In 1967 waren er drie televisiezenders, en op zaterdagavond om halftien begonnen de weekendfilms, en dan keken mijn moeder en ik naar wat er maar te zien was. 'Proudly We Hail' werd op een koude decemberavond in New Mexico gedraaid, en ik zat gebiologeerd naar die zwart-witklassieker te kijken. Claudette Colbert, Paulette Goddard en Veronica Lake. Ik kende geen van deze actrices, maar ze werden mijn idolen, niet de actrices zelf, maar de vrouwen die ze speelden. Ik hoopte altijd dat er op die zaterdagavonden een oorlogsfilm zou worden gedraaid. Nu vraag ik me af waarom ik die films wilde zien. Toen ik 18 werd, sprak ik met een rekruteringsofficier die ervan droomde in het leger te dienen, een uniform te dragen en soldaatje te spelen. Mijn droom werd niet in het leger verwezenlijkt, maar in de civiele sector, en ik'verdiende' bijna 30 jaar op de eerste hulp in dit hele land. Ik weet dat het afgezaagd is om te zeggen dat een film mijn leven heeft beïnvloed, maar 'So Proudly We Hail' heeft mijn leven wel degelijk diepgaand beïnvloed. Toen Veronica Lake besefte dat haar kameraden in gevaar waren en ze ervoor koos haar leven te geven voor dat van hen, en voor haar land, besef ik dat onze dochters in het leger gewapend zijn en dat ze die beslissingen dagelijks nemen. Er is zoveel veranderd in 61 jaar, en toch zijn ze hetzelfde gebleven. Ik ben trots op deze film en dankbaar voor de invloed die hij lang geleden op mijn leven heeft gehad.
In 1967, there were three television stations, and at 9:30pm on Saturday nights, the weekend movies would start, and my mom and I would watch whatever was on. "So Proudly We Hail" was playing on a cold December night in New Mexico, and I was transfixed watching this black and white classic. Claudette Colbert, Paulette Goddard, and Veronica Lake. I didn't know any of these actresses, but they became my idols, not the actresses themselves, but the women they portrayed. I always hoped there would be a war movie playing on those Saturday nights. I ask myself now, why I wanted to see these movies. When I turned 18, I talked to a recruiter, with dreams of serving in the Army, dressing in uniform, and playing soldier. My dream was not realized in the military, but in the civilian sector, and I "served" almost 30 years in ER's across this country. I know it's corny to say a movie influenced my life, but "So Proudly We Hail," did influence mine, profoundly. When Veronica Lake realized her comrades were in danger, and she made the choice to give her life for theirs, and her country, I realize that our daughters in the military are armed, and are making those decisions on a daily basis. So much has changed in 61 years, and yet they remain the same. I'm proud of this movie, and am grateful for the influence it had on my life on a Saturday night so long ago.