Ik denk dat iedereen die Angelopoulos kent wel weet wat je van zijn films kunt verwachten: lange, uitgesponnen, nauwgezet geplande opnamen die langzaam de omgeving aftasten, met een beeld dat niet alleen bestaat uit de voorgrond maar ook honderden meters op de achtergrond. Ik denk dat sommigen niet onder de indruk zijn van de stijl van de regisseur, maar dat verbaast me echt. Ik zie de man absoluut als een meester van zijn medium, en _The Weeping Meadow_ is net zo goed als al zijn andere films, en alle andere die ik tot nu toe heb gezien zijn een meesterwerk of bijna een meesterwerk. Deze film heeft veel gemeen met het eerste grote succes van de regisseur, _The Traveling Players_. Het gaat over een klein meisje, Eleni, van 1919 tot aan de Griekse Burgeroorlog, aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. En zoals de titel al aangeeft, is het een grote tragedie. Er wordt veel gehuild. Het mag dan lang en traag zijn, maar het is altijd aangrijpend. Angelopoulos' beeldspraak is in de moderne filmkunst onovertroffen. Er zijn gewoon te veel adembenemende scènes. Mijn favoriet was die waarin de camera een weg zocht door een doolhof van beddenlakens die aan waslijnen hingen te drogen en waar hij verschillende muzikanten in ontdekte. Het is niet echt een klacht, maar als je de film gaat zien, moet je oppassen voor de chronologische ellipsen. De film kan in een fractie van een seconde jaren overslaan, terwijl het tempo elke seconde doet aanvoelen als jaren (op een positieve manier!). Ik hoop dat New Yorker-video, of een ander bedrijf, de Angelopoulos-films opgraaft die tot nu toe niet beschikbaar waren, en ook The Traveling Players op dvd zet.
I think anyone familiar with Angelopoulos knows what to expect with his films: long, drawn out, meticulously planned shots that slowly scan environments, with the image composed of not only the foreground but hundreds of yards into the background. I guess some are not impressed with the director's style, but that really astounds me. I definitely see the man as a master of his medium, and The Weeping Meadow is as good as any of his other films  every one I've seen so far is a masterpiece or close to it. This film has a lot in common with the director's first big success, The Traveling Players. It follows a little girl, Eleni, from 1919 to the time of the Greek Civil War, at the end of WWII. And, as the title implies, it's a great tragedy. There is a lot of weeping. It may be long and slow, but it's always gripping. Angelopoulos' imagery is second to none in modern cinema. There are just so many jaw-dropping sequences. My favorite was the one where the camera explored its way through a maze of bed sheets drying on clotheslines, discovering various musicians hidden within. It's not a complaint, per se, but if you're going to watch the film beware of its chronological ellipses. The film can skip ahead years in just a second, when the pace usually makes each second feel like years (in a good way!). I hope New Yorker video, or some other company, digs up the Angelopoulos films that have been unavailable so far, and puts The Traveling Players on DVD, as well.