Soms is het moeilijk te begrijpen waarom de beste films, die proberen een beetje onafhankelijk te zijn, niet worden gezien. Gisteravond heb ik Harvard Man gezien tijdens een eenmalige vertoning die de regisseur, James Toback, naar Kansas City bracht om commentaar te geven op zijn film en carrière. De man is verbazingwekkend. Hij heeft zichzelf omschreven als een'verslaafde persoonlijkheid' die met veel omwegen van Harvard naar Hollywood is gegaan, en hij wordt 'het meest verwante werk van een auteur dat Amerika ooit heeft voortgebracht' genoemd. In Tobacks laatste film wordt een jonge, getalenteerde cast in een draaikolk van jumpcuts, psychische aandoeningen, misdaad en straf gegooid, waardoor je naar adem snakt of smeekt om meer. <br />Adrian Grenier speelt een rokkenjager die filosofie studeert aan Harvard, die via een van zijn vriendinnen een basketbalwedstrijd wint en in de problemen komt. Greniers personage is meer dan opzienbarend. We hebben te maken met een oprechte man die op de ultieme, heroïsche reis is: de zoektocht naar het zelf. Zijn middelen zijn onbeholpen, net als die van de meeste mensen, maar wat hij onderweg verwerft, is de essentie van het ware individu.<br />De film werd bijna uitsluitend met een Steadicam opgenomen, wat Toback ertoe bracht de lineaire verhaallijn van de film zowel voor redactioneel als voor verhalend gebruik te verknallen.<br />Dit was de eerste keer dat ik dacht dat redigeren een leuk onderdeel van het hele proces kon zijn. zei hij na de vertoning, en het is te zien. Het verhaal is een verhaal in de traditionele zin van het woord, maar de voortdurende sprongen langs trage punten om de handeling te bespoedigen, of voor- en achteruit in de tijd als de aan elkaar gerelateerde momenten gelijktijdig worden verteld, houden het tempo hoog.<br />Dit is een film die zelfs tieners 'knallen', althans aan de oppervlakte. De filosofie ervan is even diepzinnig als Linklaters _Waking Life_, vermengd met de actie van _The Getaway_ van Peckinpah. Hij zit vol seks, drugs, hiphop en klassieke muziek (Grenier speelt allebei terwijl hij en Gellar het doen in de openingsscène van de film). De film toont een gevaarlijke oneerbiedigheid tegenover gezagsdragers (Grenier neukt zijn prof en springt later uit een FBI-raam). 'Als je dat nog niet doorhebt, moet je deze film maar eens zien, misschien begin je het dan te begrijpen.'
Sometimes it's hard to understand why the best films, that try to be a little independent, don't get seen. Last night I viewed Harvard Man at a one-time showing that brought the w/d, James Toback, to Kansas City to comment on his film and career. The man is amazing. A self-described "addictive personality" who's gone tortuously from Harvard to Hollywood, he's been called "the closest thing to an auteur that America has produced." Toback's latest film tosses a young, talented cast into a twister of jump-cuts, psychadelics, crime and punishment that leaves one either gasping for breath or begging for more.<br /><br />Adrian Grenier plays a philandering philosophy major at Harvard who, through one of his girlfriends, throws a basketball game for big money and winds up in a heap of trouble. Grenier's character is more than eye-catching. We have a sincere guy who's on the ultimate heroic journey: the search for self. His means are bumbling, as are most's, but what he gains along the way is the stuff of the true individual.<br /><br />The film was shot almost exclusively with a Steadicam, which lead Toback to screw with the linear storyline of the film for editorial as well as narrative purposes. [This was the] "first time I thought editing could be a fun part of the whole process," he remarked after the screening, and it shows. The story is narrative in the traditional sense, but the incessant jumping past slow points to expedite the action, or forward and back in time as interrelated moments are told simultaneously, keep the pacing break-neck.<br /><br />This is a film even teeny-boppers will "get," at least on the surface. Its philosophy is as deep as Linklater's Waking Life, spliced with the action of Peckinpah's The Getaway. It's full of sex, drugs, hip-hop and classical music (Grenier has both playing while he and Gellar get it on in the film's opening scene). It shows a dangerous irreverence to authority figures (Grenier screws his prof and later jumps out of an FBI window). But hell, that's what authority is there for, to set up the limits that the hero must overcome. If you haven't figured that out yet, see this film and maybe you'll begin to understand.