De Filippijnse president prijst de Overseas Filipino Workers (OFW) als held. Dat is alleen maar misleidend. De realiteit van de OFW's is bijna slavernijexport. In deze film werd Josie, de moeder, in het huis opgesloten terwijl haar meester en zijn gezin op lange vakantie waren. Daarom kon ze de begrafenis van haar man niet bijwonen! De totale toelage van de OFW's, die het grootste deel van hun verdiensten van zulk vernederend werk sturen, bedraagt bijna US-dollar 10B per jaar. Deze film roept echter een serieuze vraag op in de Filippijnse samenleving. Ik denk dat de meeste Filippijnse politici misschien niet eens beseffen hoe wanhopig een land is dat zijn mensen exporteert voor zulke slavenarbeid.<br />Ze verlaten hun gezin omdat ze van hun gezin houden. Moeder laat haar kinderen, die ze altijd wil omhelzen, in de steek en werkt voor hen, waarbij ze alles opoffert. Kinderen voelen zich door hun moeder in de steek gelaten en zelfs zij weten dat hun dagelijks leven wordt onderhouden door haar toegeeflijkheid. Moeders liefde eindigt met een verbroken relatie. Wat een tragedie! Het leven van de familie ziet er naar Filippijnse maatstaven niet slecht uit. In feite is hun huis zelfs naar Japanse maatstaven groot genoeg. Maar hun vader, die er een goede man uitziet, heeft geen vaste baan, zo niet een minimuminkomen dat ze zich moeilijk kunnen veroorloven. In feite is zelfs het in het buitenland werken als dienstmeisje een soort status.<br />'Ik niet.' Ik begrijp niet waarom de moeder haar reis naar Hongkong niet afzegt en een ander leven kiest, bij haar gezin gaat wonen met een lager inkomen, nadat ze zich met haar dochter heeft verzoend. Tenzij Filippino's besluiten om voor weinig geld te stoppen met overzees werken, denk ik niet dat dit land beter zou worden.<br />Tussen haakjes, dit is de eerste film die ik van Vilma Santos heb gezien. Ze speelt voortreffelijk. Er zijn maar weinig actrices die zowel de komische als de serieuze kant van hetzelfde personage kunnen spelen.
The Philippine president praises the Overseas Filipino Workers (OFW) as hero. This is nothing more than delusive. The reality of OFWs is almost slavery exporting. In this film, Josie, the mother, was locked in the house while her master and his family were on long vacation. That was why she could not attend her husband's funeral! Total remittance from the OFWs, who send most of their earnings from such humiliating work, amounts nearly US$ 10B annually. This film raises a serious issue in Philippine society, however, I think most of Philippine politicians may not even recognize how desperate a country which relies on exporting their people for such slavery jobs.<br /><br />They leave their family because they love family. Mother leaves her children whom she wants to embrace always, and works for them sacrificing everything. Children feel they are abandoned by their mother even they know their daily life is supported by her remittance. Mother's love ends up with broken relationship. What a tragedy! The life of the family looks not bad in Philippine standard. In fact their house is large enough even in Japanese standard. However, their father, who looks a good man, do not have stable job, if not minimal income which is hard to afford their life. In fact, even working abroad as a maid is a kind of status.<br /><br />I don't understand why the mother does not cancel going to Hong Kong and choose yet another life, to live with her family with less income, after reconciliation with her daughter. Unless Filipinos decide to quit working overseas for little money, I think this country would not become better.<br /><br />By the way, this is the first film I saw Vilma Santos. Her performance is superb. Few actresses can act both comical and serious sides of the same character.