Nadat ik de Oorlogswinden had gezien, verheugde ik me op Oorlog en Herdenking. Ik vond het vervolg veel deprimerender en minder vermakelijk dan het origineel. Misschien was dat ook de bedoeling, maar het is moeilijk voor de gemiddelde kijker om zoveel uren van eindeloze ellende uit te zitten. Niet voor mensen met een zwak hart. Dat gezegd hebbende, het acteerwerk is uitstekend en ver boven het origineel. Ik zag de wijze Ali McGraw niet de holocaustscènes in de kampen spelen. Jane Seymour was fantastisch en het is waarschijnlijk het beste wat ze ooit heeft gedaan. John Gielgud demonstreert waarom hij een van de beste acteurs van zijn eeuw was. Mitchum was effectief in ernstige scènes over oorlog en politiek, maar niet overtuigend en zonder hartstocht in zijn scènes met de zeer begeerde Victoria Tennant. Ik vond de vertolking van Hitler, net als in het origineel, clownesk en moeilijk serieus te nemen. Hardy Krueger was realistischer als Rommel en vormde een aangenaam contrast met de stereotiepe Duitse schurken. Hoewel ik toegeef dat het moeilijk is om de militaire gebeurtenissen van de Tweede Wereldoorlog in de jaren tachtig accuraat te beschrijven, waren voor veteranen van de Tweede Wereldoorlog en geschiedeniskenners een paar duidelijke onnauwkeurigheden duidelijk. Een scène van Roosevelt aan boord van de kruiser Baltimore was duidelijk gefilmd op een slagschip. Als voormalig onderzeebootjager vond ik de interieurscènes van de onderzeeërs accuraat en realistisch. Maar de beelden van de dieptebommen die telkens op een paar meter afstand van de onderzeeboot ontploften, zouden niet te overleven zijn geweest. Het laatste gevecht aan de oppervlakte tussen Bryans onderzeeboot en een Japanse torpedobootjager was volslagen belachelijk. Er werd geen poging gedaan om torpedo's af te vuren op de naderende torpedobootjager, en het zou zelfmoord zijn geweest om onder die omstandigheden een salvo af te vuren. De onderzeeboot richtte meer schade aan met één schot uit zijn dekkanon dan de onderzeebootjager met veel meer vuurkracht kon aanrichten. Terwijl de onderzeeboot zorgeloos wegvoer van de brandende onderzeebootjager, doet hij zijn uiterste best om het talent en het elan te negeren dat de Japanse marine in de hele oorlog heeft laten zien. De voormalige schipper was een accurate weergave van een feitelijk voorval, zoals ook het machinegeweervuur op Japanse overlevenden tijdens de oorlog dat was. _Oorlog en herinnering_ mag dan een informatief verhaal zijn voor een geschiedenisstudent die niet bekend is met dat tijdperk, maar het is niet geschikt voor de teerhartige die op zoek is naar tv-amusement.
After watching the Winds of War, I looked forward to War and Remembrance. I found the sequel far more depressing and less entertaining than the original. Perhaps that was its intent but it is difficult for the average viewer to sit through so many hours of endless anguish. Not for the faint hearted. That having been said, the acting is excellent and far superior to the original. I could not see the wise cracking Ali McGraw playing the holocaust scenes in the camps. Jane Seymour was superb and it is probably the finest thing she has ever done. John Gielgud demonstrates why he was one of the foremost actors of his century. Mitchum was effective in serious scenes involving war and politics but unconvincing and without passion in his scenes with the very desirable Victoria Tennant. I thought the portrayal of Hitler, as in the original was a characterture and clownish and difficult to take seriously. Hardy Krueger was more realistic as Rommel and a pleasant contrast to all the stereotypical German villains. While I recognize it is difficult to accurately portray military events of WWII in the 1980's, some obvious inaccuracies were evident to any WWII veterans or history buffs. A scene of Roosevelt aboard the cruiser Baltimore was obviously filmed on a battleship. As a former submariner, I found the interior submarine scenes accurate and realistic. However, the exterior scenes showing depth charges repeatedly exploding within feet of the submarine would have been unsurvivable. The final surface engagement between Bryan's submarine and a Japanese destroyer was totally ludicrous. No attempt was made to fire any torpedoes at the approaching destroyer and choosing to exchange broadsides under those circumstances would have been suicidal. The submarine did more damage with one shot from its deck gun than the destroyer was able to do with far more firepower. As the submarine blithely sailed away from the burning destroyer, it strains credulity as it ignores the considerable talent and élan demonstrated by the Japanese navy throughout the war. The death of Bryan's former skipper was an accurate portrayal of an actual incident as was the machine gunning of Japanese survivors which did occur during the war. War and Remembrance might be an informative narrative for a history student unfamiliar with that era, but it is not for the squeamish seeking television entertainment.