Er zouden nog een paar verrassingen volgen in de cyclus van de noirs (Kiss Me Deadly, The Big Combo, The Killing, Touch of Evil), maar in 1954 waren zo'n beetje alle thema's en plotlijnen al gebruikt en herschreven. Toch heeft Pushover zijn eigen kenmerkende cachet. Visueel is het een sombere, bijna Stygische film, die teruggrijpt op de lowbudgetproducties van 1946 en 1947, zoals Fall Guy of the Guilty. En er is een sfeer van heimelijkheid en voyeurisme en nog steeds fascinerend.<br />Om te beginnen zijn we getuige van een bankoverval waarbij doden vallen, maar het meesterbrein (Paul Richards) ontglipt aan de wet. Vervolgens zien we Kim Novak (in haar filmdebuut) uit een bioscoop komen waar Het Moet Je Gebeuren en The Nebraskan de dubbelvoorstelling vormen. Handig omzeilt ze een geopende ladder, maar haar auto wil nog steeds niet starten. Gelukkig komt Fred MacMurray toevallig langs om zijn hulp aan te bieden. Algauw drinken ze cocktails in een gezellige bar en later bij hem thuis ('Verras me,' zegt ze tegen hem) terwijl ze wachten tot haar auto wordt afgeleverd bij een nachtwinkel.<br />Noch de pick-up, noch de storing onder de motorkap was echter een kwestie van toeval. MacMurray is rechercheur bij de politie, en Novak is Richards' liefje. Ze is niet achterlijk, Novak merkt de waarheid op, maar overtreft zijn dubbelhartigheid met de hare: ze kunnen Richards vermoorden en ervandoor gaan met de buit van de bankoverval. MacMurray, die de niet-zo-slimme-man-van-de-Dubbele-Indemniteit een reprimande geeft, trapt in het aas...<br />Pushover geniet van zijn claustrofobie. Bijna alle actie vindt's nachts plaats in het U-vormige flatgebouw waar Novak woont. Aan de overkant heeft de politie een donkere, verlaten suite in de gaten, waar ze Novak door een verrekijker bespioneren en haar telefoongesprekken afluisteren. Een andere onwillige begunstigde van hun surveillance, die in elk geval geen recht heeft op juridische documenten die dat toestaan, is verpleegster Dorothy Malone, die Novaks vriendin is. Zijn buurman is een eerlijke, zij het alcoholische politieman (Allen Nourse) die zich verheugt op zijn pensioen en die een cruciale rol speelt in de plot.<br />De goed uitgedachte plannen die MacMurray en Novak volgen, stuiten onvermijdelijk op tegenstand, met als gevolg dat een van zijn collega's, een eerlijke, zij het alcoholische politieman (Allen Nourse) die zich verheugt op zijn pensioencheque, niet zo toevallig om het leven komt. Maar MacMurray, die een voor een zijn opties afweegt, ploetert voort en probeert wanhopig beide kanten van zijn dubbelhartige spel te spelen...<br />Het mag dan dubieus zijn (corrupte politieman, dubbelhartige blondine), maar _Pluk de dag_ is een voorbeeld van de snelle, harde en onsentimentele wending die de film noir heeft genomen tijdens de regering van Eisenhower; het is nog steeds een van de betere titels uit de slinkende dagen van de cyclus.
There were still a few surprises to come in the noir cycle (Kiss Me Deadly, The Big Combo, The Killing, Touch of Evil), but by 1954 just about every theme and plot point had already been used and recycled. Still, Pushover has its own distinctive cachet. Visually, it's a gloomy, almost Stygian piece of film, harking back to the lowest-budget releases of 1946 and 1947 like Fall Guy or The Guilty. And there's a mood of furtiveness  of voyeurism  that remains arresting.<br /><br />For openers, we witness a bank robbery where deaths result, but the mastermind (Paul Richards) eludes the law. Next, we watch Kim Novak (in her movie debut) exiting a cinema where It Should Happen to You and The Nebraskan constitute the double bill. Deftly, she circumvents an opened ladder, but still her car won't start. Luckily Fred MacMurray happens by to proffer his assistance. Soon they're enjoying cocktails in a cozy bar and later at his place ("Suprise me," she tells him) while waiting for her auto to be delivered from an all-night shop.<br /><br />Neither the pick-up nor the malfunction underneath the hood was, however, quite a matter of chance. MacMurray's a police detective, and Novak is Richards' moll. No fool she, Novak picks up on the truth but trumps his duplicity with her own: They can kill Richards and vamoose with the loot from the bank job. MacMurray, reprising the not-so-bright-as-he-thinks ladies' man from Double Indemnity, falls for the bait....<br /><br />Pushover revels in its claustrophobia. Almost all the action takes place, at night, in the U-shaped apartment building where Novak lives. Across the way, the law stakes out a dark and abandoned suite where they spy on Novak through binoculars and monitor her phone calls. Another unwilling beneficiary of their surveillance, certainly without benefit of legal documents allowing it, is nurse Dorothy Malone, who's Novak's next-door neighbor and whose quest for more ice during a late-night party becomes a crucial juncture in the plot.<br /><br />The well-laid plans that MacMurray and Novak follow meet, inevitably, some snags, as a result of which one of his colleagues, an honest if alcoholic cop (Allen Nourse) looking forward to his pension check, gets not-so-accidentally killed. But MacMurray, his options folding one by one, slogs along, desperately trying to play both sides of his duplicitous game....<br /><br />Derivative it may be (corrupt cop, duplicitous blonde), but Pushover exemplifies the swift, hard-edged and unsentimental turn that film noir had taken during the Eisenhower Administration; it's still one of the better titles from the dwindling days of the cycle.