Er zijn maar weinig grote films die zulke angstaanjagende beelden oproepen als de gruwel van Diane Keaton die op het scherm de overgang doormaakt in _Something's Gotta Give_, een zielige fantasie geschreven door en voor perimenopauzale vrouwen. Het gebruik van een sterrencast misleidt het nietsvermoedende publiek in de veronderstelling dat ze door deze film zullen worden vermaakt, uitgedaagd of verlicht. Helaas leidt het moeizame en voorspelbare script de kijkers steeds dieper en dieper de wanhoop in, terwijl de ongeloofwaardige verhaallijnen tot het saaie einde worden uitgespeeld. Het is duidelijk dat er in het leven van Keanu's personage (de jonge, briljante en charmante dokter) sprake is van vleselijk contact met de beschimmelde oude Diane Keaton. Is dit een of andere verhulde remake van Harold & Maude? Het is duidelijk dat er in het leven van Keanu's personage (of misschien in dat van de scenarist) een onopgelost oedipale complex aanwezig is. Als ze voor de geloofwaardigheid een 'volwassen' vrouwelijke hoofdrol wilden, moesten ze bij Diane Lane zijn. Die heeft het nog steeds, in overvloed. Misschien zelfs Annette Benning. Of misschien zelfs Meg Ryan (die zou moeten beginnen te accepteren dat ze geen ingénue rollen meer kan spelen). Maar Diane Keaton ziet er eerlijk gezegd te oud uit voor Keanu Reeves, en de kijker krijgt de indruk dat er een soort punt wordt gemaakt over vrouwenrechten. Ze hebben een duidelijke waarschuwing gestuurd naar potentiële mannelijke kijkers, die door de aanwezigheid van Jack Nicholson dachten dat er ergens een film in zat.<br />Hoe dan ook, Keaton krijgt niet veel om mee te werken, als de seksueel onzekere en gefrustreerde donna van deze soapserie. Ze ziet er meestal alleen maar verlegen of hartverscheurend uit. Keaton is in staat tot zoveel meer complexiteit, die helemaal teruggaat tot Looking for Mr. Goodbar en The Godfather. Nicholson vergaat het niet veel beter, en je weet nooit zeker of zijn personage nu slijmerig, gemeen of slijmerig en gemeen moet zijn. Het personage van Peet is een unidimensionale debutante, die (doordat ze jong en aantrekkelijk is en daardoor een bedreiging vormt voor het beoogde publiek van vrouwen in de menopauze van middelbare leeftijd) is gereduceerd tot de status van een goedbedoelde nietsnut, de naïeve dochter die niet lang genoeg heeft geleefd om een echte persoonlijkheid te ontwikkelen. Dit is een trieste verspilling van talent, en de geïnteresseerde toeschouwer wordt aangemoedigd om naar een paar van Peets steviger rollen te kijken, in films als de obscure Digby Goes Down, of zelfs de bespottelijke Saving Silverman.<br />Als er iets te geven is, dan is het deze film <0xE2><0x80><0x93> breng een avond door met kijken naar iets <0xE2><0x80><0x93> wat dan ook <0xE2><0x80><0x93> anders.
Few major films have conveyed imagery as frightening as the horror of Diane Keaton going through menopause on screen in Something's Gotta Give, a pathetic fantasy written by and for perimenopausal women. The use of a stellar cast misleads unsuspecting audiences into thinking that they will be entertained, challenged, or enlightened by this film. Unfortunately, the plodding and predictable script leads viewers deeper and deeper into despair, as implausible story lines are played out to their tedious conclusion.<br /><br />The film does raise some important questions, however. E.g., why would lovely Amanda Peet ever give nasty old Jack Nicholson the time of day? And more to the point, why would Keanu Reeves' character (the young, brilliant and charming doctor) desire carnal contact with moldy old Diane Keaton? Is this some veiled remake of Harold & Maude? Obviously there is an unresolved Oedipal complex in Keanu's character's life (or perhaps in the screenwriter's). For believability, if they wanted a "mature" female lead, go to Diane Lane. She's still got "it," in spades. Perhaps even Annette Benning. Or maybe even Meg Ryan (who should begin to accept the fact that she is beyond ingénue parts). But Diane Keaton frankly looks too old for Keanu Reeves, and the impression is conveyed to the viewer that some kind of Point is being made about women's rights. Why didn't they just use Meryl Streep? At least that would've sent a clear warning out to potential male viewers, fooled by the presence of Jack Nicholson into thinking there was a movie in there somewhere.<br /><br />At any rate, Keaton is not given much to work with, as the sexually insecure and frustrated donna of this soap opera. She is reduced to looking embarrassed or heart-broken most of the time. Keaton is capable of so much more complexity, going all the way back to Looking for Mr. Goodbar and The Godfather. Nicholson fares little better, and one is never sure whether his character is supposed to be smarmy, nasty, or smarmy and nasty. Amanda Peet's character is a unidimensional débutante, who (being young and attractive, and therefore threatening to the intended audience of menopausal middle-aged women) is reduced to the status of a well-intended know-nothing, the naive daughter who has not lived long enough to have developed a real personality. This is a sad waste of talent, and the interested viewer is encouraged to look at some of Peet's meatier roles, in such films as the obscure Digby Goes Down, or even the ludicrous Saving Silverman.<br /><br />If something's gotta give, it's this movie -- spend an evening watching something -- anything -- else.