John Frankenheimers drama van rondzwervende skydivers die elkaar in kleine stadjes treffen, is zwaar van sfeer, maar frustrerend dubbelzinnig in zijn verhaal.<br />Omdat ik de bronroman van James Drought niet heb gelezen, is het moeilijk te zeggen wat hier fout is gegaan. Misschien in een poging om conventionele melodramatiek te vermijden, is het script van adapter William Hanley zo rustig en naturalistisch mogelijk gehouden, in die zin dat alle stiltes en onuitgesproken woorden vrijwel niets van de motieven van de personages overbrengen, behalve een soort ontluikend verlangen. Meestal ben ik helemaal voor scripts die niet schreeuwen en tieren, die meer vertrouwen op subtiliteit en terughoudendheid, maar dit is zo elliptisch dat de beste bedoelingen ervan worden ondermijnd. Het einde lijkt vlak en zinloos. Ja, er is iemand overleden, maar is er iemand in het verhaal echt veranderd?<br />Het is bijzonder frustrerend, gezien het talent van de betrokkenen. Sterren als Burt Lancaster en Deborah Kerr, met steun van jongere spelers als Scott Wilson, Gene Hackman en Bonnie Bedelia, geven sterke en overtuigende beelden. Voeg daar nog een paar opmerkelijke luchtfoto's van waaghalzen in de lucht aan toe <0xE2><0x80><0x93> plus een liefdesscène met de blote borsten van de mooie mevrouw Kerr <0xE2><0x80><0x93> en je zult waarschijnlijk niet het gevoel hebben dat je twee uur hebt verspild. Maar waren er maar meer.<br />Geen'verloren schat' uit de carrières van Frankenheimer, Lancaster en Kerr, maar een intrigerende, onbelangrijke voetnoot.
John Frankenheimer's drama of itinerant skydivers intersecting with small town doldrums is heavy on atmosphere but frustratingly ambiguous in its storytelling.<br /><br />Not having read James Drought's source novel, it's hard to say just what went wrong here. Perhaps in an attempt to avoid conventional melodramatics, adapter William Hanley's script was kept as low-key and naturalistic as possible, to the extent that all of the silences and unspoken words end up conveying practically nothing of the characters' motivations beyond a kind of inchoate yearning. Usually I'm all for scripts that don't shout and scream, that rather rely on subtlety and restraint, but this one is so elliptical that its own best intentions are undermined. The ending seems flat and pointless. Yes, a death has occurred, but has anyone in the story really changed?<br /><br />It's particularly frustrating given the talent involved. Stars Burt Lancaster and Deborah Kerr, with support from younger players like Scott Wilson, Gene Hackman, and Bonnie Bedelia, give strong and convincing portrayals. Add to that some remarkable aerial photography of skydiving derring-do -- plus a love scene which features the beautiful Ms. Kerr's bare breasts -- and you probably won't feel you've wasted 2 hours. But if only there were more.<br /><br />Not a 'lost treasure' of Frankenheimer's, Lancaster's and Kerr's careers, but an intriguing, minor footnote.