Fellini noemde zijn 'Satyricon' een sciencefictionfilm die zich in het verleden afspeelt. Zijn expressieve portret van het oude Rome is een rijkversierd fresco van contrasten; variaties in een selecte caleidoscoop van tegengestelden die verband houden met het heilige, het zuivere, het rechtvaardige en het mooie.<br />De film zou een vrije versie zijn van de nu fragmentarische geschriften van Petronius, maar er worden ook vluchtige verwijzingen gemaakt naar verschillende verspreide werken en mythen uit de oudheid. Zelfs de taal is een mengeling van verschillende dialecten en accenten, die in feite tot een soort 'primitieve soep' zijn gebrouwen. De film gaat over een jonge man, Encolpio genaamd, en zijn vroegere vriend Ascilto; beiden schijnen de voorkeur te geven aan participatieve ervaring als een middel om betekenis in het leven te vinden, terwijl ze in de eerste plaats status, macht en bezittingen negeren. Als je sommige meer serene scènes van de film vergelijkt met die van onrust en onenigheid, beginnen er patronen te ontstaan die een leven ondersteunen dat wordt geleefd vanuit een gelijksoortig ervaringsperspectief. Sommige voorbeelden zijn als volgt:<br />Tijdens de scène 'Dood naar de klassieken' zegt de dichter Eumolpo dat de kunsten zijn afgenomen omdat het verlangen naar 'deugd' verloren is gegaan. Dialectische discussie en filosofie zijn vervangen door drank, ondeugd en geldzucht, waardoor verdere scheppingen van kunstwerken op hetzelfde hoogtepunt van uitmuntendheid als de klassieken worden voorkomen.<br /><0x3E> Later, als Eumolpo en Encolpio in de vroege ochtendnevel op het open veld liggen, vermaakt de oude dichter Encolpio een reeks 'natuurlijke' fenomenen, waaronder bergen, rivieren, wolken, liefde, tranen, vreugde, geluid, zang en de stemmen van de mens...<br /><0x3E> Tijdens de scène 'Matrone van Ephesos' krijgt het krijtwitte gezicht van een jonge vrouw die treurt om haar overleden echtgenoot die de hongerdood sterft in een grot, zijn natuurlijke glans terug nadat ze de omhelzing van een knappe soldaat heeft aanvaard. De moraal is '... beter een "dode" op te hangen'. '... om een "levende" minnaar te verliezen dan om een "levende" geliefde te verliezen...'<br /><br />Een politiek ten dode opgeschreven en suïcidaal getrouwd stel bevrijdt zijn slaven, waarna er een verwijzing wordt gemaakt naar de "heilige" aarde. Hun kinderen worden weggestuurd naar een plek die vrij is van tirannie en die'mooi' zal zijn. Later komen Encolpio en Ascilto aan bij het elegante huis van het echtpaar en genieten van een avond vol feestvreugde, waarbij Encolpio de 'dichter' citeert, die heeft gezegd: '... zoals ik altijd heb geleefd om van het huidige moment te genieten alsof het de laatste zonsopgang was...'<br /><br />Het verhaal van de mooie Enotea en haar daarop volgende straf nadat ze de tovenaar had bedrogen die had gezegd dat hij van haar hield, lijkt een waarschuwing te zijn om uitingen van genegenheid 'waarachtig' te houden. Na wat zijn laatste corruptie lijkt te zijn nadat hij zijn idealistische filosofie vaarwel heeft gezegd, stelt Eumolpo een interessante laatste wilsbeschikking en testament op. Degenen die een deel van zijn wereldse fortuin willen erven, wordt gevraagd zijn stoffelijke resten te verslinden. Terwijl Encolpio en zijn vrienden glimlachen om de symbolische minachting van de hippiegeneratie voor het ongebreidelde materialisme tijdens de opnamen van deze film, draaien ze zich om en gaan op weg naar een nieuw avontuur.<br />De scènes van onenigheid in de film lijken te gaan over kwesties die te maken hebben met sociale en politieke methoden om anderen onder controle te houden. Tijdens het banket van Trimalcione bijvoorbeeld, eten zijn pluimstrijkers, lachen, zingen, dansen, voeren ze toneelstukjes op en gooien ze voorwerpen naar elkaar. Als gevangene op zee wordt Encolpio het onderwerp van vermaak voor de piraat Lica. Later wordt hij gedwongen een enorme'minotaurus' te bevechten ter vermaak van een proconsul en zijn marionettenhof tijdens de 'gladiator-grap'.<br />Fellini maakt in 'Satyricon' een sterk gebruik van kleurenemotie. De film begint in wat een groot Romeins stoombad lijkt te zijn. Af en toe klinkt het geluid van druppelend water, en in Encolpio's huurkazerne arriveert een schijnbaar rijke groep feestgangers op een kleine boot in het water, misschien klaar om met de armen 'achterbuurten' te gaan bezoeken. Veel van deze vroege scènes hebben ook een blauwige tint, alsof ze door water worden bekeken. Tijdens de buitenopnamen op Lica's boot is het geluid van de wind telkens weer te horen en een sneeuwbui lijkt een mogelijke verwijzing naar het luchtelement te zijn. Tegen het eind van de film komt Encolpio in een doolhof terecht door in de modder van een heuvel af te glijden. Na zijn gevecht met de minotaurus waait er een zandstorm als hij probeert met Arianna te vrijen. Later, als hij een bezoek brengt aan de bejaarde Enotea, laat ze zand uit haar gebalde vuisten vallen alsof ze een stille verwijzing maakt naar het aardelement.<br />Er zijn ook veel verwijzingen naar het bovennatuurlijke en het paranormale. Ogen staren in de camera alsof ze een toespeling maken op fantomen uit de oudheid die naar de levenden kijken alsof ze hen willen ondervragen. Terwijl Encolpio en Eumolpo hun gesprek in de kunstgalerie voeren, gaat een twee verdiepingen hoge galei van geluidloze gezichten onverklaarbaar voorbij als onbekende entiteiten die het gesprek van de mannen door een gat in de muur gadeslaan. Op het dek van Lica's schip staat een merkwaardig, ruimtelijk voorwerp. Bovendien is er een korte glimp te zien van bovennatuurlijke, visionaire lichten tijdens de ontvoering van de'mystieke' hermafrodiet die vervolgens sterft nadat hij aan het 'licht' van de dag is blootgesteld. De film vertoont ook een steeds terugkerende symboliek van gebeeldhouwde en ingeprente hoofden, die uiteindelijk grote nadruk krijgt in verband met Lica's schokkende onthoofding. Misschien is de vraag of de samenleving te zeer geobsedeerd is geraakt door het intellect ten koste van het hart en de intrinsieke waarde van de individuele persoon. Misschien geldt dat niet voor Fellini, want de hele film is doordrongen van een glorieuze mengeling van kleuren; elk gezicht, elk persoon, in Fellini's woorden, dient als een integraal onderdeel van zijn kunstwerk op film.<br />Ten slotte wordt, net als het eeuwige wiel en zijn eerste begroeting, Encolpio's afscheid gepresenteerd tegen een stenen achtergrond en wordt hij halverwege zijn zin onderbroken...
Fellini called his "Satyricon" a science fiction film projected into the past. His expressive portrait of ancient Rome is a richly ornamented fresco of contrasts; variations within a select kaleidoscope of opposites related to the sacred, the pure, the just, and the beautiful.<br /><br />Reportedly a free adaptation of the now fragmentary writings of Petronius, the film also makes fleeting references to various scattered works and myths of antiquity. Even the language is a blend of various dialects and accents, effectively brewed together into a type of "primordial soup."<br /><br />The film features a young man named Encolpio and his sometime friend Ascilto; both of whom seem to prefer participatory experience as a means to finding meaning in life while primarily disregarding status, power and possessions. Contrasting some of the film's more serene scenes with those of unrest and discord, patterns supportive of a life lived from a similar experiential perspective begin to emerge. Some examples are as follows: <br /><br />During the "Death to the Classics" scene, the poet Eumolpo says that the arts have declined because the desire for "virtue" has been lost. Dialectical discussion and philosophy have been replaced with drinking, vice and monetary greed, thus preventing further creation of works of art at the same pinnacle of excellence as the classics.<br /><br />Later when Eumolpo and Encolpio recline in the open field encased in an early morning mist, the elderly poet bequeaths to Encolpio a series of "natural" phenomena; among them mountains, rivers, clouds, love, tears, joy, sound, song and the voices of man...<br /><br />During the "Matron of Ephesus" scene, a young woman mourning her deceased husband by starving to death in a cave has her chalk white face returned to its natural radiance after accepting the embrace of a handsome soldier. The moral being "...better to hang a 'dead' husband than to lose a 'living' lover..."<br /><br />A politically doomed and suicidal married couple free their slaves whereupon a reference is made to the "sacred" earth. Their children are sent away to a place free from tyranny which will be "beautiful." Later, Encolpio and Ascilto arrive at the couple's elegant home and enjoy a night of revelry during which Encolpio quotes the "poet" as having said "...as for me I have always lived to enjoy the present moment as if it were the last sunrise..."<br /><br />The tale of the beautiful Enotea and her subsequent punishment after she tricked the wizard who had professed his love for her seems to be a warning to remain "true" to expressions of affection.<br /><br />Following what appears to be his final corruption after having abandoned his idealistic philosophy, Eumolpo proposes an interesting last will and testament. Those wishing to inherit a part of his worldly fortune are asked to devour his remains. Reflecting the hippie generation's symbolic scorn of rampant materialism during the shooting of this film, Encolpio and his friends smile and turn away, heading onward toward a new adventure.<br /><br />The scenes of discord in the film appear to reflect issues related to social and political methods of enforced control over others. For example, during the banquet of Trimalcione, his sycophants eat, laugh, chant, dance, perform and throw objects on cue. While a captive at sea, Encolpio is made an object of entertainment for the pirate Lica. Later he is forced to battle a huge "minotaur' for the entertainment of a proconsul and his puppet court during the "gladiator prank" sequence.<br /><br />Fellini makes strong use of colour symbolism in "Satyricon." The film opens in what appears to be a large Roman steam bath. There is the occasional sound of water dripping, and in Encolpio's tenement a seemingly wealthy group of party goers arrive on a small boat in the water, perhaps ready to go "slumming" with the poor. There is also a bluish tint to many of these early scenes as if they were being viewed through water. Later, during Trimalcione's feast, a flame red lens filter appears to overshadow the initial candle lit display giving the impression of an envelopment of fire. During the outdoor scenes on Lica's boat, the sound of the wind is recurrent and a blitz of snow appears providing a possible reference to the air element. Near the end of the film, Encolpio enters a maze by sliding in the dirt down a hillside. Following his battle with the minotaur, a dust storm blows as he attempts to make love with Arianna. Later, when he visits the elderly Enotea, she lets dirt fall from her clenched fists as if giving a silent reference to the earth element.<br /><br />There are also many references to the supernatural and paranormal. Eyes stare into the camera as if to give reference to phantoms from antiquity looking at those presently alive as if to question. While Encolpio and Eumolpo have their discussion in the art gallery, a two tiered galley of soundless faces inexplicably passes by like unknown entities observing the men's conversation through a hole in the wall. There is a curious space-like object on the deck of Lica's ship. In addition, a momentary glimpse of supernatural visionary lights appear during the abduction of the "mystical" hermaphrodite who subsequently dies after having been exposed to the "light" of day. The film also presents a recurring symbolism of carved and imprinted heads eventually given great emphasis with Lica's startling decapitation. Perhaps the question is, has society become too obsessed with the intellect at the expense of the heart and the inherent value of the individual person? Perhaps not so for Fellini, as the entire film is intensely alive with a glorious blend of color; each face, each person, in Fellini's words, serving as an integral part of his artwork on film.<br /><br />Finally, like the eternal wheel and his initial greeting, Encolpio's farewell is presented in front of a stone background and he is interrupted in mid sentence giving ....