Nadat ik deze film had gezien, en ik heb hem tot het eind toe bekeken, begreep ik meteen waar hij vandaan kwam. De schrijver/regisseur liet de titel, Never Again, op zich inwerken, besloot toen wat een geweldige titel dat zou zijn en schreef (ik gebruik het woord losjes) een film rond die titel, waarbij hij voor de hand liggende settings gebruikte. De openingsscènes wekken de schijn dat ze een 'afspraakje met een lekker ding' hebben <0xE2><0x80><0x93> welke normale hetero besluit dat hij homo is omdat hij zich niet kan binden. Denk eraan, ik zei 'normaal'. De hoofdrolspelers zijn de verplichte emotioneel beschadigde vierenvijftigjarige man en vrouw. Een orgasme (alleen dat stukje fictie zou geschreven kunnen zijn door een man die geen idee heeft van een fantasie die in het echte leven niet bestaat), waarna ze plotseling besluiten dat ze van elkaar houden, en o, trouwens, het is opeens zes maanden later, want vanwege het verhaal is vast komen te staan dat hij zo neurotisch is dat hij niet langer in een relatie kan blijven dan, o ja, negen maanden. Geen drie maanden, geen 14 maanden, maar negen maanden. (Maar dat was met vrouwen die half zo oud of minder waren, dus wat is daar mis mee?) Dus natuurlijk gaat hij weg omdat hij op zijn horloge heeft gekeken, en jeetje, het is al negen maanden geleden. Dan wordt hij overreden door een paard, sterft bijna. Ze trekt een kostuum aan dat hem uit een coma haalt en ze leven allemaal nog lang en gelukkig, tenminste, dat zou je denken.<br />Het script, de regie en de productiewaarden zijn om te lachen. Het acteerwerk is goed, zoals al in andere commentaren is vermeld, maar er moeten heroïsche inspanningen aan de acteurs zijn besteed om dit slappe materiaal te produceren.
After watching this film, and I did watch it to the end, I immediately figured out its origins. The writer/director glommed onto the title, Never Again, then decided what a great movie title that would be and wrote (I use the word loosely) a movie around the title, using obvious setups. The opening scenes strain credulity for their "meeting cute" -- what normal straight guy decides he may be gay because he can't commit. Remember, I said normal. The leads are the mandatory emotionally damaged 54-year-old male and female. They bare their souls, and vow "never again" will they put themselves through the horror of falling in love but, oh, by the way, sex is permitted. She immediately has a "delayed" orgasm (only that piece of fiction could be written by a clueless male fixated on a fantasy that doesn't exist in real life), after which they suddenly decide they are in love and oh, by the way, it is six months later all of a sudden because it has been established for the sake of the story that he is so neurotic that he can't remain in a relationship longer than, what is it? oh yeah, nine months. Not three months, not 14 months, but nine months. (But that was with women half his age or less, so what's up with that?) So naturally, he leaves because he looked at his watch and by golly, it's been nine months. Then he gets run over by a horse, almost dies. She puts on a costume that brings him out of a coma and all live happily ever after, or so you are supposed to think.<br /><br />The script, direction, and production values are to laugh at. The acting is good, as has been mentioned in other comments, but it must have taken heroic efforts on the parts of the cast to deliver with this lame material.