De Wrake van Zij is een slecht gemaakte avonturenfilm met elementen van het bovennatuurlijke. Het is een soort vervolg op Zij (1965), maar de actie is aangepast aan de jaren zestig. De plot is nogal maf, hoewel het een plezierige, bespottelijke film had kunnen worden als er wat meer verve in had gezeten (zie The Lost Continent voor een film met een buitensporige verhaallijn, maar die goed werkte omdat de makers de moed hadden om bij hun eigen absurditeiten te blijven). Helaas werkt de film in dit geval helemaal niet. Het verhaal ontwikkelt zich niet overtuigend en humorloos op een heel saaie, vakkundige manier, met grotendeels weinig enthousiaste optredens en gedateerde, jazzy muziek die niet bij de gebeurtenissen op het scherm past. Een jonge, blonde vrouw, Carol (Olinka Berova) zwerft door het zuidelijke deel van Frankrijk. Haar geest is verward en wordt gekweld door steeds terugkerende dromen. Het lijkt alsof een vreemde kracht haar in een bepaalde richting drijft, en alleen door die richting te volgen kan ze een eind maken aan de voortdurende kwelling. Haar dromen zijn doorspekt met spookachtige beelden van een ver koninkrijk, en ze wordt herhaaldelijk wakker uit die semi-nachtmerries terwijl ze op onverklaarbare wijze het woord 'Ayesha' uitschreeuwt. Carol gaat aan boord van een jacht dat eigendom is van de vrouwenverslindende miljonair George (Colin Blakely). Een van Georges vrienden, psychiater Philip (Edward Judd), is ook aan boord van het jacht en geniet van een vakantie. Philip is geïnteresseerd in Carols bizarre toestand en probeert haar te helpen Langzamerhand wordt duidelijk dat haar gedachten worden gecorrumpeerd en gemanipuleerd door de bewoners van een verloren stad in Noord-Afrika, die proberen haar psychisch naar hun land te leiden zodat ze hun lang geleden overleden koningin van Ayesha (op wie ze erg lijkt) kan vervangen.<br />Berova mag dan een zeer mooie vrouw zijn, haar acteertalent is vrijwel nihil, dus de film wordt onmiddellijk geconfronteerd met een zware opgave, omdat haar personage zo cruciaal is voor alles wat er gaande is. Judd is ook een erg saaie, ontspannen hoofdrolspeler (hij lijkt op Peter O'Toole, maar dan met donker haar en ongeveer een tiende van Peters acteertalent). Gezadeld met deze twee weinig inspirerende hoofdrolspelers, graaft de film zijn eigen graf door alle personages uit de verloren stad de ene na de andere zin te laten uitspreken over de meest ijzingwekkende hocus pocus die je je maar kunt voorstellen. Ze praten over magie, het lot, macht, controle over de geest en dat soort dingen, maar de dialoog is geschreven op een vreemde, verheven manier die overkomt als een elfjarig kind dat Shakespeare probeert te imiteren. Ik wilde deze film echt aardig vinden <0xE2><0x80><0x93> hem het voordeel van de twijfel geven, zo je wilt <0xE2><0x80><0x93> maar uiteindelijk lukte me dat gewoon niet. Als goed verteld, goed gemaakte film valt hij niet eens op. Maar je kunt er ook niet van genieten op het niveau van een sympathieke, vreemde nieuwsgierigheid. Het is gewoon een totaal ineffectieve, onbetekenende en onbekwame charlatan.
The Vengeance of She is a badly done adventure movie with elements of the supernatural. It is a sequel of sorts to She (1965), but the action has been updated to the 1960s. The plot is pretty wacky, though it could have made for an enjoyably ludicrous film if handled with a bit more verve (see The Lost Continent for a film which had an outrageous storyline, but worked OK because the makers had the courage to stand by their own absurdities). Unfortunately, in this case the film doesn't really work at all. The story progresses unconvincingly and humourlessly in a very dull, workmanlike manner, with largely unenthusiastic performances, and dated, jazzy music which doesn't suit the events on screen.<br /><br />A young blonde woman, Carol (Olinka Berova)wanders around the southern part of France, her mind muddled and tormented by recurring dreams. It seems that a strange force is driving her in a particular direction, and only by following this direction can she stop the constant torment. Her dreams are riddled with haunting images of a faraway kingdom, and she repeatedly awakens from these semi-nightmares inexplicably screaming the word "Ayesha". Carol boards a yacht owned by womanising millionaire George (Colin Blakely). One of George's friends, psychiatrist Philip (Edward Judd), is also aboard the yacht enjoying a holiday. Philip is interested by Carol's bizarre condition and tries to help her to make sense of her dreams. Gradually, it becomes clear that her thoughts are being corrupted and manipulated by the denizens of a lost city in North Africa, who are trying to psychically guide her to their land so that she can replace their long-dead Queen of Ayesha (whom she closely resembles).<br /><br />Berova may be a highly beautiful woman but her acting ability is almost nil, so immediately the film is faced with an uphill struggle since her character is so crucial to all that's going on. Judd also is a very bland, laid-back leading man (he resembles Peter O'Toole, but with dark hair and about a tenth of Peter's acting ability). Saddled with these two uninspiring main actors, the film further digs its own grave by having all the characters from the lost city speak line after line of the most dire mumbo-jumbo imaginable. They talk about magic, destiny, power, mind control and other such stuff, but the dialogue is written in a weird, lofty fashion that comes across like an 11 year old child attempting to imitate Shakespeare. I really wanted to be kind to this film - to give it the benefit of the doubt, if you like - but in the end I just couldn't manage it. As a well-told, well-made film it doesn't even register. But it also can't be enjoyed on the level of a likably oddball curiosity. It's just a totally ineffective, inconsequential and inept dud.