Het was de eerste keer dat we de onmiskenbare openingsmuziek hoorden... van een paukenfanfare. Het was de eerste keer dat we hem een whisky met water zagen bestellen. De eerste keer dat we een vrouw hoorden kreunen: 'O... Jimmy.'<br />Eh, oké, er waren nog een paar kinken in de kabel. Maar het was oktober 1954, slechts een jaar nadat Ian Flemings eerste roman in omloop was gebracht. Wat maakte het uit dat James Bond niet als een pijl uit een boog op de grond landde? De aanblik van de man, oké, gespeeld door de Noors-Amerikaanse Barry Nelson, die na een vluchtige ontmoeting met de dood, in een onberispelijke smoking, een terloopse opmerking maakt, zal de harten van iedere echte Bondschrijver sneller doen kloppen.<br />Bond (Nelson) is bezig met de zaak van de Gezamenlijke Inlichtingendienst. Zijn missie: de bank beroven van Le Chiffre (Peter Lorre), een van de beste Sovjet-agenten in Frankrijk. Om dat te kunnen doen, moet hij Le Chiffre bij baccarat verslaan en daarbij niet zijn hoofd verliezen wanneer zijn oude vlam Valerie Mathis (Linda Christian) met de dood wordt bedreigd.<br />Ik moest deze tv-film hier een cijfer geven om hem te kunnen recenseren, hoewel het niet eerlijk is om hetzelfde cijfer te gebruiken als bij de toneelbonden. Er was geen 'Take 2' voor de cast van 'Casino Royale' uit 1954, live en zonder net. Er worden schaduwen over de gezichten van de acteurs geworpen. Een bleke, opgeblazen Lorre struikelt over veel van zijn tekstlijnen. Nelson drukt zijn schouder in een lampenkap. Tijdens een gespannen ondervraging kan iemand iemand achter de camera horen hoesten.<br />Nelson, een beminnelijk, stevig gebouwde acteur, gedraagt zich goed onder de omstandigheden. Als je eenmaal gewend bent aan zijn accent en kortgeknipte haar, zijn enigszins nerveuze manier van doen en het feit dat mensen hem 'Card Sense Jimmy Bond' noemen, is hij gemakkelijk en interessant om naar te kijken en slaagt hij erin zowel koel als bezorgd te kijken terwijl hij toch een paar aardige Roger Moore-achtige grappen weet uit te halen.<br />'Dus die mannen waren op jou aan het schieten! Waarom?'<br />'Misschien hadden ze oefening nodig.'<br />Christian is een geweldig eerste Bond-meisje, ook al doet het platte zwart-witcamerabeeld haar gezicht en gestalte geen recht. Lorre is, vreemd genoeg, de zwakke schakel in dit acteertrio, maar ondanks het feit dat hij zich duidelijk niet op zijn gemak voelt, gebruikt hij zijn beroemde aanwezigheid op het witte doek voor een goed effect, vooral in een scène die het beste is van deze korte film en waarin hij grijnst en nors kijkt voor een kil effect.<br />Aan het eind is er ook nog een verrassend gruizige martelscène, waarin de slechteriken een tang gebruiken om Bonds tenen te bewerken. De producenten van 'Climax!' en regisseur William H. Brown konden de roman van Fleming niet al te nauwkeurig kopiëren; Bond werd vastgenageld in een gevoeliger deel van zijn anatomie. Maar ze krijgen wel een groot deel van de kern van het verhaal te pakken, wat gezien de tijdslimiet en productiecode geen slechte prestatie is. <br />De film die ik heb gezien, duurde maar 48 minuten. Blijkbaar was er meer aan het einde dat ik over het hoofd heb gezien, hoewel het goed genoeg leek te zijn verlopen. De laatste regel van mijn versie luidt: 'Bel de politie'. Ik denk niet dat je Bond dat in een van zijn andere films zult horen zeggen.<br />Ondanks of dankzij dergelijke ongerijmdheden is 'Casino Royale' een fascinerende glimp van het ontstaan van een icoon uit de jaren zestig, tien jaar te vroeg. Als spionageverhaal werkt het met horten en stoten, maar wat telt is de plaats die het inneemt als het enigszins verwaarloosde begin van een filmlegende.
It was the first time we heard the distinctive opening theme music...of a timpani fanfare. It was the first time we saw him order...a Scotch and water. The first time we heard a woman moan: "Oh...Jimmy."<br /><br />Um, okay, so there were still a few kinks to work out. But it was October, 1954, just one year after Ian Fleming's first novel was published. So what if James Bond didn't hit the ground running? To see the man, okay, played by Norwegian-American Barry Nelson, offer a casual quip after a brush with death, tuxedo unruffled, will stir the heart of any true Bondophile.<br /><br />Bond (Nelson) is on the case for Combined Intelligence. His mission: Break the bank on Le Chiffre (Peter Lorre), a top Soviet operative in France. To do so, he needs to beat Le Chiffre at baccarat, and not lose his head in the process when his old flame Valerie Mathis (Linda Christian) is threatened with death.<br /><br />I had to give this TV movie a ranking here in order to review it, though it's no fair using the same metric as with the theatrical Bonds. There was no "Take 2" for the cast of 1954's "Casino Royale", working live and without a net. Shadows are cast over actors' faces. A pasty, bloated Lorre stumbles over many of his lines. Nelson crams his shoulder into a lampshade. Someone can be overheard coughing behind the camera during a tense interrogation scene.<br /><br />Nelson, an amiably solid journeyman actor, comports himself well under the circumstances. Once you get used to his accent and flattop haircut, a slight twitchiness in his manner, and people calling him "Card Sense Jimmy Bond", he's easy and interesting to watch, managing to look both cool and concerned while still pulling off a nice Roger Moore-ish quip or two.<br /><br />"So it was you those men were shooting at! Why?"<br /><br />"Maybe they needed the practice."<br /><br />Christian is a terrific inaugural Bond girl, even if the flat black-and-white camera image does little justice to her face and form. Lorre, oddly, is the weak sister in this acting trio, but despite some obvious discomfort he does use his famous screen presence to some good effect, especially in a card-table sequence which is the best part of this short movie where he smirks and glowers to cold effect.<br /><br />There's also a surprisingly gritty torture sequence at the end, with the bad guys using a pair of pliers on Bond's toes. The producers of "Climax!" and director William H. Brown couldn't copy the Fleming novel too closely; it had Bond getting nailed in a more tender part of his anatomy. But they do get much of the nub of the story, not a bad feat considering the time limit and production code.<br /><br />The movie I saw ran just 48 minutes. Apparently there was more to the ending that I missed, though it seemed to have run its course well enough. The last line in my version has Bond saying "Call the police". I don't think you'll hear Bond say that in any other of his movies.<br /><br />Despite or because of such incongruities, "Casino Royale" is a fascinating glimpse at giving birth to a 1960s icon a decade too soon. As a spy story, it only works in fits and starts, but what matters is its place as the somewhat-neglected beginning of a screen legend.