Deze film is pas een paar jaar geleden uitgebracht en is samengesteld uit opnamen die bijna dertig jaar oud zijn. Je vraagt je af waarom hij nooit eerder het daglicht heeft gezien. 'Message to Love' is een klassieker, een rockdocumentaire die het verdient om op dezelfde voet verder te gaan als 'Woodstock', 'Monterrey Pop' en 'Gimme Shelter'. Het Isle of Wight Festival in augustus 1970 was de laatste in zijn soort, een evenement dat een Engels Woodstock had moeten zijn, maar dat in een complete chaos veranderde toen het Aquarian hippie-idool de koppen bij elkaar stak met de opkomende moloch van een bedrijfsmuziekindustrie, die klaarstond om een 'product' te verkopen aan de groeiende legioenen rockfans. Maar ondanks de hypocrisie, het wanbeheer en het onhandelbare gedrag dat regisseur Murray Lerner ('When We Were Kings') zo scherp waarneemt, ontgaat hem niet dat er in die vijf dagen een hoop geweldige muziek werd gespeeld. Met een verbazingwekkend eclectische line-up, met Miles Davis en Tiny Tim als absolute toppers, hebben Lerner en zijn crew vele memorabele optredens vastgelegd van zowel de iconen uit de jaren zestig als de opkomende sterren uit de jaren zeventig. Als je geheugen voor rockfestivalfilms beperkt is tot de goede vibraties van Monterrey of Woodstock, zul je waarschijnlijk verrast zijn door de ongebreidelde strijdlust die in Wight in de lucht hing. Hij is hier de bliksemafleider, zoals hij zowel de hordes die op het festivalterrein zijn neergestreken bemoedert en berispt. Het blijkt dat zo'n 600.000 fans het eiland met de veerboot hebben bereikt, maar slechts een fractie daarvan is van plan een kaartje te kopen. Op een nabijgelegen heuvel rijst een tentenstad op die 'Desolation Row' wordt genoemd en bevolkt wordt door mensen die vastbesloten zijn het eiland gratis van dichtbij te bekijken. Deze spanning wordt weerspiegeld in de selectie van optredens op het podium, zoals de Who (in de bloei van hun leven) die een nummer uit hun debuutalbum 'Young Man Blues' verscheurt en de sinistere versies van 'When the Music's Over' en 'The End' van de Doors. Het Isle of Wight is al heel lang een bezienswaardigheid vanwege de laatste optredens van zowel Jim Morrison (die binnen een jaar zou overlijden) als Jimi Hendrix, die nog geen drie weken later overleed. Hendrix' aanwezigheid hier draagt alleen maar bij aan zijn toch al omvangrijke nalatenschap <0xE2><0x80><0x93> zijn muziek klinkt nog even revolutionair als altijd als hij zich uitleeft op drie nummers van de Band of zigeuners, waaronder een bovenaards 'Voodoo Chile'. 'Message to Love' opent ook een venster op de groeiende compartimentalisatie van de rock, met drie genres die aan het begin van de jaren zeventig voet aan de grond kregen. Hardrock (Ten Years After, Free, Rory Gallagher), singer-songwriters (Joni Mitchell, Leonard Cohen, Kris Kristofferson) en progressieve rock (de Moody Blues, Jethro Tull en het vermetele debuut van Emerson, Lake en Palmer) wedijveren allemaal om hun aandeel in een steeds grotere koek. Rikki en de andere promotors beweren weifelend dat geen enkele andere band het podium zal betreden zonder volledig met contant geld te worden betaald (in de hoop dat ze potentiële indringers zover krijgen dat ze betalen) en de musici zitten in een ongemakkelijke positie. Ze proberen te laten zien dat ze 'van het volk' zijn, terwijl ze heel goed weten dat ze niet gratis door het leven gaan door gratis te spelen, en dat maakt het tot een van de interessantste optredens uit de geschiedenis. Lerner laat de fans ook hun zegje doen, onder wie een die opmerkt dat de bands 'plastic goden' worden terwijl een ander het festival levendig beschrijft als een 'feodale hofscène', met de sterren als vorsten, de groupies als de hovelingen en het publiek als de lijfeigenen. Misschien is hij nog een stap verder gegaan en heeft hij de dubbele grachtachtige omheining opgemerkt met een hondenpatrouille in het niemandsland ertussen (in feite dichter bij de voormalige Berlijnse Muur) die hopelijk de 'barbaren uit de troosteloosheid' buiten houdt. Maar zoals een van de mensen van de promotor opmerkt, maakt het uiteindelijk niet uit of de muziek goed is. Dat is maar al te waar als de film eindigt met de Doors, en Hendrix en de Who elk nog één liedje spelen. Er wordt een ongemakkelijke wapenstilstand bereikt, maar als Rikki een dubbele vredestekens naar het publiek maakt, slaagt hij er alleen maar in om op Richard Nixon te lijken. Er is een tijdperk voorbijgegaan terwijl de roze gloed van de alternatieve cultuur uit de jaren zestig wordt vertroebeld door de onvermijdelijke opkomst van de massaconsumptie op de popmarkt.
This film was released only a few years ago, constructed from footage almost three decades old. One wonders why it had never seen the light of day before. "Message to Love" is an instant classic, a rock documentary that deserves to sit up on the same mantle as "Woodstock", "Monterrey Pop" and "Gimme Shelter". The Isle of Wight Festival in August of 1970 was the last of its kind, an event that was supposed to be an English Woodstock but descended into utter chaos as the Aquarian hippie ideal knocked heads with the emerging juggernaut of a corporate music industry ready to mass-market a "product" to the growing legions of rock fans. But despite the hypocrisy, mismanagement and unruly behavior that director Murray Lerner ("When We Were Kings") so keenly observes, he does not lose sight of the fact that a lot of great music went down during those five days. With an amazingly eclectic lineup that has Miles Davis and Tiny Tim as its polar extremes, Lerner and his crew captured many memorable performances from both the icons of the 60s and the rising stars of the 70s. If your memory of rock festival flicks is limited to the good vibes of Monterrey or Woodstock, you'll likely be taken aback by the unrestrained belligerence that permeated the air at Wight. Rikki, the so-called "Master of Ceremonies" is the lightning rod here, as he both patronizes and berates the hordes who have descended on the festival site. It turns out that some 600,000 fans have reached the island by ferry but only a fraction of those have any intention of buying a ticket. A tent city called "Desolation Row" sprouts up on a nearby hillside and is populated by folks who are determined to get a closer view at no charge. This tension is reflected in the selection of onstage peformances, like the Who (very much in their prime) ripping through an incediary "Young Man Blues" and the Doors' sinister versions of "When the Music's Over" and "The End". The Isle of Wight has long been notable for being the last performances of both Jim Morrison (he would be gone within a year) and Jimi Hendrix, who died less than three weeks later. Hendrix's appearance here only adds to his already large legacy--his music sounds as revolutionary as ever as he wails away on three songs with the Band of Gypsies, including an otherworldly "Voodoo Chile". "Message to Love" also opens a window onto the growing compartmentilization of rock, with three genres taking root at the start of the 70s. Hard rock (Ten Years After, Free, Rory Gallagher), singer-songwriters (Joni Mitchell, Leonard Cohen, Kris Kristofferson) and progressive rock (the Moody Blues, Jethro Tull and the audacious debut of Emerson, Lake and Palmer)are all competing for their slice of an increasingly large pie. With Rikki and the other promoters dubiously claiming that no other bands will take the stage without being paid in full with cash (in hopes of getting potential gatecrashers to pay up) the musicians are caught in an uneasy position. Trying to show they are "of the people" while knowing full well they are not going through life playing for free, it makes for some of the most interesting stage patter on record. Lerner lets the fans have their say as well, including one who notes that the bands are becoming "plastic gods" while another vividly describes the festival as a "feudal court scene"--with the stars as royalty, the groupies as the courtiers and the audience as the serfs. He may have gone one step farther and noted the moat-like double fencing with a dog-patrolled no-man's-land in between (actually closer in design to the former Berlin Wall) that serves to hopefully keep out the Desolation Row "barbarians". But as one of the promoter's people notes, in the end it doesn't matter if the music's good. This is true enough as the film closes with the Doors, Hendrix and the Who being edited in for one more song each. An uneasy truce is reached but when Rikki flashes a double peace sign at the crowd he only succeeds in looking like Richard Nixon. An era has passed before our eyes as the rose-colored glow of the 60s counterculture is smudged by the inevitable rise of the mass-consumer pop marketplace.