Deze melancholieke passage in de Peanuts-vierhoek valt op tussen de andere vier, simpelweg door het verschil in toon. 'Race for Your Life' is veel lichter van toon, terwijl 'Bon Voyage, Charlie Brown' oppervlakkiger is. 'Snoopy, Come Home' is de meest memorabele vanwege de ongewone diepte, evenals de bitterzoete thema's: vriendschap, loyaliteit en afscheid.<br />De plot, in een notendop: Snoopy's voormalige eigenaar is ziek en roept hem bij zich. Snoopy maakt een reis dwars door het land en wordt dan heen en weer geslingerd tussen logeren bij zijn voormalige eigenaar, die hem nodig heeft, en terugkeren naar de plek die hij als zijn thuis beschouwt.<br />Hoewel de animatie hier nog vrij eenvoudig is, is het toch heel bijzonder.' Het is een graadje beter dan de gebruikelijke Peanuts-films en -specials <0xE2><0x80><0x93> kijk maar eens naar de prachtige achtergronden van de strandscènes, of naar de prachtige paletten van _Snoopy en Woodstock_ bij zonsondergang. Echt opvallend, en anders dan wat we gewoonlijk zien in de Peanuts-verhalen.<br />De echte mix hier is de muziek. Dit was het eerste Peanuts-project zonder een soundtrack van de briljante Vince Guaraldi. In plaats daarvan zorgen de gebroeders Sherman van de Disney-beroemdheid voor de liedjes, waarvan er verscheidene worden gezongen door de personages (in tegenstelling tot Guaraldi's gebruikelijke instrumentals). Sommige van die liedjes zijn heel goed, zoals _Foundamentalfriend-obsedability_, het lied dat wordt gezongen door een meisje dat _Snoopy_ oppikt als hij onderweg is. Andere, zoals _Snoopy_ en _Woodstock_ ' Het thema van 'Me and You' is puur vroege jaren zeventig (denk aan The Association) en de film is helaas gedateerd.<br />De stemmen zijn over het algemeen goed, in tegenstelling tot de recentere Peanuts-recensies, waarin het niet nodig lijkt te zijn dat de stemmen een beetje op de oorspronkelijke stemmen lijken. Stephen Shea als Linus klinkt bijna precies als zijn oudere broer Chris, de oorspronkelijke, definitieve Linus die uit de rol groeide. De enige zwakke stem is Charlie zelf, wiens stem zo anders is dan die van zijn voorgangers dat hij de aandacht afleidt.<br />Maar dat zijn muggenzifters. De kracht en de diepte van het verhaal zelf zijn meer dan genoeg om de paar zwakke punten te compenseren. Om de een of andere reden is dit minder herhaling dan de latere twee Peanuts-films, dus zoek het maar op op dvd <0xE2><0x80><0x93> je zult niet teleurgesteld zijn. En als je weekhartig bent, zorg dan dat je een zakdoek bij de hand hebt.
This melancholy entry in the Peanuts quadrilogy stands out among the four, simply because of the difference in tone from the other entries. "Race for Your Life" is much lighter in tone, while "Bon Voyage, Charlie Brown" is more shallow. "Snoopy, Come Home" is the most memorable because of its unusual depth, as well as the bittersweet themes that it touches on: friendship; loyalty; and partings of the way.<br /><br />The plot, in a nutshell: Snoopy's former owner is sick, and calls him to her side. Snoopy makes a cross-country journey, and is then torn between staying with his former owner, who needs him, and returning to the place he considers home.<br /><br />Though the animation is still fairly simple here, it's a notch above the usual Peanuts movies and specials - check out the beautiful backgrounds of the beach scenes, or the wonderful palettes displayed as Snoopy and Woodstock travel at sunset. Really striking, and different from what we usually see in the Peanuts stories.<br /><br />The real mixed bag here is the music. This was the first Peanuts project that did not features a score by the brilliant Vince Guaraldi. Instead, the Sherman brothers of Disney fame provide the songs, several of which are sung by the characters (in contrast to Guaraldi's usual instrumentals). Some of these songs are quite good, like Fundamentalfriendependability, the song sung by a girl who captures Snoopy when he is en route. Others, like Snoopy and Woodstock's "Me and You" theme, are pure early 70s (think The Association) and unfortunately date the movie.<br /><br />The voice work is generally good, unlike the more recent Peanuts entries where sounding somewhat like the original voices doesn't seem to be a prerequisite. Stephen Shea as Linus sounds almost exactly like older brother Chris, the original, definitive Linus who grew out of the role. The one weak voice is Charlie himself, whose voice is different enough from his predecessors to be distracting.<br /><br />But these are nitpicks. The strength and depth of the story itself is more than enough to make up for the few weaknesses. For whatever reason, this is rerun less than the later two Peanuts movies, so seek it out on DVD - you won't be disappointed. And if you're softhearted, be sure to have a handkerchief handy.