Er zijn stomme films, echt stomme films, en dan heb je nog 'Engelenogen'. Die is veel te lang, er is geen enkele vertolking die sterk genoeg is om hem te vertolken, en er zijn maar heel weinig geloofwaardige personages. De enige uitzondering is meneer Victor Argot als de vader van mevrouw Lopez, een kleine rol met weinig dialogen, maar wel een eersteklas voorbeeld van hoe goede acteurs'minder is meer' kunnen doen. Mevrouw Lopez zelf is verre van overtuigend als agente uit Chicago, ben ik bang. Ze is fysiek te smetteloos om op een echt mens te lijken, ze zou het nog geen tien minuten uithouden in de verzengend macho wereld van het echte werk. De heer Jim Cazaviel met zijn reebruine ogen en dure stoppelbaard lijkt een heleboel mensen ervan te hebben overtuigd dat hij een zeer gevoelige vertolking heeft gegeven, maar daar hoor ik niet bij. Hij is niet getraumatiseerd, eerder catatonisch. Niemand was verbaasder dan ik toen hij in een jazzclub een versie van 'Nature Boy' speelde waar Jack Sheldon trots op zou zijn geweest. De verschillende sub-plots over huiselijk geweld en schuldgevoelens werken niet en zijn alleen maar saai. Waar de titel precies op slaat kan ik niet verklaren. Ik dacht eerst dat het misschien op die Matt Dennis-song uit de jaren vijftig sloeg, maar ik werd helaas teleurgesteld. Als je een film wilt zien over twee ellendige mensen die met gezichten zo lang als een natte week in Southend rondlopen, dan is 'Angel Eyes' precies wat je nodig hebt. Het is weer eens wat anders om naar je cd's van Leonard Cohen te luisteren.
Ther are silly films,really silly films,and there is "Angel eyes". It is way too long,there is no performance strong enough to anchor it,there are very few believable characters.The exception being Mr Victor Argot as Miss Lopez's father,a small role with little dialogue but a first class example of how good actors can do "less is more". Miss Lopez herself is far from convincing as a Chicago cop I'm afraid. Too physically flawless to resemble a real human being,she would not survive ten minutes in the blisteringly macho world of the real thing. Mr Jim Cazaviel with doe eyes and designer stubble seems to have persuaded a lot of people that he has given a performance of great sensitivity,but I am not amongst them.He is not traumatised,rather he is catatonic. No one was more surprised than I when he sat in at a jazz club and played a version of "Nature Boy" that Jack Sheldon would have been proud of. The various sub - plots about domestic violence and guilt transference don't work and are merely tedious. Quite what the title refers to I am at a loss to explain.I thought originally it might be to the 1950s Matt Dennis song of that name but I was to be sadly disappointed. If you want to watch a movie about two miserable people who walk around with faces as long as a wet week in Southend "Angel Eyes" will hit the spot.It will make a change from listening to your Leonard Cohen CDs.