De populaire Franse regisseur Jean Rollins eerste uitstapje in het horrorgenre noemt zichzelf een tweedelig melodrama en is verdeeld in twee segmenten die elkaar overlappen: 'Deel Een: De verkrachting van de vampier' en 'Deel Twee: De vampiervrouwen'. In het eerste deel (dat het kortst is van de twee) gaan psychoanalyticus Thomas, zijn vriend Marc en Marcs vriendin Brigitte naar een landhuis om de beweringen van vampirisme te onderzoeken. In het grote landhuis wonen vier psychisch gestoorde jonge vrouwen van wie de bijgelovige dorpelingen zeggen dat ze leeftijdloze vampiers zijn. De dorpelingen proberen de vrouwen voortdurend binnen te houden door overal kruisen te plaatsen en een vreemd uitziende vogelverschrikker met een harige kop te gebruiken waarvoor een oude man de stem levert. Thomas vermoedt dat de vrouwen zijn gehersenspoeld om hen te laten geloven dat ze vampiers zijn, terwijl dat niet zo is, en hij probeert de zaak tot op de bodem uit te zoeken. Hoewel de acteerprestaties niet geweldig zijn, de dialogen verschrikkelijk zijn en de montage afschuwelijk, is dit deel van de film visueel erg mooi. De beelden, de camera-opstelling, de shots en de helderheid van de zwart-witfoto's zijn allemaal goed gedaan. De regisseur blijkt ook een goed oog voor detail te hebben: het landschap, het licht en de schaduw. De art direction is ook goed, en hoewel de verhaallijn een beetje warrig is, is die toch niet te moeilijk te volgen. Helaas stort de film meteen na dit korte deel in en komt er nooit meer iets van terecht. Met een aantal hoofdpersonen aan het eind van 'Verkrachting' dood of in vampiers veranderd, komen we nu in het tweede segment: 'De Koningin van de Vampiers'. De 'Koningin' is een arrogante vrouw met kort haar die door twee van haar bullebakken op een bed wordt rondgedragen en een stel hippe volgelingen aan haar zijde heeft om aan haar wensen te voldoen. Geen idee wat ze echt wil of wat haar drijft, maar het lijkt erop dat ze een machtswellusteling is en een of andere theatrale bruiloft wil organiseren waarbij twee mensen seks zullen hebben in een dichtgespijkerde doodskist. Zij en haar volgelingen hebben ook een dokter gechanteerd om te proberen een geneesmiddel tegen vampirisme te vinden. Ze hebben de vriendin van de dokter in een vampier veranderd om hem op de been te houden. Af en toe lopen er een paar personages uit het eerste segment in en uit. Het is allemaal erg verwarrend om te zien en moeilijk bij te houden wat er gebeurt, wie wie is en wat diegene probeert te bereiken. Dit tweede en veel langere deel lijkt ook gehaaster en minder stijlvol dan het eerste. Het zit ook vol met continu fouten en haperende montageverbindingen die het nog verwarrender maken. Beide segmenten bevatten veel T&A-foto's, die volgens mij behoorlijk gewaagd waren voor 1967.<br />Zonder Rollin' Dit is mijn eerste echte blik op het werk van deze regisseur. Ik zie een fantastische visuele stylist met veel potentieel, die een beetje hulp nodig heeft bij de structuur van zijn verhaal en bij het ijsberen. Aan een goed medium is geen gebrek. Het kan nooit kwaad om af en toe een beetje helderheid in een film te brengen. Natuurlijk kunnen en zullen sommige mensen de meest zinloze films die ooit zijn gemaakt verdedigen, zolang ze er goed uitzien en ze 'poëtisch' of 'fantastisch' of 'experimenteel' noemen. Dat is prima als dit een meesterwerk is in de ogen van sommige mensen. Het eerste deel leek bijna de juiste snaar te raken, maar het tweede kwam niet eens in de buurt. Ik zal zeker nog meer films van Rollin bekijken op basis van de positieve aspecten, ook al was ik niet erg enthousiast over deze poging.
Popular French art/cult director Jean Rollin's first foray into the horror genre calls itself a two-part melodrama and is divided into two segments that overlap; "Part One: The Rape of the Vampire" and "Part Two: The Vampire Women." In the first portion (which is the shorter of the two), psychoanalyst Thomas, his friend Marc and Marc's girlfriend Brigitte go to a mansion to investigate claims of vampirism. Living at the large country home are four psychologically troubled young women who are rumored to be ageless vampires by the superstitious townspeople. The villagers try to keep the women inside at all times by staking crosses everywhere and using a weird-looking, hairy-faced scarecrow that an old man provides the voice for. Thomas suspects the women have been brainwashed into believing they're actually vampires when it fact they're not, and sets out to get to the bottom of things. Even though the acting's not great, the dialogue is terrible and the editing is horrible, this segment is visually very beautiful. The images, the camera set-ups, the framing of shots and the clarity of the black-and-white photography are all done well. The director also proves to have a nice eye for detail, outdoor scenery, light and shadow. The art direction is also good, and though the storyline is a bit muddled it's still not too difficult to follow. Unfortunately, immediately after this shorter portion concludes, the film basically falls apart and it never recovers.<br /><br />With several of the principals either dead or turned into vampires at the end of "Rape," we now enter the second segment "The Queen of the Vampires." The "Queen" is an arrogant short-haired woman who is carried around on a bed by two of her goons and has a bunch of hipster followers at her side to do her bidding. No clue what she really wants or what's driving her, but it seems like she's power mad and wants to put on some kind of theatrical wedding where two people will have sex in a coffin that's nailed shut. She and her minions have also blackmailed a doctor into trying to come up with a cure for vampirism. They have turned the doctor's girlfriend into a vampire to edge him along. Several characters from the first segment wander in and out every once in awhile. It's all extremely confusing to watch and hard to keep track of what's going on, who is who and what it is whoever is trying to accomplish. This second and much longer portion also seems more rushed and less stylish than the first. It's also full of continuity errors and hacky editing splices that make it even more confusing. Both segments feature plenty of T&A shots, which were quite risqué for 1967 I'm sure.<br /><br />Discounting Rollin's super-cheesy living dead disaster ZOMBIE LAKE (which even his most devoted fans have a hard time defending), this is my first real look at the work of this director. I see a fantastic visual stylist with a lot of potential who needs a little help on his narrative structure and pacing. A happy medium can be met. Throwing a little clarity in every once in awhile never hurt a film. Of course, some people can and will defend the most senseless films ever made as long as they look good, calling them "poetic" or "dream-like" or "experimental." That's perfectly fine if this is a masterpiece in some people's eyes, but to me a movie this illogical really needs to sustain that other-worldly feel throughout to keep me interested. The first segment almost seemed to hit the right note, but the second didn't even come close. I'll certainly still check out more films from Rollin based on the positives here even though I was less than enthusiastic about this effort.