Ik hield meer van deze film omdat ik me kon verplaatsen in de mensen en plaatsen die hij vertegenwoordigt. Ik ben geen technisch criticus en dit is geen technische recensie. Mijn favoriete films raken een emotioneel snaar en dit is er een van. Het was een heel persoonlijke film voor me. Ik heb zelf als zendeling met Tongans gediend, maar in de meer verwesterde samenleving van Australië. Ik wil alleen maar zeggen dat ik moest grinniken om een paar opmerkingen. Er zit evenveel variatie in de reactie op deze film als op het verhaal van Joseph Smith (de 'oprichter' van het geloof van de LDS zelf). Het interesseert me dat sommige mensen dit zien als een propagandastuk en ook als een verklaring van de veronderstelde suprematie van de 'blanke godsdienst'. De Tonganen die ik ontmoette hielden van hun godsdienst (net als de Tonganen in deze film). Voor hen was het even persoonlijk als voor mij, en voor de Duitse, Australische, Samoaanse, Chileense en Phillipino-mormonen die ik heb ontmoet. Was het prediken van missionarissen van de LDS aan mijn ouders in Engeland een daad van de blanke suprematie? Natuurlijk niet, niet meer dan voor de Tonganen of welke andere nationaliteit of cultuur dan ook. De Tonganen dienen tegenwoordig als missionarissen, uit eigen vrije wil, even enthousiast en toegewijd als Groberg toen was. De boodschap die hieruit voor mij spreekt, is dat er een niveau van menselijkheid is dat de tijdelijke verscheidenheid van de cultuur overstijgt. Groberg en zijn geliefde vrienden vonden die plaats in 'De andere kant van de hemel'. Iets dat zo persoonlijk is dat het op film moeilijk tot uitdrukking te brengen is. Ik denk dat deze film zo eerlijk was als maar mogelijk was. Het was de ervaring en het perspectief van Groberg zoals hij die opnam. Hij was waarachtig in zijn literatuur, waarop hij gebaseerd was. Als je de integriteit ervan in twijfel trekt, trek je de integriteit van Groberg zelf in twijfel, van de mensen met wie hij omging op Tonga en van het motief van de filmmakers die zijn memoires in film probeerden te vertalen. Je hebt het recht hen in twijfel te trekken. Als je deze film beledigend, prekerig vindt, zonder artistieke expressie of drama of gewoon ziekelijk zoet, dan heb ik medelijden met je. Voor mij is deze filmervaring een uitdrukking van het ware leven in al zijn volheid. Een geweldige prestatie.
I loved this movie more because I was able to relate to the people and places it represents. I'm not a technical critic and this is not a technical review. My favourite films touch an emotional chord and this is one of them. It was a very personal film to me. I served with Tongans as a missionary myself, but in the more Westernized society of Australia. I just want to say that I had to chuckle at a few comments. There is as much variance in reaction to this film as there is to the story of Joseph Smith (the 'founder' of the LDS faith) himself. It interests me that some people see this as a propaganda piece and also as a statement of the perceived supremacy of the "white man's religion". The Tongans who I met loved their religion (as the Tongans did in this movie). To them it was as personal as it is to me, and to the German, Australian, Samoan, Chilean and Phillipino Mormons I have met. Was the preaching of LDS Missionaries to my parents in England a white supremist act? Of course not, no more than it was to the Tongans or any other nationality or culture. Tongans serve today as missionaries, of their own free will, as enthusiastic and committed as Groberg was then. The message to me from this, is that there is a level of humanity that transcends the temporary diversity of culture. Groberg and his beloved friends found that place in "The Other Side of Heaven". Something so very personal that it is very hard to express on film. I think this movie was as honest as it could possibly be. It was the experience and perspective of Groberg as he recorded it. It was true to his literature, upon which it was based. To question its integrity is to question the integrity of Groberg himself, the people he interacted with in Tonga and the motive of the film-makers who tried to translate his memoirs to film. You have a right to question them. If you find this film offensive, preachy, lacking in artistic expression or drama or just sickly-sweet, I feel sorry for you. To me this motion picture experience is an expression of real-life at its fullest. A wonderful achievement.