Er zijn vier of vijf films van gemaakt, maar het lijkt erop dat er in Hollywood heel wat beroepen zijn die Will Ferrell kan uitoefenen, terwijl hij zich gedraagt als een man. Van nieuwslezer tot autocoureur en nog een paar andere sporten, de kennelijke oplossing voor dit probleem komt in Step Brothers: maak van hem een man zonder baan. O, en neem er deze keer twee van hem en laat John C. Reilly de andere spelen. Dat is de basis voor Ferrells derde samenwerking met 'Anchorman' en 'Talladega Nights'-regisseur Adam McKay, een vermoeid, irritant en soms huiveringwekkend vertoon van hetzelfde gelul dat je al zo vaak hebt gezien. <br /><0x3E> De film volgt Dale (Reilly) en Brennan (Ferrell), twee ongetrouwde, werkloze losers van veertig jaar die nog steeds thuis wonen bij hun alleenstaande ouders (gespeeld door Mary Steenburgen en Richard Jenkins, twee heel goede acteurs die niet veel hebben om mee te werken). Wanneer voornoemde ouders een relatie krijgen en uiteindelijk trouwen, komen de twee onder hetzelfde dak terecht, waar ze anderhalf uur lang schreeuwen en gekwetst worden. In het begin verachten de twee elkaar, maar uiteindelijk worden ze vrienden, vooral wanneer hun ouders genoeg krijgen van hun onvolwassenheid en hen dwingen om te proberen een baan te vinden. Dit zet de toon voor wat in wezen neerkomt op een reeks schetsen. De ene zogenaamd grappige situatie na de andere waarin de jongens verzeild raken, waarbij ze nauwelijks een plot kunnen vormen, laat staan iets overdreven grappigs. Onderdeel van de set is Brennans duivels wrede jongere broer, zijn gestoorde vrouw die verliefd wordt op Dale, een straatgevecht met een stel lagereschoolkinderen en een rapvideo (grom). Net als eerdere McKay-uitjes is deze film een klucht die elke minuut een heleboel dingen laat zien, waarvan de meeste het doel missen.<br />De humor als stompzinnig afschilderen is ongelooflijk zinloos. Dat kun je verwachten bij dit soort films, en zelfs mensen die van deze film hebben gehouden, zullen zonder meer toegeven dat hij stompzinnig is. Ik heb genoten van films als Anchorman en de onverdedigbare Kung Pow: _Enter the Vuist_, maar er moet een of andere maffe en overdreven charme aan de stompzinnigheid van een film worden toegevoegd om mij aan boord te krijgen. Dale en Brennan zijn niet alleen on-charmant, ze zijn zelfs nauwelijks sympathiek, en zelfs een beetje eng. Als ik die mannen obsceniteiten zie schreeuwen, elkaar in elkaar zie slaan, me als een kind zie gedragen en de levens van de mensen om hen heen zie vernietigen, is er geen enkele charme die kan helpen. De film lijdt ook aan een zekere mate van onoriginaliteit, er is niets rechtstreeks afkomstig uit de vorige McKay-films, maar ik kon het gevoel niet van me afschudden dat ik...' Ik heb dit allemaal al eerder gezien, of dat McKay en Ferrell niet eens meer echt hun best deden.<br />Ferrell en Reilly zijn begaafde acteurs en hebben in vorige films bewezen dat ze grappig kunnen zijn, maar hier hebben ze niets anders te doen dan dezelfde grap steeds weer te herhalen. Dale en Brennan zijn debielen van mannenformaat, moet je zien hoe stom en kinderachtig ze zich gedragen, enz. enz. Ik zou liegen als ik zei dat er in de film niet gelachen werd, want er wordt wel gelachen, maar ze voelen zich goedkoop, en dat komt alleen door de toon van Ferrells of Reilly's stem of de uitdrukking op hun gezicht, en niet door goed schrijven. Je krijgt ook het gevoel dat de acteurs het in elk geval naar hun zin hebben, wat voorkomt dat de film echt afschuwelijk wordt. Ik ben ook dol op willekeur en daardoor slaagde ik er een paar keer in om te glimlachen. Maar de meeste grappen werken gewoon niet; als McKay overkomen en proberen zo onvolwassen en zinloos mogelijk te zijn (denk je dat het grappig is als Ferrell zijn ballen aan een drumstel afveegt? Dan heb je geluk).<br />De bijrollen helpen ook niet veel, de meesten spelen als één man en zijn even onsympathiek als de slippendragers zelf. Steenburgen en Jenkins doen hun best, maar zoals ik al zei, hebben ze gewoon geen materiaal om mee te werken en zijn ze gedwongen om gewoon als mannen van de wereld op te treden tegen de idiotie van Dale en Brennan. Tot de film natuurlijk uiteindelijk besluit dat er een of ander conflict is en de ouders er genoeg van krijgt, waarna de slotscène net zo stompzinnig is als de rest van de film. Tegen die tijd kon de rol van de personages me niet meer schelen.<br />De film is slecht, maar niet verschrikkelijk. Hij is veel te ongeïnspireerd om zo'n sterke reactie van mij te krijgen. Het is gewoon McKay en Ferrell die hun beproefde en geteste formule opnieuw uitproberen en die totaal falen in een poging om een echt gevoel voor humor of plezier te vangen. Als je van de andere films die in deze trant zijn gemaakt hield, dan zul je dit zeker ook leuk vinden. Als je merkt dat je Ferrell bij elke vertoning moe wordt, bespaar jezelf dan wat tijd en sla hem over, want 'Step Brothers' zal waarschijnlijk de film zijn die de rug van de kameel breekt. En daarna laat je er een scheet over of zoiets.
It's taken four or five films, but it seems like Hollywood has run of out occupations for Will Ferrell to have while he acts like a man child. From anchorman to NASCAR driver and some other sports, the apparent remedy of this problem comes in Step Brothers: make him a jobless man child. Oh, and have two of him this time and get John C. Reilly to play the other. That's the basic set up for this, Ferrell's third collaboration with "Anchorman" and "Talladega Nights" director Adam McKay, a tired, annoying, and sometimes cringe inducing display of the same shtick you've seen many times before.<br /><br />The movie follows Dale (Reilly) and Brennan (Ferrell), two single, unemployable 40 year old losers who still live at home with their single parents (played by Mary Steenburgen and Richard Jenkins, two very good actors that don't have much to work with). When said parents hook up and eventually marry, the two find themselves under the same roof and an hour and a half of them screaming and getting hurt ensue. The two despise each other at first, but eventually become friends, especially when their parents grow tired of their immaturity and force them to try and get jobs. This sets the stage for what essentially boils down to a series of sketches. One supposedly funny situation after the next that the boys find themselves in, barely connecting to form a plot at all, let alone something overly funny. Set pieces include Brennan's diabolically cruel younger brother, his crazy wife who finds herself infatuated with Dale, a street brawl with some grade school children, and a rap video (groan). Like previous McKay outings, this movie is a gag a minute, throwing out a lot of things, most of them missing the mark.<br /><br />To deride the humor as stupid is incredibly pointless. That's what one is expecting with movies like these, and even people who loved this movie would freely admit that it's stupid. The "stupid" factor of the humor isn't even my major problem with it. I've enjoyed movies like Anchorman and the indefensible Kung Pow: Enter the Fist, but there has to be some kind of wacky and over the top charm to a film's stupidity in order for me to be on board. Not only are Dale and Brennan un-charming, they're barely even likable, and even a little creepy. Seeing these men scream obscenities, beat the crap out of each other, act like children and destroy the lives of those around them wears thin very quickly without any charm acting as support. The film also suffers from a degree of unoriginality, nothing is recycled directly from the previous McKay movies, but I couldn't shake off the feeling that I've seen this all before, or that McKay and Ferrell weren't even really trying anymore.<br /><br />Ferrell and Reilly are gifted actors, and have proved in past films that they can be funny, but they have nothing to do here but repeat the same joke over and over again. Dale and Brennan are moronic man sized children, look at how stupid and childish they act, etc. etc. I'd be liar if I said the film was devoid of any laughs, because it does deliver some, but they just feel cheap, coming solely from Ferrell or Reilly's tone of voice or facial expressions, and not from good writing. You also get the feeling that, if nothing else, the actors are having a good time, which keeps the film from being something truly terrible. I'm also a sucker for randomness, and it succeeded at making me crack a smile a few times because of it. But the majority of the jokes just don't work; coming off as McKay trying to be as immature and senseless as possible (think Ferrell rubbing his balls on a drum kit is funny? Then you're in luck).<br /><br />The supporting characters don't help much either, most acting as one note and unlikable as the step brothers themselves. Brennan's brother and his wife try to be so frantically funny you feel like patting them on the back and saying "You came on a little strong". Steenburgen and Jenkins try their best, but as mentioned, they simply have zero material to work with, forced to simply act as straight-men to Dale and Brennan's idiocy. Until, of course, the movie finally decides to have some sort of conflict and makes the parents fed up with them, eventually resolving in conclusion just as asinine as the rest of the film. By that point I couldn't have cared about the characters any less.<br /><br />The film is bad, but not terrible. It's far too uninspired to get that strong of a reaction from me. It is simply McKay and Ferrell reusing their tried and tested formula once again, and failing completely in an attempt to capture any real sense of comedy or fun. If you loved the other movies made in this vein, then you'll surely like this too. If you find yourself tiring of Ferrell with each release, then save yourself some time and skip it, because "Step Brothers" will probably be the film that'll break the camel's back. Then fart on it or something.