In the Company of Men van Neil Labute is een verbazingwekkende film, een van de beste van 1997 en een schokkende aanklacht tegen de door ego's gedreven zakenwereld waarin we leven. Oppervlakkig bezien lijkt de film, door Neil Labute vakkundig geschreven in zijn eerste speelfilm, een wreed verhaal over vrouwenhaat. Maar onder de oppervlakte schuilt de ware boodschap van de film, een boodschap die de zakenwereld afschildert als een strijd om het voortbestaan van de sterkste, een wrede wereld waar mensen hun integriteit en mededogen opofferen ten gunste van eenvoud en hebzucht. Twee collega's, Chad (Aaron Eckhart) en Howard (Matt Malloy), die hun buik vol hebben van hun mislukkingen met leden van de andere sekse, besluiten een wrede grap uit te halen met een nietsvermoedend vrouwelijk slachtoffer. Ze gaan allebei met haar uit en na een periode van zes weken dumpen ze haar, een plan dat ze hebben bedacht nadat ze jarenlang gekweld en ongelukkig zijn geweest met vrouwen. Uiteindelijk kiezen ze hun prooi, een dove typiste genaamd Christine (Stacy Edwards) en beginnen aan hun zoektocht: ze vragen haar mee uit, sturen haar bloemen en delen intieme momenten met haar. Na jaren zonder afspraakjes komt dit Christine als een aangename verrassing voor, maar ze kent het plan dat de mannen hebben uitgebroed natuurlijk niet.<br />'Ik niet.' Ik wil niet te veel over de plot prijsgeven. Ik zal zeggen dat de film twee climaxscènes heeft, de ene verwacht en de andere onvermijdelijk, achteraf gezien. De eerste climax maakt de film tot een succes, de tweede maakt de film groots <0xE2><0x80><0x93> pas dan zien we wat Labute werkelijk van plan is.<br />De cast van Labute zonder namen is allemaal even uitstekend. Eckhart, die inmiddels een Labute-kneus is geworden, speelt een fascinerende rol als een werkelijk verachtelijk personage, de gladde en snel pratende Chad. Matt Malloy is uitstekend als Howard, de 'zwakke' van de twee mannen, en Edwards is geweldig als de ongelukkige dove typiste, die haar personage als sympathiek, intelligent en gevoelig presenteert, niet als een stereotiepe gehandicapte vrouw. Maar de echte ster van de film is het script van Labute. Gezien dit, en zijn drie recentere films (Uw Vrienden en Buren, Zuster Betty en Bezetenheid <0xE2><0x80><0x93> alle drie kwaliteitsfilms), is Labute een schrijver-regisseur die de komende jaren in de gaten moet worden gehouden.<br />Een opmerkelijke opmerking over In the Company of Men is dat het op de markt is gebracht als een komedie. Diegenen onder jullie die slapstickhumor en romantische charmes verwachten, zouden beter nog een andere film kunnen zien. In the Company of Men is NIET komedie. Er zitten elementen van zwarte humor in, vooral een bijzonder ontaarde scène waarin een van de mannen en een stagiair een rol spelen. In the Company of Men is echter eerder tragisch dan komisch, een blik in de bezoedelde mannelijke psyche, veroorzaakt door jaren van bedrijfsstress en paranoia. Ik moest onwillekeurig denken aan Glengarry Glen Ross van David Mamet, een andere film over de hebzucht van het bedrijfsleven in de huidige wereld, toen ik deze aan het kijken was. Maar terwijl Glengarry meer een mysterie en moraliteitsspel is, is In the Company of Men veel verraderlijker, en het biedt uiteindelijk geen oplossingen. In feite is de laatste akte van de film, naar mijn mening, een van de meest gedenkwaardige in de moderne filmwereld. Wie is er nu precies de baas?<br /><br />9/10 10.
Neil Labute's In the Company of Men is an amazing motion picture, one of the best films of 1997 and a shocking indictment of the ego-driven corporate world in which we live. On the surface, the film, expertly written by Neil Labute in his first feature effort, seems to be a cruel tale of misogyny. Lurking beneath the surface, however, is the film's true message, one which depicts the business world as a battle of survival of the fittest, a harsh world where men sacrifice their integrity and compassion in favor of oneupsmanship and greed.<br /><br />Fed up with their failures with members of the opposite sex, two co-workers, Chad (Aaron Eckhart) and Howard (Matt Malloy) decide to play a cruel prank on an unsuspecting female victim. They will both date her, and then after a six-week period, they will dump her, a plan they've devised after years of being tormented and unlucky with women. They eventually choose their prey, a deaf typist named Christine (Stacy Edwards) and begin their quest, asking her for dates, sending her flowers, and sharing intimate moments. All this seems like a pleasant surprise to Christine after years of no dating--but, of course, she doesn't know the plan the men have hatched.<br /><br />I don't want to reveal too much more about the plot than this. I will say that the film has two climactic scenes, one expected and the other inevitable in retrospect. The first climax makes the movie a success, the second makes the film great--only then do we see Labute's true intent.<br /><br />Labute's cast of no-names is uniformly excellent. Eckhart, who has since become a Labute staple, delivers a fascinating performance as a truly despicable character, the smooth and fast-talking Chad. Matt Malloy is excellent as Howard, the "weaker" of the two men, and Edwards is great as the hapless deaf typist, presenting her character as likable, intelligent, and sensitive, not just a stereotypical handicapped woman. But the real star of the film is Labute's script. Judging by this, and his three more recent films (Your Friends and Neighbors, Nurse Betty, and Possession--all quality films), Labute is a writer-director to monitor for years to come.<br /><br />A noteworthy comment about In the Company of Men is that it has been marketed as a comedy. Those of you expecting slapstick humor and romantic charms might be better served seeing another movie. In the Company of Men is NOT comedy. There are elements of black humor, especially one particularly depraved scene involving one of the men and an office intern. However, In the Company of Men is more tragic than comic, a look into the tarnished male psyche brought on by years of corporate stress and paranoia. I couldn't help but think of David Mamet's Glengarry Glen Ross, another film about corporate greed in today's world when I was watching this one. However, while Glengarry plays as more of a character-driven mystery and morality play, In the Company of Men is much more insidious, and it offers no solutions in the end. In fact, the final shot of the film is, in my mind, one of the most memorable in modern cinema. Just who exactly has the upper hand?....<br /><br />9/10