Deze Martin Sheen-film is vrijwel onopgemerkt gebleven, waarschijnlijk omdat de filmmaatschappij wist dat het niet de moeite waard zou zijn om hem uit te brengen. De film is een beetje pretentieus; de personages praten in dialogen op een manier die niemand in onze echte wereld zou zeggen. De acteurs doen hun best met het script dat ze hebben gekregen (onder wie Blythe Danner, Craig T. Nelson en Sebastian Dungan als de tienjarige Franse zoon van Martin Sheen). Het is niet hun schuld, maar de schuld van de scenarist Erich Segal (die het boek ook heeft geschreven). Tegen het einde gaat de film tot het uiterste om de tranen uit de twee of drie mensen in de zaal te persen. Echt, niet erg goed.
This Martin Sheen film went almost completely unnoticed on its release, probably because the film company knew it wouldn't be worth promoting it. The film is a bit pretentious; it's characters speak lines in a manner that no one would really say in our real world. The actors do the best they can with the script they were given (including Blythe Danner, Craig T. Nelson, and Sebastian Dungan as Martin Sheen's 10-year old French son). It's not their fault, but the fault of the screenwriter Erich Segal (who also wrote the novel). Towards the end the movie goes to extremes to jerk the tears out of the two or three people sitting in the theatre. Really, not very good.