Zit iedereen hier naar dezelfde film te kijken? Ik geef toe dat _Schreuken van een winteravond_ een geweldige titel is voor een film, en een uitgangspunt dat uiteindelijk beter benut zou kunnen worden: negen of tien oude bekenden van de universiteit die elkaar niet echt lijken te mogen of elkaar zelfs maar kennen, maken een ritje naar een zomerhuisje dat gesloten is voor het buitenseizoen en waar dertig jaar geleden een gruwelijke massamoord heeft plaatsgevonden (die vreemd genoeg wel gehoord maar niet gezien is tijdens de aftiteling). Onderweg stoppen ze bij een benzinestation in de buurt dat gerund wordt door wat de boosaardige tweeling van de Beverly Hillbillies lijkt te zijn, die hen tevergeefs proberen te waarschuwen. Het probleem begint als de kinderen bij elkaar gaan zitten en elkaar enge griezelverhalen gaan vertellen om de tijd te doden. Wat prima zou zijn, ware het niet dat ze elkaar die verhalen lijken te vertellen omdat ze niets anders hebben om over te praten. Er is geen sprake van een ontwikkeling, geen karakterontwikkeling, en er bestaat geen zichtbare band tussen hen, afgezien van een stel dat niet eens seks heeft op het scherm omdat de film alleen maar een PG-rating had.<br />Dan is er nog John, de sufkop die de autorit heeft georganiseerd. Hem irritant noemen is een compliment. Hij is onuitstaanbaar. Het idee was om zijn personage af te schilderen als een soort nerd of sukkel wiens familie vaak in het huisje kwam. De film slaagt er onbedoeld goed in hem af te schilderen als een potentiële gek die zijn collega's naar deze omgeving heeft gelokt om hen allemaal op brute wijze te vermoorden, maar dat werkt niet. Hij is alleen maar irritant en we krijgen niet eens de voldoening om hem op een amusante, ironische manier te zien sterven nadat hij meer dan een uur lang met zijn aanwezigheid is opgezadeld.<br />Maar het aspect van de horror-anthologie is interessant, en alle drie de verhalen hebben effectieve momenten. De CREEPSHOW-films zijn nog steeds de moderne koningen van de horror-anthologische traditie, een traditie die teruggaat tot de jaren veertig met de weergaloze DOAD OF NATURE, een andere klassieker is Mario Bava's fabelachtige BLACK SABBATH uit 1963 en de over het hoofd geziene H.P. Lovecraft collectie NECRONOMICON: BOEK VAN DE DOOD uit 1992. Gewoonlijk heeft een griezelbloemlezing een of ander verhaal dat drie of vier segmenten verbindt die elk hun eigen macabere verhaal vertellen. De unieke invalshoek deze keer is dat de verhalen in feite bevolkt worden door de mensen in de segmenten die met elkaar verbonden zijn, als een soort alternatieve identiteit.<br />Wat een geweldig idee had kunnen zijn, ware het niet dat de mensen zo onsympathiek zijn dat de verhaalsegmenten niet dienen als een respijt van hun gezelschap. Er is een heel vreemd gedeelte wanneer de 'kinderen' beginnen te tikken & te klikken in een ritme dat zich langzaam opbouwt tot een kakofonie die een van de vrouwen tot razernij drijft. Ik zou ze allemaal koud hebben gemaakt omdat ze zo kinderlijk onhebbelijk zijn. Ze lijken niet eens te drinken uit de lege bierblikjes die ze als rekwisieten rondzwaaien, en Johns capriolen om de vrouwen in de groep opzettelijk aan het schrikken te maken worden al snel onwaarschijnlijk. Iemand zou een paar tanden uit zijn mond hebben geslagen omdat hij zo'n lul is en de scène hebben gesplitst. Het is niet grappig, het is niet eng, en de spanning die zich opbouwt is niet gebaseerd op angst, maar op een afnemend vermogen om geduld met hem te hebben.<br />Uiteindelijk bouwt de film zich op tot een bevredigend gruzelementen van een bovennatuurlijke climax die kennelijk zoveel van de film heeft gevergd.' De film eindigt met een stilstaand beeld waarin ze hand in hand door het bos rennen, en ik vraag me onwillekeurig af of de laatste paar minuten van de actie misschien in het filmlaboratorium zijn opgenomen toen ze zich de kosten niet konden veroorloven.<br />Dus opnieuw vraag ik me af of we hier naar dezelfde film kijken. Ik hou van lowbudget regionale horrorfilms met onbekende talenten, en ik ben dol op verhalen uit de vergetelheid. Maar de legendes rond de film zijn interessanter dan alles wat op het witte doek gebeurt. Het gerucht gaat dat het in een van de studentenflats die voor een van de verhaalsegmenten worden gebruikt spookt, en het buitenissige wonderkind Quentin Tarentino is de voorvechter van de film. Hij schijnt zijn eigen film te hebben, die hij regisseert voor mensen die niet beter weten dan iets anders te gaan doen, alleen omdat Quentin Tarentino het laat zien. Hij zou oude tandpastareclames kunnen laten zien en de mensen zouden er vol ontzag naar kijken.<br />De film was pionierswerk in die zin dat hij meer dan een jaar eerder dan 'Vrijdag de 13e' in bioscopen verscheen, met een verhaal over studenten die worden bedreigd tijdens een zomerkamp buiten het zomerseizoen. En het leidde ook tot _Het kwaad dat doodging_ met een verhaal over studenten die rond een in onbruik geraakte blokhut zitten en te maken krijgen met een soort hyperkentische bovennatuurlijke kracht van het kwaad. Maar aangezien dit kwaad nooit wordt verklaard en het aspect van het zomerkamp nooit wordt onderzocht als achtergrond, is het resultaat een verlies aan winst. Ze hadden overal kunnen zijn, het aspect van het zomerkamp diende alleen als middel om het moeilijker voor hen te maken om hulp te zoeken als de brandstof van hun lampen opraakte. Wat wel eens het meest angstaanjagende aspect van de film zou kunnen zijn: opgesloten zitten in het donker met John en zijn griezelige, verontrustende gevoel voor humor & niet eens een radio om naar te luisteren. Een autoritje naar een leegstaande blokhut zonder muziek? Kom nou.<br />Dus ik snap het gewoon niet. Mijn verwachtingen waren misschien een beetje te hooggespannen, vooral vanwege de titel, die een winterse omgeving en een griezelfilm suggereerde met sneeuw, sleeën, roestige schoppen, kleurige sjaals, verloren wanten, moordzuchtige kerstelfen, misschien een bezeten sneeuwpop. Als je het mij vraagt, hebben ze de verkeerde film gemaakt. Maar wel een geweldige titel!<br /><br />4/10/'10.
Are we all watching the same movie here?? I'll admit that SCREAMS OF A WINTER NIGHT is a great title for a movie, and a sound premise which would eventually be put to better use: Nine or ten college aged acquaintances who don't seem to really like or even know each other take a road trip to a summer camp cottage closed for the off season where a gruesome mass murder (oddly heard but not seen during the opening credits) took place 30 years prior. On the way they stop at a local hick cracker gas station operated by what appears to be the evil twins of the Beverly Hillbillies, who try to warn them off to no avail. So far so good.<br /><br />The problem begins when the kids start sitting around telling each other ubran legend-ish scary stories to pass the time. Which would be just fine except that they seem to be telling each other these stories because they don't have anything else to talk about. There is no exposition, no character development, and no visible bonds exist between them except for one couple who don't even have sex on-screen since the movie was only rated PG.<br /><br />Then there is John, the knucklehead who organized the road trip. To call him annoying is complimentary. He is insufferable. The idea was to try and portray his character as some kind of a nerd or dork whose family used to frequent the cottage. The film unintentionally does a good job as setting him up as a potential lunatic who lured his associates to this setting just to brutally murder them all, but no dice. He's just annoying and we don't even get the satisfaction of watching him die in an amusingly ironic manner after being inflicted with his presence for an hour plus.<br /><br />The horror anthology angle is interesting though, and all three of the stories shown have effective moments. The CREEPSHOW films are still the modern day kings of the horror anthology tradition, one that stretches back to the 1940s with the incomparable DEAD OF NIGHT, another classic being Mario Bava's fabulous BLACK SABBATH from 1963 and the overlooked H.P. Lovecraft collection NECRONOMICON: BOOK OF THE DEAD from 1992. Usually a horror anthology has some sort of linking story connecting three or four segments that each tell their own twisted tale of the macabre. The unique angle this time is that the stories are actually populated by the people in the linking segments as sort of alternate identities.<br /><br />Which could have been a great idea except that the people are so unlikeable that the story segments don't serve as a reprieve from their company. There's one really odd part when the "kids" start tapping & clicking out a rhythm which slowly builds into a cacophony that drives one of the females into a rage. I would have cold-cocked them all for being so childishly obnoxious. They don't even seem to be drinking from the empty beer cans they wave around as props, and John's antics of deliberately trying to startle the females in the group quickly becomes unlikely. Somebody would have knocked a couple of his teeth out for being such a dick and split the scene. It isn't funny, it isn't scary, and the tension that builds is not based on fright but a diminishing ability to be patient with him.<br /><br />Eventually the film does build to a satisfyingly gruseome supernatural climax that apparently took so much of the movies' low budget production cost that the filmmakers appear to have literally run out of money while four of the ten were making a frenzied escape through the woods. The movie ends with a freeze-frame of them running hand in hand, and I can't help but wonder if maybe the last few minutes of intended action was abandoned at the film lab when they couldn't afford the processing bill.<br /><br />So again I ask, are we all watching the same movie here? I enjoy low budget regionally made horror movies starring no-name talents and have a particular fondness for anthology chillers. But the legends surrounding the film are more interesting than anything which takes place on screen. One of the college dorms used for one of the story segments is rumored to be haunted, and maverick wunderkind Quentin Tarentino has championed the movie, supposedly owning his own print which he screens for people who don't know any better than to go do something else just because it's Quentin Tarentino showing it. He could show old toothpaste commercials and people would watch in rapt awe.<br /><br />The film was pioneering in the sense that it did beat "Friday The 13th" into theaters by over a year with a story of college kids being menaced at an off-season summer camp. And it also proceeded THE EVIL DEAD with a story of college kids sitting around a disused cabin running afoul of some sort of hyperkenetic supernatural force of evil. But since this evil is never explained and the summer camp angle isn't ever explored as a setting the result is a null-sum gain. They could have been anywhere, the summer camp angle only serving as a device to make it more difficult for them to seek out help when their lamps start running out of fuel. Which might be the most frightening aspect of the movie: Being stuck sitting around in the dark with John and his creepy, disturbing sense of humor & not even having a radio to listen to. A college road trip to a disused cabin with no tunes? Come on.<br /><br />So I just don't get it. My expectations were perhaps a bit high, especially based on the title which suggested a winter time setting and horror hijynx involving snow, sleighs, rusted shovels, colorful scarves, lost mittens, homicidal Christmas elves, maybe a possessed snowman. If you ask me it looks like they made the wrong movie. Great title though!<br /><br />4/10