Omdat ik Lano en Woodley op de Australische televisie had gezien en onder de indruk was van hun geestigheid en humor, verwachtte ik dat deze dvd hun beste materiaal zou zijn, maar ik vond hun tv-optredens minstens zo grappig. Veel van deze voorstelling is grappig en één stukje aan het eind rolde ik van het lachen, maar sommige stukken zijn gewoon stom en ik vond het een afknapper dat ze vertrouwen op improvisatie, of faux improvisatie. Ze braken met het karakter en de sfeer van hun eigen toneelstuk. De plot van de show is dat Lano en Woodley na een vliegtuigongeluk op een onbewoond eiland aan hun lot worden overgelaten. Het lijkt erop dat ze deze basisstructuur hebben gebruikt en elke sketch onderweg hebben verzameld om zo'n twee derde van de show te vormen. Ik zeg niet dat improviseren en afdwalen van de plot geen standaardtaak is voor komieken, maar als de hele show zo is, als de 'fouten' zo opzettelijk zijn, wordt het neerbuigend. Ze gingen voor mij te ver buiten de context van het onbewoonde eiland met hun interactie met het publiek. Ik neem aan dat het publiek op de avond ervan heeft genoten, het was tenslotte voor hen. Als ik in de menigte had gezeten, zou ik waarschijnlijk het gevoel hebben gehad dat ik waar voor mijn geld had gekregen. Helaas, voor mij is hun legende vervaagd. Ze waren meer reclamemakers dan komieken.
Having seen Lano and Woodley on Australian television and been impressed with their wit and humour I expected this DVD would be some of their best material but I found their TV performances to be at least as funny. A lot of this performance is funny and one bit at the end had me rolling in laughter but some of it is just plain silly and I was put off by their reliance on ad-libs, or faux ad-libs. They broke character and scene a lot to make light of their own stage play. The plot of the show has Lano and Woodley getting marooned on a desert island after a plane crash. It seems like they took this basic plot and collected every ad-lib along the way to form about two thirds of the show. I'm not saying that ad-libbing and straying from the plot isn't standard fare for comedians, but when the whole show is like this, when the "mistakes" are so deliberate, it becomes patronising. They went too far out of the context of the desert island for me with their interaction with the audience. I suppose the audience on the night may have enjoyed it, it was after all for them. If I was in the crowd I probably would have felt I had my money's worth. Alas, for me their legend has faded. They were more ad-libbers than comic talents.