Sinbad de Zeeman reist naar het mythische noordelijke rijk Hyperborea om een kalief te redden van de transformatie van een boze heks.<br />Sinbad en het Oog van de Tijger, het vervolg op de klassiekers De Zevende Reis van Sinbad en De Gouden Reis van Sinbad, is een onevenwichtige afsluiting van Ray Harryhausens beroemde Sinbad-trilogie. De moeizame productie begon met een slap script, budgetbeperkingen en een onervaren regisseur; de film die nu is uitgebracht heeft te kampen met haperende montage, te lange en eentonige muziekopnamen. Een van de hoogtepunten (de reuzenwalrus) wordt door een optische sneeuwstorm aan het oog onttrokken. De aantrekkelijke cast speelt lusteloos mee en de schurk is eerder kitscherig dan echt dreigend, hoewel de voormalige 'Doctor Who' Patrick Troughton een verrukkelijke rol als verwarde tovenaar heeft. Maar ondanks al zijn tekortkomingen blijft _Sinbad en het oog van de Tiger_ een onderhoudende escapade in de ouderwetse zaterdag-Matinée-traditie. De kostuums en decors zijn kleurrijk en de film ziet er prachtig uit op het breedbeeldscherm. De zoektocht naar het mystieke Heiligdom van de Vier Elementen heeft een bijzonder epische kwaliteit, met de gebruikelijke eclectische mengeling van mythische elementen tegen de achtergrond van de Duizend-en-één-nacht.<br />Het belangrijkste is dat Harryhausens realistische stop-motionanimatie nog even buitengewoon is als altijd, met twee van de geanimeerde poppetjes - Kassim de Baviaan en Troglodyte - als geslaagde communicatieve personages in de kern van het verhaal. Andere wonderen zijn de insectoïde demonen, een bovenmaatse mug, Minaton de koperen Minotaurus en de sabeltandtijger van de titel.<br />Een waarachtige filmfantasie is een zeldzaamheid, en Ray Harryhausens visie en overtuigingskracht maken dit tot een bevredigend laatste bezoek aan het land voorbij het Hiernamaals.
Sinbad the Sailor voyages to the mythic northern realm of Hyperborea to restore a caliph from an evil witch's transformation.<br /><br />Sinbad and the Eye of the Tiger, the follow-up to the classics The Seventh Voyage of Sinbad and The Golden Voyage of Sinbad, is an uneven conclusion to Ray Harryhausen's celebrated "Sinbad Trilogy". The troubled production began with a draggy script, budgetary restrictions and an inexperienced director; the film as released suffers from choppy editing, over-length and routine music scoring. One animation highlight (the giant walrus) is obscured by an optical snowstorm. The attractive cast performs listlessly and the villain is campy rather than truly menacing, although former "Doctor Who" Patrick Troughton is delightful as a befuddled wizard.<br /><br />Yet, for all its flaws, Sinbad and the Eye of the Tiger remains an entertaining escapade in the old-fashioned Saturday-Matinée tradition. Costuming and settings are colorful and the film looks handsome in widescreen. The quest for the mystical Shrine of the Four Elements has a particularly epic quality with the usual eclectic blend of mythical elements set against the backdrop of the Arabian Nights.<br /><br />Most importantly, Harryhausen's realistic stop-motion animation is as extraordinary as ever, with two of the animated-puppet creatures -- Kassim the Baboon and Trog the Troglodyte -- successfully functioning as actual communicative characters within the body of the story. Other wonders include insectoid demons, an over-sized mosquito, Minaton the Brass Minotaur and the saber-tooth tiger of the title.<br /><br />Genuine movie fantasy is a rare commodity, and Ray Harryhausen's vision and conviction shine through the circumstances of production to make this a satisfying final visit to the land beyond Beyond.