Ik heb een paar klachten gelezen over de cinematografische aard van de wreedheid van deze film (zelfs op het punt dat ik het onderwerp gratuite vrijheid toeschrijf). Maar het werkt: er is geen enkele manier om te verbloemen wat er is gebeurd met de welbekende slachtoffers in de afgrijselijke fysieke, emotionele, spirituele omgeving van de gaskamers & crematoria van een concentratiekamp.<br />De film is bot in zijn onbelemmerde benadering, & ondanks de poging tot een poëtische touch aan het eind, effectief om je aandacht vast te houden. Degenen die met de film geassocieerd worden worden geroemd & geprezen omdat ze het verhaal boven de sterrenherkenning uit tillen. Sommige scènes zijn zo goed gefotografeerd alsof het toneelscènes zijn, waardoor de emotionele impact van thiese scones in feite wordt versterkt. Ik denk dat het maar al te gemakkelijk is geworden om afgestompt te raken voor de gebeurtenissen die gezamenlijk bekend staan als de Holocaust (ondanks de betrekkelijk onbekende verschrikkingen van Nan-King of Rwanda, of...?). Deze film laat geen ruimte voor dissociatie. De gebruikelijke manier waarop de grafische resultaten van de gaskamers worden getoond, dient alleen maar om dat afschrikwekkende perspectief te versterken van waar wij als mensen toe in staat zijn: niet alleen door een dergelijke gruwel te veroorzaken, maar ook door erbij te zijn & mee te doen, in elke vorm van zelfbevestiging. Ik heb zo veel gecompromitteerd om mijn lichaam te redden, is er iets wat u kunt doen om uw ziel te redden?<br />Dit is echt een film die ik zou aanbevelen, om de politieke, historische verhalen achter je te laten & om verder te gaan en echt diep in je hart te kijken naar de gevolgen van zulke misdaden tegen de mensheid. Je ziet de directe gevolgen van het geweld, maar je ziet ook een ingewikkelder verhaal van de gevolgen van gemaakte keuzes, & een vraag naar de kosten & de betekenis van overleven.
I've read some complaints about the graphic nature of the brutality of this film (even to the point of alleging gratuitous liberty with the subject). But it works: there is no way to sugarcoat what happened to the well- & lesser-known victims in the horrific physical, emotional, spiritual environment of the gaschambers & crematoriums of a concentration camp.<br /><br />The film is blunt in its no-holds-barred approach, & despite of the ending's attempt at a poetic touch, effective in getting & holding your attention. Those associated with the film are to be credited & lauded for making the story stand-out above star-recognition. Some scenes are so well shot as if they were stage pieces, effectively heightening the emotional impact of thiese scnes.<br /><br />I think it's become all too possible to become jaded to the events known collectively as the Holocaust (nevermind the relatively unknown horrors of NanKing or Rwanda, or...?). This film does not allow any quarter for dissociation. The routine way in which the graphic results of the gas chambers are displayed for you serve only to increase that horrifying perspective of what we as humans are capable of: not only by inflicting such horror, but by also standing-by & participating, in any manner of self-presevation. The sonderkomado's attempt at an act of redemption in saving The Girl - what a painful wish for a different sort of self-preservation. Once you've compromised so much to save your body, is there anything you can do to save your soul?<br /><br />This is truly one film I would recommend, to get beyond the political, historical storytelling, & to go beyond to really take deep gut-wrenching view of the result of such crimes against humanity. You see the direct results of the violence, but you also see a more complex story of the repercussions of choices made, & a questioning of the cost & meaning of survival.