'Rentaghost' was een kinderserie van Bob Block, die ook de al even bizarre 'Pardon My Genie' en 'Robert's Robots' had geschreven. Het ging over een uitzendbureau, geleid en bemand door drie geesten <0xE2><0x80><0x93> de trendy Fred Mumford, de victoriaanse Hubert Davenport en de nar Timothy Claypole. Allemaal waren ze gewend aan 'teleporten' door in hun neus te knijpen! Hun huisbaas, en vaak slachtoffer, was Mr.Meaker. Elke week probeerde de bende van Rentaghost iets nieuws <0xE2><0x80><0x93> een taxidienst, het weghalen van meubilair of het ontvangen van ziekenhuispatiënten <0xE2><0x80><0x93> meestal met rampzalige gevolgen. Mr.Claypole interpreteerde de instructies altijd verkeerd <0xE2><0x80><0x93> één keer, toen hem werd gevraagd Freds ouders te helpen verhuizen <0xE2><0x80><0x93> deed hij precies dat. Telkens als er werd aangebeld, blafte ze! Freds ouders wisten niet dat hun zoon dood was <0xE2><0x80><0x93> hij was omgekomen toen hij in het buitenland werkte <0xE2><0x80><0x93> dus moest hij bij huisbezoeken de maaltijden van moeder weggooien (geesten eten niet). Allemaal heel dwaas, maar met veel zwier gedaan. En er stond een van de mooiste herkenningsmelodietjes ooit op!
'Rentaghost' was a children's comedy series by Bob Block, who also wrote the equally bizarre 'Pardon My Genie' and 'Robert's Robots'. It concerned an employment agency, run and staffed by three ghosts - trendy Fred Mumford, Victorian Hubert Davenport and jester Timothy Claypole. All used to 'teleport' by pinching their noses! Their landlord, and frequent victim, was Mr.Meaker. Each week, the Rentaghost gang would try their hand at something new - a taxi service, furniture removals, or entertaining hospital patients - usually with disastrous results. Mr.Claypole was always misinterpreting instructions - once, when asked to help Fred's parents move house - he did exactly that. Another story had Mr.Meaker turn into a budgie, and in yet another, his wife became a cocker spaniel. Whenever the doorbell rang, she barked! Fred's parents didn't know their son was dead - he was killed whilst working abroad - hence on home visits, he had to throw Mother's dinners away ( ghosts don't eat ). All very silly, but done with great panache. And it had one of the greatest theme tunes ever!