Het is ontroerend om te zien hoeveel recensenten zich deze film nog goed herinneren. Afgelopen zaterdag heb ik de cd met de soundtrack opgehaald, en na meer dan twintig jaar zijn de klassieke nummers in de stijl van de jaren vijftig met het unieke geluid van Beaver Brown nog steeds goed.<br />Jammer genoeg is de film zelf slap, traag, deprimerend en oppervlakkig. Waarom is het verhaal zo zwak? In wezen denk ik dat dit eigenlijk twee films zijn. Aan de ene kant, in het heden, is het een realistische, ingetogen kijk op hoe sommige typische arbeidersfiguren omgaan met teleurstelling en verlies, terwijl ze tegelijkertijd schrijnend koesterende herinneringen aan het meer glamoureuze verleden koesteren. 'Ga alsjeblieft niet weg, gevoelige jaren,' is precies wat deze rockers van middelbare leeftijd willen zeggen.<br />En dat is prima. De film werkt het beste als hij bijna als een documentaire is, waarin de mislukkingen en vernederingen van de overlevende 'Cruisers' in hun latere leven in kaart worden gebracht. Luister naar Sal d'Amato, die zegt: 'Ze slaan olie in je achtertuin en het enige wat je krijgt zijn dode tomaten.' Dan, later die avond, gaat hij zijn vermoeide, kalende band voor in de strijd, en de omroeper zegt: 'De Holliday Inn is er trots op om een paar jongens uit Jersey die het echt goed hebben gedaan terug te verwelkomen, Eddie en de Cruisers met Sal d'Amato!' De ironie is dat Sals triomf afhangt van het feit dat hij in het verleden leeft en dat hij Eddie in zijn muziek 'levend' houdt. Aan het eind van de show brengt hij Eddie een hulde en zegt: 'Hij maakt net zozeer deel uit van deze band als ik. De straat door... om het blok heen... helemaal niet ver weg.' Het is moeilijk om niet met tranen in je ogen naar die scène te kijken.<br />Maar de film probeert ook een ander verhaal te zijn. De flashbacks uit de jaren vijftig presenteren Michael Pare als de jonge, broeierige, lekkere Eddie Wilson. En, eh, dat is een vergissing. Michael Pare doet voor de stoere jongens van de jaren vijftig wat Bela Lugosi doet voor de Transsylvaniërs. Hij neemt een rijk, meeslepend archetype en maakt er een afgezaagde grap van. Elke dramatische scène die hij heeft valt plat - hij spant alleen zijn biceps aan en ziet er maf uit. Het script geeft ons nooit een reden voor Eddies 'houding', maar het is eerder een loser/pestkop dan een rebel/dromer. Hij heeft de neiging mensen als zijn eigen bandleden te kiezen in plaats van grotere, hardere gezagsdragers uit te dagen. Als 'biopic' van een sexy, raadselachtige ster raakt de film al snel in de problemen. Eddie is gewoon een grote lul met een gemene grijns, geen echte rebel met een visie. Zelfs zijn opgewarmde klassenhaat komt geforceerd en stereotiep over.<br />Uiteindelijk raakt de film je kwijt omdat hij nooit verklaart waarom Eddie is verdwenen, wat hem tot een genie maakte, of wat hem dwarszat voordat hij zanger werd. Als Eddie gewoon 'dood' was gebleven en zich had gericht op mensen van middelbare leeftijd, zou het een rustigere, betere film zijn geweest, maar misschien hadden we dan deze fantastische soundtrack niet gehad. Dus het is allemaal een beetje vreemd. Zoals andere recensenten al zeiden, halen de plot van de'vermist-bandjes' en het onbedoeld grappige einde ('Doc? Ben jij dat? Wie is daar?') alle warmte en vaart uit Eddies verhaal. Dus wat er uiteindelijk overblijft is de soundtrack <0xE2><0x80><0x93> een echte rock-'n-rollprestatie.
It's really touching to see how many reviewers remember this movie fondly. I just picked up the soundtrack CD last Saturday, and after more than twenty years the classic Fifties-style songs with the unique Beaver Brown sound still hold up.<br /><br />Unfortunately, the movie itself is limp, torpid, depressing and shallow. Why is the story so weak? At bottom, I think this is really two movies. On one level, in the present, it's a realistic, low key look at how some typical working class characters deal with disappointment and loss while poignantly cherishing memories of the more glamorous past. "Please don't go, tender years," is exactly what these middle aged rockers want to say.<br /><br />And that's fine. The movie works best when it's almost like a documentary, charting the failures and humiliations of the surviving "Cruisers" in later life. Listen to Sal D'Amato, saying, "they strike oil in your back yard and all you get are dead tomatoes." Then later that night, he leads his tired, balding band into battle, and the announcer says, "the Holliday Inn is proud to welcome back some Jersey boys who really made good, Eddie and the Cruisers featuring Sal D'Amato!" The irony is that Sal's triumph depends on living in the past, and keeping Eddie "alive" in his music. At the end of the show he pays tribute to Eddie, saying "he's as much a part of this band as I am. Down the street . . . around the block . . . not far away at all." It's hard not to watch that scene with tears in your eyes.<br /><br />But the movie tries to be another story too. The fifties flashbacks showcase Michael Pare as the young, brooding, hunky Eddie Wilson. And uh, that's a mistake. Michael Pare does for Fifties tough guys what Bela Lugosi does for Transylvanian counts. He takes a rich, compelling screen archetype and turns it into a corny joke. Every dramatic scene he has falls flat -- he just flexes his biceps and looks goofy. The script never does give us a reason for Eddie's "attitude," but it's more loser/bully than rebel/dreamer. He tends to pick on people like his own band mates rather than challenging bigger, tougher authority figures. As a "biopic" of a sexy, enigmatic star the movie really gets into trouble fast. Eddie is just a big lug with a nasty sneer, not a real rebel who has a vision. Even his warmed over class resentments come off as forced and stereotypical.<br /><br />Ultimately, the movie loses you because it never explains why Eddie disappeared, what made him a genius, or what was eating him before he ever became a singer. Had they just had Eddie stay "dead" and focused on the middle aged years, it would have been a quieter, better film, but we might not have this killer soundtrack. So it's all a bit of a trade off. As other reviewers have mentioned, the "missing tapes" plot and the unintentionally funny ending ("Doc? Is that you? Who's out there?")take all the heat and momentum out of Eddie's story. So in the end what's left is the soundtrack -- a genuine rock and roll achievement.