Ik heb _The Last Mimzy_ en _The Water Horse_ twee achtereenvolgende avonden gezien, en nu ben ik veel elementen van de eerste film vergeten door alleen maar naar de laatste te kijken. _The Water Horse_ heeft een paar inconsistenties, maar over het geheel genomen is het de beste van de twee films. Hij is niet zo doelloos, en heeft ook niet de aanmatigende uitstraling van de eerste.<br />De cgi is praktisch feilloos. Maar het werkt wel om van Crusoe het Waterpaard zo echt mogelijk te maken: terwijl we toekijken, zien we Crusoe uitgroeien van de grootte van een schildpad (die hij al vroeg in zijn ontwikkeling heeft) tot die van een ware koning van de diepte, het'monster van Loch Ness'. Nadat ik het geluk had gehad naar Inverness in Schotland te reizen en het Loch zelf te bezoeken, was ik verrukt een paar van de nabijgelegen plaatsen te zien, waaronder Uruquhart Castle (de ruïnes aan de zuidkant van het Loch). Als je het Loch zelf ziet, vraag je je af of er een wezen zou kunnen bestaan, en op een van mijn persoonlijke dia's heb ik een opname met een zwarte steen erop, waarvan ik de mensen altijd vertel dat het een van de bulten op het echte monster is. Of je nu gelooft dat het'monster' echt is of niet, er hangt iets in de lucht wat je het gevoel geeft dat er oneindig veel mogelijkheden zijn, hoe we er ook over denken. Zoals zo vaak in het leven, willen we zo graag geloven in iets buiten onszelf, dat we de momenten in ons leven koesteren waarop onze fantasie sterk genoeg is om echt te lijken. De meesten van ons verliezen dat gevoel van verwondering naarmate we ouder worden, dus als er iets langskomt dat die verwondering herstelt, al is het maar voor twee uur, moeten we er snel op inspringen en de kinderlijke aanvaarding de overhand laten krijgen. We kunnen niet teruggaan in de tijd naar die dagen van onschuld, maar we kunnen zeker het gevoel van die dagen oproepen, al is het maar voor even, met een schip als The Water Horse als gids.
I saw The Last Mimzy and The Water Horse on two consecutive nights, and now I have forgotten many elements of the former simply through watching the latter. The Water Horse has a few inconsistencies, but overall is the better of the two films. It is not as aimless, nor does it have the presumptive air of the former, either.<br /><br />The CGI is practically flawless. It works, however, in making Crusoe the Water Horse as real as possible: as we watch, we see Crusoe growing from the size of a box turtle (which it resembles early in its development) to that of a true king of the deep, the Loch Ness "monster." Having been fortunate enough to have traveled to Inverness, Scotland and visiting the Loch itself, I was delighted to see some of the places nearby, including Uruquhart Castle (the ruins on the south side of the Loch). Seeing the Loch itself gives one pause to wonder if a creature could exist, and in one of my own personal slides I have a shot with a black rock on it that I always tell people is one of the humps on the real monster. Regardless if one believes the "monster" is real or not, there is something in the air which makes one feel as though there are infinite possibilities no matter how much we think otherwise.<br /><br />As it goes so often in life, we want so much to believe in something outside of ourselves, that we cherish those moments in life when fantasy is solid enough to appear real. Most of us lose that sense of wonder as we grow up and grow old, so when something comes along that restores that wonderment, if even for two hours, we should be quick to jump at it, allowing childlike acceptance take control. We can't journey back in time to those days of innocence, but we sure can recapture the feeling of them, if even for just a little while, with a vessel like The Water Horse leading the way.