Omdat ik de reputatie van deze film ken, wilde ik hem graag mooi vinden. De cast is geweldig, de regisseur is een van de beste in de Amerikaanse literatuur en hij komt uit de beste studio's van Hollywood. Met al die sterren had ik deze film echt mooi moeten vinden. Maar dat was niet zo.<br />De acteerprestaties zijn eersteklas, vooral die van Mickey Rooney. Zelfs James Craig, een tweede (of zelfs derde) Clark Gable bij MGM, heeft een prijzenswaardige prestatie geleverd. De regie van Clarence Brown is heel soepel, de film is prachtig gefotografeerd <0xE2><0x80><0x93> maar hij is zo verdomde nep. Ik begrijp dat het een propagandafilm was, bedoeld om het moreel van het thuisfront tijdens de oorlog op te krikken, en in dat licht moet je het zien, maar de opnamen zijn zo slecht dat je er bijna niet naar kunt kijken. Misschien gedroegen de mensen zich in 1943 zo (of wilde MGM in elk geval dat de mensen dat dachten), maar de film heeft zo'n onwerkelijke, bijna tovenaar-van-Oz-achtige sfeer dat je je niet echt kunt identificeren met een van de personages. Rooney krijgt het bijna voor elkaar <0xE2><0x80><0x93> het is waarschijnlijk een van de twee of drie beste films uit zijn carrière <0xE2><0x80><0x93>, maar de eerlijk gezegd onwerkelijke sfeer van de film wint het uiteindelijk.<br />'Ik ken mensen die helemaal enthousiast worden over deze film. Ik denk dat dat het is.' Dat komt doordat de film een Norman Rockwell-periode uit de Amerikaanse geschiedenis oproept die in werkelijkheid niet bestond, zelfs niet in Rockwells tijd. Het is de manier waarop mensen graag zouden willen dat de dingen waren geweest, in plaats van hoe ze in werkelijkheid waren geweest. Dat zou een mooie kerstkaart van Hallmark kunnen zijn, maar het is niet noodzakelijkerwijs een goede film, en helaas is deze dat niet. Ik wilde dat ik er meer van had kunnen houden dan ik deed, maar het was gewoon niet goed genoeg.
Knowing the reputation this film has, I really wanted to like it. It has a great cast, a top-rank director, one of the best writers in American literature, and came out of the classiest studio in Hollywood. With all that going for it, I really should have liked this movie. I didn't.<br /><br />The acting is first-rate, especially by Mickey Rooney. Even James Craig, who was a second- (or even third-) string Clark Gable at MGM, did a commendable job. It's very smoothly directed by Clarence Brown, it's beautifully photographed--it's just so damn hokey. I understand that it was a propaganda piece meant to lift up home-front morale during the war, and it has to be looked at in that light, but it dates so badly as to make it almost unwatchable. Maybe people acted that way in 1943 (or MGM wanted people to think so, anyway), but it has this unreal, almost Wizard-of-Oz quality to it so that you can't really identify with or relate to any of the characters. Rooney almost makes it work--it's probably one of the two or three best performances in his career--but the film's frankly unreal atmosphere finally defeats it.<br /><br />I know people who get absolutely rhapsodic over this movie. I think that's because it evokes a Norman Rockwell period of American history that really didn't exist even during Rockwell's time. It's the way people would like things to have been, rather than the way they actually were. That may make for a nice Hallmark Christmas card, but it doesn't necessarily translate into a good movie, and unfortunately this one isn't. I wish I could have liked it more than I did, but it just didn't cut it.