Mijn diner met Andrew is een van de beste films aller tijden, omdat hij op een schijnbaar oneindig aantal niveaus werkt. Maar tegelijkertijd is het een van de grootste mislukkingen in de filmwereld, omdat hij alleen in contact kan komen met het meest inzichtelijke publiek. De daaruit voortvloeiende paradox bewijst alleen maar dat de les van de film waar is. Briljant!<br />Dit is ofwel een film die je na een kwartier afzet, ofwel een film die je telkens weer bekijkt om alle dingen op te pikken die je bij vorige screenings hebt gemist. De eerste zal je vervelen en zal verloren gaan in het eindeloze, betekenisloze gepraat. De laatsten zullen in elk woord goud vinden, en aderen die keer op keer zullen worden uitgegraven.<br />De vraag is eenvoudig: 'Als het leven een toneel is, word je dan acteur, regisseur of toneelschrijver?' Dat is de keuze van de toeschouwer. Wally is een worstelende toneelschrijver die is teruggevallen op acteren. Andre is een voormalig acteur en regisseur die het theater helemaal achter zich heeft gelaten. Wally en André ontmoeten elkaar voor het diner, en André vertelt over zijn ervaringen sinds hij het theater heeft verlaten.<br />Maar een van de ironische kanten is dat hun diner zelf een theaterdiner is, en dat zowel André als Wally rollen te vervullen hebben. Let op dat ze het script hebben geschreven en hun echte namen gebruiken. Ze spelen geen personages. Ze spelen noodzakelijkerwijs zichzelf. En kortom, de kijker heeft ook een rol te vervullen. Als het leven een toneel is, dan is het kijken naar het theater op zichzelf theater. De kijker is nu in een positie om de rol te kiezen. En zal die keuze mechanisch of opzettelijk worden gemaakt? Mechaniek is acteren. Overtuiging is toneelschrijven.<br />Dit is een briljante, briljante film. Een van de grootste films aller tijden. En de besluitvaardigheid ervan is puur subjectief voor de individuele kijker. Het doel is om na te denken en verlicht (letterlijk) uit de film te komen. Helaas zal de meerderheid van de kijkers zich mechanisch gedragen en de film uitzetten.
MY DINNER WITH ANDRE is one of the greatest movies of all time because it works on a seemingly infinite number of levels. Yet at the same time it is one of the biggest failures in film because it only succeeds in connecting to the most insightful of its audience. The resulting paradox only serves to prove the film's lesson to be true. Brilliant!<br /><br />This is either a movie you will turn off after fifteen minutes, or it is a movie you will watch over and over again to pick up all the things you missed in previous screenings. The former will be bored and lost by the endless, meaningless talk. The latter will find gold in every word, and veins left to be mined time after time.<br /><br />In simple terms, the question is understood "If life is a stage, are you going to be an actor, a director, or a playwright?" It is the viewer's choice. Wally is a struggling playwright who has fallen back on acting. Andre is a former actor and director who has left the theatre entirely. Wally and Andre meet for dinner, and Andre recounts his experiences since leaving the theatre.<br /><br />But one of the ironies is that their dinner itself is theatre, and both Andre and Wally have roles to fill. [Notice they wrote the script and use their real names. They are not playing characters. They are necessarily playing themselves.] And summarily the viewer also has a role to fill. If life is a stage, viewing the theatre is in itself theatre. The viewer is now in a place of choosing the role. And will that choice be made mechanically or deliberately? Mechanics is acting. Deliberation is playwrighting.<br /><br />This is a brilliant, brilliant film. One of the greatest movies of all time. And its resolve is purely subjective to the individual viewer. The goal is to deliberate and come away enlightened (literally). Unfortunately the majority of viewers will act mechanically and turn it off.