In 1976, toen 'Keoma' op het toneel verscheen, was de'spaghettiwestern' duidelijk een uitgeput genre geworden. 'Keoma' voegt absoluut niets nieuws of unieks toe. Het is gewoon een mislukte poging om stijl te verhullen die niets voorstelt, en weinig meer dan een lappendeken van versleten clichés. De slow motion-moorden zijn afgeleid en overbodig. Er is een minimale karakterontwikkeling. De muziek is een jammerende puinhoop. 'Keoma', dat al in doodskisten zit, spijkert de'spaghettiwestern'-doodskist beslist dicht. Als je een heel goede niet-Sergio Leone-western wilt zien, zou 'The Big Gundown' een uitstekende keus zijn. Zorg er alleen voor dat je 'Keoma' mijdt, want die biedt niets nieuws, is niet onderhoudend en is duidelijk het einde van de'spaghettiwestern'-lijn. - MERK.
By (1976) when "Keoma" appeared on the scene, the "spaghetti western" had clearly become an exhausted genre. "Keoma" adds absolutely nothing new or unique. It is simply a failed attempt at style covering up zero substance, and little more than a patchwork of worn out clichés. The slow motion killings are derivative and redundant. There is minimal character development. The musical score is a wailing mess. Already in it's death throws, "Keoma" definitely nails the "spaghtetti western" coffin shut. If you want to see a very good non-Sergio Leone western, "The Big Gundown" would be an excellent choice. Just be sure to avoid "Keoma", because it offers nothing new, is not entertaining, and clearly is the end of the "spaghetti western" line. - MERK