'Submarine X-1' is een van de vele films uit de Tweede Wereldoorlog die aan het eind van de jaren zestig van Oakmont Productions rolden. Net als 'Attack on the Iron Coast' en 'Mosquito Squadron' mist deze film vernieuwing, flair en speelt hij als een uitgebreide aflevering van 'Black Sheep Squadron'. Dit soort films was nooit bedoeld voor het grote scherm. Directeur Graham had tot nu toe bijna uitsluitend gewerkt aan films die speciaal voor de televisie waren gemaakt, en het is niet verbazingwekkend dat hij weer terugviel op dat medium. Zijn poging om een oorlogsfilm te maken is een grote ramp.<br />Het nogal saaie script is geschreven door John C. Champion, die de X-aanval op het Duitse pocketschip Tirpitz uitvoert en er iets van maakt wat een opwekkend verhaal van heldhaftigheid en moed zou moeten zijn. Dat is het niet. Verrast? Luitenant-kolonel Bolton (James Caan, 'Een brug te ver') verliest zijn onderzeeboot in de Noordatlantische Oceaan en zijn mannen geven hem de schuld van de vernietiging en dood van 50 bemanningsleden van het schip. Nou, hij is van alle blaam gezuiverd en wordt opnieuw aangesteld om bemanningen van experimentele dwergonderzeeboten te trainen <0xE2><0x80><0x93> en, wat een schok <0xE2><0x80><0x93> en een paar van zijn wantrouwende voormalige bemanningsleden komen terecht in de sectie die hij te goed heeft getraind! Ik weet niet waar ik met zo'n film moet beginnen. Hij is niet bijzonder slecht. Hij is alleen... nou... niet goed. De decors, met inbegrip van een prachtig Schots landschap en een prachtig onderzees interieur, zien er prachtig uit en de muziek van Ron Goodwin is zoals gewoonlijk opzwepend, dat zijn de enige goede dingen aan deze film. James Caan is een geweldige acteur; kijk naar de serie 'The Godfather' en probeer te zeggen dat hij een slechte acteur is. Het is niet zo dat hij niet kan acteren in deze film. Hij heeft nog nooit de kans gehad om te acteren! Hij mompelt alleen af en toe een stomme dialoog en geeft iedereen om hem heen vreemde gezichtsuitdrukkingen. De bijrollen maken ook niet veel indruk. Iedereen gaat gewoon zijn eigen gang, voert de missie uit en binnen 90 minuten zijn we niets over hen te weten gekomen en kan het ons niets meer schelen dat sommigen van hen het loodje leggen. Interessant genoeg bestaat de ondersteunende cast voor het grootste deel uit Engelse televisieacteurs, wat alleen maar bijdraagt aan de 'voor de televisie gemaakte' uitstraling en het gevoel van deze film.<br />Het is ook belangrijk om op te merken dat alles in deze film een puur cliché is. Boltons personage en de mensen om hem heen zijn gebaseerd op onze verwachtingen, gebaseerd op andere oorlogsfilms als 'The Devil's Brigade'. Bolton is gewoon een stereotype, en niet eens een tweedimensionaal stereotype. De Duitse personages variëren van stom tot dommer, van de parachutisten die de geheime onderzeebootbasis aanvallen en met een verschrikkelijk accent praten, tot de marineofficieren die gevangenen ondervragen en veel schreeuwen maar nooit bijzonder dreigend overkomen. Ze verdoen hun tijd met ondervragingen over een overlevende onderzeeboot, in plaats van iets praktisch te doen, zoals een van de tientallen E-boten erop uitsturen om het geniepige vijandelijke vaartuig te zoeken! Deze film zou niet meer clichématig kunnen worden gemaakt, al zouden ze het proberen; het enige wat eraan ontbreekt is een sentimentele liefdesgeschiedenis. Interessant genoeg is er één blonde stoot <0xE2><0x80><0x93> maar die krijgt maar één scène en wordt dan nogal abrupt vergeten. De moeren en bouten van een goede film zijn allemaal aanwezig, maar nooit ontwikkeld.<br />De special effects zijn vrij slecht, zoals het geval is met elke andere Oakmont Productie die in zijn begrijpelijk korte bestaan opduikt. De onderwaterfotografie is fantastisch, maar elke keer dat Graham zijn camera boven het water houdt, worden de kijkers getrakteerd op opnamen van speelgoedschepen die aan stukken worden geblazen. De miniatuurtjes zien eruit alsof ze uit een Japanse monsterfilm komen en niet uit een oorlogsfilm! Het camerawerk in de praatgrage scènes is onorigineel en vlak en de film ziet er saai uit.<br />Als je naar een film als deze kijkt, moet je rekening houden met de periode waarin hij is gemaakt. 'Submarine X-1' en alle andere films van deze soort hoorden thuis op het kleine scherm of, beter nog, op het grote scherm als propagandafilms in 1943 of 1944. Als een 'actiefilm' uit het eind van de jaren zestig. Deze keer mislukt het, ondanks een paar overduidelijk goede bedoelingen.
"Submarine X-1" is just another of several WWII films that rolled out of Oakmont Productions in the late 1960s. Like "Attack on the Iron Coast" and "Mosquito Squadron", this flick lacks innovation, flair and plays like an extended episode of "Black Sheep Squadron". Movies like this were never meant for the big screen. Director Graham had worked almost solely on made-for-TV films up until this point, and it's no surprise that he went back to that medium. His attempt at making a war film is a big disaster.<br /><br />The rather boring script is written by John C. Champion, who takes the X raid on the German pocket battleship Tirpitz and turns it into what should be a rousing tale of heroism and courage. It's not. Surprised? Lt. Cmdr. Bolton (James Caan, "A Bridge too Far") loses his submarine in the North Atlantic and his men blame him for the ship's destruction and death of 50 crewmen. Well, he's cleared of guilt and re-assigned to train crews of experimental midget submarines - and, what a shock - some of his distrusting former crewmembers wind up in the squad he's too train! I don't know where to start with a film like this. It's not particularly bad. It's just... well... not good. The sets, including some marvelous Scottish scenery and great submarine interiors, look beautiful and Ron Goodwin's music score is rousing as usual, these are the only good things about this movie. James Caan is a great actor; watch "The Godfather" series and try to say he's a poor actor. It's not that he can't act in this movie. He's never given an opportunity to act! He just mumbles occasional, witless dialogue and gives everyone around him strange facial expressions. The supporting cast don't make much of an impact, either. Everyone simply goes through their paces, carries out the mission and in 90 minutes, we've learned nothing about them and can't care less when some of them get killed. Interestingly enough, most of the supporting cast is comprised of English television-actors, which just adds to the "made-for-TV" look and feel of this film.<br /><br />It's also important to note that everything about this movie is a pure cliché.. Bolton's character and those around him are built around our expectations based on other war films like "The Devil's Brigade". Bolton is simply a stereotype, and not even a two-dimensional one at that. The German characters range from stupid to stupider, from the parachutists that attack the secret submarine base and talk with terrible accents, to the Navy officers who question prisoners and yell a lot but never appear particularly menacing. They waste their time with interrogations about a surviving submarine, rather than doing something practical  such as sending one of dozens of E-Boats out to search for the sneaky enemy vessel! This film couldn't get anymore clichéd if it tried; all it lacks is a sappy love interest. Interestingly enough, there is one blond bombshell  but she only gets once scene and then is forgotten rather abruptly. The nuts and bolts of a good film are all present, but never developed.<br /><br />The special effects are pretty poor, as is the case with every other Oakmont Production to emerge in its understandably short existence. The underwater photography is fantastic, but every time Graham takes his camera above the water, viewers are treated to shots of obvious toy ships being blown to pieces. The miniatures look like they came out of a Japanese monster movie  not a war movie! The camera-work in the talky scenes is unoriginal and flat and the film just looks boring.<br /><br />When watching a movie like this, one has to take into account the time period in which it was made. "Submarine X-1" and every other film of its kind belonged on the small screen or, better yet, on the big screen as propaganda films during 1943 or 1944. As a late-60s "action" piece, this one ultimately fails despite some obviously good intentions.