Ik kan deze film aanbevelen voor iedereen met een open geest en geduld. Mijn eigen plezier in deze film werd nog versterkt door mijn liefde voor talen, mijn ijver voor het zoeken naar subtekst en mijn verveling bij conventionele clichés in films. Als je in dit opzicht op mij lijkt, denk ik dat je van deze film zult genieten. Als je op zoek bent naar een spannende rit of een van de standaardverhaalvormen verwacht, zul je dat niet doen.<br />De film gedraagt zich als de zee die hij vaak afbeeldt. Zwellend, golvend, spetterend en lukraak beukend op zijn poëtisch eenvoudige verhaallijn: een Portugese vrouw en haar dochter gaan op een cruise om hun man/vader in Bombay te ontmoeten. Onderweg stoppen ze in verschillende steden en voeren ze gesprekken over de geschiedenis van de plaatsen die ze bezoeken.<br />Op het eerste gezicht lijken de films een mengeling van luxueuze lange opnamen van schepen en golven, gekunstelde gesprekken tussen houten acteurs, willekeurige scènes met een vreemde montage en bijna geen muziek. Maar hoe meer ik over de film nadenk, hoe meer de subtiele betekenissen me achtervolgen. De film was geen 'upper', maar ik moet onwillekeurig glimlachen als ik eraan denk.<br />Ik denk dat het hierom ging: door de academische opsomming van geschiedenis, een moeder. Deze film, met zijn uitleg aan haar kind en een verontrustende dosis hedendaagse realiteit, plaatst het leven in een context zoals ik dat bij geen enkele andere film heb gezien. De cirkel van goed en kwaad rond? De grote tekortkoming van de mensheid blootgelegd? Een excercitie in het manipuleren van het publiek? Hoe dan ook: heel bevredigend.
I highly recommend this movie for anyone with an open mind and patience. My own enjoyment of it was further enhanced by my love of languages, zeal for seeking subtext, and boredom with conventional film clichés. If you're like me in this respect, I think you'll enjoy this film. If you're looking for a thrill ride or expect one of the standard narrative forms, you will not.<br /><br />The film behaves like the sea it frequently depicts. Lilting, undulating, splashing, and crashing randomly on its poetically simple story line: a Portuguese woman and her daughter set out on a cruise to meet their husband/father in Bombay. Along the way, they stop in various cities and have conversations about the history of the places they're visiting.<br /><br />At first viewing, the films seems like a mixture of luxuriously long shots of ships and waves, stilted conversations between wooden actors, random scenes with strange editing, and almost no musical score. But the more I think about the film, the more the subtle meanings haunt me. The film was not an "upper", but I can't help smiling when I think about it.<br /><br />I think the point was this: Through its academic recitation of history, a mother's explanations to her child, and an unsettling dose of present day reality, this movie contextualizes life in a way no other film I know of does. Good and Evil brought full circle? The grand flaw of humanity laid bare? An excercise in audience-manipulation? Whichever: Very rewarding.