Twee dingen om te beginnen: ten eerste kent iedereen die de recensies tot nu toe heeft gelezen de plot van dit verhaal (astronauten die een bom <0xE2><0x80><0x93> zo niet zichzelf <0xE2><0x80><0x93> in de stervende zon gooien om die weer tot leven te wekken). Ten tweede is het volgende even onsamenhangend als de film die het behandelt.<br /><br />Zo veel lovende recensies die ik voor 'Sunshine' heb gelezen, lijken te draaien om het idee dat je gewoon moet toegeven aan de kracht en majesteit van de beelden van de film. Dat wil zeggen, je moet in de aanwezigheid van 'Sunshine' de nadruk leggen op oh en ah en denken.<br />Het spijt me: dat kan ik niet doen. Ironisch genoeg zou ik, als 'Sunshine' werd aangeprezen als een stom niemendalletje, het veel eerder voor zoete koek slikken. Maar de makers en culten van 'Sunshine' hebben hun lieveling aangeprezen als een stukje intelligente sf-film, o-zo-zeldzaam tegenwoordig, enzovoort.<br />Eerlijk gezegd, dat is het niet. Dat 'intelligent' gedoe. Helemaal niet.<br />Gedachten: Als je een natuurkundige inhuurt om als adviseur voor je film op te treden, en als je scenarist achtergrondmateriaal voor je personages verzint, en als je je acteurs in kale studentenkamers onderbrengt en ze de lucht in stuurt in vliegtuigen die hen in staat stellen nul-g te ervaren, en dat alles zodat ze zich 'echte' astronauten voelen, en als al dat advieswerk en al die verhalen en al die ervaring niet op het scherm terechtkomen - d.w.z. als je van ons verwacht dat we de film bewerken -' Dan heb jij als filmmaker (dat betekent jij, meneer Boyle) je werk niet goed gedaan. Simpel.<br />We weten niet wie deze personages zijn, dus we geven niet om ze. Rose Byrne heeft natuurlijk haar betraande bruine hertenogen, dus ze heeft meteen medelijden met ons, en Hiroyuki Sanada trekt ons naar zich toe met zijn kalmte en zijn zijdezachte stem. Maar de rest? Cillian Murphy komt over als een blower en een beetje een eikel, en Chris Evans probeert wanhopig iets te maken van de 'plicht' die hem is opgelegd, maar de rest zijn cijfers. Alex Garland schijnt te denken dat karakterontwikkeling iets voor mietjes is, of dat het dat is.' Het is zeker niet belangrijk als je een Groot Idee hebt (hier: 'Ons Leven Staat Ten dienste van het Redden van de gehele mensheid, weet je wel?'). Ik stel beleefd voor dat hij het helemaal mis heeft. Als de karakters ons geen moer kunnen schelen, zal het idee dat ze dienen ons zeker niets kunnen schelen.<br />En het zijn niet alleen cijfers: ze zijn ook inconsequent. In het begin spoort Mace Capa aan, de enige die in staat is de sterbom te bedienen (op zichzelf een belachelijk idee: waarom zou Capa in zestien maanden niet een back-up kunnen trainen om de sleutel om te draaien en op de 'LAUNCH'-knop te drukken? Beveiliging van de baan, denk ik.) om buiten het schip een uiterst gevaarlijke reparatie uit te voeren. En later, als hij en Capa en nog iemand van de ongelukkige bemanning van de _Icarus II_ een onbezonnen truc met een mensenkanon moeten uitvoeren tussen twee beschadigde luchtsluizen (een situatie die tussen 'Niet vragen' en 'Wat is er verdomme aan de hand?' ligt), staat Mace erop dat Capa het enige beschikbare ruimtepak neemt, omdat hij onmisbaar is voor de missie. Natuurlijk kan Mace zich eerder op de dag gepikeerd en kleinzielig hebben gevoeld, omdat Capa zich een beetje onvoorzichtig heeft gedragen met betrekking tot hun raam, omdat hij boodschappen naar huis heeft gestuurd, maar het is nu eenmaal niet mijn taak om Mace' excuses te maken. Dat is de taak van meneer Garland, en zijn script voldoet gewoon niet.<br />'Probeer niet de flinterdunheid van je verhaal te verdoezelen door ons met special effects te overdonderen. Dat is nergens voor nodig.' Het is beledigend en ergerlijk. Hoeveel nutteloze schoonheidsshots van de _Icarus II_ zitten er eigenlijk in deze film? Geen ervan helpt ons om te weten waar we op het schip zijn. Bovendien: als je je niet de effecten kunt veroorloven die je wilde voor je waanzinnige, in de derde akte van de _Icarus II_ (heb ik het al gehad over het 'niet vragen'-gedoe?) probeer dan niet de boel te verdoezelen door de camera te laten schudden en je shots te overdrijven, elke keer als die _Icarus II_ op het scherm verschijnt. Dat gaat van 'irritant' tot 'buitensporig irritant'.<br />Slimme mensen die gevaar creëren door domme keuzes te maken of belachelijk willekeurige beslissingen te nemen wekken minder sympathie dan slimme mensen die in gevaar komen door natuurrampen of mechanische rampen. Dat wil zeggen dat een zogenaamd slimme jongen die een berekening maakt die leidt tot een half ruimteschip dat in vlammen opgaat, minder kans maakt om een 'Arme mensen!' van mij te krijgen dan, laten we zeggen, een grillige zonnevlam die leidt tot een half ruimteschip dat in vlammen opgaat. En heb ik al gezegd hoezeer ik selectief'slimme' computers verafschuw? Zoals een computer die tegen je praat en je naam noemt en je toch niet kan vertellen wanneer je halve ruimteschip net in brand is gevlogen? 'O, kijk, daar staat een schip in brand. Hé, ruik je rook...?')<br />Selectieve brandbaarheid: niet alleen verbranden Capa en de _Mystery Slasher_ niet als Capa, in de hoop een wanhopige ontsnapping te bewerkstelligen, in de observatieruimte van de _Icarus II_ 'Vol zonlicht!' roept, maar ook de observatieruimte zelf verbrandt niet. Daarbij vergeleken brandt de maffe psycholoog (voor de zoveelste keer: vraag maar niet hoe) van het 'Vol zonlicht'-gedoe prima, dank je wel.<br />Dus: wie krijgt de ster? Er is een splitsing: Chris Evans, die zo wanhopig probeert de stem van de rede te zijn (al is het maar voor even) op dit schip van dwazen, en Underworld en John Murphy, die kennelijk naar een veel intelligentere, ontroerende en dramatische film zaten te kijken toen ze de score samenstelden.<br />Hoewel het zelden voorkomt dat je een zo liefdevol misplaatste film ziet, zou je er verstandig aan doen hem te laten voor wat hij is. Dom, deprimerend, verward en uitermate oninteressant.
Two things up front: Firstly, anyone who's read this far into the reviews knows the plot of this thing (astronauts chucking a bomb-- if not themselves-- into the dying sun in order to revive it). Secondly, the following is as disjointed as the film it addresses.<br /><br />So many glowing reviews I've read for "Sunshine" seem to center around the idea that one must simply give in to the power and majesty of the film's visuals. That is to say, one must in the presence of "Sunshine" emphasize oohing and ahhing over thinking.<br /><br />I'm sorry: I can't do that. Ironically, if "Sunshine" were being touted as a dumb bit of fluff, I'd be far more likely to take it at face value. But "Sunshine"'s makers and culties have trumpeted their darling as a slice of intelligent sci-fi, oh-so-rare these days, etc.<br /><br />Frankly, it's not. That "intelligent" thing. Not a bit of it.<br /><br />Thoughts: If you hire a physicist to act as a consultant on your film, and if your screenwriter concocts backstories for your characters, and if you house your actors in bare-bones student digs and send them up in airplanes that permit them to experience zero-g, all so that they feel like "real" astronauts, and if all that consulting and all those stories and all that experience don't end up on the screen-- i.e., if you expect us viewers to mine the film's websites for this science and these tales-- then you as a filmmaker (that means you, Mr. Boyle) haven't done your job. Simple.<br /><br />We don't know who these characters are, so we don't care about them. Sure, Rose Byrne has her teary brown doe-eyes, so she captures an instant sympathy vote, and Hiroyuki Sanada draws us in with his calm and his silky voice. But the rest of 'em? Cillian Murphy comes off as a stoner and a bit of a jerk, and Chris Evans tries desperately to make something of the "duty" card he's been dealt, but the rest of 'em are ciphers. Alex Garland seems to think that character development is for sissies-- or that it's certainly not important if you have a Big Idea (here "Our Lives Are Secondary to the Saving of All Humanity, Dontchaknow"). I politely suggest that he's dead wrong. If we don't give a rat's patootie about the characters, we certainly won't care about the idea in the service of which they're acting.<br /><br />And not only are they ciphers: they're inconsistent, too. Early on, Mace goads Capa, the only one capable of operating the stellar bomb (in itself a ridiculous idea: what, in sixteen months, Capa couldn't train a backup to turn the key and press the "LAUNCH" button? Job security, I guess.), into performing a highly dangerous repair job outside the ship. Then, later, when he and Capa and another of the Icarus II's hapless crew must execute an ill-advised human-cannon trick between two crippled airlocks (a situation that falls squarely between "Don't ask." and "What the hell?"), Mace insists that Capa take the only available spacesuit, as he's indispensable to the mission. Sure, Mace earlier may have been feeling piqued and petty, Capa having pulled a bit of a careless dumb with regard to their window for sending messages home, but the fact here is that it's not my job to make Mace's excuses. It's Mr. Garland's job, and his script simply doesn't deliver.<br /><br />Don't try to cover up the paper-thinness of your story by snowing us with special effects. It's insulting and annoying. Just how many useless beauty shots of the Icarus II does this movie contain, anyway? Not one of them helps us to know where we are on the ship. Also: if you can't afford the effects you wanted for your third-act mad slasher (did I already mention the "Don't ask." thing?), don't try to cover by shaking the camera and overexposing your shots every time said slasher is on screen. That takes "annoying" clear up to "blatantly irritating."<br /><br />Smart people creating jeopardy by making dumb choices or nonsensically arbitrary decisions is less likely to evoke sympathy than smart people who find themselves in peril because of natural disasters or mechanical catastrophes. That is, a supposedly smart guy who makes a calculation that leads to half a spaceship going up in flames is less likely to earn a "You poor people!" from me than, say, a freak solar flare that leads to half of said spaceship going up in flames. And have I mentioned yet how much I despise selectively "smart" computers? As in, a computer that talks to you and calls you by name and yet can't tell you when half your spaceship has just caught on fire? (Not that it's entirely the computer's fault here, the fire thing: it happens during one of "Sunshine"'s many randomly placed beauty shots, so it's quite likely that the computer, like the viewing audience, isn't sure if the ship that catches fire is actually the Icarus II, the ship on which Our Story is taking place. "Oh, look: there's a ship on fire over there. Hey-- do you smell smoke...?")<br /><br />Selective flammability: Not only do Capa and the film's Mystery Slasher not burn up when Capa, hoping to effect a desperate getaway, yells "Full sunlight!" in the observation lounge of the Icarus II, the lounge itself doesn't burn up. By comparison, when the show's nutter psychologist (again: don't ask) tries the "full sunlight" thing, he burns up just fine, thank you.<br /><br />So: who gets the star? It's a split: Chris Evans, who tries so desperately to be the voice of reason (if only for a moment) on this ship of fools, and Underworld and John Murphy, who were obviously watching a much more intelligent, moving, and dramatic film when they concocted the score.<br /><br />Even though it's rare to see a movie so lovingly misconceived, you'd be wise to give this a miss. Dumb, depressing, muddled, and thoroughly unentertaining.