Gregori Chukhrai brengt een krachtig en schrijnend protest tegen de gruwelen en zinloosheid van de oorlog. Er wordt niet gejammerd, er worden geen beschuldigingen geuit, er is alleen een zeer reële en geloofwaardige kijk op het effect dat de oorlog heeft op heel gewone mensen. Mensen met wie we allemaal kunnen meevoelen. Ik moet dit classificeren als mijn favoriete oorlogsfilm. Als je de keus hebt, kijk dan naar de Russische taal en de ondertiteling. De warmte ontbreekt in de overdonderende stemmen, in de nagesynchroniseerde versie. Hoewel mijn Russisch zo beperkt mogelijk is, is de emotie die wordt geportretteerd in de stembuigingen van de acteurs, krachtig. Je wordt vast en zeker verliefd op Vladimir Ivashov of Zhanna Prokhorenko. Dit is een van die zeldzame films, die je telkens als je ernaar kijkt meer leert kennen en je het gevoel geeft dat je dichter bij de film, de regisseur/schrijver en de acteurs komt.
Gregori Chukhrai makes a very powerful, and poignant protest against the horror and futility of war. There is no whining, no accusing, only a very real, and believable, look at the effect that it has on some very ordinary people. People that each of us can relate to. I have to classify this as my all time favorite war movie. If you have a choice, watch it with the Russian language, and subtitles. The warmth is missing in the overdubbed voices, in the dubbed version. Although my Russian is as limited as possible, the emotion that is portrayed by the vocalizations of the actors, is powerful. One is certain to fall in love with either Vladimir Ivashov, or Zhanna Prokhorenko. This is one of those rare films, that each time one watches it, one gleans more from it, and feels that much closer to the film, the director/writer, and to the actors.