De Huurder was het element dat Hitchcock zelf beschreef als zijn eerste echte film (het was in feite zijn derde complete), en filmhistorici, in het bijzonder de auteurs, hebben de neiging zich daarop te concentreren, omdat het thema van moord en spanning introduceert waar de naam van Hitch later synoniem mee zou worden.<br />Om eerlijk te zijn is het eerste wat me opvalt als ik naar De Huurder kijk het gevoel voor ritme. Hitchcocks eerste films waren altijd erg ritmisch, en de openingsscènes van De Huurder zijn daarvan een goed voorbeeld, met een dynamische en aandacht trekkende opeenvolging van shots en titelkaartjes. Veel van dit alles kan echter te wijten zijn aan de stijl van de zelden geciteerde scenarist Eliot Stannard, die een pluim verdient voor al zijn stileringen, op één na. Stannard was een meester in het vertellen van verhalen in zuiver visuele termen, en zijn scenario's gaan vaak zo ver dat ze een reeks in elkaar grijpende beelden in kaart brengen.<br />Het volgende wat heel voor de hand liggend is aan The Lodger, is dat Hitchcock vanaf het begin meer geïnteresseerd was in filmtechniek dan in uitvoering of artisticiteit. The Lodger zit stampvol expressionistische effecten, met name dubbele belichting. Hitch had duidelijk de kunst van de subtiliteit nog niet geleerd, en die wordt enorm veel gebruikt. We kunnen ook al in een vroeg stadium vertellen dat Hitchcock zijn camera wilde gebruiken om het publiek bij de film te betrekken, door beelden van de omgeving in de film te verwerken of onze aandacht te vestigen op bepaalde voorwerpen. In dit opzicht was zijn techniek nog niet verfijnd. Die ontwikkelde hij pas in zijn latere films.<br />Wat de volgelingen van Hitchcocks carrière in het algemeen interesseert, is natuurlijk het feit dat The Lodger de eerste keer is dat hij te maken krijgt met het gruwelijke onderwerp van een moord. Het is waar dat er veel Hitchcock-elementen in deze film voorkomen: moord, blondines, een driehoeksverhouding en zelfs een MacGuffin in de vorm van de Wreker, over wie alle personages zich zorgen maken maar die niet het middelpunt van het verhaal vormt. Er is een soort morbide sensatiezucht ten aanzien van de moorden, iets wat we in de Frenzy van 1972 tot aan het eind van Hitch' carrière zouden doorzien. Er is natuurlijk ook een'verkeerde man', hoewel hij hier meer het onderwerp van een moordzaak lijkt te zijn. De latere Hitchcock zou zich hebben gericht op de benarde positie van de verkeerd beschuldigde en daarbij een spannender film hebben gemaakt.<br />Al met al is The Lodger niet zo'n belangrijke vroege Hitchcock als sommige mensen denken. Om te beginnen is er de invloed van de scenarioschrijver Stannard en het feit dat Hitchcock, hoewel hij misschien van het materiaal heeft genoten, nog erg jong en onervaren was. Het is een feit dat _The Lodger_ misschien meer van Stannards invloed heeft dan die van Hitchcock. Het is niet zo dat Hitchcock meteen meer moordthrillers begon te maken. De meeste van zijn Britse thrillers zijn spionage-/avonturenthrillers, en het zou nog tot het begin van de jaren veertig duren voordat Hitchcock echt meesterwerken in het genre van de huiselijke moord begon te maken. Het is ook bij lange na niet de beste stomme film van Hitch, ook al wordt hij over het algemeen herinnerd om zijn meer gepolijste werken als _The Ring_ en _The Manxman_. Maar buiten de context is het een redelijke late stille thriller, met slechts een paar kleine gebreken in plot en regie.
The Lodger was the feature which Hitchcock himself described as his first true film (it was actually his third complete one), and film historians, particularly auteurists tend to focus upon it because it is it introduces themes of murder and suspense that Hitch's name would later be synonymous with.<br /><br />To be honest, the first thing that strikes me upon watching The Lodger is its sense of rhythm. Hitchcock's earliest films were always very rhythmic and the opening moments of The Lodger are a great example, with a dynamic and attention grabbing sequence of shots and title cards. Much of this however may be down to the style of the seldom referenced screenwriter Eliot Stannard, who has a credit on all but one of Hitchcock's silents. Stannard was a master at telling stories in purely visual terms, and his screenplays often go as far as to map out series of interlocking images.<br /><br />The next very obvious thing about The Lodger is that right from the start Hitchcock was more interested in cinematic technique than he was in performances or artistry. The Lodger is crammed with Expressionist effects, in particular double exposures. Hitch clearly hadn't learnt the art of subtlety yet and these are massively overused. We can also tell early on that Hitchcock was interested in using his camera to involve the audience in the film, throwing in point-of-view shots or drawing our attention to specific items. In this regard his technique was not yet refined. He was develop it in his later silents.<br /><br />Of course what generally interests followers of Hitchcock's career is the fact that The Lodger is the first time he deals with the grisly subject of murder. It's true that there are many Hitchcockian elements here  murder, blondes, a love triangle and even a MacGuffin in the form of the Avenger whom all the characters are concerned about but isn't the focus of the story. There is a kind of morbid sensationalism concerning the killings, something we'd see right through to the other end of Hitch's career with the comment about "ripped whores" in 1972's Frenzy. There's also of course a "wrong man", although here he appears more as the subject of a whodunit. The later Hitchcock would have focused upon the plight of the wrongly accused, and made a more suspenseful film in the process.<br /><br />All in all, The Lodger isn't really as significant an early Hitchcock as some would believe. For one thing there is the influence of screenwriter Stannard and the fact that Hitchcock, although he may have relished the material, was still very young and inexperienced. The fact is The Lodger may contain more of Stannard's influence than it does Hitchcock's. It's not as if Hitchcock immediately began making more murder thrillers. The majority of his British thrillers are of the espionage/adventure variety, and it would take up until the early 40s for Hitchcock to really begin making masterpieces in the domestic murder genre. It's also nowhere near being Hitch's best silent film, even though it tends to be remembered over more polished works like The Ring and The Manxman. Taken out of context though, it is a fairly decent late silent thriller, with only a few minor flaws in plot and direction.