Ik weet dat Guy Maddin de regie van deze korte film heeft gedaan <0xE2><0x80><0x93> Mijn vader is honderd jaar oud <0xE2><0x80><0x93> maar de schuld ligt bij Isabella Rossellini. Ze wist wat voor soort film dit zou worden, en Maddin lijkt me eerder een ingehuurde kracht dan een echte visionair. En zo'n soort film leidt alleen maar af en is onnodig en slecht gemaakt. Ik weet dat de intenties goed zijn, en als ik alleen op de intenties zou moeten afgaan, zou ik veel meer lof oogsten, zij het in persoonlijke termen. Roberto Rossellini is een groot filmmaker, een van de grootste die na de Tweede Wereldoorlog in Europa ontstond. En zijn films Open City en Paisan zijn films die nog jaren herontdekt zouden moeten worden nu de technologie de filmindustrie overspoelt (zelfs al is het alleen maar in musea). Maar een van zijn dochters, Isabella, heeft, vanuit mijn perspectief, met haar _My Dad is 100 Years Old_ niet de grootste hommage gebracht.<br />De film heeft eigenlijk niets samenhangends, wat misschien acceptabel zou zijn geweest als hij wat meer gefocust was geweest, om het zo maar te zeggen. Wat ik bedoel is dezelfde pretenties waar ze commentaar op lijkt te geven (hoewel het niet te laat is voor het laatste shot, wanneer ze de camera roept om recht en profil voor haar te bewegen), en gedaan met een zeer...' Zo gaat het nu eenmaal. Ze maakt grapjes over Fellini en Hitchcock (de laatste en profil, de eerste gespeeld door haar), als Rossellini zelf <0xE2><0x80><0x93> of de vorm van hem zoals hij geportretteerd wordt door een enorme buik die Isabella zich het best herinnert <0xE2><0x80><0x93> en ze bekritiseert alles in de film wat niet met moraliteit en dergelijke te maken heeft. Alleen als Chaplin op het toneel verschijnt <0xE2><0x80><0x93> ook weer als Rossellini die haar samen met David O. Selznik speelt <0xE2><0x80><0x93> komt er een beetje lof. Voor een film die maar 15-17 minuten duurt, lijkt het alsof hij zijn tijd veel te zelfvoldaan en met een air van tevredenheid vult. Het is interessant om te zien hoe de rest van de film, met zijn stompzinnige camerastandpunten en pompeuze stijl van monteren en inlijsten en dialogen, zich verhoudt tot de paar kostbare fragmenten van Open City die worden vertoond, en hoe meer inzicht de regisseur in die fragmenten heeft dan in al het andere dat zijn dochter laat zien.<br />Nu ik er helemaal voor uitkom, ik hou heel veel van Isabella Rossellini, als actrice, en ze is een mooie vrouw, maar de leiding nemen over een compleet tributenproject als dit nadert te veel het punt van een ramp. We krijgen een beeld te zien van een man die gewoon helemaal alleen is, overvleugeld door een filmgemeenschap die hem ooit omarmde, en die nukkig is over het feit dat de mensen zich na een tijdje niets meer van zijn films aantrekken, of van het soort verhalen en personages dat hij wil spelen. Het klinkt in het begin heel goed, maar het is niet wat ik dacht dat het zou zijn toen ik het eindelijk zag: een puinhoop. Ik had veel liever een documentaire over de regisseur gezien dan een of andere avant-garde deconstructionistische korte film. Een grote teleurstelling voor een grote fan van de regisseur.
I know Guy Maddin directed this short film, My Dad is 100 Years Old, but either acclaim or blame should be rest on Isabella Rossellini's shoulders for this. She knew what kind of picture this would be, and Maddin seems more like a hired hand here than a true visionary. And if anything, the vision of sorts is really distracting and unnecessary and is just really poorly done. I know the intentions are good, and if I had to rate just on intentions it would be much higher praising, albeit in such personal terms. Roberto Rossellini is a great filmmaker, one of the greatest that emerged once the smoke settled from World War 2 in Europe. And his films Open City and Paisan are films that should be rediscovered for years to come as technology overcomes the film industry (even if it's just in museums). But one of his daughter's, Isabella, hasn't done the greatest of tributes, from my perspective, with her My Dad is 100 Years Old short film.<br /><br />There isn't really anything coherent to the picture, which might have been acceptable had it been maybe more focused, so to speak. What I mean is the same pretension that she seems to be commenting on (although too little too late by the last shot when she calls for the camera to move in front of her directly in profile), and done with a very 'this is how it is' take on things. She makes fun of Fellini and Hitchcock (the latter in profile, the former played by her), as Rossellini himself- or the form of him as portrayed by a huge belly that Isabella recollects was what she remembers the most- rags on anything in cinema that doesn't address morality and the like. Only when Chaplin comes out- also again Rossellini herself playing her along with David O Selznik- does some praise come out. For a film that lasts only 15-17 minutes, it seems like it fills up its time much too smugly and with an air of content at being all over the place. It's interesting to see how the rest of the picture, with its obtuse camera angles and pompous style of editing and framing and dialog, compares with the few precious clips of Open City that are shown, and how more insight into the director is in those clips than in everything else his daughter shows.<br /><br />Now, in full disclosure, I do like Isabella Rossellini a lot, as an actress, and she is a beautiful woman, but taking the controls on a complete tribute project like this nears all too much to the point of disaster. We get a view of a man who is simply all alone, out-casted by a film community that once embraced him, and sullen by the fact that people don't care about his movies after a while, or the kinds of stories and characters he wants to portray. It sounds really good on the outset, but it's not what I thought it would be when I finally saw it- a mess. I would have much rather had seen a full-on documentary on the director instead of some avant-garde deconstructionist short film. A big disappointment from a big fan of the director.