Dit is een juweeltje voor degenen die een beetje ontspannen vermaak willen. Helaas kwam het in een periode dat Kelly/Donen een nieuwe norm stelde voor grote producties en heel snel heen en weer liepen, dus het was uit de mode en werd genegeerd. Iedereen is charmant; Marge en Gower Champion zijn op hun hoogtepunt, Bob Fosse komt net op gang (vermakelijk dat zijn filmpersonage zo charmant jongensachtig was, in tegenstelling tot de donkere, hoekige sexyheid van zijn latere toneel choreografieën), en Debbie Reynolds is nog steeds een kwajongensachtig type. Helen Wood was geen geweldige actrice, maar ze was noodzakelijk om een extra danssmaak te geven (zie onder). Ik denk dat Kurt Kaznar, om met een andere recensent te spreken, geknipt was voor de rol van Leo Belney, in elk geval zoals die was geschreven. Hij is volkomen geloofwaardig, verandert onmiddellijk van mening en heeft een even grote overtuiging in elke nieuwe houding.<br />Hoewel ze er niet veel ophef over maken, weerspiegelde de film een echte vraag die Broadway-regisseurs zich in die tijd stelden: wat voor soort dans moesten ze gebruiken? Tap was er nog steeds, maar op zijn retour; een soort jazzballetmengsel werd mainstream; de avant-garde was een meer dramatische en hoekige'moderne' dans. Waar zou het publiek in de volgende show op afkomen?
This is a little gem for those wanting a bit of relaxed entertainment. Unfortunately it came in a period when Kelly/Donen were setting a new standard for big production and very rapid pacing, so it was out of fashion and ignored. Everyone is charming; Marge and Gower Champion are at their peak, Bob Fosse is just hitting his stride (amusing that his screen persona was so charmingly little-boyish, in contrast to the dark angular sexiness of his later stage choreographies), and Debbie Reynolds is pixie-ish as ever. Helen Wood was not a great actress, but she was necessary to provide an additional dance flavor (see below).<br /><br />To differ from another reviewer, I think that Kurt Kaznar was perfect for the Leo Belney part, at least as it was written. He carries off being totally suggestible, changing opinion instantly, and having an equal conviction in each new attitude.<br /><br />Though they don't make a big deal about it, the film was mirroring a real conundrum facing Broadway directors at that period: what kind of dance to use? Tap was still around but on its way out; a kind of jazz-ballet blend was becoming mainstream; the avant-garde was a more dramatic and angular "modern" dance. Which would the public go for in the next show?