Grand Hotel is zelfs nu nog verrassend effectief, en zoals sommige recensenten al hebben gesuggereerd, is het een voorloper van Robert Altmans stijl van filmen, waarin veel personages op onverwachte manieren met elkaar in contact komen en op elkaar afketsen. De actie verloopt snel, omdat de scène voortdurend tussen de personages heen en weer gaat. Directeur Edmund Goulding gebruikte zelfs'swipes' om de scène te veranderen, wat in het begin van de jaren dertig heel geavanceerd moet zijn geweest.<br />De verhaalvorm is vloeiend, waardoor elk personage zijn of haar eigen verhaallijn kan ontwikkelen ten opzichte van de anderen. Een verhaal als _Grand Hotel_ zou gemakkelijk saai en gekunsteld kunnen worden, vooral als je bedenkt dat het uit een toneelstuk komt, maar de interessante decors, de schitterende kostuums en de talloze spelers houden de spanning erin.<br />De voorstellingen zijn in elk geval eersteklas, zoals je zou verwachten van acteurs van de A-lijst. Ik besef dat veel kijkers Greta Garbo's op leeftijd zijnde Russische ballerina een oefening in overdaad vinden, maar ik geniet enorm van haar! En wie weet vandaag de dag nog precies hoe een op leeftijd zijnde Russische ballerina zich zou gedragen als ze alleen in haar hotelkamer of met haar entourage was? Hebben de critici van vandaag de dag nog tijd besteed aan Garbo's hedendaagse Pavlova en haar door haar voorbeeld veel ingetogener en beheerster gevonden? Het is niet al te vergezocht om aan te nemen dat Garbo's Grusinskaya in de werkelijkheid van 1932 heeft bestaan.<br />En wat is het leuk om naar haar te kijken terwijl ze alle denkbare emoties doormaakt! Haar prachtige stem was altijd al een van haar beste instrumenten en ze gebruikt hem hier zeker in haar voordeel, door scènes weg te geven die andere actrices gespeeld zouden hebben, en vice versa. En de strakke close-ups van haar mooie gezicht zijn adembenemend! Ik zal slechts één scène noemen, die waarin ze vergeefs probeert haar minnaar, de baron, midden in de nacht te bellen. Alleen op het scherm smeekt ze hem op te nemen, bij tijd en wijle opgewonden en blij, maar dan snel omslaand in wanhoop en wanhoop en weer terug. Ze omklemt de hoorn alsof het haar minnaar is.<br />Een tweede spectaculaire voorstelling komt van de jonge Joan Crawford, die in deze enorme productie aan de wereld heeft bewezen dat ze een uitstekende actrice is die met elke doorgewinterde professional op het witte doek zou kunnen schitteren. Als de welgevormde stenografe Flaemmchen is Crawford absoluut adembenemend, even mooi als Garbo, en met een seksualiteit die de mannen in het publiek zeker niet onberoerd liet. En het profiel van haar buitengewone gezicht was zeker even 'geweldig' als dat van John Barrymore, dat nog beroemder was! Ze verleent haar rol een uitgesproken erotische lading door de suggestieve dialoog van haar personage vakkundig te brengen, vaak met een berustend air van cynisme of afgestompt pessimisme.<br />Van de mannelijke personages trekt Wallace Beery absoluut de aandacht! Zijn vertolking van de wanhopige industrieel Preysing is zowel afstotelijk als charismatisch. Als een man die macht uitstraalt en langzaam zijn zelfbeheersing begint te verliezen, is zijn acteerwerk vakkundig en gelaagd. En dan heb ik het nog niet eens over de gebroeders Barrymore, die de cast voortreffelijk completeren. John bekoort zowel de mannen als de vrouwen op het witte doek met een natuurlijk gemak, terwijl Lionel jammert en jammert als geen ander. Beide personages zijn hartverscheurend, elk op zijn eigen manier. De dokter met zijn afgrijselijke littekens (in make-up is dat echt verontrustend) en Rafaela Ottiano's kamermeisje hebben hun momenten in de spotlights.<br />Een kleine bedrieger verderop.<br />Een scène die ik schrijnend vond, was de piccolo die snel de arme teckel van de baron aan zijn riem de hotellobby uit begeleidde. Ze passeerden een schoonmaker die de vloer aanveegde met een grote bezem, die het hondje zonder reden met de bezem meeduwde, waardoor het struikelde. Het arme beest, dat zich afvroeg wat het had geraakt, draaide zich om terwijl het verder schoof, maar de schoonmaker veegde een stofwolk in zijn gezicht. Een waarlijk triest moment, als de kijker zich afvraagt wat er van de hond zal worden nu hij zijn status als geliefd huisdier van een edelman heeft verloren.<br /><br />Einde van kleine bedrieger!<br />Ja, het Grand Hotel is nog steeds een schitterend vermaak!
Grand Hotel remains surprisingly effective even today, and as some reviewers have suggested, is a precursor to Robert Altman's style of film-making, in which many characters interact and bounce off one another in unexpected ways. The action moves at a quick pace, as the scene constantly shifts between the characters. Director Edmund Goulding even utilized "wipes" to change the scene, which must have seemed very high-tech back in the early 1930's.<br /><br />The narrative form is fluid, allowing each character to nicely develop his or her storyline in relation to the others. A story like Grand Hotel could easily become staid and set-bound, especially considering it was taken from a play, but the interesting sets, exquisite costumes, and the countless players keep the excitement level high.<br /><br />The performances are certainly first-rate, as one would expect from the A-list cast. I do realize that many of today's viewers find Greta Garbo's aging Russian ballerina to be an exercise in over-indulgence, but I do enjoy her immensely! And who here today actually knows for certain how an aging Russian ballerina would act out when alone in her hotel room or with her entourage? Have today's critics spent time with Garbo's contemporary Pavlova, and found her by example to be much more subdued and controlled? It is not too much of a stretch to believe that Garbo's Grusinskaya may have existed in the actuality of 1932.<br /><br />And what fun it is watching her as she goes through every emotion imaginable! Her great voice was always one of her best tools, and she certainly uses it to advantage here, throwing away lines that other actresses would have played up, and vice-versa. And the tight close ups of her beautiful face are breathtaking! I will only mention one scene specifically: when she futilely attempts to telephone her lover, the Baron, in the middle of the night. Alone on the screen she pleads for him to pick up, at times excited and joyful, quickly turning into desperation and despair and back again. She cradles the telephone receiver as if it were her lover.<br /><br />Another knock-out performance comes from the young Joan Crawford, who in this huge production proved to the world she was an excellent actress who could hold the screen with any seasoned pro. As the shapely stenographer Flaemmchen, Crawford is absolutely stunning, as beautiful as Garbo, and a sexuality that certainly made guys in the audience take careful notice. And the profile of her extraordinary face was surely as "great" as John Barrymore's more famous one! She lends a distinct eroticism to her role, as she expertly delivers her character's suggestive dialogue, often with an resigned air of cynicism or jaded pessimism.<br /><br />Of the male characters, Wallace Beery definitely commands attention! His portrayal of the desperate industrialist Preysing is both repellent and charismatic. As a man who exudes power and slowly begins to lose control, his performance is expertly crafted and layered. And I'd be remiss not to mention the Barrymore brothers, who round out the cast superbly. John charms both the men and women on screen with natural ease, while Lionel whimpers and whines like no other ever could. Both their characters are heartbreaking, each in his individual way. Even lesser characters, like Lewis Stone's horribly scarred doctor (in make-up that truly is disturbing) and Rafaela Ottiano's maid have their moments in the spotlight.<br /><br />Minor spoiler ahead:<br /><br />One scene that I found poignant was the bell boy quickly escorting the Baron's poor pet dachshund out the hotel lobby by its leash. They pass a janitor sweeping the floor with a large push broom, who without reason shoves the small dog along with the broom, causing it to stumble. The poor thing, wondering what hit it, turns around as it scoots along, only to have the janitor sweep a cloud of dust into its face. A truly sad small moment, as the viewer is left to wonder what will become of the dog now that it has lost its status as the beloved pet of a nobleman.<br /><br />End of minor spoiler<br /><br />Yes, Grand Hotel still remains splendid entertainment!