Nou, ik heb net die scène met Coffin Joe op IFC gezien en ik kreeg er een kick van. Gekke film waarin pratende hoofden een gesprek voeren over hoe de 'Braziliaanse' maatschappij onder een morele ineenstorting lijdt als gevolg van drugs en hoe het gebruik daarvan verdorvenheid en sadisme uitlokt. Een reeks verhalen, of verschillende manieren waarop taboes met veel genoegen kunnen worden doorgeprikt, om en om hoe personages immorele dingen met elkaar doen, zoals die zweterige mannen die betalen voor de methode van een prostituee om zich te ontlasten boven een pot, hoe een groep hippe jongens een schoolmeisje betast voor ze haar met een stok vermoorden in een daad van onfatsoen, een filmproducent die een actrice die werk zoekt de 'castingbank' geeft. '... een daad van overspel waarbij de overspelige vrouw afwisselend plezier en schuldgevoelens heeft over wat ze doet, terwijl de grijnzende man zijn gang met haar gaat, een rijke vrouw toekijkt terwijl haar zwarte butler haar dochter oraal bevredigt, enzovoort. Hoewel deze verhalen niet expliciet zijn, zijn ze toch luguber genoeg, gefotografeerd in B&W en gebruikt als voorbeeld van moreel verval, waarbij drugs als de schuldige worden aangewezen. We hebben een psychiater die zich interesseert voor de vraag wat een dergelijk gedrag in werkelijkheid uitlokt en die vier vrijwilligers zoekt om lsd te nemen en hun reacties op te nemen, waarbij hij het beeld van Coffin Joe als katalysator gebruikt om in te breken in het onderbewustzijn. Het eerste uur is die verzameling verhalen, en het laatste half uur is de waanzin die Coffin Joe bestormt in het nachtmerrieachtige rijk van deze vier geselecteerde'slachtoffers'. De 'hallucinaties' zijn in experimentele kleuren gefilmd en bevatten een paar tamelijk bizarre beelden, zoals vrouwen die onderworpen worden aan g<0xC3><0xAA>nante beproevingen, Joe die vaak verschijnt en verdwijnt terwijl hij vlammen uit zijn handen blaast (!), en die door Joe 'binnendringende' beelden, die getuigen zijn van de bezetenheid van krankzinnige beelden die opdoemen. Mijn favoriete beeld was dat van de vrouwen die door Joe tegen de grond worden geslagen en aan de voeten van een vrijwilliger vallen terwijl ze zijn voeten kussen. Een ander bizar beeld dat ik me goed kon herinneren, was dat van de vrijwilliger (...het meisje dat in de openingsscène van deze film haar behoefte deed) die 'gebombardeerd' wordt. En dan zijn er nog de bloedsporen, met hier en daar wat smeedijzer, tot ze helemaal bedekt is.<br />O, en dan is er nog die'spelshow' waarin Marins, als zichzelf (hoewel de media en het panel hem meestal het slechte karakter van Joe noemen, misschien om aan te geven dat sommige critici de schepper niet van zijn schepping kunnen scheiden), wordt onderworpen aan een panel dat twijfelt aan zijn kunst. Dit wordt gezien door de psychiater die geïnspireerd wordt om zijn 'lsd-test' uit te voeren, waarbij hij het karakter van Joe in zijn experiment gebruikt.<br />De groep die de effecten van drugs op de mensen bespreekt, omvat ook Marins, wat het nogal vreemd maakt. De climax plaatst alles in het juiste perspectief en geeft een prettig gevoel van ironie. Ik denk ook dat dit een stap vooruit was in die richting en dat je zou kunnen kijken naar de manier waarop de media en het grote publiek in deze tijd gruweldaden en muziek ten laste leggen, als kanalen voor het kwaad dat alleen maar aanmoedigt om misdaden en perversie te plegen. Misschien zal de film van Marins dat werkelijk dwarsbomen, omdat wij zelf achter de dingen zitten die in de film worden begaan, niet een of ander verzonnen personage uit een film of een stripboek.
Well, I just finished watching this Coffin Joe entry on IFC and got a kick out of it. Crazy movie where talking heads converse over how "Brazilian" society is under a moral collapse due to drugs and how the use of such provokes depravity and sadism. A series of stories, or various ways taboos can be tap-danced on with relish, alternate how characters do immoral things to each other..such as these sweaty men paying for a prostitute's method of defecation over a pot, how a group of hipsters fondle a school girl before murdering her with a stick in an act of indecency, a movie producer giving an actress seeking work the "casting couch" treatment whacking off as his pal rapes her, an act of adultery where the cheating woman alternates between pleasure and guilt over what she's doing as the grinning male has his way with her, a wealthy wife looks on as her black butler gives her daughter oral sex, etc. While not explicit, these stories are still lurid enough, photographed in B&W, and used as examples at moral decay with drugs being labeled the culprit. We have a psychiatric doctor interested in what actually provokes such behavior and seeks four volunteers for taking LSD recording their reactions using the image of Coffin Joe as a catalyst in tapping into the subconscious. The first hour is that collection of stories, and the final thirty minutes is the madness that is Coffin Joe running rampant in the nightmarish realm of these four selected "victims". The "hallucinations" are filmed in experimental colors and feature some pretty bizarre visuals like women being subjected to embarrassing ordeals, Joe often appearing and disappearing blowing flame from his hands(!), with those "invaded" by Joe baring witness to the frenzy of deranged images which pop up. My favorite image was of the women being knocked silly by Joe, landing at the feet of one volunteer as they kiss his feet. Another bizarre image I found memorable was the one volunteer(..the girl who defecated in the opening of this film)who is "bombarded" with marks of blood, smidgens here and there until she is covered.<br /><br />Oh, and there's this "game show" where Marins, as himself(..although the media and panel tend to refer to him as the evil character of Joe, perhaps a statement that some critics can not separate the creator from his creation), is subjected to a panel who question his art. This is witnessed by the psychiatrist who is inspired to run his "LSD test" using the character of Joe in his experiment.<br /><br />The group discussing the effects of drugs on the people also includes Marins, which makes this rather odd. The climactic scene puts everything into perspective, and is a nice sense of irony. I think, also, that this was ahead of the curve in that one might look at how the media and public at large indict horror and music, in this day and age, as channels for evil which only encourage those to commit crimes and perversion. Perhaps Marins film will actually thwart that..we ourselves are behind the things committed in the movie, not some created character in a film or a comic book.