Toen ik Zhang Yimou's prachtige 'Verhoog de Rode Lantaarn' voor het eerst zag, heb ik alles gemist, op het laatste half uur na. Dit is de meest betreurenswaardige episode van mijn leven voor de film, die nu is gewist. Mijn leven is werkelijk veranderd, want een half uur was een echte tijdanonomie, die zich aan de relativiteitstheorie hield en die speciale conventie doorbrak door me zo volledig onder te dompelen dat het een eeuwigheid leek te duren en toch niet lang genoeg. 'Shanghai Triad' heeft echter niet die 'afwijkende' eigenschap, het is op zichzelf al een fascinerende film. Het kleurenschema, dat van veel Yimou-films is overgebleven, is diep ontroerend als het subliem wordt en bijna 'van de oude school'. Je ziet dat er weer films van het studiosysteem worden gemaakt, maar dan in een heel nieuwe stijl. Rood is weer zo prominent aanwezig, en om redenen die we alleen maar kunnen gissen. Persoonlijk zie ik de kleur rood als een opwindende kleur, het geeft me een gevoel van een verleden waar ik niet bij hoorde, waarin ik niet bestond. De fascinatie die ik heb voor de geschiedenis van voor 1982 en, belangrijker nog, de glamour van het begin van de twintigste eeuw en de oude geschiedenis.<br />De pracht van het geheel is niet te geloven, het zou bijna de productiewaarde van een doorsnee Hollywoodfilm kunnen hebben. Het toont aan dat je misschien een beter effect kunt bereiken met een lagere productiewaarde. Het huis Tang is schitterend, maar het is niet echt.' De enorme omvang van de film geeft je een eenzaam gevoel dat je precies op de plaats van het kind zet, beter dan welke clichéshots ook ooit zouden kunnen. Het zijn momenten als deze die Yimou's achtergrond als filmer bewijzen, hij is een meester in het visuele, in staat om in een impliciete zwaai van de camera de stemming van een personage te laten zien en de kleinste details binnen de mise-en-scène volledig buiten het cliché van zijn werk te houden. Dit is het soort filmen dat we zouden associëren met Ridley Scott, Scott is een visualist, hij werkt met veel donkerder tinten dan Yimou, wat Yimou, vanuit een persoonlijk standpunt gezien, tot mijn favoriete film maakt, maar Scott zelf mengde zowel donker als licht in 'Thelma and Louise'. zoals Yimou het grootste deel van zijn carrière heeft gedaan. De personages zelf hebben lagen van licht en donker die goed tot uiting komen in hun hele omgeving.<br />Deze vergelijking met Scott brengt me op het punt in Triad waarop de empathie van de jongen overgaat op hem en Bijou. Dit is een beetje een echo van het Roy Batty-syndroom, dat waarschijnlijk de reden was voor het beperkte succes van 'Blade Runner's' oorspronkelijke uitgave, of dat zegt Robert McKee. Maar Gong Li doet het uitstekend. Ze spijkert Bijou's nare trekjes aan elkaar en dwingt ons dan te geloven dat ze meer is dan dat. Natuurlijk helpt het als de kijker het gevoel heeft dat de situatie waarin ze zich bevindt angstaanjagend is, zoiets als bergbeklimmen, waarbij één misstap kan eindigen in de dood, op welke hoogte je ook bent. Li is een van de beste actrices ter wereld, om nog maar te zwijgen van haar ongeëvenaarde schoonheid. (Ondanks het feit dat ze maar vier jaar jonger is dan mijn moeder). De film mag dan niet erg moreel zijn, maar hij heeft wel diepgang omdat we ons zo rot voelen over de gebeurtenissen die het einde van de film betekenen. Li toont hoe hard en kwetsbaar haar karakter is, en ten slotte haar verlies van zelfbeheersing, schaamte en spijt. Dit hart is niet van massief steen, maar van een heel buigzaam rubber.<br />Het vereist een periode van reflectie, een die niet gelijk is aan die van 'Open de Rode Lantaarn', maar het is de enige film die sindsdien zo'n verlammend effect heeft. Maar ik heb nu zo'n hoge dunk van Lantaarn dat hij bijna een mythische kwaliteit krijgt zoals ik hem nog nooit in zijn geheel heb gezien. Het gebeurt niet elke dag dat een zwaar vooringenomen jongeman wordt gereduceerd tot een zielige lettergreep, maar als Triad is afgelopen, zullen velen van jullie ook worden gereduceerd tot een lettergreep, achteroverleunen en je hoofd leegmaken voor iets anders dan de film, en alles wat in je hoofd opkomt zal 'Wauw' zijn.
When I first saw Zhang Yimou's wonderful 'Raise the Red Lantern', I missed all but the last 30 minutes. This is the most regretful episode of my life for the film has now been deleted. My life was honestly changed as that half an hour was a real time anomoly, obeying the theory of relativity and breaking that particular convention by immersing me so fully that it seemed to last forever and yet, not long enough. 'Shanghai Triad' does not contain that one off quality, however, it is in itself a fascinating film. The colour scheme, of many Yimou films remains, his use of colour is deeply moving as it becomes sublime and almost 'old school'. You can see movies of the studio system being played out again but in a whole new style. Red is so prominent once again and for reasons we can only speculate. Personally I see the colour red as an exciting colour, it conveys to me a sense of a past in which I did not belong to, how I did not exist. The fascination I have in history pre-1982 and more importantly the early 20th century glamour and ancient history.<br /><br />The splendour of the whole thing is beyond belief, it could almost have the production values of a Hollywood mainstream movie. It shows that perhaps you can create a better effect with lower production values. The Tang household is splendid, but it's vastness perfectly encapsulates a lonely feeling that puts you in the place of the child as well as any cliched point of view shots ever could. It is moments like these that prove Yimou's background as a cinematographer, he is a master of the visual, able to simply show a character's mood in an implicit sweep of camera and minutely fine detail within the mise-en-scene excluding cliche from his work completely. This is the sort of filmmaking we would associate with Ridley Scott, Scott is a visualist, he works with far darker tones than Yimou, which from a personal point of view, makes Yimou my prefered choice, but Scott himself blended both dark and light in 'Thelma and Louise' like Yimou has done for most of his career. The characters themselves have layers of light and dark which are conveyed well in all of their surroundings.<br /><br />This comparison with Scott brings me to the point in Triad when the empathy shifts from the boy to be shared by him and Bijou. This does echo a bit of the Roy Batty syndrome which was probably the reason for 'Blade Runner's' limited success on it's original release, or so says Robert McKee. But Gong Li's performance is outstanding. She nails Bijou's nasty streak to a tee and then compels us to believe that she is more than that. Of course it is helped when the viewer feels that the situation she is in is a frightening one, not unlike mountaineering where one false step could end up in death, at what ever height you are at. Li is one of the finest actresses in the world, not to mention that her beauty is unparalleled. (Despite the fact that she is just four years younger than my mother) The film may not be seen as very moral but it is clear that it has heart as we feel so bad about the events that end the film. Li shows her hardness of character and complete vulnerability then finally her loss of control, shame and regret. This heart is not made of solid stone, rather a quite flexible rubber.<br /><br />It requires a period of reflection, one that does not equal that of 'Raise the Red Lantern' but is the only film to have such a numbing effect since. By now though, I have Lantern in such a high regard that it borders on gaining a mythical quality as I have yet to see it in it's entirety. It's not every day that a heavily opinionated young man will be reduced to a pathetic single syllable, but when Triad is finished, many of you will be reduced to it too, lay back and just clear your head of anything other than the film, all that enters the head will be "Wow".