Het valt me op dat dit soort dingen de Fransen op hun filmfestivals betovert omdat ze er stompzinnig een correctie op het Curtis/Grant Cool Britannia, "rode Londense busschool" in zien, maar in werkelijkheid is het net zo vals en stompzinnig <0xE2><0x80><0x93> het enige wat Leigh hier heeft uitgespookt is een onappetijtelijke, vettige klodder ennui van de sociale woningbouw, meer dan twee uur lang, met heel weinig actie en weinig van de lichte, komische accenten die hij er meestal in gooit om ons bezig te houden. Het is een onwelkome en overbodige terugkeer naar het gebied van de tijd (dat nu meer dan twintig jaar oud is) dat ruikt naar de late jaren zeventig/vroege jaren tachtig en dat ondanks zijn pretenties weinig van de smaak van het moderne Groot-Brittannië heeft. Alles hier voelt belachelijk ouderwets aan <0xE2><0x80><0x93> van het hoerenmeisje (dat eruitziet als een vluchteling uit een obscure Britse zwart-witfilm uit de jaren vijftig) tot de komedie-alcoholische moeder (die me doet denken aan het wijf in de videoclip van 'Vindaloo'). Alleen het onderwerp obesitas geeft het een eigentijds gevoel. En dat is maar goed ook! Kortom, Leigh is hier teruggegaan naar de basis, heeft geprobeerd 'een Ken Loach te worden' en heeft een echte slurper geproduceerd die op tweede kerstdag niet de moeite waard is om aan de hond te voeren. Het is een oninteressante, zwijgzame arbeidersklasse die in Bermondsey woont en een opgeblazen bestaan leidt (nou ja, geen spoor van drugs <0xE2><0x80><0x93> hmmm, heeft Mike de laatste tijd nog kranten gelezen?) die op karaoke-avonden afwisselend pantomime dronken spelen (ik weet niet meer hoe ze heet, maar die meid was zo lachwekkend simplistisch dat ik haar bijna voor een postmoderne grap had aangezien!), die af en toe tegen elkaar staan te schreeuwen, lusteloze seks hebben en nauwelijks in staat zijn een wrange larf tussen hen te voorschijn te toveren. Wie denk je wel dat je bent, meneer Mike Leigh, met je paternalistische, omgekeerde-romantische kijk op het leven van de arbeidersklasse? Jeetje, dit is net zo erg als Woody Allen toen hij besloot om'serieus' te worden en Bergman-films te gaan maken, maar dan zonder het gevoel of de vaardigheid. Hier heeft Leigh geprobeerd zichzelf te veranderen, twintig jaar later, maar vergat om uit het raam te kijken om te zien wat er veranderd was! Allemachtig, deze mensen zouden zelfmoord hebben gepleegd als dit het enige was wat het leven hun te bieden had! Je hebt echt net zo weinig contact met die klasse als die arme oude schrijvers van Eastenders, die ook schijnen te denken dat al hun arbeiderstypen geschikt zijn om zich vijf minuten na de huwelijksplechtigheid in elke passerende rok te werpen! Nou, ik was vroeger een grote fan van Leigh.' Terug naar Nuts in mei en omhoog naar _Life is Sweet_, maar er is een liefhebber nodig en geen pluimstrijker (en Leigh heeft tegenwoordig aan beide kanten van het Kanaal zijn portie van die laatsten!) om de klok te luiden over dit soort bommen. Alstublieft, smeek ik u, vergeet dat dit bestaat, ga terug naar de eerste grappige bommen en kijk niet, maar kijk in godsnaam niet naar de vox van de acteurs zonder een kotszakje bij de hand te hebben. Kom binnen, meneer Leigh, uw tijd is om!
It strikes me that this sort of stuff bewitches the French etc at their film festivals because they fatuously see in it a corrective to the Curtis/Grant Cool Britannia, "red London bus school" of UK film-making but in reality it's just as false and fatuous -- all that Leigh's ladelled out here is an unappetising,lardy dollop of council estate ennui, over two hours of it, with precious little action and few of the light comic touches that he usually throws in to keep us engaged. Either he doesn't have it in him anymore or he felt that keeping it unrelentingly bleak this time marks him out as a more serious film maker. Whatever,it's an unwelcome and redundant return to Mean Time territory (now over over 20 years old) that reeks of the late '70s/early '80s and,despite its pretensions has little of the flavour of modern Britain. Everything here feels laughably out-of-date -- from the tarty estate girl (who looks like a refugee from some obscure '50s British black-and-white movie) to the comedy alcoholic mum (who reminds me of the bint in the Fat Les "Vindaloo" video). Only the subject of obesity gives it any contemporary feel. And a fat lot of good that is! In short, Leigh's gone back to basics here, tried to "do a Ken Loach" and produced a real gobbler that is not worth feeding to the dog on Boxing Day. Here's the plot,such as it is -- a bunch of uninteresting, taciturn working class folk living in Bermondsey eke out a turgid existence (no sign of drugs though-hmmm,has Mike read any newspapers lately?) variously getting pantomime drunk at karaoke evenings (can't remember her name but that character was so laughably simplistic that I almost took her to be a post-modernist joke slipped in!), now and again shouting at each other, having listless sex, and barely able to conjure up a wry larf between the lot of them. Who do ya think you are,Mr Mike Leigh,with your paternalistic middle class inversely-romanticised view of working class life? Oi Leigh, NO-O-O-O! Don't you think that these people can still have fun? Geez,this is as bad as Woody Allen when he decided to "go serious" and make Bergman movies,but without any of the feeling or the skill. Here Leigh's tried to remake himself, 20 years on but forgot to look out his window and see what'd changed! Ferchrissakes,these people would have topped themselves if this was all that life had to offer them! Really you're every bit as out of touch with that class as are the poor old writers of Eastenders,who also seem to think that all their working class characters are fit for is barneying and throwing themselves at every passing bit of skirt 5 minutes after the wedding ceremony! Now,I used to be big Fan of Leigh's right back to Nuts in May and up to Life is Sweet, but it needs an aficionado not a sycophant (and nowadays Leigh's got his fair share of the latter on both sides of the Channel!) to blow the whistle on bombs like this one. Please,I implore you, forget this exists, go back to the early funny ones and don't,but don't, for pity's sake watch the vox pops from the actors without a sick bag to hand. Come in Mr Leigh your time is up!