Zomerzonnewende zal altijd onlosmakelijk verbonden zijn met ALLES MET EVE. Ze zijn allebei in hetzelfde jaar uitgekomen; ze zijn allebei legendarische actrices die legendarische actrices spelen; ze zijn allebei cynisch, soms wreed in hun waardering voor de showbusiness. En natuurlijk zijn ze allebei geweldige films.<br />Maar ze zijn in stylistisch en filosofisch opzicht heel verschillend. Een belangrijk verschil is dat EVE over een overlever gaat. De Margo Channing uit Bette Davis' _Sex and the City_ accepteert <0xE2><0x80><0x93> misschien met tegenzin <0xE2><0x80><0x93> dat verandering onvermijdelijk is. Of ze past zich aan de werkelijkheid aan, of ze raakt alles kwijt. Dat maakt Margo tot meer dan 'een grote ster, een echte ster'. Margo's rivale, Eve Harrington, zal misschien op een dag eindigen als Norma Desmond uit _Sex and the City_, maar Margo Channing nooit. Maar als _Eve_ over het leven gaat, dan gaat _Sunshine Bogard_ over de dood. Zelfs de titel suggereert het volgende: 'Eve' is de eerste drager van het leven en 'zonsondergang' is de naderende nacht. In _Sunshine Bogard_ is Norma Desmond in zekere zin al dood tegen de tijd dat de film begint, opgesloten in een spookhuis, waar ze alleen naar buiten komt voor de begrafenis van haar aapje. Ze is door haar reputatie en haar beroep gebonden aan een soort filmindustrie die al lang dood en bijna vergeten is. Haar leven is, net als haar carrière, gebaseerd op illusies van het leven.<br /><br />De meest gebruikte interpretatie van _Sunshine Bogard_ gaat ervan uit dat Norma een Hollywood-actrice is. Dat de stad en de filmindustrie haar de rug hebben toegekeerd toen ze geen ster meer was, dat haar carrière is gesaboteerd door de komst van geluid in films. Dat geloof ik niet. De film laat duidelijk zien dat Norma op haar vijftigste nog steeds levendig is, nog steeds mooi, nog steeds energiek en graag films maakt. Bovendien is ze stinkend rijk. Dit is geen vrouw die van het filmen afziet omdat ze bang is voor haar eigen stem. Haar stem is inderdaad schitterend: zwoel, insinuerend en theatraal. Ik geloof niet dat Norma gek werd omdat Hollywood haar de rug toekeerde, maar eerder dat Hollywood haar de rug toekeerde omdat ze gek werd.<br />Ik geloof het niet. Ik geloof niet dat we hier het hele verhaal te horen krijgen. Misschien is Norma door iets gek geworden, maar het waren geen filmbeelden. Misschien was ze al die tijd al labiel, maar ik denk dat er iets in haar verleden is dat haar kapot heeft gemaakt, en ik vermoed dat Max (Erich von Stroheim) daarbij betrokken is. In zijn opstel 'Great Movies' stelt Roger Ebert dat de liefde tussen Norma en Max, haar ex-man/ex-regisseur/butler, de kern van het verhaal is; dat het Max' liefde voor Norma is die haar voortbestaan waarborgt. Dat zie ik niet. Ik vermoed dat Max eerder een verzorger dan een cipier is. Misschien zit Max (net als Joe Gillis, Norma's voormalige speelgoedjongen) gevangen in Norma's verleden. Hij lijkt onderdanig, maar hij is degene die de touwtjes in handen heeft, hij houdt haar waanideeën in stand en maakt haar gek. Ik vermoed zelfs dat hij Joe alleen maar in de situatie toelaat omdat hij weet dat Joe zwak is en geen echte bedreiging voor zijn macht; en dat hij vermoedt dat het Norma gunstig zal stemmen door haar fantasie over een comeback te voeden. Er is meer dan adoratie die de relatie tussen Max en Norma verstevigt; misschien schuldgevoelens, jaloezie, wanhoop <0xE2><0x80><0x93> wie zal het zeggen? Ik weet alleen dat het het beste bewaard kan blijven als een subtekst, een deel van het ondoordringbare mysterie van de film. Hoe minder we Norma begrijpen, hoe intrigerender ze is. Als ik echter zo brutaal zou zijn om één belangrijke verandering in SUNSET BOULEVARD aan te brengen, zou dat zijn dat William Holden wordt vervangen door Joe Gillis. Ik heb respect voor Holden als acteur, maar zijn rol op het witte doek is altijd er een van kracht en <0xE2><0x80><0x93> zo niet integriteit <0xE2><0x80><0x93> zelfvertrouwen geweest; hij is niet iemand die kwetsbaar speelt met enige overtuiging. Bovendien speelt hij de rol van Gillis niet met enige zachtmoedigheid. De 'romance' tussen Norma en Joe is het minst overtuigende aspect van de film. Joe behandelt haar met nauwelijks verholen minachting en af en toe een beetje medelijden, waardoor het moeilijk te geloven is dat een egocentrische diva hem zelfs maar zou tolereren, laat staan dat ze hem tot huisdier zou maken. De rol van Joe was oorspronkelijk bedoeld voor Montgomery Clift, een acteur van wie bewezen is dat hij een passieve rol kan spelen, ook al speelt hij een sinistere rol. Zijn werk in THE HEIRESS EN A PLACE IN THE ZON illustreert dit punt. Ik zie Joe Gillis niet als een verveelde meeloper, maar als een pluimstrijker die ontzag heeft voor Norma, ook al misbruikt hij haar, en daarom niet beseft dat hij eigenlijk degene is die gebruikt wordt (een soort jongere versie van Max). Ik vind dat Joe iemand moet zijn die sluw is, maar naïef over zijn eigen grenzen, niet iemand die al verbitterd, corrupt en cynisch is als het verhaal begint. Misschien heb ik het mis, maar ik krijg het gevoel dat Holden zich heel slecht op zijn gemak voelde in de rol van, nou ja, een ma<0xC3><0xAE>tresse, en dan nog wel zo'n oudere vrouw. Misschien werd zijn mannelijkheid bedreigd en toont dat zijn onbehagen. Clift, of een even zwierige jonge acteur als bijvoorbeeld Farley Granger of Robert Wagner, zou het verhaal verlevendigen en de romance met de eeuwig behoeftige Norma geloofwaardiger maken. Ik denk niet dat het voldoende is dat in de film te zien is dat Norma Joe graag manipuleert, ik denk dat er ook in geïmpliceerd moet worden dat Joe het tot op zekere hoogte heerlijk vindt om gemanipuleerd te worden. De relatie is per slot van rekening een romance en om op de lange termijn geloofwaardig te zijn, moet er een vonk zijn dat ze het samen naar hun zin hebben. Holdens interpretatie dat Joe het alleen maar voor het geld doet, klinkt niet erg geloofwaardig. Terwijl een koppel van de ouder wordende diva met een ambitieuze <0xE2><0x80><0x93> en ja, waarschijnlijk homoseksuele <0xE2><0x80><0x93> jongere man praktisch een instituut in de showbusiness is.<br />Toch is het, zelfs met deze bedenkingen, onmiskenbaar dat Summer Broulard een hele film is. Een beetje Hollywood-triptiek, een beetje moralistische fabel en een heleboel gotisch melodrama. En Swansons net-niet-helemaal-over de top-act is fascinerend. Men nam aan dat Broulard Swansons carrière nieuw leven zou inblazen. Dat is niet gebeurd. Het maakte haar niet uit: ze speelde af en toe een rolletje, als ze het leuk vond, maar ze had wel wat beters te doen. Swanson speelde Norma Desmond, maar ze leefde haar leven als Margo Channing.
SUNSET BOULEVARD will always be inextricably linked to ALL ABOUT EVE. They both came out the same year; they both star legendary actresses playing legendary actresses; they both are cynical, sometimes savage in their estimation of show business. And, of course, they are both great films.<br /><br />But they are very different stylistically and philosophically. A primary difference is that EVE is about a survivor. Bette Davis' Margo Channing in EVE accepts, perhaps grudgingly, that change is inevitable. Either she adapts to reality, or she loses all. That is what makes Margo more than just "a great star, a true star." Margo's rival, Eve Harrington, may someday end up like BOULEVARD's Norma Desmond, but Margo Channing never will.<br /><br />But if EVE is about life, SUNSET BOULEVARD is about death. Even their titles suggest this: "Eve" being the first bearer of life and "sunset" being the approaching night. In BOULEVARD, Gloria Swanson's Norma Desmond is to some extent already dead by the time the film starts, locked away in a haunted house, coming out only for the funeral of her pet monkey. She is bound by reputation and profession to a type of film-making that is long dead and nearly forgotten. Her life, like her career, is based on illusions of life.<br /><br />The prevailing interpretation of SUNSET BOULEVARD assumes that Norma is one of Hollywood's victims; that the town and the industry turned its back on her when she was no longer a star, her career sabotaged by the coming of sound in motion pictures. I don't buy that. The film clearly shows us that at age 50 Norma is still vibrant, still beautiful, still energetic and eager to make movies. Plus, she is filthy rich. This is not a woman who would walk away from movie making because she is afraid of her own voice. Indeed, her voice is magnificent; sultry, insinuating and theatrical. I don't think Norma went mad because Hollywood turned its back on her, rather Hollywood turned its back on her because she went mad. <br /><br />I don't think we are getting the full story here. Something may have drove Norma mad, but it wasn't talking pictures. Indeed, she may have been unstable all along, but I think there is something in her past that destroyed her, and I suspect that involves Max (Erich von Stroheim). In his "Great Movies" essay, Roger Ebert suggests that the love between Norma and Max, her ex-husband/ex-director/butler, is the heart of the story; that it's Max's love of Norma that validates her continued existence. I don't see that. I suspect that Max is less a servant than a caretaker or even a jailer. Max (like Joe Gillis, Norma's erstwhile boytoy) may be trapped in Norma's web, but it is a web of his own making. He appears subservient, but he is the one in control, he perpetuates her delusions and enables her madness. I even suspect that he only allows Joe into the situation because he knows that Joe is weak and no real threat to his power; and that he suspects that it will help placate Norma by feeding her fantasy of a comeback. There is more than adoration that cements the relationship between Max and Norma; perhaps guilt, jealousy, desperation -- who knows? All I know is that it is best kept as a subtext, a part of the film's impenetrable mystery. The less we understand Norma, the more intriguing she is.<br /><br />However, if I were to be so bold as to make one major change in SUNSET BOULEVARD, it would be to replace William Holden as Joe Gillis. I respect Holden as an actor, but his screen persona has always been one of strength and -- if not integrity -- confidence; he is not one who plays vulnerable with any conviction. Plus, he doesn't play the part of Gillis with any gentle shadings. The "romance" between Norma and Joe is the least convincing aspect of the film. Joe treats her with barely concealed contempt and a bit of occasional pity, which makes it hard to believe that a self-absorbed diva would even tolerate him, let alone make him the house pet. The role of Joe was originally intended for Montgomery Clift, an actor with a proven ability to appear passive, even as he plays sinister. His work in THE HEIRESS and A PLACE IN THE SUN illustrate this point. I see Joe Gillis, not as a bored hanger-on, but as sycophant who is in awe of Norma, even as he exploits her, and therefore he doesn't realize that he actually is the one who is being used (sort of a younger version of Max). I think Joe should be someone who is cunning, but naive about his own limits, not someone who is already bitter, corrupt and cynical as the story begins. <br /><br />Maybe I am wrong, but I get the feeling that Holden was very uncomfortable playing the part of, well, a mistress, and especially one kept by such an older woman. Perhaps his manhood was threatened and that uneasiness shows. Clift, or an equally rakish young actor like, say, Farley Granger or Robert Wagner, would enliven the story and make the romance with the perpetually needy Norma more credible. I don't think it is enough that the film shows that Norma enjoys manipulating Joe, I think it has to also be implied that to a certain extent Joe loves being manipulated. The relationship is after all a romance and to be credible as long-term there has to be the spark that it is mutually enjoyable. Holden's interpretation that Joe is just doing it for the money just doesn't ring true. While a pairing of the aging diva with an ambitious -- and yes, probably gay -- younger man is practically a show business institution. <br /><br />Yet, even with these reservations, it is undeniable that SUNSET BOULEVARD is quite a film. A little bit Hollywood satire, a little bit moralistic fable and whole lot of Gothic melodrama. And Swanson's just-not-quite over the top performance is mesmerizing. It was assumed that BOULEVARD would revitalize Swanson's career. It didn't. But apparently, it didn't matter to her: she dabbled in acting now and again, when the part amused her, but she had better things to do with her life. Swanson played Norma Desmond, but she lived life as Margo Channing.