Ik zal mijn recensie onder een andere naam publiceren, dus als je de film niet hebt gezien, lees ik hem op je eigen kosten.<br />Ik ging de inktvis in en de walvis was opgewonden maar realistisch over mijn verwachtingen voor de film. Ik was onder de indruk van Jesse Eisenberg in _Roger Dodger_ en ik heb altijd respect gehad voor Jeff Daniels en Laura Linney en nu Noah Baumbach de helm bespeelde, dacht ik dat de film in bekwame handen was. Maar ik was bang dat ik na het zien van de trailer de beste inktvis die er was al had gezien. In sommige opzichten had ik gelijk.<br />Ten eerste verdient hij lof voor zijn weergave van adolescente mannen. Ik vond veel waarheid in Franks karakter. De scènes waarin hij zichzelf bestudeert in de spiegel deden me sterk denken aan dezelfde zelf opgenomen en merkwaardige eigenschappen die ik in die fase van mijn leven had. Maar Baumbach speelde op een uitbuitende manier een paar van Franks seksuele heldendaden en smerige taal. De manier waarop hij werd geportretteerd maakte van zijn personage te veel een instrument om het publiek te choqueren. In feite leken veel scènes waarin seksualiteit werd uitgebeeld erbij te worden gesleept. De regel 'Leg me in je mond', zoals Bernard tegen Lili zei, was kleinzielig en deed weinig om karaktertrekken te versterken die niet al opvallend duidelijk waren. Ik heb geen problemen met risqué dialogen of scènes waarin personages in een verachtelijk licht worden gesteld. Maar die scène in het bijzonder leek hol. Bernard of Lili was nog niet zo ver ontwikkeld dat het me echt iets kon schelen dat hij zoiets grofs tegen haar zei. Ik had al door dat hij een egocentrische, verachtelijke persoonlijkheid was. Als Baumbach die zin had gebruikt om een sterkere reactie op te roepen bij een van de drie betrokken personen, zou dat natuurlijk hebben aangevoeld. In plaats daarvan zien we niets van Lili na afloop en Walt mediteerde niet lang nadat hij zoiets laags uit de mond van zijn vader had gehoord. Ik heb begrepen dat Bernard een klootzak was en in Walts bijzijn soortgelijke taal gebruikte. Maar toch was het veel harder dan alles wat hij ervoor of erna zei. Toch leek niemand het echt op te merken. Ik begreep hoe dat kwam, in combinatie met het laatste argument en Bernards woorden. In het ziekenhuis absorbeerde Walt zijn tekst, zodat hij het kon'rechtvaardigen' om zijn ouders in een helderder licht te zien. Maar Baumbach liet het moment voorbijgaan en miste snel wat een sterkere beat had kunnen zijn. Wat me bij mijn grootste probleem met de film brengt. Door Baumbachs geijsbeer komt het publiek nooit in de hoofden van de personages. Hij gooit dingen naar je en de personages, zo snel dat jij noch zij de tijd lijkt te hebben om de emoties te laten bezinken.<br />Maar wat me vooral dwarszat, was het einde. Ik begrijp dat Walt zegt dat hij nooit naar de strijd tussen inktvis en walvis kon kijken, maar kom op! Om hem naar een reuzeninktvis en een walvisgevecht te laten kijken als een manier om de film af te maken? Alsjeblieft zeg, ik heb niet alleen altijd mijn twijfels bij films die de titel gebruiken als een regel in de film die "echt belangrijk" is voor het verhaal, maar ook om zoiets kleinzieligs en emotieloos te zien als een personage dat naar een wetenschappelijk beeldhouwwerk kijkt! Als het een beter shot was geweest, had het misschien wel gewerkt, maar ik had niet eens de tijd om de emoties van de scène tot me door te laten dringen voordat ik met een grote titelkaart werd opgezadeld! Echt, ik had het gevoel dat ik naar een onvoltooide film keek en dat de redacteur niet...' Ik weet niet wat ik moet doen dus hebben ze er gewoon een kaartje bij gedaan om het publiek te laten weten 'ja, dat waren allemaal mensen!'<br />Nog iets waar ik niets aan had was dat 'gelach' hoewel niemand lachte toen Joan uit de badkamer kwam en de Walt iets zei over die vieze lucht. Waarom moest dat erbij? Was het grappig? Nee! Was het belangrijk voor het verhaal, de scène of de personages? Nee! Het enige wat het deed was een vieze smaak in mijn mond achterlaten zonder enige reden.<br />Maar wat ik ook heb gezegd wat niet werkte, Squid heeft wel een paar goede kanten. Ik wil graag de hele crew bedanken voor het maken van een film over mensen en relaties tussen mensen in een tijd waarin zoveel films alleen maar over snoep lijken te gaan. En ook alle acteurs voor hun geweldige optredens.<br />Squid and the Whale is een veel sterkere film dan de meeste andere, en daarom was ik zo teleurgesteld dat hij niet boven de problemen van iets heel bijzonders uit kon stijgen.
I'll go a head and warn my review contains *SPOILERS* so if you haven't seen the film I then READ AT YOUR OWN RISK....<br /><br />I went into the squid and the whale excited but realistic about my expectations for the film. I was impressed by Jesse Eisenberg in Roger Dodger and have always respected Jeff Daniels and Laura Linney and with Noah Baumbach helming I figured the movie was in capable hands. However I did fear that after viewing the trailer that I had already seen the best squid had to offer. In some ways I was right. <br /><br />Firstly it deserves praise for it's portrayal of adolescent males. I found a lot of truth in Franks character. The scenes in which he studies himself in the mirror reminded me greatly of the same self absorbed and curious qualities I had at that stage in my life. However Baumbach played some of Franks sexual exploits and dirty language in a exploitive manner. The way he was portrayed made his character too much of a tool to shock the audience. In fact many scenes depicting sexuality seemed thrown in. The line were Bernard says to Lili, "Put me in your mouth" was petty and did little to reinforce any character traits that weren't already glaringly clear. I have no problem with risqué dialog or scenes that show characters in a despicable light. However that scene in particular seemed hollow. Bernard or Lili were not developed enough for me to really care that he would say something so rude to her. I already got that he was a self absorbed, loathing character. If Baumbach had used that line to trigger a stronger response in any of the three characters involved it would have felt natural. Instead we see nothing of Lili after and Walt didn't meditate very long after hearing something so low come from his father's mouth. I understand Bernard was a jerk, and used similar language around Walt. But still, it was far harsher then anything he uttered before or after. Yet no one seemed to really notice. I could see how combined with the final argument and Bernard's self absorbed lines in the hospital it could "justify" Walt to see his parents in a clearer light. Yet Baumbach let the moment pass to quickly missing what could have been a stronger beat. Which brings me to my main problem with the film. Baumbach's pacing never lets the audience into the characters heads. He throws things at you and the characters so fast that neither you nor they seem to have the time to let the emotions sink in. <br /><br />The number one thing that troubled me however was the ending. I understand that Walt mentions he could never look at the squid and the whale fighting but come on! To have him go and look at a giant squid and the whale fight as a way to end the movie? Please, not only do I always question movies that use the title as a line in the film that is "really important" to the story but to have something as petty and unemotional as a character looking at a science sculpture! If it had been better shot it may have work, however I didn't even have the time to let the emotions of the scene sink in before I was slammed with a big Title Card!!! Honestly I felt I was watching an unfinished film and that the editor didn't know what to do so they just put a title card to let the audience know "yes that was all folks!" <br /><br />One other thing I found useless was the "gag" although no one laughed where Joan comes out of the bathroom and the Walt says something about the nasty smell. Why include this? Was it funny? No! Was it important to the story, scene, or characters? No! All it did was leave a foul taste in my mouth for no reason. <br /><br />Still for as much as I've said what didn't work Squid does have some good things going for it. I'd like to thank the whole crew for making a film about people and human relationships in a time when so many movies seem to be about nothing more then eye candy. Also big props to all the actors for fine performances. <br /><br />Squid and the Whale is a much stronger film then most, which is why I was so disappointed that it couldn't rise above it's problems to be something truly special.