Star Trek Voyager werd geacht baanbrekend te zijn, een nieuwe uitdaging, een klap in het gezicht van wat we hadden gekend. Tenminste, zo verkochten ze het aan ons. De _U.S.S. Voyager_ zou stranden in een afgelegen sector van de ruimte die de mensheid onbekend was, waar ze werkelijk het onzichtbare verkenden, op zoek naar een weg terug. Jammer dat ze (producers, schrijvers) meteen na aflevering 1 de boot afhielden. Wat we kregen was meer van hetzelfde, vermoeide buitenaardse wezens van de week met een algemene bobbel op hun voorhoofd die perfect Engels sprak, en massa's ruimtelijke afwijkingen en genoeg technisch jargon om de Red Spot van Jupiter te vullen. Het was de bedoeling dat we de eerste vrouwelijke hoofdrol zouden krijgen, een vrouwelijke kapitein, wat een geweldig idee was, maar we kregen die irritante dwerg van een vrouw, met een irritante stem en een schizofrene persoonlijkheid. We kregen een stijve imitatie van Leonard Nimoy, en een stel nutteloze, onsympathieke, saaie en irritante personages als bemanning. Bovendien leek het schip altijd een belachelijke koffielepel. Niet allemaal was natuurlijk afschuwelijk... natuurlijk, Robert Picardo als de Holografische Doctor, de Speciale Effecten, Jerry Goldsmiths Hoofdthema, en de Borg samen met de sexy Zeven van Negen maakten deze show waarneembaar, en soms zelfs plezierig. Jammer, want voor een show die alle conventies door het raam moest gooien, was het beslist de meest conventionele van allemaal.
Star Trek Voyager was supposed to be groundbreaking, a fresh challenge, a slap in the face of what we had known. At least that's the way they sold it to us. The U.S.S. Voyager would be stranded in a remote sector of space unknown to mankind, truly exploring the unseen while looking for a way back. Too bad they(producers, writers) chickened out right from episode 1. What we got was more of the same, tired aliens of the week with a generic bump on their foreheads that spoke English perfectly, and loads of spatial anomalies and enough technobabble to fill Jupiter's Red Spot. We were supposed to have the first female lead, a female captain which was a wonderful idea, but we got that annoying midget of a woman, with a grating voice-pitch and schizophrenic personality. We got a stiff imitation of Leonard Nimoy, and a bunch of useless, unlikeable, bland and annoying characters as a crew. Plus, the ship always seemed a ridiculous coffee spoon. Not all was horrid, of course...naturally, Robert Picardo as the Holographic Doctor, the Special Effects, Jerry Goldsmith's Main Theme, and the Borg along with the sexy Seven of Nine did make this show watchable, and at times, even enjoyable. But it's sad, because, for a show that was supposed to throw all conventions through the window, it surely was the most conventional of them all.