Ruggero Deodato...<br />Ik hoop dat ik niet tegen het karretje van de mensen aanbots als ik zeg dat, nu ik net _Puntoom des doods_ heb gezien, zijn regisseurskwaliteiten weer een beetje twijfelachtiger voor me zijn geworden. Ik bedoel, de man is onmiskenbaar een meester in het verbeelden van 'junglewoede', en _Kannibal Holocomest_ is zonder meer de beste kannibalenfilm die ooit is gemaakt (behalve dan dat hij geen vervanging is <0xE2><0x80><0x93> het is eigenlijk een heel goede film met de meest effectieve decors die ik ooit in zulke films heb gezien) en _KUN EN REN_ is, opnieuw, een van de beste werken in het genre dat ik ooit heb gezien (en een van mijn persoonlijke favorieten). Maar zet hem in de regisseursstoel van een film die wat serieuzer en veeleisender is ten behoeve van de (internationale) cast, en hij glijdt af. Zoals, naar mijn mening, het geval is met _PHANTOM OF DEATH_.<br />De Italiaanse titel moedigt de kijkers trouwens niet bepaald aan om de film te gaan zien, dus ik weet niet wat de producers dachten. Letterlijk vertaald betekent het 'een misdaad die een beetje alledaags is'. Klinkt een beetje saai, hè? Hoe dan ook, de basissamenvatting klinkt interessant genoeg: een succesvolle pianist <0xE2><0x80><0x93> waarom precies een pianist is volstrekt irrelevant; ik vermoed dat het was om de film wat meer 'klasse' te geven <0xE2><0x80><0x93> begint aan een ziekte te lijden die hem snel oud maakt. Afgezien van het feit dat hij er niet mee om kan gaan, begint het ook zijn geest aan te tasten en kan hij de verleiding om vrouwen te vermoorden niet langer weerstaan. Dit alles speelt zich af in een film in Giallo-stijl. Dit idee wordt goed gebruikt in de plot, aangezien zijn snelle veroudering het voor de politie heel moeilijk maakt om vast te stellen hoe de moordenaar eruitziet.<br />Verder heeft Deodato (of het scenario?) een goed gevoel voor het verloop van de gebeurtenissen en biedt hij ons bij regelmatige gelegenheden een noodzakelijke moord aan. De moorden zijn ook behoorlijk bloederig en bizar, dus dat is een pluspunt. Bij een van de moorden komt zelfs een meisje in slow motion door een glazen deur. Maar laten we eerlijk zijn, wat originaliteit betreft had Dario Argento al sinds 1977 meisjes in slow motion door het raam gegooid. Dus ook daar niets bijzonders.<br />Maar nu, voor de twee belangrijkste dingen, maakt Deodato er een puinhoop van. Hij heeft geen flauw idee hoe hij een effectieve overgang van de ene scène naar de andere moet maken. En bij een paar gelegenheden zorgt hij er zelfs voor dat de overgang van de ene opname naar de andere een slechte indruk maakt. Als je in een jungle wild aan het filmen bent, kun je dat ongestraft doen zonder dat het publiek het merkt. Als je een stijlvolle misdaadthriller wilt opnemen en een goed verhaal wilt vertellen, moet je je regievaardigheden ook op dat gebied bijschaven. Deodato springt van het ene tafereel naar het andere, vaak in te korte en schijnbaar zinloze scènes. Het resultaat is vaak dat de tekst van een personage nauwelijks uit zijn mond is gekomen, en wham-bam naar een ander decor. Als je het zo doet, krijg je misschien een verhaal, maar het zorgt ook voor meer dan één probleem voor andere aspecten van de film. Sommigen denken misschien dat ik muggenzift, en misschien is dat ook wel zo, net als in sommige andere films (zoals de ranzige exploitatiefilms) zou ik die dingen niet opmerken. Maar je kunt voelen dat _Dood_ op verschillende niveaus iets meer ambities probeert te verwezenlijken, dus houd ik die tekortkomingen er maar tegenaan. Maar de mise-en-scène is beter dan ik had gedacht. Dus de film ziet er in elk geval goed genoeg uit.<br />Het andere probleem dat ik heb, is dat Deodato met een film van dit type zijn acteurs niet kan bewegen om een fatsoenlijke voorstelling te geven. Het is natuurlijk een gegeven dat de bijrollen ronduit afschuwelijk zijn (wat acteren/optredens betreft). Maar het is nog erger. Donald Pleasance ziet er uitgeput en ongeïnspireerd uit en ik vermoed dat de voornaamste reden daarvoor is dat hij slecht materiaal heeft gekregen om mee te werken (dus niet noodzakelijkerwijs zijn leeftijd op dat moment). De dialoog is slecht en in een van de scènes gaat hij schaamteloos over de schreef, loopt hij op een plein tegen een menigte aan en schreeuwt hij dingen als: 'Waar ben je? Laat je zien, klootzak! Ik vermoord je! Jij klootzak! Ik vermoord je!!!' Heel grappig, ja. Heel triest ook. Hetzelfde geldt voor Edwige Fenech. Ze heeft haar charisma en ziet er geweldig uit. Maar ze heeft niet veel te doen of te zeggen. In de tweede helft van de film zit ze in feite de hele tijd thuis omdat ze zwanger is en wacht ze tot haar minnaar (de moordenaar) terugkomt. Hij praat tegen de blinde hond <0xE2><0x80><0x93> dat het soms pijnlijk wordt om naar te kijken. En zijn slow motion doodsscène aan het eind was gewoon lachwekkend, op zijn zachtst gezegd. Oplettende kijkers kunnen een cameo van Giovanni Lombardi Radice ontdekken. En nee, verwacht er niet te veel van: hij sterft niet een pijnlijk bloederige dood.<br />Maar deze film is gedenkwaardig voor ten minste één scène alleen. Freaky & engy sh!t, zeg ik je. Twee woorden als lokmiddel: ouwe jongen.<br />En ja, er komt vrouwelijke naaktheid van meer dan één castlid.<br />Laat ik hier eindigen met te zeggen dat _Fantoom van de dood_ (of _afgestorven lichaam_, zoals ik de titel liever noem) zeker interessant is voor Giallo-fans. Je kunt ervan genieten, maar het is geen geweldige film.
Ruggero Deodato...<br /><br />I hope I'm not bumbing against people's cart when I say that with having just watched PHANTOM OF DEATH his directorial skills somewhat became a bit more questionable again to me. I mean, the man undeniably is a master in depicting 'jungle mayhem', with CANNIBAL HOLOCAUST arguably the best cannibal movie ever made (except no substitute - it is actually a very good movie with the most effective set-up I've ever witnessed in such films) and CUT AND RUN, again, one of the best efforts in the genre I've ever seen (and one of my personal favorites). Deodato is at his best anytime he's free to go over the top in any genre (THE BARBARIANS, anyone?)... But put him in the director's seat of a movie that's a bit more serious and demanding on the (international) cast's behalf, and he's bound to slip. As is, in my opinion, the case with PHANTOM OF DEATH.<br /><br />The Italian title, by the way, doesn't exactly encourage viewers to go see it, so I don't know what the producers were thinking. Literally translated, it means "A crime a little bit common (ordinary)". Sounds a little bit dull, doesn't it? Regardless, the basic synopsis does sound interesting enough: A successful pianist - why exactly a pianist is totally irrelevant; I suspect it was to lend the movie a bit more 'class' - starts suffering from a disease that rapidly ages him. Aside from not being able to cope with this affliction, it also starts affecting his mind and he can't resist the urge to kill women any longer. All this wrapped up in a Giallo-style film. This idea is put to good use in the plot, as his rapid aging makes it quite difficult for the police to determine what the killer looks like.<br /><br />Further more, Deodato (or the screenplay?) does have a good sense of pacing regarding the unfolding of events and presenting us a necessary killing on regular occasions. The murders are also pretty bloody & squirty, so that's a plus. One killing even has a girl bursting through a glass door in slow motion. But face it, as far as originality goes, Dario Argento had been throwing girls through windows in slow motion since 1977 already. So, nothing too special there either.<br /><br />But now for the two main things Deodato completely messes up. He has absolutely no clue on how to make an effective transition from one scene to another. And on a few occasions he sometimes even makes the cut from one shot to another look bad. Now, when you're wildly shooting a movie in a jungle, you can get away with that and the audience just doesn't notice it. But when you're shooting a stylish crime thriller and trying to tell a decent story, then you better fine-tune your directing skills in that department too. Deodato just jumps and cuts from one scene to another, including often too short and seemingly pointless scenes. It often results in a character's lines barely having come out of his mouth, and wham-bam cut to a different scenery. Doing it like that, might get you on with the story, but it also causes more than one problem for other aspects of the movie. Some might think I'm nitpicking, and I might be, as in some other movies (pulpy exploitation flicks, for example) I wouldn't point out these things. But you can feel PHANTOM OF DEATH tries to be a bit more ambitions on several levels, so I'm holding these flaws against it. However, the mise-en-scène is more polished than I would have thought. So at least the movie looks good enough.<br /><br />The other problem I have, is that with a movie of this type, Deodato just can't move his cast to give a decent performance. A given is, of course, that the supporting cast is downright abominable (acting/performance-wise). But it's worse than that. Donald Pleasance looks exhausted and uninspired and I suspect the main cause of this being that he has been given bad material to work with (so not necessarily his age at the time). The dialogue is poor and one scene has him go shamelessly over the top, running into a crowd on a square, shouting stuff like "Where are you? Show yourself, bastard! I kill you! You bastard! I kill you!!!". Very funny, yes. Very sad too. Same goes for Edwige Fenech. She's got her on-screen charisma and looks great. But she has not much to do or say. In the second half of the movie, she basically sits at home all the time being pregnant and waiting for her lover (the killer) to return. Michael York somehow does pull it off on some level, but his character is loaded with so much pathos - man, those scenes when he's talking to the blind dog - that it sometimes becomes painful to watch. And his slow motion death-scene at the end was plain laughable, to put it mildly. Attentive viewers can spot a cameo by Giovanni Lombardi Radice. And no, don't get your hopes up: He doesn't die a painfully bloody death.<br /><br />But this movie is memorable for at least one scene alone. Freaky & creepy sh!t, I tell ya. Two words as a teaser: Old kid.<br /><br />And yes, there's female nudity coming from more than one cast member.<br /><br />Let me end it here by saying that PHANTOM OF DEATH (or OFF BALANCE, as is the title I prefer) is certainly of interest to Giallo fans. It can be enjoyed. But it's not a great movie.