De spin-off van Superman-serie van dezelfde producenten. De gebroeders Salkind wilden de serie baseren op de mislukkingen van Superman III en IV, maar in 1984, toen hij uitkwam, was het een enorme flop. Het filmidee is niet slecht: het is een superheldenfilm met de vrouwen aan de macht: alle hoofdpersonen zijn vrouwen en de mannen worden veroordeeld tot de rol van medespeelster of liefdesrelatie.<br />Het is het verhaal van het mooie blonde jonge meisje Kara uit de stad Argo; een fragment van de planeet Krypton waar de overlevenden hun toevlucht zoeken na de vernietiging van de planeet. Hier wordt het leven in gang gezet door een krachtige bol die Omegahedron heet en uitgevonden is door de charismatische wetenschapper Zaltar, maar op een dag raakt het magische voorwerp voor het maken van fouten zoek en wordt het opnieuw in de diepe ruimte gezogen. Kara neemt een ruimtelijk apparaat mee en gaat op zoek naar Omegahedron, maar het krachtige voorwerp valt in de klauwen van een kwaadaardige aardse heks die Selena heet en droomt van de wereldheerschappij. Kara komt in de aarde aan en wordt onmiddellijk Supergirl: het meisje van de diefstal: met superkostuum van rood-blauw met de grote S in de borst, en neemt dan de geheime identiteit van schoolmeisje Linda Lee aan en neemt onderdak in het plaatselijke college; haar kamergenote is de zus van Lois Lane, Lucy. De rivaliteit tussen Linda Lee/Supergirl en Selena is even groot voor het bezit van de Omegahedron als voor hetzelfde liefdesbelang als dat van de gespierde tuinman Etahn. Deze rivaliteit dwingt me tot een contrast tussen Sneeuwwitje en de boosaardige stiefmoeder, omdat ook hier de heks haar aartsvijand haat omdat ze jonger en knapper is. In de laatste klimatologische strijd roept de heks de duistere krachten op en drijft een monster tegen Supergirl op. De dievegge bevrijdt zich uit de greep van het monster en wikkelt Selena in een wervelwind die haar tegen het monster opjaagt; de heks gilt wanhopig als ze door het vraatzuchtige monster wordt verslonden. De goede overwinningen, de vrede op Aarde, en Supergirl neemt ten slotte de Omegahedron bij Argo en redt haar volk. <br /><0x3E> Directeur Jeannot Szworc geeft een fatsoenlijke opdracht: het ritme van de actie is niet bijzonder woest, maar hij is in staat de sfeer, de sfeer van een stripboek misschien ook te verlevendigen door de fotografie en de scenografie die de beelden de juiste kleur geven. De muziekscore van Jerry Goldsmith is werkelijk schitterend en geeft de film die avontuurlijke geest die dat is. De werkelijke reden van mislukking is het armzalige scenario van David Odell: de geschiedenis is dwaas, absurd en waarlijk ongelooflijk. Zeker, de moeilijkheidsgraad van de productie heeft Odell niet geholpen: op het laatste moment heeft Cristopher Reeve, die Superman in een kleine cameo moet zijn geweest, het project verlaten (misschien omdat hij besefte hoe smal de rol was) en Dolly Parton, dat was de eerste keus voor de schurkenrol, werd onterfd, omdat ze naar zijn mening echt grotesk en dwaas was. Hoewel de problemen van de scenarist verantwoordelijk zijn voor de slechtste dialogen in de geschiedenis van de film, voor een plot vol gaten en onzin, maar vooral voor een volkomen ongegronde en saaiheid die de teleurstelling van de echte film weergeeft.<br />De all-star cast is interessant; het achttienjarige jaar van Helen Slater in de titelrol is fantastisch; ze is fantastisch. Ze is heel mooi als ze rondvliegt in het mini-superpak en ze de juiste mengeling van naïviteit en moed aan haar personage meegeeft; ze is de volmaakte keuze voor die rol; het is jammer dat de mislukking van de film over haar heen is gegaan en haar drager nog steeds na het begin heeft geruïneerd. Dan zal Slater in de toekomst alleen nog maar bijrollen hebben in een paar kleine, niet-belangrijke films. Als Marlon Brando in de Superman-film schittert Peter O'Toole als Zaltar en hij is schitterend als Superman; zijn overacting was grappig en onderhoudend, hoewel het personage en de rollen erg slecht zijn. Hij is heel aantrekkelijk, maar zijn acteerwerk is verschrikkelijk. Marc McClure als de vriend van Lucy Lane vertegenwoordigt het enige personage dat deze film in verband brengt met de serie van Superman. De rijke cast wordt gecompleteerd door Mia Farrow en Simon Ward in een kleine cameo als Kara's ouders.<br />Een afzonderlijke toespraak verdient het niet om Faye Dunaway te miskennen als de boosaardigheid van de film; zij is de boze heks Selena en ze is in elk opzicht afschuwelijk; haar acteerwerk is zo hautain en over de top dat ze binnen een paar seconden ondraaglijk is; het personage is ongelooflijk slecht en dwaas, maar Dunaway lijkt tevreden met zichzelf; ze spreekt maar weinig van de meest idiote zinnen uit de filmgeschiedenis met een ongerechtvaardigd fanatiek enthousiasme. Bovendien is haar uiterlijk afschuwelijk; het is waar dat ze...' Dunaway is een heks, maar in de filmgeschiedenis wemelde het van de grappige, verleidelijke, verlokkende en dreigende heksen. Dunaway is niets van dat alles, maar ze is grotesk, onhandig en met haar make-up, haar rode pruik en haar bizarre uiterlijk lijkt ze op een travestiet. Dunaway is een heks en net als de echte heksen is ze echt lelijk en verdorven; in een film die bijna helemaal uit vrouwen bestaat is het afschuwelijk om te zien hoe haar gezicht voortdurend doorgroefd wordt door grimassen en meesmuilende glimlachjes. Ze draagt de hand van de slechtste actrice van de film, maar vooral deze keer wint ze ook de prijs voor de lelijkste vrouw van het scherm, al is de dikke Vaccaro er ook. In een paar scènes wordt deze enorme hamvrouw op rampzalige wijze belachelijk gemaakt: als Dunaway het toverdrankje klaarmaakt met een spin en een walnoot, is ze echt g<0xC3><0xAA>nant, of als ze Etahn pijnlijk probeert te verleiden, of als ze nog steeds in de laatste strijd is verwikkeld en onbeholpen begint te gillen om het monster te voeden.<br />Deze film werd beschouwd als een van de slechtste stripfilms ooit, maar zijn lelijkheid is zo groot dat het een soort cultfilm is geworden onder de slechte films, en de meeste verdiensten zijn te danken aan de onbetwiste koningin van de razzie-prijzen Faye Dunaway.
Spin-off of Superman series from the same producers. The Salkind brothers wished to put the series after the failures of Superman III and IV but this in 1984 when he come out was a great box-office flop. The picture-idea is not bad: it's a superhero-movie with the women lords it: all the principal characters are females and the men are relegated to co-starring or to protagonist's love-interest role. <br /><br />It's the story of beautiful blond young girl Kara from Argo city; a fragment of Krypton planet where the survivals are take refuge after the planet's destruction. Here the live is founded by a powerful sphere called Omegahedron invented by charismatic scientist Zaltar but one day the magical object for error gets lost and was re-sucked in the deep space. Kara takes a spatial device and goes to find of Omegahedron but the powerful object falls in down in the clutches of a evil terrestrial witch called Selena with dreams of world domination. Kara arrives in the earth and becomes immediately Supergirl: the maid of steal: with super-costume red-blue with the big S in the chest and then assumes the secret identity of school-girl Linda Lee and takes lodging in the local college; her roommate is Lois Lane's sister Lucy. The rivalry between Linda Lee/Supergirl and Selena is as for the Omegahedron possess as for same love-interest the muscle-man gardener Etahn. This rivalry remands me to contrast between Snow White and the wicked stepmother because also here the witch hates her arch-nemesis because she's more young and more pretty. In the final climatic battle, the witch evokes the dark powers and stirs up a monster against Supergirl. The maid of steal frees oneself from monster's grasp and wraps Selena in a whirlwind pushing her versus the monster: the witch screams desperately when is devoured by the voracious monster. The good triumphs, the peace returns in Earth and Supergirl takes finally the Omegahedron at Argo and saves her people. <br /><br />Director Jeannot Szworc gives a decent job: the rhythm of the action is not particularly raging but he is able to render the mood, the atmosphere of comic-book perhaps also helped by the photography and the scenography that gives the right color to the images. The music-score by Jerry Goldsmith is really splendid and gives to movie that lot of adventure spirit that have. The real reason of failure is the poor screenplay of David Odell: the history is silly, absurd and truly unbelievable. Sure the difficulty of production not must have helped Odell: at the last minute Cristopher Reeve, that must have been Superman in a little cameo, leaved the project (perhaps because he their have realized the narrowness) and Dolly Parton that was the first choice for the villainies role disowned, judging truly grotesque and silly. Although the problems the screenwriter is guilty for dialogs among the worst in movie history, for a plot full of holes and nonsense but especially he's responsible for a villainess absolutely groundless and dull that represents the real movie's disappointment. <br /><br />The all-star cast is interesting; the 18-old year Helen Slater in the title-role is wonderful; she's very beautiful when she flies with the mini-super costume and she gives to character the right mix of naivety and courage; she's the real perfect choice for the role; it is a pity that the picture's failure have run over her and have ruined her carrier still after to start. Then Slater will have in future only supporting roles in a little not important movies. As Marlon Brando in Superman movie Peter O'Toole shines as Zaltar and is splendidly camp; his hamming was funny and entertaining although the character and the lines are very poor. Peter Cook as the acerbic Dunaway's flame Nigel and Brenda Vaccaro as Selena's sidekick Bianca are campy and sarcastically funny; Hart Bochner as Etahan was embarrassing; he's very attractive but his acting is appalling. Marc McClure as Lucy Lane's boy-friend represents the only character that connects this movie to Superman's series. The rich cast is completed by Mia Farrow and Simon Ward in a little cameo as the Kara's parents. <br /><br />A speech apart merits miss Faye Dunaway as the movie's villainess; she's the evil witch Selena and she's horrible in every sense: her acting is so hammy and over-the-top than in few moments she's very unbearable; the character is unbelievably bad and silly but Dunaway seems to be pleased with herself, she speaks few of the most idiot lines of movie history with a unjustified fanatical gusto. Moreover her appearance is dreadful; it's true that she's a witch but the movie history was rich of witches funny or seductive or regaling or menacing; Dunaway is nothing of all this but she's grotesque, clumsy and with her make-up, with a big wig red-shocking and her bizarre look, she seems a man in drag. Dunaway is a witch and like the true witches, she's really ugly and wicked; in a movie almost all-female her face continually furrowed from grimaces and smirks is horrid to watch. She bears the palm of the worst actress in the movie but especially this time she wins also the award as the most ugly woman in the screen although the presence of the fat Vaccaro. In few scenes this enormous ham female falls in ridicule ruinously: when Dunaway prepares the spell-love potion with a spider and a walnut she's really embarrassing or when tries to seduce Etahn painfully or still in the final battle when she screams clumsily before to become feeding for the monster.<br /><br />This picture was considered one of worst comic-book movies ever but his ugliness it's such as was a sort of cult movie among the bad movies and most of merits are due to the uncontested queen of the razzie awards Faye Dunaway.