Niet in de laatste plaats omdat het kennelijk een waargebeurd verhaal is. Alex is een elfjarige jongen die in een bijna lege stad op de terugkeer van zijn vader wacht. De plot is traag, maar gespannen, en houdt de aandacht van het publiek de hele tijd vast. Wat ik het leukst vond aan deze film was het gevoel van echtheid. Terwijl ik ernaar keek (hoewel de taal Engels was) had ik het gevoel dat ik op de een of andere manier naar een echte documentaire keek terwijl die zich ontvouwde. De kleding, de sets, de straten, alles was echt. Het acteerwerk was zo goed dat ik gemakkelijk kon aannemen dat dit echte mensen waren, vooral Jordan Kiziuks vertolking van Alex. Het einde was hartverscheurend, en dan heb ik het over grote klodderige tranen die in een stortvloed over mijn wangen stroomden. Het was in alle opzichten een wonder om te zien.
Not least because it is apparently a true story. Alex is an 11 year old boy, stuck in an almost empty city awaiting his father's return. The plot, though slow is tense, holding an audience's attention throughout. What I most liked about this film was the sense of realness, as I watched it(though the language was English) I felt that somehow I was in fact watching an actually documentary as it unfolded. the clothes the sets the streets, everything was real. The acting is so well performed I could easily assume that these were real people, in particular Jordan Kiziuk's performance of Alex. The ending was tear-jerking, and I mean big blobby tears that swam in torrents. It was an all-round wonder to watch.