Shoot to Kill (1947)<br /><br />Weak and Confusing, Shoot to Kill Yourself<br /><br />Je weet hoe je voor een tv kunt gaan zitten, een oude film kunt vinden en ernaar kunt kijken, ook al weet je dat hij slecht is. De stemming, de lompheid, de archetypen, de nostalgie werken allemaal op je in. Zolang je niets beters te doen hebt. Laten we zeggen, in een motel tijdens een zakenreis.<br />Verder zal Shoot to Kill niet komen. Het is leuk, het is dramatisch, en er zijn misdaden en verdachten. Het houdt je meer op dan dat het je in slaap brengt. Tot op zekere hoogte.<br />Waarom zou je het dan huren (of het gratis bekijken op Netflix)? <br />Nou, er zijn een heleboel leuke nachtelijke scènes, van die momenten waarop de camera naar een deuropening kijkt of naar de voeten van een paar wandelende mensen, en misschien kun je dit alleen al vanwege dat aspect bekijken. Die vechtscène aan het eind van de film, tussen de verslaggever (die beter kan vechten dan acteren) en een schurk (die in beide opzichten niet slecht is), tuimelt van een trap, en het is eigenlijk heel fysiek en verbazingwekkend. De vereiste autoachtervolgingsscène(s), minder. Er zijn veel hoge contrastlampen en bewegende camera's, wat aan het eind van de jaren veertig vrij normaal is, maar het is een van de redenen om te kijken. Maar de plot zit zo vol dubbele bodems dat het de moeite niet waard is om iedereen op het juiste spoor te houden. Dat zou het voor sommige mensen misschien een stuk leuker maken, maar ik hoopte op een duidelijkere lijn die er echt toe deed als hij werd verdraaid.<br />William Berke, de regisseur, heeft tientallen films van dit kaliber op zijn naam staan, en hij heeft ze zonder budget gedraaid. Shoot to Kill is onderhoudend, zeker, en veel van de films hebben een consequenter acteerwerk, maar het kabbelt voort zodat je er gewoon in meegaat. De vrouw is niet zozeer een femme fatale als wel een sterke, eigenzinnige en dubbelhartige hoofdrol. Tegen het eind is ze sympathiek. Misschien is het kleine stukje echte muziek van Gene Rodgers genoeg om die scène te vinden (om ongeveer 21.40 uur), waarin hij een mooie tred of iets dergelijks op een piano speelt, hoewel waarschijnlijk niet met een microfoontje tijdens het filmen, omdat de vingerbewegingen niet overeenkomen. Het is een vreemde toevoeging die niet echt zinvol is voor de plot, maar hij wordt in de openingscredits genoemd en Rodgers heeft goed back-upwerk gedaan in de jaren dertig en veertig (inclusief Coleman Hawkins).<br />De enige andere gedachte die ik heb (en ik doe mijn uiterste best om dingen te vinden): tussen alle flashbacks (de film is in wezen ook één grote flashback) zit ten minste één geval van een flashback binnen de flashback. Of zijn dat drie lagen? Glans veroorzaak je door noodzaak.
Shoot to Kill (1947)<br /><br />Weak and Confusing, Shoot to Kill Yourself<br /><br />You know how you can plop in front of a t.v. and find an old movie and watch it even though you know it's bad. The mood, the clunkiness, the archetypes, the nostalgia all work on you. As long as you have nothing better to do. Say in a motel on a business trip.<br /><br />That's as far as Shoot to Kill will rise. It's fun, it's dramatic, and there are crimes and suspects. It will keep you up more than put you to sleep. To a point.<br /><br />So why actually rent it (or stream it free on Netflix)? <br /><br />Well, there are a lot of nice night scenes, little moments where the camera looks at a door archway or the feet of some people walking, and you might be able to watch this just for that aspect. That fight scene toward the end of the movie, between the reporter (who is a better fighter than actor) and a thug (who is not bad at both), tumbles down a set of stairwas and it's very physical and amazing, actually. The requisite car chase scene(s), less so. There's lots of high contrast light and moving camera, which is pretty standard by the late 40s, but is one of the reasons to watch in the first place. <br /><br />The plot, however, is so full of double crosses it's not worth the effort keeping everyone straight. That might make it a lot of fun for some people, but I was hoping for a clearer line that actually mattered when it got twisted.<br /><br />William Berke, the director, has dozens of films of this caliber to his name, and he cranked them out with no budget. Shoot to Kill is entertaining, yes, and many with more consistent acting, but it clips along so that you just go with it. The woman is less a femme fatale than just a strong willed and duplicitous lead. She's made sympathetic by the end. <br /><br />Maybe the small insert of real music by Gene Rodgers is enough to search for that scene (about 9:40 in), where he plays a nice stride or similar style piano, though probably not miked while filming, since the fingerwork doesn't match up. It's an odd addition that makes no real sense in the plot, but it's given billing in the opening credits, and Rodgers did some good backup work in the 1930s and 40s (including Coleman Hawkins). <br /><br />The only other think I noticed of some small note (and I'm stretching to find things): among all the flashbacks (the movie is basically one big flashback, as well) is at least one case of a flashback within the flashback. Or is that three layers? Brilliance beget by necessity.