Deze film uit 1972 is de eerste en waarschijnlijk de beste van de vier verschillende films uit de jaren zeventig uit de koker van dezelfde schrijver, over sensationele dorpsmoorden die door de plaatselijke politiecommandant worden opgelost tegen de achtergrond van eigenzinnige dorpsbewoners en een terloopse romantische belangstelling. De andere zijn: (1) Isn't It Shocking (Alan Alda, 1973), en (2) The Girl In The Empty Grave en (3) Deadly Game (beide van Andy Griffith, 1977).<br />Hier keert Chief Abel Marsh (James Garner) terug van een vakantie in Los Angeles om in de krant te lezen over de dood van een vrouw uit de buurt terwijl hij weg was. Ze werd dood aangetroffen op het strand, met haar tamme dobermann 'Murphy' naast zich en bijtsporen op haar armen. De kapitein vindt een paar verdachte aanwijzingen in haar huis en ontdekt dat dobermanns op de nek mikken, niet op de armen. Dus laat hij het lichaam van de vrouw opgraven en een autopsie verrichten. Hij ontdekt dat ze in zoet water is verdronken, maar in zee is gedumpt. Hij ontdekt ook dat ze zwanger was. Haar ex-man (Peter Lawford) vertelt de kapitein dat ze een eind aan hun huwelijk heeft gemaakt omdat ze verliefd was op een vrouw. Hoewel de moordenaar het huis van het slachtoffer van alle bewijsmateriaal heeft ontdaan, vindt de kapitein in de rommel op de vloer een foto van een ongeïdentificeerd naakt stel dat wegrent van de camera. Hij neemt Murphy op. Hij begint ook een romance met Katharine Ross, die de rol speelt van de assistente van dierenarts Hal Holbrook, de man van June Allyson.<br />Marsh arriveert bij het huis van het slachtoffer om Lawford te ontmoeten. De kapitein treft het huis in vlammen aan en Lawford bewusteloos binnen, voordat hij wordt neergeslagen. Het is een mooi tafereel als de kapitein de telefoon in het huis gebruikt (zijn autoband en radiosnoer zijn doorgesneden) om een brandweerwagen en een ambulance te bellen, om vervolgens buiten te moeten zitten en toe te kijken hoe het huis afbrandt en Lawford sterft, omdat de aanvaller, die in de auto van Lawford is weggereden, met de auto de 'éénrichtingstunnel' tussen de stad en het huis heeft geblokkeerd, waardoor de versterkingen worden opgehouden. Verdere deducties leiden Marsh naar een verdachte, die drugs gebruikt en hem ontglipt in een onwaarschijnlijke scène (waarom zou Marsh de bundel van de verdachte afpakken en zijn armen vastbinden, in plaats van hem aan de eigenaar te geven, die vlak bij hem stond?). Marsh achtervolgt de verdachte en komt dichter bij de moordenaar, met beperkte hulp van de klungelige districtspolitie en kennelijk weinig of niets van zijn eigen mensen. Zijn relatie met Ross, voor zover die er een is, valt uiteen door zijn werk aan de zaak, in elk geval voorlopig.<br />In tegenstelling tot Alda is Garner geloofwaardig als De bijrollen zijn goed, ook al worden ze niet zo vaak gespeeld als in Alda's. Bij Garner's wordt meer gekonkeld en detectivewerk verricht dan bij de andere maatschappijen. Er wordt een beter evenwicht gevonden tussen serieuze en lichte elementen dan in de saaie Alda's of de malle Griffith-versies. Bij Garner's is er aangename muziek en er wordt goed gebruik gemaakt van locaties.<br />Maar problemen bederven het plezier van de film. De plot is afhankelijk van het feit dat Marsh niet in staat is een 30-jarige vrouw te onderscheiden van een 55-jarige vrouw. Waarom heeft de zorgvuldige boosdoener de cruciale foto achtergelaten? En er is geen verklaring voor hoe de zaak aanvankelijk zo verkeerd is aangepakt (door de doodsoorzaak aan te zien voor bijtwonden in plaats van verdrinking). De regisseur lijkt zijn uiterste best te doen om de vroege scènes onaangenaam en luidruchtig te laten klinken (Marsh die onophoudelijk op de claxon van de politiewagen buiten het bureau bonst; een wachtkamer bij de dierenarts met talloze blaffende, springende honden; ziekelijk limoengroene lambrisering en behang in het huis van het slachtoffer; Marsh die daar onhandig dingen op de vloer gooit).<br />Garner gedraagt zich zo nors en cynisch dat hij zijn gebruikelijke charme en energie mist. Marsh' catchphrases 'leuk','stadsmensen' en 'Als je weet waar je niet moet kijken, zegt dat iets over waar je wel moet kijken' voelen overbelast en onecht, niet natuurlijk. Marsh maakt grappen over 'driedubbele bourbons bij de lunch'. Er wordt niets van gemaakt. Hoewel het sympathieke, aantrekkelijke acteurs zijn, is de relatie tussen Garner en Ross haastig en onverklaarbaar in de manier waarop hij begint en vooral eindigt, met martelende, langzaam lopende scènes waarin hij, met opeengeklemde lippen, langzaam brandt en zij, nieuwsgierig en verward, er een eeuwigheid over doet om niets te zeggen. zinnen die belangrijk moeten zijn, zijn onbegrijpelijk (verdachte zegt tegen Marsh: 'Je bent slim, Abel, maar je bent niet erg slim.'). Marsh is te ruw met Ross en met Murphy.<br />Er zit weinig diepte in de personages of relaties. Allyson is niet meer dan een figurantenrol, met slechts een korte glimp in het begin en een paar grove, verbitterde zinnen ('Ze was een kreng.'; 'Als je zo slim bent, vind je de auto.'). Het slachtoffer blijft onduidelijk. De hulpsheriffs van Marsh spelen geen rol van betekenis. De voortdurende grap over de incompetentie van de overijverige politie van het district gaat te ver als er iemand door om het leven komt.<br />De plot berust op sensatiezucht en insinuaties in plaats van een duidelijke, bevredigende verklaring. De bekentenis van de moordenaar is bijna onsamenhangend ('Er was niets van hem over. Niets van mij. Ik had geen keus.'). De film lijkt homoseksualiteit en 'drietallen' als plottrucs te gebruiken. Hij kan grof en beledigend zijn, zoals wanneer Marsh een grapje maakt tegen Ross' vrouw. Een hulpsheriff lacht hysterisch als hij met Marsh praat over een jonge vrouw die een deel van haar anatomie heeft laten afbijten door een vent die met haar op de achterbank zat van een auto die op een hobbel in de weg was gebotst. Marsh mompelt iets in antwoord op de vraag van Lawfords nieuwe, tienerachtige vriendin of er motels in de stad zijn met vibratorbedden 'in de box', 'in de box, keurig... stadsmensen'. En vieze oude stadsbewoners vragen Marsh of hij tijdens zijn vakantie in L.A. veel heeft gekregen.
This 1972 film is the first and probably the best of four, varied 1970s movies by the same writer about sensationalistic small-town murders solved by the local police chief against the backdrop of quirky town regulars and a casual romantic interest. The others are: (1) Isn't It Shocking (Alan Alda, 1973); and (2) The Girl In The Empty Grave and (3) Deadly Game (both Andy Griffith, 1977).<br /><br />Here, Chief Abel Marsh (James Garner) returns from a Los Angeles vacation to read in the paper about a local woman's death while he was away. She was found dead at the beach, with her pet Doberman "Murphy" beside her and its bite marks on her arms. Marsh finds some suspicious signs at her house and learns that Dobermans strike for the neck, not the arms. So he has the woman's body exhumed and autopsied. He discovers that she was drowned in fresh water but dumped in the sea. He also learns that she was pregnant. Her ex-husband (Peter Lawford) tells Marsh that she ended the marriage because she was in love with a woman. Although the killer stripped the victim's house of evidence, Marsh finds in some litter on the floor a photograph of an unidentified nude couple running toward the beach, away from the camera. He takes in Murphy. He also starts a romance with Katharine Ross, who plays the assistant to veterinarian Hal Holbrook, husband of June Allyson.<br /><br />Marsh arrives at the victim's house to meet Lawford. Marsh finds the house in flames and Lawford unconscious inside, before being slugged. There is a nice scene as Marsh uses the phone in the house (his car tire and radio cord were slashed) to call for a fire truck and ambulance, only to have to sit outside and watch the house burn down and Lawford die, because the assailant, who took off in Lawford's car, blocked with the car the "one-way tunnel" between the town and the house, delaying the reinforcements. Further deductions lead Marsh to a suspect, who drugs and eludes him in an implausible scene (why would Marsh take the bundle from the suspect, tying up his arms, instead of handing it off to the owner, who was standing right there?). Marsh pursues the suspect and gets closer to the killer, with limited help from the bungling county police and apparently little or none from his own men. His relationship, such as it is, with Ross, falls apart due to his work on the case, at least for now.<br /><br />Unlike Alda, Garner is credible as a police chief. He uses a gun, breaks up a bar fight, and comports himself with authority. Unlike Griffith, Garner plays the role straight. The supporting cast is good, even if not as well-used as Alda's. There is more plotting and detective work in Garner's than the others. It strikes a better balance between serious and light elements than the dreary Alda or silly Griffith versions. Garner's has pleasant music and some good use of locations.<br /><br />But problems spoil fuller enjoyment of the movie. The plot depends on Marsh not being able to distinguish a 30-year-old woman from a 55-year-old woman. Why did the careful culprit leave the crucial photo behind? And there is no explanation for how the case could have initially been so badly mishandled (mistaking cause of death for bite marks, instead of drowning). The director seems to go out of his way to present early scenes as unpleasant and loud (Marsh banging incessantly on the police car horn outside the station; a waiting room at the vet's with countless barking, jumping dogs; sickly lime green counter trim and wallpaper in the victim's house; Marsh clumsily knocking things on the floor there).<br /><br />Garner acts so sullen and cynical that he lacks his usual charm and energy. Marsh's catch-phrases "Neat," "City folks," and "When you know where not to look, that tells you something about where to look," feel overused and phony, not natural. Marsh wisecracks about "triple bourbons for lunch," gleefully brings a second full pitcher of beer to his table, and always has a bottle handy. Nothing is made of this. Although likable, attractive actors, the relationship between Garner and Ross is hasty and unexplained in how it begins and especially ends, with excruciating, slow-paced scenes in which he, doing tight-lipped slow burns, and she, inquisitive and confused, take forever to say nothing. Lines that are supposed to be significant are incomprehensible (suspect tells Marsh, "You're shrewd, Abel, but you're not very smart"). Marsh is too rough with Ross and with Murphy.<br /><br />There is little depth to the characters or relationships. Allyson is a mere stick figure plot device, with only a brief glimpse early and a few coarse, bitter lines ("She was a bitch."; "If you're so smart, you find the car."). The victim is left obscure. Marsh's deputies play no meaningful role. The running joke of the gung-ho county police's incompetence is taken too far when it causes a death.<br /><br />The plot relies on sensationalism and innuendo rather than clear, satisfying explanation. The killer's confession is nearly incoherent (".There was nothing left of him. Nothing of me. I had no choice."). The movie seems to exploit homosexuality and "threesomes" as plot gimmicks. It can be crude and offensive, as when Marsh jokes to Ross' question about why he is still single, "I'm a faggot. Have you seen the women in this town?"; Ross remarks, "I guess dykes don't use the pill."; a deputy laughs hysterically when discussing with Marsh a young woman who had part of her anatomy bitten off by a guy with her in the back seat of a car that hit a bump in the road; Marsh mutters in response to Lawford's new teenage-looking floosie girlfriend's question about whether there are motels in town with vibrator beds "in the box," "In the box, neat....City folks."; and dirty old townsmen quiz Marsh about "Did he get much?" on his L.A. vacation.