Deze film heeft heel wat negatieve commentaren gekregen. Ik heb ook de recensie van Leonard Maltin gelezen, waarin hij zegt dat de film vol gaten zit en dat het een zwak eerbetoon aan Hitchcock is. Ik denk echt dat de mensen zich in deze film helemaal vergissen; hij zit vol met heel goede, ouderwetse spanning, en ik ben dol op alle Hitch-invloeden die velen hier al hebben opgemerkt. Bovendien moet worden opgemerkt dat Hitch in zijn films met veel onwaarschijnlijkheden te maken had. Hij had een hekel aan degenen die er voortdurend op wezen dat 'dat in het echte leven nooit zou kunnen gebeuren'. Het is geen echt leven, het is een film! Dat is een van de manieren waarop ik dacht dat deze film succes zou hebben, namelijk door Hitch te weerspiegelen (of zelfs door hem zachtjes te bespotten). 'Ik ben dol op de chemie tussen Meryl en Roy, om nog maar te zwijgen van de geweldige mentor/ouder/psychiater-relatie tussen Roy en Jessica. Mooi werk van Robert Benton. Ik ben dol op deze film.'
This film has received quite a few negative posts. I also read Leonard Maltin's review, in which he said that it was full of holes and was a weak Hitchcock homage. I really think people are all wrong about this one; it's full of some very good old-fashioned suspense, and I love all of the Hitch touches many here have already noted. As well, it must be recalled that Hitch dealt in many implausibilities in his films. He hated those who constantly pointed out that "that could never happen in real life." It's not real life, it's a movie! That's one of the ways I thought this film succeeded, was in reflecting (or even gently parodying) Hitch's use of things that would never happen in real life. Loved the chemistry between Meryl and Roy, not to mention the lovely mentor/parent shrink/shrink relationship between Roy and Jessica. Nice work from Robert Benton. I love this film. --Matthew Hays