Voor velen van ons die 30 jaar geleden opgroeiden toen 'The Bad News Bears' voor het eerst werd uitgebracht, is dit de film die de burgerlijke schijn van het Amerikaanse leven in de voorsteden afpelde en die ankerplaats van conformiteit, het Little League-honkbal, gebruikte om alles bloot te leggen: de valse waarden, de angst voor middelmatigheid, het leren omgaan met de harde waarheden van het leven. Zoals veel hartverscheurende films, zoals 'The Great Dictator' en 'The Graduate', neemt hij de vorm aan van een komedie, een behoorlijk grappige komedie die het aandurft om kinderen te laten zien die vloeken en zichzelf zijn.<br />De komst van de Bears is slecht nieuws voor de West Valley League van Zuid-Californië, die gedwongen wordt om kinderen op te nemen die niet aan hun hoge maatstaven voldoen. Tanner Boyle is een garnaal met veel vechtlust maar geen co<0xC3><0xB6>rdinatie, een dikke jongen die Engelberg heet en chocolade op de bal smeert als hij hem teruggooit naar de werper, een paar Mexicanen die niemand begrijpt, een boekenwurm die alle ballen van de foutballen in de gaten houdt maar niet kan slaan, en Timmy Lupus, een pijnlijk verlegen ettertje dat Boyle een 'baggervretende pummel' noemt. De coach van het team is ex-honkballer Morris Buttermaker (Walter Matthau), die nu alleen nog maar zwembaden schoonmaakt en zichzelf half bewusteloos zuipt.<br />De manager van de West Valley powerhouse Yankees, Roy Turner (Vic Morrow): 'Het gaat niet om ons, maar om de jongens. De jongens zelf willen het zo, en zo willen ze het ook houden.' Botermaker wil alleen maar zijn geld, maar hij merkt dat hij zijn vechtlust terugkrijgt als anderen hem hun arrogantie door de strot duwen, en die van de jongens voor wie hij moet zorgen.<br />Als het team probeert te stoppen nadat de Yankees het in hun eerste wedstrijd, 26-0, hebben laten afweten, komt Botermaker met een zin die, zoals zoveel in deze film, door de jaren heen weerklinkt: 'Dat stoppen is een moeilijke gewoonte om af te leren als je eenmaal begonnen bent.' Matthau is geweldig en creëert een geestig maar aangrijpend centrum. Directeur Michael Ritchie en scenarist Bill Lancaster wisten waar ze naar op zoek waren en brachten het: een perfecte sociale satire vermomd als een sportfilm, met een cast van voornamelijk onbekende kinderen die het aan professionele finesse ontbreekt, maar die hun ziel bloot lijken te leggen voor de camera.<br />Het is niet perfect.<br />'The Bad News Bears' heeft af en toe moeite om het grappig te houden, omdat de zelfhaat van Buttermaker en de valsheid van de andere volwassenen het dunne, komische omhulsel dreigen te overweldigen. Buttermakers oplossing om het respectprobleem van de Bears op te lossen, voelt ook een beetje als een ontwijkingsmanoeuvre aan: hij haalt er een paar figuranten bij, Amanda Whurlitzer (Tatum O'Connor) Neal) en Kelly Leak (Jackie Earle Haley), die beiden aan de film bijdragen, maar hem ook een beetje verwateren, waardoor het verband tussen Buttermaker en de oorspronkelijke Bears verwatert.<br />Maar de film heeft een hoop diepgang, een duistere maar fascinerende diepgang. Buttermaker en Amanda proberen hun lang vervlogen relatie als vader en dochter te herstellen, maar dat lukt niet. Roy Turner, een in wezen fatsoenlijke man die gewoon het belang van het leven uit het oog is verloren, komt tot het besef dat hij zijn zoon waarschijnlijk heeft verloren aan zijn alles-of-niets-winnaarsmentaliteit. Timmy Lupus probeert op te gaan in elke achtergrond die God hem geeft, tot hij een beroep moet doen op iets bijzonders, zoals het mixen van een martini voor Buttermaker. Honkbal mag in deze film dan als een grap worden beschouwd, maar het heeft ook iets essentieels, een overgangsrite die heel anders is voor de kinderen zelf dan voor de volwassenen, die net als Turner naar het scorebord kijken en het grotere geheel over het hoofd zien.<br />'Je bent niet op deze wereld gekomen om je hele leven in een dug-out te zitten,' zegt Buttermaker tegen Timmy Lupus. Ik identificeerde me met Lupus, wat waarschijnlijk de reden is dat ik in 1976 tijdens de film ineenkromp toen ik hem in een bioscoop zag en hem nu omarm. Het is een echte levensfilm met alle ongemak die dat met zich meebrengt. Je kunt naar binnen gaan in de veronderstelling dat je een nostalgisch spektakel van lef en charme te zien krijgt, en dat is ook zo, maar je kunt net zo goed weer weggaan terwijl ik me afvraag of er nog iets van jou op dat honkbalveld ligt.
For many of us growing up 30 years ago when "The Bad News Bears" first came out, this is the film that peeled back the suburban sheen of middle-class American life and used that anchor of conformity, Little League Baseball, to lay it all bare: the false values, the fear of mediocrity, coming to grips with the hard truths of life. Like many gut-punch films, like "Great Dictator" and "The Graduate," it takes the form of a comedy, a pretty funny one that dares to show kids swearing and being themselves.<br /><br />The Bears' arrival is bad news for the West Valley League of southern California, forcing them to accept kids deemed not up to their high standard. There's a shrimp named Tanner Boyle with plenty of fight but no coordination, a fat kid named Engelberg who smears chocolate on the ball when throwing it back to the pitcher, a pair of Mexicans no one understands, a bookworm who keeps track of foul balls but can't hit for beans, and Timmy Lupus, a painfully shy small fry who Boyle calls a "booger-eating spaz." Coaching the team is ex-minor league pitcher Morris Buttermaker (Walter Matthau), now reduced to cleaning pools and drinking himself into semi-consciousness.<br /><br />Making no bones about telling Buttermaker he's not wanted is the manager of the West Valley powerhouse Yankees, Roy Turner (Vic Morrow): "It's not us. It's the boys. The boys themselves want it that way, and that's the way they want to keep it." Buttermaker just wants his check, but he finds himself regaining a fighting spirit as others shove their arrogance down his throat and those of the boys he is charged to look after.<br /><br />When the team tries to quit after getting pasted by the Yankees in their first game, 26-0, Buttermaker delivers a line that resonates, like so much in this movie, down through the years: "This quitting thing, it's a hard habit to break once you start." Matthau is terrific, creating a wisecracking but poignant center. Director Michael Ritchie and screenwriter Bill Lancaster knew what they were after and deliver it, a pitch-perfect social satire dressed as a sports film with a cast of mostly unknown kids who lack for professional finesse but seem to lay their souls bare to the camera.<br /><br />It's not perfect. "The Bad News Bears" struggles at times to keep things funny as Buttermaker's self-loathing and the falsity of the other adults threatens to overwhelm the thin comic casing. Buttermaker's solution to overcoming the Bears' respect problems also feels a bit of a dodge: He brings in a couple of ringers, Amanda Whurlitzer (Tatum O'Neal) and Kelly Leak (Jackie Earle Haley), both of whom add to the film, but water it down some, too, diluting the connection between Buttermaker and the original Bears.<br /><br />But there's a lot of depth to the film, depth of a dark but compelling kind. Buttermaker and Amanda try and fail to patch up their long-ago relationship as substitute father and daughter. Roy Turner, a fundamentally decent man who just lost sight of what's important, deals with the realization he has probably lost his son to his all-or-nothing winner's mentality. Timmy Lupus tries to melt into every background God gives him until called upon to do something special like mixing a martini for Buttermaker. Baseball may be treated as a joke in this film, but there is something vital to it, too, a rite of passage very different to the kids themselves than to the adults, who like Turner look at the scoreboard and miss the bigger picture.<br /><br />"You didn't come into this world to sit in a dugout all your life," is the way Buttermaker puts it to Timmy Lupus. I identified with Lupus, which is probably why I winced through the movie watching it in a theater in 1976 and embrace it now. It's a real slice-of-life film with all the discomfort that implies. You may go in thinking you are going to see a nostalgic, foul-mouthed spectacle of spunk and charm, and you are, but you may well leave like I did wondering if there's a little of you still lying on that baseball field, too.