Ik heb deze film gezien op het Atlanta Film Festival (12 juni 2005). Toen het laatste beeld van deze film zwart werd, was mijn eerste reactie dat mijn lippen het woord 'Wauw' vormden <0xE2><0x80><0x93> en dan bedoel ik dat in de allerbeste betekenis van het woord. Ik heb nog nooit meegemaakt dat een film me zo raakte <0xE2><0x80><0x93> op deze manier en zo diep. In sommige recensies werd gezegd dat deze film kijkers raakt op een diepgeworteld niveau. Heel, heel waar. Hij gaat recht naar het hart, recht naar de ziel, recht naar de kern van je wezen. Hij scheert recht langs dat deel van ons dat analyseert en verwoordt. In sommige artikelen over de film werd gesuggereerd dat het publiek uitgeput zou kunnen zijn door het kijken ernaar. Ik ben niet uitgeput of uitgeput uit de film weggegaan. Gemesmeriseerd is waarschijnlijk een betere omschrijving van hoe ik me voelde. Ik ging helemaal op in de film van het eerste beeld tot aan het laatste. Lodge Kerrigan heeft een werkelijk uitzonderlijke film gemaakt en Damian Lewis levert een werkelijk uitmuntende prestatie in de titelrol. Als iemand ooit een voorbeeld zoekt van een empirisch perfecte combinatie van acteur, rol en verhaal, dan is dit het wel. Keane is een verbazingwekkende filmervaring die ik nooit, nooit zal vergeten. Ik ben enorm dankbaar dat ik tot degenen behoor die het geluk hebben gehad deze film te mogen zien. Als je de kans krijgt Keane te zien, doe dat dan.
I saw this film at the Atlanta Film Festival (June 12, 2005). When the final frame of this film went to black, my instant reaction was my lips mouthing the word "Wow" -- and I mean that in the absolute best of all possible connotations. I have never had a film reach me like this before -- in this way and so deeply. Some of the reviews have talked about how this film reaches viewers on a visceral level. Very, very true. It goes straight to the heart, straight to the soul, straight to the core of your being. It soars straight passed that part of us that analyzes and articulates. Some articles about the film have suggested that audiences might feel drained or exhausted from watching it. I didn't leave the film exhausted or drained. Mesmerized is probably a better description of how I felt. I was completely absorbed in the film from the first frame through the final one. Lodge Kerrigan has created a truly exceptional film, and Damian Lewis delivers a truly outstanding performance in the title role. If anyone ever seeks an example of an empirically perfect match of actor, role and story, this is it. Keane is an amazingly wonderful film experience that I will never, ever forget. I am immensely grateful to count myself among those who have had the fortune to see this film. If you have the chance to see Keane, see it.