Ik heb nu zo'n 50 Poirot-afleveringen achter de rug, van het sublieme tot het middelmatige, maar deze aflevering brengt de lat tot in het souterrain. Ik heb nog nooit zo'n belachelijke verzameling personages gezien, waarvan er maar weinig ook maar een greintje logisch zijn. Het lijkt erop dat de producers vonden dat het verhaal opgedirkt moest worden, dus sprenkelden ze vulgaire taal en verhitte kussen over alles heen.<br /><0x3E> Elke Poirot moet een tegenstander hebben, maar Elliot Cowans vertolking van De grootste eikel ter wereld is zo overdreven dat hij dreiging in een oogverblindende absurditeit verandert. En aangezien de plot dat vereist, moet de meest maagdelijke vrouwelijke hoofdpersoon natuurlijk gewoon'verliefd' op hem worden, ook al ziet ze in dat hij puur slecht is. 'Wat ben ik, een arm, zwak vrouwtje?', zucht ze, 'ik ben een slavin van de liefde (vanaf 5 minuten geleden)'.<br />En al die tijd ondermijnt Poirot zijn geliefde personage met een hyperemotionele uiteenzetting (zonder goede reden, gezien zijn gebrek aan binding met de personages), een tot nu toe niet onthulde religiositeit en een neiging om woorden van 50 cent te gebruiken die hij nooit eerder heeft gebruikt, terwijl hij de Engelse woorden voor 'dank je' en 'ja' nog steeds vergeet. Onbeschoft.<br />Ik zou iedereen die genegenheid voelt voor Poirot en het grote geheel van zijn werk vóór deze absurde klucht, willen waarschuwen dat hij die ten koste van alles moet vermijden.
I've waded through about 50 episodes of Poirot now, from the sublime to the mediocre, but this episode lowers the bar to basement level. I've never seen such a preposterous collection of characters, few of which make a lick of sense. It seems that the producers decided that the story needed sexying up, so they sprinkled vulgar language throughout, and heated kisses at every turn.<br /><br />Every Poirot has to have an antagonist, but Elliot Cowan's characterization of The World's Biggest Jerk is so far over the top that he turns menace into eye-rolling absurdity. And naturally, since the plot demands it, the most virginal female character just *must* "fall in love" with him, even though she recognizes his purely evil nature. "What am I, a poor, weak female to do?", she sighs, "I'm a slave to love (as of 5 minutes ago)".<br /><br />And throughout, Poirot subverts his beloved character with hyper-emotional exposition (for no good reason, given his lack of connection to the characters), a hitherto unrevealed religiosity, and a penchant for using 50-cent words that he's never before used, while still forgetting the English words for "thank you" and "yes". Asinine.<br /><br />I would warn anyone who feels affection for Poirot and the great body of his work before this absurd farce to avoid it at all costs.