Ah... wat een fantastische en maffe wereld, Troma. Het is het echte Disneyland van de perverse, vreemde, wilde, smakeloze, unieke en vaak briljante mensen. Waar maar weinig andere films het hebben gewaagd te komen. Wat veel filmmakers alleen maar dromen of fantaseren te doen... Troma is een van de belangrijkste en nog steeds de enige onafhankelijke bronnen van films ter wereld. Hun reputatie is die van schokkend goedkoop en schokkend slecht: _Blood Sucking Freaks_ uit 1976, _The Toxic Avenger_ uit 1984 en _Tromeo & Juliet_ uit 1997 <0xE2><0x80><0x93> onder andere. Je zou kunnen zeggen dat ze probeerden dezelfde houding aan te nemen als veel van de films die in Groot-Brittannië als 'video-onzin' worden beschouwd, en een aantal van de meest groteske en schokkende dingen die ooit op het witte doek zijn vertoond, op het witte doek te brengen. Ze kregen een cultpubliek, en na het succes van Avenger en zijn vervolgen, 1985's Class of Nuke 'Em High, en 1990's Sgt. Kabukiman NYPD, begonnen ze wat respectabeler films te distribueren van duidelijk ambitieuzere regisseurs. Inclusief 1983's Monster in the Closet (de grootste horror parodie die ik ooit heb gezien), 1990's gedurfde en slimme Def by Temptation, en deze kleine Belgische import, Rabid Grannies.<br />Grannies is een duister absurde en ingenieus subversieve spettersfilm over twee vriendelijke oude tantes en hun afschuwelijke familie van schaamteloze, opportunistische nietsnutten die betrokken zijn bij allerlei achterbakse praktijken. Als de tantes een dubbel verjaardagsfeest geven, zwermen de neven en nichten van alle kanten naar binnen om een houding van zelfgenoegzame, gekruiste vingers achter hun rug aan te nemen, in de hoop de rijke vrouwen zover te krijgen dat ze een deel van hun enorme vermogen en fortuin aan hen nalaten. Intussen weet het huispersoneel van de tantes alles van de dubbele timing en de vuile trucjes, maar ze houden hun mond omdat de vrouwen zo dicht bij de seniliteit zijn dat ze hen waarschijnlijk niet zouden geloven. En zo begint het decadente diner, waar de neven en nichten elkaar in de rug steken en proberen iemands reputatie bij de tantes in twijfel te trekken, in de hoop dat ze zichzelf in vergelijking daarmee beter voordoen. Tot de tantes een mysterieus verrassingscadeau ontvangen met een brief van een onterfde nicht die besluit het verjaardagsfeest niet bij te wonen en hun het beste wenst. Maar als de oude dames de brief openmaken, worden ze bezeten door kwade geesten en veranderen ze in kannibalistische, demonische zombies die hongeren naar mensenvlees. En ze vinden het niet erg om zich te goed te doen aan hun slinkse, immorele geliefden.<br />Wat oma's zo briljant maakt, is hoe goed doordacht en slim het is. Ja, de neven en nichten zijn allemaal verachtelijke, weerzinwekkende dingen. Maar als het bloed begint te stromen en de doodsscènes steeds valser en angstaanjagender worden (de film is een legitieme tekortkoming), begin je de menselijkheid erin te zien. Zelfs de ergste mensen hebben hun menselijke kant, alle kwaad heeft een begrijpelijke beweegreden. Dat is de reden waarom de lieve oude tantes zelf ook niet helemaal zuiver op de graat zijn. Ze veroordelen <0xE2><0x80><0x93> vooral de lesbische nicht en haar vriendin, ze bevoogden hun trouwe butler Radu (een slimmere versie van Manuel uit Fawlty Towers) en ze zijn elitair. Maar ze zijn ook vriendelijk en goedgeefs (zoals we zien, helpen ze een dakloze bedelaar op straat), je moet medelijden met ze hebben. Een beetje. En als de tantes uiteindelijk bezeten raken, hebben ze plotseling een gevoel van perceptie dat ze voorheen misten. Ze kijken nu dwars door de glimlachende, leugenachtige gezichten van hun gemene familieleden heen, en zijn niet bepaald vergevingsgezind ten opzichte van al hun slechte daden en bedrog.<br />Het belangrijkste wat we te melden hebben is een scène waarin de demonen een confrontatie aangaan met een van hun neven, een priester die een hekel heeft aan kinderen. De eerste geeft hem een machinegeweer en stelt voor (op een openlijker manier dan in _And Then There Was No_ van Agatha Christie, maar nog steeds in de stemming voor _And Then There Were None_ ) dat hij zelfmoord pleegt om hem de pijn te besparen van de gruwelijke manier waarop hij aan stukken wordt gescheurd. Het tweede zegt hem dat hij het eerste niet moet vertrouwen, want als de priester zelfmoord pleegt, zal hij naar de hel gaan, en het derde suggereert dat een eeuwigheid van lijden in het hiernamaals hem in zijn huidige leven een paar minuten kwelling zou kunnen besparen. Ze blijven elkaar voor- en nadelen voorleggen, spelen een spelletje met hem, wedijveren in feite over wat zijn keuze zal zijn. Het is een vlijmscherpe en slimme scène die de duivelse intelligentie en geestige subversieve kracht van de film benadrukt. Natuurlijk gaat het ook een beetje te ver. Nooit meer dan wanneer een zekere neef van de dikke kant zijn been openhaalt en langzaam wordt gestoken, gelikt, gekauwd en verslonden door de rottende, buitenaardse demonen. Misschien is het wel goed om een beetje aan onze verbeelding over te laten.<br />De film trouwt handig met elementen uit Creepshow, Dolls uit 1987, Demons uit 1985 en The Evil Dead uit 1981, waaronder: de hebzuchtige familie die kwijlt van het fortuin van een oud familielid, die gevangenzit in een enorm oud, griezelig kasteelachtig landhuis, de demonische bezetenheid van de essentie van een enigszins oeroud voorwerp, en natuurlijk de sadistische, moordzuchtige zombies met scherpe tanden en klauwachtige vingers. De hondsdolle Granny's zouden ook andere hondsdolle Granny's inspireren in Peter Jacksons cultklassieker uit 1992, Dead Alive (aka-Braindead), en de groezelige, goedkope film uit 1995 van Luca Bercovici, The Granny, die lang niet zo onder het bloed zat als die van de hondsdolle Granny's. Granny's hebben een ongelukkige dvd-geschiedenis in de ogen van bloedhonden. Troma heeft de film nooit teruggebracht naar zijn oorspronkelijke, ongecensureerde Europese versie. De overvloedige, indrukwekkende bloederige effecten van de film zijn dus alleen te zien in een montage op Troma's dvd in de sectie speciale features <0xE2><0x80><0x93> waar ook minstens één belangrijke bloederige scène ontbreekt.
Ah... what a wonderful and wacky world, Troma. Its' own veritable Disney-Land of the perverse, strange, wild, offensive, tasteless, unique, and often brilliant. Where few other films have dared to go. What many filmmakers only dream or fantasize doing... Troma is one of the world's leading, and only still truly, independent sources of films. Their reputation made with the shockingly cheap and shockingly bad; 1976's Blood Sucking Freaks, 1984's The Toxic Avenger, and 1997's Tromeo & Juliet - among others. One could say they sought to bring the same attitude of much of the films considered "video nasties" in the U.K. to America, putting some of the most grotesque and shocking things ever seen onto movie screens. They acquired a cult following, and with the success of Avenger and its' sequels, 1985's Class of Nuke 'Em High, and 1990's Sgt. Kabukiman NYPD, began distributing somewhat more respectable films from clearly more ambitious directors. Including 1983's Monster in the Closet (the greatest horror parody I've ever seen), 1990's daring and smart Def by Temptation, and this little Belgian import, Rabid Grannies.<br /><br />Grannies is a darkly absurd and ingeniously subversive splatter film about two kindly old aunts and their horrible family of shameless, opportunistic ne'er-do-wells involved in all sorts of underhanded doings. When the aunts host a dual Birthday party, the cousins swarm in from all around to put on an act of smirking, fingers-crossed behind-their-back sincerity, each hoping to con the wealthy women into leaving them a chunk of their vast estate and fortune. Meanwhile, the aunts' house staff know all about the double timing and dirty tricks but keep their mouths shut because the women are so close to senility, they probably wouldn't believe them. And so begins the decadent dinner party, where the cousins stab each other in the back and try to raise doubt in another's reputation with the aunts, hoping to make themselves look better by comparison. Until the aunts receive a mysterious surprise gift with a letter from a disinherited cousin who decides not to attend the Birthday party, wishing them all the best. However, when the old ladies open it, they become possessed by evil spirits and mutate into cannibalistic, demonic zombies, hungry for human flesh. And they're not above feasting on their deviously immoral loved ones.<br /><br />What makes Grannies so brilliant is how well thought-out and smart it is. Yes, the cousins are all despicable, loathsome things. But, when the gore starts to fly, and the death scenes become increasingly mean-spirited and frighteningly intense (the film's one legitimate flaw), you start to see the humanity in them. Even the worst of people have their human side, all evil has an understandable motivation. By that virtue, the sweet old aunt characters are not entirely clean themselves. They are judgmental - especially to the lesbian cousin and her girlfriend, patronizing to their loyal butler Radu (a smarter version of Manuel from Fawlty Towers), and religiously elitist. But they're also kind and charitable (as we see, they help out a homeless beggar in the street), you have to feel bad for them. A little. And finally, when the aunts become possessed, they are suddenly filled with a sense of perception they were missing before. They now see right through all the smiling, lying faces of their nasty relatives, and are not exactly forgiving of all their bad deeds and deception.<br /><br />Most important to mention is a scene where the demons confront one of their cousins, a priest who hates kids. The first hands him a machine gun and suggests (in a more overt fashion than, but still in the mood of, Agatha Christie's And Then There Were None) that he kill himself to spare him the agony of being viciously ripped apart. The second tells him not to trust the first because, if the priest kills himself, he will go to hell; suggesting- is an eternity of suffering in the afterlife worth sparing him a few minutes of agony in his current life? They continue bouncing pros and cons off each other, playing a game with him, basically betting over what his choice will be. It's a razor-sharp and clever scene that highlights the film's devilish intelligence and witty subversiveness. Of course, it also goes a little too far as times. Never moreso than when a certain cousin on the plump side has his leg carved open and slowly stabbed, licked, chewed, and devoured by the putrid, alien-like demons. Maybe leaving a little to our imaginations is a good thing.<br /><br />The film deftly marries elements from 1982's Creepshow, 1987's Dolls, 1985's Demons, and 1981's The Evil Dead, including- the greedy family salivating over an old relative's fortune, being trapped in huge old creepy castle-like mansion, demonic possession from the essence of a somewhat ancient object, and of course, the sadistic murderous zombies with sharp teeth and claw-like fingers. Rabid Grannies would also go on to inspire other rabid grannies in Peter Jackson's 1992 cult classic, Dead Alive (aka- Braindead), and Luca (Ghoulies) Bercovici's grimy little 1995 cheapie, The Granny, whose gore was not nearly as savaged as Rabid Grannies'. Grannies has had an unfortunate DVD history in the eyes of gorehounds. Troma has never cut the film back to its' original uncensored European version. So the film's plentiful, impressive gore effects can only be seen in a montage on Troma's DVD in the special features section- which is also missing at least one key gore sequence.