The Rose is een vrij goede, losse vertolking van het leven en de tragedie van Janis Joplin. Bette Midler doet het meer dan goed als de titelfiguur. Ze speelt een zangeres die levensgroot lijkt als ze op het podium staat, maar als ze eenmaal op het podium staat, zien we een gekwelde en eenzame vrouw die op het punt staat volledig in te storten. In een van de eerste scènes smeekt Rose haar manager (Alan Bates) haar een jaar vrij te geven, zodat ze kan uitdrogen en uitrusten. Haar manager spot meer dan eens met dit idee, omdat er financieel gezien te veel op het spel staat als ze een tijdje stopt met optreden. We zien hoe Rose steeds dieper wegzakt in depressie en alcoholisme terwijl de film van de ene voorstelling naar de andere gaat. Onderweg ontmoet Rose een limousinechauffeur (Frederic Forrest) met wie ze iets heeft. Houston, zoals hij wordt genoemd, voelt zich aangetrokken tot deze rijke en kwetsbare vrouw, maar hij kan sommige van haar persoonlijke omstandigheden niet aan. Hij heeft het gevoel dat veel van de aandacht die ze krijgt van de verkeerde mensen komt en om de verkeerde redenen. Rose vindt deze man echt aardig en de problemen die ze met hem heeft maken het allemaal nog veel erger naarmate de film op zijn eindpunt afstevent. Dat wil zeggen dat het een concert is dat in haar woonplaats zal worden gehouden. Ze heeft ook een dubbelzinnige relatie met David Keith, die een jonge soldaat speelt met wie ze in een luchthavenscène kennismaakt. Keith wordt zogenaamd ingehuurd als lijfwacht, maar zijn werkelijke doel wordt nooit echt uitgelegd. Problemen met beide mensen en drugsmisbruik nemen in de film toe, en de afloop is van heel veraf te zien.<br />De film heeft verschillende goede punten. Ten eerste is de acteerprestaties in alle opzichten geweldig. Midler heeft het pittige karakter perfect neergezet. Alan Bates als haar manager is ook van de bovenste plank. Hun conflict creëert misschien wel de meest gedenkwaardige scènes. Forrest speelt voornamelijk de rol van een plattelandsjongen die het moeilijk heeft met deze wilde vrouw die zojuist voor hem is gevallen. Niemand komt tekort op het acteergebied.<br />De negatieve kant van deze film heeft te maken met het zingen van mevrouw Midler. Directeur Mark Rydell heeft maar een heel dun lijntje te trekken in termen van wat deze film probeert te zijn. Is het een musical die gebouwd is rond het zingen van Midler, of is het een drama over een tragische muzikale figuur? Ik moet hem nageven dat Rydell van twee walletjes eet. Het gaat om het zingen van Midler. Persoonlijk kan ik het wel hebben. Gaan sommige liedjes te lang door? Voor mij wel. Ik had liever meer dialoog en minder muziek gehad. Maar keiharde fans van Midler zullen de liedjes geweldig vinden.<br />Het idee van deze film is dat beroemdheden vaak een van de eenzaamste mensen op aarde zijn. Goed, ze worden omringd door allerlei personeel en krijgen allerlei aandacht van fans, maar voor de meeste beroemdheden is dat allemaal niet zo belangrijk. De manier waarop ze leven, vooral de musici die voortdurend op tournee zijn, geeft hun weinig tijd om zich te settelen en traditionele vriendschappen of romantische relaties te ervaren. Kijk maar eens hoe Rose in een van de eerste scènes praktisch van de trap van een vliegtuig valt en niemand haar helpt! Haar band stapt nonchalant in een bus en haar manager loopt met tegenzin naar haar toe en helpt haar uitstappen. Gewone mensen die niet rijk of beroemd zijn, kunnen vaak niet bevatten dat sommige beroemdheden zichzelf al te gronde richten voordat ze zelfs maar een lange carrière hebben gehad. (Britney Spears bijvoorbeeld.) De waarheid is dat wij mensen in wezen allemaal dualiteitswezens zijn. Wie we ook zijn, we hebben allemaal onze goede en slechte momenten. De meeste mensen komen door de slechte momenten heen met hulp van vrienden en familie. Beroemdheden vallen echter veel dieper dan de meeste mensen als de dingen uit de hand beginnen te lopen. Afgezien van dure revalidatiefaciliteiten die zelden werken, heeft een beroemdheid meestal niemand anders tot wie hij zich kan wenden om hem als mens te behandelen terwijl hij zijn demonen probeert te overwinnen. Dat gezegd zijnde, is het geen wonder dat zovelen van hen schijnbaar van de ene dag op de andere in de goot belanden? 7 van de 10 sterren.<br />De Hond.
The Rose is a fairly good loose depiction of the life and tragedy of Janis Joplin. Bette Midler more than pulls it off as the title character. She plays a singer who seems larger than life when she's on stage, but once she steps off it, we see a troubled and lonely woman on the brink of a complete breakdown. In an early scene, Rose pleads with her manager (Alan Bates) to give her a year off to presumably dry out and rest up. Her manager scoffs at this notion more than once throughout the film as there is just too much at stake financially if she stops performing for a while. We see Rose sink deeper and deeper into depression and alcoholism as the film goes on from one performance to another. Along the way, Rose meets up with a limo driver (Frederic Forrest) with whom she has a fling. Houston, as he's called, is drawn to this rich and vulnerable woman, but he cannot deal with some of her personal circumstances. He feels a lot of the attention she receives comes from the wrong people and for the wrong reasons. Rose really likes this guy, and the troubles she has with him really make things a lot worse as the film moves toward its conclusion. That being a concert which will be held in her home town. She also has an ambiguous relationship with David Keith who plays a young soldier she meets up with in an airport scene. Keith is supposedly hired on as a bodyguard, but his true purpose is never really explained. Problems with both people and substance abuse build throughout the film, and the conclusion can be seen from quite a ways off.<br /><br />The film has several good points. First off, the acting is terrific all around. Midler has the feisty character down perfectly. Alan Bates as her manager is top drawer, too. Their conflict creates perhaps the most memorable scenes. Forrest mostly underplays as a country boy along for the ride who has a hard time coming to grips with this wild woman who has just fallen for him. Nobody comes up short in the acting department.<br /><br />The down side to this film deals with Ms. Midler's singing. Director Mark Rydell has to toe a pretty thin line in terms of what this film is trying to be. Is it a musical vehicle built around Midler's singing ability, or is it a drama about a tragic musical figure? To his credit, Rydell pretty much has it both ways. Midler's singing ability is what it is. Personally I can take or leave it. Do some of the songs go on too long? For me, yes. I would have preferred more dialog and less music. But hard core fans of Midler will love the songs.<br /><br />The idea this film effectively conveys is that celebrities are often some of the most lonely people on earth. True, they are surrounded by all kinds of staff and get all kinds of attention from fans, but beneath all of that there really isn't much to it for most celebs. The way they live, especially musicians who constantly tour, gives them little time to settle down and experience traditional friendships or romantic relationships. Notice how in an early scene, Rose practically falls down the stairs of an airplane, and nobody helps her! Her band just casually gets on a bus and her manager grudgingly goes over and helps her up after a moment. Regular people who are neither rich or famous often cannot fathom how some celebs seem to self-destruct before they've even had long careers. (Britney Spears would come to mind.) Truth is, we humans are all basically creatures of duality. No matter who we are, we all have our good and bad times. Most people can get through the bad times with the help of friends and family. Celebrities however have a lot farther to fall than most people when things start coming apart. Other than expensive rehab facilities which seldom work, a celeb usually has nobody else to turn to that can deal with them as a real person while they attempt to overcome their demons. That said, is it any wonder so many of them go from top of the world to down in the gutter seemingly overnight? 7 of 10 stars.<br /><br />The Hound.