Nadat ik Black had gezien, wenste ik dat ik blind en doof was, zodat ik deze film en zijn fantastische recensies nooit had hoeven aanhoren.<br />Als ik naar een film als Black kijk, kan ik zeggen dat de regisseur beslist talent heeft. Hij slaagt erin een film te maken zonder liedjes, met de meeste dialogen in het Engels en een ongebruikelijke verhaallijn, en hij komt weg met jubelrecensies en uitverkochte zalen. Of misschien is hij weggekomen met jubelrecensies en uitverkochte zalen omdat hij geen liedjes heeft, veel Engelse dialogen en een ongebruikelijke verhaallijn. Misschien zijn mensen de gebruikelijke goede film zo beu dat een ongebruikelijke slechte film buitengewoon goed lijkt. <br />Ondanks alle ongebruikelijkheid zit _Black_ vol clichés en uiterst voorspelbare'sentimentele' dialogen. Het enige wat bewoog in deze film was ik, ik schoof heen en weer op mijn stoel en probeerde niet weg te rennen uit het theater. Rani Mukherjee, die Michelle speelt, een blind en doof meisje van geboorte, en Amitabh Bachchan, die haar lerares speelt, zouden fantastische voorstellingen hebben gegeven, maar voor zover ik weet waren het de slechtste voorstellingen die ik ooit heb gezien. Rani Mukherjee houdt haar hoofd de hele film schuin, maar alleen blinden doen dat, om geluid op te vangen, wat bij Michelle onmogelijk is. Het schijnt dat critici en het publiek overacteren zien als briljant acteerwerk; in sommige scènes is er zoveel overacting dat de film bizar en onecht lijkt.<br />Het meest onecht zijn het script en de dialogen. Michelle studeert aan een universiteit waar de docenten niet zijn opgeleid om met studenten als zij om te gaan, en daarom haalt ze pas tien jaar later haar diploma. Waarom? Gewoon omdat haar typesnelheid op een brailletypemachine te langzaam is om haar examen binnen de tijd af te maken. Een universiteit die een blinde en dove student aankan, moet toch zeker een andere manier kunnen vinden om haar te testen. Het script gaat uiteindelijk niet eens over het probleem. Ze kiezen voor de gemakkelijke weg: nadat ze al een paar keer heeft gefaald, slaagt Michelle er in een vlaag van woede plotseling in om in een razend tempo te typen, nadat ze dat tien jaar lang niet heeft gekund. De locatie en de tijdsaanduiding van de film zijn erg onduidelijk. De hele film speelt zich af in een Engels sprekende stad, waar Charlie Chaplin-films worden uitgebracht. Ze lijken volledig van de rest van de wereld afgesneden te zijn.<br />Dan is er nog het geval van Michelles zus. Zij is een normaal mens, die een abnormaal gebrek aan aandacht van haar ouders krijgt vanwege Michelles voortdurende behoeftes. Als ze om dezelfde reden gefrustreerd raakt over haar ouders en Michelle, wordt ze afgebeeld als een zus die is...' Ik begrijp het niet, ik begrijp niet wie er schuld heeft, wie een personage is dat gemaakt is om de woede van het publiek over zich af te roepen. Je zou echt met haar te doen moeten hebben, met iemand die van kinds af aan een uiterst ontoereikende hoeveelheid aandacht van haar ouders krijgt.<br />Na alle andere fantastische recensies die deze film heeft gekregen, moet de mijne wel godslasterlijk lijken. Nou ja, iedereen heeft recht op zijn eigen mening, en ik geef de mijne. Wat me echt dwarszit, is niet hoe slecht Black is, maar het feit dat het Indiase publiek zoiets middelmatigs als fantastisch beschouwt. En dat is mijn mening over de mening van alle anderen.
After watching Black, I wished I were blind and deaf so that I would never have had to endure this movie or its fantastic reviews.<br /><br />When I watch a film like Black, I can say that the director is definitely talented. He manages to make a film without any songs, with most dialogues in English and an unusual story-line and get away with both rave reviews and house-full theatres. Or maybe, it has got away with rave reviews and house-full theatres because it has no songs, has many English dialogues and an unusual story line. Maybe people are so tired of the usual good film that an unusual bad film seems extraordinarily good.<br /><br />Despite all its unusuality, Black is filled with clichés and highly predictable "sentimental" dialogues. The only thing moving in this film was me, shifting in my seat, trying not to run from the theatre. Rani Mukherjee, who plays Michelle, a girl blind and deaf from birth, and Amitabh Bachchan, who plays her teacher have been said to have delivered fantastic performances, yet I found it to be their worst performances that I know of. Rani Mukherjee has her head cocked to one side through the whole film, yet it is only the blind who do that, to catch sound, which is out of the question with Michelle. It seems critics and audiences see overacting as brilliant acting; in some scenes there is so much overacting, the movie seems bizarre and unreal.<br /><br />What is most unreal is the script and the dialogues. Michelle joins a university where the teachers are not trained to deal with a student like her, and because of this, Michelle graduates only ten years after she joins. Why? Simply because her typing speed on a Braille typewriter is too slow for her to finish her examination within the time limit. Surely a college that has managed to handle a blind and deaf student can find a different way to test her. The script does not even deal with the problem in the end. They take the easy way out: after having failed several times, Michelle, in a fit of rage, suddenly manages to type at a furious speed after ten years of not being able to do so. The location and time-setting of the movie are very unclear. The whole movie takes place in an English-Hindi speaking town when Charlie Chaplin movies are releasing. They seem to be completely cut off from the rest of the world.<br /><br />Then there's the case of Michelle's sister. She is a normal person, who gets an abnormal lack of attention from her parents because of Michelle's constant needs. When she gets frustrated with her parents and Michelle for the same reason, she is portrayed as a sister who isn't understanding, who is completely to blame, who is a character made to take the audience's fury. One should really sympathise with her, someone who from childhood gets a highly inadequate amount of her parents' attention.<br /><br />After all the other fantastic reviews that this movie got, mine must seem like blasphemy. Well, everyone's entitled to their opinions, and I'm expressing mine. What really bothers me is not how bad Black is, but the fact that the Indian audience considers something of such mediocrity to be fantastic. And that's my opinion on everyone else's opinion.