Ik ben opgegroeid in de jaren zestig, toen Fields in de mode was als rebel, net als Bogart of Brando. Toch moest ik lang niet zo hard lachen om zijn films als 'The Bank Dick', 'My Little Chickadee' of 'You Can't Cheat a Honest Man' als om die van Keaton of de Marx Brothers. Pas in de jaren negentig kwam ik dit filmpje tegen, dat me er uiteindelijk van overtuigde dat Fields een komisch genie was.<br />Met zijn absurde combinatie van hakkebord, Mountie, meisje van het Leger des Heils, onhandelbare zoon, sneeuw, tamboerijn, teckel, obligaties, de Yukon, steenhouwers en ongezonde avonden, heeft dit filmpje meer humor dan alle andere.<br />Ik.' Ik zou nog meer kunnen zeggen, maar ik moet de eland gaan melken.
I grew up during the '60s, when Fields was in vogue as a rebel along the lines of Bogart or Brando. Nevertheless, I didn't find myself laughing nearly as much at his feature films "The Bank Dick", "My Little Chickadee", or "You Can't Cheat an Honest Man" as at those of Keaton or the Marx Brothers. It wasn't until the '90s that I happened across this short, which finally convinced me that Fields was a comic genius.<br /><br />With its absurd juxtaposition of dulcimer, Mountie, Salvation Army girl, wayward son, snow, tambourine, dachshund, bonds, the Yukon, student quarrymen, and unfit nights, this short has more laughs in it than any of Fields's features.<br /><br />I'd say more, but I have to go milk the elk.