Ik weet niet wat erger is. Een verklarende stem in een film zetten die begint, of een dialoog schrijven die klinkt alsof er acteurs in een serieus Bergman-toneelstuk verschijnen. Ik denk dat ik voor het eerste moet kiezen. Verklaringen kunnen een doel dienen, maar geven je vaker het gevoel dat de filmproducenten je een volslagen idioot vinden.<br />Deze film is, zoals je misschien al weet, gebaseerd op het werk van Jan Guilliou, een bekende Zweedse schrijver. De drie romans over Arn en zijn avonturen zijn samengevat in twee films. Dit leidt, zoals altijd wanneer je dit doet, tot filmische problemen. Arn <0xE2><0x80><0x93> Tempelriddaren heeft een hoog tempo en de scènes zijn kort, zodat je weinig tijd hebt om na te denken. Neem dat maar van mij aan, je zult beter af zijn met de romans, die niet verbazingwekkend zijn, maar best goed. Maar ik zou persoonlijk het werk van de schrijver aanbevelen.<br />De Zweedse films die de donkere middeleeuwen of dergelijke historische tijden uitbeelden, komen gevaarlijk dicht in de buurt van echt klef. Degenen onder jullie die _The Brothers Lionheart_ (1977) of _Three Suns_ (2004) hebben gezien, weten precies wat ik bedoel. _Lionheart_ is qua verhaal echt goed, maar afgezien daarvan heel klef. Het vervolg) is de duurste Zweedse filmproductie die je ooit zou kunnen begrijpen, de nervositeit van de producenten over het openmaken van de envelop. De film belicht verschillende religieuze thema's, met name de gewelddadige botsing tussen het christendom en de islam, maar ook de botsing tussen het Zweedse christendom en de middeleeuwse zeden. Hij had zoveel duisterder en realistischer kunnen zijn, maar nu wordt het een beetje een Mickey Mouse-film. Een beetje te politiek correct en zonder scherpe kantjes. Zelfs als het me niet aanstaat, is deze zet heel begrijpelijk gezien de vele, vele deelnemers en hun verschillende agenda's.<br />Maar hou je hoofd erbij. De gevechten en de strijdscènes zijn ironisch genoeg een van de beste dingen die ik ooit in Zweedse films heb gezien. Het is korrelig, snel en bloederig. Bovendien verdienen de scenografie, de rekwisieten en de kledingafdeling een gouden medaille, want dat is prachtig werk! De film laat veel te wensen over van het vervolg maar als je graag vechtscènes ziet en niet van verhaal of acteren houdt <0xE2><0x80><0x93> dan, mijn vriend, huppeldepup!
I don't know whats worse. Putting an explanatory voice over in a films beginning or writing a dialogue that sounds like that actors are appearing in a serious Bergman-isch stage play. I think I have to go with the first. VO's may serve a purpose but more often it makes you feel like the film makers think your a complete idiot.<br /><br />This film is, as you might already know, based on the work of Jan Guilliou, well-known Swedish writer. The three novels about Arn and his adventures has been compressed down to two films. This leads to some cinematic problems, as always when you do this. Arn - Tempelriddaren is high paced and the scenes are short and leaves you with few moments to think. Take my word for it, you will be better off with the novels, which are, not amazing, but quite good. But I would, personally, recommend the writer's contemporary work.<br /><br />Swedish films depicting the dark ages or such historic times live dangerously close to being really cheezy. Those of you that have seen The Brothers Lionheart (1977) or Three Suns (2004) know exactly what I mean. 'Lionheart' is storywise really good, but other than that very cheezy. 'Suns' are actually so bad I won't even comment on that one.<br /><br />Considering Arn - Tempelriddaren (and it's sequel) is the most expensive Swedish film production ever you could understand the producers nervousness about pushing the envelope. The movie depicts several religious themes, most clearly the violent clash between Christianity and Islam but also the clash between domestic Swedish Christianity and the medieval swedes. It could be depicted so much more darker and realistic, now it becomes a little Mickey Mouse Club. A little too much politically correct and edge-less. Even if I don't like it, this move is quite understandable considering the many, many contributors and their different agendas.<br /><br />Heads up, though. The fighting and the battle scenes are ironically one of the best things I've seen on Swedish film. It's gritty and fast paced and bloody. Also, the scenographic, props and wardrobe division deserves a gold medal because thats beautiful work! The movie leaves much to wish for from its sequel but if you like well done fighting scenes and don't care much for story or acting - then, my friend, giddyupp!