Meer dan twintig jaar geleden ontmoette ik deze kleine cinematografische schat voor het eerst op de inmiddels opgeheven KHJ-TV, kanaal 9 in Los Angeles, maar dat was helemaal niet toevallig. Omdat ik een paar jaar eerder in de ban was geraakt van de magie van 'Casablanca', was ik op zoek gegaan naar andere films zoals deze, gemaakt door Warner Bros. aan het eind van de jaren dertig, de jaren veertig en het begin van de jaren vijftig. Ik was vooral op zoek naar meer werk van de legendarische ondersteunende cast van die klassieker: Paul Henried, Sydney Greenstreet, Peter Lorre, Claude Rains, S.Z. Sakall en Joy Page, onder anderen.<br />'Three Strangers' verzamelt er twee en weeft ze tot een onverwacht amoreel verhaal over de kosten van het omkeren van het geluk. Lorre speelt een gevallen heer die in een fles is gevallen en dus in een riskant gezelschap terecht is gekomen, terwijl Greenstreet een advocaat speelt die iets te speculatief met zijn trustrekeningen is omgesprongen. De ondergewaardeerde Geraldine Fitzgerald voegt zich bij hen als de mysterieuze vrouw die de andere twee willekeurig uit een Londense straat bijeenbrengt om te zien of ze het risico willen nemen dat een oud Chinees spreekwoord bewaarheid wordt.<br />'Three Strangers' is zo goed als 'Casablanca' en die andere klassieker van Huston/Lorre/Greenstreet, 'The Maltese Falcon', een betere op het gebied van wereldmoeheid, met morele dubbelzinnigheden en ambivalente personages die regelrecht uit films noir van vijf jaar later komen. Maar in tegenstelling tot die andere twee films is er weinig sympathieks te vinden in de hoofdpersonen. Maar dat ene feit maakt 'Three Strangers' tot een veel modernere film (zoals bijvoorbeeld een film uit het begin van de jaren zeventig), waardoor het een intrigerende mengeling wordt van ouderwetse, op plotontwikkeling gerichte plotwendingen en eigentijdse morele wispelturigheid en anti-heldhaftigheid.
It was over 20 years ago that I first encountered this small cinematic treasure, on the now-defunct indie KHJ-TV, channel 9 in Los Angeles, but it was not at all by accident. Having been enthralled by the magic that is "Casablanca" some years before, I had been seeking out other films like it made by Warner Bros. in the late 30s, 40s and early 50s. Specifically I was after more work by that classic's storied supporting cast: Paul Henried, Sydney Greenstreet, Peter Lorre, Claude Rains, S.Z. Sakall and Joy Page, among others.<br /><br />"Three Strangers" gathers two of those and weaves them into a unexpectedly amoral tale of the cost of reversing fortune. Lorre plays a fallen gentleman who fallen into a bottle and thus into some dicey company, while Greenstreet plays a solicitor who's been a tad too speculative with his trust accounts. The underregarded Geraldine Fitzgerald joins them as the mysterious woman who randomly gathers the other two off a London street to see if they'll take a chance on an ancient Chinese proverb coming true.<br /><br />"Three Strangers" if anything goes "Casablanca" and that other Huston/Lorre/Greenstreet classic, "The Maltese Falcon," one better in the world-weariness department, with moral ambiguities and ambivalent characters straight out of films noir made five years later. Unlike those other two films, though, there's little likability to be found in the lead characters' roguishness --- save perhaps for Lorre, who gets redeemed by a "good" woman's love at the end.<br /><br />Yet that very fact makes "Three Strangers" play out like a much more modern film (like one from the early 1970s, say), rendering it an intriguing admixture of old-style character-driven plotting and contemporary moral waywardness and antiheroism.