De bijrollen in deze film zijn bijna vlekkeloos (Mark Lynn-Baker is in sommige van de slapstickmomenten een beetje te enthousiast, maar HEEL GOED als hij alleen maar sarcastisch grappig of heel oprecht is). Met uitzondering van de hierboven genoemde acteurs is er geen enkele acteur die een beurt heeft gemist, en Bologna en Kazan zijn bijzonder opvallend.<br />Maar de film is van Peter O'Toole, en net als in The Stunt Man (een paar jaar eerder gemaakt) kun je je ogen nauwelijks van hem afhouden als hij op het witte doek staat. Of hij nu hysterisch grappig of vreselijk verdrietig is, het doek is van begin tot eind van hem. Vanaf de eerste opname, wanneer hij wakker wordt en iets omhelst waarvan hij denkt dat het een niet-herinnerde minnaar van de dronken nacht ervoor is, en verbijsterd en bijna doodsbang kijkt als hij beseft dat het helemaal geen meisje is maar een harig Ding (een teddybeer), tot de laatste opname waarop hij een ovatie van het studiopubliek in ontvangst neemt, waarschijnlijk de enige serene vreugde die hij in tientallen jaren heeft gekend, is hij volkomen perfect en volkomen meeslepend. Richard Benjamin heeft dan misschien goed gedirigeerd, het script mag dan geweldig zijn geweest, de acteurs die hem bijstaan zijn uitstekend, maar deze film had niet kunnen zijn wat hij was zonder O'Tooles aanwezigheid en genialiteit.<br />' Het is moeilijk je een aangenamere manier voor te stellen om anderhalf uur door te brengen dan met het kijken naar deze film. Er zijn zo veel kleine grapjes, zo veel grote grapjes, zo'n heerlijk en echt ontroerend moment. Het is, ondanks de incidentele hilariteit, een heel zachtaardige en liefdevolle film; er zit gewoon geen gemeenheid in, wat heel prettig en nogal ongewoon is, vooral in een komedie. De moeite van het kijken en nog eens kijken waard. Je zult het prachtig vinden. Je ouders en/of grootouders zullen het prachtig vinden, en je zou je niet schamen om het hun te laten zien.
The supporting cast of this movie is almost flawless (Mark Lynn-Baker is a little too frantic in some of the more slapstick moments, but VERY good when simply being sarcastically funny or very sincere). With the exception noted above, there isn't a missed beat from a single cast member, and Bologna and Kazan are particularly notable.<br /><br />But the movie belongs to Peter O'Toole, and, as in The Stunt Man (made a few years earlier), when he's on screen you can barely take your eyes off him. Whether being hysterically funny or terribly sad, he owns the screen from start to finish. From the first shot of him, waking up embracing what he thinks is an unremembered lover from the drunken night before, and staring in bewilderment and near terror as he realizes that it's not a girl at all but a furry THING (a teddy bear), to the last shot of him as he accepts an ovation from the studio audience in probably the only truly serene joy he's had in decades, he is utterly perfect and utterly compelling. Richard Benjamin may have directed well, the script may have been terrific, the supporting performers excellent, but this movie could not have been what it was without O'Toole's presence and brilliance.<br /><br />It's hard to imagine a more enjoyable way to spend an hour and a half than in watching this movie. There are so many little jokes, so many big jokes, such lovely and REAL touching moments. It is, despite its occasional hilarity, a very gentle and loving movie; there's just no meanness in it, which is a very pleasant and rather unusual thing, especially in a comedy. Well worth watching and re-watching. You'll love it. Your parents and/or grandparents will love it, and you wouldn't be embarrassed to show it to them.