Oorspronkelijk een beroepsdanser, toen Cagney ging acteren, was zijn oorspronkelijke ambitie het 'legitieme toneel', d.w.z. Broadway of buiten Broadway, maar hij kwam terecht in Hollywood, waar het echte geld zat. Uiteindelijk kwam hij in conflict met twee instituten van het studiosysteem in Hollywood: de bijna 'gecontracteerde bediende' status van acteercontracten en het typen. Het eerste hield in dat hij alles moest doen wat de studio zei, en het tweede hield in dat de studio hem vertelde dat hij de gangsterpersoonlijkheid moest spelen die 'Public Enemy' had verkocht in de ene na de andere film. Cagney kwam in opstand, maakte lange perioden geen films en stond erop tegen het type te casten. Ten slotte vormde hij Cagneyproducties, die deze film produceerden en nog een handvol andere, waarvan de meeste kaskrakers waren. <br /><br />Om de studio's op het gebied van de typecasting recht te doen, ze begrepen hun publiek van de jaren dertig en veertig echt. Halverwege de jaren vijftig kon een nieuwe generatie volwassen publiek een acteur benaderen als iets anders dan het gezicht van een type, maar het lijdt geen twijfel dat eerdere publieken verwachtten dat hun sterren min of meer trouw waren aan de personages die ze meestal speelden. Cagney was een bijzonder slachtoffer van dit syndroom. Van al zijn niet-harde-jongensfilms verdiende alleen 'Yankee Doodle Dandy' veel geld en verdiende hij blijvend respect.<br />'The Time of Your Life' is niet alleen maar een film met Cagney in de hoofdrol. Zijn personage is het hele verhaal. Hij heeft een mysterieus verleden, lijkt in goeden doen maar geeft de voorkeur aan een schimmig bestaan in een lagere klasse, heeft niets dan goede wil voor de wereld, met een wrang, verschrompeld gevoel voor humor, en toch zit er een vreemde onderliggende droefheid of depressie in zijn karakter die nooit helemaal wordt onthuld, laat staan verklaard. Dit alles is niet alleen het schrijven aan het werk, maar is aanwezig in Cagney's krachtige, ingehouden optreden. We zijn zelfs zo geconditioneerd door acteurs die 'emotioneel spelen' in drama's of die stoere mannen in actiefilms spelen, dat we zijn vergeten wat'subtiel' werkelijk betekent in een acteerstijl, maar hier toont Cagney het in overvloed. Anders dan de'method'-acteurs uit hetzelfde tijdperk als deze film, die proberen 'binnen te komen'. Het is waar dat de film die hier wordt gemaakt, niet bijzonder is <0xE2><0x80><0x93> ondanks een paar opmerkelijke close-ups is het in de mindere zin van dat woord eigenlijk een 'filmscript'. En de bijrollen zijn zelden zo goed als die van Cagney. En wat het verhaal zelf betreft, nou, laten we eerlijk zijn, dat is ook niet zo bijzonder.' Saroyan, een amusant stukje 'Americana'.<br />Maar de mislukking van deze film was onverdiend, en dat geldt ook voor zijn voortdurende reputatie als een soort mislukking voor Cagney's carrière. Als je de film onbevooroordeeld bekijkt, zul je beseffen dat Cagney hier een klassiek voorbeeld laat zien van wat pre-'methodisch' acteren werkelijk was, en waar acteren over zou moeten gaan. Als je verwachtingen en vooronderstellingen opzij zet, zul je merken dat Cagney's optreden hier je volkomen fascineert <0xE2><0x80><0x93> en geboeid houdt.
Originally a professional dancer, when Cagney went into acting, his original aspiration was the 'legitimate stage,' i.e. Broadway or off-Broadway, but ended up in Hollywood, where the real money was. Eventually he ran afoul of two institutions of the Hollywood studio system - the almost 'indentured servant' status of acting contracts, and type-casting. The first meant doing whatever the studio said, and the second meant that what the studio told him was to play the racketeer personality that had sold "Public Enemy" in film after film. Cagney rebelled, going long periods not making films, and insisting on casting against type. Finally he formed Cagney productions, which produced this film and a handful of others, most of which were box-office thuds.<br /><br />To be fair to the studios on the issue of type-casting, they really understood their audiences of the '30s and '40s. By the mid-'50s, a new generation of mature audiences could approach an actor as something other than face for a type, but there's no doubt that earlier audiences expected their stars to be pretty much true to the characters they most usually played. Cagney was a particular victim of this syndrome. Of all his non-tough-guy films, only "Yankee Doodle Dandy" made a lot of money and earned enduring critical respect.<br /><br />"The Time of Your Life" isn't just a filmed play that Cagney appears in. His character is the whole story. He has a mysterious past, appears to be well-to-do but prefers a shadowy existence in a lower-class dive, has nothing but good-will for the world, with a wry, wizened sense of humor, yet there is a strange underlying sadness or depression in his make-up that is never fully revealed let alone explained. All this is not just the writing at work, but is present in Cagney's powerful, understated performance. In fact, we're so conditioned by actors 'emoting' in dramas or playing stony strongmen in action films, that we have forgotten what 'subtle' really means in an acting style, but here Cagney exhibits it in spades. Unlike the 'method' actors of the same era as this film, who try to 'get inside' their characters as much as possible, Cagney recognizes the need to take the script as a blueprint for the actor's constructing character. This Joseph T. is as much Cagney's creation as it is Saroyan's - really more so. Cagney creates a fully-developed personality that could easily walk off the screen and down the street to the neighborhood bar. And you could walk up to him ad engage a pretty lively conversation.<br /><br />It is true that the film making here is unexceptional - despite a couple remarkable close-ups, it's really a 'filmed play' in the lesser senses of that term. And the supporting actors are rarely as spot-on as Cagney. As for the story itself, well, let's be fair, it's Saroyan, an amusing bit of 'Americana.'<br /><br />But the box-office failure of this film was undeserved, and so is its continuing reputation as something of a failure for Cagney's career. If you approach the film with an open mind, you'll realize that Cagney here leaves us a classic example of what pre-'method' acting really was, and what acting ought to be about. If you set aside expectations and pre-conceptions, you may find yourself utterly fascinated - and captivated - by Cagney's performance here.