September is wat ik een onroerendgoedfilm noem, want wat er gebeurt is lang niet zo interessant als de plek waar het allemaal gebeurt. In dit geval is het onroerend goed een knusse cottage in Vermont, een warm en vrolijk ingericht huisje, ver van de stad. De rolgordijnen zijn altijd dicht, maar het warme, gouden nazomerlicht filtert erdoorheen en suggereert dat het een prachtige plek zou zijn om te bezoeken of, nog beter, om oud te worden. Het ziet er zo echt en rijk gedetailleerd uit dat het moeilijk te geloven is dat het een decor is, gebouwd voor de film in een of andere New Yorkse filmstudio. In september is dit zogenaamde huis realistischer dan de personages die zich daarbinnen verzamelen.<br />September is weer een van Woody's prachtig gedetailleerde, gevoelig geschreven, met liefde gespeelde en uiterst irritante'serieuze' films. Er zijn een paar niet bepaald grappige stukjes humor, bedoeld om de indruk te wekken dat de personages slimme mensen zijn, maar opnieuw zijn de voornaamste eigenschappen die iedereen deelt besluiteloosheid, depressie en een talent voor langdradige aanvallen van zelfmedelijden. De zes hoofdrolspelers die het weekend in dit landhuis doorbrengen, praten veel over hun gevoelens, hoewel je moeilijk kunt geloven dat een van hen echte gevoelens heeft. In plaats daarvan lijkt iedereen psychotherapeutische oefeningen te doen die bedoeld zijn om zichzelf bewust in contact te brengen met zichzelf. Het eindresultaat van deze pijnlijk onoprechte oprechtheid is een intens verlangen van de kijker om ieder lid van de cast een oprechte klap in het gezicht te willen geven.<br />Tijdens hun jaren samen gaf Allen zijn partner Mia Farrow een paar van de beste rollen uit haar carrière <0xE2><0x80><0x93> en ook een paar van haar slechtste. Dit is misschien wel de slechtste; het stelt haar in ieder geval in staat om zich over te geven aan haar onfortuinlijke neiging om te jammeren en te snotteren van wanhoop. Het meest intrigerende aspect van september is dat het wordt geïnspireerd door een stukje Hollywood-legende, de dood van Lana Turner. De film gaat over Diane Lane, die haar gangstervriendje vermoordt om haar tienerdochter te beschermen. Allen gebruikt dat beruchte schandaal als uitgangspunt voor het drama van deze film. Farrow speelt Lane, die nog steeds niet helemaal is bekomen van het feit dat ze het gewelddadige vriendje van haar moeder heeft vermoord en dat ze nu aan het herstellen is van haar laatste zelfmoordpoging. De gevoelens van schuld, schaamte, vijandigheid, verbittering en jaloezie die tussen Lane en haar moeder Diane (gespeeld door Elaine Stritch) worden uitgewisseld, lijken voldoende te zijn om een interessant drama in stand te houden. Maar Allen gebruikt het smerige geheimpje achter het oude schandaal als een kleine plotwending en richt in plaats daarvan het grootste deel van de film op een afgezaagde vierzijdige liefdesdriehoek, waarin passie ondergeschikt is aan niet-aflatende discussies over de onbeantwoorde passies van de personages.<br /><br />Howard (Denholm Elliott) houdt van Lane, die houdt van Peter (Sam Waterston), die een oogje heeft op Stephanie (Diane Wiest), die getrouwd is maar Peters gevoelens beantwoordt, ook al weet ze dat ze Lane bedriegt, bla, bla, bla. Het lijkt allemaal zo highschool, vooral omdat ze er allemaal over praten, maar ze zijn verlamd om op die gevoelens te reageren. Intussen houdt Diane alleen nog maar van Diane, ook al is ze getrouwd met Lloyd (Jack Warden), een melancholieke fysicus die gedeprimeerd is over het volslagen zinloze bestaan.<br />Het probleem is niet zozeer het afgezaagde plot als wel de algehele en overweldigende toon van het drama. Woody heeft dit pad al eerder bewandeld (zes personages in een landhuis) in _Seks in een midzomernacht_, maar dat deed hij met een gevoel voor grilligheid en een onverwacht vertoon van hoopvolle romantiek. In september praten de personages allemaal met die gedempte, steriele, haperende formaliteit die Allen na-aapt in pretentieuze Europese kunstfilms. Iedereen lijkt een bijrol te spelen, losgekoppeld van zowel hun gevoelens als hun dialoog. Ze hadden net zo goed over hun inkomstenbelasting kunnen praten, hoewel dat waarschijnlijk veel meer enthousiasme zou hebben gewekt. Zo'n zwangere onthechting van emotie garandeert het publiek niets dan onverschilligheid en is zeker niet geschikt voor een verhaal dat in het leven van een emotioneel gestoorde vrouw graaft.<br />En wat het huis zelf betreft, het decor, de belichting en de film zijn samengesmeed om dit gefantaseerde stukje platteland zo uitnodigend charmant te maken dat het bijna het idee verraadt dat het huisje een gevangenis moet voorstellen <0xE2><0x80><0x93> of een gesticht, als je dat liever hebt. Het moet het verleden vertegenwoordigen dat Lane wil afschudden en het verleden dat Diane wil heroveren. Het is een slagveld om de eerlijkheid van hun gezamenlijke verleden te heroveren. Voor het publiek, hoe dun de muren ook zijn, is het het enige in de hele film dat warmte, troost en belofte biedt. En het is een illusie. Wat misschien vanaf het begin Allens punt was.
September is what I call a real estate movie, because what happens isn't nearly as interesting as where it all happens. In this case, the real estate is a cozy country cottage in Vermont, a warm and cheerfully decorated little place far from the city. The shades are always closed, but warm, golden, late summer sunlight filters through, suggesting that it would be a wonderful place to either visit or, better still, to grow old in. It looks so real and richly detailed that it is hard to believe that it is a set, built for the movie in some New York film studio. The creepy thing about Woody Allen's September is that this totally make-believe house is more realistic than the characters who gather inside.<br /><br />September is another of Woody's beautifully detailed, sensitively written, lovingly acted and utterly annoying "serious" films. There is a smattering of not-particularly-funny bits of humor, designed to suggest that the characters are clever people, but once again the main traits shared by all are indecisiveness, depression and a gift for long-winded bouts of self pity. The six main characters who spend the weekend in this country home spend a lot of time talking about their feelings, though one has a hard time believing that any of them actually have real feelings. Instead everyone seems to be doing psychotherapy exercises designed to help them self-consciously get in touch with themselves. The end result of this achingly insincere sincerity is an intense desire by the viewer to want to give each and every cast member a sincere slap across the face.<br /><br />During their years together, Allen gave to his partner Mia Farrow some of the best roles of her career -- as well as some of her worst. This may be the worst; certainly it allows her to indulge in her unfortunate tendency to whine and blubber in despair. The most intriguing aspect of September is that it is inspired by a bit of Hollywood legend, the death of Lana Turner's gangster boyfriend at the hands of her teenage daughter. Allen takes that infamous scandal and uses it as the seed for this film's drama. Farrow plays Lane, who is still living down the notoriety of having killed her celebrity mother's abusive boyfriend and who is now recuperating from her most recent suicide attempt. The feelings of guilt, shame, animosity, bitterness and envy shared between Lane and her mother, Diane (played by Elaine Stritch), would seem to be sufficient to sustain an interesting drama. But Allen uses the dirty little secret behind the old scandal as a minor plot twist, and instead focuses most of the film on a trite four-sided love triangle, in which passion is secondary to unrelenting discussions about each characters' unrequited passions.<br /><br />Howard (Denholm Elliott) loves Lane, who loves Peter (Sam Waterston), who has a thing for Stephanie (Diane Wiest), who is married but returns Peter's feelings even though she knows that she is betraying Lane, blah, blah, blah. It all seems so high school, especially since they all talk about this, but are paralyzed to act on those feelings. Meanwhile Diane loves only Diane, even though she is partnered with Lloyd (Jack Warden), a melancholy physicist who is depressed over how utterly meaningless existence is.<br /><br />The problem isn't so much the trite plotting as it is the overall and overwhelming tone of the drama. Woody walked this path before (six characters in a country house) in A MIDSUMMER NIGHT'S SEX COMEDY, but did so with a sense of whimsy and an unexpected show of hopeful romance. In September, the characters all talk with that hushed, sterile, halting formality that Allen apes from pretentious European art films. Everyone seems dubbed, disconnected from both their feelings and their dialogue. They might as well be discussing their income tax returns, though that would probably inspire much more enthusiasm. Such pregnant disconnection from emotion all but guarantees audience indifference and certainly is wrong for a story delving into the life of an emotionally disturbed woman.<br /><br />As for the house itself, the set design, the lighting and the cinematography conspire to make this make-believe slice of rural eden so invitingly charming that it all but betrays the notion that the little house is meant to represent a prison -- or an asylum, if you prefer. It comes to represent the past Lane wants to shed and the past Diane wants to recapture. It is a battlefield to reclaim the honesty of their shared past. To the audience, no matter how flimsy the walls, it is the single thing in the entire film that offers warmth, comfort and promise. And it is an illusion. Which may have been Allen's point from the start.