Deze saaie film is gebaseerd op een toneelstuk van Harry Brown uit 1945 en gaat over mannen in een ietwat stressvolle situatie (het gebombardeerde puin van een huis in Italië) die op het matje worden geroepen maar niet bereid zijn een vastgelopen lid van het peloton achter te laten, en over droomsequenties die pijnlijk zijn en bevolkt worden door Rita Hayworth-achtige types. Hoewel het een uitstekend voorbeeld is van de voortdurende ontwikkeling van de persona van Lee Marvin en een van de laatste optredens van Bonar Colleano, die een paar jaar later bij een auto-ongeluk om het leven zou komen, is het in feite een voertuig voor een aantal karakteracteurs uit Hollywood wier gezichten maar niet hun namen je meteen te binnen schieten (Arthur Franz, Richard Kiley (pres. LaMancha), Barney Phillips en James Griffith). Omdat hij niet op dvd of vhs verkrijgbaar is, komt hij af en toe op tv in verband met retrospectieves van Lee Marvin. Dat is de enige reden om deze film te zien.
Based on a 1945 play by Harry Brown, this dreary movie moves between standard banter between men in a somewhat stressful situation (the bombed out rubble of a house in Italy) who are ordered out but are reluctant to leave a pinned down member of the platoon, and dream sequences that are painful, and populated by Rita Hayworth look-a-likes. While an excellent example of the continuing development of the persona of Lee Marvin, and containing one of last performances of Bonar Colleano, who would be killed in an auto accident a few years later, it is really a vehicle for several Hollywood character actors whose faces but not names come readily to mind (Arthur Franz, Richard Kiley (pre LaMancha), Barney Phillips and James Griffith). Not available on DVD or VHS, it surfaces occasionally on TV in connection with Lee Marvin retrospectives. That is the only reason to see this film.