Nu ik alle eerste twee seizoenen heb gezien, de helft van het derde en de eerste vier van het zesde, vind ik dat ik een korte opmerking moet maken.<br />24 kan een heel goede show zijn, maar veel van de problemen die er van het begin af aan zijn geweest, zijn niet opgelost. Hier zijn zeven van de meest irritante.<br />1. Als kleine personages worden geïntroduceerd, vraag je je af wanneer ze worden gedood of uitgeschreven. Een opvallend voorbeeld is de anthrax-angst in seizoen 2 of 3. De jongen die zogenaamd het virus bij zich draagt en zijn gezin nemen veel tijd op het scherm in beslag terwijl het de hoofdrollen vervult, maar dan worden ze uitgeschreven en nooit meer genoemd. Uiteindelijk kan het je niets schelen wat voor een onbelangrijke rol je krijgt, en als onbelangrijke personages een groot deel van de filmtijd in beslag nemen, heb je een probleem.<br />2. Het wordt vermoeiend om te zien hoe incompetent het CTU-team is. Als ze niet voortdurend problemen hebben met de een of andere dubbelagent, kibbelen ze en zijn ze ongehoorzaam als kinderen. Zelfs in seizoen zes hebben ze dit probleem. Milo en de kale man met het Britse accent, die door Chloe uit elkaar worden gehaald. Volkomen onprofessioneel, vooral voor een zogenaamde nationale dienst. Het is verbazingwekkend dat ze iets voor elkaar krijgen.<br />3. Het lijkt erop dat mensen die met de procedure breken maar al te vaak gewoon doorgaan. Er wordt zelden gezegd dat zijn onorthodoxe manier van werken alles in gevaar zou kunnen brengen; het team gaat er gewoon mee akkoord. En het is ook heel handig dat Jack de president en/of sommige leden van het kabinet altijd op informele wijze kent, zodat ze hem wat speelruimte geven.<br />4. Af en toe krijg ik het gevoel dat de serie een vorm van propaganda is. De schurken lijken altijd Serviërs of Irakezen te zijn, of uit andere gebieden in het Midden-Oosten. Zelfs in seizoen zes, als Bauer met iemand van deze aard begint te werken, weten we nog niet dat hij zelf ooit een terrorist is geweest. Ook in dat seizoen wordt Ahmed gered door een Amerikaanse man, die hem later verraadt door hem en zijn gezin te gijzelen. Voor mij lijkt dat het idee te versterken dat je buren in het Midden-Oosten niet te vertrouwen zijn en altijd het gevoel hebben dat ze het slachtoffer zijn van ongelijkheid, wat volkomen onacceptabel is.<br />5) De onwaarschijnlijkheid van alles wat ik kan verteren. Maar soms gaan ze gewoon te ver en wordt de opschorting van het ongeloof verbroken. Ik zal het zesde seizoen als voorbeeld nemen, omdat het nog vers in mijn geheugen ligt. De tweede aflevering is afschuwelijk. Het deel waarin de advocaat de personeelsdossiers van een computer binnen een grote organisatie verwijdert. Moeten we ervan uitgaan dat er geen back-upserver is, of dat er ergens anders in het gebouw geen kopieën worden bewaard? In die aflevering komt ook een man voor die een zelfmoordaanslag op een metrotrein probeert te plegen. En hoe besluit hij dat te doen? Door op de laatste bank van het laatste rijtuig van die trein te gaan zitten. Voor maximale bijkomende schade zou het verstandig zijn om in het middelste rijtuig te gaan zitten! Dan blijkt dat hij daar alleen maar zat zodat Jack Bauer de dag kon redden door hem door de deur te schoppen, de trein uit.<br />6) Het gebruik van losse onderdelen kan irritant zijn. Als de plot te alledaags wordt of te langzaam gaat, lijkt het alsof het probleem kan worden opgelost door er een explosie, een botsing of een sterfgeval in te gooien: dat lijkt een rigueur-standaard voor de show. Het helpt het publiek te vergeten dat de plot van tevoren een slakkengang was.<br />7. Wat gebeurt er met de schurken? Ze worden gepakt en ontsnappen. Ze lijken vaak ongelooflijk dom, en hebben geen enkel plan voor eventualiteiten. Er zijn momenten dat ze gepakt kunnen worden voordat ze een of andere gruweldaad plegen, of een schijnbaar belangrijk bewijsstuk vernietigen, maar dat gebeurt niet. Dit brengt me van tijd tot tijd op het idee dat de schurken dom zijn en het CTU-team steeds dommer. Dat zijn de negatieven die me het meest irriteren, en waarschijnlijk ook een heleboel andere toevallige kijkers. Wat het programma wel heeft, is een iconische, moderne held in de stijl van Jame Bond. Een gladde en altijd spannende vernislaag met een zware ondertoon van drama (soms melodrama, natuurlijk). Af en toe klikt het programma en lijkt de onwaarschijnlijkheid natuurlijk, net als de onwaarschijnlijkheid van het leven enzovoort, en blijft het publiek raden en krijgt het ook een bevredigende conclusie, met niet al te veel dwaze subplots.<br />Ik heb het programma een lage score gegeven omdat het te vaak het doel mist, zoals veel van de slechteriken. Maar als het aanslaat, kan het hard aanslaan, als het de gedachten opwekt en prikkelt als de beste kunst. Ik zou alleen willen dat het vaker aansloeg, wat zou kunnen als ze meer van het concept zouden afwijken en minder aanvallen zouden krijgen.
Now I've watched all of the first two seasons, half of the third and the first four of the sixth, I figure I should write a short comment.<br /><br />24 can be a very good show but many of the problems that have been there from the start haven't been resolved. Here are seven of the most irritating.<br /><br />1) When minor characters are introduced, you wonder when they'll be killed or written out. One notable example is the anthrax scare in either Season Two or Three. The kid who is supposedly carrying the virus and his family take up a lot of screen time while it advances the main plot, but then they are written out and never mentioned again. In the end you don't really care about any minor role, and when minor characters are filling up a significant proportion of the screen time you have a problem.<br /><br />2) It becomes tiresome to see the incompetence of the CTU team. If they're not having endless trouble with double agents of one kind or another, they're bickering and being insubordinate like children. Even in Season Six they have this problem. Milo and the bald man with the British accent, being broken up from fighting by Chloe. Completely unprofessional especially for a supposed national agency. It's surprising they can get anything done.<br /><br />3) It seems that too often when Jack Bauer breaks with procedure people go on as normal. Rarely is it mentioned that his unorthodox methods of working could jeopardise everything; the team just goes with it. And it's also very convenient that Jack always knows the president and/or some of the cabinet on informal terms, so they'll give him some leeway.<br /><br />4) Occasionally I get the feeling that the series is some form of propaganda. The villains always seem to be Serbian, or Iraqi, or from other Middle Eastern territories. Even in Season Six where Bauer starts working with someone of this origin, it is not before we are filled in that he was once a terrorist himself. Also in that season, the character Ahmed is saved by an American man only to betray him later, by taking him and his family hostage. To me this seems to promote the idea that your Middle Eastern neighbours can't be trusted and always feel they are victims of inequality, which is completely unacceptable.<br /><br />5) The implausibility of everything I can often stomach. But sometimes they just take it too far and the suspension of disbelief is stretched and snapped. I'll use Season Six as an example as it's fresh in my mind. Episode Two is awful. The part where the lawyer deletes personnel files from a computer within a large organisation. Are we to assume that the place has no backup server, or no hard copies kept safe somewhere else in the building? Also from that episode there is a man who attempts to suicide bomb a subway train. And how does he decide to do this? By sitting on the last seat of the final carriage of that train. For maximum collateral damage it would make sense to sit in the middle carriage! Then it turns out he was only sitting there so Jack Bauer could save the day by kicking him through the door, out of the train.<br /><br />6) The use of set pieces can be annoying. It can appear that when the plot gets too mundane or slow-moving the problem can be solved by throwing in an explosion, collision or death of some kind: that seems to be a de rigueur standard for the show. It helps the audience forget that the plot was snail's pace beforehand.<br /><br />7) What's going on with the villains? They get captured and then they escape. They often seem incredibly stupid, and without contingency plans of any kind. There are times they could be captured before they commit some atrocity, or destroy some seemingly vital piece of evidence, but this doesn't happen. This leads me to think, from time to time, that the villains are stupid and the CTU team progressively more so.<br /><br />Those are the negatives that annoy me the most, and probably annoy quite a few other casual viewers. What the show does have in it's favour is an iconic, modern Jame Bond-style hero. A slick and always suspense laden veneer with a heavy overtone of drama (sometimes melodrama, of course). Occasionally the show clicks and the implausibility seems natural like the implausibility of life etc, and the audience is kept guessing and also given a satisfying conclusion, with not too many silly subplots.<br /><br />I've given the show a low rating because it too often misses the target, like a lot of the bad guys. But when it hits it can hit hard, being thought-provoking and stimulating like all the best art. I just wish it would hit home more often, which it could do if they broke from the concept more and had fewer episodes.