Van Londen tot Brighton is een uitmuntend stukje Brits misdaadspul; een niet-onzin, slap en smerig verhaal van twee betrekkelijk zwakke individuen, gezien de grenzen van het genre, die wanhopig weg willen van de levensstijl die ze tot op dit moment zo grimmig en blootgelegd hebben. Systematisch moet één personage in het bijzonder de balans zien te vinden tussen het ontwijken van gevangenneming en het op zich nemen van de morele verantwoordelijkheden die komen kijken bij het verzorgen van een veel jonger individu dat ze zonder het te weten deze wereld hebben binnengesmokkeld door middel van kinderprostitutie. Omdat we, als we ons houden aan de conventies van het gangstergenre, het grootste deel van de wereld en het grootste deel van de film zien door de ogen en uiteindelijk met twee vrouwen: een heel jong meisje en een vrouw van middelbare leeftijd, twee mensen van wie we het gevoel hebben dat ze bedreigd worden en die kwaad te wachten staat als ze gepakt worden. Dit staat in schril contrast met de gebruikelijke misdaadfilms, waarin met misdaad doordrenkte mannen op de vlucht kunnen zijn, of bij iemand in het krijt kunnen staan, of wat dan ook, maar die niet noodzakelijkerwijs dezelfde kwetsbaarheid met zich meedragen. Dus Londen en Brighton, met zijn smerige en rauwe sfeer, komen angstaanjagender over, angstaanjagender in de weergave van een wereld, de personages en de aandacht voor het genre. De meisjes die op de vlucht zijn, zijn de twaalfjarige Joanne (Groome) en de veel oudere Kelly (Stanley), een prostituee. Ze worden gespeeld door twee actrices die bekender zijn met televisiewerk en die net zo'n lage bijrol spelen in speelfilms, maar die hier de kans krijgen om te schitteren in een hoofdrol en die kans meteen aangrijpen. Hun hachelijke situatie is een verhaal dat in weinig tot geen woorden kan worden verteld en dat onmiddellijk een urgentie uitstraalt. De film begint met de twee in een openbaar toilet; in paniek en nerveus; er is iets misgegaan en ze staan op het punt om op de vlucht te slaan voor een misdaadsyndicaat in Londen terwijl degenen die bij de organisatie horen hen opjagen. Zonder dat er ook maar iets te zien is, geeft de film ons een gevoel van het soort gevaar waarin ze verkeren, en in plaats daarvan kiezen ze voor het gepraat over een gebeurtenis of individu die niet op het scherm is verschenen. Bij deze gelegenheid is het gepraat over mogelijk naar de gevangenis gaan voor wat ze hebben gedaan het meest prominente onderwerp dat ons grote zorgen baart, terwijl we toekijken hoe deze relatief ongelukkige, fysiek buiten adem zijnde mensen, met gescheurde kleren en duidelijk in slechte conditie, over de smerige, laaggelegen locaties strompelen waar ze wonen. 'Spruell', de pooier, is kalmer, kleedt zich formeler en praat op een rustige manier die snel de grenzen verlegt tussen wie als meer bedreigend overkomt en wie niet, zonder de aanvankelijke dreiging die Derek uitstraalt weg te nemen. 'Spruell', de pooier, is kalmer, kleedt zich formeler en praat op een rustige manier die snel de grenzen verlegt tussen wie als meer bedreigend overkomt, zonder de aanvankelijke dreiging die Derek uitstraalt weg te nemen. De manier waarop ze zich uitdrukt, de manier waarop ze suggereert dat iets van een specifieke aard is, maar dat ze dan een nieuwe dreiging of een nieuwe hachelijke situatie moet onderkennen, maakt gevoelens en emoties alleen maar sterker.<br />Als een gebeurtenis die de chaos veroorzaakt waarin iedereen zich bevindt, wordt onthuld dat Joanne een wegloopster is die de straten van Londen onveilig maakt, en dat ze al snel door zowel Derek als Kelly wordt opgepikt als duidelijk wordt dat een plaatselijke misdaadbaas, Stuarts vader, een jonger meisje wil om een paar verdorven seksuele verlangens te bevredigen. Joanne heeft een grote mond, een vermogen om met volwassenen over koetjes en kalfjes te praten, iets waarvan we echt denken dat ze het in zich heeft. De omgeving waarin ze zich moet bevinden voor de perverse plannen die voor haar in petto zijn, wordt gepresenteerd in een verblindend wit licht; een verblindend licht dat wordt weerkaatst door schijnbaar marmeren muren; vloeren en witte pilaren die overal in het vertrek te zien zijn. De mise-en-scène en de kleur geven het een verontrustende indruk dat het op het oude Rome lijkt, met name qua uiterlijk; in al zijn rijke, prachtige, met gewaden behangen glorie. Het pure contrast van de omgeving tussen wat we te zien krijgen in de steden Londen en Brighton, die er zelf uitzagen als een zonnige stad; een badplaats; amusement dat een veilig toevluchtsoord lijkt vergeleken met Londen, is grimmig, desoriënterend en verontrustend. De film is echt een debuut, een van de beste van de afgelopen tien jaar, en hij staat naast films als Donnie Darko, One Hour Photo en Memento. Van Londen tot Brighton heerst er een gevoel van angst; een urgentie die naar je gevoel voortkomt uit de twee vrouwelijke hoofdrollen en hun plaats in de film binnen een genre dat hen, wat Kelly's rol als prostituee betreft, gewoonlijk zou hebben veroordeeld tot een bijrol waarin niets te beleven valt of tot niets anders dan oogappels. De bereidheid van de filmwereld om zijn vrouwen op een onafhankelijke en sterke manier te laten handelen, zorgt ervoor dat ze zich losmaken van de orde in een zeer mannelijke, gedomineerde wereld, die van de misdaad, en dat ze personages worden die grenzen hebben; ze hebben een moraal en weten dat als er een lijn getrokken moet worden, hij getrokken moet worden, ongeacht de gevolgen of met wie men te maken heeft. Van Londen tot Brighton vormt een betrekkelijk routinematig idee tot het maken van een film een opwindende episode van het maken van een film, met de aandacht gericht op voornamelijk alle personages, waarvan Stuart later zijn eigen reeks angstaanjagende veranderingen doormaakt; hij is zich bewust van hoe de film er op heel specifieke punten 'uit zou moeten zien' en haalt het beste uit een onopvallende cast.
London to Brighton is a superb slice of British crime pulp; a no nonsense, down and dirty tale of two relatively weak individuals, given the parameters of the genre, desperate to get away from the lifestyle they've grim-and-bared up until this point. Systematically, one particular character must balance evading capture with the taking on of the moral responsibilities that come with looking after a much younger individual they've unwittingly roped into this world by way of child-prostitution. If there is a distinct shrill ringing throughout us as the film plays out, it's because while conforming to gangster genre conventions, we see most of the world and most of the film unfold through the eyes and ultimately with two females: a very young girl and a middle aged woman, two people we feel are under threat and will have harm come to them if they're caught. This is in stark contrast to usual crime film fare; in which crime infused males can be on the run, or can owe a debt, or whatever  but do not necessarily carry the same vulnerability. Thus, London to Brighton, with its scuzzy and raw feel, comes across as scarier; more frightening in its depiction of a world, the characters within and overall attention to genre.<br /><br />The girls on the run are twelve year old Joanne (Groome) and the much elder Kelly (Stanley), a prostitute. They're played by two actresses more familiar to televisual work and as low-down supporting roles in feature films, but here are given the chance to shine in lead roles, snapping up the opportunity in the process. Their predicament is a set up that can be pitched in little to no words, immediately getting across a sense of urgency. The film begins with the two in a public toilet; panic-stricken and acting in nervous manner; something's gone wrong and they're about to go on the run from a London based crime syndicate as those connected to the organisation chase them.<br /><br />The film gets across a sense of the sort of danger they're in without ever really showing anything, instead opting for the talk of an off screen event or individual. On this occasion, the talk of potentially of going to prison for what it is they've done is most prominent an item of which plants seeds of great worry in our minds as we observe these relatively hapless, physically out of breath with their clothes torn and clearly in a bad shape, people stumble through the seamy, low-level based locations they inhabit. The introduction of Derek (Harris), Kelly's pimp, and the potential threat that he carries as a character is only brought into perspective when it is revealed he answers further still to an individual higher up than he is; the son of the leader of this organisation. Where Derek is more extroverted and animated; Stuart (Spruell), the higher up, is calmer, dresses more formally and talks in a quieter manner which quickly pushes the boundaries out further as to whom acts as more of a threat, without taking away any of the initial menace Derek inhabits. This minute, but observed ploy, captures the film's tone of getting in deeper; of assuming something to be of a specific nature but then having to recognise a new threat, or new predicament, which furthers feelings and emotions.<br /><br />As an event which spawns the mess everyone finds themselves in, it is revealed that Joanne is a runaway wondering the streets of London, and is quickly picked up by both Derek and Kelly when it is made apparent a local crime boss, Stuart's father, wants a younger girl to feed some depraved sexual cravings. Joanne carries with her a mouth, an ability to small talk her way through conversations with adults that we truly feel she might actually possess. The locale in which she is required for whatever perverted plans are in store for her is presented by way of brilliant, white light; a blinding light that reflects off of seemingly marble walls; floors and white pillars dotted around the room. The mise-en-scene and colour gives it a disturbing sense of resembling ancient Rome, specifically in appearance; in all its rich, beautiful, robe-decked in-glory. The sheer contrast of locales between what we're presented through the cities of London and Brighton, the latter of which itself looked like a sunny; beach-housing; amusements displaying safe haven compared to London, is stark, disorientating and disturbing.<br /><br />The film really is fine feature debut, amongst the best of last decade and sits alongside works such as Donnie Darko; One Hour Photo and Memento. There's a real sense of terror in London to Brighton; an immediacy which you feel is born out of the two female leads and their place in the film working within a genre which would usually, in terms of Kelly's role as a prostitute, see them relegated to a nothing supporting role or to act as mere eye candy. Its willingness to have its women act in an independent and strong manner sees them break away from orders in a very male dominated world, that of crime, and renders them characters whom have limits; morals and know that when the line is to be drawn, it must be drawn, no matter what the consequence or whom one is dealing with. London to Brighton forms an exciting passage of film-making out of a relatively routine idea, with guided attention toward mostly all of the characters, Stuart of which goes through his own series of frightening changes later on; awareness of how the film should 'look' at very specific points and gets the best out of a low-key cast. Director Paul Williams has triumphed.