Julie Gavras is de beroemde dochter van de politiek betrokken regisseur Costa-Gavras en dat is haar aan te zien. Maar wees gerust: haar eerste fictiefilm (na een paar interessante documentaires) is in geen enkel opzicht een kopie van een Costa Gavras-film. Hij is veel opwindender dan dat, omdat hij de voors en tegens van linkse betrokkenheid grondig bestudeert, vooral de negatieve gevolgen voor het gezinsleven.<br />De plot draait om de kleine negenjarige Anna ( perfect gespeeld door de gespannen, peinzende, af en toe hartelijke Nina Kervel), wier leven op zijn kop wordt gezet wanneer haar ouders plotseling van welgestelde middenklassemensen veranderen in linkse activisten, met een feministische neiging ten aanzien van de moeder. De hele film zal gaan over de problemen van een klein meisje dat uit het niets al haar privileges kwijtraakt, hoe ze zich begrijpelijkerwijs verzet tegen zulk onrecht (zelfs rijke kinderen hebben een reden om zich te verdedigen!) en hoe ze heel langzaam de keuzes van haar ouders gaat begrijpen, hoe ze uiteindelijk met de situatie in het reine komt en gaandeweg volwassener wordt (volwassener dan het gemiddelde kind).<br />De film heeft me echt van het begin tot het eind betoverd, hij klonk altijd waarachtig (het begin van de jaren zeventig is goed gevangen, of het nu gaat om de productiewaarde of om de weergave van de mentaliteit van die tijd). En Julie Gavras kent haar onderwerp op haar duimpje. Anna's ouders zijn altijd linkse activisten geweest en werd haar huis niet bestormd door Chileense 'barbudos' toen haar vader 'Vermist' voorbereidde?<br />De kijkers delen haar empathie voor de hoofdpersoon en waarderen haar weigering om haar toevlucht te nemen tot karikaturen. Natuurlijk zijn Anna's grootouders 'grand bourgeois', maar het zijn geen afschuwelijke mensen. Aan de andere kant is een linkse activiste niet per definitie perfect. Die dubbelzinnigheden geven de personages diepte en maken ze geloofwaardig. En Julie Gavras heeft een talent voor onverwachte details die de belangstelling en betrokkenheid van de kijkers in het verhaal versterken. Ik amuseerde me vooral met scènes als Anna die haar catechismusklas aanbidt, de aanwezigheid van een fel anticommunistische Cubaanse huishoudster (vandaar de titel), de opeenvolging van kindermeisjes die uit verschillende landen zijn verbannen en verscheurd worden door ideologische conflicten, Anna die 'Ay, Carmela!' zingt om te protesteren tegen de ruzies van haar ouders en vele anderen.<br />Al met al een prachtige inwijdingsfilm die goed is voor Julie Gavras' toekomstige carrière.
Julie Gavras is famous politically committed director Costa-Gavras'daughter and it shows. But be reassured "La faute à Fidel", her first fiction film (coming after a pair of interesting documentaries) isn't a carbon copy of a Costa Gavras movie in any way. It is much more exciting than just that in that it examines thoroughly the pros and the cons of leftist involvement, mainly its negative repercussions on family life.<br /><br />The plot revolves around little nine-year-old Anna( played to perfection by tense, brooding, occasionally warming to a welcome smile Nina Kervel), whose life is turned upside down when her parents abruptly change from well-to-do upper middle class people to leftist activists, with a feminist inclination concerning the mother. The whole film will describe the difficulties of a little girl who loses all of her privileges out of the blue, how she understandably rebels against such injustice (even rich kids have a cause to defend!) and who very slowly gets to understand her parents' choices, eventually coming to terms with the situation and growing mature (more mature than the standard brat) in the process.<br /><br />The movie really charmed me from the beginning to the end, ringing true all the time (the early seventies are well captured, whether when it comes to the production values or the depiction of the mentalities of the time). And Julie Gavras knows her subject on the tip of her fingers. Her parents  just like Anna's ones  have always been leftist activists and wasn't her dwelling-place invaded by Chilean "barbudos" while her dad was preparing "Missing"?<br /><br />The viewers share her empathy for the central character and appreciate her refusal to resort to caricature. Of course Anna's grandparents are "grand bourgeois" but they are not horrible persons. On the other hand, a leftist activist is not perfect by definition. Those ambiguities give depth to the characters and make them believable throughout. And Julie Gavras has a knack for unexpected details enhancing the viewer's interest and involvement in the story. I was particularly amused by such features as Anna adoring her catechism class, the presence of a violently anticommunist Cuban domestic worker (hence the title), the succession of nannies exiled from different countries torn by ideological conflicts, Anna singing "Ay, Carmela!" to protest against her parents quarreling and many others.<br /><br />All in all, a wonderful initiation movie that augurs well for Julie Gavras' future career.