Binnen het muzikale scenario van 'Times Square' klinkt niets echt. De details van het verhaal (hoe dun ook) komen nooit overeen met de stijl van de film, noch met de soundtrack, noch met het eeuwenoude thema van zwoegende talenten die hopen door te breken. Twee tienermeisjes (Trini Alvarado en Robin Johnson, allebei sympathiek) die in een ziekenhuis in New York City liggen, ontsnappen uit hun isolement en verhuizen naar een leegstaand pakhuis; nadat ze de aandacht van de media hebben getrokken via een prominente diskjockey, worden de kinderen cult-beroemdheden. Johnson, die op een jonge Joan Jett lijkt, komt over als een kleine punkrocker in wording, dus het is verrassend (en nogal verontrustend) als haar moment in de schijnwerpers eindelijk aanbreekt en ze is veranderd in een New Wave-karikatuur (of misschien een 'Rocky Horror'). De filmmakers hier hebben geen flauw benul van muzikale trends en zouden punk of pop of new wave niet eens van elkaar kunnen onderscheiden. Het is een lui, onsamenhangend sprookje, een film die zo oppervlakkig is dat hij nooit lijkt op waar het verhaal over moet gaan: jonge verschoppelingen die hun stem en hun vrijheid vinden door muziek. Voor regisseur Allan Moyle draait alles om het opvoeren van een show. Misschien had hij te veel foto's van Judy Garland gezien.
Nothing within the musical scenario of "Times Square" rings true. The minutiae of the narrative (slim as it is) never matches up with the film's look, nor the soundtrack selections, nor the age-old theme about struggling talents hoping to break through. Two teenage girls (Trini Alvarado and Robin Johnson, both likable), who are patients in a New York City hospital, escape their confines and move into an abandoned warehouse; after attracting media coverage via a prominent disc-jockey, the kids become cult celebrities. Johnson, who resembles a young Joan Jett, comes on like a little punk rocker-in-the-making, so its surprising (and rather disconcerting) when her moment in the spotlight finally arrives and she's transformed into a New Wave caricature (or, perhaps, a "Rocky Horror" patron). The filmmakers here are clueless as to musical trends, and probably couldn't separate punk from pop or rock from New Wave if they were forced to. It's a lazy, disjointed fairy tale, a film so shallow that it never resembles what the story is meant to be about: young outcasts finding their voices and their freedom through music. For director Allan Moyle, it's all about putting on a show. Perhaps he'd seen too many Judy Garland pictures... *1/2 from ****