Ik heb hem net voor de derde of vierde keer gezien, en voor het eerst met mijn vrouw, op Universal HD vandaag. Taylor Hackford doet het fenomenaal in deze film. Chuck Berry, een van de meest gecompliceerde en tegenstrijdige figuren in de geschiedenis van rock- en popmuziek, is een rijk gebied, en Hackford is erin geslaagd Berry te vangen in al zijn vele vermommingen <0xE2><0x80><0x93> charmant, professioneel, intelligent, bedachtzaam, bitter, nukkig, onprofessioneel, moeilijk en strijdlustig. Wat deze film echt tot een superieure documentaire maakt, is dat Hackford weigert Berry te veroordelen omdat hij de man en zijn gedrag in verschillende situaties en vanuit verschillende bronnen alleen maar wil documenteren. Er wordt in deze film echt niet met bijlen geramd en er wordt niet gewit <0xE2><0x80><0x93> alles is wat het is, of het nu Berry is in een ontroerende scène met zijn vader en moeder of Berry in een nukkige repetitie met Keith Richards, wanneer Berry zijn zin niet krijgt.<br />Hackfords andere grote prestatie in deze film is de uitstekende opname van Berry's 60th Anniversary Concert, de belangrijkste reden voor het hele project en de betrokkenheid van andere pop- en rocksterren, in het Fox Theatre van St. Louis. Gecoacht door Keith Richards, Johnnie Johnson (Berry's pianist en vergeten vroege invloed), Steve Jordan, Bobby Keys, Robert Cray en Joey Spaminato, voert Berry een show op die waarschijnlijk zijn beste show in dertig jaar is. Berry's opwinding, de opwinding van het publiek en Berry's energie en showmanschap op een manier waarop diegenen onder ons die te jong zijn om Berry te hebben gezien of gehoord, kunnen beginnen te begrijpen waarom hij zo'n belangrijke invloed heeft op de pop- en rockmuziek.<br />De film zit vol onderhoudende pareltjes. Hackfords interviews met Keith Richards zijn fascinerend. Richards' opmerkingen zijn alleen maar inzichtelijk over Berry, de invloed van Berry's muziek en de invloed van de songs van Johnson van Berry; ze zijn ook fascinerend om alleen maar naar Richards zelf te kijken en te luisteren <0xE2><0x80><0x93> deels mystiek, deels filosoof, deels dronken. Ook bijzonder interessant is een gesprek van drie kanten tussen Berry, Little Richard en Bo Diddly, die tot in detail vertellen over hun vroege carrières, muziek, zakenleven, en hoe het racisme hun carrières negatief beïnvloedde en hun erkenning als de eerste leverancier van rock-'n-roll.<br />Ik vind deze film interessant, of je nu van tevoren al geïnteresseerd bent in Berry of niet. Het is een uitstekende documentaire die elke regisseur zou kunnen maken en je moet deze film zien als de gelegenheid zich voordoet.
I just happened to catch this for the third or fourth time, and first time with my wife, on Universal HD today. Taylor Hackford does a phenomenal job in this movie. Chuck Berry, one of the most complicated and conflicted figures in the history of rock and pop music is rich territory and Hackford managed to catch Berry in all of his many guises - charming, professional, intelligent, thoughtful, bitter, petulant, unprofessional, difficult, and combative. What really marks this movie as a superior documentary is Hackford refusal to judge Berry to focus on just documenting the man and his behavior in a variety of situations and from a variety of sources. There really is no ax-grinding going on in this movie and there is no whitewashing - everything is what it is whether it's Berry in a touching scene with his mother and father or it's Berry in a petulant rehearsal stare-down with Keith Richards when Berry isn't getting his way.<br /><br />Hackford's other great achievement in this movie is the excellent recording of Berry's 60th Anniversary Concert, the predominate reason for the whole project and the involvement of other pop/rock music notables, at St. Louis' Fox Theatre. Backed by Keith Richards, Johnnie Johnson (Berry's pianist and forgotten early influence), Steve Jordan, Bobby Keys, Robert Cray, and Joey Spaminato, Berry performs what is probably his best show in 30 years. Hackford catches the performer's excitement, the crowd's excitement, and Berry's energy and showmanship in a way those of us too young to have seen or heard Berry can begin to understand why he serves a such a seminal influence in pop and rock music.<br /><br />The movie is full of entertaining nuggets. Hackford's interviews with Keith Richards are fascinating. Richards' comments are just insightful about Berry, the influence of Berry's music, and the influence of Johnson of Berry's songs; they're also fascinating in just watching and listening to Richards himself - part mystic, part philosopher, part drunk. Also particularly interesting is a three-way conversation between Berry, Little Richard, and Bo Diddly who go into great detail about their early careers, music, business, and how racism negatively affected their careers and their recognition as the earliest purveyors of rock and roll.<br /><br />I think this movie is interesting regardless of whether your actually interested in Berry beforehand or not. It is as fine a documentary that any director could produce and you should watch this movie whenever the chance presents itself.