De Menselijke komedie hoort thuis in dat subgenre van sentimentele propagandafilms uit de Tweede Wereldoorlog zoals The Best Years of Our Lives, Hail the Conquering Hero en Mrs. Miniver. Helaas is het veel erger dan de zojuist genoemde.<br />Als het 1943 was en ik net een geliefde had verloren door de Tweede Wereldoorlog, zou ik ongetwijfeld beter in harmonie zijn met de bitterzoete stemming van deze film. Maar toch is het verschrikkelijk. De wereld in deze film is zo belachelijk heilzaam dat hij (en misschien is dat ook wel zo) een van de inspiratiebronnen voor Pleasantville zou kunnen zijn. Ik dwong mezelf om elke pijnlijke minuut uit te zitten, omdat hij een Oscar voor het beste scenario won. Ik vermoed dat het in 1943 echt een Oscar heeft gewonnen omdat het een film uit de Tweede Wereldoorlog was.
The Human Comedy belongs in that sub-genre of sappy WWII propaganda films like The Best Years of Our Lives, Hail the Conquering Hero, and Mrs. Miniver. Unfortunately, it's much worse than any of those just mentioned.<br /><br />No doubt, if it was 1943 and I had just lost a loved one to WWII, I would be more in tune with the bittersweet mood of this movie. That being said, it's still terrible. The world in this film is so ridiculously wholesome that it could be (and maybe is) one of the inspirations for Pleasantville. I forced myself to sit through every painstaking minute, because it won an Oscar for best screenplay. I suspect that it really won the Oscar for being a WWII movie in 1943.