Ik had bij het zien van deze film, en de alternatieve versie van Soderbergh, nooit gedacht dat de dochter nooit had bestaan. Keane toont van tijd tot tijd genoeg menselijkheid en normaliteit om me het idee te geven dat hij niet schizofreen is en alleen tijdelijk uit zijn evenwicht is gebracht door het verlies van zijn dochtertje, wat, gezien zijn eigen verantwoordelijkheid, velen tot waanzin zou drijven.<br />Ik heb de indruk dat Keane, door de tragedie met het dochtertje van de buren en op de plaats delict opnieuw te spelen, de eerste stap naar herstel zet. Als hij ziet dat Kira in orde is, zal het beeld in Keanes hoofd, of in elk geval een deel van het beeld, van zijn eigen verdwijnende dochter verdwijnen en kan het genezingsproces beginnen. Wat er daarna gebeurt is een andere zaak, en ik wil er niet al te rooskleurig over doen. Misschien heeft Keane niet de noodzakelijke kracht van het karakter, en dat kan hem in de eerste plaats in de problemen hebben gebracht. Maar dat is wat deze film tot literatuur maakt, dat de hoofdpersoon tijdens een beproeving in de smeltkroes een grote verandering ondergaat. Aan het eind is hij niet helemaal dezelfde man als aan het begin.<br />Dit is een prachtige film, zorgvuldig genoeg in elkaar gezet om zelfs zonder zware actie en geweld belangstelling en spanning te behouden, en absoluut vol menselijkheid.<br />Overigens vond ik de ingeleverde versie beter dan Soderberghs variant, en ik hoop dat de lezers van deze commentaren me deze ketterij willen vergeven.
I never thought while watching this film, and the alternate version by Soderbergh, that the daughter never existed. Keane shows enough humanity and normality from time to time to make me think he doesn't have schizophrenia and has just been temporarily unhinged by the loss of his little girl, which, considering his own responsibility, would drive many off the edge.<br /><br />It seems to me that by re-enacting the tragedy, with the neighbor's little girl and at the scene, Keane makes the first step toward recovery. Seeing that Kira is okay will replace the image in Keane's mind, or at least partially replace the image, of his own daughter disappearing, and allow the healing process to begin. What happens next is another matter, and I don't want to get too rosy about it. Perhaps Keane doesn't have the necessary strength of character, which may be what got him in trouble in the first place. But this is what turns this film into literature, that the protagonist undergoes a great change during a crucible experience. He's not quite the same guy at the end that he was at the beginning.<br /><br />This is a wonderful movie, crafted carefully enough to maintain interest and suspense even without heavy action and violence, and absolutely filled with humanity.<br /><br />Incidentally, I thought the submitted version was better than Soderbergh's variation, and I hope readers of these comments will forgive me for this heresy.