In augustus 2004 bracht ik twee dagen in Parijs door en deed alle toeristische dingen die je in die korte tijd kon doen, zoals de onmisbare bezienswaardigheden bezoeken, zoals Le Tour Eiffel, de Mona Lisa en Venus in het Louvre bezoeken, proberen de bultenaar bij de Notre Dame te vinden, mijn opwachting maken bij de kist van Napoleon en's avonds na een diner naar een Franse revue gaan.<br />Maar nee, ik had geen Julie Delpy om romantiek mee te beleven, of om mee om te gaan. Door Julie Delpy zijn vergelijkingen met de Richard Linklater-tweeling Before Sunrise en Before Sunset onvermijdelijk, want ten eerste spelen zij de hoofdrol in Delpy en ten tweede krijgen de personages interessante conversaties die onze aandacht trekken, zij het dat deze zich afspelen over een langere periode van 48 uur in plaats van de gecombineerde 24 uur die de Before-films boden. Maar voordat je 'donder op' roept en Delpy's poging om een Linklater-kloon te maken in diskrediet brengt, kan ik je verzekeren dat er duidelijke verschillen tussen de twee films zijn, en dat Linklater een soort dromerige romantiek had, maar Delphy's film een romantischer tintje. 2 Days in Paris-nogwat had een realistischer, stoerder, nuchterder uitstraling en gevoel (ik wil Linklater niet beledigen, want ik ben ook dol op zijn films) bij het aanpakken van een belangrijke kwestie in de relatie, en dat is eerlijkheid.<br />Je zou je zelfs kunnen afvragen of eerlijkheid (100% geen verzwegen onthullingen) je minder hoofdpijn kan bezorgen, vooral als je partner bepaalde delen van je moet ontdekken die je verborgen wilt houden, hetzij uit schaamte, hetzij omdat je hem/haar wilt beschermen tegen mogelijke pijn als hij/zij de waarheid ontdekt. De waarheid heeft meestal een vreemde manier om zich op je te wreken, door zich meestal in niet al te ideale situaties te vertonen, open te staan voor misvattingen en misverstanden. Het heeft allemaal wel iets negatiefs, vind je niet? Adam Goldberg speelt Jack, die al twee jaar een relatie heeft met Marion van Delpy. Terwijl ze genieten van een wervelende vakantie in Europa, besluiten ze een tussenstop te maken in Parijs om Mario's ouders Anna en Jeannot te bezoeken (Marie Pillet en Albert Delpy, de echte ouders van Julie Delpy, die in de film de rol van haar echte ouders spelen), waarna ze terugvliegen naar New York. Dat is de basis, dat Jack door Marion door Parijs wordt rondgeleid, en ook om Marions vrienden op te zoeken (of liever gezegd, de gelegenheid te geven) en daar komen onvermijdelijk ex-vriendjes aan te pas. In het begin is Jack heel grootmoedig, maar als hij begint te beseffen dat Marion wel eens de dorpsfiets zou kunnen zijn, omdat ze met/naast/door elke man heeft gereden met wie ze in contact zijn gekomen, gaat hij zijn angsten en egotrippende situaties onder ogen zien.<br />Ik had nooit gedacht dat ik me lachend door de film heen zou slaan, want vanaf het begin bevat _2 Days in Paris_ bijzonder geestige dialoog in snelvuur, en bijna elk personage neemt deel aan de act, hetzij opzettelijk (zoals Jack en zijn constante sarcasme) hetzij door middel van verschillende situaties waarin het stel terechtkomt. De taxiritten zijn niet zoals die in _Linklaters Voor zonsondergang_, waar de tortelduifjes de tijd nemen om elkaar te begrijpen, elkaar aan te staren en lieve woordjes te fluisteren. Hier rijden taxi's rond, wat een gelegenheid biedt voor waanzinnige dialogen, beledigingen en zelfs aanrandingen! Het was zo leuk dat ik eigenlijk had gewild dat het stel nog meer taxiritten zou maken. De vader van Marion/Delpy bracht ook de lachers op zijn hand, een Fransman die geen Engels spreekt, wat een cross-culturele/taalbarrière-komedie oplevert met Goldbergs Jack, en omdat hij zo'n oude man is, worden zijn gesprekken en daden doorspekt met zoveel seksuele toespelingen dat je er waarschijnlijk van zult blozen. Die scène in de kunstgalerie is gewoon om een moord voor te doen, als je goed op de kunststukken let. Elke keer dat papa op het scherm verscheen, werd de show gestolen. Maar afgezien van het plezier en het lachen, is deze film, zoals blijkt, een heel scherpe, en introverte kijk op de moderne liefde en relaties. Die voice-over van Delpy tegen het eind deed op de een of andere manier een belletje bij me rinkelen, en ik denk dat de meesten van ons die op dezelfde manier gekwetst zijn geweest, dezelfde gedachten hebben. En voor dat beetje oprechtheid en erkenning van een waarschijnlijk eeuwigdurende kwestie van de cyclus van 'hij/zij-is-de-eerste-liefde-verloren-is-hij/zij-de-eerste-vrouw', is deze Julie Deply-film een absolute winnaar. Ook een pluim voor Adam Goldberg, die een sympathieke, onsympathieke kerel is die een ruim, geloofwaardig antwoord geeft op de vragen die de film oproept. Zeer aanbevolen, mis deze film niet! En reserveer je kaartjes ook vroeg, want het is een concert voor volle zalen!
I actually did spend two days in Paris, back in August 2004, and did all the touristy things one could do in those short 48 hours, like visit the unmissable landmarks such as Le Tour Eiffel, visited babes Mona Lisa and Venus at the Louvre, tried to look for the hunchback at Notre Dame, paid my respects at Napoleon's casket, and ended the night partying after a dinner watching a French revue.<br /><br />But no, I didn't have a Julie Delpy to romance, or to hang out with. Written and directed (and edited!) by Julie Delpy, comparisons to the Richard Linklater twin combo Before Sunrise and Before Sunset are inevitable, because firstly, they star Delpy, and secondly, the characters hit off into interesting chatter that grabs our attention, albeit this one takes place over a longer period of reel time over 48 hours versus the combined 24 hours that the Before movies offered. But before you shout "rip off" and discredit Delpy's effort as another Linklater clone, I can safely say there are distinct differences between the movies, and that while Linklater's had a kind of dreamy romanticism to his, Delphy's 2 Days in Parissomehow had a more realistic, grittier, down to earth look and feel (no offense to Linklater, whose movies I mentioned I just adore too), tackling a key issue in relationship, and that's honesty.<br /><br />In fact, you'd wonder if honesty (100% no holds barred revelations) can offer you less headache, particularly when your partner has to discover some parts of you that you want hidden away, either for reasons of being ashamed, or just because you want to protect him/her from possible hurt when they find out the truth. Truth usually has a funny way of getting back at you, in presenting themselves usually at the less than ideal situations, open to being misconstrued, and misunderstood. Kind of having a negative vibe to it all, doesn't it? Adam Goldberg plays Jack, who's into a two year relationship with Delpy's Marion. While enjoying a whirlwind holiday in Europe, they decided to make a pit stop in Paris to visit Mario's folks Anna and Jeannot (Marie Pillet and Albert Delpy, Julie Delpy's real life parents playing her reel ones in the movie), before flying back home to New York. That's the basic premise, with Jack being brought around Paris by Marion, as well as to catch up (or rather providing the opportunity) with Marion's friends, which inevitably involves ex-boyfriends. While at first being quite magnanimous, Jack will confront his fears and ego-busting situations when he starts to realize in his own warped perception that Marion may well be the village bicycle, having ridden with/on/by every male they come into contact with.<br /><br />I never thought I'd laugh my way through the movie, as from the get go, 2 Days in Paris contains extremely witty dialogue in rapid fire, and almost every character gets into the act, either intentionally (like Jack and his constant sarcasm), or through various situations the couple get into. Cab rides aren't like Linklater's Before Sunset where the lovebirds take the time to understand each other, gaze and whisper sweet nothings. Cab rides here means opportunity for insane dialogue, insults, and even being hit upon! It was so much fun that I'd actually wanted the couple to take more cab rides. Bringing on the laughs too was Marion's/Delpy's dad, a Frenchman who cannot speak English, which provides cross-cultural / language barrier comedy with Goldberg's Jack, and being the old man that he is, peppers his conversations and actions with so much sexual innuendo it'll probably make you blush. That scene in the art gallery is just to die for, if you pay close attention to the art pieces. Dad definitely stole the show each time he appeared on screen.<br /><br />But fun and laughter aside, this movie as it turns out, is a very keen, and introspective look at modern day love and relationships. That voice-over by Delpy towards the end, somehow struck a bell within me, and I'd think most of us who have been hurt in the same way, may share the same thoughts too. And for that bit of sincerity and recognition of a probable perennial issue of the cycle of love-lost-found-is-he/she-the-one-pondering, this Julie Deply movie is a definite winner. Kudos too to Adam Goldberg for being a likable unlikeable fella providing ample, believable repartee to carry the movie through. Highly recommended, don't miss this movie! And book your tickets early too, as it has been playing to full houses!