Ik hoorde voor het eerst over deze film van mijn ouders, die zeiden dat ze verbaasd waren over hoe ranzig de film was. Ik heb hem gezien en ik vond hem geweldig, en ik vond hem helemaal niet te smerig, hoewel de naakte foto's met ballonnen een beetje raar waren. Meer moet je niet zeggen, je moet de film zien om die verwijzing te krijgen. Julie Delpy, die de film schreef, regisseerde, regisseerde en Marion speelde, is een geweldige neurotische fotografe in de geest van een Woody Allen-film, en Adam Goldberg, als Jack, is haar neurotische vriendje van de binnenhuisarchitect.<br />De plot is eenvoudig, maar ik denk dat Delpy zo goed is dat het er gemakkelijk uitziet. Na een anticlimax romantisch uitstapje in Venetië blijven een gefrustreerde Jack en Marion 2 dagen in Parijs voordat ze terugkeren naar New York. De dialoog is meteen al snel en grappig, met een hilarische scène waarin Jack een paar Amerikaanse toeristen uit het binnenland ontmoet. Jack ontmoet Delpy's excentrieke familie, haar mooie zus, haar artistieke vrienden en veel ex-vriendjes <0xE2><0x80><0x93> wat hem tot hilarische aanvallen van jaloezie brengt.<br />Al met al is de film erg leuk en heeft hij hersens. Delpy brengt de positieve en negatieve kanten van haar vaderland en de Verenigde Staten goed in balans <0xE2><0x80><0x93> de Fransen zijn bijvoorbeeld een klassevol, opwindend volk, maar taxichauffeurs maken openlijk racistische grappen <0xE2><0x80><0x93> maar het is nog steeds een beetje een achterlijk land. Adam is een typische New Yorker: half joods, half katholiek, met hippe tatoeages over zijn hele lichaam, een beetje zeurderig, maar cynisch, grappig en cynisch. Als Marion hem een keer meeneemt in de metro naar Parijs, raakt hij gespannen van angst en begint hij over 11 september te praten. Het is een gevoelig moment dat mensen buiten New York niet echt zouden begrijpen. Maar dan manifesteert zijn angst zich, als een engerd in de trein openlijk en wellustig naar Marion staart. Het fantastische gevoel dat de film heeft voor deze delicate momenten maakt hem tot een succes, ook al voelt het einde aan alsof het alle kanten op had kunnen gaan en waarschijnlijk van de vloer van de montagekamer had kunnen komen. Een film die zo goed is, heeft geen beter einde nodig <0xE2><0x80><0x93> je zou eigenlijk willen dat hij gewoon doorging.
I first heard about this movie from my parents, who said they were surprised by how raunchy the film was. I saw it and loved it, and didn't find it too dirty at all -- although the naked pictures with balloons were a bit weird. Say no more, you'll have to see the movie to get that reference. Julie Delpy, writing, directing, editing, and starring as lead Marion, is a great neurotic photographer in the spirit of a Woody Allen film, and Adam Goldberg, as Jack, is her neurotic interior designer boyfriend. <br /><br />The film is simple in its plot, but I think Delpy's just so good she makes it look easy. After an anticlimactic romantic getaway in Venice, a frustrated Jack and Marion stop for 2 days in Paris before returning to New York. Right off the bat, the dialogue is fast and funny, with a hilarious scene with Jack encountering some American tourists from the heartland. Jack meets Delpy's eccentric family, her beautiful sister, and her artistic friends and many ex-boyfriends -- leading him into hilarious fits of jealousy. <br /><br />Overall, the film is great fun and has a brain. Delpy strikes a good balance of showing the positives and negatives of her home country and the U.S. -- for example, the French are a classy, exciting people, but cab drivers make openly racist jokes -- it's still a slightly backwards place. Adam is a stereotypical New York guy -- half Jewish, half Catholic, with hipster tattoos all over his body, slightly whiny, but acerbically funny and cynical. In one scene, when Marion takes him on the Paris metro, he begins tensing up with fear, and starts talking about 9/11. It's a sensitive moment that people outside NYC wouldn't really understand. But then his fear manifests itself, when a creep on the train stares openly and lustfully at Marion. Jack tries to scare him off, gives up, and it ends up being a funny moment that scares away fear with laughter. Delpy's wonderful touch with these delicate moments makes the movie a winner, even though the ending feels like it could have gone either way and probably came off the editing room floor. A film this good doesn't need a better ending -- you kind of wish it just kept going.