Directeur Lewis Milestone heeft verschillende mijlpalen in de studie van oorlog en film gecreëerd. _All Quiet on the Western Front_ blijft zijn belangrijkste werk, maar hij heeft in de loop van de tijd ook andere films gemaakt over andere oorlogen (met name _A Walk in the Sun_ ). Pork Chop Hill, Milestones ode aan de Koreaanse oorlog, blijft de beste film die ooit over dit onderwerp is gemaakt, en verdringt MASH als een weergave van leven en dood in de'vergeten oorlog'.<br />De film zelf is, gezien het jaar van première, behoorlijk goed gemaakt. In veel gevallen kun je opnamen herkennen die door Oliver Stone voor het peloton zijn gemaakt: de trage pans rond het met rommel bezaaide slagveld, de ongemakkelijke confrontaties tussen de escouades en het op de loer liggende gevoel tussen de toenaderingspogingen. Hoewel de film mooi is geredigeerd, is het middendeel verschrikkelijk langdradig, wat resulteert in een hoop knoeiwerk waarvoor je de verplichte 'Laatste Slag' moet monteren. De geluidsmontage is redelijk, maar niet om over te jubelen (het is beter dan Patton, dat geef ik toe).<br /><br />Er zijn mensen bij IMDB die Saving Private Ryan verafschuwen vanwege het gebruik van 'zinloze, buitensporige bloeddorstigheid en geweld' of andere tekortkomingen in de uitvoering. Spielberg heeft bij het maken van die film veel aspecten van Pork Chop Hill alleen maar versterkt of verbeterd. Er zit geen bloeddorstigheid in de film, maar er is wel een verontrustend gevoel van geweld vermengd met de typische Milestone-boodschap van zinloosheid. Ik had geen diepgravende boodschap van deze film verwacht, maar ik was blij dat Gregory Peck de veerkrachtigste acteur bleef die ik ooit heb gezien. Zijn vermogen om de leiding te houden is zowel irritant monotoon als veerkrachtig. Afgezien daarvan krijgt de rest van de soldaten, dat is het juiste'soldaten', veel van de stereotiepe problemen die je in een film uit de jaren vijftig zou verwachten. Gelukkig helpt de constante aanwezigheid van de dood van een grotendeels anonieme vijand om alle openlijke vaderlandsliefde te vernietigen en alle geestdriftige streken tot een minimum te beperken. Zelfs als ze het proberen, worden ze alleen maar gedood of gewond.<br />Al met al een interessante oorlogsfilm die het bekijken waard is. Maar mensen die van _Enemy at the Gates_ of _Black Hawk Down_ hielden, moesten deze film maar liever niet zien. Ik vond het gebruik van zwart-wit was bijzonder korrelig.
Director Lewis Milestone has created several landmarks in the study of war and cinema. All Quiet on the Western Front remains his number one effort, but he has made other works on others wars (notably A Walk in the Sun) as time goes by. Pork Chop Hill, Milestone's ode to the Korean War, remains the best film ever made on the topic, superseding MASH as a depiction of life and death in the "Forgotten War".<br /><br />The film itself is considerably well-made given the year of release. In many instances you can spot shots duplicated by Oliver Stone for Platoon: the slow pans around the littered battlefield, the awkward confrontations between squadmembers, and the lurking sensation between advances. While the film is nicely edited, the middle section lags terrifically, resulting in a botched jobs that requires the obligatory "Last Battle" to fix. Sound work is decent, but nothing to rave about (it is better than Patton, I will admit that). <br /><br />There are people at IMDB who love to lambaste Saving Private Ryan for its use of "senseless, excessive gore and violence" or other flaws in its execution. Spielberg merely enhanced or lifted many aspects of Pork Chop Hill in making that movie. There is no gore in the movie, but there is a disturbing sense of violence mixed with the typical Milestone message of futility. <br /><br />While I was not expecting a deep message from this movie, I was pleased that Gregory Peck remained the most resilient actor I have ever seen. His ability to stay in command is both obnoxiously monotonous and resilient. Other than that, the rest of the grunts, that's right "grunts", are given much of the stereotypical problems you'd expect in a 50s movie. Thankfully, the consistent presence of death by a largely faceless foe helps destroy any overt patriotism in them and keep any gung-ho shenanigans to a minimum. Even when they try, they only get killed or injured.<br /><br />Overall, an interesting war film worth viewing once. People who liked Enemy at the Gates or Black Hawk Down should avoid this one, though. I felt the use of black & white was exceptionally gritty. 3.5 out of 5 stars.