Op papier klinkt Nikita niet veelbelovend. In de verkeerde handen klinkt het idee van een misdadiger die wordt getraind om een topmoordenaar te worden als een verhaal dat kitscherig, belachelijk en overdreven zou zijn, bijna als een stripverhaal. Gelukkig was Nikita in de juiste handen, want het eindresultaat is veel beter dan verwacht. Het script is goed geschreven, de cinematografie is prachtig en de regie is vaker wel dan niet opwindend. Maar wat Nikita uiteindelijk zo goed maakt als ze is, is dat Anne Parillaud de rol van Nikita speelt. Parillaud heeft niet veel dialoog in de eerste akte. Daardoor moet ze het grootste deel van haar rol spelen met gezichtsuitdrukkingen. Bij een mindere actrice zou dat rampzalig zijn geweest. Maar Parillaud is een sterke actrice en weet de rol goed te spelen. Misschien komt het door haar gebrek aan dialoog dat ik de eerste helft van de film veel beter vind dan de tweede helft.<br />Als Nikita's relatie met Marco eenmaal begint, verliest de film dezelfde vaart die hij ooit had. Deze verandering in toon is tot op zekere hoogte nodig om te laten zien dat Nikita in staat is om lief te hebben en menselijk te zijn. Tegelijkertijd geeft het resultaat de film een beetje een onevenwichtig gevoel. Het met romantiek gevulde midden voelt bijna alsof het in een heel andere film thuishoort. De romantiek wordt geholpen door de goede uitvoering, maar de toon is niet helemaal goed. Het is een probleem dat waarschijnlijk in het montageproces had kunnen worden opgelost. Het zou fascinerend zijn om een ander deel van Nikita te zien, een deel waarin de romance drastisch wordt gereconstrueerd door scènes te herschikken en er misschien een paar minuten uit te halen. Voor mij zou dat een betere versie zijn. Ik weet zeker dat er mensen zijn die de romantische scènes het beste deel van Nikita vinden. Ik hoor daar niet bij.<br />Er is nooit een vervolg op Nikita geweest, maar het einde laat ruimte voor één vervolg. Er is kennelijk te veel tijd verstreken om nu nog een vervolg te maken, hoewel ik me een vervolg kan voorstellen dat precies zo begint als Nikita eindigt. De perfecte afloop biedt genoeg afsluiting voor het publiek om tevreden te zijn en net genoeg ruimte voor meer. De afloop is vaak het belangrijkste onderdeel van elk vertelmedium, of het nu literatuur, theater of film is. Het verkeerde einde kan een publiek frustreren. Het verkeerde einde kan zelfs de hele ervaring voor een publiek verpesten. Met Nikita heeft Luc Besson het publiek het meest geschikte einde gegeven, een dat volkomen bevredigend is. Nikita is misschien niet perfect, hoewel het materiaal in het begin en het einde zo sterk is dat alleen het middelste gedeelte verhindert dat het een perfecte film is.
On paper, Nikita doesn't sound to promising. In the wrong hands, the idea of a criminal being trained to become a top assassin sounds like a story that would be campy, ridiculous, and over-the-top, almost comic book like. Luckily, Nikita was in the right hands as the end result is way better than expected. The script is well written, the cinematography is beautiful, and the directing is exciting more often than not. That said, what ultimately makes Nikita work as well as it does is lead Anne Parillaud as Nikita. Parillaud doesn't have much dialogue in the first act. This leaves her to do most of her acting with facial expressions. With a lesser actress, this could have been disastrous. However, Parillaud is a strong actress and is able to pull the role off well. Perhaps it is due to her lack of dialogue that I find the first half of the picture far superior to the second half.<br /><br />Once Nikita's relationship with Marco begins, the film loses the same momentum it once had. This shift in tone is necessary to some extent in order to show Nikita is able to love and be human. At the same time, the result makes the film feel a bit uneven. The romance-filled middle almost feels like it belongs in another movie altogether. The romance is helped by the good performances, but the tone isn't quite right. It's a problem that probably could have been fixed in the editing process. It would be fascinating to see another cut of Nikita, one where the romance is drastically edited with scenes rearranged and maybe a few minutes taken out. For me, that would be a better version. I'm sure there are people who find the romantic segments the best part of Nikita. I am not one of them.<br /><br />There was never a sequel to Nikita, but the ending leaves room for one. Obviously too much time has gone by for a sequel to be made now, though I can picture one that begins right as Nikita ends. The perfect ending provides enough closure for the audience to be satisfied and just enough room for more. The ending is often the most important part in any storytelling medium, be it literature, theater, or film. The wrong ending can leave an audience frustrated. The wrong ending can even ruin the entire experience for an audience. With Nikita, Luc Besson has given the audience the most suitable ending, one that is completely satisfying. Nikita may not be perfect, though the material in the beginning and the end is so strong that only middle section prevents it from being a perfect movie.