Noviceregisseur Nikolas Perry, die een prima debuut maakte met de korte film 'Must Be the Music', probeert met een 'buddy'-film weer een trendy Hollywood-seksfilm te creëren, maar dan met een 'buddy'-twist. En deze film speelt in Las Vegas. Jordan Brower is aantrekkelijk als Eric en heeft een bijzonder goede chemie met Jesse Bradford. Deze twee zouden het waard zijn om samen in een andere 'buddy'-film te spelen. Afgezien daarvan krijgen we het gevoel dat we dit allemaal al eerder hebben gezien, inclusief de obligate dood van de homoseksuele figuur. Perry legt in het commentaar in zijn directory uit dat de dood een daad van liefde is <0xE2><0x80><0x93> een opoffering. Misschien, maar deze film zet nooit de juiste toon voor zo'n diep symbolische conclusie. Zoals zoveel jonge schrijvers-regisseurs vindt Perry dat hij de film te 'druk' maakt met eindeloze personages, geen gevoel van momentum en eindeloze clichés. Of misschien hebben de mensen met geld het overgenomen en is de film door een commissie gemaakt? Zo ziet het er wel uit. Gelukkig worden we gespaard voor de lonkende naaktheid die typerend is voor dit soort films: waarin de regisseur zijn uiterste best doet om de acteurs naakt te krijgen en hun naaktheid te verbergen door onhandig te poseren, de rekwisieten slim te plaatsen, enzovoort.
Novice director Nikolas Perry who made a fine debut with the short film "Must Be the Music" attempts to create another trendy Hollywood skid row druggie film but with a twist as a "buddy" film. And this one is set in Las Vegas. Jordan Brower is appealing as Eric and has particularly good chemistry with Jesse Bradford. These two would be worth casting together in another "buddy" feature. Beyond that one gets the sense that we've seen this all before including the obligatory death of the gay character. Perry explains, in his directory's commentary, that the death is an act of love--a sacrifice. Perhaps, but this film never sets the right tone for such a deeply symbolic conclusion. Like so many rookie writer- directors, Perry suffers from making the film too "busy" with endless characters, no sense of momentum, and endless clichés. Or perhaps the money people took over and made the film by committee? It has that look. Happily we are spared from the peek-a-boo nudity that is typical of these films: where the director goes to great lengths to get the actors naked then hide their nudity through awkward posing, clever placement of props, and so on.