Ongeveer tien jaar voordat hij besloot zich weer in het universum van Ruth Rendell te wagen, had Claude Chabrol zich op het witte doek laten overplaatsen in 'a Judgment in Stone', getiteld 'la Cérémonie' (1995). Het was zijn laatste grote meesterwerk, hoewel hij de roman een beetje verraadde. De keuze van Sandrine Bonnaire voor de hoofdrol was onverstandig. Nadien volgde een creatieve terugval met middelmatige werken als 'au Coeur Du Mensonge' (1999) of 'Merci pour Le Chocolat' (2000). Kon een nieuwe excursie in het territorium van Ruth Rendell zijn carrière weer een zetje geven?<br />Helaas niet, en de titel van mijn samenvatting zou je een idee moeten geven van mijn gedachten over de Chabrol 2004. Er waren echter een paar goede elementen om de film boeiend te maken en de aandacht te trekken. De eerste scène toont Beno vertoon Magimel en zijn gezin voor het tv-nieuws dat een moord aan het licht brengt. Perfect om een spookachtig klimaat te creëren. Het grote, imposante, spookachtige huis waarin Laura Smet woont, lijkt duistere geheimen te herbergen en het 'bruidsmeisje' woont in de kelder. Chabrol was ook geïnteresseerd in de spelletjes van waarheid en leugen die zijn twee hoofdrolspelers met elkaar in verband brengen, en echte spanning schuilt in Magimels persoonlijkheid die zich gevaarlijk aangetrokken voelt tot het bruidsmeisje. De hand van de filmmaker is ook zichtbaar bij de huwelijksplechtigheid, waar hij de cruciale stappen belachelijk maakt. Zie de kerkscène en het feestmaal dat terugkomt in 'Le Boucher'. Terwijl ik aan deze maaltijd denk, heeft de gastronomie die Chabrol dierbaar is in de hele film drie scènes als thema. Maar laten we terugkeren naar het grootste deel van de plot. Net als 'A Judgement in Stone' was 'La Demoiselle d'Honneur' een opwindende roman om te lezen en opnieuw sloeg Chabrol een aantal belangrijke punten over, met name de redenen waarom de held de buste van Gérard Courtois (Bernard Le Coq) stal. In de roman stal hij hem omdat hij Courtois een vulgaire man vond, maar hier blijven de motieven van Magimel om de buste te stelen onduidelijk. De kern van de roman en dus van de film is een man die geleidelijk aan de controle over zijn dagelijks leven verliest en tegenover een sensuele, aantrekkelijke, verontrustende jonge vrouw komt te staan. Maar het ziet er niet goed uit, want er is sprake van een zenuwslopend klimaat en het scenario lijkt bezadigd geschreven te zijn, vooral aan het eind. In een ander opzicht weet ik dat wat ik ga schrijven twijfelachtig is, maar ik denk wel dat hedendaagse films van Chabrol lijden onder de keuze van de acteurs (zie de nietszeggende Jacques Dutronc in 'Merci pour Le Chocolat' of Jacques Gamblin in 'au Coeur Du Mensonge') en helaas is 'la Demoisele d'Honneur' geen uitzondering op de regel. Het personage van Magimel is helemaal niet geloofwaardig. Hij zou gek moeten worden, want hij is smoorverliefd op Smet, maar op het witte doek is dat niet te zien. Laura Smet (de dochter van Johnny Hallyday) speelt monotoon, terwijl de rol van Bernard Le Coq wordt vertolkt. Michel Duchaussoy, die briljant was in 'Que la Beinde Meure' (1969) wordt veroordeeld tot een onbeduidende zwerversrol die zijn grote acteertalent niet waardig is.<br />Dus het ontbreken van belangstelling voor dit verhaal van manipulatie is ongetwijfeld te wijten aan de acteurs en ook aan het feit dat Chabrol, net als voor 'La Cérémonie', de roman van Rendell saai heeft gemaakt. Laat ik het zo zeggen: het beste van je werk ligt in de loop der tijd ver achter je (ongeveer de schemering van de jaren zestig en de dageraad van de jaren zeventig) en je zult deze schaal waarschijnlijk nooit meer bereiken. Wat dacht je ervan om met pensioen te gaan?
About ten years before he decided to venture again in Ruth Rendell universe, Claude Chabrol had transferred to the screen "a Judgment in Stone" entitled "la Cérémonie" (1995). It was his last great masterwork although he somewhat betrayed the novel. The choice of Sandrine Bonnaire for the main role was ill-advised. Afterwards, his career followed a creative downswing with rather mediocre works such as "au Coeur Du Mensonge" (1999) or "Merci pour Le Chocolat" (2000). So, could a new excursion in Ruth Rendell territory boost his career again?<br /><br />Alas no and the title of my summary should give you an inkling about my thoughts on the Chabrol 2004 vintage. However, there were some good elements to make the film compelling and to grab the attention. The first sequence showcases Benoît Magimel and his family in front of the TV news that reveals a murder. Perfect to weave an eerie climate. The big, imposing, eerie house in which Laura Smet lives seems to shelter dark secrets and the "bridesmaid" lives in the basement. Chabrol was also interested in the games of truth and lie that link his two main actors and real suspense lies in Magimel's personality dangerously attracted to the bridesmaid. The filmmaker's touch is also discernible at the wedding ceremony where he ridicules its crucial steps. See the church sequence and the feast which echoes to the one in "Le Boucher" (1970). While I'm evoking this meal, the gastronomy dear to Chabrol has three sequences devoted to it in the whole film. But let's come back to the bulk of the plot. Like "a Judgement in Stone", "La Demoiselle d'Honneur" was an exciting novel to read and again Chabrol skipped over some important points, notably the reasons which prompt the hero to steal the bust from Gérard Courtois (Bernard Le Coq). In the novel, he stole it because he thought that Courtois was a vulgar man, but here Magimel's motivations to steal the bust remain blurred.<br /><br />The thrust of the novel and so of the film is a man who gradually loses the control of his everyday life facing a sensual, attractive disturbing young woman. However, things aren't looking good because there's an absence of unnerving climate and the scenario seems to have been sedately written, especially near the end. In another extent, I know what I'm going to write is questionable but I do think that Chabrol contemporary films suffer from the choice of the actors (see bland Jacques Dutronc in "Merci pour Le Chocolat" or Jacques Gamblin in "au Coeur Du Mensonge") and sadly "la Demoisele d'Honneur" isn't an exception to the rule. Magimel's character isn't credible at all. He should get bogged down in madness as he's deeply in love with Smet but it isn't discernible on the screen. Laura Smet (Johnny Hallyday's daughter) has a monotonous acting while Bernard Le Coq's part is underwritten. Michel Duchaussoy who was brilliant in "Que la Bête Meure" (1969) is relegated to a minor tramp role unworthy of his wide acting skills.<br /><br />So, an absence of interest for this story of manipulation is surely due to its actors and also because like for "la Cérémonie", Chabrol made dull Rendell's novel. Mr Chabrol, let's put it this way: the best of your work is far behind you in time (roughly the dusk of the sixties and the dawn of the seventies) and you will probably never reach this scale again. How about contemplating retirement?