God weet dat Rod Serling heeft geprobeerd een komedie te schrijven voor zijn geweldige serie, maar het resultaat was bijna altijd afgezaagd en grof. Deze, hoewel vaak door de 'experts' belasterd, is werkelijk verrukkelijk (en ja... ik besef dat komedie erg subjectief is).<br />Er zijn een paar trage, zich herhalende momenten in de belangrijkste confrontatie tussen Rance en de echte Jesse (die met een inventievere aanpak had kunnen worden opgelost), maar voor de rest is het werk van Chris Nyby eersteklas. De hele eerste helft is gewoon te gek <0xE2><0x80><0x93> een prachtig geënsceneerde 'kamerkomedie' waarin we verstrikt raken in de grillige wisselwerking tussen een saaie, verwende hufter en de achter de schermen werkende mechanismen van tv-fictie. Serling heeft de slechte gewoonte om zijn revolver wild in de richting van de spiegel achter de bar te slingeren.<br />De echte valkuil van dit soort satire is de neiging om te breed te spelen. Maar Larry Blydens optreden is prachtig uitgebalanceerd en beheerst, net als dat van Robert Cornthwaite, die altijd een eersteklas rol kan spelen. Arch Johnson heeft het ook helemaal bij het rechte eind.<br />Vanaf Rance' maffe eerste optreden in de hilarische slotscène, slaagde Serling erin zijn beste komedie te produceren, terwijl hij onder de druk van zijn derde voltallige productieseizoen gebukt ging. En Fred Steiners (niet-geregistreerde) hoe-heet-het-ook-alweer-muziek voegt de laatste toets van genialiteit toe aan dit onderschatte juweel.
Lord knows Rod Serling tried to write comedy for his great series, but the results were almost always trite and heavy-handed. This one, though often maligned by the "experts", is truly delightful (and yes...I realize that comedy is very subjective). <br /><br />There are some slow, repetitious moments in the main confrontation between Rance and the real Jesse (which could have been solved with more inventive direction)....but otherwise, Chris Nyby's work is first-rate. The entire first half is just CRAZY--a beautifully staged "chamber-comedy" in which we find ourselves enmeshed in the quirky interplay between a tedious, pampered boor and the behind-the-scenes mechanics of TV make-believe. And for once, here's a running gag that actually works!--- Rance's bad habit of wildly flinging his six-shooter in the direction of the mirror mounted behind the bar. <br /><br />The real pitfall of this brand of satire is the tendency to play too broadly..but Larry Blyden's performance is beautifully balanced and controlled, as is that of Robert Cornthwaite, who could always be counted on for a first-rate job. Arch Johnson is also dead-on.<br /><br />From Rance's nutty first entrance to the hilarious concluding plot twist, Serling managed to crank out his best comedy while buried under the stress of his third full season of production. And Fred Steiner's (uncredited) "hoe-down" music adds the final touch of brilliance to this underrated gem.