Als je er 300 minuten over doet, lijkt het misschien wat lang om het uit te zitten <0xE2><0x80><0x93> de roman telt immers amper 400 pagina's en de plot is beknopt genoeg om een kortere overgang van boekvorm naar beelden te bewerkstelligen. Maar als je het leest en de _Pride and Prejudice_, algemeen beschouwd als het magnum opus van Jane Austen, en je geniet van de miniaturistische stijl, de scherpe taal en de behandeling van zelfs de kleine personages als een enorm wandtapijt, dan is er geen andere manier om een volledig beeld van de roman te scheppen dan door haar roman op televisie te herschrijven. (De komst van Emma Thompson en de film van 2005 bewijst het tegendeel.)<br />Het interessante aspect van de miniseries is dat het nooit zo aanvoelt. Het verhaal van Austens micromaatschappij ontwikkelt zich in zijn eigen tempo, net als de roman: het is alsof de roman letterlijk tot leven is gekomen en wordt gespeeld door de mensen van FAHRENHEIT 451, compleet met kostuums en decors. We ontmoeten de Bennets meteen aan het begin, als ze bespreken hoe Netherfield eindelijk aan de man moet worden gebracht en dat de eigenaar niemand anders is dan een begerenswaardige vrijgezel. Elizabeth, de op een na oudste Bennet, is degene die de eerste regel van Austens boek uitspreekt <0xE2><0x80><0x93> en het is passend dat zij degene is die dat doet: luister naar hoe ze het zegt, niet naar wanneer ze het zegt of tegen wie ze het zegt. De komst van zo'n man veroorzaakt grote opschudding in de kleine gemeenschap. Charles Bingley is een sympathieke, innemende man, maar hij heeft een paar verfoeilijke zussen, Caroline en Louisa Hurst. Zijn vriend, meneer Darcy, is ook begeerlijk en tien keer zo rijk als Bingley, maar al snel zal blijken dat hij een onaangenaam type is. Op het bal krijgt Jane Bennet een hechte band met Charles (tot groot genoegen van haar moeder) en Elizabeth lijkt een beetje gecharmeerd te zijn van Darcy's imposante karakter, maar zijn afstandelijke karakter en voortdurende afwijzing, plus de harde opmerkingen die hij binnen gehoorsafstand over haar maakt, kwetsen haar diep: haar trots is gekrenkt en daarom zal ze van nu af aan niets meer met hem te maken willen hebben. Maar het lot zorgt ervoor dat ze hem opnieuw ontmoet als Jane ziek wordt nadat ze een avond met Bingley en zijn zussen moet doorbrengen. Hoewel Darcy een onderdrukte genegenheid voor Elizabeth lijkt te koesteren, is ze zich daar niet van bewust, en ze wordt steeds vijandiger tegenover hem, vooral nadat ze van George Wickham te horen heeft gekregen dat hij zich heel slecht tegenover hem heeft gedragen. Te midden van dit alles, en omdat de Bennets geen zoon hebben, hebben de meisjes geen enkele kans om te erven. Hun bezittingen zijn overgedragen aan een mannelijke erfgenaam. Dominee Collins komt op zoek naar een vrouw, doet Elizabeth een aanzoek, wordt afgewezen en trouwt uiteindelijk met Charlotte Lucas, Elizabeths beste vriendin. Bovendien verlaten de Bingleys Netherfield, en Jane' De toekomst van Elizabeth hangt nog in de lucht.<br />Uiteindelijk bereikt het verhaal een climax, en net als het boek vindt het halverwege plaats. Jane Austen moet zich op een empirische manier bewust zijn geweest van het feit dat redigeren een werk in evenwicht kan brengen en het effect ervan kan vergroten, want door de crisis halverwege te laten plaatsvinden, stelt ze vast dat Elizabeth en Darcy op een realistische manier naar elkaar toe zullen moeten groeien, net zoals andere gebeurtenissen Jane en Bingley in staat zullen stellen hun verbintenis te consummeren. Dat maakt dit verhaal zo blijvend <0xE2><0x80><0x93> alles in het verhaal is zo realistisch mogelijk, in overeenstemming met de samenleving.' De houding die de mannen en vrouwen van hun tijd ten opzichte van de vrouwen en mannen van hun tijd aannamen, was net zo serieus als een pensioenplan of een ziektekostenverzekering.<br />De twee delen beschrijven de langzame onttakeling van Austens plot op een manier die theatraal had kunnen zijn, maar dat niet is. Er is geen draad onuitgewist gebleven, in tegenstelling tot de versie uit 1940 (ondanks de aanwezigheid van Laurence Olivier en Greer Garson), waar het verhaal iets meer op een klucht leek en de personages in het boek zich in die filmversie heel anders gedroegen. Jennifer Ehle en Colin Firth zijn perfect in hun vertolking van Elizabeth en Darcy. Zij lijkt op een aardsere versie van Meryl Streep, tot en met haar stem en haar manier van doen; hij is even afstandelijk als verleidelijk. Geloof je niet dat ze het in zich hadden om samen te smelten? Allebei moeten ze veel acteren zonder veel uiting te geven, en toch neemt Ehle een aardige iconoclastische houding aan ten opzichte van haar personage, net zoals Firth mannelijke arrogantie belichaamt.<br />Nu de filmversie uit 2005 de lof heeft gekregen die hij verdiende, zullen er mensen zijn die deze versie verkiezen boven de filmversie en vice versa. Er zijn misschien Olivier-puristen die zullen terugschrikken voor zo'n lange versie. Ik heb de roman verschillende keren gelezen en kan me er het best in verplaatsen omdat hij pagina's van de dialoog intact laat zonder ze al te spraakzaam te maken, en dat is lastig. In de film is iedereen op hetzelfde niveau, maar Steadman is net iets te schril. Hoewel mevrouw Bennet niet de meest innemende persoon ter wereld was, geloof ik dat ze in de film beter is vertegenwoordigd, want hoewel ze nog steeds een hyperactieve, overgevoelige vrouw was, was ze zich ervan bewust dat haar dochters berooid zouden achterblijven als ze niet goed trouwden. Desondanks is ze een teer koorddanseres en ik merkte dat ik mevrouw Bennet uiteindelijk aardig vond en begreep dat ze ook deel uitmaakte van het enorme tapijt dat Austen zelf zo liefdevol had geweven.
At 300 minutes, it might seem a bit steep to sit through -- after all, the novel is barely under 400 pages and its plot is concise enough to garner a shorter transition from book form to images. But, when you sit and read PRIDE AND PREJUDICE, widely considered to be Jane Austen's magnum opus, and savor its miniaturist style, its sharp language, the treatment of even its minor characters as a huge tapestry, there is no other way to create a complete vision of the novel but to do a televised re-working of her novel. (The advent of Emma Thompson and the 2005 movie now proves otherwise.) <br /><br />The interesting aspect of the miniseries is that it never feels like it's moving at a crawl. The story of Austen's micro-society develops at its own pace, much like the novel: it's as if the novel had literally come alive and were being acted by the people from FAHRENHEIT 451, complete with costumes and settings. We meet the Bennets right at the beginning when they discuss how Netherfield is to be let at last, and that its owner is none other than an eligible bachelor. Elizabeth, the second eldest Bennet herself is the one who utters the opening line of Austen's book -- and it's appropriate that she be the one who does so: listen to how she says it, not to when she does or who she does to.<br /><br />The arrival of such a man causes an uproar it the small community. Charles Bingley is a congenial man, personable, but has some odious sisters, Caroline and Louisa Hurst. His friend, Mr. Darcy, is also eligible and ten times richer than Bingley, but is soon to be revealed to be someone disagreeable. At the ball, Jane Bennet becomes close with Charles (much to her mother's delight) and Elizabeth seen to be a little taken with the imposing nature of Darcy, but his aloof nature and continuous rebuffs, plus a harsh commentary he makes of her within earshot hurts her deeply: her pride has been hurt; hence, from now on, she will have nothing to do with him.<br /><br />But fate has her meet him again when Jane falls ill after she gets called to spend an evening with Bingley and his sisters. While Darcy seems to be taking a repressed liking to Elizabeth, she is unaware of it, and grows increasingly hostile towards him, particularly after learning from George Wickham that he behaved quite badly towards him. In the middle of this, and because the Bennets have no son, the girls stand no chance of inheriting. Their property has been entailed to a male heir. Reverend Collins comes looking for a wife, proposes to Elizabeth, gets rebuffed, and winds up marrying Charlotte Lucas -- Elizabeth's best friend. On top of this, the Bingleys leave Netherfield, and Jane's future is left up in the air.<br /><br />Eventually the plot reaches a head, and like the novel, it occurs midway. Jane Austen must have been aware at an empiric form that editing can balance out a work and enhance its effect, because in putting the crisis of the action halfway she establishes that Elizabeth and Darcy will have to shift towards each other in a realistic way, the same way other events will allow Jane and Bingley to consummate their union. This is what makes this story so enduring -- everything in it is realistic as possible, adhering to what society's attitude towards woman and men of their time was, where marriage was taken as serious as a retirement plan or having medical benefits. <br /><br />The miniseries captures the slow breakdown of Austen's plot in a way that could have been stagy but is not. Not one thread is left untold, unlike the 1940 version (despite the presences of Laurence Olivier and Greer Garson) where the story looked a little more like farce and characters in the book behaved much differently in that film version. Jennifer Ehle and Colin Firth are perfect in their renditions of Elizabeth and Darcy. She resembles an earthier version of Meryl Streep down to her voice and mannerisms; he is as aloof as alluring. Who wouldn't believe they didn't have what it took to merge together? Both have to do much acting without expressing much if at all, yet Ehle brings a nice iconoclastic attitude towards her character, the same way Firth embodies masculine arrogance.<br /><br />Now, with the 2005 film version having got the praise it did, there will be people who prefer this version to the movie version and vice versa. There may be Olivier purists who will balk at such a long version. Having read the novel several times, I can relate to this one best because it retains pages of dialog intact without making it too talky and that's a tricky thing to do. Minus Alison Steadman's character, everyone is at a uniform level, but Steadman is a shade too shrill. While Mrs. Bennet wasn't the most agreeable person in the world, I believe that she has been represented better in the movie version because while still being a hyperactive, over-emotional woman, she was aware her daughters would be left destitute if they did not marry well. Even so, she does have a delicate tightrope to walk and I found myself liking Mrs. Bennet in the end and understood she was also a part of this enormous tapestry that Austen herself had woven so lovingly.