Love Me Or Leave Me (1955) is misschien wel het hoogtepunt van Doris Days carrière als actrice. Dat ze een mooie stem heeft, is te verwachten. Maar dat ze ook een begenadigd actrice van het melodrama is, is verbazingwekkend, want Day staat vaak bekend als de pluizige poederdons met het gewicht van veren of als het kraakheldere, maar merkwaardig aseksuele aanhangsel van Rock Hudson. Maar in 'Love Me Or Leave Me' Day smeult de sensualiteit, wat bewijst dat haar acteerkwaliteiten gedurende de rest van haar carrière zwaar onderschat werden.<br />De film is een muzikale bio, gebaseerd op het tamelijk gesorteerde leven en de tijd van zangeres Ruth Etting (Day). Snyder (James Cagney) verhoogt haar status van taxidanseres tot nachtclubartieste. Maar Marty is een kleine tijdreiziger; een mislukkeling in de zin die Cagney goed begreep en in talloze optredens tijdens zijn illustere carrière gedenkwaardig naar het scherm bracht. Aanvankelijk trots op het succes van zijn vrouw, slaat Marty's bewondering om in jaloezie als hij een groeiende genegenheid begint te bespeuren tussen Ruth en haar pianist, Johnny Alderman (Cameron Mitchell). Dat die genegenheid platonisch is, doet niet ter zake, vooral niet nadat Marty besluit een paar druppels te doen in wat hij ziet als de onwettige minnaar van zijn vrouw.<br /><0x3E> Afgezien van zijn getemperde morele houding ten opzichte van seks, regisseur, houdt Charles Vidor het verhaal van de film verdomd dicht bij de waarheid van Etting' Het helpt, naar klassieke Hollywoodmaatstaven gemeten, dat Ruth Etting in het echte leven iets van verzoening heeft bereikt met haar moordzuchtige ex, terwijl ze met Johnny de zonsondergang tegemoet snelt. De score voor de film is eersteklas. Day zingt tot zwoele perfectie het zwoele 'Ten Cents A Dance' en 'Love Me Or Leave Me', scheurt je hart uit je lijf met 'Never Look Back' en 'I'll Never Stop Loving You' en maakt een eind aan de show met haar radiodebuut 'Sam, the Accordion Man' en het unieke, overdadig geënsceneerde nummer van de film, 'Shakin' The Blues Away'. Beschouwt dit als een afwijking van het'gebruikelijke'. 'Love Me Or Leave Me' is het dynamische amusement voor de bioscoop. Het zingt, sluipt en zet het scherm in vuur en vlam met twee raadselachtige optredens van Doris Day en James Cagney.<br />Warners dvd is heel mooi weergegeven. Hoewel sommige graan- en leeftijdgerelateerde artefacten zichtbaar zijn tijdens overgangsfasen (zoals een inherente fout was van alle vroege Cinemascope-films), vertoont het anamorfe breedbeeldbeeld een meer dan aangename kwaliteit met diepzwart, fluwelige marineblauwe en uitgesproken rode en oranje tinten. Vleestinten kunnen soms een tikkeltje flets lijken, maar dat is in overeenstemming met de beperkingen van de vroege Ansco Color en is NIET een foutje van de dvd-meester. Het geluid is teruggebracht tot 5.1 en is verbazingwekkend agressief tijdens de muzikale scènes. Drie vintage korte films, waarvan twee met de echte Ruth Etting, zijn de enige extra's die we krijgen. Het zou leuk zijn geweest als Ms. Day een audiocommentaar had gegeven, maar helaas, zo'n toegeeflijkheid is niet weggelegd voor de filmfanaat.
Love Me Or Leave Me (1955) is perhaps Doris Day's finest hour as an all around performer. That she is in fair voice is to be expected. But to also find her an accomplished actress of the melodrama is quite astonishing, since Day is often known as the fluffy powder puff of feather weight musical tripe, or, the squeaky clean, yet strangely asexual appendage of Rock Hudson. However, in 'Love Me Or Leave Me' Day smolders sensuality, proving that her acting chops were sadly underrated during the rest of her career.<br /><br />The film is a musical bio based on the rather sorted life and times of torch singer, Ruth Etting (Day). Ruth's initial affiliation with Marty 'the gimp' Snyder (James Cagney) elevates her status from taxi dancer to nightclub performer. But Marty's a small time operator; a hood in the vein Cagney well understood and brought memorably to the screen in countless performances throughout his illustrious career. At first proud of his wife's success, Marty's admiration quickly turns to jealousy as he begins to sense a growing affection between Ruth and her piano player, Johnny Alderman (Cameron Mitchell). That the affection is platonic is a moot point, especially after Marty decides to put a couple of slugs in what he perceives to be his wife's illicit paramour.<br /><br />Apart from its tempered moral attitude toward sex, director, Charles Vidor keeps the film's narrative pretty darn close to the truth of Etting's own life. It helps, by classical Hollywood standards that in real life Ruth Etting achieved something of reconciliation with her murderous ex while dashing off into the sunset with Johnny. The score for the film is first rate. Day warbles to sultry perfection the smoky "Ten Cents A Dance" and "Love Me Or Leave Me", tears your heart out with "Never Look Back" and "I'll Never Stop Loving You" and stops the show with her radio debut, "Sam, the Accordion Man" and the film's singular, lavishly staged, production number, "Shakin' The Blues Away." Considered a departure from the 'usual' musical fair of its day, in that the emphasis here almost seems to be more concentrated on the drama rather than the music, 'Love Me Or Leave Me' is dynamic box office entertainment. It sings, slinks and sets the screen on fire with two enigmatic performances from Doris Day and James Cagney.<br /><br />Warner's DVD has been very nicely rendered. Though some grain and age related artifacts are apparent during transitional dissolves and fades (as was an inherent flaw of all early Cinemascope films), the anamorphic widescreen picture exhibits a more than pleasing quality with deep blacks, velvety navy blues and pronounced reds and oranges. Flesh tones can appear a tad pasty at times, but this is in keeping with the limitations of early Ansco Color and is NOT a flaw of DVD mastering. The audio has been remastered to 5.1 and is surprisingly aggressive during the musical sequences. Three vintage shorts, two featuring the real Ruth Etting, are the only extras we get. It would have been nice to have Ms. Day do an audio commentary, but alas, no such indulgence for the film buff.