Oké, de boodschap van 'The Last Mimzy' bevalt me wel. Ik hou van de vriendelijkheid en zuiverheid van het basisverhaal. Dus ik wou echt dat ik kon zeggen dat dit net zo goed was als 'ET' of 'The Wizard of Oz' of een andere geweldige film die zowel kinderen als volwassenen aansprak... maar er klopt eigenlijk niets van.<br />Het verhaal heeft een belofte: speelgoed uit de toekomst wordt teruggestuurd naar het verleden. Het wordt gevonden door een paar heel gewone kinderen in Seattle, die het gebruiken om het universum op een nieuwe manier te bekijken terwijl ze het speelgoed helpen om een manier te vinden om de toekomst te redden van de ondergang van het verleden. Er zijn momenten van pure magie <0xE2><0x80><0x93> zoals wanneer Noah, de tienjarige jongen, leert dat geluiden invloed kunnen hebben op de manier waarop een spin zijn web bouwt, en wanneer Emma, zijn vijfjarige zusje, de'spinners' voor het eerst in werking stelt.<br />Maar niets aan deze film werkt helemaal. Niet helemaal. O, de kinderen <0xE2><0x80><0x93> Chris O'Neal en Rhiannon Leigh Wryn <0xE2><0x80><0x93> doen hun acteerwerk best goed, vooral als je bedenkt hoe jong ze zijn en dat het de eerste keer is dat ze voor een filmcamera staan. Rhiannon is in veel opzichten verrassend natuurlijk, en Chris past goed bij haar. En Timothy Hutton, Joely Richardson en Michael Clarke Ward doen het best goed met slecht geschreven rollen. En daarin ligt een groot deel van het probleem: het script en de keuze van de regisseur.<br /><br />Bob Shaye heeft tientallen films geproduceerd, dus hij dacht waarschijnlijk dat hij iets had geleerd over ijsberen en het vormgeven van een opwindend verhaal dat recht doet aan zijn eigen universum. In plaats daarvan komt hij over als een beginneling. Hij is er zo op gefocust om de actie gaande te houden dat hij vergeet om het verhaal te laten ademen en groeien. Misschien was dat de manier waarop het script is geschreven, maar ik betwijfel het. Het lijkt wel of hele scènes zijn ingekort omdat ze de dingen niet hebben 'beweegd' op de manier waarop een actiefilm dat zou moeten doen. Het is alsof Shaye niet wist hoe ze het moest dramatiseren, dus heeft ze het gewoon niet gedaan. En veel scènes lopen uit de hand, zoals die met de kinderen op school. Jongens hebben de neiging om over elkaar heen te praten als ze aan het praten zijn; ze praten niet, wachten tot jij praat, en dan praten ze. En de kinderen in dit script gebruiken niet hetzelfde vocabulaire als gewone kinderen. Zelfs de scène waarin de Feds inbreken <0xE2><0x80><0x93> meestal een slamdunk <0xE2><0x80><0x93> is zo amateuristisch gedaan dat het verontrustend is. De scène waarin Rainn Wilson en zijn verloofde Joely ontmoeten om over Noah te praten, is daar het wrede bewijs van. Niets ervan komt als echt of menselijk over... en dat komt door het schrijven van het script, niet door het acteren of het regisseren.<br />De special effects zijn leuk, al zijn ze een beetje goedkoop. Ik hou van de aanblik van Seattle en zijn omgeving als een manier om te laten zien wat we zullen verliezen als we niet opletten. Er zijn een paar nachtmerrieachtige momenten die kinderen onder de acht misschien bang maken, maar die passen binnen de context van het verhaal.<br />Weet je... als ze nou iemand hadden gehad die kinderen kent.' Als een verhaal het script had gehaald en iemand anders de film had laten regisseren, zou hij uit de roulatie zijn genomen. In plaats daarvan ben ik bereid hem een tweede kans te geven, voor de moeite. Maar man... waarom zou het geen homerun zijn geweest?
Okay, I like the message of "The Last Mimzy." I like the gentleness and purity of the basic story. So I really wish I could say this was as good as "ET" or "The Wizard Of Oz" or any other great movie that appealed to both kids and adults...but nothing about it really fits.<br /><br />The story has promise -- Toys from the future are sent back to the past. They're found by a couple of very average kids living in Seattle, who use them to see the universe in new ways as they help the toys achieve their goal of finding some way of saving the future from the ruination of the past. There are moments of pure magic -- like when Noah, the ten-year-old boy, learns sounds can affect how a spider builds its webs, and when Emma, his five-year-old sister, sets the "spinners" going the first time.<br /><br />But nothing about this movie quite works. Not completely. Oh, the kids -- Chris O'Neal and Rhiannon Leigh Wryn -- do a good enough job of acting, especially considering how young they are and it's the first time they've been in front of a film camera. Rhiannon is startling natural in many ways, and Chris closely matches her. And Timothy Hutton, Joely Richardson and Michael Clarke Ward do well enough with poorly written roles. And therein lies much of the problem -- the script and choice of director.<br /><br />Bob Shaye has produced dozens of movies, so he probably thought he'd learned something about pacing and the shaping of an exciting story that is true to its universe. Instead, he comes across as a beginner. He's so focused on keeping the action going, he forgets to let the story breathe and grow. Maybe that was the way the script was written, but I doubt it. It seems like entire scenes have been cut because they didn't "move things along" in the way some action-adventure genre film might need. I especially miss the development of Noah going from a "C-" drub to a genius science engineer. All we're given is him looking at that spider, doing something on a computer and then BANG -- he's got a science project about bridges across the universe. It's like Shaye didn't know how to dramatize it, so just didn't. And many of the scenes' pacing is off -- like with the kids in the school. Boys tend to jump over each other, verbally, when they're talking; they don't talk, wait for you to talk, then talk. And the kids in this script don't use the same vocabulary as regular kids. Even the scene where the Feds break in -- usually a slam-dunk -- is done so amateurishly, it's disconcerting.<br /><br />Of course, the dialog IS what came out of the script, and much of it's lame. Simplistic. Unreal. The scene where Rainn Wilson and his fiancée meet with Joely to discuss Noah is brutal evidence of this. Nothing about it comes across as real or human...and that's the scriptwriting, not the acting or directing.<br /><br />The special effects are nice if a bit cheap. I love the look of Seattle and its environs as a way of showing what we're about to lose if we don't wise up. There are a couple of nightmarish moments that may scare kids under eight, but they work within the context of the story.<br /><br />Y'know...if they'd just had someone who knows kids' stories do a pass on the script and let someone else direct this movie, it would've been hit out of the park. Instead, I'm willing to give it a double for effort and intent. But man...why couldn't it have been a home run?