'Taxidermia' is een van de grootste verrassingen die ik de laatste tijd in films heb gezien. Het is een mengeling van walgelijke en schokkende scènes, die poëtisch worden gemaakt, met prachtig camerawerk en een prachtige stijl. Zelfs op zijn grofst is de film niet half zo weerzinwekkend als hij zou moeten zijn. En geloof me, er is hier een heleboel afwijkend gedrag te zien (inclusief bestialiteit, masturbatie, vreetbuien en braaksel). Alle lof voor regisseur Gydangy Pálfi, die een van de origineelste films van de laatste tijd heeft gemaakt. Het is verre van een perfecte film, maar de pure vermetelheid ervan is verfrissend vergeleken met de veilige en steriele cinema die tegenwoordig van over de hele wereld komt. Het is een gooi naar de jaren zeventig, toen filmmakers het lef hadden om het scherm te vullen met beledigende en politiek incorrecte beelden om de kijker te dwingen na te denken.<br />Vergis je niet, dit is alleen maar een schokfestijn. De film bevat veel subtekst en diepgang op een manier die te vergelijken is met het beste werk van Takashi Miike. Het acteerwerk is heel goed en de acteurs slagen erin om hun afwijkende karakters merkwaardig menselijk en sympathiek te maken, ondanks het steeds surrealistische karakter van de film. De film vertoont een aantal zwakke punten (met name het middenstuk is erg slecht), maar ik kijk liever naar een interessante, zij het onvolmaakte film dan naar een mislukte film. Het is een film waarvan ik het gevoel heb dat hij in de komende jaren een cultklassieker zal worden. Niet voor iedereen weggelegd, maar degenen die erin geïnteresseerd zijn, zullen ervan smullen.
"Taxidermia" is one of the biggest surprises I've had with recent films. It has a blend of disgusting and shocking acts rendered poetic with absolutely beautiful camera-work and style. Even at its grossest, one isn't nearly as repulsed as they should be. And trust me, there's a lot of deviant behavior (including bestiality, masturbation, feederism, and vomit) on display here. Its all credit to director György Pálfi, who has crafted one of the most original visions in recent cinema. Its far from a perfect film, but its sheer audacity is refreshing compared to the safe and sterile cinema coming from all over the world today. Its a throw back to the 70s, when filmmakers had the guts to load the screen with offensive and politically incorrect imagery to force the viewer to think.<br /><br />Don't mistake this as being merely a shock value fest. There's a good amount of subtext and depth to the film in a manner similar to Takashi Miike's finest work. The acting is very good, and the performers manage to make their deviant characters oddly human and sympathetic despite the increasingly surreal nature of the film. The film is flawed (the middle section in particular lags pretty badly), but I'd rather watch an interesting if imperfect film any day than successful tripe. "Taxidermia" is a film I feel will become a cult classic in the years to come. Not for all tastes, but those interested will love it. (8/10)