Deze film was absoluut de laatste nagel aan Travolta's spreekwoordelijke doodskist, die was voorafgegaan door 'Staying Alive' en 'Two of a Kind'. Toen ik de film voor het eerst zag, was ik met stomheid geslagen. Ik dacht dat Travolta slecht acteerde en het verhaal leek totaal niet de moeite waard. Maar nadat ik de film nog een paar keer had gezien, genoot ik ervan. Ik veranderde zelfs van gedachten over Travolta's optreden en besefte wat hij in feite probeerde te doen <0xE2><0x80><0x93> een mengeling van woede, frustratie, vermoeidheid, een beetje charme <0xE2><0x80><0x93> en dat allemaal toegeschreven aan een workaholic van de Rolling Stones, een Rolling Stone-journalist zoals zijn personage Adam. De muziek heeft een pulserende beat, hoewel ik moet toegeven dat er een paar nummers in de film zitten.' De soundtrack is beter dan die van de andere films, maar de muziek lijkt deze film te dragen. Curtis is oogverblindend in haar rol van de 'Aerobic Pied Piper'. (Haar sexy lichaam en prachtige benen zijn een pluspunt voor deze film.) Jann Wenner verdient een speciale vermelding, ook al speelt hij waarschijnlijk zichzelf, gezien het feit dat hij destijds de redacteur was en nu de eigenaar van Rolling Stone Magazine. Dit is een echte film uit de jaren tachtig, en een vreemd thema waarin zowel journalistiek als aerobic op de een of andere manier met elkaar versmelten. Travolta en Curtis doen het allebei geweldig in hun rollen, die een contrast vormen met de personages in hun relatie. Maar ik vond het begin en het einde helemaal niet leuk. Het begin was simpel en statisch <0xE2><0x80><0x93> een lijst credits tegen een effen achtergrond. Het einde was ook niet geweldig <0xE2><0x80><0x93> Berlijns 'Masquerade' (wat naar mijn mening een zwakke schakel is in de soundtrack van de film) klinkt terwijl alle hoofdrolspelers aerobics doen... Is dat realistisch? Bizar. Ik vond het wel leuk toen Curtis aan het eind Travolta ontmoet en ze wegrijden. Dat is het moment waarop het had moeten eindigen. Maar al met al, denk ik, een onderhoudende film uit de jaren tachtig.
This film was definitely the final nail in Travolta's metaphorical coffin having been preceded by 'Staying Alive' and 'Two of a Kind'. Upon first viewing of the film, I was dumbstruck to find what I thought was Travolta acting poorly and the story seemed to be absolutely forgettable and pointless! But after persevering with the movie a couple of times more, I enjoyed it. I even changed my mind on Travolta's performance and realised what he actually tried to do-a mixture of anger, frustration, fatigue, mild charm-all of which are attributed to a workaholic Rolling Stone journalist such as his character Adam. The music has a pulsating beat although I do admit some songs on the film's soundtrack are better than others but the music does seem to carry this film along. Curtis is dazzling in her role as the 'Aerobics Pied Piper.'(Her sexy body and amazing legs are a plus for this movie.) Jann Wenner deserves special mention even though he's probably playing himself considering he was then the editor and now owner of Rolling Stone Magazine. This is a real 80s movie, and a strange theme involving both journalism and aerobics somehow merging together. Travolta and Curtis both do a great job in their roles bringing a contrast of characters in their relationship. I didn't however like the beginning or ending credits at all. The beginning was just basic and static-a list of credits against a plain background. The ending wasn't great either--Berlin's 'Masquerade' song (which is, in my opinion, a weak link in the film's soundtrack), plays on while ALL of the key characters do aerobics...Is that realistic? Bizarre. I rather liked it when Curtis meets Travolta at the end and they drive off. There, is when it should have ended. But I guess all in all, an entertaining mid-80s movie.