Ik heb Randy Quaid vele jaren geleden ontmoet, toen ik achter de bar stond in een bar in Toronto. Ik was verbaasd toen ik zag hoe lang hij was, en voelde me een beetje nerveus bij iemand met zo'n fysieke aanwezigheid. Eerlijk gezegd is hij een poesje. Maar niet in deze film! De aanwezigheid van de heer Quaid is enorm, en dat bedoel ik in de beste zin van het woord. Zijn laconieke Australiër is angstaanjagend vanaf het moment dat hij deze rol voor het eerst speelt, en hij houdt die dreigende, broeierige figuur goed in bedwang tot het eind van de film. Samen met Jay Baruchel, ook een geweldige acteur, begint de druk met onze eerste ontmoeting van huurmoordenaar en verliezer, en houdt nooit op. Ik ben blij dat ik deze film heb gezien, en het niveau van de acteurs <0xE2><0x80><0x93> met belangrijke rekwisieten van Jayne Eastwood, een Canadese actrice die ik tientallen jaren heb gevolgd <0xE2><0x80><0x93> zou verplichte kost moeten zijn voor aankomende acteurs/actrices die willen zien wat een groot acteur kan doen met een grote rol, en de juiste acteerklussen. Als bijkomend voordeel voegt de soundtrack van voornamelijk Canadese muzikale sterren uit de jaren zeventig een melancholisch, nostalgisch gevoel aan de ervaring toe. Onder de muzikanten die in de schijnwerpers staan, bevinden zich de Jive Five ('What Time Is It?'), Abraham's Children ('Goodbye, Farewell'), LightHouse ('One Fine Morning'), The Stampeders ('Sweet City Woman'), Chilliwack ('Fly by Night'), Trooper ('Two for the Show') en The Tragically Hip ('Scared'). 'Zonder jou' en een voorproefje van Erik Satie's 'Gymnopedies vor1'. Deze film zal je aan het denken zetten. Hij kan je doen heroverwegen wat 'geluk' is. En hij kan je doen inzien dat je wereld er een beetje anders uitziet dan aan het begin van de dag. Om Rubens personage (Quaid) te citeren: 'Eigenlijk weglopen op het juiste moment <0xE2><0x80><0x93> hoe vaak doen we dat?'
I met Randy Quaid many years ago, when I was bartending at a bar in Toronto. I was surprised to see how very tall he was, and felt a little nervous around someone with so much physical presence. Truth is, he's a pussycat. But not in this film! Mr Quaid's presence is massive, and I mean that in the best way. His laconic Aussie is frightening from his first entry into this two-hander, and he ably sustains that looming, brooding character right through to the end of the film. Along with Jay Baruchel, another terrific actor born to play this role, the pressure begins with our initial encounter of hit-man and loser, and never lets up. I have to say that I'm glad that I saw this film, and the level of acting showcased - with major props to Jayne Eastwood, a Canadian acting legend, whom I've followed for decades - should be mandatory viewing for aspiring actors/actresses who want to see what a great actor can do with a great role, and the right acting chops. As an aside, the soundtrack of mainly Canadian musical stars of the 70's adds a melancholy, nostalgic feel to the experience. Amongst the musicians showcased are the Jive Five ("What Time is It?"); Abraham's Children ("Goodbye, Farewell"); LightHouse ("One Fine Morning); The Stampeders ("Sweet City Woman"); Chilliwack ("Fly by Night"); Trooper ("Two for the Show"); and The Tragically Hip ("Scared"). Also used to great effect are Nilssen's ("Without You") and a taste of Erik Satie's "Gymnopedies #1". This film will make you think. It may make you reconsider what 'luck' is. And it may make you see your world a little differently than it looked at the beginning of the day. To quote Ruben's character (Quaid); "Actually walking away at the right moment - how often do we do that?"