Thomas is een kleine crimineel, de zoon van een andere kleine crimineel, die als onderdeel van zijn illegale onroerendgoedbedrijf ratten in huizen stopt, mensen in elkaar slaat en krakers uit de weg ruimt. Maar Thomas heeft nog een andere droom, diep weggestopt, tot een toevallige ontmoeting op een drukke Parijse straat zijn verlangens doet ontbranden: hij wil een klassieke pianist worden. De film verkent de conflicten tussen zijn dagelijkse werk, zijn problemen met zijn geile vader, die uiteindelijk te diep in de problemen raakt met de veel grotere en wredere gangsters, zijn zakenpartners en de jonge Chinese vrouw die hij uiteindelijk vindt om hem piano te leren spelen op een niveau dat hem een auditie voor de voormalige manager van zijn overleden moeder kan opleveren. <br />Het is gebaseerd op de 27 jaar oude Amerikaanse film _Fingers_ van James' Toback, met Harvey Keitel in de hoofdrol. Ik heb het origineel niet gezien, maar het is moeilijk te geloven dat Keitel in de centrale rol beter was dan Romain Duris (een dubbelganger van de jonge Daniel Day-Lewis voor al die Britse filmsterren), die in het grootste deel van zijn dagelijks leven wreedheid, ongevoeligheid en arrogantie tentoonspreidt, maar met een onderstroom van melancholie en twijfel die hem tot een van de meest echte personages maakt die ik in tijden op het witte doek heb gezien. De film is een en al close-ups, benauwde flats en vuile nachtelijke straten, geen decor behalve de emoties op het expressieve gezicht van Duris en een paar van de andere personages.<br />De film praat niet neerbuigend tegen het publiek, iets wat ik heel verfrissend vind na een zomer van kaskrakers... de eerste paar minuten zijn een beetje chaotisch en verwarrend en ze weerspiegelen de gekwelde hoofdpersoon. Dat vind ik prachtig, hoewel hij soms vooruitgang lijkt te boeken in zijn onaangename en gewelddadige bestaan, je weet het nooit helemaal zeker... tot het spectaculaire einde, waar alles mooi wordt afgerond... of niet? Kijk zelf maar. De beste nieuwe film die ik dit jaar heb gezien.
Thomas is a small-time hood, son of another small-time hood, who goes around putting rats in houses, beating up people and pushing out squatters as part of his illicit real estate business; but Thomas has another dream, buried deep inside until a chance encounter on a busy Paris street ignites his desires: he wants to be a classical pianist. The film explores the conflicts between his day-to-day job, his problems with his randy father who eventually gets himself in too deep with the much bigger and more brutal gangsters, his business partners, and the young Chinese woman he eventually finds to teach him to play the piano on a level that can get him an audition for his dead mother's former manager.<br /><br />It's based on James' Toback's 27-year-old American film "Fingers" which starred Harvey Keitel and which is much admired; I haven't seen the original but its hard to believe that Keitel was any better in the central role than Romain Duris (a look-alike for a young Daniel Day-Lewis for all you Brit-fanciers out there), who offers brutality, insensitivity and arrogance in most of his daily life, but with an undercurrent of melancholy and self-doubt that makes him one of the most real characters I've seen on screen in a while. I loved the look of the film; it's shot in Paris but you'd never know, it's all close-ups, cramped apartment spaces and dirty night-time streets, no scenery but the emotions on the expressive face of Duris and a few of the other characters.<br /><br />The film doesn't talk down to the audience, something I find very refreshing after a summer of blockbusters...the first few minutes are a bit chaotic and confusing and they mirror the troubled protagonist. I love that, though he seems at times to be making progress out of his unpleasant and violent existence, you're never quite sure...until the spectacular ending, where everything wraps up beautifully...or does it? See for yourself. Best new film I've seen this year.