Aha, Spielbergs lievelingsthema: elke Duitser van voor 1950 was volkomen slecht en/of berekenend en diende zichzelf. Maar toch, nadat ik bijna drie uur lang met dit ene briefje op mijn hoofd was geslagen, was het me niet meer opgevallen dat het acteerwerk bestaat uit het lezen van regels en niet over het meubilair struikelen.<br />De cinematografie is, dat geef ik toe, indrukwekkend, maar het geluid is ofwel bazig ofwel cynisch manipulatief, en het emotionele crescendo aan het eind is zo overdreven dat het ronduit irritant is.<br />En ten slotte, hoewel de geschiedenis grotendeels correct is, zijn er genoeg fouten of nalatigheden om een stok in de spaken van elke claim op authenticiteit te steken. Dit is geen vermaak, en het is ook niet echt.' Het is niet accuraat genoeg om een documentaire te zijn, dus wat blijft er dan over?
Ah, Spielberg's favourite theme: every single Germans pre 1950 was utterly evil and/or calculating and self serving. Still, at least after being bludgeoned around the head with this one note message for the best part of 3 hours, I had stopped noticing that the acting consists of just reading lines and not tripping over the furniture.<br /><br />The cinematography is admittedly impressive, but the sound is either overbearing or cynically manipulative, and the emotional crecendo at the end is so overdone as to be positively irritating.<br /><br />And lastly, while the history is substantially correct, there are enough errors or omissions to shove a stick in the spokes of any claim to authenticity. This isn't entertainment, and it's not accurate enough to be documentary, so what does that leave? Sadly, propaganda.