Bij toeval zag ik een deel van de film toen die voor het eerst werd uitgebracht. Ik had een vierjarige dochter en twee jaar oude tweelingzoontjes, van wie er een niet normaal was, een man die niet de moeite wilde nemen om ze op te voeden en mijn winkel had opgegeven om thuis te blijven bij de kinderen. Ik had geen idee wat er mis was met mijn zoon, die slechts een lichte ontwikkelingsachterstand had, maar merkwaardig afstandelijk was. Deze film toonde een paar van de eigenaardigheden van mijn zoon, en veel van wat ik zag, joeg me angst aan. Aan het begin van die dag veranderde ik iets van mijn gedrag tegenover hem en ik praatte met onze dokter, familieleden en opvoedkundigen die ik kende over de vraag of hij autistisch kon zijn. Iedereen was er zeker van dat het niet zo was, en ik betreur het ten zeerste dat ik niet een tweede of zeventigste keer naar een arts ben gegaan. Op de kleuterschool werd bij mijn zoon het syndroom van Asperger vastgesteld, een autisme spectrumstoornis. Ik ben nu veertien jaar alleenstaande moeder, en mijn zoon wordt over het algemeen eerder als grillig en verlegen dan als gehandicapt beschouwd: de tijd zal leren hoe goed hij het zal doen in de wereld.<br />Ik kan je uit de eerste hand verzekeren dat Davids moeder inderdaad veel te uitgeput en gedeprimeerd zou zijn geweest om een relatie aan te gaan met een man die zelfs maar in de verste verte leek op het personage van Sam Waterston (en ik ben al verliefd op Waterston sinds hij Benedict speelde in 'Much Ado About Nothing'). Ik heb ook een probleem met het alles-of-niets-einde: Davids moeder had toch zeker een manier moeten vinden om hem dagelijks te kunnen zien, terwijl ze hem de voordelen gunde die getrainde professionals te bieden hebben. Maar ja, ik denk hetzelfde over mezelf.
I caught part of this movie by accident when it first came out. I had a four year old daughter and two year old twin sons, one of whom was not normal, a husband who didn't want to be bothered with raising them, and had given up my shop to stay home with the children. I had no idea what was wrong with my son, who was only very slightly developmentally delayed, but was strangely aloof. This movie presented some of my son's oddities, and I was terrified by much of what I saw. I modified some of my behavior with him beginning that day and talked to our doctor, family members and educators I knew about whether he could be autistic. All were sure that he was not, and I deeply regret that I didn't pursue a second or seventieth medical opinion. In kindergarten my son was diagnosed with Asperger's Syndrome, an autism spectrum disorder. I've been a single mother for 14 years now, and my son is generally viewed as quirky and shy rather than disabled: only time will tell how well he will do in the world.<br /><br />I can assure you, firsthand, that David's mother would indeed have been far too frazzled and depressed to carry on a relationship with a man even so patently wonderful as Sam Waterston's character (and I've had a crush on Waterston ever since he played Benedict in "Much Ado About Nothing"). I also have a problem with the all-or-nothing ending: David's mom surely should have found a way to see him daily, while allowing him the advantages that trained professionals could offer. But then, I think the same thing about myself.