Rules of Engagement past uitstekend in het genre van militaire films waarin de motieven van het menselijke karakter worden ondermijnd ten gunste van de motieven van de Amerikaanse mariniers. Associatieve persoonlijke beslissingen kunnen gewoon terzijde worden geschoven als onderdeel van De Code. In tegenstelling tot _A Few Good Men_, nog steeds de beste van zijn soort, slaat _ Rules of Engagement_ nergens op, want hoewel niets van de handelingen van het menselijke karakter ergens op slaat, is er ook niets verrassends aan, en dat is de grootste zonde van allemaal.<br />Dit is allemaal jammer, want _ Rules of Engagement_ is gemaakt door een heleboel mensen die beter zouden moeten weten. Of die in elk geval ooit beter wisten. De recente heruitgave van _The Exorcist_ en een herhaling van _The French Connection_ in combinatie met deze film kan alleen maar leiden tot een eenvoudige conclusie: William Friedkin was ooit een meester in zijn vak, een meester in het vertellen van een meeslepend verhaal met een unieke visuele stijl. Dat kan hij niet meer. Het is schokkend om te zien hoe saai de eerste scènes in Vietnam en Jemen lijken. Er is geen spanning en op een gegeven moment wil je alleen maar dat de personages verdergaan. Friedkin heeft er geen baat bij dat de doorgaans betrouwbare filmer William Fraker (een vijf keer genomineerde Oscar-winnaar) de film een duistere uitstraling heeft gegeven en de acteurs vaak verkeerd laat oplichten, tenzij het de bedoeling was om iedereen er gekneusd uit te laten zien. Als het erop aankomt, krijgen alleen Tommy Lee Jones en Samuel L. Jackson volledig ontwikkelde karakters. Ook al worden ze vaak gedwongen om domme dingen te zeggen (Uit het niets heeft Jackson een overdreven beledigende opmerking over het alcoholisme van Jones, een probleem dat eerder niet ter sprake was gekomen en daarna nooit meer ter sprake kwam), deze acteurs zijn altijd betrouwbaar. De andere interessante rol in de film wordt gespeeld door Guy Pearce, wiens Amerikaanse accent vaak belachelijk is, maar anders dan in LA Confidential (waar Pearce een volledigere voorstelling gaf), blijft het accent de hele tijd door grotendeels neutraal.<br />De andere acteurs van de film zitten vast zonder dat ze een oplossing hebben gevonden voor hun personages. Ben Kingsley en Anne Archer, als de zwakke Jemenitische ambassadeur en zijn vrouw, zitten vast. Idem dito voor Bruce Greenwood (zo consequent voortreffelijk als gewonde helden in Atom Egoyan-films, en zo hopeloos verkwist als eendimensionale zwaargewichten in Amerikaanse films), wiens verhaallijn over een videoband jammerlijk mislukt.<br />Uiteindelijk biedt Rules of the Game niets nieuws en niets verrassends. Het solide acteerwerk van de hoofdpersonen past in deze rubricering van het normale leven, maar dat geldt ook voor de absolute apathie die de film teweegbrengt.<br />Ik geef het een 4/10.
Rules of Engagement fits comfortably into that genre of military film in which the motivations inherant in the human character are subverted for the motivates of the The United States Marines. Assinine personal decisions can just be tossed off as being part of The Code. Unlike A Few Good Men, still the best of its kind, Rules of Engagement falls flat because even as none of the character actions make sense, nothing is surprising either, and that is the biggest sin of all.<br /><br />This is all unfortunate, since Rules of Engagement was made by a lot of people who should know better. Or who at least once knew better. The recent rerelease of The Exorcist and a repeat viewing of The French Connection contrasted with this film can only lead viewer to a simple conclusion: At one point William Friedkin was a master of his craft, knowing how to tell a compelling story with a unique visual style. He can't do that anymore. It's shocking just how dull the early scenes in Vietnam and Yemen feel. There's no tension and at a certain point you just want the characters to move on. Friedkin isn't helped by the fact that usually reliable cinematographer William Fraker (a five-time Oscar nominee) has given the film a murky look, often mislighting actors, unless the purpose was to make everybody look bruised.<br /><br />When all is said and done, only Tommy Lee Jones and Samuel L. Jackson are given fully developed characters. Even though they're often forced to say stupid things (Out of nowhere Jackson has an overly expositional insult about Jones's alcoholism, a problem that hadn't been mentioned previously and was never relevant afterwards), these actors are always reliable. The film's other interesting performance come from Guy Pearce, whose American accent is frequently preposterous, but unlike LA Confidential (where Pearce gave a fuller overall performance), the accent remains mostly consistant throughout.<br /><br />The film's other actors are stranded without resolutions for their characters. Ben Kingsley and Anne Archer, as the weak Yemeni ambassador and his wife, are left stranded. Ditto Bruce Greenwood (so consistantly excellent as wounded heroes in Atom Egoyan films, and so badly wasted as one dimensional heavies in American movies), whose narrative arc involving a videotape is woefully without payoff.<br /><br />In the end, Rules of the Game offers nothing new, and nothing surprising. The solid acting by the leads fits into this rubric of normality, but as does the absolute apathy the film produces.<br /><br />I give it a 4/10.