Ik ben dol op die oude afleveringen van STAR TREK, maar dit moet wel een van de flauwste zijn die ik ooit heb gezien. Ik kon er niet achter komen wat er in vredesnaam aan de hand was <0xE2><0x80><0x93> en Kirk en Spock ook niet, zo te horen. Spock blijft maar vreemde en eerlijk gezegd onbegrijpelijke uitspraken doen als 'het is mogelijk... zeer mogelijk'. Het is mogelijk of niet, neem een besluit, meneer Spock.<br />Ondertussen valt er een man van een klif, steeds weer opnieuw, en wordt genezen door een klein pleister, hoewel er bloed uit zijn mond druppelt. De beste stukken zijn Kirks regel 'Ik wil feiten, geen poëzie!' en de bemanning van Enterprise die in de recreatieruimte rondhangt en meesmuilt over de toestand van de koffie in de kantine, terwijl de man met het sikje rondsluipt en er haveloos uitziet. 'Heeft Bones hem in elk geval geen extra pak geleend?'<br />'Het is natuurlijk nog steeds hartstikke leuk, en ik kan het van ganser harte aanbevelen bij alle moderne tv-programma's.'
I love these old STAR TREK episodes but this must be one of the lamest ever. I couldn't figure out what on earth was going on - nor could Kirk and Spock by the sound of them. Spock keeps making strange and frankly incomprehensible statements like "it's possible...very possible." It's either possible or not, make up your mind, Mr Spock. <br /><br />Meanwhile, a man falls off a cliff, again and again, and is cured by a small plaster, though blood drips from his mouth. The best parts are Kirk's line "I want facts, not poetry!" and the Enterprise crew hanging out in the recreation room smirking at the state of the canteen coffee while the goatee man prowls about looking ragged. Couldn't Bones have loaned him a spare suit at least? <br /><br />It's still all splendid fun, of course, and I recommend it wholeheartedly over all modern TV programmes.