De Italiaanse filmindustrie van de jaren vijftig tot het eind van de jaren zeventig bloeide op door het imiteren van grote kassuccessen in Hollywood, en hoewel The Inglorious Bastards ruim tien jaar na de actiecyclus van de Tweede Wereldoorlog in de jaren zestig verscheen, is het nog steeds een welkome aanvulling op het genre. Twee jaar na zijn spaghettiwestern meesterwerk Keoma verzamelt Enzo G. Castellari een cast van dappere b-filmsterren onder aanvoering van Bo Svenson en Fred Williamson, een paar honderd wegwerp figuranten in nazi-uniformen, en ontketent de hel.<br />Hier is geen sprake van verfijning of Spielberg-achtige sentimentaliteit. Het is een door-en-door actiefilm met een komische noot en veel geweervuur. Castellari is echter geen beginneling en je ziet flitsen van zijn regisseurs briljante regie in de slow motion interlace-shots in de trein, die kunnen wedijveren met alles wat Sam Peckinpah met dezelfde techniek heeft gedaan. Hij weet dat hij Citizen Kane niet doet, dus laat hij zijn 'artistieke talent' geen belemmering vormen voor het maken van een onderhoudende film. Het is beslist geen meesterwerk en het zal waarschijnlijk een ouderwetse indruk maken op iemand die gewend is aan modern CGI-werk en stunts van Matrix. Dit is ouderwetse actie.<br />Tarantino is bezig met een soort remake van The Inglorious Bastards voor 2009, maar The Inglorious Bastards heeft genoeg in huis om een horloge te rechtvaardigen, niet alleen zodat je op de openingsdag tegen je vrienden kunt opscheppen dat je het origineel hebt gezien. Actiefans krijgen er een kick van.
The Italian industry from the 50's to the late 70's thrived by imitating big Hollywood box office hits and even though The Inglorious Bastards came a good 10 years after the WWII action cycle of the 60's, it's still a welcome addition to the genre. Two years after his spaghetti western masterpiece Keoma, director Enzo G. Castellari gathers a cast of b-movie stalwarts spearheaded by Bo Svenson and Fred Williamson, a couple hundred disposable extras in Nazi uniforms and unleashes hell.<br /><br />There's no sophistication or Spielberg-ian schmaltz here. It's an action-er through and through with a comedic touch and lots of gunplay. Castellari is no hack though and you can see flashes of his directorial brilliance in the slow-motion intercutting shots in the train, which rival anything Sam Peckinpah has done with the same technique. He knows he's not doing Citizen Kane though so he doesn't let his "artistry" get in the way of making an entertaining picture. Not a masterpiece by any means and it will probably seem outdated to anyone used to modern CGI work and Matrix stunts. This is old school action.<br /><br />Tarantino is preparing a remake of sorts for 2009 but The Inglorious Bastards has enough going for it to warrant a watch not just so you can brag to your friends on opening day that you've seen the original. Action fans will get a kick out of it.