Omdat ik bijna alle films van Kim Ki-Duk heb gezien, zal ik zeggen dat deze veruit zijn zwakste is. Wat gaat er dan mis? Ik zal met de goede beginnen. De acteerprestaties van de oude man zijn redelijk <0xE2><0x80><0x93> de acteerprestaties van het meisje zijn wat grilliger, maar meestal niet irritant. De cinematografie is redelijk, maar niets bijzonders. Maar het stuk waarin de oude man op het dak van de boot viool en strijkstok bespeelt, hoort thuis in een toeristische video over de wonderen van Zuid-Korea, niet in een Kim Ki-Duk-film. De muziek is goedkoop. Het is nooit een goede beslissing om een acteur een ruig instrument op het scherm te laten bespelen en tegelijkertijd gepolijste, ongelooflijk melodramatische muziek op de soundtrack te laten spelen. Nu de technische details geregeld zijn, kunnen we ons op het verhaal concentreren. Wat Kim Ki-Duk betreft had het hoofdidee uitvoerbaar kunnen zijn. Nu zijn er alleen nog een paar elementen uit 'Het Eiland' nodig, plus een pijnlijk voor de hand liggend en overdreven symbolisme plus een magisch realisme aan het eind, waardoor ik het idee krijg dat Kim Ki-Duk me uitlacht. De boog als symbool van de liefde <0xE2><0x80><0x93> aanvaardbaar, natuurlijk. Hij schiet pijlen, te veel liefde doet pijn. Hij kan worden gebruikt om de meest ontroerende muziek te spelen <0xE2><0x80><0x93> de liefde is mooi. Je kunt hem gebruiken om toekomstige gebeurtenissen te voorspellen <0xE2><0x80><0x93> de liefde is mysterieus? Om nog maar te zwijgen van dat gedoe met de haan en de hen. Het soort symboliek dat de film bevat, had ik kunnen verwachten van een romantische romanschrijver, niet van een beroemde regisseur. Het einde is op zich al een verhaal, maar ik schaamde me oprecht voor Kim Ki-Duk terwijl ik ernaar keek. Als de film was geëindigd met de oude man die in zee duikt, zou ik de film waarschijnlijk veel positiever hebben bekeken.<br />Zeker, er zijn een paar klassieke Kim Ki-Duk-momenten zoals de scène met de oude man en het touw en zelfs de bruiloft, maar over het geheel genomen is dit erg onder de maat. Het is waarschijnlijk nog steeds de moeite waard om ernaar te kijken, en wel om te zien wat een getalenteerde kunstenaar in staat is te produceren zonder ook maar een spier te vertrekken.
Having seen almost all of Kim Ki-Duk's movies, I will say that this one is easily among his weakest. What goes wrong then? I'll start with the good. The old man's acting is pretty fine-- the girl's acting is a bit more capricious, but usually not annoyingly so. The cinematography is passable, but nothing fancy. The part where the old man plays his bow/ violin on the roof of the boat, however, belongs in a tourism video promoting the wonders of South-Korea, not a Kim Ki-Duk film. The music is cheesy. It's never a good decision to have an actor play a rugged instrument on screen and simultaneously play polished, incredibly melodramatic music on the sound track.<br /><br />With the technicalities out of the way, let's focus on the story. As far as Kim Ki-Duk goes, the main idea could've been workable. Now it just takes some elements from 'The Isle,' adds some painfully obvious and overdone symbolism plus some magical realism at the end that makes me think that Kim Ki-Duk is having a laugh at my expense. The bow as a symbol of love-- acceptable, sure. It shoots arrows, too = love hurts. It can be used to play the most touching music = love is beautiful. You can use it to predict future events = love is mysterious?? Not to mention, the thing with the rooster and the hen. The type of symbolism the film contains I might expect from a romantic novelist, not a renowned director. The ending is a story in itself, but I honestly felt embarrassed for Kim Ki-Duk while I watched it. Should it have ended with the old man diving in the sea, I would've probably viewed the film in a much more positive light.<br /><br />Sure there are some classic Kim Ki-Duk moments like the scene with the old man and the rope and even the wedding, but overall this is very sub-par. It's still probably worth watching-- one reason being: to see what kind of sap a talented artist is able to produce apparently without flinching an eye.