Schrijver/regisseur Albert Pyuns eerste uitstapje naar de post-nuke sci-fi-actiefilm blijft tot op de dag van vandaag zijn meest eigentijdse en idiosyncratische invalshoek in dat subgenre. Het is een boosaardige, maffe, zwarte, komische tongue-in-cheek eind-van-de-wereld-twist die de oude conventies van de film noir in de jaren 40 met elkaar verbindt <0xE2><0x80><0x93> moreel rechtschapen kloothommels met een sterke persoonlijke erecode die voortdurend wordt uitgedaagd door elke kronkel van de ingewikkelde legpuzzel, femme fatales, kwaadaardige criminele ondergrondse figuren, hardvochtig introspectief gezwets, een assortiment opportunistische, opportunistische schooiers die dubbel en driedubbel onze vriendelijk argeloze helden kruisen, dichte, rokerige, schimmige belichting, een ruige stedelijke omgeving die wemelt van het geweld, de corruptie, het verraad en de niet-aflatende morele zwartheid, een groots, vuurspuwend vuurgevecht dat eindigt met een rauwe, puntige, neuspeuterende funk-punkgevoeligheid uit de jaren 80. Als Phillip en Marlowe zijn John Stockwell en Michael Dudikoff uiterst innemend, twee onbehouwen, blutsen-in-de-oren, slobberhoeden en trenchcoats geklede onschuldigen die zichzelf als laconieke, koele privé-detectives beschouwen, nadat ze het grootste deel van hun leven in een ondergrondse nucleaire schuilkelder pulpthrillers hebben zitten lezen. Als ze op 1 april 2010 boven de grond komen, is het stuntelende stel, dat niet weet dat ze de twee sleutels van de laatste functionele MX-raket ter wereld in hun bezit hebben, totaal onvoorbereid op de schokkende ervaringen die ze krijgen als ze zich eindelijk in de brute, gebombardeerde post-apocalyptische wereld wagen. Het aandoenlijk domme duo heeft gevaarlijke aanvaringen met hippiekannibalen met rottende gezichten, roodharige, op varkens rijdende motormeiden, strijdlustige vetkragen, vuilbekkende discomutanten in witte pakken (! ), decadente punkers en gigantische vleesetende rioolratten als ze in Edge City aankomen, een groezelige, amorele metropool die bevolkt wordt door allerlei bizarre, onmenselijke vuiligheid. De sleutelfiguren die genadeloos achter onze jongens aan zitten, zijn de dodelijk verleidelijke, koelbloedige voortvluchtige dame Miles Archer (die op geniale wijze inspeelt op het 'niet met me sollen, Buster!' door een imposant, statig, groot glas weelderig blond water Lisa Blount in te schenken), de pittige slet met een hart Rusty Mars (de smaakvolle brunette van Michele Little) en de kwaadaardige maffiabaas Dash Hammer (een staalharde Don Murray) en Spade Chandler (de altijd inspirerende George Kennedy), de twee lafbekken die de jongens in 1996 in de opvang dumpten. <br /><br />Geladen tot aan de levendige, hoofdbrekende rand met smoezelige kledingmode, al even smoezelige decorontwerpen, knoestige make-up f/x van Greg (Vamp) Cannom, stijlvol doffe cinematografie van Charles Minsky, een eersteklas wilde-en-jammerende New Wave-soundtrack (met name de hippe herkenningsmelodie), een royale hoeveelheid opwindende, uitzinnige actie, een heel duister gevoel van verwrongen, brutale humor, dynamische richting, geestige rechtse huldebetuigingen aan de klassieke 40-plus fictie- en film noirfilms, geestdriftige optredens, energiek geijsbeer, kleurrijk eigenzinnige personages en genoeg bizarre ideeën voor minstens tien films, kookt 'Radioactive Dreams' met een maniakaal opgeklopte, opgefokte vitaliteit die in gelijke mate grappig en aangenaam is, waardoor deze welkome verandering van tempo een verfrissend buitenissig genoegen is.
Writer/director Albert Pyun's first foray into post-nuke sci-fi/action cinema remains to this very day his single most novel and idiosyncratic entry in that sub-genre. It's a wickedly wacked-out black comic tongue-in-cheek end-of-the-world oddity which fuses vintage 40's film noir conventions -- morally upright gumshoes with a strong personal code of honor that's constantly being challenged by every twisted turn of the convoluted jigsaw plot, fetching femme fatales, evil criminal underground figures, hard-boiled introspective narration, assorted just-looking-out-for-themselves opportunistic low-life dirtbags double and triple crossing our amiably guileless heroes, dense, smoky, shadowy lighting, a gritty urban setting teeming with violence, corruption, treachery, and unremitting moral blackness, a fiery big gun-blasting shoot-out ending -- with a raucous, spiky, nose-thumbing 80's funk-punk sensibility.<br /><br />John Stockwell and Michael Dudikoff are utterly engaging as Phillip and Marlowe, a pair of cloddish, wet-behind-the-ears, pork-pie hat and trenchcoat-wearing innocents who pattern themselves after laconically cool private eyes after spending most of their lives reading pulpy crime thriller books in a subterranean nuclear fall-out shelter. Coming above ground on April 1st, 2010, the bumbling pair, unaware that they possess the two keys for the last functional MX missile in existence, are totally unprepared for the harrowing experiences they have when they finally venture into the brutish, bombed-out post-apocalyptic world. The endearingly dumb duo have perilous run-ins with rot-faced hippie cannibals, red-haired hog-riding biker chicks, belligerent greasers, foul-mouthed white-suited disco mutant kids (!), decadent punks, and gigantic carnivorous sewer rats when they arrive in Edge City, a grimy, amoral metropolis populated by all kinds of freakish subhuman filth. The key folks who mercilessly chase after our boys are lethally enticing, cold-blooded fugitive dame Miles Archer (marvelously played to the nasty, "don't mess with me Buster!" nines by imposing, statuesque tall drink of luscious blonde water Lisa Blount), feisty tart with a heart Rusty Mars (tasty brunette dish Michele Little), and vicious mob kingpins Dash Hammer (a superbly steely Don Murray) and Spade Chandler (the always invigorating George Kennedy), who are the two dastardly dudes who dumped the guys in the shelter back in 1996.<br /><br />Loaded to the vibrant, head-bursting brim with grungy clothes fashions, equally grotty set designs, gnarly make-up f/x by Greg ("Vamp") Cannom, stylishly dim cinematography by Charles Minsky, a first-rate wild'n'wailing New Wave soundtrack (the groovy theme song especially smokes), a generous sprinkling of thrilling frantic action, a very dark sense of warped brash humor, dynamic direction, wittily right-on homages to classic 40's literary fiction and film noir movies, spirited performances, punchy pacing, colorfully quirky characters, and enough inspired oddball ideas for at least a dozen pictures, "Radioactive Dreams" cooks with a maniacally stoked, hopped-up vitality that's both funny and enjoyable in equal measure, therefor making this welcome change-of-pace lampoon a refreshingly offbeat delight.