Ik heb Two-Lane Blacktop gisteravond voor het eerst gezien en het enige wat ik kan zeggen is: 'Wauw.' Ik mag dan niet een van die mensen zijn die beweren dat het de beste film is die ooit is gemaakt, maar het is zeker een mooi staaltje Amerikaanse cinema. Ik weet niet zeker of ik ooit zo'n film heb gezien. Dat komt omdat er niet veel regisseurs zijn als Monte Hellman die het lef of het geduld hebben om zoiets als Two-Lane Blacktop te maken. Om te beginnen heeft de cast niet-acteurs in drie van de vier hoofdrollen. Ik vind dat ze het allemaal geweldig doen, en hun gebrek aan ervaring (James Taylor is het beste voorbeeld) werkte in feite in het voordeel van de film. De vierde acteur, Warren Oates, geeft weer een fantastische voorstelling. <br />Daarna maakte Hellman een film van 102 minuten met ongeveer 15 minuten dialoog. Maar weet je, dat is ook wel genoeg. Taylor als De Chauffeur en Dennis Wilson als De Mecanicien hoeven niet te praten. Hun auto doet al het praten voor hen. En als ze praten (behalve een zeldzaam, aangrijpend moment aan het eind van de film, wanneer De Chauffeur een glimp van menselijkheid laat zien), dan draait hun gesprek om carburateurs en zo. Hoe dan ook, de personage van Oates, GTO, praat genoeg voor iedereen.<br /><0x3E><0x3E> Hellman maakte ook een film met zo weinig actie (behalve een paar racescènes) dat sommige mensen er niets van zien als ze ernaar kijken. Ik vind Two-Lane Blacktop'saai' of'saai'. Ik zie een heleboel gebeuren in de film, maar ik denk dat het voor sommige mensen te subtiel is, of ze hebben niet het geduld om er gewoon in mee te gaan. De film kan waarschijnlijk op een aantal manieren worden geïnterpreteerd, maar voor mij is Two-Lane Blacktop het verhaal van vier mensen op reis. Voor The Driver en The Mechanic is het mogelijk dat ze in hun auto hebben gevonden wat ze zoeken. De opwinding van de volgende race en de uitdaging van de volgende afstelling zijn het enige wat voor hen telt. Wat GTO betreft, hij zoekt zijn leven. Hij verzint wilde verhalen in de hoop dat er een bij zal blijven. En Het Meisje is op zoek naar iemand die voor haar kan zorgen. De Chauffeur, De Mecanicien en De GTO zijn best aardig, maar ze gaan allemaal zo op in hun eigen werkelijkheid dat ze Het Meisje niet kunnen geven wat ze nodig heeft.<br />Uiteindelijk heb ik alle beschuldigingen gelezen dat Two-Lane Blacktop geen einde heeft. Ik zal aanvoeren dat het op de enige manier eindigt waar het toe in staat is. Het feit dat de film is afgelopen, betekent niet dat een van de vier personages zijn zoektocht heeft afgerond. Ze zijn de film begonnen met het zoeken naar iets en ze eindigen op dezelfde manier.<br />Daar zal ik het niet meer over hebben. Ik hoop alleen dat mijn gebazel niet zo onsamenhangend is als het lijkt. Uiteindelijk begrijp ik heel goed waarom deze film...' Het is niet voor iedereen weggelegd, maar voor mij werkt Two-Lane Blacktop goed. Het is een geweldige ervaring en ik ben blij dat ik die eindelijk heb gehad. Voor wat het waard is, ik geef het een 8,0. Die score zal waarschijnlijk stijgen na een herhaling nu ik weet wat ik kan verwachten.
I watched Two-Lane Blacktop last night for the first time and all I can say is "Wow". While I may not be one of those who proclaims it to be the greatest movie ever filmed, it is certainly a fine piece of American cinema. I'm not sure I've ever seen a film quite like it. That's because there aren't many directors out there like Monte Hellman with the guts or patience to make something like Two-Lane Blacktop. For starters, the cast includes non-actors in three of the four main roles. I think all do a wonderful job and their lack of experience (James Taylor being the best example) actually worked in the movie's favor. The fourth actor, Warren Oates, gives another amazing performance. <br /><br />Next, Hellman made a 102 minute movie that has about 15 minutes of dialogue. But you know what, it doesn't need any more. Taylor as The Driver and Dennis Wilson as The Mechanic don't need to talk. Their car does all the talking for them. And when they do talk (except for a rare, poignant moment near the end of the film when The Driver shows a hint of humanity), their conversations revolve around carburetors and such. Anyway, Oates' character, GTO, does enough talking for everyone. <br /><br />Hellman also made a movie with so little action (other than a few race scenes) that some people look at it and see nothing. I don't know how many comments I've read that call Two-Lane Blacktop "boring" or "dull". I see a lot going on in the movie but I think it's either too subtle for some people or they don't have the patience to just go along with it. The movie can most likely be interpreted a number of ways, but to me Two-Lane Blacktop is the story of four people on a journey. For The Driver and The Mechanic, they may have found what they're looking for in their car. The thrill of the next race and the challenge of the next tune-up are all that matters to them. As for GTO, he's looking for his life. He spins wild tales hoping one will stick. And The Girl is looking for someone to take care of her. The Driver, The Mechanic, and GTO are nice enough, but all are so into their own reality that they are incapable of giving The Girl what she needs. <br /><br />Finally, I've read all the charges that Two-Lane Blacktop has no ending. I'll argue that it ends the only way it could. Just because the movie's over, it doesn't mean that any of the four characters have finished their quests. They started the movie looking for something and they end it the same way. <br /><br />I'll stop there. I just hope my ramblings aren't quite as incoherent as they seem. In the end, I can easily see why this movie's not for everyone, but for me, Two-Lane Blacktop works  and works well. It's an amazing experience that I'm glad I finally had . For what it's worth, I'll give it a 8/10. That rating will most likely go up after a repeat viewing now that I know what to expect.