Een jonge vrouw uit de hogere kringen, die Thymian heet, wordt uit haar familie gestoten door een combinatie van incidenten, waaronder de verhouding van haar vader met de huishoudster, de dood van de gouvernante en haar verkrachting door de zakenpartner van haar vader, die resulteert in een zwangerschap, waardoor de familie als geheel haar (om verschillende redenen, waarvan sommige onbekend zijn) naar een tuchthuis stuurt. Door de draconische maatregelen van het tuchthuis loopt ze weg met een jonge graaf, maar helaas is hij straatarm en kunnen ze nergens heen, dus komt ze terecht in een soort bordeel waar ze woont tot de omstandigheden haar terugbrengen naar haar familie en haar uiteindelijk naar een nieuw leven en een nieuwe identiteit leiden, waaruit ze mededogen leert voor de andere'verloren meisjes' in de wereld.<br />Technisch gezien gaat het daar ook om.<br />Tenminste, dat is wat er gebeurt. Het probleem met deze film is dat Thymian het enige personage is met enige motivatie, en het is nog een klein en ongericht personage ook. Voor de eerste helft van de film kun je de film op z'n minst vergeven, omdat de personages die inherent (en fysiek) mooi zijn in elk geval een soort beweging aan de verhaallijn geven. Helaas, aangezien de personages geen motivatie hebben en de regisseur absoluut geen zin lijkt te hebben om iets tragisch zijn beslag te laten krijgen in de wereld, slaat de film een mogelijk mooie en tragische afloop over en gaat hij nog een uur of zo door op zijpaden zonder belang of opzet.<br />In eerste instantie lijkt deze verstrooiing nogal verbluffend en onverwacht, maar een snelle blik op een paar punten van de eerste helft van de film maakt duidelijk dat Pabst het inderdaad echt heeft gedaan. Hij heeft een verhaal en namen voor personages, maar geen persoonlijkheden of plot. De naam van deze film bijvoorbeeld: dagboek van een verdwaald meisje. Het begin is heel duidelijk en duidelijk het belang van het dagboek voor het personage van Thymian, maar het vervult niet alleen niet de directe plicht om haar een of andere vorm van afsluiting, openbaring of verlossing te brengen, het verdwijnt ook gewoon na een bepaald punt en er wordt nooit meer iets van gehoord.<br />Bovendien streeft de film ernaar alle draden af te sluiten met het opportunistische idee dat alles goed kan komen, maar hij sluit wel draden af die er niet in thuishoren of die zelfs maar een bijkomstigheid zijn in de verhaalboog. Ik herhaal: het ontbreekt de personages aan motivatie. Wat moeten ze doen om te winnen, te verliezen of te reageren op gebeurtenissen? Ze kunnen nergens heen, ze kunnen zich niet uitbreiden, en zo komt het einde steeds verder van hen af te staan.<br />Het meest verontrustende aan het kijken naar deze film is het totale gebrek aan begrip voor toon. De film gaat tot extremen die aanvankelijk het ongelooflijke niveau van conformiteit, decadentie, onwetendheid of wat dan ook lijken aan te tonen, maar uiteindelijk een heel eind komen en geen georganiseerde statements maken. Kleine toespelingen op lesbiennes worden zonder enige reden toegevoegd. En hoe zit het met Thymians neiging om flauw te vallen voordat er misbruik van wordt gemaakt? Het is een erg sentimentele en overdreven poging om te laten zien dat ze de situatie niet in de hand heeft.<br />Waarom wil Thymian eigenlijk de identiteit van de vader van haar kind verborgen houden terwijl ze duidelijk is verkracht? Sommige slachtoffers van verkrachting hebben de neiging zichzelf te kwellen door te beweren dat ze het hebben verdiend, maar er is geen enkele aanwijzing, knik of betrokkenheid van die disfunctie. Waarom beleeft de directrice van de tuchtschool zo veel plezier aan de oefeningen van de meisjes? Er is geen duidelijk bewijs dat ze sadistisch, lesbisch of wat dan ook is, behalve het feit dat het een goede manier lijkt om een reactie van het publiek te krijgen als ze haar wilde, grijnzende gezicht laat zien. Waarom is de huishoudster zo streng geworden als stiefmoeder, en bovendien, waarom lijkt ze geen ander gezicht te kunnen trekken dan dat ene strenge gezicht? Soms gaat deze film ook tot het uiterste om dieper in te gaan op dingen die zo'n behandeling niet verdienen. Het grootste deel van het einde lijkt een poging van de filmmakers om het thema (dat ze niet hebben) weer in handen te krijgen (wat ze niet hebben) door willekeurige personages opnieuw te introduceren en ze in volkomen nieuwe plotlijnen te betrekken die geen enkele samenhangende of enthousiaste betekenis hebben voor de algehele verhalenverteller. Het komt erop neer dat de film, zodra de zoon van de graaf zich op onverklaarbare wijze van het leven berooft, verzadigd raakt van valse pretenties naar positiviteit, uithoudingsvermogen en 'liefde'. Zonder de tijd te nemen om toe te geven dat de hele film al afgelopen is.<br />Vanaf dat moment begint de hele zaak volledig uit de hand te lopen en wordt het steeds erger tot het ruwweg gaat over het strandtafereel en verder, wat, als je op dat moment nog steeds oplet en je druk maakt over waar de personages naartoe gaan, alleen maar leidt tot een van de meest tegengestelde climaxen in de filmgeschiedenis. Ja, de graaf heeft dat echt gezegd, en ja, dat is het enige wat je nog hebt.<br />--PolarisDiB.
A young, upperclass woman named Thymian is excised from her family when a combination of incidents including her father's affair with the housekeeper, the death of the governess, and her rape by her father's business partner resulting in impregnation causes the family as a whole to send her away (for various reasons, some of which are unknown) to a reformatory. The draconian actions of the reformatory cause her to run away with a young Count, but unfortunately he is penniless and they have nowhere to go, so she gets stuck in a brothel of sorts where she lives until circumstances bring her back to her family and eventually lead her to a new life and new identity, from which she learns compassion for the other "lost girls" of the world.<br /><br />Technically, that's what it's about.<br /><br />At least, that's what happens. The problem with this film is that Thymian is the only character with any motivation, and it's a slight and unfocused one at that. For the first half of the film, indeed, one at least can be forgiving to the film because the characters inherent (and physical) beauty at least provides some sort of motion to the storyline. Unfortunately, since the characters have no motivation, and since the director seems entirely unwilling to let anything tragic have its due in the world, the movie skips past what could possibly be a beautiful and tragic ending and continues for another hour or so on tangents without importance or design.<br /><br />At first this discursiveness seems rather stunning and unexpected, but a quick look back over a few points of the first half of the film start revealing that indeed, it seems Pabst really didn't have a clear understanding of overaching tones, themes, motifs. He has a storyline and names for characters, but no personalities or plot. For instance, the name of this movie: DIARY of a Lost Girl. The beginning is quite clear and obvious the importance of the diary to the character of Thymian, but not only does it not sustain its direct duty to bring her some form of closure, revelation, or salvation, it also simply disappears after a certain point and is never heard of again.<br /><br />Furthermore, the movie strives to close up all threads with an opportunistic idea that everything can work out, but it closes up threads that needn't be included or are even merely incidental in the story arch. I repeat: the characters lack motivation. Since the characters lack motivation, what are they supposed to do to win, or lose, or react to events? They have nowhere to go or expand, and thus the ending keeps getting further and further away.<br /><br />Most distressing about watching this film is it's complete lack of understanding about tone. It goes to extremes that seem at first to show the incredible level of conformity, decadence, ignorance, or whatever, but eventually go to far and fail to make an organized statement. Little nods to lesbianism are included for no real reason whatsoever. And what about Thymian's tendency to pass out before being taken advantage of? If it's meant to show her lack of control over the situation, it's a very maudlin and over-indulgent attempt.<br /><br />In fact, why does Thymian want to hide the identity of the father of her baby when she was quite clearly raped? Some rape victims tend to victimize themselves by claiming that they deserved it, but there's no hint, nod, or involvement of that dysfunction. Why does the mistress of the reformatory derive such pleasure at the exercise of the girls? There's no clear evidence to support that she's sadistic, lesbian, or any has any form of motivation besides the fact that showing her wild grinning face seems a good way to get a reaction from the audience. Why is the housekeeper turned stepmother so stern, and furthermore, why can't she seem to make any face other than her one stern one? Sometimes this film goes to lengths, also, to go further into depth about things that don't deserve such treatment. Most of the ending seems to be an attempt by the filmmakers to take control of the theme (which they don't have) by reintroducing arbitrary characters and involving them in entirely new plot lines that don't have any coherent or enthused meaning on the overall storyarch. Basically, as soon as the Count's son inexplicably kills himself, the movie becomes saturated with false pretensions towards positivity, endurance, and "love" without taking the time to admit that the entire movie has already ended.<br /><br />From there, the whole thing begins to fall entirely out of control and gets worse and worse until roughly about the beach scene and beyond, which if by that point you're still paying attention and caring about where the characters are going, you're just going to be lead to one of the most antithetical climaxes in film history. Yes, the Count actually said that line, and yes, that's all you're left with.<br /><br />--PolarisDiB