De problemen met Harry spelen zich af tegen een serene, in technicolor geschilderde achtergrond van een herfst in New England, die doet denken aan de 'vrolijke' Americana van Schaduw van de Twijfel. Er is ook een cast van personages die meer opgaan in hun romantische verwikkelingen dan in het lichaam van Harry, die het middelpunt van het verhaal zou moeten zijn. Een van de grootste genoegens van De problemen met Harry is dat de zogenaamde MacGuffin deze keer het dode lichaam is en niet een willekeurig voorwerp. Harry kan net zo goed van alles zijn, maar het enige waar we ons zorgen over maken is natuurlijk dat hij dood is. Ik vond het heerlijk om te zien, want bijna Hitchcock was een surrealist (hij was tenslotte een grote fan van Bunuel) en ook een groot liefhebber van komedies in het donker, dat de mensen om me heen niet-chalance met het lichaam behandelden. In de eerste scènes stond ik met mijn mond vol tanden, met mijn gezicht tegen dat van de ander en soms alleen maar giechelend of hysterisch lachend, op een bepaald moment in het gedrag van Edmund Gwynn en Mildred Natwicks (of het ontbreken daarvan) en van de geliefde dode Harry op de grond. Ze blijven maar praten over een ontmoeting later op de dag, flirten bijna met Gwynns avances, en dan ligt er een dood lichaam op de grond! is de reactie van een klein kind dat het heerlijk vindt om met een dood konijn te spelen, Shirley MacClaine als zijn moeder en ex-minnares van Harry, en de kunstenaar Marlowe als John Forsythe, die bijna een afstandelijke houding aanneemt, ondanks het feit dat hij een gedetailleerde schets van het gezicht van de dode Harry heeft gemaakt.<br />Dus dit alles, gedaan op een manier die de werkelijkheid zou moeten suggereren, maar die dat absoluut niet doet, bouwt op tot iets wat lijkt op de andere kant van de morbide munt die je in Strangers on a Train hebt gezien. Moord wordt in een paar Hitchcock-films bijna filosofisch behandeld, maar met een air van 'o, het is maar een beetje dood, echt geen kwaad', en in The Trouble with Harry is het dat wel.' Een groot deel van de film heeft niets met Harry te maken, zelfs niet als de personages aan hem denken; er wordt een hoop geflirt tussen de oudere Capt. Wiles en mejuffrouw Ivy Gravely en (heel gehaast, daar gaat het om) tussen Marlowe en Jennifer Rogers. Forsythe is misschien niet de beste acteur in de rol, maar alle anderen wel, en ze doen allemaal hun best om het potentieel dat in het script zit ten volle tot uiting te brengen. Soms ziet het er niet uit alsof het grappig zou moeten zijn, maar dan gebeurt er weer iets anders <0xE2><0x80><0x93> weer zo'n vreemde dialoog, weer zo'n terzijde over Harry's lichaam dat hier en daar wordt verplaatst <0xE2><0x80><0x93> waardoor de boel in het honderd loopt.<br />' Het komt erop neer dat Hitchcock zich vermaakt met iets wat voor hem waarschijnlijk luchthartiger is dan het voor de meesten is. Het is geen pikzwarte komedie, maar aan de andere kant is Hithcock bedrieglijk, op een duivelse manier, door de dingen zo eenvoudig te maken als ze lijken. Net als bij Bunuel lijkt het alsof alles rechttoe rechtaan moet zijn, wat bijdraagt aan de absurditeit, tot je beseft dat het absurd is, als een verhaal dat je hoort van een man die je niet helemaal vertrouwt, maar die je toch aandachtig aanhoort. Het is niet echt een van Hitchcocks meesterwerken, maar het is beslist een van de beste van die 'experimenten'. dat de regisseur van tijd tot tijd deed, zichzelf en het publiek op de proef stelde en energie stak in iets wat zijn reputatie op het spel kon zetten.
The Trouble with Harry is set in a serene, Technicolor-awe-inspiring backdrop of autumn in New England, reminiscent of the 'cheery' Americana of Shadow of a Doubt. There's also a cast of characters who are more wrapped up in their romantic entanglements than in the body of Harry, who should be the focal point of the story. Matter of fact, one of the greatest delights of The Trouble with Harry is that the so-called MacGuffin this time *is* the dead body, and not some random object. Harry could just as well be anything, but the only thing that is of concern is, of course, that he's dead.<br /><br />What I loved seeing, as almost Hitchcock being a surrealist (he was a big fan of Bunuel after all) as much as being a director of dark/light comedy, was the non-chalance treated with the body from those around it throughout. The opening scenes had me floored, grinning cheek to cheek and sometimes just chuckling or laughing hysterically, at some line or moment in behavior from Edmund Gwynn and Mildred Natwicks' reactions (or lack thereof) to the dearly departed Harry on the ground. They go on and on talking about meeting later in the day, almost flirting by Gwynn's advances, and there's a DEAD BODY ON THE GROUND! On top of this there's the reactions from a little kid who loves playing with a dead rabbit, Shirley MacClaine as his mother and ex-lover of Harry, and the artist Marlowe played by John Forsythe, who seems to take a detached position almost in spite of making a detailed sketch of the dead Harry's face.<br /><br />So all of this, done in a manner that should suggest reality but doesn't in the slightest, builds up to something that is like the other side of the morbid coin that one saw in Strangers on a Train. Murder is treated a few Hitchcock works almost philosophically, but with with an air of 'oh, it's just a little death, no harm really', and in the Trouble with Harry it's done to the max. A good portion of the movie has nothing to do with Harry, even if he's on the characters' minds; a lot of courtship goes on between the elder Capt. Wiles and Miss Ivy Gravely and (very rushed, which is the point) between Marlowe and Jennifer Rogers. Forsythe might not be the best cast in the part, but everyone else is, and they all bring something to putting whatever potential is in the script to the fullest. Sometimes it doesn't look like it should be funny, but then something else comes along- another strange line of dialog, another aside about Harry's body being moved here or there- that turns things on its head.<br /><br />It's basically Hitchcock having fun with something that, for him, is probably more lighthearted then it might be for most. It's not a totally pitch black comedy, but then again Hithcock is deceptive, devilishly so, in in making things as simple as they seem. As with Bunuel everything seems like it should be straightforward, which adds to the absurdity, until one realizes that it means to be absurd like some yarn that you hear from a fellow you don't totally trust but listen intently anyway. It's not quite one of Hitchcock's masterpieces, but it surely is one of the best among those "experiments" that the director made from time to time, testing himself and the audience and putting energies into something that could turn his reputation on a turn.