Stel je voor dat je de grote critici boven op het dak van de wolkenkrabber luidruchtige lof hoort zingen voor een van de vijfhonderd 'geaccrediteerde meesterwerken', en dat Lost in Translation op de een of andere manier de eer krijgt die Sofia Coppola en consorten toekomt. Een grote vergissing.<br />Lost in Translation is een van die films die je aanvankelijk een geweldige film zou kunnen vinden, maar die naarmate de film vordert saai, komisch en saai worden zonder enige rechtvaardiging in de vorm van inhoud. Er is eigenlijk geen verhaal om over te praten - alleen een flinterdun basisverhaaltje met een belachelijke, komische dialoog. De artistieke waarde van deze film wordt misschien verhoogd door de verdienste van de cinematografie, maar omdat het verhaal niet bestaat en de personages volstrekt onsympathiek zijn & saai om naar te kijken, ontkracht de cinematografie <0xE2><0x80><0x93> die in sommige scènes stilstaat en in andere beweegt <0xE2><0x80><0x93> op de een of andere manier het plezier van de film door zich te concentreren op het belachelijke aspect van de saaiheid, alsof Sofia het element van de stilte kon terugbrengen, geïnspireerd door stomme films uit het begin van de twintigste eeuw.<br /><0x3E> Verdwaald in Vertaling (eh, Sofia) beschuldigt het stilte-element als uitdrukking van betekenis wanneer het werkelijk niets substantieels toevoegt aan de esthetiek van de film, artistiek of anderszins. Sofia is altruïstisch ten nadele van het publiek als het gaat om de ijdelheid van de personages die Bill Murray en Scarlett Johansson spelen, wat geen empathie opwekt en de film nog minder interessant maakt om op een constante manier naar te kijken zonder onrustig te worden of ontspannend te gapen. Er gebeurt niets interessants met de hoofdpersonen en waarom zou het publiek zich daar druk om maken? <br /><br />Sofia maakte de blunders bij het filmen en zorgde ervoor dat de scènes niet in de afvalbak in de snijkamer terechtkwamen. Het is bijzonder humoristisch om ongegeneerd pretentieus of idioot g<0xC3><0xAA>nant te zijn. Zoals de Engelse hoer die haar uitspraak verprutst in de hotelkamer en de zinloze, onromantische gesprekken met Bill & Scarlett-personages die op de een of andere manier verliefd worden terwijl ze ijskoude persoonlijkheden hebben die meneer Freeze in nederige schaamte doen blozen. En de film beweegt zich in het ijzige tempo dat het afschuwelijk maakt om te zien <0xE2><0x80><0x93> het is de filmische oefening in verveling omwille van de artistieke expressie, zonder dat het spannend wordt. Het gaat maar door, tot het publiek niets anders meer voelt dan minachting voor de personages en vooral voor de scenarist/regisseur die verantwoordelijk is voor de marteling van het publiek door het dood te vervelen.<br /><br />Sofia heeft het een keer over haar favoriete filmregisseur gehad, Terrence Malick. Mr. Malick is een heel andere filmmaker die weet hoe hij de betekenis van stilte in een poëtische omgeving moet overbrengen, omdat Malick ervaring heeft met het observeren van de natuur en menselijke eigenschappen als voormalig docent filosofie en vertaler. Sofia niet, omdat ze de esthetiek niet combineert met stilte zonder de ruggengraat van een rijk verhaal en karakterisering. De debuutfilm van Scarlett Johannson en Bill Murrey, is goed gemaakt en bekwaam, maar Lost in Translation is zo'n miskleun in termen van saaie inhoud & armzalige montage dat het aan verveling doet denken. Deze verveling weerspiegelt waarschijnlijk de periode van verveling op bepaalde punten in haar leven, en ze gebruikt die ervaring als een vorm van marteling om het publiek in wraak de mentale kwelling van verveling op te leggen.<br />Scarlett Johannson en Bill Murrey, hoewel ze gedistingeerde filmacteurs zijn in hun rechtse hoek, doen het uiterste minimale behalve voor de camera in het aura van jubelende zelfingenomenheid die deze film tot het nieuwe niveau (of liever gezegd tot de onderste 100) van hoogstaande kunst tilt, met de stupide bezadigde monotonie & meanderende verveling erbij. Scarletts acteerwerk is niets bijzonders behalve komedie en ze is redelijk competent, maar technisch gezien slecht in dramatisch acteren (en daarom durf ik te wedden dat ze nooit in haar leven genomineerd zal worden voor de BAFTA Best Actress Award, de Britse prijs voor de beste actrice in subpar, lege, minimalistische acteerstijl, die deels te wijten is aan Sofia's lauwwarme, stuntelige manier van acteren & een toekomstige harde regisseur die ondanks alles om spectaculair acteerwerk vraagt).<br />Eerlijk gezegd weet ik niet hoe het scenario van Lost in Translation op Scarlett en Bill Murray overkwam. Het mag dan een karakterstudie zijn, maar gaat het ook in op menselijke aspecten, psychologie en filosofie? Als de critici beweren dat de film substantie heeft die het publiek niet kon waarnemen en ontcijferen, en ons stom noemen omdat we ons er niet van bewust waren, zeg ik dat Lost in Translation in feite een bewijs is dat De nieuwe kleren van de keizer een geldige allegorie bevat die van toepassing is op Sofia's lege, volkomen waardeloze filmhit die naast Corey Haims videodagboek uit 1989 'Me, Myself & I' '... zou kunnen dienen als een ideaal audiovisueel martelwerktuig. Omdat Sofia wil dat het publiek ervaart wat zij heeft doorstaan, en zodat wij, de kijkers, de smaak te pakken krijgen van haar bittere medicijn van een kinderlijk bestaan, vergelijkbaar met wat Vincent Gallo deed met de opgewekte, genotzuchtige 'Buffalo 66'.<br /><br />Nul ster van de vier.
Imagine hearing the major critics on the top of the roof on the skycraper sing boisterous praise for one of the five hundred 'qualified masterpieces', and Lost in Translation somehow received the honor bestowed on Sofia Coppola and company. Big mistake.<br /><br />Lost in Translation is one of these movies that at first you might be seeing a terrific movie, but as it progress it become drab, droll and tedious without justification in substance. There's really no story to speak of -- only paper-thin basic with inanely banterous dialogue.<br /><br />There may be a merit in cinematography that raise the artistic value of this movie, but because the story is non-existent and the characters utterly unsympathetic & boring to watch, cinematography -- stationary in some scenes and moving in others -- somehow negate the enjoyability of the movie by focusing on the ludicrous aspect of tedium as if Sofia could bring back the element of silence inspired by silent films of the early 20th century.<br /><br />Lost in Translation (er, Sofia) abuse the silence element as the expression of meaning when it really add *nothing* of substance to the aesthetics of the movie, artistic or otherwise. It's utterly meaningless if one does not understand the express purpose of silence at the right moment to convey the humanistic value of life in the hectic and modern world. Sofia is being altruistic to the detriment of the audience when it comes to the vanity of the characters as portrayed Bill Murray and Scarlett Johansson which generated zero empathy that makes the movie even less interesting to watch in a continuous manner without becoming fidgety or letting out relaxing yawn. There's nothing of interest what happen to the main characters and why should the audience give a care.<br /><br />Sofia made the blunders in filming and keeping the scenes from the fate of being tossed into the cutting room trash bin that are particularly unintentionally humorous in being unabashedly pretentious or idiotically embarrassing. Like the English pronunciation-mangling Japanese hooker in the hotel room and the pointless, unromantic conversations with Bill & Scarlett characters who somehow fall in love while possessing ice-cold personalities that would make Mr. Freeze blush in humbled shame. And the movie moves in the glacial pace that makes it atrocious to watch -- it is the cinematic exercise in tedium for the sake of artistic expression, without tightening up. It drags on and on until the audience feel nothing but contempt for the characters and especially the screenwriter/director responsible for torture by mean of boring the audience to death.<br /><br />Sofia once mentioned her favorite movie director is Terrence Malick. Mr. Malick is a completely different filmmaker who knows how to convey the meaning of silence in the poetic setting because Malick has experience observing nature and human qualities as a former philosophy professor & translator. Sofia did not because she doesn't get the aesthetics combined with silence without the backbone of a rich story and characterization. The Virgin Suicides, Sofia's debut movie, is well-made and competent, but Lost in Translation is such a trainwreck in terms of lackluster substance & poor, drag-on editing that lend to experiencing boredom. This boredom probably reflect the period of boredom at certain points of her life, and she parlay that experience as a form of torture to inflict the mental anguish of tedium on the audience in vengeance. <br /><br />Scarlett Johannson and Bill Murrey, while accomplished movie actors in their right, do the barest minimum except mug to the camera in the aura of exulting "Sundance Film Festival" self-importance that elevate this movie to the new level (more like bottom 100) in high art, with moronically sedate monotony & meandering tedium thrown in. Bill's acting is nothing special save comedy and Scarlett is moderately competent but technically bad in dramatic acting (which makes it a safe bet she'll never be nominated for Best Actress Oscar in her lifetime, UK's BAFTA Best Actress award clinch for subpar, vacant, minimalist acting style partially blamed on Sofia's tepid, fumbling directional style & a future hard-*** director demanding spectacular acting notwithstanding).<br /><br />Frankly, I do not know how Lost in Translation screenplay appealed to Scarlett and Bill Murray. It may be a character study, but does it delve into humanities, psychology and philosophy? No. It's more like a staid travelogue populated with non-descript characters that say absolutely nothing but dumb banter then fade to the pretty backdrop with the main characters wandering for a few minutes too long. This script won an Oscar for Best Original Screenplay for nothing but silence, banter, silence, banter, silence, inaudible whisper, fade to end? When the critics claim the movie have substance that the audience could not spot and decipher and call us stupid for being oblivious, I say the true design of Lost in Translation is that it is an introvertible proof The Emperor's New Clothes carry a valid allegory that apply to Sofia's vapid, utterly worthless filmflam that, next to Corey Haim's 1989 video diary "Me, Myself & I", might serve as an ideal audio-visual torture device. Because Sofia wants the audience to experience what she endured, and so we the viewers get the taste of her bitter medicine of a puerile existence, similar to what Vincent Gallo did with the cheerfully self-indulgent "Buffalo 66".<br /><br />Zero star out of four