Als er een Hollywood-blockbuster aan de horizon opdoemt, is er gegarandeerd een Asylum-dealer die al een voorraadje in de plaatselijke videotheek heeft. Je hoeft maar te zoeken naar een cover die de jaspanden hoopt te berijden van wat er op dit moment in de bioscopen draait, en het is praktisch een gegeven dat het Asylum die heeft geproduceerd. Niet dat dat per se een slechte zaak is. Waar zou Fulci's Zombie zijn geweest zonder Romero's Dageraad van de Doden? Maar het is de regelmaat en de regelmaat waarmee het Asylum deze deals sluit zonder enige artistieke integriteit of zelfs maar enige waarde voor het genre. Als Jaws er niet was geweest, zou Corman bijvoorbeeld nooit Pirahna hebben geproduceerd. Maar terwijl Pirahna is gecreëerd als een grappige, tongue-in-cheek, tongue-in-cheek, kleine thriller die er heel slim in slaagde om het bronmateriaal te bespotten terwijl het naar het publiek knipoogde, willen de mensen in het Gesticht alleen maar geld verdienen en zich later zorgen maken over de kwaliteit van het product... veel later. En dat brengt ons bij Koning van de Verloren Wereld. Deze film, die inspiratie put uit de twee bronnen van Doyle en Jackson, valt verbazingwekkend plat, heel snel. Bij gebrek aan samenhang, intelligentie en verfijning, ploetert de film voort en onthult elk speciaal effect zonder iets echt speciaals. Wat de productiewaarde betreft, dat kon de filmmakers echt niet schelen, aangezien ze waarschijnlijk het meest recente nummer van de Hollywood Reporter aan het doorspitten waren op zoek naar hun laatste inspiratie. Saai, goedkoop en door en door saai, de enige keer dat deze film probeert naar het publiek te knipogen is in de hoop dat je terugkomt voor de volgende film van het Gesticht.
If there is a Hollywood blockbuster looming on the horizon, it is guaranteed there is an Asylum rip off already stocked at your local video store. Just look for any cover that hopes to ride the coattails of whatever is currently playing in theaters, and it is practically a given that the Asylum produced it. Not to say that this practice is necessarily a bad thing. Where would Fulci's Zombie have been if not for Romero's Dawn of the Dead? But it is the consistency and frequency that the Asylum cranks out these rip offs without any true artistry, integrity, or even any value for the genre. For example, if not for Jaws, Corman would have never produced Pirahna. But, whereas Pirahna was created as a fun, tongue in cheek, little thriller that knew to cleverly mock its source material all the while winking at the audience, the good folks at the Asylum only wish to cash in and worry about product quality later...much later. which brings us to King of the Lost World. Seeking inspiration from the dual sources of Doyle and Jackson, this film falls amazingly flat, real fast. Lacking any coherence, intelligence, and sophistication, the film plods along unveiling each special effect without anything really special. As for production value, the filmmakers really didn't care, since they were probably scouring the most recent issue of the Hollywood Reporter for their latest inspiration. Dull, cheap, and thoroughly boring, the only time this film attempts to wink at the audience is in the hopes that you'll come back for the Asylum's next feature.