Sommige cinefielen prijzen het altaar van Hitchock; anderen aanbidden Kubrick of Scorsese. Persoonlijk ben ik een fan van David Fincher en ik zie dat hij doorgaat waar zij zijn opgehouden. Hij is zonder meer een van de meest opvallende en getalenteerde jonge regisseurs uit de jaren negentig, maar hij blijft een beetje een 'cult'-filmer, ondanks de 100 miljoen kassaverkoop van _Seven_, mogelijk de beste, intelligentste seriemoordenaarsthriller die ooit is uitgebracht op pretentieloze filmbezoekers.<br />Wat Fincher laat zien <0xE2><0x80><0x93> en briljant laat zien <0xE2><0x80><0x93> is een nuchtere, serieuze benadering van een concept dat gemakkelijk had kunnen ontaarden in een overdaad aan slasherfilms. Op het eerste gezicht lijkt het idee van een seriemoordenaar die zijn slachtoffers uitkiest volgens de zeven doodzonden het soort tongue-in-cheekvoer voor een lowbudget-thriller uit de jaren zeventig of tachtig; zelfs de ondertitel ('Zeven doodzonden <0xE2><0x80><0x93> zeven manieren om te sterven') zet de toon voor een rechttoe rechtaan mainstreamthriller.<br />Wat dus een verrassing is, is dat 'Zeven' het soort slimme, spannende, briljant ontworpen en geacteerde thriller is dat bijna uniek is ('De Stilte van de Lammeren' volgt daar vlak op). Nog verrassender is hoe de film de verbeelding van het grote publiek binnenstormde na 'Alien3' (1992), Finchers zure <0xE2><0x80><0x93> en snel vergeten <0xE2><0x80><0x93> regiedebuut. Ik heb nog nooit een regisseur gezien die zo'n gezag uitstraalde op het gebied van de mainstream-cinema (en nu ik erover nadenk, heb ik er sindsdien ook nog nooit een gezien). Ik heb ook nog nooit een regisseur gezien die in zo'n korte tijd zo veel commercieel onaanvaardbare risico's heeft genomen als 'Fight Club' (1999), dat ondanks een korte bioscoopversie en gepolariseerde recensies voor jonge volwassenen van nu net zo'n succes is geworden als 'Easy Rider' in '69 voor de Flower Children.<br />Toegegeven, de hoeveelheid respect die ik 'Seven' heb betoond, is in de loop der jaren geëvolueerd, en het lijkt erop dat ik het nu pas als een bijna foutloos meesterwerk beschouw. Op 15-jarige leeftijd was het gewoon een coole 'horror'-film <0xE2><0x80><0x93> ik kon me niet aan Morgan Freemans dialogen vastklampen, en vond Brad Pitt. Als je 25 jaar bent, is het diepgewortelde realisme van het script, vermengd met Finchers groezelige, stedelijke-leven-als-de-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele-hele En als de moordenaar eenmaal is gepakt, voeren deze 3 figuren een betoverend gesprek binnen de muren van een onopvallende politieauto; we krijgen natuurlijk de verklaring van de moordenaar voor zijn misdaden te horen, maar de toon en de reacties op wat er wordt gezegd, geven de hele reeks een verontrustende, huiveringwekkende kracht. (Het mag op dit moment onbenullig lijken, maar ik zal niets zeggen over de identiteit van de moordenaar, behalve dat het een uitgelezen castingkeuze was die wonderwel heeft uitgepakt.) Zelfs Gwyneth Paltrow, dan nog een fris ogend, relatief onbekend sterretje, levert een kleine maar schrijnende vertolking als de lankmoedige echtgenote van Mills; haar scène in het restaurant met Morgan Freeman is pijnlijk, culminerend in advies dat bijzonder deprimerend lijkt, als je bedenkt wat we hebben meegemaakt. Wat je kunt verwachten van Happy Endings in Hollywood.<br />Wat me brengt bij een van de meest verrassende <0xE2><0x80><0x93> en verfrissende <0xE2><0x80><0x93> aspecten van 'Zeven': de manier waarop de film meedogenloos inspeelt op de verwachtingen van het publiek. Net als het motief van de moordenaar is dit geen film met een gelukkige afloop, maar een film waarin lessen worden geleerd (op de hardst mogelijke manier). Voor degenen die de film hebben gezien <0xE2><0x80><0x93> of ze nu van de film houden of hem haten, die ongelooflijk subtiele en toch volkomen gruwelijke slotscène is onvergetelijk en toont waarlijk dat, in tegenstelling tot de huidige horrortrends,'minder is meer' (zie dat op één na alle moorden buiten beeld plaatsvinden).<br />Hoewel ik nog veel langer over 'Zeven' zou kunnen uitweiden, denk ik dat ik mijn fanfare meer dan duidelijk heb gemaakt. Het is een introspectieve, meeslepende film die erin slaagt angst en pathos te ontlenen aan die dagelijkse overtredingen die we allemaal als 'gewoon' beschouwen. En het maakte David Fincher tot een regisseur van grote (en aanhoudende) belofte.
Some cinephiles give praise at the altar of Hitchock; others worship Kubrick or Scorsese. Personally, I'm a David Fincher fan, and see him picking up where they left off. Easily one of the most distinctive and talented young directors to come out of the 1990s, he still remains something of a 'cult' filmmaker, in spite of the $100-million box office take of "Seven," possibly the best, most intelligent serial-killer thriller ever unleashed on unassuming film patrons.<br /><br />What Fincher pulls off--and pulls off brilliantly--is a straight-faced, serious approach to a concept that could have easily devolved into camp or slasher-flick excess. On initial glance, the notion of a serial killer who picks his victims according to the Seven Deadly Sins seems like the type of tongue-in-cheek fodder for a low-budget '70s or '80s exploitation item; even the tag line ("Seven Deadly Sins--Seven Ways to Die") sets the tone for a straightforward, mainstream thriller.<br /><br />What a surprise, then, that "Seven" is the type of smart, suspenseful, brilliantly-designed and -acted thriller that is nearly one-of-a-kind ("The Silence of the Lambs" follows close behind). Even more surprising is how the film stormed into the public imagination after "Alien3" (1992), Fincher's sour--and quickly forgotten--directorial debut. I hadn't seen a former music-video director operate with such authority in the realm of mainstream cinema (and, come to think of it, I haven't seen one since). Nor have I seen a director take as many commercially-averse risks within such a short career--"Fight Club" (1999), despite a short theatrical run and polarized reviews, has become to young-adults of today what "Easy Rider" was to the Flower Children in '69.<br /><br />Granted, the amount of respect I've given "Seven" has fluctuated over the years, and it seems that only now do I see it as being a near-flawless masterpiece. At 15 years of age, it was just a cool-looking 'horror' film--I couldn't latch on to Morgan Freeman's dialog, and found Brad Pitt's cocky go-getter to be more easily relatable; at 25 years, the deeply-entrenched realism of the script, mixed with Fincher's grimy, urban-life-as-Hell visuals and the jaw-dropping performances (not just from the principals--when was the last time you saw notorious scenery chewer R. Lee Ermey in a small yet serious role?). While Brad Pitt's performance might inspire hoots of derision from some, he is actually pitch-perfect as the young, idealistic Detective Mills--this isn't Brad mugging the camera with his good looks for 2 hours; on the contrary, his counterpoint to Morgan Freeman's worldly, jaded, and cynical Somerset makes the movie. And once the killer is captured, these 3 characters share an entrancing conversation within the confines of an unmarked police car; sure, we get to hear the killer's explanation for his crimes, but it is in the tones and reactions to what is said that the sequence conveys a disturbingly chilling power. (It may seem moot at this juncture, but I will say nothing of the killer's identity, save that it was a choice casting decision that paid off wonderfully.) Even Gwyneth Paltrow, then a fresh-faced, relatively unknown starlet, delivers a small yet poignant performance as Mills' long-suffering wife; her scene in the diner with Morgan Freeman is painful, culminating in advice that seems especially dismal, considering what we've come to expect in the way of Hollywood Happy Endings.<br /><br />Which brings me to one of the most surprising--and refreshing--aspects of "Seven": the way in which it relentlessly plays against audience expectation. Like the murderer's motive, this is not a film of happy endings but lessons learned (in the harshest way possible). To those who have seen the film--love it or hate it, that incredibly subtle yet wholly grisly final scene is unforgettable, and truly shows that, contrary to current horror trends, "less is more" (notice that all but one murder happens off-screen).<br /><br />While I could gush at even further length about "Seven," I think I've made my fanfare more than clear. It's an introspective, compelling film that manages to mine terror and pathos from those daily transgressions we all view as "common." And it established David Fincher as a director of great (and continued) promise. Kudos.