'Stad Ember', het vervolg op 'Monsterhuis' van regisseur Gil Kenan, is een leuke attractie die de toegangsprijs meer dan waard is, al was het alleen maar vanwege het voortreffelijke productieontwerp en de sympathieke hoofdrolspeelsters.<br />Lina Mayfleet (Saoirse Ronan) en Doon Harrow (Harry Treadaway) zijn twee van de inwoners van de stad Ember, een ondergrondse stad die is ontworpen om twee eeuwen lang mensen te huisvesten terwijl zich op het oppervlak een niet nader omschreven ramp voltrekt. Maar naarmate de tweehonderd jaar verstrijken, hapert de generator die de stad van energie voorziet, waardoor er steeds vaker een stroomstoring en schaarse voorraden optreden. Als niemand naar hen wil luisteren, vooral de burgemeester <0xE2><0x80><0x93> burgemeester Cole (de effectieve, maar te weinig gebruikte Bill Murray) <0xE2><0x80><0x93> is het vervolgens aan Lina en Doon om de uitgang te vinden die naar de oppervlakte leidt, wat in theorie oneindig veel gemakkelijker is dan in de praktijk, gezien de overvloed aan puzzels en raadsels die ze zouden moeten oplossen.<br /><br />Zonder het bronmateriaal van de film te hebben gelezen <0xE2><0x80><0x93> de roman van Jeanne Duprau <0xE2><0x80><0x93> kan ik niet zeggen of het script het verhaal van zijn literaire tegenhanger aankan, maar op dat punt hapert de film voornamelijk. De film voelt aan als een haastig eindproduct dat in de beperkte ruimte van een doorsnee familiefilm is gepropt. Uitvoeringen worden op de achtergrond gehouden en karakterontwikkelingen lijken eerder een truc om de plot vooruit te helpen dan echte pogingen om iets meer te maken dan kartonnen ondersteunende personages.<br />Maar ondanks de tekortkomingen in het verhaal, geeft Kenan zo'n magische sfeer aan de bedompte omgeving. En voor een film waarin de meer volwassen en gevestigde acteurs (onder wie Tim Robbins als Doons vader) geen indrukwekkende rollen spelen, redden de komende sterren Ronan en Treadaway de dag, van een meeslepende inleiding over de claustrofobische stad tot een ontroerende finale die de zoektocht van de personages naar licht in de duisternis uiteindelijk bevestigt.
"City of Ember", director Gil Kenan's follow up to his horror-lite for preteens "Monster House", is a fun ride that's well worth the admission price if only for the superb production design and the likable leads.<br /><br />Lina Mayfleet (Saoirse Ronan) and Doon Harrow (Harry Treadaway) are two of the inhabitants of the City of Ember - an underground city designed to house humans for two centuries as an unspecified disaster takes place on the surface. But as the 200 years have passed, the generator that powers the city gradually falters, causing more frequent blackouts and scarce provisions.<br /><br />When no one would listen to them, especially the city mayor - Mayor Cole (the effective yet underused Bill Murray) - it then becomes up to Lina and Doon to find the exit that leads to the surface, which is infinitely easier in theory than in practice, considering the plethora of puzzles and riddles they would have to solve.<br /><br />Without having read the film's source material - Jeanne Duprau's novel - there's no way I can say if the script holds up to the narrative of its literary counterpart, but here's where the film mainly falters. The film feels like a rushed end product crammed to fit within the confines of a typical family flick. Exposition is kept in the sidelines and character development seems more of a ploy to advance the plot than genuine attempts in sculpting something more than cardboard-cut supporting characters.<br /><br />But despite the narrative faults, Kenan imbues such a magical quality to the dank environment. And for a film lacking impressive turns from its more mature and established actors (including Tim Robbins as Doon's father), upcoming stars Ronan and Treadaway's animated performances save the day, right from a sweeping introduction of the claustrophobic city to a touching finale that finally affirms the characters' quest for light amidst the darkness.