Ik wilde dat ik het mooi vond, maar Brian De Palma's 'The Black Dahlia' is een vlakke, monotone, onsamenhangende, geconstipeerde zeur. Het bevat weinig van de kenmerkende scènes van de regisseur en heeft niets van de energie van klassiekers als 'Body Double', 'Gekleed om te doden', 'Blow out' en 'Scarface'. Gebaseerd op de onsamenhangende, slonzige roman van James Elroy, die ik meer dan tien jaar geleden heb gelezen en waar ik erg van heb genoten, voldoet deze filmversie van de roman niet aan de casting, structuur en het decorontwerp. Hoewel de periode van Los Angeles alle attributen heeft van het oude Hollywoodland, ziet het eruit als een filmdecor. Josh Hartnett is totaal niet overtuigend in zijn centrale rol, evenals de hoogst mannelijke Hillary Swank als 'femme fatale' (kom nou! Scarlett Johannsen, die er in een of twee shots betoverend uitziet, is zo slap als een vaatdoek en heeft weinig uitstraling. Het verhaal is ongelooflijk zakelijk en de meeste van de verrassende 'openbaringen' van de film zijn volslagen onzinnig. Conservatievere critici hebben zich geconcentreerd op het'smerige' en 'trashie' van de film. Als er ALLEEN maar meer smerigheid en rotzooi was geweest. Dit is een lichtgewicht film noir die de meeste kijkers terug zal sturen naar de videotheek om de dvd van 'LA Confidential' te huren, een uitstekende bewerking van een andere roman van Elroy. Deze opgeblazen celluloidkluns zal ik gauw vergeten.
I wanted to love it, but Brian De Palma's "The Black Dahlia" is a flat, paceless, uninvolving, constipated bore. It bears few of the director's signature set pieces, and possesses none of the energy of classics like "Body Double". "Dressed To Kill", "Blow Out" and "Scarface". Based on the rambling, seedy novel by James Elroy, which I read and enjoyed very much over a decade ago, this filmization of the novel fails in its casting, structure and set design. Although the film's period Los Angeles has all the trappings of ye olde Hollywoodland, it looks like a movie set. Josh Hartnett is totally unconvincing in his central role, as is the highly masculine Hillary Swank as a "femme fatale" (give me a break! she belongs in an Almodovar movie!) who sucks Hartnett into a convoluted web and her unappealing mouth. Scarlett Johannsen, who looks ravishing in a shot or two, is weak as water, and owns little screen presence. The narrative is unbelievably matter-of-fact and most of the film's surprise "revelations" are plain silly. More conservative critics have focused on the film's "sleaze" and "trashiness". If ONLY there was more sleaze and trash. This is lightweight film noir that will will send most viewers back to the video store to rent the DVD of "LA Confidential", an excellent adaptation of another Elroy novel. This turgid celluloid clunker is something I will soon forget.