Adam Sandler speelt Zohan Dvir, een Israëlische antiterreurcommando die, nadat hij genoeg heeft gekregen van het Israël/Palestina-conflict, zijn eigen dood in scène zet om zijn droom waar te maken. Hij wil haarstylist in Amerika worden.<br />Net als in Spielbergs 'M<0xC3><0xBC>nchen' is het onderliggende punt in 'Zohan' eenvoudig. Waarom kunnen mensen uit het Midden-Oosten, ondanks hun toegegeven religieuze en politieke verschillen, niet gewoon in vrede vrijen, geld verdienen en hummus eten? Het is een afgezaagde boodschap, maar wat ingewikkeld is, is de manier waarop Sandler en zijn schrijvers het conflict hebben geabstraheerd.<br />Zohan is een joodse superheld. Hij is de nationale opvatting van Israël over zichzelf. Hij is onoverwinnelijk, sterk en schopt Palestijnen zonder enige moeite tegen de grond. Maar Zohan heeft nog een kant die zijn land hem niet laat koesteren. Zohan is lief en aardig en wil gewoon kapper worden. 'Ik wil alles zijdezacht maken,' zegt hij. Hij wil zijn hypermannelijke nationale identiteit afwerpen en iets anders worden.<br />De film zit vol seks en hummus (liefde en sperma), terwijl Zohan zich beweegt en anderen liefde en vreugde brengt. Zohan wil ontsnappen aan zijn superhelden-tegen-terrorist-Israël-persona. Hij wil naar Amerika en zijn haar 'zijdezacht maken'. Natuurlijk drijven de andere joden daarom de spot met hem. Ze noemen hem 'feigele' of 'homo', spotten met zijn vermeende zwakheid. Pas aan het eind, als hij financieel en persoonlijk succes heeft, accepteren zijn ouders Zohan. Je kunt zijn wat je wilt, zeggen ze, zolang je maar...' De film wordt ingewikkelder als Zohan in Amerika aankomt. Sandler neemt het joodse minderwaardigheidscomplex over en gebruikt het tegen de Amerikaanse superioriteit. Dus jouw joodse superheld is alleen maar goed genoeg om een eenvoudige Amerikaanse kapper te zijn. Amerika, een smeltkroes van alle culturen, assimileert alle geloofsovertuigingen en rassen, verwijdert hun historische en tribale bagage en verandert hun geloof in een geloof in de consumptiecultuur.<br />Als zodanig vindt de tweede helft van de film plaats in een straat in New York waar de ene helft eigendom is van joodse winkels en de andere helft van Palestijnse winkels. Beide partijen leven in harmonie, verkopen aan hun klanten en harken het geld binnen. Er zijn hier geen conflicten, geen oorlogen, alleen vreedzame handel. De plot van de film sluit zo goed aan bij de filosofie van 'we zijn allemaal hetzelfde' dat Zohans aartsvijand, een Palestijnse superheld die The Phantom heet (John Turturro), dezelfde droom heeft als Zohan. Hij wil een schoenenwinkel openen. Beide superhelden, de een Palestijn, de ander joods, dromen ervan om gewoon een winkel te openen en hun eigen zaak te beginnen. Het is de ultieme kapitalistische droom: in vrede geld verdienen.<br />In Spielbergs 'M<0xC3><0xBC>nchen' zien we hoe Avner zijn land opgeeft en zich afwendt van geweld. In 'Zohan' is Sandlers rijping veel ingewikkelder. Hij vervangt de kinderlijke gekte van het Midden-Oosten door het gezonde verstand van de Verenigde Staten (het Amerikaanse moederland van het kapitalisme) en vervangt vervolgens zijn puberale promiscuïteit door een monogaam huwelijk. Zohan houdt op een pro-nationalistische superman te zijn en wordt de burgerlijke, monogame, hetero-zakenman. De nietszeggende held van elke Amerikaanse droom. Hij heeft een huis, een auto, een vrouw, en hij is gelukkig. Amerika sust behoeften, verwijdert etnische spanningen en houdt je voldoende tevreden tot je van ouderdom sterft.<br />Tegen het eind van de film blijkt dat de echte vijand een zakenman is die Walbridge (Wall Street) heet, die het land van de joden en Palestijnen wil afpakken om er een enorm winkelcentrum te bouwen. Wallbridge verzamelt een groep ongeschoolde rednecks, doet een beroep op hun patriottisme, onverdraagzaamheid en racisme en krijgt hen zover dat ze een oorlog tussen de Arabieren beginnen. De film gaat verder dan 'M<0xC3><0xBC>nchen', in die zin dat hij zegt dat raciale spanningen in feite een manifestatie zijn van klassespanningen, en dat conflicten in het Midden-Oosten in werkelijkheid het product zijn van de hebzucht van de blanken.<br />En dus is het conflict in New York niet tussen Arabieren en Israëli's, maar tussen de rijke blanke Walbridge (die de rassenminderheden tegen elkaar wil uitspelen en het onroerend goed als het zijne wil opeisen) en de arbeiderscoalitie van hummuseters. Zo sluiten de joden en de Palestijnen een verbond, verslaan Walbridge en zijn fanaticileger en verenigen zich om een eigen winkelcentrum te bouwen.<br />Dus wat we hier hebben, zijn joden en Palestijnen die elkaars hand vasthouden en hun eigen Amerikaanse droom creëren, hun eigen paradijs, zonder Amerika. Ze bouwen hun eigen winkelcentrum, waarin iedereen zijn eigen versie van de saaie Amerikaanse droom kan waarmaken. Mallen zijn goed, kapitalisme werkt als het persoonlijk is, religieuze en raciale verschillen zijn illusoir of oppervlakkig, bedekte onverdraagzaamheid is het terrein van inhalige blanke mannen, en heteroseksualiteit en monogame huwelijken horen bij het volwassen worden.<br />'Don't Mess with the Zohan' is niet zo grappig als Sandlers beste films ('Wedding Singer', 'Happy Gilmore', '50 First Dates'). Het is een eerlijke film die in elk geval probeert in zijn onderwerpen te graven. Door het Palestijnse conflict in een sociaal-economische context te plaatsen, is 'Zohan' in feite veel ingewikkelder dan Spielbergs 'M<0xC3><0xBC>nchen', dat veel te bang was om iets te zeggen.<br />6/10 - Dit is een typische komedie van Adam Sandler, zij het met een slimme subtekst. Zohan droomt ervan de zionistische transformatie van de verwijfde Europese geleerde om te keren tot de macho soldaat van God. De film zou beter hebben gewerkt als satire dan als echte komedie, maar Adam Sandler is te oppervlakkig om zoiets te doen. Het andere probleem met al die films over het Midden-Oosten is dat ze allemaal zijn gemaakt door rijke blanke joden. Afgezien van John Turturro worden alle belangrijke Palestijnen gespeeld door joodse acteurs.
Adam Sandler plays Zohan Dvir, an Israeli counter-terrorism army commando who, after growing tired of the Israel/Palestine conflict, fakes his own death in order to pursue his dream. He wants to become a hairstylist in America.<br /><br />Like Spielberg's "Munich", the underlying point in "Zohan" is simple. Why can't Middle Easterners, their admitted religious and political differences notwithstanding, just make love, make money, and eat hummus in peace? It's a trite message, but what's complex is the way Sandler and his writers have abstracted the conflict.<br /><br />Zohan is a Jewish superhero. He's Israel's national perception of itself. He's invincible, strong, and effortlessly kicks Palestinian butt. But Zohan has another side which his country won't let him nurture. He's loving and kind and simply wants to be a hairdresser. "I want to make things silky smooth," he says. He wants to cast off his hyper-masculine national identity and become something else.<br /><br />The film is filled with sex and hummus (love and sperm), as Zohan moves about, bringing love and joy to others. Zohan wants to escape his superhero counter-terrorist Israeli persona. He wants to go to America and make hair "silky smooth." Of course the other Jews all mock him for this. They call him "feigele" or "homo", mocking his perceived weakness. Only at the end, with his financial and personal success, do his parents accept Zohan. You can be what you want, they say, so long as you're rich and successful at it.<br /><br />The film gets more complex when Zohan reaches America. Sandler takes the Jewish inferiority complex and plays it against American superiority. Thus, your Jewish superhero is only ever good enough to be a lowly American hairdresser. America, a melting pot of all cultures, assimilates all creeds and races, removes their historical and tribal baggage, and transforms their faith into a belief in consumer culture.<br /><br />As such, the second half of the film takes place on a New York street in which one half is owned by Jewish shops and the other half is owned by Palestinian shops. Both sides live in harmony, selling to their customers and raking in the cash. There are no conflicts here, no wars, only peaceful trading. The plot of the film buys into the "we're all the same" philosophy so clearly that Zohan's arch nemesis, a Palestinian superhero called The Phantom (John Turturro), has the same dream as Zohan. He wants to open a shoe store. Both superheroes, one Palestinian, one Jewish, have dreams of simply opening a shop and tending to their own business. It's the ultimate capitalist dream: to make money in peace.<br /><br />In Spielberg's "Munich", we watch Avner revoke his country and turn away from violence. In "Zohan", Sandler's maturation is far more complex. He replaces the childish craziness of the Middle East with the sanity of the United States (USA=diverse mother land of capitalism) and then replaces his adolescent promiscuity with monogamous marriage. Zohan ceases to be a pro-nationalist superman, and becomes the bourgeois, monogamous, hetero businessman. The bland hero of every American dream. He has a house, a car, a wife, and he's happy. America placates needs, removes ethnic tension, and keeps you sufficiently happy until you die of old age.<br /><br />By the end of the film, it turns out that the real enemy is a business man called Walbridge (Wall Street), who wants to take the land from the Jews and the Palestinians in order to construct a huge shopping mall. Wallbridge gathers a group of uneducated redneck, appeals to their patriotism, bigotry and racism, and gets them to start a war between the Arabs. The film goes further than "Munich", in that it says that racial tension is really a manifestation of class tension, and that Middle Eastern conflicts are really the product of the whiteman's greed.<br /><br />And so the conflict in New York is not between Arabs and Israelis but between the rich white Walbridge (who wants to pit the racial minorities against one another and claim the real estate as his own) and the working class coalition of hummus-eaters. The Jews and the Palestinians thus form an alliance, defeat Walbridge and his bigot army, and unite to build a mall of their own.<br /><br />So what we have here are Jews and Palestinians holding hands and creating their own American dream, their own Eden, without America. They build their own mall, in which each can live out their own flavour of the bland American dream. Malls are good, capitalism works when it's personal, religious and racial differences are illusory or superficial, blanket bigotry is the province of greedy white men, and heterosexuality and monogamous marriage is a natural part of growing up.<br /><br />"Don't Mess with the Zohan" isn't as funny as Sandler's best movies ("Wedding Singer", "Happy Gilmore", "50 First Dates" etc), but it's an honest film which at least tries to delve into its issues. By placing the Palestinian conflict in socio-economic context, "Zohan" is actually far more complex than Spielberg's "Munich", which was far too frightened to say anything. <br /><br />6/10 - This is your typical Adam Sandler comedy, albeit with clever subtext. Zohan's dream is to reverse the Zionist transformation of the effeminate European scholar into the macho soldier of God. The film would have worked better as a satire than a straight up comedy, but Adam Sandler is too lowbrow to do such things. The other problem with all these Middle East movies, are that they're all made by rich white Jews. Aside from John Turturro, all the major Palestinians are played by Jewish actors.