'The Wolf Man' is een aardige, maar volkomen onopvallende toevoeging aan de horrorstal van Universal. Met zulke doorzichtige effecten als pentagram-littekens die met potlood zijn getekend en weerwolf-transformaties die simpelweg van een paar blote benen in een paar harige veranderen, is dit niet bepaald de meest verfijnde film, zelfs niet voor zijn tijd. De weerwolf-mythologie wordt er nogal dik bovenop gelegd, met name de weinig overtuigende definitie van lykantropie die het begin van de film vormt, en het gedicht dat door verschillende personages saai wordt herhaald. Er is niet veel chemie tussen de acteurs: Lon Chaney jr. en Evelyn Ankers overtuigen niet als een mogelijk stel, en Chaney en Claude Rains overtuigen niet als vader en zoon. Het is allemaal erg oppervlakkig. Volgens mij vond ik het meest ironische gedeelte het gedeelte waarin een priester tegen een oude heidense zigeunerin zegt: 'Het bestrijden van bijgeloof is net zo moeilijk als het bestrijden van Satan zelf!'
'The Wolf Man' is a likable but completely unremarkable addition to the Universal horror stable. With such transparent effects as pentagram scars drawn on with pencil crayon and werewolf transformations that simply dissolve from a pair of bare legs to a pair of hairy ones, this isn't exactly the most sophisticated movie, even for its time. It lays on the werewolf mythology pretty thickly, in particular the unconvincing dictionary definition of lycanthropy that opens the movie, and the poem that several characters repeat boringly throughout. There's not much chemistry between the actors: Lon Chaney Jr. and Evelyn Ankers don't convince as a possible couple, and Chaney and Claude Rains don't convince as father and son. It's all very run of the mill. I think my favourite part was the completely irony-free bit where a priest tells an old pagan gypsy woman: "Fighting superstition is as hard as fighting Satan himself!"