Lynch heeft een zeer hoge artistieke integriteit.<br />Lynch zal ons nooit vertellen waar een van zijn films over gaat <0xE2><0x80><0x93> als hij dat al weet of ooit zou toegeven dat een film over iets in het bijzonder zou kunnen gaan. Er kan geen evaluatie worden gemaakt van een specifieke interpretatieve benadering. Zo'n benadering moet er zijn, bewust of onbewust. Lynch zou het daar waarschijnlijk niet mee eens zijn. Hij heeft gelijk <0xE2><0x80><0x93> en sommige van de teleurgestelde recensies die hier door zijn fans zijn geuit, zijn mooie voorbeelden van de reden waarom dat zo is. Ik weet zeker dat hij mijn weerlegging ook zou begrijpen en het met me eens zou zijn <0xE2><0x80><0x93> 'Wat maakt het uit, het is leuk'.<br />Als fans uitweiden over de genialiteit van een stuk werk of hun toevlucht nemen tot scheldwoorden ('pretentieuze hipsters??' De film zal, net als de meeste kunstwerken, niet veel middengrond laten zien.<br />Een heleboel slimme en goed geschreven recensies hier op IMDb gaan over de technische aspecten van de film. Deze recensie gaat niet over de manier waarop de film is gemaakt, maar over wat de film doet.<br />Als je de film niet hebt gezien, probeer deze recensie dan. Als hij niet bij je past, kan ik je niet aanraden Inland Empire te zien. Als je toch blijft lezen, moet je in je hoofd houden dat er eigenlijk geen sprake is van een spoiler. De interpretatie die hier wordt gegeven, is niet eens een mening <0xE2><0x80><0x93> het is gewoon een simpele, creatieve constructie die ik heuristisch gebruik om na mijn eerste bezoek aan de film over de film te praten. Als je deze film hebt gezien, zul je de interpretatie hieronder waarschijnlijk als te simplistisch beschouwen <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, als je hem hebt gezien. Dat geeft niet. Het kan me niet schelen, maar als je erover wilt praten, kun je me gerust een briefje sturen. Vergeet niet <0xE2><0x80><0x93> zoals ik al zei <0xE2><0x80><0x93> dat ik deze interpretatie alleen maar gebruik als middel om erover te discussiëren. Neem het niet te serieus, ik wil dit echt niet verdedigen.<br />Laura Dern zou twee academieprijzen moeten winnen voor Inland Empire <0xE2><0x80><0x93> voor beste actrice als Nikki en voor beste bijrol als Nikki's rol van haar leven <0xE2><0x80><0x93> Susan. Maar ze zal geen nominatie krijgen, omdat deze film door de grote massa stelselmatig zal worden genegeerd. <br />Waarom zo vroeg in de recensie het acteertalent ter sprake brengen? Omdat deze van nature niet-lineaire film (hoewel hij meer lineair is en meer op een plot is gebaseerd dan Eraserhead, Mulholland Drive en Lost Highway) een van de vele mogelijke (misschien wel een oneindig aantal) lineaire interpretaties biedt <0xE2><0x80><0x93> de film gaat/kan gaan over acteren en het verliezen van je identiteit in een rol. Het zou allemaal kunnen gebeuren in het hoofd van Dern/Nikki/Susan als ze in aanraking komt met wat ze doet in de drie niveaus van de geportretteerde 'werkelijkheid'.<br />Als deze specifieke interpretatie zou worden gekozen, de vrije associatie tussen de rollen die gespeeld werden door de Poolse actrice/slachtoffer/de dader van de film '47' en die gespeeld werd door Derns actrice/slachtoffer/de dader in 'Blue Skies' Het creëren van een metatekst die, hoewel hij door de hele film heen niet te zien is en niet wordt verduidelijkt, niettemin zijn onderwerp identificeert als de dissociatie en de macht van prestatie en creativiteit in de productie van fictie/werkelijkheid/drama.<br />Deze interpretatie wordt gesuggereerd door alle vele schijnbaar misplaatste en schokkende details in de film <0xE2><0x80><0x93> de gebruikelijke dwaalsporen die Lynch ons voorhoudt om te suggereren dat er een of andere lineaire subtekst schuilt in alle sensuele ervaringen die zijn weelderige, diepzinnige films bieden. <br />- scènes uit de Poolse film<br /><br />- heropvoering van de film door Susan <0xE2><0x80><0x93> mogelijk in haar dromen of fantasieën<br /><br /><0xE2><0x80><0x93> De plaatsing van de Poolse actrice in een paar schijnbaar verschillende en losstaande rollen (wat de creatie van 'Blue Skies' en de folklore rond zijn voorganger '47' op een ander interpretatieniveau verenigbaar maakt)<br /><br /><0xE2><0x80><0x93> De konijnenmensen die binnen de televisie optreden met een onsamenhangend maar suggestief script en een absurde lachsalvo.<br /><br /><0xE2><0x80><0x93> en vooral hun publiek (de sleutel tot deze interpretatie vanwege de chronologische plaatsing in het verhaal en de identiteit van de kijker).<br /><br /><0xE2><0x80><0x93> Nikki's openings- en slotscènes en Grace Zabriskie' 1. De voorschaduw die de afsluiting van het metaplan aanduidt.<br />2. De schijnbaar anachronistische witte ruis en de opnames die worden onderbroken door scènes en geluiden, die zich voordoen bij cruciale overgangen tussen de alternatieve werkelijkheden die bewoond worden door Nikki's dissociatieve persoonlijkheden.<br />Als iemand van jullie deze interpretatie boeiend vindt en er meer over wil horen, laat hem dan gerust een briefje sturen. Naar mijn mening is het net zo waardeloos als elke andere interpretatie van kunst - waarschijnlijk is het beter om het niet uit te geven en niet uit te leggen. Maar als het je helpt om over iets lineairs te kunnen praten, ben je welkom om het verder te onderzoeken. Verwar deze interpretatie niet met een mening. <br />Wat mij betreft, ik begrijp de film door en/of zonder de interpretatie hierboven.<br />Welke weg naar het paleis (is het Alan Smithee's House op de set?) ik zou kunnen kiezen, of het nu door het steegje aan de achterkant is of door de hoofdingang van de studio (zoals de interpretatie hierboven aangeeft) <0xE2><0x80><0x93> ik snap het <0xE2><0x80><0x93> net zoals ik Lynch altijd meer'snap' dan de meeste regisseurs.<br />Voor mede-bewonderaars van Lynch: IMO. Dit is een coherentere film dan Eraserhead, een opgewekter en aangenamer film dan Lost Highway, een minder commerciële film dan Mulholland Drive (hoewel hij wel enige thematische gelijkenis vertoont, voornamelijk omdat beide films een openlijke interpretatie zijn van de Amerikaanse mediacultuur). Je kunt er daarna nog uren over praten, maar deze discussie zal je voornamelijk helpen de mensen met wie je het hebt bijgewoond beter te leren kennen. Laat het door je geest en je ziel stromen.<br />Er kan geen nuttige vergelijking worden gemaakt met de meer rechtlijnige films van Lynch, hoewel ik bij een tweede bezichtiging van Elephant Man misschien wat tijd wil besteden aan het nadenken over het verband tussen de exploitatiethema's in Elephant Man en deze film.<br />Natuurlijk zijn de regie, het camerawerk en vooral het geluidsontwerp vlekkeloos. Dat spreekt vanzelf.
Lynch has very high artistic integrity. <br /><br />Lynch will never tell us what any of his films are about - if indeed he knows or would ever admit that a film might be about something in particular. There can be no evaluation of any specific interpretive approach. There must be such an approach, whether conscious or not. Lynch would likely disagree. He's right - and some of the disappointed reviews expressed here by his fans are nice examples of why this is so. I am sure he would also understand and agree with my rebuttal - "Who cares, it's fun" <br /><br />When fans either gush about the brilliance of a piece of work or resort to name-calling ("pretentious hipsters??"), the film is, like most works of art, not going to allow much of a middle-ground. <br /><br />A lot of smart and well-written reviews here on IMDb treat the technical aspects of the film. This review is not about HOW the film was done, but rather WHAT the film does. <br /><br />If you haven't seen the film, try this review on. If it doesn't fit, then I can't recommend seeing Inland Empire. If you do keep reading, get it into your head that there is no spoiler here, really. The interpretation offered below is not even an opinion -it is simply a facile, creative construct I use heuristically for talking about the film after my first viewing.<br /><br />If you have seen this film, you will probably view the interpretation below as too simplistic - that is, if you got it. That's fine. I do not care, but feel free to send me a note if you want to discuss it. Keep in mind - as I stated above - I am simply using this interpretation as a means for discussion. Don't take it too seriously, I really don't care to defend this. <br /><br />Laura Dern should win two academy awards for Inland Empire - for Best Actress as Nikki and for best supporting actress as Nikki's role of a lifetime - Susan. But she won't get nominated because this film will be systematically ignored by the mainstream. <br /><br />Why bring up acting talent so early in the review? Because this inherently non-linear film (though it is more linear and plot driven than Eraserhead, Mulholland Drive and Lost Highway) offers one of many possible (possibly an infinite number of) linear interpretations - the film is/could be about acting and losing one's identity in a role. It could all be going on in Dern/Nikki/Susan's head as she comes to grips with what she is doing in the three levels of "reality" portrayed. <br /><br />If this particular interpretation were chosen, the free association between the roles played by the Polish actress/victim/perpetrator of the film "47" and that played by Dern's actress/victim/perpetrator in "Blue Skies" create a meta-text which, though unseen and unexplicated throughout the film, nevertheless identifies its subject as the disassociation and power of performance and creativity in the production of fiction/reality/drama. <br /><br />This interpretation is suggested by all of the many seemingly out of place and jarring details in the film - the usual red herrings Lynch throws at us to suggest that there may be some linear subtext in all of the sensual experience offered by his sumptuous, immersive films. <br /><br />- scenes from the Polish film <br /><br />- reenactment of the film by Susan - possibly in her dreams or fantasies<br /><br />- The placement of the Polish actress into a couple seemingly disparate and unconnected roles (which, in fact make the creation of "Blue Skies" and the folklore surrounding its predecessor "47" unite at a different interpretative level) <br /><br />-The rabbit people performing within the television with an incoherent but suggestive script and an absurd laugh track <br /><br />- and especially their audience (key to this interpretation because of its chronological placement in the narrative and the identity of the viewer). <br /><br />-Nikki's opening and closing scenes and Grace Zabriskie's foreshadow which identify closure for the meta-plot. <br /><br />- The seemingly anachronistic white noise and record-cutting scenes and sound-cues, which occur at crucial transitions between the alternative realities inhabited by Nikki's disassociated personalities.<br /><br />If any of you find this interpretation compelling and would like to hear more about it, feel free to send a note. It is, in my opinion, just as worthless as any other interpretation of art - probably better left unexpressed and unexplained. But if having something linear to talk about helps you, you are welcome to further pursue it. Do not mistake this interpretation as an opinion. I have no opinion concerning the plot of this film. <br /><br />For my part, I completely understand the film through and/or without the interpretation above. <br /><br />Which pathway to the palace (is it Alan Smithee's House on the set?) I might chose, whether through the back alley or the front entrance to the studio (as the interpretation above offers) - I get it - just as I always "get" Lynch more than most directors. <br /><br />For fellow admirers of Lynch: IMO, This is a more coherent film than Eraserhead, a more upbeat and enjoyable film than Lost Highway, a less commercial film than Mulholland Drive (though it does bear some thematic resemblances largely because both films are overt self-referential interpretations of American media culture). You might talk about it for hours afterward, but this discussion will mostly only help you to know the people you attended it with better. Let it pour through your mind and soul. <br /><br />No profitable comparison to Lynch's more linear films can be made, although, on a second viewing of IE I may wish to spend some time thinking about the connection between the exploitation themes in Elephant Man and this film. <br /><br />Of course, the directing, camera work, and especially the sound design are flawless. Goes without saying.