Deze film is bizar omdat, hoewel het verhaal over het geheel genomen onzinnig en ongelooflijk is, elke afzonderlijke scène absoluut overtuigend is en heel echt aanvoelt. Het is vreemd. Ik weet niet of het alleen de grootsheid van de acteurs is die een onderbewust scenario overtreft, of dat het gewoon het script is dat zich uitsluitend bezighoudt met het creëren van geweldige scènes, de een na de ander, maar niet zozeer met het verzinnen van een overtuigende doorlopende tekst. Wat dan ook. Het enige wat ik weet is dat dit een van de meest onderhoudende films is die ik ooit heb gezien, buitengewoon grappig en op sommige momenten behoorlijk emotioneel. Op de een of andere manier doet het er gewoon niet toe <0xE2><0x80><0x93> ik vind het toch leuk.<br />De uitvoeringen zijn allemaal even uitstekend. Nicholson komt hier echt uit de verf <0xE2><0x80><0x93> zeker, hij wordt de sarcastische zuurpruim die we allemaal zijn gaan verwachten, maar zijn personage heeft ook momenten van angst, onderdrukking en kwetsbaarheid die hij even goed uitdraagt. Mijn probleem met dit personage (en het 'probleem' bestaat alleen als ik achteraf aan hem denk, niet als ik echt naar de film kijk) ligt in zijn conceptie: hij lijkt te zijn wat de schrijvers op dat moment willen dat hij is, zonder speciale consistentie van scène tot scène, dus als hij zogenaamd'verandert' aan het eind, denken we: Veranderen? Deze vent is de hele film door veranderd! En ook het feit dat zijn personage een romanschrijfster is, wordt nooit echt verklaard of op wat voor manier dan ook onderzocht.<br />En toch maakt de prestatie van Nicholson het er niet zo heel veel uit.<br />Helen Hunt is een openbaring in deze film <0xE2><0x80><0x93> ze spijkert elke scène waarin ze optreedt vast, of ze nu gedwongen wordt om geestig te zijn, gegeneerd, boos, opstandig, emotioneel overdonderd, wat dan ook. Ze houdt Jack op zijn tenen en ze werken elkaar briljant af. Bovendien had ik nooit gedacht dat ik dit nog eens zou zeggen, maar Greg Kinnear was geweldig als Simon, de homoseksuele buurman. (Het was ook leuk om de regisseur Harold Ramis <0xE2><0x80><0x93> per slot van rekening de derde Ghostbuster <0xE2><0x80><0x93> weer voor de camera te zien, al was het maar kort, in een kleine rol als dokter.)<br />Wat kan ik nog meer zeggen? Goede komedie, goede liefdesgeschiedenis, geweldig acteerwerk. Het is allemaal niet erg overtuigend, maar als je je concentreert op de afzonderlijke momenten en niet op het grote geheel <0xE2><0x80><0x93> een taak die je gemakkelijk wordt gemaakt door het prachtige schrijven en spelen <0xE2><0x80><0x93> dan is _As Good As It Gets_ heel gemakkelijk om te waarderen.
This movie is bizarre because, while judged overall its story is shmaltzy and unbelievable, nevertheless each individual scene plays absolutely convincingly and feels very real. It's weird. I don't know if it's just the greatness of the actors overcoming an under-thought out script, or whether it's just the script concentrated solely on crafting great scenes one after the other, but not so much in coming up with a convincing through-line. Whatever. All I know is that this is one of the most entertaining pictures I've ever seen, extremely funny and quite emotionally affecting in places. Somehow, it just doesn't matter - I like it anyway.<br /><br />The performances are uniformly excellent. Nicholson shows real range here - sure, he gets to be the sarcastic curmudgeon we've all come to expect, but his character also has moments of fear, repression and vulnerability which he brings off equally well. My problem with this character (and the "problem" only exists as I think about him afterward, not while I'm actually watching the movie) is in his conception: he seems to be whatever the writers want him to be at that moment, with no particular consistency from scene to scene so when he supposedly "changes" at the end, we're left to think, "Change? This guy's been changing through the entire movie!" And also, the fact that his character is a romance novelist is never really explained or examined in any way.<br /><br />And yet, Nicholson's performance makes it not matter quite so much.<br /><br />Helen Hunt is a revelation in this movie - she nails every scene she's in, whether she's forced to be witty, embarrassed, angry, defiant, emotionally overwhelmed, whatever. She keeps Jack on his toes, and they work off each other brilliantly. Also, I never thought I'd find myself saying this, but Greg Kinnear was great as Simon, the gay neighbor. (It was also nice to see director Harold Ramis - the third Ghostbuster, after all - in front of the camera again, if only briefly, in a small part as a doctor.)<br /><br />What more can I say? Good comedy, good love story, great acting. None of it, in the end, is very convincing, but if you just focus on the individual moments and not on the grand design - a task made easy by the wonderful writing and playing - it's very easy to like As Good As It Gets.