In het begin van DOOD POETS SOCIETY is er een scène waarin Robin Williams, als nieuwe leraar literatuur op een dure jongensschool, tegen zijn leerlingen zegt dat hij wil dat ze voor zichzelf leren denken. Met dat doel beveelt hij hen de pagina's uit hun tekstboeken te scheuren die commentaar bevatten van de redacteur van het boek. 'Denk,' lijkt hij te zeggen,'maar laat me eerst dit boek censureren.'<br />Vrije gedachte door censuur? Ik kan alleen maar aannemen dat het genoemde literatuurboek Orwells '1984' bevat.<br />Op Orwelliaanse wijze is hypocrisie de orde van de dag in DOOD POETS SOCIETY. Het geeft een opzwepende, inspirerende preek ('Pak de dag!' is het motto van de leraar), maar het verhaal zelf drijft de spot met de film. Dode Vossen gaat over falen, maar geeft dat niet toe. Erger nog, het lijkt te geloven dat het eigen inspirerende PR is. De film biedt aan het eind een aaneengeregen en volstrekt onecht moment van triomf, maar alles wat daarna gebeurt is een les in falen. Williams leert de leerlingen geen morele moed te tonen. Een leerling pleegt zelfmoord in plaats van voor zijn overtuiging te vechten. Wanneer Williams ten onrechte van iets wordt beschuldigd, keren zijn zogenaamd adorerende leerlingen zich als een meute wezels tegen hem. De enige leerling die voor zijn idealen opkomt, wordt van school gestuurd en door de film vergeten. Een vader laat zijn zoon in de steek. De school laat zijn leerlingen in de steek. En de film laat zijn publiek in de steek. Maar om de een of andere onverklaarbare reden herinneren de mensen zich de film vanwege de inspirerende boodschap: _Pak de dag! Carpe Diem!_ Mooie woorden, maar ze worden geen moment ondersteund door het loze pessimisme dat de film uitstraalt. De personages die wel risico's nemen, worden onmiddellijk en zwaar gestraft. Degenen die voor de verleiding bezwijken <0xE2><0x80><0x93> al zijn het nog zulke opzichtige, onbeduidende daden van afwijkend gedrag <0xE2><0x80><0x93> ploeteren voort.<br />Williams is oké als leraar, maar alle geloofwaardigheid gaat verloren als hij stopt met imitaties van Marlon Brando en John Wayne. Robert Sean Leonard komt het best over als de ten dode opgeschreven student, hoewel zijn zelfmoord opmerkelijk weinig motiverend lijkt. Kurtwood Smith is een totaal niet overtuigend stereotype als de tirannieke vader van de ten dode opgeschreven student.<br />Dankzij Peter Weir. Met zijn efficiënte regie en fraaie cinematografie heeft _Dead Poets_ een fa<0xC3><0xA7>ade van klasse; maar alleen als je niet te veel aandacht besteedt aan Tom Schulmans afgrijselijke (hoewel Oscar-winnende) scenario. De ironie wil dat een film die je dwingt na te denken het beste is als je dat niet doet.
There is a scene early in DEAD POETS SOCIETY wherein Robin Williams, as a new literature teacher at an upscale boys prep school, tells his class that he wants them to learn to think for themselves. To this end, he orders them to tear out of their text books pages which feature commentary by the book's editor. "Think" he seems to be saying, "but first, let me censor this book." <br /><br />Free thought through censorship? I can only assume the said literature book includes Orwell's "1984."<br /><br />In Orwellian fashion, hypocrisy is the order of the day in DEAD POETS SOCIETY. It gives a rousing, inspirational sermon ("Seize the day!" is the teacher's motto.), yet the story itself mocks the film's supposed intentions. DEAD POETS SOCIETY is about failure, but it won't admit it; worse, it seems to believe it's own inspirational PR. The film serves up a tacked on and utterly false moment of triumph at the end, but everything that proceeds that is a lesson in failure. Williams fails to teach the students to show moral courage. One student commits suicide rather than fight for his beliefs. When Williams is wrongly accused of something, his supposedly adoring students turn on him like a pack of weasels. The one student who stands up for his ideals is expelled from the school and forgotten by the film. A father fails his son. The school fails its students. And the film fails its audience.<br /><br />Yet, for some inexplicable reason, people remember the film for its inspirational message: Seize the day! Carpe Diem! Fine words, but at no time are they supported by the empty pessimism that the film displays. The characters who do take chances are immediately and soundly punished. Those who knuckle under -- showy, petty acts of deviance aside -- plod along.<br /><br />Williams is okay as the teacher, but all credibility is lost when he stops to toss in imitations of Marlon Brando and John Wayne. Robert Sean Leonard comes off best as the doomed student, though his suicide seems remarkably undermotivated. Kurtwood Smith offers up a wholly unconvincing stereotype as the doomed student's martinet father. <br /><br />Thanks to Peter Weir's efficient direction and some nice cinematography, DEAD POETS SOCIETY has a facade of class; but only if you don't pay too close attention to Tom Schulman's dreadful (though Oscar-winning) script. The irony is that a film that begs you to think is best enjoyed if you don't.