The Informers is inderdaad een ongewoon soort verschrikkelijke film, maar er bestaat een reële mogelijkheid dat het een verkeerd begrepen werk is van ongeëvenaarde regisseursinventiviteit. De overdrijving, het soft focus-camerawerk, de afgezaagde, door de jeugd ingegeven, wilde dialogen, de nihilistische soft-core groepsseks <0xE2><0x80><0x93> het lijkt allemaal precies op een productie van DTV Zalman King, en er is niets dat de sjofele, aftandse slonzigheid van het begin van de jaren tachtig zo goed samenvat als een productie van DTV Zalman King. Als Gregor Jordans carrière in de toekomst een serieuze, kritische herwaardering verdient, dan wordt dit het glanzende, eenmaal verkeerd begrepen juweel in het festivalretrospectief van een of andere kanshebber.<br />Maar van hieruit gezien is het gewoonweg ontstellend. De goede acteurs die erbij betrokken zijn, doen maar wat (Billy Bob Thornton in het bijzonder ziet eruit alsof hij...' Het scenario (verrassend genoeg geschreven door Brett Easton Ellis zelf) is zich totaal niet bewust van zichzelf, en het is zo vermoeiend vulgair en neerbuigend dat het opnieuw eerder aan een produkt uit de jaren tachtig doet denken dan aan een soort commentaar erop.<br />Een synopsis opdreunen zou zinloos zijn, aangezien het weinig meer is dan een reeks onsamenhangende, oninteressante dingen die een aantal uiterst onsympathieke mensen overkomen. Iedereen lijkt ervan uit te gaan dat dit een satire is, maar het grappigste eraan is de volslagen ongepastheid van de zogenaamd sneue finale. Geen prijzen.<br />Afgezien van _American Psycho_, als je Ellis' nogal eenlettergrepige universum op een slimme manier op het scherm wilt zien, moet je _Roger Avary's ernstig onderschatte regels van aantrekkingskracht_ eens bekijken.
The Informers really is an unusual kind of terrible, but there is actually a very real possibility that it is a misunderstood work of unparalleled directorial ingenuity. The off-kilter overdubbing, the soft focus camera-work, the trite youth-gone-wild bullsh*t dialogue, the nihilistic soft-core group sex - its all exactly like a DTV Zalman King production, and nothing quite sums up the rank, dilapidated sleaziness of the early 1980s than a DTV Zalman King. If Gregor Jordan's career ends up warranting serious critical reappraisals in the future, then this is going to be the gleaming, once-misinterpreted jewel in some chancer's festival retrospective.<br /><br />But from here, its just appalling. The good actors involved are coasting (Billy Bob Thornton in particular looks as if he's performing from the vantage point of a prozac coma) and the bad actors are left to use their questionable skills to turn every other scene into full-tilt soap opera. The screenplay (co-authored, surprisingly, by Brett Easton Ellis himself) is completely unaware of itself, and so tiresomely arch and condescending that it feels, again, like a product of the 1980's rather than some kind of commentary of it.<br /><br />Reeling off a plot synopsis would be beyond pointless, as it consists of little more than a series of unconnected, uninteresting things happening to some deeply unlikeable people. Everyone appears to be operating under the assumption that this is a satire, but the funniest thing about it is the sheer inappropriateness of the supposedly suckerpunch coda. No prizes.<br /><br />American Psycho aside, if you want a to see Ellis' rather one-note universe rendered shrewdly on screen, you should really check out Roger Avary's severely underrated Rules Of Attraction.