Dit is het soort film waar ik echt van hou: verknipte verhalen over mysteries en bedrog, met geweldige acteurs die het graag dik aangezet willen hebben. Ik wilde SLEUTH leuk vinden. Nee, ik wilde van SLEUTH houden. Laurence Olivier en Michael Caine, die het opnemen tegen een moorddadige strijd van geestverwanten: Wat valt er niet van te houden?<br /><br />SPOILERS...<br />Maar de eerste keer dat ik SLEUTH zag, was ik erg teleurgesteld, en daarna heb ik hem nog vier of vijf keer gezien, maar zonder resultaat. De film is onhandig en onecht, en hoe slim hij ook denkt dat hij is, hij is in feite behoorlijk stom.<br />Om het verhaal te laten slagen, is het afhankelijk van personages die afwisselend briljant en diabolisch zijn en gewoon volslagen stom. Voor een film van dit soort kan het publiek niet meedoen aan de zwendel. We moeten geloven dat de film de ene kant op gaat, terwijl hij in werkelijkheid de andere kant op gaat. Een kwestie van vingervlugheid, als het ware. Iedere verteller kan de ene figuur de andere laten bedotten; er is vaardigheid voor nodig om iemand zijn publiek oprecht te laten bedotten.<br />Ik weet zelfs precies wanneer de film op een dwaalspoor begon te raken. Wanneer de ene figuur voorstelt dat een andere zich vermomt als een inbreker door zich als circusclown te vermommen. Dat is stom. Erger nog, dat is wanneer de andere figuur dat doet. Dat is gewoonweg stom.<br />Het wordt duidelijk dat het overvalplan waarover wordt gesproken nep is. De ene figuur liegt tegen de andere, en dat weten we <0xE2><0x80><0x93> en we weten dat hij dat ook zou moeten weten. We doorzien de gambiets, de vermommingen en de leugens, maar de personages die zogenaamd slimmer zijn dan wij, doorzien die niet. Erger nog, de film blijft maar aankondigen dat hij slim is en trucs uithaalt. Kijk eens hoe slim ik ben! Kijk eens wat een stommeling jij bent omdat je voor de gek wordt gehouden! En hou nu je kop terwijl ik je nog een keer voor de gek houd. SLEUTH is te opvallend; zijn slimheid draagt zijn slimheid als een neonreclame.<br />En het is maar een kleinigheid, maar wat was dat met die herhaalde uitsneden van regisseur Joseph Mankiewicz naar lachende clowns en glimlachende marionetten? Een of twee keer is het stijlvol, maar het lijkt telkens weer een wanhopige poging om het verhaal wat op te fleuren of, erger nog, een poging om slordige montage te verdoezelen. Hoe dan ook, het was een voortdurende ergernis.<br />Deze film heeft een bijbehorend stuk dat DEATHTRAP heet. Ze hebben dezelfde thema's en gimmick-scenario's en allebei de hoofdrol van Michael Caine. DEATHTRAP wordt beschouwd als het arme neefje van SLEUTH. Ik ben het daar niet mee eens; DEATHTRAP mag dan het overdreven theatrale van SLEUTH missen (wat op zich niet zo erg is), maar het is meer dan alleen maar slim, het is strak, sluw en echt verrassend. Alles wat SLEUTH niet is.
This is the type of film I really like: twisted tales of mystery and deceit featuring great actors who like to slice the ham thick. I wanted to like SLEUTH. No, I wanted to love SLEUTH. Laurence Olivier and Michael Caine, squaring off in a murderous battle of wits: What's not to love?<br /><br />SPOILERS.....<br /><br />But, I was very disappointed the first time I saw SLEUTH, and subsequently have seen it four or five more times to no avail. The film is clumsy and hokey and as smart as it thinks it is, it is really pretty dumb.<br /><br />To succeed the story relies on characters who are alternately brilliantly diabolical and just plain dumb. For a film of this sort to work, the audience can't be in on the scam. We have to believe the film is going one way, when it is actually going another. Sleight of hand, as it were. Any storyteller can make one character fool another; it takes skill for someone to honestly fool his audience.<br /><br />I even know exactly when the film started going astray. When one character suggests that another disguise himself as a burglar by dressing up as a circus clown. That's dumb. Worse, is when the other character does so. That's just plain stupid. <br /><br />It becomes apparent that the robbery scheme being discussed is bogus. One character is lying to the other, and we know it -- and we know he should know it as well. We see through the gambits, the disguises and the lies, but the characters who are supposed to be smarter than us, don't. Worse, the film keeps announcing that it is being clever and pulling scams. See how smart I am! See what a fool you are for being fooled! Now shut up while I fool you some more. SLEUTH is too obvious; it wears its cleverness like a neon sign.<br /><br />And it is a small point, but what was with director Joseph Mankiewicz's repeated cutaway shots to laughing clowns and smiling puppets? Once or twice it is stylish; but repeatedly it seem like a desperate attempt to jazz up the story or, worse, an attempt to cover up sloppy editing. Whatever, it was a constant annoyance. <br /><br />This film has a companion piece called DEATHTRAP. They have similar themes and gimmicky plots and both star Michael Caine. DEATHTRAP is considered the poor cousin of SLEUTH. I disagree; DEATHTRAP may lack the over-the-top theatrics of SLEUTH (which, in itself, is not a bad thing) but it is more than just clever, it is tight, sly and truly surprising. Everything SLEUTH isn't.