Dit heb ik op het Dallas AFI International Film Fest gezien. Het was een van de grote hits van het festijn en het was een teleurstelling - ondanks Christopher Plummbers indrukwekkende vertolking.<br />Deze film lijdt aan een ongepaste tweedeling: een goedgehumeurd gezin dat zich verbonden voelt met een bekend scenario. Daardoor komt de film besluiteloos over en, zoals later waarschijnlijk zal blijken, onverkoopbaar. Michael Schroeder, die niet noodzakelijkerwijs een slechte regisseur is, verzint een verhaal over Cameron Kincades aspiraties om een filmwedstrijd voor studenten te winnen. Ook wordt vanaf het begin duidelijk dat deze chagrijnige oude figuur Flash (op briljante wijze gespeeld door Christopher Plummber) zich een weg door het leven baant en oude acteurs tijdens de vertoningen van klassieke films uitdaagt. Later komen we erachter dat Flash van streek is omdat hij twee keer is achtergelaten: door Hollywood (hij was een voormalige baas) en door zijn familie. Kincaid sluit een overeenkomst dat hij, als Flash hem helpt de competitie te winnen, drank en sigaren voor hem zal kopen (moeilijke spullen voor een zeventienjarige om te kopen, maar ik zal niet muggenziften).<br />De opnamen zijn prachtig en de uitvoeringen zijn teder, maar het probleem ligt bij de'man in de stoel' van de film. Michael Schroeder kan niet besluiten wat hij met deze film wil doen. De besluiteloosheid van de film komt op een voor de hand liggende manier over: is het een familiefilm? Zo lijkt het omdat de hoofdpersoon'muzikaal ingesteld' is. Ik ben moreel dubbelzinnig (net als een milde John Connor) maar zijn misdaden worden niet serieus genomen. Hij wordt nooit gestraft en hoeft ook niet voor de rechter te verschijnen (?!). Zo is er ook een heel warmhartige reeks relaties ontstaan tussen Kincaid en zijn oudere vrienden (waaruit blijkt dat deze jongen een goed hart heeft <0xE2><0x80><0x93> ook al is hij een bada). Dus nu zie je hoe het in het familiegenre terechtkomt.<br />Vuile taal gooit er een aap in, want nu probeert het script realistisch en 'niet pluis' te zijn. Grote fout: als je film pluis is, is het LUCHTIG <0xE2><0x80><0x93> je kunt het niet verdoezelen. 'Man in de Stoel' is niet authentiek <0xE2><0x80><0x93> het is het licht van Cinema Paradiso. Het behandelt GROTE ONDERNEMINGEN als autodiefstallen, wat gewoon NIET realistisch is. Het is meer een personage dat je zou zien in een film als 'Jack Frost' <0xE2><0x80><0x93> de Michael Keaton-film.<br />Is het een sociaal commentaar op het misbruik in een verpleeghuis? Nee. Meer een mededeling van de overheid. Omdat het over verwaarlozing van ouderen gaat, roept de film een gevoel van belangrijkheid op (iets uit de jaren negentig). Maar dat gevoel wordt tenietgedaan doordat de kwestie niet grafisch wordt uitgediept binnen de context van het verhaal of de personages (met uitzondering van een bejaardenappartement waar het wemelt van de bejaarden). In feite wordt de kwestie beledigd doordat de personages letterlijk statistieken van Google halen. Dat gebeurt met essays over Engels op de middelbare school en met PSA's, niet met films voor volwassenen. Het gaat niet over mishandeling in een verpleeghuis <0xE2><0x80><0x93> gooi het dus niet in het boek en noem het SOCIAL CRITICISM. Dat heet de gemakkelijke weg kiezen.<br />is het een komedie voor volwassenen voor volwassenen? Nee. Het is een feelgoodfilm die geen realistische toon, realistische situaties of realistische personages heeft. Dat maakt ze te tweedimensionaal voor een volwassen film. Laten we eerlijk zijn, deze personages horen thuis in 'Blanke controle'!<br />Er wordt met te veel elementen geknoeid! Wat moet deze film worden: 'Kies jij maar!' Dat heeft de regisseur niet gedaan!<br />Ook een ontrouwe cameo van 'Orson Welles' (gespeeld door Jodi Ashworth, die trouwer overkomt als Ben Stiller in 'Dodgeball' dan als Welles) en een algehele morele ambiguïteit drukken het potentieel van deze film.<br />Ik zou het een 3 geven om technische redenen en om de moeite.
I saw this screened at the Dallas AFI International Film Fest. It was one of the big buzz movies at the fest and it was disappointing -- despite Christopher Plummber's awesome performance<br /><br />This film suffers from an inappropriate dichotomy: a good-natured family feel married to an F-bomb familiar script. This makes the film come across as indecisive and, as it will probably prove later, unmarketable. Michael Schroeder, who is not necessarily a bad director, crafts a tale of young Cameron Kincade's aspiration to win a student film competition. Also established from the beginning is this crusty old character Flash (played brilliantly by Christopher Plummber) moseying his way through life, taunting old-time actors during classic film screenings. We later find out that Flash is upset because he has been left behind twofold: by Hollywood (he was a former gaffer) and by his family. Kincaid works out an agreement that if Flash helps him win the competition, he will buy him booze and cigars (tough supplies for a 17 year old to buy -- but I won't nitpick).<br /><br />The shots are beautiful and the performances are tender, but the problem lies within the film's "man in the chair". Michael Schroeder can't decide what he wants to do with this film. The film's indecisiveness comes across in an obvious way: is it a family film? It seems that way because the protagonist is "mischievious"/morally ambiguous (like a mild John Connor) but his crimes are not taken seriously. He is never punished nor has to appear in court (?!). Likewise, a very warm-hearted series of relationships bud between Kincaid and his elderly friends (showing that this kid is goodhearted -- even though he's a bada**). So now you see how it delves into family genre.<br /><br />Foul language throws a monkey wrench into this because now the script tries to be realistic and 'non-fluffy'. Big mistake: if your film is fluffy, IT'S FLUFFY-- you can't disguise it. If Schroeder thinks a non-Hollywood ending (which is actually becoming Hollywood if you think about it --think the end of "Little Miss Sunshine" if you've seen it) can save this movie from fluff, he's way off. An example of teen issues being dealt with realistically can be found in "L.I.E." or any Larry Clark film. The kids are mischievous and there are CONSEQUENCES from that. Those films aren't fluffy, they are authentic observations of life. "Man in the Chair" is not authentic -- it's Cinema Paradiso light. It treats BIG ISSUES like grand theft auto as petty mischief which is simply NOT realistic. It's more like a character you'd see in a movie like "Jack Frost" -- the Michael Keaton one.<br /><br />Is it social commentary on nursing home abuse? No. More of a public service announcement. Because it deals with elderly neglect, this film takes on a (1990s-ish) sense of importance. But this is negated because the issue isn't graphically explored within the context of the story or its characters (with the exception of one elderly character's apartment being infested). In fact, the issue is insulted by having characters literally list statistics off Google. High school English essays and PSAs do that, not R-rated films. It's not about nursing home abuse SO DON'T ADD IT INTO THE SCRIPT AND CALL IT SOCIAL CRITICISM. That is called taking the easy way out.<br /><br />is it an R-rated comedy for adults? No. It's a feel-good film that does not have a realistic tone, realistic situations, or realistic characters. That makes them too two dimensional for an adult movie. Let's face it, these characters belong in "Blank Check"!<br /><br />There's too many elements being tampered with! What does this film want to be, You pick! The director didn't!<br /><br />Also, an unfaithful cameo by "Orson Welles" (played by Jodi Ashworth who does a more faithful job sounding like Ben Stiller in "Dodgeball" than he does Welles) and an overall moral ambiguity weigh down this film's potential.<br /><br />I'd give it a 3 out of ten for technical reasons and effort.