De film is een herbevestiging van de keuze van een man voor zijn definitieve afscheid van de mensen, plaatsen en herinneringen die zijn levenswerk samenvatten. De film werkt goed omdat de hoofdrolspelers zo weinig zeggen. Het middelpunt van de film lijkt het indirecte antwoord te zijn dat Antonio geeft op de reden van zijn bezoek. Antonio vertelt het verhaal van zijn collega, een professor, die tijdens een college uit het raam kijkt en een deuntje uit zijn geboorteland en zijn jeugd begint te neuriën, waarna hij een hartaanval krijgt.<br />Als Elena afscheid neemt, is het duidelijk dat ze op de hoogte is van Antonio's gezondheidstoestand. De laatste scène, met de themamuziek op de achtergrond, herbevestigt eenvoudigweg de levensbevestiging.
The film is a life reaffirming statement of one man's choice of his final farewell to the people, places and memories that sum up his life's work. The film works well because of how little is actually stated by the principals. The film's focal point appears to be the indirect answer Antonio gives for the reason for his visit. Antonio recounts the story of his colleague, a professor, who during a lecture looks out the window and starts humming a tune from his native country and his youth after which he suffers a heart attack.<br /><br />When Elena says her goodbyes, it is evident that she knows about Antonio's health condition.<br /><br />The final scene with the theme music playing in the background simply restates the life reaffirmation.