Elke keer dat Errol Flynn in deze film op het scherm verschijnt, sprankelt hij van zijn onmiskenbare bravoure. Elk moment dat hij niet op het scherm is (wat het grootste deel van de film is) is ofwel vervelend ofwel een raadsel. Kiplings dialogen werken prima op papier, maar op het scherm krijg je niet het gevoel dat echte mensen op zo'n manier zouden praten. Wat op papier stroomt, wordt gekunsteld wanneer het in de mond van echte mensen wordt geduwd. Dean Stockwell doet het zo goed als je je met de titelrol kunt voorstellen, maar alles wat hij zegt klinkt zo geschreven als de Onafhankelijkheidsverklaring, niet als de spontane opmerkingen van een jongen. (Hetzelfde geldt eigenlijk voor alle personages. ) De richting is vlak en ongelooflijk fantasieloos voor een grote studio-uitgave. Scènes die echte dynamiek hadden kunnen hebben, worden in een vlak tableau afgespeeld. Gevolgen van fysieke actie worden even slecht geacteerd als in een schooltoneelstuk. (Was er geen ervaren stuntco<0xC3><0xB6>rdinator beschikbaar?) Prachtige beelden van India worden afgewisseld door meer voorkomende scènes van grotendeels goedkoop ogende geluidsstudio's. (Een wandeling door een Indiaas station laat geen spoortje vuil of rommel of afval op de vloer zien, geen spoortje stof of zelfs maar versleten verf!) De achterwaartse opnamen van principes op geluidsstudio's voor een Indiaas landschap zijn erger dan de goedkoopste serie uit die tijd. En er gebeurt niets wezenlijks! De spionagespelletjes die gespeeld worden, bestaan voornamelijk uit het doen van dingen op een ingewikkelde manier die veel effectiever gedaan had kunnen worden. De dramatische handeling van deze film had in twintig minuten gecondenseerd kunnen worden, en de looptijd van 113 minuten zou niet als 1113 minuten aangevoeld hebben. Het enige wat het goedmaakt, is het schitterende werk van Errol Flynn, die bijna de onmogelijke taak op zich neemt om van Mahbub Ali een echte en realistische persoon te maken in plaats van een spuier voor het spuiten van romans en archaïsche dialogen. Flynn lijkt me hier op het hoogtepunt van zijn macht te zijn, zij het enigszins (en niet geheel) voorbij het hoogtepunt van zijn schoonheid. Elke keer dat hij (veel te zelden) naar het verhaal terugkeerde, was ik blij. De rest van de tijd keek ik met één oog naar het scherm en met het andere naar de klok.
Every moment Errol Flynn is on screen in this film sparkles with his undeniable panache. Every moment he is off screen (which is most of the movie) is either a bore or a puzzlement. Kipling's dialog works just fine on the page, but on screen there is no feel whatsoever that real people would talk in such a manner. What flows on the page is stilted when forced into the mouths of actual people. Dean Stockwell does as well as one can imagine with the title role, but everything he says sounds as written as the Declaration of Independence, not the spontaneous remarks of a boy. (The same applies to every character, actually.) The direction is flat and incredibly unimaginative for a major studio release. Scenes which could have had real dynamism are played in flat tableau. Sequences of physical action are staged as badly as a high-school play. (Was there no experienced stunt coordinator available?) Beautiful footage of India is interspersed through more prevalent scenes of largely cheap-looking soundstage sets. (A walk through an Indian train station shows not one speck of dirt or debris or trash on the floor, no sign of dust or even worn paint!) The rear-projection shots of principles on soundstages in front of Indian scenery are worse than the cheapest serials of the time. And nothing substantial happens! The spy games being played consist mainly of doing things through complicated means that could have been much more effectively done straightforwardly. The dramatic action of this film could have been condensed into a twenty-minute short, and the 113-minute running time of the feature would not have felt like 1,113 minutes. The only saving grace is the splendid work of Errol Flynn, who almost manages the impossible task of making Mahbub Ali a real and realistic person instead of a spout for the pouring out of novelistic and archaic dialog. Flynn seems to me to be at the height of his powers here, if slightly (and only slightly) past the height of his beauty. I rejoiced every time he (far too rarely) returned to the story. The rest of the time, I watched the screen with one eye and the clock with the other.