Tex Avery's 'I Love to Singa' is een tekenfilm die verwachtingen over zowel Avery's werk als de tekenfilms van Warner Bros. in het algemeen in duigen doet vallen. In dit vroege stadium van hun ontwikkeling was de Merrie Melodies-serie een poging om te wedijveren met de prestigetekenfilms van Walt Disney, vaak door hen te imiteren. Daarom zit 'I Love to Singa' vol schattige, grote personages en een lief, langzaam bewegend verhaal. Maar het is wat Avery met deze personages doet die van 'I Love to Singa' een mini-meesterwerk maakt. Een parodie op 'The Jazz Singer', 'I Love to Singa' met in de hoofdrol een jonge uil die Owl Jolson heet, een jazzliefhebber uit een familie van klassieke musici. Als een overijverige Papa Uil zijn zoon eruit gooit omdat hij per se jazz wil zingen, wint Uil Jolson vervolgens een radiotalentenjacht en vervolgens de goedkeuring van zijn familie. Deze flinterdunne plot is doordrenkt met een enorme aantrekkingskracht door Avery's mengeling van opvallend knappe, warme beelden en hilarische komedie. De tekenfilm wordt bijna gestolen door een stotterende boerenkinkel en zijn moeizame vertolking van Simpele Simon, maar uiteindelijk is 'I Love to Singa' van Uil Jolson, een personage dat het voor elkaar krijgt om schattig te zijn zonder weeïg te worden. Elke keer dat hij zijn mond opendoet om 'I Love to Singa' te zingen, begint hij te stralen. Hoewel je niets zult vinden van de anarchistische humor van Warner Bros. Of je het nu hebt over de 100 m rennende en overdreven reacties die Avery hier tentoonspreidt, wat je zult vinden is een uitzonderlijk voorbeeld van geweldige verhalenvertellers en charmante karakterkomedies. 'I Love to Singa' is, hoewel in de ogen van sommige kijkers te zoet, een echte klassieker en ik ben er steeds weer dol op.
Tex Avery's 'I Love to Singa' is a cartoon which confounds expectations about both Avery's work and Warner Bros. cartoons in general. At this early stage in their development, the Merrie Melodies series of cartoons were an attempt to rival the prestige colour cartoons of Walt Disney, often by emulating them. Thus 'I Love to Singa' is full of cute, wide-eyed characters and a sweet, slow-moving plot. However, it's what Avery does with these character that makes 'I Love to Singa' a mini-masterpiece. A parody of 'The Jazz Singer', 'I Love to Singa' stars a baby owl named Owl Jolson, a jazz lover born into a family of classical musicians. When an over-zealous Papa Owl throws his son out for insisting on singing jazz, Owl Jolson goes on to win a radio talent contest and, subsequently, the approval of his family. This thinnest of plots is infused with enormous appeal through Avery's mixture of strikingly handsome, warm visuals and hilarious character comedy. The cartoon is nearly stolen by a stammering hillbilly bird and his laboured rendition of Simple Simon but ultimately 'I Love to Singa' belongs to Owl Jolson, a character who manages to be cute without being cloying. Every time he opens his mouth to sing, 'I Love to Singa' positively lights up. While you won't find any of the anarchic humour associated with Warner Bros. or the 100mph pacing and exaggerated reaction shots associated with Avery here, what you will find is an exceptional example of great storytelling and charming character comedy. 'I Love to Singa', while too sweet for some viewers, is a true classic in my eyes and I adore it more ever time I see it.