Hoewel ik NIET harteloos ben, vind ik het heel vreemd dat maar heel weinig recensenten de moeite nemen om de racistische elementen in de film te noemen. Hoewel ik NIET zou zeggen dat je er niet naar moet kijken (ik ben een groot voorstander van de vrije meningsuiting... punt), vind ik dat de problematische kijk op de slavernij in elk geval genoemd moet worden! Als de film begint, zie je tenslotte een plantageeigenaar en zijn zoon praten over hoe gelukkig hun slaven zijn <0xE2><0x80><0x93> terwijl de mensen hun 'leuke' klusjes doen en zingen. Dit mag dan een paar veren in het water gooien, maar het is net zoiets als een dansnummer laten zien in een sovjetgoelag! Dit versterkt alleen maar het afschuwelijke stereotype van de jaren dertig dat slavernij 'niets' was. 'Dat is niet best!' Schijnbaar kinderlijke slaven die gelukkig en zorgeloos zijn, is gewoon een grof stereotype.<br />De plot draait om een circusartieste, Dixiana, die verliefd is geworden op de rijke Carl Van Horn <0xE2><0x80><0x93> de familie die aan het begin van de film eigenaar is van de plantage. Carls vader is een aardige, maar bekrompen man. Zijn moeder is een oude, door de beau monde geobsedeerde strijdster <0xE2><0x80><0x93> en als ze hoort van het huwelijk tussen haar zoon met goede connecties en een gewone circusartieste, krijgt ze een rolberoerte en eist ze dat het huwelijk wordt afgeblazen. Carl is blijkbaar een worstelaar en bezwijkt voor de grillen van zijn moeder. Dit komt allemaal aan het licht als Wheeler & Woolsey (die voor Dixiana zorgen) worden uitgenodigd om bij de Van Horns te komen logeren. In de tijd dat ik bij de Van Horns werkte, schopten ze de mensen meestal tegen hun kont (ik overdrijf niet in het minst).<br />Wat de film betreft, die is een mengelmoes. Voor een film uit 1930 is het geluid uitstekend. Veel vroege geluidsfilms hebben te kampen met verschillend geluid of geluid dat gewoon te zacht is, omdat ze nog alle ins en outs van het nieuwe medium moesten uitwerken. Jammer genoeg is het probleem dat je daardoor echt kunt horen wat er gebeurt! Dat komt doordat de twee de leadzangers zijn van melodieuze operanummers, waardoor Jeanette MacDonald en Nelson Eddy popzangers lijken! In 1930 was het publiek dol op dit soort oude modieuze kletskoek <0xE2><0x80><0x93> nu is het een hele toer om langs die godvergeten liedjes te komen. Naast deze twee hoofdrollen zingen Bert Wheeler en Dorothy Lee ook nog een beetje <0xE2><0x80><0x93> net als Robert Woolsey tegen het eind van de film. De liedjes van Wheeler en Lee zijn schattiger en leuker dan de rest, hoewel je ook moet opmerken dat Ms. Lee bijna precies zo zingt als Betty Boop!! Houd je klaar om op de snel vooruit-knop te drukken als er een liedje opduikt! Wees gewaarschuwd, er zijn een heleboel liedjes en ze zijn hard voor de oren!<br />Nieuwe komieken, zoals Wheeler & Woolsey, zijn in de buurt voor komische afleiding. Net als Abbott en Costello gebruikten de studio's ze eerst in deze rol en pas later kregen ze hun eigen komische films. Hun soort humor is wat je zou verwachten: burleske parodieën en niet bepaald geïnspireerde. Het team is oké hier, maar het is beter geweest en ze zijn niet genoeg om de film te redden. Ik had nooit gedacht dat ik nog eens zou zeggen dat ik meer Wheeler & Woolsey wilde! De algemene film is waardeloos <0xE2><0x80><0x93> veel erger dan alle andere films van Wheeler & Woolsey die ik heb gezien (ik heb er ongeveer 12-15 gezien). Hoewel veel van hun eerste films zingen, is er geen enkele die zo veel of zo irritante muziek heeft. Dat in combinatie met de hele slavernijkwestie maakt dit een moeilijke film om te genieten.
While I am NOT a bleeding heart, I do find it very odd that very few of the reviews even bother to mention the racist elements in the film. While I would NOT say that you shouldn't watch it (I am a huge believer in Free Speech...period), I think the problematic view of slavery at least deserves a mention!! After all, as the film begins, you see a plantation owner and his son talking about how happy their slaves are--as the human chattel do their "fun" chores and sing. While this might ruffle a few feathers, this is akin to showing a song and dance number at a Soviet gulag! This just reinforced the horrible stereotype of the 1930s that slavery "wasn't THAT bad"! Seemingly child-like slaves who are happy and carefree is just a gross stereotype.<br /><br />The plot involves a circus performer, Dixiana, who has fallen for rich Carl Van Horn--the family who owns the plantation at the beginning of the film. Carl's father is a nice but hen-pecked guy. His mother is a society-conscious old battle-ax--and when she learns of the marriage between her well-connected son and a common circus performer, she blows a gasket and demands the wedding be stopped. Carl is apparently a wiener and caves to his battle-ax mother's whim. All this comes out as Wheeler & Woolsey (who look after Dixiana) have been invited to stay with the Van Horns. As for the duo's behavior during this time at the Van Horns, they mostly kick people in the butt (I am not exaggerating in the least).<br /><br />As for the film, it's a mixed bag. For a 1930 film, the sound is excellent. Many early sound films suffer from varying sound or sound that is simply too soft, as they had still to work out all the ins and outs of the new medium. Unfortunately, the problem is that because of this you can actually hear what's going on!! That's because the two leads warble operatic style songs that make Jeanette MacDonald and Nelson Eddy seem like pop singers! In 1930, the public liked this sort of old fashion drivel--now it is a definite chore to get past these god-awful songs. In addition to these two leads, Bert Wheeler and Dorothy Lee also sing a bit--as does Robert Woolsey near the end of the film. The Wheeler/Lee songs are more cute and enjoyable than the rest, though it should also be noted that Ms. Lee sings almost exactly like Betty Boop!! Be ready to hit the fast-forward button when any song occurs! Be forewarned, there are a lot of songs and they are hard on the ears!<br /><br />Newly teamed comics, Wheeler & Woolsey are on hand for comic relief. Like Abbott and Costello, the studio first used them in this role and only later gave them their own starring films. Their sort of humor is what you might expect--Burlesque style skits and not particularly inspired ones. The team is okay here, but have been better and are not enough to salvage the film. I never thought I'd find myself saying that I wanted MORE Wheeler & Woolsey! The overall film is wretched--far worse than any other Wheeler & Woolsey film I have seen (I've seen about 12-15). While many of their early films have singing, none feature as much or at annoying music. This combined with the whole slavery issue make this a tough film to enjoy.