Steven Soderbergh is een briljant regisseur die alles van experimenteren af weet, maar als je al een gevestigde naam in de filmwereld hebt, kunnen experimentele films behoorlijk riskant zijn. Hoezeer ik hem ook bewonder, hier faalt hij jammerlijk. Dit is zo'n film met een plot in een film en er zijn verschillende personages die in de film voorkomen en allemaal hebben ze iets met elkaar te maken, of ze dat nu weten of niet. Julia Roberts speelt een verslaggeefster die Catherine heet en ze interviewt een acteur die Nicholas heet, maar tijdens zijn vlucht vindt hij een liefdesbrief en hij denkt dat Catherine die in zijn tas heeft gestopt. Maar ze ontkent het en hij blijft haar er de hele weg naar de set mee lastigvallen. Hier verschuift de film en zien we dat Catherine en Nicholas eigenlijk acteurs zijn die Francesca en Calvin heten en dat de hele vlucht deel uitmaakte van een film. Ondertussen heeft een vrouw die Lee heet (Catherine Keener) genoeg van haar huwelijk en schrijft ze haar man Carl (David Hyde Pierce) een brief, maar hij leest hem niet. Lee heeft haar zus Linda (Mary McCormack) in de val gelokt voor een blind date met een producent die Gus (David Duchovny) heet, maar Linda werkt als masseuse en heeft Gus al een massage gegeven en een extra 500 dollar voor 'Bevrijding' toegezegd. Linda heeft het geld nodig omdat ze naar Arizona gaat voor een afspraak met een man die ze op internet heeft ontmoet. Deze man is Arty (Enrico Colantoni) en hij is regisseur en schrijver van een stuk over Hitler en ze hebben allebei tegen elkaar gelogen over hun leeftijd. Steven Soderbergh heeft deze film grotendeels met digitale camera's opgenomen en in een aantal scènes is het heel moeilijk om de actie te zien die zich op het scherm afspeelt. Soderbergh gebruikt dit soort camera's meestal voor zijn films en hij is meestal een meesterlijk vakman met de manier waarop zijn films eruitzien en 'Traffic' is een prachtig geschoten film. Maar dit is geen film en het is het soort film dat jonge filmregisseurs maken als ze geen geld hebben. Soderbergh heeft de ervaring en de kennis om in elk geval zijn films op een professionelere manier te maken. Als je een jonge beginnende regisseur hebt, en dat geldt ook voor een filmer, dan begrijp je wel dat beelden en scènes wazig en onscherp zijn. Maar ik begrijp niet dat je zo'n film kunt maken als het niet hoeft. Het script en het verhaal gaan vooral over hoe dingen er aan de buitenkant uitzien, maar van dichtbij heel anders zijn. De acteurs die er het beste uitzien, zijn McCormack, Keener en Pierce. Zij zijn meer te begrijpen en hun optredens zijn vrij goed. Maar dit is een film die gewoon niet werkt en Soderberghs poging om stijlvol te werk te gaan is ronduit irritant. Ik moet hem nageven dat hij iets anders heeft geprobeerd, maar hij had beter moeten weten.
Steven Soderbergh is a brilliant director and he's one that is experimental by heart but when your already established in the industry these experimental films can be pretty risky. As much as I admire him he fails badly here. This is one of those movie in a movie plots and there are several characters that the film follows and all have some sort of connection whether they know it or not. Julia Roberts plays a reporter named Catherine and she's interviewing an actor named Nicholas but while on his flight he finds a love letter and thinks Catherine slipped it into his bag. But she denies it and he keeps pestering her about it all the way to the movie set. Here the film shifts and we see that Catherine and Nicholas are really actors named Francesca and Calvin and that the whole flight was part of a film. Meanwhile, a woman named Lee (Catherine Keener) is sick of her marriage and writes her husband Carl (David Hyde Pierce) a letter but he doesn't see it. Lee has set up her sister Linda (Mary McCormack) on a blind date with a producer named Gus (David Duchovny) but Linda works as a masseuse and has already given Gus a massage and agreed to an extra 500 dollars for "Release". Linda needs the money because she is going to Arizona to see a man she met on the Internet. This man is Arty (Enrico Colantoni) and he's a director and writer of a play about Hitler and they have both lied to each other about they're age. Steven Soderbergh shot this film with mostly handheld digital cameras and in several scenes its very difficult to watch the action that takes place on the screen. Soderbergh usually uses these types of cameras for his films and he's usually a master craftsman with the way his films look and "Traffic" is a beautifully shot film. But this is not and it's the type of film that young film directors make when they have no money. Soderbergh has the experience and knowledge to at least shoot his films in a more professional manner. If your a young fledgling director and so is your cinematographer than we can understand shots and scenes being blurry and out of focus. But I don't understand shooting a film like that if you don't have to. Script and story is mainly about how things appear one way on the surface but are different when you look closer. The actors that come away from this looking the best are McCormack, Keener and Pierce. They're ordeal is more understandable and the performances are pretty good. But this is film that just doesn't work and Soderbergh's attempt at style ends up being completely annoying. I give him credit for trying something different but he should have known better.