Bij de eerste bezichtiging kwam dit op me over als een overspannen film noir met de tragische boventonen dik aangekoekt. Bij de tweede en volgende bezichtiging kwam het op me over als een extreem duistere komedie, die hilarisch is. De zogenaamde komische verluchtiging wordt het hele punt. Elke keer als de hoorns van 'Ring of Fire' aankondigen dat Powers Boothe in actie komt, kan ik wel door de grond zakken. De ondersteunende spelers worden óf Sean Penns komische acrobaten, óf overspannen, rechtschapen mannen. Nu we het daar toch over hebben, deze film gaf echt blijk van Jon Voights overgang van verfomfaaide blonde hoofdrolspeelster naar een waarlijk eigenzinnige en interessante karakterspeler. Mijn enige klacht is dat een thema uit Ennio Morricone' De tekst bleef maar door mijn hoofd spelen voordat ik me kon herinneren dat dit de film was waarin ik hem had gehoord.
On the first viewing, this struck me as an overwrought film noir with the tragic overtones slathered on heavily. On second and further viewings, it struck me that seen as an extremely dark comedy, it's hilarious. The so-called comic relief becomes the entire point. Now every time the horns of "Ring of Fire" announce Powers Boothe striding in to the rescue, I'm ready to bust a gut. The supporting players become either Sean Penn's comic foils or high-strung straight men. Speaking of which, this movie really marked Jon Voight's transition from washed-up blonde leading man to a truly quirky and interesting character actor. My only complaint is that a theme from Ennio Morricone's score kept running through my head before I could remember this is the movie where I heard it.