Het Weeshuis is een gelikt en kalm ijzingwekkend stuk werk, gebaseerd op (wat anders?) een weeshuis. Een vrouw genaamd Laura keert terug naar het weeshuis waarin ze als kind is opgegroeid, met de bedoeling het weer open te stellen als tehuis voor kinderen met een handicap. Samen met haar man en geadopteerde zoon Simon probeert Laura het enorme oude gebouw klaar te maken voor de eerste nieuwe bewoners, maar in de stoffige kamers en op het terrein is het niet rustig, en geleidelijk aan begint ze het gevoel te krijgen dat er sinistere figuren uit het verleden zijn die zich kenbaar maken. <br /><0x3E> De film is een heel goed verhaal, waarin traditionele angsten (gebons door muren en deuren, zwijgende kinderen met maskers voor) worden vermengd met moderne accenten (Simon is seropositief). Hoewel de meeste angsten eigenlijk aan de zachte kant zijn, is de film toch goed weggekomen met plotselinge schokken, vooral met een geweldige scène waarin de dood van een sinistere bijfiguur voorkomt... Je weet het als je hem ziet! Maar over het algemeen blijft alles vrij rustig, en er zijn momenten geweest dat ik wenste dat er iets diepers zou gebeuren, want veel van de goed geconstrueerde spanningsscènes vervagen zonder enige filmische beloning, zoals een heel gespannen seance, en in de meeste (veel) scènes van Laura alleen in het weeshuis is ze bijna te subtiel bedreigd om echt eng te worden, wat ik jammer vind. Maar er zijn momenten waarop je WILLEN!<br />Maar het Weeshuis staat nog steeds als een sterk werkstuk overeind. De ruggengraat van de film is ongetwijfeld de sterke rol van Belén Rueda als Laura, die de hele film bewonderenswaardig draagt. De film ziet er geweldig uit, met verbluffende fotografie en heel elegante decors en een schitterend gebouw dat het weeshuis zelf moet voorstellen. Ook de geluids- en muziektechniek zijn uitstekend, en de film slaagt erin om een aantal kleine elementen samen te voegen (zoals een speelplaats met een verborgen spel en een paar heel slimme onthullingen aan het eind), dus al met al is de film een meesterlijk staaltje filmkunst en de moeite waard om te zien, hoewel je niet te veel echte angst moet verwachten, aangezien de meeste huiveringen in deze film eerder poëtisch dan gruwelijk zijn.
The Orphanage is a slick and quietly chilling piece of work based around (what else?) an orphanage. A woman named Laura returns to the orphanage she grew up in as a child, with the intention of opening it up again as a home for children with disabilities. Together with her husband and adopted son Simon, Laura tries to make the huge old building ready to receive it's first new residents, but all is not quiet in the dusty rooms and grounds, and gradually she starts to feel sinister presences from the past making themselves known.<br /><br />The film strings out quite a good story, blending traditional scares (bumping noises heard through walls and doors, silently appearing children in masks) with modern touches (Simon is HIV positive). Although most of the actual frights are on the soft side, the film does have quite away with sudden shocks, especially one great sequence involving the death of a sinister secondary character...you'll know when you see it! But mostly, things stay pretty calm, and there were times when I was wishing for something more visceral to actually happen, as many of the very well built tension sequences fade away without any cinematic pay-off, such as a very tense séance sequence, and in most of the (many) scenes of Laura alone in the orphanage, she being almost too subtly menaced for things to get really scary, which I think is a shame. However there are certain moments when you WILL jump!<br /><br />However, The Orphanage still stands up as a strong piece of work. The backbone of the film is undoubtedly the strong performance by Belén Rueda as Laura, who carries the entire film admirably. The film looks great, with stunning photography and very elegant sets and a gorgeous building standing in for the orphanage itself. Sound and music work very well too, and the film succeeds in working many small elements together (such as a playground hiding game and some very clever revelations towards the end), so all in all, the film is an accomplished piece of cinema and well worth seeing, although don't expect too much real terror as most of the chills in this film are poetic rather than gruesome.