Een deel van de vreugde van het kijken naar een Francis Veber-komedie is dat je weet dat je op het punt staat iets leuks en verfrissends mee te maken dat bij dit afgestompte genre past. Veber is tenslotte een ware meester van de idiote en romantische komedie, want hij heeft moderne juweeltjes voortgebracht als de oorspronkelijke Vogelhut, het speelgoed, het dinerspel en de Kant (onder vele andere die soms zelfs in staat waren de overstap te maken naar de Amerikaanse versie).<br />Verrassend genoeg is de Kant niet zo'n meesterwerk. Wat dit zo'n verrassende ontwikkeling maakt, is dat de Kant nog maar een paar jaar geleden is uitgekomen, en het kan worden beschouwd als een van Veber's slimste werken tot nu toe. Dus waarom ging hij van slim naar lullig? Wie zal het zeggen?<br />De echte moeilijkheid met de film is dat hij alle klassieke conventies van Veber ontbeert: zijn intelligentie, zijn vermogen om realistische personages te creëren die met absurde situaties te maken krijgen, en zijn uitgekookte vermogen om woordspelingen te gebruiken op een manier die zeldzaam is in de huidige komedies van geschifte/romantische types (in Frankrijk, Amerika of waar dan ook). Hij is ook uitzonderlijk goed in komische ontwikkeling, in het opbouwen van de verschillende omstandigheden die een sneeuwbal tot een stortvloed van humor maken.<br />Maar de film speelde als de zoveelste snaar in de lange kluwen garen van het snel slinkende comedy-genre. Hij voelde, nou ja... Amerikaans. Ik zat echt te wachten tot Julia Roberts of Richard Gere zou binnenvallen, of misschien zou Rob Schneider een onhandige opmerking maken, tegen zijn hoed tikken en meteen weer vertrekken.<br />Het verhaal was op z'n best saai, de personages waren volstrekt onrealistisch en er was niets slims aan de uitvoering van de flinterdunne plot. Het ergste van alles was dat de dynamiek van de personages en het verhaal nooit werkte en ook niet echt geloofwaardig overkwam. Alles was volkomen houterig en geforceerd; waar was de elegantie die we in Veber's eerdere bijdragen zagen? Zonder al te veel te verklappen, laten we zeggen zo vaak dat je je afvraagt: 'Goh, waarom zou iemand die irritante, onhebbelijke, egoïstische eikel van een manager leuk vinden, vooral zijn eigen nogal knappe vrouw en supermodel...?' Het sloeg gewoon nergens op, en er waren heel wat momenten waarop je jezelf soortgelijke vragen stelde (bijvoorbeeld: 'Waarom zou hij zo geobsedeerd zijn door deze gemene, harteloze jonge vrouw die kennelijk weinig om hem geeft?').<br />Tegen het eind van de film staat iedereen zo'n beetje aan dezelfde kant, terwijl ze het proberen uit te vechten met de antagonist Donald Trump. Je weet zo'n beetje waar het heen gaat, en het einde komt vrij abrupt, met weinig afronding behalve: 'En dat is het einde van dat hoofdstuk.' Nou ja. Zelfs Homer slaapt, neem ik aan.
Part of the joy of sitting down to watch a Francis Veber comedy is that you know that you're about to experience something smart and refreshing to this stultified genre. Veber, after all, is a veritable master of the screwball and romantic comedy, having birthed such modern gems as the original BIRD CAGE, THE TOY, THE DINNER GAME, and THE CLOSET (amongst many others that were sometimes even able to make the transition to American adaptation).<br /><br />Surprisingly, THE VALET is no such masterwork. What makes this such a surprising development is that THE CLOSET came out only a few years ago, and it can be considered one of Veber's most clever works to date. So why did he go from clever to crap? Who knows.<br /><br />The real trouble with THE VALET is that it lacks ALL of Veber's classic conventions -- his smarts, his ability to construct realistic characters dealing with absurd situations, and his canny ability to use wordplay in a manner rare to current screwball/romantic comedies (in France, America, or anywhere else). He's also FANTASTIC at comedic development, in really building up the various circumstances that snowball into a torrential storm of humor.<br /><br />THE VALET, however, played as yet another string in the long ball of yarn that is the rapidly dwindling comedy genre. It felt, well... American. I really was waiting for Julia Roberts or Richard Gere to pop in, or perhaps Rob Schneider would make a clumsy entry, tip his hat, and vacate immediately.<br /><br />The story was dull at best, the characters were entirely unrealistic, and there was nothing clever about the execution of the paper-thin plot. The worst part of all is that the dynamics of the characters and story never worked or felt truthful. Everything was completely ham-fisted and forced; where was the grace we see in Veber's previous entries? Without giving too much away, let's just say that many a time, you're wondering: "Gee, why would ANYBODY like that annoying, obnoxious, selfish pig of an executive, especially his own rather good-looking wife and a supermodel... who, of course, has an indefatigable heart of gold?" It just didn't make sense, and there were many moments throughout in which you ask yourself similar questions (eg, "Why would he be so obsessed with this mean, callous young woman who obviously cares little about him?").<br /><br />By the end of the movie, everyone is pretty much on the same side, as they try to battle it out with the Donald Trump-esquire antagonist character. You pretty much know where it's going all along, and the ending comes quite abruptly with little resolution outside of, "And that's the end of THAT chapter." Oh, well. Even Homer sleeps, I suppose.