Dat ene zinnetje geeft me het gevoel dat ik _Het slechte en het mooie_ een zaak noem in 'harde liefde', waar regisseur Vincente Minnelli met zijn vinger zwaait om wat er met sommige mensen gebeurt (hoest, David O. Selznick, hoest), terwijl hij ook laat zien hoe heerlijk het is om in die business te werken. Maar het is een business in zijn meest bloeiende periode, uit de jaren veertig, toen de producent nog koning was, en de regisseur soms moest vechten om ruimte om zijn visie tot zijn recht te laten komen. Hier wordt de producent Jonathan Shields gespeeld door Kirk Douglas, die in eerste instantie grote ideeën heeft <0xE2><0x80><0x93> hij heeft zelfs een idee om een enge film over katten nog angstaanjagender te maken door de katten niet te laten zien (echo's van Val Lewton). Algauw stijgt hij in de rangen en wordt hij zo groot dat hij werkelijk alles kan zeggen wat hij wil, maar het belemmert ook persoonlijke relaties, snijdt banden door en maakt hem soms zelfs monsterlijk (er is één scène die ik me altijd zal herinneren waarin Douglas, in een vlaag van woede over Lana Turners personage, een halve kop groter lijkt dan hij is, met zijn ego bijna gemanifesteerd). Het verhaal van de film wordt verteld door mensen die hem hebben gekend, een sexy maar al snel gedesillusioneerde actrice, een regisseur die ooit met Shields heeft samengewerkt maar van hem is afgesneden, en een schrijver die door Dick Powell wordt gespeeld. Rashomon of Burger Kane is niet zozeer een poging om nog meer grandioze en verbazingwekkende dingen over de menselijke natuur te onthullen, maar eerder een diepgaande overpeinzing van de goede en de slechte tijden, en misschien nog meer van de laatste. Wat zo geweldig is aan Douglas' vertolking, is dat hij door de verhalen van de drie ex-vriendjes, collega's en geliefden een heel afgerond personage wordt. In wezen is de producent natuurlijk degene die in die tijd meer te zeggen had dan wie ook op de set. Dat brengt een aantal van de grote scènes die ooit over het maken van films zijn vertoond, zoals het moment waarop Amiel, de regisseur, Jonathan op zijn nummer probeert te zetten door te zeggen dat een scène opgenomen moet worden 'om een film te kunnen regisseren heb je nederigheid nodig'. Er komt nog een andere scène bij, waarin Jonathan en zijn 'vooraanstaande collega's' bezwaar moeten maken omdat ze alleen maar met stomheid geslagen zijn. Het is ook een geweldige, gedenkwaardige filmavond voor Lana Turner, misschien wel in haar meest succesvolle rol in louter acteertermen (niet alleen in uitstraling of stijl, zoals op andere films) en voor Dick Powell, die met dit en _Murder My Sweet_ twee belangrijke rollen heeft buiten zijn gebruikelijke niche. Met veel mooie camerabewegingen en een script dat knettert van het soort scènes en dialogen dat je doet verlangen naar de glorie van Hollywood. 's Golden Age, en minstens vier of vijf werkelijk uitstekende vertolkingen. _The Bad and the Beautiful_ is dan misschien niet zo verbijsterend en bijna perfect als _81/2_ of zo grappig als _Bowfinger_, maar het staat boven aan de lijst van beste films over het maken van films en kan zelfs voor degenen die niet echt geïnteresseerd zijn in hoe films worden gemaakt, een prima vermaak zijn.
That one line summary makes me sound like I'm calling the Bad and the Beautiful a case in 'tough love', where director Vincente Minnelli wags his finger at what happens to some people (cough, David O. Selznick, cough), while also showing too the joys of working in the business. But it's a business at its most booming time, coming out of the 40s where the producer was king, and the director had to vie for room at times to really get his vision in. Here the producer Jonathan Shields is played by Kirk Douglas as someone with big ideas at first- he even has an idea to help make a scary movie about cats even more frightening by not showing the cats (echoes of Val Lewton). Soon he rises the ranks and becomes big enough to really call the shots all he wants, but it also gets in the way of personal relationships, severs ties, and sometimes even makes him out to be monstrous (there's one shot I remember all the time where Douglas, in a big fit of anger against Lana Turner's character, seems like he's a whole foot taller with the ego almost manifested). The narrative of the film is a retelling by people who knew him, a sexy but soon disillusioned actress, a director who once worked with Shields but then got cut off from him, and a writer played by Dick Powell. Rashomon or Citizen Kane it is not in trying to reveal more grandiose and amazing things about human nature, but rather a supreme rumination on the good times and the bad times, possibly more of the latter. What's great about Douglas's portrayal is that through the stories from the three ex-friends and co-workers and lovers, he becomes a very well-rounded character. At the core, of course, is the producer who at the time had as more creative say than anyone else on the set. This brings some of the great scenes ever shown about movie-making, such as the moment when Amiel, the director, tries to put Jonathan in his place about how a scene should be shot, "in order to direct a picture you need humility". Another comes with the moment when Jonathan and his soon to be 'asistant to the producer' has to object out of just being stunned. But more than Douglas, it's also tremendous, memorable screen time for Lana Turner, perhaps in her most successful performance in just sheer acting terms (not necessarily just in presence or style like in other pictures), and for Dick Powell, who with this and Murder My Sweet has two defining roles outside of his usual niche. With many sweet camera moves, a script that crackles with the kind of scenes and dialog that makes one wish for the glory times of Hollywood's Golden Age, and at least four or five really excellent performances, The Bad and the Beautiful might not be as astounding and near-perfect as 8 1/2 or as funny as Bowfinger, but it ranks up there with the best movies about movie-making, and can make for some fine entertainment even for those who aren't really interested in how movies are made.