De'verwarring' hier is meer een overvloed, een g<0xC3><0xAA>nante vertoning van rijkdom en keuzes. In het middelpunt van elke scène staat biseksueel (of is hij alleen maar homoseksueel?) advocaat Alain (Pascal Greggory). Iedereen wil hem, of denkt dat hij hen wil <0xE2><0x80><0x93> de knappe gevangen moordenaar Marc (Vincent Martinez), de leuke homojongen Christophe (Cyrille Thouvenin), zijn aantrekkelijke en ervaren partner Laurence (Nathalie Richard, die meer van Alains leeftijd is); de (voormalige) vriendin van de gevangene Babette (Julie Gayet); Marcs gevangenismaatje métienne (de bekende zanger Alain Bashung) raakt er op het eind zelfs amusant bij betrokken. Al met al heeft Pascal Greggory die verveelde, geërgerde blik die hij altijd heeft; maar hij heeft ook een heleboel andere blikken in zijn ogen - hij is een bekwaam filmacteur en om goede redenen een van de drukste in Frankrijk. Dit is heel erg Frans, een soort komedie van slecht humeur, seks en besluiteloosheid. De hilarisch knorrige en prikkelbare 'haute bourgeois' familieleden van Laurence en Alain die in het spel komen als de huwelijksklokken worden geluid, behoren tot de grote Bulle Ogier als Laurence' moeder. De verschillende naaktscènes zijn niet alleen prikkelend; ze zijn allemaal vakkundig en soms hilarisch illustratief voor personages en situaties en voor Alains 'embarrass du choix'.<br />'La Confusion des genres' De film is droog en amusant en goed getimed en heeft een uitstekende cast, maar hij is heel erg Frans en je zou niet verwachten dat hij het goed zou doen bij Amerikanen, en dat deed hij ook niet. De recensenten van de Verenigde Staten hadden er zo'n beetje een hekel aan. Op Metacritic kreeg hij een 39. Veel Amerikaanse kijkers vinden hem pretentieus en niet grappig. Ze missen de geestige maar botte dialoog (die alle Franse recensenten aanvullen) en ze hebben geen waardering voor Greggory, die hier perfect is, of voor de fijnzinnig geobserveerde verscheidenheid aan Franse sociale en persoonlijkheidstypes. Dit is een even goede behandeling van de pijn en genoegens van het biseksuele leven, gezien vanuit het standpunt van de Franse 21ste eeuw als, in die tijd, John Schlesinger's zeer Engelse (1971) 'Sunday Bloody Sunday' Maar als film heeft hij niet zoveel gewicht en net als sommige wijnen reist hij duidelijk niet goed.<br />Het in het Engels inspreken van de commentaarstem voor de Amerikaanse dvd is ook niet zo'n succes geworden. Directeur Duran Cohen heeft aan de NYU Film School gestudeerd en spreekt vloeiend Engels, maar hij heeft een koppel gevormd met Greggory en Thouvenin, die nogal met hun mond vol tanden staan, en het gesprek komt nooit op gang. Waarom deden ze het niet in het Frans met ondertitels, zoals Kassovitz, Cassel en Reno zo vermakelijk deden voor de Amerikaanse 'Crimson Rivers'-dvd? Dan zouden ze misschien ontspannener en spraakzamer zijn geweest, net als het 'Crimson Rivers'-team, en zou er iets meer informatie zijn gekomen.
The "confusion" here is more a plethora, an embarrassment of riches and of choices. At the center of every scene is bisexual (or is he just gay?) lawyer Alain (Pascal Greggory). Everybody wants him, or thinks he wants them -- handsome imprisoned murderer Marc (Vincent Martinez), cute gay boy Christophe (Cyrille Thouvenin), attractive and accomplished law partner Laurence (Nathalie Richard, who's more Alain's age); the prisoner's (former) girlfriend Babette (Julie Gayet); Marc's prison-mate Étienne (noted singer Alain Bashung) even gets amusingly involved at the end. Alain and his law partner are talking about marrying, and it's all practical and boring, except that it's impulsive too. Through it all Pascal Greggory has that bored, annoyed look he always has; but he registers a lot of other looks too -- he's a skillful movie actor and for good reason one of the busiest in France. This is very French, a sort of comedy of ill humor, sex, and indecision. The hilariously grumpy and irritable "haute bourgeoisie" relatives of Laurence and Alain who come into play when wedding bells are in the offing include the great Bulle Ogier as Laurence's mother. The various nude scenes aren't just titillation; they're all skillfully and sometimes hilariously illustrative of characters and situations and of Alain's "embarras du choix."<br /><br />"La Confusion des genres" is dry and amusing and well paced and has an excellent cast but it's very French and you wouldn't necessarily expect it to go over well with Americans, and it didn't. US critics pretty much hated it. On Metacritic it got a 39. Many American viewers think it's pretentious and unfunny. They miss the witty but blunt dialogue (which all the French critics complement), and they don't appreciate Greggory, who's perfect here, or the delicately observed range of French social and personality types. This is as good a treatment of the pains and pleasures of the bisexual life as seen from the French 21st-century standpoint as, at the time, was John Schlesinger's very English (1971) "Sunday Bloody Sunday"; but as a movie it doesn't carry quite as much weight and clearly like some wines it does not travel well.<br /><br />Doing the voice-over commentary in English for the American DVD didn't turn out very well either. Director Duran Cohen studied at NYU Film School and and is fluent, but he's paired with Greggory and Thouvenin, who're pretty tongue-tied, and the conversation never gets going. Why didn't they do it in French with subtitles as Kassovitz, Cassel, and Reno did so entertainingly for the US "Crimson Rivers" DVD? Then maybe they would have been more relaxed and talkative, as the "Crimson Rivers" team was, and something more informative would have resulted.