In de jaren dertig van de twintigste eeuw maakte Hollywood in een verbijsterend tempo films. Vaak, slechts drie tot vijf jaar nadat de oorspronkelijke film was gemaakt, herschreven dezelfde studio's de film <0xE2><0x80><0x93> en de twee versies verschilden zelden zoveel van elkaar <0xE2><0x80><0x93> alleen de cast. Als de oorspronkelijke film op de een of andere manier ernstig tekortschoot en de remake dat corrigeerde, kon ik dat begrijpen, maar te vaak, zoals het gezegde luidt: 'Als je er een hebt gezien, heb je ze allemaal gezien.' In het geval van 'One Way Passage' werd de film acht jaar later herschreven met George Brent en Merle Oberon ('Til We Meet Again (1940)'). Hoewel Brent en Oberon goede acteurs waren en er hun best op deden, komt het erop neer dat het origineel zo'n beetje dezelfde film is... alleen beter. In deze film speelt William Powell een man die wordt gezocht voor moord en die de hele wereld over reist om aan de wet te ontkomen. De film begint met het moment dat hij eindelijk wordt gepakt door een aardige, maar ietwat onbenullige rechercheur (Warren Hymer, die er zijn beroep van heeft gemaakt om onbenullige mannen te spelen). Dus boekt hij passage voor hen beiden om van de Oriënt naar Amerika terug te keren, zodat Powell zijn straf kan uitzitten <0xE2><0x80><0x93> de doodstraf! Aan boord van het schip voelt Powell zich aangetrokken tot de lieftallige Kay Francis. Ze weet niet dat hij veroordeeld is en ook niet dat ze stervende is aan een 'Hollywoodziekte' <0xE2><0x80><0x93> een dodelijke ziekte met heel weinig symptomen, waardoor je er geweldig uitziet en meestal niet te identificeren is! Beiden worden verliefd en brengen al hun tijd samen door <0xE2><0x80><0x93> ook al is het hun lot dat hun liefde voortijdig eindigt. Er komt nog heel wat meer bij kijken, maar ik wil de film niet bederven, dus zal ik niets meer zeggen over de plot.<br />Het komt erop neer dat de film origineel en buitengewoon artistiek is. De muziek en de zachte cinematografie werken prachtig samen om een heel droevige maar romantische film te maken. De enige negatieve punten zijn de onmogelijkheid van het verhaal <0xE2><0x80><0x93> als je erover nadenkt, lijkt het echt niet mogelijk. Maar als je je ongeloof opzijzet, word je beloond met een prachtige film.
In the 1930s, Hollywood remade pictures at an astounding rate. Often, only three to five years after the original film was made, the same studio would remake the film--and rarely were the two versions that different--just the cast. Now if the original film were somehow seriously flawed and the remake corrected that, I could understand, but too often, like the saying goes, "when you've seen one, you've seen them all". In the case of "One Way Passage", eight years later the film was remade with George Brent and Merle Oberon ("'Til We Meet Again (1940)"). While Brent and Oberon were fine actors and they gave it their best, the bottom line is that the original is pretty much the same film...only better.<br /><br />In this film, William Powell plays a man wanted for murder who has been hopping the world trying to avoid the law. The film begins with him finally being caught by a nice but somewhat dim-witted detective (Warren Hymer--who made a career out of playing slow-witted guys). So, he books passage for them both to return from the Orient to America so Powell can serve his sentence--the death penalty! On board the ship, Powell is attracted to lovely Kay Francis. She does not know he's a condemned man, nor does he know that she's dying from a "Hollywood Disease"--a fatal illness that has very few symptoms, keeps you looking great and usually is unnamed! Both fall in love and spend all their time together--even though their love is fated to end before its time. There's quite a bit more to it than this, but I don't want to spoil the film, so I'll say no more about the plot.<br /><br />The bottom line is that the film is original and extremely artistic. The music and soft cinematography work wonderfully together to make a very sad but romantic film. The only negatives are the impossibility of the story--if you think about it, it really doesn't seem possible. But, if you suspend your sense of disbelief, you'll be rewarded with a lovely film.