Dit is een van de grote Britse films en als ik 'Brits' zeg bedoel ik dat hij gemaakt is door een Britse filmmaatschappij <0xE2><0x80><0x93> met de hand gemaakte films <0xE2><0x80><0x93> en niet door een Amerikaanse studio. Misschien is dat een beetje jammer voor een internationale markt (lees dat als een Amerikaanse markt) omdat hij gemaakt is voor een eigengemaakte markt de accenten en vooral het slang zijn niet goed te vertalen over zee maar de dialoog alleen al compenseert de tekortkomingen:<br />'Ik wist dat Colin van soldaten hield maar naar Belfast gaan dat is een beetje te veel van het goede.'<br />'Dat is waardig dat is, als een frambozensnoepje.' <br />en de klassieke regel <br /><br />'Ik heb wel eens gehoord van slapende partners, maar jullie liggen in een f-ki' coma'<br />'Zijn er nog tekortkomingen? Ik moet eerlijk zeggen dat ik, toen ik deze film in 1983 voor het eerst zag, geschokt was door de slimme zet om de IRA tot de slechteriken te maken, maar na de film in de loop der jaren nog een paar keer te hebben gezien is het radicale idee om de provo's de Londense onderwereld te laten binnendringen niet zo'n slimme plot als ik eerst dacht en als je eenmaal weet wie Harold Shand en zijn bedrijf onder druk heeft gezet, wordt het verhaal na een paar keer kijken een beetje saai. Het is waarschijnlijk ook niet erg aardig om op te merken dat Shand een beetje te oud is om nog serieus te worden genomen als gangsterkoning en dat het er ook niet beter op wordt als je na al die films en tv-drama's van daarna de Londense onderwereld ziet die geen vrouwen of kinderen kwaad doet en die niet neukt. Met andere woorden, het is allemaal een beetje te clichématig voor deze gangsterheld? En laten we het niet hebben over de rol die Bob Hoskins de rest van zijn leven heeft toebedeeld gekregen.<br />Maar de tekortkomingen worden meer en meer goedgemaakt door het tempo van het verhaal, door Francis Monkman.' De film eindigt met een goed verteld verhaal van Hoskins, die door regisseur McKenzie wordt opgedragen: 'Ik wil dat je achteroverleunt en nadenkt over de dingen die je in het verhaal hebt gedaan, al je successen, al je mislukkingen', dus doet Bob wat hem wordt opgedragen en als hij de slotscène ziet, roept hij uit: 'Verdomme, het is waar dat de camera de gedachten van een acteur kan lezen.'
This is one of the great British movies and when I say British I mean it's made by a British film company - Handmade films - and not an American studio . Perhaps this is something of an unfortunate thing for an international market ( Read that as an American market ) since being made for a homegrown market the accents and most especially the slang doesn't translate well over seas but the dialog alone makes up for any shortcomings : <br /><br />" I knew Colin fancied soldiers but going to Belfast that's a bit much innit ? " <br /><br />" That's dignified that is , going out like a raspberry ripple " <br /><br />and the classic line <br /><br />" I've heard of sleeping partners but you two are in a f--ki' coma " <br /><br />Are there any shortcomings ? I've got to be honest and say that first seeing this in 1983 I was shocked by the clever twist of making the IRA as the bad guys but having watched the movie a few more times over the years the radical idea of having the provos muscling in on the London underworld isn't as clever a plot as I first thought and once you know who's been putting the pressure on Harold Shand and his corporation the story becomes a little threadbare after multiple viewings . It's probably also uncharitable to point out that Shand is a bit too old school to be taken seriously as a gangland emperor and it's not helped by umpteen films and TV dramas since then showing the London underworld who don't hurt women or kids and who don't grass .In other words it's all a bit clichéd this gangster lark innit ? And let's not mention this role caused Bob Hoskins to be typecast for the rest of his life <br /><br />But the failings are more and made up for by the pace of the story , by Francis Monkman's very memorable score and by the cast , some of whom went onto become household names and many who became familiar faces in film and television . Admit it , you've watched this movie over the years and thought to yourself " Now where have I seen that actor before ? " The ending gives way to a well told story by Hoskins who is ordered by director McKenzie " I want you to sit back in your seat and think about the things you've done in the story all your success , all your failures " so Bob does what he's told and seeing the final cut exclaims " bleedin' 'ell it's true the camera can read an actor's mind "