Nadat ik de rest van de recensies van de 'critici' had gelezen, realiseerde ik me een patroon: ze kennen allemaal Derrida en willen dolgraag meer weten over deze man, die blijkbaar erg op zichzelf is. De film is in zekere zin 'een dag in het leven', dus voor degenen die altijd hebben willen weten hoe deze man is, is hij buitengewoon opwindend. Ik was geschokt en ontzet dat ze deze film prezen, die niets minder dan belachelijk en absurd is. De meeste recensenten verloren alle perspectief in hun ijver om meer te weten te komen over Derrida, een man van wie ze persoonlijk weinig afweten, en waren niet in staat kritiek te leveren op de film, die in feite een hele reeks gemiste kansen is en op zeer amateuristische wijze wordt gemaakt.<br />Er zijn enkele gouden momenten, maar het zijn er niet veel en ze liggen ver uit elkaar, en ze hadden gemakkelijk kunnen worden samengevat in een documentaire van 15 minuten in plaats van een volledige documentaire die alleen maar schijnt te proberen te bewijzen, door het documentaireproces te 'deconstrueren', dat het vrijwel onmogelijk is om een documentaire te maken omdat de persoon in kwestie zich bewust is van de camera en zich dan niet volkomen natuurlijk gedraagt. Helaas rammen de producers dit punt erin met stompzinnige, overbodige shots van het leven die bedoeld zijn om een zin te illustreren die een lezer in de monotone new age leest, waardoor ze er niet eens in slagen om veel van het mysterie dat de man vanbinnen omhult vast te leggen en zich meer te richten op vage, abstracte fragmenten. Eerlijk gezegd vond ik de film een beetje beledigend voor Derrida. Ik wist niet zeker of veel momenten een poging waren om de film een komedie te geven, zodat het publiek geïnteresseerd blijft ten koste van het onderwerp.<br />De critici kunnen abstracte loftuitingen spuien en opmerkingen maken over filosofie en deconstructie (in de hoop dat ze zich een'superieur' voelen). Maar waar het helaas op neerkomt, is dat het een heel slechte film is met weinig voorbereiding, weinig vragen, geen vervolg, geen enkele richting (ondanks het mysterie van deconstructie, is het niet de bedoeling van de meeste films om het publiek te boeien?) die alleen interessant zal zijn voor fans van Derrida die een klein stukje van de persoonlijkheid van deze man willen zien <0xE2><0x80><0x93> en zelfs dat is beperkt. Ik ben geïnteresseerd geraakt in wat mijn vriend zo interessant vond aan Derrida's filosofie, en daar heb ik in deze film niets aan gehad.
After reading the rest of the reviews by the "critics" I realized a pattern -- all of them are familiar with Derrida and would love to know more about this man who apparently is very private. The film is like "a day in the life" to a certain degree so for those who always were dying to know what this man is like, it is extremely exciting for them. I was shocked and appalled that they praised this movie which is nothing short of ludicrous and absurd. Most of the critics lost complete perspective in their zeal to learn more about Derrida, a man who they know little about personally, and fail to criticize the film which really is a whole group of missed opportunities and is done in very amateurish fashion.<br /><br />There are some golden moments but they are few and far between and could easily have been summarized in a 15 minute documentary rather than a full feature that seems only to try to prove, by "deconstructing" the documentary process that it is virtually impossible to do a documentary because the subject is aware of the camera and then doesn't act completely naturally. Unfortunately, the producers ram this point home with inane, superfluous shots of life designed to illustrate a phrase that a reader read in new age monotone, thus failing to even attempt to capture much of the mystery that the man is shrouded within and focus more on vague, abstract clips. Quite frankly, I thought the film was somewhat insulting to Derrida. I wasn't sure if many moments were an attempt to provide comedy in the film to keep the audience interested at the expense of the subject.<br /><br />The critics can spout abstract praise and make comments about philosophy and deconstructionism (hoping to feel a "superior" thinker to the audience) but what this comes down to, unfortunately, is a very poor film with little preparation, poor questions, no follow up, no direction at all (regardless of the mystery of deconstruction, isn't the point of most films to captivate the audience?) that will only be interesting for fans of Derrida who want to see a little bit of this man's personality -- and even that is limited. I've become interested to find out what my friend found so interesting in Derrida's philosophy and I got nothing from it in this film.