Deze film kan je, net als een boek met korte verhalen, de ene keer boeien en je de volgende keer irriteren. De segmenten volgen een viool 3 eeuwen lang, kennelijk voor een breed scala aan decors, dus een breed scala aan verhalen en personages. Maar ze zijn allemaal heel verschillend. De Rode Viool is lonend voor degenen die er aandacht aan besteden, en pijnlijk voor degenen die dat niet doen, omdat de overdracht van de viool van persoon tot persoon niet soepel verloopt, en wie niet bereid is er aandacht aan te besteden, moet uit de buurt blijven. Ik kan hem absoluut aanbevelen aan alle grote filmfans, omdat degenen die hem willen zien, dat moeten doen. Ik heb het werk van Don Mcellars al eerder echt leuk gevonden, en dit is niet anders. Er zijn heel leuke en droevige films (op een goede manier, zoals de moeder van bambi die wordt neergeschoten), maar er zijn ook donkere en deprimerende films zoals 'Oxford'. Je gaat misschien niet weg met het idee dat het spectaculair is, maar je moet er wel respect voor hebben. Duimen omhoog.<br /><br /><br />
this movie, like a book of short stories, can hook you once and annoy you the next. The segments follow a violin for 3 centuries obviously shooting for a wide range of settings, thus a wide range of stories and characters. But they are all much different. The Red Violin will be rewarding for those who pay attention, and a pain for those who don't, because the transaction of the violin from person to person isn't smooth, whoever is not willing to pay attention should steer clear. I definitely recommend it to all big movie buffs, because those willing to see it, should. I really enjoyed Don Mcellars work before, and this is no different. Some segments, like 'Vienna' are very enjoyable and sad (in a good way, like bambi's mom getting shot) well some like 'Oxford' are dark and depressing. You may not leave thinking it's spectacular, but ya gotta respect it. Thumbs up.<br /><br />