Officiële recensies van deze laatste film van David Lynch beschreven hem op zijn best als 'ondoorzichtig','moeilijk samen te vatten' en'meer te ervaren dan te verklaren', en op zijn slechtst als 'uitgebreid', 'complete onzin' en zonder rekening te houden met het publiek. Ter verdediging van David Lynch kan ik echter aanvoeren dat Inland Empire, voor iemand die een aantal van zijn films heeft gevolgd, een samenhangend en lineair verhaal bevat, een verhaal dat de meeste beginnelingen in de filmwereld met een paar aanwijzingen kunnen volgen. Zoals bij veel van Lynch' films speelt een groot deel van het verhaal zich af in het onderbewuste of droomlandschap van de hoofdpersoon. In het geval van Inland Empire geldt dit voor de hele film. In een aantal films die Lynch heeft gebruikt om dit te benadrukken, zijn rode gordijnen van de vloer tot aan het plafond (bekend als de 'Black Lodge' van Twin Peaks) een aanwijzing voor het onderbewuste, en het personage dat door de gordijnen loopt, wijst ofwel op een diepere duik in het onderbewuste, ofwel op een verheffing naar de werkelijkheid. Een statische kamer die bevolkt wordt door vreemde personages wijst meestal op de diepste diepten van het onderbewuste, en als een personage deze kamer nadert, wijst dit meestal op een volledige ontkoppeling van de werkelijkheid en een fatsoenlijke intrede in de psychose. Het is belangrijk om op te merken dat, net als bij Mulholland Drive, het principepersonage dat het publiek te zien krijgt als Nikki (zoals gespeeld door Laura Dern) de hoofdpersoon is, niet de hoofdpersoon zelf is. De echte hoofdpersoon komt halverwege de film even in beeld met slechts één zinnetje in de dialoog. Het verhaal gaat in wezen over 'een vrouw in moeilijkheden', zoals Lynch het heeft geciteerd. Dit verhaal kan worden uitgebreid met een aantal mogelijkheden zonder de film te bederven (Lynch is er echt goed in om films te maken die vrijwel onmogelijk te bederven zijn). Deze vrouw in moeilijkheden is een verwaarloosde, mogelijk mishandelde vrouw die een vreemde in een vreemd land zou kunnen zijn, waardoor ze nog meer van haar vervreemdt. Maar ze droomt van veel grotere dingen, vandaar haar onbewuste vertakking van zichzelf als Nikki (Laura Dern), een begerenswaardige filmster. In haar echte leven volgt ze haar droom via een eenzijdige affaire met een Lothario-achtige figuur. Ze krijgt de bons van haar minnaar en blijft achter met een ongewenste zwangerschap. Ze verliest de baby na 'haar zoon' door een aframmeling van haar man, door een zelf toegebrachte verwonding of door een abortus op straat. Op dat moment kan ze haar man al dan niet vermoorden. In beide gevallen vermengen schuldgevoel, woede en verlatingsangst zich met haar bestaande gevoelens van vervreemding en versnellen ze haar neerwaartse spiraal. De gebruikelijke harddrugs en seks volgen en vergroten de wens van de hoofdpersoon om zich van de werkelijkheid los te maken. Uiteindelijk sterft ze, hetzij fysiek, hetzij door een volledig en permanent afscheid van de werkelijkheid, zoals blijkt uit de korte verbroedering van haar gelukkige gezinnetje, inclusief zoon. In deze context, hoe dicht Lynch ook bij het beeld staat, kan alle beeldspraak van de film worden geïnterpreteerd en kan de plot van begin tot eind worden gevolgd. Lynch laat zijn films altijd open voor interpretatie, en hij is vooral terughoudend met het uitleggen van zijn verhalen als bovengenoemde 'een vrouw in moeilijkheden' zijn meest bruikbare uitleg van deze film was toen hij onder druk werd gezet. Dit is beslist een film die de kijker ertoe verleidt zich erin te verdiepen en niet alleen maar een uitspatting van en voor David Lynch zelf.
Official reviews of this latest film from David Lynch descried it at best as "opaque", "hard to summarize" and "to be experienced rather than explained", to at worst "indulgent", "complete nonsense" and made without consideration for the audience. However, in defense of David Lynch, for one who has followed a number of his films Inland Empire holds a coherent and linear narrative, and one that most novice Lynch viewers can follow with a few pointers. As with many of Lynch's films, much of the narrative is played out in the main character's subconscious or dreamscape. Arguable in the case of Inland Empire this is true for the entire film. There a few mechanism's Lynch has used in a number of films that recur here to highlight this. In particular floor-to-ceiling red drapes (best known for the "Black Lodge" of Twin Peaks) indicate the subconscious, and the character moving through the drapes either indicates a deeper delving in to the subconscious or an elevation towards reality. Also a static room populated with strange characters usually indicates the very depths of the subconscious and typically as a character approaches this room this indicates a complete detachment from reality and decent in to psychosis. It is important to note, as with Mulholland Drive, the principle character the audience is introduced to  Nikki (as played by Laura Dern)  is not the protagonist. It is the protagonist's most prominent extension of herself in her own subconscious, though not necessarily the only one. The genuine protagonist makes a brief appearance half way through the film with only one line of dialogue. The basic story is of "a woman in trouble" as quoted by Lynch. This can be expanded on with a number of options without spoiling the film (Lynch's real skill is making films that are practically impossible to spoil). This troubled woman is a neglected, possibly abused, wife who could possibly be a stranger in a foreign land thus furthering her alienation. However she has dreams of much greater things  hence her subconscious extension of herself as Nikki (Laura Dern), a desirable movie star. In her real life she pursues her dream through a one-sided affair with a Lothario type figure. She is jilted by her lover and is left with an unwanted pregnancy. She loses the baby  "her son"  either through a beating from her husband, or a self inflicted or back street abortion. At this point she may or may not murder her husband. Either way guilt, anger and abandonment combine with her existing feelings of alienation to accelerate her downward spiral. The usual hard drugs and sex follow, further increasing the protagonist's desire to detach from reality. Ultimately she dies, either physically or through a complete and permanent detachment from reality  as indicated by the brief uniting of her happy family, son included. In this context, be it however close to Lynch's vision, all the imagery of the film can be interpreted and the plot followed from beginning to end. Lynch always leaves his films open to interpretation, and he is especially reluctant to explain his stories  the above "a woman in trouble" was his most forthcoming explanation of this film when pushed. This is definitely a film for the viewer to choose to be engaged and not simply an indulgence by and for David Lynch himself.