Vier Britse acteurs die op zoek zijn naar de steeds vager wordende formule die ons vier bruiloften heeft opgeleverd. Het wordt nog leuker door de elan van de acteurs die, over het algemeen, gewend zijn om gewichtiger dingen te doen.<br />De grote verrassing is Ray Winstone, een mistig personage dat de rol van zielenknijper vervult en naar het gejammer van Joe Fiennes luistert. Nick Hamm houdt het echter op gang en weeft de relatieve draden vakkundig genoeg, terwijl Hollander en Sewell elkaar afwisselen in hun weergave van hun karakters. Joe Fiennes is vrij goed in dit soort genre, maar ik vond Monica Potter het leukst van allemaal, die Amerikaanse meid die aan het eind van haar Latijn is voor het grote Amerikaanse theater van de vis. Onopvallend maar onschuldig.
Four British actors in pursuit of the increasingly evanescent formula that gave us four weddings. It's made enjoyable by the elan of the actors who are, in general, used to doing more weighty things.<br /><br />The big surprise is Ray Winstone, a foggy character who fulfils the role of a shrink, listening to Joe Fiennes whining. Nick Hamm keeps it moving along though, weaving the relationship threads together competently enough whilst Hollander and Sewell give pat representations of their character-tropes. Joe Fiennes is rather good in this sort of genre but I liked Monica Potter best of all, the American chick stuck on the end of the hook for the big US theatre going fish. Unremarkable but inoffensive. 4/10