Ik zat in het verduisterde theater over die vraag na te denken: als de 7 tieners voor me het zo naar hun zin hadden, waarom ik dan niet? Had ik iets gemist? Had ik het niet begrepen? Ik kwam tot de conclusie toen de aftiteling voorbijkwam, dat ik het begrepen had. Het werkte gewoon niet. Ik kijk naar de kinderen in het opkomende licht, die eruitzien alsof ze net uit een achtbaan komen, en dan begrijp ik het. Ik ben geen tiener.<br />Dit is meer een kinderfilm dan de zogenaamde kinderfilms die ik dit jaar heb gezien. Stardust was een op volwassenen gerichte fantasie. Ratatouille had duidelijk op volwassenen gerichte humor die ongetwijfeld over de hoofden van de meeste kinderen ging. Toch werd Die Hard 4.0, een film die eigenlijk voor volwassenen was bedoeld, direct op de kinderen gericht. En nu dit, het soort film dat ik op mijn vijftiende zou hebben verslonden. Het heeft alles wat ik destijds zou hebben gewild: geweervuur, gevloek, tieten, woordspelingen, veel bloed, steeds bloederiger sterfgevallen. O, en uh, melkende hoeren. Dit is een film die decadent en pikant is omwille van de film, mogelijk omdat het prepuberale publiek gniffelt bij het gebruik van een grof woord. Er zijn mensen die het woord'satire' zouden gebruiken om deze film te beschrijven. Shoot 'Em Up komt niet eens in de buurt van zo diep. Uiteindelijk wordt het gewoon een bleke imitatie van de dwaasheid waar het de draak mee steekt.<br />De plot is er niet. Dat had ik wel verwacht, alleen had ik half verwacht dat er op zijn minst een draadje zou zijn om het allemaal bij elkaar te houden. Ik had het mis. In plaats daarvan zijn er verschillende variaties op dat cinematografische schatje, het vuurgevecht. We hebben vuurgevechten terwijl we peen eten, de dood door peen, het afvuren van een pistool met een peen, vuurgevechten tijdens de seks, vuurgevechten tijdens de geboorte, vuurgevechten bij de geboorte, vuurgevechten bij de parachutisten en vuurgevechten zonder bruikbare vingers om mee te schieten (daar komt de peen weer in voor). Stel je eens voor, een E! Entertainment-special, vuurgevechten in de Top 1001-film en je hebt Shoot 'em Up. Ze proberen wanhopig slim te zijn en uiteindelijk zijn ze wanhopig algemeen. Sommige zijn zelfs behoorlijk goed geconstrueerd, maar andere, de meerderheid, zijn meteen weer te vergeten.<br />Er is geen noemenswaardige karakterontwikkeling, wat ik ook al had verwacht, maar deze mensen zijn letterlijk van karton. Hoe kun je van een publiek verwachten dat ze zich op hun gemak voelen bij een vuurgevecht als ze zich niet druk maken om de mensen die eraan meedoen? Bovendien staan er in het script zoveel kruiperige regels dat het moeilijk te begrijpen is waarom schrijver Michael Davis dacht dat hij slim was toen hij ze schreef. Clive Owens mythische charisma is aan mij niet besteed. Ik zie hem op zijn best in kleine films, zoals Croupier of Children of Men, waarin hij echt een personage speelt, maar tot nu toe zijn zijn kassuccesrollen teleurstellend geweest. Zijn koning Arthur was ongeveer zo afgezaagd als maar kan en zijn uitgestreken gezicht in deze rol voelt geforceerd en weinig enthousiast. Paul Giamatti ziet eruit alsof hij het leuk vindt om op het landschap te kauwen, maar hij kauwt alleen maar op het landschap en hoe hij ook zijn best doet om dreigend over te komen, het lukt hem niet om enige spanning op te roepen. <br /><0x3E> Directeur Michael Davis bracht ons in het begin van de jaren negentig een paar tienerkomedies, zoals 100 Girls en Girl Fever, die geen van beide indruk op me maakten vanwege hun volslagen onvolwassenheid en hun volslagen smakeloosheid, zelfs vergeleken met die van Tomcats. Shoot 'Em Up heeft niets gedaan om me van gedachten te doen veranderen over zijn werk. Dankzij Girl Fever zal ik nooit meer op dezelfde manier aan Clint Howard kunnen denken.<br /><0x3E> Dus, om het kort samen te vatten, een onbenullige puinhoop van actiescènes, met in de hoofdrol de 'bijna James Bond', met minder plot dan een extravagante Michael Bay en een overvloed aan worteltjes. Films hebben een zekere hoeveelheid inhoud nodig om te overleven. Dit had die niet. Zonde van de tijd en het geld.
I sat in the darkened theatre pondering this question: if the 7 teenagers in front of me were having such a great time, why wasn't I? Was I missing something here? Did I not get it? I came to the conclusion as the credits rolled, that I got it alright. It just didn't work. I glance at the kids in the rising light looking like they just got off a roller-coaster, and I understand. I'm not a teenager.<br /><br />This is more of a kid's movie than any of the so-called kid's movies I saw this year. Stardust was an adult oriented fantasy. Ratatouille had distinctly adult oriented humour that no doubt went over most kid's heads. Yet a film that is supposed to be adult, Die Hard 4.0, was aimed directly at the kids. And now this, the kind of movie I would have lapped up at 15 or so. It has everything I would have wanted back then: Gunfire, swearing, boobies, bad puns, lots of blood, increasingly gory deaths. Oh, and er, lactating hookers. This is a film that is decadent and racy for the sake of it, possibly to have it's pre-pubescent audience snigger at the use of a rude word. There are those who would frivolously use the word 'satire' to describe this film. Shoot 'Em Up does not even come close to being that deep. In the end, it just becomes a pale imitation of the folly it pokes fun at.<br /><br />The plot is non-existent. I expected this much, only I half expected for there to be at least a thread to hold it all together. I was wrong. Instead, it has different variations on that cinematic darling, the gunfight. We have gunfight while eating carrot, death by carrot, firing a gun with a carrot, gunfight during sex, gunfight while birthing, gunfight while parachuting and gunfight with no workable fingers with which to fire (that's where the carrot comes in again). Imagine if you will, an E! Entertainment special, Top 1001 movie gunfights and you have Shoot 'Em Up. It's trying to be desperately clever and winds up being desperately generic. Some are even pretty well constructed, but others, the majority, instantly forgettable.<br /><br />There's no character development to speak of, which again, I expected, but these people are literally made of cardboard. How can an audience be expected to be thrilled by a gunfight if they don't care about anyone in it? Furthermore, the script is so full of cringe-worthy lines, it's hard to see why writer Michael Davis may have thought he was being clever when writing them. Clive Owen's mythical charisma is lost on me. I see him at his best in small films such as Croupier or Children of Men in which he actually plays a character, but so far his blockbuster roles have been disappointing. His King Arthur was about as stale as they come and his deadpanning in this role feels forced and unenthusiastic. Paul Giamatti looks like he's having fun chewing the scenery, but chew the scenery is all he does and try as he might to be menacing, he falls short of creating any kind of tension.<br /><br />Director Michael Davis brought us some teen comedies early in the decade such as 100 Girls and Girl Fever, neither of which impressed me due to their complete immaturity and their utter tastelessness, compared even to the likes of Tomcats. Shoot 'Em Up has done nothing to change my mind about his work. Thanks to Girl Fever, I'll never be able to think about Clint Howard the same way again.<br /><br />So, to sum up, a gormless mess of action sequences, starring the 'almost James Bond' with less plot than a Michael Bay extravaganza and a large abundance of carrots. Movies need a certain amount of substance to survive. This had none. A waste of time and money.