Heroïne is slecht. Stoppen met school is slecht. Doe heroïne en stop met school, en je eindigt als een hopeloze verliezer. Als je die twee punten begrijpt, dan weet je al alles wat The Basketball Diaries je probeert te vertellen. Als je denkt dat de drugskwestie ingewikkelder is dan dat, bereid je dan voor op een teleurstelling door deze film.<br />De film begon enigszins veelbelovend, met een blik op het leven van Jim Caroll en zijn vrienden (zoals geïnterpreteerd door de filmmakers, natuurlijk). Het eerste deel is om beurten grappig en droevig, en over het algemeen realistisch genoeg om aangrijpend te zijn.<br />Zodra Leonardo diCaprio echter gedwongen wordt om iemand te spelen die in een nachtmerrie van verslaving terechtkomt, gaat het bergafwaarts. Als deze film ook maar iets subtiels of interessants te melden heeft over drugsmisbruik of de maatschappij, dan vergeet hij dat hier. Hij gaat gewoon heen en weer tussen dwaze, door drugs opgewekte dromen en talloze scènes over kleine criminaliteit, smerige kamers en Jim die steeds meer op een lijk begint te lijken.<br />De voornaamste reden waarom dit deel van de film zo absurd lijkt, is de manier waarop DiCaprio zelf acteert. De scènes waarin hij probeert geld van zijn moeder los te krijgen en waarin hij ontwenningsverschijnselen vertoont, waren zo overdreven dat ik ophield met geschokt te zijn en begon te lachen. Toen hield ik op met lachen en wilde ik de geluidsknop indrukken. Er is een scène waarin het lijkt alsof hij minutenlang alleen maar'maaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Er is een verschil tussen drama en melodrama. Het is duidelijk dat deze film de verleiding niet kan weerstaan om het laatste ten koste van het eerste te laten zien.<br />Hoe dan ook, als je een film wilt die je uitdaagt om na te denken over drugs, kijk dan naar Traffic. Als je een naschoolse special wilt, kijk dan naar de Basketball Diaries.
Heroin is bad. Quitting school is bad. Do heroin, and quit school, and you'll end up a hopeless loser. If you understand those two points, then you already know everything The Basketball Diaries is trying to tell you. If you think the drug issue is any more complex than that, then prepare to be disappointed by this movie.<br /><br />The movie started off somewhat promisingly, with a look at the lives of Jim Caroll and his friends (as interpreted by the moviemakers, of course). The first part is in turns funny and sad, and is generally realistic enough to be poignant.<br /><br />As soon as Leonardo diCaprio is forced to play someone spiralling into a nightmare of addiction, however, everything goes downhill. If this movie has any subtle or interesting point to make about drug abuse or society, it forgets it here. It just goes back and forth between silly drug-induced dreams and numerous scenes of petty crime, filthy rooms, and Jim looking increasingly corpselike.<br /><br />The main reason why this part of the movie seems so absurd is the performance of diCaprio himself. The scenes where he tries to get money from his mother, and where he goes through withdrawal, were so hammily overacted that I stopped being shocked and started laughing. Then I stopped laughing and started wanting to hit the mute button. There is one scene where he seems like he does nothing but moan "maaaaaaaaaa... wahhhhh" for minutes on end. There is a difference between drama and melodrama. It's clear that this movie can't resist portraying the latter at the expense of the former.<br /><br />Anyhow, if you want a movie that will challenge you to think about the drug issue, watch Traffic. If you want an after-school special, watch the Basketball Diaries.