Normaal gesproken hou ik van films met een vooraanstaand personage, en ik heb genoten van sommige cameo's van filmregisseurs.<br />Maar ik vond de Albert Brooks-personage te zeurderig en voorspelbaar. Hij springt veel te snel op bij het idee van een muze en mogelijke redding, alsof hij het script van tevoren heeft gelezen. Sharon Stone speelde een verwend nest, en ze gaf geen inspiratie aan een personage dat 500 andere actrices op dezelfde manier hadden kunnen spelen in 500 andere films met verwende nesten. Het personage van Andie McDowell accepteerde het verhaal van een muze versus een affaire veel te snel, met te weinig bewijs. Ik weet dat mijn vrouw niet zo gemakkelijk een andere vrouw zou accepteren, en haar dan ook nog in mijn bed zou laten slapen! De dialogen waren saai, niet geïnspireerd, zoals sommigen over de capaciteiten van Albert Brooks hebben gezegd, de soundtrack was irritant (paste helemaal niet bij de scènes) en de casting was niet bepaald ideaal. Albert had voor dit verhaal een echte MUSE kunnen gebruiken.
Normally, I like insider type movies, and did enjoy some of the cameo appearances of movie directors.<br /><br />However, I found the Albert Brooks character too whiney and predictable. He jumps at the idea of a Muse and potential salvation way too quickly, as if he has read the script ahead of time. Sharon Stone played a spoiled brat, and did not provide any inspiration to a character 500 other actresses could have played the same way in 500 other movies with spoiled brats. Andie McDowell's character accepted the story of a Muse vs an affair way too quickly with too little proof. I know my wife wouldn't so easily accept another woman, and then let her sleep in my bed too!<br /><br />The dialog was boring, not inspired as some have said of Albert Brooks' abilities, the soundtrack was grating (did not fit the scenes well at all), and the casting less than ideal. Albert could have used a real MUSE for this story.