Ik zat in de vierde klas toen deze serie werd uitgezonden. Ik kocht elke maand het tijdschrift 'planeet van de apen' en las het van begin tot eind... Ik was een fanatieke Planet of the Apes-fanaat. Ik weet nog dat ik hoorde dat POTA op tv zou komen en was buiten mezelf van vreugde. Wat mij betreft was het de grootste tv-uitzending aller tijden. Maar zelfs op die jonge leeftijd was ik pas halverwege die eerste aflevering toen ik besefte dat het echt heel erg was. Het idee dat ik POTA op tv zou kunnen zien... thuis!... was verbazingwekkend. Ik wilde het graag leuk vinden en was bereid alle soorten rotzooi te vergeven, maar ik kon het niet. Ik keek naar elke aflevering, maar het voelde echt als werk om naar te kijken. Het was gewoon een slechte, slechte tv uit het midden van de jaren zeventig met mensen in apenpakken. Ik zou het vergelijken met iets van Starsky and Hutch, maar dat was een veel beter programma!
I was in the 4th grade when this series came out. I bought the "planet of the apes" magazine every month and read it cover to cover... I was very, very much a Planet of the Apes (POTA) fanatic. I remember learning that POTA was coming to TV and was beside myself with joy. It was the greatest TV event of all time as far as I was concerned. But even at that young age, I was only half way through that first episode when I realized that it was really, really bad. The idea that I was going to be able to have POTA on TV...at home!...was amazing to me. I wanted to like it and was willing to forgive all sorts of junk, but I couldn't do it. I watched each episode, but it really felt like work to sit through. It was just bad, bad mid-70's TV that had people in ape suits. I would compare it to a Starsky and Hutch sort of thing, but that was a much better show!