Meer dan een moordmysterie. Meer dan een psychologische thriller. Meer dan een horrorfilm.<br /><br />Terwijl de meeste kijkers ofwel misleid werden door de overeenkomsten met 'Ten Little Indians' van Agatha Christie, of gewoon pompeus verkondigden dat ze wisten dat deze film door dat soort films was geïnspireerd, schijnen ze het punt over het hoofd te hebben gezien dat dit niet per se een'moordmysterie' was, maar eerder een zorgvuldig uitgedachte reis door de geest van een meervoudige persoonlijkheid tijdens het zuiveren van zijn gewelddadige persona's.<br />Ik geloof dat die premisse (en de bijbehorende 'twists') een TEENSY-te veel voor het publiek was om te bevatten. Zelfs als we rekening houden met het feit dat filmmakers zulke films maken naar de grillen van 'proefpubliek' en 'focusgroepen'. (lees als de laagste gemeenschappelijke noemer, d.w.z. varkenshoeders), dit specifieke geval leidt nog steeds tot misverstanden, zelfs mét de uitleg van de kleuterklas over de verfnummers in de laatste minuten.<br />Het leek een Patrick-Duffy-douchescène, maar regisseur James Mangold en schrijver Michael Cooney gebruikten goocheltrucs om de kijkers door het grootste deel van de film heen te leiden.<br />Ik stel me die loslippige testpubliekjes voor (verbonden met maatschappelijke kasten die niets beters te doen hebben op hun dinsdagmiddagen) die geloven dat de film in werkelijkheid plaatsvond, om vervolgens teleurgesteld te worden als wordt onthuld dat het grootste deel van de actie zich afspeelde in de gestoorde geest van een psychopaat. In plaats van te beseffen WAAROM dit filmische apparaat werd gebruikt, wensten ze onmiddellijk dat ze het hadden geweten.' Ze hebben hun dinsdagmiddag doorgebracht met het leegdrinken van die badkuip van Haagen-Daaz en met kijken naar McMillan & Vrouw, die hun elk detail van de laatste G-classificaties uitlegden alsof ze de laatste achterlijke mensen op aarde waren.<br />Tien gasten zijn gestrand in een Motel: onder hen is Rebecca deMornay, bijna onherkenbaar met haar weelderige tieten en bourgognerode haar, die een personage speelt dat ze met elke botoxdag die verstrijkt de mantel uitveegt <0xE2><0x80><0x93> een vrouw die 'die actrice was'; Amanda Peet, wier toneelaanwijzingen simpel werden gehouden <0xE2><0x80><0x93> 'Zet die buit nog wat meer op, schat!'; John C. McGinley die tegen type speelt als een <0xC3><0x9C>ber-dweeb, Jake Busey die _precies_ zijn type speelt als een <0xC3><0x9C>ber-psycho; Ray Liotta die altijd duister mysterieus is. Met dit verhaal wordt een sombere oproep van artsen en advocaten aan een slechtgehumeurde rechter gecombineerd om een executie uit te stellen. We zijn geïntrigeerd door de manier waarop deze twee verschillende verhalen met elkaar in verband staan, maar na verloop van tijd krijgen we wel een verband in de gaten, want de droge, sombere artsen hebben het over een'moordenaar' en in dat natte, parallelle Motel-verhaal komt ook KILLIN'S GALORE voor.<br />Aan het eind van de tweede akte (na het moment waarop de film zijn haren te berge doet rijzen, wanneer blijkt dat alle lijken in het Motel verdwenen zijn) wordt onthuld dat de scènes in het Motel zich afspeelden in de geest van een psychopaat en dat elke figuur in het Motel slechts een van de meervoudige persoonlijkheden van de psychopaat was.<br />'Dat' Nr. 1 zegt dat al die door regen doorweekte mensen die met verschrikte kutjes kamers in en uit lopen zoals in de Spaanse Inquisitie, alleen maar de verbeelding van een psychopaat is.<br />Een paar seconden lang denken we dat de val van Shyamalan is dichtgeklapt, maar dan komt er een troefkaart van de kant van de filmmaker: de dokters geloven dat ze de geest van de psychopaat met succes kunnen zuiveren van zijn'moordenaarsimago', maar in de laatste paar seconden van de film wordt duidelijk dat de psychopaat te handig was om zijn 'echte''moordenaarsimago' te verbergen in de vorm van de minst waarschijnlijke hotelgast.<br />Dat was de echte'verdraaiing' van de film: de ontdekking dat de dokters de geest van de psychopaat hadden gezuiverd van zijn'moordenaarsimago'. De film had net zo goed kunnen gaan over de eerste Twist, of over een groot aantal jeugdige hoofdpersonen die de geesten van een indiaanse begrafenisondernemer de schuld gaven, of over een van de mindere personages (die allemaal belastende geheimen hadden), maar de schrijvers leidden ons naar een vrolijker, interessanter doel.<br />Aldus, zegt deze deponent, Bravo voor de minder bereisde weg.<br />Aan de andere kant vond mijn 'vrouwelijke persoonlijkheid' dat de film te openlijk vrouwen bruut mishandelde, en mijn 'killer-psychopaat' De persoonlijkheid zal de filmmakers laten betalen voor het prijsgeven van mijn geheimen...<br />(Film Maniacs, bezoek: www.poffysmoviemania.
More than a murder mystery. More than a psychological thriller. More than a horror movie.<br /><br />With most viewers being either misled by the similarities to Agatha Christie's "Ten Little Indians", or just pompously broadcasting their knowledge that this movie was inspired by such, they seem to have missed the point that this was not a "murder mystery" per se, but rather, a finely-crafted journey through the mind of a multiple personality during the course of purging his violent personas.<br /><br />I believe that premise (and its attendant "twists") were a TEENSY bit much for audiences to comprehend. Even taking into account the fact that film-makers construct films of this ilk to the whims of "test-audiences" and "focus groups", (read as lowest common denominators, i.e. swineherders), this particular case still elicits misunderstanding, even WITH the kindergarten paint-by-numbers explanation in the final minutes.<br /><br />It seemed to be a Patrick-Duffy-shower-scene cop-out, but director James Mangold and writer Michael Cooney, were using sleight-of-hand to misdirect viewers through most of the film.<br /><br />I envision those loose-lipped test-audiences (comprised of societal castes who have nothing better to do with their Tuesday afternoons) believing that the movie was taking place in real time, only to be chagrined when it is revealed that most of the action was occurring in a psychopath's disturbed mind. Instead of appreciating WHY this filmic device was used, they immediately wished they'd spent their Tuesday afternoon downing that Haagen-Daaz tub and watching McMillan & Wife explain every last G-rated detail to them like they were the last retards on earth.<br /><br />Ten guests are flood-stranded at a Motel: among them, Rebecca deMornay, almost unrecognizable with her ample boob-job and burgundy hair, playing a character whom she is assuming the mantle of with each passing botox-ed day - a woman who "used to be that actress"; Amanda Peet, whose stage direction was kept simple - "Back that booty up some more, honey!"; John C. McGinley playing against type as an uber-dweeb, Jake Busey playing *exactly* his type  uber-psycho; Ray Liotta  always darkly mysterious One by one, these refugee guests start dying all Agatha-Christie-like.<br /><br />Intercut with this storyline is a somber eleventh-hour appeal by doctors and lawyers to an ill-tempered judge to stay an execution. We are intrigued as to how these two disparate tales are related, but we DO sense a connection in due course, because the dry, somber doctors are talking about a "killer" and in that wet parallel Motel story there're KILLIN'S GALORE.<br /><br />By the end of the second act (after the film's most neck-hair-raising moment, when all the corpses at the Motel are found to be missing), it is revealed that the Motel scenes have been taking place within a psychopath's mind, and that each Motel character was merely one of the multiple personalities of the psychopath.<br /><br />That's Twist No.1  that all this rain-drenched piling in and out of rooms like the Spanish Inquisition with shocked pusses is merely a psychopath's IMAGINATION.<br /><br />For a few moments we are led to believe the Shyamalan trap has been sprung  but there's a trump card  through Grand Misdirection on the film-maker's part, the doctors believe they successfully purge the psychopath's mind of his "killer" persona, but it is revealed in the last few seconds of film that the psychopath was too adroit in concealing his *real* "killer" persona in the form of the least likely hotel guest.<br /><br />THAT was the true "twist" to the movie: discovering that the doctors' cure did not go deep enough; discovering that the psychopath was able to disguise his persona as a benign presence in full view of both the viewers and doctors.<br /><br />The movie could have opted to wrap neatly with the first Twist, or could have taken any number of juvenile turns, blaming spirits from an Indian Burial Ground, or any of the lesser characters (who all sported damaging secrets), but the writers led us on a merrier, more interesting goose chase.<br /><br />Thus, this deponent sayeth: Bravo to the road less traveled. <br /><br />On the other hand, my "feminine personality" thought the movie brutalized women too overtly and my "killer psychopath" personality is going to make the film-makers pay for giving away my secrets...<br /><br />(Movie Maniacs, visit: www.poffysmoviemania.com)