Het genre van de romantische komedie bewijst gewoonlijk een wankel evenwicht tussen pogingen om de ware hartstocht, de vonk en vaak de hilariteit van een ontluikende romance weer op te roepen en tegelijkertijd op een manier die uniek is voor zijn vele voorgangers <0xE2><0x80><0x93> in de meeste gevallen met weinig of geen succes. Met dat in gedachten blijft het verbijsterend dat Hollywood in een industrie van zulke folterende heropvoeringen nog steeds een film kan produceren die een voorbeeld is van de hoogste conventies en nog steeds in staat is de opbrengst te verhogen in termen van puur gebrek aan kwaliteit en samenhang. De film kan worden omschreven als een abominabele, pijnlijke heropvoering van zo'n beetje de slechtst mogelijke combinatie van romantische komedie-clichés en mislukte slapstick-grappen, die voortdurend mislukken. De hele plot kan worden samengevat als in wezen een armzalige poging om het succes van Meet the Parents te bekostigen, terwijl er af en toe een poging tot godsdienst wordt gedaan zonder enig komisch effect, terwijl de relatie van de jonge geliefden Ben (Krasinski) en Sadie (Moore) op de proef wordt gesteld door een reeks slopende relatietests door een gestoorde priester (Williams) die probeert vast te stellen of ze al dan niet geschikt zijn om in zijn kerk te trouwen. Maar deze vooronderstelling dat het om een mop gaat, wordt bijna onmiddellijk doorgeprikt, en met zijn slordige, ongeïnspireerde regie en een g<0xC3><0xAA>nant afgezaagd scenario, compleet met papierdunne personages en een volkomen gebrek aan originaliteit in welke vorm dan ook, ben je verbijsterd over het idee dat de filmmakers ooit hadden kunnen denken dat deze smerige rotzooi ook maar iets leuks zou opleveren. Zelfs op het komediefront loopt de film miserabel, want het slapstick-karakter is pijnlijk monotoon en het ondraaglijk zwaar aangezette'moreel' aan het eind van de film is een huiveringwekkende terugkeer naar de eerste Disney-films, laat staan een zogenaamd'spannende' komedie <0xE2><0x80><0x93> en het woord wordt hier in de ruimste zin gebruikt. De aanblik van zoveel getalenteerde artiesten die afdalen naar zo'n ondraaglijk g<0xC3><0xAA>nant niveau is steeds ontmoedigender. Robin Williams, die een patroon van pijnlijke uitverkochte voorstellingen in stand houdt, creëert iets wat nauwelijks een voorstelling kan worden genoemd, in tegenstelling tot een hele reeks irritante, zogenaamd komische maniertjes als de borderline-psychopaat-prediker <0xE2><0x80><0x93> een deel van Williams' routine zou misschien zelfs wel grappig zijn geweest, ware het niet dat hij jaren geleden al op de automatische piloot zo'n pseudo-komische stam in het leven heeft geroepen. De normaal zo betrouwbare John Krasinski (bekend bij de tv-kijkers van 'The Office') probeert innemend te zijn, maar komt in plaats daarvan over als een ongemakkelijke zuurpruim, opgezadeld met een zwakke heropvoering van de typische Ben Stiller-'oncomfortabele vriend'-rol. Hij ontsnapt met meer waardigheid dan de andere betrokkenen, maar het is toch jammer dat een veelbelovend aankomend talent tot zo'n punt wordt gereduceerd. Mandy Moore lijkt zich ook nooit ten volle te hebben gerealiseerd dat ze zich op de set van een film bevond, want ze lijkt voortdurend op een afstand van de film te blijven en ze genereert niet één keer iets wat je zelfs maar een facsimile van emotie zou kunnen noemen. De niet-bestaande chemie tussen haar en Krasinski zorgt voor een nogal overbodige romance, want geen van beiden slaagt erin het publiek te boeien of ook maar de geringste sympathie op te wekken. Christine Taylor komt er het minst beschamend vanaf als Moores sardonische zus, maar zelfs zij krijgt niet echt de kans om te lachen. Een minieme hoeveelheid charme, opgewekt door een verder stroperige climax, is niet genoeg voor deze meelijwekkende vergissing van de bagger van banale commerciële monotonie. De Wet op de Echtverbintenis wisselt af tussen neerbuigend, verbazingwekkend onwetend en gewoonweg slecht gemaakt <0xE2><0x80><0x93> in feite alles behalve grappig of charmant, zoals het doel ervan is. Hoewel er kleine glimpen van genot kunnen worden waargenomen door kijkers met niet-bestaande verwachtingen, zouden degenen die nog meer verwachten de Wet op de Echtverbintenis moeten mijden als een uitslag, aangezien hij vaak op dezelfde resultaten kan bogen: pijnlijk, hardnekkig en nooit grappig.<br />-2/10
The romantic comedy genre usually proves a precarious balance between attempting to recapture the genuine passion, spark, and often hilarity of a budding romance while simultaneously doing so in a fashion unique from its many predecessors - more often than not with less than limited success. With that in mind, it still never fails to stupefy that in an industry of such excruciating rehashes, Hollywood can still churn out a film which exemplifies the above conventions and still manage to up the ante in terms of sheer lack of quality and coherence. Such a film is License to Wed, an alleged comedy in which one would be hard pressed to discern even a painstaking scrap of anything comedic, or any real merit whatsoever.<br /><br />Put generously, the film can be described as nothing more than an abysmal, painful re-treat of just about the worst possible amalgamation of romantic comedy clichés and failed slapstick gags which consistently fall flat. The entire plot can be summed up as essentially a pitiful attempt to bank of the success of Meet the Parents while throwing in the occasional crack at religion to no comedic effect whatsoever, as the relationship of engaged young lovers Ben (Krasinski) and Sadie (Moore) is put to the test by a series of gruelling relationship tests by a deranged priest (Williams) attempting to determine whether or not they are fit to be married in his church. But this one joke premise wears thin almost immediately, and with shoddy, uninspired directing and an embarrassingly hackneyed screenplay, complete with paper thin characters characters and a complete lack of originality in any shape or form, one is baffled by the concept of how the filmmakers could have ever expected this sordid mess to result as anything remotely enjoyable. Even on the comedy front the film fails miserably, as the slapstick schtick is painfully monotonous, and the excruciatingly heavy handed "moral" at the film's end is a wince-worthy throwback to early Disney films, let alone an allegedly "edgy" comedy - and the word is used here in the loosest of senses. <br /><br />Increasingly disenchanting is the sight of so many talented performers descending to such an excruciatingly embarrassing level. Continuing a pattern of painful sell-out performances, Robin Williams generates what can hardly be considered a performance as opposed to simply a slew of irritating, allegedly comedic mannerisms as the borderline psychotic minister - some of Williams' routine may have actually proved funny had he not exercised such pseudo-comedic tribe years ago in previous autopilot performances. The normally reliable John Krasinski (familiar to viewers of TV's "The Office") aims at endearing, but instead comes across as uncomfortable sour, saddled with a weak rehash of the typical Ben Stiller "uncomfortable boyfriend" role. While he escapes with more dignity than others concerned, it is still nothing less than a shame to see a promising upcoming talent reduced to such a point. Similarly, Mandy Moore seems to have never fully realized she was in fact on the set of a movie, as she seems firmly distant from the picture throughout, never once generating what could even be considered a facsimile of emotion. The non-existent chemistry between her and Krasinski makes for a rather redundant romance, as neither fails to captivate the audience or capture their sympathies in the slightest. Christine Taylor comes away the least shamefully as Moore's sardonic sister, but even she is given no real opportunity to generate laughs.<br /><br />A minute amount of charm generated by an otherwise syrupy climax is not enough this pitiful mistake from the dredges of banal commercial monotony. License to Wed alternates between being patronizing, astonishingly ignorant and just plain poorly made - in fact, anything but funny or charming, as it aimed to accomplish. While small glimmers of enjoyment might be discerned by viewers with non-existent expectations, those anticipating any more should avoid License to Wed like a rash, as it often boasts the same results: painful, persistent and never funny. <br /><br />-2/10