Ik zou graag beginnen met te zeggen dat ik, zoals zoveel griezelfilmfanaten, geniet van de goedkope lach die je kunt kopen bij de B-klasse rommel. Maar de film 'Campfire Stories' is niet eens toevallig grappig. Ik zou graag willen weten hoe erg Jamie-Lynn DiScala, David Johansen en de Misfits het nodig vonden om geld uit te geven aan deze totale verspilling van celluloid. Ik wist dat deze in de problemen zou komen toen ik in het begin een pratende schedel zag die door vlammen werd verzwolgen. Vanaf dat moment hebben we twee irritante jongemannen die niet goed een mop kunnen vertellen en die in het bos verdwalen met een mooi 'Sopranos'-meisje, waar ze Ranger Bill tegen het lijf lopen, het kwaadaardige alter ego van Buster Poindexter. Hij begint ze dood te vervelen met drie algemene horrorverhalen met aan het eind van elk een eindeloze reeks stompzinnige wendingen. Het eerste verhaal gaat over een naamloze gek die ontsnapt uit het Corbin Bernsen Instituut voor Tandheelkunde, zich opnieuw opwerpt als conciërge van een katholieke middelbare school en vier van de jongemannen die ze op goed geluk van de straat hebben geplukt uit de weg ruimt om de meest irritante bullebakken uit te hangen die ik ooit heb gezien. Het tweede verhaal gaat over drie beroepsmisdadigers die een indiaanse spiritualist beroven, zijn vredespijp roken en gekweld worden door legioenen computeranimaties die zijn gemaakt door eerstejaarsstudenten grafische vormgeving van een openbare school. Het derde verhaal gaat over een moordlustige maniak wiens identiteit je waarschijnlijk al lang voor het 'onthuld' hebt. Nadat we deze drie sessies van goddeloze kwelling hebben uitzitten, worden we ten slotte gestraft met een'verrassingseinde' dat alles met elkaar in verband probeert te brengen, maar daar jammerlijk in faalt, net als in alles wat eraan vooraf is gegaan. 'Campfire Stories' heeft geen angst, geen humor, en over het geheel genomen geen enkele waarde. Als je echt bang wilt zijn, steek dan een kampvuur aan en vertel je eigen verhalen; die zijn honderd keer enger dan deze verspilling van film.
I'd like to start off as saying that I, like so many horror film buffs, enjoy the cheap laughs to be acquired from B-grade trash. The film "Campfire Stories," however, isn't even amusing accidentally. I'd love to know how badly Jamie-Lynn DiScala, David Johansen, and the Misfits needed money to partake in this utter waste of celluloid. I knew this one was going to be trouble when I saw a talking skull engulfed in flames at the beginning. From there on in, we have two annoying young men who can't tell a joke correctly get lost in the woods with a beautiful "Sopranos" girl, where they come across Ranger Bill, Buster Poindexter's evil alter-ego. He proceeds to bore them to death with three generic horror tales with relentlessly inane twists at the end of each. The first tale is of a nameless lunatic who escapes the Corbin Bernsen Institute of Dentistry, reestablishes himself as a Catholic high school janitor, and takes out four of the young men they randomly pulled off the street to play the most annoying bullies I've ever seen. The second tale involves three career criminals who rob a Native American spiritualist, smoke his peace pipe, and are tormented by legions of computer animations created by first-year graphic arts majors from a community college. The third tale involves a homicidal maniac whose identity you'll probably figure out long before it's "revealed." After sitting through these three sessions of ungodly torment, we're finally punished with a "surprise ending" which tries to tie everything together but fails miserably along with everything preceding it. "Campfire Stories" has no scares, no humor, and over all, no redeeming value whatsoever. If you want a real scare, light up a campfire and tell your own stories; they'll be a hundred times scarier than this waste of film.