Deze film is op z'n best een saaie teleurstelling. Ik heb het boek niet gelezen en ben dat ook niet van plan. Het verbaast me hoeveel mensen onder de indruk zijn van deze onevenwichtige, betrekkelijk matte film. Het troosteloze decor zou niet zo'n probleem zijn als het materiaal zelf de moeite waard was geweest.<br />Ik ben niet bang voor somber materiaal. Een kunstwerk hoeft zichzelf nooit te verklaren, maar er moet een structuur zijn, een verscheidenheid aan thema's, ideeën, samenhang en geloofwaardigheid. The Road is een geloofwaardig verhaal, maar aangepast aan een publiek zonder gevoel voor humor, mensen die toevallig genieten van pessimisme en het vaak misbruikte thema van de'verlossing' op de een of andere manier origineel vinden in een branche die verzadigd is van Holocaust-films en romantische komedies. Het menselijk personage is veel complexer dan je uit deze film zou opmaken. Het acteerwerk is goed, acceptabel, maar soms zou het prettig zijn om een glimlach te zien, laat staan een nuance, in tegenstelling tot de drie bulderende emotionele tentakels van angst, verdriet en verdriet. Stel je voor dat je naar een liedje luistert met slechts een paar akkoorden, dan zul je begrijpen dat er hier vrijwel geen spectrum is, laat staan dat er een zweem van subtiliteit in de uitvoering zit. Viggo is goed, maar je krijgt de indruk dat hij hem had kunnen 'posten' (om een veelgebruikt cliché te lenen). Wat ik voortdurend moeilijk vind, is dat een man die vastbesloten is iets te bereiken als Viggo's personage, toch grotere emotionele hulpmiddelen en overlevingstechnieken moet hebben om zijn doel te bereiken. We begrijpen dat hij veel heeft moeten doorstaan en dat een man maar een beperkte hoeveelheid kan verdragen, maar zou er dan geen bewijs zijn dat hij een diepere wil heeft om het aan te kunnen? Toen ik de film zag, zag ik alleen lichamelijke reacties op de vijandige omgeving en nooit menselijke, onder de oppervlakte.<br />De kijker moet zich afvragen of kijken naar deze film een oefening in spiritueel, laat staan intellectueel masochisme is. Zonder enige karakterontwikkeling, zonder een sympathieke hoofdrol, sjokt het publiek alleen maar miserabel mee met onze twee zogenaamde 'helden', en voor een kritische kijker zou je je op een gegeven moment bedrogen moeten voelen omdat deze film alleen vertrouwen heeft op de inwendige mens om voedsel te verschaffen in plaats van een verhaal. In deze film staat niets anders op het spel dan overleven. De post-apocalyptische wereld van The Road is leeg, kleurloos en ogenschijnlijk gespeend van relaties. Natuurlijk, de vader houdt van zijn zoon en er zijn tedere momenten, maar de onvoorwaardelijke liefde van de vader voor het kind kan geen verhaal bevatten.<br />Maar op de een of andere manier krijg ik de indruk dat de politiek van Oscar deze film op de stompzinnige popculturele radar zal houden. Voor mij is het een zaak van de Nieuwe Kleren van de Keizer en ik heb er genoeg van Viggo's kont te zien.
This film is a dull disappointment at best. I have not read the book nor plan to. It astounds me how many people are impressed with this unbalanced, relatively lacklustre film. The dismal scenery wouldn't be so much the problem had the material itself been worthwhile.<br /><br />I'm not one to be afraid of bleak material. A work of art should never have to explain itself but there has to be structure, variety of themes, ideas, coherence and plausibility. The Road is a plausible story but tailored to an audience without a sense of humour, people who happen to revel in pessimism and continually find the much abused 'redemption' theme somehow original in an industry saturated with Holocaust films and romantic comedies. (If it isn't the rush to the airport scenario/make-up scenes, its the release of a prisoner.) The human character is far more complex than this film would you lead to believe. The acting is good, acceptable but at times it would be nice to see a smile, let alone a nuance as opposed to the three blasting emotional tenors of fear, anguish and sorrow. Imagine listening to a song with only minor chords and you'll understand that there is virtually no spectrum here, let alone a hint of subtlety in the performances. Viggo is good but one gets the impression he could have 'mailed' it in (to borrow a much-used cliché).<br /><br />One thing I continually find difficult is that for a man who is determined to get somewhere like Viggo's character, wouldn't he have greater emotional tools as well as survival skills to get to his goal? We understand he has endured a great deal and a man can only take so much but wouldn't there be evidence of his deeper will in his coping? Watching the film I only saw physical reactions to the hostile environment and never human, below the surface ones.<br /><br />The viewer has to ask his or herself - is watching this film an exercise in spiritual let alone intellectual masochism? Without any character development, without a sympathetic lead, the audience is only trudging along miserably with our two supposed 'heroes' and for a discerning viewer, one should eventually feel cheated with this film's reliance on the visceral to provide sustenance instead of a story. There is nothing really at stake in this movie beyond survival. The post-apocalyptic world of The Road is empty, colourless and seemingly devoid of relationships. Sure the father loves his son and there are some tender moments but the unconditional love for the child by the father cannot carry a story.<br /><br />But somehow I get the impression that the politics of Oscar will somehow keep this film on the clunky pop-cultural radar. For me, it is a case of the Emperor's New Clothes and I'm tired of seeing Viggo's ass.