De roman van Bret Easton Ellis is veranderd in een goed uitziende, maar volkomen zinloze film (net als zijn romans). Ellis documenteerde de rijkdom en schoonheid van de jaren tachtig in een serie boeken die aantoonden hoe leeg en leeggeestig het allemaal was. Hier is het meer van hetzelfde: de dood van één persoon bezorgt de mensen die hem kenden en deden alsof ze van hem hielden de rillingen. De film ziet er fantastisch uit. Elk shot is perfect in elkaar gezet, als een parfumadvertentie. Het is een lust voor het oog, het soort film dat je zou willen gebruiken om een hd-tv te laten zien. De plot bestaat uit seks en drugs en slecht gedrag, naarmate de verhalen met elkaar verweven raken en de verschillende mensen met wie je in het echte leven waarschijnlijk nooit te maken zou willen hebben het proberen te redden terwijl hun volkomen lege levens zich afspelen. Ik weet niet zeker of we deze mensen serieus moeten nemen of erom moeten lachen. Er lijkt in elk geval weinig verband te zijn met de werkelijkheid als personages die er in de jaren tachtig uitzien als een geïdealiseerd idee van Hollywood over hun bekrompen leventjes en onbeduidende tragedies. Ik stond er soms van te kijken dat zo veel lege mensen in één ruimte konden zijn zonder dat die in een zwart gat implodeerde. Het leek allemaal niet echt, en na tien jaar kan ik wel zeggen dat mensen er alleen zo uitzien in geretoucheerde advertenties. Het echte probleem hier is dat niets in deze film iets met iemands leven te maken heeft, tenzij je rijk en leeghoofdig bent. Toen ik wat van Ellis' vroege werk had gelezen, viel het me altijd op dat zijn werk nooit iets met het leven van de meeste mensen te maken had. Het is leuk om jong, mooi en rijk te zijn, maar de levens hebben zo weinig met mijn leven te maken dat het me nooit iets kon schelen wat er gebeurde. In deze film, net als in zijn boeken, was ik altijd van mening dat als iedereen plotseling doodging en wij alleen achterbleven met lege kamers, er geen verschil zou zijn in wat er gebeurde. Het geluid en de woede betekenden niets. Als je een goed uitziende, goed gespeelde maar volkomen betekenisloze film wilt, moet je het proberen. Als je eigenlijk het beste deel van de film wilt zien, moet je naar het ongeluk kijken dat de film opent en hem dan uitzetten, want beter dan dat wordt het nooit.
Bret Easton Ellis' novel is turned into a good looking but utterly pointless film (much like his novels). Ellis' work was documenting the 1980's rich and beautiful (and wannabe rich and beautiful) in a series of books that revealed how empty and vapid it all was. Here it's more of the same as the death of one person sends tremors through the people who knew and pretended to love him. The film looks fantastic. Every shot is perfectly composed like a perfume ad. Its eye candy of the highest order and the sort of thing you'd like to use to show off an HD TV. The plot is sex and drugs and bad behavior as the interrelated stories spin out and the various people who you probably would never want to deal with in real life try to get by as their utterly empty lives play out. I'm not sure if we're supposed to take these people seriously or laugh at them. Certainly there seems to be little connection to reality as characters who look more like an idealized idea of Hollywood in the 80's talk about their petty lives and unremarkable tragedies. I was amazed at times that this many empty people could be in one room with out it imploding into a black hole. None of it seemed real, and having lived through the decade I can pretty say people only looked like this in retouched advertisements. The real problem here is that unless you're rich and vapid nothing in this film has no bearing on anyone's lives. Having read some of Ellis' early work I was always struck by how his writing never had any connection to most people's lives. Its nice to be young and beautiful and rich, but the lives are so unconnected to anything in my life that I never cared what happened. In this film, as in his books, I was always of the opinion that if everyone suddenly died and we were just left with empty rooms there would be no difference in what was going on. Its sound and fury signifying nothing. If you want a good looking, well acted but utterly meaningless movie give it a try. Actually if you want to see the best part of the film, watch the accident that opens the film then turn it off because it never gets better than that.