Hoe moet je nou iets origineels, fris en vreemds maken van niets anders dan een paar karakters? Brooks gebruikt alleen maar karakters en niets anders. Dat is de eenvoudige formule die Brooks in al zijn werk gebruikt, maar voor mij heeft hij nog nooit zoveel charme, warmte en gevoeligheid gecreëerd als in deze film. Zo goed als het maar kan.<br />In deze film schrijven de karakters het scenario en alles wat gebeurt, gebeurt vanwege wat ze zijn. Ze zijn niets bijzonders - het zijn gewone mensen die we elke dag op straat tegenkomen en die dezelfde problemen hebben als veel andere mensen. Deze film geeft een voorbeeld van hoe je daar veel uit kunt halen. En als dat zo goed geschreven is als in dit geval, dan kan zelfs een happy end je niet deren. Want wat is in het echte leven, hier vertoond, het einde?<br />Alles is goed en warm in deze film, alles is fris en levendig, begrijpelijk en goed uitgevoerd. Jack Nicholson brengt een van de beste optredens uit zijn carrière, die geweldige Helen Hunt krijgt eindelijk de kans om te laten zien hoe handig een acteur het naturalisme in verband kan brengen met de wetten van het camerawerk, en Greg Kinnear toont de meest overtuigende emoties van een homoseksueel personage dat ik ooit heb gezien.<br />De relaties tussen de personages worden gecreëerd op een manier waarop je niets kunt voorspellen wat...' En zelfs al weet je van tevoren wat er uit hun mond zou kunnen komen en wat voor houding ze in een bepaalde situatie zullen aannemen, toch weet je wat er uit hun mond zou kunnen komen en wat voor houding ze in een bepaalde situatie zullen aannemen.<br />Je kunt gewoon de progressieve samenwerking voelen die tussen Brooks en de acteurs plaatsvond en het wederzijdse begrip dat ze ontwikkelden, en het komt niet vaak voor dat je zo'n soort artistieke bovenbouw op het scherm ziet schitteren als hier.<br />Ik vind hem zo goed als hij maar kan worden: complex, vitaal, intelligent, emotioneel diep en bestudeerd, fris, origineel, amusant, vrolijk, grappig, en een van de beste films van 1997.
Really, how to make something original, fresh and odd out of absolutely nothing except a few characters? Using characters, only characters and nothing except characters. That's the simple formula Brooks uses in all of his work, but, for me, he has never created so much charm, warmth and sensibility as he did in `As good as it gets'.<br /><br />Characters write the screenplay in this movie, and everything that happens - happens because of what they are. They are nothing special  they are ordinary people we meet in the street every day and that have the same problems a lot of other people have. This movie presents the example of how much you can pull out of that. And if that is written as well as it is in this case, not even a happy ending can bother you. Because, in real life, shown here, what is the end?<br /><br />Everything is good and warm in this movie, everything is fresh and vivacious, understandable and well performed. Jack Nicholson brings one of the best performances of his career, that terrific Helen Hunt finally got a chance to show how skilfully an actor can connect naturalism with the laws of the camera performance, and Greg Kinnear shows the most convincing emotions coming from a gay character I've ever seen.<br /><br />The relationships between the characters are created in the way that you can't predict anything that's going to happen, eventhough you know in advance what could come out of their mouth and what kind of attitude they'll have in a certain situation.<br /><br />You can simply feel the progressive collaboration that occurred between Brooks and the actors and the mutual understanding they developed, and it's not often that you see that kind of artistic superstructure shining on the screen so much as it does here.<br /><br />I find `As good as it gets' complexed, vital, intelligent, emotionally deep and studied, fresh, original, amusing, cheerful, funny, and one of the best films of 1997.