Hollywood heeft veel profijt gehad van Hongaarse toneelstukken, in dit geval een stuk van Ferenc Molnar dat al eerder was gefilmd en opnieuw zou worden gefilmd. Deze toneelstukken hadden één ding gemeen: mensen die zich voordoen als andere mensen of die doen alsof ze iets anders zijn dan ze in werkelijkheid zijn, om een status zoekend doel te bereiken. Hier houdt een prinses (Lillian Gish) op aandringen van haar ambitieuze moeder (Marie Dressler) gezelschap van de leraar van haar jongere broers (Conrad Nagel) om een prins (Rod La Rocque) jaloers te maken zodat hij haar ten huwelijk zal vragen. Dit is het soort verhaal dat de ruggengraat had kunnen zijn van een operette onder leiding van Lubitsch. Maar deze film speelt het rechttoe rechtaan, zonder de visuele humor die Lubitsch bij zijn projecten gebruikte. Het begint veelbelovend als de fatterige, decadente LaRocque door zijn begeleiders van een wild feest wordt weggesleept om een bezoek te brengen aan Gish en Dressler. Maar zodra hij op zijn bestemming is aangekomen, ontaardt de film in de ene saaie vertoning na de andere, waarin verschillende combinaties van mensen veel praten over of ze verliefd zijn of niet, of welke huwelijkskandidaat Gish zal winnen. Af en toe wordt er een stem verheven, een kus op lippen of handen gedrukt, of Dressler trekt zenuwachtig aan haar zakdoek. La Rocque deed het het best in films als schurk (zoals in THE LOCKED DEAR), maar als prins is het moeilijk te zeggen of zijn personage goed of slecht is. Hij heeft een feilloze manier van tekstlezen die aan de chronologisch latere Vincent Price doet denken. Hoewel hij er in militaire kledij schitterend uitziet, mist hij de natuurlijke joie de vivre die Maurice Chevalier in soortgelijke rollen wist te leggen, en hij lijkt zichzelf te bespotten. Nagel is, zoals altijd, zwierig en sympathiek, maar op sommige momenten pompeus. De etherisch mooie Gish is op en top de prinses in een vlekkeloze voorstelling; de rol die ze speelt is, helaas, zo lauw dat haar inspanningen er nauwelijks toe doen. Ze was 36 jaar oud toen dit werd opgenomen, maar de zachte focus van Karl Struss helpt.
Pre-World-War-Two Hollywood got a lot of mileage out of Hungarian plays, in this case one by Ferenc Molnar which had been filmed previously and would be filmed again. These plays had one thing in common  people impersonating other people or pretending to be something other than what they really were in order achieve a status-seeking goal. Here, a princess (Lillian Gish), at the urging of her ambitious mother (Marie Dressler), keeps company with her younger brothers' tutor (Conrad Nagel) in order to make a prince (Rod La Rocque) jealous so that he will propose to her. This is the kind of story that might have been the backbone for an operetta directed by the likes of Lubitsch. But this film plays it straight and without the visual wit that Lubitsch brought to his projects. It begins promisingly as foppish, decadent LaRocque is dragged away by his handlers from a wild party to pay a visit to Gish and Dressler. But as soon as he arrives at his destination the film degenerates into one boring setup after another in which various combinations of people talk a lot about whether they are in love or not or which suitor will win Gish. Occasionally a voice is raised, a kiss is planted on lips or hands, or Dressler pulls nervously on her hanky. <br /><br />In talkies, La Rocque fared best as a villain (as in THE LOCKED DOOR) but as the prince it's hard to tell whether his character is meant to be bad or good. He has a fey way with line readings that brings to mind the chronologically later Vincent Price. Although he looks magnificent in military garb, he lacks the natural joie de vivre that Maurice Chevalier brought to similar roles and he seems to be mocking himself. Nagel is, as always, dashing and sympathetic but at certain moments pompous. Dressler restrains herself commendably; in general she contributes much needed punch as well as dashes of humor. The ethereally beautiful Gish is every inch the princess in a flawless performance; the role she plays, unfortunately, is so tepid that her efforts hardly matter. She was 36 years old when this was shot but Karl Struss's soft focus cinematography helps.