Woody's verhalen zijn vaak verzinsels, maar dat wordt hem meestal vergeven, want de resultaten zijn goed en verdienen uiteindelijk zijn handtekening. Voor _Perple Rose_ haalt hij Buster Keatons trucje uit _SHERLOCK, JR._ en laat zijn fantasie de vrije loop, net als in het beste van zijn NEW YORKER-verhalen. We krijgen uiteindelijk de meest fascinerende en realistische meditatie over wat het is om publiek te zijn, de relatie van de kijker tot de kunst, de relatie van de kunst tot de werkelijkheid. De triomf is verbazingwekkend, want ondanks de diepte van de symboliek kan _Perple Rose_ ook worden gezien als puur amusement; op het eerste gezicht is het nog steeds een van de meest onderhoudende films die Woody ooit heeft gemaakt. <br />Farrow en Aiello zijn hier fantastisch; Mia, die behoorlijk onderschat wordt, is maar één keer zo goed geweest - in BROADWAY DANNY ROSE. De fotografie is voortreffelijk, misschien beïnvloed door Edward Hopper met minder opvallende lichtbronnen.<br />Schitterend, schitterend werk.<br />Schitterend, schitterend werk.
Woody's stories are often derivative, but he's forgiven that, usually, because the results are good and ultimately do deserve his signature. For PURPLE ROSE, he swipes Buster Keaton's gimmick in SHERLOCK, JR., then lets his imagination run free as he did in the best of his NEW YORKER stories. We wind up with the most fascinating and realistic meditation regarding what it is to be an audience, a viewer's relationship to art, art's relationship to reality. The triumph is amazing, because, despite the depth of the symbolism, PURPLE ROSE can also be seen as sheer entertainment; on its surface, it is still one of the most entertaining pictures Woody has ever made.<br /><br />Farrow and Aiello are marvelous here; Mia, who is quite underrated, has only been as good once -- in BROADWAY DANNY ROSE. The photography is superb, influenced perhaps by Edward Hopper with generally less obvious light sources.<br /><br />Splendid, splendid work.