Dit leek me een goed idee <0xE2><0x80><0x93> een documentaire maken door muzikanten te vinden en de waarheid vast te leggen over hoe ze zich echt voelen.<br />Maar wie kan het wat schelen? Welke muzikanten zouden indruk maken met betrekking tot het thema van deze film? Wat zou een snaar raken bij mensen die echt het antwoord op deze vraag willen weten? Nou, als je op een antwoord zit te wachten, wacht dan nog maar even. Na schoolspecials uit 1970 plus actrice Rosanna Arquette heeft New York uitgekamd (voornamelijk) en 80 procent van de muzikanten/zangers/songwriters gevonden waar de mensen bijna niets meer van weten en gevraagd naar hun gedachten. Musicans... en Yoko Ono.<br />Dit had gekund, en zou interessant zijn geweest als er veel mensen waren geweest die we hadden kunnen interviewen. Ik was geïnteresseerd in de diepgewortelde gedachten van de meeste mensen over de industrie, van alle kanten van het spectrum, maar dit was net zoiets als naar 'de wandelende doden' op celluloid kijken. En de vragen, tja, ik ben voorlopig niet op zoek naar een praatprogramma van Rosanna Arquette. Tenminste, ik hoop dat er geen komt.<br />Dit is iets wat je gemakkelijk op VH-1 kunt zien onder een van hun goedkope programma's, maar dit zou je het beste kunnen omschrijven als 'Achter de muziek met de grafdelver'. Dat wil niet zeggen dat Rosanna en haar ploeg ALLEEN maar jonge populaire musici hadden moeten opzoeken en vragen, ze zouden waarschijnlijk op dit punt in hun zoektocht naar 'bling' niet weten hoe ze die vraag moesten beantwoorden. En dat is de reden waarom het op dit punt misschien beter was geweest om naar de bijna-doden te gaan om erover te praten. Hun carrières zijn 'voltooid' en ze hebben niets meer om op los te laten, terwijl jongere musici nog steeds een commerciële aantrekkingskracht hebben en niet op dezelfde plaats willen eten en spugen.<br />Maar veel van de mensen die dit deden, deden me ineenkrimpen... Ik zag de sikkel achter velen van hen en had het gevoel dat dit hun laatste kans was om iets te zeggen over de industrie waarin ze werkten voor Charon hen kwam halen om de Styx af te varen. <br />Natuurlijk moet ik wel een beetje hersens hebben om te denken dat degenen die gefilmd werden gefilmd wilden worden en toestemming hebben gegeven om in deze documentaire te worden opgenomen. Dat zou een van de redenen kunnen zijn waarom we tijdens een overdreven, te lange aflevering van 'The Dry and the Dusty' in de muziekindustrie zaten met een paar nieuwe mensen en de paar verplichte Afro-Amerikanen om dit op een divers evenement te laten lijken. Als Rosanna Arquette geen actrice was geweest en niet het beruchte Toto-nummer 'Rosanna' achter zich had gehad, zou deze documentaire door elke andere filmmaker van de aardbodem zijn weggelachen.<br />Bovendien krimp ik altijd ineen als ze Yoko Ono tevoorschijn toveren om over'muziek' te praten. Ik heb 'The Beatles'-jaren gemist, maar dankzij andere documentaires, films, tv-optredens enzovoort enzovoort enzovoort, die je bij elke gelegenheid door de strot worden geramd, is er niet veel wat je niet over ze kunt weten. Ik heb begrepen dat mevrouw Ono een 'kunstenaar' is/was (kunstenaar, een woord dat ik naar mijn mening zal definiëren als een pretentieuze pseudo-intellectueel, vredelievende randfiguur, wezens die doelbewust op zoek zijn naar uitgebrande/uitgeholde uitgeleefde muzikanten/producers/songwriters die ze in een opgeblazen ego kunnen smeren terwijl anderen alleen maar hun visioenen financieren zodat ze thuis kunnen zitten zonder ooit een echte baan te krijgen), en haar overpeinzingen over'muziek' zijn voor mij ongeveer even nuttig als een mier die op de rug van een olifant loopt. Arquette, de actrice, mocht haar interviewen omdat alleen een actrice tegen Yoko Ono kan zeggen: 'Het is een eer u te ontmoeten'. Ik vermoed dat het voor mevrouw Arquette ook een 'eer' zou zijn om Mickey Mouse te ontmoeten en met hem over muziek te praten.<br />Veel mensen van zestig jaar en ouder willen dit zien, omdat veel van de geïnterviewde muzikanten musici/zangers/songwriters zijn met wie deze generatie is opgegroeid. Ze willen misschien weten hoe het tegenwoordig met hen gaat, verbaasd zijn dat ze nog leven, willen misschien weten hoe ze zich voelden toen ze in hun tijd in het vak werkten, en hoe hun kinderen zijn geworden terwijl ze niet eens thuis waren om hen te zien opgroeien. Arquette die over hen heen walst is altijd een pluspunt voor een oppepper van het ego, en we weten dat die mensen in hun laatste dagen een oppepper nodig hebben.<br />Er zijn een paar (let wel: een paar) mensen die door mevrouw Arquette zijn geïnterviewd die misschien aantrekkelijk zouden zijn voor mensen tussen 35 en 49, maar geen van hen zou het cijfer 34 halen, tenzij ze muziektheorie studeerden en een extra cijfer wilden halen voor gouwe ouwe.<br />Als je 'The Dry and the Dusty' met 80% wilt zien. Als je geïnteresseerd bent in de muziekindustrie aan de oostkust <0xE2><0x80><0x93> en in Yoko Ono <0xE2><0x80><0x93> en je wilt weten wat ze denken als ze worden geïnterviewd door een wegkwijnende actrice (nog zo'n nauwelijks verhuld thema van deze documentaire voor mij, eigenlijk) dan is dit misschien wel de film voor jou.<br />Voor anderen: doe geen moeite.
This seemed like a good idea - making a documentary by finding musicians and taping the truth about how they really feel. <br /><br />But who'll care? Which musicians would make an impact regarding the theme of this film? What would strike a chord with folks who really want to know the answers to this question? Well, if you're waiting for an answer - still wait. 1970's 'After School Specials' plus actress Rosanna Arquette has combed New York (mainly) and found 80% of the musicians/singers/songwriters that folks almost have forgotten about and asked them for their thoughts. Musicans...and Yoko Ono.<br /><br />This could have, and would have been interesting if there were a great deal of people we'd be interested in hearing deep inner most thoughts about the industry from from many sides of the spectrum but this was like looking at "the walking dead" on celluloid. And the questions, well, I wont be looking for a Rosanna Arquette talk show anytime soon. At least, I pray there wont be any.<br /><br />This is something you can readily expect to see on VH-1 under one of their cheesy shows, but this would be best called: "Behind the Music with The Cryptkeeper". This is not to say Rosanna and her crew should have found ONLY young, popular musicians and asked them, they probably wouldn't know how to answer that question at this point in their quest for "bling". Which is why at this point it may have been better to go to the near dead to talk about it. Their careers are 'done' and they would have nothing to loose, whereas younger musicians still have commercial appeal and they wouldn't want to eat and spit in the same place.<br /><br />But many of the people in this effort made me cringe... I saw the sickle behind many of them and felt this was their last chance to say something about the industry that they worked in on film before Charon came for them to take them down the river Styx.<br /><br />Of course, I have to have half a brain here and think that those filmed wanted to be filmed and gave permission to be included in this documentary. This could be one of the reasons why we sat through an overblown, overlong episode of "The Dry and the Dusty" in the music industry with a few new folks sprinkled in and the few obligatory African Americans for this to look like a diverse event. If Rosanna Arquette didn't have an actress resume and the notorious Toto song "Rosanna" behind her, this documentary would have been laughed off the face of this earth by any other filmmaker.<br /><br />Plus, I always cringe when they drag out Yoko Ono to talk about 'music'. I missed "The Beatles" years but thanks to other documentaries, films, TV Show appearances, etc., etc., etc., being rammed down your throat about them at every turn, there isn't much one can't know about them. I understand that Ms. Ono is/was an "artist" (atrist, a buzz word I will define, in my opinion, as a pretentious faux-intellectual, pacific rim type entities purposely scoping for burnt out/drugged out has-been musicians/producers/songwriters types to feed into an overblown ego when others wont just to finance their visions so they can sit at home and not ever get a real job), and her musings on "music" to me are about as helpful as an ant walking on an elephant's back. I'm glad Ms. Arquette, the actress, got to interview her because only an actress can say, "It is a honor to meet you" to Yoko Ono. I would suspect to Ms. Arquette it would be 'an honor' for her to meet and talk about music to Mickey Mouse too.<br /><br />Many folks 60 years old and older may want watch this because many of these musicians interviewed are musicians/singers/songwriters that generation grew up with and may want to know how they're doing these days, be surprised they're still alive, may want to know how they felt about working in the industry in their day, and how their kids turned out when they weren't even home to see them grow up. Ms. Arquette gushing over them is always a plus for an ego booster, and we know these folks need an ego booster in their final days.<br /><br />There are a few (a few, mind you) people interviewed by Ms. Arquette that might appeal to those between 35 and 49, but none that would draw in the under 34 crowed unless they were studying music theory and wanted to do an extra credit paper in oldies pop.<br /><br />If you want to see 80% "The Dry and the Dusty" in the music industry on the east coast -- and Yoko Ono -- and want to know their thoughts as interviewed by a fading actress (another thinly veiled theme of this documentary to me, really) then this may be the film for you.<br /><br />For others, please don't bother.