Nadat ik gisteren _I Know Who Killed Me_ heb gezien, omringd door een New York/East Village-publiek, erger ik me behoorlijk aan de teleurstellende recensies die aan iedereen die het maar wil horen beweren dat deze film net zo'n grote grap is als Lindsay Lohans laatste 'carrière'- move.<br />Omdat ik de persoonlijke problemen van Lindsay Lohan beter ken dan ik haar films ken, heb ik mijn kaartje met een zekere openheid gekocht, ook al moet ik toegeven dat ik na het zien van de trailer (misschien wel het enige slechte onderdeel van de film) eigenlijk een slasherfilm voor tieners had verwacht. Dat gold natuurlijk ook voor de critici, maar die hebben niet het fatsoen om de film te beoordelen naar wat hij uiteindelijk is geworden. Het kwam erop neer dat we te horen kregen dat dit Lohans eerste 'volwassen' rol als hoofdrolspeelster zou zijn. Ik denk dat de mensen die op een 20yo wachten om een 'volwassen' rol te spelen inderdaad teleurgesteld zullen zijn, maar laten we niet vergeten hoe absurd hun verwachtingen zijn. Lindsay Lohan biedt de 'volwassenen'-kijkers in feite een respectabele hoofdrol. Want dit is de film: een kitscherige, ietwat ordinaire cultkomedie voor jongvolwassenen die bekend zijn met de goedkope horrorfilms uit de jaren tachtig en die kritisch staat tegenover de Amerikaanse waarden van verlies in de voorsteden.<br />Ik heb gelezen hoe verschrikkelijk de film is, omdat een of ander genie vanaf het begin wist wie de moordenaar was. Ik heb gelezen dat de rillingen lachwekkend zijn... Recensenten, raad eens. Jullie zijn niet slimmer dan de schrijvers en de regisseur. Maar jullie zijn wel het zoveelste prototype dat de filmstudio's nodig hebben om goede kaskrakers te produceren.<br />Ik weet dat _Who Killed Me_ in dezelfde categorie valt als films als _Gridhouse_ of _Tv's Twin Peaks_. De film heeft een blijvende subtiele humor over zichzelf en over wat hij afbeeldt. Verveelde tieners, onvolwassen ouders, ongekwalificeerde leraren en overbelaste politie... dit zijn de personages die je zult leren kennen. De casting was goed en mevrouw Lohan neemt je in de film in de zeik met haar bekende houding en haar onvermoede, cynische humor. Ze is een tieneractrice die een stripper speelt, ze weet dat het slecht klinkt en het maakt de film goed. Het einde kan worden geïnterpreteerd, zoals dat met de meeste interessante eindes het geval is (Mulholland Drive, Basic Instinct, enz.), maar wie de arme meisjes heeft vermoord zal tegen het eind van de film niet veel meer uitmaken. De psychologische reis van Lohans personage is het centrale punt van de film, en de basis ervan bestaat uit zijn eigen komische elementen. Natuurlijk doelde ik op Lynch, Tarantino en Verhoeven (die merkwaardig genoeg na de klassieke Showgirls eenzelfde vriendelijke behandeling kregen), maar ik zou niet zo ver willen gaan om te zeggen dat _I Know Who Killed Me_ dezelfde zeldzame genialiteit bezit die hem door de jaren heen zal doen voortleven, maar het leverde absoluut de cynische humor op die ergens tussen totale stompzinnigheid en scherpe humor vandaan komt.<br />Mijn kleine groepje mensen uit East Village was verrassend genoeg zo ruimdenkend om tijdens de aftiteling van de film in hun handen te klappen. Natuurlijk deed ik vriendelijk mee met het applaus. Ik verwacht eigenlijk dat de film zich bij de groep 'hou van ze of haat ze' zal voegen. Dus net als in de film zal ik mezelf niet al te serieus nemen en alleen maar zeggen: 'Ik hóórde het!'
After seeing I Know Who Killed Me yesterday, surrounded by a New York/East Village crowd, I am getting pretty annoyed by the sadly anticipated reviews claiming to whoever might want to hear it that this movie is as much of a joke as Lindsay Lohan's latest "career" moves.<br /><br />Being familiar with miss Lohan's personal struggles much more than I am with her movies, I bought my ticket with a somewhat open-mind, even though after seeing the trailer (maybe the only bad element of the movie), I admit that I was basically expecting a teenage slasher movie. Obviously, so did the critics but they won't have the decency to review the movie for what it actually turned out to be.<br /><br />From the little promotion we got, we basically were told that this would be Lohan's first "adult" role as a leading lady. I guess the people waiting for a 20yo to play an "adult" are indeed going to be disappointed, but let's leave those thinking about the absurdity of their expectations. Lindsay Lohan actually offers "adults" viewers a respectable leading performance. Because here what the movie is: a campy, slightly trashy, cult comedy for young adults familiar with the cheap horror flicks from the 80's and critical of the American values of suburban loss.<br /><br />I read about how terrible the movie is because some genius knew who the killer was from the start. I read that the chills are laughable... Reviewers, guess what. You're not cleverer than the writers and director. However you might be one more prototype that movie studios rely on to produce pleasing blockbuster hits.<br /><br />I know Who Killed Me could be classified in the same category as movies like Grindhouse or TV's Twin Peaks. It has a permanent subtle humor about itself and what it depicts. Bored teenagers, immature parents, unqualified teachers and overpowered police... here is the bunch of characters you will get to know. The casting was well directed and miss Lohan does suck you in the movie with her well known attitude and an unsuspected self-cynical humor. She's a teen actress playing a stripper, she knows it sounds bad and it makes the movie good.<br /><br />The ending might be open to interpretation, like most interesting endings always are (Mulholland Drive, Basic Instinct, etc.) but who killed the poor girls won't matter much by the end of this movie. The psychological journey of Lohan's character is the central piece of the movie, and the foundations to it are its own comical elements.<br /><br />Of course, I referred to Lynch, Tarantino and Verhoeven (who interestingly enough suffered the same kind treatment after the camp classic Showgirls) but I would not go as far as saying that I Know Who Killed me has the same rare genius that will make it last through the years, but it absolutely delivered the cynical fun that comes out from somewhere in between utter stupidity and sharp wit.<br /><br />My little East Village crowd surprisingly was open-minded enough to clap the movie throughout the end credits. Of course I pleasantly joined the applause. I pretty much anticipate the movie to join the lot of "love them or hate them" flicks, so, just like the movie did, I will not take myself too seriously and just claim that: "I looooved it!"