We voelen de liefde-haatrelatie van de film met alles wat vlees is al snel aan. Het gaat om lichaamsvloeistoffen, voedsel, dieren, de doden en herhaling. Op al die dingen brengt de film een perversiteit over, en een fascinatie in hun schouwspel, ook al wordt het op een walgelijke manier uitgevoerd. De film is een presentatie, zij het af en toe een grappige, van de lelijkste en primitiefste instincten van de mens, zo sterk dat misschien zelfs de humor deel uitmaakt van die cyclus.<br />Alles wordt heel snel oud. Het concept is niet meer dan een griezelige fetisj, die evenveel over het menselijk bestaan zegt als over de flowerpower-kitsch. Men kan aanvoeren dat de film met een bepaalde stijl is gemaakt, maar voor mij leek de _mise en scéne_ uit eigenbelang, een teken dat dit kunst is. Maar wat belangrijker is, de film doet voortdurend neerbuigend tegen zijn personages en hoewel het waarschijnlijk de bedoeling was om alle lelijkheid toe te schrijven aan ons bestaan of aan communistische staten, is uiteindelijk de neerbuigendheid en het bestialiteit allemaal van Palfi.
We sense the movie's love/hate relationship with all things flesh very soon. It's bodily fluids, food, animals, the dead and repeat. To any of these the film applies a perversity, and a fascination in their spectacle if carried out disgustingly. The film is a presentation, albeit an occasionally funny one, of human's ugliest and basest instincts  so much so that maybe even the humor is part of that cycle.<br /><br />All of it gets old very fast. The concept is just a creepy fetish, saying about human existence as much as flower power kitsch. It can be argued that the film is directed with a certain style but to me the mise en scéne seemed self-serving, a signpost of this being art. More importantly though, the film is constantly condescending towards its characters and though the purpose was probably to blame all the ugliness on our existence or on Communist states, finally the condescension and bestiality is all Palfi's.