Wat een onverwachte traktatie. Lang voor Pricilla en al die anderen was er Craig Russell. Zijn imitaties zitten nog steeds levendig in mijn hoofd omdat ik behalve de blik en de maniertjes ook de ziel van de personages in kwestie heb waargenomen. Het zijn geen karikaturen, maar hommages. Zijn Judy Garland is hartverscheurend en zijn Mae West hilarisch. Alsof dat nog niet genoeg is hebben we een scenario van zo'n intelligentie en geestigheid dat het me verbaast dat deze film geen klassieker is. Als Holly's dokter erachter komt dat ze met een man samenwoont, probeert hij haar te waarschuwen voor de risico's (ze is bi-polair) van een emotionele, seksuele verstrengeling. Ze verzekert hem dat hij zich geen zorgen hoeft te maken, we slapen in
What an unexpected treat.Long before Pricilla and all the others, there was Craig Russell. His impersonations remains vividly embedded in my brain because besides the look and mannerisms, I perceived the soul of the characters in question. They are not caricatures but tributes. His Judy Garland is heartbreaking and his Mae West hilarious.As if all that was not enough we have a screenplay of such intelligence and wit that I'm surprised this film is not a classic. When Holly's doctor finds out she lives with a man, he tries to warn her about the risks (she's bi polar) of an emotional, sexual entanglement. She reassures him telling him "Don't worry, we sleep in separate worlds" Lovely.