Het is verbazingwekkend dat de weinige overgebleven fragmenten van Petronius' werk zo'n verbluffende en Rabelaisiaanse filmische stoeipartij in het oude Rome opriepen. De auteur had de euvele moed om de gevaarlijke keizer Nero te tarten door de schandelijke excessen van die tijd te bespotten. Vergeet niet dat hij daarvoor is terechtgesteld en dat het grootste deel van zijn werk vernietigd is. De 'feestvierende houding' is in feite afkomstig van de Romeinen, die hun gasten veren voor de keel gaven en kommen om in te kotsen, zodat ze bij het legen nog meer konden eten en drinken. Trimalchio's banket is typerend voor wat er van Petronius' werk over is. De sombere opeenvolging van de waardige zelfmoord van verdoemde patriciërs herinnert ons eraan dat veel prominente personen die door hun politieke connecties uit de gratie waren geraakt, gedwongen waren hun familie op deze manier in de steek te laten, wat ook inhield dat hun bezittingen werden geconfisqueerd. Petronious zelf eindigde op deze manier.<br />Fellini heeft ons een fascinerende kroniek van een voorbije tijd gegeven. Door dit te doen, biedt hij ons ook een opmerkelijke reis naar de talloze aspecten van het menselijk leven in al zijn rijkdom.
It is astonishing that the few surviving fragments of Petronius' work evoked such a stunning and Rabelaisian cinematic romp through ancient Rome. The author was extremely daring to flout the dangerous emperor Nero by satirizing the egregious excesses of the time. Keep in mind that he was executed for it and most of his work destroyed. The "party 'til you puke" attitude actually originated with the Romans, who provided feathers for the throat and basins for their guests to vomit into so that in voiding they could eat and drink even more. Trimalchio's banquet is typical, it's description is much of what is left of Petronius' work. The somber sequence depicting the dignified suicide of proscribed patricians reminds us that many prominent persons who fell out of favor by their political affiliations were forced to abandon their families in this way which also included confiscation of their property. Petronious himself ended in this way.<br /><br />Fellini has given us a fascinating tryptych into a bygone era. In doing so, he also provides a remarkable journey into the myriad aspects of human life in all its richness.