Ik ben een liefhebber van geschiedenis, en van historische films ook, maar Ju Dou heeft een heleboel gebreken. Het grootste deel van deze film faalt in het vertellen van een verhaal, door het gebruik van zwakke personages en zwakke plotontwikkeling. De enige gebieden waar deze film de 10 verdient, die door veel recensenten wordt gegeven, zijn cinematografie, decor en kostuums. Een recensent vergeleek deze film met een Griekse tragedie, maar ik ken geen Griekse tragedies die zo slecht eindigen als deze. De enige personages die zich op een normale manier lijken te ontwikkelen, zijn de oom, Jin-shan, en zijn vrouw, Jo Dou. De aandacht die aan deze verschrikkelijke relatie werd besteed, overschaduwde het gebrek aan details aan de personages in de rest van de film.<br />Jo Dou is het enige personage met een gezonde motivatie, en haar val is de 'T' van de tragedie hier. 'Oom' wordt alleen gemotiveerd door zijn verlangen een erfgenaam te hebben. Zijn voorouderverering vestigt hier de aandacht op, en dus kan de film als religieuze kritiek worden opgevat.<br />Het personage van neef Tian-qing was buitengewoon zwak, en bloeide alleen op in een enkele daad van uitdaging aan zijn oom. Dit, in combinatie met zijn fysieke onaantrekkelijkheid, maakte de verhuizing moeilijk om naar te kijken, ondanks de kleurenthema's. Ik begrijp niet veel van de Chinese kleurensymboliek, maar dit is een pluspunt. In een van de scènes komt een klant om stof te bestellen, 15 geel (traditie) en 3 rood (geluk, vuur en energie). Er is veel meer geel dan rood. Dat is het belangrijkste punt dat de regisseur volgens mij probeert te maken.<br />Tian-qings zwakke karakter is waarschijnlijk het belangrijkste waardoor ik deze zet moeilijk vond om te zien. Op de tweede plaats komt de behandeling van de autistische zoon, Tian-bai. Als je dit ziet, krijg je het idee dat in onze maatschappij, en vooral in de Chinese maatschappij, sommige mensen vinden dat hun kinderen uit bomen zijn gevallen, en dat een kind alleen een persoonlijkheid kan ontwikkelen door met andere kinderen te spelen. 'Oom' krijgt eindelijk een kind te pakken als hij een idee van het ouderschap krijgt. Dit vestigt misschien de aandacht op het 'vuile geheimpje' dat in onze maatschappij niet aan de kaak wordt gesteld, namelijk dat het veel te maken heeft met het verwaarlozen van kinderen. De details van Tian-bais opvoeding die tot zijn moorddadige gedrag leiden, worden bijna helemaal uit het verhaal geschrapt.<br />Op dit punt gaat de film op zijn kop, de Oom gaat op zijn kop. Voor Tian-qing en Ju Dou gaat het vanaf dat moment alleen maar bergafwaarts. Ik zou mijn mening hierover kunnen herzien: er was een lijst met 'de beste downerfilms aller tijden'.
I am a lover of history, and historical films, too, but Ju Dou has a lot of faults. Most of all this movie fails in story telling, by using weak characters and weak plot development. The only areas in which this film deserves the 10, given by many reviewers, in in cinematography, setting, and costume. One reviewer compared this movie to a Greek tragedy, but I don't know of any Greek tragedies that have endings as bad as this one. The only characters that seem to develop in a normal way are the uncle, Jin-shan, and his wife, Jo Dou. The attention that was paid to this awful relationship overshadowed the lack of detail paid to the characters in the rest of the movie.<br /><br />Jo Dou is the only character with a healthy motivation, and her fall is the "T" in the tragedy here. "Uncle" is only motivated by his drive to have an heir. His ancestor-worship calls attention to this, and thus the movie can be taken as religious criticism.<br /><br />Nephew Tian-qing's character was extremely weak, and only flourished in a single act of challenging his uncle. This, coupled with his physical unattractiveness caused the move to be difficult to watch, in spite of the color themes. I don't really understand much about Chinese color symbology, but this is a plus. In one scene, a customer comes to order cloth, 15 yellow (tradition) and 3 red (luck, fire, and energy). There is a lot more yellow than red. This is the main point I think the director is trying to make.<br /><br />Tian-qing's weak character is probably the main thing that made this move hard for me to watch. Second to that is the treatment of the autistic son, Tian-bai. One gets the idea from watching this that in society, and Chinese society especially, some people feel that their children are dropped from trees, and that the only way a child can develop a personality is from encountering other children and playing with them. "Uncle" finally gets a retrieve, when he develops a notion of parenting. This calls attention, perhaps, to the "dirty little secret" not being confronted in our society about autism - that it really has a lot to do with neglecting children. The details of Tian-bai's upbringing that lead to his murderous behavior are almost entirely eliminated from the story.<br /><br />At this point the movie goes upside down, the Uncle's develops moral superiority as well as ownership of the child, and for Tian-qing and Ju Dou, everything is downhill from there. I might revise my opinion of this is there was a list of "top-ten downer movies of all time".