Vanavond keek ik naar 'A Slipping-Down Life', de film van Toni Kalem, gebaseerd op de roman van Anne Tyler uit 1970, die dezelfde naam heeft. De film werd oorspronkelijk vertoond op het Sundance Film Festival in 1999, maar pas in mei 2004 in de bioscopen uitgebracht. Ik zag hem met een vriend in een opwelling, zonder er iets van te weten, toen de film waar we naartoe gingen uitverkocht was.<br />De film speelt zich af in een slaperig stadje in North Carolina rond 1962 of 1963 (gebaseerd op de muziek die we op de radio horen). Naïeve Evie (Lili Taylor), die haar moeder bij de bevalling verloor, woont bij haar vader (Tom Bower). Casey (Guy Pearce) op de radio wordt aangetrokken door zijn ego en zijn stem en zoekt hem op bij zijn optredens. Andere vrouwen flirten met Drum, maar de verlegen Evie kan alleen maar even een foto van hem nemen en dan, in een vreemde (en, zo merkte ik, moeilijk te geloven) handeling, met gebroken glas zijn achternaam op haar voorhoofd kerven. Het verhaal gaat over hun relatie met elkaar en over het leven in hun kleine stadje, waar ze bang zijn dat er niets verandert en hun bestaan of niet-bestaan nauwelijks wordt opgemerkt.<br />Ik vond de film niet leuk. Ik begreep niet waar hij heen ging en vond de volstrekte eenvoud van Evie onrealistisch. Ik vond Drum nogal houterig en tweedimensionaal, want in feite vond ik veel van de personages. De enige personages die enige bewondering wekten, waren de zachtmoedige vader die Evie leek te verwennen, Clotelia (Irma P. Hall), die het vertelde zoals het was (en me een beetje deed denken aan Dilsey in 'The Sound and the Fury' van William Faulker) en Evies trouwe vriendin Violet (Sara Rue).<br />Ik verbaasde me over de rauwe muziek van Drums band, die me minstens een 15-jarig anachronisme in de vroege jaren zestig leek. Ik vond de montage een saai, inspirerend en 'wat dan nog'-verhaal nog saaier maken. Natuurlijk kon mijn commentaar worden toegeschreven aan het feit dat ik niet bekend was met de romans van Anne Tyler of het gebrek aan aandacht voor de trage, slaperige, kleinsteedse cultuur in het zuiden (hoewel ik de film uit 1989, 'Steel Magnolias', heel goed vond).<br /><br />- Dilip 15 juni 2004
Tonight I watched "A Slipping-Down Life", Toni Kalem's film based on Anne Tyler's 1970 novel by the same name. It was originally released at the 1999 Sundance Film Festival, but just released commercially in May 2004. I saw this with a friend on the spur of the moment, not knowing anything about it, when the film we went to see was sold out.<br /><br />The film takes place in a sleepy small town in North Carolina around 1962 or 1963 (based on the music we hear on the radio). Naive Evie (Lili Taylor), who lost her mother at childbirth, lives with her father (Tom Bower). She hears musician Drumstring "Drum" Casey (Guy Pearce) on the radio, is drawn to his ego and voice, and seeks him out at his performances. Other women flirt with Drum, but shy Evie can only take a quick photograph of him and then in a strange (and, I found, hard to believe) act, carve his last name on her forehead with broken glass. The story is of their relationship to each other and to life in their small town, where they fear nothing changes and their existence or non-existence is hardly noticed.<br /><br />I didn't enjoy the film. I couldn't understand where it was going, and found the utter simplicity of Evie unrealistic. I found Drum to be rather wooden and two-dimensional as in fact I found many of the characters. The only characters commanding any admiration were the gentle father who seemed to indulge Evie, their gutsy housekeeper, Clotelia (Irma P. Hall), who told it like it was (reminding me just a bit of Dilsey in William Faulker's novel, "The Sound and the Fury"), and Evie's loyal friend, hairdresser Violet (Sara Rue).<br /><br />I wondered about the raucous music of Drum's band, which seemed to me at least a 15-year anachronism in the early 1960s. I didn't find the editing to make a dull, uninspiring, and "so what" story anything but even more dull. Of course, my comments could be attributed to my unfamiliarity with Anne Tyler's novels or lack of attention to slow, sleepy, small-town southern culture (though I enjoyed the 1989 film, "Steel Magnolias").<br /><br /> --Dilip June 15, 2004