Vraag me hoe laat het is. Heel, heel vreemd en heel onderhoudend stukje Europese cinema van Wacko Jaco van Dormael, een voormalige circusclown die regisseur is geworden. Deze film over lotsbestemming, liefde en kinderfantasieën die in het honderd lopen is heel moeilijk te beschrijven. Stel je een kinderfilm voor die wordt geregisseerd door Lars Von Trier, voeg daar een vleugje 'Amelie' aan toe, een vleugje 'Donnie Darko', een vleugje Lynchiaanse vreemdheid, en een flinke berg Terry Gilliam die tot mafheid aanzet, stop je in een blender, reis dan terug in de tijd (zoals deze film lang geleden is gemaakt en waarschijnlijk tot 'Amelie' en 'Donnie Darko' heeft geleid) en voil<0xC3><0xA0>, je hebt 'Toto'. Soms hartverscheurend, soms grappig (iedereen schijnt dol te zijn op die dansende tulpen), soms bizar, altijd fascinerend, is dit een film voor mensen die van niet-lineaire en creatieve verhalen vertellen houden. Ook wordt er veel gepraat over drijvende plastic zakken uit _American Beauty_, en dat komt rechtstreeks uit de onvergetelijke laatste scènes van deze film. Dormael leek zoveel goede dingen te doen in deze film dat het jammer is dat hij sindsdien maar één film heeft gemaakt, want elke filmliefhebber die ernaar kijkt, zal zich ongetwijfeld voorstellen dat er nog een paar geweldige films uit Dormaels goocheldoos worden gehaald.
Ask me what time it is. Very very very strange and very entertaining bit of European cinema from Wacko Jaco Van Dormael, a former circus clown turned director. This film about fate, love, and childhood fantasies gone awry is very hard to describe. Imagine a kids film directed by Lars Von Trier, add a dash of "Amelie," a scent of "Donnie Darko," a sprinkle of Lynchian strangeness, and a good heaping of Terry Gilliam inspired wackiness, place in a blender, then travel back in time (as this movie came long before and probably inspired "Amelie" and "Donnie Darko") and voilà, you'll have "Toto." Sometimes heartbreaking, sometimes funny (everybody seems to love those dancing tulips), sometimes weird, always captivating, this is a film for people who enjoy non-linear and creative story-telling. Also, that much talked about floating plastic bag stuff from "American Beauty" is taken straight from this film's unforgettable final scenes. Dormael seemed to have so much good stuff going on in this film, it's ashame he's only made one film since this, as any film buff who watches it will no doubt imagine a few more great films being pulled out of Dormael's magician's hat.