Ik begon een beetje genoeg te krijgen van Britse films. Ze lijken allemaal te weloverwogen, te gegroepeerd, te beheerst door de marketingmaffia. Dus was het heel verfrissend om een film te zien met de inspirerende spontaniteit die zo gewoon is in Japanse films, maar met een heel Brits verhaal. Shane Meadows gebruikt personages uit zijn eigen verleden als bronmateriaal, en medeschrijver Paddy Considine (Richard) baseert een deel van het verhaal op de familiegeschiedenis, dus hebben we een film met authentieke personages en authentieke, half geïmproviseerde dialogen. Het wraakthrillerformat heeft nog nooit zo geraffineerd geleken. Richards berekenende gestoordheid wordt in evenwicht gehouden door de banale wreedheid die zijn doelwitten tentoonspreiden, wier misdaden in eerste instantie meer lijken op misdragingen tot de laatste akte. Deze film is goed getimed, lacht luid grappig en is duister en dreigend terwijl hij onverbiddelijk naar zijn grimmige conclusie toewerkt. Waren er maar meer Britse films zoals deze, dan zouden we misschien zelfs een filmindustrie hebben. Deze film laat zien dat de enige manier om in Groot-Brittannië goede films te maken is om het achter de rug van de studio om te doen!
I was starting to give up on British films. They all seem to be too considered, too focus grouped, too controlled by the marketing mafia. So it was so very refreshing to see a movie that has the inspired spontaneity so common in Japanese cinema, but with a very British story. Shane Meadows uses characters from his own past as source material, and co-writer Paddy Considine (Richard) based part of the story on family history, so we have a film that has authentic characters and authentic, semi-improvised dialogue. The revenge thriller format has never seemed more sophisticated. Richard's calculated derangement is balanced by the thuggish banality displayed by his targets, whose crimes initially seem more like misdemeanors until the last act. This movie is well paced, laugh out loud funny, and darkly menacing as it proceeds inexorably to its grim conclusion. If only more British films were like this, we might even have a film industry. It shows that the only way to make good films in the UK is to do it behind the studio's backs!