De zwakke 2e filmversie van Kern en Hammersteins ontzagwekkende jazzopera stelde me erg teleur. Ik had veel meer verwacht van A. Freed als producer. Alleen heeft Klein een goede cast, en ze laten hem niet eens 'You are Love' zingen. Dat is maar een van de vele wreedheden, inclusief Ava Gardner die hinkend een rol doorstaat die door Helen Morgan definitief is gespeeld. Het gezicht van Joe E. Brown dat oplicht als hij zijn dochter in de bar ziet, terwijl de tranen over zijn gezicht stromen, zal me in nachtmerries blijven achtervolgen.<br />Alleen de voortreffelijke muziek van de oorspronkelijke musical is een aansporing om deze film te bekijken. De 30's-versie van Universal is beter, maar ook niet te vergelijken met de musical. Dit is een geval waarin de reikwijdte van het oorspronkelijke product gewoon te groot is voor een film; zelfs de meeste producties van Show Boat als theatermusical slaan veel van de betere nummers van de show over, vooral de jazzy liedjes die Kern voor de laatste akte van het stuk leverde, die bedoeld waren om de vooruitgang van de tijd te laten zien.<br />Het meest afkeurenswaardig is het racisme van de film, dat Hammersteins vaak neerbuigende maar meestal 'liberale' standpunt in de buurt van een belediging brengt. Om deze trend te illustreren, waarbij elke filmversie steeds racistischer wordt dan de oorspronkelijke musical, kunnen we kijken naar de openingsscène waarin Julies jaloerse bewonderaar zijn cadeau van Queenie (aan wie Julie het sieraad had gegeven) terugneemt. In het toneelstuk valt de blanke man Queenie aan en vraagt haar waar ze het vandaan heeft, en Queenie weigert het hem te vertellen en loopt verontwaardigd weg. In de film van Universal speelt Hattie McDaniel minder waardig, maar ze toont nog wel enige woede als de blanke man zijn sieraden terug wil hebben. In de kleurenversie van MGM is het echter nog aanstootgevender geworden: in deze versie krimpt de zwarte vrouw ineen van angst als de grote blanke man de ketting gewoon van haar lijf rukt. Deze ontwikkeling zou een illustratie moeten zijn van de aftakeling van de houding van het script, van Hammersteins neerbuigende liberalisme tot het stereotiepe racisme van MGM.<br />Een en al oppervlakkigheid en niets dan oppervlakkigheid in dit bleke MGM-musicalproduct.
Lame 2nd film version of Kern and Hammerstein's awesome jazz opera disappointed me a great deal. I expected a lot more from A. Freed as a producer. Only Keel is well cast, and they don't even have him sing "You are Love." This is just one of the many atrocities, including Ava Gardner limping through a role played definitively by Helen Morgan. Joe E. Brown's face lighting up as he sees his daughter in the bar, tears coming down his face, may haunt me in nightmares. <br /><br />Only the excellent music of the original musical provides an incentive to watch this film. Universal's 30s version is better, but also not comparable to the musical. This is a case where the scope of the original product is simply too great for a film; even most production of Show Boat as a stage musical skip many of the show's better tunes, especially the jazzier songs Kern supplied for the play's last act, which were intended to show the progress of time. <br /><br />The most objectionable aspect is the film's racism, which carries Hammerstein's often patronizing but usually "liberal" viewpoint into the area of an insult. By way of illustrating this trend, by which each film version become successively more racist than the original musical, we can look at the opening scene where Julie's jealous admirer takes back his present from Queenie (to whom Julie had given the trinket). In the stage play, the white man accosts Queenie and asks her where she got it, and Queenie refuses to tell him and walks off in a huff. In Universal's film, Hattie McDaniel plays with less dignity, but still shows some anger when the white man demands return of his jewelry. In MGM's color version, however, it has become even more offensive: in this version, the black woman cowers in fear as the big white man simply snatches the necklace off her person. This progression should amply illustrate the degeneration of the script's attitude from Hammerstein's condescending liberalism to MGM's stereotyped racism.<br /><br />All surface and no substance to this pallid MGM musical product.