The Public Enemy is meer dan alleen maar een verhaal over de opkomst en ondergang van een misdaadbaas in de jaren twintig. Verdomme, dat staat zelfs aan het begin en aan het eind van de film. Er staat: 'De Public Enemy is geen man, noch is het een personage, het is een probleem dat wij, The Public, moeten oplossen.' James Cagney geeft een schitterende voorstelling als Tom Powers, een man die begon als kruimeldief met zijn maat Matt Doyle (op voortreffelijke wijze gespeeld door Edward Woods) en opklom tot een machtige biersmokkelaar in de tijd van de Drooglegging en de Bende-heerschappij. Toch gaat deze film niet alleen over Tom Powers en zijn opkomst naar de macht; hij gaat over het enorme gevoel van verandering dat Amerika tijdens de Roaring Twenties onderging. Amerika probeerde zich aan te passen aan de nasleep van de Eerste Wereldoorlog (die in deze film op briljante wijze wordt verkend in een scène waarin Toms broer Mike weigert een vaatje bier naar binnen te smokkelen dat Tom voor zijn dineetje naar binnen heeft gesmokkeld). Mensen als Mike probeerden na de Eerste Wereldoorlog nog steeds dat gevoel van loyaliteit jegens de regering te voelen. Toch verdween dat gevoel van loyaliteit op de een of andere manier met de ontwikkeling van de Drooglegging en de opkomst van de bendes in de stedelijke samenleving. Wellman verkent dit onderwerp grondig terwijl we Toms familie analyseren en hoe ze zich hebben aangepast aan de gevolgen van de veranderingen in de Amerikaanse samenleving. In Toms geval snakt hij naar macht, wat in de jaren twintig voor alle Amerikanen een verlangen werd. Matt is ook een van degenen die naar macht snakken. Mike, aan de andere kant, wil conservatief blijven wat de Amerikaanse waarden betreft. Hij wil dat de dingen blijven zoals ze zijn met zijn familie. Hij snakt niet zozeer naar macht als zijn broer Tom, wat hem aan het eind van het verhaal in staat stelt te overleven. Als gevolg daarvan komen wij, het Amerikaanse publiek, aan het eind van de film tot de ontdekking dat macht groter is dan één man en dat die elke man die probeert er de volledige controle over te krijgen, zal verpletteren. Tom probeert dat te doen en verliest uiteindelijk alles wat hem het dierbaarst is. Hij verliest zijn vrienden, zijn meisjes, maar bovenal verliest hij zijn ziel. De Public Enemy is geen man, noch is het een personage, het is een probleem dat wij, het publiek, moeten oplossen.' James Cagney had een Oscarnominatie moeten krijgen als beste acteur voor deze film en Edward Woods had ook een Oscarnominatie moeten krijgen voor de beste bijrol.<br />Lenny's klasse: Een ster.
The Public Enemy is more than just a story about the rise and fall of a crimean lord in the 1920's. Hell, it even says that at the beginning and end of the picture. It states, "The Public Enemy is not a man, nor is it a character, it is problem that we, The Public, must solve." James Cagney gives a magnificent performance as Tom Powers, a man who started off as a petty thief with sidekick Matt Doyle (played excellently by Edward Woods) and rose to become a powerful beer smuggler during the era of Prohibition and Gang Rule. Yet this film is not all about Tom Powers and his rise to power; it is about the vast feeling of change that America was experiencing during the Roaring Twenties. America was attempting to adjust to the aftermath of World War I (which is explored brilliantly in this film in a sequence through which Tom's brother, Mike, refuses to drink from a keg of beer smuggled in by Tom for his dinner party) People like Mike were still trying to feel that sense of loyalty towards the government after World War I. Yet that loyalty somehow vanished with the development of Prohibition and the rise of gang rule in urban society. Director William A. Wellman explores deeply with this subject matter as we analyze Tom's family and how they have adjusted to the effects of change upon American society. In Tom's case, he yearns for power which became a craving for all Americans during the 1920's. Matt also is one of those who yearns for power. Mike, on the other hand, wants to remain conservative about American values. He wants to keep things the way they are with his family. He does not crave for power as much as his brother Tom which allows him to survive at the end of the picture. As a result, we, the American Public, learn at the end of the picture that power is bigger than any one man and that it will smite any man who tries to take full control of it. Tom attempts to do that and ends up losing everything dearest to him. He loses his friends, his girls, but most of all, he loses his soul. "The Public Enemy is not a man, nor is it a character, it is a problem that we, the Public, must solve." James Cagney should have received an Oscar nomination as Best Actor for this film and Edward Woods should have received a Best Supporting Actor nomination as well. <br /><br />Lenny's Grade: A