Adam en Alex, twee wetenschappers/minnaars, zijn gestationeerd op de derde maan van Saturnus, op zoek naar mogelijke voedselbronnen voor het groeiende tekort op Aarde. Algauw voegt Benson, die zich voordoet als kapitein James, zich bij hen en hij heeft onderdelen van een robot genaamd Hector meegebracht. Hij kan de handelingen van de robot met zijn hersenen regelen, omdat hij ermee verbonden kan worden met een apparaatje in zijn nek. Hoewel zijn wellustige gevoelens voor Alex en zijn psychotische bedoelingen Hector aansteken en hem razend maken.<br />Gevaar, gevaar! Wat een sciencefictionfilm had kunnen zijn vol ambitieuze ideeën, blijkt een steeds afgeleid verhaal te zijn dat nooit van de grond komt en wegkwijnt in zijn saaie, maffe uitgangspunt. Zo nu en dan wordt het heel akelig en smerig, maar het gaat nooit ergens heen met zo'n voyeuristische toets waardoor je je ongemakkelijk gaat voelen. In plaats daarvan wordt dit een tamelijk lachwekkende behandeling. Als je van iets zoiets stoms wilt maken, kun je maar beter schaamteloos lol hebben als het uiteindelijk in het honderd loopt. Eerlijk gezegd kwam dat niet vaak voor. Het neemt alle tijd om de situatie op te bouwen, nadat je de personages doelloos hebt zien rondhangen en elkaar hebt zien lonken. Er is gewoon te veel tijd om te doden, aangezien er weinig tot geen spanning ontstaat. Van een man die een paar luchtige films heeft gemaakt ('Singing in the Rain', 'Lucky Lady' en 'Betoverd'), leek regisseur Stanley Donen zich niet aan het materiaal te kunnen aanpassen. Hij ging op een zeer onbevredigende manier op zoek naar de sensatie en dat leidde ook tot een slap geijsbeer.<br />Wat me aan het kijken hield waren de indrukwekkende beelden in deze technisch goed gemaakte onderneming. De fantasievolle decorstukken en het totale ontwerp zijn zo gedetailleerd dat je ook kon zien waar het meeste geld was gebleven. De special effects waren ook voorbeeldig geënsceneerd en bijzonder overtuigend. Hector de geile robot is een onheilspellende creatie die de sombere lucht overspoelt. Een somber ingehouden muziekplaat was met succes ingebed en de gelikte fotografie had een bedompte sfeer omdat ze in zo'n sombere belichting was opgenomen. Het is een overdadige productiewaarde van A-klasse in een goedkoop B-klasse-formaat. De voornaamste invloed hiervan zou het kleffe, sombere script zijn dat een paar afschuwelijke dialogen uitspuwt. Het flinterdunne verhaaltje wordt zwakjes opgedist omdat het vol staat met verbijsterende bedoelingen en abrupte plotgaten. Een goede cast krijgt niet veel te doen. Kirk Douglas zweeft voorbij in heel weinig moeite en misschien is het de geringe energie van de film. Eng, want hoe oud was hij? Veel van de belangstelling kwam voort uit zijn acteerprestaties. Harvey Keitel klinkt onherkenbaar en speelt zijn rol met een stalen gezicht. Wat Farrah Fawcett betreft, het ontbreekt haar aan acteertalent en ze geeft haar rol een kinderlijke onschuld mee. Ik denk dat we in dit geval alleen maar mogen kwijlen bij het zien van deze pin-up uit de jaren zeventig. Het heeft een paar kleine momenten, maar deze meestal koude en ongeïnspireerde schokker haalt niet veel uit.
Two scientists / lovers, Adam and Alex are stationed on Saturn's third moon seeking possible sources of food for Earth's growing shortage. Soon Benson, who's posing as Captain James, joins them and he has brought along components of a robot called Hector. He can control its actions with his brain, as he can be connected to it with a device in the back of his neck. Though his lustful feelings for Alex and psychotic intentions, infects Hector and causes it to go berserk.<br /><br />Danger, danger! What could have been a Sci-fi film brimming with ambitious ideas, turns out to be a increasingly derivative story that just never gets off the ground and languishes in its uneventfully bonkers premise. It occasionally gets quite nasty and sleazy, but never goes anywhere with this voyeuristic touch to make you squirm. Instead this is given pretty risible treatment. If you going to make something this dumb, it better be shamelessly fun when it finally goes haywire. Honestly for me, that didn't occur much. It takes its sweet time to build up the situation, after watching the characters lounging about aimlessly and eyeing each other off. There's just too much time to kill, as there's little to no suspense generated. From a guy who has done some light-hearted movies ("Singing in the Rain", "Lucky Lady" and "Bedazzled"), director Stanley Donen didn't seem to adjust to the material. He went fishing for the thrills in a very unfulfilling manner and slack pacing eventuated from it too.<br /><br />What kept me watching were the impressive images in this technically well-made enterprise. The imaginative set pieces and overall design are vividly detailed that you could see where most of the money gone too. The special effects also were exemplary staged and especially convincing. Hector the randy robot is one ominous creation and this showers the dreary air. A broodingly understated music score was integrated successfully and the polish photography had a muggy tinge to it as its filmed in such dour lighting. It's lavished A-grade production values stuck in a cheesy B-grade format. The main influence for this would be the soddenly dire script that spits out some dreadful dialogues. The flimsy story is weakly drawn up as it's filled with baffling intentions and abrupt plot-holes. A fine cast isn't given a whole lot to do. Kirk Douglas floats by in very little effort and might be the film's slight energy. Scary, since how old was he? A lot of the interest arose from his performance. Harvey Keitel sounds unrecognizable and is plain deadpan in delivery. As for Farrah Fawcett, she's totally lacking in her acting skills here and provides a child-like innocence to her part. I guess on this occasion we're only supposed to drool over this benchmark 70s pinup girl.<br /><br />It has some minor moments, but this mostly cold and uninspired shocker doesn't get up to too much trouble.