Gezien het feit dat dit boek in 1992 is verschenen, is het niveau van de technologie in dit boek verbazingwekkend. Ik heb dit boek twee keer gezien, het laatste in 1999, en ik sta nog steeds versteld van de dingen die ze met computers kunnen doen. Natuurlijk zijn sommige hackerstechnieken tegenwoordig heel gewoon en ouderwets, maar het is nog steeds indrukwekkend om te zien hoe ze in actie komen.<br />Maar als je het een tweede keer ziet, krijg je een beter inzicht. In die tijd was de gedachte dat een chip de wereld kon beheersen belachelijk, maar nu bijna alles door een microchip wordt bestuurd en het internet overal is, is die gedachte niet zo vergezocht meer.<br />In filmtermen gesproken is dit een van de betere films die zich op computers richten. Er is sprake van degelijk acteerwerk, en hoewel er subplots zijn binnen de hoofdplot, groeien die niet zozeer als wel overweldigen ze de hoofdverhaallijn, die in wezen een groep mannen is die is ingehuurd om de chip te vinden die alles beheerst.
Given that this came out in 1992, the level of technology in it is amazing. I watched this twice, the latest in 1999, and still am amazed at some of the things they can do with computers. Of course, some hacking techniques are commonplace and outdated now, but it is still engrossing to see these acts in action.<br /><br />Watching it a second time gives you a sense of perspective though. Back then, to think that a chip that can control the world was preposterous, but now, with almost everything microchip-controlled, and the ubiquity of the Internet, that thought is not too farfetched.<br /><br />Talking in movie terms, this ranks as one of the better ones that center around computers. There is some solid acting, and though there are sub-plots within the main plot, they do not grow so much so as to overwhelm the main storyline, which is basically a group of men hired to find the chip-that-controls-everything.