Een afwisselend briljante en buitengewoon genotzuchtige film (drie uur? Nou zeg, David!). Een redelijk rechtlijnig verhaal (een film wordt achtervolgd door de'spoken' van een vroegere productie van hetzelfde verhaal), wordt binnenstebuiten gekeerd, ondersteboven gekeerd en volledig ruimtelijk veranderd door Lynch' ongebreidelde en, zeg maar, unieke verbeeldingskracht.<br />Het kijken naar deze film is alsof je toegang krijgt tot het psycho-gebazel van een zeer getalenteerde en zeer gestoorde kunstenaar. Of misschien is het gewoon de gigantische grap van een zeer getalenteerde kunstenaar (wie of wat zijn de reuzenkonijnen?). Hoe dan ook, hij is nog steeds hypnotisch kijkbaar, wat veel zegt voor Lynch. Ik kan me geen andere regisseur voorstellen die deze film heeft gemaakt (of een soortgelijke film, niet dat die er zou zijn) en die je geïnteresseerd heeft gehouden of ervoor heeft gezorgd dat je je zorgen maakte over de afloop of het lot van de personages, of liever gezegd het lot van één personage, de actrice die de hoofdrol speelt in de film binnen de film en wier droom/nachtmerrie het grootste deel van de film lijkt te zijn.<br />Daarvoor moeten we niet alleen Lynch bedanken, maar ook de buitengewone Laura Dern, die een krachttoer uithaalt. Ze is overal, maar ja, daar gaat het bij acteren natuurlijk om. Ze overtuigt je er vooral van dat dit serieuze zaken zijn, of in elk geval dat zij ze serieus neemt, ook al is er verder niemand die dat doet. Gefilmd op digitale video gaat het net zozeer om het proces van creëren, in plaats van'maken' van een film als om al het andere, en in de voorstellingen die Lynch aan zijn cast ontlokt (en niet alleen aan Dern) zou je kunnen beargumenteren dat het ook om het proces van acteren gaat.<br />Het is ook verre van een geweldige film (hoewel er op z'n minst één geweldige opbouw in zit <0xE2><0x80><0x93> stel je voor), en soms lijkt het op niets meer dan de uitschieters van 'Twin Peaks', 'Blue Velvet' en 'Mulholland Drive'. Hoewel het de samenhang van die films ontbeert (het is het meest onsamenhangende van alle werk van Lynch, met inbegrip van 'Eraserhead'), is het toch buitengewoon, onmiskenbaar het werk van een unieke en visionaire kunstenaar, en niemand, alleen Lynch, zou het gemaakt kunnen hebben.
Alternately brilliant and massively self-indulgent, (three hours? now really, David!). A reasonably straight-forward narrative, (a movie is haunted by the 'ghosts' of a former production of the same tale), is turned inside out, upside down and completely spatially altered by Lynch's unfettered and, you may say, unique imagination.<br /><br />Watching this film is like being allowed access to a very talented and very disturbed artist's psycho-babble. Or maybe it's just a very egotistically talented artist's gigantic joke, (who or what are the giant rabbits?). Whatever, it is still hypnotically watchable which says a lot for Lynch. I can't imagine any other director making this movie, (or any movie like it, not that there might be), and keeping you interested or making you care about the outcome or the fate of the characters, or rather the fate of one character, the actress playing the leading role in the film within the film and whose dream/nightmare most of the film seems to be.<br /><br />For this we have to thank, not only Lynch, but the extraordinary Laura Dern who gives a tour-de-force performance. She's all over the shop but then I suppose that is what acting is all about. Above all, she convinces you that this is serious stuff or at least that she is taking it seriously even if no-one else is. Shot on digital video it is also as much 'about' the process of creating, as opposed to 'making', a film as it is 'about' anything else and in the performances Lynch extracts from his cast, (and not just Dern), you could argue that it is also about the process of acting.<br /><br />It is also far from being a great film, (though it has at least one great sustained sequence - you figure), and at times it resembles nothing more than the out-takes from "Twin Peaks", "Blue Velvet" and "Mulholland Drive" though it lacks the cohesion of those films, (it's the most off-the-wall of any of Lynch's works and that includes "Eraserhead), and yet it is still extraordinary, unmistakeably the work of a unique and visionary artist and no-one, only Lynch, could have made it.