Terwijl deze film als komedie erg fragmentarisch en soms ondraaglijk vulgair is, is de relatie tussen Moore en Cook juist zo boeiend. Cook is verreweg de grappigste, toegewijdste en origineelste van de twee. Zijn snelle denkprocessen zijn briljant, hoewel ik me soms afvroeg of hij alleen maar zo schokkend mogelijk probeerde te zijn, gewoon voor de lol. Het lijkt Moore vaak niet meer te kunnen schelen, vaak volgt hij gewoon de aanwijzingen van Cook op, maar misschien is het de spanning van Cooks overduidelijke wrok die hem dwarszit. Hij lijkt inderdaad moeite te hebben Cooks genialiteit bij te houden, maar ik heb altijd gevonden dat Cook het meest getalenteerd was. het materiaal is vaak van seksuele aard, soms (grapje?) vrouwenhaatzaaiend en er wordt veel gevloekt. Het is duidelijk te zien dat de komedie van tegenwoordig vaak erg controversieel is. De paardenraceschets bijvoorbeeld blaast de kinderachtige 'piemels en poesjes'-speech van het paardenteam uit het water. Kon elke dronken en stonede man maar zo spontaan grappig zijn.
whilst as a comedy this film is very patchy and sometimes excruciatingly vulgar, what makes it watchable is the Moore/Cook relationship. Cook is by far the funnier, more dedicated and original.his quick-witted thought processes are brilliant though i did sometimes wonder if he was simply trying to be as shocking as possible simply for the sake of it. Moore often seems past caring,often simply following cook's lead but perhaps it is the strain of Cook's obvious resentment that knobbles him. certainly he seems to be struggling to keep up with Cook's genius, but then i've always felt Cook was the more talented. the material is often of a sexual nature, sometimes (mock?) misogynistic and swearing is prolific. watching this it's clear to see how comedy today is often very derivative. The horse racing sketch, for example, blows the juvenile "dicks and pussies" speech from team America out of the water. if only every drunk and stoner could be as spontaneously funny.