'Ik ben ziek van de symmetrie,' zegt een personage in deze film, en we hebben hier te maken met een van de laatste werken van Luis Bunuels surrealistische fantasieën, die het ene na het andere verhaal vertelt met een nooit eindigend einde dat de spot drijft met de onwetendheid waarin gemeenschappen leven. Het is verbazingwekkend hoe Bunuel het conventionele waaraan we zo gewend zijn, blootlegt en van elke plek een decadenter en irrationeler aspect van de wereld maakt. De humor wordt altijd voor zoete koek geslikt, zoals veel rechters doen, maar het is ook weer een bewijs dat de werkelijkheid ons vaak zelfs in onze eigen privacy een ongemakkelijk gevoel geeft. Je moet films zien, daar is geen twijfel aan, ze weerspiegelen je emoties, ze maken je gek, maken je verdrietig, en ze tarten je moraal.
"I'm sick of Symmetry" a character says in this film, and here we have one of the last works of Luis Bunuel's surrealistic fantasies that brings a story after another with a never ending that mocks the ignorance in which societies live in; It's just amazing how Bunuel exposures the conventionalism to which we are so accustomed and makes of any place a more decadent and irrational angle of the world. Comedy is just the perfect condiment that guides you and distracts you through a series of events that never have sense for the first time. Bunuel's humor is always taken to the profane as many judge, but indeed is just another evidence of how reality often times makes us uncomfortable even in our own privacy. A must see film without a doubt, it mirrors your emotions, it drives you mad, drives you sad, and challenges your morality.