Je zult 'The Enforcer' niet horen als het over het beroemde werk van Humphrey Bogart gaat, maar het is een heel boeiend mysterie dat je al vroeg in de gaten houdt en dat je bij elke nieuwe onthulling blijft boeien. Bogies personage is assistent-officier van justitie Martin Ferguson, die samen met zijn politiemakker Frank Nelson (Roy Roberts) een moord op winstbejag ontrafelt in een behendig verteld verhaal met een slimme wending die uiteindelijk de grote vis achter de schermen tot zinken brengt.<br />Net als de films van Charlie Chan uit een ander tijdperk, merkte ik dat het handig is om een score bij te houden voor de kleurrijke cast van personages. We hebben namen als Big Babe, Philadelphia Tom, Smiley, Sad Eyes en Duke Molloy om in de gaten te houden, terwijl het verhaal zich ontvouwt in een flashback. Een van de interessantste dingen in deze film uit 1950 was de uitleg van de termen 'contract' en 'hit', duidelijk recente toevoegingen aan het misdaadvocabulaire voor die tijd, maar niet echt onbekend vandaag de dag.<br />De film bevat veel clichés die in die tijd waarschijnlijk nog vers waren, zoals Fergusons bevel aan de paranoïde Rico (Ted De Corsia) op de dag voordat hij tegen maffiabaas Mendoza (Everett Sloane) moet getuigen: 'Hij gaat dood, hij moet dood, en jij gaat hem vermoorden.' Hoewel Rico bij een val om het leven komt terwijl hij probeert te ontsnappen aan zijn getuigenverklaring, zien we hem later in een flashback-scène waarin hij vertelt dat hij aanwezig was bij Mendoza's eerste 'aanval' op een caféeigenaar. Blijkbaar had de huurmoord van Mendoza nogal wat klanten; toen Ferguson de autoriteiten een moeras liet uitbaggeren waar een paar slachtoffers verwacht werden te worden gevonden, kwamen ze uit bij een bewijstafel met de schoenen van zijn slachtoffers. Dat was een van de dingen die de geloofwaardigheid tartten van scènes die een beetje overdreven leken, ook al waren ze op een onderkoelde manier gemaakt. Met nog maar een paar uur de tijd om een manier te vinden om Mendoza voorgoed achter de tralies te krijgen, pijnigt Ferguson zijn geheugen op zoek naar een mogelijke aanwijzing die misschien grotendeels is genegeerd toen Rico zich voor het eerst aangaf. Ik denk dat ze er een liedje voor hadden: 'Don't it make your brown eyes blue'.<br />Als je dit juweeltje in handen kunt krijgen, moet je het proberen. Een van Bogies laatste films houdt het goed, ook al zijn er bepaalde elementen die eerder zijn genoemd, die erop wijzen dat het een periodiek werk is. Desondanks biedt het een bekwame cast die het verhaal goed weet te brengen, te midden van groezelige verhoorkamers en smerige steegjes. Veel plezier!
You won't hear "The Enforcer" mentioned when it comes to Humphrey Bogart's body of famous work, but it's a very watchable mystery that pulls you in early, and keeps you interested with each new revelation. Bogie's character is Assistant District Attorney Martin Ferguson, who along with police pal Frank Nelson (Roy Roberts), unravels a murder for profit enterprise in a deftly told story with a clever twist that finally sinks the big fish behind it.<br /><br />Like the Charlie Chan films of an earlier era, I found that keeping a scorecard for the colorful cast of characters is helpful to keep track of the action. You've got names like Big Babe, Philadelphia Tom, Smiley, Sad Eyes and Duke Molloy to keep track of, all as the story unfolds in a flashback within a flashback framework. One of the more interesting things for me in this 1950 film was it's explanation of the terms "contract" and "hit", obviously recent additions to the crime lexicon for it's day, though hardly unknown today.<br /><br />The movie offers a lot of clichéd lines that were probably fresh at the time, take Ferguson's command to the paranoid Rico (Ted De Corsia) the day before he's set to testify against mob boss Mendoza (Everett Sloane) - "He'll die, he's got to die, and you're going to kill him." Though Rico dies in a fall while trying to escape from testifying, we later see him in a flashback scene recounting how he was present at Mendoza's first "hit" of a café owner. Apparently, Mendoza's murder for hire racket had quite a few customers; when Ferguson has the authorities dredge a swamp where a couple victims were expected to be found, they wound up with an evidence room table filled with the shoes of his victims. That was one of the credibility defying scenes that seemed a little over the top, even though done in understated fashion.<br /><br />With only a few hours to find a way to put Mendoza away for good, Ferguson strains his memory for a possible clue that may have been largely ignored when Rico initially gave himself up. I think they had a song for it - "Don't it make your brown eyes blue".<br /><br />If you can get your hands on this little gem, give it a try. One of Bogie's last films, it holds up well, even though certain elements mentioned earlier mark it as a period piece. For all that, it offers a capable cast that delivers it's story well, amid dingy interrogation rooms and sordid back alleys. Have fun!