De hele film (ook wel de avond genoemd die we een dag noemden) is een soort docudrama: hij is gebaseerd op een waar gebeurd incident dat in 1974 in Australië heeft plaatsgevonden en waar nog steeds over gemopperd wordt. Waarom deze flinterdunne film in de eerste plaats is gemaakt, lijkt alleen te komen door de blijvende wrok van de Australiërs tegen het arrogante en grove gedrag van Frank Sinatra toen hij tijdens een wereldtournee in Sydney verscheen: hij beledigde de pers, dwong de arbeidersvakbonden uitdagend te reageren door zijn connectie met de wereld buiten zijn verduisterde hotelsuite af te sluiten en eiste een verontschuldiging van de ster, iets wat Sinatra weigerde te doen. De schrijvers Peter Clifton en Michael Thomas hebben geprobeerd dit saaie incident levensvatbaar te maken door de achtergrondevenementen en personages rondom het evenement te onthullen. Ze hebben Rod Blue (Joel Edgerton) in het leven geroepen als een falende showprogrammeur die al zijn geld en zijn toekomst in het verzekeren van het huis voor het concert heeft gestoken. Australië was dol op Sinatra: dit leek zijn kans. Frank Sinatra (Dennis Hopper als Dennis Hopper) arriveert en een van de persmuskieten die Sinatra tegen zich in het harnas jaagt is Rods vriendin Hillary (Portia di Rossi) en als zij ongepaste vragen stelt, noemt Sinatra haar een hoer en breekt de pleuris uit bij de Australiërs. De mensen zijn woedend over Sinatra's grove taal en ongevoeligheid en boycotten het concert. De vakbonden, die de bevolking van Australië vertegenwoordigen, slaan toe, zodat Sinatra zonder licht, water, eten, roomservice enzovoort in zijn hotel opgesloten zit. Rod Blue's gegarandeerde succes lijkt gedoemd te mislukken.<br />Sinatra wordt vergezeld door zijn ploeg potige bullebakken en zijn huidige minnares Barbara Marx (Melanie Griffith), en het is Barbara die tussenbeide komt en helpt de situatie te redden. Ze moedigt Rods muizige assistente Audrey (Rose Byrne) aan in Rod te geloven, van wie ze stiekem houdt, en dwingt Sinatra tot onderhandelingen met de mensen die hij beledigd heeft. Ja, het loopt allemaal goed af <0xE2><0x80><0x93> Sinatra doet zijn concert, Rod verdient geld en het publiek lijkt tevreden en enthousiast.<br />Klinkt als een tamelijk saaie film? Nou, dat is het ook. Het wordt voor een deel gered door de vermakelijke aanblik van Hopper-lipsynchronisaties van songs van Sinatra zoals gezongen door Tom Burlinson, door Edgertons toewijding om van zijn held Rod een geloofwaardig menselijk wezen te maken, en door de aanblik van Melanie Griffith die er fantastisch uitziet in prachtige japonnen. Voor het overige is dit, ondanks de inspanningen van de cast, een film die je zo weer vergeet.
ALL THE WAY (aka THE NIGHT WE CALLED IT A DAY) is a docudrama of sorts: it is based on a true incident that happened in Australia in 1974 and still is grumbled about today. Why this flimsy film was made in the first place seems only due to lasting resentments on the part of the Australians at the arrogant and crude behavior of Frank Sinatra when he made an appearance in Sydney during a world tour: he insulted the press, caused the labor unions to react in defiance by cordoning off his connection to the world outside his darkened hotel suite and demanded an apology from the star, an act that Sinatra refused to do.<br /><br />Writers Peter Clifton and Michael Thomas have attempted to make this boring incident viable by revealing the background events and characters surrounding the event. They have created Rod Blue (Joel Edgerton) as a failing show promoter who puts all his money and future into assuring the house for the concert. Australia loved Sinatra: this seemed his ticket to ride. Frank Sinatra (Dennis Hopper playing Dennis Hopper) arrives and one of the Press who alienates Sinatra is Rod's girl Hillary (Portia di Rossi) and when she asks inappropriate questions, Sinatra calls her a hooker and there begins the furor of the Aussies. The people are incensed at Sinatra's foul mouth and insensitivity and boycott the concert. The Labor Unions, representing the people of Australia, strike so that Sinatra is trapped in his hotel without light, water, food, room service, etc. Rod Blue's surefire scheme seems destined to fail.<br /><br />Sinatra is accompanied by his squad of hefty goons and his current paramour Barbara Marx (Melanie Griffith) and it is Barbara who intervenes and helps salvage the situation. She encourages Rod's mousy assistant Audrey (Rose Byrne) to believe in Rod whom she secretly loves and coerces Sinatra into negotiations with the people he has offended.Yes, it all works out in the end - Sinatra does his concert, Rod makes money and the audience appears satisfied and enthusiastic.<br /><br />Sound like a fairly boring film? Well, it is. It is partially saved by the entertainment of watching Hopper lip sync Sinatra songs as sung by Tom Burlinson, by Edgerton's commitment to make his hero Rod a credible human being, and by seeing Melanie Griffith looking terrific in beautiful gowns. Otherwise, despite the casts' best efforts, this is a forgettable film.