Cliché is hier het sleutelwoord. De computers die geen basis in de werkelijkheid hebben, afgezien van een paar screenshots van Macintoshes; de 'krankzinnige' hackertypes die op Battlestar Galactica geïnspireerde jasjes en New-Wavey-kleren dragen; de kwaadaardige schurk en zijn knechtjes van de geheime dienst; de nerveuze aantrekkingskracht (zullen ze elkaar aan het eind nog wel aardig vinden?) tussen de twee hoofdpersonen, enzovoort. Stylistisch gezien lijkt het niet eens relevant voor de hackercultuur van het midden van de jaren negentig. Je vraagt je af of er enig onderzoek is gedaan naar het script. De computerbesturingssystemen lijken dan meer op wat ze zouden moeten zijn, namelijk een stel Windows- of Unix-apparaten met saaie informatie op een saaie manier voor de gewone kijkers. De plot is heel voorspelbaar en kent geen enkele spanning. Je weet hoe het afloopt. Dit zou een prima tv-film zijn geweest.
Cliché is the key word here. The computers that have no basis in reality, except for a few screen shots from Macintoshes; the "kooky" hacker types who wear Battlestar Galactica-inspired jackets and New-Wavey clothes; the evil villain and his secret-service style minions; the edgy attraction (are they gonna get together by the end?) between the two main characters, etc. Stylistically, it doesn't even seem relevant to mid-90's hacker culture at all. One wonders if there was any research involved in the script. The computer operating systems are more like Tron then what they really should be, which is a bunch of Windows or Unix machines with boring information displayed in a pedestrian and boring manner on regular CRT's. The plot is very predictable and lacks any suspense. You know how it's going to turn out. This would have made an OK made-for-television flick.