Voetstappen, een bloederig, wreed en verontrustend mooi mengsel van strak psychologische gruwel en onverstoorbare, ultra-scherpe beelden, is beslist niet voor de gevoelige kijker. De innovatieve thriller van G.H. Evans is oneindig knap (met artistieke knikjes naar Toshiaki Toyoda's Pornostar en flitsen van de onnavolgbare Takashi Miike op zijn donkerste en gewelddadigste momenten), maar ook visueel schitterend: de compositie en de beeldspraak zijn betoverend rijk en meeslepend. Met name de openingsscène behoort tot de meest oncomfortabele en hardvochtige beginscènes van alle films die ik heb gezien en trekt de kijker onmiddellijk de grimmige wereld van Evans' nachtmerrieachtige stedelijke dystopia in. De soundtrack past perfect bij de stemming en de beelden, past bij oorverscheurende elektronische muziek bij oogverblindende bloederige scènes en elegante, melancholische snaren bij passages vol rauwe emotie, en wordt af en toe onderbroken door lange momenten van stilte, die het sociale isolement en de introversie van de hoofdfiguur Andrew versterken.<br /><br />Evans' liefde voor en deskundigheid in de Japanse extreme filmproductie hebben hem duidelijk op de hoogte gebracht van Voetstappen, en hij heeft die dynamiek toegepast op een intrinsiek westers verhaal over een maatschappelijke instorting, dat bekend zal zijn bij iedereen die in het bijzonder in Groot-Brittannië woont. De plot doet ook vaag denken aan Joel Schumachers Falling Down, en aan Martin Scorseses Footsteps. Als een moralistisch verhaal over een gewone arbeider die meer dan voldoende stimulans krijgt om zich op de maatschappij te wreken.<br />Wat de optredens betreft, die zijn altijd intrigerend en volkomen geloofwaardig. Nicholas Bool is verbluffend charismatisch en machtig in de rol van Andrew, die hij afschildert als een min of meer sympathieke held, een verschoppeling in de criminele onderwereld, met precies de juiste mengeling van afstandelijkheid en vervreemding: zijn gebrek aan sociale vaardigheden is zo accuraat dat het soms bijna pijnlijk is om naar hem te kijken. Ook Mads Koudal is van belang, die een voortreffelijke, uitmuntende prestatie levert als de charmante, meedogenloze en uiterst boosaardige Paul. Het verhaal volgt het falende leven van een depressieve, zwijgzame jongeman die Andrew heet (Nicholas Bool), overdag een ongeschoolde fabrieksarbeider en's nachts een eenzame loser. Hij komt uit een gebroken gezin <0xE2><0x80><0x93> zijn moeder stierf toen hij nog jong was en zijn vader trouwde met een veel jongere vrouw <0xE2><0x80><0x93> en heeft vrijwel geen emotionele band met zijn lankmoedige vriendin Sera, die hem in de steek laat omdat hij niet met haar wil praten.<br />Het duurt niet lang voor Andrew' Zijn kwetsbare wereldje wordt nog verder verwoest door de dood van zijn vader, waardoor hij geen familie meer heeft. De laatste druppel komt bijna op hetzelfde moment, wanneer hij slechts enkele dagen na de dood van zijn vader ontslagen wordt.<br />Hij komt bij van deze laatste tragedie en gaat naar huis <0xE2><0x80><0x93> maar in plaats van de deur van het slot te doen en naar binnen te gaan om zijn leven van verlies, pijn, vertrapt worden door Vrouwe Fortuna en eerlijk gezwendel voort te zetten, beloond met niets dan armoede en ellende, neemt hij plotseling een besluit, verliest hij zijn laatste restje gezond verstand en begint hij aan een heel ander leven <0xE2><0x80><0x93> een leven dat doordrenkt is van geweld, woede en wreedheid. Als hij daarmee bezig is, wordt Andrew ontdekt door een bende snuff-filmers, die in het echte leven afranselingen, moorden, seks en drugs organiseren en uitvoeren, die ze dan vastleggen met een DV-camera, en hij begint aan zijn reis naar de smerige onderwereld van de criminele samenleving <0xE2><0x80><0x93> en naar meer gevaar dan hij zich ooit had kunnen voorstellen. Het is een uiterst aangrijpende en gevoelige film, die een diepe snaar zal raken bij iedereen die ooit het gevoel heeft gehad dat de Britse samenleving ten onder ging door te veel drank, laat op de avond geweld, de steeds duisterder wordende wereld van reality-tv en verveling. Toch is er in Evans' visie, zelfs in de duisternis, nog een sprankje hoop op verlossing.<br />Deze broeierige, nihilistische en raadselachtige vertolking van de Britse misdadige onderwereld <0xE2><0x80><0x93> of eigenlijk een verlengstuk van de doorsnee zaterdagavondse gewelddadige chav-cultuur <0xE2><0x80><0x93> doordrenkt van seks, drugs, nog meer drugs, openlijk geweld, amoraliteit en geen respect voor het menselijk leven, is een hoogstaand en zelfverzekerd werk en plaatst G.H. Evans in de voorhoede van de jonge, vooruitstrevende Britse filmindustrie.
Bloody, brutal and disturbingly beautiful, Footsteps' blend of taut psychological horror and unflinching graphic ultra-gore is definitely not for the squeamish. G.H. Evans's innovative thriller is infinitely clever (with artistic nods to Toshiaki Toyoda's Pornostar and flashes of the inimitable Takashi Miike at his darkest and most violent) but also visually gorgeous: the composition and imagery is beguilingly rich and compelling. In particular, the opening sequence ranks among the most uncomfortable and harsh beginnings to any movie I've seen and immediately draws the viewer into the grim world of Evans' nightmare urban dystopia.<br /><br />The soundtrack suits the mood and visuals perfectly, matching ear-battering electronica to eye-watering gore and elegant, melancholic strings to passages of raw emotion, and occasionally interspersed with long moments of silence which serve to heighten the main character Andrew's obvious social isolation and introversion.<br /><br />Evans' love for and expert knowledge of Japanese extreme movie-making has clearly informed Footsteps, and he has applied that dynamic to an inherently Western tale of societal breakdown, which will be familiar to anyone who lives in the UK in particular. The plot also faintly echoes Joel Schumacher's Falling Down as well as Martin Scorsese's seminal Taxi Driver, as a morality tale of an ordinary working joe who is given more than adequate incentive to revenge himself on society.<br /><br />As for the performances, they are never anything less than intriguing and fully credible. Nicholas Bool is stunningly charismatic and powerful in the role of Andrew, portraying him as a somewhat sympathetic hero of sorts, an ingenue out of his depth in the criminal underworld, with just the right mix of aloofness and alienation: his lack of social skills is so accurate, it's almost painful to watch at times. Also of note is Mads Koudal, who delivers a superb, standout performance as the charmless, ruthless and utterly evil Paul.<br /><br />Set in a clever and complex narrative structure of flashbacks and flashforwards (which occasionally recalls Japanese director Shinji Aoyama's equally intricate plotting), the story follows the failing fortunes of a depressed, uncommunicative young man named Andrew (Nicholas Bool), who is an unskilled factory worker by day and a lonely loser by night. He comes from a broken home - his mother died when he was young, and his father married a much younger woman - and has next to no emotional connection with his long-suffering girlfriend, Sera, who leaves him because he just won't talk to her.<br /><br />It's not long before Andrew's fragile world is broken down even further by the death of his father, leaving him with no surviving family. The final straw comes at almost exactly the same time, when he is made redundant only days after his dad has died.<br /><br />Reeling from this final tragedy, he goes home - but instead of unlocking the door and going inside to continue his life of loss, pain, being ground underfoot by Lady Luck, and honest graft being rewarded by nothing but poverty and misery, he makes a snap decision, he loses his last marble, and embarks on a very different life path indeed - one steeped in violence, rage and brutality.<br /><br />In doing so, Andrew is discovered by a gang of snuff filmmakers, who organise and carry out real-life beatings, murders, sex and drugs, which they then capture on DV camera, and he begins his journey into the filthy underworld of criminal society - and into more danger than he could possibly ever have imagined.<br /><br />Footsteps presents a disturbing portrait of a bleak, doomed society filled only with drudgery, the threat of imminent redundancy, living on or beneath the poverty line, joyless sex, vicarious thrills and the possibility that at any time, one might get one's head stove in with a baseball bat by someone with no motive other than to make money and get kicks out of your suffering. It's profoundly affecting and edgy, and will strike a deep chord with anyone who's ever felt that British society was going to the dogs thanks to binge drinking, late-night violence, the ever-darkening world of reality TV, and boredom. Yet in Evans' vision, even in the darkness there is still a glimmer of hope for redemption.<br /><br />This brooding, nihilistic and enigmatic depiction of Britain's vile criminal underworld - or indeed, an extension of its mainstream Saturday night vicious chav culture, come to that - replete with sex, drugs, more drugs, in-your-face violence, amorality and no respect for human life is a highly accomplished and self-assured work and places G.H. Evans right at the forefront of young, cutting-edge British film-making.