Franco Nero, met een stevige snor en bakkebaarden, speelt de rol van Segei <0xE2><0x80><0x93> 'The Pollack' <0xE2><0x80><0x93> Kowalski, een engelachtige opportunist die, voor winst in plaats van adeldom, een revolutionair, Paco (Tony Musante), helpt om de corrupte Mexicaanse generaals omver te werpen. Het is een heel goede Spaghetti Western, met een prettig tempo, goede actie en interessante personages die elkaar beconcurreren. Jack Palance is Curance, een duidelijk homofiele slechterik, wiens nuffige gedrag zijn meedogenloosheid verbergt <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, tot hij uit wrok zijn eigen partner vermoordt en een paar mannen de kop van hun romp schiet. Het verhaal begint met Nero die zijn stoerheid demonstreert terwijl hij een dobbelsteen bedriegt, de gokker dwingt de dobbelsteen op te eten en zegt: 'Als je hem terugkrijgt, stel ik voor dat je hem niet meer gebruikt.' Vervolgens wordt hij ingehuurd om te helpen een treinlading zilver door rebellengebied naar de Verenigde Staten te brengen. Nero gaat naar het mijnstadje, waar hij tot de ontdekking komt dat het door Paco en zijn bende is ingenomen, en de mijn instort. Nero is gelukkig in staat zijn hulp aan de rebellen aan te bieden en Paco te begeleiden in de kunst van het stelen, het strategisch ontwijken en het aanvallen van het corrupte leger, dat hij uiteindelijk weet omver te werpen. Maar het is voornamelijk geen vriend-vriendrelatie, Nero doet het voor het geld, Paco voor de rechtschapenheid, en toch respecteren ze elkaar. (Om een goed voorbeeld te geven: op een gegeven moment, tijdens het oversteken van de woestijn, laat Nero Paco en de revolutionairen hun veldflessen leegdrinken zodat hij een douche kan nemen terwijl zij dorst krijgen.)<br /><0x3E> Afgezien van leuke humor bevat het enkele religieuze toespelingen, zoals: Paco begint met slechts twaalf mannen rond Nero (hun Jezus), die zich op een gegeven moment tijdens een religieuze optocht als engelen en maagd Maria vermommen en hem aanvallen, terwijl Nero aan een t-vormig kruis wordt vastgebonden als hij gevangen wordt genomen. Er is ook een knik naar Macbeth als Paco's vrouw zijn dronken naïviteit gebruikt om hem ervan te overtuigen dat hij zich tegen Nero moet keren. De film maakt gebruik van een duidelijk vrij groot budget, met veel grote veldslagen, menigtescènes, hele steden verwoest, vliegtuigen die worden gebombardeerd en veel locaties. Hij heeft een interessante structuur, want het grootste deel van de film wordt in flashbacks verteld voordat hij teruggaat naar het begin en dan de grote finale bereikt. De score van Morricone is geweldig en verbazend genoeg erg onderkoeld. Corbucci's regie is nog nooit zo goed geweest.<br />(Elke film die begint met een opname van een dwergclown gekleed als matador, weet je gewoon dat hij goed wordt).
Franco Nero, sporting a burly mustache and sideburns, stars as Segei `The Pollack' Kowalski, an angelic opportunist, who, for profit not nobility, helps a revolutionary, Paco (Tony Musante), overthrow the corrupt Mexican generals. It is a very good Spaghetti Western, with a nice pace, good action, and interesting characters playing off one another. Jack Palance is Curly, an obviously gay bad guy, whose prissy demeanor hides his ruthlessness- that is until he kills his own partner out of spite and blows a few men's heads off. The story starts with Nero establishing his badassness while catching a dice cheat, forcing the gambler to eat the dice and saying, "When you get them back, I suggest you dont use them again." He is then hired to help protect a trainload of silver make it through rebel territory to the States. Nero goes to the mining town only to find it overthrown by Paco and his gang, and the mine collapsed. Nero luckily finds himself able to offer his help to the rebels and guide Paco in the art of stealing, strategically avoiding, and attacking the corrupt army, eventually overthrowing it. But, mostly it is not a buddy-buddy relationship, Nero is in it for the money, Paco is in it for the righteousness, yet they both respect each other. (To give a good example, at one point, while crossing the desert, Nero makes Paco and the revolutionaries empty their canteens so he can have a shower while they go thirsty.)<br /><br />Aside from nice bits of humor, it sports some religious allusions, such as, Paco begins with only twelve men + Nero (their Jesus), they masquerade at one point during a religious parade and attack while dressed as angels and virgin Mary's, as well as Nero being strapped to a t-shaped cross when captured. There is also a nod to Macbeth when Paco's woman uses his power drunk naiveté to convince him to turn against Nero. The film makes use of an obviously fairly high budget, with many large battles, crowd scenes, entire towns destroyed, planes bombing, and many locales. It has an interesting structure, since the bulk of the film is told in flashback before returning to the beginning and then reaching the grand finale. The Morricone score is great, and amazingly enough, very understated. Corbucci's direction has never been better.<br /><br />(Any film that opens with a shot of a dwarf clown dressed like a matador, you just know is going to be good)