Ik heb wel een voorgevoel, een sterk voorgevoel dat de nieuwste Al Pacino-film, 88 Minutes, aanvankelijk een iets langere kop had. Ik denk dat het niet verbazingwekkend is dat ze ervoor hebben gekozen om het laatste deel van de bijnaam weg te laten, want '88 Minutes of Your Life You Will Never Get Back' is lang niet zo grappig. Desondanks is de kans natuurlijk verkeken om het nietsvermoedende publiek te waarschuwen dat misschien niet goed genoeg op de hoogte is van deze rampzalige miskleun van een film.<br />Al Pacino is bijna altijd het beste aan een film, maar in Jon Avnets 88 Minutes kan zelfs Scarface dit materiaal niet in elkaar draaien; hij lijkt het zelfs niet eens te proberen. Hij struikelt door deze rol, half slaapwandelend, half in coma, wat ironisch genoeg heel goed past bij het personage dat hij uitbeeldt. Dat is zeker meer dan je kunt zeggen over zijn bos haar die eruitziet als een Muppet die te lang in de magnetron heeft gelegen. Ik stel me voor dat dit de laatste keer is dat Avnet het budget van zijn haar- en make-upafdeling zal overschrijden.<br />Afgezien daarvan is deze film een 'actie/thriller' zonder opwinding en schraapt hij de bodem weg van wat je als actie zou kunnen beschouwen. Ik wil de regisseur erop wijzen dat het hebben van een pistool in een film nog geen inertie betekent, er moet een doel zijn en spanning om het allemaal betekenis te geven. Zelfs als je zou beweren dat dit een psychologische thriller is, lijkt Avnet ook elke vorm van intelligentie te zijn vergeten die deze film boven het niveau van een gimmick zou brengen. 88 minuten gaat in wezen alleen maar over het einde, en dat zou nog te doen zijn als ik er niet achter was gekomen wie de'verrassingsboef' was tijdens de openingsscène. Dit gelul wordt gewoon steeds dommer en onwaarschijnlijker, en minder vergeeflijk, tot je gewoon achteroverleunt en je overgeeft aan de incompetentie en weddenschappen afsluit over hoeveel lager het nog kan zakken. <br />Al Pacino speelt de rol van Jack Gramm, een gerespecteerd forensisch psychiater die momenteel college geeft aan de universiteit, maar gedraagt zich meer als een politieman, of wat dan ook, een soort kruising tussen een lid van de technische recherche en Jack Bauer, die met zijn wapen zwaait, achter verdachten aanzit en door de FBI wordt gesmeekt om zijn hulp. Maar afgezien van het feit dat hij een John McClain zou willen zijn met een pak aan en een beter vocabulaire, is hij na een bedreiging met de dood, die binnen 88 minuten zal worden ingewilligd, volkomen passief en dwaalt hij doelloos en onaangedaan rond; misschien is hij op zoek naar een kapsalon? De basis van deze traktatie wordt gevormd door Jon Foster (Neal McDonough) een veroordeelde ter dood veroordeelde, die beweert dat Jack door zijn valse getuigenis in de bak is beland. Na een reeks imitatiemoorden die de situatie compliceren, roept Jack de hulp in van een paar van zijn leerlingen, gespeeld door Alicia Witt en Leelee Sobieski (die een van de slechtste voorstellingen van het jaar geeft) en zijn assistente, gespeeld door Amy Brenneman.<br />Zoals ik al zei, varieert de actie van niet-bestaand tot hardhandig gecastreerd en als een van de'spannende' scènes bestaat uit een duik uit de buurt van een willekeurige brandweerwagen, weet je dat dit schip niet binnenkomt. De finale is huiveringwekkend en laat meer gaten in de plot dan Pacino's haar heeft. (De laatste, ik zweer het). Helaas is deze poging omslachtig te vergeten en zo intellectueel uitdagend, dat je brein al trilt bij de gedachte alleen. Als het op 88 Minutes aankomt, was één minuut veel te lang.<br /><br />Lees al mijn recensies op: http://www.simonsaysmovies.blogspot.com.
I have an inclination; a strong intuition that the latest Al Pacino film, 88 Minutes initially incorporated a slightly longer headline. I guess it is not surprising however that they opted to cut out the latter portion of the moniker, as '88 Minutes of Your Life You Will Never Get Back' is not quite as zippy. Notwithstanding, of course the opportunity is lost to establish an ample warning for the unsuspecting audience who may not know well enough to swing far clear of this cataclysmic misfire of a film.<br /><br />Al Pacino is almost always the best thing about a film, but in Jon Avnet's 88 Minutes, even Scarface himself can't punch up this material; in fact he doesn't even appear to try. He stumbles through this role, half sleepwalking, half comatose, which ironically suits the character he is portraying quite capably. That is certainly more then one can remark regarding his quaff of hair which looks like a Muppet left in the microwave too long. I imagine this is the last time Avnet will slash the budget of his hair and makeup department.<br /><br />Quips aside, this film is an "action/thriller" devoid of thrills, and scrapes the bottom of what could be deemed action; note to director, simply having a gun in a movie does not constitute inertia, there must be purpose, and tension to give it all meaning. Even if you argue that this is a psychological thriller, Avnet also seems to have forgotten any semblance of intelligence that would raise this movie above the level of a gimmick. 88 minutes is essentially all about the ending, and this could be passable if I had not figured out who the 'surprise' villain was during the opening act. This dreck simply keeps getting dumber and more implausible, and less forgivable, until you simply sit back and bask in the incompetence and place bets about how much lower it can slump.<br /><br />Al Pacino stars as Jack Gramm, a well respected forensic psychiatrist who currently teaches a University class, but acts more like a police officer the anything else, something of a hybrid between a member of CSI and Jack Bauer, brandishing his weapon, chasing suspects and being begged by the FBI for his assistance. But aside from being a John McClain wannabe with a suit and better vocabulary, after he receives a threat on his life, which is to be honored in 88 minutes, he is inertly passive, and wanders around aimlessly, unfazed; perhaps he is looking for a hair salon? The basis of this treat is spawned from Jon Foster (Neal McDonough) a convict on death row, and claims it was Jack's phony testimony that landed him in the slammer. After a series of copycat killings complicate the situation, Jack enlists the aid of some of his students played by Alicia Witt and Leelee Sobieski (who gives one of the worst performances of the year) and his assistant, played by Amy Brenneman.<br /><br />As I alluded to, the action ranges from non-existent to being harshly neutered and you know when one of the 'tense' scenes comprises of jack diving out of the way of a random fire truck, this ship ain't coming in. The finale is cringe-inducing, and leaves the plot with more holes than Pacino has hair. (Last one, I swear) Sadly, this effort is egregiously forgettable, and is so intellectually challenged, that your brain quivers at its mere thought. When it comes to 88 Minutes, one minute was far too long.<br /><br />Read all my reviews at: http://www.simonsaysmovies.blogspot.com