Henri Charrière? Wie is dat? Deze film gaat over Steve McQueen! Duivelseiland? Waar is dat? Deze film gaat over Hollywood! Ik heb die film al eens gezien, lang geleden, in een tijd waarin Steve McQueen en Dustin Hoffman op het hoogtepunt van hun populariteit waren. McQueen was de typische 'knappe' hoofdrol, terwijl Hoffman deel uitmaakte van de nieuwe golf'serieuze' acteurs. Eerlijk gezegd was dat allemaal onzin en deze film is een voorbeeld van populaire reputaties die een interessant onderwerp voor een film bezoedelen.<br />Devils Island was door Hollywood gebruikt als decor voor melodramatische intriges die niet veel verschilden van andere gevangenisfilms. Hoewel zijn verhaal op feiten is gebaseerd en hij heeft geprobeerd er een wat korreliger realiteit aan toe te voegen, is het nog steeds een Hollywood-formulefilm waarin de zoektocht naar respect van de 'acteur' maar in werkelijkheid filmster McQueen wordt gekoppeld aan de nieuwe (voorlopig) respectabele acteur maar in werkelijkheid filmster wannabe Dustin Hoffman om er een commercieel tintje aan te geven.<br />De casting van McQueen werkt een beetje... hij heeft een stoer imago, maar de casting van Hoffman, opnieuw volgens mij bedoeld om McQueen een goede indruk te laten maken, ziet er met de dag onnozeler uit. Hij is gewoon te licht om deze rol te spelen, een rol waar iemand als Edward G. Robinson in zijn hoogtijdagen perfect voor zou zijn geweest. Tijd en maatschappelijke veranderingen hebben de bedrieglijkheid verraden van de Auteur-regisseurs van het eind van de jaren zestig en de manier waarop ze te werk gingen als een soort godsdienstige denkschool. Het charisma van de filmster McQueen heeft veel beter standgehouden omdat het een integraal deel van hem was. De latere rollen van 'Little Big Man' Hoffman, zoals in 'Tootsie', maken alleen maar een grapje, zoals in de beroemdste Hollywooduitdrukking van allemaal: 'Er is tien dollar die ik nooit meer zal zien.'<br />Mijn favoriete deel van de film is wanneer McQueen in een isoleercel zit en probeert niet gek te worden.<br />Ik word niet gek! Ik word niet gek! Ik word niet gek! Ik word niet gek! Ik word niet gek! Ik vraag me af of het publiek even succesvol was. Trouwens, hoe zie ik eruit? Heeft de directeur ooit spottende vogels geaaid? Ik heb zo'n schattig bosje kokosnoten!<br />Kortom, McQueen en Hoffman doen hun best, maar de film is gewoon te lang.<br />Natuurlijk was het grootste stelletje bedriegers in die tijd het publiek van pretentieuze reclamefilmpjes als de kunst van intellectuele wannabe's die in de bioscoop zaten. Een generatie babyboomers, ooit afkomstig van Europese boeren die diploma's van het City College omhooghielden en heer en meester waren over het universum. lok je deze zelfbelangrijke bedriegers naar binnen en ben tot aan de bank pseudo-sociale relevantie. Klinkt als een formule voor een dodenkampfilm, niet voor Duivelseiland. Met andere woorden, net als wanneer je jezelf in een homevideo uit de jaren zeventig van de vorige eeuw ziet, is deze film net zo oud geworden als ingeblikt mysterievlees op zijn best.<br />Dus daar!
Henri Charriere? Who's he? This movie is about Steve McQueen! Devils' Island? Where's that? This movie is about Hollywood! I saw this film way back when in a time where Steve McQueen and Dustin Hoffman were at the height of their popularity. McQueen was the typical "good looking" lead while Hoffman was part of the new wave of "serious" actors. Frankly this was all fluff and this film stands out as a example of popular reputations polluting a interesting subject for a film.<br /><br />Devils Island had been used by Hollywood as a setting in melodramatic plots not much unlike other prison films. Although his story is based on fact and has tried to bring some more gritty reality to the story, it is still a Hollywood formula film where the looking for respect "actor" but really movie star McQueen is paired with the a new wave (for the time) respectable actor but really movie star wannabe Dustin Hoffman to give it commercial appeal.<br /><br />McQueen's casting works somewhat he having a tough guy image but Hoffman's casting, again I think meant to make McQueen look good, looks sillier every day. He is just too light to be doing this part, a part someone like Edward G. Robinson would have been perfect for in his prime. Time and social changes has betrayed the phoniness of the late 60's Auteur directing and method acting as some kind of a religion school of thought. McQueen's movie star charisma has held up much better because it was a integral part of him. "Little Big Man" Hoffman's later roles such as as "Tootsie" just makes him a joke as in most famous Hollywood expression of them all: "There's ten dollars I'll never see again." <br /><br />My favorite part of the movie is when McQueen is in solitary and he tries to stop from going crazy.<br /><br />I will not go crazy! I will not go crazy! I crazy will not go! Go crazy I will not! Not crazy go not I! I wonder if the audience was as successful? By the way, how do I look? Did the warden ever keep pet mocking birds? I've got such a lovely bunch of coconuts!<br /><br />In short, McQueen and Hoffman try hard but the movie is just too long.<br /><br />Of course the biggest bunch of phonies at the time were the audience of pretentious message film as art of intellectual wannabes sitting in the cinema. A generation of baby boomer's once removed from European peasants holding City College degrees lording over the universe. Lure these self important phonies in and be pseudo socially relevant all the way to the bank. Sounds like a formula for a death camp movie, not Devils Island.<br /><br />In other words. like seeing oneself in some home camcorder production from the 70's, this film has aged as well as canned mystery meat at best.<br /><br />So there!