Ik moet toegeven dat ik me er al een tijdje op had verheugd om deze film te gaan zien. Ik had er allerlei verhalen over gehoord dat het een groots drama was dat zich afspeelde in New York, na 11 september, en dat het echt betekenis had en een catharsis was voor degenen die ernaar keken. Alleen al het feit dat het voor regisseur Danny Leiner <0xE2><0x80><0x93> ja, de man van Harold en Kumar <0xE2><0x80><0x93> een serieuze dramatische wending was, was genoeg om mijn belangstelling te wekken. Maar uiteindelijk viel de film me echt tegen en afgezien van de talloze verwijzingen naar de afgrijselijke gebeurtenis, hoefde The Great New Wonderful hem niet als achtergrond te hebben. Natuurlijk zijn er een paar heel mooie momenten, maar over het geheel genomen zijn het alleen maar verhalen van wezenloze mensen die door hun zinloze bestaan gaan tot ze de tragedie die ze hebben meegemaakt eindelijk loslaten. Moeten we geloven dat de levens van deze mensen ten goede zijn veranderd toen de schok eenmaal voorbij was? Dat ze zonder 9/11 nog steeds gevangen zouden zitten in nutteloze bestaansvormen die niet in staat zijn zich te bevrijden? Nou, als dat zo is, dan hebben we de wereldwijde tragedies vaker nodig omdat ze de wereld echt aan het denken zetten over het leven en als gevolg daarvan betere mensen worden. Ik zie de grootsheid niet, alleen de uitbuiting van hoe de instorting van de Twin Towers een paar mensen in de stad heeft veranderd en hun leven begrijpelijk heeft gemaakt, omdat ze niet goed genoeg waren om zonder die instorting hun fouten te zien.<br />We krijgen hier een all-star cast, met veel acteurs die ik echt graag zie. Ze doen het zelfs heel goed met wat ze krijgen, en ik kan het niemand kwalijk nemen, behalve dat ze het script hebben gelezen en er toch bij wilden zijn. Maggie Gyllenhaal is geweldig als taartenontwerpster die ontdekt hoe nutteloos haar werk is in een wereld die meer zou moeten betekenen dan een taart van vijfduizend dollar. Judy Greer en Thomas McCarthy zijn fantastisch als man en vrouw die proberen hun professionele en persoonlijke ontberingen te overleven terwijl hun gekwelde kind in een monster verandert. Dit deel is als concept interessant en ik zou het bijna als een eigen film willen zien. Ik bedoel, afgezien van een racistische opmerking van hun zoon, heeft het hele verhaal helemaal niets met 11 september te maken, maar is het gewoon een emotioneel stukje familiestrijd. Zelfs Jim Gaffigan verrast met zijn genuanceerde optreden tegenover Tony Shalhoub. De verstandhouding tussen die twee is geladen en had echt ergens toe kunnen leiden in plaats van weg te kwijnen in een onhandig komische setting en enigszins lachwekkend te eindigen met Shalhoubs sluwe glimlach in de camera. Gelukkig zijn er een paar momenten die helemaal goed uitpakten. Olympia Dukakis is verbazingwekkend als echtgenote die creatief en emotioneel wordt verstikt door haar man en zijn monotone bestaan. Pas als ze een oude vriend uit het verleden ontmoet en ziet hoe goed hij kan lachen en zich om de kleine dingen in het leven bekommert, komt ze weer tot zichzelf en probeert ze haar leven weer te leiden zoals zij dat wil. In het beste deel van de film speelt ze echter twee Indiase lijfwachten die een generaal beschermen die in de stad is voor een reeks toespraken. Sharat Saxena speelt de rol van de gekwelde die zijn woede onderdrukt over alles wat er is gebeurd, maar het is zijn partner, gespeeld door Naseeruddin Shah, die de show steelt. Shah, een door de wol geverfde huisvader, doet alles wat hij kan om de stemming van zijn vriend te verlichten en praat alleen maar over willekeurige dingen die om hen heen gebeuren, hij flirt met de vrouwen die hun pad kruisen en uiteindelijk confronteert hij Saxena met het feit dat 'het leven te kort is, als er al iets is wat we nu allemaal zouden moeten weten'. De conclusie van hun gesprek slaat echt in als een verrassende wending in de gebeurtenissen en wordt de enige reden waarom ik de film aan iedereen zou aanbevelen.
I will admit I had been looking forward to checking out this film for a while now. Hearing stuff about how it was a great character based drama in a post-9/11 New York City and how it really held meaning and was a catharsis for those who watched. Just the fact that it was a serious dramatic turn for director Danny Leiner, yes he of Harold and Kumar fame, was enough to pique my interest. In the end, however, the film really fell flat for me and besides the numerous references to the horrific event, The Great New Wonderful didn't need to have it as a backdrop. Sure there are some really nice moments, but overall it just shows stories of vapid people going through their meaningless existences until they finally let go from the tragedy that hit. Are we to believe that once the shock went away these people's lives changed for the better? that without 9/11 they would still be trapped in useless existences not being able to break free? Well if that is the case, than we need global tragedies more often because they really make the world think about life and become better people as a result. Maybe one needs to be a New Yorker to get the film, but I just didn't see the greatness, just exploitation about how the Twin Towers falling changed a few people in the city and made their lives understandable in its context because they weren't good enough people to see their wrongs without it.<br /><br />We are given an all-star cast here, with many actors that I truly enjoy watching. They even do a pretty good job with what they are given, and I can't really fault any of them besides the fact they read the script and still wanted to be involved. Maggie Gyllenhaal is great as a cake designer discovering the utter uselessness of her job in a world that should mean more than five thousand dollar pastries. Judy Greer and Thomas McCarthy are fantastic as a husband and wife duo trying to survive professional and personal hardship while their troubled child devolves into a monster. This segment is interesting as a concept and I would almost like to see it as its own movie. I mean besides a racial slur from their son, the entire story has nothing to do with 9/11 at all, but just an emotional piece of family struggle. Even Jim Gaffigan surprises with his nuanced performance opposite Tony Shalhoub. The rapport between the two is electric and could have really gone somewhere instead of languishing in an awkwardly comedic setting, ending somewhat laughably with Shalhoub's sly smile into the camera.<br /><br />Thankfully there are a couple moments that worked completely for me. Olympia Dukakis is amazing as a wife who has been creatively and emotionally stifled by her husband and monotonous existence. Only when she meets an old friend from the past and sees how he can laugh and care about the little things in life, does she open up to herself to try again at living her life the way she wants to. The best section of the film, however, contains two Indian bodyguards protecting a General in town for a run of speeches. Sharat Saxena is effective as the troubled one suppressing his anger with everything that has gone on, but it is his partner, played by Naseeruddin Shah who steals the show. A consummate family man, Shah does all he can to lighten the mood of his friend and just speaks about random things going on around them, flirting with the women going in and out of their paths and finally confronting Saxena to get the point across that "life is too short, if anything we should all know that now." The conclusion of their arc really hits home in a surprising turn of events and becomes the only reason I would recommend the film to anyone to see.