Het naturalisme, beste vrienden, het naturalisme was vaak verweven met melodrama en scherpzinnigheid, in Maugham net als in T Williams (het verschil was natuurlijk dat Maugham een opmerkelijke schrijver was, terwijl T Williams, een broodschrijver) (met andere woorden, psychologische uitbuiting, ontginning; regen lijkt een heel eigenaardig drama, goed gespeeld en intelligent geconstrueerd, het ziet er eigenaardig, opvallend, ongewoon uit, fundamenteel opwindend en intrigerend, met een behoorlijk tempo en scherp geconstrueerde rollen en de bijzonder rauwe en overtuigende optredens van mevrouw Crawford; en bovenal heeft het die dingen, die tweeledige dingen die wij geestdrift en brio noemen. Crawford doet wat ooit een compositie werd genoemd, een zorgvuldig ontwikkelde rol die een breed scala aan gezichtsuitdrukkingen mogelijk maakt <0xE2><0x80><0x93> zoals Charlize Theron die in een beroemde film de moordenares speelt, of Pacino die de officier in _Scenario van een vrouw_ speelt, of Brando die de peetvader van Corleone is, of Rourke in _Home Boy_ en _Barry_, of Nicholson in _A Flew over neurie_ en _TheSHing_.<br />Nou, mevrouw Crawford is geweldig goed in wat ze doet. Haar rol in _Regen_, en haar personage, Sadie Thompson, zijn gedenkwaardig. Wat minder succesvol is, is de bekering van de predikant, die abrupt van rol wisselt <0xE2><0x80><0x93> er is geen spoor van begeerte in hem te bespeuren. Rain heeft een modern uiterlijk en gevoel, en een grondige aantrekkingskracht; de schrijver ervan was de legendarische Lewis Milestone, de man die All Quiet on the Western Front, The Strange Love of Martha Ivers, enz. heeft geregisseerd. In Rain is zijn regie keurig en prijzenswaardig, de stijl van de film is soepel en scherp.<br />Het script toont de bittere vruchten van de deugd. In de begintijd van de cinema, toen er nog de neiging was om filmtheaters te maken, gaven ze er de voorkeur aan om niet de literaire bronnen rechtstreeks te filmen, maar toneelbewerkingen zoals ze dat met Dracula deden in dezelfde tijdspanne. Rain is ook niet direct gebaseerd op het Maugham-proza, maar op een toneelversie.
Naturalism, my pals, naturalism was often interwoven with melodrama and stridency, in Maugham as in T Williams (--the difference being, naturally, that Maugham was a remarkable writer, while T Williams, a hack--)in other words, psychological exploitation, _dramsploitation; RAIN seems a quite peculiar drama, well handled and intelligently crafted, it looks peculiar, striking, unusual, fundamentally exciting and intriguing, with a pretty good pace and sharply devised roles and Mrs. Crawford's particularly raw and convincing performance; and most of all, it has those things, those twinned things we call gusto and brio.<br /><br />Mrs. Crawford does what was once called a composition, a performance carefully developed of a role that allows for a broad range of expressionlike Charlize Theron being the murderess in a famous movie, or Pacino playing the officer in SCENT OF A WOMAN, or Brando being the godfather Corleone, or Rourke in HOMEBOY and BARFLY, or Nicholson in A FLEW OVER  and THE SHINING.<br /><br />Well, Mrs. Crawford is awesomely good at what she does. Her performance in RAIN, and her character, Sadie Thompson, are memorable. What is less successful is the preacher's conversion, he switches abruptly, there's no rise of desire felt in him.<br /><br />RAIN has a modern look and feel, and a thorough appeal; its author was the legendary Lewis Milestone, the one who has directed All Quiet on the Western Front, The Strange Love of Martha Ivers, etc.. In RAIN, his directing is neat and commending, the movie's style has suppleness and sharpness.<br /><br />The script exposes the bitter fruits of virtue. In those early days of the talkies, when there was the tendency to deliver filmed theater, they preferred to shoot not the literary sources directly, but stage adaptationslike they did with Dracula in the same span of time. RAIN is also based not directly on the Maugham prose, but on a stage version.