Nadat hij op de meest onwaarschijnlijke manier getuige is geweest van de dood van zijn moeder, de actrice, is het kind van gescheiden ouders, Jeff (Furlong), op weg om voorgoed bij zijn vader te gaan wonen en moet hij het feit accepteren dat zijn ouders nooit meer bij elkaar zullen komen. Of toch wel? Directeur Lambert maakt de teruggekeerde doden deze keer een beetje interessanter door ze intelligenter en sluwer te maken. Helaas werd dit in de eerste plaats gebruikt om een heleboel goedkope'shocks' en zelfs onverklaarde motieven voor de Gus (Clancy Brown)-figuur af te schilderen. Verdwenen zijn de liefkozingen en tragedies van het origineel, vervangen door een overmaat aan bloeddorstigheid en rancuneuze personages. Furlong, die er in zijn eerste rollen in slaagde indruk te maken op personages met een soortgelijke familie van oorsprongsproblemen (Terminator 2, American Heart, Brain Scan, A Home of Our Own), doet hier niet veel, afgezien van norse blikken, vloeken en (letterlijk) een aantal keren 'Mam!' roepen. Voor horrorfans is het allemaal koek en ei, maar het is een flop op het gebied van karakter en angst. Moeilijk te geloven dat Mary Lambert, de regisseur van de eerste film, verantwoordelijk is voor deze enorme teleurstelling van een vervolg op het superieure origineel. Het einde suggereert een opzet voor een vervolg. Ik neem aan dat we allemaal blij mogen zijn dat deze franchise uiteindelijk toch begraven bleef.
After witnessing the onset death of his actress mother in a most implausible way (what movie crew would use a metal fence with their actors near electricity?), child of divorce, Jeff (Furlong), is off to live with his dad permanently and must accept the fact that his parents will never get back together. Or will they? Director Lambert makes the returned dead a bit more interesting this time by making them more intelligent and cunning. Unfortunately this was primarily used as a means to portray a lot of cheesy and cheap "shocks" and even unexplained motives for the Gus (Clancy Brown) character. Gone is the endearment and tragedy of the original; substituted with excessive gore f/x and spiteful characters. Furlong, who managed to impress in his early roles with characters who had similar family of origin problems (Terminator 2, American Heart, Brain Scan, A Home of Our Own), doesn't do much here outside of sullen glares, cuss and cry "Mom!" (literally) a number of times. Overall cheesy fun for horror fans but a flop in the character and scare departments. Hard to believe Mary Lambert, director of the first film, is responsible for this major disappointment of a sequel to the superior original. The ending suggests a setup for a sequel. I suppose we can all feel lucky this franchise remained buried after all.