Ik wou echt dat ik deze film tien sterren kon geven, maar helaas is er gewoon te veel mis mee. Om te beginnen is hij veel te lang, en de taferelen van Rose' aftakeling worden het publiek ingewreven tot de film bijna ondraaglijk wordt om naar te kijken. Ik merkte dat ik tegen de regisseur wilde zeggen: 'Oké, ik snap het, ze stort in, kunnen we nu alsjeblieft verdergaan?' Bovendien heeft de film vanaf het begin te lijden gehad van het feit dat het een nauwelijks verhulde biopic over Janis Joplin is; de filmmakers hadden ongetwijfeld hun redenen om het dynamische, zij het tragische, ware verhaal te romantiseren, maar de wetenschap dat het een 'gefictionaliseerde werkelijkheid' is, is een beetje een afknapper. Maar deze film heeft één voordeel: Bette Midler. Mark Rydell heeft in de loop der jaren bewezen dat hij een talent heeft voor het regisseren van acteurs (met als culminatie wat ik zijn meesterwerk ON GOLDEN POND noem). Midler had al enige acteerervaring; ze speelde in FIDDLER ON THE ROOM op Broadway en had al een stuk of zes kleine rolletjes gehad voordat ze hier (als hoofdrolspeelster) op het witte doek haar debuut maakte. En wat een debuut was dat. Net als Bette Davis, Judy Garland, Barbra Streisand en Ethel Merman is Midler een meer dan levensgrote persoonlijkheid, vooral op het witte doek, en deze film melkt haar uitbundige en brutale persoonlijkheid volledig uit. Het gevoel van overkill zou de film hebben doen zinken, ware het niet dat Rose, zoals Midler haar speelt, een verschoppelingachtige charme heeft en een kwetsbaarheid die maakt dat je haar wilt beschermen, ook al blaast ze je weg met haar stalen stembanden en brengt ze een enorm publiek aan het juichen.<br />Ik had eigenlijk twee dingen moeten zeggen die de film redden: Frederic Forrest heeft hier zijn Oscarnominatie verdiend. In wat een ondankbare rol had kunnen zijn in de handen van een mindere acteur, laat Forrest je voelen wat zijn personage voor Rose voelt, zelfs dat zijn liefde niet genoeg zal zijn om haar te redden.<br />De rest van de cast is gewoon competent. Rydell is een acteur.' Als regisseur van Rose's film zou je denken dat hij uitputting van temperament zou kunnen onderscheiden, maar hier is hij niet meer dan een sadistisch monster en speelt hij beslist een rol in de uiteindelijke vernietiging van Rose. Maar misschien is het een eerbetoon aan Bates dat je hem zo hartgrondig haat.<br />Dit is een door acteurs geregisseerde film. De lengte is een probleem: ik heb geen bezwaar tegen lange films die hun lengte nodig hebben om hun verhaal te vertellen (Scheltlers LIST komt me voor de geest), maar deze film had minstens een half uur langer kunnen duren en zou waarschijnlijk beter zijn bekeken, omdat er momenten zijn waarop de hele gang van zaken knarsend tot stilstand komt. Bovendien is het script maar zozo; een rechttoe rechtaan biopic zou zich minder vrijheden hebben veroorloofd en waarschijnlijk een betere film hebben gemaakt, en Midler had beslist een overtuigende Joplin kunnen spelen.<br />De uitvoeringen maken deze film de moeite waard; Midler is een krachtcentrale en Forrest is niet alleen sterk in zijn eigen kracht, maar ook in zijn eigen kracht.
I really wish I could give this movie a full ten stars; unfortunately there is just too much wrong with it. For one thing, it is much too long, and the scenes of Rose's deterioration are rubbed in the audience's face until the movie becomes pretty much unbearable to watch. I found myself wanting to tell the director, "Okay, I get it, she's falling apart, now can we please move on?" Also the film has suffered from the beginning from the fact that it is a thinly-disguised biopic of Janis Joplin; no doubt the filmmakers had reasons for fictionalizing what was certainly a dynamic, if tragic, true story, but knowing that it is "fictionalized reality" is sort of a bummer.<br /><br />However, this film has one saving grace: Bette Midler. Mark Rydell has proved over the years that he has a gift for directing actors (culminating in what I consider to be his masterpiece, ON GOLDEN POND). Midler had some little acting experience before; she was in FIDDLER ON THE ROOF on Broadway and had had small roles in about half a dozen pictures before making her screen debut (as a leading lady) here. And what a debut it is. Like Bette Davis, Judy Garland, Barbra Streisand, and Ethel Merman, Midler is a larger-than-life persona, especially on screen, and this movie milks her ebullient and sassy personality for all it is worth. Rydell's sense of overkill would have sunk the picture except that Rose, as Midler plays her, has a waif-like charm and a vulnerability that just makes you want to protect her even as she blows you away with her vocal cords of steel, moving huge audiences to loud cheering.<br /><br />I should really have said two saving graces: Frederic Forrest earned his Oscar nomination here. In what might have been a thankless role in the hands of a lesser actor, Forrest makes you feel what his character feels for Rose, even his sense that his love is not going to be enough to save her.<br /><br />The rest of the cast is simply competent. Rydell is an actor's director, and unless an actor is either miscast or truly lacking in talent it is impossible for him/her to give a bad performance in a Rydell film. So it must be admitted that Alan Bates is very good here, though his character is such a thoroughgoing villain it is hard to care anything for him: as Rose's manager and therefore the person spending the most time with her, you would think he could tell exhaustion from temperament; here he is merely a sadistic monster and definitely plays a role in Rose's final destruction. But of course, perhaps it is a tribute to Bates that he makes you hate him so completely.<br /><br />This is an actor-driven movie. Its length is a problem: I have no objection to long movies which need their length to tell their story (SCHINDLER'S LIST comes to mind), but at LEAST a half an hour could have been chopped out of this picture and it would probably have made better viewing because there are moments when the whole proceeding grinds to a screeching halt. Also, the script is only so-so; a straightforward biopic would have taken fewer liberties and probably would have made a better film, and Midler could certainly have played a convincing Joplin.<br /><br />The performances are what make this film worth watching; Midler is a powerhouse and Forrest not only holds his own but emerges as a strong presence in his own right.