De eerste keer dat ik deze versie van het verhaal van Vita Sackville West zag, werd ik ontroerd door de krachtige vertolkingen, het zorgvuldige, effectieve gebruik van de taal en het altijd aanwezige gevoel voor klasse en fatsoen dat een leven zowel kan verstikken als openstellen voor veel dingen. Dame Wendy Hiller leeft in haar rol. Haar interacties met Deborah, haar enige kleinkind dat haar mag bezoeken, zijn zo oprecht dat de kijker het gevoel krijgt dat hij op een privémoment is gestuit. De grootmoederlijke, begrijpende Lady Slane-show voor Deborah vertelt ons intuïtief veel over haarzelf. Fine draait zowel om Maurice Denham heen als om Mr. Buckforut en David Waller, terwijl de bolhoed die Mr. Gosheron bedekte, geloofwaardigheid uitstraalt. Hun personages geven Lady Slane het soort sociale interactie waar ze haar hele leven naar op zoek is geweest. Martyn Friend staat de personages toe de actie in deze film volledig te dicteren. Ik heb nooit het gevoel gehad dat de camera een scène registreerde, maar de gebeurtenis in alle rust en met veel begrip vastlegde. Opvallende scènes die de waarheidsgetrouwheid van Peter Buckmans aanpassing versterkten, werden door Harry Andrews gespeeld als de opvliegende, volkomen onafhankelijke Fitzgeorge en John Franklyn-Robbins die zich in zijn eigen huid ongemakkelijk voelden als Kay. Ten slotte bracht Eileen Ways getrouwe vertolking van Lady Slanes zorgzame dienstmeisje/verzorgster de tranen in mijn ogen vlak voor het einde van deze drie delen van de serie. Mijn gevoelens van empathie voor haar personage, Genoux, lieten me in dat moment van besef volkomen koud. Ik zat naar een film te kijken. De montage is strak. Geen verspilde scène, maar meer was ook niet nodig. Ik zou denken dat montage het summum is van waar montage over zou moeten gaan. Als getuigenis van het blijvende effect van deze films is het meer dan 5 jaar geleden dat ik dit voor het laatst op band heb gezien en ik herinner het me nog zo goed. Kortom, _All Passion Spent_ is een duidelijk voorbeeld van wat televisie kan zijn als de betrokkenen genoeg om het project geven om er het beste van te maken. Dame Wendy Hiller wordt niet gewaardeerd omdat ze zelfzuchtig het scherm in beslag neemt, maar omdat zij en haar collega-vertellers hun hele wezen in de rollen die ze spelen leggen.
The first time I viewed this version of the Vita Sackville West story I came away moved by the powerful performances, the careful, effective use of language, and the ever present sense of class and propriety that can both stifle a life, and open it to many things. Dame Wendy Hiller lives in her role. Her interactions with Deborah, her only grandchild welcome to visit her, are so genuine as to make the viewer feel as if they have stumbled into a private moment. The grandmotherly understanding Lady Slane shows for Deborah tell us intuitively much about herself. Fine turns by both Maurice Denham as Mr. Bucktrout and David Waller as the bowler covered Mr. Gosheron maintain credibility. Their characters allow Lady Slane the kind of social interaction she has searched for her whole life. Martyn Friend allows the characters to completely dictate the action in this film. Never did I feel the camera was conducting a scene, but quietly recording the event with intimate understanding. Notable performances that enhanced the truthfulness of Peter Buckman's adaption were turned in by Harry Andrews as the irascible, wholly independent Fitzgeorge and John Franklyn-Robbins uncomfortable in his own skin as Kay. Finally, Eileen Way's faithful portrayal of Lady Slane's caring maid/caregiver quite naturally brought the tears to my eyes moments before the end of this three part series. My feelings of empathy for her character, Genoux, in that moment of realization left me without any sense I was viewing a film. The editing is tight. Not a wasted scene, yet, there is no sense any more were needed. I would think that the epitome of what editing should be about. In testimony to this films lasting effect, it has been over 5 years since I last saw this on tape and I remember it this well. In short, All Passion Spent is an clear example of what television can be when those involved care enough to bring all their best, unselfishly, to a project. Dame Wendy Hiller is not prized for this film because she is found selfishly hogging the screen, but because she and her fellow storytellers, bring their whole beings to the roles they present. signed, Spinner