Stel je voor dat er geen hemel is. Stel je voor dat er honderd minuten pure atmosfeer is. Stel je voor dat er honderd minuten rauwe sciencefiction is. Stel je voor dat er honderd minuten psychedelische cinematografie is. Dat wordt dan Dark City genoemd.<br />Dark City is waarschijnlijk de meest over het hoofd geziene film uit de jaren negentig, en het is vergelijkbaar met films als Blade Runner en de tijdloze Metropolis. Het is anders dan Blade Runner omdat de plot meer een plaatje in de puzzel is dan de puzzel zelf. De klassieke sf-thriller is opgezet als een detectiveverhaal. Het verhaal begint in de echte film noir-stijl met een man die wordt gezocht voor een reeks wrede moorden. Maar hij kan zich niet herinneren of hij ze heeft gepleegd of niet. In feite kan hij zich helemaal niets herinneren. Zo begint een verhaal over een ontdekking en een heerlijke honderd minuten.<br />Wat sf-films zo leuk maakt, is het transport van de kijker naar zijn eigen wereld en Duistere Stad. Gedurende een vrij lange tijd ontvouwt de plot zich als een misdaadverhaal <0xE2><0x80><0x93> maar langzaam en griezelig leidt het naar de sf-elementen. En als het begint, is het heel leuk. De Vreemdelingen gaan achter Rufus aan. Ze komen er tot hun verbazing achter dat Rufus ook net als zij kan 'afstemmen'. En dan is er een jongen met superkrachten die een paar interessante ontmoetingen heeft met Rufus. En de onvergetelijke Jennifer Connelly. Voor het eerst in een film is ze populair en speelt ze de ingénue tot in de perfectie, in tegenstelling tot de meeste van haar beroemde avonturenfilms waarin ze gekke hoofdpersonen vertroetelt. Haar herinneringen worden door de Strangers door elkaar gehusseld en ze weet niet meer wie Rufus is. Aan het eind van de film moet Rufus haar weer het hof maken. Leuk.<br />Wat Dark City tot Dark City maakt, is de atmosfeer van licht en duisternis. Vage, lome decors. Een verwarde maar vastberaden Rufus Sewell. De griezelige Strangers. Het is een werk met veel fantasie en het sloeg in als een bom toen ik het 6 jaar geleden in een lege bioscoop zag. Misschien heeft Manoj Night Shyamalan het over deze impact gehad om de studio's tegen te houden. De filmstudio's hadden al plannen gemaakt om de dvd's van de films op dezelfde dag als de bioscoopuitgave uit te brengen. Als iemand vandaag de dag _Dark City_ op dvd zou zien, zouden ze misschien nooit begrijpen waarom het zo'n goede sciencefictionfilm is.
Imagine there's no heaven. Imagine a hundred minutes of pure atmosphere. Imagine a hundred minutes of raw science fiction. Imagine a hundred minutes of psychedelic cinematography. It will be called Dark City.<br /><br />Probably the most overlooked movie of the 90s, Dark City is comparable to the likes of Blade Runner and the timeless Metropolis. It is a different from Blade Runner because the plot is more a picture in the puzzle than the puzzle itself. The classic sci-fi plot has been setup like a detective story. The story starts in true film noir style with a man wanted for a series of brutal murders. But he cannot remember whether he did them or not. In fact, he cannot remember anything. Thus starts a tale of discovery and a wonderful hundred minutes.<br /><br />What makes sci-fi movies fun is the transportation of the viewer into its world and Dark City does this well. For quite some time in the movie, the plot unfolds like a crime story - but slowly and creepily leading into its sci-fi elements. And when it starts, its a lot of fun. The Strangers start chasing Rufus. They find out much to their surprise that Rufus can also 'tune in' like themselves. And then there is a kid with superpowers and has a couple of interesting encounters with Rufus. And the unforgettable Jennifer Connelly. For once in a movie she is being sought after and plays the ingénue to perfection, unlike most of her famous ventures where she is nursing crazy protagonists. Her memories are mixed up by the Strangers and she does not remember who Rufus is. By the end of the movie, Rufus has to start wooing her again. Nice.<br /><br />What makes Dark City Dark City is the atmospheric canon of light and darkness. Dim lazy sets. A confused but determined Rufus Sewell. The creepy Strangers. Its a work of great imagination and packed a wallop when I watched it in an empty theater 6 years ago. Maybe this impact is what Manoj Night Shyamalan was talking about in order to stop studios' plans of releasing the DVDs of movies on the same day as their theatrical release. If somebody saw Dark City on DVD today they might never understand why its so good a sci-fi movie.