Het belang van het Suezkanaal in de Tweede Wereldoorlog kan niet overschat worden, behalve in deze film, waar het buitengewoon onderschat lijkt. Correspondent/spion Valerie Blore (gespeeld door Ann Savage) taxeert de situatie correct als ze zegt: 'Wie Afrika wint, wint de oorlog.' Het Suezkanaal was van cruciaal belang voor de verscheping van olie vanuit de olierijke naties naar Duitsland, wat zowel brandstof nodig had voor de productie als voor het in beweging houden van de bewapening en het laten vliegen van de vliegtuigen. Beheersing van Noord-Afrika betekende controle over het Suezkanaal. Meer nog, het zou het grandioze plan bekrachtigen om Japan fysiek met Duitsland te verbinden, een plan dat waarschijnlijk niet zou worden uitgevoerd. Toch behandelt deze film losjes het probleem van de controle over de As, als bepaalde geheime informatie naar de vijand lekt.<br />Als film, hoewel hij nooit echt het gevaar benadrukt, heeft het grootste deel van de actie te maken met toevallige elementen: de ontmoeting van Donald Jameson (Robert Stanford) met Valerie King, de bar van Johnny Booth (Sheldon Leonard) en de dwaze activiteiten van de drie afgeluisterde spionnen, wier filmnamen toevallig Whistler, Rembrandt en Cézanne zijn. Het grootste deel van de tijd lijkt het acteren in beslag genomen te worden door iets anders dan wat er gebeurt. Al met al lijkt het een typische film van de Eenzame Wolf, waarin het gevaar van een nazi-onderzeeër die op de loer ligt om geheime informatie te bemachtigen maar ietsje belangrijker is dan de bloemen in de hotelkamer. Een groot voordeel van deze film is de rol van Eric Blore (als Jameson) die als een soort mini- Winston Churchill door het leven gaat.
The importance of the Suez Canal in World War II cannot be overstated, except in this movie where it seems grossly understated. Correspondent/spy Valerie Blore (as played by Ann Savage) correctly appraised the situation when she says: "Whoever wins Africa wins the war." The Suez Canal was pivotal to the shipping of petroleum from the oil rich nations to Germany, which required fuel both for production and for keeping its armor moving and its airplanes flying. Control of North Africa meant control of the Suez. Even more so, it would solidify the grandiose plan of physically linking Japan with Germany, a plan not likely to be effectuated. Still, this movie loosely addresses the problem of Axis control if certain secret information is leaked to the enemy.<br /><br />As a film, if never quite stresses danger, with most of the action related to incidental elements: the engagement of Donald Jameson (Robert Stanford) to Valerie King, the bar owned by Johnny Booth (Sheldon Leonard), and the silly activities of the three counted-spies, whose movie names just happen to be Whistler, Rembrandt, and Cezanne. Most of the time the acting seems preoccupied with something other than what is happening. All in all, it seems a typical Lone Wolf movie where the danger of a nazi submarine lurking to get secret information is only slightly more important than the flowers in the hotel room. A major saving grace for this film is the acting of Eric Blore (as Jameson) who putters around as a sort of mini Winston Churchill.