Op de hoge leeftijd van vijfentachtig jaar keert Alain Resnais terug met een weemoedige, soms amusante vertolking van het toneelstuk van Ayckbourn, waarmee hij de Engelse dysfunctie, onthechting en verlatenheid naar Parijs overbrengt.<br />Resnais compenseert de beperkingen en de logheid van de bron door het beeld van de film in een vuurrode gloed te dompelen en provocerende visuele parallellen tussen de zes hoofdpersonen te voorschijn te toveren.<br />Ze zouden allemaal scherven van de ene identiteit kunnen zijn, want ze delen dezelfde trek van ontevredenheid van middelbare leeftijd (middelbare klasse).<br /><0x3E> Favoriete scène <0x3E> Wanneer de sneeuw die elke scène markeert eindelijk op de set neerdaalt terwijl Charlotte en Lionel op zoek zijn naar zielen.
At the grand old age of 85, Alain Resnais returns with a wistful, sometimes amusing adaptation of the Ayckbourn play, transporting English dysfunction, disconnection and desolation to Paris.<br /><br />Resnais compensates for the limits and staginess of the source by immersing the look of the film in a fire-side lustre and teasing out provocative visual parallels between the six main characters.<br /><br />They could all be shards of the one identity, such do they share the same strain of middle-aged (class) discontent.<br /><br />Favourite scene  When the snow that bookmarks each scene finally cascades onto the set as Charlotte and Lionel search souls.