Nadat hij zo'n beetje de meest succesvolle regisseurscarrière van de afgelopen tien jaar heeft ontwikkeld, weigert Fincher zijn enorme talent achter te houden. Hij kiest altijd de riskante projecten uit en levert een opwindend stuk werk af. Hij is al ver gekomen, en dan komt het merkwaardige 'The Curious Case of Benjamin Button'. De titel spreekt voor zich. Het resultaat kan alles zijn tussen een voorspelbaar romantisch drama en een opwindende, magische, onvergetelijke, hartverscheurende, intelligente, uitdagende ervaring. Ik weet zeker dat je wel kunt raden welke kant ik op ga.<br />O, wat een merkwaardig geval. De film begint als kind, geboren op de dag van het einde van de Eerste Wereldoorlog (symbool van het begin van het leven? ), wordt hij door zijn vader achtergelaten voor een tehuis voor oudere kinderen. Al snel wordt duidelijk dat hij lelijk en gerimpeld is geboren (niet echt het uiterlijk van een kind, maar 'nog steeds een kind van God'). We komen er niet meteen achter dat hij zijn leven fysiek achteruitlopend zal leiden, maar het wordt geleidelijk aan duidelijk naarmate hij ouder wordt, wanneer zijn rug vorm begint aan te nemen en zijn rolstoel nutteloos wordt.<br />Wat er echter gebeurt nadat zijn bizarre aard is ontwikkeld, is de ware kern van dit absoluut fascinerende meesterwerk. Er blijft altijd een angst bestaan dat zijn relaties nooit buiten hun beperkte tijdsbestek zullen werken, maar de karakters ervan worden gedreven door de ziel, niet door oppervlakkige verlangens. De kern van de film is de relatie tussen Brad Pitt en Cate Blanchett. Zal hun liefde hun moeilijke omstandigheden overleven? Sterfelijkheid is het sleutelthema van de film, het onverzettelijke verschil tussen jong en oud. Vergankelijkheid is de grootste zwakheid van de mens.<br />Hoewel het nogal somber en rechttoe rechtaan is om te zeggen dat niets blijvend is, laat de film zich niet door valse hoop afschilderen, maar door hoop. Hoop dat onder deze verscheurde zielen de kans ligt op wijsheid en liefde die de sterfelijkheid overwinnen, en het culmineert in een verdomd schrijnend besef. Er is ook een speels thema dat de hele film samenvat <0xE2><0x80><0x93> hoe oud je ook wordt, het leven zal je altijd raken. Zeg dat maar tegen de miljoenen vrouwen die een midlifecrisis doormaken, maar ik garandeer je dat de resultaten niet fraai zullen zijn. Ik ben nu een beetje uit het lood geslagen, dus laat ik zeggen dat dit misschien wel de beste film van het jaar is, en van de vele jaren die nog zullen komen.
After having developed pretty much the most successful directorial career of the decade, Fincher just refuses to hold back his enormous talent, always picking the risky projects and churning out an exhilarating piece of work. He's come a long way as it is, and then comes along the curious "The Curious Case of Benjamin Button". The title speaks for itself. The result can be anything between a predictable romantic drama, or a stirring, magical, unforgettable, heartbreaking, intelligent, challenging experience. I'm sure you can tell which direction I'm headed.<br /><br />Oh, what a curious case indeed. The film begins as a child, born on the day of the end of the Great War (symbol of the beginning of life?), is abandoned by his father outside a boardinghouse dedicated for seniors. It is quickly revealed that he was born ugly and wrinkled (not quite the appearance of a child, but "still a child of God"). We don't find out immediately that he will lead his life physically aging backwards, but it is gradually revealed as he grows older, when his back begins to take shape and his wheelchair is rendered useless. <br /><br />What ensues after developing his bizarre nature, however, is the true core of this absolutely spellbinding masterpiece. There is always a lingering dread that his relationships will never work beyond their limited time frame, but its characters are driven by soul, not any shallow desires. The heart of the film is the relationship between Brad Pitt and Cate Blanchett. Will their love survive their difficult circumstances? Mortality is the key theme of this picture, the adamant difference between young and old age. Transience is man's greatest weakness. <br /><br />Although it's a pretty glum and straightforward thing to say that nothing lasts, the film does not depict itself through false optimism, but rather through hope. Hope that beneath these torn souls, there is the chance of wisdom and love overcoming mortality, and it culminates a damned poignant realization. There is also a playful theme to summarize the entire film -- no matter which way you age, life will always f-ck you. Tell that to the millions of women undergoing their midlife crisis, I guarantee the results will not be pretty. I'm getting off- track now, so let me just say this is possibly the best film of the year, and many years to come.