Het begon grappig, ging over in duisternis en werd een overdreven artistieke blik op een overdreven kunst.<br />Jerome is een kunstenaar die zijn hele leven de underdog is geweest. Hij wil naar Starthmore om kunst te leren en zijn carrière te beginnen, en komt daar midden in een reeks seriemoordenaars terecht.<br />Zijn kamergenoot is een hilarische, typische wannabe-gangsta-filmmaker die na het eerste derde deel van de film tekst had moeten hebben, maar dat niet heeft gedaan, en ze trekken samen op met een onderdrukte homoseksuele modeontwerper die wordt gebruikt voor goede, goedkope grappen.<br />Jerome valt voor Audrey, die een achtentwintigjarige vrouw lijkt die als model op de campus rondhangt zonder echt studente te zijn of iets anders dan een lesbische slet. Zijn rivaal is Jonas, een nieuwe leerling die eruitziet alsof hij tien jaar geleden met een footballbeurs naar Boston College had moeten gaan. Jonas schildert als een achterlijke twaalfjarige, maar wint niet alleen de harten van zijn klasgenoten, maar ook de aandacht van Audrey.<br />Jerome wordt voorgesteld aan een mislukte alcoholist die schilderijen maakt van de slachtoffers van de seriemoordenaar. Op dat moment zie je de flops van de film, en Jerome blijkt 'te stom om te leven' (wat volgens hem de hele mensheid is). De eerste 1/3 is een komedie met dramatische elementen, de tweede 3 is een drama met komische elementen, en de laatste 3 is een bizarre, duistere fantasie die eindigt op een manier die ik alleen maar kan beschrijven als 'ik word plotseling overreden door een vrachtwagen'.<br />Jammer; de acteerprestaties waren geweldig, de regie was goed, maar het script was waardeloos. Ik denk dat dit op zijn hoogst een huurfilm waard is, maar waarschijnlijk van Netflix, zodat je je niet belazerd voelt.
It started out funny, petered off into darkness, and became an overdone artsy look at overdone art.<br /><br />Jerome is an artist who's been the underdog his whole life. He wants to go to Starthmore to learn art and launch his career, and arrives in the middle of a serial killer spree.<br /><br />His roommate is a hilarious typical wannabe-gangsta film maker who should have had lines after the first third of the film but didn't, and they bunk with a repressed homosexual fashion major used for good cheap laughs.<br /><br />Jerome falls for Audrey who appears to be a 28 year old who hangs around campus as a model without actually being a student or anything other than a once-lesbian b*tch.<br /><br />His rival is Jonas, a new student who looks like he should be at Boston College on a football scholarship about ten years ago. Jonas paints like a retarded twelve year old but not only wins the hearts and minds of his class, but also Audrey's attentions.<br /><br />Jerome is introduced to a failed alcoholic artist who has paintings of the victims of the serial killer. It is at this point you'll see the movie flops, and Jerome proves to be "too stupid to live" (which is what he shouts that all of humanity is.) The first 1/3 is a comedy with dramatic elements, the second third is a drama with comedic elements, and the final third is a bizarre dark fantasy that ends in a way I can only describe as "suddenly I am run over by a truck".<br /><br />Too bad; the acting was superb, the directing was good, but the script was DOA. I think this is at most worthy of a rental, but probably from Netflix so you don't feel ripped off.