Onlangs heb ik deze film met Quentin Tarantino's inleiding op deze film op videoband van het Trio gezien. Quentin vertelt dat Mel Brooks een groot deel van de premisse van deze film voor Silent Movie heeft veranderd. Hoewel het uitgangspunt hetzelfde is, hebben filmproducenten de pech dat ze grote sterren proberen te strikken voor hun ophanden zijnde film, en het resultaat is beslist anders. Brooks speelde het eigenlijk als een gewone film, terwijl Olsen en Johnson het gebruikten als een excuus om rare dingen met beroemde mensen te doen. Ik geef de voorkeur aan de pure waanzin van Olsen en Johnsons visie. Dit is een van de beste films die Olsen en Johnson ooit hebben gemaakt, ook al heeft de film één heel groot probleem (waar ik het zo meteen over zal hebben). Dit is pure waanzin van Olsen en Johnson. Het is een film waarin van alles kan gebeuren, meestal de meest idiote dingen. Hij is wild en maf, en Olsen en Johnson spelen de rol van stoomwals boven Hollywood en de studio's. Als de komedie zich afspeelt, is het een snelle verzameling grappen en grollen die nooit lijkt op te houden.<br />Of liever gezegd, die nooit ophoudt. Het enige echte probleem waar ik het over had, is dat de komedie en de waanzin om de paar minuten stoppen voor een muzikaal intermezzo. Deze intermezzo's maken de film zo goed als dood omdat elk moment dat is opgebouwd abrupt tot stilstand komt. De meeste nummers zijn rechttoe rechtaan dus het is een radicale verandering van toon die me mateloos ergert. (Eigenlijk zijn de nummers niet slecht ze horen gewoon in een andere film.) Ik weet dat de nummers het gevolg zijn van het feit dat dit zo'n'studio'-film is waarin iedereen in de studio gedeeltelijk als onderdeel van het verhaal verschijnt, maar ook als reclame voor zichzelf en de film die ze op dat moment promoten. (Hollywood bracht deze films zo nu en dan uit met wisselende resultaten.)<br />Afgezien van de muziek vind ik deze film echt goed. Als je Olsen en Johnson in topvorm wilt zien, is dit een goede keuze.
I recently saw this film with Quentin Tarantino's introduction to this film on video tape from Trio. Quentin goes on about how Mel Brooks lifted a good chunk of the premise of this movie for Silent Movie. While the basic idea is the same, down on their luck film makers try to sign big stars for their up coming film, the results are decidedly different. Brooks played it pretty much as a straight film, while Olsen and Johnson used it as an excuse to do silly things with famous people. I prefer the pure insanity of Olsen and Johnson's take.<br /><br />This is one of the best films that Olsen and Johnson ever made, even if it has one really big problem (which I'll get to in a minute). This is pure Olsen and Johnson insanity. Its a film where anything can happen, usually the silliest of all possible options. Its wild and wacky with Olsen and Johnson acting as steam rollers over Hollywood and the studio system. When the comedy is happening its a rapid fire collection of jokes and gags that never seem to stop.<br /><br />Or rather stop a bit too often. The one really big problem I was talking about is that the comedy and the madness stops every couple of minutes for a musical interlude. These interludes pretty much stop the movie dead since any of the momentum thats been built up comes crashing to a halt. Most of the numbers are played straight so its a radical shift in tone that really annoyed the heck out of me. (Actually the numbers aren't bad they just belong in a different film) I know that the numbers are the result of this being one of those "studio" films where everyone in the studio appears partly as part of the story, but also as an advertisement for themselves and what ever movie they are currently promoting. (Hollywood turned these out every now and again often to mixed results) <br /><br />Music aside I really like this movie. If you want to see Olsen and Johnson in great form this is a good choice to make.