Een tamelijk eentonige herhaling van de gangsteroorlogen van de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw in Chicago en in het bijzonder Elliot Ness' lange-termijn-oorlog, waarbij topgangster Al Capone wordt beschuldigd van een keur aan aanklachten, van moord, verbod op en illegale dranksmokkel tot zijn uiteindelijke ondergang als gevolg van eenvoudige belastingontduiking.<br />De Palma heeft het nogal moeilijk met deze film. Ten eerste denkt hij nauwelijks na over de originele cinematografie die hij echt de zijne kan noemen. Het meest schaamteloze staaltje is de 'Odessa Steps'-scène op het treinstation, die oorspronkelijk zo meesterlijk werd uitgevoerd in de Russische film Battleship Potyomkin (1925).<br />En ik betwijfel of de echte Ness in de jaren twintig rondliep in designerkleding. Aan de andere kant hebben we het over de yuppie-jaren van de jaren tachtig toen deze film werd gemaakt, dus ik neem aan dat het niet cool was om minder dan een Label te dragen.<br />Dan hebben we de acteurs. Connery verbaast me soms echt. Hij speelt Malone een beetje als Office Dibble uit _Top Cat_, weet niet goed welk accent hij moet gebruiken en komt altijd met wijze woorden, maar weet ons nooit echt te overtuigen. Hoewel zijn doodsscène behoorlijk ontroerend was, was hij verder zo stijf als een biervat.<br />Costner blinkt weer uit als een man met een totaal charismatische bypass. Hij sprankelt van tijd tot tijd, maar over het algemeen ploetert hij gewoon in zijn gebruikelijke stiptheid door het verhaal heen.<br />Het enige lichtpuntje zou De Nero als de Grote C zelf zijn. Volkomen overtuigend, volkomen meedogenloos, precies goed gespeeld <0xE2><0x80><0x93> nooit verzandend in charade, nooit in een cliché vervallend <0xE2><0x80><0x93> De Nero is uitstekend. En wie kan zijn honkbalverhaal aan de eettafel vergeten?<br />De enige kritiek op De Nero is dat we niet genoeg van hem te zien krijgen; we krijgen niet de kans om zijn karakter in ons op te nemen of zijn boosaardige maniertjes te begrijpen. De Palma zet een eenvoudig bord neer waarop hij het publiek vertelt dat die vent helemaal niet deugt en dat je verder niets hoeft te weten. <br /><0x3E> De bijrollen geven een goed beeld van zichzelf, vooral Garcia & Martin-Smith.<br /><0x3E> De productiewaarden zijn duidelijk hoog & overvloedig, maar al dat oogverblindende & stijlvolle camerawerk maakt nog geen goede film met een slecht script. De Palma is te zuinig met zijn karakterontwikkeling met betrekking tot de goeien <0xE2><0x80><0x93> legt de zware nadruk op Ness die een goede huisvader is, een liefhebbende vrouw, kind & baby op komst. Allemaal in ongeveer 10 minuten.<br /><0x3E> Hetzelfde met Connery, eenvoudige uitleg zodat we kunnen meevoelen met die ouwe smeris en dan wordt de scène in scène gezet om de strijd aan te gaan met de onoverwinnelijke vijand over wie we niet veel te weten komen. <br />**** De muziek is heel opgewekt & beknopt wat misschien het enige goede aan de film is; dat en wat fatsoenlijke belichting & camerawerk van de 2e eenheid.<br />**** Al met al een film vol ideeën van anderen verpakt in de stijl en stijl van de jaren 80 maar met niets nieuws te bieden.
A fairly humdrum retelling of the Chicago gangster wars of the 20s & 30s and in particular Elliot Ness' long term battle bringing top gangster Al Capone to book on a range of charges from murder, prohibition & bootlegging to his eventual downfall of simple tax evasion.<br /><br />De Palma does a pretty bad hash with this movie. Firstly, he is hard pushed into thinking of any original cinematography he can genuinely call his own. The most blatant rip off is the "Odessa Steps" scene at the train station which was originally done so masterfully decades ago in the Russian film Battleship Potyomkin (1925).<br /><br />And I doubt if the real Ness swaned around in designer clothes back in the 20s either. But then again this is the yuppy 80s we're talking about when this film was made, so I suppose it wasn't cool to be wearing anything less than a Label.<br /><br />Then we have the actors. Connery really does amaze me sometimes. He plays Malone a bit like Office Dibble out of Top Cat, unsure of what accent to use and always coming out with words of wisdom but never really convincing us with any true conviction. Although his death scene was quite moving otherwise he was as wooden as a beer keg.<br /><br />Costner again excels as a man with a total charisma bypass. He sparkles from time to time but generally he just plods through the story in his customary dot to dot style.<br /><br />The only shining light would be De Nero as the Big C himself. Totally convincing, totally ruthless, played just right - never drifting into characature, never falling into cliche, De Nero is excellent. And of course who can forget his little baseball story around the dinner table!<br /><br />The only criticism with De Nero is that we don't get to see enough of him; we don't get the chance to absorb his character or understand his evil mannerisms. De Palma offers simple sign posting telling the audience that this guy is all bad and that's all you need to know.<br /><br />The supporting cast give a good account of themselves, especially Garcia & Martin-Smith. <br /><br />The production values are obviously high & lavish but all this eye candy & stylish camera work doesn't make for a good film with an underworked script. De Palma is too heavy handed with his character development with regards the good guys - hense the heavy emphasis on Ness being a good family man, doting wife, child & baby on the way. All done in about 10 minutes.<br /><br />The same with Connery, simple explanations so that we can feel for this old time cop and then the scene is set to do battle with the invincible foe, who we don't get to know much about.<br /><br />The musical score is very upbeat & concise which is perhaps the only good thing about the movie; that and some decent lighting & 2nd unit camera work.<br /><br />Overall, a film full of other people's ideas packaged with 80's designerism & style over content but with nothing new to offer. **/*****