Orson Welles speelt een soort archaïsche, theatrale acteerstijl in deze prachtige, tranentrekkende film. Als 'Erik Kessler', een man die onder een andere naam terugkeert naar zijn vrouw die is hertrouwd omdat hij, hoewel hij dood is, zwaar opgemaakt is en met een afgezaagd en gekunsteld klinkend Duits accent praat. Natuurlijk, daar gaat het juist om, hij wil niet dat zijn vrouw hem herkent, maar je denkt onwillekeurig dat zijn vrouw Elizabeth (Claudette Colbert) beter af is met de gladde en geraffineerde Lawrence Hamilton (George Brent). Stel dat ze van rol wisselen? Stel dat Brent Kessler speelt en Welles Hamilton? Dat zou Elizabeth in een heel moeilijke positie brengen. Kessler is zo onaantrekkelijk (in vrouwenrol). Op het moment dat de film begint, weet het vrouwelijke publiek dat Elizabeth Hamilton nooit zal verlaten. Elizabeth krijgt het beste van twee werelden. Haar eerste (problematische) echtgenoot verdwijnt tijdens de oorlog; ze krijgt een rijke en knappe tweede echtgenoot die alleen maar tekortschiet omdat hij niet echt aandacht heeft voor haar zoons uit haar eerste huwelijk. Gelukkig voor haar komt echtgenoot nummer één net op tijd terug om hun zoon van een domme beslissing te redden. En dan sterft hij net zo gemakkelijk, met een ongeopende brief naast zich die Elizabeth en Lawrence op de een of andere manier over het hoofd zien. En ze krijgen er een schattig nieuw geadopteerd dochtertje bij. Dit kleine meisje zal de pijn wegnemen die Elizabeth, zoals we hebben ontdekt, zal voelen als haar jongens de wereld in gaan. Het is dus een perfect einde voor Elizabeth <0xE2><0x80><0x93> haar onaantrekkelijke, prekerige eerste echtgenoot is nu voorgoed uit de weg geruimd en ze kan zich verheugen op een bevredigender huwelijk met de knappe, meegaande Lawrence.
Orson Welles falls in to a kind of archaic theatrical acting style in this wonderful, tear-jerker of a film. As "Erik Kessler," a man who returns under an assumed identity to the wife who has remarried because she though he was dead, he's heavily made-up and talks with a corny and contrived sounding German accent. Of course, that's the point, he doesn't want his wife to recognize him, but one can't help thinking that his wife Elizabeth (Claudette Colbert) is better off with the smooth and sophisticated Lawrence Hamilton (George Brent). What if they switched roles? What if Brent played Kessler and Welles played Hamilton? Now that would put Elizabeth in a really tough position. As it is, Kessler's so unattractive (in woman's film terms) that the female audience knows there's no way she's going to leave Hamilton. As it is, Elizabeth gets the best of all possible worlds. Her first (problematic) husband disappears during the war; she gets a rich and handsome second husband who's only shortcoming seems to be that he's not truly attentive to her sons from her first marriage. Fortunately for her, husband number one comes back just in the nick of time to save their son from a foolish decision. And then he just as conveniently dies, an unopened letter beside him that Elizabeth and Lawrence somehow fail to see. And they get an adorable new little adopted daughter in the process. This little girl will take away the pain that we've learned Elizabeth is going to feel as her boys go off into the world. So it's a perfect ending for Elizabeth--her unattractive, preachy first husband is now permanently out of the way and she can look forward to a more satisfying marriage with the handsome and agreeable Lawrence.