Als voormalig kerngeleerde erger ik me er vaak aan dat de producenten van militaire films alleen maar dingen verzinnen uit naam van dramatische opportuniteit. Ik kan deze ergernis ook overwinnen als het dramatische aspect van de film de moeite waard is. Het gebruik van authentiek militair jargon kan af en toe in de weg staan. Deze film was slecht uitgezocht, slecht geacteerd, slecht geschreven en slecht gefocust. Het was een zuivere bruckheimer-squire-klus, waarvan de enige positieve eigenschap is dat hij maar kort heeft geduurd. Iedereen die met deze film te maken heeft gehad, zou zich moeten schamen. Zijn familie zou zich moeten schamen. Ik kan me niet voorstellen dat deze film een hogere beoordeling heeft gekregen dan 'The Day After'. 'The Day After' was in elk geval goed uitgezocht, ook al was het acteerwerk niet best. Hoe je een dramatisch thema kunt opvatten als een nucleaire impasse, grote acteurs als James Earl Jones, en toch te maken krijgt met een gigantisch stuk afval dat zo lamlendig is dat het noemen van de titel van een afgezaagde melodramatische kletskoek een veel te gulle aanvulling is. Als ik meneer Sholder, de regisseur van deze film, ooit tegenkom, draai ik me gewoon om en mompel ik tegen mijn liefhebbende familie: 'Die man is voor mij dood.'
As a former nuclear submariner, I'm frequently annoyed when the producers of military movies just make stuff up in the name of dramatic expediency. I can also overcome this annoyance when the dramatic aspect of the film is worth expediting. Shoving in authentic military lingo can get in the way on occasion. This film was poorly researched, poorly acted, poorly written and poorly directed. It was a pure bruckheimer-esquire hack job whose only redeeming quality is its short running time. Everyone associated with this film should be ashamed. Their families should be ashamed. I can't believe this film got a higher rating than 'The Day After'. At least 'The Day After' was well researched, even if the acting was spotty.<br /><br />How you can take a dramatic theme like an ongoing nuclear standoff, great actors like James Earl Jones and still end up with a giant piece of garbage so lame that calling it hackneyed melodramatic drivel is far too generous a complement. If I ever meet Mr. Sholder, the director of this film, I will simply turn away and mutter to my doting family 'that man is dead to me.'