Een suikerzoete komedie, met oei-oei-zoete zoetheid die van de opnamen druipt, over Long die terugkeert uit de dood en merkt dat haar leven een puinhoop is. De film laat haar zien als een gewone huisvrouw met een kartonnen doktersman en een zoon die op het punt staat te gaan studeren. Omdat ze niet weet wat ze met de rest van haar leven aan moet, doet ze het interessantste wat ze kan doen: ze sterft. Gelukkig is haar gestoorde zus een pseudo-heksendokter die haar weer tot leven 'roept'. Alleen wordt Long door de media achtervolgd en door haar man aan de kant gezet. Het gaat allemaal zo tam, als in een tv-film, dat het voor MST3K-uitzendingen zou kunnen doorgaan. Het lachen vergaat Long niet. Ze wordt beschreven als een kluns die struikelt, valt, morst, uitglijdt en zich zelfs op een gegeven moment uitkleedt terwijl ze de trap op probeert te lopen. Haar nieuwe geliefde is een levenloze dokter die in de film misschien twee keer naar haar glimlacht, maar toch op de een of andere manier voor haar valt. Als je er een melodramatisch, overrijp einde aan toevoegt, heb je een echte oogverblindende scène. Maar wat misschien de doorslag geeft, zijn de shots die gebruikt zijn. Regisseur Perry laat mensen arm in arm lopen en vrolijk lachen terwijl ze een kamer binnengaan of zich van anderen verwijderen. Of ze zetten de saxofoonscore in op Longs 'ik vind je zo leuk'-glimlach en zetten zelfs een hoofd schuin voor Byrnes voorspelbare 'ik hou van je'. De ultieme suikerberg komt tijdens de aftiteling, als een fotoalbum wordt doorgebladerd. Foto's van alle drie de hoofdechtparen, die trouwen, zwanger worden en met hun baby's poseren. En Long is zelfs gezegend met een tweeling! Dan legt een mannenhand de zijne op een vrouwenhand, o zo lief, als ze naar de foto's kijken. Alsjeblieft. Over 'en ze leefden nog lang en gelukkig' gesproken.
A saccharine little comedy, with ooey-gooey sweetness dripping from it's pours, about how Long returns from the dead and find's life a mess. The film sets her up as a plain-Jane housewife, with a cardboard doctor of a husband, and a son ready for college. Feeling at a loss of what to do with the rest of her days, she does the most interesting thing she can: she dies. Fortunately her nutcase sister is a pseudo-witch doctor who "chants" her back to life. Only for Long to be hounded by the media and jilted by her husband. It's all handled so tamely, so TV-movie-like that it could qualify for MST3K showings. Hard up for laughs, Long is written as a klutz, who trips, falls, spills, slides, and even at one point, undresses herself while trying to walk stairs. Her new love interest is a lifeless doctor who smiles at her maybe twice in the film, yet somehow falls for her. Throw in a melodramatic, over-baked finish, and you have a real eye roller. But what might be the clincher are just some of the shots used. Director Perry has people walking arm in arm and laughing gleefully, while entering rooms, or adjourning from others. Or they jack up the saxophone score on Long's "me so cute" smile, and even add a head tilt for Byrne's predictable, "I love you". The ultimate pile of sugar is during the end credits, as a photo album is thumbed through. Pictures of all three lead couples, getting married, getting pregnant, and then posing with their babies. And Long is even blessed with twins! Then a male hand puts his on a female hand oh so sweetly as they look at the pictures. Please. Talk about redefining "And they lived happily ever after".