Ik ben zo ver verwijderd van het doelpubliek van deze tekenfilmachtige, oestrogeenzware klucht uit 2009 dat het een uitdaging werd om de verrukkelijk korte looptijd van 89 minuten uit te zitten. Het scenario van Greg DePaul, June Diane Raphael en Casey Wilson, voormalig lid van de SNL, had een scherpe satire kunnen zijn op de excessen van de trouwbranche, of een zwarte komedie over de concurrentiestrijd tussen de mensen die er op het eerste gezicht recht op hebben. Beide benaderingen zou ik hebben toegejuicht. Helaas is het geen van beide, en net zo slap geregisseerd door Gary Winick ('13 Going on 30') lijkt het puur gericht te zijn op bevoorrechte prepuberale meisjes, omdat de twee hoofdpersonen de obsessieve, kinderlijke geestesgesteldheid van die leeftijd weerspiegelen. Hun emotionele onvolwassenheid en sitcom-achtige gedrag worden uitputtend. <br />Deze eigentijdse parabel concentreert zich op Liv en Emma, de beste vriendinnen uit hun jeugd, wat in de simplistische termen van deze film natuurlijk betekent dat ze in alle opzichten elkaars tegenpolen zijn. Liv is de rijke, ambitieuze advocate en van nature de minder sympathieke, terwijl Emma een voetveeg is die als onderwijzeres de eindjes aan elkaar probeert te knopen. Om aan de verhoudingen van het verhaal te voldoen is Liv degene die het perfecte vriendje heeft, een en al begrip en geduld, terwijl Emma een vriendje in huis heeft dat blijkbaar problemen heeft met haar ontluikende emancipatie. In de coulissen staat Livs broer te wachten, die er zo ideaal uitziet dat het script net zo goed de oplossing had kunnen verkondigen. Het verhaal gaat over een gesprek met Marion St., de belangrijkste huwelijksplanner van Manhattan. Clare, wier secretaresse Livs en Emma's bruiloft op dezelfde dag in juni dubbel boekt in het Plaza Hotel. De rest van de film gaat over hoe ze elkaar de loef afsteken met studentengrappen tot de onvermijdelijke conclusie.<br /><br />Kate Hudson (die ook co-producer is van de productie) lijkt in elke film een slechtere actrice te worden, want ze speelt bijna elke scène als Liv met de subtiliteit van een mimespeler. Ik herken niets van het talent dat ze bijna tien jaar geleden tentoonspreidde als groupie Penny Lane in Cameron Crowes 'Bijna Beroemd'. Anne Hathaway komt iets beter over als Emma, maar dat is net zoiets als zeggen dat de Roadrunner iets geloofwaardiger is dan Wile E. Coyote. Net als Marion speelt Candice Bergen steeds weer dezelfde rol, en ik begin me af te vragen of een decennium als Murphy Brown toeval was. Kristen Johnston speelt de enige echt sardonische noot in de film als Emma's collega-onderwijzeres die tot bruidsmeisje wordt benoemd. De drie mannen vullen alleen maar de achtergrond in, hoewel Bryan Greenberg ('première') een poging lijkt te doen om een dimensionale figuur te spelen. Cinematographer Frederick Elmes geeft de film in elk geval de gepaste glanzende glans. De dvd uit 2009 bevat drie verwijderde scènes, allemaal uitgeknipt, en een verlengde reclamespot voor ontwerpster Vera Wang, wier trouwjurken in de film in de schijnwerpers staan.
I am so far removed from the target audience of this cartoonish, estrogen-heavy 2009 farce that it became a challenge to sit all the way through its blissfully brief 89-minute running time. The by-the-numbers screenplay by Greg DePaul, June Diane Raphael, and former SNL regular Casey Wilson could have been a sharp satire on the excesses of wedding-related commerce or a black comedy about competitiveness among the superficially entitled, either approach of which I would have praised. Sadly, it's neither, and as limply directed by Gary Winick ("13 Going on 30"), it seems targeted squarely to privileged pre-adolescent girls because the two principals reflect the obsessive, childish mindset of that age. Their emotional immaturity and sitcom-level behavior become draining.<br /><br />This contemporary parable focuses on childhood best pals Liv and Emma, which of course in this movie's simplistic terms, means they are opposites in every possible way. Liv is the wealthy, über-ambitious lawyer and naturally the less sympathetic one, while Emma is a doormat struggling to make ends meet as a middle-school teacher. To meet the plot's dimensions, it is Liv who has the perfect boyfriend, all understanding and patience, while Emma has a live-in boyfriend who apparently has issues with her budding emancipation. Waiting in the wings is Liv's brother who is made to look so ideal that the screenplay might as well telegraph the resolution. The plot turns on a consultation with Manhattan's leading wedding planner Marion St. Clare, whose administrative assistant erroneously double-booked Liv's and Emma's wedding on the same June day at the Plaza Hotel. The rest of the movie is about how they one-up each other with fraternity-level pranks until the inevitable conclusion.<br /><br />Kate Hudson (who also co-executive produced) seems to becoming a worse actress with every movie, as she plays almost every scene as Liv with the subtlety of a mime artist. I don't recognize any of the talent she showcased as free-spirit groupie Penny Lane in Cameron Crowe's "Almost Famous" nearly a decade ago. Anne Hathaway comes across marginally better as Emma, but that's like saying the Roadrunner has slightly more credibility than Wile E. Coyote. As Marion, Candice Bergen keeps playing the same role over and over again that I'm starting to wonder if a decade as Murphy Brown was a fluke. Kristen Johnston delivers the film's one truly sardonic note as Emma's fellow teacher-turned-maid of honor. The three men are mere background filler, although Bryan Greenberg ("Prime") looks to be making an attempt at a dimensional character. At least cinematographer Frederick Elmes gives the movie the appropriately polished sheen. The 2009 DVD contains three deleted scenes, all excisable, and an extended commercial for designer Vera Wang, whose wedding gowns are spotlighted in the film.