THE CORNER is een krachtige miniserie die een meedogenloos, deprimerend en verdorven beeld geeft van het leven van drugsverslaafden en dealers. De kijker wordt semi-permanent door een documentaireploeg in de krochten van een helse buurt in Amerika gedropt. Gebaseerd zijn op een waargebeurd verhaal maakt de kijker alleen maar nog meer van streek, terwijl je vanuit het comfort van je eigen huis getuige bent van alle verschrikkingen van het opgroeien op straat.<br />De waarheid is dat ik soms nauwelijks naar de gebeurtenissen van het programma kon kijken, omdat de pijn en het lijden van elk personage ondraaglijk leek. Ieder van hen heeft het moeilijk, van een vader die in de diepte van een heroïneverslaving is gestort tot zijn zoon die dezelfde drugs op de onverzoenlijke straten verhandelt. Toch proberen ze nog steeds iets van hun vroegere zelf te behouden. Gary (de vader) probeert herhaaldelijk weer op de been te komen, maar mislukking lijkt het enige resultaat. DeAndre (de zoon) heeft geen waardige rolmodellen gehad om hem de waarde van een eerlijk leven te leren. De mislukking van zijn ouders heeft hem gereduceerd tot niet meer dan de zoveelste verloren ziel die door het getto dwaalt op zoek naar een inkomen. Terwijl ik dit nu schrijf, vijf maanden nadat ik THE CORNER voor het laatst heb gezien, lijkt elke gebeurtenis in de miniserie tijdloos en niet gemakkelijk te vergeten. Het enige waar ik aan kan denken, is een schietpartij in de tweede helft van het verhaal. We zien kinderen met vuurwapens (die een beetje aan Columbine doen denken), maar de schutters zijn bang. En je kunt het zien, de angst op hun gezicht en hun willekeurige schoten. Ik keek ademloos toe hoe dit tafereel zich ontvouwde, terwijl de jongens die we hebben leren kennen zich moeten verdedigen tegen rivaliserende dealers die hebben beloofd bloed te zullen vergieten. Al hun gepraat en hun machogedrag zijn op slag vergeten als we zien hoe ze een ooit zo vredige, mooie buurt overhoopschieten om een onzichtbare vijand uit te schakelen. Er is niets eerzaams aan dit tafereel, en aan het eind van de uitzending zat ik te hijgen op het puntje van mijn stoel. Het is nog steeds een van de meest ongelooflijke dingen die ik op televisie heb gezien.<br />Het feit dat dit verhaal in Baltimore gebeurde, maakt het verhaal alleen maar nog mooier. Als mensen aan het drugsprobleem in Amerika denken, denken ze meestal eerst aan de grote steden. New York of Los Angeles, maar hier wordt ons getoond dat het drugsprobleem ook in de achtertuinen en achterbuurten van Amerika speelt. Het had niet mogen worden veronachtzaamd.<br />Door de samenhang van dit verhaal lijken er alleen nog maar lichamen over te zijn die nog net zo levenloos zijn als toen ze door de sloppenwijken zwierven voor hun volgende roes. Maar er is geen roes meer na de dood, er is alleen nog maar een gat. De afwezigheid van een persoon heeft een groot effect op het leven van degenen die hem omringen. Maar wat echt triest is, is dat uiteindelijk alleen de dealers het verlies voelen... van hun klanten. De dood van hun vrienden maakt het voor de junkie alleen maar moeilijker om te'scoren'. Dit is het treurigste feit. De hoop vervliegt op de hoek.
THE CORNER is a powerful mini-series that delivers a ruthless, depressing, and depraved view of the lives of drug abusers and dealers. Told semi-narratively by a documentary crew, the viewer is delivered into the bowels of a hellish neighbourhood in America. Being based on a true story only serves to rattle the viewer further as you get to watch all the horrors of growing up on the streets from the comfort of your own home.<br /><br />Truth be told, at times, I could barely watch the events of the program as the pain and suffering of each character seemed unbearable. Each has a struggle to deal with, from a father who has fallen into the depths of heroin addiction to his son who deals the same drugs on the unforgiving streets. Yet, they still try to maintain some sense of their former selves. Gary (the father) tries to get back on his feet numerous times, but failure seems to be the only result. DeAndre (the son) has had no worthy role models to teach him the value of honest living. The failure of his parents has reduced him to no more than another lost soul wandering the ghetto for his income.<br /><br />Each event in the mini-series seems timeless and not easily forgotten, as I write this now, five months after I last saw THE CORNER, all I can think of is a shoot-out in the latter half of the story. We are shown kids with guns (somewhat echoing Columbine), however the shooters are scared. And you can see it, the fear in their faces and their random shooting. I was breathless watching this scene unfold as the youths who we have come to know have to defend themselves from rival dealers who have promised blood shed. All their talk and acting macho is instantly discarded as we watch them shoot up a once peaceful, beautiful neighbourhood in order to eliminate an unseen foe. There is nothing honourable about this scene and by the end I found myself lacking breath and on the edge of my seat. It is still one of the most incredible things that I have seen on television.<br /><br />The fact that this story happened in Baltimore just enhances the story that much more. Usually, when people think of the drug problem in America they first think of the big cities. New York or Los Angeles, but here we are shown that the drug problem is in the backyards and backalleys of America, as well. IT SHOULD NOT BE IGNORED. <br /><br />By the conlcusion of this story there seem to only be bodies left over as lifeless as they were wandering the slums for their next high. But there is no more highs after death, there is only a gap. The absence of a person has a great effect on the lives of those that surround them. But what's truly sad is that by the end the understanding is that only the dealers feel the loss...of customers. The death of their friends only serves to limit the junkie's chances of 'scoring' easier. Herein lies the saddest fact. Hope is fleeting on THE CORNER.