10. Het script<br />F. Scott Fitzgerald is niet als scenarioschrijver geregistreerd. Zijn liefdesscènes zijn buitengewoon gedetailleerd en verfijnd gestructureerd. Ze introduceren ook vernieuwingen die sindsdien clichés zijn geworden en het kenmerk van 'vrouwenfilms' overal ter wereld.<br />9. De acteurs<br />Barrymore is onvergetelijk als de vorstelijke, chagrijnige Lodewijk XV. Morley geeft een van zijn beste interpretaties. Schildknaap speelt de beste dubbelganger van de schurk in zijn hele oeuvre. Wat Power betreft... herinner je je de anekdote over de verslaggever die aan de schrijfster Barbara Cartland (de stiefmoeder van Lady Di) vroeg hoe het mogelijk was dat ze al zoveel liefdesromans had geschreven voordat ze zelfs maar getrouwd was en nog maagd was? Haar antwoord was: 'O! In die tijd hadden we nog geen seks. We hadden Tyrone Power.'<br />'De regisseur.'<br />'De regisseur.'<br />Van Dyke was een expert op het gebied van het omgaan met grote menigten en het verrichten van grote daden. Zijn regiestijl was een compromis tussen tijdbesparing en de sterren wat speelruimte geven, zolang ze de algemene stijl van het stuk maar respecteerden. Dit 'eergevoelssysteem' schijnt de acteurs te hebben aangemoedigd hun huiswerk te doen en elke keer een geloofwaardige, samenhangende voorstelling te geven. Hij kreeg hier ook hulp van de Franse genialiteit Julien Duvivier.<br />'Artistieke richting.'<br />'Wat kun je zeggen over een film uit een bepaalde periode die de uitdaging aanging om Versailles in de achttiende eeuw te herscheppen op het terrein van MGM? De produktiewaarden zijn verbijsterend.' De Spiegelgalerij is eigenlijk langer, hoger en breder dan het origineel. De kostuums leggen een dunne scheidslijn tussen historische nauwkeurigheid (overdekte schouders en onthulde decolletés) en de eisen van de filmcode (overdekte schouders werden getolereerd, maar boezems moesten bedekt zijn), maar slagen er toch in het tijdperk en de sprookjesachtige kwaliteit van Maries hofhouding over te brengen. De kostuums zijn ook speciaal gemaakt om te schitteren, te schitteren en te glanzen op zwart-witfilm.<br /><br />6. Historische nauwkeurigheid.<br />Het script van de film is (deels) gebaseerd op Stefan Zweigs baanbrekende biografie van de koningin, 'Marie Antoinette, Portret van een Gewone Vrouw', waarin hij probeerde het eerste accurate, volwassen, feitelijke, maar door Freud geïnspireerde verhaal over de koningin te schrijven. Het boek was het eerste dat de mechanische seksuele problemen van Lodewijk xiv onthulde, waardoor hij het huwelijk niet kon voltrekken tijdens de eerste zeven jaar (tot een kleine chirurgische ingreep) en de extravagante verkwistingspersoonlijkheid van de koningin in freudiaanse termen werd uitgelegd als extreme seksuele frustratie. Dit verhaal komt in feite in grote mate op het scherm. Vergelijk dit met recente biopics als _A Beautiful Mind_, waarvan de scenarioschrijvers voor het gemak essentiële elementen uit de plot'vergeten', zoals het feit dat de paranoia van John Nash veroorzaakt of versterkt kan zijn door de vervolging van homoseksuelen door de McCarthy's. Sommige historische gebeurtenissen zijn met elkaar in verband gebracht om tegemoet te komen aan het beperkte inzicht van het Amerikaanse publiek in de Franse geschiedenis, en het Orléans-personage werd gebruikt om de spanning in stand te houden door de overlopers van de adel te vertegenwoordigen, die MA gebruikten voor hun eigen agenda's.<br />5. De muziek<br /><br />Herbert Stothart mag dan geen bekende naam zijn, hij heeft wel een Oscar gewonnen voor zijn originele partituur voor 'De Tovenaar van Oz', natuurlijk deels gebaseerd op de melodieën van Harold Arlen. Hij heeft niet alleen het onsterfelijke thema van Juffrouw Gulch/de Boze Heks aan haar gegeven, maar ook de helft van het team dat de operette 'Rose Marie' heeft gecomponeerd. Stothart blinkt in twee opzichten uit: de benadering van achttiende-eeuwse dansmuziek in de hofscènes, die de verveelde grootsheid van de gebeurtenissen benadrukt, en de psychologische muziek die alles begeleidt, van opwindende achtervolgingsscènes tot de liefdesscènes tussen Shearer en Tyrone. Let vooral op het gebruik van het klavecimbel in een breukscène tussen Orléans en MA, en het gebruik van de viola d'amour in de liefdesscène in de tuin.<br /><br />4. De cinematografie.<br />MA is in 'glorieuze zwart-wit', maar vooral in de ontsnapping naar Varennes, die de meest geloofwaardige <0xE2><0x80><0x93> en spannendste <0xE2><0x80><0x93> 'dag-en-nacht'-sequentie heeft die ooit is gemaakt. De huwelijksscène kan koningin Elizabeth II tot haar kroning hebben geïnspireerd. Ook opvallend zijn de matte schilderingen, het overstelpende gebruik van kraanvogels om bepaalde figuren in een menigte in beeld te brengen en het clair-obscur van de laatste ontmoeting met Fersen.<br />3. Details en scope<br /><br />Aan elke scène is iets bijzonders toegevoegd in karakterisering, beweging, ritme, belichting, kunstopvatting en choreografie (en niet alleen in de dansscènes). De kostuums hadden op zichzelf in een film kunnen figureren.<br />2. De verloren kunst van het verhalen vertellen.<br /><br />Deze film was met intelligentie en vakmanschap gemaakt en was opgebouwd volgens het principe dat door Selznick werd uiteengezet bij het filmen van _GWTW_ : 'Het geheim van het aanpassen van een boek aan het scherm is de indruk te wekken dat je een boek aan het scherm aanpast.' Wat betekent dat er veel literaire middelen worden gebruikt om het verhaal veel interessante wendingen en terugkerende thema's te geven. Het verhaal is goed uitgebalanceerd in termen van spectaculaire actie, reconstruatie van belangrijke historische gebeurtenissen (die de indruk van het verstrijken van de tijd wekken) en intieme scènes. Het is echt 'het intieme epos' dat Mankiewicz' 'Cleopatra' had moeten zijn. Moet ik eraan toevoegen dat ik de versie van Sofia Coppola werkelijk vrees...?<br />1. Norma Shearer<br /><0x3E> Norma Shearer is een ten onrechte vergeten ster van de eerste orde. MA is het permanente bewijs van haar griezelige vermogens. In deze film portretteert ze het hoofdpersonage van haar zestiende tot haar dood als een vroegtijdig bejaarde en afgetobde vrouw van 38, wat dankzij haar schitterende vocale instrumentarium en podiumprésence allemaal volmaakt geloofwaardig overkomt. Als sprookjeskoningin doet ze Cate Blanchett als Galadriel (in LOTR) denken aan de werkster van Carol Burnett. Haar virtuositeit als de door het lot verdoemde koningin-weduwe is des te aangrijpender als je bedenkt dat ze in die tijd de weduwe van Thalberg was in haar laatste door haar man goedgekeurde onderneming en dat de Hollywood-pakken haar snel insloten.
10. The script<br /><br />Uncredited as a scriptwriter is novelist F. Scott Fitzgerald. His love scenes are extremely elaborate and exquisitely structured. They also introduce innovations that have since become clichés and the hallmark of 'women pictures' everywhere.<br /><br />9. The actors<br /><br />Barrymore is unforgettable as the regally cranky Louis XV. Morley gives one of his best interpretations. Schildkraut plays the best two-faced villain of his entire body of work. As for Power... remember the anecdote about the reporter asking romance-writer Barbara Cartland (Lady Di's stepmother) how she could possibly have written so many romance novels before she was even married and while she was still a virgin? Her answer was: 'Oh! We didn't have sex in those days. We had Tyrone Power.'<br /><br />8. The director<br /><br />Van Dyke was an expert at handling large crowds and acts of God. His directing style was a compromise between time-efficiency and giving the stars leeway as long as they respected the general style of the piece. This 'honour system' seems to have encouraged the actors to do their homework and present a credible, coherent performance every time. He also got an assist here from uncredited French genius Julien Duvivier. <br /><br />7. Artistic direction<br /><br />What can you say about a period film that tackled the challenge of recreating Versailles in the XVIIIth century on the MGM back lot? The production values are staggering. The Gallery of Mirrors is actually longer, higher and wider than the original. The costumes tread a fine line between historical accuracy (covered shoulders and revealed cleavage) and the requirements of the movie code (exposed shoulders were tolerated but bosoms had to be covered) but still manage to convey the era and the fairy-tale quality of Marie's court. The costumes were also specially constructed to shine, glitter and shimmer on black and white film.<br /><br />6. Historical accuracy<br /><br />The film's script is based (in part) on Stefan Zweig's groundbreaking biography of the Queen, "Marie Antoinette, Portrait of an Ordinary Woman", which tried to create the first accurate, adult, factual but Freudian-inspired narrative of the Queen's life by using documents and correspondence that had long been overlooked or suppressed. The book was the first to reveal Louis XVI's mechanical sexual problems, which prevented his consummating the marriage during its first seven years (until a slight surgical intervention) and explained in turn the Queen's extravagant spendthrift personality, in Freudian terms, as extreme sexual frustration. This story actually makes it to the screen in a large degree. Compare this to recent biopics like "A Beautiful Mind", whose scriptwriters conveniently 'forget' essential but non-mainstream plot elements like the fact that John Nash's paranoia may have been caused or amplified by the McCarthy era persecution of homosexuals. Some historical events have been telescoped into one another in order to accommodate the general American public's limited understanding of French history and the Orléans character was used to maintain tension by representing the turncoat part of the nobility which exploited MA for their own various agendas.<br /><br />5. The music<br /><br />Herbert Stothart may not be a household word but he did win an Oscar for his original score to "The Wizard of Oz", based, of course in part on Harold Arlen's melodies. Besides giving Miss Gulch/the Wicked Witch her immortal theme, he is also one half of the composing team that produced the operetta "Rose Marie". Stothart shines in two respects: the approximate recreation of XVIIIth century dance music in the court scenes, emphasizing the bored grandeur of the proceedings, and the psychological music that accompanies everything from exciting chase scenes to the love scenes between Shearer and Tyrone. Note especially the use of the harpsichord in a rupture scene between Orléans and MA and the use of the viola d'amour in the garden love scene.<br /><br />4. The cinematography<br /><br />MA is in 'glorious black and white', but especially in the escape to Varennes sequence which has the most credible - and suspenseful - 'day for night' sequence ever filmed. The marriage scene may have inspired Queen Elizabeth II's coronation. Also notable are the matte paintings, the overwhelming use of cranes to move in on particular characters in a crowd scene and the chiaroscuro of the last meeting with Fersen.<br /><br />3. Detail and scope<br /><br />Every scene has something special added to it in characterization, movement, rhythm, lighting, art direction, choreography (and not just in the dance scenes). The costumes could have starred in a picture by themselves.<br /><br />2. The lost art of story-telling<br /><br />This film was planned with intelligence and skill and was built around the principle stated by Selznick when filming GWTW: 'The secret of adapting a book to the screen is to give the impression that you are adapting a book to the screen.' Which means that many literary devices are used to give the story many interesting arcs and recurring themes. The story is well balanced in terms of spectacular action, recreation of important historical events (giving the impression of the passage of time) and intimate scenes. It is truly 'the intimate epic' that Mankiewicz's 'Cleopatra' was supposed to be. Need I add I am really dreading the Sofia Coppola version...<br /><br />1. Norma Shearer<br /><br />Norma Shearer is an unjustly forgotten star of the first magnitude. MA is permanent testament to her uncanny abilities. In this film she portrays the main character from the age of sixteen to her death as a prematurely aged and debilitated woman of 38, all with perfect verisimilitude, thanks to her magnificent vocal instrument and stage presence. As a fairy-queen, she makes Cate Blanchett as Galadriel (in LOTR) look like Carol Burnett's charwoman. Her virtuosity as the fated widowed Queen is all the more poignant when one realizes that at the time she was Thalberg's widow in her last husband-approved venture and that the Hollywood suits were rapidly closing in on her.