Ik heb altijd mijn twijfels gehad over George C. Scott. Hij won de Academy Award voor Patton (1970) en verkondigde daarna vaak dat Hollyood een waardeloze film was geweest. In plaats van zijn succes te verzilveren door een paar betere rollen te spelen, speelde hij een aantal waardeloze horrorfilms en een paar rare films en zag hij nooit meer het licht. Patton II had een goede film kunnen zijn in handen van een studio als hij kort na het origineel was gemaakt. In plaats daarvan werd hij in 1986 in een tv-miniserie opgenomen. Hoewel Patton kort na de Tweede Wereldoorlog werd gedood, is het moeilijk om dat niet op te merken in The Last Days of Patton, G.C. Scott ziet eruit alsof hij een jaar of 70 is en sinds Patton (1970) 16 jaar ouder is geworden. In The Last Days of Patton wordt een humeurige, onzekere man getoond die hoopte dat Eisenhower hem weer een bevel zou geven. Het is een beetje eng. Als je Pattons autobiografie hebt gelezen en een paar boeken over hem hebt gelezen, is het niet moeilijk te zien waar iemand hem als een neuroot zou kunnen afschilderen. Maar gezien de carrière die Patton had gemaakt en het leven dat hij had geleid, zou het logisch zijn dat Patton, als hij zo'n watje was geweest, niet het succes zou hebben bereikt dat hij had bereikt. De laatste dagen van Patton lijkt geschreven te zijn door Eisenhower en de mensen die Patton niet echt mochten. Het is bijna het tegenovergestelde van Patton (1970). Nadat ik De laatste dagen van Patton had gelezen, analyseerde ik het leven van de arme man op basis van wat ik had gelezen en gezien; en generaal Patton zakte een paar plaatsen op de lijst van staatslieden en antihelden. De boodschap van De laatste dagen van Patton lijkt te zijn: 'Hij was geen flamboyante, opstandige, politiek incorrecte leider; hij was een trieste, zieke oude man.'
I always wondered about George C. Scott. He won the Academy Award for Patton (1970) and then he made many proclamations about how Hollyood sucked. Instead of banking his success into some better roles, he did several crappy horror movies and some odd films and never saw the light of stardom again. Patton II could have been a decent movie in the hands of a studio if it had been done shortly after the original. Instead, it was done as a TV mini-series back in 1986. Even though Patton was killed shortly after the end of WWII, it is hard not to notice that in The Last Days of Patton, G.C. Scott looks like he is about 70 years old and has aged 16 years since Patton (1970). The Last Days of Patton shows a moody, insecure person who was hoping Eisenhower would give him another command. It is kind of creepy. If you have read Patton's autobiography and some books about him; it is easy to see where someone could portray him as a neurotic. However, considering the career that Patton was in, and the life that he led; it would stand to reason that if Patton were such a soft-touch that he would not have reached the levels of success that he achieved. The Last Days of Patton seems to have been written by Eisenhower and the people that did not really like Patton. It is almost the antithesis of Patton (1970). After seeing The Last Days of Patton, I analyzed the poor man's life based on what I had read and seen; and General Patton dropped several notches down on the list of Statesmen and anti-heroes. The message of The Last Days of Patton seems to be: "He was not a flamboyant, rebellious, politically incorrect leader; he was a sad, sick old man."