De lichtelijk gedeprimeerde, cynische en opgebrande schrijfster Sarah Morton (Charlotte Rampling, naakt, zij het onsympathiek) krijgt van haar literair agent en minnaar John (Charles Dance) het advies wat tijd door te brengen in zijn _ch<0xC3><0xA2>teau_ in het zuiden van Frankrijk. Ze gaat op zijn voorstel in, trekt er in en wordt al snel verliefd op het adembenemende landschap, de zonnige, warme, rustige sfeer van de streek (in tegenstelling tot het grijze, rumoerige en waarneembaar koude, vochtige Londen, dat aan het begin van het boek te zien is). Het lijkt allemaal leuk en gezellig tot Johns dochter Julia (Ludvignie Sagnier, verbluffend mooi en levendig) ten tonele verschijnt, tot in de kleine uurtjes feestviert en vriendjes meebrengt om voor Sarah veel lawaai en afleiding te creëren. De twee bereiken op een gegeven moment een wapenstilstand, en ze ontdekken allebei dat ze misschien meer gemeen hebben dan ze dachten.<br /><0x3E> Directeur Fran<0xC3><0xA7>ois Ozon stuurt deze film in de richting van 'image-heavy', wat betekent dat de dingen die we hier zien: het zwembad, het interieur van het huis, het dorp, het uiterlijk en de houding van de personages <0xE2><0x80><0x93> vooral van sarah en Julia <0xE2><0x80><0x93> allemaal heel belangrijk zijn voor hoe we de film bekijken en begrijpen. Er zijn veel lange, trage en stille momenten waarop de film misschien meer voetgangerspubliek uitprobeert om te zien of ze het kunnen uithouden met een film die relatief weinig actie bevat en waarin de spanning voornamelijk tot het laatste kwart van de film geïmpliceerd is. Het spannende deel van deze film <0xE2><0x80><0x93> en ik denk niet dat ik hier iets verraad door dit voor te stellen <0xE2><0x80><0x93> bestaat uit langzame opbouw, wat misschien een beetje ongewoon is voor het Amerikaanse publiek, aangezien films hier in de Verenigde Staten die als'spannend' worden beschouwd, het toneel en de spanning meestal zo snel mogelijk willen opvoeren om het publiek niet kwijt te raken. Dat gezegd hebbende, zou ik zeggen dat ik me waarschijnlijk meer op mijn gemak voel in het laatste type film dan in het eerste, maar deze film is wat dat betreft nog steeds een leuke afwisseling. Als de plot of de incidenten in de film je in de war brengen (of als je juffrouw Sagnier gewoon weer wilt zien, en ik weet dat ik dat in beide gevallen heb gedaan), dan moet of wil je deze film misschien nog eens bekijken. Deze film is beslist de moeite van het bekijken waard.
Mildly depressed,cynical and burned-out author of mysteries Sarah Morton(Charlotte Rampling,seamless if unlikable here)is advised by her literary agent and lover John(Charles Dance) to spend some away time at his château in the south of France. She takes him up on it,moves in and proceeds to right away fall in love with the breathtaking scenery,the sunny,warm,quiet atmosphere of the area(contrasted by the gray,noisy and perceivably cold dank of London,shown at the beginning). Things seem nice and copascetic until John's daughter Julia(Ludvignie Sagnier,stunningly beautiful and vibrant)shows up,partying until the we hours and bringing boyfriends with her to create plenty of noise and distraction for Sarah. The two reach a truce at some point,and they both discover that they may have more in common that they either one thought.<br /><br />Director Francois Ozon steers this movie toward being more "image-heavy",meaning that the stuff we see here:the swimming pool,the interior of the house,the village,the physical appearance and demeanor of the characters,particularly SArah and Julia are all very important to how we view and understand the film. There are plenty of long,slow and silent moments where the movie is maybe testing more pedestrian audiences to see if they can hang with a film that is relatively low in action and where the suspense is mostly implied until the last quarter of the film. Its strength really IS its sensuality:not just Ms.Sagnier's sexiness,but also the feel of two people who are experiencing the same house with different attitudes and different reactions. The suspense part of this film--and I don't think I'm really giving anything away here by prefacing this--slowly builds,which may seem a little unusual for American audiences,since film here in the U.S. that are considered "Suspense" usually want to set the stage and tension as fast as possible to not lose the audience. Having said that,I'd say that I'm probably more comfortable in the latter type of film than the former,but this movie is still a nice change of pace where that's concerned.<br /><br />If the storyline or incidents in the film confuse you(or you just want to see Miss Sagnier again,and I know I did on both counts),you may need or want to give this a re-watch. This movie is definitely worth a look.