De eerste Kurosawa was beslist de beste; en hij staat terecht in de rij van Bergman, Fellini, Welles, van de allerbesten.<br />Er was een mannelijke en beheerste kracht en energie en leven in de eerste Kurosawa, die ongeëvenaard zijn gebleven.<br />Als je deze '49-thriller, of actiedrama, leest als een _noir_, dan is het de meest respectabele _noir_ ooit; even origineel en ingenieus, formeel, als Welles, maar veel ambitieuzer; ja, de meest ambitieuze _noir_ ooit bedacht en uitgevoerd. De rijkdom van inhoud en stijl kan ongelooflijk lijken. Er zijn vleugen van onvergankelijke surrealist, hallucinerende schoonheidsspecialiste, koortsachtig en bizar, verontrustend, taai meesterwerk. Hoewel het duidelijk is beïnvloed door de _noir_ -films die in die tijd in de mode waren, heeft het eigenlijk niets van een _pastiche_. De plot is nogal Chandler-achtig en vereist een stevige greep op de personen en de draden.<br /><0x3E> Men kan begrijpen waarom sommigen misnoegd waren <0xE2><0x80><0x93> Kurosawa bleef films noirs draaien, vermomde westerns, Russische drama's, Shakespeariaanse drama's, epossen <0xE2><0x80><0x93> zelfs in NORA INU zit een sterke Russische onderstroom <0xE2><0x80><0x93> maar al die vormen en middelen zijn nooit meer dan werktuigen of instrumenten. Kurosawa streefde naar universaliteit; dat is hem vaak gelukt.<br /><0x3E> NORA INU lijkt een Russische roman met een film noir als hoofdpersoon; of een noir als pulp. Erg Russisch, inderdaad, en van binnenuit indrukwekkend; buitengewoon sfeervol, suggestief, rijk aan stadse accenten, met een flinke dosis erotiek in heel wat scènes, naturalistisch en wreed in sommige opzichten, hard als toon en somber als onderwerp <0xE2><0x80><0x93> in vele opzichten heel anders dan Kurosawa's heimelijke en lyrische succes _IKIRU_. Ik heb erg genoten van _IKIRU_, maar ik heb _NORA INU_ in sommige opzichten nog sterker en respectabeler gevonden; ik heb dit vroege werk van Kurosawa, Kurosawa's hele vroege carrière, volledig genegeerd, maar nu zie ik dat het iets ontzagwekkends is. In _NORA INU_ doet Kurosawa het beter dan de Amerikanen in een film in Amerikaanse stijl; een drama met Russische inhoud, beter dan de Russen. Wat ik minder van hem wist, was zijn surrealistische kant, die in NORA INU zo duidelijk naar voren kwam. Het is meer dan de gebruikelijke 'hete stad'-intriges van sommige Amerikaanse uitjes, iets meer dan de wellustige 'kat op het hete zinken dak'/'lange hete zomer'-neurotische poëzie. Maar je moet het zien, je moet het geloven. Er zitten dingen in NORA INU, intuïties, beelden, stukjes die ik, Cristian Ciopron, nog niet in de Amerikaanse filmwereld had ontdekt; Kurosawa was, dat weten we allemaal al, handig met de genrefilms, en NORA INU is een voorbeeld van actiedrama's met een geweldige scherpzinnigheid en brio en schokkende heftigheid! Moet ik eraan toevoegen dat NORA INU de meeste andere noirs onmiddellijk afdoet als routineklusjes? Misschien niet. Net als Fellini, net als Bergman, heeft Kurosawa hier bereikt dat de poëzie van de film zijn meest zuivere en onvervalste uitdrukkingsvorm heeft gekregen. Net als of hij nu wel of niet een samoerai was, is NORA INU een surrealisme met een hoog voltage.<br />Structureel gezien is NORA INU een barok/ romantisch meesterwerk, met subtiliteiten in de bouw en in de opbouw. De enorme rijkdom aan inhoud, thema's en stijlen maakt een opzienbarende indruk. Het is een eer, beste lezers, om over zulke grootse prestaties te schrijven; en u, beste lezers, eren wij door Kurosawa's NORA INU te zien. Het is een van die films die cinema opnieuw definiëren.<br />Voor ik NORA INU zag, dacht ik dat ik iets van de film noir wist; ik wist niets.
Decidedly, the early Kurosawa was the best; and he rightly ranks with Bergman, Fellini, Welles, with the very best.<br /><br />There was a manly and controlled strength and energy and life in the early Kurosawa, that remains unmatched.<br /><br />If you read this '49 thriller, or action drama, as a noir, then it's the most respectable noir ever; as original and ingenious, formally, as Welles', but much more ambitious; yes, the most ambitious noir ever conceived and executed. The richness of content and of style may seem unbelievable. There are touches of imperishable surrealist hallucinating beautya feverish and bizarre, disconcerting, tough masterpiece. While obviously influenced by the noir movies en vogue those days, it has nothing, properly speaking, of a pastiche. The plot is rather Chandleresque, requiring a firm hold on the personae and threads.<br /><br />One can see why some were displeasedKurosawa kept filming noir movies, disguised westerns, Russian dramas, Shakespearian dramas, epics --even in NORA INU there's a strong Russian undercurrentbut all these shapes and means are never more than tools or instruments. Kurosawa aimed at universality; he often achieved it.<br /><br />NORA INU seems a Russian novel filmed like a noir; or a noir, a pulp made like a Russian novel. Very Russian, indeed, and viscerally impressive; extremely atmospheric, suggestive, rich in urban life touches, with a strong load of eroticism in quite a few scenes, naturalistic and brutal in some respects, harsh as tone and bleakin many ways, rather unlike Kurosawa's ulterior elegiac and lyrical success IKIRU. I enjoyed very much IKIRU, but I have found NORA INU in some respects even stronger and more respectable; I ignored completely this early Kurosawa, Kurosawa's whole early career, and now I see it's something awesome. In NORA INU, Kurosawa does an Americanstyle movie better than the Americans; a drama with Russian contentbetter than the Russians. Kurosawa was a mighty stylist, very ambitious and skilled. Humanistic and wise, his work is deliberately 'cosmopolitan' and international, i.e., simply universal. What I knew less about him was this surrealist side, so obvious in NORA INU. It's more than the usual 'hot town' suggestiveness of some American outings, something more than the lecherous 'cat on the hot tin roof'/ 'long hot summer' neurotic poetry. But it has to be seen, to be believed. There are in NORA INU things, intuitions, images, bits that I, Cristian Ciopron, did not find yet in the American cinema; Kurosawa was, we all know it already, deft with the genre flicks, and NORA INU is an exemplar action dramawith what perspicacity and brio and shocking vehemence! Should I add that NORA INU instantly devalues most of the other noir movies as standard slapdash? Perhaps not.<br /><br />Like Fellini, like Bergman, Kurosawa achieved here to give the cinema's poetry its most pure and unadulterated expression. Like or not his samuraisthis, NORA INU, is highvoltage surrealism.<br /><br />Structurally, NORA INU is a baroque/ romantic masterpiece, with subtleties of construction and intricacies of layout. The enormous richness, of content, themes, styles, produces a startling impression. It's an honor, dear readers, to write about such capital achievements; and you, please honor Kurosawa's NORA INU by seeing it. It's one of the movies that redefine cinema for somebody.<br /><br />Previous to seeing NORA INU, I thought that I knew something about the noir cinema; I knew nothing.