Gewone lezers van mijn recensie zullen al weten dat ik een grote fan ben van het slashergenre. De afgelopen dertien jaar heb ik met veel plezier de vele zeldzaamheden opgespoord die de cyclus te bieden heeft en vervolgens mijn mening gedeeld met andere verzamelaars over de hele wereld. Ik was persoonlijk niet erg onder de indruk van Wes Cravens Scream-trilogie, maar ik moet toegeven dat ik goed heb opgelet bij het overweldigende effect dat de drie films op de horrorfilm hebben gehad. Net als in de gloriejaren van de jaren tachtig van de vorige eeuw zijn de videotheken opnieuw overbevolkt met gemaskerde moordenaars en gillende tieners. Toen Halloween twintig jaar geleden begon te floreren, bestond het merendeel van de titels die de revue passeerden uit Amerikaanse, Britse of Italiaanse producties. Maar deze keer hebben we slashers van heinde en verre gezien, zoals uit Duitsland (Flashback), Thailand (303 Fear Faith Revenge), Korea (The Record) en zelfs India (Sssshhh). Dit was de eerste van twee Zweedse titels die in hetzelfde jaar werden uitgebracht.<br />Directeur Martin Munthe lanceert Camp Slaughter met een intrigerende tekst die ons doet geloven dat de gebeurtenissen waarvan we straks getuige zullen zijn, gebaseerd zijn op een waar gebeurd verhaal. Nou, het heeft gewerkt bij het Texas Chainsaw Massacre, dus waarom niet? Vervolgens ontmoeten we Constance (Karen Bertling), een vrouw van middelbare leeftijd die haar man de schuld geeft van het feit dat hij haar nooit de blondharige blauwogige dochter heeft gegeven waar ze zo wanhopig naar verlangde. In plaats daarvan kreeg het stel een nogal sullig ogende zoon die Adrian (Christian Magdu) heet. Ze zeggen dat als je er in het begin niet in slaagt, je het nog eens moet proberen, en dat deed ze zeker. Alleen wisselde ze deze keer van partner en probeerde het met haar eigen zoon! Constances droom om een blondharige blauwogige dochter te krijgen werd na haar onmenselijke inspanningen niet vervuld en in plaats daarvan werd ze gezegend met een kolossale maniak die ze besloot de rest van zijn leven in een ondergrondse kamer opgesloten te houden. Vijfentwintig jaar later komen we erachter dat er (wat niet verwonderlijk is) op loopafstand van het ondergrondse hol van de gek een afgelegen vakantiehuis in de bossen is gebouwd. Zes domme tieners, een heleboel bier en een kapot hangslot en we gaan op een moordmarathon af!<br /> Kamp Slaughter werd na de première kritisch aan flarden gescheurd en de meeste weinig enthousiaste recensies die ik heb gelezen, waren van Zweedse schrijvers. Ik had zoiets als _The Night Devides the Day_ of _Carnage Road_ verwacht nadat ik zoveel negativiteit had gelezen. Het belangrijkste kritiekpunt van de genoemde schrijvers was dat de acteurs moeite hadden met het spreken van Engels in plaats van hun moedertaal. Ik spreek vloeiend Pools, Russisch en Engels, maar onder de extreme druk van een overtuigend dramatisch optreden moet ik toegeven dat ik me veel zekerder zou voelen als ik in mijn moedertaal Spaans zou spreken. Daarom denk ik dat het niet helemaal eerlijk is om zo'n jonge cast te bekritiseren over de kwaliteit van hun optredens. Tegenwoordig heeft de meerderheid van de bioscoopbezoekers geen problemen met ondertiteling, en misschien is dat iets wat de producenten in gedachten moeten houden voor toekomstig gebruik. Maar het grootste probleem met Slaughter is Munthes voetgangersrichting. De film lijkt een eeuwigheid nodig te hebben om het tempo op te voeren, en als het eindelijk begint, voelen de schokken altijd een beetje halfslachtig. De maniak wordt afgeschilderd als een achterlijke boeman en hij doodt de kinderen alleen als hij ze per ongeluk tegen het lijf loopt terwijl hij door het bos dwaalt. Dit maakt onmiddellijk een eind aan de spanning die gewoonlijk in stalkingsscènes wordt uitgebeeld, wat de zaak alleen maar leek te vertragen. Het deed me erg denken aan die andere zielige Zweedse Blodaren.<br />Screenwriter Alina Warne nam een paar van de meest bizarre beslissingen die ik ooit in slasherfilms heb gezien. Haar eigenaardige obsessie met konijntjes (gelukkig niet van het playboy-type) slaat nergens op, en ze ging zelfs zo ver om de moordenaar Bunnyman te noemen. Op een gegeven moment in de pauze begint Constance te zingen (over mooie konijntjes natuurlijk) en even moest ik voor alle zekerheid controleren of dit niet de eerste slasher-musical was. Hoewel het duidelijk is dat Warne de richtlijnen voor slashers van binnen en van buiten kent, breekt ze toch een van de belangrijkste tradities van de cyclus. Trudy (Erica Earlson) brengt het grootste deel van de film door zonder te drinken of te roken en ze wijst de voortdurende seksuele avances van een van de geile kerels af. We hebben dus een onbezoedelde maagd in de groep, zij moet toch zeker het laatste meisje zijn? Nou, vreemd genoeg komt ze niet opdagen voor het vervolg. Het was nogal een schok dat ze vermoord was, vooral omdat alle andere clichés uit het handboek waren onderstreept en gestikt. Een deel van de dialoog is op z'n zachtst gezegd hilarisch onbeholpen en het stuk speelde zich af op plaatsen die slecht in het script stonden.<br />_Camp Slaughter is buiten Zweden al onmogelijk zeldzaam geworden en het is nog maar een jaar en een paar maanden oud. Ik was enigszins verbaasd toen ik las dat er een vervolg in de pijplijn zit, wat moet betekenen dat dit niet zo'n fiasco was als velen je willen doen geloven. Ik voor mij denk niet dat Munthe's bloedstollende opus zo slecht is als zijn afzichtelijke reputatie doet vermoeden. In tegenstelling tot veel van zijn neven en nichten is het...' De film is vakkundig belicht en prachtig gefotografeerd en heeft zo nu en dan een moment van geloofwaardigheid. Er zijn zelfs een paar leuke details te zien en zolang de regisseur de alledaagse tekno soundtrack achterwege laat en van zijn eerdere fouten leert, kan Camp Slaughter 2 een kanshebber zijn. Maar als je op dit moment een Zweedse moordenaar moet zien, neem dan Verdwijnende Spook.
Regular readers of my review list will already know that I am a great fan of the slasher genre. For the past thirteen years, I have thoroughly enjoyed hunting down the many rarities that the cycle has to offer and then sharing my opinions with other collectors across the globe. I personally was not over impressed with Wes Craven's Scream trilogy, but I must admit that I have paid close attention to the overwhelming effect that the three movies have had on horror cinema. Just like being transported back to the glory years of the early eighties, video-stores have once again been over-populated with masked killers and screaming teens. After John Carpenter's Halloween kicked off the boom years two decades earlier, the majority of the bandwagon jumping genre entries were American, British or Italian productions. But this time around we have witnessed slashers from as far and wide as Germany (Flashback), Thailand (303 Fear Faith Revenge), Korea (The Record) and even India (Sssshhh). This was the first of two Swedish entries that were released in the same year.<br /><br />Director Martin Munthe launches Camp Slaughter with an intriguing text that leads us to believe that the events we are about to witness are based upon a true account. Well it worked for the Texas Chainsaw Massacre, so why not? Next up we meet Constance (Karen Bertling), a middle aged woman who blames her husband for the fact that he never gave her the blonde-haired blue-eyed daughter that she so desperately craved. Instead the couple ended up with a rather dopey looking son called Adrian (Christian Magdu). They say that if at first you don't succeed then try again, and try again she certainly did. Only this time she swapped partners and tried with her own son! Constance's dream to have a blonde-haired and blue-eyed daughter was not fulfilled after her incestrial efforts and instead she was blessed with a hulking maniac that she decided to keep padlocked in an underground chamber for the rest of his life. Twenty five years down the line and we learn that (unsurprisingly) a remote woodland retreat has been built within walking distance of the madman's underground lair. Cue six dumb teens, plenty of beer and a broken padlock and away we go on a murder marathon! <br /><br />Camp Slaughter was critically ripped to shreds upon release and most of the unenthusiastic reviews that I've read came from Swedish authors. I was expecting something as bad as The Night Devides the Day or Carnage Road after reading so much negativity. The major critical point from the aforementioned scribes was that the cast struggle with speaking English, instead of their native language. I am fluent in Polish, Russian and English; but under the extreme pressure of trying to deliver a convincing dramatic display, I must admit that I'd feel much more confident speaking in my native Spanish tongue. That's why I guess it's somewhat unfair to criticise such a young cast on the quality of their performances. In this day and age, the majority of cinema fans don't have a problem with subtitled features, and perhaps that's something that the producers should keep in mind for future reference. But the biggest problem with Slaughter is Munthe's pedestrian direction. The movie seems to take an eternity to pick up the pace and then when things finally kick off, the shocks always feel somewhat half-hearted. The maniac is portrayed as a retarded bogeyman and he only kills the kids if he inadvertently bumps into them whilst wandering through the woodland. This immediately cuts out the suspense that's usually conveyed in stalking scenes, which only seemed to slow things down even more. It reminded me a lot of that other pathetic Swedish slasher Blodaren.<br /><br />Screenwriter Alina Warne made some of the most bizarre decisions that I've ever witnessed in slasher cinema. Her peculiar obsession with bunnies (unfortunately not the playboy kind) makes very little sense, and she even went as far as to call the killer Bunnyman? There's one point in the runtime where Constance begins singing (about pretty bunnies, naturally), and for a moment I had to double-check that this wasn't the first slasher musical. Even though its obvious that Warne knew the slasher guidelines inside out, she still breaks one of the most essential traditions of the cycle. Trudy (Erica Earlson) spends the majority of the movie without drinking, smoking and she turns down constant sexual advances from one of the randy guys. So we have an untarnished virgin amongst the group, surely she's got to be the final girl? Well strangely enough she won't be turning up for the sequel. It was quite a shock that she was murdered, especially when every other cliché in the rulebook had been underlined and dotted. Some of the dialogue is also hilariously inept at best and the feature was in places poorly scripted. <br /><br />Camp Slaughter has become impossibly rare outside Sweden already and it's only one year and a few months old. I was somewhat surprised then when I read that a sequel is in the pipeline, which must mean that this wasn't as unsuccessful as many would have you believe. I for one don't think that Munthe's slasher opus is as bad as its hideous reputation makes it sound. Unlike many of its cousins, it's competently lighted and beautifully photographed and it has the odd moment of credibility. In fact there's a couple of neat touches on display and as long as the director cuts out the mundane tekno soundtrack and learns from his previous mistakes, Camp Slaughter 2 could be a contender. But for the moment if you must see a Swedish slasher then get Drowning Ghost instead.