Om de een of andere reden had ik me ertegen verzet om deze film te zien, tot een vriend hem in mijn handen duwde en zei: 'Kom op, Toni Collette en Parker Posey, hoe kun je nou iets verkeerd doen?'<br />Misschien verzette ik me omdat ik mijn leven niet daar op het scherm wilde zien. Op dit moment werk ik in een tijdelijke baan (waarin ik deze recensie typ), en 'Clockwatchers' komt me angstaanjagend bekend voor. Het is geen hilarische komedie, hoewel het best grappig is. Bepaalde momenten dreigen over te gaan in David Lynch-achtige, zelfbewuste surrealisme, maar de regisseur beheerst die momenten, op het nippertje.<br />Het is een film over kleine dingen die gebeuren in een besloten ruimte, en de vriendschappen die ontstaan tussen de meest onwaarschijnlijke mensen, voornamelijk door hun nabijheid. De sfeer van paranoia die in de tweede helft van de film ontstaat, is perfect <0xE2><0x80><0x93> het verandert trivialiteiten in monumentale daden van anarchie en verraad. Het kantoor wordt een verzegelde microkosmos waar de diefstal van een plastic aapje het einde van de wereld wordt.<br />Niet iedereen zal deze film begrijpen <0xE2><0x80><0x93> het is niet 'Kantoorruimte', wat meer 'krankzinnig' is. Je gaat hem niet aan je vrienden opdringen en er eens lekker om lachen. Hij is veel somberder en serieuzer en uiteindelijk heel triest. En ik heb er mijn baan voor opgezegd (dus misschien had ik hem alleen daarvoor al 10 sterren moeten geven).
For some reason I'd been resisting seeing this film until a friend thrust it into my hands and said, "C'mon, Toni Collette and Parker Posey, how can you go wrong?"<br /><br />Maybe I was resisting because I didn't want to see my life up there on the screen. Currently working in a temp job (where I am typing this review), "Clockwatchers" is terrifyingly familiar. It's not a hilarious comedy, although it is quite funny. Certain moments threaten to veer into David Lynch-style self-conscious surrealism, but the director reigns these moments in, in the nick of time.<br /><br />It's a film about small things happening in an enclosed space, and the friendships that grow between the most unlikely of people, due mostly to proximity. The mood of paranoia that emerges in the second half of the film is perfect - turning trivialities into monumental acts of anarchy and betrayal. The office becomes a sealed microcosm where the theft of a tiny plastic monkey becomes the end of the world.<br /><br />Not everyone is going to understand this film - it's not "Office Space", which is more accessibly 'wacky'. You're not going to chuck it on with your mates and have a good laugh. It's much more sombre and serious and ultimately quite sad. And it's made me quit my job (so perhaps I should have given it 10 stars, just for that).