In feite is het bijna beledigend om te zeggen dat heavy-metalmuziek alleen maar een muziekgenre is. Als iemand die te eclectisch is om echt alleen maar een metalhead te zijn, maar in de wereld van de metal is geweest om te zien hoe het gaat, kan ik me inleven in Sam Dunns voornaamste bedoeling met de documentaire; deze muziek moet niet worden gezien als een of andere maffe, ruwe, beledigende of gevaarlijke uiting van ouderwetse rock-'n-roll (niet dat de laatste in een of twee gevallen niet van toepassing is). Het is om te laten zien hoe persoonlijk deze muziek is, en hoe deze 'weg van het leven' voor een persoon kan zijn, en hoe die van invloed is op de persoonlijkheid, maar niet noodzakelijkerwijs in het waargenomen negatieve licht. Dunn heeft zijn hoofd natuurlijk helemaal bij elkaar, en zo kan hij de strijd aanbinden met metallegendes en/of beruchte types als Tony Iommi, Bruce Dickinson, Lemmy, Alice Cooper, Dee Snider, Dio en Rob Zombie (Geddy Lee is ook een van de groten onder de geïnterviewden, hoewel het vreemd is om hem hier te zien terwijl hij niet echt'metal' is, in elk geval niet samenspant met deze jongens). En dan zijn er nog de vrouwenbands in de wereld, en hoe het sommige mensen helpt echt beter met het leven om te gaan door ernaar te luisteren of het te spelen of, natuurlijk, door allebei. Dunns uiterlijk is goed, maar noodzakelijkerwijs misschien ook te kort, omdat hij op een gegeven moment een soort heavy-metal-familieboom opsomt <0xE2><0x80><0x93> te snel om ze allemaal te kunnen zien <0xE2><0x80><0x93> en nauwelijks aan het oppervlak komt in de 96 minuten dat hij speelt. Misschien is er een grens aan de hoeveelheid die in een speelfilm kan worden behandeld, maar het onderwerp is zo mogelijk nog interessanter. VH1 had ook een documentaire over heavy-metal gemaakt, en die had vier uur geduurd. Aan de andere kant hebben Dunn en zijn mensen hier wel materiaal dat kostbaarder is, en meer verhelderend. De combinatie van de 'ware gelovigen' en de gruwelen van de Noorse zwart-dood-metalscene met een band als Slayer, die slecht is tot op het bot en fans heeft die tot het uiterste gaan, is interessant.<br />Het is het soort documentaire waar je echt iets aan hebt, maar voor fans is er niet genoeg goeds te ontdekken. Niet-fans krijgen misschien net genoeg te zien dat ze aankunnen, een mengeling van de basisfeiten en belangrijke punten (d.w.z. het ontstaan van de term'metal', de oorsprong van de blues, de duivelshoorns en een blik op buitenissige albumhoesjes). Het is een goede subjectieve film, hoewel hij een beetje te veel leunt op de poging om naast de persoonlijke geschiedenis ook genoeg geschiedenis te krijgen.
Actually, to say that heavy-metal music is just a genre of music is almost insulting in some circles. As someone who's too eclectic to really be solely a metal-head, but has been in the realm of the metal world to see how it goes, I can empathize with Sam Dunn's main intention with the documentary; this music should not be seen as just some goofy, crude, offensive, or dangerous off-shoot of old-time rock n roll (not that the last one doesn't apply in one or two cases). It's to show how personal this music, and how this 'way of life' can be for a person, and how it affects personality but not necessarily in the perceived negative light. Dunn, of course, has his head totally together, which is how he can go head-to-head with metal legends &/or notorious sorts like Tony Iommi, Bruce Dickinson, Lemmy, Alice Cooper, Dee Snider, Dio and Rob Zombie (Geddy Lee is also among the big known interviewees, though it's strange to see him here when he's not really 'metal', at least in league with these guys).<br /><br />But through him and his collaborators, he is able to get inside not just the off-shoots and specifics of the world of heavy-metal. The look, the style, the attitude, the controversies both domestic (i.e. Dee Snider's battle with Tipper Gore) and foreign (a superlatively done look at the Norwegian black-metal scene, which is both tense and hilarious), the women bands in the world, and how it helps some people really get better on with life either to hear it or play it or, of course, both. Dunn's look is good if, by necessity perhaps too, too brief, as he at one point lists a kind of heavy-metal family tree of sorts- all too quickly to really see every single one- and barely scratches the surface in the 96 minute running time. Maybe there is only so much that can be covered in a feature-length film, but the subject matter serves to be even more looked into; VH1 had also done a heavy-metal documentary, and it lasted four hours. On the other hand, Dunn and his people actually do get some material here that is more precious, and more enlightening. The juxtaposition of the 'true believers' and horrors in Norways black-death-metal scene with a band like Slayer, who are bad to the bone and have fans who go toe limit, is interesting.<br /><br />It's the kind of documentary that really does work for that it's worth, but not enough of a good thing is explored for fans. Non-fans may get just enough that they can handle, a mix of the basic facts and key points (i.e. the coining of the term 'metal', the roots in the blues, the devil horns, and a look at outrageous album covers). It's good subjective film-making, though edging a little much on trying to get enough history along with the personal history.