Een gemene, krachtige schok van Jean Rollin over het feit dat een dode jongedame van twee jaar oud, het lichaam in die tijd verrassend vers zonder verrotting (?), wordt gewekt uit een omgevallen blik met giftig afval, daar neergelegd door een stel plunderaars van lijken, na een kleine aardbeving. Ze heeft een vampiermentaliteit (... om nog maar te zwijgen van de angstaanjagende nagels die met gemak in vlees kunnen rukken) waarmee ze deze onbeheersbare dorst naar vlees en bloed van menselijke wezens bedoelt. Het meisje, Catherine (Fran<0xC3><0xA7>oise Blanchard) roept het kwaad naar binnen. Een 'bloedzuster', Helene (Marina Pierro), wist niet dat haar beste vriendin van kinds af aan dood was en na een telefoontje dat leidde tot de ontdekking van Catherine (ze hoorde de geluidsbox muziek spelen waar ze als kinderen naar luisterden) rent ze naar de villa om haar te helpen. Wat Helene ziet is een bloederige puinhoop, een aantal ongelukkigen die bloeddonor zijn geworden voor Catherines gestoorde voeding. Helene zal langzaam maar zeker geobsedeerd raken door het in leven houden van haar geliefde 'zuster', die alles doet wat nodig is, waarmee ze bedoelt dat ze degenen die niet weten wat hun te wachten staat, verleidt om slachtoffers te worden voor Catherine. Een fotograaf, Barbara (Carina Barone) ziet Catherine verdwaasd weglopen uit haar crypte en maakt een foto. Die foto fascineert haar. Het beeld dat haar dwingt de identiteit van Catherine te achterhalen, zou haar lot kunnen bezegelen. Misschien zal Barbara's echtgenoot (Mike Marshall) in staat zijn haar te beschermen voor het te laat is. Of zal Barbara's obsessie om meer over Catherine te weten te komen en meer foto's van haar te maken, leiden tot een gruwelijke dood. Waar de mensen in de buurt van deze villa zich zorgen over moeten maken, is Helenes krankzinnige verlangen om nieuwe lichamen te vinden voor haar Catherine.<br />Het belangrijkste element van het verhaal, en wat ik voel als het meest spookachtige aspect, is dat Catherine met het verstrijken van de dagen het monster wordt dat ze wordt wanneer de boosaardige honger terugkeert. Ze wil opgesloten worden en smeekt Helene om dit door te zetten. Het idee om haar vriendin een tweede keer te verliezen en niet in staat te zijn om het feit te verwerken dat Catherine dood is, is volgens mij Helene, het tragische personage van de film. Vriendschap en liefde lijken heel sterke emotionele drijfveren te zijn in dit verhaal, terwijl Rollin er vaak met een razende woede op inhakt als hij Catherines eetgewoonten laat zien. Ze zuigt gewoon geen bloed met enige vorm van verfijning, maar ze verscheurt haar maaltijd als een waanzinnig, uitgehongerd dier. En geloof me, het feestmaal is heel verontrustend als we zien hoe het vlees van kelen, armen en magen wordt gescheurd door Catherine, die haar zintuigen niet meer onder controle lijkt te hebben en die met de oerdrang om te knabbelen in een overdrive lijkt te werken. De richting is nogal recht-voor-uit, voelde ik, en ik volgde een geprojecteerd pad. Het eindigde ongeveer zoals ik me had voorgesteld. Het einde laat alleen wanhoop achter voor het slachtoffer, dat alleen nog maar wil dat de bloeddorst en de kwelling haar verlaten.
Grisly, potent shocker from Jean Rollin regarding how a dead young lady of two years, the body surprisingly fresh without rot during that time(?), is revived from a spilled can of toxic waste, put there by some corpse looters, after a minor earthquake. She has vampire mentalities(..not to mention terrifying fingernails which can tear into flesh with ease) meaning this uncontrollable thirst for flesh and blood from human beings..the girl, Catherine(Françoise Blanchard), calls the evil inside. A "blood sister", Helene(Marina Pierro)did not know her best friend from childhood had been dead and after a phone call leading to Catherine's discovery(hearing the sound box playing music both listened to as children)she races to the villa to see about her. What Helene sees is a bloody mess, several unfortunates who became blood donors to Catherine's unhinged feeding time. Helene will slowly grow obsessed with keeping her beloved "sister" alive doing whatever it takes, meaning luring those unaware of what awaits them, to become victims for Catherine. A photographer, Barbara(Carina Barone)sees Catherine walking in a daze upon leaving her crypt and takes a snapshot. That snapshot fascinates her..the image that compels her to seek out the identity of Catherine might seal her fate. Perhaps, Barbara's husband(Mike Marshall)will be able to keep her from harm before it's too late. Or, will Barbara's obsession with learning more about Catherine, and taking more pictures of her, lead to a gruesome demise. What the people around this villa need to worry about is Helene's mad desire to find fresh bodies for her Catherine.<br /><br />The most important story element, and what I feel is the most haunting aspect, is that as days go by Catherine is realizing the monster she becomes when the evil hunger returns. She wishes to be put away and begs for Helene to see this through. The idea of losing her friend a second time, and not being able to come to terms with the fact that Catherine is dead, I think Helene is the tragic character of the film. Friendship and love seem to be very powerful emotional drives within this plot while Rollin often cuts into this with a furious rage when he shows Catherine's eating habits. She just doesn't suck blood with any form of sophistication, but tears into her meal like a crazed, starving animal. And, believe me, the feasting is extremely unsettling as we watch the flesh of throats, arms, and stomachs ripped with vengeance by Catherine who seems out of control with her senses with the primal urge to munch operating in overdrive. The direction is rather straight-forward, I felt, and followed a projected path. It ended about the way I imagined it would. The ending leaves only despair for the victim who just wishes for the blood lust and torment to leave her.