Kortom: dit is een erg arrogante en mislukte poging om een tweede Jean-Luc Godard, Ingmar Bergman of Hector Babenco te worden.<br />Deze film was verschrikkelijk. En ik heb niet alleen een hekel aan deze film vanwege het uitgesproken antiamerikanisme.<br />Ik heb ook een hekel aan deze film vanwege zijn filmkwaliteiten.<br />Laten we beginnen met het acteren. Tom Riley als 'David' was zo volslagen belachelijk in zijn rol. Dit is een jongeman die naar Parijs gaat om zijn vader te ontmoeten, wordt geconfronteerd met twee mensen die hij niet kent, krijgt twee pistolen op zich gericht die op het punt staan te vuren, krijgt vervolgens te horen dat zijn vader een geheim gezin in Frankrijk had en dat Sara Forestier ('Orlando') zijn halfzus is van wie hij nooit heeft geweten. Hij ziet een dood lichaam, druipend van vers bloed, van de conciërge bij het verlaten van het hotel in Parijs, en vreest nu voor zijn leven. Of dat zou hij moeten doen. Hoeveel 25-30-jarigen (ik vermoed dat de personage in die leeftijdscategorie valt) hebben een vermoord lichaam gezien, vooral in zijn demografische gegevens als blanke man uit de middenklasse? Ik bedoel, hoeveel van ons hebben ooit een vermoord lichaam gezien? Of hebben een geladen pistool in hun gezicht gekregen? Of hebben gehoord over de tweede geheime familie van hun dierbare vader waar je nooit van hebt geweten? En dat alles gebeurde binnen een paar uur.<br />Maar hoe reageert Rileys 'David'? Alsof hij uit een shampooreclame is gestapt <0xE2><0x80><0x93> hij!' 's Lekker eten kookt, grapjes maakt over mobiele telefoons en de Eiffeltoren wil bezoeken? Of Amigorena denkt dat Amerikaanse personages geen diepe terugblikken en emoties kunnen oefenen, of Riley is in werkelijkheid een van de afschuwelijkste filmacteurs die ik in tijden heb gezien.<br />De Direction... Zo genotzuchtig. Zo 'kijk naar me'. Zo 'ik kan zo diep zijn'. Het was echt pathetisch. De meest pathetische, genotzuchtige scène was een van de laatste waarin Juliette Binoche en John Turturro of 'Irene Montan' en 'William Pound' het laatste vuurgevecht leveren. In slow motion, met het geluid uit, zoomt de camera uit en zien we om de anderhalve seconde een lichtflits. Dat was zo'n belachelijke scène dat de andere mensen in de zaal hardop lachten.<br />De Schrift... Is dit een avonturenfilm? Is dit een spionagefilm? Of is dit... een Franse romance? De broer en zus (zo'n beetje) beginnen een romantisch intermezzo omdat romantische films altijd liefdesscènes hebben <0xE2><0x80><0x93> toch? Die vent is zo gepokt en gemazeld, man. Zo'n belachelijke poging om beter te zijn dan alles wat er ooit is gemaakt. Zo'n arrogantie in zijn filmmaken.<br />Er was één deel van de film dat humor had en min of meer werkte. Nadat Turturro ('Pound') iemand had vermoord of in de buurt was gekomen, belde hij onmiddellijk zijn psychiater. Dat was een beetje vreemd, en misschien had er meer gedaan moeten worden met dit gebied.
In short: This is a very arrogant and unsuccessful attempt to be another Jean-Luc Godard, Ingmar Bergman, or Hector Babenco.<br /><br />This movie was terrible. And, I do not dislike this movie solely because of the rampant anti-Americanism.<br /><br />I also dislike this movie on its movie qualities.<br /><br />Let's start with acting. Tom Riley as "David" was so completely ridiculous in his role. Here is a young man who goes to Paris to meet his father, is confronted by two people he doesn't know, has two guns drawn at him ready to fire, is subsequently told his father had a secret family in France and Sara Forestier ("Orlando") is his half-sister he never knew about. He sees a dead body, dripping of fresh blood, of the concierge while exiting the Paris hotel, and is now in fear for his life. Or he should be. How many 25-30 year olds (I'm guessing that's the character's age bracket) have seen a murdered body, especially in his demographics as a middle class white male? I mean how many of us have seen a murdered body ever? Or have had loaded guns in our faces? Or told about their dear father's second secret family that you never knew about? And this all happened within hours.<br /><br />But how does Riley's "David" react? Like he stepped out of a shampoo-commercial - he's cooking fine cuisines, making jokes about cell phones and wanting to visit the Eiffel Tower? Either Amigorena thinks American characters cannot practice deep retrospection and emotion or Riley is really one of the most horrible movie actor's I've seen in a while.<br /><br />The Direction . . . So self-indulgent. So "look at me". So "I can be so deep". It really was pathetic. The most pathetic, self-indulgent scene was one of the last where Juliette Binoche and John Turturro or "Irene Montan" and "William Pound" have the last gun-fight. In slow-motion with the sound turned off, the camera pans outside where we only see blasts of light every second and a half. Give me a break. That was such a ridiculous scene that the other people in the theater were laughing out loud.<br /><br />The Writing . . . Is this a caper film? Is this a spy film? Or is this - a French romance? The brother and sister (well sort of) begin a romantic interlude because deep films have love scenes -- right? This guy is so deeped out, man. Such a ridiculous attempt to be better than anything ever filmed. Such arrogance in his film-making.<br /><br />There was one part of the film which had humor and kind of worked. After Turturro ("Pound") would kill someone or come close he'd immediately get his psychiatrist on the phone. That was a little funny, and possibly more should have been done with this area.