Een paar dagen geleden heb ik _Slipstream_ gezien op de _World Premiere_ in Londen en het verbaast me dat hij geen algemene release heeft gekregen. De film heeft zijn gebreken, maar hij heeft tot het eind mijn belangstelling vastgehouden en hij was zowel goed geacteerd als stijlvol geregisseerd. Het tijdreizen concept klopt niet helemaal en er is een scène die ik nog steeds niet begrijp maar dit is sciencefiction en hoeveel actiefilms zijn er eigenlijk die wel logisch zijn? Het belangrijkste is dat het goed amusement is en nog een goed idee op de koop toe. Ik had liever minder geschoten en geëxplodeerd, vooral in slow motion wat wat verwarring geeft met de tijdreissequenties, en minder lelijke woorden maar dat zijn onbelangrijke klachten. Het beste aan _Slipstream_ zijn de sterke acteerprestaties. Je kunt er altijd op rekenen dat Sean Astin een geweldige karakterisering geeft en hij maakt de wetenschappelijke held Stuart sympathiek en grappig, ondanks het feit dat hij oneerlijk, laf en een nerd is. Gezien het geweld van de film is het een aangename verrassing hoe grappig het is, en dat komt vooral door Sean Astin. Zijn subtiliteit zorgt ervoor dat er over het algemeen niet al te veel wanklanken zijn tussen de actie en de komedie, en het royale gebruik van close-ups in de film maakt ten volle gebruik van zijn expressieve gezichtsuitdrukking. De film is zelfs een ware traktatie voor Seans vele vrouwelijke bewonderaars; hij maakt er een prachtig staaltje van als piloot. De film wordt gedomineerd door Vinnie Jones, met zijn charisma en charme. Hij geeft de film het hart op de juiste plaats, en bewijst voor de zoveelste keer dat hij in staat is een film te maken, ook al krijgt hij daar maar zo zelden de kans voor. Ook de rest van de cast laat hem niet in de steek. Ivana Milicevic (van Paycheck) doet het goed als Sarah, de stoere FBI-agent, en weet goed met Astin om te gaan. Het meest verrassend was hoe goed Vinnie Jones als de schurk was, met een onderhoudende combinatie van boosaardigheid en humor. Maar dat was het enige aspect waarin de verschillende invalshoeken van het drama elkaar niet al te best aanvulden; de schurken zijn een echt gemeen stelletje (ik had ook wel zonder de ontploffende buschauffeur gekund; ik hoop dat dit niet grappig bedoeld was), maar de humor wordt gebruikt om ze in elk geval een beetje sympathiek te maken. Niettemin blijkt dit achteraf geen al te groot probleem te zijn vanwege de manier waarop de film afloopt.<br />Een van de beste eigenschappen van Slipstream is zijn sterke visuele beeldvorming. Soms overdrijft hij zichzelf en wordt hij een beetje genotzuchtig en desoriënterend, maar soms is hij zo opvallend dat het opvalt.' Het is bijna poëtisch, vooral een werkelijk opmerkelijke opname van een vliegtuig dat stilstaat terwijl het bij volle maan verticaal tegen een berg botst. Het script is bruikbaar en vaak geestig. Er is veel actie en een beetje echte spanning. Het einde blijft in twijfel, tot aan de uiteindelijke ontknoping. Dat is niet helemaal overtuigend, maar dat doet er niet echt toe. Ongebruikelijk voor een actiefilm geef je om de personages, vooral om Stuart, ook al lijken ze zelf weinig om het bloedbad om hen heen te geven en willen ze dat ze het overleven. De laatste opname is raadselachtig maar heel bevredigend, zowel dramatisch als visueel (vooral voor de voornoemde Astin-aanbidders) en brengt je helemaal in vervoering. Ik zou deze film beslist nog eens willen zien, en snel ook.
I saw Slipstream at its World Premiere in London a few days ago and I'm quite surprised it didn't get a general release. The film has its faults but it maintained my interest to the end and was both well acted and stylishly directed. The time travel concept doesn't altogether add up and there is one sequence which still doesn't make any sense to me but this is science fiction and how many action films make much sense anyway? The important thing is it's good entertainment and thought provoking to boot. I would have preferred less shooting and exploding, especially in slow motion which makes for some confusion with the time travel sequences, and less bad language but these are minor complaints.<br /><br />The best thing about Slipstream is its strong performances. Sean Astin can always be relied upon to put in a great characterisation and he makes the scientist hero Stuart likable and funny despite being dishonest, cowardly and nerdy. A very pleasant surprise given the film's violence is how funny it is, and Sean Astin is the main reason for this. His subtlety ensures that for the most part there isn't too much of a clash of tone between the action and the comedy and the movie's generous use of close-ups takes full advantage of his facial expressiveness. Indeed the film is a real treat for Sean's many female admirers; he cuts a fine dash in pilot's uniform, not to mention some impressively tight jeans! He dominates the film with his charisma and charm, giving it most of its heart, proving once again his ability to carry a film despite so rarely being given the chance to do so. Nor is he let down by the rest of the cast. Ivana Milicevic (from Paycheck) does a good job as Sarah the tough FBI officer, interacting effectively with Astin. Most surprising was how good Vinnie Jones was as the villain, making an entertaining combination of malice and humour. This was the only aspect where the different tones of the drama sat together awkwardly however; the crooks are a seriously vicious bunch (I could have done without the exploding bus driver; I hope this wasn't meant to be funny) but humour is used to make them at least a little bit sympathetic. Nevertheless in retrospect this doesn't turn out to be too much of a problem because of how the film ends.<br /><br />One of the best features of Slipstream is its strong visual imagery. Sometimes it overreaches itself and becomes a little self-indulgent and disorienting but sometimes it is so striking it's almost poetic, especially a truly remarkable shot of a plane paused in motion as it crashes vertically into a mountain offset by a full moon. The script is serviceable and frequently witty. There is plenty of action and some genuine suspense. The ending remains in doubt until the final denouement. This isn't quite convincing but it doesn't really matter. Unusually for an action film you do care about the characters, especially Stuart, even though they themselves seem to care little about the carnage around them, and want them to survive. The final shot is enigmatic but very satisfying both dramatically and visually (especially for the aforementioned Astin admirers) and sends you out on a high. I would certainly want to see this film again, and soon.    