Een ongelooflijk inzichtelijke en gedurfde film die op zo veel niveaus werkt dat mijn vrienden en ik er nog steeds over praten en 'Ho!' roepen. De dialoog is onberispelijk, het acteerwerk en de regie zijn briljant en het uitgangspunt is een heel grappige getuigenis van onze huidige paradigmawisseling in het bewustzijn.<br />Het begint als een film over een man die gelooft dat zijn leven zelf een film is en dat hij de verantwoordelijkheid heeft om het heel doelbewust te leven en alle dramatiek en nuances te bieden die wij, zijn publiek, verdienen om te zien... zonder saai of beledigend te zijn. Terwijl de mensen om hem heen ervan overtuigd zijn dat hij gek is, zijn wij daar niet zo zeker van, want we kijken tenslotte naar zijn film, nietwaar? De schrijver/regisseur die zijn film besprak na de screening op het Ashland Film Festival, zei dat hij deze film had gemaakt op basis van zijn eigen ervaringen bij het maken van films... en hoewel het een hilarisch eerbetoon is aan het proces van het maken van films, denk ik dat het nog dieper gaat. De aard van het optreden voor een'denkbeeldig' publiek roept dezelfde vragen op als films als 'Matrix' en zelfs de 'Holodeck' in _Star Trek_, waarin we ons realiseren dat we de directe scheppers zijn van onze eigen realiteit. We zijn de schrijver, regisseur en producent van onze eigen levensfilms, die ons uit de slachtofferrol helpen en in de scheppershouding brengen. En toch, ondanks al onze almacht en vrije wil, is het leven dat in een vacu<0xC3><0xBC>m is geschapen, zonder feedback of verantwoording, betekenisloos. Doen of zijn alleen voor het eigen bestwil voelt leeg, dus moeten we een tastbarere reden hebben om de dingen te doen die we doen... vandaar dat ons publiek (of hogere macht, of innerlijke criticus of wat dan ook) ons helpt bewuster te zijn van en bewuste keuzes te maken in ons leven. Daardoor willen we de held worden in plaats van de schurk of de loser die uiteindelijk wordt gedumpt. Dus daar zitten we dan, te kijken naar een film over een man die een betekenisvolle film wil maken (ie: Life) voor ons, zijn publiek, dat zit te kijken naar een film die is gemaakt door een man (de regisseur) die een betekenisvolle film wil maken voor ons, zijn publiek, dat hopelijk het theater verlaat met het verlangen om een betekenisvolle film van ons eigen leven te maken... om ons innerlijke publiek niet teleur te stellen.<br />Wauw.
An incredibly insightful and daring film that works on so many levels that my friends and I are still talking about it and going "Whoa!" The dialog is impeccable, the acting and directing are brilliant and the premise is a very funny testimony to our current paradigm shift in consciousness.<br /><br />It begins as a movie about a man who believes his life itself is a movie, and that he has a responsibility to live it very deliberately, offering all the drama and nuances that we, his audience, deserves to see....without boring or offending. While the people around him are convinced that he is crazy, we are not so sure, because after all, we are watching his movie, aren't we??<br /><br />The writer/director who discussed his movie after the screening at the Ashland Film Festival, said he made this movie based on his own experiences making movies...and while it pays a hilarious tribute to the process of film making I think it goes even deeper. The very nature of performing for an "imaginary" audience invokes the same questions posed by such movies as "Matrix" and even the "Holodeck" on Star Trek, where we realize that we are the direct creators of our own realities. We are the writer, director and producer of our own life movies, which helps us out of the victim role and into the creator mindset. And yet, for all our omnipotence and freewill, life created in a vacuum, without feedback or accountability, is meaningless. Doing or being just for it's own sake feels empty, so we must have a more tangible reason for doing the things we do....hence our audience (or higher power, or inner critic or what have you) that helps us be more aware of and deliberate in our life choices. Makes us want to become the hero instead of the villain or the loser who gets dumped in the end.<br /><br />So here we are, watching a movie about a guy wanting to create a meaningful movie (ie: Life) for us, his audience, who is watching a movie created by a guy (the director) who wanted to create a meaningful movie for us, his audience, who will hopefully leave the theater wanting to create a meaningful movie of our own lives....so as not disappoint our inner audience.<br /><br />Whoa.