Ook al beschouw ik mezelf als een liefhebber van klassieke horrorfilms (en dan met name de klassieke Universal-horrorfilms), ik geef grif toe dat _Dracula_ (1931) niet tot mijn favorieten behoort. Sterker nog, ik geef de voorkeur aan bijna alle Dracula- vervolgen boven het origineel. En _Son of Dracula_ vind ik de beste van het stel. Waarom? Ik ben bereid om in _Son of Dracula_ over drie gebieden te schrijven die bijna perfect bij me passen: de sfeer, de mix van genres/stijlen en de cast.<br />- _Atmosfeer nate Son of Dracula_ druipt van de sfeer. De mistige moerassen, de vakkundig verlichte interieurs, de weelderige decors, de spookachtige muziek en de regie van Robert Siodmak dragen allemaal bij aan de rijke sfeer en het onderliggende gevoel van taboe en angst. Een scène die een perfect voorbeeld is van de sfeer van de film is de verrijzenis van Dracula uit het moeras. De doodskist verrijst uit de moerasbodem, een dampige mist komt naar buiten en verandert uiteindelijk in Dracula's vaste vorm, hij glijdt moeiteloos door het moeras om zijn sterfelijke geliefde en toekomstige vrouw te ontmoeten <0xE2><0x80><0x93> man, je zou je kunnen baden in de sfeer.<br /><0xE2><0x80><0x93> Een mengeling van genres/stijlen. In de geschiedenis van de film is horror vaak gecombineerd met andere genres of stijlen van films. Het meest opvallend is het grote aantal horror/komedies of horror/sci-fi-films dat je kunt vinden. Soms is horror op meer ongewone manieren vermengd. Er zijn bijvoorbeeld horror/westerns en zelfs horror/romance-films. Son of Dracula is een van de zeer weinige films die ik een horror/film noir zou willen noemen (ik weet dat film noir niet noodzakelijkerwijs een genre is, maar doe me een lol). Alle attributen voor een film noir zijn hier aanwezig. Om te beginnen heeft Son of Dracula die look die meestal met film noir wordt geassocieerd. Kijk maar eens naar het gebruik van schaduwen, dan zul je zien wat ik bedoel. Maar een beter voorbeeld is Kay Caldwell als femme fatale en Dracula, nota bene, als haar slachtoffer. De manier waarop Kay Dracula gebruikt om te doen wat ze wil zou zelfs Phyllis Dietrichson trots hebben gemaakt. Kay gebruikt Dracula om haar vader te vermoorden, zodat ze de erfenis kan opstrijken, en lokt hem dan met een list het huwelijk in om onsterfelijk te worden. Als ze klaar is met Dracula, wordt hij een wegwerpfiguur. Ze wendt zich tot de oude vlam Frank Stanley om haar te helpen Dracula te vernietigen. Uiteindelijk zijn alle drie de vampiers - Kay, Dracula en Frank Stanley - dood of onherstelbaar beschadigd. Als je de bovennatuurlijke elementen uit het verhaal weglaat, heb je een typische film noir uit de jaren veertig.<br />- De bezetting - Een heleboel mensen hebben de neiging zich te concentreren op Lon Chaney jr., omdat hij geschikt is voor de rol van Dracula. De kritiek houdt bijna altijd verband met Chaneys uiterlijk. Ik ben ervan overtuigd dat sommigen van deze mensen dat niet kunnen. Het duurt net lang genoeg om langs zijn omvang heen te komen om naar zijn acteerprestaties te kijken. En ik heb het altijd beschouwd als een rotsvaste voorstelling. Net zo mysterieus is Louise Allbritton in de rol van de manipulatieve Kay. Ze is fantastisch als ze zowel Dracula als Frank om haar vinger windt. Wat Robert Paige als de verdoemde Frank betreft, die is perfect. Hij speelt de tragische figuur zo goed. Naast deze drie heeft de film ook solide ondersteunende optredens van Evelyn Ankers, J. Edward Bromberg en Frank Craven. Ze zijn allemaal geweldig. Iedereen die bij de cast betrokken is, komt echt goed uit Son of Dracula naar voren.<br />Uiteindelijk aarzel ik niet om Son of Dracula een 9/10 te geven. Afgezien van een paar kleine meningsverschillen over hoe snel dokter Brewster begint te geloven en accepteren dat Dracula in hun aanwezigheid is, is de film voor mij bijna vlekkeloos. En met elke volgende keer dat ik hem kijk, wordt hij beter. Toen ik hem vanavond zag, besefte ik dat ik er nu nog meer van genoot dan ooit tevoren. Het is een geweldige film!
Even though I consider myself a classic horror fan (and a fan of the classic Universal horror movies in particular), I readily admit that Dracula (1931) is not among my favorites. In fact, I prefer almost all of the Dracula sequels to the original. And, I consider Son of Dracula the best of the bunch. Why? I'm prepared to write about three areas in Son of Dracula that work almost perfectly for me: the atmosphere, the mix of genres/styles, and the cast.<br /><br />- Atmosphere  Son of Dracula positively drips with atmosphere. The misty swamps, the expertly lit interiors, the luscious sets, the eerie music, and Robert Siodmak's direction all contribute to the richness and underlying sense of taboo and dread. One scene that perfectly demonstrates the film's atmosphere is the rise of Dracula from the swamps. The coffin rises from the swamp floor, a vaporous mist comes forth eventually changing into Dracula's solid form, he glides effortlessly across the swamp to meet his mortal love and future wife  man, you could bath in the atmosphere.<br /><br />- Mix of genres/styles  Throughout its history, horror has often been combined with other genres or styles of movies. Most obvious are the great number of horror/comedies or horror/sci-fi films you can find. Sometimes, horror is mixed in more unusual ways. For example, there are horror/Westerns and even horror/romance films. Son of Dracula is one of the very few movies that I would call a horror/film noir (I know that film noir isn't necessarily a genre, but humor me here). All the film noir trappings are here. To begin with, Son of Dracula has that look generally associated with film noir. Just take a look at the use of shadows and you'll see what I mean. But a better example is Kay Caldwell as the femme fatal and Dracula, of all people, as her dupe. The way Kay uses Dracula to do what she wants would have made even Phyllis Dietrichson proud. Kay uses Dracula to kill her father so she can get the estate and then tricks him into marriage to gain immortality. Finished with Dracula, he becomes disposable. She turns to old flame Frank Stanley to help her destroy Dracula. In the end, all three  Kay, Dracula, and Frank  are either dead or damaged beyond repair. Take away the supernatural elements of the story and you've got a typical 1940s film noir.<br /><br />- The cast  A lot of people tend to focus on Lon Chaney, Jr., suitability for the role of Dracula. The criticism is almost always related to Chaney's physical appearance. I'm convinced that some of these people can't get past his size long enough to take a look at his performance. And I've always thought of it as a rock solid performance. Equally mysterious is Louise Allbritton in role of the manipulative Kay. She's fantastic as she winds both Dracula and Frank around her finger. As for Robert Paige as the doomed Frank, he's perfect. He plays the tragic figure so well. Beyond these three, the film also features solid supporting performances from Evelyn Ankers, J. Edward Bromberg, and Frank Craven. All are terrific. Everyone involved in the cast really comes out of Son of Dracula looking good.<br /><br />In the end, I do not hesitate to rate Son of Dracula a 9/10. Other than some minor quibbles I have with how quickly Dr. Brewster comes to believe in and accept that Dracula is in their presence, the film is near flawless to me. And it gets better with each successive viewing. Watching tonight, I realized I was enjoying it even more now than ever before. It's a great movie!