De ster en het meest aanhankelijke personage in Charles M. Schulz' fantastische komische strip _Peanuts_ (die in feite veel meer is geworden dan dat) is Charlie Brown, het klassieke Amerikaanse onsuccesvolle verhaal. Maar blijkbaar is het meest memorabele personage dat van Charlie Browns alomtegenwoordige en raadselachtige beagle _Snoopy_. Er zijn tientallen animatiefilms van een halfuur gebaseerd op _Peanuts_ en vier speelfilms. De eerste was een waar meesterwerk. _A Boy Named Charlie Brown_ ontroerde en ontroerde me op zo veel manieren dat ik het de beste animatiefilm noemde die ik ooit heb gezien. De film ging over Charlie Brown. Dus was het alleen maar logisch dat Schulz en regisseur Bill Melendez zich voor de volgende film op _Snoopy_ zouden richten. Nu is _Snoopy Come Home_ niet zo goed als de eerste film, maar hij is gedenkwaardig, niet omdat hij het gevoel van de Peanuts-wereld even compleet maakt als de eerste film, maar omdat hij aantoonbaar het meest triest is.<br />In deze film komen we tot de ontdekking dat _Snoopy_ niet altijd de hond van Charlie Brown is geweest. Vroeger was hij van een klein meisje dat Lila heette (stem van Johanna Baer). Op een dag hoort _Snoopy_ dat ze in het ziekenhuis ligt en gaat hij samen met zijn onhandige vogelmaatje Woodstock bij haar op bezoek. Na een ontmoeting met Lila heeft hij het gevoel dat hij Charlie Brown moet verlaten en zich aan zijn vorige eigenaar moet binden.<br />Dit is een heel triest uitgangspunt, en 'Snoopy Come Home' blijkt, vooral in het laatste halfuur, een heel trieste film te zijn. Ik ben achttien jaar oud en het raakte me nog steeds diep in mijn hart en ik kreeg er tranen van in mijn ogen. En vreemd genoeg, door de genialiteit van deze film en de manier waarop deze scènes zijn geschreven door Charles Schulz en de manier waarop ze zijn geanimeerd door Melendez in zijn team, bewonder je deze scènes na het onvermijdelijke happy end (dat is echt geen spoiler als je bedenkt dat dit een kinderfilm is). Maar de film bestaat niet alleen uit huilerige momenten met personages die hun ogen uit hun hoofd huilen. Opnieuw installeert Schulz zijn klassieke gevoel voor humor in het scenario, dat voor volwassenen is geschreven maar aan alle leeftijden is opgedragen. De film begint met een grap en heeft er al heel wat voordat hij een sombere toon aanslaat. De boksscène tussen Lucy en Snoopy is terecht een cultklassieker geworden, want hij is niet alleen goed geanimeerd, maar ook echt grappig. Het grootste deel van de film concentreert zich op Snoopy en Woodstock, maar er zijn momenten dat de film om de andere personages draait, zoals Charlie Brown, Linus, Lucy en Schroeder. En hoewel ik zou willen dat er meer impact was geweest in deze scènes, vervullen ze wel hun doel en maken ze het gevoel van een 'Peanuts-wereld' compleet, zou je kunnen zeggen.<br />Nu heb ik mijn klachten. In de eerste plaats gaat het om het acteerwerk. Ik ben bang dat Chad Webber niet helemaal de perfecte acteur was om Charlie Brown te spelen. Hij klinkt gewoon te zacht en te vriendelijk. We geven de voorkeur aan de stem van Peter Robbins en zijn imitators. Soms denk ik ook dat de actrices die Lucy spelen te schelle stemmen hebben, maar Robin Kohn is niet schril genoeg en verreweg de beste Lucy-stemactrice is Pamelyn Ferdin. Iets anders wat ik miste was de aanwezigheid van een jazzplaat van Vince Guaraldi, wiens muziek bij 'A Boy Named Charlie Brown' zo prachtig was. De songs zijn helaas ook niet memorabel.<br />Maar uiteindelijk, mijn paar krampen daargelaten, genoot ik heel erg van 'Snoopy Come Home' en ik vond het veel leuker dan een heleboel moderne dagfilms, geanimeerd of anderszins, ironisch genoeg, want ik werd er heel verdrietig van. Het is niet zo goed als 'A Boy Named Charlie Brown', maar het is zeker leuk en een must-see voor Peanuts-fans.
The star and most affectionate character of Charles M. Schulz's marvelous comic strip Peanuts (which actually has evolved into so much more than that) is Charlie Brown the classic American un-success story. But apparently the most memorable character is the one whose used as the symbol of MetLife: Charlie Brown's ubiquitous and enigmatic beagle Snoopy. There are dozens of half-hour animated specials based off Peanuts and four feature-length movies. The first one was a true masterpiece. "A Boy Named Charlie Brown" moved and touched me in so many ways that I went on to call it the best animated film I've ever seen. The movie was about Charlie Brown. So it only made sense that for the next one that Schulz and animation director Bill Melendez to focus on Snoopy. Now "Snoopy Come Home" is not as good as the first movie, but it is memorable not because it completes the feeling of the Peanuts world as the first movie did, but because it's arguably the most saddening.<br /><br />In this movie, we come to discover that Snoopy was not always Charlie Brown's dog. Previously, he belonged to a little girl named Lila (voice by Johanna Baer). Snoopy gets word one day that she's been hospitalized and teaming up with his clumsy avian sidekick Woodstock, heads off to visit her. After rendezvousing with Lila, Snoopy them finds himself feeling he has to leave Charlie Brown and commit himself to his former owner.<br /><br />This is a very sad premise and "Snoopy Come Home", especially in its last half-hour, turns out to be a very sad movie. I am eighteen years old and it still tugged at my heartstrings and drew tears to my eyes. And oddly enough, the brilliance of this movie and the way these scenes are written by Charles Schulz and they way they are animated by Melendez in his team makes you admire these scenes after the inevitable happy ending (that's really no spoiler considering this is a kids' movie).<br /><br />But the movie is not all sad tear-jerking moments with the characters crying their eyes out. Again, Schulz installs into the screenplay his classic sense of humor that was written for adults but appeals to all ages. The movie opens up with a joke and proceeds to have many before it takes a somber note. The Lucy vs. Snoopy boxing scene has deservedly gone on to become a cult classic iconic scene because not only is it well animated, but it's really funny. Most of the movie focuses on Snoopy and Woodstock, but there are some moments that revolve around the other characters such as Charlie Brown, Linus, Lucy, and Schroeder. And while I do wish there had been more impact in these scenes, they do fulfill their purpose and complete the feeling of a "Peanuts world" I guess you could say.<br /><br />Now I do have my complaints. Primarily, it concerns the voice acting. Chad Webber, I'm afraid, was not quite the perfect actor to voice Charlie Brown. He just sounds toosoft and gentle. We prefer Peter Robbins' voice and his imitators. Sometimes I also think the actresses who voice Lucy have had too strident of voices, but Robin Kohn isn't strident enough and by far, Pamelyn Ferdin is still the best Lucy voice actress. Another thing I missed was the presence of a jazz score by Vince Guaraldi whose music to "A Boy Named Charlie Brown" was so wonderful. The songs are also, I'm afraid, not memorable.<br /><br />But in the end, my few gripes aside, I very much enjoyed "Snoopy Come Home" and I've found it a lot more fun than a lot of modern day movies, animated or otherwise if, ironically enough, because it made me feel very sad. It's not as good as "A Boy Named Charlie Brown", but it most certainly is enjoyable and a must-see for Peanuts fans.