Als moeder die een kind heeft verloren, denk ik dat DOOLs beschrijving van het verdriet en de woede van Hope en Bo heel realistisch was. Ik ben al sinds het eind van de jaren zeventig een fan van _Days_. Sommige verhaallijnen en acteurs zijn beter dan andere, maar over het algemeen zijn ze onderhoudend en gaan ze vaak over actuele onderwerpen. Maar vaak worden de verhaallijnen onderbroken en worden er plotwendingen herhaald. Er zouden minder van die schattige begin-twintig-nog-wats kunnen zijn, en meer mensen van middelbare leeftijd. Ik geloof niet dat er één lelijke man in het programma zit en de vrouwen zijn allemaal beeldschoon. Ik vind het echt fascinerend om Steve en Kayla terug te brengen, en het is een geweldig idee. Het was een van de mooiste liefdesverhalen die je overdag op tv kon zien. _Moge Hope Bo's baby dragen... hoewel ik niet weet hoe oud ze moet zijn. Moge Sami krijgen wat haar toekomt... Lucas._ Moge Jack eeuwig leven!
As a mother who has lost a child, I think DOOL's portrayal of Hope's and Bo's grief and anger was very realistic. I've been a fan of Days since the late 70's. Some story lines and actors are better than others but on the whole is is engaging and often deals with current issues. Frequently though, the story lines drag and are plots are repeated. There could be less of the cutesy early 20 somethings, and more middle-aged characters. I don't think there's one ugly man on the show and the women are all gorgeous. Bringing back Steve and Kayla is really fascinating to me and a great idea. Steve Johnson and his love Kayla were like the "Beauty and the Beast"; it was one of the best love stories on daytime TV. May Hope be carrying Bo's baby...although I don't know how old she is supposed to be. May Sami get what's coming to her...LUCAS. May Jack live forever!