Ik was gisteravond bij de première van deze film op het Sundance Film Festival. Het was duidelijk dat Sharon heel nerveus was, maar ze was vriendelijk en grappig en ik zag hoe dat overging op haar film Bridget Jones' Diary, waar ik dol op was.<br />Dit kon echter niet verder gaan dan dat. Om een van Sharons eigen termen te gebruiken, zoals een vriendin het uitdrukte, was de hele film 'etterig'. Overdreven, het publiek smekend om medeleven met de hoofdpersoon. Ik weet eigenlijk niet eens waar ik moet beginnen. Het jongetje was aanbiddelijk en vroegrijp, bijna op het tekenfilmachtige af. Michelle Williams' neerslachtige 'Ik ben verdrietig en rook een sigaret' werd al snel oud. De film begint goed genoeg, met de opzet van de echtgenoot die altijd aan het werk is, de band tussen moeder en zoon, enzovoort. Plotseling ligt ze in bed met de zeer acterende Ewan McGregor, en ontploft er een bom in het voetbalstadion waar haar man en zoon zijn. Dit is een goed moment <0xE2><0x80><0x93> angstaanjagend, schokkend. Maar de zware lagen van stappende pianomuziek en slow motion rennen of huilen of wat dan ook zijn zo verzadigd dat het onmogelijk is om echt contact te maken.<br />Zoals de meesten van ons weten, is symboliek het beste als die subtiel en ingetogen is. We moeten erop voorbereid zijn dat die in deze film over je hoofd wordt uitgestrooid. Ze is dood <0xE2><0x80><0x93> natuurlijk wordt dit de weergave van haar zoon. Ze verwijzen zo vaak naar het konijntje dat het geen speciaal aandenken meer is. Als ze eenmaal de zoon van een van de zelfmoordterroristen gaat stalken, is het gewoon niet meer te volgen. Ze krijgt, zoals te verwachten was, uit het niets een band met de zoon (ik boog me letterlijk naar een vriend toe en zei: 'Ze gaat een cricketbat voor hem kopen', nadat de jongen had gezegd dat zijn vader er een voor zijn verjaardag had moeten kopen... en ziedaar, dat heeft ze gedaan) en dan is er opeens een impasse op het station, waar ze kennelijk in haar hoofd wordt geschoten en er geen schrammetje aan overhoudt. Wat me nog meer dwarszat, was dat haar karakter kennelijk al die verbazingwekkende eigenschappen heeft waar mannen zo naar hunkeren. Ewan lijkt plotseling 'omgedraaid' te zijn door een yuppie die haar als een rokkenjager vertelt dat ze zo anders is dan alle anderen die hij kent. De vroegere baas van haar man vertelt haar dat ze een verbazingwekkende vrouw is en kraamt belachelijk romantische onzin uit over 'in een caravan slapen met stofdeeltjes in de lucht' of 'al die honderden stukjes van je gebroken hart oprapen en weer in elkaar zetten'. Wat is er zo opmerkelijk aan deze vrouw? Ze heeft net een vreselijk verlies geleden, maar dat heeft niets te maken met haar karakter of haar persoonlijkheid. Niets wijst erop dat ze deze aandacht verdient. Dit alles in combinatie met de in- en uitgaande berichten, kennelijk brieven aan Osama Bin Laden, de heteluchtballon met de foto van haar zoon, het gebruik van de innemende Ewan McGregor-figuur, de toevallige relatie met de zoon van de bommenmaker en de overduidelijke 'Oscarnominatie'-scène waarin Michelle Williams 'Mijn baby! Mijn baby!' schreeuwt, zorgt voor een compleet overdreven melodrama dat de kijker geen echte band met wie dan ook geeft. Als ze het met ongeveer 90 procent hadden teruggebracht, zou het kijkbaar zijn.<br />Het maakt me wel verdrietig dat ik deze film zo onplezierig vond, want het was duidelijk dat de regisseur erg nerveus was en haar ziel en zaligheid in het maken ervan had gelegd. Maar ik zie geen enkele manier om de vele schrijnende kwesties op te lossen. In plaats van dat te doen, zou ik aanbevelen om in Bridget Jones' Diary te duiken en van Sharon Maguire te genieten op haar beste medium.
I was at the premiere of this film last night at the Sundance Film Festival. It was obvious that Sharon was very nervous, but she was gracious and funny and I could see how that transferred to her film Bridget Jones's Diary which I loved.<br /><br />This, however, couldn't be further removed from that. To use one of Sharon's own terms, as a friend put it, the whole film was "eggy". Overdone, pleading with the audience to cry for sympathy for the main character. I don't really even know where to start. The little boy was adorable and precocious, almost to the point of being cartoon-like. Michelle Williams' hangdog "I'm sad and smoking a cigarette" schtick soon became old.<br /><br />The film starts out alright enough, with the setup of the husband who's always working, the connection between mother and son, etc. Suddenly she is in bed with the very on-point Ewan McGregor, and a bomb explodes at the soccer stadium where her husband and son are. This moment is good - frightening, shocking. But the heavy overlays of jaunting piano music and slow motion running or crying or whatever are so saturated that it's impossible to really connect.<br /><br />As most of us know, symbolism is best when subtle and stripped down. Well be prepared to have it wacked over your head in this film. Her son has a stuffed bunny animal that he always carries, and after he's dead of course this becomes the representation of her son. They reference the bunny so many times that it's no longer a special memento. Once she starts stalking the son of one of the suicide bombers, it just fails to make sense any longer. She predictably bonds with the son out of nowhere (I literally leaned over and said "She's going to buy him a cricket bat" to a friend after the boy mentioned his dad was supposed to buy him one for his birthday...and lo and behold, she did) and then suddenly there's a standoff at the train station where she gets apparently shot in the head and has not a scratch to show for it. <br /><br />An additional thing that bothered me is her character apparently has all these amazing traits that men are dying for. Ewan seems suddenly "turned around" from a womanizing yuppie telling her that she's just so different from everyone he knows. Her husband's old boss tells her she's an amazing woman and spews ridiculous romantic crap about "laying in a caravan with the dust particles in the air" or "taking all the hundreds of pieces of your broken heart and putting it back together". What is so remarkable about this woman? She's just gone through a terrible loss, but that has nothing to do with her character or personality. Nothing shown tells me that she is deserving of this attention.<br /><br />This combined with the in and out narration, apparently letters dedicated to Osama Bin Laden, the hot-air balloon with the picture of her son, the underuse of the engaging Ewan McGregor character, the random relationship with the bomber's son, and the obvious "Oscar nomination" scene of Michelle Williams screaming "My baby! My baby!" all comes together for one totally over the top melodrama that leaves the viewer with no real connection to anyone. If they had stripped it down by about 90% it would be watchable. <br /><br />It does make me sad that I found this film so unenjoyable, because it was obvious that the director was very nervous and had put her soul and time into it's making. However, I don't see any way to fix the many glaring issues there are. Instead of seeing this, I would recommend popping in Bridget Jones's Diary and enjoying Sharon Maguire in her best medium.