Ik vind veel van die oude horrorfilms als onderdeel van pakketuitgaven van Brentwood en andere bedrijven, twaalf titels voor ven5,99, vijftig titels voor ven20,00, enzovoort. Daarom zijn veel van die films niet opnieuw uitgebracht en hebben ze een waardeloze geluids- of beeldkwaliteit. Dat geldt in het bijzonder voor de versie die ik van 'Drive-in Movie Massacre' heb gezien. Het meeste van wat er in de openingsscène werd gezegd, kon ik niet verstaan, en ik moest de helderheid van mijn televisie opvoeren om precies te kunnen zien wie er aan het eind te zien was, en ik denk dat ik weet wie het was <0xE2><0x80><0x93> dankzij de context <0xE2><0x80><0x93> maar het was niet duidelijk.<br />Maar ondanks de geluids- en beeldproblemen kon deze film...'<br />Maar ondanks de geluids- en beeldproblemen kon deze film...' Dertig jaar geleden was het er niet veel beter aan toe. In 1976 was ik pas vier en vijf en ik herinner me dat ik maar één keer een drive-in ben binnengesmokkeld; maar wat ik van drive-infilms weet, is dat als het op het scherm saai werd, de mensen toeterden. Ik las dat Sam Raimi daarom het tempo van 'Evil Dead' aanhield om te voorkomen dat er werd geclaxonneerd. Ik denk dat er veel werd geclaxonneerd tijdens de vertoning van deze film. Het einde is lachwekkend absurd; misschien werkte het in 1940, of 1876, en misschien joeg het kleine vierjarigen die nog steeds bang zijn voor de boeman en ouders hebben die proberen hen netjes te houden door zijn verschijning als bedreiging te gebruiken, de stuipen op het lijf, maar voor tieners of volwassenen is het 'O, jezus'-onbenullig.<br />Dit is boven op het feit dat de film dik is gecapitonneerd, met een minutenlange scène van een personage dat naar de kermis kijkt en een ander die in een pakhuis zit dat nergens op slaat. Maar ik vond deze film een beetje amusant, op een soort filmavond-met-je-vrienden-filmachtige manier. Hij heeft iets van kamp, soms opzettelijk. De manager van de drive-in amuseerde me met zijn verhalen vol kwaad gemaakt zelfmedelijden, en ik vond dat de acteur die 'Germy' speelde vaak de juiste snaar raakte, met zijn pathetische 'ben-ik-een-goed-jongen?'-ijver om te helpen bij het onderzoek en zijn gekwetste reactie als hij uiteindelijk te ver werd gedreven om de film te gronde te richten.<br />Dit is niet de slechtste film van zijn genre, en ik zou er nog eens naar kijken met vrienden die ergens de spot mee willen drijven terwijl wij dronken worden.
I find many of the old horror movie titles as part of packaged releases from Brentwood and other companies, twelve titles for $5.99, fifty titles for $20.00, etc. Therefore, many of these films have not been remastered and have lousy sound or picture quality. This is very true for the version I saw of "Drive-in Movie Massacre". I couldn't understand most of what was being said in the opening sequence, and I had to increase the brightness of my television to figure out exactly whom was being shown at the end, and I think I know who it was -- due to the context -- but it wasn't clear.<br /><br />However, despite its sound and picture problems, this film couldn't have been any better in crisp shape 30 years ago. I was only 4 and 5 in 1976 and recall only one time being sneaked into a drive-in; my understanding of drive-ins, however, is that when things on the screen got boring, people honked their horns. I read that that was why Sam Raimi kept up the pace of "Evil Dead", to prevent horn-honking. I imagine that there was much honking during screenings of this film. The ending is laughably absurd; it MIGHT have worked in 1940, or 1876, and it might scare little four year olds who are still afraid of the bogeyman and have parents who try to keep them well-behaved by using his appearance as a threat, but for teenagers or adults, it's "Oh, Jesus" lame.<br /><br />This is on top of the film being highly padded, with a minutes-long scene of one character's carnival-gazing and another set in a warehouse that doesn't make a lick of sense. However, I found this film mildly amusing, in a movie-night-with-your-drinking-buddies sort of way. It has touches of camp, sometimes intentional. The manager of the drive-in, filled with angrily-told stories of self-pity, amused me, and I thought that the actor playing "Germy" often hit some spot-on moments, his pathetic 'am-I-a-good-boy?' eagerness to help with the investigation and wounded reaction when finally being pushed too far helping to ground the film.<br /><br />This is not the worst film of its genre, and I'd watch it again with friends who want to make fun of something while we get drunk.