Lugosi en Karloff passen perfect bij elkaar. Er zijn drie films waarin deze twee een belangrijke rol hebben, maar dit is de enige waarin hun rollen even belangrijk zijn. (In _The Invisible Ray Karloff_ is Lugosi de hoofdpersoon; in _The Raven_ is het Lugosi.)<br />Het script lijkt te zijn geschreven om te profiteren van hun accenten. Op een keer, wanneer de nogal onschuldige romantische hoofdrol, David Manners (Uh!) een morbide theorie afdoet als 'bijgelovige onzin', waarop Lugosi <0xE2><0x80><0x93> die een gewone regel verbreekt om er een orkestratie van muzikale lettergrepen van te maken <0xE2><0x80><0x93> antwoordt: 'Bijgelovig, misschien. Bijgelovig, misschien niet.' Elk van de vijf woorden wordt onderstreept door een kleine verandering in de gelaatsuitdrukking. In dezelfde volgorde houdt Karloff een prachtige monoloog over de angst die Lugosi ertoe heeft gebracht een mes te gooien naar (en een kat te doden) en eindigt met de opmerking dat Lugosi lijdt aan '... een alles verterende verschrikking... van katten'. Zijn perfecte dictie draagt bij aan de effectiviteit van de zinnen; het woord 'afschuwelijk' wordt benadrukt, krijgt een dreigende intonatie, terwijl een pauze en het opslaan van de ogen in een quasi-religieuze uitdrukking, een licht gesis in het laatste geluid, de doodgewone zin 'van katten' een werkelijk angstaanjagende bijklank geven.<br />Dit is een van de beste griezelfilms van het begin van de jaren dertig. 's held is sympathiek en heeft goede bedoelingen, maar is ook gevoelloos en wordt in beslag genomen door een aantal veel minder bewonderenswaardige eigenschappen.<br /><br /><br />
Lugosi and Karloff are perfect together. There are three movies that these two have important roles, but this is the only one where their roles are of equal importance. (In The Invisible Ray Karloff dominates; in The Raven it is Lugosi.)<br /><br />The script seems to be storyboarded to take advantage of their accents. One time, when the rather ingenuous romantic lead, David Manners (UH!), dismisses a morbid theory as "superstitious baloney" to which Lugosi- breaking up an ordinary line into an orchestration of musical syllables- replies, "Superstitious, perhaps. Baloney, perhaps not." - each of the five words underlined by a little shift in facial expression.<br /><br />In the same sequence, Karloff, explaining the fear that has caused Lugosi to throw a knife at (and kill) a cat, delivers a beautifully spoken monologue about the "extreme form" of the phobia, ended it by saying that Lugosi suffers from "...an all-consuming horror---of cats." His perfect diction adds to the effectiveness of the lines; the word "horror" is emphasized, given a menacing intonation, while a pause, and a lift of the eyes upwards in a mock-religious expression, a slight hissing in the final sound, gives the ordinary phrase "of cats" a genuinely frightening connotation.<br /><br />This is one of the best horror movies of the early thirties. Karloff is evil, yet magnetic, and Lugosi's hero is sympathetic and well-intentioned, but also callous and overtaken by some far less admirable traits. 10/10<br /><br />