Denk over mij zoals je wilt. Mijn mening is gebaseerd op de film en het is een boodschap en niet de Mr. Comes, gewoon om de zaken duidelijk te maken. Deze film moet de traumatische ervaring laten zien van een man die door een lid van de katholieke kerk werd misbruikt toen hij nog een jonge 'jongen' was. Het probleem met het hele verhaal is dat de verhalen die worden verteld, van mannen zijn die beweren dat ze vanaf 12-16 zijn misbruikt. Ze zeggen dat ze zich niet bewust waren van wat er met hen gebeurde en dat zij (het slachtoffer) wakker werden en dat er een man van de kerk met hen bezig was. Deze verhalenvertellers zeggen dat ze op dat moment...' Ik weet niet precies wat er is gebeurd en dat ze het hebben laten gebeuren. Ik zou meteen al zeggen dat die beweringen nergens op slaan. Rond hun dertiende weten tieners op de een of andere manier alles van seks. Je leert het van school, van de maatschappij of van je familie. Als je zegt dat je het niet weet, lijkt dat de manier te zijn om met je nieuwsgierigheid om te gaan. Ik weet nog dat ik in de vijfde klas zat en dat we een spoedcursus seks hadden, dus op die leeftijd was ik tien of elf. Dingen die niet werden geleerd, leerde ik natuurlijk van mijn klasgenoten. Dus op die leeftijd was ik me bewust van wat seks was en had ik een idee van wat er misschien was gebeurd. Wat de verhalenvertellers ook verzuimen te vermelden, is dat ze met geen woord repten over het misbruik (als ze dachten dat het dat was) van wie dan ook. Niet van de ouders van vrienden of van wie dan ook in de Kerk. Ze lieten het gebeuren en het gebeurde meerdere keren. Ik bedoel, toen ze eenmaal 16 waren en het misbruik doorging, was er geen excuus voor het feit dat ze nog steeds geen idee hadden wat er gebeurde. Ze laten een man zien die 'John Doe' wordt genoemd en die zich herinnert dat hij dronken en naakt was en dat hij in bed lag met een vermeende zedendelinquent en verder niets. Hij vertelt dat die ervaring hem verontrustte, maar dan herinnert hij zich dat hij experimenteerde met die man. Hoe? Eerst zei hij dat hij dat niet deed. Dat is nog maar een klein voorbeeld, er zijn nog veel meer punten die we proberen te maken, die gebaseerd zijn op de reacties en de vertragingen van de'slachtoffers' die in de film worden beschreven. Een ander voorbeeld (en dat is nog een groot voorbeeld) is dat hoewel één persoon in de film beweert dat hij achtervolgd wordt door wat er elke dag gebeurt en dat hij tegen de kerk is (vanwege een rechtszaak die hij ongeveer achttien jaar later heeft aangespannen), de kerk nog steeds een groot deel van zijn leven uitmaakt. Hij is getrouwd in een katholieke kerk, heeft zijn dochter naar een katholieke school gestuurd en we zien haar haar eerste communie doen. En omdat hij zo verbitterd en gefrustreerd is over de kerk, gaat hij naar binnen en neemt hij de communie met zijn dochter aan. En weer, als dit allemaal zo traumatisch is en je beweert dat je misbruikt of verkracht bent en ook nog eens gelogen hebt, waarom ga je dan terug naar deze kerk? Waarom neem je de communie aan, iets wat heilig is voor deze kerk? Het is een omgekeerde wereld. Het zijn dit soort dingen die de geloofwaardigheid van deze film aantasten, en het zijn verhalenvertellers. Het is de aanloop naar een grote controverse in Amerika. Het lijkt geen documentaire, maar een fictiefilm. Het probeert emoties op te roepen door omstandigheden die geënsceneerd leken. Het punt en de boodschap van deze film gaan verloren in de ironie ervan. Ik heb medelijden met de verhalenvertellers, niet om wat ze beweren dat er gebeurd is, maar omdat deze film kwetst wat ze te zeggen hebben.<br /><0x3E><0x3E> Voor de filmmakers is dit een slechte film.<br /><0x3E><0x3E> Voor alle gebruikers van IMDb, ik blijf bij wat ik zeg. Het is eenvoudige psychologie, want we krijgen nu een verhaal te horen dat tientallen jaren verwijderd is van wat zij beweren dat er gebeurd is. In de loop van de jaren strekken verhalen zich uit en slijten, tot de fundering zelf veranderd is. Ik vind deze film nog steeds niet geloofwaardig. En persoonlijk tot kleurenchemie, mijn recensie van een slechte film was recht voor z'n raap, met gebruikmaking van verwijzingen naar de film, dus ik sta achter mijn mening, zodat je het zelf kunt zien. Het is jouw recensie met de grote verscheidenheid aan emoties, niet de mijne. Ik heb je gezegd aan me te denken zoals je wilt, maar om je de waarheid te zeggen, deze film is afschuwelijk en heeft in vertaling een boodschap verloren laten gaan.
Think of me as you will. My opinion is based on the film and it's message and not the Mr. Comes, just to make things clear. This film is supposed to show the traumaitzation of a man who was abused by a member of the Catholic Church when he was a young "boy". The problem with the whole story is, the stories that are being told are from men who claim to been abused at the ages from 12- 16. They say that they were unaware of what was happening to them and that they (the victim) would wake up and there was a man from the Church having their way with them. These story tellers say that at the time they weren't sure what was happening and that they let it occur. Right off the bat, I would say that those statements have no validity. In and around the age of thirteen, teenagers know about sex in way or another. You learn it from school, society, or family. To say you don't seems to be the way to cope with allowing your curiosity to happen. I remember I was in the fifth grade when we were given the crash course on sex, so at that age I was 10 or 11. Things that weren't taught (obviously) I learned from peers. So at that age I was aware of what sex was and would have some sort of idea of what may have been happening. What the story tellers also fail to mention is that they weren't coming forth about the abuse (if that's what they thought it was then) to anyone. Not parents of friends, or any one else in the Church. They allowed it to happen and happen multiple times. I mean, once they were 16 and the abuse was continuing, there was no excuse that they would still have no idea what was happening. They show a man referred to "John Doe" who remembers being drunk and naked and being in bed with a alleged sex offender and nothing else. He goes on how that experience disturbed him, but then he recalls experimenting with this man. How? First he said he didn't remember, but remembers everything else and was disturbed, but then allowed it to happen on another occasion. Why? This is only one small example, there are many other points that are trying to be made that get spun around based on the reactions and delays of the "victims" described in the film. Another example (a large one at that) is that even though one person in the film claims he is haunted by what happened everyday and that he is against the church (due to a lawsuit he's filed about 18 years later), the Church is still a big part of his life. He was married in a Catholic Church, sent his daughter to a Catholic school, and we see her receive her first Communion. And feeling all this bitterness and frustration with the church, he goes in and accepts Communion with his daughter. Once again, if this is all so traumatic and one claims to be abused or raped and lied too, why go back to this church? Why accept Communion, something sacred to this church? It's backwards. It's things like this that hurt the credibility of this film and it's story tellers. It rides the wake to a major controversy in America. It doesn't seem like a documentary, but like a movie of fiction. It tries to strike emotions with circumstances that seemed staged. The point and message of this film is lost with it's irony. I feel sorry for the story tellers not because of what they claim has happened, but because this film hurts what they have to say.<br /><br />to the film makers, this is a bad film.<br /><br />D- To all of you users here on IMDb, I stand by what I say. It's simple psychology since we are now being told a story decades down the road from what they claim happened. Over the years stories stretch and wear, till the very foundation has changed. I still find this movie to be dis-miss able. And personally to colorscheme, my review of a bad film was straight forward to the point using references from the film, therefore I am backing up my opinion so you can see for yourself. It's your review that has the wide array of emotions, not mine. I told you to think of me as you will, but truth be told and I'll say it again, this movie is awful and has a message lost in translation.