Van Londen naar Brighton (2006)<br />Een aangrijpend verhaal, een echte afdaling in een klein stukje van de Londense onderwereld van tippelende tippelaarsters en de gevaren van kleine, rijke meisjes die van huis weglopen. Ik wil er geen doekjes om winden <0xE2><0x80><0x93> de film levert geen rake klappen op en voegt er ook een paar toe die verder gaan dan het gebruikelijke geweld <0xE2><0x80><0x93> maar dit is een van die recente verhalen waarin een verschrikkelijke situatie wordt gefantaseerd en dan met vreselijk realisme wordt gefilmd. De twee sporen, de plot met zijn betekenis en de rauwe, instinctieve reactie op het zien van zoiets afschuwelijks, worden allebei tot het uiterste doorgevoerd. En acteren is echt eersteklas. De slechteriken zijn echt bespottelijk afschuwelijk, en de twee belangrijkste vrouwen, een volwassen maar worstelende prostituee en een jong meisje dat er helemaal in opgaat, zijn zo geloofwaardig dat het angstaanjagend is. En indrukwekkend.<br />En niets van dit alles is genoeg voor een geweldige film. Het zorgt voor een intense ervaring, en er is geen regel die zegt dat een film plezierig moet zijn (dit is absoluut niet plezierig in de gebruikelijke zin van het woord). Maar er is hier weinig te zien of te voelen, er is weinig van wat je kunst zou kunnen noemen, of nuance, of originaliteit. Het is nog niet precies een formule, dit soort misbruik in je woonkamer, maar ik denk dat het dat wel wordt. De film die ik onlangs heb gezien, is Julia. In beide films zijn jonge kinderen het slachtoffer, en het is moeilijk om echt te kijken zonder je af te sluiten en de woonkamer rond te kijken en jezelf eraan te herinneren dat dit fictie is, dat dit acteurs zijn, maak je geen zorgen.<br />Er gebeuren vreselijke dingen in de wereld, natuurlijk, en ergere dingen. Maar ik weet niet zeker of we ze moeten zien, of dat we dat zouden moeten willen. Het is net zoiets als dokter op de eerste hulp worden, want je bent gefascineerd door lijden en bloed. Films zouden dan net als dokters moeten zijn (om de metafoor nog wat verder uit te breiden) en een doel moeten hebben dat verdergaat dan zwelgen.<br />En verder dan representatie. Misschien is het een herinnering aan de waarheid daarbuiten, maar als dat alles is, dan is het dat.' Het is niet genoeg, en het gaat heel lang door. Ik denk dat een juiste weergave het eenvoudige motief achter het filmen is. De regisseur (in dit geval met een korte opsomming <0xE2><0x80><0x93> ik heb nog nooit van hem gehoord) maakt het levendig, snel en heel echt. In dat opzicht is hij geslaagd. Maar nogmaals, realisme is op zichzelf niet zo'n groot doel. Het kan een middel tot een groter effect zijn, een hogere (of zo niet hogere, dan toch een andere, afzonderlijke) bedoeling, iets wat de kijker ergens heen brengt. Waarheen dan ook.
London to Brighton (2006)<br /><br />A harrowing story, a real descent into a little sliver of the streetwalking underworld of London and the perils of little rich girls who run away from home. I don't mean to make light of any of it--the movie pulls no punches, and adds some that go beyond the usual violence, too--but this is one of those recent stories where a terrible situation is imagined, and then filmed with awful realism. The two tracks, the plot with its significance, and the raw, visceral reaction to seeing anything so horrible, are both played out to the max. And acting is really first rate. The bad guys are really sneeringly awful, and the two key females, a full grown but struggling prostitute and a young girl who gets swept up in it all, are so believable it's scary. And impressive.<br /><br />And none of this is enough for a great movie. It makes for an intense experience, and there's no rule that says a movie has to be enjoyable (this is totally not enjoyable in the usual sense). But there is little here that reveals or probes, there is little of what you might call art, or nuance, or originality. It's not exactly a formula, yet, this kind of abuse in your living room, but I think it will be. There are several I've seen recently, the one that comes to mind is Julia. In both movies, young children are victims and it's difficult to really watch without detaching and looking around the living room and reminding yourself this is fiction, these are actors, don't worry.<br /><br />Terrible things happen in the world, of course, and worse things. But I'm not sure we need to see them, or should want to. It's like becoming an emergency room doctor because you are fascinated with suffering and blood. Movies should be like doctors, then (to stretch the metaphor) and have some purpose to them beyond wallowing. <br /><br />And beyond representation. Maybe it's a reminder of the truth out there, but if that's all, it's not enough, and it goes on a very long time. I think accurate representation is the simple motive behind the filming. The director (in this case with a short resume--I've never heard of him) makes it vivid, fast, and very real. In that sense he succeeded. But again, realism isn't really a great goal in itself. It can be a means to a greater effect, a higher (or if not higher, at least other, separate) intention, something that takes the viewer somewhere. Anywhere.