Het is vreemd hoe mensen een gigantisch budget in Hollywood kunnen hebben, met het hele machtige ondersteuningssysteem van de studio en de ene na de andere blunder kunnen maken. En dan maakt iemand als de regisseur van deze kleine onafhankelijke film, met een minuscule hoeveelheid geld, een fascinerend kunstwerk. Kleine stad in een onbekend deel van Amerika, had overal kunnen zijn, met een somber, kleurloos landschap. Saaie, voorspelbare levens, onvervulde beloften, kerk op zondag, onuitgesproken woorden die in de lucht hangen. Je wilt rennen voor je leven. Maar waar kun je rennen? 'Stephanie Daley' is een film zonder aarzeling, die soms moeilijk te zien is. Brengt ons naar plaatsen waar we niet heen willen, herinnert ons aan dingen die we graag zouden vergeten. Ik weet niet zeker of Hollywood wel plaats heeft voor Hilary Brougher. Mensen die iets te zeggen hebben, kunnen lastig zijn. Ze kunnen ons dwingen na te denken, en dat kunnen we niet hebben, hè?
It is strange how people can have a gigantic Hollywood budget, the whole powerful studio support system and churn clunker after clunker. Then someone like the director of this small independent flick, with a minuscule amount of money makes a compelling piece of art. Small town in unidentified part of America, could have been anywhere, with gloomy colorless landscape. Boring, predictable lives, unfulfilled promises, church on Sundays, unspoken words hanging in the air. Makes you want to run for your life.But where can you run? " Stephanie Daley" is an unflinching, sometimes hard to watch movie. Takes us to places we don't want to go, makes us remember things we'd like to forget. I am not sure Hollywood has a place for Hilary Brougher. People who have something to say can be nuisance. They can force us to think, and we can't have that,can we.