Een oud huis met een verschrikkelijk verhaal erachter. Het is overgenomen door een ouder echtpaar en de geest van een vermoord meisje bezit van tijd tot tijd de jonge metgezel van de vrouw des huizes. Maar het duurt even voordat de bewoners van het huis het in de gaten hebben, omdat ze denken dat de vreemde gebeurtenissen worden veroorzaakt door hun personeel en ze er niet al te veel over nadenken. Dat is tot ze meer te weten komen over de tragische geschiedenis van het huis en gaan accepteren dat ze het landgoed delen met een depressieve geest.<br />RKO-studio's produceren een mooi gemaakt spookverhaal, dat een zekere charme heeft, en het is een prachtig elegante productie. Hoewel, als je het zo zegt, is het niet zo heel erg diepzinnig. Een heleboel dingen zijn volkomen verglaasd, met bepaalde details van de plot die opzij worden geschoven of snel worden afgesloten. Wat betekent dat het sommige delen aan spanning ontbreekt en dat het mysterie van het huis nogal vastloopt om volledig effectief te zijn. Het neigt meer naar drama/mysterie en voegt er een liefdesverhaal aan toe, dan dat het echt iets afschrikwekkends of spannends laat zien. Hoewel er een scène is die aan het eind van het verhaal afwijkt van de rest, is het een mooie draai om het af te maken. Maar niettemin is het een familiedrama met lichte vleugjes gruwel, waar de onhandige liefdessubplot het spookverhaal op de tweede plaats lijkt te laten komen. Wat jammer is, want er is er maar één.' Het is een mysterie om elke bocht, terwijl de vreemde gebeurtenissen zich langzaam opbouwen vanuit onze mysterieuze geest. Ik wou alleen dat hij er wat meer aandacht aan besteedde.<br />Over het geheel genomen is het een gepolijste prestatie, met het huis als middelpunt (soms kon je gemakkelijk zien dat het een klein model was) en de verontrustende aard van het gebouw vult de atmosfeer. Er is geen echte score, behalve voor de goed gesitueerde in de intro en de aftiteling. Nou ja, je hebt een van je personages die piano speelt in de film. Maar ik vond dat het voordeel had dat het niet de hele film door werd gedaan. De fotografie was tamelijk goed, vooral de bewegende hoeken door het hele huis. 1.<br />Bernard Knowles regisseert een eenvoudige, maar toch enigszins aangrijpende film die een solide plot heeft (al gaat hij nogal traag), met een strak script en uitzonderlijke prestaties van acteurs als James Mason en Barbara Mullen.
An old house, which has a terrible story behind it. Is taken over by an elderly couple, and the spirit of a murdered girl possesses the mistress's young companion from time to time. But it takes awhile for the occupants of the house to pick up on it, as they think that the strange happenings are caused by their staff and don't think too much of it. That's until they learn more about the tragic history of the house and come to accept that they share the estate with a depressed spirit.<br /><br />RKO studios turn out a nicely made ghost story, which holds a certain amount of charm, and on show is a beautifully elegant production. Although saying that, it not terribly thick in depth. A lot of things are totally glazed over, with certain plot details being pushed aside or briskly concluded. Meaning it does lack tension in parts and the mystery of the house does get rather bogged down to be totally effective. It leans more towards drama/mystery and adds a romance story, than really showing anything horrifying or drumming up suspense. Although there's one scene that stands out from the rest towards the end it's a neat twist to end it off with. But nonetheless it's a family drama with light touches of horror, where the awkward love sub-plot seems to make the ghost story play second fiddle to it. Which is too bad, as there's a mystery around every turn with the strange occurrences building up slowly from our mysterious ghost. I just wished it shared a bit more focus on it.<br /><br />Overall, it's a polished effort with the house being the centrepiece, (sometimes you could easily tell it was small model) and the disquieting nature of the building fills the atmosphere. There's no real score other than for the thriving one in the intro and ending credits. Well, you got one of your characters playing the piano in the film. But I thought it benefited from not having one run throughout the film. The photography was rather outstanding, especially the moving angles throughout the house.<br /><br />Bernard Knowles directs a simple, but yet slightly engrossing picture that has a solid plot (if rather slow going), with a tight script and exceptional performances from the likes of James Mason and Barbara Mullen.