Dit slecht geschreven korte verhaal voegt niets positiefs toe aan de carrière van Roscoe Arbuckle. Er zijn een paar goede momenten, maar de verhaallijn is zwak en de invalshoek ongeïnspireerd. Arbuckle gebruikt dezelfde presentatiestijl die hij meer dan tien jaar geleden gebruikte, maar zonder de inventieve komedie van die jaren. Het personage van Windy Riley, een onhebbelijke pias die eindeloos opschept, wekt geen sympathie. Een van de weinige mooie momenten is Louise Brooks, die maar al te kort haar soepele spreekstem kan laten horen en danstalent kan ontwikkelen. Maar ze wordt frustrerend genoeg niet gebruikt en zelfs haar gezicht gaat vaak schuil achter een armzalig masker. Het is jammer dat gevallen sterren als Arbuckle die op de lagere school terechtkwamen het niet maakten <0xE2><0x80><0x93> of het niet waren. Met wat ze nog over hadden, konden ze niet veel meer doen.
This poorly scripted short adds nothing positive to Roscoe Arbuckle's career. There are a few good moments, but the storyline is weak, and the direction uninspired. Arbuckle uses the same presentational style he employed more than a decade before, but without the inventive comedy of those years. The character of Windy Riley, an obnoxious buffoon who endlessly boasts, earns no sympathy. One of the few grace notes is Louise Brooks, who all-too-briefly gets to show off her smooth speaking voice and winning dance talent. But she is frustratingly underused and even her face is often hidden by poor blocking. It's too bad that fallen stars like Arbuckle who ended up at the lower-grade Educational Pictures didn't do--or weren't able to do--more with what they had left.