De Ernest-films zijn eigenlijk allemaal hetzelfde: beminnelijk, lomp, stom, met om het halfuur of zo een inspirerend moment. Dit is de uitzondering. Dezelfde schrijvers, dezelfde productiemaatschappij, maar om de een of andere reden besloten ze de geloofwaardigheid te vergeten en direct voor het surrealisme te gaan <0xE2><0x80><0x93> en het resultaat is een van de grappigste films die ooit gemaakt zijn. Er is een soort verhaal (veel mensen zitten achter een revolutionair oorlogskanon aan dat de kroonjuwelen van Engeland zou bevatten), en een soort moraal (wees niet bang om risico's te nemen), maar ze staan gewoon op een kluitje voor de flauwekul en de flauwekul. Het script barst van de losse regels die nergens op slaan ('Ik heb zoiets niet meer gezien sinds de Varkensbaai'). ), fragmenten van belachelijke dialogen (de geschiedenisdocent ziet Ernest met een mogelijk waardevol kunstvoorwerp: 'Waar heb je dat vandaan?' 'Frankrijk.' 'Waar in Frankrijk?' 'Buiten Parijs'), en allerlei vreemde fragmenten (de professor met Elvis, het nummer van Mighty Workboy). Jim Varney doet een paar van zijn standaardklungel-Ernest-fragmenten, maar die geven de ware humor alleen maar meer cachet. Bovendien zijn de bijrollen geweldig: Tom Butler als de schurk, afwisselend sadistisch en afwezig ('Ja... maar er zijn veel mannen gestorven'), Ron James als de waardeloze professor ('Herpetologie is niet mijn terrein'), en de schitterende Linda Kash, die de rol van de dominante vrouw van de professor steelt ('Ik heb echt een hekel aan die das, schat. Echt waar.') Ik heb deze film misschien wel tien keer gezien, en hij wordt elke keer vreemder en grappiger. Als je iets zinnigs verwacht, zul je teleurgesteld zijn, maar als je gewoon achteroverleunt en naar het rare kijkt, staat je een komische klassieker te wachten. 10 van de 10, zonder aarzeling.
The Ernest films are pretty much all the same: amiable, clunky, dumb, with an inspired moment every half hour or so. This is the exception. Same writers, same production company, but for some reason they decided to forget about plausibility and go straight for surrealism -- and the result is one of the funniest movies ever made. There's a story of sorts (lots of people chasing a revolutionary war cannon purported to contain the Crown Jewels of England), and a moral of sorts (don't be afraid to risk), but they're just scaffolding for the gags and shtick. The script abounds in throwaway lines that have no relation to anything else ("I haven't seen anything like this since the Bay of Pigs"), scraps of ridiculous dialogue (the history professor sees Ernest with a possibly valuable artifact: "Where did you get that?" "France." "Where in France?" "Outside Paris"), and all sorts of off-the-wall bits (the professor doing Elvis, the Mighty Workboy song). Jim Varney does a few of his standard issue klutzy-Ernest bits, but they just set the real humor in higher relief. Plus, the supporting cast is great: Tom Butler as the villain, alternately sadistic and zoned-out ("Yes...but many men died"); Ron James as the nebbishy professor ("Herpetology is not my field"); and the magnificent Linda Kash, stealing the picture as the professor's domineering wife ("Really hate that tie, dear. Really do.") I've seen this movie maybe ten times, and it gets stranger and funnier every time. If you're expecting something that makes sense, you'll be disappointed, but if you just sit back and watch the weirdness, you're in for a comic classic. 10 out of 10, no hesitation.