Om te beginnen hebben verschillende mensen die bij deze ondoordachte en weinig opgemerkte onderneming betrokken waren, een connectie met andere films waarin een paar van de monsters die erin voorkomen, voorkomen: Freddie Francis had de hoofdrollen in _The Evil of FRANKENSTEIN_ (1964), _Dracula_ (1968) en _LEGEND OF THE WEREWOLF_ (1975), Suzanna Leigh was de heldin van _LUST FOR A VAMPIER_ (1970), Freddie Jones had een indrukwekkende rol in _FRANKENSTEIN MOET VERNIETIGD_ gespeeld! (1969); Dennis Price deed een uitgebreide cameo in THE HORROR OF FRANKENSTEIN (1970) en speelde, voor Jess Franco, Van Helsing in VAMPYROS LESBOS (1970) en de Baron in Dracula VEN PRISONER OF FRANKENSTEIN (1971) en THE EROTIC RITES OF FRANKENSTEIN (1972)! Achteraf hebben andere hedendaagse films geprobeerd deze formule toe te passen, namelijk THE HORROR PICTURE (1974) en THE ROCKY HORROR PICTURE SHOW (1975), met aanzienlijk meer succes.<br /><br />Persoonlijk geproduceerd voor Apple Films door ex-Beatle Ringo Starr (die hier verschijnt als Merlin, de beroemde tovenaar uit de tijd van Arthur!), de titelrol die uitgerust is met een flauwe woordspeling op de naam van de hoofdrolspeler, Count Downe! De zaal wordt gevuld door zanger/songwriter Harry Nilsson, die zijn baard heeft laten staan en begrijpelijkerwijs een tamelijk saaie en totaal oninteressante voorstelling geeft (het is daarom maar goed dat het oorspronkelijke plan van de filmmakers om David Bowie in de hoofdrol te laten spelen niet is doorgegaan!). Niettemin voert Nilsson in de loop van de film een aantal goede nummers op (hoewel hij wordt gehinderd door de slechte geluidskwaliteit van de editie die ik heb gezien!), waaronder <0xC3><0x9C>ber mit Youde, dat misschien wel zijn meest representatieve nummer is geworden; onder de optredende muzikanten zijn ook andere populaire figuren uit die tijd te herkennen, zoals gitarist Peter Frampton en drummer Keith Moon! Tussen haakjes, mevrouw Michael Caine (Shakira Baksh) treedt ook op als de katachtige huishoudster van Merlin Bowie. De film bleek, zoals ik al zei, een aftandse VHS-film te zijn waarin donkere scènes er uiterst wazig uitzien en bovendien een beetje beschadigd. De versie van SON OF HARRY die ik kreeg voorgeschoteld bleek verre van ideaal te zijn. Maar goed, de film zelf is toch al een beetje een zootje: Dracula Snr. Baron Frankenstein is de schurk van het stuk, met de kwaadaardige dwerg Skip Martin als assistent; Price, die op zijn laatste benen loopt, duikt op als Van Helsing (de film is in feite in 1972 opgenomen, maar na zijn dood uitgebracht) en Leigh is zijn weelderige secretaresse, die Nilssons amoureuze aandacht trekt... zozeer zelfs dat hij besluit afstand te doen van zijn vampiermanieren (behalve dan dat hij daarmee zijn aanspraak op onsterfelijkheid opeist!); maar dit gebeurt op een uiterst ongelegen moment, want er zijn verscheidene monsters bijeengekomen om hem tot hun opperheer te kronen (een titel die Frankenstein in feite zelf begeert). Ongelukkigerwijs eindigt de ploeterende film in een aantal langdradige conversatiescènes tussen Dracula nr. 1 en Merlijn, tussen Merlijn en Frankenstein, tussen Frankenstein en Van Helsing et cetera; het slot ziet dan een gelukkige afloop voor de graaf en zijn metgezel, terwijl de welverdiende afstraffing van Frankenstein door Merlijn zelf bij een spelletje pool wordt uitgedeeld. Op de lange duur werken de droeve balladen beter binnen de context van het verhaal dan de opzwepende getallen n.v.t. bijvoorbeeld, als achtergrond voor de ontmystificatie/vermenselijking van de Jonge Dracula (een titel die, tussen twee haakjes, net zo bekend is als die van de film en die vermoedelijk is veranderd bij wijze van toespeling op Mel Brooks: Spoof of Universal: Frankensteins sage uit hetzelfde jaar). Tussen twee haakjes, deze ZOON VAN  Dracula mag niet worden verward met het stijlvolle uitstapje uit 1943 onder dezelfde naam die Robert Siodmak voor Universal maakte in de hoogtijdagen van de klassieke monsterfilms.
To begin with, several people involved in this ill-advised and little-seen venture – a fusion of Gothic horror and rock music – have connections with other films featuring some of the monsters who appear in it: Freddie Francis helmed the likes of THE EVIL OF FRANKENSTEIN (1964), Dracula HAS RISEN FROM THE GRAVE (1968) and LEGEND OF THE WEREWOLF (1975); Suzanna Leigh had been the heroine of LUST FOR A VAMPIRE (1970); Freddie Jones had appeared impressively as the creature in FRANKENSTEIN MUST BE DESTROYED! (1969); Dennis Price did an extended cameo in THE HORROR OF FRANKENSTEIN (1970) and, for Jess Franco, played Van Helsing in VAMPYROS LESBOS (1970) and the Baron in Dracula – PRISONER OF FRANKENSTEIN (1971) and THE EROTIC RITES OF FRANKENSTEIN (1972)! In retrospect, other contemporary films attempted this formula – namely PHANTOM OF THE PARADISE (1974) and THE ROCKY HORROR PICTURE SHOW (1975) – with considerably more successful outcomes.<br /><br />Personally produced for Apple Films by ex-Beatle Ringo Starr (who here appears as Merlin, the famed magician of Arthurian times!), the title role – which comes equipped with a lame pun on the character’s name, Count Downe! – is filled by singer/songwriter Harry Nilsson decked-out with a hirsute look and, understandably, his performance is a pretty bland and completely forgettable one (a good thing, therefore, that the film-makers’ original plan to have David Bowie in the lead didn’t pan out!). Nonetheless, Nilsson does get to perform a number of good tunes during the course of the film (though stymied by the poor sound quality of the edition I watched!) including “Without You”, which has become perhaps his most representative song; among the session musicians one can also recognize other popular figures of the era such as guitarist Peter Frampton and drummer Keith Moon! By the way, Mrs. Michael Caine (Shakira Baksh) also appears as Merlin’s feline housekeeper.<br /><br />Culled from a worn-out VHS – in which dark scenes come off as extremely blurry – and slightly damaged to boot, as I said, the version of SON OF Dracula that came my way proved far from ideal viewing. Still, the film itself is a bit of a mess anyway: Dracula Snr., depicted as a Max Schreck lookalike, is killed by Jones’ Baron Frankenstein – the villain of the piece, with evil dwarf Skip Martin for an assistant; Price, on his last legs, turns up as Van Helsing (the film, in fact, was clearly shot in 1972 but released after his death) and Leigh is his luscious secretary – who attracts Nilsson’s amorous attentions…so much so that he decides to renounce his vampiric ways (except that with it goes his claim to immortality!); however, this occurs at a most inopportune time – as several monsters have been convened in order to crown him their overlord (a title which Frankenstein actually covets himself)!<br /><br />Unfortunately, the plodding film resolves itself in a number of tedious conversation scenes – between Dracula Jnr. and Merlin, between Merlin and Frankenstein, between Frankenstein and Van Helsing, etc.; the resolution, then, sees a happy ending for the Count and his companion – while Frankenstein’s well-deserved come-uppance is amusingly delivered over a game of pool by Merlin’s own hand. In the long run, the mournful ballads work better within the context of the narrative than the rollicking numbers – “Without You”, for instance, serves as background to the demystification/humanization of Young Dracula (a title, incidentally, by which the film’s equally well-known and which got changed presumably as a nod to Mel Brooks’ spoof of Universal’s Frankenstein saga from the same year). By the way, this SON OF Dracula shouldn’t be confused with the stylish 1943 outing of the same name Robert Siodmak made for Universal during the heyday of classic monster movies…