Interessant camerawerk is het belangrijkste kenmerk van deze western uit het eind van de jaren veertig. Hij speelt en ziet er meer uit als een film noir dan als een western, maar daar is niets mis mee. Ik genoot van dat aspect, vooral van de film noir-achtige cinematografie. Ik zeg 'het laatste' vanwege alle scherpe zwart-wit contrasten, nachtscènes en close-ups van gezichten. Tegelijkertijd deed het me denken aan een western van John Ford met de weidse luchten en grote rotsformaties.<br />Ik kan niet zeggen dat het een bijzonder verhaal is. Het is bijna frustrerend om te zien hoe iedereen achter Robert Mitchum aan zit, ook al heeft de man niets verkeerds gedaan! Ja, het is een paranoïde genoegen voor een kijker, maar voor mij werd het een beetje een afknapper. Maar Mitchum, Teresa Wright, Judith Anderson, Dean Jagger en hun gezelschap deden het allemaal goed, en ik waardeerde hun talenten.
Interesting camera-work is the main attribute of this late 1940s western. It plays and looks more like a film noir than a western, but there is nothing wrong with that. I enjoyed that aspect, especially the film noir-like cinematography. I say the latter because of all the stark black-and-white contrasts, night scenes and facial closeups. At the same time, it reminded me of a John Ford western with the expansive skies and big rock formations.<br /><br />I can't say the story is anything special. It's almost frustrating, seeing everyone chase after Robert Mitchum even though the man has nothing wrong! Yes, it's a paranoid viewer's delight but it got to be a little much of a downer for me. However, Mitchum, Teresa Wright, Judith Anderson, Dean Jagger and company all acted well, and I appreciated their talents.