Vroeg of laat moest het er toch van komen. Christopher Guest en Eugene Levy en hun briljante komische toneelgezelschap hebben de afgelopen jaren met een indrukwekkende reeks indrukwekkende namaakkluchten de zelfingenomen culturele 'werelden' van het amateurtoneel ('Wachten op Guffman'), de hondenshow ('Beste van de show') en de folkmuziek ('Een Mighty Wind') met veel plezier omver geworpen.<br />Maar een winnende formule kan niet eeuwig onveranderd blijven, en dat mogen we ook niet verwachten. De groep heeft onvermijdelijk een hobbel in de weg genomen met hun laatste film, 'For Your Consideration', een gooi naar Hollywoods filmproducenten en de diverse ijdelheden van filmproducenten. Niet dat het slecht is. Maar vergeleken met die eerdere werken is het niet geïnspireerd; het is niet inspirerend.' En de manier waarop de acteurs hun rol vertolken <0xE2><0x80><0x93> in de meeste van hun films zijn ze allemaal van een hoog kaliber <0xE2><0x80><0x93> is in deze nieuwe film zeer wisselend. Misschien komt het thema te dicht bij de kern: het is moeilijk om de afstand te scheppen die nodig is om je eigen ethos, je eigen culturele wereld, op de juiste manier belachelijk te maken. Of misschien is het recept dat Guest en Levy voor dit verrukkelijke effect hebben gebruikt gewoon oud geworden, voor de kijkers en voor Guests gezelschap.<br />De plot, voor wat het waard is, gaat over een film binnen een film: het maken van een nieuwe film, de etnisch beladen film 'Home for Purim', die later herschreven wordt en de titel 'Home for Thanksgiving' krijgt. Alle stereotypen die je zou verwachten zijn aanwezig: de hebzuchtige producenten; de gekwelde regisseur; de scenarioschrijvers, gekweld door de toenemende decimering van hun werk; de oudere sterren in verval; de jongeren in opkomst; de ijdele jacht op die heiligste der gralen: een Oscar, de slippendragers van de parasitaire, achterbakse talentagent, talkshowpresentatoren, filmcritici en entertainmentverslaggevers. Ze zijn er allemaal.<br />Parker Posey (misschien een jonge actrice op weg naar de top), Catherine O'Hara ((oude actrice op weg naar de uitgang), Jennifer Coolidge (dwaze producent), en Eugene Levy (acteursagent) zorgen voor fatsoenlijke accenten, maar geen van deze uitmuntende talenten levert hier een werkelijk geïnspireerde prestatie. Harry Shearer is beter als een lankmoedige acteur die na jaren van commercials maken maar al te graag de hoofdrol speelt in een film, Oscar of geen Oscar. Maar de komische hoofdrolspelers in deze film zijn drie paren acteurs die elkaar prachtig beconcurreren: Fred Willard en Jane Lynch als een tv-reportageduo, Bob Balaban en Michael McKean als de belegerde scenarioschrijvers, en Don Lake en Michael Hitchcock als Siskel-Ebert-recensenten. Er zijn ook een paar bekwame figuranten, en de beste daarvan is Carrie Aizley, een filmjournaliste.<br />Dit is een redelijke kost, maar ik denk dat Guest en Levy hun formule voor een succesvolle klucht opnieuw moeten bedenken. Ik had nooit gedacht dat er een dag zou komen waarop ik een comedy van David Mamet zou beschouwen als superieur aan het werk van Guest & Levy, maar ik heb een tip voor je: als je een goede film wilt zien, moet je Mamets film uit 2000, 'State and Main', uit 2000 eens proberen.
Sooner or later, it was bound to happen. In an impressive string of wonderful mockumentary farces over the past few years, guiding lights Christopher Guest and Eugene Levy, and their brilliant comedic acting ensemble, have joyfully savaged the self-important cultural "worlds" of small town amateur theater ("Waiting for Guffman"), dog shows ("Best in Show") and folk music ("A Mighty Wind").<br /><br />But a winning formula can't go on forever unchanged, nor should we expect it to. Inevitably, the group have hit a bump in the road with their latest film, "For Your Consideration," a send-up of Hollywood movie making and the assorted vanities of movie makers. Not that it's bad. But compared to those earlier works, it isn't inspired; it doesn't grab you with its efforts to lampoon; and the performances of the actors - always uniformly of a high caliber in most of their movies  is highly variable in this new movie. Perhaps the theme hits too close to home: it's hard to gain the distance necessary to properly ridicule your own ethos, your own cultural world. Or maybe it's just that the recipe Guest and Levy have used to such delightful advantage has just gotten old, for viewers and for Guest's company.<br /><br />The plot, for what it's worth, concerns a film within a film: the making of a new movie, the ethnically freighted "Home for Purim," which is later rewritten and retitled "Home for Thanksgiving" to broaden its commercial box office appeal. All the stereotypes one expects are on hand: the avaricious executive producers; the harried director; the screenwriters, pained by the incremental decimation of their work; the aging stars in decline; the young up and comings; the vain chase after that holiest of grails: an Oscar, the hangers on  the parasitic, disingenuous talent agent, talk show hosts, film critics and entertainment reporters. They're all here.<br /><br />Parker Posey (young actress possibly on the way up), Catherine O'Hara ((veteran actress on the way out), Jennifer Coolidge (ditzy producer), and Eugene Levy (actors' agent) provide decent turns but none of these superb talents gives a truly inspired performance here. Harry Shearer is better as a long-suffering actor who is glad enough just to star in a feature film after years of making commercials, Oscar or no Oscar. But the comedic scene stealers in this movie are three pairs of actors who play off each other to wonderful effect: Fred Willard and Jane Lynch as a TV entertainment reporting duo, Bob Balaban and Michael McKean as the beleaguered screenwriters, and Don Lake and Michael Hitchcock as Siskel-Ebert style TV critics. There are several competent cameo contributors as well, the best of whom is Carrie Aizley, a movie journalist. <br /><br />This is decent fare, but I think Guest and Levy need to re-imagine their formula for successful farce. I never thought the day would come when I would regard a comedy written by David Mamet as superior to work by Guest & Levy, but here's a tip: if you want to see a good send-up of movie making, try Mamet's 2000 film, "State and Main." My grades: 6.5/10 (low B) (Seen on 11/15/06)