Het centrale punt van de film leek te zijn dat deze vrouw veel potentieel had en dat deze fotograaf dat moest uitstralen. Tijdens de hele film liet ze ons zelfs geen greintje talent zien en het publiek vroeg zich af of het eigenlijk wel zin had. De hele affaire zou nog afschuwelijker en ongeloofwaardiger lijken als we aan het eind alleen maar een zielige romance in mei of december overhielden.<br />Elk aspect van de film was een cliché. Oké, maar dit schiep een belangrijke behoefte aan resultaat om deze film vooruit te helpen. We kregen een beeld van opstandigheid, teruggetrokkenheid (in een kast nog wel!), romantiek, seks, liefde en de hint van potentieel (ja, de ontwikkeling van echt talent). Ondanks al die beloften kregen we niets en bleven we met een lege zak achter.
The central point of the movie seemed to be that this woman had great potential and needed this photographer to bring it out. During the whole movie she never showed us even a pinch of talent and the audience was left to wonder if there was any point at all. The whole affair would seem even more horrible and unbelievable if at the end we were left only with a pathetic May/December romance.<br /><br />Every aspect of the movie was a cliché. Okay, but this created a critical need for some result to advance this film. We were shown rebellion, withdrawal (in a closet no less!), romance, sex, love and the hint of potential (yes,the development of real talent). For all those promises we got nothing and were left holding an empty bag!