'Youssef is in Israël gestorven,' verklaart de verteller. Wat de verteller niet zegt, is dat die arme Youssef een zelfmoordterrorist was, die niet gewoon is gestorven <0xE2><0x80><0x93> zijn dood was een toevallige bijkomstigheid van zijn missie <0xE2><0x80><0x93> om zo veel mogelijk onschuldigen te doden. Geen onschuldigen, zeg je? Bezetters... en daarom de dood verdienen? Dat lijkt de verteller, de regisseur Juliano Mer Khamis, te zeggen. Maar als hij eenmaal op deze kwaadaardige weg begint <0xE2><0x80><0x93> dat de onderdrukten hun onderdrukkers mogen doden, evenals hun onschuldige familieleden <0xE2><0x80><0x93> verliest hij zijn legitimiteit. En dat zegt hij ook als hij die arme Palestijnse Arabieren afschildert als de Nobele Onderdrukkers en het Israëlische leger als het Gezichtsloze Kwaad. Het is niet zo eenvoudig als dit; er is kwaad en goed aan beide kanten en de Palestijnen hebben geen monopolie op droefheid, onrechtvaardigheid of angst. Hij heeft natuurlijk niet de verantwoordelijkheid om een evenwichtig portret te maken. Maar laten we deze film noemen wat hij is: een propagandist die een film rekruteert voor Palestijnse militanten.<br />Dat deze film een paar kleine prijzen heeft gewonnen, getuigt alleen maar van politieke correctheid <0xE2><0x80><0x93> en het soort politieke correctheid dat niet meer is dan een modeverschijnsel. De film is slecht gefilmd, met een afschuwelijk geluid en een lukraak verhaal. Gelukkig voor de regisseur zijn Arna en de drie kinderen gestorven, anders had hij helemaal geen film gehad. (Was hij echt verdrietig toen hij over Arna's levenloze lichaam gebogen stond? Ik had de indruk dat hij acteerde; misschien dacht hij aan zijn dankwoord voor het Tsjechische Wereldfilmfestival <0xE2><0x80><0x93> wat dat ook mag zijn).<br />Ik weet zeker dat de regisseur een heleboel schouderklopjes krijgt voor zijn 'dappere' film. Jammer.
"Youssef died in Israel", states the Narrator. What the Narrator doesn't say is that poor Youssef was a suicide bomber, who didn't simply die - his death was incidental to his mission - to kill as many innocents as possible. Not innocents, you say? Occupiers...and therefore deserving of death? This seems to be what the Narrator, the director Juliano Mer Khamis, says. But once he starts down this evil road - that the Oppressed are allowed to kill their Oppressors, as well as their innocent family members - he loses legitimacy. And he does make this statement when he portrays these poor Palestinian Arabs as the Noble Oppressed and the Israeli army as the Faceless Evil. But it's not so simple as this; there's evil and good on both sides and the Palestinians have no monopoly on sadness, injustice, or fear. He of course has no responsibility to make a balanced portraiture. But let's call this film what it is - a propagandist recruiting film for Palestinian militants.<br /><br />That this film has won some minor awards is testament only to political correctness - and the kind of political correctness that is merely a fashion. The film is poorly shot, with terrible sound and a haphazard story. Lucky for the director that Arna and the three children died or he'd have no film at all. (Was he really sad when he stood over Arna's lifeless body? To me he seemed to be acting; perhaps he was thinking about his acceptance speech for the Czech One World Film Festival - whatever that is).<br /><br />I'm sure that the director gets a lot of pats on the back about his "brave" film. Too bad.