Wat is het verschil tussen een film die 'oké' is en een film die je nog lang bijblijft nadat je hem hebt gezien?<br />Het komt neer op het vermogen van de filmmaker om de elementen die hij tot zijn beschikking heeft samen te laten werken om een verhaal te vertellen. Zet hij de camera aan en richt die op de acteurs, of componeert hij zijn shot om het publiek informatie te geven over de personages en het verhaal? Werkt de sfeer die wordt gecreëerd door de woorden op de pagina van het script samen met de visuele elementen om een wereld te creëren binnen de film waarin wij geloven? Zijn de acteurs op zo'n manier in het proces betrokken geraakt dat hun optreden ons in die wereld interesseert?<br />In het geval van'_Cast in Gray_'is het antwoord op alle bovengenoemde vragen een definitief 'ja'. We worden naar een wereld gebracht die, hoewel niet specifiek onrealistisch, op de een of andere manier bestaat in dat deel van de geest waar de regels misschien zijn opgeschort. Dat, of het personage dat 'De Man' wordt genoemd, verkeert in zo'n vreemde gemoedstoestand dat hij degene is die naar dat deel van de geest is gegaan. In de rol van 'De Man met de Hond' (een andere persoon dan 'De Man'). Stephen Angus creëert een uiterst mysterieus personage met een gemak dat zo sterk contrasteert met de storm die hij in zijn tegenspeler (de belegerde Tim Burke) oproept, dat het onmogelijk is je blik van zijn gezicht af te wenden. De aanzienlijke kracht van deze voorstelling ligt in de absolute kalmte waarmee hij wordt uitgevoerd. Is hij een poppenspeler, een gek, een boodschapper of iets heel anders?<br />Knipper niet met je ogen, kijker, als je je eigen standpunt wilt verdedigen over wat er gaande is.<br />Intelligent filmen op zoek naar een intelligent publiek. Bedankt, 'Cast in Gray'
What is the difference between a movie that is "okay" and a movie that stays with you long after you have seen it? <br /><br />It boils down to the ability of the film-maker to make the elements he has at his disposal work together to tell a story. Does he turn the camera on and point it at the actors, or does he compose his shot to give the audience information about the characters and the story? Does the mood created by the words on the page of the script work with the visual elements to create a world within the film that we believe in? Have the actors been brought into the process in such a way that their performances make us interested in that world? <br /><br />In the case of "Cast in Gray," the answer to all of the questions above is a definitive "yes." We are taken to a world that, though not specifically unrealistic, somehow exists in that part of the mind where the rules may have been suspended. That, or the character called "The Man" is in such a strange state of mind that it is he who has gone to that part of the mind. In the role of "The Man with the Dog," (a different person than "The Man") Stephen Angus creates an utterly mysterious character with an effortlessness that is in such contrast to the tempest he creates in his scene partner, (the besieged Tim Burke,) that it is impossible to look away from his face. The considerable power of this performance lies in the absolute calm with which it is executed. Is he a puppeteer, a madman, a messenger or something else altogether?<br /><br />Don't blink, viewer, if you want to make your own case for what is going on.<br /><br />Intelligent film-making in search of an intelligent audience. Thanks, "Cast in Gray."