Of het nu om epische cinema gaat zoals _Cry Freedom_ of om een Tourette-lijder in het huis van Big Brother, bepaalde gebeurtenissen in de media kunnen een enorme verandering in houding teweegbrengen. Hoewel ik helaas betwijfel of Keane ook maar in de buurt komt van het grote publiek van voornoemde personen, had het wel een vergelijkbaar effect, waardoor de kijker rechtop ging zitten en zich bewust werd van de zeer reële kwestie van een geestesziekte.<br />De film volgt de personage William Keane (Damian Lewis) in een koud, onverschillig New York terwijl hij op zoek is naar zijn vermiste dochter. Hij zegt dat ze is ontvoerd, maar het is vanaf het begin duidelijk dat hij niet gezond van geest is, en dat is niet duidelijk. Het onromantische portret dat Keane van New York schetst, is heel echt, maar aangezien de opeenvolging van gebeurtenissen zich voordoet in Keanes ogen, is het niet helemaal duidelijk wat werkelijkheid is. De camera dwaalt zelden af van Damian Lewis. Zijn optreden sleurt je mee naar zijn werkelijkheid, en als je daar eenmaal bent, breekt hij je hart. Het simpele 'dag in dag uit' is zo moeilijk voor hem dat het leven steeds pijnlijker en complexer wordt. Deze gepolariseerde blik op één man maakt dat ik snak naar meer film, die in plaats daarvan grote casts schuwt om zich op één persoon te richten. Hoewel de film om Lewis draait, wordt hij sterk gesteund door Amy Ryan en Abigail Breslin (een geweldige kinderactrice die je kunt zien in Little Miss Sunshine). Wat deze film zo belangrijk maakt, is dat Keanes tekortkomingen niet worden verdoezeld. Je kunt er niets aan doen, maar je voelt met hem mee dankzij een bravourestukje van Lewis dat niet uitloopt op een uitspatting. Rain Man is dit niet.
Whether it be epic-scale cinema like Cry Freedom or a tourettes-sufferer in the Big Brother house, certain media events can create a huge shift in attitude. While, sadly, I doubt Keane will reach anywhere near the size audiences of the aforementioned, it did have a similar effect, making this viewer sit up and take notice of the very real issue of mental illness.<br /><br />The film follows titular character, William Keane (Damian Lewis) around a cold, uncaring New York as he searches for his missing daughter. He says she was abducted but, with it clear from the outset that he is not of healthy mind, this is not clear. Shot hand-held in the gloomiest of locations, Lodge Kerrigan's unromantic portrait of New York is very real but, conversely, since the sequence of events occur through Keane's eyes, it's uncertain as to quite what is reality. The camera rarely strays from Damian Lewis. His performance drags you into his reality, and once you're there, he breaks your heart. The simple "day to day" is so difficult for him that life becomes increasingly painful and complex. This polarised look at one man makes me hungry for more cinema that eschews large casts instead to home in on a single person. While the film is built around Lewis, there is strong support from Amy Ryan and Abigail Breslin (a wonderful child actress who can be seen in Little Miss Sunshine).<br /><br />What makes this such an important film is that there's no glossing-over of Keane's flaws. One still can't help but empathise with him thanks to a bravura performance from Lewis that doesn't descend into thespy showboating. Rain Man this ain't.