Oké, om deze aflevering in de eerste plaats echt te kunnen waarderen, moet je een enorme fan van 'Bovennatuurlijk' zijn, of liever gezegd, een fan van Sam Winchester, aangezien bijna de hele aflevering om hem heen draait. Dit is eigenlijk mijn favoriete aflevering van Bovennatuurlijk van seizoen 2, en dat komt door de fantastische optredens van de acteurs en actrices, niet alleen die van Jared en Jensen, maar ook die van Katherine Isabelle als Ava, Gabriel Tigerman als Andy en Fredric Lehne als Geleoog. Ik weet nog dat ik het druk had op de avond dat hij werd uitgezonden en dat ik hem moest opnemen. Ik kwam die avond rond middernacht thuis, maar stond erop dat ik hem keek voordat ik kon slapen. Uiteindelijk keek ik 6 keer naar deze verbazingwekkende aflevering op deze waardeloze band met slechte ontvangst. Elke keer dat ik ernaar keek, raakte ik in de ban van een ander aspect van het einde.<br />-Spoilers-<br /><br />Commentaren als 'Geen afscheid van Dean' en 'Sam sterft in de armen van zijn broer' zijn niet meer dan kleine, schijnbaar onbeduidende opmerkingen die zo veel betekenen. Voor Bovennatuurlijk-fans werd Sams dood op zo'n plotselinge, bijna onverwachte manier uitgevoerd en het voelde bijna alsof iemand die hen na stond was overleden (ik kende een paar mensen die de volgende dag een zwarte band om hun arm droegen uit respect). De uitvoeringen, vooral die van Jensen, zijn geweldig. Als publiek worden we in deze situatie getrokken. Dit zijn broers. Een van hen is stervende. Wat zou je zeggen als je wist dat dit wel eens de laatste keer kon zijn dat je sprak met degene van wie je het meest houdt? De relatie tussen de broers is zo intens geworden dat het een echte schok voor het systeem is als iets dergelijks een van hen overkomt, of eigenlijk allebei.<br />Ik dring er bij je op aan om dit te zien, of als je het al hebt gezien, om het nog eens goed te bekijken. De manier waarop Dean liefdevol over Sams levenloze gezicht streelt, Deans angst als zijn broer wegglijdt en Sams lege ogen zelfs de meest cynische persoon zouden doen geloven dat dit een waar meesterwerk is. De enige ruzie die ik had, was het feit dat ik het einde al kende voordat het gebeurde, dankzij een al te gedetailleerde beschrijving in de tv-week van de vorige week.
Okay, first off to really appreciate this episode you need to be a huge 'Supernatural' fan, or more specifically a Sam Winchester fan as nearly the entire episode centers around him. This is actually my favorite Supernatural episode of season 2, and it has to be because of the wonderful performances put forward by the actors and actresses, not only Jared and Jensen's, but those of Katherine Isabelle as Ava, Gabriel Tigerman as Andy and Fredric Lehne as Yellow-eyes. I remember i was busy the night that it aired and had to tape it. I got home at about midnight that night, but insisted that i watch it before i was able to sleep. I ended up watching this amazing episode on this crappy tape with bad reception about 6 times. Each time i watched it i became enthralled with a different aspects of the ending. <br /><br />-Spoilers-<br /><br />Comments like 'No goodbyes for Dean' and 'Sam dies in his brother's arms' are just small, seemingly insignificant comments that mean so much. For Supernatural fans having Sam die in such a sudden, almost unexpected way was effectively executed and felt almost as if someone close to them had passed (i knew some people who, the next day, wore black arm bands in respect). The performances, from Jensen especially, are amazing. As an audience we are pulled into this situation. These are brothers. One is dying. What would you say if you knew this could be the last time that you spoke to the person you love the most? The relationship between the brothers has become so deep that it is a real shock to the system when anything this horrible happens to one, or really both of them.<br /><br />I urge you to watch this, or if you already have, to watch it again more closely. The way in which Dean lovingly strokes Sam's lifeless face, Dean's anguish as his brother slips away and Sam's empty eyes would make even the most cynical person believe that this episode is a true masterpiece.<br /><br />The only quarrel i had was the fact that i knew the ending before it happened, thanks to an all too detailed description in TV week the week before. Thanks for nothing you guys.