Als het een spoof was geweest, zou het op zijn minst vergoelijkend zijn geweest, maar het feit dat het de bedoeling was dat het serieus werd genomen, plaatst deze godvergeten film in de categorie 'Zo erg dat het eigenlijk verdomd martelend is'. De film, voorspelbaar, ploeterend en zo saai als afwaswater, zorgde er alleen maar voor dat we wensten dat ik blind was, zodat ik het niet langer hoefde te ondergaan. Toen de getroffen junkie-dief, die zich zo afschuwelijk gedroeg dat het fysiek pijn deed om naar hem te kijken, zich in een vlaag van verdovende smart op de derde rail wierp, wist ik dat ik naar iets heel bijzonders keek. Ik zal je er dankbaar voor zijn.
If it was a spoof it would have been at least excusable, but the fact that it was meant to be taken seriously places this godawful movie in the "So bad it's actually bloody excruciating" category. Predictable, plodding, dull as dishwater, the movie only managed to make we wish I was blind so I wouldn't have to suffer it any longer. When the stricken junkie thief, his acting so awful it was actually physically painful to watch, threw himself on the third rail in a fit of drug crazed grief, I knew I was watching something really special. Special in the way that dentists have when they do root canal work without anaesthetic. Avoid this pile of excrement at all costs. You'll thank me for it.