'Onveranderlijk' is waarschijnlijk het woord dat bij je opkomt na het zien van _Inner Sanctum._ De film is ongewoon in zijn keuze van milieu en onderwerp (zelfs zijn keuzes binnen dat onderwerp); ongewoon in zijn nonchalante mengeling van toon en acteerstijl; zelfs ongewoon in de lengte van slechts tweeënvijftig minuten. Ook laat hij de kijkers in een ongebruikelijke wanorde van reacties achter.<br />Het meest angstaanjagende moment van de film is het allereerste: een man (Charles Russell) steekt een vrouw neer op een spoorwegviaduct en dumpt haar lichaam als een zak meel op het uitkijkplatform als de trein wegrijdt. Helaas hangt er op deze stormachtige avond een brutaal jongetje (Dale Belding) rond bij de spoorbaan en is daar getuige van. Omdat Russell niet weet hoe erg, probeert hij het joch met een koevoet het zwijgen op te leggen, maar dat lukt hem niet.<br /><br />De storm heeft wegen en bruggen in het noordwesten van de Verenigde Staten weggespoeld, zodat Russell een lift krijgt naar een stadje dat zo klein is dat er geen hotel is, maar alleen een pension waar de bemoeizuchtige jongen met zijn moeder woont (de prachtige Lee Patrick, ergens tussen The Maltese Falcon en Caged). Een andere bewoonster, Mary Beth Hughes, ziet die zeldzaamheid, een ongebonden stuk mannelijk vlees, en komt in groepjes naar hem toe om hem over te halen haar mee te nemen naar San Francisco. Maar Russell heeft, als een sluw roofdier, alleen maar oog voor het kind...<br /><br />De film ziet er sjofel uit (de decors bestaan uit het rangeerterrein, het pension en een parkje) en heeft een eng verhaal, en ook in zijn uiteindelijke overgave aan een almachtig en kwaadaardig Noodlot, lijkt Inner Sanctum het meest op Edgar G. Ulmers Detour van drie jaar geleden. Maar Lew Landers heeft niet echt de hand van Ulmer (of, wat dat betreft, Ann Savage). De film herinnert zich Detour ook in die zin dat hij in elkaar geflanst lijkt te zijn uit beelden die al waren opgenomen toen het magere budget op was. De laatste scène is dus een herhaling van de eerste, en beiden staan als een soort spreukbeeld aan de kant van het verhaal dat zij vertellen. Maar aan het eind wordt de moord voorafgegaan door een waarschuwend verhaal - of zelfs een profetie - dat aan een jonge vrouw in de trein wordt verteld door een oude blinde reiziger, wiens laatste woorden zijn: 'Blijf in de trein!' Het verhaal is natuurlijk de film die we net hebben gezien, die een steeds terugkerende, onontkoombare lus van het lot oproept.
`Different' is probably the word that will spring to mind after a viewing of Inner Sanctum. It's unusual in its choice of milieu and subject matter (even its choices within that subject matter); unusual in its slapdash mixture of tone and acting styles; even unusual in its length of merely 52 minutes. It also leaves viewers in an unusual disarray of responses.<br /><br />The film's most horrifying moment is its very first: A man (Charles Russell) stabs a woman on a railroad siding and dumps her body like a sack of meal on the observation platform as the train pulls out. Alas, a bratty little boy (Dale Belding) is hanging around the tracks this stormy night and witnesses some of this; since Russell doesn't know how much, he tries but fails to silence the kid with a crowbar.<br /><br />The storm has washed out roads and bridges in the Pacific Northwest, so Russell hitches a ride to a town so little that there's no hotel, only a rooming house where it turns out the meddlesome boy lives with his harried mother (the wonderful Lee Patrick, midpoint between The Maltese Falcon and Caged). Another resident, Mary Beth Hughes, spots that rarity, an unattached slab of male flesh, and comes at him in sections, to get him to take her away to San Francisco. But Russell, like a cunning beast of prey, only has eyes for the kid....<br /><br />In its crummy look (the sets consist of the railroad siding, the boarding house, and a back-lot park) and creepy story, as well as in its ultimate surrender to an all-powerful and malevolent Fate, Inner Sanctum most resembles Edgar G. Ulmer's Detour of three years earlier. But Lew Landers doesn't quite have Ulmer's touch (or, for that matter, Ann Savage). The movie also recalls Detour in that it seems to have been cobbled into coherence from footage already shot once the meagre budget ran out. <br /><br />So the final scene is a reprise of the one that opens it, and both of them stand as gargoyle-bookends to the story that they frame. At the end, however, the murder is prefaced by a cautionary tale  even a prophecy  told to a young woman on the train by an old blind traveler, whose last words are `Don't get off the train!' The tale, of course, is the movie we have just watched, evoking an ever-repeating, inescapable loop of Fate.