The Unknown_ (1927).<br />We kunnen _The Unknown_ vandaag de dag bekijken en zeggen: wauw, moet je de jonge Joan Crawford zien. En zij helpt deze film tot leven te brengen, meer nog dan Lon Chaney, die in 1927 de grote publiekstrekker was. Crawfords vonk (geïnspireerd door Chaney, volgens eigen zeggen) en de fobie van haar personage voor mannenhanden (wat ze heel redelijk uitlegt, aangezien ze te vaak tegen haar wil is betast) maken haar nieuwsgierig en sympathiek. Ze is geweldig om naar te kijken, en de metafoor van misbruik van vrouwen ontgaat niemand. Maar Crawford was toentertijd in wezen onbekend, en de film hing af van de naam, en van de theatrale hoogstandjes, van Chaney en de andere hoofdrolspeler, de charmante, ietwat al te opgewekte, sterke man in deze enorme nevenvoorstelling van een film. Ze zijn allebei goed genoeg in hun rol, Chaney die alle registers opentrekt in een vertoning die misschien wel bravoure is, of misschien alleen maar virtuoze toegeeflijkheid, waarschijnlijk een beetje van allebei.<br />En de film hangt af van het verhaal zelf, de plot, de vreemde en gruwelijke reeks gebeurtenissen, die soms aangrijpend zijn, ook al weet je maar al te goed wat er komen gaat. Voor kijkers van toen net zo goed als nu is er ook het hele milieu, regisseur Tod Browning' 's neigt naar het macabere en het kleine tijdcircus. Dit zal vijf jaar later een nog verbazingwekkender vruchten afwerpen in Freaks, kort na zijn zeer succesvolle Dracula (met zijn zelfvoorzienende attractie van bizarre, legendarische figuren). Maar hier hebben we Browning aan het eind van het stille tijdperk, die gebaren en gezichtsuitdrukkingen naar voren schuift in plaats van geluid. Het is een beetje geforceerd, en door de sensationele plot mist de hele film subtiliteit en diepgang.<br />Maar het ontbreekt er niet aan drama, en een paar verrassingen. Soms is het ontroerend, soms gewoon schokkend (op zijn eigen manier), maar het is ook leuk, en het slaat nooit echt ergens op, wat sommige 'betere' stille films als Broken Blossoms niet kunnen zeggen. Dus vergeet de schoonheid, de elegantie of het emotionele inzicht, en je zult dit echt mooi vinden.<br />O, en Chaney? Hij is een wonder van zijn tijd, en in deze film speelt hij een van zijn beste rollen als acteur, een van de vele. De man zonder armen is een echo van de verschrikkingen van verminkte soldaten die terugkeren uit de Eerste Wereldoorlog, en hun onvermogen om echt te integreren en geaccepteerd te worden. Het feit dat zijn personage geobsedeerd is door die van Crawford kunnen we begrijpen, maar het is een liefde waar we na een tijdje geen sympathie voor kunnen opbrengen.
The Unknown (1927) <br /><br />We can see The Unknown today and say, wow, look at the young Joan Crawford. And she does help make this movie come alive, more than even Lon Chaney, who was the big draw for audiences in 1927. Crawford's spark (inspired by Chaney, by her own account), and her character's phobia of men's hands (which she explains quite reasonably, having been groped too many times against her will) make her curious and very sympathetic. She's terrific to watch, and the metaphor of abuse against women is not lost on anyone paying attention.<br /><br />But Crawford was essentially unknown back then, and the movie depended on the name, and the high dramatics, of Chaney and the other lead male, the charming, somewhat overly chipper strong man in this huge sideshow of a movie. Both are good enough in their roles, Chaney pulling out all the stops in a performance that might be bravura or might just be virtuosic indulgence, probably a bit of both.<br /><br />And the movie depends on the story itself, the plot, the strange and gruesome series of events, which are gripping at times even if you know what's coming all too well. For viewers then as much as now, there is also the whole milieu, director Tod Browning's leaning to the macabre and the small time circus. This will see a more amazing fruition five years alter in Freaks, shortly after his very successful Dracula (with its self-sustaining sideshow of bizarre, legendary types). But here we have Browning at the end of the silent era, pushing gestures and expressions outward in the place of sound. It's a bit strained, and with the sensational plot, the whole movie lacks subtlety and depth. <br /><br />What it doesn't lack is high drama, though, and a few surprises. At times touching, at times simply shocking (in its own way), it's enjoyable, and never really flags, which some "better" silent films like Broken Blossoms can't claim. So forget beauty, or elegance or emotional insight and you might really like this. <br /><br />Oh, and Chaney? He is a marvel of his time, and this film shows him in one of his best roles as an actor, one of many. The armless man is yet another echo of the horrors of mutilated soldiers coming home from World War I and their inability to really assimilate and be accepted. The fact that his character is obsessed with Crawford's we might understand, but it's a love that we don't sympathize with after awhile.