Na _Night on Earth_ te hebben gezien, is het niet moeilijk te begrijpen waarom Jim Jarmusch wordt beschouwd als een van de grootste onafhankelijke filmmakers. Elke scène van deze film straalt licht uit. Zoals je waarschijnlijk wel weet, speelt de film zich af in vijf taxi's in vijf verschillende steden op dezelfde avond. In een film met een dergelijke opzet is het verleidelijk om te vragen 'welk deel van de film beter is', maar daar zou je niets mee opschieten, want _Night on Earth_ is groter dan de som van de vijf delen, hoewel het waar is dat de vijf delen gemakkelijk op zichzelf kunnen staan. Het N.Y.-segment is hilarisch, vooral de rol van Rosie Perez. Het trio in de taxi kan alleen maar in New York bij elkaar komen, denk ik. Het Parijse segment werkt op zo veel verschillende niveaus perfect. Het roept vooral vragen op over vooroordelen, niet alleen over waar mensen vandaan komen, maar gewoon over het bekijken van anderen die anders zijn dan wij. Aan het eind vraag je je af: wie is er blinder? Het beruchte segment in Rome is de zuiverste komedie en Roberto Benigni in topvorm. Ik denk dat dit de meest bizarre en onderhoudende bekentenis zal zijn die ik ooit heb gehoord. Het deel in Helsinki lijkt de film op een trieste manier af te sluiten, maar naar mijn mening zegt het eigenlijk meer: hoewel we sympathiseren met de twee 'pratende' passagiers omdat zij sympathiseren met de taxichauffeur, zijn het weer deze twee die onattent zijn tegenover hun vriend. En wat de chauffeur betreft, hoewel hij diepbedroefd en gekwetst is, is deze droefheid een beetje egocentrisch en heeft hij geen medelijden met degenen die hij daadwerkelijk kan helpen. Als geheel is deze film niet alleen een heel goede komedie om je aan het lachen te maken, maar hij laat je ook nadenken over het leven, de mensen, de ruimte en de tijd. '... ongeveer op het moment dat het donker wordt en het verhaal bij het aanbreken van de dag in Helsinki eindigt. Hoewel je weet dat deze verhalen tegelijkertijd plaatsvinden, heb je het gevoel dat je getuige bent geweest van een nacht op aarde en een unieke reis hebt gemaakt.'
After watching "Night on Earth", it is not hard to see why Jim Jarmusch is regarded among the greatest of independent filmmakers. Brilliance pours from every scene of this movie. As you probably know, the film takes place in five taxi cabs in five different cities on the same night. In a film with a such format, it is tempting to comment on "which segment is superior" but this would be missing the point entirely because "Night on Earth" is greater than the sum of its five parts, although it is true that the five segments can stand easily on their own. The L.A. segment portrays two very different women, for whom expectations from life differ completely and yet they are both content with who they are and they can somehow connect at some level. The N.Y. segment is hilarious, especially the part played by Rosie Perez. The trio in the taxi can only come together in New York, I guess. The Paris segment works so perfectly on so many different levels. It mainly raises questions about prejudices, not just about where people come from but simply about regarding others who are not like us. At the end, it leaves you asking "who is more blind?". The infamous segment in Rome is comedy at its purest and Roberto Benigni in top form. I guess it will be the most bizarre and entertaining confession I will have ever heard of. The Helsinki segment seems to end the film on a sad note but in my opinion, it actually says more: Although we sympathize with the two "talking" passengers since they sympathize with the taxi driver, it is again these two who are inconsiderate to their friend. And as for the driver, although he is deeply sad and wounded, this sadness is a little self-centered and he has no pity to those whom he can actually help. As a whole, in addition to being a very good comedy to make you laugh, this film makes you contemplate about life, people, space and time. It opens in L.A. just about when it is getting dark and ends in Helsinki at dawn. While you actually know that these stories are taking place at the same time, it feels as if you have witnessed a night go by on Earth and have made a unique journey.