Deze zag ik bij de vertoning van Midnight Madness in Toronto en ik moet zeggen dat ik me uitstekend heb vermaakt. Vóór de film zei de producent dat hij een in Amicus-stijl gemaakte documentaire mee wilde nemen, die beslist het gevoel weergeeft, maar dan met een heel uitgesproken Japans gevoel (vooral in de episode van Sean Cunningham) en een vleugje van Cronenberg-achtige lichaamsangst.<br />Het is geweldig om Ken Russell weer films te zien schieten voor het grote doek waar hij thuishoort en zijn episode is een volslagen en totaal geobsedeerde waanzin waarin je kunt zien dat hij net zoveel plezier had bij het maken als ik bij het kijken. Kannibalistische borsten zijn misschien niet het meest subtiele beeld, maar als je erin meegaat, dan ga je mee.' Het zal een knaller worden.<br />De volgende aflevering zou weleens de beste en meest experimentele Sean Cunningham-film kunnen zijn die ooit is gemaakt. De combinatie van animatie met een paar nogal schokkende scènes van necrofilie en traditionele Japanse horrorbeelden is zowel verrassend als eng. Het is heel brutaal en radicaal, heel anders dan alles wat Cunningham daarvoor heeft gedaan.<br />De Monte Hellman-aflevering, die in Cannes werd geprezen, is een koele verandering van het tempo voor de film, die een diepe liefde toont voor de cinematografische geschiedenis en die een griezelige wending toevoegt aan de mythologie van het bewegende beeld.<br />En ten slotte is de laatste aflevering van de nieuwe John Gaeta een buitengewoon goed gemaakt horrorverhaal over het lichaam dat...' s gebaseerd op een half waar verhaal (zoals we van de Midnight Madness Q/A te weten kwamen) over de broederband van een vrouw met de lintworm van haar moeder. Dit is een van de origineelste en interessantste verhalen van de film die geweldige concepten en beeldspraak bevat.<br />De Joe Dante-verpakkingen zijn gepast amusant (krijgen zelfs een Dick Miller-kompaan) en het is als altijd fantastisch om John Saxon zijn ding te zien doen.<br />Schrijver en producer Dennis Bartok heeft een aantal filmhelden weten te strikken en ze de kans gegeven iets anders te doen. Zijn scenario is echter zeer consistent, omdat het een unieke en onderhoudende stem overhoudt tussen de verschillende persoonlijkheden van de regisseurs. Dit is het soort film waarvan je gewoon achterover zou moeten leunen, ontspannen en genieten, als een soms subversief, maar altijd eigenzinnig uitstapje naar het genre. Het bruist van pure adoratie voor de film, zonder te vervallen in geforceerde referenties en ingestudeerde grapjes.<br />Ik had er, om maar iets te noemen, een kick van om ernaar te kijken.
I saw this one at the Midnight Madness screening in Toronto and I have to say I was thoroughly entertained. Before the film the producer mentioned he wanted to bring back an Amicus-style anthology film, which it definitely captures the feeling of, however with a very distinctively Japanese feel (most notably in Sean Cunningham's episode) as well as a twinge of Cronenberg-style body horror.<br /><br />It's great to see Ken Russell back shooting films for the big screen where he belongs and his episode is complete and total obsessive madness where you can tell that he had as much fun making it as I had watching it. Cannibalistic breasts may not be the subtlest of images, but if you go with it you'll have a blast.<br /><br />The next episode is what might possible be the best and most experimental Sean Cunningham film ever made. Combining animation with some rather shocking scenes of necrophilia and traditional Japanese horror imagery, the episode is both surprising and creepy. It's quite bold and radical, entirely different from anything Cunningham has done before.<br /><br />The Monte Hellman episode, that was lauded at Cannes, is a cool change of pace for the film, displaying a deep love of cinema history as well as adding a haunting twist to the mythology of the moving image.<br /><br />And finally, the last episode from newcomer John Gaeta is an extremely well made body horror story that's based on a semi-true story (as we learned from the Midnight Madness Q+A) about a woman's fraternal link with her mother's tapeworm. This is one of the most original and interesting stories of the movie that features great concepts and imagery.<br /><br />The Joe Dante directed wrap around segments are suitably amusing (even get a Dick Miller cameo) and it's fantastic as always to see John Saxon do his thing.<br /><br />Writer and producer Dennis Bartok has been able to round up some of cinema's heroes and give them an opportunity to do something different. His screenplay is very consistent however in retaining a singular and entertaining voice between the different personalities of the directors.<br /><br />This is the kind of film you should just sit back, relax and enjoy as a sometimes subversive, but always quirky trip into the genre. It seethes with pure adoration for the movies, without falling into forced reference-laden in-jokes.<br /><br />I, for one, had a blast watching it.