Dit is een heel zeldzaam geval: een verhaal dat geheel in mime-vorm wordt opgevoerd, waarbij alles stil is, maar dat door de acteurs/acteurs voor een heel fysiek effect wordt gedaan, en dat werkt. Mime kan meestal een beetje irritant zijn (misschien niet, dat hangt ervan af wie er mime speelt en hoe goed het publiek het kan verdragen), maar Alejandro Jodorowksy maakt er in zijn eerste poging tot filmmaken een experiment van dat net zo experimenteel is als Un Chien Andalou, maar met een emotionele kern die voor iedereen die er open voor staat begrijpelijk is. Het is gebaseerd op een novelle van Thomas Mann over een vrouw die zowel haar man als haar minnaar terug wil, en die op de een of andere manier haar hoofd in het verkeerde lichaam krijgt!<br />' Het decor en de lichaamstaal van de film zijn een voortdurende mengeling van een droom en een droombeeld, maar het is een desillusie om te zien wat de personages voelen als ze weer terug zijn in hun niet-helemaal-zelf. Vooral de vrouw doet het heel goed (zij is degene die languit op een bank ligt, met zwart haar, tenminste, dat denk ik), en ze reageert eerst minachtend op de Jodorowsky-figuur, maar als ze zijn lichaam ziet verandert haar houding. Dit is een briljante scène die teruggrijpt naar die fascinerende, surrealistische momenten in de filmgeschiedenis van het stille tijdperk, en gewoon in de kunst van het uitvoeren in het algemeen, waar dingen die moesten worden gedaan tot op zekere hoogte intuïtief door het publiek begrepen moesten worden, zonder dat er een precieze verklaring voor nodig was. <br />Het is misschien maar goed ook; sommige momenten hier roepen zelfs al zo vroeg de kracht op van Jodorowsky's wilde-mannencinema, als figuren in een'stadsomgeving' langs de ontmoedigde echtgenoot lopen, gezichten die altijd dicht bij het scherm komen alsof het de bedoeling is dat het vluchtig is, maar altijd ontvankelijk door make-up en ingewikkelde kostuums. La Cravate, of de Afgehakte Hoofden, heeft als Jodorowsky-werkstuk ook enkele unieke eigenschappen; het voordeel van kleur is altijd krachtig en varieert van hoofd tot omgeving (verschillend van wat ik van een ondergrondse regisseur verwachtte, vooral als voorloper van Fando & Lis), maar het is ook een werk dat...' Het is meestal meer licht dan donker en amusanter dan hilarisch in zijn absurde uithalen. Je kunt er niets aan doen dat je moet grinniken als een van de hoofden opkijkt en een knipoog en een glimlach geeft aan de hulpeloze Jodorowsky of zijn tegenhanger, of alleen al bij het zien van het proces van het 'transformeren' van een hoofd.<br />De muziek van Edgar Bischoff is ook een factor voor hoe lief het is, een contrast tussen de vreemde stemming van het materiaal en melodieën die klinken als vrolijke wandelingen in het park. Kortom, het is een vondst die heel veel geluk brengt; men dacht dat de film verloren was gegaan tot hij net op tijd werd herontdekt voor de dvd-collectie, en voor fans is het een klein genoegen.
This is quite the rare case: a story performed entirely in mime-form, where everything is silent but done so for a very physical effect by the actors/performers, that actually works. Usually mimes can be a little irksome (maybe not, depends on who's miming and how well the audience can take it), but Alejandro Jodorowksy, in his first attempt at film-making, makes this as experimental as something like Un Chien Andalou yet with an emotional core that can be understood by viewers open to it all. It's based on a novella by Thomas Mann about a woman who wants both her husband and lover back, and somehow gets their heads put into the wrong bodies! <br /><br />There's a constant sense of both a dream in the scenery and body language, but disillusionment in what the characters are feeling back in their not-quite selves. There's the woman in particular, acted very well (she's the one sprawled out on a couch or other, with black hair, at least I *think* it's her), who responds to the Jodorowsky character at first with disdain, but then noticing his body changes her attitude. This is a brilliant little scene that calls back to those captivating, surreal moments in film-making of the silent era, and just in performing arts in general, where things were meant to be performed to be understood by the audience intuitively to an extent, not necessarily explained exactly.<br /><br />It might be just as well; some moments in here call to the strengths of Jodorowsky's wild-man cinema even this early on, as figures in a 'city' environment pass by the disheartened husband, faces coming always close to the screen like it's meant to be fleeting but always impressionable via make-up and elaborate costumes. La Cravate, or the Severed Heads, also carries some unique traits as a Jodorowsky effort; the advantage of color is ever powerful and varied in tone from head to environment (different than what I expected from an underground director, especially as a precursor to Fando & Lis), but it's also a work that's usually more light than dark and more amusing than laugh-out-loud funny in its stabs of absurdism. One can't help but chuckle at one of the heads looking up and giving a wink and a smile to the helpless Jodorowsky or his counterpart, or in merely seeing the process of 'transposing' a head. <br /><br />The music by Edgar Bischoff is also a factor for how sweet it is, contrasting the oddball mood of the material with melodies that sound like happy walks in the park. In short, it's a find that is quite a stroke of luck; the film was believed lost until rediscovered just in time for the DVD collection set, and for fans it's a minor delight. 8.5/10