Interessante film uit de verwrongen geest van Bobcat Goldthwait. Shakes the Clown is zijn debuut als schrijver/regisseur en vertelt het verhaal over een alcoholische clown die, dronken als hij is, in de val wordt gelokt voor de moord op zijn baas en mentor. Afgaande op de openingszin 'Van kinderen houden. Verlangen naar een vrouw. Overal aanbeden door barkeepers', had ik iets pervers en daarbuiten verwacht. In plaats daarvan krijgen we een aardig stukje van de molen te zien, een middelmatige komedie waarin de stuntelende held en zijn mismaakte vrienden de kwade schurk moeten ontmaskeren, die tot dan toe als de goeierik wordt gezien. De rol van de man die door kinderen wordt bemind, is een leuke bijkomstigheid, want hoe gemeen of onbeschoft hij ook tegen de volwassenen is, hij is een fantastische clown (wat is die kerel lenig). Wat de begeerde vrouw betreft, hij heeft een onenightstand en een vriendin <0xE2><0x80><0x93> hij wordt alleen maar gekweld door het aantal dames dat om hem heen zwermt <0xE2><0x80><0x93> en de barkeepers, maar meestal zit hij buiten terwijl de vrienden aan de bar blijven zitten. Shakes is gewoon te goed om de rol geloofwaardig te maken als klaploper.<br />De grootste verrassing is de hoeveelheid spelers die meehelpen om dingen in de filmindustrie te bereiken. Een bijna onherkenbare Kathy Griffin (nou ja, van voor de operatie); de gebruikelijke solide optredens van karakteracteur Blake Clark; de nieuwe Adam Sandler, een tikkeltje rauw, die zijn tekst uitspreekt alsof hij op een optreden is, de man is van ver gekomen; en Robin Williams, die zijn scène steelt en waarschijnlijk het grappigste deel van de hele film is. Afgezien daarvan krijgen we echter een hoop amateuristisch werk te doen. Ik wil niet gemeen zijn, maar ik kon Julie Brown niet uitstaan. Ze heeft het uiterlijk en de liefhebbende blikken om de man-die-bij-haar-man-hoort te zijn, maar haar spraakpatroon is afschuwelijk. Omdat ze de letter 'r' niet kan uitspreken, klinkt ze net als ik toen ik 5 was voordat ik spraaktherapie nam. Hoe het mogelijk is dat er geen enkele film is die de hele film lang duurt, is me een raadsel, want deze kerels hadden nooit hun gezicht in de plooi kunnen houden tegenover haar.<br />Een paar andere rollen bezorgden me gemengde gevoelens. Tom Kenny, als de schurkachtige Binky, heeft de uitgebreide filmografie van een voice-over-prof. Ik kan wel begrijpen waarom hij zo succesvol is, want hij is hier erg over de top, geweldig voor cartoons, maar niet zo erg als je zijn brede gezichtsuitdrukkingen moet zien die bij de woorden horen. Hij deed me een beetje aan David Paymer denken, en ik moest er steeds aan denken hoeveel beter hij het bij zijn werk zou hebben gedaan. Paymer heeft gewoon de droeve zak, steekt een mes in je rol op de achtergrond. De andere rol is die van de agent met een hoge bloeddruk. Zijn optreden was onhandig en een beetje geforceerd. Hoe grappig het ook was, vooral tegenover hem, geamuseerd door de kleinste dingen van zijn partner, viel hij op.<br />Ik moet Bobcat de eer geven dat hij probeerde iets nieuws in het genre te doen. Hoewel het een veel te vaak gebruikte plot is, probeert hij de boel wat op te fleuren door het in de wereld van de clowns te plaatsen; die hebben de stad in hun greep. Ik bleef maar wachten om te zien of er een normaal persoon zou komen om hen te vermaken. Momenten werken altijd, net als de ruzies met mimespelers, de rodeoclique en het gekibbel aan de bar, maar er zijn gewoon te veel dingen die mislukken. Het was zo'n breed beeld dat het meer gegeeuw dan gegrinnik opleverde. Uiteindelijk moest ik een spelletje met mezelf spelen om erbij te blijven door alle verborgen dingen te vinden die ik kon vinden. Mijn favorieten waren de agent die een pistool op vijf centimeter afstand van het gezicht van een veroordeelde op de achtergrond houdt terwijl Bobcat uit de gevangenis wordt vrijgelaten, en de productiemaatschappij die verantwoordelijk is voor de clowneske tv-show (kijk maar naar de aftiteling op de tv).
Quite the interesting film from the warped mind of Bobcat Goldthwait. Shakes the Clown is his debut as a writer/director and tells the story about an alcoholic clown who, while passed out drunk, is framed for the murder of his boss and mentor. From the catch phrase "Loved by children. Desired by woman. Adored by bartenders everywhere" I was expecting something a little more perverse and out there. Instead, we are given a pretty run of the mill, mediocre comedy where the bumbling hero and misfit friends must uncover the evil villain, who until then is seen as the good guy. The loved by children part is a nice touch because no matter how mean or abusive he is to the adults, he is a fantastic clown (what agility on this guy). As for the desired by woman, he has a one night stand and a girlfriendhe is just being tormented by the number of ladies all over himas for the bartenders, he usually is outside while the friends stick to the bar. Shakes is just too good of a guy to really make the role believable as being a deadbeat.<br /><br />The biggest surprise here is the amount of supporting players that have gone on to accomplish things in the industry. An almost unrecognizable Kathy Griffin, (pre-surgery indeed); the usual solid performance from character actor Blake Clark; newcomer Adam Sandler, a tad bit raw, delivering lines like he is at a stand-up event, the guy has come far; and Robin Williams, who steals his scene and is probably the funniest part of the entire film. Besides these, however, we get a lot of amateurish work. I don't want to be mean, but I could not stand Julie Brown. She has the looks and the affectionate glances to be the by-her-man girlfriend, but her speech pattern is horrid. Not being able to pronounce the letter "r," she sounds like me when I was 5 before taking speech therapy. How there is not a feature length gag reel is beyond me, because these guys could not have kept straight faces opposite her.<br /><br />A couple more roles gave me mixed feelings. Tom Kenny, as the villainous Binky, has quite the extensive filmographyas a voice-over pro. I can see why he would be so successful, as he is very over the top here, great for cartoons, not so much when you have to see his broad facial expressions that go along with the words. He reminded me a bit of David Paymer, and I couldn't stop thinking how much better he would have done at the job. Paymer just has the sad sack, stick a knife in your back role down pat. The other role is the cop with high blood pressure. His delivery was awkward and a bit forced. Funny as it was, especially opposite his amused by the littlest things partner, he did stick out.<br /><br />I must give credit to Bobcat for attempting to do something new in the genre. Although it is an overused plot, he tries to spice things up by setting it in the world of clowns; they overrun the town. I kept waiting to see if a normal person would arrive to entertain them. Moments do work throughout, like the fights with mimes, the rodeo clown clique, and the bickering at the bar, but there is just too much stuff that fails; it's so broad that it elicited more yawns than chuckles. I ended up having to play a game with myself to stay with it by finding all the hidden things I could. My favorites were the cop putting a gun two inches from a convict's face in the background while Bobcat is released from jail and the production company responsible for the clown television show, (watch the credits on the TV for it).