De liefhebbers van film noir vinden maar heel weinig films in de cyclus zonder enige belangstelling <0xE2><0x80><0x93> zelfs de arme programmeurs die net iets minder dan of meer dan een uur werken, hebben de neiging iets te hebben om de belangstelling te voeden. Shoot To Kill behoort helaas niet tot die categorie. Hoewel het script een paar wendingen heeft, gaat de regisseur met de verhaalstructuur zo onhandig te werk dat ze niet als verrassing maar als irritatie komen. En de totaal onbekende cast (en crew) doet hun werk zonder een sprankje originaliteit of inspiratie. Het is moeilijk om een film te laten eindigen zonder dat er een positieve noot in zit, maar Shoot To Kill dient als een herinnering aan hoe deprimerend deprimerend filmen in de naoorlogse jaren kon zijn.
Aficionados of film noir find very few movies in the cycle without some interest -- even the poverty-row programmers that come in just under or over an hour tend to have something to sustain interest. Shoot To Kill, alas, is not among them. Though the script contains some twists, the director handles the narrative structure so clumsily that they come not as surprises but as irritations. And the totally unknown cast (and crew) goes through their paces without a spark of originality or inspiration. It's hard to leave a movie without a positive note to be sounded, but Shoot To Kill serves as a reminder of just how depressing bottom-of-the-barrel filmmaking in the postwar years could be.