Zondag 5 juni, 18.30 uur <0xE2><0x80><0x93> Neptunustheater <0xE2><0x80><0x93> Zaterdag 11 juni, 11.00 uur <0xE2><0x80><0x93> Egyptisch theater.<br />'Swing kleine meid. Swing hoog in de lucht en kijk nooit naar de grond. Als je regenbogen zoekt, kijk dan omhoog naar de lucht. Je zult nooit regenbogen vinden als je naar beneden kijkt.'<br />Het punt waarop de wereld van de film Charles Chaplin inhaalde en voorbijstreefde, is The Circus, zijn laatste film uit het stille tijdperk. Een rampzalig productieschema en Chaplins persoonlijke beroering in die tijd hebben veel te maken met het geslonken aanzien van deze film. Waarschijnlijk was het een episode in zijn leven die hij verkoos te vergeten en die hij uit zijn autobiografie heeft weggelaten. De film werd vergeten tot hij...' In 1969 werd The Circus opnieuw uitgebracht, met een originele soundtrack en een titellied van de toen tachtigjarige Chaplin. Ondanks dit alles is The Circus net zo'n geniaal werk als zijn andere films uit die tijd en bevat het veel van Chaplins beste en meest memorabele komische momenten. In een spectaculaire openingsscène zien we Merna, een circusartieste, door een papieren ring stormen om de vitaliteit van de grote circustent te onthullen, een danseres van Degas te midden van het zaagsel en de lichten. Hoewel de chemie die Chaplin had met Edna Purvaince ontbreekt, geeft Merna Kennedy haar karakter iets liefs en charmants. Haar vreugde is van korte duur als ze door de spreekstalmeester wordt uitgescholden vanwege haar gebrek aan perfectie. De kleine zwerver komt binnen, blut en uitgehongerd, maar hij slaagt er deze keer altijd in om zich te redden, in het geheim gevoed door een baby in zijn armen. Als slachtoffer van misverstand en toeval wordt hij achtervolgd door de politie, over de promenade en de doolhof van spiegels van de draaimolen in, een ingewikkeld en magisch tafereel. Nadat Charlie zich gedwongen heeft gezien om zich voor te doen als een automaat om te voorkomen dat hij gepakt wordt, eindigt de achtervolging onder het grote dak, waar hij de voorstelling verknalt, maar het publiek voor zich wint met zijn rampen. De chaos neemt af, de voorstelling wordt hervat en wij blijven achter met de ontevredenheid van het publiek: 'Waar is de grappige man? Breng de grappige man!' Zich nergens van bewust ligt hij vast in slaap in een paardenwagen. De briljante kleine danser steelt zijn ontbijt. Hij berispt haar, heeft medelijden met haar en geeft haar ten slotte zijn maaltijd. Later, als ze zich weg haast, is de zwerver verliefd en wordt de teerling geworpen. Ons kereltje slaagt erin zich een weg naar succes te banen, wordt aangenomen, ontslagen en ten slotte weer in dienst genomen als rekwisiteur van het circus. Hij is in feite, zonder het te weten, de ster van de voorstelling. Als om te illustreren waarom zijn liefde voor het meisje nooit werkelijkheid kan worden, werpt de zwerver Merna eten toe vanaf haar hoge zitplaats in de lege tent, ze komen uit verschillende werelden. Uiteindelijk leidt hij het meisje naar de veiligheid van een beter leven en de belofte van voorspoed, terwijl de kleine sloerie de ondergaande zon in slentert. In een film met een overdaad aan prachtige scènes, achternagezeten door een dolle ezel met een enorme stapel borden in zijn bek, Charlies verbazing als hij een hutkoffer openmaakt en ontdekt dat die vol zit met wilde apen, zijn opschepperij over het feit dat hij een moment in de leeuwenkooi heeft overleefd om vervolgens bang te worden gemaakt door een poesje, en William Tell met een banaan, liet Chaplin nog meer spullen op de vloer van de snijkamer achter. Het Circus mag dan minder karakterontwikkeling en plot hebben dan Chaplins andere kaskrakers, het blijft een uiterst plezierig komisch meesterwerk. Moderne bioscoopbezoekers zijn het gemakkelijk vergeten, maar niemand heeft het vermogen om tederheid, vreugde, droefheid, onbedwingbare humor en pathos tot een grotere mate te uiten dan Chaplin. De grote aantrekkingskracht van zijn films maakte hem tot de geliefde man voor een wereldwijd publiek. Het Circus is weer een juweeltje van de grootste komische filmer van het stille tijdperk en een subtiele hint van het meesterwerk dat zal volgen. De kans om deze film uit het stille tijdperk op een groot scherm in een bioscoop te zien is zeldzaam en mag niet worden gemist.
Sunday June 5, 6:30pm - Neptune Theater Saturday June 11, 11:00am - Egyptian Theater <br /><br />"Swing little girl. Swing high in the sky, and don't ever look at the ground. If you're looking for rainbows look up to the sky. You'll never find rainbows if you're looking down." <br /><br />The point at which the world of cinema caught up to and passed Charles Chaplin is The Circus, his final film of the silent era. A disastrous production schedule and Chaplin's personal turmoil at the time has much to do with the diminished stature of this film. Likely an episode in his life he chose to forget and excluded from his autobiography, the film was forgotten until it's re-release in 1969 with an original soundtrack composed and title song performed by the then eighty year old Chaplin. The Circus, despite all this, is no less a work of genius than his other films of the era and includes many of Chaplin's best and most memorable comic moments. In a spectacular opening shot we see Merna, a circus rider, burst through a paper ring to reveal all the vitality of the big top, a Degas dancer amid the sawdust and lights. While lacking the chemistry Chaplin had with Edna Purvaince, Merna Kennedy brings a sweetness and charm to her character. Her joy is short-lived when she is brutalized by the ringmaster for her lack of perfection. Enter the little tramp, broke and starving, yet always managing to get by, this time, secretly fed by a babe in arms. A victim of misunderstanding and happenstance, he finds himself pursued by police, across the boardwalk and into the fun house maze of mirrors in a complex and magical scene. After Charlie is forced to masquerade as an automaton to avoid capture the chase ends up under the big top, where he wrecks the show but wins the audience over with his misadventures. The mayhem subsides, the performance resumes and we are left with the dissatisfaction of the crowd, "Where's the funny man? Bring on the funny man!" Oblivious, he lies fast asleep in a nearby horse cart. Chaplin's brilliance was never so clear as when he portrayed every day life in all it's mundane little details. The starving little dancer steals his breakfast. he rebukes her, pities her, and in the end gives her his meal. Later, as she hurries off, the tramp is smitten, and the die is cast. Our little fellow manages to stumble his way to success, hired, fired and finally re-hired as a circus prop man. He is in fact, and unknowing, the star of the show. As though to illustrate why his love for the girl can never be realized, the tramp tosses food to Merna from her lofty perch in the empty tent, they are from different worlds. In the end, he guides the girl to the safety of a better life and the promise of prosperity as the little tramp wanders off into the setting sun. In a picture filled with an excess of wonderful vignettes, chased by a mad donkey while holding an enormous stack of dishes, Charlie's surprise when he opens a trunk to find it full of wild monkeys, his boastfulness at surviving a moment trapped in the lions cage only to be frightened by a kitten, and William Tell with a banana, Chaplin left still more on the cutting room floor. In the highlight of the film we see Charlie's hilarious trip across the highwire as he stands in for the absent star and is attacked by the marauding monkeys for his efforts. While The Circus may be thinner in character development and plot than Chaplin's other feature films, it remains a thoroughly enjoyable comic masterpiece. Easily forgotten by modern moviegoers, no one has ever achieved the ability to express tenderness, joy, sadness, irrepressible humor and pathos to a greater degree than Chaplin. The broad appeal of his films made him the beloved everyman to a world-wide audience. The Circus is yet another gem from the greatest comic filmmaker of the silent era and a subtle hint of the masterpiece to follow. The opportunity to see this film on a big screen in a theater from the silent era is rare and should not be missed.