Elke keer als iemand me vraagt wat ik als de engste film aller tijden zou beschouwen, zeg ik 'Silkwood', en dan zeggen ze: 'Maar dat is geen horrorfilm.'<br />Nee?<br />Nee?<br />Er is hier zoveel te vrezen, en waarschijnlijk het engst van alles is het feit dat het titelpersonage nog maar een paar decennia geleden leefde, in het hedendaagse Amerika.<br />Er is de angst die voortkomt uit het leven in armoede, of op de rand ervan. Silkwood, haar trawanten en de meeste van haar collega's hebben weinig opleiding; ze leiden een nederig leven van kerkdiensten, gerestaureerde auto's en'mysterieuze broodjes' die voor de lunch worden gebracht in bruine papieren zakken. De kerncentrale waar ze werken is het enige spel in de stad (of de hele staat) in termen van lonen en secundaire arbeidsvoorwaarden. En dus leven ze elke dag met de angst dat ze hun baan kwijtraken. Ze hebben hun hele leven te horen gekregen dat ze autoriteit moeten vertrouwen en zich eraan moeten onderwerpen. Ze zijn geïntimideerd door de managers en opzichters die afkeurend kijken naar kameraadschap, en ronduit afkeurend kijken naar hun vakbond.<br />Er is de angst voor het onbekende in de kerncentrale: vrachtwagens die worden ontmanteld en achter prikkeldraad worden begraven, onder bewaking en onder de dekmantel van de duisternis. Het management geeft de arbeiders de minimale hoeveelheid informatie die ze nodig hebben om hun werk te doen, en vaak houden ze feiten achter die essentieel zijn voor hun overleving. <br />Karen, een ietwat rebelse, niet al te plichtsgetrouwe werker, wordt tot activisme gedreven wanneer haar collega Thelma wordt blootgesteld aan radioactieve besmetting, of 'gekookt'. Voor mij is dit een van de meest verontrustende voorvallen. Thelma is waarschijnlijk pas in de veertig, maar ze ziet eruit alsof ze klaar is voor haar pensioen, vanwege het zware leven dat ze heeft geleid. Haar dochter is stervende aan kanker, en zelf draagt ze de meeste dagen een pruik, omdat haar haar uitvalt. Het is moeilijk om naar het huilen te kijken, naar Thelma die met geweld van top tot teen wordt geschrobd met een stijve borstel, naar het water dat in haar ogen en neus wordt gespoten in een dubieuze poging haar te 'ontsmetten'. Vervolgens wordt ze bevoogd door een arts die haar met een uitgestreken gezicht verzekert dat ze alleen maar oppervlakkige verwondingen heeft en zich wel redt.<br />Er heerst angst als Karen haar nek uitsteekt: ze praat met vakbondsvertegenwoordigers, reist naar Washington en wordt teruggestuurd naar haar werk met een gevaarlijke opdracht: het verzamelen van bewijsmateriaal. Op een bepaald moment in de film steunt absoluut niemand haar. Haar kamergenote voelt zich gepikeerd en afgewezen; haar vriend is vertrokken, jaloers op haar betrokkenheid bij de wereldse mensen uit Washington, en haar collega's behandelen haar als een paria, bang dat ze hen als onruststokers zal brandmerken als ze met haar praten, waardoor hun baan of zelfs hun leven in gevaar komt. Naarmate de film vordert lijken hun zorgen steeds aannemelijker te worden. Ze loopt een kamer vol supervisors binnen en iedereen valt stil. Elke keer als ze langs een stralingsmonitor loopt, gaat er plotseling een alarm af en wordt ze net als Thelma naar de gevreesde ontsmettingsruimte gesleept, waar haar huid tot op het bot wordt schoongeschrobd <0xE2><0x80><0x93> een marteling die ijzingwekkend wordt verhuld als medische noodzaak. Zelfs haar huis is niet langer veilig. Plutonium wordt aangetroffen in een urinemonster dat ze van huis meeneemt, en elk voorwerp in haar huis <0xE2><0x80><0x93> tot en met het behang <0xE2><0x80><0x93> wordt geleegd en van haar afgepakt. Haar onbewogen, glad pratende baas is erbij en moedigt haar aan een verklaring te ondertekenen die het bedrijf ongetwijfeld van elke verantwoordelijkheid ontslaat. <br />De koplampen die Karen in haar achteruitkijkspiegel ziet, zijn niet het laatste wat ons angst aanjaagt. Het is haar vernielde auto die langzaam langs het restaurant wordt gesleept waar nog steeds een vakbondsvergadering aan de gang is.<br />De film raakt zoveel van onze angstknopen: hulpeloosheid, eenzaamheid, afwijzing, kwetsbaarheid, en ten slotte datgene waar we allemaal het meest bang voor zijn. De meest bemoedigende noot is het besef dat iedereen die deze film ziet, ermee wegkomt. Het is een blauwdruk voor kracht.<br />e.w.
Anytime someone asks me what I'd consider the scariest movie ever, I say "Silkwood," and they say "But that's not a horror movie."<br /><br />No?<br /><br />There is so much to fear here, and scariest of all, probably, is the fact that the title character lived just a few decades ago, in modern-day America.<br /><br />There is the fear that comes from living in poverty, or right on the edge of it. Silkwood, her cohorts, and most of her coworkers have little education; they live humble lives of church revivals, rebuilt cars, and "mystery meat" sandwiches brought for lunch in brown paper bags. The nuclear plant where they work is the only game in town (or the entire state), in terms of wages and benefits. And so, every day, they live in fear of losing their jobs. They have spent their lives being instructed to trust authority and submit to it. They are intimidated by the managers and supervisors who frown on camaraderie, and positively scowl on their labor union.<br /><br />There is the fear of the unknown at the plant -- trucks being dismantled and buried behind barbed wire, under guard and under cover of darkness. Management gives the workers the minimum amount of information they need to perform their jobs, and often withhold or disguise facts that are essential to their very survival.<br /><br />Karen, a somewhat rebellious, less-than-conscientious worker, is shocked into activism when her co-worker Thelma, becomes exposed to radioactive contamination, or "cooked." For me, this sequence is one of the most disturbing. Thelma is probably only in her 40s, but she looks like she's ready for retirement, due to the hard life she has lived. Her daughter is dying of cancer, and she herself wears wigs most days, because her hair is falling out. It's hard to watch the weeping, pleading Thelma being forcibly scrubbed head to toe with a stiff brush, water being shot into her eyes and nose, in a dubious attempt to "decontaminate" her. She is then patronized by a doctor who straight-facedly assures her that she has only superficial exposure and will be just fine.<br /><br />There is fear when Karen sticks her neck out -- talking to union reps, traveling to Washington, and being sent back to work with a dangerous assignment: to gather evidence. At one point in the film, absolutely no one is supporting her. Her roommate feels resentful and rejected; her boyfriend has moved out, jealous of her involvement with the sophisticated people from Washington, and her co-workers treat her like a pariah, afraid that being seen talking to her will brand them as troublemakers, endangering their jobs, or even their lives.<br /><br />Their worries seem more and more valid as the movie progresses. She walks into a roomful of supervisors, and they all fall silent. Suddenly, every time she walks past a radiation monitor, the alarms sound and she, like Thelma, is dragged to the dreaded decon room, where her skin is scrubbed raw -- torture chillingly disguised as medical necessity. Even her home is no longer safe. Plutonium is found in a urine sample that she brings from home, and every item in her house--right down to the wallpaper--is emptied and taken away from her. Her stone-faced, smooth-talking boss is right there, encouraging her to sign a statement that will undoubtedly absolve the company of any responsibility.<br /><br />The headlights Karen sees in her rear-view mirror are not the last thing we see that frightens us. It's her wrecked car being slowly towed past the restaurant where a union meeting is still in progress.<br /><br />The movie hits so many of our fear buttons: Helplessness, loneliness, rejection, vulnerability, and finally, the bottom-line thing we all fear the most. The most encouraging note is the awareness that anyone who sees this movie will come away with. It's a blueprint for empowerment.<br /><br />e.w.