Franse films zijn gewend om de menselijke gedachten en gedragingen te onderzoeken. Chabrol doet het perfect. Zoals je misschien weet, is hij een typische fran<0xC3><0xA7>aise-regisseur, soms saai maar bijzonder relevant en met een accurate analyse in deze film. Het gevoel van jaloezie en achterdocht wordt perfect beschreven, Jacques Gamblin als gekwelde schilder is zoals altijd verbazingwekkend en ontroerend. De bekende humorist voor zijn Euro Trash-show, Antoine de Caunes, is intrigerend en verrassend goed genoeg. Het is waar dat Sandrine Bonnaire en Valeria Tedeschi een beetje saai zijn en overeenkomen met het stereotype koude fran<0xC3><0xA7>aise-meisje dat ik haat. Hoe dan ook, de film is perfect geënsceneerd als een fran<0xC3><0xA7>aise-thriller, wat eigenlijk helpt om iets meer te weten over de geboorte van jaloezie.
French movies are used to investigating human thoughts, behaviors. Chabrol makes it perfectly. As you might know, he is a typical french director, sometimes boring but specially relevant and with accurate analysis in this film. The feeling of jealousy and suspicion is perfectly described, Jacques Gamblin as a tortured painter is, as always, amazing and touching. The well known humorist for his Euro Trash show, Antoine De Caunes, is scheming and surprisingly good enough. It's true that Sandrine Bonnaire and Valeria Tedeschi are kind of insipid and correspond to the cold french girl stereotype I hate. Anyway, the film is perfectly directed as a french thriller, which actually helps to know a bit more about the birth of jealousy.