'Mountain Patrol: Kekexili' is de tweede film van de Chinese regisseur Lu Chuan, die zich afspeelt op het prachtige Tibetaanse Tibetaanse plateau waar Tibetaanse antilopen werden gehouden en nog steeds worden gestroopt en genadeloos worden doodgeschoten, terwijl hun aantal in de jaren negentig slonk van ongeveer een miljoen naar ongeveer 10.000. Deze film is een poging om de onbaatzuchtige patrouilles te gedenken die werden uitgevoerd door voormalige burgervrijwilligers die in dat deel van het land als natuurbeschermers optraden. Helaas hadden sommige confrontaties met de illegale stropers tot gevolg dat veel van deze patrouilles werden gedood, wat in de film tot in de schokkende details wordt beschreven.<br />Toen de film was afgelopen, merkte ik dat ik met gemengde gevoelens naar 'Kekexili: Mountain Patrol' keek. Gelauwerd op veel filmfestivals en genomineerd voor een prijs voor de beste film op het Taiwan Golden Horse Awards Festival, is 'Kekexili' in thematisch opzicht heel krachtig, en Lu Tsjian maakt zijn standpunten heel duidelijk: in de jaren negentig was het patrouilleren in de bergen om te helpen deze bedreigde dieren te beschermen een ondankbare taak, geen hulp bij gebrek aan mankracht, geld en wapens. In een krachtige scène waarin het patrouillehoofd Ritai met Ga Yu, verslaggever uit Beijing, praat, vertrouwt de voormalige patrouilleleider hem toe dat hij bijna geen hulp of geld heeft om zijn inspanningen te steunen. Ironisch genoeg moet hij de pelzen zelfs verkopen om aan geld te komen, ook al is dat een onwettige daad. De patrouilles lopen elke keer dat ze tegenover een groep stropers komen te staan een onzekere dood tegemoet, aangezien ze gemakkelijk overtroefd of eenvoudigweg doodgeschoten kunnen worden. Dit is wat er met twee van de patrouilleleden gebeurde, zoals aan het begin en aan het eind van de film te zien is.<br />Narrig laat de film echter weinig aan de verbeelding over. De film is spaarzaam en er zijn maar weinig incidenten die de negenentachtig minuten durende speeltijd vullen; de film ontpopt zich vaak als een soort reisgids voor Kekexili, hoewel de cinematografie opvallend en mooi is. Het tempo ligt laag, hoewel de montage snel is, wat de film een vreemd tempo geeft. Verscheidene scènes zouden misschien passender zijn voor een documentaire: als de film niet was gemaakt bij de heropvoering van het dierenwelzijnsbeleid in de jaren negentig, zou 'Kekexili' misschien beter zijn gemaakt als non-fictiefilm. Neem de scène waarin de patrouillewagen in de rivier blijft steken: de patrouilles werken samen om hem uit de modderpoel te krijgen en hij houdt het een paar minuten vol. In een documentaire zou dit interessant kunnen zijn voor een voice-over, maar in een verhalende film als 'Kekexili' lijkt de scène nergens heen te gaan, alleen maar de looptijd te verlengen. Ook kunnen amateur-acteurs prima zijn voor bepaalde scènes, maar ze zien er meestal onherkenbaar en gezichtsloos uit en het is misschien niet verbazingwekkend dat de twee hoofdrolspelers die aan het eind van de film het gemakkelijkst worden herinnerd als de twee beroepsacteurs.<br /><0x3E> Ondanks al deze tekortkomingen heeft 'Kekexili' drie krachtige scènes die het de moeite waard maken om ernaar te kijken <0xE2><0x80><0x93> en ze komen alle drie in de latere delen van de film voor. Een daarvan is de eerder genoemde dialoog tussen Ritai en Ga Yu, wanneer Lu Tsjian zijn thematiek een uur voor het begin van de film aanwijst. Een andere scène doet zich voor wanneer een van de patrouilles zinkt <0xE2><0x80><0x93> en door een moeras van drijfzand wordt overspoeld. De laatste en meest schokkende scène doet zich voor aan het eind, wanneer de hoofdman wordt doodgeschoten omdat hij de stropers probeerde aan te houden. Het is van groot belang dat de bergpatrouilles in aantal en in bewapening niet tegen deze rijke illegale stropers op kunnen. 'Kekexili' komt uiteindelijk over als een hartstochtelijke en krachtige <0xE2><0x80><0x93> zij het gebrekkige <0xE2><0x80><0x93> smeekbede aan de Chinese regering om meer moeite te doen om deze overtreders aan te houden. Te oordelen naar de Olympische Spelen van 2008 in Beijing, waar de Tibetaanse antilope als een van de vijf mascottes werd gekozen, is het doel van Lu Tsjian misschien al bereikt.
"Mountain Patrol: Kekexili" is Chinese director Lu Chuan's second feature, set in the gorgeous titular Tibetan plateau where Tibetan antelopes were and are still being poached and mercilessly shot with their numbers dwindling from about a million to around 10,000 in the 1990s. This film is an effort to commemorate the selfless patrol jobs performed by one-time civilian volunteers who acted as natural reserve wardens in that part of the country. Sadly some of the face-offs with the illegal poachers resulted in many of these patrols being killed, which the movie depict in shocking detail.<br /><br />As the film ended I found myself with mixed feelings towards "Kekexili: Mountain Patrol". Lauded in many film festivals and picking up a Best Film prize at the Taiwan Golden Horse Awards Festival, "Kekexili" is very powerful thematically, and Lu Chuan makes his points very saliently: back in the 1990s, doing mountain patrolling to help protect these endangered animals was a thankless task, not help by lack of manpower, funds and weapons. In a powerful scene where the patrol chief Ritai speaks to Beijing reporter Ga Yu, the former confides that he has almost no help or money to support his efforts. Ironically he has to even sell the pelts to raise funds even though this is an illegal act. The patrols face uncertain deaths every time they confront a band of poachers, since they may readily be out-gunned or simply shot. This is what happened to two of the patrol members as shown at the start and end of the movie.<br /><br />Narratively, however, the film leaves a little to be desired. The film is sparse and few incidents packed its 89-minute running time; the movie often reveals itself as something as a travelogue guide to Kekexili, although the cinematography is striking and beautiful. The pacing is lax although the editing is fast paced, giving an odd tempo to the film. Several scenes might strike one as being more appropriate for a documentary: indeed, were it not for the fact the film is re-enacting the 1990s effort at animal conservation, "Kekexili" might better be made as a non-fiction picture. Take the scene where the patrol truck gets stuck in the river: the patrols work together to get it out of the slush rut and it lasts several minutes. In a documentary this might be interesting with a voice-over, but in a narrative film like "Kekexili", the scene appears heading for nowhere in particular, merely extending the running time. Also, amateur actors may be fine for certain scenes, but they mostly appear unmemorable and faceless and it might not be surprising that the two professional leads are the ones most readily recalled at the film's end.<br /><br />Despite all these flaws, "Kekexili" has three powerful scenes which make watching it worthwhile - all coming in the later parts of the film. One is the aforementioned dialog between Ritai and Ga Yu, when Lu Chuan makes his thematic points an hour into the movie. Another occurs when one of the patrols sinks - and is engulfed - by a quagmire of quicksand. The last and most shocking comes at the end when the chief is shot for trying to apprehend the poachers. It makes the point very strongly that in numbers and in weaponry, the mountain patrols cannot match these wealthy illegal poachers. "Kekexili" comes across finally as an impassioned and powerful - even if flawed - plea for the Chinese government to up their efforts to apprehend these offenders. By the looks of the Beijing Olympics 2008, where the Tibetan antelope was chosen as one of the five mascots, Lu Chuan's goal might be achieved already.