De man van Omega krijgt nu misschien hernieuwde aandacht als gevolg van de huidige en derde hervertelling van het oorspronkelijke verhaal waaruit het voortkomt, 'I Am Legend'.<br />Hoewel 'I Am Legend' misschien trouwer is aan het oorspronkelijke boek, is die tekst echter een onopvallend stukje sciencefiction. Terwijl De Omegaman, die het verhaal als voertuig gebruikte, het ontwikkelde tot wat nu gelezen kan worden als een griezelig inzichtelijke analyse van latente onderstromen in de laat-twintigste-eeuwse cultuur.<br />De Omegaman vervangt het nogal kinderachtige vampierthema door dat van een reactionaire anti-wetenschapscultus. De epidemie die mensen in het oorspronkelijke verhaal in bloedzuigende Buffy-beesten verandert, wordt vervangen door een veel geloofwaardiger ziekte waarvan de symptomen aversie tegen licht en krankzinnigheid zijn. Een nieuwslezer van de tv, die gebruikmaakt van de technologie van de massacommunicatie die de wetenschap hem ter beschikking heeft gesteld, maakt opportunistisch gebruik van de biologische ramp om een religieuze cultus te creëren die de wetenschap volledig afzweert, met hemzelf als het hoofd.<br />Aspecten van dit scenario weerspiegelen elementen binnen de 'hippe' beweging die bijna gelijktijdig met het maken van de film ontstond. Het ontluikende 'luddistische' reactionaire element dat in het hippiedom zat, is in de jaren sinds de film werd gemaakt steeds belangrijker geworden, terwijl de minder harde thema's van de 'tegencultuur' van de jaren zestig steeds meer de overhand krijgen. Het libertarisme en de verwerping van het hoogste politieke dogma zijn in rook opgegaan. Tegenwoordig zijn in de volwassen, zelfs decadente technologische samenlevingen de belangrijkste thema's van cultuur en politiek de verwerping van de wetenschap en de herbevestiging van middeleeuwse religieuze dogma's. Deze twee elementen zijn vaak met elkaar verweven. Terwijl het'milieubewuste' politieke dogma elk aspect van het dagelijks leven van bovenaf voor iedere burger probeert te dicteren, is de staat een millennia lang durend conflict aangegaan met de herrijzende, media-geëngageerde religie zoals die in 'terroristische' bewegingen wordt uitgedrukt.<br />Vanuit het gezichtspunt van vandaag lijkt Charlton Hestons beschrijving van de geïsoleerde, belegerde man van de wetenschap, dr. Neville, griezelig veel op te roepen bij de in het nauw gedreven minderheid van ons die zich vastklampt aan het ideaal van de wetenschappelijke waarheid dat nu wordt aangevallen. Net als in De Omegaman zien we nu dat de massamedia, een product van de wetenschap, door de eigen opportunistische elementen van die media worden gebruikt om een vijandigheid tegen de wetenschap op te wekken die ze vervolgens in hun eigen voordeel kunnen gebruiken. We hebben het punt bereikt waarop het aandurven van de pseudo-wetenschappelijke aard van de dominante politieke ideologie die het milieubeleid is, het risico inhoudt dat je een paria wordt, net als Neville.<br />Een vergezocht fantasieavontuur ten tijde van het schrijven ervan, maar De Omegaman lijkt nu de belangrijkste politieke thema's van het leven in het begin van de eenentwintigste eeuw griezelig goed te hebben voorzien. Een waarlijk profetische parabel van onze tijd.
The Omega man may now receive renewed attention as a result of the current and third re-make of the original story from which it derives, "I Am Legend".<br /><br />Whilst "I Am Legend" may well be more faithful to the original book, that text, however, is an unremarkable piece of escapist sci-fi. Whereas The Omega Man, using the story as a vehicle, developed it into what may now be read as an uncannily insightful analysis of latent undercurrents of late twentieth century culture.<br /><br />The Omega Man replaces the rather puerile vampire theme with that of a reactionary cult of anti-science. The epidemic that supposedly turns people into blood-sucking Buffy-beasts in the original story is replaced by a rather more believable illness of which symptoms are aversion to light and insanity. A TV news anchorman, using the technology of mass communications that science has put at his disposal, is shown as opportunistically exploiting the biological disaster to create a religious cult that entirely renounces science, with himself as its head.<br /><br />Aspects of this scenario reflected elements within the "hippy" movement that was nearly contemporaneous with the movie's making. The nascent "Luddite" reactionary element that was in hippiedom has swelled in prominence in the years since the movie was made, as the less harsh themes of Sixties "counter-culture", libertarianism and the renunciation of top-down political dogma, have evaporated. Today, in the mature, even decadent technological societies, the principal themes of culture and politics are a renunciation of science and the reassertion of mediaeval religious dogmas. These two elements frequently intertwine. Whilst the "environmentalist" political dogma seeks to dictate from above every aspect of everyday life for every citizen, the state has launched into a millennial conflict with renascent mediaevalist religion as it is expressed overseas in "terrorist" movements.<br /><br />Seen from today's perspective, Charlton Heston's depiction of the isolated, besieged man of science, Dr Neville, seems eerily evocative for the embattled minority of us who cling to the ideal of scientific truth that is now under attack. As in The Omega Man, we now see the mass media that is a product of science used by that media's own opportunistic elements to generate a hostility to science that they can then play to their own advantage. We have reached the point at which to dare raise the pseudo-scientific nature of the dominant political ideology that is environmentalism is to risk being rendered an outcast, like Neville.<br /><br />A far-fetched fantasy adventure at the time of it's making, The Omega Man now seems to have uncannily anticipated the major political themes of life in the early Twenty-First Century. A truly prophetic parable of our times.