Dit heb ik gisteravond op de kabel gezien, slechts 2 dagen nadat ik de laatste film van de gezusters Sprecher had gezien, 13 Conversations About One Thing <0xE2><0x80><0x93> dat was de reden dat ik tot halfdrie's nachts opbleef om ernaar te kijken (lees alsjeblieft mijn recensie van 13 Conversations, die ik gisteren heb gepost). Deze film is lineair <0xE2><0x80><0x93> de ene scène volgt de andere op chronologische wijze <0xE2><0x80><0x93> en daarom niet zo uitdagend voor de kijker als 13 Conversations, maar hij laat wel zijn sporen na (zoals een personage in de film is opgedragen).<br />Schrijver/regisseur Jill Sprecher is uiterst bedreven in het vastleggen van details, en deze gave voor detail is hier volledig aanwezig. De film gaat over angst, lunchtijd, kleinzieligheid, wc-papier, eenzaamheid, elastiekjes, wanhoop, paperclips, vriendschap, potloden, wanhoop, cocktailgarnituur, woede <0xE2><0x80><0x93> regelrechte woede, eigenlijk <0xE2><0x80><0x93> omdat ze gemarginaliseerd werd door de illusie van de maatschappij <0xE2><0x80><0x93> en nog veel meer. Toni Collettes gezicht staat me nog helder voor de geest: haar doodsbange ogen, waarin ik het verkeerde zou kunnen zeggen of doen, haar verrukking omdat ze zich verbonden voelde met haar 3 collega's van de uitzendbureaus (en vooral, toen ik haar neus zag rimpelen zoals hij doet als ze glimlacht), de wanhoop toen ze zag hoe hun band werd vernietigd door ellendige maar onvermijdelijke kantoorpolitiek en angst.<br />'Het is maar een klein stukje van het leven, Klokkenkijkers, maar het is genoeg.' Het is een belangrijke schijf, een schijf waar iedereen die ooit in contact is geweest met iemand op een dagelijkse, op geld beluste basis, zich iets bij kan voorstellen. Als je ooit een baan hebt gehad, wil ik maar zeggen, dan zie je jezelf in elk geval weerspiegeld in een aantal van deze nauwgezette details.
I saw this on cable last night, just 2 days after seeing the Sprecher sisters' latest film, 13 Conversations About One Thing - that was the reason I stayed up til 2:30 a.m. to watch it, in fact (please read my review of 13 Conversations, posted yesterday). This film is linear - one scene following the other chronologically - and therefore not as challenging to the viewer as 13 Conversations, but it does leave its mark (as one character in the movie has been told to do). <br /><br />Writer/Director Jill Sprecher is extremely adept in nailing down specifics, and this gift for detail is in full evidence here. The film is about fear, lunch hours, pettiness, toilet paper, loneliness, rubber band balls, despair, paper clips, friendship, pencils, desperation, cocktail garnishes, anger - downright fury, actually - at being marginalized by the illusion of society - and much more. Toni Collette's face is still in my memory - her terrified-to-do-or-say-the-wrong-thing rabbit eyes, her rapture at feeling connected to her 3 fellow temp workers (and specifically, seeing her nose crinkle the way it does when she smiles), the desolation of seeing their bond destroyed by wretched but inevitable bone-chilling office politics and fear. <br /><br />It's a small slice of life, Clockwatchers, but it's an important slice, one that anyone who has ever interacted with anyone on a daily, money-driven basis can relate to. If you've ever held a job, I'm saying, you will see yourself mirrored in at least some of these meticulous details.