Er is geen twijfel mogelijk over wat er gaande is in _Design for Living_, een verrukkelijke komedie over een ménage a trois, geschreven door Noel Coward, herschreven door Ben Hecht en geregisseerd door Max Lubitsch <0xE2><0x80><0x93> en het is geen kibbelpartijtje. Nee, het is gewoon vrolijke, rechttoe rechtaan seks.<br />Als twee kunstenaars, de schilder George Curtis (Gary Cooper) en de toneelschrijver Tom Chambers (Fredric March) elkaar in de trein naar Parijs ontmoeten, zal hun elfjarige vriendschap op een intrigerende manier op de proef worden gesteld. Gilda (met een zachte 'g') neemt hen beiden in zich op, en zij neemt hen in zich op, maar kan niet kiezen. En waarom zou ze ook? Ze trekt bij hen in. Maar er is maar één oplossing voor het onvermijdelijke probleem. 'Dat is het enige wat we kunnen doen. Laten we seks maar vergeten.' En daarmee kunnen zij noch wij, natuurlijk.<br />Ben Hecht schepte er vaak over op dat er nog maar één regel van _Coward_ in zijn scenario zat. Het enige wat ik weet, is dat de woorden van Hecht een van de mooiste en grappigste zijn, en ook de meest amusant realistische, die je waarschijnlijk in een dure komedie in Hollywood aantreft. De film was nog maar net in de bioscopen of de produktiecode begon de preutse moraalcode van Amerika op te leggen. Lubitsch en Hecht scheppen een wereld waarin het even natuurlijk is om met iemand naar bed te gaan die je aardig vindt als met iemand naar bed gaan die je aardig vindt. In de film is er geen sprake van geile blikken of toespelingen, alleen van vertrouwen op de verfijning van het publiek. Zo legt Gilda aan Tom en George de verschillen uit tussen de manier waarop mannen en vrouwen de dingen aanpakken. 'Zie je,' zegt ze tegen hen, 'een man kan twee, drie of vier vrouwen ontmoeten en verliefd op hen worden, en dan, door een proces van interessante eliminatie, kan hij beslissen aan wie hij de voorkeur geeft. Maar een vrouw moet puur op haar instinct en giswerk beslissen als ze aardig gevonden wil worden.' Waar we ons met een glimlach van bewust zijn, is dat Gilda niet alleen aardig is, maar ook slim, en dat ze de wateren bij elk van hen al heeft beproefd. We beginnen de film met een ménage <0xC3><0xA0> trois, maar die verandert in een duet met George en dan in een duet met Tom. Na een paar ontmoetingen met zaken en kunst komen we allemaal weer bij zinnen en genieten we van de aanblik van Gilda, George en Tom die in New York bij elkaar komen en een plan hebben. 'Nu gaan we lol maken,' zegt Gilda blij. 'Terug naar Parijs!' Ik heb het gevoel dat het vergeten van seks niet lang deel zal uitmaken van het plan.<br />De huivering van een biseksuele ménage <0xC3><0xA0> trois wordt aanzienlijk getemperd door Lubitsch en Hecht. Hoewel het in _Coward_ niet expliciet was. In het toneelspel van de film zou je doof en blind moeten zijn om de subtekst niet te begrijpen, vooral met Coward en Alfred Lunt als de twee mannelijke hoofdrolspelers toen het stuk in première ging. In de film wordt dat echter een terloopse speculatie, vooral met Gary Cooper en Fredric March in de rollen. Cooper slaagt erin zichzelf niet voor schut te zetten in deze gepolijste komedie van seks en stijl, maar het is duidelijk dat Coopers uiterlijk het meest in zijn voordeel werkt, niet zijn manier van acteren of zijn lichaamstaal. March en Hopkins voelen zich echter volkomen op hun gemak en zijn een genot om naar te kijken.<br />'Hollywood zou dat niet doen.' Tot de jaren vijftig waren dit soort volwassen en amusante films niet te vinden, en zelfs toen werd het niveau van verfijning en respect voor het publiek, naar mijn mening, nooit helemaal hersteld. Zo nu en dan kom je in Hollywood-films van voor de Code-Hollywood-tijd zo'n gerijpt plezier tegen dat je hoopt dat anderen er ook van zullen genieten. In Design for Living zegt een personage: 'Immoraliteit mag dan leuk zijn, maar het is niet leuk genoeg om de plaats in te nemen van 100 procent deugdzaamheid en drie stevige maaltijden per dag.' Wat had hij het mis.
There's no doubt about what's going on in Design for Living, a delightful high comedy about a ménage a trois, written by Noel Coward as rewritten by Ben Hecht and directed by Max Lubitschand it's not hanky panky. No, it's just joyous, straight-forward sex. <br /><br />When two artists, the painter George Curtis (Gary Cooper) and the playwright Tom Chambers (Fredric March), encounter Gilda Farrell (Miriam Hopkins) on the train to Paris, their 11-year friendship is going to be intriguingly tested. Gilda (with a soft "g") captures them both, and she reciprocates but can't choose. And why should she? She moves in with them. There's only one solution, however, to the inevitable problem. "Boys," she tells them "it's the only thing we can do. Let's forget sex." And with that, of course, neither they nor we can.<br /><br />Ben Hecht often bragged that only one line of Coward's survived in his screenplay. All I know is that Hecht's words are some of the finest and funniest, as well as the most amusingly realistic, you're likely to find in a high-gloss Hollywood comedy. The movie just barely got in under the wire before the Production Code began to enforce the prude's code of morality on America. Lubitsch and Hecht create a sophisticated world in which going to bed with someone you like is as natural aswell, going to bed with someone you like. There's no leering or innuendo in the movie, just a reliance on the sophistication of the audience. For instance, Gilda explains to Tom and George the differences between how men and women sort things out. "You see," she tells them, "a man can meet two, three or four women and fall in love with all of them, and then, by a process of interesting elimination, he is able to decide which he prefers. But a woman must decide purely on instinct, guesswork, if she wants to be considered nice." The point we're aware of with a smile is that Gilda not only is nice, but smart, and that she's already tested the waters with each of them. <br /><br />We start the movie with a ménage a trois, but one which turns into a duet with George and then a duet with Tom. After some encounters with business versus art, we all come to our senses and enjoy the sight of Gilda, George and Tom reunited in New York with a plan in mind. "Now we'll have some fun," Gilda says happily. "Back to Paris!" I have a feeling that forgetting sex won't be part of the plan for long.<br /><br />The frisson of a bi-sexual ménage a trois is substantially toned down by Lubitsch and Hecht. While it wasn't explicit in Coward's stage play, one would have to be deaf and blind not to get the subtext, especially with Coward and Alfred Lunt as the two male leads when the play opened. In the movie, however, this just becomes casual speculation, especially with Gary Cooper and Fredric March in the roles. Cooper manages not to embarrass himself in this highly polished comedy of sex and style, but it's clear that what works in Cooper's favor are his looks, not his line delivery or body language. March and Hopkins, however, are completely at ease and are a joy to watch. <br /><br />Hollywood wouldn't make movies this adult and amusing until the Fifties, and even then the level of sophistication and respect for the audience, in my opinion, never fully recovered. Every now and then it's possible to come across in pre-Code Hollywood films of such mature pleasure you hope others will like them, too. Says one character in Design for Living, "Immorality may be fun, but it isn't fun enough to take the place of 100 per cent virtue and three square meals a day." How wrong he wasand is.