Als je ooit arm bent geweest, is het misschien moeilijk om naar deze film te kijken. Hij portretteert de armoede in Amerika op hartverscheurend accurate wijze. Ik ben net zo arm geweest als Chris Gardner, en net als hij ben ik arm geweest te midden van heel rijke mensen in de Bay Area, terwijl ik probeerde me omhoog te werken.<br />Chris Gardner is een liefhebbende vader en een falende zakenman. Hij wordt uitgekozen voor een stage bij Dean Witter, een effectenmakelaar. De stage, die Chris een heel kleine kans biedt op een beter leven, betaalt geen salaris. Chris moet zes maanden zonder salaris leven, terwijl hij zo ongeveer alles riskeert voor die gok.<br />Chris is echt slim. Hij kan een Rubrik-kubus in een paar minuten oplossen. Maar hij is arm. Armoede probeert hem, als een octopus, naar de bodem te zuigen en hem daar te houden.<br />Zijn auto wordt weggesleept. Zijn vrouw loopt bij hem weg en laat hem achter met een zoontje van vijf. Hij wordt gearresteerd voor onbetaalde verkeersboetes. Hij wordt dakloos. Hij moet een opvanghuis voor daklozen zien te vinden.<br />Al die tijd moet hij's ochtends op zijn werk verschijnen in een pak met stropdas, en moet hij klaarstaan om een paar van de rijkste en machtigste mensen in de Bay Area te charmeren. Deze mensen beschouwen rijkdom zo als iets vanzelfsprekends dat twee van hen hem laten opdraaien voor een taxirit.<br />Na soortgelijke ervaringen te hebben meegemaakt, kromp ik tijdens deze film ineen. Mijn maag deed pijn. Ik kromp ineen. Ik huilde. Ik drukte mijn knieën tegen mijn borst.<br />De film is heel accuraat, maar pijnlijk om te zien. Ik hoop dat veel rijke mensen, die denken dat ze armoede begrijpen, het zien.<br />Deze film zal politiek controversieel zijn. Ten eerste gaat hij niet in op de rassenkwestie. Als Chris bijvoorbeeld een taxichauffeur om geld komt vragen (in werkelijkheid was het de rijke blanke man die niet betaalde), gebruikt de taxichauffeur nooit het woord 'n'. In het echte leven zou hij dat waarschijnlijk wel hebben gedaan, denk ik.<br />Is de film bang om over rassen te praten, of wil hij dat niet? Ik weet het niet, maar ik weet wel dat sommige mensen zullen protesteren omdat de film de race niet in het gezicht van de bioscoopbezoeker duwt. Ik ben niet een van die mensen. De benadering van racen in de film <0xE2><0x80><0x93> het bijna als een bijkomstigheid behandelen <0xE2><0x80><0x93> heeft bij mij goed gewerkt. Als arme blanke kan ik je vertellen dat arme blanken dezelfde obstakels tegenkomen als Chris.<br />Ten tweede: verkoopt de film de boodschap dat als je hard werkt, je zult slagen, wat er ook gebeurt, en vertelt die boodschap de waarheid over succes in Amerika? Ik denk dat de film openstaat voor interpretatie. Sommigen zullen hem zien als een aanklacht tegen de armoede in Amerika. De scène van zorgeloze rijke mensen die langs de rij rijden om in een tehuis voor daklozen te komen, is behoorlijk schokkend. Andere mensen worden boos omdat ze vinden dat de film, waarin hard werken leidt tot beloningen, in sommige gevallen te gemakkelijk is. Ik ben het daar niet mee eens, maar dat is wat je te horen krijgt.<br />Ten derde: is deze film bedoeld om zwarte mannen te straffen die hun kinderen in de steek laten? Chris is een rolmodel, juist omdat hij hemel en aarde beweegt om een goede vader voor zijn zoon te zijn. Daar zal over en weer over gediscussieerd worden.<br />De film heeft een groot filosofisch punt dat veel critici is ontgaan, zoals bijvoorbeeld Richard Schickel in TOEN.<br />Chris komt in de hele film voor. Denk maar aan de titel van de film: 'The PURSUIT of Happiness'. Chris legt de nadruk op 'pursuit'. Toen Jefferson de Onafhankelijkheidsverklaring schreef, beloofde hij de Amerikanen geen geluk, maar alleen het recht om het na te streven. Chris zegt, op een bepaald moment in de film, in een parafrase: 'Ik ben nu gelukkig. Het is een vluchtig moment.' We ervaren geluk in een oogwenk. De rest van de tijd jagen we er net als Chris achteraan.
If you've ever been poor, this movie may be hard to watch. It depicts poverty in America in gut wrenchingly accurate ways. I've been as poor as Chris Gardner, and, like him, I've been poor among very rich people in the Bay Area while trying to work my way up.<br /><br />Chris Gardner is a loving father and failing businessman. He is chosen for a competitive internship at Dean Witter, a stock brokerage. The internship, which offers Chris a very long shot at a better life, doesn't pay any salary. Chris has to live without a salary for six months while risking just about everything for that long shot gamble.<br /><br />Chris is really smart. He can solve a Rubrik's cube in minutes. But, he's poor. Poverty, like an octopus, keeps trying to suck him down to the bottom, and make him stay there.<br /><br />His car is towed. His wife walks out on him, leaving him with a five year old son. He is arrested for unpaid traffic tickets. He becomes homeless. He has to rely on a homeless shelter.<br /><br />All this while, he must appear for work in the morning in a suit and tie, and be ready to charm some of the wealthiest and most powerful people in the Bay Area. These people take wealth so much for granted that two of them stiff him for cab fare.<br /><br />Having lived through similar experiences, I cringed throughout this movie. My stomach hurt. I winced. I cried. I hugged my knees to my chest.<br /><br />The movie is very accurate, but painful to watch. I hope a lot of rich people, who think that they understand poverty, see it.<br /><br />This movie will be politically controversial. First of all, it doesn't touch the race issue with a ten foot pole. For example, when Chris appears to stiff a taxi driver for fare (it was really the rich white guy who failed to pay), the taxi driver never uses the "n" word. In real life, I think he probably would have.<br /><br />Is the movie afraid to talk about race, or does it not want to? I don't know, but I know that some will protest the movie's not shoving race in the movie goer's face. I'm not one of those people. The movie's approach to race -- treating it as almost incidental -- worked for me. As a poor white person, I can tell you that poor white people face the same obstacles Chris did.<br /><br />Second, does the movie sell the message that if you work hard, you will succeed, no matter what, and does that message tell the truth about success in America? I think that the movie is open to interpretation. Some will see it as an indictment of poverty in America. The scene of carefree rich people driving past the line to get into a homeless shelter is pretty devastating. Other people will become angry because they believe that the movie's depiction of hard work leading to rewards, in some cases, is too facile. I disagree, but that's what you'll hear.<br /><br />Third, is this movie meant to chastise black men who abandon their children? Chris is a role model exactly because he moves heaven and earth to be a good father to his son. This will be debated back and forth.<br /><br />The movie has a big philosophical statement to make, that has been lost on many reviewers, for example, Richard Schickel in TIME.<br /><br />Chris is shown running throughout the movie. Remember the title of the movie: "The PURSUIT of Happiness." Chris places emphasis on "pursuit." Jefferson, when he penned the Declaration of Independence, did not promise Americans happiness, but only the right to pursue it. Chris says, at one point in the movie, paraphrase, "I am happy right now. It is a fleeting moment." We experience happiness in eyeblinks. The rest of the time we, like Chris, are chasing after it.