Sandler en Nicholson samenbrengen in een komedie was een geweldig idee. Het maken van een film over woedebeheersing, waarbij Nicholson een psychiater is met een kort lontje en Sandler zijn neurotische patiënt met onderdrukte woede, is een geweldig uitgangspunt. Maar al met al schoot deze film tekort. Er waren een paar grappige scènes, maar de plot was geforceerd, en het einde was overdreven sentimenteel, over de top, en enorm lang. De film leek ook besluiteloos over het soort film dat hij probeerde te zijn en dat verzwakte ook zijn geloofwaardigheid. Als grote fan van Sandler en Nicholson in een verscheidenheid van genres kan ik zowel een goede comedy die je hoofd op hol brengt als een meer gedefinieerde romantische comedy waarderen, maar deze leek ergens ertussenin te vallen en het werkte echt niet. Maar al met al was het een leuke film, ondanks de vele tegenvallers. Ik gaf hem een 6,5 uit 10.
Putting Sandler and Nicholson together in a comedy was a great idea. Making it about anger management where Nicholson is a psychiatrist with a short temper himself and Sandler is his neurotic patient with repressed anger is a great premise. All in all however this movie fell short. There were some funny scenes but the plot was forced, and the ending was overly cheesy, well over the top, and a huge stretch. It also seemed to be indecisive about what type of film it was trying to be and this weakened its calibur as well. As a huge fan of Sandler and Nicholson in a variety of genres I can appreciate a good turn-your-brain-off comedy as well as a more defined romantic comedy, but this one seemed to fall somewhere in between and it really didn't work. All in all however, it was enjoyable, despite its many fall backs. I'd give it a 6.5 out of 10.