De Texas Chain Saw Massacre kan en zal nog tientallen jaren door critici en theoretici worden herinterpreteerd. De film werd opgenomen in de zomer van 1973, tijdens de nasleep van de Vietnamoorlog en het bloedbad bij de Olympische Spelen in M<0xC3><0xBC>nchen, op het hoogtepunt van het Watergate-schandaal en het juridische onderzoek naar de schietpartij bij Kent State. Het was een tijdperk van vliegtuigkapingen, onderdrukking door de overheid en oneerlijkheid, rassenconflicten, terrorisme en revolutie. Als een weerspiegeling van een duistere periode in de Amerikaanse geschiedenis blijft Chain Saw een van de beste evocaties van dat tijdperk, als een groep jonge mensen die terugkeert naar het nostalgische thuis van hun jeugd en de rauwe en irrationele wreedheid van de moderne wereld tegenkomt. De film heeft een zwakke, maar functionele verhaallijn, die sindsdien het hoofdonderwerp is geworden van slasherfilms; een groep tieners raakt verdwaald, stuit op het kwaad en wordt gestalkt en vermoord. Maar Chain Saw gaat niet over verhaallijn en plot; het gaat over het creëren van een ervaring, een overbelasting van de zintuigen. De cast en de crew werken onvermoeibaar om scènes en beelden te creëren die rauw en krachtig zijn en uiteindelijk, tegen alle verwachtingen in, mooi. Leatherfaces karikatuur van moederlijke huiselijkheid terwijl hij het avondeten klaarmaakt, zijn kinderlijke dans in het ochtendlicht, de open deur bij het benzinestation, het busje dat wegrijdt...' Het langzame afslaan van de weg naar de vervallen en met klimop begroeide woning van Hardesty zijn allemaal beelden die zich na één keer kijken in je bewustzijn branden.<br />De filmische kwaliteit is uitzonderlijk. Als je naar de Special Edition kijkt, zou je niet zeggen dat hij in slecht licht op 16mm is gemaakt. De beeldkwaliteit is uitstekend, de kleuren zijn rijk en levendig, het zwart is inktzwart en dreigend. De schitterende azuurblauwe lucht, het jadegroene gras, de felrode generator, het verschroeiende zonlicht en de verstikkende schaduwen. Elk beeld lijkt verzadigd van nicotinegoud. Prachtig.<br />Hoewel de acteurs niet altijd sympathiek zijn, zijn ze wel altijd geloofwaardig. Uitvoeringen zijn over de hele linie opzienbarend, maar Marilyn Burns moet in het bijzonder worden genoemd. Hoewel ze weinig meer heeft om mee te werken dan het cliché van de schreeuwende heldin, doet ze het met opmerkelijke overtuiging. Het was een traumatische opname, en dat is te zien. Er zijn maar weinig actrices die zo effectief geestdodende angst kunnen overbrengen.<br />De soundtrack is uitzonderlijk en verdient meer erkenning. Het is een groot bewijs van het experimenteren en het risico is dat je de indruk krijgt dat de hele melodie wordt vernietigd onder een industrieel omgevingsgeluid van metaalachtig gekletter, geschraap en gegil dat de sfeer van het plaatselijke slachthuis en de gemoedstoestand van de Familie oproept. Ondanks het totale gebrek aan bloed of extreem fysiek geweld blijft het Texas Kettingzaag Bloedbad afschuw wekken en houdt het de talloze, op video vastgelegde, dodelijke klonen van later jaren in stand voor de kinderachtige troep die ze in werkelijkheid zijn. Of het nu per ongeluk of met opzet is gebeurd, dit is een klassieker.<br /><br />9 van de 10 van de 10.
The Texas Chain Saw Massacre can, and will, be reinterpreted by critics and theorists for decades to come. It was shot in the summer of 1973, during the aftermath of the Vietnam War and the Munich Olympics massacre, at the height of the Watergate scandal and the legal investigation into the shootings at Kent State. It was an era of plane hijackings, government oppression and dishonesty, racial conflict, terrorism and revolution. As a mirror of a dark period in American history, Chain Saw remains one of the best evocations yet of the era, as a group of young individuals, returning to the nostalgic home of their childhood, stumble into the raw and irrational cruelty of the modern world.<br /><br />The movie has a weak, though functional storyline, one that has since became the staple for slasher movies; a group of teenagers get lost, stumble across evil and get stalked and killed. But Chain Saw isn't about storyline and plot; it's about creating an experience, a sensory overload. The cast and crew work tirelessly to create scenes and images that are raw and powerful and ultimately, against all expectations, beautiful. Leatherface's travesty of motherly domesticity as he prepares dinner, his child-like dance in the dawn light, the open door at the gas station, the van making it's slow turn off the road towards the derelict and ivy clad Hardesty residence are all images that burn themselves into your consciousness after just a single viewing.<br /><br />The cinematography is exceptional. Watching the Special Edition, you'd never know that this was shot on 16mm in poor light. The picture quality is outstanding, the colors rich and vibrant, the blacks inky and menacing. The brilliant azure skies, the jade green of the grass, the bright red generator, the searing sunlight and stifling shadows. Every frame seems saturated in nicotine gold. Beautiful.<br /><br />Though not always likable, the actors are always believable. Performances are universally startling, but special mention has to go to Marilyn Burns. Though she has little more to work with than the clichéd screaming heroine, she works it with remarkable conviction. It was a traumatic shoot, and it shows. Few actresses have so effectively conveyed mind-numbing terror.<br /><br />The soundtrack is exceptional and deserves more recognition. It is a great testimony to the experimentation and risk taking attitude of the era that all melody is destroyed under an industrial ambient soundscape of metallic clangs, scrapes and screams, evoking the atmosphere of the local slaughterhouse and the Family's state of mind. Terrifying.<br /><br />Despite the complete lack of gore or extreme physical violence, The Texas Chainsaw Massacre continues to horrify and holds up the countless, shot-on-video, slasher clones of subsequent years for the puerile crap that they truly are. Whether by accident or design, this one is a classic.<br /><br />9 out of 10