Ik ben het er over het algemeen mee eens dat de resultaten van deze veertig regisseurs van zeer ongelijke kwaliteit zijn.<br /><0x3E> Het schijnt ook dat men het erover eens is dat de sterkste invalshoek de bizarre sciencefictioncollage van David Lynch is, maar ik zou zeggen, op de voet gevolgd door:<br /><0x3E>*) Zhang Yimou's aardige omkering van de aanvankelijk gepresenteerde 'ouderwetse' setting... en een van de weinige stukken met enig gevoel voor humor...<br /><0x3E>*) Helma Sanders' prachtige vierdimensionale'schildering met licht' die het beperkte contrast van de filmvoorraad tot een deugd maakt...<br /><0x3E>*) Claude Lelouchs duizelingwekkende kus terwijl de cameratechnologie op de achtergrond evolueert.<br /><0x3E><0x3E> Ik vond ook een paar van de eenvoudigere heel charmant, waaronder: *) Jaco van Dormael' 's portret van een kus door een paar bijzondere geliefden, *) Peter Greenaways zwevende tijdseenheden, *) Wim Wenders' rustige en eenvoudige herbeleving van zijn engelen, *) Jerry Schatzbergs kiekje van een stedelijke strooptocht en *) Bigas Luna's portret van een naakte vrouw die in een veld ligt te drinken.<br />Maar de overgrote meerderheid van de stukken is saai, overbodig (zouden de mensen die het project hebben geleid niet met elke filmmaker hebben overlegd dat ze zulke veelvuldige duplicatie willen vermijden?), pretentieus en, het ergste van alles, humorloos. De ergste overtreders zijn de minst bewuste stukken, die toevallig ook nog eens de meest irritante soundtracks hebben, onder wie Spike Lee (de meest geobsedeerde vader van het jaar), Liv Ullman (de hare is de minst geïnspireerde van de ongeveer tien stukken die met een camera zijn gefilmd) en Kiju Yoshida (die pompeus aankondigt dat hij zal demonstreren dat het onmogelijk is om een beeld op film vast te leggen).<br />Kortom, 'Lumiere' is het bekijken waard, met een paar briljante momenten, vooral voor studenten filmgeschiedenis, maar houd een korreltje zout en je doorspoelknop bij de hand.
I generally agree that the results reached by these forty directors are of wildly uneven quality.<br /><br />It also appears to be a consensus that the strongest entry is David Lynch's bizarre sci-fi collage, but I'd say closely followed by: <br /><br />*) Zhang Yimou's nice reversal of the "old-fashioned" setting initially presented... and one of the few pieces with any sense of humor...<br /><br />*) Helma Sanders' beautiful four-dimensional 'painting with light' which makes a virtue of the film stock's limited range of contrast...<br /><br />*) Claude Lelouch's vertiginous kiss as camera technology evolves in the background.<br /><br />I also found some of the simpler ones quite charming, including: *) Jaco van Dormael's portrait of a kiss by a pair of special lovers, *) Peter Greenaway's floating numbers of time *) Wim Wenders' quiet and simple re-visitation of his angels *) Jerry Schatzberg's snapshot of urban scavenging and *) Bigas Luna's portrait of a nude woman nursing in a field.<br /><br />However, the vast majority of the pieces are dull, redundant (couldn't those guiding the project have communicated with each filmmaker about their intentions to avoid such frequent duplication?), pretentious, and worst of all humorless.<br /><br />The worst offenders are the most self-conscious pieces-- which coincidentally tend to have the most annoying soundtracks-- including Spike Lee (leading candidate for most self-obsessed father of the year), Liv Ullman (hers is the least inspired of the dozen or so camera-filming-camera pieces), and Kiju Yoshida (who pompously announces he will demonstrate the impossibility of capturing an image on film).<br /><br />In short, 'Lumiere' is well worth a look, with some brilliant moments, especially for students of film and film history... but keep a grain of salt and your fast-forward button handy.