Als je een paar stille komedies hebt gezien, begin je te merken dat er in korte films andere regels worden gevolgd dan in speelfilms. Waar de personages meestal zorgvuldig geconstrueerd zijn, realistischer zijn en langzamer worden uitgebeeld, zijn de korte films spontaner, wilder, vreemder en beslist sneller. In de korte komedies vind je de meest 'karikaturale' grappen, zwaardere porties slapstick-geweld, onzinnige plotwendingen en kerels met bizar gezichtshaar. En dat is nog meer het geval in één-reel-komedies dan in twee-reels-komedies: de één-reel-werken van Charlie Chaplin, Harold Lloyd, Stan Laurel en Charley Chase, met krankzinnige, grove scènes die ze niet in hun latere, langere films durfden op te nemen, dingen die vaak geïmproviseerd lijken te zijn terwijl de camera's draaiden. <br />_APRIL FOOL_ is een voorbeeld van wat ik bedoel. Charley Chase maakte deze komedie in de tijd dat zijn filmpersonage nog bekendstond als 'Jimmie Jump', en hij is niet zo gepolijst als sommige van zijn latere werk. Dit is een geval waarin de charme van de hoofdrolspeler de overhand heeft, want de grappen zijn meestal voorspelbaar en routineus, bijna als reflexen. Het grootste deel van het verhaal speelt zich af in het kantoor van een krant die de Morning Megaphone heet; het is 1 april en blijkbaar heeft het personeel weinig anders te doen dan elkaar de gekste streken leveren. Ik vermoed dat de enige reden waarom we hier een kantoor van een krant hebben in plaats van, laten we zeggen, van een verzekeringsmaatschappij, was om een paar geintjes over journalistiek te rechtvaardigen: bijvoorbeeld dat de redacteur een zwakke circulatie heeft, net als zijn krant, dat soort dingen.) Een van de beste geintjes is de allereerste, als de kantoorjongen alle stoelen met spijkers vastzet en iedereen tegelijk gaat zitten <0xE2><0x80><0x93> en dan tegelijkertijd opspringt. Het is een grappig gezicht, maar het geeft ook het niveau van geestigheid weer dat daarna de overhand heeft. We weten dat als Charley met een rubberen hamer wordt geslagen, dat een echte dan voor een namaakhamer wordt aangezien en dat er iets kapot zal gaan (check!), en dat als er sigaren worden uitgedeeld, die kapotgaan. Uiteindelijk explodeert (controle!), en dat als Charley een telefoontje krijgt waarin melding wordt gemaakt van een echte brand, het nieuws als een grap wordt beschouwd en dus genegeerd (controle!).<br />In feite is deze laatste grap een beetje verwarrend in de manier waarop hij wordt gebracht. Het is de vrouw van de hoofdredacteur die per ongeluk hun huis in brand heeft gestoken, maar om de een of andere reden blijft ze Charley bellen en hem opdragen tegen haar man te zeggen dat hun huis afbrandt. Waarom belt ze haar man niet zelf? Er staat een telefoon op zijn bureau. Of nog beter, waarom belt ze de brandweer niet? Het is bijna alsof de producenten van deze korte verhalen het onlogische gedrag van de personages rechtvaardigen door de beperkte looptijd, alsof wij dat zouden doen.' Zolang het tempo maar hoog genoeg is, merken we het niet. Wij merken het wel, maar dat doet er niet toe: deze komedies zijn niet veel langer dan tekenfilms, dus de mensen in die films kunnen zich net zo goed als stripfiguren gedragen. Als zijn huis tot de grond toe afbrandt, reageert zelfs de redacteur zelf niet normaal <0xE2><0x80><0x93> hij neemt niet de moeite om zijn vrouw te troosten, die verdwaasd door de uitgebrande ruïne loopt, maar keert in plaats daarvan snel terug naar kantoor om Charley een stomp op zijn neus te geven!<br />APRIL FOOL is een van de Charley Chase-komedies die in de afgelopen paar jaar door Kino op dvd zijn uitgebracht, een gelukkige en langverwachte ontwikkeling. Deze kleine komedie is verre van de beste van Chase. Maar sommige van de andere films helpen hem om zijn reputatie onder moderne kijkers te vestigen als een van de niet-aangeboorde talenten van de stomme film.
One you've seen a few silent comedies you begin to notice that different rules are followed in shorts as compared to feature-length movies. Where the features tend to be carefully constructed, more realistic, and slower paced, the shorts are spontaneous, wilder, weirder, and definitely faster. It's in the short comedies that you'll find the "cartooniest" gags, heavier dollops of slapstick violence, nonsensical plot twists, and guys with bizarre facial hair. And this is even more the case in one-reel comedies than in two-reelers: the single-reel works of Charlie Chaplin, Harold Lloyd, Stan Laurel, and Charley Chase feature crazy, crude stuff they didn't dare put in their later, longer movies, things that often appear to have been improvised while the cameras were rolling.<br /><br />APRIL FOOL is an example of what I mean. Charley Chase made this one-reel comedy back when his screen character was still known as "Jimmie Jump," and it's not as polished as some of his later work. This is a case where the charm of the leading man carries the day, for the gags are mostly predictable and routine, almost like reflex actions. Most of the story is set in the office of a newspaper called the Morning Megaphone; it's April 1st and apparently the staff has little else to do but devote the day to playing pranks on each other. (I suspect the only reason our setting is a newspaper office instead of, say, an insurance agency, was to justify a couple of title card quips about journalism: e.g., the editor has weak circulation like his paper, that sort of thing.) One of the best gags is the very first one, when the office boy puts tacks in all the chairs and everyone sits simultaneously --and then jumps up simultaneously. It's a cute visual, but it also reflects the level of wit that prevails thereafter. We know that when Charley is fooled with a rubber hammer that a real one will be mistaken for the fake one and that something will get broken (check!), that when cigars are handed out they'll ultimately explode (check!), and that when Charley receives a phone-call reporting a genuine fire the news will be regarded as a prank and thus ignored (check!).<br /><br />Actually this last-mentioned gag is a little confusing in the way it's presented. It's the editor-in-chief's wife who has accidentally set their house on fire, but for some reason she keeps calling Charley and ordering him to tell her husband that their house is burning down. Why doesn't she call her husband directly? He has a phone on his desk. Better yet, why doesn't she call the fire department? It's almost like the producers of these short-shorts felt the limited running time justified illogical behavior by the characters, as if we wouldn't notice as long as the pace is fast enough. We do notice, but it doesn't matter: these one-reel comedies aren't much longer than cartoons so the people in them may as well behave like cartoon characters. When his house burns to the ground even the editor himself doesn't react normally-- he doesn't bother to comfort his wife, who is wandering dazed in the gutted ruins, but instead swiftly returns to the office to punch Charley in the nose!<br /><br />APRIL FOOL is one of several Charley Chase comedies released on DVD by Kino within the last couple of years, a happy and long overdue development. This little comedy is far from the best of Chase's output to be restored and made available, but some of the others go a long way toward establishing his reputation for modern viewers as one of the great unsung talents of silent movies.