Ik heb geen idee wat ik over deze film moet zeggen. Nee, dat is niet waar. Ik heb zoveel te zeggen dat ik mijn gedachten gewoon niet kan ordenen. Het is een verbluffend goede film over een ontstellend deprimerend onderwerp. Nadat we hem hadden gezien in het verrukkelijke Art Deco Del Mar Theater in Santa Cruz, reden mijn echtgenoot en ik zwijgend naar huis en schonken een stevige borrel in voordat een van ons zelfs maar kon beginnen met het deconstrueren van zo'n verbazingwekkend stuk film. Wat te zeggen? Wat te recenseren? Ik bedoel, praat ik over de film of over het onderwerp? Veel beter dan dit kun je het niet krijgen, maar het was een schokkende ervaring om ernaar te kijken. Ga er niet heen als je een avondje van de wereld wilt zijn. Dit is geen Friday Night-film. Dit is een Wet Monday Afternoon-film. Is het alleen mogelijk om van zulk deprimerend materiaal een geweldige film te maken? Laten we beginnen met de eigenlijke film, geregisseerd door Oscarwinnaar Paul Haggis. Ik weet zeker dat dit zijn volgende nominatie zal zijn. Misschien zijn volgende overwinning. Het werkt zowel als detectiveverhaal als als sociaal stuk. Elk woord van het script is perfect, geen woord te veel, geen woord te weinig. Het is perfect geredigeerd en perfect geschoten. De vader (Tommy Lee Jones) zit klem tussen een incompetente civiele politiemacht en een nerveuze en defensieve militaire politiemacht, die geen van beiden ook maar iets om de waarheid geeft, de eerste omdat de waarheid te veeleisend is, de tweede omdat die te g<0xC3><0xAA>nant is. Waarom is zijn zoon gestorven? Door de ontcijferde beelden van mobiele telefoons en langzaam uiteenvallende pelotonsmaatjes komt vader erachter dat zijn zoon niet de aardige vent was die hij dacht te zijn, dat hij akelige geheimen voor vader en moeder had, zoals drugs, en dat hij de gewoonte had Iraakse gevangenen te martelen en kinderen te verwaarlozen.<br />Tommy Lee Jones geeft de voorstelling die hem zeker een nominatie zal opleveren en die hem heel goed de Oscar voor de beste acteur zou kunnen opleveren. Hij is een acteur die ik al bewonder sinds _Men in Black_ (echt waar! Het staat op mijn lijst met favorieten) en in _Elah_ past zijn ruige karakter bij zijn ruige gezicht. We voelen elk grammetje van zijn wanhoop en desillusie zonder enig theatraal gedoe, want het script is sober en de acteerprestaties subliem. Charlize Theron speelt de politierechercheur die bijna tegen haar wil bij het onderzoek wordt betrokken. Ze wordt geminacht door haar mannelijke collega's, die vinden dat ze zich met haar slaapje de status van rechercheur heeft toegeëigend, en gaat van de verkeerspolitie naar de Truth Fairy, terwijl ze als alleenstaande moeder jongleert met het leven. Dit is verreweg het beste wat ik Charlize Theron ooit heb zien doen. Ze ziet er rauw en onaantrekkelijk uit en brengt een groot deel van de film door met een pleister op haar neus nadat TL Jones haar per ongeluk een klap in haar gezicht heeft gegeven. Maar ik begrijp waarom ze de rol wilde spelen, en haar scènes, hoewel er niet veel zijn, zijn verbluffend en grimmig. Ze wordt bijna terzijde geschoven als alleen maar de moeder (die tenslotte, als meisje, alleen maar de taak had haar zoons ter wereld te brengen en op te voeden. 'Kun je me niet een van mijn jongens nalaten?' roept ze op een gegeven moment gekweld tegen haar man), ze wordt niet toegelaten in de kamer waar de gruwelijke resten van haar zoon liggen (dat was de vader) en er wordt van haar verwacht dat ze standvastig en behulpzaam is, ook al zet haar vader (TL Jones) de machotoon voor het gezin door beide zoons aan te moedigen in het leger te gaan, waar ze allebei zijn gestorven. Iedereen is goed in deze film, zowel de bekende als de minder bekende. Ik heb recensies gelezen die suggereren dat hij te lang is, maar persoonlijk zie ik niets wat ingekort had kunnen worden.<br />Nu is het onderwerp van de film, de aanwezigheid van Amerika in Irak; dat is veel lastiger en misschien is imdb niet het juiste forum voor een diepgaande analyse. Maar persoonlijk zou ik het fijn vinden als Elah in elk huis verplicht te zien was. Ik heb een idee: als een samenleving 'zachter' wordt en haar zonen (en dochters) tijdens hun hele ontwikkelingsjaren gelijkheid, diversiteit, emotionele intelligentie en politieke correctheid leren, hoe leidt die samenleving dan de moordenaars op die haar militaire vleugel nodig heeft voor de oorlog? Door er een soort volslagen hypermachogedrag in te hameren, waardoor ze niet alleen tot een gevechtseenheid versmelten, maar ook enkelen aan normale menselijke gedragsnormen voldoen en misschien een paar sadisten van de ergste soort worden. (Of waren die kerels sadisten voordat ze in het leger gingen en naar Irak werden verscheept?) En ze vervolgens in een volstrekt onnodige en ongerechtvaardigde oorlog te duwen, waar het onmogelijk is te zeggen wie een vriend is en wie een vijand. Hoe kom je uit een maatschappij die beweert dat elk leven waardevol is, en waar je op straat kinderen omverloopt voor het geval ze de vijand zijn? Naar verluidt is deze film gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Als dat zo is <0xE2><0x80><0x93> en daar worden we niet nuchter van <0xE2><0x80><0x93> dan is er niets van waar. De enige verrassing is dat er nog meer zijn die niet gek worden.<br />Eén heel lichte kritiek. De plaats van de moord ziet er precies hetzelfde uit als de plaats van de moord in Paul Haggis' Oscarwinnende Crash. Het was een schok. Ik vond het een afleiding om tegen mezelf te zeggen: 'Hé, is dat niet de plek waar ze het lijk in Crash ook hebben gevonden?' Hij moet een nieuwe locatiezoeker zien te vinden.
I have no idea what to say about this film. No, that's not true. I have so much to say I just can't organize my thoughts. It's an astoundingly good film about an appallingly depressing subject. After watching this at Santa Cruz CA's delightful Art Deco Del Mar Theater, my spouse and I drove home in silence, and poured a stiff drink before either of us could even begin deconstructing such an astonishing piece of cinema. What to say? What to review? I mean do I talk about the movie or the subject? Movies don't get much better than this but it was a harrowing experience watching it. Don't go when you want an evening of escapist fun. This is not a Friday Night movie. This is a Wet Monday Afternoon movie. Is it only possible to make great movies out of such depressing material? Let's start with the actual movie, directed by Oscar winner Paul Haggis. I'm sure this will be his next nomination. Maybe his next win. It works both as a detective story and a social piece. Every word of the script is perfect, not a word too many, not a word too few. It's perfectly edited and perfectly shot. Synopsis: Soldier returning from tour in Iraq goes AWOL. His father  ex army and ex military police - turns up at his son's base wanting to know what has happened, and the soldier then turns up dead, in small pieces, and apparently cooked. There is a gray area as to whether this is a military or civilian matter, and the father (Tommy Lee Jones) finds himself stuck between an incompetent civilian police force and an edgy and defensive military police force, neither of whom really gives a toss about the truth, the first because truth is too demanding, the second because it's too embarrassing. Why did his son die? Through deciphered cell phone images and gradually disintegrating platoon buddies, father discovers that his son was not the nice guy he thought he was, that he had nasty secrets to hide from mom and dad, like drugs, and a habit of torturing Iraqi prisoners and running over kids.<br /><br />Tommy Lee Jones gives the performance that will certainly earn him a nomination, and could well get him the Best Actor Oscar. He's an actor I've admired since Men in Black (really! It's on my All Time Favourites list) and in Elah his craggy character matches his craggy face. We feel every ounce of his despair and disillusionment without any histrionics, because the script is spare, and the acting superb. Charlize Theron co stars as the police detective who finds herself dragged into the investigation almost against her will. Despised by her male colleagues who feel she has slept her way to detective status, she goes from traffic patrol to Truth Fairy while juggling life as a single mom. This is certainly far and away the best thing I've ever seen Charlize Theron do. She looks raw and unglamorous and spends a large part of the movie with a Band Aid over her nose after TL Jones inadvertently lands a punch in her face. Susan Sarandon's part is fairly small as TL Jones' wife, but I can see why she wanted to take the role, and her scenes, though few, are stunning and stark. Almost set aside as merely the mother, (whose job, after all, as a mere girly, was just to give birth to and raise her sons. "Couldn't you leave me one of my boys?" she cries in anguish to her husband at one point), she is not allowed into the room where her son's gruesome remains lie (father was) and is expected to be stalwart and supportive, even though dad (TL Jones) set the macho tone for the home, by encouraging both sons to go into the military, where both died. Everyone is good in this movie, the well known and the lesser known. I have seen reviews which suggest it is too long but personally I don't see a thing which could have been cut.<br /><br />Now the film's subject matter, America's presence in Iraq; this is far more thorny and maybe IMDb is not the correct forum for an in-depth analysis. But personally I'd be happy to see Elah made compulsory viewing in every home. Here's a thought; as a society becomes 'softer' and its sons (and daughters) are taught equality, diversity, emotional intelligence and political correctness all through their formative years, how does that society then train the killers its military wing needs for war? Apparently, by hammering into them some kind of totally over the top hyper macho-ness, which not only melds them into a fighting unit but inures some to normal standards of human behaviour and possibly turns a few into sadists of the nastiest variety. (Or were these guys sadists before they joined the army and got shipped to Iraq?) Then shoving them into a totally unnecessary and unwarranted war where it is impossible to tell who is a friend and who a foe. How do you come from a society that purports to believe every life is valuable, and find yourself running over children playing in the street in case they are the enemy? This movie is said to be based on a real story. If it is, and that doesn't sober us up, nothing will. The only real surprise is that more of them don't go nuts.<br /><br />One very slight criticism. The murder site looks exactly the same as the murder site in Paul Haggis' Oscar winner Crash. It jarred. I found it a distraction to be saying to myself, "Hey isn't that where they found the body in Crash too?" He needs to find a new location scout.