De filmografie is schitterend, het acteerwerk is overdreven of houterig, de dialogen zijn absurd en het verhaal <0xE2><0x80><0x93> tja, de schrijver zou een schouderklopje moeten krijgen en terug naar school moeten worden gestuurd, met het script trots op de koelkast geplakt.<br />Wat ik mooi vond: zoals ik al zei, het camerawerk was fantastisch, Delphine Seyrig doet het fantastisch als de 'vampier' die haar hart op de tong draagt, en haar secretaresse, gespeeld door Andrea Rau, is beeldschoon, met misschien wel het beste acteerwerk van de hele film. Er is meer dan genoeg sensuele naaktheid, smaakvol gedaan.<br />Maar het verhaal laat veel draden bungelen, de dialogen doen ons ons afvragen waarom de personages doen wat ze doen, en de montage is typisch voor Europese kunstfilms. Zoals mijn dochter op een gegeven moment zei: 'Oké <0xE2><0x80><0x93> de auto rijdt langs de pilaren <0xE2><0x80><0x93> we snappen het al!' Het ijsberen gaat langzaam. Nee, echt <0xE2><0x80><0x93> het gaat langzaam. Het grootste deel van de film kun je naar de keuken rennen om iets te eten te halen zonder iets belangrijks te missen <0xE2><0x80><0x93> het geeft je iets te doen terwijl je zit te wachten.<br />Het verhaal bevat verscheidene afleidingsmanoeuvres <0xE2><0x80><0x93> de tweeslachtige relatie van de hoofdpersoon met zijn'moeder', met wie hij zijn huwelijksreis wil doorbrengen, lijkt een van die mysteries te zijn die we in de laatste film zullen begrijpen, maar na een zeer mysterieus telefoongesprek (waarin we te horen krijgen dat'moeder' een man is) laten we het onderwerp rusten. De conciërge en de gepensioneerde politieman herinneren zich de gravin duidelijk van haar bezoek, twintig jaar eerder <0xE2><0x80><0x93> maar dat is ook nooit helemaal duidelijk geworden.<br />De pasgetrouwde echtgenoot slaat zijn bruid met een riem, maar zijn beweegredenen zijn nooit duidelijk <0xE2><0x80><0x93> is hij een sadist, heeft hij behoefte aan een training in woedebeheersing (en waar was hij boos over?), of wil hij gewoon wanhopig graag dat er iets gebeurt? De vrouw gaat weg, maar wordt aan de treinkant tegengehouden door de gravin. Blijkbaar, door opmerkelijk opdringerig te zijn en er kwetsbaar uit te zien in 1971 <0xE2><0x80><0x93> misschien had ik dat in de vrijgezellenbars moeten proberen. De afloop is afschuwelijk <0xE2><0x80><0x93> de gravin wordt's nachts over een beboste weg gereden en ze spoort de andere overlevende uit het hotel aan om steeds sneller te rijden <0xE2><0x80><0x93> zodat ze voor het aanbreken van de dag hun bestemming zullen bereiken, terwijl ze hen afleiden met liefdespraatjes en liefkozingen. Plotseling staat de zon hoog aan de hemel <0xE2><0x80><0x93> verbazingwekkend, hoe snel hij in dat deel van de wereld opkomt. De crash is bijna een opluchting. Hoe de enige overlevende dit in werkelijkheid overleeft, geeft ons nog een mysterie om over na te denken.<br />Maar dit is een kunstfilm, geen Hollywood-productie <0xE2><0x80><0x93> het gaat veel meer over de stemming dan over een verhaal of realistische mensen. In dit licht bezien werkt het. misschien een hogere score had gekregen.
Namely, the cinematography is gorgeous, the acting either overblown or wooden, the dialog absurd, and the story - well, the writer should be patted on the head and sent back to school, with the script posted proudly on the refrigerator.<br /><br />What I liked: as I said, the camera-work was marvelous, Delphine Seyrig does a marvelous job as the 'vampire' who wears her heart on her sleeve, and her secretary, played by Andrea Rau, is beautiful, with perhaps the best actual acting in the film. There's plenty of sensual nudity, tastefully done.<br /><br />However, the story leaves many threads dangling, the dialog leaves us wondering why the characters are acting as they are, and the editing is typical for European art films. As my daughter said at one point, "Okay - the car is driving past the pillars - we get it already!" The pacing is slow. No, really - it's slow. For most of the movie, you can run out to the kitchen to grab a snack without missing anything of import - it'll give you something to do while you're waiting.<br /><br />The story involves several red herrings - the protagonist's ambiguous relationship with his "mother", whom he's intending to spend his honeymoon with, looks to be one of those mysteries that we'll understand in the final reel, but after a very mysterious telephone conversation (in which we learn that "mother" is male), it's left to dangle. The concierge and the retired policeman clearly remember the Countess from her visit, 20 years earlier - but that's never fleshed out, either.<br /><br />The newlywed husband snaps and beats his bride with a belt, but his motivation is never clear - is he a sadist, is he in need of anger management training (and what was he angry about?), or is he just desperate for something to happen? The wife leaves, but is stopped at train-side by the Countess. Apparently, by being remarkably pushy while trying to look vulnerable worked in 1971 - perhaps I should have tried that at the singles bars.<br /><br />The ending sequence is awful - the Countess is being driven through a wooded road at night, urging the other survivor from the hotel to drive faster, faster - so they'll get to their destination before daylight, while distracting them with love chat and fondling. Suddenly, the sun is well overhead - amazing, how fast it rises in that part of the world. The crash is almost a relief. How the sole survivor actually survives this gives us one more mystery to contemplate.<br /><br />However, this is an art film, not a Hollywood production - it's much more about mood than story or realistic people. In this light, it works. Were I more fond of "arty" films, I'd perhaps have rated this higher.