Ergens tussen _Outer Limits_ en _Star Trek_ ligt dit kleine science-fiction juweeltje uit het voormalige Tsjechoslowakije. Dit is niet _I. Robot_ of dat soort science-fiction, maar _Asimov_, verpakt in een glimmende doos van staal en glas. Dit is het echte verhaal, en niet alleen het inpakpapier. Het draagt trots de traditie over die is begonnen met _Verboden planeet_ en _Dit eiland aarde_, ook al is het niet zo opwindend. Het lijkt eigenlijk meer op het Magnetische Monster en _Outer Limits_. Dit is science-fiction in heldere zwart-wit. Het scherm is misschien niet levendig, maar de special effects hebben een etherisch, surrealistisch karakter. Voeg dat bij de futuristische Shostakovitch-achtige score en we hebben een fascinerende en griezelige reis naar het onbekende.<br />De opwinding en glorie die voortkomen uit het leven en het verkennen van de ruimte (Star Trek, Star Wars, enz.) wordt in de film tot een minimum beperkt. We krijgen een overzicht van de dagelijkse activiteiten van de bemanning van de _Ikarie_ in de 28ste maand (15 jaar op Aarde) van zijn missie naar ons dichtstbijzijnde zonnestelsel, Alpha Centauri. We krijgen ook de gevaren en beloningen van ons in de uitgestrekte duisternis storten.<br />Het is de 22ste eeuw en we bevinden ons in de galaxis, op zoek naar leven. De bemanning bestaat uit een internationaal geco<0xC3><0xB6>rdineerde groep. We krijgen de Aarde nooit te zien, en toch krijgen we een glimp te zien van hoe de mensen zijn door de interacties van de bemanning (werk, amusement, voedingspauzes, lichaamsbeweging, voortplanting en crisis). Dit is een toekomst vol videoschermen, straalpistolen, persoonlijke zenders, turboliften, kunstmatige zwaartekracht, Beatnik-achtige futuristische dans en zelfs Nike die magnetische laarzen aansteekt. Dit is het perfecte/klassieke voorbeeld van de sf-antithese van de aristocratie. De mensheid zal mettertijd verbeteren.<br />De toekomst is helder, glanzend en de moeite van het wachten waard. De mens lost de malaise van zijn soort op. Als het op wapens aankomt, krijgen we nooit iets dodelijkers te zien dan een handvuurwapen. Op hun missie stuiten ze op een perfect bewaard gebleven ruimterelikwie van een Aardse expeditie uit de 20e eeuw. Laten we het er maar op houden dat onze voorgangers heel weinig aardigs over ons te zeggen hadden. Laten we niet vergeten dat de twintigste eeuw bestond uit twee wereldoorlogen, talrijke volkerenmoorden, de geboorte en het gebruik van de atoombom.<br />Je zou ook kunnen aannemen dat een film die in een door de Sovjets beïnvloed land werd gemaakt een zekere hoeveelheid communistische en Pro-Sovjetpropaganda zou bevatten (bijvoorbeeld Planeta Bura). Gelukkig is dat allemaal weg. Zo ongeveer het grootste commentaar komt uit de kritiek van onze 20ste-eeuwse tegenhangers. Ik vond de enige antikapitalistische boodschap in het schrift op het Aardse relikwie. Alles wat erin zit is in het Engels geschreven, het schip was volgeladen met kernkoppen en de bemanning keerde zich tegen elkaar. En zelfs deze kritiek is meer een steek onder water naar ons collectief zelf dan naar volledige oppositie tegen het kapitalisme.<br />Als je op zoek bent naar epische ruimtegevechten om het lot van het universum, zoek dan elders, want de bemanning doodt absoluut geen levend wezen. Als je 90 minuten Georges Méliès vermengd met Jules Verne wilt, dan heb je de perfecte film gevonden. Ik kan deze film gemakkelijk zien als een invloed op Kubricks 2001, Rodenberry's Star Trek, Lucas' Star Wars en zelfs Irwin Allens Lost in Space. We hebben zelfs een robot. Hij is beslist niet zo cool of zo goed als Robby de Robot of de robot die voortdurend de Robinsons redt.<br />We hebben hem Patrick genoemd. Patrick de Robot. RIP. (Schenk wat alcohol in voor de robots die niet meer onder ons zijn.)<br /><br />-Celluloid Rehab.
Somewhere between the Outer Limits and Star Trek lies this little science fiction gem from the former Czechoslovakia. This isn't I. Robot or that type of science fiction, which is Asimov wrapped up in a shiny steel and glass box. This is the actual story and not just the wrapping paper. It proudly carries on the tradition started by Forbidden Planet and This Island Earth, even though its not as exciting. It is actually more like the Magnetic Monster and the Outer Limits. This is science fiction done in crisp black and white. The screen may not be vivid, yet the special effects have an ethereally surreal quality. Mix that in with the futuristic Shostakovitch-like score and we have a compelling and eerie trip into the unknown.<br /><br />The excitement and glory that comes from living and exploring space (Star Trek, Star Wars, etc.) is minimized in the movie. We get the basic day to day activities of the crew of the Ikarie, on its 28 month (15 years pass back on Earth) mission to our closest solar system, Alpha Centauri. We also get the dangers and rewards of hurling ourselves into the vast darkness.<br /><br />It is the 22nd Century and we are out in the galaxy searching for life. The crew is comprised from a co-ed international pool. We never get to see Earth, yet we get a glimpse of what humans are like from the interactions of the crew (work, entertainment, nutritional intervals, exercise, reproduction and crisis). This is a future full of video screens, blasters, personal transmitters, turbo lifts, artificial gravity, Beatnik-like futuristic dancing and even Nike light up magnetic boots. This is the perfect/classical example of the sci-fi antithesis to Idiocracy. Humanity will improve with time. <br /><br />The future is bright, shiny and worth waiting for. Man fixes the malaise of his species. We are never shown anything more lethal than a hand blaster, when it comes to weapons. On their mission, they encounter a perfectly preserved space relic from an Earth expedition of the 20th century. Let's just say our predecessors had very little nice things to say about us. Let's not forget that the 20th century contained two world wars, numerous genocides, the birth and use of the the atomic bomb. <br /><br />One would also assume that a movie made in a Soviet influenced country would contain a certain amount of Communist and Pro-Soviet propaganda (for example, Planeta Bura). Thankfully this is all missing. About the biggest commentary comes from the critique of our 20th century counterparts. I found the only anti-capitalist message in the writing on the Earth relic. Everything inside is written in English, the ship was fully loaded with nuclear warheads and the the crew turned on each other. And even this critique is more of a jab at our collective selves then at full fledged opposition to capitalism. <br /><br />If you are looking for epic space battles for the fate of the universe, look elsewhere because the crew kills absolutely no living thing. If you want 90 minutes of Georges Méliès mixed with Jules Verne, then you have found the perfect movie. I can easily see this movie as an influence on Kubrick's 2001, Rodenberry's Star Trek, Lucas' Star Wars and even Irwin Allen's Lost in Space. We even have a robot. He's definitely not as cool nor as good as Robby the Robot nor the robot that constantly saves the Robinsons. <br /><br />We named him Patrick. Patrick the Robot. RIP. (Pour out some alcohol for the robots that aren't with us anymore).<br /><br />-Celluloid Rehab