Ik kwam naar deze film nadat ik Wajda's 'As en Diamanten' had gezien, een van de mooiste films die ik ooit heb gezien. Maar 'Man van Marmer' was me te eigenzinnig en ik was een beetje perplex.<br />Het verhaal gaat over een jonge filmstudente, hier alleen bekend als Agnieszka, die besluit een documentaire te maken over ene Mateusz Birkut als afstudeerproject. Birkut was een idealistische metselaar die de status van post-WWII-held verwierf door zijn superieure efficiëntie en kracht. Zijn vernieuwing om met een klein team een betere productie te bewerkstelligen werd zo goed ontvangen dat hij het land door reisde om zulke teams op te zetten. De film beslaat de periode van de jaren zeventig, waarin Agnieszka haar film maakt, tot aan de jaren vijftig, de tijd waarin ze de documentaires over Birkut maakte. De presentatie is allesbehalve vleiend voor de communistische partij, en het is verbazingwekkend dat de Wajda dit kon maken in een tijd dat de communisten nog aan de macht waren in Polen. Het verhaal moet tot op zekere hoogte autobiografisch zijn, want we zien dat Agnieszka politieke tegenstand ondervindt als ze te diep in het verleden graaft om Birkuts leven te reconstrueren en uit te zoeken waarom hij na al die tijd van het toneel is verdwenen. Er speelt ook een beroemde filmregisseur in de film, die we goed leren kennen. Er zijn veel scènes die de kwaliteit van een droom hebben, maar toch de indruk wekken dat ze in werkelijkheid hebben plaatsgevonden. In een van die scènes gaat Burkits vriend Witek het kantoor van een partijbaas binnen, en als Burkit een tijdje later het kantoor binnengaat, is er geen spoor van Witek te bekennen. Als dit als een soort Kafka-achtige gebeurtenis zou worden opgevat, zou Burkit geen opmerking over de mysterieuze verdwijning hebben gemaakt, maar hij geeft uiting aan de verbazing die ieder normaal mens zou hebben getoond. De gezichtsuitdrukkingen en lichaamsbewegingen van Agnieszka zijn vaak heel vreemd, bijna bizar, en ze accentueerden het gevoel van onwerkelijkheid dat ik had en dat naarmate de film vorderde steeds sterker werd.<br />De collage van Agnieszka's interviews, namaakdocumentaires, scènes uit Burkits leven, scènes uit Agnieszka's eigen leven en een ongepaste partituur vormden voor mij geen eenheid.
I came to this film after having watched Wajda's "Ashes and Diamonds," which I consider to be one of the finest films I have seen. However, "Man of Marble" was just too quirky for me, leaving me a bit perplexed. <br /><br />The story concerns a young film student, known here only as Agnieszka, who decides to produce a documentary on one Mateusz Birkut as her graduation project. Birkut was an idealistic bricklayer who rose to the status of post-WWII hero by way of displaying superior efficiency and strength. His innovation of how to use a small team to accomplish improved production came to be so well recognized that he would tour the country setting up such teams. The film time-slices from the 1970s, when Agnieszka is making her film, to previous times, all the way back to mock documentary footage of Birkut in the 1950s. The presentation is anything but flattering to the Communist Party and it is astounding the Wajda was able to get this made in a time when the Communists were still in power in Poland. The story must be autobiographical to some extent, since we see Agnieszka encountering political opposition to her digging too deeply into the past trying to reconstruct Birkut's life and figure out why he essentially dropped from the scene after having been so highly visible; there is also a famous film director in the movie whom we get to know well.<br /><br />There are many scenes that had the quality of a dream, but yet seemed like they were supposed to be taken for real. For example, one scene has Burkit's friend Witek going into a small office of a party boss and, when Burkit enters the office some time later there is no sign of Witek. If this were to be taken as some sort of Kafkaesque event, then Burkit would have make no remark on the mysterious disappearance, but he express the surprise that any normal person would have. I did not know what to make of such scenes. Agnieszka's facial expressions and body movements are often quite odd, bordering on the bizarre, and they accentuated the feeling of unreality I had that became increasingly more pronounced as the movie progressed.<br /><br />The collage of Agnieszka's interviews, mock documentary footage, scenes from Burkit's life, scenes from Agnieszka's own life, and an inappropriate musical score did not coalesce for me.