Dit is zo'n waardeloze soap/t.v.-film van een televisieregisseur, Brad Silberling, die er nog niet helemaal achter is wat een speelfilm is <0xE2><0x80><0x93> of zou moeten zijn. Hij onderscheidt zich door een triviale, clichématige, dagelijkse serie dialogen, een misselijkmakend afgezaagd, sentimenteel verhaal, onaantrekkelijke, onaantrekkelijke hoofdpersonen, een onbevredigend, onbevredigend einde en een score die rechtstreeks afkomstig is van 'American Beauty'.<br /><0x3E><0x3E> Er zitten ook voortdurend rinkelende telefoons in die minstens vier tot vijf keer overgaan en waarvan niemand besluit op te nemen (is dat om ons te vertellen dat het verhaal over tien jaar speelt, en zo ja, waarom?) Maar het ergste van alles is dat de film lijdt aan het syndroom van 'namen noemen', dat wil zeggen, personages die elkaar voortdurend en irritant gebruiken.' <0xE2><0x80><0x93> namen in normale gesprekken <0xE2><0x80><0x93> alleen maar om ervoor te zorgen dat we nooit iets van dit alles met de werkelijkheid verwarren. Hier is een voorbeeld.<br />Ben: 'En, wat vind je ervan, Joe?' Joe: 'Ik weet het eigenlijk niet, Ben.'<br />Dat soort gelul. Precies uit een soap of een toneelstuk. Voor de afwisseling komen de namen soms aan het begin van een zin, zoals deze:<br />JoJo: 'O, Ben, doe niet zo!' Ben: 'Jo, waar heb je het over?'<br />Misschien is het de bedoeling om het publiek eraan te blijven herinneren wie wie is, om er zeker van te zijn dat we hun namen nooit vergeten (God weet dat we het verhaal niet zouden kunnen volgen zonder die cruciale informatie). Maar al deze technieken werken natuurlijk alleen maar als je het publiek keer op keer blijft vertellen: 'Het is maar een film, het is niet echt.'<br />Want in het echte leven gebruiken mensen die elkaar kennen bijna nooit elkaars naam <0xE2><0x80><0x93> tenzij ze elkaar roepen om elkaars aandacht te trekken, of elkaar willen vermoorden, of allebei.<br />Deze film kan godzijdank niet tippen aan de topmisdadigers in deze categorie <0xE2><0x80><0x93> het ergste was 'American Buffalo' (waardoor ik na ongeveer een kwartier gillend het theater uit rende) en 'Wonder Boys', die allebei een valse, theatrale kwaliteit hadden, uitsluitend vanwege deze irritante neiging. 'Wonder Boys' is gebaseerd op een toneelstuk, dus je kunt zien dat het niet goed is aangepast, maar 'Wonder Boys', dat uit een roman is gehaald, heeft geen enkel excuus.<br />Deze slechte film ook niet. Sorry, Brad. Misschien is het tijd om terug te gaan naar T.V.
This is one of those crappy soap opera/T.V. movies from a television director, Brad Silberling, who hasn't quite figured out what a feature film is -- or should be. It's distinguished by trivial, cliched, daytime serial dialogue, a nauseatingly trite, maudlin story, unlikable, unattractive lead characters, an inconclusive, unsatisfying ending and a score lifted directly from "American Beauty."<br /><br />It also features constantly ringing rotary phones that no one decides to answer for at least four to five rings (is this to tell us the story is set in another decade, and if so, why?) But worst of all, the film suffers from "name-calling syndrome," that is, characters who know each other constantly and annoyingly use each other's names in normal conversation --just to make sure we don't ever confuse any of this with reality. Here's an example:<br /><br />Ben: "So, what do you think, Joe?" Joe: "I'm not really sure, Ben."<br /><br />That type of crap. Straight out of a soap opera, or a stage play. Just for a little variety, sometimes the names come at the beginning of a line, like this:<br /><br />JoJo: "Oh, Ben, stop acting like that!" Ben: "Jo, what are you talking about?"<br /><br />Maybe the idea is to keep reminding the audience who's who, to make sure we never forget their names (God knows we wouldn't be able to follow the story without that crucial information). But all this technique really does, of course, is keep telling the audience, over and over again, "it's only a movie, it isn't real."<br /><br />Because in real life, people who know each other almost never use each other's names -- not unless they're calling out to get each other's attention, or want to kill each other, or both.<br /><br />This film doesn't rival the top offenders in this category, thank God -- the worst being "American Buffalo" (which made me run screaming from the theater after about fifteen minutes) and "Wonder Boys," both of which achieved a false, theatrical quality strictly because of this annoying tendency. "American Buffalo" is based on a play, so one can see how it suffered from not being properly adapted, but "Wonder Boys," taken from a novel, has absolutely no excuse.<br /><br />Neither does this p*** poor film. Sorry, Brad. Maybe it's time to go back to T.V.