Goed gemaakte tv-film, die vooral bekendstaat als de eerste die voor de televisie is gemaakt om het onderwerp homoseksualiteit aan te snijden, heeft de gescheiden Hal Holbrook uit San Francisco die in Los Angeles bij zijn moeder woont, laten weten dat hij zich verheugt op een bezoek van zijn veertienjarige zoon, die in Los Angeles woont; de zaak loopt uit de hand als de jongen de nieuwe vriend van zijn vader ontmoet, en als hij erachter komt dat zijn vader meer van deze mannelijke metgezel houdt dan van begerenswaardige vrouwen, loopt hij boos en in verwarring weg. De productie van Levinson/Link heeft bij de eerste uitzending al jubelende kritieken gekregen, en het is inderdaad slim, geconcentreerd en zonder stereotypen. Maar toch, als de jongen wegloopt (voor een groot deel van de film), wordt kostbare tijd van de klok verspild terwijl de volwassenen naar hem op zoek zijn en zich zorgen maken. De film is gelukkig niet melodramatisch; hij is moedig, hij heeft een bedachtzame, melancholieke ondermijning en het homothema wordt goed vertolkt (alleen een deel van de dialogen dateert ervan). Maar de film had moediger kunnen zijn als er wat meer hartelijker gepraat was en minder schaamte en tranen.
Well-made TV-movie, largely acknowledged as the first made-for-television film to tackle the subject of homosexuality, has divorced San Francisco contractor Hal Holbrook looking forward to a visit from his fourteen-year-old son who lives out in Los Angeles with his mother; things are shaky when the kid meets his dad's new male friend, and once he figures out that Pop enjoys this male companion more so than eligible women, he runs away in anger and confusion. Levinson/Link production won raves upon its first network showing, and indeed it is smart, focused, and without stereotypes. Still, when the kid runs away (for a large section of the film), precious time on the clock is wasted as the adults search for him and worry. The film isn't melodramatic, thankfully; it's brave, it has a thoughtful, melancholy undermining, and the gay theme is served well (only some of the dialogue dates it). But more courageous the whole thing might have been with more hearty talk and less shame and tears.