Ik hoorde een recensent zeggen dat deze film een 'Bubby Movie' is, je weet wel, zo'n film waarin elke acteur bevriend is met elke andere acteur en de regisseur (of in dit geval de regisseur) en dat ze allemaal gewoon 2 uur lang voor de camera lullen en het een film noemen. Ik zou het niet noodzakelijkerwijs een Burn-out-na-het-lezen-van-dat noemen, maar ik zou het een 'Hollywood Indie' noemen. Een Hollywood Indie is een populaire Hollywoodfilm met een groot budget en een enorme A-List-cast, maar wiens script klinkt alsof het is geschreven door een ploeterende kunstenaar uit Brooklyn die in het verleden ervaring had opgedaan met het maken van _Pods for Current TV_ over hoe geweldig kazerne Obama kennelijk is. De gebroeders Coen lijken de koningen van Hollywood-Indië te zijn, aangezien ze de helft van de films geregisseerd hebben die ik zo uit mijn hoofd kan opnoemen. Burn After Reading zal hoogstwaarschijnlijk worden gerekend tot de mindere films van de Coen-broers, en terecht, want hij lijkt niet de esthetische aantrekkingskracht van hun vorige films te hebben, maar ik denk niet dat deze film tot een van hun grappiger films moet worden gerekend. De meeste 'komedies' van de Coen-broers zijn niet echt komedies, maar meer films die op de een of andere manier vreemd zijn. Toch moet de Vereniging voor het Bezoek van Onzichtbare Duifjes aan deze films een genre toekennen, en aangezien ze niet zo bizar zijn dat ze surrealistisch of experimenteel genoemd kunnen worden, krijgen ze de titel van een komedie, gewoon omdat een paar mensen in het theater misschien een paar van de 'grappen' in de film zouden kunnen giechelen.<br />Het punt waar ik wanhopig naar toe probeer te komen is dat ik niet lachte om The Big Lebowski of O' Brother, Where Art' Thou, hoewel ze best grappig zijn. Ik lachte een paar keer om Burn After Reading, en ik lachte nogal hard om Burn After Reading. Burn After Reading is raar, net als alle Donkere Komedies, maar het is wel grappig.' Het is niet helemaal op het niveau van de meeste Coen-films, dus als dit een aanvulling op een belediging is, is het een kwestie van interpretatie.<br />Wat in deze film echt indruk op me maakte, waren de optredens van Brad Pitt en Frances McDormand, de optredens van alle anderen waren 'alleen maar nemen of niet nemen'. Brad en Frances zijn net een of ander bizar personeelsduo van Fitness Center dat op de een of andere manier achter de geheimen van de cia is gekomen en dat probeert van koe tot koe te melken voor wat het waard is. Ik wist dat Frances een goede actrice was, maar dat Brad Pitt goed acteert is iets nieuws voor me. Ik bedoel dat ik zijn optreden in Fight Club altijd alleen maar goed vond omdat hij echt hetzelfde personage speelde als anders, maar dan in een goede film. Ik weet niet of de Coen-broers hem iets hebben aangedaan, of misschien heeft hij iets voor ons verborgen gehouden, maar zijn personage is verreweg het beste in de film. Maar aan de andere kant is zijn personage een kwijlende, idiote gezondheidsfreak met een paar licht homoseksuele trekjes, dus misschien acteerde Brad niet eens, misschien was hij gewoon zichzelf (Ha Ha Ha).<br />Wat maakt dat Burn na het lezen van een film minder werk heeft dan de meeste Coen-broers, is dat er geen echte gedachte aan te pas komt. Op het moment dat ik op de stopknop van mijn dvd drukte, was ik de film bijna helemaal vergeten. Luister, Burn After Reading staat nu op dvd, dus het is de moeite waard om hem te huren, vooral als je Netflix hebt. Het is leuk voor de lol, en het is nog steeds een beetje Coen-achtig, dus pak hem maar.
I heard one reviewer say that this film is a "Bubby Movie," yah know one of those films where every actor is friends with every other actor and the director (or in this case directors) and they all basically just dick around on camera for 2 hours and call it a movie. I wouldn't call it that necessarily call Burn After Reading that but I would call it a "Hollywood Indie." A Hollywood Indie is a mainstream Hollywood film with a big budget and a huge A-List cast, but whose script sounds like it was written by a struggling Brooklyn artist who previous experiences in film consisted of making Pods for Current TV about how great Barrack Obama apparently is.<br /><br />The Coen brothers seem to be the kings of Hollywood Indies, since they directed half of the ones I can name off the top of my head. Burn After Reading will most likely be counted among the lesser of the Coen Brothers films, and rightly so since it does seem to lack the aesthetic appeal of their previous films, but I don't think this film should be counted as one of the their funnier films. Most of the Coen Brother's "Comedies" aren't really comedies, their more like movies that are weird in a kind of funny way. Yet the Invisible Pigeon Holeing Society must assign these films a genre, and since their not weird enough to be labeled surrealist or experimental, they get the title comedies simply because a few people in the theater may giggle a few of the "Jokes" in the film.<br /><br />The point I am desperately trying to get to here is that, I didn't laugh at either The Big Lebowski or O' Brother, Where Art' Thou despite the fact they are rather funny, I laughed several times at Burn After Reading, and I laughed rather hard to. Burn After Reading is weird, as are all Dark Comedies, but it's not quite to the level as most Coen films, weather this a complement of an insult is a matter of interpretation.<br /><br />What really impressed me in this film was Brad Pitt's and Frances McDormand's performances, everyone else's performances were "take it or leave it." Brad and Frances are like some kind of weird Fitness Center Employee Duo who stumble upon CIA secrets somehow and try to milk to cow for what it's worth. I knew Frances was a good actress, but Brad Pitt acting well is something new to me. I mean I always through his performance in Fight Club was good only because he really was playing the same character he usually does but this time in a quality film. I don't know if the Coen Brothers did something to him, or maybe he's been hiding something from us, but his character is by far the best in the film. But then again his character is a dribbling idiotic health nut with some mildly homosexual personality traits, so maybe Brad wasn't even acting, maybe he was just being himself (Ha Ha Ha).<br /><br />What makes Burn after reading less of a film then most Coen Brother's work is that there is not any real thought involved. The second I pressed the stop button on my DVD I almost totally forgot about the movie, a good film is one can't get out of your head for a week after watching it, and most Coen Brother films do that. Listen, Burn After Reading is out on DVD now so it's defiantly worth renting, especially if you have Netflix. It's good for some laughs, and it's still rather Coen-y so go pick it up.