Michael Winner moet de kroon dragen voor de meest succesvolle, maar ook de meest afgrijselijke regisseur uit de geschiedenis van de film. Met een reeks actiefilms van Charles Bronson op zijn 'lijstje' en echt afgrijselijke films als FIREPOWER, THE SENTINEL, WON TON TON, THE DON READ HOLLYWOOD en die verbluffend misplaatste remake van THE BIG SLAEP, heb ik nooit begrepen hoe het kon dat Winner toestemming kreeg om films te maken voor een A-budget. Nu heb ik SCORPIO gezien, en ik begrijp niet waarom hij zelfs maar toestemming kreeg om zelf films te maken! Dit is een pijnlijk amateuristische film met een aantal uitstekende acteurs in wat voor iedereen een vernederende ervaring moet zijn geweest. Elke dialooglijn in de film is ingekort (naderhand ingekort), waardoor elk gevoel van authenticiteit en geloofwaardigheid wordt vernietigd. De plot is niet complex genoeg voor zo'n komische film die in kauwgom verpakt is, en technisch gezien ziet de film eruit als zo'n plaatselijke reclame voor tweedehands auto's in een kleine stad. Ik heb de laatste tijd Burt Lancasters carrière bestudeerd en geprobeerd elke film van hem die ik nog niet had gezien in te halen, maar deze kon ik niet helemaal tot het eind uitzitten. Als dat oneerlijk is tegenover een film die in de laatste paar frames een meesterwerk wordt, vergeef me dan. Er was niets voorafgaand aan die frames dat wees op zelfs maar een basale bekwaamheid van de kant van de filmmaker, laat staan een potentieel meesterwerk. Ik ben pas halverwege drie films in mijn hele leven gestopt. Dit was de derde.
Michael Winner must hold the crown for Most Successful Awful Director in film history. With a string of pedestrian Charles Bronson action films to his "credit," and really godawful pictures like FIREPOWER, THE SENTINEL, WON TON TON, THE DOG WHO SAVED HOLLYWOOD, and that astoundingly misbegotten remake of THE BIG SLEEP, I've never understood how Winner kept being allowed to make A-budget pictures. Now I've seen SCORPIO, and I can't understand why he was allowed even to keep making home movies! This is a painfully amateurish film starring several fine actors in what must have been an humiliating experience all around. Every line of dialogue in the movie is looped (dubbed after the fact), destroying any sense of authenticity and verisimilitude. The plot isn't complex enough for one of those comics that comes wrapped around bubble-gum, and technically the film looks like one of those local used-car dealer commercials in a small town. I've been studying Burt Lancaster's career lately, trying to catch up on every film of his I hadn't already seen, yet I couldn't stick this one out quite to the end. If that's being unfair to a picture that turns into a masterpiece in the last few frames, forgive me. There was nothing prior to those frames to indicate even basic competence on the filmmaker's part, much less a potential masterpiece. I've only quit in the middle of three movies in my whole life. This was the third.