Hier is nog zo'n door de cultuur geïnspireerde onafhankelijke film over Filippino's die, nou ja, lachen, liefhebben, eten maken, praten over maatschappelijke kwesties zoals het feit dat ze Filippino's zijn en een gebroken hart krijgen en zo. Hoewel ik dat allemaal niet erg vind (en deze film ook best wilde zien), vond ik de personages toch zwak en voor het merendeel typerend. Tot die categorie behoort de activistische uitvreter, de rokkenjager, de neurotische oude vrijster en de ongelukkige societyvrouw. Van deze personages is de rokkenjager de enige die ook maar enigszins interessant is, omdat hij in elk geval de indruk wekt dat hij ruggengraat heeft. De rest komt met de meest gekunstelde en onproductieve redenen om zichzelf ongelukkig te maken, zodat ze hun individuele aard kunnen verbergen achter discussies over de Filippijnse cultuur, wat, als je erover nadenkt, geen erg waardevolle manier is om die te benaderen.<br />Ik weet niet hoe groot de Filippijnse-Amerikaanse markt voor deze film is <0xE2><0x80><0x93> gezien een bepaalde dialooglijn, waarschijnlijk niet zo groot en met veel slechtere films. Ik kwam erachter dat de betere delen van deze film de delen waren die zich echt bezighielden met de cultuur van de personages in plaats van die als excuus te gebruiken om sentimenteel te worden, en ik vond het eigenlijk best leuk hoe de dialoog bijna ademloos heen en weer ging tussen Filippijns en Engels. Ik zou wel eens willen zien hoe iemand zo'n dialoog opvoert en er een betere, meer uitgewerkte film van maakt. Deze had te veel te lijden onder het feit dat hij zich vastklampte aan herkenbare types.<br />- PolarisDiB.<br />- PolarisDiB.
Here's another culture-inspired indie movie about Filipinos that, well, laugh, love, make food, talk about social issues of being Filipino-Americans, and get all heartbroken and stuff. While I don't mind any of that (and indeed was willing to watch this movie), still, I found the characters to be weak and mostly fall into type. The range includes the activist sell-out, closet gay man, womanizer, neurotic old-maid, and unhappy society woman. Of these characters, the only one even remotely interesting is the womanizer because he at least seems like he has a backbone. The rest come up with the most contrived and unproductive reasons to make themselves unhappy so that they can hide their individual nature behind discussions about Filipino culture, which if you think about it isn't a very valuable way to approach it.<br /><br />I don't know how big the Filipino-American market for this movie is--considering a certain line of dialog, probably not that big and with much worse movies. I found the better parts of this movie were the parts that actually engaged with the characters' culture instead of using it as an excuse to get all sappy, and I actually rather enjoyed the way the dialog went back and forth between Filipino and English almost breathlessly. I would like to see someone take that way of delivering dialog and make a better, more fleshed out movie about it. This one suffered too much from clinging to recognizable types.<br /><br />--PolarisDiB