Deze film werd halverwege de jaren zestig op de Australische televisie uitgezonden en is daarna nooit meer vertoond. Oké, dit is geen onvervalste stoeipartij zoals Maes eerdere films, maar hij heeft wel een subtielere komische tekst over een filmster in het kleine Amerika. De scène waarin Mae in het hooi ligt, is verrassend expliciet: ze steekt haar armen uit naar Randolph Scott en zegt: 'Ik vind het geweldig.' Ze had het in feite over het plattelandsleven of zoiets, maar in de context was het behoorlijk heftig voor 1935. Ik weet zeker dat dit de film is waarin ze chauffeur is <0xE2><0x80><0x93> ze rijdt in een fantastische Rolls-Royce-stadsauto met 'rieten'-werk aan de achterkant, een beetje zoals Norma Desmonds auto op Sunset Boulevard. De auto zou vandaag de dag een fortuin waard zijn. Ook speelde de geweldige Elizabeth Patterson de cynische oma van het huis, een karakterisering die ze zichzelf had aangemeten, en die ze pas in 1957 in Pal Joey herhaalde. Het is iets subtieler dan Mae's eerdere films, maar het heeft een zekere volwassenheid en een ingetogen humor als milde satire op de plattelandsbevolking. De jonge Randolph Scott is ook een lekker ding in deze film. Ik heb ervan genoten.
This movie was shown on Australian TV in the mid-'60s and never been seen here since. True, this is not an out-and-out romp like Mae's earlier films but it does have a more subtle comic line about a movie star in small-town America. The scene where Mae is lying down in the hay is surprisingly explicit: she reaches out her arms to Randolph Scott and says: "I love it." She was actually talking about the country life or something but in the context it was pretty strong stuff for 1935. I'm sure this is the movie where she is chauffeur-driven in a fantastic Rolls-Royce town car with "rattan"-work around the rear of the car, rather like Norma Desmond's in Sunset Boulevard. The car would be worth a fortune today. Also featured was the wonderful Elizabeth Patterson as the cynical granny of the house, a characterisation she made her own, and reprised it as late as 1957 in Pal Joey. It's a bit more subtle than Mae's earlier films but it has a certain maturity and a low-key humour as a gentle poke at country folks. The young Randolph Scott is quite a hunk in this too. I quite enjoyed it.