Ik wist weinig van de film voordat ik hem zag en ik was diep onder de indruk van de premisse en de kwaliteit. In het begin had ik moeite om vast te stellen of de film gebaseerd was op een waargebeurd verhaal of niet, maar naarmate de film vorderde, merkte ik dat dit steeds minder relevant werd voor mijn kijkervaring. Ik was helemaal in de ban van de eerste helft van de film, de openbaring dat er misschien iets bovennatuurlijks in het spel was, werd op een prachtige manier tot uiting gebracht, met een paar werkelijk angstaanjagende momenten. Deze spookachtige suggestie overstemt de film nooit; het verhaal houdt de dominante thema's van verdriet en het rouwproces in stand. De mise-en-scène was verrukkelijk, zeer gestileerd en had een echte dromerige kijk op de gruwelconventies. De opnamen van het'spokenhuis' zouden bijvoorbeeld melodramatisch en clichématig geweest kunnen zijn, maar dit terugkerende beeld werd vaak geaccentueerd door de ronddraaiende sterren aan de hemel, waardoor het een etherische kwaliteit kreeg die het onderscheidde. Ik zou deze film aan fans van psychologische gruwelen aanbevelen, het is spookachtig, somber en bevredigend met een paar geweldige wendingen!<br />De wendingen in de tweede helft van de film, hoewel gemotiveerd en logisch, deden mij te veel denken aan Twin Peaks, zozeer dat ze afbreuk deden aan mijn ervaring van Lake Mungo. Niet alleen is het dode meisje Alice PALMER (Laura Palmer is de overledene in Twin Peaks) maar ze was een jonge vrouw met een dubbelleven dat pas na haar dood onthuld werd. Ze wordt geciteerd als een meisje dat 'het geheimhield dat ze geheimen had', geheimen die te maken hadden met een lugubere affaire, visioenen van de dood en de slonzige onderbuik van een rustig plattelandsstadje. De aanwijzingen worden aan elkaar geknoopt aan de hand van nieuwe beelden van het meisje dat steeds weer boven water komt, het overleden meisje dat zelfs bewijsmateriaal heeft begraven dat later weer boven water komt. Voor degenen die de fantastische serie van David Lynch hebben gezien, zal dit alles te bekend zijn om te negeren. De documentairestijl geeft dit vergelijkbare verhaal een nieuwe dimensie, omdat het het toegeeflijke melodrama van Twin Peaks mist. Ook het bovennatuurlijke element maakt het bijzonder, en de onthulling aan het eind is echt origineel. Einde verhaal.<br />Ik had graag de aard van het element 'video' nader onderzocht, wat het betekent om gefilmd te worden, wat voor soort werkelijkheidsvideo's er zijn, kunnen we video's vertrouwen, kunnen we onze eigen ogen vertrouwen? Dat zijn ideeën die volgens mij worden geopperd door de ironische documentairestijl van een fictiefilm, maar daar wordt nooit echt aandacht aan besteed. Dat ontbrak er bij mij aan, vooral gezien mijn bedenkingen die in de spoiler worden genoemd. Maar deze film ligt mijlenver voor op het gebied van moderne horror en drama, 8/10.
I knew little of the film before seeing it and I was blown away by the premise and production quality. At first i had trouble discerning whether it was based on a true story or not, but i found as the film progressed that this became less and less relevant to my viewing experience. I was utterly enthralled in the first half of the film, the revelation that there might be something supernatural at play was realised beautifully, with some truly terrifying moments. This ghostly suggestion never overpowers the film; the story retains its dominant themes of grief and the process of grieving. The mise-en-scene was delightful, it was highly stylized and had real dreamy take on the horror conventions. For example the shots of the 'haunted' house might have been melodramatic and cliché, however this recurring image was often offset with the wheeling stars overhead, creating an ethereal quality that set it apart. I'd recommend this film to fans of psychological horror, its spooky, moody and satisfying with some great twists!<br /><br />SPOILER ALERT! The twists in the second half of the film, though motivated and logical, were too redolent of Twin Peaks for me, so much that it detracted from my experience of Lake Mungo. Not only is the dead girl Alice PALMER (Laura Palmer being the deceased subject of Twin Peaks) but she was a young woman with a double life which was only revealed after her death. She is quoted as being a girl who 'kept it secret that she had secrets', secrets which involved a lurid affair, visions of death, and the seedy underbelly of a quiet rural town. The clues are pieced together from new footage of the girl which keeps surfacing, the deceased girl even buried evidence that is later unearthed. For all those who have seen David Lynch's fantastic series, all this will seem too familiar to ignore. The documentary style does give this similar story a new edge, as it lacks the indulgent melodrama of Twin Peaks. Also the supernatural element sets it apart,and the revelation at the end is something really original. END SPOILER<br /><br />I would have liked the nature of the element of 'video' more explored, what it means to be filmed, what kind of reality video can offer, can we trust video, can we trust our own eyes? These are notions which I think are suggested by the ironic documentary style of a fiction film but this is never really focused on. This is what was lacking for me, especially considering my qualms mentioned in the spoiler. But this film is miles ahead of modern horror and drama, 8/10.