'Standaardoperatieprocedure' is zonder enige twijfel een van de meest angstaanjagende films van de laatste paar jaar. Het is een gewaagde documentaire die soms zo hartverscheurend is dat sommige mensen er niet naar kunnen kijken, niet dat dit iemand er ooit van zou kunnen weerhouden hem te zien. Het was een goede beslissing om de gebeurtenissen in Abu Gharib voornamelijk te bekijken door de ogen van de veroordeelde militairen; en natuurlijk spreken de foto's voor zich. Afgezien van de diepte van het materiaal hebben de filmmakers uitstekend werk geleverd met de opvoeringen, de beelden en de briljante muziek van Danny Elfman. Hoewel de documentaire erop wijst en benadrukt dat hoge officieren nooit voor de afgebeelde misdaden in de gevangenis hebben gezeten, stelt zij naar mijn mening te weinig essentiële vragen, die naar mijn mening in deze documentaire hadden moeten worden opgenomen. Zoals: waarom zien wij deze gebeurtenissen eerder als een schande voor de Verenigde Staten dan als een belediging voor de Iraakse gevangenen? Aangezien de soldaten herhaaldelijk zeggen dat zij 'alleen maar bevelen opvolgen', van wie komen die bevelen dan precies? Waarom staat het Amerikaanse leger niet toe dat Charles Graner geïnterviewd wordt? Wat is dit voor een systeem, dat een volkomen naakte 'gevangene' in een categorie kan onderbrengen? Ik ben me ervan bewust dat de antwoorden op deze vragen het format dat de regisseur voor deze documentaire heeft gekozen, zouden overschrijden, maar ik geloof nog steeds dat Errol Morris openlijker naar deze gebieden had moeten kijken om een nog stoutmoediger film te maken; en stoutmoedig, moedig en zeer goed gemaakt is deze film zeker.
"Standard Operating Procedure" is without a doubt one of the most terrifying films to come out in the last few years. It is a bold documentary which may be at times too gut-wrenching for some people to watch, not that this should ever prevent anybody from seeing it. It was a good decision to look at the events at Abu Gharib mainly through the eyes of the convicted military officers; and of course the photographs speak for themselves. Apart from the depth of the material, the filmmakers have done an outstanding job with the enactments, the visuals and the brilliant music by Danny Elfman. Although the documentary does point out and emphasize that high-ranking officers were never imprisoned for the depicted crimes, in my opinion, the film does fail to ask many essential questions that I feel should have been included in this documentary. Such as: Why do we insist seeing these events as more of an embarrassment on the part of the U.S. than an insult on the Iraqi prisoners? Since the soldiers frequently mention that they are "just following orders", who exactly are these orders coming from? Why will the U.S. Military not allow Charles Graner to be interviewed? What kind of a system is this that can categorize a completely naked "detainee" handcuffed backwards to his bed or another prisoner made to stand for a long time in a difficult position by the fear of being electrocuted as "standard operating procedure"? I am aware that the answers to these questions would stretch the format the director has chosen for this documentary, but I still believe that Errol Morris should have looked more openly into these territories in order to have made an even bolder film; and bold, courageous and very well made this film certainly is.