Tenko is de meest gedenkwaardige serie die ik ooit op de televisie heb gezien. Het is me jarenlang bijgebleven, in verschillende lagen, boeiend, uitdagend, meeslepend, en ik denk vaak aan de personages als echte mensen... ik vraag me af hoe hun leven verder ging, vraag me af wat ik in hun gezelschap zou doen. In deze tijden van oorlog en gevangeniskampen, opnieuw, en terwijl de geschiedenis wordt herschreven, vergeten of genegeerd, zou ik willen dat Tenko opnieuw zou worden afgespeeld om door een nieuwe generatie te worden beleefd. De personages zijn uniek en genuanceerd, de verhaallijnen complex en de oplossingen vaak onverwacht maar altijd oprecht. De acteurs lijken hun rol te belichamen. Het is aangrijpend en verslavend. Het zou heerlijk zijn om de serie te vervolgen en de kloof tussen toen en nu te beschrijven.
Tenko is the single most memorable series I have ever watched on television. Layered, engaging, challenging, compelling, it has stayed with me for years and I often think about the characters as real people...wondering how their lives continued, wondering what I would do in their company. In these times of war and prison camps, again, and as history is rewritten, forgotten, or ignored, I wish that Tenko would be replayed for a new generation to experience. The characters are unique and nuanced, the story lines complex and resolutions often unexpected yet always genuine. The actors seem to embody their roles. It is gripping and addicting. The followup documentary reuniting some of the survivors is an exquisitely touching finale, though wouldn't it be lovely to continue the series, chronicling the gap between then and now.