Jericho is een programma waar alles in zit. Het idee om te onderzoeken wat er zou gebeuren in het kleinsteedse Amerika nadat kernwapens de grote steden hadden verwoest, lijkt briljant in zijn eenvoud. De mogelijke verhaallijnen en het spanningsniveau dat zo'n apocalyptische gebeurtenis zou kunnen opleveren, zijn onbegrensd. Helaas komt Jericho door het slechte schrijven en de amateuristische regie over als een gemiste kans.<br />Een van de eerste dingen waar een schrijver rekening mee moet houden als hij een verhaal voor de televisie schrijft, is het feit dat commerciële breuken de stroom zullen onderbreken. Hier komen de basisbouwstenen <0xE2><0x80><0x93> de regels zo je wilt <0xE2><0x80><0x93> van het televisieschrijven vandaan, en de belangrijkste van die bouwstenen is dat er vóór de eerste reclameboodschap een belangrijke motiverende gebeurtenis moet plaatsvinden. Schrijver Stephen Chbosky lijkt dit feit te hebben genegeerd om in te korte tijd te veel personages te ontwikkelen. Terwijl het een vaststaand gegeven lijkt dat de kernaanval vrij snel na de proefaflevering van het programma moet plaatsvinden, komt het in werkelijkheid pas bijna halverwege het programma ter sprake.<br />Waar het publiek tot op dit moment op wordt getrakteerd, zijn eindeloze scènes waarin Skeet Ulrichs personage mensen ontmoet die hij ooit heeft gekend en waarin tegenstrijdige verhalen worden verteld over waar hij is geweest sinds hij van huis is weggegaan. Nieuwsgierigheid naar deze situatie zou snel kunnen worden bevredigd, maar Chbosky doorloopt keer op keer dezelfde scène met een dialoog die weinig diepgang biedt. De dialoog lijkt er soms toe te leiden dat het publiek kunstmatig wordt geïntrigeerd, maar omdat er geen achtergrondverhalen zijn en er geen situaties zijn die eenvoudigweg niet om nader onderzoek vragen, valt de dialoog in het niet.<br />Om de zaak nog erger te maken, komt de richting die Jon Turteltaub in de pilot-aflevering heeft gekozen als afgezaagd over. Turteltaub lijkt zich totaal niet bewust te zijn van de ontwikkelingen in de episodische televisiestijl van de afgelopen tien jaar. Om het nog erger te maken, geeft de keuze voor cinematografie de show soms het uiterlijk van een camcorder, waardoor de algehele ervaring wordt bezoedeld. Het enige positieve aan de show is het acteergezelschap, onder wie Skeet Ulrich, Gerald McRaney, Pamela Reid en Beth Grant. Jammer genoeg krijgen ze maar weinig te doen in dialogen, dramatische situaties en regie, en lijken ze zich dus moeizaam door hun werk heen te worstelen. Met scènes die met een derde zouden kunnen worden ingekort om hetzelfde effect te bereiken, blijkt uiteindelijk dat zelfs bewezen artiesten geen biefstuk van zand kunnen maken.<br />Het wordt steeds duidelijker dat steeds meer netwerken proberen het gevoel van NBC's _Lost_ te kopiëren. Maar het ongeduldige karakter van productiebedrijven die de inhoud snel naar buiten willen brengen in plaats van die zo snel mogelijk te ontwikkelen, resulteert in een stroom van oninteressante programma's die haastig worden uitgezonden voordat er genoeg ademruimte is om te rijpen van keurig netjes tot werkelijk uitzonderlijk. En een groot deel van deze ontwikkeling is te danken aan het creatieve talent dat erbij betrokken was.<br /><br />De enige belangrijke film die de schrijver Stephen Chbosky voor Jericho had gemaakt, was de niet al te geweldige verfilming van de muzikale versie van _Rent_, een film die dezelfde problemen met zich meebracht als de slechte karakterontwikkeling, de gebrekkige structuur en de onwrikbare dialoog. Het is dus niet verbazingwekkend dat Jericho dezelfde gebreken heeft. Als Chbosky gewoon was gaan zitten om naar de pilotenaflevering van _Lost_ te kijken, een piloot die perfect illustreert hoe je een spannend drama met een knal op gang krijgt, had hij misschien meer moeite gedaan om te zien of de situaties in Jericho al die tijd interessant genoeg waren om een goed script van te maken.<br />Maar zoals de zaken er nu voor staan, is Jericho langdradig en ontbreekt het aan stimulans zowel als van een drama als van een spannende thriller. De piloot heeft weinig om de aandacht van het publiek te trekken, zelfs niet voor een tweede blik, laat staan voor een heel seizoen.
Jericho is a show that had everything going for it. The idea of exploring what would happen in small-town America after nuclear weapons seemed to have devastated the major cities seems brilliant in its simplicity. The possible story lines and the suspense level that such an apocalyptic event could generate is limitless. Unfortunately, Jericho comes off as a wasted opportunity in its poor writing and amateurish directing.<br /><br />One of the first things a writer must take into account in creating any story for television is the fact that commercial breaks are going to interrupt the flow. This is where the basic building blocks -- the rules if you would -- of television writing arose from, the most notable of necessities being that a significant motivating event must take place before the first commercial break. Writer Stephen Chbosky appears to have ignored this fact in order to develop too many characters in too short of a time. Whereas it would seem a given that the nuclear attack should occur fairly soon into the pilot episode, it in fact doesn't arise until almost the half way mark.<br /><br />What the audience is treated to up to this point are endless scenes of Skeet Ulrich's character meeting people he once knew and providing conflicting stories as to his whereabouts since leaving home. Curiosity of this situation could be achieved quickly, but Chbosky goes through the same motion time and time again with dialog that provides little character depth. The dialog in general seems to reach at times to artificially intrigue the audience, but with no back-story and situations that simply do not cry out for exploration, the dialog falls flat.<br /><br />To make matters worse, the direction by Jon Turteltaub in the pilot episode comes off as stale. Turteltaub appears to be completely unaware of the developments in episodic television direction in the past decade. To add insult to injury, the choice in cinematography gives the show a camcorder look at times, thus cheapening the overall experience.<br /><br />The only redeeming quality of the show is the acting ensemble, including Skeet Ulrich, Gerald McRaney, Pamela Reid and Beth Grant. Unfortunately, they're given little to work with in dialog, dramatic situations and direction, and thus appear to trudge through their work laboriously. With scenes that could be cut by a third in length to achieve the same effect, in the end, even proved performers cannot make steak out of sand.<br /><br />It is increasingly apparent that more and more networks are trying to replicate the feel of NBC's LOST. However, the impatient nature of production companies to get content out quickly rather than developing it to its maximum potential is resulting in a stream of uninteresting shows to be rushed out before given enough breathing space to mature from flash-in-the-pan neat to truly exceptional. And much of this stems from the creative talent involved.<br /><br />Writer Stephen Chbosky's only major credit previous to Jericho was this year's less than wonderful film adaptation of the musical Rent, a film which shared the same problems of poor character development, flawed structure and unmoving dialog. It is thus not surprising that Jericho shares the same flaws. Had Chbosky simply sat down and watched the pilot episode of LOST, a pilot that perfectly illustrates how to get a suspense drama off on a bang, he may have taken greater care to see whether the situations in Jericho were interesting enough throughout to make a worthwhile script.<br /><br />As it is, Jericho is long-winded and lacks stimulation both as a drama and a suspense thriller. The pilot holds little to draw an audience back for even a second look, let alone an entire season.