Ondanks de mysterieuze verdwijning van een tienerstel aan de rivier in Noord-Californië gaat een groep tieners uit het nabijgelegen stadje een spookverhaal op het plaatselijke kerkhof opvoeren. Door de onnatuurlijk plotselinge regen worden ze echter gedwongen een oud houten huis op het kerkhof binnen te gaan om te filmen. Dan begint de niet-gemotiveerde moordenaar hen een voor een te vermoorden, en het kerkhof wordt hun eigen... Ik denk dat de enige unieke eigenschap van deze post-de-13e-part2-film de expressieve manier is waarop de eerste en malste twee slachtoffers worden gespeeld, Ted en Angie, die oorspronkelijk midden in de koude nacht een bos-op-een-motorfiets-poging deden. Het zijn niet zomaar kadavers; het zijn merkwaardig filmische lichamen die hun eigen voortdurende vloeiende expressie hebben en die met tussenpozen iets van hun kadaverachtige bestaan laten zien. Hoewel ik dit koppel-lichaam-met-koppel-expressie interessant vind, moet ik zeggen dat de meeste elementen van deze film niets anders zijn dan die van een slechte B-film; Dee Bartons ouderwetse tv-filmachtige ontspannen muziek is volkomen ongeschikt voor de griezelfilm van de jaren tachtig, vooral voor de griezelscènes, en de special effects van Worth Keeter zijn niet alleen goedkoop, maar ook onnatuurlijk, enzovoort.
Despite the mysterious disappearance of a teen couple, Ted and Angie at the riverside in north California a group of the nearby-town teenagers goes having ghost story in the local cemetery. However the unnaturally sudden rain forces them to movie into an old wooden house in the cemetery. Then the not-well-motivated murderer begins to kill them one by one, and the cemetery becomes their own... I think the only one uniqueness this post-Friday-the-13th-Part2 film has is its expressive way of the first and silliest two victims, Ted and Angie who originally tried to have a woodland-****-on-a-motorcycle in the middle of the cold night. They are not simply cadavers; they are strangely cinematic bodies who have their own ongoing flowing expressiveness, and intermittently show something about their cadaveric existences. Although I find this coupled-bodies-with-their-coupled-expressiveness interesting I have to say the most of the elements of this film are nothing but those of a bad B-movie; Dee Barton's old-TV-movie-like easygoing music is entirely unsuited to the 1980's horror film especially to its horror scenes, and Worth Keeter's special effects are not only cheap but also unnatural, and so forth.