Een van Dario Argento's eerste recensies en een die hij waarschijnlijk niet op zijn cv zet. Er staat zelfs een recensie in van Ennio Morricone over de film, maar grappig genoeg herschrijft hij in feite alleen zijn Leone-thema's en wijzigt hij het instrumentarium een beetje. Met andere woorden, het is niet het hoogste kaliber van een productie. Het is een echte Spaghetti Western, net zoals een diepvrieslasagne van Stouffer traditioneel Italiaans eten is. Het gaat in wezen om een bonte verzameling mannen die onder het voorwendsel een treinwagon vol goudstof te beroven van een boosaardige Mexicaanse generaal en het goud aan een paar revolutionairen te geven. De mannen zijn een Bluto-achtige krachtpatser, een grijze dynamiet-expert (die, als we hem voor het eerst ontmoeten, een beminnelijke woekeraar is, maar voor de rest van de film ziet hij eruit als een zwerver, alsof ze zijn oorspronkelijke rol hebben laten schieten), een samoerai (die zo bruin is dat hij er meer Zuid-Amerikaans uitziet), een jonge Jim Morrison die eruit ziet als een acrobaat, en de 'Hollander' Peter Graves. En als Peter Graves de drijvende kracht is, de 'niet-cool-factor' in een film, twijfel je er dan nog aan dat hij saai zal zijn? De toon is heel luchthartig en de plot is zo dom dat je zou denken dat hij voor kinderen is gemaakt, dat wil zeggen, tot een paar soldaten door de samoerai worden neergestoken en de Bluto-man een paar nekken breekt. Op sommige echt afschuwelijke momenten doet Peter Graves alsof hij een Mexicaans accent heeft, sluipt de bemanning onder de trein door in het volle zicht van een stuk of zes soldaten, het stereotiepe stereotype van de Latijns-Amerikaanse generaal die de Aziatische samoerai beledigt, en de bemanning die zo stom is om bang te zijn voor het kanonvuur van de treinen (dat zo groot is dat het niet kan ontploffen). Het kan alleen van dichtbij worden gebruikt, en alleen als het wordt afgevuurd op iemand vlak achter de trein en vijf kilometer ervandaan), en ten slotte een verlengd stuk aan het eind, als de actie volledig is gestopt voor een verlengde 2-3 minuten durende scène van de samoerai die door de velden rennen alsof hij in de intro van _Het kleine huis op de prairie_ zit.<br />Uiteindelijk niet te vergeten, en hartstikke stom, maar niettemin een leuk horloge.
Bland MGM Spaghetti Western knock off/imitation directed by Don `Escape from the Planet of the Apes, Damien: The Omen 2' Taylor. One of Dario Argento's first writing credits and one that he probably doesn't put on his resume. It even has Ennio Morricone scoring the film, but amusingly, essentially just rewriting his Leone themes and altering the instrumentation a little. In other words, its not the highest caliber of a production. Its a true Spaghetti Western in the same way that a Stouffer's frozen lasagna is traditional Italian food.<br /><br />Basically, its about a motley group of men thrown together under the pretense of robbing a train car full of gold dust from an evil Mexican general and giving the gold to some revolutionaries. The men are, a Bluto-like strongman, a grizzled dynamite expert (who when we first meet him is a suave card shark, but for the rest of the film he looks like a hobo, like they abandoned his original characterization), a Samurai (who is so tan he looks more South American), a young Jim Morrison looking acrobat, and `The Dutchman' Peter Graves. Now, when Peter Graves is the driving force, the `cool factor' to a film, is there any doubt it will be lackluster? The tone is very lighthearted and the plot dumb enough that you would think it was made for children, that is, until a few soldiers are slashed by the samurai and the Bluto guy snaps a few necks. Some truly horrible moments include Peter Graves faking a Mexican accent, the crew sneaking underneath the train in full view of over half a dozen soldiers, the cross stereotype of the Latino general insulting the Asian samurai, the crew stupidly fearing the trains cannon (which is so huge it couldn't be used at close range, and would only be good if fired at someone directly behind the train and three miles away), and finally, an extended piece at the end when the action is completely halted for an extended 2-3 min sequence of the samurai running across fields like he was on the intro to Little House on the Prairie.<br /><br />Ultimately forgettable, and rock stupid, but a fun watch, nonetheless.