Oké, ik had het mis, dat geef ik toe. In de herfst van 1994 ging ik naar de bioscoop en zat daar een paar uur lang naar een film te kijken waarvan ik dacht dat het volslagen onzinnige onzin was. De eerste indruk die de 'natuurlijk geboren moordenaars' maakten was er een van overkill... letterlijk. Een paar jaar later had ik de kans om deze film met de regisseursuitgave nog eens te bekijken, wat een verschil was dat. Ik weet nog steeds niet of het kwam doordat ik de hele film zag zoals ik me die voorstelde, of dat het te maken had met het feit dat ik de jaren negentig zag als een decennium waarin iedereen geobsedeerd was door beroemdheid, waarin beruchtheid belangrijker was dan roem. Het was moeilijk voor me om me te verzoenen met de acteerstijl van Juliëtte Lewis. Je moet toegeven dat ze anders is dan alle anderen voor haar, of waarschijnlijk na haar. Het is dezelfde intensiteit die ze uitstraalt in elke rol die haar tot een ster maakt, en een ergernis wanneer ze in de verkeerde gemoedstoestand is.
fine, i was wrong, i admit it. in fall of 1994 i went to the theater and sat thru several hours of what i believed at the time was complete nonsensical garbage. the initial impression made by 'natural born killers' was one of overkill...literally. several years later i had the chance to revisit this film with the directors edition, what a difference it was. i still do not know whether it was seeing the entire movie as stone envisioned it, or if it had to do with seeing the nineties play out as a decade obsessed with celebrity, prizing infamy over fame. it was hard for me to come to terms with juliette lewis's style of acting. one has to admit that she is unlike any other to come before, or will probably come after. it is the same intensity that she brings to every role that makes her a star, and an annoyance when in the wrong mindset.