Als deze film de stem van de twintigers vertegenwoordigt, zitten we in de problemen. Het is verontrustend dat zo veel mensen beweren dat ze in deze film genialiteit, humor of zelfs originaliteit vinden. Vergelijkingen met Cassavedes, die fascinerend is, Rohmer, die diepzinnig is, en Woody Allen, die zowel grappig als origineel is, zijn beledigend voor die regisseurs. De film is kolossaal saai. Het is niet genoeg om rauw en echt te zijn als je acteurs geen fantasie hebben en je personages bijna niets interessants te zeggen of te doen hebben en je script weinig intelligentie of originaliteit toont. (Het motief van de mol-moet-uitgetrokken worden is al gedaan, met veel meer hilariteit, in 'Walking and Talking' van Nichole Holofcener. Ik vind het veelzeggend dat in een van de gebruikersrecensies de schrijver zich gedwongen voelt zich te verontschuldigen voor het feit dat hij tijdens de film in slaap is gevallen. Nee, dat is een volkomen terechte reactie.
If this film represents the voice of the twenty-something generation, we are in trouble. It's disturbing that so many claim to find genius, humor or even originality in this film. Comparisions with Cassavedes, who is riveting, Rohmer, who is profound, and Woody Allen, who is both funny and original, are insulting to those directors. The film is a colossal bore. It is not enough to be raw and real if your actors are unimaginative and your characters are given almost nothing interesting to say or do and your script shows little intelligence or originality. (The mole-must-be-removed motif has already been done, to much more hilarious effect, in Nichole Holofcener's "Walking and Talking.") I find it telling that in one of the user reviews, the writer feels compelled to apologize for falling asleep during the film. No, that is an entirely appropriate reaction.