De film die van James Cagney een ster maakte, en zelfs na al die jaren is het niet moeilijk te begrijpen waarom. JC heeft de regie over het scherm als Tom Powers, een problematische jongeman die samen met zijn partner Matt Doyle tijdens het verbodstijdperk opklimt tot bijna aan de top van de onderwereld. Tom en zijn broer Mike zijn erg geliefd bij hun moeder, hoewel de twee zo verschillend zijn als dag en nacht. Mike blijft thuis om voor zijn moeder te zorgen en neemt uiteindelijk dienst in het leger, zoals dat in de Tweede Wereldoorlog wordt verklaard. Tom en Matt zijn de spierballen van zowel Paddy Ryan als Nails Nathan, en Tom, die duidelijk geen gevoel voor anderen heeft, heeft geen scrupules over het plegen van een moord die, in een vlaag van blinde wraakzucht, tot zijn ondergang zal leiden.<br />Dit is een geweldige film om naar te kijken. De optredens van de meeste spelers zijn geweldig, met speciale lof voor Cagney, Edward Woods en Leslie Fenton. Wat dit voor mij verhindert om een viersterrenfilm te zijn, is de gedateerde overacting van anderen, onder wie Donald Cook als Mike en Beryl Mercer als ma. Toch doet het geen afbreuk aan de kracht van de film en de vele gedenkwaardige scènes, waaronder het beruchte 'grapefruit in the face'-moment, Tom's gezicht. De film gaat over het brute, kille afslachten van Putty Nose en het beroemde einde dat tot op de dag van vandaag een surrealistische dreun bevat. Hoe goed Cagney ook is in de film, de invalshoek van William A. Wellman is misschien nog wel beter. Wellman maakt gebruik van een rondsluipende camera en houdt zijn acteurs voortdurend in beweging, wat een beetje anders was dan het grootste deel van de statische invalshoek van dat tijdperk. Zijn camera toont niet het geweld waardoor het de kracht van de suggestie des te sterker maakt. Weer ga ik terug naar de finale en terwijl Cagney tegen de grond slaat, richt zijn geschokte en verbijsterde broer zich op en begint als een zombie aan de wandeling om zijn moeder over Tom te vertellen. Het is heel krachtig en gedenkwaardig. Een heel levendige, onvergetelijke film die op een haar na een viersterrenfilm zou kunnen worden vanwege een paar van de optredens, maar het is iets wat filmfans in geen geval mogen missen.
The film that made James Cagney a star and even after all these years, it's easy to see why. JC commands the screen as Tom Powers, a troubled youth who along with partner Matt Doyle rises to near the top of the underworld during the prohibition era. Tom and his brother Mike are deeply loved by their Mother though the two are as different as night and day. Mike stays home to help take care of Ma and eventually enlists in the armed services as WWI is declared. Tom and Matt are the muscle for both Paddy Ryan and Nails Nathan and Tom, clearly with no feeling for others, has no qualms about committing murder which, in a fit of blind vengeance, will lead to his downfall.<br /><br />This is a wonderful film to watch. The performances from most of the cast are terrific with special kudos to Cagney, Edward Woods and Leslie Fenton. For me, what prevents this from being a four star movie is the dated overacting of others including Donald Cook as Mike and Beryl Mercer as Ma. Still, it doesn't completely detract from the power of the film and the many memorable scenes including the infamous "grapefruit in the face" moment, Tom's brutal, cold slaying of Putty Nose and the famous ending which still packs a surreal wallop to this day. As good as Cagney is in the movie, the direction by William A. Wellman may be even better. Wellman employs a prowling camera and keeps his performers in constant motion which was a bit different then most of the static direction of the era. His camera doesn't show the violence making it's power of suggestion all the more powerful. Again, I go back to the finale and as Cagney comes crashing to the ground, his shocked and stunned brother lifts himself up and in a zombie like state begins the walk to tell his mother about Tom. It's very powerful and memorable. A very vivid, unforgettable film that falls just short of being a four star movie due to some of the performances but it's something that should not be missed by film fans anywhere.