De oorspronkelijke Death Wish-film is nog steeds de enige die de moeite van het bekijken waard is. Het was een gelikt, goed gemaakt en aangenaam amoreel drama dat in zijn tijd een enorme hit was. Het begint met een huiveringwekkende verkrachtingsscène <0xE2><0x80><0x93> dertig jaar later nog steeds provocerend <0xE2><0x80><0x93> en ontwikkelt zich vervolgens tot een opwindend en pervers grappig verhaal over hoe een man wiens leven door deze verontrustende gebeurtenissen wordt beïnvloed, wraak neemt.<br /><br />De New Yorkse zakenman Paul Kersey (Charles Bronson) is er kapot van als zijn vrouw (Hope Lange) en zijn dochter (Kathleen Tolan) in hun eigen huis worden verkracht. Zijn vrouw overlijdt aan haar verwondingen en zijn dochter is zo diep getraumatiseerd dat ze in een permanente vegetatieve toestand achterblijft. Kersey probeert door te werken weer wat normaliteit in zijn leven te brengen, maar diep vanbinnen snakt hij naar wraak. Hij weet dat hij nooit de bende te pakken zal krijgen die zijn gezin kwaad heeft gedaan, maar hij beseft ook dat de misdaad in het algemeen zich als een plaag door de stad verspreidt. Dus begint hij, gewapend met een pistool en een gevoel van rechtvaardigheid,'s nachts door de straten te patrouilleren en straatrovers, gangsters en verkrachters te doden. Maar hoe lang kan hij zijn eigen soort gerechtigheid uitdelen zonder gepakt te worden? En op welk moment is zijn handelwijze niet meer te rechtvaardigen? Wanneer wordt hij net zo erg als de boeven die hij probeert uit te roeien? De film is gebaseerd op een roman van Brian Garfield, maar in het boek werd de burgerwacht geïllustreerd als een verlengstuk van de misdaad <0xE2><0x80><0x93> gewoon een probleem in plaats van een oplossing. Hier presenteert Michael Winner, een regisseur die altijd wel een paar rimpelingen weet te veroorzaken, de burgerwacht als een echte held. De film geeft in feite een goedkeurend knikje bij Kerseys daden. Het gevoel voor humor helpt de film echt (ik moet nog steeds lachen om de scène waarin een paar bouwvakkers een boef in elkaar slaan en een bouwvakker nonchalant tegen de tv-verslaggevers zegt: 'Eh, we hebben hem een beetje afgetuigd voordat de politie kwam!' Death Wish was voor die tijd een behoorlijk invloedrijke film, en ondanks de gedateerde uitstraling en de moreel twijfelachtige instelling is het nog steeds een geweldige film. Zorg er alleen voor dat je uit de buurt blijft van de vier afgrijselijke vervolgen.
The original Death Wish movie is still the only one worth watching. A slick, well-made and enjoyably amoral vigilante drama, it was a huge box office hit in its day. It starts with a chilling rape sequence - still provocative thirty years on - and develops from there into an exciting and perversely funny story of how a man whose life is affected by these disturbing events gets his revenge.<br /><br />New York businessman Paul Kersey (Charles Bronson) is devastated when his wife (Hope Lange) and daughter (Kathleen Tolan) are sexually assaulted in their own home. His wife dies from her injuries and his daughter is so deeply traumatized that she is left in a permanent vegetative state. Kersey tries to get some normality back into his life through work, but deep down inside he's burning for revenge. He knows he will never get the actual gang who harmed his family, but he also realises that crime in general is spreading through the city like a plague. So, armed with a gun and a sense of vigilante justice, he starts patrolling the streets by night, killing muggers, hoodlums and rapists. But for how long can he hand out his own brand of justice without being caught? And at what point does his course of action stop being justifiable? When does he become just as bad as the crooks he is trying to rub out?<br /><br />The film is based on a Brian Garfield novel, but in the book vigilantism was illustrated as an extension of crime - just another problem as opposed to a solution. Here Michael Winner, a director always happy to create a few ripples, presents the vigilante as an out-and-out hero. The film basically gives a great big nod of approval to Kersey's actions. The sense of humour really helps the film (I still laugh at the scene where some construction-workers kick the hell out of a crook, and one workman nonchalantly states to the TV reporters: "Erm, we roughed him up a bit before the cops arrived!") Death Wish was a pretty influential film for its era, and in spite of its dated air and its morally dubious stance, it is still a great flick. Just make sure you steer clear of its four utterly terrible sequels.