Vóór deze film wist ik niets over Preston Tucker of zijn auto. Daarom kan ik deze film alleen beoordelen aan de hand van zijn amusementswaarde en niet aan de hand van zijn historische accuraatheid.<br />Sinds The Godfather and Apocalypse Now ben ik een grote fan van Coppola. Ik vind het leuk dat hij net als Martin Scorcese blijft zoeken naar visuele experimenten. Herinner je je de spiegelscène in Peggy Sue Got Married? Dat is nog nooit eerder gedaan. Of de manier waarop de tijd werd gebruikt in Rumble Fish. De vertolking van Eén vanuit het hart. Origineel en gewaagd.<br />In Tucker gaat Coppola tot het uiterste. De hele film ziet eruit als een grote reclamespot voor Tucker zelf <0xE2><0x80><0x93> en het werkt allemaal geweldig. Het verhaal <0xE2><0x80><0x93> een eerlijke underdog moet vechten tegen het systeem <0xE2><0x80><0x93> doet ons denken aan de werken van Frank Capra. De altijd briljante Jeff Bridges is een heel (of misschien wel te) sympathieke held. In het begin is hij misschien een beetje te onwerkelijk, tot je ziet hoe hij reageert als hij echte problemen tegenkomt. Dan wordt hij menselijker.<br />Maar het echte drama in deze film komt van Martin Landau. Zijn scène waarin hij opbiecht dat hij'Tuckers dromen heeft gesnapt' is ontroerend. De manier waarop hij in Tuckers familie wordt opgenomen is zo natuurlijk. Afgezien van Landau vond ik bijna alle spelers aardig. Ik ben niet zo'n wereldverbeteraar, maar ik werk heel goed in het grote geheel. Tuckers ontmoeting met Howard Hughes (Dean Stockwell) is pure magie.<br />Samen met _The Godfather_ deel I en II, _Rumble Fish_ en _Apocalypse_. Nu denk ik aan Tucker: een man en zijn droom om het beste werk van Coppola te worden. Jammer dat het nergens in Europa op dvd verkrijgbaar is.<br /><br />10 september 2009.
Before this movie I didn't know anything about Preston Tucker or his car. Therefor I can judge this movie only by its entertainment value and not by its historical accuracy. <br /><br />Ever since The Godfather and Apocalypse Now I've been a big Coppola fan. I like the fact that - like Martin Scorcese - he keeps looking for visual experiments. Remember the mirror scene in Peggy Sue Got Married? That was never done before. Or the way time was used in Rumble Fish. The staging of One from the heart. Original and daring. <br /><br />In Tucker Coppola goes to visual extremes. The whole movie looks like a big commercial for Tucker himself - and it all works great. The story - an honest underdog must fight against the system - reminds us of the works of Frank Capra. The always brilliant Jeff Bridges is a very (or maybe too) likable hero. In the beginning he's maybe a little bit too unreal until you see how he reacts when he finds real trouble on his way. Then he becomes more human. <br /><br />But the real drama in this movie comes from Martin Landau. His scene in which he confesses that he "caught Tucker's dreams" is a moving one. The way he gets accepted into Tucker's family is so natural. Besides Landau I liked almost all the cast. Frederic Forrest, Mako, Joan Allen, Christian Slater, Lloyd Bridges their roles aren't earthmoving, but work very well in the whole picture. Tucker's meeting with Howard Hughes (Dean Stockwell) is pure magic.<br /><br />Together with The Godfather part I and II, Rumble Fish and Apocalypse Now I consider Tucker: A man and his dream to be Coppola's best work. Too bad it's not available on DVD anywhere in Europe.<br /><br />9/10