Le fantemme de la liberté is werkelijk een unieke film. Dat is natuurlijk een van Buzonuels vele gaven aan de ontwikkeling van de filmgrammatica. Vanwege zijn vernieuwingen is hij vaak gekopieerd. Maar een kopie is zelden of nooit zo treffend als het origineel. In deze film speelt hij met meer grenzen en stelt hij onze percepties en veronderstellingen over wat wel en niet gepast is op de proef, inclusief de manier waarop verhalen worden verteld. Door veel verschillende scènes, personages en korte episodes op verschillende manieren met elkaar te verbinden, drijft hij de spot met onze tradities, cultuur en taboes. Hij weeft situaties met behulp van droomlogica aan elkaar. Soms speelt het ene verhaal zich af in het andere, en soms ontmoet een personage uit het ene verhaal een personage uit het andere, en laat de camera het vorige verhaal voor het volgende in de steek. Er wordt natuurlijk wel een groter verhaal en een grotere boodschap getoond. In de eerste aflevering wordt bijvoorbeeld een executie in 1808 getoond, en in de laatste een rel in het heden waarbij mensen worden doodgeschoten. Er wordt een vraag gesteld door deze twee afleveringen te vergelijken. Hoeveel vooruitgang hebben we in de loop der eeuwen geboekt? Afgezien van de belangrijke punten die in deze film worden behandeld, is het een hoogst onderhoudende, grappige en esthetische film. Een deel van het amusante eraan is dat ik om mezelf moest lachen nadat ik iets specifieks had verwacht en tot de ontdekking kwam dat ik veronderstellingen maakte die gebaseerd waren op mijn stereotiepe denken. Ook de manier waarop hij de personages uitkleedt, waardoor ze maar al te menselijk worden, is hilarisch. Een voorbeeld hiervan is de scène waarin de monniken gokken, roken en drinken. Dit wijst ook op de hypocrisie van religie. Ik beveel deze film aan iedereen aan omdat Bugnacuel en Carrière in deze film de routineformule van de film doorbreken en tegelijkertijd het publiek vermaken.
Le fantôme de la liberté is truly a unique film. That, of course, is one of Buñuel's many gifts to the development of film grammar. Because of his innovations, he has often been copied. However, a copy is rarely, if ever, as striking as the original. In this film, he plays with more boundaries and tests our perceptions and assumptions about what is and is not proper, including the way stories are told. By linking many different scenes, characters, and short episodes together in different ways, he pokes fun at our traditions, culture, and taboos. He weaves situations together through dream-logic. Sometimes one story will be within another, and other times a character from one story meets one from another, and the camera abandons the previous story for the next. There is, to be sure, a larger story and message presented. For example, the first episode shows an execution in 1808, and the last shows a present-day riot where people are shot. There is a question being asked by comparing these two episodes. How much progress have we made over the centuries? Beyond the important points being made in this film, it is highly entertaining, funny, and aesthetic. Part of what is amusing about it is that I found myself laughing at myself after expecting something specific and finding that I was making assumptions based on my stereotypical thinking. Also, the way he strips characters down, making them all too human, is hilarious. One example of this is the scene in which the monks are gambling, smoking, and drinking. This also points out the hypocrisy of religion. I recommend this film to everyone because in it Buñuel and Carrière break up the routine film formula and simultaneously entertain the audience.