Ik heb deze film een paar keer gezien, de eerste keer toen hij voor het eerst werd uitgebracht in 1972 en ik nog maar 4 jaar oud was, en sindsdien heeft hij een onuitwisbare indruk op me gemaakt. In die tijd waren de meeste films met een overwegend zwarte cast van het blaxploitation-genre. Misschien vind je het vreemd of ongepast dat mijn ouders een 4-jarige meenemen naar een film met een r-waarde, maar de meeste films met voornamelijk zwarte casts uit die tijd hadden een r-waarde, meestal vanwege vulgariteit en geweld. Mijn ouders wachtten vol ongeduld op deze film en omdat ze geen oppas konden vinden, namen ze mij mee. Ze verwachtten niet dat ik de film volledig zou begrijpen en ze gingen er waarschijnlijk van uit dat ik er waarschijnlijk doorheen zou slapen (ze hadden me mijn pyjama laten aantrekken). Zelfs op deze jonge leeftijd was ik onder de indruk van een film op deze grote schaal die een historisch Black-icoon als Billie Holliday zo hoog tilde; dit was nog nooit vertoond en het ontging me toen niet en nu ook niet.<br />Dit is een uitstekende film en te oordelen naar de waardering die hij hier heeft gekregen (7/10) en de vijf Academy Awards & drie Golden Globe-nominaties die hij heeft gekregen (Diana Ross heeft de Golden Globe gewonnen voor de meest veelbelovende nieuwe actrice); mijn mening is niet in de minderheid. Het script was gebaseerd op haar autobiografie (misschien wilde Billie zich zo haar verleden herinneren) en het scenario werd ook genomineerd voor een Oscar.<br />Diana Ross speelde niet de rol van Billie Holliday zoals Angela Bassett dat met Tina Turner deed, of zoals Val Kilmer dat met Jim Morrison deed, of zoals Jamie Foxx dat met Ray Charles deed, maar ze bracht Billies triomfen, pijn, worstelingen en persoonlijke demonen in haar hoofd en schilderde dat uitzonderlijk goed, en ze interpreteerde Billies stem niet door te proberen het onomstotelijke na te bootsen, maar maximaliseerde het bereik van haar eigen stem met gebruikmaking van Billies stem. De muziek van de dubbelalbums haalde twee weken lang de hitparade, Diana Ross' enige Pop-album als solozangeres.<br />Deze film maakte me op vierjarige leeftijd een fan van Billie Holliday. Na deze film luisterde ik, behalve naar Billie, ook naar Sarah Vaughn, Ella Fitzgerald, Mel Torme, Nat King Cole, Ethel Waters en Dinah Washington, terwijl mijn leeftijdgenoten net begonnen te rock-'n-rollen en discodansen. Deze film en de muziek ervan zijn nog steeds de maatstaf voor de tijd, zoals blijkt uit het recente succes van Diana Ross' cd 'Blue'. (Het eerder niet uitgebrachte materiaal is oorspronkelijk voor Motown opgenomen als vervolg op deze soundtrack) over de hitlijsten voor jazz en volwassenen. Billie Holliday is zonder enige twijfel een icoon, maar dat geldt ook voor Diana Ross. De meeste mensen zullen moeten toegeven dat Diana Ross bij haar debuut een uitstekende prestatie heeft geleverd, wat je ook van haar persoonlijk mag denken. Bovendien is het het enige script dat ze ooit heeft geschreven, en Suzanne DePasse (die in die tijd directeur was bij A&R van Motown en de eerste en enige zwarte vrouw was en blijft die voor een Oscar is genomineerd) heeft een geweldig verhaal geschreven, ook al geeft het een iets minder korrelig beeld van het leven van de gekwelde zangeres.
I have watched this movie a few times, the first time when it was first released in 1972 and I was barely 4 years old and it has left an indelible mark on me ever since. During this time, most of the films with a predominately Black cast were of the blaxploitation genre. You may think it strange or inappropriate for my parents to take a 4 year old to an "R" rated film but majority of the films with mostly Black casts of this era were rated "R", usually because of vulgarity and violence. My parents eagerly awaited this film and since they could not find a babysitter took me along. They did not expect me to fully understand the film and they probably assumed that I would probably sleep through it (they had me dressed in my pajamas). Even at this young age, I was impressed to see a film on this grand scale that elevated a historical Black icon like Billie Holliday; this was unprecedented and this was not lost on me then or now.<br /><br />This is an excellent movie and by the rating it has received here (7/10) and the five Academy Awards & three Golden Globe nominations it garnered (Diana Ross won the Golden Globe for Most Promising New Actress); my opinion is not in the minority. While this film may gloss over a lot of Billie's life, the script was based on her autobiography (this may be how Billie chose to remember her past) and the screenplay was also nominated for an Oscar.<br /><br />Diana Ross did not capture the look and sound of Billie Holliday nor did she attempt to. Diana Ross did not channel Billie Holliday the way that Angela Bassett did with Tina Turner or the way Val Kilmer did with Jim Morrison or how Jamie Foxx did with Ray Charles but she internalized Billie's triumphs, pain, struggles, and personal demons and depicted this exceptionally well and she interpreted Billie's voice by not trying to duplicate the inimitatable but maximized the range of her own voice using Billie's distinctive phrasing and capturing the essence of her spirit while coaxing out a myriad of emotions. The double album soundtrack topped the Billboard charts for two weeks, Diana Ross' only number one Pop album as a solo singer.<br /><br />This film made me a Billie Holliday fan at age 4. After this film, in addition to Billie, I listened to Sarah Vaughn, Ella Fitzgerald, Mel Torme, Nat King Cole, Ethel Waters, and Dinah Washington while my peers were just starting to rock to disco. This film and its music still stands the test of time as implied by the recent success of Diana Ross' CD, "Blue" (which was previously unreleased material originally recorded for Motown as a follow-up to this soundtrack) on the jazz and adult contemporary Billboard charts. Billie Holliday is without a doubt an icon but so is Diana Ross. Most people would have to admit that for a debut performance, Diana Ross did an outstanding job, no matter what you may think of her personally. In addition, for it to be the only screenplay that she has ever written, Suzanne DePasse (who was a Motown A&R executive at the time and was the first and remains the only Black woman to be nominated for an Oscar for writing) created a great story even if it presents a slightly less gritty portrayal of the troubled singer's life.