Ik stuitte een paar maanden geleden op dit juweeltje op IFC, en heb hem vandaag weer eens bekeken. Als er een categorie was voor 'Beste Modernistische Recreatie van Klassieke Hollywood Styles', zou deze film het zonder meer hebben gewonnen. Gibson Frazier is verbazingwekkend, hij straalt de geest van Buster Keaton en Harold Lloyd uit met een script dat leest als een kort verhaal van Robert Heinlein. (Of misschien Harlan Ellison...) Hang je geloof bij de deur en laat je meeslepen door de fantasie. Je zult hier geen diepe waarheden leren. Behalve misschien hoe je een echt gevatte film over kleinigheden moet maken. Frazier verhuist van de schone, zwarte en witte wereld van New York naar de donkere onderbuik van de stad zonder ook maar één keer vuil te worden of de stijfsel van zijn Herbert Hoover-boord te verliezen. 80 minuten waard. Nog meer als je van oude B-films houdt.
I stumbled on this little gem a few months ago on IFC, and just watched it again today. If there was an Academy Award category for "Best Modernistic Recreation of Classic Hollywood Styles" this film would have won hands down. Gibson Frazier is amazing, channeling the spirit of Buster Keaton and Harold Lloyd with a script that reads like a Robert Heinlein short story. (Or perhaps Harlan Ellison...) Hang your belief at the door and flow with the fantasy. You are not going to learn any deep truths here. Except perhaps how to make a really snappy film on small change. The plot (what there is of it, and be fair, not many reporter/gangster film from the 20's and 30's did either) moves Frazier from the clean black and white world of New York to its darker underbelly without once getting dirty or losing the starch on his Herbert Hoover collar. Worth you 80 minutes. More so if you love old 'B' movies.