Ik heb net _Forever_ gezien op het filmfestival van Palm Springs, en _Pe Lachaise_ is niet alleen een bijzondere plek in Parijs, maar ook een monumentale plek op Aarde. Deze film stelt ons in staat zowel de directe als de indirecte verbanden te zien die Leven en Dood ons bieden, mochten we ervoor kiezen om ze te zien en te respecteren. Wij zijn Kunst, maar meestal worden de relikwieën van onze stoffelijke zelf beter vertegenwoordigd door onze verhalen, die allemaal zijn gebaseerd op onze ongelooflijk bijzondere ervaringen. 'De democratie van de dood herinnert ons eraan dat de democratie van de dood verrassende en diepgaande banden heeft met allen die leven <0xE2><0x80><0x93> je leeft als je pijn, vreugde, inspiratie en liefde voelt. En misschien is de beste eigenschap van de dood die aan de levenden wordt teruggegeven liefde.'
I have just seen 'Forever' at the Palm Springs Film Festival, and Pere Lachaise is not only a special place in Paris, but a monumental place on Earth. This film allows us to see both the direct and indirect connections that Life and Death provide us, should we choose to see them and respect them. We are Art, but most times the relics of our corporeal selves is better represented by our stories, all informed by our incredibly particular experiences. By balancing the extraordinarily noteworthy inhabitants of Pere Lachaise with the simply extraordinary (and those of us left behind who acknowledge and respect them) 'Forever' reminds us that the democracy of death has startling and profound connections to all who live - you are alive if you feel pain, joy, inspiration, and love. And perhaps Death's best attribute given back to the living is Love.