In verband met een andere film heb ik verklaard dat de meeste fouten of onrealistische situaties over het hoofd gezien kunnen worden als we gecompenseerd worden via stijl, klasse, verfijning en deze film bewijst dat ik gelijk heb. Het is 1) onrealistisch dat Irene Dunn, die zeven jaar lang op zee vermist is geweest, weer opduikt op dezelfde dag dat haar man, Cary Grant, erin is geslaagd haar dood te laten verklaren en enkele ogenblikken later in dezelfde rechtszaal te laten hertrouwen, en 2) dat Grants moeder niet bij de bruiloft aanwezig zou zijn geweest; ik neem aan dat de schrijvers Dunne nodig hadden. Gail Patrick zit opgezadeld met de typische Ralph Bellamy-rol, maar het hele gebeuren verloopt vlekkeloos en levert veel gelach en goede gevoelens op. Een klein juweeltje.
... they don't make them like this anymore? If not someone should. In connection with another film I stated that most errors or unrealistic situations can be overlooked if we are compensated via Style, Class, Sophistication etc and this movie proves my point. It is 1) unrealistic that Irene Dunn, missing at sea for seven years, should reappear on the very day that husband, Cary Grant, has succeeded in having her declared dead and then, moments later, remarried in the same courtroom and 2) that Grant's mother would not have attended the wedding; presumably the writers needed Dunne's mother-in-law to be in when Dunne (who naturally would not have known about the new wedding so would have no reason to attend and try to stop it) resurfaced though a little thought could have solved this. Gail Patrick is saddled with the typical Ralph Bellamy part but the whole thing moves along lickety-spit and generates lots of laughs and good feeling. A minor gem.