Als grote fan van Sherlock Holmes keek ik uit naar 'Silk Stocking', maar ik was erg teleurgesteld over het optreden van Rupert Everett. Hij wekte duidelijk de indruk dat hij zich dood verveelde. Ook was ik verbaasd over de manier waarop hij tijdens de zaak stond te schieten. Voor zover ik de 'echte' Holmes begrijp, verveelde hij zich tussen de zaken door, en dat was het moment waarop hij genoot van zijn 7%-oplossing. Als hij midden in een zaak zat, was hij opgewonden, betrokken en geconcentreerd <0xE2><0x80><0x93> iets wat Everett niet uitstraalde in zijn optreden. Mijn favoriete Holmes blijft Jeremy Brett, die de echte modulatie in Holmes' optreden liet zien. In plaats van de slaperige Johnny Everett-imitatie. Vier keer snurken.
As a big Sherlock Holmes fan, I was looking forward to "Silk Stocking," but was very disappointed with Rupert Everett's performance. He gave the distinct impression of being bored all the way through. Also, I was surprised by the scene of him shooting up during the case. My understanding of the "real" Holmes is that he was bored in between cases, and that's when he enjoyed his 7% solution. When in the midst of a case, he was excited and engaged and focused -- none of which Everett showed in his performance. My favorite Holmes remains Jeremy Brett, who showed actual modulation in Holmes' personality (irritation and boredom before the case presented itself; excitement, sometimes to a bizarre extent, during a case; rapture at listening to a classical concert etc.) rather than the sleepy, Johnny-one-note performance of Everett. Four snores.