'L'ora di religione' (De godsdienstige klasse) is een afschuwelijke derderangsfilm met als voornaamste doel de heiligverklaring op een apocriefe toon belachelijk te maken, zelfs met een godslasterlijke vervloeking uit naam van de filmkunst. De film is erop gericht het bewijs van de enorme omwentelingen die achter de heiligverklaringsprojecten verborgen liggen met medewerking van het Vaticaan te tonen en steunt de stelling dat godsdienstige bekeringen louter en alleen het gevolg zijn van opportunisme om nieuwe vooruitzichten van eeuwige levensverzekeringen te openen. Met andere woorden, we bevinden ons in de aanwezigheid van een religieuze keuze die op grond van opportunisme is gemaakt en niet bedoeld is als een beroep dat van dag tot dag wordt uitgeoefend zonder te luisteren naar betoverende sirenen die seculiere liederen van existentiële verlatenheid galmen. <br />Deze film bezoedelt en vertrapt alle ware en goede idealen van het leven die door de katholieke kerk worden verkondigd, geeft de schuld aan de religie, beschuldigt die ervan de vrede in de gezinnen te verstoren, het geweten van de kinderen te belasten, alsof de godsdienstklas in onze tijd verantwoordelijk is voor een reeks existentiële schade. Alsof je achter de fa<0xC3><0xA7>ade van het katholicisme een heleboel verborgen hypocrisie zou kunnen vinden. En als Ettore, Ernesto's zoon, in zijn kinderlijke obsessie met God tegen zijn wil rechtstreeks met hem kan praten, dan is hij de 'deus ex machina'. , zijn alwetende vader in zijn hoedanigheid van fictieve maar wonderbaarlijke therapeut, klaar om de nadelen weg te nemen met de duidelijke en duidelijke verwoording van een suggestieve oorzaak-gevolgrelatie over het verlangen naar het eeuwige leven: geloven in GELOOF staat gelijk aan geloven in ONGELOOF (dankzij de kracht van het opklaren van het gezicht!), waarbij hij vergeet dat alleen een gezonde gezinsopvoeding in overeenstemming met de geest van het katholicisme de basis kan vormen voor een toereikend begrip van de religieuze leer. Aan de andere kant, hoe kan een kind niet te letterlijk de (ongezonde?!) catechismuslessen van een per definitie lelijke en frigide godsdienstleraar opvatten (want een godsdienstleraar kan dat niet). Het is duidelijk dat Ernesto, de vader, die graag een hypothese en een stelling wil formuleren om de waarheid alleen op één manier te bereiken, namelijk volgens zijn persoonlijke idee van het atheïsme, er niet over peinst om te piekeren over zijn onvermogen om zijn zoon in staat te stellen deze simpele waarheid te begrijpen. Hij kijkt nooit naar zichzelf, hij onderzoekt zijn eigen geweten om te kijken hoe het zit met zijn eigen onfeilbaarheid. Er bestaat geen enkele twijfel aan het INADEQUACY van de godsdienstleraar en aan het ADEQUACY van zijn dialecten van twee en een halve penny, want wat er werkelijk toe doet, volgens het script, is blindelings in te gaan op alles wat met het religieuze element te maken heeft, vooral op het punt van heiligheid, zonder ook maar even op adem te komen, zonder een andere stem te horen, waarbij hij bij elke gelegenheid het voordeel heeft het bestaan van leven na de dood te ontkennen.<br />Het is werkelijk opmerkelijk hoe de waarheid hier verkeerd kan worden voorgesteld. De wil om de aandacht te richten op die ondeugende aspecten van de moderne samenleving die de weg hebben geplaveid voor cynische en opportunistische mensen die bereid zijn van elke gelegenheid gebruik te maken om hun eigen doeleinden te bereiken, die gebruik maken van de goede trouw van de Kerkelijke Macht (een hypothese die in de film nooit is overwogen) om waardigheid, prestige en bevoorrechte posities te verwerven, vooral op de veiligste manier, dat wil zeggen de heiliging van een broze, arme stakker die de enige fout heeft gemaakt dat hij vijf harteloze zoons heeft gebaard. Aan de andere kant is 'de eeuwigheid een zekere investering, een absolute waarde die elke verandering ten goede overleeft, zoals de banken'. als staat cynisch Filippo Argenti (niet die waanzinnige Florentijnse geest onder de toornigen in de rivier de Styx, die zichzelf zijn eigen bijtende tanden opzette, zoals beschreven in Alighieri's Goddelijke Komedie), alsof het waarde geven aan de religieuze bekering volstaat voor een eenvoudige formele daad van gehoorzaamheid aan de Kerk en aan de paus, die wordt beschreven als een 'absolute monarch die regeert over het geweten van alle Italiaanse mensen'. En volgens de stelling van de film kan een mens die zich tot Christus heeft bekeerd wat meer van zijn leven genieten en een minnaar voor zichzelf vinden zonder de moralist uit te hangen en zonder zich druk te maken over het ontbinden van zijn gezin. Een wonder van de zogenaamde filmschrijvers!...
"L'ora di religione" (The religion class) is an awful third rate movie whose main purpose is to ridicule the acts of canonization in an apodictic tone, even with a blasphemous curse uttered in the name of the art of cinema. Aiming at showing the evidence of huge turnovers hidden behind the canonization projects with the connivance of Vatican, the movie supports the thesis of religious conversions due to mere spirit of opportunism to open new prospects of eternal life insurance. In other words, we are in the presence of a religious choice made on grounds of expediency and not intended as a profession of faith renewed day by day without listening to bewitching sirens echoing secular songs of existential desolation.<br /><br />This movie desecrates and tramples upon all the true and good ideals of life professed by the Catholic Church, laying the blame on the religion, accusing it to disturb the peace of the families, to upset the conscience of children, as if the religion class were responsible of a series of existential damages in our time. As if one could find behind the facade of the Catholicism a good deal of hidden hypocrisy. And if Ettore, Ernesto's son, in his childish obsession manages to talk directly with GOD against his own will, there he his, the "deus ex machina", his omniscient father in his capacity as a fictitious but miraculous therapist, ready to obviate the drawback with the clear and strict enunciation of a suggestive cause-effect relation about the desire for eternal life: believing in SCIENCE is tantamount to believing in IMMORTALITY (thank to the power of face lifting!), ignoring that only a wholesome family education in conformity with the spirit of Catholicism can constitute the basis of an adequate comprehension of the religious doctrine. On the other hand, how can a child not to take too literally the (unhealthy?!) catechism lessons from a necessarily ugly and frigid religion teacher (because a religion teacher can't be a nice woman, in accordance with the script) if his parents are unable to give him a right support to make him understand that six billion human beings can be easily controlled by GOD thank to His almightiness? It's obvious that Ernesto, the father, anxious to formulate hypothesis and thesis to reach the truth one way only, namely in accordance with his personal idea of basic beliefs of atheism, can't even dream of pondering about his inability to enable his son to understand this simple truth. He never looks at himself, examining his own conscience to look into the matter of his own infallibility. He hasn't any doubts about the INADEQUACY of the religion teacher and about the ADEQUACY of his twopenny halfpenny dialectics because what really matters, according to the script, is to strike blindly at everything concerning the religious element, especially at the issue of sainthood, without any pause for breath, without any alternative voice, profiting by every occasion to deny the existence of life after death.<br /><br />It's really remarkable how the truth can be misrepresented here. There isn't any will to direct the attention to those mischievous aspects of the modern society that have smoothed the way for cynical and opportunist people ready to profit from every occasion to reach their own purposes, taking advantage of the good faith of the Ecclesiastic Authority (an hypothesis never contemplated in the movie) to acquire dignity, prestige and perpetuate privilege positions, especially through the safest way, that is to say the sanctification of a frail, poor wretch with the only fault of having given birth to five heartless sons. On the other hand, "the eternity is a sure investment, an absolute value that outlives every changes for the worse, like the banks" as states cynically Filippo Argenti (not that frenzied Florentine spirit among the wrathful in the river Styx that turned on himself his own biting teeth, as written in Alighieri's Divine Comedy), as if to give value to the religious conversions may suffice a simple formal act of obedience to the Church and to the Pope, described as an "absolute monarch who reigns over the consciences of all Italian people." And according to the thesis of the movie, a human being converted to Christ can enjoy his life a little more and find a lover for himself without playing the moralist and without caring about breaking up his family. A miracle of the so-called authorial cinema!!!