Terwijl ik naar de film keek, dacht ik aan de televisieserie Seinfeld. Deze film is ook een ongebruikelijke versie van de mainstreamhumor, en beide films spelen zich af in New York. Maar wat meer voor de hand ligt, is dat beide films gebaseerd zijn op eigentijdse verwijzingen naar humor. Voor hun tijd leken ze allebei fris en cool.<br />Nou, als je de film uit de jaren vijftig haalt, is hij niet grappig. De humor is grotesk lamlendig. (Ik heb het vermoeden dat de mensen Seinfeld over veertig jaar ook niet grappig zullen vinden.)<br />Jayne Mansfield is waarschijnlijk beroemder om haar dood dan om iets anders. Tony Randall wilde toneelspeler worden, maar had uiteindelijk succes met een tv-serie. Als je een van beide leuk vindt, moet je deze film zien. Groucho Marx heeft een leuke camee aan het eind. Zijn aanwezigheid herinnerde me eraan dat goede komedie niet gedateerd is.
Watching this movie, I thought about the television series Seinfeld. This movie too is an offbeat version of mainstream humour and both are set in New York. More pertinently though, both rely on contemporary references to be funny. For their times, both seemed fresh and cool.<br /><br />Well, taken out of its 1950s period, this movie is not funny. The humour is grotesquely lame. (I have a suspicion that in 40 years, people will not find Seinfeld funny either.)<br /><br />Jayne Mansfield is probably more famous for her death than anything else. Tony Randall desired to be a stage actor but ultimately was successful in a TV series. If you like either, you should see this movie. Groucho Marx has a cute cameo at the end. His presence reminded me that good comedy is not dated.