Een strak geschreven verhaal over een filmproducent (Douglas) die pech heeft en drie opmerkelijke filmtalenten <0xE2><0x80><0x93> regisseur Barry Sullivan, actrice Lana Turner en scenarist Dick Powell <0xE2><0x80><0x93> probeert over te halen om aan zijn nieuwe film mee te werken. Het probleem, zoals in drie lange flashbacks wordt geïllustreerd, is dat alle talenten het gevoel hebben dat ze in het verleden door Douglas zijn besodemieterd.<br />Douglas erfde de sjofele B-filmstudio van zijn vader en maakte er in Hollywood-termen een groot succes van <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, groot in kwaliteit, groot in bruto-opbrengsten. Hij haalde Sullivan uit de anonimiteit en dumpte hem vervolgens zonder plichtplegingen ten gunste van bekendere regisseurs. Sullivan zette zijn eigen succesvolle carrière voort, maar heeft nog steeds een hekel aan zijn ruwe behandeling. <br />Turner was een aangeschoten wannabe-talent, dat zich te buiten ging aan drank en zwijmelde over het portret van haar vader, die een grote ster was op het witte doek. Douglas schudt haar uit haar levenslange depressie door haar in het zwembad te dumpen en haar tot een schitterende vertoning te verleiden voordat hij haar dumpt voor een of andere hoerige hoer. Ze wordt een ster op de planken.<br />Het laatste verhaal is van Powell als professor aan een universiteit in het Zuiden, wiens roman net de Pulitzerprijs heeft gewonnen. Douglas bedriegt hem en zijn kirrende zuidelijke belle-vrouw, Gloria Grahame, door naar Hollywood te verhuizen en daar een scenario te schrijven. De lichtzinnige Grahame levert problemen op. Ze valt Powell voortdurend in de rede en hij krijgt geen werk af. Douglas sleurt Powell in afzondering weg om het script af te maken en regelt in het geheim dat de beruchte rokkenjager Gilbert Roland Grahame in Powells afwezigheid gezelschap houdt. Grahame en Roland worden per ongeluk vermoord en als Powell achter de geheime afspraak komt, geeft hij Douglas een uitbrander en begint aan een succesvolle carrière als romanschrijver en scenarioschrijver.<br />De plot is strak. Er is nauwelijks een verspild moment of een avontuurlijk woord. Deze meedogenloze plot voegt kleur aan het verhaal toe, maar laat de film eruitzien en klinken als de zorgvuldig uitgevoerde Hollywood-productie die hij is. Ik denk niet dat een winnaar van de Pulitzer Prize als Powell hem geschreven zou hebben (of zou kunnen hebben). Faulkner zou het niet hebben gekund. Vergelijk hem, als je wilt, met...' 'On the Waterfront', voor een voorbeeld van wat ik bedoel, twee jaar later uitgebracht.<br />Een zekere glans op een productie hoeft niet per se slecht te zijn. Dit is een soepel draaiende machine, en als we dingen van een aanzienlijke afstand kunnen zien, wat dan nog? Het personage van Kirk Douglas is fascinerend. Hij leeft bijna uitsluitend voor de films die hij produceert. Zijn houding tegenover iedereen om hem heen is emotieloos, bijna chirurgisch. En als hij zelf een film regisseert die niet werkt, zet hij hem op de plank, hoewel de verhuizing bijna een faillissement betekent. 'Ik had die film niet moeten maken,' zegt Douglas, 'ik had mezelf moeten filmen.' Hij is met zijn zelfrespect niet milder dan met dat van ieder ander. <br /><0x3E> Douglas is natuurlijk goed in de rol van de gewetenloze acteur. De huichelachtigheid achter de grijns en het kuiltje in zijn kin lijkt bijna in zijn personage ingebouwd. Hij heeft er een carrière van gemaakt om oplichter te zijn. Samen met 'The Big Heat' is dit ook de beste voorstelling van Gloria Grahame. Het is een beetje moeilijk voor te stellen dat Lana Turner een grote carrière tegemoet gaat na haar ontmoeting met Douglas, net zoals het in het echte leven moeilijk is. Misschien ben ik kieskeurig, maar afgezien van 'The Postman Always Rings Twice' vond ik haar altijd g<0xC3><0xAA>nant als ze op het witte doek stond.<br /><0x3E> De rest van de ondersteunende cast bestaat uit oude, betrouwbare mensen die niet kunnen worden bekritiseerd. Wat ga je doen <0xE2><0x80><0x93> klagen over het optreden van Walter Pidgeon als de waardige, goedbedoelende, zenuwachtige, geldbeluste koerier tussen Douglas en de anderen? Of Paul Stewart als de publiciteitsman met zijn New Yorkse accent die op het punt staat met Weltschmerz op de proppen te komen? Onmogelijk.<br />Smooooth, man.
A tautly written tale of a movie producer (Douglas) down on his luck who tries to talk three outstanding filmic talents -- director Barry Sullivan, actress Lana Turner, and screenweriter Dick Powell -- into working on his new comeback picture. The problem, as illustrated in three lengthy flashbacks, is that all the talent feel they've been hosed by Douglas in the past.<br /><br />Douglas inherited his father's crummy B picture studio and made it Big in Hollywood terms -- that is, big in quality, big in gross. He lifted Sullivan out of obscurity, then dumped him unceremoniously in favor of better-known directors. Sullivan went on to a successful career of his own but still resents his rough handling.<br /><br />Turner was a drunken wannabe talent, wasted on booze, mooning over the portrait of her father who was a great star of the silver screen. Douglas shakes her out of her lifelong funk by dumping her in the swimming pool and coaxing a magnificent performance out of her before dumping her for some bit-playing whore. She goes on to become a box office star.<br /><br />The last story belongs to Powell as a Southern college professor whose novel has just won a Pulitzer. Douglas tricks him and his cooing Southern belle wife, Gloria Grahame, into moving to Hollywood and writing a screenplay. The giddy Grahame present difficulties. She's always interrupting Powell and he gets no work done. Douglas hauls Powell away in seclusion to finish the script and secretly arranges for the notorious womanizer, Gilbert Roland, to keep Grahame happy in Powell's absence. Grahame and Roland are accidentally killed and when Powell finds out about the sub rosa arrangement he belts Douglas and goes on to a successful career as novelist and screenwriter.<br /><br />The plot is taut. There's hardly a wasted moment or an adventitious word. This relentless plot adds polish to the story but makes the film look and sound like the carefully executed Hollywood production that it is. I don't think a Pulitzer Prize winner like Powell would (or could) have written it. Faulkner couldn't do it. Compare it, if you feel like it, to "On the Waterfront", for an example of what I mean, released two years later.<br /><br />A certain gloss to a production isn't necessarily bad. This is a smooth machine and if we can see things coming from a considerable distance, so what? Kirk Douglas's character is fascinating. He lives almost entirely for the movies he produces. His attitude towards everyone around him is dispassionate, almost surgical. And when he himself directs a movie that doesn't work, he shelves it, although the move means near bankruptcy. "I shouldn't have shot the movie," says Douglas, "I should have shot myself." He's no more gentle with his self esteem than he is with anyone else's.<br /><br />Douglas is good in the role of the unscrupulous operator, of course. That phoniness behind the grin and the dimpled chin seems almost built into his persona. He's made a career out of being con men. Along with "The Big Heat," this is Gloria Grahame's best performance too. It's a little hard to imagine Lana Turner going on to a big career after her encounter with Douglas, just as it is hard in real life. Maybe I'm picky but aside from "The Postman Always Rings Twice," she always embarrassed me when she was on screen.<br /><br />The rest of the supporting cast is made up of old reliables who cannot be critiqued. What are you going to do -- complain about the performance of Walter Pidgeon as the dignified, well-meaning, nervously fidgeting, money-managing courier between Douglas and the others? Or Paul Stewart as the publicity man with his New York drawl about to burst with Weltschmerz? Impossible.<br /><br />Smooooth, man.