Hugh Grant doet zijn oude trucs nog eens over in een film waarin hij oude thema's voor de lol herhaalt. De recente (jaren-zestig) Hugh Grant-films hadden iets doelbewust respectabels. Voor die tijd waren het films als 9 Months en deze <0xE2><0x80><0x93> gerecyclede, op de markt gebrachte onzin.<br />Dus krijgen we de cast van The Sopranos (kennelijk), een soundtrack van een ratjetoe en een eindeloze, zwakke parodie op de maffia die niet grappig is maar zwart, beurtelings verstikkend en huiveringwekkend.<br />Zelfs Jeanne Tripplehorn is een misplaatste rol, die te veel gewicht toekent aan haar functionele liefdesbelang. Het is verrassend moeilijk om een zwarte komedie te maken <0xE2><0x80><0x93> het toepassen van de grappen van de wijsneuzen is niet anders en deze mislukt dan ook vrijwel.
Hugh Grant reprises his old moves in a film that reprises old themes for laughs. Recent (noughties) Hugh Grant films have had a knowing respectability about them. Before these were films like 9 Months and this one - recycled, market driven nonsense.<br /><br />So we're given the cast of The Sopranos (apparently), a ratpack soundtrack and endless, feeble mobflick parody that's not funny but black, stifling and cringeworthy by turns.<br /><br />Even Jeanne Tripplehorn is miscast, bringing too much gravity to her functional love interest. It's surprisingly difficult to pull off black comedy - applying the funnies to the wiseguys is no different and this one pretty much fails. 2/10