Een gemiddelde film noir wordt afschuwelijk gemaakt door het gebruik van vertelling die ervan uitgaat dat het publiek zo stom is als het achtereind van een varken. Elke actie die de agenten in de eerste helft van de film ondernemen, wordt voor de goede orde opgetekend, uitgelegd, geprezen en nog eens uitgelegd. Ik bedoel dat ze je er echt, echt mee om de oren slaan. De agenten verzamelen niet alleen feiten, ze verzamelen 'feiten die gebruikt kunnen worden'. Ze maken niet alleen aantekeningen, ze 'herinneren zich die aantekeningen'. Enzovoort, enzovoort. Dit is geen radio: we kunnen zien hoe de agenten het materiaal doornemen! De chauvinistische, neerbuigende toon van de vertelling bederft wat anders een tamelijk opwindende misdaadfilm zou zijn, met voortreffelijke zwart-witopnamen en een paar beelden die je de rillingen over de rug doen lopen van geweld.
An average noir film is made horrible through the use of narration that assumes the audience is stupid as a rock. Every single action the agents make, for the first half of the film, is narrated, explained, praised, and explained again for good measure. I mean they really, really hit you over the head with it. The agents don't just gather facts, the gather "facts to be used." They don't only take notes, they "memorize those notes." And on and on. This isn't radio: we can _see_ the agents going over the material! The jingoistic, condescending tone of the narration ruins what would otherwise be a fairly thrilling crime picture, with superb black and white filming and some graphic, spine-tingling scenes of violence.