Hoe iemand als regisseur Tay Garnett zo'n talent als Robert Mitchum en Charles McGraw kon aannemen en er zo'n worst van kon maken, is moeilijk te bevatten. Niet dat het verhaal zo slecht is voor zijn tijd (vroeg in de jaren vijftig), maar dat de uitvoering zo slecht is. Mitchum slaagt erin goed te zijn voor zover de ergste dialogen uit zijn carrière dat toelaten, en McGraw wordt overladen met nog ergere praatjes. De chemie tussen Mitchum en de minnaar van Ann Blyth is nihil, het verhaal zwenkt van misselijkmakend zoet naar misselijkmakend echt (met dank aan enkele echte gevechtsbeelden van verschillende mensen tijdens of vlak nadat ze levend zijn geroosterd, enz.). ) en het merendeel van de ondersteunende voorstellingen is verbazingwekkend amateuristisch voor een studiofilm uit die tijd. Mitchum speelt een infanterieofficier in Korea aan het begin van de oorlog daar. Hij heeft een beetje een wee gevoel in zijn maag na het afslachten van een stel burgervluchtelingen omdat een paar communistische infiltranten zich tussen hen schuilhielden, maar zelfs zijn aanvankelijk verontwaardigde vriendin komt erachter dat 'zelfs een dokter die een been amputeert, wat goed vlees met het slechte moet afsnijden', en al snel is dit mini-My Lai vergeten (zonder dat iemand zich kennelijk afvraagt of er misschien een verstandiger keuze dan een slachtpartij had kunnen bestaan). Maar het is de amateuristischheid van de regie, het soort highschoolspel van decor en dialoog dat 'One Minute to Zero' maakt. (een titel zonder betekenis of verklaring in de film) een anomalie: hoe konden deze mensen, wier talent onmiskenbaar is, zo'n dwaas en kinderlijk filmpje hebben gemaakt? De filosofie van de oorlog, de details van de strijd en het leven in een oorlogsgebied in het algemeen, zelfs de romantiek, alles wordt gedaan met de raffinement en deskundigheid van de gemiddelde zevenjarige jongen. Dit is het soort film waar Robert Mitchum vaak van werd beschuldigd dat hij erdoorheen slaapwandelde, maar in werkelijkheid zou het, als hij er niet was geweest, absoluut ondraaglijk zijn geweest.
How someone as workmanlike as director Tay Garnett could take talents the like of Robert Mitchum and Charles McGraw and crank out this piece of sausage is pretty hard to fathom. It's not that the story is so bad for its time (early 1950s), but that the execution is so poor. Mitchum manages to be good insofar as the worst dialog of his career allows him, and McGraw is loaded down with even worse talk. The chemistry between Mitchum and love interest Ann Blyth is nil, the story veers from sickeningly sweet to nauseatingly real (courtesy of some actual combat footage of various people during or just after being roasted alive, etc.), and the majority of the supporting performances are amazingly amateurish for a studio picture of its time. Mitchum plays an infantry officer in Korea at the beginning of the war there. He has a bit of a queasy stomach after slaughtering a bunch of civilian refugees because a few Communist infiltrators were hiding among them, but even his initially outraged girlfriend comes to see that "even a doctor amputating a leg has to cut off some good flesh with the bad," and pretty soon, this mini-My Lai is forgotten (without anyone apparently considering whether a wiser choice than massacre might have existed). But it's the amateurishness of the direction, the high-school-play sort of staging and dialog that make "One Minute to Zero" (a title without meaning or explanation in the film) an anomaly: how could these people, whose talent is undeniable, have made such a silly and childish little home movie. The philosophy of war, the details of combat and life in a war zone in general, even the romance, all are done with the sophistication and expertise of the average seven-year-old boy. This is the kind of movie Robert Mitchum was often accused of sleepwalking through, but in reality, were it not for him, it would be utterly unbearable.