Verslaafden beneden.<br />Matlock, de langlopende misdaadserie waarin Andy Griffith de titelrol speelt, is in de eerste en tweede aflevering zo populair dat ik niet begrijp waarom dat zo is. De serie wordt vaak (en gunstig) vergeleken met 'Perry Mason', het archetypische misdaaddrama dat tot op de dag van vandaag de gouden standaard voor rechtszaaltelevisie vormt. Het is opmerkelijk dat de twee series in één adem worden genoemd.<br />Griffith is Ben Matlock, die aan Harvard is afgestudeerd en, zo wordt ons in de eerste jaren verteld, nooit een zaak aanneemt voor minder dan 250.000 dollar. Van de Aarde tot aan de schrijvers: criminele verdachten hebben geen 250.000 dollar. Net als Mason ziet Matlocks kantoor een stroom van onschuldige mensen die van moord worden beschuldigd. Net als Mason krijgt Matlock de meeste van hen vrijspraak. En daar houden de overeenkomsten op. Mason, de creatie van de detectiveschrijver Erle Stanley Gardner, had een blijvend respect voor de rechtbank, de politie en de wet (meer in de series dan in de romans die eraan voorafgingen). Iedereen in de Perry Mason-show was slim; Mason was alleen slimmer. Matlock daarentegen is misschien wel de minst domme figuur in zijn show. Een van de mysteries betrof een moord met een kandelaar die in het huis van Matlocks cliënt werd aangetroffen, gewikkeld in een krant. Terwijl Matlock de echte moordenaar aan een kruisverhoor onderwierp, ontdekte hij dat de datum op de krant een dag nadat zijn cliënt in de gevangenis was beland, was. Het is het openbaar ministerie opgevallen dat hun meest belastende bewijs de verdachte een ijzersterk alibi verschaft? En Matlock geeft, in tegenstelling tot Mason, weinig om de regels van de bewijsvoering. Bijna elke keer dat de aanklager een bezwaar maakt dat gebaseerd is op informatie uit de tweede hand of speculaties, schreeuwt Matlock tegen de rechter dat zijn vraag 'absoluut van vitaal belang voor zijn zaak' is, en dan laat de rechter het erbij zitten. Toen ik nog rechten studeerde, noemden we dat de 'Matlock-regel'. Hij geeft foto's aan de jury terwijl de rechter overweegt of ze toelaatbaar zijn, en houdt lange monologen over verrassingsgetuigen die 'voorbereid zijn om te getuigen', en dat alles terwijl de aanklager zijn mond houdt.<br />'U hebt inmiddels wel geraden dat ik advocaat ben. Ik niet.' Ik vind het niet erg om ongeloof op te schorten om van een tv-serie te kunnen genieten ( Perry Masons aartsvijand Hamilton Burger zou vast geen tien jaar officier van justitie zijn geworden als hij de echte moordenaar nooit had kunnen aanklagen).
Spoilers below.<br /><br />Matlock, the long-running criminal lawyer show featuring Andy Griffith in the title role, has enjoyed a popularity in first-run and re-runs that I cannot understand. It is frequently (and favorably) compared to "Perry Mason", the archetypal criminal drama that sets the gold standard for courtroom television to this day. It's remarkable that the two shows are mentioned in the same breath.<br /><br />Griffith is Ben Matlock, a Harvard graduate who, we are told in the early years, never takes a case for less than $250,000. Earth to writers: criminal defendants do not have $250,000. Like Mason, Matlock's office sees a stream of innocent people charged with murder. Like Mason, Matlock winds up getting most of them acquitted.<br /><br />And there, the similarities end. Mason, the creation of detective story writer Erle Stanley Gardner, had an abiding respect for the courts, the police, and the rule of law (more so in the series than the novels that preceded them). Everyone on the Perry Mason show was smart; Mason was just smarter. In contrast, Matlock is perhaps the least dumb character on his show. One mystery involved a murder with a candlestick that was found in Matlock's client's house, wrapped in a newspaper. While Matlock was cross-examining the real killer, he discovers that the date on the newspaper was one day after his client was in jail. This is astonishing: no one on the police force or the district attorney's office has noticed that their most damning evidence provides the defendant with an iron-clad alibi? And Matlock, unlike Mason, cares little for the rules of evidence. Almost every show, when the prosecutor makes an objection based on hearsay or speculation, Matlock screams to the judge that his question is "absolutely vital to his case" and the judge lets it in. When I was in law school, we referred to this as the "Matlock rule". He passes photographs to the jury while the judge is considering whether they are admissible, and gives long soliloquies about surprise witnesses who are "prepared to testify", all while the prosecutor sits mute.<br /><br />You've guessed by now that I'm an attorney. I don't mind suspending disbelief to enjoy a television series (surely Perry Mason's nemesis Hamilton Burger would not have been a district attorney for a decade if he could never indict the real killer). But there's a difference between suspending disbelief and suspending intelligence.