DE JONGEN VAN NATTY GANN<br />Dit stond achter in mijn videokast en ik heb er sinds mijn kindertijd niet meer naar gekeken. NATTY GANN is een vrij onbekende Disney-uitgave uit 1985 die in de jaren '30 plaatsmaakt voor andere. Natty Gann is een jong meisje dat in een sombere tijd met alleen haar vader leeft. Ze is ruw aan de randen en heeft door het leven dat ze heeft geleid duidelijk een krokodillenhuid gekregen. Maar in haar hart houdt ze echt van haar vader.<br />Dus als hij gedwongen wordt haar in de steek te laten om naar Washington te reizen (de enige plaats waar hij werk kan vinden) wordt Natty toevertrouwd aan de zorgen van een verbitterde huisbaas. Het duurde niet lang voordat Natty, gespeeld door Meredith Salenger, ervandoor ging in een poging die 3000 kilometer te overbruggen om weer bij haar vader te zijn.<br />Tijdens haar reis ontmoet Natty allerlei mensen die lijden onder de economische situatie van het land. Ze is getuige van een hondengevecht waarbij een van de honden een nogal wilde wolf is. Natty grijpt echter naar de wolf en weet uiteindelijk een band op te bouwen met het wilde dier. Samen reizen ze verder naar haar staat Washington, achter Natty's vader aan.<br />Zoals de plotbeschrijving al aangeeft, is het kader van deze film niet erg uniek of belangrijk. Maar wat de film wel extra kwaliteit geeft, is de manier waarop het materiaal wordt aangepakt.<br />Deze film gaat in dezelfde trant verder als de zoveelste ondergewaardeerde Disneyklassieker, RETURN TO OZ. Dit is een heel donkere familiefilm die alle standaard, afgezaagde Disney-clichés mist (afgezien van de dierenvriend, maar die praat niet... en hij is in het begin ook niet bepaald aardig).<br />De film van Natty Fleming schetst het depressietijdperk en heeft heel eerlijke gevolgen voor de armen. We zien Natty die uit vuilniszakken eet en in vuiligheid slaapt. We zien het soort werk dat haar vader moet doen. En we zien de verbittering en wrok die Natty ten opzichte van haar situatie voelt.<br />Ze is niet de typische 'hopeloos optimistische' Disney-heldin. Ze wordt boos, ze verdedigt zichzelf en ze verzint geen smoesjes. Ze begint te ruziën, rookt zelfs iets wat op wiet lijkt in de openingsscène (dit was me als kind zeker niet opgevallen). Maar de rol van Natty wordt altijd gestoeld op een aantrekkelijke en volledig gerealiseerde voorstelling van de jonge Meredith Salenger. Ze heeft na deze film niet veel succes gehad in de filmwereld, maar het is beslist een van de beste kindervoorstellingen uit de jaren tachtig. Afgezien van de goede eigenschappen van de film, gaat THE JOURNEY OF NATTY GANN een beetje te langzaam voor mij om echt mooi te zijn. Ondanks de vele Disney-clichés die hij vermijdt, is het altijd duidelijk dat Natty haar vader zal vinden en dat iedereen gelukkig zal zijn. Dus het feit dat het 105 minuten duurt om dat te doen, is een beetje te veel. En er is een ondersteunende rol/liefdesrelatie, gespeeld door John Cusack, die in wezen niets met de plot te maken heeft.<br />Maar Disney verdient enige eer omdat het in 1985 zo brutaal was om familiefilms mee te nemen naar een duisterdere, meer artistiek ontwikkelde plek (in dat jaar werden zowel RETURN TO OZ als NATTY GANN uitgebracht). s-films die de duistere kant van de dingen die deze 2 films doen sinds 1985 echt omhelzen... en deze onderbelichte films verdienen iets meer lof en erkenning omdat ze buiten de lijnen kijken in een genre dat te vaak binnen de lijnen gevangen zit.<br />... B-...
THE JOURNEY OF NATTY GANN <br /><br />This was in the back of my video cabinet and I haven't watched it since I was a child. NATTY GANN is a rather unknown Disney release from 1985 that takes places in the '30's. Natty Gann is a young girl living with just her father in a bleak time. She is rough around the edges and has clearly built up a crocodile skin due to the life she has led. However, at her core, she truly loves her father.<br /><br />So when he is forced to leave her at a moment's notice to travel to Washington (the only place he can find work) Natty is left in the care of a bitter Landlord. It doesn't take long for Natty, played by Meredith Salenger, to runaway in an attempt to travel the 2,000 miles to be with her father again.<br /><br />On her journey, Natty meets all kinds of people who are suffering due to the nation's economic situation. One thing she witnesses is a dogfight where one of the dog's is a rather wild wolf. Natty reaches out for the wolf though and eventually manages to establish a bond with the wild animal. Together, they continue to travel towards her Washington State in pursuit of Natty's father.<br /><br />As the plot description above makes clear, the framework of this film is not horribly unique or important. However, what does give the film some extra quality is the approach in which the material is taken on.<br /><br />This film is very much in the same vein as another under-appreciatted Disney classic, RETURN TO OZ. This is a very dark family film that lacks all of the standard, corny Disney clichés (aside from the animal friend, but here he doesn't talk... and he isn't particularly nice at first).<br /><br />THE JOURNEY OF NATTY GANN portrays the depression-era and it's effects on the poor very honestly. We see Natty eating out of garbage pales and sleeping in filth. We see the type of work her father is forced to take on. And we see the bitterness and resentment Natty feels towards her situation.<br /><br />She is not your typical "hopelessly-optimistic" Disney heroine. She gets angry, she defends herself, and she doesn't make excuses. She starts fight, even smokes what appears to be weed in the opening scene (this was something I certainly didn't notice as a child). However, the role of Natty is always grounded by an appealing and fully realized performance from the young Meredith Salenger. She hasn't found much success in film following this movie, but it is definitely one of the best child performances of the 80's.<br /><br />Now aside from the good qualities of the film, THE JOURNEY OF NATTY GANN moves a little too slow for me to really love it. Despite the many Disney clichés it avoids, it's still always obvious Natty will find her father and all will be happy. So the fact that it takes 105 minutes to do so is a bit much. And there is a supporting role / love interest played by John Cusack who is essentially useless to the plot.<br /><br />But Disney deserves some credit for boldly taking family films to a darker, more artistically developed place in 1985 (both RETURN TO OZ and NATTY GANN were released in that year). There haven't been children's films that really embrace the darker side of things like these 2 films do since '85... and these under-viewed films deserve a little more credit and public acknowledgment for looking outside of the lines in a genre that is too often trapped within the lines.<br /><br />... B- ...