Het is zo'n film die op je inpraat, het filmequivalent van een boek lezen in hoofdletters: het is allemaal voor je weggelegd als je een imbeciel bent. Er wordt niets aan de verbeelding overgelaten, laat staan aan de intelligentie van de kijker, terwijl de film saai van het ene vermoeiende exposé naar het volgende gaat. Zelfs de 'emoties' van de personages worden voortdurend onderstreept door loodzware dialogen of lang aangehouden close-ups. Cate Blanchett, een goede actrice, wordt verspild in een levenloze rol die alle morele en emotionele complexiteiten die naar ik aanneem in het oorspronkelijke boek voorkwamen (ik heb het niet gelezen) simplistisch gladstrijkt. <0xE2><0x80><0x93> de kijker in de bioscoop heeft zin om dezelfde vraag te stellen.
It's one of these films that talk down at you; the cinematic equivalent of reading a novel in capital letters: it's all SPELT OUT FOR YOU AS IF YOU ARE AN IDIOT. Nothing is left to the imagination, let alone the intelligence of the viewer as the film moves boringly forward from one tiresome expository scene to the next. Even the "emotions" of the characters are underlined continuously by leaden dialogue or lingering close-ups. Cate Blanchett, a fine actress, is wasted in a lifeless role that simplistically smoothes over all the moral and emotional complexities that I assume existed in the original novel (I haven't read it)... At one point she asks "what am I doing here?" - the viewer in the cinema feels like asking the same question.