Omdat ik de trailer van Gene X al maanden van tevoren had gezien, verwachtte ik een film in de stijl van Garth Marenghi's Darkplace. Helaas blijkt dit een heel goedkope film te zijn die zichzelf veel te serieus neemt in zijn poging enige spanning te creëren en uitloopt op onzin. De openingstitels zijn veruit het meest dramatische deel van Gene X. Doe jezelf een lol en druk na de eerste twee minuten op STOP, dan heb je een veel aangenamere filmervaring dan wanneer je doorgaat naar de openingsscène. De plot van _Gene X_ draait om een stuntelige jonge wetenschapper, dr. Tom Gray, die in een laboratorium aan het werk is waar het net zo is als op een wc, en wiens genetische test op twee (2) konijnen op de een of andere manier de resultaten aankondigt van een wonderbaarlijk kankerverwekkend goedje. Maar zoals bij alle dr. Jekyll-projecten leidt het innemen van deze substantie tot momenten van gewelddadige krankzinnigheid in de _teree_, krankzinnigheid die alleen kan worden bevredigd door een wurgleesmachine die roept: 'Ik weet dat je daar ergens bent! Ik ben het! Je vriend! Je VRIEND!' (of iets van die strekking)... anders lijkt het enige bekende geneesmiddel een kogel door het hoofd te zijn. Natuurlijk beweert het ziekenhuis waar dr. Gray zijn onderzoek doet dat het geneesmiddel van hen is en ze proberen het te verkopen zoals alle corrupte- Het genoemde zakentype heeft een verhouding met een verpleegster in het ziekenhuis, die dr. Gray verleidt om bij de remedie te komen, aangezien ze emotioneel verbonden is met een door tumoren gekweld weeskind in het ziekenhuis dat zich op de een of andere manier een particuliere behandeling kan veroorloven. De spanning loopt op als de verhouding wordt ontdekt en de strijd om te voorkomen dat Gene X aan de klauwen van farmaceutische bedrijven ontsnapt, woedt voort naar een gapend hoogtepunt.<br />De film is traag in het creëren van spanning door de gammele plotlijn heen. Om de paar minuten wordt de dialoog van een personage slecht geacteerd. Ongepaste, van een Yamaha-toetsenbord afkomstige muziek prikt door momenten van de hoofdpersoon en zijn liefdesaffaire met de komische bekwaamheid van Trey Parker. 'Oooh, ik beef als een rietje.' Hilarisch! De stuiptrekkingen van het bedlegerige chemokidnetje is ook om te grienen.<br />De reddende genade van Gene X komt van de hoofdacteurs Patrick Magee en Ayse Tezel. Allebei houden ze het verhaal in stand door het beste te maken van een paar, bij tijd en wijle, afschuwelijk afgezaagde regels. Stunt doubles voor seksscènes en scooterrijden zijn verschrikkelijk, maar als je Gene X zonder hoge verwachtingen benadert, zul je zeker genieten van de onbeholpenheid na de productie en de onbedoelde een-lijnerklassiekers.
Having seen the trailer for Gene X months in advance, I was expecting a film in the style of Garth Marenghi's Darkplace. Unfortunately, this turns out to be a very low budget movie taking itself far too seriously in trying to create some sense of suspense and resulting in nonsense. The opening title sequence is easily the most dramatic part of Gene X. Do yourself a favour and press STOP after the first two minutes and you will have a far more enjoyable cinematic experience than continuing on to the establishing scene. <br /><br />The plot of Gene X involves a bumbling young scientist, Dr Tom Gray, working in a laboratory-seconding-as-a-lavatory, whose genetic testing on two (2) rabbits somehow heralds the results of a marvelous cancer-curing goo. However, as with all Dr Jekyllian projects, taking this substance triggers moments of violent insanity in the takeree, insanity which can only be sated by a stranglee shouting "I know you're in there somewhere! It's me! Your friend! Your FRIEND!" (or to that effect)... otherwise the only known cure appears to be a bullet through the head. Of course, the hospital in which Dr Gray is conducting his research claims the cure as their own and attempts to sell it off as all corrupt-and-drug-addicted-corporate-types do. Said corporate type is dating a nurse in the hospital, who seduces Dr Gray in order to get to the cure, as she is emotionally attached to a tumour-ridden orphan in the hospital who can somehow afford private health cover. Tensions rise as the affair is discovered and the battle to stop Gene X escaping into the clutches of pharmaceutical companies rages onward towards a most yawnworthy climax.<br /><br />The film is sluggish in creating tension throughout the rickety plot line. Every few minutes a character's dialogue will be poorly dubbed. Inappropriate, Yamaha-keyboard-esquire music stings punctuate moments of the protagonist and his love interest with the comedic prowess of Trey Parker. And the acting of the minor characters is truly appalling... especially the senior ones. "Oooh, I'm shaking like a leaf." Hilarious! The spasming of the bedridden toadfaced chemokid is also pants-wettingly funny.<br /><br />The saving grace of Gene X comes from the lead actors Patrick Magee and Ayse Tezel. Both hold up the narrative by making the best of some, at times, horrendously corny lines. Stunt doubles for sex scenes and scooter-riding are terrible, but if you approach Gene X without high expectations you are sure to enjoy the post-production ineptness and unintentional one-liner classics. "It smells like... the ocean?"