In 2005 paste Pascal Thomas een verhaal van Agatha Christie aan voor de film, tekende hij een contract met Catherine Frot en André Dussollier voor de bijrollen en genoot hij van het kleine succes dat hem ertoe bracht het opnieuw te doen, ergo Uur nul. In mijn geval was de topactrice Danielle Darrieux <0xE2><0x80><0x93> die nog steeds in haar eerste jaar als actrice op negentigjarige leeftijd acteert <0xE2><0x80><0x93> de enige aansporing die ik nodig had om de film in de bioscoop te krijgen, en het feit dat Thomas weer zo'n competente film heeft gemaakt, is een bonus. Als je van films houdt waarin de acteurs tijdloze, goed gesneden kleren dragen, zich in een goed ingerichte ch<0xC3><0xA2>teau met een zeegezicht op de koop toe gedragen en zich op een obligate, mysterieuze manier gedragen, zodat er al lang wordt verwacht dat er een moord zal worden gepleegd, dan moet je die film zien. Ik ben niet teleurgesteld. Chiara Mastroianni, die met de dag meer op haar vader gaat lijken, is er ook om ons eraan te herinneren wat we zijn kwijtgeraakt toen haar vader overleed en dat ze slechts een oppervlakkige gelijkenis met haar moeder vertoont, is niet zo belangrijk, want mama Catherine Deneuve is nog steeds heel erg bij ons. Het is twijfelachtig of Chiara ooit de iconische status van haar ouders zal bereiken, maar ze krijgt acteerklussen omdat casting directors en producenten weten dat ze kan presteren, en niet vanwege haar genen. Een leuke stoeipartij.
In 2005 Pascal Thomas adapted an Agatha Christie story for the screen, signed up Catherine Frot and Andre Dussollier for the leads and enjoyed the minor success which prompted him to do it again ergo Zero Hour. In my case top-billed Danielle Darrieux - still acting in her ninety first year - was all the inducement I needed to get it up at the box office and the fact that Thomas has made another competent film is a bonus. If you like movies in which the actors wear timeless, well-cut clothes, move in a well-appointed château with a seascape thrown in for good measure and behave in obligatory mysterious ways so that an eventual murder has been long anticipated then you won't be disappointed. Chiara Mastroianni, looking more like her father every day is also on hand to remind us what we lost when her father died and if she bears only a passing resemblance to her mother that's not so important because mum Catherine Deneuve is still very much with us. It's doubtful if Chiara will ever achieve the iconic status of her parents but she gets acting jobs because casting directors and producers know she can deliver rather than because of her genes. An enjoyable romp.