De twee dingen die het meest opvallen aan deze film zijn het ondubbelzinnige realisme en de schoonheid van de wildernisfotografie.<br />Het verhaal speelt zich af in de 17e eeuw in wat eens Canada was; het gaat over een jezuïetenpriester (Pater Laforgue) uit een Franse aristocratische familie die naar de stad Quebec komt en de opdracht krijgt om door de wildernis te reizen, zo'n 2500 kilometer naar het westen, om daar op de Huron-missiepost te werken. Laforgue wordt tijdens zijn reis vergezeld door een groep Algonquin-indianen en door Daniel, een jonge Franse tolk die in de eerste plaats voor het avontuur is gekomen. De sfeer van de film wordt steeds somberder naarmate de seizoenen van de herfst in een strenge winter overgaan. De voortdurende botsingen tussen de Algonquins en Laforgue zijn soms grappig, maar uiteindelijk triest in hun onthullende inzichten in hoe moeilijk het voor de ene cultuur is om de andere te begrijpen. In een van de scènes schrijft Laforgue een kort verhaal op dat verteld wordt door het stamhoofd van Algonquin. Vervolgens laat hij Daniël de transcriptie op een afstandje lezen en aan een ander stamhoofd voorlezen. Laforgue probeert de indianen te laten zien dat hij hun veel te leren heeft, maar hun interpretatie van het voorval is dat hij een soort demon moet zijn. Als het gezelschap een paar leden van een andere stam ontmoet en ze Laforgue in zijn zwarte gewaad zien, en vragen of hij intelligent is, antwoordt het stamhoofd van Algonquin snel: 'Nee.' Aan de andere kant beschouwt Laforgue de Indianen in hun huidige, niet-verlichte staat als wilden.<br />Niet alles is liefde en harmonie tussen de verschillende Indianenstammen. Als het gezelschap van Lafourgue een troep Iroquois tegenkomt, zijn er een paar taferelen van geweld en martelingen waarbij de teergevoeligen hun ogen afwenden.<br /><0x3E><0x3E> Daniel, die de Algonquin-taal spreekt en een relatie heeft gekregen met de dochter van het stamhoofd, begint iets te begrijpen van de Indianen en hun gewoonten. Eén interessante uitwisseling tussen Daniël en Lagorgue is:<br /><0x3E> <0x5C>- Ze geloven dat de doden's nachts in het bos kunnen zien.<br /><0x3E> <0x5C>- Dat is de kinderlijke Daniël.<br /><0x3E> <0x5C>- Is het moeilijker te geloven dan in mensen van het paradijs, waar we allemaal op de wolken zitten en naar God kijken?<br /><0x3E> <0x5C>- Laforgues meest unieke persoonlijke karaktertrek is zijn onwankelbare geloof. Zijn reactie op seksuele verleiding is de biecht van de zonde en de zelfkastijding. Hij gelooft oprecht dat het christendom redding kan brengen aan de indianen, maar de indianen hebben hun eigen goden en zien Laforgue met onbegrip. Het succes van de film, die ons beide standpunten duidelijk maakt, geeft de uiteindelijke conclusie een dimensie van tragedie.
The two things that are most striking about this film are its unqualified realism and the beauty of its wilderness photography.<br /><br />The story takes place in the 17th century in what was to be Canada; it concerns a Jesuit priest (Father Laforgue) from an upper class family in France who comes to Quebec City and is tasked with traveling through the wilderness some 1,500 miles west to work at the Huron Mission there. Laforgue is accompanied on his journey by a party of Algonquin Indians as well as by Daniel, a young French interpreter who is primarily just up for the adventure.<br /><br />As the journey proceeds and the seasons move from fall into a harsh winter the mood of the film becomes ever more bleak. The continuing culture clashes between the Algonqins and Laforgue are sometimes humorous but are ultimately sad in their revealing insights into how difficult it is for one culture to understand another. One scene has Laforgue transcribing a brief story told by the Algonquin chief and then having Daniel take the transcription some distance and read it back to another tribesman. Laforgue is trying to show the Indians that he has much to teach them, but their interpretation of the incident is that he must be some sort of demon. When the party meets up with some members of another tribe and they see Laforgue dressed in his black robe and ask if he is intelligent, the Algonquin chief quickly answers, "No." On the other hand Laforgue views the Indians in their current unenlightened state as savages.<br /><br />Not all is love and harmony between the various Indian tribes. When the Lafourgue party encounters a band of Iroquois there are some scenes of violence and torture where the squeamish may want to avert their eyes.<br /><br />Daniel, speaking the Algonquin language and having taken up with the chief's daughter, begins to have some understanding of the Indians and their ways. One interesting exchange between Daniel and Lagorgue is:<br /><br />Daniel: They believe that in the forest at night the dead can see.<br /><br />Laforgue: It's childish Daniel.<br /><br />Daniel: Is it harder to believe than in men of paradise where we all sit on clouds and look at God?<br /><br />Laforgue's most singular personal characteristic is his unwavering faith. His reaction to sexual temptation is confession of sin and self flogging. He sincerely believes that Christianity can bring salvation to the Indians, but the Indians have their own gods and view Laforgue with incomprehension. The film's success in making us understand both of these positions gives the ultimate conclusion a dimension of tragedy.