Een tamelijk effectief driedelig eerbetoon aan Charles Bukowsi (ook al is het eerste deel gebaseerd op het semi-autobiografische verhaal van zijn favoriete auteur, Joe Fante). Het middelste deel is voorspelbaarder dan de andere delen en allemaal tamelijk schokkend. De film vermengt muziek en tempo's en stemmingen om precies de juiste bittere, zoete smaak te geven met meer dan een vleugje romantiek en dronkenschap om dit de authentieke sfeer te geven. De poging tot inwijding van de jonge jongen, de acute acne vernederingen en de necrofilie zijn allemaal moeilijk te verteren, maar de film is goed gekleed en ondanks alles blijft er een glimlach hangen. Ook moet gezegd worden dat de regisseur erin is geslaagd een echt gevoel van Bukowski's schrijven/leven over te brengen, en dat is op zich al een hele prestatie.
Rather effective three part tribute to Charles Bukowsi ( even if the first part is based on the semi autobiographical tale by his author of choice, Joe Fante). The middle section is more predictable than the others and all fairly shocking. The movie mixes music and tempos as well as mood to give just the right bitter sweet flavour with more than a hint of romanticism and drunkenness to give this the authentic air. The attempted initiation of the young boy, the acute acne humiliations and the necrophilia are all hard to take but the film is dressed well enough and a smile lingers despite it all. It also has to be said that the director has managed to convey a real sense of Bukowski's writings/life and that is no small feat in itself.