'Flight Command' werd vertoond als onderdeel van de TCM Memorial Day-serie, en het verdient het om herinnerd te worden vanwege de voortreffelijke prestaties van de hoofdrolspelers en alle bijrollen, evenals de luchtscènes van eenmotorige vliegtuigen die worden gevlogen door een eskader van marinepiloten. Er zit een les in hun kameraadschap die des te ontroerender is als je denkt aan de datum 1940 en het vakkundige stuntwerk van de vliegtuigen in die tijd. Walter Pidgeon geeft een klassieke voorstelling, sterk en kwetsbaar, waarvoor hij in latere films bekender zal worden, en Ruth Hussey, meestal in een bijrol, geeft een gevoelige en genereuze voorstelling als de 'kapitein'. Ik ben geen fan van Robert Taylor, maar ik vond dat hij een van de eerlijkste optredens van zijn leven gaf, en zijn knappe uiterlijk deed geen afbreuk aan zijn rol. Ruths broer in de film, Shepperd Strudwick, nauwelijks een naam, was goed gecast als de extraverte, gedurfde uitvinder die aan een navigatiesysteem voor de mist werkte. Met Pidgeons apollinische persoonlijkheid en Taylors Dyonisische charme deed Strudwicks ontspannen en interessant knappe gezicht me denken aan Joseph Cotton, die van nature plechtstatig was. Ook al was de plot niet ingewikkeld, de verschillende personages, of het nu de piloten zelf waren of de vermeende driehoek van Taylor, Hussey en Pidgeon, werden met zorg behandeld, en de diverse lastige manoeuvres die de piloten moesten uitvoeren, hielden me aan het scherm gekluisterd. De eer moet worden gegund aan de regisseur, Frank Borzage, die de cast tot zulke evenwichtige prestaties heeft weten te verleiden. Wat de bijrollen betreft, Paul Kelley en Red Skelton (kennelijk in zijn eerste film) verdienen beide vermelding, net als de scenarioschrijvers. De situaties en de dialogen lijken routine, maar niets wat wordt gezegd of gedaan is afgezaagd of banaal.<br />**Van vier** zou ik het een zeer aanbevolen drie* geven.
"Flight Command" was shown as part of the TCM Memorial Day series, and it deserves to be remembered for its excellent performances by the leads and all the supporting players, as well as the air scenes of single-engine planes flown by the squadron of Navy pilots. There is a lesson in their comraderie which is all the more moving when one considers the 1940 date and the skilful stuntwork of the planes for its time. Walter Pidgeon gives a classic performance, both strong and vulnerable, for which he will become better known in later films, and Ruth Hussey, usually in a secondary role, puts in a sensitive and generous performance as the "skipper's" stalwart wife in a part that could have been given to Myrna Loy. I am not a fan of Robert Taylor, but I felt he gave one of the more honest of his performances, and his good looks did not for once detract. Ruth's brother in the film, Shepperd Strudwick, hardly a known name, was well-cast as the outgoing, daring inventor working on a fog-navigating device. Between Pidgeon's Apollonian personality and Taylor's Dyonisian charm, Strudwick's relaxed and interestingly handsome face reminded me of Joseph Cotton in having a natural sense of gravitas in his manner.<br /><br />Even though the plot was not a complex one, the different character relationships, whether between the pilots themselves, or of the perceived triangle of Taylor, Hussey and Pidgeon, was sensitively handled, and the several tricky maneuvers demanded of the pilots kept me glued to the screen. Credit should be given to the director, Frank Borzage, for coaxing such balanced performances from the cast. As for the supporting roles, Paul Kelley and Red Skelton (apparently in his first film appearance) both deserve mention, as do the script writers. The situations and dialogue appear routine, but nothing that is said or done is hackneyed or banal.<br /><br />Of four ****, I would give it a highly recommended three***.