Dit is een verbluffende film. Hij is minimalistisch, vermijdt elke vorm van romantiek om de scherpte van het geweld te halen en stuwt en trekt je op verschillende manieren tegelijk. Je wilt je identificeren met de hoofdpersoon en zijn trawanten, en die kunnen vaak amusant menselijk zijn, maar ze zijn ook zo emotieloos en koelbloedig, zelfs tegenover hun eigen mensen, dat je er koude rillingen van krijgt. Je hebt altijd het gevoel dat je naar een geraffineerd oog in de opnamen kijkt, alsof Kurosawa over de schouder van de regisseur meekijkt. Het is absoluut een prachtig werk. Takeshi Kitano is een meester in close-ups. Het lijkt wel alsof bijna elk moment van geweld zich voordoet als de tegenstanders op armlengte afstand zijn, zelfs als ze gewapend zijn. De confrontatie in een overvolle lift is een meesterwerk van spanning, vermengd met coole hipheid. Daar komt nog bij dat er een krachtige, allegorische ondertoon in zit over de spilpunten in het leven en de noodzaak van keuzes maken. Waarom praten niet meer mensen in de Verenigde Staten over deze film?
This is an astonishing film. Minimal, avoiding any kind of romanticism to take the edge off the violence, it pushes and pulls you several ways at once. You want to identify with the protagonist and his henchmen, and they can often be amusingly human, but they are also so emotionless and cold-blooded, even concerning their own, that it gives you the chills. You always have the sense of a sophisticated eye in the shots, as if Kurosawa is looking over the director's shoulder. It is an absolutely beautiful work. Takeshi Kitano is a master of the close shot. It seems that almost every moment of violence occurs when the antagonists are within arm's length, even when it is with guns. The showdown in a crowded elevator is a masterpiece of tension mixed with cool hipness. On top of all of this, there is a powerful allegorical subtext about pivot points in life and the necessity of choice. Why aren't more people in the US talking about this film?