De 'Zoon van Dracula' slaagt in vele opzichten, zonder dat het grappig bedoeld is, dankzij zijn absoluut serieuze benadering van het materiaal. In tegenstelling tot andere universele gruwelen uit die periode, met hun niet-grappige komedie-reddingsacties (tobbende, uit hun ogen rollende politie-inspecteurs, burgemeesters enz.), negeert regisseur Siodmak dergelijke sch-tick wijselijk en beschaduwt hij het tragische einde van het verhaal met een steeds drukkender gevoel van doem. Met andere woorden: eenheid van stemming.<br />Ieder aspect van de productie is er dan ook op gericht om deze doem over te brengen, van George Robinsons uiterst expressieve, schimmige fotografie tot Vera Wests (in Hollywoods slechtst gewaardeerde ontwerper) kostuumontwerp.<br />De casting is uitstekend. Het is terecht dat Lon Chaney jr. De rol van de graaf is niet bepaald een gemakkelijke, en het is zeker waar dat zijn accent en zijn hele manier van doen in het Midden-Westen niet in de verste verte aristocratisch zijn. Toch ademt zijn mannelijkheid dreiging, en in een scène waarin hij een personage in de val lokt in een kelder, roept hij oprechte angst op. Alles bij elkaar komt hij over, en nog meer als je bedenkt wat een ramp iemand als John Carradine in die rol zou zijn geweest.<br />Robert Paige is uitmuntend <0xE2><0x80><0x93> zijn steeds maniakaler wanhoop in de rol van de aanbidder 'Frank' maakt het verhaal geloofwaardiger. In veel opzichten is het zijn film. Evelyn Ankers is, zoals altijd, een lust voor het oog, en hoewel ze hier weinig te doen heeft, doet ze het innemend.<br />Wat ons bij de hoofdpersoon brengt, Kay Caldwell (Louise Allbritton) de melancholieke dochter van een aristocratische familie en de eigenares van het griezelige plantagehuis 'Dark Oaks'. Dit is een sappige opdracht, en juffrouw Allbritton gaat er helemaal in op.<br />Vanaf het moment dat ze op de veranda arriveert, een opvallende brunette gekleed in een golvende, peignoirachtige japon, schetst ze haar in letterlijke betovering gevangen karakter door het publiek een in betovering gevangen afstandelijke karakterschets te bieden. Ze kan haar bovenaardse blik niet weerstaan, terwijl ze buiten het kader gladjes haar telepathische zekerheid verwoordt, juffrouw Ankers op een griezelige manier berispt vanwege haar spot over buitenzintuiglijke waarneming, en later haar scherpte over de plaatselijke roddels: 'Wat weten zij nou van die occulte zaken? Blinde idioten!' In beeld is ze onvergetelijk, geholpen door de buitenissige kostuums van Vera West (zelfs de dagkleding van juffrouw Allbritton is mysterieus <0xE2><0x80><0x93> getuige haar geschulpte zwarte ceintuur met zwarte onderjurk, in de leesreeks van het testament) en een zwarte pruik, die haar verbindt met een andere zwarte antiheldin uit datzelfde jaar <0xE2><0x80><0x93> Jean Brooks in Lewtons 'Het zevende slachtoffer'. Om deze karakteriseringen kracht bij te zetten en te verhullen dat het hier gaat om een nogal schamele budgettaire uitgave van Universal, vult regisseur Sidiomak het scherm met interessante beelden: de onvergetelijke tocht van juffrouw Allbritton door de nachtelijke bayou om de zigeunerin te bezoeken, de daaropvolgende dood van de zigeunerin door een vleermuisaanval, Chaney die door het mistige moeras glijdt, en verontrustende, schimmige close-ups van een ontredderde meneer Paige die door de tralies van een gevangenis spreekt.<br />Fotograaf Robinson is de hele tijd bij hem, en hij stelt zijn foto's samen en belicht ze tot een constant interessant effect (zie de voortreffelijke inleiding tot 'Dark Oaks'). (met de camera die's nachts door een krakend hek zwenkt, terwijl het hele beeld bedekt is met de gewelddadige kronkeling van braamstruiken en klimplanten) door zijn opnamen aan te vullen met interessante voorwerpen links of rechts <0xE2><0x80><0x93> waarmee hij diepte en textuur aan zijn visuele tableaus toevoegt.<br />Het einde met meneer Paige die zijn vroegere liefde, juffrouw Allbritton, letterlijk begraven vindt in het puin van haar kinderjaren op haar eigen zolder, waar hij, nadat hij zijn ring aan haar vinger heeft geschoven, haar in brand steekt, biedt een passende finale. Een finale van getekende en diepgewortelde tragedie, als een duister romantisch muziekstuk aanzwelt, trekt de camera de lege, wanhopige blik van meneer Paige, zijn lege ogen verlicht door de schaduwen van de vlammen.<br />'Zoon van Dracula' is een diepe, romantische, donkere droom van een film.
"Son of Dracula" succeeds on many counts, (no pun intended) by virtue of its absolutely serious approach towards its material. Unlike other Universal horrors of this period, with their unfunny comedy relief antics, (bumbling, pop eyed police inspectors, burgomasters etc.) director Siodmak wisely eschews such sch-tick, and foreshadows the tragic ending of the story, with an increasingly oppressive sense of doom. In other words, unity of mood.<br /><br />Indeed every aspect of the production is put at the service of conveying this doom, from George Robinson's highly expressionistic, shadowy photography to Vera West's (Hollywood's most under-appreciated designer) costume design.<br /><br />The casting is excellent. It has been rightly observed that Lon Chaney Jr. is not an entirely comfortable choice for the Count, and it is certainly true that his Midwestern dialect and general deportment is not even remotely aristocratic. Still, his virility breathes menace, and in a scene where he traps a character in a basement, he evokes genuine dread. All told, he passes muster, and even more so, when you think of what a hokey disaster someone like John Carradine would have been in the part.<br /><br />Robert Paige is superb--his increasingly manic desperation in the role of the suitor "Frank" goes a long way in lending the yarn credibility. In many ways it's his film. Evelyn Ankers is as always, very easy on the eyes, and though she is given little to do here, she does it fetchingly.<br /><br />Which brings us the the protagonist, Kay Caldwell, (Louise Allbritton) the melancholic daughter of an aristocratic line, and the proprietress of its creepy plantation mansion--"Dark Oaks." This is a juicy assignment, and Miss Allbritton runs with it to the full.<br /><br />From the moment she arrives on the veranda, a striking brunette clad in a billowing, peignoir like gown, she delineates her literally spell-bound character by offering the audience a spell bindingly detached characterization.<br /><br />Who can resist her otherworldly gaze, as, staring outside of the frame, she smoothly articulates her certainty in telepathy, eerily chiding Miss Ankers for scoffing at ESP, and later her asperity at local gossip: "What can they know of these occult matters?-blind fools!" Visually, she is unforgettable, aided by Vera West's outré costumes, (even Miss Allbritton's day wear is mysterious--as witness her scalloped black waistband peplum ensemble with black under-dress, in the will reading sequence) and a black wig, which connects her with another black wigged anti-heroine from that same year--Jean Brooks in Lewton's "The Seventh Victim." <br /><br />To abet these characterizations, and to conceal what seems to be a somewhat paltry budgetary outlay by Universal, director Sidiomak fills the screen with interesting visuals--Miss Allbritton's unforgettable trek through the nocturnal bayou to visit the gypsy, the gypsy's ensuing death in a bat attack, Chaney gliding across the misty swamp, and unsettling, shadowy close-ups of an unhinged Mr. Paige speaking through the bars of a prison.<br /><br />Photographer Robinson is with him all the way, and composes and lights his shots to consistently interesting effect, (note the superb introduction to "Dark Oaks," with the camera panning through a creaking gate at night, whilst the whole frame is overlaid with the violent twist of brambles and vines) by foregrounding his shots with interesting objects on right or left--thereby lending depth and texture to his visual tableaux.<br /><br />The ending with Mr. Paige finding his former love, Miss Allbritton, literally buried within the childhood detritus of her own attic, to which, after placing his ring on her finger, he sets afire, provides a fitting finale. A finale of marked and deeply felt tragedy, as a darkly romantic musical score swells, the camera treks in on Mr. Paige's blank, despairing gaze, his empty eyes lit by the shadows of the flames.<br /><br />"Son of Dracula" is a deeply romantic dark dream of a film. Recommended.