Ik heb me door de fantastische dvd-box van Harold Lloyd heen geworsteld, en ik moet zeggen dat zijn geluid fantastisch is en dat ik er helemaal weg van ben. Tot de komst van de dvd was het enige geluid dat ik van Lloyd had gehoord 'The Milky Way', en dat was verrassend leuk. Ik ging er dus van uit dat Lloyd de overgang van geluid naar geluid redelijk goed had gemaakt en dat hij graag meer van de geluidseffecten wilde zien.<br />Helaas is 'Movie Crazy' een bijzonder teleurstellende film, waarschijnlijk omdat hij is opgehemeld als Lloyds beste geluidsfilm. Lloyd lijkt in dezelfde val te lopen als Buster Keaton <0xE2><0x80><0x93> de hoofdrolspeler is een sukkel geworden. Een van de grootste genoegens van de Lloyd-stilte is om te zien hoe zijn personage een slimmigheidje bedenkt om uit de nesten te komen <0xE2><0x80><0x93> denk aan een ritje met een ambulance naar zijn werk in 'Safety Last' of het bijeendrijven van een bende boeven om te komen bidden in 'For Heaven's Sake' <0xE2><0x80><0x93> maar deze Harold, deze hoorbare Harold, is een meedogenloze kluns. Het is nauwelijks aannemelijk dat hij geen onderscheid kon maken tussen Mary in haar burgerkleding en op de set met make-up op; het kind moet een bril hebben... o.<br />Misschien komt het doordat het personage zich voortbeweegt met de snelheid van het geluid in plaats van met de lichtelijk fantastische ondermaatse ruk van stilte; misschien is het dat.' Omdat deze Harold eerder een stotterende, struikelende, onzekere trut is dan de zelfverzekerde, intelligente jongen van vroeger; misschien omdat Lloyds ideeën opraakten; maar dit is verre van zijn beste geluidsfilm, laat staan dat het zijn beste film van allemaal is. Dit was de laatste film met zijn karakteristieke jong-op-weg-naar-de-successen-personage, al was die op dat moment al vertrokken, en Lloyd zelf was nog geen jeugdige 38. Het ging een beetje beter toen Lloyd een ander soort rol ging spelen in een ander soort film, in 'Cat's Paw' en 'Milky Way', maar het was te laat voor een grootscheepse comeback van zijn sterrendom.<br />Het ergerlijke aan 'Movie Crazy' Een goed voorbeeld is de scène aan het begin van de film waarin Harold voor het eerst O'Briens strohoed kapotslaat. Het gaat gewoon te langzaam en de dialoog is overbodig. Hetzelfde geldt voor de scène waarin Harold O'Briens kantoor vernielt <0xE2><0x80><0x93> een scène die sterk doet denken aan een scène uit Keatons 'The Cameraman' uit 1928.<br />Blijkbaar was de oorspronkelijke Amerikaanse release van deze film maar 84 minuten. De gerestaureerde dvd-versie is 98 minuten, en ik kan het niet...' Onwillekeurig dacht ik dat het heel wat zou helpen als er een kwartier uit werd gehaald. Het is heel goed mogelijk dat de film in het verleden zo'n grootse loftuiting heeft gekregen omdat de mensen tot nu toe alleen de korte versie hebben gezien. Lloyd stond erom bekend dat hij zijn films voorzag van een perfecte preview, en als hij in 1932 had besloten dat er 84 minuten uit moesten, dan had hij dat ook voor de dvd moeten doen.<br />Ik zou graag de korte versie willen zien en 'Movie Crazy' een tweede kans willen geven. Deze lange versie is veel te snel afgelopen, en ik kan niet geloven dat Harold Lloyd het publiek deze versie wilde laten zien.
I've been working my way through the wonderful DVD box set of Harold Lloyd, and I have to say that his silents are superb and I love them to bits. Until the advent of DVD, the only sound Lloyd I'd seen was 'The Milky Way', which was surprisingly enjoyable. So I figured that Lloyd had made the silent-to-sound transition reasonably well, and was eager to see more of the sound features.<br /><br />Alas, 'Movie Crazy' is a particular disappointment, probably because it's been hyped as Lloyd's best sound film. Lloyd seems to fall into the same trap that Buster Keaton succumbed to - the lead character has become a dimwit. One of the greatest joys of the Lloyd silents is seeing his character think up some nimble bit of wit to get out of a jam - think hitching an ambulance ride to work in 'Safety Last' or rounding up a gang of crooks to come to prayers in 'For Heaven's Sake' - but this Harold, this audible Harold, is an unrelenting klutz. It's hardly plausible that he couldn't distinguish between Mary in her civilian clothes and in make-up on set; the kid must need glasses... oh.<br /><br />Maybe it's because the character is moving at the speed of sound, rather than having the slightly fantastic under-cranked zip of silence; maybe it's because this Harold is a stuttering, stumbling, unsure boob rather than the confident, intelligent boy of yesteryear; maybe it's just because Lloyd was running out of ideas; but this is far from his best sound film, let alone being his best film of all. This was the last film with his characteristic young-go-getter persona, although by this time all the go had already got up and gone, and Lloyd himself was a less than youthful 38. Things improved a bit once Lloyd started playing a different kind of role in a different kind of film, in 'Cat's Paw' and 'Milky Way' but it was too late for a full-scale revival of his stardom.<br /><br />The annoying thing about 'Movie Crazy' is that you can see how the gag sequences could have been shot in a silent film, and would have been much funnier if performed with a bit more pace and without the awkward dialogue. A prime example is the scene towards the start of the film where Harold first smashes up O'Brien's straw boater. It's just too slow and the dialogue is unnecessary. Ditto for the later scene of Harold destroying O'Brien's office - a scene which is very reminiscent of one in Keaton's 'The Cameraman' of 1928.<br /><br />Apparently the original US release of this film was only 84 mins. The restored DVD version is 98 mins, and I can't help thinking that knocking a quarter of an hour out of it could help a great deal. It may well be that the reason the film has received such exalted praise in the past is because people have hitherto only seen the shorter edit. Lloyd was noted for previewing his films to bring them to perfection, and if he decreed that it should have been trimmed to 84 mins in 1932, it should have been kept that way on DVD.<br /><br />I'd be keen to see the short version and give 'Movie Crazy' a second chance. This long version wears out its welcome far too quickly, and I can't believe that this cut is what Harold Lloyd wanted audiences to see.