De oorspronkelijke Britse tv-verfilming van de Britse tv-scenario's uit 1978 was zo'n uitmuntende productie dat het zinloos leek om er een afgeraffeld filmversie van te maken. Een nieuwe versie zou alleen slagen als Potters scenario een andere invalshoek kreeg en een nieuw perspectief op het verhaal van Arthur Parker, een verkoper uit het Depressietijdperk, die ondanks zijn deprimerende leven een hartstochtelijk geloof heeft in de zonnige teksten van de liedjes die hij op de markt brengt. Eerlijk is eerlijk: de Amerikaanse producenten proberen hun versie van PENNIES een nieuwe draai te geven. Terwijl de televisieserie zich in Engeland afspeelde, speelt de film zich af in de Verenigde Staten, met name in Chicago. De Britse versie benadrukte de emotionele resonantie van de liedjes in de hoofdpersonen. De Amerikaanse versie daarentegen benadrukt hoe ver de liedjes verwijderd zijn van de wrede werkelijkheid van de personages; wanneer ZE ZE lipsynchen, bevonden ze zich meestal in weelderige, in Hollywoodstijl uitgevoerde musicalproducties. Dus wanneer de personages ophouden met lipsynchen en hun saaie bestaan hervatten, zijn de effecten nog schokkender dan in de miniserie.<br />Maar wat de Britse versie zo geweldig maakte, was dat het ondanks de meedogenloze grimmigheid waarachtig hartverscheurend was. Je werd geroerd door de hoop en de strijd van Arthur Parker en de andere personages. Vergeleken met het drama in de Amerikaanse versie heeft het weinig ziel. Het oorspronkelijke verhaal is in ere hersteld, belangrijke personages zijn minder belangrijk geworden. De Accordion Man, een spookachtige, tragische figuur in de Britse versie (mooi gespeeld door Kenneth Colley) die op een bepaalde manier als Arthurs alter ego functioneerde, is in de Amerikaanse versie teruggebracht tot een incidentele figuur (Vernel Bagneris hier). Een ander probleem is dat de meeste optredens in de televisieversie weliswaar professioneel zijn, maar niet overeenkomen met de briljante optredens in de tv-versie. Als Arthurs vrouw Joan bezit Jessica Harper de noodzakelijke preutsheid en verbittering, maar mist ze de kwetsbaarheid die Gemma Cravens optreden in de oorspronkelijke versie zo aangrijpend maakte. Alleen Bernadette Peters als Eileen Everson en Christopher Walken als de pooier Tom leveren opmerkelijke prestaties die zich meten met de oorspronkelijke tv-miniseries.<br />Maar de grootste handicap van de film is Steve Martin in de centrale rol van Arthur Parker. Zijn pogingen zijn serieus, maar hij slaagt er niet in de essentie van het personage te vangen.<br />Als de speelfilm helemaal origineel was geweest, zou hij zijn ontsproten als een redelijk geslaagde dramatisering van de verontrustende botsing tussen de muzikale fantasie en de werkelijkheid uit de tijd van de Depressie. Maar aangezien deze film een remake is van een tv-miniserie, ontpopt hij zich als een vage schaduw van een briljant melodrama.
The original 1978 British TV miniseries PENNIES FROM HEAVEN was such an outstanding production that it seemed pointless to make a truncated feature film version. The only way a new version would succeed would be if Potter's scenario was given a different interpretation that would provide a new perspective on the story of Depression-era salesman Arthur Parker's passionate belief in the sunny lyrics of the songs he markets despite his bleak life. In fairness to the feature, the American producers do attempt to give their version of PENNIES a new spin. Whereas the miniseries took place in England, the movie is set in the United States, specifically Chicago. The British version emphasized the songs' emotional resonance in the characters' lives; when they lip-synched them, they generally remained in their ordinary settings. The American version, on the other hand, stresses how removed the songs are from the characters' brutal reality; when THEY lip-synch them, they generally find themselves in opulent Hollywood-style musical productions. Thus when the characters stop lip-synching and resume their dreary existences, the effects are more jarring than in the miniseries version.<br /><br />But what made the British version so wonderful was that despite the drama's unrelenting grimness, it was truly heartrending. One was moved by the hopes and struggles of Arthur Parker and the other characters. By comparison, the drama in the American version has little soul. One problem is that because Potter's original story has been retrenched, important characters have been diminished. The Accordion Man, a haunting, tragic personage in the British version (beautifully played by Kenneth Colley) who functioned in a way as Arthur's alter ego , is reduced to an incidental figure (Vernel Bagneris here) in the American version. Another problem is that while most of the performances in the feature version are professional, they cannot match the sterling performances in the TV version. As Arthur's wife Joan, Jessica Harper possesses the necessary prissiness and bitterness, but lacks the vulnerability which made Gemma Craven's performance in the original version so affecting. Only Bernadette Peters as Eileen Everson and Christopher Walken as the pimp Tom contribute notable performances that measure up to the original miniseries.<br /><br />But Steve Martin in the central role of Arthur Parker is the film's greatest liability. His efforts are earnest but he fails to capture the character's essence.<br /><br />If the feature version was completely original, it would emerge as a fairly successful dramatization, save for Martin's miscasting, of the disturbing clash between musical fantasy and Depression-era reality. But since this film was a remake of a TV miniseries, it reveals itself as a dim shadow of a brilliant melodrama.