Deze film volgt het goed bewandelde pad van een oudere huurmoordenaar (John J.) die op zijn misschien wel laatste klus in Argentinië is afgestuurd, wat ook de achtergrond vormt voor een tweede versie van het verhaal: John J's liefde voor Tango. Tussen het dansen en de onderwereld van de huurmoordenaars gaan we van het licht naar het donker, en vervolgens wordt het moeilijk om John J's personage aardig te vinden en toch ook moeilijk om een hekel aan hem te hebben. En dat is wat deze film voor mij zo bijzonder maakt. John J. is een echt mens. Soms goed. Soms slecht. De wisselwerking tussen de personages heeft ook een nieuw soort realisme gekregen, dankzij Ken Loach. De ontroerende scène in het café tussen John J en Manuela voelt aan als een docudrama met zijn ongeschreven pauzes en momenten van ongemakkelijkheid. Als je op zoek bent naar actie, maar genoeg hebt van de houten zwart-witpersonages die we uit Hollywood krijgen, dan is deze film voor jou. Ik vond hem geweldig.
This film follows the well trodden path of an ageing hit-man (John J) sent on what may well be his last job in Argentina which also sets the backdrop for a second stand of the story: John J's love of Tango. Between the dancing and the hit-man underworld we move from light to dark and subsequently John J's character becomes difficult to like and yet difficult to dislike. And this is what makes this film stand out for me. John J is a real person. Sometimes good. Sometimes bad. The interplay between characters has also got a fresh kind of realism to it ala Ken Loach. The touching café scene in particular between John J and Manuela feels like a docu-drama with its unscripted pauses and moments of awkwardness. If you are looking for action but are sick of the wooden black and white characters we get from Hollywood then this film is for you. I loved it.