Dat vroeg ik me af terwijl ik naar _She Hate Me_ keek. Wat kon anders de onwaarschijnlijkheid verklaren dat dezelfde filmmaker ons zowel het schitterende _25th Hour_ als deze afschuwelijke film heeft gegeven?<br />Ik zal niet in details treden, maar om het samen te vatten: de film heeft twee hoofdlijnen. De ene schetst een karikaturaal beeld van bedrijfscorruptie bij een farmaceutisch bedrijf, compleet met 'zakelijke gesprekken' zoals verkeerd voorgesteld door een schrijver die duidelijk nooit in een dergelijke omgeving heeft gewerkt. Ellen Barkin en Woody Harrelson vergooien zichzelf in deze scènes.<br />De tweede plotlijn is waar dit treinwrak echt verdrietig wordt. Jack Armstrong, onze hoofdpersoon, stemt erin toe om zijn ex-verloofde (Fatima, die sindsdien lesbisch is) en haar minnaar voor geld te bezwangeren. Fatima besluit om andere lesbiennes voor een deel van het honorarium naar Jack door te verwijzen. We worden geacht te geloven dat bijna al deze lesbische vrouwen ervoor kiezen om via geslachtsgemeenschap met Jack bezwangerd te worden, in plaats van door kunstmatige inseminatie.<br />Onderweg worden we onderworpen aan een werkelijk g<0xC3><0xAA>nante fantasieconfrontatie tussen Frank Wills, de bewaker van Watergate en de meeste leden van de hogere echelons van het Witte Huis van Nixon. Het treurigste aspect van _She Hate Me_ is dat zoveel talenten (John Turturro, Ossie Davis, Isiah Whitlock), geen ervan groter dan de geweldige componist Terence Blanchard, verspild zijn aan een scenario dat tegelijkertijd belachelijk en beledigend is voor de kijker.<br />Spike, ga in therapie.
That's what I found myself wondering as I watched She Hate Me. What else could account for the improbability that the same filmmaker gave us both the magnificent 25th Hour and this dreadful film?<br /><br />I won't dwell on the details, but to summarize: The film has two main plot lines. One paints a cartoonish picture of corporate corruption at a pharmaceutical company, complete with "business talk" as mis-imagined by a writer who clearly has never worked in such environments. Ellen Barkin and Woody Harrelson waste themselves in these scenes.<br /><br />The second plot line is where this train wreck gets truly sad. Jack Armstrong, our protagonist, agrees to impregnate his ex-fiancée (Fatima, who has since come out as a lesbian) and her lover for money. Fatima decides to refer other lesbians to Jack for the a cut of the fee. We are expected to believe that nearly every one of these gay women elects to be impregnated via intercourse with Jack, rather than by artificial insemination. <br /><br />Along the way we are subjected to a truly embarrassing fantasy confrontation between Watergate security guard Frank Wills and most the the upper echelon of the Nixon White House.<br /><br />The saddest aspect of She Hate Me is that so many talents (John Turturro, Ossie Davis, Isiah Whitlock), none greater than the wonderful composer Terence Blanchard, were wasted on a script that is at once ridiculous and insulting to the viewer.<br /><br />Spike, get some therapy.