De Mr. Wong-serie van de Monogram-studio's was een poging van deze piepkleine studio om te profiteren van het succes van Charlie Chan, de Charlie Chan van Twentieth-Century Fox. In veel opzichten leken de twee series erg op elkaar, hoewel Wong (gespeeld door Boris Karloff) minder een stereotiepe Aziaat was en de scripts helaas over het algemeen niet zo goed waren als die van de Chan-series.<br />Hier, in een doodgewone film, onderzoekt Wong de dood van een rijke hufter die er trots op is dat hij een gestolen schat uit China bezit. Gezien zijn arrogante en onsympathieke voorkomen is het helemaal niet verbazingwekkend dat hij al snel wordt vermoord <0xE2><0x80><0x93> en nog op een slimme manier ook. Het eigenlijke mysterie is naar B-mysterie-maatstaven maar matig spannend, maar het gebrek aan komische diepgang van de film kan aantrekkelijk zijn voor degenen die een hekel hebben aan dit aspect van de Chan-films.<br />Wat het acteren betreft, deze film was in die zin ongewoon dat alle acteurs goed waren, behalve een van wie de rol echt opviel <0xE2><0x80><0x93> zo slecht was hij. Dorothy Tree, die de vrouw van de vermoorde man speelde, was gewoonweg afschuwelijk. Elke keer dat ze haar mond opendeed, was ze overdreven expressief en articuleerde ze overdreven, alsof ze een dictee had. Toen ik haar biografie op imdb bekeek, ontdekte ik twee dingen <0xE2><0x80><0x93> dat ze een redelijk productief actrice was EN dat ze zang- en dicteecoach was. Dat verklaart haar optreden echt, net als een citaat van mevrouw Tree over de rol van de juiste uitspraak in het oprukkende feminisme <0xE2><0x80><0x93> meer resonantie, heldere spraak en een beter vocabulaire. Nou ja, soms is meer niet beter!<br />Een fatsoenlijke tijdreiziger <0xE2><0x80><0x93> vooropgesteld dat je het niet erg vindt om door mevrouw Trees hartstochtelijke acteerwerk heen te waden.<br />Tussen haakjes, de kopie die ik heb bekeken klokte 70 minuten in <0xE2><0x80><0x93> 2 minuten langer dan de tijd die op IMDb stond.
The Mr. Wong series by Monogram Studios was an attempt by this tiny poverty row studio to cash in on the success of Twentieth-Century Fox's Charlie Chan. In many ways, the two series were very similar, though Wong (played by Boris Karloff) was played less like a stereotypical Asian and the scripts, unfortunately, were generally not as good as the Chan scripts.<br /><br />Here, in a completely average film, Wong is investigating the death of a rich jerk who is proud that he owns a stolen treasure from China. Considering how arrogant and unlikable he is, it isn't at all surprising that he's soon murdered--and in a rather clever way. The actual mystery is only moderately suspenseful by B-mystery film standards, but the film's lack of comic relief may appeal to those who dislike this aspect of the Chan films.<br /><br />As for the acting, this film is unusual in that all the actors were good except for one whose performance really stood out from the rest--it was THAT bad. Dorothy Tree, who played the wife of the murdered man, was simply horrible. Every time she opened her mouth, she over-emoted and enunciated like she was in a diction class. When I checked her biography on IMDb I discovered two things--that she was a reasonably prolific actress AND that she was a singing and diction coach. That really helps to explain her performance as did a quote from Ms. Tree concerning the role of proper diction in advancing feminism--"more resonance, clear speech and a better vocabulary." Well, sometimes more isn't better! <br /><br />A decent time-passer--provided you don't mind wading through Ms. Tree's impassioned acting.<br /><br />By the way, the copy I watched clocked in at 70 minutes--2 minutes longer than the time listed on IMDb.