De eerste 95 minuten <0xE2><0x80><0x93> tot aan de zonsverduistering <0xE2><0x80><0x93> is misschien wel de beste film van 2006. Het is een ontdekkingsreis door een maagdelijke wereld van vreemde, maar begrijpelijke sensaties, en het culmineert in een aankomst in een stad van piramides, die een van de beste scènes uit de recente filmgeschiedenis vormt. Bizar, spectaculair, hypnotiserend, volledig gerealiseerd <0xE2><0x80><0x93> als een landing op een buitenaardse planeet van woeste, fascinerende schoonheid. Na de zonsverduistering gaat de film echter over in een conventionele achtervolgingsscène die, hoewel interessant, niet te vergelijken is met de eerste 95 minuten. Het einde is in die zin teleurstellend dat het een element van buiten introduceert in deze tot dan toe gesloten wereld, en het einde kan de film niet oplossen.' 's fundamentele dilemma: hoe kan het zowel het verhaal van de ondergang van een beschaving als het verhaal van de persoonlijke triomf van een mens zijn?<br />De ondertitels helpen in feite bij de zinnen die in het Engels misschien dwaas of gekunsteld zouden hebben geklonken als ze op de een of andere manier in gedrukte vorm waren samengevat. (Hoewel een van de ondertitels hapert door een onwelluidend stuk slang.) Deze ondertitels helpen ook om een afstand te creëren tussen het moderne publiek en de verloren wereld van het verleden die op het scherm wordt getoond. En woorden, gesproken of ondertiteld, zijn vaak niet nodig omdat de acteurs grote gezichten hebben en deze gezichten kunnen gebruiken om zowel informatie als emotie over te brengen. en hoewel ik het gevoel had dat 'Braveheart' overschat werd, is het een goede keus voor Mel Gibsons 'Apocalypto'.<br />(Konden we die ongrammaticale reclameregel maar kwijt: 'Niemand kan zijn lot ontlopen.')
The first 95 minutes or so -- up to the eclipse -- is possibly the best movie to date in 2006. It's a voyage of discovery through a virgin world of alien but understandable sensations and it culminates in an arrival at a city of pyramids which constitutes one of the recent cinema's great set pieces. Bizarre, spectacular, hypnotic, fully realized -- like landing on an alien planet of savage, fascinating beauty. After the eclipse, however, the movie settles into a conventional "chase" mode which, though interesting, can't compare to the first 95 minutes. The ending disappoints in that it introduces an outside element to this previously enclosed world, and the ending can't resolve the movie's basic dilemma: how can it be both the story of a civilization's decline and also the story of a man's personal triumph.<br /><br />The subtitles actually help in that lines which might have sounded silly or stilted when spoken in English somehow "work" when condensed to printed form. (Though one subtitle stumbles with a piece of discordant slang.) These subtitles also help create a distance between the modern audience and the lost world of the past being shown on the screen. And words, either spoken or subtitled, often aren't needed here because the cast has great faces and can use these faces to convey both information and emotion.<br /><br />Though not a fan of "The Passion of the Christ" and though feeling that "Braveheart" was overrated, it's thumbs up for Mel Gibson's "Apocalypto."<br /><br />(If only we could get rid of that ungrammatical ad-line: "No one can outrun their destiny.")