Sommige films gaan ondanks alle kritiek die ze krijgen gewoon onder de populaire radar door. 'Love Me Or Leave Me', het meesterwerk van Charles Vidor, is een van die films. Het is de grootste musical waar Doris Day ooit mee te maken heeft gehad, maar hij lijkt niet dezelfde toewijding te vragen als 'Calamity Jane', een onderhoudende maar onbevredigende komische stoeipartij, of zelfs de stompzinnige 'Moonlight'-films. Dat is heel jammer, want deze film bevat een van de twee buitengewone dramatische voorstellingen die Day in het midden van de jaren vijftig heeft gegeven (de andere was 'The Man Who Knew Too Much'). In haar eerdere musicals was Day een energieke persoonlijkheid, maar lichtelijk overdreven en geestdriftig als een comédienne. Ze was nog steeds het beste wat er op het witte doek te zien was, maar het ontbrak haar aan subtiliteit als actrice. Hier is ze van een heel andere klasse. Kijk maar naar de scène waarin James Cagney haar vertelt dat ze een Hollywoodster wordt. Haar apathie van daarvoor is iets onvoorstelbaars in Day, een vermoeid cynisme dat vakkundig wordt onderschat. Nu ik deze film heb gezien, vind ik het niet overdreven om over haar te praten als de gelijke van Judy Garland als actrice, zij het misschien niet helemaal als zangeres (hoewel haar expressieve, verbazingwekkend sensuele stem al haar collega's passend zwak doet lijken <0xE2><0x80><0x93> vooral omdat de meesten van hen toch al een rol kregen). <br />Ze houdt zich staande tegen een Cagney die op volle kracht draait, wat geen geringe prestatie is (geen enkele andere acteur is zo in staat andere sterren van het scherm te blazen, misschien met uitzondering van Al Pacino). Hij speelt Martin Snyder als een dynamische combinatie van ego en onzekerheid, een en al machogebral en opvliegend temperament. Hij is een monster, maar toch een monster dat steeds sympathieker wordt naarmate de aard van zijn tekortkomingen duidelijk wordt. Hij is een man die op zoek is naar zelfrespect, maar dat kan hij niet vinden <0xE2><0x80><0x93> hij heeft zijn succes te danken aan de talenten van Day's Ruth Etting <0xE2><0x80><0x93> dus probeert hij het van alle anderen te eisen. Het publiek kiest grotendeels partij voor Etting. Kort nadat de personages in L.A. zijn aangekomen en hij zich heeft laten gelden, komt er een geweldig moment waarop ze hem midden in zijn opscheplepel prikt. 'Wie denk je eigenlijk wel dat je bent?' vraagt ze, en ze wijst erop hoe weinig hij heeft bereikt vergeleken met degenen die hij probeert te intimideren. Hij loopt leeg, en dat is zo bevredigend dat het publiek wil juichen. Toch is de film te complex om alleen maar met een beschuldigende vinger te wijzen <0xE2><0x80><0x93> Etting heeft een groot deel van haar succes aan hem te danken, ondanks zijn mishandeling (en soms wanbeheer) van haar, iets wat ze beseft terwijl het publiek erop aandringt dat ze hem met rust moet laten. Er is nog een prachtige scène, tegen het eind, waarin Robert Keiths Loomis Snyders woede beteugelt en hem zegt dat hij, in wezen, zijn eigen kwetsbare ego moet vergeten. Etting weet dat ze bij hem in het krijt staat <0xE2><0x80><0x93> nu moet hij groot genoeg zijn om het haar terug te laten betalen. Heel even lijkt het alsof hij echt zal veranderen, maar de film is te slim voor een soort plaagoplossing. Hij blijft tot het eind een egoïst. De cinematografie voor deze film is subliem, donker en rijk op een manier die doet denken aan Vincente Minnelli. De film is echter in alle opzichten minder stompzinnig dan de beroemdste werken van die regisseur ('Meet Me In St. Louis' is visueel mooi maar sentimenteel en neerbuigend). Een betere vergelijking is 'A Star is Born' van George Cukor, dat vorig jaar werd uitgebracht en dat overeenkomt met de fluweelzachte stijl met dramatische tanden. De muzikale nummers zijn even goed als die in elke andere musical uit die tijd, met name 'Chasin' the Blues Away' in het Ziegfield en de laatste voorstelling van 'Love Me or Leave Me'. <0xE2><0x80><0x93> maar zelfs die film heeft niet zo'n bevredigende dramatische vorm). Het open einde is een techniek die te weinig films uit die tijd gebruikten, maar de spanning tussen oplossing (Etting betaalt haar schuld aan Snyder af ter voorbereiding op een toekomst zonder hem) en onopgeloste vragen (zal hij naar de gevangenis gaan? Zal zijn club een succes worden?) is op een vreemde manier bevredigend <0xE2><0x80><0x93> alle biografische films zouden net zo open moeten zijn over hun onvermogen om een leven netjes af te sluiten. Het laatste shot van Day, die 'Love Me or Leave Me' zingt terwijl de camera terugzoeft, is een van de weinige geweldige eindes in Hollywood.
Some films, for all the critical praise they receive, simply pass underneath the popular radar. 'Love Me Or Leave Me', Charles Vidor's masterpiece, is one of those films. It is the greatest musical Doris Day was ever involved with, yet it doesn't seem to command the same devotion as 'Calamity Jane', an entertaining but unsatisfying comic romp, or even the lumpen 'Moonlight' movies. That's a great pity, because this film contains one of the two extraordinary dramatic performances Day delivered in the mid-fifties (the other was in 'The Man Who Knew Too Much'). In her earlier musicals, Day was an energising presence, but slightly overstated and eager as a comedienne. She was still the best thing on screen, but she lacked subtlety as an actress. Here, she's in a whole new league. Just look at the scene in which James Cagney tells her that she's going to be a Hollywood star. Her apathy is something unimaginable in Day previously, a weary cynicism expertly underplayed. Having seen this film, I don't think it's hyperbole to talk about her as being the equal of Judy Garland as an actress, if maybe not quite as a singer (although her expressive, surprisingly sensual voice makes all her other peers look suitably weak - particularly as most of them were being dubbed anyway).<br /><br />She holds her own against a Cagney at full tilt, which is no mean feat (no other actor is so able to blow other stars off the screen, with the possible exception of Al Pacino). He plays Martin Snyder as a dynamic combination of ego and insecurity, all macho bluster and hair-trigger temper. He's a monster, yet one who becomes increasingly sympathetic as the nature of his failings becomes apparent. He's a man looking for self-respect, but he can't find any - he's ridden to success on the talents of Day's Ruth Etting - so he tries to demand it from everybody else. The film doesn't soft-peddle his repellent egotism - his behaviour at the Ziegfield theatre is both intimidating and pathetic - and for the most part the audience takes Etting's side. There's a great moment shortly after the characters arrive in LA and he's been throwing his weight around, when she punctures him mid-boast. 'Just who do you think you are?' she demands, pointing out how little he's achieved compared to those he tries to intimidate. He deflates, and it's so satisfying the audience wants to cheer. Yet the movie is too complex merely to point the finger - Etting does owe much of her success to him, for all his mistreatment (and, at times, mismanagement) of her, something she realises even as the audience urges her to leave him in her wake. There's another wonderful scene, towards the end, when Robert Keith's Loomis checks Snyder's fury and tells him to, essentially, get over his own fragile ego. Etting knows she owes him - now he has to be big enough to let her pay it back. Just for a moment, it seems as though he really will change, but the film is too canny for any sort of pat resolution. He remains an egotistical heel to the end.<br /><br />The cinematography for this film is sublime, dark and rich in a way that's reminiscent of Vincente Minnelli. The film, however, is altogether less fatuous then that director's most famous works ('Meet Me In St. Louis' is visually beautiful but sentimental and patronising). A better comparison is George Cukor's 'A Star is Born', released the previous year, which matches the velvety style with dramatic teeth. The musical numbers are as good as those in any other musical of the period - particularly 'Chasin' the Blues Away' at the Ziegfield, and the final performance of 'Love Me or Leave Me'.<br /><br />This isn't just Vidor's last great film, it's probably his greatest film (and yes, I do remember 'Gilda' - but even that film doesn't have such a satisfying dramatic shape). The open ending is a device that too few films of the period used, but the tension between resolution (Etting is paying off her debt to Snyder in preparation for a future without him) and unresolved questions (Will he go to prison? Will his club be a success?) is oddly satisfying - all biographical pictures should be as open about their inability to provide neat closure to a life. The final shot of Day, singing 'Love Me or Leave Me' as the camera draws back, is one of the Hollywood's (few) great endings.