Ik heb vier verschillende vertalingen van dit stuk gelezen, geregisseerd en Julie gespeeld. Ik ben dol op dit stuk. Dus nu hoop ik dat mijn woedende teleurstelling begrijpelijk is na het zien van deze film. Dezelfde linguïst die mijn favoriete vertaling van het stuk had gedaan (Helen Cooper, de Methuen Drama Vertaling) heeft ook het scenario geschreven, dus natuurlijk verwachtte ik iets wat grotendeels aan het script was ontleend. Nee, in plaats daarvan werd Christine geschreven als een intelligente, sarcastische vrouw. Dat laatste is vooral lastig omdat Strindberg zelf in zijn voorwoord (ongeveer 6 pagina's voor de tekst waarin de vrouwen en andere invaliden de handeling van het stuk te horen krijgen) schreef dat Christine een saai personage moest zijn en dat haar rol de richting van het stuk veranderde. Al was het maar een beetje, maar het verandert nog steeds.<br />Op filmniveau is het een prachtige film. Het celluloid is heel mooi, vooral in de tuinscènes. De kostuums zijn prachtig. Maar het acteren is afschuwelijk, voor het grootste deel. Julie is fysiek prachtig, maar haar sexy stem is monotoon en maakt het personage totaal af. Ze heeft voortdurend een wezenloze blik in haar ogen en een doffe uitdrukking op haar gezicht, wat het tegenovergestelde is van wat ze zou moeten hebben om te passen bij de ingewikkeldheid van de zinnen die ze uitspreekt. Julie heeft geen onafhankelijke gedachten van zichzelf (wat ze toegeeft binnen de tekst van het stuk), maar ze braakt nog steeds met uiterste doelbewustheid uit wat haar is geleerd, in een poging zich te beheersen en de indruk te wekken dat ze veel intelligenter is dan ze is. Dit gaat verloren in de film. Als ze probeert te verleiden, ziet ze er gewoon niet aantrekkelijk uit; ze ziet eruit als een kind. Als ze in de hitte van een kus verkeert, ziet ze er zwak en onbeheerst uit. Ze is zelf de Onderdanige, heel voorbarig. Haar frasering is op veel plaatsen onsamenhangend. Aan het eind van de film zien we heel weinig van een verandering in het personage, behalve dat ze een beetje een luchtige tred en stembuiging heeft als ze Jean vraagt om naast haar naar haar kamer te komen. Aan het eind van de film is ze nauwelijks iets, wat geweldig zou zijn als het een deel van het personage was, maar het veranderde niet vanaf het begin van de film. Dus als dit weer een beetje inconsequent is met betrekking tot het script, dan begrijp ik het: een toneelstuk vertalen dat bedoeld is om te laten zien hoe zwak de adel/vrouwen kunnen zijn door te laten zien hoe ver ze bij de geringste suggestie kunnen vallen in een film die geen afstand laat zien tussen waar de dame was begonnen en waar ze was geëindigd. Ik moet wel zeggen dat de hysterische monoloog tegen het eind, die aan Christine was gericht over 'plannen voor de toekomst', subliem was, in verhouding tot de hele film. Het acteerwerk was geloofwaardig (voor één keer) en ik kon voelen dat Julie zielig was. Mijn maag draaide ervan om, en dat is geweldig. Dat is echt geweldig. Ze is zielig en ze zou dat effect op mensen moeten hebben. Maar de monoloog die de climax van het stuk zou moeten zijn, was slecht in elkaar gezet binnen het kader van de film. Dat Julie het mes oppakt, ziet er belachelijk uit. Verschillende delen ervan waren goed uitgevoerd, maar lang niet zo vloeiend als het eigenlijk had moeten zijn. De dalende beweging van de monoloog was echter heel goed gedaan.<br />Bovendien is Jean Schots of Iers en slaat het nergens op. Hij heeft een tijdje in Frankrijk gewoond, als portier en als wijnkelner, en daarna heeft hij in Zweden gewoond. De acteerprestaties van de acteurs waren net niet goed genoeg om dat stukje logica in de film op te offeren. Het is g<0xC3><0xAA>nant hoe ontzettend kwaad hij werd op Julie.' Julies reactie op het feit dat hij haar aan de kant heeft gezet, komt trouwens niet eens in de buurt van het personage dat Strindberg in zijn script heeft verwerkt.<br /><0x3E><0x3E> Richtlijn, losse vertaling en casting zijn allemaal de boosdoeners waarom dit prachtige stuk zo zwak in film is gegoten.<br /><0x3E><0x3E> Zie Froken Julie (1951) als je een veel betrouwbaardere, goed uitgevoerde versie wilt zien. Ja, het is in het Zweeds, maar de ondertitels geven je een algemene indruk. Of nog beter, lees de Methuen Drama-versie van Miss Julie. Het is een verbazingwekkend stuk. Het verdient niet de behandeling die deze film het heeft gegeven.
I have read four different translations of this play, directed it, and played Julie. I adore this play. So now, I hope my infuriated disappointment is understandable after seeing this film. The same linguist who had done my favorite translation of the play (Helen Cooper, the Methuen Drama Translation) also did the screenplay, so naturally, I expected something mostly faithful to the script. No, instead, Christine was written in as an intelligent sarcastic woman. The latter is especially bothersome because Strindberg himself wrote in his preface (around 6 pages printed before the play text explaining to the women and other invalids the action of the play) that Christine was meant to be a dull character, and empowering her alters the direction of the play. Albeit marginally, but it still does.<br /><br />On a cinematic level, it's completely beautiful. The celluloid is very pretty, especially in the garden scenes. The costumes are gorgeous. However, the acting is awful, for the most part. Julie is physically gorgeous, but, her sexy voice is monotonous and absolutely massacres the character because of this. She constantly has a blank look in her eye and a dull expression on her face, which is the opposite of what she should have in order to match the intricacies of the lines that she's speaking. Julie doesn't have an independent thought of her own (which she admits within the text of the play) but she still regurgitates what she has been taught with extreme deliberate passion, for an attempt at control and to create a notion that she is far more intelligent than she is. This is lost within the movie. When she is attempting to seduce, she just doesn't look attractive; she looks childlike. When she is in the heat of a kiss, she looks weak and not in control. She is the submissive herself, SO prematurely. Her phrasing is disjointed in many places. At the end of the play we see very little of a shift in character outside of the fact that she has a bit of an airy gait and inflection when she is asking Jean to come up to her room alongside her. At the end of the movie, she isn't noticeably anything, which would be great if it were a part of the character, however, it didn't change from the beginning of the movie. So if this is another bit of inconsistency in regards to the script, I understand: translate a play that is meant to show how weak the gentry/women can be by showing how far they can fall upon the slightest suggestion into a film that shows no distance between where the gentlewoman had begun and ended. I do have to say that the hysterical monologue towards the end that was directed to Christine about "plans for the future" was superb, in relativity to the entire movie. The acting was believable (FOR ONCE) and I could feel that Julie was pathetic. It turned my stomach, and that's great. That's seriously great. She IS pathetic and she SHOULD have that effect on people.<br /><br />However, the monologue that is meant to be the climax of the play was poorly built within the realm of the movie. Julie picking up the knife looks ridiculous. Different sections of it were executed well, but not nearly as fluently as it really should have been. The falling action of the monologue was very well done, however.<br /><br />Also, Jean is Scottish or Irish and it doesn't make any sense. He lived in France for awhile as a doorman and wine waiter and then lived in Sweden. The actors' acting was just at par level and wasn't near good enough to sacrifice that bit of logic within the movie. It is embarrassing how overly angry he became upon Julie's waking of Christine. Besides, Julie's reaction to him throwing her aside isn't even close to the character that Strindberg scripted.<br /><br />Direction, a loose translation, and casting are all culprits for why this beautiful play was so weakly constructed into film.<br /><br />See Froken Julie (1951) if you would like to see a much more faithful, well done adaptation. Yes, it's in Swedish, but the subtitles give you a general gist. Better yet, read the Methuen Drama version of Miss Julie. It's an amazing piece. It doesn't deserve the treatment this movie gave it.