Slechts heel zelden heeft een film de kwaliteit van een gebeurtenis die echt plaatsvindt. Dat gevoel krijg je als je naar 'Keane' kijkt. De meeste filmmakers, zelfs de meest getalenteerde, lijken niet de onwrikbare toewijding te hebben om in hun films een realistische wereld te scheppen. Onvermijdelijk is de verleiding om hun stilistische talent te tonen wat een vloek het is voor goedbedoelende'verité'-regisseurs om hun werk met kunstgrepen af te zwakken. De enige andere film die er de laatste jaren in slaagde de echte wereld te herscheppen, was 'Rosetta', een Franse film die een paar jaar geleden de Palme D'Or won. Het is een realiteit die bijzonder moeilijk te creëren is <0xE2><0x80><0x93> het is de realiteit van iemand die op de rand van de waanzin balanceert, een realiteit die maar weinig mensen die geestelijk gezond genoeg zijn (als je in dit vak tenminste van geestelijk gezond kunt spreken) om een film te maken, ooit hebben ervaren. Helaas kan ik begrip opbrengen voor het isolement, de paranoia en de wanhoop die William Keane in deze film tentoonspreidt. En die hij met een alarmerende waarschijnlijkheidszin uitdrukt.<br />Ondanks mijn eerste opmerking dat 'Keane' een film zonder kunstgrepen is, zijn er elementen in de structuur en de montage die aantonen dat de regisseur/schrijver uiterst subtiel gebruik heeft gemaakt van filmtechnieken om William Keanes psychologische karakter te comprimeren, te versterken en te intensiveren. Ten slotte moet ik eraan toevoegen dat deze film een emotioneel bevredigende ervaring is, die een ontknoping biedt die reinigend en heilzaam is <0xE2><0x80><0x93> een 'gelukkig einde' dat naar het echte leven riekt, niet naar de vreemde en manipulatieve wereld van de formulefilm. Toen ik het theater verliet, voelde ik me sterker, althans voor een tijdje gezuiverd van de persoonlijke verschrikkingen die altijd onder de oppervlakte op de loer liggen.
Only quite rarely does a film have the quality of an event really taking place. You get that feeling when you are watching 'Keane.' Most filmmakers, even the most gifted, don't seem to have the uncompromising devotion to create a realistic world in their films. Inevitably, the temptation to show their stylistic talent is what dooms well-intentioned 'verite' directors to water down their works with artifice. The only other film, in recent years, that also succeeded in recreating the real world, was 'Rosetta,' a French film that won the Palme D'Or a few years back.<br /><br />And the reality that Lodge Kerrigan and the actor, Damian Lewis, create in 'Keane' is one that is particularly difficult to create - it is a reality of a person on the edge of sanity, a reality that few people who are sane enough (if anyone can be considered sane in this business)to get a film made would ever have experienced. Unfortunately, I can understand the isolation, paranoia and desperation that William Keane expresses in this movie. And it expressed with an alarming verisimilitude.<br /><br />Despite my first comment that 'Keane' is a film without artifice, there are elements to the structure and editing that show the director/writer had made extremely subtle uses of film technique to compress, heighten and intensify William Keane's psychological character. <br /><br />Finally, I must add that this film is an emotionally rewarding experience, providing a denouement that is cleansing and healing - a 'happy ending' that smacks of real life, not the strange and manipulative world of formula film making. When I left the theater, I felt stronger, purged, for a while at least, of the private terrors that always lurk beneath the surface.