Er was geen andere vrouw die begon als een interessant drama over een verliefde jonge vrouw en een verliefde man in een stalen stad, maar met verschillende ideeën en verschillende intelligentieniveaus, maar verbazingwekkend genoeg halverwege veranderd in de meest seksistische film van de jaren dertig, met een adembenemende climax die alleen werd geëvenaard door een even buitensporige finale.<br />Irene Dunne is een mooie, gevoelige jonge vrouw in een stalen stad, verliefd op de enigszins sympathieke, maar grove Charles Bickford. Irene droomt ervan om aan dit doodlopende leven te ontsnappen, maar Bickford heeft geen andere dromen dan dat hij een hoge piet in de fabriek is. Irene vindt een zielsverwant in de iets jongere Eric Linden, die aan de kant waar Bickford de draak mee steekt, formules bestudeert en experimenteert met formules. Dunne en Bickford trouwen, maar Irene heeft haar dromen nog niet helemaal opgegeven. Ze neemt kostgangers aan en sappelt voor de dag dat ze kunnen verhuizen. Als Linden haar vertelt dat hij een permanente haarverf heeft ontdekt, is ze dolblij dat dit misschien hun kans is en wil ze erin investeren. Helaas heeft Bickford een slechte dag op de fabriek gehad en komt hij boos thuis en krijgen ze een enorme ruzie (zo te zien hun eerste) en stormt Bickford naar buiten om zich eens goed te bezatten.<br />De volgende dag luistert hij berouwvol naar Irenes idee en wordt enthousiast als hij Erics formule uit de eerste hand ziet en ze een bedrijf beginnen dat hen binnen een paar jaar allemaal een fortuin oplevert. Uiteindelijk krijgt het stel een zoon, maar Bickfords zakelijke ondernemingen houden hem vaker wel dan niet van huis. Als hij in New York is, valt hij voor de roofzuchtige Gwili Andre en ze hebben een langdurige verhouding die uiteindelijk uitmondt in de eis van Andre dat ze er een eind aan maken of dat hij Irene verlaat om met haar te trouwen. Na aanvankelijk verzet stemt Bickford toe, maar Irene weigert, zelfs nadat ze in het openbaar voor schut is gezet (het lijkt wel of iedereen van de verhouding weet) hem een scheiding toe te staan omdat ze zoveel van hem 'houdt' dat ze hem niet wil laten gaan.<br />Het begint pas echt vervelend te worden als Bickford haar vervolgens voor de rechter sleept wegens overspel van haar kant en haar door de modder sleurt met afgekochte 'getuigen' die beweren dat ze van Irenes 'affaire' afweten. De masochistische Irene weigert echter haar kennis over zijn affaire naar voren te brengen, aangezien ze tegen de scheiding vecht. De advocaat van Bickford schildert haar af als een hebberige, geldminnende vrouw en zelfs haar eerdere spaargeld wordt tegen haar gebruikt als 'bewijs' van haar liefde voor geld (zich totaal niet bewust van het feit dat dit geld het middel was om Bickfords fortuin op te bouwen). Wanneer de advocaat van Bickford aankondigt dat Bickford de volledige voogdij over hun zoon wil, geeft Irene tot haar schrik 'toe' aan de affaire en verkondigt vervolgens hysterisch dat hun zoon niet van Bickford is, ongetwijfeld in een wanhopige poging het kind te houden. Bickford wordt uiteindelijk gebroken door zijn eigen egoïsme en verklaart tegen de rechter dat zijn verhaal allemaal gelogen is. Bickford wordt tot een jaar gevangenisstraf veroordeeld en hun bedrijf stort door het schandaal in elkaar. Als hij eenmaal vrij is, gaat Bickford weer als staalarbeider aan het werk en tot zijn schrik staat er een allesvergevingsgezinde Irene op hem te wachten om hem terug te nemen, net als zijn oude vrienden, onder wie Linden, die hij kennelijk ook tot een bankroet heeft gedreven.<br />Dit is het lelijkste 'liefdesverhaal' dat ik ooit in een film heb gezien! Gebaseerd op een toneelstuk uit 1916 is dit hartverscheurende verhaal van een vrouw die altijd van iemand blijft houden gewoon zielig en het is afschuwelijk om de lieftallige Irene Dunne in zo'n vernederende rol te zien. Deze film is ongelooflijk belachelijk. Hoe is Irene in staat om in een paar jaar tijd meer dan 6000 pond te besparen op het salaris van haar echtgenoot uit de lagere klassen, zelfs als ze er kostgangers bij neemt? Hoe is de onbehouwen, onambitieuze en ongeschoolde Bickford in staat om de hersens te hebben om een groot bedrijf van de grond te krijgen? Bickford krijgt maar een jaar voor zo'n schaamteloze meineed met voorbedachten rade? En eerlijk gezegd, gezien zijn egoïstische inborst, kon ik niet anders dan denken dat zijn uiteindelijke bekentenis niet werd veroorzaakt door schaamte over wat hij zijn vrouw had aangedaan, maar door de mogelijkheid dat zijn zoon niet als de zijne zou worden erkend. Het enige goede dat ik over deze film kan zeggen, is dat de sfeer in de eerste scènes uitstekend is en de hete, dampende ambiance van een stalen stad volledig vastlegt, en Irene ziet er in de glamourachtige mode van de jaren van de 'rijken' uit als een visioen. Het was te veel voor me om deze mooie, intelligente vrouw met dit verhaal vernederd te zien worden, maar eerlijk gezegd walgde ik net zo van de vergevensgezinde houding van haar personage. Bickford geeft een vermoeide, nogal overdreven voorstelling en het is geen verrassing dat hij niet vaak als hoofdrolspeler werd gebruikt. Als je deze onaangename karikatuur zou zien, zou zelfs de meest toegewijde archivaris wensen dat dit een van de verloren films was.
NO OTHER WOMAN started out as an interesting drama of a young woman and man in a steel town in love but with different ideas and different levels of intellect but startlingly turned midpoint into the most sexist film of the 1930's, with a jaw-dropping climax matched only by an equally outrageous finale.<br /><br />Irene Dunne is a lovely sensitive young woman in a steel town in love with the somewhat likable but coarse Charles Bickford. Irene dreams of escaping this dead end life but Bickford has no dreams other than being a big shot at the plant. Irene finds a soul mate in the somewhat younger Eric Linden, who studies and experiments with formulas on the side which Bickford ridicules. Dunne and Bickford marry but Irene hasn't quite given up on her dreams, taking in boarders and penny-pinching for the day they can move away. When Linden tells her of his discovery of a permanent dye she is thrilled that this may be their chance and wants to invest in it. Unfortunately, Bickford has had an apparent bad day at the plant and comes home in an angry mood and they have a big fight (apparently their first) and Bickford storms out to get good and drunk.<br /><br />Repentful the next day, he listens again to Irene's idea and becomes enthusiastic when he sees Eric's formula first hand and they start a business that brings them all fortune within a few years. Eventually the couple have a son but Bickford's business ventures keeps him away from home more often than not. While in New York, he falls into the lure of predatory Gwili Andre and they have a long-running affair which climaxes in Andre eventually demanding they end it or he leave Irene to marry her. After initial resistance, Bickford agrees but Irene, even after being publicly ridiculed (everyone knows about the affair it seems) refuses to grant him a divorce because she "loves" him to much to let him go.<br /><br />Things really start to get nasty when Bickford then sues her for divorce, alleging adultery on HER part and dragging her through the mud with paid-off "witnesses" who claim knowledge about Irene's "affair". Masochistic Irene however refuses to bring out HER knowledge about his affair into the proceedings since she is fighting the divorce. Bickford's lawyer paints her as a grasping, money-loving woman and even her earlier savings are used against her as "proof" of her love of money (quite oblivious to the fact that this money was the means to build Bickford's fortune.) When Bickford's lawyer announces Bickford is seeking full custody of their son and startled Irene erratically "admits" to the affair and then in hysteria proclaims their son is not Bickford's, no doubt in a desperate attempt to keep the child. Bickford finally is broken by his own selfishness and announces to the judge his story has all been a lie. Bickford is sentenced to a year in jail and their business collapses into bankruptcy over the scandal. Once released, Bickford goes back to work as a steel miller and is startled to find an all-forgiving Irene waiting to take him back as are his old friends, including Linden whom he has obviously also driven into bankruptcy.<br /><br />This is the ugliest "love story" I have ever seen in a film! Based on a 1916 play, this jaw-dropping tale of a woman who loves no matter what is just pathetic and it's horrible to see the lovely Irene Dunne in such a degrading role. This movie is ridiculous beyond belief. How is Irene able to save over $6,000 in a few years from her lower-working class husband's salary in the 1920's even with taking in boarders? How is the crude, unambitious, and unschooled Bickford able to have the brains to get a major corporation off the ground? Bickford gets only a year for such blatant premeditated perjury? And frankly given his selfish core, I couldn't help but think his ultimate confession was not caused by shame over what he had done to his wife but the possibility that his son would not be recognized as his own. <br /><br />The only good things I can think of saying about this film is the atmosphere in the early scenes is excellent, fully capturing the hot, steamy ambiance in a steel town, and Irene looks a vision in the glamorous fashions during the "rich" years. Seeing this beautiful, intelligent woman degraded with this story was too much for me but frankly I was just as disgusted with her character's all-forgiving attitude. Bickford gives a tired, rather over the top performance and it's no surprise he wasn't used very often as a leading man. Watching this unpleasant travesty would make even the most devoted film archivist wish this one were among the lost films.