Greer Garson is 'That Forsyte Woman' in een film uit 1949 met Errol Flynn, Walter Pidgeon, Robert Young en Janet Leigh in de hoofdrollen. Het verhaal wordt in flashbacks verteld. Garson is Irene, een mooie maar arme vrouw die met Soames Forsyte (Flynn) trouwt, en vanaf het begin toegeeft dat ze niet van hem houdt. Soames is niet de enige Forsyte voor wie Irene belangstelling heeft <0xE2><0x80><0x93> ze houdt van de schilderijen van Jolyon Forsyte (Pidgeon), hoewel ze al snel ontdekt dat hij de verschoppeling van de familie is, die zelfs zijn dochter June (Leigh) niet mag zien. Irene probeert Jolyon weer in de familie te brengen en hem te herenigen met June, die op het punt staat te trouwen met een architect, Philip Bosinney (Young) <0xE2><0x80><0x93> terwijl zij zelf verliefd is op Philip en hij op haar.<br />MGM heeft geen cent uitgegeven om 'That Forsyte Woman' extra aandacht te geven <0xE2><0x80><0x93> de kosten van Garsons prachtige kostuums alleen al hadden waarschijnlijk drie mindere films kunnen financieren; de technicolor, decors en fotografie zijn allemaal oogverblindend; en in Flynn en Garson heb je twee topsterren.<br />Jammer genoeg kan de oppervlakkige glans de gebreken van de film niet verhullen. Voor een overspelige vrouw is Greer Garson behoorlijk damesachtig <0xE2><0x80><0x93> er is geen ongebreidelde hartstocht <0xE2><0x80><0x93> en geen chemie <0xE2><0x80><0x93> tussen Irene en Philip. In feite is de conclusie dat hoewel ze in haar hart van Philip houdt, er in werkelijkheid niets is gebeurd behalve een paar kussen. Omdat ik niet op de hoogte ben van het bronmateriaal, weet ik niet of dit het geval was of niet. En het spijt me <0xE2><0x80><0x93> als ik moest kiezen tussen de knappe Flynn en Robert Young met een of ander krullerig haarstukje, zou ik weten welke kant ik op zou gaan. Philip Bosinney wordt beschreven als iets ouder dan June <0xE2><0x80><0x93> nou ja, Janet Leigh was een jaar of 21 ten tijde van de opnamen en speelde waarschijnlijk een meisje van 18. Young was ongeveer 40. En zo zag hij er ook uit. Hoe dol ik ook ben op Youngs werk, dit was een overduidelijke miscast. De rol moest een beetje geseksualiseerd worden, zodat we konden zien waar al die ophef over ging: Robert Mitchum, Burt Lancaster, iemand die sexy was en in de dertig was.<br />Errol Flynn doet het uitstekend als de boze, gefrustreerde en jaloerse Soames. Het lijkt erop dat Flynn, op een paar uitzonderingen na, aan het eind van de jaren veertig geen rollen meer speelde waarin hij liet zien wat hem tot Errol Flynn maakte: charme, flair, een duivelse glimlach en een natuurlijke sportiviteit. Hoewel dit zeker een betere rol is dan hij in 'Cry Wolf' had, komt het niet overeen met Flynns sterke punten. Walter Pidgeon is heel goed als Jolyon en natuurlijk is hij geweldig als Garson. En dat mag ook wel, gezien alle films die ze samen hebben gemaakt. Hoewel het verhaal niet zo boeiend is, kan ik deze film toch aanbevelen vanwege zijn pure schoonheid <0xE2><0x80><0x93> niet alleen qua uiterlijk, maar ook vanwege de schoonheid van Garson, Flynn en Leigh, en de stoere schoonheid van Pidgeon. 'That Forsyte Woman' is een taart met een ongelooflijk glazuur, maar de taart is behoorlijk droog.
Greer Garson is "That Forsyte Woman" in a 1949 film that also stars Errol Flynn, Walter Pidgeon, Robert Young and Janet Leigh. The story is told in flashback. Garson is Irene, a beautiful but poverty-stricken woman who marries Soames Forsyte (Flynn), admitting from the first that she does not love him. Soames isn't the only Forsyte in whom Irene has an interest - she loves the paintings done by Jolyon Forsyte (Pidgeon), though she learns quickly that he is the family outcast, not even permitted to see his daughter, June (Leigh). Irene seeks to bring Jolyon back into the family and to reunite him with June, who is about to be married to an architect, Philip Bosinney (Young) - while she herself is falling for Philip, and he with her.<br /><br />MGM spared not one cent in giving "That Forsyte Woman" primo attention - the cost of Garson's gorgeous costumes alone could have probably paid for three lesser films; the Technicolor, sets, and photography are all stunning; and in Flynn and Garson, you have two top stars.<br /><br />Unfortunately, the superficial gloss can't cover the film's flaws. For an adulteress, Greer Garson is pretty ladylike - there is no unbridled passion - and zero chemistry - between Irene and Philip. In fact, the inference is that while she loves Philip in her heart, nothing except a few kisses has actually happened. Not being familiar with the source material, I don't know if this was the case or not. And I'm sorry - if I had to pick between the handsome Flynn and Robert Young wearing some sort of curly hairpiece, I know which way I'd go. Philip Bosinney is described as a little older than June - well, Janet Leigh was 21 or so at the time of the filming and probably playing an 18-year-old. Young was about 40. And looked it. Fond as I am of Young's work, this was blatant miscasting. The role needed to be sexed up a little so we see what the fuss is about - Robert Mitchum, Burt Lancaster, someone hot and in that 30-ish age range.<br /><br />Errol Flynn does an excellent job as the angry, frustrated and jealous Soames. It seems that with a few exceptions, by the late '40s, Flynn no longer played roles that exhibited what made him Errol Flynn - charm, dash, a devilish smile, and natural athleticism. While this is certainly a better role than he had in "Cry Wolf," again, it does not play to Flynn's strengths. Walter Pidgeon is very good as Jolyon and of course he's great with Garson. He should be, considering all the films they made together.<br /><br />Though the story isn't that absorbing, I still recommend this film for its sheer beauty - not only in its look, but for the beauty of Garson, Flynn and Leigh, and the sturdy handsomeness of Pidgeon. "That Forsyte Woman" is a cake with an incredible icing, but the cake is pretty dry.