De spookverhalen van mr. James tonen zijn fascinatie voor de psychologie van de terreur en daarom is het geen toeval dat de filmmakers in de loop der jaren uit zijn verhalen zijn weggebleven. De visualisatie van psychologische angst brengt onvermijdelijk de impact in gevaar die we ervaren als we de verhalen lezen, als we de langzame opbouw van verwachting en angst krijgen. En dat is het grootste probleem bij deze productie. Het is inderdaad langzaam, maar het ontbreekt volkomen aan spanning. Een deel van het probleem is dat we meteen vanaf het begin zien dat de straf voor het verstoren van de begraven kroon van Anglia de dood is, en dat de rest van de film zich op precies dezelfde manier afspeelt: Peter Vaughan zoekt en vindt de kroon, wordt achtervolgd door een geest en sterft op precies dezelfde manier. Dat komt helemaal niet als een verrassing en het wordt ook nog eens zwaarwichtig gedaan. De omgeving van Norfolk is griezelig desolaat, dat is zeker, maar de aanwezigheid van een kunstenaar (waarom is dat van belang?) en een enge huisbaas leidt onze aandacht alleen maar af van het drama dat zich in Vaughans verbeelding afspeelt. In deze mate zijn we buitengesloten van de kern van de angst die in James' geschriften wordt onderzocht en kunnen we alleen maar tot de conclusie komen, vrees ik, dat het in het ergste geval een vergissing was om zo'n verhaal te filmen, of dat er in het beste geval een vindingrijkere benadering nodig was.
The ghost stories of MR James show his fascination with the psychology of terror and it is therefore no accident that film makers down the years have steered clear of his tales. The visualisation of psychological dread inevitably compromises the impact experienced when reading the stories, where we are allowed the slow build-up of anticipation and fear. And this is the main problem with this production. It is slow all right but totally lacking in suspense. Part of the problem is that we see right from the start that the penalty for disturbing the buried crown of Anglia is death, and the rest of the film merely plays out exactly the same pattern, as Peter Vaughan searches for and finds the crown, is pursued by a ghost and dies in exactly the same way. This comes as no surprise at all, and is ponderously done to boot. The Norfolk setting is eerily desolate for sure, but the inclusion of an artist (why is this significant?) and creepy landlord merely divert our attention away from the dramatic focus which is obviously being played out in Vaughan's imagination. To this extent we are excluded from the heart of the fear explored in James' writings and one can only conclude, I'm afraid, that trying to film such a tale was a mistake at worst, or needed a more inventive approach at best.