Ik ging achter mijn computer zitten, met de bedoeling een korte recensie te schrijven over 'The Out of Towners (1970)'. Ik ging ervan uit dat het ongeveer een halfuur zou duren om de recensie af te maken, en plande mijn avond dus dienovereenkomstig. Eerst ging alles volgens plan, en ik bleef op schema; toen, met een dof dreunend geluid, als dat van een jammerend dier, besloot mijn computer plotseling zonder aanwijsbare reden zichzelf uit te schakelen. Met een lichte vloek boog ik me naar voren en startte hem opnieuw op, en deze keer kwamen we tot aan het welkomstscherm van Windows. Toen flikkerden de lichten fel en werd ik plotseling in het donker gedompeld; de stroom was uitgevallen. Ik bedacht dat het misschien alleen maar een probleem met mijn eigen zekeringkast was, stapte naar buiten en liep om het huis heen naar de achterkant, waar ik een beetje zielig met een paar schakelaars stond te hannesen. Net toen ik naar binnen wilde gaan, sprong de stroom weer aan, er vonkte iets in de zekeringkast en binnen de kortste keren stond mijn hele huis in lichterlaaie en was er geen brandweerwagen te bekennen.<br />'The Out of Towners' is misschien wel de meest frustrerende film die ik ooit heb gezien. Alles wat fout kan gaan, gaat fout, en op het slechtst denkbare moment, op het slechtst denkbare moment. Voor een verwaande zakenman (Jack Lemmon) en zijn verwaarloosde vrouw (Sandy Dennis) wordt een zorgvuldig gepland reisje naar New York eerst verstoord door een ogenschijnlijk klein oponthoud, dat geleidelijk uitgroeit tot een complete stedelijke ramp. Omdat er de volgende ochtend om negen uur een belangrijk zakelijk gesprek op het programma staat, moet George Kellerman alle problemen doorstaan die de mensheid kent, inclusief de inbreng van zijn onopvallende echtgenote Gwen, met wie hij een wankel bondgenootschap moet aangaan. Vliegtuig vertragingen, verloren bagage, moessonweer, berovingen, ontvoeringen, stakingen in de hele stad, gemene honden, gasexplosies als er niets wordt gedaan, en George schreeuwt zich de hele tijd schor en verklaart dat hij van plan is iedereen aan te klagen die volgens hem heeft bijgedragen aan zijn afschuwelijke reeks van tegenslagen. Zelfs God lijkt het paar te hebben verwaarloosd, want ze worden door een cameraploeg zonder pardon uit de kerk gezet.<br />Lemmon en Dennis zijn heel onderhoudend in de hoofdrollen en de verschillende bijrollen vullen het verhaal perfect aan. Het is interessant om te zien hoe de relatie tussen man en vrouw voortdurend verandert naarmate ze met nieuwe tegenslagen worden geconfronteerd: in het begin is George nogal neerbuigend tegenover zijn vrouw en gebruikt hij haar voornamelijk om feiten te'verifiëren' die later in de rechtszaal zullen worden gebruikt. Hoewel ze vervolgens een paar domme dingen doet, zoals het horloge van George aan een vreemde man in een cape geven, krijgt het stel uiteindelijk wederzijds respect voor elkaar. Het verhaal van George zou ook kunnen worden geïnterpreteerd als een kritiek op de moderne samenleving, waarin burgers in de bedrijvige metropolen niet bereid zijn om hulp te bieden aan degenen die die hulp nodig hebben. George, die zelf ook zijn portie problemen heeft gehad, wordt al snel verteerd door het egoïsme van de stad en gaat zich alleen nog maar om zijn eigen welzijn bekommeren. Maar Gwen behoudt haar gevoel voor morele rechtschapenheid en houdt op met zorgen voor een verdwaalde jongen in Central Park. Help me herinneren dat ik nooit naar New York ga.
I sat down at my computer, intent on writing a brief review of 'The Out of Towners (1970).' I figured it would take about thirty minutes to complete the review, and so planned my night accordingly. At first everything went to plan, and I remained on schedule; then  with a dull droning sound, like that of a whimpering animal  my computer suddenly took it upon itself to shut down for no apparent reason. With a light curse, I leaned across and rebooted it, and this time we got as far as the Windows welcome screen. Then the lights flickered brightly, and I was suddenly plunged into darkness; the power was out. Reflecting that perhaps it was only a problem with my own fusebox, I stepped out and circled around to the back of the house, where I fumbled somewhat pathetically with a few of the electrical dials. Just as I was heading inside, the power clicked back on, something in the fusebox sparked, and, before long, my entire home was ablaze and nary a firetruck in sight.<br /><br />'The Out of Towners (1970)' might just be the most frustrating film I've ever seen. Whatever can go wrong will go wrong, and at the worst possible time, in the worst possible way. For a cocky businessman (Jack Lemmon) and his neglected wife (Sandy Dennis), a meticulously-planned trip to New York City is first disrupted by a seemingly-minor delay, which gradually blossoms into a fully-fledged urban disaster. With an important business interview scheduled for 9:00AM the following morning, George Kellerman must endure every difficulty known to Mankind, including the input of mousy wife, Gwen, with whom he is forced to form a shaky alliance. Flight delays, lost baggage, monsoon weather, muggings, kidnappings, city-wide transit strikes, vicious dogs, gas explosions  nothing is neglected, and George shouts himself hoarse throughout the proceedings, declaring his intentions to sue everybody whom he perceives as having contributed to his awful string of bad luck. Even God has seemingly neglected the pair, who are unceremoniously dismissed from a church by an unapologetic news camera crew.<br /><br />Lemmon and Dennis are very entertaining in the main roles, and the various supporting performances complement the story perfectly. It's interesting to note how the husband-and-wife relationship shifts constantly as they are confronted by each new setback: at first, George is rather dismissive of his wife, using her primarily to "verify" facts to be later used in the courtroom. Though she subsequently commits some rather foolish acts, such as handing over George's $200 watch to a strange caped man, the couple do eventually acquire a mutual respect towards each other. Neil Simon's story might also be interpreted as a critique of modern society, in which citizens in the bustling metropolises are unwilling to offer help to those in need of their assistance. Burdened by his own hefty share of difficulties, George is quickly consumed by the selfishness of the city and comes to care only for his own wellbeing. Gwen, however, retains her sense of moral rectitude and pauses to care for a lost boy in Central Park. Remind me never to go to New York.