Dit is een ongelooflijk afschuwelijke film die niets'spookt' behalve, kennelijk, de intelligentie van de stompzinnige producenten die er geld in hebben gepompt. Volkomen onbegrijpelijke plot die zich concentreert rond een vreemd uitziende tiener uit New Jersey met een Zweeds accent die letterlijk van het ene seksuele compromis naar het andere stuitert en er op de een of andere manier in slaagt om al die tijd goed te blijven acteren. Ewa Aulin, die haar debuut maakt in deze dampende hoop, slaagt erin over te brengen dat haar enige talent is dat ze bij het minste of geringste haar kleren uittrekt. En aangezien dit een film uit de jaren zestig is, wordt er veel met de hoed gezwaaid (als je begrijpt wat ik bedoel). Het is duidelijk dat Richard Burton, Walter Matthau, James Coburn en Marlon Brando voor de filmschaal zijn gecast <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, de schaal die de regisseur moet hebben gebruikt om de dope af te wegen die dit stuk ongedierte bevat. Pijnlijke cameo's van Walter Huston en Sugar Ray Robinson, die er allebei uitzien alsof ze ergens anders wilden zijn, branden zich ook in mijn gehavende hersenpan. De enige eerlijke rol werd gespeeld door Buck Henry, die een raaskallende geestespatiënt speelt <0xE2><0x80><0x93> en aangezien hij ook het scenario voor deze gruwelfilm heeft geschreven, is dat waarschijnlijk alleen maar getypecast. Deze film is het schoolvoorbeeld van de jaren zestig van de vorige eeuw, het absolute dieptepunt van een in zichzelf gekeerd, door drugs beneveld elan. Het celluloid waar hij op is gepoept, is het niet waard.
This is an unbelievably awful movie that doesn't "spoof" anything except, apparently, the intelligence of the witless producers who poured money into it. Completely unintelligible plot centering around a strangely Swedish-accented New Jersey teenager who literally bounces from one sexual compromise to another, somehow managing to elude good acting throughout. Ewa Aulin, making her debut in this steaming pile, manages to convey that her only talent is taking her clothes off at the drop of a hat. And, since this is a '60's movie, there's a lot of hat-dropping going on (if you know what I mean). Embarrassing performances by such "luminaries" as Richard Burton, Walter Matthau, James Coburn, and Marlon Brando were obviously turned in for scale- that is, the scale the director must've used to weigh out the dope that permeates this piece of tripe. Painful cameos by Walter Huston and Sugar Ray Robinson, both of whom look like they wanted to be somewhere else, also burn themselves into my battered brain pan. The only honest performance was turned in by Buck Henry, who plays a raving mental patient- of course, since he also wrote the screenplay for this abomination, it was probably only typecasting. This movie is the poster child for 1960s moviemaking- the absolute nadir of self-involved, drug-addled excess. Not worth the celluloid it slimed onto.