'Hausu' (ook bekend als House) uit 1977 is een van de vreemdste Japanse (of andere) films die ik ooit heb gezien. Het lijkt alsof een jong meisje en haar vriendinnen op bezoek gaan bij de tante van het jonge meisje in een groot oud huis midden in de rimboe, en tante is niet helemaal wat ze lijkt. Ziet u, tante zou gaan trouwen, maar haar verloofde stierf in de oorlog en ze is er nooit overheen gekomen. Dus nu woont ze helemaal alleen in dat grote huis (met een vreemde langharige kat die de meisjes Sneeuwbal noemen) en als de meisjes komen, lijkt alles eerst idyllisch, maar als de meisjes een voor een vreemde lotsbestemmingen krijgen, verandert dat. Welnu, dit werd beschreven als 'als Dario Argento Beetlejuice regisseerde', maar hoewel dat in sommige opzichten toepasselijk is, zegt het niet genoeg. Het lijkt erop dat tante niet meer onder de levenden is en ongetrouwde vrouwen (of meisjes) moet hebben om haar levenskracht te behouden, wat betekent dat ze die van hen neemt. Oeps, niet bepaald een goede manier om je vakantie door te brengen. Dit zit tjokvol bizarre gebeurtenissen en beelden en soms lijkt het een kinderprogramma te zijn, en soms lijkt het een kinderprogramma te zijn via David Lynch of Dario Argento. De jonge Oshare, het nichtje van de eigenares van het huis, kan al dan niet veranderen op manieren die zij & haar vriendinnen liever niet zien gebeuren, terwijl de andere meisjes alleen maar het slachtoffer worden van het kwaad in het huis. De ellende hiervan wordt grotendeels veroorzaakt door over-de-topeffecten en heeft veel afgehakte ledematen & lichaamsvloeistoffen tot gevolg maar het is toch niet bepaald beeldend, want het is macaber zonder al te gruwelijk te zijn. Ik had nog nooit gehoord van Nobuhiko Obayashi (de regisseur) en toen ik zijn lijst van films bekeek had ik er ook nog nooit van gehoord... Ik moet bekennen dat ik na het zien van 'Hausu' meer van hem wil zien & hoop dat het net zo vermakelijk is als dit. Een absoluut bizarre'verloren' film, deels horror, deels komedie, deels parodie, deels kinderprogramma (zo'n beetje), bijna onbeschrijflijk, maar de moeite waard voor iedereen die van echt bizarre dingen houdt.
"Hausu" (AKA House) from 1977, is one of the strangest Japanese (or otherwise) films I've ever laid eyes on. Seems like a young girl and her friends go to visit the young girl's aunt in a big old house in the middle of nowhere, and auntie is not quite what she seems. You see, auntie was to have gotten married but her fiancée died in the war and she never got over it. So now she lives in this big house all by herself (with a strange long-haired cat the girls call Snowball) and when the girls arrive, things at first seem idyllic, but then change as the girls start to meet with odd fates, one by one. Now, this was described as "if Dario Argento directed Beetlejuice" but while that's appropriate in some ways it doesn't quite say enough. It seems like auntie is no longer among the living and has to have unmarried women (or girls) in order to maintain her life-force, meaning, that she takes theirs. Oops, not exactly a good way to spend a holiday. This is chock full of bizarre happenings and imagery and at times it appears to be a children's show, and at other times it appears to be a children's show by way of David Lynch or Dario Argento. Young Oshare, the niece of the woman who owns the house, may or may not be changing in ways that she & her friends would prefer not to happen, while the other girls are merely falling victim to the evils of the house. The mayhem in this is mostly done with over-the-top effects and results in lots of severed limbs & bodily fluids but for all that it's not exactly graphic, for it's macabre without being too gruesome. I had never heard of Nobuhiko Obayashi before (the director) and in looking at his list of films I've never heard of any of them either...I confess that after seeing "Hausu" I'm interested in finding more by him & hope it's as entertaining as this. An absolutely bizarre "lost" film, part horror, part comedy, part parody, part kid's show (sort of), almost indescribable but well worth seeing for anyone that likes truly weird stuff. 8 out of 10.