Het meest gerijpte werk van regisseur Todd Solondz tot nu toe is waarschijnlijk _Verhalen vertellen_, dat in twee delen is gesplitst <0xE2><0x80><0x93> _beroepsmatig_ en _non-beroepsmatig_ <0xE2><0x80><0x93> en toch zijn beide gebaseerd op soortgelijke thema's, die vragen oproepen over wat wij de werkelijkheid noemen als het gaat om vooroordelen en taboes. Terwijl Solondz' werk in eerdere films (zoals _beroepsmatig_ ) alleen maar controversieel was, geeft hij in deze film nauwkeuriger en amusanter blijk van zijn kritiek op de politieke correctheid. Hij toont belachelijke houdingen uit naam van de politieke correctheid, of het nu gaat om de student met een afschuwelijk opstel die bijna aan de kritiek ontkomt omdat hij hersenverlamming heeft, of om een zwarte leraar die ongestraft een perverseling kan zijn omdat zijn slachtoffer geen racisme in zijn hoofd wil hebben. Niets is heilig: ook de joden en de holocaust komen aan bod voor een genadeloos onderzoek. Maar een deel van de film gaat over het verhaal van een fascistische documentaire die wordt gemaakt binnen het hoofdverhaal, door een exploiterende, verknipte filmmaker die zijn eigen ding wil doen in naam van de kunst, dus in die zin keert Verhalen vertellen zich zelfs tegen zichzelf en trekt het de geldigheid in twijfel van het gebruik van het onderwerp dat het doet. Een controversiële, waardige en zeer onderhoudende film die je vermogen om een moreel oordeel te vellen binnen een overtuigend coherent kader op de proef stelt.
Probably Director Todd Solondz' most mature work to date, Storytelling is split into two parts `Fiction' and `Non-Fiction' - yet similar themes underlie both and pose questions about what we call reality when it comes to prejudice and taboo subjects. Whilst in previous attempts (such as `Happiness') Solondz' work has merely been controversial, in this film he berates political correctness more accurately and more entertainingly. It exposes ridiculous attitudes in the name of political correctness, whether it is the student with an awful essay who almost escapes criticism because he has cerebral palsy, or a black teacher who gets away with being a pervert because his victim doesn't want to entertain thoughts of racism. Nothing is sacred: Jews and the Holocaust also come in for merciless examination. But part of the film involves the story of a `documentary' being made within the main story, by an exploitative screwed up filmmaker who wants to do his own thing in the name of art, so in this sense, Storytelling even turns on itself and questions the validity of using the subject matter that it does. A controversial, worthy, and very entertaining film that stretches your ability to make moral judgements within a convincingly coherent framework.