Takura Yamashita (Koji Yakusho) heeft acht jaar in de gevangenis gezeten voor de moord op zijn vrouw en haar minnaar in een jaloerse woede-uitbarsting en pogingen om zichzelf te rehabiliteren door een kapperszaak te openen in een afgelegen deel van Japan. Zijn verleden haalt hem echter in bij Shohei Imamura's De Aal, medewinnaar van de Cannes Palme D'or van 1997 met A Taste of Cherry van Kiarostami. Gebaseerd op de roman Sparkles in the Darkness van Akira Yoshimura is De Aal ofwel een absurde komedie, een drama over verlossing, een surrealistisch gedicht over bewustzijnstoestanden, een thriller over jaloezie en wraak, of alles wat zich aandient. Als de film begint, schrikt Yamashita, een arbeider bij een grote meelfabriek, als hij in de trein van zijn werk naar huis een anonieme brief leest waarin hem wordt meegedeeld dat zijn vrouw hem bedriegt als hij een nachtje gaat vissen. Hij breekt een van zijn vistochten af en komt midden in de nacht thuis, waar zijn vrouw Emiko (Chiho Terada) met een minnaar in bed ligt. Hij grijpt een slagersmes, steekt hen allebei op brute wijze dood, rijdt dan kalmpjes op zijn fiets naar het plaatselijke politiebureau en geeft zichzelf aan. Na acht jaar in de gevangenis wordt hij vrijgelaten en overgedragen aan een bejaarde boeddhistische priester. Zijn enige metgezel is een tamme paling die hij in vertrouwen neemt ('hij luistert naar wat ik zeg'). Hij opent een kapperszaak in een landelijk deel van Japan, maar zijn leven wordt gecompliceerd nadat hij een jonge vrouw, Keiko (Misa Shimizu) van de dood heeft gered en haar een baan in zijn zaak heeft gegeven. Yamashita, die aan zijn ex-vrouw denkt, vermijdt intimiteiten, maar ze voelt zich toch tot hem aangetrokken en biedt hem een lunchpakket aan als hij gaat vissen.<br />Ondanks zijn pogingen om afstand te bewaren, trekt Yamashita enkele plaatselijke figuren aan die het verhaal een andere kant op sturen. Onder hen bevinden zich een jongeman die zijn kapperspaal leent om ufo's aan te trekken, een vismaatje dat een apparaat ontwerpt om palingen te vangen zonder ze kwaad te doen, en zijn voormalige gevangeniskameraad Tamotsu Takasaki (Akira Emoto), een smerige dronkaard die boeddhistische soetra's opzegt en hem aan zijn vorige daden herinnert. Het verhaal, dat tot nu toe een rijke dramatische lijn had, vervalt al snel tot geforceerde komedie als Keiko's geestelijk gehandicapte moeder opduikt om flamencodansen te doen en Keiko's voormalige vriendje terugkeert en het geld van haar moeder eist. De inwoners van de stad en de halve criminele vriendenkring van het vriendje doen mee aan een laatste gevecht van man tegen man in de kapperszaak, dat had kunnen worden gewonnen van de Three Stooges. De Aal is soms een briljante en meeslepende karakterstudie over een man die probeert zijn leven om te gooien. Maar op andere momenten is het een dissonante verzameling van intriges en subplots, eendimensionale personages en zware symboliek die alleen wordt onderbroken door een houten klucht. De UFO-sectie is erg slap en het komische gedrag van een man die net uit de gevangenis komt lijkt ongepast terwijl hij als een soldaat op en neer loopt en dan achter een joggingteam aan rent dat voorbijkomt. Imamura heeft gezegd: 'Als mijn films rommelig zijn, komt dat waarschijnlijk doordat ik niet van een al te perfecte film houd.' Ik weet dat het er niet altijd even netjes aan toegaat en dat ons leven vaak een mengeling is van drama en klucht, maar de vreemde mengeling van grillige karakters en zeer uiteenlopende elementen in De Aal zorgt ervoor dat het niet een bevredigend geheel wordt.
Takura Yamashita (Koji Yakusho) has served eight years in prison for murdering his wife and her lover in a jealous rage and attempts to rehabilitate himself by opening a barbershop in an isolated corner of Japan. His past, however, catches up with him in Shohei Imamura's The Eel, co-winner of the 1997 Cannes Palme D'or with Kiarostami's A Taste of Cherry. Based on the Akira Yoshimura's novel Sparkles in the Darkness, The Eel is either an absurdist comedy, a drama about redemption, a surreal poem about states of consciousness, a thriller about jealousy and revenge, or all of the above. <br /><br />As the film opens, Yamashita, a worker at a large flour company, is startled to read an anonymous letter on the train coming home from work informing him that his wife cheats on him when he goes away on overnight fishing trips. Cutting one of his trips short, he returns home in the middle of the night to find his wife Emiko (Chiho Terada) in bed with a lover. Grabbing a butcher knife, he brutally stabs both of them to death then calmly rides his bicycle to the local police station and turns himself in. After eight years in prison, he is released and paroled to an elderly Buddhist priest. Alienated and afraid, Yamashita's only companion is a pet eel whom he confides in ("he listens to what I say"). He opens a barbershop in a rural part of Japan but his life becomes complicated after he saves a young woman, Keiko (Misa Shimizu), from suicide and gives her a job at his shop. Reminded of his former wife, Yamashita avoids intimacy but she is drawn to him nonetheless and offers him box lunches when he goes fishing.<br /><br />In spite of trying to keep his distance, Yamashita attracts some local characters that move the plot in a different direction. These include a young man who borrows his barber pole to attract UFOs, a fishing buddy who designs a device to catch eels without harming them, and his former prison mate, Tamotsu Takasaki (Akira Emoto), a foul-mouthed drunk who recites Buddhist Sutras and reminds him of his previous acts. The story, which until now has had a rich dramatic arc, soon descends into forced comedy when Keiko's mentally-challenged mother shows up doing flamenco dances and Keiko's former boyfriend returns demanding her mother's money. The townspeople and semi-gangster associates of the boyfriend join in a final free-for-all at the barbershop that might have been lifted from the Three Stooges.<br /><br />The Eel is at times a brilliant and involving character study about a man seeking to turn his life around. At other times, however, it is a discordant conglomeration of plots and subplots, one-dimensional characters, and heavy symbolism relieved only by wooden farce. The UFO sequence is very lame and the comic behavior of a man just out of prison seems inappropriate as he marches like a soldier then runs after a jogging team that is passing by. Imamura has said, "If my films are messy, this is probably due to the fact that I don't like too perfect a cinema." I know that things are not always neat and our lives are often a blend of drama and farce, but The Eel's odd mixture of quirky characters and widely disparate elements keeps it from coming together as a satisfying whole.