Rene Cradona jr. <0xE2><0x80><0x93> de man wiens vader ons de exploitatiefilm Survive heeft gebracht <0xE2><0x80><0x93> richt zijn aandacht op de jaren zeventig-rage voor haaienfilms met Tintorera. Het is in sommige opzichten nogal misleidend om deze film een Jaws-aftreksel te noemen. Het feit dat een haai amok maakt, wordt bijna volledig genegeerd door de regisseur, die meer tijd besteedt aan de naaktheid en het achtergronddecor. Misschien was het budget zo laag dat ze het zich niet konden veroorloven om veel scènes met haaien te draaien. Dus in een poging het publiek binnen te halen, huurde Cardona gewoon zo veel knappe acteurs in als hij kon en betaalde ze om bij elke gelegenheid hun kleren uit te trekken. <br /><0x3E> Amerikaanse toerist Steven (Hugo Stiglitz) arriveert op zijn luxueuze jacht in een paradijselijk Mexicaans vakantieoord, waar hij al snel verliefd wordt op de Britse Patricia (Fiona Lewis). Na een ruzie met Steven gaat Patricia met de plaatselijke playboy en parttime haaienjager Miguel (Andres Garcia) naar bed. Maar als Patricia op een ochtend in zee zwemt, wordt ze verslonden door een tintorera (tijgerhaai). Steven en Miguel worden onwillig vrienden en brengen een groot deel van de zomer overdag door met haaien jagen en's nachts met vrouwen. Ze maken kennis met de Britse vakantieganger Gabriella (Susan George), een vrijgevochten plezierzoeker die zich moeiteloos overgeeft aan een drievoudige seksuele relatie met de twee charmeurs. De tragedie slaat al snel toe als de tintorera opnieuw terugkeert om zich in het water te voeden, en na een nachtelijke slachting waarbij een groep feestgangers door de dodelijke haai wordt gedood, besluit Steven uiteindelijk dat het tijd is om de dodelijke vissen uit te roeien.<br />Vrijwel iedereen op de castlijst brengt de helft van zijn schermtijd naakt door. Het is moeilijk voor te stellen wat overtuigde 'echte' en'serieuze' acteurs als George, Lewis, Stiglitz, Jennifer Ashley en Priscilla Barnes ertoe heeft gebracht om in deze film te verschijnen. Hun personages bieden zeker geen interessante of uitdagende acteermogelijkheden, en het lijkt onwaarschijnlijk dat een van hen veel kans heeft gezien om zijn carrière op een zinvolle manier voort te zetten. Het verhaal gaat bijna willekeurig verder, zonder enig gevoel van spanning, urgentie of doel. Het liefdesaspect is niet echt geloofwaardig (Steven en Miguel zijn gewoon slonzige, promiscue vrouwengebruikers, en het is gewoon niet te geloven dat elke keer dat ze met een vrouw praten, ze als was in hun handen wordt). En het haaienaspect wordt, zoals gezegd, zo lang genegeerd dat het bijna een bijkomstigheid van het verhaal wordt. Ik heb in mijn leven een paar verrekte slechte films gezien, maar Tintorera is beslist een van de ergste. Ik geef toe dat er onbedoelde hilariteit in doorklinkt als je bereid bent ernaar te zoeken, maar op een serieus filmniveau <0xE2><0x80><0x93> verdomme, zelfs op een exploitatieniveau <0xE2><0x80><0x93> is het een waarlijk, waarlijk, waarlijk afschuwelijke film. Kennelijk bestaat er een 126-minutenversie van Tintorera. Ik heb geen zin om die te zien. De 90-minutenversie die ik mezelf dwong te bekijken was al erg genoeg, zonder dat ik mijn lijden nog een halfuur langer wilde rekken.
Rene Cradona Jr - the man whose dad brought us the exploitation movie Survive! - turns his attention to the '70s craze for shark movies with Tintorera. To call this movie a Jaws rip-off is rather misleading in some ways. The fact that a shark is running amok is almost completely ignored by the director, who spends more time concentrating on the nudity and the background scenery. Perhaps the budget was so low they couldn't afford to include many shark attack sequences. So, in an effort to pull in audiences, Cardona simply hired as many good-looking actors as he could and bribed them to remove their clothing at every given opportunity.<br /><br />American tourist Steven (Hugo Stiglitz) arrives at a paradise-like Mexican resort aboard his luxury yacht, where he soon falls in love with British tourist Patricia (Fiona Lewis). After a fall-out with Steven, Patricia beds down with local playboy and part-time shark hunter Miguel (Andres Garcia). However, while out swimming in the sea one morning, Patricia is devoured by a tintorera (tiger shark). Steven and Miguel begrudgingly become friends and spend much of the summer hunting for sharks by day and hunting for women by night. They reel in British holiday-maker Gabriella (Susan George), a free-spirited fun-seeker who readily surrenders herself to a three-way sexual relationship with the two charmers. Tragedy soon strikes as the tintorera once more returns to feed in the waters and, after a night-time massacre during which a group of party-goers are killed by the deadly shark, Steven finally decides that the time has come to exterminate the killer fish.<br /><br />Virtually everyone on the cast list spends half their screen time naked. It's hard to imagine what convinced "real" and "serious" actors like George, Lewis, Stiglitz, Jennifer Ashley and Priscilla Barnes to appear in this film. Their characters certainly present no interesting or challenging acting opportunities, and it seems unlikely that any of them could have seen much chance here to further their careers in a meaningful way. The story progresses almost randomly, with practically no sense of suspense, urgency or purpose. The love angle is not slightly credible (Steven and Miguel are just sleazy, promiscuous woman-users, and it's totally unbelievable that every time they speak to a female she becomes putty in their hands). And the shark angle, as mentioned, is neglected for such long spells that it becomes virtually incidental to the plot. I've seen some damned bad movies in my time, but Tintorera is definitely one of the worst of the lot. I'll grant that it has unintentional hilarity if you're prepared to look for it, but on a serious film-making level - heck, even on an exploitation level - it is a truly, truly, truly awful film.<br /><br />Apparently there is a 126 minute version of Tintorera. I have no desire to see it. The 90 minute edition I forced myself to sit through was quite terrible enough, without prolonging my suffering for an additional half an hour.