LFD is de meest onbedoeld hilarische film die ik in tijden heb gezien.<br />De pijnlijk lange openingsscène is een dialoogloze moordpartij, doorspekt met pantomime van sterfgevallen en schooljongensachtige 'Aiiii!'-kreten van angst.<br />Een onverklaarbare (slechte) namaak-Amerikaanse verteller raaskalt over 'de straten' (of een industrieterrein in Brighton, om precies te zijn).<br />Sommige van de al te serieuze harde mannengezichten doen de Eastenders Mitchell-tweeling op Pacino in Taxi Driver lijken.<br />Het gelach blijft maar komen. Een scène waarin twee handlangers een strenge afstraffing krijgen van de grijnzende gele baas bereikt surrealistische hoogten van humor. Op de achtergrond zit een man aan een hek vastgeketend en wordt hij geplaagd door een WWF-kijkerige vent die stripfiguren en slechteriken-gezichten trekt en dreigend naar hem wijst. Dit gaat zo door, de hele al te lange scène door.<br />Nadat onze held is neergeschoten, komt hij weer thuis, waar hij in zijn badkamerkastje rommelt, tussen deodorant en andere potjes. Binnen een paar minuten wordt dezelfde foto van een met bloed besmeurde hand, schuddend en kletterend (de eigenaar uit beeld) in het kastje gezien. Waar was hij mee bezig? Dit is geen moment voor een douche.<br />Budget Jackie-Chan-meets-Bugsy Malone (zonder de liedjes). Alleen al voor de lachsalvo's de moeite waard. Op weg naar het zo-slecht-is-het-genoeg-genre.
LFD is the most unwittingly hilarious film I have seen for ages.<br /><br />The painfully long opening scene is a dialogue-free killing spree peppered with pantomime deaths and schoolboy-like 'Aieee!' shrieks of terror.<br /><br />An inexplicable (bad) fake-American narrator intones low voiced nonsense by way of introduction to 'the streets' (or a Brighton industrial estate to be precise).<br /><br />Some of the overly-serious hard man facial expressions make Eastenders Mitchell twins look like Pacino in Taxi Driver.<br /><br />The laughs just keep coming. A scene where two henchmen receive a stern ticking off by the yellow teethed grimacing boss reaches surreal heights of humour. In the background a man is chained to a fence and is being teased by a WWF looky-likey bloke pulling cartoon character baddie faces and pointing at him threateningly. This goes on all through the overly long scene.<br /><br />After our hero has been shot, he makes it back home to his flat where he fumbles in his bathroom cabinet, crashing amongst deodorant and other jars. The same shot of a blood stained hand, shaking and crashing (its owner out of shot) around the cabinet is seen twice within a couple of minutes. What was he thinking of ? This is no time for a shower.<br /><br />Budget Jackie-Chan-meets-Bugsy Malone (without the songs) Worth a watch for the laughs alone.Heading for the so-bad-its-good genre.