Die kleine zwart-witfilm is in zekere zin fascinerend omdat hij niet voor ons, de westerse kijkers, bedoeld is, maar voor elk Zuid-Amerikaans land waar de aanwezigheid van Indianen van belang is en waar deze Indianen systematisch worden misbruikt en onder druk gezet door de conservatieve, zo niet reactionaire regeringen en hun strijdkrachten. Deze film zou kunnen verklaren waarom zoveel van deze landen de laatste tijd hebben gestemd op populaire kandidaten tegen hun gevestigde orde. Toch is de film in zekere zin erg passé en zelfs irritant. We hebben te veel over deze wreedheden gezien en gehoord. Om ons een schuldgevoel te bezorgen en te huilen, en dan onze beurzen te openen en te geven? Waarschijnlijk wel. Maar de tijd is verstreken en te veel van die geschenken van ons zijn god weet waar geëindigd, maar niet op de tafel van de armen. De tijd is ook rijp geworden en ten slotte hebben deze mensen, in elk geval via stemmingen en stembussen, besloten hun lot weer in eigen hand te nemen en hun rijkdommen terug te krijgen die in beslag waren genomen, misschien wel met een commercieel contract, ondertekend door een machteloos insect, ten overstaan van de almachtige aasgieren uit het Westen. Uiteindelijk lijken deze mensen te hebben besloten om te doen wat ze moeten doen om vrij te zijn en dan te profiteren van hun werk om in hun land te blijven en hun volk, hun kinderen te helpen. Salvador Allende is eindelijk opgestaan uit zijn quasi-executie door Pinochet. El Pueblo Unido Jamas Sera Vencido. Maar de film laat zien hoe lastig het kan zijn. De grootvader denkt dat hij de officier met zijn viool en zijn korenveld in de maling neemt. In werkelijkheid speelt de officier een kat-en-muisspel met hem, zoals blijkt als de viool uit het munitiegat van de grootvader in het korenveld verdwijnt en weer in de handen van die officier verschijnt. Dan begrijpt de grootvader dat hij deze situatie onder ogen moet zien, de confrontatie moet aangaan en dus moet sterven, aangezien alle leiders van de revolutionaire gewapende groepering toch al gevangenen zijn en binnenkort dood zullen zijn. Dit toont aan dat de bewaker die de grootvader twee keer een wapen heeft gegeven en deed alsof het een taco voor onderweg was, een soortgelijke spion aan de andere kant moet hebben gehad, aangezien de strijdkrachten alle bedoelingen van de revolutionaire strijdkrachten kenden. De echte droeve noot is het einde, met de kleinzoon die op de gitaar van zijn vader speelt, maar deze keer niet om een of ander complot te verdoezelen, maar alleen om in leven te blijven en zichzelf te voeden. Met andere woorden, militaire actie is nooit de juiste oplossing, omdat het menselijk lijden veroorzaakt en niets verandert: het lijkt wel of militaire actie altijd leidt tot de overwinning van de meest conservatieve en reactionaire mensen.<br />Dr. Jacques Coulardeau, Universiteit van Parijs, Dauphine & Universiteit van Parijs 1 Pantheon Sorbonne.
That little black and white film is in a way fascinating because it is not for us, its western audience, attached to Mexico only but to any south American country where the presence of Indians is important and where these Indians are systematically victimized and pressurized by the conservative if not reactionary governments and their armed forces. This film may explain why so many of these countries have lately voted for popular candidates against their establishments. Yet the film is in a way very passé, and even irritating. We have seen and heard too much about these brutalities. They exist but what is the film trying to do ? To make us feel guilty and cry, and then open our purses and give ? Probably. But time has passed and too many of these gifts of ours have ended who knows where, but not on the table of the poor. Time has also ripened and finally, at least through ballots and ballot-boxes, these people have decided to recapture their destinies and to repossess their riches that had been confiscated, maybe with a commercial contract signed by a powerless insect in front of the all-powerful business vultures coming from the West. Finally these people seem to have decided to do what they have to do to be free and then to make the profit of their work stay in their country and help their people, their children. Salvador Allende has finally resurrected from his quasi-execution by Pinochet. El Pueblo Unido Jamas Sera Vencido. The film though shows how tricky things may be. The grandfather thinks he is getting the mickey out of the officer with his violin and his cornfield. In fact the officer is playing cat and mouse with him, as revealed when the violin disappears from the grandfather's ammunitions hole in the cornfield and reappears in the hands of that officer. Then the grandfather understands he has to face this situation, confront it and hence to die, since anyway all the leaders of the revolutionary armed group is was part of are prisoners and will soon be dead. This reveals that the guard who gave the grandfather a weapon twice pretending it was a taco for the road must have had an equivalent spy on the other side since the military forces knew every intention of the revolutionary forces. The real sad note is the end, with the grandson playing his father's guitar but this time not to cover up some plotting, but only to survive and feed himself. In other words military action is never the right solution because it creates human suffering and it changes nothing : it seems that military action always leads to the victory of the most conservative and reactionary.<br /><br />Dr Jacques COULARDEAU, University of Paris Dauphine & University of Paris 1 Pantheon Sorbonne