De film 'Slashed Dreams' uit 1975 zou op een dubbele lijst moeten staan met 'Caged Terror' uit 1973, een andere film die streefde naar een (pretentieuze) 'diepzinnige' boodschap en waarin ook een jong, blank, heteroseksueel stel in het bos te zien was dat naakt aan het zwemmen was (dit keer geen frontaal) en werd geterroriseerd door twee enge mannen. In beide films komt ook de man voor die iets roods op het gezicht van de vrouw smeert. Misschien is 'Slashed Dreams' de remake van 'Caged Terror'. Hoe noodzakelijk.<br />De opzet is simpel: een vrouwelijke studente met een vriendje dat van haar houdt, maar, heel handig, ook een grote klootzak is, gaat het bos in met haar heilige jeugdvriend, op wie het vriendje jaloers is en die hij bij elke gelegenheid probeert te versieren. Diep in het bos bevindt zich hun studievriend, Michael, gespeeld door de post-Whitey, pre-Freddy Krueger, Robert Englund. Hij heeft een bijna doorzichtige hut in het bos gebouwd en daarmee blijkbaar het antwoord gevonden op de problemen van het leven en, later, de zacht pratende innerlijke vrede. (Die eikel van een vriend van hem heeft Michael ook uitgelachen, natuurlijk.) De film blijkt een musical te zijn. Net als bij 'Caged Terror' is er niet veel verhaal; daarom is er veel rekwisiet. Een ongelukkige selectie van liedjes <0xE2><0x80><0x93> die om de zeven minuten schijnen te komen <0xE2><0x80><0x93> is gekozen om de kijker blij of verdrietig te maken, afhankelijk van de scène. De meeste liedjes worden gezongen door een vrouw die er oogverblindend uitziet, en alle nummers geven de folkmuziek uit de jaren zeventig een slechte naam. In een van de scènes, waarin de vrouw de man probeert te volgen naar een klif, glijdt ze door het gewicht van de kampeerspullen op haar rug van het zand af. Deze scène gaat vergezeld van een liedje dat naar het schijnt de titel 'Dieren zijn ook onhandig' heeft, een luchtig liedje dat ons eraan herinnert dat er, voor elke keer dat we met onze knie tegen een bedstijl botsen, ergens een kalf rondloopt met één poot in een melkkan. Aangezien dit gelukkige jonge stel een waarschuwing krijgt <0xE2><0x80><0x93> en er toch om moet lachen <0xE2><0x80><0x93> dat ze niet in hun eentje door de bossen moeten gaan zwerven, is het zeker dat er iets ergs zal gebeuren. En dat gebeurt ook. En dan draait de film verder, terwijl het slechte ding de zeven stadia van verdriet door lijkt te maken. Michael komt eindelijk opdagen en heeft blijkbaar de gewoonten van de indianen ontdekt, en brouwt daarom precies de juiste thee voor de traumatische gebeurtenis.<br />Een gedicht dat in een boek is gevonden, lijkt de sleutel tot het resultaat van de film te zijn, en ik bleef achter met de vraag: 'Wat??' Als je de ontvanger bent van een bepaalde gewelddaad is dat in feite GOED, want het tilt het slachtoffer naar een hoger niveau, bevrijdt haar <0xE2><0x80><0x93> of hem <0xE2><0x80><0x93> van fysieke en spirituele ketenen en leidt haar <0xE2><0x80><0x93> of hem <0xE2><0x80><0x93> naar een groter begrip van de wereld en naar een kalmerende innerlijke vrede. Niet alleen geeft deze film munitie aan het anti-70-sentiment voor folkmuziek, maar ook aan new-age-ideeën.<br />Dit is zelfs nog minder 'waardevol' dan 'Caged Terror'.
1975's "Slashed Dreams" should be on a double-bill with 1973's "Caged Terror", another film that strived for a (pretentious) "deep, man" message and also featured a young, white heterosexual couple out in the woods, skinny-dipping (no frontal this time) and being terrorized by two creepy men. Both films also feature the man smearing something reddish onto the woman's face. Perhaps "Slashed Dreams" is the remake of "Caged Terror". How necessary.<br /><br />The set-up is simple: A female college student with a boyfriend who loves her but, conveniently, is a major jerk, heads off to the woods with her saintly childhood male friend, of whom the boyfriend is jealous and so makes of at every opportunity. Deep in the woods is their college drop-out friend, Michael, played by post-Whitey, pre-Freddy Krueger, Robert Englund. He has built an almost see-through cabin in the woods and has apparently found the answer to life's problems and, subsequently, soft-talking inner-peace by doing so. (The jerk boyfriend also made fun of Michael, natch.) The film turns out to be a musical. As with "Caged Terror", there is not much of a story; therefore, there is much padding. An unfortunate selection of songs -- seemingly appearing every seven minutes -- were chosen to make the viewer feel happy or sad, depending on the scene. The songs are mostly sung by a female in ear-splitting fashion, and all of them give 70s folk music a bad name. In one scene, as the woman tries to follow the man up to a cliff, the weight of the camping gear on her back causes her to slide down the dirt. This scene is accompanied by a song apparently entitled "Animals Are Clumsy, Too", a light-hearted song that reminds us that for every time we find ourselves bumping our knee against a bedpost, somewhere there is a calf walking around with one leg stuck in a milk jug.<br /><br />Since this happy young couple receive -- yet laugh off -- a warning about wandering the woods alone, it is certain that something bad will happen. And it does. And then the movie meanders along while the bad thing seems to go through the seven stages of grief. Michael finally shows up and apparently has discovered the ways of the Native Americans, and therefore brews up just the right tea for the traumatic occasion.<br /><br />A poem found in a book seems to be the key to the film's outcome, and I was left saying "What??" It seems that, as in "Caged Terror", being the recipient of a certain act of violence is actually a GOOD thing for it elevates the victim to a higher plane, freeing her- or himself of physical and spiritual shackles, and leading her or him to a greater understanding of the world, and to a calming inner-peace. Not only does this film give ammunition to anti-70s folk music sentiment, but to New Age beliefs as well.<br /><br />This is even less 'worth-seeing' than "Caged Terror".