Het is niet moeilijk om bij een film als deze foto's te nemen, vooral als je het probeert te combineren met andere dingen. Het is lang niet de beste of de slechtste die ik ooit heb gezien. Natuurlijk kan Bela Lugosi niets verkeerd doen. Alleen al door hem te zien lachen, of de zin 'Wat een ongebruikelijke schedel' te horen, is de film de moeite van het bekijken waard. Het is duidelijk dat Petrillo een uitstekende imitatie gaf van Jerry Lewis, en zijn herhaling van Lugosi's zin over de 'ongebruikelijke schedel' was mijn grootste lach in de film. De taak van Duke Mitchell om Dean Martin te imiteren heeft veel hits opgeleverd, maar het moest moeilijker zijn om Martin te imiteren zonder 'over de top' te gaan dan om Lewis te imiteren. Dat was precies waar het om ging. Persoonlijk kon het me weinig schelen of ik naar Martin of Mitchell luisterde, maar dat brengt me op een ander punt. Tientallen jaren lang heeft Hollywood domweg volgehouden dat films muzikale nummers en romantische subplots bevatten die niemand iets konden schelen, zoals iedereen die ooit een film van de Marx Brothers heeft gezien kan beamen. Oké, het is niet geweldig, maar het is wel leuk.
It's easy enough to take pot-shots at a movie like this, especially if you try stacking it up against other stuff. It's a long way from the best or worst I've ever seen. Of course, Bela Lugosi can do no wrong. Just watching him laugh, or hearing the line, "What an unusual cranium." makes the movie worth a look. Obviously, Petrillo did an excellent take on Jerry Lewis, and his repetition of Lugosi's line about the "unusual cranium" was my biggest laugh in the movie. Duke Mitchell's task of imitating Dean Martin has taken a lot of hits, but it had to be harder to do Martin without going "over the top" than it was to do Lewis, where going "over the top" was exactly what was called for. Personally, I could care less whether I was listening to Martin or Mitchell sing, but that brings up another point. For decades Hollywood mindlessly insisted that movies include musical numbers and romantic sub-plots that nobody could possibly care less about, as anybody who's ever watched a Marx Brothers movie can relate to. OK, it's not great, but it's fun.