Ik schaam me er niet voor om het toe te geven, maar dit is een van mijn lievelingsfilms. Kurt Russell en Kris Kristofferson zijn geweldig samen. Heel weinig gevloek, veel liefde, niets aanstootgevends, en Manny's geloof in God maakt het tot een geweldige familiefilm.<br />Bovendien ben ik dol op Elizabeth Shue sinds Karate Kid. Ik kon de hele dag naar haar kijken.<br />Een van mijn favoriete scènes in de film is die waarin Kurt en Dakota het hebben over de race van Sonador waarvan ze zojuist getuige waren geweest. Kurt zegt iets over hoe goed ze was ondanks haar omvang, en verwijst naar het gewicht van het paard. Dakota kijkt hem met een zelfgenoegzaam lachje aan en antwoordt: 'Hoe bedoel je?' Kurt verwijst naar de ijslolly's die Dakota het paard had gevoerd. In de scène kijkt Dakota de andere kant op (weg van de camera). Deze hele scène is niet ingestudeerd en is een practical joke van Kurt met Dakota, die zo goed werkte dat de regisseur/schrijver het in de film heeft laten zitten. Dat is waar goede films van gemaakt zijn.
I am not ashamed to admit it here, but this is one of my all time favorite movies. Kurt Russell and Kris Kristofferson are great together. Very little cussing, lots of love, nothing objectionable, and Manny's faith in God all make for a great family film.<br /><br />In addition, I have loved Elizabeth Shue since Karate Kid. I could look at her all day.<br /><br />One of my favorite parts in the film is where Kurt and Dakota are discussing Sonador's run that they just had witnessed. Kurt says something about how well she did in spite of her being big, referring to the horse's weight. Dakota looks at him with a slight smirk and replies "What do you mean?" Kurt refers to the Popsicles that Dakota had been feeding the horse. The scene has Dakota looking in the other direction (away from the camera). This whole scene was unrehearsed and was a practical joke by Kurt on Dakota, which worked so well, the director/writer left it in the film. That's what great films are made of.