Omdat ik niets komisch aan deze film kon ontdekken, vond ik dat hij alleen maar oude stereotypen over leeftijd en ras uitkraamde zonder deze kwesties op een of andere manier diepgaand aan de orde te stellen. Het was vooral teleurstellend om te zien dat Hollywood er nog steeds niet in slaagt het feit onder ogen te zien dat er betekenisvolle, langdurige relaties bestaan tussen partners waarbij de vrouw beduidend ouder is dan de man (inclusief een groot aantal theaterhuwelijken). Niet alleen werd de relatie uiterst oppervlakkig afgeschilderd, maar er werd ook geen enkele poging gedaan om een discussie op gang te brengen over de vraag hoe de verschillende obstakels waarmee het stel te maken had, overwonnen konden worden.<br />Uiteindelijk liet de film een reeks onbeantwoorde 'waaroms' achter. Waarom zou het bijvoorbeeld als vanzelfsprekend worden beschouwd dat het vaderschap het leven van een 24-jarige man zou bederven, zelfs als hij zelf het besluit heeft genomen om ermee door te gaan? Waarom zouden kinderen een vloek en een levensbedreigende factor zijn? (En is dit de boodschap die we aan jonge mannen zouden moeten geven?) Waarom zou volwassenheid worden afgeschilderd als saai en alledaags, en jeugd als frivool en niet in staat om de gewichtiger kwesties van het leven het hoofd te bieden? Waarom moest David zo meelijwekkend onvolwassen zijn terwijl anderen van zijn leeftijd al verantwoordelijke posities bekleden en ervan genieten? Moet een betekenisvolle, langdurige relatie een individu uitsluiten van elk soort avontuur van zelfontplooiing? Als David en Rafi een zinnig gesprek hadden kunnen voeren, zou de film misschien beter zijn geweest, maar omdat ze daar niet in slaagden en het te druk hadden met gymnastiek voor het slapengaan of kibbelen, kregen we geen toegang tot de denkprocessen achter de beslissingen die ze namen, vooral de belangrijkste beslissingen, om een baby te nemen (van Davids kant) en om uit elkaar te gaan. Als het stel rationeel met elkaar had kunnen discussiëren in plaats van elke keer als ze op een probleem stuitten uit elkaar te gaan, zou de film misschien een nuttig inzicht hebben gegeven in de aard van relaties.<br />Ten slotte, hoewel deze film duidelijk probeerde een soort 'dit is hoe het werkelijk is, mensen' op te roepen. Ik zie niet in waarom het einde van een relatie een realistischer conclusie is dan een lang en gelukkig leven. Het is gewoon de zoveelste alles-of-niets, zwart-wit Hollywood-vereenvoudiging. Een interessanter en ongebruikelijker einde van zo'n film zou zijn om te laten zien hoe mensen er op de een of andere manier in slagen om samen door te modderen, niet in dramatisch, episch vuurwerk, maar in het vinden van nieuwe en constructieve manieren om hun problemen onder ogen te zien. Maar Hollywood lijkt alles te verafschuwen wat niet onwaarschijnlijk romantisch of hopeloos hopeloos is.<br />Kortom, dit was geen bijzonder inzichtelijke of nuttige film.
Failing to see anything remotely comical about this movie, I found it just rattled out old stereotypes about age and race without confronting these issues in any kind of depth. What was particularly disappointing is to see again that Hollywood still fails to confront the fact that meaningful, long-term relationships exist between partners in which the woman is significantly older than the man (including a large number of theatrical pairings). Not only was the relationship portrayed utterly shallow, but there was no attempt whatsoever to introduce any discussion of how the various obstacles the couple faced might be overcome.<br /><br />Ultimately, the movie left a string of unanswered 'whys'. Why, for instance, should it be taken for granted that fatherhood would spoil the life of a 24-year-old man, even when he has made the decision himself to go through with it? Why should children be a curse and a life-spoiler? (and is this the message we should be giving young men?) Why should maturity be portrayed as dull and pedestrian, and youth as frivolous and unable to cope with the weightier issues of life? Why did David have to be so pitifully immature when others his age are already in, and enjoying, responsible positions? Does a meaningful, long-term relationship necessarily have to preclude an individual from any kind of adventure of self- realization? <br /><br />The film might have been improved had David and Rafi achieved any kind of a meaningful conversation, but since they failed to do this, being too preoccupied with bedtime gymnastics or quarreling, we were denied any access to the thought-processes behind the decisions they made, particularly the most important decisions, to go for a baby (on David's part), and to separate. Had the couple been shown debating their issues rationally - instead of simply breaking up every time they hit a problem - the film might have given a helpful insight into the nature of relationships. <br /><br />Finally, although this film was obviously trying to set up some kind of a 'this is how things really are, folks' ending, I fail to see why relationship failure is any more realistic a conclusion than happily-ever-after. It's just another all-or-nothing, black-and-white Hollywood oversimplification. Surely a more interesting and unusual ending to such a movie would be to show how people somehow manage to muddle through together, not in dramatic epic fireworks, but in finding new and constructive ways to confront their problems. But Hollywood seems to abhor anything that is not either implausibly romantic or utterly hopeless.<br /><br />In short, this was not a particularly insightful or helpful film.