Gene Kelly regisseerde de filmversie van HALLO DOLLY! uit 1969, de musicalversie van het toneelstuk _The Matchmaker_ van Thornton Wilder, met muziek van Jerry Herman (MAME; LA CAGE AUX FOLLES). Deze grote, maar lege filmversie gaat over een koppelaarster die weduwnaar is, ene Dolly Gallgher Levi, die een potentiële partner heeft gevonden voor een rijke zakenman uit Yonkers, maar dan besluit dat ze hem voor zichzelf wil. Barbra Streisand is niet geschikt als Dolly Levi. Barbra, die in die tijd zesentwintig was, neemt een rol op zich die bedoeld is voor een actrice van in de vijftig. Ik geef Streisand niet helemaal de schuld; er moet iets van de regisseur Kelly komen, want Streisands rolbezetting is niet mis te verstaan... die bestaat deels uit Mae West, deels uit Yente de Matchmaker en deels uit Barbra. Op papier lijkt de rol van Walter Matthau als Yonkers-zakenman Horace Vandegelder goed, maar de chemie tussen hem en Streisand is op het witte doek totaal afwezig. Het is in de loop der jaren algemeen bekend geworden dat Streisand en Matthau het tijdens het maken van de film helemaal niet met elkaar konden vinden en deze spanning is ook op het witte doek te zien. Er zijn kleine veranderingen aangebracht in de score van Herman, waaronder een nummer dat speciaal voor Barbra is geschreven en dat 'Love is only Love' heet en dat de film abrupt tot stilstand brengt. De film komt pas echt tot leven in The Waiter's Ballet, een fantasierijke choreografie van Michael Kidd en Barbra's dynamiekrijke vertolking van 'So Long, Dearie', maar deze twee hoogtepunten komen pas na twee uur in de film en het duurt een hele tijd voordat ze tot stand komen. Een klassieke Broadway-musical maakt een slappe overgang naar het witte doek, voornamelijk dankzij de overdreven en onscherpe regie van MGM-icoon Gene Kelly.
Gene Kelly directed the 1969 film version of HELLO DOLLY!, the musical version of the Thornton Wilder play "The Matchmaker" featuring music by Jerry Herman (MAME; LA CAGE AUX FOLLES). This big but empty film version is the story of a widowed matchmaker named Dolly Gallgher Levi, who has arranged a potential mate for a wealthy Yonkers businessman but then decides that she wants him for herself. Barbra Streisand is miscast as Dolly Levi. Barbra, who was 26 at the time, taking on a role meant for an actress in her 50's. I don't blame Streisand entirely; some blame must rest with director Kelly, as Streisand's characterization is all over the place...it's part Mae West, part Yente the Matchmake and part Barbra. Walter Matthau's casting as Yonkers businessman Horace Vandegelder looks good on paper, but he and Streisand have absolutely no on screen chemistry at all. It's been well-documented over the years that Streisand and Matthau did not get along at all during the making of this film and this tension does show on screen. There have been minor changes to Herman's score, including one song written especially for Barbra called "Love is only Love" that brings the film to a screeching halt. The film doesn't really come alive until the Waiter's Ballet, imaginatively choreographed by Michael Kidd and Barbra's dynamite rendition of "So Long, Dearie" but these two highlights happen about two hours into the film and it's a long wait getting to them. A classic Broadway musical makes a limp transition to the big screen, thanks primarily to overblown and unfocused direction from MGM icon Gene Kelly.