Paul Mazursky, de schrijver-regisseur, moet manisch-depressief zijn. Hij vindt het heerlijk om ludieke situaties op te zetten en de lachsalvo's vervolgens te onderstrepen met ernst of een gevoel van melancholie. Als Bob (Robert Culp) thuiskomt en zijn vrouw Carol (Natalie Wood) met een heer in hun slaapkamer aantreft, is hij woedend <0xE2><0x80><0x93> en vergeet hij dat hij zelf net heeft bekend dat hij nog niet zo lang geleden een verhouding heeft gehad. Zijn kinderlijke uitbarsting is hilarisch, maar als de twee mannen elkaar ontmoeten en samen iets drinken, is het Mazursky die de kijker met een zekere schrijnendheid terugbrengt naar de aarde. Ik vind deze combinatie wel leuk, hoewel het waarschijnlijk sommige kijkers van het spoor zal brengen. Er zit veel in deze film: improvisatie, lange opnamen, een surrealistisch einde. Maar ik vond dat het echt goed werkte, en Dyan Cannon is verbazingwekkend als de nuchtere Alice, die niet aan haar onderdrukte achtergrond kan ontsnappen. Natalie Wood is minder interessant: ze is hier op haar mooist, maar haar werk heeft iets ondoorgrondelijks dat ze niet van zich af lijkt te kunnen schudden (misschien zat ze nog steeds vast in haar sterrol, omdat ze openlijk 'gek' was, en dat botst met het subtielere werk van haar medespelers). Maar over het geheel genomen is ze een juweeltje.
Writer-director Paul Mazursky must be a manic-depressive. He enjoys setting up farcial situations and then underlining the laughs with either seriousness or a sense of melancholy. When Bob (Robert Culp) returns home to find wife Carol (Natalie Wood) entertaining a gentlemen in their bedroom, he's outraged--forgetting that he himself just disclosed having an affair not too long back. His juvenile outburst is hilarious, but when the two men meet and share a drink, it's Mazursky who brings the viewer back to Earth with a bit of poignancy. I like this combination, although it's likely to throw some viewers off track. There's a lot going in this film: improvisation, long takes, a surrealistic ending. But I thought it really worked, and Dyan Cannon is just amazing as square friend Alice who can't escape her repressed background. Natalie Wood is less interesting: she's at her most beautiful here, but there's a plastic quality about her work that she can't seem to shake (perhaps she was still stuck in her star-vehicle mode, being overtly 'nutty', and this clashes with the more subtle work of her co-stars). Overall, though, a near-gem. *** from ****