Het verhaal is een beetje een klaagzang, maar interessant gefotografeerd en de jonge Mifune is een genoegen om naar te kijken. Voor westerse zintuigen zijn de personages gekmakend zwijgzaam, dat wil zeggen, tot ze tot het uiterste van emotie of crisis worden gedreven. In die zin vertegenwoordigen woorden en 'eerlijke conversatie' de afbraak van het normale communicatieproces, dat voor de Japanners grotendeels non-verbaal is. Dit is het duidelijkst bij de advocaat Hiruta en zijn gezin (vrouw, dochter), minder duidelijk bij de meer westerse Mifune-figuur Aoye. <br /><br />Het is duidelijk dat Kurosawa (die het script mede heeft geschreven) een sociaal commentaar geeft op de schandalen in het Japan van na de oorlog, maar ook terugkeert naar een bekend thema, namelijk het aansporen van individuen om naar buiten te treden, zich uit te spreken, onrecht en corruptie te benoemen en zich ertegen te verzetten, zelfs als dit resulteert in sociale of persoonlijke onenigheid, aangezien het gevolg daarvan vaak een stil maar zielvernietigend kwaad is.
The story is a bit of a groaner, but interestingly photographed, and the young Mifune a pleasure to watch. To Western sensibilities, the characters are maddeningly uncommunicative, that is until pushed to the extreme of emotion or crisis. In this sense, words and 'straight talk' represent the breakdown of the normal process of communication, which for the Japanese is largely non-verbal. This is most evident in the lawyer Hiruta and his family (wife, daughter), less so in the more westernized Mifune character, Aoye.<br /><br />Clearly Kurosawa (who co-wrote the script) is making some social commentary particular to scandal-mongering in post war Japan, but also returning to a familiar theme, that of urging individuals to step out, speak out, to identify injustice and corruption and oppose it, even if this results in social or personal discord, since often the consequence of not doing so is a silent but soul-destroying evil.