Degenen die hier posten en Tobe Hoopers (enige) meesterwerk met de afgrijselijke remake vergelijken, zijn waarschijnlijk jonge kinderen die niets van film begrijpen. De film uit 1974 is het tegenovergestelde van de gladde, door MTV beïnvloede, cynische cash-in-mentaliteit die de latere remake kenmerkte. Het feit dat het doelgroepje van de remake (nou ja, in elk geval sommigen van hen) de film aan de grote klok hing, is slechts een trieste afspiegeling van hoe ver de normen zijn gedaald sinds de hoogtijdagen van de horrorfilm in de jaren zeventig.<br />Maar Hoopers CHAINSAW is meer dan alleen een klassieke horrorfilm. Met zijn permanente collectie in het NY Museum of Modern Art is het echt een klassieker van de cinema. Dit hebben we aan Bergman-fans laten zien, aan Tarkovski-fans en ja, ook aan horrorfans <0xE2><0x80><0x93> maar geen van hen was voorbereid op de kracht, de vindingrijkheid en de bereidheid van de film om de grenzen te verleggen van wat de film kan doen. En met zijn eenvoudige verhaal, zijn kracht en zijn onstuitbare verhaallijn is de film net zo toegankelijk voor interpretatie als elk ander kunstwerk <0xE2><0x80><0x93> of het nu gaat om de vegetarische verhandeling of om de post-Vietnam-getraumatiseerde Amerikaanse denkwijze. Maar zoals ik al zei bij mijn eerste (van de vele) keer dat ik deze film heb gezien, zijn degenen die ik aan deze film heb voorgesteld, onder de indruk geraakt van de kwaliteit van de film en de filmtechnieken (soundtrack, montage, opzienbarende beelden) die Hooper heeft gebruikt om zijn 'dagdroom' op het witte doek vast te leggen. Het is iets wat volgens mij geen enkele andere film ooit echt heeft bereikt, hoewel velen het wel hebben geprobeerd.<br />Nu is er natuurlijk een toevalligheid in het spel. Hooper heeft nooit meer iets dergelijks bereikt, en veel, maar niet alles, van de fascinerende resonanties van de film zijn een product van het tijdperk en de onbewuste gevoeligheid van de filmmaker. Wat hij als regisseur duidelijk had, was het soort durf om de innerlijke kracht die de film zo goed tot het uiterste kan brengen, tot op de grens van acceptatie, tot op het randje van exploitatie, te gebruiken. Dat de tweede helft van de film zo genadeloos donker en zo ongelooflijk sadistisch is, en tegelijkertijd fascineert omdat het een traumatiserende ervaring is, is een duidelijk bewijs van de vakkundigheid van de regisseur. Wat een smerige film had kunnen zijn, is in plaats daarvan een afschuwelijke nachtmerrie, maar dan wel een die grenst aan het transcendentale. Een film die alle studenten van de filmopleiding minstens één keer in hun leven moeten zien.
Those who have posted here comparing Tobe Hooper's (one and only) masterpiece with the dreadful remake are presumably young children with no real understanding of cinema. The 1974 film is the antithesis of the slick, MTV-influenced, cynical cash-in mentality that informed the later remake. The fact that the remake's target teen audience (well, at least some of them) appeared to lap it up is just a sad reflection of how far standards have fallen since the heyday of the horror film in the 70's. <br /><br />But Hooper's CHAINSAW is more than just a classic horror film. With its print in the permanent collection at the NY Museum of Modern Art, it truly is a classic of cinema. I've shown this to Bergman fans, Tarkovsky fans and, yes, horror fans too - none of them have been prepared for its power, its inventiveness, its willingness to push the envelope of what cinema can do. And, with its simple story and powerhouse, unstoppable delivery, it is as open to interpretation as any piece of "modern art" - whether it be from the "vegetarian treatise" angle, or the post-Vietnam traumatised America school of thought. But, as I was on my first (of several) viewings, those I have introduced to this movie have been bowled over by the quality of the film-making, and the filmic techniques (soundtrack, editing, startling images) used by Hooper to capture his "waking nightmare" on screen. It is something I really don't think any other film has quite achieved, though many have tried.<br /><br />Now, of course, there is a fluke element at work here. Hooper never came close to achieving anything like this again, and many, though not all, of the film's fascinating resonances are a product of the era and the filmmaker's unconscious sensibilities. What he obviously had as a director was the kind of daring to take the visceral power that cinema can deliver so well to the limit, to the the edge of acceptability, skirting on exploitation. That the film is so unrelentingly dark and so unbelievably sadistic in its second half, and yet fascinates even as it traumatises, is a definite testimony to the skill of its director. What could have been sleaze is instead a horrible nightmare experience, sure enough, but one that borders on the transcendental. Should be seen by ALL students of cinema at least once in their lifetime.