Een andere film op mijn IPod die ik tijdens de vlucht heb bekeken, 'Let it Be', waar ik nu mijn geld op zet, is een eerlijk en overtuigend bewijs van het talent en de status van de Beatles, ook al voel je de banden die ze met elkaar verbinden als je ze voor je ziet.<br />Natuurlijk is het voor fans een trieste en weemoedige ervaring om naar deze 'postume' film te kijken, en je kunt ook eerlijk zeggen dat de muziek niet altijd van de beste Beatles is <0xE2><0x80><0x93> alleen McCartney brengt zijn beste werk mee naar het feest, hoewel John en vooral George hun tanden op tijd op elkaar zetten voor 'Abbey Road'. Natuurlijk is het spel soms een beetje slordig, maar er is nooit een moment dat je niet geboeid wordt door iets wat op het scherm gebeurt. En want <0xE2><0x80><0x93> er wordt veel gezegd over de ruzie tussen Paul en George (met John als onwaarschijnlijke vredestichter) en het bij tijd en wijle vermoeide en verfomfaaide uiterlijk van de jongens zelf, er zijn nog veel meer onthullende en lonende beelden, zelfs nog voordat regisseur Michael Lindsay-Hogg de band insluit voor drie zelfverzekerde video-optredens in de studio (allemaal, significant, van Macca-tracks) en daarna het geweldige idee (sinds geïmiteerd door de Stones en U2) om hun nieuwe nummers live te spelen op het dak van Apple, op een bijtende koude Jamuary-dag. Het was ook geïnspireerd door Lindsay-Hogg om de commentaren van het publiek te onderbreken voordat de groep de 'auditie' afrondt. De foto's zijn geweldig, de vier die uit hun iconische White Album-foto's tot leven komen, en ik heb genoten van de eerlijke maar eerlijke montage van wat volgens iedereen een veel te veel opgenomen oefening was. Favoriete momenten voor mij zijn de doorlopende boogie-woogie-piano-opnamen van Paul en Ringo, George die Ringo assisteert bij het schrijven van 'Octopus' Garden' en natuurlijk die laatste doorlopende opname van 'Get Back' op het dak, met Paul die tot mijn verbazing een paar geïmproviseerde anti-establishment-opmerkingen in elkaar flanst voordat de politie de stekker eruit trekt.<br /><br />Van alle concerten die er ooit zijn geweest of nog zullen komen, is dat twintig minuten durende Apple-optreden het concert waarvan ik zou willen dat ik erbij was geweest. En de geweldige muziek die ze gedurende het laatste half uur van de film produceren rechtvaardigt ongetwijfeld de raison d'<0xC3><0xAA>tre van de film, omdat de songs vanaf het begin tot een aanvaardbaar niveau worden opgevoerd.
Another watched in-flight movie on my IPod, "Let it Be" for my money now stands as an honest and convincing testimony to the talent and stature of The Beatles, even as one can sense the ties that bind loosening them individually in front of you.<br /><br />Of course there's a sadness and elegiac sensation for fans in watching this "posthumous" film and it's also fair to say the music isn't always top-drawer Beatles - only McCartney brings his best work to the party, although John and especially George would recover their chops in time for "Abbey Road". Sure, too the playing's a bit sloppy at times but there's never a moment when there isn't fascination at something going on on-screen. And for-by much is made of Paul and George's spat (with John acting as unlikely peace-maker) and the at times tired and dishevelled appearance of the guys themselves, there are many other revealing and rewarding vignettes, even before director Michael Lindsay-Hogg, corrals the band for three assured in-studio video performances (all, significantly, of Macca tracks) and then the great idea (since aped by the Stones and U2) of playing their new stuff live on Apple's roof, on a biting cold Jamuary day. It was also inspired of Lindsay-Hogg to intersperse the general public's comments before the group brings the "audition" to a close. <br /><br />The photography is great, the four stepping into life from their iconic White Album photos and I enjoyed the honest but fair editing applied to what was by all accounts a massively over-recorded exercise. Favourite moments for me include Paul and Ringo's boogie-woogie piano run-through, George assisting Ringo with the writing of "Octopus's Garden" and of course that final run-through of "Get Back" on the roof, with Paul surprisingly getting in some improvised anti-Establishment digs before the police pulled the plug.<br /><br />Of all the concerts that ever have been or ever will be, that 20 minute Apple gig is the one I wish I could have been at. And surely even if slightly Pyrrhically, the great music they produce over the last thirty minutes or so of the film justifies the raison-d'etre of the film, working up the songs from in-progress to issuable level.