In het weekend naar de noir-horrorfilm _Se7en_ gekeken omdat ik in een huishouden zat zonder veel alternatieven zonder reclame. Normaal gesproken hou ik niet van griezelfilms, vooral niet die met Brad Pitt, maar omdat er zo'n goede tekst over rotte tomaten in zat, en ik ben tegenwoordig zo'n slechte bioscoopbezoeker, kon ik hem niet laten lopen <0xE2><0x80><0x93> ook al betekende het dat ik bijna 30 minuten naar de reclame moest kijken, zoals gebruikelijk is op de Nieuw-Zeelandse tv. Ik vond hem heel goed gedaan, ondanks de horror. Het gebeurt niet vaak dat je in Hollywoodfilms Dante en Chaucer als belangrijke plotverwijzingen tegenkomt. (Als je de film niet wilt zien, is er een zeer leesbaar scenario.) Je kunt niet anders dan bewondering hebben voor de vasthoudendheid en de totale obsessie van de onbekende man met zijn project. Ik zag meteen dat hij het syndroom van Asperger had, maar ik wist niet precies wat zijn prioriteiten waren. Ik bedoel, we kunnen ons allemaal wel indenken dat we een pond vlees terug willen zien te krijgen van een hebzuchtige advocaat, maar waarom moest de prostituee dood? Zij was niet schuldig aan lust, dat zijn haar klanten en die kwamen weg met alleen een dildo met een mes in hun kruis. En waarom vond hij luiheid de ergste van alle doodzonden? Het slachtoffer heeft een heel jaar de tijd gehad om een bijzonder langzame en akelige dood te sterven <0xE2><0x80><0x93> veel erger dan Jezus in The Passion <0xE2><0x80><0x93> terwijl de anderen relatief snel uit de weg werden geruimd. Ik kan Brad Pitt nog steeds niet serieus nemen, maar Kevin Spacey heeft zijn plaats tussen de ergste slechteriken op het scherm beslist verdiend.
Watched that noir horror movie Se7en on the weekend because I was stuck in a household without many commercial-free alternatives. I normally don't go for grisly films, especially those with Brad Pitt, but since it had such a good write up on rottentomatoes, and I am such a bad movie theater goer these days, I couldn't really pass it up - even if it meant sitting through almost 30 minutes of commercials as is wont on New Zealand TV. I thought it was rather wonderfully done, despite the grisliness. It's not often that you get Dante and Chaucer as major plot references in Hollywood films these days. (If you don't want to watch the film, there is a highly readable film script). You can't but admire the tenacity and the complete obsession of John Doe with his project. I had him down as an Asperger's Syndrome guy right away but I was unsure about his priorities. I mean, we can all empathize with getting a pound of flesh back out of a greedy lawyer, but why did the prostitute have to die? She wasn't the one guilty of lust, her johns are and they got away with only a knife dildo strapped to their groin. And why did he think sloth the worst of all the deadly sins? The victim took a whole year to die a particularly slow and nasty death - much worse than Jesus in The Passion - while the others were dispatched relatively quickly. I still can't take Brad Pitt seriously, but Kevin Spacey has surely deserved his place among the screen's worst baddies.