Nogal middelmatig werk van de zwaar belasterde onafhankelijke producent/regisseur Charles Band, die waarschijnlijk alle beschikbare middelen aanwendde om het project te financieren. Het had iets heel vreemds met de miljonair met het verschrompelde hoofd, Virgil Travis (Jack Maturin, altijd met een norse blik) zijn spierbundels en uitvoerder met clownsgezicht, meneer Mascaro (William Paul Burns) een ontevreden dwergassistent, Hylas (de grote Phil Fondacaro) en de gevangen rockband, die een schokgolf over zich heen kregen als ze niet hun instrumenten bespeelden en op het bevel van hun meester een bepaalde melodie bliezen. De bloedpoppen zijn niet meer dan een moderne weergave van de populaire poppen die beroemd zijn geworden in De Poppenspeler. Ik vond ze helemaal niet leuk. Het komt erop neer dat ze zijn ontworpen voor moderne stadsfiguren, zoals een smerige pooier en een spierbonk met meerdere piercings. We kijken toe hoe Virgil de twee deskundigen die hij in dienst heeft genomen om zijn financiële problemen op te lossen, straft met een boor op de borst, terwijl de andere in een pop verandert! Debra Mayer, die meestal in lingerie of in een meestereskostuum te zien is en haar man martelt, die een onderdanig hondje blijft dat haar altijd gehoorzaamt en vaak gestraft wordt als hij haar boos maakt met zijn idiote gedrag), die achter de schermen werkt en haar onbekwame echtgenoot, Harrison Yulin (Warren Draper) gebruikt om macht en geld te verdienen, en die met haar vaardigheid en sluwheid een gunstige combinatie vormt met de kaalhoofdige miljonair die wraak wil nemen omdat hij opgelicht is door de drie samenzweerders (een van hen is haar man, die via een oortje te horen krijgt wat hij moet zeggen en doen terwijl zij vanuit een andere kamer met hem communiceert) die hebben samengewerkt om hem miljarden afhandig te maken. Virgil gebruikt zijn moordpoppen, en Mascaro zelf, om bloedig wraak te nemen op degenen die hem onrecht hebben aangedaan (met inbegrip van Nicholas Worth, van de beruchte seriemoordenaar Don't Answer the Phone, als een verwende miljonair, wiens landhuis dienst doet als ontmoetingsplaats om met zijn bondgenoten te praten, met inbegrip van de ondergewaardeerde Jodie Fisher als Mercy Shaw).<br />Ik genoot het meest van Burns personage, een norse, koude, steunpilaar van kracht, wiens monotone, zeer ernstige stem nooit omhoogging, zelfs niet als hij toekeek hoe zijn meester op gewelddadige wijze de dubieuze daden van anderen beging. In feite was Mascaro, een zeer trouwe dienaar, bereid om alles te doen wat nodig was om zijn meester te behagen. Hij is zo'n ongewoon personage. Dabra Mayer, van wie uit haar cv blijkt dat ze vaak in griezelfilms speelt, is heel smakelijk in haar scènes waarin ze de slappeling van Drapers echtgenoot afranselt en misbruikt. Ik ben het met hem eens dat het niet lijkt op oudere films van Band, zoals Trancers, Subspecies of De Poppenspeler, maar ik moet toegeven dat Blood Dolls een van zijn betere werkstukken is, al voelt het alsof de film zonder gepolijst script is gemaakt, met thema's waar de producer/regisseur helemaal van afhankelijk is (zijn cv laat zien dat psychotische poppen misschien wel zijn favoriete thematische element zijn bij het vermoorden van mensen). Niet zo bloederig als het had moeten zijn en de twee eindes waren overbodig (elk einde zou oké zijn geweest, maar om er twee in de film te hebben, slaat nergens op).
Rather mediocre fare from the much maligned independent producer/director Charles Band who probably tooled whatever resources were available just to fund the project. Had a very strange quality about it with the shrunken-headed millionaire, Virgil Travis(Jack Maturin, always carrying a scowl) his muscle and enforcer in clown-face, Mr. Mascaro(William Paul Burns) a disgruntled dwarf assistant, Hylas(..the great Phil Fondacaro) and the imprisoned girl rock band who were sent shock waves if they didn't play their instruments and belt out a selected tune at their master's command. The blood dolls are merely a modern take on the popular dolls made famous in The Puppetmaster. I didn't really care for them, at all..they are basically designed after modern urban street characters like a scummy pimp and muscle-freak with multiple piercings. We watch as Virgil punishes the two experts under his employ who failed to solve his financial woes, through a drill to the chest with the other shrunken into a doll!<br /><br />I liked the addition of the true villainous being Moira Yulin(Debra Mayer, seen mostly in lingerie or in a dominatrix outfit torturing her husband, who remains a subservient little puppy always obeying her, often receiving punishment if he angered her with his idiocy) who works behind the scenes using her inept husband, Harrison Yulin(Warren Draper) to gain power and money, her skill and cunning matching favorably against the pint-headed millionaire with revenge on his mind for being swindled by the three conspirators(..one her husband, told through an earpiece what he must say and do as she communicates from a different room) who worked together to bilk him of billions. Virgil uses his killer dolls, and Mascaro himself, to get bloody revenge against those that wronged him(..including Nicholas Worth, from the notorious slasher Don't Answer the Phone, as a pampered millionaire, whose mansion serves as a meeting place to talk with his alliances, including the underused Jodie Fisher as Mercy Shaw).<br /><br />I really enjoyed Burn's character the most, a morose, cold, pillar of strength, whose monotone, very serious voice never rose even as he watches his master's questionable acts towards others in violent ways. In fact Mascaro, a very faithful servant, was willing to do whatever it took to please his master. He's just such an unusual character..Band has the whole film played straight which gives the film an even odder quality. Dabra Mayer, whose resume proves that she's a sport often starring in horror schlock, is quite yummy in her scenes whipping and abusing Draper's wimpy husband. While I agree it doesn't touch Band's older films like Trancers, Subspecies, or The Puppetmaster, I'd have to admit that Blood Dolls ranks as one of his better endeavors, although it feels like the movie was made without a polished script, featuring themes the producer/director depends on entirely(..his resume shows that psychotic dolls are perhaps his favorite thematic element in killing folks)for any success. Not as gory as it should've been and the two endings were unnecessary(..either one would've been okay, but to feature two in the movie makes little sense).