Deze langzaam draaiende film is prachtig geschoten en wordt nog versterkt door de stralende aanwezigheid van Louise Brooks (als Thymian), die een volmaakte filmische illustratie geeft van onschuld die wordt aangevallen. Maar de richting is zo zwaarwichtig dat een groot deel van de boodschap wordt vervaagd.<br />De chemicus die jacht maakt op Thymian wordt vanaf zijn eerste close-up als een boosaardige pummel afgeschilderd, dus is het moeilijk te begrijpen waarom ze ooit met hem zou willen praten. De regisseurs van de tuchtschool zijn sadistische karikaturen en Thymians vader en stiefmoeder zijn overdreven hypocrieten.<br />Het acteerwerk van de vader helpt ook niet echt, omdat het voornamelijk bestaat uit het aannemen van symbolische houdingen. (Irritant genoeg geeft Thymian haar vader nooit de schuld van zijn verschrikkelijke daden, alleen haar stiefmoeder. Door deze keuzes is het moeilijk om een groot deel van het verhaal serieus te nemen, hoewel veel van de genoemde gebeurtenissen waarschijnlijk op waarheid berusten.<br />Thymian zelf kan frustrerend zijn om naar te kijken. Ongelukkig genoeg, en een beetje absurd, heeft ze de neiging om flauw te vallen als ze met een seksuele situatie wordt geconfronteerd. Ik neem aan dat dit de manier van de regisseur is om ervoor te zorgen dat de kijkers haar niet de schuld geven van haar 'val', maar misschien is er een interessantere freudiaanse verklaring. Modefans uit de jaren twintig zullen genieten van de scènes in het verrassend goedaardige bordeel. Maar tenzij je een fan bent van Louise Brooks of een studente cinematografie, kan ik deze melodramatische film niet aanbevelen.
This slow-paced film is beautifully shot, and enhanced by the luminous presence of Louise Brooks (as Thymian), who makes a perfect cinematic illustration of innocence under attack. But the direction is so heavyhanded that much of the message is dulled.<br /><br />The chemist who preys upon Thymian is shown to be an evil lout from his first closeup, so it's hard to understand why she would ever talk to him. The reformatory directors are sadistic caricatures, and Thymian's father and stepmother are exaggerated hypocrites.<br /><br />The father's acting doesn't help, as it consists mainly of standing in symbolic poses. (Irritatingly, Thymian never blames her father for his awful actions, only her stepmother.) These choices make it hard to take much of the story seriously, although probably many of the events related are based on truth.<br /><br />Thymian herself can be frustrating to watch. Unluckily, and a bit absurdly, she tends to faint whenever she's confronted with a sexual situation. I assume this was the director's way of making sure viewers didn't blame her for her "fall," but perhaps there's a more interesting Freudian explanation. Twenties-fashion fans will enjoy the scenes in the surprisingly benign whorehouse. But unless you're a Louise Brooks fan or a cinematography student, I can't recommend this melodramatic film.