Eerst wordt er in een huis met ons gepraat. Dan ontmoeten we een oudere man. Er komt een jonge vrouw naar het huis, dat van hem is, of was. (De precieze volgorde is nooit duidelijk.) Hij vertelt haar iets over zijn jeugd. Terug naar haar. Hij en de anderen zijn geen kinderen meer. Ze wordt nu verliefd op Farley Granger (met een onaantrekkelijke snor). Het gaat heen en weer, met korte scènes, als een black-out in een theater. En we krijgen nooit de kans om ons om de mensen te bekommeren.<br />Het is het ene stereotype na het andere. Iemand komt bijvoorbeeld een kamer binnen. Een vrouw houdt een zakdoek tegen haar ogen. 'Je hebt gehuild, liefje,' merkt hij op. Het enige interessante personage is de boosaardige Selina, gespeeld door Jayne Meadows. Maar zelfs zij is tweedimensionaal. Zij is Alexis Carrington in historische kledij.<br />En over kledij gesproken, op de een of andere manier maakt deze film dat de lieftallige Theresa Wright er alledaags uitziet. Ik wilde haar personage, genaamd Lark, graag mogen. Maar ik geloofde haar niet.<br />Dit komt over als een idee dat slecht begon te lopen en steeds meer uit de hand liep. Toen (naar het schijnt, hoewel dit natuurlijk niet gebeurde) liet iemand de film vallen en werd hij haastig weer in elkaar gezet tot een vaag samenhangend geheel.<br />Heel weinig A-films zijn zo'n ellendige mislukking als deze film. En ik heb er geen wrok tegen. Tot op de dag van vandaag had ik er nog nooit van gehoord. Er moet een reden voor zijn dat het, ondanks het prachtige scenario van Gregg Toland, relatief weinig bekend is. Ik stel dat de reden is dat het banaal en niet eens geloofwaardig is.<br />Ik ben dol op fuga's. Maar dit is zo ver van Bach als maar mogelijk is.
First a house talks to us. Then we meet an elderly man. A young woman comes to the house, which is, or was, his. (The exact tense of this is never clear.) He tells her a little about his childhood. Back to her. He and the others are no longer children. She is now falling in love with Farley Granger (in an unbecoming mustache.) Back and forth it goes, with short scenes, like theatrical blackouts. And never do we get to care about the people.<br /><br />It is one stereotype after another. Someone comes into a room, for example. A woman is holding a handkerchief to her eyes. "You've been crying, my dear, " he observes.<br /><br />The only character of interest is the evil Selina, played by Jayne Meadows. Even she, though, is two-dimensional. She is Alexis Carrington in period dress.<br /><br />And speaking of dress, somehow this movie makes the lovely Theresa Wright look homely. I wanted to like her character, named Lark. But I didn't believe her.<br /><br />This comes across as an idea that started to go badly and got more and more out of hand. Then, (it seems, though of course this didn't happen) someone dropped the film and it was hastily reassembled into a vaguely coherent whole.<br /><br />Very few A-pictures of its period are such miserable failures as this movie is. And I have no grudge against it. I'd never heard of it till today. There must be a reason that, despite its starry cast and its beautiful cinematography by Gregg Toland, it is relatively little known. I posit that the reason is it's trite and not even believable.<br /><br />I love fugues. But this is about as far from Bach as ever anything could be.