In het begin lijkt de all-star komedie-melodrama 'Grand Hotel' uit de jaren dertig het soort film dat ze niet meer maken. Maar een van de belangrijkste trends in het moderne Hollywood is de ensemblefilm waarin de verhalen van verschillende personages op verrassende manieren met elkaar verweven zijn, en 'Grand Hotel' zou wel eens de vader van al die films kunnen zijn. Hij is niet zo overdadig als sommige moderne films, en concentreert zich op slechts vijf personages: een hoteldief die zich voordoet als baron (John Barrymore), een industriële magnaat (Wallace Beery), zijn secretaresse (Joan Crawford), een bejaarde en neurotische ballerina (Greta Garbo) en een slonzige, stervende man die zijn laatste dagen doorbrengt in het luxueuze hotel (Lionel Barrymore). Hun avonturen zijn over het algemeen voorspelbaar, hoewel altijd geloofwaardig en karakteristiek. Al met al is de film redelijk leuk, vooral omdat je in één film een breed scala aan stijlen uit de jaren dertig kunt zien.<br />Het is moeilijk te geloven dat Garbo en Crawford slechts een paar maanden na elkaar zijn geboren <0xE2><0x80><0x93> ze waren allebei tijdens de opnamen allebei zesentwintig, maar Garbo's wereldwijze ballerina ziet eruit en gedraagt zich alsof ze zesendertig is. Hoewel iedereen in de film een andere stijl heeft, valt die van Garbo het meest op. Ze zwiert met haar chiffon mouwen en ziet er smeltend romantisch uit in close-ups, alsof ze nog steeds in een stomme film speelt, maar dan spreekt ze uiterst bloemrijke dialogen. Met haar zesentwintig jaar lijkt Garbo dus een relikwie of een zelfparodie. Crawford, daarentegen, is een leuke, brutale, moderne meid, die zowel weet hoe ze moet flirten als hoe ze moet voorkomen dat het te ver gaat. Ze steelt de film beslist met haar stoere optreden. Garbo's acteerwerk werkt goed in films die een opgejaagde, romantische sfeer uitstralen, maar in de stilistische mengelmoes die 'Grand Hotel' heet, lijkt Garbo het minst echt <0xE2><0x80><0x93> zelfs voor een publiek van 1932. De dvd-gegevens maken duidelijk dat haar regel 'Ik wil alleen zijn' werd weggelaten zodra de film was uitgekomen!<br />John Barrymore heeft belangrijke scènes met beide dames en doet zijn best om een acteerstijl te vinden die aansluit bij hun twee totaal verschillende benaderingen. Hij slaagt erin zijn rol te spelen als een gereserveerde heer, gematigder dan zijn figuranten. Op die manier kan hij flirten maar niet kibbelen met Crawford, romantisch maar niet melodramatisch zijn met Garbo, en vriendelijk maar niet overdreven met zijn broer Lionel. Ook Lionel heeft een eigen stijl - hij is erg welgemanierd, stottert, buigt en slooft als de kleine boekhouder die eindelijk leert leven. Toch is zijn enthousiasme lief en aandoenlijk. Wallace Beery geeft een behoorlijk komische schurkenrol, compleet met af en toe een Duits accent, hoewel ik moeite had met de geldproblemen van zijn personage. Ik vraag me ook af of de Grote Depressie en andere gebeurtenissen in de jaren dertig enige invloed hebben gehad op de plotlijn waarin kleine Lionel Barrymore de moed vindt om het op te nemen tegen de grote, slechte directeur Beery.<br />Afgezien daarvan heeft 'Grand Hotel' niet veel te maken met sociale of politieke problemen <0xE2><0x80><0x93> het is vreemd om te bedenken dat het zich afspeelt in Weimar-Duitsland en dat de nazi's het slechts twee jaar later zouden overnemen. Het heeft niet veel emotionele resonantie, maar het is een nuttige tijdcapsule van 1932 Hollywood.
At first, the 1930s all-star comedy-melodrama "Grand Hotel" seems like the type of movie they don't make anymore. But one of the major trends in modern Hollywood is the ensemble movie where different characters' stories interweave in surprising ways, and "Grand Hotel" might just be the father of them all. It's not as overstuffed as some modern movies, focusing on just five characters: a hotel thief pretending to be a baron (John Barrymore), an industrial magnate (Wallace Beery), his secretary (Joan Crawford), an aging and neurotic ballerina (Greta Garbo), and a nebbishy, dying man spending his last days in the luxurious hotel (Lionel Barrymore). Their adventures are generally predictable, though always believable and in-character. Overall, the movie is a moderately fun time, especially in order to see a wide range of 1930s acting styles in one movie.<br /><br />Hard to believe that Garbo and Crawford were born just months apart--they were both 26 during filming, but Garbo's world-weary ballerina looks and behaves as though she were 36. Though everyone in the film has a different acting style, Garbo's stands out the most. She swoops her chiffon sleeves and looks meltingly romantic in close-ups, as if she were still in a silent movie, but then speaks extremely flowery dialogue. At only 26, then, Garbo seems like a relic or a self-parody. Crawford, on the other hand, is a fun, sassy, modern girl, who knows both how to flirt and how to keep things from going too far. She definitely steals the movie with her tough-minded performance. Garbo's acting works in movies that consistently maintain a keyed-up romantic tone, but in the stylistic mishmash that is "Grand Hotel," Garbo seems the least real--even to a 1932 audience. The DVD features reveal that her line "I want to be alone" got spoofed as soon as the movie came out!<br /><br />John Barrymore has important scenes with both ladies, and works hard to find an acting style that complements their two very different approaches. He succeeds by playing his character as a reserved gentleman, more moderate than his scene partners. That way he can be flirtatious but not crackling with Crawford, romantic but not melodramatic with Garbo, and friendly but not effusive with his brother Lionel. Lionel, too, has a distinctive style--very mannered, stuttering, bowing and scraping as the little bookkeeper who is finally learning how to live. Yet his enthusiasm is sweet and touching. Wallace Beery gives a decent comic-villain performance complete with off-and-on German accent, though I had trouble caring about his character's money problems. I wonder, too, if the Great Depression and other events of the 1930s had some influence over the plot line where little-guy Lionel Barrymore gets the courage to stand up to the big bad CEO Beery. <br /><br />Other than that, "Grand Hotel" is not particularly concerned with social or political problems--it's strange to think that it takes place in Weimar Germany and just two years later, the Nazis would take over. It doesn't have much emotional resonance, but it's a useful time capsule of 1932 Hollywood.