Tot mijn verbijstering zie ik dat de overgrote meerderheid van de commentatoren deze geweldige film als 'typisch','sentimenteel' en'melodramatisch' omschrijft. Dat wil zeggen dat ze de verschillende filosofische en psychologische aspecten van de film volledig over het hoofd zien. Isolatie. Pacifisme. Tegenstand tegen de globale hegemonie en tirannie. Dat is allemaal de essentie van de dialoog en het verhaal. De behoefte van de mens om de verleiding te weerstaan om in het verleden te leven en de toekomst te omarmen is de kern van de film <0xE2><0x80><0x93> en van het TITLE. De rede moet het emotionele overstijgen.<br />Dat wordt vooral duidelijk in de scène waarin Kessler (Orson Welles) mevrouw Hamilton (Claudette Colbert) impliciet vergelijkt met zijn jonge pupil Margaret (Natalie Wood). Hamilton heeft haar man op een ander continent verloren, de nazi's hebben Margarets ouders voor haar ogen vermoord. Ze is doodsbang voor een 'popper', omdat ze daardoor het geluid van kogels, de geur van kruit en de aanblik van bloed <0xE2><0x80><0x93> het bloed van haar ouders <0xE2><0x80><0x93> 'herbeleeft'. Kessler weet Margaret voorzichtig over te halen om aan het touwtje van een tweede 'popper' te trekken om te bewijzen dat ze niet het slachtoffer van haar angsten hoeft te zijn. Ze kan leren dat het geen gevaarlijk speeltje is, maar gewoon'speelgoed'. Ze kan zich eroverheen zetten.<br />De climax tussen Kessler en mevrouw Hamilton is al even fantastisch. De spanning stijgt gestaag terwijl mevrouw Hamilton Kessler onder druk zet om toe te geven dat hij haar man is. Tot zijn directe ontkenning is de dialoog zo subliem dat je je afvraagt of hij is geschreven door de overleden echtgenoot van de vrouw of door'meneer Kessler'. Maar hij is niet sentimenteel. Integendeel, Kesslers krachtige filosofische argumenten en psychologische inzichten dwingen mevrouw Hamilton om haar leven opnieuw te bekijken en tot het besef te komen dat het goed is geweest en nog steeds is, en dat het nog steeds goed belooft te worden. Om dat weg te gooien voor een herinnering zou pure sentimentele dwaasheid zijn. 'Omhels het goede leven dat je hebt' is de heel duidelijke boodschap.<br />Deze film bevat lagen op lagen. Hij bevat paradoxen en ironie die diep genoeg zijn om er echt over na te denken. De personages bieden diepe contrasten in filosofie en psychologie. Het idee dat een echtgenoot kennelijk doodgaat (maar in werkelijkheid weigert om naar huis terug te keren vanwege zijn 'gebroken' toestand) biedt ruimschoots gelegenheid voor sentimentaliteit. Maar dat idee is slechts de springplank voor een veel rijker onderzoek naar de betekenis van het leven en onze plaats in de wereld. Als je dat niet onderkent, onderschat je deze fabelachtige film en mis je je doel.<br />Maar over het algemeen is het acteerwerk subliem, vooral dit is waarschijnlijk Orson Welles' beste optreden. Er zijn geen overduidelijke dubbelzinnigheden of te lange blikken die je verraden als je naar een personage met een verborgen identiteit kijkt. Dit is een fabelachtig subtiel optreden. De make-up van Welles is een beetje opvallend en theatraal, maar leidt niet af. In een ongelooflijke <0xE2><0x80><0x93> en door velen over het hoofd geziene <0xE2><0x80><0x93> voorstelling speelt Natalie Wood een overtuigende rol van een jong Oostenrijks meisje dat Duits spreekt als haar moedertaal, haar beide ouders heeft verloren door het geweld van de nazi's en plotseling in een vreemd nieuw land terechtkomt. Haar voorstelling is een van de beste jeugdvoorstellingen in de hele Amerikaanse filmgeschiedenis.<br />De partituur van Max Steiner is ook heel goed, hoewel ik zou willen dat hij iets sub rosa was geweest. Alleen al het geluid wat zachter zetten om het wat subtieler te maken, zou de film een beetje hebben verbeterd. Maar de sfeer van elke scène is prachtig vastgelegd.
I am stunned to see the vast majority of commentators describe this great film as "typical," "sentimental," and "melodramatic." That is to completely overlook the various philosophical and psychological aspects of the movie. Isolationism. Pacifism. Opposition to global hegemony and tyranny. All of these are at the essence of the dialog and the story. The need for humans to deny the temptation to live in the past and to embrace the future is the core of the movie - in addition to its TITLE. Reason must overcome emotionalism.<br /><br />That is made especially apparent in the scene where Kessler (Orson Welles) implicitly compares Mrs. Hamilton (Claudette Colbert) to his young charge, Margaret (Natalie Wood). While Mrs. Hamilton lost her husband on another continent, the Nazis murdered Margaret's parents right before her eyes. She is terrified by a "popper" because it causes her to "relive" the sound of bullets, the smell of gunpowder and the sight of blood - her parents' blood. Kessler gently coaxes Margaret into pulling the string on a second "popper" to prove that she doesn't need to be a victim of her fears. She can learn that it is not dangerous, but a mere "toy." She can overcome.<br /><br />The climactic scene between Kessler and Mrs. Hamilton is equally fabulous. The tension steadily mounts as Mrs. Hamilton presses Kessler to admit that he is her husband. Until his direct denial, the dialog is so sublime that it makes sense whether delivered by the woman's lost husband or by "Mr. Kessler." But it is not sentimental. To the contrary, Kessler's powerful philosophical arguments and psychological insights compel Mrs. Hamilton to reassess her life and come to the realization that it has been, is, and promises to be good. To throw that away for a memory would be sheer sentimental folly. "Embrace the good life you have" is the very clear message.<br /><br />This movie has layers upon layers. It contains paradoxes and ironies that are profound enough for real reflection. The characters provide profound contrasts in philosophy and psychology. The device of having a husband apparently die (but in actuality refuse to return home because of his "broken" condition) provides ample opportunity for sentimentality. But that device is merely the springboard for a much richer exploration of the meaning of life and our place in the world. To fail to recognize this is to minimize this fabulous film and miss its point.<br /><br />Generally the acting is superb, however, in particular this is possibly Orson Welles' finest performance. There are no obvious double-takes or overly-long stares that are dead give-aways in most films that deal with a character with a hidden identity. This is a fabulously subtle performance. Welles' makeup is a little obvious and theatrical, but is not a distraction.<br /><br />In an incredible - and incredibly overlooked - performance, Natalie Wood convincingly portrays a young Austrian girl who speaks German as her native tongue, has lost both parents to Nazi violence and is suddenly thrust into a strange new country. Her performance is one of the best juvenile performances in all American cinema. <br /><br />The Max Steiner score is also very good, although I wish it had been a little more sub rosa. Just turning down the volume of the score to make it a little more subtle would have improved the film a little. However, it beautifully captures the mood of each scene.