Koffie en Sigaretten was waardeloos, en daarom ben ik blij dat iemand anders ervoor heeft betaald dat ik hem heb gezien. Als je deze film echt goed vond, zou ik graag met je praten, want je houdt jezelf voor de gek. Je vindt het cool om van films te houden die je niet begrijpt, terwijl je ze eigenlijk niet begrijpt omdat ze waardeloos zijn en er niets te begrijpen valt.<br />Hier volgt een samenvatting van Koffie en Sigaretten.<br /><br />De film begint en hij is opgenomen in dat vreselijke zwart-wit van tieners die geen foto's kunnen maken en hun digitale foto's willen fotoshoppen omdat ze denken dat ze zo een verder waardeloze kleurenfoto kunnen redden. De film zou pretentieus gelul worden, net als al die pretentieuze kijk-mij-eens-ik-maak-mijn-eigen-filmpjes-in-zwart-wit-foto's van kinderen die in speeltuinen spelen, gefotografeerd door de kettingen van het hek, met de schakels scherp in beeld.<br />De film zit vol miniscènes van middelmatige B-list-sterren/acteurs die koffiedrinken en sigaretten roken en praten over koffie en sigaretten en af en toe een opmerking maken over dat koffie en sigaretten geen erg gezonde lunch zijn. Het is artistiek hoe ze de titel blijven herhalen. O, en het is artistiek hoe alle tafels zwart-wit geblokt zijn. Want de film is in zwart-wit, snap je?<br />Maar wacht. Het is zelfs nog artistieker om de hele premisse van de film halverwege te veranderen als de tafels geen zwart-witte damstenen meer hebben en de koffie in thee verandert en de sigaretten in de ene persoon die rookt en de andere die zegt dat sigaretten verschrikkelijk zijn. O, en ik durf te wedden dat het artistieker zou zijn als we een scène zouden inruimen waarin Jack en Meg White (ze zijn op dit moment hot <0xE2><0x80><0x93> ze hebben dat hitalbum dat achteraf niemand echt leuk vond, maar ze wilden het graag alternatief en artistiek vinden <0xE2><0x80><0x93> o, daar heb je dat artistieke weer) met een Tesla Coil spelen. Dan moet Jack Tesla citeren die zegt dat de wereld een dirigent van de audiofonische harmonie is of iets dergelijks omdat hij muzikant is. Dan herhaalt Meg White het citaat en slaat met een lepel op een koffiekopje en dat maakt een f***ing irritant tinkelend geluid en dan doet ze het nog een keer en iedereen is zo'n beetje 'f***ing stop it'.<br />De film gaat zo door. De laatste scène gaat over twee oude mannen, die je allebei al eerder hebt gezien maar je weet niet precies meer waar, die het over een of ander klassiek stuk hebben. Dit is de scène waarin de film zichzelf probeert goed te maken door een diepere, onderliggende betekenis te hebben. De ene oude man zegt dat hij een dutje wil doen, en dan gaat hij verdomme gewoon dood. De klassieke muziek speelt, dat is duidelijk, en de film is afgelopen. Misschien is hij gestorven aan longkanker, of aan een overdosis cafeïne, is dat het punt?<br />Pathetisch.<br />De enige scènes in de film die de moeite waard zijn, zijn de scènes met Steve Coogan en Alfred Molina en Rza, Gza en Bill Murray. Maar ze worden voorafgegaan door de meest waardeloze, pretentieuze, kunstrockachtige, diepere, zich herhalende, ongemakkelijke rotzooi die ik in lange tijd heb gezien.
Coffee and Cigarettes was worthless, which is why I'm glad someone else paid for me to see it. If you actually liked this movie, I would love to talk to you, because you are just kidding yourself. You think it's cool to like movies that you don't understand, when really you don't understand them because they are crap and there's nothing there to understand.<br /><br />Here is a summary of Coffee and Cigarettes:<br /><br />The movie opens and it is shot in that terrible teen angst black and white that kids who can't take pictures like to photoshop their digital photos into because they think it will salvage an otherwise crappy color photo. It doesn't salvage s***, and it just made me realize that the movie was going to be pretentious crap, just like all those pretentious look-at-me-I- develop-my-own-pictures-in-black-and-white kids' pictures of kids playing in playgrounds photographed through the chain-links of the fence, with the links in focus.<br /><br />The movie is filled with a bunch of mini-scenes of mediocre B-list celebrities/actors having coffee and smoking cigarettes and talking about coffee and cigarettes and occasionally making a comment about how coffee and cigarettes isn't a very healthy lunch. It's artsy how they keep repeating the title. Oh, and it's artsy how all the tables are black and white checkered. 'Cause the movie is in black and white, get it?<br /><br />But wait. It's even more artsy to change the whole premise of the movie halfway through when the tables stop having black and white checkers and the coffee turns into tea and the cigarettes turn into one person smoking and the other commenting on how cigarettes are terrible. Oh, and I bet it would be artsy if we insert a scene where Jack and Meg White (they're hot right now - they have that hit new album that in retrospect no one really liked that much, but they wanted to like it to be alternative and artsy - oh, there's that artsy thing again) are playing with a Tesla Coil. Then, Jack should quote Tesla about the world being a conductor of audiophonic harmony or some shit because he's a musician. Then Meg white repeats the quote and hits a spoon on a coffee cup and it makes a f***ing annoying ringing noise and then she does it again and everyone is like "f***ing stop it."<br /><br />The movie carries on like this. The final scene is two old guys, both of which you've seen before but you're not quite sure where, talking about some piece of classical music. This is the scene where the movie tries to redeem itself by having some deeper underlying meaning. The one old guy says he wants to take a nap, then he just fucking dies. The classical music plays, obviously, and the movie ends. Maybe he died from lung cancer, or caffeine overdose, is that the point?<br /><br />Pathetic.<br /><br />The only redeeming scenes in the movie are the scenes with Steve Coogan and Alfred Molina and Rza, Gza, and Bill Murray. But they are bookended by the most worthless, pretentious, art-rock, deeper-meaning, repetitive, awkward crap I've seen in a long time.