Het is grappig om naar stomme films te kijken in de eenentwintigste eeuw, zelfs naar stomme films die goed gerestaureerd zijn. Vooral in het geval van fantasyfilms als _The Thief of Bagdad_ en andere films die speciale effecten nodig hebben, is het niet alleen dat de speciale effecten archaïsch lijken vergeleken met de computereffecten van tegenwoordig. Er zijn een heleboel dingen waar het moderne publiek aan moet wennen, zoals het feit dat gesproken dialoog niet in ondertiteling voorkomt, tenzij het absoluut noodzakelijk is. Als twee mensen ruziemaken en er verschijnen geen woorden op het scherm, moet je echt goed gokken wat ze zouden kunnen zeggen.<br />En dan is er nog het geval van de timing. 'The Thief of Bagdad' duurt 2 uur en 19 minuten, en je zou kunnen zeggen dat als de film geluid had gehad (ook de dialoog), de speeltijd minstens 20 minuten zou zijn afgenomen. Er zijn ook andere nadelen aan stomme films, zoals dat de personages te snel bewegen en sommige acteurs en actrices er heel vreemd en ongewoon uitzien. Het gebrek aan kleur, dat door het gebrek aan belichting de algehele duisternis van de film nog verergert, is ook een afschrikmiddel voor het kijken naar deze heel, heel oude films die zijn gemaakt toen mijn grootouders nog klein waren (letterlijk). Als je geen liefhebber van oude films bent, moet je die dingen echt in gedachten houden als je voor het eerst naar 'The Thief of Bagdad' kijkt. Het is een feit dat het publiek van deze film waarschijnlijk mensen was die niet vaak naar de film gingen en nog steeds verbaasd waren over de nieuwigheid van bewegende films.<br />Als ik denk aan alles wat ik heb gezegd over waarom weinig stomme films de tand des tijds niet hebben doorstaan, is 'The Thief of Bagdad' dan wel een goede film? Om vele redenen, ja, en het zou bekeken moeten worden door mensen die van actie- en fantasyfilms houden, omdat dit de weg heeft geplaveid voor wat CGI en andere special effects-wetenschappen in de komende jaren alleen maar beter hebben gemaakt.<br />De film vertelt een goed verhaal, hoewel het in het eerste half uur een paar keer hapert en hapert. Douglas Fairbanks, de belichaming van de ultra mannelijke held, speelt de dief die geen andere naam heeft. Je ziet hem stelen om op vele slimme manieren aan de kost te komen. In feite zijn de eerste vijf minuten van de film ongelooflijk amusant, omdat hij erin slaagt rijke klanten te bestelen en moeiteloos een balkon op te klimmen met alleen een lang touw en een ezel.<br />Maar het verhaal begint pas echt als de dief zich vermomt als prins en probeert de prinses het hof te maken. Dat lukt hem, hoewel hij zich schuldig voelt omdat hij haar bedriegt. Om een lang verhaal kort te maken, hij wordt op pad gestuurd om een zeldzaam geschenk voor de prinses te bemachtigen, in een wedloop met drie andere prinsen met wie de prinses niets te maken wil hebben. Terwijl de drie echte prinsen op hun bedienden vertrouwen om hun geschenken te krijgen, maakt de dief in zijn eentje een lange reis. Hij heeft hulp onderweg, maar hij doet het zware werk zelf.<br />Natuurlijk deden de filmmakers niets om Fairbanks op een Arabier of een Irakees te laten lijken, maar dat is slechts een van de manieren waarop je in deze film het ongeloof op moet schorten. Gelukkig maakte 'The Thief of Bagdad' niet dezelfde fout als 'Birth of a Nation' bij het afschilderen van racistische stereotypen (of dat een fout was of niet, hangt van de kijker af). In plaats van blanke mannen en vrouwen tot g<0xC3><0xAA>nante stereotypen te reduceren, gebruikte deze film echte acteurs van Aziatische, Afrikaanse en (naar ik aanneem) Midden-Oosterse afkomst. Ze hadden waarschijnlijk de artistieke vrijheid om zulke politiek incorrecte uitspraken te doen over mensen in het Midden-Oosten, maar in deze film deden ze dat gelukkig niet.<br />Omdat ik een bioscoopbezoeker ben van wie je zou kunnen zeggen dat hij verwend is door de special effects, vroeg ik me af hoe sommige special effects in deze film tot stand zijn gekomen. Er zijn scènes waarin een jongen op mysterieuze wijze opduikt aan een touw dat in de lucht hangt, een reusachtige schorpioen de dief aanvalt terwijl hij naar de verloren schat zoekt, en een vliegend tapijt over de stad Bagdad vliegt. Tot mijn verbazing hoorde ik mezelf zeggen: 'Hoe hebben de filmmakers dat voor elkaar gekregen? Hoe hebben ze de film zo bewerkt dat dat effect werkte?' Als je een bioscoopbezoeker die net naar 'Avatar' is gaan kijken zo'n soort verwondering kunt ontlokken, heb je een goede film.<br />De film is waarschijnlijk ook op een studioterrein opgenomen, maar het decor is met zijn hoge gebouwen en planten zo gedetailleerd en is zo zorgvuldig in het geïmproviseerde Bagdad geplaatst dat er maar weinig aanwijzingen zijn voor zo'n locatie. De film was op dat moment waarschijnlijk een grote hit, omdat er zoveel artistieke inspanning was gestoken in het tot leven brengen van dit Arabische ridders-verhaal. Deze scènes in Bagdad maakten dat ik meer wenste dat de film in kleur was, maar ik nam geen genoegen met kleur. Dat proces zou de film geruïneerd hebben.<br />'The Thief of Bagdad' is dus af en toe een beetje traag, en voor sommige scènes is het gezichtspunt vereist van iemand die nog nooit van televisie heeft gehoord. Maar goed, de film vertelde een goed verhaal, de special effects waren ontzagwekkend, gezien de tijd waarin de film zich afspeelde, en de boodschap van de film is iets om mee te nemen: _Happiness Must Be Earned_. Die woorden zijn in de lucht geschreven, terwijl een oude man in de Arabische woestijn zit en waarschijnlijk een jonge jongen dit verhaal vertelt. Deze scène, identiek aan het begin en einde van de film, gaat in tegen de traditionele regel van 'Laat zien, niet vertellen'. Maar de scène is nog steeds een heel artistieke en mooie manier om zo'n film te boeken.
It's a funny thing about watching silent movies in the 21st Century, even silent movies that have been well restored. Especially in the case of fantasy films like "The Thief of Baghdad" and others like it that require special effects, it is not just that the special effects look archaic compared to the CGI effects of today. There are a lot of things modern day audiences have to get used to, such as the fact that spoken dialogue doesn't appear in subtitles unless it absolutely has to. If two people are arguing and no words appear on the screen, you really have to make your best guess as to what they could be saying.<br /><br />There's also the case of timing. "The Thief of Baghdad" runs 2 hours and 19 minutes, and it's safe to say that if the film had sound (dialogue too), the running time would probably be cut down by at least 20 minutes. There are also the other hang-ups of silent movies, such as the movement of the characters being too quick, and how some of the actors and actresses look very strange and out of the ordinary. The lack of color added to the overall darkness of the film due to lack of lighting also is a deterrent to watching these very, very old films that were made when my grandparents were infants (literally).<br /><br />If you are not a fan of old movies, you really have to keep those things in mind when watching "The Thief of Baghdad" for the first time. The fact is that this film's audience was probably people who didn't go to the movies often, and were still amazed by the novelty of moving pictures.<br /><br />Keeping in mind all I said about why few silent films have not exactly stood the test of time, is "The Thief of Baghdad" a good movie? For many reasons, yes, and it should be watched by people who are fans of action and fantasy movies, because this really paved the way for what CGI and other special effects sciences only made better in the years to come.<br /><br />The movie tells a good story, although one that sputters and stalls a few times in the first 30 minutes. Douglas Fairbanks, the epitome of the ultra masculine hero, plays the thief here who goes by no other name. You see him steal to make a living in many clever ways. In fact, the first five minutes of the film are incredibly entertaining the way he manages to pickpocket wealthy patrons, and effortlessly fling his way up to a balcony with just a long rope and a donkey.<br /><br />The story really begins, though, when the thief disguises himself as a prince, and attempts to woo the princess. He does successfully, though he is filled with guilt about deceiving her. Long story short, he is put on a quest to obtain a rare gift for the princess, in competition with three other princes with whom the princess wants nothing to do with. Whereas the three actual princes rely on their servants to get them their gifts, the thief goes alone on a long journey. He has help along the way as to where to go, but he really does the grunt work himself.<br /><br />Of course, the filmmakers did nothing to make Fairbanks look Arabian or Iraqi, but that's just one of the ways you really have to suspend disbelief in this film. Fortunately, "The Thief of Baghdad" didn't make the same mistake that "Birth of a Nation" did in portraying racist stereotypes (whether or not that was a mistake really depends on the viewer). Instead of making white men and women into embarrassing stereotypes, this film used actual actors of Asian, African, and (I'm guessing) middle Eastern descent. They probably had the artistic liberty to make such politically incorrect assertions about those in the Middle East, but they thankfully avoided it in this film.<br /><br />Being a moviegoer who you could say has been spoiled by CGI special effects, I actually found myself wondering how some of the special effects in this movie were pulled off. There are scenes where a boy mysteriously reappears on a rope that is hanging in mid air, a giant scorpion attacks the thief as he searches for the lost treasure, and a magic carpet flies over the city of Baghdad. I was amazed to find myself saying, "Given what the filmmakers had to work with, how did they do that? How did they edit the film so that that particular effect worked?" If you have that sort of wonderment out of a moviegoer who just went to see "Avatar", you've got a good movie.<br /><br />The movie was also probably shot on a studio lot, but the set design is so detailed with its tall buildings and plants carefully placed in the makeshift Baghdad that there are few indications of such a location. The movie was probably a big hit at its time because so much artistic effort was put into bringing this Arabian Knights tale to life. These scenes within Baghdad made me wish more that the film was in color, but I would not settle for colorization. That process would have ruined the film.<br /><br />So "The Thief of Baghdad" is a bit slow at times, and some scenes require the point of view of someone who has never heard of television. Still, the movie told a good story, the special effects were awe-inspiring considering its time period, and the message of the film is something to take away: "Happiness Must Be Earned". These words are written in the sky as an old man is sitting in the Arabian desert presumably telling a young boy this story. This scene, identical in the beginning and end of the movie, go against the traditional rule of "Show, don't tell", but the scene is still a very artistic and beautiful way to bookmark such a film.