Als je van het glamoureuze Hollywood-nooitland van de rijken en de mooie vrouwen houdt en denkt dat een paar boeddhistische gezegden het er diepzinnig maken, dan is deze film voor jou. Er is niets aan dit verhaal dat me boeit. Het lijkt meer op pronken met een huis van meer dan een miljoen dollar dan met iets anders. Het gezinsleven of het huwelijk van het stel wordt niet uitgediept en de 'liefdesaffaire' tussen de twee mannen is volslagen ongeloofwaardig en stom. De hoofdpersoon wordt verondersteld zo kapot te zijn van het verlies van zijn vriend dat hij snel het bed in duikt met de getrouwde man, zonder zich schuldig te voelen dat hij de vrouw kwetst die hij eigenlijk leuker vindt dan de man. We worden verondersteld zijn verdriet te voelen en te denken dat de internetuitwisseling van dwaze boeddhistische gezegden die gebaseerd zijn op misleiding op de een of andere manier diep gaat. Het is een belediging voor het boeddhisme, omdat het impliceert dat aforismen uit de nieuwe tijd door Hollywood kunnen worden opgepikt om te proberen een soort boodschap in een heel oppervlakkig verhaal te krijgen. De seks is niet eens erotisch of overtuigend. Dus waarom is deze film gemaakt? Waarom is deze niet in de kiem gesmoord? Op een gegeven moment kan ik dat.' Niet te geloven wat Hollywood allemaal uitspookt!
If you like the glitzy Hollywood never-never land of the rich and beautiful and think that a few Buddhist sayings sprinkled in make it profound then this movie is for you. There is nothing about this story that is compelling to me. Is seems to be more about showing off a multi- million dollar piece of real-estate that anything else. There is no exploration of the family life or marriage of the couple and the "love affair" between the two men is completely unbelievable and stupid. The protagonist is supposed to be so broken up about the loss of his boyfriend that he quickly falls into bed with the married man, feeling no guilt that he is hurting the wife, who he actually likes better than the husband. We are supposed to feel his grief and think that the internet exchanges of silly Buddhist sayings based on deceptions is somehow deep. Its an insult to Buddhism, implying that new age aphorisms can be picked up by the Hollywood to try to get across some kind of message in a very superficial story. The sex isn't even erotic or convincing. So, why was this movie made? Why wasn't this one nipped in the bud? Sometime I can't believe the trash that Hollywood puts out!