'Tucker, the Man and His Dream' is de typische Jeff Bridges-act. Hoewel niet zo lastig als zijn vaardige draai in 'Starman', bood de rol van Preston Tucker Bridges de kans om zijn aangeboren optimisme en onvermoeibare energie te gebruiken om een onuitwisbaar karakter te creëren. Hoewel hij vier keer genomineerd was voor een Oscar, werd Bridges hiervoor over het hoofd gezien, en het is aantoonbaar zijn beste optreden. Misschien stond de idealistische, opgewekte Tucker te dicht bij de echte Bridges, en merkten de leden van de Academy niet dat hij de rol van zijn carrière speelde. De echte Preston Tucker was een man met ideeën die zijn tijd vooruit waren, en dat was na de Tweede Wereldoorlog. Tucker was erop gebrand een auto te produceren die de belichaming zou zijn van allerlei geavanceerde technologie en veiligheidsmaatregelen, van een motor achterin tot veiligheidsgordels, en zijn geest en verstand waren veel verder ontwikkeld dan die van zijn ingenieurs en financiers om hem bij te houden. Helaas kwam hij in conflict met de Grote Drie van de autofabrikanten van Detroit. De autogiganten voelden zich bedreigd door de innovaties die Tucker voorstelde en vreesden dat de hogere kosten die nodig waren om de nieuwe snufjes te implementeren in de winst zouden snijden. Gelukkig waren 46 van de Tucker-auto's die werden geproduceerd nog steeds geschikt voor de weg en zeer verzamelbaar.<br />De film, die wordt geregisseerd door Francis Ford Coppola, die naar verluidt een paar Tuckers bezit, kan bogen op een cast van professionals die zich lijken te verkneukelen in hun rollen. Martin Landau als de financier met een strafblad, Joan Allen als de belichaming van een steun en toeverlaat uit het begin van de jaren vijftig, Christian Slater als de toegewijde zoon, en een ploeg monteurs, onder wie Frederic Forrest, Mako en Elias Koteas, geven allemaal uitstekende steun aan de hoofdrol van Bridges. Jeffs vader, Lloyd Bridges, speelt de kleine, maar smakelijke rol van een corrupte senator. De film begint als een glossy promotiedocumentaire voor Tucker, <0xC3><0xA0> la 'Citizen Kane', en het concept komt de hele tijd terug. De muziek van Joe Jackson benadrukt de vrolijke, enthousiaste sfeer, zelfs in een tijd van tegenspoed, en vat het tijdperk goed samen. Vittorio Storaro's voortreffelijke cinematografie, en Dean en Alex Tavoularis' film over de geschiedenis van de stad. De periode van Coppola's artdirectie is even glad en glanzend als de auto's van Tucker die van de lopende band rollen.<br />Hoewel de film niet in de buurt komt van Coppola's Godfather-films of Apocalypse Now, is het duidelijk een liefdesfilm. Net als Scorsese, Hitchcock en Ford steken Coppola's tweederangs films nog steeds met kop en schouders boven de films van minder getalenteerde regisseurs uit. Het verhaal van Preston Tucker kan alleen van begin tot eind in Amerika hebben plaatsgevonden, waar een idealistische man met een droom een winnaar kan worden, zelfs als hij verliest. Jeff Bridges wordt ook een winnaar als Tucker, ook al heeft hij geen gouden beeldje om het te bewijzen.
"Tucker, the Man and His Dream" offers the quintessential Jeff Bridges performance. While not as tricky as his skillful turn in "Starman," the role of Preston Tucker provided Bridges with a chance to use his innate optimism and unflagging energy to create an indelible character. Although nominated four times for an Oscar, Bridges was overlooked for this, arguably his finest performance. Perhaps the idealistic upbeat Tucker was too close to the real Bridges, and Academy members failed to notice that he was acting out the role of his career. The real Preston Tucker was a man of ideas that outpaced his time, which was the post-World War II era. Eager to produce a car that would embody all manner of advanced technology and safety measures from a rear engine to seat belts, Tucker's mind and spirit far outpaced the abilities of his engineers and backers to keep up with him. Unfortunately, he fell afoul of Detroit's Big Three automakers. The automotive giants felt threatened by the innovations that Tucker proposed and feared that the increased costs required to implement the new features would cut into profits. Fortunately, 46 of the Tucker automobiles that were produced are still road worthy and highly collectible.<br /><br />Directed by Francis Ford Coppola, who is reportedly the owner of a Tucker or two, the film boasts a cast of professionals that appear to revel in their roles. Martin Landau as the financier with a criminal record, Joan Allen as the epitome of a supportive early 1950's wife, Christian Slater as the devoted son, and a crew of mechanics that includes Frederic Forrest, Mako, and Elias Koteas all provide excellent support to Bridges's central starring role. Jeff's father, Lloyd Bridges, shows up in the small, but tasty role of a corrupt senator. The film begins as a glossy promotional documentary for Tucker, a la "Citizen Kane," and the concept recurs throughout. Joe Jackson's music emphasizes the upbeat gung ho proceedings even in the face of adversity and captures the era effectively. Vittorio Storaro's superb cinematography and Dean and Alex Tavoularis's period art direction are as slick and shiny as the Tucker automobiles that come off the assembly line.<br /><br />While not in the same league as Coppola's "Godfather" films or "Apocalypse Now," the film is an obvious labor of love. Like Scorsese, Hitchcock, and Ford, Coppola's second-tier works are still head and shoulders above the films of less talented directors. Engaging from beginning to end, the story of Preston Tucker could only have taken place in America, where an idealistic man with a dream can come up a winner even when he loses. Jeff Bridges also comes up a winner as Tucker even though he does not have a golden statuette to prove it.