Paradine zo snel mogelijk op te hangen. Maar uit een pleidooi van de vrouw van haar advocaat horen we dat hij alles moet doen om haar leven te redden. Goed begrepen: het leven van dezelfde mevrouw Paradine die in haar eentje haar zaak heeft geruïneerd, valse informatie aan haar advocaat heeft doorgegeven en hem in het gerechtsgebouw vooral heeft verteld dat hij verantwoordelijk is voor de zelfmoord van de bediende. Ik kan me zelfs niet voorstellen dat er op deze wereld een film bestaat wiens verhaal inconsistenter, paradoxaal en onprofessioneel is. Waarom Hitchcock het onveranderd heeft gefilmd, moet worden beschouwd als een waar mysterie uit de filmgeschiedenis. Bovendien is 'The Paradine Case' een meesterwerk om te laten zien wat Kracauer 'de ongeletterde effecten van een Hitchcock-thriller' noemde.
The above expression is a literal quote from the standard-work of film theory "Theorie Des Films" by Siegfried Kracauer (Frankfurt Am Main 1973, p. 12). In order to reveal its application to "The Paradine Case" (1947), I have to disclose some key points of the story. Roughly speaking, it goes like that: Mrs. Paradine is arrested for the suspect of having poisoned her husband. Soon, it becomes clear that only two persons could have done the crime: she and the valet of the killed man. Hitchcock should never have accepted this lethal restriction given by the novel on which the movie is based, because from now on the movie spins around in trivialities. For example: When the police comes to arrest her, Mrs. Paradine calls her family-attorney. When he arrives, he tells her not to loose words but to come to the core of the defense immediately, since it is clear to him that she did not kill her husband. For the audience, this means: The valet did it. When the old attorney gives the case to a young specialist, this one follows of course the line of the other, but simply because he earns his money by being a defense attorney and not a state prosecutor. For him as well as for the audience it is clear again: Since he must defend Mrs. Paradine, he must try to prove that the valet is the murderer. However, the audience asks itself: Would this not be clear to Mrs. Paradine as well? She, most of all, knows that at the time of the killing only her and the valet have been in the house and are thus suspects for the crime. So, the audience does not understand that Mrs. Paradine, after having attended the first trial day, is shocked that her attorney tried to put the whole guilt on the valet. She makes him a gigantic scene, telling him, that his business is to defend herself, but not at the cost of accusing the valet. What a nonsense! Did Hitchcock really not see that there is not even a chance for a Deus Ex Machina in the form of a third, hitherto unknown person in the story? The deplorable rest of the story goes as follows: When Mrs. Paradine sees that the valet gets more and more under suspect of being the killer, she starts slowly to make confessions, first in the form of suggestive remarks. Meanwhile, the court is informed that the valet, desperate under the burden of accusations, has committed suicide. When Mrs. Paradine hears that, she turns from hints to a full confession of having killed her husband because she was in love with the valet and wanted to start a new life with him. Unfortunately, the incredible nonsense of the plot line is not at the end, at that point. From a discussion in the private house between the judge and his wife we hear that he plans to hang Mrs. Paradine as soon as possible. But from a plea by the wife of her attorney we hear that he should do everything in order to safe her life. Well understood: the life of the same Mrs. Paradine who has by herself ruined her case, delivered false information to her attorney and, most of all, told him in the court house that he is responsible for the suicide of the valet. I cannot even imagine that there is any movie on this world whose story is more inconsistent, paradoxical and unprofessional. Why Hitchcock filmed it unchanged, this must be considered a true mystery of film history. Besides that, "The Paradine Case" is a masterpiece in order to show what Kracauer called "the illiterate effects of a Hitchcock-thriller".