Voordat je deze film ziet, zou je kunnen zeggen: 'Peter Berlin? Wat is er zo bijzonder aan?' Maar blijf erbij, want het verhaal is de moeite waard. Regisseur Jim Tushinski zag duidelijk een kans om de stedelijke homo-emancipatie van de jaren zeventig onder een microscoop te leggen door zich te richten op het verhaal van één man in plaats van op een algemene documentaire <0xE2><0x80><0x93> en de man op wie hij zich richtte, is toevallig 'het' icoon van het homoseksuele seksuele leven op een bepaald kruispunt. De beelden van de film roepen beelden op, de seksualiteit is tastbaar en de cameo's van Armistead Maupin, Robert W. Richards en anderen zijn geestig. Maar de beste momenten van deze film zijn de ontroerende herinneringen van meneer Berlin aan zijn eigen leven. Terwijl Berlijn openhartig praat over de verliezen die hij heeft geleden toen de jaren zeventig overgingen in de Reagan-jaren, is het onmogelijk om de andere kant op te kijken <0xE2><0x80><0x93> deels omdat er zoveel mannen zijn wier ervaringen in zijn verhaal worden weerspiegeld. Het is tijdens deze onthullingen dat Tushinski weet dat hij de camera strak op zijn onderwerp moet richten, en die momenten maken deze film van historisch document tot fascinerende film.
Before seeing this movie, you may say to yourself, "Peter Berlin? What's the big deal?" But stay with it, as the story is rewarding. Director Jim Tushinski obviously saw a chance to put the urban gay-lib era of the seventies under a microscope by focusing on one man's story instead of a general documentary--and the man he focused on just happens to be "the" icon of gay sexual life at a certain crossroads. The film's imagery is evocative, the sexuality palpable, and the cameos from Armistead Maupin, Robert W. Richards, and others are witty. But the best moments of this film are during Mr. Berlin's touching recollections about his own life. As Berlin talks candidly about the losses he experienced as the seventies faded into the Reagan years, it's impossible to look away--partly because there are so many men whose experiences are reflected in his story. It's during these revelations that Tushinski knows to keep the camera trained closely on his subject, and these moments are what elevates this film from historical document to riveting cinema.