Alles aan deze film is geweldig, behalve het geweld en het duistere begin. De optredens van Penn, zijn vrouw en Travolta zijn allemaal geweldig. Dit is eigenlijk mijn favoriete rol van Travolta, en dit was de eerste keer dat hij echt onder dat koele, verwaande uiterlijk dook om te laten zien dat hij een echte acteur was, waarbij hij een breed scala aan emoties tentoonspreidde. Maar de film wordt natuurlijk voornamelijk gespeeld door Sean Penn en Robin Wright Penn, die twee verknipte geliefden spelen die in elke betekenis van het woord de weg kwijt zijn. Hij houdt waanzinnig veel van haar, terwijl haar gevoelens voor hem moeilijk te begrijpen zijn. Ze lijkt hem te aanbidden, maar dan wordt duidelijk dat ze hem ook gebruikt. Als ze aanklopt bij de man die haar eerder heeft mishandeld en hij begint zenuwachtig te worden, vraagt ze hem: 'Ben jij geen stoere bink?' en hij antwoordt nee. Dat hele moment was heel interessant en ik denk dat het alles zei.<br />Een interessant feit dat ik niet wist toen ik naar deze film keek, is dat hij oorspronkelijk in de jaren tachtig was opgenomen en dat de legendarische John Cassavetes de regie voerde. Daardoor vroeg ik me af wat voor beest het had kunnen zijn en ik denk dat we een heel ander soort film zouden krijgen. Maar alle lof is voor zijn zoon Nick, want ook hij is een bekwame regisseur, en toch kan er nooit meer een andere John Cassavetes komen.<br />James Gandolfini speelt de akelige buurman van Eddie en Maureen, een soort pre-Sopraanse verwijzing naar de griezel en de schurkachtigheid waartoe hij in staat is, die hij eerder tentoonspreidde in 'True Romance'. Harry Dean Stanton is zoals altijd verrukkelijk als hij in zulke bijrollen verschijnt. Hoewel het tweede deel van de film na het sterke eerste deel een beetje teleurstelt, is deze film beslist een traktatie voor degenen die genoeg hebben van de standaard Hollywood-kost en voor de fans van Sean en Robin Penn en Travolta. De kracht van het verhaal en de optredens is genoeg voor een 10.
Every thing about this film is wonderful, except for the violence and the dark beginning. The performances by Penn, his wife and Travolta are all wonderful. This is actually my favorite Travolta role and this was the first time that he really dug beneath that cool and cocky exterior to show himself as a real actor, displaying a wide range of emotions. But the movie of course is carried primarily by Sean Penn and Robin Wright Penn, playing two messed up lovers who are out of luck in every sense of the word. He loves her madly, while her feelings for him are difficult to understand. She seems to adore him, but then it becomes clear that she also is using him. When she is knocking at the door of the guy who abused her earlier and he starts to get nervous she asks him "Aren't you a tough guy?" and he replies no. That whole moment was very interesting and I think it said it all.<br /><br />One interesting fact that I wasn't aware of when I watched this film is that it was originally set to be made in the 80's, with the legendary John Cassavetes directing. That made me wonder what kind of beast it could have been and I believe we would get a very different kind of movie. All praise to his son Nick though, for he is also a capable director, yet there can never be another John Cassavetes again.<br /><br />James Gandolfini plays the nasty neighbor of Eddie and Maureen, a sort of a pre-Soprano signification of the creepiness and villain potential he is capable of, which he previously displayed in "True Romance". Harry Dean Stanton is delightful as always when he appears in such cameo parts. Although the second part of the film may be a slight let down after the strong first part, this movie is a definite treat for those who are sick of standard Hollywood fare and for the fans of Sean and Robin Penn and Travolta. The strength of the story and the performances is enough for a 10.