Een arm stel brengt de zondag samen door. Ze proberen zich wanhopig te amuseren, maar hun zakken zijn gewoon te leeg om aan iets anders te denken.<br />Dit is een ongelooflijke film. Genre is neorealisme, maar de stijl is poëtisch. Ik denk dat dit de beste van Kurusowa is. Natuurlijk ontbreekt de complexiteit van 'Rashomon', de grandeur van 'Ran', de briljantheid van 'kagemusha' of zelfs de noviteit van 'Zeven samoerai', maar deze film is ongetwijfeld een fantastische vertolking van menselijke ellende door het genie zelf. Er zijn zoveel scènes waarin je zo opgaat in de scène dat je niet beseft dat de camera al heel lang niet heeft bewogen. Als bijvoorbeeld het meisje de kamer uit gaat en Yuzo rondloopt, beweegt de camera niet. Het geeft een heel theatraal gevoel. Elke scène is een meesterwerk. Ik vond de scène prachtig waarin Yuzo een hotel binnengaat om zijn vriend te ontmoeten en hij mensen in kleedkamers en personeelskamers ziet. Het is briljant. Het is niet te geloven. Hoe kan hij in godsnaam aan zulke fantastische locaties denken? Honkbal, Ticket Line, Yuzo's huis, Opera, hotel. Het is gewoon fantastisch. De parallelle zinspeling met zonneschijn en regen was fenomenaal. Het gebruik van de sigarettepeuk was puur geniaal. Klap, koffie, huis. Het is ongelooflijk. Ik heb geen idee waarom mensen het Kurosawa's overgangsfilm noemen. Geweldige regisseur maakt allerlei films. Als iemand deze film niet goed vindt, dan heeft hij geen idee wat armoede is, denk ik.
A poor couple spend a Sunday together. They desperately try to have a good time but their pockets are just too empty to think of anything else.<br /><br />This is one unbelievable film. Genre is Neo-realism but the style is poetic. I think this is Kurusowa's best. Of course it lacks the complexity of 'Rashomon', grandeur of 'Ran', brilliance of 'kagemusha' or even novelty of 'Seven Samurai' but this film is no doubt a fantastic depiction of human misery by the genius himself. There are so many scenes where you are so much into the scene that you don't realize that the camera has not moved in a long time. For example when girl leaves the room and Yuzo walks around frustrated the camera doesn't move. It gives a very theatrical feel. Every single track is a master piece. I loved the scene where Yuzo goes inside a hotel to meet his friend and he see people in changing rooms and staff rooms. Its brilliant. Its out of the world. How the hell he thinks about about such fantastic locations. Baseball , Ticket line, Yuzo's home, Opera, hotel. Its just fantastic. Parallel allusion drawn with sunshine and rain was phenomenal. Significance of the cigarette bud was sheer genius. Clap, coffee, home. Its unbelievable.I have no idea why people call it Kurosawa's transitional film. Great director make all kinds of films. which one is Spielberg's, Kubrick's or kiarostami's transitional film? I think if a person doesn't like this film then he has no idea what poverty is. 10/10.