Laat ik beginnen met te zeggen dat deze film in geen enkel opzicht een meesterwerk is, maar wel veel beter dan de mensen schijnen te denken. Dit is geen film voor de onoplettende, als je de grap nodig hebt om je een klap in je gezicht te geven, dan verveel je je. Sommigen zullen zich misschien afvragen hoe iemand kan zeggen dat een film met een scheetgrap van tien minuten subtiele humor kan hebben, maar dat is wel zo. De man van wie het Fortune Cookie-bedrijf een stereotiepe joodse naam heeft en later Ronald Mack(Maurice Patton) vraagt aan de heer Lee(Pat Morita) of er...' De meeste Chinese Joden vonden dat geweldig en zouden erom hebben gelachen als het in een aflevering van Family Guy was verwerkt. Maar een van de meest subtiele en semi-raciale grappen was dat Maurice Patton (die Afro-Amerikaans is) tijdens de oefenscènes recht voor een watermeloen staat en je bijna schuldig doet voelen dat je erom moet lachen. Politieke correctheid was de vijand van deze film. <br />James Lew deed het geweldig door de draak te steken met zijn carrière en met het feit dat, ondanks het feit dat hij een grote naam is in de oosterse vechtsport, fans van zijn werk hem praktisch niet kennen en dat een groot deel van zijn bijdragen niet is gehonoreerd. De grappen gaan van subtiel naar direct, een geweldige film voor fans van Kung-Fu of voor opmerkers die niet te beroerd zijn om om een scheetgrap te lachen.
Now let me start out by saying this movie by no stretch of the imagination is a masterpiece, but it is much better than people seem to give it credit for. This is not a movie for the unobservant, if you need the joke to come up and smack you in the face you'll be bored. Some may wonder how anyone can say a movie with a ten minute fart joke could have subtle humor, but it does. The man that owns the Fortune Cookie company having a stereotypically Jewish name and later Ronald Mack(Maurice Patton) asking Mr. Lee(Pat Morita) if there's any Chinese Jews that bit was great and would have received huge laughs if it would have been slipped into an episode of Family Guy. But an example of the most subtle jokes and semi-racial(but they took shots at everyone so who cares) was placing Maurice Patton(who is African-American) directly in front of a Watermelon during the training scenes and makes you feel semi-guilty about laughing at it. Political correctness was very much the enemy of this film.<br /><br />James Lew did a great job poking fun at his career and the fact that despite being a huge cornerstone figure in martial arts cinema being practically unknown by fans of his work and the fact that a fair amount of his contributions have been uncredited. The jokes run the gambit from subtle to direct, a great movie for fans of Kung-Fu or for the highly observant who are not above laughing at a fart joke.