Ik kan niet geloven dat ik deze film heb gevonden. Toen ik 6 of 7 jaar oud was, keek ik deze film elk jaar trouw. Ik huilde elke keer. En ik bedoel dat ik huilde <0xE2><0x80><0x93> omdat ik meteen & direct met de hele film verbonden was <0xE2><0x80><0x93> personages(s), omgeving en vooral de kat. J.T. kwam uit harlem, ik ben opgegroeid in de Bronx, NY. Ik leefde in armoede, net als hij <0xE2><0x80><0x93> hij hield zijn kat in een kachel in een leegstaand gebouw. We zetten onze ovens elke dag aan om de apt warm te houden <0xE2><0x80><0x93> we hadden geen verwarming. Mijn slaapkamerraam keek uit op de achterkant van een ander gebouw en een steeg, en in die steeg woonde een groot arm gezin dat altijd zwerfkatten had. Die katten fokten nesten met jonge katjes & ik ging altijd naar hun huis om met de katjes te spelen. Ik nam altijd een jong katje mee naar huis <0xE2><0x80><0x93> altijd een zwart katje <0xE2><0x80><0x93> en dan smeekte ik mijn moeder of ik het katje mocht houden maar ze zei altijd nee. De paar keer dat ik het katje mocht hebben, zei ze na een tijdje dat ik hem weg moest doen. Tot op de dag van vandaag neem ik haar dat kwalijk <0xE2><0x80><0x93> ik herinner me ook die stomme jongens in mijn straat die katten pijn deden en doodmaakten <0xE2><0x80><0x93> ze aan hun staart van daken zwiepten of de honden/katten achternazaten tot ze door auto's werden aangereden. Ik huilde altijd de hele tijd, vooral omdat ik zoveel verdriet voelde als ik de zwerfkatten in mijn buurt zag die ik mee naar huis wilde nemen maar niet kon krijgen & dan zag ik die jonge katjes/katten elke dag. Ik speelde met ze, gaf ze wat ik kan eten. Ik werd volwassen en ging net zo met katten en honden om <0xE2><0x80><0x93> ik voerde zwerfhonden, voelde me verdrietig omdat het zwerfhonden waren, wilde dat ik ze allemaal mee naar huis kon nemen, ik ben een van de grootste dierenliefhebbers die je je kunt voorstellen. Toen J.T. voor zijn kat zorgde zweer ik dat ik zoveel met hem te maken had... aan het eind van de film moest ik zo hard huilen dat ik dagenlang verdrietig was. Die film raakte me diep <0xE2><0x80><0x93> ik ben nu 46 jaar oud & denk nog steeds na over die film, heb hem toevallig opgezocht om te zien of ik hem ergens kon kopen & heb een paar aanwijzingen gevonden (hoop ik). Ik ga die dvd beslist kopen & ik garandeer je dat ik zal huilen als ik hem weer kijk net als toen ik klein was. Vandaag ben ik zo blij als een kind dat ik kan zeggen dat ik een kat heb (glimlacht) <0xE2><0x80><0x93> en mijn kat is zwart... net als de jonge poesjes die ik altijd mee naar huis nam & net als J.T.'s kat (minus de witte vlekken, mijn kat heeft een witte punt aan zijn staart)... Ik hou nog steeds van J.T. en zijn kat...
I cant believe I found this movie. I used to watch this movie every year faithfully when I was 6 or 7 yrs old. I cried each time. And I mean I CRIED - bcz I connected immediately & directly with the entire movie - character(s), surroundings and especially the cat. J.T. was from harlem, i grew up in the Bronx, NY. I lived in poverty just as he did - he kept his cat in a stove in an abandoned building. We used to turn our ovens on daily to keep the apt warm bcz we had no heat. My bedroom window faced the back of another building and alley, and in that alley lived a large poor family that always had stray cats. These cats used to breed litters of kittens & I used to always go to their house to play with the kittens. I was ALWAYS bringing a kitten home - always a black kitten - and would beg my mom to let me keep the kitten but she'd always say no. The one or two times she let me have the kitten, after some time, she'd wind up telling me I had to get rid of him. To this day I have a resentment towards her for that - I remember too the stupid boys on my block used to hurt and kill cats - swing 'em by their tail off rooftops or chase the dogs/cats till they got hit by cars. I used to cry all the time, especially because I experienced so much sadness when I saw the stray cats in my neighborhood who I wanted to bring home but couldn't & I'd see these kittens/cats every day. I would play with them, give them what I can to eat. I grew into adulthood acting and feeling the same way towards cats/dogs - feeding strays, feeling sadness because they are strays, wishing I can bring every last one of them home, I'm one of the biggest animal lovers you could know. When J.T. took care of his cat I swear I related so much to him ... the ending of the movie I would cry so hard and I'd be sad for days. This movie stuck me deeply - to the point now, I'm 46 yrs old & still think about this movie, happened to look it up to see if I can purchase it somewhere & found some leads (I hope). I'm definitely buying the DVD & I guarantee you when I watch it again I will be crying just as I did when I was a kid. Today, I am happy as hell to say I own a cat (smiles) - and my cat is black .... just as the kittens were that I used to always bring home & the same as J.T.'s cat (minus the white markings, my cat has a white tip at his tail) .... I still love J.T. and his cat .....