Hoewel hij het meest bekend is vanwege zijn samenwerking met Robert De Niro, heeft Martin Scorsese ook met veel succes samengewerkt met Harvey Keitel. Sterker nog, Keitel was er vanaf het allereerste begin bij en speelde de hoofdrol in Marty's eerste film, _Who's That Knocking at My Door_.<br /><0x3E> In zwart-wit opgenomen in de straten van New York, die een belangrijke rol spelen in de filmografie van de regisseur, heeft _Knocking_ geen echte plot, althans niet zo goed uitgewerkt. Het is meer een reeks momenten die te maken hebben met het hoofdpersonage J.R. (Keitel) en zijn relatie met een meisje: ze praten over films, ze besluiten te trouwen, hij ontdekt dat ze een keer is verkracht en raakt dat kwijt. Al deze scènes zijn eerder door associatie met elkaar verbonden dan door echte samenhang, zelfs als de montage van Thelma Schoonmaker (die om de een of andere reden pas weer met Marty samenwerkte toen Raging Bull werd gemaakt) er goed in slaagt de film bij elkaar te houden.<br />Who's That Knocking at My Door fascineert onmiddellijk door zijn verleidelijke beelden, die bewijzen dat Scorsese van het begin af aan een oog voor beelden had, en de zwart-witfilm geeft het geheel een extra vleugje schoonheid. Als er hier een fout te vinden is, dan is het het gebrek aan een echt verhaal, zoals bij J.R. De door geloofsovertuiging ingegeven worstelingen (een onderwerp waar Marty veel beter mee om kon gaan in de hypnotiserende _Mean Streets_ ) dienen als weinig meer dan een excuus om willekeurige episoden uit zijn dagelijks leven te laten zien. Een ander bewijs van het inconsistente verhaal is de aanwezigheid van een volkomen zinloze droomsequentie met prostituees, die door Scorseses mentor Roger Corman om puur marketingredenen is aangewakkerd (naaktheid verkoopt, weet je).<br />Aan de andere kant is Keitels optreden gedurende de hele looptijd van de serie degelijk en opzienbarend en zinspeelt het, samen met de intelligente muziekkeuze, op toekomstige cinematografische glorie. Het weerhoudt Who's That Knocking er niet van zich te voelen en eruit te zien als een studentenfilm, maar fans van Marty, en van de Amerikaanse filmindustrie in het algemeen, zouden het eens moeten bekijken.
Although he is best known for his collaborations with Robert De Niro, Martin Scorsese has also worked to great effect with Harvey Keitel. In fact, Keitel was there from the very beginning, playing the lead in Marty's first feature, Who's That Knocking at My Door.<br /><br />Shot in black and white on the streets of New York that have an important role in the director's filmography, Knocking doesn't have a real plot, at least not that well defined. It is more of a series of moments involving main character J.R. (Keitel) and his relationship with a girl: they discuss movies, they decide to get married, he discovers she was once raped and loses it. All these scenes are linked by association rather than real coherence, even if the editing by Thelma Schoonmaker (who for some reason didn't work with Marty again until Raging Bull) does a good job in keeping the film together.<br /><br />Who's That Knocking at My Door fascinates at once for its seductive images, proving that Scorsese had an eye for visuals right from the start, and the black-and-white cinematography gives it an extra touch of beauty. If there is a defect to find here, it would be the lack of real narrative, as J.R.'s faith-driven struggles (a topic that Marty dealt with much better in the mesmerizing Mean Streets) serve as little more than an excuse to show random episodes of his everyday life. Another proof of the inconsistent storytelling is the presence of a quite pointless dream sequence involving prostitutes, its presence having been encouraged by Scorsese's mentor Roger Corman for sheer marketing purposes (nudity sells, you know).<br /><br />On the flip-side, Keitel's performance is solid and eye-catching for the entire running time, hinting, alongside the intelligent choices of music, at future cinematic glories. It doesn't prevent Who's That Knocking from feeling and looking like a student picture, but fans of Marty, and the American film industry in general, ought to check it out.