Voor mij is deze barscène het leukste moment van de film. Voor de rest moet je voorbereid zijn op 90 minuten saaie dialogen, trieste locaties, vreemde beelden en een leeg verhaal.<br />Ook al is de cast best goed en de plot aantrekkelijk (een drama van overspel tussen oude vrienden), ze zijn helaas niet in staat de film te redden.<br />Wat je ziet, zijn personages die over hun verleden praten, met dialogen die beginnen met 'Weet je nog?' of 'Wat is er aan de hand?' Oké, de twee vrienden zijn sinds hun jeugd zo gesloten dat dit verleden veel voor hen betekent in hun volwassen leven.<br />Maar een film is van nature visueel, hij neemt op wat er voor de camera gebeurt. Als er alleen maar gewelddadige close-ups van eindeloze toespraken zijn, heb je helemaal niets.<br />Het zou een betere keuze zijn geweest om al die verhalen uit het verleden op te nemen in plaats van ze te horen.<br />De conclusie is dat films hun regels hebben. Als je die niet toepast, gaat het publiek weg.
For me, this bar scene is the most enjoyable moment of the movie. Otherwise be ready for 90 minutes of boring dialogs, sad locations, strange frames and an empty story. <br /><br />Even though all the cast is pretty good and the plot appealing (a drama of cheating between longtime friends), unfortunately, they are helpless to save the movie.<br /><br />What you see is actually characters talking about their past, with dialogs beginning with "Do you remember" or "Whats's going on". OK, the two friends are so closed since childhood that this past means a lot in their adult life. <br /><br />But, a movie is by nature visual, catching what happens in front of the camera. When there are only abusive close ups of endless speeches, you don't got anything. <br /><br />It would have been a better choice to shoot all those past stories instead of hearing them.<br /><br />In conclusion, movies have their rules. Don't apply them and the audience will leave.