Connie Selleca, wier acteerprestaties die van Ali McGraw naar de kroon steken als de slechtste actrice die ooit in Hollywood of Made-for-Tv-Movies heeft gespeeld, heeft weinig waarde in deze film. Zozeer zelfs dat de ontrouw van Kevin Dobson volkomen begrijpelijk is. Als Buck Rogers zich in het echte leven van haar heeft laten scheiden, zou dat je iets moeten zeggen. Hoe irritant de trillende kin en betraande ogen van Kate Hepburn ook zijn voor mensen die serieus in een film spelen, Connie Selleca's houterige gebaren en haar onvermogen om een zin met enige betekenisvolle emotie uit te spreken zijn genoeg om de 'gooi-doctrine' voor het beoordelen van films in werking te stellen: als het onvermogen van een acteur zo'n misselijkheid veroorzaakt dat overgeven onvermijdelijk is, dan moet de film zelf in de dichtstbijzijnde afvalbak worden gegooid. Selleca zou ons allemaal een dienst bewijzen door zich onmiddellijk uit de filmbusiness terug te trekken.
Connie Selleca, whose acting rivals that of Ali McGraw as the worst actress ever to hit Hollywood or Made-for TV-Movies, has little redeeming value in this film. So much so that Kevin Dobson's infidelity is totally understandable. If Buck Rogers divorced her in real life, that should tell you something. As much as Kate Hepburn's quivering chin and teary eyes are an annoyance to devotees of serious acting in film, Connie Selleca's wooden gestures and her inability to deliver a line with any meaningful emotion are enough to invoke the "throw-up" doctrine for evaluating films: If an actor's inability to act creates such nausea that vomiting in unavoidable, then the film itself should be consigned to the nearest trash-bin. Ms. Selleca should do us all a favor and retire at once from the film biz.