Ten eerste beweert een recensent dat de gebeurtenissen in de film van 1789 dateren. Dat klopt niet. Tegen die tijd was Diderot al dood (1713-1784). Het jaar 1789 verschijnt aan het begin van de film als een datum van de Franse revolutie, waarvan Diderot een soort voorloper was. De juiste datering lijkt 1750 te zijn, toen Diderot ongeveer 40 jaar oud had moeten zijn, want het komt ook overeen met de leeftijd van zijn dochter en van het schilderij van Boucher, dat de filmmaatschappij aan het eind van de film ziet. Dit schilderij is omstreeks 1752 gemaakt.<br />Ondanks al deze historische overeenkomsten moet de kijker begrijpen dat deze film niet over Diderot gaat. In werkelijkheid is het een fantasie, met inbegrip van de personage Denis Diderot, die in sommige gevallen overeenkomsten vertoont met de historische figuur Denis Diderot.<br />Als je nu de film komt zien, probeer dan alles wat je weet (als je dat doet) over de echte Diderot te vergeten en geniet gewoon van de grappen, de grappige situaties en de verrukkelijke absurditeiten van de film. Als je dat doet, zul je de film echt geweldig vinden. Ik zou sommige strenge rechters willen aanraden om Rabelais te lezen. Humor is een speciaal genre, met speciale regels en eisen, en, wat het belangrijkste is, met een heleboel heel verschillende gezichten. Je kunt het niet beoordelen als het afwijkt van je persoonlijke ideologie, filosofie of wat dan ook, je moet het beoordelen in zijn eigen termen en geloof me, die bestaan.<br />Le Libertin is een lichte en prachtig geënsceneerde komedie. Je blijft er met een vriendelijke glimlach op je lippen naar kijken als het laatste beeld zijn plaats inneemt bij de titels en met een sterk verlangen om hem onmiddellijk nog eens te zien.<br />De cast is ongelooflijk, vooral Fanny Ardant die (zoals altijd) erin slaagt om een echt complexe personage te creëren.<br />Naaktheid is natuurlijk, niet verborgen, niet beschamend <0xE2><0x80><0x93> in een pijnlijk contrast met puriteins Hollywood. Hetzelfde geldt voor de kwesties van de seksualiteit. <br />Gabriel Aghion heeft goed werk geleverd, en dankzij Le Libertin, Pédale Douce en Belle Maman ben ik klaar om zijn rampzalige Pédale Dure te vergeten.<br />Echt aanbevolen aan iedereen die bereid is zijn geest open te stellen voor dingen die misschien niet precies zijn stijl zijn.
Firstly, some reviewer has claimed the events of the movie are dated to 1789. It is wrong. By that time Diderot was already dead (1713-1784). The year 1789 appears in the beginning of the movie as a date of French revolution to which Diderot was a kind of forerunner. The right dating seems to be 1750's, when Diderot should have been about his 40, as it comes also from his daughter age and from Boucher's painting, which the company views during the sideshow in the end of the movie. This painting was executed in about 1752. <br /><br />Now despite all these historical correspondences, the viewer must understand - this movie is not about Diderot's real life, it is a fantasy, which includes personage named Denis Diderot, who in some instances has some common features with historical person Denis Diderot. <br /><br />Now, when you come to see the movie, try to forget all you know (if you do) about the real Diderot and just enjoy the jokes, the funny situations and delightful absurdities of the movie. If you'll do this, you will really love the film. To some sever judges I would suggest reading Rabelais. Humor is a special genre, with its special rules and demands, and most important, with a lot of very diverse faces. You can not evaluate it departing from your personal ideology, philosophy or whatever, you should concern it in its own terms and believe me, such are exist. <br /><br />Le Libertin is a light and wonderfully filmed comedy. It leaves you with a kind smile on your lips when the last frame makes its place to titles and a strong wish to watch it again immediately. <br /><br />The cast is incredible, especially Fanny Ardant who (as she always do) manages to create truly complex personage. <br /><br />Nudity is natural, not hidden, not shaming - in a painful contrast with puritan Hollywood. The same is true regarding the matters of sexuality. <br /><br />Gabriel Aghion made a good job, and thanks to Le Libertin, Pédale Douce and Belle Maman I am ready to forget his disastrous Pédale Dure. <br /><br />Really recommended to anyone who is ready to open his mind to things that may be not exactly of his style.