Duistere Stad is een meesterwerk. Maar waarvan? Ach, die vraag is niet zo moeilijk te beantwoorden.<br />Alex Proyas is vooral beroemd om zijn vertolking van _The Crow_, een door noir beïnvloede stripverfilming die in een bloederig bloedbad is veranderd. De ruwe, schuine tinten en zware silhouetten van de film hebben tot doel een studie te maken van de deugden van wraak en de ondeugden van verlossing. Vier jaar snel doorspoelen, en Proyas werpt de aangeboren angst van zich af in een poging de sciencefiction opnieuw uit te vinden. Wat hij heeft gecreëerd is volwassen en angstaanjagend, een unieke visie die terecht vergeleken zou moeten worden met films als _ Metroplolis_ van Fritz Lang en _Blade Runner_ van Ridley Scott. De plot begint met een inleiding door Kiefer Sutherland: de Vreemdelingen, een buitenaards ras, zijn zo goed als uitgestorven, en om hun leven te verlengen bestuderen ze de mens in de hoop de geheimen van de eeuwige ziel te ontsluieren. Klinkt dat goedkoop? Dat is het ook <0xE2><0x80><0x93> maar ja, dat was 'Blade Runner' ook, met de problemen van de replicants die worstelden met hun geweten. John Murdoch is gedurende de film het onderwerp van hun obsessie, aangezien hij het vermogen heeft verworven om 'af te stemmen', wat betekent dat hij de fysieke wereld naar believen kan hervormen. Maar Murdochs geheugen is troebel <0xE2><0x80><0x93> hij weet niet wie hij kan vertrouwen, als er al iemand te vertrouwen is. Het enige wat hij weet is dat hij naar Shell Beach moet. De plot is vrij rechttoe rechtaan, eenvoudig en ongecompliceerd. Maar deze film is niet op zichzelf staand, zoals bijvoorbeeld _The Matrix_ dat was; dit is geen door plot gedreven hypothetisch verhaal. _Dark City_ is een visioen, een filmische filmtaal van noir die sciencefiction imiteert en vice versa. Hij is compleet in die zin dat hij een grondige visuele traktatie is: onheilspellende, onheilspellende beelden doemen op, en stadsgezichten vloeien in elkaar over en wijken af. Het is een geheel unieke wereld die toch griezelig bekend blijft. Het is een kamerdrama dat existentiële paranoia koppelt aan hardgekookt mysterie.<br />Dus wat is _Dark City_ eigenlijk voor een meesterwerk? Een visueel meesterwerk? Zeker. Maar het is meer dan dat. Het is...' Proyas is een herschepping van onze wereld, en een nieuwe manier om het dilemma van de mensheid te bezien <0xE2><0x80><0x93> zoals ik het onlangs in een liedje heb horen verwoorden: 'Weet je waar het ik huist? Is het in je hoofd of tussen je benen?'
Dark City is a masterpiece. Of what, though? Ah, that is not so difficult a question to answer.<br /><br />Alex Proyas is most famous for his rendering of The Crow, a noir-influenced comic book adaptation turned bloodfeast. Its rough, canted hues and heavy silhouettes focused that work into a study of the virtues of revenge and the vices of redemption. Fast-forward four years, and Proyas sheds the inbred angst in a quest to reinvent science fiction. What he has created is mature and frightening, a singular vision that should rightly be compared to such films as Fritz Lang's Metroplolis and Ridley Scott's Blade Runner.<br /><br />The plot begins with an introduction by Kiefer Sutherland: the Strangers, an alien race, are all but extinct, and in order to prolong their lives they are studying humans in hopes of unlocking the secrets to the eternal soul. Sound cheesy? That's because it is -- but then again, so was "Blade Runner," with its replicants' difficulties grappling with a conscience. John Murdoch is the object of their obsession for the duration of the movie, as he has achieved the ability to "tune," meaning he can reshape the physical world purely at will. But Murdoch's memory is murky -- he doesn't know whom to trust, if anyone. All he knows is that he needs to get to Shell Beach.<br /><br />The plot is pretty straightforward, simple and uncomplicated. But this movie is not self-contained like, say, The Matrix was; this is not a plot-driven hypothetical. Dark City is a vision, a cinematic language of noir imitating sci-fi and vice versa. It is complete in that it is a thorough visual treat: ominous, foreboding set pieces loom; and cityscapes blend and diverge. It is a world wholly unique yet still hauntingly familiar. It is a chamber drama, marrying existential paranoia with hardboiled mystery.<br /><br />So what kind of masterpiece is Dark City, really? A visual masterpiece? Certainly. But it's more than that. It's a reimagination of our world, and a new way to contemplate the dilemma of humanity -- as I heard it put in a song recently: "Do you know where the self resides/ Is it in your head or between your sides?" Proyas doesn't pretend to know or give the answer, but it might have something to do with Shell Beach.