Het algemene idee van deze film is goed: in de aanloop naar de Grote Depressie en de crash van de aandelenmarkt, en vervolgens tijdens hun stuiptrekkingen en wake, hebben hoge functionarissen bij een financieel bedrijf de handen uit de mouwen gestoken en de boeken gemanipuleerd, eerst om rijk te worden en vervolgens om hun titanische verliezen te verbergen. Een officier van justitie krijgt lucht van de fraude en wordt vermoord om een eind te maken aan zijn onderzoek. De moord lijkt op het werk van een jaloerse ma<0xC3><0xAE>tresse, wat een schandaal veroorzaakt. Maar de nieuwe officier van justitie en een goede vriend van hem geloven de conclusies van de politie niet en proberen de waarheid aan het licht te brengen.<br />Maar de executie is erg slecht. Dit verhaal zit vol gaten, stukjes die niet helemaal passen, losse eindjes.<br />Het verhaal draait erom dat de mensen nog minder mededeelzaam zijn dan de typische sukkels van het echte leven. Deze officier van justitie heeft bijvoorbeeld in feite aan niemand verteld, niet in zijn kantoor en niet onder zijn vertrouwelingen, naar welke firma hij onderzoek heeft gedaan. Uiteindelijk vond hij een stukje papier tussen zijn bezittingen, maar verder schijnt hij geen gegevens te hebben bijgehouden, behalve wat hij bij zich had toen hij werd vermoord. <br /><br />Een eerste scène toont een proces waarbij herhaaldelijk een misdaad wordt uitbesteed via een reeks tussenpersonen, die elk de klus doorverwijzen voor de helft van wat hij krijgt, zodat de directe dader 5% van de aanvankelijke betaling ontvangt. Toch is het een plotselinge en volkomen onverklaarde kortsluiting van die tussenkomst die de journalist in staat stelt een idee te krijgen wie de directe dader zou kunnen zijn. Aangezien de knaap die de opdracht oorspronkelijk aannam maar weinig van de voordelen van de tussenkomst krijgt, had hij de kosten net zo goed in zijn zak kunnen steken.<br />In elk geval verzamelt de journalist voldoende bewijsmateriaal om de identiteit van de directe dader vast te stellen. Maar hij geeft het bewijsmateriaal of de informatie niet aan zijn vriend de nieuwe officier van justitie. In plaats daarvan ontvoert de journalist de dader. Het is niet duidelijk waar en hoe de journalist de man vasthoudt.<br />Als de dader uit de weg is geruimd, gaat de journalist verder met zijn onderzoek. Hij komt eigenlijk niets meer te weten. Wat hem betreft draait het verhaal gewoon door. De officier van justitie krijgt in de loop van de tijd een paar aantekeningen <0xE2><0x80><0x93> ex-machina <0xE2><0x80><0x93> en zonder die aantekeningen is zijn onderzoek volkomen zinloos.<br />Ten slotte komen we erachter dat een paar van de moordenaars de journalist aan het lijntje hebben gehouden om erachter te komen wat hij weet. Onder hen bevindt zich de man die hij heeft ontvoerd en die net zo mysterieus is ontsnapt als hij gevangen werd gehouden. Onder bedreiging met de dood wordt de journalist overgehaald de officier van justitie erbij te halen, zodat de moordenaars hen allebei te pakken kunnen krijgen. Maar de officier van justitie wordt handig achterdochtig over gedrag waarvoor gemakkelijk een onschuldige verklaring te vinden zou zijn, en de dag is gered.<br />Intussen heeft de hoogste functionaris van de financiële firma van de fraude gehoord en pleegt een moord-zelfmoord, zodat de verzekering de vermiste fondsen kan terugbetalen. Jammer voor de investeerders van de verzekeringsmaatschappij, maar blijkbaar: er zijn polissen van vele miljoenen dollars afgesloten op het leven van slechts twee directieleden; de verzekeraar heeft dat niet gedaan.' De verzekeringsmaatschappij is voldoende solvent om een enorme betaling te doen, ook al lijkt de rest van de financiële structuur in een crisis te verkeren.<br />De vrouw van de vorige, vermoorde officier van justitie is dolblij dat de naam van haar echtgenoot is gezuiverd. Misschien verheugt ze zich erop om hem erover te vertellen als hij thuiskomt.<br />BTW: Deze film is een van die films die het idee uitdragen dat 'blanken je geen kwaad kunnen doen', en dat idee heeft Jon-Erik Hexum de das omgedaan. En wat Vanderbilt voluit zei, was: 'Het publiek kan de pot op! Ik werk voor mijn aandeelhouders.'
The general idea of this film is a good one: In the run-up to the Great Depression and stock market crash, and then in their throes and wake, high-level executives have been cutting corners and cooking the books at a financial firm, first trying to get rich and then trying to hide their titanic losses. A city district attorney gets wind of the fraud, and is murdered to halt his investigation. The murder is made to look like the work of a jealous mistress, bringing scandal upon his name. But the new district attorney and a journalist who is his close friend don't believe the conclusions of the police, and set-out to uncover the truth.<br /><br />But the execution is very poor. This story is full of holes, of pieces that don't really fit, of loose ends.<br /><br />The story hangs upon people being even less communicative than the typical lack-wits of real-life. For example, this district attorney has basically told no one, in his office or amongst his confidantes, which firm he has been investigating. Eventually a scrap of paper turns-up amongst his effects; but beyond that he seems to have kept no records beyond whatever he might have carried on his person when he was killed.<br /><br />An initial scene shows a process of repeatedly subcontracting a crime through a series of middle-men, each passing on the job for half of what he receives, so that the immediate perpetrator receives on 5% of the initial payment. Yet it is a sudden and completely unexplained short-circuiting of that intermediation which allows the journalist to develop an idea of who would be the immediate perpetrator. Since the fellow who originally took the assignment gets few of the benefits of intermediation, he might as well have pocketted its cost.<br /><br />The journalist, in any case, collects sufficient evidence to establish the identity of the immediate perpetrator. But he doesn't give the evidence or information to his friend the new district attorney. (Perhaps by way of an explanation, the journalist does make the insulting insinuation that the new district attorney might participate in the cover-up for personal profit, but the journalist could have talked to the police as well.) Instead, the journalist kidnaps the perpetrator. It's not clear where and how the journalist keeps the fellow.<br /><br />With the perpetrator removed, the journalist then continues his investigation, and basically learns nothing more. The story is just spinning its wheels as far as he is concerned. The district attorney, in the mean-time, gets a couple of notes-ex-machina, without which his investigation is utterly inert.<br /><br />Finally, we learn that the some of the killers have been stringing the journalist along, to find out what he knows. Amongst them are the fellow whom he kidnapped, who has escaped as mysteriously as he was being held. Under threat of death, the journalist is persuaded to summon the district attorney, so that the killers can dispatch them both. But the district attorney becomes conveniently suspicious of behavior for which an innocent explanation could easily be produced, and the day is saved.<br /><br />Meanwhile, the highest official of the financial firm has learned of the fraud, and commits a murder-suicide so that insurance can repay the missing funds. Too bad for the investors in the insurance firm, but apparently: policies for many millions of dollars were written on the lives of just two executives; the insurer didn't grasp the problem of moral hazard, and write the policies to exclude payment in the event of suicide; and the insurer is sufficiently solvent to make a huge payment, even while the rest of the financial structure seems to be in crisis.<br /><br />The wife of the previous, murdered district attorney is ecstatic that her husbands name has been cleared. Perhaps she looks forward to telling him about it when he gets home.<br /><br />BTW: This movie is amongst those that perpetrate the notion that "blanks can't hurt you", which notion killed Jon-Erik Hexum. And what Vanderbilt said in full was "The public be damned! I'm working for my stockholders."