Vóór vanavond had ik deze ondergewaardeerde western nog nooit gezien. Het is niet alleen een film noir, maar ook een complex moraliteitsspel. De film begint met een jonge jongen (Jeb Rand) die uit een verwoest huis wordt gered.<br />Hij wordt een deel van het gezin, dat min of meer wordt geleid door Ma Callum (verrukkelijk moederlijk door de bekwame Judith Anderson). Deze vrouw houdt veel van hem en zou een normale, hardwerkende man zijn geworden als ze haar zin had gekregen, net als zijn stiefbroer Adam (John Rodney). Zo te zien heeft ze haar zin gekregen. Hij aanvaardt zijn lot als hij een geldworp verliest. Als verliezer gaat hij naar een oorlog waar hij geen belangstelling voor heeft en die hij niet begrijpt. Hij komt terug als een held. De ranch is erg winstgevend geweest en het meisje dat hij heeft achtergelaten houdt van hem en wil met hem trouwen.<br />Opnieuw lijkt alles goed te gaan.<br />De rust is slechts aan de oppervlakte, bijeengehouden door de liefde van de moedermatriarch. De natuurlijke zoon is waanzinnig jaloers op de geadopteerde zoon. We komen er nooit echt achter waarom, en het doet er ook niet toe. Alle hoffelijkheid en zachte woorden zijn een en al vernis. Iedereen heeft verwrongen emoties, behalve Jeb (Robert Michum), die problemen heeft, die hij nooit ontkent, en die zijn problemen ook niet gemakkelijk onder woorden brengt.<br />Na twee heel akelige moorden smeedt Thor (Teresa Wright) een plan. Ze stemt erin toe om het hof gemaakt en getrouwd te worden.<br />Er is wraak in haar hart. Ze is niet het naïeve meisje dat wil dat ze met z'n drieën samenleven, geleid door haar moeders liefde en krachtige morele opvoeding. Thor wordt verteerd door een Gothisch soort haat. De haat is zo diep ingeworteld dat de moeder, zelf vervuld van een teleurgestelde en treurende haat, niet kan aanzien wat de Thor van plan is: ze wil Michum doden, net zoals hij denkt dat hij alles heeft.<br />Michum houdt vol, maar niet dom. Hij gaat de confrontatie aan met haar haat. Hoe ongelooflijk het ook mag lijken, hij dwingt haar hem niet te doden en haar liefde, waarvan hij weet dat die er is, op te geven.<br />Dat is de complexe karakterisering van de eerste helft van de film. Het tweede deel heeft te maken met de Callum-bende (met aan het hoofd Grant, gespeeld door een verbazingwekkend sinistere Dean Jagger) die Michum probeert te vermoorden tijdens zijn huwelijksnacht op de oude Rand-ranch.<br />De rest van de film bestaat alleen maar uit schieten en melodrama, waar ik verder niets over zal vertellen.<br />De fotografie is verbluffend met zijn schaduwen en licht, wat een soort choreografie is. Wright is als een salade met ingrediënten die er niet uitzien alsof ze samen zouden moeten gaan, maar dat toch doen. Ze is een onderschatte actrice die complexe emoties moet overbrengen, die niet alleen met elkaar in tegenspraak zijn, maar die soms ook vals zijn. Het strekt haar tot eer dat ze dat gemakkelijk doet. Ze is zoals Michum zegt, heel mooi van een kleine afstand. Close-ups laten zien hoe verteerd ze is door haar verdorvenheid. Als je dit niet gelooft, kijk dan naar haar in de trots van de yankees. Close-ups of opnamen van een afstand laten hetzelfde zien: een stralende, levendige vrouw die duidelijk verliefd is. Deze film toont een heel andere kant.<br />Ik kan mezelf er niet helemaal toe brengen om dit een 10 te geven, omdat de plot op dezelfde manier lijdt als alle moraliteitsspelen. Laten we zeggen dat het een interessante 8 is met subtiliteiten die het heel boeiend maken.<br />Een interessante 8 (uit 10).
Before tonight, I'd never seen this underrated western. It is a complex morality play as well as being a film noir. The film begins with a young boy (Jeb Rand) being rescued from a house destroyed.<br /><br />He becomes part of the family, sort of headed by Ma Callum (wonderfully maternal by the skilled Judith Anderson). He is well loved by this woman, and should have grown up a normal hard working individual if she'd had her way, much like his stepbrother Adam (John Rodney). To all outward appearances, he did. He universally accepts his fate when he loses a coin toss. As the loser, he goes to a war he has neither interest in or understanding of. He comes back a hero. The ranch has been very profitable and the girl he left behind loves him and wants to marry him.<br /><br />Again, everything seems good.<br /><br />The tranquility is only on the surface, held together by the love of the mother matriarch. The natural son is insanely jealous of the adopted son. We never really find out why, nor does it matter. All the courtesy and soft-spoken talk is all veneer. Everyone has twisted emotions except Jeb (Robert Michum), who has problems, which he never denies, nor does he easily relate his problems.<br /><br />After two very ugly killings, Thor (Teresa Wright) hatches a plot. She consents to being courted and married.<br /><br />There is revenge in her heart. She is not the naive girl who wants the three of them to live together guided her mother's love and powerful moral upbringing. Thor is consumed by a Gothic kind of hatred. The hatred is so deeply ingrained that the mother, herself filled with a disappointed and mourning hatred, cannot stand to watch what the Thor has planned: she wants to kill Michum just as he thinks he has everything.<br /><br />Michum persists, but not stupidly. He confronts her hatred. Incredible as it may seem, he forces her to back away from killing him and to let her love surface in its place, which he knows is there.<br /><br />That is the complex characterization of the first half of the movie. The second part has to do with the Callum gang (headed by Grant  played by an amazingly sinister Dean Jagger) that tries to kill Michum on his wedding night at the old Rand ranch.<br /><br />The rest of the movie is all gun shooting and melodrama, which I won't reveal more about.<br /><br />The photography is astonishing with its shadows and light, which is like choreography. Wright is like a salad with ingredients that don't look they should go together but do. She is an underrated actress who must convey complex emotions, which not only contradict one another, but also are sometimes also false. It is to her credit that she does this easily. She is as Michum says, quite beautiful from a small distance. Close ups reveal how consumed she is in her depravity. If you don't believe this, watch her in the pride the Yankees. Close ups or shots taken from a distance show the same thing: a radiant vibrant woman transparently in love. This movie shows quite different side.<br /><br />I can't quite bring myself to give this a 10, because the plot suffers the same way all morality plays do. Let us say it is an interesting eight with subtleties that make it very engaging.<br /><br />An interesting 8 (out of 10).