Ik vond deze film echt ontroerend, waarschijnlijk omdat ik me in het stadium van mijn leven bevond waarin je deze situaties gemakkelijk kunt begrijpen en je ermee kunt identificeren. Ik vond deze ideeën over vervreemding, de jacht op een (vals) gemakkelijk leven als zeer reëel. In deze wereld waar dit concept van individualisme (zolang je oké bent, is niets anders belangrijk, behalve plicht, integriteit, om nog maar te zwijgen van trouw en de eenvoudige verbintenis die twee mensen met elkaar aangaan) een soort helderheid en hoop brengt door de uiteindelijke'verlossing' van de hoofdpersonen, weet deze film een soort helderheid en hoop te brengen door de uiteindelijke'verlossing' van de hoofdpersonen. Bovendien springt Minghela's zachtaardige stijl eruit <0xE2><0x80><0x93> die geeft me de indruk dat hij van mensen houdt en hun zwakheden begrijpt. Is een prettig gevoel om die warmte in een film te voelen in plaats van boos te zijn op het personage. Is op de een of andere manier als poëzie van de menselijke ziel.
I really found this movie touching, probably since being at that stage in life when one can easily understand and identify with these situations. I found these ideas of alienation, chase for a (false) easy life where as very actual. In this world where this concept of individualism (as long as YOU are OK nothing else matters, f..k duty, integrity, not to mention fidelity and the simple commitment that two people make to each other) this film manages to bring a sort of brightness and hope by the final "redemption" of the main characters. Also, Minghela's gentle style is standing out - it gives me the impression that he loves humans and that he understands their weaknesses. Is a nice sensation to feel that warmth in a movie instead of being angry with the character. Is somehow like a poetry of human soul.