Ik heb geen idee waarom deze film zulke goede recensies heeft gekregen, vooral niet in de pers. Het is een saaie, irritante 'film' waarin niets gebeurt. Het verhaal is bespottelijk: het draait om twee ex-kamergenoten/vrienden die elkaar na zes jaar weer ontmoeten. Hun leven is veranderd, ze zijn volwassener geworden. We kunnen zien hoe ze jaren daarvoor waren, via een reeks flashbacks.<br />Dit is een film van Mike Leigh, die geprezen is om zijn sterke karakterstudies, waarin het verhaal minder belangrijk is dan de mensen. SECRETS AND LIES was in dezelfde stijl en is misschien wel zijn bekendste film. Hoewel het ook een oninteressante en kille film was, had hij wel iets van een verhaal. Je krijgt (op een bepaalde manier) de kans om iets over de personages te weten te komen. Maar deze film is een totale ramp. Wat aten deze acteurs bijvoorbeeld: waren ze aan de speed of zo? Waarom gedroegen ze zich zo? Het Ricky-personage bijvoorbeeld is goed voor een paar onbedoelde lachbuien, maar ik denk dat de regisseur hem heeft opgedragen om alles te zeggen wat in zijn hoofd opkwam, zodat hij door de film heen kon mompelen.<br />Maar de echte oninteressante, zelfs irritante personages zijn de hoofdpersonen: de twee meisjes. Je leert ze nooit echt kennen, dus je krijgt nooit de kans om iets om ze te geven. Het feit dat ze zich als gekken gedragen en op dezelfde manier praten, helpt ook niet. Het is bijna onmogelijk om de gesprekken te begrijpen, vooral in het begin. En waar praten ze eigenlijk over? Heeft dit een betekenis? De film zit vol met zo'n stomme dialoog.<br />Ik kan deze film aan niemand aanbevelen. Hij is gewoon stom. En als je deze film wilt zien (en hem wilt uitzitten!), moet je jezelf uiteindelijk de vraag stellen: waarom hebben we in godsnaam zo'n film nodig? Ik daag je uit om ernaar te kijken en het me te vertellen, want ik weet gewoon niet wat deze 90 minuten voor mijn leven hebben betekend.
I haven't got a clue why this film got such good reviews, especially in the press. It's a boring, irritating "film" in which nothing happens. The story is ludicrous: it centers around two ex-roommates/friends who meet again after six years. Their lives have changed, they've become more mature. We can see how they were years before, through a series of flash-backs.<br /><br />This is a film by Mike Leigh, who has been praised for making such strong character studies, in which the story is less important than the people. SECRETS AND LIES was in the same style and is maybe his best known film. Although this was also an uninteresting and cold film, it had something of a story in it. You got (in a certain way) a chance to know something about the characters. But this film is a total disaster. What did these actors for example eat: were they on speed or what? why did they act this way? The Ricky-character for example is good for a few unintended laughs , but I think the director told him to say whatever words came to his mind, so that he could mumble through the film.<br /><br />But the true uninteresting, even irritating characters are the main ones: the two girls. You never quite get to know them so you never get to care about them. The fact that they act as lunatics and talk the same way doesn't help either. It's almost impossible to understand the conversations, especially in the beginning. And what do they actually talk about? Does this have a meaning? The film is filled with such a stupid dialogue.<br /><br />I can't recommend this film to anyone. It's simply to dumb. And if you would choose to watch this film(and sit through it!), you got to ask yourself the question in the end: why in God's name do we need such a film? I dare you to watch it and tell me, cause I simply don't know what good these 90 minutes did to my life. 3/10