Dit is een goed voorbeeld van waarom je nooit moet acteren in een film waarvoor je niet alleen de liedjes en het scenario schrijft, maar ook de film regisseert, tenzij je Woody Allen heet (en soms zelfs als je Woody Allen heet). Dwight geeft zijn personage Valentine niet de broeierige diepgang die de bedoeling was. Valentine ziet er meestal slaperig uit en zegt het eerste wat in hem opkomt. De enige die in deze film straalt, is Bud Cort. Vince Vaughn doet het ook goed. Maar zelfs Billy Bob Thornton kan geen kleur toevoegen aan deze saaie film, vooral omdat hij niet meer dan een paar woorden te zeggen krijgt. Zijn personage is ook totaal onontwikkeld, net als de meeste andere personages. Het is gewoon g<0xC3><0xAA>nant hoe overduidelijk het is dat de camera de hele tijd op het personage Valentine gericht had moeten zijn, alsof dit Dwights grote Oscar-pauze was. Maar het personage is saai en weinig inspirerend. De doelloosheid van de film als geheel is frustrerend. Hij is ook te lang, of zo voelde het gewoon.
This is a good example of why you should never act in a movie you direct as well as write the songs and screenplay for, unless your name is Woody Allen (And sometimes even if your name is Woody Allen). Dwight does not give his character Valentine the brooding depth that was intended. Valentine instead looks dozy most of the time and says the first thing he can think of. The only person who shines in this movie is Bud Cort. Vince Vaughn does OK too. But not even Billy Bob Thornton can add colour to this drab movie, mostly because he isn't given more than a few words to say. His character is also completely undeveloped, as are most of the other characters. It's just embarrassing how obvious it is that the camera was intended to be on the character of Valentine all the time, like this was going to be Dwight's big Oscar break. But the character is boring and uninspiring. The aimlessness of the movie as a whole is frustrating. It's also either too long, or it just felt that way.