Het verbijsterende 'dysfunctionele gezinsdrama' uit Canada komt op tijd op gang, maar geeft ons niet veel houvast. Na een afwezigheid van tien jaar keert een broodmagere jongeman na tien jaar terug naar het huis van zijn ouders om de bruiloft van zijn zus bij te wonen (bij een man op wie hij altijd een oogje heeft gehad). De relaties binnen het gezin zijn echter oppervlakkig, aangezien de man zich zijn jeugd herinnert als een te zwaar kind dat ooit een zelfmoordpoging deed (en kennelijk gered werd). Thom Fitzgerald heeft het schilderij geschreven en gedirigeerd met een bonkende hand (en een scherpe tong, waarvan ik niet zeker weet of die grappig bedoeld is). Zijn surreële trekjes zijn interessant, en er zit altijd een belofte in dat het scenario veel provocerender zal worden, maar er blijven te veel vragen onbeantwoord. Wat de 'hangtuin' van de titel betreft: het is bedrog, met takken die heen en weer zwaaien en bloemen die in slow motion verwelken. Fitzgerald wil het publiek in een bepaalde richting duwen, maar hij heeft niet genoeg talent als schrijver (en niet het oog van een scherpzinnige filmmaker) om op welk niveau dan ook bevrediging te vinden.
Baffling 'dysfunctional family' drama from Canada darts around in time yet fails to give us much to go on. Newly-skinny young man returns to his parents' home after a ten-year absence to attend his sister's wedding (to a man he has always harbored a crush on); relationships in the household are sketchy, however, as the man remembers his childhood as an overweight kid who once attempted suicide (and was apparently rescued). Thom Fitzgerald wrote and directed the picture with a thudding hand (and a barbed tongue, which I'm not sure is supposed to be funny). His touches of surreality are interesting, and there's always a promise here of the scenario becoming much more provocative, but too many questions are left unanswered. As for the "hanging garden" of the title: it's a cheat, with limbs kicking and flowers dying in stop-motion. Fitzgerald wants to prod the audience in a certain direction, but he doesn't have enough talent as a writer (nor the eye of a perceptive filmmaker) to achieve satisfaction on any level. *1/2 from ****