Als je iets van kunst of kunstenaars weet, zal deze film je niet bevallen. Om Barry Toek te parafraseren: er worden duizenden films gemaakt die alle smaken aanspreken, maar de meeste zijn bestemd voor mensen die absoluut geen smaak hebben <0xE2><0x80><0x93> en dit is er een van. Hij is naar verluidt gebaseerd op personages, niet op gebeurtenissen, en de meeste van die laatste zijn verzonnen: de film is per slot van rekening een drama, geen documentaire: het gebrek aan feiten is acceptabel, het is het gebrek aan waarheid dat deze film zo oppervlakkig maakt. De personages zijn Modigliani en zijn tijdgenoten, vooral Picasso. Op een paar uitzonderingen na is het acteren houterig waar het niet mechanisch is (Andy Garcia); tot die uitzonderingen behoren Louis Hilyer als Zborowski, Jim Carter als Achille Hébuterne, Michelle Newell als Eudoxie Hébuterne en Hippolyte Girardot als Uttrillo, die allemaal proberen te overtuigen. De rest was gewoon niet geloofwaardig als de kunstenaars die ze speelden: meestal wekten ze zelf de indruk dat ze niet geloofden in wat ze deden. Andy Garcia is te dik voor de rol van Modigliani, die aan het eind van zijn leven werd verziekt door overdaad (bijvoorbeeld door alcohol) en ziekte, en in ellende leefde op een dieet van cognac en sardientjes uit blik. Omid Djalili als Picasso is nog dikker. Elsa Zylberstein is alleen maar nat als Jeanne. De taferelen die de kunstenaars schilderen zijn pure vaudeville <0xE2><0x80><0x93> de meeste van hen lijken meer verf op zichzelf te krijgen dan op het doek; dit is echter niet helemaal een verlies, want de verf ziet er beslist beter uit op hen dan op de voltooide schilderijen, die waardeloos zijn. Het schilderij van Jeanne dat 'Modi' (zijn bijnaam en een woordspeling op'maudit') aan het eind schildert is ongelooflijk slecht en een belediging voor een kunstenaar die pretenties heeft groot te worden: dit is voor een deel wat ik bedoel met gebrek aan waarheid.<br />Dit is een film die pretendeert over kunstenaars te gaan, gemaakt door iemand die duidelijk niets van kunst weet.
If you know anything about art or artists you won't like this film. To paraphrase the late Barry Took: there are thousands of films made, catering for all tastes, but most of them are for those who have absolutely no taste at all - and this is one of them. It is avowedly based on characters not events and most of the latter are invented: the film is after all a drama, not a documentary: the paucity of facts is acceptable, it is the lack of truth which is makes this film so shallow. The characters are Modigliani and his contemporaries, most notably Picasso. With a few exceptions, the acting is wooden where it is not mechanical (Andy Garcia); the exceptions include Louis Hilyer as Zborowski, Jim Carter as Achille Hébuterne, Michelle Newell as Eudoxie Hébuterne and Hippolyte Girardot as Uttrillo, who all try to convince. The rest were simply not believable as the artists they were impersonating: mostly even they themselves gave every impression of not believing in what they were doing. Andy Garcia is too fat for the role of Modigliani, who at the end of his life was wasted by excess (e.g. alcohol) and illness and living in squalor on a diet of brandy and tinned sardines. Omid Djalili as Picasso is even fatter. Elsa Zylberstein is just wet as Jeanne. The scenes of the artists painting are pure vaudeville - most of them seemingly getting more paint on themselves than on the canvas; this is not a total loss however since the paint looks decidedly better on them than on the finished paintings, which are dross. The picture of Jeanne which 'Modi' (his nickname and a pun on 'maudit') paints at the end is unbelievably bad and an insult to an artist who has pretensions to greatness: this is partly what I mean about lack of truth.<br /><br />This is a film purporting to be about artists, made by someone who clearly knows nothing about art.