Het was niets vergeleken met al die keren dat ik naar scrapple (zo'n 100) heb gekeken in allerlei zalen (om drie uur's nachts op een bank met andere achterblijvers, op filmfestivals in New York), niets in vergelijking met het zien in zijn geboortestad op een filmfestival in de bergen, met een menigte in zijn geboortestad die joelde en jankte om alle plaatselijke verwijzingen, tributen en cameo-optredens (die nog steeds een aantrekkingskracht hebben op bredere, minder afgestemde publieksgroepen). Het was als een vertoning van een Rocky-horrorfilm met hetzelfde niveau van deelname en meer; zingen, tekst voorlezen, kattengejank, wolvengehuil, saluut (aan Charlie Fowler en Bill Fandel). Tien jaar later <0xE2><0x80><0x93> en nog steeds sterk <0xE2><0x80><0x93> is de scrapple blijven bestaan als een klassieker, en te oordelen naar de vertoning van vorige week, markeert hij nog steeds een tijd, niet alleen in de geschiedenis van de skistad, maar ook als een manier van leven die het waard is om gevierd te worden.
of all the times that i've watched scrapple (some 100) in all kinds of venues (at 3 in the morning on a couch with other bar stragglers, at new york film festivals), nothing compared to seeing it in its hometown at mountain film festival, with a hometown crowd as they whooped and yelped at all the local references, ski town tributes and cameo performances (all of which still has appeal to broader less tuned-in audiences). it was like a screening of rocky horror picture show with the same level of participation and more; singing, line-readings, cat calls, wolf whistles, salutes (to Charlie Fowler and Bill Fandel). ten years down the road -- and still going strong -- scrapple has endured as a classic, and judging from last week's screening, it continues to mark a time, not only in skitown history, but as a way of life still worth celebrating.