Ik zag de film op tv en vond hem geweldig. Eerlijk gezegd ben ik een enorme Clint-fan, of hij nu acteur of regisseur is, of allebei tegelijk. Daarom vond ik de film geweldig (met een nogal donker en'stoffig' licht) en de eerste gevechtsscène wedijvert met'soldaat Ryan' (heeft dat iets te maken met het feit dat Steven Spielberg een van de producenten is?). De niet-retorische toon die voor het verhaal is gekozen, is Eastwoods ware ijkpunt (zie ook 'Een perfecte wereld') en ik vond de scène waarin 'Doc' uiterst gevoelig en subtiel. Hij vindt het lijk van zijn vriend Iggy, die bruut wordt gemarteld. Hij steekt een elektrische zaklantaarn aan, maar het enige wat we zien is zijn eigen gezicht dat naar de dode man kijkt, niet naar het lijk. Ik durf te wedden dat 99 procent van de andere regisseurs een close-up van de dode zou hebben gemaakt. De scène benadrukt nog meer het gevoel van wreedheid en droefheid van de omstandigheden, terwijl het publiek wordt gerespecteerd en de dood niet spectaculair wordt gemaakt. Helaas vond ik het nogal moeilijk om het script met zoveel flashbacks te volgen, en tot op zekere hoogte vond ik de filmontwikkeling een beetje chaotisch. Maar goed, nog een grote hit van mijn favoriete regisseur. 8/10.
I saw the movie on TV and liked it a lot. TO be honest, I am a huge Clint fan, no matter if actor or director, or both at the same time. Given this, I found the photography great (with the use of a rather dark and "dusty" light) and the first battle scene rivals "Private Ryan" (does it have anything to do with the fact that Steven Spielberg is one of the producers?). The non-rhetoric tone chosen for the story is Eastwood's true landmark (see also "A perfect world") and I found extremely touchy and delicate the scene where "Doc" finds the corpse of his mate Iggy brutally tortured, he lights up an electric torch but all we see is his own face looking at the dead man, not the corpse. I bet that 99% of other directors would have shot a close-up of the dead. The scene as it is stresses even more the sense of brutality and sadness of the circumstance, whilst respecting the audience and avoiding to spectacularize death. Unfortunately, I found it rather difficult to follow the script with so many flashbacks and, to some extent, I found the movie development a bit chaotic. Nevertheless, another big hit from my actual favorite director. 8/10.