Ik keek vroeger echt graag naar films van Adam Sandler. Hij was een grappige vent, en in zijn films kwam dat talent van hem vrij goed naar voren. Maar ik kan me voorstellen dat de kwaliteit van de films na een roes met Big Daddy begon af te nemen, of dat Sandler gewoon te groot werd voor zijn broek. Met uitzondering van Punch Drunk Love (een heel andere rol) en in mindere mate Spanglish, heb ik Sandler sindsdien nog nooit een enorm hilarische of waardevolle komedie zien spelen. En Klik is helaas geen uitzondering. <br />Sandler speelt Michael Newman, een huisvader die zo geobsedeerd is door zijn werk dat hij bijna geen tijd heeft om met zijn gezin door te brengen. Omdat Michael de afstandsbedieningen in zijn huis niet helemaal begrijpt, gaat hij op een avond op zoek naar een universele afstandsbediening om hem te helpen beter te kunnen functioneren met de elektronica in zijn huis. Maar als hij Morty (Christopher Walken) ontmoet in de afdeling 'Overal' van Bed, Bath and Beyond (dat zou zo'n tien jaar geleden nog slim zijn geweest), krijgt hij veel meer dan alleen een universele afstandsbediening. Met een enkele druk op een knop kan Michael bepaalde momenten in zijn leven terugspoelen, snel vooruitspoelen of overslaan. Maar dingen kunnen maar zo lang goed gaan. Eenvoudig gezegd is Klik een van de slechtste smoesjes voor een komedie/drama die ik ooit heb gezien. Niet één keer probeert de film ook maar iets nieuws te brengen bij het vermoeide, overbelaste idee dat in de film schuilt, en niet één keer probeert hij zich te verlustigen in het genre waarin hij thuishoort. De film speelt zich gewoon met halsbrekende snelheid af, beginnend en eindigend zonder veel tussenpozen. En als er momenten van komedie opduiken, schieten ze voorbij en raken ze doel of missen ze helemaal (het laatste gebeurt heel wat vaker dan het eerste). En als er zich momenten van drama voordoen, zijn ze ofwel nog steeds subtiel grappig, ofwel duidelijk amateuristisch. De acteurs in de film zijn duidelijk beter getraind dan het materiaal, maar desondanks fungeert het als een barrière die elke beweging belemmert.<br />En niemand wordt meer tegengehouden dan Sandler zelf. Hij lijkt gewoon niet te weten wat hij hier doet, of hoe hij het zou moeten doen. Zou hij zich als een idioot moeten gedragen en het publiek om de haverklap aan het lachen moeten maken? Of zou hij eigenlijk een oprecht geraakt individu moeten zijn, die langzaam de dramatische gevolgen van elke handeling ziet en er uiteindelijk door wordt vernietigd? Tijdens de film lijkt hij het gewoon niet te begrijpen, en op de momenten dat hij een glimp laat zien van de acteur die in Punch Dronken Liefde is geboren, lijkt het nog steeds niet tot hem door te dringen. Hij komt meestal alleen maar irritant over, en als hij met zijn puppy-achtige 'Wee me!'-blik acteert, komt hij alleen maar over als nutteloos. Het is bijna alsof hij niet eens meer de moeite neemt om iets te creëren wat mensen echt raakt. Als hij denkt dat de poging van een puber om een drama op te roepen dat plaatsvindt in de laatste akte van de film echt de moeite waard was, dan denk ik dat hij eens wat beter carrièreadvies moet gaan inwinnen.<br />Wat nog triester is, is de lijst acteurs die de film tot zijn beschikking heeft, en die allemaal crimineel onderontwikkeld zijn. Kate Beckinsale speelt de vrouw van Sandler, en het enige wat ze in feite hoeft te doen is ondeugend tegen hem zijn, of ruzie met hem maken. Ze mag dan alleen op Sandler tweede worden, maar ze krijgt zo'n minieme hoeveelheid schermtijd dat je je afvraagt waarom de filmmakers zelfs maar de moeite hebben genomen om een naamsacteur te nemen, en niet zomaar een goed uitziende figurant. Henry Winkler en David Hasselhoff, allebei geweldige karakteracteurs (ook al is een groot deel van hun beste werk niet meer dan een parodie op hun beroemdste rollen), worden in feite gebruikt als opstapje voor Sandler-grappen die niets met de film te maken hebben. De hele scène waarin hij zijn leven staakt en Hasselhoff in elkaar slaat, is niet grappig. Het grenst aan waanideeën. Er zitten wel een paar grappige scènes in, maar die zijn voor het grootste deel niet meer dan kartonnen knipsels.<br />Walken is degene die het het beste doet van iedereen, maar dat is puur toeval. Hij speelt Morty als het gebruikelijke geschifte/gekke Walken-slachtoffer, en dat werkt alleen omdat het grappiger is dan bijna alles wat Sandler het publiek voor de voeten kan gooien. Ik betrapte mezelf erop dat ik naar meer Walken verlangde, alleen maar omdat al het andere zo belachelijk weinig grappig was. Zelfs op zijn slechtst slaagt Walken er in de hele film in om beter te zijn dan alles wat hij is.<br />Het enige wat zelfs maar bij hem in de buurt komt, is een deel van de interessante make-up die in de laatste helft van de film te zien is. Niet zozeer Sandler verkleed als dikke man (vooral niet tijdens de afschuwelijk cgi-vriendelijke 'wakker-worden'-scène), maar de veroudering van Winkler, Beckinsale, Sean Astin en Julie Kavner. Ik dacht dat het er raar zou uitzien, maar het was eigenlijk heel goed gedaan en duidelijk goed doordacht en toegepast. Het maakt dat deze momenten beter lijken dan ze in werkelijkheid zijn, alleen al omdat ze er zo professioneel uitzien. Het was een feest om de wonderen van sommige van deze scènes te zien, en echt de vraag te stellen of de film eigenlijk beter had kunnen zijn als hij net zo goed uitgedacht was als de make-up.<br />Het doet me pijn om te weten dat Sandler mensen echt aan het huilen heeft gemaakt met een deel van het materiaal in deze film. Ik had zin om te huilen, ja, maar alleen omdat de dingen die op het scherm gebeurden zo afschuwelijk waren. Ik kan alleen maar hopen dat er nog een paar Punch Drunk Loves van Sandler komen, en dat er geen rampen meer als deze komen.<br />2/10.
I used to genuinely enjoy watching Adam Sandler films. He was a funny guy, and his movies showcased this talent of his off rather well. But I would imagine, after hitting a high with Big Daddy, either the quality of the films started to wear off, or Sandler just got too big for his britches. With the exception of Punch Drunk Love (an entirely different kind of role altogether) and to a lesser extent, Spanglish, I have yet to see Sandler actually pull off a massively hilarious or worthwhile comedy ever since. And Click sadly, is not exception.<br /><br />Sandler plays Michael Newman, a family man obsessed with work to the point that he has next to no time to spend with his family. Not quite understanding the remotes in his house, Michael sets out one evening to get a universal remote to help him better function with the electronics in his house. But upon meeting Morty (Christopher Walken) in the 'Way Beyond' section of Bed, Bath and Beyond (that would have been clever about ten years ago), he receives much more than just a universal remote. With just a click of a button, Michael can rewind, fast-forward or skip out on certain moments in his life. But things can only go so good for so long.<br /><br />Simply put, Click is one of the worst excuses for a comedy/drama that I have ever seen. Not once does the film even remotely attempt to bring anything new to the tired and overused idea at work within the film, and never once does it even attempt to revel in the genre that it belongs in. The movie just plays out at break-neck speed, beginning and ending without much in-between. And when moments of comedy come up, they speed by and either hit the mark or miss it entirely (the latter happens a whole lot more often than the former). And when moments of drama come up, they are either eluded to as still being subtly funny, or just come off as plainly amateur. The actors within the film are clearly better trained than the material, but despite this, it still acts as a barrier limiting their every move.<br /><br />And no one is held back more than Sandler himself. He just does not seem to know what he is doing here, or how he should be doing it. Should he be acting like a goof, and just creating laughs for the audience at every turn? Or should he actually be a genuinely affected individual, who is slowly seeing the dramatic consequences of his every action, and is ultimately being destroyed by it? He just does not seem to understand at any point during the film, and of the mere moments where he shows a brief glimpse of the actor that was born in Punch Drunk Love, they still do not seem to cut it. He just comes off as being annoying for the most part, and when he is acting with his puppy dog-style "Woe is me!" look, he just comes off as being useless. It is almost as if he does not even bother trying anymore to create something that will genuinely affect people. If he thinks the adolescent attempt at tear-inducing drama that takes place in final act of the film was actually something worthwhile, I think he needs to start getting some better career advice.<br /><br />What is even more sad is the staple of actors the film has at its disposal, who are all criminally underused. Kate Beckinsale plays Sandler's wife, and all she basically gets to do is get naughty with him, or argue with him. She may be credited second only to Sandler, but she gets such a tiny amount of screen time that you wonder why the filmmakers even bothered getting a name actor, and not just some random good looking extra. Henry Winkler and David Hasselhoff, both wonderful character actors (even if a lot of their best stuff is mere parodies of their most famous roles), are basically used as stepping stones for Sandler jokes that do nothing for the movie. The entire scene where he pauses his life and beats up Hasselhoff is not funny. It borders on being delusionally ridiculous. They do get a few funny lines, but are nothing but mere cardboard cut-outs for the most part.<br /><br />Walken is the one who fares the greatest of anyone, but only by mere chance. He plays Morty as the usual kooky/crazy Walken stereotype, and it only works because it is funnier than almost anything Sandler can throw at the audience. I found myself pining for more Walken, just because everything else was so ridiculously unfunny. Even at his worst, Walken still succeeds in being better than everything in the entirety of the movie.<br /><br />The only thing that can even match him is some of the interesting make-up that appears in the last half of the movie. Not so much Sandler dressed up as a fat guy (especially not during the horrendously CGI-friendly "wake-up" scene), but the aging done to the likes of Winkler, Beckinsale, Sean Astin and Julie Kavner. I thought it would look silly, but it was actually well done, and clearly was well thought out and applied in its creation. It actually makes these moments seem better than they actually are, just because of how professionally done they look. It was a treat to see the wonders of some of these scenes, and really begged the question of whether the movie could have actually been better if it was as well thought out as the make-up.<br /><br />It pains me to know Sandler actually made people genuinely cry with some of the material in this film. I felt like crying yes, but only because of how atrocious the things going on on-screen were. I can only hope that there are a few more Punch Drunk Loves coming from Sandler, and no more disasters like this.<br /><br />2/10.