Ik miste de opening toen ik deze documentaire onder het zappen vond. Het documentairekanaal is nieuw voor me en ik vind het heel erg leuk.<br />Handen schudden met de duivel had een speciale betekenis voor me, omdat het me een kijkje gaf in de diepgevoelde emoties die zoveel van mijn oude landgenoten diep in hun hart en ziel hebben geworteld. Ik ben zeker geen militaristische minnaar. Ik heb heel wat documentaires gezien van ex-politici/militairen die 'het spijt me' probeerden te zeggen over verschillende oorlogen. Ik heb beide vorige films over de Rwandese genocide gezien, maar deze documentaire trof me het meest omdat hij, in plaats van de hartverscheurende en sensationele tijd van moorden te laten zien, de inactiviteit van de rest van de wereld en de redenering erachter aan het licht brengt. (Nou ja, het is niet helemaal gespeend van bloedvergieten, want er zijn ook echte beelden van moorden, maar er is altijd een grote afstand op de achtergrond.) Ik denk dat er veel moed voor nodig is om in de openbaarheid te treden met iemands gevoel van schuld en ontoereikendheid, iemands depressie en gevoel van hopeloosheid. Dit is een weergave van menselijk verdriet in bijna zijn zuiverste vorm, zowel op het diep persoonlijke als op de internationale schaal. Zoals de slotwoorden al aanduiden, we hebben niets geleerd, het zou morgen allemaal weer kunnen gebeuren, hoe kunnen we leven met zo'n verdriet als die waarheid.
I missed the opening as I found this documentary while zapping. The documentary channel is new to me and I'm loving it quite a bit.<br /><br />Shake hands with the devil had special meaning to me as it gave me a glimpse back into the heartfelt emotions that so many of my old compatriots have deeply rooted in their hearts and souls. I am certainly no militarist lover. I've watched many a documentary by ex-politicians/military personnel trying to say "I'm sorry" about various wars. I've watched both previous movies on the Rwandan genocide, but this documentary hit home the hardest because, instead of showing the gut-wrenching and sensational time of killings, it brings to light the inaction of the rest of the world and the reasoning behind it. (well it's not completely void of gore, as there's actual footage of murdering, but always a far distance in the background.) I think it takes great courage to go public with one's sense of culpability and insufficiency, ones depression and sense of hopelessness. This is a depiction of human sorrow in nearly it's purest form, both at the deeply personal level and also on the international scale. As the closing remarks state so well, we have learned nothing, it could all happen again tomorrow, how can we live with such sorrow as that truth.