Enid en Rebecca zijn twee cynische tieners die in een wereld leven waarin alles nep en gekunsteld lijkt. Iedereen behoort tot een kliek of een groep, en al die groepen worden als hol en verstoken van enige waardevolle inhoud beschouwd.<br />De film wordt opgedeeld in drie bedrijven. Het eerste bedrijf bestaat uit Enid en Rebecca die de wereld om hen heen observeren en bekritiseren. De wereld is verstoken van waarde en mensen missen verfijning, vullen hun tijd met banale activiteiten en zinloze gebaren. Telkens weer wordt duidelijk dat de personages geen diepgang hebben. Ze hebben geen waardering voor kwaliteit of vakmanschap en hebben eenvoudigweg geen behoefte om te leren of te begrijpen.<br />Enid en Rebecca zijn natuurlijk niet zo. De twee kunstenaars zijn twee mensen die voortdurend observeren en waarnemen wat er om hen heen gebeurt. Deze scherpe waarneming maakt hen ziek. Ze kunnen niet omgaan met 99 procent van de mensen om hen heen. Als het leven zo ziek en iedereen zo irritant is, hoe kunnen deze meisjes dan in de wereld functioneren? Als onwetendheid een zegen is, hoe kunnen deze twee verlichte tieners dan bestaan in een wereld die zo onwetend en stom is?<br />Plato noemde kunst en filosofie de hoogste beroepen, juist omdat ze volkomen nutteloos zijn. Door zijn wereld te begrijpen en te observeren, is de mens in staat de fundamentele routines van zijn dierlijke leven te overstijgen. De keerzijde is dat hoe meer je de dingen begrijpt, hoe minder je je met de kudde identificeert. Hoe minder je je met anderen identificeert, hoe ellendiger je je voelt (zie Antonioni).<br />Na de universiteit staan Enid en Rebecca dus voor een belangrijke vraag. Wat nu? Hoe functioneer ik en waar ga ik heen? Rebecca's antwoord is dat ze haar artistieke gevoeligheden opzijzet en een meer praktische kijk op het leven aanneemt. Ze besluit een praktische baan te nemen, een klein appartement te kopen en gewoon de zoveelste anonieme pion in de maatschappij te worden. Ze wil gewoon normaal zijn. Dit wordt paradoxaal genoeg zowel gezien als een stap vooruit naar volwassenheid als een regressieve stap terug naar kinderlijkheid. Ja, Rebecca stapt naar voren en neemt volwassen verantwoordelijkheden op zich, maar haar verantwoordelijkheden zijn gebaseerd op de visie van een kind op wat een volwassene zou moeten zijn. In één geweldig shot staat Rebecca voor een strijkplank, haar transformatie tot vrouw compleet. Ze gaat zo op in het echte leven, dat ze geen tijd of zin heeft om stil te staan bij het banale monster dat ze is geworden.<br />Enid daarentegen kan deze gelukzalige onwetendheid niet accepteren. Ze moet substantie zien te vinden. Ergens. Waar dan ook. Het antwoord lijkt natuurlijk te liggen in het inschrijven bij een kunstacademie. Zijn dit niet de plaatsen waar alle opmerkzame, overgevoelige verschoppelingen naartoe gaan? Maar nee, zelfs deze cursus lijkt pretentieus en hypocriet. Alles is een stomme fa<0xC3><0xA7>ade. Waar kan ze gewoon zichzelf zijn?<br />De tweede akte van de film gaat over Enid die verliefd wordt op Seymore, briljant gespeeld door Steve Buscemi. Seymore is een man van middelbare leeftijd die in het verleden leeft en oude platen en antiek verzamelt. 'Jij denkt dat dit gezond is,' zegt hij,'maar ik kan geen contact maken met mensen, dus vul ik mijn leven met dit soort dingen.' Het ironische is dat iedereen dit soort dingen verzamelt en gewoon doet. Seymore en Enid zijn zich alleen maar bewust van de reden waarom ze het doen. Ze staan buiten de box, kijken naar binnen.<br />Net als _Fight Club_ is de film volkomen tegen de popcultuur. Seymore ergert zich aan de radio, die voortdurend reclame maakt en pompeuze dj's heeft. 'Ik heb het gevoel dat ik in mijn gezicht word gestompt,' zegt hij. Eerder in de film klaagt een klant tegen de verkoper van een videotheek omdat hij Fellini's films niet in voorraad heeft. s 8 1/2 week (maar de seksfilm van Kim Basinger ligt nog 9 1/2 week in de winkel). Als je dit verder wegdenkt, krijg je de boze aanval van 'Clockwork Orange's', postmoderne meubels, muziek en kunst.<br />Er zit een subtiele symboliek in de film. Enid probeert zich voortdurend aan voorbije modetrends en muzikale genres vast te klampen terwijl ze een identiteit voor zichzelf probeert te creëren. Een ouderwets paar Levi's lijkt altijd op de stoep te liggen. Er zijn twee uitverkoopjes, maar in beide gevallen wordt dezelfde plaat verkocht. Het is ook interessant dat Enid en Rebecca zich alleen seksueel aangetrokken voelen tot specifieke types jongens. Aan het begin van de film leeft Enid mee met een jongen die Dennis heet, en beide meisjes voelen zich aangetrokken tot een andere jongen die Josh heet. Waarom? Omdat beide jongens de zeldzaamheid bezitten om precies te zijn wat ze lijken te zijn. Ze doen niet alsof. Ze doen geen moeite om cool te zijn. Ook al is Dennis een sul, hij probeert helemaal niet anders te zijn. En Josh, in wezen een slonzige jongen, lijkt open en eerlijk. De meisjes voelen een band omdat deze jongens een soort waarheid vertegenwoordigen.<br />De laatste akte van de film gaat over Enid, die probeert Seymore een afspraakje te bezorgen. Symbolisch gezien begrijpt ze dat als ze een verschoppeling als Seymore kan laten functioneren in de maatschappij, er misschien ook hoop voor haar is. Helaas valt Seymores relatie met zijn vriendin in duigen. Enid, die zich hopeloos voelt, stapt dus op de bus. Ze hoopt de stad uit te gaan. Ze hoopt de wereld over te reizen en misschien zichzelf te vinden. Iets te vinden waar ze zich aan vast kan klampen. Je kunt dit met optimisme bekijken, maar het is ook naïef om aan te nemen dat Enids innerlijke 'probleem' kan worden opgelost door haar omgeving te veranderen.<br />De film eindigt dus op ongeveer dezelfde toon als 'American Graffeti' van George Lucas, met de kunstenaar die wegvliegt, een gevoel van trieste mogelijkheid dat in de lucht blijft hangen.<br />8. 5/10 <0xE2><0x80><0x93> Terry Zwigoff heeft 3 vrij goede films gemaakt: _Bad Santa_, _Ghost World_ en _Crumb_. Deze film vormt een mooi samenspel met _400 Blows_, _American Graffiti_, _Ratatouille_, _Harold and Maude_ en _Fight Club_. Ik denk dat je het ook kunt vergelijken met Antonioni's werk, hoewel zijn films minder te maken hebben met de kunstenaar, en meer met de desillusie die het gevolg is van perceptie. Het is interessant dat, afgezien van de films van Pixar en Hal Ashby, alle films die op deze manier met kunstenaars te maken hebben op een deprimerende manier eindigen.
Enid and Rebecca are two cynical teenagers who live in a world in which everything seems phony and contrived. Everyone belongs to a clique or a group, and all these groups are seen to be hollow and devoid of any worthwhile substance.<br /><br />The film is broken down into three acts. The first act consists of Enid and Rebecca observing and critiquing the world around them. The world is devoid of value and people lack sophistication, filling their times with banal activities and pointless gestures. Time and again, characters are shown to lack depth. They have no appreciation of quality or craftsmanship and simply have no desire to learn or understand.<br /><br />Enid and Rebecca, of course, are not like this. They're two artists, constantly observing and chartering what goes on around them. This acute perception makes them sick. They can't relate to 99 percent of the people around them. If life is so sick and everyone so annoying, how can these girls properly function in the world? If ignorance is bliss, how can these two enlightened teens exist in a world so unenlightened and stupid? <br /><br />Plato called art and philosophy the highest occupations precisely because they are profoundly useless. In understanding and observing his world, man is able to transcend the basic routines of his animal life. The downside is, the more you understand things, the less you identify with the herd. The less you identify with others, the more horrible you feel (see Antonioni).<br /><br />After college, Enid and Rebecca are thus faced with an important question. What next? How do I function and where do I go? Rebecca's answer is to throw away her artistic sensibilities and adopt a more practical view of life. She decides to get a practical job, buy a little apartment and become just another faceless peon to society. She just wants to be normal. This is paradoxically seen as both a step forward into adulthood and a regressive step back into childishness. Yes Rebecca steps forward and assumes adult responsibilities, but her responsibilities are based on a child's view of what an adult should be. In one great shot, Rebecca stands before an ironing board, her transformation into womanhood complete. She's so wrapped up in actually getting on with life, that she hasn't the time or inclination to stop and ponder the banal monster she's become.<br /><br />Enid, in contrast, can't accept this blissful ignorance. She needs to find substance. Somewhere. Anywhere. The answer, of course, seems to be in enrolling in an art college. Isn't this where all observational, overly sensitive outcasts go? But no, even this art class seems pretentious and hypocritical. Everything is a stupid facade. Where can she just be herself? <br /><br />The second act of the film deals with Enid falling in love with Seymore, brilliantly played by Steve Buscemi. He's a middle aged man who lives in the past, collecting old records and antiques. "You think this is healthy," he says, "I can't connect with people so I fill my life with this stuff." The irony is that everyone collects and does routine stuff. Seymore and Enid just have an awareness of why it's done. They're outside the box, looking inwards.<br /><br />Like "Fight Club" the film is completely angry at pop culture. The radio annoys Seymore, with it's constant advertising and pompous DJs. "I feel like I'm being jabbed in the face," he says. Earlier in the film, a customer moans at a video store clerk for not stocking Fellini's 8 ½ (yet the store has the Kim Basinger sex film 9 ½ weeks). Abstract this further and you have the angry assault of "Clockwork Orange's" post modern furniture, music and art.<br /><br />There's some subtle symbolism in the film. Enid constantly tries to latch on to past fashion trends and musical genres as she tries to create an identity for herself. An outdated pair of Levis always seems to be strewn on the sidewalk. There are two garage sales, but the same record is sold in each case. It's also interesting that Enid and Rebecca are only sexually attracted to specific types of boys. At the start of the film, Enid sympathises with a guy called Dennis and both girls are attracted to another kid called Josh. Why? Because both these guys have that genuine rarity of being exactly what they appear to be. No pretence. No attempts to be cool. Even though Dennis is a dweeb, he isn't trying to be anything else. And Josh, basically a dishevelled kid, seems open and honest. The girls feel a connection because these kids represent some form of truth.<br /><br />The last act of the film deals with Enid trying to set Seymore up on a date. Symbolically, she understands that if she can get an outcast like Seymore to function in society, then maybe there is hope for her too. Unfortunately, Seymore's relationship with his date falls apart. Enid, feeling hopeless, thus hops on board a bus. She hopes to leave town. She hopes to travel the world and maybe find herself. Find something she can latch on to. One can view this ending with optimism, but it's also naive to assume that Enid's internal "problem" can be solved by changing her external surroundings. <br /><br />The film thus ends on very much the same note as George Lucas' "American Graffeti", with the artist flying away, a sense of sad possibility lingering in the air. <br /><br />8.5/10- Terry Zwigoff has made 3 pretty great films. "Bad Santa", "Ghost World" and "Crumb". This film makes a nice companion piece to "400 Blows", "American Graffiti", "Ratatouille", "Harold and Maude" and "Fight Club". I guess you can also equate it with Antonioni's work, though his films deal less with the artist, and more with the disillusionment that comes with perception. It's interesting that aside from Pixar's and Hal Ashby's film, all films that deal with artists in this way end on a depressing note.