Dit is een volwassen, bedachtzame studie van de spelletjes die we met onszelf spelen om de dag door te komen; een wandeling door verlies en ontkenning. Het acteren is de hele tijd eenvoudig en voortreffelijk.<br />Deze rol krijgt Rampling verdiend toegejuicht, maar Bruno Cremer, die als haar echtgenoot misschien wel de moeilijkste rol heeft om te spelen, is een prachtig uitgevoerde, subtiele lijn.<br />Ozon is een van mijn favoriete regisseurs. Zijn werk wordt altijd provocerend, riskant en bereid om de donkere hoeken van het leven van zijn personages te verkennen. Een deel van Ozons werk is vrolijk en kitscherig. Zijn andere stijl is rustig en serieus. Dit is een van zijn meest serieuze en een van de beste.
This is a mature, thoughtful study of the games we play with ourselves to make it through the day; a walk through loss and denial. The acting is simple and superb throughout.<br /><br />Rampling gets deserved praise for this role, but Bruno Cremer as her husband has perhaps the most difficult role to tread, it's a fine line done marvelously.<br /><br />Ozon is one of my favorite Directors. His work is always thought provoking, risky, and willing to explore the dark corners to bring fullness to the life of his characters. Some of Ozon's work is bright and campy. His other mode is quiet and serious. This is one of his most serious, and one of the best.