Adam Sandler is in hoog tempo mijn favoriete komiek op het witte doek aan het worden. Hij heeft de gave om ongelooflijk stomme films te maken, die er niettemin in slagen om voor het hele programma een grote stomme grijns op mijn gezicht te toveren. Deze film heeft alle kenmerken van Sandler: een dwaze plot, een allesoverheersend gevoel voor (meestal) onschuldige pret, ongelooflijk grappige bijrollen, een heleboel cameo's, stripachtige natuurwetten, verwijzingen naar zijn andere films (of is dat in dit geval de omgekeerde wereld?). Zijn personages hebben de neiging om in het begin onsympathiek te zijn (zoals Happy Gilmore en Billy Madison), maar de kijker gaat ze uiteindelijk toch leuk vinden naarmate de film vordert en de goede kant van het personage wordt onthuld. De komediestijl heeft meestal een positief, allesomvattend gevoel: zo ongeveer alle personages in de film (zelfs de gluiperds) worden goed behandeld door Sandlers personage (als hij eenmaal over zijn driftbuien heen is, in dit geval), waardoor deze films met kop en schouders uitsteken boven de spottende, verdeelde humor die tegenwoordig zo gewoon lijkt. Sandlers personages komen meestal alleen maar verder als ze goed zijn, wat geen slechte boodschap is voor de kinderen in het publiek. Toch is hier niets suikerzoets of Disney- Zelfs als je eenmaal weet wat de formule van Sandler is, zijn de films nog steeds leuk om naar te kijken.
Adam Sandler is rapidly becoming my favourite on-screen comedian. He has this knack of doing incredibly stupid films that nevertheless manage to put a big stupid grin on my face for the whole show. This one has all the Sandler trademarks: a daft plot, a pervading sense of (mostly) innocent fun, incredibly funny supporting cast, plenty of cameos, cartoon-like laws of physics, references to his other films (or is that vice-versa in this case?). His characters tend to start out unlikeable (such as Happy Gilmore and Billy Madison), but the viewer ends up rooting for them anyway as the film progresses and the character's good side is revealed. There is usually a positive, inclusive feeling to the comedy style: just about all the characters in the film (even the sleaze-bags) are treated well by Sandler's character (once he gets over his temper tantrums in this case), which puts these films head and shoulders above the derisive, divisive style of humour that seems so common elsewhere these days. Sandler's characters tend to only make headway when they are being good, which isn't a bad message for the kids in the audience. Yet there's nothing saccharine or Disney-esquire here. While some gags are a bit predictable, there are still plenty of surprises and some outright lunacy that keep it fresh. Even once you suds out what the Sandler formula is, the films are still enjoyable to watch. Sheer fun!