Als je van 'The Little Girl Who Lives Down the Lane' (1976) (een van de beste psychologische horrorfilms) hebt gehouden, zul je ook van 'Our Mother's House' ('Het huis van onze moeder') houden, dat een soortgelijke premisse heeft, er een paar ambitieuze 'Lord of the Flies'-elementen aan toevoegt en het productieontwerp van 'Girly' naar voren haalt.<br />In de film uit 1976 wordt de dertienjarige Jodie Foster door Martin Sheen bedreigd terwijl ze de dood van haar vader geheimhoudt om haar onafhankelijkheid te kunnen behouden. In 'Our Mother's House' werken zeven kinderen om de dood van hun moeder geheim te houden. Ze worden bedreigd door de komst van Dirk Bogarde, van wie ze denken dat hij hun vader is. Bogarde stemt erin toe hen te helpen het geheim te bewaren, want hij ziet een kans om bij de kinderen in het gevlij te komen en de erfenis van hun moeder te stelen.<br />Net als Foster ziet het oudste kind (Margaret Brooks, de dochter van de scenarioschrijver) de dreiging, maar de anderen worden om allerlei redenen in de val gelokt, voornamelijk het verlangen om een ouder in hun leven te hebben. Dochter nummer twee (Pamela Franklin) wordt verliefd op de vaderfiguur en levert de beste prestatie van haar carrière. Als je je afvraagt waarom er zoveel ophef wordt gemaakt over deze actrice (die nooit echt een grote ster is geworden, maar wel een enorme cult aanhang heeft) moet je haar deze uitdagende rol zien spelen. Haar personage ondergaat genoeg transformaties voor tien films en Franklin is gedurende het hele proces geloofwaardig.<br />Brooks is ook heel goed, kijk maar naar de sterfscène aan het begin van de film. Er is een close-up van haar gezicht op het moment dat ze voor het eerst beseft dat haar moeder net is overleden. Het kan een gelukkig toeval zijn geweest, een geluksmoment tijdens een van de takes, maar de redacteur zou een rolberoerte hebben gekregen toen hij zag hoe perfect het was.<br />De drie meisjes in de familie zijn in deze productie over het algemeen beter dan de jongens, hoewel een schoolkameraad die Louis heet (Parnum Wallace) voor de camera een paar momenten opneemt die op hetzelfde niveau liggen als die van de meisjes. <br />Sommige mensen zullen het er niet mee eens zijn dat dit in feite een horrorfilm is (zoals met 'The Little Girl Who Lives Down the Lane'). Er zitten een paar Hitchcock-elementen in, een naargeestig oud landhuis, lijken, seances en momenten van intense spanning, maar geen monsters of bloed.<br />De moeder was een domineesdochter die in opstand kwam door een reeks minnaars te nemen, berouw te tonen over haar zevende kind en in een godsdienstwaanzinnige te veranderen. Bogardes personage Charlie was lang geleden met haar getrouwd en had haar toegestaan elk nieuw kind zijn naam te geven. Bogardes rol is ook top, hij speelt overtuigend tegen de achtergrond van een snel pratende zwendelaar uit de arbeidersklasse.<br />Directeur Jack Clayton ('Room at the Top', 'The Pumpkin Eater' en 'The Innocents') Clayton, die de rol van Charlie speelde in een film met een nog jongere Pamela Franklin, houdt zijn jonge acteurs stevig in bedwang en ze komen heel echt over, vooral voor personages in een gezin dat erg uit de toon valt. Julian Gloags bronroman legde meer nadruk op de mismaaktheid van de kinderen dan op hun waanzin. Clayton leek dezelfde kant op te gaan, maar door Charlies komst komt iedereen weer in een relatieve (zij het tijdelijke) normaliteit terecht.<br />Maar ja, wat weet ik ervan? Ik ben nog maar een kind.
One of the best psychological horror films ever made, if you liked "The Little Girl Who Lives Down the Lane" (1976) you will love "Our Mother's House", which takes a similar premise, then adds some ambitious "Lord of the Flies" elements and throws in the production design of "Girly".<br /><br />The 1976 film featured thirteen-year old Jodie Foster menaced by Martin Sheen while keeping the death of her father secret so she could maintain her independence. "Our Mother's House" has seven children working to keep their mother's death a secret. They are menaced by the arrival of Dirk Bogarde who they believe to be their father. Bogarde agrees to help them keep the secret, recognizing an opportunity to ingratiate himself with the children and pilfer their mother's estate. <br /><br />Like Foster, the oldest child (Margaret Brooks-daughter of the screenplay writer) recognizes the threat but the others are taken in for a wide assortment of reasons; mostly just the desire for the security of having a parent in their lives. Daughter number two (Pamela Franklin) develops a father-figure crush and pulls off the best performance of her career. If you wonder what all the fuss is about concerning this actress (who never really became a major star but has a huge cult following) you need to see her nail this challenging role. Her character undergoes enough transformations for ten films and Franklin is believable throughout the process. <br /><br />Brooks is very good also, watch for the death-bed scene at the start of the film. There is a close-up of her face at the moment she first realizes that her mother has just passed away. It may have been a happy accident, a lucky moment during one of the takes, but the editor would have flipped when he saw how perfect it was. <br /><br />The three girls in the family generally outshine the boys in this production, although a visiting schoolmate named Louis (Parnum Wallace) provides a couple moments on camera that are on the same level as those of the girls.<br /><br />Some may dispute whether this is actually a horror film (as they do with "The Little Girl Who Lives Down the Lane). It has some Hitchcock elements, a bleak old mansion, dead bodies, séances, and moments of intense suspense but no monsters or gore. <br /><br />The mother was a vicar's daughter who rebelled by taking a succession of lovers, repenting after her seventh child and turning into religious nut case. Bogarde's character Charlie had married her long ago and allowed her to keep giving each new child his name. Bogarde's performance is also top notch, convincingly playing against type as a fast-talking working class grifter. <br /><br />Director Jack Clayton, ("Room at the Top," "The Pumpkin Eater" and "The Innocents"-where he directed an even younger Pamela Franklin) keeps his young cast firmly restrained and they come across as very real-especially for characters in a very off-kilter family. Julian Gloag's source novel placed more emphasis on the children's twisted decent into madness. Clayton appeared to be heading in the same direction but allows Charlie's arrival to pull everyone back into a relative (if temporary) normalcy. <br /><br />Then again, what do I know? I'm only a child.