'Half Afrika is verkend op basis van geruchten, hoop, legenden.' 'En bloed.' Hetzelfde kon gezegd worden van de filmindustrie. De'recupero', zoals de Italiaanse filmindustrie het noemde, was een van de meest troosteloze hoopvolle vormen van filmmaken: je verzachtte een deel van de kosten van de film die je wilde maken door een andere op goedkope wijze te maken, rug aan rug met zoveel mogelijk leden van dezelfde cast, crew en locaties als mogelijk was, in de hoop dat ten minste één ervan een succes zou worden, ook al was zo ongeveer de enige keer dat dat ooit gebeurde, de opname van Il Magnifico Straniero, rug aan rug met Bullets Don't Argue om "afvalmateriaal te gebruiken". Het was geen verrassing dat de films van Cannon, waar de uitbuiters zo dol op waren, deze praktijk overnamen, vooral nadat hun twee films van Rambo in actie verrassend winstgevend bleken te zijn. Na Rambo leek Indiana Jones het meest voor de hand liggende doelwit, maar hun vervolg op King Solomon's Mines uit 1985, een van hun minst succesvolle films (nou ja, ze verloren er minder dan de meeste), bleek op elk denkbaar niveau een ramp. H. Rider Haggard schreef genoeg niet-gefilmde Allan Quatermain-romans om een franchise tien jaar lang draaiende te houden, maar Allan Quatermain en de verloren stad van goud is een van die films die zo slecht zijn dat het gewoon niet te geloven is. Het is gewoon slecht, waardoor je blij bent dat ze het een dag na deze film hebben afgeblazen.<br /><br />Op papier heeft de film alles wat je nodig hebt voor een tamelijk gewone film, behalve enthousiasme en geloof, want Haggards Grote Blanke Jager Allan Quatermain (Richard Chamberlain) stelt zijn huwelijk met een hyperactieve en zeer luidruchtige Sharon Stone uit om een verloren stad van goud te vinden, op zoek naar zijn vermiste broer (Freudianen zouden waarschijnlijk iets kunnen opmaken uit het feit dat Quatermains broer wordt gespeeld door Chamberlains oude makker Martin Rabbett), strijd te leveren met vijandige stammen, boobytraps en de elementen onderweg en de meest meelijwekkende rugprojectie te trotseren die je aan deze kant van de oorspronkelijke Dr. Who ziet in een komisch opgefokte boomstamtocht door een ondergrondse rivier. En dat gebeurt allemaal op de minst interessante manier, want dit is het soort film waarin ze niet eens proberen de kabels van de stuntmannen te verbergen en waarin de figuranten er tijdens het laatste gevecht alleen maar verveeld uitzien. Zelfs de score bestaat uit nauwelijks bewerkte muzikale selecties uit de partituur van Jerry Goldsmith voor de vorige film (voornamelijk alleen de crescendo's) met af en toe een synthetische drumbeat die de enige hoorbare bijdrage van de componist Michael Linn met hen verbindt.<br />In de verloren stad is ook niet veel goud te zien, maar ja, Allan Quatermain en de verloren stad van wit klinken niet echt hetzelfde. Niet dat het een stad is: het is een stad.' Het is duidelijk een Zimbabwaanse jachthut voor toeristen die een hele partij witte ochtendjassen heeft gekocht. Je weet dat het een behoorlijk verknipte plek is, want een van de tweelingkoninginnen wordt gespeeld door Elvira en de boze hogepriester is Henry Silva met een van Diana Ross' oude afropruiken die veel betere tijden heeft gekend (net als hij). Soms lijkt het wel een wedstrijd wie het meest irritant kan zijn, waarbij de door Razzie genomineerde Sharon Stone haar voorsprong op James Earl Jones, die zich te zeer verveelt, alleen maar verspeelt voor Mork en Mindy, omdat Robert Donner door het dolle heen is en Spike Milligan en _Carry On Up the Khyber's Cardew Robinson_ opvoert als een 'Indiaanse' heilige man om de prijs te winnen. Het is een verrassing om te zien dat de film is opgenomen in het Zimbabwe van na de onafhankelijkheid, want de film heeft veel van de kenmerken van het soort films dat vroeger werd opgenomen in het Zuid-Afrika van de apartheid: zwarten zijn vervangbare kinderen, Indiërs zijn komische clowns met malle stemmen, blanken zijn het meesterras en iedereen zou gelukkig op zijn plaats blijven zitten als buitenlanders geen problemen veroorzaakten.<br />Waar de eerste film de regisseur van The Guns of Navarone en de oorspronkelijke Cape Fear, J. Lee Thompson, nodig had om de boel professioneel genoeg te houden, moet de regisseur van The Black Hole, Gary Nelson (met 'aanvullende scènes geregisseerd door Newt Arnold'), die in het geheel niet in staat is om zijn cast en crew te motiveren, genoegen mee nemen. Chamberlain doet hier nauwelijks moeite voor en geeft het tegen het eind duidelijk op, hoewel dat niet verwonderlijk is in een film die eruitziet alsof alleen de repetities zijn opgenomen, en er is er maar één die daar genoegen mee neemt. Het dichtst komt het bij charme als de echte kou die Stone in de ene scène duidelijk te verduren heeft, door Chamberlain in de volgende scène wordt gevangen. De grootste nieuwsgierigheid naar de film is dat het grootste deel van de actie in de trailer helemaal niet in de film voorkomt, hoewel het er minder onbeholpen uitziet dat wat de uiteindelijke opname heeft gemaakt, het gevoel achterlaat van iets wat in het weekend in elkaar is geflanst op een budget van Ed Wood. De andere Allan Quatermain-romans zijn nooit verfilmd, dus deze volslagen ijzingwekkende en bijna-onvergetelijke onderneming biedt voldoende verklaring.
"Half of Africa's been explored on rumor, hope, legend" "And blood" The same could be said of the film industry. The 'recupero,' as the Italian film industry dubbed it, was one of the most forlornly hopeful forms of film-making: offsetting part of the cost of the film you wanted to make by filming another on the cheap back-to-back with as many of the same cast, crew and locations as possible in the hope that at least one of them would be a hit even though just about the only recorded case of that ever happening was when Il Magnifico Straniero, shot back-to-back with Bullets Don't Argue to 'use up waste materials,' became a surprise hit after changing its title to Fistful of Dollars. Much loved by exploitation merchants, it was no surprise that Cannon films would adopt the practice, especially after their two back-to-back Missing in Action pictures proved surprisingly profitable. Having ripped off Rambo, Indiana Jones seemed the next obvious target, but their back-to-back sequel to 1985's King Solomon's Mines, one of their least unsuccessful films (well, it lost less than most of them), proved a disaster on every conceivable level. While H. Rider Haggard wrote enough unfilmed Allan Quatermain novels to keep a franchise running for a decade, Allan Quatermain and the Lost City of Gold is one of those films that's so bad it's just bad, making you glad they called it a day after this one.<br /><br />On paper it has everything you need for a somewhat average movie except enthusiasm and belief, as Haggard's Great White Hunter Allan Quatermain (Richard Chamberlain) postpones his wedding to a hyperactive and very loud Sharon Stone to find a lost city of gold in search of his missing brother (Freudians could probably read something into the fact that Quatermain's brother is played by Chamberlain's longtime companion Martin Rabbett), battling hostile tribes, booby traps and the elements en route and braving the most pathetic backprojection seen this side of the original Dr Who in a comically cranked-up log ride through an underground river. All of which happens in the least interesting way possible  this is the kind of film where they don't even try to hide the wires on the stunt performers and where the extras just look bored in the final battle. Even the score is just barely edited musical selections from an uncredited Jerry Goldsmith's score for the previous film (mostly just the crescendos) with the odd synth drumbeat linking them the sole audible contribution from credited composer Michael Linn.<br /><br />There's not much gold on display in the lost city either, but then Allan Quatermain and the Lost City of White doesn't really have the same ring to it. Not that it's a city: it's obviously a Zimbabwean tourist hunting lodge that bought a job lot of white dressing gowns. You know it's a pretty screwed up place because one of its twin queens is played by Elvira and the evil high priest is Henry Silva in one of Diana Ross's old Afro wigs that's seen much better days (as indeed has he). At times it plays like a Who Can Be the Most Annoying competition, with Razzie-nominated Sharon Stone forfeiting her early lead to James Earl Jones' too-bored-to-bother warrior only for Mork and Mindy regular Robert Donner channelling Spike Milligan and Carry On Up the Khyber's Cardew Robinson at the top of his voice as an 'Indian' holy man to steal the prize. It's a surprise to see that it was shot in post-independence Zimbabwe since it has many of the hallmarks of the kind of film that used to shoot in apartheid South Africa  blacks are expendable children, Indians comic buffoons with silly voices, whites are the master race and everyone would stay happily in their place if it weren't for foreigners stirring up trouble.<br /><br />Where the first film had the director of The Guns of Navarone and the original Cape Fear, J. Lee Thompson, to keep things professional enough, this has to settle for the director of The Black Hole, Gary Nelson (with 'additional scenes directed by Newt Arnold'), who is singularly unable to motivate his cast and crew. Chamberlain is barely making an effort here and clearly gives up near the end, though it's no surprise in a film that looks like only the rehearsals were shot, and only one take at that. The closest it comes to charm is when the real cold that Stone is obviously suffering in one scene is clearly caught by Chamberlain in the next. The biggest curiosity about the film is that most of the action in the trailer doesn't appear in the film at all despite looking rather less inept that what made the final cut, leaving the feeling of something that's been patched together in post over the weekend on an Ed Wood budget. If you ever wondered why Haggard's other Allan Quatermain novels have never been filmed, this utterly dire and nigh-unwatchable venture provides ample explanation.