In de afgelopen twintig jaar is er een spervuur van actiefilms geweest. Stallone's en Segals werk komt in me op. Al die films hadden meer dan genoeg actie, geweld en godslastering. Maar de twee dingen waar het in deze films aan ontbrak, waren een duurzame plot en karakterontwikkeling.<br />In 1988 kwam Die Hard uit. Bruce Willis, die voor die tijd alleen Blind Date en Moonlighting op zijn naam had staan, kreeg de rol van John McClane. Richard Gere, Arnold Schwarzenegger, Sylvester Stallone en Burt Reynolds waren er allemaal klaar voor. Wat McClane onderscheidt van alle andere actiehelden voor deze film, is dat hij een doorsnee personage is. Hij is geen robot; hij is...' Hij is een grote, gespierde kerel, of een expert in karate. Hij is kwetsbaar, verbitterd over zijn mislukte huwelijk, hij is een grappige kerel. Schwarzenegger of Stallone zouden dat nooit voor elkaar hebben gekregen. Gere en Reynolds hebben te veel zelfvertrouwen gehad. Ze zijn ook geen van beiden erg goed in sarcastische opmerkingen maken. En het belangrijkste wat Bruce Willis onderscheidt van alle anderen is dat Willis de meeste van zijn grappige oneliners zelf heeft bedacht. Niemand anders had John zo'n charisma kunnen bijbrengen.<br />In de openingsscène grijpt John McClane zich vast aan zijn stoel als zijn vliegtuig aan het landen is. In deze openingsscène zie je hoe kwetsbaar McClane kan zijn en dat hij inderdaad bang is. Op het kerstfeest hoort hij dat zijn vrouw, Holly, nog steeds haar meisjesnaam gebruikt, en hij maakt kennis met Ellis, de rokkenjagende, cocaïne snuivende collega van Holly. Ellis heeft kennelijk een oogje op Holly. Hij is ook behoorlijk arrogant als hij hem wijst op de Rolex die hij en het bedrijf aan Holly hebben gegeven voor al haar harde werk. John en Holly gaan naar een privétoilet om met elkaar te praten, een gesprek dat uitloopt op een ruzie over hun huwelijk. Midden in hun ruzie wordt Holly naar buiten gehaald om een toespraak te houden voor de rest van het personeel. John blijft achter om na te denken over zijn stommiteit om ruzie te zoeken met zijn vrouw zodra hij is aangekomen. Nog steeds gespannen van de vlucht trekt hij zijn schoenen en sokken uit en maakt hij met zijn tenen vuisten.<br />Intussen rijden een man die Hans Gruber heet en zijn groep 'terroristen' het parkeerterrein van Nakatomi Plaza op. Nadat ze de telefoonlijnen en uitgangen hebben afgesneden, nemen ze het kerstfeest in handen door iedereen in één kamer te verzamelen. John McClane, gewapend met alleen zijn politiepenning Berretta, weet via de nooduitgang te ontsnappen terwijl de terroristen de anderen bij elkaar drijven. Zonder schoenen en sikkel weet hij een lege verdieping te bereiken, waar hij in paniek raakt, alleen en bang.<br />Hans Gruber is methodisch, precies en geduldig. Hij is charmant en intelligent en lijkt niet het type om een ander mens in koelen bloede te vermoorden. Hij neemt het hoofd van het bedrijf, Takagi, mee naar de volgende verdieping, waar ze hem de toegangscode van de hoofdcomputer ontfutselen. Als Takagi duidelijk maakt dat hij de code niet kent, aarzelt Hans geen moment. Hij schiet hem door het hoofd, recht door zijn hoofd. Intussen verbergt een geschokte John zich achter een tafel, waar hij getuige is van de moord op Takagi.<br />Dit is een samenvatting van de eerste 30 minuten van de film, en ik zal verder niets prijsgeven. We hebben nu al een idee van hoe onze twee hoofdpersonen zijn. In tegenstelling tot de meeste actiefilms is de slechterik geen maniakale psychopaat die van geweld houdt en mensen zonder een greintje genade doodt. Hij is nog steeds een kwaadaardige man die iedereen zal doden als dat zijn doel dient. Maar we begrijpen de motieven van Hans. John McClane is een veel spraakzamer hoofdpersoon dan de meeste actiehelden, en hij praat zelfs vaak in zichzelf voordat hij Hans of de politie begint te vertellen. Het is gemakkelijker om je met hem te identificeren.<br />Zelfs als je niet van actiefilms houdt, is Die Hard een film die iedereen minstens één keer zou moeten zien. Het zal je zeker helpen om meer van actiefilms te gaan houden, ook al word je er niet echt een fan van.
There has been a barrage of action films over the last two decades. Stallone's and Segal's stuff come to mind. All of these movies had plenty of action, violence and profanity. But the two things these movies were lacking were sustainable plot and character development.<br /><br />In 1988, Die Hard came out. Bruce Willis, who before hand had only Blind Date and Moonlighting to his credit, was cast as the main character, John McClane. Richard Gere, Arnold Schwarzenegger, Sylvester Stallone, and Burt Reynolds were all up for the role. The thing that separates McClane from all other action heroes before this movie is that McClane is an average character. He isn't a robot; he isn't some big muscley guy, or an expert and karate. He's vulnerable, bitter about his failing marriage, he's a funny guy. Schwarzenegger or Stallone would have never been able to achieve this. Gere and Reynolds have had too much confidence. Neither is particularly good at being sarcastic either. And the main thing that separates Bruce Willis from all the others is that Willis ad-libbed most of his funny one-liners. No one else could have brought the same charisma to John.<br /><br />The opening scene has John McClane gripping his seat as his plane is landing. This opening scene shows you how McClane can be vulnerable and that he does have fears. The passenger next to him notices John's fear of flying and gives him this advice: "After you get where you're going, take off your shoes and socks and make fists with your toes." Once at the Christmas party, he learns that his wife, Holly, still uses her maiden name, and meets Ellis, the womanizing, cocaine snorting, co-worker of Holly. Ellis evidently has his eye on Holly. He's also pretty arrogant as he points out the Rolex that he and the company gave to Holly for all her hard work. John and Holly get away to a private washroom to talk by themselves, a talk that escalates into an argument over their marriage. In the middle of their argument, Holly is brought out to give a speech to the rest of the workers. John is left there to think about his stupidity of picking an argument with his wife the minute he arrives. Still tense from the flight, he takes off his shoes and socks and makes fists with his toes.<br /><br />Meanwhile, a man named Hans Gruber and his group of "terrorists" pulls into the in-door parking lot of Nakatomi Plaza. After cutting off the phone lines and exits, they seize control of the Christmas party by gathering them all into one room. John McClane, armed with only his police issue Berretta, manages to escape out the emergency exit while the terrorists are gathering up the others. Shoeless and sickle's, he manages to make it to an empty floor where he's panicked, alone, and scared.<br /><br />Hans Gruber is methodical, precise, and is patient. He's charming and intelligent and he doesn't seem like the type of person to kill another human in cold blood. He takes the head of the company, Takagi, up to the next floor where they work him for the access code to the main computer. When Takagi makes it apparent that he doesn't know the code, Hans doesn't hesitate. He shoots him through the head, point blank. Meanwhile, a shocked John is hiding behind a table, where he witnesses the killing of Takagi.<br /><br />This is a summary of the first 30 minutes of the film, and I'm not going to give anything else away. Already, we've got a sense of what our two main characters are like. Unlike most action movies, the bad guy isn't a maniacal psycho who enjoys violence and kills people without an ounce of mercy. He's still an evil man who will kill anyone if it serves his purpose. But we understand Han's motivations. John McClane is a much chattier protagonist than most action heroes, and even talks to himself on numerous occasions before he starts talking Hans or the cops. It's easier to identify with him.<br /><br />Even if you are not a fan of action movies, Die Hard is a movie that everyone should see at least once. It will definitely help you appreciate action movies much more, even if it doesn't convert you into a total fan of the genre.