Dit is een eenvoudige, rechttoe rechtaan film, over een gezin dat de stad verlaat om een nieuw leven te beginnen in een klein plattelandsstadje. Nadat Sam Docherty, gespeeld door Matt McCoy zonder enige emotie, is onderworpen aan pesterijen, is hij gedwongen de juiste beslissing te nemen en tegen hen te getuigen in de rechtszaal. Binnen tien minuten is het gezin verhuisd en vraagt de oudste dochter waar het dichtstbijzijnde winkelcentrum is. In een kleine garage ziet Courtney de man die, zoals te verwachten was, later haar grote liefde zal worden. Bij het betalen van hun aankopen wordt hun creditcard geweigerd, en vanaf dat moment weet je dat deze hele film voorspelbaar zal worden. <0xE2><0x80><0x93> in de vorm van een aanbiddelijke hond, waarvan men besluit dat het een zwerfhond is, zonder enig blijk van achting voor de eigenaar die het misschien zo gelukkig heeft gemaakt. En dan komt Sams nieuwe buurman, blaasbalg', gespeeld door Billy Kay. Het is onmiddellijk duidelijk dat hij een onruststoker is. Hij heeft het stereotiepe, doorboorde oor van alle jonge boeven. Wat volgt is een zwakke poging om Sam te koeioneren, gevolgd door een geveinsde vriendschap in de hoop dichter bij de mooie Courtney te komen. We ontmoeten ook een oudere en enigszins excentrieke dame met een taart om de familie te begroeten. Wat volgt is een vermoeid, formulair verhaal van een jongen, zijn bullebakken en zijn immer trouwe hond. '... pakt Sam, wordt weggejaagd door de hond, die eruitziet alsof hij hem dood zal likken. Vader van 'oorbelplaaggeest' besluit: 'Ik wil niet dat je rondhangt met een nieuw kind'... kort daarna horen we dat zijn moeder is overleden... vader voedt hem alleen op... bla... bla. De scène waarin ze over het hek klimmen, met 'een bang dik kind dat bang is', kan heel goed gestolen zijn van Stand by Me... De kermisscène is al even voorspelbaar en misselijkmakend als we de 'romantische belangstelling' zien opbloeien, terwijl slechte kinderen vuurwerk stelen, en je weet gewoon 'dat er iets ergs gaat gebeuren'. De hond is verdwenen om pas weer op te duiken aan het eind van de film, wanneer alles nog lang en gelukkig blijkt te zijn, de goede en de slechte vrienden worden, en terwijl ze schaken (zoals nieuwe beste maatjes altijd doen), komt papa, met een zoenoffer, en een hartelijk welkom, en dan komt de hond, die door de kinderen zonder enige emotie wordt begroet, en ze leven allemaal nog lang en gelukkig. Van het begin tot het eind is deze film saai en voorspelbaar. Zelfs de gewoonlijk uitmuntende Paul Franklin Dano en Billy Kay kunnen deze film niet tot leven brengen, want het script en de regie zijn ontstellend. Dit is nietszeggend, voorspelbaar en formulair. Het is een ware marteling om naar te kijken. Er zijn duizenden films in dit genre, en bijna allemaal doen ze het veel beter. Als je op zoek bent naar een fatsoenlijke sentimentele familiefilm, moet je ergens anders zoeken. Lassie met Tom Guiry is een veel aangenamere film, en hoewel hij even voorspelbaar is als de meeste van deze films, wordt hij in elk geval met enige passie en enthousiasme gespeeld. Deze film leunt zwaar op stereotypen, religieuze overtuigingen en gezinswaarden, in een slappe poging iets in elkaar te flansen wat ook maar in de verste verte op een verhaal lijkt. Tegen het eind van de film was de film zelf het enige dat vermoeider was dan ik. Goede punten? Het is een aardige hond. Zeer zeker niet aanbevolen om te zien; een totale teleurstelling van begin tot eind.<br />Ollie<br /><br /><br />
This is a simple, straightforward film, about a family moving away from the city, to start a new life in a small country town. After being subjected to bullying, Sam Docherty, played with absolutely no emotion by Matt McCoy, is forced to make the right decision and testify in court against them. Within ten minutes, the family has moved house, and the eldest daughter is asking where the nearest mall is. At a small garage, Courtney spots the guy who predictably will later become her love interest. Upon paying for their goods, their credit card is declined, and you know from that point on that this entire movie is going to be predictable. Within 25 minutes we are introduced the customary `best friend', in the form of an adorable dog, whom it is decided is a stray, with no apparent regard for any owner it may have been fortunate to have. Enter Sam's new neighbour, `Gil', played by Billy Kay. It is instantly apparent that he is a troublemaker. He has a the stereotypical pierced ear of all young hoodlums. What follows is a feeble attempt at their bullying of Sam, followed by a feigned friendship in the hope of becoming closer to the beautiful Courtney. We also meet an elderly and slightly eccentric lady with a pie to greet the family. What follows is a tired, formulaic tale of a boy, his bullies and his ever faithful dog. `Earring boy', picks on Sam, is chased away by the dog, which looks for all the world like it will lick him death. Father of "earring bully" decides "I don't want you hangin' round new kid"...shortly after this point we learn that his mother died...father raises him alone...blah...blah. The scene of them climbing the fence, with "scared fat kid being scared" may well have been stolen from Stand By Me... The fairground scene equally predictable and nauseating as we see the "romantic interest" blossom, while bad kids steal fireworks, and you just know "sumthin' bad is gonna happen" There's even a "bridge crossing" reminiscent of SBM, at which point "bad earring boy" falls into lake, is naturally saved by boy, just before they all go over the waterfall that wasn't there 2 minutes ago, and the dog has disappeared only to make the customary reappearance at the end of the film when everything turns out happily ever after, the good and bad all become friends, and while playing chess (the way new best buddies always do), along comes baddies daddy, with a peace offering, and a hearty welcome and along comes doggie to be greeted with absolutely no emotion by kid, and they all lived happily ever after. From start to finish, this film is tired and predictable. Even the usually outstanding Paul Franklin Dano and Billy Kay cannot pull this film into life, as the scripting and direction are appalling. This is bland, predictable and formulaic. It is a genuine torture to watch. There are thousands of movie's in this genre, and nearly all do a much better job. If you're looking for a decent `sappy' family film, look elsewhere. Lassie, with Tom Guiry, is a much more enjoyable film, and while as predictable as most of these films are, is at least played out with some passion and enthusiasm. This film draws heavily on stereotypes, religious beliefs, and family values, in a lame attempt to cobble something remotely resembling a story. By the end of the film, the only thing more tired than myself was the film itself. Good points? It's a rather nice dog. Most definitely not recommended viewing; A total disappointment from start to finish.<br /><br />Ollie<br /><br />