Films hebben altijd een fascinatie getoond voor deze grimmige, saaie verhalen met onverzoenlijke, amorele, verwrongen personages (vooral als de verhalen gebaseerd zijn op waargebeurde gebeurtenissen), maar onze fascinatie voor dergelijke films is moeilijker uit te leggen en grenst aan het masochisme. Als er 1) iets te winnen valt door naar Deep Crimson te kijken, dan ben ik bang dat ik het heb gemist. Hoewel de film zich grotendeels afspeelt in de Mexicaanse woestijn, wordt hij nogal claustrofobisch geregisseerd door Arturo Ripstein, die een aantal van zijn scènes te lang laat voortslepen.
Movies have always shown a fascination for these grim, dreary tales with unredeeming, amoral, warped characters at their center (especially if the tales are based on true events), but OUR fascination with such movies is harder to explain and borders on the masochistic. If there is ONE (1) thing to be gained from watching "Deep Crimson", I'm afraid I missed it. Although it's set mostly in the Mexican deserts, the film is rather claustrophobically directed by Arturo Ripstein, who lets several of his scenes drag on too long. (*1/2)