Epidemie lijkt een en al stilistische genotzucht te zijn. Het wordt in zwart-wit gefilmd, met vaak opzettelijk overbodige ondertitels. Elke opname is heel erg lang. Sommige zijn stoïcijns, andere zijn plotseling maf, weer andere zijn verontrustend, maar de meeste zijn stoïcijns. Als er sprake is van dialoog, is dat intellectueel stimulerend, maar op het randje van irrelevant.<br />Het is vooral regisseur Lars Von Trier en zijn scenarist Niels Vorsel die zichzelf spelen, die op het laatste moment een scenario bedenken voor een producent. Deze film neemt onevenredig veel scènes uit hun script op, waarin Von Trier een radicale arts speelt die probeert een moderne epidemie te genezen. In een verwrongen draai ontdekt de arts dat hij zelf de epidemie heeft verspreid. Je blijft zo lang zitten met de vraag waarom er zo'n toevalligheid bestaat tussen het scenario en de buitenwereld, of welke ontwikkeling van de verschillende verhaallijnen de voortekenen zijn. Maar het infecteert je. Het brandt je.<br />Of de film nu wel of niet narcistisch is, hij is niet vormelijk boven functioneel. In wezen is het een fundamentele oefening in wat metafysisch de toeschouwer raakt. Denk aan de scène van de donkerder, rustigere van de scenarioschrijvers in de metro, terwijl ze van tevoren weten dat de ander gaat sterven. Of als hij in een spiegel kijkt, zich naar ons omdraait, de camera, dan weer de spiegel. Alles wat je zou verwachten van een samenhangende, zintuiglijke, verhalende speelfilm, is omgekeerd en ontwikkelt inderdaad een onmiddellijk bewuste verbinding tussen zichzelf en het publiek.<br />Dat wil niet zeggen dat het elk fundamenteel aspect van kwaliteit ontbeert. Udo Kier geeft een van de meest verbazingwekkende, fantastische voorstellingen die ik ooit heb gezien. Veel van die voorstellingen, wie die acteurs of personages ook zijn, schokken en raken ons diep. Sommige scènes bestaan helemaal uit bulderend gelach of hysterisch gegil, ondanks het stoïcijnse stoïcisme en de stilte die de film doordrenkt.<br />Deze hypnotische abstractie is werkelijk heel sfeervol en griezelig. Het is een transcendentaal, bijna fysiologisch beïnvloedend virus dat je dagenlang kwelt als je eraan wordt blootgesteld. Het is iets wat gezien moet worden en wat nauwelijks te verklaren is. En dat maakt het tot een waar kunstwerk.
Epidemic appears to be all stylistic self-indulgence. It is filmed in black and white, with often purposely redundant subtitles. Each shot is very very long. Some are stoic, some are suddenly goofy, some are disturbing, mostly stoic. When there is dialogue, it is intellectually stimulating, but borderline irrelevant.<br /><br />Mainly, it is that director Lars Von Trier and his screenplay collaborator Niels Vorsel play themselves, coming up with a last-minute script for a producer. This strand takes disproportionate turns with scenes from their script, in which Von Trier plays a radical doctor attempting to cure a modern-day epidemic. In an warped turn, the doctor finds that he himself has been spreading it. For so long, one is left without a clue as to why there is such a coincidence between the screenplay and the outside world, or any progressions of the different narrative strands' signifying signs. But it infects you. It burns you.<br /><br />Whether or not the film is narcissistic, it is not form over function. Essentially, it is a basic exercise in what metaphysically affects the viewer. Consider the scene of the darker, quieter of the screenwriters in the subway, knowing predeterminately that the other one is going to die. Or when he looks in a mirror, turns to us, the camera, then the mirror again. Everything one expects would create a cohesive, sense-making narrative film is inverted and indeed develops an immediately conscious connection between itself and the audience.<br /><br />That is not to say it eschews any fundamental aspect of quality. Udo Kier delivers one of the most amazing, fantastic performances I have ever seen. Really, many of the performances, whoever these actors, or characters, are, shock and deeply move us. Some scenes are entirely made up of uproarious laughter or breakdowns of screaming, in spite of the unapologetic stoicism and quiet permeating the film.<br /><br />This hypnotic abstraction is truly very atmospheric and creepy. It is a transcendental, almost physiologically affecting virus that infests you for days upon being subjected to it. It is something that has to be seen and can hardly be explained. And that makes it a true work of art.