Een wolfshond zorgt voor wat Ang Lee 'een amoksfeer' noemde. Dat was misschien niet de bedoeling van Eileen Chang, maar Lee bereikte zijn praktische'meesterwerk' door zijn gevoel voor dit korte verhaal tot uitdrukking te brengen.<br />Net voordat de taak ten einde lijkt te komen, leerde Wang Jiazhi uit haar hoofd, van een onschuldig studente tot een uiterst bekwame actrice en patriot, bleef deze uiterst gevaarlijke ambitie in haar hoofd rondspoken en kon onmogelijk verdwijnen, misschien vanwege haar ideaal om iets groots en belangrijks te doen, misschien om te bewijzen dat ze niet alleen maar een marionet is, of misschien vanwege een man die ze niet uit haar hoofd kan krijgen.<br />Een geweldige bezetting. Tang Wei, die de ziel van de film speelde, transformeerde zichzelf met succes tot de hoofdrolspeelster door een gezicht dat het publiek niet kende, en ze speelde de rol van ongebonden perfectie, net als Zhang Ziyi. Hoewel ze door Lee werd voorbereid om deze rol te spelen, toont het resultaat dat haar inspanningen elke seconde waard zijn.<br /><br />Tony Leung is veruit de beste in zijn rol, en elke beweging en blik zijn heel precies. Hoewel het postmodern is en dezelfde kostuums heeft, is het effect totaal anders dan de beelden in Wong Kar Wai-films. Zelfs hij heeft al diverse schurkenrollen gespeeld, maar de toewijding en het resultaat die hij in deze rol legt, zijn nog nooit vertoond. En wat de controversiële seksscènes betreft, die nemen allemaal een belangrijke plaats in de film in, precies zoals Lee zei. Zelfs in Changs verhaal is geen spoor van seks te bekennen. Behalve in de machtsdemonstratie van de hoofdrol, meneer Yee, leerde Wang haar seksuele macht te gebruiken, de afwisseling van de enorme frustratie van hun bezigheden en de strijd en vreugde die ze ontleenden aan de seks. Ze zouden heel goed bij elkaar passen, want ze zouden in dit leven nooit een ander kunnen vinden.<br />De tweede Mexicaanse filmregisseur van Lee, Rodrigo Prieto, de Franse musicus Alexandre Desplat, de Koreaanse ontwerper Lai Pan en Lee's voormalige partner Tim Squyres. De internationale combinatie heeft behalve het meeslepende verhaal en het feestmaal van voorstellingen ook de grote technische ondersteuning gekregen.<br />Het grappige is dat Lee voor zijn film korte verhalen van achteren naar voren heeft gekozen. De tijdlijn van het vorige verhaal loopt over twintig jaar. Het laatste verhaal is gewoon een middag. Natuurlijk lijkt het een verhaal in tien jaar tijd, maar het zijn per slot van rekening de flashbacks van de hoofdrolspeelster.<br />Deze film gaat beslist verder dan de prestatie van 'Brokeback Mountain', die al heel briljant is. Hoewel het de strijd tussen verstand en gevoel laat zien, is het ook een eerbetoon aan een aantal klassieken en de meesters van de scheppers die de geest van de rollen weerspiegelen en erfelijk zijn, zoals _Casablanca_, _The Godfather_, _Suspicion_, _Penny Serenade_, _Last Tango in Paris_ en _In the Realm of the Senses_. Dit is niet alleen tot op de dag van vandaag de beste filmversie van _Tjang_, maar ook een must-see.
A wolfhound brings out what Ang Lee so called "amuck atmosphere." This might not necessarily be Eileen Chang's intention, but Lee achieved his practical "masterpiece" through expressing his feel for this short story.<br /><br />Just right before the task seems about going to end, Wang Jiazhi memorized, from an innocent college girl to a highly skilled actress and patriot, this extremely dangerous ambition kept circling around her mind and couldn't possibly go away may because of her ideal of doing something big and important, may because of proving that she's not only a puppet, or may because of a man that she can't get him out of her head.<br /><br />A terrific ensemble cast. Tang Wei, who played the soul of the film, transformed herself into the leading character successfully through an unfamiliar face to audiences and has the acting of unattached perfection just like Zhang Ziyi. Though she got set up to get involved with this role by Lee, the result shows that her efforts worth every second.<br /><br />The best performance of Tony Leung by far, every look and movement is very precise. Though it's also postmodern and the same kind of costumes, the effect is totally different from the images in Wong Kar Wai movies. Even he has been through several villain characters, the devotion and outcome that he put in this role is never been seen before.<br /><br />As for the controversial sex scenes that gather all the spotlights, they all take important places in the film just as Lee said. Even there's no sign of sex in Chang's story. Except the power demonstration of the leading male role, Mr. Yee, Wang learned to use her sex power, the abreaction from the huge frustration of both their occupations and the struggle and joy they soaked in the functioning sex. They could very likely be the perfect match for each other that they can never find another one in this lifetime.<br /><br />The second-time Mexican cinematographer for Lee, Rodrigo Prieto, French musician Alexandre Desplat, the senior Korean designer Lai Pan, and Lee's longtime partner editor Tim Squyres. The global combination achieved the great technical support besides the compelling story and the feast of performances.<br /><br />The funny part is Lee chose short stories back to back for his film. The time line of the previous one goes across over 20 years. As for the latter one is just an afternoon. Sure it seems like a story in a decade, but after all they are the flashbacks of the leading female role.<br /><br />This movie definitely goes beyond the achievement of "Brokeback Mountain," which is already very brilliant. While showing the conflict of sense and sensibility, it also pays tribute to a bunch of classics and the master creators which reflect the mind of the roles and are inherited such as "Casablanca," "The Godfather," "Suspicion," "Penny Serenade," "Last Tango in Paris" and "In the Realm of the Senses." This is not only the best screen adaptation of Chang to date but also a must-see of all time.