Als ik Bruce Springsteen hoor zeggen dat hij Chuck Berry voor het eerst hoorde via de muziek van de Stones, voel ik me stokoud. Ik was dertien toen ik Chuck Berry in 1955 voor het eerst op een autoradio hoorde terwijl hij 'Maybelline' blèrde, het eerste echte rocknummer dat ik ooit had gehoord. Dat was vóór Elvis, de King, bij RCA tekende en de rock-'n-roll voor ons allemaal populair maakte.<br />Ter ere van zijn zestigste verjaardag laat Chuck, met hulp van vrienden, veel van zijn creaties de revue passeren. De Berry-scheuringen zijn nog steeds snel en woest, maar er hangt nu een sfeer van cynisme om zijn creatie. Degenen die niet bekend zijn met de vroege Berry-sound, zouden de oorspronkelijke opnamen moeten bekijken om Chuck zijn bevestiging van jeugd en schoonheid te horen jammeren. 'Sweet Little Sixteen' werd geschreven en uitgevoerd door Chuck Berry toen hij tweeëndertig jaar oud was; toch vat de rocker de onschuld en de lust om jong en zorgeloos te zijn. Chuck ging door met zijn muziek om veel van de termen en het jargon uit te vinden van de jeugdcultuur die in die tijd vorm begon te krijgen. De enige andere opnamekunstenaar van die tijd die zelfs maar in de buurt kwam van Chuck Berry's teksten over tienerangst en een vocabulaire om die te begeleiden, was Carl Perkins.<br />Chuck Berry was een geboren artiest in de vroege geschiedenis van de rock-'n-roll. Zijn benadering was revolutionair, niet alleen opstandig. Luister naar de woorden van 'Roll Over Beethoven'. Chuck verklaart met nadruk dat de nieuwe beweging in de Amerikaanse muziek niet alleen een rage is zoals de critici zouden willen, maar een volledige herziening naar muzikale maatstaven: '... and tell Tschaikowsky the news.'<br />Een van de hoogtepunten van 'Hail! Hail! Rock 'n' Roll' is het zien en horen van de drie pioniers van de vroege rock die elkaar van repliek dienen en ideeën uitwisselen. Bo Diddley, Little Richard en Chuck Berry discussiëren over de witte coverversies van zwarte songs die in de platenindustrie van de jaren vijftig zo gangbaar waren. Little Richard brengt humor in de zaak als hij het heeft over de witte schoenen van Pat Boone die 'Tutti Frutti' zingen, waardoor de schunnige teksten, 'Awopbopaloobopalopbamboom', klinken als een lichte opera. Little Richard merkt met een glimlach op dat hij Pat Boone die 'Tutti Frutti' kirt heeft weten te overwinnen, alleen maar om te voorkomen dat hij zijn verboden 'Long Tall Sally' weer in de steeg moest wegduiken. Chuck Berry, aan de andere kant, is militant en boos over de diefstal van eigendommen door de blanke platenproducenten van de zwarte artiesten.<br />Chuck Berry heeft een goede reden om zo onvermurwbaar te zijn in zijn veroordeling van de raciale ondertonen die in de platenbusiness van de vijftiger jaren bestonden. Chuck wilde niet praten over zijn aanvaringen met de wetshandhaver Taylor Hackford, en zei dat hij het in de juiste context zou bespreken, maar niet aan de andere kant van een bureau. Chuck maakte in 1964 een fantastische comeback na een gevangenisstraf die het gevolg was van een door de regering in het leven geroepen regeling. Aangezien Chuck weigert er commentaar op te geven, zullen we misschien nooit precies weten wat er is gebeurd.<br />Een van Chucks nummers die tegenwoordig opvalt is 'Too Much Monkey Business'. Een paar jaar voordat Bob Dylan met zijn op protest gerichte muziek de rockwereld op zijn kop zou zetten, kwam er maar één ander protestrocknummer van enige betekenis uit de begintijd van de rock-'n-roll. Dat was 'What About Us?' van de Coasters, dat lang niet zo goed was als 'Too Much Monkey Business'.<br />Er zijn betere rockconcertfilms, waarvan 'The Last Waltz' de absolute topper is, maar dit is de enige plek waar rockfans een glimp kunnen opvangen van de legendarische Chuck Berry in al zijn glorie, begeleid door een paar van de beste musici van zijn tijd. Het is gemakkelijk te begrijpen waarom NASA 'Johnny B. Goode' op de Voyager Golden Record zette als het beste voorbeeld van Amerikaanse rock-'n-roll. Rollen.
To hear Bruce Springsteen say he first heard Chuck Berry via the music of the Stones makes me feel ancient. I was thirteen when I first heard Chuck Berry on a car radio in 1955 jamming out "Maybelline," the first true rock song I had ever heard. This was before the King, Elvis, signed with RCA and popularized the rock 'n' roll sound for us all.<br /><br />In celebration of his sixtieth birthday, Chuck, with the help of friends, rocks out with many of his creations. The Berry rifts are still fast and furious but there is now an air of cynicism that was absent at the creation. Those unfamiliar with the early Berry sound should check out the original recordings to hear Chuck wail out his affirmation of youth and beauty. "Sweet Little Sixteen" was written and performed by Chuck Berry when he was thirty two years old; yet the rocker captures the innocence and lust of being young and carefree. Chuck continued through his music to invent many of the terms and lingo of the youth culture taking shape at the time. The only other recording artist of the day to even come close to Chuck Berry's lyrics of teen angst and a vocabulary to accompany it was Carl Perkins.<br /><br />Chuck Berry was a seminal artist in the early history of rock 'n' roll. His approach was revolutionary, not just rebellious. Listen to the words of "Roll Over Beethoven." Chuck is stating emphatically that the new movement in American music is not merely a fad as critics would have it but a complete overhaul in musical standards: "...and tell Tschaikowsky the news." <br /><br />One of the highlights of "Hail! Hail! Rock 'n' Roll" is seeing and hearing the three pioneers of early rock exchanging barbs and ideas with each other. Bo Diddley, Little Richard, and Chuck Berry discuss the white cover versions of black songs so prevalent in the record industry of the 1950's. Bo Diddley tries to keep an open mind about it all, for example, saying that Dick Clark couldn't showcase a mixed dance crowd on his "American Bandstand" because the producers wouldn't permit it. Little Richard interjects humor into the proceedings when he talks about white-shoes Pat Boone crooning "Tutti Frutti," making the salacious lyrics, "Awopbopaloobopalopbamboom," sound like light opera. Little Richard comments with a smile that he got over Pat Boone bowdlerizing "Tutti Frutti" only to have him expropriate "Long Tall Sally" ducking back in the alley. Chuck Berry, on the other hand, is militant and angry about the theft of property by the white record producers from black artists.<br /><br />Chuck Berry has good reason to be so adamant in his denunciation of the racial overtones that existed in the record business of the 50's, for he suffered not just monetary loss as a result; his private life suffered too. Chuck wouldn't talk about his run-ins with the law for director Taylor Hackford, saying that he would discuss it in its proper context but not across an office desk. Chuck made a fantastic comeback in 1964 following a prison term resulting from a setup engineered by the government. Since Chuck refuses to comment on it, we may never know for sure exactly what happened.<br /><br />One of Chuck's songs that stands out today is "Too Much Monkey Business." When Chuck recorded this in 1956, it represented, to my knowledge, the first rock 'n' roll protest song, several years before Bob Dylan would turn the rock world around with his protest-oriented music. Only one other protest rock song of any significance came out during the early days of rock 'n' roll. That was the Coasters' "What About Us?" not nearly as good as "Too Much Monkey Business." <br /><br />There are better rock concert films around, the quintessence being "The Last Waltz," but this is the only place where rock fans can get a glimpse of the legendary Chuck Berry in all his glory accompanied by some of the best musicians in the business. It's easy to understand why NASA put "Johnny B. Goode" on the Voyager Golden Record as the best example of American Rock 'n' Roll.