De Climax zou toepasselijker The Anti-Climax heten. Het was een verwijzing naar Boris Karloffs terugkeer naar de film na drie jaar op Broadway en een tournee in Arsenicum en oude kant. Alleen al zijn naam bracht velen op het idee dat The Climax een groots, huiveringwekkend griezelfestijn zou worden, vooral omdat het Karloffs eerste kleurenfilm zou zijn. In plaats daarvan is The Climax een triest verhaal over een oudere dokter die iets heeft met een zangeres die hij tien jaar geleden heeft gewurgd. Voor sommigen zou het een verrukkelijke Technicolorfilm van Weense operettes en Hollywood soubrettes hebben kunnen zijn. In plaats daarvan is het een zwakke imitatie van The Phantom of the Opera, zonder het Spook, die het jaar daarvoor was uitgebracht. Op zijn minst hadden kaartjeskopers, afgaande op de overdadige decors en het kunstzinnige ontwerp, allemaal in technicolor, een gepassioneerd verhaal verwacht over achter de schermen van het oude Wenen, compleet met iedereen in avondkleding of vergulde uniformen met rode kniebroeken, met gaslampen en natte keien, met jaloerse prima donna's, fragmenten uit operettes en danseressen in pastelkleurige tutu's. We krijgen inderdaad de tutu's, maar de overdaad komt uit de Minnelli-school van opzichtige overdaad. Meer dan wat ook krijgen we een verhaal over oude obsessies, hypnose en keelspray die zo smakeloos en oud is als een plak Sachertorte van een maand oud.<br />Dr. Friedrich Hohner (Boris Karloff), een bejaarde en waardige arts, voorziet in de medische behoeften van de operettezangers in Wenen.' 's Theatre Royal. Graaf Seebruck (Thomas Gomez) staat aan het hoofd van het theater en de opera. Hij is streng en humoristisch. Op een dag komt de dokter toevallig in aanraking met een auditie die Seebruck geeft aan een jonge studente, Angela Klatt (Susannah Foster). Ze heeft een fantastische stem en Seebruck geeft haar onmiddellijk een rol in een ophanden zijnde productie. Hohner is diep geschokt. Angela klinkt precies als de grote zangeres Marcellina, die tien jaar geleden spoorloos verdween. We hebben al in een flashback aan het begin van de film gehoord dat Hohner geobsedeerd van Marcellina hield en dat hij haar weigering zijn liefde te beantwoorden toeschreef aan haar ambitie... en aan haar buitengewone stem. Hohner loste dat probleem op door de stem het zwijgen op te leggen. Een ongelukkig bijproduct van zijn daad was het dode lichaam van Marcellina. En nu lijkt het erop dat dezelfde stem opnieuw de hoofdrol zal spelen in het Theatre Royal. Voor de rest van de film wordt Angela meegetrokken en geduwd tussen Hohner, vastbesloten dat Marcellina's stem nooit meer gehoord zal worden, en de jongeman en medeleerling die van Angela houdt, Franz Munzer (Turhan Bey), die vastbesloten is dat Angela zal zingen en een groot succes zal worden. In de weelderig ingerichte spreekkamer en het huis van de dokter hangt zijn assistente en huishoudster, Luise (Gale Sondergaard). Luise speelt een of ander spelletje met zichzelf, maar wat zou het kunnen zijn? Zou het iets te maken kunnen hebben met de stalen, afgesloten deur boven aan de trap in Hohner's. 's huis, een deur die toegang geeft tot een kamer die we niet willen zien omdat we bang zijn voor wat erin zou kunnen zitten?<br />Wat maakt een film saai? Het jaar daarvoor had The Phantom of the Opera ook Susannah Foster in de hoofdrol. Het was een technicolor-kloon van een film, met een prachtig optreden van Claude Raines, alles wat je je maar achter de schermen kunt wensen, een amusante lichte komedie van Nelson Eddy, geholpen door zijn rivaal voor Fosters genegenheid, Edgar Barrier. De sets waren overdadig, met inbegrip van de griezeligste onderaardse scènes die ooit zijn opgenomen. Het is geen klassieke film, maar hij is niet saai. De Climax maakt gebruik van dezelfde sets, dezelfde verhaallijn, en een goede acteur is de voornaamste bedreiging. Maar daar houdt het op. Het verhaal is te bekend en sleept zich maar voort. Onverklaarbaar genoeg wordt Karloff te weinig gebruikt. Wanneer Karloff met die diepe, oprechte stem van hem zegt: 'Ik ben gekomen om je te helpen, liefje,' hopen we dat de dingen zullen opklaren. Dat gebeurt niet.
The Climax would be more aptly named The Anti-Climax. It marked Boris Karloff's return to movies after three years on Broadway and touring in Arsenic and Old Lace. His name alone led many to believe The Climax would be a grand, shivering horror fest, especially as it would be Karloff's first color film. Instead, The Climax is a sad tale of an elderly doctor who has a thing about a singer he strangled ten years previously. For some, it might have promised a delightful Technicolor movie of Viennese operetta and Hollywood soubrettes. Instead, it's a weak re-make of The Phantom of the Opera, without the Phantom, which was released the year before. At the very least, ticket buyers would have expected, based on the lavish sets and art design, all in Technicolor, a passionate story of behind-the-scenes Old Vienna, complete with everyone wearing evening dress or gilt-braid uniforms with red breeches, with gas lights and wet cobblestones, with jealous prima donnas, excerpts from operettas and dancers in pastel tutus. We get the tutus, all right, but the lavishness is from the Minnelli school of garish over-kill. More than anything else, we get a story of aged obsession, hypnotism and throat spray that is as flavorless and stale as a slice of month-old Sachertorte. <br /><br />Dr. Friedrich Hohner (Boris Karloff), an aging and dignified doctor, serves the medical needs of the operetta singers at Vienna's Theatre Royal. Count Seebruck (Thomas Gomez) runs the theater and the opera company with firmness and humor. One day the doctor chances upon an audition Seebruck is giving to a young student, Angela Klatt (Susannah Foster). She has a marvelous voice, and Seebruck immediately gives her a role in an upcoming production. Hohner is horrified. Angela sounds just like the great singer, Marcellina, who disappeared without a trace ten years ago. We have already learned in flashback at the start of the movie that Hohner loved Marcellina obsessively, and blamed her refusal of his love on her ambition...caused by her extraordinary voice. Hohner solved that problem by silencing the voice. An unfortunate by-product of his action was the dead body of Marcellina. And now it appears that the same voice will star again at the the Theatre Royal. For the rest of the movie we have Angela being pulled and pushed between Hohner, determined that Marcellina's voice will never be heard again, and the young man and fellow student who loves Angela, Franz Munzer (Turhan Bey), who is determined Angela will sing and be a great success. Lurking around the doctor's lavishly decorated medical office and home is his assistant and housekeeper, Luise (Gale Sondergaard). Luise is playing some game of her own, but what could it be? Could it have something to do with the steel, locked door at the top of the stairs in Hohner's home, a door which leads to a room we dread to see what it might contain? <br /><br />What makes a movie dull? The Phantom of the Opera the year before also starred Susannah Foster. It was a Technicolor knock-out of a movie, and featured a fine performance by Claude Raines, all the behind-the-scenes stuff you could want, an amusing light comedy performance from Nelson Eddy, aided by his rival for Foster's affection, Edgar Barrier. The sets were lavish, including some of the creepiest below-ground scenes ever filmed. It is no classic, but it isn't dull. The Climax uses the same sets, same story line and has a fine actor as the main threat. But there it ends. The story is too familiar and drags on and on. Inexplicably, Karloff is under-utilized. When Karloff says in that deep, sincere voice of his, "I've come to help you, my dear," we hope things will pick up. They don't.