Dit was de eerste Fellini-film die ik in 1974 of daaromtrent zag. Het was een middernachtelijke vertoning in Westwood in Cinemascope op een reusachtig scherm. Ik was zelden zo gemanipuleerd door een film. Het was zo overweldigend dat ik meteen de volgende nacht terugging om nog eens te kijken. De enorme hoeveelheid details en opvallende bizarre symbolische composities bleef me overweldigen. Het werd een aantal jaren mijn favoriete film en ik moet hem ongeveer 30 keer met verschillende vrienden in theaters hebben gezien. Hoe kan ik zo'n kunstwerk samenvatten? Het is een onbewust schouwspel, een blik op de mensheid door een lachspiegel in een ander universum. Hoewel ik later een fan werd van Fellini's films. In de voorgaande en daaropvolgende films bleef Satyricon mijn favoriet, en ik beschouw het als het hoogtepunt van Fellini's carrière. Nooit heeft zijn vruchtbare verbeelding zo diep gedolven als hier. In tegenstelling tot veel van Fellini's films is dit geen autobiografische film, maar een archetypische film. Fellini had tijdens het filmen zelfs een Jungiaanse analist op de set.<br />Voor degenen die het niet hebben meegemaakt: Satyricon is een losse bewerking van de oudste nog bestaande roman van dezelfde naam van Petronius Arbiter, een Romein uit de tijd van Nero, die een uitgebreide serie satirische en schunnige verhalen schreef. De roman overleefde slechts in fragmenten, en toen Fellini de verhalen aanpaste, besloot hij niet te proberen het verhaal op te lappen, maar in plaats daarvan een reeks uiterst gedetailleerde episoden te maken. Dat paste in zijn visie op de geschiedenis. We kennen de geschiedenis (vooral de oude geschiedenis) alleen van stukjes en beetjes die door de eeuwen heen zijn doorgegeven. Hoewel de drie hoofdpersonen in de hele film terugkeren, veranderen de situaties en plaatsen om hen heen onverwachts. Hoewel deze picareske episoden inderdaad exotisch, vreemd en grappig zijn, is het Fellini's visie die deze film uniek maakt. In het bijzonder is het zijn rondzwervende camera die een ingewikkelde choreografie heeft en in grote groepsscènes goed van pas komt. Hoewel we tegenwoordig de bewegende camera als een standaardpraktijk beschouwen, werd hij in de jaren zestig lang niet zo vaak gebruikt en Fellini had een heel eigen manier van actie- en karakterscènes maken die nog steeds opvalt als de zijne. Bepaalde scènes (vooral de rosse buurt aan het begin) voelen aan alsof we in een soort donkere achtbaan zitten die langs een reeks kamers met allerlei curiositeiten glijdt. Een andere heel opvallende techniek is dat een paar van de personages in de camera staren, meestal een 'nee, nee' dat je alleen in documentaires ziet. Het effect creëert een merkwaardige confrontatie terwijl de personages onbewogen naar ons staren terwijl wij naar hen kijken.<br />De muziek van Satyricon is ook een fascinerend element. Hoewel Nino Rota een aanzienlijk deel van de muziek heeft gecomponeerd (vooral de vreemd geformuleerde melodie aan het eind en de parade van de nieuwe keizers), bestaat een groot deel van de muziek uit wereldmuziek (zoals de Balinese Apendans) of elektronische avant-garde composities (onder andere van Ilhan Mimaroglu, Andrew Rudin en Todd Dockstader). Dit geeft de film een dubbel gevoel van heel primitief zijn en tegelijkertijd van buitenaards zijn.<br /><br />Op één niveau geeft Satryicon commentaar op de jeugd van het eind van de jaren zestig, de losgeslagen hippies die zonder een'moreel kompas' van de ene plaats naar de andere trekken <0xE2><0x80><0x93> het ene hedonistische avontuur na het andere in een verzadigde en decadente wereld. Op een ander niveau is de wereld die wordt afgebeeld een collectieve droom waarvan onze beschaving een marionet is van oerkrachten onder de oppervlakte. Op die manier voelt Satyricon zowel vreemd als herkenbaar, zijn beelden zowel verleidelijk als afstotelijk. Je kunt Fellini bewonderen omdat hij zo'n ambitieus idee aanpakt, en het is aan hem en zijn medewerkers (vooral Danilo Donati) te danken dat deze film zoveel heeft bereikt.
This was the first Fellini film that I saw back in 1974 or so. It was a midnight screening in Westwood in Cinemascope on a giant screen. I had seldom been so effected by a film. It was so overwhelming, I went back the very next midnight for another look. The sheer amount of detail and striking bizarre symbolic compositions continued to overwhelm me. It became my favorite film for a number of years and I must have seen it with various friends about 30 times in theaters. How can I summarize such a work of art? It's a subconscious spectacle, a view of humanity through a fun house mirror in an alternate universe. Though later I became a fan of Fellini's previous and subsequent films, Satyricon remained my favorite and I regard it as THE high-point in Fellini's career. Never has his fertile imagination delved as deeply as here. Unlike so much of Fellini's output, this is not a personal autobiographical film but instead an archetypal film. Fellini even had a Jungian analyst on the set while shooting.<br /><br />For those who haven't experienced it, Satyricon is a loose adaptation of the oldest surviving novel of the same name by Petronius Arbiter, a Roman from the time of Nero, who wrote a sprawling series of satirical and bawdy stories . The novel only survived in fragments and Fellini decided when adapting the tales to not try and patch up the narrative but instead present a series of highly detailed episodes. This fit into his view of history. We only know history (particularly ancient history) from bits and pieces passed down through the ages. Though the three lead characters reappear throughout the film, the other characters, situations and locales around them change unexpectedly. Now, while these picaresque episodes are indeed exotic, weird and funny, it is Fellini's vision that makes this film unique viewing. In particular is his roaming camera that is intricately choreographed and put to great use in large group scenes. Though we take moving camera as standard practice today, it really wasn't used nearly as much in the 1960s and Fellini had a distinctive way of shooting action and character gesture that still stands out as his own. Certain sequences (particularly the red light district near the beginning) feel as though we are on some kind of dark ride, gliding past a series of rooms containing all manner of curiosities. Another very striking technique is to have a few of the characters stare into the camera, generally a "no no" in all but documentaries. The effect creates a curious confrontation as the characters stare impassively  watching us as we watch them<br /><br />The music for Satyricon is another fascinating element. Though Nino Rota composed a substantial amount of the score (particularly the oddly phrased melody heard at the end and the new emperors parade), a great deal of the music is either world folk music (such as the Balinese Monkey Chant) or avant garde electronic compositions (Ilhan Mimaroglu, Andrew Rudin, and Todd Dockstader among others). This gives the film a dual feeling of being very primal and yet otherworldly.<br /><br />On one level Satryicon comments on the youth of the late 1960s, the unanchored hippies wondering from place to place without a "moral compass" -- one hedonistic adventure after another in a satiated and decadent world. On another level the world depicted is a collective dream of which our civilization is puppet-ed by primal forces beneath the surface. In this way Satyricon feels both foreign and recognizable, its images both seductive and repellent. One can admire Fellini for tackling such an ambitious concept and it is due to he and his collaborators (particularly Danilo Donati) that this film achieves so much.