Films die meer over het innerlijke leven, emoties en de groei van de personages gaan dan over de situaties die worden beschreven, hebben het vaak moeilijk met de critici en het publiek. Dat geldt ook voor deze film, die dieper gaat dan de meeste recensenten lijken te beseffen.<br />Het enige aspect van deze productie waar de meeste recensenten over klagen, is het schrijven. Nou, ik ben hier om te zeggen dat het schrijven intelligent en subtiel is, en net iets te briljant. De mensen in _Poster Boy_ zijn niet de eendimensionale, goede of slechte, slimme of domme, eerlijke of achterbakse figuren die ze hadden kunnen zijn. Ze zijn allemaal veelzijdig, en naarmate de film vordert worden ze steeds gedetailleerder in beeld gebracht, en ze maken allemaal emotionele reizen en worden groter en anders, zij het nog steeds menselijk onvolmaakt, ten opzichte van wie ze in het begin waren. Zelfs de politicus/vader is ingewikkelder dan we in het begin denken; hoewel het misschien voorspelbaar is, vanwege de carrière die hij heeft gekozen, beweegt hij de minste van de belangrijkste personages.<br />Henry Kray is verbitterd door de democratisering van zijn leven, en toch zien we dat hij tegen beter weten in begint te hopen dat de gevoelens die Anthony hem toont misschien echt zijn. Anthony, op zijn beurt, is er in het begin in geïnteresseerd vanwege het politieke effect dat hij kan creëren door met Henry uit te gaan, maar hij begint in te zien dat dat niet zo is.' Izzie is meer voor Henry dan alleen de zoon van de politicus, en dat de reden waarom hij Henry gebruikte ingewikkelder is dan hij dacht. De vrouw van de politicus schudt haar zelfgenoegzame aanvaarding van haar rol als idyllische sidekick van de senator van zich af. Izzie opent meer dan ze ooit voor mogelijk had gehouden toen Parker aan het eind van de film op de deur van de gymzaal klopte, en Izzie's opendoen van die deur komt het dichtst in de buurt van een conventionele romance, maar is net zo goed een metafoor voor verdergaan nadat ze eindelijk heeft geaccepteerd wat ze is kwijtgeraakt.<br />Sommige mensen hebben verbazing of teleurstelling getoond over het feit dat Henry en Anthony niet bij elkaar zijn gekomen; maar dit is niet in de eerste plaats een romance. Het is een verhaal van realistische, onvolmaakte mensen die elkaar aanraken.' 's levens en neemt wat ze hebben meegemaakt mee naar hun toekomst.<br />Dit is een van de intelligentste films van zijn soort die deze schrijver ooit heeft gezien, en helaas onderschat door het grootste deel van het publiek.
Movies that are more about the inner lives, emotions and growth of the characters than they are about the situations depicted frequently have a hard time with critics and audiences. So it seems to be with this film, which is deeper than most of the reviewers seem able to see.<br /><br />The one facet of this production that most reviewers complain about is the writing. Well, I'm here to say that the writing is intelligent and subtle and just this side of brilliant. The people in Poster Boy aren't the one-dimensional, good or bad, smart or silly, honest or conniving characters they might have been. They're multifaceted, exposed in greater detail as the film goes on, and they all take emotional journeys, becoming larger and different, if still humanly flawed, from who they were at the start. Even the politician/father is more complex than we think at first; although perhaps predictably, because of the career he's chosen, he moves the least of the major characters. <br /><br />Henry Kray is embittered by the politicization of his life, yet we see him beginning to hope against his experience that the feelings Anthony shows him might possibly be real. Anthony, for his part, is in it at first for the political effect he can create by outing Henry, but he begins to see there's more to Henry than just the politician's son, and that the cause he was using Henry for is more complicated than he thought. The politician's wife shakes off her complacent acceptance of her role as scenic sidekick to the Senator. Izzie opens up more than she thought possible at first==Parker's knock at the gym door at the end, and Izzie's opening that door is the closest the movie comes to a conventional romance, but is just as much a metaphor for moving on after finally accepting what she's lost.<br /><br />Some people have expressed surprise or disappointment that Henry and Anthony didn't end up together; but this isn't primarily a romance. It's a story of realistic, imperfect people who touch each other's lives and take what they've experienced into their futures.<br /><br />This is one of the most intelligent movies of its kind this writer has ever seen, and sadly underestimated by most of its audience. 9 out of 10.