Dit is wat je postmodern naturalisme zou kunnen noemen. Directeur Ki-duk Kim vertelt een wreed verhaal zonder commentaar en zonder genade. Hij herinnert ons aan menselijke waarheden die sommige kijkers een ongemakkelijk gevoel zullen geven, en hij nodigt uit tot controverse.<br />Ten eerste, twee dingen: er komen nog meer verklikkers, dus als je deze film niet hebt gezien, wil je misschien nu ophouden met lezen.<br />Ten tweede, als je de film maar één keer hebt gezien en je op je hoofd krabt, ben je niet de enige.<br />Dit is wat er gebeurt: Han-ki (Jae-hyeon Jo), een straatschoffie dat door een Zuid-Koreaanse stad loopt, bespioneert dit heel mooie en bevoorrechte studente, Sun-hwa (Won Seo), die op een bankje op haar vriendje zit te wachten. Het meisje is alles wat Han-ki wil. Hij gaat naast haar zitten. Ze doet alsof ze hem niet ziet, terwijl ze in haar mobieltje met haar vriendje praat. Als ze zich verwaardigt hem op te merken (en zijn verlangen naar haar), deinst ze vol afschuw terug voor zijn smerige, laag-bij-de-grondse aanmatiging en staat op. Haar vriendje arriveert terwijl zij lelijke blikken op Han-ki werpt. Han-ki kan er niet meer tegen en grijpt haar beet en kust haar heftig, terwijl het vriendje hem op zijn hoofd slaat. Er verschijnen een paar soldaten die Han-ki in elkaar slaan. Als afscheidsgebaar spuugt het mooie meisje op Han-ki, die door de soldaten wordt vastgehouden.<br />'Dat is "de opzet". Dat is het.' Het is het soort opzet dat schreeuwt om wraak of op z'n minst om zijn verdiende loon, wat ik ook verwachtte. Of misschien vinden het knappe studente en de slechterik de ware liefde en overwinnen ze hun maatschappelijke verschillen. Wat er in werkelijkheid gebeurt is niet te verwachten op een manier die de kijker waarschijnlijk versteld zal doen staan en hem volledig in de ban zal doen raken.<br />Mooi meisje is in een boekwinkel. Ze brengt zichzelf in gevaar (in de ogen van de kijker) door een bladzijde uit een kunstboek te scheuren en in haar tas te stoppen. Dit kan worden gezien als de fatale morele tekortkoming die tot haar degeneratie leidt. Han-ki ziet dat. (Hij heeft haar gevolgd.) Hij speelt een valstrik. Vlak bij haar op de boekenplank ligt een dikke portefeuille. Het knappe studentje pakt hem, kijkt naar links en naar rechts en stopt hem in haar tas. Dit is de fatale morele fout die leidt tot uitlokking en een afdaling in de hel. Ze haast zich naar de wc en in het hokje maakt ze de portefeuille open en haalt het geld eruit. Intussen krijgt de man die de portefeuille is kwijtgeraakt (vermoedelijk van de slechterik) te horen dat zij de portefeuille heeft en in de wc is. Tegen de tijd dat hij daar is, is ze weg. Hij rent achter haar aan en krijgt haar eindelijk te pakken. Hij slaat haar in elkaar, noemt haar een zakkenroller en dwingt haar dan naar een woekeraar te gaan en een overeenkomst te tekenen (met haar lichaam als onderpand) voor het geld dat volgens hem in de portefeuille zat.<br />Dit zou je 'de ommekeer' kunnen noemen, want de hele zaak neemt een verrassende wending.<br />Vervolgens wordt Sun-hwa door Han-ki tot prostitutie gedwongen. Ze doet een paar zwakke pogingen om weg te komen, maar ze schijnt op mysterieuze wijze nergens heen te kunnen en is bovendien te bang om te vluchten. Ze beseft dat ze haar eenentwintig jaar oude maagdelijkheid zal verliezen, dus smeekt ze haar overweldigers om haar haar vriend te laten afstaan. Han-ki en zijn medeboeven zijn haar op mysterieuze wijze ter wille. Maar de vriend is in de war en doet het niet. Ze trekken hem uit de auto, slaan hem in het rond, laten hem vallen, en dan staat Sun-hwa weer bij de etalage op straat. Door een doorkijkspiegel ziet Han-ki hoe ze haar maagdelijkheid verliest aan een krachtige klant.<br />Vraag nummer één: waarom zegt Han-ki nooit iets? Vraag nummer twee: waarom kijkt hij naar haar achter de doorkijkspiegel in plaats van haar zelf te nemen? Het antwoord komt later in de film, als we hem voor het eerst horen spreken. Zijn stem is een hoge gil. Raad eens wat zijn unieke probleem is?<br />En dan komt de oplossing. Ja, dit is een soort liefdesverhaal en ja, ze worden verliefd op een manier die misplaatst en schijnbaar voorbestemd is. Hij is een pooier en zij is nu een prostituee. Dat komt goed uit omdat hij in staat is haar seksueel te ervaren en zij daardoor de man van wie ze houdt kan dienen. En samen kunnen ze de kost verdienen.<br />Er zit ook een bovennatuurlijk element in de film dat doet vermoeden dat het verhaal voor een deel een wensdroom is van Han-ki. Zijn vermogen om de andere jongens in elkaar te slaan en messteken te overleven smeekt om geloofwaardigheid. In de loop van de film verliest hij genoeg bloed om een klein ziekenhuis te voorzien. En de scène waarin zowel hij als Sun-hwa als bij toverslag samen op het strand verschijnen, is eerder mystiek dan realistisch.<br />Dit is een meeslepende film zonder terugblikken of enig compromis met de gevoeligheden van de kijkers. De boodschap van regisseur Ki-duk Kim lijkt te zijn dat de dierlijke passie het uiteindelijk zal winnen, en dat mensen, ondanks de fa<0xC3><0xA7>ade die ze optrekken, gewoon dieren zijn die dierlijke dingen doen in het menselijke oerwoud, en dat verlossing alleen komt als je je eigen aard beseft en eraan toegeeft. Ki-duk Kim laat ons ons identificeren met de slechterik en het gevoel krijgen dat hij en het mooie meisje niet slechter of beter zijn dan ieder ander. Om kort te gaan, ik vond deze film verontrustend als iets van bijvoorbeeld de schrijver Cormac McCarthy. Ik denk vooral aan zijn roman 'Kind van God'. Die titel is ironisch in die zin dat zijn antiheldelijke hoofdpersoon, wat we ook zeggen of denken, of hoe beestachtig zijn gedrag ook is, in feite een kind van God is, terwijl de titel van Ki-duk Kims 'Slechte Man' (Nabbeun namja) ook ironisch is in die zin dat Han-ki naar maatschappelijke maatstaven zeker een slechte man is, maar naar naturalistische (of kosmische) maatstaven niet beter of slechter dan het knappe studentje.<br />Het komt erop neer dat je deze uitstekende en uiterst verontrustende film op eigen risico moet zien.
This is what might be called postmodern naturalism. Director Ki-duk Kim tells a brutal story without comment and without mercy. He reminds us of some human truths that will make some viewers uncomfortable, and he invites controversy.<br /><br />First, two things: Spoilers to come, so if you haven't seen this movie you might want to stop reading now.<br /><br />Second, if you've seen the movie only once and are scratching your head, you're not alone.<br /><br />Here's what happens: Han-ki (Jae-hyeon Jo), a street tough pimp walking along in a South Korean city spies this very pretty and privileged college girl, Sun-hwa (Won Seo), sitting on a bench waiting for her boyfriend. The girl is everything Han-ki desires. He sits down next to her. She pretends not to notice him while she talks on her cell phone to her boyfriend. When she does deign to notice him (and his desire for her) she shirks back in horror at his dirty, lower-class presumption and gets up. Her boyfriend arrives while she throws ugly glances at Han-ki. Han-ki can't take it anymore and grabs her and forcefully kisses her as the boyfriend beats him about the head. Some soldiers arrive on the scene and beat the tar out of Han-ki. As a parting gesture, pretty girl spits on Han-ki as he is held by the soldiers.<br /><br />That's "the setup." It's the kind of setup that cries out for revenge or at least a comeuppance, which is what I expected. Or perhaps pretty college girl and the bad guy will find true love and overcome their social differences. What actually happens is beyond expectation in a way that is likely to stun and totally engage the viewer.<br /><br />Pretty girl is at a book store. She compromises herself (in the viewer's eyes) by tearing a page out of an art book and putting it in her purse. This can be seen as the fatal moral flaw that leads to her degeneration. Han-ki sees this. (He has been following her.) He is playing out a trap. Near her on the book display is a fat wallet. Pretty college girl grabs it, looks both ways, and puts it in her purse. This is the fatal moral flaw leading to entrapment and a descent into hell. She hurries to the bathroom and in the stall opens the wallet and takes out the money. Meanwhile the guy who lost the wallet is told (presumably by the bad guy) that she has the wallet and is in the bathroom. By the time he gets there she is gone. He chases after her and finally catches her. He roughs her up, calls her a pickpocket, and then forces her to go to a loan shark and sign an agreement (with her body as collateral) for money that he says was in the wallet.<br /><br />This might be called "the turn" as the setup takes on a startling twist.<br /><br />Next Sun-hwa is forced into prostitution by Han-ki She makes some feeble attempts to get away, but mysteriously has nowhere to go it seems, and anyway is too afraid to run. She realizes that she is going to lose her 21-year-old virginity so she begs her captors to let her lose it to her boyfriend. Han-ki and his fellow thugs mysteriously oblige. However, the boyfriend is confused and doesn't get the job done. They pull him out of the car, slap him around, dump him, and Sun-hwa is back at the showcase on the street. Through a two-way mirror Han-ki watches her lose her virginity to a forceful client.<br /><br />Question number one: why doesn't Han-ki ever speak? Question number two: why does he watch her behind the two-way mirror instead of taking her himself? The answer comes later in the film when we do hear him speak for the first time. His voice is a high shriek. Guess what his unique problem is.<br /><br />And then comes the resolution. Yes, this is a love story of sorts and yes they do fall in love in a way that is debased and seemingly fated. He's a pimp and she's now a prostitute. This works out since he is able to vicariously experience her sexually and she is able to thereby serve the man she loves. And together they can make a living.<br /><br />There is also a supernatural element in the film that suggests that the story is part wish-fulfillment fantasy by Han-ki. His ability to beat up the other guys and survive knife wounds fairly begs credulity. During the course of the film he loses enough blood to supply a small hospital. And the scene where both he and Sun-hwa appear together on the beach as if by magic is more mystical than realistic.<br /><br />This is a haunting film done without any looking back or any compromise with the sensibilities of viewers. Director Ki-duk Kim's message seems to be that animal passion will win out in the end, and that humans are, despite the facades they put on, just animals doing animal-like things in the human jungle, and deliverance comes only when one realizes his or her nature and gives into it. Ki-duk Kim makes us identify with the bad guy and feel that he and pretty girl are no worse or no better than anyone else.<br /><br />In short I found this movie disturbing like something from, say, novelist Cormac McCarthy. I am thinking especially of his novel, "Child of God." That title is ironic in the sense that his anti-heroic protagonist really is, whatever we may say or think, or however bestial his behavior, a child of God, while Ki-duk Kim's title "Bad Guy" ("Nabbeun namja") is also ironic in the sense that Han-ki is by societal standards certainly a bad guy, but by naturalistic (or cosmic) standards no better or worse than the pretty college girl.<br /><br />Bottom line: see this excellent and deeply troubling film at your own risk.