'Penny Serenade' is een sentimenteel cadeau dat me bij elke keer dat ik het zie tot tranen toe ontroert.<br />Het grote Grant-Dunne-team behaalt weer een triomf in hun rol van het getrouwde stel. Na een reeks vreugdevolle hoogtepunten en hartverscheurende dieptepunten overweegt Julie Adams (Dunne) een scheiding van haar man Roger (Grant). Ze draait de muziekplaten terug die voor haar en haar man allemaal een bepaalde belangrijke gebeurtenis betekenen, en de emoties en herinneringen stromen naar haar terug. Heel nostalgisch.<br />Cary Grant geeft een van zijn beste optredens ooit als Roger Adams. Hij speelt hier zowel theatraal als komisch, met inbegrip van een wanhopige smeekbede om zijn kind die Grant tot tranen brengt en jou waarschijnlijk ook tot tranen zal brengen. Ik had nooit gedacht dat Grant op het witte doek een goede huilebalk zou zijn, maar hij was geweldig. Hij doorloopt het hele scala aan emoties in deze film. De lieftallige Irenne Dunne is altijd geweldig, maar ze is hier vooral goed als Julie. Grant en Dunne zien eruit als Hollywood, maar we kunnen ze geloven als echt getrouwd stel vanwege de genegenheid en oprechte warmte die we in hun optredens vinden.<br />'Penny Serenade' gaat ook op een ontroerende manier op een eerlijke maar sympathieke manier over het onderwerp adoptie. Wie kan Grant en Dunne vergeten?' '... de wanhopige zoektocht naar een kind, en hun nervositeit als ze een klein meisje vinden? Dunne is doodsbang om het kind in bad te doen uit angst dat ze verdrinkt, en we hebben echt met haar te doen en begrijpen haar angst. In een van de mooiste momenten in de film laat de norse oude Applejack het stel teder zien hoe ze het kind in bad moeten doen.'<br />Ik denk dat dit meer een vrouwenfilm is dan een mannenfilm, het is zelfs een 'huilie-huilie'. De film gaat soms langzaam en heeft de neiging om eindeloos heen en weer te worden gesleept, maar het algehele resultaat is meer dan bevredigend.<br /><br />8/10.
'Penny Serenade' is a sentimental offering that never fails to reduce me to tears with every viewing.<br /><br />The great Grant-Dunne team pull off another triumph in their roles as the married couple. After a series of joyous highs and heart-wrenching lows, Julie Adams (Dunne) is contemplating divorce from her husband Roger (Grant). She plays back the musical records that all signify a certain important event for her and her husband, and the emotions and memories flood back to her. Very reminiscent and nostalgic.<br /><br />Cary Grant's gives one of his best performances ever as Roger Adams. He plays dramatic as well as comedic here, including a desperate plea for his child that reduces Grant to tears and will probably reduce you to tears too. I never thought that Grant would be an effective crier on screen, but he was great. He runs through the whole gamut of emotions in this film. The lovely Irenne Dunne is always wonderful, but she's particularly good here as Julie. Grant and Dunne look Hollywood, but we can believe them as genuine married couple because of the affection and genuine warmth to be found in their performances.<br /><br />'Penny Serenade' also touchingly deals with the subject of adoption in an honest yet sympathetic manner. Who can forget Grant and Dunne's desperate search for a child, and their nervousness when they do find a little girl? Dunne is terrified of bathing the child for fear of drowning her, and we really feel for her and understand her fear. In one of the most beautiful moments to be found in the cinema, gruff old Applejack tenderly shows the couple how to bathe the child.<br /><br />I think this is a more of a woman's picture than a man's, indeed it is a 'weepie'. It is slow-paced at times and has a tendency to drag endlessly in places, but the overall product is more than satisfying.<br /><br />8/10.