De een of andere oostelijke zee die zwaar in de ochtendschemering lag, aan de verste horizon bijgestaan door titanische muren van rook en gekroond door vuurtorens en hete fonteinen van brandende olie die zich in de lucht bogen. Deze bedrieglijke zee die de hemel erboven reflecteert en gemaakt is van ruwe olie. Werner Herzog zet zijn camera op een helikopter en neemt ons mee door het desolate landschap van de olievelden van Koeweit, maar er is geen sprake van politiek, van een topografisch aspect van de Golfoorlog. Deze oliebranden zijn het gevolg van de verschroeide-aardepolitiek van Iraakse strijdkrachten die zich in 1991 uit Koeweit terugtrokken nadat ze het land hadden veroverd, maar die door de strijdkrachten van de coalitie werden verdreven. Op een waarlijk apocalyptische manier nodigt Herzog ons gewoon uit om 'te komen kijken'. De korte passages uit het boek van de Apocalyps, de ene na de andere luchtfoto, laten een land zien dat door oorlog is verwoest, de aarde zo zwart als teer zo ver het oog reikt, een uitgestrekte zwarte vlakte die zich tot aan de rand van de wereld uitstrekt, de hemel verkoold door enorme vuren en rookwolken. Dit is eigenlijk een documentaire over de Apocalyps, over het einde van de wereld, de Golfoorlog een model van alle oorlogen om er een eind aan te maken. Een waarlijk ontzagwekkend schouwspel van vernietiging en verlatenheid dat de onstoffelijkheid van de mens weerspiegelt wanneer hij wordt afgezet tegen de natuur in zijn eigen vermogen om die te vernietigen. Geen documentaire in de traditionele zin van het woord, maar voornamelijk een plot-minder-60-minuten-expeditie in de diepe krochten van een door oorlog verscheurde woestijn, waar de grandeur van de beelden het met Kubrickiaans aplomb doorlaat. Uiteindelijk hernieuwen de arbeiders enkele van de oliebronnen die ze eerder hebben gedoofd. Herzog peinst in zijn commentaar: 'Nu zijn ze tevreden. Nu hebben ze weer iets om uit te doven.'
Some eastern sea that lay heavily in the dawn, attended in its farthest far horizon by titanic walls of smoke and crowned by spires of fire and hot gouts of burning oil arching in the air. This deceptive sea reflecting the sky above made of crude oil. Werner Herzog mounts his camera on a helicopter and takes us through the desolate landscape of Kuwait's oil fields yet there's no politics involved, no topical Gulf War content. These oil fires the result of the scorched earth policy of Iraqi military forces retreating from Kuwait in 1991 after conquering the country but being driven out by Coalition military forces. In a truly apocalyptic manner, Herzog simply invites us to "come and see" the works of man. Reciting short passages from the book of the Apocalypse as sweeping aerial shot after sweeping aerial shot expose a land ravaged by war, the earth tarred far as the eye can see, a vast steppe of black tending to the rim of the world, the skies charred by enormous fires and billows of smoke. This is really a documentary on the apocalypse, on some end to the world, the Gulf War a paradigm of all wars to end it with. A truly awe-inspiring spectacle of destruction and abandonment that mirrors man's insubstantiality when measured up against nature in his own power to destroy it. Not a documentary in the traditional sense but mostly a plot less 60 minute expedition in the deep recesses of a wartorn desert that lets the grandeur of its visuals see it through with Kubrickian aplomb. In the end the workers reignite some of the oil wells they previously extinguished. Herzog muses in his voice-over: "Now they are content. Now they have something to extinguish again".