Het weeshuis is een goed gemaakte, ouderwetse gruwel. De film gaat over een vrouw, Laura (Belen Rueda), die terugkeert naar het verlaten weeshuis waar ze is opgegroeid, in de hoop het opnieuw te kunnen openen voor een nieuwe generatie kinderen. In de loop van de film wordt Laura's kind vermist en is ze gedwongen haar plannen om het weeshuis opnieuw te openen op te geven. De gebeurtenis dwingt Laura meer tijd in het huis door te brengen in de hoop dat haar kind zal terugkeren, met als gevolg dat ze haar geestelijke gezondheid onder ogen moet zien. Door aan een ouderwetse premisse te blijven vasthouden, maken de films gebruik van een aantal technieken en methoden die gewoonlijk worden toegeschreven aan films van dit genre. De hoogtepunten zijn het grote oude huis, enge bezoekers, vreemde voorvallen en dingen die's nachts gebeuren.<br />Het is heel goed mogelijk om te denken dat een film die zulke clichés en algemene angsttactieken gebruikt niets nieuws doet en kan worden afgedaan als onorigineel en mogelijk fantasieloos. Integendeel, door zich dapper op de routes van het genre te begeven, heeft de regisseur en schrijver een meesterwerk in eigentijdse griezelfilms geproduceerd. De film is een uitstekende vertolking van het klassieke griezelverhaal voor het slapengaan, verteld met een sfeervolle plot en briljant geplaatste scènes. Het is een emotionele film die tot de kern van de angst doordringt en het genre in de gedachten van hedendaagse bioscoopbezoekers weer tot leven brengt. Het weeshuis is een film die op een intelligente manier is gemaakt en die uiteindelijk een definitieve griezelfilm zal worden, ongeveer zoals Jacobs Ladder, Don't Look Now, Rosemary's Baby en The Sixth Sense alle films zijn die dezelfde thema's bevatten.<br /><br />Degenen die niet bekend zijn met die vorige films of hun kicks in de vorm van Saw of Hostel willen hebben, zullen Het weeshuis ongetwijfeld tam vinden en degenen die hun kicks krijgen van Aziatische horror (Gin gwai, Ringu et cetera) kunnen zich ook misnoegd voelen. Als men het niet eens is met deze films, staat Het weeshuis niet toe dat men zich laat verleiden tot het gebruik van één angsttechniek en die voortdurend uitbuit, en het lijdt ook niet aan tienerangsten of irrationele angsten. In plaats daarvan kiest de film voor een veel meer intellectuele (en doortastende) aanpak en onderzoekt hij een van de meest basale oerangsten, die van het verlies van een kind. Bij het onderzoeken van zo'n angst is het niet meer dan passend dat alle personages goed worden gespeeld, en dat doen ze ook. Hun val in ongenade en hun reactie op de gebeurtenissen worden briljant ondersteund door de goed gedoseerde plot. De timing van de schrikbeelden en de uitvoering ervan zijn ook perfect. Al deze eigenschappen maken van de film een verfrissende ervaring die, wat betekent, twee vingers opsteekt naar de recente en voorspelbaar gemaakte horrorfilms die door Hollywood zijn opgeklopt (1408, Vacancy etc.). Uiteindelijk is Het weeshuis een bemoedigend debuut van de regisseur Juan Antonia Bayona en toont het veel potentieel. De film is duister, mysterieus en aangrijpend, net als Guillermo del Toro's _Pans Labyrinth_ <0xE2><0x80><0x93> die ook een kind in het hart van de film herbergt. Beide films tonen ook de extreme mogelijkheden van verbeelding en ontbinding. De film wordt gepresenteerd door Del Toro en er is, net als bij Tarantino in _Hostel_, geen direct bewijs van zijn inspanningen op het witte doek. In plaats daarvan is Het weeshuis meer een voortzetting van de stijl en kenmerken van zijn film. Mensen die, zoals ik, hunkeren naar een klassieke, eigentijdse horrorfilm, moeten niet verder kijken dan Het weeshuis.
The Orphanage is a very well made, good old fashioned horror. It tells of a woman called Laura (Belen Rueda) that returns to the abandoned orphanage where she was raised, with the hope of re-opening it for a new generation of children. During the course of the film Laura's child goes missing and she is forced to shelve her plans of re-opening. The event compels Laura to spend more time in the house hoping that her child will return and results in her confronting her sanity. In sticking to an old fashioned premise the films employs a various amount of techniques and methods commonly attributed to films of this genre. The highlights being the big old house, creepy visitors, strange occurrences and things that go bump in the night.<br /><br />It is quite conceivable to think that any film that utilises such clichés and generic scare tactics is doing nothing new and can be dismissed as being unoriginal and possibly unimaginative. To the contrary, in bravely addressing the very routes of the genre the director, and writer, have produced a masterpiece in contemporary horror. The film is an excellent rendition of the classic bedtime horror story, told with atmospheric direction and brilliantly placed plot occurrences. It is an emotional film that reaches to the very heart of fear whilst re-establishing the genre in the minds of contemporary cinema goers. The Orphanage is film that is intelligently made and will go on to become a definitive horror film, much in the same way as Jacobs Ladder, Don't Look Now, Rosemary's Baby and The Sixth Sense  all films that carry similar themes.<br /><br />Those that aren't familiar with those previous films or wish to have their thrills in the form of Saw or Hostel will no doubt find The Orphanage tame and those that get their kicks from Asian horror (Gin gwai, Ringu etc) could also feel begrudged. In a disagreement with these films The Orphanage doesn't allow itself to be drawn into using one scare technique and continuously exploiting it throughout, nor does it prey on teenage anxieties or irrational fears. Instead the film embarks on a much more intellectual (and bold) approach and investigates one of the most basic primeval fears, that of losing a child. In exploring such a fear it is only fitting that all the characters be played well, and they are. Their fall from grace and their reaction to the events are brilliantly complemented by the well directed and paced plot. The timing of the scares and the execution of them are also done to perfection. All of these qualities add up to the film being a refreshing experience that, consequentially, sticks two fingers up to the recent and predictably made horror films churned out by Hollywood (1408, Vacancy etc).<br /><br />Ultimately The Orphanage is an encouraging debut feature from the director Juan Antonia Bayona and shows a lot of potential. The film is dark, mysterious and harrowing like Guillermo del Toro's Pans Labyrinth - which also has child at the heart of the film. Both films also drive home the extreme capabilities of imagination and dissolution.The film is presented by del Toro and, in much the same way Tarantino presented Hostel, there is no real direct evidence of his efforts on the screen. Instead The Orphanage is more of a continuation of the style and characteristics associated with his film-making. Those that, like me, have been pining for a classical contemporary horror should look no further than The Orphanage.