Ik heb de film vandaag gezien en ik heb er veel van genoten, ook al zal ik hem niet tot mijn Resnais-favorieten rekenen. Het verhaal op zich is eenvoudig, maar zit vol zinspelingen en 'non-dits'. Het doet me denken aan 'Smoking/No Smoking', zonder de verhaallijn, en 'On connadiert la chanson', zonder de liedjes. Ik hou van de manier waarop Resnais een heel universum creëert, half realistisch, half droomachtig, met maar zes personages, een beperkt aantal scènes en alomtegenwoordige sneeuw. De zes personages worstelen met eenzaamheid, botsen tegen verschillende obstakels: verkeerde partij, pech, gebrek aan wilskracht of perverse manipulatie. De algehele sfeer is een beetje triest, maar op een koele, zachte manier (sneeuwachtig, mag ik wel zeggen) en met humoristische trekjes, vooral wat betreft de videobanden en een onzichtbare, maar uitstekend verstaanbare, knorrige oude man van Claude Rich (die in feite zeven personages speelt). De acteerprestaties zijn onberispelijk, met een speciale noot voor Sabine Azema, André Dussolier en Pierre Arditi. En een interessante bezetting voor Lambert Wilson (die tegen de achtergrond speelt).
I've just seen the movie today, and enjoyed it a lot, even if I won't range it among my Resnais favorites. The story in itself is simple but full of allusions and "non-dits". It reminds me altogether of "Smoking/No Smoking", without the narrative twist, and "On connaît la chanson", without the songs. I like the way Resnais creates a whole universe, half realistic, half dreamlike, with only six characters, limited sets and omnipresent snow. These six characters struggle with loneliness, butting against various obstacles : wrong match, bad luck, lack of will or perverse manipulation. The general atmosphere is kind of sad, but in a cool and soft way (snowy if I may say so), and with humorous touches, especially all that relates to videotapes and an invisible but perfectly audible grumpy old man played by Claude Rich (which makes seven characters actually). The acting is impeccable, with a special note for Sabine Azema, André Dussolier and Pierre Arditi. And an interesting cast for Lambert Wilson (playing against type).