Roberta (1935) is mijn favoriete Astaire/Rogers-musical uit de jaren dertig. De plot mag dan als onnozel worden afgedaan, maar dat geldt voor de meeste musicals. En ik kijk naar een musical voor het luchtige vermaak, niet voor serieus sociaal commentaar. Hoewel er maar weinig Astaire/Rogers-dansen zijn, zijn ze wel degelijk de moeite waard. Geen opzichtige extravagante ensembles die te lang duren om van te genieten. Geen ongelooflijk gekunstelde dansen of kostuums. En de stem van Irene Dunne is verrukkelijk om naar te luisteren. De soundtrack heeft de jaren niet zo duidelijk overleefd als ik zou willen, maar de film als geheel is er een waar ik keer op keer naar terugkeer om hem helemaal te bekijken, en dat kan ik van geen enkele andere Astaire/Rogers-film zeggen. Misschien komt dat doordat de hele cast werk doet dat ik prettig vind.
Roberta (1935) is my favorite of the Astaire/Rogers musicals from the 1930's. The plot may be criticized as silly, but then so can the plot of most musicals. And I watch a musical for light entertainment, not for serious social commentary. Although the Astaire/Rogers dances are few, they are choice. No flashy ensemble extravaganzas that last too long to be enjoyed. No unbelievably contrived dances or costumes. And Irene Dunne's vocals are delightful to my ear. The soundtrack has not survived the years as clearly as I would like, but the movie as a whole is one that I return to over and over again to watch all the way through, and I can't say that of any other Astaire/Rogers film. Perhaps that is because the entire cast does a job I find enjoyable.