Steven Soderbergh is een getalenteerde regisseur, en ik respecteer zijn beslissing om een lowbudgetfilm te maken, maar deze film deed dat niet voor mij. Ik ben er heilig van overtuigd dat beeldmateriaal op de tweede plaats komt, na het script, als het op het maken van een goede film aankomt. Je kunt een lange speelfilm maken met een huisvideocamera met slechte belichting, en die kan nog steeds goed zijn zolang het script goed geschreven is en de personages innemend zijn. In dit geval zijn de personages niet innemend. Om te beginnen is het moeilijker om een interessante film te maken over rijke Hollywoodtypes. Het is beter om films te maken over gewone mensen, met wie het publiek zich kan identificeren. Ik voelde me gewoon ver van deze personages verwijderd, en ik vond het moeilijk om me in hun leven in te leven. De regisseur werpt het publiek een paar boogballen toe, maar ze komen eerder pretentieus dan gelikt over.<br />De sterke punten van de film liggen in de concepten, maar de uitvoering is slecht. Ik vind het een prettig idee dat een ensemble van eersteklas acteurs voor weinig geld werkt en niet de luxe heeft van trailers of ambachtelijke service. Het ensemble van populaire film- en tv-acteurs heeft beslist talent, maar goed acteerwerk kan slecht materiaal niet redden. Een van de redenen waarom ik de film wilde zien, was omdat ik had gehoord dat alle dialogen geïmproviseerd zijn door de acteurs. Nou, of ik heb het verkeerd gehoord, of ze hebben me voorgelogen, want in het commentaar op de dvd (dat overigens erg goed is) legt Soderbergh uit dat alleen de scènes tussen Nicky Katt en Enrico Colantoni erg geïmproviseerd zijn.<br />Als je een betere film wilt zien die op een succesvollere manier gebruikmaakt van een soortgelijke stijl van filmen, moet je _Timecode_ van Mike Figgis bekijken. Die film is helemaal geïmproviseerd en in realtime op video opgenomen. In dat geval was het experiment een succes. Ik ben niet zo'n fan van experimentele films in het algemeen, want in de meeste gevallen zijn de regisseurs gewoon genotzuchtig en laten ze hun werk doorgaan voor hoogstaande kunst, gewoon omdat ze anders zijn (of'revolutionair'). Verdomme, een hele film maken die zich concentreert op een uur en 30 minuten van een vette slons die tv zit te kijken is iets anders, maar wie zou ernaar kijken? Er is niets mis met artistiek zijn tijdens het maken van een film, maar je moet het materiaal op zijn minst een beetje interessant maken voor het publiek, anders is het gewoon filmische masturbatie. Er zijn meer genotzuchtige films dan 'Full Frontal', maar dit was gewoon niet mijn ding. Als het script goed was, zou ik de slechte visuele kwaliteit niet eens opmerken, maar omdat dat niet zo was, merkte ik het wel en als gevolg daarvan werd de film belemmerd.<br />Mijn score: 4 (van de 10)
Steven Soderbergh is a talented director, and I respect his decision to do a low-budget picture, but this movie didn't do it for me. I am a firm believer that visuals take a back seat to script, when it comes to making a good movie. You can shoot a feature-length movie on a home video camera with bad lighting, and it can still be good as long as the script is well-written and the characters are engaging. In this case, the characters aren't engaging. First off, it's harder to make an interesting film about wealthy Hollywood types. It's better to make movies about ordinary people, with whom the audience can relate. I just felt distant from these characters, and I found it hard to get wrapped up in their lives. The director throws the audience a couple of curve balls, but they come off as more pretentious than nifty. <br /><br />The film's strong points lie in its concepts, but the execution is poor. I like the idea of an ensemble of A-list actors working for little money, and not having the luxury of trailers or craft service. The ensemble cast of popular film and TV actors is definitely talented, but good acting can't save bad material. One of the reasons why I was interested in seeing the movie is because I heard that all the dialogue is improvised by the actors. Well, either I heard wrong or I was lied to, because in the DVD commentary (which is very good, by the way) Soderbergh explains that only the scenes between Nicky Katt and Enrico Colantoni are heavily improvised. <br /><br />If you want to see a better film that uses a similar style of filmmaking in a more successful way, watch Mike Figgis's "Timecode." That film is all improvised and shot on video in real time. In that case, the experiment was a success. I'm not a big fan of experimental films in general, because in most cases the directors are simply being self-indulgent and pass their work off as high art, simply because they're being different (or "revolutionary," as the more pretentious directors phrase it). Hell, making a whole movie that centers on an hour and 30 minutes of a fat slob watching TV is something different, but who would watch it? There's nothing wrong with being artistic in the process of making a film, but you must make the material at least somewhat interesting to the audience or it's simply cinematic masturbation. There are more self-indulgent films out there than "Full Frontal," but this just wasn't my cup of tea. If the script were good, I wouldn't even notice the poor visual quality, but since it wasn't, I was able to notice it and as a result it hampered the film. <br /><br />My score: 4 (out of 10)