Ik was niet blij dat ik de première van deze twee uur durende egotrip van een film moest bijwonen. Brandon Tweed heeft geen enkele artistieke aanleg en als regisseur en schrijver faalt hij jammerlijk. In plaats van te proberen iets unieks te maken, kiest Tweed ervoor om een heleboel filmische foefjes uit de kast te halen (in het bijzonder Requiem voor een Droom) en vier slecht geschreven verhalen aan elkaar te rijgen tot de langste twee uur in de geschiedenis van de film.<br />Zoals eerder opgemerkt, probeert Tweed elk 'netjes' shot in Requiem voor een Droom te gebruiken, maar hij mist het doel volkomen. Zijn redenering is dat zulke shots 'diepte' en 'betekenis' aan de film zullen toevoegen, terwijl ze in plaats daarvan alleen maar verwarrend zullen zijn. Neem bijvoorbeeld de eerste scène in de film: een jongeman eet een kom cornflakes, en zijn handelingen worden op dezelfde manier gefilmd als de cocaïne/heroïne-scènes in _Requiem for a Dream_, d.w.z. als een reeks snelle, losse shots. Dit voegt absoluut niets toe aan de film. Per slot van rekening is dit alleen maar een jongeman die een kom cornflakes eet (ook deze scène duurt veel te lang, moet ik eraan toevoegen).<br />Er waren ook talloze technische fouten in de film. De geluidssterkte varieerde enorm (in een scène waar een telefoon gaat, is het geluidseffect bijna oorverdovend, terwijl de muziek de hele film lang bijna onhoorbaar is). De geluidssterkte klonk ook zwaar gecodeerd. Bovendien zijn er talloze scènes waarin duidelijk te zien is dat er voorwerpen door elkaar liggen, enzovoort. Tweed houdt vol dat dit allemaal'met opzet' is gebeurd, alsof dergelijke amateuristische technische fouten op de een of andere manier bijdragen aan zijn'meesterwerk'.<br />Films als Matchbook Morning bevestigen mijn overtuiging dat de verkoop van camcorders aan studenten verboden moet worden. Tot elke prijs.
I had the displeasure of attending the NCSU premiere of this two hour ego-stroke of a film. Brandon Tweed has zero artistic ability, and fails miserably as a director and a writer. Rather than attempt something unique, Tweed instead opts to rip off numerous cinematic devices (most notably, from Requiem for a Dream) and attempts to string together four poorly-written stories into the longest two hours in movie history.<br /><br />As noted earlier, Tweed attempts to make use of every "neat" shot in Requiem for a Dream, and misses the mark completely, his reasoning being that such shots will add "depth" and "meaning" to the picture, when instead they come off as merely baffling. Take for example, the first scene in the movie: a young man eats a bowl of cereal, and his actions are shot in the same manner as the cocaine/heroin usage scenes in Requiem for a Dream; i.e., as a series of quick, disconnected shots. This adds absolutely nothing to the movie. After all, this is merely a young man eating a bowl of cereal (this scene also goes on for far too long, I should add).<br /><br />There were also numerous technical flaws with the film. The audio levels varied wildly (in one scene where a telephone is ringing, the sound effect is almost deafening, yet the music was almost inaudible throughout the movie). The audio also sounded heavily quantized. In addition, there are numerous scenes where interlacing artifacts are clearly visible, and so on. Tweed maintains that all of this was "intentional", as if such amateur technical errors in some way contribute to his "masterpiece".<br /><br />Movies like Matchbook Morning reaffirm my belief that the sale of camcorders to college students should be banned. Avoid at all costs.