Om te beginnen heb ik geen idee waarom deze film'sterfgedachten' heet. gepaster zou 'fatale leugens' zijn, of 'onbedoelde biecht', of misschien 'desperate friends'. Hoe het ook zij, dit is vooral een superieure thriller omdat het verhaal meeslepend is en de acteurs eersteklas zijn. Demi Moore, die Cynthia speelt, is gewoon uitmuntend. Ze domineert het scherm met haar prachtige en expressieve gelaatstrekken en haar grote natuurlijke vaardigheid. Als je haar niet mag, garandeer ik je dat je deze film niet leuk zult vinden, omdat zij de film domineert. Ze is even levendig en onvergetelijk als een Al Pacino of een Betty Davis.<br />Als terzijde van de carrière van Demi Moore, wil ik zeggen dat die goed is.' Het is jammer voor haar dat haar privé-personage niet geliefd is, wat grotendeels verklaart waarom ze een van de meest onderschatte sterren van de afgelopen vijftien jaar is. Deze film is een voorbeeld van hoe ze wordt genegeerd. Het is een feit dat haar prestatie hier beter is dan die van velen die een Oscar hebben gewonnen, en ze is niet eens genomineerd. Een ander probleem voor haar is dat deze film (en andere die ze heeft gemaakt) niet het soort films zijn waar de Academy veel aandacht aan besteedt. Sterfelijke Gedachten (die ze trouwens zelf heeft geproduceerd) is te goedkoop, te 'gewoon'. Je zou kunnen zeggen dat een rol als die van Joyce in artistiek opzicht serieus genomen moet worden. Jammer.<br />Glenne Headly (Joyce) is ook een uitblinker, terwijl Bruce Willis een uitblinker is als de door drugs benevelde, zuipende, vrouw slaande loser van een echtgenoot van Joyce. De dialoog zit goed in elkaar en beschrijft realistisch het leven van de mensen van de schoonheidssalon in New Jersey, terwijl de plot zich in namaak- flashbacks met een fijne spanning ontvouwt.<br />Het verhaal gaat over twee vrienden, Joyce en Cynthia, die ontdekken dat ze een moord moeten verdoezelen (geen moord, maar in het ergste geval doodslag, of nog beter, zelfverdediging), maar instort als het onderzoek hen inhaalt. In zekere zin lijken ze allebei op Lady Macbeth, met bloed aan hun handen en geen effectieve manier om het af te wassen. Ze zijn allebei even naïef als jonge vrouwen uit de arbeidersklasse, en ze gedragen zich allebei dwaas, zoals velen van ons in hun hachelijke situatie zouden doen.<br />Dit is een aardig stukje ironische dialoog. Joyce vraagt zich af of ze mensen kan overtuigen van wat er is gebeurd. Ze zegt tegen Cynthia dat ze niet erg goed kan liegen. Maar Cynthia stelt haar gerust: 'Joyce, je bent een geweldige leugenaar. Je hebt alleen het vertrouwen in jezelf verloren.' Dat is allemaal goed en wel wat het maken van films betreft. Het probleem is de afloop.<br />Je zou kunnen vragen wat er met de afloop is gebeurd. Misschien moet ik dit nog eens bekijken om er zeker van te zijn dat ik niets over het hoofd heb gezien. Maar beter nog, kijk jij maar en oordeel zelf. Wat ik denk dat er is gebeurd, is dat regisseur Alan Rudolph de film heeft ingekort. Of dat hij heeft besloten iets artistieks te proberen, wat ik niet aanbeveel in een commerciële thriller. Misschien waren ze gewoon door hun geld heen en moesten ze de film afronden. Hoe dan ook, we blijven ons afvragen wat er gaat gebeuren en wie wat met wie heeft gedaan. Vermoedelijk vertelt de laatste flashback van Cynthia ons hoe het personage van Bruce Willis aan zijn eind is gekomen, maar dat lost het probleem niet op van het hoe en waarom (iemand anders) dat vol gaten is geschoten. Misschien dachten de producenten dat ze het allemaal zouden verpakken in een vervolg. In feite is er genoeg voor één, met gemak.<br />Ik zou ook willen klagen over een film die een vals verhaal speelt dat door een van de personages wordt verteld alsof het waar is. Dat kan, maar het moet op zo'n manier gebeuren dat er een of andere aanwijzing of 'kleur' in het verhaal zit die de kijker in staat stelt te vermoeden dat er iets niet klopt. Het is waar dat luitenant John Woods (Harvey Keitel) onderweg een paar overtuigende argumenten aanvoert om te suggereren dat Cynthia niet de waarheid vertelt, maar we worden misleid door de handelingen die onze ogen zien en de geluiden die onze oren horen. Aangezien in films alles mogelijk is, is het de gebruikelijke regel dat de camera de waarheid laat zien terwijl de personages liegen.<br />Wat dit had kunnen voorkomen (en wat ik al die tijd al had verwacht) was dat Joyces kant van het verhaal op het scherm te zien was, zodat we de verhalen konden vergelijken en onze keuze konden maken wie de waarheid vertelde.<br />Het kwam erop neer dat het beter was dan je zou verwachten met een realistisch randje, dat duidelijk een pietsje beter was dan de gebruikelijke thriller.
First of all I have no idea why this was named "Mortal Thoughts." More appropriate would be, "Fatal Lies" or "An Inadvertent Confession," or maybe "Desperate Friends." Be that as it may, this is a superior thriller mainly because the story is compelling and the acting is first rate. Demi Moore who plays Cynthia is just outstanding. She commands the screen with her beautiful and expressive features and her great natural skill. If you don't like her, I guarantee you will not like this movie because she dominates the film. She is as vivid and unforgettable as an Al Pacino or a Betty Davis.<br /><br />As an aside on the career of Demi Moore, I want to say that it's a shame for her that her off-screen personality is not well liked, which in large part accounts for the fact that she is one of the most underrated, although one of the most often seen and hardest-working stars of the last fifteen years or so. This movie is an example of how she is ignored. The plain fact is her performance here is better than many who have won Oscars, and she wasn't even nominated. Another problem for her is that this movie (and others she has made) are not the sort of films that the Academy pays much attention to. Mortal Thoughts (which she co-produced, by the way) is too low-budget, too "common" one might say, for any part in it to be taken seriously in an artistic sense. Too bad.<br /><br />Glenne Headly (Joyce) is also outstanding while Bruce Willis is excellent as Joyce's drug-addled, boozing, wife-beating loser of a husband. The dialogue is right on, realistically depicting the lives of New Jersey beauty shop people while the plot told in ersatz flashbacks unfolds nicely with a fine tension.<br /><br />The story is that of two friends, Joyce and Cynthia who find they have to cover up a killing (NOT a murder, but at worst a manslaughter, or better yet, a case of self-defense), but fall apart as the investigation closes in on them. In a sense they are both like Lady Macbeth with blood on their hands and no effective way to wash it off. They are both appropriately naive as young working-class women, and both act foolishly, as many of us might in their predicament.<br /><br />Here's a nice bit of ironic dialogue. Joyce is questioning her ability to convince people about what happened. She tells Cynthia that she isn't a very good liar. But Cynthia reassures her: "Joyce, you're a terrific liar. You just lost confidence in yourself." This is all to the good as far as film-making goes. It is the ending that is the problem.<br /><br />One might ask, what happened to the ending? Maybe I need to watch this again to be sure I didn't miss anything. But better yet, YOU watch it and you be the judge. What I think happened is director Alan Rudolph truncated it. Either that or he decided to try something artistic, which I don't recommend in a commercial thriller flick. Maybe they just ran out of money and had to wrap it up. At any rate, we are left wondering what is going to happen and who actually did what to whom. Presumably, the last flashback from Cynthia tells us how Bruce Willis's character met his end, but that doesn't solve the problem of how or why (somebody else) was shot full of holes. Maybe the producers thought they would wrap it all up in a sequel. Actually, there's enough there for one, easily.<br /><br />I would also like to complain about a movie that acts out a false story told by one of the characters as though the story were true. That can be done, but it must be done in such a way that there is some kind of hint or "coloring" of the story that allows the viewer to suspect that something is amiss. True, Det. John Woods (Harvey Keitel) makes some compelling arguments along the way to suggest that Cynthia is not telling the truth, but we are mislead by the actions that our eyes see and the sounds that our ears hear. In movies, since anything can be contrived, it is the usual rule to have the camera show the truth while letting the characters do the lying.<br /><br />What might have saved this (and what I was expecting all the way through) is Joyce's side of the story acted out on screen so that we could compare the stories and make our choice about who was telling the truth.<br /><br />Bottom line: better than one might expect with a realistic edge clearly a notch or two above the usual thriller fare.