Deze moderne versie van Sherlock Holmes geeft Rupert Everett de rol van een Holmes die duidelijk niet in zijn element is, net als Basil Rathbone in die goedkope Holmes-films uit het midden van de jaren veertig, die zich afspelen tijdens de Tweede Wereldoorlog. De moderne tijd (of in dit geval 1902) zet de nog steeds Victoriaanse Holmes en ons met ongewenste uitvindingen als routine vingerafdrukken, telefoons, sigaretten en'spelkamers' voor het blok. Als je niet beter wist, zou je denken dat je naar een aflevering van LAW & ORDER zat te kijken. De plot komt ook regelrecht uit L&O: Holmes en Scotland Yard versus een fetisjistische seriemoordenaar. Holmes is zo in de war dat hij niet ziet wat wij duidelijk zien als we al vroeg ontdekken dat de hoofdverdachte' De vingerafdrukken van Everett komen niet overeen met die op de plaats delict. Dan moeten we wachten tot Holmes zijn achterstand heeft ingehaald. Wat triest. Ik had de verandering in tijdperk kunnen opvangen als de filmmakers een echte Conan Doyle-scenario hadden gebruikt. Everett speelt een kettingrokende, gedrogeerde Holmes. We zien zelfs hoe hij zichzelf op een van de plaatsen delict met cocaïne injecteert, alsof dat nodig was. We zien ook hoe inspecteur Lestrade de verdachte een flinke aframmeling geeft.
This modern retelling of Sherlock Holmes casts Rupert Everett as a Holmes who is clearly out of his element, much like Basil Rathbone in those cheapie Holmes flicks from the mid 40s that are set during WWII. Modern times (or 1902, in this case) foist upon the still-Victorian Holmes, and us, such unwanted contrivances as routine fingerprinting, telephones, cigarettes and crime "game" rooms. If you didn't know better, you might think you were watching an episode of LAW & ORDER. The plot is straight out of L&O as well: it's Holmes and Scotland Yard versus a fetishist serial killer. Holmes is so befuddled, he fails to see what we clearly see when it is discovered early on that the primary suspect's fingerprints do not match those taken from the crime scene. We then have to wait for Holmes to play catch up. How sad. I could have taken the change in era if the filmmakers had used an actual Conan Doyle plot. Everett is wasted, playing a chain-smoking, doped-up Holmes. We even get to watch him inject himself with cocaine in one scene, as if this was needed. We also get to watch Inspector Lestrade perform an L&O-style big whupping on the suspect.