Nou, ik moet bekennen dat ik het boek niet heb gelezen. En omdat ik bij elk optreden van Margaret O'Brian moest kokhalzen, heb ik die film gemeden. Dus, ik heb de versie uit 1994 gezien zonder enig benul van wie en wat er had moeten zijn.<br />De kleuren en het historische gevoel van de film zijn fantastisch. Maar ik pieker nog steeds over het feit dat Amy een flinke groeispurt heeft doorgemaakt en dat de rest van de familie lichamelijk hetzelfde is gebleven. Wynona Rider is nooit lichamelijk of emotioneel veranderd.<br />En laten we eerlijk zijn, Claire Daines stonk (stank?). Ze was een Concord Madonna, als er ooit een is geweest, geboren om een martelaar te worden. Saai! Wat een onbeduidend iets! En dan is er nog een vraag: waarom praatte de vader niet? Hij was gewoon een meubelstuk dat in de buurt bleef rondhangen. Het is een wonder dat die man kinderen heeft voortgebracht.<br />Nou ja, ik heb wel ergere films gezien. Deze doet me denken aan cola die in het blik is geschud en zijn schuim verliest. Plat. Kleurig, maar plat.
Well, I confess I did not read the book. And, as a person who retched at every one of Margaret O'Brian's performances, avoided that movie. Sooo, I watched the 1994 version basically ignorant of who and what should have been.<br /><br />The colors and historic feel of the film are wonderful. I am still pondering, however, the fact that Amy had quite a growth spurt and the rest of the family stayed physically the same. Wynona Rider never changed physically or emotionally.<br /><br />And let's be honest, Claire Daines stunk (stank?). She was a Concord Madonna if there ever was one, born to be martyred. Boring! What an insipid nonentity! And here's a question; why didn't the father TALK? He was just furniture who hung around. How that man could have produced children is a miracle.<br /><br />Oh well, I've seen worse movies. This one reminds me of Coke that has been shaken in the can and lost its fizzle. Flat. Colorful, but flat.