Het personage Patrick Dewaere is zo slap, oppervlakkig en pathetisch, dat het moeilijk is om sympathie op te brengen voor de ongemakkelijke positie waarin hij verkeert.<br />Zijn vrouw, Martine, was duidelijk het dominante lid van de oorspronkelijke relatie, en Remy leek niet meer dan een parasiet die alleen maar bijdroeg aan het onderhoud van de familie.<br />Spoiler-waarschuwing! Na de dood van Martine leek het duidelijk dat Remy de kracht miste om de verantwoordelijkheden op zich te nemen die hem waren toebedeeld om op een positieve manier voor de stiefdochter te zorgen en haar op te voeden.<br />Zijn verlokking van de stiefdochter was zo voorspelbaar, omdat hij werd afgeschilderd als zo'n zwakke man. Marion wordt afgebeeld als zowel de wilskrachtige als de meer volwassen persoonlijkheid.<br />Remy geeft zelfs op een laffe manier zijn carrière op als hij zich vastklampt aan een nieuwere minnaar, die ook een superieur talent heeft als pianist.<br />Zoals zijn personage, Remy, wordt afgebeeld, voelt men zich opgelucht als Marion hem afdankt... het zou onmogelijk voor haar zijn om de slappeling zonder ruggengraat niet te verbeteren. En men heeft medelijden met zijn "nieuwe" minnaar, aan wie de lafaard niet eens kan vertellen dat hij ook musicus is. Dus nodigt ze de parasiet uit in haar leven, zeer tot deze kijker.' 's afgrijzen, en de cyclus begint opnieuw, als een nieuwe stiefdochter het geluid van haar moeders 'hartstocht' voor deze onwaardige man afluistert.
The Patrick Dewaere character is so spineless, shallow and pathetic, that it hard to engage much sympathy for the awkwardness of his position.<br /><br />His wife, Martine, was clearly the dominant member of the original relationship, and Remy seemed no more than a parasite as far as contributing to support the family.<br /><br />Spoiler Warning! After Martine's death, it seemed clear that Remy lacked the strength of character to step up to the responsibilities thrust upon him to provide for and nurture the step-daughter in a positive manner.<br /><br />His allowing himself to be seduced by the step daughter was so predictable because he was portrayed as such a weak cipher of man. In every way, Ariel Besse's Marion is portrayed as both the stronger willed, and more mature character.<br /><br />Remy even gives up his career in a cowardly way when he latches on to a newer lover, who also is a superior talent as a pianist.<br /><br />The way his character, Remy, is portrayed, one feels relieved when Marion discards him...it would be impossible for her not to be able to be able to improve on the spineless clod. And one feels sorry for his "new" lover, to whom the coward isn't even able to inform that he is also a musician. So she invites the parasite into her life, much to this viewer's horror, and the cycle begins again, as a new step-daughter eavesdrops on the sound of her mother's "passion" for this unworthy man.