Ik weet het niet zeker van spoilers, maar het kan nooit kwaad om veilig te zijn.<br />Hoewel ik een grote fan van Sherlock Holmes ben, probeer ik open te staan voor verschillende interpretaties, zelfs als het iets is waar ik nog niet aan heb gedacht, vooral als de acteur het goed genoeg speelt. Ik geef toe dat het vrij moeilijk is om dat te doen met adaptaties, omdat die meer details en stevigheid geven aan het personage, dat moeilijk op verschillende manieren kan worden geïnterpreteerd. Toch kunnen er verschillende interpretaties zijn, maar deze kwam in de verste verte niet in de buurt van Holmes.<br />Ik ben dol op de oude serie uit 1984 met Jeremy Brett, en ik weet zeker dat veel andere Holmes-fans daar ook van genieten. Het enige probleem dat ik had met Jeremy Brett (en zijn Watson) waren hun stemmen, die niet helemaal pasten bij de toon die ik vroeger in de boeken las. Maar in alle andere gevallen aanbad ik Jeremy Brett en zowel David Burke als Edward Hardwicke voor hun prestaties, want ik neem aan dat ik Watson ook nauwgezet beschrijf sinds Nigel Bruce.<br />Het lijkt erop dat het precies andersom is voor meneer Everett. In mijn ogen lijkt hij goed in woord en fysieke nauwkeurigheid, maar helemaal verkeerd met persoonlijkheid. En als ik moest kiezen tussen wat nauwkeuriger zijn in woord of in persoonlijkheid, zou ik voor persoonlijkheid kiezen. Maar het lijkt erop dat ze hier voor het uiterlijke vertoon hebben gekozen en dat vond ik buitengewoon irritant. De hele tijd dat ik zat te kijken, herkende ik de Holmes die ik op het scherm zag niet. Sterker nog, de eerste tien minuten ging ik ervan uit dat Holmes een andere man was die het verhaal aanvulde, tot Watson hem volgde en hem bij zijn naam noemde. Dit was niet de Holmes die ik las toen ik zeven was, net zoals Nigel Bruce op geen enkele manier de Watson was die ik ook had aanbeden.<br />Het meest voor de hand liggende punt zou de cocaïneverslaving van Holmes zijn. Maar iedereen die Sherlock Holmes heeft gelezen, weet dat Holmes alleen cocaïne gebruikte als hij geen zaak had, als hij zich verveelde en lusteloos was en iets nodig had om die schijnbaar eindeloze kloof tussen de zaken te overbruggen. Hij gebruikte het om opwinding en opwinding te voelen in plaats van zijn werk, en niet veel meer. Zeker niet als iemand die zich er ondanks alles toe aangetrokken bleef voelen. Hij had een mysterie in deze zaak, en daarom kwam zijn plotselinge gebruik van de naald een beetje als een verrassing voor me.<br />Maar misschien had hij het nodig om opwinding te voelen. Hij liet het in elk geval nergens blijken. Er was geen enthousiasme voor de zaak, geen uitbundige belangstelling voor de curiositeiten die aan het licht kwamen, alleen een stoïcijnse, ambivalente irritatie jegens iedereen die hij ontmoette en met wie hij omging. Inclusief Watson, waar ik hier nader op inga.<br />Iedereen heeft tot nu toe commentaar geleverd op Holmes' gebrek aan karakterisering van Watson, maar het was vooral zijn omgang met Watson die me ergerde. Holmes is geen Holmes zonder zijn Watson, zijn Boswell, zijn vriend, partner en broer. Een van de belangrijkste dingen die ik leuk vond aan de serie van Granada Television waren Holmes en Watson. Holmes' interactie en dialogen, de manier waarop ze elkaar aanvulden en respecteerden, ook al zei Holmes dat niet vaak en had ik altijd het gevoel dat het een beetje onoprecht was om te zeggen dat ze gewoon een hoop lol hadden. Ze hadden een kameraadschap en begrip voor elkaar die, irritant genoeg, in deze film niet te zien waren. Vanaf de eerste paar minuten van het gesprek was het al duidelijk dat dit niet de vriendschap was die Holmes en Watson zouden moeten hebben. Zelfs Watsons bewondering voor Holmes was afwezig en had plaatsgemaakt voor ergernis en ergernis over de excentriciteiten van zijn vriend. Geen kreet van verbazing toen Holmes zich ontdeed van een kostuum dat, tussen haakjes, nogal anachronistisch leek voor het late victoriaanse en vroege edwardiaanse tijdperk, alleen een blik van licht verraad en een gebrek aan vermaak.<br />En nu we het er toch over hebben, ik was voortdurend verbijsterd door de plotselinge verschijning van vingerafdrukken van de politie, telefoons en lichamelijk geweld in de cellen. Ik ben niet bepaald een historische expert op dit gebied, dus ik liet ze meestal gaan als ik ze zag, ervan uitgaande dat ik gewoon slecht geïnformeerd was, en toch zijn ze een beetje vergevorderd voor de tijd waarin Holmes is en zou moeten zijn.<br />Dat gezegd hebbende, ik hou altijd van een competente Watson, en dus maakte Ian Hart me in dat opzicht gelukkig. Zelfs als dat enigszins werd getemperd door de snerpende stem van zijn verloofde/echtgenote.<br /><0x3E> Er waren een paar stukken waarin ik een glimlach liet zien of grinnikte, en waarvoor ik de sterren omhooghield, maar het was beslist niet genoeg om de hele film recht te doen. Het feit dat ze ook bleven proberen hem Holmes-achtiger te maken door verschillende dialogen uit andere verhalen in te voegen, was op zichzelf al een beetje irritant.<br /><0x3E> En de muziek! Ik hou van de soundtrack, echt waar, maar het leek echt alsof ze zeiden: 'Kijk, we hebben de tijd genomen om een heel goede soundtrack te maken met violen en cello's en alles, dus luister! Luister!' Misschien dat een oppervlakkige toeschouwer dit interessant zou vinden, maar als Holmsiaan vond ik het nogal ergerlijk.
Not sure about spoilers, but never hurts to be safe.<br /><br />Despite being a very big Sherlock Holmes fan, I try to be open minded about different interpretations, even if it's something I haven't thought of, especially so, in fact, if the actor plays it well enough. Admittedly it is fairly difficult to do so with adaptations books, as they give more detail and solidity to the character that's difficult to take different ways. Even so, there can be different interpretations, but this one was no where near Holmes at all.<br /><br />I love the old 1984 series with Jeremy Brett, which I'm sure a lot of other Holmes fanatics also enjoy. The only problem I had with Jeremy Brett (and his Watson, for that matter) were their voices, which I couldn't quite fit into the tone I used to read in the books. But in all other instances, I adored Jeremy Brett and both David Burke and Edward Hardwicke for their performances, since I take also take Watson to scrupulous account ever since Nigel Bruce.<br /><br />It seems the case is exactly the opposite for Mr. Everett here. To me he appears good in word and physical accuracy, but completely wrong with personality. And given the choice between which to be more accurate to, appearance or personality, I would choose personality, hands down. But it seems like they went for appearance here and I found that extremely annoying. All the time I was watching I didn't recognise the Holmes I saw on the screen, indeed, for the first ten minutes, I assumed Holmes was some other man to further the story along, until Watson followed him and called him by name. This wasn't the Holmes I read when I was seven, just like Nigel Bruce was in no way the Watson I had adored also.<br /><br />The obvious point would be Holmes' cocaine 'addiction.' But anyone who has read Sherlock Holmes would know that Holmes used cocaine only when he had no case, when he was bored and listless and needed something to fill that seemingly interminable gap between cases. He used it to feel thrill and excitement in place of his work and not much else. Certainly not as someone who kept being drawn to it despite everything. He had a mystery in this episode, and so his sudden use of the needle came as a bit of a surprise to me.<br /><br />But then, perhaps he did need it to feel excitement. He certainly didn't show it anywhere. No buoyancy about the case, no ebullient interest in the curiosities that arose, just stoic, ambivalent irritability to everyone he met and interacted with. Including Watson, which I should elaborate on here.<br /><br />Everyone so far has commented on Holmes' lack of characterisation in this, but it was his interaction with Watson that annoyed me above all. Holmes is not and never is Holmes without his Watson, his Boswell, his friend, partner, and brother. One of the main things I enjoyed about Granada Television's serials were Holmes and Watson's interaction and dialogue, the way they complemented each other and respected each other to the highest level, even if Holmes was infrequent in saying so and it always seemed to me, to be a bit ineloquent for a moment, that they just had a whole crapload of fun. They had a companionship and understanding of each other that, annoyingly, was not shown in this movie. From the first few minutes of conversation it was already evident that this was not the friendship that Holmes and Watson should have. Even Watson's admiration of Holmes was absent and replaced with exasperation and thin temper for his friend's eccentricities. No gasp of astonishment when Holmes revealed himself from a costume that by the way, seemed rather anachronistic of the late Victorian and early Edwardian era, just a look of slight betrayal and lack of amusement.<br /><br />And while we're on the subject, I found myself constantly baffled by the sudden appearances of police fingerprints, phones, and physical violence in the cells. I'm hardly a historical expert on this, so I let them go mostly when I noticed them, assuming I was just ill-informed, and yet, they are somewhat advanced for the time period Holmes is and was intended to be set.<br /><br />With that said, I always enjoy a competent Watson, and so Ian Hart made me happy in that respect. Even if that was slightly dampened by the jarring sounds of his fiancée/wife's voice.<br /><br />There were a few parts that I quirked a smile or chuckled for which I upped the stars, but it was definitely not enough to rectify the whole movie. The fact that they also kept trying to make it seem more Holmesish by inserting various dialogue from other stories was in itself a bit irritating. <br /><br />And the music! I enjoy the soundtrack, I do, but it did really seem like they were saying "Look, we took this time to make a really good soundtrack with violins and cellos and everything, so listen! Listen!"<br /><br />Perhaps the casual viewer might find this interesting, but as Holmsian I found it rather exasperating.