Ik kreeg de veelbesproken West-film _Enemy at the Gates_ te zien, geregisseerd door Jean Jaques Annaud. Na _Saving Private Ryan_, die een goede indruk had gemaakt, hoopte ik dat dit Hollywood-product op hetzelfde niveau zou blijken te staan. Maar in tegenstelling tot wat ik had verwacht... Nou, laten we bij het begin beginnen.<br />Vanaf het eerste moment werd ik getroffen door de rozige, weldoorvoede gezichten van de Russische soldaten die naar het front gingen. Ik begrijp natuurlijk wel dat het leven in het Westen mooi en prettig is, maar waar waren de grimeurs? Alle Russische soldaten droegen gloednieuwe overjassen. De hele film lang zag ik alleen maar weldoorvoede, om niet te zeggen dikke gezichten, en zelfs Danilovs gezicht. Zijn stoppelbaard van drie dagen (waarom loopt hij trouwens in het leger niet ongeschoren rond?) verbergt zijn goed verzorgde gezicht. Ik denk dat de directeur nooit heeft stilgestaan bij het feit dat het leven aan het Sovjet-front in 1942 niet zo fijn was, dat er geen McDonald's was, en dat er geen boter op worstjes werd gedaan. Ik vond het ook amusant dat de mensen die in de goederenwagons reden bleven staan. Ik denk dat de directeur nooit heeft geprobeerd zich voor te stellen hoe het was om in zo'n wagon te zitten, hoe die je van de ene kant naar de andere deed schudden, en dat verreweg niemand erin zou slagen overeind te blijven.<br />Intussen arriveert de trein bij een station, alle burgers worden uitgeladen, de soldaten worden naar binnen gedreven en... 'Dat klopt! Het blijkt dat er een hangslot op de wagons moest worden aangebracht. Waarom? Dat weet ik niet. De directeur denkt waarschijnlijk dat onze grootvaders alleen uit angst hebben gevochten, dat ze, als het aan hen had gelegen, waren gevlucht en dat er dan niemand meer over was geweest om tegen het dappere Duitse leger te vechten.'<br />Intussen arriveert de trein bij het station van Stalingrad, de hangslotten worden verwijderd en slechte officieren beginnen de soldaten uit de wagons te sleuren! En een andere politiek officier staat vlakbij (waarschijnlijk de hoofdofficier, en een grote baas boven de andere politiek officieren), zwaait met een rode vlag en schreeuwt in een blikken megafoon. Ik weet niet hoe onze westerse kameraden dit beeld zien, maar ik schoot in de lach. Ik heb nog nooit zo'n dwaze scène gezien, zelfs niet in de komedieserie 'Fitil' ('Verboden'). Maar in alle ernst, dit is al een belediging, en het is ernstiger dan het in het begin zou kunnen lijken. Russische soldaten worden afgeschilderd als dom vee, aangevoerd door de boze duivels <0xE2><0x80><0x93> politieke officieren. En tussen twee haakjes, politieke officieren waren anders. Het kan overal gebeuren, niet alleen onder de politieke officieren, daarom lijkt het buitengewoon beledigend om hen op zo'n perverse manier af te beelden. En dat is precies hoe ze worden afgebeeld! Ik heb met opzet een paar filmopnamen gemaakt, zodat je kon zien dat mensen met de meest weerzinwekkende gezichten waren uitgekozen voor de rol van politiek officier. Ik weet niet waarom Jaques Annaud zich persoonlijk gekleineerd voelt door die politiek officieren, misschien hebben ze zijn geld of een koe gestolen, maar zijn bittere haat jegens onze grootvaders sijpelt letterlijk van het scherm af!<br />De scène waarin de soldaten uit de trein werden gehaald, deed me denken aan een massale ontsnapping uit een psychiatrisch ziekenhuis, maar niet aan het Rode Leger. Ik weet het niet, misschien dat de troepen van het Amerikaanse leger zich op precies zo'n manier ontladen?<br />De scène van een aanval. Ik was alleen maar geschokt door het feit dat de aanval begon op het fluitje van een krankzinnige officier! Wie had de directeur deze onzin voorgesteld? Of had hij echt diep nagedacht en toen niets beters kunnen bedenken? Waarschijnlijk is het wat ze 'artistieke vrijheid' noemen. De aanval zelf volgt de beste traditie van het westerse idee van hoe de Russen konden aanvallen. Met andere woorden - volslagen onzin. Soldaten rennen gewoon zo snel als ze kunnen naar de machinegeweren, als een kudde vee! Machinegeweren vuren lange salvo's op hen af. Deze beledigende stompzinnigheid, onder de naam 'Menselijke Golven' In de tijd van de Koude Oorlog was het in het Westen uitgevonden, en Jaques Annaud speelde dat sprookje trouw op het witte doek.
I got to see the widely publicized in the West movie "Enemy at the Gates", directed by Jean Jaques Annaud. After "Saving Private Ryan", which had left an overall good impression, I hoped that this Hollywood product would turn out to be on the same level. But contrary to my expectations... Well, let's start from the beginning. <br /><br />From the first moments I was struck by the rosy, well-fed faces of the Russian soldiers going to the front. Of course, I understand that life in the West is nice and sweet, but where were the makeup artists? All Soviet soldiers wore brand new greatcoats. Throughout the entire movie I only saw well-fed, not to say fat, faces, and even Danilov's three day stubble (incidentally, why does he walk around unshaven in the army?) badly masks his well-groomed face. I think the director never even considered the fact that life on the Soviet home front in 1942 wasn't sweet, McDonalds restaurants just weren't there, and sausages didn't get buttered. I was also amused about how people riding inside the freight rail cars were standing. I think the director has never even tried to imagine how it felt to ride in such a car, how it shakes you from side to side, and far from anyone would manage to stay on his feet. <br /><br />Meanwhile, the train arrives at some station, all the civilians are unloaded, soldiers are herded inside, and... some men started locking the cars! That's right! It turns out that Soviet soldiers had to be padlocked. Why? I don't know. Probably, the director believes that our grandfathers fought only from fear, that if it was up to them, they would've ran away, and nobody would've been left to fight the valiant German army. <br /><br />Meantime, the train arrives at the Stalingrad station, the padlocks are unlocked, and evil officers start dragging the soldiers out of the cars! And another political officer stands nearby (probably, the chief one, and a big boss above the other political officers), waves a red flag, and yells into a tin megaphone. I don't know how our Western comrades see this picture, but it sent me into a spasm of laughter. I haven't seen such a silly scene even in the comedy series "Fitil'" (Fuse). But speaking seriously, this is already an insult, and it's more serious than it could seem in the beginning. Russian soldiers are shown as dumb cattle, led by the evil devils-political officers. And incidentally, political officers were different. Sh*t can occur anywhere, not just among the political officers, that's why depicting them in such perverted manner looks extremely insulting. And that is exactly how they are depicted! I specifically made several screen shots so that you could see that people with the most disgusting faces were selected for the roles of political officers. I don't know, why Jaques Annaud feels personally slighted by the political officers, maybe they stole his money or a cow, but his bitter hatred for our grandfathers literally oozes from the screen! <br /><br />The scene where the soldiers were unloaded from the train reminded me of a mass escape from a psychiatric hospital, but not the Red Army. I don't know, perhaps the US Army troops unload in just such a manner? <br /><br />The scene of an attack. I was simply shocked by the fact that the attack began at the whistle of a mad officer! Who proposed this nonsense to the director? Or did he think really hard, and then couldn't come up with anything better? Probably it's what they call "artistic license". The attack itself follows the best traditions of the Western idea of how could the Russians attack. In other words - complete rubbish. Soldiers simply run as fast as they can at the machine guns, like a herd of cattle! Machine guns fire long bursts at them. This insulting stupidity, under the name of "Human Waves", was invented in the West during the times of the Cold War, and Jaques Annaud simply faithfully portrayed that fairy tale on the big screen.