Hoe machtiger een land wordt, hoe meer het zich slachtoffer laat noemen. In de Britse ogen waren de grootste wreedheden van de 18e en 19e eeuw die van landgenoten in het Zwarte Gat van Calcutta of tijdens de Indiase muiterij en het beleg van Khartoem. De extreme manifestaties van de last van de blanken, deze gebeurtenissen symboliseerden het barbarisme en de ondankbaarheid van de wilde rassen die de Britten uit hun duisternis hadden willen redden.<br />Vandaag wordt de aanval op New York besproken alsof het het ergste is wat een land in de afgelopen tijd is overkomen. Weinigen zullen ontkennen dat het een grootscheepse gruweldaad was, maar we zijn verplicht het Amerikaanse volk een unieke en exclusieve sympathie aan te bieden. Nu wordt die eis uitgebreid tot eerdere Amerikaanse verliezen.<br />Black Hawk Down lijkt een van de best verkopende films aller tijden te worden. Net als alle films die de in Engeland geboren regisseur Ridley Scott heeft gemaakt, is het een aangrijpende, intense en prachtige film. Het is ook een verbluffende verkeerde voorstelling van wat er in Somalië is gebeurd.<br />In 1992 trokken de Verenigde Staten met goede bedoelingen Somalië binnen. George Bush sr. kondigde aan dat Amerika was gekomen om 'Gods werk' te doen in een land dat was verwoest door clanoorlogen en hongersnood. In het boek Me Against My Brother laat hij zien dat de missie ten dode was opgeschreven door falende inlichtingendiensten, offensieve operaties en, uiteindelijk, het geloof dat je een land tot vrede en welvaart kunt bombarderen.<br />Voordat de Amerikaanse regering in 1993 het bestuur van Somalië aan de Verenigde Naties overdroeg, had ze al een aantal fundamentele fouten gemaakt. Ze had de clanhoofden Mohamed Farah Aideed en Ali Mahdi gesteund in hun strijd tegen een andere krijgsheer en hun macht juist versterkt toen die begon in te storten. Ze had niet ingezien dat de rivaliserende clanhoofden bereid waren grootschalige ontwapening te accepteren als die onpartijdig werd uitgevoerd. In plaats van het conflict tussen de clans op te lossen, hadden de Verenigde Naties het per ongeluk verergerd.<br />Na de overdracht maakte de VN-Veiligheidsraad een einde aan het conflict. De Pakistaanse vredebewakers probeerden Aideeds radiostation, dat anti-VN-propaganda uitzond, in handen te krijgen. De inval mislukte en 25 soldaten werden gedood door aanhangers van Aideed. Een paar dagen later schoten Pakistaanse troepen op een ongewapende menigte en doodden vrouwen en kinderen. De troepen van de Verenigde Naties, onder bevel van een Amerikaanse admiraal, raakten verwikkeld in een bloedvete met de militie van Aideed.<br />Toen de vete escaleerde, werden Amerikaanse speciale eenheden ingeschakeld om af te rekenen met de man die nu door de Amerikaanse inlichtingendiensten werd omschreven als 'de Hitler van Somalië'. Aideed, die beslist een meedogenloze en gevaarlijke man was, maar ook een van de clanleiders die in het land om de macht streden, kreeg de schuld van alle problemen in Somalië. De vredesmissie van de Verenigde Naties was veranderd in een partizanenoorlog.<br />De speciale eenheden, overmoedig en hopeloos slecht geïnformeerd, vielen in snelle opeenvolging het hoofdkwartier van het ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties, het liefdadigheidsfonds World Concern en de kantoren van Médecins sans Frontieres binnen. Ze slaagden erin, te midden van tientallen onschuldige burgers en hulpverleners, het hoofd van de politiemacht van de Verenigde Naties gevangen te nemen. Maar de klucht werd al snel als een tragedie herhaald. Toen enkele van de oudste leden van Aideeds clan zich in een gebouw in Mogadishu verzamelden om een vredesovereenkomst met de Verenigde Naties te bespreken, bliezen de Amerikaanse eenheden, zoals altijd verkeerd geïnformeerd, hen op en doodden vierenvijftig mensen. Zo slaagden ze erin alle Somaliërs tot vijanden te maken. De speciale eenheden werden van alle kanten door schutters belaagd. In ruil daarvoor begonnen de Amerikaanse troepen op het VN-terrein met raketten op woonwijken te schieten.<br />De inval in een van de gebouwen van Aideed op 3 oktober 1993, die leidde tot de vernietiging van twee Black Hawk-helikopters en de dood van achttien Amerikaanse soldaten, was dus gewoon het zoveelste gevecht tussen Amerika en de krijgsheer. De troepen die de functionarissen van Aideed gevangen hadden genomen, werden door iedereen aangevallen: er kwamen zelfs schutters van de rivaliserende milities om de dood te wreken van de burgers die door de Amerikanen waren gedood. De Amerikaanse speciale eenheden sloten Somalische vrouwen en kinderen op in het huis waarin ze werden belegerd. <br />Ridley Scott zegt dat hij zonder politieke motieven naar het project is gekomen, wat mensen vaak zeggen als ze het dominante standpunt onderschrijven. Het verhaal dat hij vertelt (met hulp van het Amerikaanse ministerie van Defensie en de voormalige voorzitter van de gezamenlijke chefs van staven) is het verhaal dat het Amerikaanse volk zichzelf moet vertellen.<br />Het doel van de aanval op 3 oktober, suggereert Black Hawk Down, was om te voorkomen dat de moordzuchtige troepen van Aideed Somalië zouden uithongeren. Er wordt geen melding gemaakt van de vete tussen hem en de VN, behalve dan de eerste aanval op de Pakistaanse vredesmacht. Er is geen erkenning dat het ergste van de hongersnood voorbij was, of dat de Amerikaanse troepen allang geen deel meer uitmaakten van de oplossing. De gijzeling van de Amerikanen, zelfs de cruciale rol die Maleisische soldaten bij de redding van de Rangers hebben gespeeld, zijn uit de geschiedenis geschrapt. In plaats daarvan <0xE2><0x80><0x93> en dat is sinds 11 september een bekend thema geworden <0xE2><0x80><0x93> was de poging om Aideeds luitenants gevangen te nemen een strijd tussen goed en kwaad, beschaving en barbarisme.<br />De Somaliërs in Black Hawk Down spreken alleen om zichzelf te veroordelen. Ze tonen geen andere emoties dan hebzucht en bloeddorst. Hun verschijning gaat vergezeld van sinistere Arabische techno, terwijl de Amerikaanse troepen worden gevolgd door violen, hobo's en door Enya geïnspireerde zang. De Amerikaanse troepen vertonen verschrikkelijke wonden. Ze nemen foto's van hun dierbaren mee en vragen om de herinnering aan hun ouders of kinderen als ze sterven. De Somaliërs vallen als vliegen, worden netjes gedood, zijn niet meer nodig, worden niet beweend.<br />Sommige mensen hebben _Black Hawk Down_ met de Britse film _Zoeloe_ vergeleken. Er zit wel enige waarheid in die vergelijking, maar de Somaliërs hier bieden een veel overtuigender verpersoonlijking van het kwaad dan de blunderende, strijdlustige Zoeloes. Ze zijn sinister, bedrieglijk en ondoorgrondelijk; ze lijken meer op de Britse karikatuur van de Chinezen tijdens de opiumoorlogen.<br />Wat we zowel in _Black Hawk Down_ als in de huidige oorlog tegen het terrorisme zien, is de creatie van een nieuwe mythe van het volk. Amerika werpt zich op als de redder van de wereld en het slachtoffer van de wereld; een offer messias, op een missie om de wereld te verlossen van het kwaad. Deze mythe bevat onberekenbare gevaren voor alle anderen op aarde.<br />Om zijn gevoel van unieke grieven kwijt te raken, heeft de Amerikaanse regering een toespeling gemaakt op wat een asymmetrische wereldoorlog zou kunnen worden. Het is geen toeval dat Somalië bijna bovenaan staat op de lijst van landen die het mogelijk wil aanvallen. Als deze oorlog uitbreekt, zal hij niet geleid worden door de generaals in hun bunkers, maar door de mensen die het verhaal verzinnen dat het land wil geloven.<br /><br />
The more powerful a nation becomes, the more it asserts its victimhood. In contemporary British eyes, the greatest atrocities of the 18th and 19th centuries were those perpetrated on compatriots in the Black Hole of Calcutta or during the Indian mutiny and the siege of Khartoum. The extreme manifestations of the white man's burden, these events came to symbolise the barbarism and ingratitude of the savage races the British had sought to rescue from their darkness.<br /><br />Today the attack on New York is discussed as if it were the worst thing to have happened to any nation in recent times. Few would deny that it was a major atrocity, but we are required to offer the American people a unique and exclusive sympathy. Now that demand is being extended to earlier American losses.<br /><br />Black Hawk Down looks set to become one of the bestselling movies of all time. Like all the films the British-born director Ridley Scott has made, it is gripping, intense and beautifully shot. It is also a stunning misrepresentation of what happened in Somalia.<br /><br />In 1992 the United States walked into Somalia with good intentions. George Bush senior announced that America had come to do "God's work" in a nation devastated by clan warfare and famine. But, as Scott Peterson's firsthand account Me Against My Brother shows, the mission was doomed by intelligence failures, partisan deployments and, ultimately, the belief that you can bomb a nation into peace and prosperity.<br /><br />Before the US government handed over the administration of Somalia to the United Nations in 1993, it had already made several fundamental mistakes. It had backed the clan chiefs Mohamed Farah Aideed and Ali Mahdi against another warlord, shoring up their power just as it had started to collapse. It had failed to recognise that the competing clan chiefs were ready to accept large-scale disarmament, if it were carried out impartially. Far from resolving the conflict between the clans, the US accidentally enhanced it.<br /><br />After the handover, the UN's Pakistani peacekeepers tried to seize Aideed's radio station, which was broadcasting anti-UN propaganda. The raid was bungled, and 25 of the soldiers were killed by Aideed's supporters. A few days later, Pakistani troops fired on an unarmed crowd, killing women and children. The United Nations force, commanded by a US admiral, was drawn into a blood feud with Aideed's militia.<br /><br />As the feud escalated, US special forces were brought in to deal with the man now described by American intelligence as "the Hitler of Somalia". Aideed, who was certainly a ruthless and dangerous man but also just one of several clan leaders competing for power in the country, was blamed for all Somalia's troubles. The UN's peacekeeping mission had been transformed into a partisan war.<br /><br />The special forces, over-confident and hopelessly ill-informed, raided, in quick succession, the headquarters of the UN development programme, the charity World Concern and the offices of Médecins sans Frontieres. They managed to capture, among scores of innocent civilians and aid workers, the chief of the UN's police force. But farce was soon repeated as tragedy. When some of the most senior members of Aideed's clan gathered in a building in Mogadishu to discuss a peace agreement with the United Nations, the US forces, misinformed as ever, blew them up, killing 54 people. Thus they succeeded in making enemies of all the Somalis. The special forces were harried by gunmen from all sides. In return, US troops in the UN compound began firing missiles at residential areas.<br /><br />So the raid on one of Aideed's buildings on October 3 1993, which led to the destruction of two Black Hawk helicopters and the deaths of 18 American soldiers, was just another round of America's grudge match with the warlord. The troops who captured Aideed's officials were attacked by everyone: gunmen came even from the rival militias to avenge the deaths of the civilians the Americans had killed. The US special forces, with an understandable but ruthless regard for their own safety, locked Somali women and children into the house in which they were besieged.<br /><br />Ridley Scott says that he came to the project without politics, which is what people often say when they subscribe to the dominant point of view. The story he relates (with the help of the US department of defence and the former chairman of the joint chiefs of staff) is the story the American people need to tell themselves.<br /><br />The purpose of the raid on October 3, Black Hawk Down suggests, was to prevent Aideed's murderous forces from starving Somalia to death. No hint is given of the feuding between him and the UN, other than the initial attack on the Pakistani peacekeepers. There is no recognition that the worst of the famine had passed, or that the US troops had long ceased to be part of the solution. The US hostage-taking, even the crucial role played by Malaysian soldiers in the Rangers' rescue, have been excised from the record. Instead - and since September 11 this has become a familiar theme - the attempt to capture Aideed's lieutenants was a battle between good and evil, civilisation and barbarism.<br /><br />The Somalis in Black Hawk Down speak only to condemn themselves. They display no emotions other than greed and the lust for blood. Their appearances are accompanied by sinister Arab techno, while the US forces are trailed by violins, oboes and vocals inspired by Enya. The American troops display horrific wounds. They clutch photos of their loved ones and ask to be remembered to their parents or their children as they die. The Somalis drop like flies, killed cleanly, dispensable, unmourned.<br /><br />Some people have compared Black Hawk Down to the British film Zulu. There is some justice in the comparison, but the Somalis here offer a far more compelling personification of evil than the blundering, belligerent Zulus. They are sinister, deceitful and inscrutable; more like the British caricature of the Chinese during the opium wars.<br /><br />What we are witnessing in both Black Hawk Down and the current war against terrorism is the creation of a new myth of nationhood. America is casting itself simultaneously as the world's saviour and the world's victim; a sacrificial messiah, on a mission to deliver the world from evil. This myth contains incalculable dangers for everyone else on earth.<br /><br />To discharge its sense of unique grievance, the US government has hinted at what may become an asymmetric world war. It is no coincidence that Somalia comes close to the top of the list of nations it may be prepared to attack. This war, if it materialises, will be led not by the generals in their bunkers, but by the people who construct the story the nation chooses to believe.<br /><br />