Je kent inmiddels de essentie al. Dit is net als tientallen andere films waarin het wedstrijdgenre van succes in het leven wordt vermengd met de toewijding aan een of andere competitiesport met zwarte kinderen die worden gered door een harde, toegewijde leraar. Het is een voorspelbare sleur.<br />Er zijn nog meer afleidingen: de neerbuigende toon is zwaarder dan gewoonlijk, Banderas, die gewoonlijk charmant is, heeft een paar stroperige zinnen die hem vergeven zouden zijn als hij echt had gedanst. Ik neem aan dat dat niet in zijn contract stond. De laatste eigenaardigheid doet zich voor als je 'Mad Hot Ballroom' ziet. De competitie draait om het leren van de fijne kneepjes van het ballroomdansen, maar deze film wil het van twee kanten en eindigt met een hop hop-sequentie. Het is alsof hij ze heeft overgehaald om een polo-onderdeel op te nemen en dat ze hebben gewonnen met basketballen.<br />Nou, dat vergeef ik hem allemaal, want de dans wordt filmisch behandeld, en dat is voor mij goed genoeg. Vergeet al die lauwe excuses en idiote moraal en beschouw dit gewoon als een episode in de lange liefdesrelatie tussen film en dans.<br />Deze specifieke draad begon, denk ik, met Fred Astair. Het probleem was dat films meer probeerden te worden dan toneelvoorstellingen. Dus moesten ze een manier bedenken om de dans die in het verhaal zou verschijnen, te combineren. Astair combineerde ballroomdansen met het soort toneeldansen uit de oude tijd. <br />Op deze manier werd het op een subtiele maar belangrijke manier duidelijk en eindigden we met een hele les dansvouw in wat erop volgde.<br />Deze film gaat in wezen over hip hop-dans, vermengd met 'witbrood'-ballroomdansen. De vouw is heel gewoon: aan het eind hebben we een publiek op het scherm dat zich soms netjes bezighoudt met beleefd dansen, soms met een uiting van passie maar geen echte passie.<br />En wat wordt erin gevouwen is 'echt' leven, echte passie (hoewel, wie zegt dat kinderen iets van passie kunnen weten?).<br />Dus als je dit gaat beoordelen, zijn er maar twee dingen waar je op moet letten.<br />Is de gepassioneerde dans gepassioneerd? Is hij echt? Voel je dat je er risico's mee neemt, dat je de dansers aan de rand ziet? Is het Jazz? Doet het pijn?<br />Nee, dat doet het niet. Je ontkomt nooit aan de realiteit dat het professionele dansers zijn die zijn uitgekozen om aan de vereiste stereotypen te voldoen en die zich onhandig bewegen. En als ze uitbarsten, weet je dat je naar een gechoreografeerde choreografie kijkt.<br />Ten tweede:<br />Danst de camera? Per slot van rekening gaat het erom ons in de energie van het ding te hullen. En het is mogelijk de camera midden in de dans te plaatsen en die te bezielen alsof we zelf uitbarsten.<br />En dat beloont een beetje, vooral in de montage tot het eind. Dat eind is te belangrijk voor de producenten, denk ik, en dus wordt er abrupt overgeschakeld op de conventionele camerastand. Het kan zijn dat het eerst is opgenomen met een andere producent.<br />Maar eerder gaat de camera wel aan. En de belichting is subtiel scherp.<br />Ted's Evaluation <0xE2><0x80><0x93> 2 van 3: Heeft een paar interessante elementen.
By now you already know the essentials. This is like scores of other movies that mix the competition genre  success in life as dedication to some competitive sport  with the black kids redeemed by tough dedicated teacher. Its a predictable grind. <br /><br />There are other distractions: the patronizing tone is heavier than usual, Banderas, usually charming, has some syrupy lines that might have been forgiven if he had actually danced. I guess it wasn't in his contract. The final peculiarity comes if you saw "Mad Hot Ballroom." The competition is in actually learning the graces of ballroom dancing, but this movie wants it both ways and ends with a hop hop sequence. It is as if he talked them into entering a polo context and they won it by playing basketball.<br /><br />Well, I forgive all this, because the dance is handled cinematically, and that's good enough for me. Forget all the tepid excuses and bozo morality and just look at this as an episode in the long love affair between movies and dance.<br /><br />This particular thread started with Fred Astair I suppose. The problem was that movies were trying to become something more than stage shows. So they had to figure some way to merge dance that would appear in the story. Astair combined ballroom dancing with the kind of stage dancing from the old era. <br /><br />This way, it made sense in a subtle but important way and we ended up with a whole class of dance folding in what followed.<br /><br />This movie is essentially about hip hop dance merged with "whitebread" ballroom dancing. The fold is ordinary: at the end we have an audience on-screen engaged in their sometimes nice business of polite dancing, sometimes with a representation of passion but not real passion.<br /><br />And what gets folded in is "real" life, real passion (supposedly, though who believes kids can know anything about passion?).<br /><br />So if you are going to judge this, there are only two things to watch for:<br /><br />Is the passionate dance passionate? Is it real? Do you feel that you are taking risks with it; that you are seeing the dancers at the edge? Is it Jazz? Does it hurt?<br /><br />No it doesn't. You never escape the reality that these are professional dancers picked to match the required stereotypes and who are moving clumsily by design. Then when they bust out you know you are watching something choreographed.<br /><br />secondly:<br /><br />Does the camera dance? After all, the whole thing is about enfolding us into the energy of the thing. And it is possible to place the camera amid the dance and animate it as if we were ourselves busting out.<br /><br />And this does reward a bit, especially in the editing until the end. That end I guess is too important to the producers, so it abruptly shifts into conventional camera mode. It may have been shot first with a different creating crew.<br /><br />But earlier, the camera does engage. And the lighting is subtly edgy. <br /><br />Ted's Evaluation -- 2 of 3: Has some interesting elements.