Mateo Scuro leeft, net als zijn naam, in het duister. Zowel symbolisch als in werkelijkheid. Met zijn dikke brillenglazen kijkt Mateo naar een wereld die vervormd is door vooruitgang, slechte ogen en de realiteit dat hij vergeten is. Als gepensioneerde die zijn kinderen al jaren niet meer heeft gezien, neemt Mateo afscheid van zijn vrouw op Sicilië en reist naar het vasteland van Italië om zijn vijf kinderen op te zoeken. Hij wil hen verrassen, dus vertelt hij hun niet wat hij van plan is. Maar de echte verrassingen wachten op Mateo.<br />Terwijl hij van de ene stad naar de andere reist, roept Mateo elk kind vol verwachting op om te zien wat voor betekenis het heeft in het Italiaanse leven. Maar het leven treft Mateo al snel recht tussen de ogen en dwingt hem helder te zien. Elk kind verbergt iets voor zijn vader, die niet goed kan zien. Hun leven is niet wat het lijkt. Ze zijn ongelukkig als ze ondergeschikte baantjes hebben of een relatie hebben. Maar hun echte geheim is de verpletterende klap voor een liefhebbende vader. De jongste zoon, Alvaro, heeft zelfmoord gepleegd en geen van de anderen kan zich ertoe brengen hun vader de waarheid te vertellen.<br />Tegen het eind van Tornatores filmische verklaring over het isolement van de vergetelheid, komen Mateo en zijn twee overgebleven zoons bij elkaar voor het diner. Zijn dochters, kleinkinderen en natuurlijk Alvaro zijn er niet bij. Deze hoeksteen van het Italiaanse leven, de gezinstafel, wordt nu Mateo's nachtmerrie als hij hoort dat Alvaro dood is.<br />Tornatore is een meester in de droomsequentie. In de traditie van Fellini en Wertmueller geeft Tornatore ons inzicht in Mateo's grootste angst om zijn gezin door een droom te verliezen. We zien een grote, zwarte ballon met neerhangende touwen op een strand neerdalen waar Mateo, zijn vrouw en kinderen jaren geleden aan het spelen waren. Terwijl de ballon naar beneden komt, zijn kinderen optilt en wegvoert, rent Mateo naar hen toe, maar hij kan hen niet bereiken. Hij ziet hen wegdrijven in de lucht. Deze voorbode van Mateo's leven komt uit als in de film...' Aan het eind ligt Mateo in een ziekenhuiskamer te herstellen van een episode die alleen kan worden geïnterpreteerd als de diepste teleurstelling van allemaal: het verlies van je gezin.<br />Als hij weer thuis is, kijkt de camera in de ogen van Mateo, die zijn vrouw de details van zijn reis vertelt. Maar als de camera terugzoomt, zien we dat Mateo tegen de grafsteen praat van het graf waar zijn vrouw begraven ligt. Als hij de ingebeelde vraag van zijn vrouw beantwoordt hoe het met de kinderen gaat, antwoordt Mateo: 'Stanno tutti bene' (het gaat goed met iedereen).<br />Tornatore maakt met meesterlijke ironie gebruik van droomsequenties en de symboliek van onscherp zijn en in het donker zitten. Deze beelden worden met de kracht van een voorhamer in de kijker gehamerd terwijl de regisseur de kijker via Mateo meeneemt op een reis vol verwachting <0xE2><0x80><0x93> vreugde, ontwaken en uiteindelijke ontgoocheling.<br />Mateo's dromen, zijn slechte ogen en zijn eenzaamheid zijn zijn trouwe metgezellen in de jaren die hem nog resten. Tornatore schetst een beeld voor de kijker van het leven als een misleiding uit de meest onwaarschijnlijke bronnen, de bronnen waar we het meest van houden. Voor Mateo is het donker zijn de beste medicijn die hij zich kan wensen: een wereld waarin Stanno Tutti Bene leeft.
Mateo Scuro, like his name, is in the dark. Both symbolically and really. With his thick-lens glasses, Mateo looks out at a world that has become distorted by progress, poor eyesight and the reality of being forgotten. A pensioner who has not seen his children in years, Mateo says goodbye to his wife in Sicily and travels to the mainland of Italy to begin a journey to see his five children. He wants to surprise them and so he does not tell them of his plans. But the real surprises are waiting for Mateo.<br /><br />Traveling from one city to the next, Mateo calls on each child with great anticipation to see the meaningful impact they are having on Italian life. But life quickly hits Mateo squarely between the eyes and forces him to see clearly. Each child is hiding something from their father who does not see well. Their lives are not what they appear to be. They are unhappy working in menial jobs or with their relationships. But their real secret is the crushing blow for a doting father. The youngest son, Alvaro, has committed suicide and none of the others can bring themselves to telling their father the truth.<br /><br />Toward the end of Tornatore's cinematic statement about the isolation of being forgotten, Mateo and his two surviving sons meet for dinner. His daughters, grandchildren and of course, Alvaro, are not present. This staple of Italian life and joy, the family table, now becomes Mateo's nightmare when he learns of Alvaro's death.<br /><br />Tornatore is a master of the dream sequence. In the tradition of Fellini and Wertmueller, Tornatore give us insight into Mateo's deepest fears of losing his family through a dream. We see a large, black balloon, with tether ropes hanging down, descend on a beach where Mateo, his wife and children are playing years before. As this balloon descends, picks up his children and carries them away, Mateo runs to them but cannot reach them. He watches them float away into the sky. This foreshadowing of Mateo's life comes to fruition when at the film's end, Mateo is in a hospital room recovering from an episode of what can only be interpreted as the most profound disappointment of all--the loss of one's family.<br /><br />Upon returning home, the camera is looking into the eyes of Mateo as he recounts to his wife the details of his trip. However as the camera pans back, we see that Mateo is speaking to the headstone of the grave where his wife is buried. As he answers his wife's imagined question of how the children are, Mateo answers, "Stanno tutti bene" (Everyone's fine).<br /><br />Tornatore uses dream sequences and the symbolism of being out of focus as well as in the dark with masterful irony. These images are driven home with all the force of a sledge hammer as the director takes the viewer, through Mateo, on a journey of anticipated-joys, awakenings and ultimate disillusions.<br /><br />Mateo's dreams, failing eyesight and loneliness are his steadfast companions through his remaining years. Tornatore paints a picture for the viewer of life as a deception from the most unlikeliest of sources--those we love the most. For Mateo, being in the dark is the best kind of medicine he could hope for--a world where Stanno Tutti Bene.