Ze brengen het geluid, ze brengen de tieten, ze brengen de blondine, ze brengen zelfs de leden van TLC-protégé-groep Blaque, maar helaas, ze brengen het niet op de buis. Nog een in een lange reeks van cheerleaderseries ('Maar ik ben een...'en cheerleaders in de hoofdrol (' _ Bring It On_ ), pogingen om het icoon te laten zweten <0xE2><0x80><0x93> in de zin van cheerleaden als'sport'. In plaats daarvan bloedt het. Geïnspireerd door de nationale strijd van cheerleaders op ESPN neemt scenarist Jessica Bendinger de clichés over van sportfilms en tienerfilms en reduceert beide tot de minst gemeenschappelijke deler. Dialog is, zeg maar, een volkomen andere variant <0xE2><0x80><0x93> en de plot? Dat wil je niet weten. Hoewel er iets voor de Lester Burnhams onder ons (Kirsten Dunst) in zit en de bewegingen echt zijn (zelfs de acteurs hebben het cheerleaderkamp overleefd), valt Peyton Reeds poging om cheerleaders menselijk te maken en moedig te maken plat op zijn smileygezicht.
They bring the noise, they bring the boobs, they bring the blonde, they even bring the members of TLC protege-group Blaque, but, I am sad to report, they don't bring it on. Another in a long line of cheerleader features ("But I'm a...) and featured cheerleaders (American Beauty), Bring It On attempts to make the icon sweat - as in cheerleading as "sport". Instead, it bleeds. Inspired by the national battles of cheer squads on ESPN, screenwriter Jessica Bendinger takes the cliched templates of sports movies and teen movies and reduces both to the least common denominator. Dialog is, like, totally derivative -- and the plot? You don't want to know. Though there is something for the Lester Burnhams among us (Kirsten Dunst), and the moves are for real (even the actors had to live through cheerleading "camp"), Peyton Reed's attempt to humanize and valorize cheerleading falls flat on its very smiley face.