Recente horrorfilms lijken eerder spannend dan griezelig. titels als 'Dawn of Dead' en 'I am Legend' zijn geweldige films, maar hun angst komt eerder voort uit intensiteit dan uit angst. Maar er zijn ook een paar goede griezelfilms geweest, zoals 'The Others' en 'The Ring'. En nu sluipt 'Het weeshuis' van de beroemde Spaanse producent Guillermo del Toro hun gelederen binnen, terwijl het nog steeds een film is die het genre tart.<br />Het verhaal draait om Laura, een vrouw die het huis uit haar jeugd koopt in de hoop met haar man Carlos een weeshuis voor gehandicapte kinderen te beginnen. Maar al snel begint hun zoon Simón te communiceren met de weeskinderen die daar vroeger woonden. Zo beginnen veel griezelfilms. En wat zijn ze eng. 'Het weeshuis' is zeker niet de eerste film die gebruikmaakt van de 'engelenkinderen'-invalshoek, maar scenarioschrijver Sergio Sánchez heeft het verhaal zo origineel en boeiend gemaakt dat het absoluut de moeite waard is.<br />Een van de griezeligste aspecten van 'Het weeshuis' is het geluidsontwerp. Het huis laat een heleboel gekraak en gekreun horen, wat normaal is in alle spookhuizen, maar de echte angst komt van de muziek. Die is niet alleen hemels in de oren, maar heeft ook de kracht om een scala aan emoties op te roepen. Je kunt er een traan van in je oog krijgen, of je kunt van spanning in je stoel verkrampen.<br />Maar het echte plezier komt van het acteren. Horrorfilms staan erom bekend dat ze een van de saaiste acteerprestaties uit alle filmgenres hebben, maar 'Het weeshuis' is een van die zeldzame juweeltjes waarin de acteurs zo geweldig zijn dat je denkt: 'Ja, misschien ervaren ze echt bovennatuurlijke verschijnselen.' En Kudos voor Belén Rueda (Laura) omdat ze het grootste bereik en de meeste geloofwaardigheid in de hele film heeft. Haar prestatie overstijgt de taalbarrière en doet je vergeten dat je ondertitels leest.<br />Om de film af te ronden is er de cinematografie, en als Guillermo del Toro erbij betrokken is, dan weet je dat die zo stijlvol mogelijk zal zijn. Het landhuisachtige weeshuis is niet het typische vervallen en griezelige spookhuis. Het is niet zozeer spookachtig als wel spookachtig mooi. En alle plaatsen eromheen volgen, zoals het strand en de speeltuin. Elke scène is zo elegant dat hij ongelooflijk angstaanjagend kan zijn terwijl hij tegelijkertijd zo prachtig wordt gefilmd.<br />Natuurlijk is 'Het weeshuis' niet perfect. Een van de zwakste punten is dat het een beetje een cliché is. Er zijn een stel enge kinderen, er is een medium dat contact maakt met de doden, en, jeetje, wordt dat huis ooit afgesloten? Maar afgezien daarvan is 'Het weeshuis' nog steeds een chique en mysterieuze spookhuisfilm die je tot het eind in het ongewisse zal laten. Doe jezelf een lol en ga die film zien, ondanks de ondertiteling.
Recent horror films seem more inclined to thrill than to chill. Such hits like "Dawn of Dead" and "I am Legend" are great movies, but their fear comes from intensity rather than dread. However, there have been a few good chillers out there, such as "The Others" and "The Ring." And now, "The Orphanage," from acclaimed Spanish producer Guillermo del Toro, creeps its way into their ranks, while still being a genre-defying film.<br /><br />The story revolves around Laura, a woman who buys her childhood home in hopes of starting an orphanage for handicapped children with her husband Carlos. But soon their son Simón starts communicating with the orphans who used to live there. Thus, many spooky-doins' begin. And boy are they spooky. "The Orphanage" is certainly not the first film to use the "creepy kids" angle, but screenwriter Sergio Sánchez made the story original and engrossing enough to be wholly enjoyable.<br /><br />One of the creepiest factors of "The Orphanage" is its sound design. The house contains plentiful creaks and groans, which seem to come standard in all haunted houses, but the real frights come from the music. As well as being ambrosial to the ears, it has the power to induce an assortment of emotions. It can bring a tear to your eye, or make you cramp up in your seat from suspense.<br /><br />But the real enjoyment comes from the acting. Horror films are known for having some of the campiest acting out of all the film genres, but "The Orphanage" is one of those rare gems where the actors are so great they make you think, "Yeah, maybe they really are experiencing supernatural phenomena." And Kudos to Belén Rueda (Laura) for having the most range and believability in the entire movie. Her performance transcends the language barrier and makes you forget you're reading subtitles.<br /><br />To round out the film is the cinematography, and if Guillermo del Toro is involved, you know it will be stylish to the max. The manor-like orphanage is not the typical run-down creepy haunted house. It isn't so much haunting as it is hauntingly beautiful. And each of the places around it follow, suit such as the beach and the playground. Each scene is so elegant that it can be incredibly terrifying while still being gorgeously shot at the same time.<br /><br />Of course, "The Orphanage" isn't perfect. One of its weakest points is that it is a bit cliché. There are a bunch or creepy kids, there is a medium that contacts the dead, and, gosh, does that house ever shut-up? But with all that aside, "The Orphanage" is still a classy and mysterious haunted house movie that will keep you guessing (and screaming) until the end. Do yourself a favor and go see this film despite the subtitles.