Het hoofd van de filmgemeenschap in Indie is zo vol van zijn eigen grootheidswaan dat ze soms niet eens zien waar hun eigen films succes hebben. En is dat gek? Toen Tobe Hoopers opus uit 1974 werd uitgebracht, werd het al snel een hit. Ik herinner me vooral dat het 'De film om in te sluipen' werd voor kinderen. Daardoor werd het automatisch beroofd van alle volgelingen die het had onder de Indie-fans, ook al was het een van de films van hun eigen circuit. In plaats daarvan deden ze het af als een zinloze oefening in grafische gruwel (er zijn eigenlijk maar heel weinig van die dingen), terwijl ze beroerde latere films als 'Blair Witch' de hemel in prezen vanwege zogenaamde diepere betekenissen. Het was jammer dat ze niet konden zien dat Hooper misschien het ultieme statement had gemaakt in het Amerika van de jaren zestig, een statement dat ongeëvenaard is gebleven in zijn macht.<br />De film laat er geen twijfel over bestaan in welke staat het land zich bevond: verval. Alles in de film riekt naar de dood. Van de proloog met de 'kunst van het lijk' (wat niet zo vergezocht is gezien het soort kunst dat in deze tijd werd geproduceerd), het Dode Armadillo in de openingsscène van de film, een nationaal monument in Texas, zo lijkt het, tot het opgedroogde zwembad, tot het ooit zo welvarende huis van de heldin dat nu bevolkt wordt door spinnen en ratten. De film kiest ook geen partij. De 'nieuwe' generatie, die zelf al sinds '68 aan het uitsterven is, wordt niet begeerlijker gemaakt. Ze worden allebei genadeloos uitgelachen. Zelfs de heldin overleeft het alleen door puur geluk. Ze is niet de intelligente, feministische heldin (ondanks het feit dat ze tot de 'vrije liefde'-generatie behoort) die Laurie Strode van 'Halloween' is, ze overleeft het door de incompetentie van de moordenaar. Het is bijna alsof de film wil zeggen dat de onwetende, opstandige jonge mensen beschadigd uit de echte wereld zijn gekomen waar ze onvoorbereid op afgingen (de ten dode opgeschreven hoofdrolspelers zijn allemaal doorgewinterde ex-hippies), en dat ze allemaal naar huis hinken (Sally bezoekt haar oude huis als een vorm van onderdak) in de troostende armen van de 'oude mensen'. die hen waarschuwden, die heftig en heftig reageren en zeggen: 'Ik heb het je toch gezegd!', maar die hun toch verlichting geven: de dood.<br />Over de 'helden' gesproken, is het niet bizar hoe de kreupele broer van de heldin door hen als een lastpost wordt behandeld? Ook al zien we het niet; het is duidelijk dat ze hem vaak belachelijk hebben gemaakt (Zijn reactie in het verlaten huis op hun gelach is daar het beste bewijs van, want hij kan hun spottende gelach niet verdragen, ook al is het niet tegen hem gericht en dat weet hij). Door de manier waarop de familie Sawyer de kinderlijke, invalide Franklyn behandelt, behandelt de Sawyers de twee personages die het meest op Franklyn lijken (geestelijk en lichamelijk); Leatherface en Grootvader; als gewaardeerde verwanten worden ze in hun familiegroep opgenomen en gewaardeerd. Hoewel de oudere broer de Hitchhiker & Leatherface veel scheldwoorden naar het hoofd slingert, is het niet meer dan je gebruikelijke stereotiep geportretteerde boerenfamilie in 'Hee-Haw'. Ze zijn hecht met elkaar, en zoals Franklyn zegt nadat de Hitchhiker zichzelf heeft opengesneden en het heeft doorstaan: 'Daar moet je bewondering voor hebben.' <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> Ik zeg niet dat Leatherface hem voor het laatst heeft bewaard uit genade (Hij had Franklyn net ontmoet toen hij hem vermoordde), maar omdat ze symbolisch op elkaar lijken. Zelfs Hooper heeft Leatherface een 'grote baby' genoemd, en dat schijnt ook voor Franklyn op te gaan.<br />Bizar, de kannibalen accepteren de gehandicapten (op hun eigen manier), en de 'helden' zien de gehandicapten als een last, ongeveer zoals voormalige hippies die werden opgeroepen en verminkt of kreupel terugkeerden, door hun vroegere vrienden werden afgewezen omdat ze 'baby's' hadden 'gedood' in Vietnam. Nog vreemder is dat het Franklyn is die per ongeluk hun dood veroorzaakt als hij hun de verkeerde route naar het zwembassin geeft, alsof hij zonder het te weten wraak neemt. Het is duidelijk dat ik de film zie als een sociaal commentaar. Maar ik zou het niet zomaar een nieuwe invalshoek willen noemen in de cyclus van andere sombere drama's uit de jaren zestig, maar een kruising van die mentaliteit met het 'Oude Donkere Huis'-genre van jaren geleden. Vergelijk de film met de film uit 1932 van Whale met dezelfde naam; je zult zien wat ik bedoel. Zelfs de macabere humor van die film en de invalide vaderfiguur worden genoemd. TCM is een update van dat genre met het cynisme van de jaren zestig. Zoals het er nu voorstaat, is het misschien niet de eerste slasher-film, zoals hij vaak wordt genoemd, maar wel de laatste en beste 'Oude Donkere Huis met een moorddadige maar vreemd grappige familie'-film die ooit is gemaakt.
The Indie film community's head is so far up it's own ass with delusions of grandeur that they actually fail to see, at times, the area where their own films succeed. And is it any wonder? When Tobe Hooper's 1974 opus was released, it quickly became a mainstream hit. I specifically remember it becoming 'The film to sneak into' for kids. This automatically robbed it of any following it had with indie film fans despite being one of their own circuit's films. They instead dismissed it as a pointless exercise in graphic gore(there's actually very little), while praising lousy later films like 'Blair Witch' to the skies because of so-called deeper meanings. A shame they could not see that Hooper had crafted perhaps the ultimate statement on post '60's America, and one that remains unmatched in it's power.<br /><br />The film makes no doubt about what state the country was in: Decay. Everything in the film reeks of death. From the prologue with the corpse 'art'(not as much a stretch considering the kind of art produced in this era), the Dead Armadillo in the film's opening; a Texas national landmark, it would seem, to the dried up 'Ol swimming hole, to the heroine's once-thriving home now populated with spiders and rats. It doesn't take sides, either. The 'Good 'ol ways' represented by the homicidal Sawyer clan as a nightmare parody of the American bible-belt family are obviously the villains, but the 'new' generation, itself dying out since '68, isn't presented as any more desirable. Both are mercilessly ridiculed. Even the heroine survives only by sheer luck. She's not the intelligent, feminist heroine(despite being of the 'free love'generation)that Laurie Strode of 'Halloween' is, she survives because of the killer's(s) incompetence. It's almost as if the film is saying that the ignorant, rebellious youth have emerged scarred from the real world they ran off unprepared for(The doomed protagonists are all jaded ex-hippies), and are all limping back home(Sally does visit her old house as a form of shelter)to the comforting arms of the 'old folks' who warned them; who react violently and vehemently, telling them 'I told you so!', but still give them relief: Death.<br /><br />Speaking of the 'heroes', isn't it bizarre how the heroine's crippled brother Franklyn is treated like a nuisance by them? Even though we don't see it; it's obvious that they have frequently ridiculed him(His reaction in the abandoned house to their laughter best reveals this, as he can't stand to hear their mocking laughter even if it is not directed at him and he knows it). Yet, in contrast to the lead's treatment of the childish invalid Franklyn, the Sawyer family treats the two characters most similar to Franklyn(mentally and physically); Leatherface and Grandpa; as valued kinfolk, they are accommodated and appreciated in their family unit. Although the older brother heaps much verbal abuse on the Hitchhiker & Leatherface, it is no more than your usual stereotypically portrayed hick family on 'Hee-Haw'. They're close-knit, and as Franklyn says after the Hitchhiker slits himself and endures it: 'Gotta admire that".<br /><br />Add to the fact that Franklyn is the the only character in the film to come close to communicating with, and in a sense, relating to, one of the Sawyers(Who starts up a genial, at first, conversation about knives and killing with the Hitchhiker); and it becomes more disturbing. Almost as if, under different circumstances, Franklyn would occupy the same position as Leatherface(If he could walk)or Grandpa if he were a member of the Sawyer clan, as if the hitchhiker recognizes this. It's also strange considering this take, that Franklyn is the last of the leads to die. I'm not saying Leatherface spared him for last out of mercy(He had just met Franklyn when he kills him), but because they are similar symbolically. Even Hooper has called Leatherface a 'big baby', and that seems to apply to Franklyn as well.<br /><br />Bizarre, the cannibals accept the handicapped(in their own way), and the 'heroes' see the handicapped as a burden, much like how former hippies who were drafted and returned maimed or crippled were rejected by their former friends for 'killin' babies' in 'Nam. Even more strange is that it's Franklyn who inadvertently causes their deaths when he gives them the faulty directions to the swimming hole, as if he's unknowingly getting his revenge.<br /><br />Obviously, I see the film as a social commentary. But I would not simply call it another entry in the cycle of other post '60's downbeat dramas, but a hybrid of that mentality with the 'Old Dark House' genre of years past. Compare the film with Whale's 1932 film of the same name; you'll see what I mean. Even that film's macabre humor and invalid patriarch character are referenced. TCM is an update on that genre with post '60's cynicism. As that stands, it may not be the first slasher film, as it's often called, but the last, and best 'Old Dark House with a homicidal but oddly funny family' type of film ever made.~