Mijn herinneringen aan het zien van The Cars That Ate Paris waren duister. De afgrijselijke videoband met de pan- en scanbeelden waar we allemaal mee zijn opgegroeid, leek een opeenvolging van bedompte en naargeestige nachtelijke taferelen, en dan ook nog slecht geregisseerde nachtelijke taferelen. Maar nu de film volledig is gerestaureerd op dvd, kunnen de kijkers dit meesterwerk van het macabere echt waarderen. Gevuld met zonnige, briljante opnamen van een prachtige Australische stad en aangespoord door Peter Weirs schitterende scenario, is dit een klassieker voor buitenstaanders over een bizarre vrachtcultus midden in een verder 'beschaafd' land. Te midden van een stoet van voortreffelijke optredens valt John Meillon op als de burgemeester van de stad, en als verkeersslachtoffer Arthur Waldo, terwijl Terry Camilleri (het laatst gezien in, God verhoede, Gigli) moeiteloos de geest van Dudley Moore's in the dumps, Stanley Moon, weergeeft uit de oorspronkelijke versie van _Bedazzled_. Er is ook een schitterende score van Bruce Smeaton die de romantiek van Nino Rota handig vermengt met de majestueuze zwierigheid van het beste werk van Morricone en er voor de goede orde een vleugje elektronische dissonantie aan toevoegt. Kijkers die een film verwachten over echte mensenverslindende auto's, doen er goed aan Peter Weirs eerstejaarsacteur te mijden. Alle anderen, daar staat je wat te wachten.
My memories of seeing The Cars That Ate Paris were dark ones. The horrific pan and scan video print that we all grew up with seemed to be a succession of dank and dreary night scenes, and poorly composed night scenes at that. Now that the film is fully restored on DVD, however, viewers can truly appreciate this masterpiece of the macabre. Filled with sunshine brilliant shots of a beautiful Australian town and buoyed by Peter Weir's magnificent screenplay, this is an outsider classic about a bizarre cargo cult in the middle of an otherwise 'civilized' country. Amongst a raft full of fine performances, John Meillon stands out as the town mayor, and, as accident victim Arthur Waldo, Terry Camilleri (most recently seen in, God forbid, Gigli) effortlessly channels the spirit of Dudley Moore's down in the dumps Stanley Moon from the original version of Bedazzled. There's also a magnificent score by Bruce Smeaton that deftly blends the romanticism of Nino Rota with the majestic sweep of Morricone's best work and adds a dash of electronic dissonance for good measure. Viewers anticipating a film about real man-eating cars are best advised to avoid Peter Weir's freshman feature. All others, you're in for a treat.