Dit is een diep ontroerend verhaal met voortreffelijk acteerwerk, hoewel ik niet de Kleenex heb gepakt. Ik zou het een heel moeilijke levensles willen noemen, over het loslaten van het verleden en het denken aan de huidige waarden en de toekomst <0xE2><0x80><0x93> vooruitkijken naar het positieve in het leven en het verleden loslaten <0xE2><0x80><0x93> iets waartoe niet iedereen bereid is.<br />Het gaat over een jong stel, Elizabeth en John (Claudette Colbert en Orson Welles), die abrupt uit elkaar worden gehaald omdat John in de Eerste Wereldoorlog moet dienen. Hij raakt ernstig gewond, en terwijl hij in het ziekenhuis in verband gewikkeld ligt, neemt hij het besluit zijn naaste familie niet in te lichten en zijn jonge vrouw te verlaten.' '... omdat hij het gevoel heeft dat hij nooit meer dezelfde man kan zijn, in ieder geval niet voor haar. Dus wordt hij geacht dood te zijn. Intussen is ze thuis op de hoogte gebracht van dit tragische nieuws en slaagt ze erin het dapper te verwerken, ook al zal ze zijn kind baren. Lawrence (George Brent) komt in haar leven om haar te helpen en uiteindelijk trouwen ze en beginnen ze een redelijk gelukkig leven samen.<br />'<br />Een zwakke plek in de film die ons opvalt is dat Johns gezicht in de film niet zo erg is veranderd na zijn oorlogsverwondingen en de vereiste gezichtsoperatie. Ik denk dat er op dat punt meer had kunnen worden gedaan om de film meer geloofwaardigheid te geven. Er werd een baard en grijzend haar aan toegevoegd om zijn uiterlijk te camoufleren, maar... ik bedoel, als je iemand zo goed kent, is het bijna onmogelijk om de klank van zijn stem of de uitdrukking van zijn ogen verkeerd te interpreteren... dus had ik moeite om over deze tekortkoming heen te komen.<br />Twintig jaar later, in het zich ontvouwende verhaal, wordt het inderdaad een messcherpe stap als ex-vrouw Elizabeth John weer tegenkomt, die nu bekendstaat als Erik Kessler, van middelbare leeftijd, grijzend en moeilijk ter been. Hij heeft haar leven weer betreden toen hij als Oostenrijkse chemicus naar Amerika werd gehaald om de firma waar haar man werkt te adviseren! De wereld is soms klein, nietwaar? Maar dat is het verhaal. Elizabeth haalt veel herinneringen op aan ontroerende momenten uit haar tijd met John, en laat ons zien hoe gemakkelijk het is om verlangend terug te kijken op herinneringen uit het verleden. Maar nu, na negentien jaar van vervreemding, is voor hen beiden de realiteit ingetreden: Elizabeth heeft een gezin om voor te zorgen, een huidige verplichting die voorrang heeft, en John heeft ook de verantwoordelijkheid voor een jonge geadopteerde dochter, Margaret (Natalie Wood).<br />Dus terwijl elke volgende ontmoeting hen dichter bij de waarheid van hun vroegere relatie brengt, is het maar een heel dun lijntje dat hen scheidt van de mogelijkheid elkaar echt te herkennen en de herinneringen aan voorbije dagen. Elke ontmoeting lijkt meer herinneringen op te roepen die ze geen van beiden volledig kunnen accepteren, maar om verschillende redenen.<br />Ik vond de dialoog op verschillende niveaus het intrigerendst. Hij deed me denken aan de weegschaal van het recht, die voor beide partijen even zwaar weegt, maar nooit echt in evenwicht is. John, nu bekend als de oudere Erik Kessler, sprak over de toekomst die voor Elizabeth in het verschiet lag, over hoe ze in het heden een goed leven had en door anderen nodig was. Ook hier stapt hij edelmoedig opzij, zodat ze een bevredigender leven zal hebben, hoewel hij er geen deel van zal uitmaken omdat hij zo weinig te bieden heeft, zo redeneert hij. Hij wijst haar erop dat de herinneringen aan het verleden die ze heeft in werkelijkheid van de goede tijden zijn en nooit in het heden kunnen worden herschapen, want het leven heeft hen beiden veranderd. Interessant genoeg laat het ons zien dat het leven in het verleden op de een of andere manier een negatieve fase is die nooit kan worden veranderd, en dat we het Leven in het heden moeten grijpen en naar de toekomst moeten kijken waar beloften zijn <0xE2><0x80><0x93> want morgen is 'voor altijd', het verleden is 'nooit'.<br />Deze film drukt een aantal zeer goede gevoelens uit. Heb het boek besteld en hoop meer te winnen door het ook serieus te lezen.
This is a deeply moving story with superb acting although I didn't reach for the Kleenex. I would call it a very difficult lesson in life to be learned, about letting go of the past and thinking of present values and the future instead - reaching forward to the positive in life and releasing the past - something not everyone is prepared to do.<br /><br />It is of a young couple, Elizabeth and John (Claudette Colbert and Orson Welles), who are abruptly parted by the duty of John's service in the First War. He is injured badly, and while wrapped in facial bandages in hospital he makes the decision not to notify next of kin and drop out of his young wife's life because he feels he could never be the same man again, at least to her. So he is presumed dead. Meanwhile back home she has been notified of this tragic news and manages to deal with it bravely even though she is going to have his child. Lawrence (George Brent) steps into her life to assist then eventually they marry and create a reasonably happy life together.<br /><br />A weakness in the film that challenges us is that John's features were not altered so very much in the movie after his war injuries and the required facial surgery. I think more could have been done on this point to give the film greater credibility. Basically a beard was added and graying hair to camouflage his appearance but ... I mean, if you've known someone so well, it's well-nigh impossible to mistake their tone of voice or expression of the eyes ... so I had trouble getting over this shortcoming.<br /><br />Twenty years later in the unfolding story it becomes indeed a razor's edge on which to tread when former wife Elizabeth again encounters John, who is now known as Erik Kessler, middle aged, graying, and has difficulty getting around. He has re-entered her life as an Austrian chemist brought to America to advise the firm which her husband operates! Small world at times, no? However, that's the story.<br /><br />There is a great deal of reminiscing done by Elizabeth as she recalls touching moments from her time with John, and shows us how easy it is to look back longingly at memories of the past. But now, after nineteen years of their estrangement, reality has set in for both: Elizabeth has a family to care for, a present obligation which takes precedence, and John too has the responsibility of a young adopted daughter, Margaret (Natalie Wood).<br /><br />So while every ensuing meeting brings them closer to the truth of their former relationship, it is a very thin line indeed that separates them from the possibility of true recognition of each other and the memories of bygone days. Each encounter seems to bring more remembrance that neither of them can fully accept but for different reasons.<br /><br />I found the dialog most intriguing on several levels. It reminded me of the scales of Justice which are finely weighed for both sides yet never truly balanced. John, now known as the elderly Erik Kessler, talked of the future's promise that lay ahead for Elizabeth, of how she had a good life in the present and was needed by others. Here again he nobly steps aside so that she will have a more fulfilling life although he won't be part of it as he has so little to offer, or so he reasons. He points out to her that the memories of the past she holds are really of the good times and can never be recreated in the present for life has changed them both. Interestingly, it really does show us that living in the past is somehow a negative phase which never can be changed, and that we must take hold of Life in the present and look to the future where there is promise - for tomorrow is "forever", the past is "never".<br /><br />This film expresses some very fine sentiments. Have ordered the book and hope to gain more by giving it a serious reading as well.