SPOILERS ALE:<br />Er zijn heel veel films over de Tweede Wereldoorlog, zowel over de veldslagen als over de levensomstandigheden van de betrokkenen, in het bijzonder de situatie van de Joden in Europa. Als iemand een film over dit laatste onderwerp maakt, is het heel moeilijk om daar kritiek op te hebben. _Life is Beautiful_ van 1998 kreeg enige kritiek, maar voornamelijk omdat er komische elementen in zaten waarvan mensen vonden dat er alleen maar tragedie in moest zitten. Maar als de film een drama is, dan is hij in wezen onaantastbaar voor critici en kijkers. En wat deze film zelf betreft, die werd geregisseerd door een oude meester die er al een tijdje uit was. Zelfs al was de film verschrikkelijk, toen hij in het begin van de jaren zeventig uitkwam, was er geen sprake van dat iemand hem minder dan een meesterwerk zou noemen, een instantklassieker, zo je wilt.<br />Nou, deze film is in geen enkel opzicht verschrikkelijk. Hij is zelfs heel goed. Hij raakte me genoeg waar ik een beetje instortte. Ik werd op bepaalde punten geraakt. Maar ik was me ook scherp bewust van een aantal tekortkomingen van de film terwijl ik ernaar keek.<br />Ten eerste de reden waarom ik instortte, d.w.z. wat ik in het bijzonder leuk vond aan de film: de relatie tussen Georgio en Micol. Ik had er onmiddellijk contact mee omdat ik soortgelijke omstandigheden heb meegemaakt. Het is nogal pijnlijk, dat kan ik je wel vertellen. Ik verlangde heel erg naar Micol, samen met Georgio, en voelde me tegelijk met hem volkomen afgewezen. Dit is de manier waarop je een grote film zou moeten ervaren. Er waren nog twee relaties die echt goed ontwikkeld waren en die ik heel diep voelde, en die allebei met Georgio te maken hadden: Georgio en zijn vader, een heel goed personage gespeeld door een geweldige acteur, en Georgio en Malnate.<br />De rest van de personages was heel slordig gemaakt. Bestond Alberto Finzi-Contini om een andere reden dan om die grote begrafenisstoet te creëren? Hij kwam nauwelijks in de film voor. Ik had gedacht dat ze hem een hele tijd waren vergeten, maar uiteindelijk kwamen ze weer bij hem terug, en toen was hij bijna dood. De familie Finzi-Contini bestond nauwelijks. Ik dacht dat de vader tot het eind van de film butler was. Er wordt een flauwe grap gemaakt over het onvermogen van de negentigjarige grootmoeder om goed te horen (hoewel deze figuur aan het eind van de film een heel aangrijpende scène had).<br />Het grootste probleem van de film is waarschijnlijk dat de scènes over het antisemitisme en het begin van de oorlog nooit echt samenvielen met de problemen rond de relatie tussen Micol en Georgio. Het laatste thema domineerde de film, terwijl het eerste alleen op de achtergrond te zien was. De structuur zou prima zijn geweest, maar het achtergrondgedeelte van de film leek nooit veel invloed te hebben op de voorgrond. Georgio had net zo goed verliefd kunnen worden op Micol zonder dat de oorlog was uitgebroken. Dat is niet wat hun relatie onder druk zet. Misschien was het hoofdthema dat De Sica in de film probeerde door te voeren dat ons privéleven zich van nature niet druk maakt over wat er in de maatschappij gebeurt, maar dat de maatschappij wel blijft proberen in ons privéleven door te dringen. Helaas werkt dat maar tot op zekere hoogte. De film was te kort voor zijn onderwerp. Hij is maar 94 minuten. Als het twee uur of zelfs tweeënhalf was geweest, zouden de twee delen beter in elkaar hebben gepast en zou het hoofdthema een stuk krachtiger zijn geweest. Een van mijn favoriete films heeft precies hetzelfde thema: _De ondraaglijke lichtheid van het zijn_, waarin mensen in Tsjecho-Slowakije proberen van elkaar te houden terwijl de Sovjets hen onderdrukken. Het is drie uur lang en het werkt op alle niveaus. In _De tuin van de Finzi-Contini_ is er niet eens tijd voor een juiste conclusie. Micols verhaal is afgelopen, of in elk geval zo afgelopen als het moet zijn, maar wat is er met Georgio gebeurd? Zijn vader vertelt ons alleen dat hij is vertrokken. Waarom kunnen we hem niet zien vertrekken? Dat kunnen we niet.' Ik heb een enorme verklaring van hem nodig, maar alleen een subtiele scène, zoals in de film, waarin hij zijn spullen pakt en met zijn moeder praat misschien. Hij heeft Micol toch zeker niet zo snel uit zijn hoofd kunnen zetten? Ik besef dat het in zijn eigen belang was om zo snel mogelijk uit Italië weg te komen, maar ik kan niet geloven dat hij geen moment heeft nagedacht of hij wel of niet iets voor Micol moest doen. Ik vind het prima dat hij dat niet doet. Ik durf te wedden dat dit soort scènes in de roman voorkomt. Ze hadden ook in de film moeten voorkomen. Ik geef de film een 8/10, voornamelijk vanwege de levensechte pijn die hij me heeft bezorgd over de eenzijdige liefde.
SPOILERS AHEAD:<br /><br />There are many, many movies about WWII, both about the battles and about the condition of life for the people involved, especially the situation of the Jews in Europe. When someone makes a movie on this latter subject, it is very difficult for anyone to criticize it. 1998's _Life is Beautiful_ received some criticism, but mainly because it contained comic elements where people felt there should be only tragedy. But if the film is a drama, then it is basically untouchable by critics and viewers. And as for this film itself, it was directed by an old master who had been out of it for a while. Even if the film was terrible, there was no way, when it came out in the early 70s, that anyone was going to call it less than a masterpiece, an instant classic, if you will.<br /><br />Well, this film is in no way terrible. In fact, it is very good. It affected me enough where I did tear up a bit. I was touched at certain points. But I also was acutely aware of some of the film's shortcomings as I watched.<br /><br />First off, the reason why I teared up, i.e., what I did like about the film especially: the relationship between Georgio and Micol. I connected with it instantly because I have been through similar circumstances. It is rather painful, let me tell you. I longed for Micol right along side with Georgio, and felt utterly rejected simultaneously with him. This is the way one should experience a great film. There were two more relationships that were really well developed and deeply felt by me, both involving Georgio: Georgio and his father, a very good character played by a marvelous actor, and Georgio and Malnate. <br /><br />The rest of the characters were very sloppily made. Did Alberto Finzi-Contini exist for any other reason than to create that great funeral procession scene? He was barely in the movie at all. I had thought they had forgotten him for a long time, then they finally came back to him, and he was next to death. The Finzi-Contini family was hardly existent. I thought the father was a butler until very near the end of the film. A cheap joke is made about the centegenarian grandmother's inability to hear well (although this character had a very poignant scene at the very end of the film).<br /><br />Possibly the biggest problem of the film is that the scenes dealing with anti-Semitism and the onset of war never really coalesced with the problems surrounding Micol's and Georgio's relationship. The latter theme dominated the film, while the former only appeared in the background. This structure would have been fine, but the background section of the film never seemed to influence much the foreground. Georgio could have just as easily have fallen in love with Micol without the war going on. This is not what puts stress on their relationship. Possibly the main theme that de Sica was trying to get through in the film was that our personal lives do not naturally care about what is happening in society, but society keeps trying to push its way into our personal lives. Unfortunately, it only works to a certain extent. The film was too short for its subject matter. It is only 94 minutes long. If it had been two hours or even two and a half, the two parts would have fit together better and the main theme would have been a lot more potent. One of my very favorite films has the exact same theme: _The Unbearable Lightness of Being_, where people attempt to love each other in Czechoslovakia while the Soviets oppress them. It is three hours long, and it works on every level. In _The Garden of the Finzi-Contini_, there is not even time for a proper conclusion. Micol's story is finished, or at least as finished as it needs to be, but what happened to Georgio? His father just informs us that he left. Why can't we see him leave? We don't need an enormous explanation from him, but just a subtle scene, as is the film's style, where he packs and talks to his mother maybe. Surely he hasn't gotten Micol out of his mind that quickly. I realize it was in his best interests to get the heck out of Italy right away, but I can't believe he doesn't at least think for a moment whether or not he should do something on Micol's behalf. I'm fine that he doesn't. I would bet that in the novel, this sort of scene appears. It should have also been in the film. I give the film an 8/10, mostly for the true-to-life pain it caused me concerning the one-sided love.