Als je naar bijna elke foto kijkt, is het heel normaal om je af te vragen wat erachter zit, in welke context hij is genomen. Ik denk dat dat de reden was voor deze documentaire, gebaseerd op de beruchte foto's die in de Abu Ghraib-gevangenis in Irak zijn genomen.<br />Hoewel het onderzoek naar de achtergronden van de foto's uit Abu Ghraib waardevolle inzichten biedt in de verschrikkingen van die plek, blijkt dat het extrapoleren van een achtergrondverhaal uit een foto vaak misleidend is. De beroemdste foto uit de Abu Ghraib-reeks, van een man die op een doos staat met een gerafelde sjaal om zijn hoofd en draden die uit zijn uitgestrekte handen hangen, lijkt misschien wel in scène gezet te zijn voor de foto. Hij kreeg de sjaal, omdat die koud was, en kort nadat de foto's waren genomen, werden de draden, die nooit met een energiebron waren verbonden, verwijderd. Na onderzoek door een onderzoeker werd deze procedure beschouwd als de'standaardprocedure'.<br />Wat zegt een foto van een met bloed bevlekte vloer? Is het bewijs dat er een afschuwelijke marteling heeft plaatsgevonden, of misschien het bloed van een krankzinnige man die met zijn hoofd tegen een muur werd geslagen, of misschien het bloed van een Amerikaanse soldaat die werd doodgeschoten door een gevangene met een gesmokkeld pistool? Lynndie England, de glimlachende jonge vrouw op veel van de foto's (zoals die waarop ze een gevangene aan een lijn meevoert) wijst erop dat de lijn slap was en dat ze de man niet meesleurde, maar dat ze dat deed om de verlangens van haar minnaar te bevredigen. Als je deze film hebt gezien, zul je misschien minder snel conclusies trekken op basis van bepaalde foto's.<br />Natuurlijk zijn de meeste foto's, zoals die van de piramides van naakte gevangenen, of de reeks foto's van het lijk van Al-Jamadi, wreedheden die in geen enkele denkbare context verklaard kunnen worden, en dergelijke praktijken werden inderdaad als misdadig beschouwd. Veel van de betrokken soldaten kregen een gevangenisstraf. Maar de documentaire maakt heel duidelijk dat alleen soldaten van laag niveau ooit werden veroordeeld, terwijl het duidelijk was dat hun capriolen bekend waren en door mensen van hoger niveau werden genegeerd.<br />Ik denk dat de film slaagt in zijn beperkte doel: proberen te begrijpen hoe de foto's tot stand zijn gekomen en wie erbij betrokken waren. Het grootste deel van de documentaire bestaat uit interviews met de mensen die er het meest direct bij betrokken waren. Natuurlijk probeerde elk van die mensen het beste licht op hun gedrag te werpen, met wisselend succes. Ik vond dat Sabrina Harman in dit opzicht het meest succesvol was, omdat uit haar brieven naar huis bleek wat ze op dat moment doormaakte en dat ze een sympathieke persoonlijkheid was. Het feit dat ze in dit moeras is gezogen, is verontrustend. Ze zei: 'Ik weet niet wat ik anders had kunnen doen,' en ze zei dat het haar speet dat ze ooit in dienst was gegaan.<br />Directeur Morris laat zijn geïnterviewden gewoon praten, zonder commentaar of vragen. Het viel me op dat geen van hen veel spijt of schuldgevoelens uitte over wat ze hadden gedaan, maar misschien waren ze er zo door getraumatiseerd dat het nog te vroeg was om daarover te praten. Of misschien stond de omgeving waarin ze opereerden hun toe om te rationaliseren dat wat ze deden goed was, en hebben ze die houding overgenomen? Of misschien waren het inderdaad onverschillige klootzakken. Maar de film probeert je ervan te overtuigen, en ik denk dat hem dat lukt, dat het geen monsters waren. Sommige van de geïnterviewden geven wel aan dat ze in een hel hebben gezeten <0xE2><0x80><0x93> onder aan de voedselketen staan, het systeem trotseren was geen gemakkelijke optie en de geaccepteerde procedures volgen wel.<br />Wat je daar lijkt te hebben gehad, was een stel jonge mensen die op geen enkele manier waren opgeleid of toegerust om om te gaan met wat er gebeurde. De echte boosdoeners waren de ondervragers die de martelingen uitvoerden en degenen die de procedures vastlegden, en die mensen werden niet gefilmd. Zoals al werd opgemerkt: als de foto's van Abu Ghraib nooit aan het licht waren gekomen, zou niemand buiten de betrokkenen hier ooit van hebben geweten. Je wordt er zenuwachtig van als je bedenkt hoeveel we niet weten.<br />De meeste interviews zijn geen doorlopende reeksen, maar worden aan elkaar geplakt uit fragmenten. Dit leidt tot een afleidend effect doordat de pratende hoofden tijdens een interview op verschillende plaatsen op het scherm verschijnen. Ik weet zeker dat Morris dit tot een minimum had kunnen beperken, dus ik ben verbaasd over deze beslissing. Ik heb mijn twijfels over de heropvoeringen, maar het is vrij duidelijk wat echt is en wat geënsceneerd. Misschien vind je de zwaarwichtige muziek wel bruikbaar, misschien ook niet.<br />Dit is een van de zeldzame keren dat ik het commentaar van de regisseur verhelderend vond en de moeite waard om naar te luisteren. Meestal krijg je dingen als: 'Het was koud op de dag dat we dit opnamen,' of: 'We moesten die dag om vier uur's nachts opstaan.' Het commentaar van Morris gaat verder over de inhoud van de film en hij vertelt wat hij in veel scènes probeerde te bereiken en wat hij met de film in het algemeen wilde bereiken. Ook wijst hij op dingen die u bij de eerste bezichtiging misschien over het hoofd hebt gezien. Als we Morris mogen geloven, was de tragedie van Abu Ghraib dat er van geen van de gevangenen in deze treurige zaak waardevolle informatie werd losgekregen. Saddam werd door soldaten op de grond gearresteerd, niet door de inlichtingendienst.<br />Ik heb hier een andere kijk op gekregen dan waarmee ik naar binnen ben gegaan. Wat kun je nog meer van een film verlangen?
When looking at almost any photograph it is natural to wonder about the back-story, about the context in which it was taken. I think that was the motivation for this documentary, based on the infamous photos taken in the Abu Ghraib prison in Iraq.<br /><br />While the investigations into the back-story of the photos out of Abu Ghraib reveal valuable insights into the horrors of that place, it is seen that extrapolating a back-story from a picture can often be misleading. For example, perhaps the most famous photo form Abu Ghraib of the guy standing on a box wearing a tattered shawl with wires dangling from his outstretched hands appears to have been staged primarily *for* the photo. He was provided the shawl since it was cold and shortly after the photos were taken the wires, which were never connected to any power source, were removed. Upon review by an investigator this procedure was viewed as "Standard Operating Procedure." <br /><br />What does a photo of a bloodstained floor say? Is it evidence of some horrible torture having taken place, or perhaps the blood of an insane man who was butting his head against a wall, or maybe the blood of a U.S. soldier who was shot by a prisoner using a smuggled gun? Lynndie England, the smiling young woman in so many of the photos, (like the one with her leading a prisoner on a leash) points out that the leash was slack and she was not dragging the guy and she was doing this to satisfy the desires of her lover. After seeing this film you might be more hesitant to draw conclusions based on certain photos. <br /><br />Of course most of the photos, such as the ones of the pyramids of nude prisoners, or the sequence of photos of the corpse of al-Jamadi, document atrocities that can hardly be explained away by any imaginable context, and such practices were indeed judged as criminal. Prison sentences were meted out to many of the soldiers involved. But the documentary makes it quite clear that only low-level soldiers were ever sentenced while it was evident that their antics were known and passed over by higher level people.<br /><br />I think the film succeeds in its narrow focus of trying to understand how the photos came to be and who was involved in taking them. The bulk of the documentary consists of interviews with the people most directly involved. Of course each of those people tried to put the best light on their behavior, with varying degrees of success. I felt the most successful person in this regard was Sabrina Harman whose letters home documented what she was experiencing at the time and indicated a sympathetic personality. The fact that she got sucked into this morass is disturbing. She said, "I don't know what else I could have done," and expressed regret for ever having joined the military. <br /><br />Director Morris lets his interviewees just talk without interjecting comments or questions. I was struck by the fact that none of them expressed any great regret or terrible guilt about what they had done, but maybe they were so traumatized by it that it was too soon for them to address that. Or maybe the environment they were operating in permitted them to rationalize that what they were doing was all right, and they have carried that attitude forward? Or maybe they were indeed uncaring jerks. But the film tries to convince you, and I think succeeds, that they were not monsters. Some of the interviewees do give evidence of having been stuck in a hell--being at the bottom of the food chain, bucking the system was not an easy option and going along with the accepted procedures was.<br /><br />What you seem to have had there was a bunch of young people who were in no way trained or equipped to handle what was happening. The real culprits were the interrogators who were doing the tortures and those who were establishing the procedures, and those people were not filmed. As was pointed out, if the Abu Ghraib photos had never come to light, nobody outside those involved would ever have known about this. Makes you nervous about how much we don't know.<br /><br />Most of the interviews are not continuous sequences but are pieced together from segments. This has he distracting effect of having the talking heads pop up at different locations on the screen during an interview. I am sure Morris could have minimized this, so I am puzzled by this decision. <br /><br />I have some qualms about the reenactments, but it is pretty clear what is real and what is staged. You may or may not find the ponderous musical score effective.<br /><br />This is a rare instance where I found the director's commentary track to be illuminating and well worth sitting through. Usually you just get things like, "It was cold the day when we shot this," or "We had to get up at 4 AM that day." Morris' commentary expands on the issues of the film and he tells what he was trying to accomplish in many of the scenes, and what he wanted to accomplish with the film in general. Also he points out things that you may have missed on first viewing. If Morris is to be believed, the tragedy of Abu Ghraib was that no valuable intelligence was extracted from any of the prisoners in this sorry affair. Saddam was apprehended by soldiers on the ground, not by intelligence.<br /><br />I came away from this with a different outlook than what I went in with. What more can you ask of a film?