Waarschuwing! Er is onheil op komst! Wat mij het meest opvalt aan Yossi en Jagger is de seksuele spanning die door de hele film heen voelbaar is. Niet alleen tussen Yossi en Jagger, maar ook tussen de soldaten, zowel de mannelijke als de vrouwelijke. Wat natuurlijk normaal is voor jonge mensen van begin twintig... en nog meer als ze in de frontlinie staan en elk moment kunnen sneuvelen. Ik denk dat dit de sleutel tot de film is, want we worden er keer op keer aan herinnerd dat wat deze kinderen het allerliefst willen, is leven met een snelheid van 150 kilometer per uur... de enige kans die ze misschien krijgen. Het beste voorbeeld is dat iedereen, vlak voordat ze in een hinderlaag lopen, opeens uit zijn dak gaat met een overstelpende energie. Ze zouden niet zoveel energie moeten verspillen als ze die de komende paar uur nodig hebben, maar ze kunnen er niets aan doen. Het zou wel eens hun laatste keer kunnen zijn.<br />Wat me het hardst raakte was het einde, waar een van de meisjes haar liefde voor Jagger bekent en iedereen in Jagger's familie onmiddellijk aanneemt dat hij haar vriendje was en dat hij van haar hield... iedereen behalve Yossi, die de waarheid kent. Dit moment in de film laat zo goed zien hoe eenzaam het leven voor homoseksuele geliefden kan zijn... vooral als er eentje doodgaat. Vaak mag degene die achterblijft niet rouwen om het verlies van zijn geliefde, althans niet op zo'n manier dat hij zijn rol in het leven van de overledene herkent. Ik herinner me een vriend wiens geliefde was overleden, maar op zijn werk was niemand op de hoogte van het feit dat hij samenwoonde en net zijn partner had verloren. Hij moest gewoon de dag na de begrafenis op zijn werk verschijnen alsof er niets aan de hand was. Wat een verschrikking. En we zien hetzelfde probleem bij Yossi, die in elk geval zijn herinneringen nog heeft, zij het geen herkenning.<br />Veel mensen proberen te doen alsof 'homobioscoop' niet bestaat. Yossi en Jagger logen hierover. Van alle films die ik heb gezien, is dit een van de eenvoudigste, maar ook een van de meest effectieve uitingen van homoliefde die ik ooit in de bioscoop heb gezien. Eerlijk, direct, teder, ontroerend, grappig, bitterzoet en mooi <0xE2><0x80><0x93> het maakt dat we de hoofdrolspelers beter leren kennen en beter willen leren kennen. Kudos voor de regisseur, die een grotere roem verdient. Deze film is kort, maar wel een juweeltje.
Warning! SPOILERS ahead! To me, the most blatant thing about Yossi and Jagger is the sexual tension running throughout the film. Not only between Yossi and Jagger, but between the soldiers both male and female as well. Which, of course, is normal for young people in their early twenties... and more so when they are in the front lines and could die at any moment. I think that this is the key to the film - for we are reminded again and again that what these kids want to do more than anything is to live at 100 miles per hour... it is the only chance they might get. The best example is just before going out on an ambush, suddenly everyone is dancing flat out with an energy that overflows. They shouldn't be spending so much energy when they might need it in the next few hours, but they can't help it. It might be their last time.<br /><br />What hit me hardest was the ending, where one of the girls confesses her love for Jagger, and everyone in Jagger's family immediately assumes that he was her boyfriend and that he loved her... everyone except Yossi, who knows the truth. This moment in the film shows so well how lonely life can be for gay lovers... especially when one dies. Many times, if they were not completely out of the closet, the one left behind is not allowed to mourn for his lost lover, or at least not in a way that recognizes his real role in the dead person's life. I remember a friend whose lover had died... but no-one at his workplace was aware that he was living in a couple and had just lost his mate. He just had to show up at work the day after the funeral as if everything were fine. What a horror. And we see this same problem for Yossi...who at least has his memories, if not recognition.<br /><br />Many people try to pretend that there is no such thing as "gay" cinema... or a gay sensitivity. Yossi and Jagger put the lie to this. Of all the films I've seen, this one is one of the simplest, yet also one of the most effective depictions of gay love that I have seen in the cinema. Honest, direct, tender, touching, funny, bittersweet and beautiful - it makes us like and want to know the protagonists better. Kudos to the director, who deserves a greater renown. This film is short, but it is a gem.