Ik heb een vrij hoge tolerantie voor low-quality- en lowbudgetfilms, vooral als ze hun best doen om anders te zijn dan de gebruikelijke Hollywoodpap. Er zijn eigenlijk maar twee van zulke films die ik dit jaar heb gezien waarvan ik het gevoel had dat ze geen goede eigenschappen hadden: deze film en Red Kakkerlakken. En zelfs Red Kakkerlakken hebben me anders naar ketchup laten kijken.<br />Het script is afschuwelijk. Uit de tekst op de dvd blijkt duidelijk dat de schrijver/regisseur het script in een opwelling heeft veranderd (met inbegrip van de toevoeging van het idiote einde), waarschijnlijk na een late avondsessie vol boe-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h- Zo praat je niet. Boyd Rice houdt monologen die klinken alsof hij voorleest uit een van zijn eigen artikelen. Ik weet zeker dat ze bedoeld waren als socratische dialogen (vooral omdat ze het concept citeren, zij het slecht), maar ze slaagden erin zelfs nog kunstmatiger te klinken, hoe onmogelijk het ook klinkt. En de pogingen tot slang? Au. Pijnlijke g<0xC3><0xAA>ne voor het personage.<br />Het acteren is afschuwelijk. De enige van enig belang was Daniels partner Paul; hij mag dan niet in staat zijn in zijn eentje een film op te nemen, maar zoals hij daar naast Boyd Rice stond, leek hij net John-fuckin-Malkovich. Weer maakte het lezen van de tekst duidelijk dat de regisseur Boyd Rice kent/bewondert, tot op het punt dat hij een acteur (als hij die al had) geen goede richting kan geven. Geschorste, houterige, monotone momenten, dat is wat we krijgen. Keanu zou trots op ons zijn.<br />Het geweld is slecht. Misschien is een voorstelling van _Doom Generation_ wel op zijn plaats. Het _is_ mogelijk om goed geweld te doen met een laag budget. Gewoon wapens afvuren (waarvan de meeste slecht waren, hoewel Pauls revolver in feite van goede kwaliteit was) en rode verf rondslingeren, is niet genoeg. Tenzij je het natuurlijk over _TROMA_ hebt, waar het geweld niet echt aan de orde is.<br />Ik kan deze recensie niet voortzetten zonder de termen 'controversie' en 'artistieke integriteit' te noemen. Er is niets controversieels aan deze film. De uitweidingen (die langdradig zijn) zijn niet origineel of uniek; ze sieren de pagina's van tijdschriften en boeken van de brave mensen van de _Wu panics_, de _paladin press_ en de anarchistische boekwinkel in SF voor _DECADES_. In de loop van mijn geruite literaire verleden heb ik deze zelfde argumenten en uitweidingen herhaaldelijk tot mijn misselijkheid moeten aanhoren.<br />Ik ben ervan overtuigd dat de regisseur en de acteur beide deze mening zijn toegedaan <0xE2><0x80><0x93> dat is duidelijk te zien aan de stijfkoppige manier waarop ze in de plot zijn verwerkt (?) en aan de matte vertolking (dat wil zeggen: het is niet echt). Het is geen acteur die je laat geloven dat hij dit gelooft, het is een gelovige die maar doorzeurt over zijn geloof zonder acht te slaan op zijn toehoorder). Ik geloof echt dat ze dachten dat ze bij het maken van deze film parels voor zwijnen wierpen. Maar dat maakt de meningen niet origineel, controversieel, goed doordacht, aantrekkelijk voor iedereen behalve de meest filosofisch naïeve mensen, of zelfs maar wat ze zijn: een reactionaire houding tegen de gevestigde orde die niet zou slagen op haar eigen verdiensten en dus actief moet streven naar het benadrukken van het verschil en de nieuwigheid ervan.<br />Om Tom Stoppards stuk The Real Thing te parafraseren, dat het onderwerp van het kijken naar een werk als dit heel goed behandelt: ''' Een slechte film maken is geen bewijs van integriteit.'<br />Wat maakt een goede film goed? Interessante personages. Een meeslepend script. Overtuigend acteerwerk. Natuurlijke dialogen. Ongelooflijke cinematografie. Een gevoel voor stemming of sfeer. Je hoeft het niet allemaal te hebben, maar je hebt er minstens één nodig.
I have a fairly high tolerance for low-quality and low-budget movies, especially when they strive to be different from the usual Hollywood pap. In fact there are only two such films I have seen this year that I felt had no redeeming qualities: this film and Red Cockroaches. And even Red Cockroaches made me look at ketchup differently.<br /><br />The script is horrible. It is obvious from reading the liner notes of the DVD that the writer/director changed the script on the fly (including the addition of the silly twist ending), probably after a late night session bulls^H^H^H^H^Hbrainstorming with the actors. It is even more obvious from watching it ("a Dr Who scene? sure!").<br /><br />The dialogue is horrible. People don't talk that way. Boyd Rice delivers monologues that sound as if he is reading from one of his own articles. I'm sure these were intended to be socratic dialogues (especially since they reference the concept, albeit poorly), but they managed to sound even *more* contrived than that, impossible as it sounds. And the attempts at slang? Ouch. Painful embarrassment for the character.<br /><br />The acting is horrible. The only one of any note was Daniel's partner Paul; he may not be able to carry a movie on his own, but standing next to Boyd Rice made him look like John-friggin-Malkovich. Once again, reading the liner notes made it apparent that the director knows/idolizes Boyd Rice, to the point where he was unable to give good direction (if he had it) to an actor. Stilted, wooden, monotonic moments are what we get. Keanu would be proud.<br /><br />The violence is poor. Maybe a viewing of Doom Generation is in order. It *is* possible to do good violence with a low budget. Simply firing guns (most of which were poor, though Paul's revolver was actually a quality piece) and splattering red paint around doesn't do it. Unless of course you're talking TROMA, where violence isn't actually the point.<br /><br />I cannot continue this review without addressing the terms 'controversy' and 'artistic integrity'. There is nothing controversial about this movie. The views expounded upon (at great tedious length) are not original or unique; they have been gracing the pages of zines and books from the fine folks at loompanics, paladin press, and the anarchist bookstore in SF for DECADES. In the course of my checkered literary past I have encountered these same arguments and views repeated ad nauseum.<br /><br />I'm sure the director and actor both hold these opinions as their own -- that's patently obvious from the ham-fisted way they were inserted into the plot(?), and the lackluster delivery (i.e., it's not an actor making you believe they believe this, but a believer droning on and on about their religion with no regard for their listener). I do believe they thought they were casting pearls before swine in the making of this film. But that does not make the opinions original, controversial, well-thought-out, appealing to any but the most philosophically naive, or indeed anything but what they are: a reactionary position against the established order which would not succeed on its own merits and thus must actively strive to emphasize its difference and novelty.<br /><br />To paraphrase Tom Stoppard's play The Real Thing, which actually treats the subject of watching a work such as this quite well, "Making a bad film is no proof of integrity".<br /><br />What makes a good movie? Interesting characters. A compelling script. Convincing acting. Natural dialogue. Incredible cinematography. A sense of mood or atmosphere. You don't have to have all of these, but you need at least one. And Pearls Before Swine strikes out.