Gisteren zei ik nog dat ik schoon genoeg had van stijlvolle, eenzame films, maar Wonderland dwong me mijn woorden te verwerpen. Ik hou net zo van Wonderland als van Lost in Translation. Het is misschien geen goede film, maar hun artistieke stijl raakte mijn zichtbaarheid en gevoeligheid (ik zou mijn SENSITIVITEIT moeten schrijven). De cinematografische benaderingen (zoals snelle, slowmotion en handheld) leken op die van Wong Kar-Wai. Veel scènes in Wonderland kunnen een prachtig uitzicht op Londen creëren, maar ook een exotisch beeld van Hongkong in Wong's. (En ook de mysterieuze blik op Tokio in Stratosphere Girl.) Het fascinerendste element in deze film was de score van Michael Nyman. (Hij schreef ook muziek voor The Piano. Ik vind het leuk dat Nyman op het slimme idee is gekomen om elk nummer te laten beginnen met de naam van een personage. (Zo worden alle namen van personages, zoals Debbie, Molly, enz., op de lijst gezet.) Vergeleken met Philip Glass (Die de partituur van _The Hours_ heeft gecomponeerd); ik denk dat ze iets gemeen hebben. Ze zijn duidelijk een minimalistische muzikant, die maar een paar noten gebruikt en die in een lus speelt. Maar hun muziek is zo krachtig dat ik er wel honderd keer naar kan luisteren. Hoe dan ook, ik moet mijn lieve zus Vespertine heel erg bedanken, die me heeft laten kennismaken met de partituur van _Wonderland_.<br />Mijn favoriete scènes in _Wonderland_.<br />1. Eddie (John Simm) stond op de brug; hij sprak de woorden uit die hij tegen zijn vrouw wilde zeggen. Het is als een repetitie van een tragedie, toneelspel. Hij noemde alle verschrikkelijke omstandigheden die zijn huwelijksleven in de toekomst zouden kunnen treffen. Hij zal een dronken, werkloze man zijn. En hij zal zijn vrouw en kinderen in huis opsluiten, hen met een pistool neerschieten en ten slotte zelfmoord plegen. (Een verhaal als dit overkomt mijn vriendin van de middelbare school, zij is de enige overlevende.) Het is ondraaglijk als je weet dat de slechte dingen zullen exploderen, je wilt er een eind aan maken, maar je kunt het niet. Het enige wat je te wachten staat is een onomkeerbare ramp. (Hoe dan ook, misschien ben ik te pessimistisch voor deze scène, want uiteindelijk kunnen Eddie en Molly het best met elkaar vinden.)<br />2. De scène waarin Nadia (Gina McKee) naar huis gaat nadat ze seks heeft gehad met Tim (Stuart Townsend). Ze zat in de bus, leunde tegen de raampjes, trok een gezicht dat ik niet kan beschrijven, en toen stroomden de tranen uit die droevige ogen. Ik vind het gezicht van Gina Mckee in deze film heel mooi. Het is net alsof ze altijd glimlacht, maar tegelijkertijd is er een duistere droefheid op haar gezicht te zien.<br />3. Jack (de jongen) keek in zijn eentje naar het vuurwerk en ik denk dat de muziek in deze scène voor mij de climax was.
Yesterday, I just said I'm sick of stylish lonely film, but Wonderland forced me to reject my words. I love Wonderland in the same way with Lost in Translation. They may not a good film but their artistic styles touched my visibility and sensibility (accurately, I should write my SENSITIVITY). The cinematographic approaches (such as hi-speed, slow-motion and hand-held) were similar to Wong Kar-Wai's works. Many scenes in Wonderland can created a beautiful sight of London as well as an exotic look of Hong Kong in Wong's. (And also Tokyo's mysterious look in Stratosphere Girl.) The most fascinated element in this movie was its score composed by Michael Nyman. (He also wrote music for The Piano.) Every single piece of them can take my heart away. I like Nyman's bright idea to give each song as a theme song of one character. (Therefore, all track lists are character's names such as Debbie, Molly, etc.) Compare to Philip Glass (Who composed score in The Hours); I think both of them have something in common. They are clearly a minimalist musician, using few notes and play them in a loop. But their music are so powerful, I can listen to them repeatedly for a hundred times. Anyway, I have to give a big thank to my lovely sister, Vespertine, who introduced me to Wonderland's score.<br /><br />My favorite scenes in Wonderland <br /><br />1. Eddie (John Simm) stood on the bridge; he spoke the words he wanted to tell his wife to the air. It's like a rehearsal of tragedy stage play. He mentioned all horrible circumstances which may happen to his marriage life in the future. He will be a drunken, a jobless person. And he will imprison his wife and kids in the house, shoot them with a gun, and finally kill himself. (A story like this just happens to my high school friend, she is the only survivor.) It's unbearable if you know the bad things will explode, you want to cease them, but you can't. The only thing waiting for you is an irreversible disaster. (Anyway, I may too pessimistic for this scene because in the end Eddie and Molly can get along well.) <br /><br />2. The scene Nadia (Gina McKee) went back home after she had sex with Tim (Stuart Townsend). She was on the bus, leaned on the windows, made a face that I can't describe, and then her tears poured from those sad eyes. I like Gina Mckee's face in this movie very much. It's like she always smiles but there's an obscure sadness on her face in the same time.<br /><br />3. Jack (the boy) watched the firework alone and I think the music played in this scene was a climax for me.