Als je genoeg benzineexplosies, autoachtervolgingen en voor de hand liggende plotwendingen hebt meegemaakt, dan is hier iets totaal anders.<br />Ik neem aan dat je de film hebt gezien, dus als dat niet zo is, lees dan niet verder.<br />Iedereen die een fictieboek helemaal heeft uitgelezen (ik heb er een paar uit) zal het schrijfproces herkennen als een meesterlijke belichaming van het meesterschap in deze film. Dat wil zeggen, geïnspireerd worden door de vreemdste en meest onopvallende voorwerpen. Of hele hoofdstukken schrijven en beseffen dat ze waardeloos zijn en er niet in passen. Of precies het tegenovergestelde: je verhaal afmaken en beseffen dat je aan het eind iets essentieels bent vergeten en een deel ervan moet gaan herschrijven... soms een GROOT deel ervan. Ik heb iets gecreëerd dat a) binnen in je zat en er gewoon uit moest komen en b) het beste werk is dat je kunt doen en c) anderen graag zullen lezen.<br />Deze film is zo ingewikkeld dat er ongetwijfeld veel interpretaties mogelijk zijn. De interpretatie die ik persoonlijk bevredigend vind, en die perfect past bij de uiteindelijke draai, is een prachtig uitgevoerde poging om het abstracte, bizarre en soms ronduit bizarre proces van het schrijven van fictie op het scherm te brengen. Vanuit de geest van de auteur. Ik heb de film maar één keer gezien, maar ik kan me geen enkele scène herinneren zonder Sarah. Deze film ging uitsluitend over haar, vanuit haar perspectief, over wat er in haar hoofd omging... uiteindelijk het creatieve proces van het schrijven. Er waren nog andere personages, maar op een paar uitzonderingen na bestonden die als HAAR personages, die het toneel bewandelden dat zij had gecreëerd.<br />Een simpel voorbeeld. Franck begon als een bijfiguur, een ober op een terras. Zoals vaak tijdens het schrijven verandert zijn belangrijkheid. Het was de zwembadscène waarin hij over Julie heen gebogen staat die me er het eerst van overtuigde dat ik naar een afbeelding van het schrijfproces keek. Het idee dat Franck een relatie met Julie zou krijgen was namelijk een mogelijkheid, een idee, een idee dat doodgeboren werd. Op dat moment verwierp Sarah het, omdat ze dat pad niet wilde bewandelen. Later, toen Sarah een paar keer in het café was geweest en meer vertrouwd was geraakt met Franck (echt of niet, dat doet er niet toe) besefte ze dat hij een belangrijker personage in haar verhaal kon worden door Julie hem in de plot te laten betrekken via een meer uitgewerkte wending. Enzovoort.<br />Voor degenen die dachten dat deze film een vreemde, kronkelige puppy was, wil ik zeggen dat het schrijven van fictie een vreemd en kronkelig proces is! Het is zo goed vastgelegd als ik me bij deze poging kan voorstellen.<br />Een vorige recensent had de glimlach op Sarahs gezicht in de laatste scène op Johns kantoor perfect geïnterpreteerd <0xE2><0x80><0x93> een van de voldoening en trots van een schrijver die zijn werk goed heeft gedaan. Helemaal aan het eind zwaait Sarah naar haar twee creaties, niet bij wijze van afscheid, maar als dank. Auteurs zijn hun personages altijd dankbaar, waar ze ook vandaan komen, want zonder hen kan er geen verhaal zijn.
If you've had enough gasoline explosions, car chases, and bang-yer-head obvious plots, here is something Completely Different.<br /><br />I'm assuming you've seen the movie so if you haven't, please read no further.<br /><br />Anyone who has written a fiction book all the way through (I've finished several) will recognize the writing process as embodied masterfully in this film. That is, being inspired by the oddest and most nondescript objects. Or writing entire chapters and realizing they're crap and don't fit in. Or just the opposite: finishing your story and realizing at the "end" you forgot something critical and need to go rewrite part of it...sometimes a BIG part of it. AND the tremendous satisfaction when you realize you've created something that a) was inside you that just had to come out and b) is the best work you can do and c) others will enjoy reading.<br /><br />This film is complex enough that there are undoubtedly many interpretations possible. The one I find personally fulfilling, and that fits perfectly with the final twist, is a wonderfully-executed attempt to bring the abstract, weird, and sometimes outright bizarre process of fiction writing to the screen. From INSIDE the author's mind. I've only seen the movie once, but I can't remember a single scene without Sarah in it. This film was about her exclusively, from her POV, about what was going on in her mind...ultimately the creative process of writing. There were other characters, but with very few exceptions they existed as HER characters, walking the stage she created.<br /><br />A simple example. Franck started as a minor character, a waiter at an outdoor café. As often happens during the writing process, his importance changes. In fact, it was the pool scene with him standing over Julie that first convinced me I was watching a depiction of the writing process. You see, the concept of Franck becoming involved with Julie was a plot possibility, a concept, an idea that became stillborn. AT THAT TIME Sarah discarded it, not wanting to take that plot path. Later, when Sarah had visited the café several times and become more familiar with Franck (real or not, it doesn't matter) she realized he could become a more important character in her story by having Julie bring him into the plot via a more fully-developed twist. And so on.<br /><br />To those who thought this movie was one strange and convoluted puppy, I'll say that fiction writing is one strange and convoluted process! It's captured as well as I can imagine in this effort.<br /><br />A previous reviewer perfectly interpreted the smile on Sarah's face in the last scene at John's office -- one of an author's satisfaction and pride on a job well done.<br /><br />At the very end, Sarah waves to her two creations, not goodbye, but in thanks. Authors are always grateful to their characters wherever they may come from, since without them there can be no story.