Ik heb zo mijn eigen mening over Lynch. Hij is een nogal primitieve schilder, terwijl hij tegelijkertijd een sublieme schilder is. Zijn ambitie is om filosofische aspecten van het leven te portretteren en te schilderen, en hij gebruikt eerst een laag abstractie, een net van relaties dat correspondeert met de filosofische aspecten in kwestie, en dan een kleurgebruik en een smaak van de stukken in dit net.<br />De bekoorlijkheid van het resultaat hangt voornamelijk af van de laatste stap, terwijl de eerste stap de basis is voor elke echte artistieke claim. Alle films van Lynch die ik tot nu toe heb gezien, vier in totaal tot nu toe, volgen deze procedure, en geen ervan faalt volledig.<br />'Inland Empire' Het gaat over gevangenschap in de tijd, zelfs als je tegen jezelf zou zeggen dat je niets van de film begrepen had, dan zou je dat nog onderschrijven. Als het om Lynch gaat, kijk dan naar wat er is, en probeer niet naar dingen te kijken die er niet zijn. Is het sadisme van Vladimir Harkonnen subtiel? Nee, dat is het niet, dat heeft Lynch niet nodig, hij is een ruwe arrangeur, subtiel is alleen de manier waarop dingen eruitzien, de dingen zelf zijn grof.<br />Dus, hoe kun je gevangen zijn in de tijd? Dat is een filosofische vraag, en het enige wat dat "binnenlandrijk" wil is een idee over hoe je dat kunt zijn! Ik heb trouwens nog nooit een film van Lynch gezien waarvan de filosofische vragen niet in _Schopenhauer_ aan de orde komen.' Ik vind zijn films nog steeds goed, omdat hij altijd een stap verder gaat, de vragen persoonlijk maakt, ze met zijn eigen leven verbindt.<br />Ik zou door kunnen gaan met het ontcijferen van "inland empire", het zou niet zo moeilijk zijn om de antwoorden te weten, maar dat zou hier niet mijn taak moeten zijn. Laat me een paar essentiële elementen aanwijzen. Je staat voor je toekomst of je verleden en je kunt er geen link mee leggen. Mensen worden in heel andere omstandigheden gezien, onder heel andere invloeden, en ze vullen die op, soms grotesk passief, de sets variëren van een marmeren herenhuis, boven de Poolse provincie tot het trottoir van Californië. Je ziet ook strijdlust, verrassingen. Maar het is ook belangrijk dat de strijd ook in een grotere kooi blijft, daar.' Er is hier geen ontwikkeling zoals in 'Wild in het hart'. Er zit een film in de film en vaak weet je niet wiens script je volgt. Ten slotte is er de verlossing, ook weer verbonden met vruchtbaarheid, maar deze keer niet als een natuurlijke conclusie, maar als een daad van wilskracht, een beslissing om uit je gevangenschap in de tijd te breken.<br />Neem in de stroom van de tijd een pauze.
I've my own opinion about Lynch. He's a rather crude arranger, while being a sublime painter at the same time. His ambition is to portray, portray philosophical aspects of life and he uses first a layer of abstraction, a net of relations that correspond to the philosophical aspects in question and then a colouring and flavouring of the pieces in this net.<br /><br />The likability of the outcome depends mostly on the last step, whereas the first step is the foundation of any real artistic claim. All of Lynch's films I've seen, four in total so far, follow this procedure and none of them does flat out fail.<br /><br />"Inland empire" is about captivity in time, even if you said to yourself that you had understood nothing about the film, you would subscribe that. When it comes to Lynch, look at what is there, evidently, and don't try to look out for things that aren't there. Is Vladimir Harkonnen's sadism subtle? No, nothing is, Lynch doesn't need that, he's a crude arranger, subtle is only the look on things, the things themselves are crude.<br /><br />So, how can you be caught in time? That's a philosophical question and all that "Inland empire" wants is to transport an idea of how you can be so! Actually, I haven't seen one film of Lynch whose philosophical questions wouldn't be covered in Schopenhauer's work, but I like his films still, because he always goes a step further, personalises the questions, links them to his own life.<br /><br />I could go on and decipher "Inland empire", it wouldn't be that hard, knowing the answers, but that shouldn't be my job here. Let me just point to some essential elements. You stand before your future or past and you can't link to it. People are seen in very different settings, under very different influences, and they fill them out, sometimes grotesquely passive, the sets range from marble mansion, over Polish province to Californian sidewalk. You also see fighting spirit, surprises. It is important though that battling remains in a larger cage too, there's no development here like in "Wild at heart". There's a film in the film and you often don't know whose script you follow. Finally, there is salvation, again linked to fertility, but this time not as a natural conclusion, but as an act of will, a decision to break out of ones captivity in time.<br /><br />In the flowing of time, take a break.