Ik deelde een keer een appartement op de eerste verdieping met een man die de grootste pech van zijn leven leek te hebben: zijn eerste huurachterstand liep op, hij had eindeloos veel problemen met het betalen van zijn helft van de rekeningen en zijn auto was altijd kapot. Zijn enige bezigheid (buiten het bijwonen van lessen en roken) was het op een hard volume bespelen van zijn linkshandige gitaar. En vreemd genoeg lijkt hij een beetje op Reno (Jimmy Laine, alias schrijver-regisseur Abel Ferrara), de uitgehongerde kunstenaar die tot waanzin wordt gedreven in 'The Driller Killer'. Deze film, een van de beruchtste titels op de lijst van 'Video Nasties' in Groot-Brittannië, is nihilistisch, gruwelijk en duister grappig... maar ook oppervlakkig en uiteindelijk onbevredigend. Als Reno een galeriehouder probeert over te halen om 500 dollar neer te tellen voor zijn nieuwste schilderij om zijn rekeningen te kunnen betalen, wordt hij afgewezen. Tel daar de punkband bij op die in het appartement onder het zijne is getrokken (en nooit lijkt op te houden met jammen) en een reclamespotje op de late avond (voor een draagbaar krachtstation)... en het duurt niet lang of onze verfomfaaide, vulgaire held begeeft zich naar de smerige straten van New York, waar hij met een boormachine de zuipende populatie decimeert. Het scenario is simplistisch en repeterend <0xE2><0x80><0x93> het onttrekt zich zelden aan de oppervlakteglans van de exploitatie. Maar voor nieuwsgierigheidszoekers die op zoek zijn naar een verdomd slechte film <0xE2><0x80><0x93> of waar een inmiddels gerespecteerde regisseur is begonnen <0xE2><0x80><0x93> is dit een mooie tijd voor _Killer_.
I once shared a second-floor apartment with a guy who seemed to have the most rotten luck in life: his first rent check bounced, he had endless problems paying his half of the bills, and his car was always breaking down. His solitary activity (outside of attending class and smoking) was playing his lefty-guitar at high volume. And, strangely enough, he bears a slight resemblance to Reno (Jimmy Laine, aka writer-director Abel Ferrara), the starving artist driven to madness in "The Driller Killer." This film, one of the more notorious titles on Great Britain's 'Video Nasties' list, is nihilistic, grisly, and darkly funny...but also shallow and ultimately unsatisfying. When Reno tries to convince a gallery owner to front $500 for his latest painting in order to pay his bills, he is turned down; factor in the punk band that has moved in to the apartment beneath his (and never seems to stop jamming), and a commercial viewed on late-night TV (for a portable power-pack)...and it's not long before our disheveled, vulgar hero takes to the squalid New York City streets, decimating the wino population with a power drill. Ferrara has a good eye for location shooting and the grim ugliness of urban living, so that his depiction of Reno's madness isn't unconvincing. However, while "Driller Killer" has its share of frantic low-budget energy (the murders are photographed in a genuinely unsettling way), the script is simplistic and repetitive--seldom does it veer away from its exploitation surface sheen. Still, for curiosity-seekers looking for a bloody bad flick--or where a now-respected director got his start--this is a fine time "Killer."