Het is de beste gangsterfilm die ooit is gemaakt, en DePalma doet Mamets elektrische script eer aan. Het acteren in de film is van het hoogste niveau. Het onvermijdelijke gemak waarmee DeNiro Capone onder druk zet, is indrukwekkend, terwijl de frisse, strijdlustige vasthoudendheid van Andy Garcia in George Stone een verrukkelijke film maakt. Maar dat is niet genoeg, want we hebben de hoofdrolspelers nog nodig om de film te laten slagen. Connery is een goede acteur, afgezien van zijn accent, maar wat maakt het uit als de karakters net zo goed zijn als hier? <0x5C>- maar het is Costner als Eliot Ness die straalt als de ster die hij spoedig zou worden, het is een magische voorstelling die erin slaagt echte tederheid van familieliefde te laten versmelten met uitstapjes naar de duistere kant om het goede over het kwaad te laten zegevieren.<br /><0x5C>- Ik vind het prachtig dat de film laat zien hoe geweld en angst gezinnen beïnvloeden, moeder en kind is een thema dat centraal staat in de hartenklop van de film, en je ziet hoe sommige van de gewelddadigste scènes worden gevolgd door tedere scènes van Ness en zijn gezin. De decorstukken hier zijn voor het grijpen van de aandacht, voor vermaak, een brullende Canadese herrieschopper en een verpletterend dak boven je hoofd zijn topwaarden, maar het is niet genoeg. Het heeft iets van DePalma-goud als je op het station naar een briljante vertoning van Battleship Potemkin kijkt, die de kers op de taart is als de film zijn laatste kwartier ingaat. Het doet er toch zeker niet toe of de historische feiten kloppen als de film zo scherp is als deze? Het is angstaanjagend, ontroerend en zelfs geestig. Dus voor mij is de film in elk geval tien-nul op alle fronten, zelfs op Seans accent.<br />Footnote: De academie vond het gepast om Ennio Morricone te nomineren voor zijn prachtige score, maar vreemd genoeg gebruikte hij het meeste ervan voor John Carpenters film The Thing uit 1982. Ik neem aan dat ze het die keer over het hoofd hebben gezien! Dat moet het genreaspect zijn, denk je...<br /><br />10/10/10.
As good a gangster movie that has ever been made as DePalma does justice to Mamet's electric script. The acting on show is right out of the top draw, the inevitable ease that DeNiro puts menace into Capone is quite impressive, whilst the fresh faced pugnacious tenacity of Andy Garcia's George Stone is something of a delightful watch. Yet that is not enough because we still need the central actors to carry the film if it is going to triumph. Connery is a given performance wise {accent aside of course, but then again who cares when the character portrayal is as sharp as it is here ?} but it is Costner as Eliot Ness that shines like the star he was soon to become, it's a magic performance that manages to fuse genuine tenderness of family love with little trips to the dark side in pursuit of making good triumph over evil.<br /><br />I love that the film is showing how violence and fear affects families, mother and child is a theme that is central to the films heartbeat, notice how some of the more violent scenes are followed by tender scenes of Ness and his family. The set pieces here are attention grabbing entertainment, a roaring Canadian border rumpus and a smashing roof top pursuit and face off are top value, but it's something of DePalma gold watching a brilliant Battleship Potemkin homage at the train station that takes the cake as the film enters its last quarter. Surely historical facts does not matter when film's are as sharp as this one is,? it's frightening, touching, and even witty. So for me at least, the film is 10/10 in every department {yes, even Sean's accent}.<br /><br />Footnote: The academy saw fit to nominate Ennio Morricone for his wonderful score, yet strangely he used most of it for John Carpenter's 1982 film The Thing, they must have missed it that time I presume! Must be the genre angle one thinks....<br /><br />10/10