Wat een prachtige film had kunnen zijn over de schemering van Frans Indo-China gaat onherroepelijk verloren in de gezwollen potkachel van een melodramatische jongens-meisjes-mama-liefde-driehoek die gesitueerd en geschreven lijkt te zijn (zelfs in het originele Frans) door een eerstejaars dramastudent. Maar wel 100% cinematografie: je moet ervan huilen. Zo'n kans laat je liggen.<br />Misschien moet de film beschouwd worden als een voorloper van de serie 'klassieke' films aan het eind van de jaren negentig, waarin locatie en reproductie van historische details het middelpunt van de productie vormen, waarbij de noodzaak van een realistische <0xE2><0x80><0x93> of in elk geval geloofwaardige <0xE2><0x80><0x93> dramatische ontwikkeling over het hoofd wordt gezien. De personages zijn prachtige mensen (Catherine Deneuve is als altijd spectaculair), de locatieopnamen zijn prachtig, maar de verhaallijn is net iets te afgezaagd. De film zou kunnen worden gebruikt als een schoolvoorbeeld van stijl boven inhoud.
What could have been a wonderful film about the twilight of French Indochina is irretrievably lost in the turgid pot boiler of a melodramatic boy-girl-mom 'love' triangle that seems to have been plotted and scripted (even in the original French) by a first year drama student. Cinematography 100% though: it makes you weep. Such an opportunity missed. <br /><br />Perhaps the film should be considered as a precursor of the late 90s series of 'classic' films where location and the reproduction of period detail become the focus of the production, overlooking the need for realistic - or at least believable - dramatic progression. The characters are beautiful people (Catherine Deneuve is spectacular as always), the location shots are wonderful, but the storyline is only just this side of trite. The film could be used as a classroom example of style-over-substance.