Ik besef dat veel mensen echt van 'Double Team' hebben genoten, dat de regisseur Tsui Hark een getalenteerde en harde werker is die in het verleden verantwoordelijk is geweest voor een aantal voortreffelijke Hongkongse films, en dat Jean Claude van Damme er in elk geval in is geslaagd om er behoorlijk fit bij te blijven, ook toen zijn carrière in het slop raakte (in tegenstelling tot zijn huidige Steven 'Make Mine KFC' Seagal).<br />Maar 'Double Team' klonk als de doodsklok voor Van Dammes filmcarrière, die werd beëindigd en door Harks opvolger 'Knock Off' in 1998 werd veroordeeld tot de rechtstreekse video-hel. (Hoewel ik 'Knock Off' redelijk leuk vond, maakten Harks onconventionele aanpak en het derderangsscript het tot een kassucces voor het Amerikaanse publiek.<br />'Het' Niet dat de film zelf zo slecht was om naar te kijken. Het is duidelijk het werk van professionals. Het hyperkinetische camerawerk en de meth-aangedreven actiesequenties zijn min of meer wat we van Hark en zijn collega's zijn gaan verwachten, er is een redelijk gevatte manier om de dialogen in te vullen, een paar redelijke one-liners, enzovoort, de acteurs zijn redelijk goed, enzovoort. Ik heb geprobeerd daar rekening mee te houden, en al die verzachtende elementen helpen een beetje, maar uiteindelijk is 'Double Team' duidelijk het Begin Van Het Einde.<br />Waarom? Nou, we hebben altijd geweten dat de Van Damme geen acteur is, hij is een Lichaam (zoals bijvoorbeeld Marc Singer in 'Beestmeester'). En 'Double Team' gaf min of meer aan dat Hollywood niets meer met hem te maken wilde hebben, dat zijn fanbasis en publiek zo'n beetje op waren en dat elke pornofilm van nu af aan een herhaling of een afgeleide daarvan zou zijn, een tweederangs miskleun. Drie grote regisseurs hadden een poging gedaan om hem in de mainstream te krijgen ('Hard Target', 'Time Cop' en 'Sudden Death'), en Van Damme was in al die films redelijk tot uitmuntend geweest... maar al die regisseurs waren verdergegaan en Van Damme was nu weer bezig met het maken van B-filmvoer. Of in het geval van 'Double Team' een 'freakshow-buddyfilm' met als gimmick dat Dennis Rodman werd gespeeld door een reus van een Dennis Rodman. Rodmans hele gimmick als beroemdheid (in tegenstelling tot zijn onbetwistbare talent als profbasketballer) is dat hij 'gruwelijk' is, en de film stopt herhaaldelijk om hem 'gruwelijk' te laten zijn, met diverse hightech gimmicks en wapens met basketbalthema die door je neefje uit groep acht leken te zijn uitgevonden. Er zijn een paar potentieel grappige en scherpzinnige zinnen, maar de vertolking (door zowel Van Damme als Rodman) ligt er zo'n beetje gewoon. Van Damme is in deze film vooral 'van de wereld', alsof hij alleen maar de schijn ophoudt tot zijn kater wegtrekt of zo. Het is dus geen 'echte' film, maar gewoon een aaneenschakeling van scènes met door testosteron aangedreven spierbewegingen en een bijna volledig gebrek aan echte menselijke emotie of gevoel. O, een bepaald soort publiek zal dol zijn op dit soort dingen, maar op de een of andere manier leek deze film permanent getypecast door Van Damme als een tweederangs acteur, een goedkope acteur in dezelfde trant als Rutger Hauer, Dolph Lundgren en, ja, Steven Seagal... Al deze acteurs begonnen ook met een grote plons in goed ontworpen voertuigen die hun talenten demonstreerden... en vervaagden toen in het hacken van B-to-Z-films terwijl de castingbureaus en actieregisseurs overgingen op andere, frissere gezichten. Ik heb altijd van Van Damme gehouden, ondanks zijn beperkingen als acteur en actiester. Hij is knap om te zien, hij is in staat tot milde humor en zelfkritiek, en hij doet zijn uiterste best om zijn uiterlijk in stand te houden in een carrièrefase waarin veel van zijn collega's uit dezelfde periode zichzelf hebben laten gaan en zich moeten beheersen en moeten hopen op een goede camerahoek. Het deed me verdriet om te zien hoe hij zich gedroeg in dit dwaze, halfbakken excuus voor een filmscript.
I realize that a lot of people actually enjoyed "Double Team", that its director Tsui Hark is a talented and hard working fellow responsible for some outstanding Hong Kong cinema in years past, and that Jean Claude Van Damme has at least managed to stay pretty buff even as his career declined (unlike his contemporary Steven "Make Mine KFC" Seagal). <br /><br />But "Double Team" sounded the Death Knell for Van Damme's movie career, which was finished off and consigned to direct-to-video Hell by Hark's follow up "Knock Off" in 1998. (Although I felt that "Knock Off was mildly enjoyable, Hark's off-kilter approach and the 3rd rate screenplay made it tank big-time with American audiences). <br /><br />It's not that the movie itself was all that bad to look at.It's obviously the work of professionals. The hyper-kinetic camera work and meth-driven action sequences are pretty much what we've come to expect from Hark and his colleagues, there's some reasonably witty give and take in the dialog, a few decent one liners, etc., the actors are reasonably buff, etc. I tried to take all this into account, and all these mitigating elements help a little, but in the end, "Double Team" is obviously the Beginning Of The End. <br /><br />Why?? Well, we've always known the Van Damme isn't an Actor, he's a Body (like, say, Marc Singer in "Beast Master"). He's only believable in a limited range of roles, and he's very limited in his dramatic range of emotions ( the thick accent has always been a hindrance ). And "Double Team" pretty much signaled that Hollywood had run out of things to do with him, that his fan base and audience was pretty much played out, and that every VD film from now on would be a retread or a derivative, 2nd rate mishegoss. Three major directors had made a shot at bringing him into the mainstream ("Hard Target", "Time Cop", and "Sudden Death"), and Van Damme had been decent-to-excellent in all of them...but all those directors had moved on and Van Damme was now back to making "B" movie fodder. <br /><br />Or in the case of "Double Team" a 'freak show buddy movie' whose gimmick was that it starred Dennis Rodman as a giant Dennis Rodman. Rodman's whole gimmick as a celebrity (as opposed to his inarguable talent as a pro basketball player) is that he is "outrageous", and the movie stops repeatedly to let him BE outrageous, with various hi tech gimmicks and basketball-themed weapons that seemed to have been invented by your ninth-grade nephew. There are some potentially funny and incisive lines , but the delivery (by both Van Damme and Rodman) pretty much just lies there. Van Damme is particularly "off" in this movie, like he's just going through the motions until his hangover subsides or something. <br /><br />So it's not a "real" movie, but just a strung together series of set pieces with testosterone-fueled muscle flexing and an almost complete lack of actual human emotion or feeling. Oh, a certain kind of audience will love this kind of thing, but somehow, this particular movie seemed to permanently typecast Van Damme as a 2nd rater, a hack actor in the same vein as Rutger Hauer, Dolph Lundgren and, yes, Steven Seagal...All these actors also started off with a big splash in well designed vehicles that showcased their talents...and then faded into B-to-Z movie hackdom as the casting agencies and action directors moved on to other, fresher faces. <br /><br />For all his limitations as an actor and an action star, I've always enjoyed Van Damme - he's good looking, he is capable of mild wit and self deprecating humor, and he works hard at maintaining his physique in a career phase where a lot of his action star peers from the same period have let themselves go and have to suck their guts in and hope for a good camera angle. I was sad to see him going through the motions in this silly half-baked excuse for a screenplay.