Een jonge vrouw die een vreemde in de stromende regen uit een bus ziet stappen, komt er al snel achter dat ze door die man wordt gestalkt. Als ze thuis is, breekt de man in haar huis in (omdat haar man weg is) en verkracht haar. Later na de beproeving is de man toevallig nog steeds het huis, maar ze pakt een geweer en schiet hem neer. Waar ze het lijk in de oceaan zou dumpen. Dan verschijnt er plotseling een andere man op het toneel, die Harry Dobbs heet, die uit de weg gaat om de jonge vrouw ervan te overtuigen dat ze een moord heeft gepleegd zonder al te veel prijs te geven. Dit strak geregisseerde, lowbudget Franse/Italiaanse coproductie is een onwaarschijnlijke, maar merkwaardig stoutmoedige en stimulerende plagerij die in het begin recht naar voren lijkt te gaan en je dan plotseling over vele kronkelpaden (met een Hitchcock-tint) leidt voordat de waarheid aan het licht komt. Het is een werkelijk merkwaardig scherpzinnig stuk (uit een roman overgenomen) van regisseur René Clement, die interessante, respectabele optredens krijgt van de zeer passende Charles Bronson (wiens personage moeilijk te doorgronden is) en van Marlene Jobert die een beetje onschuldig stijfsel aan haar rol toevoegt. De film/het verhaal is echt te danken aan deze twee optredens in het ontleden van de formele opbouw van het personage en het innerlijk functioneren ervan, en aan hoe ze een grote rol spelen in het geheel der dingen. Het is moeilijk om de achterliggende bedoelingen achter het grotere geheel te onderscheiden, omdat het in zijn onderzoekende details en suggestieve ontwikkelingen uitputtend verwarrend wordt. Het productief scherpe script is door en door nauwgezet in het verdoezelen van de waarheid; terwijl barrières worden doorbroken om alleen maar nieuwe scenario's en aanwijzingen te creëren.<br />Starke, humeurige atmosferen lenen zich goed voor de verlekkerd kijkende, ingetogen stijl van Clemens, waar hij werkelijk een kalme intensiteit uitstraalt, die zijn voortdurende bouw van een psychologisch raamwerk en sombere beelden binnen zijn langzaam werkende natuur weerspiegelt. De sombere openingsscènes bouwen werkelijk aan een griezelige ambiance, die je naar binnen trekt en waarvan de tekst niet vaak wordt gebruikt, maar die een dramatische bijsmaak heeft. De uitvoeringen buiten de hoofdgangen zijn op maat gemaakt voor Annie Cordy, Ellen Bahl, Jean Gaven, Steve Eckardt en Jill Ireland in een van haar eerste rollen naast Bronson.
A young woman who watches a stranger get off a bus in the pouring rain, soon finds out she's being stalked by that exact man. When at home, the man breaks into her house (as her husband is away) and rapes her. Later on after the ordeal the man still happens to be the house, but she grabs a shotgun and shoots him. Where she would dump the body into the ocean. Then suddenly another man appears on the scene named Harry Dobbs, who goes out of the way to try to convince the young woman she committed a murder without giving too much away.<br /><br />This tightly handled low-budget French / Italian co-production is an improbable, but an oddly bold and stimulating teaser that seems straight forward at first, then suddenly it leads you down many knotty paths (with Hitchcock shades) before breaking out the truth of the matter. It's a real curiously acute piece (adapted from a novel) by director Rene Clement, who gets interestingly respectable performances out of very fitting Charles Bronson (whose character is a hard one to figure out) and Marlene Jobert adding some innocent starch to her role. The film / story really do draw from these two performances in dissecting the character's formal makeup and inner workings in how they play a big part to the scheme of things. It's hard to tell the lingering intentions behind the bigger picture, as it becomes exhaustingly confounding in its investigative details and suggestive developments. The productively sharp script is thoroughly meticulous in disguising the truth; as barriers are broken to only go on to create new scenarios and leads. <br /><br />Stark, moody atmospherics lend well to Clement's leeringly grounded, subdued style where it really breathes of a quiet intensity to its continuously building psychological framework and dour visuals within its slow-going nature. The gloomy opening stages really do build upon a creepy ambiance, which pulls you in and the score is sparsely used, but has a dramatic sting. The performances outside the central turns are finely tailored with the likes of Annie Cordy, Ellen Bahl, Jean Gaven, Steve Eckardt and Jill Ireland in one her first roles starring alongside Bronson.