Als je een charmant verhaal, een hilarische parodie op 'Jazz Singer' en een van de meest pakkende, tenen-tappende, knie-kletsende deuntjes ooit in een geanimeerd kort verhaal gebruikt, krijg je 'I Love to Singa', waarschijnlijk een van de tien beste cartoons aller tijden. Een trotse uilenmeester (die absoluut NIET BEGRIJPT dat er jazz wordt gespeeld en het ook niet in zijn huis toestaat!) en zijn vrouw wachten gespannen op het uitkomen van hun vier eieren. De magische dag breekt aan en de uilen baren een begaafde tenor in een zwart smokingjasje, een virtuoze violist, een vaardig fluitist en... wat is dit?! Het vierde ei barst open, en een schunnige, vrijgevochten kleine deugniet in een rood cocktailjasje en een blauwe strik op zijn das komt uit het vierde ei, en dan komt dat ventje naar buiten VRINGEN! Hij ligt op die grote beat die alle hep-cats graven. Hij neuriet een hitsig deuntje terwijl hij een hooghartige Vaudeville-parade uitvoert! Dit maakt zijn vader razend, en de verdwenen kleine uil wordt snel uit zijn nest gegooid. Berooid en terneergeslagen vindt ons immer opgewekte uiltje-vriendje (die toevallig Owl Jolson heet) een radiotalentenjacht die in de buurt wordt gehouden, en hij wordt overmand door vreugde. Na een paar teleurstellende inschrijvingen bij de wedstrijd komt Owl Jolson opdagen en MAN, de jongen blaast iedereen weg! Maar als zijn ouders komen, denkt hij dat zijn lol voorbij is, dus hij probeert snel zijn roodgloeiende boogie woogie te vermommen en begint een of ander sentimenteel deuntje te zingen over een begrafenisonderneming of zoiets, wat de deejay echt niet leuk vindt. Het lijkt alsof zijn kans verkeken is, maar opeens heeft zijn vader spijt van zijn onwetendheid en zegt hij dat hij trots is op zijn zoon en dat het helemaal niet erg is als hij zingt over een moona en een June-a en een springa! De jongen neemt het nummer van daaraf over, wedijvert met de deejay en het radiopubliek, haalt de eerste prijs naar huis, bezegelt zijn stralende toekomst in de jazz en eist zijn plaats in de zon op! Dit is echt een heel schattig klein...' 'Ik vind het een geweldig nummer, zelfs voor iemand van mijn negentien jaar die niet veel naar tekenfilms kijkt. Ik vind het altijd weer geweldig dat onze uilenheld voor de geestigheid gaat en leert om altijd trouw te zijn aan zichzelf. De titelliedjes blijven altijd in je hoofd hangen, dat is onvermijdelijk, maar hé, het is geweldig dat ze daar zijn blijven hangen! Wat een liefdevol eerbetoon aan Al Jolson, en wat een klassieke, onvergetelijke tekenfilm, tot op de dag van vandaag! Volwassenen, doe je kinderen een groot plezier, zorg dat ze dit zien! De les is tijdloos, en je kinderen zullen de muziek prachtig vinden. Geniet ervan!'
Put together a charming story, a hilarious "Jazz Singer" parody as a plotline, and one of the most catchy, toe-tappin' knee-slappin' ditties ever used in an animated short, and you have "I Love to Singa", probably one of the ten best cartoons of all times. A proud owl concertmaster (who absolutely DETESTS jazz and will not allow it in his house!) anxiously awaits with his wife the hatching of their four eggs. The magical day comes and the owls give birth to an accomplished tenor in a little black tuxedo, a virtuosic violinist, a skillful fluitist, and...what's THIS?!?! The fourth egg cracks open, and a bawdy, free-spirited little scamp in a red cocktail lounge jacket and a blue zootsuit bowtie pops fourth, and this little guy comes out SWINGIN'! He's layin' down that big beat that all the hep-cats dig. He's croonin' a hot little number while doing a haughty Vaudeville strut! This angers his father beyond words, and the way-gone little owl is quickly thrown from his nest. Destitute and down-hearted, our ever-chipper little owl-pal (whose name happens to be Owl Jolson!) finds a radio talent search being held nearby and is overcome with joy. After several disappointing entries at the competition, Owl Jolson shows up and MAN, the kid blows everyone away! But when his folks show up, he thinks his fun is over, so he quickly tries to disguise his red-hot boogie woogie and starts singing some sappy ol' funeral parlor tune or somethin', which really doesn't jive with the deejay. It looks like his chance is lost, but all at once, his father repents of his ignorance, and states his pride in his son, telling him that it's perfectly okay for him to singa about a moona and a June-a and a springa! The kid takes up the number from there, wowing the deejay and the radio audiences, taking home first prize, sealing his bright future in jazz and claiming his place in the sun! This is a really cute little 'toon, even for a guy of my nineteen years who doesn't watch cartoons much. I always get a kick out of our owl hero going for the gusto and learning to always be true to himself. The title song WILL get stuck in your head, there's no avoiding that, but hey, it's a GREAT song to have stuck there! What a loving tribute to Al Jolson, and what a classic, unforgettable cartoon, even to this day! Grownups, do your children a big favor, make sure they see this one! The lesson is timeless, and your kids will love the music. Enjoy!!!