Uma Thurman heeft de niet benijdenswaardige eer om in de twee grootste 'zo erg kan het toch niet zijn?'-films van de jaren negentig te spelen. Net als 'Batman and Robin' dwingen The Avengers je, puur door hun slechte kritieken, ertoe om de film te zien. Een onzichtbare kracht treitert de onschuldige klant van een videotheek met een 'Kom op, je weet dat je het wilt, je wilt dolgraag weten of het zo erg is als ze zeggen'.<br />Natuurlijk zijn de Avengers, net als Batman en Robin, elke centimeter net zo erg als ze zeggen. 86 minuten (het bloedeloze 'plot' kan niet eens uitlopen op anderhalf uur) van pure, onfeilbare verveling die je de adem beneemt. Ze is zeker geen Keanu of Dick van Dyke in de namaak-Britse versies, maar dat is vooral te danken aan haar acteerwerk. Maar de voornaamste tekortkoming is haar aangeboren gebrek aan ironie. Ze lijkt zo'n oude stijl van geestigheid gewoon niet te begrijpen (niet dat zo'n verkeerde interpretatie moeilijk is, zo slap gepresenteerd als hier), en terwijl ze in de verrukkelijke Pulp Fiction amusant is met haar verhalen over Tony 'Rocky Horror' en het humoristische element van 'Fox Force Five', is ze als Mrs. Peel een nul.<br />Veel mensen noemen het mislukken van de film als een directe vergelijking met de televisieserie. Terwijl ik genoeg van de serie begrijp om de echte Mrs. Peel was te veel dame om Eddie Izzard te kunnen schoppen waar het pijn doet. Ik ben nooit echt bekend geweest met de wapenfeiten van Patrick Macnee en co om het echt belangrijk te vinden. Daarom denk ik dat het me een nieuw voordeel geeft om de film te zien. Ik kwam naar _The Avengers_ zonder de charme van Fiennes met die van Patrick te hoeven vergelijken, of de rondingen van Thurman met de weergaloze jukbeenderen van Diana Rigg. Het doet er niet toe. Even goed als het tv-programma, beter, erger, het eindresultaat is hetzelfde: de film stinkt. De gefingeerde onderbrekingen en gevatte replieken komen te laat, net als Fiennes, sprankelend in _Strange Days_, pijnlijk verlegen in Steeds schoenen. Ze zijn opzettelijk excentriek en krachtig ouderwets, en hun manier van doen is eerder poseur dan hoffelijk. Dit zijn twee mensen die in het echte leven niet eens de tijd zouden doorbrengen, laat staan een seksuele relatie met kuise gesloten lippen zouden aangaan. De helft van de tijd is het bijna onmogelijk te geloven dat ze in dezelfde ruimte waren tijdens de scènes die ze samen speelden, zo zwak is hun band.<br />Een lichtpuntje in de film is Sean Connery, die zijn impresario een gunst verschuldigd moet zijn geweest om dit ontstellend gefingeerde verhaal te accepteren. Net als zijn James Bond (waaraan het door Grace Jones gezongen eindnummer een tikkeltje van de hak op de tak maakt) heeft Connery iets dreigends. En net als bij het citaat in deze recensie kan Sean, als hij maar even de kans krijgt, zelfs de onschuldigste zin smerig laten klinken. Hij had het zelfs over regen. Maar het grootste deel van de tijd heeft hij het erover dat hij losgeld wil in ruil voor goed weer in Engeland (zoals Engelse mensen zo gewend zijn aan goed weer dat regen en sneeuw ze niet deren <0xE2><0x80><0x93> heeft de schrijver ooit een voet in dit land gezet???) en probeert hij mevrouw Peel in een onsmakelijke scène te verkrachten. De rest van zijn zinnen is net zo onbeholpen als 'John Steed... what a horse'. Het is een naam van niks, maar toch slaagt hij erin een zekere mate van waardigheid te bewaren, gekleed als een reusachtige teddybeer.<br />In alle eerlijkheid zie ik geen enkele manier, geen niveau waarop deze film zou kunnen werken. De richting in termen van shots en invalshoeken is redelijk, maar in termen van acteurs is het waardeloos. Het script is afgezaagd en dun. Ik kan me er echt niet toe zetten de verhaallijn te beschrijven als een verzameling vaste elementen, aangezien de term 'vaste elementen' over het algemeen iets goeds impliceert. Terwijl zelfs in het verfoeilijke _Batman and Robin_ een paar goede stukken zaten, draagt geen van de pijnlijk opgebouwde 'deeltjes' waaruit deze onnozelheid is opgebouwd enige vorm van spanning, drama of humor in zich. Geloof me, deze film is echt zo slecht als ze zeggen. Ik heb deze film gezien, dus dat hoef jij niet te doen. Bedank me ervoor, haat me erom, beloon me ervoor. Doe me gewoon een plezier en neem niet de moeite om hem te zien.
Uma Thurman has the unenviable distinction of appearing in the 90s' two biggest "can't be that bad, surely?" films. Like "Batman and Robin", The Avengers, through sheer will of its poor critical reception, compels one to see it. An unseen force taunts the innocent rental video store customer with a "come on, you know you want to, you're dying to know if it's as bad as they say".<br /><br />Of course, the Avengers, like Batman and Robin, IS every inch as bad as they say. 86 minutes (the anaemic "plot" can't even stretch to an hour and a half) of sheer, unerring tedium that beggars belief. Thurman is the most obvious target. Her English accent is about 90% successful to my ears, (she's certainly no Keanu or Dick Van Dyke in the fake Brit stakes), but this notably draws on her acting. But the main flaw is her innate lack of irony. She just doesn't appear to comprehend such an old style of wit (not that such a misinterpretation is hard, as limply presented as it is here), and whereas in the delightful Pulp Fiction she amuses with her tales of Tony "Rocky Horror" and being the humour element of "Fox Force Five", as Mrs. Peel she's a washout.<br /><br />Many people cite the film's failure as a direct comparison to the television series. Whereas I understand enough of the show to know the real Mrs. Peel was too much of a lady to kick Eddie Izzard where it hurts, I've never really been acquainted with the 60s exploits of Patrick Macnee and co for it to really matter. To this end, I believe this gives me a fresh advantage in viewing the movie. I came to The Avengers without having to compare Fiennes' charm to that of Patrick's, or compare Thurman's curves to the incomparable cheekbones of Diana Rigg. It matters not. As good as the tv show, better, worse, the end result is the same: the movie stinks.<br /><br />Never on celluloid has there been such a resounding lack of chemistry between two leads. Even Thurman's scripted interruptions and witty rejoinders come too late, with Fiennes, sparkling in "Strange Days", excruciatingly self-conscious in Steed's shoes. Wilfully eccentric and forcefully quaint, their mannerisms are more poseur than debonair. These are two people that wouldn't even pass the time of day in real life, much less conduct a sexual relationship with chaste closed lips. Half the time it's almost impossible to believe they were in the same room during their scenes together, so weak is their connection.<br /><br />A slight upturn in the film is Sean Connery, who must have owed his agent a favour to have accepted this appallingly scripted farrago. As with his James Bond (to which the Bassey-soundalike Grace Jones end song owes a tip of the hat), Connery has an air of physical menace. And, as with the quote of this review, given half a chance Sean can make even the most innocent of lines sound dirty. He was actually talking about rain. Most of the time, though, he spouts about wanting a ransom in exchange for decent weather in England (like English people are so used to decent weather rain and snow would bother them - has the writer ever set foot in this country???) and tries to drug-rape Mrs. Peel in a distasteful scene. The rest of his lines are as inept as "John Steed... what a horse's a**e of a name", yet he manages to hold some modicum of dignity dressed as a giant teddy bear.<br /><br />In all honesty I can see no way, no level on which this film works. Direction in terms of shots and angles is reasonable, but in terms of actors it's lousy. The script is trite and thin. I really can't bring myself to describe the storyline as a collection of set pieces, as the term "set piece" generally implies something good. Whereas even the execrable "Batman and Robin" had some good bits threaded together, none of the painfully set-up "segments" that make up this inanity carry any form of tension, drama or wit. Believe me, this film truly is as bad as they say. I saw this film so you don't have to. Thank me for it, hate me for it, reward me for it. Just do me a favour and don't bother to see it.