Ik las eerst James Dixons geweldige verfilming van dit vervolg, dus ik had hoge verwachtingen. Te hoge verwachtingen. Het speelt zich af als een herhaling van de eerste film, maar dan met drie moordenaars in plaats van één.<br />John Ryan probeert weer andere ouders te waarschuwen voor de babygesel, maar niemand luistert tot het te laat is of tot ze dood zijn.<br />Opnieuw geeft Cohen ons een dialoog <0xE2><0x80><0x93> zware, stompzinnige tijdverspilling met weinig actie tot de laatste tien minuten, en dan nog slecht gerichte actie ook.<br />De score van Bernard Herrmann is geplukt uit ongebruikte stukken uit de eerste film en is de enige redding voor de film.<br />Als je hem nog kunt vinden, lees dan de verfilming en bedenk wat deze film had kunnen zijn.
I read James Dixon's great novelization of this sequel first, so my expectations were high. Too high. It plays like a retread of the first film with three killer tots instead of one.<br /><br />John Ryan is back trying to warn other parents of the infant scourge, but nobody listens until it's too late or they're dead.<br /><br />Once again, Cohen gives us a dialog-heavy, vapid time-waster with little action until the last ten minutes and badly directed action at that.<br /><br />Bernard Herrmann's score is culled from unused cues from the first film and is the film's only saving grace.<br /><br />If you can still find it, read the novelization and consider what this film could have been.