Deze film had beslist een geweldig uitgangspunt om mee te werken, maar hij deed te veel zijn best om de nieuwsgierige geesten van het beoogde publiek te behagen. Youngers idee om een relatie van een oudere vrouw met een jongere man te onderzoeken was beslist verfrissend (nou ja, afgezien van Harold en Maude) en zijn keuze om het verhaal in New York te laten ontvouwen maakte het alleen maar interessanter. Met het artistieke beroep van Rafi en de voortdurende conflicten rond Daves joodse achtergrond konden deze onderwerpen alleen op de juiste manier worden onderzocht in een gevarieerde en kosmopolitische omgeving als New York. De film stelt het publiek in elk geval in staat om verschillende aspecten van het stadsleven te verkennen en de mentaliteit van de stad in zijn verhaal te integreren, wat ik als stadsmuis zeer op prijs stelde. Mijn favoriete voorbeeld is wanneer Rafi erop wijst dat wanneer je in Manhattan woont, een paar vierkante meter van je appartement alles is wat je hebt.<br />Hoewel deze film is geprezen om zijn geavanceerde verhaallijn, voegt Meryl Streep het enige charisma en raffinement aan de hele film toe. Streep is in deze film beslist beter dan Uma Thurman en Bryan Greenberg. Sterker nog, zij is de enige die het in zich heeft. Haar acteerwerk is als altijd uitmuntend en ze brengt haar tekst met een onberispelijke timing en emotie. Thurman en Greenberg daarentegen lijken gedurende de hele film twee onhandige tieners. Er was geen chemie tussen hen en Greenbergs acteerwerk gaf Thurman niets om op te werken. Ondanks zijn zwierige, schattige puppy-uiterlijk kon Greenburg de hoofdrol niet op zich nemen, omdat hij bang leek te zijn om de leiding op zich te nemen. Zijn tekst zou worden gebracht zoals repetities op de middelbare school toneelteksten werden gebracht: bijna emotieloos en verward in de intonatie. Maar Thurman was toch al niet beter af; het leek wel of ze de hele film lang probeerde haar rol te pakken te krijgen, maar om de een of andere reden kon ze hem niet goed krijgen. Misschien was het concept van de film gewoon te moeilijk voor haar om mee te werken, of misschien gaf het script zelf haar om te beginnen al heel weinig. Niettemin zijn de dialogen van Rafi en Dave afgezaagd, cliché en soms erg middelbareschoolachtig. Alles wat ze tegen elkaar zeiden leek van hen verwacht te worden en voegde geen nieuwe inzichten toe aan hun intellect, hun emotionele rijpheid of de rijpheid van hun relatie. Je kon nooit echt begrijpen waarom die twee bij elkaar waren, afgezien van de opwinding over het leeftijdsverschil en de seksuele ontdekkingstocht. Hun romance ontvouwt zich op de meest voor de hand liggende en minst charmante manier. (Dat wil zeggen: van ongemakkelijke blikken naar elkaar terwijl ze in de rij stonden voor de bioscoop met hun respectievelijke dates naar een 'nerveuze' scène waarin Dave zijn best doet om Rafi te bellen nadat hij haar in het telefoonboek had opgezocht.) De dates die ze hebben lijken onrealistisch voor een zevenendertigjarige gescheiden vrouw. Al die romantiek die je zou moeten raken en je dichter bij de personages zou moeten brengen, drijft je alleen maar weg omdat de scènes die je voorgeschoteld krijgt zo moeilijk te verteren zijn.<br />En het valt je onwillekeurig op dat hun relatie voor een groot deel op seks is gebaseerd, wat geen enkele dimensie toevoegt aan de personages of het verhaal. Misschien is het daarom zo moeilijk om iets te verteren als Rafi en Dave beweren dat ze van elkaar houden. Omdat je onwillekeurig denkt dat ze alleen maar verliefd zijn op elkaar en op deze nieuwe ervaring, en dat het helemaal geen echte liefde is. Het is moeilijk te geloven dat ze serieus is over deze relatie, want je ziet niets wat Rafi en Dave met elkaar gemeen hebben behalve kunst, en zelfs die band is twijfelachtig en lijkt alleen maar bevestigd te worden om een band tussen hen te smeden. Younger geeft de personages nooit echte dimensie of kwaliteiten waardoor het publiek naar hen toe zou trekken, dus als de film eindigt, voel je niet de band met de personages die nodig is om het einde te voelen zoals Younger het wil voelen. Met andere woorden, als je het theater uit loopt, geef je niet echt om Rafi en Dave, net zoals je niet echt geeft om twee uitgeknipte kaarten. Jonger lijkt zich te veel te richten op de onderwerpen die mensen makkelijk te berde brengen als ze denken aan relaties met zo'n groot leeftijdsverschil, zoals de ene persoon die een baby wil terwijl de andere persoon de nieuwste X-Box-game wil, enzovoort. De meest clichématige onderwerpen komen in de hele film aan de orde, zoals dat je je moet legitimeren als je drank koopt, dat je videospelletjes speelt in plaats van seks, of dat je oud genoeg bent om zijn moeder te zijn. Als je die onderwerpen en hier en daar een paar joodse grapjes bij elkaar optelt, heb je Prime keurig in een doosje verpakt. Ondanks het feit dat de film zijn portie grappige momenten en smaakvolle humor had, had Younger deze relatie beslist op een dieper niveau kunnen verkennen en Thurman en Greenberg iets meer kunnen geven om mee te werken in termen van karakterontwikkeling en dialoog. Het feit dat dit niet is gebeurd, bedierf uiteindelijk een prima uitgangspunt voor een film. Misschien volgende keer beter. En hopelijk zal de volgende rol die Uma uitkiest wat meer pit hebben, aangezien het altijd prettig is om haar op het scherm te zien en ze meestal beter kan oordelen.
This film definitely had a great premise to work with, but it tried too hard to please the curious minds of its intended audience. Younger's idea of exploring a relationship of an older woman with a younger man was definitely refreshing (well, aside from _Harold and Maude_) and his choice of having the story unfold in New York only made it more interesting. With the artsy profession of Rafi and the perpetual conflicts surrounding Dave's Jewish background, these topics could only be properly explored with a diverse and cosmopolitan setting like New York. The film definitely allows the audience to explore different parts of city life and integrates the city mindset into its storyline, which being a city mouse, I definitely appreciated. My favorite example would be when Rafi points out that when one lives in Manhattan, a few hundred square feet of one's apartment is all one has.<br /><br />Although this film is promoted for its sophisticated storyline, Meryl Streep adds the only charisma and sophistication to the entire film. Streep definitely outshines Uma Thurman and Bryan Greenberg in this film. In fact, she is the only person carrying it. Her acting is superb as always, and she delivers her lines with impeccable timing and emotion. Thurman and Greenberg, on the other hand, appear like two awkward teenagers throughout the film. They had zero chemistry, and Greenberg's acting fed nothing to Thurman for her to work off of. Greenburg, despite his dashing, cute puppy looks, could not carry the leading man role because he seemed afraid to take the reigns. His lines would be delivered the way high school theater rehearsal lines were delivered -- nearly emotionless and confused in intonation. But Thurman wasn't better off anyway; it seemed like she was trying to take hold of her role throughout the entire film but she just couldn't get it right for some reason. Maybe the concept of the film was just too hard for her to work with, or maybe the script itself just gave her very little to begin with. Nonetheless, Rafi and Dave's dialog is trite, cliché, and very middle school at times. Everything they said to each other seemed expected of them and didn't add any new insights to their intellect, emotional maturity, or the maturity of the relationship. You could never really understand why the two were together besides the excitement from the age difference and the sexual exploration. Their romance unfolds in the most obvious and least charming fashion. (i.e. From awkward glances at each other while waiting in line for movie tickets with their respective dates to a "nervewrecking" scene of Dave struggling to call Rafi after looking her up in the phone book.) The dates they go on seem unrealistic for a 37-year-old divorcée. (i.e. Underground rap clubs.) All of the romance that is supposed to touch you and bring you closer to the characters really just pushes you away because the scenes presented are so hard to swallow.<br /><br />And you can't help but notice that their relationship is based on a large part on sex, which doesn't add any dimension to the characters or the story. Perhaps this is why it is so hard to swallow anything when either Rafi and Dave claim that they love each other. Because you can't help but think that they're merely infatuated with each other and this new experience and that it's not really love at all. Despite the fact that Rafi insists to her therapist/Dave's mom that she is serious about this relationship, it is hard to believe because you see nothing that Rafi and Dave have in common besides art and even that link is iffy and seems tacked on just to draw some connection between them. Younger never gives the characters real dimension or qualities that would make the audience draw towards them, so when the film ends, you don't feel the connection with the characters that is needed for the ending to be felt the way Younger wants it to be felt. In other words, as you walk out of the theatre, you don't really care about Rafi and Dave just like the way you don't really care about two card-board cut outs.<br /><br />Younger seems to focus too much on the topics that come to people easily when thinking about relationships with such a great age difference, such as one person who wants a baby while the other person wants the newest X-Box game, etc.. The most cliché topics are touched on throughout the film, like being carded when buying liquor, playing video games instead of having sex, or being old enough to be his mother. If you add these topics and a few Jewish jokes here and there, you've got yourself _Prime_ wrapped neatly in a box. Despite the film having its fair share of funny moments and tasteful humor, Younger definitely could have explored this relationship on a deeper level and gave Thurman and Greenberg a little more to work with in terms of character development and dialogue. The failure to do this ultimately spoiled a perfectly good premise for a film. Maybe better luck next time. And hopefully the next role Uma picks will have a little more spice to it as it is always pleasant to see her on-screen, and she usually has better judgment.