Dit is zo'n geweldige film op zo veel niveaus dat ik niet goed weet waar ik moet beginnen. Hij is zo prachtig gefilmd (in dat strakke zwart-wit dat alleen met nitraatnegatief te bereiken is), heeft een geestig, slim en buitengewoon goed geschreven script, een paar van de beste acteurs uit de geschiedenis van de film, balanceert acrobatisch met de grootste plot/subplots met deskundige precisie, bevat een paar van de beste personages op celluloid, heeft veel waargebeurde parallellen (Swansons carrière/echte levensscènes/de betrokkenheid van DeMille/etc) en is doorspekt met zo'n geweldige dialoog/vertelling dat de hedendaagse filmschrijvers er nota van moeten nemen. En alsof dat nog niet genoeg is, is er ook nog een cameo van de grote Buster Keaton in de stomme film (onder andere). Een van de aantrekkelijkste aspecten van deze film is dat een oude, vergeten ster in het verhaal probeert een voorbije tijd (de tijd van de stomme film) terug te halen. Wat interessant is, is dat we nu, zoveel jaar later, terugkijken naar haar zoals ze terugkijkt. Voor de huidige kijkers is Gloria Swanson uit de jaren vijftig een lang vergeten juweel, en om haar eigen verlangen naar de jaren twintig te ervaren is bijzonder boeiend (en een beetje huiveringwekkend, mag ik wel zeggen). Ik denk niet dat deze film hetzelfde effect had kunnen hebben toen hij in première ging, en misschien heeft deze toegevoegde dimensie voor het huidige publiek veel meer aantrekkingskracht. Ik denk niet vaak na over de verlaten deelnemers, die veel weg hebben van de veteranen uit een voorbije oorlog.<br />In antwoord op de beroemde regel van Swanson (terwijl ik naar een van haar stomme films keek): '... we hadden geen dialoog nodig; we hadden gezichten', zou ik er graag aan toevoegen dat ze 'geen films nodig hadden; ze hadden films'.<br />Zo maken ze ze echt niet meer.<br />Zo maken ze ze echt niet meer.
This is such a great film on so many levels I can't really settle on where to begin. It is so beautifully shot (in that stark black/white that only nitrate negative could achieve), has a witty, clever and extremely well-written script, features some of the best acting in film's history, acrobatically balances the main plot/subplots with expert precision, contains some of the best characters on celluloid, has many true-to-life parallels (Swanson's career/real life cameos/DeMille's involvement/etc) and is peppered with such great dialogue/narration that today's film writers should take note. If that weren't enough, there's even a cameo by silent film great Buster Keaton (among others).<br /><br />One of the most appealing aspects of this film is how, in the story, an aging, forgotten star is trying to recapture a bygone era (the silent film era). What's interesting is that now, so many years later, we're looking back at her looking back. To present day viewers, Gloria Swanson of the 1950's is a long forgotten lost gem and to experience her own longing for the 1920's is especially captivating (and a little chilling, I might add). I don't think this film could have had that same effect when it debuted and maybe this added dimension holds so much more appeal for today's audiences. We all know that nothing lasts forever, but we don't often consider the abandoned participants; much like the veterans of a past war.<br /><br />In response to the famous Swanson line (while watching one of her silent films): "...we didn't need dialogue; we had faces", I'd like to also add that they "didn't need movies; they had films."<br /><br />They truly don't make them like this anymore. 10/10