Net als L'ATALANTE is THE BOW een zeewaardige maaltijd van de eerste orde... behalve het einde, dat in sommige opzichten teruggrijpt op films als WARM WATER ONDER EEN REDDER. De afwezigheid van dialogen tussen de twee hoofdpersonen (alles wat gezegd moet worden moet op fluistertoon worden overgebracht) was een interessante manier van filmen en het uiterlijk van de film is (zoals gewoonlijk bij deze speciale regisseur) prachtig... maar het surrealistische einde, dat op het eerste gezicht geen enkele reden lijkt te hebben, ondermijnt veel van wat eraan vooraf is gegaan. Het voornoemde warme water onder een rode brug is voor het grootste deel al even realistisch, maar bevat ook duidelijk fantastische elementen die het meer doen lijken op de live-actionfantasie die voortkomt uit anime dan uit'serieus' drama. Enigszins onevenwichtig vanwege deze schijnbaar op het laatste moment toegevoegde toevoeging, is THE BOW niettemin de moeite van het bekijken waard.
Like L'ATALANTE, THE BOW is seagoing fare of the first order... except for the ending, which harks back in some ways to films like WARM WATER UNDER A RED BRIDGE. The absence of dialogue between the two principals (everything that needs saying being conveyed in whispers) was an interesting way to go and the look of the movie is (as usual, for this particular director) beautiful... but the surreal ending, which on the face of it seems to have no reason for being whatsoever, undermines much of what has come before. The aforementioned WARM WATER UNDER A RED BRIDGE is likewise down-to-earth realistic for the most part, but it also includes clearly fantastic elements that make it more akin to the live-action fantasy born of anime than "straight" drama. Slightly uneven because of this seemingly last-minute inclusion, THE BOW is nonetheless worth a look.