Myterious Skin is een film die perfect is in de zin dat hij je meeneemt in zijn verhaal en ten slotte zijn boodschap op een heel subtiele manier op je afvuurt. Echt, als je geen traan in je ogen hebt bij dit krachtige einde met zijn ongelooflijk intense muziek van Sigur Ros, moet je van binnen wel dood zijn. De film komt in opstand tegen het opgroeien van twee kinderen, Neil en Brian, die we volgen van hun jeugd tot hun negentiende levensjaar. Allebei spelen ze in hetzelfde honkbalteam als kinderen, maar ze zien elkaar pas weer terug aan het eind van de film. Neil begint seksuele spelletjes te spelen met zijn honkbaltrainer en wordt een homoseksueel oplichter, terwijl Brian UFO's ziet en erachter probeert te komen op welke momenten zijn geest is uitgeschakeld... natuurlijk denkend aan een ontvoering door buitenaardse wezens. De film gaat in wezen over Brian die probeert het mysterie van zijn uitgeschakelde geheugen te ontrafelen en een vreemd UFO-meisje met soortgelijke ervaringen ontmoet, terwijl Neil opgroeit tot een steeds meer seksueel geobsedeerd homoleven.<br />De manier waarop het verhaal wordt verteld is gewoon interessant, de acteerprestaties zijn ongelooflijk geloofwaardig van alle betrokkenen, maar vooral van Joseph-Gordon-Levitt en Brady Corbet als de volwassen Neil en Brian. De film heeft een vreemde kalmte met een paar prachtige scènes. Afgezien van één bepaalde scène (en aangezien ik Irreversible heb gezien, is dit tam) begrijp ik niet wat mensen zo schokkend vinden aan de huid van een Geheimzinnige. De hele manier waarop Neil opgroeit lijkt niet dramatisch... het zijn gewoon de kleine dingen die verborgen zijn achter zijn acteerwerk (zoals zijn beste vriend zegt dat hij een zwart gat heeft waar anderen een hart hebben) en zijn afstandelijke blik als hij wordt omhelsd. Zijn besef komt dicht in de buurt van dat van Brian en de manier waarop ze met hun verleden omgaan lijkt zo echt dat je er wel iets mee kunt. Ik heb me nog nooit zo geraakt gevoeld door het onderwerp kindermishandeling, vooral vanwege de kalmte en de laatste regels die Neil uitspreekt met Brian op zijn schoot en die vervagen in de prachtige pianomelodie van Sigur Ros' Samskeyti. Mysterious Skin hamert zijn boodschap niet in het hoofd van de kijkers, maar zet hen aan het denken over het feit dat een klein moment in de eerste jaren een leven voorgoed kan veranderen en dat niets meer ongedaan kan worden gemaakt. Dit is een prachtige film die regelrecht naar een finale leidt met vallende gordijnen en staande ovaties... eindelijk na zoveel films die je uiteindelijk in de steek hebben gelaten. Iedereen duimen!
Myterious Skin is a movie that is perfect in that it captures you in its storytelling and in the end drops its message on you in a very subtle way. Honestly if you don't have a tear in your eye in this powerful ending with its unbelievably intense music by Sigur Ros you must be dead inside. The movie revolts of the growing up of two kids, Neil and Brian, whom we follow from their childhood to their 19th years. Both play in the same baseball team as kids but don't meet again until the end of the film. Neil gets into sexual play with his baseball trainer and turns a gay hustler while Brian sees UFOs and tries to find out about the moments his mind blacked out.. of course thinking of an alien abduction. The movie basically deals with Brian trying to unfold the mystery of his blanked out memory and meeting a strange UFO-Girl with similar experiences while Neil is growing up into more and more sexual obsessed gay life.<br /><br />The way the story is told is just interesting, the acting is incredibly believable from all involved but most of all by Joseph-Gordon-Levitt and Brady Corbet as the grown up Neil and Brian. The movie has a strange calmness with some beautiful scenes ... except for one particular scene (and having seen Irreversible this is tame) I don't understand what people find shocking about Mysterious skin. The whole way of Neil growing up doesn't seem dramatic... its just the small things hidden behind his acting (like his best friend says he has a black hole where others have a heart) and his distant stare when being hugged. His realization falls close to that of Brian and the way they deal with their past seems so real one can relate to it.<br /><br />I never found myself being so touched by the subject of child abuse especially because of the calmness and the final lines Neil delivers with Brian on his lap and fading into the beautiful piano melody of Sigur Ros' Samskeyti. Mysterious Skin doesn't hammer its message into the viewers head but rather makes him think about the fact that a small moment in the early years can change a life forever and nothing can be undone again. This is a wonderful movie that leads straight into a finale with falling curtains and standing ovations ... finally after so many movies who let you down in the end. All thumbs up!