Een oppervlakkige beschrijving van de film zou ongeveer als volgt zijn: een groep zeer goede vrienden, geportretteerd als de middenklasse waarvan velen van hen student zijn, gaan naar een bar en worden daar op allerlei manieren gemarteld door een of andere psychopathische, laag-bij-de-grondse, blauwe-boorden-maffia <0xE2><0x80><0x93> dus hoe gevaarlijk het is om de nacht buiten door te brengen, of wat er van Istanbul of de wereld geworden is, de wereld is gek geworden en let op je rug, enzovoort enzovoort...<br />Maar verstrikt raken in de eenvoudige en psychologisch zeer doeltreffende vertelling van de film en afzwakken wat hij te zeggen heeft, zou niet tussen de regels door lezen zijn. Deze film is een zeer realistische weergave van de gevolgen van sociale stratificatie, armoede en ongelijkheid in verschillende delen van de samenleving. In deze film word je toegelaten tot de geesten van degenen die door velen psychopaten worden genoemd en zie je de wereld door hun ogen. Je begrijpt hun redenering, het verlies van hun doelgerichtheid en de langzame transformatie van gekwelde mensen tot diegenen die <0xE2><0x80><0x93> nadat ze hebben moeten accepteren dat ze buitenstaanders zijn <0xE2><0x80><0x93> alles zijn kwijtgeraakt wat ze hebben en daar alles mee kunnen doen, ongeacht de waarde en het concept dat met de mensheid wordt geassocieerd, zoals liefde, genegenheid, empathie, eer, zelfrespect. De psychopaten in de film hadden geen enkele misdaad begaan tot aan het verhaal, geen ervan werd ook maar in het minst opgetekend. En de misdaad die op de avond van het verhaal werd gepleegd, was niet gepland. Dat verklaart het drempelconcept alleen al.<br />Je ziet dat ze niet uit het niets komen, maar dat ze door het systeem worden gecreëerd, en nadat ze tot het punt zijn gekomen dat ze hun menselijkheid zijn kwijtgeraakt, verschijnen ze op het toneel om op dit alles te reageren, en hun reactie heeft geen speciaal doel, het is niets anders dan de strijd om het bestaan, de timing van de reactie hangt volledig af van de drempel van het vermogen er meer van te kunnen verdragen/of niet. Wanneer deze drempelgrens wordt overschreden, reageren ze op wie ze maar kunnen vinden. De reactie heeft een bepaald doel, de verklaring van het bestaan van het zelf, maar richt zich niet op een bepaald persoon. Daarom kiezen die kerels in de film een groep heel onschuldige jonge mensen als het voorwerp van hun geweld. Op dat moment is het in elk geval een kwestie van leven of dood. Dus het kan ze niet schelen wie ze tot slachtoffer maken, of waar ze uiteindelijk terechtkomen.<br />De film is heel succesvol in het tonen van de tegenstrijdigheid tussen het oordeel over wat deze psychopaten doen en hoe ze binnen de samenleving beschouwd moeten worden en wat die observatie ons over hen vertelt. Het is ook verdomd goed in het uitleggen van de invloed van dit systeem op verschillende delen van de samenleving. Zonder didactisch te worden, vertelt het gewoon een non-fictieverhaal dat zich afspeelt in een relatief korte tijd. En de personages zijn zo realistisch en to the point dat je er echt spijt van krijgt.<br />Je krijgt het bredere perspectief, het individuele perspectief, en je ziet hoe ze met elkaar omgaan. Dat maakt de film uitzonderlijk. Je ziet beide kanten van het verhaal en daarna het hele verhaal. En zelfs als je het allemaal vanaf het begin weet, heb je het gevoel dat je wordt herinnerd aan iets wat je allang vergeten bent. Het speet me heel erg, maar ik kan zeggen dat deze film een van de beste was die ik ooit heb gezien. Er zijn geen aangename scènes, er zijn geen avontuurlijke elementen, geen andere effecten dan bloed en geronnen bloed. Maar in termen van verhaal en kunstige cinematografische aanpassing is de film een van de rijkste in termen van personages, gezichtspunten, verhaal, expressie en bovenal betekenis.
A superficial description of the movie would be something like this: A group of very close friends, profiled as of middle-class many of whom are university students, go to a bar and get wound up being tortured in many ways by some psychopathic lowbrow blue collar backstreet mob-so how dangerous it is to spend the night outside, or what has become of Istanbul or the world, the world's gone crazy and watch your backs,and so on and so forth...<br /><br />But getting tangled up in the simple and psychologically very effective narration of the movie and downplaying what it has to say would be not reading between the lines.<br /><br />This movie is a very realistic expression of the outcomes of social stratification, poverty, and inequality on different parts of the society. In this movie, you are let into the minds of whom many like to refer to as psychopaths and see the world from their eyes. You understand their reasoning, loss of aim and the slow transformation from troubled people to those -after having been made to accept being outsiders- who have lost everything they have and thereof can do anything, regardless of any value and concept associated with humanity such as love, affection, empathy,honor,self-respect. The psychos in the movie hadn't committed any crime till the story, none was recorded a least. And the crime committed the night of the story was not planned. This alone explains the threshold concept.<br /><br />You see that they do not come out of the blue, instead they are created by the system and after having been victimized to the point of losing their humanity , they turn up in the scene to respond to all this, and their response does not have a particular aim, it is nothing but the fight for existence, the timing of the response completely depends on the threshold of the ability to stand more of it/or not. When this threshold limit is exceeded, they respond to whomever they find available. The response has a particular purpose, the declaration of existence of the self, but it does not aim at a particular person. That is why these guys, in the film, choose a group of very innocent young persons as the object of their violence.At that point, it is a matter of life or death, anyway. So they don't care who they victimize, nor where they will wind up in the end.<br /><br />The film is very successful at displaying the contradiction between the judgment of what these psychos do and how they should be regarded within the society and what that observation tells us about them.<br /><br />It is also damn good at explaining the influence of this system on different parts of the society. Without getting didactic, it just tells a non-fiction story that takes place within a relatively short time. And the lines of each character is so realistic and to-the-point that you really get sorry.<br /><br />You get the wider perspective, the individual perspective and see how they interact.This is what makes the movie exceptional. You see both sides of the story and then the whole story. And even if you knew it all from the beginning, you feel like you were reminded of something long forgotten.<br /><br />I got very sorry but I can say that this movie was one of the best I have seen in the world. there aren't any pleasant scenes, there are no adventurous elements, no effects other than blood and gore. but in terms of story and its artful cinematic adaptation, the movie is one of the richest in terms of characters, points of view, narration, expression, and most of all, meaning.