Ik zag deze film als een jongen van vijftien toen hij uitkwam. Ik weet nog dat het een zaterdagavond was en dat er geen vrienden van me waren. Mijn ouders hadden ook geen plannen en vroegen of ik met hen naar de film wilde. Hoewel het voor een tienerjongen niet cooler kon zijn om een zaterdagavond met je eigen ouders door te brengen, stemde ik toe. Het verhaal en de vertolkingen namen me vanaf het begin in en hielden me vast terwijl de ondraaglijke droefheid van de laatste scène mijn hart verscheurde. Natuurlijk worden tienerjongens niet geacht zo sentimenteel te zijn, dus had ik al mijn kracht nodig om deze vloedgolf van verdriet die door me heen sneed tegen te houden. Toen we het theater uitliepen en over het parkeerterrein liepen en in de auto stapten, zei ik niets. Na een paar minuten zei mijn moeder: 'Mark, wat ben je stil.' Ik snauwde terug: 'Laat me met rust', en dat deed ze. Ik wilde niet dat de realiteit de diepgevoelde gevoelens die ik ervoer zou verstoren. Dat gevoel bleef me maandenlang bij. Pas tientallen jaren later besefte ik dat de film een heel persoonlijk verdriet in mijn leven raakte waar ik als tiener niet mee kon omgaan. Het onvermogen van Micks' moeder om haar liefde te uiten weerspiegelde een soortgelijke leegte in mijn relatie met mijn vader. Tijdens een bijzonder depressief deel van mijn volwassenheid, toen ik worstelde met de realiteit van een vader die niet van me hield, dacht ik op een dag aan die film. O! Daarom had die film zo'n verwoestend effect op me! Hij bracht al het verdriet, de eenzaamheid en het isolement naar de oppervlakte dat ik als kind had onderdrukt omdat er niet van me werd gehouden om wie ik was! Dat is de definitie van een waar kunstwerk. Deze film had het vermogen om me te laten voelen wat ik als kind niet kon, en pas jaren later zou ik de reden kunnen begrijpen van de overweldigende droefheid die ik toen voelde.
I saw this movie as a 15 year old when it came out. I remember it was a Saturday night and none of my friends were around. My parents didn't have any plans either and asked if I would like to go to a movie with them. Although spending a Saturday night with ones' parents couldn't be more uncool for a teenage boy, I agreed. The story and performances sucked me in from the beginning and held me there while the unbearable sadness of the final scene tore my heart out. Of course teenage boys aren't supposed to be that sentimental so it took all my strength to hold back this tidal wave of grief that cut through me. As we walked out of the theatre and through the parking lot and got into the car I said nothing. After a few minutes my mother said, "Mark, you're awfully quiet". I shot back at her "leave me alone", which she did. I didn't want reality to intrude upon the profoundly deep feelings I was experiencing. That feeling stayed with me for months. Only decades later did I realize that the movie touched on a very personal sadness in my life that as a teenage boy I couldn't begin to grapple with. Micks' mothers inability to express love for her mirrored a similar void in my relationship with my father. During a particularly depressed part of my adulthood, while I was grappling with the reality of having an unloving father, one day I found myself thinking about this movie. Oh! That's why the movie had such a devastating effect on me! It brought to the surface all of the sadness, isolation and loneliness I suppressed as a child who wasn't loved for who he was! That's the definition of a true work of art. This movie had the ability to allow me to feel what I was unable to as a child and only years later would I be able to understand the reason for the overwhelming sadness I felt then.