Aangezien deze film geen bijzondere reputatie had, verwachtte ik een ietwat bekrompen vertolking van het stuk van Arthur Miller. In feite wordt de film op het stuk iets beter. Hij is niet bang om een beetje'oppervlakkiger' te zijn dan het stuk, kiest niet zozeer voor diepgang als wel voor solide melodrama, en dan bedoel ik solide. Robinson is fantastisch, maar de echte verrassing voor mij was de onopgesmukte, zeer subtiele (voor hem) voorstelling van Lancaster, nooit een favoriet van me in zijn latere, kwajongensachtige periode. Hier lijkt hij er tevreden mee een ensemblespeler te zijn, Robinson te steunen en een betrekkelijk rustige Gary Cooper-rol te spelen, en daardoor komt hij meer over als een echte ster dan gewoonlijk. Als hij eindelijk in fysiek geweld uitbarst, is het effect werkelijk schokkend.
Since this movie had no particular reputation, I expected a somewhat ho-hum adaptation of Arthur Miller's play. In fact, the movie somewhat improves on the play. It's not afraid to be a little more "superficial" than the play, opting less for profundity than for solid melodrama, and I do mean solid. Robinson is superb, but the real surprise for me was the unshowy, very subtle (for him) performance by Lancaster, never a favorite of mine in his latter-day, hammy period. Here he seems content to be an ensemble player, supporting Robinson and playing a relatively quiet, Gary Cooper sort of role, and therefore he comes off more of a genuine star than usual. When he does finally explode in physical violence, the effect is truly shocking.