Net als bij de meeste romantische komedies is het uitgangspunt van THE BACHELOR & THE BOBBY-SOXER niet bepaald overtuigend (maar waarom zou je naar een film kijken als je de volledige werkelijkheid wilt zien?). Myrna Loy speelt de serieuze rechter Margaret Turner, die in elke situatie (persoonlijk of professioneel) altijd strikte aandacht besteedt aan de feiten. Ze heeft de voogdij over haar jongere zusje Susan (Shirley Temple), een hormonaal jong meisje dat op slag smoorverliefd wordt op de kwajongensachtige docent beeldende kunst Richard Nugent (Cary Grant). Om haar te helpen over die verliefdheid heen te komen, chanteert Margaret <0xE2><0x80><0x93> daartoe aangezet door haar oom Matt (Ray Collins) <0xE2><0x80><0x93> Richard voorzichtig om Susans vrijer te worden, totdat de verliefdheid wegebt. Het resultaat is een verrukkelijke komedie van fouten waarin Richard met Susan door de stad slentert, terwijl hij worstelt met een hulpofficier van justitie (de gepast gespannen Rudy Vallee) en Susans ex-vriendje Jerry (Johnny Sands) terwijl hij verliefd wordt op Margaret (en vice versa).<br />Het lijkt echt onmogelijk dat een film leuker of feel-gooder kan worden dan THE BACHELOR & THE BOBBY-SOXER. Ten eerste is een groot deel van de komedie fantastisch <0xE2><0x80><0x93> van Susans dweperige beeld van 'Dickie' als een (letterlijk!) ridder op het witte paard, tot haar poging om zich voor te doen als zowel Dicks moeder als Margarets zus toen ze probeerde Dick uit de gevangenis te helpen ontsnappen. De eetscène in de club is geweldig leuk, vooral omdat er steeds meer mensen aan tafel komen om de privacy van Dick en Margaret te verstoren. Kijk maar naar de reacties van Cary Grant in deze scène <0xE2><0x80><0x93> een fantastische komedie die godzijdank in filmvorm is vastgelegd, ten voordele van toekomstige generaties.) Je kunt er niets aan doen, maar je moet de hele film door lachen <0xE2><0x80><0x93> om Susans misplaatste hartstocht voor Dick, Dicks hulpeloze verbijstering als hij in de gevangenis belandt voor iets wat hij zich niet kan herinneren, de pogingen om oom Matt te koppelen die op subtiele wijze probeert te ontsnappen enzovoort.<br />Ten tweede is de cast zelf uitstekend. Er is geen betere (of minder gerespecteerde) komische acteur dan Cary Grant, en hij leent zijn aanzienlijke talent en grenzeloze charme zonder enig voorbehoud aan het personage. Het zijn altijd de kleine terloopse dingetjes die tellen bij Grants optredens, de kleine dingen die hem zo natuurlijk doen lijken op het witte doek, en zijn Dick Nugent is opmerkelijk echt. Ik vind het vooral prachtig als Dick zijn auto inruilt en zijn broekspijpen opstroopt om zich 'jong' te gedragen in de buurt van de Turners. ('Je doet me denken aan een man...') Myrna Loy is ook geweldig, al wordt ze jammerlijk te weinig gebruikt. Het is niet moeilijk haar te geloven als een volledig professionele, moderne vrouw (vrouwelijke rechters moeten in die tijd toch heel zeldzaam zijn geweest?), en het is ook niet moeilijk te geloven dat de rechter een zachtere, menselijke kant zou kunnen hebben. (Maar wie zou niet overtuigend overkomen als hem werd gevraagd verliefd te worden op Cary Grant? Het is jammer dat er niet meer liefdesscènes tussen Grant en Loy zijn, want ze hebben ongetwijfeld een geweldige chemie. Wat Shirley Temple betreft <0xE2><0x80><0x93> het valt niet te ontkennen dat ze schattig is, en dat ze de rol van de wispelturige, hartstochtelijke Susan heel goed speelt. Het is geen gemakkelijke rol, gezien het feit dat het personage zoals dat in het boek wordt beschreven eigenlijk nogal irritant is. Temple maakt Susan zoeter en draaglijker, en in het gezelschap van Grant en Loy kan ze zich absoluut redden.<br />Het enige probleem met de film, gezien de geweldige cast en het heel grappige script, is dat het komische element zegeviert ten koste van het romantische element. De film bevat half zoveel scènes tussen Grant en Loy als ik persoonlijk leuk zou hebben gevonden, en hoewel Loy zelf heel overtuigend Margaret speelt <0xE2><0x80><0x93> je gelooft echt dat haar personage voor dat van Grant is gevallen <0xE2><0x80><0x93> is dat zeker niet met behulp van het script. De film is eigenlijk van Grant en Temple, die allebei met veel effect hun komische talenten tentoon mogen spreiden. Hoewel Loy een uitstekende heteroman is, is het echt jammer dat we niet meer van haar te zien kregen, of van haar personage dat in contact staat met dat van Grant.<br />Al met al veel plezier, veel gelach, een geweldige cast. De geweldige romance... tja, die zou waarschijnlijk uit een andere film moeten komen. Maar THE BACHELOR & THE BOBBY-SOXER is beslist een film die het horloge waard is...
Like most romantic comedies, the premise of THE BACHELOR & THE BOBBY-SOXER really isn't on the firmest of grounds (though why watch a film if you want full-blown reality?). Myrna Loy plays serious-minded Judge Margaret Turner, who always pays strict attention to the facts in every situation (personal or professional). She has guardianship of her younger sister Susan (Shirley Temple), a hormonal young girl who develops an instant crush on a roguish art lecturer Richard Nugent (Cary Grant) when he gives a lecture at her school. In order to help her get over this crush, Margaret--urged by her uncle Matt (Ray Collins)--gently blackmails Richard into being Susan's beau until the crush wears off. What ensues is a delightful comedy of errors as Richard squires Susan around town, while struggling to deal with an assistant district attorney (the suitably uptight Rudy Vallee) and Susan's own ex-boyfriend Jerry (Johnny Sands) as he falls in love with Margaret (and vice versa). <br /><br />It really does seem almost impossible for a film to get any cuter or more feel-good than THE BACHELOR & THE BOBBY-SOXER. First of all, much of the comedy is fantastic--from Susan's starry-eyed image of 'Dickie' as a (literal!) knight in shining armour, through to her attempt to pass herself off as both Dick's mother and Margaret's sister when trying to help Dick escape from jail. The dining scene at the club is brilliant fun, especially as more and more people arrive at the table to disrupt Dick and Margaret's privacy. Watch Cary Grant's reactions in this scene--truly a fantastic comedic performance that has, thankfully, been captured on film to the great benefit of future generations. ;) You just can't help laughing throughout the film--at Susan's misguided passion for Dick, Dick's helpless bewilderment when he gets landed in jail for nothing he can remember, the attempts at matchmaking Uncle Matt subtly tries to pull off etc.<br /><br />Secondly, the cast itself is excellent. There is no better (or more under-rated) comic actor than Cary Grant, and he lends his considerable talent and boundless charm to the character without reservation. It's always the little throwaway touches that count with Grant's performances, tiny things that make him appear so natural on the screen, and his Dick Nugent is remarkably true to life. I especially love it when Dick trades his car in and turns up his trouser cuffs to act 'young' around the Turners. ("You remind me of a man...") Myrna Loy is delightful as well, though woefully under-used. It's not hard to believe her as a fully professional, modern woman (surely female judges must have been very rare at the time?); nor is it difficult to believe that the judge might have a sweeter, human side. (Though who wouldn't be convincing when asked to fall in love with Cary Grant?) It's a shame that there aren't more love scenes between Grant and Loy, as they doubtlessly have great chemistry together. As for Shirley Temple--there is just no denying how cute she is, and how well she plays the role of the flighty, passionate Susan. It's not an easy role to play, given how the character as written is really rather annoying. Temple makes Susan sweeter and more tolerable, and she definitely holds her own in the company of Grant and Loy. <br /><br />The only problem with the film, given its great cast and very funny script, is that the 'comedic' element triumphs at the expense of the 'romantic'. There aren't half as many scenes between Grant and Loy as I would personally have liked, and although Loy herself is very convincing in her portrayal of Margaret--you really *do* believe that her character has fallen for Grant's--it certainly isn't with the help of the script. The film really belongs to Grant and Temple, both of whom get to show off their comic talents to great effect. While Loy makes an excellent straight (wo)man, it really is a shame that we didn't get to see more of her, or more of her character interacting with Grant's.<br /><br />All in all, great fun, great laughs, great cast. The great romance... well, that would probably have to come from another film. That said, THE BACHELOR & THE BOBBY-SOXER is still definitely a film that's well worth the watch...