Voor mij is het een teleurstellend vervolg op het succesvolle, luchtige 'That'll Be The Day', waarin de intelligente, jonge snaakse Jim MacLaine (David Essex) op een ietwat onwaarschijnlijke manier zijn geluk probeert in de rockindustrie, maar tegen het eind, nadat hij de rockdroom tot het bittere einde heeft waargemaakt, instort en in brand vliegt, waarbij hij in het verhaal zo veel mogelijk clichés propt als je maar kunt bedenken. We krijgen dus de onvermijdelijke'muzieklijke verschillen' die ertoe leiden dat hij zijn band The Stray Cats verlaat, ontmoetingen met groupies, gespannen relaties met de van hem vervreemde vrouw en zoon die hij achterlaat, zijn opkomst tot megaster in zijn eentje en uiteindelijk zijn terugtrekking in een met drugs gevuld bestaan, wat leidt tot de onvermijdelijke sombere conclusie. Het is een zuiver toevallige gelijkenis, zoals de legende wil, met een buitenlandse intellectuele bemoeizieke vriendin (Yoko Ono?), een ouderwetse kameraad, maar seksueel ambivalente manager (Brian Epstein?) en een luidruchtige, op geld beluste Amerikaanse manager (Allan Klein) alsmede met Essex' eigen carrièrepad, dat een echo lijkt van dat van Jim Morrison van de Doors (die ook in afzondering op het Europese vasteland is gestorven), maar de situaties zijn te conventioneel en te voorspelbaar om er echt in mee te gaan. Op het toneel worden Essex' beperkingen blootgelegd en hij slaagt er niet in de kijker te boeien, in tegenstelling tot zijn aansteker in 'That'll Be The Day', hoewel meer ervaren acteurs als Adam Faith en Larry Hagman in hun rol meer te verwerken krijgen. Een ander zwak punt is de oorspronkelijke muziek (ook een tekortkoming van de veel latere 'Droommeisjes'), die, vooral als je hem afzet tegen hedendaagse klassieke nummers van The Who, Kinks, Mamas en Papas, om er maar een paar te noemen, verre van overtuigend is en je je afvraagt hoe de Stray Cats eigenlijk boven aan de hitlijsten zijn gekomen. Dat is enigszins verbazingwekkend, aangezien de muzikale regisseur hier de getalenteerde Dave Edmunds is, wiens eigen solocarrière uitmondt in een overdaad aan pop- en rockmuziek uit het midden van de jaren zestig. Ironisch genoeg produceerde Edmunds in de jaren tachtig met succes de populaire rockabillyband The Stray Cats, het best bekend van 'Runaway Boys' en 'Stray Cat Strut'! Uiteindelijk een veel te lange, veel te pretentieuze film en, als het nodig was, het bewijs dat de beste manier om de rockster uit te hangen een parodie is, bijvoorbeeld 'The Rutles' en natuurlijk 'This is Spinal Tap'.
For me, a disappointing sequel to the successful, breezy "That'll Be The Day" as the bright young scallywag Jim MacLaine (David Essex) somewhat improbably tries his luck in the rock industry only to crash and burn by the end having lived the rock dream to the bitter end, along the way cramming into the narrative as many rock clichés as you can think of. So we get the inevitable "musical differences" which cause him to leave his band The Stray Cats, encounters with groupies, strained relationships with the estranged wife and son he left behind, his rise to solo mega-stardom and eventual retreat to a drug-filled existence leading to the inevitable downbeat conclusion. Rock fans might derive fun from the peripheral characters' purely coincidental resemblance to any living person, as the legend goes, with a foreign intellectual interfering girlfriend (Yoko Ono?), old-style matey, but sexually ambivalent manager (Brian Epstein?) and loudmouth, money-obsessed American manager (Allan Klein), as well as Essex's character's own career path which seems to echo Jim Morrison of the Doors (who also died in seclusion in continental Europe), but the situations are too conventional and predictable to really engage. On the acting front, Essex's limitations are exposed and he fails to draw in the viewer, unlike his lighter playing in "That'll Be The Day", although more experienced actors like Adam Faith and Larry Hagman get more to chew on in their roles. Another weak point is the original music, (a failing also of the much later "Dreamgirls") which especially when set against contemporary classic tracks by The Who, Kinks and Mamas and Papas, to name but a few, is sorely lacking in catchiness and leaves you wondering just how The Stray Cats actually got to the top of the charts. This is slightly surprising given that the musical director here is the talented Dave Edmunds, whose own solo career abounds in recreations of mid-60's pop and rock. Ironically, trivia-fans, Edmunds in the 80's successfully produced the popular rockabilly band The Stray Cats, best known for "Runaway Boys" and "Stray Cat Strut"! In the end an overlong, over-pretentious movie and evidence if it was needed, that the best way to portray rock star excess is with parody, e.g. "The Rutles" and of course "This is Spinal Tap".