Wie zei dat genrefilms beperkt moesten zijn? The Long Good Friday is een gangsterfilm, en nog een uitstekende ook, die met verve en met uitstekend gechoreografeerd, fantasierijk, romanachtig geweld oude thema's van trouw, verraad, expansie enzovoort verkent (en er is geen wet te bekennen). Maar het laat ook zien hoe veelzijdig het genre is, en dus hebben we de beste kritiek die ooit op het Thatcherisme is gegeven (met Harold Shand als de belichaming van de entrepeneurische cultuur, belaagd door dezelfde problemen die de tory's zouden achtervolgen (IRA, Amerikanen, drugs et cetera), maar ook een kater van de welvaartsstaat in zijn misplaatste loyaliteit <0xE2><0x80><0x93> deze schizofrenie scheurt hem in stukken); een grote Londense film, met een inzichtelijk gevoel voor verandering en plaats, en betekenissen die in verschillende ruimtes zijn verweven; en een buitengewone karakterstudie cum liefdesverhaal, dat een existentiële reis wordt in de vorm van Bresson. Na zoveel Cagney-achtige energie en oudere nationale ondeugden als theatraliteit en een stijve bovenlip, komt er even een onderbreking, maar over het geheel genomen is dit een Britse film met een zeldzame ambitie.
Who said genre films had to be narrow? THE LONG GOOD FRIDAY is a gangster film, and an excellent one at that, exploring old themes of loyalty, betrayal, expansion etc. with verve and excellently choreographed, imaginatively novel violence (and no law in sight). <br /><br />But it also reveals how versatile genre is, and so we have the best ever critique of Thatcherism (with Harold Shand an embodiment of entrepeneurial culture, beset by the same problems that would dog the Tories (IRA, Americans, drugs etc), but also a hangover from the Welfare State in his misplaced loyalties - this schizophrenia tears him apart); a great London film, with an insightful sense of change and place, and meanings bound up in different spaces; and an extraordinary character study cum love story, which becomes an existential journey in the Bressonian mould. <br /><br />Final third flags after so much Cagneyesque energy, and older national vices, such as theatricality and stiff upper lip, do briefly intrude, but on the whole, this is a British film of rare ambition.