Een van de redenen waarom ik Robot Chicken zo leuk vond (en nog steeds vind) is dat hij zo verdomd nostalgisch is, onder andere. Ik vond dat hij zowel de voor de hand liggende volwassen humor had als gewoon stomme humor, die ik allebei leuk vind (en die er ook iets mee te maken hebben???!). Hoe dan ook, de strekking ervan lijkt op die van MADTv, maar dan meer ter zake en met een openlijker vermogen om te doen wat je wilt en wat je menselijk kunt doen (I.E.; plastic vs. mensen). De karakters in deze 'animatie' zijn voornamelijk van plastic gemaakt, wat een bijna'speelgoed-uitstraling' geeft, wat vooral benadrukt wordt wanneer een strekking die van een eerder stuk speelgoed weerspiegelt. En wat mezelf betreft, zelfs als ik de humor in dat specifieke fragment niet helemaal begrijp, kan ik begrijpen wat zij proberen over te brengen, wat hun poging om op een persoonlijke manier contact te maken met het publiek alleen maar sterker maakt. Gejuich voor Seth Green en Matthew Senreich, zij weten wat voor soort humor sommige mensen leuk vinden en brengen het non-stop naar voren in hun korte programma van twaalf minuten.
One reason I enjoyed (and still enjoy) Robot Chicken is because it is so damn nostalgic, among other reasons. I thought it pulled both the obvious adult humor and just plain stupid humor, both which I enjoy (and relate too??!!). Anyways, its skits mimic that of MADTv, but more to the point, and more of an open ability to do what ever you want and can humanly do (IE; plastic vs people). The characters in this 'animation' are created primarily from plastic, allowing for an almost 'toy look', which especially reins in when a skit reflects that of a prior toy. Other skits don't touch on much of anything...well to do with anything, humor at that point becomes more personal then ever, as for myself, even those times where I don't quite understand the humor in that specific skit, I can understand what they are trying to relate too which further solidifies their attempt to connect to all audiences in some personal way. Cheers to Seth Green and Matthew Senreich, they know what type of humor some people enjoy and bring it to them non-stop during their brief twelve-minute segment.