Ik had weinig zin om naar die film te gaan kijken, vanwege de lengte <0xE2><0x80><0x93> zes uur! 'Moet ik mijn hele vrije dag opofferen voor één film?' Maar ik ging toch, omdat ik zo nieuwsgierig was naar de hypes van recensies rond deze ongebruikelijke film.<br />En het resultaat is dat er hier niets 'hype' aan is, hij leeft met zijn hype en meer nog met die dat. Deze film bleek een meesterwerk te zijn, om voor altijd in de filmgeschiedenis te worden herinnerd en op de lijst te staan van films als 'Godfather', 'Seven Samurai', 'What a wonderful life' Shawshank Redemption enzovoort.<br />Wat een schitterende film... waar moet ik beginnen? Het verhaal trekt zowel het lot van het problematische Italië als dat van de gewone Italiaanse middenklasse aan, zowel Macro als het microverhaal is naadloos gecombineerd, je zult de turbulente tijd van Italië en de familie uit de jaren zestig tot en met 2003 ervaren en grondig onder de loep nemen.<br />Alle hoofdrolspelers zijn topklasse, ze handelen zo natuurlijk, van hun vroege, onverantwoordelijke studententijd tot hun bitterzoete, grijze haar in het midden van de dertiger jaren, zonder valse toon. De hoofdpersoon, Maya Sansa, is hier volgens mij geboren (haar andere recente film, 'Good morning, night', is ook een bewijs). Ik heb de afgelopen paar jaar geen actrice gezien met zo'n uitstraling en zo'n talent. Onnodig te zeggen dat de hoofdrollen, die van Luigi Lo Cascio en Alessio Boni, beide een ware weerklank van alle emoties laten zien. Bovendien is het leuk om te weten dat het Italiaanse filmicoon van de jaren zeventig, Adriana Asti, die elegantie nog steeds heeft.<br />Het allermooiste is dat de regisseurs een welwillend oog hebben voor alle personages. De meeste personages krijgen in deze film in de loop van veertig jaar een echt driedimensionaal personage, ze hebben allemaal hun eigen leven en problemen. Elk personage heeft zo'n detail & diepgang dat je aan het eind van de film het gevoel hebt dat ze je echte familie zijn.<br />De lengte van deze films lijkt een zwak punt, maar eigenlijk lag daar het sterkste punt. Vanwege de lengte kun je in de film het verstrijken van 30 jaar tijd voelen, en je kunt personages zo dichtbij voelen dat het tijdens de film in je groeit. Tegen het eind van de film wil je misschien geen afscheid van ze nemen, wil je niet dat de film eindigt!<br />Zoals alle meesterwerken die ik hierboven heb genoemd, heeft deze film een gedenkwaardige scène.<br />(Waarschuwing - Spoiler)<br /><br />Matteo springt uit het raam <0xE2><0x80><0x93> het is zo abrupt, maar toch klopt het, het is zo realistisch <0xE2><0x80><0x93> zijn gezicht is eerder pijnlijk geweest en zo'n stille pijn die hij die avond toont zonder grote toespraak. Nicola en Mirella wandelen door het bos en Matteo verschijnt en raakt hen aan... Ik heb nooit zoveel gehuild in de bioscoop. Niet zoals in de Hollywood-film, deze scène heeft geen sentimentele grote muziek of emotionele toespraak (eigenlijk is hij sprakeloos), maar is heel subtiel en nog steeds heel ontroerend... Giulia ontmoet Sarah in de kerk nadat ze is ontslagen en Sarah vraagt Giulia om orgel te spelen in de kerk...<br /><br />(Einde) Spoiler.<br />Als je je vrienden/familie niet je huilende/snikkende gezicht wilt laten zien, moet je deze film koste wat kost vermijden, zo ontroerend, zo krachtig.<br />Conclusie <0xE2><0x80><0x93> echt juweel, meesterwerk. Beste film die ik in 5 jaar heb gezien. Als je van film houdt, mag je deze film niet missen. Je 6 uur worden meer dan beloond. 12 van de 10.
I was reluctant to go to see this film, because of its length -6 hours! "Do I have to sacrifice a whole my day off for one film??" But I went anyway as I was so curious about the hypes from reviews around this unusual film.<br /><br />And result is, there is nothing "Hype" about this, it live with its hype and more that the that. This film turned out to be a masterpiece, to be remembered forever in movie history and be ranked with films like "Godfather", "Seven Samurai" "What a wonderful life" Shawshank Redemption" etc.<br /><br />What a magnificent film... where can I begin? The story? The story draw both destiny of troubled Italy and ordinary middle class Italian family, both Macro and micro story is combined seamless, you will experience and get thorough the turbulence time of Italy and the family from 1960s-2003.<br /><br />All main actors are top class, acting so naturally from their early unresponsively 20s student times to bitter/sweet grey hair late mid age times without false note. Particualry Maya Sansa, I think the Star was born here (her another recent film, "Good morning, night" is another evidence). I haven't seen an actress with such a presence and ability in last few years. Needless to say about the lead roles, Luigi Lo Cascio and Alessio Boni, both shows such a true resonance of all the emotions. Also, its nice to know 70's Italian movie icon, Adriana Asti still keep that elegance.<br /><br />The greatest thing is the directors sympathetic eye to all the characters. Most of characters are given real three dimension character in the course of 40 years time in this film, all of them have their own life and problems. each character come with such a detail & depth, you will feel like they are your real family at the end of the film. <br /><br />The length of this films seems weakness of it, but actually strongest point lay in there. Because of the length, you are able to feel the passage of 30 years of time in the film, and you can feel characters so close, it grows in you during the film. Towards the end of the film, you may do not want to say good bye to them, don't want film to finish! <br /><br />Like all the masterpiece I mentioned above, this film come with some memorable scene <br /><br />(Warning - Spoiler) <br /><br />Matteo jumps from window - its so abrupt but still make sense, its so realistic -his face are painful before and such a quiet pain he shows that night without any big speech. Nicola and Mirella walking in the forest and Matteo appears and touched them... I never cried that much in the cinema. Not like Hollywood film, this scene doesn't come with any sentimental big music or emotional speech (actually its speechless), its very subtle, still so strongly moving... Giulia met Sarah at church after she released, and Sarah asked Giulia to play church's organ... <br /><br />(Spoiler end)<br /><br />Actually, if you don't want show your friends/family your crying/sobbing face, you should avoid this film all the cost, its that moving, so powerful.<br /><br />Conclusion - true gem, masterpiece. Best film I've even seen last 5 years. If you love movie, you can't miss this film. Your 6 hours will be more that rewarded. 12 out of 10.