Ik heb net de verfilming uit 1967 van Luchino Visconti's roman _De vreemdeling_ (ook wel _De buitenstaander_ genoemd) van Albert Camus bekeken, en ik wil mijn gedachten met jullie delen. Om te beginnen wil ik zeggen dat het een paar jaar geleden is dat ik het boek heb gelezen, maar een recensie van de film die ik heb doorgebladerd voordat ik hem ging kijken, en mijn eigen verrassend grondige herinnering wijzen erop dat Visconti's film een nogal nauw verwante versie is.<br /><br />Het centrale uitgangspunt van _De vreemdeling_ is dat Mersault, een normaal mens, per ongeluk een misdaad pleegt en ogenschijnlijk voor die misdaad wordt gestraft, maar in werkelijkheid voor zijn onvermogen om zich aan te passen aan de absurde samenleving waar hij deel van uitmaakt. Deze maatschappij is er kennelijk op uit om tradities in stand te houden zonder rekening te houden met de verschillen tussen mensen: Meursault is vaak emotieloos wanneer de maatschappij van hem verwacht dat hij het meest emotioneel is.<br />Aan het begin van de film gaat Meursault naar de begrafenis van zijn moeder en lijkt nogal stoïcijns. Later horen we dat hij de dood als een natuurlijk onderdeel van het leven beschouwt; net zoals zij geleefd heeft, moet zij sterven. Voor Meursault zou de rouw om de dood van zijn moeder zoiets zijn als de rouw om een zonsopgang. De relatie tussen Meursault en zijn moeder was op een goede manier geëindigd toen ze nog leefde en er was geen reden voor hem om haar met eer te overladen wanneer ze daar niet langer voordeel van kon hebben. Hij is niet bereid om zich emotioneel voor anderen in te spannen.<br />Vervolgens zien we Meursault een relatie hebben met een aantrekkelijke vrouw van ongeveer zijn eigen leeftijd. De maatschappij verwacht dat deze twee verliefd worden en trouwen; dat is iets waar de vrouw zich nooit druk om maakt. Maar onze held ziet er het nut niet van in: hij vindt het prima om van het gezelschap van deze vrouw te genieten, maar hij heeft geen zin om zich voor de rest van zijn leven aan haar te binden. Het is logisch: waarom zou hij dingen veranderen als het toch al goed gaat? Opnieuw is hij niet bereid om te doen alsof om aan de verwachtingen van de maatschappij te voldoen.<br />De centrale gebeurtenis in de film is de moord die door Meursault wordt gepleegd. Meursaults indiscretie met een jonge vrouw leidt tot een gevecht met de broer van die vrouw en een paar andere mannen. Een van de mannen heeft een mes en Meursaults vriend haalt een pistool te voorschijn: uit angst voor een overhaaste moord neemt hij het pistool van de man af en steekt het in zijn zak. Later loopt hij toevallig weer tegen de man met het mes aan: hij denkt dat hij het mes ziet (het is niet duidelijk of het er echt is of dat het een ander voorwerp is dat de zon weerkaatst) en schiet de man een paar keer neer.<br />Bij zijn proces weigert Meursault opnieuw aan de verwachtingen te voldoen: het kan hem niet schelen wat de rechter of de jury van hem denken. Het proces is volslagen absurd; er wordt meer gezegd over zijn gebrek aan emotie bij de begrafenis van zijn moeder dan over zijn feitelijke misdaad. In wezen staat hij terecht omdat hij een non-conformist is.<br />In de gevangenis zien we dat hij geen spijt heeft van wat hij heeft gedaan, hoewel hij spijt kan hebben van de absurde wereld waarin hij leeft. In feite wordt hij het meest emotioneel wanneer hij zijn tegenpool tegen het lijf loopt: een man die zo opgaat in zijn conformisme dat hij weinig meer is dan een schaduw van een man. Die man is natuurlijk een priester en het is duidelijk dat het verhaal bedoeld is om minachting te tonen voor deze non-denker. De volstrekte absurditeit van een man die de logica schuwt om tegen een logisch denkend mens te preken is bijna te veel voor hen beiden, maar het is de priester die zich uit de cel moet terugtrekken.<br />De Vreemdeling geeft met succes een beeld van de problemen die een logisch denkend mens heeft in een absurde conformistische samenleving die aldus Camus' existentialistische filosofie inkapselt.<br />De film van Visconti is een beetje moeilijk los te zien van de bron; de film heeft een paar briljante ideeën, maar die zijn gewoon overgeschreven. Toch vind ik dat zelfs het met succes overschrijven van die ideeën in een nieuw medium behoorlijk indrukwekkend is. De film doet het ook uitstekend op het gebied van belichting. Iemand zou beslist een aardig essay kunnen schrijven over de belichting in deze film, maar dat zal ik niet doen.' Ik zal je niet verder vervelen met een poging daartoe, ik weet dat dit een beetje lang is. Maar goed, dit was mijn eerste Visconti en ik was behoorlijk onder de indruk. Ik vind het een beetje onverklaarbaar dat veel mensen hier een hekel aan hebben en vinden dat het de ideeën van de roman niet goed weergeeft.
I've just finished watching Luchino Visconti's 1967 adaptation of Albert Camus novel The Stranger (aka The Outsider) and I want to share my thoughts. I'll start by saying that it's been a few years since I read the book but a review of the film I skimmed before watching it and my own surprisingly thorough recollection indicates that Visconti's film is a rather close adaptation.<br /><br />The central premise of The Stranger is that Mersault, a normal man, commits a crime accidentally and is punished ostensibly for that crime but actually for his inability to fit in with the absurd society that he is a part of. This society is apparently bent on upholding traditions with no regard for the differences in individuals: Meursault is often emotionless when society expects him to be most emotional.<br /><br />At the beginning of the film Meursault goes to his mother's funeral and appears rather stoic. We learn later that he sees death as a natural part of life; just as she has lived she must die. For Meursault mourning his mother's death would be like mourning a sunrise. Meursault and his mother's relationship had actually ended on good terms when she was alive and there was no reason for him to heap honors on her when she could no longer benefit from them. Unlike most people, Meursault isn't willing to show off emotionally for others.<br /><br />Next we see Meursault having a relationship with an attractive woman about his own age. Society expects these two to fall in love and get married; this is something that the woman never thinks twice about. Our hero just doesn't see the point, however: he's happy enough to enjoy this woman's company but he doesn't feel like committing himself to her for the rest of his life. It's logical: why should he change things when they are going well already? Once again he isn't willing to pretend in order to conform to society's expectations.<br /><br />The central event in the film is the a murder committed by Meursault. Due to his friend's indiscretion with a young woman Meursault is drawn into a fight with that woman's brother and some other men. One of the men has a knife and Meursault's friend produces a gun: fearing a hasty murder he takes the gun away from the man and sticks it into his pocket. Later, by chance, he runs into the knife wielding man again: he thinks he sees the knife (its ambiguous whether it's actually there or just some other object that reflects the sun) and shoots the man several times.<br /><br />At his trial Meursault once again refuses to conform to expectations: he doesn't care what the judge or jury thinks of him. The trial is utterly absurd; more is said about his lack of emotion at his mother's funeral than his actual crime. Essentially, he is on trial for being a noncomformist.<br /><br />In prison we see that he doesn't regret what he's done though he may regret the absurd world he lives in. In fact he gets most emotional when he runs across his opposite: a man who is so caught up in conformity that he is little more than a shadow of a man. That man is of course a priest and it's obvious that the story is meant to show contempt for this non thinker. The utter absurdity of a man who shuns logic preaching to a logical man is almost too much for both of them but it's the priest who must retreat from the cell.<br /><br />The Stranger successfully portrays the difficulty a logical, self aware man has living in an absurd conformist society thus encapsulating Camus' Existentialist philosophy.<br /><br />Visconti's film is a bit hard to separate from the source; the film has some brilliant ideas but they're just copied over. Still, I think even copying these ideas successfully into a new medium is pretty impressive. The film also does a really excellent job with lighting. Someone could surely write a nice essay about the lighting in this film but I won't bore you further with an attempt to do so, I know this is a bit long. Still, this was my first Visconti and I was pretty impressed. I find it a bit inexplicable that many people dislike this and don't think it expresses the novel's ideas very well.