Als we kijken naar de liefdesverhalen van alle tijden, naast de onmiskenbare klassieken van de grootste toneelschrijvers, is het onvermijdelijk dat we denken aan de naam van Alexandre Dumas (fils) die in 1852 een roman schreef, THE LADY OF THE CAMELLIAS. Sindsdien heeft het eindeloze liefdesverhaal dat zich afspeelt in het Parijs van de negentiende eeuw zowel toneelschrijvers als filmregisseurs geïnspireerd. Als gevolg van de kracht van het verhaal dat is vervat in het libretto van Francesco Maria Piave, schreef operamaestro Giuseppe Verdi een van zijn beroemdste opera's, LA TRAVIATA, die zijn inhoud volledig baseert op het verhaal over een dodelijk zieke courtisane die, hoewel ze niet lang meer te leven heeft vanwege tuberculose, de ware liefde van haar leven vindt. Wat eruit kwam was een zeer succesvol werk waarin alleen personages een andere naam kregen, maar waarin het publiek iets bijzonders en tijdloos kreeg voorgeschoteld: glorieuze muziek.<br />Maar veel moderne kijkers slaan die klassiekers over en beperken hun kennis tot alleen films. Meer nog, de commerciële aard van de film bevordert nauwelijks dit hoogstaande vermaak. Als gevolg daarvan rijst de vraag: is het mogelijk om de kijker van een popgeneratie met dit soort personeel te boeien, te verbazen en enthousiast te maken? De Italiaanse regisseur Franco Zeffirelli slaagde erin dat mogelijk te maken door aan deze productie een aantal van zijn persoonlijke 'aanvullingen' toe te voegen en, het belangrijkste, met de schitterende hoofdrollen: de schitterende tenor Placido Domingo en de verbluffende sopraan Teresa Stratas. Hoewel LA TRAVIATA tot nu toe verschillende keren is geënsceneerd en gefilmd, lijkt deze versie de beste. Waarom?<br />Het eerste aspect dat de kijkers aanspreekt, zowel operaliefhebbers als liefhebbers van moderne genres, het aspect dat de kern van hun emoties en ervaringen raakt, zijn de beelden van de film. Vanaf de aftiteling met het uitzicht op de Notre Dame en de omgeving van de Seine, wanneer het geluid van leeuweriken en duiven zich vermengt met het geluid van kraaien, lijkt het allemaal een bewegend kunstwerk te zijn waar je vol bewondering en verbazing naar kijkt. Samen met de decors en versieringen van de interieurs vormen de garderobes een oogverblindend beeld van een visueel feestmaal. Deze inspanning om de kijker het ontzag van een visioen te bezorgen, wordt in alle opzichten schitterend uitgevoerd. Er zijn genoeg momenten waarop je hun parels en uniekheid zou kunnen prijzen, maar voor mij persoonlijk zijn er twee momenten van het grootste belang: het overdadige feest als een flashback van Violetta's dolzinnige geest en haar bezoek aan het platteland, waar de natuur de oprechte liefde lijkt te prijzen als niemand en niets anders. Dit gaat samen met sublieme muziek van Verdi, wat voor de kijkers en hun enthousiasme voor het hele kunstwerk praktisch veel gedenkwaardiger is. Opera wordt met moderne middelen gestimuleerd. Daarom hebben sommige commentatoren gelijk als ze 'paradoxaal' zeggen dat dit een operafilm is voor mensen die een hekel hebben aan opera.<br />Bovendien past de hele cast heel goed bij hun rollen. Dat heeft zowel te maken met de hoofdrol die ik al eerder heb genoemd als met de bijrollen. Placido Domingo als Alfredo Germont en Teresa Stratas als Violetta Valery waren een perfecte keuze voor het stel vanwege hun aantrekkelijkheid en de begeerlijke chemie. Cornell McNeil is uitstekend als Giorgio Germont, de autoritaire vader die, naar men zegt, bezorgd is om de toekomst van zijn zoon. De drie herinneren zich de 'topprestaties' aan het eind, wanneer de emoties de hoogste toppen bereiken... De ondersteunende mannelijke en vrouwelijke rollen, met inbegrip van een stel mooie jonge meisjes, zijn gemakkelijk te herkennen en maken een persoonlijke indruk op de kijkers.<br />Dus om te zeggen dat LA TRAVIATA een waar kunstwerk is, een mysterieus mooi en subtiel verfijnd schermwerk dat iedereen zou moeten zien. Als ik mag afgaan op de woorden van Vincent Canby in de New York Times, die deze film 'geweldig' noemde en'verbijsterend', kan ik dit meesterwerk van harte aanbevelen! Misschien wel een van de beste opera's aller tijden en een van de allerbeste producties van Franco Zeffirelli.
If one considers the love stories of all times, beside the undeniable classics by greatest playwrights, inevitably comes to mind the name of Alexandre Dumas (fils) who, in 1852, wrote a novel THE LADY OF THE CAMELLIAS. Since then, the endless love story set in the 19th century Paris has inspired both opera writers and movie directors. Consequently, the power of the tale embedded in the libretto by Francesco Maria Piave prompted opera maestro Giuseppe Verdi to write one of his most famous operas LA TRAVIATA basing his content entirely on the story about a deathly ill courtesan who, though does not have long to live due to tuberculosis, finds the true love of her life. What came out was a greatly successful work where only characters were renamed but where the audiences were provided with something special and timeless: glorious music.<br /><br />However, lots of modern viewers skip those classics easily reducing their knowledge to films only. More to say, the commercial nature of cinema hardly promotes any of this high rank entertainment. As a result, the question appears: is it possible to captivate, amaze and enthuse a pop corn generation's viewer with the staff of this sort? The Italian director Franco Zeffirelli managed to prove it possible through this production with some of his personal "additions" and, most importantly, with the magnificent leads: marvelous tenor Placido Domingo and astounding soprano Teresa Stratas. Though LA TRAVIATA has been staged and filmed several times so far, this version occurs to be the best one. Why? <br /><br />The first aspect that addresses the viewers, both opera buffs and modern genres' lovers, the aspect that highlights the very core of their emotions and experiences, are the visuals of the movie. From the very credits with the view of the Notre Dame Cathedral and the surroundings of the Seine River when the sounds of larks and pigeons mix with the sounds of crows, it all appears to be, as if, a moving work of art that you look at in perfect admiration and astonishment. The wardrobes together with sets and decorations of interiors are stunning to the very essence of visual feast. This effort taken in providing the viewer with vision's awe is magnificently executed throughout. There are plenty of moments one could enumerate praising their pearls and uniqueness but for me, personally, there are two sequences of greatest interest: the lavish party as a flashback of Violetta's delirious mind and her visit to the countryside where the nature seems to praise the sincere love as no one and nothing else. This goes with sublime music by Verdi, which is practically much more memorable for the viewers and their enthusiasm for the entire work of art. Opera is promoted by modern means. Therefore, some of the commentators are right saying "paradoxically" that this is an opera movie for people who hate opera.<br /><br />Besides, the whole cast fit very well to their roles. This refers both to the lead I have mentioned before as well as to the supporting cast. Placido Domingo as Alfredo Germont and Teresa Stratas as Violetta Valery were a perfect choice for the couple because of their attractiveness and the desirable chemistry. Cornell McNeil is excellent as Giorgio Germont the authoritative parent who, supposedly, cares for his son's future. The three memorably reach the "top notch" performances at the end when emotions are riding to the highest degrees... The supporting male and female roles, including a bunch of beautiful young maidens are easily recognizable and leave a personal impression in viewers.<br /><br />So to say, LA TRAVIATA is a true work of art, a mysteriously beautiful and subtly exquisite screen work that anyone should see. Referring to the words of Vincent Canby in New York Times who called this film "triumph" and found it "dazzling," I heartily recommend this masterpiece! Perhaps one of the greatest operas of all times and one of the very best productions by Franco Zeffirelli.