Ik maak me zorgen over films die, als ze eenmaal zijn begonnen, gebruik maken van vertelling boven de film, en dat was precies wat The Anarchist Cookbook deed. Maar toen het eenmaal de setting had bepaald en het publiek op dreef was gekomen, vloeide de film mooi voort (op bepaalde punten meanderde hij, maar op de 'juiste punten' werd hij met vlagen in beweging gezet) en maakte daarbij goed gebruik van echt klinkende dialogen (in sommige gevallen echode hij gesprekken die ik zelf heb gevoerd). Ik ben er niet van overtuigd dat deze film zo indrukwekkend geschreven is, maar hij toont situaties die de personages en het publiek uitdagen hun gevoelens af te wegen tegen een aantal behoorlijk moeilijke kwesties in het leven: niet alleen anarchie en nihilisme, maar ook vriendschap, verantwoordelijkheid en ontwikkeling als persoon. Terwijl de meeste personages als archetypes vrolijk over de schreef gaan, zoals Johnny Red: de hippie die terugslaat, Karla: de ernstige slet, en Dubbel D: de aanbiddelijke sukkel, kun je je met hen identificeren vanwege de situaties waarin ze zich bevinden. In veel van de scènes vraag je je uiteindelijk af: 'O, shit, wat zou ik dan moeten doen?'<br />Dit Anarchist Cookbook is een goed doordachte film. Maar al te vaak kom je films tegen die iets laten hangen, oplossen, en dan weer iets nieuws vinden dat blijft hangen, om het later op te lossen en het proces te herhalen. Dan zijn er films die alles laten hangen en het aan het eind allemaal aan elkaar knopen (of proberen te knopen). In het kookboek zag ik de hele tijd dingen hangen, ik moest me wel afvragen of iets er <0xC3><0xBC>berhaupt toe deed, en de film hield de hele tijd losse eindjes aan zijn eigen tempo vast. Hij begon eenvoudig (met vertelling is ongeveer zo eenvoudig als je kunt beginnen <0xE2><0x80><0x93> ze gebruiken zelfs een paar keer het woordenboek) en vlocht zichzelf in elkaar, scheurde zichzelf af en toe een beetje uit elkaar, om later weer in elkaar te vlechten. De hele film lang worden er dingen opgelost, opengelaten, en weer opgerakeld. Er zijn in elke scène onthullingen in verschillende gradaties die me deden afvragen waar ze hierna heen gaan <0xE2><0x80><0x93> net als het leven is deze film volkomen bereid om in beweging te blijven, met of zonder jou. Niet dat je later niet kunt inhalen.<br />Er is een ongelooflijk leuke scène in een koffiebar: het heen en weer lopen van deze scène is een van de spannende momenten waar ik het over had. Het is een goed gefilmde scène (dacht je niet dat de rommel in een koffiebar voor interessante beelden kon zorgen?), het is goed getimed en de acteurs laten echt zien hoe goed ze bij elkaar passen. Op dat moment kunnen de hoofdpersoon, Puck, zijn beste vriend Dubbel D en het publiek wel een joviaal moment gebruiken <0xE2><0x80><0x93> wat is er jovialer dan amok maken achter de espressobar?<br />De film kan niet echt een komedie worden genoemd (hoewel hij heel grappig is) en hij kan niet echt een drama worden genoemd (maar daar is meer dan genoeg van). Zelfs op de serieuze momenten, als de personages keuzes maken die in veel andere films de 'enige grote keuze' zouden zijn geweest, lijkt het niet erg belangrijk om één grote keuze te maken. In plaats daarvan duwt men de personages, nadat de karakters zijn vastgesteld, in een situatie en test men hun reactie. Soms is het juist hun gebrek aan reactie dat de doorslag geeft.<br />Ga die film zien. Je zult je na afloop afvragen waarom hij zo gemakkelijk te volgen is, zo moeilijk te leiden, zo gemakkelijk uit het oog te verliezen waar je in gelooft, en zo de moeite waard om hem weer op te zoeken.
I worry about movies that use narration over the film once it's started, and The Anarchist Cookbook did just that. However, once it established the setting and helped the audience come up to speed, the film flowed along nicely (meandering at points but puntucated in the "right spots" with flurries of activity) all the while making good use of real-sounding dialog (in parts it echoed actual conversations I've had). I'm not convinced this film is that impressively written, but it presents situations which challenge the characters and the audience to weigh their feelings on some pretty difficult issues in life: not just Anarchy and Nihilism, but friendship, responsiblity and developing as a person.<br /><br />While most characters as archetypes are joyfully over the top, Johnny Red: the hippie throw-back, Karla: the earnest slut, and Double D: the loveable doofus, you can identify with them because of the situations they find themselves in. In many of the scenes you end up wondering, "Oh crap, what would I do then?"<br /><br />This Anarchist Cookbook is a well thought out film. All too often you'll find films which leave something hanging, resolve it, then find something new to leave hanging only to resolve later and repeat the process. Then there's films which leave everything hanging and tie (or attempt to tie) it all together at the end. Watching the Anarchist's Cookbook I saw things left hanging all the time, I had to wonder if something mattered at all, and the movie tied up loose ends at it's own pace all throughout. It started out simple (with narration is about as simple as you can start - they even employ the dictionary a couple times) and braided itself together, occasionally ripping itself apart a bit, only to weave back together later. Throughout the whole film, things are being resolved, left open, and brought back up. There are revelations of varying degrees in every scene that left me wondering, where are they going to go after this - like life, this film is quite willing to keep moving, with or without you coming along. Not that you can't catch up later.<br /><br />There's an incredibly fun scene in a coffee shop: the pacing of this particular scene is one of the flurry moments I mentioned. It's a well filmed scene (you didn't think the mess on a coffee bar could make for some interesting footage?), it's well timed, and the actors really show their chemistry. At that point the main character, Puck, his best friend Double D, and the audience could use a jovial moment - what's more jovial then running amuck behind the espresso bar?<br /><br />The movie can't really be called a comedy (though it is very funny) and it can't really be called a drama (but there is plenty of that). Even in the serious moments, as the characters make choices that would, in many other films be the "one big choice" of the film. The Anarchist's Cookbook seems doesn't seem terribly concerned about making one big statement, instead, after establishing the characters, pushes them into a situation and tests their reaction. Sometimes it's their lack of reaction that makes the point<br /><br />Go see this film. You'll leave wondering why it can be so easy to follow, so hard to lead, so easy to lose sight of what you believe in, and so worth it to find it again.