Ik denk dat het tijd was voor Adam Sandler om een hartverwarmende familiekomedie uit te proberen. Ik wilde dit eigenlijk niet zien, want uiteindelijk haat ik bijna alles wat Adam Sandler doet. Hij lijkt altijd de 'waterjongen'-rol te spelen, zelfs als hij dat niet probeert. Ik gaf hem wat ruimte omdat ik genoot van een film waarin hij zich als acteur een beetje inspande en probeerde je een paar seconden te laten vergeten dat hij op het witte doek staat. Nou ja, terug naar het oude liedje. Hij omringt zich met een uitstekende cast (waaronder Christopher Walken, Kate beckinsale en zelfs Jennifer Connelly), maar tevergeefs. Het is een verhaal over een drukbezette huisvader die een 'universele' afstandsbediening krijgt waarmee hij toegang krijgt tot alle delen van zijn leven, inclusief het doorspoelen van de delen die hem niet aanstaan (en het bekijken van het commentaar, gedaan door James graaf Jones). Natuurlijk loopt het uit de hand. Het is een interessante hypothese. Met een andere acteur, een die beter in staat is het publiek naar zich toe te trekken, zou het raak zijn geweest. In plaats daarvan kwam het bij hem over als stroperig, banaal en lomp, wat geen empathie bij het publiek opwekte. In mijn ogen heeft Sandler iets meesmuilends, iets slaapwandelends in zijn optredens, alsof we allebei in een of andere grap verwikkeld zijn. Ik heb hem nooit gekocht als vader, echtgenoot of architect.
i guess it was time for Adam sandler to try a heart-warming family comedy. i really didn't want to see this, because i end up hating almost anything Adam sandler does. he always seems to be doing the "waterboy" voice, even when he isn't trying to. i gave him some slack because i enjoyed "punch-drunk love", a movie where he actually seemed to stretch a bit as an actor and try to make you forget for a few moments that it's him on screen. well, back to the same old garbage here. he surrounds himself with an excellent supporting cast (including Christopher walken, Kate beckinsale and even Jennifer Connelly), but to no avail. it's a story about a busy family man given a "universal" remote that allows him to access all parts of his life, including fast-forwarding through the parts he doesn't like (and accessing the commentary track, done by James earl Jones). of course, it spirals out of control. It's an interesting premise. with a different actor, one more capable of pulling the audience in, it would have been spot-on. instead, with him, it came off as syrupy, trite and heavy-handed, eliciting no audience empathy at all. to me, sandler seems to have a smirking, sleepwalking quality to his performances, like we're both in on some joke. i never bought him as a father, a husband or an architect. boo!