Dus hier zitten we naar homevideo's te kijken? Nee. Niemand maakt zulke films. Maar hier zijn ze... en... het is moeilijk om ze te negeren, hè? Dat is de sleutel achter 2007's Head Case van Anthony Spadaccini en zijn team. En ik zeg team omdat zijn gebruik van geïmproviseerde dialogen fenomenaal is in dit verhaal over twee gestoorde ouders die het record willen vestigen voor moord in de badkuip van hun gezin. Wat de griezel tot 10 verhoogt is hun gedrag; het is niet overdreven of dement of gestoord. Het is de zeer subtiele belangstelling en actie die deze twee psychopaten onder hun burgerlijke dekmantel verborgen houden. Hun belangstelling gaat meer uit naar kibbelen over hoe je een maag moet doorsnijden, zoals bij een gewoon getrouwd stel dat moet beslissen waar ze gaan eten. Anthony heeft laten zien dat dit een zeer vertrouwd en prettig terrein is en maakt gretig gebruik van de cast en hun plezier in het spelen van deze personages.
So here we are watching home movies? No. No one makes movies like these. But here they are...and...its tough to turn away, isn't it? Thats the key behind 2007's Head Case from Anthony Spadaccini and team. And i say team because his use of ad-libbed dialog is phenomenal in this story of two mad parents bent on setting the record for homicides in the family tub. What ramps the creepiness up to 10 is their behaviour; neither over the top or demented, or mad-man speech is present. Its the very subtle interest and action these two psychos keep wrapped under their suburban-home cover. Their more interested in bickering over how to slice a stomach akin to a typical married couple deciding on where to order out for dinner. Another great use of the "home movie" type of filming, Anthony has shown that this is very familiar and comfortable territory, and eagerly exploits the cast and their pleasure at living out these characters.