Chabrols 'The Butcher' is misschien meer een horrorfilm dan een suspensie. Dat verklaart misschien het vreemde gedrag van Helene, dat zo perfect door Stephane Audran werd verbeeld. De grote vraag die zich aan het eind van de film aandient is: 'Hoe kan Helene zo liefdevol een wrede seriemoordenaar vergeven?' Vooral nadat ze elk grammetje van haar fysieke en emotionele wezen heeft aangewend om zichzelf te redden van zijn doodsangst. En vooral niet lang na de wrede seksuele moord op een dierbare werknemer <0xE2><0x80><0x93> voor wie ze minder emotie toont, maar meer dan voor het oorspronkelijke plaatselijke slachtoffer, dat helemaal geen slachtoffer was. Voor een wonderbaarlijk intelligente en opgewekte lerares is haar gedrag zeker dubieus en lastig. Moeten we deze misdaden toeschrijven aan het militaire verleden van de slager? En daarom begrip hebben voor Helenes meevoelende geduld en liefde voor Popaul? Ja, ik denk dat dat het idee is. Maar het past niet bij deze kijker. Voor de misdaden van Popaul gaat de kijker veel verder dan wat de kijker afleidt uit zijn oorlogservaringen. Misschien is de betere verklaring dat dit een regelrechte horrorfilm is waar bedoelingen en motieven nauwelijks een rol spelen, en dat Helene, verre van een echte masochist, niet meer is dan een personage dat haar rol volgt. Ik had liever een spannende film gehad waarin ze haar eigen overtuigende onafhankelijkheid en intelligentie had gehad.
Chabrol's "The Butcher" is perhaps more horror movie than suspenser. This may account for the strange behavior of Helene, so perfectly realized by Stephane Audran. The big question that arises at the movie's end is: "How can Helene be so lovingly forgiving of a vicious serial killer." Especially right after calling on every ounce of her physical and emotional being to save herself from his terror. And especially not long after the vicious sexual murder of a dear employee---for whom she shows less emotion, but more than what she showed for the original very local victim, which was none at all. For a wonderfully intelligent and upbeat teacher, her behavior is certainly questionable, and bothersome. Are we supposed to blame these crimes on the butcher's military past? And therefore understand Helene's sympathetic patience and love for Popaul? Yes, I think this is the idea. But it doesn't wash with this viewer. For Popaul's crimes way outdistance anything the viewer senses from his war experience. Perhaps the better explanation is that this is a straight out horror movie where intentions and motivations hardly enter in---and that Helene, far from being a true masochist, is no more than a character following her role. I would have preferred a suspense film where she would have been allowed her own convincing independence and intelligence.