SPOILERS: Zoals elke goede filmliefhebber, beschouw ik Hitchcock als een van de beste regisseurs die ooit hebben geleefd, samen met regisseurs als Fellini, Bergman en Welles. Hitch maakte films die niet alleen zo vermakelijk waren als een film maar kon worden, maar ook films die buitengewoon intellectueel en menselijk waren. Films als _Lifeboat_, _Rear Window_ en _Vertigo_ werken net zo als kunst als alle andere films die ooit zijn gemaakt, ze bestuderen de menselijke conditie en gebruiken het gereedschap van de cinema tot het uiterste.<br />Hitch was ook de meest productieve filmkunstenaar aller tijden. Hij maakte meer dan 50 films. Hij maakte ook meer meesterwerken dan welke andere filmmaker ook. Verscheidene, zoals _Vertigo_, _Psycho_ en _Rear Window_ zijn echte meesterwerken. Niemand die bij zijn volle verstand is, zou het oneens zijn met hun status, zoals sommige van de beste films die ooit zijn gemaakt. Maar iedereen heeft die ene Hitchcock-film waarvan hij vindt dat hij hem beter begrijpt dan wie dan ook, en die altijd beweert dat hij dezelfde status verdient als de meer geaccepteerde meesterwerken. Ik schijn er verscheidene ontdekt te hebben. Sterker nog, elke keer dat ik een van zijn minder populaire films zie, denk ik dat hij een slechte recensie heeft gekregen. Rope is mijn favoriete ondergewaardeerde Hitchcock-film, maar ik denk dat hij meer door de massa wordt geaccepteerd. Twee andere geweldige films die minder populair zijn, zijn Lifeboat en I Beam. Lifeboat wordt zeer gerespecteerd door Hitchcock-fanaten, maar I Beam wordt meestal afgekeurd. Dit soort afkeuring gebeurt vanwege financiële mislukkingen na de première. Hitch was beslist een kunstenaar, maar als je het interviewboek van Truffaut hebt gelezen, besef je dat hij het financiële succes of de mislukking van een film heel persoonlijk opvatte.<br />Nu komen we bij Stage Fright. Ik denk niet dat het een enorme mislukking was, maar het was ook geen enorm succes. Truffaut zegt iets in de trant van: 'Deze film heeft je reputatie niet vergroot of ondermijnd.' De voornaamste klacht is dat de eerste flashback een leugen is en dat het publiek dat nooit zou kunnen accepteren. Ik denk dat die techniek nu beter werkt dan in 1950. Het was een beetje gewaagd, maar in die tijd mislukte het. Hoewel de meeste mensen nog steeds niet willen geloven dat de personages in een film liegen, zie je het toch, vooral in neo-noir (denk aan Chinatown, Body Heat, enz., hoewel dat geen flashbacks zijn). Truffaut vernedert het ook als een whodunit, wat Hitch niet leuk vond. Ik geloof helemaal niet dat Stage Fright een whodunit is. We nemen gedurende de hele film aan dat Marlene Dietrich ontegenzeglijk schuldig is aan de misdaad. In de film komen maar een paar heel kleine problemen voor, waarvan de meeste voortkomen uit het einde van de truc: het einde van een truc is op dit moment in de mode, maar het werkt bijna nooit. Dit werkt meestal wel, maar zodra we beseffen dat we erin zijn geluisd, zoals aan het eind van The Sixth Sense, een heel goede film anders, gebeurt, nemen we de eerdere gebeurtenissen door om te zien of er sprake is geweest van bedrog. Dat is in Stage Fright wel het geval, en daardoor verliest de film iets van zijn geloofwaardigheid. Het andere grote probleem is hoe de politie uiteindelijk met de misdadigers omgaat. Het is nauwelijks te geloven, en ze vermoorden de hoofdmisdadiger op zo'n gruwelijke manier dat je zou denken dat ze een reprimande van hun superieuren zouden krijgen (hoewel het cool was). Hoe dan ook, het is bij lange na niet zo erg als de manier waarop de politie zich gedraagt aan het eind van Hitch' volgende film, Strangers on a Train, waarin een agent lukraak op een menigte schiet (met de misdadiger erin) en per ongeluk een onschuldige man doodt!<br />Het goud van deze film zit in de complexe situaties en personages. Een van de redenen waarom de films van Hitch zo veel meer zijn dan gewone thrillers, is dat zijn personages zo goed ontwikkeld zijn. De acteurs in Stage Fright zijn ook geweldig. Jane Wyman, de hoofdpersoon, heeft een buitengewoon gecompliceerde rol, waarin ze op verschillende niveaus moet acteren (ze speelt een actrice die gelooft dat haar vaardigheden haar kunnen helpen meer te weten te komen over een moord); ze doet alsof ze iemand anders is, en naarmate ze meer mensen ontmoet, wordt het moeilijker om de situatie aan te pakken. Ze'verwisselt van paard midden in de rivier', waar ze begint te twijfelen aan haar relatie met de man die ze helpt, en tegelijkertijd voor een rechercheur valt die met de moordzaak bezig is. Ik ben er zo aan gewend dat personages in detectivefilms net zo scherpzinnig zijn als Sherlock Holmes, maar hij is een onlogische heethoofd die heel domme risico's neemt. Marlene Dietrich heeft hier veel plezier met het spelen van een demon-godin. Ze is gewoon hilarisch, ze doet heel erg haar best om depressief te doen over de dood van haar man (en ze is een van de vreselijkste zangeressen die je ooit zult horen!). Ik vind het geweldig hoe ze iedereen in de film in haar macht heeft, zelfs degenen die haar vijanden proberen te zijn. Je kunt Marlene gewoon niet afwijzen! De meest memorabele en amusante rol in de film is waarschijnlijk die van Alastair Sim, de beroemdste die een jaar later Ebenezer Scrooge speelt. Hij is hilarisch als de vader van Wyman. Micheal Wilding, die de detective speelt die verliefd wordt op Wyman, is ook geweldig, vooral als hij ontdekt dat ze hem bedriegt en hem misschien alleen maar gebruikt. Er zijn ook een paar gedenkwaardige cameo's, waaronder die van de 'drankzuchtige heer', een schildpadachtige man die Wyman troost, en de matrone van de schiettent (de hele schiettentscène is geweldig).<br />Stage Fright is vertrapt door de betere Hitchcock-films. Het is een klein juweeltje, op geen enkele manier saai. Het verdient het om door meer mensen herontdekt te worden.
SPOILERS: Like any good film enthusiast, I consider Hitchcock one of the best directors who ever lived, right along with the likes of Fellini, Bergman, and Welles. Hitch consistently made films that were not only as entertaining as a film can possibly get, but also films that were extraordinarily intellectual and human. Films such as Lifeboat, Rear Window, and Vertigo work as art as much as any other films ever made, studying the human condition and utilizing the tools of cinema to the utmost.<br /><br />Hitch was also the most prolific film artist of all time. He made over 50 films. He made more masterpieces than any other filmmaker, too. Several, such as Vertigo, Psycho, and Rear Window, are bona fide masterpieces. No one in their right mind would disagree with their status as some of the best films ever made. But everyone has that one Hitchcock film that they feel that they understand better than anyone else, and always claim that it deserves to belong in the same status as the more accepted masterpieces. I seem to have discovered several. In fact, every time I see one of his less popular films, I think that it has gotten a bum rap. Rope is my favorite underrated Hitchcock film, but I think that it is starting to be accepted by the masses more. Two other great ones that are less popular are Lifeboat and I Confess; Lifeboat is well respected by Hitchcock fanatics, but I Confess is usually dismissed. This sort of dismissal happens because of financial failure upon first release. Hitch certainly was an artist, but, if you've read the Truffaut interview book, you realize that he took a film's financial success or failure very personally.<br /><br />Now we come to Stage Fright. I don't think that it was an enormous failure, but it was also not an enormous success. Truffaut says something like: "this film neither added to nor took away from your reputation." The main complaint is that the opening flashback is a lie, and that audiences could never accept that. I think that that technique works better now than it may have in 1950. It was sort of daring, but it failed at the time. Although most people still don't want to ever think that the characters in a film are lying, you still see it, especially in neo-noir (think Chinatown, Body Heat, etc, although those aren't flashbacks, per se). Truffaut also derides it for being a whodunit, which Hitch did not like. I don't think that Stage Fright is at all a whodunit. We assume through the entire film that Marlene Dietrich is unquestionably guilty in the crime.<br /><br />There are just a few very minor problems in the film, most of them stemming from the trick ending: trick endings are in style right now, but they hardly ever work. This one does, mostly, but as soon as we realize we've been tricked, just as happens at the end of The Sixth Sense, a very good film otherwise, we begin to go over the earlier events to see if there was any cheating. There is in Stage Fright, and it loses a tiny bit of credibility from this. The other main problem is just how the police deal with the criminals at the end. It's hardly believable, and they kill the main criminal in a very gruesome way that I would think would get them reprimanded by their superiors (although it was cool). Anyway, it's nowhere near as bad as the way the police act at the end of Hitch's next film, Strangers on a Train, where a cop shoots randomly at a crowd (with the criminal in it) and accidentally kills an innocent man!<br /><br />The gold of this film comes in the complex situations and characters. One reason why Hitch's films stand so far beyond the run-of-the-mill thriller is that his characters are so well developed. The actors in Stage Fright are also superb. Jane Wyman, the main character, has an extraordinarily complicated role, where she has to act at several different levels (she plays an actress who believes that her skills can help her learn more about a murder); she pretends that she's someone else, and as she meets more people, the more difficult it becomes to handle the situation. She also "switches horses in midstream," where she begins to doubt her relationship with the man whom she is helping and to fall for a detective on the murder case simultaneously. Richard Todd plays a man framed for murder. One excellent twist in the script is that his character is not intelligent. We're so used to characters being as astute as Sherlock Holmes in mystery films, but he's an illogical hothead who takes very stupid risks. Marlene Dietrich has a lot of fun here playing a demon-goddess. She's just hilarious, trying really hard to act depressed over her husband's death (and she's one of the most terrible singers you'll ever hear!). I love how she controls everyone in the film, even those who are trying to be her enemies. You just can't refuse Marlene! Possibly the most memorable and amusing performance in the film is that of Alastair Sim, most famous for playing Ebenezer Scrooge a year later. He's hilarious as Wyman's father. Micheal Wilding, playing the detective who is falling for Wyman, is also great, especially when he finds that she is betraying him and may have only been using him. There are a few very memorable cameos, too, including the "bibulous gent," a turtle-like man who offers Wyman comfort, and the shooting gallery matron (the whole shooting gallery scene is great).<br /><br />Stage Fright has been trampled by the more outstanding Hitchcock pictures. It is a small gem, not boring in any way. It deserves to be rediscovered by more people.