Het is niet oneerbiedig bedoeld voor de meerderheid van de Crow-fans (ik ben er zelf een) die denken dat de eerste film en Brandon Lee's rol daarin onverslaanbaar en veel beter waren dan deze film en die van Eric Mabius. Maar ik ben het er niet mee eens, en ik zal ook vragen of al die Crow 1/Brandon Lee-fans zo stellig zouden beweren dat de eerste film en die acteur het beste waren wat ze ooit hadden gezien, als Brandon niet op zo'n tragische manier op zo'n jonge leeftijd was gestorven. De waarheid is dat ik The Crow: Salvation leuker vind dan The Crow, en ik vind Eric Mabius een betere acteur en zijn personage charmanter dan Brandons persoonlijkheid. Het personage van Brandon Lee was half krankzinnig, terwijl dat van Eric volkomen normaal was, en dat was gewoon geen voordeel voor Brandon. Niet in mijn ogen, in elk geval. Begrijp me niet verkeerd, ik vind The Crow nog steeds een goede film en Brandon een goede acteur. Zij hebben me er tenslotte van overtuigd om de twee vervolgfilms te gaan zien. Maar hoewel Brandon Lee beslist knap, charmant en een goede vechtsporter was, was hij gewoon niet zo'n goede acteur. Ik geloof echt dat hij een heel mooie toekomst in Hollywood voor zich had gehad als zijn leven niet was afgebroken, maar het feit dat hij op zo'n jonge leeftijd stierf, voordat zijn carrière van de grond had kunnen komen, heeft hem zo'n legendarische status onder zijn fans gegeven. Aan de andere kant denk ik dat Mabius alle positieve eigenschappen van Brandon heeft (minus de geweldige vaardigheden in de oosterse vechtsporten, natuurlijk), en bovendien is hij een goed acteur. Dat maakt Salvation beter dan het origineel, zelfs als Michael Wincotts schurk in The Crow een iets betere uitstraling had dan Fred Wards schurk in Salvation. Maar alles aan Salvation waar ik van hield was het acteerwerk, de dialogen, de plot, het geweld (de executiescène en de ontsnapping uit de gevangenis waren bijzonder goed gedaan, tegelijkertijd grappig en wreed), de soundtrack en bovenal Eric Mabius zelf. Deze man is gewoon de eigenaar van het scherm als de camera op hem gericht staat. Ik weet niet waarom Dunst als eerste op het scherm verschijnt, maar dat is het.' Het is duidelijk dat Mabius de ster van de film is. De manier waarop hij praat is verrukkelijk, spoiler, en hij is een en al hart en woede als hij het tegen zijn vrienden heeft (Dunst die beweerde dat ze dood wilde) en tegenspelers (alle boeven met wie hij speelde voordat hij ze vermoordde) en vreemden (de drugs gebruikende stripper in de club van wie hij de leeftijd vroeg voordat hij haar vrijliet). Dunst zelf is niet slecht. Ze is zelf ook geen slechte actrice, hoewel ik betwijfel of dat de reden is waarom ze zoveel mannelijke fans heeft. Haar beste scène was toen ze Mabius vertelde dat het haar informatie was die de slechte agenten naar zijn figuurlijke deur had geleid voor zijn arrestatie/executie. En in elk geval is haar personage niet helemaal een jonkvrouw in nood, want toen Wards grootste schurk haar twee keer ontvoerde, was dat niet echt haar schuld. De eerste keer was omdat de vriend van Mabius haar afleidde voordat hij zichzelf van het leven beroofde, en de tweede keer was omdat er maar één kogel in haar pistool zat. En gezien het feit dat Wards personage een ervaren agent is en zij een jonge burger, is het logisch dat hij scherpere reflexen heeft dan zij. Wat niet wil zeggen dat deze film perfect is. Om te beginnen had hij gemakkelijk twee keer zo lang kunnen zijn om de schurken meer achtergrondinformatie te geven (iets wat in alle drie Crow-films ontbreekt), en het is nooit verklaard hoe Fred Wards personage in Fred Wards film is beland. De andere schurken, bestaande uit de vijf corrupte agenten onder zijn bevel en zijn blonde secretaresse/minnares, zijn nietszeggende tegenstanders die alleen komen opdagen om onschuldige mensen kwaad te doen en dan door de held worden verslagen. En hoewel ik Dale Midkiff en Bruce McCarthy in andere films heb gezien en ik weet dat het fatsoenlijke acteurs zijn, hebben ze hier niets anders te doen dan typische, sentimentele schurken te zijn (ze zijn nodeloos gewelddadig, meedogenloos, hebben helemaal geen positieve kanten en zijn alleen maar goed als ze dood zijn). Het is niet genoeg om het genie dat _Salvation_ is af te pakken. Nu ik hem heb gezien, wil ik Paul Anderson alleen maar een klap voor zijn kop geven omdat hij een personage als Mabius' Alex Corvis niet in zijn Resident Evil-films heeft opgenomen. Hoe goed Mabius ook is, hij was totaal waardeloos in _Re_, en hij was helemaal niet aanwezig in het vervolg (wat goed is voor zijn carrière). Maar ik kan me alleen maar afvragen hoe de eerste middelmatige film en het waardeloze vervolg beter hadden kunnen zijn als Alex Corvis in de buurt was geweest om de hoofden van zombies af te scheuren in die twee _Re_ -films. Jammer dat we daar nooit achter zullen komen. Hoe dan ook. Om het samen te vatten: ik heb deze film op dvd en ik ben er heel blij mee. 9.5/10.
No disrespect intended to the majority of Crow fans (I myself am one) who think that the first film and Brandon Lee's performance in it was unbeatable and way better than this film and Eric Mabius' performance. But I must disagree, and I'll also ask if all those Crow 1 / Brandon Lee fans would be so adamant that the first film and that actor were the best thing since sliced bread if Brandon hadn't tragically died at such young age. Truth is that I like The Crow : Salvation more than The Crow, and I find Eric Mabius to be a better actor and his character to be more charming than Brandon's personality. The fact that Brandon's character was half insane while Eric's was totally sane simply wasn't an advantage for Brandon. Not in my eyes, anyway. Don't get me wrong, I still like The Crow as a film and Brandon as an actor. They're what convinced me to see the two sequels, after all. But while Brandon Lee was definitely handsome, charming and a good martial artist, he just wasn't all that good an actor. I do believe that he had a very bright future ahead of him in Hollywood if his life hadn't been cut short, but it's the fact that he died at such a young age and before his career could've taken off that has given him such a legendary status among fans. On the other hand, I think that Mabius has all of Brandon's positive qualities (minus the great martial arts abilities, of course), and he's a good actor on top of that. That's what makes Salvation better than the original, even if Michael Wincott's villain in The Crow had a slightly better presence than Fred Ward's villain in Salvation. But everything about Salvation I loved  the acting, the dialogue, the plot, the violence (the execution scene and the break-out from prison were particularly well-done, fun and brutal at the same time), the soundtrack, and most of all, Eric Mabius himself. This guy simply owns the screen when the camera's pointed at him. I don't know why Dunst's name appears first, but that's an annoyance I will happily look past. It's clear that Mabius is the star of this film. The way he talks is delicious, ****SPOILER**** and he has tons of heart and rage when he addresses his friends (Dunst when she claimed she wanted to die) and adversaries (every villain he toyed with before killing them) and strangers (the drug-using stripper at the club whose age he asked before freeing her). Dunst herself isn't bad. Not a bad actress in her own right, though I doubt that's why she's got so many male fans. Her best scene was when she had informed Mabius that it was her information that had led the bad cops to his figurative door before his arrest/execution. And at least her character isn't a total damsel in distress as, while Ward's chief villain snatched her twice, it wasn't really her fault. The first time was because Mabius' friend distracted her before losing his own life, and the second time was because her gun only had one bullet in it. And considering that Ward's character is an experienced cop and she's a young civilian, it makes sense that he'll have sharper reflexes than her. Which isn't to say that this film's perfect. For one thing, it could've easily been twice as long so as to give more of a background to the villains (something that all three Crow films lack), and it was never explained how Fred Ward's character actually knew of the event which allowed Mabius to return from the dead, or why he was so obsessed with mutilating his own arm. The other villains, made up of the five corrupt officers under his command and his blonde secretary/lover, are cookie-cutter antagonists who show up only to harm innocents and then be beaten by the hero. And while I've seen Dale Midkiff and Bruce McCarthy in other films and I know them to be decent actors, they just don't have anything to do here besides being typical 1-dimentional villains (ie, needlessly violent, remorseless, having no positive aspects at all to them and good only when dead). But those small drawbacks aren't enough to take away from the genius that is Salvation. After seeing it, I only wish to smack Paul Anderson over the head for not including a character like Mabius' Alex Corvis in his Resident Evil films. As good an actor as Mabius is, he was totally wasted in RE, and he wasn't present at all in the sequel (which is a good thing for his career). But I can only wonder how the first mediocre film and the crap-filled sequel could've been improved if Alex Corvis had been around to tear off zombie heads in those two RE films. Too bad we'll never find out. Either way. To summarize, I own this film on DVD, and am very glad for it. 9.5/10.