Uit een buitengewoon interessant stel invloedrijke filmpersoonlijkheden komt het vervelendste interview dat ik ooit heb gezien. Godard kan zich er niet van weerhouden een andere filmmaker 'intellectueel' onder druk te zetten als hij met hem in contact komt. Ik heb nog nooit een interview gezien dat zo verschrikkelijk was als dit. Godard martelt de kijker niet alleen opzettelijk, te beginnen nadat hij Allen vragen heeft gesteld over zijn recentste vertoning van Hannah and Her Sisters, met steeds terugkerende titelkaartjes die bedoeld zijn om de spot te drijven met Allens film, en die zonder aanwijsbare reden overgaan in willekeurige en ergerlijk herhaalde momenten waarop de muziek zo aanzwelt dat ze de duidelijk ongemakkelijke Woody overstemt en onbegrijpelijke stilstaande beelden van onbestemde tijd op het scherm tovert. Godard toont geen enkel respect voor Allen, maar Allen toont wel veel beleefdheid en respect voor Godard, zelfs als Godard in het Frans vragen brult zonder zijn vertaler, die buiten beeld is, de kans te geven hem in te halen of boven zijn stem uit te komen. Woody doet zijn best om zijn ongemak te maskeren, terwijl Godard vastbesloten lijkt om dat ongemak te handhaven door middel van indirecte tactieken die bedoeld zijn om hem te overrompelen.<br /><br />Voor zover ik weet heeft Godard nu onvolwassen beledigingen geuit aan het adres van twee van de meest getalenteerde filmmakers van tegenwoordig, Steven Spielberg, die hem ervan beschuldigt de tragedie van de Holocaust te hebben uitgebuit met Schindler.' Ik geloof, op basis van wat ik van Godards werk heb gezien <0xE2><0x80><0x93> dat volledig op eigenbelang is gebaseerd en zelfs als het goed is een schijnbeweging is <0xE2><0x80><0x93> dat hij een jaloerse intellectuele snob is. Hij valt superieure filmmakers af om redenen die slechts een projectie van zijn eigen fouten zijn. Schuldig aan het verkopen van zijn film _Continental in the United States_ om die op de markt te brengen, beschuldigt hij Spielberg valselijk van het verkopen van zijn film. En eerlijk gezegd hebben Woody en Fonda mogelijk vergelijkbare persoonlijkheden, mensen die een artistieke carrière maken door hun publiek verder te duwen naar een meer progressief collectief bewustzijn, hetzij toevallig, hetzij met opzet. Dat is iets wat Godard met zijn werk wil doen, al was het maar op zijn eigen neerbuigende manier, en ik geloof dat hij hun gelijksoortige aansporingen als een uitdaging ziet.<br />Wat me zo nieuwsgierig maakte naar deze film, de langste en meest frustrerende 26 minuten van mijn leven, was mijn belangstelling voor het zien van twee zeer bewonderde filmmakers die elkaar leren kennen en met elkaar omgaan. Ik geloof dat ze elkaars tegenpolen zijn, niet in hun aangeboren persoonlijkheid, maar in hun bedoelingen. Godards hele filmografie, met inbegrip van de films die hij sinds deze verschrikkelijke episode heeft gemaakt, heeft hij nooit een pretentieuze film gemaakt, maar vreemd genoeg zijn de doelstellingen die hij met een onverschillige houding achter zijn creatieve proces beweert te hebben toegeeflijk voor zichzelf. Elke inspanning van Godard, hoe sluimerend ook, is alleen voor hem bedoeld en laat het publiek in de steek om zich over te geven aan de nederige illusie eronder te staan, en toch beweert hij met beminnelijkheid dat hij sociale, politieke en culturele statements maakt, evenals het idee dat inherent is aan de Franse newwavebeweging, die de conventie van de cinema wilde uitdagen en misschien opnieuw wilde uitvinden. Hoe komt het dat Allen bijna altijd slaagt in wat Godard beweert te doen zonder opzettelijk ongerijmde montage, met opzettelijke tarten van oprechte filmtechnieken en onscherpe verhalen? Omgekeerd: hoe komt het dat Godard wel slaagt met Allens beweringen, maar nooit een film heeft gemaakt zonder een pompeuze aanstellerij? En waarom heeft Godard dan het grote hoofd waar Woody zichzelf bewust degradeert?
Out of an extremely interesting pairing of influential film personalities comes the most obnoxious interview I have ever seen. Godard cannot refrain from "intellectually" strong- arming another filmmaker if in contact with them. I have never seen an interview as terrible as this one. Not only does Godard torture the viewer on purpose, beginning right after he questions Allen about his then recent release of Hannah and Her Sisters with abrupt recurring title cards meant to scoff at Allen's film and segueing without direction into random and exasperatingly repetitive moments where music swells to the point where it drowns out the clearly uncomfortable Woody and displays inexplicable freeze frames of indeterminable screen time. Godard shows no respect to Allen at all, yet Allen shows a great deal of politeness and respect to Godard even when Godard belts out questions in French without allowing his off-camera translator to catch up or be heard over his voice. Woody makes the effort to mask his discomfort, while Godard seems determined only to sustain that discomfort by employing indirect tactics designed to catch him off-guard.<br /><br />Godard has now to my knowledge brandished immature affronts to two of the most talented filmmakers working today, Steven Spielberg, accusing him of capitalizing on the tragedy of the Holocaust with Schindler's List, and Woody Allen, for an unclear reason, not to mention Jane Fonda because of her political activism, just subsequent to directing her in one of his films, which itself served as political activism. I believe that, based on what I have seen of Godard's work, which is entirely self-regarding and faux artsy even when it is good, that he is a jealous intellectual snob. He snipes at superior filmmakers for reasons that are only projections of his own faults. Guilty of selling out in order to market his film Contempt in the United States, he falsely blasts Spielberg for selling out. And frankly, Woody and Fonda have potentially similar personalities, people who make artistic careers out of pushing their audiences further toward a more progressive collective conscious, whether incidentally or on purpose. This is something Godard wants to do with his work, if only in his own condescending way, and I believe he finds their similar prompts to be challenges.<br /><br />What made me anxious to see this film, the longest and most frustrating 26 minutes of my life, was my interest in seeing two greatly admired filmmakers make each other's acquaintance and interact. I believe that they are polar opposites of each other, not in their innate personalities but in their intentions. Out of Allen's entire filmography, including the movies he has made since this terrible episode, he has never made a pretentious film, but strangely the aim he claims with an indifferent attitude are behind his creative process are admittedly self-indulgent. Godard's every effort, no matter how dormantly, panders only to him and leaves the audience to concede to the humble illusion of being below it, yet he claims with suavity to be making social, political and cultural statements as well as the idea inherent in the French New Wave movement, which was to challenge the convention of cinema and perhaps reinvent it. Why is it that Allen almost always succeeds in doing what Godard claims to do without purposely incongruous editing, contrived defiance of sincere film techniques and unfocused stories? Inversely, why is it that Godard succeeds with Allen's claims but has never made a film without a pompous affectation? And then why does Godard have the big head where Woody knowingly demotes himself?