Over het algemeen moeten films die zich in de toekomst afspelen op de een of andere manier, in vorm of vorm, 'futuristisch' zijn. 'De Generatie van de Generatie' is precies dat, maar in emotionele impact en effect is het meer een nachtmerrie uit de jaren dertig, behalve in kleur. Veel kleur.<br />Het eerste wat de kijker in dit bizarre verhaal over familietrouw en verloren liefde tegenkomt, is het grimmige stadsgezicht van de anonieme stad waar alles gebeurt. Er is niets glanzends of fleurigs aan.<br />Misschien was dat een poging van de schrijver en de regisseur om de kijker of het publiek te 'lokaliseren' in iets wat op zijn minst een beetje vertrouwd is. Jammer dat het stadsgezicht ongeveer net zoveel charme heeft als Oost-Berlijn in het midden van de jaren vijftig! Overal ligt afval, dingen waaien in kringetjes rond in de (schijnbaar) nooit eindigende wind, en het is altijd donker.<br />Het regent. Het regent niet. Het regent. Dat deel van de onderliggende tekst van deze overigens zeer ambitieuze film is dubbel om gek van te worden.<br />Er wonen mensen in hoog oprijzende flatgebouwen waar stromend water is en volop elektriciteit en gadgets, maar niemand die het afval uit de gangen opruimt. Hè? De straatscènes zijn hetzelfde, met futuristische rommel en rommel overal, behalve op de trottoirs waar de heldin <0xE2><0x80><0x93> Bai Ling, adembenemend op haar tweeënveertigste <0xE2><0x80><0x93> loopt of rent. <br /><br />In deze stedelijke woestenij lijkt transport alleen te bestaan uit liften en op de lucht zwevende zeilschepen van het type 'vliegende Hollanders'.<br />Het ziet er allemaal heel, heel vreemd uit en dat wordt onvermijdelijk een vervelende belemmering voor de verhaallijn zelf, die eigenlijk best goed is.<br />De heldin is een antiheld, een huurmoordenaar met een broer die een gokverslaafde en een zelfvernietigende idioot is. Zelfs zijn beste vriend en kameraad gooit hem uiteindelijk overboord, draait hem letterlijk de rug toe en loopt weg. Dus ja, er zijn ontroerende momenten in dit anders zo ultragewelddadige en ultracynische verhaal van ultramoderne wraak. Het is moeilijk om deze film aan te bevelen vanwege de plot, die zo cynisch is, en zo duister en verwrongen; maar het is moeilijk om niet de inspanning te bewonderen die in de kunst en in het filmontwerp is gestoken om deze futuristische stedelijke hel op aarde te creëren. Dat gedeelte, of delen daarvan, zijn werkelijk verbazingwekkend. Bevindt deze stad zich op een andere planeet, een die alleen maar op onze aarde lijkt?<br />We zullen het antwoord op die vraag zeer zeker nooit weten.<br />Zeven van de tien zijn voornamelijk bestemd voor de verrukkelijke en vaardige Bai Ling en ook voor een werkelijk gemene, rondsluipende gangster-type schurk.
Generally speaking, films which are set in the future really have to be "futuristic" in some way, shape or form. "The Gene Generation" is offered as being precisely that, but in its emotional impact and effect it is more like a bad dream from the 1930s, except in color. Lots of color.<br /><br />The first thing the viewer encounters in this bizarre tale of family loyalty and love lost, is the grim cityscape of the anonymous city where everything happens. There's nothing shiny or bright about it.<br /><br />Perhaps that was an effort by the author and director to 'locate' the viewer or audience in something at least a little bit familiar. Too bad that the cityscape has approximately as much charm as East Berlin in the mid-1950s !! There's trash everywhere, stuff blows around in circles in the ( seemingly ) never-ending wind, and it's always dark.<br /><br />It rains. It doesn't rain. It rains. That part of the subtext of this otherwise very ambitious movie really is doubly maddening. <br /><br />People live in high rise apartment buildings where there's running water and plenty of electricity, and gadgets, but nobody to clear the trash from the hallways. Huh ? The street scenes are the same, with futuristic clutter and debris all over the place, except on the sidewalks where the heroine -- Bai Ling, ravishing at forty-two -- is either walking or running. <br /><br />Transportation in this urban desolation appears to consist only of elevators and floating-on-air 'flying Dutchmen' type sailing ships.<br /><br />It all looks really, really strange and inevitably that becomes a nasty impediment to the story line itself, which is actually rather good.<br /><br />The heroine is an anti-hero, a paid assassin with a brother who is a gambling junkie and a self-destructive idiot. Even his best friend and comrade eventually jettisons him, literally turning his back and then walking away. So, yes, there are touching moments in this otherwise ultra-violent and ultra-cynical story of ultra-modern revenge.<br /><br />It is hard to recommend this movie for the plot, which is so cynical, and so dark and twisted; but, it is hard not to admire the effort in art and in cinema design which went into creating this futuristic urban hell on earth. That part, or parts, are quite amazing. Is this city located on some other planet, one which merely resembles our earth ? <br /><br />We will most certainly never know the answer to that question. <br /><br />Seven out of ten mostly for the delectable and dexterous Bai Ling and also for one truly nasty, skulking-around-places gangster-type villain.