Ik vraag me in de eerste plaats af, en ik word er een beetje misselijk van, wat over tien of twintig jaar de film zal zijn die 'Sunshine' slim en onderhoudend doet lijken. Nadat ik in een combinatie van opengevallen monden van schrik en pure, verzengende ergernis deze laatste en meest misplaatste poging van wonderjongens Boyle en Garland heb moeten aanhoren, hebben een kijkvriend en ik 'Event Horizon' en 'Supernova' opgediept (de laatste zal voortaan bekendstaan als 'Mace is Pinbacker, en er zijn ook tieten te zien'). En raad eens? De twee die ooit de smerigste Velveeta's leken, bloeien nu op als de zoetste Edams naast 'Sunshine'. Noem me ouderwets, maar ik hou van films die onderhoudend zijn. Ik hou ervan als ze plotlijnen hebben die met een schijn van logica voortgaan. O, en ik hou van films die karakters hebben. Met karakter. 'Event Horizon' en 'Supernova' moeten aan die criteria voldoen. 'Sunshine' staat boven dergelijke dwaasheid. O, meneer Garland, wat dacht u...? (Na de derde versie, laat staan de vierendertigste, zou u inmiddels genoeg moeten weten om tegen jezelf te zeggen: 'Dit werkt niet, hè?') Meneer Boyle: Wat bezielde u om dit script te willen filmen...? En jullie allemaal in de cast: Hoe hoog was de barrekening toen jullie op de stippellijn tekenden...? Er zijn al zoveel recensenten die dit ding hebben geschroeid dat ik me zal concentreren op een paar eigenaardigheden en dat heb ik gedaan.<br />We krijgen het hele 'Sunshine' te horen <0xE2><0x80><0x93> en te zien. dat de zon je in minder tijd dan je nodig hebt om de zinsnede 'insectenverdelger' te denken tot moes zal branden, en toch staat Cillian Murphy's wetenschapper-hippie-savant Capa aan het eind van zijn verhaal oog in oog met een kolkende muur van zonneplasma zonder zelfs maar een blaar op zijn melkwitte huid. Natuurlijk mompelt hij eerder iets over de wetten van de fysica die niet van toepassing zijn op de zon zelf, en ik neem aan dat hij de expert is, dus hij zou het moeten weten, maar ik vraag me onwillekeurig af hoe de zon dwars door de muur van de bom kan branden (waarvoor om de een of andere reden een hele ploeg gekken nodig is om hem recht op de zon af te laten gaan - ik neem aan dat dat het is). Het is echt gevaarlijk om zo'n klein doelwit als Old Sol te missen zonder ook dwars door hem heen te branden. Uiteindelijk brandt het door hem heen, zeker, maar niet voordat we zijn getrakteerd op het Verplichte Poëtisch Lotmoment. Eerder in de show brult een andere figuur het uit van de pijn als hij levend wordt geroosterd in het directe zonlicht; hier, nu, in het Land van de Grote Finale, ziet Capa er heel verbaasd en engelachtig uit als de zonnewind aan zijn golvende lokken trekt. Het is alsof Danny Boyle de middag vrij heeft genomen (gezien de slordige aanpak van de film zou een maand of twee vrij niet gek zijn geweest) en Steven Spielberg in vol ornaat heeft aangespoord om voor hem in te vallen. Ook al joelen de makers en aanhangers van de film tegen iedereen die het maar horen wil over hoe hun fantastische filmvoorstelling het zonder buitenaardse of bovennatuurlijke elementen weet te redden, de derde-afleveringsmoordenaar van 'Sunshine' is niet alleen supersterk (oké, dus als je de, eh, fijngebouwde Cillian Murphy bij de keel zou grijpen, zou je misschien realistisch gezien alleen maar roepen om'redelijk sterk', zonder'super' of'sterk'), hij is volkomen immuun voor wilde extremen van hitte en kou. Hij krijgt een stoot 'vol zonlicht' (hetzelfde soort 'vol zonlicht' dat minstens twee andere personages verbrandt) zonder ook maar een 'Au!'; dan verwijdert hij uit hun malle enorme open vat met koelvloeistof het schip. 's Belachelijk grote computercomponenten en lijdt niet in het minst aan bevriezingsverschijnselen, hoewel bevriezing de arme sukkel dodelijk treft als hij met de taak wordt opgezadeld om die componenten opnieuw onder te dompelen.<br />Ongeveer halverwege begon ik te bedenken hoe leuk het zou zijn als Simon Pegg en Edgar Wright een parodie op 'Sunshine' zouden maken. Maar tegen het eind had ik de gedachte op twee manieren gewijzigd: 1. De parodie van Pegg zou een begin, een midden en een einde hebben; actie kon je volgen; en warmte, humor en hart; en aan 'Sunshine' ontbrak het in geen enkel opzicht; en 2. de parodie was al begonnen. Misschien was het een preventieve aanval van de kant van Boyle en Garland, maar tegen de tijd dat ze naar dramatiek smachtten, was meneer Murphy in zijn ruimtepak gevallen (opmerking voor meneer Boyle: geef nooit toe dat je een ruimtepak hebt ontworpen naar Kenny uit 'South Park'. Geloof me.) en <0xE2><0x80><0x93> ja! <0xE2><0x80><0x93> hij kon niet opstaan, en ik barstte in lachen uit. O, hij gromt <0xE2><0x80><0x93> hij zweet <0xE2><0x80><0x93> hij maakt dat diep vertederende 'Nnnnnnnggghhh-!' dat aan fladderende waaieroren en <0xE2><0x80><0x93>harten over de hele wereld uitstraalt dat Hij, Cillian Murphy, In De Mislukking Zit <0xE2><0x80><0x93> en het is een van de grappigste filmmomenten die ik in maanden heb gezien. In welke maanden in feite een parodie van Pegg, 'Hot Fuzz', werd opgenomen. Misschien zouden Boyle en Garland naar een nieuwe roeping moeten luisteren.<br />Want SF is zeker niet hun sterkste punt. Nu ik erover nadenk, is karakterontwikkeling dat ook niet.
I'm wondering, first of all and a little queasily, what, in ten or twenty years, will be the movie that makes "Sunshine" seem smart and entertaining. After sitting in a combination of slack-jawed shock and sheer blistering irritation through this latest and most misguided effort from wonderboys Boyle and Garland, a viewing pal and I dug out "Event Horizon" and "Supernova" (the latter henceforth to be known as "Mace Is Pinbacker, and There Be Boobies, Too"). And, guess what? The two that once seemed chunks of rankest Velveeta now blossomed like the sweetest of Edams next to "Sunshine." Call me old-fashioned, but I like films to be entertaining. I like them to have plots that progress with a semblance of logic. Oh, and I like films that have characters. With character. "Event Horizon" and "Supernova" at least take a shot at those criteria. "Sunshine" places itself above such silliness. Oh, Mr. Garland, what were you thinking...? (After the third draft, let alone the thirty-fourth, you should by now know enough to say to yourself, "This isn't working, is it?") Mr. Boyle: What possessed you to want to film this script...? And all of you in the cast: How high was the bar tab when you signed on the dotted line...? So many reviewers have singed this thing already that I'll focus on a few idiosyncratic annoyances and have done.<br /><br />We're told-- and shown-- throughout "Sunshine" that the sun will burn you to a crisp in less time than it takes to think the phrase "bug zapper," and yet at the end Cillian Murphy's scientist-hippie-savant Capa stands face-to-face with a roiling wall of solar plasma without so much as a blister on his milk-white skin. Of course, earlier he mumbles something about the laws of physics not applying within the sun itself, and I guess he's the expert so he ought to know, but I can't help but wonder silly things like how the sun can burn right through the wall of the bomb housing (which bomb, for some reason, requires a crew of nuts to run it right up to the sun-- I guess there's a real danger of missing a target as tiny as Old Sol) without burning right on through him, too. It burns through him eventually, sure, but not before we're treated to the Obligatory Poetic Destiny Moment. Earlier in the show, another character roars in agony as he roasts alive in direct sunlight; here, now, in the Land of the Big Finale, Capa gets to look all wondering and angelic as the solar breeze flutters his flowing locks. It's as if Danny Boyle took the afternoon off (given the sloppy direction throughout the film, a month or two off wouldn't have been out of line) and flagged Steven Spielberg-- in full golden-glowy schlock mode-- to stand in for him.<br /><br />Another random ranting: Even though the film's makers and supporters yodel to all and sundry about how their marvelous picture-show manages to get by without any aliens or supernatural elements, "Sunshine"'s third-act mystery killer is not only super-duper strong (okay: so maybe toting the admittedly, erm, fine-boned Cillian Murphy around by the throat would realistically call only for "reasonably strong," no "super" or "duper" about it), he's completely immune to wild extremes of heat and cold. He takes a blast of "full sunlight" (the same brand of "full sunlight" that incinerates at least two other characters) without so much as an "Ouch!"; then he removes from their silly huge open vat of cooling liquid the ship's preposterously big computer components and suffers not the least touch of frostbite-- even though frostbite fatally mauls the poor schmuck saddled with the task of re-dunking those components.<br /><br />About halfway through, I started thinking how much fun Simon Pegg and Edgar Wright would have making a parody of "Sunshine." By the end, however, I'd modified the thought in two ways: 1. the Pegg parody would have a beginning, a middle, and an end; action one could follow; and warmth, humor, and heart-- all of which "Sunshine" lacks in spades; and 2. the parody had already begun. Maybe it was a pre-emptive strike on the part of Boyle and Garland, but by the time they were milking for drama the fact that Mr. Murphy had fallen in his spacesuit (note to Mr. Boyle: don't EVER admit that you based a spacesuit design on Kenny from "South Park." Trust me on this.) and-- yes!-- couldn't get up, I burst out laughing. Oh, he's grunting-- he's sweating-- he's making that deeply endearing "Nnnnnnnggghhh--!" sound that signals to fluttery fan-ears and -hearts worldwide that He, Cillian Murphy, Is In Distress-- and it's one of the most cracker-jack funny film moments I've seen in months. Which months in fact included a Pegg parody, "Hot Fuzz." Perhaps Boyle and Garland should hearken to a new calling.<br /><br />'Cause sci-fi certainly isn't their strong suit. Come to think of it, neither is character development. Or pacing. Or middles. Or endings. Or....