Ik heb net deze film gezien en ik beschouw hem als een van de beste anti-oorlogsfilms die ik in lange tijd heb gezien. En daardoor vraag ik me af wat de verschillende critici denken. Roger Ebert heeft gelijk, maar sommige filmcritici zijn veel te geringschattend over een heel serieuze, belangrijke film. Met name James Berardinelli lijkt merkwaardig _boos_ dat deze film de morele degradatie van de oorlog op een eerlijke en eerlijke manier afschildert.<br />Berardinelli heeft het in wezen bij het verkeerde eind met alles wat hij over de film zegt. Aangezien deze film geen 'politieke boodschap'-film is, heeft hij niet de verplichting om 'beide partijen gelijkelijk te tonen'. Het is een verhaal over een groep soldaten die in wezen buiten het gebied van traditioneel menselijk gedrag zijn gedreven. Berardinelli denkt dat het 'voorspelbaar' is dat oorlog de manier waarop mensen over hun land denken verandert.<br />Als ik dat lees, voel ik een persoon die volkomen losstaat van de geschiedenis. Een recent onderzoek heeft uitgewezen dat de Engelsen als groep redelijk gelukkig waren tijdens de Tweede Wereldoorlog, zelfs toen hun natie werd aangevallen. Waarom was dat? Omdat ze geloofden in wat ze deden. Het idee dat oorlog _noodzakelijk_ resulteert in een morele instorting is weliswaar nauwelijks nieuw, maar ook niet waar. Dat is een deel van wat belangrijk is aan 'Elah'. De hoofdpersoon is een veteraan van de oorlog in Vietnam, en is nauwelijks een tere bloem als het gaat om oorlog en het effect ervan op de psyche. En toch is zelfs hij gevloerd door wat de oorlog in Irak met de soldaten heeft gedaan.<br />Het is voor een filmrecensent gemakkelijk om simpelweg af te wijzen wat in wezen verslag doet van de staat van het leger van vandaag. Dat Berardinelli dat met zoveel vitriool doet, doet me vermoeden dat hij zijn eigen vooringenomenheid in de recensie injecteert.
I just saw this film and consider it to be one of the best anti-war films I've seen in quite a long time. And that makes me wonder at what the various critics are thinking. Roger Ebert gets it right, but some film critics are far too dismissive of a very serious, important film. James Berardinelli, in particular, seems curiously _angry_ that this film depicts the moral degradation of war in a frank and honest fashion.<br /><br />Berardinelli is basically wrong in every single thing he says about the film. Since this film is not a "politcal message" film, it has no requirement to "show both sides equally". It is a story about a group of soldiers basically driven beyond the area of traditionally human behavior. Berardinelli thinks that it's "obvious" that war changes the way people feel about their country.<br /><br />I sense a person utterly detached from history when I read that. A recent study concluded that the English were, as a group, fairly happy during WWII, even when their nation was under attack. Why was that? Because they believed in what they were doing. The notion that war _necessarily_ results in moral breakdown is, while hardly novel, also not true. That is part of what is important about "Elah". Jones' character is a veteran of the Vietnam war, and is hardly a delicate flower when it comes to the matters of war and its effect on the psyche. And yet even he is floored at what the Iraq war has done to the soldiers.<br /><br />It is easy for a film critic to simply reject what is essentially reporting on the state of the military today. That Berardinelli does so with such vitriol makes me guess that he is injecting his own bias into the review.