The Bad and the Beautiful, een film over de kunst achter de schermen, de techniek en de omgeving van het celluloid-universum, was gebaseerd op een kort verhaal met de titel _Tribute to a Bad Man_. De hoofdpersoon, een pas overleden, achterbakse, uitbuitende Broadway-producer, was aangepast tot een levende, verwaande Hollywood-producer die wanhopig graag wilde terugkeren in een veelzijdige, rusteloze voorstelling van de eeuwige jeugd van Kirk Douglas.<br /><br />In Hollywood spelen scenarist Dick Powell en filmster Lana Turner, ondanks zijn ouderwetse stijl, allebei met een veeleisende eerlijkheid, maar filmster Barry Sullivan en regisseur Barry Sullivan weigeren allebei Douglas' Jonathan Shields aan de telefoon te woord te staan. Een filmproducent die met Walter Pidgeons ongedwongen natuurlijkheid speelt, dringt er bij hen op aan Shields te helpen. De volgende gefragmenteerde kronieken worden in herinnering verteld. Het extravagante leven wordt door hun ogen gezien. Hun carrières hebben geprofiteerd van hun samenwerking met hem, maar elk van hen ondergaat ook een intieme uitgave. Jonathan vervreemdt, bedriegt, bedriegt, laat hen in de steek en verslindt elk van hen bijna in zijn eigen egocentrische, legendarische opgang naar zijn hoogtepunt.<br />Dit was een van de eerste films in een uitgebreide reeks, sommige cynisch en geringschattend, die de vervaardiging van films op het protserige achterterrein in Hollywood aanprees, aanprees of bestudeerde, waaronder die van hetzelfde jaar en de studio: Singin' in the Rain, Sunset Boulevard van Billy Wilder, Truffauts Day for Night, Kazans The Last Tycoon, The Player van Robert Altman en nog veel meer. Dit is een melodrama, maar de regisseur Vincente Minnelli maakt zijn liefde voor romantische fantasie los van zijn vermogen om zich te identificeren met het hele spectrum van het grijze gebied van de mens, en toch is er veel verhulde satire: Dick Powells roman over het begin van Virginia biedt er zelfs een rijke gelegenheid voor. We stellen met opzet vast dat dit'serieuze' werk een commercieel werk is. Het belooft zijn roem met een 'liberale spuit met seks', en de filmversie is beslist afgezaagd over een man in een grijs uniform van de Confederatie die met een heldin zit te flirten. Volgens The Bad and the Beautiful verkopen de romances uit het Old South alleen maar de meest smakeloze sentimentele waandenkbeelden. Deze Minnelli-onderneming ziet het maken van B-filmwesterns ook als een van de minst belangrijke ondernemingen in Hollywood. En de eerste filmrol van de ontluikende ster Lana Turner associeert romannetjes met smakeloze plagerijen en opzichtige mise-en-scène.<br />Er zijn ook geweldige inzichten in het creatieve proces, zoals wanneer Shields het idee oppert om mensen bang te maken met onzekerheid en schaduwen door een thriller te maken die beïnvloed is door de echte film Cat People. Deze geïnspireerde episode wordt gerealiseerd met verschillende verlichtingstransities, waaronder het aan- en uitzetten van een schakelaar en het verplaatsen van een lamp. De complexiteit van de scène wordt gewaarborgd door de lange camerabewegingen, en het instinctieve effect wordt vluchtig in andere momenten geprojecteerd: licht dat aan- en uitgaat in de projectieruimte zorgt ervoor dat het raam van de projectiecabine begint of stopt met werken als een spiegel. Er is een feest in een herenhuis waar een boeiende achtervolgingsfoto een ingewikkelde ontwikkeling door de menigte laat zien, waarbij elke figurant zijn eigen kliekje heeft van bewegingen en intellectuele dialogen. Overal staan kandelaars. Op de set van een filmhuwelijksscène is er een geblokte vloer, negentiende-eeuwse gala-uniformen, christelijk symbolisme. Op een andere set hangt een enorme kroonluchter boven een eetkamertafel, met standbeelden. Een andere set toont een revolutie, die begint met special effects-mannen die rook toevoegen. Alle opnames van de studio zijn met touwen van de echte wereld afgescheiden. Hun stijl is te vinden op de set, niet van dag tot dag. Een paar figuranten mogen een witte das en een rokje dragen, maar geen van de mannelijke hoofdrolspelers in de film doet dat ooit.<br /><br />Gloria Grahame heeft de Oscar voor de beste bijrol gewonnen in dit Hollywood-drama waarin ze een statuszoekende echtgenote speelt en haar scenarioschrijver-echtgenoot onder druk zet om naar Hollywood te verhuizen en daar een nog rijker leven te leiden. Maar Kirk Douglas merkt dat ze hem afleidt van het scenarioschrijven van haar man. Ondanks haar onmiskenbare sexy grandiositeit en kinderlijk enthousiasme was zijn prijs duidelijk voor haar eerdere werk, aangezien ze hier nauwelijks iets anders doet dan in de periferie van een paar shots in de tweede helft van de film met een zuidelijk accent doorbabbelen. Het is in elk geval een verademing om haar te zien in de pauze tussen Lana Turners filmtijd, want in tegenstelling tot Grahame lijkt Turner in haar onpersoonlijke benadering geen innerlijke dynamiek te hebben. Maar over het geheel genomen is het een fascinerende film.
The Bad and the Beautiful, a film about the behind-the-scenes artifice, technique and environment of the celluloid universe was based upon a short story titled Tribute to a Bad Man. The main character, a freshly dead, underhanded, exploitative Broadway producer, was adapted into a living, vainglorious Hollywood producer desperate for a return in a versatile, restless performance by eternal youth Kirk Douglas.<br /><br />In Hollywood, screenwriter Dick Powell, played with an exacting self-honesty despite his old-fashioned style, movie star Lana Turner and director Barry Sullivan each decline to speak by phone to Douglas' Jonathan Shields. A movie producer played with Walter Pidgeon's unfettered naturalness urges them to help Shields out. The subsequent segmented chronicles are narrated in recollection. In each retrospective, Shields' extravagant life is seen through their eyes. Their careers have profited from working with him, but each of them also undergo an intimate expense. Jonathan estranges, cons, deceives, abandons, and almost consumes each of them in his own egocentric, legendary ascent to his peak.<br /><br />This was one of the first in an extensive sequence of films, some acerbic and disparaging, that lampooned, speared or studied the making of films on the gaudy Hollywood back lot, including the same year's and studio's Singin' in the Rain, Billy Wilder's Sunset Boulevard, Truffaut's Day for Night, Kazan's The Last Tycoon, Robert Altman's The Player, and sundry more. This one is a melodrama, but director Vincente Minnelli separates his love of romantic fantasy from his ability to identify with the whole spectrum of human gray area, yet there is much veiled satire: Indeed, Dick Powell's novel about early Virginia provides a wealthy opportunity for it. We deliberately determine that this "serious" work is a commercial work. It promises its celebrity with a "liberal peppering with sex," and the film version is decidedly trite with a man in a gray Confederate uniform is pecking with a heroine. The Bad and the Beautiful submits that romances of the Old South merely sell the tackiest sentimental delusions. This Minnelli endeavor also sees making B-Movie Westerns as among the least notable enterprises in Hollywood. And budding star Lana Turner's first movie role associates trade novels with tasteless teasing and garish mise-en-scene.<br /><br />Alternately, there are tremendous insights into the creative process, such as when Shields proposes the concept of scaring people by uncertainty and shadows when called on to make a thriller influenced by the actual film Cat People. This inspired episode is realized with various lighting transitions, including turning a switch on and off and moving a lamp. The scene's intricacy is assured by its long-take camera movement, and its visceral effect is imprinted fleetingly in other moments: Lights going on and off in the screening room cause the window from the projection booth to start or stop working as a mirror. We see the heroine's image show and vanish in the window.<br /><br />There is a party at a mansion where an enthralling tracking shot furnishes an elaborate evolution through the crowd, each of the extras having their own clique of goings-on and intellectual dialogue. Candelabra are everywhere. On the set of a movie wedding scene, there is a checkerboard floor, 19th Century dress uniforms, Christian symbolism. On another film set, a huge chandelier is over a dining room table, statues present. Another film set shows a revolution, opening with special effects men adding smoke. All the studio shooting set pieces are roped off from the real world. Their style is found in movie sets, not day to day. A few extras get to wear white tie and tails, but none of the outer movie's focal male characters ever do.<br /><br />Gloria Grahame won the Best Supporting Actress Oscar for this Hollywood melodrama, in which she plays a status-seeking wife, pressing her screenwriter husband to move to Hollywood and live a more lavish rank. But Kirk Douglas finds that she is distracting to her husband's screen writing. Despite her unmistakable sexy grandiosity and childlike enthusiasm, his award was clearly for her earlier work, as she hardly gets to do anything here but babble on in a Southern accent in the periphery of a few shots in the latter half of the film. But whatever she does, it's certainly a refreshment to see her in the interval dividing Lana Turner's screen time, because unlike Grahame, Turner does not, in her impersonal approach, appear to have any internal dynamics. But overall, this is a fascinating film.