N.B.: Deze recensie gaat over de oorspronkelijke Japanse versie. Ik denk dat de Engelse versie van 4Kids voor zichzelf spreekt.<br />Sonic the Hedgehog was een goede game, ik ben blij dat jullie het daar allemaal over eens zijn. Maar Sega heeft de serie sinds het eind van de jaren negentig de grond in geboord, meer personages geïntroduceerd dan nodig was en de games zo snel en zo goed uit de grond gestampt dat Paul J. Smith voor Yuji Uekawa's voeten zou knielen en hem zou aanbidden. Dus niet lang nadat Sonic Adventure 2 uitkwam, begon Sonic X de ronde te doen in Japan, en kort daarna ook in het buitenland. Op papier leek het een goed idee: een levendige Sonic-serie die in Japan werd geproduceerd, met alle belangrijke personages uit de games, en een plot dat de stijl van Sonic Adventure imiteerde. Maar ja, op papier ziet een hoop dingen er goed uit.<br />Hoe begint het? Nou, het lijkt wel een beetje op de games in de eerste aflevering: Sonic probeert een willekeurig personage (in dit geval Cream) uit de klauwen van Eggman te redden, ontwijkt robots en vult de tijd met hartverscheurende actiescènes. Nadat we naar een andere dimensie zijn getransporteerd, ontmoeten we Chris Thorndyke, en dan gaat het bergafwaarts. De tweede aflevering is de laatste echt opvallende; Sonic infiltreert op een militaire basis en redt Cream uit de klauwen van de regering, die het idee van een antropomorf konijnenmeisje belachelijk intrigerend vindt. Maar nadat de redding heeft plaatsgevonden, begint de serie zichzelf tot moes te malen.<br />Een van de grootste problemen met Sonic X is dat de personages niets anders doen dan praten, praten, praten. Ik raakte de tel kwijt van het aantal scènes dat we te verduren krijgen waarin personages zich na een paar afleveringen aan andere personages voorstellen (in de tweede aflevering alleen al stelt Chris zich voor aan Sonic, en de volgende dag stelt hij zich voor aan Tails en Cream, die zich aan Chris voorstellen, die ze aan zijn grootvader voorstelt), en het gebrek aan actie dat de setting ons opdringt (Sonic en zijn gezelschap komen in Chris' huishouding wonen, en moeten zich nog een paar afleveringen voor alle anderen verstoppen, en daarna de aandacht van de buitenwereld trekken) dwingt de schrijvers tot het onhandige 'Komedy'. (net als in de martelende zevende aflevering, waarin Cream zich het grootste deel van de tijd voor het huishouden verbergt terwijl er een feestje wordt gegeven en in het algemeen in allerlei maffe capriolen verzeild raakt) om te proberen het totale gebrek aan actie draaglijker te maken, maar in feite maken ze de serie nog minder waardig dan de vierde Home Alone-film (je weet wel, de gemaakte tv-film met French Stewart als Marv).<br />En de dramatische scènes zijn nog erger. Ze bestaan allemaal <0xE2><0x80><0x93> en dan bedoel ik echt allemaal <0xE2><0x80><0x93> uit personages die jammeren op een manier (compleet met tranen die over het gezicht van genoemde personages stromen) die ervoor zou zorgen dat Fran Drescher (die toch al een derderangs Lucille Ball was) uit haar oren zou bloeden. Vooral Cream verdient een prijs omdat ze de grootste baby is die ik ooit in een geanimeerde serie heb gezien (zoals _The PowerPuff Girls' Bubbles_, met nog meer suikerzoetheid als compensatie voor het totale gebrek aan sympathiekheid), in die zin dat ze het meest huilt van alle andere personages in de serie. De andere personages zijn precies zoals in de spelletjes; Tails is de monteur die Sonic verafgoodt, Amy laat woede de rede in de weg staan, Knuckles is de cynicus, Rouge heeft grote borsten en Shadow maakt me nog steeds zo kwaad dat ik met zijn belachelijke 'badass'-houding mijn schedel tegen een stenen muur zou willen rammen.<br />En daar is hij dan.' Het is ook het feit dat de serie, in zijn oorspronkelijke vorm, maar iets minder internationaal aanspreekt dan Doraemon. Zoveel van de dialogen zijn specifiek voor de Japanse taal en moeilijk te vertalen zonder het effect te bederven (zoals de manier waarop Cream iedereen 'in-insert naam de-san' noemt), en het is niet ongebruikelijk dat andere clichés uit de Japanse cultuur ook hun weg naar de show vinden. O, en Sonic spuwt een belachelijke hoeveelheid Englische zinnen de hele show door (maar andere personages krijgen de kans hetzelfde te doen; Staart begroet mensen met een groot 'Hi!' Vaak zonder reden, maar dat maakt het juist amusant, want je weet nooit wanneer hij het weer gaat doen.<br />Dus, is Sonic X de moeite van het kijken waard? Misschien wel als je tot de meest geharde fans behoort, maar nieuwkomers en toevallige kijkers moeten uit de buurt blijven en zich bij SatAM houden. Het gaat langzamer dan een film van Ingmar Bergman die op halve snelheid wordt afgedraaid, de pogingen tot drama (vooral die in afleveringen 26, 50, 52, 68, 77 en 78) zijn lachwekkend, en het heeft ook te maken met een probleem dat niet ongewoon is in de anime: het is voornamelijk voor fans gemaakt. Dus nee, het is niet echt de moeite van het kijken waard.
NOTE: This review covers the original Japanese version. I think the 4Kids English dub speaks for itself.<br /><br />Sonic the Hedgehog was a good game, I'm glad you're all in agreement there. But Sega's really been pounding the series into the ground since the late 90's, introducing more characters than necessary and cranking out games in a fashion and speed that would have Paul J. Smith kneeling before Yuji Uekawa's feet and worshipping him. So not long after Sonic Adventure 2 came out, Sonic X began making the rounds in Japan, and internationally soon after. On paper, it seemed like a good idea; an animated Sonic series produced in Japan, with all the important characters from the games carried over, and a plot replicating Sonic Adventure's style. But then, a lot of things look good on paper.<br /><br />So how does it start? Well, it's not unlike the games in the first episode; Sonic attempts to rescue a random character (in this case, Cream) from Eggman's clutches, dodging robots and generally filling up time with heart-pounding action sequences. After being transported to another dimension, we meet Chris Thorndyke, and things plummet downhill. The second episode is the last really notable one; Sonic infiltrates a military base and rescues Cream from the clutches of the government, who find the concept of an anthropomorphic rabbit girl to be ludicrously intriguing. But then after the rescue occurs, the series proceeds to grind itself stupid.<br /><br />One of the main problems with Sonic X is that the characters do nothing but talk, talk, talk. I lost track of the amount of scenes we have to endure where characters introduce themselves to other characters after a few episodes (in the second episode alone, Chris introduces himself to Sonic, then the next day introduces himself to Tails and Cream, who introduce themselves to Chris, who introduces them to his grandfather), and the lack of action the setting forces upon us (Sonic and company moves into Chris' household, and have to hide from everyone else for a few more episodes, then get the attention of the outside world after that) forces the writers to hammer out awkward "Komedy" (like the excruciating seventh episode, where Cream spends most of the time hiding from the household while a party is being hosted and generally gets into all sorts of wacky hijinks) to try and make the complete lack of action more tolerable, but are really just making the show even less dignified than the fourth Home Alone movie (you know, the made for TV one with French Stewart as Marv).<br /><br />And the dramatic scenes are even worse. All of them-- and I mean ALL of them-- consist of characters wailing in a fashion (complete with tears streaming down said characters' faces) that would cause Fran Drescher (already a third-rate Lucille Ball to begin with) to bleed out of her ears. Cream in particular deserves some kind of award for being the biggest baby I've ever seen in an animated series (like The Powerpuff Girls' Bubbles with even more saccharine cuteness tacked on to compensate for the complete lack of likability), in that she does the most crying of any other character in the series. The other characters are just as they are in the games; Tails is the mechanic who idolizes Sonic, Amy lets anger get in the way of reason, Knuckles is the cynic, Rouge has large breasts, and Shadow still makes me want to bash my own skull against a brick wall with his ridiculous "badass" attitude.<br /><br />And there's also the fact that the series, in its original format, is only slightly less internationally appealing than Doraemon. So much of the dialogue is specific to the Japanese language and hard to translate without ruining the effect (like how Cream refers to everyone as {insert name}-san), and it's not uncommon for other clichés of Japanese culture to find their way into the show as well. Oh, and Sonic spouts a ridiculous amount of Engrish phrases throughout the show (but other characters get the chance to do the same; Tails greets people with a big "Hi!" and Cream comments on a game of catch in such an awkward, mangled fashion I was on the floor laughing), often for no reason, but that actually makes things entertaining, as you never know when he's going to do it next.<br /><br />So, is Sonic X worth watching? Maybe if you're among the most hardcore of fans, but newbies and casual viewers should stay away and stick to SatAM. It moves slower than an Ingmar Bergman film played at quarter-speed, the attempts at drama (particularly those in episodes 26, 50, 52, 68, 77 and 78) are laughable, and it is also afflicted with a problem not uncommon in anime: it's mostly made for the fans. So no, it isn't really worth watching.