Buiten de schijnbaar toegewijde fanschare van deze film (met inbegrip van de IMDb-gebruiker die geobsedeerd is door Siouxsie Sioux, die steeds nieuwe identiteiten creëert en steeds weer positieve '10-sterrenrecensies' krijgt in een poging de toevallige bezoeker ervan te overtuigen dat 'Supergirl' een film is waar iedereen van houdt), lijkt 'Supergirl' een kassucces te zijn geweest. De magie was duidelijk verdwenen in de franchise na de eerste twee films, en misschien werd 'Supergirl' gezien als een middel om hetzelfde idee in een nieuwe richting te sturen. Het was een tak van de stamboom die beter niet verkend had kunnen worden. Het enige nieuwe aan deze film is dat er een vrouwelijke superheld in de hoofdrol speelt, en ik vermoed dat deze identificatie met jonge meisjes het grootste deel van het publiek aan Wonder Woman heeft opgeleverd. Het tv-programma van Wonder Woman was al geweest, en een vrouwelijke hoofdrolspeler op het grote scherm was de volgende logische stap. In 1984 was het een idee waarvan de tijd was gekomen. Helaas kwam die in de vorm van deze film.<br />Een deel van het probleem is dat het niet erg gemakkelijk is om precies te begrijpen wat er in de film gebeurt. Het is één ding om het publiek te laten denken en fantaseren, maar het is niet eenvoudig.' De versie die ik voor het eerst te zien kreeg, was de oorspronkelijke Amerikaanse bioscoopuitgave, hoewel zelfs de uitgebreide versies van de film niet veel verklaren. Als de film begint, zien we iets wat lijkt op een grote kristallen winkelgalerij, omringd door een somber niets. We horen dat dit 'Argo City' is, een fragment van de planeet Krypton. Op de een of andere manier heeft het de enorme explosie overleefd die de oorspronkelijke planeet vernietigde, en we horen ook dat het bestaat in de 'binnenruimte' in plaats van de buitenruimte. Dit is meer dan een beetje vaag, vooral als Kara haar reis naar de Aarde in een ruimteschip maakt en in een meer uitkomt.<br />Ze is op zoek naar de Omegaëder, een wervelende, gloeiende tennisbal die toevallig een van de belangrijkste krachtbronnen van Argo City is. Kara heeft geholpen hem te verliezen, dus moet ze hem terughalen voordat waarschijnlijk iedereen in haar stad sterft. Zelfs met deze cruciale tijdsdruk heeft ze nog tijd om een vliegend ballet te doen als ze op Aarde arriveert (al verkleed). Ze voelt ook de behoefte om een geheime identiteit aan te nemen als leerlinge op een plaatselijke meisjesschool en tijd te verspillen door naar school te gaan. Ondertussen is de Omegahedron in de verkeerde handen gevallen: die van Faye Dunaway. Zij is een amateurheks die Selena heet en die onmiddellijk de kracht van de Omegahedron voelt als die tijdens een picknick letterlijk in haar soep terechtkomt. Nee, echt. Selena is van plan om de Omegahedron te gebruiken om allerlei verheven doelen te bereiken, zoals een tuinierster verliefd op haar laten worden. Ze wil ook de wereld veroveren.<br />Het is niet echt logisch, maar dat waren de 'Superman'-films ook niet als je er te veel over nadacht. Het probleem met 'Supergirl' is dat ze niet echt veel te doen heeft. Het is een saaie actiescène met een op hol geslagen graafmachine en een scène waarin Supergirl een door de bliksem aangedreven straatlantaarn gebruikt om een onzichtbaar monster af te weren dat achter haar aan zit. In de scène met de graafmachine wordt ons gevraagd te geloven dat de betoverde tuinman door de drukke stad zou kunnen dwalen zonder echt naar iemand te kijken, omdat Selena's betovering voorschrijft dat hij verliefd zal worden op de eerste de beste persoon die hij ziet. Natuurlijk is Supergirl de eerste die hij ziet. Dat maakt Selena razend en ze dwingt Supergirl een bovennatuurlijke salto te maken.<br />Misschien zijn de special effects de grootste handicap van 'Supergirl'. Om het bot te zeggen: ze zijn verschrikkelijk. Ze zien er misschien goed uit op een homevideo, maar ik had gewoon het genoegen om 'Supergirl' te zien op een middernachtelijke voorstelling op het grote scherm, en het publiek trapte er absoluut niet in. De wazige beelden op het scherm zien er wazig uit, en een onvoorzichtige opname laat zien hoe Supergirl zich een paar keer omkleedt in een reeks schokkerige sneden terwijl ze achter bomen loopt. Argo City zelf is een maf concept. Het is verpakt in iets wat lijkt op een doorzichtig plastic dekzeil dat, als het lek geprikt wordt, Supergirl blootstelt aan het vacu<0xC3><0xBC>m van... wat? De binnenruimte? Of het vacu<0xC3><0xBC>m van deze film? Het is nooit echt duidelijk. Eén saaie scène speelt zich af in de Phantom Zone, die in de eerste films is veranderd van een vliegend glasoppervlak in een verlaten terrein waar je een ruw uitgehakt huis kunt neerzetten, en waar je zelfs gecontroleerde stoffen kunt krijgen. Waar ligt Argo City trouwens? Waarom bereiken Supergirl en de Omegahedron de aarde door in een meer aan de oppervlakte te komen? De rol van Dunaway en die van Brenda Vaccaro helpen de kampfactor enorm, maar wat doet Peter O'Toole in deze film? Het lijkt me dat de producenten de cast van een <0xC3><0xA0> la Marlon Brando wat meer gewicht wilden geven, maar het personage van O'Toole blijkt uiteindelijk voornamelijk onnozel te zijn. In het begin van de rolverdeling duikt de naam van Christopher Reeve op, maar ze heeft maar vier regels tekst. Afgezien van Dunaway, die een voortzetting lijkt van haar 'lieve mammie'-rol, straalt niemand echt. Helen Slater doet het geweldig als Supergirl, maar het verhaal is zo verwarrend en saai dat het er niet echt toe doet.<br />Een grote hulp zou een cameo van Christopher Reeve als Superman zijn geweest, maar die is nergens te bekennen. Blijf op je hoede, anders mis je de verklaring voor zijn afwezigheid, die voorbij zoeft als Selena's autoradio plotseling aangaat. Kennelijk hielpen de internationale en regisseurs door de film te knippen, de ideeën een beetje beter tot uiting te brengen, maar de schade was voor deze film al aangericht toen hij eenmaal in de bioscopen kwam. Hij werd over het algemeen als een ramp beschouwd, en als je ernaar kijkt, is het makkelijk te begrijpen waarom.
Outside of this film's seemingly devoted fanbase (not counting the IMDb user obsessed with Siouxsie Sioux who keeps creating new identities and entering positive "10 star reviews" in an effort to convince the casual visitor that "Supergirl" is a film loved by everybody), "Supergirl" seems to have been box-office Kryptonite. Clearly the magic was gone in the franchise after the first two films, and perhaps "Supergirl" was seen as a means of taking the same idea in a new direction. It was a branch of the family tree that would have been better left unexplored.<br /><br />Just about the only novel thing about this film is having a female superheroine as its central character, and I suspect it was this identification with young girls that gave "Supergirl" most of its audience. Wonder Woman's TV show had already come and gone, and a big-screen female contender was the next logical step. In 1984, it was an idea whose time had come. Unfortunately, it came in the form of this movie.<br /><br />Part of the problem is that it's not very easy to understand exactly what's going on in the film. It's one thing to make the audience think and imagine, but it's quite another to make the audience confused; there are some serious blanks that should have been filled in if the movie were to truly connect. The version I first saw was the original American theatrical print, although even the extended cuts of the film don't help explain much. As the movie opens, we see what appears to be a large crystal shopping mall surrounded by bleak nothingness. We learn this is "Argo City", a fragment of the planet Krypton. Somehow it has survived the massive explosion that obliterated the original planet, and furthermore we learn that it exists in "inner space" instead of outer space. This is more than a little vague, especially when Kara makes her voyage to Earth in a spaceship, and emerges in a lake.<br /><br />She has come in search of the Omegahedron, a whirling, glowing tennis ball that happens to be one of Argo City's main power sources. Kara has helped lose it, so she must reclaim it before everyone in her city presumably dies. Even with this kind of crucial time constraint, she still has time to do a flying ballet when she arrives on Earth (already in costume). She also feels the need to adopt a secret identity as a student at a local girls school and waste time going to classes.<br /><br />Meanwhile, the Omegahedron has fallen into the wrong hands: Faye Dunaway's. She is an amateur witch named Selena who immediately senses the Omegahedron's power when it literally lands in her soup at a picnic. No, really. Selena intends to use the Omegahedron to achieve all sorts of lofty goals, like making a landscaper fall in love with her. She also wants to take over the world.<br /><br />It doesn't really make a whole lot of sense, but neither did the "Superman" movies if you think about them too much. The problem with "Supergirl" is that she doesn't exactly have a whole lot to do. There's a dull action sequence involving a runaway backhoe, as well as a scene where Supergirl uses a lightning-charged streetlamp to ward off an invisible monster that's after her. In the backhoe sequence, we're asked to believe that the entranced landscaper could wander around the crowded town without actually looking at anybody, because Selena's spell dictates he'll fall in love with the first person he sees. Of course the first person he sees is Supergirl. This infuriates Selena to no end, and she forces Supergirl to take on a supernaturally powered Tilt-A-Whirl.<br /><br />Perhaps the biggest liability with "Supergirl" is the special effects. Putting it bluntly, they are awful. They may look alright on home video, but I just had the pleasure of catching "Supergirl" at a midnight showing on the big screen, and the audience was definitely not buying it. The matte visuals look fuzzy blown up on the screen, and an unwise sequence shows Supergirl changing clothes several times in a series of jumpy cuts as she walks behind trees. Argo City itself is a goofy concept. It's wrapped in what appears to be a clear plastic tarp that, when punctured, exposes Supergirl to the vacuum of...what? Inner space? Or the vacuum of this movie? It's never really clear. One tedious sequence takes place in the Phantom Zone, which has morphed from the flying plane of glass in the first films to a desolate terrain where it's possible to set up a roughly-hewn home, and they even give you controlled substances. Where IS Argo City, anyway? Why do Supergirl and the Omegahedron reach Earth by surfacing in a lake? Dunaway's performance, as well as a co-starring Brenda Vaccaro, helps the camp factor a great deal, but what is Peter O'Toole doing in this movie? It seems to me the producers wanted to lend some big-star weight to the cast a la Marlon Brando, but O'Toole's character winds up being mostly silly. Also note how Mia Farrow's credit appears early in the cast list, yet she has about four lines. Aside from Dunaway, whose scenery-chewing performance seems like a continuation of her "Mommie Dearest" routine, nobody really shines. Helen Slater actually does a great job as Supergirl, but the story is so confusing and dull that it doesn't really matter.<br /><br />A very big help would have been a cameo appearance from Christopher Reeve as Superman, who is nowhere to be seen. Don't drop your guard, or you might miss the explanation for his absence, which zooms by when Selena's car radio suddenly comes on.<br /><br />Apparently the international and directors cuts of the film helped to flesh out the ideas a little bit better, but the damage was done for this film once it hit theaters. It was generally considered a disaster, and watching it, it is easy to see why.