Inglorious bastards, uitgebracht in 1977/1978, werd een van die films die in Zweden verboden werden. Als ik als kind naar deze film had gekeken, zou dit de oorlogsfilm zijn die ik me zou blijven herinneren, maar in plaats daarvan moest het Zweedse publiek het doen met nogal goedkope opnamen van de tweede wereldoorlog.<br /><br />Een stelletje (Amerikaanse) mislukkelingen ontsnapt aan de doodstraf door middel van een vuurpeloton en reist naar het Duitse bezette Frankrijk in een poging een schuilplaats te vinden in Zwitserland. Daarbij doden ze per ongeluk een Duits peloton dat yankee-troepen blijkt te zijn, en nu zijn ze gedwongen een 'onmogelijke missie' uit te voeren door een mobiel onderzoeksinstituut op te blazen, een treinlaboratorium zo je wilt, en een mobiel V2-raketsysteem te vernietigen. Het verhaal is origineel, hoewel alle ingrediënten voor een commando-overval erin voorkomen, zoals het binnendringen van een SS-kasteel, het opblazen van een brug en het van achteren neersteken van Duitse wachtposten. Het klinkt misschien als een cliché, een typische klassieker, en dat is het op sommige punten ook, maar hier houden de overeenkomsten op in vergelijking met alle andere klassieke oorlogsfilms.<br />Een paar voorbeelden: de film is Europees, dus je krijgt geen standaard Hollywood-spul te zien, met sterren en strepen in slow motion, stervende soldaten die vertellen hoeveel ze van hun vrouw houden, enzovoort, enzovoort. Hoewel veel scènes tegen een geanimeerde achtergrond zijn opgenomen, zit er toch een van de beste bij.' Het is een oude film, die soms adembenemend is, en ik stond versteld van het feit dat het Duitse leger zo gedetailleerd en accuraat is geportretteerd; ze dragen Zeltbahn-camouflagetunieken, alle Duitse dialogen zijn in het Duits en hij overstijgt standaardzinnen als 'Achtung!' en 'Granate!'.<br />Sommige scènes kunnen wedijveren met Cross of Iron en de spaghettiwesterns van Sergio Leone. Maar het verzet is er en ze spreken allemaal Frans en zijn geen clowns.<br />Je snapt het niet. Ik krijg niet de kans om Saving Private Ryan en Band of Brothers te zien, maar de actiescènes zijn heel gestileerd en nogal korrelig.<br />Je leert de hoofdpersonen niet kennen en de dialoog lijkt opzettelijk gericht te zijn in de loop van het over de top zijn, zonder sentimenteel en koud te zijn.<br />De manier waarop de dialoog wordt gesproken is erg noir-achtig en degenen die snakken naar een echt waardeloze, lachwekkende B-film zullen teleurgesteld worden. Hij is 30 jaar oud en bevat veel scènes die je in veel films ziet die gemaakt zijn na Inglorious Bastards; de lucht van de film is gevuld met scènes die je ziet in andere films zoals Raiders of the Lost Ark, Enemy at the Gates, Stalingrad, Das Boot. Verder: let op de kleur van het bloed. In die tijd kon je alleen naar bloedbaden in oranje kijken, hier is het bloed echt realistisch. Het landschap doet me denken aan schaalmodellen van diorama's en treinstellen in combinatie met het Europese vasteland.<br /><br />In 1977 kwam de oorlog in Vietnam in de geschiedenisboeken als een sadistisch conflict en het sociaaldemocratische Zweden was een natie die alle soorten militaire conflicten over de hele wereld verbood. Ik denk dat dit de reden was waarom het Zweedse publiek dit nooit te zien kreeg. Een echte klassieke film die zoek was.<br />De niet zo coole delen zijn er maar weinig, maar vallen op. De scène waar een enorm konvooi door de poort rijdt is een beetje te veel van het goede en bevat net iets te veel Amerikaanse rupsbanden, hoewel de meeste andere voertuigen wel accuraat zijn en de scène waarin naakte Walkure MP-40's afvuurt is naar mijn smaak een beetje te slonzig.<br />Summary: The Dirty Dozen, The Great Escape, Where Eagles Dare, Guns of Navarone zijn in vergelijking met deze film behoorlijk slecht en ik heb bijna een huilerig respect voor deze film omdat hij zo vaag is. Quentin Tarantino is wel de laatste die een film als deze herschrijft en regisseert als hij na zijn fiasco in The Grindhouse geen greep krijgt op zijn leven. Als deze film vóór Ryan en Brothers was gemaakt, zou dit de film zijn die de huidige techniek zou kunnen evenaren.<br />Ik heb erg van deze film genoten, het is goed om echt verrast te worden! Dit is een goed gemaakt jongensavontuur met het hart op de juiste plaats.<br />Goed vakmanschap.
Inglorious bastards, released in 1977/78, became one of those films banned in Sweden. Had I grown up watching it as a kid, this would be the war movie to remember, instead the Swedish audience had to stick with rather cheap takes on world war II.<br /><br />A rag tag bunch of (U.S. soldiers) misfits escapes the death penalty by firing squad and journeys into German occupied France in an attempt to find refuge in Switzerland. In doing so they accidentally kill a German squad who turns out to be Yankee special forces and now they're forced to undertake a "mission impossible", by blowing up a mobile research faculty, a train lab if you will and demolish a mobile V2 rocket system.<br /><br />The story is original although in features all the commando raid ingredients, like sneaking into a SS-Castle, blowing up a bridge and stab German sentries from behind. It might sound like a cliché filled, typical classic, and in someways it is, but here is where the similarities stops in comparison with all other vintage war flicks.<br /><br />Some examples: The movie is European so you don't get to see Hollywood-ish standard crap, with Stars and stripes in slow motion, dying soldiers telling how much they love their wives and so on and so forth. Even, though many scenes are shot against animated backgrounds, it contains one of the best of it's kind, take notice of the huge field of scrap metal after the Americans have dropped a plethora of nasty bombs. <br /><br />To be this a old, it's a movie that sometimes is breathtaking and I got flabbergasted by the fact how detailed and accurate the German army is portrayed; they wear Zeltbahn camouflage tunics, all German dialog is in German and it surpasses the standard phrases like: "Achtung!" and "Granate!".<br /><br />Some scenes are in the same league as Cross of Iron and Sergio Leones spaghetti westerns. The french resistance are though and they all speak french and are not clowns.<br /><br />You don't get to see Saving Private Ryan and Band of Brothers style violence, instead the action sequences are very stylized and rather gritty. <br /><br />You don't get to know the main characters and the dialog seems deliberately directed in the course of being over the top unsentimental and cold. <br /><br />It's very noir-ish in the way the dialog is spoken and those who long for a really crappy, laughable B-movie will be disappointed. It's 30 years old and contains many scenes seen in many movies made after Inglorious Bastards; the air of the movie is filled with scenes, seen in other movies such as Raiders of the Lost Ark, Enemy at the Gates, Stalingrad, Das Boot.<br /><br />Furthermore: Take notice of the color of blood. Back then you could only watch bloodbaths in orange, here the blood is really realistic. The scenery reminds me of scale model dioramas and train sets in combination with European country side.<br /><br />1977 the Vietnam war marched into to the history books as a sadistic conflict and social democratic Sweden were a nation banning all sorts of military conflicts worlds wide. I suppose this was the reason why the Swedish public never got to see this. A true classic gone missing.<br /><br />The not so cool parts are few but stands out. The scene (although Wehrmacht did "loan" enemy vehicles) where a huge convoy passes through is a bit over the top containing just a tad much American half tracks although most other vehicles are accurate and the T & A scene with naked Valkyries firing MP-40's are a bit to sleazy for my taste.<br /><br />Summary: The Dirty Dozen, The Great Escape, Where Eagles Dare, Guns of Navarone are pretty bad in comparison and I almost hold a tearful respect towards this movie in the course of being so obscured. Quentin Tarantino is the last person to re-write and direct a movie like this if he don't get a grip after his total fiasco Grindhouse: Deathproof.<br /><br />Had this movie been made before Ryan and Brothers this would be the movie to set the standard with todays technique.<br /><br />I enjoyed this movie very much, it's good to be positively surprised! This is a boy adventure well made and with the heart in the right place. <br /><br />Good craftsmanship.