Albert Brooks, die normaal gesproken tot in de puntjes verzorgd is in zijn vertolking (door middel van schrijven en acteren) van wat het best omschreven kan worden als een uitgestreken intellectueel met een stalen gezicht, heeft het trieste bewijs geleverd dat hij zijn scherpte kwijt is.<br />Ik gebruik de term'scherpte' natuurlijk expres, want in The Muse is dat waar zijn personage, Steven Phillips, zich over beklaagt: waar heel Hollywood het over heeft als zijn'scherpte'. Hij doet zijn uiterste best om die weer terug te krijgen en zoekt de hulp van een vreselijk foute rol: Sharon Stone als The Muse. Mevrouw Stone, die er nooit van beschuldigd wordt dat ze een actrice met veel talent of subtiliteit is, laveert met achteloze luchthartigheid door deze puinhoop heen. Waren er nog seconden te gaan?<br />Maar je verwacht toch weinig van haar. De grote teleurstelling is Albert Brooks. Waar was de scène met het 'beschermende ijs' van moeder? De scène in het restaurant met Meryl Streep van _Defend You Life_? Dat waren geweldige, geïnspireerde, inzichtelijke momenten. Hilarisch, ja. Maar ook hard en schrijnend. In _The Muse_ botst Steven van meneer Brooks tegen een kolossale hotelbewaker op en laat hij zijn salade over zijn hele gezicht vallen. Compleet met een pijnlijke snee in zijn gezicht, op zijn rug, op de vloer, terwijl hij een stukje tomaat uitspuugt. Het was een Leslie Nielsen-moment... niet een Albert Brooks-moment.<br />Laten we hopen dat meneer Brooks, na de voltooiing van deze puinhoop, zijn Muse heeft gevonden. Zijn stem is een stem waar we meer van moeten horen.<br /><br />
Albert Brooks, who is normally pin-point-perfect in his portrayal (both through his writing and acting) of what can best be described as highbrow deadpan, has given sad evidence of having lost his edge.<br /><br />I use the term "edge" on purpose, of course, for in The Muse, that is what his character, Steven Phillips, is bemoaning his loss of: What all of Hollywood refers to as his "edge." Struggling to get it back, he seeks the help of a horribly miscast Sharon Stone as The Muse. Ms. Stone, never one to be accused of being an actress of great talent or subtlety, sashays through this mess with casual flippancy. Were there any second takes?<br /><br />But one expects little from her anyway.<br /><br />The big disappointment is Albert Brooks. Where was the "protective ice" scene from Mother? The restaurant scene with Meryl Streep from Defending You Life? Those were great, inspired, insightful moments. Hilarious, yes. But hard hitting and poignant too. In The Muse we get Mr. Brooks' Steven crashing into a hulking hotel security guard and dropping salad all over his face. Complete with a painful cut to him, on his back, on the floor, spitting out a piece of tomato. It was a Leslie Nielsen moment...not an Albert Brooks moment.<br /><br />Let's hope Mr. Brooks has, since the completion of this mess, found his Muse. His is a voice we need to hear more of.<br /><br />