Ik ben een 42-jarige man die in 1984 voor het eerst een VHS-film heeft gekocht, Terminator. Dat moet je wel duidelijk maken wat voor soort films ik leuk vind, dus als ik je vertel dat mijn ogen minstens vier keer nat zijn geworden tijdens deze film, moet je niet denken dat ik een watje ben.<br />Toen de teaser voor deze film tijdens een reclameblok op TNT werd vertoond, was ik niet van plan om ernaar te kijken en ik was van plan geweest om hem op een andere zender te zetten. Maar toen ik de afstandsbediening in mijn hand hield en op zoek ging naar de scanknop, zag ik Mario Kassar in de openingscredits en Carolco Films (beiden hebben de eerste Terminator-film geproduceerd). Ik ben ook een fan van Tom Berringer, dus wat maakt het uit... Ik dacht dat ik het een kans moest geven. Na vijf minuten film was ik al zo blij dat ik het deed.<br />Ik heb veel van de andere commentaren hier gelezen, en ook een paar negatieve opmerkingen over het verhaal van Wilford Brimley. Aan de andere kant denk ik dat als Wilford er niet was geweest, ik misschien niet geïnteresseerd zou zijn gebleven. Wat veel mensen niet beseffen bij film is dat als er veel 'achtergrond' is, een verteller de hiaten moet opvullen en losse eindjes aan bepaalde scènes moet vastknopen.<br />Daarom maakte ik me geen zorgen over Wilfords toevoeging aan de film. Het enige probleem dat ik had, was dat hij aan het eind over zichzelf sprak in de eerste persoon, alsof hij op de een of andere manier deel uitmaakte van het verhaal, maar het werd nooit onthuld welke figuur hij was (je kunt er donder op zeggen dat hij de hoofdrolspeelster was).<br />Wat de film zelf betreft, ik vond de hele cast geloofwaardig, interessant en beminnelijk. Zoals ik al eerder zei, moest ik de hele film mijn tranen inhouden. Tegen het eind was ik bijna klaar om te gaan grienen. Alles klopt. Er zijn geen losse eindjes of mysterieuze 'doortrapte' oplossingen.<br />In de eerste scène bijvoorbeeld vertelt een inwoner aan Toms personage dat zijn broer jaren geleden het bos in is gegaan en nooit is teruggekomen. Dus als Tom later op een voorraad persoonlijke bezittingen, ID's en wat (Lumberjack) dynamiet stuit van personen die in de loop der jaren door de verloren stam zijn verloren of ontvoerd (in een poging hun manier van leven te beschermen), is er niets onechts aan als Tom het dynamiet gebruikt om een grot te laten instorten die naar de verborgen vallei leidt waar de indiaanse stam woont. Het zorgt allemaal voor een geweldig einde dat je niet met een frons op je gezicht 'Ja, hoor... tuurlijk' laat zeggen. In plaats daarvan juich je en huil je van vreugde.<br />Ik ben niet meer zo'n ontroerend 'westers' verhaal tegengekomen sinds Duvall en Costners 'Open Range'. Terwijl ik naar deze film kijk, realiseer ik me dat deze verloren gewaande indianenstam beschaafder was dan de politie van de plaats waar ik woon.<br />Ik denk dat de kern van de reden waarom deze film zo'n geweldig kunstwerk is, de ironie is. In het begin liet de film me denken dat er iets in het bos was, iets bijna bovennatuurlijks. Ik verwachtte geesten te zien, en Indiana Jones-achtige geesten die Tom door het bos achternazaten. Maar dat gebeurde allemaal niet. Toen ik eenmaal wist dat deze film iets te maken had met de indianen, veranderde de ontdekking van de indianen van begrijpelijk en realistisch gespannen in iets wat me deed denken aan de echte geschiedenis van de indianen, zoals Little Bighorn, en ging ik me op het puntje van mijn stoel zitten afvragen of de film zou eindigen met weer een moderne slachtpartij, of dat iedereen hier levend uit zou komen.<br /><br />De groei van alle betrokken personages, zelfs de hond 'Zip', is verbazingwekkend, en ook iets om te bewonderen. Ik maak geen grapje, zelfs de hond was verstandig genoeg om te weten wanneer hij het goed had. Vriendschap sluiten met een klein meisje en iemand hebben om mee te spelen, in plaats van wakker worden in een bar met Tom die stomdronken was, was leuk om naar te kijken.<br />Ik heb genoeg gekletst. Waar het op neerkomt is... Huur of koop deze film vandaag nog!
I am a 42 years old male who's first VHS movie purchase was Terminator back in 1984. That should tell you what kind of movies I like, so when I tell you that my eyes watered up at least four times during this film please don't think of me as wimpy.<br /><br />When the teaser ran for this on TNT during a commercial break, I had no intention of watching it, and had intended to turn he channel. However, as I held the remote in my hand, fumbling to find the scan button, I noticed Mario Kassar in the opening credits and Carolco Films, (both instrumental in producing the first Terminator film).<br /><br />I am also a Tom Berringer fan as well so what the heck...I figured I would give it a chance. Five minutes into the film, I was so happy I did.<br /><br />I've read a lot of the other comments here, and a few have made some unfavorable remarks about Wilford Brimley's narration. I on the other hand, think that had it not been for Wilford, I may not have stayed interested. What many people don't realize about film is that if there is a lot of "back story", a narrator is typically necessary to fill in the gaps, and tie up loose ends to certain scenes.<br /><br />Hence, I had no qualms about Wilford's addition to the film. The only problem I did have, is at the end, he refers to himself in the first person as if he was somehow part of the story, yet it was never revealed which character he was, (a good guess would be he was the lead Deputy).<br /><br />As for the film itself, I found the entire cast to be believable, interesting, and lovable. As stated earlier, I was holding back tears throughout the film. By the end I was almost ready to start balling. Everything adds up. There are no loose ends, or mysterious "contrived" solutions.<br /><br />For example, in the first scene, a town's person tells Tom's character that his brother went into the woods years ago and never came back. So later when, Tom stumbles upon a stockpile of personal items and I.d.'s and some (Lumberjack) dynamite, of persons lost or abducted over the years by the lost tribe (in an effort to protect their way of life) there is nothing phony about it when Tom uses the dynamite to collapse a cave leading to the hidden valley where the Indian's live. It all makes for a great ending that doesn't make you go.."Yeah, right....sure" with a frown on your face. You instead cheer and weep for joy.<br /><br />I have not come across such a touching "Western" since Duvall and Costner's "Open Range". I also had a reminiscent thoughts of "Last of the Mohican's (Daniel Day Lewis) while watching this film, up until the point when I realize that this lost Indian tribe was more civilized than the law enforcement agency of the local town.<br /><br />I think the core reason this film such a great piece of art, is the irony. In the beginning, the film set me up to think there was something in the woods, almost supernatural. I was expecting to see ghosts, and Indiana Jones like spirits chasing Tom through the woods. But none of that ever happened.<br /><br />Once I learned that this film had something to do with Native Indians, the discovery of the Indians went from being understandably and realistically tense, to making me recall real life history of the native Indian, such as Little Bighorn, to sitting on the edge of my seat wondering if the film will end with another modern day massacre, or if everyone will come out of this alive.<br /><br />The growth of all the characters involved, even the dog "Zip", is astonishing, and something to admire as well. I am not kidding, even the dog had enough sense to know when he had it good. Befriending a little girl and having someone to play with, as opposed to waking up in a bar with Tom drunk out of his skull, was something cute to watch.<br /><br />I've babbled enough. Bottom line is...go rent or buy this flick today!