Ik had nooit gedacht dat ik nog eens een slechte recensie zou schrijven over een film van Dario Argento. Ik ben al vanaf het begin een fan van zijn films en heb ze allemaal op video, laserdisc of dvd.<br />Maar ik heb net de dvd van _Il Fantasma dell'Opera_ gekocht, en ik moet zeggen dat ik het spijtig genoeg eens ben met degenen die vinden dat dit een absoluut dieptepunt voor de regisseur is. Deze film is zo in wezen slecht dat ik me afvraag of ik Argento niet al een tijdje uit de weg ga. Het is nauwelijks te geloven dat het in deze tijd, met een aanzienlijke hoeveelheid middelen en eersteklas medewerkers als Ennio Morricone, Gerard Brach en Julian Sands, nog steeds lukt om de film in dramatische zin volledig te laten mislukken.<br />Hoewel geloofwaardigheid voor Argento nooit een punt is geweest, overschrijdt hij hier de grenzen en verlaagt hij zichzelf tot volslagen absurditeit. De film begint met een rioolrat die in zijn eentje een mand met een kind redt van de rand van een waterval en van daaraf helemaal naar beneden gaat. Moeten we ook maar in de verste verte accepteren dat rioolratten een baby van de dood kunnen redden en hem kunnen opvoeden zoals, laten we zeggen, de apen Tarzan hebben opgevoed? De band tussen het Spook en de rioolratten, die centraal staat in de rest van het beeld, komt uit deze scène. Helaas is deze opzet zo bespottelijk dat je elke keer dat de kwestie van 'liefde' tussen het Spook en de ratten weer opduikt (en dat doet het, vaak en onbeholpen) in elkaar krimpt omdat je de absurditeit van dit alles op geen enkele manier kunt verdoezelen. Waarom, heeft een kleine vrouwelijke rat het Spook de borst gegeven tot hij oud genoeg was om zelf te eten te hebben? Puhleeze!<br />Het verhaal kronkelt hopeloos van het ene belachelijke tafereel naar het volgende. Eén man sterft en degenen om hem heen reageren alsof hij alleen maar een boer heeft gelaten. Een vrouw krijgt haar tong uit haar mond om geen enkele andere reden dan het feit dat niemand anders in een film van Dario Argento dat eerder is overkomen. De hand van een andere man wordt door ratten aangevreten en hij laat hem daar gewoon liggen terwijl de hongerige beestjes eraan gaan werken, alleen maar om hem goed te kunnen bekijken. Loyaliteiten komen en gaan zonder enige reden. De climax van "het neerstorten van de kroonluchter" ziet er goedkoop en volkomen fantasieloos uit, met wat geronnen bloed dat een totaal gebrek aan spektakel probeert te compenseren. En zelfs de muziek van Ennio Morricone lijkt, ongelooflijk genoeg, merkwaardig doelloos, zoals die zich monotoon tegen elke scène aftekent. Asia Argento, die hysterisch elke regel verprutst en elke akte van zichzelf verknoeit door zich te verslikken in iets wat onmiskenbaar en maar al te duidelijk door iemand anders wordt gezongen. Zou het veel hebben gekost om te repeteren tot haar verslikken echt leek? Laat maar. Asia moet naar mijn mening nog bewijzen dat ze allesbehalve een actrice van één noot is die elke rol en elke scène speelt als een bezeten nymfomane, en dit script helpt daar niet bij. Het script levert in feite nooit enige informatie over Christine of wie dan ook waardoor we zelfs maar kunnen aanvoelen wat ze zo boeiend vindt aan het Spook (hij is per slot van rekening een moordlustige rioolratjongen!) Maar Argento lijkt ervan overtuigd dat Asia's krankzinnige gezichtsuitdrukkingen genoeg zijn voor zijn publiek om het verhaal te begrijpen. Nou, dat zijn ze niet, en het verhaal is een flop.<br />Het meest verbijsterende aan 'Fantasma' is dat Argento het niet hoefde te maken omdat hij zijn Phantom-film al had gemaakt. Die heette 'Opera' en bestond uit klassieke Argento-bravurastukken. Als je de meesterhand wilt zien, moet je naar de (en dat is heel belangrijk!) breedbeeldversie van die film kijken. Niet naar deze.
I never thought I would find myself writing a bad review of a Dario Argento movie. I have been a fan of his films since the beginning and have every one of them on video, laserdisc or DVD.<br /><br />I just purchased the DVD of "Il Fantasma dell'Opera," however, and I must say that I regretfully agree with those who feel this is an all-time low for the director. This movie is so basically bad that it makes me wonder if I haven't been making excuses for Argento for some time now. It's hard to believe that in this day and age, with a significant amount of resources and first-class collaborators like Ennio Morricone, Gerard Brach and Julian Sands, the picture still manages to completely fail in any kind of dramatic sense.<br /><br />While credibility has never been a big thing for Argento, here he pushes the limits and trips himself into complete absurdity. The film opens with a sewer rat single-handedly saving a basket with child from the edge of a waterfall and goes all the way down from there. Are we supposed to even remotely accept that sewer rats could possibly save a baby from death and raise him like, say, the apes raised Tarzan? The bond between the Phantom and the sewer rats, which is central to the rest of the picture, comes from this scene. Unfortunately, this set-up is so ludicrous that every time the issue of "love" between the Phantom and the rats resurfaces (and it does, often and ineptly) you cringe because there is no way you can dispell the absurdity of it all. Why, did a tiny female rat breast-feed the Phantom until he was of age to feed himself? Puhleeze!<br /><br />The story meanders hopelessly from one ridiculous scene to the next. One man dies and those around him react as if he had only burped. A woman gets her tongue ripped out of her mouth for no other apparent reason than the fact that nobody else in a Dario Argento movie had that happen to them before. Another man's hand is gnawed at by rats and he just leaves it there while the hungry little beasts go to work on it, just so that we can get a good look at it. Loyalties come and go for no reason whatsoever. The climactic "crash of the chandelier" scene looks cheap and completely unimaginative, with some gore trying to compensate for a total lack of spectacle. And even Ennio Morricone's music, unbelievably, seems oddly purposeless as it plays monotonously against every scene.<br /><br />And then there's Asia Argento, who hysterically missacts every line and botches every shot of herself lipsynching to what is undeniably and all-too-obviously somebody else's singing. Would it have cost a lot to rehearse until her lipsynching looked real? Never mind. Asia has yet to prove, in my view, that she is anything but a one-note actress who plays every part and every scene as a possessed nymphette, and this script doesn't help. The script, in fact, never delivers any information about Christine or anyone such that we could even intuit what she finds so spellbinding about the Phantom (after all, he is a murderous sewer ratboy!) But Argento seems satisfied that Asia's lunatic-like expressions are enough for his audience to get the story. Well, they aren't, and the story is a bust.<br /><br />The most perplexing thing about "Fantasma" is that Argento did not need to make it because he had already made his Phantom movie. It was called "Opera" and was filled with classic Argento bravura pieces. If you want to see the master's touch, take a look at the (and this is very important!) widescreen version of that film. Not this.