De eerste vijf minuten van deze film zaten mijn vriend en ik op hete kolen, want we waren ervan overtuigd dat we op het punt stonden weer zo'n saaie homokomedie met stereotiepe personages en een maar al te voor de hand liggende plot te zien.<br />Maar als ik erop terugkijk, denk ik dat de regisseur ons opzettelijk en misschien wel meesterlijk voor de gek heeft gehouden om onze eigen stereotypen en vooringenomen ideeën over wat het betekent om jong, homo en in New York te wonen in gang te zetten. Hij zette de stereotypen voorzichtig om, en gaf ons van alles, van dronken jongens in bars tot gratuite en schijnbaar voortijdige huidfoto's. Het was een nuttig instrument dat ons uitnodigde om de onuitgesproken ideeën over onze homo-identiteit te bevestigen om zo een meer authentieke deconstructie te bewerkstelligen. De kunst van de film ligt niet in het acteerwerk, dat soms wat stuntelig is, behalve natuurlijk voor Cory Grant, die een constante en unieke authenticiteit uitstraalt. In plaats daarvan ligt de ziel van de film werkelijk in de verhaallijn en in de zeer verterende manier waarop we worden meegevoerd op het dronken en stuntelige pad van een personage dat op weg is naar de eerste vonk van zijn eigen elektrische en glinsterende evolutie.
The first five minutes of this film had my friend and me squirming in our seats, convinced we were about to see another tired gay comedy with stereotypical characters and an all-too-obvious plot line.<br /><br />But looking back, I think we were purposely, and perhaps masterfully duped by the director to trigger our own stereotypes and preconceived ideas about what it means to be young, gay and living in New York. He flipped the stereotype switch gently, providing everything from drunk boys in bars, to gratuitous and seemingly premature skin shots. It was a useful tool that invited us to confirm the unspoken notions of our gay identities in order to bring about a more genuine deconstruction.<br /><br />The art of the film lies not in the acting, which sometimes stumbles; save of course, for Cory Grant who delivers a consistent and unique authenticity. Instead, the film's soul is truly in the scripted storyline and in the very digestible way we are taken on one character's drunken and stumbling path to the first spark of his own electric and glittery evolution.