Waarom deze film de Cannes Award heeft gewonnen is niet verrassend, het is alleen maar politiek. De Franse cinema is oudbakken en dood. Geheel in overeenstemming met het Jaar van China in Frankrijk heeft de gedwongen globalisering ervoor gezorgd dat ze een Hongkong-legende hebben uitgekozen om hun cinema nieuw leven in te blazen.<br />Maar de film is een nachtmerrie. Het script is slecht, het decor is saai. Het bewerken van de film gaat zo langzaam dat het lijkt alsof het door mijn 93-jarige oma wordt gedaan. De continuïteit is schetsmatig en de f-stops zijn voor sommige scènes niet eens goed gemeten.<br />De enige heerlijke momenten waren die waarop Maggie Cheung op het scherm verscheen. Het scherm begon op te lichten, werd gevuld met aanwezigheid, zelfs zonder dialoog of wat dan ook. Het toont aan dat Olivier Assayas misschien wel verliefd was op deze Aziatische ster, of in elk geval smoorverliefd.<br />Maar een film heeft, net als een huwelijk, continuïteit nodig, communicatie. Het communicatieniveau in deze film is laag en er is geen vooruitgang in de karakters. Het hoogtepunt van de film is wanneer Maggie in een Chinees restaurant werkt en ontslag neemt en ze iets spontaans zegt in het Kantonees, wat erg authentiek is. En de scène waarin ze haar zoon zoekt, is hartverscheurend in zijn gevoeligheid als een verloren moeder.<br />Maar het monteren, de soundtrack en in het algemeen de filmtechnieken zijn zo ontzettend klote... het voelt aan als een amateurfilm.
Why this film won the Cannes Award is not surprising, all political. French cinema is stale and dead. In tune with the Year of China in France, forced globalization makes them pick a Hong Kong legend to revive their cinema.<br /><br />But the film is a piece of nightmare. The script is bad, the scenery is bland. The editing is so slow it seems to be edited by my 93 year old grandma. The continuity is sketchy and the f-stops were not even measured right for some scenes.<br /><br />The only wonderful moments were when Maggie Cheung onto screen. The screen began to light up, be filled with presence even without speech dialogue or anything. It shows that perhaps Olivier Assayas was in love or at least infatuated with this Asian star.<br /><br />But a film, like a marriage, needs continuity, it needs communication. The level of communication in this film is low and there is no character progress. The great part of the film is when Maggie works in a Chinese restaurant and quits and she speaks something spontaneous in Cantonese, which was very authentic. And the scene where she looked for her son was heart-breaking in its sensitivity as a lost mother.<br /><br />But the editing, soundtrack and in general the film making techniques just sucked so so baaaad....feels like a home movie..