Vooroplopen in je carrière of doorgaan met je leven, hoeft niet per se te betekenen dat je niet meer vooruit kunt.' Die promotie of 'gouden kans' die zich aandient, blijkt in werkelijkheid misschien niet alles te zijn wat het aanvankelijk lijkt, vooral niet als er een ongekende omwenteling in je leven plaatsvindt, zoals een overplaatsing naar een andere stad. Het is een situatie die koren is voor Neil Simons humormachine in de komische komedie _The Out-of-owners_, geregisseerd door Arthur Hiller. Het klinkt goed, en in een mum van tijd zitten George en zijn vrouw Gwen (Sandy Dennis) in een vliegtuig naar de Big Apple om deze kans van hun leven te onderzoeken.<br />Maar als hun vliegtuig in New York landt, is het alsof de wielen die de landingsbaan raken iets in de kosmos in werking stellen dat Murphy (wie hij ook is) alarmeert, die onmiddellijk zijn 'wet' uitvaardigt. En, zoals Dinah Washington ooit in een liedje zei:'_Now it begins <0xE2><0x80><0x93>_'In dit geval het ene cliché na het andere, die allemaal op hun plaats vallen als dominostenen tijdens een toernooi in het park. Vermiste bagage, een probleem met hun hotelaccommodatie <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, ze hebben geen reservering <0xE2><0x80><0x93>, misbruik dat wordt gemaakt door een vreemde, een geboren en getogen New Yorker die op zoek is naar een makkelijke prooi, een beroving, een gebroken tand. Denk aan alles wat er mis zou kunnen gaan, en het zit hier. En weet je wat? Het is grappig.<br />Onder Hillers vaste, zij het niet al te fantasierijke leiding, hoe clichématig ook, werkt deze komedie, en de reden kan in twee woorden worden samengevat: Jack Lemmon. Het hele concept van het verhaal is beproefd en waar, maar afgezaagd; en dit is beslist niet een van Simons beste pogingen (hoe goed ook). Maar Lemmon verdiept zich in zijn personage, neemt de lachers voor zich in en laat zelfs de meest gehavende en afgeleefde situaties fris en nieuw lijken. En het allerbelangrijkste: hij maakt je aan het lachen, en dat is uiteindelijk waar het in deze film om draait.<br />Wat Lemmon zo succesvol maakt, is zijn kameleonachtige karakter, dat hem in staat stelt elk personage te worden dat hij creëert. Zijn creaties mogen dan dat gefrustreerde gestotter hebben en die neiging tot geanimeerd gedrag die zo typerend voor Lemmon zijn, maar verder en daaronder heeft hij het vermogen om zijn personages zo sensitief te maken dat ze allemaal uniek zijn. Hier geloof je dat George al zijn hele leven in het Midden-Westen woont, en dat is aan zijn hele voorkomen te zien: zijn manier van doen, zijn houding, zijn lichaamstaal en zijn benadering van alles wat hij in de Grote Stad tegenkomt. Maar George is niet zo'n typische breedogige, naïeve en overstelpende plattelandsjongen die naar de grote stad komt. In plaats daarvan creëert Lemmon een heel reële indruk van een doorsneejongen die een nieuwe ervaring in zijn leven onder ogen moet zien <0xE2><0x80><0x93> een ervaring die toevallig helemaal de verkeerde kant op gaat. En door een personage te ontwikkelen dat met beide benen op de grond staat, zorgt hij ervoor dat de humor werkt; het publiek heeft iemand aan wie het zich kan relateren. Het is iets wat Lemmon zo goed doet, en hij zorgt ervoor dat het er zo gemakkelijk uitziet terwijl hij het doet. Als Gwen is Sandy Dennis nadrukkelijk geestig, en zelfs zo ingetogen in hun hachelijke situatie dat het niet uit de toon zou zijn gevallen als George af en toe naar haar pols had gekeken. Haar optreden is tamelijk theatraal, meer geschikt voor het toneel dan voor de film, maar in tegenstelling tot Lemmons capriolen wordt het op de een of andere manier heel geloofwaardig en blijkt het zelfs een van de gedenkwaardige aspecten van de film te zijn. Als je later aan George denkt, zul je ook aan Gwen moeten denken. Gwen dient als een soort klankbord voor George, een spiegel waarin zijn frustraties worden weerspiegeld en versterkt. Uiteindelijk wordt haar non-expressie zelf een uiting van haar karakter, en hoewel Gwen eerder overkomt als een karikatuur dan als een karakter, werkt het binnen de context van het materiaal. En, als Lemmons contrapunt, speelt ze het heel goed en ze speelt het zonder haperen.<br />Naast Lemmons aanwezigheid is een van de dingen die deze film zo grappig maken de toegankelijkheid van de personages; het is zo gemakkelijk om jezelf in hun situatie te projecteren, en het delen van hun tegenslagen door middel van de magie van de film maakt het hilarisch. En je kunt met George en Gwen meevoelen, want diep in je hart besef je dat het echt iets heel grappigs is om zo'n beproeving te moeten doorstaan. Het is echter wel leuk om het vanuit het comfort van je eigen woonkamer te ervaren.<br />De bijrollen zijn onder meer Sandy Baron (Lenny Moyers), Anne Meara (Vrouw op politiebureau), Robert Nichols (Passenger), Ann Prentiss (Stewardess), Ron Carey (Taxichauffeur), Philip Bruns (agent Meyers), Graham Jarvis (Murray), Carlos Montalban (Manuel), Billy Dee Williams (Clifford), Richard Libertini (Railway Porter) en Paul Dooley (Day Porter). Na het zien van deze film, die George nooit zou kunnen vergeten, was hij eindelijk aan het eind van zijn Latijn. Het is een verrukkelijke film, hoe vaak je hem ook bekijkt. Soms is de humor een beetje wrang, maar uiteindelijk is het een film die met vrijwel elk publiek in contact zal komen. Het is de magie van de film, maar meer dan dat, het is de magie van een geweldige acteur die Jack Lemmon heet. Ik geef deze film een 8/10.<br />'<br />'
Getting ahead in your career or moving on with your life doesn't necessarily mean moving `up.' That promotion or `golden opportunity' that comes along may not in reality turn out to be all that it would seem, initially, especially if it involves an unprecedented upheaval in your life, like a transfer to another city. It's a situation that becomes grist for Neil Simon's humor mill in the comedy-of-errors `The Out-of-Towners,' directed by Arthur Hiller. Jack Lemmon stars as George Kellerman, a Midwesterner who finally gets that `big chance' when his company offers him a job in New York City. It sounds good, and just like that, George and his wife, Gwen (Sandy Dennis), are on a plane headed for the Big Apple to look into this opportunity of a lifetime.<br /><br />	When their plane lands in New York, however, it's as if the wheels touching the runway triggers something in the cosmos alerting Murphy (whoever he is), who instantly puts his `Law' into effect. And, as Dinah Washington once said in a song, `Now it begins--' In this case, one cliche after another, all falling into place like dominoes during a tournament in the park. Missing luggage; a problem with their hotel accommodations-- as in, they have no reservation; being taken advantage of by a stranger, a native New Yorker looking for an easy mark; getting mugged; a broken tooth. Think of anything that could possibly go wrong, and it's in here. And you know what? it's funny stuff.<br /><br />	Under Hiller's steady, if not too imaginative direction, cliche-ridden as it may be, this comedy works, and the reason can be summed up in two words: Jack Lemmon. The whole concept of the story is tried and true, but tired; and this is definitely not one of Simon's best efforts (good as it is). But Lemmon immerses himself in his character, takes the laughing ball and runs with it, and makes even the most weathered and worn situations seem fresh and new. And, most importantly, he's going to make you laugh, which in the end is what this movie is all about in the first place.<br /><br />	What makes Lemmon so successful is that chameleon-like quality of his that enables him to become whatever character it is that he's creating. His creations may share that frustrated stammer and that tendency toward animated behavior that is so `Lemmon,' but beyond and beneath that, he has the ability to bring a definite sensibility to his characters that makes each of them unique. Here, you believe that George is a lifelong Midwesterner, and it shows in his entire countenance: His manner, attitude, body language and approach to everything he encounters in the Big City. George, however, is not your typical wide-eyed, naive and overwhelmed country-bumpkin-come-to-the-city. Instead, Lemmon creates a very real sense of an average guy facing a new experience in his life-- one that just happens to go completely awry. And by developing a character grounded in reality, he makes the humor work; it gives the audience someone to whom they can relate. It's something that Lemmon does so well, and he makes it look so easy while he's doing it.<br /><br />	As Gwen, Sandy Dennis is pointedly droll, so low-keyed in the face of their predicaments, in fact, that it would not have been out of character had George checked for her pulse occasionally. Her performance is fairly `theatrical,' more conducive to the stage than film, but in contrast to Lemmon's antics, it somehow becomes quite viable, and actually turns out to be one of the memorable aspects of the film. When you think about George later, you're going to have to think about Gwen, too. Gwen serves as something of a sounding board for George, a mirror in which his frustrations are reflected and enhanced. Ultimately, her non-expressiveness itself becomes an expression of her character, and though Gwen comes across as more caricature than character, within the context of the material, it works. And, as Lemmon's counterpoint, she plays it very well, and pulls it off without a hitch.<br /><br />	In addition to Lemmon's presence, one of the things that makes this film so funny is the accessibility of the characters; it is so easy to project yourself into their situation, and sharing their misadventures through the magic of film makes it hilarious. And you can empathize with George and Gwen, because down deep you realize that actually having to live through such an ordeal would be anything BUT funny. It IS fun, however, to experience it from the comfort of your own living room.<br /><br />	The supporting cast includes Sandy Baron (Lenny Moyers), Anne Meara (Woman In Police Station), Robert Nichols (Passenger), Ann Prentiss (Stewardess), Ron Carey (Cab Driver), Philip Bruns (Officer Meyers), Graham Jarvis (Murray), Carlos Montalban (Manuel), Billy Dee Williams (Clifford), Richard Libertini (Railway Porter) and Paul Dooley (Day Porter). After seeing this movie, who would ever be able to forget George, finally at the end of his rope, standing in the middle of the street, refusing to give up and railing at the city itself, challenging it to take it's best shot at him. And that's just one of the many moments that makes `The Out-of-Towners' such a delight, no matter how many times you watch it. At times, the humor is a bit acerbic; but in the final analysis, this is a film that's going to connect with just about any audience. It's the magic of the movies; but more than that, it's the magic of a terrific actor named Jack Lemmon. I rate this one 8/10. <br /><br />