Nou, in elk geval kunnen we het erover eens zijn dat ze ze tegenwoordig niet meer zo maken. Een cast van supersterke acteurs, onder wie een re<0xC3><0xBC>nie van Peter O'Toole en Omar Sharif uit Lawrence of Arabia, speelt mee in een enorme, onhandelbare Euro-pudding van een productie over nazi's, moordenaars en een nazi-moordenaar.<br />Dit is geen gemakkelijke film om samen te vatten, omdat er minstens drie belangrijke plotlijnen tegelijk plaatsvinden. In een van de plotlijnen vermoordt iemand in het bezette Warschau en Parijs prostituees en denkt Omar dat de moordenaar een van de drie vooraanstaande Wehrmacht-generaals is. In de tweede plot werken verschillende hoge officieren samen om Hitler omver te werpen en een eind aan de oorlog te maken. De korporaal krijgt een heel hechte band met de dochter van de onbetrouwbare generaal Gabler van Charles Gray.<br />Alle drie de intriges komen min of meer samen, maar ik zou toch willen dat iemand had besloten wat voor soort film hij wilde maken en zich daaraan had gehouden, in plaats van te proberen er drie tegelijk te maken. Courtenays romantische subplot is volkomen overbodig en had helemaal moeten worden geschrapt, waardoor de film twee uur korter zou zijn geworden. En was het eigenlijk wel nodig dat Christopher Plummer in een piepkleine rol als Rommel op het toneel verscheen? Zijn verschijning voegt niets toe aan het verhaal, en de enige reden waarom hij hier <0xC3><0xBC>berhaupt was, was waarschijnlijk om elke grote Britse acteur die in die tijd bestond in dienst te nemen. Het verbaast me alleen dat Laurence Olivier niet opdook als Goebbels, of Himmler, of wie dan ook.<br />En toch, ondanks de opgeblazenheid, ondanks de stuntrol, ondanks het feit dat Philippe Noiret meer hout snijdt dan het Zwarte Woud, werkt het. Ik heb er tweeënhalf uur naar gekeken zonder me te vervelen, en ik vond er een heleboel mooi aan <0xE2><0x80><0x93> de personages communiceren prachtig, de spanning in de samenzweringsreeksen neemt toe tot een bijna ondraaglijk niveau, en het geheel ziet er buitengewoon weelderig uit. Ik ben het helemaal eens met die mensen, en toch kan ik het niet laten om me om hen te bekommeren en om hoe het verhaal afloopt. Uiteindelijk is dat wat films horen te doen, nietwaar? _De nacht van de generaals_ is verre van perfect, maar het dwong me wel om het leuk te vinden.
Well, if nothing else, we can agree that they don't make 'em like this any more. A cast of super-prestigious actors, including a reunion of Peter O'Toole and Omar Sharif from Lawrence of Arabia, is employed in a huge, unwieldy Euro-pudding of a production about Nazis, murderers and a Nazi murderer.<br /><br />This isn't an easy movie to summarize, since there are at least three major plot-lines going on at the same time. In one, someone is killing prostitutes in occupied Warsaw and Paris, and Omar thinks the murderer is one of three leading Wehrmacht generals. In the second plot, various high-ranking officers are conspiring to overthrow Hitler and bring the war to an end. And in a third plot, Tom Courtenay's corporal is getting very close to the daughter of Charles Gray's untrustworthy General Gabler.<br /><br />All three plots intersect, sort of, but I can't help wishing that someone had made up their mind just what sort of movie they wanted to make and stuck with it, rather than trying to make three at once. Courtenay's romantic sub-plot is entirely redundant, and should have been cut out completely, thus shortening the movie to a manageable two hours or so. And was there really any need for Christopher Plummer to saunter on in a minuscule cameo as Rommel? His appearance adds nothing to the story, and the only reason for him being here at all was presumably in order to employ every great British actor alive at the time. I'm only surprised that Laurence Olivier didn't turn up as Goebbels, or Himmler or someone.<br /><br />And yet, despite the bloat, despite the stunt casting, despite the fact that Philippe Noiret is more wooden than the Black Forest, it works. I watched it for two and a half hours without getting bored, and I loved a lot of things about it - the characters interact beautifully, the tension in the conspiracy sequences builds up to near-unbearable levels, and the look of the thing is sumptuous in the extreme. You really feel you're there with these people, and you can't help but care about them and how the story comes out. In the end, that's what movies are supposed to do, isn't it? Night of the Generals is a long way from perfect, but it just about forced me to like it.