Als het een van je genoegens is om je tanden in overrijp fruit te zetten, dan zou de Jamaica Inn wel eens je stek kunnen zijn. Er is een van de rijpste en meest bespottelijke voorstellingen die ik ooit heb gezien van Charles Laughton in de rol van sir Humphrey Pengallan, en die beslaat een heleboel terrein. Als de landheer die het volgroeide meesterbrein is achter een bende moorddadige bergertjes aan de kust van Cornwall, draagt Laughton de laatste dandyachtige mode, een valse neus, valse wenkbrauwen die bijna een eigen leven leiden, een zorgvuldig gekamde overbeet, een varkensachtige overbeet en een tekst die Bette Davis op haar meest welgemanierde manier jaloers zou maken. Vlak achter hem in de rijpe speelrondes zit Robert Newton als Jem Trehearne, wetshandhaver en held, die bijna net zo vaak met zijn ogen rolt als Laughton, en Leslie Banks als Joss Merlyn, de leider van de bende en de eigenaar van de Jamaica Inn. De enige die het redelijk goed doet is Maureen O'Hara, die Mary speelt, het dappere en mooie nichtje van Merlyns vrouw. Zelfs zij is grotendeels beperkt tot ernstig schreeuwen om fatsoen en gillen.<br />'Begrijp me niet verkeerd. De Jamaica Inn is zo overdreven dat het heerlijk is om naar te kijken, vooral als Laughton het decor opvreet. Hitchcock, die zijn laatste film in Engeland maakte voordat hij naar de Verenigde Staten vertrok, zou tijdens het filmen zo verveeld zijn geraakt dat hij niet meer kon werken.' Het kan me niet schelen wat de acteurs hebben gedaan. Het verhaal is van Daphne de Maurier, en het lijfje van Maureen O'Hara wordt niet één keer, maar twee keer gescheurd. Het is ongeveer 1800. Het verhaal speelt zich af in Cornwall aan de rotsachtige kust. De Jamaica Inn is een stenen kolos vlak bij het waarschuwingslampje dat schepen aangeeft waar ze de rotsen in de stormachtige zee moeten mijden. Iemand die van tevoren op de hoogte was van schepen met rijke ladingen heeft het waarschuwingslampje geblokkeerd. Als de schepen kapseizen, banen de berger zich een weg naar de schepen, slachten alle matrozen af en nemen de lading mee. Merlijn en zijn bende zijn de zware jongens, maar wie is het meesterbrein? Dan verschijnt de jonge Mary, wier ouders gestorven zijn, op een avond laat bij de deur van de Jamaica Inn en wordt in huis genomen door haar tante, de vrouw van Merlijn. Tegelijkertijd horen we dat de bende een dubbelganger heeft, een wetsdienaar die vastbesloten is recht te doen in Cornwall en het meesterbrein te identificeren. We horen ook (dit is geen spoiler, we komen er al heel vroeg in de film achter) dat het meesterbrein de verwijfde, welgemanierde Sir Humphrey is. Het komt allemaal samen met waanzin en moord op de wind, die van de Jamaica Inn en de door regen geteisterde kust overschakelt op het elegante landhuis van Sir Henry en zijn heerszuchtige eisen. Ik weet wat ik met geld moet doen als ik het heb, en daarom moet ik het hebben. Begrijp je? Ik moet het hebben!'<br />De film ziet er geweldig uit. Er zijn golvende zeeën, stormachtige nachten en door galopperende paarden getrokken koetsen. De Jamaica Inn zelf heeft die gedetailleerde, dreigende aanblik die Hitchcock met de windmachine in Foreign Correspondent bereikte. Stenen trappen gaan op en neer, niets past goed, luiken rammelen in de wind. Het decorkauwwerk beperkt zich ook niet tot de hoofdrollen. De bendeleden krijgen ook hun moment, vooral Emlyn Williams als Harry, een onveranderlijk opgewekte en smerige jongeman met een mes. Maar de film stijgt of daalt, niet op Hitchcock maar op Laughton... en Laughton is zo rijp dat hij...' De film is fascinerend. Je moet hem zien om zijn manier van praten te waarderen, tegen een geboeide en geknevelde Mary: 'We gaan misschien een heel eind weg, weet je. Dichter bij de zon, natuurlijk... de Griekse eilanden. Je denkt dat het geld gaat kosten, maar ik heb genoeg. Je moet genoeg hebben. Ik heb altijd geweten dat je geld moet hebben om als een heer te leven, ruim en elegant, en natuurlijk een paar mooie bezittingen, zoals jij, liefje.' De laatste woorden van Sir Humphrey brengen de film tot een bevredigend sierlijk einde: 'Maak plaats voor Pengallan!'
If sinking your teeth into over-ripe fruit is one of your pleasures, then Jamaica Inn should be your dish. It features one of the ripest and most ludicrous performances I've ever seen from Charles Laughton as Sir Humphrey Pengallan, and that covers a lot of territory. As the squire who is the full-figured mastermind behind a gang of murderous wreckers on the Cornish coast, Laughton sports the latest dandyish fashions, a false nose, false eyebrows which almost have lives of their own, a carefully coifed comb-over, a piggish over-bite and line readings that would make Bette Davis at her most mannered envious. Close behind in the ripe playing sweepstakes is Robert Newton as Jem Trehearne, law officer and hero, who roles his eyes almost as much as Laughton, and Leslie Banks as Joss Merlyn, the leader of the gang and the owner of Jamaica Inn. The only person who manages reasonably well is Maureen O'Hara who plays Mary, the plucky and beautiful niece of Merlyn's wife. Even she is largely confined to earnestly crying out for decency and screaming. <br /><br />Don't get me wrong. Jamaica Inn is so over-the-top it's a delight to watch, especially when Laughton is chewing the scenery. Hitchcock, making his last movie in England before leaving for the United States, supposedly became so bored during filming that he didn't care what the actors did. The story is a bodice-ripper by Daphne de Maurier; in fact, Maureen O'Hara's bodice gets ripped not once but twice. The time is about 1800. The place is Cornwall on the rocky coast. Jamaica Inn is a stone hulk of a building close by the warning light that shows ships where to avoid the rocks in the stormy seas. Someone with advance knowledge of ships with rich cargoes has been blocking the warning light. When the ships founder, wreckers work their way to the ships, slaughter all the sailors and take the cargo. Merlyn and his gang are the heavies, but who is the mastermind? Then young Mary, whose parents have died, shows up late one night at Jamaica Inn's doorstep to be taken in my her aunt, Merlyn's wife. At the same time we learn that the gang has a ringer in its midst, an officer of the law determined to bring justice to Cornwall and identify the mastermind. We also learn (this is no spoiler; we find out very early in the movie) that the mastermind is the effete, mannered Sir Humphrey. It all comes together with madness and murder on the wind, switching from Jamaica Inn and the rain-swept coast to Sir Henry's elegant mansion and his imperious demands. "Listen Merlyn," Sir Humphrey says, "I want money. I know what to do with money when I have it which is why I must have it. Do you understand? I must have it!" <br /><br />The movie looks great. There are crashing seas, stormy nights and coaches drawn by galloping horses. Jamaica Inn itself has that detailed, threatening look that Hitchcock achieved with the wind mill in Foreign Correspondent. Stone stairways go up and down, nothing fits well, shutters rattle in the wind. The scenery chewing isn't confined to the leads, either. The gang members get their moments, too, especially Emlyn Williams as Harry, an invariably cheery and dirty young man with a knife. The movie rises or falls, however, not on Hitchcock but on Laughton...and Laughton is so ripe he's spellbinding. You have to see him to appreciate his way with these words, spoken to a bound and gagged Mary, "We may be going a long way, you know. Nearer the sun, of course...the Isles of Greece. You're thinking that'll cost money, but I have enough. One must have enough. I always knew that to live like a gentleman, spaciously and with elegance, one must have money...and a few beautiful possessions, of course, like you, my deah." Sir Humphrey's last words bring the movie to a satisfyingly ornate ending: "Make way for Pengallan!"