Billy Crystal kan ervan beschuldigd worden een zwaar bevooroordeelde kijk te hebben op de Yankee-zomer van 1961, en zijn aanklagers zouden gelijk hebben. Gekwetst aan de kant van de waarheid, bevooroordeeld aan de kant van de eerlijkheid ten opzichte van de personages en bevooroordeeld aan de kant van historische integriteit, vertelt '61' het verhaal van een van de mooiste seizoenen aller tijden voor de New York Yankees <0xE2><0x80><0x93> met bewondering, met respect en, bovenal, met een scherp oog voor hoe het er in werkelijkheid aan toeging.<br />Als je niet met eigen ogen de karaktermoord hebt gezien die Roger Maris teisterde bij zijn jacht op Babe Ruths homerunrecord, dan heeft '61' voor jou geen weerklank. Het is onmogelijk te begrijpen wat Maris dat jaar heeft doorgemaakt, alleen maar omdat zijn talent om homeruns te slaan met een recordbrekende snelheid tot bloei kwam. Je kunt ook niet met hem meevoelen, of met de manier waarop hij zich gedroeg. Hoe meer homeruns hij sloeg, hoe meer hij werd achtervolgd, en hoe meer hij zich terugtrok. Als Mickey Mantle tegen Roger zegt dat hij degene is die het zichzelf moeilijk maakt in zijn omgang met verslaggevers <0xE2><0x80><0x93> 'Ik heb je verteld hoe je met die lui moet omgaan. Je wilt niet luisteren.' <0xE2><0x80><0x93> wordt de kern van Maris' strijd met de pers onthuld. Roger Maris was geen lieveling van de media; hij deinsde terug voor de schijnwerpers en probeerde zichzelf en zijn gezin te beschermen tegen het mediacircus dat het seizoen 1961 voor hem werd. Het was geen wedstrijd, maar hij bleef vechten voor zijn privacy. Hij was gewoon een man die zijn werk deed en hij wilde dat zijn privacy werd gerespecteerd. Het hielp niet dat hij het grootste sportrecord bedreigde dat ooit door een van de meest geliefde sporthelden van New York of waar dan ook was gebroken. Het hielp niet dat hij het moest opnemen tegen een andere geliefde en succesvolle New Yorkse held om dat record te breken. Die boerenkinkel uit North Dakota. Wat een lef. 'Mickey zou het moeten doen. Hij is een echte yankee.' Veel Yankee-supporters en honkbalfanaten overal in de zomer van 1961 dachten er zo over. Maris verdiende het niet om belasterd te worden omdat hij niet de 'fatsoenlijke' yankee was om dit record te breken. Je zult inmiddels wel geraden hebben dat ik in de zomer van 1961 een zwak had voor Roger Maris. Dat neemt niet weg dat alles wat je in '61' ziet, waar is. Er is geen sprake van een dichterlijke vrijheid, van een oprekking van de waarheid voor het dramatische effect, van verfraaiingen om het verhaal interessanter te maken (zie 'Het zou je kunnen overkomen' en 'Onder de Toscaanse zon' daarvoor). We zullen nooit weten hoe hecht de relatie tussen Mantle en Maris was, maar ik vertrouw erop dat Billy Crystal zijn huiswerk heeft gedaan door hen af te schilderen als heel goede vrienden, niet als verbitterde rivalen, zoals de pers ze heeft afgeschilderd. Ik vertrouw erop dat Billy Crystal zijn huiswerk heeft gedaan over elke situatie, elke relatie, elke regel en elk detail in deze film. Je kunt zien dat het een liefdewerk voor hem was. Ik dank hem voor het rechtzetten van de situatie waar het Roger Maris betreft, want het werd tijd.<br />Als deze film om wat voor reden dan ook niet aan je hart trekt, denk dan eens aan de ironie van het feit dat Maris alles heeft gedaan wat in zijn vermogen lag om deze plaat te breken, en aan het feit dat in het recordboek staat dat hij dat in een langer seizoen heeft gedaan, en aan de uiteindelijke ironie van het feit dat die beslissing na zijn dood wordt teruggedraaid. Maris stierf op de zeer jonge leeftijd van eenenvijftig jaar aan kanker. Dat verdiende hij ook niet.
Billy Crystal can be accused of presenting a heavily biased view of the Yankee summer of 1961, and his accusers would be right. Biased on the side of the truth, biased on the side of fairness to the characters, and biased on the side of historical integrity, "61" tells the story of one of the greatest seasons of all time for the New York Yankees--with admiration, with respect, and, above all, with a keen eye for how it really came down.<br /><br />If you didn't witness first-hand the character assassination that plagued Roger Maris in his pursuit of Babe Ruth's home run record, "61" holds no resonance for you. You can't possibly understand what Maris went through that year just because his prowess for hitting home runs blossomed at record-breaking speed. You can't sympathize with him or the way he acted either. The more homers he hit, the more he was pursued, and the more he retreated. When Mickey Mantle tells Roger that he's the one making it hard on himself in his dealings with reporters--"I told you how to handle those guys. You don't want to listen."--it reveals the core of Maris' struggle with the press. Roger Maris was not a media darling--he shied away from the spotlight and he tried to protect himself and his family from the media circus that the 1961 season became for him. It was no contest, but he continued to fight for his privacy. He was just a guy doing his job and he wanted his privacy respected. It didn't help that he was threatening the greatest sports record of all time achieved by one of the most beloved sports figures in New York or anywhere. It didn't help that he was competing against another beloved and accomplished New York hero to break that record. This hick from North Dakota. What nerve. "Mickey should be the one to do it. He's a real Yankee." Many Yankee fans and baseball fanatics everywhere felt that way in the summer of 1961. Maris didn't deserve to be vilified because he wasn't the "proper" Yankee to break this record.<br /><br />By now you must have surmised that I rooted for Roger Maris in the summer of 1961. That notwithstanding, all of what you see in "61" is true. There's no poetic license taken, no stretching of the truth for dramatic effect, no embellishments to make it a more interesting story (see "It Could Happen to You" and "Under the Tuscan Sun" for that). We can never know how close the relationship was between Mantle and Maris, but I trust Billy Crystal to have done his homework in his depiction of them as very good friends, not bitter rivals, as fabricated by the press. I trust Billy Crystal to have done his homework about every situation, every relationship, every line, and every detail in this movie. You can see that it was a labor of love for him. I thank him for setting the record straight where Roger Maris is concerned because it was about time. <br /><br />If this movie doesn't pull at your heartstrings for any reason, then consider the irony of having gone through all that Maris did to break this record and have it noted in the record book that he did it in a longer season and the final irony of having that decision reversed after his death. "Roger Maris died 6 years earlier, never knowing that the record belonged to him." Maris died of cancer at the very young age of 51. He didn't deserve that either.