Ik zag de film op een plaatselijk festival voor buitenlandse films en het was duidelijk dat het publiek moeite had de film te begrijpen of sympathie op te brengen voor Melanie, de hoofdpersoon van de film. De gemiddelde Amerikaan heeft er gewoon moeite mee te begrijpen dat het kwijtraken van een paar vuilniszakken een bijna onoverkomelijk probleem kan worden, dat het vinden van nieuwe vrienden onder je buren of collega's op het werk zo moeilijk kan zijn. Natuurlijk maakt onze heldin de ene fout na de andere, maar zou iemand in haar omgeving niet moeten zien hoe eenzaam ze is? Belachelijk genoeg brengt ze cadeautjes naar de mensen in haar flatgebouw als ze daar intrekt. Ziet niemand dit als een roep om hulp? Ondanks haar goede bedoelingen faalt Melanie als onderwijzeres <0xE2><0x80><0x93> waarom komt niemand van haar collega's of het schoolhoofd haar te hulp? De enige andere jonge onderwijzer van de school, een jongen, voelt aan dat ze in de problemen zit, maar ze kan zich er niet toe zetten zich voor hem open te stellen. Melanie probeert de vriendschap van de eigenaar van een modeboetiek te winnen door dure kleren te kopen die ze zich waarschijnlijk niet kan veroorloven, helpt haar met het opruimen van haar appartement, maar wordt koeltjes afgewezen als ze vanwege een misverstand de vriend van de boetiekeigenaar uitnodigt. Eva Lobau speelt fantastisch de jonge onderwijzeres die er niet bij lijkt te horen.
I watched the movie at a local festival for foreign films and it was obvious that the audience had a hard time to understand the movie or to sympathize with Melanie, the central character of the film. The average American just has a hard time to understand that getting rid of a few bags of trash may become an almost insurmountable problem, that finding new friends among your neighbors or colleagues at work can be so difficult. Of course, our heroine makes one mistake after another, but shouldn't somebody around her see how lonely she is? Ridiculously, she brings home-warming presents to people in her apartment building when she moves in. Doesn't anybody see this as a cry for help? Despite her best intentions, Melanie fails miserably as schoolteacher - why doesn't anyone of her colleagues or the principal rush in to help? The only other young teacher at the school, a guy, senses that she is in trouble, but she can't get herself to open up to him. Melanie tries to win the friendship of the owner of a fashion boutique by buying expensive clothing that she probably can't afford, helps her with cleaning up her apartment, only to get coldly rejected when due to a misunderstanding she dis-invites the boutique owner's boyfriend. Eva Lobau does a fantastic job playing the young schoolteacher who doesn't seem to fit in.