De tweede helft van Hum Dil De Chuke Sanam is min of meer geïnspireerd op de Naseeruddin-Padmini-Anil Kapoor-film 'Woh 7 Din' uit 1983, die zelf een remake was van een Zuid-Indiase film.<br />De plot van de eerste helft komt uit Maitrayi Devi's Bengaalse roman 'Na Hanyate' (Engelse vertaling: het gaat niet dood) die geschreven is als reactie op de wereldberoemde roman 'Bengal Nights' van de half autobiografische Mircea Eliade. Er zijn verschillende overeenkomsten, waaronder het'mirchi-eten'-incident, wat suggereert dat het meer dan griezelige overeenkomsten zijn.<br />Er zijn talloze films in verschillende talen die gebaseerd zijn op literaire werken. Daar is in wezen niets mis mee, behalve dat Bhansali in dit geval de 'juiste' bron van zijn werk niet heeft erkend. We hebben gehoord dat HDDCS gebaseerd is op een script dat hem is verteld door een van zijn Gujarati-fans. Werkelijk, meneer Bhansali? Of is het een kwestie van naïef zijn en de verantwoordelijkheid van plagiaat overdragen aan uw Gujarati-fan als u erachter komt?
The second half of Hum Dil De Chuke Sanam is loosely inspired by the 1983 Naseeruddin- Padmini- Anil Kapoor film "Woh 7 Din" which itself was a remake of a South Indian Film.<br /><br />The first half's plot is from Maitrayi Devi's Bengali novel "Na Hanyate" (English translation: It does not die) which was written in response to world-renowned scholar Mircea Eliade's semi-autobiographical novel "Bengal Nights". There are several resemblances, including the 'mirchi-eating' incident, which suggest that they are more than uncanny resemblances.<br /><br />There are numerous films in several languages which have been based on literary works. There is nothing inherently wrong in that, except that in this case, Bhansali has not acknowledged the 'right' source of his work. We have heard that HDDCS has been based on a script told to him by one of his Gujarati fans. Really, Mr Bhansali? Or is it a case of acting naive and passing the responsibility of plagiarism to your Gujarati fan when one finds out?