Eerlijk gezegd had ik er niet veel zin in om Eating Out 2 te zien toen het op het Portland Gay and Lesbian Film Festival draaide, voornamelijk omdat ik <0xE2><0x80><0x93> om het maar eens fijntjes te zeggen <0xE2><0x80><0x93> het origineel verafschuwde en het een grof, overschat en ondraaglijk saai brok giftige idiotie vond. Ik hou van sarcasme als het het glazuur op de taart is, of de saus op de salade. Helaas was Eating Out een agressieve, zelfingenomen kakofonie van alarmerende pseudo-verkrachtingsscènes, bijtende oneliners en hatelijke stereotypen. Er was geen taart, geen salade; ernaar kijken was net zoiets als proberen met een lepel een emmer dressing op te eten. Maar ik had een vrijkaartje om het vervolg te zien en mijn vrienden gingen ook, dus gaf ik toe en nam een flacon mee (voor het geval het een zware tocht zou worden). Onverwachts werd het helemaal geen zware tocht; het was verfrissend goedgehumeurd, charmant en goed geschreven. Stel je mijn verbazing eens voor.<br />Gelukkig schuwt het vervolg de afstotelijke, grootse guinoltheatrale stijl van het origineel en kiest voor een warmere, grappiger, menselijker benadering. Zelfs personages die ik de eerste keer al niet kon uitstaan, waren in dit deel aantrekkelijker. En gelukkig was dit geen sappig verhaal <0xE2><0x80><0x93> de 'grappiger, warmere en menselijker' delen werden mooi aangevuld met snerendheid (samengevat, niet ingewreven). Ik weet het zeker, tegen de nieuwe schrijver/regisseur, die blijkbaar het een en ander had geleerd over tempo en ritme na jaren als redacteur te hebben gewerkt). Al met al een geweldige film <0xE2><0x80><0x93> en in elk geval leuker dan _Running with Scissors_, een eersteklas, 'klassieke' homofilm die me in hetzelfde weekend tot tranen toe verveelde.
Truth be told, I wasn't keen on viewing Eating Out 2 when it played at the Portland Gay and Lesbian Film Festival, mostly because - not to put too fine a point on it - I absolutely abhorred the original and thought it was an coarse, overrated, and excruciatingly dull hunk of vitriolic idiocy. I enjoy sarcasm when it's the icing on the cake, or the dressing on the salad. Unfortunately, the original Eating Out was an assaultive, self-impressed cacophony of alarming pseudo-rape scenes, caustic one-liners, and hateful stereotypes. There was NO cake, NO salad; watching it was like trying to eat a bucket of Caesar dressing with a spoon. However, I had a free pass to see the sequel and my friends were going, so I caved in and brought a flask (just in case the going got rough). Unexpectedly, the going never got rough at all; it was refreshingly good-humored, charming, and well-written. Imagine my surprise.<br /><br />Thankfully, the sequel eschews the off-putting, grand guinol theatrics of the original in favor of a warmer, funnier, more humane approach to comedy. Even characters I hated the first time around were more appealing in this one. And, thankfully, this was no sapfest - the "funnier, warmer, and more humane" parts were nicely complemented with snarkiness (COMPLIMENTED, not "drenched in"). I also found it surprisingly well-paced (due, I'm sure, to the new writer/director who apparently learned a thing or two about tempo and rhythm from years of working as an editor). All in all, a great movie - and certainly more enjoyable than Running with Scissors, an A-list, "classy" gay film which bored me to tears the same weekend.