Ik vind deze film nog steeds mooi. Garbo speelt een ballerina die op het laatste moment een misstap maakt. Maar daar is de film goed voor. Groesjinskaja heeft haar beste tijd als ballerina achter de rug en haar wereldse vermoeidheid maskeert haar besef dat haar dagen van internationale grootsheid voorbij zijn. Ze heeft niets om naar uit te kijken <0xE2><0x80><0x93> haar positie verschilt eigenlijk niet zoveel van die van Anne Bancroft in _The Turning Point_, die balletles kan geven, maar geen gezinsleven heeft om haar te troosten zoals haar oude vriendin/rivale Shirley MacLaine.<br />Ze krijgt even een kans op geluk als ze met pensioen gaat: ze ontmoet baron Geiger (John Barrymore) en ontdekt dat hij haar tevreden zou kunnen stellen. En hij komt tot de ontdekking dat ze prima voor hem zou zijn. Maar zijn probleem is dat hij blut is en dat hij bij zijn criminele compagnons in het krijt staat voor het geld dat hem in dit geweldige hotel in Berlijn heeft gebracht. Hij moet ze terugbetalen <0xE2><0x80><0x93> hij was van plan de juwelen van Groesjinskaja te stelen, maar dat gaat hij nu niet doen.<br />Zo is het met het Grand Hotel, elke keer dat je ernaar kijkt. Het is geschreven in de nasleep van de Eerste Wereldoorlog, en als je dat in gedachten houdt, zie je de uiteengereten lichamen en levens die in het hotel met elkaar in botsing komen. Lewis Stone, bijvoorbeeld, is de man die aan het eind van de film de beroemde uitspraak doet over 'dat er nooit iets gebeurt'. Zijn doctor Otternschlag is de hoteldokter en hij is niet erg opmerkzaam (tegen de tijd dat hij de opmerking maakt, is er in het hotel een moord gepleegd en daar is hij zich niet van bewust). Zijn gezicht is getekend door een gasaanval in de oorlog. De oorlog heeft de doctor waarschijnlijk betrekkelijk rustig gemaakt <0xE2><0x80><0x93> en zo rustig mogelijk. Vandaar zijn blindheid. Wallace Beery is Preysling, de textielfabrikant, die daar is voor een groot zakencongres en op het punt staat failliet te gaan <0xE2><0x80><0x93> net als heel Duitsland (dat in 1923 een verschrikkelijke inflatie had, als gevolg van herstelbetalingen en schulden). Geigers vooroorlogse bescherming van rijkdom en positie werden in 1918 met de Hohenzollern-dynastie weggevaagd. Hij had de pech dat hij zijn wereld, en de meeste van zijn vrienden, overleefde. En de kleine figuranten in de film: Kringelein (Lionel Barrymore) en Flaemchen (Joan Crawford) merken ook dat hun toekomst niet helemaal zeker is. Lionel is stervende (we weten nooit precies wat, maar het klinkt alsof het iets met het bedrijfsleven te maken heeft <0xE2><0x80><0x93> hij werkt voor de firma van Preysling) en Crawford is zich ervan bewust dat secretaresses stuivers en dubbeltjes zijn en dat ze zichzelf moet verbeteren <0xE2><0x80><0x93> zelfs als dat betekent dat ze met mensen als Preysling naar bed moet. Je kunt er ook Senf (Jean Hersholt) aan toevoegen, die in zijn hotelbaan moet blijven, terwijl zijn vrouw een gevaarlijke bevalling ondergaat die hem doodongerust maakt. Ook de botsingen tussen de personages zijn fascinerend, aangezien de pre-oorlogse maatstaven van de sociale klasse nu in de lucht hangen. Preysling is zich bewust van zijn kleivoeten, maar hij staat bij het publiek nog steeds bekend als een grote textielfabrikant. Hij is dus niet erg onder de indruk van de Baron van John Barrymore, maar telkens wanneer ze tegenover elkaar komen te staan, overtreft de superieure opvoeding van de Baron de pompeuze branie van Preysling. Ook Kringelein wordt geconfronteerd met Preysling, die denkt dat het verschijnen van de boekhouder in dat dure logement op verduistering wijst. Kringelein laat niet alleen zien dat hij niet in een positie verkeert om door de politie of het openbaar ministerie te worden bedreigd, maar hij voegt eraan toe dat de blunders van Preysling het waard waren geweest om ontslagen te worden als hij niet de baas was geweest. Preysling maakt wel een soort vooruitgang met Flaemchen, maar alleen op basis van geld <0xE2><0x80><0x93> ze is werkelijk veel vriendelijker tegen de Baron en Kringelein.<br />GRAND HOTEL was een groot Broadway-succes toen het door MGM werd overgenomen. Preysling werd oorspronkelijk gespeeld door Siegfried Ruman (later Sig Ruman) en de Baron door Albert Van Dekker (later Albert Dekker). Geen van beiden kwam in de MGM-productie terecht, hoewel ze beiden later een voorname filmcarrière hadden gemaakt. De producent van de film was Paul Bern, die in 1932 dood in zijn huis werd aangetroffen, vlak voordat de laatste snede in de film werd gemaakt. Dit is niet de plaats om te analyseren of Bern zelfmoord heeft gepleegd (officieel wel) of vermoord is door zijn vrouw (Jean Harlow) of door iemand anders (een vorige vrouw die zichzelf een dag of wat later van het leven beroofde), maar het heeft ertoe geleid dat Berns vriend en mentor Irving Thalberg de film als producent afrondde. De naam van geen van beide mannen staat op de aftiteling. Maar Bern heeft de hand in de film <0xE2><0x80><0x93> met inbegrip van de casting. Als hij was blijven leven, zou hij een grote carrière als producent voor de boeg hebben gehad.<br />Het opmerkelijkste aan de hoofdpersonen is dat (afgezien van Garbo's Zweedse accent <0xE2><0x80><0x93> hier als Russische ballerina) alleen Beery een Duits accent probeert. Het komt en gaat helaas, maar Beery' Preysling is een zwakkeling, die met de dochter van de baas is getrouwd om hogerop te komen, maar niet de hersens had om de firma draaiende te houden. Uiteindelijk moest hij liegen om zijn bespreking met de rivaal Tully Marshall te overleven. Helaas kon hij zijn woede en zijn hartstocht niet in bedwang houden.<br />In deze draad wordt gezegd dat Buster Keaton Kringelien zou spelen. Vermoedelijk heeft zijn alcoholisme dat verhinderd. Maar Lionel Barrymore geeft een goede voorstelling van de stervende man. Toch vond Buster het een goed idee. Hij probeerde belangstelling te wekken voor een komedie met hemzelf, Edward Everett Horton en Marie Dressler in de hoofdrol, getiteld GRAND MILLS HOTEL, die zich afspeelde in het 'onbekende' pension in Manhattan. De plot van de film zou hetzelfde zijn geweest. Het kwam nooit verder dan de tekentafel. Laurel & Hardy zouden in de rollen van Tully Marshall en Wallace Beery hebben gespeeld, als knopenfabrikanten die een contract proberen te sluiten. Jammer, het had een goede komedie kunnen zijn.
I still like this film. It has some grievous over-acting by Garbo as a ballerina on the skids. But the film works for all that. Grushinskaya has passed her prime as a ballerina, and her world weariness masks her awareness that her days of international greatness are over. She has nothing to look forward to - in fact her position is not that different from Anne Bancroft in THE TURNING POINT, who can teach ballet, but has no family life to comfort her like her old friend/rival Shirley MacLaine does.<br /><br />She momentarily does get a shot for happiness in retirement: she meets Baron Geiger (John Barrymore) and finds he would be able to satisfy her. And he finds she would be fine for him. But his problem is he is broke, and owes his criminal partners for the money that set him up in this great hotel in Berlin. He has to pay them back - he was going to steal Grushinskaya's jewels, but he won't do that now.<br /><br />GRAND HOTEL is like that, every time you watch it. It was written in the aftermath of World War I, and keeping that in mind you see the fractured bodies and lives that are colliding in the hotel. Lewis Stone, for example, is the man who makes the famous statement about "nothing ever happens" at the conclusion of the film. His Doctor Otternschlag is the hotel doctor, and is not very observant (by the time he makes the comment a murder has occurred in the hotel, and he is unaware of it). His face is scarred by a gas attack in the war. The war has probably made the doctor relatively quiet - and seeking quiet as much as possible. Hence his blindness. Wallace Beery is Preysling the textile manufacturer who is there for a big business conference and is facing bankruptcy - as was all of Germany (which had terrible inflation in 1923, due to war reparation and debt). Geiger's Pre-war cushion of wealth and position were swept away with the Hohenzollern dynasty in 1918. He was unlucky enough to survive his world, and most of his friends. And the small fry in the film: Kringelein (Lionel Barrymore) and Flaemchen (Joan Crawford) find their futures in considerable doubt too. Lionel is dying (we are never quite sure of what, but it sounds like it's industrial related - he works for Preysling's firm), and Crawford is aware that secretaries are a dime a dozen and needs to better herself - even if it means sleeping with the likes of Preysling. One can also add Senf (Jean Hersholt) who has to stay at his hotel job, while his wife is facing a dangerous childbirth which is worrying him to death.<br /><br />The collisions between the characters is fascinating too, as the Pre-war standards of social class is up in the air now. Preysling is aware of his feet of clay but he is still known as a big textile manufacturer to the public. So he is not deeply impressed by John Barrymore's Baron, but every time they confront each other, the Baron's superior breeding outshines Preysling's pompous bluster. Kringelein too is confronted by Preysling who thinks the bookkeeper's appearance at that expensive hostelry suggests embezzlement. Kringelein not only shows that he is not in a position to be threatened by police or discharge, but adds that Preysling's blunders are such as to have merited being fired if he hadn't been boss. Preysling does make a kind of headway with Flaemchen but it is only on a cash basis - she really is far friendlier to the Baron and Kringelein.<br /><br />GRAND HOTEL had been a major Broadway stage success when it was acquired by MGM. Preysling was originally played by Siegfried Ruman (later Sig Ruman) and the Baron by Albert Van Dekker (later Albert Dekker). Neither ended up in the MGM production, though both had distinguished film careers later on. The producer of the film was Paul Bern, who would be found dead in his home in 1932 just before the final cut was made on the movie. This is not the spot to analyze whether Bern was a suicide (officially he was) or was murdered by his wife (Jean Harlow) or some other person (a previous wife who killed herself a day or so afterward), but it led to Bern's friend and mentor Irving Thalberg completing the film as producer. Neither man's name is on the credits. However, Bern's hand is on the film - including the casting. He would have been facing a great producing career if he had lived.<br /><br />The most notable thing about the leads is that (except for Garbo's Swedish accent - here as a Russian ballerina) only Beery tries a German accent. It comes and goes, unfortunately, but Beery's lost bull in the china shop performance is good enough not to be harmed by it. Preysling is a weak man, who married the boss's daughter to get ahead but lacked the brains to keep the firm going. In the end he has to lie to try to survive his conference with rival Tully Marshall. Unfortunately he cannot control his passions and anger.<br /><br />It is said on this thread that Buster Keaton was supposed to play Kringelien. Presumably his alcoholism prevented it. But Lionel Barrymore gives a good accounting as the dying man. Yet Buster actually liked the idea. He tried to create interest in a comedy to star himself, Edward Everett Horton, and Marie Dressler called GRAND MILLS HOTEL, set in the "infamous" flop house in Manhattan. The same blending of the film's plots would have occurred. It never got beyond the drawing board. Laurel & Hardy would have been in the Tully Marshall and Wallace Beery roles, as button manufacturers who are trying to make a contract. Pity, it might have been a good comedy.