Ik heb _Hav Plenty_ gezien toen het voor het eerst werd uitgebracht in 1997 en ik denk er nog steeds net zo over als toen ik in 1997 het theater verliet. Toen ik het theater verliet, voelde ik me opgetogen over de liefde. En niet alleen was dit een heel aardig liefdesverhaaltje, maar het was ook een ongelooflijke studie over hoe tegenpolen elkaar kunnen aantrekken en hoe beste vrienden soms de beste minnaars kunnen zijn. De uitvoeringen waren soms niet helemaal goed, maar wat de film miste in de sterkste van de uitvoeringen werd ruimschoots goedgemaakt door de algehele chemie van de personages en de algemene beminnelijkheid ervan. Het wiel opnieuw uitvinden is niet nodig, maar het is de moeite van het bekijken waard.
I saw Hav Plenty when it was first released back in 1997 and i still feel about it today the same as i did when i left out of the theater back in '97. I left the theater feeling uplifted about love. And not only was this a very likable little love story, but it was an incredible character study on how opposites can come to attract and how best friends may sometimes make the best lovers. The performances were flawed at times but what the film lacked in the strongest of performances it more than made up for by the overall chemistry of characters and the general likability of them as well. It's a good love story. It certainly didn't reinvent the wheel but it certainly is worth a viewing.