Diana Ross als Billie Holiday is absoluut de enige reden om deze saaie biopic te bekijken. Ze speelt snel en losjes met de feiten, zoals iedereen die Holidays autobiografie heeft gelezen, weet. De schokkend middelmatige bijrollen, onder andere van een buitengewoon dikke Richard Pryor, maken deze film tot een waar snurkfestijn tussen Ross/Holiday's musicalnummers en de scènes over heroïneverslaving. Als je de echte Billie wilt zien, moet je de documentaire _American Masters_ van een paar jaar geleden van PBS eens proberen. Ross zingt niet echt zoals Holiday, ze gebruikt alleen een paar van haar beroemde vocale nuances, maar het zijn enkele van haar hartstochtelijkste optredens die op film zijn vastgelegd. Het lijkt precies op Holiday, die in het begin nogal mollig was, maar ze beheerst het scherm gewoonweg... het is verbazingwekkend hoe weinig films ze uiteindelijk heeft gemaakt, hoewel het spookbeeld van Dorothy Dandridge groot voor haar opdoemt.
Superb debut performance by Diana Ross as Billie Holiday is absolutely the only reason to see this dreary biopic. Plays fast and loose with the facts, as anybody who has actually read Holiday's autobiography knows. Shockingly mediocre supporting cast, including an extremely hammy Richard Pryor, helps make this film a real snore between Ross/Holiday's musical numbers and heroin addiction scenes. If you want the real Billie, try PBS' American Masters documentary of a few years back. Ross does not exactly sing like Holiday, only getting a few of her famous vocal nuances in, but they are some of her most passionate performances caught on film. She also doesn't exactly resemble Holiday, who was rather plump early on, but she just so commands the screen...amazing how few films she has ultimately made, though the specter of Dorothy Dandridge looms large.