De meeste mensen die deze voortreffelijke film van Regis Wargnier (Indochine) bekijken, begrijpen heel goed dat de achtergrond van een Sovjet-Unie in de greep is van een nationale paranoia die van Stalin zelf afstraalde en alles aantastte, van de hoogste posities in de partijmacht tot de banaalste en alledaagsste aspecten van het dagelijks leven. De film verkent de destructieve kracht die een monsterachtige ideologie kan hebben op gewone mensen, kunstenaars, atleten en zelfs op de liefde zelf. Stalins Sovjet-Unie in 1946 was alles wat deze film ervan laat zien, en nog erger. Dit is absoluut geen anti-Sovjetpropagandafilm, en mensen die denken dat het nodig is om aandacht te besteden aan de geschiedenis van die tijd en plaats, hebben het mis. Letterlijk miljoenen terugkerende Russische emigranten en soldaten werden ofwel direct geëxecuteerd, ofwel naar de goelags gestuurd op grond van allerlei verzonnen aanklachten als 'handelingen die schadelijk zijn voor de staat' en spionage. Er was niemand zo paranoïde als Stalin, en hij geloofde zijn eigen angsten, of hij wilde dat iedereen ze geloofde. Waarschijnlijk zijn beide waar. Daarom was ik zo blij met deze film, die het verhaal vertelt van een Russische emigrantenarts en zijn Franse vrouw en kind die de dodelijke uitnodiging tot repatriëring naar het moederland accepteren. Tegen deze achtergrond van angst, onderdrukking en wanhoop moeten we zien wat de druk van het systeem met één gezin kan doen. <br /><br />Alexei, Marie en Serioia veranderen van een comfortabel, burgerlijk leven in Frankrijk in een nachtmerrie als ze, dankzij het feit dat Alexei arts is, in Kiev terechtkomen. Het verhaal gaat tot in de details over hoe Alexei zich tegen de verwachtingen van zijn vrouw moet gedragen <0xE2><0x80><0x93> wat onrealistisch blijkt te zijn, en erg gevaarlijk om te proberen te ontsnappen. De film voelt heel echt aan, en je kunt geloven dat we zien wat er werkelijk is gebeurd. Ik ben een beetje verbaasd dat de mensen vandaag de dag ofwel niets van deze periode weten, ofwel echt denken dat de film oneerlijk is tegenover de Sovjets. De bespottelijkheid van dit idee kan alleen met informatie worden genezen, maar de moedwillige blinde zal zo blijven, ondanks de honderdduizenden pagina's in het archief die het tegendeel beweren. Deze film gaat recht op zijn doel af, en als je het spijkerharde drama kunt uitzitten <0xE2><0x80><0x93> waarin op elke straathoek een NKVD-agent lijkt te verschijnen <0xE2><0x80><0x93> zul je beloond worden. Een uitstekende film vol pijn, hartzeer en uiteindelijk triomf over het kwaad.
Most people reviewing this excellent film by Regis Wargnier (Indochine) clearly understand the backdrop of a Soviet Union in the grip of a national paranoia that flowed from Stalin himself and infected everything from the highest positions of Party power to the most banal and mundane aspects of daily life. The film explores the destructive force that a monstrous ideology can have on ordinary people, artists, athletes, and even on love itself. Stalin's Soviet Union in 1946 was everything this movie portrays it as and worse. This is not some "anti-Soviet" propaganda film by any stretch, and people who think it is need to attend to some history of the time and place. Literally millions of returning Soviet émigrés and soldiers were either executed outright or sent to the gulags on various trumped-up charges like 'actions detrimental to the State' and espionage. There was no one as paranoid as Stalin, and he either believed his own fears, or he wanted everyone else to believe them. Probably both are true. That is why I welcomed this film which tells the story of a Russian émigré physician and his French wife and child who accept the deadly invitation of repatriation to the Motherland. Against this background of terror, repression, and despair we are made to watch what the pressures of the system can do to one family.<br /><br />Alexei, Marie, and Serioia go from what must have been a comfortable, bourgeois life in France to a nightmare when they end up, thanks to Alexei's being a physician, in Kiev. The story goes into detail about how Alexei has to behave against his wife's expectations  unrealistic, it turns out, and very dangerous to boot  in order to fashion the possibility of escape. The film has a very real feel to it, and one can believe that what we are seeing is what really happened. I am a bit astonished that people today either know nothing of this period, or they actually think that the film is unfair to the Soviets. The preposterousness of this idea can only be cured with information, but the willfully blind will remain so regardless of hundreds of thousands of archival pages to the contrary. This film is true to its subject, and if you can sit through the nail-biting drama - where an NKVD agent seems to appear on every corner - you will be rewarded. An excellent movie full of the pain, heartbreak, and eventual triumph over evil.