Als Jake LaMotta, de stier in het echte leven, ooit naar de film is geweest, moet hij _Body and Soul_ wel honderd keer hebben gezien. Het voorspelt praktisch het verloop van zijn carrière en de wereld van de sportfilm, met name de boksfilms. De zwart-wit boiler van Robert Rossen uit 1947 is duidelijk een invloed op _ROCKY_ en _RAGING BULL_, samen met talloze andere vodden-naar-rijken-sportverhalen met een vleugje corruptie. John Garfield, een acteur van wie ik het gevoel heb dat hij zijn publiek meer dient met zijn uiterlijke verschijning dan met zijn acteertalent, is verbluffend als 'Charley Davis', de jongen uit New York die een kans wil op de titel.<br />Let op Garfields voorzichtige vriendin. Doet ze je aan Adrian denken? Hoe zit het met de maffiabaas die 50 procent van Garfields winst wil hebben? Doet dat je niet denken aan Nicholas Colasanto uit _Raging BULL?_ Natuurlijk. Lichaam en ziel is het altaar van oorsprong waar deze films op neerkeken. Garfield liefhebberde buiten het scherm met boksen tot zijn vroegtijdige dood in 1952 en verschijnt in veel scènes als LaMotta of De Niro. Zijn drift kan snel en zonder waarschuwing oplaaien. _KAMPIOEN MET ROBERT THOMAS_ en _MENSEN EROP_, met Paul Newman, hebben een paar likjes gekregen van deze sensationele film die brulde als de meeste van de beste films van de jaren veertig.<br />_Boksen_ is de ultieme sport om in film af te beelden, omdat er zulke interessante karakterstudies uit kunnen voortkomen. Een bokser is meestal alleen. Andere sportfilms lijken daaronder te lijden, omdat er meer moet worden gevangen en de sport zelf slecht en onrealistisch wordt geportretteerd. Het boksen vindt plaats in een kleine ring, net als het leven van de meeste boksers (zo lijkt het althans). Regisseur Robert Rossen is ook een meester in het creëren van films waarin de hoofdpersoon zijn eigen lijden en pijn creëert en een fundamenteel misverstand heeft over vrouwen. Kijk maar eens naar Broderick Crawford in ALL THE KING'S MEN of Paul Newman in THE HUSTLER.<br />Geen enkele vechtscène trekt je aandacht tot de cruciale laatste verdediging van 'Charley Davis'. Zal hij het op het spel zetten voor het makkelijke geld of zal hij het winnen voor zijn trots en de bewondering van zijn eenvoudige New Yorkse wortels? Het is heel onvoorspelbaar en moeilijk te zien aankomen. De authenticiteit van het beslissende gevecht wordt des te sterker door de filmische uitstraling en de indringende fotografie en make-up. Dank aan filmregisseur James Wong Howe voor het realistische uiterlijk en dank aan het bloed en zweet van Garfield, schrijver Abraham Polonsky, en regisseur Rossen om zo'n fascinerend verhaal van corruptie en glorie op het scherm te brengen.
If Jake LaMotta, the real life raging bull, ever went to the movies, he must have seen BODY AND SOUL a hundred times. It practically predicts the course of his career and the world of sports cinema, specifically boxing films. Robert Rossen's 1947 black and white boiler is clearly an influence on ROCKY and RAGING BULL, along with countless other rags-to-riches sports stories with a hint of corruption. John Garfield, an actor I feel serves an audience more with his mere screen presence than his acting skills, is stunning as "Charley Davis", the kid from New York who wants a shot at the title.<br /><br />Notice Garfield's prudent girlfriend. Remind you of Adrian? (ROCKY) How about the mob boss who wants 50 percent of Garfield's winnings? Remind you of Nicholas Colasanto from RAGING BULL? Of course. BODY AND SOUL is the altar of origin from which these films worshiped. Garfield dabbled in boxing off-screen until his untimely death in 1952 and appears like LaMotta, or De Niro, in many scenes. His temper can fly quickly and without warning. CHAMPION with Kirk Douglas and SOMEBODY UP THERE LIKES ME with Paul Newman have taken some licks from this sensational film that roared like most of the best films of the 1940's.<br /><br />Boxing is the ultimate sport to depict in film because such interesting character studies can come out of them. A boxer is, for the most part, alone. Other sport films seem to suffer because more has to be captured and the sport itself is usually portrayed poorly and unrealistic. Boxing takes place in a small ring, as does the life of most boxers (or so it seems). Director Robert Rossen is also a master at creating pictures where a flawed main character creates his own suffering and pain and has a fundamental misunderstanding of women. Just see Broderick Crawford in ALL THE KING'S MEN or Paul Newman in THE HUSTLER.<br /><br />No fight scene captures your attention until the pivotal final championship defense by "Charley Davis". Will he throw it for the easy bucks or win it for pride and the adulation of his simple New York roots? It is very unapparent and hard to see coming. The authenticity of the climactic fight is made all the more powerful with its newsreel look and in-your-face photography and makeup. Credit cinematographer James Wong Howe for the realistic look and credit the blood and sweat of Garfield, writer Abraham Polonsky, and director Rossen to bring such a captivating story of corruption and glory to the screen.