Deze film is zo intellectueel, charmant en sentimenteel. Ik was op de juiste plaats en op het juiste moment toen ik hem zag. 2 Days in Paris projecteerde mijn huidige relatiesituatie op het scherm. Het is net een vicieuze cirkel: we worden verliefd, we hebben ruzie, en dan gaan we uit elkaar, maar in korte tijd zijn we weer verliefd, enzovoort. Dat is een permanente stommiteit van de mensheid. (Hoe dan ook, ik snak er nog steeds naar om _Scènes uit een huwelijk_ (1973, Ingmar Bergman) te zien.<br />Er waren twee scènes die bijna mijn hart braken. Eerst maakten de stellen ruzie over: 'Kan iemand bevriend zijn met zijn of haar ex?' Dubbele conflicten doken plotseling op in mijn hoofd omdat ik altijd denk als Marion (ze is meestal bevriend geweest met haar ex), maar wat ik echt heb gedaan is als Jack (dit kan hij zijn ex niet aandoen). Een andere hartverscheurende scène is aan de rand van de film, Marion en Jack hebben een enorme ruzie en ze klimmen bijna naar het 'breekpunt'. De voice-over (die van Marion) in deze scène is als die woorden die de hele week in elke gedachte, elk moment door mijn hoofd gaan. Ten slotte moest ik huilen, maar ik weet het niet meer, om wie ik huil <0xE2><0x80><0x93> Marion? Jack? Of om mezelf?<br />Ik heb het gevoel dat het einde een klein foutje in de film heeft gemaakt, maar voor mij is het nog steeds acceptabel.
This film is so intellectual, charming and sentimental. I was in the right place and in the right time when I've seen it. 2 Days in Paris projected my current relationship situation on the screen. It's like a vicious cycle that we fall in love, we have a fight, and then we break up, but we return to in love again in a short period, and so forth. This is a permanent stupidity of mankind. (Anyway, I still hunger to watch Scenes from a Marriage (1973, Ingmar Bergman)) <br /><br />There were two scenes almost break my heart. First, the couples argued about "Can someone be friend with his or her ex?" Double conflicts suddenly emerged in my mind because I always think like Marion (She usually befriended with her ex) but what I have really done is like Jack (He can't do this to his ex.) Another heart-breaking scene is in the edge of the film, Marion and Jack have a big fight and they're nearly climbing to "break-up point". The voice-over (Marion's) in this scene is like those words which run through my head in every thought, every moment for the whole week. Finally, I cried but I don't know anymore, which one I cry forMarion? Jack? or me? <br /><br />I feel like the ending made a little flaw to the film, but it's still acceptable for me.