In de afgelopen zes maanden heb ik met opzet hordes verschrikkelijke films zitten bekijken, op zoek naar de meest vermakelijke die ik kon vinden. Ik heb er waarschijnlijk zo'n 50 gezien. _The Bus With My Sister_? Gezien. _Shatner?_ Tonnen. _Rock 'n Roll Nightmare_? Reken maar. _Haim?_ Feldman? Ferrigno? _Middeleeuwse_ Harvey Keitel? Dit alles en nog veel meer. Misschien is dat de enige reden waarom ik het heb volgehouden om Riders of the Storm te zien. Ik ben gewend geraakt aan een zekere hoeveelheid slechte filmpijn. Maar niet zoveel. Ik ben ook maar een mens. Dit is, zonder overdrijving, een van de absoluut stomste films die ik in zesentwintig jaar bioscoopbezoek heb gezien. Mijn hersens zijn de afgelopen anderhalf uur zo grondig bestookt door stompzinnigheid dat ik niet eens precies kan bedenken wat er is gebeurd. Er gebeuren miljoenen dingen tegelijk, en geen ervan is logisch. Er is een vliegtuig, snap je? Een oude bommenwerper die door de Verenigde Staten vliegt, met zeven, soms acht mannen aan boord, die op één na allemaal kennelijk in geen vijftien jaar de grond hebben geraakt. Het zijn bandieten zonder steunsysteem. Voor zover ik weet, in het geheel niet. Misschien wordt hun vliegtuig aangedreven door wensen en dagdromen, want ze kunnen in elk geval niet aan brandstof komen. Ze vliegen door het land met behulp van de schaarse apparatuur die ze aan boord hebben om in feite een tv-programma te maken, sm-tv, en onderbreken dan de legale uitzendingen met hun piratensignaal. De dingen die ze uitzenden zijn niet professioneel of slim of grappig of relevant of echt op wat voor manier dan ook interessant, en na vijftien jaar hebben ze een natie van fans. Natuurlijk. Heb ik al gezegd dat een van de jongens een jetpack heeft en dat een ander zonder veiligheidsharnas motorreparaties aan boord uitvoert? Een derde schijnt aan boord alleen maar tai chi en zweet te doen. Je zult de piloot nooit uit zijn stoel zien komen. Hij is pas vijftien jaar piloot; nog een jaar of twee, drie en hij doet een dutje. Ze hebben geen manier om een gestage stroom voedsel binnen te krijgen, maar maak je geen zorgen: de jetpacker (o god) neemt soms snoeprepen en wat al niet in zijn jasje mee. Deze film denkt dat je stom, stom, stom bent.<br />Onze helden proberen mevrouw Westinghouse, een vrouwelijke presidentskandidaat, in diskrediet te brengen. Het zijn ontevreden Vietnam-veteranen en zij wil het leger oppeppen en, zo vermoeden ze, weer oorlog gaan voeren. Ze heeft totaal geen charisma, zou nog geen opruiende toespraak kunnen houden als haar leven ervan afhing, komt niet intelligent over en ziet eruit als iemands lelijke oma. Het is duidelijk dat ze koste wat kost tegengehouden moet worden. Bovendien is ze...' Op een gegeven moment worden de personages'mysterieus' genoemd, en de enige manier waarop het personage ook maar een beetje begrijpelijk is, is als ze kortgeleden uit het niets is opgedoken <0xE2><0x80><0x93> als ze helemaal geen verleden heeft <0xE2><0x80><0x93> en op de een of andere manier al snel de voornaamste kandidaat van een partij is geworden. Ik zal niet verklappen wat zelfs de achterkant van de dvd-doos niet kan helpen, maar Westinghouses grote geheim is gewoon de zoveelste geurige drol van domheid die de film ons voorschotelt. Het zal sowieso van het begin af aan duidelijk zijn.<br />Elke keer als ik dacht dat ik het een beetje kon opgeven en in gedachten een klomp krachtige idiotie als een verkeersdrempel kon passeren, alleen maar om de film te kunnen volgen, kwamen er weer twee bij. Op een gegeven moment zat ik met open mond naar het scherm te staren, misschien wel tien minuten lang, omdat ik er gewoon niet tegen kon. De film probeert de draak te steken met religie, politiek, countrymuziek, het leger, aerobicsvideo's, enzovoort, enzovoort, maar het is allemaal zo amateuristisch en zo pijnlijk niet grappig dat het bijna op het niveau lijkt van een heel slechte openbare vertoning met een mysterieus groot budget. Het speelt ongeveer zoals een elfjarige een script schreef en het, door een reeks lachwekkende fouten, werd geproduceerd en omgezet in een echte film met echt geld erachter.<br />'<br />' Er zit een heleboel opzichtige jaren-tachtigstijl achter <0xE2><0x80><0x93> het feit dat de regisseur aan muziekvideo's werkte was geen verrassing, net zomin als het feit dat dit zijn eerste film was <0xE2><0x80><0x93> maar de inhoud is vrijwel nihil. De film heeft daar echter geen idee van. Soms lijkt hij te geloven dat het een satire is, maar hij is veel te vaag om satirische ambities te kunnen koesteren. Bij een tweede bezichtiging zou hij misschien lachwekkend zijn, maar er is zoveel om mee om te gaan dat de eerste keer niet meer was dan een pijnlijke oefening in masochisme. Ik weet niet eens of ik hem wel zou aanbevelen als een onderhoudend slechte film. Nuttig als een soort proef, een uitdaging voor jou en je vrienden om erdoor te komen, misschien.
During the past six months or so, I have intentionally sat and watched hordes of terrible movies, in search of the most entertainingly godawful ones I can. I've probably been through about 50 or so. Riding the Bus With My Sister? Seen it. Shatner? Tons. Rock 'N Roll Nightmare? Hell yes. Haim? Feldman? Ferrigno? Medieval Harvey Keitel? All this and more. Perhaps that is the only reason I managed to endure all the way through Riders of the Storm. I've become inured to a certain amount of bad movie pain. But not this much. I'm only human. This is, no hyperbole, one of the absolute dumbest movies I've seen in twenty-six years of movie watching.<br /><br />My brain has been so thoroughly assaulted by stupidity over the last hour and a half that it can't even collate exactly what happened. A million things are all going on at once, and not a damn one of them makes sense. There's a plane, see? An old bomber flying across the U.S., and on it are seven, sometimes eight men, all but one of which have apparently not touched the ground in fifteen years. They're outlaws with no support system. At all, near as I can tell. Perhaps their plane is powered by wishes and daydreams, because they certainly have no way of getting fuel. They fly around the country using the sparse equipment on board to basically create a television program, S&M TV, and then interrupt legitimate broadcasts with their pirate signal. The things they broadcast are not professional or smart or funny or pertinent or, really, interesting in any way, and after fifteen years of it they have a nation of fans. Naturally. Did I mention one of the guys has a jet pack and that another one of them performs in-flight engine repairs without a safety harness? There's a third whose only job on board appears to be to do tai chi and sweat. You'll never once see the pilot out of his seat. Well, he's only been flying for fifteen years; another two or three and he'll take a nap. They have no way of getting a steady stream of food, but don't worry: the jetpacker (oh God) sometimes brings candy bars and whatnot stuffed in his jacket. This movie thinks you are dumb, dumb, dumb.<br /><br />Our heroes are trying to discredit Mrs. Westinghouse, a female presidential candidate. They're disgruntled Vietnam veterans and she's looking to beef up the military and, they're guessing, go to war again. She's utterly without charisma, couldn't deliver a rousing speech if her life depended on it, doesn't come off as intelligent, and looks kind of like someone's homely grandma. Clearly, she must be stopped at any cost. Furthermore, she's labeled at one point as "mysterious," and the only way the character makes even a little sense is if she basically popped up out of nowhere recently--had no past *at all*--and somehow quickly became some party's primary candidate. I'll refrain from giving away what even the back of the VHS box can't help but give away, but Westinghouse's big secret is just another fragrant turd of stupid the movie lays down. It'll be obvious from the word go anyway.<br /><br />Whenever I thought I could give up for a bit and mentally move past one lump of potent idiocy like a speed bump just so I could follow the movie, along came two more. At one point I literally sat staring slack-jawed at the screen for probably ten minutes because I just couldn't deal with it. The movie tries to take swipes at religion, politics, country music, the military, aerobics workout videos, etc., etc., but it's all so amateurish and painfully unfunny that it seems about on the level of a really bad public access show with a mysteriously large budget. It plays about like an eleven year old wrote a script and, through a series of farcical errors, it got produced and turned into a real movie with real money behind it.<br /><br />It's got plenty of garish 80s style behind it--the fact that the director worked on music videos came as no surprise, nor did the fact that this was his first movie--but its substance is practically nil. The movie has no idea that's the case, however. It seems at times to believe that it's a satire, but it's way too dim to be capable of meeting any satirical ambitions. On a second viewing it might be laughable, but there's so much to deal with that the first time around was just a painful exercise in masochism. I'm not sure I'd even recommend it as an entertainingly bad movie. Useful as a trial of sorts, a challenge for you and your friends to get through, perhaps.