Ik had al drie films van dezelfde regisseur gezien voordat ik deze zag: hoewel er geen waarneembaar punt uit leek te komen, behalve dan dat ze de ontmenselijkte staat van de moderne samenleving toonden, was ik beslist niet geboeid door de niet-aflatende somberheid van de benadering van Wakamatsu. Met dit in mijn achterhoofd wist ik min of meer wat ik hier kon verwachten, maar er waren dan ook andere factoren bij betrokken die het nog minder aantrekkelijk maakten dan zijn andere werken!<br />Om te beginnen begint de film met een desoriënterende montage van naakte vrouwenlichamen in een tijdschrift die (zoals later blijkt minachtend) kritisch wordt bekeken door de onevenwichtige hoofdpersoon. Dan komen we bij een groep verpleegsters in een geïsoleerde slaapzaal van wie een aantal twee collega's bespioneert terwijl ze aan het vrijen zijn; in de euforie van het moment nodigen ze een mannelijke voorbijganger uit tot een onverstandige beslissing, aangezien hij niemand anders blijkt te zijn dan de misantroop aan wie we eerder zijn voorgesteld... die zonder aarzelen een van de lesbiennes doodschiet! Zelfs als ik de film halverwege de aftiteling zelf had gezien, zou hij maar zevenenvijftig minuten duren: terwijl de inherente spanning in de centrale situatie heel goed zo'n bescheiden tijdsduur had kunnen hebben, wordt dit tenietgedaan door de statische richtingverandering die het enkelvoudige claustrofobisch maakt en de gebeurtenissen alleen maar saai! Maar goed, een voor een vallen de zes vrouwen ten prooi aan zijn gewelddadige uitbarstingen: de ene wordt vastgebonden en gemarteld, terwijl een andere zich aan de moordenaar overgeeft in de hoop aan haar lot te kunnen ontsnappen! Je vraagt je af waarom ze zich niet allemaal tegelijk tegen hem keren of, nog duidelijker, proberen te ontsnappen via een van de andere kamers in het huis (in elk geval is dit naar verluidt gebaseerd op een waar gebeurd incident). Voor de goede orde: de zwart-witbeelden worden tegen het eind onderbroken door korte kleurenflitsen (zoals de nasleep van de bovengenoemde bondagescène en de tableauachtige afbeelding van alle personages naakt en bebloed bij elkaar gekropen in de grote zaal van de slaapzaal). De film eindigt dan abrupt met de onaangekondigde aankomst van de militaire troepen op het toneel.
I’d watched three films by the same director prior to this one: while no discernible point seemed to emerge from them other than to show the dehumanized state of modern society, I certainly wasn’t enthralled by the unrelenting gloominess of Wakamatsu’s approach. With this in mind, I knew more or less what to expect here – but, then, there were other factors involved which rendered it even less appetizing than his other works! <br /><br />To begin with, the film opens on a disorientating montage of naked female bodies in a magazine being scrutinized (as it transpires, contemptuously) by the unbalanced protagonist. Then we cut to a group of female nurses in an isolated dormitory – a number of whom spy on two of their colleagues making love; in the euphoria of the moment, they invite in a male passer-by – an unwise decision, as he turns out to be none other than the misanthrope we’d been introduced to earlier…who unhesitatingly shoots dead one of the lesbians! Even if I caught the film mid-way through the credits myself, the whole thing runs for just 57 minutes: while the inherent tension within the central situation could well have sustained such modest duration, this is negated by the static direction – which renders the single-setting claustrophobic and the proceedings merely boring! <br /><br />Anyway, one by one, the six women (except one who had stunned the madman by questioning his motives!) fall prey to his violent outbursts: one is tied and tortured, while another gives herself to the killer in the hope of escaping her fate!! One wonders why they just don’t turn on him all at once or, even more obviously, try to escape via one of the other rooms in the house (in any case, this is said to have been drawn from a true-life incident). For the record, the black-and-white images are interrupted towards the end by brief flashes of color (such as the aftermath of the above-mentioned bondage scene and the tableau-like depiction of all the characters – naked and bloodied – huddled together in the main hall of the dormitory). The film, then, ends abruptly with the unannounced arrival on the scene of the military forces.