Op een regenachtige zondag stuitte ik op deze film, met de bedoeling me op iets anders te concentreren. Uit nieuwsgierigheid bekeek ik de commentaren hier, en merkte dat ik tot het eind bleef kijken. Dat deed ik niet met opzet <0xE2><0x80><0x93> dit was zo'n film waarin je 'gefascineerd' bent en nog een 'paar minuten' blijft kijken, tot je uiteindelijk alleen nog maar tot het eind kijkt. En de manier waarop die film in de meeste commentaren werd veroordeeld, maakte hem des te fascinerender om te zien. Het enige commentaar waarin iemand hem echt goed vond, leek uitsluitend te komen doordat hij Ladd en Spano en hun eerdere rollen leuk vond. Maar geweldig is hier nergens te vinden <0xE2><0x80><0x93> verhaal, prestaties, en vooral de absurde stunts in de rechtszaal. We weten allemaal dat Perry Mason (voor Raymond Burr de 300-ponds grens passeerde) en Ben Matlock wat speelruimte krijgen in de rechtszaal, in plaats van saai achter een lessenaar te moeten zitten. En Matlock krijgt het voorrecht om vaak bewijsstukken in te brengen door gewoon naar de jury te gaan en ze te laten zien, nog voordat de rechter en de aanklager ervan op de hoogte zijn gesteld, of ze hebben gezien. Geen enkele echte rechter of aanklager zou dat pikken.<br />Zowel Perry als Ben beëindigde de zitting bijna altijd door een bekentenis van de echte moordenaar uit hem te wringen. In werkelijkheid deed Perry dat bijna altijd, maar vaak kwam Matlock met het overweldigende bewijs van de ware schuldige en verklaarde dat als'redelijke twijfel'. en het dan aan de politie en de aanklagers overlaten om de schuldige partij aan te klagen <0xE2><0x80><0x93> soms voor de camera, soms aan het eind van het programma.<br />Maar dat nam niet weg dat de theatrale manier van doen van Holland Taylor en de hoeveelheid ruimte die ze kreeg, in het deel van het verhaal dat zich in de rechtszaal afspeelde, de daden van Matlock/Mason veel meer deden lijken op de trage, vaak saaie details die je op tv en in echte rechtszalen ziet.<br />Elke figuur in deze voorstelling was ofwel saai, onsympathiek, onhebbelijk, saai, onwaarschijnlijk <0xE2><0x80><0x93> of een combinatie van twee of meer van die eigenschappen.<br />Het einde was de meest banale, absurde, zelfs dwaze conclusie die maar denkbaar was <0xE2><0x80><0x93> maar ook daarom weer fascinerend. Films lijken hun beste tijd gehad te hebben <0xE2><0x80><0x93> waarschijnlijk het best in 2nd-lead (waarschijnlijk beter in 3rd-lead) rollen, zelfs op deze locatie. Taylor zou gecast kunnen zijn als de tante of moeder van een van hen. Geef deze film 1 ster voor het verhaal/de filmset, en 3 extra voor de fascinatiefactor.
I happened upon this flick on a rainy Sunday, intending to tune-in to something else. Out of curiosity, I accessed the comments here, and found myself watching it to the end. I really didn't do so with intent -- this was one of those movies where you're "fascinated," and watch it for "another couple of minutes," until you finally just watch to the end. And the indictment of it in most of these comments made it more fascinating to view. The one comment where the person really liked it seems to be solely as a result of liking Ladd and Spano, and their earlier roles. But great isn't anywhere to be found anywhere here - story, performances, and particularly the absurd courtroom hi-jinks. We all know that Perry Mason (before Raymond Burr passed the 300-lb. mark), and Ben Matlock, are granted some leeway in cavorting around the courtroom, instead of being boringly confined to a lectern. And Matlock is especially granted the privilege of entering exhibits often by simply going to the jury and showing them, before the judge and prosecutor have even been informed of, or shown, them. No real-life judge or prosecutor would stand for this.<br /><br />Both Perry and Ben almost always ended the proceedings by wringing a confession of the real killer. Actually Perry nearly always did this, but often Matlock would simply present overwhelming evidence of the true culprit, pronounce it "reasonable doubt," and then leave it to the cops and prosecutors to proceed against the guilty party - sometimes on-camera, sometimes presumed at the end of the show.<br /><br />But that said, Holland Taylor's histrionics and the amount of leeway afforded her, in the courtroom portion of this story, made the actions of Matlock/Mason more-closely resemble the slow, often boring detail such as seen on Court TV and in real-life courtrooms.<br /><br />Every character in this presentation was either insipid, unsympathetic, obnoxious, boring, improbable - or some combination of two or more of these.<br /><br />The ending was the most banal, absurd, even silly conclusion possible - but again, fascinating because of this. Ladd and Spano are attractive individuals, and t.v. movies would appear their best forte - probably best in 2nd-lead (probably better if "3rd-") roles, even in this venue. Taylor could be cast as the aunt or mother of one of them. Give this one 1 star for the story/performances, and 3 additional for the fascination factor.