Adrian Monk heeft ocs op dezelfde manier als Superman allergisch is voor kryptoniet. Ik HOU van Monk, en deze nieuwe serie bewijst dat wat misschien een 'gebrek' lijkt, in werkelijkheid een heel nieuwe, bredere kijk op de wereld kan zijn. Maar hij zal natuurlijk wel een heleboel hulp nodig hebben met de invaliderende aspecten.<br />Tony Shalhoub is hier volmaakt in - elke nuance, elk moment, elke keuze is 100%. Hij heeft een diepe empathie met het personage, en in plaats van een eigenzinnig stereotype is zijn Monk een mooi, poëtisch personage dat nog lang zal voortleven nadat de onbeduidende personages uit de 'hitte'-serie van de televisie zijn verdwenen.<br />'Bitty Schram' Sharona is een prachtige, warme daad van geloof, en iedereen <0xE2><0x80><0x93> letterlijk iedereen <0xE2><0x80><0x93> is perfect gecast.<br />En samen met al die warmte is dit de grappigste voorstelling die ik in jaren heb gezien.<br />Negeer de nee-zeggers... kijk ernaar.
Adrian Monk has OCD in the same way Superman has an allergy to Kryptonite. I LOVE Monk, and this new series underscores how what may seem a "disability" can really be a whole new, wider way of looking at the world. Naturally, he'll need a LOT of help with the disabling aspects, however.<br /><br />Tony Shalhoub is perfect in this -- every nuance, every moment, every choice is 100%. His empathy with the character is profound, and rather than some quirky stereotype, his Monk is a beautiful, poetic character that will live for a longtime after the petty series characters of modern "hit" television fade away. <br /><br />Bitty Schram's Sharona is a lovely, warm act of faith, and everyone -- literally everyone -- is perfectly cast.<br /><br />And along with all this warmth, this is the funniest show to come along in many years.<br /><br />Ignore the naysayers...watch it.