Joan Collins toont het ware lef om gigantische radioactieve mieren het hoofd te bieden in dit modderige monsterfestijn, geregisseerd, geschreven en geproduceerd door Bert I. Gordon. Een schuilplaats op een eiland verandert in een hel voor vakantiegangers als de mieren tot enorme proporties zijn uitgegroeid, de toeristen terroriseren en Collins en de crew op de vlucht jagen. Ondanks de goede fotografische effecten van Reginald Morris <0xE2><0x80><0x93> om nog maar te zwijgen van het vleugje klasse dat Joan zelf aan de film heeft meegegeven <0xE2><0x80><0x93> zijn de resultaten behoorlijk belachelijk. Gebaseerd op een verhaal van H.G. Ze doet haar best om iets anders te zijn dan versufte opwinding. Wat Collins betreft, ze doet het met overtuiging; hopelijk heeft ze een looncheque verzilverd die iets groter is dan deze mieren.
Joan Collins shows true grit facing down giant radioactive ants in this muddy monster-fest directed, co-written, and co-produced by Bert I. Gordon. An island hideaway turns into Hell for vacationers after the ants have grown to enormous proportions, terrorizing the tourists and sending Collins and crew on the run. Despite good photographic effects by cinematographer Reginald Morris--not to mention a touch of class provided by Joan herself--the results are pretty ridiculous. Based on an H.G. Wells story, the film's third act laughably tries sneaking in sort of an "Invasion of the Body Snatchers"-type plot twist--and one is nearly inclined to give the picture some extra points for its moxy. It isn't art, but then it doesn't strive to be anything other than dopey excitement. As for Collins, she performs with conviction; hopefully she cashed a paycheck somewhat larger than these ants. * from ****