Dit is een van die 'glanzende' Italiaanse films waarin de wereld bevolkt wordt door gemakkelijke-bed-te-vinden-mannen die nooit met vrouwen trouwen, welgestelde 'waar is mijn volgende neukplek'-mannen die allemaal met elkaar verbonden zijn in hun pogingen om de grote 'roof' te plegen, een dialoog die wordt gevoed door het serveren van drankjes en het opsteken van sigaretten, een film die eruit ziet alsof hij is opgenomen uit een assortiment van de kiosk op het vliegveld en muziek die is bedoeld voor de toeristen.<br />Het acteerwerk is ongeïnspireerd, de actiescènes houden je aandacht vast en de scène bij de windmolen is een lachertje omdat alle snode partijen samenkomen als een rij spelden die achter elkaar worden omgestoten. De politie arriveert om de nog altijd niet slapende leden van het publiek te vertellen dat ze wisten wat er aan de hand was. Zoals gewoonlijk.<br />Wat me eindeloos fascineert, is dat deze films meestal worden geregisseerd door acteurs die ooit een beetje vaart in hun carrière hadden, maar toen afknapten. Twee van die acteurs zijn Caroll Baker in The Carpetbaggers en Stephen Boyd als de slechterik in The Ten Commandments, die in het Colosseum de strijdwagen van Chuck Heston probeerde door te snijden. Stephen Boyd ging verder met grotere en betere dingen, maar werd nooit op consistente basis groot, maar zijn carrière duurde veel langer dan die van Baker. 's, die een soort onbuigzame Mae West/Jean Harlowe-achtig gedoe hadden.<br />Deze film is alleen voor de videohonden, omdat je nooit weet wat je te zien krijgt.<br />F.Y.I. Kies nooit een oude filmtitel met twee herkenbare acteurs op grond van de titel, want die heeft zelden iets met de film te maken, maar is gewoonlijk een losse vertaling van de oorspronkelijke titelnaam die gestileerd is om het Amerikaanse publiek te verleiden!
This is one of those "slick" Italian movies where the world is populated with easy-to-bed don't ever wed women, well-heeled "where is my next lay"? wheeler-dealer men who are all connected to each other trying to pull off the big "heist", a dialogue that is fleshed out with the serving of drinks and the lighting of cigarettes, cinematography that looks like it was captured from an assortment from the airport post-card stand and music that is meant for the tourists.<br /><br />The acting is uninspired, the action scenes do keep your interest and the scene at the windmill is a hoot since all of the nefarious parties become conglomerated like a row of pins that get knocked over in succession. Then? Ta-taaaaa...the police arrive to tell the still non-sleeping members of the audience that they knew what was going on all the time. As usual.<br /><br />What is an endless fascination to me is these movies are usually starring some actors who had at one time some momentum in their careers but then fell flat. Two of these such performers are Caroll Baker in The Carpetbaggers & Stephen Boyd as the baddie in The Ten Commandments who tried to slice Chuck Heston's chariot in the Coliseum. Stephen Boyd went on to bigger and better things but never made it big on a consistent basis but his career lasted much longer that Baker's, who had a kind of unbuxsome Mae West/Jean Harlowe kind of thing going on.<br /><br />This film is for the videohounds only, since you never know what you are going to find.<br /><br />F.Y.I Never select an old movie title with two recognizable actors in it on the basis of the title since it RARELY has a connection with the film but is usually a loose translation of the original title name that is stylized to entice the American audience!