Toen deze film in première ging, was ik een zeventienjarige fan van Diana Ross. Ik vond haar fantastisch en de film geweldig. Grappig hoe de tijd perspectief en gezichtspunt zo volledig kan veranderen. Kort daarna interviewde een plaatselijke nieuwszender een aantal musici die met Billie Holiday hadden gewerkt en aan het posten waren bij het theater waar 'Lady' in première was gegaan. Een van hen zei dat de film een belediging voor haar geheugen was en dat haar ware levensverhaal veel tragischer was dan de film suggereerde. Belangrijker was dat hij zei dat Billies muziek het meest te lijden had gehad onder de poging haar leven te filmen. Hij zei dat juffrouw Ross er niet in was geslaagd de essentie van Billies muziek vast te leggen en dat deze film juffrouw Holiday had gereduceerd tot het niveau van mevrouw Holiday. Ik had twee gedachten. De ene was: 'Hmm, ik vond de film best goed, maar die vent lijkt te weten waar hij het over heeft.' De andere was: 'Heeft Billie Holiday platen gemaakt?' In feite heeft ze tussen 1935 en 1959 honderden platen gemaakt, maar in twee uur filmtijd wordt er niet één van genoemd.<br />Op aandringen van de muzikant en uit nieuwsgierigheid kocht ik een paar platen van Billie Holiday en luisterde ernaar. Dat was het begin van een levenslange liefde voor jazz, en een complete herwaardering van alles wat ik kende en mooi vond aan populaire muziek. Wat de film betreft, laten we beginnen met een zwakke plek. De openingstitels draaien om Diana Ross, als Billie Holiday, die wordt gearresteerd en in hechtenis genomen wegens verdovende middelen. Het eerste wat we zien is 'New York City n. 1936' in grote letters op het scherm; als zodanig slaagden de schrijvers erin een feitelijke fout te maken binnen de eerste vijf seconden van het scenario! De film gaat verder met zoveel feitelijke fouten dat ik alle ruimte die me hier is toebedeeld alleen maar zou kunnen gebruiken om ze op te sommen, maar wat me vandaag de dag het meest verontrust is het onevenredig grote belang dat Louis McKay in dit stuk totale fictie heeft. McKay was Billies tweede of mogelijk derde echtgenoot. Haar biografen zijn het erover eens dat ze, als ze was blijven leven, zeer zeker van McKay zou zijn gescheiden en hem volledig uit haar leven zou hebben verwijderd. Hij was een opportunist en een gebruiker, en hij heeft haar waarschijnlijk mishandeld. Een van de ironische kanten van haar leven is dat McKay in een grove gerechtelijke dwaling niet alleen het grootste deel van de royalty's voor de muziek die naar haar nalatenschap gingen ontving, maar dat hij ook werd toegelaten als...' In de autobiografie waarnaar de film was genoemd, beschrijft Billie haar eerste ontmoeting met McKay. Ze zei dat ze hem letterlijk in de goot had gevonden en hem had gered van een prostituee die zijn zakken probeerde te rollen. Hun wegen kruisten elkaar pas vele jaren later, toen hij zich weer in haar leven wurmde en de leiding over haar zaken op zich nam op een moment dat ze het meest kwetsbaar was. Kortom, hij was niet de glamoureuze en galante figuur die in de film wordt afgebeeld, en ze was ook niet chronisch weerloos. Volgens de populaire legende heeft Billie Holiday in haar eentje twee redneck-zeelui in elkaar geslagen die het in een kroeg in Harlem met haar durfden aan te leggen <0xE2><0x80><0x93> niet bepaald de snotterende huilebalk die in elkaar gezakt in een hoek lag te wachten tot Louis haar kwam redden, zoals in deze film wordt afgebeeld.<br /><br />In de film zou je geloven dat Billie heroïne begon te gebruiken omdat ze getuige was van een lynchpartij; een van de dramatische hoogtepunten is een foto waarop Billie in de touringcar nadenkt over de verschrikkingen van een lynchpartij terwijl we flarden horen van haar beroemdste liedje, Strange Fruit. Na de eerste keer dat ik de film had gezien, heb ik me nog jaren afgevraagd waarom dat nummer niet meer indruk op me had gemaakt. Nu ik de dvd heb, weet ik waarom Billies beste nummer is geschrapt. We horen de openingsregels en het einde, maar de middelste coupletten zijn weg. De krachtigste beelden zijn verdwenen: 'Zwarte lichamen die in de zuidelijke bries heen en weer zwaaien, vreemd fruit dat aan de populieren hangt. Een pastorale scène van het galante Zuiden; de uitpuilende ogen en de verwrongen mond... en de plotselinge geur van brandend vlees.' <br />Deze film is pas 13 jaar na de dood van Lady Day gemaakt. Hoe kan het dat iedereen die met deze film te maken heeft gehad, totaal is vergeten waar ze voor stond? Billie Holiday veranderde letterlijk de manier waarop populaire liedjes worden gezongen, en beïnvloedde daardoor elke zangeres die na haar kwam. Ik zeg dit niet zomaar. Veel muziekcritici en studenten zijn het erover eens dat populaire zangeressen vóór Billie liedjes benaderden op dezelfde manier als klassieke en operazangeressen dat altijd hadden gedaan; ze zongen de noten precies zoals ze geschreven waren, zonder af te wijken van de geschreven melodie, zonder improvisatie, en bijgevolg met weinig emotie of nadruk op gevoel. Billie veranderde al die dingen, en dat is ook de reden waarom Frank Sinatra (om maar iemand te noemen) zonder meer toegaf dat hij het niet kon. Door naar Billies platen te luisteren, was hij alles te weten gekomen wat hij over frasering wist. Achteraf is het moeilijk te begrijpen wat Billie voor invloed op de zangstijl had, alleen omdat ze de manier waarop liedjes worden gezongen zo totaal veranderde, en elke zangeres die na haar kwam, of ze dat nu besefte of niet, was op een bepaald niveau door haar beïnvloed. Ze had een veel te belangrijke bijdrage aan de muziek geleverd om de zorgeloze historische weergave en de lege dramatiek van deze film te kunnen verdragen.
When this film opened, I was a 17 year old fan of Diana Ross. I thought her fabulous and the film great. Funny how time can change perspective and viewpoint so completely. Shortly thereafter, a local newscast interviewed several musicians who had worked with Billie Holiday and were picketing the theatre where "Lady" had debuted. One said that the film was an insult to her memory, and her true life story was far more tragic than the film had suggested. More importantly, he said that Billie's music had suffered most in the attempt to film her life. He said that Miss Ross had failed to capture the essence of Billie's music, and that this film had reduced Miss Holiday's standing as the most important Jazz singer who'd ever lived to that of a mediocre pop vocalist. He implored everyone to check out the real Billie Holiday by purchasing some of her records. I had two immediate thoughts. One was, "Hmm, I thought the film was pretty good, but this guy seems to know what he's talking about". The other was, "Billie Holiday made records?" In fact, she made hundreds of records between 1935-59, but in over two hours of screen time, not one of them is even mentioned.<br /><br />Prompted by the musician's suggestion and curiosity, I bought some Billie Holiday records and gave them a listen. That was the start of a life-long love of Jazz, and a complete reassessment of all that I knew and loved about popular music. As for the film, let's start with an early flaw. The opening credits are built around Diana Ross, as Billie Holiday, being arrested and booked for narcotics. The first thing we see is "New York City  1936" in large letters across the screen; as such, the writers managed to commit a factual error within the first five seconds of the screenplay! Billie was first arrested in 1949, for which she spent one year in jail. In 1936, she was still playing small clubs in Harlem, and it is generally believed that she didn't touch heroin until the early 1940's. The film continues with so many factual mistakes that I could spend all the space allotted here just listing them, but what is most alarming to me today is the disproportionate importance that Louis McKay occupies in this piece of total fiction. McKay was Billie's second or possibly third husband. Her biographers agree that, had she lived, she most certainly would have divorced McKay and removed him from her life completely. He was an opportunist and a user, and was probably abusive. One of the ironies of her life is that, in a gross miscarriage of justice, McKay not only received the bulk of music royalties that went to her estate, he was allowed as "special consultant" to this film to nourish a portrait of himself that was overly flattering and historically ridiculous. His actual place in her life was merely as one in a long list of men who'd contributed to the misery that was her later life. In the autobiography for which the film was named, Billie describes her first encounter with McKay. She said she found him literally lying in the gutter, and rescued him from a prostitute who was attempting to pick his pocket. Their paths did not cross again until many years later, when he wormed his way back into her life, and took charge of her affairs when she was most vulnerable. In short, he was not the glamorous and gallant figure depicted in the film, nor was she chronically defenseless. Popular legend has it that Billie Holiday once single-handedly beat up two redneck sailors who dared to tangle with her in a Harlem speakeasy - hardly the sniffling crybaby who lay crumpled in a corner waiting for Louis to rescue her, as portrayed in this film.<br /><br />The film would have you believe that Billie started shooting heroin because she witnessed a lynching; one of the dramatic highpoints depicts Billie on the tour bus reflecting on the horrors of lynching while we hear snatches of her most famous song, Strange Fruit. For years after my first viewing of the movie I wondered why that song didn't have a bigger impact for me the first time I saw it. Now that I have acquired the DVD I know why  Billie's best song has been gutted. We hear the opening lines and the ending, but the middle verses have been eliminated. Gone is the most powerful imagery - "Black bodies swinging in the Southern breeze, strange fruit hanging from the poplar trees. Pastoral scene of the gallant South; the bulging eyes and the twisted mouththen the sudden smell of burning flesh"  these words are simply not there. No wonder I hardly noticed the song when I first saw the film.<br /><br />This picture was made only 13 years after Lady Day's death. How could everybody associated with this film have totally forgotten what she stood for? Billie Holiday literally changed the way popular songs are sung, and therefore influenced every singer that came after her. I do not make this statement lightly. Many music critics and students agree that, before Billie, popular singers approached songs the same way that classical and opera singers always had; they sang the notes exactly as written, with no deviation from the written melody, no improvisation and, consequently, with little emotion or emphasis on feeling. Billie changed all that  which is why Frank Sinatra (for one) readily admitted that he'd learned everything he knew about phrasing from listening to Billie's records. It is difficult in hindsight to appreciate Billie's impact on vocal style simply because she so totally changed the way songs are sung, and every singer who came after her, whether they realize it or not, has been influenced by her on some level. She made far too important a contribution to music to receive the careless historical rendering and empty dramatics proffered by this film.