Wederom dwingt ITV ons tot een nieuwe hachee en een ongewenste remake van een volmaakt goede voorganger. Deze episode zou weleens erger kunnen zijn dan de vorige, _Het lichaam in de bibliotheek_ (even troosteloos). De plot draait om de moord op een gehate plaatselijke rechter, ene kolonel Protheroe, in de studeerkamer van de pastorie van St. Mary Mead.<br />Hoewel ik het niet prettig vind om de opmerkingen van anderen te blijven herhalen, is dit geen goede interpretatie van het boek. Ten eerste is er de tragische miskleun van Geraldine McEwan als Miss Marple. Ze speelt het personage alsof ze nooit een beschrijving van de vrouw heeft gelezen en faalt op zoveel plaatsen waar Hickson succes had. Ten eerste heeft ze niets van de subtiliteit die zowel de Miss Marple in de boeken als de vertolking van Hickson nog steeds bezit. Ze is veel te opzichtig en 'cheesy', wat, onveranderlijk bedoeld om het programma wat humor te geven, er helemaal niet goed uitkomt, een echt voorbeeld van te veel van het goede. Miss Marple was een oude vrijsterachtige dame, die in het boek waarop dit programma is gebaseerd 'plotseling' 'plotseling' was, en niet zo'n brutale chaoot als McEwan in haar speelt. Bovendien, hoewel ik niet graag pedant ben, komt de beschrijving die Christie van Miss Marple geeft helemaal niet overeen met die van McEwan. Om te beginnen wordt ze beschreven als een lange, preutse, kaarsrechte dame, omdat, zoals Miss Marple ons zelf in een van haar boeken vertelt, 'ik heb geleerd rechtop te zitten'. Misschien ben ik de enige die dat heeft opgemerkt, maar McEwan lijkt werkelijk in elkaar te zakken en heeft geen van de manieren en overdreven gebaren opgemerkt die oudere dames van het type Miss Marple berucht maakten <0xE2><0x80><0x93> ze is te ontspannen.<br />Bovendien is het eigenlijke verhaal veel te traag, ondanks de talrijke subplots. De versie uit 1986 ging veel sneller, wat het een opwindend en sinister tintje gaf, en het ging niet.' Het gebruik van de helft van de subplots die hier worden gebruikt, maar er toch in slaagden om ruim anderhalf uur de tijd te krijgen.<br />Ten derde zijn de richting en de belichting gewoonweg verschrikkelijk. Zoals ik al heb gezegd, hadden de oorspronkelijke versies een nogal donkere en sinistere ondertoon, met zachte belichting en een nogal sombere winterinstelling. Maar in deze versie is de belichting belachelijk fel, zo fel dat je het gevoel krijgt dat je naar een amateuristische pantomime kijkt. Het is nogal weerzinwekkend, en in combinatie met het afschrikwekkende schrift, dat zo suikerzoet is dat je niet zou worden uitgescholden omdat je denkt dat het doordrenkt is van elfenstof en suiker, geeft het een afzichtelijk effect van het vrolijke dorpsleven, zo stereotiep en gekunsteld. Het is alsof de moord niet meer is dan een intermezzo tussen tuinfeesten en thee met gebak.<br />Ten slotte is de toevoeging van een langdradig wegwerpplot, waarin Miss Marple in haar jonge jaren een verhouding met een getrouwde man begint, de laatste nagel aan de doodskist voor deze serie. Het is zo ongewoon dat men zich afvraagt of de schrijvers wel eens een roman van Miss Marple hebben gelezen. Ze was gewoon niet het soort vrouw om zoiets te doen: ze was een keurige, goed opgevoede jonge vrouw uit de middenklasse in een streng Victoriaans milieu, niet een of andere gedurfde, romantische vrouw uit een roman van Jane Austen. Zoiets zou ze met een vrijgezelle man nooit hebben gedaan, laat staan met een getrouwde man, en ze zegt vaak dat ze nog nooit een romance heeft gehad, behalve met een jongeman die Lionel heet, maar'mijn moeder heeft het in de kiem gesmoord' voordat zoiets krankzinnigs als een echte verhouding kon beginnen.<br />Zoals een andere recensent al heeft gezegd, is er niets mis met een serie die opnieuw wordt gemaakt, maar in dit geval was het niet nodig zo snel na de Joan Hickson-voorstelling, die algemeen als de definitieve wordt beschouwd. Misschien ben ik te puriteins en te toegewijd aan de ware canon van Christie, maar dit klinkt gewoon niet waar, en ik hoop dat deze serie snel vergeten is.
Once again, ITV force upon us another hash and unwanted remake of a perfectly good predecessor. This episode may possibly be worse than the previous, The Body in the Library (equally dismal). The plot revolves around the murder of a hated local Judge, one Colonel Protheroe, in the vicarage study of St Mary Mead.<br /><br />Whilst I don't like to keep repeating the comments of others, this is not a good interpretation of the book. Firstly, there is the tragic miscasting of Geraldine McEwan as Miss Marple. She performs the character as though she has never read a description of the woman, and fails in so many places where Hickson succeeded. Firstly, she has none of the subtlety that both the Miss Marple in the books and Hickson's portrayal still enduringly have. She is far too blatant and 'cheeky', which, invariably intended to add humour to the programme, does not come off at all well, a real example of over-egging the cake. Miss Marple was a spinsterish old lady, described as "assiduous" in the book upon which this particular programme is based, not some cheeky chappy as McEwan plays her. Also, whilst I don't like to be a pedant, the description Christie gives of Miss Marple does not match McEwan at all. For a start, she is described as a tall, prim, straight lady, because, as Miss Marple herself tells us in one of her books, "I was taught to sit up properly". Perhaps I am the only person who has observed this, but McEwan actually seems to positively slouch, and has not observed any of the mannerisms and fussy gestures that elderly ladies of Miss Marple's type notoriously committed - she is too laid back.<br /><br />Also, the actually story is far too slow, despite having numerous sub-plots. The 1986 version went at a much faster pace, which gave an exciting and sinister edge to it, and didn't use half of the sub-plots used here, yet still managed to get a good hour and a half slot.<br /><br />Thirdly, the direction and lighting is just awful. As I have already mentioned, the original version had a quite dark ands sinister edge to it, with low-key lighting and the rather brooding winter setting. In this version, however, the lighting is ridiculously bright, to the point that one feels as if one is watching an amateurish pantomime. It is quite revolting, and when coupled with the dire script, which is so saccharine one would not be berated for thinking it was laced with pixie dust and sugar, it gives a hideous effect of jolly-hockey-sticks village life, so stereotypical and contrived. It is as if the murder is a mere interlude between garden parties and afternoon tea.<br /><br />Finally, the inclusion of a tedious throwaway plot, which sees Miss Marple in her younger days, embarking on an affair with a married man during WWI, is the final nail in the coffin for this series. It is so out of character that one is led to question if the writers have read a Miss Marple novel. She was simply not the kind of woman to do such a thing: she was a genteel, well brought up middle-class young woman in a strictly Victorian society, not some daring, romantic woman from a Jane Austen novel. She would never have done such a thing with a single man, let alone a married one, and mentions on many occasions that she has never had a romance, bar one young man by the name of Lionel, but "mother nipped it in the bud" before anything as mad as a fully-fledged affair could begin.<br /><br />As another reviewer has already said, there is nothing wrong with remaking series, but in this instance it wasn't needed so soon after the Joan Hickson performance, generally regarded as the definitive. Maybe I am too purist, and too dedicated to the true canon of Christie, but this just doesn't ring true, and I hope this series is soon forgotten about.