'Snoopy Come Home' is de 2de van de 4 Peanuts-specials. In veel opzichten is het een uniek Peanuts-verhaal (vooral omdat het een muzikale, dramatische en emotionele film is). Tegelijkertijd is de eenvoud ervan extreem.<br />Dit is een verbetering ten opzichte van de vorige 'A Boy Named Charlie Brown' en een klassieker. Er zitten veel goede kanten aan. Het verhaal is eenvoudig, maar solide, leuk, dramatisch en interessant. Er zijn een paar leuke nummers, zoals het hilarische nummer 'No dogs allowed' en de prachtige maar trieste nummers 'Do you remember me?' en 'It changes'.<br />In tegenstelling tot de eerste film verschijnen hier Peppermint Patty en Woodstock, hoewel Marcie nog steeds vermist is. Maar er is ook een gestoord meisje dat Clara heet en dat er bijna net zo uitziet als Marcie, behalve dat ze geen bril draagt. Zij is degene die Snoopy 'Rex' noemt. Ik noem haar 'de terrorist', lol.<br />De rol van Pepermunt Patty is hier klein en zoals gewoonlijk is ze een robbedoes. Maar ze is hier verrassend aardig. Ze klinkt niet echt als haar. Omdat ze erg opvliegend is en vaak oneerlijk en onhebbelijk, weet ze ons hier te verrassen.<br />Lila's rol in de film is van ondergeschikt belang. Ze is alles wat Lucy en 'de terrorist' niet zijn: vriendelijk, lief, aardig en beminnelijk. Lila was de oorspronkelijke eigenaar van's werelds beroemdste Beagle. Ik denk dat ze een manier hadden moeten vinden om ervoor te zorgen dat zij en Charlie Brown elkaar af en toe ontmoetten, zodat zij en Snoopy elkaar af en toe konden opzoeken. Charlie Brown en Lila zouden zelfs vrienden kunnen zijn...<br />Tijdens het beste deel van de film hangt er een trieste sfeer: Lila's ziekte en eenzaamheid, de Peanuts-bende die Snoopy heel vaak mist (voornamelijk Charlie Brown, die hier het gevoeligst voor is). Net als Charlie Brown heb ik een hekel aan afscheid nemen en zou ik liever nog meer afscheid nemen.<br />De paar dingen die ik niet leuk vind aan deze film zijn dat Linus en Snoopy elkaar pijn doen, de bokswedstrijd met Lucy en Snoopy en natuurlijk de scènes met 'de terrorist'. (een echt trauma voor Snoopy en Woddstock) en de meeste delen met Lucy. Ik mag Lucy gewoon niet, ze is onhebbelijk, oneerlijk en gemeen tegen Snoopy, Charlie Brown en zelfs tegen Linus.<br />De illustraties zijn extreem simplistisch, maar misschien iets beter dan in 'Een jongen genaamd Charlie Brown'. Toch is dit werk duidelijk niet van het niveau van 'Wedstrijd voor je leven, Charlie Brown' en nog minder van 'Bon Voyage, Charlie Brown'.<br /><br />De reis van Amerika's favoriete Beagle en Woodstock om Lila in het ziekenhuis op te zoeken is bewonderenswaardig, evenals alles wat ze moeten doorstaan vanwege al die bordjes met 'Geen honden toegestaan' (inclusief een dat zowel honden als vogels verbiedt, wat discriminatie tegen dieren is). Maar er zijn ook een paar komische stukken, zoals wanneer _Snoopy_ en _Woodstock_ lachen. Het lachen van beiden is hysterisch om naar te luisteren! En _Snoopy's_ onontcijferbare grommende stemgeluid is altijd een volle plaat, evenals zijn karakteristieke signatuur met een voetafdruk. Woodstock heeft ook het mooiste fluitje aller tijden <0xE2><0x80><0x93> hij fluit echt prachtig!<br />Dit zou absoluut in de top 250 moeten staan.
"Snoopy Come Home" is the 2nd of the 4 Peanuts specials. In many ways, it's a unique Peanuts story (particularly for being a musical, dramatic and emotional motion picture). At the same time, its simplicity is extreme.<br /><br />This is an improvement over the previous "A Boy Named Charlie Brown" and a classic. There are many good things about it. The story is simple but solid, fun, dramatic and interesting. There is some nice score, such as the hilarious song "No dogs allowed" and the beautiful but sad songs "Do you remember me?" and "It changes".<br /><br />Unlike the first movie, here both Peppermint Patty and Woodstock appear, although Marcie is still missing. There is, however, a crazy girl named Clara who looks almost equal to Marcie, except without glasses. She's the one who names Snoopy "Rex". I call her "the terrorist", lol.<br /><br />Pepermint Patty's role is small here and, as usual, she's a tomboy. But she is surprisingly kind here. Really doesn't sound like her. Considering she's very quick-tempered and often unfair and obnoxious, she manages to surprise us here.<br /><br />Lila's role in the movie is minor. She is everything that Lucy and "the terrorist" aren't: friendly, sweet, kind and lovable. Lila was the original owner of the world's most famous Beagle. I think they should have found a way to make she and Charlie Brown meet sometimes, so that she and Snoopy had the chance to visit each other occasionally. Charlie Brown and Lila could even be friends...<br /><br />During good part of the movie there is a sad atmosphere: Lila's illness and loneliness, the Peanuts gang missing Snoopy a lot (mostly Charlie Brown, who is most sensitive about this). Like Charlie Brown, I hate goodbyes and I'd rather more hellos.<br /><br />The few things I don't like about this movie are when Linus and Snoopy hurt each other, the boxing match sequence with Lucy and Snoopy and, of course, the sequences with "the terrorist" (a real trauma for Snoopy and Woddstock) and most parts with Lucy. I just don't like Lucy, she's obnoxious, unfair and mean to Snoopy, Charlie Brown and even Linus. <br /><br />The artwork is extremely simplistic but perhaps a little better than in "A Boy Named Charlie Brown". Still, this artwork is clearly not at the level of "Race for your life, Charlie Brown" and even less of "Bon Voyage, Charlie Brown". <br /><br />The journey of America's favorite Beagle and Woodstock to visit Lila at the hospital is admirable, as well as everything they go through because of all those "No dogs allowed" signs (including one that forbids both dogs and birds, which is discrimination against animals).<br /><br />This movie isn't all drama, however. There are some comical parts, such as whenever Snoopy and Woodstock laugh. The laughter of both is hysterical to listen! And Snoopy's indecipherable growl-like speaking is always a full plate, as well as his characteristic signature with a footprint. Woodstock also has the loveliest whistle of all time - he really whistles beautifully!<br /><br />This should definitely be on Top 250.