Ik had het een hoger cijfer gegeven als de film zijn eigen leegheid had toegegeven. Als deze film zich probeert te kleden als iets dieps, worden de dingen erger. Alle levensfilosofieën die erdoor worden gepredikt via 'de spoelen' zijn niets meer dan puur gezond verstand, en op zijn zachtst gezegd verregaand in vergelijking met het themaverhaal.<br /><br />Tijdens het kijken wenste ik dat de regisseur de moeite had genomen om ons te laten zien wat de hoofdfiguur precies tegen zijn paling zei als die twee met elkaar communiceren, want de paling lijkt de enige connectie die hij heeft en die veel voor hem betekent. Dan zouden we de hoofdfiguur misschien wat beter kunnen begrijpen, en de band tussen hem en zijn paling beter kunnen begrijpen. Maar de enige keer dat we dit zien, is wanneer de hoofdfiguur bij de glazen tank neerhurkt en met een tedere stem, met een bezorgd gezicht en met de aanwezigheid van een buurman aan de paling vraagt: 'Vind je het hier leuk?' Het hele tafereel is zo absurd en misplaatst dat het pijn doet.<br />Wat me nog het meest dwarszat, was de houding van de hoofdfiguur ten opzichte van zijn misdaad. Die is zo belangrijk dat hij de basis van de hele film vormt. Daarom zal een zwakke en onscherpe voorstelling van zaken alles ondermijnen. Maar opnieuw bracht de regisseur ons in de war.<br />Nu het aan ons wordt overgelaten, hebben we blijkbaar twee mogelijkheden om mee te werken. Ten eerste had hij spijt van de moord. Ten tweede zien we in de film hoe een man zijn moord op een vrouw goedmaakt door per ongeluk het leven van een andere vrouw te redden. Omdat alles wat er met de geredde vrouw gebeurde volledig onafhankelijk van de hoofdfiguur gebeurde (Let wel, er gebeurde niet veel in de film), en er van hem geen opoffering of inspanning in welke vorm dan ook wordt verlangd, lijkt de verlossing goedkoop en voor de kijker gemakkelijk.<br />Als we dan tot de tweede conclusie komen dat hij nooit spijt heeft gehad, hebben we te maken met een meer intimiderende mentaliteit. Waarom verdient de hoofdfiguur het 'geluk' aan het eind van de film? Had de hoofdfiguur echt zijn vrouw vermoord uit hallucinaties? Maakt de regisseur een toespeling op een volgende tragedie? Dan zal de ondertoon van de film volledig veranderen. Maar het einde van de film, waarin de geredde vrouw glimlachend en vredig de auto na het overhandigen van de lunchzak in de warme schemering nakijkt, is duidelijk genoeg om deze verslaving van zich af te zetten. Aan de andere kant, als het de overtuiging van de regisseur is dat de genadeloze misdaad die door de hoofdpersoon wordt begaan na slechts acht jaar gevangenis vergeeflijk is, geeft hij niet genoeg aanknopingspunten om het te rechtvaardigen. We krijgen nooit de kans om de afhankelijkheid van de vermoorde echtgenote te horen voor het neerdalende keukenmes. Uit het weinige dat we te weten komen over de vermoorde echtgenote, blijkt dat ze, zo niet trouw (dat wil zeggen, als het overspel inderdaad heeft plaatsgevonden), dan toch in elk geval een zorgzame en competente huisvrouw is en dat er geen ernstige conflicten zijn geweest tussen haar en de hoofdfiguur.<br />Als de stoïcijnse persoonlijkheid van de hoofdfiguur, hoewel ongrijpbaar en eendimensionaal, in staat is iets zinnigs te zeggen, staan alle andere personages in de film op de grens van bizar en krankzinnig. Velen, vooral de krankzinnige moeder, zouden voorgoed buiten beschouwing moeten worden gelaten. Niemand kan eenvoudigweg voor logica kiezen. De geredde vrouw bijvoorbeeld. Wat was de oorzaak van de verandering van wanhopig en suïcidaal in optimistisch en sterk in actie komen daarna? Hoe komt het dat zij, als dochter uit een rijke familie, ervaring heeft met het werken in een kapperszaak? En het belangrijkste: wat wekte haar genegenheid voor de hoofdfiguur, behalve het feit dat hij haar lichaam zag en de politie belde, waardoor hij haar indirect het leven redde? Als je het vastbinden van de snee in de vinger kunt zien als een soort opzet voor deze plotontwikkeling, dan is het net zo abrupt en banaal als alle andere plotontwikkelingen in deze film. De bezorgdheid van de hoofdfiguur in de verte over die snee voelt plotseling en uit het niets. Was de regisseur vergeten dat zijn personage vastbesloten is zich op te sluiten en afstand te houden van alle anderen, vooral van de vrouw? De grootste puzzel is misschien wel de vraag hoe deze vuilnisbelt dat jaar in Cannes heeft kunnen winnen. Dit is geen bevredigende film. Deze film heeft in bijna alle opzichten gefaald, zoals de meeste hedendaagse Japanse films.
I might have given it a higher rating had the film admitted its own hollowness. When this film tried to dress itself as something deep things start to get worse. All the life philosophies preached by it via 'the reel' is nothing more than mere commonsense, and far-stretching to the theme story, to say the least.<br /><br />During the viewing I wished that the director had bothered to show us what exactly the main character spoke to his eel when they two communicate, because the eel seems the only connect he had and mean a lot to him. Then we might be able to understand the main character a bit better, and understand the tie between him and his eel better. However, the one and only time we see this is: the main character crouched by the side of the glass tank and asked the eel with a tender voice, with his face full of concern and with the presence of a neighbour, "Do you like it here?" The whole scene is so absurd and out of place that it hurts.<br /><br />What bothered me most is the attitude of the main character towards his crime. It is so important that it forms the foundation of the entire film. Therefore a weak and blurred conception will undermine everything. But again the director hauled us a muddled mess.<br /><br />Now it is left to ourselves, we seemingly have two options to work with. First, he repented his murder. Then what we see basically from the film is how a man's murdering of a woman is redeemed by accidentally saving another woman's life. Due to the fact that everything about the saved woman happened totally independent of the main character (Not much happened in the film actually, mind you), and no sacrifice or endeavour of any form is required from him, the redemption seems cheap and convenient to the viewer.<br /><br />Then if we come to the second conclusion that he never repented, we are then facing a more intimidating mentality. Why does the main character deserve the 'happiness' by the end of the film? Had the main character really killed his wife out of hallucination? Is the director hinting on the impending of another tragedy? The undertone of the film will then be entirely altered. But the ending of the film, where the saved woman watches smilingly and peacefully the car driving away in the warm dusk after handing over the lunch bag, is blatant enough to overthrow this consumption. On the other hand, if it is the conviction of the director that the merciless crime committed by the main character is forgivable after only 8 years prison, he does not give enough clue to justify it. We never get a chance to hear the murdered wife's self-dependence in front of the appending kitchen knife. From the very little information we get about the murdered wife, she seems, if not faithful (that is, if the adultery DID happen), at least a caring and competent housewife and there hasn't been any serious confliction between her and the main character.<br /><br />If the stoic personality of the main character, though forgettable and one dimensional, can manage to make sense, all other characters in the film verge from bizarreness to insanity. Many, especially the mad mother, should be left out for good. No one can simply stands for logic. For example, the saved woman. What caused the transformation from her being desperate and suicidal before to suddenly optimistic and strong in action after? How come she, as a daughter of a rich family, has experience of working in a barbershop? And most importantly, what aroused her affection towards the main character, besides the fact that he spotted her body and called the police, therefore indirectly saved her life? If the binding up of the cut finger can be looked upon as a sort of set up for this plot development, then it comes as abrupt and trite as all other plot developments in this film. The concern from the distant main character over that cut finger feels sudden and out of nowhere. Did the director forget that his character is determined to shut himself in and keep distance from everyone else, especially woman?<br /><br />All puzzles, no satisfactory answers given...... Maybe the biggest puzzle is how on earth did this garbage win in Cannes that year? This is not a satisfactory film. This film failed in almost every aspect, like most of other contemporary Japanese films.