Zelfs als je alle herinneringen aan de beruchte zomer van 2005 wegdenkt (in die tijd werd het messageboard van de Internet Movie Database maandenlang overspoeld door de vrienden van de regisseur die onophoudelijk deze documentaire aanprezen <0xE2><0x80><0x93> en zich uiterst onaangenaam gedroegen als ze werden uitgedaagd om zich anders te gedragen en het messageboard afstruinden <0xE2><0x80><0x93> in een monumentaal misplaatste poging tot virale marketing die ervoor zorgde dat iedereen die ze tegenkwamen liever wachtte tot de film op televisie kwam dan dat ze ervoor betaalden om hem te zien) is het onmogelijk om deze film leuk te vinden.<br />Veel daarvan komt van de onsympathieke Brian Herzlinger, een man zonder noemenswaardige persoonlijkheid. Hij leest duidelijk scriptmateriaal of improviseert denkbeeldige telefoongesprekken met een ex-vriendin die hem heeft bedrogen. En dat is nog niet eens zijn meest meelijwekkende moment.<br />Iedere poging om het concept te verlevendigen wordt ondernomen, maar omdat het zich eenvoudigweg niet leent voor een lange speelfilm zijn deze pogingen tot mislukken gedoemd, zelfs als ze niet zo hopeloos amateuristisch en ongepast waren. Ze gebruiken vaak zes niveaus van scheidingsgrafieken, alsof ze verwachten dat het publiek zich er iets van aantrekt dat de vriend van de een een vriend is van de agent van de ander die iemand kent die ooit met Barrymore heeft gewerkt. Dit soort informatie wordt vaak in dramatische statische beelden gepresenteerd, als om te onderstrepen hoe belangrijk het is. <br /><0x3E> Waarschijnlijk als gevolg van een gebrek aan verbeeldingskracht en creativiteit blijven we achter met schijnbaar eindeloze beelden van Herzlinger die tienermeisjes voor winkelcentra nadert en hun vertelt waar de film over gaat. 'O, cool,' antwoorden ze zonder veel enthousiasme <0xE2><0x80><0x93> en deze beelden zijn de laatste snede! Vervolgens zien we hoe hij zonder succes mensen op straat staande houdt en hun vraagt deel te nemen aan 'Een onderzoek naar Drew Barrymore'. Zo gaat het door tot de laatste scène, die ik niet wil bederven. Het wordt een paar minuten een beetje interessant (en beslist g<0xC3><0xAA>nant) en dan is het <0xE2><0x80><0x93> goddank <0xE2><0x80><0x93> voorbij.
Even casting aside memories of the infamous summer of 2005, (during which the Internet Movie Database's Film General message board was overrun for months by the director's friends relentlessly hawking this documentary - and getting extremely unpleasant when challenged about their behaviour, trolling the board - in a monumentally misguided attempt at viral marketing that ensured everyone who encountered them waited for it to arrive on television rather than pay to see it) this film is impossible to like.<br /><br />Much of that stems from the unlikable Brian Herzlinger, a man with no personality to speak of. He's a poor enough actor to betray the fact that at times he's clearly reading scripted material or improvising imaginary see-I-got-you-back phone conversations with an ex girlfriend who cheated on him. And that's not even his most pathetic moment.<br /><br />Every attempt is made to enliven the concept but because it simply doesn't lend itself to a feature length film these attempts are doomed to failure, even if they weren't so hopelessly amateurish and inappropriate. They frequently employ six degrees of separation graphics as if they expect the audience to care that some guy's friend is a friend of some other guy's agent who knows someone who once worked with Barrymore. This kind of information is often presented in dramatic freeze frames as if to underline how important it is.<br /><br />Presumably resulting from a dearth of imagination and creativity we're left with seemingly never-ending footage of Herzlinger approaching teenage girls outside malls and telling them what the film's about. "Oh, cool" they respond unenthusiastically - and this footage made the final cut! Next we see him unsuccessfully stopping people in the street and asking them to take part in "A survey about Drew Barrymore." It continues like this until the final scene, which I won't spoil. Things get mildly interesting (and decidedly awkward) for a few minutes and then - thankfully - it's over.