Ghosthouse... een film met horror en mysterie in een verrekte doemdiepte zonder aftakeling! Ik weet niet precies waarom, maar sinds ik deze film in 1988 voor het eerst zag, heb ik hem ongeveer dertig keer gezien. Waarom ben ik zo verslaafd aan deze film als aan geen enkele andere film? In 1988 was ik pas elf en was ik bang dat Henrietta zich voor mijn slaapkamerraam of onder mijn bed zou omdraaien. Geen enkele andere film had zo'n angstaanjagende uitwerking op me. Toen vond ik het jammer dat het me bang maakte, maar tegenwoordig voelt het alleen maar opwindend op een nostalgische manier. Vroeger was ik bang voor verlaten lege huizen in bossen en zelfs voor de lege zolder in mijn vorige huis. Ghosthouse gaf die angst een extra dimensie. De geluiden die voor het Spookhuis worden gebruikt, rijmen perfect met het opbouwen van de spanning, zelfs vanaf het begin. Objectief gezien is het verhaal niet helemaal origineel, aangezien de meeste mensen op dezelfde manier sterven als je zou verwachten. De plot lijkt ook op sommige andere horrorfilms. Maar de manier waarop Mark en Martha stukje bij beetje de oorsprong van de doem in het huis ontdekken, is erg rekbaar: Valkos was erg gewelddadig en mysterieus, zodat logischerwijs verklaard kon worden dat hij de meeste verschrikkingen had veroorzaakt. Maar met een paar vage aanwijzingen vonden Mark en Martha langzaam een spoor van de begrafenis, en de zwarte man op de begrafenis vertelde hun uiteindelijk de onberispelijke waarheid! Het meest van al werd de spanning nog vergroot door de eerste, zeer vage, maar opwindende indruk, die zij op Mark en Martha maakten. Zelfs toen zij de zender van Jim vonden, konden zij niet begrijpen hoe de signalen tot stand waren gekomen. Tenslotte geloof ik dat Lara Wendel haar rol heel goed gespeeld heeft: de angst, die zij voelde, toen zij opgejaagd werd, werd in vele opzichten in haar ogen weerspiegeld. Een uitstekend, niet-uitroeiend epos van verschrikking!
Ghosthouse...a movie with horror and mystery in damn doom depth without deterioration! I don't exactly know why, but since I watched this movie first in 1988, I've seen it about thirty times. Why am I addicted to this movie like no other move? In 1988 I was only eleven and got afraid that Henrietta would turn in front of my bedroom window or beneath my bed. No other movie had the same terrifying impact on me. Then I felt sorry that it scared me, but nowadays it feels just thrilling in a nostalgic way. I used to be afraid of deserted empty houses in forests and even for the empty attic in my former home. Ghosthouse gave an extra dimension to this fear. The sounds that are used for Ghosthouse perfectly rhyme to the building-up of the suspense, even from the beginning on. Objectively considered, the story is not quite original as most persons die in a similar way as could be expected. The plot is similar to some other horror movies as well. However, the way Mark and Martha little by little discover the origin of the doom in the house is very suspending: Valkos was very violent and mysterious so that could logically be declared that he caused most of the horror. However, with some hazy hints, Mark and Martha slowly found a trace to the burial and the black man on the burial told them the immaculate truth in the end! Most of all, the radio signals built up the suspense by the first very vague but thrilling impact they had on Mark and Martha. Even when they found the transmitter of Jim, they couldn't understand how the signals were conceived. Finally, I think Lara Wendel played her role very well: the fear she felt while being haunted perfectly was reflected in her eyes in many ways. An excellent non-eradicating epic of horror!!