De _Lange reis naar huis_ is geen typische film uit deze periode. Hij concentreert zich op een ensemble in plaats van op een ster. Dat komt tegenwoordig veel voor, maar toen nog niet. Fords _Stagecoach_, die het jaar daarvoor was gemaakt, had een behoorlijk ensemble, maar de film was altijd gericht op Ringo en Dallas. Hier is John Wayne gewoon een van de sterren. Thomas Mitchell, die Doc Washburn speelde in _Stagecoach_, heeft een rol die net zo groot is als die van Wayne in _Trees_. Andere rollen zijn net zo prominent.<br />De plot is ook nogal vaag en episodisch. En in tegenstelling tot de meeste films uit die tijd was de focus niet op een doel, maar op de gebeurtenissen en het leven van de zeeman aan boord van de _Glencairn_. We zien ze door de door oorlog verscheurde Atlantische Oceaan zeilen, tussen de Verenigde Staten en Europa. Ze hebben plezier, ze vechten, ze praten over thuis. Het is allemaal heel zachtaardig en mooi, heel subtiel. Het script is geweldig, wat waarschijnlijk te danken is aan Eugene O'Neil, want op wiens toneelstukken deze film is gebaseerd (ze gaan naadloos in elkaar over).<br />De acteurs zijn fantastisch. Mitchell en Wayne zijn waarschijnlijk het bekendst, maar er zijn ook Ian Hunter, Barry Fitzgerald, John Qualen, Ward Bond, Mildred Natwick en vele andere geweldige karakteracteurs. John Wayne was waarschijnlijk het meest in trek, als je bedenkt hoe populair hij was in de Stagecoach, maar zoals ik al zei, zijn rol is niet vooraan. Hij heeft zelfs niet veel tekst. Het punt is dat hij een Zweed is die niet goed Engels spreekt, dus over het algemeen is hij nogal stil (Wayne kan ook niet zo'n goed Zweeds accent krijgen, en dat is maar goed ook!). Hij heeft één geweldige scène waarin hij een paar lange dialogen houdt. Maar zelfs zonder die dialogen is zijn gezicht heel geëmotioneerd. Aan het eind van de film kende ik zijn personage heel goed. We denken niet vaak aan Wayne als een groot acteur, maar dat was hij zeker. Hoewel The Searchers waarschijnlijk zijn beste rol is, zou The Long Voyage Home zeker een vermelding waard zijn als het over zijn carrière gaat.<br />Als je zou kunnen zeggen dat er maar één'ster' is. De film die het meest in het oog springt, is die met Greg Tolland. Natuurlijk heeft hij het jaar daarop Citizen Kane gefotografeerd, net als How Green Was My Valley en The Grapes of Wrath, Fords beste film. De filmografie is een van de indrukwekkendste in de Amerikaanse cinema. John Ford zelf is net zo'n ster als in The Long Voyage Home. Hij heeft hier zijn hart aan verpand. De regie is prachtig, gekunsteld. Het is hier net zo goed als in The Grapes of Wrath, My Darling Clementine en The Searchers, dat wil zeggen, het is een van zijn beste films, zo niet de beste. 10/10 is de enige film van Ford waar ik tranen van in mijn ogen kreeg.
The Long Voyage home is not a typical film from this period. It differs in that it focuses on an ensemble cast instead of on a star. That's common nowadays, but not back then. Ford's Stagecoach, made the previous year, had quite an ensemble cast, but the film was always focused on Ringo and Dallas. Here, John Wayne is just one of the stars. Thomas Mitchell, who played Doc Washburn in Stagecoach, has a role that's as big as Wayne's in Voyage. Others are as prominent.<br /><br />The plot is also pretty tenuous and episodic. And, unlike most films of the time, the focus was not on a goal, but just on the events and lives of the seaman aboard the Glencairn. We see them sail through the war-torn Atlantic, between the U.S. and Europe. They have fun, they fight, they talk about home. It's all rather gentle and beautiful, very subtle. The script is great, which is probably due to Eugene O'Neil, for of whose plays this film is based on (they are blended together seamlessly).<br /><br />The actors are marvelous. Mitchell and Wayne are probably the best known, but there are also Ian Hunter, Barry Fitzgerald, John Qualen, Ward Bond, Mildred Natwick, and many other great character actors. John Wayne was probably the draw, considering how popular Stagecoach had made him, but, as I said, his role is not out in the front. In fact, he doesn't have many lines. His schtick is that he is a Swede who can't speak English well, so he is generally pretty quiet (Wayne can't muster the best Swedish accent, either, so that's kind of a good thing!). He has one great scene where he has some long bits of dialogue. But even without the dialogue, he emotes so well in his face. I knew his character intimately by the end of the film. We don't often think of Wayne as a great actor, but he certainly was. Although The Searchers probably contains his best role, The Long Voyage Home would certainly be worth a major mention when talking about his career.<br /><br />If you could say that there is a single "star" of this film, that would have to be Greg Tolland. Of course, he photographed Citizen Kane in the next year, as well as Ford's Best Picture winning How Green Was My Valley and The Grapes of Wrath. The cinematography is some of the most impressive to be found in the American cinema. John Ford himself is just as much the star of The Long Voyage Home. He definitely put his heart into this one. The direction is beautiful, artful. It is as good here as it is in The Grapes of Wrath, My Darling Clementine, and The Searchers, that is, it is one of his very best films, if not THE best. To date, it's the only Ford film that made me shed tears. 10/10.