Het verbaast me dat Valentino-als-sjeik in de jaren twintig van de vorige eeuw aan zo'n stijl kon beginnen. Als ik naar dit vervolg van _The sheik_ kijk, zie ik steeds alles wat al gerecycled was in de Broadway-operette _Desert Song_ <0xE2><0x80><0x93> ook gefilmd als een vroege talkie, kort na _Desert Song_. Valentino is veel beter dan iedereen die ik ooit _The Red Shadow_ heb zien spelen <0xE2><0x80><0x93> en visueel is de _Son of the sheik_ veel beter dan welke versie van _Desert Song_ ook (zelfs de latere, in kleur). Gezien de intense belangstelling voor _Arab Matters_ van tegenwoordig, is het jammer dat niemand _Desert Song_ in Valentino-stijl nieuw leven inblaast. Want zelfs na al die jaren blijft zijn 'hypnotische blik' in de film hypnotiserend.
It amazes me, that Valentino-as-the-sheik was able to start such a fashion in the 1920s. Watching this sequel of THE SHEIK I keep seeing everything that had already been recycled in the Broadway operetta DESERT SONG - also filmed as an early talkie, shortly after SONG OF THE SHEIK. Valentino far outclasses everyone I've ever seen play "The Red Shadow" - and visually the SON OF THE SHEIK is much better than any DESERT SONG film version (even the later, color one). Considering the intense interest in 'Arab Matters' today, it's sad that no one revives DESERT SONG done Valentino-style. Because even after all those years - his 'hypnotic gaze' in the film remains hypnotic.