Echt fanatieke filmfanaten hebben Jennifer Jason Leighs optreden in 'Heart of Midnight' al lang als een van de beste actrices van 1989 beschouwd. Ze was minstens zo goed als de tweede plaats van Isabelle Adjani ('Camille Chaudel') en duidelijk beter dan de winnares Jessica Tandy ('Driving Miss Daisy'). Hoewel het ironisch is dat Leighs beste optreden in haar minst bekeken film zat, is het begrijpelijk gezien het onderwerp en de bijna expressionistische stijl van 'Heart of Midnight', dat op zijn minst twee keer bekeken moet worden om het goed te kunnen waarderen.<br />De film, die beter geregisseerd is dan hij geschreven is, moet gewoon gezien worden voor Leighs optreden, maar is ook een stijlvolle kleine horrorfilm met een paar echt angstaanjagende momenten. Leigh speelt Carol Rivers en het verhaal (met een aantal flashbacks) wordt vanuit haar gezichtspunt verteld. Carol lijkt een aangeboren afkeer van lichamelijk contact te hebben en een voorgeschiedenis van psychische problemen van onbekende oorsprong. In de film wordt langzaam duidelijk dat ze als kind is misbruikt. Leigh deed uitgebreid onderzoek naar de rol, sprak met vrouwen die als kind waren misbruikt en met deskundigen op dat gebied.<br />'Heart of Midnight', een vreemde mengeling van 'Repulsion', 'The Tenant', 'Exotica' en 'The Story of Adele H', gaat over Carols aftakeling naar de waanzin. Het werd waarschijnlijk geïnspireerd door de twee Polanski-films en het personage van Catherine Deneuve in 'Repulsion' heette ook Carol. Het verschil is dat het deze keer in feite een vrijwillige aftakeling naar krankzinnigheid is. Voor het grootste deel van de film worstelt Carol met de vraag waarom ze zichzelf niet mag. Als ze de reden hiervoor eenmaal heeft ontdekt, is krankzinnigheid te verkiezen boven het leven met die wetenschap.<br />Hoewel Carols gedrag tijdens de film bizar lijkt, is alles logisch als je haar achtergrond eenmaal begrijpt. Maar achteraf gezien is het alleen maar voorspelbaar dat zoveel kijkers de film onplezierig zullen vinden. Carol wordt vaak gedwongen zich terug te trekken, maar ze dwingt zichzelf bewonderenswaardig om haar angsten onder ogen te zien. Leigh heeft echt een gave om de diepte van de angst en pijn van haar personage over te brengen.<br />Maar ja, wat weet ik ervan? Ik ben nog maar een kind.
Really fanatical film buffs have long considered Jennifer Jason Leigh's performance in "Heart of Midnight" deserving of 1989's Best Actress Oscar. She was at least as good as runner-up Isabelle Adjani ("Camille Chaudel") and clearly superior to winner Jessica Tandy ("Driving Miss Daisy"). While ironic that Leigh's best performance was in her least seen film, it is understandable considering the subject matter and almost expressionistic style of "Heart of Midnight", which needs at least two viewings to be properly appreciated. <br /><br />The film, which is better directed than it is written, should be seen simply for Leigh's performance but is also a stylish little horror film with a few genuinely scary moments. Leigh plays Carol Rivers and the story (which includes a number of flashbacks) is told from her point of view. Carol seems to have an innate distaste for physical contact and a history of psychological problems of unknown origin. It is slowly revealed in the film that she was abused as a child. Leigh researched the role extensively, speaking with women who had been abused as children and experts in the field. <br /><br />"Heart of Midnight", an odd mix of "Repulsion", "The Tenant", "Exotica", and "The Story of Adele H"; is about Carol's descent into madness. It was probably inspired by the two Polanski films; and Catherine Deneuve's "Repulsion" character was also named Carol. The twist being that this time it is actually a voluntary descent into insanity. For most of the film Carol grapples with why she does not like herself. Once she discovers the reason for this, madness becomes preferable to existing with that knowledge. <br /><br />Although Carol's conduct throughout the film seems bizarre, once you understand her background everything is logical. But it is only predictable in retrospect so many viewers will find the film uncomfortable viewing. Carol is often forced to retreat but admirably forces herself to confront her fears. Leigh has a real gift for communicating the depth of her character's fear and pain. <br /><br />Then again, what do I know? I'm only a child.