Als 'Get Real' iets weergeeft, dan is het wel die chaotische warboel van een tijd waarin homoseksuele mannen als tieners probeerden zichzelf te zijn zonder al te veel aanstoot te geven aan degenen die hen verafschuwden. De verwarde maatregelen die ze nemen om zichzelf uit te drukken en uitdrukking te geven aan hun gevoelens van verlangen en puberale lust, onderdrukt door gemeenschapszin en onderdrukt door persoonlijke angst en zelfhaat, doen zich voor in de Londense buitenwijk Basinbroke, waar een magere gestalte van een zestienjarige <0xE2><0x80><0x93> Steven Carter <0xE2><0x80><0x93> in of buiten een openbaar toilet zit en contact probeert te maken met iemand. Hij vindt het onverwachts met de grote man op de campus van de middelbare school, die onmetelijk veel plezier beleeft aan hun privé-ontmoetingen, maar de gedachte dat hij ontmaskerd wordt niet kan verdragen. Het verhaal gaat door een korenmolen van situaties die de kijker het simplistische idee geven dat alles goed zal komen, als je maar de moed hebt om jezelf te zijn bij anderen. Als het zo gemakkelijk was, zou Brandon Teena nu nog leven, dat weet ik zeker.<br />Gekoppeld aan Patrick Wildes toneelstuk 'Wat is er mis met boos zijn' stuurt 'Get Real' een manifest naar ouders en leraren over de veronderstelde druk die ze op hun kinderen uitoefenen, homo of niet. Als je het op dit niveau wilt accepteren, werkt de film als een emotionele ontlading voor al die opgekropte homoseksuele tieners die hun woede en frustraties niet konden afreageren op de krachten die zich aan hun ontluikende dromen opdringen. Maar als je het nog dieper wilt aanpakken, moet je rekening houden met de innerlijke strijd van John Dixon, het voorwerp van Stevens verlangen, want dat is een van de weinige plaatsen in deze film waar er iets op het spel staat. Johnny (zoals Steven hem graag noemt) bewandelt een veel lastiger weg, en hoewel Brad Gorton de uitdaging niet echt lijkt aan te kunnen, lijkt zijn zelfbewuste sportman uiteindelijk niet zo'n lafaard als iemand die is opgezadeld met alle attributen van zijn gegoede opvoeding en ze niet los wil laten. Johnny Boy is slim, maar zoals alle tieners wordt hij gedwarsboomd door verlangens die zijn gezonde verstand tarten. En dat is jammer, want als er ooit een reden was om alles op te geven voor de liefde, dan was het Ben Silverstone wel. Hij is de ware vondst in deze film. Hij is de elegantste vogelverschrikker die je op het witte doek kunt zien (als je hem ziet, moet je denken aan Conrad Veidt en 'The Cabinet of Dr. Caligari') en het is verbazingwekkend hoe kalm hij het middelpunt van deze film maakt. In tegenstelling tot Gorton, die pas in de film speelt, is de camera dol op Silverstone en neemt hem op alsof hij geboren is om voor de camera te staan. En alsof dat nog niet genoeg is, heeft deze jonge acteur (hij is ongeveer van dezelfde leeftijd als Steve zou moeten zijn) een stem die Jeremy Irons naar de kroon steekt op het gebied van expressie en majesteit. Stel je hem voor als Hamlet of Edward II of in een remake van 'Brideshead Revisited' en dat zwoele geluid dat in fluweelzachte overvloed naar buiten komt. Nou, het is genoeg om op te staan en de koningin-moeder te groeten.<br />Met Stacy Hart als de iriserende Jessica wier dans met Steve waarschijnlijk de meest sexy scène van de hele film is.<br /><br />
If "Get Real" chronicles anything, it is that messed-up jumble of a time that gay men have as teenagers, trying to be true to themselves without giving too much offense to those who abhor them. The mixed-up measures they take to express themselves and give expression to their feelings of desire and adolescent lust, suppressed by community morality and repressed by personal fear and self-hatred, unfolds over the London suburb of Basinbroke where a stick figure of a 16-year-old--Steven Carter--sits in or outside a public bathroom, trying to make contact with someone. He finds it unexpectedly with the big man on the high-school campus who garners immeasurable pleasure from their private meetings, but cannot bear the thought of being outed. The story passes through a grist mill of situations that leave the viewer with the simplistic notion that everything will be fine, if you just have the courage to be yourself with others. If it were that easy, I'm sure Brandon Teena would still be alive today.<br /><br />Adapted from Patrick Wilde's play "What's wrong with being angry," "Get Real" sends a manifesto to parents and teachers about the supposed pressures they may be putting on their children, gay or otherwise. If you're willing to accept it on this level, the movie functions as an emotional release for all those pent-up gay teenagers who couldn't vent their anger and frustrations at the forces that impose on their burgeoning dreams. But if you try to take it any deeper, then you'd have to consider the internal struggles of John Dixon, the object of Steven's desire, because that is one of the few places in this movie where something is at stake. Johnny (as Steven likes to call him) travels a thornier road, and although Brad Gorton doesn't quite seem up to the challenge, his self-conscious jock does not seem so much a coward in the end as someone saddled with all the trappings of his gentrified upbringing who doesn't want to let go of them. Johnny Boy's smart, but like all teenagers, he's thwarted by desires that defy his good sense.<br /><br />And that is a shame, because if there ever was reason to give up everything for love, Ben Silverstone would be it. He is the real find in this picture. He's the most elegantly constructed scarecrow to touch the silver screen (Seeing him, Conrad Veidt and "The Cabinet of Dr. Caligari" come to mind.), and it's amazing what calm he brings to the center of this movie. Unlike newcomer Gorton, the camera loves Silverstone, and it takes him in as if he were born to be in front of it. If that weren't enough, this young actor (He is about the same age that Steve should be.) has a voice that rivals Jeremy Irons for expressiveness and majesty. Imagine him as Hamlet or Edward II or in a remake of "Brideshead Revisited" and that sultry sound pouring forth in velvety plenitude. Why, it's enough to make you stand up and salute the Queen Mother.<br /><br />With Stacy Hart as the iridescent Jessica whose dance with Steve is probably the sexiest scene in the entire movie.<br /><br />