Ik zag 'The Green Pastures' voor het eerst bij toeval toen ik dertien was, toen ik op bezoek was bij grootouders in Detroit, Michigan, heel, heel lang geleden... Ik ben het nooit vergeten.<br />Jaren later, op de universiteit, tijdens een afspraakje, vertelde ik mijn date erover en we gingen naar de schoolbibliotheek om een exemplaar van het toneelstuk te zoeken dat ik haar kon laten zien... zij vond het ook prachtig. Ik heb sindsdien de band gekocht en hem zo nu en dan bekeken als ik wil glimlachen en me goed wil voelen.<br />Ik weet nog dat ik mijn moeder naar de film vroeg toen ik hem voor het eerst zag en dat ik me altijd haar antwoord herinnerde... 'Hoe denk je dat de kleine zwarte kinderen in de film God en anderen in de Bijbel afbeeldden?' En dat is natuurlijk precies wat Marc Connelly ons wilde laten denken.<br />Hoewel het oorspronkelijke toneelstuk en de film in het Zuiden op tegenstand stuitten, was het een hit in New York. Voor de eeuwige historische revisionisten van vandaag, die niets anders zien dan stereotypen en negatieve beelden, stel ik voor dat jullie er nog eens naar kijken.<br />Landelijke mensen uit het begin van deze eeuw spraken met een accent en maar weinigen hadden veel onderwijs genoten (blanken zowel als zwarten). De dialoog van de film is niet zozeer een gekunsteld stereotype als wel een kiekje van het eenvoudige leven. Ik kan me heel goed voorstellen dat een toegewijde meneer Deshee op de zondagsschool kinderen over het goede boek leert. Evenmin is het moeilijk te begrijpen waarom ze zich de bewakers van de pharoe's in double-breasted pakken zoals de gangsters in het nieuws uit hun jeugd voorstellen, of een aantal andere scènes relateren aan wat ze kenden.<br />Connelly probeerde zijn kijkers niet tot religie te bekeren... hij probeerde degenen die al bekeerd waren, te laten zien hoe de persoonlijke relatie met God door al zijn kinderen werd genoten, ongeacht hun positie in het leven.<br />Er zijn geen blanken in de film, net zoals er geen blanken waren in de onmiddellijke omgeving waar het verhaal zich afspeelt. Deze film is niet gemaakt met de last van elk sociaal dilemma waarmee we door de jaren heen hebben geworsteld. Het blindelings afdwingen van moderne opvattingen en raciale bagage doet niets anders dan de eenvoudige vreugde van dit unieke juweel dempen.
I first saw "The Green Pastures" quite by accident as a 13 year-old while visiting grandparents in Detroit, Michigan many, many years ago...I never forgot it.<br /><br />Years later, in college, while on a date, I was telling my date about it and we stopped by the school library so I could find a copy of the play to show her...she loved it, too. I've since bought the tape and watch it every now-and-then when I want to smile and feel good.<br /><br />I remember asking my mom about the movie when I first saw it and always remembered her response..."how do you think the little black children in the movie pictured God and others in the Bible?" And that, of course, is exactly what Marc Connelly was trying to get us to think about.<br /><br />Though the original play/movie may have met resistance in the South, it was a hit in New York. To the eternal historical revisionists of today who see nothing but stereotypes and negative images, I'd suggest you take another look.<br /><br />Country folk of the early part of this century did talk with accents and few had much education (whites as well as blacks). The dialog of the film is less a contrived stereotype than it is a snapshot of what the simple life was like. It's not hard for me to imagine a dedicated Mr. Deshee teaching kids in Sunday School about the good book. Nor is it hard to understand why they might picture pharoe's guards in double-breasted suits like the gangsters in the news of their youth, or relating any number of other scenes to what was familiar to them.<br /><br />Connelly was not trying to convert viewers to religion...he was trying to get those already converted to see the personal relationship with God enjoyed by all his children, regardless of their station in life.<br /><br />There are no whites in the movie, just as there were no whites in the immediate community where the story takes place. This movie was not made with the burden of every social dilemma we've struggled with over the years. To blindly force modern perceptions and racial baggage on it does nothing but dampen the simple joy of this unique gem.