Als kind heb ik die film op de televisie gezien en ik heb er met volle teugen van genoten <0xE2><0x80><0x93> Flying Tigers!<br />Vanavond zag ik hem voor de tweede keer op de televisie en ik vond hem van het begin tot het eind een aanfluiting. Het is gemakkelijk genoeg om doeltreffende, goedkoop gemaakte, met vlaggen zwaaiende propagandafilms te vinden die in de oorlogsjaren zijn gemaakt en die goede eigenschappen hebben, waardoor ze de moeite waard zijn om naar te kijken. Ze zijn misschien niet meer dan spannende actiefilms, zoals 'Destination Tokyo', of hebben misschien bedachtzamere verhaallijnen in het kader, zoals 'Air Force' van Hawks. 'God is mijn co-piloot' heeft niet veel meer dan een paar minuten goede luchtfotografie. In de lucht is er, zoals gewoonlijk, een soort oorlogstrainer, de 'Texan'. De P-40's zijn aantrekkelijke toestellen, met strakke lijnen, hoewel ze eerder lijken op Model E's dan op de C's die de AVG gebruikte. Een kleinigheid. Hoe dan ook, je kunt de toestellen maar een bepaalde tijd bewonderen voordat de verhaallijn en de dialoog tot je bewustzijn beginnen door te dringen. Scotts boek was een eenvoudige, rechttoe rechtaan autobiografie. De film zit vol met materiaal van buitenaf, gebaseerd op twee thema's: (1) een kwaadaardig en meedogenloos racisme dat zelfs in 1945 al aanstootgevend moet zijn geweest voor sommige Amerikanen boven de De dialoog strekt zich wanhopig uit om het niveau van de banaliteit te bereiken, maar haalt het niet helemaal. Ik denk dat ik een paar voorbeelden moet geven en het daarbij moet laten. De Japanse piloot, gespeeld door de in Hawaï geboren Chinese Amerikaan Richard Loomer, die 'Tokyo Joe' wordt genoemd, seint via de radio naar een P-40 die hij in zijn vizier heeft: 'Blijf daar staan, Yank.' De P-40-piloot seint terug: 'Noem me geen Yank; ik kom uit Georgia.' De Amerikaanse piloot seint naar een Japanse piloot die hij neerschiet: 'Kijk nu niet, maar je Nul is te zien.' De Amerikaanse piloot naar een andere Japanner die in vlammen neergaat: 'Nu ben je een goede Jap.' Generaal Chennault kijkt vanaf de grond met een brede glimlach toe terwijl zijn piloten de Japanners afslachten. De ware levensloop van Chennault? Chennault was een behoorlijk slimme vent, echt waar, hij trainde zijn AVG-huurlingen heel effectief en waarschuwde iedereen op het westelijk halfrond dat de Japanse Nul een opmerkelijk wendbare jager was, beter dan alles wat we hadden. (Zijn waarschuwing werd genegeerd; de Nul kwam als een grote verrassing na Pearl Harbor.) Er was bij de Amerikaanse luchtmacht geen plaats voor een held als Chennault, die een reputatie had opgebouwd bij een andere luchtmacht, namelijk de Chinese, en die prompt'verdween'. De oorspronkelijke piloten van het AVG kregen de keus om gewoon een van de vele jongens bij de luchtmacht te worden, of ze werden eruit geschopt en teruggestuurd naar de Verenigde Staten. Het AVG werd ontbonden. Einde van de Flying Tigers, behalve in onze nationale mythologie.
I saw this movie on TV as a kid and enjoyed it thoroughly -- Flying Tigers!<br /><br />I saw it again on TV tonight for the second time, and found it to be a howler from beginning to end. It's easy enough to find effective, cheaply made flag-waving propaganda movies made during the war years that have redeeming qualities, properties that make them worth watching. They may be no more than suspenseful actioners, like "Destination Tokyo," or may have more thoughtful narratives embedded in the framework, like Hawks' "Air Force." "God is My Co-Pilot" hasn't got much of anything except a few minutes of good aerial photography. In the air, as usual, a kind of war-time trainer called the "Texan" substitutes for the Japanese Zero-sen, as it did in "Tora! Tora! Tora!" The P-40s are attractive airplanes, with clean lines, although they appear to be Model Es rather than the Cs the AVG used. A small matter. In any case, you can only admire the airplanes for so long before the story line and dialog begin to intrude into your consciousness. Scott's book was a simple, straightforward autobiography. The movie is piled high with extraneous material based on two themes: (1) a vicious and unrelenting racism that must have been offensive to some Americans over the age of ten even in 1945, and (2) something to do with whether Scott believes in God or not -- or was it the other way around? The dialog stretches desperately to reach upward to the level of banality but doesn't quite make it. I think I should give a few examples and leave it at that. Japanese pilot {played by Hawaiian-born Chinese-American Richard Loo} called "Tokyo Joe" radioing to a P-40 he has lined up in his sights: "Just hold it right there, Yank." P-40 pilot radioing back: "Don't call me Yank; I'm from Georgia." American pilot radioing to a Japanese pilot he's shooting down: "Don't look now, but your Zero's showing." American pilot to another Japanese going down in flames: "Now you're a good Jap." General Chennault watching from the ground with a big smile as his pilots slaughter the Japanese: "The boys must be in a good mood today." The real life epilogue? Chennault was a pretty clever guy, forsooth, trained his AVG mercenaries very effectively, and warned everyone back in the Western Hemisphere that the Japanese Zero was a remarkably maneuverable fighter, better than anything we had. (His warning was ignored; the Zero came as a big surprise after Pearl Harbor.) There was no room in the U. S. Army Air Force for a hero like Chennault, who had carved out a reputation in some other air force, namely the Chinese, and he was promptly "disappeared." The original AVG pilots were given the choice of becoming just another couple of guys in the Army Air Force or being kicked out and sent back to the states. AVG disbanded. End of Flying Tigers, except in our national mythology.