Het is een angstaanjagende gedachte dat een geliefde spoorloos verdwijnt. Het ene moment zijn jullie nog samen en het volgende niet meer. Je draait je hoofd maar heel even om en dan is ze weg. De paniek slaat toe; je controleert alles, ondervraagt iedereen, neemt elk detail door tot je hoofdpijn krijgt en er nog steeds geen touw aan vast te knopen is. Je voelt je misselijk en gefrustreerd en dan slaat de angst toe. Het wordt donker <0xE2><0x80><0x93> wat doe je nu? Je archiveert een rapport van een vermissing dat uiteindelijk nergens toe leidt. Je dierbare is niet meer dan een statistisch gegeven. Je wacht en wacht op de afsluiting, maar die komt nooit. Er gaan drie kwellende jaren voorbij. Het is nu een obsessie, een obsessie die je hele leven beheerst. Er is geen bewijs, geen patroon en geen lijk. Je leven wordt in de wacht gezet tot je het antwoord hebt gevonden. Het lijkt een ontmoedigende taak, want alleen met een beetje geluk kom je ooit achter de waarheid. Maar op een dag levert je volharding iets op en stuit je op een vreemdeling, een vreemdeling die iets weet. Is hij de moordenaar of alleen maar een gek? Neem je het risico? Is het de moeite waard om achter de waarheid te komen? Dit zenuwslopende dilemma belaagt de hoofdpersoon Rex in George Sluizers meesterwerk The Vanishing uit 1988. Wat ik het intrigerendste en verfrissendste aan deze film vond, was de ogenschijnlijk welwillende benadering die ervoor zorgt dat de angst geleidelijk aan groeit. De hoofdpersonen, een Nederlands stel, Rex en zijn vriendin Saskia, zien er doorsnee uit en gedragen zich op een onopvallende manier: ze lachen en ruziën zoals de meeste echtparen. Ze zijn op vakantie in Frankrijk.<br />De openingsscènes laten het gelukkige stel zien; er volgt een onheilspellende wending als ze bij een benzinestation stoppen en Saskia verdwijnt. Terwijl Rex in paniek naar haar op zoek gaat, hoort hij dat ze voor het laatst is gezien toen ze met een andere man vertrok. Drie jaar verstrijken en Rex is nog steeds op zoek. Hij wordt verteerd door zijn obsessie, die zijn relatie met een andere vrouw saboteert. Dan wordt alles in een andere versnelling gezet, en de hele tweede helft van de film gaat over Raymond Lemorne, de ontvoerder. Het lijkt een vreemde techniek om te gebruiken (om de schurk van alle kanten te laten zien), maar hij werkt bijzonder goed als we zijn perspectief bestuderen. Hier wordt de Verdwijning gepresenteerd als een thriller die anders zal zijn dan de rest, aangezien Raymond wordt voorgesteld als een angstaanjagende, maar complexe schurk. Een succesvolle leraar met een liefhebbende vrouw en twee dochters, die alleen in zijn saaiheid vreemd is, wiens monsterlijke verlangens worden gevoed door het feit dat hij zichzelf ziet als iemand die boven de verdenking staat en dus niet te traceren is. Hij is een kameleon, een alledaagse man, die eruitziet als de buurjongen. Dat maakt deze film zo effectief en verontrustend. Hier is een boosdoener die zo goed in de omgeving opgaat dat hij nooit gepakt kan worden. Hij is heel intelligent, maar niet volmaakt. Er zijn scènes in deze film die zowel komisch als verontrustend zijn. We zien Raymond zijn ontvoeringsplan uitvoeren en dan op een meelijwekkende manier jonge vrouwen in zijn auto lokken zonder dat het lukt. Zijn plan mislukt voortdurend tot hij Saskia ontmoet.<br />In het begin is deze film niet spannend, maar ontwikkelt hij zich zo kalm dat je, als hij voorbij is, uitgeput bent. De geniale inval van George Sluizer komt voort uit het idee dat je met de zenuwen van het publiek speelt en de spanning laat oplopen als je te weten komt wat er uiteindelijk met Saskia is gebeurd. Maar als de werkelijkheid tot ons doordringt en de waarheid wordt onthuld, zouden we bijna willen dat de film dat niet had gedaan.' zei hij, net zoals Rex, die zijn leven had vergooid door Saskia's onopgeloste verdwijning, tot het besef komt dat hij misschien beter af was geweest als hij het ook niet had geweten. Net als de stukjes van een puzzel legt het verhaal geleidelijk een verband. Het blijft van het begin tot het eind boeien en neemt het hele publiek psychologisch in zich op. Als Raymond Rex de kans biedt om Saskia weer te zien, moet hij eerst meemaken wat ze heeft doorgemaakt, en dan vraag je je af: 'Waar gaat dit ons in godsnaam naartoe?' De film beweegt zo subtiel naar zijn schokkende slot dat we het geloven als het zover is. In tegenstelling tot het gebruikelijke 'conventionele'. De Verdwijning ontketent de uiterst complexe handeling die zowel schokkend als onvermijdelijk lijkt, en laat jou achter met een finale die je echt dagenlang verdoofd zal houden.<br /><br />Myles.
It's a terrifying thought, having a loved one vanish without a trace. One moment you're together, and then you're not. You turn your head for just a second and she's gone. Panic sets in; you check everywhere, question everyone, go over every detail until your head hurts and still nothing makes sense. You feel nauseous and frustrated and then the fear settles in. It's getting dark-- now what do you do? File a missing person's report that eventually leads nowhere. Your significant other is reduced to a mere statistic. You wait and wait for closure, but it never comes. Three agonizing years pass. It is now an obsession, an obsession that consumes your entire life. There is no evidence, no pattern and no body. Your life is put on hold until you find the answer. The task seems daunting in that only by shear luck will you ever know the truth. Then one day your persistence pays off and you stumble upon a stranger, a stranger who knows something. Is he the murderer or just a lunatic? Do you take the chance? Is the risk worth knowing the truth? This unnerving dilemma besets the protagonist Rex in George Sluizer's 1988 cinematic masterpiece The Vanishing. What I found most intriguing and refreshing about this film was the seemingly benign approach it creates allowing the terror to build gradually. The central characters, a Dutch couple Rex and his girlfriend Saskia, are average looking and behave in unspectacular fashion, laughing, arguing as most couples do. They are traveling to France for a vacation.<br /><br />The opening scenes establish the happy couple; an ominous turn ensues when they stop at a gas station and Saskia disappears. As Rex searches for her in panic, he learns that she was last seen leaving with another man. Three years pass and Rex is still searching. His obsession consumes him, sabotaging his relationship with another woman. Then everything switches gears, with the entire second half of the film focusing on Raymond Lemorne, the kidnapper. It seems an odd technique to use (showing the villain throughout) but it works extremely well as we examine his perspective. It is here that The Vanishing establishes itself as a thriller that will be unlike all the rest, as Raymond is presented as a frightening but complex villain. A successful teacher with a loving wife and two daughters, strange only in his dullness, his monstrous desires are nourished by the fact that he sees himself as a resident above suspicion and therefore undetectable. He's a chameleon, an everyday man, who looks like the guy next door. This is what makes this film so effective and disturbing. Here is a culprit who blends in so well he can never be caught. He is very intelligent, yet imperfect. There are scenes in this movie both comic and unsettling at the same time. We observe as Raymond acts out his kidnapping scheme, and then pitifully attempts to bait young women into his car without any luck. His plan constantly fails until he meets Saskia.<br /><br />At first this film does not portray itself as suspenseful, but develops tension so calmly that by the time it is over, you're left exhausted. George Sluizer's genius direction comes from the idea of playing with the audience's nerves, letting anxiety build as we learn what ultimately happened to Saskia. Yet when the reality sets in, and the truth is revealed we almost wish the movie hadn't told us, just like Rex, who had his life destroyed by Saskia's unsolved vanishing, comes to the realization that maybe he would have been better off not knowing either. Similar to the pieces of a puzzle, the story gradually connects. It stays riveting from start to finish, psychologically absorbing the whole audience. When Raymond offers a chance for Rex to see Saskia again, he must first experience what she went through, and you're left wondering "Where the hell is this going to take us next?" The movie moves so subtly towards its shocking conclusion, that when it comes, we believe it. Unlike the usual "conventional" twist ending, The Vanishing pulls off the extremely complex act of seeming both shocking and inevitable, leaving you with a finale that will genuinely leave you numb for days.<br /><br />-Myles