Dit soort dingen doet me me afvragen of het mogelijk is dat zoiets ooit in Amerika gemaakt kan worden. Natuurlijk, we hebben David Lynch, Guy Maddin, zelfs David Cronenberg, die onze wonderbaarlijke wereld van uiterst verontrustend toevoegen aan de wereld van de verontrustende film, maar zouden ze tot dit niveau kunnen komen? Of is het niet eerlijk om te zeggen dat dit een ander niveau is? Het zou dezelfde bedoeling kunnen zijn met een andere benadering...?<br />We hebben drie segmenten, elk op zijn eigen manier 'extreme'. De eerste, een schokkend grove horrorfilm over foetusvergiftiging (vergeef me mijn neologisme als er toevallig een echt woord voor genoemde consumptie bestaat) gaat over alle wonderen van bloed en groezelige biologische materie die je maar in een maagverkrampende waanzin kunt persen. Jammer dat er niet veel meer aan vastzit, want eerlijk gezegd, als je eenmaal over de eerste 'darmenreactie' heen bent, is er niet veel meer om je druk over te maken... geen spectaculaire film, niets echt verbazingwekkends in de uitvoering... geen echte reden om een film te zijn in tegenstelling tot een foto, een geschreven verhaal, een slecht verhaal dat bij kaarslicht wordt verteld. Ik zal gewoon doen alsof het allemaal symbolisch is voor de huidige stand van zaken op het gebied van stamcelonderzoek en het daarbij laten. Het tweede segment, bij de wonderbaarlijke Park Chan-Wook van de roem van Oldboy, wordt iets beter. Onze kleine vriend Park heeft oog voor marteling, zie ik, want nu gaat het om een filmregisseur en zijn vrouw die aan zijn eigen huisachtige decor zijn vastgebonden, een gestoorde figurant die hem door lichamelijke en emotionele beroering leidt. Dit is geen lang uitgesponnen ontwikkeling van psychologische marteling door hypnose, dit is regelrecht raak-me-als-je-het-niet-doet, raak-me-als-je-het-niet-doet. De focus op de toneelverlichting en de niveaus van waarheid en bedrog geven het een interessant postmoderne indruk van het publiek, aangezien deze figuren nu gedwongen zijn elkaar aan te kijken, waarna ze in een verwrongen dynamiek hun kostuums uittrekken. Het heeft eigenlijk veel meer ontwikkeld dan alleen maar het feit dat ik er was, want ook deze film heeft iets minder met film te maken. Er zitten hier en daar een paar leuke trucjes in, maar niets om over naar huis te schrijven.<br />Het derde segment, en mijn favoriet, is van mijn man, de verbazingwekkende Takashi Miike van Ichi the Killer. Een veel meer sfeervolle en meeslepende film, inderdaad, dit is het verhaal van een vrouw die onrustig droomt over de toevallige moord op haar tweelingzus op tienjarige leeftijd, met een iets ingewikkelder plot waarin een circusartiest Het heeft ook het meeste te bieden op filmisch gebied, met echte zorg aangebracht in de montage, het productieontwerp, de beeldende kunst, de combinaties en wat er maar mogelijk is om de sfeer te verlevendigen. Van alle segmenten is dit het meest artistieke en het mooiste, en het is echt een goed einde van de onderdelen waaraan we zijn onderworpen.<br />Over het geheel genomen moet je niet verwachten dat je lekker kunt eten na het zien van deze film. Dat zal niet goed uitpakken. Ik zou niet verwachten dat je de meest verbazingwekkende dingen te wachten staat, maar aan de andere kant, als je het type bent dat absoluut gefascineerd is door de plaatsen waar de menselijke geest naartoe gaat, moet je maar eens kijken hoe je dit aanpakt. De markies de Sade zou trots op je zijn.<br />-PolarisDiB.
Stuff like this makes me question if it's possible it could ever be made in America. Sure, we have David Lynch, Guy Maddin, even David Cronenberg, adding to our wonderful world of extremely disturbing for the sake of disturbing film-making, but could they go to this level? Or am I being unfair to say that this is a different level? It could be the same intent with a different approach...<br /><br />We have three segments, each "extreme" in their own way. The first, a shockingly gross-out horror film involving foetophagia (pardon me my neologism if there happens to be a real word for said consumption out there), is about all the wonder in blood and gross biological matter you can possibly compress into gut-churning madness. Too bad it doesn't really have much more to it than that, because honestly once you get over the initial "gut" reaction, there's not much more to care about... no spectacular cinematography, nothing really amazing in performances... no real reason to be a movie as opposed to a photograph, a written story, a bad tale told over candlelight. I'll just pretend it's all symbolic of the current issue over stem-cell research and leave it at that.<br /><br />The second segment, by the wonderful Park Chan-Wook of Oldboy fame, gets a little better. Our little friend Park has an eye for torture, I see, as now it involves a movie director and his wife tied to his own house-like set, a disturbed extra putting him through physical and emotional turmoil. This one has no long-winded development of psychological torture-by-hypnotism, this is straight out lose-if-you-do, lose-if-you-don't. The focus on the stage lighting and the levels of truth and deceit make it an interestingly post-modern look at spectatorship, as now these characters are forced to look at each other take up and remove their costumes in a twisted dynamic. Too bad that theme isn't really developed much more than just being there, because again, this film has a little bit less in terms of cinema. It has some neat tricks here and there, just nothing to write home about.<br /><br />The third segment, and my favorite, is from my man the amazing Takashi Miike of Ichi the Killer fame. A much more atmospheric and involving film, indeed, this is the story of a woman who dreams fitfully about her accidental murder of her twin sister at the age of ten, with a slightly more complex plot involving a circus performer and pedophilia. Mostly films that turn out to be "just a dream" are kind of disappointing, but this has something fresh to add to the group. It also has the most to offer cinematically, with real care put into editing, production design, imagery, juxtaposition, and whatever possible to embellish mood. Of all the segments, this is the most artsy and lovely, and really a good end to round up the features we've been subjected to.<br /><br />Overall, don't expect to eat comfortably after viewing this film. Not gonna work out well. I wouldn't expect the most amazing stuff awaiting you, but on the other hand if you're the type to be absolutely fascinated by the places the human mind will go, see how you handle this. The Marquis de Sade would be proud.<br /><br />--PolarisDiB