Terwijl ik naar deze film keek, kwam het plotseling bij me op dat ik, of het nu toeval is of opzet, een heleboel films heb gezien met Rhys Ifans in de hoofdrol. Zijn broer Llyr verschijnt hier samen met hem, de minder ervaren broer die eerder alleen in Ymadawiad Arthur was verschenen en tot op heden geen andere films heeft gemaakt. Hij speelt zijn rol goed, maar als je naar deze film kijkt <0xE2><0x80><0x93> Rhys' tweede bioscoopfilm <0xE2><0x80><0x93> wordt het duidelijk dat hij de ster is.<br />Dit is echt niets van dat alles, en het is veel indrukwekkender dan je zou verwachten. Het is al drie jaar oud en het wordt nog niet vertoond op de Britse televisie, en ik verwacht ook niet dat dat ooit zal gebeuren. De inhoud van het verhaal is moreel verwerpelijk, inclusief politiecorruptie, joyriding, drugssmokkel, dierenmishandeling en moord. Het script wordt gesierd door een man die de neus van zijn vrouw breekt, bordelen berooft van hun klanten, vrouwen masturbeert en bijna voortdurend het woord 'f-woord' gebruikt.<br />Als dat je nog niet van je stuk heeft gebracht, dit is een verhaal over twee broers die samen in bad zitten en die, nadat ze geen vergoeding hebben gekregen voor het gebroken been van hun vader, wraak nemen door op de dochter van hun vijand te urineren. Maar, bizar genoeg, Twin Town is nooit echt beledigend, want het wordt verteld op een, ondanks het onderwerp, goedmoedige toon. En ik moest wel glimlachen om de echte namen van de honden die voorkomen in dit verhaal over cocaïnedealers: Charlie en Snowy. Ik vraag me af of dat opzettelijk was. In het tijdperk van de uitgedunde Britse filmindustrie ontbreekt het in Twin Town aan de wanhopige berovingen en de doodse lachsalvo's die kenmerkend zijn voor de Britse 'comedy' uit de jaren negentig. Een wanhopig 'lieve help ons Amerika, geef ons alstublieft uw kassa, we smeken', dat normaal gesproken in het genre voorkomt, is hier bijna geheel afwezig. (Voor meer informatie over zo'n wanhopige soort, zie Rhys' eerste grote film: Notting Hill.) Oké, er is een overdrijving die een mannenkoor Mungo Jerry's 'In The Summertime' ziet zingen, of een tweeling die in de lijkwagen van hun eigen vader rijdt, maar over het algemeen houdt deze film, ondanks de extreme plot, wel een oogje op het realisme en de naturalistische dialoog. En de te lange, zwakke 'komische pauzes' die normaal gesproken de rottende karkassen van British Films verdoezelen, zijn nergens te vinden, vanwege een constant bewegend, jachtig tempo.<br />De enige nadelen van dit alles zijn dat, afgezien van Rhys, die in, tot nu toe, tien films is verschenen, de rest van de betrokken crew geen succes heeft geboekt. In feite was dit het eerste programmaonderdeel van de twee betrokken schrijvers, en sindsdien hebben ze geen film meer geschreven, waarschijnlijk vanwege de matheid waarmee hij bij de kassa werd verkocht. Heel jammer, want Twin Town is de moeite van het bekijken waard.
It suddenly occurred to me while watching this film that, whether by accident or design, I've seen a whole lot of films that star Rhys Ifans. His brother Llyr appears with him here, the lesser-experienced brother that had previously only appeared in Ymadawiad Arthur and has made no further films to date. He does adequately, yet watching this - Rhys' second cinema film - it becomes clear he's the star.<br /><br />Off-puttingly touted as the "Welsh Trainspotting" - because who wants imitations? - this is really nothing of the sort, and is far more impressive than you would expect. Already three years old, it has yet to be shown on British terrestrial television and nor do I expect it ever will be. It's content is morally vacuous, including police corruption, joyriding, drug taking, animal killings and murder. Peppering the script are a man who breaks his wife's nose, massage parlour brothels, female masturbation and almost continuous usage of the f-word.<br /><br />If that hasn't already put you off, this is a tale that features two bath-sharing brothers, who, after being refused compensation for their father's broken leg, take revenge by urinating on their enemy's daughter. However, Twin Town, bizarrely, never really offends, as it is done in, despite the subject matter, a good-natured tone. And I did have to smile at the real-life names of the dogs that feature in this tale of cocaine dealers - Charlie and Snowy. I wonder if that was intentional?<br /><br />What really grips about Twin Town is that, in the age of the depleted UK film industry, it lacks the desperate mugging and dead laugh areas that characterise the 1990s British "comedy". A desperate, "please love us America, please give us your box office, we're begging", which is normally prevalent in the genre, is almost wholly absent here. (For further information on such a desperate breed, see Rhys' first major film: "Notting Hill") Okay, there is the overstatement that sees a male voice choir singing Mungo Jerry's "In The Summertime", or the twins joyriding their own father's hearse, but generally this film, despite the extremities of it's plot, does keep an eye towards realism and naturalistic dialogue. And the overlong, feeble "comic pauses" that normally kill off the rotting carcasses of British Film are nowhere to be found, due to a constantly moving, frenetic pace.<br /><br />The only down side to all this is that, apart from Rhys who has appeared in, to date, ten movies after this, the rest of the crew involved haven't achieved success. In fact, this was the first feature of the two writers involved and they haven't written another film since, presumably due to its lacklustre showing at the box office. A great shame, as Twin Town is well worth watching.