Ik heb een visioen van hoe George Lucas als regisseur moet zijn. Het is vier uur's nachts, de lichten zijn aan, iedereen draagt te veel gewaden en ze zijn al 22 uur achter elkaar bezig. Sam Jackson ziet eruit alsof hij op het punt staat iemand een klap voor zijn kont te geven, maar hij probeert cool te zijn, geconcentreerd en een en al Jedi <0xE2><0x80><0x93> net als in de laatste scènes van Pulp Fiction.<br />George weet niet wat hij moet doen. Hij is een ongetrouwde nerd, in staat om geld te verdienen maar nooit in de buurt van de echte kunst te komen. 'Oké, mensen, nog één keer... en denk eraan, nog meer videospelletjes.' Het is nu niet moeilijk meer, nu regels die te alledaags zijn om zelfs maar te lachen voor de tiende, twaalfde, twintigste keer worden opgezegd. Samuel L. Jackson heeft een overgang gemaakt: van de paddenstoelwolk in de lucht naar de dramatische kracht van een slaperige conciërge die aan het eind van zijn dienst op zijn bezem leunt.<br />Ik vraag me af of fans op Star Wars-conventies wedstrijden zullen houden om regels uit deze film met minder gevoel op te zeggen dan de oorspronkelijke acteurs. 'Dat is mogelijk...' is mijn favoriete regel (Jackson); hoewel de meeste van Portmans en Christensens regels goed genoeg zijn. Ik zal niet veel over de tienervader zeggen, zijn prestaties spreken voor zichzelf <0xE2><0x80><0x93> ik kan niet begrijpen waarom een echte acteur niet is ingehuurd. Hoe het ook zij, deze film is een uitstekende tekst voor schrijvers over hoe je geen dialoog moet schrijven.<br />Star Wars is nooit bijzonder indrukwekkend geweest als je er goed naar keek. Het is science fiction zonder wetenschap; een ruimteopera van algemene consumptie. Het werkt met plot, met karakter, met actie. Dat Joseph Campbell de mytheopografische traditie heeft geïllustreerd, is in deze film nergens te vinden. Onder de duim van de t.v.-leiding van peuters wordt het saai en dwaas. Personages bloeden niet, hun haar woelt niet in de sterkste wind. Niemand kotst over het schandalig onsmakelijke subplot van een tienervader die openlijk geilt op een vrouw die hem heeft opgevoed. Als hij ermee geconfronteerd wordt, zegt de prinses tegen hem: 'Het geeft me een ongemakkelijk gevoel.' Het geeft IEDEREEN een ongemakkelijk gevoel! Wat voor kracht heeft Lucas die hem in staat stelt het leven uit zelfs de beste acteurs te wringen? Die hem in staat stelt zo ver af te wijken van amusement of goede smaak?
I have this vision of what George Lucas must be like as a director. It's 4 in the morning, the lights are hot, everyone is wearing too many robes, and have been doing the same scene for 22 hours straight. Sam Jackson looks like he's about to pop a cap in someone's arse, but he's trying to be cool, look centred and all Jedi -- like in the last scenes of Pulp Fiction.<br /><br />George has no where to go. Unmarried geek freak, he's capable of making money but never getting a stone's throw near actual art. "Okay people, one more time...and remember, more VIDEO GAME." It's not hard now, when lines too pedestrian to even laugh at are recited for the tenth, twelfth, twentieth time. Samuel L. Jackson has transitioned: from the mushroom cloud layin mutha, to all the dramatic power of a sleepy janitor leaning on his broom at the end of his shift.<br /><br />I wonder if fans at Star Wars conventions will hold contests, to recite lines from this film with less feeling than the original actors. "That's possible..." is my favourite line (Jackson); though most any of Portman's and any of Christensen's will do. I won't say much about teen-Vader, his performance speaks for itself -- I can't fathom why an actual actor wasn't hired. Whatever the case, this film does make an excellent text for authors on how NOT to write dialogue. <br /><br />Star Wars was never particularly impressive under close scrutiny. It's science fiction without science; general consumption space-opera. It works with plot, with character, with action. That Joseph Campbell informed mythopoetic tradition is nowhere to be found in this film. Under the thumb of toddler TV direction, it becomes tedious and silly. Characters do not bleed, their hair does not ruffle in the strongest wind. No one vomits over the outrageously distasteful subplot with teen-Vader openly lusting over a woman who helped raise him. When confronted, the princess tells him "it makes me uncomfortable." It makes EVERYONE uncomfortable! <br /><br />What force does Lucas wield that allows him to wring all of the life out of even the best of actors? To stray so far from entertainment, or good taste? Perhaps he is a clone....