Dit coming-of-age-, romantisch-, honkbalverhaal heeft alle kleingeestige, sentimentele, semi-mentale, slechte, goede clichés die ooit een grote studio of een Disney-film uit de jaren vijftig sierden. Er is geen enkele originele scène, situatie of dialoog in de hele film. Om het nog erger te maken, wordt elk punt dat op het scherm wordt gemaakt direct daarna ingehamerd door een personage dat ons vertelt wat we net hebben gezien. Het acteerwerk is bijna net zo slecht als het scenario. Hoe kun je 104 minuten van onsympathieke personages die jammeren, huilen en weigeren te handelen met enige intelligentie amusant of verhelderend noemen?<br />Ik dacht dat ze ze niet meer zo maakten; helaas doen ze dat soms nog steeds. is een homerun naar de lichtmasten, en dan is 'The Road Home' een dribbel naar het eerste honk.
This coming-of-age, romance, baseball story has every smaltzy, sentimental, semi-mental, feel bad, feel good cliche that ever graced a 50's big studio or Disney flick. There isn't one original scene, situation, or piece of dialogue in the whole movie. To make it worse, every point made on the screen is hammered home immediately afterward by having a character tell us what we just saw. The acting is nearly as bad as the screenplay. How is 104 minutes of unlikeable characters whining, crying, and refusing to act with any intelligence supposed to entertain or enlighten us? <br /><br /> I thought they didn't make them like this any more; unfortunately, sometimes they still do. If "The Natural" is a home run into the light towers, then "The Road Home" is a dribbler to first base.