Aljure gaf een frisse kijk op de Colombiaanse cinema in 'La Gente de la Universal', maar in dit meesterwerk gebruikt hij alles wat zijn 'cinefilie' hem in de loop der jaren heeft aangedaan. Hij neemt het ritme van een videoclip over en filmt op film een kleurrijke, maar maanverlichte film die verdergaat met de drugsgerelateerde parodie en de somber vreugdevolle personages, waarbij geen enkele secundair is. Het is het belichten en monteren van een contrast tussen elke andere Colombiaanse film en het is zoete artistieke vreugde en euforie die het publiek meevoert door een rit van extase, net zoals de 'pepas' van de film het publiek meevoeren. 'El Colombian Dream' is gearriveerd en we kunnen het alleen maar meevieren.
Aljure provided a fresh look at Colombian cinema on "La Gente de la Universal", but it is on this masterpiece that he exploits all that his "cinephilia" has done to him over the years. He takes on a video-clip rhythm and shoots on film allowing a colorful yet moonlit cinema that goes on with the drug-related parody and gloomily joyful characters in which not one is secondary. It's lighting and editing contrast any other Colombian film and it's sweet artistic joy and euphoria carry it's audience through a ride of ecstasy just like the "pepas" of the movie carry it's characters. "El Colombian Dream" has arrived and we can only celebrate along with it.