De film probeert de genadeloze doortastendheid te laten zien van een van de laatste overblijfselen van verkiezingsstrijd in de presidentsverkiezingen van 2004 tussen senator Kerry en de zittende president George W. Bush. De film volgt de verhalen van drie 'personages': Miles Gerety <0xE2><0x80><0x93> een politieke activist uit de jaren zestig, Evan <0xE2><0x80><0x93> een 26-jarige student die gelooft dat hij een veranderingsgezinde kracht kan zijn in het politieke apparaat <0xE2><0x80><0x93> en Leslie <0xE2><0x80><0x93> een activiste die zich de verkiezingen aantrekt en de campagne alles geeft wat ze heeft. Miles en Evan spelen het grootste deel van de film en zijn allebei democraten. Het concept van de film is de heersende politieke filosofie dat het hart van Amerika de beste test is voor het Amerikaanse publieksbewustzijn. De titel van de film is in feite een variabele van een politieke standpunt dat een voorbeeld is van die theorie <0xE2><0x80><0x93> 'Zoals het in Ohio gaat, zo gaat het ook in het hele land.' De filmmakers volgen de drie campagnevoerders dus door de hele staat, van Cleveland tot Cincinnati en zelfs naar de kleine, toepasselijke stad Middleburg, die in het hart van de staat ligt. Via documentairestijl-opnamen, nieuwsbeelden en interviews worden we door de spanning en de strijd van de verkiezingen van 2004 geleid. De film speelt zich slechts 12 dagen voor de verkiezingen af, maar reist in die tijd veel meer onderwerpen en afstanden af. Stern en Deo proberen van het documentaire genre een onderhoudend stuk werk te maken. Het is de bedoeling om in de voetsporen te treden van de grote politieke documentaires die hun zijn voorgegaan. Helaas geeft de keuze om te proberen het project tot een hoger niveau op te tillen dan de som van zijn delen de film eerder het gevoel van een strijdkreet voor de democraten dan een niet-partijgebonden vertoning van de politiek van deur tot deur en van man tot man. De natie probeert het midden te vinden tussen het korrelige realisme van Street Fight en de intensiteit en het drama van The War Room. Er zijn inderdaad momenten van rally's, van huis-aan-huiscampagnes en zelfs af en toe een schreeuwwedstrijd, maar het algehele effect van de montage is eerder Fahrenheit 911 dan een echte documentaire. Het feit dat Michael Moore een toespraak houdt op een bijeenkomst voor de Democratische Partij doet daar niets aan af. Veel van de campagnebeelden concentreren zich op 'guerrilla-tactieken' die de Republikeinse Partij heeft gebruikt om degenen die zich bij hun partij hebben ingeschreven te verleiden om 'gepast' te stemmen. Degenen die er niet in slagen om met de partijlijn in te stemmen, worden 'over een paar dagen terugverwacht'. De film is niet alleen bevooroordeeld door de manier waarop het verkiezingsproces van 2004 in beeld wordt gebracht, maar ook door de hoeveelheid tijd die aan elke partij of 'karakter' wordt besteed. Terwijl het werk van Miles en Evan veel tijd op het scherm in beslag neemt, kan Leslies campagneactiviteiten op het scherm letterlijk in seconden worden gemeten. De film is duidelijk, helder en gefocust op zijn eigen agenda. Of de filmmakers van plan waren een rally voor de Democraten te organiseren of gewoon eerlijke montagefouten hebben gemaakt, valt nog te bezien, maar Hillary en Obama zouden deze film zeker aan hun vrijwilligerspakketten voor 2008 moeten toevoegen.
The film attempts to show the cutthroat decisiveness of one of the last vestiges of electoral battling in the 2004 Presidential race between Senator Kerry and the incumbent, President George W. Bush. The film follows the tales of three "characters": Miles Gerety-a carryover political activist from the 1960s movements, Evan-a 26 year old college student who believes that he can be a force of change in the political machine, and Leslie-a grass roots activist who takes the election to heart and gives the campaign everything she has. Miles and Evan have the majority of the screen time, and are both Democrats. The concept of the film is the reigning political philosophy that the heartland of America is the truest test of the fabric of the American public consciousness. The title of the movie is in fact, a variable of a political stance that exemplifies that theory"As goes Ohio, so goes the nation." The filmmakers therefore follow the three campaigners across the state, from Cleveland to Cincinnati and even to the small, aptly named town of Middleburg, located in the heart of the state. Through documentary style footage, news footage and interviews, we are led through the tension and struggle that was the 2004 election. The film spans only 12 days prior to the election, yet traverses far more issues and miles in its travel. Stern and Deo attempt to work the documentary genre into an entertaining piece of work. The intention is to follow in the footsteps of the great political documentaries that came before them. Unfortunately however, the editing choice to attempt to bring the project to a level greater than the sum of its parts leaves the film feeling far more like a rallying cry for the Democrats than a non-partisan expose of the door to door and hand to hand politics of other film. Nation attempts to find the middle ground between the gritty realism of Street Fight with the intensity and drama of The War Room. There are indeed moments of rallies, door to door campaigning and even the occasional shouting match, but the overall effect of the editing is more Fahrenheit 911 than a true documentary. The fact that Michael Moore is featured speaking at a rally for the Democratic Party does nothing to dispel this notion. Much of the films actual campaign footage focuses on "guerrilla tactics" that the Republican Party used to entice those registered with their party to vote "appropriately". Those who fail to agree to vote with the party line are set up to be "revisited in a few days". The film is biased not only in its presentation of evidence regarding the electoral process of 2004, but even in the amount of time given to each party, or "character". While Miles and Evan's work receives lengthy screen time, Leslie's campaign activities on screen can literally be measured in seconds. The film is distinct, clear and focusedon its own agenda. Whether the filmmakers set out to make a rally cry for the Dems or simply made honest editing mistakes remains to be seen, but Hillary and Obama should certainly add this film to their volunteer packages for 2008.