De twaalfjarige Mitsuko zit op de school van haar vader (Gozo). Ze is ook het voorwerp van zijn perverse seksuele bevrediging. Gozo sluit haar op in een cellokoffer en laat haar toekijken hoe hij en haar moeder seks hebben. Uiteindelijk wordt Taeko's moeder overgehaald om van plaats te ruilen; ze kijkt nu van binnenuit toe hoe Gozo zijn dochter verkracht. Het misbruik gaat door thuis en op de school waar Mitsuko op zit, waar Gozo hoofd van de school is. De dynamiek van deze kwaadaardige relatie is zodanig dat Taeko jaloers wordt op haar dochter en haar telkens wanneer Gozo weg is, fysiek misbruikt. Tijdens een bijzonder heftige aanval glijdt Taeko uit en valt van de trap, waarbij ze haar nek breekt. Nu is Mitsuko ingelijfd in de rol van echtgenote en niet in staat de eindeloze cyclus van mishandelingen te verdragen, probeert ze zelfmoord te plegen door uit een gebouw te springen. Hoewel ze de val overleeft, zit ze nu vast in een rolstoel. Gozo bevredigt zijn roofzuchtige seksuele honger nu met een reeks prostituees en heeft openlijk seks met zijn verlamde dochter. De geloofwaardigheid van Mitsukos gruwelijke beproeving wordt in twijfel getrokken wanneer de mogelijkheid wordt geopperd dat deze gebeurtenissen fictief zijn, dat ze zijn ontleend aan het manuscript van een controversiële horrorschrijver van het laatste boek. Het laatste deel van de film confronteert de kijker met de vragen: wie is de auteur? Waar is Gozo? Wat is er van Mitsuko geworden? De antwoorden op deze vragen liggen in de beschadigde en versplinterde geesten van de spelers. Uiteindelijk komt er een afrekening, met een wrede wraak op degenen die hiervoor verantwoordelijk zijn. Ik zie deze film als een allegorie van de desintegratie van de Japanse samenleving. Sion Sono keert terug naar thema's als verlies van persoonlijke en groepsidentiteit die voor het eerst aan de orde komen in _Suicide Club_. Maar ik geloof dat Norikos' Dinner Table zijn meest samenhangende behandeling is van vervreemding en atomisering die wordt gedreven door verwestersing. Ik ben van mening dat de visie van Sion Sono gebrekkig is. Ik begrijp de allegorie, ik begrijp de prachtige groteskheid, maar ik kan de beeldspraak van kinderseksueel misbruik zoals die hier wordt weergegeven niet accepteren. In veel volkeren is kinderseksueel misbruik een onderwerp dat taboe is, en net zoals de uitdrukking 911 zo iconisch is geworden, is het onderwerp van kinderseksueel misbruik, met name dat van kinderseksueel misbruik, een metafoor geworden voor het meest onvoorstelbaar afschuwelijke wat een mens kan overkomen. Dat is natuurlijk niet het geval. Het ergste wat een mens kan overkomen is de dood, maar als kinderen wijzen we met onze vinger naar een speelkameraadje en zeggen: _Beng!_! en de dood is nu een metafoor geworden voor Game Over, dus als een filmmaker nu zijn hand in zijn tas met handige schokken steekt, blijft er weinig over, behalve de afbeelding van kinderen die worden gebruikt voor seksuele bevrediging. In de afbeelding van het misbruik is het seksueel misbruik van kinderen verrassend gewoon. Naast mijn eigen ervaring van misbruik is het een triest feit dat ik, naarmate ik ouder word, ontdek dat veel van mijn vrienden en dierbaren misbruik hebben ondergaan.<br />In werkelijkheid ondergaan kinderen misbruik, hebben ze stemmen, delen ze hun angsten en hoop met een lievelingspop, huilen ze tegen hun teddyberen, bidden ze tot Harry Potter, bidden ze tot Hello Kitty. Dit is te rauw om door deze regisseur te worden aangeroerd. In plaats daarvan is Mitsuko weinig meer dan een icoon; we horen haar gedachten niet, we zijn geen ware getuigen van de somberheid van haar ziel. Er is een vage voice-over over haar huis en school die bezaaid zijn met valstrikken, maar dat klinkt meer als een verklaring die uit het script is gehaald dan als een echte stem. Ik geloof dat Sion Sono de echte overlevenden van misbruik geen goede dienst bewijst als hij Mitsuko op zo'n vereenvoudigde manier presenteert. Daarom kan ik deze film niet met een gerust hart aanbevelen.
12year old Mitsuko is a student at her Father (Gozos) school. She is also the object of his perverse sexual gratification. Gozo locks her inside a cello case and makes her watch him and her mother during their sexual congress. Eventually, Taeko, the mother is persuaded to trade places; she now watches from within as Gozo rapes his daughter. The abuse continues at home and at the school Mitsuko attends where Gozo is headmaster. The dynamic of this malignant relationship is such that Taeko becomes jealous of her daughter and proceeds to physically abuse her whenever Gozo is away. During one particularly frenzied attack, Taeko slips and falls downstairs breaking her neck. Now Mitsuko is co-opted into the role of wife and, unable to endure the unending cycle of abuse, attempts suicide by jumping from a building. Although she survives the fall, she is now confined to a wheelchair. Gozo now sates his rapacious sexual appetite with a string of prostitutes, openly having sex in front of his paralysed daughter. The veracity Mitsukos horrific ordeal is challenged when, the possibility is raised that these events are fictional; taken from the manuscript of a controversial horror authors latest book. The latter part of this movie confronts the viewer with the questions; Who is the author? Where is Gozo? What has become of Mitsuko? The answers to these questions lie in the damaged and fragmented minds of the players. Ultimately, there is a reckoning, with a cruel vengeance brought upon those responsible. I see this movie as being an allegory of the disintegration of Japanese society. Sion Sono returns to themes of loss of personal and group identity first covered in Suicide Club However, I believe that Norikos Dinner Table is his most coherent treatment of alienation and atomisation driven by westernisation Having watched this movie and having sat through the seemingly never-ending making of documentary (where the director provides no insight into his intention except, (he States in the opaque documentary of the making of this movie) 'to make a beautifully grotesque spectacle', my take is that Sion Sono vision is flawed. I get the allegory, I get the beautiful grotesqueness but I cannot accept the imagery of child sexual abuse as portrayed here. In many peoples minds child abuse is a taboo subject, and, rather like the way that the phrase 911 has become iconic, the subject of child abuse, particularly child sexual abuse has become a metaphor for the most unimaginably awful thing that can happen to a human being. This is of course, not the case. The worst thing that can happen to a human being is death, but, as children we point our finger at a playmate we say Bang! and death has now become a metaphor for Game Over, so now, when a filmmaker reaches into their bag of handy shocks there is little left. except for the depiction of children being used for sexual gratification. In the depiction of the abuse. The sexual abuse of children is surprisingly commonplace. As well as my own experience of abuse, it is a sad fact that as I get older, I discover that many of my friends and loved ones have endured abuse.<br /><br />In reality, children enduring abuse, have voices, they share their fears and hopes with a favourite doll, they cry to their teddy bears, they pray to Harry Potter, They pray to Hello Kitty. This is too raw a nerve to be touched upon by this director, instead, Mitsuko is objectified to little more than an icon; we do not hear her thoughts, we do not bear true witness to the bleakness of her soul. There is some vague voice-over about her home and school being littered with traps but this sounds more like a statement taken from the script notes rather than A genuine voice. I believe that Sion Sono does a great disservice to genuine survivors of abuse when he presents Mitsuko in such a simplified manner. I therefore can not, in all conscience recommend this movie