Om te beginnen vind ik de openingstitels van deze film geweldig, met de gestileerde animatie en de muziek. Wat de rest betreft, tja, de film is voor het grootste deel prachtig gefilmd, met prachtige decors en ja, een beetje een eng verhaal, wat wordt getemperd door Dean Stockwells ietwat aanstellerige vertolking van Wilbur Whately. Sommige 'droomscènes' (zoals gedroomd door de nog steeds beeldschone Sandra Dee) zijn een beetje raar, met mensen in make-up die er eigenlijk nogal sinister uitzien, maar die er aan de andere kant uitzien als een stel hippies die zuur bij het ontbijt hebben gegeten. Maar in het huis van de Whately's is een kamer die een geheim herbergt en als die deur geopend wordt, moet ik zeggen dat hij een van de betere afbeeldingen kan zijn van een van Lovecrafts 'onuitsprekelijke, onnoembare, on-wat-dan-ook'-wezens dan enige andere film die ik gezien heb. Een heleboel kleurverschuivingen en drukke bewegingen, misschien van tentakels? Ik heb in mijn tijd een heleboel van Lovecraft gelezen en ik heb nog geen film gezien die een van zijn'monsters' heel goed weergeeft, behalve misschien deze film. Een heleboel van wat je daarna ziet als dit 'ding' over het platteland beweegt, zijn niets meer dan kleurverschuivingen en niets geweldigs. Ik heb die film nu pas twee keer gezien, maar ik vind hem erg goed, ondanks Stockwells wat maffe optreden als een rustige maar 'interessante' Wilbur. Als je een Lovecraft-fan bent & je hebt hem nog niet gezien, dan is het de moeite waard om hem te bekijken. Een klassieke 70's-film. 8 van de 10.
First off, I love the opening credits of this film, with the stylized animation and the music. As for the rest of this, well, it is beautifully filmed, for the most part, with wonderful sets and yes, somewhat of a creepy story, tempered by Dean Stockwell's somewhat hammy performance as Wilbur Whately. Some "dream sequences" (as dreamed by the still-lovely Sandra Dee) are kind of silly, with people in makeup, who actually look fairly sinister but on the other hand they look like a bunch of hippies who ate acid for breakfast. But in the Whately house, there is a room that houses a secret, and I have to say when that door is opened that it may actually provide one of the better depictions of one of Lovecraft's "unspeakable, unnameable, un-whateverable" creatures than any other film that I've seen. Lots of color reversals and busy movement, as in, maybe, tentacles? I've read a lot of Lovecraft in my time and haven't seen a film yet that "accurately" portrays any of his "monsters" very well, except for perhaps this film. A lot of what one sees after that as this "thing" moves about the countryside are nothing more than color reversals and nothing great, though. I've seen this film only twice now but I like it a lot, despite Stockwell's somewhat goofy performance as a low-key but "sinister" Wilbur. If you're a Lovecraft fan & you've not seen this yet it's worth checking out. A classic 70's film. 8 out of 10.