Deze Nikita is te mager<br /><br />In tegenstelling tot de nateNiikita' (de voormalige president van de Sovjet-Unie) en alsof ze de hoofdrolspeelster is, is LA FEMME NIKTA te mager om zo volledig bevredigend of denkbaar provocerend te zijn als het had kunnen zijn. In het boek van Luc Besson en in de rol van Anne Parillaud is Nikita een zeurderige, aan drugs verslaafde psychopaat die in koelen bloede een politieagent vermoordt, ook al heeft ze vrijwel geen kans om te ontsnappen. Zelfs tijdens haar gevangenschap verminkt Nikita meedogenloos een ondervrager. Ze wordt tot levenslang veroordeeld zonder kans op voorwaardelijke invrijheidstelling voor de komende 30 jaar.<br />VOORWAARDER: VERGIF.<br />Als Nikita merkt dat ze op staande voet wordt geëxecuteerd met een dodelijke injectie, roept ze om haar mama. Dit laffe gedrag werd in de dagen van Cagney en Bogart afkeurenswaardig gevonden. Ik neem aan dat het hier bedoeld is om sympathie voor Nikita op te wekken. Het werkt niet.<br />Nikita wordt wakker en merkt dat haar executie en begrafenis in scène zijn gezet, en haar nieuwe mentor, Bob (Tchéky Karyo) rekruteert haar voor werk als spion/opruimer. Bob geeft haar één uur om te kiezen: werken voor ons of echt geëxecuteerd worden.<br />Met een list valt Nikita Bob aan, pakt zijn wapen en gebruikt Bob als schild in een poging te ontsnappen. Als haar plannen verijdeld worden, probeert Nikita zelfmoord te plegen, maar Bob heeft de eerste kamer van zijn wapen leeg gelaten. Als Bob zijn wapen weer opneemt, schiet hij bij wijze van les Nikita in haar been. Dit is de eerste scène in de film waar ik echt van heb genoten.<br />Bij het begin van de training verwondt de wrede, weerspannige Nikita de ene trainer lichamelijk en de andere emotioneel. Bob komt van Nikita te weten dat ze 21 is geworden. Hij brengt Nikita een taart en zegt tegen haar dat ze nog twee weken de tijd heeft, anders krijgt ze de 21 nooit te zien. Nikita gaat op bezoek bij haar 'onpartijdige' instructeur (Jeanne Moreau) en leert haar vrouwelijke gaven te gebruiken.<br />Als ze klaar is met haar make-up, zegt Moreau de hele tijd: 'Je komt wel erg laat!' Nikita gaat haar 23e verjaardag vieren met Bob! Na drie jaar zijn de enige zichtbare veranderingen in Nikita dat ze iets kalmer is (Ritalin? en heeft geleerd haar tanden te poetsen, haar haar te kammen en make-up aan te brengen (je belastingdollars op het werk).<br /><br />Haar verjaardagsfeestje buiten het complex (dat ze al drie jaar niet meer heeft verlaten) blijkt een moordaanslag in een openbaar restaurant te zijn. Dit is de beste actiescène in de film (en Parillaud doet veel van haar eigen stunts). Maar het lijkt nogal dwaas dat een niet-deskundige spion een spion van een noviet op zo'n openbare plek zo'n bloedbad laat aanrichten.<br />Het wordt nog erger. Als Nikita eenmaal ontsnapt en terugkeert naar het spionnencomplex, zonder een poging te doen haar sporen uit te wissen, zegt Bob tegen haar dat ze vrij is. en dat de organisatie haar een dekmantel heeft gegeven. Goed, ze heeft net een stuk of zes mensen in een openbare gelegenheid afgeslacht en ze kan zich gaan settelen. Wat, is er geen politiemacht in Frankrijk (ik denk dat Nikita in het begin de laatste politieman heeft gedood). Nikita wordt huiselijk en gaat samenwonen met een lieve vriend, Marco (Jean-Hugues Anglade). Alles gaat voor Nikita op rolletjes, tot de 'onheilspellende organisatie' haar vraagt nog een paar klusjes te doen, de een nog belachelijker dan de ander. Een van hen vraagt ons te geloven dat Nikita vanuit haar motelkamer een vrouw kan neerschieten zonder dat de politie een onderzoek komt instellen. Het laatste zou ons doen geloven dat Nikita, gekleed als een diplomaat, door de poorten van een ambassade kon rijden met een zwaarbewapende huurmoordenaar die in niets op de chauffeur van de echte ambassadeur lijkt, zonder dat hij werd ondervraagd. Het zou ons ook doen geloven dat een auto door een solide bakstenen muur kan breken en door kan rijden.<br />Tegen het eind van de film debatteert Marco, die heeft ontdekt wie Nikita is, met Bob over de morele gelijkwaardigheid van Nikita's moorden op vijanden van de staat met haar moord op de onschuldige politieman. Sommigen hebben aangevoerd dat deze film een sterk statement maakt tegen de doodstraf. Ik ben het daar niet mee eens. Nikita mag dan niet meer zo opstandig zijn, maar aan het eind van de film is ze nog net zo gevaarlijk als aan het begin. Ze toont nooit wroeging over de moord op de agent en lijkt zich altijd alleen maar druk te maken over het redden van haar eigen huid. Haar enige opoffering lijkt het verlaten van de twee mannen van wie ze houdt te zijn. Zal Nikita weer het smerige, meedogenloze, aan drugs verslaafde, wilde kind van de straat worden? De liberale verwaandheid dat de maatschappij haar zo heeft gemaakt en dat liefde en financiële zekerheid haar zullen redden, houdt geen rekening met de Robert Downey Juniors en O.J. Simpsons van deze wereld. Zeker, externe krachten vormen ons, maar ze maken ons niet tot wie we zijn. Dat soort wollige gedachten is de reden dat er zoveel favor- doodstraffen worden uitgedeeld. Dat wil zeggen, om te voorkomen dat onnozele sociaal-wetenschappers ons TWEE KEER dezelfde moordenaar opdringen. Bovendien zou de organisatie Nikita opsporen en doden om zichzelf te beschermen. Nikita zou het begrijpen. De organisatie zou tenslotte volgens haar regels spelen.<br />Deze film is vanaf het begin fout. Luc Bessons kenmerkende openingsshot van een opvliegend, onnozel meisje dat paradeert met drugsverslaafde criminelen werkt hier niet. Drugsverslaafden, vooral degenen die van plan zijn een winkel te beroven, zouden sluipen, niet paraderen. Echt magertjes.<br /><br />
This Nikita's Too Thin<br /><br />Unlike the `Nikita' (as in, former USSR premier) and, like it's leading lady, LA FEMME NIKITA is too thin to be as fully satisfying or thought provoking as it could have been. As written by Luc Besson and as played by Anne Parillaud , Nikita is a whiney, drug addicted psychopath who murders a police officer in cold blood, even though she has virtually no chance of escape. Even during incarceration, Nikita ruthlessly maims an interrogator. She is sentenced to life with no possibility of parole for 30 years.<br /><br />CAUTION: SPOILERS AHEAD.<br /><br />When Nikita finds herself being summarily executed by lethal injection, she cries out for her mama. This cowardly behavior was found repugnant in the days of Cagney and Bogart. Here, I suppose, it is suppose to arouse sympathy for Nikita. It doesn't work.<br /><br />Nikita awakes to find that her execution and burial has been staged, and her new mentor, Bob (Tchéky Karyo) recruits her for work as a spy / assasin. Bob gives her one hour to choose: Either work for us or be executed for real.<br /><br />Using a ruse, Nikita attacks Bob and, taking his weapon, uses Bob as a shield in an attempt to escape. When her plans are foiled, Nikita attempts suicide, but Bob has left the first chamber in his gun empty. Reclaiming his weapon, Bob shoots Nikita in the leg as a lesson. This is the first scene in the movie I actually enjoyed.<br /><br />Entering training, the cruel, unruly Nikita physically injures one trainer and emotionally injures another. Bob finds out from Nikita it is her TWENTIETH birthday. Bringing Nikita a cake, he tells her she has two weeks or she'll never see 21. Visiting her `feminity' instructor (Jeanne Moreau), Nikita begins to learn to use her feminine gifts. <br /><br />After finishing her makeup, throughout which Moreau says, `You are going to be very late!' Nikita goes to celebrate her TWENTY-THIRD birthday with Bob! After three years, the only apparent changes in Nikita are that she is slightly calmer (Ritalin?) and has learn to brush her teeth, comb her hair and apply makeup (your tax francs at work)<br /><br />Her birthday celebration outside the facility (which she hasn't left in three years), turns out to be an assassination in a public restaurant. This is the best action sequence in the movie (and Parillaud performs many of her own stunts). However, it seems pretty silly for an `expert' spy to leave a `novice' spy to commit this kind of mayhem in such a public place.<br /><br />It gets worse. Once Nikita escapes and returns to the spy compound, making no attempt to hide her tracks, Bob tells her that she is `free' and that the organization has set her up with a cover. Right, she has just slaughtered over a half dozen people in a public place and she is free to go settle down. What, is there no police force in France (I guess Nikita killed the last cop in the beginning). Nikita then becomes domesticated and settles in with a sweet boyfriend, Marco (Jean-Hugues Anglade). Things are going swimmingly for Nikita until the `nasty organization' asks her to do a few more jobs, each one more ridiculous than the rest. One asks us believe that Nikita could shoot a woman with a high powered rifle from her motel room and have no police come to investigate. The last would have us believe that Nikita dressed as as a male diplomat could ride through the gates of an embassy with a heavily armed hit man whom looks nothing like the real ambassador's driver without being questioned. It also asks us to believe a car can crash through a solid brick wall and keep on going.<br /><br />Near the end of the movie, Marco, whom has discovered whom Nikita is, debates with Bob about the moral equivalency of Nikita's assassinations of enemies of the state with her murder of the innocent cop. Some have argued this movie makes a strong statement against capital punishment. I disagree. Nikita may no longer be as rebellious, but she is every bit as dangerous at the end of the movie as she was at the beginning. She NEVER shows remorse for the cop's murder, and always seems only concerned about saving her own skin. Her only sacrifice seems to be abandoning the two men she loves. Will Nikita again become the foul, ruthless, drug-addicted `wild child' of the streets. The liberal conceit that `society made her that way' and that, "love and financial security will save her" fails to take into account the Robert Downey Juniors and O.J. Simpson's of the world. Certainly external forces DO shape us, but they don't make us whom we are. That kind of wooly-headed thinking is why so many FAVOR capital punishment. That is, in order to prevent nitwit social scientists from inflicting the same murderer on us TWICE. Besides, the organization would track down and kill Nikita to protect itself from exposure. Nikita would understand. After all, the organization would be playing by HER rules.<br /><br />This movie is wrong headed from the start. Luc Besson's trademark `flying dolly' opening shot into strutting drug-addicted criminals does not work here. Drug addicts, particularly those planning to rob a store would skulk, not strut. Thin stuff, indeed.<br /><br />