WAARSCHUWING: REVIEW VEROORDEELT MAJOOR SPOILERS<br /><br />Kan een vervolg in afzondering bekeken worden? Toen ik de serie Halloween en Nightmare zag, keek ik elke aflevering in de juiste volgorde. Toch heb ik, afgezien van het origineel van een paar jaar geleden, nog nooit een film met Jason gezien.<br />Misschien zou ik, als ik dat wel had gedaan, heel veel nuances en diepgang te zien hebben gekregen terwijl ik naar Goes To Hell keek. Misschien zou ik, als ik de delen 2-8 had gezien, niet gedacht hebben dat deze film een onuitstaanbaar stuk vreten was.<br />De film begint met Jason die door meer dan honderd kogels wordt geraakt en door zware explosieven aan flarden wordt geschoten. Onverstoorbaar leven zijn hersenen verder en dringen er telepathisch bij de lijkschouwer De Doc doet dat in een levensechte verfilming, terwijl de energielichtjes van Jasons stoffelijk overschot naar buiten vliegen en bezit van hem nemen. Deze sprong van lichaam naar lichaam blijft doorgaan, zodat zelfs de twijfelachtige verdienste van het zien van een moordenaar in een hockeymasker wordt afgedankt ten gunste van tweede acteurs met mascara die een 'bezielde', zombieachtige bleekheid nabootst. De intrekbare zwarte tong van de Jason-gastheren biedt enig freudiaans perspectief, hoewel dit ongetwijfeld onbedoeld is. Jason wordt uiteindelijk herboren nadat een rood wezen uit de doorgesneden keel van een man groeit en het lijk van een dode moeder verkracht. Klasse. Het hoge fantasy-element neemt elk niveau van werkelijkheid, en dus angst, weg van de film, maar ik denk dat niemand de moeite heeft genomen de makers daarvan op de hoogte te stellen. Als Jason, in de vorm van een politieagent, 'onverwacht' tot leven komt en het been van een vrouw vastgrijpt, zien we zijn ogen een paar tellen voor de'shock'-greep opengaan, waardoor alle spanning wordt weggenomen. De meeste films werken volgens dezelfde principes, waarbij alle angsten ofwel worden weggedrukt of opzij worden geschoven om plaats te maken voor bloed en geweld dat zich niet laat dwingen. De vlakheid van de camera, in combinatie met misschien wel de meest irritante, toevallige muziek ter wereld, maakt het geheel onmiskenbaar tot een klaagzang.<br />Charismatische Steven Williams is zijn supervergeten medespelers mijlenver voor en wordt verspild in dit soort films. De overgrote meerderheid van horrorfilms heeft geen enkele waarde, maar _Got to Hell_ doet geen enkele poging tot artistieke waarde. De uitvoeringen, de dialoog en de plot bevatten geen greintje inspiratie. Had de eerste niet een rustige, onafhankelijke sfeer? Dit is het felverlichte produkt van een studio, terwijl een reeks met bloed doordrenkte scènes om aandacht wedijvert.<br />Je voelt dat delen ervan eigenlijk grappig zouden moeten zijn, maar aangezien de 'humor' zo lamlendig en overdreven is, is dat niet het geval. _ Jason Goes To Hell_ is alles wat je associeert met slechte horrorfilms, halfslachtig aan elkaar geregen in een schijnvertoning. De enige scène die boven het saaie uitstijgt is de laatste scène waarin een klauwhandschoen Jasons masker grijpt... een knap staaltje van de veelgeprezen Freddy versus Jason-film. Als Freddy zijn opwachting had gemaakt, zou het misschien wat leven in de brouwerij hebben gebracht, want dit is een door en door saaie aangelegenheid.<br />Eindscore: dan.<br /><br />Irrelevant machogevechten die zich voortslepen en niets doen om de plot verder te helpen: alleen die ene.<br />Gratis topless-shots: 3.<br />Gratis en hersenloos gebruik van het woord 'f': ik ben de tel kwijt, sorry.<br />Filmscore: 2/10.
WARNING: REVIEW CONTAINS MAJOR SPOILERS<br /><br />Can a sequel be watched in isolation? When I saw the Halloween and Nightmare series I watched each entry in order. Yet other than the original several years ago I've never before seen a Jason movie.<br /><br />Maybe if I had then I'd be privy to lots of nuances and depth lost on me while watching Goes To Hell. Maybe if I had seen parts 2-8 then I wouldn't have thought this film was an insufferable piece of tripe.<br /><br />The movie opens with Jason shot by over a hundred bullets and blown apart by high explosives. Unperturbed by this, his brain lives on, telepathically urging the autopsy Doctor to eat it. Yes, really. The Doc does so in a full-gore depiction, while energy lights from Jason's remains fly out and possess him. This leap from body to body continues, so that even the dubious merits of seeing a murderer in a hockey mask are discarded in favour of secondary actors with mascara hamming a "possessed", zombie-like pallor. There is some Freudian perspective to be had from the Jason hosts' retractable black tongue, though this is surely unintentional. Jason is finally reborn after a red creature grows out of a man's slit throat and rapes a dead mother's corpse. Classy. The high fantasy element takes any level of reality, and therefore fear, away from the movie, but I guess no one bothered to tell the makers.<br /><br />Scares are non-existent. When a shot Jason (in the form of a police officer) "unexpectedly" comes to life and grabs a woman's leg, we see his eyes open several moments before the "shock" grab, thus negating any suspense. Most of the film works along the same principles, with all scares either signposted or pushed aside to make way for blood and guts violence that fails to compel. The flatness of the direction, coupled with possibly the world's most irritating incidental music, make the whole thing distinctly dirge-like.<br /><br />Charismatic Steven Williams is leagues ahead of his ultra-forgettable co-stars and is wasted in stuff like this. The fair majority of horror films are lacking in value, but Goes To Hell makes no attempt at artistic worth. The performances, dialogue and plot possess not an iota of inspiration. Didn't the first one have a low-key, independent feel? This one is the brightly-light product of a studio, while a series of gore-riddled set pieces vie for attention.<br /><br />You sense that parts are actually supposed to be funny, but as the "humour" is so lame and overstated a post-modern satire this isn't. Jason Goes To Hell is everything you associate with bad horror movies, threaded half-heartedly together in semblance of a narrative. The only scene that rises above tedious is the final shot where a claw glove grabs Jason's mask... a clever play on the much-touted Freddy vs. Jason flick. Maybe if Freddy had made an appearance it would've livened things up, for this is a thoroughly dull affair.<br /><br />Final marks then:<br /><br />Irrelevant macho fights that drag on and do nothing to further the plot: just the one.<br /><br />Gratuitous topless shots: 3<br /><br />Gratuitous and witless uses of the word "f***": I lost count, sorry.<br /><br />Film's score: 2/10.