Ik weet nog dat ik helemaal weg was van deze film, dat ik hem een paar keer heb gezien toen hij nog in de bioscopen draaide, in 1982. De maker, Robert Benton, gaf destijds openlijk toe dat hij dit als een eerbetoon aan Hitchcock had bedoeld, en daar is hij grotendeels in geslaagd, tot en met de koele, mysterieuze, blonde vrouw met een problematisch verleden en de rechercheur die zich tot haar aangetrokken voelt, en het balletachtige, doelbewuste ijsberen dat de spanning en spanning bijna perfect accentueert. In tegenstelling tot Hitchcock is deze film puur serieus, met nauwelijks een moment van lichtheid, wat helaas iets minder dan 'leuk' betekent. Hitchcock gebruikte altijd humor, hoe duister die ook mocht zijn, omdat hij inzag dat ook humor de spanning kan verhogen door mensen op het verkeerde been te zetten. Deze film zou rijker aan dat gevoel zijn, maar het blijft een goed, solide mysterie. Zoals ik al zei, is het verhaal puur Hitchcock: er vindt een moord plaats en een koele, mysterieuze blondine (Streep) is misschien de hoofdverdachte, iets wat rechercheur Scheider van de New Yorkse politie naar haar toe trekt. Een van de opmerkingen hier luidde: 'Ze maken ze tegenwoordig niet meer zo chic', en hij had volkomen gelijk: te oordelen naar de beheerste, ingetogen vertolking van Streep (geen accent, maar misschien mooier dan in elke andere film die ze maakte). Ze heeft het gedaan; ze lijkt bijna op die vrouwen op een schilderij uit de Hollandse Renaissance, waarbij ze de 'romantische' voorstelling van Scheider in evenwicht houdt met de lieflijke, gedempte tinten blauw, bruin, grijs en zwart van zijn filmografie. Er zijn een behoorlijk aantal schokken en ook een bevredigende afsluiting. Als er één foutje in de film zit, dan is het, zoals een van de gebruikers al opmerkte, hoe weinig het script is <0xE2><0x80><0x93> het is bijna een rookwolkje! Een ander vroeg of we echt nog een eerbetoon aan Hitchcock nodig hadden, aangezien De Palma dat al jaren doet; maar één blik op De Palma's films en deze film en het verschil is dag en nacht: De Palma' De films van Hitchcock, die je bijna een Hyper-Hitchcock zou kunnen noemen, zijn voor de regisseurs bijna té grappig en slaafs, terwijl Bentons film de koele gereserveerdheid, bijna afstandelijkheid, van zijn geraffineerde New Yorkse setting uitstraalt. Hitchcock was de onbetwiste meester van de thriller en dat is hij tot op de dag van vandaag gebleven; het is geweldig om andere, moderne regisseurs te zien worstelen met de verloren gegane kunst van de stijlvolle thriller/mysterie. 'Still of the Night' is beslist de moeite van het ontdekken waard, ongeacht de kleine gebreken.
I remember being entirely taken with this film, seeing it several times when it was originally in theaters, way back in '82. Its creator, Robert Benton, freely admitted at the time that he intended this to be an homage to Hitchcock, and he's largely succeeded, right down to the cool, mysterious blonde female with a troubled past and the detective who is drawn to her, and the balletic, deliberate pacing that accentuates the suspense and tension, almost to a fault. Unlike Hitchcock, this film is strictly serious business, with nary a moment of lightness, which, alas, means something less than 'fun'. Hitchcock ALWAYS utilized humor, no matter how dark it may have been, recognizing that it, too, can actually heighten the suspense by putting people off their guard. This film would be richer for that sense but still it remains a good, solid mystery. As I've said, the story is pure Hitchcock: a murder takes place and a cool, mysterious blonde (Streep) may be the prime suspect, something that draws New York City detective Scheider towards her. One comment here said, "They don't make 'em classy like this anymore" and he couldn't be more right: from the restrained, low-key performance of Streep (accent-free but looking perhaps more beautiful here than in any other film she's done; she nearly resembles those women in a Dutch Renaissance painting), balancing the "livelier" performance of Scheider, to the lovely muted blues, browns, greys and blacks of its cinematography. There are a fair number of jolts and a satisfactory wrap-up, too. If there is any one fault with the film, it is, as one user has already commented, how slight the script is - it's nearly a puff of smoke! Another asked if we really needed ANOTHER homage to Hitchcock since De Palma's been doing it for years; however, one look at De Palma's films and THIS film and the difference is night and day: De Palma's films, which could be considered almost a Hyper-Hitchcock, are almost TOO jokey and slavish to its directors flights of fancy, while Benton's film exhibits the cool reserve, almost detachment, of its sophisticated New York settings. Hitchcock was THE undisputed master of thrillers and remains so to this day; it's wonderful to see other, modern directors try their hand at the lost art of the classy thriller/mystery. "Still of the Night" is definitely worth discovering, no matter its minor faults.