Ik weet niet wat Don Bluth dacht toen hij die malle, onzinnige, animatiefilm maakte over een zingende haan, maar ik weet wel wat ik denk: 'Waarom?' ROCK-A-DOODLE is niet zo deprimerend en saai als Bluths vorige ALL DOGS GO TO HEAVEN, maar veel beter is het niet.<br />De film vertelt het verhaal van Chanticleer, een haan met een gouden stem, wiens gekoer <0xE2><0x80><0x93> sorry, zijn gekraai <0xE2><0x80><0x93> ervoor zorgt dat de zon elke dag opkomt. Maar op een ochtend wordt Chanticleer aangevallen door een bullebak van een haan; daarbij verwaarloost hij zijn gekraai en de zon komt toch op. Nadat hij door zijn vrienden is uitgelachen, vertrekt de in ongenade gevallen haan naar de stad. Dan begint het te regenen en binnen de kortste keren zijn alle dieren doodsbang voor zowel de overstroming als de kwaadaardige Groothertog der Uilen, die, zo blijkt, de hele zaak alleen maar heeft opgezet omdat hij een hekel heeft aan de zon. In een van de weinige memorabele zinnen die deze film biedt, sneert hij ook: 'IK HOU ONGEVEER VAN rock-'n-roll.'<br />Natuurlijk gaan de dieren op weg naar de stad om Chanticleer te zoeken, die inmiddels een beroemde ster is geworden die 'de Koning' wordt genoemd, samen met een hebzuchtige manager en een tegenstribbelende vriendin, Goldie. Als de dieren Chanticleer naar de boerderij kunnen brengen, zal de zon weer opkomen en zullen de overstromingen ophouden. Om dit te voorkomen, stuurt de Hertog zijn onhandige (en helaas niet erg grappige) neef Hunch (wiens vocabulaire voornamelijk bestaat uit het rijmen op het woord'vernietiging') achter de dieren aan.<br />De plot, voor zover die er is, slaat nergens op en zal zelfs de meest intelligente volwassene versteld doen staan. Maar tegen ROCK-A-DOODLE in het algemeen is het een lukrake en verwarrende executie. Het heeft ook te lijden onder het probleem van een grote identiteitscrisis: aan de ene kant probeert het een simplistisch sprookje te zijn, aan de andere kant probeert het een muzikale parodie op Elvis (Chanticleer's) te zijn. Het personage van de rockster en zijn songs zijn zeer sterk gemodelleerd naar de legendarische zanger, van het gladde kapsel tot de diepe stem en zijn manier van doen). Maar uiteindelijk komt het over als een allegaartje van ideeën die in elkaar overlopen.<br />Bovendien zijn de personages, behalve dat ze onaantrekkelijk zijn ontworpen, niet bijzonder boeiend. _Chanticleer_, dat een exacte imitatie van Elvis Presley bevat, tot en met de stem en het zingen (met dank aan Glen Campbell), heeft een tweedimensionale hoofdrol. Zijn vrienden van de boerderij, onder wie Patou, een slome hond die niet in staat is zijn veters te strikken, Peepers, een bebrilde, lispelende muis, en Snipes, een maffe ekster, komen niet echt als gedenkwaardige figuren naar voren, hoewel de eerste twee goed uit de verf komen, respectievelijk door Phil Harris en Sandy Duncan. Voorgevoel, zoals gezegd, is niet grappig en nutteloos. Dan blijft over het personage van Goldie, de vriendin van Chanticleer, die een stoere meid zou moeten zijn die uiteindelijk verliefd wordt op onze held, maar in het script heeft ze niet veel te doen. Je zou denken dat ze alleen maar in deze film is opgenomen omdat ze een vriendin van hem was. Het is niet veel meer dan een doorsnee enge, gemene, intrigerende slechterik, ondanks het feit dat hij de stem van Christopher Plummer heeft. En ga me nu niet vertellen waar zijn bovennatuurlijke krachten (die hem in staat stellen tot enorme afmetingen uit te groeien of wie dan ook te transformeren) vandaan komen.<br />Waar ROCK-A-DOODLE echt uit elkaar valt, is zijn poging om de film te boekstaven met live-action-scènes. Het idee is om een echt jongetje, Edmond, als een van de hoofdrollen in het verhaal te laten optreden. In werkelijkheid besteedt hij een groot deel van de film als een geanimeerd katje (een overgang die heel ongemakkelijk en onnatuurlijk aanvoelt). En hij zeurt dat hij niets kan doen omdat hij zo klein is. Voortdurend. Dit subplot voelt aan alsof het aan het verhaal is vastgeplakt, waardoor je het gevoel krijgt dat het uit het niets is gekomen.<br />Er zitten ook twee live-action/animatiescènes in de film, maar in tegenstelling tot WHO FROM ROGER RABBIT, komen ze erg fragmentarisch en niet overtuigend over <0xE2><0x80><0x93> de echte omgeving past niet goed bij de tekeningen, en het ziet er vooral slecht uit bij het liedje en de dansfinale, wanneer de jonge acteur die Edmond speelt, Toby Scott-Granger, wordt teruggebracht naar de tekenfilmwereld. Over de animatie zelf gesproken, die is zelfs voor een Bluth-productie behoorlijk onder de maat.<br />Even afleidend is het verhaal dat het grootste deel van de film beslaat. Phil Harris heeft een geweldige stem en levert een geloofwaardige vertolking (hoewel sommigen het misschien vreemd zullen vinden dat de hond het hele verhaal vertelt). Het probleem is dat hij CONSTANT EEN VERHAAL VERTELT, en hij gaat zelfs ver om mee te zingen met een paar pakkende songs van Chanticleer. Gezien het feit dat deze film zogenaamd een musical is, blijkt het erg afleidend te zijn om Harris om de twee minuten mee te laten zingen. (Het verhaal werd kennelijk toegevoegd om te voorkomen dat het publiek in de war raakte, maar waarom moesten ze het overdrijven?)<br />Waarschijnlijk zijn de enige dingen die uit deze puinhoop tevoorschijn komen het acteerwerk en de muziek van Robert Folk. Campbell, Harris, Duncan, Plummer en de piepende Ellen Greene (als Goldie) doen allemaal hun uiterste best met hun karakters, hoewel Toby Scott-Grangers kinderlijke spraakgebrek zijn vertolking van Edmond in de weg staat (hoewel het, gezien zijn zwakke karakter, geen verrassing is dat hij geen gedenkwaardig optreden levert). De ondertoon is, zoals gezegd, ook prachtig, veel beter dan deze film zou mogen zijn. T.J. Kuensters twaalf nummers daarentegen zijn middelmatig tot slecht, vooral de uilennummers in Bachstijl, hoewel de nummers voor Chanticleer wel een hoop lol bevatten.<br />Als amusement is ROCK-A-DOODLE voor jongere kinderen meestal een onschuldig tijdverdrijf. Het heeft zijn grappige momenten, maar ieder ander die wat ouder is, zal dit ongeïnspireerd en chaotisch vinden. Gezien het feit dat dit afkomstig is van de regisseur van THE SECRET OF NIMH, AN American TAIL en THE LAND BE EVERY DAY, is het een teleurstellende onderneming.
I don't know what Don Bluth was thinking when he made this silly, nonsensical animated musical about a singing rooster, but I know what I'm thinking: "Why?" ROCK-A-DOODLE isn't as depressing or dreary as Bluth's previous ALL DOGS GO TO HEAVEN, but it's not much better.<br /><br />The film tells the story of Chanticleer, a barnyard rooster with a golden voice whose crooning -- sorry, crowing -- makes the sun rise every day. One morning, however, Chanticleer is attacked by a bully rooster; in the process he neglects his crowing duties and the sun comes up anyway. After being laughed at by his friends, the disgraced rooster heads off to the city. Then it starts to rain, and before long, all the animals are terrorized by both floods and the evil Grand Duke of Owls, who, it turns out, actually set up the whole thing simply because he dislikes the sun. In arguably one of the few memorable lines this movie offers, he also sneers, "I positively LOATHE rock and roll."<br /><br />Naturally, the animals head off to the city to find Chanticleer, who, by this point, has become a famous star dubbed "the King," with a greedy manager and a reluctant girlfriend, Goldie. If the animals can bring Chanticleer back to the farm, the sun will once again rise and the floods will stop. To prevent this, the Duke sends his clumsy (and unfortunately not very funny) nephew, Hunch (whose vocabulary mostly consists of rhyming with the word "annihilation") after the animals.<br /><br />The plot, such as it is, doesn't make the least amount of sense and is likely to baffle even the most intelligent of grown-ups. Working against ROCK-A-DOODLE as a whole, however, is the haphazard and confusing execution. It also suffers from the problem of a major identity crisis: on one hand it tries to be a simplistic fairy tale, on the other it attempts to be a musical parody of Elvis (Chanticleer's rock star persona and his songs are very closely modeled after the legendary singer, from the slick hairdo to the deep voice and the mannerisms). However, it ultimately comes across as a hodgepodge of ideas crashing into each other.<br /><br />Furthermore, the characters, in addition to being unattractively designed, are not particularly compelling. Chanticleer, while supplying a dead-on impression of Elvis Presley down to the voice and the singing (courtesy of Glen Campbell), is a two-dimensional lead. His barnyard friends, which include Patou, a droopy canine unable to tie his shoes, Peepers, a bespectacled and lisping mouse, and Snipes, a zany magpie, do little to emerge as anything memorable, although the first two are well voiced by Phil Harris and Sandy Duncan, respectively. Hunch, as mentioned, is unfunny, and useless. That leaves the character of Goldie, Chanticleer's love interest, who is supposed to be a tough girl that eventually falls in love with our hero, but the screenplay doesn't give her much to do. One suspects that she was included in this film just for the sake of a love interest. As for the Grand Duke, he's little more than your typical scary, nasty, scheming bad guy, despite having the voice of Christopher Plummer. And don't even get me started on where his supernatural powers (that enable him to grow to enormous size or transform anybody) came from.<br /><br />Where ROCK-A-DOODLE really falls apart is in its attempt to bookend the movie with live-action sequences. The idea is to include a real-life little boy, Edmond, as one of the story's major protagonists. Actually, he spends much of the film transformed as an animated kitten (a transition that feels very awkward and unnatural). And whining about how he is unable to do anything as a result of being small. Constantly. This subplot feels like it was tacked onto the story, hence one gets the feeling that it came out of nowhere.<br /><br />There are also two live-action/animation sequences in the movie, but unlike WHO FRAMED ROGER RABBIT, they come across as very patchy and unconvincing--the real-life surroundings don't mesh well with the drawings, and it looks especially bad at the song and dance finale when the kid actor playing Edmond, Toby Scott-Granger, is brought back to the cartoon world. Speaking for the animation itself, it's pretty much below par, even for a Bluth production.<br /><br />Equally distracting is the narration that supplies most of the film. Phil Harris has a great voice and does a credible job (although some might find it strange that the dog is recounting the whole thing). The problem is that he narrates CONSTANTLY, even going far to chime in over some catchy songs sung by Chanticleer. Considering that this film is supposed to be a musical, having Harris chime in every two minutes proves to be very distracting. (The narration was apparently added on to prevent audiences from being confused, but why did they have to overdo it?)<br /><br />Probably the only things that come clean out of this mess are the voice work and the musical score by Robert Folk. Campbell, Harris, Duncan, Plummer, and squeaky Ellen Greene (as Goldie) all do the best they can with their characters, although Toby Scott-Granger's childish speech impediment does get in the way of his portrayal of Edmond (although considering how weak his character is, it's no surprise he doesn't give a memorable performance). The underscore, as mentioned, is also beautiful, far better than this movie has any right to be. T.J. Kuenster's dozen songs, on the other hand, are mediocre to bad, particularly the owls' Bach-style numbers, although the ones for Chanticleer are admittingly a lot of fun.<br /><br />As entertainment, ROCK-A-DOODLE is mostly harmless fare for younger kids. It has its funny moments, but anyone else older will find this to be uninspired and chaotic. Considering that this is from the director of THE SECRET OF NIMH, AN American TAIL, and THE LAND BEFORE TIME, its a disappointing endeavor.