Allereerst moet ik zeggen dat ik de film op video heb gezien, aangezien hij niet hier in de bioscoop is opgenomen. De cast (Rea en Polley) zag er goed uit, en ik vond 'De waarheid over katten en honden', de enige film van regisseur Wells die ik ooit had gezien, goed. Maar dit bleek een vreselijke misser te zijn. De relatie tussen 'oude man' Rea en zijn muze Polley leek me helemaal niet geloofwaardig, hoewel ze het in een van de eerste scènes (die een van de weinige sympathieke scènes bleek te zijn) vrij goed met elkaar leken te kunnen vinden. Maar naarmate de film vordert, verliest het verhaal zijn belofte en wordt het steeds erger. Tegen het eind begin je je steeds meer te ergeren aan de hoofdpersonen en uiteindelijk besef je dat je naar een verschrikkelijke film hebt zitten kijken.
First of all I have to say I saw this movie on video, since it didn't come out here in the cinema. The cast (Rea, Polley) looked good, and I liked 'The truth about cats and dogs', the only film by director Wells I had seen before. But what a terrible miss, this turned out to be. The relationship between "old man" Rea and his muse Polley didn't look believable at all to me, although in one of the first scenes (which turned out to be one of the only likeable ones) they seem to hit it off pretty well. But as the movie carries on, the story loses its promise and gets worse and worse. Towards the end you get more and more annoyed with the main characters and finally you realise you've been watching a terrible movie.