'In the Woods', geregisseerd door Lynn Drzick, is een film die misschien potentie had, maar er jammerlijk in faalt om het soort film te zijn dat hij had kunnen zijn. Afgezien van de amateuristische monstervertoning en de gekunstelde verhaallijn, houdt deze film in principe vast aan een subgenre van psychologische filmkritiek: de sprookjestheorie. De sprookjestheorie gaat uit van het idee dat een onschuldige het bos intrekt, alleen om de fysieke gevaren en emotionele gevaren te ontdekken die in die omgeving schuilen. (Het bos is natuurlijk een metafoor voor het leven in de echte wereld.) Geconfronteerd met uitdagingen en verleidingen komt de onschuldige oog in oog te staan met zijn collectieve ik (een concept dat is gebaseerd op Jungs 'Collectief Onbewust'). Uiteindelijk verlaat deze figuur het bos als een veranderd individu, en die verandering kan zich zowel in positieve als in negatieve zin manifesteren. 'Roodkapje' is slechts één basis voor deze theoretische school; Edmund Spenser's _The Faerie Queene_, en vooral _Boek I van de Redcrosse Ridder_, is een andere.<br />Hoewel D.J. Perry's personage niet onschuldig is, krijgt de kijker bij zijn eerste tocht door het bos (hij is een alcoholist en een emotioneel gewelddadige echtgenoot), het gevoel dat hij zich niet bewust is van de wereld waarin hij leeft. Hij is, zoals vele individuen, tevreden met het leven waarin hij leeft: werken, drinken en naar huis gaan; deze routine is zijn wereld. Als hij gedwongen wordt de tegenstrijdigheden en onverwachte omstandigheden onder ogen te zien die het leven hem voor de voeten werpt, die nogal dof worden geïmiteerd door een driehoornige hond en een reptielachtig uitziende homo sapien, toont hij zijn onvermogen om verwarring en verwarring aan te pakken. Bijna iedereen in zijn leven, maar vooral zijn vrouw, betaalt een prijs voor zijn gebrek aan inzicht. Toch overwon hij ten slotte op wonderbaarlijke wijze zijn naïviteit, maar beseft hij dat 'het beest blijft bestaan in het bos', en dat is de aard van 'het bos' (van het leven). Nu, hoewel dat vrij intrigerend mag klinken, slaagt Drzick er niet in de kijker te motiveren om enige empathie of emotie in de film te leggen. Als een Don Quichot-duo faalt Perry's relatie met zijn vrouw, hoewel die meer omvat dan zijn relatie met Gruelick, te oppervlakkig en te kort door de bocht om effectief te zijn. De dynamiek van dit disfunctionele huishouden wordt op een nogal oppervlakkige, onbeholpen manier gepresenteerd.<br />De schepsels, zoals al eerder werd gesuggereerd, missen zelfs de verfijning van de hagedissen uit de B-filmklassiekers uit de jaren vijftig, met hun prothesewapens aan hun lichaam. De driehoornige hond doet denken aan een opgezet dier, met drie slagtanden aan zijn snuit.<br />Een nog grotere teleurstelling is het beeldmateriaal van de film. Blijkbaar speelt deze film zich af in de Verenigde Staten; zo te zien in de bossen van Carolina. In flashbacks (die niet direct in verband staan met de plot van de film of met de ontwikkeling van D.J. Perry's personage) verschijnen twee ridders (waarvan er een een tovenaar kan zijn die deze monsters heeft opgeroepen om een strijd tussen twee koninkrijken uit te vechten) die in het bos vechten. Ik bedoel, 'hallo!', ridders en tovenaars kwamen inheems voor in het middeleeuwse Europa, niet in de twaalfde of dertiende eeuw van Noord-Amerika. Bovendien is de titel van deze film 'Wraak is tijdloos'. Oké, waar was die 'wraak' (zoals die in deze flashbacks wordt beschreven) op gebaseerd en hoe staat die in verband met het conflict tussen D.J. Perry en zijn personage? Er is geen direct verband met deze'middeleeuwse' film. Ik geef deze film 1 van de 10 punten. Mijn kritiek richt zich op de kern van het scenario, het acteerwerk en de special effects. Maar een suggestie voor de regisseur, Lynn Drzick, is om het oorspronkelijke materiaal te overwegen en het te herscheppen om spanning, betekenis en geloofwaardigheid te creëren. 'In the Woods' heeft misschien een kans van slagen, maar helaas wordt deze kans in de uiteindelijke versie totaal niet verwezenlijkt en op schokkende wijze genegeerd.
"In the Woods," directed by Lynn Drzick, is a film that may have had potential, but fails miserably to recognize the kind of film that it could have been. Aside from the amateurish monster make-up and contrived storyline, this film adheres to, in principle, a sub genre of psychological film criticism: fairy tale theory. Fairy Tale theory takes, as its premise, the idea that an innocent journeys into the forest, only to discover the physical dangers and emotional perils which reside in that environment. (The forest is, of course, a metaphor for life in the real world.) Faced with challenges and temptations, the innocent comes face-to-face with his collective self (a concept based on Jung's "Collective Unconscious"). Ultimately, this character leaves the forest a changed individual, and that change can manifest itself in both positive and negative respects. "Little Red Riding Hood" is just one basis for this theoretical school; Edmund Spenser's _The Faerie Queene_, and particularly Book I on the Redcrosse Knight, is another.<br /><br />Although D.J. Perry's character is no innocent, when he first journeys into the forest (he is an alcoholic and an emotionally abusive husband), the viewer gets the sense that he is unaware of the world in which he lives. He is, like many individuals, contented with the life in which he lives: working, drinking, and going home; this routine is his world. When he is forced to face the inconsistencies and unexpected circumstances which life throws his way, manifested rather dully by a three-horned dog and a reptilian-looking homo sapien, he demonstrates an incapacity to tackle turmoil and confusion. Most everyone in his life, but particularly his wife, pays a price for his lack of insight. Yet, in the end, miraculously he overcomes his naiveté, but realizes that "the beast continues to exist in the forest," and that is the nature of "the forest" (of life). Now, while that may sound fairly intriguing, Drzick fails to motivate the viewer to invest any empathy or emotion into the film. D.J. Perry's and Jim Gruelick's turn as a quixotic duo fails for, among other reasons, lack of chemistry and unengaging dialogue. Perry's relationship to his wife, although more involved than his connection with Gruelick, is too cursory and terse to be effective. The dynamics of this dysfunctional household are presented in a rather shallow, inept manner. <br /><br />The creatures, as hinted at previously, lack even the sophistication of, in reference to the B-movie classics of the 1950s, lizards with prosthetic armaments attached to their bodies. The three-horned dog reminds one of a stuffed animal, with three tusks attached to its face. <br /><br />Of even more disappointment is the film's screen writing. Apparently, this film is set in the United States; it would seem near the forests of the Carolinas. In flashback sequences (which are not readily connected to the film's plot nor to D.J. Perry's character development), two knights (one of which may be a sorcerer who conjured up these monsters to wage a battle between two kingdoms) appear fighting in the forest. I mean, "hello!," knights and sorcerers were indigenous to medieval Europe, not 12th or 13th century North America. Also, the tag line for this film is "Vengeance is Timeless." OK, what was this "vengeance" (as supposedly set forth in these flashbacks) based upon, and how does it relate to the D.J. Perry character's conflict. No direct ties to this "medieval" vengeance, and the film's focus on this man and his wife is ever made.<br /><br />I give this film 1 out of 10 points. My criticisms go to the heart of the screenplay, the acting, and the special effects. However, one suggestion for the director, Lynn Drzick, is to consider the original material, and reshape it to create tension, significance, and believability. "In the Woods" may have the chance for merit, but unfortunately, this merit is utterly unrealized and shockingly disregarded in the final cut.