Montgomery vervangt een gimmick voor het maken van kwaliteitsfilms. Hij en Fisher hebben absoluut geen gevoel voor het schrijven van Chandler-squires. Acteurs slaan strepen aan en gaan er dan niet meer vanaf tijdens de rest van de scènes, en er worden zinnen uitgesproken alsof ze worden voorgelezen uit een kladblok. De film beperkt zich in wezen tot scènes die zich afspelen in scènes die eruitzien als scènes <0xE2><0x80><0x93> de cruciale scène van het boek, waarin de dame in het meer wordt gevonden, wordt vervangen door louter verhaal. In de ene scène waarin hij verschijnt <0xE2><0x80><0x93> voor een spiegel <0xE2><0x80><0x93> neemt Montgomery niet de houding van Marlowe aan, 'die zelf niet gemeen is, die niet bezoedeld is en niet bang', maar die niettemin meer vermoeid is dan hij in zijn jaren was door 'gemene straten' te bewandelen. En die scène bij de spiegel bewijst dat Montgomery niet eens de vaardigheid had om zijn truc onder de knie te krijgen, want hij is duidelijk onder een hoek opgenomen om de camera te verbergen, zodat de camera Marlowes spiegelbeeld niet ziet zoals hij het zou hebben gezien.
Montgomery substitutes a gimmick for quality film-making. He and Fisher and have absolutely no ear for Chandler-esquire writing. Actors hit marks and then don't move from them through the rest of scenes, and lines are delivered as if read from cue cards. The film is essentially confined to interior scenes shot in sets that look like sets -- the pivotal scene of the book, in which the lady is found in the lake, is replaced with mere narrative. In the one scene in which he appears -- at a mirror -- Montgomery doesn't capture the demeanor of Marlowe, "who himself is not mean, who is neither tarnished nor afraid" but is nonetheless wearied beyond his years by going down "mean streets". And that scene at the mirror proves that Montgomery hadn't even the competence to master his gimmick, as it is plainly shot at an angle to hide the camera, so that the camera does not see Marlowe's reflection as he would have seen it.