Nu er in mei een nieuwe 'Spider-Man'-film moet verschijnen, een volgend deel van 'Blade' en 'X-Men 2' dat binnenkort moet gaan draaien, leek het me een goed idee om een paar van de eerdere pogingen die Marvel Comics heeft ondernomen om hun personages op het witte doek te krijgen nog eens onder de loep te nemen. Het lijdt geen twijfel dat hun films nooit zo succesvol zijn geweest als hun aartsrivalen, DC Comics, vooral niet in de jaren negentig. Hoewel er in de jaren zeventig een succesvolle tv-serie was met de titel'Incredible Hulk', een nooit uitgebrachte lowbudgetfilm met de titel 'Fantastic Four', en een ahum filmversie van 'The Punisher' die het niet eens waard is om genoemd te worden, zijn de enige cinematografische interpretaties van hun helden die het vermelden waard zijn 'Blade' en 'Blade'. 'X-Men' en 'Captain America'.<br />'X-Men' en 'Captain America'.<br />In een eerdere recensie, geschreven in mijn naïeve, minder ontwikkelde tijd in de bioscoop, stelde ik dat 'Captain America' de grootste superheldenfilm was die ooit was gemaakt. Dat is niet waar, en het was een bewering die ik deed omdat ik de film een paar jaar niet had gezien, en de fouten waren naar mijn idee minder opvallend. Ja, er zitten veel fouten in deze film: een deel van de dialogen is flauw, veel van de personages zijn onderontwikkeld, en er wordt gewoon niet genoeg tijd besteed aan Captain America in kostuum. Maar in het hart van de film is er een heel oprecht, heel respectabel eerbetoon aan de superheld uit het gouden tijdperk, en ik vind dat de film nog steeds heel veel lof verdient. Zonder al te veel in detail te treden over de aard van de plot, zal ik zeggen dat er met succes zestig jaar aan stripverhalen in één film worden samengevat. Zowel de personages van Captain America als zijn facsimile-tegenhanger, de Red Skull (het hersenkind van Hitler in de strips, gecreëerd door Mussolini en verkocht aan de nazi's hier) worden veel tragischer afgeschilderd dan in de strips. Beide personages zijn goed geconstrueerd en oprecht gespeeld door Matt Salinger en Scott Paulin, en de film is in wezen een hommage aan de strips uit de jaren veertig, met twee sterke personages in de hoofdrol.<br />Als ik zeg een hommage aan de strips uit de jaren veertig, dan is dat precies wat ik bedoel. Elke plotwending, elk personage, behalve Cap en de Schedel, dient alleen maar om het verhaal van de ene actiescène naar de andere te verplaatsen. Er gebeuren veel dingen die nergens op slaan <0xE2><0x80><0x94> bij voorbeeld dat Captain America in de jaren negentig weer tot leven wordt gewekt nadat hij vijftig jaar in ijs heeft gelegen, en dat hij wordt gevonden door een complottheoreticus die al jaren bezig is zijn verhaal in elkaar te draaien. Hoe vindt die vent onze held? Hij rijdt toevallig door Noord-Canada en stuit op hem. Als de Schedel eenmaal beseft dat Cap nog leeft, komt hij tot de conclusie dat de held erop uit is om hem te vernietigen. Welnu, Cap is al vijftig jaar uit de roulatie en de Red Skull is nu een raadselachtige, Corleone-achtige spil. In deze film hebben ze elkaar in de jaren veertig van de vorige eeuw slechts kort ontmoet, voordat Cap in ijs werd bevroren. Waarom zou Skull in's hemelsnaam tot de conclusie komen dat Cap ontdooid is en zijn eerste doel zal zijn de Red Skull tegen te houden? In een ander deel van de film, als hij beseft dat de Red Skull zich in Italië schuilhoudt, springt Cap in een vliegtuig naar de Verenigde Staten en vliegt daarheen. Eh... hoe is hij aan boord van dat vliegtuig gekomen? Zijn paspoort was toch zeker niet geldig terwijl hij in het ijs lag?<br />Maar dat doet er niet toe... Deze gaten in de plot, en vele andere, zijn niet in strijd met wat deze film probeert te doen: zet onze held in een reeks spectaculaire actiescènes en kijk hoe hij eruit komt. De film probeert geen serieus verhaal te vertellen, hij probeert ons alleen maar een of andere dwaze actie in een stripverhaal te geven, zoals in een filmserie, en dat is precies wat de film doet. Onze held zit vastgesnoerd aan een Duitse raket die op weg is naar het Witte Huis, ontwijkt nazivloeken in het noorden van Canada, is in een paar knap geschreven scènes verbaasd over hoeveel Amerikaanse producten er worden gemaakt in voormalige vijandelijke landen van Japan en Duitsland, vecht tegen de Red Skulls' '... in Italië zijn handlangers en ten slotte een explosieve krachtmeting met de Schedel zelf in het kasteel van de spil, waar de schurk dreigt heel West-Europa op te blazen met een atoombom die hij van een piano krijgt. Dit alles in combinatie met het feit dat de Schedel verantwoordelijk is voor de dood van JFK, RFK en Martin Luther King, en dat hij nu van plan is een hersentransplantatie te gebruiken om de nieuwe economisch bewuste Amerikaanse president tot zijn slaaf te maken.<br />'<br />Het is onmogelijk om deze film serieuzer te nemen dan een oude serie of een vierdelige uitgave van de Cap-strip, en dit soort behandeling is precies wat een Captain America-film nodig heeft. Het gevolg is dat het lowbudget, af en toe wat geforceerde acteerwerk en de verwarrende verhaallijnen het effect van de film alleen maar vergroten en de goed gechoreografeerde actiescènes van regisseur Pyun alleen maar versterken. De president van de Verenigde Staten springt gewoon uit een toren om te voorkomen dat de Schedel hem voor experimenten gebruikt, om vervolgens met succes te worden gevangen en gered door Captain America, die energiek tegen de muur omhoogklimt. In het echte leven zou dit hun beide armen uit de kom hebben gerukt, maar in deze film maakt het niet uit. Het is zo'n goed geschoten scène! <br /><0x3E> Dit gezegd zijnde, zijn Cap en de Schedel goed ontwikkeld en zij houden de film bij elkaar, wanneer deze in zijn komische-strip-onzin dreigt over de top te gaan. Cap vecht tegen de Schedel en slaagt er in de jaren veertig niet in hem te verslaan, om in de jaren negentig in ijs bevroren te worden en te ontdooien, waar hij verneemt, dat, omdat hij er niet in geslaagd is de Schedel te verslaan, zijn aartsverrader verantwoordelijk is voor de dood van vele historische figuren. Met het gevoel, dat hij zijn land in de steek heeft gelaten en het besef, dat zijn vroegere vriendin nu oud is en een eigen gezin heeft, is Cap een vastberaden, meloenachtige held, die niets te verliezen heeft. Het stuk dat Matt Salinger opvoert is oprecht, en met zijn cynisme en zijn jongensachtig knappe uiterlijk lijkt het of Cap werkelijk een held uit de jaren veertig is, die uit zijn tijd is gestapt en in de onze is terechtgekomen, en zich werkelijk verbaast over de veranderingen die hebben plaatsgevonden (hoewel pogingen om hem oude 40-termen in de mond te leggen, zoals 'klootzak' en 'heilige makker', niet zo goed afgaan). De Rode Schedel heeft als kleine jongen in de jaren dertig de slachting van zijn familie gadegeslagen, en deze gebeurtenis die tot zijn transformatie tot het monster dat hij nu is heeft geleid, heeft hem door de eeuwen heen verbitterd. In een film die de nadruk legt op overacting, heeft hij waarschijnlijk de minst belangrijke rol, maar toch heeft hij de beste over-de-top-teksten van de film ('Moordenaars zijn de moeite niet waard. Het kostte twee jaar om Sir Hans te vinden. Drie jaar om Oswald te vinden. Alleen al de King-zaak heeft ons meer dan 22 miljoen dollar gekost. Wat krijgen we voor onze moeite? Heiligen. Martelaren voor de goede zaak.') Waarschijnlijk net als Michael Corleone in de 'Godfather 2' (hoewel op een veel kleiner niveau), bouwt hij in de laatste scènes van de film zichzelf op tot een groot, machtig misdaadbaas, maar komt hij in de ogen van de kijker gewoon over als een zielige figuur.<br />Uiteindelijk is 'Captain America' een grappige, lowbudget, vaderlandslievende actiefilm die op een zaterdagse matinee-achtige manier werkt. Hoewel de film hier in de Verenigde Staten nooit in de bioscopen werd uitgebracht, werd hij, misschien ironisch genoeg, wel in het buitenland vertoond, en als gevolg daarvan werd de brug gebouwd voor de meer gebudgetteerde, serieuzere Marvel Superhero-films die jaren later kwamen en nog steeds komen. Zeker de moeite waard om naar te kijken, zeker de moeite waard om te bezitten, zeker een huldeblijk aan zestig jaar 'Captain America'-strips.<br />**** uit**** de ****** bioscoop.
With a new "Spider-Man" movie due out this May, an upcoming sequel to "Blade," and "X-Men 2" to start filming soon, I thought it would be appropriate to review some of the previous attempts that Marvel Comics has made to get their characters onto the big screen. It's no questions that their films have never been as successful as their arch rivals, DC Comics, especially in the nineties. While there was a successful TV Incredible Hulk series in the seventies, a never-released, low-budget "Fantastic Four" flick, and an *ahem* film version of "The Punisher" that is not even worthy of mention, at the end of the day, the only cinematic interpretations of their heroes that are worth commenting on at all are "Blade," "X-Men," and "Captain America."<br /><br />In an earlier review, written back in my naive, less-educated-in-Cinema-days, I stated that "Captain America" was the greatest super-hero film ever made. This is not a true statement, and it was one I made having not seen the film in a few years, and the flaws were less-apparent in my mind. Yes, there are many flaws in this film: Some of the dialogue is cheezy, many of the characters are underdeveloped, and there is simply not enough time spent with Captain America in costume. However, in the heart of this film there is a very sincere, very respectable tribute to the golden-age superhero, and I feel that the movie is still very much worthy of praise.<br /><br />Without going too much into detail about the nature of the plot, I will say that it successfully sums up sixty years of comics into one movie. Both the characters of Captain America and his facist counterpart, the Red Skull (brainchild of Hitler in the comics, created by Mussolini and sold to the nazis here) are depicted as much more tragic than in the comics. Both characters are well-constructed and sincerely acted by Matt Salinger and Scott Paulin, and the film is basically a tribute to old 1940's serials with two strong characters taking center stage.<br /><br />When I say a tribute to 1940's serials, this is exactly what I mean. Every plot point, every character save Cap and the Skull, serve nothing more than to move the story along from action scene to action scene. Many things happen that make little sense- for example, upon being revived in the nineties after being frozen in ice for fifty years, Captain America is found by a conspiracy theorist who has been piecing together his story for years. How does the guy find our hero? He just happens to be driving through Northern Canada and stumbles upon him. Once the Red Skull realizes that Cap is still alive, he determines that the hero must be out to destroy him. Now, Cap has been out of commission for fifty years, and the Red Skull is now a mysterious, Corleone-esque kingpin. In this film, they only encountered briefly in the 1940's before Cap was frozen in ice. Why on earth would Skull jump to the conclusion that hey! Cap is thawed out, and his first objective will be to stop the Red Skull? In another part, realizing that the Skull is hiding in Italy, Cap jumps on a plane fro the U.S. and flies there. Um.....how did he get on board of that plane? Surely his passport wasn't perserved with him in the ice?<br /><br />But nevermind....these plot holes, and many like them, are irrelavent to what this film is trying to do: Put our hero in a series of spectacular action scenes and watch how he gets out of them. It is not trying to tell a serious story, it is simply trying to give us some silly, comic-book action in a movie-serial kind of way, and the movie does just that. Our hero is strapped to a German rocket headed toward the White House, dodges nazi villians in Northern Canada, is amazed in some cleverly-written scenes how many American products are made in former enemy lands of Japan and Germany, fights the Red Skull's henchmen in Italy, and finally has an explosive showdown with the Skull himself in the kingpin's castle, where the villian threatens to blow up all of Western Europse with an atomic bomb which he receives from a piano. All this combined with the fact that the Skull is responsible for the deaths of JFK, RFK, and Martin Luther King, and now he plans to use a brain transplant to make the new economically-aware U.S. President his slave.<br /><br />It is impossible to take this film any more seriously than you would take an old serial or a four-part issue of the Cap comic book, and this kind of treatment is exactly what a Captain America movie needed. As a result, the low-budget, occasionally hammy acting, and confusing storytelling only add to the film's effect and heighten director Pyun's well-choreographed action sequences. There is just something grand and, dog-gonnit, patriotic about the President of the United States leaping from a tower in order to keep the Skull from using him in is experiments, only to be successfully caught and saved by Captain America, who is crawling up the wall vigorously. In real life, this would have ripped both their arms out of their sockets, but in this movie, what difference does it make? It's such a well-shot scene!<br /><br />This said, Cap and Skull are well-developed, and they hold the film together when it threatens to go over-the-top in its comic-book silliness. Cap fights the Skull and fails to defeat him in the 1940's, only to be frozen in ice and thawed out in the nineties, where he learns that, because he failed to defeat the Skull, his arch villian is responsible for the deaths of many historic figures. Feeling he has failed his country, plus realizing his old girlfriend is now old with a family of her own, Cap is a determined, meloncholy hero with nothing to lose. There is a sincerity to the part that Matt Salinger brings, and with his niavity and his boyish-good looks, it looks as if Cap is truly a hero from the 1940's, who has stepped out of his time and into ours and is truly amazed at the changes that have come (though attempts to give him lines featuring old 40's terms such as "Gee-wizz" and "holy mackeral" don't come off so well). The Red Skull watched the slaughter of his family as a small boy in the 1930's, and this tramautizing event that led to his transformation into the monster he now is has bittered him over the centuries. In a film which emphasized overacting, he probably has the sublest role, yet he still has the film's best over-the-top lines ("Assassination isn't worth the trouble. It took two years to find Sir Hans. Three to find Oswald. The King job alone cost us over twenty two million dollars. What do we get for our troubles? Saints. Martyrs to the cause.") Must like Michael Corleone in the "Godfather 2" (though on a much smaller level), in the film's final scenes, he builds himself up as a great, powerful crimelord, but to the viewer, he simply comes across as pitiful.<br /><br />In the end, "Captain America" is a fun, low-budget, patriotic, feel-good action flick which works in a Saturday Matinee sort of way. While never released to theaters here in the U.S., it made the theaters, perhaps ironically, overseas and, as a result, built the bridge for the bigger-budgeted, more-serious Marvel Superhero movies that came years later and are still to come. Certainly worth watching, certainly worth owning, certainly a tribute to sixty years of "Captain America" comic books.<br /><br />*** out of ****