De Avonturen van Robin Hood (ARH) was in 1938 zijn tijd zo ver vooruit dat, ondanks de wild rondzwaaiende experimenten na de uitvinding van de stomme film, de emotie nog steeds precies goed was. Alles, inclusief het ijsberen, was opvallend eigentijds. Het publiek werd nooit onderschat. Het gevolg was dat ARH steeds vaker conventies organiseerde voor het maken van films.<br />Alan Hale, Eugene Pallette (Friar Tuck) en Basil Rathbone, samen met Flynn en deHavilland, lijken ons allemaal uiterst op hun gemak in hun middeleeuwse personages. Helaas zien de oudere maar naïeve/sociaal gehandicapte personages Much (Herbert Mundin) en Bess (Una O'Connor) er wat ongemakkelijk uit. De romance van Much&Bess is niet geloofwaardig. Mundins acteerwerk lijkt nooit te stromen, terwijl O'Connor g<0xC3><0xAA>nant overrijp is. Claude Rains is ook zo stijf dat hij eruit ziet als een gewoon voertuig voor het afleveren van een tekst <0xE2><0x80><0x93> kijk maar naar hem als hij zijn hoofd omdraait en de wijn inschenkt. Ik vraag me af of hij er ooit over gedacht heeft om op de kermis te gaan werken! (Sorry, dat is een verwijzing naar de hilarische Dr. Poole van Oscar (1991). Na 64 jaar ben ik Claude Rains niet meer aan het verontschuldigen!<br />Verder zit arh vol geweldige uitwendige voorstellingen die het verhaal ondersteunen. Sommige, e.e. Hales spontane reacties als Little John, gingen bijna verloren door de verbasteringen. De redacteur ging bijna te ver terug! Dit werd Hales carrièremakende rol, en hij is geweldig. De rijke, weelderige kleur, de opzwepende muziek en de verbazingwekkend eigentijdse crane-and-dolly-opname van het diner in het kasteel, evenals de schaduw-sweeping, dragen allemaal bij tot onze voorliefde voor de Middeleeuwse legende. Die inleidende opname, met zijn aandacht voor details (inclusief de vretende hond), is gewoon adembenemend. Ralph Dawson (de redacteur, gewonnen), Carl Jules Weyl (art director, gewonnen), Tony Gaudio & Sol Polito (fotografie), en Erich Korngold (muziek, gewonnen) verdienden allemaal een Oscar.<br />ARH (bewerking door Norman Raine & Seton Miller) is het dramatische en geloofwaardige verhaal van een poging tot een staatsgreep als gevolg van het gekibbel van broers en zussen. De verraderlijke broer van de koning, prins John (Claude Rains), voelde zich gekleineerd toen hem het regentschap van Engeland werd ontzegd tijdens de afwezigheid van de koning. Dus ontsloeg hij Longchamps (de benoemde regent) op staande voet van zijn functie <0xE2><0x80><0x93> een aankondiging die werd gehoord door Robin Hood, die daarmee zijn voornemen om de verrader te bestrijden verstevigde.<br />Errol Flynn smeult in een groene maillot (het hele idee van een maillot was om de... eh... viriliteit van de man te benadrukken). Mel Brooks had gelijk; die Merry Men waren waarschijnlijk gewoon goede vechters (swingers). Maar verwijfd? Welnee, schat.<br />Errol en Olivia hadden zo'n duidelijke chemie dat hun romance tot op de dag van vandaag volkomen geloofwaardig is... maar Robin is roekeloos: tijdens het diner in Gisborne komt hij onaangekondigd binnenvallen en begint hij te prediken dat het losgeld NIET wordt gebruikt om de koning terug te halen, maar om prins John om te kopen zodat hij de troon kan kopen. Dan daagt Robin eerst de leeuw uit en maakt dan zijn ontsnapping mogelijk door alleen maar op zijn instincten af te gaan! Ik ben bang dat ik dat te roekeloos vond om heldhaftig te zijn. (Roekeloze Robin zal opnieuw toeslaan.)<br />Intussen besluiten hij en Marian met de snelheid van het licht dat ze aan dezelfde kant staan, en het tempo waarin hun verhouding zich ontwikkelt heeft dit zowel een klassiek romantisch als een spannend avontuur gemaakt. Olivia speelde de zedige jonkvrouw Marian, maar slim genoeg om achter de waarheid over haar eigen soort te komen. In haar minachting voor de arrogante en onhebbelijke lord Guy (Rathbone) onderscheiden we haar persoonlijke ethiek, want kort daarna wordt ze voor het eerst geprovoceerd door de arrogante en toch charmante Robin, die een man niet kan uitstaan die 'hem' (de antithese van lord Guy) kan overtreffen. (Het is onrecht dat ik haat, niet dat van de Normandiërs, en ik beken de Saksische Robin van Loxley aan de sceptische en nog steeds zeer Normandische Marian.<br />Koning Richard had de Normandiërs en de Saksen tot een natie willen verenigen. In zijn afwezigheid wakkert zijn slechtgehumeurde broer in plaats daarvan de haat tussen de lagere klassen aan, alleen maar om zelf aan de top te komen (van de rijkere groep, natuurlijk). Dit is vaak het zelfzuchtige middel waarmee een megalomaan naar de top krabbelt. En kijk eens naar de door de bisschop (Montagu Love) gefingeerde tegenbeschuldiging van Robin dat hij precies hetzelfde heeft gedaan!<br />De leiders van de coup lijken sir Guy (de trainer) en prins John (in wezen een goedkope opportunist/'junkyard-hond') te zijn. De beroemde schout van Nottingham wordt, verrassend genoeg, door Melville Cooper gespeeld als een eenvoudige lafaard! Zijn manier van doen als hij zijn idee om de boogschutterswedstrijd te houden om Robin in de val te lokken uitwerkt, is Coopers beste, meest realistische scène (hoewel het moeilijk te geloven is dat de roekeloze Robin in zo'n voor de hand liggende val loopt). Omdat imitatie de hoogste vorm van vleierij is, werd ARH in 1956 gecast als de hofnar, geïnspireerd door de scène waarin Robin grapjes maakt met Marian in haar toren over koning Richard, die van Robin zijn hofnar maakt. Als Errol Merry Men rekruteert, roept hij uit: 'We hebben goede zwaardvechters nodig. Goede boogschutters. Goede vechters!' In CJ werd dit: 'Goede stam. Goede strijd. Vaarwel!' Voor CJ werden veel elementen aangepast <0xE2><0x80><0x93> en geen daarvan was opvallender dan het opnieuw casten van Rathbone, 18 jaar later, opnieuw als de slechterik. Beide versies zijn klassiekers <0xE2><0x80><0x93> en stylistisch gezien is er niets tussen hen.<br />Mijn 'geheime' favoriete scène hier is de vliegende pijl die een kaarsvlam dooft (!) als de bewaker in de rug wordt geschoten, om 24:40min. '<br />Afgezien daarvan voldoet de hele film uit 1938 volledig aan onze behoefte aan dramatiek. Ian Hunters gevoelige vertolking van de terugkerende koning Richard, bijvoorbeeld, brengt een traan in het oog als hij Robin Hood verzekert: 'Je hoeft niet naar Richard te zoeken; hij is in goede handen, de beste van Engeland.'<br />'Je hoeft niet naar Richard te zoeken; hij is in goede handen, de beste van Engeland.'<br />'Wat bedoel je? Waar is hij?' vraagt Robin. 'HIER!' roept de koning uit, terwijl hij zich uitkleedt en zijn beschermer met stomheid slaat <0xE2><0x80><0x93> en ons ook (maar met emotie in plaats van verbazing).<br />Helaas mist de cruciale scène waarin Marian het complot om Richard te vermoorden hoort, geloofwaardigheid. Ze staat in prins Johns blikveld en beweegt (!) in die zilveren jurk, om de aandacht te trekken. Als wij haar kunnen zien, kan hij dat ook <0xE2><0x80><0x93> wat alle ophef over het feit dat ze in het geheim de hoek om is gekomen volkomen belachelijk maakt. Curtiz & Keighley hadden een verhaal moeten schrijven (beter!!)!<br />Ondanks al die flauwekul kan ik _De avonturen van Robin Hood_ niet 10/10 geven. Die flauwekul is gewoon niet belangrijk genoeg om zo'n klassieker af te keuren.
The Adventures of Robin Hood (ARH) was so ahead of its time in 1938 that despite wildly swinging experimentation in the wake of silent movies it still got its emoting just right. Everything, incl the pacing, is conspicuously contemporary. It never underestimated its audiences. Consequently ARH established filmmaking conventions forever more.<br /><br />Alan Hale, Eugene Pallette (Friar Tuck) and Basil Rathbone, along with Flynn and deHavilland, all strike us as supremely comfortable within their Medieval characters. Unfortunately, the elderly-but-naive/socially impaired characters, Much (Herbert Mundin) and Bess (Una O'Connor), look awkward. Much&Bess' romance isn't believable. Mundin's acting never seems to flow, while O'Connor is embarrassingly overripe. Claude Rains, too, is just so stiff that he LOOKS like a mere vehicle for delivering lines-watch him as he swivels his head and pours the wine. I wonder if he ever `thought of working carnivals'! (Sorry, that's a nod to the hilarious Dr Poole from Oscar (1991)). After 64 yrs I'm not making excuses for Claude Rains!<br /><br />Otherwise, ARH is full of terrific peripheral performances which substantiate the story. Some, eg Hale's spontaneous reactions as Little John, nearly went uncaptured due to the fadeouts. The editor very nearly pared back too far! This became Hale's career-making role, and he's terrific.<br /><br />The rich, lush colour, the rousing music, and the astonishingly contemporary crane-and-dolly shot of the castle dinner, as well as the shadow-swashbuckling, all contribute to our fondness for the Medieval legend. That establishing dolly shot, with its attention to detail (eg the feasting dog), is JUST breathtaking. Ralph Dawson (Editing, won), Carl Jules Weyl (Art Director, won); Tony Gaudio & Sol Polito (Photography); and Erich Korngold (Music, won) all deserved Oscars.<br /><br />ARH (screenplay by Norman Raine & Seton Miller) is the dramatic and credible story of an attempted coup stemming from a siblings' squabble. The King's treacherous brother, Prince John (Claude Rains), felt his ego belittled when denied the Regency of England during the King's absence. He became `bitterly resentful', so he summarily `kicked Longchamps (the appointed Regent) out'-an announcement heard by Robin Hood, cementing his resolve to oppose the traitor.<br /><br />Errol Flynn smoulders in green tights (the whole point of tights was to accentuate men's...erm...virility). Mel Brooks was right; those Merry Men were probably just good `sports' (swingers). But effeminate? -Aw, no, baby.<br /><br />Errol and Olivia had such obvious chemistry that their romance is completely believable to this day....but Robin is reckless: during the Gisborne dinner he gatecrashes, he ends up proselytising about the ransom being used NOT to reclaim the King, but as bribe-money for Prince John to buy himself the throne. Inside the lion's den, Robin first provokes the lion and then makes his escape relying on nothing but his instincts! I'm afraid I found that too reckless to be heroic. (Reckless Robin will strike again.)<br /><br />In the meantime, the speed with which he and Marian decide they're on the same side is perfect, and the pacing of their affair has made this a classic of romance as well as high adventure. Olivia played Maid Marian as demure, but smart enough to figure out the truth about her own kind. In her disdain for the arrogant-and-obnoxious Sir Guy (Rathbone), we discern her personal ethics, for soon afterwards she is first provoked by then falls for the arrogant-yet-charismatic Robin, who `loves a man who can best (him)'-the antithesis of Sir Guy. `It's injustice I hate, not the Normans', confesses the very Saxon Robin of Loxley to the skeptical and still very Norman Marian.<br /><br />King Richard had wanted to unite the Normans and the Saxons into a nation. In his absence, his bad-seed brother instead stirs up hatred between those `classes', just to put himself at the top (of the wealthier group, of course). This is frequently the self-serving means by which a megalomaniac scrabbles to the top. And check out the Bishop (Montagu Love)'s spin-doctored counteraccusation of Robin of the very same thing!<br /><br />The ringleaders of the coup appear to be Sir Guy (the handler) and Prince John (basically a cheap opportunist/"junkyard dog"). The famous Sheriff of Nottingham, surprisingly, is played by Melville Cooper as a simple coward! His manner as he nuts out his idea of holding the archery contest to trap Robin is Cooper's best, most realistic scene (although it's hard to believe that Reckless Robin walks into such an obvious trap).<br /><br />Imitation being the highest form of flattery, ARH was spoofed in 1956 as The Court Jester, inspired by the scene in which Robin jokes with Marian up in her tower about King Richard making Robin his court jester. When Errol is recruiting Merry Men, he exclaims, `We need good swordsmen. Good archers. Good fighters!': in CJ, this became `Good stock. Good battle. Good-bye!' Many elements were reworked for CJ-none more obviously than the re-casting of Rathbone 18yrs later, again as the bad guy. Both versions are classics-and stylistically there is nothing between them.<br /><br />My `secret' fav. scene here is the flying arrow which snuffs out a candleflame(!) as the guard is shot in the back, at 24:40mins.<br /><br />Beyond that, the whole 1938 movie completely satisfies our need for drama. Ian Hunter's sensitive depiction of the returning King Richard, for instance, brings a tear to the eye when he assures Robin Hood,<br /><br />`You don't need to search for Richard; he's in good hands, the best in England.' `-Whaddyou mean? Where is he?' demands Robin. `HERE!' cries the King, disrobing, and gobsmacking his protector-and us too (but with emotion instead of surprise).<br /><br />Sadly, the crucial scene of Marian overhearing the plot to assassinate Richard lacks credibility. She's in Prince John's line of sight, moving(!) in that silver dress, so as to draw the eye. If we can see her, so can he-which makes all the fuss about her secretly rounding the corner quite ridiculous. Curtiz&Keighley should've storyboarded (better)!!<br /><br />Despite such quibbles, I can't NOT rate The Adventures of Robin Hood 10/10. These quibbles just aren't important enough to downgrade such a classic.