Weinig is het juiste adjectief dat mijn kijkgedrag en ervaring met namaakfiguren beschrijft. Het volgende punt in de lijn is het feit dat je niet te veel hoog aangeschreven Australische films ziet die ons, kijkers van de bank, letterlijk verblinden. Dat waren de feiten, ervaringen die ik opdeed met dit deel van de film, die mijn geestesgesteldheid in de'moet-je-zien'-modus brachten. En daar zat ik dan, nieuwsgierig voor het grote scherm.<br />Binnen een paar minuten was het duidelijk dat de film zo slim was voorbereid om ons mee te sleuren in de zee van illusies dat we te maken hadden met echte feiten en cijfers die achter de schermen komen in de Australische danshype. Het kwam alleen door mijn verhoogde waakzaamheid dat ik mezelf er steeds aan bleef herinneren dat dit niet echt was... alleen maar FICTION! Om te beginnen riekt deze film naar de vastberadenheid, zowel wederzijds als individueel, waaraan de sleutelfiguren zich onderwerpen om een rol te spelen in de dagelijkse competitie die zich, dat spreekt vanzelf, regelmatig herhaalt. Er zijn drie categorieën sleutelspelers in dit spel: de leraren, de leerlingen en de ouders. De kinderen gaan bijvoorbeeld niet alleen aan boord, maar hun ouders duwen hen proactief naar de dansvloer. Het is een verbazingwekkend spel van wanhoop, betrokkenheid en inspanning van alle betrokkenen.<br />Een opvallend optreden dat het grootste deel van de show steelt, is Mr. Jonathan. Primitief? Clandestien? Doen of sterven? Of vastberadenheid die grenst aan hysterie? Het is verbazingwekkend hoe hij de geesteshouding van zijn studenten in de kiem probeert te smoren, door ze te vragen zich allerlei schokkende/afschuwelijke scènes voor te stellen en hen de actie/reactie-hiaten in hun danspassen te laten invullen.<br />Goed werk, Darren Ashton. We hebben meer van je nodig. En bedankt dat je de scènes met zulke geweldige sporen hebt verrijkt!
Few is the correct adjective which describes my viewing and experience with mockumentaries. Next in line is the fact that you don't get too many highly acclaimed Australian movies which literally dazzle all us couch-spectators. Such were the facts, experiences up my sleeve with this section of flicks, which propelled my mindset into the "must-see" mode. And there I was, curiously seated in front of the big screen.<br /><br />In a matter of a few minutes, it was apparent that the movie was so cleverly pre-wired to drag us into the sea of illusion that we were dealing with actual facts and figures that go behind the scenes in the Australian dance hype. It was only because of my high alert mode, that I kept on reminding myself that this was not real....only FICTION! For starters, this flick smacks of the determination, both mutual and individual, which the key characters subject themselves to, in order to play a role in the everyday competition saga which, it goes without saying, regularly repeats itself. Three categories of key-players in this game: the teachers, the students, and the parents, warrant themselves a lot of merit. For instance, not only do the children get on board, but their parents, pro-actively, push them towards the dance floor. It's an amazing game of desperation, commitment,effort by all parties involved.<br /><br />An eye-catching performance which steals the majority of the show is Mr. Jonathan. Crude? Clandestine? Do or die? Or determination verging on hysteria? Amazing how he tries to mold the mindset of his students in the bud, by asking them to imagine all sorts of shocking/horrific scenes, and making them fill in the action/reaction gaps through their dance steps.<br /><br />Good job Darren Ashton. We need more from you coming. And thanks for spicing up the scenes with such great tracks!