Ik ben TCM veel dank verschuldigd voor het vertonen van deze film als onderdeel van hun recente onderzoek naar homo-beelden in films. De film speelde naadloos in op 'The Killing of Sister George' en 'The Boys in the Band', die beiden op zichzelf al een opmerking waard zijn.<br />Het is een beetje een cliché dat klassieke films herzien moeten worden om de groten te bevestigen en het triviale te zuiveren. (Mijn persoonlijke beoordeling van de 100 beste films op de AFI-lijst was 58: ja, 18: nee, 20: borderline en 8: alleen van historisch belang.) En als er ooit een film is geweest met een zekere mate van klassieke status die opnieuw moest worden geëvalueerd, dan is het 'The Fox'.<br />Dit is een film met in wezen helemaal geen positieve aspecten. Keir Dullea is decoratief en smeulend. Ann Heywood is beeldschoon en raadselachtig <0xE2><0x80><0x93> zo raadselachtig zelfs dat je je afvraagt of er wel iets raadselachtigs is. En Sandy Dennis <0xE2><0x80><0x93> ach, Sandy Dennis <0xE2><0x80><0x93> geeft weer een staaltje van haar standaardvoorstelling die in wezen één lange zenuwtrek is. zenuwtrek na zenuwtrek na zenuwtrek.<br />Verhaal en scenario: het scenario is gebaseerd op een verhaal van D.H. Lawrence met dezelfde naam. Ellen March (butch), gespeeld door Anne Heyward, en Jill Banford (neurotische femme), gespeeld door Sandy Dennis, wonen op een kippenboerderij in het afgelegen Canada en runnen die. Het is geen financieel rendabel bedrijf. Paul Renfield (Keir Dullea), kleinzoon van de man die vroeger de boerderij bezat, komt een paar weken op bezoek en blijft logeren. Hij stelt Ellen voor met hem te trouwen, die er niet zeker van is, maar instemt met een proefperiode in de schuur bij de haard. Ellen mag er dan niet zeker van zijn, maar Paul, aan de andere kant, gromt, net als alle mannelijke personages in Lawrence, 'Ik moet je hebben' tegen Ellen, die smoorverliefd is op die diepe, donkere buikspanning tussen Man en Vrouw. Ze gaan allemaal weg, na een gezellig vrouwtje dat met Jill zit te smeulen. Paul komt terug en biedt, om redenen die God het beste kent, aan een eikenboom om te hakken. Jill, om redenen die God het beste kent, of om zich te verwijderen zodat Paul en Ellen Gelukkig Samen kunnen zijn, of gewoon uit terminale stompzinnigheid <0xE2><0x80><0x93> een soort Darwin-moment <0xE2><0x80><0x93> gaat in het pad van de boom staan en wordt geplet als een insect <0xE2><0x80><0x93> een kwetterend insect. Paul en Ellen verkopen de boerderij en vertrekken naar een onzekere toekomst.<br />Tot zover heb ik de plot verteld. Net als bij Lawrence is de symboliek verpletterend zwaarwichtig en de algemene indruk uiterst dwaas. Het scenario heeft een tekort aan dialogen en aan smeulende blikken, zwangere pauzes en betekenisvolle stiltes. Je zou kunnen zeggen dat het algemene effect dat van Pinter met een zware overdosis hormonen is.<br />Cinematografie en muziek: deze moeten in harmonie zijn met het scenario. Alles wordt van tevoren gefaxt, vooral bij het kappen van de bomen. Het betreden van een kippenhok gaat vergezeld van een muziekstuk dat klinkt als _The Night of the Vampire_. De camera richt zich uitgebreid op sneeuw en ijspegels, tot de geërgerde kijker op het punt staat te schreeuwen: 'Oké, ik snap het, gevangen hartstocht die wacht om gewekt te worden, stop, stop, stop!' De vos van de titel blijft de kippen slachten. Jill haat het; Ellen is erdoor gefascineerd. Het is duidelijk Male Passion. En raad eens! Paul vermoordt het en maakt het symbolisch tot het zijne door het aan de schuur te spijkeren.<br />Dit is het soort film dat geprezen wordt om zijn behandeling van het lesbisch zijn en om zijn Subtiel en Genuanceerd en Diep. Ik zal uitleggen wat dat in werkelijkheid betekent: 1. Het is een echt positieve kijk op het lesbisch zijn als je je vriendje je minnaar laat vermoorden om met hem te kunnen trouwen.<br />2. Subtiel en saai. Deze film is maar ietsje amusanter dan kijken hoe verf droogt. Een beetje huid en een optocht van absurditeiten is niet echt genoeg.<br />3. Genuanceerd en langzaam. Ik zou denken dat je een heel interessante film van 30 minuten over dit verhaal zou kunnen maken.<br />4. Diep pretentieus. Dit is niets meer of minder dan schilderwerk door getallensymboliek en allegorie. Je voelt je een beetje gegeneerd als je dit ziet.<br />Het uiteindelijke oordeel? Dit is een afschuwelijke film die zo ongeveer elke denkbare overtreding begaat tegen gezond verstand, goed vertellen en realistisch menselijk gedrag. Ga er met een wijde boog omheen <0xE2><0x80><0x93> niet eens de moeite waard voor de historische waarde.
I am indebted to TCM for showing this film as part of their recent survey of gay images in film. It played cheek by jowl with "The Killing of Sister George" and "The Boys in the Band," both of which merit comment on their own.<br /><br />It is a bit of a truism that classics need revaluation, in order to affirm the great and purge the trivial. (My personal valuation of the AFI's 100 best list was 58 yes, 18 no, 20 borderline, and 8 of historical interest only.) And if ever there were a film accorded some degree of classic status that needed to be reevaluated, "The Fox" is it.<br /><br />This is a film with essentially no redeeming features whatsoever.<br /><br />Performances: Keir Dullea is decorative and smoldering. Ann Heywood is gorgeous and enigmatic--so enigmatic, indeed, that one wonders if there is anything to be enigmatic about. And Sandy Dennis--ah, Sandy Dennis--gives another carbon copy of her standard performance that is in essence one long twitch. Twitch after twitch after twitch.<br /><br />Story and screenplay: The screenplay is based on a story by D. H. Lawrence of the same name. Ellen March (butch), played by Anne Heyward, and Jill Banford (neurotic femme), played by Sandy Dennis, live on and manage a chicken farm in remote Canada. It is not a financially going concern. Paul Renfield (Keir Dullea), grandson of the man who used to own the farm, visits and stays for several weeks. He proposes marriage to Ellen, who is Unsure but goes along with a tryout in the barn by the fire. Ellen may be Unsure, but Paul, on the other hand, like any male character in Lawrence, growls "I must have you" to Ellen, who is smitten with this deep dark belly tension between Man and Woman. (I unapologetically borrow from Stella Gibbons' "Cold Comfort Farm", which satirizes the Hardy-to-Lawrence agricultural depression style better than anyone else.} Paul goes off to his ship to collect back pay, sure of Ellen's wavering consent. She then writes him that it's all off, after a cozy little female smoldering with Jill. Paul returns and, for reasons best known to God, offers to chop down an oak tree. Jill, for reasons either best known to God, or in order to remove herself so that Paul and Ellen Can Be Happy Together, or just from terminal stupidity--a kind of Darwin moment--stands in the likely path of the tree and is squashed like an insect--a twittering insect. Paul and Ellen sell the farm and go off to an uncertain future.<br /><br />I have so far related the plot. Like the bulk of Lawrence, the symbolism is crashingly heavy handed and the general impression extremely silly. The screenplay is short on dialogue and long on Smoldering Glances, Pregnant Pauses, and Meaningful Silences. One might say that the general effect is that of Pinter with an severe overdose of hormones.<br /><br />Cinematography and Music: One must speak of these in concert with the screenplay. Everything is telegraphed in advance--particularly with the tree cutting. Steping into a hen house is accompanied by a score that sounds like The Night of the Vampire. The camera dwells extensively on snow and icicles until the exasperated viewer is ready to shout, "All right, I get it, trapped passion waiting to be awakened, stop, stop, stop!" The fox of the title keeps killing the chickens. Jill hates it; Ellen is fascinated by it. It is clearly Male Passion. Guess what! Paul kills it and symbolically makes it his by nailing on the barn.<br /><br />This is the sort of film that is praised for its treatment of lesbianism and for being Subtle and Nuanced and Deep. Let me clarify what that really means: 1. It's a real positive view of lesbianism to let your boyfriend kill your lover in order to marry him.<br /><br />2. Subtle=boring. This film is only slightly more entertaining than watching paint dry. A little skin and a parade of absurdities is not really enough.<br /><br />3. Nuanced=slow. I would think that you could make a pretty interesting 30 minute film on this story.<br /><br />4. Deep=pretentious. This is nothing more or less than paint by number symbolism and allegory. One feels faintly embarrassed in watching this.<br /><br />The final verdict? This is one dreadful film that commits just about every conceivable offense against common sense, good storytelling, and realistic human behavior. Give this one a wide berth--not even worthwhile for the historical value.