Alles in _Het jaar van de cycloon_ is over de top: de regie, het acteerwerk, het schrijven, de montage, de geluidsmontage. Michael Cimino is geen meester in subtiliteit. Hij is net een klein kind dat begint te huilen om aandacht, niet om maar één ding te krijgen, maar om aandacht voor alles. Praktisch elke scène in deze film is zo geregisseerd dat het lijkt alsof ze de climax vormen: een auto-ongeluk is niet zomaar een auto-ongeluk, het is een drama.' Een begrafenis is niet alleen een sombere aangelegenheid, maar ook iets wat even hoog wordt aangeslagen als een begrafenis voor de paus; een schot in het hoofd is niet alleen bedoeld om de slechterik te doden, maar ook om het bloederig te maken als een scène van Tom Savini in een horrorfilm; de personages zijn niet alleen mensen die worden beïnvloed door de omstandigheden van het drama, maar ze zijn net zo extreem als die types in een Jerry Springer-show; de ongewone aandacht voor details is niet omdat de film waarachtig wil zijn voor het leven, maar omdat de film zo'n obsessieve aandacht voor details verwart met een bevestiging van het onplezierige, uit de hand gelopen verhaal.' Dat proberen ze te vertellen, en op hun beurt worden ze bijna een parodie van zichzelf (het haar van Rourke is daar het beste voorbeeld van); de dialoog is niet alleen maar een dialoog als hij zo luid is als het script van Russ Meyer, enzovoort, enzovoort.<br />De richting is hier echt fout. De regisseur weet niet wanneer of waar hij moet stoppen met dat OTT-gedoe en gewoon een verhaal moet vertellen. Daardoor is het gewicht van de film volkomen scheef. Hij besteedt bijvoorbeeld meer tijd aan de vrouw na haar dood dan toen ze nog leefde. Of we voelen het verlies echt niet als ze wordt vermoord en toch zorgt de richting ervoor dat het het belangrijkste is in de hele film. Als we haar wat beter hadden gekend, zou het misschien hebben gewerkt, maar in de film was alleen te zien hoe ze tegen Rourke tekeerging en dat haar dood ons niet zo belangrijk leek. Vandaar de OTT-aanpak.<br />Er zitten een paar goede kanten aan de film. John Lone geeft een verbluffende voorstelling, terwijl alle anderen uit volle borst hun dialogen schreeuwen. Sommige scènes zijn effectief, zoals de achtervolgingsscène tussen Rourke en de twee Chinese meisjes (de beste scène van de hele verdomde film). Maar de film is een slim gecamoufleerde puinhoop. Te veel zinloze scènes die niets aan het verhaal toevoegen. Te veel ongeïnspireerde scènes, zoals de te lange momenten waarop de Chinese gangsters eindeloos praten over de voordelen van een leven in de maffia. Voor een film waarin alle scènes te veel worden geregisseerd, is de resolutie te laag, en dat is opmerkelijk teleurstellend omdat het zo'n saaie film is. Hij valt plat en werkt eigenlijk helemaal niet. Hebben we al die moeite gedaan voor zo'n slappe resolutie? De laatste scène, waarin Rourkes aanwezigheid een rel veroorzaakt en hij en Arianne elkaar kussen, is zo afgezaagd dat het echt g<0xC3><0xAA>nant is.<br />Ik heb _Het jaar van de draak_ talloze keren gezien en zal het waarschijnlijk in de toekomst nog eens bekijken, want ik ben gefascineerd door deze puinhoop. Terwijl ik ernaar kijk, probeer ik altijd te begrijpen wat de regisseur (en schrijver) dacht dat ze aan het doen waren. En ik begrijp het nog steeds niet, zelfs na al die keren dat ik het heb gezien, behalve dat het een bittere nasmaak achterlaat.
Everything in YEAR OF THE DRAGON is over-the-top: direction, acting, writing, editing, score. Michael Cimino is not the master of subtlety. He's like the little kid who starts crying to get attention, not in order to get just one thing but starts crying for attention for everything. Practically every scene in this film is directed in such a way as if they were the climax: a car crash is not just a car crash, it's a spectacular ball fire explosion of a car crash; a funeral is not just a somber affair but something as revered as a funeral for the Pope; a gunshot to the head is not just to kill the bad guy but to be as gory as a Tom Savini scene in any horror film; the characters are not just people affected by the circumstances of the drama but are as extreme as those types in a Jerry Springer show; the unusual attention to details is not because the film wants to be true-to-life but because the film confuses such anal-retentive attention to details as validation for the unpleasant, over-baked story it's trying to tell, and in turn, becomes almost a parody of itself (Rourke's hair being the best example of this); the dialogue is not just dialogue if it's as loud as a Russ Meyer script; so on and so forth.<br /><br />The direction is really at fault here. The director doesn't know when or where to stop with the OTT stuff and just tell a story. Because of this, the film's weight is totally lopsided. For instance, it spends more time on the wife after her death than when she was alive. Or we really do not feel the loss when she's killed and yet the direction makes it so that it's like the most important thing in the entire film. Had we known her a bit better maybe it would have worked but because the film only showed her bitching and screaming at Rourke that her death didn't seem that important to us. Hence, the OTT direction.<br /><br />There are a few good things in the film. John Lone gives an amazing performance, when everyone else is screaming their dialogue at the top of their lungs. Some scenes are effective, like the chase scene between Rourke and the two Chinese girls (it's the best scene in the whole damn thing). But the film is a cleverly disguised mess. Too many pointless scenes that really add nothing to the story. Too many uninspired scenes, like the overlong moments when the Chinese mobsters talk endlessly about the virtues of being in the mob. For a film where every scene is over-directed, the resolution to is remarkably disappointing because it's so low-key. It falls flat and really doesn't work at all. We went through all that trouble for such a lame resolution? The last scene, when Rourke's presence causes a riot and then he and Arianne kiss, is so corny that it's truly embarrassing.<br /><br />I've seen YEAR OF THE DRAGON on numerous occasions and will probably watch it again in the future as I'm fascinated by this mess. While watching it, I always try to understand what the director (and writer) thought they were doing. And I still can't figure it out even after seeing all these times, aside from leaving a bitter aftertaste.