Hier hebben we drie interessante beroemde filmsterren: de charmante Bette Davis, de beleefde en ontwikkelde Leslie Howard met zijn Engelse accent, en een vreselijke Humphrey Bogart als de schurk van de film. Howard was een openlijk gedicht, terwijl Bette verliefd op hem was, maar Bogart (Duke Mantee) ging door met zijn verwoestende activiteiten. De bewegingen van de Bogart waren iets anders dan zijn gebruikelijke, en hij was net zo verschrikkelijk als Cagney in 'Public Enemy' of Edward G. Robinson in 'Little Caesar'. Ik heb begrepen dat de film probeerde aan te tonen dat slimme zinnen de beste manier zijn om een misdadiger onder ogen te komen. Normaal gesproken kunnen die gangsters niet begrijpen waarom hun leven zo bedorven is of waarom ze zich zo gedragen, dus met een paar welgekozen woorden <0xE2><0x80><0x93> en dat heeft Howard met Bogart gedaan <0xE2><0x80><0x93> kan de misdadiger iets weergeven van wat hij doet of kan hij in zijn misdragingen verdwalen.
Here we have three interesting famous artists of all-time cinema, charming Bette Davis, polite and educated Leslie Howard with his English accent, and a terrible Humphrey Bogart as the villain of the film. Howard was an open poem, while Bette felt in love with him, but Bogart (Duke Mantee) came to continue his devastating activity. The Bogart's movements were somewhat different to his usual ones, and he was as terrible as Cagney in "Public Enemy" or Edward G. Robinson in "Little Caesar". It is my understanding that the film tried to demonstrate that smart sentences may be the best way to face a criminal. Normally those gangsters are unable to understand why their lives are so spoiled or why they behave in that way, so with a bit of smartly said words- and that's what Howard did with Bogart- the criminal may reflect a bit of what he is doing or may become lost in his misdemeanours.