De zeer smalle plot van deze ongebruikelijke W.C. Fields-automobiel concentreert zich op de capriolen van de 'Grote McGonigle' (Fields), een oplichter in dienst van een toneelgezelschap dat het land doorkruist om het hoofd te bieden aan het hoofdwerk van het laatnegentiende-eeuwse melodrama 'De dronkaard'. McGonigle en zijn trawanten zijn de wet altijd een stap voor en arriveren in een klein stadje waar ze Cleopatra Pepperday ontmoeten, een rijke weduwe met acteerambities (gespeeld door Jan Duggan, een van de grappigste en meest memorabele vrouwen van Fields' trawanten) die de ploeterende toneelspelers financiert in ruil voor een rol in het stuk. Fields' dochter (Judith Allen) wordt op een romantische manier achternagezeten door een rijke student (Joe Morrison) en Fields krijgt de kans om met Duggan, Baby LeRoy en anderen te pronken met zijn fysieke kwaliteiten. Deze vertoning is in drie stukken verdeeld: de plot zelf, een aantal scènes uit 'The Drunkard', opgevoerd in een poging de manier waarop een vijfderangs gezelschap in die tijd in de geschiedenis zo'n stuk zou hebben opgevoerd te reconstrueren, en een soort uitgebreide epiloog waarin Fields demonstreert hoe goed hij kan jongleren, een vaardigheid die hij zich in de loop van zijn tientallen jaren in het variété eigen heeft gemaakt. Het doet er niet toe. Fields ontlokt voortdurend schaterlachen en tegen het eind een prachtig ingehouden vaderlijke emotie.
The very slender plot of this unusual W.C. Fields vehicle centers on the antics of the "Great McGonigle" (Fields), a con artist in charge of a theatrical troupe that tours the country performing that staple of late 19th century melodrama, "The Drunkard." Always one step ahead of the law, McGonigle and Company arrive in a small town where they encounter Cleopatra Pepperday, a wealthy widow with acting ambitions (played by Jan Duggan, one of the funniest and most memorable of Fields's female foils) who bankrolls the struggling thespians in exchange for a part in the play; meanwhile, McGonigle's daughter (Judith Allen) is pursued romantically by a wealthy college student (Joe Morrison) and Fields gets the opportunity to show off his physical schtick with Duggan, Baby LeRoy and others. This offering is divided into three chunks: the plot itself, several scenes from "The Drunkard" enacted in what appears to be an attempt to recreate the manner in which a fifth-rate company would have performed such a piece at that time in history, and an extended epilogue of sorts in which Fields demonstrates the juggling prowess he mastered over his decades in vaudeville. No matter. Fields delivers consistent belly laughs and toward the end a marvelously understated bit of fatherly emotion.