Vakantie voor een bloedbad is de zoveelste in een lange reeks (voornamelijk Italiaanse) films die duidelijk de Amerikaanse megahit 'Last House on the Left' uit 1972 imiteren, en deze film van Fernando Di Leo (regisseur van het beruchte 'Slaughter Hotel') is zeker een van de beste. De plot is eenvoudig en bekend: een ontsnapte, veroordeelde moordenaar (Joe Dallesandro) valt het huisje binnen van een man (Gianni Macchia), zijn vrouw (Patrizia Bhen) en de zus van de vrouw (Lorraine de Selle) en kwelt dit al gestoorde trio met verkrachting en geweld. Di Leo heeft duidelijk het beste uit de film gehaald.' Di Leo's lowbudgetfilm is een succes door de uitstekende prestaties van zijn cast, vooral in het geval van Dallesandro, die vooral bekendstaat om zijn voortdurende naaktheid in de frontale kwab van zijn gezicht in verscheidene Andy Warhol-films, en niet om zijn acteertalent. Hoewel Dallesandro's werk hier nogal plat is, beperkt Di Leo zijn dialogen tot een minimum. Dit, in combinatie met het feit dat Dallesandro een talent heeft om met zijn ogen een goede expressie te vertonen, en Di Leo slaagt er altijd in om een van deze shots te gebruiken als dat nodig is om andere tekortkomingen te compenseren, zorgt ervoor dat de film slaagt als hij, in handen van een andere regisseur, had kunnen haperen door een gebrek aan regisseursbegrip van zijn acteur. Macchia, die minstens twee keer eerder met Di Leo heeft gewerkt, en De Selle, die duidelijk ook van haar voortdurende naaktheid geniet, zijn professionals op dit gebied en hun onsympathieke personages zijn desondanks boeiend dankzij hun attente optredens. Ik ben niet op de hoogte van de andere rollen van Bhen, maar in de laatste spoel slaagt ze erin de noodzakelijke winnende prestatie te leveren die in de eerste helft van de film wordt onderdrukt. Een ander groot voordeel is de excentrieke, verontrustende score van Luis Enriquez Bacalov, die varieert van klassiek (door het thema te lenen van de voortreffelijke film uit 1971 met Tomas Milan als The Designated Victim) tot bijna heavy-metalgitaarriffs. De combinatie van de plot en Di Leo aan het roer, in de wetenschap dat zijn films zelden mooi zijn, zorgt ervoor dat de film een korrelige, soms noodzakelijkerwijs onaangename, maar uiteindelijk zeer bevredigende uitbuitingsfilm-ervaring is. De Engelse ondertiteling die je op een Amerikaanse bootleg kunt vinden, ziet er helemaal niet slecht uit, maar ik zou hem op een dvd-r nemen en niet op een vhs, omdat de disk de scherpere beeldkwaliteit van de masterband zal behouden.
"Vacation for a Massacre" is yet another in the long string of (mostly Italian) films that noticeably imitate the 1972 US megahit "Last House on the Left", and this film by Fernando Di Leo (director of the infamous "Slaughter Hotel")is certainly one of the best. The plot is simple and familiar: An escaped convicted murderer (Joe Dallesandro)invades the cottage of a man (Gianni Macchia), his wife (Patrizia Bhen) and the wife's sister (Lorraine de Selle), and proceeds to torment this already dysfunctional trio with rape and violence. Di Leo clearly made the most of the film's low budget by eliciting excellent performances from his cast, especially in the case of Dallesandro, who is known mostly for his constant full-frontal nudity in several Andy Warhol films, not his acting skills. While Dallesandro's work here is rather flat, Di Leo keeps Dallesandro's dialog to a minimum. This, coupled with the fact that Dallesandro has a talent for showing good expression with his eyes, and Di Leo never fails to include one of these shots when necessary to make up for other qualities lacking, makes the film succeed when, in another director's hands, it could have faltered due to a lack of directorial understanding of his actor. Macchia, who worked with Di Leo at least twice before, and de Selle, who clearly enjoys her constant nudity as well, are pros at this and their unlikeable characters are nevertheless compelling thanks to their thoughtful performances. I am not familiar with Bhen's other roles, but in the final reel she manages to deliver the necessary winning performance that is repressed in the first half of the film. Another major asset is Luis Enriquez Bacalov's eccentric, unnerving score, which ranges from classical (borrowing the theme from the superior 1971 film he scored entitled "The Designated Victim" with Tomas Milan) to near heavy-metal guitar riffs. The combination of the basic plot and Di Leo at the helm, knowing that his films are rarely pretty, ensures that the film is a gritty, sometimes necessarily unpleasant, but ultimately very satisfying exploitation film viewing experience. The English-subtitled print available on a US bootleg does not look bad at all, but I would get it on a DVD-R and not a VHS, as the disc will retain the master's tape's sharper picture quality.