Mensen mensen mensen. Wauw. Laten we niet overhaast, egoïstisch of onredelijk zijn. Zeker, deze film had zijn tekortkomingen. Locale mag dan een tikkeltje kunstmatig hebben geleken (de meest voorkomende kritiek), maar de film afkraken omdat Sam Jackson de viool heeft 'gestolen', en daar nog eens bovenop het feit dat hij hem aan zijn kleur toeschrijft, is ronduit GEVAARLIJK!<br />En verder, om te zeggen dat 'de tijden waarin we leven' de reden voor ons is om te kijken naar het feit dat de viool immoreel werd weggerukt, is een duidelijke terugval op clichés vanwege een gebrek aan intelligentie. Want dat is wat deze persoon uitdaagt. De moraal van wat Jackson deed in de slotscènes van de film. Als we werkelijk de moraal van de ene eigenaar naar de andere zouden analyseren, zouden we ontdekken dat de moraal niet echt de drijfveer was waarop de viool dreef (hij was nota bene uit een graf gestolen, om het nog maar niet te hebben over het feit dat hij bijna verbrand was omdat hij gewoon... een viool was). Als ik hem niet mooi vind omdat hij de immoraliteit afsluit, dan is het punt, de essentie en het ware doorzettingsvermogen van deze film me niet ontgaan, dan weet ik het niet meer.<br />Deze film, hoe schokkend ook, ging niet over het leven van dit levenloze voorwerp. De viool had zeker geen leven. Hij was slechts de drager van de essentie van het personage van Anna Bussotti, Nicolo's vrouw. Omdat hij haar gebruikte om het instrument te completeren, was het begiftigd met haar essentie. Daar vind je je moraal in het verhaal. Dat leven, ons leven, onze essentie, ons wezen, niet alleen in ons lichaam leeft, in deze zielige hoopjes vlees en botten, maar in alles om ons heen. De moraal is dat Nicolo's liefde voor zijn vrouw, die haar onsterfelijk maakte met de viool en haar lied, een geschenk was dat werd doorgegeven aan iedereen die door het leven van de viool werd geraakt. Daarom is de moraal van de mensen (en hun daden) en de gebeurtenissen die de viool omringen van geen enkel belang, om te zeggen dat het om de tijden gaat waarin we leven, of om het ras van de man die de viool steelt, want het verhaal bevat een veel hogere verlichting. Dat is ook gemakkelijk te zien, als je de tekortkomingen en tekortkomingen van de mensen die de voile omringen niet zo analyseert dat ze je blik verteren en de 'ware' les of de moraal, of hoe je het ook wilt noemen, blokkeren. De les, of beter gezegd: de essentie van 'het leven'.<br />Très bien van Girard. Een gemakkelijke 10/10.
People people people. Whew. Let's not be hasty, selfish or unreasonable. Sure this movie had it's flaws. The Locale's may have seemed just a teensy bit artificial(the most common critique), but downing the movie because Sam Jackson "stole" the violin, and on top of that attributing it to his color is downright UNCALLED FOR!<br /><br />And further more, to say that "the times we live in" are the reason for us over looking the fact the violin was whisked away immorally is a clear fall back on cliche for a lack of intelligence. Because that's what this person is challenging. The morality of what Jackson did in the closing moments of the movie. If we were to really analyze the morality from each owner to the next, we would find that morality was not really the wave of fortune the violin was riding on(it was stolen from a grave for crying out loud, not to mention almost burned for simply being... a violin). If not liking it because of it's closing immorality is not missing the point and the essence and the true exsistence of this film, then I don't know what is.<br /><br />This movie, as shockingly revealed as it was, was not about the life of this inanimate object. Surely the violin did not have a life. It was merely the carrier for the essence of the character of Anna Bussotti, Nicolo's wife. Because he used her to complete the instrument, it was endowed with her essence. That is where you are to find your morality in the tale. That life, our life, our essence, our being, is lived not only in our bodies, in these pathetic heaps of flesh and bone, but in everything around us. The morality is that Nicolo's love for his wife, made her immortal in the violin, and her song, was a gift passed down to each of the ones touched by the violin's life.<br /><br />Therefore it is quite inconsequential, the morality of the people(and their actions) and events surrounding the violin, to say that it is the times we live in, or the race of the man stealing the violin, because the story encompasses a much higher enlightenment. Easily seen, too, if you don't analyze the mistemperments and shortcomings of the people surrounding the voilin to a point where they consume your vision, blocking the "true" lesson or moral, or whatever you want to call it. The lesson, or better put: the essence of "life".<br /><br />Tres bien by Girard. An easy 10/10.