Als je een echt bizarre film uit de jaren dertig wilt zien, moet je deze zien. Wayne Morris en Priscilla Lane als een echtpaar dat in de stad werkt en dan naar een buitenwijk verhuist. Hij blijft werken, zij blijft thuis. Ze heeft een dienstmeisje. Ze haalt hem elke dag op met de trein van 17.15 uur. Ze heeft er een hekel aan, gaat bij hem weg en gaat weer in New York werken. Dan vertelt ze haar man en de wereld dat ze met een vriendin naar Parijs gaat. Morris zit haar achterna. De vriendin is trouwens Bogar voordat hij een ster werd. Deze film was een programmeur, ingelijfd als tweede of zelfs derde film op één rekening. Morris is een verschrikkelijke acteur en als zakenman totaal niet overtuigend. Lane is voortdurend te zien als Ginger Rogers, wat verontrustend is. Bogart doet niets anders dan watertrappelen. En de film is slecht geschreven. Hoewel hij als een komedie werd gepresenteerd, is het meer een drama, met voortdurend tekenfilmmuziek op de achtergrond. Hij wordt bijna helemaal op het parkeerterrein opgenomen en wordt een beetje onscherp tijdens een korte achtervolging van een auto, waarvan de beelden niet overeenkomen met de rest van de foto's. Als je ernaar kijkt, neem je aan dat het een curiositeit is. Beter nog, kijk in plaats daarvan naar een Blondie-film. Betere plot, beter acteerwerk, geloofwaardiger. Blondie werd gespeeld door een actrice die Penny Singleton heette, die toevallig ook in deze film voorkomt.
If you want to see a truly bizarre '30s flick, catch this one. Wayne Morris and Priscilla Lane star as a couple who work in the city and then move to the suburbs. He keeps working, she stays home. She has a maid. She picks him up from the 5:15 train each day. She hates it and leaves him and goes back to work in New York. Then she informs her husband and the world she's leaving for Paris with a friend. Morris chases after her. The friend, by the way, is Bogar before he became a star. This film was a programmer, slotted in as a second or even third feature on a single bill. Morris is a horrible actor and thoroughly unconvincing as a businessman. Lane channels Ginger Rogers throughout, which is unsettling. Bogart merely treads water. And the film is poorly written. While it was billed as a comedy, it is more of a drama -- with cartoon music constantly playing in the background. Filmed almost entirely on the lot, it gets a little jarring during a brief car chase, the footage of which doesn't match the rest of the photography. If you watch it, take it for the curio that it is. Better yet, watch a BLONDIE flick instead. Better plots, better acting, more believable. Blondie was played by an actress named Penny Singleton, who just so happens o appear in this flick.