De animatiefilm wordt vaak gezien als een kinderlijk medium, en niet zonder reden, want kinderfilms zijn vaak geanimeerd. Maar zo nu en dan komt er een geanimeerde film langs die zijn grenzen verlegt en erin slaagt een heel volwassen verhaal te vertellen, en _Graf van de Vuurvliegjes_ is zo'n film. Door middel van goed geobserveerde en heel echte personages schetst _Graf van de Vuurvliegjes_ een verhaal van verlies, hartzeer en het effect van de oorlog op burgers op een manier die effectiever is en meer op de werkelijkheid is gebaseerd dan veel live actionfilms over hetzelfde onderwerp. We volgen Seita en Setsuko, een broer en zus die in de oorlog hun ouders hebben verloren en nu gedwongen zijn voor zichzelf te zorgen in het door oorlog verscheurde land. De manier waarop ze dat doen en de ontwikkeling van de jongen van kind tot (iets) verantwoordelijke volwassene door de verandering van de omgeving vormen de ruggengraat van de film.<br />Ik ben geen groot liefhebber van animatie, maar er zijn films die zo goed zijn dat iemands persoonlijke voorkeur er niet toe doet, en dit is zo'n film. De animatie is prachtig en bepaalde scènes, inclusief de luchtaanvallen en alles wat met vuurvliegjes te maken heeft, zijn verbazingwekkende kunstwerken. De manier waarop de muziek zich vermengt met de beelden op het scherm is fascinerend en mooi, en draagt bij aan de tragiek van het verhaal. Omdat we in staat zijn om voor de personages te zorgen, wordt de tragiek tien keer zo groot en is het verhaal over het geheel genomen een triest verhaal, maar er zijn maar weinig films die in termen van pure wanhoop kunnen tippen aan het einde van deze film. De conclusie is zo hartverscheurend dat maar weinig films dat ooit zijn geweest, laat staan geanimeerde beelden. Het feit dat het zo eenvoudig en schaamteloos is, zonder een poging te doen om het publiek te troosten, brengt de tragiek op een heel nieuw niveau en ik twijfel er niet aan dat veel toeschouwers tranen in hun ogen zullen hebben als ze de afloop van de film horen. <br />Deze film moet je zien.
Animation is often seen as a childish medium, and for good reason as kid's films often are animated. However, every now and then an animated film comes along that extends it's boundaries and manages to deliver a very adult story, and Grave of the Fireflies is one of those films. Through it's well observed and very real characters, Grave of the Fireflies portrays a story of loss, heartbreak and the effect of war on civilians in a manner that is more effective and more firmly based in reality than many live action films about the same subject are. We follow Seita and Setsuko, a brother and sister that have lost their parents in the war and are now forced to fend for themselves in the war torn country. How the two go about doing that and the boy's development from a child to a (somewhat) responsible adult due to the change in the surroundings makes up the spine of the movie.<br /><br />I'm not a big fan of animation, but there are some films that are so great that a person's personal preferences are irrelevant, and this is one of those films. The animation is beautiful and certain scenes, including the air raids and anything with the fireflies are amazing works of art. The way the music blends with the images on screen is haunting and beautiful, and helps add to the tragedy of the story. Because we are able to care for the characters, the tragedy is increased ten fold and the story on the whole is a sad one, but few movies have ever matched up to this film's ending in terms of pure despair. The conclusion is absolutely gut wrenching to an extent that few movies have ever matched, let alone animated pictures. The fact that it's so plain and blatant, with no attempt to console the audience takes the tragedy to a whole new level and I don't doubt that many audience members will be holding back tears upon the film's conclusion.<br /><br />This film is a must see.