Ik geef toe dat ik meer had verwacht na de introductie van Scorsese. Maar de film boeit de kijkers toch. Soms lijkt het een karakterstudie van Hyeon-gon, de schilder/professor van de universiteit, of een neutrale kijk op het onderwerp van aantrekkingskracht, die Seon-hwa op beide mannelijke hoofdpersonen toepast. In het begin ontmoeten Mun-ho en Hyeon-gon, twee oude vrienden, elkaar voor een drankje. Mun-ho is net terug van de filmacademie in de Verenigde Staten. Beiden besluiten hun gemeenschappelijke geliefde, Seon-hwa, op te zoeken. De film wordt afgewisseld met flashbacks en de interacties van Hyeon-gon met zijn studenten. Mun-ho en Seon-hwa waren samen tot hij naar de filmacademie vertrok. Later heeft zij een verhouding met Hyeon-gon. Seon-hwa is de onvoorwaardelijk liefhebbende persoon, Mun-ho is de man met de diepe liefde, maar niet erg zeker van zichzelf, terwijl Hyeon-gon de man is die zijn liefde goedkoop houdt, maar op de een of andere manier wordt gewaardeerd. Deze kijk op de film zou sommige mannen kunnen herinneren aan het spreekwoord 'lieve kerels eindigen als laatste'. Mun-ho en Seon-hwa zijn samen. Ze wordt onder vreemde omstandigheden door een eerdere vlam verkracht. De film verklaart niet waarom ze besloot met hem naar een motel te gaan, zelfs niet toen hij gewelddadig en overdreven zelfverzekerd leek. Ik weet niet zeker of dit gebruikelijk is in de Koreaanse cultuur, of dat vrouwelijke gehoorzaamheid wordt aangemoedigd, of dat Seon-hwa gewoon een zwakke wil heeft. Later baadt en reinigt Mun-ho haar van haar onreinheid, gevolgd door seksuele gemeenschap en het belijden van zijn ware liefde voor haar. Nadat hij vertrokken is, begint ze een verhouding met Hyeon-gon. Hoewel hij zich tot haar aangetrokken lijkt te voelen, komt hij over als een egoïstische figuur die alleen maar aan zijn eigen behoeften denkt. In het heden, terwijl hij getrouwd is, beweert hij geen liefde voor zijn vrouw te hebben. Hij heeft ook een verhouding met een van zijn leerlingen. Vreemd genoeg heeft Seon-hwa geen wrok tegen hem en bewaart ze haar woede voor Mun-ho. Op hun hereniging geeft Mun-ho toe dat hij zich schuldig voelt omdat hij Seon-hwa in de steek heeft gelaten, terwijl zij hem de huid vol scheldt voor de pijn die hij haar heeft bezorgd. Alle personages voelen een gevoel van verlies voor wat ze eens hadden. Dit is vergelijkbaar met koffiedrinken met een vrouw van wie je een paar jaar geleden zielsveel hebt gehouden, maar voor wie je nu niets meer voelt.
I admit I was expecting more after Scorsese's introduction. Still ,the film captivates the viewers emotions. At times, it seems a character study of Hyeon-gon, the painter/college professor, or a neutral view of the object of attraction, Seon-hwa holds on both male leads. Initially, Mun-ho and Hyeon-gon, old friends meet for a drink. Mun-ho has just returned from film school in the United States. Both decide to visit their shared love interest, Seon-hwa. The movie is intercut with flashbacks and Hyeon-gon's interactions with his students. Mun-ho and Seon-hwa were together until he left for film school. Later she has an affair with Hyeon-gon. Seon-hwa is the unconditional ever-loving person, Mun-ho is the man with deep love but not very sure of himself, while Hyeon-gon is the man who's love is cheap but somehow appreciated. This view of the film might remind some men of the dictum, "nice guys finish last". Mun-ho and Seon-hwa are together. She is raped under odd circumstances by an earlier flame. The film doesn't explain why she decided to go to a motel with him, even when he seemed violent and over-assertive. I'm not sure if this is common in Korean culture or if female obedience is encouraged, or if Seon-hwa is simply weak-willed. Later Mun-ho bathes and cleanses her of impurity, followed by sexual intercourse and the professing of his true love for her. After he leaves, she starts an affair with Hyeon-gon. While he seems attracted to her, he comes off as a selfish character who only thinks of his own needs. In the present, while he is married, he claims to have no love for his wife. He also engages in an affair with one of his students. Oddly enough, Seon-hwa holds no ill will towards him, reserving her anger for Mun-ho. At their reunion, Mun-ho reveals his guilt over abandoning Seon-hwa, while she berates him for the pain he caused her. All characters feel a sense of loss for what they once had. This is comparable to having coffee with a woman whom you deeply loved several years back but for whom you don't feel anything anymore.