Ik kwam net van een voorvertoning van Astroboy, waar ik mijn kinderen plichtsgetrouw om tien uur's ochtends mee naartoe had genomen om naar 'dit' te kijken, met de gedachte dat ik, als ik geluk had, tijdens de film een paar minuten zou kunnen wegdoezelen. Tjonge, dat kon ik niet! Het verhaal was van het begin af aan fascinerend. Ja, het was heel erg op kinderen gericht, je weet wel, de absurde humor en zo, maar toen ik Toby, het 'kind' van het genie, zag, had ik het gevoel dat de film toch NIET alleen maar een oplichterij van Pinokkio was, waarin een oude man een robotjongen maakte omdat hij zich verveelde of eenzaam was... de redenen achter de schepping van Astroboy waren tragisch en zelfs volwassen. Als je een liefhebber van manga's bent, denk je natuurlijk 'duh! Zo hoort het ook', maar dat ben ik NIET. Toen ik klein was, keek ik zo nu en dan nauwelijks naar een show (ik ben 36 jaar oud... te jong voor Astroboy), dus ik was me niet echt bewust van het verhaal. Dus ik dacht, nou, deze ontwikkeling moet een toevalstreffer zijn die ik van het oorspronkelijke verhaal heb geërfd, van nu af aan moet het bergafwaarts gaan... maar dat deed het NIET. Het verhaal zit vol tragedies, maar beslissingen die je, als je er goed over nadenkt, zelfs kunt begrijpen (zoals een vader die begrijpt dat herinneringen zijn zoon niet echt kunnen vervangen), en verlossing die voor superheldenexperts misschien duidelijk is, maar heel goed zichtbaar is voor een nieuwe generatie kinderen die getuige zal zijn van een duidelijke strijd tussen goed en kwaad (positieve en negatieve krachten) die wordt opgeluisterd door een uitstekende en adequate portie komedie. Niet zomaar een kinderfilm, maar een film die ik zeker nog eens zal bekijken als mijn kinderen me 'dwingen' hem te kopen en er tientallen keren met hen naar te kijken.
I just came from an advance screening of Astroboy where I dutifully took my kids at 10 am to watch "this" thinking that if I was lucky I would be able to doze off for a few minutes during the movie. Boy, I couldn't! The story was captivating from the beginning. Yes, it was very directed at kids, you know, the far off humour and such, but when I saw Toby, the genius' "kid", I felt that the movie was after all NOT just a Pinocchio rip-off where an old man made a robot-boy because he was bored or lonely... the reasons behind the creation of Astroboy were tragic and even mature. Of course, if you are a manga aficionado, you may be thinking "duh! that's how's supposed to be", but I am NOT. I barely watched a show now and then when I was a kid (I'm 36 years old... too young for Astroboy), so I wasn't really aware of the story. So I thought, well, this development has to be a fluke inherited from the original story, from then on it should go downhill... but it did NOT. The story is full of tragedy, though decisions that if you think them through you can even understand (like a father understanding that memories cannot truly replace his son), and redemption that may be obvious to superheroes experts, but are very well exposed to a new generation of kids that will witness a clear fight between good and evil (positive and negative forces) adorned with an excellent and adequate portion of comedy. Not just a kid's movie, but a movie that I will surely watch again when my kids "force" me to buy it and to watch it with them dozens of times. Go, Astro!