Ongemakkelijk tussen nauwelijks te zien en zo-slecht-dat-het-goed-is in komt Het Monster, alias Ik Wil Niet Geboren Worden, alias De Duivel In Haar, op het witte doek. Een Britse imitatie van Rosemary's Baby, The Exorcist en vele andere. De cast bestaat uit (een nog steeds goed uitziende) Joan Collins, Ralph Bates, Donald Pleasance en de stoere Caroline Munro. Collins speelt een ex-stripper die nu getrouwd is met de Italiaan Ralph Bates en de film begint met Collins die een moeilijke geboorte doormaakt, althans dat moeten we ervan denken. Als dat slecht bedoeld was, dan moet mevrouw Stoomwortel Godzilla ter wereld hebben gebracht met onze eerste. Hoe dan ook, omdat het de avances van een dwerg afwijst, is het kind vervloekt om door de duivel bezeten te worden. In werkelijkheid heeft de enkelbijter alleen maar een enorme kracht en een akelige houding. Alle scènes van het 'demonische' kind dat mensen pijn doet of doodt zijn buiten beeld. Je ziet Collins vol afgrijzen terugdeinzen met schrammen op haar gezicht, en dan wordt overgeschakeld naar een beeld van een heel ondeugende baby die er heel schattig uitziet. Of een hand die zich uitstrekt en een verpleegster in een vijver duwt, en dan wordt overgeschakeld naar een schattig kind, onberoerd door kinderwagens. Ik vind een beetje uitstel van ongeloof niet erg, maar dit gaat te ver. Hoe dan ook, de non van Ralph Bates arriveert, met een raar accent en werkend in een laboratorium voor dierproeven (!) en denkt dat Collins' vermoeden dat ze bezeten is waarschijnlijk juist is. Maar ze wacht tot iedereen dood is met het uitvoeren van een eenvoudige duiveluitdrijving die de vloekende dwerg doodt en de baby weer normaal maakt. Waarom heeft ze dat niet gedaan toen ze net was aangekomen? Geen idee, het was maar een beetje Latijn en een kruisje op het voorhoofd. Dit is een heel domme film met nauwelijks enige positieve elementen. Pluspuntjes zijn een onbedoeld hilarische 'erotische' dans met voornoemde dwerg van mevrouw Collins, een paar mooie opnamen van Londen en dat is het wel zo'n beetje. O, en de soundtrack van de liefdesscène heeft me een kreunend gegrinnik ontlokt. Een teleurstellende 3. Regisseur Peter Sasdy is tot veel meer in staat.
Lying uncomfortably between barely watchable and so-bad-it's-good comes The Monster aka I Don't Want To Be Born aka The Devil Within Her. A British rip-off of Rosemary's Baby, The Exorcist and many others. This has a good cast with (a still looking good at 42) Joan Collins, Ralph Bates, Donald Pleasance and horror-eye-candy stalwart Caroline Munro. Collins plays an ex-stripper, now married to Italian Ralph Bates and the film starts with Collins going through a difficult child birth, or so we're meant to think. If that was meant to be bad, Mrs Steamcarrot must have been giving birth to Godzilla with our first born. Anyway, because of turning down a dwarf's advances the child is cursed to be possessed by the devil. In reality the ankle biter only has huge strength and a nasty attitude. All scenes of the 'demonic' brat hurting or killing people are off-screen. You see Collins recoiling in horror with scratch marks on her face, then cut to a picture of a very-undevilish baby looking all cutesy. Or a hand reaching out and shoving a nurse into a pond then cut back to cutesy kid, pram blankets unruffled. I don't mind a bit of suspension of disbelief, but this takes it too far. Anyway Ralph Bates' nun sister arrives, sporting silly accent and working at an animal testing laboratory (!), and thinks Collins' suspicions of possession is probably right. But she waits until everyone is killed to perform a simple exorcism that kills the cursing dwarf and returns the baby to normality. Why didn't she do that when she first arrived? No idea, it was only a bit of Latin and placing a cross on the forehead. This is a very silly film with hardly any redeeming features. Plus points include an unintentionally hilarious 'erotic' dance with said dwarf from Ms Collins, some nice shots of London and that's about it. Oh and the soundtrack to the lovemaking scene gave me a groaning chuckle. A disappointing 3. Director Peter Sasdy is capable of much better.