Deze film is een goed voorbeeld van het feit dat de acteurs en hun personage véél beter zijn dan het materiaal dat ze krijgen! Hoewel ik altijd van Jean Arthur en George Brent in films heb gehouden, zijn ze veel te goed voor deze onzin. In het bijzonder doet Jean heel erg haar best in deze film, maar het personage van Brent is zo slecht geschreven en zo stom dat de hele film tot stilstand komt en eruitziet alsof hij is geschreven door een paar onervaren broodschrijvers.<br />De film begint met Jean en Ruth Donnelly op een secretaresseschool die hun eigendom is. Tot nu toe gaat het goed <0xE2><0x80><0x93> het zijn allebei fantastische actrices en ik had mijn hoop al heel hoog gesteld sinds ze in de film speelden. (Dorthea Kent) doet zich voor als een sletterige slet en de film begint langzaam naar beneden te glijden (ze was echt een onbenullig en irritant personage). Dus ik was helemaal in de wolken toen de film van deze school verhuisde naar het kantoor van een tijdschriftredacteur die gespeeld werd door Brent. Blijkbaar was hij zo'n veeleisende baas dat de ene secretaresse na de andere van de school ontslag nam of ontslagen werd en dus ging Jean hem eens flink de waarheid zeggen. In plaats daarvan werd ze smoorverliefd op hem en nam de baan zelf aan.<br />Op dat moment was ik geïntrigeerd door de film. Geen grote problemen. Maar toen ze de volgende dag op haar werk kwam, was Brent er. Zijn personage was zo'n belachelijke en onmogelijk te geloven eikel dat de film heel snel naar beneden begon te draaien. Hij was niet alleen bombastisch en een volslagen gezondheidsfreak, maar zijn opdracht om iedereen groepsoefeningen te laten doen (zoals die trouwens in veel Japanse bedrijven werden gedaan) was slecht uitgevoerd. Wie gaf er nu opdracht voor deze oefeningen en deed dan het raam open en liet al die vele, vele papieren door het kantoor waaien en ging dan door met oefeningen doen? Het zou vast uren duren om alle papieren opnieuw te rangschikken <0xE2><0x80><0x93> waarom zou je niet vijf seconden stoppen om het raam dicht te doen? Vanaf dat moment ging dit soort extreem en stom gedrag door, zoals wanneer ze uit eten gingen in een vegetarisch restaurant, lange, lange wandelingen maakten in de stromende regen en eindeloos praatten (ad nauseam) over 'de juiste levenswijze en lichaamsbeweging'. Dat had allemaal grappig moeten zijn, maar het kwam er slecht uit, omdat zijn personage meer op een dwaze karikatuur van een mens leek! En alsof dat nog niet erg genoeg was, verscheen halverwege de film Maizie weer en was de romance tussen de hoofdrollen volledig ontspoord. Op dat moment werd Brent ('Mr. Extreme') zo'n onuitstaanbare zak dat het geen wonder was dat Jean hem niet gewoon vermoordde! Waar het op neerkomt is dat het een hoop werk moet zijn geweest om Brent en Arthur in een film te krijgen en dat ik me zo verveelde en ergerde over het hele gedoe. Gezien alle warme en fantastische films die deze twee hebben gemaakt, is het verbazingwekkend dat deze film zo armzalig was.
This film is a good example of the actors and their personas being MUCH better than the material they are given! While I have always loved Jean Arthur as well as George Brent in films, they are much too good for this tripe. In particular, Jean tries very hard in this film, but Brent's character is so poorly written and stupid that it drags the entire film to a standstill and looks as if it were written by some inexperienced hacks.<br /><br />The film begins with Jean and Ruth Donnelly at a secretarial school they own. So far, so good--both are wonderful actresses and I had my hopes set VERY high since they were in the film. Then, 'Maizie' (Dorthea Kent) makes an appearance as a ditsy hussy and the film begins to slowly slide downward (she was a truly cardboard and annoying character). So I was THRILLED when the film moved from this school to the offices of a magazine editor played by Brent. Apparently, he was such a demanding boss that secretary after secretary from the school either quit or were fired and so Jean goes to give him a piece of her mind. Instead, she is smitten by him and takes the job herself.<br /><br />At this point, I was intrigued by the film. No major problems. However, when she came to work the next day, Brent's character was such a ridiculous and impossible to believe jerk that the film really began to spiral downward very quickly. Not only was he bombastic and a total health nut, but his having everyone do group exercises (like those done in many Japanese companies, by the way) was poorly executed. What person would order these exercises and then open the window and let all their many, many papers blow across the office and yet continue exercising?! Surely it would take hours to rearrange all the papers--why not stop for five seconds to close the window! This sort of extreme and stupid behavior continued from then on, such as when they went out to eat at a vegetarian restaurant, go for long, long walks in the middle of pouring rain and talk on and on and on (ad nauseum) about "right living and exercise". This was all supposed to be funny, but really came off poorly, as his character seemed more like a silly caricature of a person! Now if this wasn't bad enough, about midway through the film, Maizie re-appeared and then the film's romance between the leads was completely derailed. At this point, Brent ("Mr. Extreme") became such an obnoxious jerk that it was small wonder that Jean didn't just kill him! The bottom line is that it must have taken a lot of work to but Brent and Arthur in a film and have me so bored and annoyed by the whole thing. Considering all the warm and wonderful films these two made, it's amazing that this film was as poor as it was.