Ongeschreven regel in horrorfilms 1: blijf altijd een beetje sceptisch als je een film huurt waarvan de dvd-hoes letterlijk is bespat met lovende citaten uit gerenommeerde horrortijdschriften en/of lijstjes met prijzen die zijn gewonnen op festivals waar nog nooit iemand van heeft gehoord. Dit kan een indicatie zijn dat de distributeurs extra redenen nodig hebben om mensen over te halen hun film te huren/kopen, omdat de plotbeschrijving en de stilstaande beelden op de achterkant van de doos niet overtuigend genoeg zijn. De doos van 'The Living and the Dead' bevat citaten als 'Briljant', 'Verontrustend', 'Kwellend' en 'De beste film die ooit is gemaakt', maar persoonlijk vind ik dat de film geen van die complimenten verdient. De slogan daarentegen is heel waar. Er staat: 'Terrorisme met goede bedoelingen'. Het verhaal draait om de fysieke, financiële en mentale ondergang van een ooit vooraanstaande familie van drie personen die in een groot landhuis op het Engelse platteland woont. De vader is bijna bankroet, de moeder is terminaal ziek en de twintigjarige zoon James is geestelijk gehandicapt. Als de vader gedwongen wordt naar Londen te reizen om zijn financiële problemen op te lossen, staat James erop voor zijn moeder te zorgen in plaats van voor een dure verpleegster. Natuurlijk zijn zijn bedoelingen goed, maar zijn gebrek aan realisme en intellect maken het voor zijn arme, oude moeder een lange periode van pure pijn en vernedering. Ah, goede bedoelingen <0xE2><0x80><0x93> Simon Rumley had er duidelijk meer dan genoeg. Het concept van de film is origineel en redelijk onderhoudend, maar het is te weinig om er een hele film omheen te draaien. 'The Living and the Dead' lijdt aan veel te veel vreselijk saaie momenten en Rumley lijkt die momenten alleen maar te vullen met slappe visuele trucjes en zinloze opvullingen. Hij lijkt vooral dol te zijn op de snel vooruitspoelende filmstijl. Heel vaak zien we alleen maar versnelde beelden van James die door het huis rent, alleen maar om een paar extra minuten speeltijd te doden of om de kijkers een vreselijke hoofdpijn te bezorgen. 'The Living and the Dead' is het soort film dat zelfs de kalmste persoon nerveus en geïrriteerd kan maken. De zinloosheid van deze film is echt frustrerend, goede bedoelingen of geen goede bedoelingen. De finale is hoogst onwaarschijnlijk, de film is echt niet zo schokkend als hij lijkt en Rumley's atypische regievaardigheden voelen bijna pretentieus en arrogant aan. Serieus, u bent Werner Herzog of David Lynch niet, meneer.
Unwritten rule in horror #1: ALWAYS remain somewhat skeptical whenever you rent a movie of which the DVD cover is literally bespattered with praising quotes from acclaimed horror magazines and/or listings of awards won at Festivals no one ever heard of. This might be an indication that the distributors need extra reasons to convince people into renting/buying their film, because the plot summary and the still images on the back of the box aren't convincing enough. The box of "The Living and the Dead" features quotes stating "Brilliant", "Disturbing", "Harrowing" and "The Greatest Film Ever Made", but personally I don't think the film deserves any of those compliments. The tagline, on the other hand, is very truthful. It says "Terror by good intentions" and not only does this simple sentence summarize the whole plot, it also accurately describes the entire film production! The story revolves on the physical, financial and mental downfall of a once-eminent family of three living in a massive mansion in rural Britain. The father is nearly bankrupt, the mother is terminally ill and the twenty-something son James is mentally handicapped. When the father is forced to travel to London to solve his financial issues, James insists to look after his mother instead of an expensive nurse. Naturally his intentions are good, but his lack of realism and intellect make it a long period of pure agony and humiliation for his poor old mother. Ah, good intentions Writer/director Simon Rumley obviously had plenty. The concept of the film is original and fairly engaging, but it's too little to revolve a whole movie around. "The Living and the Dead" suffers from far too many dreadfully dull moments and Rumley only seems to fill those moments up with lame visual gimmicks and pointless padding footage. He particularly seems to be fond of the fast-forward filming style. Very often we just see accelerated images of James running up and down the house for no real reason other than to kill a few extra minutes of playtime or to set up the viewers with a dreadful headache. If anything, "The Living and the Dead" is the type of film that can make even the calmest person nervous and irritated. The pointlessness of this film is really frustrating, good intentions or no good intentions. The finale is highly implausible, the film honestly isn't that shocking as it thinks it is and Rumley's atypical directing skills almost feel pretentious and arrogant. Seriously, you're not Werner Herzog or David Lynch, mister.