De Rosenbergs zijn het schoolvoorbeeld van wat bekend werd als de McCarthy-tijd, de communistische heksenjacht uit het begin van de jaren vijftig. Hun gezichten, vooral dat van Ethel, zijn voor ons net zo herkenbaar als dat van McCarthy zelf. Ivy Meeropol, hun kleindochter, groeide op bij een activistische vader die geloofde dat zijn ouders, zoals ze herhaaldelijk zeiden en zelfs bij hun dood op de elektrische stoel, onschuldig waren. Haar huis hing vol met hun foto's, van krantenknipsels, boeken en filmopnamen, tot kunstwerken gemaakt door kunstenaars als Picasso. Maar deze film maakt, naar mijn idee, alleen maar terloops gewag van Ethel en Julius Rosenberg. Wat hij doet, is ons een kleindochter schenken.' Haar eigen naam is veranderd door de adoptie door een andere familie van haar vader, omdat zijn eigen grootouders, tantes en ooms <0xE2><0x80><0x93> aan beide kanten <0xE2><0x80><0x93> Greenglass en Rosenberg <0xE2><0x80><0x93> de twee verweesde jongens niet in huis wilden nemen. Haar neven en nichten (een van hen ontmoet ze voor het eerst en ze huilt van schaamte over het feit dat zijn eigen vader <0xE2><0x80><0x93> Julius' broer <0xE2><0x80><0x93> hun naam in Roberts heeft veranderd en weigerde zijn twee neven zelfs maar te zien) zijn volslagen vreemden voor haar. Wat ontdekt ze? Kent ze haar grootouders beter? Ik betwijfel het. Ze kan niet weten waarom de Rosenbergs ervoor hebben gekozen te sterven in plaats van hun politieke overtuiging, hun vrienden en hun bijna religieuze overtuiging dat het socialisme de enige hoop van de mensheid was, te verraden. Wat zij ziet, is wat schaamte, angst, lafheid, schande en liefde met een gezin doen. Ik denk dat Lillian Hellmans titel voor haar memoires uit dezelfde periode het beste weergeeft: _Schurkentijd_. Per slot van rekening hebben de Rosenbergs met hun veroordelingen en executies Roy Cohn een beroemdheid gemaakt. God sta ons bij.
The Rosenbergs are poster children for the black and white horror of what became known as the McCarthy Era, the Communist Witch Hunts, of the early '50s. Their faces, especially Ethel's, is as recognizable to us as McCarthy's himself. Ivy Meeropol, their granddaughter, grew up with an activist father who believed that his parents were, as they said repeatedly and even at their deaths in the electric chair, innocent. Her home was filled with their images, from newspaper accounts, books, and newsreel footage stills, to pieces of art created by the likes of Picasso. But this film only makes passing reference, I feel, to the fact of Ethel and Julius Rosenberg. What it does do is present us with a granddaughter's rather guileless investigation of who her family are. Her own name was changed by her father's adoption by another family since his own grandparents, aunts, and uncles--on both sides--Greenglass and Rosenberg-- would not take the two orphaned boys in. Her cousins (one of whom she meets for the first time and who weeps with shame at how his own father--Julius's brother--changed their name to Roberts and refused to even see his two nephews) are complete strangers to her. What does she find out? Does she know her grandparents better? I doubt it. She can't know why the Rosenbergs chose to die rather than betray political beliefs, friends, and their nearly religious conviction that Socialism was humankind's only hope. What she can see is what shame, fear, cowardice, infamy, and love does to a family. I think Lillian Hellman's title for her memoir of the same period names it best: Scoundrel Time. After all, the Rosenbergs' convictions and executions made Roy Cohn into a celebrity. God help us.