Een expressionistische klassieker waarin John Wayne de rol van Zweed speelt? Zou dat kunnen?<br />'The Long Voyage Home' mag dan niet echt een klassieke film zijn, maar het is wel een van de meest visueel expressionistische films van Hollywood, een stemmige, door regisseur John Ford en cinematografieker Gregg Toland gedramatiseerde film. John Wayne speelt inderdaad de hertog zelf, John Wayne, die een Zweedse boerenkinkel speelt die Ole Olsen heet en die de andere zeelieden aan boord van zijn schip veilig op weg naar huis willen zien. Hij is niet Meryl Streep, zoals later blijkt, maar je wilt dit meesterwerk van Hollywood toch wel zien vanwege Tolands camerawerk, de acteerprestaties van het ensemble en Dudley Nichols' naadloze vertolking van de vier eenakters van Eugene O'Neill.<br />'O'Neill' 1945. Destijds worden de zeemansverhalen naar het heden overgebracht. De Tweede Wereldoorlog is aan de gang en de Glencairn vervoert munitie naar Engeland voor de strijd tegen Hitler. Zal Ole naar huis terugkeren? Wat is het geheim achter de rustige Engelse zeeman Smitty (Ian Hunter)? Waarom zijn vrouwen met manden vol fruit niet te vertrouwen? Waarom koestert Driscoll (Thomas Mitchell) zo'n wantrouwen jegens die barkeeper?<br />Eens schreef Pauline Kael 'Lange reis naar huis' bij wijze van verwijzing naar een andere film die het jaar daarop door Gregg Toland was opgenomen, 'Burger Kane'. Zowel Ford als 'Kane'-regisseur Orson Welles nam de ongebruikelijke stap om hun titelkaart met Toland te delen, een blijk van respect voor wat Tolands oog voor hun films teweegbracht. 'Long Voyage Home' is beter dan 'Kane', want elke opname lijkt doordrenkt van een spanning en een stemming die op zijn minst even welsprekend zijn voor het drama op het scherm als elke andere dialoog of acteerprestatie.<br />Dat is zo vanaf de eerste opname, een woordeloze pan-shot van de Glencairn die over het water drijft terwijl vrouwen op de voorgrond sensueel ronddraaien op onzichtbare muziek. De beelden staan in contrast met die van de zeelieden van de Glencairn die er opgefokt en gefrustreerd uitzien. Zijn de vrouwen echt daar op het strand of is het alleen maar verbeelding van de bemanning? Het is een klassiek voorbeeld van expressionistische dubbelzinnigheid dat, als het eenmaal vastligt, de rest van de film blijft hangen. Neem Smitty, een kerel die niemand veel zegt omdat hij zich afzijdig houdt, in ieder geval tot hij ten slotte wordt aangewezen als een mogelijke Duitse spion in een reeks die geënsceneerd zou kunnen lijken, ware het niet dat Nichols, Toland en Hunter er een duivelse werkelijkheid van hebben gemaakt. Ian Hunter is tegenwoordig geen bekende acteur, maar zolang hij in de buurt is, draagt hij de film bij zich, vooral als hij wordt geconfronteerd met zijn schijnbare verraad. Hem zien grimassen en trillen van woede terwijl zijn geheim langzaam en hartverscheurend wordt onthuld, is de sterkste scène in deze zeer sterke film, en als de film eenmaal voorbij Smitty is, komt hij er nooit meer helemaal bovenop. als een soortgelijk persoon met een dubbele identiteit, en ik zal niet de fout maken hem opnieuw te onderschatten.<br /><0x3E><0x3E> Ik wou alleen dat Thomas Mitchell, de Oscarwinnaar van Fords 'Stagecoach' van vorig jaar, iets van zijn terughoudendheid ten aanzien van zijn rol als Driscoll hier had laten doorschemeren. Barry Fitzgerald en John Qualen, allebei Ford-veteranen, lijken zijn overacterende virus te hebben opgelopen. Het is geen prettig gezicht, vooral niet voor diegenen onder ons die alle drie beter werk hebben gezien.<br /><0x3E><0x3E> Wayne is echter wel effectief, ondanks zijn louche accent, en het is interessant om hem in een film te zien, slechts een jaar na zijn doorbraak in 'Stagecoach', waar hij aan ons wordt voorgesteld als een van de bendeleden, een soort volgeling en geen eenzame wolvenleider. Gewoonlijk associeert men Wayne met beminnelijke volgzaamheid, maar die heeft hij hier ook.<br />John Ford is zo'n beetje de Shakespeare van de film, die zich moeiteloos van komedie naar tragedie in één enkele scène beweegt, en 'Long Voyage home', hoewel niet volmaakt, pleit voor zijn visionaire meesterschap.
An expressionistic classic featuring John Wayne as a Swede? Can it be?<br /><br />"The Long Voyage Home" may fall just short of classic status, but it is one of Hollywood's most visually expressionistic films, a tone poem of shadow and light presented by director John Ford and cinematographer Gregg Toland. That is indeed the Duke himself, John Wayne, playing a Swedish hayseed named Ole Olsen who the other sailors aboard his ship want to see safely en route to home. He's not Meryl Streep as it turns out, but you will want to see this powerhouse example of Hollywood art anyway for Toland's camera-work, the ensemble acting, and Dudley Nichols' seamless adaptation of Eugene O'Neill's four one-act plays.<br /><br />O'Neill's sea yarns are transported to the then-present. World War II is underway, and the Glencairn transports ammunition to England for the fight against Hitler. Will Ole return home? What is the secret behind quiet English sailor Smitty (Ian Hunter)? Why are women bearing baskets of fruit not to be trusted? Why is Driscoll (Thomas Mitchell) so suspicious of that bartender?<br /><br />Pauline Kael once wrote up "Long Voyage Home" by way of addressing another film shot by Gregg Toland the following year, "Citizen Kane." Both Ford and "Kane" director Orson Welles took the unusual step of sharing their titles card with Toland, a show of respect for what Toland's eye brought to their films. I'd say Toland brought more to "Long Voyage Home" than he did to "Kane," as every shot seems suffused with a tenseness and mood that at the very least speaks as eloquently to the drama on screen as any line of dialogue or actor's performance.<br /><br />That's true from the opening shot, a wordless pan shot of the Glencairn drifting across the water as women in the foreground gyrate sensuously to an unseen music. The images are contrasted with those of Glencairn sailors looking pent-up and frustrated. Are the women really there on the shore, or just being imagined by the crew? It's a classic bit of expressionist ambiguity that, once established, carries through for the rest of the film.<br /><br />Take the case of Smitty, a fellow who no one can much figure out as he keeps to himself, at least until he is finally fingered as a likely German spy in a sequence that might appear contrived had not Nichols, Toland, and Hunter made it quite diabolically real. Ian Hunter is not a well-known actor today, but he carries the film as long as he's around, especially while confronted with his apparent treachery. Watching him grimace and shake with fury as his secret is slowly, gut-wrenchingly exposed is the strongest scene in this very strong film, and once the film moves beyond Smitty, it never quite recovers. Hunter also appears in "Adventures Of Robin Hood" as a similar figure of dual identities, and I won't make the mistake of underestimating him again.<br /><br />I only wish Thomas Mitchell, the Oscar winner from Ford's "Stagecoach" the previous year, had brought some of that performance's restraint to his playing of Driscoll here. Barry Fitzgerald and John Qualen, Ford vets both, seem to catch his overacting bug. It's not pretty, especially to those of us who have seen all three give better work.<br /><br />Wayne, however, is effective despite his dodgy accent, and it's interesting to see him in a film, just a year after his breakthrough in "Stagecoach," where he is presented to us as one of the gang, something of a follower and not a lone-wolf leader. I don't normally associate Wayne with amiable go-alongness, but he carries it here.<br /><br />John Ford is pretty much the Shakespeare of cinema, effortlessly moving from comedy to tragedy within a single scene, and "Long Voyage Home," while not perfect, makes a strong case for his visionary mastery.