Ik ben ervan overtuigd dat iedereen het erover eens is dat L. verreweg het interessantste personage was in de Death Note-films, dankzij een charmante, mafkees-coole voorstelling van Kenichi Matsuyama, die mogelijk Johnny Depp speelde. Als zodanig kun je het de producers niet kwalijk nemen dat ze hem zijn eigen spin-off/aanbieding hebben gegeven... alleen omdat ze het zo slecht hebben gemaakt.<br />Het probleem, in een notendop, is dat de schrijvers vrijwel alles wat de Death Note-films interessant maakte over het hoofd hebben gezien. De intrigerende mystieke overleveringen over de Death Notes en hun bewaarders zijn allemaal vergeten, wat waarschijnlijk beter is dan proberen een of andere nieuwe toegang voor ze te verzinnen <0xE2><0x80><0x93> behalve dan dat het...' Het is vervangen door een zwak, pseudo-wetenschappelijk, dodelijk virusverhaal waar zelfs de meest smakeloze Amerikaanse direct-to-video-films zich voor zouden schamen. De mentale spelletjes op hoog niveau die de plot van DN vormden, zijn bijna helemaal verdwenen <0xE2><0x80><0x93> L's tegenstanders zijn een stelletje sukkels en in hun plaats is er een aftellen naar de vernietiging en een volkomen onvergeeflijke poging tot een volgepakte finale. Bah.<br />Het ergste van alles was dat ze besloten dat L eigenlijk vermenselijking nodig had <0xE2><0x80><0x93> een achtergrondverhaal dat onthulde dat hij deel uitmaakte van een alfabetisch gecodeerde geheime organisatie die de misdaad bestreed onder het bewind van Watari, en een plot waardoor hij het grootste deel van de film voor twee jonge kinderen moest zorgen. Matsuyama doet zijn best, en zijn presentatie van L is nog steeds supercool en supergrappig, maar er is een grens aan wat hij kan doen met de slecht bedachte verhaallijn en het kinderlijke scenario. Er zijn momenten dat het wel werkt, maar dat is een minderheid. De moeite waard om te zien of je de Death Note-films leuk vond, gewoon om de boel af te ronden, maar zet je verwachtingen er wel een paar streepjes onder.
I'm sure everyone agrees that L was by far the more interesting character in the Death Note movies, thanks to a charmingly weird geek-cool performance from Kenichi Matsuyama, possibly channelling Johnny Depp. As such you can't blame the producers for giving him his own spin-off/sequel... only for making it so bad.<br /><br />The problem, in a nutshell, is that the writers have missed the point on practically everything that made the Death Note films interesting. The intriguing mystical lore about the Death Notes and their keepers is all forgotten about, which is probably better than trying to contrive some re-entrance for them - except that it's replaced by a feeble pseudo-science deadly virus tale that even the cheesiest of direct-to-video American films would be ashamed of. The high level mind games that drove the plot of DN are almost entirely gone - L's opponents are a dim-witted bunch, and in their place is a countdown to destruction and an entirely unforgivable attempt at an action-packed finale. Ugh.<br /><br />Worst of all, they decided that what L really needed was humanising - to whit, a back-story that reveals him to be part of an alphabetically codenamed secret organisation fighting crime under the stewardship of Watari, and a plot that leaves him taking care of two young children for most of the film. Matsuyama tries his best, and his presentation of L still manages to be simultaneously super-cool and super-cute, but there's only so much he can do with the ill-conceived storyline and juvenile scripting. There are some moments that do work, but they are in a minority. Worth seeing if you enjoyed the Death Note films, just to tie things up, but set your expectations for it several notches down.