De derde film met Matt Helm <0xE2><0x80><0x93> en met gemak de zwakste tot nu toe. Hoewel Maltins BOMB-beoordeling een beetje streng lijkt <0xE2><0x80><0x93> het is tenslotte om naar te kijken <0xE2><0x80><0x93> is het moeilijk om de afname van de kwaliteit niet op te merken ten opzichte van zijn voorganger, 'Murderers Row'. De schurken stellen niets voor, de gadgets zijn niet meer zo cool als vroeger (levitatiegeweer met vertraging/achteruitschietend geweer), de climax van de achtervolging heeft een slechtere achterwaartse oriëntatie dan de Abbott- en Costello-films, en de hele onderneming is traag, saai en saai. Een lichtpuntje: Janice Rule, die tot nu toe de slimste Matt Helm-assistente is, en ook dichter bij Dean Martin in de buurt komt dan Ann Margret of Stella Stevens, wat hun (professionele en romantische) partnerschap geloofwaardiger maakt. Senta Berger heeft een interessant personage, in die zin dat je lange tijd niet zeker weet aan wiens kant ze staat, maar uiteindelijk wordt ze niet echt gebruikt. De twee beste delen van de film beginnen eigenlijk al bij het begin (het pakkende titelliedje) en het einde (een grappige Frank Sinatra-grap).
The third Matt Helm film - and easily the weakest up to this point. Though Maltin's BOMB rating seems a bit harsh - it IS watchable, after all - it's hard not to notice the drop-off in quality from its predecessor, "Murderers' Row". The villains are nobodies, the gadgets are not as cool as before (levitating gun < delayed / reverse firing gun), the climactic vehicular chase has worse rear projection than the Abbott and Costello movies, and the entire enterprise is slow, unexciting and drab. Bright spot: Janice Rule, who is the smartest Matt Helm assistant so far, and also closer to Dean Martin's age than Ann Margret or Stella Stevens, which makes their (professional and romantic) partnership more believable. Senta Berger has an interesting character, in the sense that you are not sure for a long time whose side she is working for, but ultimately she is underused. The movie's two best bits actually come at the very start (the catchy title song), and the very end (a funny Frank Sinatra gag). *1/2 out of 4.