Op papier is Ian McEwan de uitmuntende romanschrijver van zijn generatie. Helaas is Enduring Love niet een van zijn betere werken. Het verhaal zou misschien beter op film kunnen worden vastgelegd, maar dit uitstapje suggereert dat dat niet het geval is. De spectaculaire opening van de roman is hier getrouw vastgelegd, wanneer de hoofdpersonen letterlijk ons leven binnendringen. Het andere sterke punt van de roman is de suggestie dat Jed misschien alleen maar een product is van de verbeelding van de hoofdpersoon, een intrigerende plot die helaas niet door de filmmakers is gebruikt. In de roman wijst het feit dat Joe nooit de politie erbij haalt op een waanidee van Joe's kant; in de film, waarin Jed maar al te echt is, is er geen enkel verslag aan de autoriteiten over Jed's daden. Het sluipen van het kwaad doorboort onze opschorting van ongeloof.<br />Craig levert weer een breed uitgesponnen voorstelling af, terwijl Morton, die nooit minder dan ontzag inboezemt, vlekkeloos is. Rhys Ifans vergoedt zichzelf voor De vervangingen met een werkelijk zenuwslopend optreden. Wie had ooit gedacht dat die sentimentele Welshe eikel uit Notting Hill zo angstaanjagend kon zijn? Maar alleen een uitmuntende voorstelling kan een niet bepaald meeslepend verhaal niet goedmaken. Een film van twee uur biedt gewoon niet de tijd en de ruimte voor het exploreren van thema's als religie, psychologie, biologie en natuurkunde die McEwan in zijn proza zo goed ontleedt. In de filmversie van Enduring Love heeft al het rumoer en de verwarring in de relaties iets dors en gekunstelds. Een hoop lawaai en woede, die niets te betekenen hebben De Clerambault is een fascinerend, maar obscuur en zelden onder de aandacht gebracht syndroom. Ik heb het boek gelezen toen het uitkwam, en ik weet nog dat ik na het lezen van de laatste bladzijde dacht: en wat dan nog? In dat opzicht is de film een getrouwe bewerking van het boek, denk ik.
On form, Ian McEwan is the outstanding novelist of his generation. Unfortunately, Enduring Love is not one of his better works. The story could perhaps be made to work better on film, but this outing suggests not. The spectacular opening to the novel is faithfully captured here, when the main players quite literally drop into our lives. The other strong point of the novel is the suggestion that Jed may just be a figment of the protagonist's imagination, an intriguing plot device sadly not employed by the filmmakers. In the novel, the fact that Joe never calls the police hints at delusion on Joe's part; in the film, with Jed clearly all too real, the absence of any report to authority about Jed's stalking punctures our suspension of disbelief.<br /><br />Craig puts in another wide-ranging performance, while Morton, never less than awe-inspiring, is flawless. Rhys Ifans redeems himself for The Replacements with a genuinely unnerving performance. Who thought that soppy Welsh git from Notting Hill could be this scary? However, outstanding performances alone cannot redeem a less-than-compelling story. A two-hour film just does not allow the time and scope for the exploration of themes involving religion, psychology, biology and physics that McEwan dissects so well in his prose. In the film version of Enduring Love, there is something arid and stilted about all the clamour and confusion in the relationships. A lot of sound and fury, signifying nothing, to paraphrase the bard.<br /><br />De Clerambault is a fascinating, but obscure and rarely glimpsed syndrome. I read the novel when it came out, and remember thinking after reading the last page, 'So what?' In that sense, I suppose, the film is a faithful adaptation of the book.