Wat een verbijsterende hoeveelheid werk heeft Wes Anderson gemaakt. Ik zal eerlijk zijn, toen ik de eerste beelden van deze film zag, was ik bang dat Anderson misschien de weg was ingeslagen van zoveel andere regisseurs die hun naam in Hollywood hebben gevestigd. Kunst wordt vervangen door geld, dat weer wordt vervangen door boze fans. Ik zag de computerbeelden en het zweet brak me aan alle kanten uit van de zenuwen. Zal hij de humor van Bottle Rocket, de duisternis van Rushmore en de verbondenheid van het geheel met The Royal Tennanbaums kunnen voortzetten? Nou, mensen, ik ben hier om aan te kondigen dat hij het geld uit Hollywood heeft aangenomen en niet al te ver van zijn oorspronkelijke koers is afgeweken. 's werkt als een heel droge martini. Zijn humor, het intelligentste werk dat ik in lange tijd heb gezien, is als de vloeistof zelf: hij creëert een krachtige textuur terwijl hij er een sterke emotionele stoot in stopt. De olijven zijn de acteurs, die net iets extra's geven om op te knabbelen terwijl je van de hele drank geniet. Voeg die elementen samen, de drank en de olijven, en je hebt The Life Aquatic met Steve Zissou.<br />Om te beginnen zou deze film niet hebben gewerkt als niemand anders de hoofdrol had gespeeld dan Bill Murray. Zijn vermogen om zich in te houden en ons tegelijkertijd de emotionele stress te bezorgen van een eerste keer vader te zijn en zijn beste vriend los te laten, is Oscar waardig. Hij is de perfecte gids voor onze reis, met zijn deskundige lach en zijn meelevende ogen die lijken te roepen: 'Alles komt goed'. Hij is brutaal en soepel als zowel de kapitein van het schip als de vader die de kneepjes van het vaderschap leert. Zijn vermogen om zijn tekst goed over te brengen was van doorslaggevend belang en hij deed het op het juiste moment, waardoor we aan het eind van de film verliefd op hem werden. Zijn verbazingwekkende optredens zijn het werk van alle andere betrokkenen. Willem Dafoe bewijst dat hij elke rol, groot of klein, aankan en dat hij er iets heel gedenkwaardigs van kan maken. De rol van Huston heeft de show bijna van Murray gestolen. Haar veelzijdige karakter gaf ons precies de afleiding die we nodig hadden om de kracht van de vader-zoonrelatie te zien. Haar grillen voeren ons tot diep in de menselijke ziel en geven ons een moederperspectief op deze missie. Het is een prachtige tegenhanger van Murrays passieve/agressieve vaderfiguur. Goldblum begint al snel een van mijn favoriete acteurs te worden, terwijl Huston bewijst dat ze nog steeds talent heeft. Beide mannen moeten meer werk gaan doen. De rest van de cast bestaat uit eclectische acteurs, van de hilarische 'internisten' tot de melancholieke liedjes van David Bowie (kijk of je ze kunt vinden!). Zelfs Noah Taylor (van de Vanilla Sky-beroemdheid) leverde een verbluffende prestatie. De spelers spelen prachtig met elkaar en geven ons een paar van de beste voorstellingen van het jaar.<br />Ik geef toe dat Andersons komische verhaal je een droge smaak in je mond zal bezorgen, maar voor mij was het een geweldige ervaring. Zijn humor is droog, zijn films zijn droog, maar dat is wat hem anders maakt dan anderen op zijn terrein. Hij geeft ons die lange pauzes en obscure verwijzingen die je dwingen na te denken of frustratie op te wekken omdat je niet begrijpt wat hij bedoelt. Ik ben opgegroeid met zijn films sinds ik Bottle Rocket heb gezien, en ik hou van de manier waarop deze man creëert. Een van mijn favoriete zinnen en scènes in deze film, die ik bij iedereen heb aangeprezen als de belichaming van een Anderson-film, is wanneer Zissou Ned voor het eerst meeneemt naar het eiland en Eleanor tegen Steve zegt dat een van zijn katten is doodgegaan. Na wat gekibbel vraagt Ned wat voor soort kat het was. Zissou antwoordt: 'Wat maakt dat nou uit. Een cyperse, denk ik', wat eerst niet grappig is, maar dan besef je dat hij alleen maar Siamese katten op het eiland heeft, waardoor ik alleen maar harder ga lachen. Dat is Wes Anderson-humor, en het werkt perfect voor mij. Zijn vermogen om deze uitdagende personages te creëren en ze in situaties te brengen die ik nooit had zien aankomen (de 'piraten') Het was geweldig om te zien hoe Wes Anderson de film in scène zette. Het voelde alsof hij zijn crew elke dag met andere problemen opzadelde, die op hun beurt weer een deel van het beste werk ooit produceerden. Alleen Wes Anderson kon schoonheid scheppen uit chaos.<br />Mijn angst voor de cgi verdween onmiddellijk toen ik zag dat Anderson de techniek gebruikte om een paar van de meest fantasievolle schepsels te creëren die ooit in de zee op de loer hadden gelegen. Hij gebruikte de techniek niet als middelpunt van de film (tot het eind) en gebruikte hem slechts sporadisch, zodat het niet echt voelde alsof hij werd gebruikt. De schepsels die hij schiep, zijn zo brutaal en kleurrijk dat hij ze vaardig gebruikt om het leven van Zissou, dat met de dag donkerder lijkt te worden, te bestrijden. Door dit contrast kon ik dieper in Murrays karakter kijken en hem tijdens de hele film steunen.<br />Al met al was ik erg onder de indruk. Ik weet dat niet veel mensen net zo van deze film hebben genoten als van zijn vorige werken, maar voor mij was het een nieuw hoofdstuk met een steracteur. Anderson verandert langzaam het gezicht van de film, en binnenkort zullen anderen proberen zijn prijswinnende stem te herscheppen, maar dat zal niet lukken. Deze man zit in hetzelfde schuitje als Gondry, Coppola, Jonez en Kaufman. Dit zijn de fantasierijke denkers van Hollywood, die voortdurend de mal doorbreken en de deuren openen naar nieuwe mogelijkheden.<br />**** cijfer: *** uit van *******.
What a stunning body of work Wes Anderson has created. I will be honest, when I first saw the previews to this film I was worried that Anderson may have gone the way of so many other directors who have developed their name in Hollywood. Art is replaced by money, which is replaced by angry fans. I saw the CGI fish and began to feel a sweat break with nervousness. Will he be able to continue the humor from Bottle Rocket, the darkness of Rushmore, as well as the ensemble connectedness from The Royal Tennanbaums? Well, folks, I am here to announce that he has taken the Hollywood money and has not veered too far off his signature course. I always imagine Anderson's work as a very dry martini. His humor, the most intelligent work I have seen in a long time, is like the liquid itself, creating this bold texture while packing a powerful emotional punch. The olives are the cast, giving just some extra to nibble on while you enjoy the entire drink. Place these elements together, the drink and olives, and you have The Life Aquatic with Steve Zissou.<br /><br />To begin with, this film would not have worked without anyone else in the lead than Bill Murray. His ability to contain himself while also giving us the emotional stress of being a first-time dad as well as loosing his best friend is Oscar worthy. He is the perfect guide for our trip, giving us that knowledgeable laugh as well as those sympathetic eyes that seem to shout, "Everything will work out". He is bold and smooth as both the Captain of the vessel as well as learning the tricks of being a father. His ability to deliver his lines was both crucial and beautifully timed giving us just enough to make us fall in love with him by the end of the film. Coupled with his amazing performances is the work of everyone else involved. Willem Dafoe proves that he can handle any role, big or small, and make it very memorable. My favorite character during this voyage was Cate Blanchett's role that nearly stole the show from Murray. Her multi-depth character gave us just the distraction that we needed to see the power of the father/son relationship. Her quirks take us deep into the human soul and give us a mother's perspective to this mission. It is a beautiful counter to Murray's passive/aggressive father figure. Goldblum is quickly becoming a favorite actor of mine, while Huston proves that she still has the ability inside of her. Both of these guys need to see more work. The rest of the eclectic cast ranges from the hilarious "interns" to the melancholy songs of David Bowie (see if you can spot them!). Even Noah Taylor (of Vanilla Sky fame) turned out a stunning performance. The cast shines through beautifully, playing off each other, giving us some of the best performances of the year.<br /><br />I will admit, Anderson's comic narrative will leave this dry taste in your mouth, but for me it was a great experience. His humor is dry, his films are dry, but that is what makes him different than others in his field. He gives us those long pauses and obscure references that will either force you to think or create frustration because you do not understand his meaning. I have grown up on his films since seeing Bottle Rocket, and I love the way this man creates. One of my favorite lines and scenes in this film that I have raved to everyone as the epitome of an Anderson film was when Zissou first takes Ned to the island and Eleanor tells Steve that one of his cats died. After some banter, Ned asks what type of cat it was. Zissou replies "Who cares. A tabby I think" which isn't funny at first, but then you realize that all he has on the island are Siamese cats, which only make me laugh harder in my seat. That is Wes Anderson humor, and it works perfectly for me. His ability to create these challenging characters and put them in situations that I never saw coming (the "pirates" scene being one of them) was outstanding. It felt as if he was throwing his crew into different troubles daily who in turn produced some of the best work ever. Only Wes Anderson could create beauty out of chaos.<br /><br />My fear of the CGI was muted immediately when I saw that Anderson used the technique to create some of the most imaginative creatures ever to lurk in the sea impressed me. He didn't use it as a central focus of the film (until the end), and used it sporadically so that it really didn't feel as if it was being used. The creatures that he created are so bold and colorful that skillfully he uses them to counter the life of Zissou, which seems be getting darker by the day. This contrast allowed me to see deeper into Murray's character and root for his misadventures throughout the entire film.<br /><br />Overall, I was very impressed. I know that not many enjoyed this picture as much as his previous works, but for me it was a fresh chapter with a stellar cast. Anderson is slowly changing the face of cinema, and soon others will follow trying to recreate his award winning voice, but will not succeed. This man is in the same boat as Gondry, Coppola, Jonez, and Kaufman. These are the imaginative thinkers of Hollywood that continually break the mold and open the doors to new possibilities.<br /><br />Grade: ***** out of *****