Een van de slechtste sportfilms in lange tijd, When Billy Beat Bobby is een mutant van een film. Onsamenhangend gewauwel tussen drama en komedie, feit en klucht, neemt een tamelijk normaal onderwerp <0xE2><0x80><0x93> een beroemde tenniswedstrijd <0xE2><0x80><0x93> en maakt er een vreemd mini-spektakel van.<br />Een volkomen misplaatste rol van Holly Hunter past niet helemaal in de tennisschoenen van Billy Jean King, ze ziet er te vreemd en onnatuurlijk uit <0xE2><0x80><0x93> alsof ze in plaats daarvan in Hannibal had moeten spelen (De gespierde rol van Margot Verger werd weggelaten uit de horrorfilm uit angst bepaalde vrouwen te beledigen). Ron Silver gedraagt zich veel te overdreven als Bobby Riggs, lijkt te veel op Austin Powers en klinkt te veel als Sylvester the Cat. Fred Willard als tv-sportcommentator helpt alleen maar om de film in het gebied van Fernwood 2-Night te krijgen, en iedereen wordt gereduceerd tot een seksistische/racistische/gehandicapten/etnische karikatuur.<br />Het verhaal en de stijl zijn stuntelig en onvast. Probeert het om Rocky, de Karate Kid of When Harry Met Sally te zijn? Terwijl Billie Beattie Bobby niet weet wat het wil zijn. De setting van de jaren zeventig lijkt uit een oud tijdschrift te komen, en iedereen ziet er grotesk uit en gedraagt zich grotesk, alsof ze worden geregisseerd door David Lynch of John Waters-lite. De nep-Stanley Kubrick-techniek wordt doorbroken door stukjes sportfilmcliché, stukjes nostalgische kitsch, stukjes komische overdrijving en andere vreemde stukjes die niet bewegen, niet passen of niet kloppen. Het heeft ongeveer evenveel respect voor tennisspelers als een zwarte minstreel voor Afro-Amerikanen.<br />Waar het allemaal op uitdraait is _When Myra Breckinridge Beat the Nutty Professor_, met een Amerikaanse Graffiti/Dierenhuis epiloog. Het houdt de kijker zelfs weg van alle denkbare tennisacties <0xE2><0x80><0x93> de meeste opnamen zijn van close-ups en fans op de tribunes. Als Billie het beste vergeten kan worden, kan men zich herinneren dat het een'slechte filmprestatie' was, zoals Dan Aykroyd in _SNL_ het noemde. Het werd tenminste uitgezonden op ABC-tv, dus je kreeg waar voor je geld met een merkwaardig slechte film.
One of the worst sports films in a long time, When Billy Beat Bobby is a mutant of a movie. Unevenly waffling between drama and comedy, fact and farce, it takes a fairly normal subject--a famous tennis match--and makes a weird mini-spectacle of it.<br /><br />Completely miscast, Holly Hunter doesn't quite fit into Billy Jean King's tennis shoes, she looks too strange and unnatural--as if she should have been in Hannibal instead (The muscular character Margot Verger was omitted from the horror flick for fear of offending certain women). Ron Silver broadly overacts as Bobby Riggs, has too close a resemblance to Austin Powers, and sounds too much like Sylvester the Cat. Fred Willard as a TV sportscaster helps only to skew the film into Fernwood 2-Night territory, and every other person is reduced to a sexist/racist/handicapped/ethnic caricature.<br /><br />The story and style is clumsy and unsteady. Is it trying to be Rocky, the Karate Kid, or When Harry Met Sally? When Billie Beat Bobby does not know what it wants to be. The 1970's setting seems to come out of an old Mad magazine, and everyone looks and acts grotesque as if they were directed by David Lynch, or John Waters-lite. The fake-Stanley Kubrick technique breaks into bits of sports-film cliche, bits of nostalgic kitsch, bits of comic exaggeration, and other odd bits that don't move, fit or jive. It has about as much respect tennis-players as a black-face minstrel show has for African-Americans.<br /><br />What it all ends up in is When Myra Breckinridge Beat the Nutty Professor with an American Graffiti/Animal House epilogue tacked on. It even cheats the viewer out of any beleivable tennis action--most of the shots are of closeups and fans in the bleachers. When Billie is best forgotten, it may be remembered for being what Dan Aykroyd on SNL used to call "Bad Performance Theatre!" At least it was broadcast on ABC TV, so you got your money's worth of curiously awful cinema.