Ik ben blij dat ik deze film heb gezien.<br />Hoewel ik om een paar grappen moest lachen en vond dat het personage van Martha Plimpton grappig en echt was, was de film een complete ramp en een door en door teleurstellende ervaring. De meeste personages waren in het beste geval houterig en in het slechtste geval ondraaglijk irritant, en de acteerprestaties waren verschrikkelijk, zelfs die van een paar van mijn favorieten. Christina Ricci bijvoorbeeld <0xE2><0x80><0x93> normaal gesproken uitstekend <0xE2><0x80><0x93> heeft het slechtste New Jersey-accent dat ik ooit heb gehoord. Bovendien had ik niet het gevoel dat deze film zich in het begin van de jaren tachtig afspeelde... als de irritant alomtegenwoordige MTV-soundtrack en een paar meeuwenoptredens er niet waren geweest, zou ik de tijdsaanduiding waarschijnlijk helemaal zijn vergeten. 1981: huur een stel films van John Hughes, haal je oude albums tevoorschijn en kijk naar je jaarboek of fotoalbums van de middelbare school uit die tijd. Dan zul je jezelf <0xE2><0x80><0x93> en waarschijnlijk ook lachen <0xE2><0x80><0x93> nog veel meer vermaken.
than see this film again.<br /><br />Though I did laugh at a few jokes and thought that Martha Plimpton's character was funny and real, the movie was a complete disaster and thoroughly disappointing. Most of the characters were at best wooden and at worst excruciatingly annoying and the acting performances were terrible, even from some of my favorites. For example, Christina Ricci-- normally excellent-- puts on the worst New Jersey accent I've ever heard. Also, I didn't get the feeling that this movie was taking place in the early 80's... if it weren't for the annoyingly omnipresent MTV soundtrack and a few flock-of-seagulls do's, I probably would've completely forgotten the time setting.<br /><br />To get your 1981 fix: rent a bunch of John Hughes movies, get out your old albums and look at your high school yearbook or photo albums from the time. You'll enjoy yourself-- and probably laugh-- much more.