Ik herinner me dat dit het tweede deel was van een tweedelige serie op een zaterdagmiddag in het begin van de jaren zestig. Dat was in de tijd dat bioscoopkaartjes 0,35 cent kostten en de loges 50 cent. Natuurlijk glipten we, als het licht uitging, stiekem de loges in.<br />Omdat wij jongens zijn opgegroeid met de verhalen over de oorlogservaringen van onze vaders en ooms, was het voor ons vanzelfsprekend om naar die films te kijken. Een oom in het bijzonder was een marineman die carrière had gemaakt en dus kenden we de nautische terminologie en zo.<br />Het was een routineverhaal met goede actiescènes. Eén ding in het bijzonder is me altijd bijgebleven nadat ik dit had gezien: het moment waarop Alan Ladds personage eindelijk op de Japanse soldaten begint te schieten. EINDE SPOILER.<br />In het hele theater ging een gejuich op en iedereen, vooral jonge jongens, juichte en klapte. Nu ik het sindsdien heb gezien, besef ik dat het niets anders is dan een gewone oorlogsfilm met weinig echt onderzoek naar de kosten van oorlog voor individuen, maar het zal altijd een warme plek in mijn hart hebben door mijn eerste kijkervaring, o zo veel jaren geleden.<br />Een interessante kanttekening. Deze film staat samen met andere op een oude strooibiljet van de oude Parks AFB bij Dublin Californië. Het biljet is gedateerd in 1952. De dag en de datum van de vertoning staan erbij. Als ik IMDb natrek, staat deze film op een vertoning uit 1958. Alle andere titels zijn ook uit 1958, maar als je de kalender bekijkt, zijn zowel 1952 als 1958 op dezelfde dagen gevallen. Raar.
I remember this as the second of a two part feature on a Saturday afternoon in the early 60s. That was when movie tickets were .35 cents and the loges were 50 cents. Of course, after the lights went out, we'd sneak into the loges.<br /><br />Since we boys were raised on the stories of our fathers and uncles war experiences, it was natural for us to watch these movies. One uncle in particular was a career Navy man and so we knew nautical terminology and such.<br /><br />It was a routine story with good action sequences. One thing in particular that has always stuck with me after viewing this was when SPOILER: Alan Ladd's character finally starts to shoot the Japanese soldiers. END SPOILER.<br /><br />A cheer went up throughout the theater and everyone, mostly young boys, were cheering and clapping. Having seen it since, I realize that it is nothing but a routine war picture with little in the way of exploring truly the cost of war to individuals, but it will always have a fond place in my heart from my original viewing oh so many years ago.<br /><br />An interesting side note. This movie, along with others is listed on an old handbill from the old Parks AFB near Dublin California. The bill is dated 1952. The day and dates are listed of the showings. In checking IMDb, this movie shows as a 1958 release. All of the other titles also show a 1958 release, but in checking the calendar, both 1952 and 1958 the dates all fall on the same days. Weird.