Dit is een boeiend en merkwaardig geruststellend drama. Je hebt de setting en de tijd - Hastings, aan de zuidkust van Engeland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hastings was natuurlijk de plaats van de laatste geslaagde invasie van Engeland, in 1066, en in de begindagen van de oorlog leek die dreiging reëel. In de serie is het een provinciestadje waar plaatsvervangend commissaris Foyle plaatselijke misdaden van diefstal en moord probeert op te lossen, terwijl hij tegelijkertijd te maken heeft met oorlogsproblemen van zwarte markten, sabotage en spionage. Foyle moet zich niet alleen met zijn eigen agenda's bemoeien van zijn superieuren bij de politie, maar ook opboksen tegen de bureaucratische en militaire inmenging uit Londen omdat de oorlog situaties creëert waarin misdadigers vrijuit gaan. Dan zijn er nog de scripts en de acteurs, om nog maar te zwijgen van de algehele kwaliteit van de productie: heldere fotografie, themamuziek met echo's van Brideshead Revisited, kleding uit die tijd, voertuigen, enzovoort. De tekst is weloverwogen, intelligent, geen overbodige woorden. De rollen van Honeysuckle Weeks en Anthony Howell in de bijrollen van Samantha Stewart en Paul Milner zijn uitstekend en ze spelen elkaar uitstekend.<br />Maar de show is van Michael Kitchen en je vraagt je af waarom je deze acteur nooit eerder hebt gezien en wanneer je hem weer zult zien. Hij straalt de competentie en integriteit uit die je in je held zoekt, maar de echte aantrekkingskracht, denk ik, is dat hij de ultieme vaderfiguur is. Hij maakt zich zorgen over mensen zonder dat hij het met zoveel woorden zegt; hij is nors, zelfs kortaf, maar toch kunnen we een glimp opvangen van de tederheid die erachter steekt; en hij is wijs, niet alleen een slimme detective, maar ook wijs in de manier waarop het menselijk hart werkt. Hij is niet alleen de vader van zijn zoon Andrew, een RAF-piloot, maar ook van Sam en Milner en van een groot aantal personages in de verschillende afleveringen, waaronder zijn petekind in de laatste (laatste?) aflevering. Deze vader weet het altijd het beste. Hoewel hij een gevoel van kwetsbaarheid uitstraalt, krijg je nooit het gevoel dat Foyle echt een fout heeft gemaakt. Daarom vind ik de films ook zo geruststellend. Met alle chaos van de oorlog en de duisternis van het menselijk gedrag gaat Foyle door het leven, beheerst, zorgzaam en uiteindelijk, zelfs als de omstandigheden buiten zijn macht hem ervan weerhouden de boosdoener daadwerkelijk op te sluiten, slaagt hij erin zijn pupillen tegen het kwaad te beschermen.
This is a compelling and oddly comforting drama. There is the setting and the time -- Hastings, on the southern coast of England during World War II. Hastings of course was the site of the last successful invasion of England, in 1066, and that threat seems real in the early days of the war. In the series, it is a provincial town where Deputy Chief Superintendent Foyle tries to solve local crimes of theft and murder, while dealing with wartime problems of black markets, sabotage and espionage. In addition to meddling from police superiors with their own agendas, Foyle must contend with bureaucratic and military interference from London as the war creates situations that lets criminals go free.<br /><br />Then there are the scripts and the actors, not to mention the overall quality of the production -- lucid photography, theme music with echoes of Brideshead Revisited, period clothing, vehicles, etc. The writing is measured, intelligent, no wasted words. Honeysuckle Weeks and Anthony Howell in the supporting roles of Samantha Stewart and Paul Milner are excellent and play off each other well.<br /><br />But the show belongs to Michael Kitchen and you wonder why you've never seen this actor before and when you will see him again. He conveys the competence and integrity you want in your hero, but the real attraction, I think, is that he is the ultimate father figure. He is concerned about people without wearing it on his sleeve; gruff, even curt, but letting us glimpse the tenderness behind it; and he is wise, not only a clever detective but wise in the ways of the human heart. He is a father not only to his son, Andrew, an RAF pilot, but also to Sam and Milner and to any number of characters in the various episodes, including his goddaughter in the last (final?) episode. Invariably, this father knows best. While he conveys a sense of vulnerability, you never have the feeling Foyle has really made a mistake. This is why I think the films are comforting. With all the chaos of war, and darkness of human behavior, Foyle moves through it all, self-possessed, caring, and ultimately, even when circumstances beyond his control keep him from actually incarcerating the wrongdoer, successful in protecting his charges from evil.