Woorden schieten me te binnen! Belachelijk, gekunsteld, beledigend komt er dicht bij in de buurt. Er is niets feitelijks aan de weergave van de holocaust in deze belachelijke, totaal ongelooflijke puinhoop. Dodenkampen waren geen akelige plekken waar mensen met gewichten rondzeulden, een beetje vuil werden maar gladgeschoren bleven, waar ze hun zoons niet alleen verborgen konden houden, maar ondanks een hongerdieet toch in leven en gezond konden houden, waar ze toegang hadden tot platen, grammofoons en harde luidsprekers, waar ze zich in feite naar believen konden bewegen en weinig meer te lijden hadden dan de ongemakken van een ritje naar een pension. Deze film beweert dat het kamp waar onze helden verblijven een dodenkamp is (niet een van de duizenden concentratiekampen die in de bezette gebieden van de nazi's lagen) compleet met gaskamers en ovens. Er waren maar zes vernietigingskampen, allemaal in Polen, en ze waren allemaal toegewijd, absoluut toegewijd, aan de ontmenselijking tot aan de afschuwelijke dood van hun gevangenen. Het langzame, martelende verscheiden uit Zyklon B was het gemakkelijke deel: twintig minuten stikken terwijl ze naar je keel en ogen klauwden, en het was voorbij. Het verwoestende verwijderen van elk spoor van menselijkheid door constante afranselingen, slaapgebrek, gebrek aan voedsel en water, gebrek aan enige schijn van medische zorg, kwellingen die lichaam en geest gedurende eindeloze dagen wegvraten, was het onverdraaglijke deel. Niemand sprak ooit met een bewaker zonder ter plekke te worden doodgeschoten. Guido zou niet door een bocht zijn gereden om gedood te worden, hij zou zijn doodgeschoten, of doodgeslagen, of opgehangen, in het openbaar om voor de andere gevangenen zowel zijn onmacht als de totale controle van de nazi's over het leven zelf te tonen. Het is absoluut onmogelijk dat een jongen een dag, laat staan weken, in een vernietigingskamp verborgen heeft gezeten. Om deze levende hel af te schilderen als een Stalag vol Schultz', waarbij ten minste één van de gevangenen, die met zijn zoon nog wel, wordt genegeerd, is een belediging voor iedereen die door de werkelijke verschrikking van de holocaust is geraakt. Dit zou een geweldige propagandafilm zijn geweest als Goebbels aan het Rode Kruis had laten zien hoe menselijk de nazi's in werkelijkheid waren. Als dit bedoeld was als een lach-je-rot-op-de-problemen-van-het-leven allegorie, dan had men een voertuig dat geschikter was dan de grootste genocide die ooit door mensen tegen mensen is gepleegd, moeten uitkiezen als het voertuig. Zoals het er nu voor staat, is deze film een karikatuur.
Words escape me! Perhaps ludicrous, contrived, insulting come close. There is nothing factual about the depiction of the holocaust in this ridiculous, totally unbelievable mess. Death camps were not nasty places where people toted weights around, got a little dirty but remained shaven, were able to keep their sons not only hidden but alive and well despite a starvation diet, had access to records, phonographs and loud speakers, could basically move about at will and suffer little more than the inconveniences of a run down boarding house. This movie claims the camp where our heroes sojourn is a death camp, (not one of the thousands of concentration camps that were located throughout Nazi occupied territories) complete with gas chambers and ovens. There were only six death camps, all in Poland, and all were dedicated, absolutely dedicated, to the dehumanization unto hideous death of their inmates. Slow agonizing demise from Zyklon B was the easy part; twenty minutes of choking, while clawing at your throat and eyes and it was over. The devastating removal of every vestige of humanity through constant beatings, lack of sleep, lack of food and water, lack of any semblance of medical care, torments that ate away at body and spirit over endless days, was the intolerable part. No one ever spoke to a guard without being shot on the spot. Guido would not have been taken around a bend to be killed, he would have been shot, or beaten to death, or hanged, publically to display for the other prisoners both his impotence and the Nazi's total control over life itself. It is absolutely impossible for a boy to have been hidden for a day much less weeks in a death camp. To depict this living hell as a Stalag full of Schultz's, largely ignoring at least one of the inmates, who gets to clean up and wait tables, with his son, no less, is an insult to every person who has been touched by the real horror of the holocaust. This would have been a great propaganda film for Goebbels to have shown to the Red Cross to show how humane the Nazis really were. If this was meant to work as some laugh-your-way-through-life's-troubles allegory, then a vehicle more appropriate than the greatest genocide ever perpetrated by man against man should have been chosen as the vehicle. As it stands this movie is a travesty.