Dit is een van de meest onderschatte films aller tijden. Hij blinkt uit op elk gebied <0xE2><0x80><0x93> cinematografie, acteren, schrijven, regie, montage en productiewaarde. Toch deed criticus Bosley Crowthers van de New York Times het af als gewoon een 'kleurrijke film' toen hij in 1944 in première ging.<br />Toch is scène na scène briljant, de komedie werkt, de romantiek werkt, de actie werkt, en de politieke/filosofische punten over het werk van American West werken. Neem bijvoorbeeld de komische tweede scène van de film waarin Bill Cody moet wachten op een brief, terwijl de postbode de post bezorgt volgens rang. 'Er zijn er veel met een hogere rang dan jij,' zegt hij. Heerlijk. Er is nauwelijks een romantische scène in een film die overeenkomt met Maureen O'Hara.' Hara krijgt van Joel McCrea les in de gebruiken van de indianen. De gevechtsscènes tussen de soldaten en de indianen zijn zo goed als alles, tot 'de Geweldige Zeven'. Politiek gezien wordt racisme op een intelligente manier afgekeurd en wordt duidelijk dat de indianen voornamelijk uit zelfverdediging vochten. Tegelijkertijd worden de indianen zowel fel in de strijd als waardig afgeschilderd. Het wordt duidelijk dat de enige indiaan om wie de Euro-Amerikaan ooit heeft gegeven de indiaan was die in hun geld was gegraveerd.<br />De film heeft geweldige teksten en prachtige zinnen. Zo vindt Joel McCrea, nadat het leger een groep indianen heeft afgeslacht, het dode lichaam van Linda Darnell. Zij was zijn indiaanse onderwijzeres. Hij tilt de vrouw op en neemt haar lichaam in zijn armen. 'Een vriendin van je?' grapt een soldaat. 'Het waren allemaal vrienden van me,' antwoordt Bill.<br />McCrea en O'Hara spelen de hoofdrollen vlekkeloos, maar het acteerwerk is op de lange duur geweldig. Anthony Quinn en Linda Darnell als inboorlingen hebben een paar geweldige scènes. Voordat hij ten strijde trekt, zegt Quinn tegen zichzelf, zal het gras nog groeien, zal de zon nog schijnen en zal de rivier nog stromen. Het toont op welsprekende wijze aan dat inboorlingen zichzelf als een deel van de natuur beschouwen. Darnell is geweldig als ze probeert zich aan te passen aan de Euro-Amerikaanse gemeenschap, maar zich dan realiseert dat ze haar altijd alleen maar als een 'indiaan' zullen zien. Dit is de perfecte western, zowel opwindend als intelligent. Hij is mijn favoriete western omdat hij zo moeiteloos en bescheiden lijkt.
This is one of the most underrated films of all time. It excels in every area - cinematography, acting, writing, direction, editing and production values. Yet, New York Times Critic Bosley Crowthers dismissed it as just a "colorful film" when it opened in 1944.<br /><br />Yet, scene after scene is brilliant, the comedy works, the romance works, the action works, and the political/philosophical points about the American West work. For example take the comic second scene of the film where Bill Cody has to wait for a letter, while the postman delivers the mail according to rank. "There are many ranker than you," he says. Delicious. There is hardly any romantic scene in a movie that matches Maureen O'Hara being taught Native American mating customs by Joel McCrea. The Battle scenes between the soldiers and Native Americans are as good as anything until "the Magnificent Seven." Politically, it intelligently denounces racism and shows that the Native Americans fought largely in self-defense. At the same time, it shows Native Americans as both fierce in battle and dignified. It makes the point that the only Indian that the Euro-American ever cared about was the Indian inscribed on their money.<br /><br />The movie has great writing and great lines. For example, after the army massacres a group of Native-Americans, Joel McCrea finds the dead body of Linda Darnell. She was his Native-American schoolteacher. He picks up the woman and carries her body in his arms. "A friend of yours?" quips a soldier. "They were all friends of mine," answers Bill.<br /><br />McCrea and O'Hara are flawless in the leads, but the acting is great down the line. Anthony Quinn and Linda Darnell as native Americans have some great scenes. Before he is about to go into battle, Quinn tells himself, the grass will still grow, the sun will still shine and the river will still flow. It eloquently shows the way Native Americans see themselves as part of nature. Darnell is wonderful as she tries to fit in with Euro-American Society only to realize that they will only always see her as an "Indian." This is the perfect Western, both exciting and intelligent. It beats out "Stagecoach," "Cimmaron," "Once Upon a Time in the West," "the Magnificent Seven" and "McCabe and Mrs. Miller" as my favorite Western only because it seems so effortless and modest.