Ik kan proberen welbespraakt te zijn. Ik kan proberen geestig te zijn. Ik kan proberen grappig te zijn. Al die dingen zijn meestal gemakkelijk voor me. Ik heb nooit geweten hoe het was om door een tv-programma zo aan een andere wereld gehecht te raken, laat staan hoe het was om je zo leeg te voelen nadat alles gezegd en gedaan was. Dit was, naar onmetelijke maatstaven gemeten, het beste programma op de televisie.<br />De laatste aflevering begon als alle andere. Als iemand had afgestemd, niet wetend dat het de laatste was, zou hij het waarschijnlijk niet gemerkt hebben. De laatste tien minuten sloten de losse eindjes op een onheilspellende, maar terloopse manier af. Ik was in staat mezelf bij elkaar te houden tot de allerlaatste scène. Ik zal voor niemand iets bederven, maar degenen die de show hebben gevolgd en dezelfde gehechtheid aan de personages hebben ontwikkeld als ik, zullen ook met tranende ogen zitten.<br />Het is nu dinsdag, ruwweg 36 uur na het einde van de show. Het is echt een leeg gevoel. Iedereen kan zich met de show identificeren. De dingen die ermee te maken hebben, komen zo dicht bij huis omdat het dingen zijn waar we allemaal dagelijks mee te maken hebben. Het is geen Spoedeisende Hulp, het is geen loopgraaf in de woestijn en het is zeker geen kantoor van een plastisch chirurg. Het bespreekt echte kwesties met echte scenario's en nog echtere (zo niet angstaanjagende) resoluties. Maar wat ons er vooral aan herinnert, is dat de mensen die wij tot onze ambtsdragers kiezen, ook maar mensen zijn. Ze maken fouten, net als wij allemaal. Ze worden net als wij achtervolgd door herinneringen en demonen, maar ze gaan door omdat ze weten dat de kleine details van hun dagelijkse bezigheden miljoenen mensen raken.<br /><br />Er is een gezegde dat ze net zo vaak rondstrooien dat iedereen het zich herinnert.<br />'Twijfel er nooit aan dat een kleine groep bedachtzame, toegewijde burgers de wereld kan veranderen; het is zelfs het enige dat dat ooit heeft gedaan.'
I can try to be articulate. I can try to be witty. I can try to be funny. All of these things are usually easy for me. I've never known what it was like to be so attached to another world through a television show, much less what it was like to feel so empty after it was all said and done. This was, by immeasurable standards, the greatest show on television.<br /><br />The last episode started like any other. If anybody tuned in, not knowing it was the last, they likely wouldn't have noticed. The last ten minutes tied off the loose ends in an ominous, but casual way. I was able to hold myself together until the very last scene. I'm not going to spoil anything for anyone, but those who have followed the show and developed the same attachment to the characters that I have will also find themselves with watering eyes.<br /><br />It is now Tuesday, roughly 36 hours after the show ended. It truly is an empty feeling. Anyone can identify with the show. Things about it hit so close to home because they are things that all of us have to deal with on a daily basis. It's not an emergency room, it's not a desert trench, and it's certainly not a plastic surgeon's office. It discusses real issues with real scenarios, and even more real (if not terrifying) resolutions.<br /><br />But more than all of this it reminds all of us that the people we elect to office are only human. They make mistakes just like the rest of us. They are haunted by memories and demons just like we are, yet they keep on because they know more than anything that the minute details of their day to day doings affect millions.<br /><br />There is a saying they are sure to throw around just enough that it is remembered.<br /><br />"Never doubt that a small group of thoughtful, committed citizens can change the world; indeed, it's the only thing that ever has." I'd vote for Jed Bartlet.