Het verhaal is voor mij het mooiste aan zijn film. Ik vind het prachtig dat de personages zo echt zijn, dat ze zo veranderen, het is echt ontroerend. Ik hou van de foto's, de soundtrack en het eenvoudige, ware verhaal dat wordt verteld. Negatief commentaar is voor mij moeilijk, want de keuzes die de personages in deze film maken zijn niet altijd goede keuzes, maar het is wel wat het personage in het echte leven zou doen. Er zijn subtiele momenten en verbanden in deze film die je misschien over het hoofd ziet als je gedachten afdwalen, maar het past allemaal zo mooi in elkaar en het geeft ons hoop voor ons eigen leven. Veel van de opmerkingen die ik van anderen kreeg waren: zij hebben dat meegemaakt, zij kunnen ermee leven. Meer kan ik niet zeggen, behalve dat ik diep geroerd was door de oprechtheid van deze film. Het hart van Drew Johnson is op het scherm en dat is iets wat we nu nodig hebben in American Cinema.
The best part about his movie for me is the story. I love how these characters are so real, how they change, it's really touching. I love the photography, the soundtrack and the simple true story that was told. Negative commentary about it for me is hard to do, because the choices the characters made in this film aren't always good ones, but it's what the character would do in real life. There's subtle moments and connections in this film that you might miss if you're mind drifts, but it all ties up so lovely and it gives us hope for our own lives. Many of the comments that I got from others was, they lived that, they can relate. I can say no more except that I was deeply touched by the sincerity of this film. Drew Johnson's heart is up on the screen and it's something we need right now in American Cinema.