Omdat ik de afgelopen paar jaar een groot liefhebber van film noir ben geworden, heb ik het genoegen gehad tientallen films in dat fascinerende genre te zien. 'Bezeten' is een van de vele in dit genre die mijn aandacht gedurende deze periode hebben gevangen.<br />'Bezeten' is niet je gebruikelijke film noir. Ten eerste is er geen broeierig mannelijk verhaal, zoals je zou kunnen verwachten van een typische film noir. Ten tweede draait de film bijna helemaal om een hoofdrolspeelster, en deze hoofdrolspeelster wordt niet bedreigd (bijvoorbeeld Laura), en is ook geen femme fatale (a la Barbara Stanwyck in 'Double Indemnity'). En ten slotte zijn er heel wat rationele en sympathieke personages in de film, iets wat je niet verwacht in een film noir.<br />Joan Crawford speelt Louise Graham, een verpleegster die in het begin aan ons wordt voorgesteld als een uiterst radeloze en gedesoriënteerde vrouw, die om een man roept die 'David' heet. Al snel raakt ze in coma, veroorzaakt door een psychose, maar ze wordt uit die verdoving getrokken door een sympathieke psychiater die de oorzaak van haar ziekte wil achterhalen. Louise herinnert zich haar verhaal, dat voornamelijk draait om haar onbeantwoorde liefde voor een bijzonder harteloze man die David Sutton heet (met een schitterende rol van Van Heflin). Als haar relatie met Sutton ophoudt, stort ze zich volledig op haar werk als verpleegster voor een zekere mevrouw Graham, de geesteszieke vrouw van een zeer rijke man. Uiteindelijk neemt Louise de rol van'mevrouw Graham' op zich, nadat de eerste mevrouw Graham zelfmoord heeft gepleegd. Helaas leidt Louises onbeantwoorde hartstocht voor David, samen met haar schuldgevoel over de dood van haar patiënt, tot een steeds erger wordende psychose.<br />Joan Crawford is fantastisch als Louise. Ze speelt haar rol tot in de puntjes en voegt er een vleugje melodramatische flair aan toe dat in deze film echt goed werkt. Vreemd genoeg vond ik Joan Crawford niet erg goed in 'Mildred Pierce', die ik een volstrekt inferieure film vond. Ze had een Oscar moeten winnen voor _dit_ optreden. Van Heflin, als de egocentrische en emotioneel brute playboy David Sutton, is perfect in deze film. Sommige van zijn zinnen, hoe ongevoelig en onhandig ze ook lijken, zijn ronduit hilarisch... het komt allemaal aan op de uitvoering. Raymond Massey en Geraldine Brooks leveren ook heel goede ondersteunende optredens. De sfeer van deze film is tamelijk goed neergezet door de zeer onderschatte regisseur Curtis Bernhardt.<br />Ten slotte moet gezegd worden dat deze film tamelijk leerzaam en inzichtelijk is in zijn weergave van de verschrikkingen van schizofrenie. In dat opzicht is het heel goed mogelijk dat het een film is die zijn tijd ver vooruit is.<br />Controleer het alsjeblieft!
Having become quite the aficionado of film-noir over the past couple of years, I have had the pleasure of watching dozens of films in that fascinating genre. 'Possessed' is yet another great entry in this genre that has captured my attention during this period of time.<br /><br />'Possessed' is not your usual film noir. First, there is no brooding male narration, as one might expect from their typical film noir. Second, the picture almost entirely revolves itself around a lead female character, and this character is neither menaced (e.g. Laura), nor is she a femme fatale (a la Barbara Stanwyck in 'Double Indemnity'). Finally, there are quite a number of perfectly rational and sympathetic characters in the film, something you come to *not* expect from your typical film noir.<br /><br />Joan Crawford plays Louise Graham, a nurse who is introduced to us at the beginning as an extremely distraught and disoriented woman, calling for a man named 'David'. Soon, she falls into a coma induced by psychosis, but is drawn out of this stupor by a sympathetic psychiatrist who wants to discover the source of her illness. Louise recalls her story, which mostly revolves around her unrequited love for a particularly callous man named David Sutton (played marvelously by Van Heflin). When her relationship with Sutton dissolves, she throws herself entirely into her work as a nurse for a certain Mrs. Graham, the mentally ill wife of a very wealthy man. Louise eventually steps into the role of 'Mrs. Graham' after the first Mrs. Graham commits suicide. Unfortunately, Louise's unrequited passion for David, along with her guilt over the death of her patient, cause her to fall into an ever worsening spiral of psychosis.<br /><br />Joan Crawford is quite marvelous as Louise. She plays her role to the hilt, adding a touch of melodramatic flair that really works in this film. Oddly enough, I did not enjoy Joan Crawford much in 'Mildred Pierce', which I found to be an utterly inferior film. She should have won her Oscar for *this* performance. Van Heflin, as the self-absorbed and emotionally brutish playboy David Sutton, is perfect in this movie. Some of his lines, as insensitive and clumsy as they seem, are downright hilarious...it's all in the delivery. Raymond Massey and Geraldine Brooks provide very nice supporting performances as well. The mood of this film is rather well set by the very much underrated director Curtis Bernhardt.<br /><br />Finally, it must be said that this film is rather instructive and insightful in its depiction of the horrors of schizophrenia. In that regard, it may very well be a film well before its time.<br /><br />Please check it out!