Afgezien van de perfecte graphics, muziek (ondanks de lage kwaliteitsmonsters), de gameplay, de besturing en de fantastische, gigantische en ingenieuze layouts, was Super Metroid ook een opwindende videogameervaring, zoals maar weinig andere. Ik kan in mijn vingers tellen hoeveel games er in al die jaren echt in staat waren om me in de schoenen van de hoofdpersoon te zetten: Super Metroid, Metal Gear Solid, Zelda:OoT, Shadow of Colossus, Metroid Prime 3.<br />Dat was precies wat Super Metroid deed: me in de schoenen van een premiejager uit de ruimte zetten die het opnam tegen biljoenen buitenaardse wezens terwijl hij de diepste krochten van enge buitenaardse omgevingen verkende op zoek naar de laatste Metroid. Om dat te kunnen doen, heb je niet eens een eersteklas kijk nodig, zoals in de Metroid Prime-serie. Die is echt adembenemend, vooral in zijn hoogtijdagen: het was alsof je in de jaren zeventig getuige was van Star Wars.
Aside from the perfect graphics, music (despite low-quality samples), gameplay, controls and the terrific, gigantic and ingenious level layouts, Super Metroid was also a thrilling video game experience like very few others. I can count in my fingers the number of games in all these years that were truly capable of putting me in the shoes of the protagonist: Super Metroid, Metal Gear Solid, Zelda:OoT, Shadow of Colossus, Metroid Prime 3.<br /><br />Super Metroid did just that: put me in the shoes of a space bounty hunter battling bazillions of aliens while exploring the deepest recesses of creepy alien environments in search of the last Metroid. The real world simply vanishes and you are just there. It didn't even need first-person view to do just that, like in the Metroid Prime series. It is that mindblowing, specially in its heyday: it was like witnessing Star Wars back in the 1970's.