Hoewel de meeste hardcore Kim Ki-Duk-fans hier een hekel aan hebben omdat het te simpel, te simpel of zelfs te dramatisch is, is 'The Bow', zoals van deze regisseur verwacht mag worden, geniaal. Vergelijkingen tussen deze en vroegere KKD-films als '3-Iron' of 'Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring', gemaakt door bekrompen critici, zijn een beetje oneerlijk en verdomd jammer.<br />Een film die helemaal op een eenzame vissersboot is gebaseerd, 'The Bow', gaat over een 60-jarige man die een jong, verdwaald, 7-jarig meisje in huis neemt als zijn eigen dochter en grootse plannen maakt om met haar te trouwen als ze 17 is. Als de dag van haar 17e verjaardag nadert, wordt onze naïeve, jonge, zwijgende heldin steeds vaker betast, aangevallen en kwijlend belaagd door mannen die daar komen vissen. Om het meisje te beschermen weert de oude man de mannen af met zijn boog, een wapen dat ook vele malen in de film als een soort hypnotisch muziekinstrument (gebaseerd op het Er-hu) wordt gebruikt. De boog beschermt en kalmeert haar terwijl de boot haar van het kwaad van buitenaf afleidt. Ondanks de vreemde momenten is het leven volmaakt en eenvoudig voor ons paar, tot een jongeman van de leeftijd van onze heldin aan boord komt en haar intrigeert met zijn zorgzame aard, zijn vriendelijke gezicht en zijn kennis van de moderne wereld buiten de boot. Wat gaat komen is een spannend verhaal over jaloezie, vertrouwen, bezitterige liefde en onschuld.<br />Niets kan de verwarrende mengeling van emoties beschrijven die ik voelde toen ik deze week laat op de avond/vroeg in de ochtend naar 'The Bow' zat te kijken. Een verhaal over een oudere man die een jong meisje opvoedt om haar zijn toekomstige vrouw te maken is nogal hol, met weinig diepgang, dankzij het gebruik van heel weinig dialogen, maar het meesterlijke verhaal van Kim Ki-Duk maakt dat goed, waarbij hij sterk vertrouwt op subtiele, maar overtuigende fysieke expressie, en een beetje hulp van een geweldige soundtrack en adembenemende cinematografie. Met absoluut geen gesproken dialoog tussen onze twee hoofdpersonen en een reeks bizarre voorvallen (zie de manier waarop de oude man en zijn meisje de toekomst voorspellen) werd ik op zee achtergelaten om de puzzel van 'De Bow' in mijn eentje op te lossen, zonder iets of iemand om me te helpen mijn hoofd rond dat mysterieuze stel te wikkelen en steeds veranderende en intense gevoelens van woede, walging, verwondering en uiteindelijk droefheid te ervaren. Zoals je kunt zien, verschilt dit niet veel van wat er van Kim Ki-Duk wordt verwacht, want hij herinnert ons eraan hoe verwarrend en wreed zowel liefde als leven zijn, en dat we geen van beide volledig in de hand kunnen houden.<br />Het einde van 'De Bow' De oude man besluit zijn dochter vrij te laten op de meest schokkende manier die je je kunt voorstellen, en laat het aan ons over om zijn schijnbaar egoïstische motieven in twijfel te trekken.
While most hardcore Kim Ki-Duk fans will hate on this for being too 'mainstream', simple, or even over-dramatic, "The Bow" is, as expected from this director, nothing short of genius. Comparisons between this and past KKD films like "3-Iron" or "Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring" made by narrow-minded critics is a little unfair, and it's a damn shame.<br /><br />A film set entirely on a lonely fishing boat, "The Bow" is about a 60-year-old man who takes a young, lost, 7-year-old girl in as his own, raises her like a daughter, and makes big plans to marry her when she turns 17. As the day of her 17th birthday approaches, the more and more our naive, young, mute nubile is groped, attacked, and drooled-over by visiting men there to fish. The old man, to protect the girl, wards the men off with his bow, a weapon that is also used as a kind of hypnotic musical instrument (based on the Er-hu) many times throughout the film. The bow protects and soothes her as the boat distances her from outside evils. Despite it's odd moments, life is perfect and simple for our couple, until a young man our heroine's age boards the ship and intrigues her with his caring disposition, his kind face, and his knowledge of the modern world outside of the boat. What is to come is a suspenseful tale of jealousy, trust, possessive love, and innocence.<br /><br />Nothing can describe the confusing mix of emotions I felt watching "The Bow" very late at night/early in the morning this week. A story of an aging man raising a young girl to be his future wife is kind of hollow, with little depth, thanks to it's use of very little dialogue, but Kim Ki-Duk's masterful story-telling makes up for it, relying heavily on subtle, yet convincing physical expression, and some help by a great soundtrack, and breath-taking cinematography. With absolutely no spoken dialogue between our two main characters and a series of bizarre incidents (see the way the old man and his girl read fortunes), I was left out to sea to piece "The Bow's" puzzle together on my own, no one or nothing to help guide me wrap my head around this mysterious couple, experiencing ever-changing and intense feelings of anger, disgust, wonder, and, ultimately, sadness. As you can see, this is really no different from what's expected of Mr. Kim Ki-Duk, as he reminds us how confusing and cruel both love and life are, and we can never be able to entirely control either one.<br /><br />The ending to "The Bow" makes some unexpectedly touches on the super-natural briefly, which may throw some viewers into a quirky loop, but our director pulls it off most gracefully, without being too over-the-top. The old man decides to set his girl free in the most shocking way one could imagine, leaving us to question his seemingly selfish motives.