Wake heeft een paar goede ideeën, en af en toe een moment waarop ze redelijk goed worden gerealiseerd, maar dit is alles behalve een bevredigende film. Er is vrijwel geen inhoud, en het duurt pijnlijk lang voordat de leegte ervan wordt onthuld. Geen van de personages is meeslepend, het decor is onophoudelijk grijs en somber, de sfeer is net zo grauw als de loodgrijze lucht waaronder hij wordt gefilmd.<br />In deze tijd waren NZ-films vaak alleen opmerkelijk vanwege hun bizarheid, en Wake is, hoewel teder en vol hart, geen uitzondering.<br />Wake is misschien wel de grootste waarde van Vincent Ward.' 's ontwikkeling, die openbarstte en zijn geweldige talent onthulde in het opmerkelijke juweel _The Navigator_, twee jaar later, de eerste van enkele eersteklas films uit Nieuw-Zeeland, zoals _The Piano_, _Whale Rider_ en natuurlijk _The Lord of the Rings_.
Vigil has some good ideas, and occasional moments when they're realized fairly well, but this is anything but a satisfying movie. There's virtually no content at all, and it is painfully slow in revealing its emptiness. None of the characters are compelling, the scenery, is unremittingly gray and bleak, the mood is as drab as the leaden sky under which it's filmed.<br /><br />At this point in time, NZ films were often remarkable only for their weirdness, and Vigil, although tender and with heart, is not an exception.<br /><br />Vigil's greatest value may be as a study in Vincent Ward's development, which burst open to reveal his wonderful talent in the remarkable gem, The Navigator, two years later, the first of some first-class movies from New Zealand, such as The Piano, Whale Rider, and of course, The Lord of the Rings.