Ik ben al een hele tijd op de hoogte van het verhaal van de Indigo Children, en ik ben zowel zaken tegengekomen die echt lijken als zaken die bedrieglijk lijken. Deze film is het laatste. Na het succes van de veel betere 'What the Bleep do We Know?'-film springt 'Indigo' op de nieuwe golf door in wezen een film te maken over superkinderen. Dit is niet het doel van het idee van de Indigo Children.<br />De Indigo Children is een nieuwe golf kinderen die genieten van een rijpheid en een gevoeligheid die zelfs bij de meeste volwassenen ongebruikelijk zijn. Deze kinderen zijn geweldige leraren en ze brengen een kinderlijke onschuld terug in het idee van wijsheid. Het is verfrissend om te zien dat de wijsheid van deze kinderen niet wordt aangetast door een afgestompt volwassen perspectief.<br />Maar 'Indigo', met zijn bespottelijke plot en zijn slechte acteerwerk, bevestigt nooit iets van zijn informatie. Het vertelt ons alleen het verhaal van een superkind dat alles onder controle heeft. Ironisch genoeg is het idee van controle over wat dan ook in tegenspraak met het idee van wijsheid. De filmmakers zullen je vertellen, vóór de film, dat die niet werd afgezwakt. Ik vergelijk dit met Nixon die ons vertelde dat hij geen oplichter was. De film is volledig afgezwakt. Ik ben dol op het verhaal van de Indigo Children, en ik kan alleen maar hopen dat de meeste gevallen waar zijn, want als dat zo is, vertegenwoordigen deze kinderen een nieuwe, veelbelovende samenlevingsvorm. 'Indigo' echter vertegenwoordigt een van de ergste en meest misleidende films die ik ooit heb gezien. Ik had een semidocumentaire verwacht, met echte gevallen van Indigo Children en de ouders en voogden die met hen hebben samengewoond. Helaas, dat was niet het geval. Ik was zelfs bijna weggelopen, en ik ben nog nooit weggelopen of heb zelfs maar overwogen een film te verlaten. Ik hoop voor ons allemaal en voor de reputatie van Indigo Children dat de meeste mensen dit afwijzen.
I have known of the story of the Indigo Children for quite some time now, and I have run across cases that seem genuine as well as cases that seem fraudulent. This movie is the latter. Riding the success of the far better "What the Bleep do We Know?" "Indigo" jumps on the new-age bandwagon by making a film, essentially, about super-children. This is not the purpose of the idea of Indigo Children.<br /><br />The Indigo Children are a new wave of children enjoying a maturity and a sensitivity unusual even in most adults. These children are great teachers, and they bring a childlike innocence back to the idea of wisdom. It is refreshing to see wisdom untainted by a jaded adult perspective in these children.<br /><br />"Indigo," however, with its ludicrous plot and its poor acting, never substantiates any of its information. It merely tells us the story of a super-child who has control over everything. Ironically, the idea of control over anything is contrary to the very idea of wisdom. The filmmakers will tell you, before the film, that it was not dumbed down. I equate this with Nixon telling us he wasn't a crook. The film is completely dumbed down.<br /><br />I love the story of the Indigo Children, and I cannot do anything but hope that most of the cases are true, because, if they are, these children represent a new wave of society that is very promising. "Indigo," however, represents one of the worst and most misrepresentative films I have ever seen. I was expecting a semi-documentary, looking at real cases of Indigo Children and the parents and guardians who have lived with them. Alas, this was not the case. I actually almost walked out, and I have never walked out or even considered walking out on a film before. I hope, for all of our sakes and for the reputation of Indigo Children, most people will give this one a pass.