Te zeggen dat dit te 'prekerig' of 'voorspelbaar' was, is een understatement. De beste afleveringen van _Twilight Zone_ waren die waarin de betekenis niet voor de hand lag en in plaats daarvan subtiel werd overgebracht door middel van een fantastische allegorie. Serling was gedwongen deze weg in te slaan nadat hij in het begin van zijn carrière te lijden had gehad van censuur, waardoor hij niet rechtstreeks kon reageren op actuele maatschappelijke kwesties met kritiek die de adverteerders zouden kunnen beledigen. Deze aflevering paste in de heersende mentaliteit van de Koude Oorlog en was dus vrij van de censuur. Uiteindelijk werd het bewijs dat de censuur waar Serling vaak over klaagde misschien wel een goede zaak was. Hij werd erdoor gedwongen zich te'verbergen'. Serlings laatste monoloog geeft ons het gevoel dat hij ons een klap voor onze kop geeft. Degenen die het hartgrondig met zijn boodschap eens zijn, zouden die dingen misschien door de vingers kunnen zien of er zelfs van kunnen genieten, maar uiteindelijk is het een zwakkere aflevering dan wanneer hij subtieler was uitgevoerd.
To say this was too "preachy" or "obvious" is an understatement. The best Twilight Zone episodes were those where the meaning was not obvious and was instead subtly conveyed via fantastical allegory. Serling was forced to go this route after suffering from censorship early in his career that prevented him from directly addressing current social concerns with criticism that might offend the advertisers. This episode fit the prevailing Cold War mindset of the time and was therefore free from their censors. In the end, it became proof that perhaps the censorship Serling often complained about was actually a good thing. It forced him to "hide" his messages in his fantasy stories and avoid preaching directly to the audience as he does in this episode. The main characters here are ridiculous caricatures of the evil tyrant and the saintly martyr. The whole plot strains the limits of believability time and time again. Serling's ending monologue feels like he's hitting us over the head. Those who strongly agree with its message might be able to overlook or even enjoy these things, but in the end, it is a weaker episode than if it had been more subtly executed.