Een andere klapper voor Joan Crawford, _Possessed_ uit 1947 (Joan speelde samen met Clark Gable in een film uit 1938 met dezelfde naam), ziet de ster in een groot voertuig waarin ze haar vele dramatische talenten kan laten zien.<br />De ziekenhuisscènes zijn een beetje overdreven, en Stanley Ridges speelt de psychiater een beetje te enthousiast. Ik verwachtte half dat hij zijn handen zou gaan wringen met zo'n Igor-achtige 'ja, meester, ik denk dat het werkt, meester'-blik op zijn gezicht elke keer dat een van de medicijnen die hij aan Joan Crawford gaf begon te werken. Ridges acteert serieus, maar ik moest meer dan eens giechelen om zijn benadering.<br />'Wat?' Het goede aan de film is het inzicht in de geestesziekten en de compassievolle, niet-exploitatieve verkenning van het onderwerp. Dit wordt bereikt ondanks de misplaatste vertolking van dr. Willard door Ridges, en voor een groot deel dankzij Crawfords dappere, niet-glamoureuze vertolking van patiënte Louise Graham.<br />Over het geheel genomen is Possessed een zeer onderhoudende film, die me nieuwsgierig maakte naar wat er verder zou gebeuren.<br />Ik denk dat de dood van Dean Grahams eerste vrouw overhaast en een beetje verward is gemaakt. Haar personage had eigenlijk geïntroduceerd moeten worden (zelfs in één korte scène) in plaats van alleen maar gehoord of in een flashback besproken te worden. In plaats daarvan is er alleen maar een grote sprong naar het huwelijk van Dean en Louise. Het gebrek aan overgang irriteert me mateloos, hoewel ik niet precies kan zeggen waarom, maar ik denk dat het allemaal een beetje gehaast voelt.<br />Het komt goed uit dat architect David Sutton op het toneel verschijnt en weer verdwijnt, altijd in de buurt om Louise van haar stuk te brengen, aangezien ze maar niet over het feit heen lijkt te kunnen komen dat hij hun relatie heeft verbroken. Het is moeilijk te begrijpen waarom David zo aantrekkelijk is, want zijn personage is buitengewoon slijmerig en zelfvoldaan, en hij heeft geen enkele sociaal verzoenende waarde. Ter illustratie komt hij onuitgenodigd naar de huwelijksreceptie van Dean en Louise voor het gratis eten en drinken. Uiteindelijk valt Deans dochter Carol voor hem. Waarom, dames? Als je deze onwaarschijnlijke plotdraad kunt doorbreken en het verhaal voor waar aanneemt, is dit het moment waarop de film echt op gang komt en Crawfords neurose/psychose op gang komt. Vanaf dat moment gaat de film veel beter, en de plot vordert goed.<br />CAST/PERFORMANCES: Joan Crawford (Louise Howell Graham) verandert van een neurotisch, maar zachtaardige, onopvallende verzorgster in een intrigerende, paranoïde, jaloerse, labiele vrouw die wordt versmaad. Gezien de plot is dat redelijk geloofwaardig. Ik ben dol op haar stem, en de omstandigheden van het script, haar rol en daarom haar manier van praten stellen Crawford in staat om zich goed uit te drukken, en zoals gewoonlijk is ze een lust voor het oog en het oor. <br /><0x3E><0x3E> Raymond Massey (dean Graham) is zo'n natuurlijke acteur dat ik altijd dol ben op zijn optredens, en dit is gewoon fantastisch. Ik vind de scène waarin hij danst met Crawford prachtig, als hij zichzelf vergeet en zijn tong een stukje uitsteekt door de inspanning van de dans. Dat, en zijn citaten van Bugs Bunny en zijn heel tedere, hartgrondige scènes met Joan (zijn Dean Graham-personage is zo lief en geduldig) springen eruit. Ik denk dat het een goede castingkeuze was om Massey te kiezen, aangezien zijn bescheiden aard perfect is voor deze rol.<br /><0x3E><0x3E> Van Heflin (David Sutton) <0x3E><0x3E> Ondanks de tekortkomingen van het personage (een heel moeilijke rol om te spelen), wordt het in de capabele handen van de acteur goed gespeeld. In zijn onnavolgbare stijl en stembuiging heeft Heflin de beste tekst van de hele film, die hij nonchalant terwijl hij heen en weer loopt, uitspreekt: 'Het spijt me, Louise, maar ik sla zelden een vrouw, maar als je me niet met rust laat, schop ik straks nog baby's.'<br />Geraldine Brooks (Carol Graham) is een beeldschone actrice, die ik ongetwijfeld in andere films heb gezien, want haar naam klinkt me bekend in de oren. Ze speelt heel goed als Carol en geeft een levendige en krachtige vertolking van Massey's dochter. Haar reactie op de dood van haar moeder en op Crawfords motieven om met haar vader te trouwen zijn heel geloofwaardig.<br />Een goede cast, een interessante plot en een behoorlijke uitvoering maken van een mooie film noir.
Another coup for Joan Crawford, 1947's Possessed (Joan co-starred with Clark Gable in a 1938 film of the same name), sees the star in a great vehicle in which to show off her many dramatic talents. <br /><br />The hospital scenes are a bit over the top, and Stanley Ridges plays the psychiatric doctor a bit too eagerly. I half expected him to start wringing his hands with an Igor-type `yes, master  I think it's working, master' look on his face every time one of the drugs he gave Joan Crawford began taking effect. Ridges' performance is earnest, but his approach made me giggle more than once. <br /><br />What's good about the film is its insight into issues regarding mental illness and its compassionate, non-exploitative exploration of the subject matter. This is accomplished in spite of Ridges' misguided portrayal of Dr. Willard, and due in large part to Crawford's brave, unglamorous portrayal of patient Louise Graham.<br /><br />On the whole, Possessed is a very entertaining film that left me wanting to know what would happen next.<br /><br />I think the death of Dean Graham's first wife is rushed and a bit muddled. Her character should have been actually introduced (even in one brief scene) rather than merely heard or talked about in flashback. Instead, there is just a big jump right into the marriage of Dean and Louise. This lack of transition really annoys me, although I can't exactly pinpoint why  I guess the whole thing just feels rushed. <br /><br />Conveniently appearing and re-appearing on the scene is architect David Sutton, always around to throw Louise into a tizzy, as she cannot seem to get over the fact that he has broken off their relationship. It's difficult to understand David's appeal, as his character is extremely smarmy and smug, and he has no socially redeeming values whatsoever. To illustrate this, he shows up un-invited to Dean and Louise's wedding reception for the free food and drink. Ultimately, Dean's daughter Carol falls for him. Why, ladies??<br /><br />If one can get past this implausible plot thread and take the story at face value, this is when the film really takes off, and Crawford's neurosis/psychosis picks up speed. The film improves greatly from here, and the plot advances nicely.<br /><br />CAST/PERFORMANCES: Joan Crawford (Louise Howell Graham)  Crawford's transformation from personally neurotic, yet mild, unobtrusive caregiver to scheming, paranoid, jealous, unstable woman scorned is fairly believable, given the plot. I adore her voice, and the circumstances of the script, her role, and therefore her dialog really allow Crawford to express herself well, and she is a treat to hear as well as watch, as usual.<br /><br />Raymond Massey (Dean Graham)  Massey is such a natural actor that I always adore his performances, and here is just wonderful. I love the scene where he dances with Crawford  watch as he forgets himself and sticks his tongue partway out with the effort of the dance. That, his quoting Bugs Bunny and his very tender, heartfelt scenes with Joan (his Dean Graham character is so sweet and patient) are a standout. I think it was a good casting choice to go with Massey, as his self-effacing nature is perfect for this role.<br /><br />Van Heflin (David Sutton)  Despite the character's flaws (a very difficult role to play), in the actor's capable hands, it is done well. In his inimitable style and voice inflection, Heflin has the best line in the film, which he delivers offhandedly while pacing the floor: `I'm sorry, Louise  I seldom hit a woman, but if you don't leave me alone, I'll wind up kicking babies.' <br /><br />Geraldine Brooks (Carol Graham)  a lovely actress, who I am sure I've seen in other films, as her name sounds familiar. Shes very good as Carol, and gives a lively and strong performance as Massey's daughter. Her reaction to her mom's death and to Crawford's motives for marrying her father are very believable. <br /><br />A good cast, interesting plot, and decent execution make for a fine film noir.