Veelzijdigheid is de smaakmaker van het leven, en als filmliefhebber vind ik een deel van alles wel leuk: formulefilms uit Hollywood, pretentieuze kunstfilms en ongebruikelijke dingen die in de kieren ertussen groeien. Zoals CHEERLEADER AUTOPSY.<br />De plot, voor zover die er is, zegt veel.<br /><br />Slachtoffer van de Mindere: afgestudeerde loser van het opblazen van sekspoppen tot slapende lijken nadat hij een baan heeft aangenomen bij een gedegenereerde lijkbezorger. Als er vers vlees arriveert in de vorm van dode cheerleaders die op de snijtafel liggen, begint de strijd om te zien wie er als koning van de necrofielen uit de bus komt.<br />Als dit een drama was, zou het vreselijk misantropisch zijn, maar in feite is C.A. een mengeling van romantiek, horror en krankzinnige komedie. Hilarische momenten verpesten de film als een ernstige vorm van acne, en de cast maakt er een potje van alsof ze in een of ander oud Warhol-project zitten. De conciërge wordt zo eng gespeeld dat Crispin Glover er zenuwachtig van wordt, en als het blanke uitschot in spe, straalt Misty Kapp zo helder als een bierblikje. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik heb de laatste tijd genoeg geblondeerde snotapen, malle-appeltieten en collageenlippen gezien. Misty Kapp slaat de g-spot aan in de rol van Het-Meisje(in de caravan)-Volgende-Binnen. Ik hoop haar in de toekomst vaker (of minder vaak) te zien.<br />Als Hollywood een slonzige komedie maakt, is de gebruikelijke plotopzet dat er een beminnelijke schurk wordt geportretteerd, omringd door goedhartige maar verkeerd begrepen verschoppelingen. Vince Vaughn, bijvoorbeeld, in DODGE BALL. Hier vallen heldhaftige of 'goede' personages alleen op door hun afwezigheid. Er zijn geen slimme mensen, geen aardige mensen, geen positieve waarden, geen moraal. De enige zorg van deze personages is waar hun volgende biertje of orgasme vandaan zal komen. Deze absolute weigering om iemand te laten zien die geen waardeloze P. of S. is, is een van de dingen die CHEERLEADER AUTOPSY zijn scherpte geeft. Zonder bekende morele aanduidingen geeft het de film een gevoel van gevaar. Zie het onder ogen: zelfs als je de beste van de meeste Hollywoodproducten bekijkt, weet je hoe de film zal eindigen door alleen maar naar de poster te kijken. In een film als C.A. weet je dat er van alles kan gebeuren, maar je weet niet wat er zal gebeuren. Het is verre van normaal, en dat is juist de lol.<br />John Waters maakte dit soort films, voordat hij bezweek voor de Hollywooddollar(s), maar sindsdien zijn er niet veel meer gemaakt. Eigenlijk lijkt dit veel op de eerste films van Water, en dat is een goede barometer voor de vraag of je het leuk zult vinden. Je kunt PINK FLAMINGOS niet aan iedereen aanbevelen, en dat geldt ook voor C.A. Het is niet voor teergevoeligen, overgevoeligen, politiek correcten. Als je een doorsnee-ster bent, in de stemming voor de volgende Bruckheimer-blockbuster, zul je er een hekel aan hebben; het publiek van de kunstacademie zal er een hekel aan hebben. Maar als je van afwisseling houdt en af en toe van de bovengenoemde keuzes af wilt, steek dan de hasjpijp aan, maak de zespaken open en neem de onverharde weg van de hoofdweg af naar CHEERLEADER AUTOPSY.
Variety is the spice of life, and as a film lover, I like some of everything: Hollywood formula movies, pretentious art films, and unusual stuff that grows in the cracks in between. Stuff like CHEERLEADER AUTOPSY.<br /><br />The plot, such as it is, says a lot:<br /><br />Slice of Lowlife: Loser graduates from blow up sex dolls to sleeping corpses after he takes a job with a degenerate mortician. When fresh meat arrives in the form of dead cheerleaders laid out on the slab, battle begins to see who will emerge as king of the necrophiliacs.<br /><br />If this were a drama, it would be horribly misanthropic, but in fact, C.A. is a mixture of romance, horror and crazy comedy. Hilarious moments pockmark the movie like a bad case of acne, and the cast ham it up as if the're in some old Warhol project. The janitor is played so creepily as to make Crispin Glover nervous, and as the white trash ingénue, Misty Kapp shines as bright as a beer can. I don't know about you, but I've seen enough peroxide blond brats, silly-cone tits and collagen lips for a while. Misty Kapp hits the g-spot in the role of The-Girl(in the trailer)-Next-Door. I hope to see her in more (or in less) in the future.<br /><br />When Hollywood makes a slob comedy, the usual plot device is to depict a lovable rogue surrounded by good hearted but misunderstood outcasts. Vince Vaughn, for example, in DODGE BALL. Here, heroic, or "good" characters are notable only for their absence. There are no smart people, no nice people, no positive values, no morals. These characters' only concern is where their next beer or orgasm will come from. This absolute refusal to show anybody who is not a worthless P. of S. is one of the things that gives CHEERLEADER AUTOPSY it's edge. With no familiar signposts of morality, it gives the movie a sense of danger. Face it- even regarding the best of most Hollywood products, you know how the movie will end just by looking at the poster. With a movie like C.A., knowing anything can happen, means you don't know what will happen. It's far from normal, and that's the fun. <br /><br />John Waters used to make movies like this, before he succumbed to the Hollywood dollar(s), but it's few and far between since then. In fact, this is a lot like Water's early stuff and that's a good barometer of whether you'll like it. You can't recommend PINK FLAMINGOS to just anyone, and the same is true of C.A. It's not for the squeamish, the overly sensitive, the politically correct. If you're metroplex mainstream, in the mood for the next Bruckheimer blockbuster, you'll hate it; The art house crowd will despise it. But if you like variety, and need to decompress from the above choices now and then, fire up the bong, and open the six pack, and take the dirt road off the mainstream highway to CHEERLEADER AUTOPSY. .