Iedereen die ooit heeft moeten luisteren naar slome dinosaurussen als _The Ten Commandments_ zal het onwaarschijnlijk vinden. Maar Cecil B. DeMille heeft in feite een paar films gemaakt die, al zijn ze niet bepaald 'goed', op heel onverwachte manieren interessant zijn.<br />Neem bijvoorbeeld _Reap The Wild Wind_. In theorie is het traditioneel, reactionair voer, een verhaal over de grootsheid van Amerika en het kapitalisme, zoals de jubelende liefhebber ons verzekert, met een pittige heldin die wordt getemd door een rechtschapen vertegenwoordiger van de wet, en een zwakke man die wordt gestraft voor zijn misdaad tegen de wet.<br />Maar in de praktijk is het net als _Moby Dick_, gefilmd door Powell en Von Sternberg. De seksuele dynamiek van de film is ongehoord voor zo'n dure Hollywood-blockbuster uit het begin van de jaren veertig. Paulette Goddard is een wilskrachtige bergingskapitein die bevelen brult, het gevaar omarmt en voortdurend een spaak in het wiel van haar macho-aanbidders steekt.<br />Het zijn die twee die je moet zien <0xE2><0x80><0x93> er zijn in dit kamp geen kippen buiten een Carry On. John Wayne <0xE2><0x80><0x93> o ja, de Duke <0xE2><0x80><0x93> wordt in een verbazingwekkende, zichzelf voor de gek houdende voorstelling verondersteld een haveloze man van de natuur te zijn, maar in werkelijkheid is hij een grote meid, passief en verward, die voortdurend, zowel intellectueel als fysiek, te slim af is door Ray Millands zogenaamd fatterige, homoseksuele advocaat. Tot ieders vermaak draagt hij zwarte polo's met Village People-petten en een allerliefste rode das. Ik heb nog nooit zulke opsmuk gezien in een film van John Ford.<br />Milland is, hoewel onverwacht vindingrijk en stoer, onmogelijk serieus te nemen als actieheld, met zijn overhemden met ruches, zijn krullen en zijn elegante welsprekendheid. En laat me nu niet beginnen over Raymond Massey...<br />Deze film is in naam een van die rampfilms, zoals San Francisco en The Hurricane, waarin een onsamenhangend liefdesverhaal een nu verouderde, met speciale effecten doorspekte finale vormt. Maar hier werkt het gelukkig niet helemaal - serieuze actie- en spanningsscènes lijken op een parodiërende manier gefilmd te worden, met een merkwaardig comfortabele homo-erotische scherpte; het verrassende gebruik van kleur en kostuums is desoriënterend. Prachtige apen en pratende honden dragen bij aan het surrealistische effect. De finale is weliswaar vrij van spanning (door DeMilles onwetendheid van de grondbeginselen van de filmwereld) maar een mijnenveld van seksuele toespelingen. Een opmerkelijke film.
Anyone who has had to sit through lumbering dinosaurs like The Ten Commandments might find it unlikely, But Cecil B. DeMille has actually made some films which, if not exactly 'good', are interesting in very unexpected ways.<br /><br />Take Reap The Wild Wind, for instance. In theory, it is traditional, reactionary fodder, a tale about the greatness of America and capitalism, as the booming narrater assures us, with a feisty heroine tamed by an upstanding representative of the law, and a weak man who's punished for his crime against right.<br /><br />But in practice, it's like Moby Dick filmed by Powell and Von Sternberg. The sexual dynamics of the film are unheard of for such a big budget Hollywood blockbuster of the early 1940s. Paulette Goddard is a strong-willed salvage captain, bellowing orders, embracing danger, constantly throwing a spanner in the works of her macho admirers.<br /><br />It's these two you've got to see - there aren't gooses this camp outside of a Carry On. John Wayne - oh yes, the Duke - in an amazing, self-deluding, performance, is supposed to be a ragged man of nature, but he's really a big girl, passive and confused, who's constantly outwitted, both intellectually and physically, by Ray Milland's supposedly foppish, gay-coded, lawyer. Hilariously, he dresses in black polo necks, with Village People caps, and the daintiest red cravat. I never saw such finery in a John Ford film.<br /><br />Milland, while unexpectedly resourceful and tough, is impossible to take seriously as an action hero, with his frilly shirts, fey curls and elegant elocution. And don't get me started on Raymond Massey...<br /><br />THe film is nominally one of those disaster movies, like San Francisco and The Hurricane, in which a rambling love story pads out a now antiquated special-effects-laden finale. But, thankfully, here it doesn't quite work - serious scenes of action and suspense seem to be shot parodically, and with an oddly comfortable homoerotic bristle; the startling use of colour and costume is disorientating. Dandy monkeys and talking dogs add to the surreal effect. The 'spectacular' squid finale, while bereft of tension (due to DeMille's ignorance of the basic laws of film) is a minefield of sexual innuendo. A remarkable film.