Deze zinloze remake van de klassieker uit 1961 voegt niets toe aan het origineel. Hij is blijkbaar 'geupdated' naar de productie (en score) van 1970, de grafische vormgeving van 1980 en zo nu en dan de technische term van 1990, en kan niet eens als een eerbetoon aan die tijd worden beschouwd.<br />De personages hebben geen diepgang en zijn minder geloofwaardig. De ene dimensionale afbeelding van Dawnay (Jane Asher) die blindelings de heilige graal van de genetica najaagt, is een belediging voor iedereen die ooit een laboratorium heeft betreden. De essentie van de wetenschappelijke methode is om alles in twijfel te trekken, en geen enkele wetenschapper met meer dan een half brein zou de koers volgen van degenen die hier worden afgebeeld. Zelfs de aanvankelijk goedgelovige Hardy (John Fleming) is onrealistisch traag in het ontwikkelen van een geweten en het beseffen van de potentiële problemen die door zijn daden worden opgeroepen. Dit is het soort vertoning dat wetenschappers een slechte naam bezorgt.<br />Even beledigend zijn de scènes waarin de vernietiging van monitoren en toetsenborden wordt afgeschilderd als een integraal onderdeel van de vernietiging van de buitenaardse computer. Hoeveel mensen zijn tegenwoordig echt zo stom om dat te geloven? Ongeacht het feit dat men bekend is met de oorspronkelijke versie, is de plot vanaf de eerste paar minuten tot aan de laatste vijf minuten honderd procent voorspelbaar. In die laatste vijf minuten speelt zich het meest dramatische punt van de hele film af. De strijd van het wezen tegen zijn schepper, het onderzoek van de mensheid tegen het buitenaardse, de zeer menselijke morele dilemma's, vrijheid en predestinatie, alles vindt plaats in minder dan twee minuten. Er wordt geen aandacht besteed aan de conflicten waar het wezen mee te maken krijgt, of aan de oplossing daarvan. (Het lijkt er verdacht veel op dat dit een groot deel van de film in beslag neemt.) Op dezelfde manier wordt tijdens de film geen enkele gelegenheid voorbij laten gaan om de moraliteit, de rol van technologie of het klonen te onderzoeken. Volgens Richard Fell (BBC4-website) is een van de belangrijkste vragen: 'Hoe complex moet een computer zijn voordat we hem als menselijk kunnen beschouwen?' Dit onderwerp is sinds 1950 voortdurend onder de loep genomen, evenals Alan Turings verhandeling 'Rekenmachines en intelligentie' (online beschikbaar). Deze aanpassing voegt absoluut niets toe aan het debat, zelfs niet het feit dat er al meer dan twintig jaar een groeiende overtuiging is dat het er eigenlijk niet toe doet. <br />Jammer genoeg is de film niet eens slecht genoeg om amusant te zijn.<br />Als je geïnteresseerd bent in de ideeën van de film, lees dan Crichtons oorspronkelijke Andromeda Stam, hoewel de plot van deze versie meer weg heeft van Sagans 'Contact' (meer onderzoekswerk en misschien zelfs waardiger dan dat van Crichton).<br />Oeps. Dat had natuurlijk 'de oorspronkelijke A voor Andromeda' van Hoyle/Elliot moeten zijn. Niet 'Andromeda Stam'.
This pointless remake of the 1961 classic adds nothing to the original. Apparently "updated" to 1970's production (and score), 80's graphics and the occasional 90's technical term, it doesn't even qualify as an homage to the era.<br /><br />The characters have no depth and less credibility. The one dimensional depiction of Dawnay (Jane Asher) blindly pursuing the holy grail of genetics is an affront to anyone who has ever entered a laboratory. The essence of the scientific method is to question everything, and no scientist with more than half a brain would take the course of those portrayed here. Even the initially gullible Hardy (John Fleming) is unrealistically slow to develop a conscience and realise the potential issues raised by his actions. This is the kind of portrayal that gets scientists a bad name.<br /><br />Equally insulting are the scenes that portray the destruction of monitors and keyboards as integral to the destruction of the alien computer. How many people are actually stupid enough to believe this nowadays? Regardless of familiarity with the original version, the plot is 100% predictable from the first few minutes right up until the last five. In that last five minutes is the most dramatic plot point of the entire film. The turning of the creature against its creator, the examination of humanity vs. the alien, the very human moral dilemmas, freedom and pre-destination, all take place in under two minutes. There is no examination of the conflicts faced by the creature or their resolution. (It feels suspiciously as if there was a large edit here.) Similarly, throughout the film any opportunity to explore morality, the role of technology, or cloning is passed by. According to Richard Fell (BBC4 web-site), one of the key questions addressed is "How complex does a computer have to be before we consider it to have some kind of human qualities?". This has been under constant examination since 1950, and Alan Turing's paper "Computing machinery and intelligence" (available on-line). This adaptation adds absolutely nothing to the debate, even failing to acknowledge that for over twenty years there has been a growing opinion that it doesn't actually matter.<br /><br />Sadly the film isn't even bad enough to be amusing.<br /><br />If you're interested in the ideas of the film then read Crichton's original "Andromeda Strain", although the plot of this version is actually closer to Sagan's "Contact" (more investigative, and perhaps even more worthy than Crichton's). {Edit: Oops. That should have been "the original 'A for Andromeda' by Hoyle/Elliot", of course. Not "Andromeda Strain".}