Aan het begin van de jaren zestig maakte Jack Clayton een mooie versie van 'de draai aan de schroef', die 'de onschuldigen' heette en waar P. Franklin ook in voorkwam. Dit zou je 'nog meer onschuldigen' kunnen noemen, maar er is een groot verschil tussen die twee. Hoewel 'het huis van onze moeder' bijna fantastisch is, is er niets irrationeels, niets bovennatuurlijks aan. Dit is wat we een wonder van een film kunnen noemen: omdat het klinkt als een horror- en fantasyfilm zonder alle gimmicks van het genre. Dus mensen die op zoek zijn naar bloed, special effects en andere parafernalia, loop alsjeblieft door. Als je houdt van sterke scenario's, eersteklas optredens en meesterlijke regies, is dit een must.<br />Acht kinderen wier moeder net is overleden, willen verder met hun leven alsof er niets is gebeurd. Bovendien geloven ze dat hun moeder nog steeds bij hen is, en Pamela Franklins vertolking is absoluut verbijsterend als ze zich als een soort medium gedraagt: ver van de gebruikelijke clichés <0xE2><0x80><0x93> zoals je in'spook' kunt zien <0xE2><0x80><0x93> zal ze je kippenvel bezorgen. Deze moeder zal een mysterie blijven, misschien een in vroomheid doordrenkte heilige, misschien iemand die veel erger is dan een braaf meisje, zoals Charlie uiteindelijk beweert.<br />Charlie wordt meesterlijk gespeeld door Dirk Bogarde, die in zijn vruchtbare periode meesterwerken produceerde als 'ongeluk', 'koning en vaderland', 'la caduti dei degi','morte a Venezio'. Hij laat mensen wachten, want hij verschijnt pas na ongeveer veertig minuten. Maar als hij op het scherm verschijnt, is de chemie tussen de acteur en de kinderen zo duidelijk dat er geen hiaat is. Op het eerste gezicht lijkt hij op een of andere volwassen Peter Pan (kapsel, snor, kleren, niet te vergeten de naam: 'Hook!'). Hier, waar Spielberg jammerlijk faalde toen hij 'Hook' maakte, was Jack Clayton er met een veel kleiner budget al in geslaagd een volwassene/kind te spelen, meer dan twintig jaar geleden. Maar nadere kennismaking zal aantonen dat een volwassene niet langer een kind kan blijven. Als Charlie weer een man is, wacht het drama om de hoek.<br />'Het huis van onze moeder' is zo'n rijke film dat je er de hele nacht over zou kunnen praten: een schemerige gloed schijnt op een herfststad en verandert in absolute duisternis voor de laatste scène. De filmmuziek van Georges Delerue is gewoonweg schitterend en verhoogt de perfectie van de film.<br />Een sterke invloed op de Franse film 'la fragilité'. Zie het ten koste van alles onder ogen.
At the beginning of the sixties ,Jack Clayton made a fine adaptation of "the turn of the screw",called "the innocents" which featured P.Franklin too.This could be called "more innocents "but there's a strong difference between the two works.Although "our mother's house" verges on fantastic,there's nothing irrational,nothing supernatural here.THat's what we can call a miracle of a movie:because it sounds like a horror and fantasy movie without all the genre gimmicks .So people who're looking for gore,special effects and other paraphernalia,please pass by.If you enjoy strong screenplays,first-class performances and masterful direction,this is a must.<br /><br />Eight children whose mother's just passed away want to go on with their life as if nothing happened.Besides ,they do believe that their mother is still with them,and Pamela Franklin 's rendering is absolutely stunning when she acts as some kind of medium:far from the usual clichés -as you can see in "ghost" for instance-,she will give you goose pimples.This mother will remain a mystery,maybe a saint steeped in piety,maybe somebody much worse than a goody-two-shoes,as Charlie eventually claims.<br /><br />Charlie is masterfully portrayed by Dirk Bogarde who was in his more fruitful period with such masterpieces as "accident" "king and country" "la caduti dei degi" "morte a Venezio".He keeps people waiting for he only appears after about forty minutes.But when he's on the screen ,the chemistry between the thespian and the children is so obvious that there's no hiatus.At first sight,he resembles some adult Peter Pan (hairdo,swagger,clothes,not to forget the name:Hook!).Here ,where Spielberg dismally failed when he made "Hook" ,Jack Clayton with a much smaller budget had already succeeded in portraying an adult/child, more than twenty years before.But further acquaintance will show that an adult can no longer remain a child .When Charlie is a man again,tragedy is waiting around the corner.<br /><br />"Our mother's house" is so rich a movie that you could stay all night talking about it:a twilight glow shines on an autumnal suburb and turns into absolute darkness for the last sequence.Georges Delerue's score is simply marvelous and enhances the perfection of the pictures.<br /><br />A strong influence on the French movie "la fracture du myocarde".<br /><br />See it at any cost.