Oké, ja, het is een zooitje, en er schuilt ook geen glorie in die zooi. Uiteindelijk verliest het zijn evenwicht en ontaardt het in iets wat lijkt op een variétévoorstelling, waarbij de komedie wordt onderworpen aan, God sta ons bij, 'The Tenement Symphony' <0xE2><0x80><0x93> dat al snel plaatsmaakt voor een tweede harpsolo, een hoofdzonde. De achtervolgingsscène aan het eind, die op zich best leuk is, is overdreven lang, slecht gemotiveerd en volkomen woordeloos, vandaar dat het een verspilling van hun talenten is. En de onverwachte aanval van raciale stereotypen in het midden van de derde is slechts één voorbeeld van de afleidingsmanoeuvres en gadgets die de boel verknoeien. Maar op deze afstand zijn de snufjes en het art-decoontwerp dat erbij hoort op zichzelf al fascinerend, net als het grote productienummer, vooral die superhippe rock-'n-rollvrouw met haar uitgestreken gezicht. Hoewel ze vreselijk in elkaar zitten, zijn Chico's pianonummer en Harpo's supereclectische trio met hemzelf op zichzelf al net zo leuk als hun intermezzo's die ik heb gezien. En als de komedie waar we allemaal voor gekomen zijn echt aan de gang is, zijn de jongens even scherp, fris en thuis in hun rol als altijd, met Groucho die een welkome terugkeer maakt naar ironische zelfreflectie, om nog maar te zwijgen van Margaret Dumont. En de indrukwekkende hoeveelheid stof die Harpo uit de jurk van een vamp verwijdert, zal het Hays-kantoor niet hebben kunnen bekoren.
OK, yeah, it's a mess, and there's no glory in the messiness either. Eventually it loses its balance altogether and degenerates into something resembling a variety show, with the comedy subjugated to, God help us, "The Tenement Symphony" - which soon enough gives way to a SECOND harp solo, a cardinal sin. The chase scene at the end, while quite fun in its way, is hyper-extended, ill-motivated, and entirely word-free, hence a waste of their talents. And the unexpected onslaught of racial stereotyping in the middle third is just one example of the throwing-sh*t-against-the-wall distractions and gadgeteering that clutter things up. But at this remove, the gadgets and their attendant art-deco design are fascinating in and of themselves, as is the big production number, especially that super-hip rockabye deadpan woman. While they're terribly integrated, Chico's piano number and Harpo's super-eclectic trio with himself are, in and of themselves, as enjoyable as any of their interludes that I've seen. And when the comedy we're all there for is actually going on, the boys are as sharp, fresh, and at-home in their shtick as ever, with Groucho making a welcome return to ironic self-referentiality, not to mention Margaret Dumont. And the impressive swath that Harpo removes from a vamp's dress can't have pleased the Hays Office.