Ik kwam deze versie op dvd tegen terwijl ik niet van het bestaan ervan op de hoogte was; daarvoor gaf ik de voorkeur aan de Timothy Dalton/Zelah Clarke-versie die tien jaar later was gemaakt.<br />Maar deze versie is verrassend goed en heel charmant. Hij houdt zich aan het boek, zowel qua karakterisering als qua tekst, en heeft een paar aardige aanwijzingen in de vorm van Sorcha Cusack en Michael Jayston.<br />In het begin deed Cusack me niet aan Jane Eyre denken, omdat ik haar een beetje te sardonisch, te spottend vond. Maar naarmate het drama vorderde, raakte ik geboeid door haar spel en haar interacties met Jaystons sardonische Rochester. Je kunt je voorstellen dat deze twee mensen een aantrekkingskracht tot elkaar hebben die ze in eerste instantie misschien geen van beiden kunnen definiëren of begrijpen. Het is een verbinding van zielen, niet gebaseerd op uiterlijk of op een of andere standaardvorm van genegenheid.<br />De Franse leerlinge, Adele, is ook vol energie en lijkt heel veel op het kleine meisje in het boek. Ze doet hier niet alsof ze iets anders is dan de onwettige dochter van de heer des huizes, zoals Jane al heel vroeg te horen krijgt.<br />Hoewel de productiewaarde van deze versie van Jane Eyre haar ouderdom laat zien, is ze indrukwekkend en verdient ze een nieuwe generatie kijkers in haar nieuwe vorm. Het staat goed naast de vele andere versies en is, denk ik, gelijk aan de versie uit 1983, zij het in sommige opzichten iets beter.
I came across this version on DVD not having been previously aware of its existence; before this I favoured the Timothy Dalton/Zelah Clarke version made ten years later as definitive.<br /><br />But this version is surprisingly good and quite charming. It keeps closely to the book both in characterisation and in text, and has a likable pair of leads in Sorcha Cusack and Michael Jayston.<br /><br />Cusack at first did not make me think of Jane Eyre, as I found her a little too quizzical, too mocking. However, as the drama progressed I found myself becoming absorbed in her performance and in her interactions with Jayston's sardonic Rochester. You can believe that these two have an attraction that, at first, perhaps neither of them can define or understand. It is a connection of souls, not based on looks or on any standard form of affection.<br /><br />The French pupil, Adele, is also full of energy and very much like the little girl in the book. No pretence here that she is anything other than the master of the house's illegitimate daughter, as Jane is made aware of this very early on.<br /><br />Even though in its production values its age is showing, this version of Jane Eyre is impressive and well deserving of a new generation of viewers in its new format. It sits well alongside the many other versions and, I think, is the equal of the 1983 version if not, in some respects, slightly better.