Ik heb die film in 1980, toen ik twaalf was, een paar keer in de bioscoop gezien, en toen was hij behoorlijk indrukwekkend. Maar omdat we steeds weer opnieuw geconfronteerd worden met wat indrukwekkend is als je twaalf bent, is wat indrukwekkend is niet hetzelfde als wat indrukwekkend is als je boven de dertig bent.<br />Deze film dwingt ons in onszelf te kijken en te vragen: 'Wat zou er gebeuren als een ultramodern (voor 1980) vliegdekschip terug in de tijd zou worden getransporteerd naar de vooravond van Pearl Harbor?' Dan zijn er de gebruikelijke vragen over de Eerste Richtlijn, de ethiek van het gebruik van voorkennis en geavanceerde technologie, blablabla. De situatie is de clou van de film, een vrij goede. Helaas is het ook het enige wat de film te bieden heeft.<br /><0x3E><0x3E> Na een of andere vertoning die de hoogste dunk van de militaire zeurpiet Martin Sheen op de boot krijgt, en wat techo-fetisjisme over de manier waarop die mooie F-14's landen, verschijnt er een mysterieuze storm die veel weg heeft van een laser en een mistmachine in de lucht, waardoor de zeelieden hun hoofd moeten vasthouden. Als die storm wegtrekt, zijn ze in 1941 (het jaar, niet de film) en moeten ze met veel filosofische vragen worstelen over de vraag of ze de Jappen maar goed te grazen moeten nemen.<br /><0x3E><0x3E> Ruim 35 procent van de film is gewoon puur militair technofetisjisme, een rekruteringsfilm. Het is best cool om een tijdje toe te kijken hoe vliegtuigen suizen en duiken, en het doet je denken aan de tijd toen het vooruitzicht om in het leger te gaan betekende dat je coole vliegtuigen ging vliegen en coole dingen ging doen in plaats van gewoon naar een woestijn te worden gestuurd om te worden gedood. Maar na een tijdje wordt het vermoeiend, hoewel het heel zichtbaar blijft, dus je kunt doorspoelen zonder bang te zijn dat je iets mist.<br />' Er klinkt wat spottend gelach als de bemanning (tijdens de lange periode waarin ze beginnen te accepteren dat ze teruggereisd zijn in de tijd) een foto vergelijkt die kennelijk een uur geleden door een van hun vliegtuigen is gemaakt met een foto die veertig jaar eerder door een ander vliegtuig is gemaakt. De acteurs doen dapper alsof ze niet merken dat het dezelfde foto is. Verbazingwekkend toeval! Er is nog een film.<br />De voorstellingen passen bij het materiaal. Kirk Douglas is eigenlijk heel charmant als de kapitein. Hij straalt gezag uit, maar is warm en benaderbaar, en hij is niet bang om te zeggen dat hij niet weet wat er aan de hand is. Martin Sheen lijkt alleen maar aanwezig te zijn om toespraken te houden over hoe zeer het allemaal moreel gezien ingewikkeld is. Voormalig supervlieger Ron O'Neal is er als oogappel voor mij. Katherine Ross is helemaal in de 'wat moet ik anders doen dan rondhangen en dauwtrappen?'-modus, maar ze krijgt altijd rekwisieten van me omdat ik de graatmagere Sam Elliott in haar verdorven web heb verstrikt.<br />Deze film lijkt een beetje op die alternatieve geschiedenisboeken, die meestal gaan over 'wat als het Zuiden de Burgeroorlog had gewonnen', wat vertaald wordt als 'wat als we de zwarten op hun plaats hadden gehouden'. Deze film, denk ik, gaat over het herstellen van de waargenomen onbalans die ontstond toen het Zuiden verrast werd. Maar hoe kunnen we worden betrapt zonder dat we weten dat we de Verenigde Staten zijn? Ik denk dat sommige mensen van deze film genieten omdat ze het idee hebben dat we hun eens en voor altijd de Jappen kunnen laten zien.<br />Deze film is ook een belangrijke invloed op de popgroep Europa in de jaren tachtig, die een goedkope hit met dezelfde titel heeft.<br />Het einde van deze film komt tot stand doordat de mysterieuze storm verschijnt op het PRECIES-moment dat de Verenigde Staten op het punt staan de Japanse vloot aan te vallen. Het vliegdekschip wordt teruggevoerd naar dezelfde tijd als waar het vandaan kwam, iedereen haalt zijn schouders op en zegt 'Huh', en ze gaan weer aan het werk. Het maakt de film aan het eind een beetje onbevredigend, maar je weet dat het niet onbevredigender is dan het tot op dat moment was.<br />- Hé, kijk eens naar Cinema de Merde, mijn website gewijd aan slechte, goedkope films. Je kunt de url van mijn e-mailadres erboven krijgen...
I saw this movie a few times in the theater in 1980, when I was 12, and at the time it was pretty much utterly awesome. However, as we are forced to face again and again, what is awesome when one is 12 is not the same as what is awesome when one is over 30.<br /><br />This movie forces us to look inside ourselves and ask: "What would happen if a state-of-the-art (for 1980) aircraft carrier were transported back in time to the eve of Pearl Harbor?" Then there are all the regular questions about the Prime Directive, the ethics of using advance knowledge and advanced technology, blah blah blah. The situation is the hook of the movie, a pretty good one. Unfortunately, it's also the only thing the movie has to offer.<br /><br />After some exposition that gets top military whiner Martin Sheen on the boat, and some unrelated techo-fetishism about the way those sweet F-14s land, a mysterious storm that looks a lot like a laser and a fog machine appears in the sky and causes the sailors to hold their heads. When it goes away, they are in 1941 (the year, not the movie), and they have to grapple with many philosophical questions about whether they should whup the Japs' asses but good.<br /><br />A good 35% of the movie is just flat-out recruiting-film military techno fetishism. It's kind of cool for a while, as you watch planes swoosh and dive, and it reminds you of the days when the prospect of going into the military meant you were going to fly cool planes and do cool things instead of simply being sent to a desert to be killed. But it gets tiresome after awhile, though it does remain quite visible, so you can fast-forward without fear of missing anything.<br /><br />There's a small bit of derisive laughter as the crew (during the LONG period in which they are coming to accept that they have traveled back in time) compare a photo that was apparently taken an hour ago by one of their planes to a photo that was taken 40 years previously by another plane. The cast bravely pretends not to notice that they are THE EXACT SAME PHOTO. Amazing coincidence! There's another movie right there.<br /><br />The performances fit the material. Kirk Douglas is actually quite charming as the captain. He projects authority, yet is warm and approachable, and isn't afraid to say he doesn't know what's going on. Martin Sheen appears to be on hand simply to deliver speeches about how very morally complex it all is. Former Superfly Ron O'Neal is around as eye candy for me. Katherine Ross is in full "do I have to do anything except stand around and be dewy?" mode, but she will always get props from me for ensnaring gravelly man-hunk Sam Elliott in her wicked web.<br /><br />This movie is a bit like those alternative history novels, which are usually about "what if the South won the Civil War," which translates as;"what if we'd kept the blacks in their place." This one, I think, is about redressing the perceived imbalance that occurred when the US was caught unawares. But how could we be caught unawares we're the United States! I think the enjoyment of this movie for some people is in floating the fantasy that we could show them Japs once and for all.<br /><br />This movie is also notable as a likely influence on 80s rock group Europe's cheesy hit of the same title.<br /><br />SPOILERS>>> The end of this movie cops out by having the mysterious storm appear at the PRECISE moment that the US is just about to attack the Japanese fleet. The aircraft carrier is transported back to the same time it left, everyone shrugs and goes "Huh," and they go about their average workday. It makes the movie somewhat unsatisfying at the end, but you know not any more unsatisfying than it was up until that point.<br /><br />--- Hey, check out Cinema de Merde, my website devoted to bad and cheesy movies. You can get the url from my email address above...