Ik ben bang dat ik in dit geval uit de pas loop met de publieke opinie.<br />Mijn herinneringen aan de serie zijn grotendeels kritisch. Er was een meer dan eersteklas cast in te zien, die was veroordeeld tot het worstelen met die banale Britse televisietrucs: een ontoereikend budget en een melodramatisch script. Beide zijn veel verlammender dan welk virus ook.<br />Het melodrama is er alleen maar om de tekortkomingen op de financiële afdeling goed te maken. Dus worden we getrakteerd op nodeloos breedsprakige confrontaties en hysterische scheldpartijen.<br />Gezien de budgettaire beperkingen; er zat ongeveer genoeg pit in het idee om door te gaan voor een 6-delige serie. Daarna zou het met eer zijn vergaan. Jammer genoeg kon het zijn waarde behouden en werd het al gauw een soap opera. Misschien moet ik zeggen een soaploze opera, als je bedenkt hoe sjofel en smerig alles en iedereen leek te zijn. Er waren vermoeiende uitweidingen met mensen die op obscure avonturen uitgingen, terwijl verliefde individuen er uiteindelijk achteraan gingen. Deze kruistochten en zoektochten werden de steunpilaren van de serie in zijn latere incarnaties. Zelfs de schepper ervan, Terry Nation, liep stilletjes weg van zijn doodsbed voordat de stekker er eindelijk uit werd getrokken.<br />Nee, ik heb geen dierbare herinneringen aan deze kalkoen. Maar iedereen met een voorliefde voor door ziekte veroorzaakte eind-van-de-beschaving-als-we-het-weten-situaties die je de stuipen op het lijf joegen, kon niet beter doen dan de hand leggen op...' Virus <0xE2><0x80><0x93> The Director's Cut_. Die wordt in Japan gemaakt en heeft een standaardgarantie van 3 jaar van de Nipponese overheid om 'je hoofd in het zand te steken', zoals de Cockneys zeggen. Soms wordt hij op de markt gebracht onder de toepasselijker titel 'Fukkatsu No Hi'. Ik had het zelf niet beter kunnen zeggen.
I'm afraid I'm out of step with popular opinion on this one.<br /><br />My recollections of the series are largely critical. It featured a capable rather than first-rate cast, who were condemned to struggle with those banes of British television: an inadequate budget and a melodramatic script. Both of which are far more debilitating than any virus.<br /><br />The melodrama is there simply to make up for the shortcomings in the finance department. So, we are treated to needlessly verbose confrontations, and hysterical shouting-matches.<br /><br />Given its budgetary constraints; there was about enough mileage in the idea to run for a 6-part serial. After that it might have perished with honours. Unfortunately, it was allowed to outlast its value and quickly descended into a soap opera. Perhaps I should say soap-less opera, considering how scruffy and squalid everyone and every thing seemed to be. There were tiresome digressions with people going away on obscure adventures, whilst lovelorn individuals would eventually go off in pursuit of them. These crusades and searches became the mainstays of the series in its later incarnations. Even its creator, Terry Nation, walked quietly away from its death-bed before the plug was finally pulled. <br /><br />Nope; I have no fond memories of this turkey. But anybody with a penchant for disease-induced end-of-civilisation-as-we-know-it-situations that bore your socks off, could do no better than to get their hands on 'Virus - The Director's Cut'. That's actually made in Japan, and comes with a standard Nipponese 3-year warranty to 'do your 'ead in', as the Cockneys say. Sometimes it's marketed under the more apt title of 'Fukkatsu No Hi'. I couldn't have put it better myself.