Jammer genoeg wordt dit vaak over het hoofd gezien in de competitie, omdat het niet zo leuk is om naar te kijken als MANOS of PLAN 9 vanuit de ruimte, maar geloof me, je zult niet teleurgesteld zijn als je dit ziet. Van een buitenaardse aanwezigheid die, zonder enige verontschuldiging, een rode lichtbundel is die over de muur glijdt, tot het einde van de hele wereld, verteld vanuit het gezichtspunt van één enkele afgelegen hut in de Canadese bossen, tot het door de ruimte beïnvloede einde met een niet-secure beeld van naakte kinderen die in een weiland ronddartelen, deze film zal je wereld op zijn grondvesten doen schudden. En hem mogelijk omverwerpen.<br />En dan is er nog het verbazingwekkende gebrek aan normale aandachtsspanne <0xE2><0x80><0x93> dit speelt zich af als de ergste nachtmerrie van een redacteur. Je kunt veel over het maken van films leren door deze film van dichtbij te bekijken. Ik denk dat je wel begrijpt wat ik bedoel.
Unfortunately is is often overlooked in the competition because it's not as much fun to watch as MANOS or PLAN NINE FROM OUTER SPACE but honest, believe me, you won't fail to be disappointed if you watch this. From an alien presence which is, unapologetically, a red flashlight beam sliding across the wall, to the end of the entire world told from the point of view of a single remote cabin in the Canadian woods, to the SPACE ODDESSEY-influenced ending involving a non-sequiter image of naked children frolicking in a meadow, this movie will rock your world. And possibly, tip it over.<br /><br />Plus there is the amazing disregard of normal attention spans - this plays like an editor's worst nightmare. You can learn a lot about movie-making from watching this movie closely. I think you know what I mean.