Als we weten dat de schrijver van de oorspronkelijke verhalen blank is, toont de film heel goed hoe de Amerikaanse samenleving, na de slavernij en na de roes van de jaren vijftig van de negentiende eeuw, de zwarten verbood te lezen en te schrijven, ze allemaal verbood hun oorspronkelijke taal te spreken en zelfs alle banden met welke religie dan ook te verbreken, en hals over kop begon de zwarten te bekeren zonder dat ze voorzichtig afremden en met een berekende snelheid die ze na de Afscheidingsoorlog, zowel in het zuiden als in het noorden, om verschillende redenen onder de knie konden krijgen. Het doel was de zwarten te vormen naar de onverklaarbare wil van God en de noodzaak te lijden in deze wereld om in de volgende te worden gered. De belangstelling voor deze film ligt niet in de ethiek van het verhaal. Misschien lag die alleen op dit niveau, in de verkenning van de esoterische verfijning van de vervreemding, opgelegd aan de zwarten. Maar de werkelijke belangstelling ligt in de grote aanwezigheid van negergeestelijken in de film, een van de allereerste films die geheel op de zwarte muziek was gericht, hoewel we in 1936 niet moeten vergeten dat we in de nadagen van de radio staan, en in de nadagen van de triomf van de radio die het mogelijk maakte dat zwarte muziek en jazz een breed publiek vonden, die het bestaan en de kracht ervan inpaste in het breedste zwarte en blanke publiek dat het ooit had gehad, net zoals het F.D. Roosevelt zou de politieke arena nog een jaar of twaalf domineren. Maar de film is verschrikkelijk gebrekkig. Het verlangen om alleen zwarte acteurs in de film te hebben sluit de zwarten op in een kleurgetto. Het lijkt pure segregatie tegen de blanken. Het helpt ons niet veel bij het begrijpen van de grote muzikale revolutie die de zwarten op het Amerikaanse continent teweegbrachten. Ze leven in hun muziek, hun religie en hun dagelijks leven in de totale afwezigheid van blanken, behalve in een scène waarin de blanken Ku Klux Klan-leden zijn die een heel stel zwarten lynchen om geen andere reden dan de opwinding van de jacht. Soms zijn de bijbelverhalen die ons worden verteld zo naïef en simpel dat we ons kunnen afvragen of we wel met mensen praten die over hersens beschikken. De muziek zelf is heel gewoontjes. Gelukkig is deze exclusief op zwarten gerichte cinema niet verder gekomen dan de paar films die aan het eind van de jaren twintig en de jaren dertig van de twintigste eeuw zijn gemaakt. Die leidden tot een volkomen doodlopende weg, of ze nu gingen over het begrip of gewoon over de situatie waarin de zwarten leven en die ze misschien willen veranderen. Wat meer zegt, is dat de vermindering van de blanken tot leden van de KKK beslist een racistische karikatuur is.<br />Dr. Jacques Coulardeau, University Paris Dauphine, Paris 1 Pantheon Sorbonne & University Versailles Saint Quentin en Yvelines.
When we know the author of the original stories is white, the film shows perfectly well how the American society, after slavery and after  up to the 1850s  banning the Blacks from all training into reading and writing, from all speaking their original languages and even from all affiliation to any religion, rushes head first into over-Christianizing the Blacks with no cautious slowing down and with all calculated speeding up they could master after the Secession War, both south and north, though for different reasons. The objective was to cast the Blacks into the mold of the unexplainable will of God and the necessity to suffer in this world to be saved in the next one. The interest of this film cannot be found in the ethics of the story. Maybe only  at this level  in the exploration of the arcane sophistication of the alienation, imposed onto the Blacks. But the real interest is the large presence of Negro spirituals in the film, one of the very first films entirely centered on Black music, though in 1936 we must not forget we are after  and within  the triumph of the radio that enabled Black music and jazz to find a wide audience, to embed its existence and force into the widest Black and white audience it had ever had, just as it enabled F. D. Roosevelt to dominate the political arena for twelve years or so. Yet the film is tremendously deficient. The desire to have only Black actors in the film locks up the Blacks in a color ghetto. It appears as pure segregation against the whites. It does not help us much understand the great musical revolution the Blacks brought to the American continent. They live their music, their religion and their everyday life in the total absence of whites except in one scene where the whites are Ku Klux Klan members lynching a whole bunch of Blacks for no other apparent reason than the excitement of the hunt. At times the biblical stories told to us are so naive and simple-minded that we can wonder whether we are talking to people provided with a brain. The music itself is very average. Luckily this exclusively Black cinema has not been furthered beyond the few films the late 1920s and the 1930s produced. They were leading to a complete dead end as for understanding or simply reflecting the real situation in which the Blacks are living and which they may want to change. What's more the reduction of the whites to KKK members is definitely a racist caricature.<br /><br />Dr Jacques COULARDEAU, University Paris Dauphine, University Paris 1 Pantheon Sorbonne & University Versailles Saint Quentin en Yvelines