Ik heb het gevoel dat ik heiligschennis pleeg door toe te geven dat ik van deze film geniet, vooral omdat ik een enorme Film Noir-liefhebber ben. Puristen zullen misschien geschokt zijn als ze zien hoe klassiekers voor een komedie van het zuiverste water worden gekannibaliseerd, maar ik heb het gevoel dat er ook een eerbiedwaardige invalshoek is die aan het argument kan worden toegevoegd. Het kan ook de blootstelling aan een groter massapubliek intensiveren en zo groei bevorderen. Maar waar het mij om gaat, is dat Dead Men Don't Wear Plaid een heel grappige film is.<br />Met de beste imitatie-authenticiteit (een nieuwe, door Michael Chapman geleverde prestatie) mengt Steve Martin van zijn dag zijn komische doodse pan met de groten van de Amerikaanse film in een knap bedachte parodie op de film noir. Als privédetective Rigby Reardon kruist hij het pad van een hysterische Barbara Stanwyck en een moordlustige Alan Ladd, te midden van een tiental andere sterren uit vervlogen tijden. De plot vertoont een grote gelijkenis met _Big Sleep_ en is net zo verwarrend, waardoor Martin en regisseur Alan Reiner een gestage puzzel van lachbuien kunnen creëren met een frisse, oorspronkelijke aanpak. Met de huidige cast gaat het af en toe wat langzamer, maar als de sterren in beeld zijn, kan de film zowel een parodie als ontzag wekken.
I feel like I'm committing sacrilege to admit I enjoy this film especially since I'm a huge Film Noir aficionado. Purists might be shocked to see classics cannibalized for a comedy of all things but I feel there is also a reverence angle that can be introduced to the argument. It also can intensify exposure to a larger mass audience and thus promoting growth. The issue for me however is that Dead Men Don't Wear Plaid is one very funny film.<br /><br />With the best faux authenticity (another sterling effort by Michael Chapman) blending of its day Steve Martin in on spot comic dead pan mixes with the greats of American cinema in a cleverly devised parody on film noir . As private eye Rigby Reardon he crosses paths with an hysterical Barbara Stanwyck and a homicidal Alan Ladd among a dozen other stars of bygone era. The plot has a Big Sleep similarity and is just as confusing which allows Martin and director Alan Reiner to create a steady jigsaw puzzle of laughs with a fresh original approach. It slows at times with the present day cast but when the stars are out the film becomes capable of inducing parody and awe at the same time.