Ik heb twintig jaar lang naar PHC geluisterd (geluisterd had ik). De film met die naam schijnt te zijn samengesteld door een ambachtsman die opmerkelijk veel moeite had om een verwarde innerlijke monoloog te combineren met een samenhangende, uitwendige, vertellende monoloog. Maar aangezien het de grote almachtige is, durft niemand te beweren dat de keizer geen kleren aan heeft. Nou, ik begrijp niet hoe je zoveel bekende personages, structuren, processen, geluiden en stijlen kunt nemen en er de essentie van hun vertrouwdheid, humor, pathos, drama en schrijnendheid uit kunt halen. Het rook zo verwaand zelfingenomen dat ik de stank nauwelijks kon verdragen. Luisterend naar de actrices en acteurs in praatprogramma's in de dagen voor de première en de dag waarop ik hem zag, was ik ervan overtuigd dat de film net zo betoverend en betoverend zou zijn als het radioprogramma (zonder The News from LW). Maar helaas. Ze kunnen het gewoon niet helpen dat ze zich gedragen als kleine peuters die naar buiten komen en zeggen: 'I MADE POOPIE', 'KIJK NAAR MIJN POOPIE'. Waarop de andere peuters in hun handen klappen en zeggen: 'OOOOH! WAT EEN GROTE POOPIE'. De hemel zij dank dat JC Reilly en W. Harrelson tenminste een paar van de slappe moppen uit The Joke Shows of PHC vertelden. De enige momenten van charme.<br />Een film over de dood. De dood van personages die we niet kennen. 'Ik weet het niet en het kan me ook niet schelen, maar als ze te snel gedood worden om er iets over te weten te komen... Sorry. Het is geen persoonlijke aanval op wie dan ook. Ik heb deze film net zo gehaat als ik elke film heb gehaat waarin Jim Carrey heeft gespeeld.'
I have listened (had listened)to PHC for two decades. The eponymously named movie seems quite to have been assembled by a craftsman with a remarkable difficulty exchanging a jumbled inner monologue with a coherent, external story telling monologue. However, since it is the GREAT ALTMAN, none dare say the emperor has no clothes. Well, I am at a loss to understand how you can take so many familiar characters, structures, processes, sounds and styles and extract from them the essence of their familiarity, humor, pathos, drama, and poignancy. It smelled of such preening self-absorption that I could barely tolerate the stench. Listening to the actresses and actors on talk shows in the days leading up to the release and to the day I saw it I was sure that the movie would be as magical and enchanting as the radio show (sans The News from LW). No such luck. They just cannot avoid behaving like little toddlers who come out and say "I MADE POOPIE" "LOOK AT MY POOPIE". To which the other toddlers clap and say "OOOOH! What GREAT POOPIE". Thank heaven JC Reilly and W Harrelson at least told some of the more lame jokes from the Joke Shows of PHC. The only moments of charm. <br /><br />A movie about death. Death of characters we don't know or care about b/c they get killed too quick to learn anything of them. Sorry. It isn't a personal attack on anyone. I just hated this one as much as I have hated every movie that Jim Carrey has ever been in.