Ik geef toe dat arrogantie een rol speelt in alle films van Wes Anderson en dat zijn stijl waarschijnlijk nooit zal veranderen, maar ik vind ze stuk voor stuk geweldig (zelfs van het overdreven 'The Life Aquatic' word ik duizelig). Hij weet precies hoe hij me emotioneel moet bespelen en hoe hij me moet amuseren, iets wat ik in de meeste films waar ik naar kijk zelden meemaak. Als ik vermaakt wil worden, heb ik meestal het gevoel dat de film de emotionele waarde moet compromitteren en vice versa. Bij Wes lach ik, word ik vermaakt door de personages EN zorg ik voor ze. Op het moment dat Adrien Brody in slow motion langs Bill Murray naar de trein rende, klonk 'This Time Tomorrow' van The Kinks uit de speakers. Mijn hart begon sneller te kloppen bij het idee dat ik naar een nieuwe film van Wes zou gaan kijken, die ik beschouw als iets speciaals dat om de paar jaar wordt uitgebracht. Wes' tegenstanders klagen dat hij een pretentieuze eendagsvlieg is, wat waar is, maar voor mij niet negatief, omdat ik van zijn universum hou en het heerlijk vind om in al zijn films te worden uitgenodigd. Hoewel ik van allebei hou, zou ik af en toe willen dat Tim Burton een film maakte die niet een of ander gotisch sprookje was, of dat Paul Thomas Anderson een film maakte die niet zijn eigen ego streed. Bij Wes wil ik dat hij gewoon doorgaat met wat hij is.' Wes heeft zijn uiterste best gedaan: hij blijft zijn ontzagwekkende stijl gebruiken terwijl hij kleine stapjes in de goede richting zet. Het schrijven, acteren, regisseren, de soundtrack, het productieontwerp en de cinematografie (oké, ALLES) zijn de beste van 'The Darjeeling Limited'. Verdomme, als 'Rushmore' niet zo'n verdomd meesterwerk was, zou ik zeggen dat Wes zijn beste film tot nu toe heeft gemaakt.
I admit that arrogance is in the atmosphere of all of Wes Anderson's films and his style will probably never change, but I LOVE every single one of them (even the overblown "The Life Aquatic" gets me giddy). He knows how to push my emotional buttons and entertain the hell out of me, something that I find rare in most movies I watch. Usually if I want to be entertained, I feel the movie has to compromise the emotional value and vice versa. With Wes, I'm laughing, being entertained by the characters AND caring for them. The second that Adrien Brody ran past Bill Murray in slow motion running toward the train as The Kinks' "This Time Tomorrow" kicked in, my heart started racing at the idea that I was about to watch a new film by Wes, which I look at as something special that comes every few years. Wes' detractors complain that he is a pretentious one-trick pony, a true statement, but to me, not a negative one because I love his universe and I love being invited into it in every one of his films. While I love both of them, I occasionally wish that Tim Burton would make a film that wasn't some kind of Gothic fairy tale, or that Paul Thomas Anderson would make a film that didn't star his own ego. With Wes, I want him to just continue what he's been doing: keep using his same awesome style while taking baby steps of progress. The writing, acting, directing, soundtrack, production design and cinematography (okay, EVERYTHING) are top-notch in "The Darjeeling Limited". Hell, if "Rushmore" wasn't such a damn masterpiece, I'd say Wes has made his best film yet.