Dit is nog zo'n grote kanshebber voor mijn persoonlijke prijs voor 'de meest gestoorde film die ik ooit heb gezien', maar het minste wat ik kan zeggen is dat hij heel interessant was. 'De Pschotronische Man' begint met de langste en meest zenuwslopende openingstitels die ik ooit heb gezien, maar ze zijn heel sinister en sfeervol, met die echt enge muziek en rare kleurenschema's en alles. Dit is zo'n zeldzame film die je al een ongemakkelijk gevoel geeft voordat hij goed en wel is begonnen. Het traag vertelde verhaal introduceert Rocky Foscoe: een kapper met een paar problemen die al dan niet veroorzaakt kunnen worden door het feit dat hij zijn eigen shampoo en conditioner gebruikt. Rocky krijgt vreemde visioenen, zoals dat hij in een auto rondvliegt en meer van dat soort onzin, en geleidelijk wordt hij de eerste en enige Psychotronische Man ter wereld. In feite betekent dat alleen maar dat hij een oudere, dikkere en viezere mannelijke versie is van 'Carrie', die alleen maar dingen kan doen door zijn overontwikkelde wilskracht. In het begin begrijpt Rocky de krachten die hem zijn gegeven niet en zoekt hij zelfs professionele hulp om die ondraaglijke hoofdpijnen te laten verdwijnen, maar dan leert hij geleidelijk zijn vaardigheden te beheersen en ze te gebruiken tegen mensen die hij niet mag, zoals zijn eigen vrouw, die zijn liefdesaffaires in de weg staat.<br />'De Psychotronische Man' De film is over het geheel genomen best een coole film, maar helaas wist regisseur Jack M. Sell niet precies welke verhaaltoon hij moest aanhouden. Vereist dit verhaal een dramatische, mysterieuze of uitbuitende toon? Of misschien een combinatie van alle drie? Dit besluiteloze gedrag leidt tot een onlogische structuur en ongelijke tempo's, bijvoorbeeld wanneer een humeurige liefdesscène onmiddellijk wordt gevolgd door een extreem gewelddadige moordscène. De film is ook traag en er gebeurt niets. Vooral gezien de plot hadden ze er een veel grotesker en vulgair cult-experiment van kunnen maken, zelfs met in gedachten de budgetbeperkingen. De te lange achtervolgingsscène bijvoorbeeld is de minst spectaculaire in de geschiedenis van de film. De auto's rijden gewoon in een rechte lijn en met een slakkengangetje, zonder lastige manoeuvres of flamboyante ongelukken te veroorzaken. Toch zit er wel iets groots in deze bizarre productie, zoals de griezelige geluidseffecten die vaak worden herhaald, waaronder een kerkklok die galmt en de helft van de klassieke muziek van Ennio Morricone voor 'Once upon a time in the West'. Ik durf te wedden dat de componist van deze film de enige was die veel plezier had op de set.<br />Bizarre film, om het zacht uit te drukken, maar hij bood ons wel de collectieve term voor alles wat uniek en onbeschrijflijk is in cult-, horror- en trashfilms.
Here's another great contender for my own personal award of "Most Demented Film I ever watched", but the least I can say is that it was very interesting. "The Pschotronic Man" begins with the longest and most unnerving opening credits ever, but they're quite sinister and atmospheric what with the really creepy music and odd color schemes and everything. This is one of them rare films that already make you feel uncomfortable before it even properly takes off. The slow-paced story introduces Rocky Foscoe; a barber with a few issues that may or may not be caused by the fact that he consumes his own hair shampoos and conditioner lotions. Rocky starts having strange visions, like himself flying around in a car and such similar tomfoolery, and he gradually becomes the world's first and only Psychotronic Man. Basically, this just means that he's an older, fatter and sleazier male version of "Carrie" who can inflict stuff only by using his overdeveloped willpower. At first, Rocky doesn't comprehend the powers that have been granted to him and even seeks professional help to make the unbearable headaches go away, but then he gradually learns how to control his skills and use it against the people he doesn't like, like his own wife who's in the way of his love affairs. <br /><br />"The Psychotronic Man" is overall a pretty cool flick, but sadly director Jack M. Sell wasn't quite sure which narrative tone to maintain. Does this story require a dramatic, mysterious or exploitative tone? Or perhaps a combination of all three? This indecisive behavior leads to an illogical structure and uneven pacing, for example when a moody love-making sequence is immediately followed by an extremely violent murder vision. The film is also slow and uneventful. Especially considering the plot outline, they could have made this into a far more grotesque and trashy cult experiment; even bearing in mind the budgetary restrictions. The overlong chase sequence, for example, is the least spectacular one in the history of cinema. The cars just drive in straight lines and at snail pace, without tricky maneuvers or causing flamboyant accidents. Still, there's some greatness to find in this oddball production, like the creepy sound effects that are frequently repeated, including a church bell chiming and half the tune of Ennio Morricone's classic music for "Once upon a time in the West". I bet the composer of this film was the only person who had great fun on set. <br /><br />Bizarre film, to say the least, but it did offer us the collective term for everything in cult, horror and trash cinema that is unique and indescribable. Psychotronic power!