Als ik naar een film van Tim Burton kijk, krijg ik bijna altijd dezelfde reactie: de visuele wereld die in de film wordt gecreëerd is fascinerend en boeiend, maar het verhaal mist verhaalkracht. Als ik naar een Tim Burton-film kijk, word ik er de hele tijd aan herinnerd dat ik het werk van een artdirector meemaak, niet van de meer traditionele schrijver-regisseur.<br />Toen ik naar Lemony Snicket keek, had ik dat timburton-gevoel. De visuele wereld is verbluffend en inventief, vooral de sets, maar ik was er niet bij betrokken. Het voelde een beetje als Fellini-voor-kinderen, in die zin dat de film zich ontvouwde als een droomsequentie. De opeenvolging van scènes die Lemony Snicket opvoert, is bizar en doet een grote, creatieve poging om het publiek te lokken, maar het scala aan emoties dat de personages bij elk van die scènes tentoonspreiden, lijkt zowel beperkt als gekunsteld. De personages zijn erg geanimeerd, maar uiteindelijk zijn ze erg vlak en oninteressant. Ik heb nooit toegegeven aan mijn bereidheid-om-ongeloof-op te geven <0xE2><0x80><0x93> en geloof me, dat is meestal niet zo moeilijk te winnen.<br />Zoals je van de creatie van een artdirector zou verwachten, zijn het decorontwerp en de visuele effecten van Lemony Snicket de echte sterren van de film. Als dat jouw ding is, zul je deze film waarschijnlijk wel leuk vinden. Hij heeft een aantal bewonderende recensies gekregen, en ik...' Ik ben bereid toe te geven dat ik misschien beloond zou worden met een paar interessante symbolische inzichten als ik deze film wat nauwkeuriger zou bestuderen. De sterrenbeelden scheppen een aura van duistere intensiteit, met een soort freudiaanse diepte.<br />Maar in het algemeen heb ik een zeer negatieve reactie op deze film. Hij vertegenwoordigt een klasse van films <0xE2><0x80><0x93> het sterkst getypeerd door Tim Burtons films <0xE2><0x80><0x93> waar te veel energie wordt besteed aan de zuiver visuele elementen van het werk. De regisseurs van deze klasse van films zijn duidelijk begaafd in het domein van het creëren van unieke visuele werelden... maar de wereld van de amateurs zou veel beter af zijn als ze zouden samenwerken met even getalenteerde verhalenvertellers.
When I watch a Tim Burton, I almost always walk away with the same reaction: the visual world created in the film is fascinating and arresting, but the story lacks narrative force. When I watch a Tim Burton film, I am reminded throughout that I am experiencing the work of an art director, not the more traditional writer-director.<br /><br />When I watched Lemony Snicket, I was left with that timburton feeling. The visual world is stunning and inventive, particularly the sets, but I was not engaged. It felt a little bit like Fellini-for-children, in that the film unfolded like a dream sequence. Each stop in the film's sequence of sets is bizarre, and makes a great creative effort to lure the audience, but the range of emotions played out by the characters at each of those stops seems both limited and stilted. The characters are very animated, but are, ultimately, very flat and uninteresting. I never gave in to my willing-suspension-of-disbelief -- and, trust me, that's usually not very hard to win.<br /><br />As you would expect from an art director's creation, the set design and visual effects of Lemony Snicket are the real stars of the film. If that's your cup of tea, then you will probably like this film. It has received a number of admiring reviews, and I'm willing to admit that I might be rewarded with some interesting symbolic insights were I too study this film more closely. The star-sets do create an aura of dark intensity, with a sort of Freudian depth.<br /><br />Generally speaking, though, I have a very negative reaction to this film. It represents a class of movies -- most strongly typified by Tim Burton's films -- where too much energy is devoted to the purely visual elements of the work. The directors of this class of film are obviously gifted in the domain of creating unique visual worlds ... but the flimviewing world would be far better off if they would see fit to collaborate with equally talented storytellers.