Deze film portretteert de beroemde Parijse begraafplaats Père Lachaise door middel van de verhalen van een stuk of tien bezoekers. Ik dacht dat er geen echte plot in de film zat, maar de verhalen van de bezoekers vormen een bewegende achtergrond bij sommige graven.<br />De film concentreert zich op een aantal beroemde graven (zoals die van Chopin, Proust en Maria Callas) maar ook op een aantal 'gewone' graven. In alle gevallen wordt een portret gegeven van iemand die iets met dat graf te maken had, variërend van het Japanse meisje dat zo van de muziek van Chopin hield dat ze naar Parijs verhuisde om de piano te bestuderen, tot de vrouw die op haar 54ste de liefde van haar leven vond, maar die weer verloor toen haar man onverwachts overleed.<br />De verhalen worden ondersteund door beelden van het privéleven van de bezoekers, en ook door prachtige beelden van de begraafplaats en de graven.<br />Vergeet niet dat dit een documentaire is, dus er is geen plot, geen acteerwerk, laat staan explosies en effecten. Wat je krijgt zijn een paar prachtige, bewegende portretten van mensen die rouwen om een geliefde. Uiteindelijk gaat de film vooral over de liefde.
This film portrays the famous Parisian cemetery of Père Lachaise through the stories of a dozen of its visitors. Thought there is no actual plot to the movie as a whole, the stories of the visitors provide a moving background to some of the graves.<br /><br />The film focuses on some famous graves (Chopin, Proust, Maria Callas amongst others) as well as paying attention to some "ordinary" graves. In all cases, a portrait of someone connected to that grave is given, ranging from the Japanese girl who loves the music of Chopin so much she moved to Paris to study the piano, to the woman who at 54 found the love of her life, only to lose it again when her husband died unexpectedly.<br /><br />The stories are supported by footage of the private life of the visitors, and also by beautiful views of the cemetery and the graves.<br /><br />Remember this is a documentary, so there's no plot, no acting, let alone explosions and effects. What you get is a couple of beautiful filmed, moving portraits of people who mourn a loved one. In the end, the film is about love more than anything else.