De klap die mijn hart verbrijzelde (Jacques Audiard, Frankrijk 2005).<br />Meestal is het andersom, maar deze keer probeerden de Fransen een Amerikaanse film te regisseren, James Toback's Fingers (1978), met Harvey Keitel in de hoofdrol. En het resultaat is uitstekend. In dit meeslepende menselijke drama van Jacques Audiard speelt Romain Duris de rol van Tom, een 28-jarige straatrover die voorbestemd lijkt in zijn vaders voetsporen te treden als onroerendgoedcrimineel in de louche, nauwelijks legale schemerzone van de louche Parijse onroerendgoedwereld. Maar een toevallige ontmoeting met een voormalige muzieklerares brengt hem op het idee dat hij net als zijn moeder concertpianist kan worden. Met de hulp van een jonge, virtuoze pianist, die net uit China is aangekomen, begint hij zich voor te bereiden op een belangrijke auditie, maar al snel nemen de druk van zijn vroegere vrienden toe en komt hij klem te zitten tussen twee tegengestelde werelden. Maar Tom is niet zomaar een verstandige, artistieke jongeman die wanhopig probeert te ontsnappen aan de wereld waarin hij leeft. Hij is er niet helemaal zeker van of hij zijn oude leven wel achter zich wil laten. Hij heeft een gemeen trekje en als het nodig is, regelt hij een paar onopgeloste zaken door gebruik te maken van alle middelen die hij geschikt acht om te zorgen voor onwillige partners, krakers of wie hem (of de zakelijke belangen van zijn vader) ook maar in de weg staat. <br />Romain Duris injecteert zijn rol met een enorme hoeveelheid levendigheid en energie. Ik heb Duris nog nooit in een andere rol gezien, maar zijn personage is complex, voortdurend nerveus, gespannen, boos, maar ongelooflijk charmant. Het ene moment draagt hij een leren jasje en veegt hij het bloed van zijn gezicht na een robbertje knokken met een stel krakers. Het volgende moment is hij in pak en stropdas en onderhandelt hij met vastgoedmagnaten. De sfeer in de film is somber, humeurig en somber, maar Toms levendige energie en agressie houden de aandacht van de kijker stevig vast. Jacques Audiard is opmerkelijk zelfverzekerd. Hij lijkt precies te weten wat hij op het scherm wil laten zien, nooit opzichtig en met een scherp oog voor de camera om de toch al topprestaties een maximale impact te geven. Wat zo verfrissend is, is dat de film geen grote nadruk legt op de menselijke relaties. Hij wordt nooit overdreven sentimenteel, maar tegelijkertijd zijn al deze personages echt en volkomen geloofwaardig, alleen maar ongelooflijk levendige personages. Scherp geschreven, stijlvol, vakkundig geënsceneerd, geregisseerd en uitgevoerd, dit is beslist een aanrader.<br />Camera Obscura <0xE2><0x80><0x93> 9/10.
THE BEAT THAT MY HEART SKIPPED (Jacques Audiard - France 2005).<br /><br />It's usually the other way round, but this time the French took a shot at remaking an American film, James Toback's FINGERS (1978), which starred Harvey Keitel. And the result is excellent. This riveting human drama by Jacques Audiard features an impressive performance by Romain Duris as Tom, a 28 year-old hoodlum who seems destined to follow in his father's footsteps as a property shark working in a sleazy, barely legal twilight zone of the dodgy Parisian real-estate world. But a chance encounter with a former music teacher leads him to believe that he can become, like his mother, a concert pianist. With the help of a young virtuoso pianist, who just arrived from China, he starts preparing for a crucial audition, but soon the pressures from his former pals mount and he gets trapped between two opposite worlds. But Tom is not just a sensible artistic young man desperately trying to escape the world he lives in. He's not entirely sure he wants to leave his old life behind him. He's got a mean streak and when necessary, he takes care of some unresolved matters using whatever means he deems appropriate to take care of unwilling partners, squatters or whoever gets in the way of his (or his father's business interests), really putting the squeeze on people unwilling to cooperate. <br /><br />Romain Duris injects his role with an enormous amount of vibrancy and energy. I've never seen Duris in another role before, but his character is complex, perennially nervous, strained, angry, but incredibly charming. One moment he's in leather jacket, wiping the blood of his face after a little bashing with some squatters. The next, he's in suit and tie and negotiates with real-estate moguls. The film's atmosphere is dark, moody and downbeat, but Tom's vibrant energy and aggression firmly keeps the viewer's attention. Jacques Audiard's direction is remarkable assured. He seems to know exactly what he wants to present on the screen, never showy and a keen camera eye to give the already top-notch performances maximum impact. What's so refreshing, is that the film doesn't make a big point out of the human relationships. It never becomes overly sentimental, but at the same time all these characters are real and completely believable, just incredibly vivid characterizations. Sharply written, stylish, expertly paced, directed and performed, this is definitely one to catch.<br /><br />Camera Obscura --- 9/10