Vorige week stuitte ik op een verkoop van Italiaanse dvd's van verschillende Spaghetti Westerns; ik slaagde erin er 4 te kopen, en omdat ik een van de 2 was die ik nog niet had gezien, was dit de eerste die ik kocht.<br />Eigenlijk had ik dit gemist op de late Italiaanse tv; aangezien een vergelijkbare 'politieke' Spaghetti Western, geregisseerd door Corbucci en met Franco Nero en Jack Palance in de hoofdrollen, namelijk COMPANEROS (1970), naar mijn smaak een beetje te zoetsappig was geweest, verwachtte ik dat dit in dezelfde trant zou zijn. Maar hoewel zeker luchtig in vergelijking met Corbucci's DJANGO (1966, waar ik over een paar dagen nog eens naar zou kijken) en vooral THE GREAT SILENCE (1968), was het toch een lichtvoetige film. Het is een evenwichtiger stuk dan COMPANEROS (vooral met betrekking tot Palance's acteerprestaties <0xE2><0x80><0x93> die hier in alle rust bedreigend zijn in tegenstelling tot de klefheid van de latere film) en dus in praktisch elk opzicht superieur.<br />Nero is al aardig volwassen geworden van de jeugdige scherpschutter in DJANGO; hier speelt hij in feite een variatie op Clint Eastwoods iconische Man With No Name-figuur in Sergio Leones 'Dollars Trilogy' (neen, Nero's eigen stem lijkt op die van Enrico Maria Salerno <0xE2><0x80><0x93> die Eastwood in die films altijd belachelijk maakte!). Het voortdurende kat-en-muisspel dat zich afspeelt rond Nero, Palance en de Mexicaanse revolutionair Tony Musante is duidelijk geïnspireerd op de moeizame relatie tussen Eastwood, Eli Wallach en Lee Van Cleef in _THE GOOD, THE BAD AND THE UGLY_ (1966). Dit is het duidelijkst te zien in de talloze scènes waarin de zwijgzame Nero de brutale Musante uit de problemen haalt of hem, omgekeerd, aan de autoriteiten'verkoopt'... en nog duidelijker in de nogal schitterende confrontatie tussen de drie personages, ongetwijfeld het hoogtepunt van de film <0xE2><0x80><0x93> die een andere dimensie krijgt door in een arena te worden geplaatst met Palance met een pruik (hij heeft de bijnaam Curly!) en Musante als clown! Giovanna Ralli maakt, ondanks haar verlate intrede in de film, een goede indruk als een vurige Mexicaanse vrouw die met Musante aanpapt; Eduardo Fajardo, de hoofdrolspeler van de Euro-Cult en de Spaghetti Western, is ook van de partij als de onvermijdelijke figuur van de onderdrukking (die op een gegeven moment door Musante wordt gedwongen een levende hagedis te eten!). Hoewel de komedie nooit echt smetteloos wordt en de politieke inhoud gelukkig wordt afgezwakt, worden de actiescènes goed aangepakt... en de film wordt bovendien gezegend met een gedenkwaardige herkenningsmelodie van de enige echte Ennio Morricone (met een beetje hulp van zijn vriend en protegé Bruno Nicolai).
Last week, I came across a sale of Italian DVDs of several Spaghetti Westerns; I managed to purchase 4 of them and, being one of 2 I hadn't watched before, this ended up as the first I checked out.<br /><br />Actually, I had missed this on late-night Italian TV; considering that a similar 'political' Spaghetti Western directed by Corbucci and co-starring Franco Nero and Jack Palance, namely COMPANEROS (1970), had been a bit too much tongue-in-cheek for my taste, I expected this to be in the same vein. However, while certainly lighthearted in comparison with Corbucci's DJANGO (1966; which I should revisit again in a couple of days) and especially THE GREAT SILENCE (1968), it's a more balanced proposition than COMPANEROS (particularly with respect to Palance's performance - quietly menacing here as opposed to the campiness of the later film) and, thus, superior to it in practically every way.<br /><br />Nero has already matured quite a bit from the youthful gunslinger in DJANGO; here, he's basically playing a variation on Clint Eastwood's iconic Man With No Name figure in Sergio Leone's "Dollars Trilogy" (incidentally, Nero's own voice resembles that of Enrico Maria Salerno - who used to dub Eastwood in those films!). Indeed, the ongoing game of cat-and-mouse revolving around Nero, Palance and Mexican revolutionary Tony Musante is clearly inspired by the tricky relationship that went on between Eastwood, Eli Wallach and Lee Van Cleef in THE GOOD, THE BAD AND THE UGLY (1966)! This is most evident in the numerous scenes where the taciturn Nero gets the brash Musante out of trouble or, conversely, 'sells' him to the authorities...and even more in the rather splendid showdown between the three characters, undoubtedly the film's highlight - given another dimension by being set in a bullring with Palance sporting a wig (he's nicknamed Curly!) and Musante made up as a clown!! <br /><br />Despite her belated entrance in the film, Giovanna Ralli makes quite an impression as a fiery Mexican woman who hitches up with Musante; Euro-Cult and Spaghetti Western regular Eduardo Fajardo is also on hand as the requisite figure of oppression (who, at one point, is made to eat a living lizard by Musante!). While the comedy never quite descends into spoofiness and the political content is thankfully downplayed, the action sequences are very well handled...and the film is further blessed with a memorable theme tune by the one and only Ennio Morricone (with a little help from his friend and protégé Bruno Nicolai).