Ik ging naar _Maxed Out_ in de onwetende verwachting dat ik een interessante documentaire over de zwakheden van creditcards te zien zou krijgen, maar in plaats daarvan werd ik getrakteerd op weer zo'n linkse tirade tegen zo'n beetje alle verkeerde mensen. Je hoeft geen idioot te zijn om te beseffen dat het grootste probleem met schulden en creditcards in Amerika voornamelijk ligt bij de mensen zelf die ze opmaken. De mensen die besluiten dat ze een Hummer nodig hebben om de twee kilometer naar de supermarkt te rijden voor melk in plaats van een goedkopere auto. De mensen die besluiten dat een 52 inch Plasma-scherm gewoon niet groot genoeg is... of misschien is één 52 inch Plasma niet genoeg. <br /><0x3E> Zeker, er zijn voorbeelden van mensen die pech hebben, in een moeilijke, onverwachte tijd terechtkomen of door geldschieters worden opgelicht voor deals die ze zich niet kunnen veroorloven. Ik zeg niet dat die mensen er niet zijn. Maar 'Uit de goot gehaald' richt zich uitsluitend op hen en negeert de meerderheid van de mensen die het hebben overleefd en tot de ontdekking komen dat ze het zich niet echt konden veroorloven.<br /><0x3E> Deze film speelt op de hartspier (toegegeven: goed) en geeft de schuld volledig aan de kredietmaatschappijen en de grote overheid voor alle kredietproblemen in dit land. Nooit laat hij een voorbeeld zien van iemand die het licht niet had gezien tot hij door zijn eigen onwetendheid, domheid of hebzucht de bodem had bereikt. Het benadrukt twee studenten die uiteindelijk zelfmoord pleegden omdat ze, zonder dat hun ouders het wisten, een creditcard aanvroegen en die ook kregen. Ze waren onverantwoordelijk, liepen een schuld op waaraan ze niet konden ontsnappen en pleegden uiteindelijk zelfmoord. Dit is ongelooflijk triest en ik heb met de familie te doen, maar je kunt de creditcardmaatschappijen niet alleen maar de schuld geven. Hé, ik heb een creditcard toen ik ging studeren en ik was slim genoeg om te beseffen dat je nog steeds voor al die dingen moet betalen. Ik heb nooit meer gekocht dan ik kon betalen toen de rekening kwam. Zo werkt het. 'Uit de roulatie genomen' vermeldt dit simpele feit nooit. In plaats daarvan kiest het ervoor om de creditmaatschappijen in alle opzichten de schuld te geven.<br />Ik zei dat het ook graag de schuld op de regering afschuift omdat die zich met de creditmaatschappijen bemoeit. Dat is enigszins waar, maar het schildert de Republikeinen onterecht af als de enige schuldige partij. Ik heb deze film in feite pas in 2009 gezien, ongeveer 2,1 jaar na de première, en nu dienen de huidige economische problemen alleen maar om deze film en zijn republikeinse harde toon te marginaliseren.<br />Het wil de Republikeinen zo wanhopig graag de schuld geven van de kredietproblemen van gewone Amerikanen, maar de tijd heeft bewezen dat de economie en de kredietproblemen pas na de overname door de Democraten (kort na de bioscoopuitgave van deze film) de status van Armageddon kregen. Het heeft zelfs de pech om korte tijd zulke eerlijke 'leiders' als Christopher Dodd en Eliot Spitzer in een positief daglicht te stellen. Natuurlijk, Spitzers problemen waren persoonlijk, maar Dodd heeft zich een van de grootste hypocrieten en dieven van de regering van tegenwoordig betoond en heeft op zijn verschillende 'landhuizen' liefdeshypotheken geaccepteerd in ruil voor overheidsbetalingen terug naar de aflosser (Countrywide). Dodd is niet bepaald het voorbeeld van iemand die vecht om de kredietindustrie in Amerika te verbeteren, maar 'Maxed Out' doet zijn best en probeert president Bush bij elke gelegenheid te demoniseren. <br /><0x3E> Ook wordt de faillissementswet van 2005 ten onrechte afgeschilderd als een maatregel die vooral degenen die al in de problemen zaten, zonder enige reden voor hun eigen falen, zou straffen, en dan nog uitsluitend via een achterdeurtje tussen de regering-Bush en de grootste geldschieter (en fondsenwerver) van de verkiezingscampagne van Bush. Ik zeg niet dat dat allemaal helemaal niet waar is, maar het is een feit dat de wet in de eerste plaats bedoeld was om een eind te maken aan de neiging van mensen om een faillissement te gebruiken als een gemakkelijke uitweg, zelfs als er andere manieren waren om aan hun problemen te ontsnappen. In 2005 hadden te veel mensen die boven hun stand leefden al geleerd het systeem te bedriegen en faillissementswetten te gebruiken als een manier om te voorkomen dat ze hun schulden afbetaalden. Er deden talloze verhalen de ronde over het feit dat faillissement niet langer een stigma was, maar een statussymbool was geworden onder de jetset en degenen die wanhopig probeerden 'de familie Jones bij te houden'. De wet van 2005 richtte zich specifiek op die mensen (dezelfde mensen die door 'Maxed Out' volledig worden genegeerd). Dezelfde mensen die in geen enkel deel van de film ook maar één keer worden genoemd.<br />Ik zei ook dat de film traag en lukraak was. Afgezien van de links-georiënteerde boodschap van de film is het geen snel bewegende, en ook geen boeiende documentaire. Na slechts 1.20 minuten (voordat de aftiteling begint) voelde het als 2 uur. Het feit dat het van bericht naar bericht springt en van verhaal naar verhaal, en soms een onderwerp lijkt te benadrukken om het dan weer te laten vallen voordat het punt is gemaakt, helpt niet echt.<br />Er is een kort fragment over twee studentes die probeerden te betalen met een lening van een kredietmaatschappij. Blijkbaar werkte het een tijdje, maar ze verschilden van mening over de voorwaarden van de lening en uiteindelijk werd de overeenkomst ontbonden. De studentes beweren dat ze de studenten wilden opvoeden met slim lenen, terwijl de kredietmaatschappij daar andere ideeën over had. Het is moeilijk te zeggen, omdat het fragment zo kort en ongericht is, dat ik dacht: dat was ik.' Ik weet niet precies wat de afspraak was, hoe lang hij duurde en waarom hij precies eindigde. Bovendien werd er niet één vertegenwoordiger van de kredietmaatschappij geïnterviewd voor hun visie op het verhaal.<br />Dat is ook een grote fout van de film. Hij is veel te eenzijdig. Je zou verwachten dat een kredietmaatschappij tenminste één kans zou krijgen om onverantwoordelijke leners en regelrechte bedriegers de schuld te geven. Maar dat gebeurt nooit. Uiteindelijk blijkt wat een interessante visie op de universele schuld van het kredietfiasco in Amerika had kunnen zijn, een eenzijdige, wijzende vinger te zijn, zonder oplossing.
I went in to "Maxed Out" ignorantly expecting an interesting documentary on the foibles of credit and instead was duped into watching another left-leaning screed against just about all the wrong people. It doesn't take an idiot to realize the major problem with debt and credit cards in America falls mostly on the people themselves who run it up. The people who decide they need a Hummer to drive the mile and a half to the grocery store for milk instead of a more economical car. The people who decide a 52" Plasma screen just isn't big enough...or maybe that just one 52" Plasma isn't enough.<br /><br />Sure there are examples of people who are down on their luck, fall on hard, unexpected times or are scammed by lenders into deals they can't afford. I'm not saying those people aren't out there. However, "Maxed Out" focuses solely on them and ignores the majority of people who lived it up only to find they couldn't really afford to do so.<br /><br />This film plays on the heart strings (admittedly well) and turns to solely blaming the credit companies and big government for ALL of the credit trouble in this country. Never once does it show an example of someone who hadn't seen the light until they hit rock bottom thanks to their own ignorance, stupidity or greed. It does highlight two college students that ultimately committed suicide because they applied for and received credit cards upon starting college, unknown to their parents. They were irresponsible, ran up a debt they couldn't escape and ultimately turned to suicide. This is incredibly sad and I feel for the family, but you cannot solely blame the credit card companies for this. Hey, I got a credit card when I started college and I was smart enough to realize that you still have to pay for all that stuff. I never bought more than I could afford to pay off when the bill came. That's how it works. "Maxed Out" NEVER mentions this simple fact. Instead, it opts to blame the credit companies at every turn.<br /><br />I said that it also loves to blame government for being in bed with the credit companies. This is somewhat true, but it unfairly paints the Republicans as the sole guilty party. I actually didn't get to watch this film until 2009, about 2-1/2 years after its release and now the current economic troubles only serve to marginalize this film and its Republican bashing tone.<br /><br />It wants so desperately to blame Republicans for the credit problems of ordinary Americans but time has proved that it wasn't until after the Democrats took over (soon after this film's theatrical release) that the economy and credit problems reached Armageddon status. It even has the bad luck to briefly show such upstanding "leaders" as Christopher Dodd and Eliot Spitzer in a positive light. Sure, Spitzer's problems were personal, but Dodd has proved to be one of the greatest hypocrites and thieves in government today, accepting sweetheart mortgage deals on his several "mansions" in exchange for government payoffs back to the lender (Countrywide.) Dodd is hardly the example to hold up as someone fighting to fix the credit industry in America, but "Maxed Out" tries, while attempting to demonize President Bush at every turn.<br /><br />It also unfairly portrays the Bankruptcy Reform Act of 2005 as a move that would mostly punish those already down on their luck for no reason of their own as well as solely a back-room deal between the Bush administration and major lender (and Bush campaign donor) MNBA. I'm not saying all that is entirely untrue, but the fact is the primary design of the bill was to stop the trend of people using bankruptcy as the easy way out even when there were other ways to escape their problems. By 2005, too many people who were living beyond their means had already learned to cheat the system and use bankruptcy law as a way to avoid paying off their debts. Stories abounded about how bankruptcy had stopped becoming a stigma and started becoming a status symbol among the jet-set and those desperately trying to "keep up with the Joneses." The 2005 bill specifically targeted those peoplethe very same people "Maxed Out" entirely ignores. The same people it neglects to mention once in any single segment of the film.<br /><br />I also mentioned that the film is sluggish and haphazard. Aside from the left-leaning message of the film, it's not a fast moving, nor engrossing documentary. At only about 1:20 minutes (before the credits start rolling) it felt like 2+ hours. Not really helping is the fact that it jumps from message to message and story to story and sometimes seems to highlight a subject only to abandon it before the point is made.<br /><br />There is a brief segment featuring two college students who attempted to use a sponsorship by a credit company to pay for college. Apparently it worked for a while, but they differed on the terms of the sponsorship and eventually the arrangement dissolved. The students claim they wanted to educate students on smart borrowing while the credit companies had other ideas. It's hard to say because the segment is so short and unfocused that I wasn't really sure what the deal was, how long it lasted and why specifically it ended. Additionally, not one representative of the credit company was interviewed for their take on the story.<br /><br />That's also a major flaw of the film. It's entirely too one-sided. You might expect a credit company would at least get one chance to blame irresponsible borrowers and outright cheats. But it never happens. Ultimately, what could have been an interesting take on the universal blame for the credit fiasco in America, turns out as a one-sided, finger pointing, no solution bore.