<0xE2><0x80><0x93> Mogelijke spoilers!<br />'Predator' is aantoonbaar de beste actiefilm uit de jaren tachtig/vroeg in de jaren negentig. Goed geconstrueerd, psychologisch strak, visueel levendig en zeer onderhoudend, is hij opmerkelijk oud geworden.<br />De regie, het scenario, de special effects en de algemene productiewaarden van 'Predator' zijn net zo gespierd en zelfverzekerd als de acteurs. Zelfs als de film in overdaad verkeert (wat regelmatig gebeurt, met onnodige buigingen, absurde vuurgevechten en onverholen machopraat), doet hij dat met zo'n onstuimige bravoure dat je er onwillekeurig in meegaat. Dit is filmen op zijn meest zelfverzekerde en onbeschaamde wijze. Regisseur John McTiernan heeft gezegd dat hij van plan was een klassieke popcornfilm te maken, en daar is hij in alle opzichten in geslaagd. Het verhaal is verrassend thematisch sterk, en geloof het of niet, dat is te danken aan de diepgang van Schwartzeneggers personage <0xE2><0x80><0x93> een held uit een monsterfilm die in feite op hetzelfde niveau staat als het monster. Iedere actieheld moet zijn noodzakelijke menselijke momenten hebben <0xE2><0x80><0x93> dat is normaal. Glimlachen naar een kind, een puppy redden, bla bla bla. Maar die van Dutch zijn effectiever dan alle andere voorbeelden die ik kan bedenken, omdat ze zo geloofwaardig en ongedwongen zijn. Het is echt een geweldig moment <0xE2><0x80><0x93> een simpele, ondubbelzinnige verklaring van ethiek <0xE2><0x80><0x93> en hoe stoer Dutch en zijn team er ook uitzien, ze putten echte trots uit het feit dat ze (in de eerste plaats) mensenlevens redden in plaats van ze te beëindigen. Het wordt ons niet in het gezicht geduwd, we hoeven niet toe te kijken hoe Dutch een gehavende kinderpop in zijn armen houdt of wat dan ook <0xE2><0x80><0x93> het is er gewoon. Dit cruciale moment van menselijke vermenselijking maakt Dutch' worsteling met de Predator des te opvallender: hij moet toegeven aan dat deel van zichzelf dat hij al in het begin van de film afwijst: de agressor, de moordenaar, de jager, de wilde. Hij moet dat deel van zichzelf de overhand laten krijgen om te overleven. Het ensemble dat de rol van de smeulende Mac speelt, verdient ook complimenten (vooral Bill Duke die de rol van de smeulende Mac voor het eerst van zijn leven speelt). De film is veel dieper en rijker dankzij hun bezielende karakteriseringen. We vinden het in feite heel erg als deze kerels (die in de meeste andere actiefilms 'bijfiguren' zouden worden genoemd) door de kwaadaardige demon die hen opjaagt en achtervolgt, worden opgepakt. Ook deze karakterisering is effectief en voelt echt aan, wat een grotere betekenis geeft aan de centrale actie van de film. Als het gaat om de formules die op het scherm worden geschreven, is dit beslist geen kernwetenschap, en de meeste actie- en horrorfilms proberen het op de een of andere manier, maar verrassend genoeg lukt dat maar weinigen.<br />En natuurlijk de andere ster van 'Predator'. Het wezen zelf is meesterlijk bedacht en ontworpen, zowel met als zonder masker. Het staat (samen met, ja, het buitenaardse wezen) nog steeds bekend als een van de coolste en meest fantasierijke monsters die ooit op film zijn vastgelegd.<br />Dit is een heel belangrijke film voor de mensen (vooral de jongens) van mijn generatie <0xE2><0x80><0x93> ik herinner me dat ik hem herhaaldelijk heb bekeken toen ik tien of elf was (waarschijnlijk te jong!), volkomen gefascineerd en meegesleept door het oerverhaal van doden of gedood worden. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat deze aantrekkingskracht geen jota is afgenomen. Als je, net als ik, op 'Predator' bent opgegroeid, raad ik je ten zeerste aan de nieuwe dvd op te pakken, zodat je zelf kunt zien hoe goed hij de tand des tijds heeft doorstaan. Als je die film hebt gezien en ook maar een greintje respect hebt voor actiefilms of thrillers, moet je hem maar eens bekijken.
*Possible spoilers*<br /><br />"Predator" is arguably the best of the '80s/early '90s action bonanzas. Well-conceived, psychologically taut, visually vibrant and deeply entertaining, it has aged remarkably well. <br /><br />The direction, screenplay, special effects, and general production values of "Predator" are just as muscular and confident as its cast. Even when the movie slips into excess (which it frequently does, with gratuitous flexing, absurdly over-the-top firefights, and unabashed macho banter), it does so with such a boisterous swagger that you can't help but hop on for the ride. This is film-making at its most self-assured and unapologetic. Director John McTiernan has said he set out to make a classic popcorn movie, and he succeeded in spades.<br /><br />The story is surprisingly thematically strong, and believe it or not, it owes that to the depth of Schwartzenegger's character--a monster-movie hero who's actually on par with the monster. Every action hero has to have his requisite humanizing moments--it's par for the course. Smiles at a kid, saves a puppy, blah blah blah. But Dutch's are more effective than any other instances I can think of because they are so believable and unforced. "I don't do this kind of work," Dutch says indignantly after he learns his team ("We are a rescue team, not assassins.") has been duped into attacking a rebel camp on the pretense of rescuing hostages. It's really a great moment--a simple, unexaggerated statement of ethics--as tough as Dutch and his team look, they derive real pride from the fact that they are in the business (primarily) of saving lives rather than ending them. It's not shoved in our faces, we don't have to watch Dutch cradling a tattered child's doll in the wreckage or anything--it's just there. This crucial humanizing moment makes Dutch's struggle with the Predator all the more striking--he has to give in to that part of himself that he rejects early on in the movie: the aggressor, the killer, the hunter, the savage. He has to allow this part of himself to take over in order to survive. <br /><br />The ensemble cast deserves kudos, too (especially Bill Duke in the performance of a lifetime as the smoldering Mac)--the film is much deeper and richer thanks to their spirited characterizations. We ACTUALLY CARE when these guys (who would be called "side characters" in most other action movies) are picked off by the malicious demon that hunts and haunts them. Again, the characterization is effective and feels genuine, which lends greater meaning to the central action of the movie. As screen writing formulas go, this is definitely not rocket science, and most action and horror films attempt it in some form or fashion, but surprisingly few do so successfully.<br /><br />And, of course, the other star of "Predator"--the creature itself, is masterfully conceived and designed, both with and without the mask. It still stands (along with, yes, the Alien) as one of the coolest and most imaginative monsters ever put on film.<br /><br />This is a very important movie to people (especially guys) of my generation--I remember re-watching it repeatedly when I was ten or eleven (probably too young!), totally fascinated and drawn in to the primal story of kill-or-be-killed. I can honestly say that this appeal has not dwindled one iota. If, like me, you grew up on "Predator," I highly recommend picking up the new DVD so you can see for yourself how well it has stood the test of time. If you haven't seen it and have any respect for action films or thrillers whatsoever, check it out.