Op de een of andere manier blijft 'De Rode Baret', bepaald geen goede film, een van mijn sentimentele favorieten, misschien omdat hij in mijn tienerjaren vaak op de late televisie werd vertoond, onder de Amerikaanse titel 'Parachutist'. Alan Ladd verscheen, zelfs als hij niet acteerde, als het sexy, sterke, stoïcijnse stille type, en daar voldoet hij weer aan. Ik hou ook van deze film omdat het een van de vele is die Harry Andrews zijn reputatie van stoere sergeant en sergeant-majoor heeft bezorgd; in 'De Rode Baret' zegt hij in zijn laatste woorden: 'Heb medelijden met de man die de doedelzakken hoort en niet in Schotland is geboren.' Hij is ook heel sexy hier, op zijn eigen geslepen, hoffelijke manier <0xE2><0x80><0x93> heel anders dan Ladd <0xE2><0x80><0x93> dan Leo Genn (die, naar mijn ervaring, nooit een slechte film heeft gemaakt en die heel goed was als de psychiater in 'De Slangenkuil' en als meneer Starbuck in John Hustons bewerking van 'Moby Dick'). De brutale, mooie Susan Stephen <0xE2><0x80><0x93> met krullen en een kapsel dat zijn tijd vijftien jaar vooruit was! <0xE2><0x80><0x93> doet het hier niet zo goed, maar ik vind haar poging nog steeds aandoenlijk als de liefdesaffaire van Ladds personage. Ik neem aan dat mijn voorliefde voor 'De Rode Baret' nog een bewijs is dat 'over smaak niet valt te twisten'. Wat helpt bij het verklaren, zij het niet bij het excuseren, van het feit dat de meeste rotzooistudio's tegenwoordig uitpuilen van de kritiekloze massaconsumptie. Ik wou dat 'De Rode Baret' op cd werd uitgebracht, zodat ik me in de kleine uurtjes eens, en nog eens, op de bank kon nestelen om ervan te genieten, zoals ik deed toen ik nog een tiener was.
Somehow 'The Red Beret,' by no measure a fine film, remains one of my sentimental favorites, perhaps because in my teens it aired often on late night TV, under its U.S. title 'Paratrooper.' Alan Ladd, even when he wasn't acting, appeared as the sexy strong stoical silent type, and here he again fills that bill. I also love this film because it's one of the many that carved out for Harry Andrews his reputation for playing tough-tender sergeants and sergeant majors; in 'The Red Beret' his last-words line, "Pity the man who hears the pipes and was na born in Scotland," has stuck pleasantly with me into my sixth decade; he also gives a lovely little take when the red berets are issued to him and his men and his character must part with his beloved regimental headgear. Also very sexy here, in his own astute, urbane way - quite different from Ladd's, is Leo Genn (who, in my experience, never gave a poor screen performance, and who was very good as the psychiatrist in 'The Snake Pit' and as Mr. Starbuck in John Huston's adaptation of 'Moby Dick'). Pert, pretty Susan Stephen - in a curls-and-frizz hairdo that was fifteen years ahead of its time! - doesn't act very well here, but I still find her effort affecting as Ladd's character's love interest.<br /><br />I suppose my affection for 'The Red Beret' is one more proof that "There's no accounting for taste." Which helps to explain, if not to excuse, most of the rubbish studios churn out nowadays for uncritical mass consumption. I wish 'The Red Beret' would release on disc so that once, and many times over, in the wee hours I could snuggle down on the sofa and enjoy it as I did when I was a teenager.