Ik ben een hartstochtelijk voorstander van Duitse expressionistische films, vooral uit het stille tijdperk. Ik ben nog steeds verbitterd over een incident op de World Science Fiction Convention in Chicago in 1982, toen een publiek vol idioten (afgestompt door hightech S/FX-films) lachte om de kartonnen decors in 'Het kabinet van dr. Caligari'. Het kon die idioten niet schelen dat de hoge mate van originaliteit en verbeeldingskracht in 'Caligari' meer dan goed maakte wat het productiebudget betrof.<br />'Schaduwen' echter, hoewel stevig binnen het expressionistische genre, is te kunstzinnig voor zijn eigen bestwil. Hoewel deze film bepaalde verdiensten heeft, zijn de tekortkomingen in aantal en omvang veel groter en groter dan de verdiensten. Alle acteurs spelen hun rol met het soort theatrale gebaren van hand tot wenkbrauw dat het acteren in stomme films een slechte reputatie heeft bezorgd. Verscheidene acteurs in deze film hebben elders goede prestaties geleverd, dus ik neem aan dat de regisseur Arthur Robison de schuld verdient voor hun goedgemanierde theatrale gedrag hier. In één scène, wanneer een vrijer een stoot naar zijn rivaal uitdeelt, kan de acteur niet zomaar een stoot geven: hij moet zijn vuist tegen het gezicht van de ander zetten en dan duwen. In plaats van op te treden, slingert Granach over het scherm als Igor de gebochelde. Ruth Weyher is mooi en gracieus, maar krijgt niet de kans zich als een menselijk wezen te gedragen.<br />Deze stomme film werd oorspronkelijk zonder tussentitels uitgebracht. Verscheidene andere stomme films hadden ook geen ondertitels - 'The Last Laugh', 'The Old Swimmin' Hole', 'The Last Moment' - maar die films hadden lineaire intriges die het publiek gemakkelijk kon volgen. De plot van 'Shadows' is erg verwarrend, nog verwarrender gemaakt door de artistieke pretenties, en het verhaal zou veel gemakkelijker te volgen zijn geweest met een paar tussentitels. Een curator van het Murnau-archief heeft me verteld dat 'Shadows' tussentitels kreeg van verscheidene exposanten toen hij buiten Duitsland werd uitgebracht. De plot deed me vaag denken aan Renoirs _Rules of the Game_ en Bergmans _Smiles of a Summer Night_ : in een chic landhuis op het platteland vermaken sommige mensen met meer geld dan verstand zich ten koste van elkaar. Maar hier worden de leden van de cast voorgesteld in kunstige tableaus die eerder vervreemdend dan verheffend zijn. Na het laatste tableau worden we getrakteerd op het vreemde schouwspel van één opgestoken vinger die een schaduw op het scherm werpt. Wat betekent dat, alstublieft? Later, als we erop terugkijken, begrijpen we dat dit het begin van het eerste hoofdstuk van het drama is. (Ik heb deze film in Londen gezien, waar het publiek aan het begin van hoofdstuk twee in lachen uitbarstte, gesymboliseerd door een hand met twee opgestoken vingers: in Groot-Brittannië heeft dit gebaar met twee vingers obscene connotaties.) Het gebaar met de vingers is verwarrend en voegt niets toe aan het verhaal... evenmin als de beslissing om het verhaal in willekeurige hoofdstukken te verdelen.<br />Het productieontwerp is indrukwekkend: te oordelen naar het meubilair en de kleding speelt dit verhaal rond 1830 ergens in Europa (waarschijnlijk Duitsland): ook hier zouden sommige titels hebben geholpen. Maar Robison verzwakt het effect van deze prachtige kostuums en decors aanzienlijk door ze te verdoezelen met ingewikkelde schaduwen en door gimmick-effecten zoals het op en neer bewegen van een toneelgordijn voor de acteurs. (Alsof we eraan herinnerd moeten worden dat dit hele kunstmatige verhaal niet meer is dan een verhaal!)<br />'Shadows' bevatte een aanzienlijke hoeveelheid talent, inspanning en kosten, maar zonder veel resultaat. Een groot deel van de tegenwoordige filmbezoekers is helaas bevooroordeeld ten opzichte van stomme films, omdat ze denken dat ze allemaal grof en belachelijk overdreven zijn. Helaas is 'Shadows' precies het soort film dat zulke mensen ervan zou overtuigen dat alle negatieve stereotypen over stomme films toch waar zijn. Mijn beoordeling van deze mislukking: 2 van de 10, voornamelijk vanwege het productieontwerp.
I'm a passionate advocate on behalf of German Expressionist films, especially from the silent era. I'm still bitter about an incident at the 1982 World Science Fiction Convention in Chicago, when an audience full of idiots (jaded by high-tech S/FX movies) laughed at the cardboard sets in 'The Cabinet of Dr Caligari'. Those morons didn't care that the high degree of originality and imagination in 'Caligari' more than made up for its tiny production budget.<br /><br />'Shadows', however, while firmly within the Expressionist genre, is too arty for its own good. While this film does have some merits, its flaws greatly outnumber and exceed its merits.<br /><br />All the actors perform their roles with hand-to-brow histrionics of precisely the sort which have given silent-film acting a bad reputation. Several of the actors in this movie have given good performances elsewhere, so I assume that director Arthur Robison deserves the blame for their mannered theatrics here. During one scene, when a swain aims a punch at his rival, the actor cannot simply throw a punch: he must put his fist up against the other man's face, and then shove.<br /><br />Alexander Granach, as a showman with a shadow box and shadow puppets, demonstrates some extremely deft hand shadows, apparently with no other props supplementing his hands. But, when the puppet-master isn't performing, Granach lurches across the screen like Igor the hunchback. Ruth Weyher is pretty and graceful but is given no opportunity to behave like a human being.<br /><br />This silent film was originally released with no intertitles. Several other silent features also eschewed captions -- 'The Last Laugh', "The Old Swimmin' Hole", 'The Last Moment' -- but those films had linear plots which the audience could easily follow. The plot of 'Shadows' is deeply confusing, made even more confusing by the arty pretensions, and the story would have been far easier to follow with some captions. A curator at the Murnau Archiv has told me that 'Shadows' was given intertitles by several exhibitors when it was released outside Germany.<br /><br />The plot -- such as it is -- vaguely reminded me of Renoir's 'Rules of the Game' and Bergman's 'Smiles of a Summer Night': in a swank country manor, some people with more money than sense amuse themselves at each other's expense. But here the cast members are introduced in arty tableaux that are more alienating than edifying. After the final tableau, we're treated to the odd spectacle of a single upraised finger casting a shadow on the screen. What does this mean, please? Later, in hindsight, we understand that this signifies the beginning of the drama's Chapter One. (I saw this film in London, where the audience burst out laughing at the start of Chapter Two, symbolised by a hand with TWO upraised fingers: in Britain, this two-fingered gesture has obscene connotations.) The finger device is confusing, and adds nothing to the story ... nor does the decision to divide the narrative into arbitrary chapters.<br /><br />The production design is impressive: judging by the furniture and clothes, this story takes place somewhere in Europe (probably Germany) circa 1830: again, some titles would have helped. But Robison considerably weakens the effect of these wonderful costumes and sets by obscuring them with elaborate shadows, and by gimmicky effects such as raising and lowering a proscenium curtain in front of the actors. (As if we need to be reminded that this very artificial story is merely a story!) <br /><br />Considerable talent, effort and expense were put into 'Shadows', to little effect. Rather a lot of today's movie-goers are sadly prejudiced against silent films, misperceiving them all to be crude and laughably overacted. Sadly, 'Shadows' is precisely the sort of movie which would convince such people that all the negative stereotypes about silent movies are true after all. My rating for this failure: 2 out of 10, mostly for the production design.