Gezien het grote aantal kijkers en de hoge populariteit van deze serie, kun je je voorstellen dat het een heel goede serie moet zijn. Vreemd genoeg vond ik de serie nooit zo verbijsterend fantastisch als de fan hype doet voorkomen, maar ik vond de meeste afleveringen wel leuk.<br />Er worden veel loftuitingen gezongen over de soundtrack, en die zijn inderdaad heel waar; geweldige rocknummers met een heel goede tempo en een levendige zang begeleiden de actie. Ze werken fantastisch, en veel van de nummers blijven heel lang bij de kijker hangen.<br />Helaas is het geraaskal over de muziek waarschijnlijk het enige punt waarop de hype het bij het rechte eind had. Voor de rest lijkt de serie zelf een beetje onderontwikkeld vergeleken met wat je zou verwachten. De zogenaamd uitstekende karakterontwikkeling is bijvoorbeeld een veelbesproken punt dat nogal plat klinkt. Dat wil niet zeggen dat de karakters arm zijn. Ze zijn erg sympathiek en ze hebben hun eigen, duidelijke persoonlijkheid, maar ze lijken niet erg revolutionair. Onze vier heldinnen, Priss, Nene, Sylia en Linna, bestaan in wezen uit respectievelijk de harde, rebelse jongeman, het rozeharige, meisjesachtige, 'leuke' computergenie, de mysterieuze en enige - echt interessante - persoon, en... eh, de andere (ja, die arme Linna is erg onderbezet en vertoont maar heel weinig duidelijke karaktertrekken). Het is waar dat dit een castformule is die vernieuwend was voor zijn tijd, en dat hij heel vaak is gekopieerd, maar misschien is dat het.' En dat is precies de reden waarom de hele zaak soms een beetje beneden zijn reputatie lijkt te zijn. Op de animemarkt wemelt het van de stoere, opstandige jongeren en van de schattige computergenieën met hun roze haar. Het feit dat ze allemaal vrouw zijn, is ook niet bepaald iets nieuws.<br />Dat zou hier wel eens het grootste probleem kunnen zijn; de tijd is Bubblegum Crisis niet al te gunstig gezind geweest. Degenen die de serie voor het eerst zagen en in de jaren tachtig trouwe volgelingen werden, hadden destijds alle reden om onder de indruk te zijn. Helaas is dezelfde formule inmiddels zo vaak verschenen, zij het in andere vermommingen, dat er weinig over is om je over te verbazen als je deze serie nu voor het eerst ziet. Het lukt me niet echt om het gevoel vast te houden dat dit de grondlegger is van een hele generatie van animeseries.<br />Maar de kwaliteit van de animatie is iets beter geworden, en alleen de eerste aflevering ziet er nu echt oud uit. De afleveringen zeven en acht zijn nog steeds prachtig om te zien (waarschijnlijk door het mooie en op de een of andere manier 'zachtere' kleurenpalet dat voor ep. 8 is gebruikt). De mecha-actiescènes <0xE2><0x80><0x93> ook een zeer gehypete punt <0xE2><0x80><0x93> zijn inderdaad snel en woest, en er zijn een paar heel intense momenten. De mecha-ontwerpen zijn ook bewonderenswaardig ingewikkeld en soms vernieuwend. Maar net als de meeste overgehypte elementen van GB hebben de gevechten ook hun tekortkomingen, namelijk dat ze soms een beetje worden ingekort. De manier waarop de hoofdschurk in de zesde aflevering (die overigens briljant is) wordt afgemaakt, kwam me nogal plotseling voor, net als het einde van de strijd in aflevering 5. Het moet een heel dramatisch moment zijn geweest, maar het ging een beetje te snel en had dus niet zoveel impact als het had kunnen hebben.<br />Maar er zijn nog steeds veel dingen die in het voordeel van B.G. werken. Verscheidene kleinere personages zijn erg sympathiek en amusant en slagen erin om nog amusanter te zijn dan de vier heldinnen. De aanbiddelijke Daley springt in het oog, niet zozeer omdat hij homoseksueel is <0xE2><0x80><0x93> homoseksualiteit komt veel voor in de anime <0xE2><0x80><0x93> maar omdat hij tijdens de weinige momenten dat hij in de schijnwerpers staat, zo weinig mogelijk in de schijnwerpers staat. De meeste eenpersoonspersonages die slechts in een of twee afleveringen voorkomen, worden ook met stijl behandeld en worden heel levendig. Een heel aardig stel, in wezen. En dat geldt ook voor de kleine ettertjes. De vier heldinnen zijn ook amusant genoeg, ook al zitten ze niet zo vol verrassingen.<br />De verhaallijn slaagt er ook in om een paar interessante thema's naar voren te brengen. Wraak is er een van, evenals de vage grens tussen machines en levende wezens. Er is ook een heel intrigerende driehoek tussen Sylia, de kleine gemene Mason en de indrukwekkendere gemene Largo. Er zijn ook aanwijzingen dat Sylia meer is dan je op het eerste gezicht zou denken. Al deze thema's en mogelijke subliminale boodschappen bevinden zich alleen op de achtergrond en worden bijna nooit met zoveel woorden genoemd. Je zou ze heel gemakkelijk over het hoofd kunnen zien.<br />Subliminaal is allemaal goed en wel, maar het is jammer dat geen van deze mogelijke diepere plotdraden ooit wordt doorgesneden; het einde van aflevering 8 is <0xE2><0x80><0x93> niet <0xE2><0x80><0x93> een echt einde. De serie had nog een paar afleveringen moeten doorgaan, maar helaas liep het project op dat moment op de klippen. En daarom is het zo moeilijk om een oordeel te vellen over BGC; het is een onvoltooid stuk (een vervolg probeerde alles min of meer vast te leggen, maar slaagde daar niet echt in). Het is bijvoorbeeld net alsof _De terugkeer van de Jedi_ niet in de eerste _Star Wars_ -trilogie zat. En dat is heel jammer, want de <0xE2><0x80><0x93> belofte <0xE2><0x80><0x93> zit er wel degelijk in.<br />Als de serie lang genoeg had geleefd om het oorspronkelijk geplande einde te zien, was het misschien wel het meesterwerk geworden dat het <0xE2><0x80><0x93> beweerde <0xE2><0x80><0x93> te zijn. Zoals het er nu voor staat, is het een goede, solide serie met genoeg om van te genieten en een paar gebreken die niet al te veel in de weg zitten. Probeer het eens, kijk wat je ervan vindt. Je zult er waarschijnlijk niet van staan te kijken, maar de kans is groot dat je het evengoed heel erg naar je zin zult hebben.<br />(Noteer alleen dat je de dub zo mogelijk moet vermijden. Het is wel draaglijk, maar de liedjes zijn ook nagesynchroniseerd, en als gevolg daarvan is het over het geheel genomen vervelend. Bovendien zijn dubs altijd minder dan het origineel.)
Considering the large following and high reputation this series has, one imagines it must be quite good. Oddly, it never struck me as mind-blowingly fantastic as the fan hype makes it out to be, but I did quite like most of the series.<br /><br />Many praises are sung about the soundtrack, and those are very true indeed; great rock songs with very good pace and vivid vocals accompany the action. They work a treat, and a lot of the songs stick with the viewer for very long.<br /><br />Alas, the raving over the music is probably the only point where the hype got it right. For the rest, the actual series seems a bit underwhelming compared to what one might expect. For example, the supposedly excellent character development is a much-trumpeted point that falls a bit flat. Not to say that the characters are poor by any means. They're very likeable, and they do have their own distinct personalities, but they don't seem all that revolutionary. Our four heroines, Priss, Nene, Sylia and Linna basically consist of respectively the tough rebellious youth, the pink-haired girly "cute" computer whiz, the mysterious and only -really- interesting one, and...err, the other one (yup, poor Linna is badly under-used and shows very little distinct character traits). It's true that this is a cast formula that was innovative for it's time, and that it has been copied very often, but maybe that's exactly why the whole thing sometimes seems a little below it's reputation. There are tough, rebellious youths and pink-haired squeaky cute computer geniuses all over the place on the anime market. The fact that they're all female is hardly a novelty anymore either.<br /><br />That might be the main problem here; time hasn't been too kind to Bubblegum Crisis. Those who first saw the series and became loyal followers in the 80's had every reason to be impressed back then. Alas, by now, the same formula has appeared so often, be it under different guises, that there's little left to be amazed about for one watching this series for the first time now. Somehow BGC doesn't really manage to hold up a feeling that it's the founding father of a whole generation of anime series.<br /><br />Animation quality has aged a bit better though, with only the first episode looking genuinely old hat by now. Episodes seven and eight are still lovely to look at (probably due to the nice and somehow "softer" color palette used for ep. 8). The mecha action scenes -another highly hyped point- are indeed fast and furious, and have some very intense moments. The mecha designs as well are admirably intricate and innovative sometimes. But like most over-hyped elements of BGC, the fights have flaws as well, namely that they are sometimes cut short a bit. The way the main villain in the sixth episode (who is utterly brilliant, by the way) is finished off struck me as rather too sudden, as was the end of the battle in episode 5. It's supposed to be a very dramatic moment, but it went a bit too fast and thus didn't have all the punch it -could- have had.<br /><br />There still is lots going in favor of BGC, however. Several minor characters are very likeable and amusing, and manage to actually be more entertaining than the four heroines. The adorable Daley springs to mind, not exactly because he's gay -homosexuality is very common in anime- but because during his few moments in the spotlight he's always delightful (and damn it all, he's -cute-). Most of the one-shot characters that only appear in one or two episodes are also handled with style and become very vivid. A very nice bunch, basically. And that goes for the minor nasties as well. The four heroines are also entertaining enough, despite not being all that full of surprises.<br /><br />The storyline also manages to present some interesting themes. Revenge is one of them, as is the blurred borderline between machines and living beings. There's also a very intriguing triangle between Sylia, minor nasty Mason and more impressive nasty Largo. There are also hints that Sylia might be more than meets the eye. All these themes and possible subliminar messages are only established in the background and hardly ever mentioned in so many words. One could very easily miss them altogether.<br /><br />Subtelty is all very well, but it's a shame that none of these possible deeper plot threads are ever tied up; the end of episode 8 is -not- a proper ending. The series was supposed to continue on for a few more episodes, but alas the project ran into murky waters at that point. And that's why BGC is so tricky to judge; it's an unfinished piece (a sequel tried to sort of tie everything up but didn't really succeed). It's as if Return of the Jedi was missing from the first Star Wars trilogy, for instance. And that's quite a shame, as the -promise- certainly is there.<br /><br />If the series had lived to see it's originally planned ending, it might have become the masterpiece it's -said- to be. As it stands, it's a good, solid series with plenty to enjoy and a few flaws that don't get in the way too much. Give it a go, see what you think. You probably won't be blown over with amazement, but chances are high you'll have a very plain good time all the same.<br /><br />(just note that you should avoid the dub if possible. It's tolerable, but the songs are dubbed as well, and as a result suffer overall. Besides, dubs are always inferior to the original)