Terwijl ik naar _The Survivors_ keek, vroeg ik me onwillekeurig af wat er door het hoofd van regisseur Michael Ritchie ging toen hij het script onder ogen kreeg. Afgezien van de enorme hiaten in plot en ontwikkeling, moest er toch ergens humor in te vinden zijn om twee tegenpolen van het comedy-spectrum in dit project te plaatsen. Er moest een missie of een reden in Ritchies hoofd zitten toen hij besloot dat Robin Williams, een snel pratende komiek die soms onbeheersbaar kan zijn, en Walter Matthau, een traag-methodische komiek die 'iedereen aanspreekt', zijn sleutelfiguren zouden zijn. Ik wou dat ik een vlieg op de muur had kunnen zijn tijdens deze openingsvergadering, want deze kleine vlieg zou zijn mond hebben opengedaan en hebben gezegd dat deze koppeling het script zou verdoezelen en misschien wel een zwarte smet zou werpen op de carrières van beide acteurs. Ik zou het niet bij die ene keer laten, ik zou deze film aan stukken scheuren in een poging anderen zover te krijgen dat ze me zouden uitleggen hoe de daaropvolgende eindes en ontbrekende tonen in elkaar zaten. Het enige element waar ik tevreden mee zou zijn, zou de rolbezetting van Jerry Reed zijn, die deze gehavende film oprecht wat humor en intelligentie heeft gegeven. De Overlevenden was geen film, maar in plaats daarvan een poging om twee komedianten de gelegenheid te geven zich uit te drukken, gekoppeld aan een zware vuurkracht. Niets meer, niets minder.<br />Zou iemand, wie dan ook, me alsjeblieft kunnen helpen met het verhaal rond _The Survivors_? Van de zigzaggende openingsscène met de papegaai en het werk van Robin Williams tot het voorval bij Matthau's benzinestation (een plotpunt dat nooit wordt genoemd of afgesloten) besteedt Ritchie geen tijd aan het ontwikkelen van iets. Zijn keuze is eenvoudigweg om Williams zo 'zany' mogelijk te laten zijn en te kijken hoe Matthau daarop reageert. Als Jerry Reed er niet was geweest, zou deze film bijna anderhalf uur hebben bestaan uit geforceerde grappen, pistoolschoten en ongemakkelijke momenten. Het verhaal was zinloos. In de meeste gevallen kan ik stukjes en beetjes van een verhaal vinden die mijn aandacht vasthouden en me nieuwsgierig maken naar hoe het einde zich zal ontwikkelen. Om die oplossing te krijgen, moet er een conflict zijn. Ritchie probeert er een te creëren met de hele 'overleving van de fitste' in de naam, maar zelfs dat idee wordt nooit volledig aangekondigd. Ik voelde me als een pingpongbal in deze film, die voortdurend heen en weer gaat tussen Williams en Matthau, in de hoop dat ik op iets zou stuiten wat een punt scoorde, maar helaas, dit was het spel waar nooit een eind aan zou komen. Ritchie neemt ons zelfs mee de wildernis in in een poging meer mensen aan het lachen te maken en uiteindelijk een einde te maken, maar opnieuw gebeurt er niets. Er wordt niets uitgelegd, er wordt niets ontwikkeld, er is niets lineair. Williams gaat het bos in om te leren overleven, maar in de tijd die hij daar doorbrengt is het alsof hij niets te weten komt. En waar haalt hij het geld vandaan om het huis in het bos te kopen? En dan, zonder iets prijs te geven, is er dat pathetische einde. WAT IS ER GEBEURD? Ik gebruik hier grote woorden, want er was geen greintje van een conclusie. Vijanden werden vrienden, vrienden werden vijanden, en voordat er iets gezegd kon worden, verschenen de eindcredits.<br />Ik zou dit hier graag willen verkondigen, maar ik geloof dat Michael Ritchie met deze film zelfs de eenvoudigste taken niet zou kunnen uitvoeren. De richting was afschuwelijk omdat Ritchie zijn acteurs niet in de hand had. Als je naar Williams en Matthau op het scherm keek, was het duidelijk dat de man achter de camera geen advies of aanwijzingen gaf. Ritchie hield Williams niet tegen tijdens zijn tirades (die soms helemaal niet relevant waren voor de film) en hij hielp Matthau niet om te reageren op de waanzin die Williams op tafel legde. Wat het beste deel van de film had moeten zijn, was verreweg het pijnlijkst om te zien. In de ogen van deze criticus waren Williams en Matthau misschien wel de meest komische koppels van de hele film. Matthaus vorm van komedie verschilt volkomen, zo niet voor honderd procent, van Williams' streken. In sommige films zou dit in het voordeel van de film werken, maar in The Survivors niet. Deze twee komedianten hadden geen personages om in te spelen. Ik zat anderhalf uur lang te kijken naar Robin Williams als Robin Williams en hetzelfde voor Walter Matthau. Ik zag geen enkele gelijkenis tussen die twee. Ze leken allebei van het ene personage naar het andere te springen. Geen van beiden leek een volledig beeld te hebben van de persoon die ze probeerden te spelen. Dit is voor een deel te wijten aan het zwakke verhaal, maar ik geef vooral Ritchie de schuld. Met Williams en Matthau aan het roer was dit het begin van een hilarische, misschien zelfs hartverscheurende komedie die in de filmwereld een begrip zou worden, maar in mijn ogen kon Ritchie er niet mee omgaan. Hij vertrouwde te veel op de komische 'personages' van zijn acteurs in plaats van er echt personages voor op te bouwen.<br />Al met al was dit een heel trieste vertoning. Ik heb een paar andere recensies gelezen die lovend waren over de komedie in deze film, terwijl ze op dezelfde manier spraken over het ontbreken van een verhaal, maar voor mij was alles kapot. Er waren geen personages, er was geen richting, er was duidelijk geen verhaal, en onze twee centrale acteurs deden niet mee.' Het enige pluspunt van deze film is de prestatie van Jerry Reed. Hij was de moeite waard om naar te kijken. De scène tussen zijn vrouw en mij was bijna volmaakt. Ik geloof dat het de enige keer was dat ik me betrapte op het grinniken om deze hele film. Ritchie kon deze film niet aan en uiteindelijk is _The Survivors_ waarschijnlijk een film die noch Matthau, noch Williams zich zal willen herinneren.<br />**Uit****************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************
As I watched The Survivors, I couldn't help but wonder what was going through the mind of director Michael Ritchie when he was presented with the script. Outside of the enormous gaps in plot and development, he had to see some humor in it somewhere to cast two direct opposites of the comedy spectrum to helm this project. There had to be a mission or a reason in Ritchie's mind when he decided that Robin Williams, a fast-talking comedian that can sometimes be uncontrollable, and Walter Matthau, a slow-methodical comedian that appeals to the "every man", would be his key players. I wish I could have been a fly on the wall during this opening meeting because this little fly would have spoken up and mentioned that this pairing would doom the script, and possibly put a black mark on both of these actor's careers. I wouldn't just stop there, I would tear this film to pieces trying to get others to explain to me the subsequent ending and missing tone. The only element that I would be content with would be the casting of Jerry Reed, who honestly brought some humor and intelligence to this scarred film. The Survivors was not a film, but instead an attempt to allow two comedians the opportunity to express themselves coupled with heavy firepower. Nothing more, nothing less.<br /><br />Could somebody, anybody, please help me out with the story surrounding The Survivors? From the zigzag opening centered around the parrot and Robin Williams' job to the incident at Matthau's gas station (a plot point never mentioned or concluded), Ritchie spends no time developing anything. His choice of direction is simply to allow Williams to be as "zany" as possible and see how Matthau reacts to it. If it weren't for Jerry Reed this film would have been nearly an hour and a half of forced jokes, gunshots, and awkward moments. The story was pointless. In most instances I can find bits and pieces of a story which keeps my attention allowing me to be curious about how the ending will resolve itself. For there to be this resolution, there has to be a conflict. Ritchie attempts to create one with the entire "survival of the fittest" byline, but even that idea is never fully announced. I felt like a Ping-Pong ball in this film, constantly going back and forth between Williams and Matthau hoping that I would land on something that scored a point, but alas, this was the game that would never end. Ritchie even takes us into the wilderness in attempts to bring more laughs and eventually draw an ending, but again, nothing happens. Nothing is explained, nothing is developed, nothing is linear. Williams goes into the woods to be trained in survival, yet for the amount of time he was there it was as if he was unable to learn anything. Also, where did he get the funds to buy the house out in the woods? Then, without giving anything away, there was that pathetic ending. WHAT HAPPENED? I use big words there because there was not one iota of a conclusion. Enemies became friends, friends became enemies, and before words could be spoken the ending credits appeared.<br /><br />I would like to announce this here, but I believe Michael Ritchie could not even handle the simplest of tasks with this film. The direction was horrible because Ritchie could not control his actors. It was obvious as you watched Williams and Matthau on screen that there were getting no advice or pointers from the man behind the camera. Ritchie didn't stop Williams during his rants (which at times were never relevant to the film) and did not help Matthau react to the insanity that Williams was bringing to the table. What should have been the best part of this film was easily the most painful to watch. Williams and Matthau, in this critic's eye, possibly could be ranked as the WORST comic pairing in cinema. Matthau's form of comedy is completely, if not 100%, different to Williams' shenanigans. While in some film cases this would work to a movie's advantage, for The Survivors, it did not. There were no characters for these two comedians to enter into. I sat during the entire hour and a half watching Robin Williams be Robin Williams and the same for Walter Matthau. I could not see any semblance of a character between the two of them. Both seemed to jump from one trait to the next. Neither seemed to have a complete hold or knowledge of who they were attempting to portray. This is half due to the flimsy story, but mainly I place the blame on Ritchie. With Williams and Matthau at the helm, this had the beginnings of a hilarious possible gut-busting, laugh-out-loud comedy that would be a staple in the film community, but Ritchie, in my eyes, could not handle it. He relied to heavily on his actor's comic "personas" instead of actually building characters for them.<br /><br />Overall, this was a very sad excuse for a film. I have read some other reviews that speak highly of the comedy in this film while do speak similarly of the lacking story, but for me everything was broken. There were no characters, there was no direction, there was obviously no story, and our two central actors didn't work for their money, but just read through their lines and gave a measly 30% to the final product. The only plus I give this film is the accomplishment of Jerry Reed. He was worth watching. The scene between his wife and I was nearly close to perfection. I think it was the only time that I found myself chuckling through this entire film. Ritchie could not handle this film and in the end The Survivors is probably a film that neither Williams or Matthau wants to remember.<br /><br />Grade: ** out of *****