De standaardprocedure is een zeer verontrustende documentaire. De muziek en de beelden stellen ons in staat de gevangenis te begrijpen en te zien wat er in de gevangenis gebeurde. De duidelijke context van de misdaden tegen de mensheid, die zo ver van de camera vandaan is en zo weinig met de werkelijkheid te maken heeft, staat in schril contrast met het uitnodigende filmwerk dat ons in dit verhaal meevoert. Er worden zeer interessante beelden en technieken gebruikt die opnieuw gezien moeten worden vanwege de eenvoud en elegantie ervan. Het is daarom een beetje verwarrend. Vragen worden gesteld en beantwoord, maar daardoor komen er andere vragen op. We merken dat we opnieuw om meer informatie vragen en de waarheidsgetrouwheid van iedereen die wordt geïnterviewd in twijfel trekken. Waar zijn de commandanten die dit hebben laten gebeuren? Waar zijn de politieke leiders die dit gedrag geïmpliceerd hebben? Op de achtergrond. Ze lijken te zijn weggelopen om zich te verbergen voor het verhaal en voor de geschiedenis. Zonder foto's zouden we niet in staat zijn geweest de gemelde misbruiken te zien. Zijn we, met foto's, nog niet in staat de echte misbruiken te zien? Het afwijkende lijkt de standaardprocedure te zijn. We merken dat we onze eigen overtuigingen in twijfel trekken en worstelen met onze eigen schuld.
Standard Operating Procedure is a very disturbing documentary. The music and the images allow us to understand the prison and to see what went on in the prison. The clear context of the crimes against humanity that is so off putting and mainly off camera is contrasted with inviting film work that draws us into this story. There are very interesting images and techniques that are used that must be seen again for the simplicity and elegance of them. It is therefore a bit unsettling. Questions are asked and answered, but in doing so other questions arise. We find ourselves again asking for more information and questioning the truthfulness of everyone interviewed. Where are the commanders that ordered this to happen? Where are the political leaders that legitimated these behaviors? They are in the background. They seem to have run away to hide from the story and from history. Without pictures would we have been unable to see the abuses reported? Are we yet, with pictures, unable to see the real abuses? The aberrant seems to be the Standard Operating Procedure. We find ourselves questioning our own beliefs and wrestling with our own culpability.