Een smet op mijn status als filmfanaat is het feit dat ik nog nooit een film heb gezien van Akira Kurosawa, verreweg de bekendste en meest gerespecteerde Japanse filmmaker. Eindelijk is er een eind gekomen aan mijn droogte, want ik ben gisteravond gaan zitten om van Nora inu/Stray Dog (1949) te genieten. Een politieprocedure in de klassieke filmnoir-traditie, met Kurosawa als de vaste Toshirter Mifune, een jonge rechercheur Moordzaken die in een bus een vuurwapen in zijn zak heeft. Als duidelijk wordt dat het wapen in handen is gevallen van een wanhopige, moordzuchtige crimineel, wordt Det. Murakami verteerd door schuldgevoel en schaamte, en dat komt alleen door de ervaren begeleiding van mentor Det. Sato (Takashi Shimura) opdat hij zijn onzekerheden kan overwinnen en de verdachte kan opsporen. 'Stray Dog' was de tiende film van de regisseur, en de derde in een schat aan samenwerkingen met Mifune gedurende een illustere carrière. Hoewel het niet helemaal het meesterwerk is dat ik waarschijnlijk onredelijk had verwacht, kan ik alleen maar beloven dat mijn eerste Kurosawa zeker niet mijn laatste zal zijn.<br />Verrassend genoeg lijkt 'Stray Dog' in veel opzichten op Vittorio de Sica's neorealistische meesterwerk 'The Bicycle Thief' (1948). Beide films gaan over de schijnbaar zinloze zoektocht van een gedesillusioneerde man naar een essentieel gestolen voorwerp, in een stad met arme en meelijwekkende mensen, waar in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog wijdverbreide economische problemen velen hebben gedwongen tot een leven van misdaad. Murakami begint met het zoeken naar zijn gestolen pistool. Het is een prachtige, uitgebreide scène waarin hij doelloos door de armoedige straten zwerft en de decadentie van de maatschappij voor zichzelf ervaart, en voor het eerst begrijpt waarom een misdadiger gedwongen zou kunnen zijn een duister pad te bewandelen. Een heel belangrijk thema van de film is de voor de hand liggende parallel tussen Det. Murakami en zijn verdachte Yusa (Isao Kimura). Beide personen kregen het zwaar te verduren toen hun rugzakken werden gestolen: terwijl de eerste de cruciale stap naar de politie zette, koos de laatste het tegenovergestelde pad en werd uiteindelijk een dief en een gezochte moordenaar. In de climax van de achtervolging worstelen de twee mannen heftig in het struikgewas, waarbij hun gezichten bedekt raken met een laag modder. Gedurende enkele beslissende momenten zijn rechercheur en misdadiger praktisch niet van elkaar te onderscheiden.<br />Een element van het filmen dat Kurosawa kennelijk in 1949 onder de knie had gekregen, was het creëren van intensiteit, en in veel opzichten is 'Stray Dog' gewoonweg niet prettig om naar te kijken. De gebeurtenissen in de film lijken zich af te spelen tijdens een extreme hittegolf, en het zweet kleeft aan de huid van de acteurs alsof ze bijna geroosterd worden op hun stoel. Als het verhaal een vernietigende climax bereikt, wordt de komst ervan aangekondigd door het uitbreken van een storm, het verstrijken van de smoorhete droogte misschien als symbool voor het einde van de saaie, nutteloze routine van de politieprocedures. Ik was ook onder de indruk van de koortsachtige achtervolgingsscènes zowel aan het begin als aan het eind van de film, die niet alleen buitengewoon spannend waren, maar ook echt aangrijpend. Toen ik Murakami en Yusa in de begroeiing zag worstelen voordat ze allebei van vermoeidheid op de grond in elkaar zakten, geloof ik niet dat ik filmfiguren ooit zo uitgeput heb gezien. De twee rechercheurs gingen van de ene mogelijke getuige naar de andere en verzamelden heel langzaam de informatie die ze nodig hadden om hun verdachte op te sporen. Niettemin heb ik nu de enorme taak om te beslissen welke van Akira Kurosawa's films ik de volgende keer zal bekijken.
A long-standing blemish on my status as a film buff has been the fact that I had never seen a film directed by Akira Kurosawa, easily the most well-known and respected Japanese filmmaker. Finally, my drought has been broken, as I sat down last night to enjoy 'Nora inu / Stray Dog (1949).' A police procedural in the classic film-noir tradition, the film stars Kurosawa-regular Toshirô Mifune as a young homicide detective whose firearm is pick-pocketed while on a bus. When it becomes clear that the weapon has fallen into the hands of a desperate, murdering criminal, Det. Murakami becomes consumed with guilt and shame, and it is only through the experienced guidance of mentor Det. Sato (Takashi Shimura) that he can overcome his insecurities and track down the suspect. 'Stray Dog' was the director's tenth film, and the third in a wealth of collaborations with Mifune throughout an illustrious career. Though it is not quite the masterpiece I had {probably unreasonably} been anticipating, I can only promise that my first Kurosawa will certainly not be my last.<br /><br />Surprisingly, 'Stray Dog' is similar in many regards to Vittorio De Sica's neorealist masterpiece 'The Bicycle Thief (1948).' Both films concern a disillusioned man's seemingly-futile search for an essential stolen object, in a city of poor and pitiable individuals, where, in the aftermath of World War Two, widespread economic difficulties have forced many towards a life of crime. When Det. Murakami first begins searching for his stolen gun, there is a wonderful extended sequence in which he purposelessly wanders the poverty-stricken streets, experiencing the decadence of society for himself, for the first time understanding why a criminal might have been forced to tread a darkened path. A very important theme of the film is the obvious parallel between Det. Murakami and his suspect, Yusa (Isao Kimura). Both individuals fell on hard times when their knapsacks were stolen: while the former took the crucial step towards law enforcement, the latter chose the opposite path, eventually becoming a thief and a wanted murderer. In the story's climactic chase sequence, the two men tussle violently in the undergrowth, their faces becoming coated in a layer of mud; for a decisive few moments, detective and criminal are practically indistinguishable from each other.<br /><br />One component of film-making that Kurosawa had evidently mastered by 1949 was creating intensity, and, in many ways, 'Stray Dog' is simply discomforting to watch. The events of the film appear to take place during an extreme heatwave, and the perspiration clings to the skin of the actors as though they are practically roasting in their seats. When the story reaches a devastating climax, its arrival is heralded by the breaking of a storm, the passing of the sweltering drought perhaps symbolising that the dull, futile routine of police procedure has come to an end. I was also impressed by the frantic chase sequences at both the beginning and end of the film, which, aside from being exceptionally thrilling, were genuinely harrowing. Watching Murakami and Yusa grapple in the vegetation, before both collapsing to the ground in fatigue, I don't think I've ever seen film characters looking so utterly exhausted. Despite a masterful opening and closing, 'Stray Dogs' tended to drag a lot in the middle, with the two detectives moving from one possible witness to the other, very slowly gathering the information they require to track down their suspect. Nonetheless, I now have the massive undertaking of deciding which of Akira Kurosawa's films I will watch next.