Mario Bava regisseerde de eerste _giallo_ -film in 1963 met _The Girl Who Knew Too Much_. Een jaar later codificeerde hij het genre in _Blood and Black Lace_. Bijna tien jaar later, na het succes van Dario Argento's _The Bird with the Crystal Plumage_, bracht hij zijn laatste twee _gialli_ uit, _Five Dolls For An August Moon_ en _Bay of Blood_. In deze laatste twee films lijkt het me dat Bava een zekere tegenzin vertoonde om dit pas gepopulariseerde genre, dat hij al die jaren geleden had gecreëerd, weer op te pakken. In _Poppen_ toonde hij zijn onverschilligheid door de moorden te bagatelliseren, terwijl hij in _Bava's Blood_ de tegenovergestelde aanpak koos en de gewelddadige moorden bijna tot het niveau van een parodie uitvergrootte, waarbij hij het verhaal en de personages nog minder belangrijk maakte dan gebruikelijk was in het genre. De film die daaruit voortkwam, kon daarom eenvoudig worden omschreven als een verhaal over 13 gewelddadige moorden. Als de aftiteling volgt na de laatste akte van de moord, kan de kijker er nauwelijks aan twijfelen dat de film waar ze zojuist getuige van zijn geweest, in wezen een zeer zwarte humor bevat. Met _Bava's Blood_ lijkt het alsof Bava hetgiallo-genre ondermijnt. Vanaf het begin gaat de film koppig tegen de conventies in. De camera zoomt uit van de voeten van de moordenaar naar zijn zwarte gehandschoende handen in een typisch cliché-gialloshot, maar dan gaat Bava verder en laat hij het gezicht van de moordenaar zien in een beweging die volkomen in strijd is met de regels van het subgenre. Het geweld in Bava's Bloedbad is zo extreem dat het erop lijkt dat de regisseur heeft besloten om de meest bekende conventie van degiallo's in de moorden uit te breiden tot een uitzinnig niveau. Hij vult zijn verhaal aan met een cast van menselijke codes die zeer onsympathiek en/of meedogenloze moordenaars zijn. Het is een giallo die op niveau 11 is gezet, zo overdreven dat het gewoon onmogelijk is om het serieus te nemen. Bava's tong zat duidelijk in zijn wang toen hij dit maakte. Het verhaal gaat over een baai waarvan het eigendom voor het grijpen ligt. Sommige personages zijn bereid gewelddadig te vechten voor dit stukje onroerend goed, terwijl anderen zich verzetten tegen de potentiële milieunachtmerrie die zou kunnen ontstaan als een van de strijdende partijen zijn zin krijgt. Dan zijn er nog een paar jongeren die in het kruisvuur terechtkomen.<br />Ondanks de bedoelingen van de regisseur blijft _Bain of Blood_ een spannende rit. Het is de originele film over het tellen van lijken. Er zijn 13 moorden die in 84 minuten tijd zijn opgenomen. Elke moord wordt volgens een andere methode uitgevoerd dan de vorige. En meestal zijn ze ongelooflijk gewelddadig. Vooral deze _giallo_ zou invloed hebben op het Amerikaanse slashergenre. Daar zijn verschillende redenen voor. Ten eerste zijn het inventieve en bloederige moorden. Ten tweede wordt het mysterieuze element afgezwakt ten gunste van steeds buitenissiger geweld. En ten derde introduceert de film het thema van tieners in nood. Deze laatste factor komt door het gedeelte van de film waarin vier jongelui bij een lege villa komen om te feesten. Vervolgens worden ze snel na elkaar door een onzichtbare aanvaller vermoord. Niet alleen zijn deze moorden extreem gewelddadig, maar ze zetten ook het binnenkort standaardkillermotief in gang waar tienerseks moet resulteren in een bloederige dood. Een Duits meisje wordt door de moordenaar achternagezeten terwijl haar kleren letterlijk van haar lijf vallen en haar doodskreten worden vergezeld van een onmiskenbare erotische lading. Hoewel deze combinatie van erotiek en geweld in _gialli_ gebruikelijk is, is de daaropvolgende dubbele moord op de tieners die door een speer worden doorboord terwijl ze seks hebben, heel erg het terrein van de slasher. Oppervlakkig gezien verbindt dit moorden het idee van tieners-seks-met-de-dood, dat in slasherfilms uit de jaren tachtig zo vaak voorkwam. Maar in werkelijkheid kan Bava het zijn Amerikaanse imitators niet kwalijk nemen dat ze maar één element van zijn film gebruiken en er een heel genre van maken. Het tienergedeelte is maar een klein, weliswaar gedenkwaardig deel van de film en _Bava of Blood_ heeft voor het grootste deel te maken met de meer traditionele oudere volwassenen die je in _gialli_ tegenkomt en op geen enkel ander moment seks met de dood suggereert. Binnen de context van de film zijn de tienermoorden gewoon een van de andere rituelen in deze uitgebreide dans des doods, toevallig is het het gedeelte dat zo'n invloed heeft gehad op latere horrorfilms van over de hele Atlantische Oceaan, die het uitvergrootten en baseerden op een hele reeks films rond het concept.<br />In het begin van de jaren zeventig hadden de Bava-films een onmiskenbaar nihilisme. _Bava's Blood_, _Five Dolls for a August Moon_ en _Rabid Dogs_ bieden ons ofwel geen vergevingsgezinde personages of vertonen een diep cynische kijk op de menselijke natuur. Bava'sgiallo-moordenaars hebben nooit als impuls de psychologische onevenwichtigheid waar Argento bijvoorbeeld de voorkeur aan gaf, Bava's personages moorden niet uit hebzucht maar altijd met een heldere geest. Hij schijnt geen erg hoge dunk van de mensheid te hebben gehad, en dat is hier duidelijk te zien.<br />Ondanks het feit dat _Bava's Bloed_ technisch en artistiek superieur is, is het in technisch en artistiek opzicht superieur. Zoals gebruikelijk bij het genre is het erg goed gefotografeerd, hoewel de voornamelijk buitenopnamen de toepassing van zijn gebruikelijke schitterende kleurenschema's beperken. De muziek van Stelvio Cipriani met zijn aanhoudende tromgeroffel is erg goed en helpt de onheilspellende sfeer in stand te houden. En hoewel de personages allemaal van karton zijn, is de bezetting goed en ik vond Claudine Augers superkreng Renata erg goed. En wat de tieners betreft, die zijn hilarisch, vooral die vent met de makreel.<br />Hoewel niet zo verontrustend als _Rabid Dogs_, is dit ongetwijfeld Mario Bava's meest gewelddadige voorstelling. De film had een hele rits aliassen, waarvan sommige, zoals 'Bloodbath' en 'Carnage', inderdaad de juiste omschrijving waren, maar wat de titel ook was, hij werd door iedereen aanbevolen als aantoonbaar de invloedrijkste film van een van de belangrijkste horrorregisseurs ooit.
Mario Bava directed the first giallo film in 1963 with The Girl Who Knew Too Much. He codified the genre a year later in Blood and Black Lace. Almost a decade on, after the success of Dario Argento's The Bird with the Crystal Plumage, he released his final two gialli, namely Five Dolls For An August Moon and Bay of Blood. In these latter two films it seems to me that Bava displayed a certain reluctance in re-visiting this newly popularized genre that he had created all those years ago. In Dolls he showed his indifference by underplaying the murders, while in Bay of Blood he took the opposite approach by amplifying the violent homicides almost to parody level, in the process relegating the story and characters to even less importance than was customary for the genre. The resulting film could therefore be described as being simply about 13 violent murders. As the credits roll after the final act of homicide, the viewer is left in little doubt that the film they have just witnessed has a very black humour at its core. With Bay of Blood it feels like Bava is subverting the giallo genre. Right from the outset the movie doggedly goes against convention. After the first murder Bava's camera pans up from the feet of the killer to his black gloved hands in a typically clichéd giallo shot, however, Bava then carries on up to reveal the killers face in a move that goes completely against the sub-genre's rulebook. The violence is so extreme in Bay of Blood that is seems like the director has decided to amplify the most well-known convention of the giallo  the murders  to a delirious level. He populates his story with a cast of human ciphers that are deeply unsympathetic and/or ruthless killers. It's a giallo turned up to level 11, so over-the-top it's simply impossible to take seriously. Bava's tongue was clearly in his cheek when he made this one.<br /><br />The story is about a bay whose ownership is up for grabs. Some characters are prepared to fight violently for this bit of real estate, while others are opposed to the potential environmental nightmare that could ensue if either of the warring parties have their way. Then there are some youngsters who get caught in the cross-fire<br /><br />Irrespective of the director's intentions, Bay of Blood remains a thrilling ride. It's the original body-count movie. There are 13 murders crammed into its 84 minute running time. Each killing is carried out with a different method to the last. And mostly they are incredibly violent. This giallo in particular would go on to influence the American slasher genre. There are a number of reasons for this. Firstly, because of it's inventive and bloody murders. Secondly, it downplays the mystery element in favour of increasingly outlandish violence. And thirdly, it introduces the teenagers-in-peril theme. This latter factor is because of the section of the movie where four youngsters turn up at an empty villa to party. They are then killed in quick succession by an unseen assailant. Not only are these murders extremely violent but they also set in motion the soon-to-be-standard slasher motive where teenage sex must result in gory death. A German girl is chased by the killer while her clothes are literally falling off and her subsequent death throws are presented with an undeniable erotic charge. While this combination of eroticism and violence is common in gialli, the subsequent double-murder of the teenagers impaled by a spear while having sex is very much slasher territory. Superficially, this killing links the idea of teenagers-having-sex with death that was to become so prevalent in slasher movies of the 80's. But really Bava cannot be blamed for his American imitators only taking one element of his movie and creating a whole genre out of it. The teenager section is just a small, admittedly memorable, part of the film and Bay of Blood for the most part concerns itself with the more traditional older adults found in other gialli and at no other time suggests sex = death. Within the context of the movie the teenager murders are just one other ritual in this extended dance of death, it just happens to be the section that has proved to be so influential to subsequent horror film-makers across the Atlantic who magnified it and based whole series of films around the concept.<br /><br />In the early 70's Bava's films had an undeniable nihilism. Bay of Blood, Five Dolls for an August Moon and Rabid Dogs all either present us with no redeeming characters or display a deeply cynical view of human nature. Bava's giallo killers never have as an impulse the psychological imbalance favoured by Argento for example, no Bava's characters kill out of greed but always with a clear mind. He doesn't seem to have had a very good opinion of mankind, and it shows here.<br /><br />Despite being atypical of the genre, Bay of Blood is technically and artistically superior. As is usual with Bava it's photographed very well, although the mainly outdoor setting limits the application of his usual gorgeous colour schemes. The score by Stelvio Cipriani with its insistent drumming is very good and helps maintain the ominous atmosphere. And although the characters are all fairly cardboard, the cast is good and I did particularly like Claudine Auger's super-bitch Renata. And as for the teenagers, they're hilarious, especially the bloke with the mullet.<br /><br />Though not as disturbing as Rabid Dogs, this is undoubtedly Mario Bava's most violent offering. It went by a host of AKA names, some such as 'Bloodbath' and 'Carnage' were indeed accurate descriptions, but whatever the title, it comes highly recommended as arguably the most influential film from one of the most important horror film-makers ever.