Degenen die direct of indirect betrokken zijn bij de entertainmentindustrie, zullen 'A Star Is Born' uit 1937 enigszins lachwekkend en moeilijk te verteren vinden. Deze versie, die vol clichés zit, staat een paar punten lager dan de superieure Judy Garland/James Mason-remake uit 1954 en een paar punten hoger dan de tweede Barbra Streisand/Kris Kristofferson-remake uit 1976. Na de eerste vertoning werd de film alom gerespecteerd en werd het een belangrijke Oscar-uitreiking. Het dramatische script van de film, waarschijnlijk de zwakste schakel in de film, ging door en won niettemin een Oscar.<br />De pluspunten zijn de hoofdrollen. Janet Gaynor speelt een frivool maar vastberaden plattelandsmeisje uit het Midden-Westen, Esther Blodgett, die de regels van een klein stadje en een typisch bekrompen familie trotseert om roem en rijkdom te zoeken in Tinseltown. Onze heldin, die kennelijk helemaal geen acteerervaring heeft, worstelt zich minstens een paar maanden heldhaftig door de problemen heen (met de hulp van oma <0xE2><0x80><0x93> de enige steunpilaar van de familie) voordat ze oog in oog komt te staan met Norman Maine van Frederic March, een voormalig filmidool dat op zijn retour is. Maine ontmoet Blodgett op een feestje in Hollywood (ze is in werkelijkheid de hulp in de huishouding) en heeft onmiddellijk een romantische belangstelling voor het meisje met de stralende ogen, zozeer zelfs dat hij haar alleen al vanwege haar lieve, innemende uiterlijk een studiocontract bezorgt <0xE2><0x80><0x93> ervaring of niet! Was het maar zo gemakkelijk om een ster te worden. Nou ja, als je Lana Turner kunt ontdekken terwijl ze een glas frisdrank drinkt in een mouterij (dat zeggen ze tenminste), waarom dan niet dit?<br />Hoe dan ook, terwijl Gaynor als Esther Blodgett-Vicki Lester behoorlijk aan de winnende hand is, heeft ze een fulltimebaan om de banaliteit van dit overduidelijke verhaal van kruimels-naar-rijken te overwinnen en slaagt daar maar net in. In tegenstelling tot Garlands Vicki, krijgen we nooit echt getuige te zijn van het genie van dit zogenaamd aangeboren, Oscar-winnende talent van Gaynors Vicki, afgezien van een klein, afgezaagd stukje met Maine bij hun filmpremière. March (wiens uiterlijk en stem verrassend veel doen denken aan die van Gene Kelly) komt veel beter uit de verf als de zuiplap die betere tijden heeft gekend, hoewel James Mason in de remake van Garland een veel scherper en angstaanjagender beeld van zelfvernietiging gaf.<br /><br />Adolphe Menjou, die de leidinggevende rol van Charles Bickford in de studio creëerde, en vooral Lionel Stander als publiciteitsagent, die later door Jack Carson werd gespeeld, schitteren in hun ondergeschikte, maar goed afgestemde rollen, die helpen om de banale tendensen van het script in evenwicht te brengen, terwijl May Robsons stekelige maar wijze, welwillende oma, Clara (Tante Em) Blandicks zure tante, Elizabeth Jenns' actrice-paramour, Andy Devines oprechte vriend en Edgar Kennedy's pop goed in de clichés van de film passen.<br /><br />'Hollywood-'realisme' De eerste helft van de film is vooral moeilijk te verdragen, maar naarmate de dramatische ontknoping zich ontvouwt, word je er steeds meer in meegesleept.<br />Het is een blik waard, alleen al om de vergelijking.
Those directly or indirectly involved in the entertainment field, will find 1937's "A Star Is Born" somewhat laughable and hard to swallow. Mired in cliches, this version is a couple of notches below the superior Judy Garland/James Mason 1954 remake and a couple of notches above the Barbra Streisand/Kris Kristofferson second remake (1976). Well respected upon its initial release, it was a major Oscar nomination grabber come awards time. In fact, the movie's dramatic script, probably the film's weakest link, went on and won an Oscar nevertheless.<br /><br />On the plus side are the lead performances. Janet Gaynor plays a verrrrrry naive but determined mid-western country lass, Esther Blodgett, who defies small town mores and a typically narrow-minded family to seek fame and fortune in Tinseltown. With apparently no acting experience whatsoever, our heroine struggles valiantly for at least a few months (with granny's help -- the family's sole supporter) before happening upon Frederic March's Norman Maine, a former matinee film idol on the decline. Maine meets Blodgett at a Hollywood party (she's actually the hired help) and takes an immediate romantic interest in the starry-eyed girl, so much so that he winds up getting her a studio contract on her sweet, winsome looks alone -- experience be damned! If stardom were only that easy. Ah well, if Lana Turner can be discovered sipping a soda at a malt shop (or so they say), why not this?<br /><br />Anyway, while Gaynor as Esther Blodgett-turned-Vicki Lester is quite winning, she has a full-time job overcoming the triteness of this obvious rags-to-riches story and narrowly succeeds by the skin of her teeth. Unlike Garland's Vicki, we never truly get to witness the genius of this supposedly innate, Oscar-winning talent Gaynor's Vicki has, save for a small stale bit with Maine at their film premiere. March (whose looks and voice is startlingly reminiscent of Gene Kelly here) comes off much better as the dipsomaniac star who has seen better days, although James Mason gave a far more trenchant and terrifying portrait of self-destruction in the Garland remake.<br /><br />Adolphe Menjou who created the Charles Bickford studio executive part and, especially, Lionel Stander as the publicity agent later played by Jack Carson, shine in their subordinate but finely tuned roles, helping to counter-balance the banal tendencies of the script, while May Robson's spiky but wise, benevolent granny, Clara (Auntie Em) Blandick's acidulous aunt, Elizabeth Jenns' actress paramour, Andy Devine's true-blue friend, and Edgar Kennedy's pop get caught up soundly in the film's cliches.<br /><br />Hollywood 'realism' has never been more obvious or watered down than here, yet the film still manages to give off a quaint charm and appeal that makes it bearable today. The first half of the movie is especially hard to take, but as the dramatic unfoldings take place, you'll find yourself caught up.<br /><br />It's worth a look just for comparison's sake.