Ik was echt bang om deze film te zien, want de remake uit 1954 is een van mijn tien favoriete films, en absoluut in alle opzichten volmaakt. Judy Garland en James Mason spelen erin, naar mijn mening twee van een handjevol werkelijk geweldige acteurs, en Garlands eigen tragedies gaven het verhaal een extra huivering en kracht. De film maakt het meest fantastische gebruik van Technicolour, intens, buitensporig en emotioneel; en het onderwerp ervan bracht George Cukor uit zijn gebruikelijke deftigheid in zijn beste richting, niet bang om voor één keer vulgair te zijn. Het is een melodrama, het is een musical en ik ben er helemaal weg van.<br />Dus je kunt je voorstellen hoe dit origineel zich aanvankelijk in alle opzichten inferieur voelde. Er waren geen muzieknummers om de lading emoties te verwerken die te intens was om onder woorden te brengen. Vergeleken met Judy's tornado leek Janet Gaynor een muis. Fredric March was een wonderbaarlijk veelzijdige acteur, vooral goed in komedies, maar James Mason, achter zijn kenmerkende minzaamheid, sadisme en krankzinnigheid, had altijd een droefheid en berustende eenzaamheid, een grote vrijgevigheid van geest die precies goed was voor Norman Maine. Het ergste van alles was dat Wellmans regie veel te discreet en afstandelijk was, waardoor het verhaal nogal kinderlijk leek.<br />En toch, toen het op gang begon te komen, bleek A STAR een heel mooie film te zijn, heel anders dan de remake. Het is evenzeer een komedie als een tragedie, en er zitten veel grappige scènes in. De film is erg verbitterd over Hollywood en de offers die nodig zijn voor roem, zoals je zou kunnen verwachten van een script dat door Dorothy Parker is geschreven, hoewel het de aandacht voor details mist die de film echt bijtend zou hebben gemaakt. Er is een ziedend cynisme dat een interessant tegenwicht biedt voor de huilerige elementen van de film, zonder ze ooit te verraden: de film opent en sluit zich als een script, en verdraagt de gekunsteldheid en manipulatie die we te zien zullen krijgen, en bespot ons omdat we bezwijken voor de kanker die hij wil blootleggen. Max (van hart tot hart) is een zeer verbitterde publiciteitsagent wiens behandeling van Norman tegen het eind werkelijk hatelijk is, maar toch, moeten we toegeven, heel grappig.<br />De film is verre van kinderlijk, maar zeer volwassen, en is de meest verstandige en gevoelige film over alcoholisme tot LAS VEGAS vertrekt. Er wordt niet geoordeeld, er zijn geen afgezaagde verklaringen. De grote tragedie is juist dit mysterie: waarom zou Norman <0xE2><0x80><0x93> zo aantrekkelijk, zo getalenteerd, zo populair <0xE2><0x80><0x93> op het hoogtepunt van zijn macht alles opgeven? Het suggereert demonen die ver buiten de grenzen van de conventionele Hollywood-verhalen liggen. Ook is er eerlijk gezegd sprake van seks, en de douchescène <0xE2><0x80><0x93> waarin March heel duidelijk naakt is <0xE2><0x80><0x93> voorbij het Hays-kantoor is een mysterie en een verrukking.<br />Een ster is een subliem melodrama, dat zich opbouwt tot een ondraaglijk tragische climax. Zelfs als je weet wat er gaat gebeuren, is het moeilijk om de tranen te weerstaan. Dit is voornamelijk te danken aan het schitterende acteerwerk. Gaynor is echt geweldig, ze wordt overtuigend volwassen van een onervaren, ambitieus meisje uit een provinciestadje, tot een geweldige actrice die hulpeloos moet toezien hoe de man van wie ze houdt uiteenvalt. March is echt hartverscheurend, een waardige partner van James Mason. Het is onverdraaglijk en oneerlijk om zijn aftakeling te zien, zijn verlies van controle. Als krachten die hij niet in de hand heeft hem ten val brengen, verliest hij misschien zijn publieke waardigheid, maar nooit ons respect. Onze wereld kan niet helemaal slecht zijn als er ruimte is voor dit meesterwerk en zijn nog betere remake. Nou ja, tot we ons Mecha Streisand herinneren.
I had real fears about watching this film because the 1954 remake is one of my ten favorite films, and absolutely perfect in every way. It stars Judy Garland and James Mason, in my opinion two of a handful of truly great actors, and Garland's own tragedies gave the story an extra frisson and force. It makes the greatest ever use of Technicolour, intense, excessive and emotional; and its subject matter shook George Cukor out of his habitual gentility into his best direction, unafraid for once to be vulgar. It is a melodrama, it is a musical and I love it to bits. <br /><br />So you can imagine how initially this original felt inferior in every way. There was no musical numbers to take the load of emotions too intense to be verbalised. Janet Gaynor seemed like a mouse compared to Judy's tornado. Fredric March was a wonderfully versatile actor, particularly good in comedy, but James Mason, behind his trademark suavity, sadism and insanity, always had a sadness and resigned loneliness, a great generosity of spirit that was just right for Norman Maine. Worst of all, Wellman's direction was far too discreet and distant, making the storyline seem rather childish.<br /><br />And yet, as it began to build momentum, A STAR revealed itself to be a very wonderful film, quite different from its remake. For a start, it's as much a comedy as a tragedy, and there are many funny lines. The film is very bitter about Hollywood, and the sacrifices necessary for fame, as one might expect from a script co-written by Dorothy Parker, although it lacks the attention to detail that would have made the film truly corrosive. There is a seething cynicism that provides an interesting counter point to the film's weepy elements, without ever betraying them: the film opens and closes as a script, laying bear the artifice and manipulation we are about to see, mocking us for succumbing to the very canker it wants to expose. There are subtle attacks on Hollywood anti-Semitism - the very ethnic Henckel becomes WASP-worthy Norman Maine. Lionel Stander ('Moidah' Max from HART TO HART) is a very bitter publicity agent whose treatment of Norman towards the end is truly hateful, yet, we must admit, very funny.<br /><br />Far from being childish, the film is very mature, and is the most sensible and sensitive film about alcoholism until LEAVING LAS VEGAS. There is no judgmentalism, no trite explanations. The great tragedy is precisely this mystery: why should Norman - so attractive, so talented, so popular - give up everything at the height of his powers. It suggest demons that are way out of the depth of conventionally pat Hollywood narratives. Also sex is quite frankly present, and they got the shower sequence - where March is quite clearly naked - past the Hays Office is a mystery and a delight.<br /><br />A STAR is a sublime melodrama, building up to an unbearable tragic pitch. Even if you know what's going to happen, it's hard to resist the tears. This is principally due to the magnificent acting. Gaynor is truly great, convincingly maturing from a callow, ambitious, small-town girl, to a great actress who must helplessly witness the dissolution of the man she loves. March is truly heartbreaking, a worthy partner to James Mason. Norman is so patently warm, amusing, loveable, loving, that it's unbearable and unfair to watch his decline, his loss of control. As forces beyond his control topple him, he may lose his public dignity, but never our respect. Our world can't be all bad if it can find room for this masterpiece and its even better remake. Well, until we remember Mecha Streisand that is.