Ik hield niet van de muziek, die een overheersend onderdeel van de film leek te worden. Maar ik heb me er toch een beetje aan gehouden, en daar ben ik heel blij om: Pat O'Brien is heel grappig als variatie op Oscar Jaffe uit 'Twentieth Century'. Hij is veeleisend en sluw. Als hij dwarsligt, breekt hij zogenaamd per ongeluk een horloge, waarvan hij in tranen zegt dat hij het van zijn overleden moeder heeft gekregen. Tegen het eind van de film, toen we dachten dat we al wisten dat het een list was, doet hij dat en zijn secretaresse, Penny Singleton in muizig kostuum, zegt dat zijn moeder aan de telefoon is. En dat ze een tip wil voor de volgende race in Saratoga.<br />John Payne als de bandleider is oké. De rest van de cast is oké. Jimmie Fiddler speelt zichzelf, in een forse rol, en dat is een leuk detail.<br />Maar de schrijver is hier de ster. En het is een geweldige rol voor O'Brien.
I didn't care for the music, which looked as if it were going to be a dominant component of this movie. I stuck with it a little, though, and I'm really glad: Pat O'Brien is very funny as a variation on Oscar Jaffe from "Twentieth Century." He's demanding and devious. When crossed, he faux-accidentally breaks a watch he tearfully says was given him by his late mother. Toward the end of the movie, thought we already know it is a ruse, he does this and his secretary -- Penny Singleton in mousy costuming -- says his mother is on the phone. And she wants a tip on the next race at Saratoga.<br /><br />John Payne as the bandleader is OK. The rest of the cast is OK. Jimmie Fiddler plays himself, in a sizable role and that's a nice touch.<br /><br />The writing is the star here, though. And it is a great role for O'Brien.