Het 'goede' overtrof het'slechte' in het eerste seizoen van 'Star Trek' in termen van afleveringenkwaliteit. Je zou zelfs kunnen stellen dat de enige echte stinker in die openingsafleveringen 'The Alternative Factor' is, die soms zo verwarrend is dat je er bijna niets van begrijpt. Het universum dreigt 'uit te gaan', en als je de verklaring van dit fenomeen een beetje zwak vindt, moet je je bij de club aansluiten. Misschien is het het drieëntwintigste-eeuwse equivalent van 'uitgaan'. Hoe dan ook, het is niet goed, en de Enterprise spoort de bron van de problemen op tot een man op een troosteloze planeet en zijn kleine ruimteschip daar op het oppervlak. De man, Lazarus, is ook niet erg behulpzaam bij het uitleggen van de dingen. Hij raaskalt maar door, soms hysterisch, over dat hij iemand moet tegenhouden en dat Kirk en de bemanning hem moeten helpen. Ongeveer een keer of zes tijdens de episode (het lijken er meer) worden we getrakteerd op een draaiend beeld dat zich concentreert op een troebele, mistige gang waar twee gestalten in een felle strijd verwikkeld zijn. Bovendien heeft Lazarus de slechte gewoonte om van een klif te vallen. McCoy behandelt hem voor een hoofdwond en hoewel hij duidelijk onevenwichtig en gevaarlijk is, laat hij hem los om door het schip te dwalen en een paar dilithiumkristallen te stelen. Als Kirk erachter komt, is hij natuurlijk een beetje van zijn stuk gebracht, en hij vraagt McCoy waar Lazarus heen is. McCoy haalt zijn schouders op en zegt: 'O, ik weet het niet, Jim. Het is een groot schip.' Kirk wordt er helemaal door van zijn stuk gebracht. Dank u, dr. McCoy. Hoe dan ook, de episode kabbelt voort, en tussen de rondtollende gangen en Lazarus die hier en daar van een rots valt, komen we eindelijk tot de kern van de zaak. Een parallel universum van antimaterie dreigt met het onze in botsing te komen en alles overal te vernietigen. Lazarus heeft een dubbelganger in het andere universum, een gek, en de enige hoop is om Lazarus en zijn krankzinnige dubbelganger tot in alle eeuwigheid in de gang in de val te laten lopen. Wat ze dan ook doen. Maar aan het eind van de episode kan het je echt niets meer schelen.
The 'good' greatly outnumbered the 'bad' in the first season of 'Star Trek,' in terms of episode quality. In fact, one could argue that the only out-and-out stinker in that opening set of shows is 'The Alternative Factor,' which is confusing to the point of being incomprehensible at times. The universe is in danger of 'winking out,' and if you find the explanation of this phenomenon a little weak, join the club. Maybe it's the 23rd century equivalent of 'freaking out.' Anyway, it's not a good thing, and the Enterprise tracks the source of the trouble to a man on a desolate planet and his small spacecraft there on the surface. The man, Lazarus, is not much help in explaining things either, babbling on and on, sometimes hysterically, about how he has to stop somebody and how Kirk and crew must help him. About a half-dozen times during the episode (seems like more) we are treated to a spinning visual effect that settles on a murky, foggy corridor of sorts where two figures are seen locked in a fierce struggle. Also, Lazarus has a bad habit of falling off cliffs. McCoy treats him for a head injury, and even though he is clearly unbalanced and dangerous, turns him loose to wander the ship and steal a couple of dilithium crystals. When Kirk finds out, naturally being a bit perturbed, he asks McCoy where Lazarus went. McCoy shrugs and says, "Oh I don't know, Jim. It's a big ship." Just totally blows Kirk off. Thank YOU, Dr. McCoy. Anyway, the episode meanders along, and between the spinning corridor scenes and Lazarus falling off a cliff here and there, we finally get to the heart of the matter. A parallel anti-matter universe threatens to collide with our own, destroying everything everywhere. Lazarus has a double in the other universe, a madman, and the only hope is to trap Lazarus and his mad double in the corridor for all eternity. Which they manage to do. But by the end of episode, you really don't care anymore.