De Peruaanse schrijver/regisseur Josue Mendez heeft een dappere lowbudgetfilm gemaakt over een onderwerp dat momenteel in onze ziekenhuizen opbloeit als de nasleep van de oorlog in Irak en dat de veteranen van de Vietnamoorlog nog steeds kwelt: het posttraumatische-stresssyndroom (oftewel Battle Rattle). Dit is een moeilijk onderwerp om te dramatiseren zonder prekerig of sentimenteel te worden, maar Mendez is geslaagd waar anderen hebben gefaald.<br />Santiago (Pietro Sibille) is een 23-jarige gepensioneerde veteraan die op zijn zestiende werd opgeroepen en werd opgeleid tot moordenaar <0xE2><0x80><0x93> om te vechten in de oorlog tegen Ecuador, tegen terroristen en tegen de drugsmaffia. Hij keert terug naar zijn familie in Lima als een beschadigde, gebroken, paranoïde mislukkeling die zijn militaire verleden achter zich probeert te laten, maar er in gedachten naar terugkeert als de enige keer dat hij zich belangrijk voelde. Omdat hij niet kan werken, begint hij uiteindelijk een taxi te rijden en ontmoet hij allerlei passagiers: rijke mannen, meisjes op het feestcircuit, louche mensen van allerlei slag. Hij probeert zich wanhopig aan te passen aan het postmilitaire leven, maar vindt zijn familie in een puinhoop, een volledig disfunctionele eenheid waar hij niet meer mee kan omgaan. Hoe hij zijn 'plaats' in deze chaos vindt, is het onderwerp van Mendez' verhaal (Mendez heeft dit gebaseerd op een waargebeurd verhaal en kent zijn onderwerp goed). Als Santiago levert Pietro Sibille een geloofwaardige voorstelling, die consequent grenst aan fragmentatie van een geest die diep gehavend is door oorlog en strijd. De rest van de cast is prima. Mendez gebruikt een mengsel van zwart-witfilm en kleursegmenten, en dat leidt af tot ergernis: als de keuzes van de film consequent verband houden met een teneur in het verhaal (wat niet het geval is) dan zou deze techniek als artistiek kunnen worden beschouwd.<br />De manier waarop het verhaal wordt verteld, past heel goed bij de gefragmenteerde en paranoïde geest van Santiago, en daarom verdient de regisseur lof voor het met succes bereiken van het onmogelijke! Veel sterke punten aan een film die door technische problemen wordt belemmerd.
Peruvian writer/director Josue Mendez has made a brave little low budget film that deals with a subject currently burgeoning our hospitals in this country as the fallout of the war on Iraq and still plagues the veterans of the Vietnam War - Post Traumatic Stress Syndrome (aka Battle Rattle). This is a difficult topic to dramatize without being preachy or maudlin, but Mendez has succeeded where others have failed.<br /><br />Santiago (Pietro Sibille) is a 23-year-old retired veteran who was conscripted at age 16 and trained to be a killer - assigned to fighting in the war against Ecuador, against terrorists, and against the drug mafia. He returns to his family in Lima a damaged, broken, paranoid misfit who tries to leave his military past behind but mentally returns to it as the only time he felt important. Unable to work he finally begins to drive a taxi and encounters all manner of passengers - wealthy men, girls on the party circuit, disreputable people of all types. He tries desperately to adjust to the post-military life, but find his family in shambles, a wholly dysfunctional unit to which he can no longer relate. How he finds his 'place' in this chaos is the subject of Mendez' story (Mendez has based this on a true story/stories and knows his subject well).<br /><br />Pietro Sibille as Santiago delivers a credible performance, one that consistently borders on fragmentation of a mind deeply scarred by war and fighting. The remainder of the cast is fine. Mendez uses a mixture of black and white film with color segments and this is distracting to annoying: if the choices of film related consistently to a tenor in the story (which is not the case) then this technique could be considered artistic.<br /><br />The manner in which the story is related is very much in keeping with the fragmented and paranoid mindset of Santiago and for this the director is to be commended for successfully achieving the next to impossible! Many strong points to a film that is flawed by technical problems. Grady Harp