Natuurlijk, een documentaire kan luchthartig zijn, maar deze ode aan Brian Herzlingers schijnbaar hersenloze obsessies met beroemdheden is het absolute uitschot. De debiel van een Herlinger, die duidelijk nog nooit een film heeft gezien die voor minder dan 50 miljoen is gemaakt, grijnst als een gek steeds maar weer in de camera. Als zijn moeder de werkloze 27-jarige vertelt dat ze het roddelblad _The Star_ leest omdat alles wat in het vod staat waar is, besefte ik dat Herlinger waarschijnlijk nooit een kans had gehad. Toch is het moeilijk om niet met een honkbalknuppel uit te halen naar iemand die op die o zo L.A.-manier zo volslagen stompzinnig is. Zoals Joe Pesci zou zeggen: 'Ik denk dat iemand een aframmeling nodig heeft!' O, en ik heb nog een paar andere reacties nagetrokken. Het is duidelijk dat Herzlinger en zijn vriendjes de stembus hebben volgepropt, want niemand zou dit een geweldige, 'inspirerende' film vinden.
Sure, a documentary can be lighthearted, but this ode to seemingly brain dead Brian Herzlinger's celebrity obsessions is the absolute dregs. The moronic Herlinger, who clearly has never watched any film shot for less than 50 million, grins like a lunatic over and over into the camera. When his mother tells the unemployed 27 year old that she reads The Star tabloid because everything in the rag is true, I realized that Herlinger probably never had a chance. Still, it's hard not to want to take a baseball bat to someone this utterly inane in that oh so L.A. way. As Joe Pesci would say, "I think someone needs a beatin'"! Oh, and I did check out some of the other responses. Clearly Herzlinger and his pals have been stuffing the ballot box as NO ONE would find this to be a great, "inspiring" film.