Net als een paar andere Australische inzendingen uit 1999 is Strange Planet schitterend gefilmd, maar ontstellend gedramatiseerd en geacteerd. Het verhaal gaat over twee stellen vrienden (drie meisjes en drie jongens) die van en naar slechte relaties gaan. In een notendop is dat de plot. Na een jaar is de film zeker een heleboel tijd waard. En keurig ook. Elke nieuwe maand wordt visueel geïntroduceerd door een paar verbijsterende tijdsopnamen van Syndey. Maar als plot en karakterontwikkeling eenmaal op gang komen, valt de film gewoon plat op zijn gezicht. De dialoog is te spaarzaam en te onconventioneel, om nog maar te zwijgen van het feit dat hij zo voorspelbaar en onderontwikkeld is dat hij meer als een synopsis dan als een dialoog aanvoelt. Het 'grappige' nihilistische-romantische geklets over relaties is allesbehalve geestig. De plot voelt ook maar al te vertrouwd aan, en het einde komt paradoxaal genoeg niet verrassend en onontwikkeld over, zo onontwikkeld dat de laatste opname (van de zes die aan het ontbijten zijn) aanvoelt als een beledigende poging om het publiek te behagen. Alweer een trieste triomf van stijl boven inhoud. Probeer 'The Big Night Out', met soortgelijke resultaten.<br /><br />2/5/2012.
Like a few other Australian entries from 1999, 'Strange Planet' is gorgeously filmed but appallingly scripted and acted. The story sees two sets of three friends (three girls and three guys) who stumble to and from bad relationships. In a nutshell, that's basically the plot. Spanning a year, the film certainly covers a lot of time. And neatly too. Each new month is visually introduced by some stunning time-lapse sequences of Syndey. However, once plot and character development come into swing, then the movie just falls flat on its face. Dialogue feels too sparse and wanna-be offbeat, not to mention being so predictable and underdeveloped that it feels more like a synopsis than dialogue. The 'witty' nihilist-turned-romantic banter about relationships is anything but. The plot likewise feels all too familiar, and the ending comes paradoxically unsurprising and undeveloped, so undeveloped that the last shot (an overhead of the six eating breakfast) feels like an insulting attempt at gratifying the audience. Yet another sad triumph of of style over substance. Try 'The Big Night Out' for similar results.<br /><br />2/5