Films moeten op zichzelf staan. Geen enkel vervolg zou moeten werken als je de eerste moet zien om de tweede te begrijpen; het werk van de regisseur is om de eerste kijkers hun doelen, missies en stijl van de film te laten begrijpen zonder meer geld uit hun hardverdiende zakken te persen. Dat is hier niet het geval. Vanaf het begin worden we in het leven van deze vier, soms drie, meestal twee, tieners geduwd die niets liever doen dan praten over seks, trouwen, vroegere vriendjes en historische momenten in het verleden. Het probleem met deze film, waar onmiddellijk fouten in zitten, is dat er geen toekomst is. Niemand geeft om consequenties of beslissingen, en er is geen autoriteit om ze tegen te houden. Natuurlijk, het was 1965, de tijd had minder grenzen, maar Wilson geeft ons dat niet. Ze laat haar meisjes vrij regeren en de touwtjes in handen hebben, en zo wordt het verhaal rampzalig. Om te beginnen hebben we geen personages. Er waren helemaal geen personages in deze film. Via monotone stemmen, ingestudeerde zinnen en onuitgesproken momenten volgen we deze meisjes als ze de universiteit verlaten, naar Oregon vertrekken en plotseling in Californië terechtkomen. Geen enkele ouder maakt zich zorgen, geld lijkt geen rol te spelen, de werkelijkheid zweeft toevallig uit het raam. Je zou denken dat er een gevatte dialoog zou volgen, maar dat gebeurt niet. Er gebeurt niets van waarde zonder personages, want die geven ons niets om ons druk over te maken. In een recensie wordt Margaret Langricks optreden als 'Sandy Wilcox' geciteerd. Ze was net zo charmant als in de film, maar in mijn ogen was ze volslagen saai. Geen van de personages toonde enige emotie toen ze spraken, ze waren allemaal opgedroogd en niemand (de acteurs noch de regisseur) leek zich er iets van aan te trekken. Het was de jaren zestig, ik denk dat alles mogelijk was.<br />Als je langs de personages liep, zou je hopen dat het verhaal op zijn minst een sprankje interesse zou tonen, maar niet met 'American Boyfriends'. Omdat ik me bijna ziek voelde bij de personages, rende ik naar de wc. Niets was samenhangend. Ik heb het woord 'niets' heel vaak gebruikt, maar dat komt omdat alle andere woorden me ontglippen. Er gebeurde niets van waarde in deze film. In een van de scènes reden we naar een bruiloft, zonder geld, zonder zorgen, en met de open weg voor ons. Daarna tanken, eten, ons haar laten doen en het verwende leventje leiden. Dan zijn we op de bruiloft, neef en nicht flirten, de droogste getuige (nog een pijnlijk moment voor de film) probeert te praten, stelletjes sluiten zich aan, anderen gaan uit elkaar en de mensen die het meest jammeren krijgen een gratis auto. Dan zijn we in Californië, op zoek naar surfers, naar klaplopers, drinken, luisteren naar muziek, huilen om de oorlog en praten met een jongen die 'Glider' heet en die blijkbaar dol is op hotdogs. Er gebeurt een tragedie: we zijn terug in Canada en jagen de pensiongasten op. Eens in de zoveel dagen werk <0xE2><0x80><0x93> maar niet voor mij. Er is niets van waarde gebeurd buiten wat ik net heb genoemd. Er zijn geen personages, geen verhalen <0xE2><0x80><0x93> geen enkele reden waarom deze film zou bestaan. Mijn tenen wilden niet eens op de muziek tikken omdat die clichématig en overmatig werd gebruikt. Hij weerspiegelde niet de situaties waarin onze pseudo-personages zich bevonden. Het voelde alsof Wilson een film wilde maken, er een paar van haar eigen lievelingsliedjes in wilde stoppen en haar vrienden uit films wilde houden die niet echt een sterk, gedenkwaardig verhaal bevatten. Het grootste deel van de tijd kan ik minstens één positieve opmerking vinden over een hoeveelheid werk waar een team bloed, zweet en tranen aan heeft besteed, maar bij 'American Boyfriends' komt er niets bij me op. Het was een oudbakken stuk brood in de hoop dat de belichting twee keer zou aangaan, maar helaas, de weerman riep op tot een heldere hemel.<br />Over het algemeen kan ik dit filmpje aan niemand aanbevelen. Er is een reden waarom het de dvd-lamp nog niet heeft gezien, en het zou een verspilling van diskruimte zijn als het dat op miraculeuze wijze wel deed. De personages waren ongemotiveerd, saai, geënsceneerd, willekeurig, en besprenkeld met een beetje amateurtoneel. Ze waren geen professionals en droegen alleen maar bij aan de vermindering van de kwaliteit van de film. Het verhaal bestond niet. Er was niets, behalve wat ik in twee minuten kon samenvatten en waardoor deze film in mijn hoofd bleef hangen. Het was alsof Sandy Wilson niet wist hoe hij een film moest maken, of dat er geen script was, alleen maar geld en een kaart. Concentreer je op de richting en de personages, ongeacht de kracht van het verhaal, en er blijft iets hangen bij het publiek. Er was helemaal niets van waarde. De muziek, waar deze film prat op ging (d.w.z. zie de sticker op de doos) was afschuwelijk. Die miste de richting van het verhaal volledig. Ik had het gevoel dat ik naar Good Morning Vietnam zat te kijken, met operamuziek erbij, maar het werkte gewoon niet. Er valt niets positiefs te zeggen over deze film. Het is een smet op zowel de naam Hollywood als op het woord'sequel'. Ik kan deze film niet aan vrienden of familie aanbevelen, zelfs niet aan Sandy Wilson. Hij was overhaast, banaal en volkomen incompleet. Degenen die dachten dat deze meisjes konden acteren, hadden het vreselijk mis. Sla deze film alsjeblieft over, ter wille van je familie, want dan zul je een gelukkiger leven leiden.<br />*******'
Films need to stand alone. No sequel should work where one needs to see the first to understand the second; the work of the director is to allow first time viewers to understand their goals, missions, and tones of the film without forcing more money out of their hard earned pockets. Not the case here. From the beginning we are pushed into the lives of these four, sometimes three, mostly two, teenagers that love nothing more in life than to talk about sex, getting married, past boyfriends, and historical moments in the past. The problem with this film, where it faults immediately, is that there is no future. Nobody cares about consequences or decisions, and there is no authority there to stop them. Sure, this was 1965, the times had fewer boundaries, but Wilson doesn't give us this. She allows her girls to have free reign and control, and thus the story becomes disastrous. To begin, we have no characters. There were no developed characters at all in this film. Through monotone voices, staged lines, and unrehearsed moments, we follow these girls as they leave college, head to Oregon, and suddenly into California. No parent worries, money doesn't seem to be an issue, reality happens to float right out the window. One would think witty dialogue would follow, but it doesn't. Nothing of value occurs with out characters, because they give us nothing to care about. A review quotes Margaret Langrick's performances as "Sandy Wilcox" as charming, but to me, she was utterly dull. None of these characters has any emotion when they spoke, they were all dried up, and nobody (the actors nor the director) seemed to care. It was the 1960s, I guess anything was possible.<br /><br />Moving past the characters, one would hope that the story would venture at least a spark of interest, but not with "American Boyfriends". Having nearly found myself ill with the characters, the story had me running to the bathroom. Nothing was cohesive. I have used the word "nothing" quite a bit, but it is because all other words escape me. Nothing of value happened in this film. In one scene we were driving to a wedding, no money, no cares, and the open road ahead of us. Then, we are getting gas, eating dinner, getting our hair done, and living the pampered life. Then we are at the wedding, cousins flirt, the driest best man (another sore moment for the film) attempts to talk, couples unite, others break apart, and free cars are given out to those that whine the most. Then we are in California, looking for surfers, finding freeloaders, drinking, listening to music, crying about the war, and talking to a guy named "Glider" who apparently loves hotdogs. Tragedy happens; we are back to Canada, and rushing the boarders. All in a days work -- but not for me. Nothing of value happened outside of what I just mentioned. There are no characters, no stories -- not one reason for this film to even exist. My toes wouldn't even tap at the music because it seemed cliché and overused. It didn't reflect the situations that our pseudo-characters were going through. It felt as if Wilson wanted to make a film, throw in several of her own favorite songs, and keep her friends from films past  not actually make a strong, memorable body of work. Most of the time I can find at least one positive comment to make about a body of work that a team spent blood and tears on, but with "American Boyfriends" nothing comes to mind. It was a stale piece of bread hoping to find out that lighting does strike twice, but alas, the weatherman called for clear skies.<br /><br />Overall, I cannot suggest this little film to anyone. There is a reason why it hasn't seen the DVD light yet, and it would be a waste of disc space if it miraculously did. The characters were unmotivated, boring, staged, random, and sprinkled with a bit of amateur night on top. They were not professionals and only added to the diminished quality of the film. The story was non-existent. There was nothing, outside of what I could summarize in two minutes that made this film stand out in my mind. It was as if Sandy Wilson didn't know how to make a movie, or that there wasn't any script, just money and a map. Focus on the direction and characters, no matter the power of the story, and still something will stick to the audience. There was nothing of value at all. The music, of which this film prided itself on (i.e. see the sticker on the box) was horrendous. It completely missed the direction of the story. It felt like I was watching "Good Morning Vietnam" set to opera music  it just didn't work. There is nothing positive to say about this film. It is a blemish on both the Hollywood name as well as the word "sequel". I cannot suggest this film to friends or family, nor even to Sandy Wilson. It was rushed, trite, and completely incomplete. Whomever thought these girls could act, were horribly mistaken. Skip this one please, for the sake of your family  you will live a happier life.<br /><br />Grade: * out of *****