In de loop van de late 18e eeuw heeft een grote Japanse koorts de helaas niet ingeënte westelijke naties overspoeld als een zwerm Afrikaanse dodelijke bijen van Irvin Allens archetypische klassieker met dezelfde naam, die onder andere leidde tot de myriade van Franse impressionistische werken en Gilbert en Sullivans _The Mikado_, dat in alle opzichten even Japans is als de taart van Shepard <0xE2><0x80><0x93> en daarvoor staan we voor altijd bij meneer Gilbert en meneer Sullivan in het krijt. Nu, met veel van de recente importen van Japan, is de cirkel van het ongegeneerd inpikken van de kunsttechniek van de andere cultuur rond. Zo geboeid zijn de meelijwekkende, misleide dwazen van onze kleinste gemene deler-popcultuur dat ze grote hoeveelheden van hun tijd en energie besteden aan het plagiëren van wat al is verwaterd door Tarantino, Romero en Zimmer, waarmee ik bedoel dat deze film in feite meer gemeen heeft met Paul Andersons afgrijselijke imitatie van de Resident Evil-games, op zichzelf een eerbetoon aan Romero's klassieke s Living Dead-trilogie, Roger Avary's bijna even afgrijselijke s Killing Zoe, nodeloos te zeggen, een tweederangs imitatie van s Reservoir Dogs, en de muzikale uitwaseming van Klaus <0xE2><0x80><0x93> The Uncomposer <0xE2><0x80><0x93> Badelt, die rijk en beroemd is geworden door simpelweg zijn slechts licht superieure en over het algemeen zwaar overschatte mentor Hans Zimmer te imiteren. De fundamentele plot van deze film is herkenbaar: de Avariaanse bankoverval, de kibbelende gangsters, het dubbelspel van de yakuza, de James Whalian-ersatz-Frankenstein die een lijnman kruist was niet bedoeld om een lijn te kruisen om zijn geliefde dode vrouw weer tot leven te wekken, de Bay-achtige macho-militairen met hun Sam Elliot-snorren en hun huid die aan die van Manuel Noriega doet denken, evenals de hilariteit en de gekte die ontstaan wanneer deze krachten met elkaar in botsing komen. De imitatie is echter niet van een erg hoog kaliber, want hij mist de flair en de technische vaardigheid van een Tod Browning, een Romero of zelfs, en dat is bijzonder g<0xC3><0xAA>nant, een Michael Bay of Roger Avary (ik stel voor dat de verantwoordelijke mensen, vooral de regisseur, onmiddellijk harikari inzetten). Zelfs zonder ook maar een woord Japans te begrijpen, is het overacterende en soms zelfs idiote script pijnlijk duidelijk, evenals het totale gebrek aan originele of memorabele beelden in de film. De pseudo-Badelt-soundtrack is misschien wel het slechtste aspect van de film, vol hyperkinetische, diepteloze, slecht gesynthetiseerde, ultra-simplistische kracht-angels van zo'n monumentale troebele, uitgedroogde levenloosheid dat zelfs als hij van een jonk zou vallen, in dit geval niet verwijzend naar de film maar naar een Chinees platbodemschip met een hoge achtersteven en gekalkte zeilen, hij niet in staat zou zijn tot rehydratie.<br />Toch moet men toegeven dat elke film die het lef heeft zichzelf 'Junk' te noemen, het verdient.
Throughout the late 18th century a grand Japanese-fever swept the regrettably not vaccinated western nations like a swarm of African killer bees from Irvin Allen's archetypal classic of the same name, leading, among other things, to myriad French impressionist art works and Gilbert and Sullivan's `The Mikado', which is for all intents and purposes about as Japanese as Shepard's pie - and for that we shall be forever be indebted to Mr. Gilbert's and Mr. Sullivan. Now, with many of the Japanese's recent imports, the unabashed scrounging of the other culture's art technique has come full circle. So enthralled are the pitiable, deluded fools by our lowest common denominator pop culture orts that they expend large amounts of their time and energy on plagarizing what is already watered down Tarantino, Romero, and Zimmer, by which I mean that this movie has in fact more in common with Paul Anderson's awful adaptation of the `Resident Evil' games, in themselves a tribute to Romero's classic `Living Dead' trilogy, Roger Avary's almost equally awful `Killing Zoe', needless to say a very second-rate imitation of `Reservoir Dogs', and the musical excretion of Klaus `The Uncomposer' Badelt, who has become rich and famous by simply imitating his only slightly superior and in general grossly overrated mentor Hans Zimmer.<br /><br />The fundamentals that make up this movie's meager `plot' are recognizably familiar: The Avarian bank heist, the bickering gangsters, the Yakuza double-cross, the James Whalian ersatz-Frankenstein who crosses a line man was not meant to cross in order to reanimate his beloved dead wife, the Bay-esque macho military men with their Sam Elliot moustaches and Manuel Noriega-like skin, as well as the hilarity and wackiness that ensues when these forces clash. However, the imitation is not of a very high caliber, lacking the flaire and technical skill of a Tod Browning, a Romero or even, and this is particularly embarrassing, a Michael Bay or Roger Avary (I suggest the people responsible, especially the director, graciously commit harikari immediatly). Even without understanding a word of Japanese, the overacting and awkward, at times even idiotic, scripting is painfully obvious, as is the film's complete lack of original or memorable visuals. The pseudo-Badelt score is possibly the film's worst single aspect, full of hyperkinetic, depth-free, poorly synth-orchestrated, ultra-simplistic power-anthems of such a monumentally turbid, desiccated lifelessness that even if it fell off a junk, in this case not referring to the movie but to a Chinese flatbottom ship with a high poop and battened sails, it wouldn't be capable of rehydration.<br /><br />Still, one does have to give credit to any movie that has the guts to call itself `Junk'.