Ik vergeef deze film niet dat hij 90 minuten heeft verspild die ik beter had kunnen gebruiken om mijn composthoop om te draaien.<br />Er is een kind, een jongen naar verluidt, dat 'Bob' heet. 'Bob', of, zoals ik hem graag noem, 'Diana', is een verwijfde dwerg met visselippen en lang, platinablond haar dat beter bij een Zweeds meisje zou passen. Hij-zij wordt gespeeld met een nasale, vloeibare stem die zijn opvallendste eigenschap nog verergert: hij is een domme, grillige dwerg die afbreuk doet aan deze film in die zin dat hij vaak het engste ding op het scherm is in deze belachelijke 'film'. <br />Een goed voorbeeld hiervan is wanneer de enge babysitter, die rupsen op haar gezicht heeft laten zitten waar andere mensen wenkbrauwen hebben, zich zo stom is om zich op te sluiten in de vervallen kelder. Ze staat natuurlijk op het punt om vermoord te worden door het onverklaarbaar geanimeerde lijk van de voormalige eigenaar van het huis, dr. Freudstein. Dus bonkt ze op de deur en schreeuwt uit alle macht om hulp. DianaBobs reactie op al dat gebonk en geschreeuw is dat ze een paar minuten naar zijn pluchen aapje staart (een teken van iets, ongetwijfeld) voordat ze een roze waterpistool in haar hand neemt en uiteindelijk besluit om de inmiddels dode babysitter te redden. Je moet naar dit bespottelijke tafereel kijken om het te kunnen waarderen: de moordenaar, die met een absurd groot mes zwaait, heeft niet minder dan 45 seconden filmtijd nodig om de trap naar zijn slachtoffer te beklimmen; Bob begint zelfs niet eens bij de deur voordat zijn babysitter al dood is. Deze farce van een actiescène daalt helemaal af naar de negende verdieping als DianaBob, die eindelijk de kelderdeur heeft geopend, zich in dezelfde netelige positie bevindt als zijn babysitter. Hij denkt snel na, rent de trap op en sluit zijn voorhamer in de deur. Wanneer de meeste mensen, zelfs kleine kinderen, hun armen in deuren sluiten, is hun instinctieve reactie om de deur een beetje open te doen om de arm los te maken. Bob niet. Bob zit tot aan zijn elleboog in de deur vast omdat hij probeert de deur op zijn deurpost te sluiten. Hij denkt er natuurlijk niet aan om de deur open te doen en zich te bevrijden, tot het wandelende lijk zo dicht is dat het nog geen vijftien centimeter van zijn hand verwijderd is. Ik besef dat deze scène bedoeld was om het drama of zoiets aan de film toe te voegen, maar uiteindelijk is het alleen maar onlogisch en dwaas.<br />Er zijn een heleboel redenen om deze film te haten: de Engelse nabootsing is typisch verschrikkelijk, iets waarvoor ik de Italianen die de film verantwoordelijk hebben gemaakt niet kan verantwoordelijk houden. Maar de Italiaans-Engelse scriptvertaling had beter moeten zijn. De Engelse stemacteurs zijn universeel afschuwelijk, en degene die 'Bobs' De stem is nog het ergst. Hij klinkt op zijn best als een snotterende peuter, zelfs in de meest banale scènes.<br />De dreunende, surrealistische soundtrack, doorspekt met irritante synthesizerkreten, is onvergeeflijk. Ik heb de soundtrack van een Game Boy-game wel met meer bedreven, emotioneel relevante muziek beluisterd. De muziek culmineert bijna onmiddellijk in een stortvloed van stiltes en botst zonder uitzondering met de kleine sfeer die deze film creëert.<br />Technische onbekwaamheid is niet het ergste aan deze film. De personages zijn volkomen eendimensionaal. Ze handelen zonder reden of waarneembare logica, en ze zijn zich niet bewust van hun omgeving. Erger nog, ze zijn dom. Bobs moeder vertelt hem zelfs dat de oppas misschien naar huis is gegaan om haar ouders te bezoeken nadat ze is vermoord. Bobs ouders maken er een gewoonte van om zo'n beetje alles te negeren wat Bob zegt of doet. De oppas zelf wordt nooit uitgelegd. Bobs moeder lijkt het zelfs helemaal niet vreemd te vinden dat een bleke, griezelige jonge vrouw, die nooit, maar dan ook nooit iets zegt, uit het niets opduikt om voor haar zoon te zorgen. De vader, wiens baan alleen maar een handig excuus is om het gezin in het huis te krijgen, duikt zo nu en dan zomaar in en uit de film op, zonder veel te zeggen en zonder iets toe te voegen.<br />Het verhaal is een onbegrijpelijk labyrint; misschien is de uitdaging van deze film wel dat je probeert te begrijpen wat er in godsnaam aan de hand is. Er is geen plot om over naar huis te schrijven, en er is ook geen verhaal dat de moeite van het onthouden waard is. Mensen zeggen dingen, gaan ergens heen en worden dan vermoord. De moordscènes zijn bloederig en bloederig; ze zijn ook extreem overdreven en eerder dwaas dan eng. De make-up is goed gedaan, maar niet goed genoeg om deze film op enigerlei wijze goed te maken.<br />Tegen het eind van de film, dat ik niet zal verklappen, laat de regisseur van de voice-over Bobs personage jammeren en snotteren en huilen en kreunen en huilen in de microfoon: de geluiden komen NIET in overeenstemming met wat er op het scherm gebeurt. Dit deel van de film is zo ongelooflijk irritant dat het een eigen alinea verdient, maar het is zinloos. Je kunt het gewoon niet maken om...' Ik begrijp niet hoe irritant het is om Bobs Engelse stem die geluiden te horen maken terwijl de Bob op het scherm alleen maar een beetje van streek lijkt. Je moet het zien en horen om het te begrijpen.<br />Er zijn nog vele, vele andere onlogische en bespottelijke gebeurtenissen, handelingen en omstandigheden die om deze film heen dansen, de spot drijven met je intelligentie en je verstand de schuld geven. Kijk ernaar met pen en papier en kijk wat je kunt vinden dat ik niet heb genoemd. (Je kunt erop vertrouwen dat het me is opgevallen!)<br />Dit is een amateuristische, slecht uitgevoerde film, die alleen maar is gemaakt om te choqueren met extreme bloederige beelden. Hij is goed voor een paar lachsalvo's en verder niets; hij is niet eens de zes dollar waard die het kost om hem te kopen. Het enige waardevolle eraan is dat het dient als een duistere, hilarische herinnering aan wat je nooit, maar dan ook nooit met camera en film moet doen.<br /><br />
I do not forgive this movie for wasting 90 minutes I could have better used turning my compost pile.<br /><br />There is a child, supposedly a boy, named "Bob." "Bob," or, as I like to call him, "Diana," is an effeminate midget with fishy lips, and long, platinum blond hair that would be more appropriate on a Swedish girl. He-she is dubbed in a nasal, liquid voice that really aggravates his most noticeable quality: he's a stupid, fey dwarf who detracts from this movie in the sense that he's often the scariest thing on-screen in this ridiculous "film."<br /><br />A good case in point is when the creepy babysitter, who has allowed caterpillars to roost on her face where other people have eyebrows, stupidly locks herself in the decrepit basement. She finds herself, of course, about to be murdered by the inexplicably animated corpse of the house's former owner, Dr Freudstein. So, she pounds on the door and screams at the top of her lungs for help. DianaBob's reaction to all this pounding and screaming is to stare at his stuffed monkey (a sign of something, surely) for a few minutes, before taking a pink squirt-gun in hand and finally deciding to rescue the by-now-dead babysitter. You must watch this ludicrous scene to appreciate it: the killer, wielding an absurdly large knife, takes not less than 45 seconds of movie time to climb the stairs leading to his victim; Bob doesn't even START TOWARDS THE DOOR until his babysitter is already dead. This farce of an action sequence descends all the way to the ninth level when DianaBob, having finally opened the basement door, finds himself in the same predicament as his babysitter. Thinking quickly, he runs up the stairs and then CLOSES HIS FOREARM IN THE DOOR. Now, when most people, even small children, close their arms in doors, their basic instinct is to open the door a bit to dislodge the arm. Not Bob. Bob remains stuck in the door up to his elbow because HE KEEPS TRYING TO CLOSE THE DOOR ON HIS ARM. He doesn't think to open the door and free himself, of course, until the walking corpse has closed to within six inches of grabbing his hand. I realize that this scene was supposed to add drama, or something, to the movie, but it ends up being only illogical and silly.<br /><br />There are lots of reasons to hate this movie: the English dubbing is typically terrible, something for which I can't hold the Italians who made the film responsible. However, the Italian-to-English script translation should have been better. The English voice-actors are universally horrible, and the person doing "Bob's" voice is the worst. He sounds, at best, like a sniveling toddler, even in the most banal scenes.<br /><br />The droning, ersatz soundtrack, laced with obnoxious synthesizer warbling, is unforgivable. I have heard more adept, emotionally relevant music on a Game Boy game's soundtrack. It crescendos from silence to onslaught almost instantaneously, and, without exception, clashes with what little atmosphere this movie creates.<br /><br />Technical ineptitude isn't the worst thing about this film. The characters are utterly one-dimensional. They act without reason or perceivable logic, and they are oblivious to their environment. Worse than that, they're stupid. Bob's mother actually tells him that the babysitter may have gone home to see her parents after she is killed; in fact, Bob's parents make a career of ignoring pretty much everything Bob says or does. The babysitter herself is never explained. In fact, Bob's mother doesn't seem to think it strange at all that a pale, creepy young woman, who doesn't ever, ever speak, materializes from nowhere to look after her son. The father, whose job is merely a convenient excuse to get the family in the house in the first place, bobs randomly in and out of the movie, saying little and contributing nothing.<br /><br />The story is an incomprehensible labyrinth; perhaps trying to understand just what the hell is going on is supposed to be the challenging part about this movie. There isn't any plot to speak of, and neither is there any story worth remembering. People say things, go places, and are then killed. The killing scenes are graphic and bloody; they're also extremely overdone, and more silly than scary. The makeup effects are done well, but not good enough to redeem this film in any way.<br /><br />Toward the end of the film, which I won't give away, the voice-actor's director has Bob's character whine and snivel and cry and moan and weep into the microphone: the sounds DO NOT AT ALL correlate with what is happening onscreen. This part of the movie is so unbelievably irritating that it deserves it's own paragraph, but it's futile. You just can't understand how irritating it is to listen to Bob's English voice make these noises while the Bob onscreen looks only mildly upset. You must see it and hear it to understand.<br /><br />There are many, many other illogical and ludicrous events, actions, and circumstances prancing around this film, mocking your intelligence and giving your reason the finger. Watch it with pen-and-notebook and see what you can find that I haven't mentioned. (You can trust that I noticed!)<br /><br />This is an amateurish, poorly executed movie, made for no other reason than to shock with extreme gore. It's good for a few laughs and nothing else; it's not even worth the six bucks it costs to buy it. The only valuable thing about it is that it serves as a darkly hilarious reminder of what to never, ever do with camera and film.<br /><br />