Ik heb een zwak voor deze ondergewaardeerde Joe Dante-foto, hoewel ik de eerste ben om toe te geven dat er meer dan een paar problemen aan kleven.<br />Het begint met een geweldig idee. Een door de ruimte geobsedeerd kind (Ethan Hawke) krijgt vreemde dromen die een soort boodschap van buitenaardse wezens lijken te zijn. Hij neemt zijn computernerdvriend (River Phoenix) in vertrouwen, die toevallig werkt aan een geconcentreerd krachtveld dat de zwaartekracht tart en zich met een ongelooflijke snelheid kan voortbewegen. Ze praten over de mogelijkheid om daadwerkelijk in een van die krachtvelden te zijn, waardoor ze kunnen vliegen en ongelooflijke afstanden met verbazingwekkende snelheden kunnen afleggen. Intussen heeft Hawke vriendschap gesloten met Jason Presson, een van de slechteriken op school, en hij vertelt hem over de nieuwe technologie van Phoenix. Ze bedenken hoe ze het veld kunnen beheersen en besluiten dat ze een voertuig moeten bouwen waarin ze allemaal passen. Ze vinden een oude attractie in een pretpark en maken er een ruimteschip van dat ze de Donderweg noemen. Na een roekeloze proefvlucht wordt het schip overgenomen door buitenaardse wezens die het naar hun moederschip brengen. Daar begint de film.<br />De buitenaardse wezens blijken stripfiguren te zijn die communiceren door oude tv-programma's te citeren, omdat ze Engels hebben geleerd door naar tv-signalen te kijken die in de ruimte worden opgepikt. Hawke is ontmoedigd door hun onsamenhangendheid, maar hij beseft dat ze zo verwarrend zijn omdat het menselijk leven voor hen geen betekenis heeft (bijv. oorlog, geweld, Hollywoods kwaadaardigheid jegens buitenaardse wezens).<br />De kinderen ontsnappen op het nippertje aan het schip als de _Vader_ (!) van de buitenaardse wezens terugkeert, en hij rukt hen allemaal uit elkaar (de buitenaardse kinderen hebben de 'auto' van de vader gestolen). Hawke, Phoenix en Presson keren terug naar de Aarde, maar ze landen in het meer en kijken verdrietig toe hoe hun schip naar de bodem zinkt. Om de een of andere reden heeft het meisje waar Hawke gek op is (Amanda Peterson) een of andere psychische band met de jongens en kijkt ze toe als ze weglopen van hun ten ondergang gedoemde ruimteschip. De volgende dag hebben ze allemaal (inclusief Peterson) een droom over signalen van de ruimtewezens, waarmee de film op een daverende positieve toon wordt afgesloten.<br />Over het geheel genomen is _Explorers_ heel amusant, maar ook ontzettend onevenwichtig. Er is een overweldigend gevoel van kinderlijke verwondering tijdens de eerste helft (en ook tijdens de finale), maar de scènes in het ruimtewezensschip vallen vreselijk uit de toon en belemmeren de kracht van de film. De ruimtewezenssequentie zelf is vaak heel grappig (de gewone Robert Picardo is geweldig als de 'broer' van het ruimtewezen), maar hoort niet in deze film thuis. Hij komt daarna nooit meer helemaal op zijn pootjes terecht, hoewel de laatste droomsequentie heel opbeurend is. Een ander probleem is een subplot over een helikopterpiloot (Dick Miller) die er altijd van heeft gedroomd om de ruimte in te gaan en het leven te ontdekken. De film doet enige moeite om dat voor elkaar te krijgen, maar doet vervolgens niets met het personage, dat erin slaagt om erachter te komen wat de kinderen in hun schild voeren, en gewoon toekijkt hoe ze wegvliegen om de buitenaardse wezens te ontmoeten.<br />Deze film heeft zoveel in zich <0xE2><0x80><0x93> geweldige voorstellingen, geweldige special effects, prachtige muziek van Jerry Goldsmith <0xE2><0x80><0x93> dat het echt jammer is als hij uit elkaar valt. Dit had een van de grote science-fictionfilms van de jaren tachtig kunnen zijn; in plaats daarvan is het...' s worden weinig meer dan een curiositeit (de film klapte bij de eerste vertoning al in elkaar), die hier en daar op de kabeltelevisie opduikt.<br />Maar ik dring er bij degenen die erop staan andere 'bommen' te verdedigen, zoals 1941 en ISHTAR, op aan deze film nog een kans te geven, al was het alleen maar om de toekomstige indie-grunge-acteurs Hawke en Phoenix als slungelige middelbare scholieren te zien. Fans van B-films krijgen een kick van de namaak-SF-film die in de drive-in wordt gedraaid, compleet met slecht nagesynchroniseerde en door snaren aangedreven ruimteschepen.
I have a soft spot in my heart for this underrated Joe Dante pic, though I'm the first to admit it has more than a few problems. <br /><br />It starts out with a great concept. An outer space-obsessed kid (Ethan Hawke) starts having weird dreams which seem to be some sort of message from aliens. He confides in his computer geek friend (River Phoenix) who happens to be working on a concentrated force field that defies gravity and can move at incredible speeds. They talk about the possibility of actually being inside one of these force fields, thus giving them the ability to fly and travel incredible distances at amazing speeds. <br /><br />Meanwhile, Hawke has struck up a friendship with school bad kid Jason Presson, and lets him in on Phoenix's new technology. They figure out how to control the field and decide that they should build a vehicle in which they can all fit. They find an old amusement park ride, and customize it into a spaceship they christen the Thunder Road. After a reckless test drive, the ship is taken over by aliens who bring it to their mother ship. It's here that the movie jumps its track. <br /><br />The aliens turn out to be cartoonish buffoons that communicate by quoting old TV shows, due to the fact that they've learned English by watching TV signals picked up in space. Hawke is disheartened by their incoherence, but realizes that they're so confusing because human life makes no sense to them (e.g. war, violence, Hollywood's malignation of extraterrestrials). <br /><br />The kids narrowly escape the ship when the aliens' Dad (!) returns, and rips them all a new one (the alien kids stole the Dad's "car"). Hawke, Phoenix and Presson return to Earth, but land in the lake and watch sadly as their ship sinks to the bottom. For some reason, the girl Hawke likes (Amanda Peterson) has some sort of psychic link to the guys and looks on as they walk away from their doomed spaceship. The next day, they all (including Peterson) have a shared dream of signals from the aliens, thus ending the movie on a resoundingly positive note. <br /><br />Overall, Explorers is immensely entertaining, but also wildly uneven. There's an overwhelming sense of child-like wonder during the first half (and again at the finale), but the scenes in the alien ship are dreadfully out of place and hinder the movie's power. The alien sequence itself is often very funny (Dante regular Robert Picardo is terrific as the "brother" alien), but does not belong in this movie. It never quite regains its footing after that, though the final dream sequence is nicely uplifting.<br /><br />Another problem is a subplot about a helicopter pilot (Dick Miller) who has always dreamed of going to outer space and discovering life. The movie goes to some trouble to set this up, then proceeds to do nothing with the character, who manages to find out what the kids are up to, and simply watches as they fly away to meet the aliens. <br /><br />This movie has so much going for it--terrific performances, great special effects, wonderful music by Jerry Goldsmith--that it really is a shame when it falls apart. This could have been one of the great science fiction movies of the 80's; instead it's become little more than a curiosity (the movie flopped upon its initial release), showing up on cable TV here and there. <br /><br />But I urge those who insist on defending other "bombs" like 1941 and ISHTAR to give this one another chance, if only to see future indie-grunge thespians Hawke and Phoenix as geeky junior high students. B-movie fans will get a kick out of the phony sci-fi movie playing at the drive-in, complete with bad dubbing and string-propelled spaceships.