Dat is deze film. Het is een zoute donut. Stel je, als je wilt, voor dat het een mooie, zonnige dag is, je bent aan zee en je krijgt trek. Je zou niets liever willen dan een verrukkelijke donut met suiker. Je hebt heel hoge verwachtingen van deze donut, want je kent de verrukkelijke smaak van een donut met suiker heel goed; en herinneringen aan je jeugdreisjes naar zee komen boven bij de gedachte aan deze goddelijke donut. Dus ga je er een kopen. Je brengt hem naar je mond. Je bijt en langzaam begint het tot je door te dringen. Het is zout. Je spuugt hem uit in een vlaag van walging, stampt hem in de grond en gooit de rest in zee. De donut laat je psychologisch gehavend achter, en je reis is geruïneerd.<br />Ik had verwacht dat Right At Your Door vrij goed zou zijn. Ik dacht dat het een verfrissende nieuwe breuk met de norm zou zijn; een film die niet al te zeer de ontembare geest van de Amerikaanse burger aanmoedigde en zijn minuten niet al te zeer vulde met voorspelbare pseudo-vaderlandslievende toespraken van de regering. Om eerlijk te zijn, deed de film geen van deze dingen. Het probleem is dat hij helemaal niet veel deed.<br />Right At Your Door verspilt geen tijd om meteen tot de 'actie' te komen. De eerste 10 minuten maken we kennis met de hoofdpersonen, een liefhebbend getrouwd stel dat zijn alledaagse bestaan uitleeft in een gewoon huis in een gewoon stadsdeel van Los Angeles. De vrouw gaat naar haar werk en laat de man alleen achter in het huis, als er plotseling, SCHAKEL HORROR!!, een reeks zogenaamde 'vuile' bommen explodeert en een miasma van giftige stoffen en dodelijke micro-organismen afgeeft aan de nietsvermoedende en onvoorbereide burgerij van het centrum van Los Angeles.<br />Als ik verder zou gaan, zou ik waarschijnlijk op de zwarte lijst komen te staan omdat ik een spoiler heb onthuld, maar deze film is zo voorspelbaar dat zo'n term enigszins overbodig lijkt. De hoofdpersonen doen wat je van hen zou verwachten, gezien de omstandigheden waarin ze zich bevinden. Werkelijk, vanaf het moment dat de bommen afgaan tot de laatste 5 minuten, gebeurt er absoluut niets van belang. Het grootste deel van de film bestaat voornamelijk uit volkomen zinloze dialogen, zowel tussen de hoofdpersonen als tussen twee even zinloze bijfiguren die geen enkel doel dienen, behalve <0xE2><0x80><0x93> geen <0xE2><0x80><0x93> wacht <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> wacht <0xE2><0x80><0x93> ze dienen geen enkel doel.<br />Hoewel de hoofdpersonen misschien leesbaar zijn, leken de autoriteiten op het eerste gezicht spontaniteit te symboliseren. Serieus, ik had het LAPD of zoiets verwacht, maar deze jongens zagen eruit en gedroegen zich meer als een slecht uitgerust SWAT-team dat zich totaal niets aantrok van het leven van de inwoners van L. A, die aanvankelijk heel intrigerend was, maar uiteindelijk saai werd en begon te lijden aan het 'ik weet wat je aan het eind gaat doen'-syndroom.<br />Het acteerwerk was afschrikwekkend, net als het script en de regie. Ik hoop van harte dat de acteurs in deze film zo snel mogelijk in het niets verdwijnen en dat iedereen die bij de totstandkoming van deze film is betrokken haastig hun voorbeeld volgt.
That's what this film is. It's a salty doughnut. Imagine, if you will, that it's a nice sunny day, you're at the seaside, and you start to feel peckish. You would love nothing more than a gorgeous sugary doughnut. Your expectations of this doughnut are very high, for you know the delicious flavour of a sugary doughnut very well; and memories of your childhood trips to the seaside come flooding back at the thought of this Godly doughnut. So you go to buy one. You lift it to your mouth. You bite, and slowly, realisation begins to dawn upon you. It's salt. You spit it out in a fit of disgust, stamp it into the ground, and throw the rest of it into the sea. The doughnut leaves you psychologically scarred, and your trip is ruined.<br /><br />I expected Right At Your Door to be quite good. I thought it would be a refreshingly new break from the norm; a film that didn't overly promote the indomitable spirit of the American citizen, and clog up its minutes with all-too predictable pseudo-patriotic government speeches. To be fair, the film didn't do any of these things. The problem is that it didn't do much of anything at all.<br /><br />Right At Your Door wastes no time in getting straight to the "action" (I use this term very loosely). The first 10 minutes introduce us to the main characters, a loving married couple living out their quotidian existence in an average house in an average borough of Los Angeles. The woman goes out to work leaving the man alone in the house, when suddenly, SHOCK HORROR!!, a series of so-called "dirty" bombs explode and release a miasma of noxious toxins and lethal micro-organisms unto the unsuspecting and unprepared citizenry of downtown L.A.<br /><br />For me to go any further would likely result in me being blacklisted for revealing a spoiler, but really, this film is so predictable, that such a term seems to become somewhat redundant. The main characters act as you would expect them to do given the circumstances in which they find themselves. Really, from the time the bombs go off until the last 5 minutes, absolutely nothing of interest happens. The bulk of the film consists primarily of utterly pointless dialogue, both between the main characters and two similarly useless secondary characters who serve no purpose aside from..no..wait..they serve no purpose full stop.<br /><br />Though the primary characters may be readable, the authorities at first seemed to symbolise spontaneity. Seriously, I was expecting the LAPD or something, but these guys looked and acted more like an ill-equipped SWAT team that were completely indifferent as to the lives of the inhabitants of L.A, which was at first quite intriguing, but eventually got boring and began to suffer from "I know what you're going to do at the end" syndrome.<br /><br />The acting was dire, as was the script, as was the direction. I dearly hope that the actors in this film fade into insignificance as quickly as is possible, and that everyone associated with the making of this film hastily follows suit. 2/10 is generous for me.