Heel slecht. Faye Dunaway kauwt, als een anaconda, niet alleen op het decor, ze braakt het uit en eet het weer op. Haar rol als Joan Crawford moet een soort acteursles zijn in wat je nóóit moet doen. Gebaseerd op het'memoir' van Christina Crawford, concentreert MOMMIE DEATH zich voornamelijk op Crawford in de jaren veertig, toen ze een paar kinderen adopteerde en, in elk geval kortstondig, als een goede actrice werd beschouwd. Om de een of andere reden ziet en gedraagt Dunaway zich als de Crawford van de jaren zestig <0xE2><0x80><0x93> denk maar aan Night GALLERY, TROG, BERSERK! Frank Perry, voorheen een stijlvolle regisseur, had duidelijk geen controle over Dunaway. Ze maakt amok en doet de rest van de cast, onder wie Mara Hobel als de jonge Christina, en Howard da Silva als Louis B., in het niet verdwijnen. Mayer en de altijd ongewone Diana Scarwid als de volwassen Christina. Steve Forrest als Dunaways advocaat/minnaar/vertrouwenspersoon. De film is een kampklassieker geworden, maar in feite is hij het eerste uur alleen maar saai en onhandig gemaakt. In de tweede helft bereikt hij een zeker niveau van hysterie, vooral wanneer de 50-en-nog-wat Dunaway/Crawford haar zieke 20-en-nog-wat-dochter vervangt in een soapserie.
Pretty bad. Faye Dunaway, like an anaconda, not only chews the scenery, she vomits it up and eats it again. Her performance as Joan Crawford has to be some sort of actor's lesson in what not to do...EVER. Based on Christina Crawford's "memoir," MOMMIE DEAREST focuses primarily on Crawford in the 1940s when she adopted a few children and was, at least briefly, considered a good actress. For some reason Dunaway looks and acts like the Crawford of the 1960s --- think NIGHT GALLERY, TROG, BERSERK! Frank Perry, a previously classy director, clearly had no control over Dunaway. She runs amok and soundly dwarfs the rest of the cast including Mara Hobel as young Christina, Howard da Silva as Louis B. Mayer and the always unusual Diana Scarwid as the adult Christina. Steve Forrest appears as Dunaway's lawyer/lover/confidant. The film's become a camp classic, but it's actually just dull and awkwardly made for the first hour or so. It does reach a certain level of hysteria in the second half particularly when the 50-something Dunaway/Crawford replaces her ill 20-something daughter on a soap opera.