Oké, dit is hoe de film werkt.<br />Er is een flinterdunne kiem van een interessant detectiveverhaal om de film in gang te zetten: dieven gebruiken een ontvoering op het vliegveld van San Francisco als afleiding van hun pogingen om spullen Mexico binnen te smokkelen. Kijken naar Pernell Roberts (de administrateur van het vliegveld), Clu Gulager (het hoofd van de luchthavenbeveiliging) en Van Johnson (een krantencolumnist die toevallig op dat moment op het vliegveld is) die de aanwijzingen proberen te verzamelen, proberen uit te zoeken wat er aan de hand is en proberen de slechteriken te dwarsbomen voordat de slechteriken 'er mee weg kunnen komen'... is lichtelijk vermakelijk op dezelfde manier als de 'klusjes' van 'Hawaii Five-O'. Maar omdat het de bedoeling is dat de piloot van deze serie ons in contact brengt met een serie zoals 'The Grand Hotel', en niet alleen met een detectiveserie, moeten de filmmakers de dingen verdoezelen met menselijke belangstelling en karakteraanduidingen. Dus krijgen we Pernells strijd met de senatoren over het moderniseren van het vliegveld. We krijgen een echtscheidingssubplot tussen Van Johnson en zijn vrouw, wat op zijn beurt een ABC-special na schooltijd oplevert met zoon Davey, die zo van streek is door de ophanden zijnde scheiding van zijn ouders dat hij... eh... in een onbewaakt vliegtuig op het platform stapt en opstijgt. En we krijgen ook een subplot uit de openbare dienst waarin wordt onthuld dat zakenlieden vaak betweterig en bevooroordeeld zijn, terwijl gitaarspelende hippies en luchthavenbeveiligingschefs met elkaar kunnen opschieten. Of zoiets.<br />De resultaten zijn, nou ja... om je te bescheuren. Alle acteurs hier zijn competent op een voor de televisie gemaakte manier. Het personage van Pernell Roberts is ongelooflijk zelfvoldaan en gewichtig, maar ik denk dat dat een opzettelijke keuze was van de regisseur en de scenarist <0xE2><0x80><0x93> vergeet niet dat 'McGarrett', de held van 'Hawaii Five-O' (een zeer succesvolle hit in dezelfde periode) ook arrogant en hard was, en ik denk dat de schrijvers hoopten dat succes van de serie na te bootsen met een soortgelijke hoofdpersoon.<br />Maar het is duidelijk dat de makers van 'SFI' het niet zo nauw namen. En het script is zo'n beetje vastgelopen in de tweede versnelling voor de duur van de film. Je hebt nog nooit zoveel tijd op het witte doek doorgebracht met acteurs die elkaar veelbetekenende blikken toewerpen.<br />Hoe dan ook, niemand geloofde het, en de piloot zonk zonder een spoor achter te laten, om meer dan dertig jaar later weer tot leven gewekt te worden door 'Mystery Science Theater'. De MST-reportage is lichtelijk amusant (zoals altijd) en helpt je de tijd door te komen tot de piloot het onvermijdelijke einde bereikt en iedereen nog lang en gelukkig leeft.
OK, here's how the movie works.<br /><br />There is the barest germ of an interesting detective story plot here to drive the movie: thieves use a kidnapping at the San Francisco Airport to serve as a distraction from their attempts to smuggle stuff into Mexico. Watching Pernell Roberts (the airport administrator), Clu Gulager (the airport security chief) and Van Johnson (a newspaper columnist who happens to be in the airport at the time) try to assemble the clues, figure out what's happening, and scramble to thwart the bad guys before the bad guys can 'get away with it'...is mildly diverting in the same way that the 'caper plots' from "Hawaii Five-O" used to be.<br /><br />But because this series pilot is supposed to be setting us up for a series similar to "The Grand Hotel", and not just a detective series, the filmmakers have to flesh things out with human interest and character tags. So we get Pernell's battle with the senators over modernizing the airport. We get a divorce subplot between Van Johnson and his wife which in turn generates an ABC after school special segment with son Davey, who is so upset by his parents' impending separation that he...um....gets into an unguarded plane on the tarmac and takes off. (What?????). And we also get a public service announcement subplot in which it is revealed that businessmen tend to be stuffy and prejudiced, while guitar playing hippies and airport security chiefs can relate to each other. Or something.<br /><br />The results are, well....watchable. All the actors here are competent in a made-for-TV way. Pernell Roberts' character is incredibly smug and self-important, but I think that was a deliberate choice by the director and the screenwriter - don't forget that "McGarrett", the hero of "Hawaii Five-O" (a very successful hit in the same era) was also arrogant and hard-nosed, and I think the writers were hoping to mimic that series success with a similar protagonist.<br /><br />But it's obvious that the makers of "SFI" spectacularly misjudged the drawing power of the airport setting in generating viewer interest, especially when they made the airport and everything in it muddy orange and brown. And the screenplay is pretty much stuck in 2nd gear for the duration of the film. You've never seen so much screen time devoted to actors giving each other meaningful glances in your life.<br /><br />Anyway, no one bought it, and the pilot sunk without a trace, to be revived by "Mystery Science Theater" over 30 years later. The MST coverage is mildly amusing (as always) and helps you pass the time until the pilot winds to its inevitable close and everyone lives happily ever after.