Geraldine Page en een levendig script tillen deze verder b-klassefilm naar de status van cultklassieker. Met haar unieke stem en gemaniëreerde manier van acteren heeft Page me nog nooit in een van haar vele optredens teleurgesteld. En in deze thriller geeft het knappe scenario van Theodore Apstein de onnavolgbare Page ruimschoots de gelegenheid om een vrouw te portretteren die, hoewel ze van binnen giftig is, de kijkers op een gestileerde, aristocratische manier amuseert. In een belangrijke ondersteunende rol voegt de pittige Ruth Gordon lef toe. Dat alles bij elkaar levert een kijkgenot van honderdeen minuten op, ondanks de schurende, vingernagels-op-het-bordmuziek en de dubieuze productiewaarden die de film' Einde verhaal: een zwarte Lincoln die geel wordt, dan zwart, dan weer geel, en weer zwart, in 43 seconden. Charmant.
Geraldine Page and a lively script lift this otherwise b-grade film to the status of cult classic. With her unique voice and mannered style of method acting, Page has never disappointed me in any of her many performances. And in this thriller, Theodore Apstein's clever screenplay gives the inimitable Page ample opportunity to portray a woman who, although inwardly venomous, amuses viewers in a stylized, aristocratic sort of way. In a major support role, feisty Ruth Gordon adds spunk. All of which adds up to 101 minutes of viewing fun, despite a grating, fingernails-on-the-blackboard music score, and dubious production values which, toward the film's end, have a black Lincoln turning yellow, then black, then yellow again, and back to black, in the span of 43 seconds. Charming.