Een heel vreemde film in de stijl van Tod Browning, The Unknown, wordt weliswaar niet als een horrorfilm beschouwd, maar wel als een van de meer opvallende werken van Lon Chaney. Het verhaal is gewoon te excentriek: Alonzo the Armless, gespeeld door Chaney, is een kermisartiest die zijn voeten gebruikt voor zijn stunts en die is gaan geloven dat Nanon Zanzi, gespeeld door Joan Crawford, die er een hekel aan heeft om door mannen te worden aangeraakt, uiteindelijk voor hem zal vallen. Terwijl hij zijn eigen armen verbergt, dwingt hij haar tot een relatie met Malabar the Strongman, maar Malabars zachtaardige karakter wint het van Nanon. Alonzo neemt zijn toevlucht tot extreme maatregelen om er zeker van te zijn dat hij Nanon terug kan winnen, maar op de typische Browning-manier krijgt hij te maken met een bijzonder gruwelijke afloop. Aan het eind van het tijdperk van de stomme film kwam _The Unknown_ op de markt, met zijn typische rekwisieten uit de jaren twintig en zijn wilde overdrijving, en dat is maar goed ook, want als de film een jaar of twee later was gemaakt, zou hij ongeloofwaardig zijn geweest. Deze film heeft iets droomachtigs, zelfs in de scènes met Norman Kerry en Joan Crawford die gewoon in de zon lopen. Tod Browning hield van het vreemde, en met uitzondering van _FREAKS_ is dit een heel vreemde film. Chaney is <0xE2><0x80><0x93> tot zijn eigen verbazing <0xE2><0x80><0x93> zelfs zonder make-up huiverend en houdt zijn armen onder zijn kleren bij elkaar. Het enige wat je hoeft te doen is naar zijn gezicht kijken als hij terugkomt, zonder armen, en Nanon hem vertelt dat ze verliefd is op Malabar.<br />Het is niet verwonderlijk dat films die aanvankelijk afkeuren, later worden herontdekt en zelfs geprezen. DE ONBEKENDE is geen uitzondering op de regel. De gedachte dat een man zijn armen zou afhakken om ervoor te zorgen dat een vrouw van hem gaat houden, is gewoon verontrustend. Dat de MacGuffin in de film haar angst is om aangeraakt te worden, maakt zijn uiteindelijke keuze nog verontrustender. Chaney geeft zijn gebruikelijke krachttoer ten beste, Crawford toont het meisje dat ze nog steeds was, en de laatste scène, waarin Chaney een poging doet om Malabar te vermoorden en waarin twee paarden, klaar voor een voorstelling, uit de hand lopen als Crawford, is kort, bloedeloos, maar fascinerend.
A very weird film much in the style of Tod Browning, THE UNKNOWN, while not being a horror film, has nevertheless been considered one of Lon Chaney's more distinctive work. The story is just too eccentric: Alonzo the Armless, played by Chaney, is a carnival performer who uses his feet for his stunts and has come to believe that Nanon Zanzi, played by Joan Crawford, who hates being touched by men, may eventually fall for him. While concealing his own arms, he propels her to Malabar the Strongman, but Malabar's gentle nature wins Nanon over. Alonzo resorts to extreme measures to make sure he can win Nanon back, but in true Browning fashion, he meets a particularly gruesome ending.<br /><br />Right at the end of the silent film era, THE UNKNOWN came around with its typical Twenties' setups and wild overacting, and it benefits from its time; if it had been made only a year or two later, it would have been unbelievable. There is a very dream-like quality to this film, even in scenes with Norman Kerry and Joan Crawford just walking under the sunshine. Tod Browning loved the strange, and with the exception of FREAKS, this is a very strange movie. Chaney is -- surprise -- chilling even without makeup and holding his arms together under his clothes. All anyone has to do is to watch his expression when he has come back, sans arms, and Nanon tells him she is in love with Malabar.<br /><br />It's not surprising that films that initially repel are later re-discovered and even praised. THE UNKNOWN is no exception to the rule. The thought that a man would go to chopping off his arms to make a woman love him is just disturbing. That the MacGuffin in the movie is her fear of being touched makes his ultimate choice even more disturbing. Chaney gives his usual tour-de-force performance, Crawford shows the girl she still was, and the last sequence, involving an attempt by Chaney to murder Malabar in which two horses, rigged for a performance, run out of control as Crawford, is short, bloodless, but spellbinding.