Deze film is eenvoudigweg een van de ergste die ik ooit heb moeten uitzitten. Met de mogelijke uitzondering van de cinematografie heeft deze film geen positieve eigenschappen. De arrogantie van de regisseur en de cast dat ze deze film zouden kunnen afdoen als 'diep' is om misselijk van te worden. In de drie lange uren van deze film worden er maar ongeveer twintig minuten dialogen gesproken: nauwelijks genoeg om enige hoop te bieden op karakterontwikkeling voor de eindeloze cast van hoofdrolspelers van de film. Een ander derde deel van de film wordt in beslag genomen door lange pauzes waarin een 'poëtische' innerlijke monoloog wordt gehouden die klinkt alsof hij is geschreven door een al te ambitieuze (en al te zelfverzekerde) student filmgeschiedenis. (bijvoorbeeld: 'Hoe dichter je bij Caesar komt, hoe banger je wordt.') En wat de kritiek op de film betreft, ik ben verbijsterd; ik vind dat Terrence Mallick gefeliciteerd moet worden met zijn moderne versie van 'De nieuwe kleren van de keizer'.
This movie is quite simply one of the worst I have ever had the displeasure of enduring. With the possible exception of the cinematography, this film has no redeeming qualities. The arrogance of the director and cast that they might actually pass this movie off as "deep" is sickening. Basically, in the three LONG hours of this film, only about twenty minutes of dialogue are spoken: hardly enough to offer any hope of character development for the movie's endless cast leading men. Another third of the movie is occupied by long pauses voiced-over with "poetic" inner monologue which sounds like it was written by an over-ambitous (and overly confident) college film major. (e.g. "The closer you get to Caesar, the more you fear.") And as for the critical praise of the film, I am baffled; I guess Terrence Mallick should be congratulated for his modern-day version of "The Emperor's New Clothes".