Ik ging die film zien en verwachtte dat ik het niet met de boodschap eens zou zijn, maar ik wilde weten hoe gemakkelijk je toponderhandelaars voor de gek kunt houden, en ik hoopte dat ik om een paar grappen zou kunnen lachen. Ik had het op alle drie de punten mis.<br />Ten eerste is er niets om het mee oneens te zijn, want de film bevat één enkele bewering over politieke relevantie: blijkbaar hebben handelsovereenkomsten de macht van regeringen verminderd (maar hoe zou een internationale overeenkomst regeringen niet in toom kunnen houden?). Eigenlijk is deze bewering van belang voor wat hij zegt over de antiglobaliseringsbeweging: ze gaan de straat op om de macht van de staat te vergroten. We zijn sinds 1968 een heel eind opgeschoten! Er is ook een gastoptreden van Michael Moore, maar hij heeft niets relevants bij te dragen, afgezien van een zelfvoldane grijns. Zoals te verwachten was, wordt de intellectuele vader van de antiglobalisering niet genoemd: Benito Mussolini.<br />Ten tweede zijn de Yes Men niet in de buurt van toponderhandelaars geweest. Ik ben er zelfs niet zeker van dat ze in de buurt zijn geweest van iemand die weet wat de WTO geacht wordt te doen (niet dat ze veel kunnen doen, maar dat is een andere kwestie). Hierover later meer.<br />Dus het enige wat we te bespreken hebben is de amusementswaarde. Een deel van de film is reality-tv: we zien de Yes Men als ze laat opstaan, een kostuum laten maken, zich omkleden in een toilet, enzovoort. Uiteindelijk krijgen we de eerste grap te zien op een conferentie in Finland. Hier geven de Yes Men een lezing, waarbij ze doen alsof ze van de WTO zijn. De lezing begint met een academische vraag over slavernij (waarschuwing voor degenen die de vraag nog nooit hebben gehoord: Adam Smith heeft hem in 1776 gesteld) en eindigt met een zielige poging tot visuele vertoning. De gepijnigde gezichten van de toehoorders suggereren dat ze, net als ik, alleen maar hoopten dat het zo snel mogelijk voorbij zou zijn. De Yes Men beschouwen de stilte van het publiek als een teken van domheid. Het komt niet bij hen op dat die grap misschien helemaal niet grappig is.<br />We krijgen niet te horen wie die mensen in Finland waren, maar één ding is duidelijk: het waren geen toponderhandelaars. Als dat wel zo was, zouden ze niet naar een conferentie gaan waarvan de organisatoren de Yes Men in de war brengen met de WTO.<br />Maar er is een dieper probleem: volgens de lezing van de Yes Men is de WTO gewijd aan het ontwikkelen van snufjes. En dit is de catch-22: als het publiek in de maling wordt genomen, weten ze niets over de WTO; als ze niet in de maling worden genomen, zetten de Yes Men zichzelf voor gek. Er zijn nog een paar andere grappen. Een ervan gaat ten koste van een college. Ik moest erom lachen, maar ik raad het niet aan om er met een volle maag naar te kijken. Deze keer weten we zeker dat de studenten erin zijn getrapt. Ook zij geloven dat de WTO zich bezighoudt met technische ontwikkeling. Geen goede reclame voor de universiteit.<br />Ten slotte weten de Yes Men een Australische Kamer van Koophandel (of was het een persconferentie in Australië? Ik weet het niet meer, en de filmwebsite zegt het niet) ervan te overtuigen dat de WTO wordt gesloten. Het idee is vrij gewaagd, eigenlijk zou het de beste grap van de film moeten zijn, maar het komt te kort omdat we de doelwitten van de grap niet te zien krijgen als ze beseffen dat ze erin zijn geluisd.<br />Leden van de Kamer van Koophandel (of wat dan ook) werden geïnterviewd terwijl ze nog in de veronderstelling verkeerden dat de WTO echt aan het sluiten was, en ze schijnen te denken dat het een goed idee is om dat te doen. Dat is voor mij al verrassend genoeg om deze film een extra ster te geven. Maar wat denken ze dat er mis is met de WTO? Hun antwoorden gaan niet verder dan banaliteiten, wat jammer is. Veel te jammer, want er zal nooit meer de kans komen om het ze te vragen.<br />Ten slotte: als je meer over 'globalisering' wilt weten, verdoe dan geen tijd aan deze film. Als je alleen maar een paar grappige grappen wilt zien, kijk dan naar 'Amici Miei' (1975): te cynisch voor sommige mensen, maar er is tenminste iets om te lachen, en zelfs de toilethumor slaagt erin grappig te zijn.
Going to see this movie, I expected to disagree with its message, but I wanted to know how easily one can fool top trade negotiators, and hoped to laugh at some funny pranks. I was wrong on all three counts.<br /><br />First of all, there is nothing to disagree with, because the movie contains a single claim of any political relevance: apparently, trade agreements have reduced the power of governments (but how could an international agreement fail to restrain governments?). Actually, this claim is of interest for what it says about the anti-globalization movement: they take to the streets to increase the power of the State. We have come a long way since 1968! <br /><br />There is also a guest appearance by Michael Moore, but he does not have anything relevant to contribute, apart from a self-satisfied smirk. Not surprisingly, there is no mention of the intellectual father of anti-globalization: Benito Mussolini.<br /><br />Second, the Yes Men did not go anywhere near top trade negotiators. In fact, I am not sure that they went anywhere near anybody who knows what the WTO is supposed to do (not that it manages to do much, but that's another issue). More on this later.<br /><br />So the only thing to discuss is the entertainment value. Part of the movie is reality TV: we watch the Yes Men as they get up late, get a costume manufactured, change clothes in a toilet, etc. Eventually, we get to see the first prank at a conference in Finland. Here, the Yes Men deliver a lecture, pretending to be from the WTO. The lecture starts by addressing an academic question about slavery (note to those who never heard the question before: Adam Smith addressed it in 1776); and ends with a pathetic attempt at a visual gag. The pained expressions of members of the audience suggest that they, like me, were just hoping that it would be over as soon as possible. The Yes Men take the silence of the audience as a sign of stupidity. It does not occur to them that maybe the prank is just not funny.<br /><br />We are not told who were those people in Finland, but one thing is clear: they were not top trade negotiators. If they were, they would not go to a conference whose organizers confuse the Yes Men with the WTO.<br /><br />But there is a deeper problem: according to the Yes Men's lecture, the WTO is devoted to developing gadgets. Now here is the Catch-22: if the audience were taken in, then they do not know anything about the WTO; if they were not taken in, then the Yes Men made fools of themselves.<br /><br />There are a couple of other pranks. One is at the expense of a college class. This prank managed to make me smile, but I do not recommend watching it on a full stomach. This time we know for a fact that the students were taken in. They, too, believe that the WTO is devoted to technical development. Not a good advertisement for the college.<br /><br />Finally, the Yes Men persuade an Australian chamber of commerce (or was it a news conference in Australia? I can't remember, and the movie web site doesn't say) that the WTO is closing down. The concept is pretty bold, actually it should have been the best prank in the movie, but it falls short because we do not get to see the targets of the prank when they realize that they have been taken in.<br /><br />Members of the chamber of commerce (or whatever) were interviewed while still under the impression that the WTO was really closing down, and they seem to think that it is a good idea to do so. This is surprising enough for me to give an extra star to this movie. But what do they think is wrong with the WTO? Their answers do not go beyond banalities, which is a pity. So much more of a pity, since there will never be another chance to ask them.<br /><br />In conclusion: If you want to know more about "globalization", do not waste time on this movie. If you just want to see some funny pranks, then see "Amici Miei" (1975): too cynical for some people, but at least there is something to laugh about, and even the toilet humor manages to be funny.