Eindelijk kreeg ik deze film te zien, en ik was blij dat ik hem gezien had. Ik ken Lepage een beetje vanwege zijn werk in het theater (en het feit dat hij meestal toneelstukken doet, is duidelijk te zien aan de manier waarop de film wordt gemaakt, als je goed oplet, vooral de manier waarop hij in veel scènes de achtergrond gebruikt).<br />Eerst moet ik een paar mensen waarschuwen die erover denken deze film te gaan zien. Hoewel de magie ervan, door de manier waarop Lepage speelt met decor, achtergrond en diverse fantasierijke, niet-realistische shots, voor iedereen vrij toegankelijk is (zoals bijvoorbeeld _Big Fish_ ), zouden sommige mensen de plot als simplistisch en onwaardig kunnen afdoen. Het is misschien moeilijk om het tegenovergestelde te zeggen, maar waar het om gaat is dat het niet de bedoeling was om een verhaal te schrijven dat origineel of bijzonder spannend was. Het is in feite gewoon het dagelijks leven van een dromer die in geen enkel aspect van zijn leven succes heeft (of het nu op professioneel of op sociaal gebied is). Maar de film wil laten zien dat, ondanks het feit dat dit ontbreekt, de hoofdpersoon (ik ben de naam vergeten) nog steeds een origineel persoon is, met verbeeldingskracht en interessante gedachten. Om dat te benadrukken zou ik de verschillende denkbeeldige scènes kunnen nemen waarin Lepage ons meeneemt, of gewoon de video die de man van het SETI-programma maakt. Het zal je opvallen dat het grootste deel van het interessante commentaar en de slimme interventies van de hoofdfiguur tijdens de opnamen worden gemaakt, en dat hij dat alleen doet. Dat benadrukt alleen maar dat hij kennelijk nogal saai is, maar in feite een interessant persoon.<br />Een ander slim idee in de film is dat er eigenlijk niet veel verschil is tussen de opnamen die worden gemaakt tijdens de kindertijd van de man (in de zeventiger jaren) en de opnamen die worden gemaakt in 2000, terwijl hij 40 is. Bovendien vinden veel overgangen plaats tussen 2000 en de zeventiger jaren, of andersom, zonder enige waarschuwing. Dat is om te laten zien dat de hoofdpersoon niet echt is geëvolueerd. Hij was een dromer toen hij jonger was, en anders dan veel anderen was hij dat niet.' Het verandert als hij volwassen is.<br />Over overgangen gesproken, ze gaan allemaal heel erg soepel, en aan het eind van de film ben je er niet meer zo zeker van dat het niet maar een schot voor open doel was. Elke kijker die een film voor iets anders dan een plot kan waarderen, zou deze moeten zien. De soundtrack, voornamelijk Beethoven-liedjes, is ook heel goed.
I finally got to see this movie, and pretty glad I did. I know Lepage a bit because of works he did in theater (and the fact that he usually does plays is pretty obvious in the way the film is made, if you pay attention, specially the way he uses the background in many scenes).<br /><br />I first have to warn a few people who are thinking about seeing this movie. Although the magic of it, by the way Lepage plays with scenery, background and various imaginative, non-realistic shots, is pretty accessible to everyone (like say Big Fish is), some people might discard the plot as simplistic and unworthy. If it is hard to actually say the opposite, the point is that to make a plot that's original or particularly thrilling wasn't the goal. It's basically just the day to day life of a dreamer who isn't quite successful in any aspect of his life (would it be on a professional or social basis). But the movie wants to show that despite theses lacks, the main character (I forgot the name) is still an original person, with imagination et interesting thoughts. To make that point, I might take the various imaginary scenes where Lepage take us, or simply the video the guy shots fort the SETI program. You'll notice that most of the interesting commentary and clever interventions by the main character are made while shooting this movie, and that he is alone doing so. It just emphasis the fact that he's apparently quite boring, but actually an interesting person.<br /><br />Another clever idea in the movie is that there actually isn't many differences between the shots taken during the children hood of the guy (in the 70's) and the on taken in 2000, while he's 40. Besides, many transitions take place from 2000 to the 70's or the other way around without any warning. This is to show that the character didn't really evolved much. He was a dreamer when younger, and unlike many he didn't change when he grew up.<br /><br />About transitions, they all are very very smooth, and you end up at the end of the movie not so sure if it wasn't only one long shot. Any viewer able to appreciate a movie for anything else but it's plot should see this one. The soundtrack, mostly Beethoven songs, is also quite fit.