In VIVA bereikt Anna Biller, die naast het schrijven en regisseren ook nog eens de hoofdrol speelt, iets wat velen als hoogst onwaarschijnlijk zouden beschouwen: een echte seksfilm die teruggrijpt op de gouden jaren van de jaren zeventig van de vorige eeuw, maar tegelijkertijd een kunstfilm is. VIVA is zo voortreffelijk gemaakt dat het zeker zal uitgroeien tot een meesterwerk van erotische cinema, samen met films als Metzger, Sarno, Oshima, Breillat en consorten. Biller heeft een film gemaakt die niet alleen plaatsvindt in 1972, maar ook nog eens zo nauwgezet is geconstrueerd dat je het gevoel hebt dat hij in 1972 is gemaakt, alleen om dit jaar in een kluis van een 'American International Pictures'-stijl te worden vrijgegeven.<br />En alsof dat nog niet genoeg was, heeft Biller ook nog eens de artistieke leiding en de kostuums gedaan. Funky houten lambrisering, avocadokleurig macramé, blauwe oogschaduw, hoogpolig tapijt, roestbruine Dacron vrijetijdspakken, Lee Majors/Misdadige Knievel-achtige jumpsuits, orgieën en louche fotostudio's... het is er allemaal, maar laat je niet in de luren leggen door de accuratesse van de periode. Andrei Tarkovski merkte op dat er twee soorten filmmakers zijn: degenen die de werkelijkheid proberen te herscheppen en degenen die hun eigen wereld scheppen. Biller behoort duidelijk tot het laatste kamp, en ze moet een wereld scheppen omdat dat de enige manier is waarop ze de waarheid kan achterhalen over relaties tussen mannen en vrouwen, verlangen, identiteit en de verwoestingen die de geschiedenis op het individuele leven heeft aangericht. <br />VIVA gaat over de reis van een jonge, getrouwde vrouw die op ontdekkingsreis gaat en op haar beurt op de proef wordt gesteld door de seksuele revolutie. In de openingsscène stoeien de brunette Biller en haar blonde hulpje met elkaar en hun respectievelijke echtgenoten bij een zwembad in een buitenwijk. Terwijl ze in de Playboy kijken, poseren ze evenzeer voor elkaar als voor hun echtgenoten. Ik heb nog nooit zo'n natuurlijke erotiek in een Amerikaanse film gezien. Ik heb nog nooit zo'n gezonde erotische honger tussen mannen en vrouwen op het witte doek gezien. De vrouwen genieten van porno met hun echtgenoten in een groepscontext zonder enige afstandelijkheid of neerbuigendheid. Er is geen gevoel van vuiligheid of schaamte, alsof de figuren in Billers' _Playboy_ niet meer zijn dan een groepsfoto. De film speelt zich af in een libidineuze utopie waar repressie nooit is uitgevonden. De erotische energie barst uit het scherm: even lijkt alles mogelijk met Eros ongebonden.<br />Maar Biller heeft veel meer op haar kerfstok dan seks. Het is allemaal opgezet met ons in het publiek als lokaas. Het genot kan natuurlijk niet blijvend zijn, aangezien de heldin uiteindelijk toch op reis gaat. Billers kracht ligt in de toonverschuivingen; het ene moment kan ze speels en grappig zijn, en het volgende dodelijk serieus.<br />Het strekt Biller tot eer dat haar behandeling van de seksuele revolutie zo onpartijdig is. Zelfs als ze geniet van de geneugten van die doornige verschuiving in het bewustzijn die wij een revolutie noemen, laat ze ons nooit vergeten dat die op vrouwen is uitgelopen, dat mannen vaak de voorwaarden van de revolutie hebben bepaald. En op een meer ontologisch niveau verkent VIVA het probleem van de tegenstrijdigheden tussen de diepste verlangens van mannen en vrouwen. Uiteindelijk is VIVA een stralende paradox: kunstmatige destillatie van seksploitatie en een realistische weergave van sekseconflicten, een traditionele dramatische structuur met afsluiting die veel vragen oproept, een vrolijke, bijna kluchtige seksfilm die een intellectuele ernst over de geschiedenis verbergt. Het effect wordt iets voor iedereen... Mitch Hampton.
In VIVA, Anna Biller, who stars as well as writes and directs, achieves what many would consider highly improbablea genuine sexploitation film that hearkens back to that genre's golden age of the seventies but is simultaneously an art film. Indeed, VIVA is so superbly crafted that it is sure to go down as a masterpiece of erotic cinema, alongside the likes of Metzger, Sarno, Oshima, Breillat and company. Biller has made a film that not only takes place in 1972, but is so painstakingly constructed that one feels it was made in 1972, only to be released this year from some "American International Pictures" styled vault.<br /><br />If that weren't enough, Biller did the art direction and costumes. Funky wood paneling, avocado macramé, blue eye shadow, shag carpeting, rust Dacron leisure suits, Lee Majors/ Evil Knievel styled jumpsuits, orgies and shady photo studiosit's all here, but don't let all of the period accuracy fool you. Andrei Tarkovsky noted there are two kinds of filmmakers  those who try and (re)create reality and those who create their own worlds; Biller is clearly in the latter camp, and she has to create a world because that is the only way she can get at the truths about relations between men and women, desire, identity, and the ravages of history on individual life.<br /><br />VIVA concerns the journey of a young married woman as she explores and in turn is tried by the sexual revolution. In the opening of the film the brunette Biller and her blonde sidekick cavort with each other and their respective husbands by a suburban swimming pool. While looking at Playboy, they pose for each other as much as for their husbands. I have never seen such natural eroticism in an American film. I have never seen such healthy erotic appetite between men and women on the screen. The wives enjoy pornowith their husbands in a group context without any hang-ups or condescension. There is no sense of dirtiness or shame, as if the figures in Biller's film occupy a libidinal utopia where repression had never been invented. The erotic energy bursts from the screen: for a moment anything seems possible with Eros unbound.<br /><br />But Biller has much more than sex on her brainit's all a setup with us in the audience as bait. Of course the pleasure can't last, as the heroine does go on a journey after all. Biller's strength is in the tonal shifts; one moment she can be playful and fun, and the next moment deathly serious. <br /><br />It is to Biller's credit that her treatment of the sexual revolution is so evenhanded. Even as she celebrates the pleasures of that thorny shift in consciousness that we call a revolution she never lets us forget that it came at women's expense; that men often dictated the revolution's terms. And at a more ontological level, VIVA explores the problem of the contradictions between men's and women's innermost desires. In the end, VIVA is a shining paradox: artificial distillation of sexploitation and realistic portrayal of gender conflict, a traditional dramatic structure with closure that raises many questions, a fun, almost farcical sex film that hides an intellectual seriousness about history. The effect becomes something for everyone. --Mitch Hampton