Dit opmerkelijke trio griezelige verhalen diende als pilot voor de niet zo opmerkelijke tv-serie met dezelfde naam, hoewel die zich nu waarschijnlijk net zo goed herinnert als het moment waarop twee filmlegendes elkaar in tegengestelde banen van hun carrière passeerden. Steven Spielbergs eerste professionele regieklus was segment twee van deze bloemlezing, die ook een van Joan Crawfords laatste acteerprestaties bleek te zijn, en zeker haar laatste die de moeite waard was om te vermelden.<br /><br />Het concept van de film en de daaropvolgende serie was bedacht door een andere legende, de briljante Rod Serling, en was bedoeld als een variatie op zijn klassieke _Twilight Zone_ -serie, wisselende verhalen over bovennatuurlijke gruwelen, elk verbonden met een grotesk schilderij en elk geïntroduceerd door Serling, die optrad als curator van de galerie. Het was een uitstekend begin, hoewel de serie die daaruit voortkwam een bleke imitatie van 'The Twilight Zone' bleek te zijn, een merkwaardig mengelmoes van stijlen en concepten, sommige klassiekers en andere gewoonweg belachelijk.<br />De tv-film zelf staat op zichzelf, hoewel het drietal verhalen zich in aflopende volgorde ontvouwt. Het eerste en beste is 'The Cemetery', een variatie op het klassieke spookverhaal. In dit zuidelijke gotische griezelverhaal vermoordt Roddy McDowall zijn rijke oom, maar hij merkt dat het niet meevalt om te genieten van zijn nieuwe erfenis, aangezien een schilderij aan de muur lijkt te suggereren dat Oom begraven is, maar niet dood. Het verhaal is flauw, zelfs dwaas, maar tjonge, tjonge, wat weet Roddy de omgeving te bespelen. Ik kan me geen andere acteur voorstellen die zo duidelijk van acteren hield als McDowall, en hier speelt hij het kwaad tot in de puntjes. Roddy was ongetwijfeld een van de meest intrinsiek sympathieke sterren die er ooit zijn geweest, zozeer zelfs dat hij de meest verwerpelijk kwaadaardige personages kon spelen en er toch nog een genoegen in schepte. 'The Cemetery' is mooi geschreven door Serling en strak geregisseerd door Boris Segal, maar het is Roddy's eenmansshow.<br />Maar als Roddy McDowall er al in slaagde om walgelijke personages onverklaarbaar sympathiek te maken, dan had Joan Crawford het talent om elk spoortje sympathie dat haar personages zouden kunnen hebben, teniet te doen. Joan speelt een meedogenloze miljonaire die toevallig blind is, maar de kans krijgt om weer even te zien door de ogen te kopen van een levende persoon die dringend geld nodig heeft. Het is een aardige vertolking; Crawford, hard en veeleisend, vraagt nooit om medelijden, maar verdient het toch met de handige wending die het verhaal neemt. Het is eerder een slim idee dan een goed verhaal en het verhaal is niet bijzonder spannend; het geeft wel blijk van een koel gevoel van cynische ironie. En het is nooit duidelijk dat het Spielbergs eerste poging is om een professionele film te maken, zo zeker is zijn gebruik van de camera en de sfeer die hij oproept.<br />Het derde verhaal van de trilogie, 'Escape Route', lijkt waarschijnlijk het meest op de klassieke ' Richard Kiley is een oorlogsmisdadiger die denkt dat hij aan zijn verleden kan ontsnappen door zich letterlijk in de kunst te storten. Rod Serling heeft andere ideeën. Als slotstuk van de trilogie was het waarschijnlijk het stuk met de meeste impact, het stuk waarin Serlings neiging tot moraliseren goed tot zijn recht zou komen. Het komt er niet helemaal uit. Ik denk dat een deel van het probleem is dat Kiley, een goed acteur, geen krachtige uitstraling heeft. De beste afleveringen van 'Night Gallery', en 'The Twilight Zone', trouwens. Er waren acteurs met sterke persoonlijkheden die niet alleen talent hadden, maar er ook goed in waren hun optredens tot het uiterste op te voeren, die flirtten met over de top gaan, net als McDowall en Crawford. Elke vorm van fictie, of het nu op papier of op het scherm is, heeft dat verhoogde gevoel voor drama nodig, die erkenning dat de werkelijkheid achter ons ligt.<br />Hoewel het in het begin een paar sterke afleveringen had, raakte de 'Night Gallery'-tv-serie uit Serlings handen en werd uiteindelijk een soort spookverhaalversie van 'Love, American Style', een grove mengeling van goedkope grappen en zware spanning. Het is jammer dat het deze piloot niet is bijgebleven; het had een tweede 'Twilight Zone' kunnen zijn.
This remarkable trio of spooky stories served as a pilot to the not-quite-so remarkable TV series of the same name, though now it is just as likely remembered as the point where two screen legends passed at opposite trajectories of their careers. Steven Spielberg's first professional directing job was segment two of this anthology, which also proved to be one of Joan Crawford's last acting efforts, certainly her last worth noting.<br /><br />Conceived by another legend, the brilliant Rod Serling, the concept of the film and subsequent series was meant to be a variation on his classic "Twilight Zone" series, varying tales of supernatural horror, each tied to a grotesque painting and each introduced by Serling, acting as the gallery's curator. It was an excellent start, though the resulting series proved to be a pale imitation of "The Twilight Zone," a peculiar hodgepodge of styles and concepts, some classics and some just plain silly.<br /><br />The TV movie itself stands alone, though the trio of tales unfold in descending order. The first and best is "The Cemetery," a variation on the classic ghost story. In this southern Gothic creeper, Roddy McDowall murders his wealthy uncle, but finds that enjoying his newfound inheritance is a bit difficult since a painting on the wall seems to suggest that Uncle is buried, but not dead. The story is slight, even silly, but boy, oh boy, does Roddy know how to chew the scenery. I can think of no other actor who so obviously loved to act more than McDowall and here he plays evil to the hilt. Roddy was undoubtedly one of the most intrinsically likable stars there ever was, so much so that he could play the most despicably evil characters and still make the character a delight. "The Cemetery" is nicely written by Serling and tightly directed by Boris Segal, but it is Roddy's one-man show.<br /><br />But if Roddy McDowall could make loathsome characters inexplicably likable, than Joan Crawford had the knack for negating any trace of sympathy that her characters might possess. In Spielberg's "Eyes," Joan plays a ruthless millionairess who happens to be blind, but has the chance to briefly see again by buying the eyes of a living person who is in desperate need of money. It is a nice performance; hard and demanding, Crawford never asks for pity, but nevertheless earns it with the story's nifty twist ending. More a clever idea than a solid story, the tale is not particularly suspenseful; bit it does displays a cool sense of cynical irony. And never is it apparent that it is Spielberg's first crack at professional film-making, so sure is his use of the camera and setting of mood.<br /><br />The third tale of the trilogy, "Escape Route," is probably the most like the classic "Twilight Zone," dark and brooding; yet least successful as a thriller. Richard Kiley is a war criminal who thinks he can escape his past by literally throwing himself into art. Rod Serling has other ideas. As the trilogy's closing act, I guess it was suppose to be the one with the most impact, the one to show off Serling's penchant for moralizing. It doesn't quite come off. I think part of the problem is that Kiley, a good actor, lacks a powerful screen presence. The best episodes of "Night Gallery," and for that matter "The Twilight Zone," featured actors with strong personalities who were not only talented, but adept at pushing their performances to the edge, flirting with going over the top, just as McDowall and Crawford do. Any short form fiction, be it on the page or on the screen, needs that heightened sense of drama, that admission that reality has been left behind.<br /><br />Though it had some strong episodes at first, the "Night Gallery" TV series fell out of Serling's control and eventually became sort of a ghost story version of "Love, American Style," a crude mix of cheap jokes and heavy-handed suspense. It's a pity that it didn't stay true to this pilot; it could have been another "Twilight Zone."