Dit is het soort epos dat je doet beseffen hoe geweldig het in vergelijking met de wind was. Saaie personages worden verslagen door een saai script. Het is beter dan een kalmeringsmiddel nemen om in slaap te komen.<br />Een lang, traag, ongeorganiseerd verhaal dat er zo lang over doet om tot de kern van het verhaal door te dringen dat het heel waarschijnlijk is dat je er al niet meer naar luistert voordat het verhaal begint. Niets helpt. De kostuums, de decors, de fletse uitvoeringen <0xE2><0x80><0x93> het houterige gedrag van Montgomery Clift <0xE2><0x80><0x93> het stroperige zuidelijke accent van Elizabeth Taylor <0xE2><0x80><0x93> de fletse uitvoering van Eva Marie Saint. Alleen Nigel Patrick en Rod Taylor brengen het kleine beetje leven dat in het verhaal zit tot leven. Ze lijken allemaal hun best te doen, maar niets werkt en het blijft op een vreemde manier oninteressant.<br />Taylors rol is zo begraven in de kwelling die ze geacht wordt te voelen met betrekking tot haar verleden, dat het irritant duidelijk wordt dat we pas aan het eind van het verhaal de waarheid over haar personage te weten zullen komen. En dat einde neemt uitzonderlijk veel tijd in beslag zonder dat er genoeg interessante plot-ideeën zijn om je geïnteresseerd of zelfs maar bezorgd te houden over het lot van deze kleurloze personages. Het is zo vervelend dat het enige compliment dat ik de film kan geven de rijke muzikale score van Johnny Green is en de titelmelodie die door Nat King Cole wordt gezongen met een aantrekkelijk koor als back-up. Helaas kan het de vele nadelen van de film niet compenseren.<br />Een totale verspilling van tijd en talent. Het ongeluk van Montgomery Clift heeft misschien bijgedragen aan zijn levenloze optreden, maar zijn rol is, zoals geschreven, van geen enkel nut en zijn personage is onuitstaanbaar vervelend. Miss Taylor is geen Scarlett O'Hara en Eva Marie Saint maakt geen enkele indruk.
This is the kind of epic that makes you realize how wonderful GONE WITH THE WIND was by comparison. Dull characters are defeated by a dull script. It's better than taking a tranquilizer to put you to sleep.<br /><br />A long, lumbering, disorganized tale that takes so long in getting to the heart of the story that it's very likely you'll tune out before the story begins. Nothing helps. Not the costumes, the scenery, the pallid performances--the wooden behavior of Montgomery Clift--the syrupy Southern accent affected by Elizabeth Taylor--the pale performance of Eva Marie Saint. Only Nigel Patrick and Rod Taylor bring what little life the story has to realization. They all seem to be trying but nothing works and it remains strangely uninvolving.<br /><br />Taylor's role is so buried in whatever torment she's supposed to feel with regard to her past, that it becomes annoyingly clear that we're never going to know the truth about her character until the very end of the story. And that end takes an excessively long time in coming without providing enough interesting plot ideas to keep one interested or even caring about the fate of these colorless characters.<br /><br />An awful bore--so bad that the only compliment I can give the film is its rich musical score by Johnny Green and the title tune which is sung by Nat King Cole with an attractive choral arrangement as backup. Sadly, it can't compensate for the film's many drawbacks.<br /><br />A total waste of time and talent. Montgomery Clift's accident may have contributed to his lifeless performance but his role, as written, is no help and his character is an insufferable bore. Miss Taylor is no Scarlett O'Hara and Eva Marie Saint makes no impression whatsoever.