De grappigste komedie die ooit is gemaakt. Een oudere vriend stelde me voor aan 'De Verschrikkelijke Waarheid' in de tijd dat er nog geen videorecorders waren. Ik vond het zo hilarisch dat ik de dialoog op een bandrecorder heb opgenomen toen die op de plaatselijke kanalen werd uitgezonden.<br />De beroemdste scène is natuurlijk die waarin Irene Dunne, nog steeds verliefd op haar man Grant, op het landgoed van de familie van zijn vriendin verschijnt. Ze doet alsof ze tot een klasse behoort die deze snobs niet zouden accepteren. Het zijn Dunnes beste tien minuten <0xE2><0x80><0x93> hilarisch en ze worden nooit oud.<br />Maar de hele film is grappig. Cary Grant en zijn 'continentale geest'. Grant denkt dat hij een liefdesnestje binnenstormt, maar komt tot de ontdekking dat hij midden in een bezadigd zangrecital zit. En Dunne, die een liedje van Tosti zingt, kijkt vol liefde naar hem terwijl hij struikelt en valpartijen uitvoert, en haar zoon eindigt met een lach in plaats van met de woorden van haar liedje! Zelfs Asta wordt beter gebruikt dan in de verrukkelijke serie 'Magere Man'. Hier is hun hond, meneer Smith.<br />Esther Dale heeft nooit een betere rol gehad dan die van de preutse en wellustige moeder van Ralph Bellamy. En Bellamy, die zo vaak de verkeerde man speelde in romantische komedies, is gemakkelijk voor lief te nemen. Maar hij is ook verrukkelijk. <br /><br />Joyce Compton, die een paar decennia lang in talloze films te zien is geweest, is een absolute verschrikking als Dixie Belle, de gewaagde nachtclubartieste met wie Grant het aanlegt rond de tijd dat Dunne het aanlegt met de dodelijk saaie Bellamy.<br />Niet alleen is deze scène grappig, maar ook ontroerend: maken we niet allemaal bij wijze van revanche keuzes die goed lijken maar catastrofaal blijken te zijn? Ik hou ook van 'Twentieth Century' en'Bringing Up Baby'. Ik hou niet van het zelfvoldane 'My Favorite Wife', dat ook met Dunne en Grant op de buis is, of van het ordinaire 'Nothing Sacred'. Als het op komische komedie aankomt, is dit de beste! Het is beslist een van de beste Amerikaanse films.
The funniest comedy ever made. An older friend introduced me to "The Awful Truth" in the days before VCRs. I thought it so hilarious, I taped the dialogue on a tape recorder when it was shown on local channels.<br /><br />Of course, the most famous scene is the one in which Irene Dunne, still in love with husband Grant, appears at his society girl's family's estate. She pretends they are from a class these snobs would not accept. It is Dunne's finest ten minutes -- hilarious and it never grows old.<br /><br />But the whole movie is funny. Cary Grant and his "continental mind." Grant thinking he is bursting in on a love nest, only to find himself in the middle of a sedate vocal recital. And Dunne, singing a Tosti song, watches him lovingly as he stumbles and executes pratfalls, ending her son with a laugh rather than the words of her song! Asta, even, is put to better use than he was in the delightful "Thin man" series. Here is their dog Mr. Smith.<br /><br />Esther Dale never had a better role than as Ralph Bellamy's prudish and prurient mother. And Bellamy, as he played the wrong man so often in romantic comedies, is easy to take for granted. But he is delightful too.<br /><br />Joyce Compton, in endless movies for a couple decades, is an absolute scream as Dixie Belle, the risqué nightclub performer with whom Grant takes up at around the time Dunne has taken up with deadly dull Bellamy.<br /><br />Not only is this sequence funny but it is also touching: Don't we all, on the rebound, make choices that seem right but turn out catastrophic! I also like "Twentieth Century" and Bringing Up Baby." I do not like the smug "My Favorite Wife," also with Dunne and Grant" or the mean "Nothing Sacred." When it comes to screwball comedy, this is the one! It surely is one of the greatest of all American movies.