'Street Smart' is een film die niet veel mensen zich uit de jaren tachtig lijken te herinneren. Wat me in de film aantrok, was het feit dat Morgan Freeman zijn eerste Academy Award-nominatie voor zijn rol als pooier in deze film kreeg. Freeman heeft nooit eerder zo'n rol gespeeld, en ook daarna niet, en zijn bekendste rollen (waaronder de door Oscar genomineerde rollen) bestonden uit positievere personages met effectieve leiderschapskwaliteiten. Hoewel Freeman hier niet het type positief Afrikaans-Amerikaans rolmodel speelt waar hij nu het bekendst om is, speelt hij wel het personage van Leo Smalls jr., alias 'Fast Black' Het is een driedimensionale voorstelling die maar weinig andere acteurs, blank of zwart, voor elkaar zouden hebben gekregen. Hij is niet alleen een intimiderende verschijning, of iemand die opzichtige kleren draagt. De scènes waarin hij teruggaat naar zijn appartement, met op de achtergrond een poster van Martin Luther King Jr., spreken boekdelen over zijn karakter.<br />Zonder enige twijfel is Freemans optreden het beste aan deze film. De rest van de film is inderdaad intrigerend, maar heeft een paar zwakke punten waardoor hij een beetje halfbakken aanvoelt. Met een looptijd van 94 minuten had er minstens 20 minuten aan beelden kunnen worden toegevoegd om deze overgeslagen plotdetails te verklaren zonder het tempo van de film te verstoren.<br />Wijlen Christopher Reeve is Jonathan Fisher, een op Harvard opgeleide journalist die onder druk staat om in het weekend een artikel voor een tijdschrift te schrijven. Hij stuurt een idee naar zijn publisher, schijnbaar uit het niets, ongeveer 24 uur in het leven van een pooier. Het verhaal zou waar moeten zijn, maar Fisher, die zich ernstig belemmerd voelt om zijn redacteur een verhaal te laten schrijven, verzint er zelf een. Tot zijn verbazing haalt het verhaal de voorpagina, wordt Fisher van de ene dag op de andere een beroemdheid en komt hij in zijn eigen tv-journaal terecht.<br />Het probleem doet zich voor wanneer sommige lezers denken dat het artikel gaat over één bepaalde echte pooier (Freeman) die toevallig terechtstaat voor moord. Onder die behoedzame lezers bevindt zich de leidende aanklager in die zaak. Hoewel er in het fictieve artikel geen sprake is van welke moord dan ook, krijgt Fisher nog steeds de opdracht om zijn aantekeningen van het proces aan het hof te overhandigen, anders loopt hij het risico in de gevangenis te belanden.<br />Met het probleem komt een verhaal dat de belangstelling van de kijkers hoog houdt voor wat er daarna komt, maar plotholes die bij het verhaal horen blijven onverklaard. We hebben bijvoorbeeld een idee van wat Reeves personage in het artikel heeft geschreven, maar we hebben geen idee wat in dat artikel als indirect bewijs in een moordzaak zou worden beschouwd. Een reeks denkbeeldige montages van Reeves idee van een pooier tijdens het schrijven van het verhaal zou dat raadsel gemakkelijk hebben opgelost. Daar komt nog bij dat Reeves personage weliswaar van Harvard komt, maar dat dat het enige is wat we van hem weten. Hoe kwam hij eigenlijk op het idee om over een pooier te schrijven? Aangezien we hem pas in de binnenstad hebben gezien nadat hij het voorstel voor het verhaal had ingediend, blijft ook die gebeurtenis onverklaard. Reeve speelde een man die probeert de controle over zijn leven en carrière te houden, maar die beide in gevaar brengt als de situatie hem boven het hoofd groeit. Het zou echter nuttiger zijn geweest als zijn personage wat meer wortels had gehad, om nog maar te zwijgen van een soort moreel kompas.<br />Er waren andere momenten waarop het verhaal wat wankel was, maar de film had andere geweldige eigenschappen. De binnenstad in de film zag er bijvoorbeeld veel echter uit dan andere 'griezelige stadsdrama's' die ik de afgelopen jaren heb gezien, waarin de filmmagazijnen eruitzagen als filmmagazijnen en de huizen te glimmend waren. Maar over het geheel genomen is de film de moeite van het bekijken waard.' Deze film liet zien dat Reeve een personage dat alles onder controle heeft (Superman) net zo goed kan spelen als iemand die dat niet heeft.
"Street Smart" is a movie not a lot of people appear to remember from the 1980's. What attracted me to the movie was the fact that Morgan Freeman received his first ever Academy Award nomination for his role as a pimp in this film. Freeman hasn't played a role like this before or since, and his best known roles to come after this (including Oscar nominated roles) have consisted of more positive characters with effective leadership skills. Although Freeman doesn't play the type of positive African-American role model here that he is now best known for playing,he gives the character of Leo Smalls, Jr., a.k.a. "Fast Black", a three-dimensional performance that few other actors, black or white, would have been able to pull off. He's not just an intimidating presence, or a guy who wears flashy clothes. In fact, the scenes where he goes back to his apartment, and a poster of Martin Luther King, Jr. can be seen in the background, says volumes about his character.<br /><br />Without a doubt, Freeman's performance is the best thing about this movie. The rest of the movie is indeed intriguing, but has a few weaknesses which makes it feel a little half-baked. With a running time of 94 minutes, at least 20 minutes of footage could have been added to account for these skimmed-over plot details without throwing off the pace of the film.<br /><br />The late Christopher Reeve is Jonathan Fisher, a Harvard educated print journalist who is under pressure to write a magazine article in a weekend. He submits an idea to his publisher, seemingly off the top of his head, about 24 hours in the life of a pimp. The story is supposed to be true, but Fisher, feeling intense encumbrance to get a story to his editor, fabricates one instead. To his surprise, the story makes the front page, Fisher becomes a celebrity overnight, and moves up to his own TV news segment.<br /><br />The trouble comes in when some readers believe the article is about one particular real pimp (Freeman) who happens to be on trial for murder. Among those wary readers is the leading prosecutor for that case. Although the fictional article depicts no murder of any kind, Fisher is still ordered to give the court his notes in the trial, or be subject to a jail sentence.<br /><br />With the trouble comes a story that keeps the viewers' interests high for what comes next, but plot holes that accompany the story remain unexplained throughout. For instance, we have some of an idea what Reeve's character wrote in the article, but no idea what in the article would be considered circumstantial evidence in a murder trial. Having a series of imaginary montages with Reeve's idea of a pimp as he's writing the story would have cleared that unexplained plot point up easily. Plus, although Reeve's character is Harvard educated, that's all we know about his character. How did he come up with the idea to write about a pimp in the first place? Since we never see him in the inner city until after he submitted the story proposal, that occurrence remains unexplained also. Reeve did a great job playing a guy who tries to maintain control of his life and career, only to have both be in jeopardy as his situation goes over his head. It would have been more helpful to establish some real roots for his character, though, not to mention a moral compass of some kind.<br /><br />There were some other times where the story felt shaky, but the film had other great qualities. For instance, the inner city in the film looked far more real than other "gritty urban dramas" I've seen over the last few years where the movie sets looked like movie sets and the houses looked too polished. Overall though, the film is worth checking out for Freeman's performance, and probably should be remembered better in Reeve's career than "Superman IV: The Quest For Peace". If anything, this movie showed that Reeve can play a character who has everything under control (Superman) just as well as one who does not.