Ik ontdekte deze film in het begin van de jaren negentig op HBO, en sindsdien ben ik dol op het afschuwelijke ervan. Bijzonder indrukwekkend zijn de laatste twee minuten van de film, die een _virtuouso_ is, een _tour de force_ van clichématige stierenvechtersakkoorden uit de jaren tachtig.<br />Het gaat ongeveer zo. Onze Held en alle spelers hebben zich verzameld in een duikarena voor een of ander ondefinieerbaar liefdadigheidsevenement. Er is een podium aan de rand van het zwembad, bevolkt door vip's. De tribunes puilen uit van de toeschouwers. Dan rollen de maffe happy endings als een lawine op ons af. Eerst hoort Onze Held dat hij genoeg heeft verdiend met zijn kalenderverkopen om op school te blijven. Dan doet zijn vriend Brett een chique hoge duik die iedereen doet klappen en die op de een of andere manier duizenden dollars oplevert voor een goed doel. Dan 'Cactus Jack' en Morgan Fairchild, die elkaar nog geen halve minuut geleden voor het eerst hebben ontmoet, een kus, want we weten allemaal dat in dit soort films bijna iedereen aan het eind van de film aan iemand anders wordt gekoppeld. Dan verschijnt de professor bedrijfskunde van Onze Held uit het niets op het podium om hem te feliciteren met zijn vindingrijkheid om genoeg geld bij elkaar te krijgen om op school te kunnen blijven, en hij zegt tegen hem: 'Ik heb altijd al geweten dat je het kon.' (De professor rent vervolgens de camera uit zonder zelfs maar te wachten tot Onze Held iets terugzegt. Onze Held rent naar de kant van het zwembad om Brett de hand te schudden voor zijn mooie duik (en daar kennelijk genoeg geld mee te verdienen om een eind te maken aan de honger in de wereld). Natuurlijk is de derde regel van het filmen dat er iemand in het water moet vallen als er een zwembad op het scherm verschijnt. Bij wijze van verstandige observatie gooit Brett onze Held in het water in een langzame beweging. De verrukte menigte toeschouwers lacht en applaudisseert. Dan, in slow motion, geven Onze Held en Brett elkaar een high five (ja).<br />En dan, wacht even... wacht even... Onze Held, watertrappelend, draait zich naar de camera en laat ons, het publiek, in slow motion een 'duim opsteken'. En dan, natuurlijk, FRAME VRIJ OP die opname van de duimen omhoog, tot en met de aftiteling.<br />Kijk ernaar. Kijk er nog eens naar. Het is onopzettelijk, doe raar.
I discovered this movie on HBO in the early 90s, and have loved its awfulness ever since. Particularly awesome is the last two minutes of the film, which is a virtuouso, tour de force of clichéd 80s storlyine resolutions.<br /><br />It goes down something like this. Our Hero and all the supporting players are gathered in a diving arena for some ill-defined charity fund raising event. There is a dais poolside peopled with VIPs. Onlookers fill the stands. Then the goofy happy endings start rolling at us like an avalanche. First, Our Hero learns he has earned enough money from his calendar sales to stay in school. Then, his buddy Brett does a fancy high dive that makes everyone clap and which, somehow, earns thousands of dollars for charity. Then, "Cactus Jack" and Morgan Fairchild, who met for the first time a scant thirty second ago, kiss, because we all know in movies like this, nearly everyone must be coupled off with SOMEONE by the end of the film. THEN, Our Hero's business professor materializes on stage out of nowhere to congratulate him for using his business ingenuity to raise enough money to stay in school and tells him, "I always knew you could do it." (The professor then scampers off camera without even waiting for Our Hero to say anything in response.) THEN (it's still not over) Our Hero jogs up to pool side to shake Brett's hand for his fancy dive (and apparently raising enough money in doing so to end world hunger). Of course, the Third Rule of Movie Making is that if a swimming pool appears on screen, someone must fall in. In judicious observation of the rule, Brett PULLS OUR HERO INTO THE WATER IN SLOW MOTION. The delighted crowd of onlookers laughs and applauds. THEN, in slow motion, Our Hero and Brett high five (yech).<br /><br />And THEN, wait for it . . . wait for it . . . Our Hero, treading water, turns to the camera and, in slow motion, flashes us, the audience, a "thumbs up." Then, of course, FREEZE FRAME on that shot of the thumbs-up, fade to credits.<br /><br />Watch it. Watch it over again. It's unintentionally, p#ss your pants funny.