Ik heb altijd een zwak gehad voor de films van Don 'De Draak' Wilson. Het zijn geen van alle geweldige films, maar films als de _Cybertracker_, de _Ring of Fire_, _Out for Blood with PM Entertainment_ waren heel onderhoudende B-films. Maar een contract met Roger Corman tekenen was waarschijnlijk niet zo'n goed idee, want veel van die films zijn van slechte kwaliteit en niet erg interessant. Ik verwachtte er niet veel van toen ik hem huurde, maar ik was niet voorbereid op een ongelooflijk slecht filmisch kaasfeest. Dit is een slechte film. Dit is _BAD_. Hoewel het misschien een beetje een komedie is, zijn er veel leukere voorbeelden van 'zo slecht dat het goed is'-films, dus kan ik het niet.' Ik kan maar één goede reden bedenken om dit te bekijken.<br />De carrière van Art Camacho is er in elk geval het bewijs van dat de productiemaatschappij soms meer invloed op een film heeft dan de regisseur. De enige film die hij regisseerde die ook maar iets voorstelde, was 'Recoil' voor PM Entertainment, maar alles wat erin voorkomt, schreeuwt 'Joseph Merhi', die de belangrijkste man achter PM Entertainment was en niets gemeen had met de films die Art Camacho voor andere productiemaatschappijen regisseerde, dus ik betwijfel ten zeerste of hij er verantwoordelijk voor was dat de film zo uitpakte. Hij is verantwoordelijk geweest voor onvergetelijke films als 13 Dead Men en Redemption en de hilarisch slechte eerbetoonfilm Gangland. Maar met Sci-Fighter lijkt hij een nieuw dieptepunt te hebben bereikt!<br />Ten eerste is het heel opmerkelijk dat een film als deze in 2004 gemaakt kon worden. Dat hele 'virtual reality'-gedoe is zo 1992. Er is een goede reden waarom niemand nog films als 'The Lawnmower Man' en 'Arcade' maakt, en dat is omdat computers een integraal onderdeel van ons dagelijks leven zijn geworden en niemand het meer eng vindt. En ook 'virtual reality' is zo goed als uitgestorven. Niemand heeft nog echt zin om een groot voorwerp in zijn hoofd te stoppen en onhandig te proberen het via een substandaardontwerp in bedwang te houden, omdat die goeie ouwe computermonitor of tv-scherm veel handiger en comfortabeler is. De ouderwetse plot gaat over een 'genie' die een virtual reality-gevechtssimulatie maakt voor zijn kleinzoon. Blijkbaar neemt het tijdens het spelen de controle over je geest over, dus voor het geval je nog niet iets dergelijks had bedacht, komt er een virus in dat zijn geest insluit in het spel, zodat zijn vader hem te hulp schiet en de enige manier om hem te bevrijden is om elk level volgens opa te voltooien. Denk daar eens even over na, oké? Stel dat er een virus in zit? Ten eerste kunnen virussen niet zomaar uit het niets ontstaan. Programmeurs schrijven virussen. En een virus dat op het ene platform loopt, werkt niet als een ander op dezelfde manier als een PS2-game niet werkt in een XBOX. Iemand moet een virus voor dit spel hebben gecodeerd toen het in productie was. En verdomme, hoe weet opa dat de enige uitweg is om alle levels te voltooien als hij het virus nooit eerder heeft gezien? Maar we laten ons nu meeslepen, want we weten allemaal dat dit volslagen stompzinnige en onzinnige plot alleen maar een mager excuus is voor de ene na de andere vechtscène. Dus hoe is het op deze schaal eerlijk? Niet erg goed, is het antwoord. Alle gevechten vinden plaats in gebieden die duidelijk zijn geïnspireerd door het verslaan van elkaar in videospelletjes, maar helaas zijn ze geen van alle erg goed gechoreografeerd en hebben ze geen echt interessante details, zodat het alleen maar vermoeiend overkomt.<br />Wat de uitvoeringen betreft, het enige wat ik echt over Don dacht was 'arme jongen'. Hij heeft alleen maar een slechte rol, en als zijn personage niet aan het vechten is, klaagt hij alleen maar over het gedrag van zijn zoon. Zelfs als opa hem die virtual reality-game laat zien, komt hij gewoon met de opmerking: 'Hij gaat dit echt nooit spelen.' Zou jij zo reageren als je werd geconfronteerd met een apparaat dat je geest in een andere wereld bracht? En dan is er Cynthia Rothrock, die rondloopt in kleren die 25 jaar te jong voor haar lijken. Op een gegeven moment wordt ze 'een mooie jongedame' genoemd, waar ik hartelijk om moest lachen. En wat Lorenzo Lamas betreft, die is er. Ik zei het al, hij is er. Niet meer, niet minder. Hij verschijnt maar in een paar scènes en heeft contact met ongeveer 2 andere personages. Ik probeer nog steeds een goede reden te bedenken voor het bestaan van dit personage, maar ik kan er geen vinden. Het is pijnlijk duidelijk dat hij alleen om de naamswaarde is gevraagd, zodat ze de namen van drie sterren van de B-categorie op het omslag kunnen zetten.<br />Over het geheel genomen was dit vanaf het begin al gedoemd te mislukken, maar ik had niet gerekend op de enorme hoeveelheden stompzinnigheid die het me opleverde. Het is goedkoop, het is saai en hoewel er af en toe onbedoeld om wordt gelachen, zijn ze de prijs van een huurvideo niet waard. Je kunt ze beter voor jaren stof laten verzamelen onder aan de videoplank.
I've always had a soft spot for Don "The Dragon" Wilson's films. None of them are great films, but the likes of the Cybertracker films, Ring Of Fire series and Out For Blood with PM Entertainment were very entertaining B-flicks. However, signing a contract with Roger Corman probably wasn't the wisest idea as many of these films are low quality and not very interesting. I wasn't expecting a lot from this when I rented it, but wasn't ready for incredibly bad cinematic cheesefest thrown at me. This is a bad film. This is BAD. Although it may have some comedy value, there are far more more entertaining examples of "so bad it's good" films so I can't think of one good reason to watch this.<br /><br />If anything, the career of Art Camacho serves as proof that sometimes the production company has more influence on a film than the director. The only film he directed that was actually worth anything was "Recoil" for PM Entertainment but everything in it screams "Joseph Merhi" who was the main man behind PM Entertainment and bears nothing in common with the movies Art Camacho directed for other production companies, so I highly doubt he was responsible for making the movie turn out the way it did. Since the demise of PM he's been responsible for ultra forgettable efforts like 13 Dead Men and Redemption as well as the hilariously bad Albert Pyun tribute film Gangland. But with Sci-Fighter it seems he's hit a new low! <br /><br />First, it's quite remarkable that a movie like this could be made in 2004. The whole "Virtual Reality" thing is so 1992. There's a good reason why nobody makes movies like "The Lawnmower Man" and "Arcade" anymore, and that's because computers have become an integral part of our everyday life and nobody finds it scary anymore. Likewise, "Virtual Reality" has all but died. Nobody is really interested in plugging some bulky object into their head anymore and awkwardly trying to control it through a sub-standard design as the good old computer monitor or TV screen is a lot more convenient and comfortable. The antiquated plot is about a "genius" who creates a virtual reality fighting sim for his grandson. Apparently while you're playing it takes control of your mind so in case you hadn't already figured something similar, a virus gets into it and locks his mind inside the game so his Dad jumps to the rescue and the only way to free him is to complete every level according to Grandpa. Woohoo! Sounds great doesn't it? Now let's just think about that for a second shall we? A virus gets into it? Firstly, viruses can't just generate out of nowhere. Programmers write viruses. And a virus that runs on one platform won't work as another in the same vein that a PS2 game won't work in an XBOX. Somebody would have had to have coded a virus for this game while it was in production. And dang, how does old Grandpa know that the only way out is to complete all the levels if he's never seen the virus before? But we're getting carried away now, as we all know this completely stupid and nonsensical plot is just a thin excuse for fight scene after fight scene. So how does it fair on this scale? Not very well, is the answer. All of the fights take place in areas clearly inspired from beat em up video games but unfortunately none of them are particularly well choreographed and have no real interesting touches so it just comes off as tiresome.<br /><br />As for the performances, all I really thought about Don was "poor guy". He's just left with a bad part, and when his character isn't fighting, all he does is moan about his sons behaviour. Even when Grandpa shows him this virtual reality game, he just hits out with "There's no way he's going to be playing this". Would you respond like that if you were introduced to a device which brought your mind into another world? And then there's Cynthia Rothrock, who goes around dressed in clothes that look 25 years too young for her. At one point she's referred to as "a lovely young lady" which gave me a good laugh. As for Lorenzo Lamas, he's there. There I said, he's there. No more, no less. He only appears in a few scenes and interacts with about 2 other characters. I'm still trying to come up with a good reason for this character to exist, and I'm not finding one. It's painfully obvious that he was just cast for name value alone so they can plaster the names of three B-grade stars on the cover.<br /><br />Overall, the premise made this doomed from the start but I wasn't expecting the huge levels of stupidity it threw at me. It's cheap, it's boring and although there are a few unintentional laughs along the line, they aren't worthy of the price of a rental. Best left to collect dust at the bottom of the video shelf for years to come.