Er moet iets in het water hebben gezeten in de studio waar deze film is gemaakt. Hoe kun je anders een van de meest bizarre concepten uit de geschiedenis van de filmgeschiedenis verklaren? Denk aan het volgende: een vrouw van in de tachtig, Mae West, wordt gecast als een seksbom van in de twintig, die hartstochtelijk wordt nagezeten door zes (vandaar de titel) jonge (of vrij jonge) mannen. In de loop van de film onderbreekt ze een VN-vergadering, dwarsboomt een gangster en kijkt met een vies gezicht naar een bouwteam voor bodybuilding (die allemaal meer belangstelling voor elkaar lijken te hebben dan voor haar <0xE2><0x80><0x93> en wie kan het ze kwalijk nemen?)<br />Maar er is nog meer! zingt Mae! Nou ja, min of meer. Af en toe komt de actie, voor zover die er is, knarsend tot stilstand terwijl Mae een volkomen oninteressante ballad zingt. Haar romantische belangstelling wordt gespeeld door Timothy Dalton, die een toonloze vertolking van Neil Sedaka in West mompelt, en die een Oscar verdiende omdat hij zijn gezicht in de plooi houdt als hij de tekst 'Young and beautiful, your look will never be gone' zingt. Al die tijd loopt West als een gek te poseren en ziet hij eruit als iets wat ze in het wrak van de 'Titanic' hebben gevonden.<br />Ondanks zijn onbekwaamheid, zijn nodeloze wreedheid en zijn schaamteloze minachting voor goede smaak, is het moeilijk om niet van 'Sextette' te houden. Het is een van de meest gevraagde films in mijn videocollectie, en de poster hangt in mijn zitkamer. Ik heb er echt een enorme genegenheid voor. Er zit een zekere onschuld in; iedereen lijkt zich zo te amuseren. En om eerlijk te zijn is West opmerkelijk goed geconserveerd voor een vrouw van vijfentachtig (hoewel het een hele klus is om te doen alsof ze de platinablonde godin is die ze hoort te zijn). Je zou ervan moeten walgen, maar dat is niet zo; het is allemaal leuk, zij het niet helemaal zoals het bedoeld was. En West had in elk geval lef nodig om deze film te maken. Dat kon niemand ontkennen.
There must have been something in the water at the Studio where this one was made. How else to explain one of the most bizarre concepts in cinema history? Consider the following: an eighty-something Mae West is cast as a twenty-something sexpot who is hotly pursued by six (hence the title) young (or youngish) men. In the course of this, she interrupts a UN meeting, thwarts a gangster and makes goo eyes at a body building team (who all seem more interested in each other than in her - and who could blame them?)<br /><br />But there's more! Mae sings! Well, sort of. Periodically the action, such as it is, grinds to a dead halt while Mae croons some totally unrelated ballad. Her romantic interested is played by Timothy Dalton, who mumbles a tone deaf rendition of Neil Sedaka at West, and who deserved an Oscar for keeping a straight face when he sings the lyrics "Young and beautiful, your looks will never be gone." All the while West is posturing like mad, looking like something they found in the wreck of the "Titanic".<br /><br />For all of its ineptitude, its gratuitous cruelty and its blatant disregard for good taste, it is hard not to like "Sextette". It is amongst the most requested films in my video collection, and the poster hangs in my lounge room. I really have tremendous affection for it. It has a certain innocence to it; everybody seems to be enjoying themselves so much. And to be fair, West is remarkably well preserved for eighty five (though it is a long, long stretch to pretend that she's the platinum blonde goddess she's meant to be.) One should be revolted yet one isn't; it's all good fun, if not quite in the way it was intended. And if nothing else it took guts for West to make this movie. Nobody could deny that.