Ik ben nogal cynisch als het gaat om onafhankelijke films die uit Wales komen, gemaakt door onafhankelijke filmproducenten. Ik denk dat er een overvloed aan talent in het land is en er zijn beslist filmproducenten met echt talent die momenten van echte kwaliteit hebben geproduceerd. Toch kan ik me de laatste tijd geen onafhankelijke film meer herinneren die echt op het randje balanceerde. Ik heb niet echt een onafhankelijke film gezien die gemaakt is door een onafhankelijke filmproducent die echt het gevoel heeft dat hij verder kan gaan dan Wales en een wereldwijd publiek kan bereiken. Tot nu toe...<br />Voor de première had ik het geluk de hand te kunnen leggen op een exemplaar van 'Voetstappen'. De film is geschreven en geregisseerd door Gareth Evans en geproduceerd door Random Films. In 80 minuten is mijn mening over indiefilms drastisch veranderd. Dit is een film die je vanaf de eerste minuut bij je nekvel grijpt en nooit meer loslaat. Een film die, in termen van het maken van een onafhankelijke film, niet alleen de envelop openmaakt, maar hem ook in brand steekt en op de as pist.<br />De plot concentreert zich voornamelijk op een jonge vent, Andrew, die geïsoleerd en gedesoriënteerd is door een leven dat verre van gelukkig is. Uiteindelijk komt hij in contact met een paar bijzonder onsmakelijke personages, die hij meesleept door de sjofele onderwereld van Cardiff, in een wanhopige poging zijn plaats in de wereld te vinden terwijl zijn nieuwe vrienden zich te buiten gaan aan geweld en criminaliteit.<br />Met Andrew (briljant gespeeld door Nicholas Bool) heeft de schrijver/regisseur zonder meer een personage gecreëerd dat Donnie Darko en Travis Bickle als icoon voor de ontheemden en ontheemden zal dienen. Maar deze film neemt daar niet alleen genoegen mee, hij wil veel meer zijn en slaagt daar op elk niveau in.<br />Voor het oppervlakkige publiek dat 'Voetstappen' voor waar aanneemt, zal het waarschijnlijk het grimmig realistische geweld zijn dat voor hen in de herinnering zal voortleven. Het geweld is inderdaad bruut en opmerkelijk goed uitgevoerd voor zo'n lowbudgetfilm. In feite zijn er minstens drie scènes vlak voor de climax van de film die precies overeenkomen met de 'inval'-scène in 'Henry:Potrait of a Serial Killer' in termen van hoe aangrijpend en aanzienlijk aangrijpend de actie is. Maar als het geweld voornamelijk is waar mensen over praten nadat ze de film hebben gezien, dan zou dat een echte misdaad zijn, want de film zit vol prachtige momenten van echte menselijke emotie. Een scène waarin twee geliefden op weg zijn naar het einde van hun relatie om de liefde te bedrijven en de schijn op te houden is zo'n moment en het is echt hartverscheurend.<br /> De film als geheel is een echte les voor elke filmmaker in hoe je een verhaal visueel moet vertellen in plaats van je te verlaten op dialogen om emoties over te brengen en het verhaal te vertellen. De meest effectieve emotionele momenten van de film worden allemaal verteld zonder dat er een woord tussen de betrokken personages wordt gewisseld. Dit is het duidelijkst aan het eind, wanneer de langzame, verbrande gezichtsuitdrukking van een van de personages de film doordrenkt met dit ongelooflijke laatste moment dat zoveel emotie uitdrukt en dat duizend woorden spreekt zonder dat er ook maar één enkele dialoog aan te pas komt.<br />Als het om de acteerprestaties gaat, kan de film bogen op een dynamische, individuele prestatie van Mads Koudal. Een echte magnetische filmster die erin slaagt woede en kilte uit te stralen zonder ooit zijn toevlucht te nemen tot pantomime. Zijn beheerste en spontane momenten van agressie doen het scherm oplichten en hij slaagt erin elke scène te stelen waarin hij voorkomt, wat een hele prestatie is als je bedenkt dat zelfs de kleinste rollen door heel sterke acteurs worden gespeeld.<br />'Voetstappen' is een creatieve combinatie van de beste elementen uit andere pioniersfilms van pioniers als Roeg, Pelkah en Godard. Maar wat de invloeden achter de film ook mogen zijn, de schrijver/regisseur heeft zich aan de gebruikelijke filmconventies gehouden, ze op hun kop gezet en niet alleen de meest unieke en belangrijke onafhankelijke film van Wales van de afgelopen tien jaar gemaakt, maar ook de meest unieke en belangrijke Britse film van de afgelopen tien jaar.
I'm pretty cynical when it comes to independent features emerging from Wales,made by welsh film makers. I think there's an abundance of talent in the country and certainly there's definitely film makers of real talent who have produced moments of real quality. Yet in recent memory I can't remember a welsh independent film that really swung for the fences in a major way. I haven't really seen a welsh independent feature made by a welsh film maker that really feels like it could break out further than Wales and find a global audience. Until now . . .<br /><br />Prior to it's premiere screening I was lucky enough to get my hands on a copy of 'Footsteps', written and directed by Gareth Evans and produced by Random Films. In 80 minutes my opinion of welsh indie film changed dramatically. Here is a film that from the first minute grabs you by the scruff of the neck and never lets go. A film that,in terms of independent film making,doesn't just push the envelope but sets fire to it and pisses on the ashes.<br /><br />The plot primarily focuses on a young guy,Andrew,who is detached and dissilusioned by a life that is far from happy. He eventually falls in with some very unsavoury characters and trawls the seedy underworld of Cardiff with them, desperately trying to find his place in the world as his new found companions indulge in violence and criminality.<br /><br />With Andrew (Brilliantly portrayed by Nicholas Bool) the writer/director has definitely created a character that will join Donnie Darko and Travis Bickle as an icon for the dissilusioned and disenfranchised. But this film doesn't just settle for that,it aims to be far more and succeeds on every level.<br /><br />For the casual audience member who might take 'Footsteps' at face value, it is likely that the grimly realistic violence will be what lingers in the memory for them. Indeed,the violence is brutal and remarkably well executed for such a low budget film. In fact there are at least three scenes near the climax of the film that are right up there with the "home invasion" scene in 'Henry:Potrait of a Serial Killer' in terms of how gripping and considerably harrowing the action is. But if the violence is primarily what people talk about after seeing the film then that would be a real crime because the film is packed full of wonderful moments of real human emotion. A scene where two lovers heading for the end of their relationship are making love and going through the motions is one such moment and it's genuinely heart breaking.<br /><br />'Footsteps' as a whole is a real lesson for any film maker in how to tell a story visually rather than relying on dialogue to convey emotion and carry the narrative. The film's most effective emotional moments are all done without a single word between the characters involved. This is most evident in the ending,where one character's slow burn facial expression imbues the film with this incredible final moment that conveys such emotion and speaks a thousand words without a single line of dialogue.<br /><br />Performance wise,as well as Bool and a strong supporting cast the film boasts a dynamic individual performance by Mads Koudal. A real magnetic screen prescence who manages to play anger and cold heartedness without ever resorting to pantomime. His controlled and spontaneous moments of aggression light up the screen and he manages to steal every scene he's in, which is quite a feat considering even the smallest roles are portrayed by really strong actors.<br /><br />'Footsteps' is a creative amalgamation of the best elements from other pioneering films by the likes of Roeg,Peckinpah and Godard. But whatever the influences behind the film may be, the writer/director has took the standard cinematic conventions,stood them on their head, and created not only the most unique and important Welsh independent film of the last decade but also the most unique and important British film of the last decade.