Dezelfde vlammende digitale f/x die tijdens de aftiteling keer op keer wordt herhaald, wijst erop dat er iets mis is met deze film. Maar als je die waarschuwing negeert en blijft kijken, zullen er allerlei kwaden ontsnappen uit de doos van Pandora: een machine die naar verluidt opblaast, maar alleen vonken laat regenen als een sterretje; foto's die met de hand worden gemaakt en eruitzien als huis-tuin-en-keuken-foto's; een cliché-misdadiger/kapitalist; de cliché-strijd tussen de seksen van de wetenschapsmensen; een korte aardbevingsscène van een stad (ziet eruit als een ansichtkaart) waarin een hoog gebouw begint af te brokkelen als een legpuzzel; een vreemde, pafferige Whil Wheaton van in de twintig (alsof zijn verstandskiezen net zijn getrokken) die een grapje maakt over zijn ex-vrouw... Dit is geen modern 'Krak in de wereld'. Geen verborgen diamant in de ruwe steen, maar een deprimerende roestbak. Aan de positieve kant krijg je daardoor meer waardering voor aspecten en technieken van goede films die je als vanzelfsprekend beschouwde of waarvan je je niet bewust was.
The same flaming digital f/x repeated over and over during the credits hints that there's something wrong with this film. However, if you ignore that warning and continue to watch, all sort of evils will escape from this Pandora's box: a machine that allegedly blows up but only showers sparks like a sparkler; hand-held camera shots with that home-movie look; a cliche villain/capitalist; the cliche battle between the scientist sexes; a brief earthquake scene of a city (looks like a postcard) wherein one tall building starts to crumble like a jigsaw puzzle; an odd puffy-faced (like he just had his wisdom teeth removed) twenty-something Whil Wheaton making a joke about his ex-wife...This is no modern "Crack in the world," no hidden diamond in the rough but a depressing clunker. On the positive side, it makes you appreciate aspects and techniques of good movies you took for granted or weren't aware of.