Ik ga niet doen alsof dit een klassieke Fellini-film is, of een meesterwerk van Italiaanse en Europese arthouse-cinema, maar... er gebeurt in deze film van alles waardoor je je lang kunt concentreren. Mastroiani speelt de archetypische vrouwenhater van middelbare leeftijd, de oudste swinger van de stad, die vrouwen alles behalve vrouwen noemt. Zeugen, merries, teven, enzovoort.<br />Fellini zet hem moeiteloos op het verkeerde been voor een lange, langzame, surrealistische val uit de gratie, waarbij hij zijn angst voor vrouwen ontmantelt. Het is een botsing van culturen, het stijve, monochrome macho-seksisme versus het technicolor badass feminisme.<br />Op de achtergrond zijn een paar van Fellini's sublieme productiegames te zien, met name het orgasmeorkest dat wordt opgebouwd uit de sonoportretten van Marcello's vroegere minnaressen. De symboliek die overal te zien is, is typisch dubbelzinnig, maar er wordt moeiteloos om gelachen op een manier die in weinig van zijn eerdere films lukte.<br />Ik heb het grootste deel van Fellini's productie gezien, van La Strada tot Ginger en Fred, en deze film valt samen met die twee op als een toegankelijke inleiding tot de satirische kijk op de wereld van een van Italië's interessantste regisseurs.<br />Het is zeker geen meesterwerk, maar het is beslist een wrange blik op de seksuele mores van die tijd. En de filmografie is ook niet slecht.
I'm not going to pretend that this is classic Fellini, or a masterpiece of Italian/European art-house cinema, but.....there's a lot going on in this movie that rewards a lengthy attention span. Mastroiani plays the archetypal middle-aged menopausal misogynist, the oldest swinger in town, calling women everything but women. Sows, mares, bitches, etc.<br /><br />Fellini effortlessly sets him up for a long slow surreal fall from grace, deconstructing his fear of women in the process. It's a temporal culture clash, as stiff monochrome macho sexism meets technicolour badass feminism head on. <br /><br />There's a few of Fellini's sublime production games going on in the background, most notably the orgasm orchestra that builds from the sono-portraits of Marcello's past lovers. The symbolism on display throughout is typically oblique, but it's effortlessly played for laughs in a way that few of his earlier films managed. <br /><br />I've seen most of Fellini's output, from La Strada to Ginger and Fred, and for me this movie stands out along with those two as an accessible entry point into the satirical world view of one of Italy's most interesting directors. <br /><br />It's certainly not a masterpiece, but it's definitely a wry look at the sexual mores of the day. And the cinematography ain't bad either.