De Omegaman is de tweede filmversie van de roman _I am Legend_ van Richard Matheson, waarvan de eerste een lowbudgetfilm van Vincent Price was. Terwijl de eerste versie van het boek overeenkwam met het boek, is de versie van Boris Sagal gewoon losjes gebaseerd op het boek. Er zijn een paar dingen veranderd, zoals dat de tegenstanders geen vampiers meer zijn maar zombieachtige slachtoffers van biologische oorlogvoering. Vampiers waren in 1972 niet langer een concept voor horrorfilms. De andere reden is dat Neville een moreel dubbelzinnige figuur moest zijn. In het boek blijkt hij uiteindelijk het monster te zijn, of dat de strijdende monsters hem in een monster hebben veranderd. Neville in The Omega Man is een officier die actief betrokken was bij de ontwikkeling van biologische oorlogvoering en daarom lijkt zijn persoonlijke hel een passende straf. De film gaat heel veel over onschuld versus ervaring. Neville blijft in de stad en doodt zijn medespelers in zinloze gevechten, want dat is alles wat er nog over is in zijn leven. Zijn leven wordt gerechtvaardigd door het feit dat hij een medespeler heeft <0xE2><0x80><0x93> een bijna kafkaësk concept. Dus als hij een groep overlevenden ontmoet, zijn het natuurlijk kinderen. Sommige critici dachten dat zijn film een document was over de Amerikaanse fixatie op de jeugd en jong zijn. In feite zijn ze van plan om naar 'een nieuw paradijs' te gaan, maar er is geen plaats voor Neville, omdat hij <0xE2><0x80><0x93> zoals een jongen het stelt <0xE2><0x80><0x93> vijandig is. Dus hoewel we hem uiteindelijk zien als gekruisigd (en min of meer via zijn bloed weer tot leven gewekt) lijkt hij meer op Vergilius, die Dante naar de poorten van het paradijs leidt, maar zelf niet naar binnen mag. De film is heel goed geschreven in termen van het opwekken van sympathie voor Neville en vervolgens stukje bij beetje zijn karakter deconstrueren. Neville is heel complex, een wetenschapper, een meedogenloze moordenaar en toch een man die gedichten voordraagt en van kunst houdt. Heston levert over het geheel genomen een uitstekende prestatie. Er is één prachtige scène waarin Heston schaakt met een buste van Caesar en je je echt afvraagt of hij wel beseft dat hij aan beide kanten speelt. De film is visueel erg goed gemaakt: in de eerste 9 minuten zien we Neville door L.A. rijden en als eerste voorbeeld van filmen versus vertellen zonder dialoog beginnen we te begrijpen wat er is gebeurd, zodat de volgende flashback echt overbodig is en relatief primitief voor zo'n goed gemaakte en goed geschreven film. Ondanks de technische beperkingen van de vroege jaren zeventig slaagt Sagal erin een gevoel van leegte in L.A. te creëren dat meesterlijk wordt uitgevoerd. Aan de andere kant heeft de film een paar ongelooflijke gaten in de logica en een paar leemtes in de samenhang. Maar al met al zou ik zeggen dat _The Omega Man_ een zeer onderschatte film is, die zowel als actiefilm als als statement over de menselijke conditie werkt.
The Omega Man is the second film version of Richard Matheson'snovel I am Legend, the first being a low budget Vincent Price vehicle. Whereas the first version was true to the book, Boris Sagal's version is simply loosely based on the novel. A couple of concepts were changed such as the antagonists no longer being vampires but zombie-like victims of biological warfare. Vampires in 1972 were really no longer a concept for horror films. The other reason is that Neville had to be a morally ambiguous character. In the book it turns out in the end that really he was the monster or that fighting monsters turned him into a monster. Neville in The Omega Man is an officer who was actively involved in developing biological warfare and so his personal hell seems to be a fitting punishment. The film is very much about innocence vs. experience. Neville remains in the city and kills his oponents in meaningless fights because tha's all there is left in his life. His life is validated by having an oponent- an almost Kafkaesque concept. So naturally, when he meets a group of survivors they are children. Some critics thought that his was a document about American fixation youth and being young. In fact, they plan to go t "a new Eden" but there is no place for Neville, because he is -as one boy puts it- hostile. So although in the end we see him as crucified (and more or less resurected through his blood) he is more like Virgil who lead Dante to the gates of paradise but was not allowed to enter himself. The film is very well written in terms of creating sympathy for Neville and then bit by bit deconstructing his character. Neville is very complex, a scientist, a ruthless killer and yet a man who recites poetry and loves art. Heston gives an overall fine performance. There is one beautiful scene where Heston plays chess against a bust of Caesar and you really wonder if he is aware of the fact that he is playing both sides. Visually the film is very well made: In the first 9 minutes we just watch Neville driving through LA and as a prime example of showing vs. telling without any dialogue we begin to understand what has happened so that the following flashback really is unnecessary and relatively crude for such a well made and well written film. In spite of the technical limitations of the early 70s Sagal manages to create a feel of emptiness about LA that is masterfully executed. On the other hand the film does have some incredible holes in the logic and some continuity bloopers. But all in all I would say that The Omega Man is a highly underrated film which works both as an action film and as a statement on the human condition.