In tegenstelling tot de commentaren die Tresdodge op deze pagina's heeft geplaatst, vond ik Enduring Love fascinerend om te lezen. Ik heb het in de bioscoop gezien en was er helemaal weg van; de volgende films op dvd hebben me nog meer geraakt. Hoewel _The Lawyer_ het gebrek aan details, achtergronden en uitleg frustrerend vindt, leek het me een perfecte studie van miscommunicatie tussen volwassenen, vooral de goed opgeleide, en een commentaar op de pretenties die creatieve types hebben voor kennelijke opmerkzaamheid bij anderen; het personage van Samantha Morton is het meest geneigd het gedrag van haar partner verkeerd te interpreteren, en dan ook nog eens een opkomende kunstenaar.<br /><br />Om Craigs wetenschappelijk ingestelde personage heen staan even belezen, kunstzinnige Noord-Londenaren die zich ofwel totaal niet bewust zijn van Joe's verdriet of de oorzaak ervan, en die de voorkeur geven aan een nogal Brits-' Jeds liefdesverklaringen in het Tate Modern waren voor mij een klassiek voorbeeld van de ironie die in de film aanwezig was: een man verklaart zijn liefde in een kunstgalerie, een gewijde plek waar heftige emoties worden omgezet in hoogstaande kunst. Maar hij wordt alleen maar lastiggevallen en weggejaagd. Heel erg Engels! De film is opmerkelijk om wat er niet openlijk wordt besproken; de lange stiltes en de ongemakkelijke stiltes als Joe's geest begint te ontrafelen tijdens etentjes laten zien hoe slecht op hun gemak deze Beschermers-lezende, latte-drinkende middenklasse is als ze onaangename aspecten van het leven in het algemeen bespreken. Het is geen documentaire, het is een studie naar hoe mensen reageren op de gevolgen van een gewelddadige gebeurtenis; het doet me denken aan Peter Weirs Fearless (1993), dat de mate onderzocht waarin mensen zich terugtrekken als ze onder zware stress staan. Een rationele geest als die van Tresdodge zou misschien plezier beleven aan Joe's sessies met een therapeut, maar waar het om gaat is dat Joe's identiteit hier fundamenteel in gevaar is; hij is niet in staat Jeds attenties te verklaren, noch Logans motieven om aan de ballon te blijven hangen, noch zijn perverse schuldgevoel dat hij op de een of andere manier had kunnen voorkomen dat het allemaal gebeurde. Wat heeft de wetenschap aan zo'n overweldigend menselijk gedrag? Met een gerust hart las ik het boek, nadat ik de film had gezien, en ik vond er ook niet veel uitleg in, behalve dan nog meer uitweidingen over Joe's vaste overtuiging dat er voor alles een rationele verklaring is. Dat zou ook de spanning tussen Joe en Claire verklaren, die als kunstenares waarschijnlijk het tegenovergestelde standpunt inneemt. Oppervlakkig gezien heeft Claire meer gemeen met Jeds personage; hoewel Jed duidelijk gestoord is, omarmt hij zijn emoties volledig, hoe ongepast ze ook zijn. De film is net zo doorslaggevend voor het succes van de film als het script, dat ik volkomen bevredigend vond, hoewel Tresdodge gelijk heeft als hij zegt dat de openingsscène van het ongeluk met de ballon het beste moment van de film is. De spanning begint daar, nog voordat de ballon is verschenen, omdat je kunt zien dat er een voorstel gaat plaatsvinden, en hij verdwijnt nooit van het scherm. Deze film is ingewikkeld en onaangenaam om te zien, maar zeer bevredigend; ik krijg er elke keer iets nieuws uit. Zelfs de titel kan op twee manieren worden gelezen <0xE2><0x80><0x93> denk er maar eens over na.
In contrast to the comments Tresdodge's featured on these pages, I found Enduring Love compelling viewing. I saw it at the cinema and was blown away; subsequent viewings on DVD have continued to move me. While The Lawyer finds the lack of detail, background and explanation frustrating, it seemed to me a perfect study of miscommunication between adults, especially the well-educated, and a comment on the pretensions creative types have for apparent perceptiveness in others; Samantha Morton's character is the most prone to misread her partner's behaviour, and an up and coming artist, no less.<br /><br />Surrounding Craig's scientifically-minded character are similarly well-read arty north Londoners all either completely oblivious to Joe's distress or the cause of it, preferring a rather British 'take no notice' view of Jed's stalking, which I found entirely believable. Jed's protestations of love in the Tate Modern was a classic example to me of the irony present throughout the film: a man declares his love in an art gallery, a hallowed place where fierce emotion is channelled into high art. But he is merely rendered a nuisance and shooed away. How very English! The film is remarkable for what it does not discuss openly; the lingering silences and awkward pauses as Joe's mind starts to unravel at dinner parties illustrate how ill-at-ease these Guardian-reading, latte-drinking middle classes are discussing unpleasant aspects of life in general. Which is a cliché but not altogether untrue. No, there isn't apparently an inquest, nor any police involvement, but it's not a documentary, it's a study of how people react the fallout of a violent event; it brings to mind Peter Weir's Fearless (1993), which examined the extent to which people withdraw when coping with severe stress. A rational mind such as Tresdodge's would perhaps enjoy Joe's sessions with a counsellor but the point is Joe's identity is fundamentally in crisis here; he is unable to explain Jed's attentions, nor Mr Logan's motivations for hanging onto the balloon, nor his perverse sense of guilt that he could somehow have stopped the whole thing from happening. What good is science in the face of such overwhelmingly human behaviour? To put Tresdodge's mind at rest, I read the book after seeing the film and didn't find much in the way of explanation there, either, except more elaboration on Joe's rigid belief there is a rational explanation for everything. Which would also explain the tension between Joe and Claire, who as an artist is presumably of the opposite view. On the surface, Claire has more in common with Jed's character; while obviously disturbed, Jed wholly embraces his emotions, regardless of how inappropriate they are.<br /><br />The score and cinematography is as integral to the success of the film as the script, which I found perfectly satisfactory, although Tresdodge is right when he says the opening sequence of the ballooning accident is the best moment of the film. The tension begins right there, before the balloon has even appeared, as you can see a proposal is about to take place, and it never leaves the screen. This film is complex and uncomfortable to watch, but deeply satisfying; I get something new out of it every time. Even the title can be read in two ways - think about it.