Tegen de tijd dat Jack Nicholson voor ongeveer vijf minuten in beeld verschijnt als Garrett Breedlove, heeft deze bombastische vervolgfilm uit 1996 op 'Terms of Endearment' uit 1983 zich al door twee sterfgevallen heen geworsteld, een psychotherapeut met een oedipale stoornis en een heleboel plakboeken. De problemen met deze schaamteloos manipulatieve film zijn talrijk, en ze beginnen allemaal met de onvermijdelijke veronderstelling dat de stoere matrone uit Texas, Aurora Greenway, kan doorgaan zonder door haar pittige dochter Emma te worden uitgedaagd. Maar zonder Debra Wingers aardse lef als tegenwicht voor de flamboyante afkeuring van Shirley MacLaine, lijkt het verhaal in een vacu<0xC3><0xBC>m te werken. Een groot deel van de aantrekkingskracht en resonantie van de eerste film was hoe deze personages omgingen met de onvoorspelbare loop van het leven en hoe James L. Brooks legde hun eigenaardigheden vast met een verfrissende eerlijkheid voor een mainstreamfilm.<br />Dat punt wordt volledig gemist als Robert Harling het van Brooks overneemt en de episodische benadering kiest die leek te werken voor zijn scenario voor 'Steel Magnolias' uit 1989. Gebaseerd op het vervolg op Larry McMurtry's roman, begint het verhaal van Aurora vijftien jaar na Emma's dood, als we zien dat haar dochter de laatste wens van haar dochter in vervulling laat gaan: dat de grandioze oudere vrouw Emma's drie kinderen heeft grootgebracht. De oudste zoon Tommy, nu volwassen, zit in de gevangenis wegens drugshandel, terwijl de jongste zoon, Teddy, een doodgewone blanke schooier is geworden die alleen nog maar een sleepwagen wil hebben. Zo blijft alleen kleindochter Melanie over, die de genen van haar moeder heeft geërfd. De film gaat over MacLaine, een vrouw met een onafhankelijke inslag, die worstelt met een slechte relatie met een begeerd ondergoedmodel. Zonder Emma neemt Melanie de regie over, net als twee minder belangrijke personages uit de eerste film: Emma's beste vriendin Patsy, die een rijke gescheiden vrouw is geworden en voortdurend met Aurora wedijvert, en Aurora's huishoudster Rosie.<br />De film wordt een ware verkeersopstopping van persoonlijke problemen rond Aurora, met in de tweede helft een eindeloze reeks dramatische climaxen. MacLaine doet onder de omstandigheden haar best, maar de rest van de cast is stuurloos. Vooral Bill Paxton, de psychotherapeut die verliefd is op Aurora, ziet er verloren uit. Juliette Lewis gebruikt haar vertrouwde uit de toon vallende maniertjes als Melanie, terwijl Miranda Richardson gedwongen is Patsy op twee toontjes te bespelen: nukkige jaloezie en welwillende berusting. Nicholsons verschijning is welkom, maar hij ziet er begrijpelijkerwijs uit alsof hij weg wil zodra hij Aurora eraan herinnert dat ze nog steeds een beroep op haar kan doen. Alleen Marion Ross en Ben Johnson spelen zich respectabel als Rosie en haar aanstaande echtgenoot Arthur. Afgezien van het werk van MacLaine is deze te lange zwoeging echt ondraaglijk om naar te kijken. De dvd van 2001 biedt geen belangrijke extra's.
By the time Jack Nicholson shows up for about five minutes of screen time as Garrett Breedlove, this turgid 1996 sequel to 1983's "Terms of Endearment" has already slogged through two deaths, a psychotherapist with an Oedipal complex, and a lot of scrapbooks. The problems with this shamelessly manipulative movie are many, and they all begin with the inevitable premise that tough Texas matron Aurora Greenway can carry on without being challenged by her feisty daughter Emma. However, without Debra Winger's earthy grit counterbalancing Shirley MacLaine's flamboyant disapproval, the story seems to work in a vacuum. Much of the appeal and resonance of the first film was how these characters dealt with life's unpredictable course and how James L. Brooks captured their idiosyncrasies with a refreshing level of honesty for a mainstream film.<br /><br />That point is completely missed as Robert Harling takes over for Brooks and takes the episodic approach that seemed to work for his screenplay for 1989's "Steel Magnolias". Based on Larry McMurtry's sequel novel, the story picks up Aurora's story fifteen years after Emma's death as we see true to her daughter's final wishes, that the grandiose older woman has raised Emma's three children. Now adults, oldest son Tommy is in prison for drug dealing, while youngest son Teddy has become standard white trash who wants only to own a tow truck. That leaves granddaughter Melanie who has inherited her mother's independent streak as she struggles in a bad relationship with an aspiring underwear model. Without Emma, Melanie picks up the slack and so do two minor characters from the first film - Emma's best friend Patsy, who has become a wealthy divorcée constantly competing with Aurora, and Aurora's salt-of-the-earth maid Rosie.<br /><br />The movie becomes a virtual traffic jam of personal problems orbiting around Aurora with the second half an endless series of dramatic climaxes. MacLaine does the best she can under the circumstances, but the rest of the cast is set adrift. Bill Paxton looks particularly lost as the psychotherapist in love with Aurora. Juliette Lewis uses her familiar off-kilter mannerisms as Melanie, while Miranda Richardson is forced to play Patsy on two notes - petulant jealousy and benign resignation. Nicholson's appearance is welcome, but he understandably looks like he wants to leave the minute he arrives to remind Aurora of her enduring appeal. Only Marion Ross and Ben Johnson acquit themselves respectably as Rosie and her husband-to-be Arthur. Except for MacLaine's work, this overlong slog is really unbearable to watch. The 2001 DVD offers no significant extras.