De elementaire plotbeschrijving van Mickey Blue Eyes toonde een hoop mogelijkheden: een zachtaardige Engelse veilingmeester wordt meegezogen in de maffiabusiness van de familie van zijn toekomstige bruid. Jammer genoeg laten de verhaallijn, de cast en de regie het grootste deel van de mogelijkheden onbenut, simpelweg omdat het hele verhaal zo belachelijk ongeloofwaardig is. De film heeft te lijden onder het feit dat hij parodie, romantiek en drama probeert te combineren.<br />Het intrinsieke probleem is dat bepaalde genres zich veel gemakkelijker laten parodieren dan andere, bijvoorbeeld horror en actie/avontuur zijn gemakkelijk en concentratiekampen zijn zwaar. Het is heel moeilijk om de meedogenloosheid die de basis van het maffialeven vormt in evenwicht te brengen met de luchthartige capriolen die je in een komedie zou willen zien. Analyseer dit, wat vrij goed was, en Getrouwd met de maffia, wat vrij zwak was, hebben meer succes dan _Mickey Blue Eyes_ omdat alles in de film voor de lol was.<br /><br />Burt Young doet het goed als humorloze maffiabaas, maar Jeanne Tripplehorn is totaal ongeschikt als de dochter van een maffiabaas (Michelle Pfeiffer en Mercedes Ruell zijn veel overtuigender als maffiavrouwen dan Jeanne Tripplehorn als maffiadochter.) Hugh Grant speelt prima de rol van Michael, de verwarde Engelse romanticus, maar Michaels poging om 'Mickey Blue Eyes' te imiteren is belachelijk en vermoeiend. Wie kan Brando als Corleone niet imiteren?<br />Ik ben blij dat ik niet heb betaald om het in het theater te zien.
The basic plot summary for Mickey Blue Eyes showed a lot of potential: mild-mannered English auctioneer gets sucked into the mob business of his future bride's family. Unfortunately, the story line, casting and direction leave most of the potential unrealized, simply because the whole story is so ridiculously implausible. The movie suffers from trying to mix parody, romance and drama.<br /><br />The intrinsic problem is that certain genres lend themselves to being parodied much more easily than others, e.g. horror and action/adventure are easy and concentration camps are tough. It is very hard to balance the ruthlessness that is the basis of mob life with the light-hearted antics one wishes to see in a comedy. Analyze This, which was quite good, and Married to the Mob, which was pretty weak, are more successful than Mickey Blue Eyes because everything in the movie played for laughs.<br /><br />Burt Young does a good job as a humorless mob boss but Jeanne Tripplehorn is totally miscast as a mobster's daughter (Michelle Pfeiffer and Mercedes Ruell are far more convincing as mob wives than Jeanne Tripplehorn is as a mob daughter.) Hugh Grant is fine playing the role of Michael, the befuddled English romantic, but Michael's attempt to portray "Mickey Blue Eyes" is ridiculous and tiresome. Who can't imitate Brando playing Corleone?<br /><br />I'm glad I didn't pay to see it in the theater.