Mia Farrow is de vrouw van een werkloze bullebak en rokkenjager, Danny Aiello. Ze werkt in een cafetaria en als ze haar ellendige leven in de crisistijd probeert te vergeten, gaat ze naar de film. Op dit moment kijkt ze keer op keer naar een B-film die The Pulple Rose of CAIRO heet, over een stel verveelde societyfiguren (Edward Herrmann, John Woods, Zoe Caldwell, Van Johnson) die voor de verandering naar Egypte gaan. Ze ontmoeten een archeoloog, gespeeld door Jeff Daniels, die op zoek is naar een mythische bloem (van de titel van de film) die tot ware liefde zal leiden. We zien Farrow keer op keer naar de film gaan, totdat Daniel haar begint op te merken en haar vraagt of ze de film echt zo mooi vindt. Dit brengt Farrow van haar stuk, en ze verlaat de bioscoop. Maar als ze terugkomt, ziet ze dat Daniel belangstelling voor haar heeft. Belangstelling genoeg om de film te verlaten, tot grote consternatie van Herrmann en de andere personages in de film, omdat ze worden getraind door het feit dat ze op een bepaalde manier zijn gefilmd door het filmbedrijf en dat ze voor altijd hetzelfde patroon moeten volgen. Dus de personages weten niet hoe ze verder moeten. Bovendien kunnen ze de film niet verlaten (zoals Daniel deed). De wereld van de film is even star als die van de echte wereld, ondanks de ontdekking van kleur en echte ruimte door de filmer Daniel in de buitenwereld. De echte wereld vereist echte training (niet de idiote valse titel die de filmer Daniels als zogenaamde archeoloog heeft) en echt geld (Daniels heeft nepgeld op de set). Maar de personages in de film worden gek omdat ze de plot niet zonder Daniels kunnen voortzetten. Dat geldt voor sommigen van hen: de actrice die de Afro-Amerikaanse dienstmeid speelt in de film wordt echter doordat ze zich niet als een stereotype vrouw gedraagt (ze trekt haar schoenen uit en gaat, tot ontzetting van de anderen, op een bank liggen).<br />De opstand die Daniels voelt als hij uit het scherm stapt, verspreidt zich in andere werelden tot consternatie: het theaterbestuur en de filmmaatschappij zien het als een bedreiging van linkse elementen die de Amerikaanse filmindustrie proberen te ondermijnen. We horen zelfs dat er elders in het land incidenten zijn met andere kopieën van de film. De filmmaatschappij stuurt de echte Daniel naar de plek waar zijn personage tot leven is gekomen, en al snel is het Daniel vs. Daniel die Farrow het hof maakt. Wie zal ze kiezen <0xE2><0x80><0x93> en zal ze een verstandige keuze maken tussen een naïef, fictief personage dat haar aanbidt en een man van vlees en bloed en potentieel, die ambitieus en sluw is? Maar wat is wijsheid in zo'n keuze?<br />De Pulpatie van Caio is een van die films die je twee keer doet kijken naar de werkelijkheid in de wereld die we bewonen, en de wereld die we via onze verbeelding proberen binnen te dringen. Het is een uitzonderlijk slimme en heel grappige film. Zeker een van Allans top vijf.
Mia Farrow is the wife of an unemployed bully and womanizer Danny Aiello. She works in a diner, and when she tries to forget her lousy life in the Depression she turns to the movies. Currently she is seeing a "B" feature again and again called THE PURPLE ROSE OF CAIRO, about a bunch of bored socialites (Edward Herrmann, John Woods, Zoe Caldwell, Van Johnson) who go to Egypt for a change. They meet an archaeologist played by Jeff Daniels, who is trying to find a mythical flower (the one of the film title) that will lead to a true love. We see Farrow go again and again to the film until Daniel starts noticing her and asks if she really likes the film that much. This unsettles Farrow who leaves the theater. But she returns and she sees that Daniel is interested in her. Interested enough to leave the film, much to the consternation of Herrmann and the other characters in the film because they are trained by the fact that they were shot in a way by the film company and edited to follow the same pattern forever. So the characters are at a loss at how to continue. Also they can't leave the film (as Daniel did).<br /><br />Allan is one of the few directors brave enough to look at philosophical situations in his film. Here it is the odd rules governing reality and falsity. The world of the movie is as rigid as that of the real world, despite the cinematic Daniel's discovery of color and real space in the outside world. The real world requires real training (not the idiotic false title the cinematic Daniels has as a so-called archaeologist) and real money (Daniels has fake money on him from the movie set). But the characters in the film are losing their mind for being unable to go ahead with the plot without Daniels. That is some of them are: the actress playing the African-American maid in the movie becomes more real in her not acting like a female stereotype (she takes off her shoes and plots down on a couch, to the dismay of the others).<br /><br />The revolt sensed by Daniels stepping out of the screen spreads consternation in other worlds: the theater management and the movie company see it as a threat of left wingers trying to undermine the American film industry. Indeed, we hear that other copies of the film have incidents elsewhere in the country. The film company sends the real Daniel to the site where his character came to life, and soon it is Daniel v. Daniel wooing Farrow. Who will she choose - and will she choose wisely, between a naive fictional character who adores her and a man of flesh and blood and potential, who is ambitious and devious? But what is wisdom in such a choice?<br /><br />THE PURPLE ROSE OF CAIRO is one of those films that makes one look twice at reality in the world we inhabit, and the world that we seek to enter through our imaginations. It is an exceptionally clever film, and a very funny one. Certainly one of Allan's top five movies.