<br /><0x3E> Ik smeek de een of andere regisseur om Samuel L. Jackson een rol te geven waarin hij geen stoere bink hoeft te zijn. Het lijkt wel of er in elke film die hij maakt wel een scène zit waarin hij zijn 'Pulp Fiction'-personage meeneemt.<br /><0x3E> Het is niet omdat hij een slechte acteur is. Integendeel, hij speelt stoere binken beter dan wie ook in Hollywood.<br /><0x3E> Het wordt gewoon oud.<br /><0x3E> Maar Jacksons optreden in'Rules of Engagement' is niet het enige dat oud is. Ook de doofpotten van de overheid en dramatische rechtbankscènes vullen deze film, en op de meest voorspelbare manier. Jackson speelt een marineofficier die van moord wordt beschuldigd nadat hij zijn troepen heeft bevolen een menigte burgers voor de Amerikaanse ambassade in Jemen onder vuur te nemen. Hij vraagt zijn oude marinemaatje (Tommy Lee Jones) om hem te vertegenwoordigen.<br />Deze film had een buitengewoon intelligente oorlogsfilm kunnen worden. De beelden van de menigte die wordt afgeslacht zijn verschrikkelijk angstaanjagend, en de toeschouwers beginnen zelfs hun loyaliteit aan Jacksons personage in twijfel te trekken. Zulke gemengde gevoelens zijn verfrissend gelijk aan de gevoelens die uit 'Three Kings' naar boven komen.<br />In feite is de hele eerste helft van de film extreem goed geschoten oorlogsscènes, plus surround sound, zo effectief als hij ooit is gebruikt. Dan komt de voorspelbaarheid.<br /><0x3E><0x3E> Het publiek raakt ervan overtuigd dat Jacksons personage een held moet zijn, geen misdadiger. Jones' personage voert een emotionele slotpleidooi. De laatste scène van de film laat zien wat er met alle personages in de film is gebeurd.<br /><0x3E><0x3E> Wat zo aantrekkelijk was aan 'Erin Brockovich', was dat er, ondanks het feit dat het een film over een rechtszaak was, niet één scène uit de rechtszaal was. Dat soort geluk heb je niet in'Rules of Engagement'.<br /><0x3E><0x3E> Bovendien, waarom staan fictieve films erop om epiloog te zijn? Als een film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, dan is dat logisch omdat de kijker nieuwsgierig is naar waar de personages nu zijn. 'Rules of Engagement', een van de meest meeslepende plotontwikkelingen in de epiloog. Het wordt een slap aftreksel van de film en is oneerlijk tegenover de kijker.<br />Ondanks alle negatieven heeft'Rules of Engagement' zeker zijn momenten. Jackson en Jones hebben een verbazingwekkende hoeveelheid chemie <0xE2><0x80><0x93> veel meer dan je zou denken als je hun carrières in aanmerking neemt. Bovendien zullen degenen die van nepdrama in de rechtszaal houden waarschijnlijk genieten van de clichés die in deze film worden gebruikt.<br />Maar voor het grootste deel is'Rules of Engagement' wat de meeste mensen ergerlijk vinden aan grote producties van Hollywood <0xE2><0x80><0x93> grote acteurs, maar een overweldigende voorspelbaarheid.
<br /><br />	I beg some casting director to put Samuel L. Jackson into a role where he doesn't have to be a bad-ass. It seems like every movie he makes has some speech where he takes his "Pulp Fiction" character with him.<br /><br />	It's not because he's a bad actor. On the contrary, he plays bad-ass better than anyone else in Hollywood. <br /><br />	It's just getting old.<br /><br />	Jackson's performance in "Rules of Engagement" is not the only thing that's old, however. Government cover-ups and high drama court scenes also lace this film, and they do so in the most predictable manner.<br /><br />	Jackson plays a marine officer who is charged with murder after ordering his troops to fire into a crowd of civilians outside the U.S. embassy in Yemen. He asks his longtime marine buddy (Tommy Lee Jones) to represent him.<br /><br />	This movie could have made an extremely intelligent war film. The pictures of the crowd after being massacred are terribly frightening, and audience members actually start to question their loyalty to Jackson's character. Such mixed feelings are refreshingly similar to those envoked from "Three Kings."<br /><br />	In fact, the entire first half of the movie has extremely well shot war scenes, plus surround sound used as effectively as it has ever been used.<br /><br />	Then predictibility sets in.<br /><br />	The audience becomes convinced that Jackson's character should be a hero, not a criminal. Jones' character delivers an emotional closing argument. The final scene of the movie shows captions of what happened to all of the characters in the movie.<br /><br />	What was so appealing about "Erin Brockovich" was that, despite being a movie about a court case, there was not one scene from inside the court. There's no such luck in "Rules of Engagement."<br /><br />	Plus, why do fictional movies insist on making epilogues? If a movie is based on a true story, it makes sense because the viewer is curious about where the characters are now. However, in "Rules of Engagement," some of the most compelling plot developments occur in the epilogue. It becomes a cop-out piece of cinema and is unfair to the viewer.<br /><br />	Despite all of its negatives, "Rules of Engagement" certainly has its moments. Jackson and Jones have a surprising amount of chemistry - much more than one would think considering their careers. Plus, those who enjoy fake courtroom drama would probably enjoy the cliches carried through in this film.<br /><br />	For the most part, however, "Rules of Engagement" is what most people find annoying about big-production Hollywood dramas - big name actors, but overwhelming predictibility.