MP, de man & het personage in de film, was een mislukkeling van de eerste dag, die jammerde dat zijn straf voor zijn zonden hem bespaard bleef omdat hij een artiest was. Velen gaven hem die kans, wat hem ironisch genoeg de weg wees naar een welverdiende vergetelheid <0xE2><0x80><0x93> deze film zou die moeten evenaren. Sterker nog, in de 10 of 15 minuten die je dit essay hebt gelezen, weet je waarschijnlijk 10 keer zoveel over _Pi 'ero_ <0xE2><0x80><0x93> man & film <0xE2><0x80><0x93> dan de film zegt. Terwijl Leon Ichaso eigenlijk een eervolle vermelding verdient voor zijn aandeel in de film, waren de enige vaag interessante dingen aan het echte parlementslid zijn slechte kunst & de reden waarom die aansloeg (kort & beperkt) & daarna verdween <0xE2><0x80><0x93> als mens was hij een nul, vandaar dat de film de 'kunst' verkoos boven de mensheid, om nog maar te zwijgen over de belachelijke samensmelting van het belang van de film voor het parlement door de hoofdpersoon te laten contrasteren met documentaire beelden van beroemdheden als Mohammed Ali, Richard Nixon, Ayatollah Khomeini & John Lennon). Dus het wordt tijd dat iemand eindelijk de waarheid vertelt over Pioorero & de Nuyoricans.
MP, the man & the character in the film, was a loser from Day 1, who whined to be spared punishment for his sins because he was an artiste. Many gave him those breaks, which ironically just sped his path to a well-deserved oblivion, 1 this film should emulate. In fact, in the 10 or 15 minutes you've read reading this essay you probably know 10 times as much about Piñero- man & film- than the film says. While Leon Ichaso deserves a panning for his take with the film, in truth, the only vaguely interesting things about the real MP was his bad art & why it caught on (briefly & limitedly) & then disappeared- as a man he was a cipher, thus the film's worship of 'art' over humanity, not to mention its ridiculous conflation of import on MP by counterpointing the protagonist against documentary footage of celebrities like Muhammad Ali, Richard Nixon, Ayatollah Khomeini, & John Lennon). LI, however, failed to realize there was nothing to the art, to boot. Let me end this piece be reiterating that biopics need not be slavish to every dull detail of a person's life, but it cannot wantonly distort a person's life out of proportion with its reality. So, it's time someone finally told the truth about Piñero & the Nuyoricans.