Zo nu en dan word ik herinnerd aan het feit dat het niet raadzaam is om overhaast een oordeel te vellen over een enkele bezichtiging. Michael Winterbottoms _Wonderland_ is daar een goed voorbeeld van. Van die eerste bezichtiging heb ik heel weinig opgestoken, mijn reactie was zelfs ronduit vijandig; personages lijken even oppervlakkig als die in een momenteel populaire soap van de bbc met een soortgelijke Londense setting, maar hier met die onhandige camera-verbeeldingsblik, wat voor mij altijd een afknapper is tenzij het materiaal zelf briljant is <0xE2><0x80><0x93> _The Dream Life of Angels_ en _La Promesse_ bijvoorbeeld. Ik denk dat het de lyrische commentaren van zovelen waren die me terughaalden voor een tweede bezichtiging. Ik zie nu in dat de film veel te bieden heeft. Als studie van onvervulde levens is hij nooit minder dan opmerkzaam en vaak ontroerend: de jongen bij de voetbalwedstrijd, de bevalling, de reacties op het antwoordapparaat van de zoon en de dood van een hond, waarbij onze sympathie plotseling van de gekwelden overgaat op de buren uit de hel. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik van de film ben gaan houden. Waar ik echter niet zo'n grote bewondering voor zou hebben, is voor het beste werk van Mike Leigh en Ken Loach, vooral omdat het hun talent voor karakterontwikkeling mist. In tegenstelling tot de personages in meesterwerken als 'Geheimen en leugens' en 'Mijn naam is Joe' zijn die in 'Wonderland' eendimensionaal: we weten alles wat er over hen te weten valt bij hun eerste verschijning. En dan is er nog die volstrekt ongepaste score van Michael Nyman die taferelen uit het dagelijks leven overspoelt met pseudo-klassieke muzak, banale lyrische regels vergezeld van pulserende, herhaalde akkoorden. 'Wonderland' zou in wezen baat hebben gehad bij het ontbreken van een score. Hoe dan ook, het is een klassiek voorbeeld van een film die op zijn eigen benen moet staan zonder de steun van de zogenoemd 'luverly'-muziek. De vraag is of de film het zo goed zou overleven zonder de publieke waardering!
Every so often I am reminded of the inadvisability of rushing to judgement on a single viewing. Michael Winterbottom's "Wonderland" is a case in point. I got very little out of this first time round, in fact my reaction was positively antagonistic; characters seemingly as shallow as those in a currently popular BBC soap opera with a similar London setting, but here handled with that clumsy hand held camera cinema verite look, which for me is always a turn-off unless the material itself is brilliant - "The Dream Life of Angels" and "La Promesse" for instance. I suppose it was the rave comments of so many that drew me back for a second viewing. I can see now that the film has a lot going for it. As a study of unfulfilled lives it is never less than perceptive and is often quite touching, the boy at the football match, the childbirth scene, reactions to the son's answerphone message and the death of a dog where our sympathies suddenly shift from the tormented to the neighbours from hell. I can honestly say it is a film I have quite grown to like. Where I would part company with its devotees however is in my degree of admiration. It is certainly not to be compared with the best work of Mike Leigh and Ken Loach mainly because it lacks their genius for character development. Unlike the characters in masterworks such as "Secrets and Lies" and "My Name is Joe", those in "Wonderland" are one-dimensional: we know all there is to know about them on their first appearance. And then there is that totally inappropriate score by Michael Nyman swamping scenes of everyday life with a spurious pseudo-classical muzak, banal lyrical lines accompanied by throbbing repeated chords. "Wonderland" would have benefited intrinsically from being without a score. In any case it is a classic example of a film needing to stand on its own feet without the prop of so called "luverly" music. Would it survive so well without in popular esteem is the question!