Een schandelijk commercieel stuk vreten, ongeïnspireerd en zielloos.<br />Leelee Sobieski is een zestienjarige wier rijke ouders net zijn omgekomen bij een'verkeersongeluk'. Zij en haar jongere broer worden overgedragen aan de enige beschikbare voogden: Stellan Skarsgard en zijn vrouw Diane Lane. Maar er is onheil op til. De voogden zijn de maffia een enorme som geld schuldig en zijn van plan Sobieksi en haar broer de vier miljoen dollar uit het trustfonds af te troggelen. Ze zullen de kinderen vermoorden als dat nodig is. Uiteindelijk blijkt dat ze de auto van de ouders hebben gemanipuleerd om hem onklaar te maken, zich van de ouders te ontdoen en de twee kinderen als hulpeloze weeskinderen achter te laten. Zoiets.<br />Leelee Sobieski, daar hou ik wel van. Haar acteertalenten mogen dan bescheiden zijn, maar ze bestaan tenminste. En haar gelaatstrekken zijn gedenkwaardig: die bolle wangen, dat kleine mondje met de chevronvormige bovenlip, en die verrassend blauwe Tataarse ogen. En Stellan Skarsgard is altijd betrouwbaar, en soms zelfs meer dan dat. De andere acteurs verdwijnen in het houtwerk.<br />Het is de intrige die deze poging tot een koeler de grond in boort. Er is geen enkel moment dat de kijker niet het gevoel geeft dat hij dit al eens eerder heeft gezien. (En dat is ook zo.) Het omvat elk cliché in de formule.<br />Ik zal één voorbeeld geven. Skarsgard voert's avonds laat een privé-telefoontje dat belastend is voor hemzelf. Sobieski is beneden in de keuken. Ze pakt de tweede telefoon en drukt op 'luisteren'. Ze maakt per ongeluk een geluidje. Skarsgard hoort het en begint achterdochtig in de richting van de keuken te sluipen, maar Sobieski weet niet dat hij het gehoord heeft. Hij komt steeds dichterbij. Hij laveert tussen de norse Skarsgard met de telefoon aan zijn oor en de nietsvermoedende Sobieski met haar grote ogen achter de keukendeur. Skarsgard komt bij de deur. Sobieski draait met een ruk haar hoofd om. Skarsgard gooit de deur open. Geen Sobieski. Ze is net op tijd weggesprongen.<br />Dit soort dingen gaat maar door. In de climax van de autoachtervolging ramt Skarsgard door een muur en zijn Jaguar rolt van een klif en stort in.<br />Ik wierp een dankbare blik naar de hemel. Het was haar gelukt het ritueel van het weer tot leven komen van het lijk te vermijden. Maar nee. Terwijl Sobieski en haar broer alleen in hun stille auto op de snelweg zitten, strompelt de schokkend bebloede Skarsgard door het gat in de muur met de bedoeling de twee kinderen te vermoorden. Weet je wat ik wil worden als ik later groot ben? Een van de zware jongens in een horrorfilm. Die gaan nooit dood. Die krijgen een pak slaag, maar ze blijven doorgaan.<br />Als je nog nooit een film hebt gezien <0xE2><0x80><0x93> als je nog nooit van films hebt gehoord <0xE2><0x80><0x93> zul je deze waarschijnlijk wel leuk vinden.
An egregious piece of commercial trash, uninspired and soulless.<br /><br />Leelee Sobieski is a 16-year-old whose wealthy parents were just killed in a traffic "accident." She and her younger brother are handed over to the only guardians available -- Stellan Skarsgard and his wife Diane Lane. But mischief is afoot. The guardians owe an enormous amount of money to the mob and intend to cheat Sobieksi and her brother out of the four million bucks in the trust fund. They'll kill the kids if necessary. After all, it turns out, they engineered the parents' car so as to disable it, disposing of the parents and leaving the two kids as helpless orphans. Something like that.<br /><br />Leelee Sobieski, I kind of like. Her acting talents may be modest but at least they exist. And her features are memorable -- those plump cheeks, that tiny mouth whose upper lip is chevron shaped, and those startling blue Tartar eyes. And Stellan Skarsgard is always dependable, and sometimes more than that. The other performers fade into the woodwork.<br /><br />It's the plot that sinks this attempt at a chiller. There isn't a single instant that doesn't make a viewer feel that, somewhere, some time, he's seen this before. (And he has.) It incorporates every cliché in the formula.<br /><br />I'll give just one example. Skarsgard is making a private, incriminating phone call late at night in his Malibu mansion. Sobieski is downstairs in the kitchen. She picks up the second phone and pushes "Listen." She accidentally makes a slight noise. Skarsgard hears it and begins to creep suspiciously toward the kitchen, but Sobieski doesn't know he's heard. Closer and closer. Cross-cutting between the scowling Skarsgard with the phone to his ear and the unsuspecting wide-eyed Sobieski behind the kitchen door. Skarsgard reaches the door. Sobieski yanks her head around. Skarsgard flings the door open. No Sobieski. She's darted away just in time.<br /><br />This sort of thing goes on and on. In the climactic auto chase, Skarsgard rams through a wall and his Jaguar rolls down a cliff and smashes to pieces.<br /><br />I glanced gratefully heavenward -- at least they'd managed to avoid the ritual of the corpse leaping back to life. But, no. While Sobieski and her brother sit alone in their silent car on the highway, the shockingly bloodied Skarsgard staggers through the hole in the wall with the intent of killing the two children. You know what I want to be when I grow up? One of the heavies in a horror movie. They never die. They take a beating but keep on ticking.<br /><br />If you've never seen a movie before -- if you've never HEARD of movies -- you'll probably find this one engaging.