Met zijn voorliefde voor het opnemen van 'westerse' ideeën in zijn films, slaat Kurosawa weer een homerun met zijn visie op de misdaadfilm. Zoals altijd slaagt hij erin scènes te maken die (in de handen van een mindere regisseur) saai lijken, maar die absoluut fascinerend worden. Mifunes rit op de tram, bijvoorbeeld, als hij zijn pistool verliest; of de scène waarin hij de situatie aan zijn superieuren moet uitleggen (en vervolgens in de politiedossiers naar een verdachte moet zoeken); of de lange undercoverscène. We kunnen zijn frustratie bijna voelen. De spanning stijgt. En weer hebben we de briljante Shimura die op Mifune speelt en op zorgvuldig gemoduleerde toon advies geeft aan de heethoofdige jonge rechercheur. Als er ooit een volmaaktere combinatie van acteurs in de geschiedenis van de cinema is geweest, dan heb ik die nooit gezien.<br /><br />
With his penchant for incorporating "Western" ideas into his films, Kurosawa hits yet another home run with his take on the crime film. As ever, he manages to make scenes that would (in the hands of a lesser director) seem boring become absolutely riveting. Mifune's ride on the trolley, when he loses his gun, for instance; or the scene where he has to explain the situation to his superiors (and the subsequent search through police files for a suspect); or the long undercover sequence. We can almost feel his frustration. The tension mounts. And yet again we have the brilliant Shimura playing off of Mifune, speaking in carefully modulated tones as he dispenses advice to the hotheaded young detective. If ever there was a more perfect combination of performers in cinema history, I never saw them. <br /><br />