William Powell, een veroordeelde moordenaar op weg naar de leerstoel, zit in een Singaporese kroeg. Hij staat op het punt zijn eerste slok van een Paradise Cocktail te nemen, als hij het grootste deel ervan uitspuugt <0xE2><0x80><0x93> nadat hij tegen Kay Francis aan is gebotst, die stralend glimlacht ondanks haar ongeneeslijke ziekte. 'De wast dwops,' merkt ze ademloos op. 'Altijd de meest pwecious!'<br />En zo begint deze perfecte kleine dagdroom van een film, met de absurde galanterie van de personages die mooi afsteekt tegen het ruwe, pre-Code realisme van de decors en de details. Powell en Francis, die hier voor het laatst samenwerkten, waren nog nooit zo goed geweest; ze temperen de sentimentaliteit van het materiaal door het te bagatelliseren en ertegen te spelen. Warren Hymer en Frank McHugh, meestal onverdraaglijke kleine padden, hebben het geluk dat ze hun scènes mogen delen met de serene, nuchtere en vrijgevige Aline MacMahon, die hen allebei in prinsen verandert als ze haar hand op hun arm legt.<br /><br />De malle oude filmmelodieën, zoals het liefdesthema dat elke keer klinkt als de geliefden een cocktail drinken, of hun ritueel van het breken van hun glazen op de bar en het kruisen van de stelen, worden prachtig beloond in de laatste scène. Je zult om jezelf lachen, maar je zult er toch door verstikt raken.<br />p.s. Herschreven in 1940 als 'Til We Meet Again', met stukken van 'Dark Victory' er slordig opgeplakt, met de weergaloos oninteressante George Brent en Merle Oberon in de hoofdrollen, en McHugh weer als pad
William Powell, as a convicted killer on his way to the Chair, is in a Singapore gin joint. He's just about to enjoy his first sip of a Paradise Cocktail when he spills most of it -- after being bumped by Kay Francis, who smiles brightly despite having an incurable disease. "The wast dwops," she comments breathlessly. "Always the most pwecious!" <br /><br />And so begins this perfect little daydream of a movie, with the absurd gallantry of the characters nicely set off by the crude pre-Code realism of the settings and details. Powell and Francis, who teamed for the last time here, were never better; they defuse the sentimentality of the material by underplaying it and playing against it. Warren Hymer and Frank McHugh, usually quite unendurable little toads, have the good luck to share their scenes with the serenely grounded and generous Aline MacMahon, whose sure touch turns them both into princes.<br /><br />The silly old-movie tropes, like the love theme that plays each time the lovers share a cocktail, or their ritual of breaking their glasses on the bar and crossing the stems, pay off beautifully in the final scene. You'll laugh at yourself, but you'll choke up anyway.<br /><br />p.s. Remade in 1940 as "Til We Meet Again," with pieces of "Dark Victory" crudely grafted on, the peerlessly uninteresting George Brent and Merle Oberon as the leads, and McHugh back to being a toad.