Camera is een liefdevolle oefening in de magie van het filmen, want de hoofdpersonen zijn een bejaarde man die zo werd terwijl hij in een bioscoop naar een film zat te kijken (een droom die Cronenberg echt had) en een stel kinderen die een 35mm-camera en geluidsapparatuur hebben en zich klaarmaken voor een opname. 'Ze hebben het gewoon uitgedokterd,' zegt de oude man over hoe ze met filmapparatuur kunnen omgaan. Op zo'n moment verschijnt er een oprechte glimlach op mijn gezicht <0xE2><0x80><0x93> Cronenberg houdt van film, en niet alleen om de redenen die ontleend kunnen worden aan zijn meest beruchte werk (d.w.z. Videodrome, Naked Lunch, Crash). De enige keren dat je het gevoel hebt dat de oude Canadese individualist zich laat gelden, is als we de videocamera op het gezicht van de man zien afgaan (Leslie Carlson als de acteur, die een geweldig, uniek gezicht heeft voor lange, lang aangehouden close-ups). Dat staat in contrast met de rechttoe-rechtaan-onschuldige opnamen van de kinderen die de apparatuur opstellen. En dan die laatste opname, waarin het een moment uit het beste theater wordt, al is het maar voor even. Het is een handig stukje film dat een goede accessoire is om als Cronenberg-fan te zien <0xE2><0x80><0x93> de grote pychologische dramatische punten worden verzacht voor een inleiding op een filmfestival.
Camera is a loving exercise to the magic of movie-making as the subjects are an aged man who became that way while watching a movie in a theater (based a dream Cronenberg really had), and a bunch of kids who have a 35mm camera and sound equipment and are getting ready for a shot. "They just figured it out," says the old man on how they're able to operate film equipment. It's a moment like that which puts a genuine smile on my face- Cronenberg does love cinema, and not simply for the reasons that could be taken from his most notorious work (i.e. Videodrome, Naked Lunch, Crash). The only times when one feels the old Canadian maverick kicking in is when we see the video camera moving in on the man's face (Leslie Carlson as the actor, who has a great, unique face for long, lingering hand-held close ups). This is contrasted with the straightforward, innocent shots of the kids setting up the equipment. And then that final shot, where it becomes like a moment out of the best theater, if only for a moment. It's a nifty little piece that is a good accessory to see as a Cronenberg fan- the big pyshcological dramatic points are lessened for the sake of an intro to a film festival.