Zoals ik al zei in mijn vorige recensie van Mighty Morphin Power Rangers: The Movie, is deze film afschuwelijk. Maar in tegenstelling tot het origineel kon ik in deze film niets vinden om over te lachen. Deze film is een schande. Hij deed pijn aan mijn ogen. Midden in de film zette ik mijn cd-speler aan en luisterde naar Lucinda Williams. LUCINA WILLIAMS VOOR HET RIEPEN VAN LOUD! IK LUISTERDE NAAR 'RIGHTEOUS'. RIGHTEOUS, VOOR HET RIEPEN VAN LOUD! Ik begon me af te vragen wat er met het lef was gebeurd, de belangstelling van de slechteriken die in het origineel bij Ivan Oeze was. Ik hak de film gewoon in stukken en gooi de stukken in de wind, ondanks de troep die ik heb gehuurd? (Nou ja, dat is eigenlijk de reden dat ik hem niet heb beschadigd.) Ik wou dat ik deze ervaring kon vergeten. Maar zo'n hoofdpijn vergeet je niet snel, hè?
Like I said in my previous review of Mighty Morphin Power Rangers: The Movie, this movie is horrid. However, unlike the original, I could not find a single thing worth laughing about in this movie. This movie is a disgrace. It hurt my eyes. In the middle of the movie I turned on my CD player and listened to Lucinda Williams. LUCINDA WILLIAMS FOR CRYING OUT LOUD! I LISTENED TO "RIGHTEOUSLY". RIGHTEOUSLY, FOR CRYING OUT LOUD! I started asking myself what had happened to the spunk, the interest of the bad guys that was with Ivan Ooze in the original. Why am I closing my ears whenever the Power Rangers speak? Why don't I just chop the film up and scatter its pieces into the wind in defiance of the piece of crap I rented? (Well, actually that's the reason I didn't harm it.) I wish I could forget this experience. But you don't forget a headache like that any time soon, do you?