Akira Kurosawa staat vooral bekend om zijn historische films, waarin meestal samoerai en Toshiro Mifune meespelen. _Stray Dog_ daarentegen speelt zich af in het Japan van na de oorlog en reist overtuigend door de achterbuurten van dat land, maar eerlijk gezegd speelt Toshiro Mifune er ook een rol in (godzijdank in een van zijn betere en minder theatrale voorstellingen).<br />Mifune, een groentje op de afdeling Moordzaken, wordt tijdens een busritje van de schietbaan naar huis zijn pistool ontfutseld; in de rest van de film wordt hij op zoek naar zijn ontbrekende pistool betrapt, eerst als dakloze veteraan en vervolgens onder leiding van Takashi Shimura's rechercheur Sato.<br />Het is een misdaadfilm, zo simpel als wat, maar Kurosawa graaft dieper en verkent de naoorlogse smurrie van zijn vaderland. Rechercheur Murakami en de misdadiger Yusa zijn, zo lijkt het, elkaars spiegelbeeld. Beiden zijn jonge veteranen die na de oorlog hun bezittingen zijn ontstolen tijdens de treinreis naar huis. Murakami, zo legt hij uit, was bijna doorgedraaid, maar hij koos voor het rechtschapen pad en werd agent; Yusa werd een kruimeldief en vervolgens een moordenaar.<br />Het onderzoek naar de beproevingen van de naoorlogse Japanse jeugd is fascinerend, net zo fascinerend als Kurosawa's ontleding van de geschiedenis en het vertellen van verhalen in Rashomon. Maar in tegenstelling tot Kurosawa's grotere films (Dodes'ka-den en Rashomon) voelt _Stray Dog_ als het werk van een jonge man. Dit was zijn negende of tiende film, geloof ik, en hij was eindelijk op visueel gebied op zijn best (er zijn een paar verbluffend goed gefilmde scènes en zijn decors en decors zijn goddelijk). Maar ondanks al zijn intelligentie ontbreekt het de film aan subtiliteit, in elk geval in de vertaling. Het concept van Yusa en Murakami als dubbelgangers wordt vaak en duidelijk naar voren gebracht: Kurosawa heeft zijn publiek niet nodig om zijn eigen werk te doen; alles wordt handig uitgelegd. Het is jammer dat het Kurosawa aan vertrouwen in zijn publiek ontbreekt, want deze film had misschien zijn beste kunnen zijn als hij iets minder hardhandig was gemaakt. Murakami's ontsteltenis over het feit dat zijn pistool bij misdaden is gebruikt, lijkt ook een beetje overdreven. Misschien is het iets cultureels (waarschijnlijk wel), maar hij lijkt te overdreven te reageren. Ja, het is verschrikkelijk om een wapen te verliezen, maar, man, wanhoop is niet de oplossing.<br />Hoe dan ook, _Stray Dog_ is een heel goede film en zou meer bekeken moeten worden dan waarschijnlijk het geval is. Hij is beter dan alle historische films van Kurosawa (met uitzondering van _Rashimon_ ) en ook heel leuk.
Akira Kurosawa is known mostly for his historical films, which typically incorporate samurais and Toshiro Mifune. Stray Dog, on the other hand, takes place in post-War Japan and travels its mean streets convincingly, though, truth be told, it also features Toshiro Mifune (thankfully in one of his better and less histrionic performances). <br /><br />Mifune, a greenhorn homicide detective, has his gun pinched on a bus-ride home from target practice; the remainder of the movie finds him searching for his missing pistol, first undercover as a homeless veteran and then under the tutelage of Takashi Shimura's Detective Sato. <br /><br />It's a crime movie, plain and simple, but Kurosawa digs deeper than that, exploring the postwar sludge of his homeland. Mifune's Detective Murakami and the criminal Yusa are, ostensibly, mirror images of one another--both are young veterans who had their possessions stolen from them on the train-ride home after the war. Murakami, as he explains, almost snapped but chose the righteous path and became a cop; Yusa became a petty thief and then a murderer. <br /><br />The exploration of the travails of the postwar Japanese youth is fascinating--just as fascinating as Kurosawa's dissection of history and storytelling in Rashomon. However, unlike Kurosawa's greater films (Dodes'ka-den and Rashomon), Stray Dog still feels like a young man's work. This was his ninth or tenth film, I think, and he was finally coming into his own on a visual level (there are some stunningly filmed sequences and his framing and arrangements are divine). However, the film, for all its intelligence, lacks subtlety, at least in translation. The concept of Yusa and Murakami as doubles, in a sense, is driven home often and obviously--Kurosawa does not require his audience to do any work of its own; everything is spelled out conveniently. It's a shame Kurosawa lacked trust in his audience because this film might have been his best if it had had a little more gentle of a hand. Murakami's distress over his gun being used in crimes also seems a little heavy-handed. Perhaps it is a cultural thing (it probably is), but he seems to overreact. Yes, losing a gun is terrible, but, my man, despair is not the answer. <br /><br />In any event, Stray Dog is a very good film and should be watched more than it probably is. It's better than any of Kurosawa's historical films (excluding Rashomon) and a lot of fun too.