Een journalist (Johnny Twennies) die in de jaren negentig woont, met een complete levensstijl en persoonlijkheid uit de jaren twintig <0xE2><0x80><0x93> gleufhoed, schrijfmachine, de charleston, de hele mikmak. Het is een geweldig idee voor een film en het had niet beter gekund.<br />Johnny mist geen cliché, maar gebruikt nooit twee keer hetzelfde. Je merkt dat je zijn reacties op de hardere wereld van de jaren negentig verwacht naarmate de film vordert <0xE2><0x80><0x93> je zult vaak gelijk hebben <0xE2><0x80><0x93> maar dat maakt de film des te leuker.<br />Veel lol als Johnny drie keer wordt opgeroepen om dezelfde jonkvrouw in nood (die Virginia heet) te redden. Ze reageert elke keer met toepasselijk knipperende oogleden. <br />Zijn reactie op onafhankelijke vrouwen, openlijk homoseksuele mannen en het milieu van de jaren negentig is verrukkelijk. Hij blijft zich gelukkig onbewust.<br />Maak je geen zorgen, de film neemt zichzelf nooit serieus. Niemand predikt het kwaad van het heden of de oppervlakkigheid van het verleden. Uiteindelijk krijg je een warm gevoel voor alle personages, zelfs voor de slechteriken. Dit was een van die zeldzame films waarin je echt kunt voelen dat de acteurs intens van hun personages genieten. De filmmakers zorgen ervoor dat je dat weet met een verrukkelijk buitenissig einde.<br /><br />
A newspaperman (Johnny Twennies) living in the 90's with a complete 20's personality and lifestyle - fedora, manual typewriter, the Charleston, the works. It's a great idea for a movie and it couldn't have been done better.<br /><br />Johnny doesn't miss a cliche, but never uses the same one twice. You'll find yourself anticipating his reactions to the harsher '90s world as the movie goes along, you'll often guess right - but that makes the movie just that much more fun.<br /><br />Lots of fun when Johnny is called on to save the same damsel in distress (named Virginia, natch) on three different occasions. She responds with appropriate fluttering eyelids each time.<br /><br />His reaction to independent women, openly gay men, and the general '90s milieu is delightful. He remains happily oblivious.<br /><br />Don't worry, the movie never takes itself seriously. Nobody preaches about the evil of the present, or the shallowness of the past. You end up with a warm feeling for all the characters, even the bad guys. This was one of those rare movies where you can actually feel that the performers are thoroughly enjoying their characters. The film makers make sure you know that with a delightfully offbeat ending.<br /><br />