Het grootste deel van de film was vrij grappig en onderhoudend. De twee hoofdrolspelers spelen hun rollen geloofwaardig, en sommige dingen die zij doet om hem weg te jagen, zijn heel amusant.<br />Maar een groot deel van de film slaat nergens op. En niet op zo'n vage manier dat films vaak onder het tapijt zijn geveegd. Nee, ik heb het hier over iets heel belangrijks. Deze zogenaamd slimme, wereldwijze columniste van een Cosmo-kloon probeert deze vent weg te jagen door waanzinnig psychotisch en bizar te zijn, niet wat je eigenlijk zou moeten zijn: onaantrekkelijk en behoeftig. En als psychotisch en bizar niet werken, gaat ze uiteindelijk naar zijn ouders op Staten Island. En plotseling lijken de scriptschrijvers het op te geven om te proberen te bepalen wat ze moet denken en gaat ze gewoon zichzelf zijn, zonder zorgen of wat dan ook. Hij lijkt het verschil ook niet op te merken.<br />Eigenlijk was de hele Staten-eilanden-sequentie uitstekend: grappig, echt, lief, oprecht... het paste gewoon totaal niet bij de rest van de film. Het is alsof de schrijvers die echt geweldige scène hebben verzonnen en vervolgens hebben geprobeerd om een volkomen nietszeggende film van houtsnijwerk te vinden om het in te stoppen, waar het vaag zinnig is.<br />Het is moeilijk om je daar niet door te laten van streek maken. Het doet me denken aan slechte comedy's waarin de dingen zo maf zijn dat niemand gewoon probeert normaal te zijn, en toch is dat wel zo.
<br /><br /> For the most part this movie was fairly funny and entertaining. The two leads do a credible job of playing their roles, and some of the things she does to drive him away are quite amusing. <br /><br /> However, a lot of this movie just doesn't make sense. And not in a slight non-sequitur that movies often have swept under the rug. No, I'm talking big-time here. This supposedly smart, worldly columnist for a Cosmo-clone tries to drive this guy away by being wildly psychotic and bizarre, not what would actually make sense: unattractive and needy. And then when psycho and bizarre doesn't work, she ends up going to meet his folks on Staten island. And suddenly the script writers seem to give up on trying to decide what she should be thinking and she just goes as herself, with no anxieties or anything. Nor does he seem to notice this difference. <br /><br /> Actually the whole Staten island sequence was excellent: funny, real, sweet, sincere... it just totally didn't fit the rest of the movie. It's as if the writers came up with that really great scene and then tried to find a totally bland hollywood movie to stick it in, where it vaguely makes sense. <br /><br /> It's hard not to let this bother you. It reminds me of bad sitcoms where things are too zany for anyone to just continue on trying to be normal, and yet they do.