Dit heeft niets met concentratie te maken. En ook niet met voldoende filmkennis of slimheid om obscure thema's en subplots in films te doorgronden. Per slot van rekening zijn sommigen van ons fans van David LYNCH en genieten we ervan om films te decoderen en te ontwarren alsof het doolhoven zijn. Die films zijn in elk geval levendig en kleurrijk genoeg om de belangstelling van een BINGO-publiek vast te houden. Ze hebben karakterisering, plot, actie, thema, enz. We zijn gewend geraakt aan de complexiteit van flashbacks en verhaallijnen die niet kloppen. We hielden van 'Pulp Fiction', 'Memento', 'Traffic' en '21 Grams', maar een film hoort niet zo chaotisch, wanordelijk en vol met subplots te zijn dat je het hoofdthema van de film niet kunt bepalen. Als films dat doen, zijn het gewoon oefeningen in geestelijke masturbatie voor een zelfverheerlijkende filmmaker, en ze zijn niet interessant voor de rest van ons. We vallen niet allemaal in slaap omdat we een Attention Deficit Disorder hebben. Sommigen van ons zijn echt ontspannen en rustig, met uitstekende concentratievaardigheden, en ze zijn tot op het bot op details gefocust. We vallen in slaap omdat de film gewoon geen actie heeft om verder te gaan. Het is saai, frustrerend en vervelend. Ik bedoel, zowel theoretici van de meetkunde als avant-gardistische dichters vinden wat ze doen even interessant, en geen van beiden is meer geldig dan de ander. Een film moet interessant genoeg zijn om een publiek te trekken binnen het gebied dat tussen hen in ligt, deze film is dat niet, doet dat niet.
This is not about concentration. Nor is it about having enough film savvy or cleverness to figure out obscure themes and subplots in films, after all, some of us are David LYNCH fans and enjoy decoding and detangling films as though they are mazes. Those films are at least vibrant and colorful enough to maintain the interest of a BINGO audience. They have characterization, plot, action, theme, etc. We have become accustomed to the complexity of flashbacks and out-of-sequence story lines. We loved "Pulp Fiction", "Memento", "Traffic", and "21 Grams", but a film should not be so chaotic, disorderly, and cluttered with digressive subplots that you can't determine the main theme of the film. When films do this, they are simply exercises in mental masturbation for a self aggrandizing filmmaker and are not interesting to the rest of us. We are not all falling asleep because we have Attention Deficit Disorder. Some of us are really laid-back and low key, with excellent concentration skills, and are detail oriented to a fault. We are falling asleep because the film simply doesn't have any action to move it forward. Its boring, frustrating, and tedious. I mean after all, both Theoretical Mathmaticians and Avant-Garde Poets find what they do equally interesting, neither is more valid than the other. A film needs to be interesting enough to appeal to some audience within the range between them, this film is not, does not.