Ik ben er nu van overtuigd dat Monte Hellman een van Amerika's meest onterecht over het hoofd geziene filmmakers is. 'Cockfighter' was goed (ongeveer de beste boerenkinkelfilm die ooit is gemaakt), 'The Shooting' was geweldig, en 'Two Lane Blacktop' is eenvoudigweg een meesterwerk. Hoewel 'Easy Rider' eerder is uitgebracht en veel succesvoller was, is 'Two Lane Blacktop' een veel betere film. De minimalistische stijl van de films is voortdurend boeiend, en ondanks het trage tempo gaat je belangstelling er niet van af. Het is ook de beste wegfilm die ooit is gemaakt omdat hij thematisch interessant is in tegenstelling tot veel andere autofilms. Dit een autofilm noemen is zoiets als '2001' een sciencefictionfilm noemen of 'The Seven Samurai' een actiefilm.<br />Waarom werkt het zo goed? Om te beginnen het grimmige minimalisme van dit alles. Hellman bewijst dat je geen opzichtige effecten of een groot budget nodig hebt om een geweldige film te maken (iets wat de hele school van muziekregisseurs in Hollywood niet in de gaten heeft). Alles is heel ingetogen, vooral de optredens van James Taylor, Laurie Bird en Dennis Wilson. Het is een perfecte weergave van het gebrek aan betekenis in hun leven. In tegenstelling tot veel andere tegencultuurhelden lijken ze zich tegen niets anders te verzetten dan tegen het leven zelf. Ten tweede maakt Warren Oates de film. Oates is een van de meest tragisch onderschatte acteurs aller tijden, en dit is zo'n beetje zijn beste film. In beide films slaagt hij erin een wanhopige, zielige man te pakken te krijgen en maar al te menselijk te maken. Het is jammer dat dit zo moeilijk te vinden is als een van de beste films van het decennium.
I am now convinced Monte Hellman is one of America's most unjustly overlooked filmmakers. "Cockfighter" was good (easially the best hicksploitation film ever made), "The Shooting" was great, and "Two Lane Blacktop" is simply put a masterpiece. Even though "Easy Rider" came earlier and was much more successful, "Two Lane Blacktop" is a far superior film. The films minimalist style is engrossing throughout, and despite the slow pacing your interest never waivers. Its also the greatest road movie ever made because its thematically interesting unlike many other car films. To call this a car film is akin to calling "2001" a sci-fi film or "The Seven Samurai" an action film.<br /><br />What makes it work so well? For one, the stark minimalism of it all. Hellman proves you don't need flashy effects or a big budget to make a great motion picture (something which Hollywood's school of music video directors hasn't caught on to). Everything is very low key, especially the performances of James Taylor, Laurie Bird, and Dennis Wilson. It perfectly captures the lack of meaning to their lives. Unlike many other counter culture heroes, they seem to be rebelling against nothing except life itself. Secondly, Warren Oates makes the film. Oates is one of the most tragically underrated actors of all time, and this is next to only "Bring Me the Head of Alfredo Garcia" as his best film. In both, he manages to take a desperate and pathetic man and make him all too human. Its a shame that this is so hard to find as its one of the best films of the decade. (10/10)