Ik zag 'A Touch of Zen' voor het eerst aan het eind van de jaren zeventig; het had zo'n effect op me dat ik er jarenlang naar op zoek ben gegaan op video, maar zonder resultaat <0xE2><0x80><0x93> tot mijn opluchting werd het twintig jaar later tijdens een vechtsportavond op tv vertoond. Het werd zelfs vertoond als de finale van die avond <0xE2><0x80><0x93> dus misschien ben ik niet de enige die denkt dat dit de ultieme vechtsportfilm is.<br />Het duurt meer dan drie uur; het eerste uur bestaat voornamelijk uit scènes en er gebeurt niet veel, maar dat draagt alleen maar bij aan de impact. Het enige wat je in een film zou kunnen verlangen is hier <0xE2><0x80><0x93> spanning, actie, kunstzinnig filmwerk, een soort verliefdheid, actie, prachtig gechoreografeerde gevechten, intrige, actie, komedie, filosofie... en een monnik die zo zuiver is dat hij bloedt als hij gewond is... nou, je kunt maar beter zelf gaan kijken wat hij bloedt.<br />Een must-see (als je drie uur de tijd hebt).
I first saw 'A Touch of Zen' in the late 70s; it had such an effect on me that I looked for it on video for years and years, but to no avail - then to my relief it was shown on TV during a martial arts night twenty years later. In fact it was shown as the finale of that night - so perhaps I am not the only person who thinks this is the ultimate martial arts film.<br /><br />It is over three hours long; the first hour is mainly scene-setting and not much happens, but this just adds to the impact. All you could want in a film is here - tension, action, arty filmwork, a kind of love interest, action, beautifully choreographed fights, intrigue, action, comedy, philosophy.... and a monk who is so pure that when he is wounded he bleeds.... well, you'd better see for yourself what he bleeds.<br /><br />A must-see (if you have three hours to spare).