Om te beginnen hoorde ik een heleboel goede dingen over deze film toen hij op het witte doek te zien was, maar ik ben er nooit aan toegekomen om hem te zien voordat hij verdween. Nu ik hier zit, lang daarna, in de nasleep, vergeef ik het mezelf misschien nooit dat ik die kans heb gemist. Uiteindelijk ben ik er wel aan toegekomen om hem te zien, hoewel een kleine tv een film nooit dezelfde gerechtigheid geeft als een theater, en omdat ik een beetje sceptisch was over de kleine hype die deze film veroorzaakte, was ik er bevooroordeeld over, maar ik moet zeggen dat ik me nog nooit zo heb vergist. En ik ben blij dat ik het kan zeggen.<br />Deze film is de grootste misdaad, en toch zijn grootste voordeel, dat hij in het Frans is. Ondertitels doen een film als deze geen recht, en het publiek dat niet gewend is aan ondertitelde films, zal er bang van worden. Het is jammer dat ik het moet zeggen, maar ik geloof dat het de waarheid is. Ik ken helemaal geen Frans, maar ik wou dat ik vloeiend Frans sprak als ik naar deze film keek!<br />Vergeleken met de meeste andere films is 'Amelie' (en ik zal bij 'Amelie' blijven, want 'Le Fabuleux destin d'Amélie Poulain' is een beetje lang om te schrijven) gebaseerd op een tamelijk gewoon en eenvoudig verhaal waar iedereen zich wel iets bij kan voorstellen, maar het wordt ons op een heel bijzondere manier gegeven, vermengd met prachtige kleine subplots en een bijna chaotische hoeveelheid details. We zien en ervaren de wereld en vooral Parijs door de filters van de ogen en de fantasie van Amelie, een Parijs dat op het scherm misschien klein en beperkt lijkt, maar in werkelijkheid net zo groot is als in de ogen van Amelie.<br />Regisseur Jean-Pierre Jeunet brengt de wereld van Amelie tot leven met kleuren, meesterlijk camerawerk en een paar special effects (Nou, ik heb in mijn leven ook een paar keer zin gehad om te smelten!). Sommige mensen met wie ik over Amelie heb gesproken, vonden het te kinderachtig en onrealistisch, maar ik geloof dat het een essentieel onderdeel van de film is, omdat Amelie zelf een heel kinderachtig en fantasierijk meisje is. Op een dag wordt ze toevallig verliefd en besluit ze aan een queeste te beginnen. Jean-Pierre Jeunet slaagt erin ons mee te nemen zonder de regie over de set of de plot uit het oog te verliezen. Het is precies zo'n soort film die gemakkelijk overdreven zou kunnen worden en al zijn magie zou kunnen verliezen in de handen van de verkeerde persoon, maar Jean-Pierre Jeunet glipt nooit één keer uit zijn rol. Want voor degenen die denken dat ze nog nooit van hem gehoord hebben: hij is in feite dezelfde man die ons in 1997 'Alien 4' bracht (ik weiger nog steeds te geloven dat hij betrokken was bij die afschuwelijke film...), en de fantastische 'Delicatessen' in 1991.<br />Audrey Tautou kon niet over het hoofd gezien worden omdat ze zo belangrijk was in de rol van Amelie. Ik schaam me een beetje om het toe te geven, maar ik was zelf bijna verliefd aan het worden op Amelie, omdat ik vergat dat ze maar een verzinsel was op het witte doek. Maar ze draagt 'Amelie' niet alleen. De cast vormt een uitstekend geheel en het is moeilijk je voor te stellen dat je iemand anders zou kunnen spelen zonder invloed te hebben op het resultaat. Iedereen slaagt erin het meeste uit zijn rol te halen en hoewel we sommigen maar kort leren kennen, komen ze net zo tot leven als Amelie zelf.<br />Ik zou eindeloos kunnen doorgaan over 'Amelie'. Het bevat zoveel details en wisselt van tempo en camerawerk dat je meer dan eens moet kijken om alles in je op te nemen en te begrijpen. Ik werd er gelukkig van, lachte soms hardop, en er zijn maar weinig films die me zo raken.<br />Ik geef films maar heel zelden een 10, en ik dacht inderdaad een tijdje aan een 9, maar voor mij is dit zo'n film waar ik keer op keer op terugkom. Lang nadat de CG-golven van opgeklopte fantasyfilms en grote budgetproducties in Hollywood zijn vervaagd en vergeten, zal Amelie nog steeds rondspringen in mijn hart en al die malle en charmante dingen doen waarvan ik zou willen dat ik ze ook durfde te doen.
To start off with, I heard a lot of good things about this movie when it was on the big screens but never got around to see it before it disappeared. Sitting here, long after in the aftermath, I might never forgive myself for missing that opportunity. Eventually I did get around to see it, though a small TV never does a film the same justice a theater does, and being a bit sceptic about the small hype this movie caused made me prejudice about it, but I must say I have never been so wrong before. And I am happy saying it.<br /><br />This movies biggest crime, and yet its biggest asset, is that it is in French. Subtitles just does not bring full justice to a movie like this, and it is bound to scare off most of the audience not used to subtitled movies. Sad to say so, but I believe it is the truth. I do not know any French at all, but I sure wish I was fluent watching this movie!<br /><br />Compared to most other films "Amelie" (and I will stick to "Amelie" since "Le Fabuleux destin d'Amélie Poulain" is a bit long to write) is based on a rather ordinary and plain story everyone can relate to, but it is given to us in a very special kind of way, mixed with wonderful little subplots and an almost chaotic amount of details. We get to see and experience the world and especially Paris through the filtering eyes and fantasy of Amelie, A Paris that might feel small and limited on the screen but in fact is just as big as it is in the eyes of Amelie.<br /><br />Director Jean-Pierre Jeunet brings to life the world of Amelie with colors, masterful camerawork and a few special effects (Well, I have certainly felt like melting a couple of times too in my life!). Some people I spoke to before seeing "Amelie" criticized it for being too childish and unrealistic, but I believe it is an essential part of the movie since Amelie herself is a very childish and imaginative young girl. She just happens to fall in love one day when she decides to embark on a quest. Jean-Pierre Jeunet manages to bring us along without losing control of the set or the plot. It is exactly this kind of movie that could easily be overdone and lose all of its magic in the hands of the wrong person, but Jean-Pierre Jeunet never slips a single time. For you who think you never heard of him before he is actually the same man who brought us "Alien 4" back in 1997, (I still refuse to believe he was involved in that horrible film...), and the wonderful "Delicatessen" in 1991.<br /><br />Audrey Tautou could not be overemphasized for her importance in portraying Amelie. I am a bit embarrassed admitting it but I was almost falling in love with Amelie myself, forgetting she was only fiction on the screen. However she does not carry "Amelie" solely by herself. The cast makes an excellent whole and it is hard imagining switching anyone without affecting the whole outcome. Everyone manages to make the most out of their role and even though we only get to know some of them briefly they come alive just as much as Amelie herself does.<br /><br />I could go on forever about "Amelie". It contains so many details and switches in tempo and camerawork it has to be seen more than once to take in and understand everything. Damn it, "Amelie" made me happy, laughing out loud at times, and very few movies affects me like that.<br /><br />I very rarely give movies a 10, and I was indeed considering a 9 for a while, but for me this is one of those movies I will come back to time after time. Long after the CG thrills of hyped fantasy movies and big budget Hollywood productions have faded and been forgotten, Amelie will still be jumping around in my heart, doing all those silly and charming little things I wish I dared to do too...