Kijkers die gewend zijn aan de Charlie Chaplin van CITY LIGHTS AND MODERN TIMES, zullen verbaasd zijn te zien hoe woest zijn eerste Keystone-komedies konden worden. In sommige gevallen zijn die films niet meer dan een stuk of tien minuten wilde slapstick, en als de afdrukken in slechte staat verkeren, worden zelfs de rudimentaire plotlijnen onsamenhangend. Een paar van de Keystones vertonen een zekere mate van finesse en zijn de moeite van het bekijken waard (ik zou THE STAR BOARDER en THE NEW JANITOR op het lijstje zetten van Charlies aangenamere vroege werken), terwijl andere alleen interessant zijn voor Chaplin-fans die vastbesloten zijn al zijn werk te zien, zelfs het strijdlustige en onsamenhangende spul ('dat ons bij LACHENDE GAS brengt. Charlies assistent in deze zaak is meer een kantoorbediende dan een echte tandarts, hoewel hij wel een actieve rol speelt bij het verdoven van patiënten met een houten hamer. Charlie is in deze zaak op zijn gewelddadigst: hij smijt met stenen, schopt met peuken en vecht met praktisch iedereen, vooral met Mack Swain. Ik hou van goede slapstick, maar deze vond ik ergerlijk om naar te kijken. Ik moet toegeven dat de afdruk die ik zag er slecht uitzag en dus moeilijk te volgen was, vooral aan het eind, maar ik vermoed dat het qua kwaliteit niet veel uitmaakt als er ergens in een kluis een ongeschonden negatief van LAUGHING GAS opduikt. Voor het publiek van 1914 was het een opwindende noviteit om de wervelende actie van variété en burlesque over te brengen op het nieuwe medium, maar voor de kijkers van nu is het moeilijk om in zoiets als dit echte komedie te vinden.<br />Chaplin zat op dat moment nog in zijn leertijd en was pas kortgeleden begonnen met het regisseren van zijn films. Het kon hem duidelijk niet schelen of de kijkers zijn scherm alter ego leuk vonden of niet, maar hij wilde gewoon het tempo hoog en koortsachtig houden. (Of probeerde hij zijn baas, Mack Sennett, een plezier te doen?) Het is duidelijk dat de actie Op dat niveau zijn komedieliefhebbers misschien geïnteresseerd in het vergelijken van deze vroege, 'onbesproken' Chaplin met de latere perfectionist die meer takes eiste. Typische grap: Charlie, die doet alsof hij de tandarts is terwijl zijn baas weg is, flirt met een knappe jonge patiënte, pakt dan een tang, knijpt haar neus dicht en trekt haar gezicht naar zich toe voor een kus. Oké, het is een beetje aan de ruwe kant, maar het is een goede grap. Maar de overkill doet zich snel voor als Charlie het verhaal nog drie of vier keer herhaalt (misschien werd er op de set hard om gelachen?) tot het aantal herhalingen afneemt. Later komt er een mooi uitgevoerd stukje fysieke komedie: Charlie volgt zijn werkgever.' Hij loopt met zijn vrouw de trap op, struikelt, probeert zijn evenwicht te bewaren door haar vast te grijpen en rukt haar jurk van haar lijf. Het is opzienbarend en keurig uitgevoerd zonder dat het er al te gerepeteerd uitziet, en het is het grappigste deel van de film, maar als je dat eenmaal hebt gezien, heb je het hoogtepunt gezien. Verder is het een non-stop strijd. Stille komedieliefhebbers die vanaf het allereerste begin een bijzondere belangstelling voor Chaplins werk hebben, willen misschien het LACHENDE GAS zien, maar er is geen sterke reden om er anders naar op zoek te gaan, tenzij je snakt naar slapstick in zijn meest chaotische vorm.<br />Tussen haakjes, de actrice die de vrouw van de tandarts speelt (d.w.z. degene die haar jurk verliest) is Alice Howell, die later zelf de hoofdrol speelde in een serie. Stan Laurel noemde haar later een van de beste actrices van het zwijgende doek. Ik heb niet genoeg van haar werk gezien om me een mening te vormen, maar de leuke scène die ze in deze film heeft, wekt mijn belangstelling om meer van haar films te zien.
Viewers accustomed to the Charlie Chaplin of CITY LIGHTS and MODERN TIMES may be startled to see just how rowdy his early Keystone comedies could get. In some cases these movies amount to little more than 10 or so minutes of wild slapstick, and when the prints are in poor condition even rudimentary plot-lines become incoherent. A few of the Keystones display a degree of finesse and are well worth watching (I'd put THE STAR BOARDER and THE NEW JANITOR on the short list of Charlie's more enjoyable early works), while others are of interest only to Chaplin buffs determined to see all his work, even the scrappy and incoherent stuffwhich brings us to LAUGHING GAS. Charlie plays a dentist's assistant in this one, more of an office custodian than an actual dentist, although he takes an active role in anesthetizing patients with a mallet. This short presents Charlie at his most violent: hurling bricks, kicking butts, and fighting with practically everybody, especially Mack Swain. I enjoy good slapstick, but I found this one exasperating to watch. Admittedly, the print I saw was in bad shape and thus difficult to follow, especially towards the end, but I suspect that even if a pristine camera negative of LAUGHING GAS turned up in a vault somewhere it wouldn't make much difference, quality-wise. For audiences of 1914 it was an exciting novelty to see the knockabout action of vaudeville and burlesque transferred to the new medium, but for today's viewers it's difficult to find genuine comedy in something like this.<br /><br />Chaplin was still in his apprenticeship at this point and had only recently started directing his films. He obviously didn't care whether viewers liked his screen alter ego or not, but just wanted to keep the tempo fast and frantic. (Or was he trying to please his boss, Mack Sennett?) It's clear that the action in this film, like most of the Keystones, was loosely improvised from scene to scene, without any larger sense of purpose. On that level, comedy buffs may be interested to compare this early, "unedited" Chaplin with the later perfectionist who demanded multiple takes. Typical gag: Charlie, pretending to be the dentist while his boss is away, flirts with a pretty young patient, then takes a pair of pincers, pinches her nose, and yanks her face over for a kiss. Okay, it's a little on the rough side but a decent gag. But overkill sets in rapidly as Charlie repeats the business three or four more times (maybe it got a big laugh on the set?) to diminishing returns. Later, there's a nicely performed bit of physical comedy: Charlie follows his employer's wife up some stairs, stumbles, attempts to steady himself by grabbing her, and yanks her dress off. It's startling and cleanly performed without looking over-rehearsed, and stands as the funniest bit in the film, but once you've seen that you've seen the highlight. Otherwise, it's non-stop fighting. Silent comedy buffs with a special interest in Chaplin's work from the very beginning may want to see LAUGHING GAS, but there's no strong reason to seek it out otherwise unless you crave slapstick in its most chaotic form.<br /><br />Incidentally, the actress playing the dentist's wife (i.e. the one who loses her dress) is Alice Howell, who went on to star in a series of her own. Stan Laurel later cited her as one of the finest comediennes of the silent screen. I haven't seen enough of her work to form an opinion myself, but the nice little scene she has in this film whets my appetite to see more of her films.