Ik heb de laatste tijd veel tijd besteed aan het bekijken en bekijken van Chaplins oudste korte komedies die hij voor Keystone en Essanay heeft gemaakt, en omdat er nog maar een paar over zijn voordat ik aan de jaren twintig toe ben, besloot ik vooruit te kijken en deze film te bekijken, die naar verluidt de laatste echte stomme film is die Chaplin heeft gemaakt, aangezien er elementen in zaten van City Lights en vooral van Modern Times die duidelijk richting het geluidstijdperk gingen. Het eerste wat me opviel was dat de film er zoveel beter uitzag, en het tweede wat me opviel was dat hij, afgezien van de lengte en dikte van de plot en het verhaal, opmerkelijk veel leek op zijn eerdere films. Op een goede manier, natuurlijk.<br />Inmiddels was Chaplin op een punt in zijn carrière gekomen dat hij een belangrijke filmster was, dus deze film is natuurlijk veel groter, veel ambitieuzer dan de tien- of twintigminutenfilms die hij tien jaar geleden maakte. Hij speelt dezelfde persoon, de kleine zwerver die zijn baan, zijn geld en zijn liefde kwijt is. Misschien ligt het aan mij, maar ik denk echt dat de delen van Chaplins films waarin we de zwerver zien voordat het verhaal begint, over het algemeen de beste delen zijn, omdat we een snelle blik op de persoonlijkheid van de zwerver krijgen en zien wat hij met zichzelf doet als er niets aan de hand is. Meestal hangt hij gewoon wat rond, draait aan zijn stok of snuffelt wat rond zonder zich ergens zorgen over te maken. Soms vraag ik me af wat Rowan Atkinson zou hebben gedaan als er geen Chaplin was geweest om zijn eigen beroemde personage te inspireren.<br />De film begint heel slim, wanneer Chaplin twee keer het slachtoffer wordt van zakkenrollerij, een keer wanneer de portefeuille van een andere man in zijn zak wordt gestoken, en een andere keer wanneer die portefeuille van hem wordt gestolen voordat hij beseft dat hij hem heeft. Gelukkig ziet een politieagent de tweede dief en geeft de gestolen portefeuille terug aan de stomverbaasde zwerver. Als hij wat van zijn nieuwe geld gaat uitgeven, betrapt de echte eigenaar hem, en zoals alleen in een Chaplin-film kan gebeuren, wordt hij door de achtervolging een ster.<br />Ik vind het vooral geweldig dat de film veel ingewikkelder is dan zijn kortere voorgangers. Het is duidelijk een groot budget-Hollywoodfilm uit 1928, met spectaculaire stunts en zelfs special effects (ja, special effects in een Chaplin-film!!). Er zijn een heleboel charmante en effectieve beeldgrappen, waaronder zijn beroemde scène met de apen in een strak touw, en een lief liefdesverhaal dat me doet denken aan het vergelijkbare liefdesverhaal uit The Tramp, uit 1916. Als de oudste twee-filmers te grof of te oninteressant voor je zijn, zou dit een geweldige film zijn om Chaplins vroege werk te bekijken. Hij lijkt in talloze opzichten op hem, maar hij is schoner en heeft een veel boeiender plot. Uitstekende film!<br />Let op: op de IMDb-trviapagina staat dat dit de enige film van Chaplin is die niet in zijn autobiografie wordt genoemd vanwege 'problemen met de film, niet met de film zelf'. Ik heb begrepen dat zijn studio tijdens de productie is afgebrand en dat hij tijdens de opnamen een zenuwinzinking heeft gehad vanwege persoonlijke problemen, maar hebben die ontevredenheden iets te maken met de film zelf? Als je het weet, e-mail me dan alsjeblieft, deze film is beslist iets waar hij trots op zou zijn!
I've been spending a lot of time lately going through and watching all of Chaplin's oldest short comedies that he made for Keystone and Essanay, and with only a few left before I get into the 1920s I decided to jump ahead and watch this one, which is reportedly the last true silent film that Chaplin made, since there were elements of City Lights and especially Modern Times that were clearly moving toward the sound era. The first thing the struck my is how much better looking the film is, and the second thing that struck me is that, other than the length and thickness of the plot and story, it is remarkably similar to his earlier films. In a good way, of course.<br /><br />By now, Chaplin had reached a point in his career where he was a major film star, so of course this movie is much bigger, much more ambitious than the 10 or 20 minute films he was churning out a decade before. He plays the same person, the little tramp out of the job, out of money and out of love. Maybe this is just me, but I really think that the parts of Chaplin's films where we see the tramp before the story has started going are generally some of the best parts, because we get quick looks at the tramp's personality  what he does with himself when nothing's going on. He's usually just hanging out, spinning his cane or browsing casually without a care in the world. I sometimes wonder what Rowan Atkinson would be doing if there had been no Chaplin to inspire his own famous character.<br /><br />There is a very clever opening to the movie, as Chaplin twice finds himself the victim of pick-pocketing, once when another man's wallet is slipped into his pocket, and another time when that wallet is stolen from him before he realizes he has it. Luckily, a police officer sees the second thief and returns the stolen wallet to the thoroughly astonished tramp. When he goes to spend some of his new money, the real owner catches him and, as can only happen in a Chaplin movie, the ensuing chase makes him a star.<br /><br />I especially love how much more complex the movie is the its shorter predecessors. It is clearly a big-budget 1928 Hollywood movie, with high-flying stunts and even special effects (yeah, special effects in a Chaplin movie!!). There are plenty of charming and effective sight gags, including his famous tight rope scene with the monkeys, and a sweet love story that calls to mind the similar love story, and how it played out, from The Tramp, back in 1916. If the oldest two-reelers are too rough or uninteresting to you, this would be a great film to see to check out Chaplin's early work. It's similar in countless ways, but is cleaner and has a much more engaging plot. Excellent show!<br /><br />Note: The IMDb trvia page mentions that this is the only one of Chaplin's feature films not mentioned in his autobiography, because of "problems with the film, not the film itself." I understand that his studio burned down during production and that he suffered a nervous breakdown during filming because of personal problems, but do any of his dissatisfactions have anything to do with the actual film? If you know please email me, this movie is definitely something that I would think he would be proud of!