Toen ik in 1986 voor het eerst van deze film hoorde, werkte ik als loodgieter, dus natuurlijk moest ik hem zien. Ik vond hem in de openbare bibliotheek en keek er uiteindelijk naar met mijn elf jaar oude zusje. Twintig jaar later verdien ik mijn brood allang niet meer als loodgieter en mijn elf jaar oude zusje is al tien jaar mijn schoonzus niet meer. Maar ik heb het gevoel dat ze zich deze film nog herinnert, omdat we er allebei ontzettend van genoten hebben en er nog jaren over hebben gepraat.<br />De loodgieter is geen grote film. Het is een karakterstudie in een heel kleine setting. Hoewel ik het meestal categoriseer als een thriller of als een horrorfilm, is het geen van beide. Het is een studie van een duidelijk gestoorde loodgieter die om de een of andere reden door Jill Cowper, de huurster in het appartement waar hij naartoe wordt geroepen om naar het loodgieterswerk te kijken, wordt weggeroepen. Ik zeg dat hij 'weggeroepen' werd, want als hij in elk appartement deed wat hij in dat van Jill doet, zou hij al lang geleden zijn opgesloten. Hij kan er geen gewoonte van hebben gemaakt zich te gedragen zoals hij zich in de film gedraagt. Hoewel hij echt niemand kwaad heeft gedaan, heeft hij zich wel als een bedreiging gedragen en de badkamer zonder enige reden overhoop gehaald <0xE2><0x80><0x93> wat geen van beide bevorderlijk is voor een goede loodgieter.<br />Ik moet zeggen dat ik toen ik als loodgieter werkte heel bekwaam was en geen huizen vernielde. Ik deed schoon werk, voor zover loodgieters tenminste schoon kunnen zijn, en ik was er trots op. Maar ik heb altijd een vreemd gevoel voor humor gehad en soms rommelde ik wat met de hoofden van mijn cliënten. Niet gemeen of eng zoals onze vriend Max in deze film, maar toch grappig. Ik kan me een keer herinneren dat ik naar een flat werd geroepen waar water uit de flat erboven naar binnen druppelde. Toen ik daar aankwam, was er een meisje van de universiteitsleeftijd, maar het water druppelde op dat moment niet en de bewoners van de flat erboven waren niet thuis, dus kon ik niet naar boven gaan om te kijken. Ik kon er op dat moment niet veel aan doen. Dus begon ik het meisje naar het probleem te vragen en ze vertelde me dat er soms water van de lamp aan het plafond druppelde. Ik keek haar heel ernstig aan en vroeg: 'Was het nat?' Ze vroeg me wat ik bedoelde en ik zei: 'Dit water... was het nat?' Ze keek verward en wist niet goed wat ze moest antwoorden. Ik zei dat ik moest weten of het water nat was, omdat ik niet naar boven kon gaan om het zelf te zien. Ze bleef verward kijken en stamelde iets van 'ja, dat zal wel' en keek nogal verbijsterd, alsof ze zich afvroeg of er misschien meer aan de hand was met water dan een loodgieter zou moeten weten, en wat dat kon zijn en waarom ze het niet wist. Ze had zo'n blik in haar ogen alsof ze zich plotseling in een ander universum bevond, waar de eenvoudigste dingen die ze vanzelfsprekend vond opeens allemaal vreemd en vreemd waren, en waar niets meer logisch was. Ik ging kort daarna weg en heb haar nooit verteld dat ik aan het rotzooien was <0xE2><0x80><0x93> ik verdiende geen geld als ik naar een klant ging en geen werk kon doen, dus ik neem aan dat dat mijn beloning was. Ik deed veel van dat soort dingen, deed zeker nooit iemand kwaad of zelfs maar gemeen, maar ik liet wel een heleboel verwarde klanten in mijn kielzog achter.<br />Hoe dan ook, als loodgieter was De loodgieter dubbel hilarisch. Alles wat hij als loodgieter deed, was volslagen absurd. Hij was daar voor een heel klein probleem en al snel kwam hij met allerlei spullen aanzetten die helemaal niets te maken hadden met het probleem. Als we later foto's maken van Max de loodgieter in de badkamer, zien we wastafels van de muren komen en, het absurdste van alles, een complete steiger die de hele badkamer bedekt! Die laatste foto is zo over de top dat elke loodgieter zich wel moet realiseren hoe belachelijk het allemaal is. En dan was er nog Max' pièce de résistance. Snijd de badkamer weer af en daar zit Max op de wc met een gitaar en zo'n harmonica in een beugel die om zijn nek past, zo'n ding van Bob Dylan, en hij componeert een liedje dat 'I'm Me, Babe' moet heten, maar dat weten we niet zeker. De taart is gewoon over de rand gegaan en over het hek gesmeten. Mijn zus en ik hebben dat liedje nog maanden daarna gezongen. Denk je eens in <0xE2><0x80><0x93> hij zit daar niet alleen met een gitaar te zingen terwijl hij de leidingen moet repareren, maar hij heeft ook nog een harmonica in zijn nek! Het is een klassiek moment, en ik gebruik het woord 'klassiek' niet vaak. Je hoeft geen loodgieter te zijn om van deze film te genieten, maar als je dat wel bent, of zelfs maar betrokken bent bij een bedrijf dat je bij mensen thuis brengt, dan zal de absurditeit van de situaties in deze film waarschijnlijk een stuk harder aankomen. En ja, zoals anderen hebben opgemerkt, het einde is een beetje zwak, maar er zijn genoeg'momenten' in De loodgieter om het te overwinnen. Lang nadat je het einde bent vergeten, zul je 'I'm Me, Baaaaabe' zingen.
When I first heard of this film sometime around 1986 I was employed as a plumber, so I of course I had to see it. I found it in the public library and ended up watching it with my eleven year old sister in law. Twenty years later I have long since stopped making my living as a plumber and my eleven year old sister in law hasn't been my sister-in-law for a decade. But I have a feeling that she still remembers this film because we both had a great time watching it, and we spoke of it for years afterwards.<br /><br />The Plumber is not a big movie. It is a character study filmed in a very small setting. Although I usually see it categorized as either a thriller or as a horror movie, it is neither of those. It is a study of an obviously disturbed plumber who is set off for some reason by Jill Cowper, the tenant in the apartment where he is called to look at the plumbing. I say that he was "set off," because if he did in every apartment what he does in Jill's then he would have been locked up a long time ago. He could not have made a habit of behaving in the manner in which he behaves in the film. Although he really did not harm anyone, he made himself threatening and tore the bathroom apart for no reason - neither of which is conducive to being a satisfactory plumber.<br /><br />I have to say that when I worked as a plumber I was quite competent and I did not wreck people's houses. I did clean work, as much as plumbing can be clean anyway, and I took pride in it. However, I have always had an odd sense of humor, and sometimes I would mess around a bit with the heads of my clients. Nothing mean or scary like our buddy Max in this movie, but funny nonetheless. I can recall one time when I was called out to an apartment that had water dripping into it from the unit above. When I arrived there was a college age girl there, but the water was not presently dripping and the tenants in the apartment above were not home, so I could not go upstairs and investigate. There was not much that I could do about it at the moment. So I started to ask the girl about the problem and she told me that water was sometimes dripping from the light fixture on the ceiling. I looked at her very seriously and asked "was it wet?" She asked me what I meant, and I said "this water - was it wet?" She looked confused and unsure of how to answer. I told her that I needed to know if the water was wet, since I could not go upstairs and see for myself. She continued to look confused and sort of stammered out something like "yeah I guess so" and looked quite baffled, as if she was wondering if there was something more to water than meets the eye that a plumber might need to know about, and what it could be and why she didn't know about it. She had that look about her like she suddenly found herself in an alternate universe, where the simplest things that she took for granted were all of the sudden strange and alien, and nothing made sense. I left soon after and never did tell her that I was messing around - I didn't make any money if I went to a call and couldn't do any work so I suppose that was my payment. I did a lot of things like that, certainly never harming anyone or even being mean but I did leave a lot of confused customers in my wake. <br /><br />Anyway, as a plumber myself, The Plumber was doubly hilarious. Everything about what he did as a plumber was completely absurd. He was there for a very minor problem, yet soon he was carrying in all sorts of supplies that had nothing at all to do with the problem at hand. Cut to later shots of Max the plumber in the bathroom and we see sinks coming off of walls and, most absurdly of all, a full set of scaffolding covering the entire bathroom! That last one is so completely over the top that any plumber could not help but be struck by the sheer ridiculousness of it all. Then there was Max's piece de resistance. Cut the the bathroom again, and there is Max, sitting on the toilet with a guitar and one of those harmonicas in a brace that fits around the neck ala Bob Dylan, composing a song that must have been titled "I'm Me, Babe" but we don't know for sure. The whole thing just took the cake right over the top and heaved it over the fence. My sister in law and I sang that song for months afterwards. Think about it - not only is he in there with a guitar and singing when he is supposed to be fixing the plumbing, but he has a neck mounted harmonica too! It's a classic moment, and I don't use the word classic very often.<br /><br />Overall, you don't have to be a plumber to enjoy this movie, but if you are, or even involved in a trade that brings you into people's homes, then the absurdity of the situations in this film will probably hit home a bit harder. And yes, as others have noted, the ending is bit weak; but there are enough "moments" in The Plumber to overcome it. You'll be singing "I'm Me, Baaaaaaabe" long after you've forgotten the ending.