Wat ik zo leuk vind aan Jakobs verhaal, is dat Jakob geen geboren held is die alles in het werk stelt om de hoop levend te houden. Verre van dat. Hij is een gewone man, en net zo bang voor de nazi's als zijn buren in het getto. Hij slaagt er maar niet in om zijn onwaarschijnlijke rol van hoopbewaarder op zich te nemen, en als hij dat eenmaal voor elkaar heeft, kan hij van het ene op het andere moment niet meer zien hoe hij die hoop in stand kan houden. Soms zou hij willen dat hij van die last af kon komen, en toch slaagt hij er op de een of andere manier in om anderen te inspireren die zo wanhopig naar hoop verlangen dat ze niet eens proberen om het niet te geloven. Ik laat me niet voor de gek houden door de titel: Jakob is niet meer dan die vent; qua intrige is hij niet meer dan een spil waar een groot wiel omheen draait.<br />Er waren stukken die niet werkten, vooral stukken waarin het vertellen beter zou hebben gewerkt dan een monoloog over het personage (Jakob is zowel een verteller als een personage, dus waarom praat hij dan in zichzelf in plaats van tegen ons?) Maar over het geheel genomen was het een goed verhaal, goed uitgevoerd door de betrokkenen.<br />Het einde, dat ik niet zal beschrijven ten behoeve van iedereen die het niet heeft gezien, is absoluut passend. Het is surrealistisch, wat sommigen zal storen, maar het laat de deur open voor zoveel interpretaties dat je je zult afvragen of je het als het ware einde moet beschouwen, of dat het Jakobs laatste leugen was. En passend wordt de beslissing overgelaten aan de geest van de kijker.<br /><br />
What I like about Jakob's tale is that Jakob is no natural hero who sets out to keep hope alive. Far from it. He is an ordinary man, and as terrified of the Nazis as any of his neighbors in the ghetto. He blunders his way into his unlikely role as a keeper of hope, and once there, cannot see from moment to moment how he can maintain it, wishes at times he could be rid of the burden, and yet somehow, manages to continue to inspire others who are so desperate for hope, they don't even try to disbelieve. In short, don't be fooled by the title: Jakob is just this guy; plotwise, he is only a hub around which a large wheel turns. <br /><br />There were parts that didn't work for me, especially pieces where narration would have worked better than a character monologue (Jakob is a narrator as well as a character, so why does he talk to himself instead of us so much?) But on the whole, it was a good story, well performed by those involved.<br /><br />The ending, which I shall refrain from describing for the benefit of any who have not seen it, is absolutely fitting. It is surreal, which may bother some, but leaves the door open to so many interpretations that you will wonder whether to take it as the true end, or whether it was Jakob's final lie. And fittingly, the decision is left in the mind of the viewer. <br /><br />