Ik zou graag willen beginnen met te zeggen dat James Dean een acteur was die zijn einde vond voordat wij, als bioscoopbezoekers, volledig op de hoogte waren van zijn talent en zijn werk. De korte drie films waaraan hij zich wijdde waren niet genoeg voor mijn smaakpapillen, en ik denk dat de meerderheid van de filmliefhebbers het daar hartgrondig mee eens zou zijn, maar toch zou ik willen zeggen dat degenen die op zoek zijn naar de kennis van James Dean, de waarheid achter zijn leven en zijn toewijding aan zijn jeugdigheid deze afschuwelijke film niet (herhaal: niet) zouden moeten zien. Ik besef dat dit een tv-film was die niet de risico's kon nemen die de meeste grote budgetfilms dat wel konden, maar ik besefte niet dat...' Wat deze film zo vreemd maakte, was dat hij zo sterk begon met een gedetailleerde scène waarin Dean vertelde hoe verknocht hij was aan zijn vak, maar dat het daarna alleen maar bergafwaarts ging met het vermijden van details en de klassieke, uit de duim gezogen 'gefundeerde gis'-techniek. Van het bizarre verhaal tot het devalueren van het acteerwerk van het begin tot het eind probeerde James Dean Dean tot leven te wekken, maar helaas bracht hij Dean alleen maar weer in een afgrijselijk auto-ongeluk.<br />Hoewel ik boven mijn teleurstelling over het acteerwerk uit sprak, was het niet zozeer de stijl van acteren, als wel het gebrek aan opwinding. Dean werd gespeeld door de egoïstische schurk van Spiderman (die per se de naam van zijn vader wilde redden), James Franco. Terwijl ik het gevoel had dat hij de vermetelheid van Dean had weten te vangen, en ook die kleinere details, maar hij was Dean niet. Voor mij waren er scènes die aanvoelden alsof Franco Dustin Hoffmans Rain Man-imitatie/karakter had toegevoegd. Hij was niet origineel, hij was niet charismatisch genoeg, en het feit dat Franco een Golden Globe had gewonnen, was volkomen onterecht. Hij speelde de rol, maar bouwde het personage niet op, en na alles wat er was gebeurd had ik nog steeds die onheilspellende gedachte die Rydell me aan het eind had gegeven, de 'onderbouwde gissing' die de film volledig had ontmaskerd, maar dat is een ander verhaal. Sam Gould in de rol van Martin Landau was zo'n vergeten figuur dat ik het niet prettig vond dat Landau zo'n kleine rol in het verhaal speelde dat hij uiteindelijk helemaal vergeten was. Je zou kunnen zeggen dat bijna alle secundaire personages vergeten waren in die zin dat je ze letterlijk zou missen als je met je ogen knipperde. Regisseur Rydell was zo opgewonden over het feit dat er een biopic over Dean in zijn filmrepertoire zat dat het hem niet leek te kunnen schelen dat Dean was gebaseerd op de mensen om hem heen. Landau, Kazan en zelfs Angeli leken niet te passen (of zich zelfs maar te herinneren) bij wat deze film moest zijn. Wat ik wilde zien <0xE2><0x80><0x93> en wat deze film nodig had om een cruciale biopic over James Dean te worden <0xE2><0x80><0x93> was een fundering die gebaseerd was op sterke, ondersteunende personages die bijdroegen aan het gedestabiliseerde leven dat Dean leidde. Het enige wat ik van de betrokken acteurs zag, was een lichte beweging van hun handen, af en toe een vleugje emotie, en een kleine overgang naar het leven van Dean <0xE2><0x80><0x93> niets waar je een berg op kon bouwen. Ik denk dat dat de reden is waarom het einde van de film zo zinloos was. We waren niet geschokt of verrast door het einde, want op dat moment in de film kon het ons gewoon niet meer schelen dat de apathie was ingetreden, en we waren met stomheid geslagen dat we daar weerstand aan moesten bieden. Ten slotte zou ik willen zeggen dat als je een 'gemaakt-voor-tv'-film maakt, het niet nodig is die het karakter van een 'gemaakt-voor-tv'-film te geven. In feite doen de meeste films die verder gaan dan dat punt het heel goed (d.w.z. zie een paar van Stephen Kings miniseries), maar voor James Dean voelde het gehaast, snel en volledig onderontwikkeld. Ik heb het al over het acteerwerk gehad, maar het verhaal, dat deze acteurs omringt, was net zo zwak. Niets werkte, niets was opwindend, niets was om van te watertanden, in feite hadden we een paar onbekende acteurs die het weinige deden dat ze zich konden veroorloven om hun huidige huurcheques te betalen. Hoe g<0xC3><0xAA>nant is dat, vooral voor de Dean-nalatenschap? We hadden kracht, macht, drama en menselijkheid tegelijk nodig, maar in plaats daarvan vonden we alleen maar een oppervlakkige acteur die een zwakke imitatie deed (als je het al zo kon noemen). Niet dat ik het einde echt kon verraden, maar er leken ongeveer twee uur te ontbreken van de climax tussen Dean en zijn vader en de iconische crash. De crash was niet eens de film waard waarop hij was afgedrukt. Trage film met een willekeurige onbekende op de passagiersstoel (niet onbekend, maar nogmaals, bij gebrek aan ontwikkeling) <0xE2><0x80><0x93> waren die technieken aan het eind van de jaren tachtig dan niet onder de knie en vergeten? Nadat ik deze film had gezien, voelde ik me bedrogen, want ik ben dol op Deans films. De film gaat over Deans werk en wat hij vertegenwoordigde in Hollywood, maar deze film laat daar niets van zien.<br />Over het geheel genomen vond ik dit een van de slechtste biopics die ik ooit heb gezien. Hij was oppervlakkig, respectloos en tot het eind toe zinloos, omdat je wegloopt met minder kennis over Dean dan je had toen je begon. Niets in deze film is gestold, niet alleen door het slechte acteerwerk maar ook door het onderontwikkelde (dat is een woord dat ik te vaak gebruik en niet schrander genoeg is) verhaal dat zichzelf volledig ontmaskert als de aftiteling begint met de woorden: 'Het grootste deel van deze film was gebaseerd op feiten... sommige waren een gefundeerde gissing.' Wie maakt er nou zo'n film? Stel je voor dat je een werkstuk inlevert met de zin onderaan: 'Ik kon niet alle feiten correct krijgen, dus ik heb het meeste ervan gegokt' <0xE2><0x80><0x93> zou de professor je werkstuk dan wel accepteren? Ik denk niet dat hij mijn vriend is, en daarom kan ik deze film niet accepteren als een 'echte' biografie van James Dean. Deze film zou uit het archief moeten worden verwijderd. Het spijt me dat meneer Dean deze film niet als jouw nalatenschap zou mogen beschouwen.
I would like to begin by truly saying that James Dean was an actor that met his end before we, as cinema watchers, were fully about to appreciate his talent as well as full body of work. The short three films that he devoted himself to wasn't enough for my taste buds, and I think the majority of film aficionados would heartily agree  yet I would have to say that those seeking the knowledge of James Dean, the truth behind his life and his devotion to youthfulness  should not (repeat NOT) watch this horrid film. I realize that this was a made-for-TV film that couldn't take the risks that most major budget films could, but I didn't realize that "consecutive sentences and structured storytelling" needed a big budget to complete. What made this film strange was that it began so strongly with a detailed scene about how devoted Dean was to his trade, but after that, it just went further downhill by avoiding details and the classic cop-out "educated guess" technique. From outlandish storytelling to depreciating acting from the beginning to the end, James Dean attempted to bring Dean to life, but sadly, just drove Dean into another devastatingly horrid car crash.<br /><br />While I did mention above my disappointment with the acting, it wasn't so much the style of acting, just the lack of excitement. Dean was played by Spiderman's egotistical villain (hell-bent on saving his father's name), James Franco. While I feel he captured the audacity of Dean, as well as those smaller details, but he wasn't Dean. To me, there were scenes that felt as if Franco was adding onto Dustin Hoffman's Rain Man impression/character. He wasn't original, he wasn't charismatic enough, and the Franco's win of a Golden Globe was completely uncalled for. He played the part, but didn't build the character, and after all of it I still had the looming thought that Rydell left me with at the very end  the "educated guess" which completely debunked the film  but that is another story. Sam Gould playing Martin Landau was completely forgettable and I disliked the fact that Landau was such a small part to the story, in fact, by the end, he was forgotten about entirely. One could say that nearly all the secondary characters were forgettable in the sense that if you blinked, you would literally miss them. Director Rydell was so excited about having a biopic about Dean in his repertoire of films that he didn't seem to care that Dean was built upon the people surrounding him. Landau, Kazan, and even Angeli didn't seem to match (or even remember) up to what this film needed to be. What I wanted to see, and what this film needed to be a pivotal biopic about James Dean, were a foundation based around strong supporting characters adding to the destabilized life that Dean lead. All I witnessed from the actors involved were a slight movement of their hands, an occasional bit of emotion, and a small segway into the life of Dean  nothing that one could build a mountain upon. I believe this is why the film's ending was so futile. We weren't shocked or surprised by the ending, because by that point in the film we just didn't care  apathy had set in, and we were dumbstruck to resist it.<br /><br />Finally, I would like to say that when you are making a "made-for-TV" movie, there is no need to give it the feel of a "made-for-TV" movie. In fact, most of the films that go beyond that point do very well (i.e. see some of Stephen King's miniseries), but for James Dean it felt rushed, fast, and completely underdeveloped. I have already mentioned about the acting, but the story, which surrounds these actors, was just as weak. Nothing worked, nothing was exciting, nothing was jaw-dropping at all, basically, we had a couple of unknown actors doing what little they could to afford their current rent checks. How embarrassing is that  especially for the Dean estate? We needed force, power, drama, and humanity all rolled into one, but instead we just found a shallow actor doing a weak impersonation (if one could even call it that). Not that I could really give away the ending, but there seemed to be about two hours missing from the climax between Dean and his father and the iconic crash. The crash wasn't even worth the film it was printed on. Slow motion drama with a random unknown in the passenger side (not unknown, but again, lacking the development)  weren't these techniques mastered and forgotten about in the late 80s? After watching this film I felt cheated, because I love Dean's body of work and what he represented in Hollywood, but this film captured nothing of the sort.<br /><br />Overall, I thought this was one of the worst biopics that I have seen in my time of watching films. It was shallow, disrespectful, and pointless to the end because you walk away knowing less about Dean than when you started. Nothing congealed in this film because of both the shabby acting as well as the under-developed (which is a word I used too many times and is not shrew enough) story which completely debunks itself as the final credits roll by using the lines, "Most of this film was based on fact... some was an educated guess." Who ends a film like this? Imagine turning in a term paper with the phrase at the bottom, "I couldn't get all the facts correct, so I guessed on most of it"  would the Professor accept your paper? I think not my friend, which is why I cannot accept this film as a "real" biography of James Dean. This one should be stricken from the record books. I am sorry Mr. Dean  this film is not what should remain as your legacy.<br /><br />Grade: * out of *****