Als je van klassieke horror houdt, is deze film echt een obscene ervaring. Milton Subotsky was de producent van een aantal van de beste Britse horrorfilms uit de Amicus-producties, zoals het onberispelijke 'Dr. Terror's House of Horrors', terwijl Price en Carradine twee van de beste acteurs in het genre zijn.<br />Dus het is gewoonweg ellendig om ze hier allemaal bij elkaar in de schemering van hun leven de herinnering aan grote monsterfilms en hun eigen carrières te zien vernielen.<br />Amicus-films hadden veel humor, maar die overstemde nooit de griezels. De anthologieën namen zichzelf serieus, dus wij, het publiek, stelden ons ongeloof uit en geloofden in de opwinding. De muziek is het ergste... pogingen om in films neprockbands te portretteren hebben altijd net zoveel diepgang, geloofwaardigheid en coolheid als The Archies of The Partridge Family. De acteurs lijken ondanks hun redelijke prestaties op seniele oude besjes die hun kostje bij elkaar moeten scharrelen door het genre dat hen beroemd heeft gemaakt aan te tasten.<br />Deze film hoort thuis in de vuilnisbak met juweeltjes als 'Abbot en Costello-ontmoeting (hier een overbelicht Universal-monster)' en 'Merlin's Shop of Mystical Wonders'.
If you love classic horror, this movie is a truly obscene experience. Milton Subotsky was the producer of some of the finest British horror in Amicus productions like the flawless "Dr Terror's House of Horrors", while Price and Carradine are two of the greatest actors in the genre.<br /><br />So to see them all together here in the twilight of their lives trashing the memory of great monster films and their own careers is simply miserable.<br /><br />Amicus films had plenty of humor, but it never overrode the creepiness. The anthologies took themselves seriously, so we, the audience, suspended our disbelief and bought into the thrills.<br /><br />In this last gasp of a once-proud tradition, Subotsky apparently slipped his gears and decided to play it for yucks, but the result is simply idiotic. The music is the worst...efforts to portray fake rock bands in movies always have as much depth, credibility and coolness as The Archies or the Partridge Family. The actors, despite decent performances, come off looking like senile has-beens scrounging for a paycheck by savaging the genre that brought them fame.<br /><br />This film belongs in the bin with such gems as "Abbot and Costello meet (insert overexposed Universal monster here)" and "Merlin's Shop of Mystical Wonders".