Er schijnen een heleboel Japanse films te zijn die louter een oefening in stijl zijn. Ik ben dol op cinematografische films, dus meestal vermaak ik me wel, maar ergens in de loop van de tijd denk ik altijd van: dit is zo gaaf om te denken, wat heeft het voor zin? Fulltime Killer is hartstikke leuk. Hij is heel stijlvol, ziet er goed uit en heeft een paar heel mooie scènes. Maar hij heeft ongeveer evenveel diepgang als een vel typepapier. Er zit niet veel ontwikkeling in de karakterontwikkeling en de film begint steeds minder overtuigend te worden naarmate hij vordert. Dus hoewel er dingen zijn waar ik van hou, zoals de scène met de granaten, kon de film als geheel me niet raken op een intellectueel of emotioneel niveau. Toch is het heel leuk, en ik werd heen en weer geslingerd tussen een 7 of een 8 (wat meestal het dilemma is waar ik voor kom te staan als ik stijlvolle, lege films goed vind). De moeite van het kijken waard, maar niet de moeite waard om te onthouden.
There seem to be a lot of Japanese movies that are pure exercises in style. I tend to like highly cinematic movies, so I usually enjoy myself, but somewhere along the way I always seem to go from thinking, this is just so cool to thinking, is there some point here. Fulltime Killer is lots of fun. It is very stylish, looks nice and has some very striking scenes. But it has about as much depth as a piece of typing paper. There's not much in the way of character development, and the movie feels increasingly unconvincing as it progresses. So while there is stuff I love, like the scene with the grenades, the movie as a whole failed to connect with me on any sort of intellectual or emotional level. Still, it is lots of fun, and I was torn between giving it a 7 or an 8 (which is usually the quandary I face when rating stylish, empty movies). Well worth watching, but not worth remembering.