Er moeten wel 10 scènes zijn, waarin de belichting perfect is, alsof het de eerste 35mm-film van een student is. Er is absoluut geen sprake van stijl, en er is geen enkele gedachte aan hoe de film in zijn geheel zou werken. De meeste opnamen zijn verspilde moeite. Er is nauwelijks sprake van echte spanning, en het einde voelt volkomen geforceerd, net als het laatste aan elkaar geplakte liedje.<br />Waarom hebben de meeste nieuwe filmmakers het zo druk met te bewijzen dat ze een filmproductie kunnen leiden, een show kunnen leiden, net als de professionals? Waarom kunnen ze zich niet concentreren op het eindpunt <0xE2><0x80><0x93> hoe de film van invloed zal zijn op degenen die hem zien? Deze filmmaker maakt absoluut geen punt van wat hij doet, behalve om te laten zien hoe ongeschoold hij is als verhalenverteller.<br />Niet om die twee te vergelijken, want het zijn totaal verschillende soorten films, maar als je echt verbazingwekkende richting wilt zien, waarin het verhaal zich ontvouwt met een enorme, nietsvermoedende kracht, kijk dan naar DE PIANO van Jane Campion. De richting van Jane Campion zou velen kunnen leren dat het niet de berichtgeving en de meervoudige opvoeringen zijn, maar de optredens, het heen en weer lopen en het verhaal die het eerst komen.
There must be 10+ setups for each scene, where the lighting is perfect, as if it was a student filmmaker's first 35mm film. There's absolutely no style, and no thought of how the film would work as a whole. Most of the pickups are wasted coverage. There's hardly any genuine suspense, and the ending feels totally forced, as does the last tacked-on song.<br /><br />Why is it that most new filmmakers are too busy trying to prove they can run a film production, run a show just like the pros? Why can't they focus on the end point - how the film will affect those who witness it? This filmmaker makes absolutely no point in what he does, except to show how unskilled he is as a storyteller.<br /><br />Not to compare the two, since they are completely different types of films, but if you want to see real amazing direction, in which the story unfolds with tremendous, unsuspecting power, see THE PIANO. Jane Campion's direction could teach many that it's not the coverage, and multiple set-ups, but the performances, pacing and story that goes first.