Er is een geweldige scène in 'The Public Enemy' waarin Cagney in de regen tegen de lantaarnpaal leunt en zijn karakter en persoonlijkheid definieert als een kracht om rekening mee te houden. In 'Kiss Tomorrow Goodbye' is het de scène waarin Ralph Cotter vanuit de schuine camerahoek boven de put van de garage wordt gefilmd, vlak nadat hij het lichaam van Vic Mason (Rhys Williams) heeft gedumpt. Het verpersoonlijkt het'sterke, starende gekken'-karakter van Cagney, dat hem verheft boven Tom Powers en Cody Jarrett.<br />De film weeft vaardig draden van verschillende subplots door elkaar om een meesterlijk gangsterdrama te creëren, ook al is het niet zo bekend als Jimmy Cagneys beste films. Het samenvoegen van Ward Bond en Barton MacLane tot corrupte agenten staat in schril contrast met hun samenwerking in 'The Maltese Falcon' van Bogart; inspecteur Weber (Bond) had er nooit veel tijd voor nodig om Cotters eisen in te willigen, terwijl die steeds meer geld opleverden. Op de een of andere manier denk ik niet dat de kwarktaartkalender in Webers kantoor vandaag de dag als politiek correct zou worden beschouwd.<br />Ik maak me een beetje zorgen over dat personage van Holiday Carleton, ik vond haar eigenlijk een beetje zielig, vooral als ze lipsticks ruilt met Cotter nadat hij haar met een handdoek heeft geslagen. En dan nog een keer vlak nadat ze er met al dat keukengeschut in is geslaagd Cotter te missen. Maar er was niet veel voor nodig om hem tot een rokkenjager en een maniak te maken.<br />Er is nog een raadseltje. Toen bekend werd dat Ezra Dobson de machtigste man van de staat was en dat hij binnen vierentwintig uur iedereen te pakken kon krijgen, hoe kwam hij er dan niet achter dat Paul Murphy niet bestond? Hoe kwaad hij ook was toen hij Cotter/Murphy en zijn dochter samen ontdekte, ik vraag me af wat hij gedaan zou hebben als hij het pasgetrouwde stel niet volledig gekleed in aparte bedden had betrapt.<br />Zelfs al zou een moderne remake van de film een manier vinden om die irritante punten uit de plot te elimineren, dan weet ik nog zo net niet of jij dat wel wilt.'<br />Ook al zou een moderne remake van de film een manier vinden om die irritante punten uit de plot te elimineren, ik weet niet zeker of jij dat wel wilt.' Ik zal nooit een betere gangster vinden om een koekje van eigen deeg te krijgen dan Cagney's doodsscène hier, in een ode aan de titel van de film; het was briljant. Als je niet beter wist, zou je denken dat het een persoonlijke ervaring weerspiegelde. Maar ik vraag me af of een eerdere zin, uitgesproken door een liftbediende buiten beeld, bedoeld was als verwijzing naar Cotters uiteindelijke lot toen hij vroeg: 'Gaat u naar beneden?'
There's the great scene in "The Public Enemy" where Cagney leans against the lamppost in the rain, defining his character and persona as a force to be reckoned with. In "Kiss Tomorrow Goodbye", it's the one where the oblique upward camera angle captures Ralph Cotter over the garage pit right after he dumps the body of Vic Mason (Rhys Williams). It personifies the 'stark staring nuts' quality of Cagney's character, ranking him right up there with Tom Powers and Cody Jarrett.<br /><br />The film skillfully weaves together strands of various sub plots to create a masterful gangster drama, even if it isn't as well known as Jimmy Cagney's premier movies. Teaming up Ward Bond and Barton MacLane as corrupt cops comes in stark contrast to their pairing in Bogart's "The Maltese Falcon"; it never took much time for Inspector Weber (Bond) to cave in to Cotter's demands when it meant a bigger and bigger payoff. Somehow I don't think the cheesecake calendar in Weber's office would be deemed politically correct today.<br /><br />I'm a bit apprehensive over the Holiday Carleton character, I actually found her to be somewhat pathetic, particularly when she trades lip locks with Cotter after he slaps her around with a towel. Then again right after she manages to miss Cotter with all that kitchen artillery. For Cotter to be attracted to her didn't require much of a stretch though, he was as much a womanizer as a maniac.<br /><br />Here's a puzzler. When it was revealed that Ezra Dobson was the most powerful man in the state, and that he could get the goods on anyone within twenty four hours, how is it he didn't find out that there was no such person as Paul Murphy? As mad as he was when he first discovered Cotter/Murphy and his daughter together, I wonder what he would have done if he hadn't caught the newlyweds fully clothed in separate beds. <br /><br />Even though a modern day remake of the film would find a way to eliminate those pesky plot points, I'm not sure you'll ever find a better gangster to take a powder on screen than Cagney's death scene here, in an ode to the movie's title; it was brilliant. If one didn't know better, it looks like it might have reflected a personal experience. I wonder though, if an earlier line uttered by an off screen elevator operator was meant to reference Cotter's ultimate fate when he asked - "Going down?"