Als je van het ene boek naar het andere gaat, zijn er talloze problemen die met zo'n taak te maken hebben. Een van die problemen komt van degenen die fanatieke fans van het oorspronkelijke verhaal zijn. Gelukkig voor mij heb ik nooit het bronmateriaal gelezen waarop deze film is gebaseerd, en tot nu toe had ik er zelfs nog nooit van gehoord. Als gevolg daarvan vond ik _Stad van Ember_ een bevredigende en sensuele ervaring met briljante voorstellingen, een eindeloos boeiend verhaal en tempo, en een geweldige mengeling van fantastische omgevingen en personages die de weg plaveien voor de subtekst die is gebaseerd op de eenvoudige allegorie van onze eigen, huidige wereld. Zeker, er zijn momenten waarop de film af en toe afdwaalt van afgezaagde clichés, waarvan we de meeste dit jaar alleen al talloze keren hebben gezien in de avonturen van andere kinderen; maar wat deze film onderscheidt van bijvoorbeeld _The Chronicles of Narnia_ of _The Spiderwick Chronicles_, zijn de volwassen thema's en de presentatie die de oudere kijker in gedachten houden. In dit opzicht is _City of Ember_ een degelijke familiefilm die de meeste mensen, ongeacht leeftijd, geslacht of wat dan ook, moeten kunnen waarderen; goed amusement en bovendien een prachtig verhaal om te onthouden. Gil Kenan hier presenteert ons een visioen van een dystopische toekomst, waarin de mensheid gedwongen is ondergronds te leven om te overleven. Maar omdat deze gebeurtenis al vele jaren geleden heeft plaatsgevonden, zijn veel inwoners van Ember zich niet bewust van hun oorsprong en des te banger als gevolg daarvan. Maar in een tijd van wanhoop gaan twee burgers, Doon Harrow (Harry Treadaway) en Lina Mayfleet (Saoirse Ronan) op eigen houtje op zoek naar een uitgang uit de ondergrondse stad, wat niet goed valt bij de gulzige burgemeester Cole (Bill Murray) die alleen maar in alle rust zijn volgende maaltijd wil. Wat nu volgt is een verhaal dat niet helemaal onbekend is (het komt zelfs gevaarlijk dicht bij de WALL-E van dit jaar), en toch slaagt regisseur Gil Kenan erin het script te nemen en er zijn eigen meeslepende visie op een beproefd en vertrouwd concept van te maken. Van de boeiende openingsmonoloog tot het ietwat anticlimatische einde is er nauwelijks een plek die niet op zijn plaats lijkt of verzonnen is om voor de camera te spelen. Het heen en weer lopen, vooral tijdens het middenstuk, had iets strakker kunnen zijn, en vaak krijg je het gevoel dat er...' Er ontbreken een heleboel beelden uit deze film, maar als geheel doet City of Ember genoeg, en met de juiste hoeveelheid originaliteit en tact, om de ruwe kantjes te verhullen. Het einde is, zoals ik al zei, een beetje onderkoeld en maar al te kort, maar het voelt in elk geval samenhangend en natuurlijk aan voor wat er voor in de plaats komt.<br />Maar als er één ding is dat Kenan hier weet over te brengen, dan zijn het de verbeelding en het visioen die in het script en het verhaal aanwezig zijn. Onmiddellijk, en het meest aangrijpend in de eerste scène, is de stad Ember zelf een indrukwekkend gezicht; van de talloze gloeilampen die de stad verlichten tot de donkere tunnels die eronderdoor lopen om water te leveren, zijn de productiewaarden subliem. Bovendien is het special effects-werk, hoewel een beetje opvallend tijdens bepaalde scènes waarin mensen een rol spelen, opvallend sterk, vooral wanneer er een reusachtig molachtig wezen verschijnt. Het schepsel ziet er niet alleen walgelijk en angstaanjagend uit, maar de regisseur doet er goed aan het beest zo te plaatsen dat de realistische kenmerken duidelijk worden; als ik zou zeggen dat ik flashbacks heb van de roofvogelsscène in Jurassic Park en een paar van aliens, zou dat zeker geen negatief verband vormen. Maar hoe goed de CGI-acteurs ook zijn, gelukkig zijn de meer traditionele acteurs van vlees en bloed zelf niet zo slecht. Aangezien Hollywood tot op zekere hoogte onbekend is, geven Saoirse Ronan en Harry Treadaway overtuigende optredens in hun hoofdrollen en besteden ze maar heel zelden aandacht aan hun leeftijd. Inderdaad, hun rollen zijn niet de meest veeleisende, maar ondanks de aangeboren aard van hun personages vervullen ze de vereisten van de hoofdrollen keurig en met genoeg overtuiging om de film voortdurend vooruit te helpen. Natuurlijk is het altijd goed om een bekend gezicht om je heen te hebben, en Bill Murray, die de irritante en gulzige slons van een burgemeester Cole speelt, is degene die zo'n rol vervult. Hoewel Murray aantoonbaar te weinig gebruikmaakt van zijn talenten, doet hij er goed aan een personage te creëren waar niemand warm voor zal lopen, en hij gebruikt de weinige schermtijd die hij heeft om de film verder te helpen en zijn hoofdrolspelers te ondersteunen.<br />Uiteindelijk komen al deze elementen echter eenvoudigweg samen om één ding te creëren: een avontuur. En dat is precies de reden waarom City of Ember een heel sterke en overtuigende poging is van regisseur Gil Kenan, die hier zijn live-actiondebuut maakt. Inderdaad zijn er talloze ruwe kantjes, en de personages zijn weliswaar meeslepend in hun queeste, maar niet emotioneel. Maar het algehele avontuur zelf <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, het verhaal <0xE2><0x80><0x93> is er een dat de verbeeldingskracht en de aandacht van vele verschillende publieken zal boeien. Met verbluffende beelden die het geweldige gevoel voor verbeelding van het script aanvullen, passende uitvoeringen en een zeer gedenkwaardig, intelligent en sociaal relevant verhaal, is City of Ember een fantastisch stukje entertainment voor het hele gezin.<br />- Een recensie van Jamie Robert Ward (http://www.invocus.net)
When moving from book to motion picture, there are a myriad of problems associated with such a task, one of which comes from those die hard fans of the original story. Fortunately for myself I have never taken it upon myself to read the source material on which this movie is based upon, nor had I even heard of it until now. As a result I found City of Ember to be a gratifying and sensually enticing experience with brilliant performances, an endlessly captivating story and pace, and a great mix of fantastical environments and characters which pave way for subtext that is grounded in simple allegory of our own, current world. To be sure, there are moments when the film dabbles in and out of tired clichés, most of which we have seen countless times this year alone in other children's adventures; yet what distinguishes this from, say, The Chronicles of Narnia or The Spiderwick Chronicles is through its mature themes and presentation that keeps the older viewer in mind. In this respect, City of Ember is a solid family film that most audiences should enjoy regardless of age, gender or anything else; good entertainment, and a wonderful story to remember at that.<br /><br />Taking place almost exclusively within the confines of Ember, Gil Kenan here presents us with a vision of a dystopian future, where mankind has been forced to live underground in order to survive. Set many years on from this event however, much of the inhabitants of Ember are unaware of their origin and all the more scared of it as a result. However, in a time of desperation, two citizens Doon Harrow (Harry Treadaway) and Lina Mayfleet (Saoirse Ronan) go on their own quest to try and find an exit from the underground city, which doesn't go down well with gluttonous Mayor Cole (Bill Murray) who just wants his next meal in peace.<br /><br />What follows from here is a story that isn't entirely unfamiliar (in fact, it's dangerously close to this year's WALL-E), and yet director Gil Kenan manages to take the script and turn it into his own compelling take on a tried and trusted concept. From the arresting opening monologue to the somewhat anti-climatic ending, there is barely a spot here that feels out of place or contrived for the sake of playing to the camera. The pacing, particularly during the middle act, could have been a little tighter, and you often get the sense that there's a lot of footage missing from this cinematic cut, yet as a whole, City of Ember does enough, and with the right amount of originality in tact, to cover up the rough edges. The ending, as I stated, is a little underwhelming and all too brief, but it at least feels coherent and natural to that which comes before it.<br /><br />If there's one thing that Kenan manages to get across here however, it is the imagination and vision that is present in the script and story. Immediately, and most strikingly poignant during the opening sequence, the City of Ember itself is a sight to behold; from the countless lightbulbs that give the city its light to the murky tunnels that run underneath to provide water, the production values present are superb. Furthermore, the special effects work, although a little obvious during certain sequences involving humans, is noticeably strong; particularly when a giant mole-like creature appears. Not only does the creature look disgusting and completely frightening, but the director does well to stage the beast in such a way as to bring out its realistic characteristics; saying that I got flashbacks of Jurassic Park's raptors scene and a few from Aliens certainly wouldn't be a negative link to make.<br /><br />Yet as good as the CGI actors are, thankfully the more traditional skin and bones performers aren't so bad themselves. As Hollywood unknowns (to an extent) Saoirse Ronan and Harry Treadaway give convincing performances in their lead positions and very rarely give attention to their ages. Sure enough, their roles aren't the most demanding of jobs, but despite their characters' underwritten nature both fulfil the requirements of leads nicely and with enough conviction to consistently carry the film forward. Of course, it's always good to have a familiar face around, and Bill Murray, playing the obnoxious and gluttonous slob Mayor Cole, is the one to provide such a role. Murray, although arguably underused as far as his talents go, does well to establish a character that nobody is necessarily going to warm to, and uses whatever screen time he has adequately to further the movie on and to back up his lead performers.<br /><br />In the end however, all these elements simply come together to create one thing; an adventure. As just that, City of Ember is a very strong and convincing effort from director Gil Kenan who makes his live-action debut here. Sure enough there are countless rough edges present, and characters, although compelling in their quest, fail to resonate emotionally, but the overall adventure itself  that is, the tale  is one that will be sure to captivate imaginations and the attentions of many diverse audiences. With stunning visuals that complement the script's wonderful sense of imagination, fitting performances, and a very memorable, intelligent and socially relevant story, City of Ember is a fantastic slice of entertainment for all the family to enjoy.<br /><br />- A review by Jamie Robert Ward (http://www.invocus.net)