The Inglorious Bastards <0xE2><0x80><0x93> of 'That Bloody Armored Train' of 'Counterfeit Commandos' of 'Dode missie' of 'G.I. Bro' of 'Hell's Heroes' of meer, afhankelijk van de versie van de film waar je naar kijkt <0xE2><0x80><0x93> heeft een opleving van de aandacht gekregen door de release van Quentin Tarantino's Inglourious Basterds. Afgezien van het feit dat de hoofdpersonen van beide films een groep niet-bestaande soldaten zijn in een Franse setting uit de Tweede Wereldoorlog, is er weinig wat deze in 1978 in Italië gemaakte Inglorious Bastards van Quentin Tarantino uit 2009 kan evenaren. Deze spaghetti-oorlogsfilm brengt ons naar een in de Tweede Wereldoorlog grotendeels door de Amerikanen bezet Frankrijk, waar een handjevol Amerikaanse soldaten op weg is naar de dichtstbijzijnde militaire gevangenis (of strop) voor een verscheidenheid aan misdaden via een vrachtwagenkonvooi. Met een fortuinlijk toeval overleven vijf van deze roemloze schoften een Duitse luchtaanval op het konvooi en rukken ze op naar het neutrale Zwitserland, waar ze uiteindelijk deelnemen aan een overval van het Franse verzet.<br />De Inglorious Bastards is een behoorlijk slechte film, hoewel hij beter uit de verf komt dan de meeste spaghetti-oorlogsfilms. Het is een Dirty Dozen-achtige Dirty Dozen. 'The Inglorious Bastards', een actiefilm die uiteindelijk helemaal niet zo spectaculair blijkt te zijn (hoewel er boven op een rijdende trein een paar scènes zitten die doen denken aan Octopussy uit 1983) en zo nu en dan schrijnend probeert te zijn, maar bij elke poging faalt in humoristische zin. The Inglorious Bastards is beslist niet historisch accuraat en bevat een paar elementen die beslist niet uit het tijdperk van de Tweede Wereldoorlog stammen: brandwonden aan de zij, lang haar en een krulsnor kwamen in de jaren veertig van de vorige eeuw niet vaak voor in de gelederen van het Amerikaanse leger. De waarde van de film en de kwaliteit van de productie stellen het spaghetti-oorlogsgenre een paar stappen voor, maar alles is nog steeds heel goedkoop en ziet eruit en voelt aan alsof de film in 1968 is gemaakt en niet in 1978 is uitgebracht. Maar dat is nog niet alles: het acteerwerk is ook verschrikkelijk. Fred Williamson is veruit het sterkste lid van de cast vanwege zijn uiterst innemende rol van de stoere bink, maar de rest van de cast lijkt óf overdreven te acteren, ziet eruit als een clown, of is ongeveer zo levendig als een scheepswrak <0xE2><0x80><0x93> Peter Hooten is vooral slecht en slaagt erin zijn rol van scène tot scène zowel te overdrijven als te bagatelliseren. Maar _The Inglorious Bastards_ bevat ook een vrij hoog aantal doden, een hoop onbedoelde B-filmhumor, een moesson van machinegeweervuur en een rivier vol naakte frenuleins. Als dat alles voor jou genoeg is, dan stel ik voor dat je _The Inglorious Bastards_ gaat zien.
The Inglorious Bastards - or "That Bloody Armored Train" or "Counterfeit Commandos" or "Deadly Mission" or "G.I. Bro" or "Hell's Heroes" or more, depending on what version of the film you are watching - has seen a rise in attention by the release of Quentin Tarantino's Inglourious Basterds. Unlike the similarity between the two films' titles may suggest, outside of the fact that the central characters of both films are a group of misfit soldiers in a French World War II setting, there is little to compare this 1978 Italian-made The Inglorious Bastards from the 2009 Quentin Tarantino-made Inglourious Basterds.<br /><br />This B-movie spaghetti war film takes us to a still mostly NAZI-occupied France in World War II where a handful of American soldiers are on their way to the nearest military prison (or noose) for a variety of crimes via a truck convoy. In a glorious stroke of luck, five of these inglorious bastards survive a German air attack on the convoy and head for neutral Switzerland, only to end up participating in a French Resistance raid.<br /><br />The Inglorious Bastards is a pretty bad movie, though it does stand out as better than most B-movie spaghetti war films. It is a Dirty Dozen-style shoot'em'up action film that ends up not very spectacular at all (although there are some scenes on top of a moving train that is reminiscent of 1983's Octopussy) and tries to be poignant now and then, humorous failing with every attempt. Certainly not historically accurate, The Inglorious Bastards features a few elements that stand out as definitely not of the World War II era: side burns, long hair, and handlebar mustaches specifically did not often make it into the ranks of the United States Army in the 1940s.<br /><br />The cinematography and production values put the film a few steps ahead of much of the spaghetti war film genre but everything is still very cheap, looking and feeling like the film was made in 1968 as opposed to its actual 1978 release. But that's not all: the acting is also awful. Fred Williamson is easily the strongest member of the cast because of his extremely affable tough guy persona but the rest of the cast members seem to either overact, looking like clowns, or are about as animated as a shipwreck - Peter Hooten is especially bad, managing to both overplay and underplay his role from scene to scene.<br /><br />But The Inglorious Bastards does include a fairly high body count, a lot of unintentional B-movie humor, a monsoon of machinegun fire, and a river full of naked fräuleins. If all of that is enough to do it for you, then I suggest you have at The Inglorious Bastards.