Zelden heb ik een film gezien die zoveel lagen vertoont als deze. De titel zelf is een overvloed aan verschillende betekenissen. Letterlijk verwijst hij naar de verschillende inbraken die aan het begin van de film plaatsvinden en die alles wat volgt in een spiraal doen belanden. Maar als je dieper kijkt, vind je verschillende metaforische betekenissen aan de titel. Hij zou kunnen verwijzen naar de levens die we zien. Ze zijn al gebroken, en we betreden die levens om te zien hoe ze zich ontwikkelen. Hij zou ook kunnen verwijzen naar de relatie tussen Will en Amira. Hij breekt in in haar leven en als gevolg daarvan komt zij in het zijne en we zien hoe zijn leven als gevolg daarvan verandert.<br />Ik vond het ook geweldig dat Minghella de parallellen bestudeerde tussen de moeder-kindrelaties in de film. Beide gaan over problematische kinderen en moeders die hun best doen om het beste leven voor hun kind te creëren. Aan de ene kant hebben we Amira en Miro. Als gevolg van een afwezige vader en slechte financiën is Amira gedwongen om zo hard mogelijk te werken om Miro te onderhouden. Maar hij raakt betrokken bij misdadigers en raakt steeds meer verweven met die inbraken, aangezien hij de enige is die daadwerkelijk door de wet kan worden gestraft omdat hij dat is.' is de enige die er fysiek inbreekt. Amira moet zo veel mogelijk werken en als gevolg daarvan verwaarloost ze Miro, wat tot zijn daden leidt. Aan de andere kant van het spectrum staan Liv en Bea. Bea lijdt aan een heel ernstig geval van dwangneurose en dat eist een zware tol van haar en haar ouders. Maar in tegenstelling tot Amira heeft Liv een man die heel hard werkt en die het gezin voortdurend van financiële steun kan voorzien. Daardoor kan ze haar baan opzeggen en al haar tijd met Bea doorbrengen, waarbij ze haar best doet om ervoor te zorgen dat het goed met haar gaat. Het is heel interessant om te zien hoe deze twee gelijksoortige relaties zich door de film heen ontwikkelen, met verschillende manieren om het probleem op te lossen.<br />Een ander interessant verhaal dat Minghella op subtiele wijze ontvouwt, is hoe immigranten worden behandeld en hoe ze in een meer gevestigde structuur leven. In arme gebieden kunnen mensen als Amira heel goed leven en geweldige banen hebben, zoals een pianiste. Maar als ze hun boeltje moeten pakken en moeten verhuizen, is het ontzettend moeilijk om een baan te vinden, dus moet ze haar toevlucht nemen tot een kleermaker die vanuit haar eigen huis werkt. Dit element wordt ook getoond met Erika, die haar toevlucht moet nemen tot een schoonmaakster en automatisch wordt beschuldigd als de inbraken beginnen. <br />Minghella slaagt er geweldig in om zoveel prachtige en diepgaande verhalen te combineren onder één overtrokken verhaal over hoe een inbraak een man ertoe brengt zijn leven opnieuw te evalueren. Zoals altijd in zijn films zijn de filmmuziek en de filmmontage een van de beste die ik ooit heb gezien. Gewoon fantastisch werk. De films zijn allemaal briljant. Jude Law is fenomenaal in een heel subtiele vertolking van een gekwelde man die met talloze problemen worstelt en alleen maar probeert gelukkig te zijn met zijn leven. Binoche gaat diep en gaat helemaal op in haar rol als moeder die er alles voor over heeft om haar zoon te beschermen. Penn is een perfecte weergave van een moeder die haar relatie stabiel probeert te houden terwijl ze te maken heeft met een dochter met ernstige problemen. Zelfs de acteurs die een rol spelen, spijkeren hun rol vast. Martin Freeman is, zoals altijd, absoluut hilarisch en zorgt voor de nodige komische ondersteuning. Ray Winstone en Vera Farmiga worden ernstig onderschat, maar ze spijkeren hun rol perfect vast.
Rarely have I seen a film cover as many layers so flawlessly as this film does. The title itself as a bounty of different meanings to it. Taken literally, it refers to the several break-ins that occur throughout the beginning of the film that spiral everything that is to follow. However if you look deeper, you can find several different metaphorical meanings to the title. It could be referring to the lives that we see. They are already broken, and we enter these lives to see how they play out and progress. It could also be referring to the relationship between Will and Amira. He breaks in to her life and as a result, she enters his and we see how his life changes as a result.<br /><br />I also loved how Minghella studied the parallels between the two mother-child relationships in the film. Both deal with troubled children and mothers who are trying their best to create the best lives for their child. On one spectrum there is Amira and Miro. Due to an absent father and poor finances, Amira is forced to work as hard as she can to provide for Miro. However, he gets involved with criminals and becomes more and more entwined into these break-ins, as he is the only one who can actually be punished by law since he's the only one who physically breaks in. Amira has to work as much as she can and, as a result, she neglects Miro which leads to his actions. On the other side of the spectrum there is Liv and Bea. Bea suffers from a very extreme case of obsessive compulsive disorder and this takes a heavy toll on the lives of her and her parents. Unlike Amira though, Liv has a husband who works very hard and can provide constant economical support to the family. This allows her to quit her job and spend all of her time with Bea, doing her best to make sure she's alright. It's very interesting to see how these two similar relationships progress throughout the film with opposite approaches to trying to fix the problem.<br /><br />Another interesting story that Minghella subtly unfolds is how immigrants are treated and how they live in a more established structure. In poverty-stricken areas people like Amira can be very well and have great jobs, such as a pianist. However when they have to pick up and move, it's extremely difficult to find any kind of job so she has to resort to being a tailor working out of her own home. This element is also displayed with Erika, who has to resort to being a cleaning lady and is automatically accused when the break-ins first start.<br /><br />Minghella does a great job of layering so many magnificent and deep stories under one overlying story of how a break-in causes a man to re-evaluate his life. As always in his pictures, the score and cinematography are some of the best I've ever seen. Simply marvelous work. The performances are all brilliant. Jude Law is phenomenal in a very subtle display of a troubled man, dealing with numerous problems, just trying to be happy with his life. Binoche is deep and absorbed in her role as a mother who will do anything to protect her son. Penn perfectly portrays a mother who is trying to keep her relationship stable, while dealing with a very troubled daughter. Even the supporting actors nail their roles. Martin Freeman, as always, is absolutely hilarious and provides some much needed comedic support. Ray Winstone and Vera Farmiga are severely underused, but they nail their parts perfectly.