The Purple Rose of Cairo (1985): Mia Farrow, Jeff Daniels, Danny Aiello, Stephanie Farrow, Irving Metzman, David Kieserman, Victoria Zussin, Elaine Grollman, Mark Hammond, Wade Barnes, Peter Castelloti, Tom Degidon, Edward Hermann, John Wood, Deborah Rush, Van Johnson, Eugene J. Anthony, Ebb Miller, Karen Akers, Annie Joe Edwards, Milo O'Shea, Peter McRobbie, Camille Saviola, Dianne West, Tom Kubiak, James Lynch, Sydney A. Blake... Directeur Woody Allen... Woody Allen in beeld.<br />Een van Woody Allens beste films is die waarin hij niet de hoofdrol speelde. Zijn grootste talent is de komedie, en deze film, die in 1985 werd uitgebracht, is een romantische komedie met een grappige tekst die je aan het denken zet. Het is de tijd van de 30's, de Grote Depressie in New Jersey. Cecilia (Farrow) werkt als serveerster en is getrouwd met een gewelddadige, dominante alcoholist (Danny Aiello). Om te ontsnappen aan de deprimerende realiteit van haar situatie en die van Amerika kijkt ze naar Hollywood-films. Nadat ze herhaaldelijk naar 'The Purple Rose of Cairo', een avonturenfilm, heeft gekeken, komen de personages van de film (niet de acteurs, maar de fictieve personages die ze spelen) tot leven en komt het zwierige mindere personage Tom Baxter (Jeff Daniels) van het witte doek om Cecilia te vertellen dat hij verliefd op haar is geworden. Dit stelt Cecilia voor een romantisch dilemma. Tom is perfect, maar niet echt. Haar echtgenoot is een monster, maar ze lijkt zich niet van hem los te kunnen maken. Dan komt Gil Sheperd (ook gespeeld door Daniels) de acteur die Tom Baxter speelt, die, gevleid door Cecilia's bewondering voor zijn werk, verliefd op haar wordt. Zal ze een volmaakt maar fictief personage kiezen dat in een eeuwige fantasie van celluloid leeft, boven de werkelijkheid? Uiteindelijk kost haar beslissing haar veel moeite en het einde, dat veel critici en het publiek niet verwachtten of aanstond, lijkt erop te wijzen dat we niet gelukkig kunnen zijn als we in fantasie of werkelijkheid leven. Dit schrijven is hier de echte winnaar. Jeff Daniels heeft fantastische rollen, maar vooral als Gil Shepherd is hij de acteur die een grotere carrière in Hollywood nastreeft en geen bijrolletjes speelt. De acteurs die in de film meespelen kibbelen met het drukke publiek in het theater en dit is een uiterst hilarische scène. Om van deze film te kunnen houden en ervan te kunnen genieten, moet je je ongeloof opzijzetten en de absurditeiten van de plot vergeten. Deze film lijkt Hollywood te honen en als je daar om kunt lachen, dan waardeer je goede subjectieve komedie. In plaats van hem serieus te nemen, geniet je liever van het geweldige schrijven en de komediestijl. Hier geeft Woody Allen Mia Farrow genoeg ruimte om haar ding te doen en Jeff Daniels ook, en de chemie is goed. Genoeg hilarische momenten. De scène waarin de personages/acteurs op het scherm ruziemaken over de desertie van een minder belangrijk personage dat de vaart van de film verpest, is echt goed. Dit is ook een film over de magie van Hollywood en de glamour en romantiek/escapisme ervan. Tegelijkertijd lijkt het een triest sociaal commentaar te zijn op het feit dat we niet gelukkig kunnen zijn met te veel werkelijkheid of te veel fantasie. Maar het is een luchtige film en lang niet zo 'diep' of psychologisch als andere Woody Allen-films zijn. Het gaat meer over escapisme en de aantrekkingskracht van het oude Hollywood op het publiek in die tijd. Ik heb van deze film genoten voor het script en voor Mia Farrow, die een goede actrice was. En ook Woody Allens tekst en regie zijn uitmuntend.
The Purple Rose Of Cairo (1985): Mia Farrow, Jeff Daniels, Danny Aiello, Stephanie Farrow, Irving Metzman, David Kieserman, Victoria Zussin, Elaine Grollman, Mark Hammond, Wade Barnes, Peter Castelloti, Tom Degidon, Edward Hermann, John Wood, Deborah Rush, Van Johnson, Eugene J. Anthony, Ebb Miller, Karen Akers, Annie Joe Edwards, Milo O'Shea, Peter McRobbie, Camille Saviola, Dianne West, Tom Kubiak, James Lynch, Sydney A. Blake....Director Woody Allen...Screenplay Woody Allen.<br /><br />Among Woody Allen's best films are those in which he did not star in. His strongest talent is comedy and this film, released in 1985, is a romantic comedy with some thought-provoking and witty writing. Woody Allen's wife at the time, Mia Farrow, appeared in several of his films in the mid to late 80's and this one finds her in terrific acting shape. The time is the 30's, the Great Depression in New Jersey. Cecilia (Farrow) works as a waitress and is married to an abusive, domineering, alcoholic mess (Danny Aiello). To escape the depressing reality of her situation and that of America, she watches Hollywood movies. After repeatedly watching "The Purple Rose Of Cairo" an adventure comedy, the characters of the film (not the actors but the fictional characters they portray) come to life and the dashing minor character Tom Baxter (Jeff Daniels) comes off the big screen to tell Cecilia he has fallen in love with her. This provides Cecilia with a romantic dilemma. Tom is perfect but not real. Her husband is a monster but she can't seem to break free from him. Then along comes Gil Sheperd (also played by Daniels) the actor who portrays Tom Baxter who, flattered by Cecilia's admiration of his work, falls in love with her. Will she choose a perfect but fictional character who lives in perpetual celluloid fantasy over reality ? Ultimately, her decision costs her a lot and the ending, one which many critics and audiences didn't expect or care for, is one that seems to indicate we can't be happy living in fantasy or reality. This writing is the real winner here. Jeff Daniels has terrific lines, but especially as Gil Shepherd the actor who aspires to a greater career in Hollywood and not playing minor parts. The cast of characters who are in the film bicker with the fussy audiences in the theater and this is a most hilarious scene. In order for you to love this film and enjoy it, you have to suspend disbelief and forget about the absurdities of the plot. This film appears to be satirizing Hollywood and if you can laugh at that, then you're very appreciative of good subjective comedy. Rather than taking it seriously, enjoy the great writing and comedy style. Here, Woody Allen gives enough room for Mia Farrow to do her thing and Jeff Daniels, and they do have fine chemistry together. Plenty of hilarious moments. The scene in which the characters/cast on screen are arguing over the minor character's desertion ruining the rest of the movie's momentum is really good. This is also a movie about the magic of Hollywood and the glamour and romanticism/escapism of it. At the same time, it seems to be a sad social commentary on the fact we can't be happy with either too much reality or too much fantasy. But it's a light hearted movie and not nearly as "deep" or psychological as they say other Woody Allen movies are. This film doesn't explore human relationships. It is more about escapism and the allure of Old Hollywood on audiences at that time. I really enjoyed this movie for the script and for Mia Farrow who was a fine actress. And again, Woody Allen's writing and direction is also superb.