Ik word achterdochtig als films lesjes over het leven geven, alsof de werkelijkheid in een film de echte ervaring kan vervangen in plaats van vergroten.<br />In deze film zie je het verhaal van Jakob en Esau uit Genesis... met inbegrip van de ouders die 'lievelingetjes speelden', de 'oudere broer die de jongere diende' en de dubbele bodems achter de scènes ('Wordt hij daarom Jakob genoemd, omdat hij me deze twee keer heeft bedrogen?'). Als het Sives niet lukt zelfmoord te plegen, is zijn beschrijving van het niets de herhaling van Jakobs droom over de glorieuze ladder naar de hemel. Hij worstelt met een engel (de reddingsoperatie op het water) en krijgt daarna zijn zegen.<br />Dus dat is het <0xE2><0x80><0x93> kun je een duistere komedie vanaf dit podium lanceren? Ik vind het een beschamende gemiste kans om het daarbij te laten <0xE2><0x80><0x93> het idee van komedie. Het wordt tenietgedaan door de zelfingenomen toon van het drama en het volstrekt fantasieloze camerawerk.<br />Ook was er een kans om dit te versterken door geld te lenen van Kipling <0xE2><0x80><0x93> die wist hoe hij zich op een duistere manier moest afzonderen <0xE2><0x80><0x93> maar het enige wat we krijgen zijn de verzamelingen van dode schrijvers (de boekwinkel).
I get suspicious when movies push lessons about life, as if movie realities can substitute for, rather than amplify, actual experience.<br /><br />In this, you're seeing the Genesis story of Jacob and Esau...this includes the parents who 'played favorites', the 'elder brother serving the younger', and the behind the scenes double cross ("Is that why he is called Jacob, because he has deceived me these two times?"). When Sives fails to suicide, his description of the nothingness is the revocation of Jacob's dream of the glorious ladder to Heaven. He wrestles an angel (the water rescue), and thence receives his blessing.<br /><br />So that's *what* it is -- can one launch a dark comedy off this platform?<br /><br />I think this was a shameful missed opportunity to stick to just that -- notions of comedy. It is crushed by the self-important tone of the drama, and the utterly unimaginative camera work. <br /><br />Also, there was a chance to augment this with borrowings from Kipling -- who knew how to be darkly self-effacing -- but all we get are the collections of dead writers (the bookstore).