Dit is een van de beste afleveringen van Futurama. Het is ook zo deprimerend. De onvoorwaardelijke liefde die Seymour voor Fry voelt is zo echt. Net zoals de meeste van onze honden voor ons voelen. Ik bleef maar hopen dat Fry in een andere aflevering op de een of andere manier terug zou kunnen kijken in de tijd en zich zou realiseren dat Seymour niet naar een andere eigenaar was gegaan. Helaas is dat niet gebeurd en Fry brengt zijn hond nooit meer tot leven.<br />Het einde, zoals anderen al hebben gezegd, is perfect. Ik weet niet wat er triester is. Seymour die zijn leven lang wacht tot Fry terugkomt, of de arme hond die weet waar Fry is en de ouders van Fry die dat niet weten, ondanks het feit dat ze in de kamer zijn waar Fry is bevroren. De hond was zo blij om Fry in de capsule te zien.
This is one of the best episodes of Futurama. It's also SO depressing. The unconditional love that Seymour has for Fry is so real. Just like most of our dogs have for us. I kept hoping that in another episode Fry would somehow be able to see back in time and realize Seymour didn't move on to another owner. Unfortunately this didn't happen and Fry never brings his dog back to life. <br /><br />The end song, as others have pointed out, is perfect. I'm not sure which is sadder. Seymour waiting his life out for Fry to return or the poor dog knowing where Fry was and Fry's parents not figuring it out despite being in the room Fry was frozen in. The dog was SO happy to see Fry in the capsule.