Bijna elke moderne Franse film kan bogen op een beroemde acteur die een schitterende obsessie heeft buiten zijn beroepsleven, is je dat ooit opgevallen? Het is vaak muziek, soms een zoektocht naar een zeldzaam stuk, bergbeklimmen of zelfs acteren (dat laatste is een favoriet stuk vanwege de nogal pretentieuze speel-in-een-speel-opties die het biedt). Deze film ploegt dezelfde voor door, maar de obsessie in dit geval <0xE2><0x80><0x93> de piano <0xE2><0x80><0x93> is meer dan een opzichtige tactiek, het is precies het middel dat de uiteindelijke verlossing van de hoofdpersoon bewerkstelligt. Alles wat goed is in zijn oude leven heeft te maken met zijn moeder, die zijn belangstelling voor pianospelen heeft aangewakkerd; zijn huidige morele verdorvenheid en woede heeft hij te danken aan de invloed van zijn nietsnut van een vader. Het is de letterlijke vertaling van de Franse titel ('The Beat My Heart Skipped' klinkt mij meer als opwinding dan als spirituele stilstand in de oren!) en het heeft beslist te maken met deze periode, na de dood van Toms moeder, waarin Toms hart op sterven na dood is. Zijn wereld, die weliswaar niet buitenissig is (hij gaat naar bars, werkt in een kantoor, heeft vrienden) is op subtiele wijze zijn dood. Er zijn vergelijkingen gemaakt met de Straat van Scorcese en de smerige maar herkenbare wereld die daar is afgebeeld, en inderdaad heeft Duris meer dan een zweem van de vroege De Niro <0xE2><0x80><0x93> dat ontwapenend lieve gezicht, verbonden met een gekweld, vaak explosief gewelddadig karakter. Het is een voortreffelijke, genuanceerde voorstelling, die ons in de loop van de tijd begrip en empathie bijbrengt voor wat aanvankelijk een'verloren jongen' lijkt. Precies op het moment dat hij ontdekt wat er in zijn geest verloren is gegaan. Schitterend materiaal en het bewijs dat de Europese film nog altijd lichtjaren op Hollywood voorligt wat betreft films die werkelijk iets betekenen.
Nearly every modern French film boasts a leading actor who has a magnificent obsession outside of their professional life,have you ever noticed that? Frequently it's music,sometimes a quest for a rare item, rock climbing or even acting (that last one's a favourite for all the rather pretentious play-within-a-play options it throws up). This film ploughs the same furrow but the obsession in this case - the piano - is more than just a showy tack-on,it's the very agent of the protagonist's eventual redemption. Everything good in his old life relates to his mother who fostered his interest in playing the piano; his present of moral turpitude and anger he owes to the influence of his deadbeat father. "My heart stopped beating" is the literal translation of the French title ("The Beat My Heart Skipped" sounds more like exhilaration than spiritual stasis to me!) and surely relates to this period,after Tom's mother's death,where Tom's heart is moribund. His is a world that whilst not outlandish (he goes to bars,works in an office,has mates) is subtly killing him. Comparisons have been made with Scorcese's Mean Streets and the squalid but recognisable world depicted there and truly Duris does have more than a hint of the early De Niro - that disarmingly sweet face allied to a troubled often explosively violent character. His is a superb,nuanced performance,leading us in time to an understanding and an empathy for what at first appears a "lost boy", just as he comes to find what had been lost within his spirit. Magnificent stuff and proof that European cinema is still light-years ahead of Hollywood in terms of films that actually mean anything.