Een van de dingen die ik in deze film het leukst vind, is dat ik W.C. zie jongleren. Hij begon zijn carrière in de showbusiness als jongleur, en in deze film krijg je een deel van zijn optreden te zien. Zelfs na een paar decennia drank, is hij nog steeds een geloofwaardige figuur, om het zacht uit te drukken. De truc met het sigarenkistje is een beeld om nooit te vergeten.<br />Het bevat ook een van de vreemdste personages uit welke film dan ook, Cleopatra Pepperday, prachtig gespeeld door Jan Duggan. De scène waarin ze Gathering Up The Shells By The Seashore zingt, is prachtig. Of wanneer ze haar 'lijn' in het toneelstuk repeteert: 'Hier komt de prins!' Er zit ook een fascinerend cultureel artefact in de film: een productie van _The Drunkard_, een hit uit de negentiende eeuw, ongetwijfeld populair toen William Claude nog maar een jongen was.<br />W.C. Fields is, zoals gewoonlijk, ongelooflijk. Wat mij aan hem fascineert, is de subtiliteit van zijn optreden. Het ziet er niet subtiel uit, dat geef ik toe, maar wat me opvalt, is dat zijn optreden in films vele lagen heeft. Aan de ene kant zijn er de enorme gebaren en de luide, bekende stem, maar aan de andere kant zijn er de gemompelde terzijdes, de nauwkeurige gezichtsuitdrukkingen, het absurde onvermogen om de eenvoudigste taken uit te voeren, zoals zijn hoed op zijn hoofd zetten zonder dat die aan een stok blijft haken. Dat bedoel ik met subtiel, je mist het bijna en dan kun je jezelf niet meer uitleggen wat er zo ongelooflijk grappig is aan wat hij doet.<br />Er is enige onenigheid over de scène waarin hij Baby LeRoy een trap tegen zijn achterste geeft, zodat hij door de gang wordt gesmeten. Er zijn veel verhalen over W.C.'s samenwerking met Baby LeRoy. Klaarblijkelijk had Fields een keer gin in de fles van Baby LeRoy gedaan, en toen het kind begon over te geven en omviel, had W.C. gesnoven: 'Ik zei toch dat hij geen artiest was!'<br />Ik vind het vreselijk dat zoveel films van W.C. Fields nog niet op dvd zijn uitgebracht. We hopen dat dit een vergissing is die snel rechtgezet moet worden!
One of my favorite things about this one is seeing W.C. juggle. He started out his show business career as a juggler, and in this movie you get to see some of his act. Even after a couple of decades of drink, he still does a creditable job, to say the least. The cigar box routine is a sight to remember.<br /><br />It also contains one of the oddest-named characters in any movie, Cleopatra Pepperday, played wonderfully by Jan Duggan. The scene where she sings Gathering Up The Shells By The Seashore is wonderful. Or when she's rehearsing her "line" in the play, "Here comes the prince!" There is also a fascinating little cultural artifact within the movie -- a production of The Drunkard, a 19th century hit, no doubt popular when William Claude was a mere lad.<br /><br />As per usual, W.C. Fields is incredible. The fascinating thing about him, to me, is the subtlety of his performance. It doesn't LOOK subtle, I'll grant you, but what strikes me is that there are many layers to his performing in movies. On the one hand, there are the huge gestures and loud, familiar voice, but on the other hand there are the muttered asides, the precise facial reactions, the absurd failure to accomplish the simplest tasks, like put his hat on his head without getting it caught on a cane. That's what I mean by subtle, you almost miss it and then you can't explain to yourself what it is that is so incredibly funny about what he's doing.<br /><br />There's a bit of controversy about the scene where he kicks Baby LeRoy in the bottom, knocking him across the hall. There are many stories of W.C.'s working with Baby LeRoy. Apparently, on one occasion, Fields poured gin into Baby LeRoy's bottle, and when the child began throwing up and falling over, W.C. snorted, "I told you he was no trouper!" <br /><br />I think it's awful that so many of W.C. Fields' films are not yet released on DVD. This is an oversight that should be rectified soon, we hope!