Ik heb een zeker respect voor Rob Zombie. Zijn liefde voor de klassieke cultcultus van de grindgroeven van verleden jaar is heel vertederend en ik geloof dat hij een zekere integriteit bezit die zeldzaam is onder filmpersonages. Helaas is House of 1000 Corpses, hoewel Zombies liefde voor de oude schoolshock horror zeker naar voren komt, gewoon te ingewikkeld, ingewikkeld en vaak te saai om ook maar één rilling over je rug te laten lopen.<br />Het is duidelijk dat er in de esthetiek van de film met uiterste zorg is omgesprongen, maar helaas is dat niet gelukt. Voor het grootste deel ziet de film eruit alsof de ontwerpers van de belichting en de make-up net een opdracht hadden gekregen voor _The Bold and the Beautiful_, met opzichtige kleuren en supergladde huid van personages die zogenaamd al dagen op de been zijn en zich niets aantrekken van pogingen om een zanderige sfeer te creëren. Zelfs in het zogenaamde huis van 1000 lijken doet het productieontwerp meer denken aan een theaterstuk dan aan een verontrustend oord van hel en verdoemenis. Ik begrijp de burleske inspiratie hier, maar zelfs als je dat in aanmerking neemt zouden de decors er niet zo geënsceneerd moeten uitzien. Het acteren is voor het grootste deel een marteling. Sid Haig is zoals altijd geestig en steelt de show volledig, maar afgezien van hem is er geen enkele figuur die het publiek sterk voor of tegen zal staan, simpelweg omdat het allemaal 1-dimensionale standaardwaarden zijn die worden gespeeld op de manier van een dramaklas op een middelbare school. Een zeer teleurstellend aspect van de voorstelling is dat de oudere leden van het zieke gezin duidelijk worden gespeeld door studenten en de slechte make-up, en dat het acteren dat niet kan verbergen. De dialoog is duidelijk bedoeld om te citeren, en is daarom zo bespottelijk overgeschreven dat het weinig toevoegt aan de amateuristische theatraliteit van de film. Tegen de tijd dat we aan het sappige horrorgedoe toe zijn, neemt de film de actie in een volkomen kronkelige richting, tot het publiek het niet meer kan schelen wat deze zieke familie verbergt of wat er achter de schermen gebeurt. Eenvoud is de sleutel tot de kunst van de horrorfilm, maar het is duidelijk dat Rob Zombie met die trend wilde afrekenen in House of 1000 Corpses. Hetzelfde kan worden gezegd van de cinematografie. Negatieve kleuren en abrupte onderbrekingen in de korrelige filmstijl van een nieuwsfilm over wat er in een andere kamer gebeurt, zijn op zijn best amateuristische trucjes en passen beter bij een videoclip van MTV. Tot overmaat van ramp worden deze trucjes te vaak toegepast, tot op het punt van uitputting.<br />Ik heb deze film gezien met een vriend die ik beschouw als een verwante geest in het horrorgenre en we worden allebei goed bekeken en op de hoogte gehouden van het genre. Het spijt me te moeten zeggen dat halverwege House of 1000 Corps onze stilte niet langer kon worden volgehouden en dat mijn vriend ten slotte de sluizen moest openzetten met: 'Bah, dit is zo erg!' Ja, dat is het. Kudos voor uw visie, meneer Zombie, maar uw executie moet dringend worden bijgesteld.
I have a certain respect for Rob Zombie. His love of the classic cult grind-house horror of yesteryear is very endearing and I believe him to have a certain integrity rare amongst film personalities. Unfortunately House of 1000 Corpses, while certainly expressing Zombie's love for old school shock horror, is simply too convoluted, elaborate and often boring to send a single shiver up the spine.<br /><br />It is obvious that painstaking care was taken in the aesthetics of the film but unfortunately it has failed. For the most part the film looks as if the lighting and makeup designers had just come from a job on The Bold and the Beautiful with gaudy colours and super smooth skin on characters who have supposedly been on the road for days detracting greatly from any attempts at a gritty atmosphere. Even in the supposed house of 1000 corpses the production design resembles a piece of theatre more than a disturbing pit of hell and mayhem. I understand the burlesque inspiration here but even with that considered the sets shouldn't look so staged. The special effects makeup also looked more like paper mache than deformed skin, apart from Dr. Satan, who does look very effective but is unfortunately severely underused.<br /><br />The acting for the most part is excruciating. Sid Haig is fun as always and completely steals the show but apart from him there is not a single character here who the audience will feel strongly for or against simply because they are all 1 dimensional stock standards played in the fashion of a high school drama class. One very disappointing aspect of the performances is that the older members of the sicko family are obviously played by college age kids and the poor makeup and acting is unable to hide this. The dialogue is obviously aiming to be quotable, and is therefore so ludicrously overwritten that it does little but add to the amateur theatricality of the film.<br /><br />By the time we get to the juicy horror stuff the film takes the action in a completely convoluted direction until the audience no longer cares what this sick family is hiding or what kind of back story there may be. Simplicity is the key stroke to the art of the horror film but obviously Rob Zombie wanted to do away with that trend in House of 1000 Corpses. The same can be said of the cinematography. Negative colourization and crash cuts to grainy newsreel style footage of what is happening in another room are amateur tricks at best and more at home in an MTV music clip. To add insult to injury these tricks are overused to the point of exhaustion.<br /><br />I watched this film with a friend who I consider a kindred spirit in horror fandom and we both are well watched and researched on the genre. I'm sad to say that half way through House of 1000 Corpses our silence could no longer be held and my friend finally had to open the floodgates with "Ugh, this is so bad!" Yes, it is. Kudos to your vision Mr. Zombie, but your execution is in dire need of tuning.