Je zou denken dat voor een pacifistische lesbienne die (goddank) in een land van vrede leeft, een verhaal over twee homoseksuele soldaten aan de grens tussen Israël en Libanon net iets meer dan een curiositeit zou zijn. Maar deze film heeft wel degelijk effect. Het is geen Amerikaanse film, er zijn geen grote sterren met tandpasta-lachjes, en de twee mannen brengen maar heel weinig tijd met elkaar door, maar elke keer dat ze op dezelfde plek zijn, voel je het onderdrukte verlangen dat elke homoseksuele kan ervaren in een omgeving waar hij zich rechtuit moet gedragen. De scène in de sneeuw is dus niet alleen de overwinning van vreugde en wil om boven de oorlog te leven (omdat we dat zijn). Het is moeilijk om te vergeten dat die kerels zich in een oorlogsgebied bevinden, maar het is ook de bevrijding die je voelt als je eindelijk gevoelens mag uiten die de maatschappij je heeft verboden. Het andere pijnlijk vertrouwde tafereel is het laatste <0xE2><0x80><0x93> je bent in het huis van je geliefde en je doet alsof je een verre kennis bent. Dat heb je al eens meegemaakt. Ik ben blij dat het verhaal geen happy end heeft. Gebaseerd op andere films uit Israël over homoseksualiteit en de algemene sfeer daar kan het dat niet hebben gehad.
One would think that for a pacifist lesbian living (thank God) in a country at peace, a story about two gay soldiers on the Israeli-Lebanon border would be just slightly more than a curiosity. But this film does make its effect. It's not American style, there are no big stars with toothpaste-ad smiles, and the two guys do spend very little time together, but every time they are in the same place one feels the suppressed desire any homosexual can experience in an environment where s/he has to act straight. The scene in the snow is thus not only the victory of joy and will to live over war (because we aren't allowed to forget these guys are in a war area), but also the liberation one feels when one is finally allowed to express feelings forbidden by society. The other painfully familiar scene is the last one - being in the home of your beloved and pretending to be some distant acquaintance. Been there, done that. I'm glad the story doesn't have a happy ending. Based on other films from Israel about homosexuality and the general atmosphere there, it can't have had one.