John Galsworthy's soms zwaarwichtige, maar zeer interessante sociale drama 'The Forsyte Saga' is als tv-miniserie op de markt gebracht sinds de productie van een film, gebaseerd op de eerdere boeken van de serie, werd uitgevoerd door de hoofdpersonen van de MGM-studio's. De film die ze produceerden bleek een absoluut schitterende kleurenfilm te zijn, naar ieders maatstaven, met kostuums van Walter Plunkett en Valles, cinematografie van de getalenteerde Joseph Ruttenberg en artistieke leiding van Daniel B. Cathcart en Cedric Gibbons. De interessante originele muziek voor de film werd gecomponeerd door Bronislau Kaper en Edwin B. Willis produceerde prachtige decors. Het script voor het stuk werd geschreven door Jan Lustig, Ivan Tors en James B. Williams, die de gebeurtenissen grotendeels ontleenden aan 'The Man of Property'. De rolbezetting bestond uit de lieftallige roodharige Greer Garson als Irene Forsyte, en Errol Flynn als Soames Forsyte, de gelijknamige nieuwe geldmagnaat uit de oorspronkelijke titel van 'The Man of Property'. Walter Pigeon speelde de jonge Jolyon Forsyte, die door de familie is onterfd vanwege zijn artistieke carrière, onder andere. Robert Young speelde de architect Philip Bossinney en gerespecteerde Britse acteurs speelden de verrukkelijke en angstaanjagend saaie Forsyte-familie, waaronder Halliwell Hobbes, Lumsden Hare, Aubrey Mather en nog meer. Janet Leigh speelde de jonge June Forsyte en Harry Davenport de oudere Jolyon Forsyte. Met al dit talent had de heel goede film misschien nog beter gemaakt kunnen worden. Soames' visie is hoekig, altijd interessant en naar mijn maatstaven op alle punten meer dan competent. De verhaallijn gaat over een liefdeloos huwelijk tussen Soames Forsyte, die zijn vrouw als een stuk bezit beschouwt, en Irene, een vrouw uit de negentiende eeuw die moet trouwen omdat ze geen beroep heeft, en die zijn gierige nouveau riche-pretenties, dominante gedrag en pesterijen gaat verachten. Ze trouwt met een opwindende, fantasierijke architect, die door Soames is ingehuurd om hun nieuwe huis te bouwen. Als hij ontdekt dat ze verliefd op elkaar zijn, gebruikt Soames zijn financiële macht tegen Bossinney, die van streek raakt en dan omkomt bij een verkeersongeluk. Irene wendt zich tot het zwarte schaap van de familie, de kunstenaar Jolyon, die uit liefde is getrouwd en Soames in de steek heeft gelaten om de kolossale mislukking van zijn pretenties onder ogen te zien. De klassiek opgeleide Garson en Pigeon zijn prachtig en gedenkwaardig in hun rollen. Flynn doet zijn best, maar mist iets van de vocale kracht die hij kort na de vertoning van deze film heeft ontwikkeld; niettemin is hij meer dan toereikend en intelligent in zijn rol. De hele ondersteunende cast varieert naar mijn maatstaven van heel goed tot zelfs nog beter, maar hun rollen stellen hen zelden in staat om lang op te vallen in deze kijk op een hele sociale klasse. Als schrijver moet ik opmerken dat het enige verlies van macht in deze sterke film van MGM afkomstig lijkt te zijn. De producers van de studio vroegen om een script dat de emotionele kilte van Soames benadrukte; de sterkste lijn in de ontwikkeling leek te zijn geweest om het tirannieke aspect van Soames te benadrukken tegenover het respect voor individuele waardigheid en rechten <0xE2><0x80><0x93> ongeacht de rijkdom van welke man dan ook <0xE2><0x80><0x93> van de kant van Irene en Jolyon en de andere ethische soorten in het werk. De film heeft heel wat te zeggen over het misbruik van macht, stel ik voor; hij laat de imperialistische kant van Groot-Brittannië zien en de postmodernistische onethische figuren die daaruit voortkwamen, mensen die nooit in de gaten hadden dat ze hebzuchtige types waren die meer bewondering hadden voor piraterij dan voor eerlijkheid. 'That Forsyte Woman' vind ik een erg boeiende, mooie en ontnuchterende film.
John Galsworthy's sometimes ponderous but very interesting social drama "The Forsyte Saga" has been attempted as a TV-mini series since this production of a feature film, based on the earlier books of the series, was issued by MGM Studios' heads. The film they produced turned out to be an absolutely-gorgeous color offering, by anyone's standards, featuring costumes by Walter Plunkett and Valles, cinematography by talented Joseph Ruttenberg, and art direction by Daniel B. Cathcart and Cedric Gibbons. The interesting original music for the film was composed by Bronislau Kaper, and Edwin B. Willis produced lovely set decorations. The script for the piece was furnished by Jan Lustig, Ivan Tors and James B. Williams, drawing the events largely from "The Man of Property" by John Galsworthy. In the cast were lovely red- haired Greer Garson as Irene Forsyte, and Errol Flynn as Soames Forsyte, the eponymous new-money tycoon of the "The Man of property"s" original title. Walter Pigeon played young Jolyon Forsyte, whom the family has disowned for following an artistic career, among other complaints. Robert Young was architect Philip Bossinney and respected British actors played the delightfully and frighteningly stuffy Forsyte family including Halliwell Hobbes, Lumsden Hare, Aubrey Mather and more. Janet Leigh played young June Forsyte and Harry Davenport the elder Jolyon Forsyte. With all this talent, the film which is quite good could perhaps have been made even better. Compton Bennett's direction is angular, always interesting and more-than-competent at all points by my standards. The story-line, for those who have never seen it, involves a loveless marriage between Soames Forsyte, who regards his wife as an article of property and Irene, a 19th-century woman who has to marry, being without profession, who grows to despise his miserly nouveau riche pretensions, controlling behavior, and bullyings. She takes up with an excitingly-imaginative architect, who has been hired by Soames to build their new home. Finding out about their attachment, Soames uses his financial power against Bossinney, who grows distraught and then is killed in a street accident. Irene turns to the black-sheep of the family, who had married for love, the artist Jolyon, leaving Soames to confront the colossal failure of his pretensions. The classically-trained Garson and Pigeon are wonderful and memorable in their parts. Flynn tries hard, but lacks a bit of the vocal power he developed soon after this film as released; nevertheless he is more-than-adequate and intelligent in his role. The entire supporting cast ranges from very good to even better by my standards; but their parts seldom allow them to stand out for very long in this look at an entire social class. As a writer, I must suggest that the only loss of power in this strong film appears to stem from MGM's studio heads asking for a script that stressed Soames's emotional coldness; the strongest line of development appeared to have been to stress the tyranny aspect of Soames as versus the regard for individual dignity and rights-- regardless of the wealth owned by any man--on the part of Irene and Jolyon and the other ethical sorts in the work. The film has quite a bit to say about the misuses of power, I suggest; it depicts the imperial side of Britain and the postmodernist unethicals it spawned, folk who never noticed that they were acquisitive types who seemed to admire piracy more than honesty. "That Forsyte Woman" I find to be a very absorbing, beautiful and sobering cinematic production.