Aan regisseur Peter Markle: als je een huldeblijk wilt brengen aan niemendalletjes die niemendalletjes worden als gevolg van een vliegtuigongeluk, als je de raderen van racisme en jingoïsme wilt smeren met agitprop, als je hoopt de geladen emoties van je publiek effectief te manipuleren en uit te buiten <0xE2><0x80><0x93> gebruik dan geen speelgoedvliegtuigje voor je opnamen van buiten!<br />Als we de gebeurtenissen noteren die hebben kunnen plaatsvinden aan boord van vlucht 93 van United Airlines op 11 september 2001 (de vlucht die Al Qaida waarschijnlijk 'de vlucht die ontsnapte' noemt). De televisiefilm _Flight 93_, geschreven door Nevin Schreiner, heeft alle kenmerken van de media die nodig zijn voor het plaatsen van aspirineadvertenties: acteurs die strijden om een Oscar voor hun huilende scènes, onnodig wankel camerawerk ter compensatie van het gebrek aan verve op het kleine scherm, alle personages uit de betere middenklassebuurten, die hun idyllische leventje vol grillige autoreclames koesteren.<br />**Flight 93** verschilt hemelsbreed van de afstandelijke objectiviteit en de soepele spanning van Paul Greengrass' theatraal uitgebrachte _Flight 93_ (Apr 2006). Deze film is minder een documentatie van wat er die dag zou kunnen zijn gebeurd, als wat Amerikanen zouden willen dat er was gebeurd, om hun overleden familieleden zo wit-wit-en-blauw mogelijk af te schilderen. Als de media en de familie van de overledene er niet op hadden gestaan om de overledene de mantel van 'held' aan te trekken, en iedereen die hun herwonnen esthetiek op het heroïsche zou willen afzwakken, zouden hebben tegengesproken, zou het een drama zijn geworden.<br /><br />In een samenleving die zijn helden definieert aan de hand van het aantal touchdowns of homeruns die ze scoren, wordt het een tweede natuur om die benaming te baseren op mensen die daadwerkelijk iets waardevols doen, zoals vechten voor hun leven (ondanks het feit dat dat in zekere zin ook heldhaftig is). De huidige definitie van heldhaftigheid houdt in dat twintig mannen een tiener met een stanleymes en een nepbom te lijf gaan, en nadat ze hebben ontdekt dat de bom nep is en de tiener op heroïsche wijze doodslaan, volgt er natuurlijk geen proces. (Of dit nu is gebeurd of niet, zullen we nooit weten, maar de in de film geuite automatische wraak wordt toegejuicht.) Een held kan ook worden gedefinieerd als iemand die op zijn stoel blijft zitten jammeren, zoals veel van de vrouwen deden. En door iedereen aan boord van vlucht 93 als held af te schilderen, denk ik dat dat ook geldt voor de piloten en passagiers die al vroeg, nog voordat de actie begon, doodgestoken werden en wier enige bijdrage aan de zaak was: ' Hé, wacht eens even!'<br />En iedereen die niet bereid is om deze mensen 'helden' te noemen, is zelf een terrorist. Dat is het toppunt van blank Amerika.<br />Je kunt zeggen wat je wilt over de terroristen (dat geloof ik graag), maar ze hebben die dag een zekere eenheid in de familie gebracht, en laten we eerlijk zijn, elke factor die zo veel mensen ertoe brengt om 'Ik hou van je' tegen elkaar te zeggen, moet wel iets te maken hebben met Kerstmis, de enige andere keer dat je zoveel onoprechte gevoelens zult horen, uitgesproken omdat 'het het juiste is om te zeggen', uit respect voor de omstandigheden. Als je niet zoveel liefdesverklaringen hoort, zou je denken dat de traantrekkerij aan het afzwakken is, maar Markle en Schreiner zijn vastbesloten om alle schone huizen en goed onderhouden gezinseenheden van de passagiers te bezoeken om de nadruk te leggen op hoe monsterlijk deze reclamespot van de bank is.<br /><br />Onuitstaanbaar opdringerige muziek, van Velton Ray Bunch, overstemt ieders afscheidsgroet en wordt alleen gebruikt om je wenende zenuw te manipuleren. Een vreemd, zich herhalend muziekeffect begeleidt de scènes in het vluchtleidingscentrum, waardoor ik zin kreeg om op de tv te schieten.<br />Ondertussen doen militaire bases alsof er verwarring heerst en doen drie F-16's van 1800 kilometer per uur alsof ze een Boeing 757 van 500 kilometer per uur niet kunnen inhalen. Zelfs als je het uitbuiting noemt, is dit precies het soort bevooroordeelde, redneckachtige media waar Amerika op gedijt; een cultuur die alles wat educatief, krachtig, verhelderend, tragisch of morbide is, opneemt en omvormt tot stompzinnig B-niveau'vermaak'. Terwijl de Towers nog overeind stonden en rookten, ergens in Hollywood, was de amorele geest van een filmbaas bezig met shothoeken en hoe hij deze ramp als een theatervertoning kon presenteren, terwijl de geest van een televisiebaas tegelijkertijd aan het projecteren was hoeveel reclametijd hij kon verkopen tijdens een film van de week op basis van deze ramp. Twijfel je daaraan? Hier is het bewijs!<br />Vlucht 93 van United Airlines was een tragedie, ja. Onnodig, ja. Als je je verloren liefde als een held wilt zien, doe dat dan. Probeer me niet te dwingen hetzelfde te doen. Dat heeft ons in de eerste plaats in deze ellende gebracht.
Note to director Peter Markle: if you're going to create a tribute to nobodies who become somebodies due to an airline tragedy, if you're going to grease the wheels of racism and jingoism with agitprop, if you're hoping to effectively manipulate and exploit the charged emotions of your audience - don't use a toy plane for your exterior shots!<br /><br />Chronicling the events that might have occurred onboard United Airlines Flight 93 on September 11, 2001 (the flight that Al Qaeda probably refer to as "the one that got away"), the television movie *Flight 93*, written by Nevin Schreiner, has all the earmarks of media created for inserting aspirin ads between: television actors vying at Oscar nods for their crying scenes, unnecessarily unsteady hand-held camera-work to compensate for the small-screen lack of verve, all the characters from upper middle class neighborhoods, cherishing their idyllic lives of whimsy  car commercial  <br /><br />*Flight 93* is a far cry from the distanced objectivity and smooth tension of Paul Greengrass' theatrically-released *United 93* (Apr 2006). This movie is less a document on what might have transpired that day as what Americans would *like* to have transpired, to paint their dead relatives as red-white-and-blue as possible.<br /><br />This jumble of crassness would retain more credibility and tragedy were it not for the insistence of the media and families of the deceased in forcing the mantle of "hero" onto the departed, and disparaging anyone who would challenge their re-wrought aesthetic on heroism.<br /><br />In a society that defines its heroes by the number of touchdowns or home runs they score, it becomes second nature to endow that appellation on people actually doing something worthwhile, like battling for their lives (despite the fact that that's tangential to heroism). <br /><br />The current definition of heroism now encapsulates twenty guys rushing one teenager with a box-cutter and a fake bomb, and after discovering the bomb to be fake, still beating the teenager to death  heroically, of course  with no trial. (Whether this happened or not, we will never know, yet the knee-jerk vengeance perpetrated in the film is applauded.) A hero can also be defined as someone remaining in their seat and whimpering, as many of the women did. And in blanketing everyone onboard Flight 93 as a hero, I guess that includes the pilots and passengers who were stabbed to death early, before the action even got underway, whose only contribution to the cause was, "Hey, wait a minute  urk!" <br /><br />And anyone who doesn't acquiesce to terming these people "heroes" is a terrorist themselves. That's mighty white of America.<br /><br />Say what you will about the terrorists (I'm sure you do), but they brought a certain unity to families that day  let's face it, any factor that compels that many people to say "I love you" to one another, must be doing something along the lines of Christmas  that's the only other time you'll hear so many insincere sentiments, expressed because "it's the right thing to say" in deference to the circumstances. After the fiftieth love proclamation (ten Chick Flicks back-to-back don't have this many love proclamations), one could assume that tear-jerking device was wearing thin, but Markle and Schreiner are intent on visiting every single passenger's clean home and well-groomed family unit to stress how monstrous this  bank commercial <br /><br />Insufferably intrusive music, by Velton Ray Bunch, blankets everyone's Long Goodbye and is used solely to manipulate your Weeping Nerve. A strange, repetitive music effect accompanies the Flight Control Center scenes, which made me want to shoot the TV.<br /><br />Meanwhile, military bases pretend confusion and three 1800 mph F-16s pretend that they can't catch a 500 mph Boeing 757.<br /><br />Even whilst denouncing it as exploitation, this is exactly the type of biased, redneck media that America thrives on; a culture which takes anything educative, empowering, enlightening, tragic or morbid and turns it into mindless B-grade "entertainment." Whilst the Towers were still upright and smoking, somewhere in Hollywood, a movie exec's amoral mind was ticking over with shot angles and how to pitch this disaster as a theatrical release, while a television exec's mind was simultaneously projecting how much advertising time he could sell during a Movie of the Week based on this calamity. Doubt this? Here's the evidence! <br /><br />United Airlines Flight 93 was a tragedy, yes. Unnecessary, yes. If you want to think of your lost love as a hero, do so. Don't try to force me to do the same. That's what got us into this mess in the first place.