Meer mensen hebben me verteld wat hun lievelingsfilm is, hebben Excalibur genoemd, dan welke andere film ook. Mensen hebben de neiging zich sterk aangetrokken te voelen tot deze film. Ik herinner me dat toen hij uitkwam, een filmtijdschrift hem twee keer recenseerde, met het gevoel dat het moest, omdat de twee recensenten zo'n tegenstrijdige mening hadden. Kortom, mensen die hem niet aanbidden, hebben de neiging hem te haten.<br />Degenen die hem haten, hebben iets heel belangrijks over het hoofd gezien: dat hij zich afspeelt in het land van de dromen. Excalibur doet geen poging realistisch te zijn. Het is de film van een legende, en hij probeert een wereld van legenden te scheppen, en daarin slaagt hij. Als je eenmaal beseft dat dit niet de echte wereld is, dan is de film inwendig consistent en werkt uitstekend. Tegen het eind van de film zegt Merlijn zelfs: 'Jouw liefde heeft me teruggebracht naar waar je bent: in het land van dromen.' Dat maakt de film zo mogelijk nog tragischer, want al Arthurs lijden was niet voor zijn wereld, maar voor de onze.<br />De Arthurlegende is waarschijnlijk de beste legende ter wereld. Ze is op duizend verschillende manieren verteld, maar is zo sterk dat geen hervertelling haar kan schaden. Het verhaal is bekend, maar deze vertelling niet. Het scherm wordt leeg, met in de verte de trommels van Seigfried. Het doek gaat op, en na een paar onderschriften wordt een verbijsterende openingsscène zichtbaar, met paarden die in de nachtlucht hun met vuur verlichte adem inademen, terwijl Uthers mannen strijd leveren met die van de hertog van Cornwall. De wapenrusting is donker en groenig, en de bewegingen zijn traag, zodat het lijkt op een tafereel van strijdende dinosaurussen. Het is wreed en bloedig. Dit zijn de donkere tijden. Dit is de tijd van chaos waaruit Arthurs koninkrijk moet voortkomen. In het tafereel, in een wolk van wervelende mist, verschijnt een figuur die gedurende de hele film aanwezig zal zijn, leeftijdloos en mysterieus, Nicol Williamsons Merlijn, wiens stem boven het lawaai uit klinkt. Ik herinner me hoe ik me plotseling in deze wereld bevond toen ik de film voor het eerst zag, en zelfs nu staan de haartjes in mijn nek overeind als ik eraan denk. Sta jezelf toe betrokken te raken bij de film, en je zult beloond worden.<br />De kostuums zijn schitterend. De glanzende wapenrusting moet in het bijzonder genoemd worden, evenals Morgana's (Helen Mirren) steeds indrukwekkender outfits. De muziek is ontroerend (er wordt 'O Fortuna' van Carima Burana gebruikt, voordat dit een cliché was geworden). Het acteerwerk is theatraal en goed. Elk van deze personages staat op een podium, om onderzocht te worden. Dit is geen film van rustige, intieme momenten. Het is een legende, en legenden zijn openbaar. <br />Excalibur distilleert de Arthurlegenden heel slim tot één film van een bekijkbare lengte. Op verschillende punten in de film vertelt een slimme snede de kijker dat er verscheidene jaren zijn verstreken. Verschillende personages vertegenwoordigen vele dingen. Op een punt vertegenwoordigt Heer Percival alle ridderridders, op een ander is Morgana alles wat slecht is. Om het verhaal snel te vertellen, maakt de film gebruik van eenvoudige rechtstreekse toespraken. In één scène bezoekt Arthur Guinevere, de vrouw van wie hij zielsveel hield, die hij al vele jaren niet meer heeft gezien. Hij blijft maar een minuut in haar gezelschap en vertrekt dan weer, en toch is de toespraak die hij voor haar houdt zo volledig en zo ontroerend dat je je niet beroofd voelt. Hij zegt wat hij te zeggen heeft en vertrekt, meer hoeft hij niet te zeggen. Het is waar dat de film een beetje gedateerd is. Sommige haarstijlen en special effects zijn niet helemaal wat ze vandaag de dag zouden zijn, en de kwaliteit van het kopiëren is niet eersteklas, maar dit is nog steeds verbluffend. Alles lijkt bij elkaar te zijn gekomen om deze film er goed uit te laten zien en te laten klinken. De luchten boven de kastelen zijn spectaculair, het Ierse landschap (het is daar opgenomen) lijkt er precies op. De visuele verbeelding en het feit dat Camelot letterlijk een kasteel is dat uit zilver is gegoten, en dat Arthurs laatste slag in de mist is uitgevochten met een enorme bloedrode zonsondergang erachter, maken dit een feest voor het oog.<br />Ik schrijf over een van mijn favoriete films. Ik huil elke keer als ik het land in bloei zie staan als een herboren Arthur erdoorheen galoppeert, en ik voel de zware warmte van de tragedie als hij wordt weggevoerd naar het Eiland van Avalon. Ik bederf niets door je te vertellen dat Arthur uiteindelijk sterft. Iedereen weet dat hij uiteindelijk sterft. De hele film leidt naar dat moment. Als je aan het eind van de film komt, vraag je dan dit af: waar is het misgegaan met hem? Wat heeft hij gedaan om zijn vrouw te verliezen, zijn zoon, zijn zuster, zijn beste vriend, al zijn ridders, Merlijn, zijn koninkrijk, zijn leven <0xE2><0x80><0x94> alles wat hem dierbaar was?<br />'<br />' De enige god van de velen komt om de vele goden te verdrijven. De geesten van hout en steen worden stil. Het is een tijd voor de mensen en hun gewoonten.'<br />Dat was het.
More people telling me their favourite film, have named Excalibur, than have chosen any other film. People tend to feel strongly about this film. I can remember that when it came out, a film magazine reviewed it twice, feeling that it had to do so, since its two reviewers had such contrasting opinions. In short, people who don't adore it, tend to hate it.<br /><br />Those who hate it have failed to understand something very important: that it is set in the land of dreams. Excalibur makes no attempt to be realistic. It is the film of a legend, and it tries to create a world of legend, and it succeeds. Once one has realised that this is not the real world, then the film is internally consistent and works splendidly. Merlin, towards the end of the film, even says the line "Your love brought me back to where you are: in the land of dreams." If anything, this makes the film even more tragic, because all of Arthur's sufferings have been not for his world, but for ours.<br /><br />The Arthurian legend is probably the world's best legend. It has been told a thousand different ways, but is so strong, that no retelling can harm it. The story is familiar, but this telling of it is not. The screen starts blank, with the distant drums of Seigfried's Funeral March playing, and after a few captions, the curtain lifts to reveal a stunning opening sequence with horses breathing fire-lit breath into the night air, as Uther's men do battle with those of the Duke of Cornwall. The armour is dark, and greenish, and the movements slow, making this seem like a scene of battling dinosaurs. It is brutal and bloody. These are the dark ages. This is the time of chaos from which Arthur's kingdom must come. Into the scene, in a cloud of swirling fog, comes a figure who will be present throughout the film, ageless and mysterious, Nicol Williamson's Merlin, whose voice carries over the din.<br /><br />I remember how suddenly I found myself immersed in this world when I first saw the film, and even now the hairs stand up on the back of my neck thinking about it. Allow yourself to become involved with the film, and you will be rewarded.<br /><br />The costumes are magnificent. Special mention must go to the shining armour, and Morgana's (Helen Mirren) ever-increasingly impressive series of outfits. The music is stirring (it uses "O Fortuna" from Carima Burana before this had become a cliche). The acting is theatrical and good. Each of these characters is on a stage, to be examined. This is not a film of quiet intimate moments. It is a legend, and legends are public.<br /><br />Excalibur distills the Arthurian legends into one film of watchable length very cleverly. At several points during it, a clever cut tells the viewer that several years have passed. Single characters represent many things. At one point Sir Percival represents all the questknights, at another Morgana is all that is evil. In telling the story quickly, the film uses simple direct speeches. In one scene, Arthur visits Guinevere, the woman he loved deeply, whom he hasn't seen for many years. He spends just a minute in her company and leaves, and yet the speech he delivers to her is so complete and so moving, that you do not feel robbed. He says his piece and leaves, needing to say no more.<br /><br />It is true that the film has dated a little. Some of the hair-styles and special effects are not quite what they would be today, and the quality of the dubbing is not first-rate, but this is still stunning. Everything seems to have come together to help this film look and sound good. The skies over the castles are spectacular, the Irish landscape (it was shot there) looks the part. The visual imagination and daring to have Camelot as a castle literally made from silver, and to have Arthur's final battle fought in fog with a huge blood red sunset behind it, makes this a feast for the eye.<br /><br />I am writing about one of my all-time favourite films. I cry every time I see the land burst into blossom as a reborn Arthur gallops through it, and I feel the heavy warmth of tragedy as he is carried off towards the sunset to the Isle of Avalon. I am spoiling nothing by telling you that Arthur dies in the end. Everyone knows that he dies in the end. The whole film is leading to that moment. When you reach the end of the film, ask yourself this: where did he go wrong? What was it he did to lose his wife, his son, his sister, his best friend, all his questknights, Merlin, his kingdom, his life - everything he held dear?<br /><br />"The one god of the many comes to drive out the many gods. The spirits of wood and stone grow silent. It is a time for men and their ways." That's it.<br /><br />