Deze film, die onlangs op dvd is uitgebracht, was een teleurstelling. Er is een unieke tact voor nodig om niet-strijdende partijen in een oorlogsfilm te brengen; een idee dat de basis voor een geweldig verhaal had moeten zijn. De zendelinge-dokter en de dappere bruid krijgen nauwelijks karakterontwikkeling in de hele film. Het verhaal gaat over een toegewijde zendelinge-dokter op de Filippijnen, die verrast wordt door de komst van een vroegere geliefde. Op 6 december 1941 is ze de zendelinge-dokter gevolgd om met hem te trouwen. Hij is verbaasd omdat hij de brief had genegeerd, omdat hij het druk had met zijn onderzoek. Maar haar echte liefde is een legerarts, die momenteel in Corrigidor is gestationeerd. De Japanse aanval vindt plaats aan het eind van de huwelijksplechtigheid. Dat is het begin van een reis van 800 kilometer door de jungle, met verschrikkelijk gerichte gevechtsscènes en slecht gedramatiseerd lijden. Hoewel we een bepaalde periodes over lijden en strijd verwachten, zijn de scènes heel slecht weergegeven. In Corrigidor woedt de strijd voort, de drie vrienden/minnaars worden herenigd en de verwoestende verliezen nemen toe. Ik laat het einde aan de kijker over, maar het is overtuigend noch in toon noch in emotie. In 1943 waren er waarschijnlijk niet veel technische adviseurs bij de laatste scènes in Corrigidor, maar laat ik volstaan met te zeggen dat de laatste passagiers niet op C-47's vertrokken. En de vaderlandslievende boodschap werd zowel verwacht als verdiend door de mannen en vrouwen die het op Corrigidor en in de rest van de Filippijnen zwaar te verduren hadden. Maar dit is gewoon slecht gedaan, en het verliest al zijn kracht. Jammer voor een potentieel geweldige verhaallijn, in een eerlijk heroïsche omgeving. Na mijn bezoek aan Corrigidor had ik hoop op een krachtig, hoewel op een bepaalde periode gebaseerd stuk. De film was op alle punten teleurstellend.
Recently distributed in DVD, this movie was a disappointment. It takes a unique tact to bring noncombatants into a war film; an idea that should have been a basis for a great story. The missionary doctor and the brave bride hardly get any character development throughout the film. The story is one of a dedicated missionary doctor in the Philippines, who is surprised by the arrival of a former lover. On 6 December, 1941, she has followed the missionary doctor to marry him. He is surprised as he had disregarded the letter, being busy in his research. But, her real love is an Army doctor, currently stationed at Corrigidor. The Japanese attack happens at the close of the wedding ceremony. That begins a 600 miles journey through the jungle, with terribly directed combat scenes and with poorly dramatized suffering. Although we expect some period gloss over suffering and combat, the scenes are very poorly presented. At Corrigidor, the battle progresses, the three friends/lovers are reunited, and the devastating losses mount. I'll leave the ending to the viewer, but it is convincing neither in tone nor emotion. In 1943, there were probably not many technical advisers on the last scenes at Corrigidor, but suffice it to say, the last departees were not leaving on C-47s. I appreciate period pieces, and allow for the oversights, glamorization of the 1940's scripts and productions. And the patriotic message was both expected and deserved by the men and women who struggled on Corrigidor and throughout the Philippines. But, this is just poorly done, and loses all its punch. Too bad for a potentially great story line, in an honestly heroic setting. Having visited Corrigidor, I was hopeful for a powerful, though period based piece. The film was disappointing on all counts.