Ace Ventura is het soort komedie dat rechtstreeks uit een tv-serie komt, en in dit geval was die serie waarschijnlijk _In Living Color_, waar Carrey het grootste deel van zijn publiciteit kreeg voordat hij beroemd werd als filmacteur. Een snelle blik op Carreys filmografie zal bewijzen dat Ace Ventura de film is die werkelijk als springplank voor zijn carrière heeft gediend. Hij had een paar kleine rolletjes in films vóór Ace Ventura, waarvan de grootste waarschijnlijk zijn rol als een van de buitenaardse wezens in de afschuwelijke film _Aardemeisjes zijn mak_, maar na Ace Ventura ging zijn carrière als een speer. Dumb & Dumber, een vervolg op Ace Ventura, Leugenaar Leugenaar, The Cable Guy (oeps), The Truman Show (ah, nog beter), Man on the Moon, Me, Myself & Irene, The Grinch, en het einde is nog niet in zicht.<br />Natuurlijk, Ace Ventura is niet te vergelijken met de helft van deze films, en hij staat duidelijk meer aan de kant van de stompzinnige komedie die hij deed in In Living Color, maar zijn talent is onmiskenbaar. Ik heb deze film voor het eerst gezien toen ik op de middelbare school zat, en ik herinner me dat ik van school ging en naar de bioscoop ging om hem te zien, en dat ik hysterisch lachte tot mijn zij pijn deed elke keer dat ik hem zag. Het heeft wel iets om een slons op een geweldig rijk feest te zien die zich niets aantrekt van de etiquette van de rijken. Heeft er niet iemand gelachen toen hij het eten van Ron Kamps Ik-ben-de-rijkste-man-in-het-universum-feestje stond te keuren en zijn tong uitstak naar die arme kerel naast hem? Die hele scène op dat feest is klassieker!<br />En natuurlijk wordt het alleen maar beter door Ace's omgang met Lois Einhorn. Het hele huilspel-idee mag dan een beetje te ver zijn gegaan, maar het was altijd amusant. Jim Carrey voorkomt dat Ace Ventura wegzakt naar het totaal hersenloze niveau van recente rotzooi als _The Scary Movies_, en maakt er zelfs een van de betere komedies van 1994 van. Dit is niet het soort film dat veel prijzen in de wacht sleept, maar je zult je de hilarische dialogen en Jim Carrey's onmiddellijk herkenbare gummigezichten nog wel herinneren in deze film, die een springplank was naar zijn carrière, die ons later veel betere films opleverde. Goed gedaan, Jim.
Ace Ventura is the kind of comedy that stems directly from a TV show, and in this case, that show was probably In Living Color, where Carrey got most of his publicity before he became famous as a movie actor. A quick look through Carrey's filmography will prove that Ace Ventura is the film that really acted as a springboard for his career. He had a few small roles in films previous to Ace Ventura, the largest of which was probably his role as one of the aliens in the awful film Earth Girls Are Easy, but after Ace Ventura, his career skyrocketed. The Mask (hey, he's still new, give the guy a break), Dumb & Dumber, a sequel to Ace Ventura, Liar Liar, The Cable Guy (oops), The Truman Show (ah, better), Man On The Moon, Me, Myself & Irene, The Grinch, and there's no end in sight.<br /><br />Sure, Ace Ventura does not compare to half of these movies, and is clearly more on the side of the bone-headed comedy that he was doing on In Living Color, but his talent is unmistakable. I first saw this movie when I was in high school, and I remember that I would ditch school and go to the theater to see it and I would laugh hysterically until my sides hurt every time I saw it. There's something about seeing a slob at a tremendously rich party who just doesn't care about the etiquette of the rich people. Did anyone not laugh when he was `testing' the food at Ron Kamp's I'm-the-richest-man-in-the-universe party and stuck his tongue out at that poor guy next to him? That whole scene at that party is classic!<br /><br />And, of course, it only gets better with Ace's dealings with Lois Einhorn. The whole crying game idea may have gone a little too far, but it was always amusing. Jim Carrey saves Ace Ventura from sinking to the totally brainless level of more recent crapfests as the Scary Movies, and even makes this into one of the better comedies of 1994. This is not the type of movie that is likely to win any awards, but you will remember the hilarious dialogue and Jim Carrey's immediately recognizable rubber-faced antics in this film that served as a spring board to his career, which later brought us many more excellent movies. Way to go, Jim.