Dead Men Don't Wear Plaid is een van de minder bekende films van Steve Martin. Het was de tweede van de vier die Martin met regisseur Carl Reiner maakte. Maar het heeft nooit de klassieke status van The Jerk of The Man With Two Brains bereikt. En dat is jammer. Want het is een van de meest ambitieuze en gewaagde films waarin Martin ooit heeft gespeeld.<br />Ik krijg de indruk dat niet elke acteur dit voor elkaar zou kunnen krijgen, maar Martin wel. En met veel succes, al zeg ik het zelf. En ik benijd hem zijn taak niet. Hij speelt een hoofdrol in een film die bestaat uit veel verschillende fragmenten uit films uit de jaren veertig en vijftig. DMDWP is een film die soepeler verloopt dan zou moeten. Dankzij Martins perfecte komische timing.<br />De film is ontworpen als een liefdevolle parodie op harde detectiveverhalen. En Martin speelt de rol van speurneus Rigby Reardon. Ik zal niet in detail ingaan op de plot. Waarschijnlijk omdat ik er maar beter niet te veel over kan nadenken terwijl ik naar DMDWP kijk. Het vermaak komt van Martins uitgestreken Rigby, en van de manier waarop hij de enorme verzameling clips bekijkt die Reiner heeft samengesteld.<br />DMDWP is zo uit een roman van Raymond Chandler gestapt. Waarin detectives keiharde, uitgebrande zielen zijn en vrouwen onberispelijk gekleed gaan en druipen van arrogantie. En dat maakt het de springplank voor een van de krankzinnigste film noirs die je ooit zult zien. In DMDWP verschijnt zo'n beetje elke acteur uit het Gouden Tijdperk van de cinema. Hoewel Lauren Bacall een opvallende afwezige is. Maar het is de manier waarop de film de beelden van meer films dan ik kan tellen in zich opneemt die wat je ziet zo bijzonder maakt. We hebben het over verschillende klassieke films, allemaal met een totaal andere plot. En Reiner combineert ze op een manier die grenst aan het geïnspireerde.<br />Het is allemaal typische film noir. Compleet met donkere steegjes, femme fatales en exotische locaties. Geschoten in een prachtig fris B&W. En precies in het midden zit een haargeverfde Steve Martin.<br />Zijn nieuwste zaak is de moord op kaasmaker (!) Dr. John Forrest. Zijn dochter Juliet Forrest (Rachel Ward) haalt Rigby erbij om wat onderzoek te doen. Meer kan ik er niet over zeggen, want het is zo'n maf onderzoek. Maar het omvat alles, van het uit kogelwonden zuigen van kogels, Rigby's op maat gemaakte Java tot het dragen van een blonde pruik en een jurk.<br />Wat een briljante film is dit! Ik heb geen idee wanneer Reiner en Martin dit bedacht hebben. En het is een film die eigenlijk helemaal niet zou moeten werken. Maar vreemd genoeg doet hij dat wel. De filmmakers hebben zichzelf een heel moeilijke taak gesteld. Maar op de een of andere manier halen ze van alles en nog wat bij elkaar en maken er een bijna samenhangende film van. Vergeet niet, zei ik bijna!<br />Oké, ik zal eerlijk tegen je zijn. DMDWP slaat niet altijd ergens op. Maar dat geldt meestal voor film-noir. Zelfs Raymond Chandler had moeite om The Big Sleep bij te houden terwijl hij hem schreef! Maar het feit dat de film ook maar enige samenhang vertoont, is te danken aan Steve Martin.<br />Hij is zelden beter geweest in iets anders. Martin was nog steeds in zijn krankzinnige, manische fase, dus de rol van Rigby Reardon was een aangename afleiding. Martin was een echte soldaat. Hij ging ver boven zijn plicht uit. Meestal moest hij in het luchtledige praten. Terwijl de beelden op een later tijdstip werden toegevoegd. Ik neem aan dat je kunt zien waar de werkelijkheid ophoudt en de beelden beginnen. Het is opvallend korreliger, maar Martin zorgt ervoor dat elke scène zijn doel treft.<br />Er zijn zo veel geweldige kletspraatjes. Vooral geïnspireerd is de manier waarop DMDWP scènes uit deze films haalt die dodelijk serieus moeten zijn en ze herbewerkt door slimme montage en Martins reacties, zodat ze in plaats daarvan komisch worden. Ik vond vooral Rigby's gesprekken met Philip Marlowe van Humphrey Bogart geweldig. En de scène waarin hij Bette Davis wurgt is zenuwslopend.<br />Martin krijgt een heleboel komische dialogen die hij tot in de perfectie brengt. Ik had geen idee dat hij zo'n talent had voor droge humor. En hij mag ook nog eens pronken met zijn talent voor fysieke komedie. De scène waarin hij koffie zet moet je zien om het te kunnen geloven. Ik wil het niet voor je bederven, maar het is een van de mooiste spektakelstukken die je ooit zult zien.<br />Afgezien van Martin is de enige andere persoon die een menselijk element bevat Rachel Ward. Ze ziet er zeker verleidelijk uit, maar af en toe is ze een beetje saai. Ze is nooit echt opwindend, zoals je van haar zou verwachten.<br />Maar dat doet er niet toe. Want dit is Martins show. DMDWP was ook een van de zeldzame gelegenheden dat hij de gelegenheid had om zijn aanzienlijke vaardigheden als schrijver in te zetten. Ik weet zeker dat hij een paar situaties heeft bedacht die bij zijn talenten passen. Maar of hij nu een uitgestreken gezicht moet trekken of (af en toe) manisch moet doen, Martin is altijd briljant.<br />Dead Men Don't Wear Plaid is inderdaad zo'n 10 minuten voor het einde uit de rails gelopen. Zodra er geen clips meer zijn om te gebruiken, verliest de film wat vaart. Maar toch is het een heel, heel goede film. Een van de beste van Steve Martin. Een strak in elkaar gezette, uitgekauwde lachfilm die geen bekendheid verdient. En Martin met donker haar zien is alleen al de toegangsprijs waard!
Dead Men Don't Wear Plaid is one of Steve Martin's lesser known films. It was the second of four Martin made with director Carl Reiner. But its never achieved the classic status of The Jerk or The Man With Two Brains. And that's a shame. Because its one of the most ambitious and conceptually audacious films Martin has ever starred in.<br /><br />I get the impression not just any actor could have pulled this off, but Martin does. Very successfully too if I do say so. And I don't envy his task. He's starring in a film made up of many different clips from films of the 1940s and 50s. DMDWP is a film more smooth than it has a right to be. Thanks to Martin's perfect comic timing.<br /><br />The film is designed as an affectionate spoof of hard-boiled detective stories. And Martin is right at the centre of it as gumshoe Rigby Reardon. I won't bother going into detail about the plot. Probably because its best not to think about it too much while watching DMDWP. The amusement comes from Martin's deadpan Rigby, and how he plugs into the vast assortment of clips Reiner has put together.<br /><br />DMDWP is right out of a Raymond Chandler novel. Where detectives are hard-boiled burn outs and women are impeccably dressed and dripping with attitude. And makes it the springboard for one of the wackiest film-noirs you'll ever see.<br /><br />Just about every actor from the Golden Age of Cinema appears in DMDWP. Although Lauren Bacall is a conspicuous absentee. But its the way the film incorporates footage from more films than I can count that makes what you're seeing so special. We're talking about different classics, all with vastly different plots. And Reiner combines them in a way that verges on the inspired.<br /><br />Its all typical film-noir. Complete with dark alleys, femme fatales and exotic locales. Shot in beautifully crisp B&W. And right in the middle of it is a hair-dyed Steve Martin.<br /><br />His latest case is the murder of cheese-maker(!) Dr John Forrest. His daughter Juliet Forrest (Rachel Ward) brings Rigby in to do some investigating. I can't really say anymore, because its such a wacky investigation. But it includes everything from sucking bullets out of chest wounds, Rigby's custom-made Java to wearing a blonde wig and a dress.<br /><br />What a brilliant film this is! I have no idea when Reiner and Martin dreamt this up. And its a film that shouldn't even begin to work. But oddly enough it does. The filmmakers have set themselves a real arduous task. But somehow they take these wildly different plots from all over the place and turn it into an almost cohesive film. Remember, I said almost!<br /><br />OK, I'll be honest with you. DMDWP doesn't always make a lot of sense. But then film-noir usually doesn't. Even Raymond Chandler had trouble keeping up with The Big Sleep while he was writing it! But the fact that the film makes any kind of coherent sense at all is down to Steve Martin.<br /><br />He has seldom been better in anything else. Martin was still in his crazed, manic man phase, so the role of Rigby Reardon was something of a pleasant diversion. Martin was a real trooper. Going far above and beyond the call of duty. Most of the time he has to talk to thin air. While the footage is incorporated at a later date. I suppose you can tell where the reality ends and the footage begins. It is noticeably grainier, but Martin makes sure every scene hits it's mark.<br /><br />There are so many great little gags. Particularly inspired is the way DMDWP takes scenes from these films that are meant to be deadly serious and reworks them through clever editing and Martin's reactions so they become comedic instead. I especially loved Rigby's conversations with Humphrey Bogart's Philip Marlowe. And the scene where he throttles Bette Davis is unnerving.<br /><br />Martin gets a lot of droll dialogue that he delivers to perfection. I had no idea that he had such a talent for deadpan humour. And he gets to show off his talent for physical comedy too. The scene where he makes coffee has to be seen to be believed. I don't want to spoil it for you, but it provides one of the greatest sight gags you'll ever see.<br /><br />Aside from Martin, the only other person who provides a human element is Rachel Ward. She certainly looks enticing, but she is occasionally a little bland. She never quite sizzles the way you expect her to.<br /><br />But that doesn't matter. Because this is Martin's show. DMDWP was also one of the rare occasions where he had the opportunity to flex his considerable skills as a writer. I'm sure he's tailored a few situations to match his talents. But whether it calls for him to be deadpan or (occasionally) manic, Martin does brilliantly.<br /><br />Dead Men Don't Wear Plaid does admittedly run out of steam about 10 minutes before the end. As soon as it runs out of clips to use, the film loses some momentum. But even still, its a very, very good film indeed. One of Steve Martin's best. A tightly plotted, gag-packed laugh-a-thon that doesn't deserve obscurity. And getting to see Martin with dark hair is worth the price of admission alone!