Vergeet de wegwerptitel, deze documentaire over de eigenzinnige, welgestelde Brigid Berlin kan wedijveren met Terry Zwigoff's Crumb, een even verontrustende als grappige biografie.<br />Berlijn is verbazingwekkend in haar bezetenheid en haar vermetelheid. Ze slaagt erin overtuigend de eer op te eisen voor veel van Warhols ideeën, en demonstreert een verfijnd begrip van wat het betekent om een mediaconstructie te zijn die niemand echt kent (a la Warhol). Haar creatieve werkethiek is een weerlegging van andere kunstenaars/poseurs die feitelijke gedachte en/of inspanning willen vermijden.<br />Persoonlijke hoogtepunten in de film: Berlijn. De pijnlijke terugkeer naar het hotel in Chelsea en het bankroet van een poging het verleden te herbeleven / Het onderzoek van een overvol appartement met zorgvuldig georganiseerde polaroidfoto's / Het penisboek / De toon-voor-toonprestaties van belabberde, burgerlijke opvoedkundige lezingen / En natuurlijk is het feit dat Brigid geen weerstand kon bieden aan de Key Lime-taart, hoewel het (voor haar) een groot persoonlijk falen vertegenwoordigt, het grappigste van de hele film. Ik lachte tot het pijn deed.<br />Berlijn maakt van haar moeilijke persoonlijkheid een geweldige tijd, en de enige redelijke manier om de absurditeiten van de westerse cultuur door te komen.
Forget the throwaway title, this documentary about the wayward, moneyed Brigid Berlin is the equal of Terry Zwigoff's Crumb; a similarly troubling yet funny biography.<br /><br />Berlin is astonishing in her obsessiveness and her audacity. She manages to convincingly take credit for many of Warhol's ideas, and demonstrates a sophisticated understanding of what it means to be a media construction whom no one actually knows (a la warhol). Her creative work ethic is a refutation of other artist/poseurs who want to avoid actual thought and/or effort.<br /><br />Personal highlights in the film: Berlin's pained return to the Chelsea hotel and the bankruptcy of trying to revisit the past / The examination of a jam-packed apartment with fastidiously organized Polaroid pictures / The penis book / The tone-for-tone reperformance of lousy, bourgeois parenting lectures / And of course Brigid's failure to resist Key Lime pie, while representing (to her) a major personal failure, is the funniest thing in the whole movie. I was laughing till I hurt.<br /><br />Berlin makes her difficult personality look like a great time, and the only reasonable way to proceed through the absurdities of western culture.