Will Farrell die theezakjes in een trommel stopt is niet grappig. John C. Reilly in een fietsbroekje of een Chewbacca-masker is niet grappig. De twee sterren die een speelplaats vol elfjarigen verpulveren is ook, je raadt het al, niet grappig. In feite is het wanhopig en pathetisch.<br />Het is een schrale troost dat een van de monsterlijke scènes in de film plaatsvindt na de aftiteling. Maar helaas waren de gangpaden en uitgangen van het theater waar ik Step Brothers heb gezien verstopt met toeschouwers die, zonder enige begrijpelijke reden voor zover ik weet, de eerste 100 minuten geamuseerd genoeg waren om te blijven voor de toegift, dus ik zat vast. Ik vind het noodzakelijk om mijn bovenstaande opmerkingen, en de opmerkingen die ik nog niet heb opgeschreven, te evalueren door te zeggen dat ik geen bezwaar heb tegen ranzige, laag-bij-de-grondse humor. Alle beelden die in de inleiding van deze recensie worden genoemd, zouden net zo grappig kunnen zijn als de taartscène in _American Pie_ of de foto van de testikel/rits in _There's Something About Mary_. Maar er moet een context zijn, en misschien ook een beetje motivatie. We moeten weten waarom iets grappig is, en begrijpen hoe het past in de wereld die de film inneemt. De beelden zelf zijn niet voldoende, hoe schokkend of walgelijk ze ook zijn. Door de buitengewoon agressieve en alomtegenwoordige marketingcampagne van de film is de algemene opzet van Step Brothers vrij eenvoudig. Will Farrell en John C. Reilly spelen twee luie kinderen <0xE2><0x80><0x93> de een is veertig en de ander loopt met een stok tegen de veertig <0xE2><0x80><0x93> wier succesvolle, gemotiveerde alleenstaande ouders trouwen en zo het vreemdste Brady Bunch-gezin uit de filmgeschiedenis worden. De personages van Farrell en Reilly haten elkaar zodra ze elkaar zien en kibbelen onuitstaanbaar tot ze beseffen dat ze uit hetzelfde gedegenereerde hout zijn gesneden en dan de beste maatjes worden.<br />Uiteindelijk wordt de vader, een gerespecteerde en belangrijke arts gespeeld door Richard Jenkins, zo razend op de uit de kluiten gewassen pubers. Ik heb het gevoel dat dit alles is wat de plot van deze film verdient, want Step Brothers gaat meer over een reeks mislukte grappen en godslasterlijke taal omwille van de godslastering.<br />Ik beschouw mezelf als iemand met een zeer hoge tolerantie voor expliciet, schunnig seksueel gedrag en een nog hogere tolerantie voor godslasterlijke taal, maar zelfs ik vond Step Brothers kotsverwekkend, meer dan een beetje grof. Denk maar aan de theezakjesscène die in de openingsscène wordt genoemd. We krijgen inderdaad elke harige centimeter van Will Farrells scrotum te zien. Dat maakt de plot niet geloofwaardiger. Het is niet de logische conclusie van een reeks gebeurtenissen. Het wordt niet met enige subtiliteit of verrassing uitgevoerd, het wordt een week van tevoren getelegrafeerd. Het dient geen enkel doel, behalve om Will Farrells testikels te laten zien, omdat Farrell, die het scenario samen met regisseur Adam McKay heeft geschreven, het grappig vindt. Dat is het niet, en dat geldt ook niet voor de eindeloze grappen die voortdurend seks, genitaliën, vloeken enz. als knuppels gebruiken. Het is niet zozeer een film als wel een oefening in willekeurige vreemdheid en manische perversie.<br />De verkoper die me mijn kaartje verkocht, zei dat hoewel het grootste deel van het jongere publiek van de film scheen te houden, veel bioscoopbezoekers van middelbare leeftijd de film woedend hadden verlaten en hun geld terug wilden. Voor mij is dit geen blijk van een schisma in tolerantie, maar van een schisma in smaak. De tegenwoordige bioscoopbezoeker van middelbare leeftijd groeide op met Animal House en Porky's, en omarmde al snel de eerder genoemde American Pie en There's Something About Mary. En iedereen die bereid was tien dollar neer te tellen om een film te zien met de man van Old School in de hoofdrol, moet voorbereid zijn geweest op een of andere politiek incorrecte humor. Maar in Step Brothers is het niet grappig, alleen deprimerend, gemeen en laakbaar.<br />Nog deprimerender is het feit dat er een kern van een goed idee in zit. Er is een eindeloze, komische mogelijkheid van twee sociale mislukkelingen met een Peter Pan-complex die zich schijnbaar niet bewust zijn van alle verwachtingen van de echte wereld. Helaas is deze film absoluut niet bereid om de grenzen van wat voor soort inhoud dan ook op te rekken. Hij valt gewoon terug op dezelfde veilige, brede humor die zo veel van Farrells eerdere pogingen kenmerkt.<br />Erger nog, is dat de eigenaardigheden van de twee hoofdpersonen minder interessant worden gemaakt door de bijrollen in de film. Iedereen is zo'n beetje hetzelfde. Zelfs de zogenaamde slimme, succesvolle mensen in Step Brothers gedragen zich als maatschappelijke afwijkenden, waardoor Farrell en Reilly hun energie niet kunnen gebruiken. Ze vallen zelfs nauwelijks op als mafkezen. Zelfs de vader met de rechte panden bezwijkt voor visioenen van een T. Rex. Het is geen fantasie, maar een doel. Het heeft iets fascinerends om een succesvolle arts te zijn die lid wil zijn van een andere soort, een soort die bovendien is uitgestorven, maar net als in de rest van de film wordt de grap ondermijnd door de toon van de rest van de film. De onmiskenbare chemie tussen Farrell en Reilly is het enige wat deze film draaglijk maakt. Ze belichamen deze personages en gaan helemaal met hen mee. Helaas gaat dat helemaal tot aan het toilet. De film vertoont veel symptomen van Farrells klassieke 'Is het niet schattig?'-syndroom.<br />Deze film maakt de klassieke fout te geloven dat domheid een adequate vervangingsmiddel voor humor is. Alle komedianten, regisseurs en acteurs zouden er goed aan doen om een paar basisprincipes in acht te nemen. Slimme mensen zijn grappiger dan domme mensen. Veilige, goed aangepaste mensen zijn grappiger dan geschifte verschoppelingen. En het allerbelangrijkste: een slechte mop die hardop wordt verteld, is nog erger dan dezelfde slechte mop die op een bescheiden volume wordt verteld.<br /><br />In een zomer van verrassend sterke, belangrijke studioproducties, doet Step Brothers wat het kan om de cinematografische genenpoel te bezoedelen.
Will Farrell tea bagging a drum set is not funny. John C. Reilly in bicycle shorts or a Chewbacca mask is not funny. The two stars pulverizing a playground full of eleven-year-olds is also, you guessed it, not funny. In fact, it is desperate and pathetic.<br /><br />It is small consolation that one of the egregious scenes in the movie takes place after the credits roll. Unfortunately though, the aisles and exits at the theatre I saw Step Brothers at were clogged with spectators who, beyond any intelligible reason as far as I can tell, were amused enough by the first 100 minutes to stick around for the encore, so I was stuck.<br /><br />I find it necessary to qualify my above remarks, as well as those I have not yet written down, by saying I do not object to raunchy, low-brow humor. Any one of the images mentioned in the lead of this review could have been as funny as the pie scene in American Pie or the testicle/zipper shot in There's Something About Mary. But there needs to be some context and perhaps a little motivation as well. We need to know why something is funny, and understand how it fits in with the world its movie occupies. The images themselves do not suffice, no matter how shocking or disgusting.<br /><br />If you are not yet familiar with the general set-up of Step Brothers through the movie's excessively aggressive and ubiquitous marketing campaign, it is rather simple. Will Farrell and John C. Reilly play two slacker children- one is forty years old and the other is pushing forty with a short stick- whose successful, motivated single parents get married, and therefore begin the weirdest Brady Bunch type family in movie history. Farrell and Reilly's characters hate each other upon sight and bicker insufferably until they realize they are cut from the same degenerate cloth and then become best pals.<br /><br />Eventually, the father, a revered and important physician played by Richard Jenkins, becomes so enraged by the overgrown adolescents' antics, that he delivers an ultimatum to them. Get jobs and move out by the end of the month. I feel this is all the plot exposition this film deserves, because Step Brothers is more about a series of failed gags and profanity for profanity's sake.<br /><br />I consider myself to have a very high tolerance for explicit, raunchy sexual behavior and an even higher tolerance for foul language, but even I found Step Brothers to be puke-inducing, more than a bit rough. Remember the tea bagging scene mentioned in the lead. We do get to see every hairy inch of Will Farrell's scrotum. It does not advance the plot. It is not the logical conclusion of a series of events. It is not executed with any sort of subtlety or surprise, it is telegraphed a week ahead of time. It serves no function whatsoever except to show Will Farrell's testicles because Farrell, who co-wrote the script with director Adam McKay, thinks it is funny. It is not, and neither are the endless gags which continually use sex, genitalia, cursing, etc. as bludgeons. It is not so much a movie as an exercise in arbitrary weirdness and manic perversion.<br /><br />The clerk who sold me my ticket said that while most of the younger audiences seemed to love the film, many middle-aged moviegoers had left the film enraged, demanding to be refunded. To me, this does not demonstrate a schism in tolerance, but a schism in taste. Today's middle-aged moviegoer grew up with Animal House and Porky's, and was quick to embrace the aforementioned American Pie and There's Something About Mary. And anybody willing to put down ten bucks to see a movie starring the man behind Old School must have been prepared for some politically incorrect humor. However, in Step Brothers it is not funny, just depressing, mean-spirited and reprehensible.<br /><br />Even more depressing, is the fact that there is a kernel of a good idea here. There is endless comedic possibility of two social misfits with Peter Pan complexes who are seemingly oblivious to all real world expectations. Unfortunately, this movie is completely unwilling to push the frontiers of any sort of substance whatsoever. It just falls back on the same safe, broad humor that so many of Farrell's previous efforts are marked by. <br /><br />Worse yet, is that the two lead characters' quirks are made less interesting by the supporting characters in the movie. Everybody is pretty much the exact same. Even the supposed smart, successful people in Step Brothers behave like social deviants, giving Farrell and Reilly nothing to bounce their energy off of. They hardly even stand out as weirdos. Even the straight-laced father succumbs to visions of being a T-Rex. It is not a fantasy, but a goal.<br /><br />There is something potentially fascinating about a successful doctor who aspires to be a member of a different species, one that is extinct to boot, but like so much of the rest of the movie, the joke is undercut by the tone of the rest of the film. The undeniable chemistry between Farrell and Reilly is the only thing that makes this film supportable. They really embody these characters and go all the way with them. Unfortunately, that is all the way to the toilet. The film displays many symptoms of Farrell's classic "Ain't I cute" syndrome.<br /><br />This film makes the classic mistake of believing goofiness is an adequate substitute for wit. All comedy writers, directors, and actors would serve themselves well to observe a few basic lessons. Smart people are funnier than dumb people. Secure, well-adjusted people are funnier than zany outcasts. And most importantly, a bad gag done loudly is even more annoying than the same bad gag performed at a humble volume.<br /><br />In a summer of surprisingly strong major studio releases, Step Brothers does what it can to taint the cinematic gene pool.