De karakterster Rondo Hatton <0xE2><0x80><0x93> zijn gezicht door de ziekte acromegaal misvormd <0xE2><0x80><0x93> krijgt een hoofdrol in een door wraakzucht gedreven moordenaar die door de pers 'De Sluiper' wordt genoemd. Ooit was hij een knappe, zij het heetgebakerde footballster die Hal Moffat heette, maar door een ongeluk in een laboratorium is hij zijn uiterlijk kwijtgeraakt. Nu is hij eropuit om terug te slaan naar degenen die hij de schuld geeft van zijn situatie, terwijl hij een tedere vriendschap onderhoudt met een blind meisje, Helen Paige (de wondermooie Jane Adams), die daarom geen angst hoeft te hebben voor zijn uiterlijk.<br />Als Hattons er niet bij was geweest (dit was helaas zijn laatste film), zou het nog steeds de moeite waard zijn om naar te kijken, maar dan zou je het wel vergeten. De plot is vrij standaard. De ondersteunende optredens zijn acceptabel, en de muziek heeft een vertrouwde klank. Er zijn ook punten, zoals de gin rummy, waarop de film niet al te serieus genomen zou moeten worden. Het tempo is goed (de film duurt iets minder dan een uur) en redelijk onderhoudend, maar door Hattons schrijnende aanwezigheid is het toch iets anders. Dit is geen eendimensionaal kwaadaardige boeman, maar een man die verblind is door hetzelfde temperament dat hem in betere tijden teisterde. Je krijgt de indruk van de vriendelijke en gevoelige man die Hatton was.<br />Hoewel het misschien jammer is dat de filmindustrie Hattons' uiterlijk te snel uitbuitte, is het duidelijk dat hij zijn sporen in de filmwereld heeft verdiend. De mensen herinneren zich hem vandaag de dag nog steeds, tot en met het toekennen van een prijs <0xE2><0x80><0x93> voor prestaties in horroronderzoek <0xE2><0x80><0x93> na zijn dood.<br />Rust in vrede, Rondo Hatton.<br /><br />7/10.
The distinctively featured character star Rondo Hatton - his face disfigured by the disease acromegaly - gets a starring role as a revenge-crazed murderer dubbed "The Creeper" by the press. Once a handsome if hot-tempered football star by the name of Hal Moffat, a lab accident happened to mar his appearance. Now he's out to strike back at those he blames for his situation, while forming a tender friendship with a blind girl, Helen Paige (the wonderfully beautiful Jane Adams), who is therefore not bound by any fear of his appearance.<br /><br />Were it not for Hattons' presence (sadly, this was his last picture), this would still be watchable but pretty forgettable. The plot is pretty standard. Supporting performances are acceptable, and the music has a familiar ring to it. There are also points, such as the gin rummy sequence, where the picture ought not to be taken too seriously. It's well paced (running just under an hour long) and reasonably entertaining, but Hattons' poignant presence makes it something different. This is no one-dimensionally evil boogeyman, but a man blinded by the same temper that afflicted him in better days. One can get the sense of the kind and sensitive person that Hatton was.<br /><br />While it may have been unfortunate that the movie business was too quick to exploit Hattons' appearance, there's no doubt that he made his mark in cinema. People continue to remember him today, right down to the naming of an award - marking achievement in horror research - after him.<br /><br />Rest in peace, Rondo Hatton.<br /><br />7/10