'Neon Maniacs' doet me denken aan Rick Sloans afschuwelijke horrorfilm uit de jaren tachtig, 'Hobgoblins'. De eerste is niet zo slecht en is daarom nooit echt op de lijst van de slechtste films terechtgekomen, maar het is zo'n soort dubieuze horror uit de jaren tachtig waarin de personages, ondanks de urgentie van de situatie (afzichtelijke monsters die 'leven zodat anderen kunnen sterven') doorgaan alsof er niets aan de hand is. En dat gebeurt vanaf het begin van 'Neon Maniacs', waar de muziek en de openingstitels meer passen bij een sentimenteel drama dan bij iets waarin niet meer dan vijf minuten na het begin een bloedbad in een park plaatsvindt.<br /><br />De Neon Maniacs zijn demonische wezens die eruitzien als een Mad Max-aflevering. Een beetje postapocalyptisch, hoewel het niet duidelijk is waar ze vandaan komen en of het wel zin heeft om daar te zijn. Hun eigenaardigheden klinken als iets uit 'Gremlins'. Ze houden niet van water. Ze komen alleen's nachts naar buiten. Ze wonen onder de Golden Gate Bridge. Dat is zo'n beetje het enige wat je over ze kunt zeggen.<br />Eén tiener, Natalie, die op haar verjaardag door haar oversekste vrienden in het park is gedumpt, heeft het geluk dat ze de moordpartij op het nippertje overleeft. De Neon-maniakken zijn niet van plan ook maar iets te doen op een plaats delict en worden aangevoerd door een rechercheur die eruitziet als Jake en eruitziet als de Dikke Man, en tja, de rest van de buurt denkt dat de kinderen vermist zijn of dat Natalie iets met hun dood te maken had.<br />Intussen zijn de Neon-maniakken, die gedwongen waren in de nacht te verdwijnen toen de politie kwam en Natalie die nacht redde, niet van plan een verlies te accepteren en er een punt achter te zetten, ze zijn trots op hun ongeslagen record! Dus volgen ze haar door de straten van San Francisco, wat op zijn minst één afspraakje ruïneert, maar gelukkig een eind maakt aan een nogal goedkoop schoolfeest (ja, ze vinden zelfs tijd om normale tienerdingen te doen!). <br /><0x3E><0x3E> Er komt een pseudo-heldhaftig, verlegen modeslachtoffer met zachte rockmuziek en een fan van horrorfilms binnen, en hij is de enige die echt onderzoek doet naar wat er aan de hand is (Natalie brengt veel tijd door bij het zwembad als ze niet voor de vriend op de gaga gaat), en eindelijk beseft iemand dat, o ja, er zijn van die dingen en ze richten een ravage aan in onze stad. Natuurlijk is zelfs dat vluchtig en het zag ernaar uit dat de Neon Maniacs nog openstonden voor een vervolg. Gelukkig is dat nooit gebeurd, want in 1986 waren er al genoeg slechte horrorfilms uit de jaren tachtig. <br />Ongeacht het feit dat de filmmakers nooit de oorsprong of het doel van de bende schurken die ze Neon Maniacs noemen, hebben uitgelegd, en zelfs niet dat de film is gebaseerd op de misselijkmakend onoriginele plot van hun tienerslachtoffers, die aan hun eigen ondeugden zijn overgelaten om te bedenken hoe ze hen moeten tegenhouden. Zelfs met dit in het achterhoofd kan een horrorfilm, zelfs een gedateerde als deze, vermakelijk zijn. Maar als je het combineert met het feit dat de helft van de tijd niemand lijkt te reageren alsof ze psychotische wapenlassermonsters zijn die door de buurt rennen, is er geen reden om je druk te maken over wat er op het scherm gebeurt. Het zou perfect materiaal zijn geweest voor een aflevering van MST3K.
'Neon Maniacs' reminds me of Rick Sloans awful 80s horror movie, 'Hobgoblins'. The former is not quite as bad, and hence never really popped up on any Worst Of Lists, but it is that kind of 1980s dubious horror in that, despite the urgency of the situation (hideous monsters who "live so that others may die"), the characters carry on like it's just any other day. And this happens right from the start in 'Neon Maniacs,' where the music and opening credits are more appropriate for a sappy drama than something where a park massacre occurs not more than five minutes into the movie.<br /><br />The Neon Maniacs are these demonic creatures that look like a Mad Max rip off. Kind of post-apocalyptic, though it's not clear where they come from or whether there is any purpose for being there. Their idiosyncrasies sound like something out of 'Gremlins.' They don't like water. They only come out at night. They live under the Golden Gate Bridge. That's pretty much all anyone can tell about them.<br /><br />Ditched by her oversexed friends in the park on her birthday, one teenager, Natalie, is lucky enough to narrowly survive the killing spree. Of course, the cops, who don't conduct any sort of crime scene investigation and are led by a detective who looks like a Jake and the Fat Man reject, and well, the rest of the neighborhood think that either the kids went missing or Natalie had something to with their death.<br /><br />Meanwhile, the Neon Maniacs, forced to disappear into the night when the cops showed up and rescued Natalie that night, aren't about to accept a loss and call it a day, they take pride in their undefeated record! So they follow her around the streets of San Francisco, which definitely ruins at least one date, but thankfully puts a halt on a pretty cheesy school dance (yeah, they even find time to do normal teenage stuff!).<br /><br />Enter the pseudo-heroic shy, fashion-victim soft-rocking boyfriend and a horror movie fan that is the only one who really investigates what is going on (Natalie spends a lot of time by the swimming pool when she's not going ga-ga for the boyfriend), and someone finally realizes that, oh yeah, there's these things and they're wreaking havoc on our city. Of course, even this is fleeting and it looked like Neon Maniacs might have been left open for a sequel. Luckily, that never happened since there were already enough bad 80s horror movies by 1986.<br /><br />Regardless of the filmmakers never having explained the origin or purpose of the band of villains they call Neon Maniacs, nor even that the movie operates on the nauseatingly unoriginal plot of their teenage prey left to their own vices to figure out how to stop them. Even with these, a horror movie, even a dated one like this, can be entertaining. But when you combine it with the fact that half the time, it doesn't seem like anyone's reacting like their are psychotic weapon welding monsters running around the neighborhood, there's no reason to care about what goes on on-screen. It would've been perfect material for an MST3K episode.