Ik heb deze film maar één keer op dvd gezien, toen ik een jaar of dertien was, in 1980. Hij paste helemaal bij mijn tienerfantasieën over lieve, aardige, interessante jongens en laten we eerlijk zijn, het waren hotte kerels. Ik heb hem ongeveer een maand geleden bij cd Universe besteld en heb er in de twee weken daarna ongeveer vier keer naar zitten luisteren. Zoals iemand al zei: ik word er door achtervolgd. En zoals iemand anders al zei: ik denk dat het ook deel uitmaakt van een midlifecrisis! Als je negenendertig bent en beseft hoeveel er is veranderd sinds die eenvoudiger...' In de jaren zeventig, toen meisjes van 13 echt met de bus naar het winkelcentrum gingen en veel meer vrijheid hadden dan nu, maakte het me verdrietig dat mijn dochter bijna 13 is. Dertien was toen in veel opzichten veel volwassener.<br />De film is beslist uit de jaren zeventig, maar niet op een super gedateerde, goedkope manier, de outfits van Denise Miller zoals Jessie ze nu draagt zouden nu zelfs hip kunnen zijn! Je weet wat ze zeggen, alles wat rondgaat... hoewel de korte joggingbroeken die Rex droeg met de zweetsokken tot aan zijn knieën waarschijnlijk geen comeback zullen maken. Het onderwerp wordt op een heel gevoelige manier behandeld en de personages worden met veel respect behandeld. Het is niet de meest spraakzame film die ik ooit heb gezien. Ik heb vaak gewenst dat er meer gezegd zou worden tussen Jessie en Michael, waardoor hij zich nog meer tot haar aangetrokken zou voelen. Maar het acteerwerk is goed, de film is mooi en sfeervol, en de bijrollen doen het geweldig. Mary Beth Manning als Jessies vriendin Caroline is een fantastische rol. Ik denk dat we allemaal vriendinnen zoals zij hebben gehad. Maia Danziger als de meedogenloze flirt met Michael geeft een wiebelige, stonede voorstelling die je alleen maar aan het lachen maakt omdat we allemaal meisjes kenden die zich zo gedroegen. '<br />Denise Miller sloeg haar voorstelling om met een zeer nuchtere kwaliteit die waarschijnlijk te wijten was aan haar bekende status en het feit dat ze nieuw was in de filmindustrie. En ik denk dat een groot deel van de waardering voor de theaterkwaliteit van de film te danken is aan de capabele, briljante handen van de auteurs van het verhaal, Carole en wijlen Bruce Hart, die ook voor Sesamstraat schreef. Ze gaven echt om de boodschap van de film, die niet iets was wat je openlijk onder ogen zag, terwijl ze tegelijkertijd begrepen hoe graag veel meisjes op die leeftijd willen opgroeien. Ik hield toen net zo veel van de film als nu, en dat komt niet doordat ik het cliché van de makkelijke, met-een-strikje-aan-een-strikje-vastzittende-vrouw zo mooi vond. Het komt waarschijnlijk door het einde dat zoveel vrouwen in hun latere jaren de film zijn gaan bekijken.<br />Als ik Sooner or Later opnieuw bekijk, word ik helemaal misselijk van nostalgie naar die eenvoudiger tijden, en het heeft een belachelijke en plotselinge obsessie bij me opgeroepen om Rex Smith te pakken te krijgen. Hoewel ik in mijn jeugd van zijn albums Sooner or Later en Forever genoot, heb ik nooit zijn posters op mijn muren geplakt zoals ik met een paar van mijn andere favorieten heb gedaan. Hij zette zijn muziek op mijn iPod, las fansites, vond interviews (en verbaasde zich erover hoe briljant hij eigenlijk was terwijl de man een fascinerende manier van denken had), keek naar clips op YouTube naar wat ik ben, 13? Ik denk dat dat de grootste aantrekkingskracht van deze film is. Je herinneren hoe het was om 13 te zijn en de hele wereld voor je lag.
Saw this movie on re-run just once, when I was about 13, in 1980. It completely matched my teenaged fantasies of sweet, gentle, interesting  and let's face it  hot  "older" guys. Just ordered it from CD Universe about a month ago, and have given it about four whirls in the two weeks since. As somebody mentioned  I'm haunted by it. As somebody else mentioned  I think it's part of a midlife crisis as well! Being 39 and realizing how much has changed since those simpler '70s times when girls of 13 actually did take buses and go to malls together and had a lot more freedom away from the confines of modern suburbia makes me sad for my daughter  who is nearly 13 herself. Thirteen back then was in many ways a lot more grown up.<br /><br />The film is definitely '70s but not in a super-dated cheesy way, in fact the outfits Denise Miller as Jessie wears could be current now! You know what they say, everything that goes around... although the short-short jogging shorts worn by Rex with the to-the-knees sweat socks probably won't make a comeback. <br /><br />The subject matter is handled in a very sensitive way and the characters are treated with a lot of respect. It's not the most chatty movie going  I often wished for more to be said between Jessie and Michael that would cement why he was also attracted to her. But the acting is solid, the movie is sweet and atmospheric, and the fringe characters give great performances. Mary Beth Manning as Jessie's friend Caroline is a total hoot  I think we all had friends like her. Maia Danziger as the relentless flirt with Michael gives a wiggy, stoned-out performance that just makes you laugh  because we also all knew girls that acted like that.<br /><br />Denise Miller knocked her performance out of the ballpark with a very down-to-earth quality likely credited to her uknown status and being new to the industry. And I think not a little of the credit for the film's theatre-grade quality comes from the very capable, brilliant hands of the story's authors, Carole and the late Bruce Hart, who also wrote for Sesame Street. They really cared about the message of the movie, which was not an overt in-your-face thing, while at the same time understanding how eager many girls are to grow up at that age.<br /><br />One thing that made me love the film then as much as now is not taking the cliché, easy, tied-with-a-bow but sort of let-down ending. In fact it's probably the end that has caused so many women to return to viewing the movie in their later years.<br /><br />Re-watching Sooner or Later has me absolutely sick with nostalgia for those simpler times, and has triggered a ridiculous and sudden obsession with catching up with Rex Smith  whom while I enjoyed his albums Sooner or Later and Forever when I was young, I never plastered his posters on my walls as I did some of my other faves. In the past week, I've put his music on my iPod, read fan sites, found interviews (and marveled in just how brilliant he really is  the man has a fascinating way of thinking), watched clips on YouTube  what am I, 13? I guess that's the biggest appeal of this movie. Remembering what it was like to be 13 and the whole world was ahead of you.