Een vriend van me had me al gewaarschuwd dat ik niet te veel van deze film moest verwachten, dus ging ik erheen om te proberen hem leuk te vinden. Misschien komt het doordat het de eerste speelfilm van de regisseur is, maar vooral vanwege de beperkingen van het budget liet 'Civil Brand' een heleboel gaten in de geloofwaardigheid en de visuele creativiteit achter. Ik weet dat de regisseur van een televisieachtergrond komt en dat veel opnamen close-ups hebben. Bespaart geld. Maar ik had echt het gevoel dat deze film bijna in een B-filmkampement terecht was gekomen. Ik zal het uitleggen. Acteurs. N'Bushe Wright is het beste in deze film. Het casten van een paar rappers en marginale actrices heeft dit stuk geen goed gedaan. Ik ben dol op Mos Def, maar hij is als een belangrijk personage opgezet, maar hij is onderbezet. Misschien omdat er niet genoeg geld was om dit voor elkaar te krijgen, werden sommige scènes niet gefilmd. Minder stemverheffing zou hebben geholpen. In feite zou er geen verteller moeten zijn. Verhaal scheidt het publiek van de personages, vooral als de verteller geen deel uitmaakt van de plot. Vervolgens het geluidsontwerp. Clifton Powell (die het hoofd van de gevangenisbewaking speelt) is een geweldige acteur. Hij brengt intensiteit in elke scène en kan net als Gene Hackman van voren naar achteren draaien. Maar de keuze van de muziek (te veel) overstemde scènes die intenser hadden kunnen zijn zonder de telegrafische muziek die aankondigt wat er daarna gebeurt. Ik had het gevoel dat ik naar een film uit de jaren vijftig keek waarin de orgelspeler je aan de hand van de muziek vertelt wat je moet voelen. Het doet me denken aan die verdomde citer van 'The Third Man', de muziek die bepaalde scènes overstemt die het gewoon niet nodig hebben. Make-up/haar. Deze vrouwen zitten in de gevangenis. Sista's hadden hun haar en nagels beter ingevlochten dan de vrouwen die ik door mijn straat zie lopen! De caissière 'Nat' heeft een vervaagd litteken in een van de scènes; een paar scènes later zegt een ander personage dat ze net een lelijk litteken op haar gezicht heeft opgelopen door een pak slaag, en een paar minuten later (dagelijks in de filmtaal) zijn haar littekens helemaal rood en vers, ook al had ze ze al lang voordat het woord pak slaag viel. Schrijf dat maar toe aan gebrek aan continuïteit. Een nepbloeddoorlopen ooglens was heel duidelijk te zien bij de Tichina Arnold-figuur. Ik weet dat ik haar naam heb verhaspeld... sorry. De cipier had zo'n dikke klodder gel die wordt gebruikt om zweet na te bootsen, maar op alle close-ups die hij had, kwam die klodder niet in beweging. Het zag eruit als een klodder smurrie. Geen probleem als het een middelmatig shot is. Maar Extreme Close-up? Jakkes. Lijkt wel vasoline. Ik probeerde die dingen over het hoofd te zien, maar ze zijn belangrijk als je iemand in deze wereld probeert onder te dompelen. Het leidde af. Vooral Lisa Rayes glitteroogschaduw op een paar van haar close-ups terwijl ze achter de tralies zit te praten. Sommige scènes waren gewoon overdreven, zo erg dat ik moest lachen terwijl ik me had moeten concentreren op het verzorgen van deze vrouwen. Ik heb het gevoel dat de film nog een keer gemaakt moet worden, en Neema Barnette heeft het budget en de steun gekregen om er de tijd voor te nemen. De film was in 15 dagen in elkaar gezet, terwijl drie weken meer of minder waarschijnlijk een heleboel karakterproblemen en gaten in de plot zouden hebben opgelost. Zoveel mogelijkheden. Ik ben op alle mogelijke manieren voorstander van onafhankelijke films, en Neema verdient een eervolle vermelding omdat ze echt een film op het witte doek heeft gekregen. Tegelijkertijd maakt het idee dat dit een film is die wordt geprezen als een van de beste 'zwarte films' en dat hij op sommige festivals prijzen wint, me bezorgd over de kwaliteit van films die het zwarte publiek wanhopig graag wil zien. Ik weet niet of het script dit wel aankon. Te veel gemiste kansen. Deze film had moeten knallen als de rellen in de gevangenis van Attica. In plaats daarvan is hij slap en onbevredigend. Gewoon een grote teleurstelling. Ik aarzel om mensen aan te raden deze film te zien. Het is een catch-22. Als mensen deze film zien en hem leuk vinden, zullen er nog meer gemaakt worden. Niet goed. En als niemand hem gaat zien, kunnen distributeurs en studio's met de vinger wijzen en zeggen: 'Zie je wel, niemand wil een film zien met een dominante zwarte cast.' Dus ik zeg: ga kijken wat het is, en hopelijk is het financieel haalbaar genoeg om het geld bij elkaar te krijgen om een verhaal van deze omvang meer recht te doen. Het industriële gevangeniscomplex en de vrouwelijke slavenarbeid en de hoeren achter de tralies zijn geen grap. Dat verhaal moeten we nog zien.
A friend already warned me not to expect a whole lot from this movie, so I went in trying to like it. Perhaps it's because it's the director's first feature film, but mainly because of budget constraints, "Civil Brand" left a lot of gaps in credibility, and visual creativity. I know that the director comes from a television background, and a lot of shots have tight close-ups. Saves money. But I honestly felt that this picture almost slid into B-movie campiness. Let me break it down. Actors. N'Bushe Wright is the best thing in this flick. Casting a few rappers and marginal actresses hurt this piece. I love Mos Def, but he was set up as an important character, but he's underutilized. Perhaps because there was not enough cash to get this thing done, some scenes were not filmed. Less Voice over narrative would've helped. In fact, there should be no narrator. Narration separates the audience from the characters, especially when the person narrating is not integral to the plot. Next, sound design. Clifton Powell (who plays the head prison guard) is an awesome actor. He brings intensity to any scene, and can flip directions like Gene Hackman, hands down. But the choice of music (too much) overwhelmed scenes that could be more intense without telegraphic music that announces what happens next. I felt like I was viewing a silent-era film where the organ player tells you what to feel by the music cue. Reminds me of that damn zither from "The Third Man", the music over powers certain scenes that just don't need it. Make-up/hair. These women are in prison. Sistas had their hair and nails hooked up better than the women I see walking down my street! The characer "Wet" has a faded scar in one scene; a few scenes later another character is commenting on how she just got a bad scar on her face from a beating, then, minutes later (days later in movie-speak), her scars are all red a fresh, even though she had them way before the mention of any beating. Chalk it up to lack of continuity. A fake bloodshot eye lense was very obvious on the Tichina Arnold character. (I know I mispelled her name...sorry) The warden had this thick gob of gel that is used to simulate sweat, but it never moved in all the close-ups he had. Just looked like a gob of goo. Not a big deal if it's a medium shot. But Extreme Close-up? Yikes. Looks like vasoline. I tried to overlook these things, but they are important if one is trying to immerse a person in this world. It was a distraction. Especially Lisa Raye's glitter eye shadow in a few of her close ups as she's talking behind bars. Some scenes were just plain over the top, to the point where I was laughing when I should've been focused on caring for these women. I feel like the movie should be done again, and Neema Barnette given the budget and support to take her time making this picture. It was meshed together in 15 days, when clearly three more weeks probably would've solved a lot of character problems and plot holes left over. So much potential. I support independent film by any means necessary, and Neema is to be commended for actually getting a film on screen. At the same time, the idea that this is a film being lauded as one of the best "black films" and is winning awards in some festivals has me concerned about the quality of films black audiences are desperate to watch. I honestly don't know if the script was even up to task on this. Too many missed opportunities. This film shoulda been popping like the Attica Prison Riot. Instead, it comes of limp and unfulfilled. Just a major disappointment. I hesitate to recommend people to see this. It's a catch-22. If people see this, and like it, then more will be made just like it. Not Good. And if no one goes to see it, distributors and studios can point the finger and say, "See, no one wants to see films, with a dominant black cast." So, I say go see it for what it is, and hopefully it will be financially viable enough to actually get the money to do a story of this magnitude better justice. The prison industrial complex and female slave labor and assualts behind bars is no joke. We have yet to see that story.