Ik kwam deze film toevallig tegen op het 'World Movies'-kanaal, toevallig op de dag nadat ik Murakami's verhaal (in 'Blind Willow, Sleeping Women') had gelezen. Ik vond het een mooi verhaal. Zozeer zelfs dat ik het na het eerste halfuur van de film opnieuw las, waarbij ik het boek gebruikte om het tv-scherm buiten te sluiten. Wat is de bedoeling van deze film? Wacht, film? Het is eigenlijk helemaal geen film, als je eisen voor films verder gaan dan 'op film zijn'. Dit is een kinderfilmversie van het verhaal. Dit is het proces van de film: het verhaal bijna woordelijk herhalen en shots ad nauseum over de monoloog laten lopen, met banale voorbeelden van wat de monoloog zegt. Tony en het meisje gaan samenwonen? Laat haar zien hoe ze melk inschenkt! Vrouw geobsedeerd door kleren? Laat haar zien hoe ze kleren draagt! Verdomme, laat haar zien hoe ze, op opeenvolgende achtervolgingsfoto's, allerlei verschillende outfits draagt! Dat zal echt de aandacht vestigen op het feit dat ze aan kleren verslaafd is. O, en vergeet niet om een eenzame, melancholieke piano achter de monoloog te laten spelen. Want alles moet MELANCHOLOGISCH ZIJN! EN LANGZAAM! God weet dat we geen andere manier hebben om dat over te brengen, behalve de monoloog. Wat denken jullie dat we zijn, filmmakers?!<br />Maar ik heb een advies voor de regisseur: ga terug naar 'Blind Willow, de slapende vrouw' en probeer 'A poor Aunt Story' aan te passen. Als het je lukt om dat op dezelfde manier te doen als je dit hebt gedaan, zal ik mezelf vastketenen aan de Eureka-toren en weigeren naar beneden te komen voordat je de Golden Palm hebt gewonnen. Ik heb ook advies voor potentiële kijkers: het verhaal is iets meer dan twintig pagina's lang. Je kunt het lezen in een kwart van de tijd die je nodig hebt om deze diavoorstelling/film te bekijken. En er zit zelfs een beetje humor in. Niet alles hoeft MELANCHOLISCH te zijn.
I happened across this film on the 'World Movies' channel, coincidentally the day after I read Murakami's story (in 'Blind Willow, Sleeping Women'). I really liked the story. So much so that after the first half-hour of the film, I was reading it again, trying to use the book to block out the TV screen. What is the point of this movie? Wait, movie? It isn't really a movie at all, if your requirements for movies go beyond 'being on film'. This is a children's picture-book version of the story. This is the movie's process: Recite the story, almost verbatim, and play tracking shots ad nauseum over the monologue, showing banal instances of what the monologue is saying. Tony and the girl move in together? Lets show her pouring milk! Wife obsessed with clothes? Lets show her wearing clothes! Hell, lets show her, in consecutive tracking shots, wearing SEVERAL DIFFERENT outfits! That'll really drive the point home, that she's a clothes addict. Oh, and don't forget to have a lonely, melancholy piano constantly playing behind the monologue. Because everything's GOT TO BE MELANCHOLY! AND LONELY! God knows we've got no possible other way to convey that, besides the monologue. What do you think we are, filmmakers?!<br /><br />However, I have advice for the director: Go back to 'Blind Willow, Sleeping Woman', and try to adapt 'A Poor Aunt Story'. If you can manage to do that one in the same way you did this one, I'll chain myself to the Eureka Tower, and refuse to come down until you've won the Golden Palm. I have advice for potential viewers, too: The story is just over 20 pages long. You can read it in a quarter of the time it would take to watch this slide-show/movie. And it's even got some humour in it, too. Not everything has to be MELANCHOLY.