Toen ik nog studeerde, heb ik die film een keer gezien en ik was helemaal in de ban van de gelaagde betekenis en de diepgaande metafysische discussie die deze film teweegbracht. Ik heb verschillende mensen meegesleept om hem te zien, onder wie mijn moeder en mijn schoonzus, omdat ik dacht dat ze hem gewoon móésten zien. Jaren later heb ik hem voor mijn neefje gehuurd. We hebben er ongeveer een halfuur naar gekeken, en toen ze bij het gedeelte kwamen waar Andre het heeft over het blauwe monster met bloemen die uit zijn tenen groeien, vroeg ik hem of hij genoeg had gezien. Hij zei ja, en ik heb hem met een enorm gevoel van opluchting uitgezet. Mijn kijk op de dingen was in zo'n twintig jaar tijd beslist veranderd, maar wat ik als een ongelooflijke hersenkraker had beschouwd, was veranderd in een hoop onzin. Ik kon me geen gesprek voorstellen waar ik niet aan mee zou willen doen. Andre leek me een zelfvoldane eikel die een paar ernstige hallucinaties had gehad en Wally was een zielige verliezer. Toen keken we naar _Waiting for Guffman_, dat een beetje op zichzelf stond. Maar wat zeg je ervan <0xE2><0x80><0x93> aan het eind was er, ironisch genoeg, toevallig een stukje over de actiefiguren van _Mijn diner met Andre_. We moesten er allebei om lachen. Hoe groot was de kans dat dat zou gebeuren?
Back in college, I saw this once and was enraptured by all the layered meaning and the deep metaphysical discussion this movie brought out. I dragged several people to see it, including my mom and my sister-in-law, because I just thought they HAD to see it. Then, years later, I rented it for my nephew to experience. We watched about a half hour of it, and when they got to the part where Andre is talking about the blue monster with flowers growing out of its toes, I asked him if he'd seen enough. He said yes, and I turned it off with a great sense of relief. My perspectives had sure changed in 20-some years, but what I had thought was an incredible mind-bender had turned into a pile of garbage. I couldn't imagine a discussion I'd want to be less a part of. Andre seemed like a smug jerk who'd been doing some serious hallucinogens and Wally came off a sad loser. Then we watched Waiting for Guffman, which kind of meandered on its own. But what do you know - at the end, ironically, there just happened to be the little section about the My Dinner With Andre action figures. Both of us just about died laughing. What were the chances of that happening?!