Pater Flanagan heeft dringend twee miljoen dollar nodig om de twee nieuwe vleugels van Boys Town te financieren, de jonge, bekeerde burgemeester Whitey van de gemeenschap laat zich op proef adopteren door een echtpaar dat misschien kan helpen het geld bij elkaar te krijgen, en een nieuwe jongen, Ted met de gebroken rug en de vele geesten in de kast, komt met tegenzin Boy Town binnen, en het lijkt erop dat hij de mensheid nooit meer zal vertrouwen.<br />Drie jaar na het enorme succes van 'Boy Town' zijn regisseur Norman Taurog en zijn briljante cast er weer mee bezig: ze hervormen jonge zondaars en voeren een strijd tegen de onmenselijke manier waarop kinderen op heropvoedingsscholen worden behandeld. Pater Flanagan predikt een anti-straffenbeleid dat zijn tijd ver vooruit is: '' Er is geen verlossing in een zweep,' zegt hij.<br />Deze keer is het Whitey die de onsterfelijke woorden uitspreekt: 'Er bestaat niet zoiets als een stoute jongen', en eraan toevoegt: 'Dat heeft iemand me eens verteld.' En weer is Mickey Rooney hier het middelpunt van de aandacht. Ik was weer verbaasd over het gemak van deze jonge acteur, het vertrouwen dat hij uitstraalt plus zijn kwetsbaarheid. Hij komt nooit arrogant over, hij heeft gewoon altijd gelijk, en dat is een kunst. Rooney was een briljante, intuïtieve speler, en het wordt tijd dat iemand hem daarvoor beloont.<br />De rest van het acteerwerk ligt niet helemaal op dat niveau. Spencer Tracy als Vader Flanagan speelt hier de gemakkelijke rol, hij glimlacht warm en spreekt verhit, maar het is prettig om met hem in een kamer te zijn.<br />Zoals altijd krimpen moderne kijkers ineen bij de engelachtige koren die de wonderen begeleiden waardoor alle stukjes in elkaar passen, en ze moeten zelfs in 1941 al irritant hebben geklonken. Maar je kunt niet kieskeurig zijn, en ik vind deze tweede ronde van Boys Town bijna net zo leuk als de eerste.
Father Flanagan desperately needs $200,000 to finance the two new wings of Boys Town, the community's young reformed mayor Whitey lets himself be adopted on a trial basis by a couple that might help raise the money, and a new kid, Ted with the broken back and the many ghosts in the closet, reluctantly enters Boy Town, and it seems like he is never going to trust humankind again.<br /><br />Three years after the enormous success of 'Boy Town', director Norman Taurog and his brilliant cast is at it again, reforming young sinners and fighting their battle against the inhuman ways children were treated in reform schools. Father Flanagan preaches an anti-punishment policy way ahead of its time: "There is no redemption in a lash", he says.<br /><br />It is Whitey, this time around, that gets to say the immortal words, "There's no such thing as a bad boy", and adds: "... someone told me once". And again Mickey Rooney is the center of attention here, I was once more amazed at this young actor's ease, the complete confidence that he exudes plus the vulnerability. Never once does he come across as too cocky, he is just always quite right, which is an art. Rooney was a brilliant, intuitive player, and it is about time someone gave him credit for it.<br /><br />The rest of the acting is not quite on that level. Spencer Tracy as Father Flanagan plays the easy part here, sufficing to smile warmly and speak heatedly, but he is nice to be in a room with.<br /><br />As always, modern viewers cringe at the angelic choirs that accompany the miracles that make all the pieces fit together, and they must have sounded grating even in 1941. But, beggars can't be choosers, and I like this second round of Boys Town almost as much as the first.