Ik ben al mijn hele leven een fan van Laurel en Hardy, maar er kwam een punt in hun filmcarrière waarop hun bijzondere humor simpelweg ophield te bestaan. In hun eerdere films had je Stan met zijn eindeloze Malaprops, die Ollie's afkeurende blikken in de camera ontlokte; de fysieke komedie was briljant en leidde vaak tot het duo dat de meest onlogische en idiote handelwijze koos voor de bizarre omstandigheden waarin ze zich bevonden.<br />Voorbeeld: je levert een piano af. De deur van het huis zit op slot, maar je kunt naar binnen via een balkondeur op de bovenverdieping. Stuur je iemand door die deur naar binnen en laat je hem dan naar beneden komen om de voordeur voor je open te doen zodat je de piano naar binnen kunt brengen? Nee, je probeert de piano door de bovendeur naar binnen te brengen, waarbij je een krakkemikkig baldakijn gebruikt als opstapje voor een takel! Dat is gewoon een voorbeeld van het soort humor dat Stan en Ollie beroemd heeft gemaakt.<br />Nou, dat schijnt allemaal verdwenen te zijn in deze film. Toen ik halverwege _Great Guns_ was, besefte ik dat ik net zoveel tijd had verspild als ik tot dat moment had besteed <0xE2><0x80><0x93> en ik zette hem uit. (Als ik meer dan de helft van een film moet bekijken om voorbij het deel te komen dat een totale verspilling is, is het te ver heen om het voor mij goed te maken.) Terwijl Stan en Ollie er in deze film nog steeds uitzagen als hun oude zelf, is het alsof ze bijna bang waren om die twee geschifte figuren uit hun GOED-films te zijn, alsof ze het gevoel hadden dat het ze niet zou lukken... alsof ze misschien niet meer in zichzelf geloofden. Laurel en Hardy hadden een periode waarin ze briljante komedies maakten, waarin je onwillekeurig hardop moest lachen om de pure waanzin van hun capriolen en de rampen die daaruit voortkwamen. Zoals Stan die een kiepwagen probeerde te verplaatsen zodat Ollie zijn vrouw kon pakken. 'Nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee.' Het is gewoon niet erg grappig, en het lijkt in de verste verte niet op de eerdere films die ze hadden gemaakt.
I've been a fan of Laurel and Hardy all my life, but there came a point in their movie career where their distinct style of humor simply ceased to be. In their earlier films, you had Stan with his endless Malaprops, prompting Ollie's looks of disgust into the camera; the physical comedy was brilliant, and often led off by the duo selecting the most illogical and idiotic course of action possible for the bizarre circumstances in which they found themselves.<br /><br />Example: You are delivering a piano. The door of the house is locked but you can get in through an upstairs balcony door. Do you put one person in through that door, then have him come downstairs and open the main door for you to bring in the piano? No, you try to bring the piano in through the upstairs door, using a flimsy canopy as a mounting point for a block and tackle hoist! That is just an example of the kind of humor which made Stan and Ollie famous.<br /><br />Well, all that seems to be gone in this movie. I got halfway through watching "Great Guns" and realized I had wasted as much time as I had spent watching it to that point - and I turned it off. (If I have to watch more than half-way through a movie to get past the part that is an utter waste, it's too far gone to redeem itself for me.) While Stan and Ollie still looked much like their old selves in this film, it's like they were almost afraid to be those two zany characters from their GOOD movies, like they didn't feel like they could pull it off... like maybe they didn't believe in themselves anymore? Laurel and Hardy had a period in which they made brilliant comedies, where you couldn't help laughing out loud at the sheer lunacy of their antics and the disasters which resulted. Like Stan trying to move a dump truck so Ollie could get his wife's new convertible out of its parking space, and Stan works the lever that makes the dump truck unload tons of dirt onto the car. Or Stan visiting Ollie in the hospital and sitting on a hypodermic needle full of tranquilizer, and Ollie ending up hanging out the window by his cast-wrapped leg. Those were Laurel and Hardy films which made them popular and famous, deservedly so. This movie, Great Guns, is all talk talk talk, most of that not very funny, and little else. Yawn. I'm a big L&H fan but I know I will never bother watching this film ever again. Phew! It's a sad movie, not a comedy. It's simply not very funny, and very little like the earlier films they'd made.