David Lynch, de visionaire regisseur die onvergetelijke films maakte die de duistere kanten van het leven blootlegden, zoals _Elephant Man_ en _Blue Velvet_, en die met de _Twin Peaks_ -serie de televisie een dieper esthetisch bewustzijn en een dieper bewustzijn bij de kijkers bezorgde, ging helaas te ver toen hij _Inland Empire_ schreef en regisseerde van de slechtste film uit zijn carrière.<br />'Inland Empire' is misschien wel Lynch' meest ambitieuze project: een meanderende duik van drie uur in een nachtmerrieachtige droomwereld waarin al zijn eerdere thema's en obsessies tot uiting komen. Er zijn vrouwen die tot slaaf zijn gemaakt (Blue Velvet, Twin Peaks), vrouwen die in moeilijkheden verkeren (Mulholland Drive), bovennatuurlijke wezens in andere werelden ( _Twin Peaks, Lost Highway, Mulholland Drive_ ), dissociatieve fugues en alternatieve werkelijkheden ( _Lost Highway, Mulholland Drive_ ). Zoals te verwachten van een film van Lynch, is de bezetting eersteklas, te beginnen met Laura Dern en zelfs Jeremy Irons als filmregisseur. Maar de regie en het script geven ons niet iets van diepgang of ook maar in de verte een boeiend, onderhoudend verhaal, zodat deze Lynchiaanse nachtmerrie eindeloos, zinloos en uiteindelijk saai wordt. Elke opname van sombere, vervallen Poolse gebouwen of lege, donkere Hollywood-decors wordt eindeloos. Elke keer dat de personages pijn doen of dreigen, maakt de camera een close-up van hun gezicht, of ze gedragen zich theatraal als in de ergste Mexicaanse telenovelas. Dit is gewoon een slechte regie. Deze close-ups en lange shots, tezamen met andere filmische vuurwerkeffecten, vullen de leegte van 'Inland Empire' aan. Hoewel beide films qua plot en stijl op elkaar lijken, valt 'Inland Empire' tegen in vergelijking met 'Mulholland Drive'. Lynch verdiende de Oscar voor die briljante film, die gedenkwaardig is vanwege de karakterontwikkeling tijdens een duistere, paranormale rit, waarbij elementen die ontbreken in 'Inland Empire' worden vervangen door goedkope sensaties die poseren voor kunst en diepgang.<br />De plot is typisch Lynch, maar het is de meest gecompliceerde, langste en domste van allemaal. Lost Girl, een vrouw die tot slaaf is gemaakt in een Pools hotel/ purgeerprogramma op een paranormale tv: een comedy met bovennatuurlijke konijnmensen, scènes uit een Poolse film die nooit is voltooid omdat de hoofdrolspelers werden vermoord, en het leven van een Amerikaanse actrice die begint in de remake van de Poolse film. Nikki (Laura Dern), de actrice, begint een verhouding met haar tegenspeler en begeeft zich in een alternatieve werkelijkheid, waarin ze Sue wordt, de blanke uitschotfiguur die ze in de film speelt. Sue heeft een buitenechtelijke verhouding met Billy, een rijke man, en woont met Smithy in het huis van de filmdecors. Sue is psychisch verbonden met prostituees in slavernij die zich in de jaren veertig van de twintigste eeuw vanuit de besneeuwde straten van Polen teletransporteren naar Hollywood Boulevard. De prostituees praten over mannen, liefde en T&A en barsten plotseling zonder reden in een dans los <0xE2><0x80><0x93> ze doen een geweldig nummer met 'The Loco-Motion', dat helaas te kort is. Sues echtgenoot, Smithy, een Pool, vertrekt naar Polen om bij een circus te gaan werken. Sue gaat naar Billy toe en Billy's vrouw slaat haar. Sue wordt een hoer die op Hollywood Boulevard werkt met de dansende, ruimte-tijd-springende hoeren. Het Spook, een kwaadaardige bovennatuurlijke man die het Verloren Meisje tot slaaf heeft gemaakt in het vagevuur, doodt een vroege incarnatie van Roetje, de minnaar van het Verloren Meisje. Het Spook hypnotiseert Billy's vrouw, die de reïncarnatie is van een Poolse vrouw die door de oorspronkelijke actrice in de Poolse film met een schroevendraaier is doodgestoken. De konijnenmensen zijn ook wijze, oudere Poolse mannen en ze houden een seance met het Verloren Meisje en ze nemen Roetje mee om met het Verloren Meisje te praten. De oude mannen geven Roetje een pistool om het Spook te doden. Dat is het einde van de film en het is afgelopen. Nikki wordt gefeliciteerd door de regisseur, maar ze negeert iedereen en loopt weg van de filmdecors en blijft als Sue. Ze gaat naar het huis waar ze het pistool vindt dat Smithy van de oude mannen heeft gekregen. Ze loopt door een paar donkere gangen en komt in het Poolse vagevuur terecht waar het Spook is en als ze op hem schiet wordt zijn gezicht Sues eigen verwrongen gezicht. Het Spook sterft en alle vrouwen zijn vrij en het Verloren Meisje herenigt zich met Smithy en haar zoon. Dan is Nikki weer terug in haar huis en hebben alle vrouwen een groot feest en schudden sommige vrouwen met hun sokjes bij een Nina Simone-liedje. Ze zitten op een soort goede plek, niet in het vagevuur. Het is niet duidelijk of Nikki/Sue een verzinsel was van Lost Girl, die de echte moordenaar was en in het vagevuur zat of wat dan ook; uiteindelijk doet het er ook niet toe, want de film is leeg en mist verlossende eigenschappen.<br /><br />Het is moeilijk te begrijpen waarom sommige critici en het publiek niet beseffen dat dit een heel slechte film is, slecht geschreven en slecht gefocust. Lynch is een ware kunstenaar en heeft een paar opmerkelijke films gemaakt waarvoor hij geprezen zou moeten worden, maar helaas, 'Inland Empire' is een onsamenhangende, saaie, pretentieuze zooi vol onzin. Als je drie uur van je leven wilt verspillen aan een oppervlakkige geesteskomedie vol pseudo-transpersoonlijke psychologie en collectieve onbewuste verwijzingen, moet je dat zelf weten.
David Lynch, the visionary director who created unforgettable films revealing darker realms of life such as "Elephant Man" and "Blue Velvet" and who brought to mainstream TV a deeper aesthetic and consciousness with the "Twin Peaks" series, unfortunately went overboard with "Inland Empire" writing and directing the worst film of his career.<br /><br />"Inland Empire" is arguably Lynch's most ambitious effort: a meandering three-hour dive into a nightmarish dream world where all his previous themes and obsessions convey. There are enslaved women (Blue Velvet, Twin Peaks), women in trouble (Mulholland Drive), supernatural entities in other realms (Twin Peaks, Lost Highway, Mulholland Drive), dissociative fugues and alternative realities (Lost Highway, Mulholland Drive). As expected of a Lynch movie, the cast is top notch starting with Laura Dern and it even includes Jeremy Irons as a movie director. But the direction and the script fail to give us something of depth or a remotely compelling, entertaining story, therefore this Lynchean nightmare becomes endless, pointless, and ultimately boring. Each shot of dreary,dilapidated Polish buildings or empty and dark Hollywood sets become endless. Every time the character are hurting or menacing, the camera does a close-up distorting their faces or they behave histrionically as in the worst of the Mexican telenovelas. This is simply poor direction. These close-ups and long shots, among other cinematic pyrotechnics, are Lynch's filler to disguise the emptiness of "Inland Empire," Although both films are similar in plot and style, "Inland Empire" suffers compared to "Mulholland Drive." Lynch deserved the Oscar for that brilliant film which is memorable for its character development along a dark psychic ride, elements that are missing in "Inland Empire" replaced by a cheap thrills posing for art and profundity.<br /><br />The plot is vintage Lynch, but it is the most convoluted, longest, and silliest of them all. Lost Girl, an enslaved woman in Polish hotel/purgatory watches shows on a psychic TV: a sitcom with supernatural rabbit people, scenes from a Polish film that never got finished because the leading actors were murdered, and the life of an American actress who starts in the remake of the Polish film. Nikki (Laura Dern), the actress, begins an affair with her leading man and freaks out entering an alternative reality becoming Sue, the white trash character she is playing in the movie. Sue is having an extramarital affair with Billy, a rich man, and lives with Smithy in the house of the movie set. Sue is psychically connected to enslaved prostitutes who teletransport themselves from the snowy streets of Poland in the 1940s to present day Hollywood Boulevard. The prostitutes talk about men, love, and T&A and suddenly burst into dance for no reason - they do a killer number with "The Loco-Motion" which is unfortunately too short. Sue's husband, Smithy, who is Polish, leaves for Poland to work with a circus. Sue goes to see Billy and Billy's wife beats her. Sue becomes a whore working Hollywood Boulevard with the dance-loving, space/time-jumping whores. The Phantom, an evil supernatural man who has Lost Girl enslaved in purgatory, kills an early incarnation of Smithy who was Lost Girl's lover. The Phantom hypnotizes Billy's wife who is the reincarnation of a Polish woman who was stabbed to death with a screwdriver by the original actress in the Polish movie. The rabbit people are also wise, older Polish men and have a séance with Lost Girl and they bring Smithy to talk to Lost Girl. The old men give a gun to Smithy to kill the Phantom. Sue gets stabbed with a screwdriver on Hollywood Blvd. by Billy's wife and dies. That is the end of the movie and it is a wrap. Nikki is congratulated by the director but she ignores everybody and walks away from the movie set remaining as Sue. She goes to the house where she finds the gun Smithy was given by the old men. She goes through some dark corridors and finds herself in the Polish hotel/purgatory where the Phantom is and as she shoots him his face becomes Sue's own distorted face. The Phantom dies and all the women are free and Lost Girl reunites with Smithy and her son. Then Nikki is back in her home and all the women have a big a party and some women shake their booties to a Nina Simone song. They are in a kind of good place, not purgatory. It is not clear whether Nikki/Sue was an invention of Lost Girl who had been the real murderer and was in purgatory or whatever; in the final analysis, it does not matter because the movie is empty and lacks any redemptive qualities.<br /><br />It is hard to understand why some of the critics and audience fail to realize that this is a very bad film, poorly written and badly directed. Lynch is a true artist and has done some remarkable films for which he should be praised, alas, "Inland Empire" is a disjointed, tedious, nonsense mess filled with pretentiousness. If you want to waste three hours of your life with a superficial mind-tease filled with pseudo transpersonal psychology and collective unconscious references, see it at your own risk.