Ik ben een keiharde liberaal, maar ik kon Shake Hands With The Devil, een goedbedoelde maar uiteindelijk stompzinnige documentaire over de genocide in Rwanda in 1994, niet uitstaan. De film zit tjokvol ronkende liberale schuldgevoelens en probeert van de Verenigde Staten de zondebok te maken in deze verschrikkelijke wereldramp. Ik zeg dat de film stompzinnig is omdat hij een heel complexe situatie reduceert tot belachelijke gemeenplaatsen. Ik ben bang dat mensen zullen denken dat het waar is, alleen omdat het een documentaire is.<br />De geschiedenis van Rwanda, een klein Centraal-Afrikaans land dat letterlijk met één groep werd ingelijfd, waarbij de meerderheid van de Hutu-nationalisten op straat letterlijk jacht maakte op Tutsi's en ze met machetes doodhakte, is een ingewikkeld verhaal. Het begint ermee dat Rwanda als onderdeel van de herstelbetalingen na de Eerste Wereldoorlog onder Belgisch bestuur komt te staan, wat uiteindelijk leidt tot de bloedige onafhankelijkheid van het land in 1962.<br />Maar de raciale en politieke scheidslijnen die de bevolking worden opgelegd door hun onbekwame en wrede koloniale overheersers, zorgen voor een zeer onstabiele situatie. In feite heeft Rwanda al twee keer eerder uitbarstingen van geweld met massamoorden en gedwongen ballingschap meegemaakt, in 1964 en 1974. Was het echt zo'n verrassing dat dit in 1994 opnieuw gebeurde?<br />De film Shake Hands With The Devil is gebaseerd op het boek van de Canadese generaal Romeo Dallaire, die ten tijde van de genocide hoofd was van de vredesmacht van de Verenigde Naties in Rwanda. Toen het geweld begon, probeerde de goede generaal de Verenigde Naties ertoe te bewegen tussenbeide te komen, maar de Verenigde Naties voelden zich merkwaardig hulpeloos en deden om allerlei ingewikkelde redenen niets. Dit was vooral vernietigend voor generaal Dallaire en hij beschrijft zijn frustratie, schuldgevoel en daaropvolgende depressie op een zeer ontroerende manier in zijn uitstekende boek.<br /><br />Als de film alleen het verhaal had verteld van generaal Dallaire en zijn mislukte vredesmissie en zich vervolgens had gericht op hoe Rwanda is veranderd in het decennium na de afschuwelijke genocide, zou het een heel goede documentaire zijn geweest. Maar de filmmakers hebben besloten een beschuldigende vinger te richten op het 'Westen'. In het bijzonder de Verenigde Staten, die de benarde situatie van de Rwandezen hebben genegeerd en de genocide hebben laten plaatsvinden.<br /><0x3E> De film beweert zelfvoldaan dat er een aangeboren oppervlakkigheid heerst in het Amerikaanse publiek, omdat we ten tijde van de Rwandese moorden meer geïnteresseerd waren in het O.J.-proces dan in iets anders. Het komt nooit bij de filmmakers op dat het O.J.-proces geen show was van beroemdheden zoals het huidige Michael Jackson-proces. Bij O.J. stond de Amerikaanse jurisprudentie zelf op de beklaagdenbank. Natuurlijk waren we geïnteresseerd.<br /><0x3E> Ook herinner ik me, in tegenstelling tot wat de documentaire beweert, duidelijk radioverslagen en krantenverslagen over de waanzin waarin Rwanda van april tot juli 1994 verviel. Het J.-proces stond meestal op pagina één, maar Rwanda stond altijd minstens op pagina twee. De informatie was bekend; het was gemeld.<br />Maar besef dat er iets verschrikkelijks aan de hand was en weten wat je moest doen om het tegen te houden, zijn twee verschillende dingen. De meerderheid van de Hutu's en de minderheid van de Tutsi's in het land hadden een soort vredesakkoord, maar de Interahamwe (de Hutu-militie, ongetwijfeld goed gereguleerd) wilden geen vrede en bewijsstukken dat ze van tevoren genocide hadden gepland.<br />Generaal Dallaire waarschuwde de Verenigde Naties voor de verslechterende situatie en probeerde het tegen te houden, maar had bij lange na niet de benodigde troepen. Maar ik denk niet dat het iets had uitgemaakt. Ze wilden vrede of een politieke schikking; ze wilden alleen maar Tutsis dood zien. Dat is het. Alle troepen ter wereld zouden de slachting alleen maar tijdelijk hebben tegengehouden.<br />Laten we nu eens heel bot zijn en om je heen kijken: hoeveel jonge Amerikanen zou je in gevaar brengen om ze alleen maar tijdelijk tot staan te brengen, niet om de uiteindelijke moorden tegen te houden? Hoeveel zou je bereid zijn op te offeren voor een land met weinig strategische waarde, zonder natuurlijke rijkdommen en zonder noemenswaardige politieke doelstellingen? Ik ben me bewust van het argument 'het voor de mensheid doen', maar is het mogelijk om elke krankzinnige groepering tegen te houden die vastbesloten is om delen van hun eigen bevolking af te slachten? Worden de supermachten verondersteld de wereldpolitie te zijn? Kan het zijn dat ze overal zijn?<br />Dat ergerde me zo aan Shake Hands With The Devil. De film negeerde elke belangrijke vraag om het westerse publiek een schuldig gevoel te bezorgen. De film beweert zelfs dat de katholieke kerk het bloedvergieten had kunnen tegenhouden als de kerken maar wat krachtiger hadden gepredikt: 'Gij zult niet doden'. Mijn intelligentie werd persoonlijk beledigd door die domme uitspraak.<br />Rwanda heeft een verschrikkelijke volkerenmoord moeten ondergaan, maar was die te voorkomen? De geschiedenis heeft aangetoond dat volkerenmoord als hij eenmaal is begonnen net zo onmogelijk is als een lawine. Het lijkt erop dat je alleen maar kunt proberen hem in te dammen en de brokstukken weer op te rapen als het voorbij is. Is het de schuld van de Verenigde Staten dat ze het land niet hebben binnengevallen om het tegen te houden? Zouden wij het recht hebben gehad om het land binnen te vallen?<br />Shake Hands With The Devil geeft afgezaagde en belachelijke antwoorden op alle verkeerde vragen over Rwanda. Als verstandige liberalen zich erbij neerleggen, zal het lijden van de onschuldige slachtoffers van deze volkerenmoord worden overgenomen door wispelturige limousineliberalen, alleen maar om te kunnen pronken met hun menselijkheid door zich op cocktailparty's in schuldgevoelens te wentelen. En hoe leuk ik het ook vind om irritante liberalen te zien lijden, de Rwandese doden verdienen beter.
I am a hard core liberal, but I could not stand Shake Hands With The Devil, a well-meaning but ultimately stupid documentary about the Rwandan genocide of 1994. The film is chock full of limousine liberal guilt and tries to make the United States the fall guy in this horrible world tragedy. I say the film is stupid because it reduces a very complex situation down to ridiculous platitudes. I fear people will think it's true just because it's a documentary.<br /><br />The history of how Rwanda, a small Central African country literally turned in on itself with one group, the majority Hutu nationalists literally hunting down minority Tutsis in the street and chopping them to death with machetes is a complicated story. It starts with Rwanda being put under Belgian control as part of World War One war reparations and eventually leads to the bloody independence of the country in 1962.<br /><br />But the racial and political divides thrust upon the population from their inept and brutal colonial masters made for a very unstable situation. In fact, Rwanda has seen bursts of violence with mass killings and forced exiles twice before in 1964 and 1974. Was it really such a surprise that this happened again in 1994?<br /><br />The film Shake Hands With The Devil is based on the book by Canadian General Romeo Dallaire who was head of the United Nations peacekeeping forces in Rwanda at the time of the genocide. When the violence began, the good General tried to get the United Nations to intervene, yet the United Nations felt strangely helpless and for a variety of complicated reasons, did nothing. This was particularly devastating to General Dallaire and he details his frustration, guilt and subsequent depression in a very moving way in his excellent book.<br /><br />If the film had just told the story of General Dallaire and his failed peacekeeping mission and then focused on how Rwanda has changed in the decade since the horrific genocide, it would have been a very good documentary. But the filmmakers have decided to point a blaming finger at the "West" particularly the United States for ignoring the plight of the Rwandans and allowing the genocide to happen.<br /><br />The film smugly claims there is an inherent shallowness in the American public because at the time of the Rwandan killings we were more interested in the O. J. trial to pay attention to anything else. It never occurs to the filmmakers that the O.J. trial was not a celebrity freak show like the current Michael Jackson trial. With O.J., American jurisprudence itself was on trial. Of course we were interested.<br /><br />Also, despite what the documentary claims, I remember distinctly hearing radio reports and reading newspaper accounts about the descent into madness Rwanda fell into from April to July of 1994. Yes, the O. J. trial was mostly on page one, but Rwanda was always on page two at least. The information was out there; it was reported.<br /><br />However, awareness about something horrible happening and knowing what to do to stop it are two different things. The majority Hutus and the minority Tutsis in the country had a peace agreement of sorts, but the Interahamwe (Hutu Militias, well regulated, no doubt) didn't want peace and evidence shows they had planned in advance for genocide.<br /><br />General Dallaire alerted the United Nations about the deteriorating situation and tried to stop it, but did not have anywhere near the force of troops needed. But I don't think it would have mattered. The Hutu fundamentalists didn't want peace or a political settlement; they only wanted to see Tutsis dead. That's it. All the troops in the world would only have stopped the slaughter temporarily.<br /><br />Now let's be very blunt, look around you; how many young Americans would you send into harms way to only temporarily halt, not stop the eventual killings? How many would you be willing to sacrifice for a country of little strategic value, no natural wealth and no great political objectives to speak of? I am aware of the "doing it for humanity" argument, but is it possible to stop every insane group determined to kill off parts of their own population? Are the superpowers supposed to be the world's police? Can they be everywhere all the time?<br /><br />This is what annoyed me about Shake Hands With The Devil. The film ignored every important question to focus on making western audiences feel guilty. The movie even claims the Catholic Church could have stopped the bloodshed if only the churches had just preached, "thou shalt not kill" with more vigor. My intelligence was personally insulted by that foolish statement.<br /><br />Rwanda suffered a terrible genocide, but was it preventable? History has shown that stopping genocide once it starts is as impossible as stopping an avalanche. It seems that all you can do is try to contain it and then pick up the pieces once it's over. Is the USA to blame for not invading the country and stopping it? Would we have had any right to go in there? <br /><br />Shake Hands With The Devil offers trite and ridiculous answers to all the wrong questions about Rwanda. If sensible liberals acquiesce, the suffering of the innocent victims of this genocide will be appropriated by flaky limousine liberals just so they can show off their humanity by wallowing in guilt at cocktail parties. And as much as I like to see annoying liberals suffer, the Rwandan dead deserve better.