Omdat ik een nogal doorgewinterde horror- annex-exploitatiefan ben, vind ik zelden iets wat me echt schokt of angst aanjaagt (hoewel er een paar D'Amato-films zijn die ik nooit wil zien!). Ik was nogal teleurgesteld over zijn'meesterwerk' Buio Omega, dus ik had ook niet veel hoop voor deze. Maar toen ik een exemplaar van Anthropophagus vond, kon ik die kans niet voorbij laten gaan. Ik pakte hem in de verwachting dat ik er niet al te zeer van onder de indruk zou zijn, en tjonge, wat was ik verrast. Dit is de eerste film in lange tijd waarvan ik in alle eerlijkheid kan zeggen dat hij me de stuipen op het lijf joeg. De meeste griezelfilms van D'Amato zijn geen enkele gedachte waard, maar ik werd overspoeld door Anthropophagus. Niet vaak vind je uitbuitingsfilms die echt eng zijn, omdat ze meestal gewoon schokkend en grotesk zijn. Dat maakt de film van D'Amato heel uniek voor mij. Wat ik denk dat hij beter deed dan de meeste sukkels, was dat hij echte trucjes van het enge filmvak gebruikte in plaats van alleen maar te denken aan de meest kotswaardige ideeën die je je maar kunt voorstellen (die hier nog steeds aanwezig zijn). Hij gebruikt horrortechnieken zoals geweldige cinematografie, karakterontwikkeling en misschien wel het beste: een verdomd eng, inspirerend monster.<br />De horror begint in de openingsscène, wanneer twee tieners op een strand op een bloederige manier worden vermoord. Over deze twee horen we later meer. Het verhaal gaat over de hoofdpersonen, een groep familie en vrienden: Andy, Maggie, Daniel, Arnold, Carol en een vriendelijke onbekende, Julie, die ze besluiten mee te nemen. Ze zijn allemaal op weg naar een klein eiland in de Middellandse Zee om een tijdje vakantie te vieren, behalve Julie, die daar is om die twee vermoorde mensen op het strand te ontmoeten. Ze komen aan in een mysterieus verlaten stadje, op één vrouw na, die vaak uit het zicht verdwijnt. Als de avond valt, vreest de groep al snel dat er iets vreselijks aan de hand is, en ze raken in paniek als een zwangere Maggie verdwijnt. Ze besluiten het huis waar ze logeren te doorzoeken als ze Rita vinden, een blind meisje dat een vriendin van Julie is. Ze zegt dat iets iedereen op het eiland heeft gedood, behalve haar, omdat zij de enige is die kan voelen wanneer de moordenaar komt en zich kan verstoppen. Later, als Carol Julie en Daniel ziet zoenen, rent ze weg en sluit Julie op op een begraafplaats, terwijl iedereen, behalve Rita en Daniel, haar gaat zoeken. Helaas voor die twee voelt Rita later die avond de moordenaar en wordt Danny afgeslacht. De doodsbange overlevenden gaan op pad om het mysterie te ontrafelen, de nog steeds vermiste Maggie te redden en de vreemde, verdwijnende vrouw te vinden. Een voor een vallen de slachtoffers in handen van de man met de zeis, waardoor Julie en Rita alleen achterblijven met het langzaam naderende monster. Kunnen ze ontsnappen? Door terug te gaan naar de basis weet Anthropophagus een heel effectieve enge film te worden, zonder flitsen of special effects. Simpele technieken zoals krakende voetstappen of vreemde geluiden in de kelder helpen de spanning op te bouwen, en de ontlading is een van de engste momenten die ik ooit heb meegemaakt. De scène waarin de groep de kelder doorzocht is een van de meest griezelige in de film, en dan springt Rita volkomen onverwacht met een mes in haar hand uit de kist. Mijn maag draaide zich om toen ik hem eindelijk in de slaapkamer zag. Zijn uiterlijk is zo vreemd, zo grotesk, dat hij een van de meest angstaanjagende wezens is die ooit in een film hebben meegespeeld. Wat hem zo angstaanjagend maakt, is dat je kunt zien dat hij nog steeds gewoon een man is. Hij is niet een of ander vreemd zeewezen of buitenaards wezen. Hij is een krankzinnig, misvormd en emotioneel gekweld menselijk wezen dat rondrent (hij is in feite een heel trieste figuur). In plaats van dat hij iedereen vermoordt in een krankzinnige, bloederige aanval, kiest hij zijn slachtoffers zorgvuldig uit, besluipt ze en maakt ze af in onverwachte en walgelijke wendingen van het lot. Er zijn een paar van de meest weerzinwekkende scènes waar ooit aan is gedacht, vooral de beet uit de foetus. Uitvoeringen als deze maken van Anthropofagus niet alleen een legitiem schrikbewind, maar houden het ook als keiharde horror. D'Amato doet met deze film echt zijn magische werk.<br />Natuurlijk is niets perfect. Een groot probleem met Anthropofagus is dat de scènes waarin de personages langzamer gaan lopen op het eiland, ofwel niets doen of naar overlevenden zoeken, lang en uitgerekt zijn. Deze scènes zijn tot op een haarbreedte van hun leven uitgerekt en zijn alleen bedoeld om de looptijd te verkorten. Dat vond ik verkeerd aan Buio Omega: te veel opvulling, te weinig actie. Als je bij het laatste halfuur komt, schiet de film in de versnelling en slaat je met een klap buiten westen, maar verder zijn er hier en daar een paar opvallende gebeurtenissen, maar verder...' Maar toch, alleen al door dat laatste halfuur is het een van mijn favoriete thrillers aller tijden, en voor mij een van de engste films ooit. Dat is natuurlijk ongebruikelijk, want niet alleen staat d'Amato niet bekend om zijn thrillers, maar deze film wordt meestal gewoon als saai, grof en overdreven smerig beschouwd. Veel te vaak worden films terzijde geschoven vanwege de groteske inhoud, zonder rekening te houden met andere aspecten. Dat staat nooit op de lijst van echt goede films, dus de meeste mensen zullen het waarschijnlijk oneens zijn met mijn recensie. Ik zeg het brutaal en trots: Anthropophagus is een fantastische horrorfilm, en een van de engste films die ooit zijn gemaakt.
Being a rather jaded horror/exploitation fan, rarely do I find anything that actually shocks me or scares me to the core (although there are some D'Amato films I refuse to ever watch!). I was rather disappointed with his "masterpiece" Buio Omega, so I didn't have high hopes for this one, either. But when I found a copy of Anthropophagus, I couldn't pass up the opportunity. I popped it in not expecting to be all too wowed by it, and boy, was I surprised. This is the first movie in a long time that I can honestly say scared the life out of me. Most D'Amato sleaze isn't worth a second thought, but I found myself engulfed by Anthropophagus. Not very often do you find exploitation films that are actually scary, as they're usually just shocking and grotesque. This makes D'Amato's film very unique to me. What I think he did better than most schlock was that he used actual tricks of the scary movie trade, rather than just thinking of the most vomit worthy ideas imaginable (which are still present here). He uses horror techniques such as great cinematography, character development, and perhaps the best part, one hell of a fear inspiring monster.<br /><br />The horror starts in the opening scene, when two teenagers on a beach are killed in a very gory fashion. We learn more of these two later. It cuts to the main characters, a group of family and friends: Andy, Maggie, Daniel, Arnold, Carol, and a kind stranger, Julie, who they decide to let come along. They're all heading for a small island in the Mediterranean for some vacation time, except for Julie, who's there to meet up with those two killed on the beach. They arrive to a mysteriously deserted town, save one woman who disappears from sight often. As night falls, the group soon fears that something horrible is happening, and they begin to panic when a pregnant Maggie goes missing. They decide to search the house they're staying in when they find Rita, a blind girl who is a friend of Julie's. She says something has killed everyone on the island except her, because she is the only one who can sense when the killer is coming and is able to hide. Later, when Carol finds Julie and Daniel kissing, she runs off and locks Julie in a cemetery, while all but Rita and Daniel go to find her. Unfortunately for those two, Rita senses the killer later that night, and Danny is butchered. The terrified survivors then set out to unravel the mystery, rescue the still missing Maggie, and find the strange disappearing woman. One by one, the victims fall to the Grim Reaper, leaving Julie and Rita alone with the slowly approaching monster. Can they escape?<br /><br />Anthropophagus manages to be a very effective scary movie without any flash or special effects by going back to the basics. Simple techniques like creaking steps or strange sounds in the basement helps build tension, and the release is some of the scariest jump moments I've ever experienced. The scene where the group is searching the basement is one of the most eerie in the movie, and then, completely unexpectedly, Rita jumps out of casket with a knife in her hand. I literally jumped from my chair. After these scares, it manages to keep the atmosphere, because whatever is stalking them, whatever this monster is trying to kill them is still an unknown to the audience. When he's finally revealed in the bedroom, my stomach dropped out. His appearance is so strange, so grotesque, that it makes him one of the most fear inspiring creatures ever in movies. What makes him scary is that you can see that he's still just a man. He's not some strange sea creature or alien. He's an insane, disfigured, and emotionally tormented human being running rampant (he's actually a very sad character). Instead of having him kill everyone in an insane, bloody onslaught, he chooses his victims carefully, stalks them, and dispatches them in unexpected and disgusting turns of events. Included are some of the most appalling scenes ever thought of, most notably the bite out of the fetus. Displays such as this not only make Anthropophagus a legitimate scare fest, but keeps it as hardcore horror. D'Amato really works his magic with this one.<br /><br />Of course, nothing's perfect. A big problem with Anthropophagous is long, drawn out scenes of characters slowing walking around the island, either doing nothing or searching for survivors. These scenes are extended within an inch of their lives, and are meant only to pad running time. That's what I found wrong with Buio Omega: too much filler, not enough action. When you get to the last half hour, then the movie flies into gear and knocks you out with a punch, but other than that, there are some notable events here and there, but it's mostly rather dull. Still, just that last half hour makes it one of my favorite thrillers of all-time, and personally, one of the scariest movies ever. Of course, this is unusual, because not only is D'Amato not known for thrillers, but this movie is usually considered simply dull, gross, and an over-the-top video nasty. Too often are movies cast aside simply because of grotesque content, with no other aspects considered. This is never included in lists of actually good movies, so most people are probably going to disagree with my review. I'll say it boldly and proudly; Anthropophagus is one hell of a horror movie, and is one of the scariest movies ever made.