Deze 'film' is schijnbaar een verzameling van niets met elkaar te maken hebbende scènes, aan elkaar geknoopt door drie verschillende regisseurs die elkaar moeten hebben gehaat en de filmindustrie moeten hebben gehaat. Faith Clift, de hoofdrolspeelster, ziet eruit en gedraagt zich als een dode zombie die een lobotomie heeft ondergaan en daarna is verdoofd, Charles (Richard) Moll, met de steeds veranderende pruiken ziet er verloren uit en klinkt verloren, Marc Lawerence in een dubbele rol is in beide 'rollen' afschuwelijk en ten slotte is Robert Bristol, de nuffige Satan op aarde, ongeveer zo eng als slagroom. Maar aan de nachtmerrie komt toch een eind, maar pas nadat je zo'n 70 minuten van deze ellende hebt verknoeid. Fans van slechte films zullen hiervan genieten, het kan ook worden gebruikt als voorbeeld van hoe je een film niet moet maken.
This ''film'' is seemingly a collection of unrelated scenes strung together by three different directors who must have hated each other and the business of film-making . Faith Clift the lead actress looks and acts like a dead zombie who's been lobotomized and then drugged , Charles (Richard) Moll , with the ever changing wigs looks and sounds lost , Marc Lawerence in a dual role is horrible in both ''roles'' and finally Robert Bristol the prissy Satan rep on earth is about as scary as whipped cream . The nightmare however does end , but only after you've suffered a wasted 70 or so mins of this mess .Fans of bad films will enjoy this , it could also be used as an example of how not to make a film .