De _Val Lewton Isle of the Dead_ uit 1945 heeft, helaas, een toepasselijke titel: de film zelf is een dood, onhandig ding en grotendeels gespeend van de stijl die zulke Lewton-films als _Cat People, I Wandled with a ZOMBIE_ en _The Body Snackher_ zo gedenkwaardig maakte.<br />Het verhaal gaat over een 19e-eeuwse Griekse militaire commandant (Karloff) die het graf van zijn vrouw bezoekt, dat zich bevindt op een eiland dat als begraafplaats wordt omschreven. Maar de pest breekt uit <0xE2><0x80><0x93> en om te voorkomen dat het virus zich verspreidt, sluit de commandant het eiland in quarantaine. Terwijl verschillende bewoners ziek worden en sterven, schrijven anderen de dood toe aan een vampier in Griekse stijl; om het verhaal nog ingewikkelder te maken laat een voortijdige begrafenis de voortijdig begravenen op zijn zachtst gezegd behoorlijk geïrriteerd achter. Het probleem zit hem in het script, dat is toegeschreven aan Josef Mishel en Ardel Wray: de dialogen zijn ongelooflijk onbeholpen en het verhaal is in het gunstigste geval vaag en in het ergste geval onbegrijpelijk. Karloff, die zojuist zijn carrière in de eerdere film _The Body Snater_ heeft gesitueerd, geeft nu zijn zwakste film uit de jaren veertig ten beste <0xE2><0x80><0x93> en eerlijk gezegd ziet hij er ongelooflijk belachelijk uit met zijn krullen. Maar Karloff is niet de enige: de hele cast is op drift, hun optredens botsen op elk mogelijk stilistisch niveau, en regisseur Mark Robson is niet in staat om een richting aan te geven die deze kwesties enig belang zou kunnen geven. Hij was zonder twijfel een van de weinige geniale producenten van de 20e eeuw. Maar _ISLE OF THE DOAD_ doet hem geen eer aan. Hoewel het een must-see zal zijn voor Lewton- en Karloff-fans, zullen ze enorm teleurgesteld zijn <0xE2><0x80><0x93> en alle anderen zijn gewaarschuwd.<br /><br />Gary F. Taylor, alias GFT, Amazon Reviewer, is een van de weinige geniale producenten van de 20e eeuw.
The 1945 Val Lewton ISLE OF THE DEAD is, regrettably, aptly titled: the film itself is a dead, awkward thing and largely devoid of the style that made such Lewton films as CAT PEOPLE, I WALKED WITH A ZOMBIE, and THE BODY SNATCHER so memorable.<br /><br />The story concerns a 19th century Greek military commander (Karloff) who visits his wife's grave, located on an island described as a cemetery. But plague breaks out--and in order to prevent its spread the commander quarantines the island. Even as various residents fall ill and die, others attribute the deaths to a Greek-style vampire; to further complicate the story a premature burial leaves the prematurely buried considerably annoyed, to say the least.<br /><br />The basic problem here is the script, credited to Josef Mishel and Ardel Wray: the dialogue is incredibly awkward and the overall story is at best vague, at worst incomprehensible. Karloff, having just given the performance of his career in the earlier THE BODY SNATCHER, now gives what may be his weakest performance of the 1940s with this film--and frankly he looks incredibly ridiculous with curly hair. But Karloff is not alone: the entire cast is truly at sea, their performances clashing at every possible stylistic level, and director Mark Robson is unable to chart any direction that might give these issues any interest.<br /><br />Lewton was greatly admired for his skill in turning low budgets into memorable horror films with unexpected poet flourishes; he was, without doubt, one of the few genius producers of the 20th century. But ISLE OF THE DEAD does him no credit. Although it will be a must-see for Lewton and Karloff fans, they will be tremendously disappointed--and all others are warned off.<br /><br />Gary F. Taylor, aka GFT, Amazon Reviewer