Ik denk dat _Zombie Diaries_ bewijst dat zowel het genre als het live-format van de cameracorder op zijn retour is. Drie verhalen die door drie verschillende operateurs op een videocamera zijn opgenomen. De werkelijke dreiging van de film is een sadistische schoft die Goke heet, en in een vreemde beslissing zijn de zombies eigenlijk een bijkomstigheid vergeleken bij hem. Goke lijkt een redelijke vent tot hij het vuur opent op degenen die hem in hun groep accepteren. De manier waarop de regisseurs Michael Bartlett en Kevin Gates de verhalen arrangeren, zat me eerlijk gezegd nogal dwars, omdat ze de film hadden geopend met een jonge nieuwsploeg die naar het buitenland ging om een interview te filmen, en hen daarna volkomen in de steek hadden gelaten. We worden voorgesteld aan twee andere groepen, een drietal dat een verlaten, door de wind geteisterd dorp binnengaat op zoek naar voedsel en voorraden, en deze onstabiele verzameling ruziënde mensen die een oneindig aantal zombies proberen af te weren, die proberen hun gebied te behouden buiten een bos dat ze blijft voortbrengen. Goke maakt deel uit van de laatste groep en zijn onvoorspelbare gedrag wordt steeds meer een dubieus risico, tot een uitbarsting het monster ontmaskert dat hij werkelijk is. Het drietal dat het dorp verlaat heeft een provisorische radiozender in elkaar gezet, maar we beseffen al snel dat er maar weinig plaatsen zijn waar je lang stil kunt zitten. De vraag blijft wat er met de nieuwsploeg is gebeurd. Als de cameraman (van het derde verhaal) haar vastgebonden en naakt ontdekt, krijgen we een glimp te zien van het soort psychotische Goke dat ze is. Hun verhaal blijft zo lang uit dat als we eindelijk horen wat er met hen is gebeurd, de impact verloren gaat.<br />Wat betreft de cameramannen die ALLES filmen, vraag ik me af hoe iemand het maken van filmopnamen belangrijker kan vinden dan het redden van zijn eigen huid. Vooral met betrekking tot het trio, waar de regisseurs de kijker willen wurgen met een schokkende ontwikkeling en het gebruik van de camera (alleen maar om een moord vast te leggen voor iemand die zijn zogenaamde tocht naar de vrijheid vastlegt met behulp van een groep zombies die hem door het bos achternazitten) zo duidelijk naar voren komt in de plot, dat het realisme dat ze voor ogen hebben verloren gaat. Met andere woorden, de camera wordt gebruikt om het joviale gezicht van de operateur te laten zien als hij op weg is naar degene van wie hij denkt dat ze nog in leven zijn en die hem kan helpen. Het is zo georkestreerd dat je het ziet aankomen en daarom wordt het niets meer dan een truc. Ik denk dat de regisseurs erg ambitieus waren in hun poging om drie verdiepingen tegelijk onder handen te nemen, terwijl één genoeg zou zijn geweest. Ik denk terug aan George Romero's _Dagboek van de doden_, waarin we de reis van een groep volgen en onderweg zien waar ze mee te maken krijgen. Als je drie verdiepingen hebt, leer je de personages nooit zo goed kennen. Ze worden weinig meer dan mensen die zombies filmen met cameramannen die zich bezighouden met het vastleggen van elk detail. Er zijn pogingen om ze een menselijke kant te geven (één figuur wordt gebeten, sterft, en de cameraman haalt een familiefoto uit zijn zak en zet die op het scherm zodat wij medelijden met hem kunnen hebben), en er zijn hier en daar wat kleine dingetjes. Bartlett en Gates staan erop om Goke te laten zien als een dreigende schurk die niet te vertrouwen is. Er zijn een paar bloederige momenten, maar ik denk dat de meeste zombiefanaten deze film nogal teleurstellend zullen vinden. Afgezien van een scène waarin een maag wordt opengesneden en de ingewanden eruit vallen, en een enkel lijk in staat van ontbinding, worden de hoofden van de zombies door mensen beschoten met een beetje bloed. Ik was helemaal niet onder de indruk van veel scènes waarin een pistool een zombie neerschiet (... ). Het was nooit helemaal overtuigend, zeker niet in vergelijking met Savini's werk. Zoals te verwachten was, schudde en schommelde de camera (... van alle drie de operateurs) en waren de zombies nooit helemaal scherp (... één keer in een donker huis, gefilmd met een nachtlampje, terwijl de nieuwsploeg probeerde te ontsnappen, kun je nauwelijks iets zien).<br />Ik denk dat als de filmmakers bij de crew waren gebleven toen ze in contact kwamen met hun vijandelijke troepen, zowel mensen als ondoden, dit een groot succes had kunnen worden. Helaas, er komen en gaan zoveel personages met de mensen met wie we begonnen zijn en die zich slecht hebben gedragen. De finale met de soldaten lijkt geforceerd en onnodig.
I think Zombie Diaries proves how both the genre and cam-corder "shot live" format are running out of steam. Three stories shot on a video camera by three different operators. The real threat of the film is a sadistic bastard named Goke, and, in an odd decision, the zombies are actually an afterthought compared to him. Goke seems like a reasonable chap until he opens fire on those who accept him in their group. The way directors Michael Bartlett and Kevin Gates arrange the stories rather bugged me, truth be told, because they had opened the film with a young news crew heading outside London into the country to film an interview piece, and then completely abandon them. We are introduced to two other groups, a trio entering a desolate, wind-swept village in search of food and supplies, and this unstable collection of bickering people attempting to fend off an endless number of zombies, trying to hold their area outside a forest which keeps producing them. Goke is a member of the latter group and his unpredictable behavior becomes more and more a questionable liability, until an outburst reveals the monster that he truly is. The trio leaving the village have put together a make-shift radio but as we soon realize there are few places to go where you can sit still very long. The lingering question is what happened to the news crew..we get a glimpse into the kind of psychotic Goke is when the camera man(..of the third story)discovers her bound and nude. Their story remains absent so long that when we finally learn about what happened to them, it's impact is lost.<br /><br />Regarding the camera operators who shoot EVERYTHING..I question how someone could put shooting footage ahead of saving their own skin. Particularly in regards to the trio, where the directors wish to throttle the viewer with a startling development and the use of the camera(..just to capture a murder to someone shooting his supposed trip to freedom from a group of zombies chasing him through the forest)becomes so obvious in forwarding the plot, that the realism they're going for is lost. In other words, the camera is used to show the operator's jovial face as he heads towards who he believes to be survivors who can assist him..it's so orchestrated, you see it coming and therefore it becomes nothing more than a trick. I think the directors were very ambitious in trying to tackle three stories at once, when one would've sufficed. I think back to George Romero's Diary of the Dead, where we follow one group's journey and what confronts them along the way. In having three stories, you never get to know any of the characters that well. They become little more than people shooting zombies with camera operators concerned with getting every minute detail in the shot. There are attempts to provide a human side to them(..one character is bitten, dies, and the camera operator lifts a family photo from his pocket, placing it up to the screen for us to feel pity), little tidbits here and there. Bartlett and Gates insist on showcasing Goke as a menacing thug not to be trusted. There are some gory moments, but I think most zombie fanatics will find this flick to be quite disappointing..besides a scene where a stomach is open with guts sprawled out, and the occasional decomposing body, much of the action has humans shooting the heads of the zombies with minor blood spray. I wasn't impressed at all with many scenes where a gun shoots a zombie(..or innocent victim due to "unfriendly fire")in the head..it was never quite convincing, certainly not when compared to Savini's work. As you'd expect, the camera(..from all three operators)shakes and jiggles, with zombies never quite in focus(..one sequence, within a dark house, shot using a night-light, as the news crew attempt to escape, you can barely make out anything).<br /><br />I think if the filmmakers had stuck with the crew as they come in contact with their hostile forces, both human and undead, then this could've been quite a success. Alas, so many characters come and go with the initial people we started out with utilized poorly. The finale with the soldiers seems forced and unnecessary.