Ik vond deze film teleurstellend en over het geheel genomen niet grappig. Ik had verwacht dat hij vol zou staan met Noel Coward-achtige geestige zinnen, maar dat was niet zo. De zogenaamde dubbelgangers in deze film waren zwaarwichtig en verre van verrukkelijk, naar mijn mening. Fredric March speelt een redelijke rol, maar Gary Cooper en Miriam Hopkins zijn naar mijn mening g<0xC3><0xAA>nant slecht. Cooper is, zoals altijd, een adembenemend mooie man, maar hij besteedt een groot deel van deze film aan het uiten van 'houdingen' en het tuiten en pruilen van zijn lippen op een manier die ik hem in geen enkele andere film heb zien doen. Hij leek me een amateur en een toneelspeler van de middelbare school. en ze poseert vaak dramatisch terwijl ze in de verte staart en nogal zwaarwichtige en weinig geestige toespraken afsteekt. De beste rol in de film wordt gespeeld door Edward Everett Horton als de succesvolle reclameman. Horton is een van mijn favorieten en ik was aangenaam verrast toen ik zag dat hij zijn gebruikelijke, verwijfde maniertjes en overdreven dubbelzinnigheden liet varen. Hij is heel geloofwaardig als een bezadigde heteroseksuele man van middelbare leeftijd. Ik heb erg van zijn karakter en optreden genoten. Maar de rest van de acteurs en het script halen het niet bij hem.
I found this film disappointing and, on the whole, unfunny. I expected it to be full of Noel Coward-type witty lines and it wasn't. The so-called double-entendres in this film were ponderous and far from delicious, in my opinion. Fredric March turns in an adequate performance but Gary Cooper and Miriam Hopkins are embarrassingly bad, in my opinion. Cooper is, as always, a breathtakingly beautiful man but he spends a great deal of this film striking "attitudes" and pursing and pouting his lips in a way I've never seen him do in any other movie. He seemed amateurish and high-school drama star to me. Hopkins also strikes "attitudes" and she often poses dramatically as she stares off into the distance and speaks rather ponderous and unfunny speeches. The best performance in the film is given by Edward Everett Horton as the square successful advertising man. Horton is a favorite of mine and I was pleasantly surprised to see him efface his usual and stock effeminate mannerisms and exaggerated double-takes. He's very believable as a staid middle-aged heterosexual man. I enjoyed his character and performance very much. However, the rest of the actors and the script don't live up to him.