Zit je wel eens naar een tv-programma te kijken en dan denk je: 'Hadden ze dat maar anders gedaan.' Vind je wel eens dat een programma met geweldige personages meestal een rug, een omslag en een paar honderd pagina's te kort heeft voor een goed verhaal? Niet Cowboy Bebop.<br />Zoiets als dit is moeilijk te vinden in welk medium dan ook; boeken, films, live-action, strips, niets wat ik heb gezien heeft zulke coole, goed geschreven personages gecombineerd met een rijke karakterontwikkeling en een ingewikkeld en compleet verhaal. Harry Potter is het enige wat ik kan bedenken, maar zelfs dat laat me in het laatste boek een beetje in de steek ('Herinnerde Ron zich dat van die Sisselspraak? Niet waarschijnlijk, J.K.'). <br />Deze serie heeft ook een enorme verscheidenheid aan afleveringen. Sommige afleveringen zijn kinderlijk en maken dat je dubbel ligt van het lachen, terwijl andere somber en donker en volwassen zijn, alleen zeggen de personages tegen je dat het dezelfde serie moet zijn. En dit is de subtiele manier waarop het verhaal de personages ontwikkelt: door ze elke keer in een totaal andere situatie te plaatsen, leer je meer over hoe ze zich voelen en op dingen reageren. De emoties van de personages voelen zo echt dat je soms vergeet dat ze geanimeerd zijn.<br />Het is moeilijk om een echte demografie voor Bebop vast te stellen, omdat elke aflevering zo anders is. Ik zou zeggen dat het in sommige afleveringen een 11 is, maar het kan ook een 15 zijn. Maar het is geen kinderserie, en het is...' Het is ook niet voor hersenloze tieners. Het is een show waar je een beetje empathie voor nodig hebt om hem echt te begrijpen.<br />De dialogen zijn geestig en fris, zonder de 'Liefde? Daarom ben je zo zwak! Ik vermoord je met één klap!'-flauwekul die je meestal in een animeserie hoort, het is een miljoen keer realistischer dan dat. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan de Engelse versie, de show lijkt (IMO) meer Amerikaans dan Japans, dus ik denk dat de Amerikaanse versie beter werkt, maar beide zijn goed.<br />In de meeste dingen vind ik de finale een beetje teleurstellend, je denkt: nou, oké, maar...' Deel 1 van een tweedelige serie is meestal absoluut briljant, je bouwt op en op en op naar iets, om dan in deel 2 weer kopje-onder te gaan vanwege een of andere deus ex machina of losse plotlijnen of gewoon omdat je niet het niveau bereikt dat je had gedacht (denk aan Helden of Doctor Who; zelfs Battlestar Galactica liet me een beetje in de steek). Maar Cowboy Bebop stelde me niet teleur. Het verhaal eindigt perfect. Het had niet beter kunnen zijn.<br />Als je van anime houdt, moet je hier nu meteen naar kijken. Ik kan niet geloven dat het 6 jaar duurde voordat ik er eindelijk aan toekwam om het uit te proberen. Als je niet van anime houdt, moet je hier tot aflevering 5 naar kijken, zodat je in alle eerlijkheid kunt zeggen dat je er niet van houdt. 'Ik hou niet van anime. Als je waarde hecht aan goed geschreven personages met een briljante plot en een intelligente stijl en je wilt er een schepje bovenop doen, dan moet je dit echt een kans geven.'
Do you ever find yourself watching a TV show and thinking, "I wish that had been done differently."? Do you ever find that a show which has great characters tends to be a spine, a cover and several hundred pages short of a good story? Not Cowboy Bebop.<br /><br />Something like this is hard to come by in any medium; books, films, live-action, comics, nothing I've seen has mixed such cool, well-written characters with rich character development and an intricate and complete story. Harry Potter is the only thing I can really think of, but even that let me down a bit in the final book (Ron remembered that Parseltongue? Not likely, JK.).<br /><br />This show also has a vast variety of episode styles. Some episodes are childish and make you double up laughing while some are bleakly dark and adult, only the characters tell you it must be the same show. And this is the subtle way in which the story develops the characters: by putting them in completely different situations each time, you learn more about the way they feel and react to things. The character's emotions feel so real you sometimes forget it's animated.<br /><br />It's difficult to pinpoint a real demographic for Bebop because each episode is so different. While I'd say it's an +11 in some episodes, others can be +15. But it's not a kid's show, and it's not for mindless teenagers either. It's a show you need to have a bit of empathy to really understand.<br /><br />The dialogue is witty and fresh, none of the "Love? That's why you're weak! I'll kill you with one blow!" bull you usually get in an anime series, it's a million times more realistic than that. I personally prefer the English dub, the show seems (IMO) more American than Japanese so I think the American version works better, but both are good.<br /><br />In most things I find the finale can be slightly disappointing, it leaves you thinking "well, OK, BUT...". Part 1 of a two-parter is usually absolutely brilliant, building up and up and up to something, only to nosedive in part 2 because of some deus ex machina or untied plots or just not reaching the level you thought it would (think Heroes or Doctor Who; even Battlestar Galactica let me down a little). Cowboy Bebop, however, did not disappoint. The story finishes perfectly. It could not have been better.<br /><br />If you like anime, you have to watch this right now. I can't believe it was 6 years before I finally got around to trying it out. If you don't like anime, you have to watch this right up until episode 5, just so you can honestly say you don't like anime. If you value well-written characters + brilliant plot + intelligence + style and want a can of whoop ass thrown in, you should definitely give this a whirl.