Als de waarheid bekend wordt <0xE2><0x80><0x93> en de waarheid is, zoals altijd, nogal troebel in dit Raymond Chandler-verhaal <0xE2><0x80><0x93> is Raymond St. Ives, de schrijver die vanuit het niets wordt ingehuurd als privédetective, niet meer dan een schuilnaam. De echte naam van de figuur, nou ja, bijna echt, is Charles Bronson. Hij is de zwijgzame, gespierde kerel die door drie gangsters in een lege liftschacht kan worden gesmeten, behalve als hij een paar verdiepingen naar beneden is gevallen door een kabel te grijpen en tot stilstand te komen, zichzelf op te hijsen naar een deur van een leeg pakhuis en de drie gewapende gangsters die hem nog steeds achtervolgen te overmeesteren. De schurken zijn onder meer Robert Englund, die later zichzelf overtreft in de rol van Freddie Kruger, de gestoorde moordenaar uit de Friday the Thirteenth-films, en Jeff Goldblum, idem dito, als neurotische wetenschappers.<br />Bronson wordt door de steenrijke John Houseman ingehuurd om een paar gestolen dagboeken terug te vinden. Housemans ma<0xC3><0xAE>tresse, Jacqueline Bisset, wordt erbij betrokken zodat ze op een gegeven moment met de hoofdpersoon in bed kan duiken.<br />Waarom <0xE2><0x80><0x93> vraag je? <0xE2><0x80><0x93> huurde Houseman Bronson in, een niet al te succesvolle romanschrijver en ex-misdaadverslaggever <0xE2><0x80><0x93> om op te treden als bemiddelaar die de veertig miljoen dollar aflevert in ruil voor de gestolen brieven? Ik weet het niet.<br />Maar de plot, voor zover die er is, volgt Raymond Chandler op de voet. Het is net zo ingewikkeld als een Rubik.' Ik geef toe dat ik af en toe de weg kwijt was. Een paar smerissen zijn corrupt. Mensen bedriegen elkaar voortdurend. Bronson struikelt voortdurend over lijken, een gewoonte die hem bij de politie niet geliefd maakt.<br />Bronson kent ook een heleboel louche figuren en springt van de een naar de ander op zoek naar de oplossing van de verschillende mysteries. Bronson vraagt een van zijn vrienden: 'Ken jij een vent die Parisi heet?' De vriend antwoordt: 'Daar moet je met Boykins over praten.' Bronson gaat naar Boykins, die tegen hem zegt: 'Ik heb het niet gedaan, maar ik weet dat Finley er niet bij betrokken was, maar Pedo kan je meer vertellen dan ik.' Ik heb de namen door elkaar gehaald, maar het kan me niet schelen, net zomin als het de schrijvers kon schelen.<br />Ik denk dat het productieontwerp een van de grootste afknappers is. Bronson wordt beschreven als iemand die in 'een goedkoop hotel' woont. Ik vond het appartement nogal charmant, een verrekte verbetering ten opzichte van die verlaten treinwagon waar ik in woon.<br />En kostuums en make-up hebben hun best gedaan om elk personage in een nabootsing van een rijke Hollywood-acteur te veranderen. De rijke Hollywood-scenarioschrijvers die deze caleidoscoop van mysterioso gedoe hebben samengesteld, hebben er geen idee van hoe het is om niet rijk te zijn. De smeerkees onder de auto heeft vier nauwkeurig aangebrachte en enigszins flatterende olievlekken op zijn gezicht en voorhoofd. Iedereen draagt een pak en een stropdas, behalve de bullebakken die vodden en wollen mutsen dragen, zodat je weet dat het bullebakken zijn. Bronson, de schrijver die op zijn geld uit is, rijdt in een Jaguar. Alle anderen rijden in een hoekige Amerikaanse auto van minstens twaalf meter lang.<br />Een rotklus, en een teleurstelling als je bedenkt wie er voor en achter de camera zaten, veel doorgewinterde professionals als J. Lee Thompson, Lalo Schifrin en Lucien Ballard. Waarom lijkt het zo op een goedkope tv-film in Los Angeles?
If the truth be known -- and the truth, as ever, is pretty murky in this Raymond Chandler rip off -- Raymond St. Ives, the writer who is hired out of nowhere as a private eye, is merely a nom de plume. The character's real name, well, almost real, is Charles Bronson. He's the taciturn, muscular guy who can be thrown into an empty elevator shaft by three hoods, save himself after falling down a few floors by grabbing a cable and sliding to a halt, haul himself up to a doorway into an empty warehouse, and deck the three armed goons who still pursue him. The thugs include Robert Englund, later to surpass himself as Freddie Kruger, the mad killer of the "Friday the Thirteenth" slasher movies, and Jeff Goldblum, ditto, as neurotic scientists.<br /><br />Bronson is hired by the immensely wealthy John Houseman to recover some stolen journals. Houseman's mistress, Jacqueline Bisset, is thrown into the mix so she can pop into bed at one point with the protagonist.<br /><br />Why -- you ask? -- did Houseman hire Bronson, a not-too-successful novelist and ex crime reporter -- to act as a go-between who delivers the forty million dollars in exchange for the purloined letters? I don't know.<br /><br />But the plot, such as it is, follows Raymond Chandler rather closely otherwise. It's as complicated as a Rubik's cube. I admit I was lost now and then. A couple of cops are corrupt. People double cross each other all the time. Bronson keeps stumbling across dead bodies, a habit that doesn't endear him to the police.<br /><br />Bronson also knows a lot of louche people and bounces from one to the other in his search for the solution to the various mysteries. Bronson asks one of his friends: "Do you know a guy named Parisi?" The friend replies: "You'll have to see Boykins about that." Bronson goes to Boykins, who tells him: "I didn't do the job but I know Finley wasn't in on it, but Pedo can tell you more than I can." I have the names mixed up but I don't care any more than the writers cared.<br /><br />I think one of the biggest turn offs is the production design. Bronson is described as living in "a cheap hotel." I found the apartment rather charming, a hell of an improvement over this abandoned railway car that I live in.<br /><br />And wardrobe and make up have done their best to turn every character into a simulacrum of a rich Hollywood actor. The rich Hollywood screenwriters who assembled this kaleidoscope of mysterioso doings have no idea of what it's like to be less than rich. The grease monkey under the car has four precisely applied and somewhat becoming oil marks applies to his face and forehead. Everyone dresses in suits and ties except the goons who wear tatters and wool caps so you'll know they're goons. Bronson, the down-on-his-luck writer, drives a Jaguar. Everyone else drives a boxy-looking American car at least forty feet long.<br /><br />A gimcrack job, and a disappointment considering who was in front of the camera and behind it, many of them seasoned professionals like J. Lee Thompson, Lalo Schifrin, Lucien Ballard. Why does it look so much like a cheap television movie set in Los Angeles?