Het lijkt erop dat Ozon met See The Sea een succes heeft gemaakt van wat hij niet kon waarmaken. De prestatie van Charlotte Rampling is zo verbazingwekkend dat het pijn doet. Maar de echte eer moet aan Ozon zelf worden toegekend. Het is verbazingwekkend voor een regisseur van zijn leeftijd om een film zo economisch, zo volwassen te maken en de regisseur voor de kijker verborgen te houden terwijl alles van de regisseur afhangt. Het is meesterwerk. Het is het meesterwerk van Fran<0xC3><0xA7>ois Ozon, een ontroerend drama over een vrouw die haar verlies ontkent, een alledaagse gewoonte die misschien wel in de 'golven' wordt genoemd. De laatste opname van Charlotte Rampling die over het zand naar de illusie van haar man rent is verbazingwekkend.
Ozon seems to have made here, what he couldn't quite succeed with See The Sea. Charlotte Rampling's performance is so amazing it hurts. But the real credit should be given to Ozon himself. It's surprising for a director of his age to make a film so economic, so mature and hiding the director from the viewer when it's all depending on the director. It's a master's work. It's François Ozon's masterpiece. a touching drama about a woman's denial of her loss, an everyday habit maybe like mentioned in the "waves". the last shot of Charlotte Rampling running on the sands towards the illusion of her husband is amazing. and how ozon cuts it before she ever reaches.