Ik heb de naam Al Adamson altijd in één adem horen noemen met die van de erkende Koning der Slechte Films, Edward D. Wood jr. Nu ik een prestatie van hem heb gezien die naar alle waarschijnlijkheid zijn eigen nadir (of zenith, als je dat liever hebt) is, kan ik de vergelijking wel waarderen!<br />Sommigen zullen misschien genieten van de inherente kamperfoelie van de film, die te laat werd omgetoverd tot een verwijzing naar de klassieke Universal-monstercyclus door de twee populairste personages te koppelen aan een paar overblijfselen uit die vervlogen tijd in J. Carroll Naish en Lon Chaney Jr. Het is moeilijk om de pure gruwelijkheid van de hele onderneming over het hoofd te zien... om nog maar te zwijgen over de manier waarop het twee betrouwbare acteurs en de erfenis van Dracula en Frankenstein in de waagschaal stelt! Om eerlijk te zijn, Naish probeert als de krankzinnige wetenschapper de verwachte hoeveelheid krankzinnige theorieën te leveren; maar het is pijnlijk om Chaney hier te zien, door alcoholisme en kanker gereduceerd tot ondankbare onderdelen van brute, stomme assistenten. Je hebt Chaney pas voor het eerst gezien toen je hem duizelig van verwachting zag uitkijken naar zijn nieuwe baan, of koud liet worden toen hij die kwijtraakte; en bovendien, om Naish de lichaamsdelen te leveren die hij nodig had voor zijn experimenten, heeft Chaney zijn rol gespeeld als Groton (misschien een amalgaam van debielen? ) van tijd tot tijd verandert in een dolle moordenaar met een bijl!<br /><0x3E><0x3E> Maar hoe zit het dan met de monsters zelf?: zoals gespeeld door ene Zandor Vorkov, die kennelijk een pseudoniem is, en met een blik die kennelijk geïnspireerd is door Frank Zappa: dit moet de meest ineffectieve Dracula uit de geschiedenis zijn (en dat wordt nog erger gemaakt door zijn onverklaarbare galmende stem!); aan de andere kant wordt het Frankenstein-monster opgezadeld met zo'n (letterlijk) geplette verschijning dat ik verwachtte dat Naish (of iemand anders) het zou opblazen tot een presentabele vorm! Maar goed, de film slaagt erin om zijn twee horrorsterren ruim voor het einde te laten verdwijnen (Naishlans is zonder enige twijfel een van de onhandigste films die ooit is gemaakt) om plaats te maken voor het spektakelstuk dat door de hoofdrolspeler (die trouwens veel te donker was voor de film die ik heb gezien!) was beloofd (dat was trouwens te donker voor de film die ik heb gezien!) en dat was naar verluidt nog maar het begin en verving in feite de climax van Adamsons oorspronkelijke film <0xE2><0x80><0x93> maar het bleek alleen maar een ijzingwekkende afsluiting van een pathetische film! En om het allemaal nog erger te maken, bleef de soundtrack maar doorgaan met het herkenbare drietonige Gill Man-thema. De heldin, die de plot in gang zet door op zoek te gaan naar haar vermiste zus, wordt geïntroduceerd terwijl ze in Las Vegas een idioot vaudevillenummer opvoert met twee dubieuze patsers, en het blijkt dat ze in het echte leven de vrouw van de regisseur is; de agent in de zaak wordt gespeeld door een verbijsterde Jim Davis; het meisje wordt geholpen door een drietal hippies, en het hele stel wordt lastiggevallen door een bende bikers (onder leiding van een verdwaasde Russ Tamblyn met een enorme bos haar), wier scènes kennelijk bedoeld waren voor een andere film, een vervolg op _Satan rens sadistens 1969_ van dezelfde regisseur! ); de laatste, niet de minste maar beslist de kortste is Angelo Rossitto, de eeuwige kleine man-van-de-threat van Hollywood, die ook bij de hand is als carnavals-blaffer voor Naishnens van Creature Emporium.
I’d always heard the name of Al Adamson mentioned in the same breath as that of the acknowledged King Of Bad Movies, Edward D. Wood Jr.; having now watched an effort from him – and one that, by all accounts, is his own nadir (or zenith, if that’s your bag) – I can certainly appreciate the comparison! <br /><br />Some might enjoy the inherent campiness of the film – belatedly turned into a nod to the classic Universal monster cycle by pairing its two most popular characters (and featuring a couple of relics from that by-gone era in J. Carroll Naish and Lon Chaney Jr.) – but it’s hard to overlook the sheer awfulness of the whole enterprise…not to mention the way it demeans two reliable actors and the legacy of Dracula and Frankenstein in the process! To be fair, Naish does try as the mad scientist – delivering the expected quota of crackpot theories throughout; but it’s painful to watch Chaney here, reduced by alcoholism and cancer to thankless parts of brutish mute assistants. You ain’t seen Chaney until you’ve watched him giddy with anticipation for his ‘fix’, or go cold turkey when he’s deprived of it; on top of that, in order to provide Naish with the body parts necessary for his experiments, Chaney’s character – named Groton (perhaps an amalgam of gross cretin?) – is turned every once in a while into a rabid axe-wielding murderer! <br /><br />But, then, what of the monsters themselves?: as played by one Zandor Vorkov – obviously a pseudonym, and with a look apparently inspired by Frank Zappa – this has to be the most ineffectual Dracula on record (made even worse by his inexplicably resounding voice)!; on the other hand, the Frankenstein monster is saddled with such a (literally) squashed appearance – generally recalling Charles Ogle from the very first, i.e. 1910, adaptation of the Mary Shelley novel – that I kept expecting Naish (or someone) to inflate it to a presentable form! That said, the film contrives to dispatch its two horror stars well before the end (Naish’s is undoubtedly among the clumsiest ever devised) to make way for the ‘fireworks’ promised by the titular bout (which was too dark on the print I watched anyway!) – reportedly, this was only thought of late in the game and actually replaced the climax Adamson originally shot – but it only proved to be a dire conclusion to a pathetic film!! To add insult to injury, the recognizable tri-tonal Gill Man theme kept cropping up on the soundtrack all through this sequence.<br /><br />Unsurprisingly, the rest of the characters are even less engaging and only serve to raise the yawn factor: the heroine – who sets the plot in motion by going in search of her missing sister – is introduced while doing an idiotic vaudeville number in Vegas with two dubious hunks and, apparently, was the director’s own wife in real life; the cop on the case is played by a bewildered Jim Davis; helping the girl are a trio of hippies, and harassing the lot are a gang of bikers (led by a spaced-out Russ Tamblyn sporting a huge head of hair and whose scenes were seemingly intended for another film, a sequel to Satan’S SADISTS [1969] from the same director!); last, not least but decidedly the shortest is Angelo Rossitto, Hollywood’s perennial ‘little man’ of Horror, who’s also on hand as a carnival-barker for Naish’s “Creature Emporium”.