Van alle buitensporig onzinnige, ranzige en imbeciele Sexploitation-films die er in de jaren zeventig zijn gemaakt (en liefhebbers van genres weten dat het er heel wat zijn), is 'The Amazing Transplant' van Doris Wishman absoluut de kers op de taart als je het bekijkt in termen van pure zinloosheid en pure onsamenhangendheid. Dit is niet eens een film; dit is gewoon een of andere gestoorde vrouw (Wishman was in die tijd de enige vrouwelijke pornoregisseur) die haar meest lugubere en moreel incorrecte seksuele fantasieën tentoonspreidt. De premisse sprak me aan, omdat het klonk als een afwijkende en uitbuitende variant op het concept 'Mad Love' en 'Hands of Orlac'. In die klassieke films worden de handen van een geëxecuteerde moordenaar overgeplaatst naar een pianist die de zijne bij een ongeluk is kwijtgeraakt, maar de handen veranderen geleidelijk aan hun nieuwe eigenaar in een niet te stoppen moordmachine. 'The Amazing Transplant' heeft in feite precies dezelfde plot, maar we hebben hier natuurlijk te maken met een verkrachtende penis in plaats van een moorddadig stel handen. Het is een merkwaardig en interessant concept voor een louche, grofgebekte exploitatiefilm uit de jaren zeventig, maar de trieste waarheid is dat Wishman helemaal niet geïnteresseerd was in het vertellen van een verhaal, aangezien de (niet zo fantastische) penistransplantatie pas tien minuten voor het einde ter sprake komt. De rest van de film bestaat alleen maar uit gore en softcore met afgrijselijke acteerprestaties, pijnlijke dialogen en onaantrekkelijke vrouwen. In de eerste scènes wurgt Arthur Barlen zijn verloofde, en wat voor gevecht ze ook aangaat, ze vlucht. Zijn oom, die ook rechercheur is, gaat achter hem aan met Arthurs adresboek als enige aanknopingspunt. Terwijl de gore, dikke agent de benen en borsten van de jonge meisjes controleert, leggen ze in flashbacks uit hoe Arthur van een rustige, introverte jongen veranderde in een perverse, gestoorde seksmachine. Op dat moment horen we nog niets te weten over de penistransplantatie, maar het is duidelijk dat de titel en elke mogelijke synopsis op internet al alles onthulde. De film duurt maar 70 minuten, maar is onuitstaanbaar saai en bevat meer dan 75% overbodige beelden. Er is een onverklaarbare grote hoeveelheid beelden van mensen met benen en voeten die gewoon over trottoirs slenteren. Larry Hunters personage van Bill Barlen, de rechercheur, is onbedoeld hilarisch. Hij zet de vreemdste gezichtsuitdrukkingen op als hij verbaasd is, maakt beledigende opmerkingen tegen lesbiennes en loopt gewoon weg als vrouwen duidelijk emotionele steun nodig hebben. Dit was mijn vierde film, geregisseerd door Doris 'Sultana-of-Sleaze' Wishman (na 'Deadly Weapons', 'Double Agent 73' en 'Let Me Die a Woman') en ze blijft me maar'verbijsteren'. Niet per se op een positieve manier, maar je moet toegeven dat ze zo'n beetje elk controversieel onderwerp durfde uit te buiten.
Of all the excessively nonsensical, rancid and imbecilic Sexploitation movies ever made during the decade of the 1970's (and genre buffs know there are a LOT of them), Doris Wishman's "The Amazing Transplant" definitely takes the cake when talking in terms of pure senselessness and sheer incoherence. This doesn't even qualify as a movie; this is just some crazy lady (Wishman was the only female smut-director at that time) showcasing her most lurid and morally incorrect sexual fantasies. The premise appealed to me, since it sounded like a deviant and exploitative variation on the "Mad Love" and "Hands of Orlac" concept. In those classic films the hands of an executed killer become transplanted onto a pianist who lost his in an accident, but the hands gradually turn their new owner into an unstoppable killing machine. "The Amazing Transplant" basically features the exact same plot, but of course we're dealing with a raping penis here instead of a murdering pair of hands. It's a curious and interesting concept for a sleazy and gritty 70's exploitation flick, but the sad truth is that Wishman wasn't the least bit interested in telling a story, as the (not so) amazing penis transplant only gets mentioned ten minutes prior to the ending. The rest of film merely exists of sleazy and soft-core padding with atrocious acting performances, painful dialogs and unattractive women. In the opening sequences, Arthur Barlen strangles his fiancée  and what a fight she puts up  and flees. His uncle, who's also a police detective, goes after him using Arthur's address book as the only lead. Whilst the sleazy fat copper checks out the young girls' legs and breasts, they explain through flashbacks how Arthur changed from a quiet and introvert boy into a perverted and mad-raving sex machine. At those points, we're not supposed to know anything about the penis transplant, but obviously the title and every possible synopsis description on the internet already revealed everything. The film only lasts a mere 70 minutes, yet it's insufferably boring and contains over 75% of redundant footage. There's an inexplicably large amount of images showing people's legs and feet as they simply stroll over sidewalks. Larry Hunter's character of Bill Barlen the detective is unintentionally hilarious. He displays the weirdest facial expressions when astonished, makes offensive remarks towards lesbians and simply walks away when women clearly need emotional support. This was my fourth movie directed by Doris "Sultana-of-Sleaze" Wishman (after "Deadly Weapons", "Double Agent 73" and "Let Me Die a Woman") and she never ceases to "amaze" me. Not necessarily in a positive way, but you have to admit she dared to exploit pretty much every controversial topic.