Het is altijd leuk om naar de eerste vertoning van een nieuwe film te gaan, op de dag dat hij in première gaat. Mijn filmgekke vrienden en ik deden dat altijd toen we nog studeerden. Lange jaren later is de opwinding er nog steeds. Deze keer was de film die ik bij de eerste vertoning in de stad wilde zien 'Eklavya ser The Royal Bodyguard'. Vidhu Vinod Chopra, de filmmaker die in de hoedanigheid van regisseur of producent 'Parinda', 'Mission Kashmir', 'Parineeta' en de twee prachtige Munna Bhai-films voor ons regisseerde, onthulde zijn nieuwe regisseursprestatie, en ik wilde graag zien wat hem te wachten stond.<br />'Eklavya' Mijn nieuwsgierigheid is al een tijdje geprikkeld door de schitterende rolverdeling van Amitabh Bachchan in de titelrol, samen met de vaste spelers van Chopra, Saif Ali Khan, Sunjay Dutt, de verfijnde Vidya Balan, Boman Irani, Parikshat Sahni, Jackie Shroff, Jimmy Sher Gill, Raima Sen en een elegante cameo van Sharmila Tagore.<br />De film begint met de onmiskenbare stem van Amitabh Bachchan die de legende van Eklavya vertelt uit het hindoeïstische epos de Mahabharata. Eklavya, een kind van onbeduidende antecedenten, wil dolgraag boogschieten leren onder leiding van Dronacharya, de instructeur van de koningen. Dronacharya, die zijn lage afkomst verafschuwt, weigert Eklavya als student te accepteren. Eklavya laat zich niet uit het veld slaan. Hij maakt een van klei gemaakte beeltenis van Dronacharya en oefent daar onophoudelijk mee met het boogschieten. Al snel daarna is Dronacharya onder de indruk van Eklavya's bekwaamheid, die die van zijn prinselijke leerlingen overtreft. Omdat het niet de bedoeling is dat de vaardigheden van deze gewone man zich met die van de vorsten kunnen meten, eist de sluwe Dronacharya een 'dakshina' of lesgeld van Eklavya. _Wat je maar wilt_, antwoordt de toegewijde jongen. _Je rechterduim <0xE2><0x80><0x93> die wil ik als mijn 'dakshina'_, beveelt Dronacharya. Zonder aarzelen snijdt Eklavya de duim af, in de wetenschap dat hij daarmee zijn bekwaamheid in het boogschieten zou verliezen. Het verhaal is bedoeld om het begrip 'dharma' te illustreren, of de vervulling van iemands heilige plicht onder alle omstandigheden, koste wat het kost. Buiten beeld protesteert het kind aan wie Amitabh het verhaal vertelt tegen deze afloop, en zijn schrille stem is de stem van de rede.<br />Amitabh is, net als zijn plichtsgetrouwe naamgenoot Eklavya, de trouwe bediende en lijfwacht van een reeks lagere leden van de koninklijke familie in Rajasthan. Ondanks de tirannieke manier waarop de familie te werk gaat, staat hij hen onwankelbaar bij. De film speelt zich af in het heden, maar deze koninklijke familie bevindt zich nog steeds in een mist van voorbije glorie, aanspraak en onbetwiste macht. Hun voortdurende kwaadaardigheid heeft de inboorlingen rusteloos gemaakt, en de worm staat op het punt om te keren.<br />De onthulling van de koningin-moeder (Sharmila Tagore) op haar sterfbed zet het ietwat barokke, overdadige complot in beweging. De troonopvolger (Saif Ali Khan), die eerder vol walging voor de losbandigheid van zijn familie het vorstendom was ontvlucht, wordt naar huis ontboden voor haar begrafenis. Voordat ze haar laatste adem uitblaast, pent de koningin een brief aan haar zoon, waarin ze de spreekwoordelijke koe bij de horens vat. Deze bekentenis veroorzaakt een domino-effect van kruisen en dubbelen, intriges en contra-intriges.<br />De film ziet eruit en voelt aan als een statig epos, maar Vidhu Vinod Chopra is niet geïnteresseerd in het luxueuze tempo dat met eposen wordt geassocieerd. Zijn benadering heeft iets zakelijks. Er zit geen filosofische ondertoon in de wandaden die dit gezin in deze akelige impasse hebben gebracht. Hij lijkt te zeggen dat het toen, in het verleden, zo was.' Daar is nu geen tijd voor; laten we gewoon kijken hoe hun karmische schulden nu worden ingelost. Stemmen en talloze levendige flashbacks leveren net genoeg onthullende details om de gebeurtenissen die zich in het heden afspelen te kunnen volgen. Het tempo is ademloos, alsof generaties van onrechtvaardigheden uit het verleden niet langer op boetedoening kunnen wachten. Zo nu en dan is er een moment van stilte, dat je graag een paar seconden langer zou willen vasthouden om van de stemming te genieten. Een effectieve scène op de borstwering van het paleis doet denken aan de spookachtige verschijning in Hamlet, en de geestverschijning heeft, hoewel er geen regels zijn om uit te weiden, dezelfde impact.<br />Amitabh Bachchan' De magistrale prestatie van Saif Ali Khan als een man die is geprogrammeerd voor blinde plichtsbetrachting, het plotseling onderscheid moeten maken tussen plicht en rede, overstijgt de dwaasheid van de plot. Hij maakt opnieuw indruk met zijn optreden als de prins met het populistische geweten die in tweestrijd verkeert. In tegenstelling tot 'Parineeta' heeft Vidya Balan hier niet veel te doen, maar ze is waardig en elegant in de paar scènes die ze speelt als de gewone vrouw die verliefd is op een prins. Boman Irani, een acteur met een groot bereik en een grote intelligentie, is een lachebek met zijn heftige buien en zijn schuine ogen die dubbelzinnigheid uitstralen, terwijl Jackie Shroff en Jimmy Sher Gill, als de boosaardige oom en neef, de schurkerij met een mond vol tanden aanhoren. Sunjay Dutt, net terug van zijn Munnabhai-succes, is een welkome aanwezigheid als de rechercheur die weinig geduld heeft voor de anachronismen van leengoederen en verwijfde vorsten. Wat een genoegen om Sharmila Tagore te zien, die ondanks het verstrijken van de jaren haar uiterlijk en charme heeft behouden.<br />'Eklavya' toont een hoogst on-Indiaanse doelmatigheid (in filmtermen althans) en snelheid (slechts 105 minuten) bij het vertellen van het verhaal dat mij deed verlangen naar iets meer van sommige personages. Het zou interessant zijn om te zien hoeveel van de film nog op de vloer van de montagekamer lag <0xE2><0x80><0x93> misschien zitten er nog verwijderde scènes op de dvd. Er wordt toepasselijke muziek gedraaid: er is een eenzame song, waarvan op het scherm slechts een zorgvuldige imitatie te zien is. De cinematografie maakt optimaal gebruik van het prachtige landschap van Rajasthan, met zijn meedogenloze rotsen en door de zon geblakerde zandvlakten. Het is duidelijk dat Vidhu Vinod Chopra een internationaal publiek op het oog heeft voor zijn film, en de enthousiaste steunbetuigingen van mensen als Ralph Fiennes vergroten zijn kansen. Op u, meneer Chopra, en nog meer op u.
It's always fun making it to the first screening of a new film on the very day it opens. My film-crazy friends and I habitually did this in our college days. Long years later, the thrill has not worn off. This time, the film I lined up to watch at its first screening in town is "Eklavya  The Royal Bodyguard". Vidhu Vinod Chopra, the filmmaker who, in the capacity of either director or producer, gave us "Parinda", "Mission Kashmir", "Parineeta", and the two wonderful Munna Bhai movies, was unveiling his new directorial effort, and I was eager to see what lay in store.<br /><br />"Eklavya" boasts a huge cast of eminent actors; how their services would be utilized has piqued my curiosity for some time. The glittering line-up features Amitabh Bachchan in the title role, along with Chopra regulars Saif Ali Khan, Sunjay Dutt, the exquisite Vidya Balan, Boman Irani, Parikshat Sahni, Jackie Shroff, Jimmy Sher Gill, Raima Sen, and an elegant cameo by Sharmila Tagore.<br /><br />The film opens with the unmistakable voice of Amitabh Bachchan narrating the legend of Eklavya from the Hindu epic, the Mahabharata. Eklavya, a child of undistinguished antecedents yearns to study archery under the tutelage of Dronacharya, the instructor of kings. Contemptuous of his low birth, Dronacharya refuses to accept Eklavya as a student. Undeterred, Eklavya builds a clay effigy of Dronacharya and ceaselessly practices archery before it. Soon after, Dronacharya is taken aback by Eklavya's proficiency, which has outstripped that of his princely pupils. As it wouldn't do for this commoner's skills to rival those of the royalty, the crafty Dronacharya demands a "dakshina" or teacher's fee from Eklavya. Whatever you wish, the devoted lad replies. Your right thumb--that is what I want as my "dakshina", commands Dronacharya. Without hesitation, Eklavya slices off the thumb, knowing full well it would end his prowess in archery. The story is meant to illustrate the notion of "dharma" or the fulfillment of one's sacred duty in any circumstance, regardless of cost. Off screen, the child to whom Amitabh recounts the story protests this outcome, and his shrill tones are the voice of reason.<br /><br />Amitabh, like his dutiful namesake Eklavya, is the loyal manservant and bodyguard of a line of minor royalty in Rajasthan. Despite the family's tyrannical ways, he unswervingly stands by them. The film unfolds in the present, but this particular royal family still resides in a fog of past glory, entitlement, and unquestioned power. Their continuing nastiness has made the natives restless, and the worm is about to turn.<br /><br />The Queen Mother's (Sharmila Tagore) deathbed revelation sets the somewhat baroque, overwrought plot in motion. The heir apparent (Saif Ali Khan), who had earlier fled the principality in disgust at the profligate ways of his relatives, is summoned home for her funeral. Before breathing her last, the Queen pens a letter to her son spilling the proverbial beans. This confession causes a domino effect of cross and double cross, intrigue and counter-intrigue.<br /><br />The film has the look and feel of a stately epic, but Vidhu Vinod Chopra is not interested in the luxuriant pace associated with epics. There is a business-like economy in his approach. There is no waxing philosophical about the misdeeds that have brought this family to its present ugly impasse. He appears to say that was then, in the past, there's no time for that; let's simply watch how their karmic debts are collected now. Voice-overs and numerous brisk flashbacks provide just enough expository detail to follow the events unfolding in the present. The pace is breathless, as though generations of past injustices can wait no longer for expiation. Every now and then, there is a moment of stillness, which one wishes would be held a few seconds longer for the mood to be savored. An effective scene on the palace ramparts is reminiscent of the ghostly visitation in "Hamlet", and the wraith, despite no lines to declaim, has similar impact.<br /><br />Amitabh Bachchan's magisterial performance as a man programmed for blind duty, having to suddenly distinguish between obligation and reason transcends the silliness of the plot. Saif Ali Khan impresses yet again; there is maturity and depth in his performance as the conflicted prince with the populist conscience. Unlike "Parineeta", Vidya Balan doesn't have a whole lot to do here, but is dignified and graceful in her few scenes as the commoner in love with a prince. Boman Irani, an actor of sweeping range and intelligence, is a hoot with his hissy fits and sloe-eyed ambiguity, while Jackie Shroff and Jimmy Sher Gill, as the wicked uncle and cousin, handle the villainy with lip-smacking gusto. Sunjay Dutt, fresh off his Munnabhai success, is a welcome presence as the investigating police officer with little patience for the anachronisms of fiefdoms and effete royalty. What a pleasure it is to see Sharmila Tagore, who retains her looks and glamor despite the passage of the years.<br /><br />"Eklavya" displays a most un-Indian efficiency (in film-making terms, at least) and speed (a mere 105 minutes) in telling its tale that had me longing for a little more of some of the characters. It would be interesting to see just how much of the film was left on the editing room floorperhaps the DVD will have the deleted scenes. Music is used appropriately: there is a lone song, of which only a judicious snatch is used on screen. The cinematography makes full use of the gorgeous Rajasthani terrain, with its pitiless crags and sun-scorched sands. Clearly, Vidhu Vinod Chopra has an eye on international audiences for his film, and glowing endorsements from the likes of Ralph Fiennes enhance his chances. Here's to you, Mr. Chopra, and more power to you.