Recente trends in de filmgeschiedenis hebben de verspreiding gezien van meerdere 'petite'-verhalen over een reeks aan elkaar gerelateerde personages die allemaal op de een of andere manier met elkaar verbonden zijn: de pioniers van _Short Cuts_ en gevolgd door films als _Pulp Fiction_, _Happiness_ en de meer recente _Magnolia_. In hun opzettelijke en duidelijke fragmentatie lijken ze onmiddellijk een schizofrene visie te bieden op de maatschappij en de levens die daarin worden afgebeeld. Maar als je deze films als zodanig zou interpreteren, zou je de algemene logica van deze films verkeerd begrijpen. Juist door hun diversiteit lijken ze een algemene 'wereldvisie' te bieden, of die nu duidelijk of indirect is, waarin de personages in deze films allemaal deel uitmaken van dezelfde toestand. Of ze nu vernietigend (zoals in 'Geluk') of verlossend (zoals in 'Magnolia') zijn, hun wereldbeeld is altijd aanwezig. Het is met 'Wonderland' dat we een film hebben die, naar mijn mening, vaardiger met deze spanning omgaat dan de voornoemde films. De film gaat in de eerste plaats over het leven van drie zusters (en hun vrienden, partners, familie, enz.) die in Londen wonen en die allemaal verschillend zijn in termen van hun persoonlijkheid en levensstijl. De boodschap van Winterbottom, die door de titel benadrukt wordt, is te laten zien dat ze allemaal 'Alice in Wonderland' zijn. De film gaat over het accepteren van deze hachelijke situatie en het uiten van hun gevoelens erover, en dat is precies waar het in de film om gaat. Winterbottom filmt zijn film op locatie met een beverige handcamera in gruwelijk realistische tinten en onthult zo een Londen vol leven <0xE2><0x80><0x93> een achtergrond die scherp contrasteert met de drie vrouwen die zich ertegenaan drukken, waardoor hun toenemende eenzaamheid en vervreemding, of ze dat nu accepteren of niet, nog eens extra wordt benadrukt. Net als 'Magnolia' volgt de eerste helft van de film hun hachelijke situatie (elk op een zeer unieke manier) terwijl hij langzaam op weg gaat naar een waarneembaar 'crisispunt' waarin deze zusters gedwongen worden het lot te accepteren.<br />Omdat we de film niet te veel willen prijzen op basis van deze humanistische idealen, moeten we hem begrijpen met het begrip humanisme in gedachten, want dat is het niveau waarop hij het best werkt. Terwijl Solondz zwelgt in de verdorvenheid van sociale mislukkelingen, biedt Winterbottom heldhaftig een verlossende blik op de mensheid, waarin ondanks alle tegenspoed nog hoop is.
Recent trends in film narrative have witnessed the proliferation of multiple 'petite' narratives involving a series of inter-related characters who are all inter-connected in some way: pioneered by "Short Cuts" and followed by the likes of "Pulp Fiction", "Happiness", and the more recent "Magnolia". In their deliberate and manifest fragmentation, they immediately seem to offer a schizophrenic view of society and the lives depicted within it. Yet to interpret these films as such and only that would be to misunderstand the overall logic of these films. In their very diversity, they seem to offer an overall 'world view', whether it be clear-cut or oblique, in which the characters in these films are all part of the same condition.<br /><br />Whether damning (as in "Happiness") or redemptive (as in "Magnolia"), their world view is ever-present. It is with "Wonderland" that we have a film which plays with this tension, I think, more skillfully than the aforementioned films. The film is primarily about the lives of three sisters (and their friends, partners, family, etc.) living in London, who are all disparate in terms of their personalities and lifestyles. Winterbottom's message, intimated by the title, is to show that they are all 'Alices in Wonderland'. It is about coming to terms with this predicament and expressing their emotions about it, that the films ably deals with.<br /><br />Shooting his film on location with a shaky hand-held camera in brutally realist hues, Winterbottom reveals a London full of life - a background sharply contrasted by the three women pushed against it, highlighting their increasing loneliness and alienation, whether they accept it or not. Like "Magnolia", the first half of the film traces their predicament (each in powerfully unique ways) as it slowly reaches towards a discernible 'crisis point' in which these sisters are forced to accept fate.<br /><br />Not wanting to laud the film too much on the basis of these humanist ideals, one must understand it with the notion of humanism in mind as this is the level at which it works best. Unlike "Happiness" in which Solondz wallows in the depravity of social misfits, Winterbottom valiantly offers a redemptive glimpse of humankind, in which despite all adversity, there is still hope yet.