Er was maar één andere persoon in de zaal toen ik deze film onlangs's avonds laat bij een plaatselijke bioscoop zag: een latino. Hij zat in de bovenste, donkere hoek van de zaal. Hij had een diep gebruinde, door de zon verweerde, oude-voor-zijn-tijd-look (misschien in zijn 30's, 40's of 50's; moeilijk te zeggen), droeg wat haveloze kleren en had zijn oude cowboyhoed diep over zijn ogen getrokken. Dit is een film met een ingewikkelde plot, waarvan het einde steeds duidelijker wordt naarmate de film vordert. Ik vond dat de film goed was, maar als tweede generatie blanke Amerikaan had hij geen bijzonder diepe indruk op me gemaakt. Maar naarmate de film vorderde, werd ik me ervan bewust dat deze man stilletjes zat te huilen in de extra heftige delen die gingen over de pijn van gescheiden gezinnen en de offers die immigranten brachten. Ik vermoed dat deze bioscoopbezoeker niet zozeer werd bewogen door de film zelf, als wel door de werkelijkheid die werd geportretteerd. Zo klonk de film mij in de oren. Het was de krachtigste persoonlijke ervaring die ik ooit in de bioscoop heb gehad, en ik zal hem altijd koesteren.
There was only one other person in the theater when I recently saw this movie at a local multiplex late at night: An Hispanic gentleman. He was seated in the uppermost, dark corner of the theater. He had a deeply tanned sun-worn, old-before-his-time look (may have been in his 30's, 40's or 50's; hard to tell), wore somewhat tattered clothes, and kept his old cowboy hat titled low over his eyes. This is a plot-heavy movie whose ending becomes more obvious as the movie progresses. I thought the movie was well done, but as a second generation white American it did not have a particularly deep impact on me. However, as the movie went along, I became aware that this man was quietly weeping through the especially intense parts that dealt with the pain of separated families, and the sacrifices made by immigrants. I suspect this moviegoer was moved less by the movie itself, and more by the reality depicted. The movie thus rang true for me. It was the most powerful personal experience I have ever had at the movies, and I will always cherish it.