Fans van sciencefiction uit de late jaren vijftig (zie Clevelands 'Goulardi'-show) herinneren zich dit niet als'schepsel met het atoombrein', maar als de film met oom Dave. John Launer speelde in zijn eerste film de politiekapitein Dave Harr, wiens nichtje de zevenjarige Penny Walker (Linda Bennett) was. Er wordt al vroeg aan gedacht om te laten zien dat Penny dol is op haar oom Dave, en aan het eind van het verhaal (in de beroemdste scène van de hele sciencefiction uit de jaren vijftig) komt hij haar op haar verjaardag opzoeken. Maar het is de tot leven gewekte oom Dave, wiens stem Mrs. Walker aan een verkoudheid toeschrijft. Ze laat Penny bij Dave in de woonkamer achter en gaat naar de keuken. Daarna geeft Penny Dave haar pop Henrietta. Sla mevrouw Edwards met een verschrikt gezicht als ze Penny in de woonkamer hoort schreeuwen. Arme Henrietta!<br />Launer steelt de film zo'n beetje van de rest van de cast, zowel voor als na zijn dood. Als kapitein Harr maakt hij in elke scène een geestige opmerking en zijn dialogen zijn in feite buitengewoon geestig.<br />De premisse, om Penny's vader (Richard Denning) te citeren: 'Intelligente wezens, hun hersens aangedreven door atoomenergie, zwerven door de straten, geleid door een centraal punt.'<br />De achtergrond speelt zich af rond de deportatie van Frank Buchanan (Michael Granger), een Amerikaanse gangster die wraak zweert en een niet zo krankzinnige Duitse wetenschapper (Gregory Gaye) financiert die een proces (gebaseerd op toentertijd trendy radioactiviteit) ontwikkelt om dode lichamen tot leven te wekken. Ze richten een laboratorium in in de met lood beklede muren van een herenhuis in L.A., stelen een paar lijken uit het lijkenhuis en beginnen een huis-tuin-en-keuken-industrie van het uitroeien van Buchanans lijst van vijanden.<br />De wetenschapper klaagt het grootste deel van zijn filmtijd over de corruptie van zijn nobele experiment voor kwaadaardige doeleinden. Het decor voor het lab is onverwacht uitgebreid en de reeksen van de twee mannen die rondkruipen in een stralingspak uit de jaren vijftig zijn bijzonder effectief.<br />Een van hun schepsels in de klimatologische scène lijkt erg op Treat Williams. Deze scène heeft iets van 'Night of the Living Dead'. Hoewel de autoriteiten hebben ontdekt dat de lichamen worden bestuurd door elektroden die chirurgisch in hun hersenen zijn aangebracht, laten ze dat gemakshalve achterwege tegenover de politie en de nationale garde die tegen de monsters vechten; ze laten de klimatologische scène doorgaan tot er andere middelen worden gevonden om de wezens te deactiveren. Tot aan deze scène heeft de film met opzet bijna uitsluitend grote meesterbeelden gebruikt, ongeveer zoals de'mise-en-scène' (beperkte bewerkingen binnen een scène)-techniek van sommige Hitchcock-films. Waarschijnlijk is het gedaan om budgettaire redenen, maar het werkt goed om de climax te creëren, die vol plotselinge bewerkingen is van extreme close-ups van de wandelende doden. Dit moet behoorlijk angstaanjagend zijn geweest op het witte doek, vooral nadat hij gewend was aan de afstandelijker stijl van de eerste zestig minuten van de film.<br />Ik stel voor dat potentiële kijkers de stemming van de imdb negeren, dit is een enge horror/sf-film met een spoortje zelfparodie. Weer zo'n film van producent Sam Katzman die B-films maakt, waarin hij de groeiende angst uitbuit van een natie die moet leren omgaan met het atoomtijdperk en de fascinatie van die natie voor het concept van radioactiviteit.
Fans of late night 1950's science fiction (insert Cleveland's "Goulardi" show here) remember this not as "Creature with the Atom Brain" but as the movie with Uncle Dave. John Launer (in his first movie role) played police Capt. Dave Harr, whose niece was seven year old Penny Walker (Linda Bennett). Care is taken early to show that Penny adores her Uncle Dave and late in the story (in the most famous scene in the whole 50's sci-fi genre) he visits her on her birthday. But it is the re-animated Uncle Dave, whose changed voice Mrs. Walker credits to a cold. She leaves Penny in the living room with Dave and goes into the kitchen. Penny then gives Dave her doll Henrietta. Cut to Mrs. Edwards startled face when she hears Penny screaming in the living room. Poor Henrietta!<br /><br />Launer pretty much steals the film from the rest of the cast, both before and after he is killed. As Captain Harr he cracks wise in every scene and his dialogue is actually extremely funny. <br /><br />The premise, to quote Penny's father (Richard Denning): "Remote-controlled creatures, their brains powered by atomic energy, roaming the streets, directed from a central point". <br /><br />The background involves the deportation of Frank Buchanan (Michael Granger), an American gangster who vows revenge and finances a not so mad German scientist (Gregory Gaye) who is developing a process (based on then trendy radioactivity) to animate dead bodies. They set up a laboratory in the lead lined walls of a LA mansion, steal a few bodies from the morgue, and begin a cottage industry of wiping out Buchanan's list of enemies. <br /><br />The scientist spends most of his screen time complaining about the corruption of his noble experiment for evil means. The set design for the lab is unexpectedly elaborate and the sequences of the two men crawling around in a 1950's idea of radiation suits are especially effective. <br /><br />One of their creatures in the climatic scene looks a lot like Treat Williams. This scene has a "Night of the Living Dead" flavor. Although the authorities have discovered that the bodies are controlled by electrodes surgically planted in their brains, they conveniently fail to mention this to the police and national guardsmen who are fighting the monsters; allowing the climatic scene to continue until other means are found to deactivate the creatures. Up until this scene, the movie deliberately used almost entirely wide master shots, much like the "mise en scene" (limited editing cuts within a scene) technique of some Hitchcock films. Probably done for budget reasons, it serves nicely to set up the climax, which is full of sudden cuts to extreme close-ups of the walking dead. This must have been quite frightening on the big screen, particularly after being accustomed to the more distanced style of the first sixty minutes of the film.<br /><br />I suggest that potential viewers ignore the IMDb voting, this is a scary horror/sci-fi film done with a trace of self-parody. Another one of Producer Sam Katzman's money making B-movies; where he exploits the growing fear of a nation learning to deal with the atomic age, and its fascination with the concept of radioactivity.