De Aal doet iets wat zo fantasievol en effectief is in de manier waarop hij zijn verhaal vertelt. Hij zorgt ervoor dat het publiek echt met hem meeleeft. Als je dat zou uitleggen, zou dat het effect tenietdoen, iets wat je nog maar zelden meemaakt als je naar de film gaat. Het is moeilijk om films te vinden die je denken echt veranderen en je stimuleren en je op die geweldige, bevredigende manier laten lijden. Dus ik laat het aan jou over om dat op mijn woord te geloven. Wat De Aal doet, is verbazingwekkend omdat het publiek erdoor wordt verlicht als het gaat om het oordeel en de verwachtingen van personages. De Aal peilt nauwgezet en stiekem de vreemde ontwikkeling van een persoon.<br />'Shohei Imamura, de film.' De geslepen, subtiele en schijnbaar excentrieke regisseur van Imamura vervaardigt de openingsmoord met wat in de eerste nanoseconde van de reactie een ergerlijke reactie is en prompt wordt herkend als een briljant effect. Terwijl de hoofdpersoon van de film zijn overspelige vrouw doodsteekt nadat hij haar bange overspelige minnaar heeft neergestoken, sproeit het bloed over de camera heen. De scène wordt vervormd en vervaagd door de bebloede lens, waardoor we als vanzelf eromheen willen kijken om het geweld dat de hoofdpersoon blijft plegen zo duidelijk mogelijk te zien. Het is Imamura's bedoeling dat wij het publiek zijn en dat er een film is, en dat wij voyeurs zijn die zo slecht voorbereid zijn op dingen als de hartstochtelijk rechtvaardigende slachting van een kille overspelige minnaar. En van daaruit maakt Imamura gebruik van de zwakheid waarvan hij weet dat we die hebben, maar op een manier die niet te voorspellen is.<br />Later in de film voert Imamura een ballistisch, onelegant gevecht op met vele personages, maar met een meedogenloos stilstaande camera. Hoe ingewikkeld bepaalde handelingen ook worden, hij weigert ze meer te laten zijn dan geobserveerd. Het is allemaal zijn bedoeling om ons bewust te maken van wat we denken als we naar deze scènes kijken. Het is een creatieve intelligentie die steeds minder vaak wordt toegepast. De bezetting is zeer zorgvuldig uitgebalanceerd.<br />Bepaalde personages zijn geanimeerd, sommige excentriek, sommige heel stoïcijns, en sommige zijn combinaties van alle drie, maar toch lijken ze nooit ook maar in de verste verte op clichés. Ze zijn allemaal bedoeld om elkaar in aard en chemie te weerstreven of te dienen als vergelijkingsmateriaal.<br />Een ander pluspunt is de opzettelijk onhandige, aanstekelijk klungelige muzikale score van de film, die, zoals de meeste muziek in Japanse films, steeds wordt herhaald en aangehouden, een herhaalde reeks van slechts een handvol melodieën die zeer gedenkwaardig zijn.
The Eel does something so imaginative and effective in the way it tells its story. It really makes the audience interact. Explaining this would ruin its effect, a sort of thing rarely experienced anymore in filmgoing. It's difficult to find movies that actually redirect your thinking and stimulate you and make you suffer in that great, fulfilling way. So, I will leave you to take my word for it. What is amazing about what The Eel does is how it really enlightens the audience when it comes to the judgment and expectations of characters. The Eel probes meticulously and sneakily the strange progression of a person.<br /><br />Shohei Imamura, the film's cunning, subtle, and seemingly offbeat director, fashions the opening murder with what is in the first nanosecond of reaction aggravating and promptly recognized as a brilliant little effect. As the movie's main character stabs his cheating wife to death after slashing her frightened adulterous lover, blood sprays all over the camera, the scene becoming skewed and blurred through the bloodied lens, forcing us naturally to want to peer around it to see as clearly as we can the violence the character continues to commit. And at that point we realize, as is Imamura's intention, that we are the audience and that there is the movie, and that we are voyeurs who so badly anticipate such things as the passionately vindicating slaughter of a coldly adulterous lover. And from there, Imamura exploits the weakness he knows we have, but in what way cannot be predicted.<br /><br />Later in the film, Imamura stages a ballistic, ungraceful fight that includes many characters, but with a relentlessly stationary camera. No matter how intricate certain actions get, he refuses to let it be anything more than observed. His intentions are all to make us conscious of what we are thinking as we watch these scenes. It's a creative intelligence applied more and more rarely all the time.<br /><br />The cast is very carefully balanced. Certain characters are animated, some eccentric, some very stoic, and some are combinations of all three, yet they never become even remote resemblances of clichés. They are all meant to oppose or serve as comparison to each other in nature and chemistry.<br /><br />Another plus is the film's purposely awkward, infectiously gawky musical score that, like most music in Japanese films, is recurrent and sustained, a repeated series of only a handful of melodies that are very memorable.