De Verloren Zoon vult al die stukjes in de parabel van de Verloren Zoon die Jezus wegliet, en heel vermakelijk ook. Het schijnt dat de jongste (Edmund Purdom) geilde op de hogepriesteres van Astati (Lana Turner) terwijl hij zich de toorn op de hals haalde van de hogepriester van Ba<0xC3><0xA4>l en tiran van Damascus (Louis Calhern) en zijn fortuin verkwanselde alvorens tot bezinning te komen en het volk in opstand te brengen tegen zijn heidense onderdrukkers. Zoals je uit deze samenvatting zou kunnen opmaken, zijn er meer dan een paar overeenkomsten met de Egyptische, niet in de laatste plaats Edmund Purdom die voor de tweede keer zijn geboorterecht verkoopt voor een wipje met een heidense verleidster (hij). Die Purdom: heeft hij dan niets geleerd van zijn ervaring met Bella Darvi?), hoewel dit veel minder attent en veel leuker is. Een zeldzame epische film uit de jaren vijftig in Hollywood in plaats van Cinecitta, hij valt ergens tussen De Mille Colonnes en de kinderpriesteres in haar miniatuurwagen, getekend door een geit, zou zo uit de opening van de zwijgende Koning der Koningen kunnen komen, en MGM op zijn weelderigst. Er is niet veel voor de geest of de geest hier, maar er is meer dan genoeg om te vermaken, van Joseph Wiseman die als een gek zit te bazelen. In de film van Breen Office wordt zelfs een imitatie van een theepot gedaan, in één bizar shot, tot het meest fantasievolle sadisme aan deze kant van Sodom en Gomorra. We krijgen niet alleen bereidwillige slachtoffers die in vurige kuilen duiken en een gevecht met een opgezette gier aangaan, maar als mensen het mes krijgen, krijgen ze het letterlijk in de nek, wat een heel handige truc is. Calhern biedt wat schitterende schurkenstreken, de geldschieter van Francis L. Sullivan speelt met sluwe geestigheid beide kanten tegen elkaar uit, Hurd Hatfield-achtige James Mitchell vervult de zwijgende maar acrobatische bijrollen en regisseur Richard Thorpe zorgt ervoor dat het er allemaal geweldig uitziet in CinemaScope.<br />Het is geen kunst, maar het is heel leuk.
The Prodigal fills in all those bits in the parable of the Prodigal Son that Jesus omitted, and very entertainingly too. It seems junior (Edmund Purdom) got the hots for the high priestess of Astati (Lana Turner) while incurring the wrath of the high priest of Baal and tyrant of Damascus (Louis Calhern) and frittered away his fortune before coming to his senses and leading the people in rebellion against their pagan oppressors. As you might guess from that synopsis, there are more than a few similarities to The Egyptian, not least Edmund Purdom selling his birthright for a second time for bit of nookie with a pagan temptress (he'd do anything for a bit of skirt, that Purdom: did he learn nothing from his experience with Bella Darvi?), although this is a lot less thoughtful and a lot more fun. A rare 50s epic shot in Hollywood rather than Cinecitta, it falls somewhere between De Mille  the apprentice child priestess in her miniature chariot drawn by a goat could be straight out of the opening of the silent King of Kings  and MGM at its most opulent. There's not much for the mind or the spirit here, but there's plenty to entertain, from Joseph Wiseman hamming away like nobody's business, even doing an imitation of a teapot in one bizarre shot, to the most imaginative Breen Office-approved sadism this side of Sodom and Gomorrah  not only do we get willing sacrificial victims swan diving into fiery pits and a fight with a stuffed vulture but when people get the knife, they get it literally in the neck, which is a pretty neat trick. Calhern offers some splendid villainy, Francis L. Sullivan's moneylender plays both ends against the middle with sly wit, Hurd Hatfield lookalike James Mitchell fulfils the mute but acrobatic sidekick duties and director Richard Thorpe ensures it all looks great in CinemaScope.<br /><br />It ain't art but it is great fun.