Het Sanitarium heeft mijn filmische overtuigingen aan het wankelen gebracht. Ooit dacht ik dat _De Nymphoïde Barbaar in de Dinosaurushel_ de slechtste film was die ooit is gemaakt. Nu ben ik daar niet meer zo zeker van. Wat een heel goed idee lijkt voor een plot, ontaardt al snel in nodeloos ingewikkelde kronkels en volslagen krankzinnigheid. En niet op een goede manier. De film is gefilmd in wat eruitziet als een oude school, met gebruikmaking van wat eruitziet als een neur200 digicam, en gereconstrueerd in wat eruitziet als een I-film, en de kwaliteit van de film laat veel te wensen over. En dat is nog zacht uitgedrukt. Vermoedelijk was het budget niet toereikend voor een microfoon, aangezien het hele ding over elkaar heen lijkt te zijn gelegd, waardoor ieders stem op precies hetzelfde volume klonk, ondanks de locatie op het scherm. Als dit al niet amusant genoeg was, lijkt een groot deel van het bloed op een bizarre manier door de computer tot leven te zijn gebracht. Maar dat zou allemaal te vergeven zijn, als het acteren ook maar iets voorstelde.<br />Het acteren. O ja. Ik weet niet zeker of de cast bestaat uit vrienden/familie/algemeen omstanders, maar het behoort tot de slechtste IEDEREEN. Het acteren in het mediawerk van mijn vriend was veel beter. De acteurs lezen monotoon, en met weinig verandering in toonhoogte of toonhoogte lijkt zelfs de expressie van de eenvoudigste emoties hen te boven te gaan <0xE2><0x80><0x93> hij trekt er met ongelooflijke nadruk aan, maar toch met een monotone stem. Zeker een prestatie om trots op te zijn.<br />De casting van Uri Geller was volkomen zinloos. Hij voegt niets toe, kan niet acteren, en alleen al het feit dat hij in de film zit, wekt onmiddellijk hilarische verwachtingen. Hoewel hij, tot mijn grote teleurstelling, geen lepeltje buigt of zelfs maar babbelt over hoe briljant zijn maat Michael Jackson is.<br />Deze film is rampzalig, de lompe, elektrische soundtrack complimenteert de jammerlijke pogingen tot iets serieus. Als het idee van een dikke man die om ballonnen heen danst je eng lijkt, dan is dit voor jou. Als je kunt geloven dat iemand een klein zaklantaarntje nodig heeft om door een perfect verlichte ziekenhuisgang te lopen, dan zul je dit wel leuk vinden. Als je Uri Geller in een horrorfilm niet amusant of beschamend g<0xC3><0xAA>nant vindt, dan zul je iets aan deze film hebben. Maar ik in elk geval niet, dus die gaat bij jou regelrecht de vuilnisbak in!
Sanitarium has shaken my cinematic beliefs. I once thought that Nymphoid Barbarian in Dinosaur Hell was the single worst film ever made. Now, i'm not so sure. What seems like quite a good idea for a plot, soon descends into needlessly complex twists, and just complete craziness. And not in a good way. Filmed in what looks like an old school, and using what looks like a £200 digi-cam, and edited on what looks like I-movie, the quality of the film leaves a lot to be desired. And that's putting it nicely. Presumably the budget didn't stretch to a microphone, as the entire thing seems to be dubbed over, making everyone's voice exactly the same volume, despite their location on screen. If this wasn't amusing enough, a lot of the blood appears to have been bizarrely animated by computer. All of this could be forgiven though, if the acting was any good. <br /><br />The acting. Oh yes. i'm not sure if the cast consists of friends/family/general bystanders, but it ranks amongst the worst EVER. The acting in my friend's media coursework was far superior. The actors read in monotone, and with little change in pitch or tone, even the expression of the most simple of emotions seems beyond them. Maybe this is due to the voice-overs, but who knows. One highlight is the use of swearing, randomly placed around the script, making it 'gritty' (presumably). Max is the best, 'FFFUCK!' he pulls of with incredible emphasis, yet a monotone voice. Surely an achievement to be proud of. <br /><br />The casting of the Uri Geller was totally pointless. He adds nothing, can't act, and just his being in the film immediately raises hilarious expectations. Though, much to my disappointment, he fails to bend any spoons or even natter on about how brilliant his mate Michael Jackson is. <br /><br />This film is disastrous, the clunky, electric keyboard soundtrack compliments the woeful attempts at something serious. If the idea of a fat man dancing around balloons strikes you as scary, than this is for you. If you can believe someone requiring a tiny pocket torch to walk through a perfectly lit hospital corridor, than you'll like this. If you find the site of Uri Geller in a horror film neither amusing or cringingly embarrassing, then you'll get something out of this film. But I for one couldn't, so it's straight into the bin with you Sanitarium!