'Rize' stijgt boven antropologische nieuwsgierigheid uit en is een opbeurende lofzang op de menselijke geest.<br />'Bastards of the Party' gaat gelijk op met 'Bastards of the Party', door op te merken hoe verwoestend bendegeweld, drugs en armoede zijn geweest voor de sociale structuur van de Afro-Amerikanen die in South Central Los Angeles wonen, en dat jonge mensen wanhopig op zoek zijn naar alternatieve families voor emotionele steun. Maar de debuterende regisseur David LaChapelle (die is afgestudeerd en voorstander is van kunstopleidingen) beschrijft de macht van artistieke expressie om letterlijk zielen en levens te redden, hier via een spontane, inheems georganiseerde, georganiseerde vorm van hip-hop.<br />'Amazing Grace' Voor onze ogen is dit een zelfhulp, een opfriscursus van de specifiek Afro-Amerikaanse christelijke cultuur die voortkwam uit verjaardagsfeestjes en die van clowntje spelen tot instorten ging.<br />Ik dacht aan de refreintjes van 'A Chorus Line', het refrein van 'Everything was beautiful at the ballet', over meisjes die ontsnappen uit slecht functionerende gezinnen, zelfs nog voordat deze hypergestructureerde entertainers erop wijzen dat er geen balletlessen voor hen zijn, of andere activiteiten na schooltijd voor kinderen die niet geïnteresseerd zijn in football of basketbal, dus hebben ze ervoor gekozen om met georganiseerde groepen te dansen, eerst in informele dan in gestructureerde wedstrijden.<br />In deze film zijn geen blanke sprekende deskundigen nodig, hoewel het niet duidelijk is hoeveel invloed LaChapelle op de deelnemers had. Het is een beetje verontrustend dat van alle beelden die hij had kunnen kiezen, hij materiaal uit de Leni Riefenstahl-archieven gebruikte. Ethnomusicoloog Nick Spitzer van de American Routes Show van Public Radio zou hun zeker iets kunnen leren over het terugkerende verschijnsel in de Afrikaanse diaspora van gelijksoortige rivaliserende 'families'. De dansers en danseressen zijn allemaal gekleed in kostuums of make-up, inclusief de sambaclubs in Brazilië, de Mardi Gras 'Indianen' in New Orleans en de carnavalsploegen in het Caribisch gebied.<br /><br />LaChappelle stelt ons zorgvuldig aan de deelnemers voor als dansers en individuele dansers, voordat we meer weten over hun moeilijke verleden en hun thuissituatie, want dit zijn jonge mensen die te snel moesten opgroeien en het geluk hebben gehad dat ze het overleefd hebben, ook al kunnen ze het willekeurige geweld in de buurt niet ontlopen. We zien ook dat dit het soort mensen is dat van nature op zoek is naar een mentor, als een verklaring voor de manier waarop ze de kunst hebben ontdekt en waarom dans voor hen een mechanisme is om hun emoties te uiten. <br /><0x3E> De geluidsband vermijdt secuur het vernederen van commerciële hip-hop-selecties voor nummers die de geest van de dans weerspiegelen, waarbij de dansers en danseressen met luide stem de onafhankelijkheid van hun cultuur ten opzichte van de machthebbers onderstrepen.<br /><0x3E> Terwijl de verhaallijn een beetje achterblijft bij de climax van Battle Zone, koppelt LaChappelle de dans aan de pinkster- en baptistentradities voor de levensbevestigende conclusie. De slotshots van hoe de dans zich buiten de Afro-Amerikaanse gemeenschap heeft verspreid, zijn niet helemaal overtuigend.<br /><0x3E> LaChappelle kan geen weerstand bieden aan een paar kunstzinnige muziekvideo-opnamen van prachtige, glanzende lichamen bij de oceaan, maar die benadrukken hun dans als een esthetische vorm, ook al duurt de film iets te lang en herhaalt hij zich te vaak. De interviews over 'Charlie Rose' zouden bij de dvd moeten worden gevoegd, aangezien er geen nadere informatie wordt gegeven over het feit dat sommige deelnemers tegenwoordig professioneel als danseres werken, hoewel we wel een glimp hebben opgevangen van Miss Prissy, die een of andere formele danstraining volgt.<br /><0x3E><0x3E> Hoe dan ook, je loopt opgewekt en met een opwindend gevoel over het leven naar buiten.
"Rize" rises above anthropological curiosity to be an exhilarating paean to the human spirit.<br /><br />It is parallel to "Bastards of the Party" in noting how devastating gang violence, drugs and poverty have been to the social structure of African-Americans living in South Central Los Angeles and how young people desperately seek alternative families for emotional support. But debut director David LaChapelle (and a graduate and proponent of arts education programs) documents the power of artistic expression in literally saving souls and lives, here through a spontaneously indigenous, organized form of hip hop dancing.<br /><br />It is "Amazing Grace" acted out before our eyes as this is self-help, bootstraps up through specifically African-American Christian culture that grew out of birthday party celebrations, going from clown dancing to crumping.<br /><br />I was thinking of "A Chorus Line"'s refrain of "Everything was beautiful at the ballet" of girls escaping dysfunctional families even before these hyper-articulate entertainers point out that there are no ballet classes available to them, or any after-school activities for kids not interested in football or basketball so they made the choice to dance with organized groups, first in informal than structured competitions.<br /><br />No white talking head experts are needed in this film, though it is not clear how much influence LaChapelle had over the participants' self-awareness over the three years he was making the film, as we only hear his voice a couple of times asking questions, usually of their mothers. For example, L'il C says such dancing is "in our blood" -- but is that after LaChapelle showed them the footage of African ritual dancing that they had never seen before -- and it is a bit disconcerting that of all the footage he could have selected he uses material from the Leni Riefenstahl archives. Ethnomusicologist Nick Spitzer of Public Radio's American Routes show could certainly teach them all something about the recurring phenomenon in the African diaspora of similar competitive "families" created around dancing and costumes or make-up, including the samba clubs in Brazil, the Mardi Gras "Indians" of New Orleans and the carnival crews of the Caribbean.<br /><br />LaChappelle carefully introduces us to the participants as dancers and individuals before we know more about their difficult pasts and home lives, as these are young people who had to grow up too fast and are lucky to have survived, even as they can't avoid the neighborhood's random violence. We also see that these are the kind of individuals who are naturally nurturing and mentor-seeking, as one explanation of how they sought out the arts and why dance speaks to them as a mechanism to work out their emotions.<br /><br />The sound track assiduously avoids degrading commercial hip hop selections for songs that reflect the spirit of the dancing, as the participants resoundingly note the independence of their culture from corporate forces.<br /><br />While the story line wanders a bit after the climactic Battle Zone, LaChappelle forcefully links the the dancing to Pentecostal and Baptist gospel traditions for the life affirming conclusion. The closing shots of how it has spread outside the African-American community aren't entirely convincing.<br /><br />LaChappelle can't resist some artsy music video type shots of beautiful, glistening bodies by the ocean, but that does serve to emphasize their dancing as an aesthetic form, even as the film does go on a bit too long and repetitively.<br /><br />The interviews on "Charlie Rose" should be included with the DVD as there is no concluding update to learn that some of the participants are now employed professionally as dancers, though we did get a glimpse that Miss Prissy is taking some formal dance training.<br /><br />Regardless, you do walk out uplifted and feelingly thrillingly positive about life.