Dit is op wel honderd manieren verknald. Het gaat niet om statistische fouten <0xE2><0x80><0x93> alle biopics spelen om dramatische redenen met de waarheid, maar het verhaal hier is onbeholpen. Het verhaal begint en eindigt nergens, en geeft geen van de gebeurtenissen een betekenis. Er is geen gevoel voor drama, geen spanning die wordt opgebouwd, geen interessante personages, niets dan Diana Ross die onhandig op de set rondscharrelt en een kleine persoonlijkheid uitstraalt. Hoe kun je een Harlem-hoer uit 1920 herscheppen die er net zo interessant uitziet als een Motel 6?<br />En het zingen <0xE2><0x80><0x93> er is geen twijfel over mogelijk dat Diana Ross een stem heeft, maar ze vertoont geen enkel verband met het materiaal. Niemand zou Billie kunnen imiteren, maar je zou hopen op een interessante interpretatie om de imitatie te helpen bewerkstelligen. Maar Ross zingt de liedjes, met weinig gevoel of stijl.<br />De meeste andere personages zijn van karton, en Richard Pryor speelt de vreemdste rol van zijn leven: een timide, komische pianist.<br />Voor niemand, behalve keiharde Diana Ross-fans, en voor Billie Holiday-liefhebbers en filmfans een ware marteling.
This is botched in a hundred ways. Factual errors aren't the point - all biopics play with the truth for dramatic reasons, but the story here is inept. The story starts and ends nowhere, investing none of the events with significance. There's no sense of drama, no building of tension, no interesting characters, nothing but Diana Ross bumbling around the sets looking awkward and projecting little personality. How does one re-create a 1920's Harlem whorehouse and manage to make it look as interesting as a Motel 6?<br /><br />And the singing - there's no doubt Diana Ross has a voice, but she doesn't display the slightest connection with the material. No one could imitate Billie, but one would hope for some kind of interesting interpretation to help pull off the impersonation. But Ross phones in the tunes, with little feeling or style.<br /><br />Most of the other characters are cardboard, with Richard Pryor doing the weirdest role of his life as a timid, comical piano player.<br /><br />Absolutely unwatchable for anyone but die-hard Diana Ross fans, and for Billie Holiday lovers and movie buffs, sheer torture.