Een fantastisch stukje amusement: vijf verhaaltjes, vijf steden, vier talen. Dat is alles. Deze film heeft geen boodschap, maar hij portretteert vijf gebieden van de wereld op de meest gevoelige manier.<br />De episode in L.A. is de zwakste. Hij is niet slecht, maar heeft één groot probleem: het is de eerste. De mensen beginnen naar de film te kijken en verwachten iets sensationeels. Deze eerste episode kan niets spectaculairs opleveren, alleen maar eersteklas acteerwerk. Er zijn geen grote verrassingen of wendingen, de episode is niet bijzonder grappig of zo. Werkelijk, toen ik de eerste minuten van deze film zag, dacht ik: o, lieve help, ik val in slaap!'<br />Toen kwam het N.Y.-verhaal. Deze keer moest ik heel hard lachen, en daardoor werd Armin Mueller Stahl een van mijn favoriete acteurs. Ik begon van deze film te houden, en ik was goed voorbereid op de episode in Parijs, die naar mijn mening de beste, de meest bevredigende van allemaal is.<br />Ik vond het verhaal van de Roberto Benigni-episode nogal stom, maar zijn talent om te overdrijven (en dat deed hij al zeven jaar voor de Oscar-uitreiking in 1999!) maakte het goed.<br />En dan het enorme contrast: de levendigste episode wordt gevolgd door de saaiste. Finse arbeiders vertellen elkaar verhalen uit hun leven, en ieder probeert de droevigste te vertellen. Het is geen film voor iedereen, maar ik vind het in elk geval de ideale film om om twee uur's nachts op de televisie naar te kijken.
A fantastic piece of entertainment: five little stories, five cities, four languages. That's all. This movie has no message but it portrays five regions of the world most sensitively.<br /><br />The L.A. episode is the weakest. It is not bad but it has one big problem: it is the first one. People start watching the movie and expect something sensational. This first episode cannot present anything spectacular, only first class character acting. There are no big surprises or twists, the episode is not particularly funny or anything. Honestly, when I saw the first minutes of this movie I thought: `O dear, I'm going to fall asleep!'<br /><br />Then, the N.Y. story came. This one made me laugh real hard, and it made Armin Mueller Stahl one of my favourite actors. I started to love this movie, and I was well prepared for the Paris episode, which is, in my opinion the best, the most satisfying of them.<br /><br />I found the story of the Roberto Benigni episode rather stupid, but his talent in exaggerating (so he did this even seven years before 1999's Oscar ceremony!) made up for it.<br /><br />Then, the huge contrast: The liveliest episode is followed by the dreariest. Finnish workers tell each other stories from their lives, each trying to tell the saddest.<br /><br />`Night on Earth' is not a movie for everybody but I think it is, in any case, the ideal movie to watch on television at two o'clock in the morning.