Als Brosnan op de een of andere manier zijn herinneringen heeft overgebracht op Lesley-Anne Down, waarom krijgen we dan in de flashbacks meestal een derde persoonsbeeld van zijn leven te zien, met slechts korte en willekeurige onderbrekingen van zijn eigen beeld? Het klinkt misschien als een kleinigheid, maar als je er goed over nadenkt, zul je zien dat het een volstrekt onlogische methode is. McTiernan slaagt er niet in de bovennatuurlijke elementen van de Nomads naar voren te brengen (die er meer uitzien als gewone straatschoffies - 'ze wonen nergens, ze werken nergens, ze nemen bij de minste of geringste provocatie hun toevlucht tot geweld') en de film sleept zich voort. Het uiteindelijke punt lijkt te zijn dat Brosnans personage nooit de moeite had moeten nemen om over de Nomads na te denken, net zomin als je de moeite zou moeten nemen om naar deze film te kijken. (*1/2)
If Brosnan somehow transferred his memories to Lesley-Anne Down, then why do we mostly get a third-person's point-of-view of his life in the flashbacks, with only brief and random intervals of his own point-of-view? It may sound like a small quibble, but think about it and you'll see that the device simply doesn't make any sense. McTiernan fails to bring out the supernatural elements of the Nomads (who come off looking more like your standard street punks - "they don't live anywhere, they don't work anywhere, they resort to violence at the slightest provocation"), and the movie drags. The ultimate point seems to be that Brosnan's character should never have bothered thinking about The Nomads, just as you shouldn't bother watching this film. (*1/2)