Fredric March en Janet Gaynor spelen samen in de eerste Technicolour-film van de jaren dertig. Het is een van de beste uit die tijd en werd terecht genomineerd voor een hele rits Academy Awards.<br />Gaynor speelt Esther Blodgett, een dromer uit een klein stadje, die naar Hollywood komt dankzij de hulp van haar sympathieke, vastberaden grootmoeder. Ze probeert in te breken in de filmindustrie en krijgt een baantje op een feestje van een bekende filmster, waar ze toevallig Norman Maine (March) ontmoet, het alcoholische matinee-idool. Ondanks zijn dronken, dwaze toestand vindt hij haar op een lieve, aantrekkelijke manier aantrekkelijk, en hij regelt een screentest voor haar. Na een naamsverandering (Hallo, Vicki Lester), make-over- en acteerlessen, speelt ze al snel de hoofdrol in Maines nieuwste film, die enorme publieke en kritische lof oogst. Het is onvermijdelijk dat in die films Esther en Norman verliefd worden en trouwen. Maar als Norman een groot persoonlijk geluk begint te bereiken, loopt zijn carrière in het honderd, en zelfs Esther/Vicki is niet bij machte zijn aftakeling te stoppen.<br />March is geweldig in een uitdagende rol. Hij verwerkt Normans aftakeling briljant; March was altijd al geweldig in het accuraat weergeven van de emotionele toestand van een personage. Het is een van de beste beschrijvingen van een alcoholist die ik ooit heb gezien, omdat March zich concentreert op de pijn, de wrok die hem ertoe brengt te drinken, in plaats van alleen de nare nasleep die een zuippartij op zijn pad achterlaat. Hij maakt van Norman meer dan een oppervlakkige Hollywood-ster <0xE2><0x80><0x93> hij maakt hem ECHT. Er wordt geen methode op zijn werk toegepast, het is gewoon een verdomd goede karakterisering. March kon zowel komedie spelen als drama, dus Norman is in Marchs handen geen eendimensionale, tragische ster. In plaats daarvan is hij een multidimensionaal, charismatisch, beminnelijk maar uiteindelijk gebrekkig individu dat verstrikt is in de op geld beluste reus die Hollywood is.<br />Je wordt herinnerd aan John Barrymore in het personage van Norman Maine. Barrymore was ook een belangrijke acteur, maar zijn carrière ging in de jaren dertig sterk achteruit vanwege zijn alcoholisme. Het was voor Hollwyood geen geheim wat hij was. March, een goede acteur, zou dit uit zijn rol hebben afgeleid.<br />Ganyor, de winnaar van de eerste prijs voor de beste actrice, is ook heel goed als Esther Blodgett/Vicki Lester. Haar aangeboren vriendelijkheid en karakter geven Esther een uniek karakter. Esther is niet alleen maar een wispelturig, typisch 'aardig' meisje; ze is sterk en bereid om Norman bij te staan vanwege haar geloof en haar geloof in hun liefde. Gaynor doet ook een nogal grappige imitatie van Garbo, Hepburn en West op een Hollywood-feestje, die een talent voor komedie verraadt. Toch is het bijna onmogelijk om Esther/Vicks'sterkwaliteiten' in deze film te zien. Gaynor houdt ze in elk geval verborgen, en je moet je verbeeldingskracht op de proef stellen om je voor te stellen dat Gaynor, zo'n bekwame actrice als ze was, de grote March zou kunnen spelen.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> Een aardig staaltje van trivialiteit <0xE2><0x80><0x93> ze kwam uit Australië! De eerste Technicolour ziet er goed uit, maar hij is een beetje primitief, dus je moet dat feit over het hoofd zien om de film goed te kunnen waarderen. Er zijn een paar prachtige scènes <0xE2><0x80><0x93> Marchs uitbarsting bij de uitreiking van de Oscars, de eerste ontmoeting tussen Esther en Norma, Marchs laatste scène. De film verliest een beetje aan klasse in de delen waarin March niet aanwezig is. Dat is begrijpelijk, want hij was zo'n dominante aanwezigheid en zo'n geweldige acteur. Gaynor kon in dit stadium van haar carrière misschien niet op eigen kracht een film maken, wat ironisch is, omdat haar ster in werkelijkheid in het echte leven glibberde, niet in dat van March. Hij genoot van het beste succes van zijn carrière; ze zou nog maar een paar films maken voordat ze met pensioen ging.<br />Een satire op de amusementsindustrie en ook een hartverscheurende karakterstudie van een huwelijk dat werd geteisterd door de gevolgen van alcohol en de groeiende ontevredenheid van een van de partners met het leven.
Fredric March and Janet Gaynor co-star in this early 30's Technicolour film. It is one of the best of it's era, and was justifiably nominated for a swag of Academy Awards.<br /><br />Gaynor portrays small-town dreamer Esther Blodgett, who comes to Hollywood courtesy of assistance from her sympathetic, determined grandmother. Trying to break into the movies, she gets a job waiting at an A-lister party, where she happens to meet alcoholic matinée idol Norman Maine (March). Despite his drunken, foolish state he finds her inherently appealing in a sweet, attractive manner, and arranges for her to get a screen test. After a name change (hello, Vicki Lester), make-over and acting lessons she is soon starring with Maine in his latest picture, and garners enormous public and critical praise. Inevitably, as these films go, Esther and Norman fall in love and marry. However, as Norman starts to achieve great personal happiness his career goes down the plughole, and even Esther/Vicki is powerless to stop his decline.<br /><br />March is terrific in a challenging role. He handles Norman's decline brilliantly; March was always terrific at accurately capturing a character's emotional state. It is one of the best portrayals of an alcoholic that I have seen, because March focuses on the pain, the resentment, that causes him to drink, rather than just the ugly aftermath that a binge leaves in it's path. He makes Norman more than a superficial Hollywood star- he makes him REAL. There's no Method applied to his work, it's just darn good skill at characterization. March could play comedy equally well as drama, so Norman is not a one-dimensional, tragic star in March's hands. Rather he is a multi-dimensional, charismatic, lovable yet ultimately flawed individual caught up in the money-hungry giant that is Hollywood.<br /><br />One is reminded of John Barrymore in the character of Norman Maine. Barrymore was also a big-shot whose career declined heavily in the 30's because of his alcoholism. It was no secret in Hollwyood as to what he was. March, a smart actor, would have drawn on this in his portrayal.<br /><br />Ganyor, the winner of the first Best Actress award, is also very good as Esther Blodgett/Vicki Lester. Her natural sweetness and quite nature give Esther a unique spirit. Esther is not just a wishy-washy, typically 'nice' girl- she is strong and willing to stick by Norman because of her faith and her faith in their love. Gaynor also does rather funny impersonations of Garbo, Hepburn and West at a Hollywood party that reveal a knack for comedy. Yet, it is almost impossible to see Esther/Vick's 'star' qualities in this film. Gaynor certainly keeps them under wraps, and one has to stretch the imagination to imagine that Gaynor, as capable an actress as she was, could possibly out act the great March.<br /><br />Nice supporting work from Adolphe Menjou as a Hollywood producer, and Lionel Stander is just poisonous as the vile Libby, who, while justifiably fed up with March and his chronic drinking and star tantrums, has not a sympathetic bone in his body. May Robson as the Grandma is good also, but a little tiresome after a while (I think it's more how her character was written than her acting abilities). A nice bit of trivia- she was a native Australian! The early Technicolour looks quite good, but it is slightly primitive, so one must overlook this fact to appreciate the film properly. There are some wonderful sequences here- March's outburst at the Academy Awards, Esther and Norma's first meeting, March's final scene. The film loses a bit of class in the parts March is not present. This is understandable, as he was such a dominant presence and magnificent actor. Gaynor perhaps couldn't carry a film by itself at this stage in her career, which is ironic as her star was actually sliding in real life, not March's. He was enjoying the best success of his career; she would only make a few more motion pictures before retirement from the screen.<br /><br />A satire on the entertainment industry and also a heartbreaking character study of a marriage ravaged by the effects of alcohol and one partner's growing dissatisfaction with life.