Ik ben dol op die film... ik heb hem vier dagen geleden gezien en hij laat me nog steeds niet los. Floyd, Walter en Ricco hebben nog één laatste nacht samen om het feit te verwerken dat Floyd de volgende ochtend met een vrachtschip zal vertrekken. Ze zweven die sombere Hamburgse nacht in zoals ze op elke andere zouden doen, en het alledaagse wordt plotseling buitengewoon als de realiteit van het naderende afscheid door hun feestroes heendringt. Wat ze's nachts achterlaten, is die totale overgave die je je alleen kunt veroorloven in die paar jaren tussen kind zijn en plotseling oud zijn.<br />Dit is er een uit het hart. 's alles, de uitbundige humor en het plezier van het overtreffen van de crew van een Elvis-trailer, het tempo en de jumpcuts van een strobelichte punkclub, een hart zo groot als de V8 Walter die hij in zijn Ford Granada zet en de spanning van een doodsstrijd... in hossen!<br />De film herinnert ons eraan hoe bedwelmend vriendschap kan zijn en hoe goed het kan voelen om dronken te zijn van een toost op een vriend die vertrekt. Zoals het perfecte liedje: blij in het ritme, droevig in de melodie. Floyd zegt in het begin van de film zoiets als: 'Ik wou dat iedereen zijn eigen soundtrack had, dat er altijd muziek zou zijn. Zodat er, als je echt down bent, nog steeds muziek zou zijn... en als je...' Na hun laatste avond, als Floyd nog een laatste keer omhoogkijkt naar de Hamburgse hemel, is de soundtrack van de film DOES die het perfecte moment vastlegt, de essentie van het afscheid, dat verlies dat niet echt is en die ondraaglijke onvermijdelijkheid dat je beste vrienden morgen ver weg zullen zijn.<br />Ik kan alleen maar hopen dat deze totale charmeur een distributeur in de VS vindt. Ik weet zeker dat hij ergens in dezelfde gangpaden een publiek zal vinden dat dol is op die 'Big Wednesday'-achtige aanzet tot volwassenheid, het tempo en de oneerbiedigheid van 'Go', de pretentieloze humor van 'It's a jungle daarbuiten' of 'No Mr. nice guy anymore' en de onuitgesproken loyaliteit in elk van de 'Winnetou'-films. Wat Sebastian Schipper de regisseur betreft, wiens welsprekendheid in het praten over zijn film (en auto's) op het Duitse Filmfestival in Los Angeles wedijvert met het gemak waarmee deze film tot je spreekt <0xE2><0x80><0x93> In zekere zin vind ik het nu al jammer dat hij beroemd wordt. Hij zal zich binnenkort bij Tom Tykwer voegen als posterboy voor de nieuwe duitse film en ik ben bang dat hij zijn geniale oog en savant-hart zal verliezen, net zoals hij zijn enthousiasme voor tafelvoetbal is kwijtgeraakt...
I love this movie madly. . I saw it four days ago and it still hasn't let go of me. Floyd, Walter and Ricco have only one last night together to come to terms with the fact that Floyd will ship out on a freighter the next morning. They drift into that bleak Hamburg night like they would on any other, and the mundane becomes suddenly extraordinary as the reality of the impending farewell percolates through their celebration . What they leave behind in the night, is that total abandon you can only afford those few years between being a kid and suddenly being old.<br /><br />This is one from the heart. It's got everything, the riotous humor and fun of outrunning the crew of an Elvis stuntshow, the tempo and jumpcuts of a strobelight punkclub, a heart as big as the V 8 Walter puts in his Ford Granada and the thrill of a deathmatch...in foosball !!<br /><br />The film reminds us how intoxicating friendship can be and how good it can feel to be that drunk from a toast to a leaving friend. Like the perfect song: happy in its rhythm, sad in its melody. Floyd says early into the film something like" I wish everyone could have his own soundtrack, that there would always be music. So that if you're really down, there would still be the music...and when you're the happiest in your life the record would skip and the moment would never end..." After their last night, when Floyd looks up into the Hamburg sky one last time, the soundtrack to the film DOES skip and captures that perfect moment, the essence of parting, that loss that really isn't and that unbearable inevitability that tomorrow your best friends will be far away.<br /><br />I can only hope that this total charmer finds a distributor in the U.S.. I'm sure it would find an audience somewhere in the same aisles that loved that "Big Wednesday" coming of age urgency, the tempo and irreverence of "Go", the unpretentious humor of "It's a jungle out there" or " No more Mr. nice guy" and the unspoken loyalty in any of the "Winnetou" movies. As for Sebastian Schipper the Director, whose eloquence in talking about his film ( and cars ) at the German Filmfestival in Los Angeles rivals the ease with which this film speaks to you - In a way I'm already sorry to see him becoming famous. He'll soon join Tom Tykwer as the posterboy for the new german film and I'm afraid he'll lose his genius eye and savant heart much like he lost his enthusiasm for foosball........