Ik heb deze film net op het New York Film Festival gezien, gevolgd door een vraag-en-antwoordsessie met David Lynch, Laura Dern en Justin Theroux. Ik zal mijn best doen om mijn gedachten te vertellen nu ze nog vers zijn, en in te vullen wat de filmmaker en de acteurs te zeggen hadden.<br />'Ik weet niet of het gisteren of morgen is en het is een echte geest die...'<br />Dit ene citaat van Laura Dern vat de film vrij goed samen. Het is ook een van de momenten waarop de film zichzelf aanwijst en de gedachten van het publiek verkent, terwijl hij tegelijkertijd een komische afleiding biedt.<br />Lynch' nieuwe film, INCAND EMPIRE, is vergelijkbaar met zijn andere werk, maar anders dan alles wat hij ooit heeft gemaakt.' Dat is me nog nooit overkomen, of ik heb hem eerder gezien. Zoals een recensent het treffend uitdrukt, is het een dubbele verwijzing naar Hollywood en de innerlijke werking van het menselijk brein. Voordat ik de inhoud van de film bespreek, zal ik kort ingaan op de technische aspecten.<br />Ten eerste is de film niet ongezien (om redenen van helderheid) zoals sommige recensenten hebben gezegd, hoewel ik hem wel heb gezien in het Lincoln Center, waar een prachtig theater en topkwaliteit faciliteiten zijn. De digitale camera werkt goed voor deze film. Hij verliest iets van de filmische zwier, maar geeft hem ook een realistischer, korreliger gevoel dat bij het thema past. De belichting en de productie waren zoals gewoonlijk van topkwaliteit voor een film van Lynch, en de score geeft elke scène een briljante sfeer. Vaak kunnen we niet zeggen of het geluid digetisch of niet-digetisch is, maar het maakt geen verschil.<br />Lynch zei dat hij de digitale camera gebruikte om zich vrij te voelen. Je ziet in deze film veel meer beweging dan in de andere, wat een bijna voyeuristische sfeer geeft. Hij maakt ook veel close-ups, en zoals altijd zorgt een duister kader voor ambiguïteit en verwarring. Lynch verkent in feite de vrijheid van beweging en bewerking die digitaal beschikbaar is, en je kunt zijn energie en enthousiasme in het nieuwe medium voelen. De momenten van spanning en angst zijn zo goed uitgevoerd <0xE2><0x80><0x93> er zijn verschillende scènes die je letterlijk de adem benemen <0xE2><0x80><0x93> dat ik een briljant gebruik van subtiliteit, indirectheid en geluid heb gevonden om emoties over te brengen in plaats van dure special effects. Natuurlijk zijn er andere scènes die je gewoonweg freaky zou kunnen noemen.<br />De film wordt volledig gedragen door Laura Dern, en niet omdat ze in 90-95 procent van de scènes voorkomt. Haar personage(s) veranderen en veranderen zo vaak van identiteit en tijd dat het moeilijk te geloven is dat zij het in elke rol is. Haar vermogen om en het vermogen om zo veel jaren achter elkaar en onder de omstandigheden van deze film te werken, is verbijsterend. Het is een van de beste voorstellingen die ik ooit van een actrice of acteur heb gezien.<br />De film zelf is moeilijk samen te vatten. De meesten van jullie kennen de basisplot, maar dat zegt eigenlijk niets over de film. Er is geen enkele lijn in het verhaal en de samenkomende en uiteenvallende plotlijnen zijn alleen met elkaar verbonden door de meest eenvoudige draden: tijd, locatie, geheugen ('Zie ik er bekend uit? Hebben jullie me al eerder gezien?') identiteit en mensen die goed met dieren kunnen omgaan. Het zou deze film geen goed doen als we probeerden betekenis of symboliek te vinden, zoals sommige mensen dat volgens mij al doen. Het is geen mysterie dat opgelost moet worden, zoals Mulholland Dr. (hoewel die film ook nooit zal worden opgelost). Het is een film die gebaseerd is op ideeën, kleuren, stemmingen, het geeft ongrijpbare emoties die we voelen en in ons opnemen in plaats van erover na te denken en ze op te lossen. Een film heeft geen oplossing nodig om zin te hebben, maar het is typerend voor ons dat we dingen willen oplossen, dat we een afsluiting willen. Deze film is beter als je hem gewoon over je heen laat komen en de drang om betekenis te vinden opgeeft.<br />De tijd die drie uur duurt maakt geen verschil omdat de film zichzelf in en uit zichzelf beweegt zonder rekening te houden met de tijd. Het gebruik van zoveel scènes maakt dat de tijd de kijker net zo goed beïnvloedt als de personages zelf. Terwijl de personages de tijd en de werkelijkheid in twijfel trekken, doet het publiek dat ook. Terwijl de scènes zich langzaam opbouwen en ons referentiekader geven, beginnen we ons af te vragen waar we die persoon eerder hebben gezien, wie die zin eerder heeft uitgesproken, welke locatie past in welk deel van de scène en hoe, wat leidt tot het citaat van Laura Dern dat ik eerder heb gebruikt. De film vraagt ons niet om te denken, maar om te voelen, en dat doet hij beter dan welke film ook die ik heb gezien. Hij speelt op onze emoties met intens geluid en cinematografie, grijpt fragmenten uit dromen, glijdt de werkelijkheid in en uit, verkent nachtmerries en vraagt ons wat tijd en werkelijkheid werkelijk zijn. De film is ook erg zelfbewust, zoals ik al zei, en maakt ook veel subtiele (en minder subtiele) steken naar het publiek. Het heeft ook een paar werkelijk surrealistische momenten van Lynch-humor.<br />Het doet er niet echt toe hoe je dit allemaal uitlegt, want je zult het moeten zien en er je eigen ideeën op moeten baseren. Maar ik raad je aan het in een bioscoop te zien, want het kan nergens anders dezelfde uitwerking hebben. Ik was sceptisch toen ik de film inging na wat ik had gelezen, omdat ik dacht dat Lynch door het lint was gegaan. Maar ik besefte dat niets van wat je erover leest er iets toe doet als je het eenmaal hebt gezien, en dat Lynch beter in vorm is dan ooit. Ebert zei dat Mulholland Dr. het enige experiment was waarbij Lynch de reageerbuis niet brak. Met _INCAND EMPIRE_ gooit hij de laboratoriumapparatuur uit het raam. Zijn vrijheid bij het maken van deze film, zowel met middelmatige als met artistieke beheersing, is ongeëvenaard in alles wat hij heeft gedaan. Eindelijk heeft hij een film gemaakt voor zichzelf en zijn visie, zonder enige verontschuldiging of voorwendsel.
I just saw this film at the New York Film Festival followed by a Q & A session with David Lynch, Laura Dern, and Justin Theroux. I will try my best to recount my thoughts while they are fresh, and incorporate what the film maker and actors had to say. <br /><br />"I can't tell if it's yesterday or tomorrow and it's a real mind f---" <br /><br />This single quote from Laura Dern sums the movie up fairly well. It is also one of the self- referential moments of the film that explores the audiences very thoughts while providing some comic relief. <br /><br />Lynch's new film, INLAND EMPIRE, is similar to his other work, but unlike anything he's ever done, or I've ever seen before. As one reviewer aptly put it, it is a double reference to Hollywood and the inner workings of the human brain. Before I discuss the substance of the film I will briefly review the technical aspects. <br /><br />First of all, the movie is not unwatchable (because of clarity purposes) as some critics had said, although I did see it at the Lincoln Center which has a beautiful theater and top quality facilities. The digital camera works well for this film. It lose some of the cinematic flourish of film, but also brings a more realistic, gritty feel to it that is appropriate for the theme. The lighting and production were top quality as usual for a Lynch film and the score sets every scene brilliantly. Often times we can't tell if the sound is diegetic or non-diegetic, but it makes no difference. <br /><br />Lynch said that he used the digital camera to give him freedom. You can see much more movement in this film than his others, giving an almost voyeuristic feel. He also uses many close shots, and as always, obscure framing allowing ambiguity and confusion. Lynch really explores the freedom of movement and editing that is available with digital, and you can feel his energy and zest in the new medium. The moments of suspense and terror are so well done - there are several scenes that will literally make you jump - that I found a Hitcockian brilliance of using subtlety, indirectness, and sound to convey emotion rather than expensive special effects. Of course, there are other scenes that would qualify as downright freaky.<br /><br />The movie is completely carried by Laura Dern, and not because she is in 90-95% of the scenes. Her character(s) morph and change so often in identity and time that it is hard to believe it is her in every role. Her range and ability to work consistently over so many years and under the conditions of this film is mind blowing. It is one of the finest performances I've seen by an actress or actor. <br /><br />The film itself is hard to summarize. Most of you know the basic plot, but this really means nothing about the film. It has no type of linear story line and the converging and diverging plot lines are connected by only the most simple threads, time, location, memory ("Do I look familiar? Have you seen me before?") identity, and people who are good with animals. It would be a disservice to this film to try to find meaning or symbolism as I see some people already are. It is not a mystery to be solved, as Mulholland Dr. was (though that film never will be solved either). It is a movie that plays off of ideas, color, mood, it presents intangible emotions that we feel and internalize rather than think about and solve. Film doesn't need a solution to make sense, but it is typical for us to want solve things, to have closure. This film is better if you just let it wash over you and surrender the urge to find meaning.<br /><br />The three hour running time makes no difference because the movie moves in and out of itself with no regard for time. Using so many scenes allows time to effect the viewer much as the characters themselves. As the characters question time and reality, the audience does too. As the scenes slowly build up, giving us reference, we start to wonder where we saw that character, who said that line before, what location fits into what part of the sequence and how, leading up to the Laura Dern quote I used before. It doesn't ask us to think, but to feel, and it does this better than any film I've seen. It plays on our emotions with intense sound and cinematography, grasping fragments from dreams, sliding in and out of reality, exploring nightmares, and asking us what time and reality really are. The film is also very self-conscious as I said before, and also makes many subtle (and not so) pokes at the audience. It also has some truly surreal moments of Lynch humor. <br /><br />Explaining all this doesn't really matter because you will have to see it and take your own idea from it. I would recommend that you see it in a theater though, as it could never have the same impact anywhere else. I was skeptical going into this movie after what I had read, thinking Lynch had gone off the deep end. However, I realized nothing you read about it will make a difference once you see it, and that Lynch is in better form than ever. Ebert said that Mulholland Dr. was the one experiment where Lynch didn't break the test-tube. With INLAND EMPIRE he throws the lab equipment out the window. His freedom in making this movie, both with medium and artistic control, is unparalleled in anything he's done. He finally made a movie for himself and his vision, without any kind of apology or pretense.