Een intrigerende hypothese leidt tot een speelfilm met een zeer beperkte verhaallijn. Een jongeman hoort over een dreigende nucleaire holocaust op het moment dat hij verliefd wordt op een jonge serveerster die zijn gevoelens deelt. Getuige van een ongelooflijke chaos, waarbij links en rechts mensen zelfmoord plegen, komt het stel terecht op het dak van een hoog gebouw. Uiteindelijk geven de twee helden het op en lijken ze klaar te zijn om hun ondergang onder ogen te zien. De laatste regels hebben een ontroerende slotzin. In 1988 (het jaar van de première) was een groot aantal mensen over de hele wereld nog steeds bang voor een kernoorlog en het daaropvolgende einde van de wereld. Het is sinds het einde van het communisme en de wapenwedloop minder belangrijk geworden om bang te zijn voor een zekere ondergang. Nu de angst is weggenomen, is de boodschap van deze film misschien aanzienlijk zwakker geworden.<br />Het materiaal dat hier wordt getoond, zou een beter beeld geven als het in een korte film van 20 tot 30 minuten was verwerkt. Een verhaal dat in 2 alinea's kan worden samengevat, tot een speelfilm uitstrekken, is net zoiets als de woorden 'het uitrekken' suggereren. De sympathieke hoofdpersonen brengen de kijker in contact met hun benarde situatie, maar het is duidelijk dat er geen gelukkige afloop zal zijn. Het is als het kopen van een enkele reis naar een onbekende bestemming. Je weet alleen dat je niet naar huis zult terugkeren. Dit is geen 'Dag Na'-film. Maar oke voor liefhebbers van liefdesverhalen.
An intriguing premise leads to a feature length film with very limited story line to go on. A young man learns of an imminent nuclear holocaust just as he is falling in love with a young waitress who shares his feelings. Witnessing incredible chaos, people committing suicide left and right, the couple ends up on the roof of a tall building. Eventually giving up on having a "quickie", the two heroes appear ready to face their doom. The final lines have a touching finality. In 1988 (the release year) a large number of people all over the world still had great fears of a nuclear war and the subsequent end of the world. Fearing such doom as a certainty has become less of a concern since the end of communism and the arms race. With the fears diminished, the message of this film may have weakened considerably.<br /><br />The material presented here would have made for better viewing if turned into a 20-30 minute short film. To stretch a story that can be summarized in 2 paragraphs into a feature film is, like the words suggest "stretching it". The congenial leads make the viewer empathise with their plight, yet it is understood that there will be no happy ending. It's like purchasing a one-way ticket to an unknown destination. All you know is that you will not return home. This is no "Day After", but OK viewing for fans of love stories.