Als je een film als HELLBENT beoordeelt, is het belangrijk om hem binnen het genre te houden. De Godfather is deze film niet, maar als horrorfilm is hij eersteklas, afgezien van een paar kleine kwesties die ik had.<br />Ik ben het niet eens met eerdere posters die dit zien als een allegorie over aids en zich afvragen: 'Zijn we daar inmiddels niet overheen?' Ik ben het daar absoluut niet mee eens. Deze film laat voor mij zien hoe de 'kerncultuur' van de homocultuur is geworden. Hij volgt de formule die iedereen kent die Friday the 13th heeft gezien en de vervolgen of imitators die erop volgden: heb seks, word vermoord, blijf kuis, overleef (min of meer). Ik beschouw het als een vreemd compliment dat homo's nu gedood kunnen worden in een slasherfilm, als hoofdpersonen in een 'zinloze' film die bedoeld was om je de stuipen op het lijf te jagen (en daar bewonderenswaardig in slaagde).<br />Het zou dus niemand moeten verbazen wie er leeft en wie er sterft. Maar wat wel verrassend is, is hoe de personages <0xE2><0x80><0x93> die van karton hadden moeten zijn <0xE2><0x80><0x93> in semi-driedimensionale mensen veranderen. Ik was het meest onder de indruk van de rol van de man in vrouwenkleren. Sommige scènes De seks in deze film had meer weg van een soap of een aflevering van de oude MTV-serie 'Undressed' dan van een openlijker vertoon dat zo gewoon is in heterofilms (van welke soort dan ook) en dat zo'n grote rol speelde in Brokeback Mountain. Om daar een positieve draai aan te geven: dit is een homofilm waar hetero's gemakkelijk naar kijken. Aantrekkelijk, Beverly Hills, acteurs van het type 90210 in een effectieve slasherfilm. Geen bloederige sterfgevallen, wat tegenwoordig de trend lijkt te zijn, maar meer een nadruk op het spannende, wat ik veel 'gevaarlijker' en zeker slimmer vind.<br />Het enige probleem dat ik met de film heb, is het gebrek aan motivatie voor de moordenaar. Ik wachtte op een motief. De slechteriken hebben altijd een motief. Maar ik zie in dat het geniaal zou zijn om hem NIET een motief te geven: de filmmakers mochten doodvallen als ze dat deden, welke kant ze ook op wilden gaan. Motief zou betekenen dat de seksualiteit van de moordenaar vastgesteld moest worden, en een heteroseksuele moordenaar zou betekenen dat deze film antihomo was en over homohaat ging. Een homomoordenaar zou voor velen een aanwijzing zijn dat homohaat leidt tot disfunctioneren, zelfhaat enzovoort (zie De Palma's Dressed to Kill). Deze hele controverse wordt slim vermeden, maar het geeft het einde iets wat ik niet kan plaatsen: ernst, misschien, ik weet het niet zeker. En het allerlaatste beeld (ik zal het hier niet bederven) is zo cliché dat ik ervan moet kreunen. Maar nogmaals, dit getuigt van de verbreiding van de homocultuur: we moeten ruimte laten voor een vervolg!
When reviewing a film like HELLBENT, it's important to rate it within the realm of its genre. The Godfather this film isn't, but as a horror movie it's top-notch, except for some minor issues I had.<br /><br />I disagree with earlier posters who see this as an AIDS allegory and question, "Haven't we gotten beyond that by now?" I couldn't disagree more. This film, to me, shows how "mainstream" gay culture has become. It follows the formula familiar to anyone who's seen Friday the 13th and any of the sequels or imitators that followed: have sex, get killed; remain chaste, survive (more or less). I view it as a weird compliment that gays can now be killed in a slasher film, as main characters in a "pointless" film designed to scare the bejeezus out of you (and succeeding admirably).<br /><br />So it shouldn't really surprise anyone by who lives and who dies. What is surprising, however, is how the characters -- who should have been mere cardboard -- turn into semi-three-dimensional people. I was most impressed with the role of guy in drag. There was a real poignancy to some of his scenes; his need for validation through sex.<br /><br />Speaking of sex, the sexuality is highly erotic but not barrier pushing. The sex in this movie was more like a daytime soap or an episode of the old MTV show "Undressed" than a more overt display that's so commonplace in straight movies (of any kind) and that was such a big deal in Brokeback Mountain. To put a positive spin on that, then, this is a gay movie straight people will watch easily. Attractive, Beverly Hills, 90210-type actors in an effective slasher flick. No gross-out deaths, as seems to be the trend nowadays, but more of an emphasis on the suspenseful, which I find much "scarier" and certainly smarter.<br /><br />The one issue I have with the film is the lack of motivation for the killer. I was waiting for a motive. The bad guys ALWAYS have a motive. But I can see the genius in NOT giving him a motive: the filmmakers were damned if they did, whichever direction they'd chosen to go. Motive would mean determination of the killer's sexuality, and a straight killer would mean this movie was anti-gay and about gay bashing. A gay killer would indicate to many that gayness leads to dysfunction, self-hatred, etc. (see De Palma's Dressed to Kill). This whole controversy is avoided, smartly, but it gives the ending a lack of something for me: gravitas, maybe, I'm not sure. And the very final image (I won't spoil it here) is SO cliché it made me groan. But again, this speaks of the mainstreaming of gay culture: gotta leave room for a sequel!