'Cabaret' kon bogen op grote songs, grote ideeën en grote acteurs, maar toch voelde het lang, saai en op z'n zachtst gezegd ingewikkeld aan. Het was een historische film, maar hij was voornamelijk gericht op een ruzie tussen twee jonge geliefden, met warrige thema's als originaliteit, onafhankelijkheid en seksuele revolutie, en achter de coulissen leek men te kiezen voor overacting, rommelige montage en een kronkelig verhaal dat om meer smeekt maar niets verlangt. In de Oscar-wereld van 'The Godfather' versus 'Cabaret' is Coppola's film duidelijk de winnaar, maar hoe kwam 'Cabaret' in de running? Aangezien ik bijna drie keer moest gaan kijken om deze kolos te veroveren, moet je je afvragen wat de waarde van deze musical in 1972 was, en of deze musical bijna veertig jaar later nog steeds naast de andere staat. Naar Joels mening is 'nee' een voor de hand liggend 'nee', maar er zullen ongetwijfeld argumenten volgen.<br />Als we deze film rond de waterkoeler zouden bespreken, zou er geen twijfel over bestaan dat Joel Grey ter sprake zou komen. Zijn vertolking, hoe klein ook, van de beruchte ceremoniemeester, is tot nu toe in geen enkele film herhaald. Op verschillende momenten leek 'Cabaret' geregisseerd door Terry Gilliam, compleet met de flits en duisternis die daarop volgde in zijn gezicht. Joel Grey bracht de film naar de tafel en zal altijd een angstaanjagend, maar toch invloedrijk beeld in mijn gedachten blijven. Hij maakte de bijna twee uur durende film goed. De opwinding in zijn bravoure, gecombineerd met zijn gevoel voor humor, overschaduwde iedere keer dat de twee samen op het scherm verschenen zijn co-ster Minnelli. Alleen al zijn optreden, de transformatie zelf, maakte 'Cabaret' de moeite waard om naar te kijken. Het was het duet van Minnelli en hem van 'Money Makes the World Go Round' dat deze film voor de totale vernietiging behoedde. Het deed denken aan een moderne versie van 'Moulin Rouge', maar het was het verhaal eromheen zonder de personages eromheen dat de pijn veroorzaakte die bekendstaat als 'Cabaret'. We moeten ook Bob Fosse prijzen om zijn regie, want zonder hem zouden deze duistere scènes die met Grey werden gefilmd net zo nietszeggend zijn geweest als het verhaal. Fosse nam dit flinterdunne verhaaltje van drie karakters waar we emotioneel niet toe in staat zijn, en voegde er een paar geweldige zang- en dansnummers aan toe om de pijn die ongetwijfeld zou volgen te verzachten. Zijn werk aan 'Lenny' was uitmuntend, en hoewel dat minder zei, kon je zijn invloed op het script en de eindmontage zien.<br />Om het positieve te benadrukken, moet je ook vragen: 'Waar is 'Cabaret' mislukt?' Zonder pagina's vol woorden te verspillen, is 'Cabaret' mislukt vanwege de slordige montage, de slecht ontwikkelde historische invalshoek en de enorme teleurstelling van de acteurs. Dit had een gedenkwaardig lied-en-dansnummer kunnen zijn, geworteld in een historische symboliek-esquire-film, maar in plaats daarvan werd het vooral een lofzang op het afschuwelijke karakter van Liza Minnelli. Haar vlakke stem paste goed bij haar gedissocieerde personage, dat geen emotie in zich droeg, geen waarden uitstraalde, maar toch probeerde ons hart te veroveren. Ze zong fatsoenlijk, maar ik kon gewoon niet achter haar staan als middelpunt. Haar hele relatie met Michael York is luchthartig. Houdt ze van hem? Houdt ze van geld? Wat is haar ware achtergrond? Wat wil ze van het leven? Als je deze onbeantwoorde vragen combineert met de ongemakkelijke hint van seksualiteit tussen York en Minnelli, heb je bijna 90 procent van deze film. Van Minnelli's ondefinieerbare personage tot de passieve, agressieve duellist van York als zowel taalleraar als safari-aanhanger, er is gewoon geen personage waar je achter kunt staan. Naarmate we dichter bij het midden van de film komen, lijkt onze schrijver zich dat te realiseren, en de extreem vage Maximiliaan wordt geïntroduceerd als een man die zowel van het gezelschap van Minnelli als van dat van York geniet. Om 'cabaret' te laten werken, hadden we sterkere personages nodig die we konden volgen, personages die duidelijk omschreven en toch complex waren, niet alleen maar van emotie naar emotie sprongen. Hoe heeft Minnelli een Oscar voor deze puinhoop weten te winnen?<br />Buiten het met tussenpozen gebruikte gebruik van Grey probeerde onze schrijver Jay Presson Allen de gebeurtenissen die zich in die tijd in Duitsland afspeelden, samen te vatten in de chaos van een cabaretvoorstelling. In theorie zou dat een geweldig idee zijn geweest, maar het mislukte opnieuw door het gebrek aan concentratie bij onze personages. In de ene scène worden we geplaagd door Yorks meningsverschil met een van Minnelli's lukrake keuzes (een grote beslissing die door een keuze wordt ingeperkt) en in de volgende ontleedden we het idee van een Duitse jood. Het liep gewoon niet goed. In een andere scène moeten we luisteren naar een jonge nazisoldaat die een ballade zingt die het zingen van iedereen oproept, en onze personages rijden gewoon weg. Voor mij zou een van de laatste scènes tussen York en Minnelli zijn, als ze hem meeneemt naar het station. Ze vertrekt door alleen maar met haar hand te zwaaien, om te laten zien hoe ze om de personages en ook om de onze geeft. Toen deze film was afgelopen, haalde ik hem uit mijn speler en liep ik wuivend zonder enige emotie weg. 'Cabaret' mislukte omdat er voor het publiek niets was om zich aan vast te klampen. Als de uitbrekende acteur iemand was die niet sprak, maar alleen maar zong, zou hij moeten vertellen hoe de film als geheel is afgelopen.<br />Over het geheel genomen, zowel bij de presentatie als bij de uitvoering, mislukte 'Cabaret'. Het acteerwerk en de ogen van Minnelli vertelden een ander verhaal en schilderden een personage dat gewoon niet in een speelfilm paste. Wat was geprobeerd als origineel te laten klinken, voelde na de eerste paar scènes alleen maar muf aan. De acteerprestaties zijn de enige twee dingen die deze film redden, aangezien de sullige York zijn best doet als liefdespartner. De twee seksuele rollen zijn gewoon te vernederend voor zowel de acteurs als de kijkers. Ik had deze film graag willen zien, maar bijna veertig jaar later heeft deze film het nog steeds niet gered. Bravo voor het kleine aandeel en voor de grote regisseurs, 'boe' voor degenen die denken dat Minnelli haar steentje kan bijdragen als een Oscarwinnende actrice.<br /><0x3E><0x3E> Zwaait enthousiast als je deze recensie verlaat.<br /><br /><0x3E><0x3E> 1 ster uit 1 ster.
"Cabaret" boasted big songs, big ideas, and big actors  yet it felt long, dull, and convoluted to say the least. Edging on the historical, but focusing mainly on a squabble of young love, the muddled themes of originality, independence, and sexual revolution seemed to take backstage for overacting, choppy editing, and a twisty story that begs for more but desires nothing. In the Oscar world of "The Godfather" vs. "Cabaret", the obvious winner is Coppola's film  but how did "Cabaret" even get in the running? As it took me nearly three viewings to conquer this behemoth, one has to question the 1972 value, and whether this musical stands up next to the others nearly 40 years later. In this reviewer's opinion, it is an obvious "no", but arguments will apparently follow.<br /><br />If discussing this film around the cinematic water cooler, there would be no doubt Joel Grey would be discussed. His portrayal, as small as it was, as the infamous Master of Ceremonies has yet to be repeated in any film to date. In various moments "Cabaret" felt like it was directed by Terry Gilliam, complete with the flash and darkness subsequent in his features. Joel Grey brought it to the table, and will forever be a frightening, yet influential image in my mind. He made the nearly 2-hours redeemable. The excitement in his swagger coupled with his level of pizazz completely overshadowed his co-star Minnelli whenever the two shared the screen. His performance alone, the transformation itself, is what made "Cabaret" worth a view. It was he and Minnelli's duet of "Money Makes the World Go Round" that saved this film from utter obliteration. It was reminiscent of a modern day "Moulin Rouge", but it was the surrounding story  without surrounding characters  that caused the pain known as "Cabaret". One must also applaud Bob Fosse for his direction, for without him, these dark scene filmed with Grey would have just been as bland as the story. Fosse took this flimsy story of three characters that we are emotionally void for, and pulled in some great song and dance numbers to buffer the pain that was sure to follow. His work on "Lenny" was outstanding, and while this didn't speak as greatly, you could see his influences on the script and final edit.<br /><br />To bookend the positive, one must also ask "Where did 'Cabaret' fail?" Without wasting pages of words, "Cabaret" failed because of the sloppy editing, the poorly developed historical slant, and due to the massive disappointment from the actors. This could have been a memorable song-and-dance rooted with historical symbolism-esquire film, but instead fell flat thanks mainly to the horrible nature of Liza Minnelli. Her flat voice matched well with her disassociated character, which carried no emotion, flaunted no values, yet tried to win our heart. She sang decently, but I just couldn't stand behind her as a central focus. Her entire relationship with Michael York is flippant. Does she love him? Does she love money? What is her true background? What does she want from life? Mix these unanswered questions with the uncomfortable hint of sexuality between York and Minnelli, and you have nearly 90% of this movie. From Minnelli's undefined character, to the passive aggressive York duel-jobbing as both language educator and African safari supporter, there just isn't a character you can stand behind. As we get close to the middle of the film, our writer seems to realize this and the extremely vague Maximilian is introduced as a man who enjoys the company of both Minnelli and York. For "Cabaret" to work, there needed stronger characters for us to follow  ones that were defined, yet complex, not just jumping from emotion to emotion. How did Minnelli win an Oscar for this mess? <br /><br />Outside the of intermittent use of Grey, our writer - Jay Presson Allen  tried to incorporate what was happening in Germany at the time with the Nazi movement, with the chaos of a cabaret show. In theory, this would be a great idea  but it failed because of again, the lack of focus with our characters. In one scene we are troubled by York's disagreement with one of Minnelli's haphazard choices (a big decision that was diminished by choice) and in the next, we are dissecting the idea of a German Jew. It just didn't flow well together. In another scene, we are forced to listen to a young Nazi soldier sing a ballad that evokes singing from everyone  and our characters just drive away. For me, to best summarize this film would be one of the final scenes between York and Minnelli as she takes him to the train station. She leaves by merely waving her hand, demonstrating her care for the characters and ours as well. When this film was over, I took it out of my player, walked away waving unemotionally. "Cabaret" failed because there was nothing for the audience to hold onto. When the breakout actor was someone that didn't speak but merely sang that should speak about how the film as a whole turned out.<br /><br />Overall, both with presentation and delivery, "Cabaret" failed. Minnelli's acting and eyes told a different story, and portrayed a character that just didn't fit for a feature film. What was attempted as original just felt stale after the first several scenes. Fosse's direction and Grey's performance are the only two saving qualities of this film, as the flakey York does his best as a love interest. The dual sexual roles are just too abashing for both the actors and the viewers. I was eager to witness this film, but nearly 40 years later, this film has not held up. Bravo to small part and big directors, "boo" to those that think Minnelli can carry her weight as an Oscar winning actress.<br /><br />** Waves eagerly as you leave this review ** <br /><br />Grade: * ½ out of *****