Een leider van een yakuza-maffia, Beat Takeshi, krijgt van de hoofdbaas van zijn clan te horen dat hij naar Okinawa moet gaan om een oorlog tussen twee facties te beslechten. Takeshi raakt van streek als hij en zijn mannen merken dat de situatie niet zo verschrikkelijk is als hij en zijn mannen dachten, en dat de twee zogenaamd strijdende facties nauwelijks lijken te vechten. Takeshi en zijn mannen krijgen het gevoel dat ze in de val zijn gelokt, en dat leidt tot hun excommunicatie door hun clan in Tokio.<br />Als de Anan-clan zijn greep op de andere clan, die door Takeshi wordt gesteund, verstevigt, vluchten ze naar een strand waar ze een tijdje veilig zijn. Het is slechts een kwestie van tijd voordat het pad van geweld en dood zal escaleren.<br />Ik denk dat de kracht van de film vooral ligt in de scènes op het strand midden in de film, waarin we kijken naar mensen die zich laten gaan en zich vermaken terwijl ze wachten op bericht van hun bazen in Tokio en Okinawa. We zien hoe ze kuilen voor elkaar graven, met flesraketten op elkaar schieten, een nepspel Russische roulette spelen en met hun wapens op frisbees schieten. Ze zijn in staat om, voor deze korte tijd, te ontsnappen aan het bloedvergieten en de angst om ondergedompeld te worden in de yakuza-cultuur. Hier kan Takeshi Kitano het bewijs leveren dat hij een groot filmmaker is met een kunstenaar.' Kitano's film laat zien dat deze leden van een gewelddadige organisatie menselijk zijn. Een constante in Kitano's films zijn de absurde humoristische wendingen die zijn personages uniek maken. We zien de explosies van geweld, gevolgd door de vrij close-ups van kalme gezichten die zich bezighouden met wat er zojuist is gebeurd. We begrijpen dat de yakuza's altijd aan de dood denken en dat de groep van Takeshi altijd verwacht dat er iets zal gebeuren. Het strand biedt hun in elk geval tijdelijke troost voor wat er binnenkort zal gebeuren. Hun gewelddadige levenspaden zullen hen roepen. Je kunt gewoon niet ontsnappen aan wie je bent, hoe ver je ook weg bent of waar je ook heen gaat. Je schaduw volgt je. Het interessante element in de film is ook de verliefdheid van Takeshi en hoe deze flirt met een mogelijk normaal leven eenvoudigweg een flirt is. Het einde toont de laatste confrontatie tussen Takeshi en de yakuza-clan die hem verraadt omdat het terrein waar hij patrouilleerde en waar hij rondrende het meest winstgevend was. Volgens de laatste verklaring van Takeshi wil zijn yakuza-baas alleen maar dat er een eind komt aan de waanzin en dat hij dat alleen zal moeten doen in een auto op een kaal, breed stuk weg, ver weg van de steden die het geweld dat hij zo lang heeft vertegenwoordigd bevolken.
A yakuza mob leader, Beat Takeshi, is told by his clan's head boss to go to Okinawa to straighten out a war between two factions. Something leaves Takeshi disturbed when he and his men notice that the situation isn't as terrible as they were led to believe and that the two supposedly warring factions appear to be barely fighting at all. A feeling of being set-up comes over Takeshi and his men leading to their excommunication from their clan in Tokyo.<br /><br />As the Anan clan increases it's grip on the other clan supported by Takeshi, they flee to a beach where they remain safe for a while. But, despite their having fun while wasting away the hours, it's only a matter of time before the path of violence and death will escalate.<br /><br />I think the film's main strength is the beach sequences in the middle of the film as we watch human beings letting loose and enjoying themselves as they wait for word from their bosses in Tokyo and Okinawa. We see them setting up pothole traps for each other, shooting bottle-rockets at each other, playing a fake game of Russian Roulette, and shooting their guns at Frisbees. They are able, for this short amount of time, to escape the blood-shed and fear of being immersed in yakuza culture. Here is where Takeshi Kitano can provide proof that he is a great filmmaker with an artist's touch showing that these members of a violent organization are human. A constant in Kitano's films is the absurd humorous flourishes which makes his characters unique. We see the explosions of violence followed by the quite close-ups of calm faces dealing with what just happened. We can understand that dying is always on the minds of the yakuza and Takeshi's group are always expecting something to happen. The beach at least provides them temporary solace from what will soon occur..their violent paths in life will come calling for them. You just can not escape who you are no matter how far away you go or the location of where you go..your shadow follows you.<br /><br />Interesting element in the film also is the love interest provided to Takeshi and how this flirtation with a possible normal life is simply that..a flirtation. The ending shows the final confrontation between Takeshi and the yakuza clan who betrays him because the turf he patrolled and ran was the most profitable. The final statement from Takeshi, I believe, states his yakuza boss just wishes for the madness to end and that it will have to be done alone in a car on some barren, wide stretch of road away from the cities that occupy the violence he has represented for so long.