Wat is er gebeurd met de filmmakers en de recensenten die hun werk prijzen met woorden als 'fantastisch' en 'hartstikke goed' en de vaak gebruikte categorie'meesterwerk'? Geven deze recensenten ons hun indruk van de inhoud van de film, of het gebrek daaraan, of worden ze gewoon de spreekbuis van de filmindustrie, die zich tot taak heeft gesteld ons over te halen kaartjes te kopen om zich van een baan te verzekeren? Eerst 'Lost in Translation' en nu 'Prarie Home Companion' <0xE2><0x80><0x93> lieve hemel, waar moet het heen met de wereld? Laat me zoveel mogelijk mensen van me vervreemden die misschien iets op deze recensie aan te merken hebben door te zeggen dat ik, vanaf het begin, films veracht die me dwingen ze te 'bezitten'. Bovendien heb ik weinig geduld met mensen die zich superieur voelen als ze iets dieps en betekenisvols zien verborgen achter wat in de ogen van de rest van de wereld puur en volslagen flauwekul is. 'Verdwaald in Vertaling' verdeelde de bioscoopbezoekers in twee categorieën: diegenen onder ons die zich stierlijk verveelden, en de plotseling verlichte, intellectueel superieure groep die een hogere boodschap uit het toilet haalde <0xE2><0x80><0x93> of in elk geval deed alsof ze dat deden. 'Prarie Home Companion' komt gevaarlijk dicht in de buurt van hetzelfde.<br />Laten we het maar op een schep houden. Deze film sloeg absoluut nergens op. Hij was saai. Hij bouwde op en bouwde op tot een conclusie die net zo goed een midden of een begin had kunnen zijn. Met andere woorden, het begon nergens, het ploeterde voort door nergens, en het ebde langzaam weg tot een eindpunt dat ons nergens bracht.<br />De film centreert zich rond een NPR-radioprogramma dat bijna is afgelopen. Gezien wat het programma te bieden had, zou ik zeggen dat het ongeveer 10 jaar achterloopt op het schema, maar ik dwaal af. In plaats van een poging te doen om een verhaal achter de schermen te vertellen dat knetterde (het grootste schandaal is twee geriatrische bejaarden die een enorme affaire hebben <0xE2><0x80><0x93> woe, haal mijn reukzout voor me), worden we getrakteerd op een verlammend 'wat maakt het uit'-verhaal over de crew en de cast van het programma. In plaats van dat hun leven ons intrigeert, maken ze de mensen die niet naar NPR luisteren het leven zuur. Natuurlijk worden ze gespeeld door Meryl Streep, Lily Tomlin, Kevin Kline, Woody Harrelson, John C. Riley, Lindsay Lohan en consorten, maar waar het op neerkomt is dat je van deze acteurs niets zult zien wat de reden dat je ze leuk vindt om mee te beginnen zal veranderen.<br />Streep en Tomlin spelen overjarige zussen die hetzelfde nummer zingen dat ze in hun twintiger jaren zongen. Harrelson en Riley spelen 'goede ouwe' jongens die laffe moppen vertellen terwijl ze gitaar spelen. Lindsay Lohan speelt Streeps dochter <0xE2><0x80><0x93> een introspectieve, poëzie schrijvende tiener die niet kan waarderen wat haar moeder voor de kost doet (ik heb het over Lindsay Lohan). 'Ik ben het helemaal met je eens, Lindsay. Kevin Kline leidt de show achter de schermen. Virginia Madsen speelt iets wat volgens mij een geest is, of een symbool van de dood <0xE2><0x80><0x93> maar eerlijk gezegd was ik te ongeïnteresseerd om me er druk om te maken.'<br />'Altman heeft het altijd bij het rechte eind gehad. Ik vond _Ready to Wear_ beter dan de meeste andere films, maar ik vond _Gosford Park_ niet zo aantrekkelijk als alle andere. Ik beschouw mezelf niet als een bioscoopbezoeker die graag naar de film gaat. Ik hou wel van films zonder neerstortende vliegtuigen, schietpartijen en internationale spionage <0xE2><0x80><0x93> eigenlijk zijn films met al die dingen niet mijn ding. 'Het maakt deel uit van het kunstproces. Kom me maar halen als het ingelijst aan de muur hangt <0xE2><0x80><0x93> dan zal ik het waarderen.'
What has happened to film makers and the reviewers that laud their work with words like "amazing," and "profound," and, the oft over used category of "masterpiece?" Are these critics giving us their impression of a film's substance, or lack there of, or are they simply becoming mouthpieces for the film industry who's purpose is to sucker us in to purchasing tickets in order to assure themselves employment? First "Lost in Translation," and now "Prarie Home Companion"--lord above, what is the world coming to? Let me alienate as many people as possible who might find fault with this review by saying, from the get go, I positively despise films that force me to "get" them. Furthermore, I have little patience for people who feel superior for seeing something deep and meaningful disguised behind what, to the rest of the world, appears to be pure and utter schlock. "Lost in Translation" divided moviegoers into two categories: those of us who were bored silly, and the suddenly enlightened, intellectually superior group that pulled a higher message out of the toilet--or at least acted as if they did. "Prarie Home Companion" is dangerously close to doing the same.<br /><br />Let's just call a spade a spade, shall we? This film made absolutely no sense. It was boring. It built and it built to a conclusion that just as easily could have been a middle or a beginning. In other words, it started nowhere, it traveled ploddingly through nowhere, and it slowly fizzled out to a finish that took us nowhere.<br /><br />The film centers around an NPR radio show who's run is coming to an end. Given what the show had to offer, I'd say it's about 10 years behind schedule in its cancellation, but, I digress. Instead of giving us any attempt at a behind the scenes story that sizzled (the biggest scandal is two geriatrics who are having a huge affair--whoo, fetch me my smelling salts), we're treated to a mind numbing "who cares" story about the crew and cast of the show. Their lives, instead of intriguing us, adversely hammer home the reason as to why those of us who don't listen to NPR, don't. Sure, they're played by Meryl Streep, Lily Tomlin, Kevin Kline, Woody Harrelson, John C. Riley, Lindsay Lohan, and company, but, the bottom line is you won't see anything out of these actors that is going to re-enforce why you like them to begin with.<br /><br />Streep and Tomlin play over-the-hill sisters who sing the same act they sang in their 20's. Harrelson and Riley play "good ol' boys" that tell lame jokes while playing the guitar. Lindsay Lohan plays Streep's daughter--an introspective, poetry writing teen who can't appreciate what her mom does for a living (I'm right there with you, Lindsay). Kevin Kline runs the show behind the scenes. Virginia Madsen plays what I thought was to be a ghost, or a symbol of death--but, truth be told, I was too disinterested to care.<br /><br />Altman has always been hit or miss with me. I enjoyed "Ready to Wear" more than most, but, didn't get the appeal of "Gosford Park" that everyone else seemed to buy. I don't consider myself to be a "thrill me" kind of moviegoer. I can appreciate films that don't have planes crashing, shoot outs, and international espionage--in fact, films that have all of the above aren't my cup of tea. But, for the love of god, watching paint dry isn't part of the process of art. Come get me when it's framed and hanging on the wall--then, I'll appreciate it.