Wie weet wat voor een vreemd spel van het lot, of alsof het universum samenspande om het te scheppen en alles wat er gebeurde ertoe leidde dat Tobe Hooper het Texas Kettingzaag Bloedbad zou maken. Als een met bloed bespatte, lowbudget Orson Welles uit 70's zal de onmetelijkheid van zijn debuut hem en zijn carrière voor altijd achtervolgen.<br />De taak om TCM in woorden uit te drukken is moeilijk, niet omdat de juiste woorden niet bestaan, maar omdat ze alleen het oppervlak kunnen beschrijven en nooit de essentie en het hart kunnen overbrengen, en wat alleen in je eigen huid te voelen is, en misschien in die van anderen. Het dissonante akkoord dat op de soundtrack te horen is als de film van zwart overgaat in flitsen rottend vlees, is TCM's jargon, en wat het definieert is desoriëntatie.<br />Inderdaad is het eerste shot dat de film opent, dat van een rottend hoofd, en als de camera uitzoomt zien we het hele dode lichaam in een grotachtige houding, als een soort gezombiiseerde nar die op een grafsteen zit, zonder aanwijsbare reden en met een veilige greep voor de kijker. Na de intro, krijgen we een oranje zon voorgeschoteld die brandt in een zwarte hemel, en dat lost op in het beeld van een dood gordeldier dat op straat ligt. Er zijn geen aanwijzingen dat er sprake is van een typische genreoriëntatie, geen hoofdrolspelers van welke soort dan ook. Terwijl het oog het beeld afzoekt naar iets om zich aan vast te klampen, verhaal of anderszins, is er niets anders te zien dan verval en dood.<br />En dan begint TCM te draaien en stoom af te blazen en nooit meer op te houden. Afgezien van hoe origineel of hoe niet het concept is (gekke familie uit de rimboe die stadskinderen terroriseert) is het de benadering die het verschil maakt. Hooper bereikt zintuiglijke verschrikking en verdoemenis door beelden en geluiden op te stapelen, die elk naar het volgende beeld stromen en een lawine van verschrikkingen veroorzaken. Een close-up van vee op de achtergrond terwijl het busje rijdt, een sjofel benzinestation, een krankzinnige lifter die de kinderen oppikken, een verlaten huis. Op de binnenopnamen van het verlaten huis worden de zwarten vermorzeld en zien we alleen silhouetten tegen de structuur van de muren bewegen en die staan in contrast met de buitenopnamen waar het wit wegspoelt, als een soort landelijke hel, een land van een andere orde dat uiteenvalt onder het gewicht van zijn eigen verlatenheid.<br />Zelfs als de zintuigchaos een tijdje wordt onderbroken zodat onze genreverwachtingen vervuld kunnen worden terwijl de kreupele Franklin tegen een stel mompelt dat het verlaten huis verlaat om 'Ja, tot over een uur of zo' (gevolgd door een dreun in de maat) te zeggen, weten we gewoon dat hij het is.' Ze zullen ze nooit meer terugzien, een typisch onheilspellend voorteken dat je wel vaker bij hakbijlen ziet en dat maar een paar seconden duurt. Dan keert Hooper terug naar raadselachtige beelden, veren op de grond en een soort dromenvanger van been (?) en vreemde zoemende geluiden in de score, alsof er onzichtbare insecten met andere woorden door de lucht vliegen. TCM kantelt voortdurend zijn eigen as en is er tevreden mee uit zijn evenwicht te worden gelaten.<br />De eerste ontmoeting met de beruchte Leatherface met zijn kettingzaag is even desoriënterend als alles wat eraan voorafgaat. Hij verschijnt uit het niets als een beest in paniek en de slachting begint. En voor een film met de reputatie van TCM is er verrassend genoeg geen (of in elk geval weinig) expliciet bloed te zien. Toch is het geweld schokkend en rauw als de beelden die aan de uitbarsting voorafgaan erin worden verwerkt en hun eigen, morbide tintje krijgen. Eisenstein moet helderziend zijn geweest toen hij het had over hoe krachtig een montage kan zijn.<br />We krijgen ook een glimp te zien van Leatherfaces gekwelde, krankzinnige ziel, stukjes karakterisering als een gebaar en een blik in zijn ogen. Misschien geen psychopathische moordenaar uit sadistisch genoegen, maar hij lijkt meer op een wild beest dat zijn territorium verdedigt of een wilde hond die bang is voor indringers in zijn nest.<br />Als een lawine van macabere beelden die niet meer te stoppen is als hij eenmaal is begonnen, zoeft TCM in een manisch tempo voorbij. De jachtscène waarin Leatherface jacht maakt op Marilyn Burns, doodsbang en jankend als een gewond dier, wordt door de takken van bomen heen geschoten, alsof het landschap samenzweert om het slachtoffer te vangen, en dus rennen de jager en de prooi door de velden en een huis in en dan weer naar buiten, terwijl de gebruikelijke kettingzaag doordraait in een voortdurende herinnering aan een gruwelijke dood. Zelfs als Hooper zijn hand overspeelt (zoals in de eetscène) wordt het allemaal gedaan met een weloverwogenheid die niet kan worden genegeerd, alsof de regisseur misschien net zo krankzinnig is als de personages die hij afbeeldt en zich met groot genoegen in hun krankzinnigheid wentelt.<br />TCM moet gewoon ervaren worden, geen enkele kritische analyse kan het recht doen. Zonder emmers vol bloed, zonder het gladde uiterlijk van een dure film, blijft het een van de somberste, sfeervolste en meest gewelddadige films aller tijden. Niemand weet wat er met Tobe Hoopers carrière is gebeurd, maar tcm is goed genoeg om hele filmografieën van andere regisseurs te overtreffen. Het is talloze malen geïmiteerd, opnieuw gemaakt en er zijn vervolgen en preludes op gegeven, maar het origineel heeft iets primitiefs dat niet kan worden heroverd.
Who knows out of what strange game of fate or as if the universe conspired upon its creation and everything that came to pass did so that Tobe Hooper would make The Texas Chainsaw Massacre. Like a blood spattered, low-budget Orson Welles of 70's exploitation, the immensity of his debut will forever haunt him and his career.<br /><br />The task of committing TCM to words is a difficult one, not because the proper words don't exist but merely because they can only describe the surface and never convey the essence and the heart and what can only be felt in one's own skin and maybe that of others. Sounds of animals and howling of beasts and the clanking of rustling metal speak TCM's language. The dissonant chord that sounds in the soundtrack as the movie fades from black to flashes of decaying flesh is TCM's lingo and what defines it is disorientation.<br /><br />Indeed the first shot proper that opens the movie, that of a rotten head and as the camera zooms out we see the whole dead body in a grotuesque posture like some sort of zombified jester sitting atop a gravestone, offers no clue and safe grip for the viewer. After the opening credits roll, we are served an orange sun burning in a blackened sky and that dissolves into the image of a dead armadillo laying on the street. We're 5 minutes into the movie and we're provided no clues of typical genre orientation, no protagonists of any sort. As the eye scans the image for something to cling to, narrative or otherwise, there's nothing there save for decay and death.<br /><br />And then TCM starts rolling and picks up steam and never stops. Apart from how original or not the concept is (crazed backwoods family terrorizing city kids) it's the approach that makes all the difference. Hooper achieves sensory terror and doom by piling on images and sounds, each of them spilling to the next frame starting an avalanche of horror. A close shot of cattles as the van drives in the background, a seedy gas station, a crazed hitch-hiker the kids pick up, an abandoned house. In the interior shots of the abandoned house the blacks are crushed and we only see silhouettes moving against the textures in the walls and those are juxtaposed with exterior shots where the whites wash out, like some kind of rural hell, a land of some other order that is coming apart under the weight of its own abandonment.<br /><br />Even when the sensory chaos is broken for a while so that our genre expectations can be fulfilled as the crippled guy Franklin mutters to a couple that leaves the abandoned house to make out "Yeah, see you in an hour or so" (followed by a drone in the score) and we just know he's never gonna see them again, a typically ominous foreshadowing common in slashers, that only lasts for seconds. Then Hooper cuts back to puzzling images, feathers on the ground and some kind of dreamcatcher made of bone (?) and weird buzzing sounds in the score, like otherwordly insects flying unseen. TCM constantly tips its own axis, content to be left out of balance.<br /><br />The first encounter with notorious chainsaw-wielding Leatherface is as disorienting as anything that comes before it. He appears out of nowhere like a beast in a frenzy and the carnage begins. And for a movie of TCM's reputation there is surprisingly no (or at least little) explicit gore. Yet the violence is startling and raw as the images that preceed its outburst spill into it and add their own touch of the morbid. Eisenstein must have been clairvoyant when he spoke of how powerful montage can be.<br /><br />We're also given glimpses to Leatherface's tortured, crazed soul, bits of characterization like a gesture and a look of his eyes. Not a psycho killer out of sadistic pleasure perhaps, he looks more like a savage beast defending its territory or a wild dog scared of intruders trespassing in his nest.<br /><br />Like an avalanche of macabre images that is impossible to stop once it starts, TCM whizzes by in a manic pace. The chase scene where Leatherface hunts down Marilyn Burns, scared out of her wits and howling like a wounded animal, is shot through branches of trees, as if the landscape is conspiring to ensnare the victim and so hunter and hunted run in the fields and inside a house and then back outside while the titular chainsaw is buzzing away in a constant reminder of gruesome death. Even when Hooper overplays his hand (as in the dinner scene) it's all done with deliberation that cannot be ignored, like maybe the director is as insane as the characters he's depicting and he takes great pleasure in basking in their insanity.<br /><br />TCM simply has to be experienced, no critical analysis can do it justice. Without bucketloads of gore, without the slick look of high budget, it remains one of the most bleak, atmospheric and aurally violent movies of all time. What happened to Tobe Hooper's career after it is anyone's guess, but TCM is good enough to top entire filmographies of other directors. It has been imitated countless times, remade and given sequels and prequels to, but there's something primeval about the original that can't be recaptured.