Er is zo goed als niets gedenkwaardigs aan 'Manhatta'. Behalve dat het een van de oorspronkelijke'stadssymfonie'-films is, die de weg hebben geplaveid voor betere werken als 'Berlijn: die sinfonie der Grobstadt' (die volgens mij vertaald kan worden als 'Berlijn: Symfonie van een stad)' en 'Dageraads Express' van Pennebaker, om er maar twee te noemen, is het voor het moderne publiek eigenlijk alleen maar een reden om in slaap te vallen. Manhatta bestaat voornamelijk uit statische, of op zijn best flegmatieke beelden, en heeft tussentitels waarin Walt Whitman wordt geciteerd. De camera heeft een vreemde obsessie voor de rook die uit de schoorstenen van boten en fabrieken opstijgt. Het is een pionier van een nieuw land dat al snel in handen kwam van bekwamere projectontwikkelaars.
There's very little, if anything, memorable about "Manhatta." Besides being one of the original "city symphony" films, paving the way for better works like "Berlin: die sinfonie der Grobstadt" (which I think translates into "Berlin: Symphony of a City)" and Pennebaker's "Daybreak Express," to name two, all it really offers to modern audiences is a reason to fall asleep. Manhatta is mainly made up of static, or at best, phlegmatic shots, and has inter-titles quoting Walt Whitman. The camera has a strange obsession with smoke billowing from chimneys of boats and factories. It's a pioneer of a new land that was soon in the hands of more skillful developers.