N.B. Spoilers binnenin.<br />Dit is een onderschatte, subliem doordachte zwarte komedie van de (toentertijd) ploeterende Scorcese. Er is hier een volmaakt evenwicht tussen de grote filmstad <0xE2><0x80><0x93> een witteboordenverzekeringsman uit een achterbuurt die zich niet kan meten met de bohémiens uit SoHo <0xE2><0x80><0x93> en oneindig veel details binnenin. Scorcese heeft een geweldig script van Joseph Minion gebruikt en een komedie, spanning, zelfonderzoek, een heleboel kronkels en intermenselijke ontdekkingen in elkaar gezet. Onze hoofdrolspeler, Paul Hackett (de subtiele en briljante Griffin Dunne) is de meest ongelukkige 'held' die in lange tijd op het witte doek te zien is. Wat er ook mis kan gaan, gaat mis. Als Paul aan de volgende onderneming begint, is niet te voorspellen wat er zal gebeuren. Het script houdt de kijker voortdurend gespannen en onwetend van wat hem te wachten staat. De paranoia slaat toe.<br />De muziek die de filmmuziek omlijst <0xE2><0x80><0x93> een jeugdige symfonie van Mozart <0xE2><0x80><0x93> verdoezelt de uiterlijk keurige richtlijnen van Pauls wereld (gekrabbel en computerinteractie). Maar zelfs de kleine glimp die we van die wereld opvangen, zegt dat alles niet in orde is. De stagiair die Paul onder zijn hoede heeft (een kleine rol voor Bronson Pinchotna <0xE2><0x80><0x93> zie 'True Romance') heeft een hekel aan de baan en wil eruit. Dan is er dat veelzeggende moment waarop Paul om zich heen kijkt en alles in zijn eigenzinnige beweging voorbij ziet komen. Die snelle blik is zowel sexy als verontrustend. Hij heeft een kortstondig inzicht, maar in wat precies? Is zijn hele leven hier leeg en zinloos? Verveelt hij zich kapot? Scorcese laat het ons nooit met zekerheid weten. Maar dan ontmoet Paul Marcy in de diner en begint de pret.<br />We weten niet of de wet van Murphy altijd op Paul van toepassing is, maar op deze noodlottige avond is dat zeker het geval. Er is een poëtische foto van Pauls enige biljet van twintig dollar dat van de taxi de vergetelheid in zweeft, en dat is nog maar het begin. Dit brengt me echter op mijn eerste observatie, over Scorcese: zijn verbluffende en prachtige camerawerk. Het vloeit, het springt, het is vloeibaar, en nu valt het op een schokkende manier stil. De hele inspanning draagt bij aan het angstige karakter van het verhaal en aan het feit dat Paul zich nooit helemaal op zijn gemak voelt als hij niet op zijn eigen terrein is.<br />De vele personages die Paul ontmoet zijn op zichzelf al ingewikkelde verhalen. Kiki (een rokende, hete Linda Fiorentino - waar is ze gebleven?), Marcy's kamergenoot in het kunstenaarshuis, en de ultieme bohémien van de jaren tachtig; haar in leer gehulde vriend Horst (een dreigende Will Patton); de 'aardige' serveerster (Teri Garr) met meer bagage dan Paul aankan; Gail (de hilarische Catherine O'Hara) die zich met hand en tand tegen Paul zal keren; Tom de barkeeper (John Heard), zelf een tikkende tijdbom; Cheech en Chong, die zich de hele lange nacht inspannen om de oplossing te vinden voor wie de slechte inbrekers van SoHo zijn; maar vooral...' Marcy (de zinnelijke Rosanna Arquette). Ze is lief, goedhartig, geestig, maar zit vol duistere geheimen. Veel daarvan worden verklapt, andere worden alleen gesuggereerd. Het verkrachtingsverhaal bijvoorbeeld... is moeilijk te begrijpen tot je het hebt gezien, maar het zit vol komedie. Arquette speelt Marcy precies goed, een meisje dat nog net niet volledig uit haar dak gaat, maar dat toch soepel en vol zelfvertrouwen, zij het niet helemaal onwetend, vooruitstrompelt. Dit is een uniek personage. Haar zelfmoord draagt veel bij aan Pauls emotionele gewichtstoename <0xE2><0x80><0x93> hoe heeft hij daar precies aan bijgedragen? <0xE2><0x80><0x93> en ook aan het feit dat de komedie zo zwart is.<br />'After Hours' beslaat een tijdperk waarin er nog geen geldautomaten en mobiele telefoons zijn, maar er zijn Checker-taxi's, metrokaartjes, rommelige ateliers en telefoons met draaischijf. Punk is koning. De film komt op me over als lineair, ja, maar ook als caleidoscopisch: Paul ontmoet en herontmoet voortdurend dezelfde personages, maar elke keer dat dit gebeurt, hebben zijn omstandigheden een nieuwe wending genomen. Het verhaal zit ook vol met vreemde details die helpen het geheel samen te voegen. Een voorbeeld: het onderwerp van brandwonden en littekens. Er is een korte focus op brandwonden en brandbehandelingen. Marcy's crème, haar tripje naar de drogist om het te halen, het boek met gruwelijke foto's waar Paul zich niet van kan weerhouden... dan komt Marcy weer in beeld (hij slaat het boek dicht) en wat heeft ze in haar handen? Een kaars met een enorme vlam! Ha! Het zijn dit soort details die de film zo integraal doen lijken. (Zelfs Kiki zegt tegen Paul dat ze 'afschuwelijke, lelijke littekens' heeft.) Ten slotte, en dit deel is echt ziekelijk, als Marcy eenmaal dood onder het laken ligt, kan Paul niet anders dan haar lichaam inspecteren op de vermoedelijke brandwonden. Gatverdamme.<br />Ik moet de laatste van Pauls ontmoetingen noemen, wanneer hij absoluut nergens anders heen kan: June, op de club (Verna Bloom), lijkt de enige te zijn die zijn hachelijke situatie echt begrijpt en die hem uiteindelijk'redt', maar haar middelen zijn hoogst verdacht. Probeert ze hem ook te vermoorden? Wat een toestand. Een van de sleutelthema's van de film is dat iedereen die Paul tegenkomt op dat moment zijn redder is, maar die hem al snel in meer problemen brengt dan hij al heeft. Het is Paul/Upper East Side/proberen-het-beste-te-zijn versus de nacht-in-de-stad/leven-op-de-vlieg-mentaliteit, en 'After Hours' plaatst de twee denkwijzen aan tegengestelde kanten van het universum.<br />Scorcese, die de zwaarbeproefde 'Last Temptation' tijdelijk in de steek laat, slaat met deze geweldige komedie de spijker op zijn kop. Daarbij bewees hij zijn liefde voor het medium, om nog maar te zwijgen van zijn liefde voor alle memorabele personages in het maffe, onvoorspelbare verhaal. Hij is de ster van de film: hij speelt perfect een rol waarin alles om hem heen uit elkaar valt, maar waarin hij blijft volhouden en iets in zichzelf vindt dat net zo lang doorgaat tot de zon weer opkomt. Gepolijst, geïnspireerd, grappig en verontrustend. Zeer aanbevolen.
N.B. Spoilers within.<br /><br />This is an underrated, sublimely realized black comedy by the (at the time) struggling Scorcese. There is a perfect balance here between the big picture-uptown white-collar insurance guy out of his league in night-time bohemian SoHo-and infinite numbers of details within. Scorcese has taken a great script by Joseph Minion and crafted a piece of comedy, suspense, self-exploration, plenty of twists, and interpersonal discovery. Our lead, Paul Hackett (the subtle and brilliant Griffin Dunne) is the most hapless "hero" to grace the screen in a long time. Whatever can go wrong does go wrong. As Paul steps into the next venture, there is no telling what will come of it. The script keeps the viewer constantly on edge and clueless as to what to expect next. Paranoia becomes rampant.<br /><br />The music that frames the picture-a youthful symphony by Mozart-defines the outwardly tidy guidelines of Paul's world (number crunching and computer interfacing). But even the small glimpse we get of that world says that all is not right. The trainee whom Paul is overseeing (a small part for Bronson Pinchot-see "True Romance") hates the job and wants out of it. Then there is that telling moment where Paul looks around him and watches everything flow by in its idiosyncratic motion. The quick vision is both sexy and unsettling. He's having a momentary insight, but exactly into what? Is his whole life here empty and pointless? Is he bored out of his mind? Scorcese never lets us know for sure. But then Paul meets Marcy in the diner and the fun begins.<br /><br />We can't know if Murphy's Law applies to Paul all the time, but it certainly does on this fateful night. There is a flat-out poetic shot of Paul's sole 20-dollar bill floating from the cab into oblivion, and this is just the beginning. This brings up my first observation, though, on Scorcese: his stunning and beautiful camera work. It flows, it jumps, it's liquid, now it interrupts jarringly. The whole effort contributes to the anxious nature of the story and of how Paul never feels completely grounded while he's out of his territory.<br /><br />The multitudes of characters that Paul meets are all convoluted stories unto themselves. Kiki (a smoking-hot Linda Fiorentino-where has she gone?), Marcy's artist roommate, and the ultimate 80s bohemian; her leather-bound friend Horst (a menacing Will Patton); the "nice" waitress (Teri Garr) with more baggage than Paul can handle; Gail (the hilarious Catherine O'Hara) who will turn on Paul in a big way; Tom the bartender (John Heard), himself a ticking time-bomb; Cheech and Chong, industrious through the long night, and the solution to who the bad SoHo burglars are; but especially there's Marcy (the luscious Rosanna Arquette). She is sweet, good-hearted, ditsy, but full of dark secrets. A lot of these are spilled, others only suggested. The rape story, for example...hard to understand until you've seen it, but it's full of comedy. Arquette plays Marcy just right, a girl who is just short of being completely unhinged, but who still stumbles ahead smoothly and confidently if not a good bit clueless-ly. This is one unique character. Her suicide contributes much to Paul's emotional weight-how exactly did he contribute to it?-and also to the comedy's being so black.<br /><br />"After Hours" occupies an era that is pre-ATMs and cell phones, but there are Checker cabs, subway tokens, gritty artists' lofts, and rotary phones. Punk is king. The picture strikes me as being linear, yes, but also kaleidoscopic: Paul meets and re-meets the same characters throughout, but each time this happens, his circumstances have taken a new turn. The story is also full of strange details that help knit the whole together. An example: the subject of burns and scars. There is this brief focus on burns and burn treatments. Marcy's cream, her trip to the drugstore to get it, the book of gruesome pictures that Paul can't keep himself from...then Marcy floats back in (he slams the book shut) and what is she holding? A candle with a huge flame! Ha! It's details like these that make the movie feel so integrated. (Even Kiki tells Paul she has "horrible, ugly scars.") Finally, and this part is truly sick, once Marcy is dead under the sheet, Paul can't help but inspect her body for those suspected burn marks. Ugh <br /><br />I have to mention the last of Paul's meetings, when there is absolutely nowhere else to turn: June, at the club (Verna Bloom), seems to be the only person who truly understands his predicament and who helps to finally "rescue" him, but her means are highly suspicious. Is she also trying to kill him? What a stroke. One of the key themes of the flick is that everyone Paul encounters is for the moment his savior, but who soon leads him into more trouble than he already has. It is Paul/Upper East Side/trying-his-best versus the nighttime/living-on-the-fly/Downtown mentality, and "After Hours" places the two mindsets at opposite ends of the universe.<br /><br />Scorcese, temporarily abandoning the beleaguered "Last Temptation," hit the mark spot-on with this wonderful comedy. In the process he proved his love for the medium, not to mention loving all the memorable characters that inhabit the wacky, unpredictable story. I also think this is Griffin Dunne's pinnacle: he perfectly inhabits a role where everything is falling apart around him but where he hangs on and finds something inside that keeps plugging on until the sun rises again. Polished, inspired, funny, and disturbing film making. Highly recommended.