Wat zou er gebeuren als we een reeks van vorige levens zouden kunnen leven, als parels aan elkaar geregen, met een volledige kennis van al die levens? Orlando, geschreven en geregisseerd door Sally Potter, verkent dit thema, maar weeft er ook nog een paar draden doorheen. De titelrol, gespeeld door Tilda Swinton, speelt Orlando als een schichtig schoolmeisje dat in de war blijft en emotioneel geïsoleerd van zichzelf, de mensen die haar dierbaar zijn en de wereld in het algemeen.<br />Hoewel hij visueel fascinerend is, raast Orlando kriskras door vierhonderd jaar geschiedenis en politiek om een of ander wazig sociaal commentaar te geven over geslacht, seksisme en liefde. De score is misschien wel het interessantste element in een film die niet met deze kijker in contact komt. Hij reist goed door Orlando's leven heen. Het is vier eeuwen oud, en Swintons bewegingen worden gecompenseerd door trillingen die onze zintuigen beroeren. Zoals de meeste kunstvoorwerpen uit de periode van het huishuis, zijn de decors weelderige creaties, zij het een beetje overdadig met stof en gedempte kleuren.<br />Ik bleef me maar afvragen of Swintons ingetogen optreden met opzet was gemaakt <0xE2><0x80><0x93> of gewoon doelloos? Nou, met de kunsthuisbioscoop zullen we daar zelf nog vele eeuwen over discussiëren!
What would happen if we could live a series of past lives, strung together like pearls, with full cognition of them all? Orlando, written and directed by Sally Potter, explores this theme, but then also weaves another few strands along the way. The title character, played by Tilda Swinton, plays Orlando like a skittish school girl, who remains confused and emotionally isolated from herself, those dearest to her, and the world at large.<br /><br />While visually fascinating, Orlando bounds helter-skelter through 400 years of history and politics to make some fuzzy social commentary on gender, sexism, and love. The score is perhaps the most interesting element in a film that fails to connect with this viewer. It travels well through Orlando's four centuries, complimenting Swinton's movements with vibrations that haunt our senses. Like most art house period pieces, the sets are sumptuous creations, if a bit overblown with fabric and muted color.<br /><br />I kept asking myself was Swinton's restrained performance purposely done---or just purposeless? Well, with art house cinema, we'll be debating that for many centuries ourselves!