Charles McArthur en Ben Hecht leerden elkaar kennen toen ze allebei verslaggever waren in Chicago in de jaren twintig. Ze creëerden twee van de grappigste kluchten in het Amerikaanse toneel, TWENTYTH CENTURY (over theatermensen) en THE FRONT PAGE. Dat laatste was gebaseerd op hun ervaringen als verslaggever in die krankzinnige tijd in Chicago, waar de kranten zich op sensatieverhalen concentreerden en de politiek door en door corrupt was. Het stuk dat daaruit voortkomt is hysterisch grappig en toch ook weer op het juiste moment. Ondanks alle overdrijving in de manier waarop Walter Burns en Hildy Johnson de politie, politici, verslaggevers en burgers manipuleren om hun primeur te krijgen, blijft het verhaal om verschillende redenen relevant. Het politieke evenwicht in een grote verkiezing voor het burgemeesterschap is wankel vanwege de zaak-Graham Williams. Williams heeft een politieman neergeschoten die Afro-Amerikaans is, een groot lokaal kiesblok, en ze willen dat hij gestraft wordt. De corrupte burgemeester en zijn idiote gevangenisdirecteur zijn bereid hem te executeren voor de stemmen die nodig zijn om aan te blijven, maar de gouverneur (die van de rivaliserende partij is) gelooft dat de moordenaar krankzinnig is (of in elk geval geestelijk gestoord). Dus (zoals je ziet) worden ras, politiek en de geldigheid van de doodstraf al ingeroepen. Algauw zien we ook voorbeelden van nepotisme en corruptie bij de politie, en in het stadhuis, cynische politiek die gebaseerd is op iemands leven, en vragen over privacy en een vrije pers. Voor een toneelstuk uit 1931 is dit nog steeds relevant. In de jaren dertig was er een eerdere versie van het stuk geweest, THE FRONT PAGE geheten, met Adolphe Menjou als de sluwe en achterbakse Walter Burns, en Pat O'Brien als de sterverslaggever Hildy Johnson. Het is een goede versie, en beide sterren doen het goed in hun rol (en ze hebben allebei de verbale snelheid die nodig is om de dialogen over de oren van het publiek te laten vloeien). Maar toen de film in 1940 opnieuw werd gemaakt, besloot Howard Hawks Hildy Johnson te veranderen in een vrouwelijke verslaggever (en ex-echtgenote) van Burns. Zijn rol van Cary Grant was ook radicaal anders. Burns is een gemene, achterbakse schurk die een moord zou doen voor een goed verhaal. Menjou was in die rol een beetje zwierig (hij was meestal zwierig) maar de hardheid onder het toonbare pantser was aanwezig. En door Hildy van een jongen in een meisje te veranderen, en Walters ex-vrouw, moest je Walter interessanter maken. Dus werd Walter in Cary Grant veranderd. Er werd naar Hildy gezocht, met Jean Arthur en Irene Dunne als mogelijkheden. Geen van beiden speelde hem uiteindelijk. In plaats daarvan ging de rol naar Rosalind Russell.<br />Het moet gezegd worden dat Russell de vocale vaardigheid had om de dialoog in de juiste toonaard te persen. Misschien had Jean Arthur dat net zo goed kunnen doen, maar Arthur bezat niet de fysieke kracht achter de stijl die Russell aan de dag legde. Ze is (in deze film) echt goed in evenwicht met Grant, gezien hun karakters.<br />De motivatie verandert een beetje. Deze Walter Burns wil nog steeds zijn primeurs, maar er zijn momenten van breekbaarheid waarop hij beseft dat hij Hildy misschien voor altijd zal kwijtraken aan haar verloofde Bruce (de altijd hulpeloze Ralph Bellamy). En vreemd genoeg werken ze (Hawks slaagt erin ze onder controle te houden). Ook, aangezien het verhaal nu twaalf jaar ouder is dan het oorspronkelijke stuk, vinden er veranderingen plaats in Walters politieke opvattingen. Hij heeft een hekel aan de bende (onder leiding van Clarence Kolb en Gene Lockhart) die de stad regeert, en hij wijst Hildy erop dat zij de kans hebben de stad het soort regering te geven dat New York onder La Guardia heeft. Dit maakt niet het einde van zijn vreugde over het binnenhalen van de tegenpartij, maar het suggereert wel dat Burns meer diepgang heeft.<br />Tegenwoordig wordt algemeen aangenomen dat dit de beste filmversie van THE FRONT PAGE is, en een van de grappigste films die ooit zijn gemaakt. De hele cast straalt (kijk naar de scène waarin Helen Mack de verslaggevers confronteert die haar hebben afgeschilderd als een slet en leugens hebben verteld over John Qualen (Williams) <0xE2><0x80><0x93> ze is in alle staten als Russell haar uit de perskamer haalt en de verslaggevers zich diep schamen voor haar <0xE2><0x80><0x93> en Russell komt terug, kijkt naar Regis Toomey, Porter Hall en de anderen en zegt met zware cynische ironie: 'Heren van de pers!'). En denk ook aan Billy Gilberts onsterfelijke Joe Pettibone, het meest hopeloze monument van totale verwarring in de filmwereld. Het is een van de weinige komedies uit die tijd die de kijkers na elkaar nog steeds aan het lachen houden.
Charles McArthur and Ben Hecht met when both were reporters in Chicago during the 1920s. They created two of the funniest farces in American drama, TWENTIETH CENTURY (about theater people) and THE FRONT PAGE. The latter was based on their experiences as news reporters in those crazy days in Chicago, where the newspapers concentrated on sensationalism and the politics was thoroughly corrupt. The resulting play is hysterically funny and yet remains timely. For all the exaggeration of how Walter Burns and Hildy Johnson manipulate police, politicians, reporters, and civilians to get their scoop, the story remains relevant for several reasons. The political balance in a big Mayoralty election is precarious due to the Earl Williams case. Williams has shot a policeman who is African-American, a big local voting block, and they want him punished. The corrupt Mayor and his idiot jail warden are willing to execute him for the votes needed to stay in office, but the Governor (who is from the rival party) believes the killer is insane (or at least mentally deficient). So already (as you see) race, politics, and the validity of the death penalty get pulled in. Soon we also see examples of nepotism and corruption in the police, and City Hall, cynical politics based on a man's life, and questions about privacy and a free press. For a play from 1931 this one still has relevance.<br /><br />There had been an earlier version of the play in the 1930s called THE FRONT PAGE, starring Adolphe Menjou as the conniving and devious Walter Burns, and Pat O'Brien as ace reporter Hildy Johnson. It is a good version, and both stars do well with their parts (and both have the verbal speed necessary for the dialog to flow over the ears of the audience). But when the film was remade in 1940, Howard Hawks decided to redraw Hildy Johnson into a female reporter (and previous wife) of Burns. His casting of Cary Grant was radically different too. Burns is a nasty, conniving s.o.b. who would kill for a good story. Menjou was somewhat dapper (he was usually dapper) in the role, but the hardness under the presentable shell was there. And by changing Hildy from a guy to a gal, and Walter's former wife, you had to make Walter look more interesting. So Walter is turned into Cary Grant. There was a search for Hildy, involving Jean Arthur and Irene Dunne as possibilities. Neither ended up playing him. Instead it went to Rosalind Russell.<br /><br />It has to be admitted Russell had the vocal abilities to push the dialog at the proper clip. Possibly Jean Arthur could have done that just as well, but Arthur did not have the apparent physical strength behind the stylishness that Russell showed. She really does balance well (in this film) with Grant, given their characters.<br /><br />Motivation changes a little. This Walter Burns still wants to get his scoops, but there are moments of fragility when he realizes he may forever lose Hildy to her fiancé Bruce (the ever helpless Ralph Bellamy). And they oddly work (Hawks manages to keep them under control). Also, as the story is now twelve years older than the original play, certain changes occur in Walter's political views. He does dislike the gang (led by Clarence Kolb and Gene Lockhart) running the city, and points out to Hildy that they have a chance to help give the city the sort of government New York City has under La Guardia. This does not end his joy at scooping the opposition, but it does suggest that Burns has more depth.<br /><br />It is now generally believed that this is the best of the film versions of THE FRONT PAGE, and one of the funniest films ever made. The entire cast shines (look at the scene where Helen Mack confronts the reporters who have made her look like a tramp, and have told lies about John Qualen (Williams) - she is in a state when Russell takes her out of the press room, and the reporters are thoroughly ashamed of herself - and Russell comes back looking at Regis Toomey, Porter Hall, and the others, and says "Gentlemen of the Press!" with heavy cynical irony). And also note Billy Gilbert's immortal Joe Pettibone, the most hopeless monument of total befuddlement in movies. It is one of the few film comedies of that period that retains it's laughs one viewing following another.