Dat vat het probleem met K-drama's samen. De producenten zeiden dat het moeilijk was om een show te maken die gebaseerd was op een stripverhaal dat nog niet af was. Het lijkt er niet op dat ze zo hard met de uitdaging worstelden, want The Palace is niet meer dan een geestloze herhaling van K-drama-clichés die al jaren geleden naar de prullenbak hadden gemoeten. Dit is het uitgangspunt van deze show <0xE2><0x80><0x93> Jongen houdt van meisje, meisje wijst jongen af, dus jongen krijgt iets met een ander meisje dat hij niet echt leuk vindt (het enige originele in deze serie is dat de jongen iets krijgt met het tweede meisje). Dan besluit het eerste meisje dat ze een fout heeft gemaakt, dus probeert ze terug te gaan naar de jongen. De jongen wordt heen en weer getrokken tussen zijn eerste liefde en het nieuwe meisje (omdat ze leuk en goedgehumeurd is). Het leuke meisje verlaat het land (om in het buitenland te studeren of voor haar werk) en de jongen beseft hoeveel hij van haar houdt. Klinkt dat bekend? Dat moet wel, het is precies dezelfde plot van elk romantisch K-drama dat de afgelopen tien jaar is uitgebracht (en misschien nog wel langer).<br />Toen The Palace begon, dacht ik dat het anders zou zijn. De kostuums en decors zijn schitterend en de regie is in animestijl. Maar binnen een paar afleveringen kan de overdadige productie niet meer zijn.' Het feit dat er niets nieuws in zit, wordt niet verhuld. Erger nog, alle digitale trucjes van de eerste paar afleveringen zijn volledig verdwenen.<br />Hier volgt een samenvatting van hoe een typische aflevering werkt. Personages komen elkaar tegen en praten met elkaar. Volgende scène: personages zitten te praten. Nog meer personages praten terwijl ze in een auto zitten. Personages praten terwijl ze eten. En ten slotte praten de personages nog wat meer. Er wordt nooit iets geïmpliceerd wat geïmpliceerd kan worden. Als de personages alleen zijn, praten ze ook. Voeg daar wat dunne boeven aan toe (een wraakzuchtige ex-kroonprinses en haar 'te mooi om een jongen te zijn'). en veel ophef over een troonopvolging met terugwerkende kracht, en dan heb je een serie die bij 12 afleveringen lang zou zijn geweest, maar bij 24 een kwelling is.<br />De enige persoon die er in deze serie goed uitziet, is Yoon Eun-Hye, een Koreaanse Audrey Hepburn. De rest van de cast, vooral Kim Jeong-Hoon (jongens moeten knap zijn, NIET knap) en Song Ji-hyo (uitgewoond, muizig en zonder een greintje persoonlijkheid) laten het aan jou over om de snelkeuzetoets in te drukken.<br />En dan nog iets: als we verondersteld worden te geloven dat een personage zijn hele leven in Engeland heeft doorgebracht, kunnen de producers op zijn minst een acteur zoeken die Engels spreekt. Het is pijnlijk om naar Kim Jeong-Hoon te moeten luisteren die Engels verhaspelt dat hij duidelijk niet begrijpt.<br />Sla dit over en kijk naar _My Name is Kim Sam-Soon_. Dat is ook precies hetzelfde verhaal. Maar in dat verhaal zijn alle acteurs tenminste goed.
That sums up the problem with K-dramas. The producers said that it was hard to make a show based on a graphic novel that hadn't been finished yet. It doesn't seem that they struggled that hard with the challenge since The Palace is just a mindless regurgitation of K-drama clichés that should have been put out to pasture years ago. Here is the premise of this show - Boy loves girl, girl rejects boy so boy gets involved with another girl that he doesn't really like (the only bit of originality in any of these series is why the boy gets involved with the second girl). The first girl then decides that she made a mistake so she tries to get back with the boy. The boy finds himself pulled between his first love and the new girl (because she is cute and good natured). The cute girl leaves the country (to study abroad or for business) and the boy realizes how much he loves her. Sound familiar? It should, it is the exact same plot of every single romantic K-drama that has been released in the last decade (and maybe longer).<br /><br />When The Palace started I thought it would be different. The costumes and sets are gorgeous and the directing riffs on anime style. But, within a few episodes, the lavish production can't hide the fact that there is nothing new here. Even worse, all the digital trickery of the first few episodes completely disappears.<br /><br />Here is a breakdown of how a typical episode works. Character meets character and they talk. Next scene of characters sitting and talking. More characters talking while riding in a car. Characters talk while they eat. And finally, characters talk some more. Nothing is ever implied which can be stated. When characters are alone, they talk too. Throw in some tissue thin villains (a vengeful ex-crown princess and her "too pretty to be a boy" ex-prince) and much ado about a retroactive enthronment, and you have a series that would have been long at 12 episodes, but is torturous at 24.<br /><br />The only person to come through this series looking good is Yoon Eun-Hye who is a Korean Audrey Hepburn. The rest of the cast, especially Kim Jeong-Hoon (boys should be handsome, NOT pretty) and Song Ji-hyo (washed out, mousy, and without an ounce of personality), will leave you reaching for the fast forward button.<br /><br />And one more thing, if we are supposed to believe that a character spent their entire life in England, the least the producers could do is find an actor that can speak English. Listening to Kim Jeong-Hoon mangle English that he obviously doesn't understand is painful.<br /><br />Skip this and watch My Name is Kim Sam-Soon. It is the same exact story, too. But at least all the actors are good in that one.