Dit is een moeilijke film om te recenseren, want in feite was het niet meer dan een documentaire over de uitvoeringen en het verhaal van Shepards nieuwe stuk. Het was een enorme recensie waarin de talenten van de kunstenaar en de regisseur werden belicht, terwijl we ook een backstagepasje kregen voor een stuk waar velen van ons waarschijnlijk nog nooit van hadden gehoord. Het was onze kans om kunst in uitvoering te zien zonder het comfort van onze banken te hoeven verlaten. Het was triest om te zien, want wij als mensen zouden uit onze stoelen moeten komen en meer tijd in musea, theaters en galeries moeten doorbrengen, maar voor degenen die dat niet willen, hebben we deze film om van te genieten. We krijgen een kant van het verhaal te zien met goede, emotionele momenten die eruit zijn gescheurd om Shepard de kans te geven ons te laten zien dat dit stuk niet over zijn leven gaat, maar gewoon een fictief stuk is.<br />Hoewel ik zeker weet dat deze opmerking me een beetje kwaad zal maken, vond ik deze documentaire te commercieel. Ik zeg dit omdat ik niet helemaal zeker weet wat het doel van het maken van deze film was. Tegen het eind van de film ben ik blij te zien dat Shepards werk goed voor hem heeft uitgepakt, maar ik heb hem nooit echt zien worstelen. Ik denk dat ik ben opgegroeid in de MTV-generatie, waar'realiteitsprogramma's' het voor het zeggen hebben. Er was een scène waarin Shepard tegen Nolte zegt dat hij niet moet vergeten dat zijn moeder net gestorven is omdat hij een opdracht moet uitvoeren, een opdracht die in wezen de dood van zijn eigen vader tot onderwerp heeft. Ik vond dat erg grof van Shepard en ik voelde een onbekende sympathie voor Nolte. Shepard zei dat hij het niet erg vond als Nolte de rol zou spelen, maar dat hij het niet erg vond als Nolte de rol zou spelen. Hij zei dat hij het niet erg vond als Nolte de rol zou spelen. Buiten dit alles was Shepard nooit echt gemeen tegen zijn acteurs en blies hij nooit echt een lont uit. Zijn emotionele niveau bestond niet toen hij door deze documentaire dwaalde. Misschien was deze film bedoeld om te laten zien hoe de acteurs emotioneel en fysiek werden gestimuleerd door Shepards manier van regisseren? Ik moet zeggen dat ik dat ook nooit heb gezien. De acteurs deden hun werk (nou ja, misschien niet Woody) en ze luisterden naar wat Shepard te zeggen had. Hij werd gerespecteerd en iedereen gaf hem het respect dat hij verdiende. Dit was een vlekkeloze prestatie en ontwikkeling die volgens mij door Almereyda werd nagestreefd. Ik dacht dat hij de katalysator in deze film was en alleen maar meer problemen veroorzaakte dan het daadwerkelijk laten zien van het stuk zelf. Het was bijna alsof hij zijn neus in andermans zaken stak, en daar waren ze niet ontvankelijk voor. Ik herinner me een scène waarin Penn letterlijk wegrende toen hij de camera zag. Ik geloof niet dat iemand erg enthousiast was over het feit dat deze man hun werk filmde.<br />Over het geheel genomen was ik niet onder de indruk van deze film. Ik heb documentaires zien komen en gaan waarin de beproevingen of eerlijkheid van een productie beter naar voren kwamen dan in deze film. Ik had soms het gevoel dat de documentaire een script had en ons - de kijkers en de acteurs - dwong om zowel de kijkers als de acteurs te zijn. Shepard was een vat vol leugens toen hij probeerde ons ervan te overtuigen dat dit niet over zijn leven ging, maar over een 'vader/zoon'. Ik wilde eerlijk zijn tegen iedereen, en dat lukte me niet. Ik had moeite te begrijpen wat het doel van deze documentaire was. Als het moest laten zien hoe Hollywoodsterren teruggingen naar hun wortels en weer 101 leerden acteren, dan was dat maar zo, maar het moest langer duren. De tijd van 89 minuten gaf me gewoon niet genoeg vlees op de botten om het werk ten volle te kunnen waarderen. We werden heen en weer geslingerd tussen de richting, het acteren en de subplots die uiteindelijk de spil vormden van deze film, maar niet tussen de productie van de film en de documentaire. Er was geen reden voor deze film en ik denk dat Almereyda er echt naar smachtte en hoopte dat hij iets zou ontdekken, maar dat deed hij niet. Ik was niet blij met de uiteindelijke versie van deze film en stel hem aan niemand voor. Laat maar zitten; er zijn betere!<br />************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************
This is a hard film to review because basically it was nothing more than a documentary reviewing the performances and story of Shepard's new play. It was a huge review that showcased the talents of the artist and the director while also giving us a backstage pass to a play many of us probably never heard of. It was our chance to see art in progress without having to leave the comfort of our couches. This was sad to see because we as people should be getting out of our seats and spending more time in museums, theaters, and galleries, but for those that do not wish to do so we have this film to enjoy. We get to see one side of the story with good emotional moments torn out to allow for more of Shepard trying to show us that this play is not about his life, but instead just a work of fiction.<br /><br />While I am sure that this comment will anger some, I felt that this documentary was too commercial. I say this because I am not really sure what the purpose of making this film was. By the end of the film, I am excited to see that Shepard's work paid of well for him, but I never really saw him struggling. I guess that I am brought up in the MTV generation where "reality programs" have that constant theme of emotional turbulence, but there was nothing in this feature that came close to that. There was honestly no real direction that director Michael Almereyda gave to his film. Were we to see that Shepard was a bastard in real life because of the influence of his father? Maybe, but it was never shown. There was the one scene where Shepard tells Nolte to forget that his mother just died because he has a job to fulfill, a job that basically highlights the death of his own father. I thought that this was rude of Shepard, and I felt some unknown sympathy for Nolte. Outside of this Shepard was never really mean to his actors nor did he ever really blow a fuse. His emotional level was non-existent as he wandered through this documentary. Perhaps this film was to show how the actors stressed emotionally and physically to Shepard's style of directing? I would have to say I never saw this either. The actors did their job (well, maybe not Woody) and they listened to what Shepard had to say. He was respected and everyone gave him the respect that he deserved. This was a flawless performance and development that I thought Almereyda was trying to create. I thought he was the catalyst in this film, only causing more trouble than actually showing the play itself. It almost felt as if he was digging his nose into other people's business, and they were not receptive to it. I remember one scene where Penn literally ran away when he saw the camera. I don't think anyone was overly excited about this guy filming their work.<br /><br />Overall, I was not impressed with this film. I have seen documentaries come and go that better showcase the trials or honesty of a production than this film did. I felt at times the documentary felt scripted and forced to both us the viewers and the actors. Shepard was a pit of lies as he attempted to push the idea that this was not about his life, but instead a "father/son" themed performance, when in actuality there was documented proof that Henry Moss was a very close representation of his father. I wanted honesty with everyone, and I found none of it. I had trouble seeing what the purpose of this documentary. If it was to show how Hollywood hitters go back to their roots and learn acting 101, then so be it  but it had to be longer. The time of 89 minutes just didn't give me enough meat and potatoes to fully appreciate the work. We were jumbled around between the direction, the acting, and the sub-stories that ultimately plagued this film, but not the production of the play. There was no reason for this film and I think that Almereyda was really grabbing and hoping that he would uncover something, yet he never did. I was unhappy with the final cut of this film and do not suggest it to anyone. Skip it; there are better ones out there! <br /><br />Grade: * out of *****