Mijn moeder had het altijd over die film. Destijds had ik me er niet druk om kunnen maken. Kinderlijke onzin, dacht ik. Ik hield helemaal niet van familiefilms. En meestal doe ik dat nog steeds niet. Het was na de dood van mijn moeder, ik zag hem op HBO. Ik besloot ernaar te kijken. Ik was aangenaam verrast. De film is geweldig. Hij ontsteekt dat stukje van ons innerlijk kind dat we allemaal bezitten.<br />De film is charmant en doet het echt goed bij het vertellen van een familieverhaal van tragedie en verlies. Met de hoop op de lente en iets dat groeit.<br />Er is een scène waarin Mary droomt dat ze een jonge peuter is en om haar moeder huilt. Ik was diep geroerd.<br />Nu begrijp ik waarom mijn moeder zo dol was op deze film.
My mother used to talk this movie up, all the time. At the time I couldn't have bothered. Childish nonsense, I thought. I wasn't into family films at all. And for the most part, I am still not. It was after my mother died recently, I saw it on HBO. I decided to watch. I was pleasantly surprised. The film is wonderful. It kindles that bit of our inner child that we all possess.<br /><br />The film is charming and, really does well at telling a family story of tragedy and loss. With the hope of spring and, thing's that grow.<br /><br />There's a scene where Mary is dreaming where she is a young toddler and is crying for her mother. I was deeply moved.<br /><br />I now understand why my mother loved this film so much.