In 1984 vroeg de beginnende filmmaker Philip Gromning aan de kartuizer monniken van het Grand Chartreuse of hij hen mocht filmen. Ze zeiden dat het nog te vroeg was, en dus kreeg Gromning zestien jaar later een telefoontje: ze waren er klaar voor. Een sublieme mengeling van transcendentie en cinéma vérité is het resultaat, _Into Great Silence_, een meesterlijke reis door het klooster, een reis van 162 minuten die je in vervoering brengt, die je de weg wijst en je één maakt met de film zelf.<br /><0x3E><0x3E> Hij filmde slechts een paar uur per dag in zijn eentje op hd-video en Super 8, met alleen het beschikbare licht en geluid. Gromning moest tussen de monniken leven en werken, hen observeren en één met hen worden. Hij bouwt de film op een ongeschonden en natuurlijke manier op, waarbij hij de dagelijkse routines van de monniken zowel nauwkeurig vastlegt als per seizoen wisselt. Elk seizoen kent zijn eigen genoegens, die variëren van de speelse wandelingen van de monniken in de lente en de zomer tot de sombere maar harmonieuze mise-en-scène van de winter. Subliem tot in de diepste kern van zijn wezen is Into Great Silence wel even wennen, vooral omdat de monniken nauwelijks een woord zeggen. Het begin van de film is een openingsshot van vier minuten van een monnik die in zijn eenzame kamer zit te bidden. Maar daarna lijkt de film het ware leven zelf: zelden hebben documentaires zo'n ongehaast tijdsbesef geportretteerd, en toch gaat de hele film sneller voorbij dan je zou willen, en elke minuut telt tot het allerlaatst.<br />De meesterlijke opnamen van de Grote Chartreuse van Gérard zijn nog maar een van de redenen waarom de film de aandacht trekt, maar meer dan een geplaatste en geplande camera lijken de opnamen bijna op spionage. Het is ontegenzeggelijk waar, hoe vreemd het ook mag klinken, dat de monniken gewend zijn geraakt aan de camera. Er gaan maanden voorbij en ze negeren het schaamteloos, wat alleen maar in hun voordeel werkt. In wat volgt, neemt Grondin ons mee door meer dan alleen het willekeurige bidden van de monniken, maar ook van hun spel (er is een scène waarin de monniken gaan sleeën), koken, eten en naaien, alle dagelijkse activiteiten van de monniken (met uitzondering van het spel aspect). Je hoeft niet religieus te zijn, of het eens te zijn met het bestaan van god en het feit dat je je in een klooster opsluit, om van een film van dit kaliber te kunnen genieten. Niettemin heeft Grondin een film van zijn soort geschapen: het soort dat je aan het denken zal zetten en van zijn rustige genoegens zal laten genieten <0xE2><0x80><0x93> alleen via eenvoudige beelden <0xE2><0x80><0x93>, maar ook een die filmliefhebbers zonder een limiet aan zijn rustige gevoel voor gepastheid zou kunnen bevredigen.
In 1984, novice filmmaker Philip Gröning asked the Carthusian monks of the Grand Chartreuse if he could film them. They said it was too soon, and thus, 16 years later, Gröning received a call: they were ready. A sublime mix of transcendence and cinéma vérité, the result, Into Great Silence, is a masterful trip inside the monastery, a 162 minute voyage that spellbinds, entrances, and makes you become one with the film itself.<br /><br />Filming by himself on hi-definition video and Super 8 for only a few hours a day, using only available light and sound, Gröning was required to live and work among the monks, both observing them and becoming one with them. He structures the film in an unscathed and natural way, both accurately capturing the monks' daily routines yet also flowing by seasons. Each season has its own pleasures, which range from the playful walks of the monks in spring and summer to the moody yet harmonious mise-en-scene of the winter. Sublime to its very hushed core, Into Great Silence does take some getting used to, specifically because the monks hardly utter a word; the beginning of the film is a four minute opening shot of a monk praying in his solitary room. It is after this, however, that the film resembles true life itself: rarely have documentaries portrayed such an unhurried sense of time, yet all of the film passes faster than you wish it to, each minute counting to the very last.<br /><br />Gröning's masterful shots of the Grand Chartreuse are let alone one reason that elates the film, yet more than a placed and planned camera, the shots almost resemble spying. It is undeniably true, as weird as it may sound, that the monks have gotten used to the camera. Months go on, and they blatantly ignore it, which only goes for the better. In what follows, Gröning takes us through more than just the random praying of the monks, but also of them playing (there's a scene of the monks going sledding), cooking, eating and sewing, all daily activities of the monks (excluding the playing aspect.) One need not be religious, or even agree with the existence of god and the fact of locking oneself in a monastery, to enjoy a film of this caliber. Nevertheless, Gröning has created a film of its kind: the type that will keep you thinking and enjoying its quiet pleasuresonly through simple imagesfor a long time, yet also one that could gratify film lovers without a limit to its quiet sense of aptness.