Deze film is slecht. Ik weet niet hoe hij een 7,3 heeft gekregen. Het overgrote deel van wat ik heb gezien <0xE2><0x80><0x93> mijn vriend en ik hebben hem ongeveer halverwege uitgezet <0xE2><0x80><0x93> was gepraat. En niet erg interessant gepraat. Gewoon geklets, steeds maar weer hetzelfde. David Warner, een goede acteur, belde op om zijn prestatie te melden, kreeg zijn cheque en vertrok. Moet de huur betalen.<br />Het toneel vereist veel gepraat vanwege de beperkingen die de aard ervan oplegt. Maar als ze de macht van het cameraoog hebben, waardoor ze hoeken kunnen gebruiken, bewerkingen enzovoort om een gevoel van mysterie en drama te creëren, waarom zetten regisseurs het dan gewoon op en laten het draaien terwijl de acteurs praten? Begrijp me niet verkeerd, er zijn films die heel veel dialogen hebben en die zijn fascinerend <0xE2><0x80><0x93> GLEN GARRY GLENROSS en NETWORK zijn twee goede voorbeelden. Maar als je film veel dialogen heeft, moet hij scherp, geestig, mager, kortom, interessant zijn. Er is een basisregel bij elke creatieve onderneming <0xE2><0x80><0x93> als het maar even kan, laten zien, niet vertellen. Nou, in deze film vertellen de personages je alles en laten ze je heel weinig zien. En ik zal niet eens ingaan op hoe pretentieus deze film is.
This movie is bad. I don't know how it got a 7.3. The vast majority of what I saw - my friend and I turned it off about half way through - was talk. And not very interesting talk. Just blather, going over the same ground again and again. David Warner, a good actor, phoned in his performance, got his check and split. Gotta pay the rent.<br /><br />Stage requires a lot of talk because of the limitations its nature imposes. But when they have the power of the camera's eye which allows them to use angles, editing, etc. to create a sense of mystery and drama, why do directors just set it up and let it run while the actors talk? Don't get me wrong, there are movies out there that have a great deal of dialog and they are riveting - GLEN GARRY GLENROSS and NETWORK are two good examples. But if your movie is going to be heavy on dialog it's got to be sharp, witty, lean, in short, interesting. There's a basic rule in any creative endeavor - whenever possible, show, don't tell. Well, in this movie the characters tell you everything and show you very little. And I won't even get into how pretentious this film is.