Vele jaren geleden zag ik op de televisie toevallig een film uit 1944 die _Twee werelden_ heette. Omdat ik wist dat het een remake was van de zelden vertoonde _Outward Bound_, wilde ik hem graag zien, en ik werd niet teleurgesteld. Jammer genoeg heb ik die versie maar één keer gezien, maar ik herinner me dat de plot treffend was en dat Sydney Greenstreet, in een zeldzame sympathieke rol, volkomen gedenkwaardig was en de film zo goed als stal.<br />Afgelopen maandag slaagde ik er eindelijk in de originele _Outward Bound_ te zien. Het blijkt een prachtig gefotografeerde (door de grote Hal Mohr) film te zijn met een opvallend gebruik van licht om zowel een spookachtig effect te creëren als, op een gegeven moment, een adembenemend buitenaards effect, iets waarvoor Mohr later een Oscar zou winnen in de 'Midzomernachtsdroom' van 1935.<br />Wat het script betreft, het is verreweg de best geschreven en welsprekendste dialoog die ik ooit in een vroege talkie heb gehoord, die bij tijd en wijle bijna het niveau van poëzie bereikt. De geluidskwaliteit van de film die ik (op TCM) heb gezien was ook vrij goed, en elk woord was duidelijk verstaanbaar.<br />Maar wat deze film helaas, en misschien wel onvermijdelijk, veroudert, is het acteerwerk. Een deel ervan (van Alison Skipworth) is heel goed, en Leslie Howard, die zijn Broadway-rol herhaalt, is uitstekend, zolang hij maar een charmante schurk speelt.<br />Maar zodra de plot in intensiteit toeneemt, begint zijn prestatie uiteen te vallen en onbedoeld grappig te worden (iets wat ik me zeker niet kan herinneren van 'Tussen twee werelden', waar John Garfield de Howard-rol speelde). Er is een hoogtepunt in de film, waarop Howard eindelijk het geheim van de reis vermoedt, en we kunnen bijna voelen dat het doek voor de eerste akte valt, vanwege de manier waarop Howard zijn tekst uitspreekt en het feit dat de camera een paar seconden op hem blijft rusten terwijl hij daar verstijfd staat, met een krankzinnige, niet te geloven, hilarische uitdrukking op zijn gezicht en uitpuilende ogen. Ook andere acteurs zijn goedgeluimd, hoewel ze niet allemaal het niveau bereiken dat Howard bereikt als hij even door het lint gaat. De minnaars, gespeeld door Douglas Fairbanks Jr. en Helen Chandler, zijn in feite nog erger, ze overdrijven bijna altijd, en bij hen vergeleken ziet Leslie Howard er ingehouden uit. Montagu Love overdrijft zijn pompeuze zakenmagnaat, maar hij komt nooit echt op het punt dat hij ondraaglijk wordt <0xE2><0x80><0x93> hij wordt eigenlijk geacht nogal ergerlijk te zijn. Alec B.Francis is stijf en onopvallend als de steward van het schip, en totaal gespeend van persoonlijkheid vergeleken met de acteur die zijn rol zou spelen in 'Tussen twee werelden' <0xE2><0x80><0x93> Edmund Gwenn (Kerstman zelf in 'Miracle on 34th Street'). De weinig bekende Lyonel Watts is bijna onverdraaglijk zalvend en zelfs een beetje zeurderig als een onteerde priester. Maar Dudley Digges, een ander lid van de oorspronkelijke cast, is vrij goed in de strenge en mysterieuze rol van Thompson, de _Examiner_ <0xE2><0x80><0x93> hij schijnt een van de weinige vroege filmacteurs te zijn die begrepen dat acteren voor film en theater iets anders is.<br />De regie van de film heeft de gekunsteldheid van een vroege talkie <0xE2><0x80><0x93> slechts een paar fantasievolle camerabewegingen, maar die griezelige lichteffecten zouden in dat tijdperk op een toneel moeilijk na te bootsen zijn geweest. Er is geen muziek, afgezien van de openings- en aftiteling, en die stamt ook uit die tijd, hoewel het bijdraagt aan de griezelige sfeer.<br />'Outward Bound' Het is zeker de moeite waard om het na te trekken, maar in tegenstelling tot wat Leonard Maltin zegt, is het een helaas gedateerde film, en de remake van 'Tussen twee werelden' lijkt me beter.
Many years ago, I happened to catch a 1944 film called "Between Two Worlds"on television. Knowing that this was a remake of the seldom shown "Outward Bound", I was eager to see it,and I wasn't disappointed. Unfortunately, I have seen that version only once, but I do remember that the plot was striking and that Sydney Greenstreet, in a rare sympathetic role, was utterly memorable and just about stole the film.<br /><br />Just this past Monday, I managed to finally see the original "Outward Bound". It turns out to be a beautifully photographed (by the great Hal Mohr) film with a striking use of light to create both an eerie effect and,at one point, a breathtaking otherworldly effect, something that Mohr would later win an Oscar for in the 1935 "A Midsummer Night's Dream".<br /><br />As for the script, it is by far the best-written, most eloquent dialogue I have ever heard in an early talkie, rising very nearly to the level of poetry at times.The sound quality of the print that I saw(on TCM) was also quite good, with every word clearly intelligible.<br /><br />But what unfortunately, and perhaps unavoidably, ages this movie, is the acting. Some of it (from Alison Skipworth) is quite good, and Leslie Howard, repeating his Broadway role, is excellent, as long as he is being a charming rogue.<br /><br />But, the minute the plot starts to gain in intensity, his performance starts to fall apart and become unintentionally funny (something I definitely don't remember happening in "Between Two Worlds", where John Garfield played the Howard role). There is a climactic moment, at which Howard finally guesses the secret of the voyage, when we can almost sense a first-act curtain descending, because of the way that Howard delivers his lines and the fact that the camera lingers on him several seconds as he stands frozen, a demented, untinentionally hilarious, pop-eyed expression on his face.<br /><br />Other actors are also hammy, though they don't all reach the level that Howard does when he goes momentarily berserk. The lovers, played by Douglas Fairbanks, Jr. and Helen Chandler, are actually worse, almost always wildly overacting, and Leslie Howard looks restrained compared to them. Montagu Love overdoes his pompous business tycoon,but he never quite gets to the point of being unbearable--he is actually supposed to be rather aggravating. Alec B.Francis is stilted and unremarkable as the ship's steward,and totally devoid of personality in comparison to the actor who would play his role in "Between Two Worlds"--Edmund Gwenn (Santa Claus himself in "Miracle on 34th Street").<br /><br />The little-known Lyonel Watts is nearly unbearably unctuous and even whiny as a defrocked priest. But Dudley Digges, another member of the original cast, is quite good in the stern and mysterious role of Thompson,the Examiner--he seems to be one of the few early film actors who understood that acting for film and live theatre are different.<br /><br />The film's direction has all the staginess of an early talkie---only a few imaginative camera movements, but those eerie lighting effects wouldhave been difficult to duplicate on a stage in that era.There is no music except for the opening and closing credits, and this also dates the film, although it adds to the spooky atmosphere.<br /><br />"Outward Bound" is certainly worth checking out, but despite what Leonard Maltin says, it is an unfortunately dated film, and its remake,"Between Two Worlds" seems more preferable.