Vanmiddag heb ik in de Barbican de Engelse première bijgewoond van de digitaal gerestaureerde 'Het verhaal van de Kelly-bende', met uitstekende pianobegeleiding van John Sweeney, als onderdeel van het openingsprogramma van de Silent Film & Live Music Series, die tot en met juni loopt. De film maakt ook deel uit van het London Australian Film Festival, en ook van het Barbican... dus uiteindelijk heb ik twee filmfestivals tegelijk bijgewoond! De gerestaureerde film is een dubbelaffiche met 'Het levensverhaal van John Lee: de man die ze niet konden opknopen'.<br />'Het verhaal van de Kelly-bende' wordt algemeen beschouwd als (en hoogstwaarschijnlijk was het) de eerste lange film die ooit is gemaakt, geproduceerd in 1906. Helaas is de verleden tijd hier van toepassing, aangezien van de film nu alleen fragmenten bekend zijn... en sommige daarvan lijken inderdaad uit de tijd te zijn, zoals een eerdere IMDb-er heeft opgemerkt. In feite heb ik (in Australië) ook een andere spoel van deze film gezien: niet een projectie van het beeld van de film op een scherm, maar eerder heb ik een vermolmde spoel gezien (en aangeraakt) van nitraatbeelden van de film zelf, die nu onherstelbare schade heeft opgelopen.<br /><br />Als parttime Australiër (geboren in Schotland, als 'kindervluchteling' uit Down Under geëmigreerd) zou ik er trots op moeten zijn dat Australië de eerste speelfilm heeft geproduceerd. Maar er bestaan nog genoeg films uit 1906 (uit verschillende landen) om duidelijk te maken dat een aanzienlijke hoeveelheid filmtechniek <0xE2><0x80><0x93> de close-up, het oplossen van de film, het doorsnijden van de film <0xE2><0x80><0x93> zich al had ontwikkeld voordat deze film werd gemaakt. Toen ik deze restauratie in de Barbican bekeek, kwam het bij me op dat de eer voor de grootste vernieuwing in 'Het verhaal van de Kelly-bende' niet toekomt aan de fotograaf, regisseur, redacteur of scenarist, maar eerder aan de meest onbegrepen filmfiguur... de oude Smokey, de operateur. Vóór 'Het verhaal van de Kelly-bende' waren de films zo kort dat het mogelijk was twee of meer afzonderlijke films op één filmband op te slaan. En omdat elke spoel een afzonderlijk verhaal was, waren de pauzes tussen de spoelen natuurlijke pauzes in het verhaal. Veel vroege bioscopen hadden maar één projector, met live-vermaak tijdens de lange pauze, terwijl de vorige spoel werd teruggespoeld voordat de volgende spoel kon worden getoond. Maar toen 'Het verhaal van de Kelly-bende' in zijn oorspronkelijke vorm in Australië werd vertoond (en later in andere landen), moest de operateur twee sets apparatuur op één plaats hebben, om een naadloze overgang tussen de spoelen te bereiken. Ik vraag me af hoe lang het zal duren voordat filmredacteuren een spoelmarkering (traditioneel in de rechterbovenhoek van het beeld) gaan gebruiken om aan te geven dat er een eind aan een spoel komt. De oorspronkelijke 'Story van de Kelly-bende' is van onschatbaar historisch belang, ook al is hij grotendeels in de vergetelheid geraakt. Wat de digitale versie betreft waar ik vandaag van heb genoten, samen met de indrukwekkende prestatie van Mr. Sweeney op het toetsenbord, zal ik het een tien geven. Bonzer, luitjes!
This afternoon at the Barbican, I attended the UK premiere of the digitally restored 'The Story of the Kelly Gang', with excellent piano accompaniment by John Sweeney, as part of the opening day's programme for the Silent Film & Live Music Series running through June. It's also part of the London Australian Film Festival, likewise at the Barbican ... so, I actually ended up attending two film festivals simultaneously! The restored film is a double-bill with 'The Life Story of John Lee: The Man They Could Not Hang'.<br /><br />'The Story of the Kelly Gang' is generally believed to be (and most likely WAS) the first feature-length movie ever made, produced in 1906. Sadly, the past tense is appropriate here, as the film is now not known to survive except in fragments ... and some of those do indeed appear to be out-takes, as a previous IMDb'er has noted. Actually, I've also seen (in Australia) another reel of this film: not a projection of the movie's image onto a screen, but rather I've seen (and touched) a mouldering reel of nitrate footage from the movie itself, now deteriorated beyond hope of restoration.<br /><br />As a part-time Australian (born in Scotland, expatriated Down Under as a 'child migrant'), I ought to feel proud that Australia produced the first feature movie. However, quite enough films pre-dating 1906 survive (from various nations) to make it clear that a substantial amount of film technique -- the close-up, the dissolve, the cross-cut -- had already evolved before this movie was made. Watching this restoration at the Barbican, it occurred to me that credit for the single biggest innovation in 'The Story of the Kelly Gang' belongs not to the photographer, director, editor or scenarist, but rather to that most unsung of film figures ... old Smokey, the projectionist. Prior to 'The Story of the Kelly Gang', films were so short that it was possible to store two or more separate movies on one projection reel. And, each reel being a separate story, the breaks between reels were natural breaks in the narrative. Many early cinemas had only one projector, with live entertainment provided during the longeur while the previous reel was rewound before the next reel could be shown. However, when 'The Story of the Kelly Gang' was exhibited in its original form in Australia (and later in other countries), the projectionist had to maintain two sets of apparatus at the same go, so as to achieve a seamless transition between reels. I wonder how soon film editors began using a reel marker (traditionally in the frame's upper right-hand corner) to indicate that a reel was about to end.<br /><br />Despite being largely missing in action, the original 'Story of the Kelly Gang' is of incalculable historic importance. As for the digital version which I enjoyed today, accompanied by Mr Sweeney's impressive performance on the keyboard, I'll rate it a full 10 out of 10. Bonzer, cobbers!