Araki heeft Gen X-symboliek/afwisseling tot een T. Zijn personages zijn zo apathisch dat ze 'watje' zeggen in plaats van 'watje'. Dat ene stukje dialoog alleen al maakt hem volgens mij een genie. Ik kan niet beweren dat ik de hele film in een gemeenschappelijke zin begrijp: hij is net zo schokkend, overweldigend, productief, snel en moeilijk te verteren als de popcultuur. Maar bepaalde scènes lijken heel doelbewust en goed gemaakt. De drie hoofdpersonen gaan bijvoorbeeld door een drive-inbioscoop, die lijkt op een kerncentrale, heel onnatuurlijk. Een van de hoofdpersonen bestelt 'diepgevroren stukjes kaas... en een ovis.' De volslagen absurditeit van de ovis is gewoonweg verrukkelijk in deze scène. De cultuur van de consument is hypocriet, dwaas en misleidend. We hebben zo'n onomkeerbaar stedelijk verval veroorzaakt dat we de existentiële staat hebben bereikt waarin niets wat we doen het nog erger kan maken, dus laten we zinloos geweld omhelzen.
Araki has Gen X irony/detachment down to a T. His characters are so apathetic that they say, "whatev", instead of "whatever." That one bit of dialogue alone I believe makes him a genius. I can't claim to understand the whole movie in a unified sense--it's as jarring, overwhelming, prolific, fast-paced, and difficult to digest as pop culture. But particular scenes seem very deliberate and well-crafted. For instance, the three main characters go through a drive-through, which resembles a nuclear power plant, terribly unnatural. One of the characters orders "deep-fried cheese chunks... and an evian." The utter absurdity of the evian is simply delicious in this scene. Consumer culture is hypocritical, foolish, and deluded. Araki's films say, we've created such irreversible urban decay that we've reached the existential state in which nothing we do could make it worse and so let's embrace pointless violence. 10/10