Een van die duurbetaalde, maar toch meedogenloos kitscherige filmsterrenauto's die een groot publiek zowel plezieren als neerbuigend behandelen. Het talent dat bij de film betrokken is, zou best een bezoek waard kunnen zijn, maar de film is zo pompeus dat de kijkers het gevoel krijgen dat ze een stelletje sukkels zijn om naar te kijken. Harrison Ford speelt een slijmerige, egocentrische advocaat wiens leven een drastische wending neemt nadat hij een drankwinkel is binnengelopen waar hij wordt beroofd. Annette Bening speelt Fords echtgenote, die haar man door een moeilijke periode heen helpt en zelf een wedergeboorte meemaakt. Dit is precies het soort materiaal waar Mike Nichols twintig jaar geleden zijn neus voor zou hebben opgehaald; Nichols, die hier nogal vreugdeloos aan werkt, verpakt alle onechte verheffing in filmisch plasticfolie. Het zelfbedrog (en de zelfvoldaanheid) dat over de film hangt, is als een grauwe bleekheid.
One of those high-budget, yet relentlessly schlocky movie-star vehicles which both pander and condescend to a mass audience; the pedigree talent involved may well warrant a viewing, yet the film is so pompous it makes viewers feel like chumps for watching. Harrison Ford plays a slimy, self-absorbed lawyer whose life takes a drastic turn after he walks into a liquor store being robbed. Annette Bening plays Ford's spouse who helps her husband through a difficult period, and has a rebirth of her own. This is precisely the type of material director Mike Nichols would have thumbed his nose at twenty years ago; working here rather joylessly, Nichols wraps all the phony uplift in cinematic Saran Wrap. The self-deceit (and smugness) hanging over the film is like a gray pallor. *1/2 from ****