En wat dan nog? Misschien moeten we tot de conclusie komen dat hij/zij die het kwaad plaagt voorbestemd is om erdoor geraakt te worden. Maar ik vind deze film niet leuk. Ik vond de grappige evolutie van de film niet leuk en keurde de laatste, nooit eindigende, bloederige scène af waarin de gehypnotiseerde jonge vrouw, als proloog op die van alle anderen, wordt gestileerd in een keiharde monoloog. Het deed me denken aan een soortgelijke scène in de verwrongen, verwrongen 'Baby of Macon' (de film die het einde van mijn liefde voor Greenaway markeerde) en ik vond het, ondanks het duidelijke verschil, vreselijk dat dit een scène van uitwendig geweld is terwijl dit meer een zelfbedachte geweldscène is. Vind je niet? En voor zover ik 'Het breken van de golven' ook erg saai vond, is de score 2 tegen 2 voor Von Trier.
So what? Maybe we should come to the conclusion that he/she who teases evil is destined to be hit by it. But I don't like this film. I didn't like its joking evolution and disapprove the final, never-ending, gore scene where the young hypnotized girl's sufferance, a prologue to everybody else's, is depicted in a hard-hitting monologue. It reminded me of a similar scene seen in the contorted, convolved "Baby of Macon" (the film that signed the end of my love for Greenaway) and I hated it, notwithstanding the evident difference, that being a scene of external violence while this is more a self-inflicted violence scene. The only appreciable side of the film is the grainy black and white used: too few, ain't it? And as far as I found "Breaking the waves" terribly boring either, the score is 2 thumbs-down out of 2 for Von Trier.