In wat de zoveelste slechte jeugddelinquentenfilm uit de moralistische jaren vijftig is, beroven vier 'tienermeisjes' een benzinestation, wissen een schoolbord uit en doen andere gemene dingen. De vier vrouwen zijn allemaal verkeerd gecast. Ze zijn te oud om tieners te zijn. Het belangrijkste'meisje', Paula, is 18 jaar. Maar de rol wordt gegeven aan een 'actrice' die er meer uitziet alsof ze in de dertig is.<br />De sets van de film zien er goedkoop uit. De dialogen zijn afschuwelijk. Er is helemaal geen subtekst. De personages zeggen precies wat ze denken, wat een productie oplevert die doet denken aan een schooltoneelstuk. Het acteerwerk is amateuristisch. Geen van deze mensen heeft enig talent. Ze vormen de woorden zonder overtuiging of geloofwaardigheid. B&W-verlichting is conventioneel maar draaglijk. Het ergste element van de film is het einde, waarin een rechter ons met een moralistische voorhamer op het hoofd slaat. Hij begint met een tiener de grond in te boren: '... deze jacht op spanning werd het enige grote in je leven, waarbij je de ene spanning op de andere stapelde tot je, met steeds toenemende intensiteit, veel ging lijken op de drugsverslaafde, met zijn voortdurende stijging van de dosering...' Terwijl de acteur die de rechter speelt voortdurend naar een papier kijkt, waarschijnlijk het script van de film, ploetert hij verder: '... om te doden uit liefde voor het doden, om te doden voor de spanning.' De preek van de rechter tegen de tiener gaat nog een paar minuten door. Maar de rechter is nog niet klaar. Later geeft hij nog een preek, deze keer aan de ouders: 'Geen enkel kind is van nature slecht. Hij is geworden wat hij is door zijn opvoeding en zijn omgeving. Volwassenen creëren de wereld waarin kinderen leven.' (Dat wist ik niet! hahaha) 'En in dat proces spelen ouders de sleutelrol. Wanneer kinderen opgroeien onder volwassenen die weigeren iets te erkennen wat goed en goed is of respect waard is, is het geen wonder dat...' Gaap! De film 'credits' toont aan dat de beruchte Ed Wood jr. de scriptschrijver was. Geen wonder dat het script afschuwelijk is.<br />Er zijn onbedoeld grappigere films dan 'The Violent Years'. Maar de film is nog steeds een goede les voor jonge filmmakers over wat ze wel en niet moeten doen als ze een goedkope film maken.
In what is yet another bad juvenile delinquent movie from the moralistic 1950s, four "teenage" girls rob a gas station, erase a classroom chalkboard, and do other vile things. The four females are all miscast. They're too old to be teenagers. The main "girl", Paula, is 18 years old. But the role is given to an "actress" who looks more like she's in her thirties.<br /><br />The film's sets are cheap looking. Dialogue is horrible. There's no subtext at all. Characters say exactly what they're thinking, which renders a production reminiscent of a high school play. Overall acting is amateurish. None of these people have any talent. They mouth the words without conviction or credibility. B&W lighting is conventional but tolerable.<br /><br />With speech after speech about right and wrong, the worst element of the film is the ending, as a judge hits us over the head with a moralistic sledgehammer. He starts out by blasting a teenager: "...this thrill seeking became the one great thing in your life, piling one thrill on another until, with ever increasing intensity, you became much like the drug addict, with his continual increases of dosage ..." As the actor playing the judge continually looks down at a paper, which is probably the film's script, he slogs on: "... to kill for the love of killing, to kill for a thrill". The judge's sermon to the teenager goes on for several more minutes.<br /><br />But the judge isn't through yet. Later, he gives another sermon, this time to the parents: "No child is inherently bad. He's made what he is by his upbringing and his surrounding. Adults create the world children live in". (I didn't know that! hehehehe) "And in this process, parents play the key role. When children grow up among adults who refuse to recognize anything that is fine and good or worthy of respect, it's no wonder that ..." Yawn! The film "credits" show that the infamous Ed Wood, Jr. was the scriptwriter. No wonder the script is horrible.<br /><br />There are unintentionally funnier films out there than "The Violent Years". But the film still provides a good lesson for young filmmakers about what to do, and especially what not to do, when making a cheap movie.