Het acteerwerk was goed, de plot leek interessant, de regie en de scènes waren goed, en de film houdt je aandacht goed vast. Maar uiteindelijk is de plot afschuwelijk. Je kijkt naar de hele film en probeert de verschillende thema's aan elkaar te passen, zoals het vermoorde kind, de bankoverval, haar visioenen of voorgevoelens, haar huwelijk, de veiligheid van haar dochter et cetera. Uiteindelijk kom je er gewoon achter dat de hele film in wezen een hallucinatie was. Het is net als die oude aflevering van Dallas, waar het hele seizoen een droom was. Je voelt je bedrogen, vooral als je je best deed om de plot te doorgronden. Vanuit het oogpunt van de plot is er niet veel vakmanschap voor nodig om twaalf losse eindjes aan elkaar te knopen en uiteindelijk alle draden met elkaar te verbinden door te zeggen dat het allemaal verzonnen was. We kijken intens naar Columbo of Monk omdat we hopen dat het uiteindelijk allemaal op zijn pootjes terecht zal komen; als dat eenvoudigweg niet gebeurt, zijn we de klos.
The acting was good, the plot seemed interesting, the directing and scenes were good, and the movie keeps your attention well. But in the end, the plot is horrible. You watch the whole movie trying to piece the multiple themes together; e.g. the murdered child, the bank robbery, her visions or premonitions, her marriage, the safety of her daughter etc. In the end, you simply learn that basically the whole movie was a hallucination. It's like the old episode of Dallas where the entire season was a dream. You feel cheated, especially if you were struggling to put the plots together. From a plot standpoint, it really does not take much skill to throw twelve random plots into the mix, and then in the end reconcile all the threads by saying that it was all imaginary. We watch Columbo or Monk intensely because we hope that in the end it will all come together; when it simply does not, we are robbed.