Als we de introducties eenmaal achter de rug hebben, is het 2054 in Washington D.C. en speelt Tom Cruise de rol van John Anderton, een rechercheur van de afdeling Precrime die aan het hoofd staat van een team dat zich specialiseert in het voorkomen van moorden voordat ze plaatsvinden, en in het arresteren van misdadigers voordat ze moorden. De politie komt in actie in de vorm van Colin Farrells personage, rechercheur Witwer, die Anderton in een hoek drijft, de controle over de experimentele operatie in handen neemt en de controle over Precrime overneemt. Via de geest van drie jongens met een precognitieve gave, die in hun slaap alleen maar dromen van moord met behulp van een technologisch geprojecteerd helderziendheid, ziet Anderton zijn eigen misdadige lot en zet hij alles op alles om zijn onbekende lot te veranderen. Anderton is gescheiden van zijn vrouw en van zijn vader, die het moeilijk heeft met de verdwijning van zijn zoon. Hij is op zoek naar een tijdelijke toppositie in de duistere wereld van de illegale straatdrugs, maar als zijn moorddadige getal de pijp uitgaat, zetten zowel de wet als Precrime een koers uit voor zijn arrestatie voordat hij iemand vermoordt. In een zeer geavanceerde en technisch geavanceerde samenleving gaat Anderton op de vlucht, op zoek naar de waarheid achter de meest geavanceerde misdaadeenheid ter wereld en naar een fout in het ontwerp die bekendstaat als een 'Minority Report'.<br />Nadat ik de trailers had gezien, dacht ik meteen aan een kruising tussen _Mission Impossible_ en _Artificial Intelligence_, en dat is het voor het grootste deel ook. Hoewel ik nog draai van de theaterervaring, zie ik Minority Report in wezen als een verlengstuk van Spielbergs eerdere, geïnspireerde interpretatie van Kubrick. Het is visueel verwisselbaar met beide werelden in de visuele presentatie, en Minority Report deelt beslist dezelfde hoofdruimte als A.I. <0xE2><0x80><0x93> en dat is helemaal niet slecht. De onderliggende tekst is gebaseerd op een kort verhaal van de gevierde sciencefictionschrijver Philip K. Dick, en de onderliggende subtekst is al even complex, omdat de film een zwaar thema heeft: goddelijkheid versus wetenschap, het recht op leven, Gods wil, het aangeboren gevoel van superioriteit van de mens en onze preoccupatie met technologie.<br />Visueel is Minority Report ontzagwekkend. Hoewel deze overeenkomst misschien vreemd lijkt, is die er wel.' Het is een kwestie van de toekomst die het verleden inhaalt, want Steven Spielberg is zonder enige twijfel de Tiger Woods van de filmindustrie. Je zou denken dat mensen in de loop van de jaren wat softer worden, maar in Spielbergs laatste twee films blijft de regisseur zichzelf niet alleen uitdagen met complexe onderwerpen, maar ook opnieuw uitvinden als regisseur. Allemachtig, te midden van de oogverblindende beelden en het computergegenereerde snoepgoed neemt Spielberg zelfs een paar gewaagde foto's en springt hij terug in de tijd van Guerilla om de juiste toon te zetten.<br />In 2054, tweeënvijftig jaar voor ons, is de naadloze mix van computertechnologie die is gebruikt om de toekomst van Washington te creëren, verbijsterend en opvallend indrukwekkend. In tegenstelling tot veel eerdere en recente science-fictionfilms is Minority Report een unieke identiteit op zich. Spielbergs visie op de wereld van de 21e eeuw lijkt sterk op die van de A.I., zowel qua structuur als qua ruimteschip, maar de beperkingen van de 21e-eeuwse setting van de film helpen alleen maar om het onbekende te ontraadselen, waardoor de samenleving veel vertrouwder wordt en het publiek bovendien een identificeerbare toekomst krijgt om naar te kijken. Alle stadsgezichten en snelwegscènes zijn zowel verbijsterend als uiterst innovatief en bewijzen op de een of andere manier dat het genre van de science-fiction zelf nog niet zo oud is.<br /><br />Tot mijn grote verbazing en dank aan Spielberg, blijft de film trouw (zonder dat er een symbolische verwijzing naar wordt gemaakt) aan Andertons verhaal hangen. Een zeer creatieve kijk op wat de toekomst voor ons in petto kan hebben. De maatschappij is rijp voor oogidentificatiescanners en interactieve reclame (wat erg cool is). In de reclame voor cornflakes en cornflakes zijn pop- en dansfiguurtjes verwerkt die veel weg hebben van die jongens van Mini-Wheat. Vooral in de afgelopen tien jaar was dit een hot item, omdat er holografisch beeldmateriaal tot leven kwam dat Andertons familieherinneringen in transparante 3-D-bestanden vastlegde. Op zijn zachtst gezegd heeft Spielberg een zeer duistere maar geloofwaardige toekomst geconstrueerd met een gefundeerd gevoel voor realisme dat niet al te hoog gegrepen is gezien de vorderingen die de moderne mens maakt. Een van de aantrekkelijkste aspecten van de film is dat je Cruise in de huid ziet van een gekwelde drugsverslaafde die op de vlucht is voor de politie. Het is in elk geval een leuke onderbreking van de veilige grenzen van de status van superster. Hoewel Cruise het potentieel van de rol zo groot mogelijk maakt, is hij helaas ook gebonden aan het tempo van de film. In sommige scènes, wanneer de sympathiserende emotionele intenties duidelijk zijn, geeft de snelle verhaallijn van de film Cruise niet genoeg tijd om te schitteren, of het publiek om zijn pijn te voelen. Behalve dat het verhaal meer vaart krijgt, heeft het ook te kampen met een aantal logische valstrikken met betrekking tot het hele concept 'premise', waarbij veel vragen onbeantwoord blijven wanneer men terugkijkt op de plot, wat zou kunnen worden geïnterpreteerd als een rechtvaardiging voor zo'n snelle rit in de adrenaline.<br /><br />Spoiler Alert<br /><br />Mijn voornaamste probleem met het Minderwaardigheidsrapport is dat de film, althans het idee erachter, nooit had mogen plaatsvinden. We hebben dit probleem al eerder gehad met films als Terminator 2 en Terug naar de Toekomst. Dit is het probleem: Anderton zou Crowe nooit hebben vermoord als hij de film niet in de kamer van de Precrime-afdeling had gezien. Maar de Precogs laten hem de film zien alsof hij het van tevoren zo heeft gepland. En dan is er nog iets; de voorschouwers hebben maar een beperkte tijd om de moordenaars te pakken te krijgen als er sprake is van voorbedachten rade. In de eerste scène wordt ons uitgelegd dat er, als er geen sprake is van voorbedachten rade, weinig tijd is om te voorkomen dat er een moord wordt gepleegd. Aangenomen dat Anderton zijn misdaad niet heeft gezien, en aangenomen dat Anderton in een positie is gemanoeuvreerd waarin hij Crowe van aangezicht tot aangezicht kan zien, zou er geen sprake zijn geweest van voorbedachten rade. Mijn probleem is opnieuw dat Anderton nooit naar Crowe toe zou zijn gegaan om hem te zoeken (en te vermoorden) als hij het niet had zien gebeuren. Dan zou het dus nooit gebeurd zijn en zou hij het nooit te zien hebben gekregen. Hoezeer ik ook van Minority Report heb genoten, de film heeft me toch een paar blauwe plekken en een paar bulten op mijn hoofd bezorgd, nadat mijn theaterstoel ook nog eens dienst deed als schietstoel die me soms uit de film naar het dak en dan weer terug lanceerde. Geloof me, te veel uitleg doet pijn. Maar met een ondersteunende cast, waaronder de grote Max von Sydow als Precrime Director Burgess, Colin Farrell, Steve Harris van The Practice van ABC, Tim Blake Nelson, Samantha Morton en een hele rits zeer herkenbare cameo's, is Minority Report niet zachtzinnig op het gebied van het acteren.<br /><br />Bij tijd en wijle houdt Minority Report ook een niveau van klasse en van orkestrale waardigheid in stand, zoals Anderton ook dient als visuele dirigent van John Williams' John Williams' Het Minority Report van Janusz Kaminski is een fascinerende, mysterieuze en hartverscheurende film. Met de beroemde cinematografie van Janusz Kaminski in de hoofdrol is de presentatie van Minority Report de op een na beste in zijn soort. Vanuit het perspectief van deze recensent vertegenwoordigt Minority Report een nieuw hoogtepunt in het sciencefictiongenre op het gebied van onderwerp en visuele aantrekkingskracht. Ik heb bewondering voor de plekken die Spielberg als regisseur wil verkennen. Natuurlijk, hij zou 'E.T. 2' kunnen maken, maar in plaats daarvan kiest hij ervoor om dit soort uitdagende films op te nemen. Eenvoudig gezegd: Minority Report is een indrukwekkende visuele uitspatting die de geest meeneemt op een cerebrale tocht naar de toekomst.<br /><br />
***SPOILERS*** ***SPOILERS*** Getting the introductions out of the way, it is 2054 in Washington D.C. and Tom Cruise plays, John Anderton, a Precrime enforcement detective who heads up a crack team specializing in preventing murders before they occur, also arresting criminals before they kill. Out of the loop, the cops come calling in the form of Colin Farrell's character, Detective Witwer who backs Anderton into a corner, seizing control of the experimental operation and taking control of Precrime's affairs. Through the minds of three precognitive and abnormally gifted youths who, when asleep, dream only of murder in technologically projected second sight, Anderton sees his own criminal fate and sets out to alter his unknown predestination.<br /><br />Estranged from his wife and a father struggling to cope with the disappearance of his son, Anderton seeks a temporary high in the dark world of illegal street drugs but when his murderous number comes down the pipe, both the law and Precrime chart a course for his apprehension before he kills. In a highly advanced and technologically sound society, Anderton goes on the run in search of the truth behind the world's most advanced crime unit and a precognitive flaw in its design know as a "Minority Report."<br /><br />After seeing the trailers, I immediately thought A.I. (Artificial Intelligence) meets Mission Impossible and, for the most part, that's exactly what it is. However, it's much more the former rather than latter. Although I'm still spinning from the theatrical experience, I essentially see Minority Report as an extension of Spielberg's previous Kubrick inspired interpretation. Visually interchangeable with both worlds in its visual presentation, Minority Report most definitely shares the same headspace as A.I... which isn't a bad thing at all. Based on a short story by acclaimed science fiction writer Philip K. Dick, the underlying subtext is equally complex as the film looms heavy in theme, tackling such debatable issues as divinity versus science, the right to life, God's will, man's innate feeling of superiority, and our preoccupation with technology.<br /><br />Visually, Minority Report is awesome. Although this similarity may seem strange, it's very much a case of the future catching up with the past, as Steven Spielberg is most certainly the Tiger Woods of filmmaking. You'd tend to think people get soft as they grow older but with regard to Spielberg's last two films, the director continues to, not only, challenge himself with complex subject matter but also reinvent himself as a director at the same time. Hell, amid the dazzling imagery and computer-generated eye-candy, Spielberg even takes to a few-held shots, jumping back into the days of Guerilla filmmaking to set the appropriate tone.<br /><br />Set fifty-two years ahead of us in 2054, the seamless blend of CGI used to create the future Washington is staggering and strikingly impressive. Unlike many preceding and recent science fiction films, Minority Report is a unique identity all to its own. In creating such an invigorating visual world, as previously mentioned, Spielberg's vision is very similar to A.I. in both structure and spacecraft, but the limitations of the film's 21st Century setting only helps to demystify the unknown, making society much more familiar while also giving the audience an identifiable future to look into. All cityscapes and highway sequences are both astonishing and highly innovative, somehow proving to push the envelope of the science fiction genre itself.<br /><br />Much to my surprise and Spielberg's credit, the film sticks religiously (no symbolic reference intended) to Anderton's immediate world, which of course is filled with a lot of cool eye candy and technologically advanced gadgetry. A very creative look at what the future may have in store for us, society is ripe with eye identification scanners and interactive advertising (which is very cool). including song and dance cereal box characters that look a lot like those Mini-Wheat guys. A hot topic especially in the last decade, holographic imagery comes to life, preserving Anderton's family memories in transparent 3-D files. To say the least, Spielberg has crafted a very dark but believable future with a grounded sense of realism that's not too far fetched given some of today's strides in modern advancement.<br /><br />Having proven himself to be more than just a pretty face with performances in Jerry Maguire and Magnolia, Tom Cruise is rock solid in the role of Precrime specialist, John Anderton. One of the more appealing aspects of the film is seeing Cruise jump into the skin of a tortured drug addicted cop on the run. certainly a nice break from the safe confines of superstar status. Although Cruise maximizes the role's potential, unfortunately, he's also bound by the film's pacing. In certain scenes when sympathetic emotional intent is clear, the film's fast paced storyline doesn't give Cruise time enough to shine, or the audience occasion to feel his pain. In addition to momentum, the story also suffers from certain logical loopholes with regard to the entire concept of "Precrime," leaving many unanswered questions when reflecting back on the plot, which could be interpreted as justification for such a fast paced adrenaline ride.<br /><br />Spoiler Alert<br /><br />My main problem with Minority Report is the the film, at least the idea of it, should have never happened. We've run into this problem before with movies such as Terminator 2 and Back to the Future. Here's the problem; Anderton would have never went to kill Crowe had he not seen it in the Precrime room. But the Precogs show it to him as if he had planned it. That's another thing; the precogs only give an ample amount of time to catch these `murderers' when there is premeditation. In the opening scene, we are explained that when there is no premeditation, there is little time to stop there murders from happening. Assuming that Anderton didn't see his crime, and also assuming that Anderton was thrust into a position where he was face to face with Crowe, there would have been no premeditation. My problem is, again, Anderton would have never went to find (and kill) Crowe had he not seen it happen. So it would have never happened therefore never been shown to him. As much as I enjoyed Minority Report, the film left me bruised with a few bumps on the head after my theater chair also served as an ejection seat which, at times, launched me out of the movie to the roof, then back again. Believe me, too much exposition hurts. However, with a supporting cast that includes the great Max von Sydow as Precrime Director Burgess, Colin Farrell, Steve Harris from ABC's The Practice, Tim Blake Nelson, Samantha Morton and a slew of highly recognizable cameos, Minority Report isn't soft in the acting department.<br /><br />At times, Minority Report also upholds a level of class and orchestral dignity as Anderton also serves as a visual conductor to John Williams' haunting, mysterious and heart pounding score via visual precognition. With famed cinematographer Janusz Kaminski working his magic, Minority Report's presentation is second to none in visual appearance. From this reviewer's perspective, Minority Report represents a new benchmark in the science fiction genre in subject matter and visual appeal. I admire the places Spielberg is willing to explore as a director. Sure, he could make "E.T. 2" but instead, he chooses to take on challenging films such as this. Simply put, Minority Report is an impressive visual extravaganza that takes the mind on a cerebral action packed ride into the future.<br /><br />