Ik zou deze film een 3 hebben gegeven, maar ik dacht dat een 1 effectiever zou zijn om de gemiddelde score omlaag te brengen. Ik heb deze film aanvankelijk gehuurd vanwege de hoge score en ik wil alleen maar een lage score geven om te voorkomen dat anderen hem alleen maar huren vanwege de hoge score.<br />Ja, ik weet zeker dat lesbiennes cathartische momenten hebben waarop ze de realiteit van hun innerlijke ziel/seksuele aanleg onder ogen moeten zien. Maar ik vond deze film ongelooflijk voorspelbaar en verschrikkelijk moeilijk. De regisseur had de helft van de film kunnen regisseren zonder aantrekkingskracht te verliezen. Ik weet ook niet zeker of de schrijver/producent/regisseur homoseksueel is (en het doet er ook niet echt toe), maar de toon van de film was erg bevooroordeeld. De ongelooflijk gevoelige dichter/leraar/fotograaf, die binnenkort de minnaar van Annabelle zal zijn, heeft een nogal teleurstellende liefdesscène met haar vriend. Het was een kille en nogal mechanische scène die boven de vriend werd gefilmd terwijl hij letterlijk de tegenstrijdige lesbische lerares 'duwde' met de vurige en gepassioneerde vaardigheid van een mangoest. Zij geeft, zonder dat hij het weet, duidelijk blijk van tolerante minachting voor zijn inspanningen (verrassend genoeg imiteerde mijn gezicht haar teleurstelling gedurende de hele film).<br />Natuurlijk komen we uiteindelijk bij de climax van de Grote verrassing - De liefdesscène tussen hen is hartstochtelijk, romantisch en vurig. Een volledige omkering... Schandelijk hoe vindingrijk de regisseur was.<br />Waarom ergerde me dat? Nou, afgezien van het feit dat de personages lesbiennes zijn. Maar, hadden ze het mannelijke sufferdje niet minder mechanisch en vaardiger in bed kunnen maken? Zij had bovenop kunnen liggen, hij had haar kunnen bevredigen, meer voorspel enzovoort. Het zou op die manier effectiever zijn geweest, omdat het zou hebben aangetoond dat het niet het gebrek aan creativiteit en variatie in bed was waardoor ze zich niet op haar gemak voelde met haar vriend - Maar het was gewoon het ongelukkige feit dat hij als man geboren was. De homoseksuele gemeenschap beschikt niet over het patent op geweldige seks.<br />O, ik vergat bijna een van de belachelijke subplots. Annabelle is kennelijk de dochter van een vrouwelijke senator met aspiraties voor het presidentschap en ze stuurt haar onruststokende dochter naar de katholieke school waar de poëzieleraar werkt. Uiteindelijk worden ze betrapt en de leraar wordt gearresteerd door zo te zien regeringsfunctionarissen. Dit was onrealistisch en onrealistisch. Als dit het geval was geweest, zou de gebeurtenis zogezegd onder het tapijt zijn geveegd en zou Annabelle zijn overgeplaatst door haar moeder, de op 'kwaad' gerichte senator. Het einde was nog onsmakelijker en onwaarschijnlijker dan de film. Bovendien, voelde iemand zich ook maar enigszins ongemakkelijk bij het leeftijdsverschil en het feit dat een gezaghebbende figuur (een docent) een seksuele relatie had met een studente? Veel mensen lijken gecharmeerd en verblind door het verhaal over de relatie tussen 'Simone' (ze ziet eruit alsof ze minstens 43 is) en de beeldschone 17-jarige Annabelle. Hoewel het personage werd voorgesteld als een intelligent en 'werelds' 17-jarig meisje, had dit verhaal effectiever kunnen zijn als Annabelle een studente was geweest en Simone de jonge poëziedocent. Dit zal ook het belachelijke subplot over Annabelles moeder, een senator, elimineren.<br />O jee, en waarom moet in elk jong verloren liefdesverhaal een ex-minnares voorkomen die zelfmoord heeft gepleegd? Is het feit dat ze lesbisch is en lesgeeft op een katholieke school niet genoeg aanleiding voor het personage om angst en ontwikkeling te vertonen? Hoeveel moet een vrouw lijden om het publiek naar zich toe te trekken? Te clichématig.<br />Er is nog zoveel te zeggen, maar ik denk dat ik me opgelucht voel over de last van 96 minuten die ik zojuist heb moeten dragen.
I would have given this film a 3 but I figured a 1 would be more effective in bringing the average rating down. I initially rented this movie because of its high rating and I just want to contribute a low score to prevent others from renting it solely because of its high rating.<br /><br />Yes, I am sure lesbians have cathartic moments where they must face the reality of their inner soul / sexual predisposition. However, I found this movie to be be incredibly predictable and terribly arduous. The director could have edited half the movie without losing any appeal. Also, I am not sure if the writer/producer/director are gay (nor does it really matter) but the tone of the movie was very biased. The incredibly sensitive poet/teacher/photographer and soon to be lover of Annabelle has a rather disappointing love scene with her boyfriend. It was a cold and rather mechanical scene filmed above the boyfriend while he is literally "pumping" the conflicted lesbian teacher with the fervor and passionate skill of a mongoose. She, without his knowledge, makes obvious expressions of tolerant disdain for his efforts (amazingly enough, my face was mimicking her expression of disappointment throughout the movie).<br /><br />Of course, eventually we come to the climactic love scene between the no longer conflicted teacher and Lovely Annabelle ... BIG surprise -- The love scene between them is passionate, romantic and full of heat. A complete reversal ... Shocking how ingenious the director was.<br /><br />Why did this annoy me? Well, set aside the fact the characters are lesbians. But, could they not have made the male patsy less mechanical and more skilled in bed? She could have been on top, he could have been pleasuring her, more foreplay, etc. It would have been more effective this way because it would have showed that it was not the lack of creativity and variety in bed that made her feel uneasy with her boyfriend -- But it was just the unfortunate fact that he was born a male. The homosexual community does not have the patent on great sex.<br /><br />Oh, I almost forgot one of the ridiculous subplots. Annabelle is apparently the daughter of a female Senator with aspirations for the presidency and she sends her trouble-maker daughter to the Catholic school which employs the Poetry teacher. In the end, they are caught and the teacher is arrested by what look like government officials. This was RIDICULOUS and unrealistic. If this were the case, the event would have been quietly put under the rug, so to speak, and Annabelle would have been transferred by her mother, the "evil" goal oriented Senator. The end was even more distasteful and improbable than the movie.<br /><br />Additionally, did anyone even feel uncomfortable with the age difference and the fact that an authority figure (a teacher) had a sexual relationship with a student? Many people seem enamored and blinded by the story of the relationship between "Simone" (she looks like she is at least 43 years old) and lovely 17yo Annabelle. Although the character was presented as an intelligent and "worldy" 17yo girl, this story could have been more effective if Annabelle was a college grad student and Simone were the young poetry professor. This will also eliminate the ridiculous sub-plot about Annabelle's Senator mother. <br /><br />Oh gosh, and why does every young lost love story have to include an ex-lover that committed suicide (simone's ex lover that she still mourns for) ... Doesn't being gay and a teacher in a catholic school provide enough angst and development for the character? How much must a woman suffer to pull the audience in? Too too cliché.<br /><br />So much more to say, but I think I feel relieved of the 96 minute burden I just experienced.