Hoewel er de laatste tijd veel films zijn gemaakt die de kwestie van het isolement van het individu in een samenleving die steeds meer kiest voor homogeniteit behandelen, zijn er maar weinig met de eerlijkheid en de eenvoud van een presentatie zoals die van Alfredo De Villa in MANHATTAN. Misschien is de reden dat deze film zo goed werkt dat De Villa zijn verhaal in plaats van met de gebruikelijke thema's beperkt tot drie individuen die het zwaar te verduren hebben in het lawaai en de autonomie van New York City en dus 'wegdrijven' in een leven dat vlak lijkt en zonder een baken van hoop. Het verhaal dat De Villa weeft, is er een van interactie van deze personages door bijna serene incidenten, momenten die hun leven veranderen <0xE2><0x80><0x93> in elk geval voor een tijdje. De tiener Simon Colon (Victor Rasuk) woont bij zijn bazige moeder Marta (Marlene Forte) en doorstaat zijn leven bijna zonder iets te zeggen. Hij werkt in een fotowinkel en brengt zijn vrije uren door met het fotograferen van mensen in het park. Tommaso Pensara (Dominic Chianese) is een oudere schilder en muziekliefhebber die alleen woont en in zijn levensonderhoud voorziet door 'postjongen' te zijn bij een grote firma. Zijn eenzaamheid wordt nog groter als hij ontdekt dat hij maculaire degeneratie heeft en blind zal worden. De arts die zijn diagnose stelt, is dokter Rose Phipps (Heather Graham), die rouwt om de recente dood van haar tweejarige kind en niet in staat is haar huwelijk met professor Mark Phipps (William Baldwin) voort te zetten. De draden van het toeval beginnen deze mensen met elkaar te verbinden wanneer Simon Rose begint te fotograferen op een manier die doet denken aan stalken, wanneer Tommaso ziet en verlangt en een oudere dame op zijn werk ziet, Isabel Parades (Elizabeth Pemetrea) en door dokter Rose wordt aangemoedigd om zijn potentiële blindheid met deze vriendin te delen, en wanneer Rose de aandacht verkent die Simon aan haar besteedt en een emotionele behoefte van beide partijen vervult. Natuurlijk zijn deze kruisingen complexer, maar tegelijkertijd is de manier waarop ze zich ontwikkelen heel teder en zacht. Sommige kijkers vinden de film misschien een beetje te veel kronkelen: dit is geen rechtlijnig verhaal, maar eerder een opeenvolging van incidenten en stemmingen en geleidelijke veranderingen die zich voordoen bij deze eenvoudige maar behoeftige mensen, net zoals toevalligheden en willekeurige vriendelijkheden zich voordoen bij het gevoelige oog. De cast is uitstekend en de filmografie en de muzikale begeleiding houden de sfeer van het stuk in stand. Deze film vereist betrokkenheid van de kant van de kijker, en die betrokkenheid heeft zijn voordelen.
Though there have been many films of late that address the issues of the isolation of the individual in a society increasingly settling for homogeneity, few have the honesty and simplicity of presentation as Alfredo De Villa's ADRIFT IN MANHATTAN. Perhaps the reason this film works so well is that instead of dealing with the usual tropes, De Villa restricts his story to three individuals who are suffering isolation in the noise and autonomy of New York City and are thus 'adrift' in a life that seems flat and without a beacon of hope. The story De Villa weaves is one of interaction of these characters by almost serendipitous incidents, moments that change their lives - at least for a while.<br /><br />Teenager Simon Colon (Victor Rasuk) lives with his overbearing mother Marta (Marlene Forte) and gets through his life almost without speaking, working in a camera shop, spending his idle hours photographing people in the park. Tommaso Pensara (Dominic Chianese) is an elderly painter and music lover who lives alone and supports himself by being the 'mail boy' in a large firm: his loneliness is heightened when he discovers he has macular degeneration and will go blind. The physician who makes his diagnosis is Dr. Rose Phipps (Heather Graham) who is grieving from the recent death of her 2-year old child and is unable to continue her marriage to literature professor Mark Phipps (William Baldwin).<br /><br />The threads of coincidence begin to tie these people together when Simon begins to photograph Rose in a manner that resembles stalking, when Tommaso notices and desires and older lady at his workplace, Isabel Parades (Elizabeth Peña) and is encouraged by Dr Rose to share his potential blindness with this friend, and when Rose explores the attention Simon bestows on her, filling an emotional need for both parties. Naturally the development of these intersections is more complex but at the same time the manner in which they develop is very tender and gentle.<br /><br />Some viewers may find the film meandering a bit too much: this is not linear storytelling but rather shifts in incidents and moods and gradual changes that occur among these simple but needy people, much like the coincidences and random kindnesses occur to the sensitive eye. The cast is very fine and the cinematography and musical score sustain the mood of the piece. This film requires involvement on the part of the viewer, and that involvement has its rewards. Grady Harp