Verkrachter: min of meer...<br />Ik vond deze film prima, tot zo'n twintig minuten voor het moment dat de autistische jongen met zijn eigen uitwerpselen begint te spelen. En het is ook niet zomaar een snelle scène. Hij gaat door een hele reeks die zeker vijf minuten duurt.<br />Ik ben gewoon niet zo dol op Australische cinema.<br />En zelfs als je die scène weglaat, komt deze film niet echt over als een goede reclame voor Australische film. Het is hetzelfde oude verhaal dat we altijd zien over een vreemd, klein familiedrama dat iedereen die niet Megan Spencer is in wezen de adem beneemt.
Spoiler: sort of.....<br /><br />I was okay with this film until about the 20 minute mark when the autistic boy starts playing with his own feces. And it's not just one quick scene either. It carries on through a sequence that lasts a good five minutes. <br /><br />I'm just not that dedicated to Australian cinema.<br /><br />And even if you take that scene out, this thing really doesn't come across as a good advertisement for Australian film. It's the same old story we always see about a quaint little family drama that fundamentally bores the living day lights out of anyone who isn't Megan Spencer.