In wat misschien wel de opmerkelijkste live-actionfilm is die in de jaren tachtig of zeventig van de vorige eeuw in de Disney-studio's is gemaakt, vind ik de behandeling die hij in zijn eigen studio heeft gekregen, ontstellend. Het beste waarmee ik hem kan vergelijken is dat hij een robijn heeft, maar die afdankt omdat je alleen de voorkeur geeft aan diamanten. Gezien alle sieraden die Disney in de bovengenoemde decennia heeft vrijgegeven, zou je denken dat ze meer respect zouden hebben voor dit juweel.<br />Ik weet zeker dat de ouders die hun kinderen meenamen naar Natty Gann toen de film werd uitgebracht, verbaasd en geschokt waren toen ze ontdekten dat het geen film voor jongere kinderen was. Het is een heel donkere, realistische film die zich afspeelt tijdens de Grote Depressie. Dit is niet alleen het verhaal van een jong meisje dat door het land reist om haar vader te vinden, het is het verhaal van mensen die op zoek zijn naar hoop en proberen te overleven in een tijd waarin alleen eten op tafel een constante strijd was.<br />Als Natty's vader Sol(Ray Wise) een baan in een houthakkerskamp in Washington wordt aangeboden, krijgt hij maar een paar uur de tijd om een besluit te nemen: of hij neemt de baan en laat Natty achter, of hij blijft in Chicago bij Natty en vindt hopelijk elders werk. Hij slaat het aanbod eerst af en gaat de straten van Chicago op. In een werkelijk opmerkelijke scène zien we, net als Sol, de gezichten van al diegenen die alle hoop hebben verloren en in wanhoop zijn neergeslagen. Het is na dit korte maar veelzeggende moment dat hij, net als wij, beseft dat er geen beslissing hoeft te worden genomen en dat Sol het werk in Seattle accepteert. Sol is gedwongen Natty achter te laten bij een pensionhoudster, Connie (Lainie Kazan). Nadat Natty Connie over haar heeft horen vertellen als een in de steek gelaten kind, besluit ze niet te wachten tot haar vader haar laat komen en begint aan een moeizame reis door het land om hem te vinden.<br />Als er ooit een film is geweest die een beeld van contrasten is, dan is het deze wel. In het begin van de film krijgen we de harde realiteit van het depressietijdperk in Chicago te zien. Regisseur Jeremy Kagan ontziet ons niet in de details. We zien mannen die hopeloos en hulpeloos staan te bidden en te hopen op werk. Er is een scène waarin een arm gezin uit hun huis wordt gezet. Later, als Sol met de bus naar Washington gaat, zien we een ander gezin op de weg met hun schamele bezittingen vastgesnoerd aan hun auto, op weg naar het westen, hun auto niet meer te gebruiken. Als Natty over de markt loopt, verkopen de verkopers de schamele bezittingen die ze hebben om aan geld te komen. Als Natty wegrent, zien we haar naar voedsel vissen uit een vuilnisbak om te verorberen. Later, als Natty naar het westen reist, is er een prachtig gefotografeerd landschap van bossen en bergen, maar directeur Kagan herinnert ons scherp aan de troosteloosheid van de depressie met veel taferelen van de strijd op het platteland van Amerika, variërend van een tafereel van een boer en zijn hoogzwangere vrouw die een akker ploegen, tot taferelen van weeskinderen en in de steek gelaten kinderen die onder voogdij van de staat staan. Dit is niet de Disney van jullie papa, jongens. Dick Bush' filmografie van de wildernis is adembenemend, maar in de taferelen die zich afspelen in Chicago en in de boerendorpen van Amerika dempt hij zijn kleuren om het contrast tussen schoonheid en wanhoop te versterken. Als Natty in haar eerste trein springt, krijgt ze hulp en vriendschap van Harry (John Cusack), die ook op de rails staat. Cusack, die zijn eerste grote dramatische rol speelt nadat hij heel goed was in The Sure Thing, laat voor het eerst zien dat hij niet alleen een komisch acteur is, maar dat hij ook over een dramatisch talent beschikt. Harry mag dan jong zijn, maar Cusack geeft hem het voordeel van een man die ouder is dan zijn leeftijd. Het is een griezelige vertoning.<br />Salenger, als Natty, is meer dan gewoon een tieneractrice. Haar rol trekt ons vanaf de eerste momenten van deze film mee in het verhaal. Het is de sleutel die deze film bijeenhoudt, en als hij in minder bekwame handen was gelegd, zou de film zeker niet zo succesvol zijn geweest. Hoewel haar filmcarrière sinds Natty Gann niet noemenswaardig is geweest, zul je je haar altijd herinneren om haar onverschrokken vertolking van Natty Gann. Dit is een reis door de eeuwen heen, een reis die je niet snel zult vergeten.<br />Ik maak er geen gewoonte van om commentaar te geven op de dvd-uitgave van films, maar in dit geval zal ik een uitzondering maken. De overdracht van deze prachtige film is ontstellend. Het is al erg genoeg als een film die 'breedbeeld' schreeuwt. Het beeld wordt alleen maar in een heel akelige, slecht uitgevoerde panscan uitgezonden, maar de volledige beeldoverdracht is een van de ergste, zo niet de ergste die ik ooit heb gezien. Het geeft het woord 'griezelig' een nieuwe betekenis. Soms schokt het beeld zo dat je naar de afstandsbediening van je videorecorder wilt grijpen om het afspelen aan te passen, tot je je herinnert dat dit een dvd is. Er zijn overal tekenen van ouderdom van de film, maar er is geen zichtbare poging gedaan om hem digitaal of anderszins schoon te maken. Ik ben niet iemand die gelooft dat elke film een scheepslading extra's moet hebben, en ik heb er geen probleem mee als een studio ons alleen de film wil geven, maar er is absoluut geen excuus voor de slechte beeldkwaliteit van deze dvd. Deze film is een juweel, en dat de Disney-studio's hem bezoedelen en op zo'n gewetenloze manier behandelen, maakt me vreselijk verdrietig. Wat nog frustrerender is, is het feit dat Disney kwaliteitsvideo's kan uitbrengen, dus alleen al een fatsoenlijke film om op dvd uit te brengen zou niet zo veel gevraagd zijn. Ze zouden zich moeten schamen voor wat ze met deze prachtige film hebben gedaan. <br /><br />My Grade: Journey of Natty Gann-A<br /><br />Dvd transfer - F <0x5C>-<br /><br />
In what may be the most remarkable live action film to come out of the Disney studios during the 80's or even the 70's for that matter, I find the treatment it has received from it's own studio appalling. The best thing I can compare it to is having a ruby but discarding it because you only prefer diamonds. Considering all the costume jewelry Disney released in the aforementioned decades, you would think they would have more respect for this gem.<br /><br />I'm sure parents who took their children to see Natty Gann when it was released were surprised and shocked to discover that it was not a film for younger children. It is a very dark realistic film which takes place during the Great Depression. This is not only the story of a young girl traveling across country to find her father, it is the story of people searching for hope and trying to survive in an age when just having food on the table was a constant struggle.<br /><br /> When Natty's father Sol(Ray Wise) is offered a job in a logging camp in Washington, he is only given a few hours to come to a decision, either take the job and leave Natty behind, or stay in Chicago with Natty and hopefully find work elsewhere. At first, rejecting the job offer, he steps out into the Chicago streets. In a truly remarkable scene, we see as Sol does, the faces of all those who have lost hope and been beaten down in despair. It is after this brief but telling moment that he realizes, as we do, there is no decision to be made and Sol accepts the work in Seattle. Sol is forced to leave Natty in the care of a boarding house owner Connie(Lainie Kazan). After Natty overhears Connie reporting her as an abandoned child, she decides not to wait for her father to send for her, and begins an arduous journey across country to find him.<br /><br />If ever there was a film that is a picture of contrasts it's this one. Early in the film we are given the harsh reality of depression era Chicago. Director Jeremy Kagan does not spare us from the details. We watch as men stand hopelessly and helplessly praying and hoping for work. There is a scene where a destitute family are evicted from their home. Later, as Sol is heading to Washington in the bus, we see another family on the road with their meager belongings strapped to their car as they head west, their car no longer operable. As Natty walks through the market place vendors sell what meager belongings they have just to get buy. When Natty runs away we see her fishing for food out of a trash can for a morsel to consume. Later, as Natty travels westward, there is beautifully photographed scenery of forests and mountains, but Director Kagan astutely reminds us of the bleakness of the depression with many scenes of the struggle in rural America, ranging from a scene of a farmer and his much pregnant wife plowing a field, to scenes of orphaned and abandoned children left to be wards of the state. This is not your Daddy's Disney, kids. Dick Bush's cinematography of the wilderness is breathtaking, yet in the scenes set in Chicago and in the farm towns of America, he mutes his colors to enhance the contrast between beauty and desperation. <br /><br />When Natty jumps her first train, she is help and befriended by Harry(John Cusack), who is also riding the rails. Cusack in his first major dramatic role after being extremely good in The Sure Thing, shows for the first time that he is not just a comedic actor, but has dramatic prowess as well. Harry may be young, but Cusack gives him the edge of a man aged beyond his years. It is an uncanny performance.<br /><br />Salenger, as Natty, is more than just a teenage actress. Her characterization draws us into the story from the first moments of this film to the last. It is the key that holds this film together and if it had been put into less capable hands the film would surely not have succeeded as well. Although her film career since Natty Gann has not been noteworthy, you will always remember her for her unflinching portrayal of Natty Gann. This is a journey for the ages, and one you will not soon forget. Unfortunately.......<br /><br />I don't make it a habit to comment on the DVD release of films, but in this case I'll make an exception. The transfer of this wonderful film is appalling. It's bad enough when a film that shouts "wide screen" is only released in a very horrid poorly done pan and scan, but the full screen transfer is one of the worst if not the worst I have ever seen. It gives new meaning to the word grainy. At times the picture jitters so that you may begin reaching for your VCR remote to adjust the tracking until you remember this is a DVD. There are signs of the film's age running rampant throughout and no visible effort to clean it up digitally or otherwise. I'm not one to believe every film should come with a boatload of extras, and have no problem if a studio wants to give us just the film, but there is absolutely no excuse for the poor picture quality of this DVD. This movie is a gem, and for the Disney studios to tarnish it and treat it in this unconscionable manner, saddens me terribly. What is more frustrating is the fact that Disney can do quality video releases, so just a decent film to DVD wide screen transfer would not have been a lot to ask for. They should be ashamed of what they have done to this fine fine film.<br /><br />My Grade: Journey of Natty Gann-A<br /><br />DVD transfer - F <br /><br />