Woody Allen heeft de neiging zijn films vaak te herschrijven, en als hij zo nu en dan een film maakt die afwijkt van zijn gebruikelijke formule, ben ik dubbel blij. The Purple Rose of Cairo is een van de briljantste en origineelste verhalen die ik ooit op film heb gezien. Het houdt niet eens op bij de inventieve en geïnspireerde premisse. De film slaagt erin elke emotie op te wekken. Het is hilarisch, het is romantisch, het is hartverscheurend.<br />Al met al is The Purple Rose of Cairo een van de meest effectieve films die ik ooit heb gezien in het stimuleren van je fantasie en fantasie. Ik begin afgezaagd te worden, en op dit moment realiseer ik me dat er verder niets specifieks is waar ik iets over kan zeggen. Ik bedoel, het acteerwerk is geweldig, het camerawerk is prima enzovoort. Maar het is zonder enige twijfel een van Woody Allens beste films. Het is het bewijs dat hij een van de grootste, grappigste en slimste scenarioschrijvers is.
Woody Allen tends to rehash his movies a lot, and when he every so often makes a movie that departs from his usual formula, I'm doubly pleased. The Purple Rose of Cairo is one of the most brilliantly weaved and most original stories I've ever seen on film. It doesn't even just stop at the inventive and inspired premise. The film manages to arouse every emotion. It's hilarious, it's romantic, it's heartbreaking.<br /><br />In all, The Purple Rose of Cairo is one of the most effective movies I have ever seen in stimulating one's sense of imagination and fantasy. I'm getting corny and about now is where I realize that there's nothing else specific that I can substantially comment on. I mean, the acting is great, the camera-work is fine, et cetera. But it's inarguably one of Woody Allen's best films. It's proof that he is one of the greatest, funniest, and smartest screenwriters.