We zijn al in het begin van de taxirit als Bob Lulu ervan probeert te overtuigen dat de verhouding een kans van slagen heeft. Ze is bijna hysterisch, ontroostbaar en rijdt de taxi de stortbui in. Hij rijdt achter haar aan en smeekt haar letterlijk om nog eens goed na te denken. Ze is onvermurwbaar, laat zich niet vermurwen en laat Bob achter op een bankje in het park (opzettelijk verslagen) terwijl de regendruppels op de klep van zijn hoed en op zijn overjas kletteren. En moet je horen: de scène blijft op het scherm terwijl Lulu zich terugtrekt in de regen en verdwijnt. Capra houdt het vast, seconden verstrijken, hoeveel? Meer dan genoeg voor mij. Lulu komt terug uit de mist, keert terug naar Bob en de tragedie vordert. Voor mij is de tweede scène de scène waarin Lulu haar man (Bellamy) in koelen bloede vermoordt. Alle frustraties die Lulu ten deel zijn gevallen, alle ontkenningen, alle haat (omdat ze met hem is getrouwd) worden hier op Bellamy losgelaten. De eerste twee schoten (midden op borsthoogte) zullen deze man zeker doden, en het feit dat Lulu haar gang gaat en het pistool op de juiste manier leegschiet op de lege kamers met die blik van opperste minachting die alleen Stanwyck kon opbrengen, maakt de gewonde Lulu tot een bittere waarheid.<br />Het doet me denken aan de slotscène van 'The Last Gangster', waarin Edward G. Robinson de gezworen eed van zijn tegenstander om Robinsons zoons te ruïneren door middel van schandalige beschuldigingen, niet nakomt. Robinson weerlegt dit stoïcijnse dreigement eenvoudigweg met de woorden: 'Nee, dat doe je niet' en leegt vervolgens een pistool op hem.
Are the cab ride early on as Bob tries to convince Lulu that the affair can work. She is near hysterics, inconsolable and bolts the cab on into an absolute deluge of rain. He follows, literally begging her to reconsider. She's adamant, won't be swayed and leaves Bob on a park bench (thoroughly vanquished) in the rain, as it rivets down the bill of his hat and onto his overcoat. And get this: the scene stays tracked as Lulu retreats into the rain and disappears. Capra holds it steady, seconds pass, how many? More than enough for me. Lulu returns out of the mist, returns to Bob and the tragedy advances.<br /><br />The second scene for me is the scene where Lulu murders her husband (Bellamy) in cold blood. All the frustrations wrought upon Lulu, all the settling, all the denial, all the hatred (for marrying him) is loosed upon Bellamy here. The first two shots (mid chest height) surely kill this man, the fact that Lulu goes ahead and empties the pistol into him to requisite clicks on empty chambers with that look of utter contempt only Stanwyck could display exposes the wounded Lulu in bitter truth.<br /><br />It reminds one of the ending scene in "The Last Gangster" where Edward G. Robinson stops his adversary's stated vow to ruin Robinson's sons bright future thru scandalous charges. Robinson simply counters this stoic threat with the words: "no you won't" and proceeds to empty a pistol into him.