Ik verwachtte een samoeraifilm, ik had het niet beter kunnen treffen. Het is moeilijk om 'Izo' met alleen woorden uit te leggen, zelfs als ik dat zou kunnen, ik denk niet dat het alle dingen zou dekken die deze film te zeggen heeft.<br />Voordat ik het verhaal van deze film uitleg, denk ik dat het van essentieel belang is om het over het visuele aspect ervan te hebben. 'Izo' lijkt op een andere experimentele film van de regisseur Takashi Miike, een heleboel onorthodoxe camera-opnamen en visuele verhalenvertelling. Acteren voelt erg theatraal... op een Japanse manier. Deze film is niet te stoppen, het is een snelle rit van het begin tot het eind en je moet je inhalen. Izo is de hoofdfiguur in het verhaal, een samoerai uit het feodale Japan die blijkbaar een hoop drama in zijn leven heeft gehad. Na zijn dood zwerft zijn gekwelde ziel door het moderne en het oude Japan en neemt eindeloos levens. Hij ontkent het bestaan van God, gaat de confrontatie aan met oude vijanden, degenen die een wrok tegen hem koesteren, gaat met zijn moeder naar bed en vermoordt haar, hij ziet vrouwen met wie hij is geweest, vermoordt hen, vermoordt een heleboel vrouwen, vermoordt eigenlijk van alles. En het hele Japan <0xE2><0x80><0x93> modern en oud <0xE2><0x80><0x93> wil die vent tegenhouden, hij wordt gezien als een bedreiging voor het systeem, hij hoort niet bij het systeem. En hij reist heen en weer in de tijd, vecht en doodt iedereen die hem in de weg staat, en verandert langzaam in een demon.<br />'Izo' is een en al opstandigheid, tegen alles waar de menselijke beschaving voor staat. Het doel ervan is blijkbaar om te twijfelen aan wat ons heeft gemaakt tot wat we zijn. Waar komen religie, wet en ethiek vandaan? En het heeft een heel nihilistisch antwoord op al die vragen. Terwijl ik dit zag, voelde ik er een heleboel mythologie in, het voelt als een Griekse of een Perzische tragedie.<br />Wat ik heb geschreven, klinkt misschien onzinnig als je dit nog niet hebt gezien en geen idee hebt hoe het is, maar meer kan ik niet doen om deze film te verklaren. Ik denk dat dat goede kunst maakt: het spreekt voor zichzelf...
I was expecting a samurai film, I couldn't have been wronger. It is hard to explain "Izo" with just words, even if I could I don't think it would cover all the things this film has to say.<br /><br />Before explaining the story of this film I think it is essential to talk about the visual aspect of it. "Izo" looks like another experimental film from the director Takashi Miike, lots of unorthodox camera shots and visual story telling. Acting feels very theatrical... in a Japanese way. There is no stopping in this film, it is a fast ride from start to the end and you have to catch up with it.<br /><br />As for the story, Izo is the main character in this, a samurai from feudal Japan who apparently had a lot of drama in his life. After his death his tortured soul wanders around modern and old Japan, endlessly taking lives. He denies the existence of God, faces old foes, those who hold grudge against him, sleeps with his mom and kills her, he sees women he had been with, kills them, kills lots of women, kills lots of everything actually. And the whole Japan -modern and old- wants to stop this guy, he is seen as a menace to the system, he doesn't belong to the system. And he travels back and forth in time, fighting and killing everyone that gets in his way, slowly turning into a demon.<br /><br />There is a lot of defiance in "Izo", against everything human civilization stands for. Its purpose apparently is to question that which made us what we are. Where does religion, law, ethics come from? And it has a very nihilist answer to all of it. While watching this I felt a lot of mythology in it, feels like a Greek or a Persian tragedy.<br /><br />What I've written might sound non-sense if you haven't yet seen this and have no idea what it is like but this is as much as I can do to explain this film. I think that's what makes good art: It speaks for itself...