De geheime tuin is een zeldzame traktatie voor de scenarist en de regisseur als ze hun bron, De geheime tuin van Frances Hogsden Burnett, werkelijk begrijpen en een vertaling op het scherm zetten die niet alleen de essentie van het boek weergeeft, maar ook het verhaal verbetert. Het komt maar al te vaak voor dat regisseurs het verhaal verpesten met hun eigen, egoïstische draai (Little Big Man and Chocolat komt meteen in je op), maar hier is een juweel dat de kijker laat zeggen: 'Dat was net zo goed als het boek.' Een oprechte triomf.<br />De cast is uitstekend, vooral de kinderen, vooral Kate Maberly als Mary Lennox. Zelfs de kleinste extraatjes zorgen ervoor dat het verhaal soepel en meeslepend wordt. Maar de echte ster is regisseur Agnieszka Holland. In een uitdagend klimaat (een regenachtige locatie) slaagt ze erin een film te maken met een ontroerend commentaar over hoe kinderen letterlijk de wereld kunnen veranderen. Haar inzichtelijke inzicht in de thema's isolement, groei en verjonging, de behoefte aan een evenwicht tussen voeding en toelaatbaar risico, komt allemaal tot uiting in de bepalende metafoor van een tuin. De kunstige weergave van deze literaire thema's is wat veel regisseurs blijkbaar het moeilijkst vinden ('Ik kijk naar jou, Arthur Penn') en meestal negeren ze ze in alle geluk door ze te compenseren met gladde toevoegingen, extra actie of onbeholpen sentimenten. Maar hier niet.<br />Haar focus is niet alleen voorbeeldig, maar de fotografie is ook verbazingwekkend. De wisselwerking tussen licht en donker, de tijdsduur van de foto's van wolken die voorbijdrijven en bloemen die opbloeien op de klanken van prachtige muziek fascineren de kijker. Het regenachtige weer werd niet gemeden, maar met het grootste effect gebruikt. Ik kan me alleen maar een beeld vormen van de discipline die ervoor nodig moet zijn geweest om te wachten tot de zon door de wolken heen brak en dan de film af te draaien in de hoop dat de belichting de opname kan maken voordat het licht veranderde en een tweede opname een lange wachttijd werd. Gelukkig is iedereen tegen de taak opgewassen en de film, met name de laatste scène, resulteert in een briljant staaltje filmkunst. De versie uit 1993 van _The Secret Garden_ is een must voor elke familiefilm, een die ouders en kinderen kunnen waarderen om zijn verfijning of simpelweg om de geweldige manier waarop deze tijdloze klassieker wordt herverteld.
The Secret Garden is a rare treat where in the screenwriter and director actually understand their source, The Secret Garden by Frances Hogsden Burnett, and make a translation to the screen that not only captures the essence of the book but enhances the story as well. Too often directors spoil the story with their own self-interested spin (Little Big Man and Chocolat come immediately to mind)but here is a jewel that leaves the viewer saying "That was as good as the book." A genuine triumph.<br /><br />The cast is outstanding, the children in particular, Kate Maberly as Mary Lennox above all. Even to the most minor extra everyone brings a smooth and compelling reality to the story.<br /><br />However, the real star is director Agnieszka Holland. Against a challenging climate ( a rainy location) she manages to create a movie with a touching commentary on how children can literally change the world. Her insightful grasp of the themes of isolation, growth and rejuvenation, the need for a balance between nurture and allowable risk are all managed through the controlling metaphor of a garden. The artful rendering of these literary themes are what many directors apparently find most challenging ( I'm looking at you Arthur Penn)and generally blissfully ignore them compensating by glib insertions, extra action or clumsy sentiment. Not so here.<br /><br />Not only is her focus exemplary but the photography is amazing. The interplay of light and dark, the time elapse photos of clouds rolling and flowers emerging all set to beautiful music captivate the viewer. The rainy weather was not shunned but used to fullest effect. I can only imagine the discipline it must have taken to wait for the sun to peep out from the clouds and then roll film hoping that the cast can pull off the shot before the light changed and a second take became a long wait. Fortunately all are up to the task and the film, the final scene in particular, results in a brilliant piece of motion picture art.<br /><br />The 1993 version of The Secret Garden is a must for every family film collection, one the parents and kids can enjoy for its sophistication or simply for the great way in which this timeless classic is retold.