Dit is een vaak over het hoofd gezien juweel in de filmografie van Coppola. De film werd door de critici als een schandaal beschouwd toen hij oorspronkelijk werd uitgebracht vanwege de 'hoge' kosten. De recensies in die tijd leken meer gericht te zijn op hoeveel Francis uitgaf dan op de film en het is visuele stijl.<br />Het is een klassiek/eenvoudig verhaal over een stel dat de pit in hun relatie heeft verloren, dat uit elkaar gaat, op zoek gaat naar andere mensen en dan ontdekt dat wat ze hadden misschien toch beter was.<br />Frederic Forrest en Teri Garr geven uitstekende voorstellingen als het verveelde stel. Vooral Frederic Forrest doet het geweldig door het publiek het gevoel te geven van een gewone jongen die denkt dat hij iets exotisch nodig heeft. De film geeft ook een grote emotionele ontbloting als hij beseft dat hij misschien heeft verloren wat hij had.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> Nastassja Kinski en Raul Julia (op zijn charmantste, snel pratende, energieke manier) spelen de 'anderen' in wier armen de hoofdpersonen vallen.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> De visuele stijl is heel gewaagd. Het is heel theatraal, en het beroemdste voorbeeld is de reproductie van een straathoek in Las Vegas, gebouwd op een geluidsstudio voor het grote dansnummer. Het slimme gebruik van de theatrale effecten (zoals het door middel van beeldmontage van de ene scène in de andere overschakelen) geeft deze film een magisch, onwezenlijk gevoel. Ik zou het een'magische' werkelijkheid kunnen noemen, met veel aandacht voor details, maar niet echt realistisch. Amerikanen lijken erg gefixeerd op het feit dat film'realistisch' is, wat misschien heeft bijgedragen aan de lauwwarme ontvangst die deze film heeft gekregen.<br />fabuleuze soundtrack door de geweldige grizzly Tom Waits, gekoppeld aan de heldere lieflijkheid van de prachtige stem van Crystal Gayle.<br /><br />Coppola op zijn WORST-dag (die door sommigen deze film wordt genoemd) is beter dan de meeste regisseurs op hun BEST-dag.<br />Gil-Bob zegt: 'Moet je kijken!'
This is an often overlooked gem in Coppola's filmography. It was critically blasted when it was originally released because of the "high" cost at the time. The reviews at that time seemed to center more on how much Francis spent than on the movie and it's visual style.<br /><br />It's a classic/simple story of a couple who have lost the spice in their relationship, who break up, seek other people and then discover that, perhaps, what they had was better after all.<br /><br />Frederic Forrest and Teri Garr give excellent performances as the bored couple. Frederic Forrest in particular does a great job giving the audience the sense of a regular guy who thinks that something exotic is what he really needs. He's also gives a great emotional baring when he realizes that he may have lost what he had.<br /><br />Nice performances by Nastassja Kinski and Raul Julia (at his charming fast-talking energetic best) as the "others", whose arms the main characters fall into.<br /><br />The visual style is very audacious. It is very theatrical, with the most famous instance being the recreation of a Las Vegas strip street corner, built on a sound stage for the big dance number. The clever use of theatrical effects (like lighting crossfades through scrim to change from one scene/room to another) really gives this film a magical unreal feel. I might call it "magical" reality, a lot of attention to detail but not truly realistic. Americans seem very fixated on film being "realistic", which may have contributed to the lukewarm reception this film received.<br /><br />FABULOUS soundtrack by the wonderful gravelly Tom Waits, partnered with the clear sweetness of Crystal Gayle's lovely voice.<br /><br />Coppola on his WORST day (which some consider this film) is better than most directors on their BEST day.<br /><br />Gil-Bob says: "Check it out!"