'The Bad Seed', die in die tijd (voornamelijk op basis van pr) als'shockerend' werd beschouwd, is tegenwoordig weinig meer dan een interessant relikwie. Ja, ik heb de film gezien toen hij net uit was (ik was twaalf). Zelfs toen werkte hij nog niet <0xE2><0x80><0x93> als film. Volgens alle verhalen werkte hij op Broadway wel als toneelstuk.<br />Nancy Kelly, Patty McCormack, Henry Jones en Eileen Heckart spelen hier opnieuw hun toneelrollen. Interessant dat alleen Heckart de verschillende vereisten voor film- en toneelspel begreep. Haar twee korte scènes zijn de enige eerlijke (en hartverscheurende) momenten in de film.<br />Zelfs regisseur Mervyn LeRoy had blijkbaar niet het professionalisme om de rollen van de anderen te veranderen. Het waren toneel (en theatrale) optredens die tijdens de Broadway-shows in steen waren gebeiteld.<br />Nancy Kelly's vreemde, idiosyncratische zingzang is aandoenlijk 'aandacht krijgen'. 'Moet je kijken hoe ik hier verdomme op speel,' lijkt ze in elke scène te jammeren. De tafel herhaaldelijk tegen de grond slaan terwijl Rhoda die helse piano speelt, terwijl buiten rook opstijgt en de tuinman schreeuwt is NIET acteren. Het wijst op iets. Het is commentaar. Maar aan de andere kant lijkt Kelly elk moment op het scherm 'commentaar' te geven op de benarde toestand van haar personage, in plaats van dat personage te bewonen. Als archiefopname van haar toneeloptreden is het waardevol omdat het een bepaalde stijl van acteren onthulde die in de jaren vijftig al snel uit de tijd begon te raken. Kelly heeft nooit echt genoten van een filmcarrière, of een schitterende toneelcarrière, wat dat betreft.<br />McCormack is voor het grootste deel effectief, tot haar 'grote scène' waarin ze de waarheid onthuld over wat er tijdens de picknick is gebeurd. Dan worden haar beperkte acteertalenten maar al te duidelijk. Ze heeft twee niveaus: neplievheid en nephysterie. De neplievheid (als je weet dat het kind in werkelijkheid een moordenaar is) speelt een tijdje. De nephysterie bij een kinderpsychopaat is de verkeerde keuze (hoewel het op het toneel misschien goed heeft gewerkt). In plaats van zonder overgangsstappen van 'lief' naar 'woede' te springen (altijd een teken van een slechte acteur), zou een 'echte' psychopaat het moment hebben gebruikt om in tranen uit te barsten in 'kwetsbare' smeekbeden om begrip. Een veel effectievere en subtielere keuze <0xE2><0x80><0x93> zowel voor een acteur als voor een psychopaat (alle psychopaten zijn tenslotte ook acteurs).<br />Henry Jones' vertolking komt te veel in de buurt van een slobberbroek-toneelschrijver om ook maar enigszins geloofwaardig te zijn. Jones was een uitstekend acteur. Maar niet hier. Een 'Ham'-karikatuur was niet nodig: echte sympathie wel.<br />Alleen Eileen Heckart levert het beste van het beste. De botsing tussen haar rol (die echt is) en de rest van de cast is onthutsend duidelijk <0xE2><0x80><0x93> zelfs voor een publiek van twaalf jaar oud.<br />'The Bad Seed' kon vandaag de dag niet meer werken <0xE2><0x80><0x93> en een paar jaar nadat het was gemaakt al helemaal niet meer. Het was nooit een geweldig stuk. Het was volledig afhankelijk van de'shock'-waarde van het thema. Op Broadway was het meest verontrustende element misschien het einde <0xE2><0x80><0x93> en toch werd dat overboord gezet voor de filmversie vanwege de'morele' voorschriften van die tijd.<br />In het stuk gaat mama dood en Rhoda overleeft het om een andere dag te doden. 'Wat geef je me voor een mandje met kusjes,' vraagt papa. 'Ik geef je een mandje met knuffels!' Gordijn.<br />Niet hier. In plaats daarvan worden we getrakteerd op een bijgeschaafd einde, waarin Rhoda (in een lawaaierig onweer midden in de nacht, nota bene) het huis uit sluipt naar de pier om <0xE2><0x80><0x93> wat? Die medaille voor schrijven die mama in het meer heeft gegooid? Je vergeet het. Het doet er niet toe. Het orkest en de afdeling geluidseffecten zetten een waanzinnige storm in gang terwijl de kleine Patty McCormack wordt gedwongen om... wat? Te lopen? Dat is het? Dan, boem! Deus ex machina. God zorgt voor de plot door het kleine actricetje, eh, Rhoda, met een bliksemflits te vernietigen. Dan zoomt de camera in op de bomen.<br />Maar wacht! Er is nog meer! We moeten nu door de 'gordijnoproepen' van de acteurs heen kijken, terwijl ze glimlachend in de deuropening van het appartement van de Penmark verschijnen. (Snap je de symboliek? 'Penmark' en 'penmanschapsmedaille'? Zo'n soort toneelstuk was het.) Deze bizarre scène eindigt met Nancy Kelly die Patty McCormack zogenaamd een pak op haar donder geeft op de bank. Vermoedelijk zodat het vermoedelijk doodsbenauwde publiek waarschijnlijk kan terugkeren naar hun normale leven na de vermoedelijke schokken van deze veronderstelde thriller.<br />Zelfs Op 12 wist ik dat ik bedrogen was. En de film ziet er naarmate hij ouder wordt slechter uit. Een terecht genegeerd anachronisme.
Considered "shocking" in its day (largely on the basis of PR), "The Bad Seed" remains little more than an interesting relic today. Yes, I saw the film on its initial release (I was 12). Even then, it didn't work -- as a film. From all accounts, it DID work on Broadway as a play.<br /><br />Nancy Kelly, Patty McCormack, Henry Jones and Eileen Heckart reprise their stage roles here. Interesting that only Heckart understood the different requirements for film acting and stage acting. Her two brief scenes are the only honest (and heartbreaking) moments in the film.<br /><br />Even director Mervyn LeRoy apparently hadn't the professionalism to alter the others' stage (and stagy) performances that had been set in stone during the Broadway run.<br /><br />Nancy Kelly's odd, idiosyncratic sing-song line delivery is pathetically "attention getting." "Watch me act the hell out of this," she seems to whine in every scene. Banging the table repeatedly while Rhoda plays that infernal piano as smoke billows outside and the yardman screams is NOT acting. It's indicating. It's commenting. But then, Kelly's every on screen moment seems to be "commenting" on her character's plight, rather than inhabiting that character. As an archival record of her stage performance, its valuable in revealing a certain style of acting that, in the '50s, was already becoming rapidly outdated. Kelly never enjoyed much of a film career, or a stellar stage career, for that matter.<br /><br />McCormack is effective, for the most part, until her "big scene" where she reveals the truth of what happened at the picnic. Then, her limited acting skills are all too visible. She has two levels: phony sweetness and phony hysterics. Phony sweetness (when you know the kid is really a murderer) plays, for awhile. Phony hysterics in a child psychopath is the wrong choice (though it may have worked well on stage). Instead of jumping from "sweet" to "rage" without any transitional steps (always one sign of a poor actor), a "real" psychopath would have used the moment to launch into tearful "vulnerable" pleas for understanding. A far more effective and subtle choice -- both for an actor and a psychopath (all psychopaths are actors, after all).<br /><br />Henry Jones' portrayal veers too close to a baggy-pants vaudeville comedian to be remotely plausible. Jones was an excellent actor. But not here. "Ham" caricature wasn't needed: real sympathy was.<br /><br />Only Eileen Heckart delivers the goods. The clash between her performance (which is the real thing) and the rest of the cast is startlingly obvious -- even to a 12 year old audience member.<br /><br />"The Bad Seed" couldn't work today -- or even a few years after it was made. It was never a great play. It relied completely on the "shock" value of its theme. On Broadway, perhaps its most disturbing element was its ending -- yet that was jettisoned for the film version because of the "moral" dictates of the times.<br /><br />In the play, Mommy dies and Rhoda survives to kill another day. "What will you give me for a basket of kisses," Daddy asks. "I'll give you a basket of hugs!" Curtain.<br /><br />Not here. Instead, we are treated to a tacked-on ending where Rhoda (in a noisy thunderstorm in the middle of the night, no less), sneaks out of the house and onto the pier to retrieve -- what? That penmanship medal Mommy threw back in the lake? One forgets. It doesn't matter. The orchestra and sound effects department whip up a frenzy of a storm while little Patty McCormack is required to -- what? Walk? That's it? Then, BOOM! Deus ex machina. God takes care of the plot by obliterating the little actress, uh, Rhoda, with a bolt of lightning. Then the camera pans up into the trees.<br /><br />But wait! There's more! Cheapening an already cheap shot of a film even further, we must now sit through "curtain calls" of the actors as they appear, smiling, in the doorway of the Penmark's apartment. (Get the symbolism YET? "Penmark" and "penmanship medal?" It was that kind of play.) This bizarre sequence ends with Nancy Kelly mock-spanking Patty McCormack on the sofa.<br /><br />Presumably so the presumably terrified audience can presumably return to their normal lives after the presumed shocks of this presumed thriller.<br /><br />Even At 12, I knew I'd been ripped off. And the film looks worse with age. A deservedly ignored anachronism.