Peter (David Manners) en Joan (Julie Bishop) Alison zijn pas getrouwd en zijn op weg naar een Hongaarse badplaats voor hun huwelijksreis. In de trein worden ze voorgesteld aan dr. Vitus Werdegast (Bela Lugosi), die op weg is naar een oude kennis. Als de bus waarin ze zitten een ongeluk krijgt, zijn het paar en dr. Vitus gedwongen de nacht door te brengen in het landhuis van Poelzig (Boris Karloff), een oude kennis van Vitus die meer dan gastvrijheid in gedachten heeft als hij hen mee naar binnen neemt. Het beste aan De Zwarte Kat is het feit dat twee van de grootste acteurs uit de geschiedenis van de horrorfilm het tegen elkaar opnemen in dit tijdloze verhaal van goed versus kwaad, dat geïnspireerd is op het korte verhaal van Edgar Allan Poe. Hoewel Karloff heel goed is als de mysterieuze heer des huizes, is het Lugosi die het grootste deel van de aandacht in de wacht sleept. Na de introductie van zijn personage verdoezelt hij onmiddellijk zijn persoonlijkheid en brengt het publiek in verwarring over wat zijn ware bedoelingen zijn met de twee tortelduifjes. Zijn zware accent voegt veel toe aan het wantrouwen, maar Lugosi werkt zich voornamelijk naar de top met zijn onheilspellende gelaatstrekken en zijn subtiel perverse gebaren. Het andere goede aan de film is de regie van Edgar Ulmer. Ulmer kan heel veel doen met een heel klein budget, maar als de studio hem steunt, doet Ulmer wonderen. Het landhuis van Poelzig is prachtig. In plaats van de gebruikelijke gotische kastelen waar lieden als Karloff en Lugosi het grootste deel van hun werkzame leven hebben doorgebracht, kiest Ulmer voor een meer modernistische benadering. Het interieur van het landhuis is schoon en koel, maar heeft, zoals de personages duidelijk beschrijven, een sfeer van de dood. Ik bedoel, een landhuis dat wordt bewoond door lieden als Karloff, een sterke man, een enge butler en een Oost-Europees dienstmeisje, zou op zijn minst een sfeer van de dood moeten hebben, zo niet een sfeer van volslagen kwaad en perversiteit. Ulmer besteedt, zelfs met een behoorlijk budget, geen tijd aan treuzelen. Hij houdt de film keurig in het gareel en beknopt. Het resultaat is een nogal slappe plotlijn met een aantal bijrollen die nooit echt worden verwezenlijkt, maar Ulmer investeert als regisseur niet in intriges. Net als met budgetten maakt hij de meest idiote plotlijnen. Hier maakt hij het grootste deel van alle redelijke dialogen (let op de vele close-ups van Lugosi of Karloff als ze een regel uitspugen die op de een of andere manier op miraculeuze wijze geïnspireerd is) en maakt hij gebruik van muziek, productieontwerp en cinematografie om de plot naar een hoger niveau te tillen. Bovendien verspilt Ulmer geen tijd aan het feit dat hij Lugosi en Karloff bij zich heeft. We worden gesmeekt om mee te doen aan een schaakwedstrijd (bekijk en geniet ervan hoe Karloff zich concentreert en het spel zo serieus neemt) en een laatste worstelwedstrijd die eindigt in een martelscène die alleen Edgar Allan Poe zich kan voorstellen. De Zwarte Kat is een geweldige film, maar beslist niet Ulmers beste. Ulmers meesterwerk is nog steeds De Omweg, waarin hij een verhaal heeft dat eindelijk bij zijn regisseurstalent past.
Peter (David Manners) and Joan (Julie Bishop) Alison are newlyweds who are on their way to a Hungarian resort town for their honeymoon. On the train, the couple are introduced to Dr. Vitus Werdegast (Bela Lugosi), who is on his way to visit an old acquaintance. When the bus they are riding meets an accident, the couple and Dr. Vitus are forced to spend the night in the mansion of Poelzig (Boris Karloff), Vitus' old acquaintance who has more than hospitality in mind when taking them in. The best part of The Black Cat is the fact that two of the greatest actors in horror film history are pitted against each other in this ageless tale of good vs evil which is inspired by Edgar Allan Poe's short story. Although Karloff is very excellent as the mysterious lord of the house, it is Lugosi who steals most of the limelight. Upon introduction of his character, he immediately clouds his personality, teasing the audience into a confusion of what his true intentions are with the two lovebirds. His thick accent adds a lot to the whole suspicion business, but Lugosi mostly acts his way to greatness with his ominous facial features and his subtly perverse gestures. The other good thing about the film is Edgar Ulmer's direction. Ulmer can make so much out of the littlest budget but given studio backing, Ulmer makes miracles. Poelzig's mansion is beautiful. Straying away from the usual Gothic castles that the likes of Karloff and Lugosi have been occupying most of their professional life, Ulmer takes in a more modernist approach. The interiors of the mansion is clean, cool, yet as the characters clearly describe, has an atmosphere of death. I mean, a mansion occupied by the likes of Karloff, a strongman, a creepy butler, and an Eastern European maid, should at least get an atmosphere of death, if not an atmosphere of total evil and perversity. Ulmer, even with a decent budget, doesn't spend time dillydallying. He keeps the film trim and concise. The result is a rather flimsy plot line with several sideplots that are never really realized but Ulmer, as a director, does not invest on plots. Like budgets, he makes most of the silliest of plot lines. Here, he makes most of each and every bit of decent dialogue (note the plenty of close ups on Lugosi or Karloff when they spew a line that somehow is miraculously inspired), and utilizes music, production design, and cinematography, to raise the plot to a higher level. Also, Ulmer doesn't waste the fact that he has with him Lugosi and Karloff. We are entreated to them in a chess match (examine and enjoy how Karloff concentrates and takes the game so seriously), and a final wrestling match that ends up in a torture scene that only Edgar Allan Poe can imagine. The Black Cat is a terrific film, but definitely not Ulmer's best. Ulmer's masterpiece is still Detour where he has a storyline that finally matches his directorial talent.