'Sukiyaki Western Django' heeft een vrij letterlijke naam, ook al lijkt die nogal maf voor degenen die niet bekend zijn met het genre. De naam is eenvoudig:'sukiyaki' is een traditioneel Japans gerecht (dat in de categorie'spaghetti' valt), 'western' verwijst naar het genre, en 'Django' verwijst naar de gimmick van een B-filmserie van westerns uit de jaren zeventig, waar de film voortdurend naar verwijst. De naam betekent dus letterlijk dat het een Japanse B-film is, Spaghetti Western.<br />Miike put inspiratie uit bijna alles hier: de klassieke westerns van Clint Eastwood, de animatieserie 'Cowboy Bebop', slashers uit B-films (en natuurlijk de afschuwelijke cultserie 'Django'), Kurosawa's 'Yojimbo', het oude Japanse verhaal van 'The Tale of Heike' enzovoort. Quentin Tarantino heeft ook een kleine bijrol in de film.<br />En uiteindelijk is het best vermakelijk. De film is helemaal in het Engels, of eigenlijk moet ik zeggen 'Engrish', en wordt gespeeld door Japanse acteurs. Het resultaat is maf en grappig en soms gewoon niet te volgen. Maar het concept is best origineel en charmant, en ik vraag me af of Miike niet ook een samoeraifilm zou willen maken met alleen maar Amerikanen die gebroken Japans spreken. En hoe sterk de personages ook kunnen inspelen op hun accent, sommige van hun gezichtsuitdrukkingen zijn echt fantastisch (mijn favoriet was die van de man in de rijstwagen die de staven dynamiet pakt!). De film is eigenlijk best leuk om de hele tijd naar te kijken. De set en de kostuums zijn best aardig voor een onafhankelijke film, hoewel een groot deel van het interieur me vaak deed denken aan de voedselketen van de Verenigde Staten, 'Cracker Barrel'. Haha! Ik bedoel alleen maar dat de saloons en alles een beetje... schoon waren. De actie is een combinatie van echt ontzagwekkend en met opzet verschrikkelijk, hoewel de vuurgevechten best leuk zijn om te zien en er een paar behoorlijk originele momenten zijn met kruisbogen en computereffecten. Bovendien speelt Miike graag met verwachtingen en verwachtingen van het publiek, dus bereid je voor op een aantal off-tempo actiescènes die aan het bizarre grenzen. En alle kenmerken van Miike zijn hier aanwezig: over-de-top manga-achtige gewelddadigheid, een combinatie van afschuwelijk en uitstekend acteerwerk, kritische bespiegelingen over ridderlijkheid, een vreemd uitgerekt dansnummer dat nergens iets mee te maken heeft, voornoemde opzettelijk onregelmatige tempowisselingen, schitterende cinematografie en goed in elkaar gezette decors.<br />Ik had echt graag wat diepere karakterontwikkeling gezien. De hoofdpersonen leken allemaal zo op elkaar en vertelden zulke vergelijkbare achtergrondverhalen dat het tot het eind moeilijk te zeggen was wie wie was. En het hielp ook niet dat ze allemaal gebroken Engels spraken, maar ja, ik keek er ook niet naar met ondertiteling. Sukiyaki Western Django is behoorlijk cool omdat het zo uniek is en vanwege de maffe Japanse invalshoeken op het onderwerp. Fans van klassieke 'B-films', 'arthouse'-films, moeten hier in elk geval iets leuks vinden, net als fans van live-action manga of Miike's meer luchtige momenten.
'Sukiyaki Western Django' has a pretty literal name, even if it looks goofy to those unfamiliar with the genre being referenced. The name is straightforward: "sukiyaki" being a traditional Japanese dish (standing in for "spaghetti"), "western" referring to the genre, and "Django" referring to the gimmicky B-movie series of westerns from the '70s which the film constantly references. So the name literally is saying it's a Japanese B-movie Spaghetti Western.<br /><br />Miike takes inspiration from, and references, almost everything here: classic Clint Eastwood westerns, the anime 'Cowboy Bebop', B-movie slashers (and obviously the terrible cult classic series, "Django"), Kurosawa's 'Yojimbo', the old Japanese story of 'The Tale of Heike' and so on. Quentin Tarantino has a small narrative role in the film as well.<br /><br />And it ends up being pretty entertaining. The film is entirely in English, or I should say "Engrish," done by Japanese actors. The results are goofy and funny and sometimes downright unintelligible. It's pretty original/charming in concept, though, and I wonder if Miike wouldn't also like to make a samurai film entirely with Americans speaking broken Japanese. And regardless of how deeply the characters can inflect based on their accents, some of their visual expressions are really wonderful (my favorite was when the guy in the paddy-wagon grabs the sticks of dynamite!). The film is actually quite nice to look at throughout.<br /><br />The sets and costumes are pretty nice for an independent film, though a lot of the interior decor often reminded me of the US interstate food chain, 'Cracker Barrel.' Haha! I just mean the saloons and everything were a little...clean. The action is a combination of really awesome and intentionally terrible, though the shootouts are pretty fun to watch and there are some pretty original moments featuring crossbows and computer-rendered effects. Furthermore, Miike likes to toy with audience expectations and anticipation, so prepare for some off-tempo action sequences which border on the bizarre.<br /><br />And all the typical Miike touches are here: over-the-top manga-style violence, a combination of awful and excellent acting, critical reflections on chivalry, a weird drawn-out dance number that has nothing to do with anything, aforementioned intentionally off-tempo pacing, gorgeous cinematography, and well-constructed sets.<br /><br />I would have really liked to see some deeper character development. The main characters all looked so similar and told such similar back stories it was hard to tell who was who until the end. And it didn't help that they all spoke in broken English, but then again I wasn't watching it with subtitles. Although it's not gripping for its story, narrative or traditional story-telling, film-making qualities, Sukiyaki Western Django is pretty cool for how unique it is and its goofy Japanese angles on the subject matter. At the very least, fans of classic "B-movie", "arthouse" cinema should find something to like here, as should fans of live-action manga or Miike's more light-hearted moments.