Op het eerste gezicht lijkt City of Ember een spannend sf-avontuur, een pagina uit het draaiboek van Jules Verne, maar uiteindelijk haalt de film het niet bij de duizelingwekkende hoogten van zijn creatieve premisse. De film brengt wel wat intrige en een paar meeslepende optredens (om nog maar te zwijgen van de ingeblikte), maar enorme hiaten in de logica, die zelfs door het jongste publiek ontdekt zouden kunnen worden, verhinderen dat hij de hartverscheurende klassieker wordt die hij wil zijn.<br />Zo'n tweehonderd jaar geleden was het leven op aarde aan het uitsterven, en in zijn laatste ogenblikken ontwierpen en bouwden grote natuurkundigen, uitvinders en architecten een enorme ondergrondse stad, aangedreven door een gigantische generator. Maar de Bouwers hebben een vooruitziende blik, en in de veronderstelling dat het oppervlak op een dag weer bewoonbaar zal zijn, besloten ze specifieke instructies voor de burgers van Ember om uiteindelijk naar het zonlicht te ontsnappen. Deze informatie werd in een metalen doos gestopt en met een 200-jaar-tijdklok gealarmeerd. Tegen het eind van die tijd, redeneerden de Bouwers, zou het oppervlak bewoonbaar zijn. Deze doos werd vervolgens van burgemeester tot burgemeester doorgegeven, bijna 200 jaar lang. Voor een paar mensen is het duidelijk dat de dagen van de generator geteld zijn.<br />Ons verhaal gaat over twee kinderen, Lina Mayfleet (Saoirse Ronan) en Doon Harrow (Harry Treadway). Aan het begin van de film hebben ze allebei een baan voor het leven gekregen <0xE2><0x80><0x93> Lina als boodschapper (allemaal verbaal), en Doon werkt in de buisleidingen, waar hij een manier hoopt te vinden om de generator te redden. Terwijl de stroom uitvalt, horen ze over de mysterieuze zilveren doos en ze werken samen om de gehavende restanten van de instructies voor de uitgang te ontcijferen. Natuurlijk komen ze in de problemen met Doons vader (Tim Robbins) en de huidige burgemeester (Bill Murray), en natuurlijk worden ze uiteindelijk achternagezeten door mensen die...' Het duurde niet lang voordat niemand meer wist hoe je de donkere stad moest verlaten.<br />De casting is grotendeels raak. Ronan lijkt hier veel innemender en aantrekkelijker dan vorig jaar in _Atonement_, en Treadway, die eruitziet als een vluchteling van High School Musical, is net zo indrukwekkend. Robbins is uitstekend in een kleine, maar cruciale rol, net als Martin Landau (wat is er van hem geworden?) als de onvermijdelijke oude man-die-van-alles-weet. De enige verwarrende rol is die van Murray als de joviale burgemeester van de stad. Hij lijkt vlot en vrolijk genoeg, maar je krijgt bijna het gevoel dat hij ironisch is in plaats van deel uit te maken van het verhaal. Vaak leidt zo'n benadering tot een slappe vertoning, maar Murray is hier te subtiel voor pure huichelarij; hij lijkt meer op een vierkante pin in een rond gat.<br />De hiaten in de logica moeten met enige opzettelijke onwetendheid worden, nou ja, genegeerd. We zien diverse bedrijven en vervoersmiddelen, maar er is blijkbaar geen politie, geen begraafplaatsen, geen vers fruit. Vergeet niet dat deze mensen daar al twee eeuwen zitten. Natuurlijk, ze hebben een heleboel blikvoedsel, maar iets zegt me dat ze een slechte gezondheid hebben na een leven van slechte eetgewoonten. Dan is er nog het feit dat iedereen geen flauw idee lijkt te hebben van de oppervlakte. Ik bedoel niet dat ze niet weten wat erop ligt; ze weten niet eens dat er een oppervlakte is. Proberen de stad te verlaten is een vergrijp waarvoor je in de gevangenis kunt belanden, oké, maar deze mensen weten niet eens dat er iets is om naar te ontsnappen. En dat slaat op dit moment nergens op. Ze zijn daar niet 2000 jaar geweest, maar 200. Dat betekent ongeveer negen generaties na degenen die daar het eerst woonden, en vaak zijn er op een bepaald moment drie generaties in leven. Dus het is niet moeilijk om je voor te stellen dat de verhalen over de buitenwereld mondeling worden doorgegeven van generatie op generatie, verhalen over Super Bowls, Shakespeare, Sex and the City en Snoopy. Maar blijkbaar hebben de eerste generatieers gezworen nooit meer over hun hogere leven te spreken, of zoiets.<br />'De stad Ember is behoorlijk fascinerend en niet ingewikkeld, dat wil zeggen, het is niet ingewikkeld.' Ik zal je grijpen (en, nog belangrijker, tieners en jongeren) en je niet dwingen dingen uit te vogelen om de plot bij te houden. Ja, er zijn kronkels en wendingen, maar er zijn geen grote hiaten in de logica, in elk geval niets wat je ervan weerhoudt door te gaan tot het einde. Het einde is trouwens bevredigend, prachtig zelfs. Dit zou een van de vele keren kunnen zijn dat ik het boek lees. Of in plaats daarvan.
At first blush, City of Ember seems like it would be a thrilling sci-fi adventure, a page out of Jules Verne's playbook, but ultimately it fails to completely scale the dizzying heights of its creative premise. The movie does deliver some intrigue and some compelling performances (not to mention some mailed-in ones), but huge lapses in logic that might be detected even by the youngest audience member prevent it from being the heart-stopping classic it wants to be.<br /><br />Some 200 years ago, life on Earth was dying, and in its waning moments great physicists, inventors, and architects designed and built a huge underground city powered by a gigantic generator. The Builders, though, possess some forethought and, assuming that someday the surface will again be inhabitable, they enclosed specific instructions for the citizens of Ember to eventually escape to the sunlight. This information was placed inside a metal box and alarmed with a 200-year timer; by the end of that time, the Builders reasoned, the surface would be habitable. This box was then handed off from mayor to mayor for nearly 200 years. But, as might be expected, the chain broke somewhere along the way, and at present the box sits in a closet, its owner unknowing of its raison d'etre. So here we are, 200 years down the road, and the lights in Ember flicker occasionally, sometimes more than occasionally, and it's apparent to a few that the generator's days are numbered.<br /><br />Our story focuses on two children, Lina Mayfleet (Saoirse Ronan) and Doon Harrow (Harry Treadway). At the movie's outset, each has received his and her assigned job for life - Lina as a messenger (all verbal), and Doon working in the pipeworks, where he hopes to find a way to save the generator. During the course of their duties, as the blackouts increase, each learns about the mysterious silver box, and they team up to decipher the tattered remnants of the exit instructions. Naturally, they run into complications with Doon's father (Tim Robbins) and the current mayor (Bill Murray), and just as naturally they're eventually pursued by people who'd just as soon no one ever figured out how to leave the dark city.<br /><br />For the most part, the casting is on target; Ronan seems a lot more engaging and appealing here than she did just last year in Atonement, and Treadway, although looking like a refugee from High School Musical, is just as impressive. Robbins is excellent in a small, but pivotal role, as is Martin Landau (whatever became of him?) as the requisite old-guy-who-sort-of-knows-stuff. The only puzzling casting is that of Murray as the town's jovial mayor; he seems glib and cheerful enough, but it almost feels like he's being ironic, rather than being a part of the story. Often, this sort of approach makes for a hammy performance, but Murray's too subtle here for pure hamminess; he's more like a square peg in a round hole.<br /><br />The lapses in logic take some willful ignorance to, well, ignore. We see various businesses and transportation, but there's apparently no police, no cemeteries, no fresh fruit. Now, bear in mind that these people have been down there for two centuries. Sure, they have a lot of canned goods, but something tells me they'd be in poor health after a lifetime of poor eating habits. Then there's the fact that everyone seems clueless about the surface. I don't mean that they don't know what's on it; they don't even know there IS a surface. Attempting to leave the city is a jailable offense, okay, but these people don't even know there's something to escape to. And that makes no sense right there. They haven't been down there for 2000 years, just 200. That means approximately nine generations after the ones who first lived there, and in often there are three generations alive at any given time. So it's not tough to imagine the tales of the outside world being orally handed down from generation to generation, tales of Super Bowls, Shakespeare, Sex and the City, and Snoopy. But apparently the first generationers vowed never to speak of their upper lives again, or something.<br /><br />City of Ember is pretty fascinating and not complex, meaning it'll grab you (and, more importantly, teens and younger) and not force you to figure things out in order to keep up with the plot. Yes, there are twists and turns, but there aren't huge lapses in logic, at least nothing to dissuade you from staying through to the end. The end, by the way, is satisfying, even beautifully rendered. This might be one time (of many) to read the book, too. Or instead.