Herinner je je de Fractured Fairy Tales uit de Bullwinkle Show? Nou, als je dat doet, blijf dan even hangen bij die gedachte en je zult veel meer plezier beleven dan wanneer je naar het megaplex rijdt en de nieuwste incarnatie van Hannibal Lecter, aeronautisch ingenieur, ziet die het opneemt tegen een van die nieuwe gozers, Ryan Gosling, die zijn zenuwslopende imitatie van Steve McQueen als Bullitt doet, maar dan zonder de actie.<br />In feite is er in de film helemaal geen actie te zien die niet alleen voorspelbaar is, maar ook nog eens kinderachtig. Deze film komt nooit boven het niveau van de Weekly Reader uit wat betreft plot, karakterisering, motivatie of middelen. Na vijf minuten kende ik het Grote Geheim. Na tien minuten wist ik dat dit een lange, trage rit zou worden zonder hobbels of frisse lucht. Het is een slappe kopie van Diggin, maar dan zonder de scherpe randjes. Het is de Postman Rings Once, Then Walks Away. Zelfs het grote visuele motief van de rollende balmachine wordt nooit bevredigend onderzocht. We zien een zijwaarts beeld van een helling, dan delen van een wiel, maar we zien de bal nooit iets doen wat de moeite van het bekijken waard is. Een beetje als een Goldberg-machine, geconstrueerd door Rubes talentloze broer Fredo.<br />De achtergrond van Hannibal en Diane is op z'n best stompzinnig en vermoeid. Hopkins speelt de rol van een ingenieur wiens vrouw het op zo'n manier met een politieman aanlegt om zijn wraakfantasie te vergemakkelijken. In feite is de basis van deze fantasie fantastisch, en dat bedoel ik niet in de goede zin. Het is niet te geloven. Aan het begin van deze schrijfoefening in de vijfde klas liggen zo veel toevallige toestanden op elkaar gestapeld dat er nog één bij zou komen en de hele troep zou doorbreken naar het souterrain waar de kinderen van de kleuterschool Grimm bestuderen. Voorbeeld één: de politieman is een onderhandelaar in het district waar Hopkins woont. Voorbeeld twee: de vrouw en de politieman kennen elkaars achternaam niet. Voorbeeld drie: de agent laat zijn pistool rondslingeren als hij met zijn vrouw speelt.<br />Gosling probeert, heel handig, het kantoor van de officier van justitie te verlaten en bij een advocatenkantoor in bedrijfsrecht te gaan werken, waardoor de film groter wordt naarmate er meer pulp in de jus d'orange wordt gedaan. Het schijnt goed voor je te zijn, maar het is niet echt prettig. De losse plotdraadjes die je hiermee kunt oprapen zijn zo nevelig dat de stof bij de geringste druk dreigt door te scheuren als dun wc-papier van een wegrestaurant, waardoor de filmbezoeker een akelig geval van bruinevinger krijgt.<br />De plotmangel wordt gecompleteerd door dit soort armzalige apparaatjes: als de vrouw in het gezicht wordt geschoten met een Glock.45, doet ze niets.' Gosling morst koffie op zijn pak, vlak nadat zijn smoking is bezorgd voor het feest waarvoor hij plotseling is uitgenodigd en dat toevallig in het Disney Center wordt gegeven, en dat geeft Hopkins de gelegenheid om Goslings 'breukpunt', waaraan de film zijn naam ontleent (en waar geen touw aan vast te knopen is), net als de 'tell'-scènes in Rounders en Casino Royale, te verheerlijken, en uiteindelijk moet Hopkins, duivels slim en wreed, om de een of andere reden veel praten. Ik zou kunnen doorgaan en er een pervers genoegen in kunnen scheppen om deze afschuwelijke film met geweldige productiewaarden af te kraken, maar dan zou ik te veel van mijn tijd in de film steken, en dat heeft hij al genoeg gedaan door alleen maar te kijken. Ik vond Grindhouse een giller, maar niet de moeite waard om nog een keer naar te kijken, omdat het een aaneenschakeling was van twee waardeloze films op een amusante manier, maar ik kijk liever drie uur van die film voor de tweede keer dan dat ik deze voor de eerste keer bekijk.<br />Ik zal eindigen met deze opmerking: _Fracture_ zou een bescheiden film van de week op de televisie zijn als dit nog steeds de jaren tachtig waren. Het zou een aflevering van _Murder, She Wrote_ kunnen zijn. Het zou de film van Raymond Burr kunnen worden en populair kunnen worden onder oudere kijkers. Maar het kan in 2007 geen goede film worden. Waarom hij zo goed wordt ontvangen, is me niet echt een raadsel, alleen maar een teleurstelling. Zelfs de camee van Hill Street in Fracture is zinloos en onbevredigend. Het beste deel van de ervaring was het kijken naar de trailer van de remake van Hairspray, met John Travolta in de rol van Divine als Edna Turnblad en Michelle Pfeiffer als Velma von Tussle. Dat wordt nog eens een film die de moeite waard is.
Remember the Fractured Fairy Tales from the Bullwinkle Show? Well, if you do, linger on that thought for a few moments and you'll garner far more pleasure than if you drive to the megaplex and watch the newest incarnation of Hannibal Lecter, aeronautical engineer, taking on one of the new kidz, Ryan Gosling, doing his twitchy Diane Keatonish imitation of Steve McQueen as Bullitt, but without the action.<br /><br />In fact, the movie is devoid of any action at all that isn't not only predictable, but juvenile. This movie never reaches above the Weekly Reader level in terms of plot, characterization, motivation or devices. Five minutes into the movie, I knew the Big Secret. Ten minutes in, I knew this was going to be a long slow ride with no bumps or fresh air. It's a flaccid copy of Jagged Edge, but without the jagged edges. It's the Postman Rings Once, Then Walks Away. Even the big visual motif of the rolling ball machine is never explored satisfactorily. We see a sidelong image of a ramp, then parts of a wheel, but never get to see the ball do anything worth watching. Kind of like a Goldberg machine constructed by Rube's untalented brother Fredo.<br /><br />The backstories of Hannibal and Diane are inane and tired at best. Hopkins plays an engineer whose wife is carrying on with a cop in such a manner to facilitate his revenge fantasy. In fact, the very basis of this fantasy is fantastic, and I don't mean that in the good sense. It's beyond belief. So many coincidental states of being are piled into a heap at the beginning of this fifth-grade writing exercise that one more would cause the entire mess to break through to the basement where the nursery school kids are studying Grimm. Example One: the cop is a hostage negotiator assigned to the district where Hopkins lives. Example Two: the wife and cop don't know each other's last names. Example three: the cop leaves his gun lying around when he plays with the wife.<br /><br />Gosling is conveniently trying to leave the prosecutor's office and join a corporate law firm, which adds bulk to the movie as pulp is added to orange juice. It's supposed to be good for you, but isn't really very pleasant. The loose plot threads this allows to be picked up are so nebulous that the cloth is in danger of ripping through at the slightest pressure like flimsy truck-stop toilet paper, giving the film-goer a nasty case of brownfinger.<br /><br />Facilitating the plot mangle are such miserable devices as these: when the wife is shot in the face with a Glock .45, she doesn't die; the homicide detective and Gosling happen to use the same model cell phone (which triggers the lamest Eureka moment in the history of cinema); Gosling spills coffee on his suit right after his tux is delivered for the party he's suddenly invited to that happens to be at the Disney Center and this all allows Hopkins to suddenly divine Gosling's "point of fracture," from which the movie takes its name (and makes no sense), like the "tell" scenes in Rounders and Casino Royale; and finally Hopkins, devilishly clever and brutal, happens to need to talk a lot for some reason.<br /><br />I could go on and on, taking perverse pleasure from dissing this awful movie with great production values, but that would allow it to take up too much of my time, and it's done enough of that already in the mere watching. I thought Grindhouse was a hoot but not worth another attendance, being a concatenation of two lousy movies in an amusing fashion, but I'd rather sit through three hours of that movie a second time than watch this one for the first.<br /><br />I'll end on this note -- Fracture would be a modest movie of the week on television if this were still the 80s. It could be an episode of Murder, She Wrote. It could star Raymond Burr and be popular among older viewers. But it can't be a good movie in 2007. Why it's being so well reviewed is not really a mystery to me, just a disappointment. Even the Hill Street cameo in Fracture is pointless and unsatisfying. The best part of the experience was watching the trailer for the remake of Hairspray with John Travolta taking Divine's role as Edna Turnblad, and Michelle Pfeiffer as Velma von Tussle. Now that's going to be a movie worth watching.