Een van de grootste problemen in 'The Comedy of Power' is, ironisch genoeg, dat er geen komedie in zit. Als voor de hand liggende woordspelingen en voorspelbare grapjes komedie zijn, dan ben ik er helemaal niets bij. Deze film, die nu in het IFC-centrum draait, gaat over Claude Chabrol in zijn verrotte 'fois-gras' en Isabelle Huppert in een verrotte verpakking van ingeblikt vlees, en ja, zo teleurstellend is hij nu ook weer niet. De film volgt een kroniek waar we allemaal al eerder van hebben gehoord, behalve dat Chabrol deze keer denkt dat hij van Huppert magie kan maken. De verhaallijn, die het best als volgt te omschrijven is, gaat over een luie rechter (Een verrotte Isabelle Huppert) die probeert de corruptie van een heel machtig bedrijf ten val te brengen. Het is een lange, trage rit over een maar al te bekende weg. Een van de grootste problemen in de film is de spraakzame dialoog; hoewel het Frans is, zijn er zoveel zinloze scènes waarin je niet ophoudt met praten dat je kunt gaan slapen, wakker worden en niets over het hoofd zou hebben gezien. Sommige scènes zijn gemakkelijk mee te leven, maar het grootste deel van de film is puur vertrouwd. Maar voor Claude Chabrol en Isabelle Huppert zou dit waarschijnlijk de leukste film kunnen worden genoemd die ooit tussen hen is gemaakt. Maar helaas is de kijker degene die onder hun plezier lijdt.
One of the main problems in "The Comedy of Power" is that, ironically, there is no comedy. If obvious little puns and predictable little jokes are comedy, then I am way out of it. This film, now playing at the IFC center, is Claude Chabrol in rotten 'fois-gras' and Isabelle Huppert in a rotten package of canned meat,and yes, it really is that disappointing. The film follows a chronicle that we all have heard of before, except this time, Chabrol thinks he can make magic out of Huppert. The story line, best as follows, is about a lazy french judge (A rotten Isabelle Huppert) who tries to bring down the corruption of a very powerful company. This one's a long, slow ride down an all too familiar road. One of the films main problems is the talkative dialogue; even though it's French, there are so many useless scenes of non stop talking, that you can go to sleep, wake up, and you would have missed nothing. While some of the scenes are easy to go along with, most of the film is pure familiarity. For Claude Chabrol and Isabelle Huppert, however, this probably could be named the funnest movie ever made in between them. But, unfortunately, the viewer is the one that suffers for their fun.