Voor mij is 'Fr<0xC3><0xBC>hling auf dem Eis', waarin de Weense ijsrevue die ooit wereldberoemd was, niet alleen maar een historisch schaatsdocument. Omdat de vrouwelijke hoofdrol wordt gespeeld door mijn moeder, Eva Pawlik (die in 1983 overleed), en omdat mijn vader, Rudi Seeliger (die ook in 1983 overleed) ook een rol als schaatser heeft, is de film voor mij persoonlijk veel waardevoller dan voor wie ook ter wereld. Voor iedereen die geïnteresseerd is in de schaatscarrière van mijn ouders (vooral in die van mijn moeder) schrijf ik de volgende woorden:<br />Toen Barbara Ann Scott in 1948 olympisch kampioen werd, werd Eva Pawlik in de zomer van 1948 geprezen als's werelds hoogste vrouwelijke amateurschaatsster. Pawlik deed veel aan wedstrijdschaatsen in de Verenigde Staten, waar haar ook werd gevraagd om de hoofdrol te spelen in een Hollywoodfilm van Gene Kelley, die zijn danskunsten wilde combineren met haar schaatskunsten. Ze zei nee, want als ze beroeps was geworden, had ze geen kans meer gemaakt op de Europese en wereldkampioenschappen van het jaar daarop. Hoewel ze aan een acute blindedarmontsteking leed, versloeg Eva Pawlik haar concurrente Alena Vrzanová zowel op school- als in het free-skaten in Milaan en werd ze in 1949 Europees kampioen. In Parijs, waar het wereldkampioenschap werd gehouden, werd ze na schooltijd tweede, maar het verschil in score tussen haar en Vrzanová was vrij klein, dus had ze nog steeds een goede kans om te winnen. Maar toen brak een van haar hielen terwijl zij en haar concurrenten zich opwarmden. Er werd verondersteld dat het sabotage was, maar dat kon niet worden bewezen. De jury stond niet toe dat ze met een metgezel schaatste, dus moest Pawlik het opgeven en kon Vrzanová het wereldkampioenschap van 1949 winnen zonder een gevaarlijke concurrent. Een paar weken later besloot mijn moeder prof te worden, hoewel de dubbele olympische kampioen Karl Sch<0xC3><0xB6>nfeld haar smeekte nog een jaar door te gaan met schaatsen.<br />Ik geloof niet dat mijn moeders beslissing om in 1949 prof te worden juist was. Als ster van de Weense IJsrevue liet ze een gratis programma zien dat door Europese journalisten en schaatsexperts werd vergeleken met dat van Vrzanová, en die zeiden dat het programma van mijn moeder zowel technisch als artistiek op een hoger niveau stond. Dus had Karl Sch<0xC3><0xB6>nfeld natuurlijk gelijk dat ze de beste kans had gehad om de wereldbeker van 1950 te winnen. Maar Pawlik wilde haar ouders, van wie ze het meest hield, financieel steunen. Dat was de psychologische reden waarom ze in 1949 prof werd.<br />Mijn moeders kracht had altijd gelegen in het vrije schaatsen, hoewel ze een degelijke school-figurentraining had gehad. De latere olympisch kampioene Jeanette Altwegg was geen uitmuntende vrije schaatsster, maar een uitmuntende school-figurenschaatsster. Een uitmuntende vrije schaatsster die een modernere stijl vertegenwoordigde, was Jacqueline du Bief. Maar ze was nog te jong om gevaarlijk te zijn voor mijn moeder als mijn moeder had deelgenomen aan de wereldkampioenschappen van 1950 of 1951.<br />In 1947, toen mijn moeder waarschijnlijk al de beste Europese schaatsster en op zijn minst de op een na beste ter wereld was, werden Oostenrijkse schaatssters niet toegelaten tot de Europese en de wereldkampioenschappen. Deze uitsluiting (om politieke redenen die voortkwamen uit de Tweede Wereldoorlog) weerhield mijn moeder er in 1947 niet van om naam te maken. Iedereen die met kunstschaatsen te maken heeft, weet dat de juryleden tot op zekere hoogte worden beïnvloed door een schaatser die internationale erkenning geniet. Daarom is het duidelijk dat ze in 1948 een uitstekend programma moet hebben doorlopen om als naamloze schaatsster drie zilveren medailles te winnen (op de Europese kampioenschappen, de Olympische en de Wereldkampioenschappen). Hoewel ze <0xE2><0x80><0x93> bij de eerste poging <0xE2><0x80><0x93> de beste Europese schaatsster was, won ze in 1948 de Europese Goud niet omdat niet-Europeanen mochten deelnemen, ook weer om politieke redenen. Het is ook goed om te denken aan de omstandigheden waaronder Oostenrijkse schaatsers hun vaardigheden ontwikkelden en in de jaren dertig en veertig van de twintigste eeuw aan wedstrijden deelnamen. In de jaren dertig werd Eva Pawlik beschouwd als een wonderkind, dat op vierjarige leeftijd al in een enkele axel kon springen en een groot aantal rondjes kon draaien. Toen ze een tiener was, stond ze elke dag om vier uur op om naar de Weense ijsbaan te rennen (Wiener Eislaufverein) om haar schoolcijfers te oefenen voordat ze naar school ging <0xE2><0x80><0x93> en dat in een tijd dat Oostenrijkse schaatsers alleen in het koude seizoen konden oefenen, omdat er geen overdekte schaatshallen waren zoals in de Verenigde Staten en Canada. Maar de inname door nazi-Duitsland van Oostenrijk in 1938 verwoestte de carrières en het leven van de sportmensen. Pawlik was uiteindelijk niet in staat om de Oostenrijkse traditie van wereldberoemdheid zowel als alleenstaande en als paarsschaatser voort te zetten. Ze had op haar twaalfde moeten deelnemen aan de Olympische Winterspelen die in 1940 in Tokio zouden worden gehouden. Mijn ouders Eva Pawlik en Rudi Seeliger konden alleen deelnemen aan de Duitse binnenlandse wedstrijden; ze werden Duitse jeugdkampioenen, elk als alleenstaande en als paar (dit was vóór Kekesy/Kiraly die in 1948 en 1949 de Olympische Zilveren Medal won). Mijn vader, die was opgeroepen voor het Duitse leger, werd uiteindelijk gevangengenomen en werkte als slavenarbeider in de Sovjet-Unie, waar hij incommunicado was, tot hij in 1949 naar Oostenrijk mocht terugkeren.<br />Uiteindelijk hadden mijn ouders geluk, hoewel mijn vader niet in staat was een amateurcarrière te hervatten (mijn moeder was al professioneel en speelde in de Weense IJsrevue), omdat ze al snel een van de beste professionele paren ter wereld werden. Mijn moeder had een hoofdrol in zowel het schaatsen als in het scenario van een film over de Revue, _Spring on the Ice-der_ (n.v.t. Morris Chalfen, de baas van de revue _Holiday on Ice_, beschouwde Pawlik Europe als de beste showster op het ijs sinds Sonja Henie.<br />Een paar maanden voor mijn geboorte in 1962 hield mijn moeder op met schaatsen en werd ze de eerste vrouwelijke sportverslaggever van de Oostenrijkse omroep (ORF). In 1973 begon ze aan haar derde beroep als lerares Duits en Engels op een Weense middelbare school (leerlingen van tien tot achttien). In 1954 had ze haar doctoraal Duits en Engels behaald aan de universiteit van Wenen. Mijn vader was manager van een public-relationsbedrijf waar hij in 1962 begon. In 1979 werd mijn moeder ernstig ziek en ze overleed in 1983, vier maanden nadat mijn vader aan een plotselinge hartaanval was overleden.<br /><br />In 1979 werd mijn moeder ernstig ziek en ze overleed in 1983, vier maanden nadat mijn vader aan een plotselinge hartaanval was overleden.<br /><br />
To me "Frühling auf dem Eis" showing the Vienna Ice Revue that was world-famous once is not only a historical figure skating document. As the female main role is played by my mother, Eva Pawlik (who died in 1983), and as my father Rudi Seeliger (who also died in 1983) is also presented as a skater, the movie is from the personal point of view by far more valuable to me than to any other person in the world. For everyone interested in the my parents´ figure skating career (especially in my mother´s) I write the following words:<br /><br />As the 1948 Olympic Champion Barbara Ann Scott had turned pro Eva Pawlik was celebrated as the world´s highest ranking female amateur skater in the summer of 1948. Pawlik did a lot of exhibition skating in the US, where she was also asked to be the lead actress in a Hollywood movie by Gene Kelley who wanted to combine his dancing with her skating. She said no because turning pro would have exluded her from the following year´s championships. Pawlik was said to have the best chance to win the next European and World titles.<br /><br />Though suffering from acute appendicitis, Eva Pawlik beat her competitor Alena Vrzanová both in school figures and in free-skating in Milan and became the 1949 European Champion. In Paris where the World Championship was held, she was second after school figures, but the difference in score between her and Vrzanová was rather small, so she still had good chances to win. But then one of her heels broke while she and her competitors were warming up. Sabotage was supposed but it could not be proved. The judges did not allow her to try the skates of a companion, so Pawlik had to give up and Vrzanová was able to win the 1949 World Championship without any dangerous competitor. Some weeks later, my mother decided to turn pro, although double Olympic Champion Karl Schäfer implored her to go on skating for one more year.<br /><br />I don´t think that my mother´s decision to turn pro in 1949 was right. Being the star of the Vienna Ice Revue she showed a free programme that was compared to that of Vrzanová by European journalists and figure skating experts who said that my mother´s programme was both technically and artistically on a higher level. So Karl Schäfer had been right, of course, that she would have had the best chance to win the 1950 World title. But Pawlik wanted to give financial support to her parents whom she loved above all. That was the psychological reason why she turned pro in 1949.<br /><br />My mother´s strength had always lain in the free skating, though she had had a solid school-figures training. The later Olympic Champion Jeanette Altwegg was not an excellent free skater but an outstanding school-figures skater. An excellent free skater representing a more modern style was Jacqueline du Bief. But she was still too young to be dangerous to my mother if my mother had taken part in the 1950 or 1951 World´s.<br /><br />In 1947 when my mother probably already was the best European skater and at least the second best in the world, Austrian skaters were not admitted to the European and the World competitions. This exclusion (for political reasons arising out of World War II) prevented my mother from making a name for herself in 1947. Everyone who deals with figure skating knows that the judges are to some extent influenced by a skater´s international recognition. Therefore it is clear that she must have shown an outstanding program in 1948 to win three silver medals (at the European´s, the Olympics and the World´s) as a no-name skater. Although she was - at the first go - the best European skater, she did not win the European Gold in 1948 because non-Europeans were allowed to participate, again for political reasons.<br /><br />It is good also to remember the conditions in which Austrian skaters developed their skills and competed in the 1930s and '40s. In the 1930s, Eva Pawlik had been considered a child prodigy, able to jump a single axel and do a large number of spins at the age of four. In her teens she would get up at 4 am daily to run to the Vienna ice rink (Wiener Eislaufverein) to practice her school figures before school -- and this at a time when Austrian skaters could practice only in the cold season as there were no indoor skating halls as there were in the US and Canada.<br /><br />But Nazi Germany´s absorption of Austria in 1938 destroyed sportsmen´s careers and lives. Pawlik was ultimately unable to carry on the Austrian tradition of being world-famous both as a single and as a pairs skater. She should have participated at age 12 in the Olympic Winter Games scheduled to take place in Tokyo in 1940. My parents Eva Pawlik and Rudi Seeliger could take part only in German domestic competitions; they became German youth champions, each as a single skater and together as a couple (this was before Kekesy/Kiraly who went on to win the Olympic Silver Medal in 1948 and the 1949 World Championship). Drafted into the German army, my father was eventually captured and worked as a slave coal-miner in the Soviet Union, incommunicado, until he was allowed to go back to Austria in 1949.<br /><br />In the end, my parents were lucky -- although my father was unable to restart an amateur career (my mother was already a professional, starring in the Vienna Ice Revue), as they soon became one of the world´s best professional couples. My mother´s lead role in both the ice skating and the frame story of a film featuring the Revue, Spring on the Ice` (Frühling auf dem Eis`, 1950), was what inspired the later Olympic double champion, Ludmilla Belousova, to take up skating. Morris Chalfen, the boss of the revue Holiday On Ice`, considered Pawlik Europe´s best show-star on the ice since Sonja Henie.<br /><br />Some months before my birth in 1962, my mother ended her skating and became the first female sportscaster of the Austrian Broadcasting Corporation (ORF). In 1973 she began her third profession as a German and English teacher at a Viennese secondary school (pupils from 10 to 18). In 1954, she had earned her doctorate in German and English at the University of Vienna. My father was the manager of a public relations enterprise where he started in 1962.<br /><br />In 1979 my mother became severely ill and died in 1983, four months after my father who had died from a sudden heart attack.<br /><br />