Een heel plezierige, ouderwetse komedie van goede manieren. Een verrukkelijke groep acteurs haalt het beste uit een scenario dat tot de rand toe gevuld is met gniffelende dialogen. Regisseur Edward H. Griffith is zo verstandig geweest om de hele zaak recht voor zijn raap te spelen, zonder onnodige nadruk of zwaarwichtige vooruitwijzingen. Je moet op je tenen lopen om zulke juweeltjes te kunnen verwerken, zoals de terloopse opmerking van Loretta Young dat Tyrone door zijn hoed op een 'exotische slippendrager' lijkt (en kijk uit voor de schrandere manier waarop de winkelbediende die hoed onder dekking van het daaropvolgende gesprek manipuleert). Ik vond Charles Winninger's uitspraak over Europese adel prachtig: 'Als ze charmant zijn, zijn ze nep. Als ze echt zijn, zijn ze dom!' (Een uitspraak die hij later uitgebreider uit de doeken doet.) Hij was het stomste, stomste stuk vreten dat ik ooit de pech heb gehad de hand te mogen schudden!')<br />In een lappendeken als deze hangt veel af van de vaardigheden van de regisseur en de cast. Met Café Metropole hadden ze de stof perfect geknipt, geholpen door stijlvolle, klasse A-productiekwaliteiten, waaronder Lucien Andriots fraaie camerawerk, glanzende, aantrekkelijke sets en een lieflijk, melodieus muziekstuk.
A very pleasant, old-fashioned comedy of manners. A delightful group of players make the most of a screenplay that is filled to the brim with chucklesome dialogue. Director Edward H. Griffith has wisely chosen to play the whole thing straight without undue emphases or heavily weighted advance signals. You have to keep right on your toes to digest such gems as Loretta Young's casual remark that Tyrone's hat makes him look like "an eccentric pall-bearer" (and watch for the shop assistant's astute manipulation of the said hat under cover of the ensuing conversation). I loved Charles Winninger's flat aside on European nobility: "If they're charming, they're fake. If they're genuine, they're dumb!" (A dictum which he later expatiates at greater length: "He was the dumbest, stupidest dope I ever had the misfortune to shake hands with!")<br /><br />In a roll of velvet like this, much depends on the skills of director and cast. With Café Metropole they cut the cloth perfectly, abetted by stylish, class "A" production values including Lucien Andriot's fine camera-work, glossily attractive sets and a caressingly tuneful music score.