Een sterk gevoel van déj<0xC3><0xA0> vu overviel me toen ik naar _Eternity and a Day_ zat te kijken, en het liet me niet meer los. De wazige ramen en lichten, de mensen met de gele waterjassen, de verplichte wandeling langs de zee, de mistige omgeving, de gebruikelijke mengeling van Griekse landschappen in de voorsteden en op het platteland, de gechoreografeerde bruiloft enzovoort. Het is hopeloos, elke post-Alexander de Grote-film van Alexander Angelopoulos voelt hetzelfde aan. _Eternity and a Day_ is zijn versie van _Amarcord_ van Fellini, met een paar fragmenten van _Dood in Venetië_ voor de goede orde (het einde, bijvoorbeeld).<br />Wat erger is, is het pseudo-filosofische geklets van beroemde rijke regisseurs, die ons ervan proberen te overtuigen dat ze existentiële problemen hebben. De held (hij is het alter ego van de regisseur) krimpt ineen als hij zich afvraagt waarom hij niet in staat was om lief te hebben in zijn leven, of hoe lang morgen nog duurt. Bloost bij het pure melodrama van de brieven van zijn ex-vrouw. Elitici zullen natuurlijk zeggen dat dit 'diepe' kunst is, maar ik moet bekennen dat Angelopoulos er aardig wat geld mee heeft verdiend. Je zou er goed aan doen om in plaats daarvan naar 'Traveling Players' of 'Alexander de Grote' te kijken.
A pretty strong sense of deja-vu gripped me as I was watching "Eternity and a Day", and it wouldn't let go. The blurred windows and lights, the people with the yellow water-coats, the obligatory walk by the sea, the foggy settings, the usual mix of suburban and rural Greek landscapes, the choreographed wedding etc. It's hopeless, any post "Alexander the Great" Angelopoulos film feels the same. "Eternity and a Day" is his version of Fellini's "Amarcord", with a few bits of "Death in Venice" thrown in for good measure (the ending for example).<br /><br />What's worse is having to endure the pseudo-philosophical babble of famous rich directors, who are trying to convince us that they are existentially troubled. Cringe as the protagonist (ie the director's alter ego) wonders why he was unable to love in his life, or how long tomorrow lasts. Blush at the pure melodrama of his ex wife's letters. Elitists will of course say that this is "deep" art, but I must protest, Angelopoulos made quite a few bucks with this one. You would be well advised to watch "Travelling Players" or "Alexander the Great" instead.