Om te beginnen ben ik dol op deze film. Ik weet zeker dat ik hem nog minstens tien keer zal zien voordat ik doodga. Absoluut een tien-plus.<br />Maar ik vertel dit om een andere reden. Natuurlijk, je ziet de filosofie in het gesprek. Het is heel interessant. Maar wat volgens mij veel kijkers ontbreekt, zijn de sterke karakters van Wallace en Andre. Ze laten hun karakters heel duidelijk in de film zien. Ik hou ook van de spanning die tussen hen ontstaat. André heeft een paar keer subtiel kritiek op Wally in de film (let op wat André zegt over mensen die uit gewoonte hun gezicht volstoppen terwijl Wallace zit te eten; zie ook dat we André zelf bijna nooit zien eten). Wally is scherpzinnig genoeg om hen te betrappen. Deze film was zo'n doorslaand succes dat het bijna niet te geloven was. Ik geloof dat ik dat gesprek al eerder heb gevoerd. De dynamiek tussen Wallace en Andre heeft al eerder bestaan tussen mij en vrienden met wie ik ruzie heb gehad. Als je Andre trouwens een beetje pretentieus vindt, wat veel mensen zullen doen, hoef je niet per se te geloven dat dat niet opzettelijk was. Wally zelf vindt zijn vriend een beetje pretentieus. En ik denk dat veel mensen zullen geloven dat de regisseur partij kiest voor Andre, alleen omdat hij het meest praat. Sommige mensen zullen Andre's ideeën geloven en denken dat Wally een slappeling is. Wees er niet te zeker van dat Wally zijn leven in de hand heeft. Geloof niet dat hij alles begrijpt wat er om hem heen gebeurt. Herinner je je die regel in de Autumn Sonata die hem aan het huilen maakte? En merk ook op dat Wally zelf ook een beetje jokt. In zijn openingsmonoloog klaagt hij hoe zwaar zijn leven wordt. Vroeger dacht hij alleen maar aan kunst, maar nu denkt hij alleen nog maar aan geld.<br />Zie je, deze film is gevuld, gewoon volgepropt, met lagen. Wie had ooit kunnen denken dat de meest gelaagde film ooit een film is over twee mensen die aan tafel gaan zitten en praten!
First off, I love this film. I'm sure I will see it a dozen or more times before I die. Definitely a 10/10.<br /><br />But I comment for a different reason. Sure, you see the philosophy in the conversation. It is very interesting. What I think a lot of viewers are missing, though, is the strong characterizations of Wallace and Andre. They very clearly reveal their characters throughout the movie. I also love the tension that arises between them. Andre subtly criticizes Wally several times in the film (note what Andre says about people who stuff their face out of habit while Wallace is eating; also notice that we hardly ever see Andre himself eat). Wally is perceptive enough to catch them. This movie hit so close to home it was unbelievable. I think I've had that conversation before. The dynamics between Wallace and Andre have existed before between myself and friends with whom I have argued. If you find Andre a little pretentious, by the way, which many people will, don't necessarily believe that that wasn't deliberate. Wally himself finds his friend somewhat pretentious. And I think many people will be fooled into believing that the director sides with Andre just because he speaks the most. Some people will just buy into Andre's ideas and believe Wally is a poor sap. Don't be too sure that Wally has his life in any order. Don't believe he understands all that happens around him. Remember the line in Autumn Sonata that made him weep. Also, notice that Wally is fibbing a bit himself. In his opening monologue, he complains how hard his life is getting. All he used to think about was art, but now the only thing he thinks about is money.<br /><br />See, this film is filled, just stuffed, with layers. Who would ever think that the most multi-layered film ever is a film about two people who sit down to dinner and talk!