De eerste film van D.W. Griffith, _That Awful Hats_ (1909), was bedoeld als een komische aankondiging van een of andere overheidsdienst. Een paar jaar later bleef de regisseur overheidsdiensten verlenen, maar de complexiteit van zijn werk was exponentieel toegenomen. Net als in _A Corner in Wheat_ (1909) gebruikt hij de film om een diepgravende maatschappelijke boodschap te verkondigen, waarbij dit specifieke nummer in de titel van de film werd benadrukt: 'What Shall We Do With Our Old? (1911).' Nadat een oude timmerman (W. Chrystie Miller) ontslagen is om plaats te maken voor jonge arbeiders, kan hij geen andere baan vinden, zodat hij zonder een cent op zak voor zijn zieke vrouw (Claire McDowell) moet zorgen. Om in leven te blijven wendt de timmerman zich met tegenzin tot de misdaad, maar hij wordt gearresteerd en voorgeleid aan een vriendelijke, sympathieke rechter (George Nichols). Ondanks het begrip van de rechter is het te laat om dit bejaarde echtpaar te redden van de schamele armoede: de vrouw bezwijkt aan haar ziekte en de timmerman blijft achter, treurend om zijn verlies en peinzend over zijn eenzame situatie.<br />'A Corner in Wheat' eindigt met een beeld van hoop. 'What Shall We Do With Our Old?' eindigt met een beeld van wanhoop, een ter zake doend maatschappelijk probleem zonder bekende oplossing. De film krijgt emotionele diepte door een openingstitel dat ons vertelt dat het verhaal is gebaseerd op 'een feitelijke gebeurtenis in New York City', waarmee Griffiths onmiskenbare maatschappelijke relevantie wordt bevestigd. Miller is heel goed in de hoofdrol en toont sterke emoties als reactie op de ontberingen van zijn personage. Nichols als de rechter doet het ook goed en speelt het soort sympathieke autoriteitsfiguur dat Frank Capra later voor Harry Carey of Harry Davenport had kunnen reserveren. Haar zieke vrouw is in orde, maar duidelijk veel jonger dan 34 jaar dan ze geacht werd te zijn.
D.W. Griffith's first film, 'Those Awful Hats (1909),' was designed as a comical public service announcement of sorts. A few years later, the director continued to perform public services, but the complexity of his work had evolved exponentially. Much like 'A Corner in Wheat (1909),' he is here using cinema to make a profound social statement, this particular issue highlighted in the film's title: 'What Shall We Do With Our Old? (1911).' After an aging carpenter (W. Chrystie Miller) is fired from his job to make room for young workers, he is unable to find another job, leaving him, penniless, to care for his ailing wife (Claire McDowell). In order to survive, the carpenter reluctantly turns to crime, but is arrested and brought before a kindly, sympathetic judge (George Nichols). Despite the judge's understanding, it is too late for this elderly couple to be rescued from abject poverty: the wife succumbs to her illness, and the carpenter is left grieve his losses and ponder his lonely predicament.<br /><br />'A Corner in Wheat' ends with an image of hope. 'What Shall We Do With Our Old?' concludes with an image of despair, a pertinent social problem without any known solution. Griffith doesn't even attempt to propose any sort of resolution, which does admittedly come off as rather hypocritical  it is, after all, one thing to merely acknowledge a problem, and another to try and fix it. But the film is given emotional depth through an opening title that informs us that the story was "founded upon an actual occurrence in New York City," assuring Griffith's undeniable social relevance. Miller is very good in the main role, showing strong emotions in response to his character's hardship. Nichols, as the judge, also does well, playing the sort of sympathetic authority-figure role that Frank Capra might later have set aside for Harry Carey or Harry Davenport. McDowell, as the carpenter's sick wife, is adequate, but quite obviously far younger  34 years old  than she was supposed to appear.