Bundle: 'Ik zeg, Jimmy, zullen we gaan roeien met 37 van onze beste vrienden?' - Jimmy: 'Ik durf te wedden, Bundle, dat ik liever betrokken word bij een of andere internationale intrige voor het weekend, in ons buitenhuis.'<br />Pre-war Agatha Christie-mysteries zijn een merkwaardige traktatie. Net als de Engelse _Patient_ zijn het dun gesluierde stukken afgunst waarin de lezers zouden willen dat ze net zo glamoureus waren als de aristocratie. In dit geval is het niet voldoende dat de hoofdpersonen rijk zijn, in Engeland zijn geland, een titel hebben en worden omringd door bootladingen vrienden, ze moeten ook nog eens het middelpunt zijn van een internationale samenzwering (met wie ze zelfs uit bed stappen), die maskers dragen met een wijzerplaat, en zich over het algemeen gedragen als superhelden ten behoeve van _Dear Old Britain_. Het is net een James Bond-re<0xC3><0xBC>nie. <br />Deze draad springt van het schilderachtige naar het absurde, het onwaarschijnlijke, het overdonderende en springt ten slotte stevig buiten de genregrenzen van de 'whodunit'. Als de overdonderende conclusie dan eindelijk arriveert, is die op de een of andere manier nog steeds onbevredigend en onbeduidend. Christie heeft nog niet de formule gevonden die haar tot over haar oren in het geld zou houden. Hoe dan ook, als het plot enige opwinding teweegbracht, zou het prima zijn. Maar ze zit hier ver buiten haar bereik en zou zelden nog iets proberen wat haar zo ver uit haar koers zou brengen.
Bundle: "I say Jimmy, shall we go sculling with 37 of our closest friends?" --------- Jimmy: "I daresay Bundle, I'd rather be drawn into some international intrigue for the weekend, at our country house."<br /><br />Pre-war Agatha Christie mysteries are an odd dish. Much like the English Patient, they're thinly-veiled envy-pieces in which readers wish they were as glamorous as the gentry. In this case, it's not sufficient that the protagonists be wealthy, landed, titled and surrounded by boatloads of friends, they also need to find themselves at the center of an international cabal (w/o even getting out of bed), who wear clock-face masks, and generally behave like superheros on behalf of Dear Old Britain. It's like a James Bond family reunion.<br /><br />This yarn leaps from the quaint to the absurd, to the improbable, to the over-extended, finally jumping firmly outside the genre boundaries of 'whodunit.' When the over-scaled conclusion finally arrives, somehow it manages to still be unsatisfying and trifling. Christie hasn't figured out the low-effort formula that would keep her up to her ears in cash yet. Regardless, if the plot drew any excitement, it would be fine. But she's way out of her league here and would rarely try anything this far off course again.