In tegenstelling tot Ken Russells veel amusanter Valentino's, lijdt De grootste minnaar ter wereld aan de sporadische neiging van Gene Wilder om het groteske te verwarren met de zijsprongen. Zo krijgen we af en toe een enorme close-up van monden bedekt met scheerschuim en een hoop vermoeiende hysterie en tongen. We krijgen ook veel meer van Dom DeLuise die zich uitslooft alsof semafoor weer in de mode is dan strikt noodzakelijk is, hoewel hij hier niet zo O.T. is als Sherlock Holmes, waar we in elk geval dankbaar voor kunnen zijn. Het is een reconstructie van Fellini's neiging om de hysterie voor de hysterische te houden als hij in de war is, en schreeuwen lijkt zijn motto te zijn, met Wilder die er een zenuwtic aan toevoegt waardoor hij zijn tong uitsteekt als hij zenuwachtig wordt. En hij wordt vaak zenuwachtig. Wees stil, mijn pijnlijke ribben! Het is een reconstructie van Fellini's bijna-carrière als moordenaar van de vroege flop _The White Sheik_, met zelfs een Felliniesk rijtje hoeren bij een bushalte in de ene scène, alleen zonder Fellini's terughoudendheid (ja, dat heb je goed gelezen), met Wilders werkloze bakker op weg naar Hollywood voor een screentest om de volgende Valentino te vinden, terwijl zijn jonge vrouw op zoek is naar de echte. Het is een van die films die tegelijk een vrij overvloedige periode van productieplanning laten zien, maar vaak een volslagen gebrek aan begrip voor de zwijgende film <0xE2><0x80><0x93> ja, we krijgen inderdaad versnelde komische scènes <0xE2><0x80><0x93> maar het is beslist een voorloper van het Hollywood van Kevin Brownlow, dat de meeste toen gangbare mythen over de zwijgende film volledig de grond in heeft geboord. Er zijn zelfs anachronismen in overvloed, met het gevoel (en de liedjes) vaak meer uit de jaren dertig dan uit de jaren twintig, wat misschien wel zou kloppen.' Als het allemaal wat grappiger was, zou het niet zo erg zijn. Het is geen totale ramp als er af en toe een goede tekst is (een dirigent die 'Hollywood, thuis van de sterren en een aantal bekende acteurs' aankondigt), een mooi natuurlijke vertolking van Carol Kane voordat ze een warboel van maniertjes werd om Wilder te evenaren, en het biedt een unieke kans om James Hong te zien spelen als een Noorse (of is het Svedisch?) studiomanager, compleet met uitstekend accent. (Tussen de bijrollen in de bijrollen zie je ook Danny De Vito als assistent-regisseur, Billy Sands als Paparelli in sergeant Bilko als studiobewaker en David Huddleston als de baas van een bakkerij, die hier wordt opgevoerd als 'Michael Huddlestons vader'.)
Coming out at the same time as Ken Russell's rather more amusing Valentino, The World's Greatest Lover suffers from Gene Wilder's sporadic tendency to mistake the grotesque for the side-splitting. Thus we get the odd huge close-up of mouths covered in shaving foam and a lot of tiresome hysteria and tongues. We also get far more of Dom DeLuise mugging away as if semaphore were back in fashion than is strictly necessary, though he's not as OTT here as in Sherlock, for which we can at least be grateful. Unfortunately, we get much more of Wilder's tendency to mistake hysteria for the hysterical  when in doubt, shout seems to be his motto  with Wilder adding a nervous tic that sees him stick out his tongue when he gets nervous. And he gets nervous a lot. Be still my aching ribs It's a reworking of Fellini's near career killing early flop The White Sheik, even including a Felliniesque lineup of hookers at a bus stop in one scene, only without Fellini's restraint (yes, you did read that right), with Wilder's unemployed baker heading for Hollywood to enter a screen test to find the next Valentino while his young wife seeks out the real thing. Wilder does acknowledge the debt in a screen credit that's part thank you to 'my friend', but seems more name-dropping in a film that comes across as something of a vanity project  certainly with Wilder starring, writing, directing, producing and even writing a song for the film, it's fair to say where the buck stops on this one. One of those films that at once offers fairly lavish period production design but often a complete lack of understanding of silent cinema  yes, we do get sped-up comedy scenes - it's definitely pre-Kevin Brownlow's Hollywood, which completely destroyed most of the then-common myths about silent cinema that this embraces. Indeed, anachronisms abound, with the feel (and the songs) often more Thirties than Twenties, which perhaps wouldn't matter quite so much if it were all funnier. It's not a total disaster  there's the odd good line (a conductor announcing "Hollywood, home of the stars and several featured players"), a nicely natural performance from Carol Kane before she became a mess of mannerisms to rival Wilder and it does offer a once-in-a-lifetime chance to see James Hong playing a Norwegian (or is it Svedish?) studio executive, complete with excellent accent. (Also to be glimpsed among the bit parts in the supporting cast are Danny De Vito as an assistant director, Billy Sands  Paparelli in Sergeant Bilko  as a studio guard and, as the boss of a bakery, David Huddleston, here billed as 'Michael Huddleston's Father'!)