Ik heb de première van deze film op het filmfestival van Sundance gezien. Hij begint als een nogal intrigerende karakterstudie in een prachtige agrarische omgeving. Het publiek is onmiddellijk weg van de hoofdpersoon, Duncan, die uitstekend gespeeld wordt door Emile Hirsch. Maar Duncans lege naïviteit wordt belachelijk. De film gaat niet dieper op hem in dan in het begin. Duncan is ook nogal dom. Natuurlijk is hij bedoeld als zuiver en onschuldig, maar het concept gaat gewoon te ver. Duncan is zo dom om zijn geliefde kip mee te nemen op een vrachtwagenrit met een stel gestoorde dronken kinderen, en hij gaat voortdurend naar hen terug, ondanks het feit dat hij erkent dat ze alleen maar met hem spelen. Een zoektocht naar acceptatie zou een geloofwaardige verklaring zijn als Duncan niet zo meedogenloos stom zou zijn voor de hele film. Er is geen verheldering. Er is geen karakterboog. En ik zou niet willen voorstellen dat een dierenrechtenactivist (zoals ikzelf) naar het einde zou kijken. Ik zal het niet weggeven, al heb ik het bijna al weggegeven. Hoe dan ook, toen een publieklid aan de regisseur/schrijver, Michael Burke, vroeg waarom hij ervoor had gekozen de film het einde te geven dat hij heeft <0xE2><0x80><0x93> wat ongetwijfeld de verborgen vraag was waar iedereen over piekerde, maar die ze niet durfden te stellen <0xE2><0x80><0x93> antwoordde Burke: 'Nou, ik kwam aan het eind en <0xE2><0x80><0x93> dat is wat er gebeurde!' We verwachtten allemaal een verhaal over catharsis en bevrijding, en het werd ons duidelijk dat er niet alleen geen gedachte achter het einde zat, maar dat de rest van de film ook onnadenkend was. De acteurs zijn geweldig, en er zijn een paar spannende scènes, en Duncan is best aardig als je er niet te veel over nadenkt, maar als ik geen fan van Emile Hirsch of Thomas Guiry was, zou ik hem overslaan. Er valt hier niets te leren of te ontdekken.
I saw the premiere of this movie at the Sundance film festival. It starts out as a rather intriguing character study in a beautiful agrarian setting. The audience is immediately endeared to the main character, Duncan, played excellently by Emile Hirsch. However, Duncan's vacant naivete becomes ridiculous. The film doesn't go any deeper into him than it did at the beginning. Duncan is also rather stupid. Of course, he's meant to be pure and innocent, but the concept just goes too far. Duncan is silly enough to take his dear pet chicken on a truck ride with some crazy drunk kids, and he continually goes back to them despite his acknowledgement that they're only playing with him. A search for acceptance would be a credible explanation if Duncan weren't so relentlessly stupid for the entire film. There's no enlightenment. There's no character arc. And I wouldn't suggest that an animal rights activist (like myself) should watch the ending. I won't give it away, though I almost already have. In any case, when an audience member asked the director/writer, Michael Burke, why he chose to give the film the ending it has -- which was undoubtedly the lurking question that everyone was mulling over but afraid to ask -- Burke answered, "Well, I got to the end and -- that's what happened!" Here we were all expecting some story of catharsis and liberation, and it was revealed to us that not only did the ending have no thought behind it, but the rest of the movie was thoughtless as well. The actors are great, and there are a few suspenseful scenes, and Duncan is rather lovable if you don't think much about it, but if I weren't an Emile Hirsch or Thomas Guiry fan, I'd skip it. There's nothing to learn or discover here.