In de film scarface neemt Tony Carmonte (Paul Muni) Rinaldi (George Raft) en zijn andere bendeleden mee voor een avondje cultuur <0xE2><0x80><0x93> ze gaan naar een toneelstuk. Carmonte heeft culturele pretenties en vindt het heerlijk om opera-aria's uit martha's en andere werken te fluiten, meestal vlak voordat hij iemand laat afpoeieren. Maar hij houdt echt van regen, en uiteindelijk stuurt Muni zijn stroman, Vince Barnet, om de afsluiting van het stuk te zien, terwijl Muni en zijn bende Boris Karloff afranselen. Barnet haalt Muni later in en vertelt hem dat 'Sadie' voor de marinier koos in plaats van voor de 'kleermaker' (minister). Dat vindt Muni leuk, en hij zegt: 'Die Sadie is een slimme meid.' Het is niet de enige keer dat een klassieke film commentaar levert op het stuk regen. In 20th CENTURY vergelijkt John Barrymore het gedrag van een ander personage met dat van de eerwaarde Alfred Davidson (het optreden van Walter Huston in deze filmversie).<br />Regen werd (in het begin van de jaren dertig) beschouwd als het grootste toneelstuk sinds Shakespeares Hamlet. Het is in elk geval een meeslepend verhaal, gebaseerd op een kort verhaal van W. Somerset Maugham. Het is ironisch dat het stuk, van John Colton, niet door Maugham als toneelstuk was geschreven. Maugham was een succesvolle dramaturg in het West End, wiens werk nog steeds af en toe wordt opgevoerd (in 1990 zag ik Glynis Johns en Stewart Granger in een reprise van Maughams komedie THE CIRCLE). Maar zijn werk was beter als hij de tijd had om beschrijvingen te schrijven van personages en hun gedrag, of van de setting van zijn verhalen. De mensen lezen nog steeds zijn korte verhalen en romans, niet zijn toneelstukken. En regen is de enige met enige dramatische kracht <0xE2><0x80><0x93> en het was niet zijn toneelstuk.<br />Regen speelt zich af in het Amerikaanse Samoa, tijdens het regenseizoen. Er landt daar een schip, en onder de passagiers die van boord gaan bevinden zich dominee Alfred Davidson en zijn vrouw (Beulah Bondi). Beiden zijn buitengewoon rechtlijnig <0xE2><0x80><0x93> en daar zijn ze kennelijk blij mee. Het ergert Davidson te zien dat de eigenaar van het hotel/winkel, Joe Horn (Guy Kibbee) een 'wanton' heeft toegestaan. 'Ik heb een kamer bij de Davidsons en dokter en mevrouw MacPhail. Thompson ontvangt een groot aantal Amerikaanse soldaten in haar kamer en ze speelt graag jazz op haar Victrola. Behalve de Davidsons accepteert iedereen Sadie. Ze is een heel vriendelijke jonge vrouw en ze maakt gemakkelijk vrienden. Aangezien MacPhail een filosoof is en Horn een filosofisch ingestelde man (hij leest voortdurend Prediker en Nietzche) zien ze geen van beiden echt iets verkeerds in Sadie.<br />Maar Davidson is kwaad op de zondige vrouw. Hij heeft de gewoonte om zijn macht op een gemene manier te laten gelden via zijn missionariscontacten in Washington. Algauw heeft hij de soldaten in hun barakken opgesloten, onder wie sergeant O'Connor.' Hara (William Gargan) die echt om Sadie geeft. Alle protesten van MacPhail worden genegeerd (Davidson vergeeft de dokter glimlachend zijn misplaatste veroordeling). Dan richt hij zijn aandacht op Sadie en dwingt haar uit te leggen waarom ze in de Stille Zuidzee zit (ze is op de vlucht voor een misdaadzaak in de Verenigde Staten). Hij staat erop dat ze de strafbare feiten onder ogen moet zien om haar ziel te zuiveren. Sadie probeert zich ertegen te verzetten, maar de druk is te groot.<br />Maar Davidsons contact met Sadie vernietigt hem. Hij slaagt erin haar tot een ware boetvaardige te maken (zoals hij zich dat voorstelt), maar hij is wellustig op haar geworden <0xE2><0x80><0x93> en heeft uiteindelijk seks met haar (we weten nooit zeker of het vrijwillig was of een verkrachting). Als hij beseft wat hij heeft gedaan, pleegt Davidson zelfmoord. Sadie belandt bij O'Hara.<br />Het acteren in deze film was eersteklas. Omdat het geld kostte, deed Joan Crawford het altijd af, maar haar smeulende seksualiteit ontvlamt elke keer dat ze verschijnt (Lewis Milestone maakt twee keer in de film haar entree, wat sterk doet denken aan een 'roofzuchtige' vrouw). Huston is net zo goed, vooral als de zelfingenomen, fatterige dominee die zichzelf bewondert en die er geen been in ziet om politieke touwtjes aan te trekken om zijn ziel te redden (of om die arme man terug te sturen naar een waarschijnlijk helse ervaring die hij nooit zou doorstaan). Zijn plotselinge onthulling van seksuele verlangens is een beetje overdreven, maar niet te erg. De bijrollen als Bondi, Kibbee en degenen die de machtswellust in Davidson echt zien (Gargan en Kendall Lee, die MacPhail speelt), spelen zichzelf uitstekend in de film, net als Walter Catlett als de scheepskapitein die een vriend van Sadie is. Het is misschien geen perfecte film, maar wel een waardige. Ik hoop alleen dat op een dag de Gloria Swanson-versie die in 1928 is gemaakt, tevoorschijn komt, zodat hij met deze kan worden vergeleken.
In the movie SCARFACE, Tony Carmonte (Paul Muni) takes Rinaldi (George Raft) and his other gang members for a night of culture - they go to see a play. Carmonte has cultural pretensions, loving to whistle opera arias from MARTHA and other works, usually just before he has someone rubbed out. But he really likes RAIN, and Muni ends up sending his stooge, Vince Barnet, to watch the conclusion of the play while Muni and his gang rub out Boris Karloff. Barnet catches up to Muni later and tells him that "Sadie" chose the Marine rather than the "cloth" (Minister). Muni likes that, and says "That Sadie is one smart girl." It is not the only time a classic film comments on the play RAIN. In TWENTIETH CENTURY John Barrymore compares another character's behavior to that of the Reverend Alfred Davidson (the Walter Huston performance in this film version).<br /><br />RAIN was considered (in the early 1930s) the greatest stage play since Shakespeare's HAMLET. Certainly it is an engrossing story, based on a short story by W. Somerset Maugham. It's ironic that the play, by John Colton, was not written by Maugham as a a play. Maugham was a successful West End dramatist, whose works are still revived on occasion (in 1990 I saw Glynis Johns and Stewart Granger in a revival of Maugham's comedy THE CIRCLE). But his work was better when he had the leisure to write descriptions of characters and their behavior, or of the settings of his stories. It's his short stories and novels that people still read, not his plays. And RAIN is the only one with any dramatic power - and it wasn't his play.<br /><br />RAIN is set in American Samoa, during the rainy season. A ship lands there, and among those who disembark are Rev. Alfred Davidson and his wife (Beulah Bondi). Both are extremely straight-laced - and apparently happy to be so. Davidson is annoyed to see that the hotel/store owner, Joe Horn (Guy Kibbee) has allowed a "wanton" woman named Sadie Thompson to room with there with the Davidsons and Dr. and Mrs. MacPhail. Thompson entertains a large number of American soldiers in her room, and she enjoys playing jazz on her Victrola. Except for the Davidsons, everyone else accepts Sadie. She's really a very friendly young woman, and she makes friends easily. As Mr. MacPhail is a philosopher, and Horn is of a philosophical turn (he keeps reading Ecclesiastes and Nietzche) neither of them really see anything wrong with Sadie.<br /><br />But Davidson is angered by the sinful woman. He has a way of throwing his weight around viciously through his missionary contacts in Washington. Soon he has the soldiers restricted to their barracks, including Sgt. O'Hara (William Gargan) who really cares for Sadie. All protests from MacPhail are ignored (Davidson smilingly forgives the Doctor for his misguided condemnation). Then he turns his attention on Sadie, and forces her to explain why she is the South Seas (it is a criminal matter she is fleeing in the states). He insists that she has to face the criminal charges in order for her soul to be purified. Sadie tries to fight it, but the pressure is too great.<br /><br />However, Davidson's contact with Sadie destroys him. He succeeds in turning her into a true penitent (as he imagines one), but he has become lascivious towards her - and finally has sex with her (we never are sure that it was voluntary or rape). When he realizes what he did, Davidson kills himself. Sadie ends up with O'Hara.<br /><br />The acting in this film was first rate. Because it lost money, Joan Crawford always dismissed it, but her smoldering sexuality bursts every time she appears (Lewis Milestone sets up entrance for her twice in the film which is very suggestive of a "predatory" woman). Huston is equally good, especially as the self-admiring, Pharisaical Reverend who sees nothing wrong about pulling political wires to save a soul (or sending that poor person back to face a probably hellish experience that he would never suffer through). His sudden revelation of sexual desire is a little overdone, but not too badly. The supporting characters like Bondi, Kibbee, and those who really see the power-lust in Davidson (Gargan and Kendall Lee, who is MacPhail) give very good account of themselves in the film, as does Walter Catlett as the ship purser who is a friend of Sadie's. If not a perfect film, it is a worthy one. I only hope that one day the Gloria Swanson version made in 1928 shows up so it can be compared to this one.