Ik denk niet dat deze film het in de loop van de tijd goed zal doen, en hij was zeker niet zo goed als de eerste twee films. Ik vond vooral _Topper Takes A Trip_ goed, en merkte dat ik op verschillende plaatsen onbeheerst zat te lachen. Hoewel ik Joan Blondell en de andere acteurs goed vind, vond ik dat deze film tekortschoot. Ik vond hem helemaal niet grappig, alleen maar irritant. Misschien was het een kwestie van te vaak naar de wc gaan. In het algemeen zijn er maar heel weinig vervolgfilms die zo goed zijn als de oorspronkelijke film. In dit geval is de derde keer een rommeltje. Roland Young en Billie Burke zijn altijd geweldig, maar zelfs zij konden deze film niet redden. Hij kon slapeloosheid genezen. De eerste twee films waren sprankelend en konden op hun eigen merites worden beoordeeld, als onderdeel van een serie. Deze leek gewoon niet op zijn plaats en was het niet waard om als een vervolg te worden beschouwd. Misschien waren mijn verwachtingen gewoon te hoog gespannen. Omdat ik de eerste twee Toppers geweldig had gevonden, verwachtte ik dat er in deze een rel zou ontstaan. Ik kan me helemaal niet herinneren dat ik in deze heb gelachen, wat me verbaasde. Misschien was de tijd van Topper voorbij toen deze film werd gemaakt. Ik zou hem nog eens bekijken om te zien of het alleen om mij ging of om de film, want ik vermoed dat het een beetje van allebei is.
I don't think this movie holds up well over time, and it certainly wasn't as good as the first two movies. I especially liked Topper Takes A Trip, and found myself laughing uncontrollably in several places. While I like Joan Blondell, and the other actors, I just found that this movie missed. I didn't find it funny at all, just annoying. Maybe it was a case of going to the well too often. In general, very few sequels are as good as the original movie. In this case, third time's a clunker. Roland Young and Billie Burke are always delightful, but even they couldn't save this movie. It could cure insomnia. The first two movies sparkled, and could stand alone on their own merits, and as part of a series. This one just seems out of place, and not worthy to be considered a sequel. Maybe my expectations were simply too high. Having thoroughly enjoyed the first two Toppers, I expected a laugh riot in this one. I don't remember laughing in this one at all, which surprised me. Maybe Topper's time had passed by the time this one was made. I would watch it again to see if it was just me or the movie, since I suspect it's a little of both.