De plot van de film is uiterst eenvoudig. Heel jonge vent in een rolstoel door hysterische verlamming vermengd met gedeeltelijk traumatisch geheugenverlies als gevolg van het auto-ongeluk dat jaren geleden plaatsvond toen hij nog een kind was, maar natuurlijk herkent hij de jonge griet niet die achter het stuur zat van de auto die het ongeluk veroorzaakte en die nu geobsedeerd is door het idee om net zo verlamd te worden als hij, oftewel het kind in de auto waar ze tegenop is gebotst. Deze simplistische visie op twee 'geestesziekten' gaat gepaard met: 1. een geobsedeerde griet die het zo regelt dat ze de aan een rolstoel gebonden man (en natuurlijk ook met hem) ontmoet (en met hem naar bed gaat), waarbij ze hem anoniem op de hoogte brengt van een human interest-verhaal (hij is een verslaggever van een NPR-radiostation). 3)'magische hoge schoentjes' (natuurlijk zijn die schoenen niets meer dan een mentale 'kruk' die de man onbewust gebruikt om zichzelf een reden te geven om te lopen... die de man in een rolstoel in staat stelt om te lopen... nadat hij een paar keer is gevallen, heel langzaam, met krukken of een stok... ongeveer zoals je zou verwachten van iemand die zich in het zweet heeft gewerkt om spieratrofie tegen te gaan, maar die in geen jaren heeft gestaan of gelopen om zich te gedragen als hij dan eindelijk staat en loopt...) 3) een paar misschien wel geweldige regels die te onnozel waren om half serieus te worden genomen vanwege de poging-een-allegaar-te-worden-maar-in werkelijkheid-heel-onnozele plot. (Voorbeeld: 'Ik' 'Ik ben een verlamd persoon die gevangen zit in het lichaam van een wandelende persoon.' Een nog slomer voorbeeld: 'wannabe'-verlamd om haar schuldgevoel te verlichten over het feit dat ze de man in een rolstoel heeft gezet, zegt tegen hem <0xE2><0x80><0x93> echt!!! <0xE2><0x80><0x93> nadat ze hebben ontdekt dat zijn verlamming eigenlijk hysterisch is: 'Waarom zou iemand verlammend willen zijn?') Het verhaal had heel goed kunnen zijn. Het was alleen zo duidelijk in zijn allegorische rol en zo dwaas in zijn stadslegende-vertolking van de manier waarop een door schuldgevoelens gekwelde, geobsedeerde vrouw in het bed van het slachtoffer van een auto-ongeluk kwam, dat het een soort instinct was dat zijn eigen goede eigenschappen onderstreepte. De volgende poging zal waarschijnlijk behoorlijk zijn.
The film has am extremely simple plot. Very young guy confined to wheelchair by hysterical paralysis mixed with partial traumatic amnesia produced by the parent-killing car wreck occurring years ago when he was a child meets but of course doesn't recognize young chick who drove the car that caused the accident and is now obsessed with the idea of becoming a paraplegic like him aka like the kid in the car she crashed into. This simplistic view of two "mental illnesses" gets dressed up with 1) obsessed chick arranging to meet (and sleep with, equally of course) wheelchair bound guy via the plot device of anonymously informing him of a human interest story (he is an NPR-radio-station-type reporter) 2) utterly stupid 'human interest story' (an urban legend style boffo about a bunch of people who "wannabe" paralyzed for no particular reason whatsoever) 3) "magic fred astaire shoes" (of course, again, the shoes are nothing more than a mental "crutch" the guy is subconsciously using to give himself a reason to walk... that enable wheelchair guy to walk...after falling down a lot, only very slowly, with crutches or a cane...sort of like you'd expect someone who has been working out to retard muscular atrophy but who hasn't stood or walked for years to behave when finally standing and walking... 3) a few couldabeengreat lines that came off as too silly to be taken half-seriously because of the trying-to-be-an-allegory but frankly rather silly plot. (Example: "I'm a paralyzed person trapped in a walking person's body." Sillier example: "wannabe" paralyzed to alleviate her guilt over putting the guy in a wheelchair chick says to him --seriously!!!-- after they discover his paralysis is actually hysterical: "Why would anyone wannabe paralyzed?") The story could have been very good. It was just so obvious about its allegory role and so silly in its urban legend depiction of the way guilt-ridden obsessed chick got into crash victim guy's bed that it kind of gut punched its own good qualities. The next effort probably will be decent.