In 1972 is THE DOOMSDAY MACHINE (hoewel de meeste afdrukken THE aan het begin van de titel buitensluiten) de slechtste film die ik ooit heb gezien. Maar als je alleen naar de cast en de crew kijkt, zou dat een beetje een verrassing zijn. Grant Williams, Lee Sholem, James Craig en vele andere leden van de productie waren in hun betere jaren zeer betrouwbaar, wat me tot de conclusie brengt dat velen hun rol in deze bescheiden film nodig hadden (of accepteerden) 'voor het geld'.<br />Dit zou de slechte acteerprestaties en de slordige uitvoering verklaren van een verhaal dat al zo vaak was gezien, zelfs toen de film in 1967 werd begonnen. Dit heeft te maken met wat er gebeurt als een groep astronauten ontdekt dat hun missie naar Venus in feite een poging was om het menselijk ras verder te brengen dan een dreigende nucleaire apocalyps (wat ongelooflijk is, zelfs met de meest oneindige mate van ongeloof).<br />En zo wordt het publiek het volgende uur bestookt met dreunend melodrama en ongerijmde filmbeelden tot een conclusie die je zal schokken door zijn volslagen stompzinnigheid en onverklaarbare aard. Wat de film tot een enigszins schuldig genoegen maakt, is te zien hoe hij in termen van productiewaarde de bodem van het vat schraapt, geen provocerende politiek toont en weinig menselijke conflicten in een situatie die enorme hoeveelheden vereist en die alle actie op een statische manier weergeeft. Deze film laat de kijker expliciet alles zien wat er mis kan gaan bij het maken van een film, en levert een aantal van de lachwekkendste dialogen en scènes die je ooit zult zien.<br />De film, die het best te vergelijken is met andere kleinschalige, onafhankelijke commerciële films uit de jaren zeventig, zoals CRY BLOOD, APACHE en THE REVENGE OF DR. X, verspilt de talenten van de ooit grote hoofdrolspelers en de tijd van iedereen die hem ziet <0xE2><0x80><0x93> dat kan ik.' Ik zie er zelfs niet veel van degenen die dol zijn op slechte bioscoopfilms <0xE2><0x80><0x93> en ik krimp ineen van pure verveling bij de gedachte dat er iets interessants in de film moet zitten.<br />In de ruim tachtig minuten dat ik deze film heb bekeken, is er eigenlijk niets interessants te zien.
Pieced together in 1972, THE DOOMSDAY MACHINE (although most prints exclude THE at the beginning of the title) is the worst movie I have ever viewed. If you looked only at the cast and crew however, that would come as somewhat of a surprise. Grant Williams, Lee Sholem, James Craig and many other members of the production were very reliable in their better years, which brings me to the conclusion that many needed (or accepted) their roles in this modest film "for the money".<br /><br />This would account for the bad acting and careless execution of a story that had been seen so many times before even when the film was began in 1967. This involves, with a Commie-apocalypse twist worked in, what happens when a crew of astronauts discover their mission to Venus was actually an attempt to advance the human race beyond an impending nuclear apocalypse (which is unbelievable even with the most infinite amount of suspension of disbelief). <br /><br />And so for the next hour the audience is bludgeoned with droning melodrama and incongruous stock footage until a conclusion that will shock you with its utter stupidity and inexplicable nature. <br /><br />What makes the film somewhat of a guilty pleasure is to see how it scrapes the bottom of the barrel in terms of production values, offers no provocative politics and little human conflict in a situation that requires huge amounts and frames all of its action in a static manner. This film shows the viewer explicitly everything that can go wrong in making a movie, and provides the some of the most laughable dialogue and scenes one may ever see.<br /><br />Grouped most accurately with other tiny-budget commercial independents of the 70s like CRY BLOOD, APACHE and THE REVENGE OF DR.X, the film wastes the talents of its once-great principals and the time of anyone who sees it--I can't even see many of those who love terrible cinema enjoying this--and makes one wince in sheer boredom that there must be something interesting in the film.<br /><br />For all of the 80-odd minutes spent watching this one, there really isn't. See it at your own risk.