Ik heb hem net weer gezien. Het is een van mijn vijf of zes lievelingsfilms sinds ik een tiener was, maar ik had hem in geen jaren gezien.<br />Wauw. Hij houdt echt stand. En ernaar kijken door de ogen van iemand die al meer dan dertig jaar acteert in plaats van door de ogen van een tiener maakt echt een verschil. Er zit echt goed werk in deze film. Ik heb nooit echt geloofd dat Burgess Meredith in zijn leven een dag hard werken als gerst kon doen, en het is heel verleidelijk om te denken aan wat iemand anders met de rol gedaan zou kunnen hebben. (Lewis Milestone probeerde eerst James Cagney en toen Humphrey Bogart voor de rol te lenen. Als jongens die in de Laagte van San Joaquin zijn opgegroeid, zouden ze geen van beiden erg overtuigend zijn geweest, en het kost me moeite om Bogart in die rol te zien. Cagney zou heel interessant zijn geweest, ook al was hij niet helemaal goed.)<br />Deze keer besteedde ik veel aandacht aan het acteerwerk van mensen aan wie ik in dat opzicht nooit veel aandacht had besteed, voor zover het deze film betreft. Charles Bickford is echt goed, en Betty Field is uitmuntend. De film werd genomineerd voor vier Oscars, waaronder die voor de beste film (van 1939!), maar geen van de acteurs werd genomineerd. Natuurlijk was het een zwaar jaar, een van de zwaarste ooit. Maar ik vermoed dat Lon Chaney jr. een jaar later genomineerd zou worden. Zijn optreden is in de loop der jaren zo geïmiteerd dat het tegenwoordig misschien niet meer zo bijzonder lijkt, maar ik heb geprobeerd er iets van te vinden om te bekritiseren en dat lukt me gewoon niet. Hij is geloofwaardig en hartverscheurend zonder in mijn ogen ook maar een greintje geforceerd te zijn. Maar de uitblinkers zijn Leigh Whipper en vooral Roman Bohnen, die respectievelijk de Crooks en Candy spelen. Whipper had de Crooks op Broadway gespeeld en zijn ervaring met de toneelstukken. Crooks' openhartigheid over de lasten die het met zich meebrengt om de enige zwarte in een blanke gemeenschap te zijn is voor 1939 een beetje verrassend, net als zijn minachting voor de blanken die onuitgenodigd zijn 'heiligdom' betreden. Bohnen is gewoon opmerkelijk, een van de meest hartverscheurend ontroerende voorstellingen die ik ooit heb gezien. (Het zal niemand verbazen dat hij weer zo'n voorstelling gaf als die van de vader van Dana Andrews in THE BEST YEARS OF OUR LIVES.)<br />De muziek en de score van Aaron Copland werden allebei genomineerd voor een Oscar. Copland heeft maar zes filmscenario's geschreven (de andere zijn: ON THE GOOD, THE NORTH STAR, THE RED PONY, THE HEIRESS en ANDERE WILD). VAN MENSEN EN MENSEN was zijn eerste. Elke film van hem die ik heb gehoord is een meesterwerk, en het is moeilijk te zeggen wat 'de beste' is. Laat ik volstaan met te zeggen dat zijn eerste een kanshebber is, en een van de beste filmscenario's die ooit zijn geschreven.<br />Hoewel gebaseerd op Steinbecks Steinbecks. De film is een verfilming van de roman van Lewis Milestone, die veel te danken heeft aan het toneelstuk dat Steinbeck ook heeft geschreven. Lewis Milestone slaagt erin te vermijden dat je het gevoel krijgt dat je op het toneel staat, hoewel zijn shots van de grote open ruimtes vrij beperkt zijn. Ik was echt onder de indruk van zijn regie. Er is een heel mooie opname van Meredith en Bickford die in een schuur zitten te praten. Als Meredith weggaat, zoomt de camera uit, zodat de beide acteurs in beeld blijven, tot het hele interieur van de schuur te zien is en blijkt dat het enorm is, veel groter dan het had gevoeld. Het is een eenvoudige opname, gemaakt door een duidelijke meester.<br />Ik ben geen grote fan van de remake van Gary Sinise, vooral niet als het gaat om de manier waarop het einde is gebracht. Het enige grote voordeel dat Sinise had, was de kleur. Er zijn opnamen in de versie uit 1939 waarin ik me de kleur kon voorstellen en me beroofd voelde door de afwezigheid ervan. Het is geen zwart-witfilm die vooral opbloeit door zijn zwart-wit. Als het budget groter was geweest, had hij misschien in kleur kunnen worden gemaakt, wat heel goed zou zijn geweest. Maar al met al ben ik dolblij dat deze favoriet van me het tientallen jaren uithoudt en zelfs mijn dierbare herinneringen overtreft.
Just saw this again. It's been one of my five or six favorite films since I was a teenager, but I hadn't seen it in years.<br /><br />Wow. It really holds up. And looking at it through the eyes of someone who's been acting for thirty-odd years rather than the eyes of a teenager really makes a difference. There's some really fine work in this movie. I've never quite believed Burgess Meredith did (or could do) a day of hard labor like bucking barley in his life, and it's very tempting to think of what someone else might have done with the part. (Lewis Milestone tried to borrow first James Cagney and then Humphrey Bogart for the part. Neither would have been terribly convincing as guys who grew up in the San Joaquin Valley, and I have a hard time thinking of Bogart in the role. Cagney would have been very interesting, even if not quite right.)<br /><br />This time through, I paid close attention to the acting work of people I'd never given much thought to in that regard, as far as this movie goes. Charles Bickford is really good, and Betty Field is superb. The movie was nominated for four Oscars, including Best Picture (of 1939!!), but none of the actors was nominated. Of course it was a tough year, one of the toughest ever. But in another year, I suspect Lon Chaney Jr. would have been nominated for the performance of his career. His performance has been so imitated over the years that it might not seem so special nowadays, but I tried to find something to critique about it and I simply can't. He's believable and heartbreaking without seeming, to my eyes, the least bit forced. But the standouts are Leigh Whipper and particularly Roman Bohnen, who play Crooks and Candy, respectively. Whipper had played Crooks on Broadway and his experience with the role shows. Crooks's forthrightness about the burdens of being the only black man in a white community are a little startling for 1939, as is his disdain for the whites who enter his "sanctuary" uninvited. Bohnen is just remarkable, one of the most heart-wrenchingly touching performances I've ever seen. (Not surprisingly, he gave another such performance as Dana Andrews's father in THE BEST YEARS OF OUR LIVES.)<br /><br />Aaron Copland's music and scoring were both nominated for Oscars. Copland only composed six feature film scores (the others: OUR TOWN, THE NORTH STAR, THE RED PONY, THE HEIRESS, and SOMETHING WILD). OF MICE AND MEN was his first. Every score of his I've heard is a masterpiece, and it's hard to say which is "best." Suffice it to say that his first is a contender, and one of the best film scores ever written.<br /><br />Although based on Steinbeck's novel, the film owes much to the play Steinbeck also wrote. Lewis Milestone manages to avoid any sense of being stage-bound, though his wide-open-spaces shots are quite limited. I was really impressed by his staging. There's one really nice shot of Meredith and Bickford talking in a barn. As Meredith leaves, the camera pulls back, keeping both actors in frame, until the entire interior of the barn is revealed and shown to be huge, much larger than it had felt. It's a simple shot made by a clear master.<br /><br />I'm not a great fan of Gary Sinise's remake, particularly as to how the ending was handled. The one great advantage Sinise had was color. There are shots in the 1939 version where I could imagine the color and where I felt robbed by its absence. It's not a black-and-white film that particularly exults in its black-and-whiteness. Had it had a larger budget, perhaps it could have been made in color, which would have served it very well. But all in all, I'm thrilled that this favorite of mine for decades holds up and actually exceeds my fond memories.