Ik woon in Japan en kijk veel Japanse films. Zoals overal vind je daar de juweeltjes en de droesem. Helaas valt dit in het laatste. Het is oppervlakkig, pretentieus en doorspekt met amateurisme, van de niet-bestaande cinematografie tot de vlakke, saaie voorstellingen. Chara zou zich bij het zingen moeten houden, en dit is waarschijnlijk de slechtste voorstelling die ik ooit van Asano op het witte doek heb gezien. Dat is duidelijker als je niet op de ondertiteling hoeft te vertrouwen, want de oorspronkelijke dialoog komt hol en vlak over in de inheemse taal. Het concept is interessant en origineel, maar dat zegt niets als de uitvoering tekortschiet. Een ander punt dat de moeite van het vermelden waard is, is dat dit geen korte film is, hij tikt weg in iets meer dan een uur, iets langer in de oorspronkelijke Japanse versie (72 minuten) en ik denk dat dit het grootste probleem is, het strekt een toch al dun concept verder uit dan het breekpunt. Teleurstellend van Shunji Iwai, die een van de meer getalenteerde regisseurs uit Japan is. Hoewel dit, om eerlijk te zijn, een relatief vroeg stuk is, en zijn latere werken veel meer vertrouwen in stijl en inhoud hebben. Een stuk voor de fans, denk ik.
I live in Japan and watch a lot of Japanese films. Like anywhere there are the gems and the dregs. Unfortunately, this falls into the latter. It is shallow, pretentious and shot through with amateurism, from the none existent cinematography, to the flat dull performances. Chara should stick to singing, and this is probably Asano's worst performance on screen I've ever seen. This is more evident if you don't need to rely on the subtitles, as the original dialog comes across as hollow and flat in the native tongue. The concept is interesting and original, but that doesn't mean anything if the execution is lacking. Another point worth mentioning is that this is NOT a short film, it clocks in a just over an hour, a little longer in the original Japanese version (72 minutes) and I think this is it's biggest problem, it stretches an already thin concept beyond breaking point. Disappointing from Shunji Iwai, who is on of the more talented directors from Japan. Though to be fair, this is a relatively early piece, and his later works are much more confident in style and content. One for the fans only I think.