Het feit dat hij door sommigen is uitgeroepen tot 'de beste Britse film van de eeuw' (Big Issue) en 'Britse film op zijn best' (The Scotsman) en op de achterkant van een aantal prestigieuze filmprijzen van festivals over de hele wereld, 'van Londen tot Brighton', is een hele eer. Het stelt niet teleur: donker, gewelddadig, korrelig en somber: zo zou Mike Leigh zijn als hij 18 certificaatfilms maakte met Shane Meadows als zijn assistent. Vanaf het begin van de film, als de twee hoofdpersonen bont en blauw geslagen een openbaar toilet binnenstormen, grijpt het als een hand om de keel en wordt het alleen maar ongemakkelijker, het is in elk geval een aanslag op de zintuigen en gevoeligheden van het bioscooppubliek dat met de hoofdpersonen op het scherm deze wrede reis maakt. De film is met een relatief laag budget gemaakt, maar dat lijkt niet zo te zijn, en de belangrijkste trucs zitten in de montage, sprongen en flashbacks die de spanning alleen maar vergroten terwijl je het hele smerige verhaal begint te reconstrueren. Met een paar uitmuntende acteurs, vooral Joanne die haar kwetsbaarheid uitbeeldt zoals Toby Kebbell dat deed in 'Dead Mans Shoes'. en met een passende smerige soundtrack voelt het hele gebeuren erg Brits. Het heeft het korrelige uiterlijk van 'Get Carter', vermengd met het grijs van elke andere Ken Loach, en de achtergrond van vuile straten en viezere muren maken scènes als de twee plastic bekertjes die in de wind wapperen (een herinnering aan de boodschappentas in 'American Beauty') des te mooier. Er zijn natuurlijk ook andere knikjes als een shot die een eeuwigheid in een deuropening blijven hangen in plaats van ons te laten zien wat er binnen gebeurt, wat me deed denken aan een soortgelijk shot in Hitchcocks film 'Frenzy'. Hoewel het geen gemakkelijke film is, slaagt hij erin het bloed in evenwicht te brengen met het mooie, het geweld met de onwaarschijnlijke vriendschap tussen de twee voornaamste hoofdrollen en de triomfen, precies zoals iedereen zegt dat een van de beste Britse thrillers van de laatste jaren is. Van Londen tot Brighton verdient hij een enorme hit, door zijn stoutmoedigheid, zijn briljantheid en zijn Brits, en het bewijst eens te meer dat we een bloeiende filmindustrie hebben vol getalenteerde mensen die het nog steeds van Hollywood kunnen winnen vanwege hun geld.
Being hailed by some as 'the best British film of the century' (Big Issue) and 'British cinema at its best' (The Scotsman) and on the back of several prestigious film award from festivals around the world 'London to Brighton' has a lot to live up to. It doesn't disappoint, dark, violent, gritty and bleak this is what Mike Leigh would be like if he did 18 certificate films with Shane Meadows as his assistant. From the opening sequence of the two main characters bursting battered and bruised into a public toilet it grips like a hand round the throat and only lets up to become uncomfortable, it is certainly an assault on the senses and sensibilities of the cinema audience who take this brutal journey along with the characters on screen. Shot on a relatively low budget but managing to not seem so, the films main tricks are in the editing, jump cuts and flashbacks only adding to the suspense as you begin to piece together the whole sordid story. With some superb acting from the cast, especially Joanne who portrays her vulnerability like Toby Kebbell did in 'Dead Mans Shoes', and a suitably dirty soundtrack the whole thing feels very British. It has the grainy look of 'Get Carter' mixed with the grey of any Ken Loach, the backdrops of dirty streets and dirtier walls only make scenes like the two polystyrene cups blowing in the wind (reminiscent of the carrier bag in 'American Beauty') all the more beautiful. There are of course other nods like a shot that lingers on a doorway for ages instead of showing us what's happening inside which reminded me of a similar shot in Hitchcock's film 'Frenzy'. Although not an easy watch it manages to balance the bloody with the beautiful, the violence with the unlikely friendship between the two main female leads and triumphs just as everyone says as one of the best British thrillers of recent years. London to Brighton deserves to be a huge hit, its bold, its brilliant and its British and it proves once again that we have a thriving film industry packed full of talented people that can still give Hollywood a run for it's money.