Joe Spinell en Caroline Munro, medeacteurs van William Lustigs smoezelige, louche maniakale _Maniak_, komen weer bij elkaar voor deze smakeloze slasher die tijdens het filmfestival van Cannes in 1981 bijna helemaal op locatie is opgenomen, en dankzij de technische onvolkomenheden en het vrij beroerde script voelt het ook alsof het in die paar weken geschreven, geproduceerd en geredigeerd is. De film begint met een naakte blondine die in een bubbelbad wordt vermoord, maar in de eerste van een aantal plotwendingen (aan het eind is er een dubbele 'whammy') blijkt deze dood al snel een scène in een film te zijn die wordt bekeken door Vinny Durand (Joe Spinell), een zweterige, sluikharige, aan waanvoorstellingen lijdende laag-bij-de-grondse die, smoorverliefd op horrorster Jana Bates (Munro), naar Cannes reist om te proberen de actrice over te halen om in zijn niet-bestaande film te verschijnen.<br />Als leden van de cast en crew van Jana' De laatste film van Vinny (de zogenaamde Schreeuw) begint te verdwijnen, maar een paar dagen later blijkt hij dood te zijn. De vinger van de verdenking wijst natuurlijk naar Vinny, de krankzinnige, kwijlende fan die de arme Jana stalkt, maar is hij echt verantwoordelijk of is iemand anders de tijd aan het doden door te moorden in Cannes?<br />Spinell, die als gestoorde psychopaat in _Maniac_ volkomen overtuigend was, weet deze keer geen angst op te wekken. In plaats daarvan geeft hij een nogal zwakke voorstelling, waarin hij op een nogal lachwekkende manier van 'bedreigend' overgaat in 'jammerend moederskindje'. Maar zijn voorstelling is bijna Oscarwaardig vergeleken met die van zijn echte moeder, Filomena Spagnuolo: zij speelt zijn moeder op het witte doek en heeft er zelfs moeite mee om deze rol overtuigend te spelen! Ook een teleurstelling is Munro, een actrice die haar gebrek aan acteertalent meestal compenseert door er absoluut oogverblindend uit te zien. Maar hier, met haar grote haar met blonde strepen, ziet ze er verre van op haar best uit (wie had gedacht dat het een goed idee zou zijn om haar eruit te laten zien als een kruising tussen The Bride of Frankenstein en Elvira?). De film is pure tijdverspilling: er zijn een paar smakeloze moorden (een doorgesneden keel/ onthoofding en een kogel door het hoofd); een heleboel topless dames (dit is tenslotte Cannes!); slimme verwijzingen naar een aantal thematisch toepasselijke actualiteitenverhalen (John Hinckleys moordaanslag op Reagan en de moord op paus Johannes Paulus II); en de film doet ook dienst als een handige tijdcapsule-herinnering aan vervlogen tijden, waar titels als _Cannibal Holocaust_ op de billboards van smerige vlooienhokken over de hele wereld te zien waren.
Joe Spinell and Caroline Munro, co-stars of William Lustig's grimy sleaze-fest Maniac, reunite for this tacky slasher that was shot almost entirely on location during the 1981 Cannes Film Festival, and, thanks to its technical shoddiness and pretty awful script, also feels like it was written, produced, and edited during those few weeks as well.<br /><br />In typical slasher fashion, The Last Horror Film opens with a nekkid blonde being murdered in a hot tub, but, in the first of several plot twists (there is a double whammy right at the end), this death is quickly revealed to be a scene in a film that is being watched by Vinny Durand (Joe Spinell), a sweaty, lank-haired, delusional low-life who, infatuated with horror-star Jana Bates (Munro), travels to Cannes to try and convince the actress to appear in his non-existent movie.<br /><br />When members of the cast and crew of Jana's latest flick (called Scream) begin to disappear, only to turn up dead several days later, the finger of suspicion naturally points to Vinny, the crazed, drooling fan who has been stalking poor Jana, but is he really responsible, or is someone else killing time by killing in Cannes?<br /><br />Spinell, who was completely convincing as a deranged psycho in Maniac, fails to generate the fear this time, instead putting in a rather weak performance which sees him rapidly switching from 'threatening' to 'whimpering mummy's boy' in a rather laughable manner. However his performance is practically Oscar worthy when compared with that given by his real-life mum, Filomena Spagnuolo: she plays his on-screen mother and somehow even struggles to make this role convincing!<br /><br />Also disappointing is Munro, an actress who usually compensates for her wooden acting by looking absolutely stunning; here, however, sporting big hair with blonde streaks, she looks far from her best (who the hell thought it would be a good idea to make her look like a cross between The Bride of Frankenstein and Elvira?). And she doesn't even get her kit off, despite a scene that requires her to run full pelt down several flights of stairs in nothing but a towel!<br /><br />Fortunately, despite the iffy plot, and even iffier performances, The Last Horror Film isn't a COMPLETE waste of time: there are a couple of squishy murders (a throat slashing/decapitation and a bullet to the head); lots and lots of topless ladies (this is Cannes, after all!); clever references to some thematically appropriate current affairs stories (John Hinckley's assassination attempt on Reagan and the shooting of Pope John Paul II); and the film also acts as a nifty time-capsulea reminder of days gone by, where titles like Cannibal Holocaust could be found adorning the billboards of sleazy flea-pits around the world.