Ik heb altijd een geheim pantheon van actrices gehad (zoals alle filmliefhebbers hebben) naar wie ik het grootste deel van de tijd met veel plezier kon kijken. In de zogenaamde 'Golden Age' van de praatfilms waren de twee hoofdrolspelers Bette Davis en Kate Hepburn. Ik heb nooit echt gekozen wie van de twee de grootste was. Het aantal Oscars dat ze wonnen, zes in totaal <0xE2><0x80><0x93> twee voor Davis en vier voor Hepburn <0xE2><0x80><0x93> betekende niets, want Hepburn won er een voor Morning Glory, wat nu een historische curiositeit is, en een voor Who's Coming to Dinner, waarvan ze wist dat het een gezamenlijke Oscar was voor haarzelf en Spencer Tracy, terwijl Davis' eerste Oscar niet voor Joyce Heath was in de slecht geschreven film Gevaarlijk. Dus de Oscars die ze winnen zijn niet echt geweldige meetinstrumenten.<br />Ieder ander in die topklasse <0xE2><0x80><0x93> nou ja, ik neem aan dat iedereen een andere naam kan invullen (Crawford, Russell, Lombard, Garbo, kies maar uit). Voor mij zou de derde hun enige echte tegenhanger zijn geweest van een actrice die alles kon spelen: Barbara Stanwyck. Ze heeft nooit een specifieke Oscar gekregen, hoewel ze wel genomineerd werd voor de beste rol die ze zich kon herinneren van de schurk Phyllis in DOUBLE INDEMNITY (nog steeds de kampioen van de ijzige moordenaar in die periode). Tegen het eind van haar carrière (net als Davis en Hepburn werkte ze door tot het eind, in haar geval voornamelijk op de televisie) kreeg ze een ere Oscar voor haar levenswerk. Op de een of andere manier, gezien haar kwaliteiten als seksobject (babygezicht), tragische moeder (selarla dahlas), moordenaar (dubbelzinnigheid), comedienne par excellence (de lady eve, bal van vuur), zelfs bereid om in een musicalnummer te zingen (vrouw in het bos <0xE2><0x80><0x93> stel je voor dat Hepburn in een film zou proberen te zingen!), leek een prijs voor het leven eigenlijk passender dan welke filmkeuze van de Academy dan ook.<br />Na dit gezegd te hebben, moet ik toegeven dat ik een enorme reserve voor Stanwyck heb. Terwijl Davis vaak werd omschreven als iemand die alleen maar in 'vrouwenfilms' verscheen (hoe verklaar je dan de man die kwam eten of de man die naar de film ging?) en Hepburn te veel de sociale snob leek te zijn (zelfs in PAT AND mike of DESK SET? Ze werden nooit zo serieus genomen als Stanwyck na haar rol als de meest beruchte schurk. Phyllis Dietrichsen is een fascinerend kreng <0xE2><0x80><0x93> er is geen andere manier om uit te leggen hoe ze mensen kan beheksen. Ze vernietigt of bedreigt iedereen die haar rijkdom in de weg staat en gebruikt haar seksualiteit als het ultieme wapen. Misschien wel het meest sexy moment in een film noir is die korte periode buiten beeld tussen haar en Fred MacMurray in zijn appartement, die begint met hun kussen en eindigt met het aanbrengen van haar poederdoos en lippenstift. Je weet dat ze op dat moment aan het neuken waren.<br />Maar na het succes van die film hadden de drie sterren een ander verloop. MacMurray speelde af en toe weer de rol van de held (DE CAINE MUTINY, HET APPARTEMENT), maar speelde voornamelijk de rol van de goeien. Eddie Robinson speelde allerlei personages in allerlei films, maar nooit een andere verzekeringsexpert. Maar het is alsof Stanwyck elke vier of vijf films varianten van Phyllis moest spelen. Niet in haar hele film noir (in de twee films waarin Phyllis wordt bedreigd door haar krankzinnige echtgenoot/moordenaar Humphrey Bogart), maar kijk eens naar een paar van de andere films: THE STRENG LOVE OF MARTHA IVERS, THE FURIES, THE FILE ON THELMA JORDAN. Haar intensiteit werd voortdurend gebruikt om haar tot de dodelijkste van de drie grootste actrices te maken (Davis is de volgende met THE LETTER en THE LITTLE FOXES, maar met een minzame ijzigheid die zelden tot het einde doorbreekt).<br /><br />Het verhaal van passie is bij lange na niet zo goed als DOUBLE INDEMNITY of THE FURIES, of zelfs THE STRENG LOVE OF MARTHA IVERS. Het heeft zelfs een paar van de slechtste passages uit een film noir die ik ooit ben tegengekomen. Op z'n best zijn film noir-scenario's logische uitingen van menselijkheid en grillen van het lot (Neff verkoopt verzekeringen aan een inhalig monster; Robinson heeft een gezellige avond met Joan Bennett als ze gedwongen zijn haar jaloerse, krankzinnige minnaar te vermoorden in THE WOMAN IN THE WOONKAMER). Waar het op neerkomt is dit: trouw niet met een vrouw die krankzinnig in je baan zit! Dat is de plot.<br />Stanwyck werkt voor een krant en ze is benaderd door een moordenaar. Ze heeft een hekel aan rechercheur Royal Dano, die haar heeft gekleineerd met een seksistische opmerking (in feite een van de weinige, realistische pluspunten in deze film uit 1957) en ze gebruikt haar fooi om de knappe, aardige Sterling Hayden te helpen. Hayden en zij konden het goed met elkaar vinden en ze trouwden. Maar ze vindt het vreselijk dat hij niet wil aandringen op promoties die hij volgens haar verdient (op een gegeven moment zal Raymond Burr zeggen dat Hayden die promoties echt niet verdiende <0xE2><0x80><0x93> en hij zal ervoor boeten). Stanwyck begint (net als Dennis Price in een veel betere film) te bedenken hoe ze de concurrentie voor haar man kan wegnemen, en uiteindelijk maakt ze Burr (getrouwd met Fay Wray) het hof. Maar als dat niets verandert, vermoordt ze Burr <0xE2><0x80><0x93> en plotseling krijgt Hayden tijdelijk promotie. Dus het kan een tijdje goed gaan.<br />De dialoog is afschuwelijk. Als ze met Hayden ruziede over het vermoorden van iemand voor een fortuin, zou het misschien werken. Maar ze kibbelt met een personage dat doet denken aan de jonge David Morse in _St. Elsewhere_, in termen van 'leven en laten leven'. Dit had een betere komedie kunnen zijn, waarin het gebrek aan druk van Hayden ertoe leidt dat Stanwyck eindelijk (tot zijn grote opluchting) van haar man gaat scheiden. In plaats daarvan leidt het ertoe dat Hayden te laat beseft dat hij met een gek is getrouwd. Het beste personage in deze komedie is Burr, die, als hij de gevolgen van zijn smakeloze affaire ziet, tot bezinning komt en besluit er een eind aan te maken en terug te keren naar Wray, de vrouw van wie hij altijd heeft gehouden. Je zou willen dat dat wat meer was uitgediept. _Crime of Passion_ is alleen de moeite waard als je alle films van Stanwyck wilt zien. Maar bereid je voor op een teleurstelling.
I have always had a secret pantheon of actresses (like all movie lovers do) who I could watch most of the time quite happily. In the so-called "Golden Age" of talking films the two twin lights were Bette Davis and Kate Hepburn. I never have really chosen which of the two was the greater. The number of Oscars they won, totaling six - two for Davis and four for Hepburn - meant nothing because Hepburn won one for MORNING GLORY, which is now a historical curiosity, and one for GUESS WHO'S COMING TO DINNER, which she knew was a joint one for herself and Spencer Tracy, while Davis' first Oscar was not for Joyce Heath in the badly written DANGEROUS. So the Oscars they won are not really great measuring devices.<br /><br />Anyone else on that top line - well, I suppose that everyone can fill in some name (Crawford, Russell, Lombard, Garbo, take your pick). To me the third one would have been their only real peer as an actress who could play anything: Barbara Stanwyck. She never got a specific Oscar, although she did get nominated for her best recalled role of the villain Phyllis in DOUBLE INDEMNITY (still the champion icy killer of that period). Towards the end of her career (like Davis and Hepburn she worked up to the end, in her case mostly on television), she got an honorary Oscar for lifetime achievement. Somehow, given her abilities as sex object (BABY FACE), tragic mother (STELLA DALLAS), killer (DOUBLE INDEMNITY), comedienne par excellence (THE LADY EVE, BALL OF FIRE), even willing to sing in a musical number (LADY IN BURLESQUE - imagine Hepburn trying to sing in a film!), a lifetime award seemed actually more fitting than any particular film choice by the Academy.<br /><br />Having said that, I must admit one giant reservation for Stanwyck. While Davis was frequently characterized as appearing only in "woman's movies" (then how explain THE MAN WHO CAME TO DINNER or WATCH ON THE RHINE?) and while Hepburn seemed to be too much the social snob (even in PAT AND MIKE or DESK SET?) they never got as seriously type-cast as Stanwyck did after her best known villain role. Phyllis Dietrichsen is a fascinating bitch - no other way to explain her evil spell on people. She destroys or threatens anybody who is in her way to wealth, using her sexuality as the ultimate weapon. Possibly the sexiest unseen moment in film noir is that brief time off screen between her and Fred MacMurray in his apartment, beginning with them kissing, and ending with her fixing her face with her compact and lipstick. You know they were screwing at that point.<br /><br />But after that film's success the three stars had different trajectories. MacMurray did an occasional heel again (THE CAINE MUTINY, THE APARTMENT), but was mostly playing good guys. Eddie Robinson played all sorts of characters in all kinds of films, but never another insurance expert. But it is like Stanwyck found herself playing variants of Phyllis every four or five pictures. Not in all her film noir (in the TWO MISS CAROLLS she is threatened by insane husband/killer Humphrey Bogart) but look at some of the other films: THE STRANGE LOVE OF MARTHA IVERS, THE FURIES, THE FILE ON THELMA JORDAN. Her great intensity was constantly used to make her the most lethal of the three greatest actress (Davis comes next with THE LETTER and THE LITTLE FOXES, but with a bland iciness that rarely breaks until the end).<br /><br />CRIME OF PASSION is nowhere near as good as DOUBLE INDEMNITY or THE FURIES or even THE STRANGE LOVE OF MARTHA IVERS. In fact it has some of the worst writing in a film noir I have come across. Film noir plots at their best are logical outcroppings of humanity and twists of fate (Neff selling insurance to a greedy monster; Robinson spending a pleasant evening with Joan Bennett when they are forced to kill her jealous, insane lover in THE WOMAN IN THE WINDOW). Here it comes down to this - do not marry a woman who is insanely into your job status! That's the plot.<br /><br />Stanwyck works on a newspaper, and she has been contacted by a killer. She dislikes Detective Royal Dano, who belittled her with a sexist remark (actually one of the small, rare, realistic pluses in this 1957 film), and uses her tip to help handsome, nice Sterling Hayden. Hayden and she hit it off, and marry. But she is appalled that he is unwilling to push for promotions she thinks he deserves (at one point later on, Raymond Burr will make the point that Hayden really did not merit the promotions - and pays for saying so). Stanwyck (like Dennis Price in a far better film) starts seeing how to remove competition for her husband, and ends up romancing Burr (married to Fay Wray). But when that fails to change things, she kills Burr - and suddenly Hayden is temporarily promoted. So it can work for awhile.<br /><br />The dialog is awful. If she were arguing with Hayden about killing someone for a fortune maybe it would work. But she is arguing with a character reminiscent of the young David Morse on ST. ELSEWHERE in terms of "live and let live" philosophy. This might have been better as a comedy in which the lack of push by Hayden leads Stanwyck into finally divorcing her husband (much to his relief). Instead it leads to Hayden belatedly realizing the nut he married. The best character in it is Burr, who when seeing the results of his tawdry affair comes to his senses and resolves to end it and return to Wray, the woman he always loved. One wishes that had been built up a bit. CRIME OF PASSION is only worth seeing if one wants to see all of Stanwyck's films. But be prepared to be disappointed.