Ik zeg niet graag iets slechts over een film als deze, maar omdat er zoveel van dit soort films zijn en ik er al heel wat heb gezien, is het niet moeilijk om vergelijkingen te trekken en de juiste te kiezen. Laat ik om te beginnen zeggen dat ik niet klaag over deze film. "My Favorite Wife" is een plezierige film, met een goed geschreven plot dat vanaf het begin boeiend is. Het is grappig en zoals bij alle grote romantische films is er sprake van echte emotie. Cary Grant vindt zijn vrouw, van wie hij dacht dat ze dood was na een schipbreuk, zeven jaar na het voorval levend en wel terug. Het probleem is dat hij hertrouwd is en dat hij denkt dat ze verliefd is op een man die ze op het eiland heeft ontmoet. Het is een en al komedie en een beetje ontroerend als hun romance weer opleeft en hun kinderen hun moeder voor het eerst ontdekken. Het heeft dezelfde sfeer als de meeste andere Cary Grant-films ('The Awful Truth', enz.). Irene Dunne speelt Grants vrouw net zo goed als in die film. Het einde van de film leek een beetje misplaatst en het duurde een beetje te lang om af te ronden. Het scheelde niet veel of ik had de film emotioneel geruïneerd. Desondanks is dit, als je op zoek bent naar een zuivere, gemakkelijke komedie, iets voor jou. Het beste ervan is niet het beste, maar het is nog wel onderhoudend.<br />*** uit****.
I hate to say anything bad about a film like this, but when there are so many similar films and I have seen a lot of them, it's easily to make comparisons and nit-pick. Let me say, first of all, that I am not complaining about this film. "My Favorite Wife" is easily enjoyable, with a well-written plot that is engaging from the beginning. It's funny, and like all great romance films, there is real emotion here. It involves Cary Grant finding his wife, whom he thought was dead after a shipwreck, seven years after the incident alive and well. Trouble is, he is remarried and he believes she is in love with a man she met on the island. It's all screwball fun and somewhat touching as their romance is rekindled and their children discover their mother for the first time. It has a similar feel to most other Cary Grant films ("The Awful Truth," etc). Irene Dunne plays Grant's wife as well here as she did in that film. The ending of the film seemed a little out of place and took a bit too long to wrap up. This came close to ruining the film for me emotionally. Despite that, if you're looking for some clean, easily-likable comedy, this is for you. Not the best of it's kind, but still entertaining.<br /><br />*** out of ****