De film was redelijk goed gefilmd en redelijk gecensureerd en het is geweldig dat er nu een film is over een synthetische pionier.<br />Maar mijn eerste gedachten bij het kijken naar deze film zijn: hij herhaalt zichzelf veel te vaak. Hij hoefde alleen maar te vermelden dat Moog-synthesizers voor het eerst werden gebruikt voor experimentele muziek en één keer reclame. Hij hoefde Bob Moog maar één keer zijn tuin te laten zien! En er hoefde maar één stukje te zijn over zijn filosofieën over leven en synthesers.<br />Er ontbraken enorme stukken van het Moog-verhaal. En hoe zat het met de eerste val van Moog Music in het begin van de jaren tachtig en de Moog Liberation (de eerste gitaarsynthesizer, het enige probleem was dat hij te zwaar was om vast te houden!) Hij bracht alleen zijn gevoelens over digitale synthesers ter sprake. Hoe zat het met de jaren tachtig en de DX7 en Moog-synthesizers die enorm uit de gratie waren geraakt? Hoe zat het met de comeback in de jaren negentig, toen hij zijn analoge circuitontwerpen aan andere bedrijven verkocht, die synthesizers produceerden als de MIDI Moog en de SE ATC1? Hoe zat het met zijn FX-piano's?<br />Ten slotte liet de soundtrack veel te wensen over. Alle liveoptredens waren slecht opgenomen, de synthesizers waren veel te luid vergeleken met de achtergrondmuziek. Ik weet dat de synth het instrument was dat werd gedemonstreerd, maar ik vond het niet prettig om naar te luisteren. De muziek bestond bijna uitsluitend uit progressieve rockmuzikanten en diverse minder bekende moderne elektro-optredens (bar stereo-lab en dj spookachtig). Hij noemde Walter/Wendy Carlos alleen in het voorbijgaan, hij/zij was het belangrijkste wat hem kon overkomen en er was geen interview of geluidsfragment! En hoe zat het met elektropop, die was gebaseerd op de vroege betaalbare synths als de Moog Prodigy? Dat zijn alleen maar de eerste 2 genres die me te binnen schieten die ontbraken <0xE2><0x80><0x93> ik kon nog wel even doorgaan! Dus al met al is het geweldig dat er nu een film is over deze fascinerende man. Hans Fjellestad had al het materiaal moeten verzamelen voordat hij ermee aan de slag ging. Hij had interviews met alle relevante mensen moeten krijgen en een meer gevarieerde soundtrack moeten gebruiken.
The film was reasonably well filmed and reasonably edited and it's great that there is now a film out there about a synth pioneer.<br /><br />However my first thoughts on watching this film are: It repeats itself far too many times. It only needed to mention that Moog synths were first used for experimental music and adverts once. It only needed to show Bob Moog with his garden once! And there only needed to be one section on his philosophies on life and synthesisers.<br /><br />There were massive sections of the Moog story missing. What about the first fall of Moog Music in the early 80s and the Moog Liberation (the first guitar synth - only problem was it was too heavy to hold!) He only touched on his feelings about digital synthesisers. What about the 80s and the DX7 and Moog synths falling massively out of favour. What about the comeback in the 90s - initially selling his analogue circuit designs to other companies, who produced synths like the MIDI Moog and the SE ATC1. What about his FX pedals? <br /><br />Finally the soundtrack left much to be desired. All the live performances were badly recorded, the synths were far too loud compared to the backing. I know the synth was the instrument being demonstrated, but I found it uncomfortable to listen to. The content of the music was nearly all progressive rock musicians and various lesser known modern electro acts (bar stereo-lab and DJ spooky). He only mentioned Walter/Wendy Carlos in passing, he/she was the most important thing to happen to him and there was no interview or audio clip!! What about electropop, which was founded on the early affordable synths like the Moog Prodigy? These are just the first 2 genres that spring to mind that were missing - I could go on! So all in all - it's great that there is now a film about this fascinating guy. But...Hans Fjellestad should have got all the raw materials together before doing it. Get interviews with ALL the relevant people and use a soundtrack that is more diverse.