Het uitgangspunt is vergezocht, maar simpel. Tom Seyre (Romain Duris) is bijna dertig en werkt hard als handhaver en gewelddadige huurinzamelaar voor zijn vader, een smerige onroerendgoedmagnaat (Niels Arestrup). Maar een toevallige ontmoeting brengt hem op het idee dat hij de getalenteerde concertpianist zou kunnen zijn van wie hij ooit droomde, naar het voorbeeld van zijn overleden moeder. Zonder zijn gebruikelijke werk te onderbreken probeert hij een auditie voor te bereiden. 'Read My Lips', bij het in elkaar zetten van twee afzonderlijke morele universums. In Read My Lips werd het vreemde bondgenootschap geschetst tussen een ex-gevangene (Vincent Cassel) en een zachtaardige maar boze, slechthorende kantoormedewerker (Emmanuelle Devos). Het was een intrigerend stuk <0xE2><0x80><0x93> maar lijkt nu, achteraf bezien, weinig energie te hebben. Audiard heeft een machtige acteursfilm gemaakt waarin Duris tot bloei komt, een machtig acteur nu, die in feite zowel de rol van Cassel als die van Devos speelt en de daaruit voortvloeiende implosie van geweld en gefrustreerde artistieke passie met verbazingwekkende geestdrift ten uitvoer brengt. Het is moeilijk te geloven dat hij drie jaar geleden de tamme studentenverteller was in Klapichs 'L'Auberge espagnole'. Als Tom is hij knap, maar een beetje uitgeblust. Zijn ogen staan een beetje gek, zijn haar is keurig geknipt, zijn kaak is stevig en zijn mond is een grijnzende streep. De camera staat elke minuut op die vierkante kaak gericht. Hij is gekleed in laarzen, een strakke broek, een das en een leren jasje en is een elegante jonge boef die een donker pak kan aantrekken voor een hoorzitting of auditie, of het bloed van zijn mouw kan vegen om een café of concertzaal binnen te gaan. Hij is altijd boos, maar brengt levendige energie in zijn twee tegenstrijdige levens. Tom vindt een mooie, langharige jonge pianiste, Miao Lin (Linh Dan Pham) die hem pianoles geeft. Deze ontmoetingen met het toetsenbord benadert hij als een bokser die een boksbal te lijf gaat. Als hij kunstenaar is, dan is het van het harige, opgekrulde, macho-achtige soort. Hoe kun je iemand pianoles geven als je zelf zo slecht bent? De onmogelijkheid van het proces wordt duidelijk doordat de lerares geen Frans spreekt. Ze raaskalt tegen Tom in het Vietnamees, of zegt alleen maar steeds weer in het Engels: 'aaa' Of 'no' Of 'no smoking' Of 'no smoking'. Een kop thee in de keuken aan het eind van de les. Tom speelt steeds weer hetzelfde stuk, een Bach-Toccata. Deze relatie is een 'oase van rust' in Toms anders zo 'loca' 'vida' De contrasten in zo'n stuk als dit worden zonder veel subtiliteit geseind - maar de onconventionaliteit van het paar helpt de scènes om cliché's te vermijden. En de intensiteit is in deze rustige ogenblikken even geconcentreerd.<br />Er zijn andere sterke relaties. Tom is niet geïsoleerd; hij werkt met partners, van wie er een hem gebruikt om zijn dubbelhartigheid voor zijn vrouw te verbergen. Arestrup, die eruitziet als een Franse versie van de latere Brando, is voortreffelijk als de slonzige, uitgebluste vader, een grote sensuele persoonlijkheid, een onweerstaanbare aanwezigheid, die altijd rookt en drinkt, zacht maar onaangenaam, irritant maar onmogelijk voor Tom om niet van hem te houden en hem te beschermen. Tom gaat achter Minskov aan (Anton Jakovlev), een Russische maffioso met wie zijn vader in de clinch heeft gelegen, en eindigt met Minskovs Franse vriendin en de vrouw van iemand anders. Elke ontmoeting die hij heeft is roekeloos en intens. Duris stelt ons in dit alles niet teleur. Emmanuelle Devos is de nieuwe vriendin van zijn vader, die Tom eerst een hoer noemt en afwijst en vervolgens wil inhuren om de gemoederen aan het thuisfront tot bedaren te brengen. Waar houdt het allemaal op? Ondanks alles wat er gebeurt, zoals een Franse criticus ooit zei: 'Er is geen vet in deze film. Het geworstel en getrek van de held zorgt voor fantastische kinetische montage en de actie wordt nooit slap. Een uiteindelijke afloop lost dingen op. Sommigen zeggen dat het zo is gegaan.' De Amerikaanse versie is milder dan de Amerikaanse versie, maar daar zie je de diepgewortelde kracht van de actie niet. De dialogen onderstrepen dat mensen net als in Read My Lips niet al te best communiceren. Het kan zijn dat alleen muziek hen met elkaar verbindt.<br />De tekortkomingen van zo'n film zijn de simplificaties ervan. Het misdadige leven in de onroerendgoedbranche zoals dat van de klassieke pianist kan alleen maar geïmponeerd worden. En af en toe bestaat het gevaar dat Romain Duris <0xE2><0x80><0x93> die maandenlang bij zijn zus piano heeft gestudeerd voor de toetsenbordscènes <0xE2><0x80><0x93> soms te veel zijn best doet. Aangezien Tom ook dol is op elektro, waar hij in zijn auto met een grote koptelefoon naar luistert <0xE2><0x80><0x93> zoals Duris zelf doet <0xE2><0x80><0x93> is klassieke muziek misschien niet zo'n goede keus voor de film als het zou moeten zijn. Je kunt geen diepgang verwachten, maar aan het geluid van 'Fingers' te horen is dit meer geroutineerd filmwerk. Het heeft misschien minder overtuigingskracht, maar dit is waanzinnig vermakelijk. En bovendien is het een film waarin alles samenkomt: scenario, acteurs, montage. Audiard, die ons de vorige keer duistere, geheime plekken liet zien, toont zich nu een virtuoos in geweld en hartstocht.
The premise is far-fetched but simple. Approaching thirty, Tom Seyre (Romain Duris) is working hard as an enforcer and violent rent collector for his dad, a scumbag real estate tycoon (Niels Arestrup). But a chance encounter starts him thinking he might be the talented concert pianist he once dreamed of, in the image of his late mother. Without stopping his usual work he tries to prepare an audition.<br /><br />Based on a flop more admired in France than the US, James Toback's 70's Harvey Keitel vehicle about a violent would-be pianist, "Fingers," this compulsively watchable, thrillingly accomplished new movie by Jacques Audiard ("De Battre mon cur s'est arrêté", still showing in Paris as it opens here) echoes his previous compellingly offbeat "Read My Lips" in grafting together two separate moral universes. Read My Lips depicted the odd alliance of a firecracker ex-con (Vincent Cassel) and a mild-mannered but angry hearing-impaired office worker (Emmanuelle Devos). It was an intriguing piece -- but seems low energy in retrospect compared to this. Audiard has made a powerful actors' movie in which Duris blooms, a powerful actor now, playing in effect both the Cassel and the Devos parts and acting out the resulting implosion of violence and frustrated artistic passion with astonishing zest. It's hard to believe he was the tame college student narrator of Klapich's "L'Auberge espagnole" three years ago.<br /><br />Duris as Tom is good-looking but vaguely burnt-out, his eyes a bit crazy, his hair neatly coifed, his jaw firm, has mouth a smiling snarl. The camera is on that square jaw every minute. Uniformed in boots, smart pants, tie and trim leather jacket, he's an elegant young hoodlum who can switch to a dark suit for a real estate hearing or audition, or wipe the blood off his cuff to enter a café or concert hall. He's angry all the time but brings vibrant energy to both of his conflicting lives. Tom finds a beautiful long-haired young master pianist called Miao Lin (Linh Dan Pham) to coach him in piano. These encounters with the keyboard he approaches like a prize fighter going at a punching bag. If he's an artist it's the hairy-chested, coiled, macho kind. How can you teach anybody pianistic excellence? The impossibility of the process is signaled by the teacher's speaking no French. She harangues Tom in Vietnamese, or just says in English over and over, "again" Or "no." Or "no smoking allowed." A cup of tea in the kitchen at end of session. Tom goes at the same piece over and over, a Bach Toccata. This relationship is an "oasis of calm" in Tom's otherwise 'loca' 'vida' -- the contrasts in such a piece as this are telegraphed without much subtlety -- but the unconventionality of the pair helps the scenes to avoid cliché. And the intensity is just as focused in these quiet moments.<br /><br />There are other strong relationships. Tom isn't isolated; he works with partners, one of whom uses him to hide his two-timing from his wife. Arestrup, who looks like a French version of late Brando, is superb as the blowsy, burnt out father, a big sensualist, an irresistible presence, always smoking drinking and eating, soft but nasty, irritating but impossible for Tom not to love and protect. Tom pursues Minskov (Anton Yakovlev), a Russian Mafioso his dad has tangled with, and winds up sleeping with Minskov's French girlfriend as well as somebody else's wife. Every encounter he has is reckless and intense. Duris doesn't fail us in any of this. Emmanuelle Devos is his dad's new girlfriend, whom Tom first calls a whore and rejects and then wants to hire on to calm things on the home front. Where's it all going to end? Despite all that's going on, as one French critic said, "there's no fat" in this picture. The pushes and pulls of the hero's dilemma make for fabulously kinetic editing and the action never goes soft. A final sequel resolves things. Some say it's milder than the American version, but that's overlooking the visceral punch of the action throughout. The dialogue underlines that just as in Read My Lips, people aren't communicating too well. It may be music is all that links them.<br /><br />The shortcomings of such a movie are its simplifications. The crooked real estate life like the classical pianist life can be no more than impressionistically dabbed in. And there's an occasional danger that Romain Duris -- who studied piano for months with his pianist sister for the keyboard sequences -- may be trying too hard sometimes. Since Tom also loves electro which he listens to with big headphones in his car -- as the word is Duris himself does -- classical music maybe doesn't grab the film as wholeheartedly as it ought to. You can't expect profundity but from the sound of "Fingers," this is more accomplished film-making. It may not have as much conviction, but this is wildly entertaining. And more than that, it's a movie where everything comes together, scenario, actors, editing. Audiard, who showed us dark secret places last time, now reveals himself a virtuoso of violence and passion.