Ik heb die film aan het eind van de jaren tachtig gezien en ik moest ervan huilen. Mijn ouders waren allebei doof, dus ik heb veel dingen gezien die me aan mijn eigen leven deden denken. Ik was niet ongelukkig, maar ik moest een paar beslissingen nemen die mijn ouders niet begrepen en die de mensen die de film hebben gezien niet begrepen. De scène met de begrafenisondernemer die een heel dure kist probeert te verkopen maakte me kwaad. De vraag van de vader die aan zijn dochter vraagt wat voor geluid de zon maakt.<br />Ze tekent dat de zon geen geluid maakt en hij antwoordt: Maar ze zeggen dat de zonnestraal op de straat valt. Dus moet hij geluid maken. Die dingen maakten me verdrietig. Maar toch vind ik het de beste film die ik ooit heb gezien. Ik hoop hem nog eens te zien en ik weet zeker dat mijn emoties dezelfde zullen zijn als 18 jaar geleden. En wie wil er geen vriend hebben als meneer Petrakis. Wat was hij een geweldige man. Zo vriendelijk, zo geduldig, zo wijs. Een heel, heel ontroerende en mooie film.
I saw this film in the late eighties and it made me cry. Both my parents were deaf so I saw many things that reminded me of my own life.I wasn't unhappy but I had to make some decisions that my parents didn't understand and some of them weren't understood by the hearing people. The scene with the undertaker who tries to sell a very expensive coffin made me angry. The question of the father when he asks his daughter to describe what sound the sun makes.<br /><br />She signs that the sun doesn't make any sound and he answers: But they say that the sunbeam falls on the street. So it has to make a sound. Those things made me sad. But still I think it's the best movie I've ever seen. I hope to see it once again and I'm sure that my emotions will be the same as 18 years ago.And who doesn't want to have a friend like Mr. Petrakis. What a wonderful man he was. So friendly, so patient, so very wise. A very, very, moving and beautiful movie.