'The First of the Few' laat Leslie Howard op zijn meest bespiegelend, bijna bedeesd zien. Zijn enige vertoon van assertiviteit is wanneer hij de hooghartige hoge pieten van 'Supermarine' meedeelt dat hij op z<0xC3><0xAD>jn manier vliegtuigen zal ontwerpen, ondanks de heilzame waarschuwing van David Horne dat hij 'een enorme mislukking' tegemoet gaat. Howard speelt R.J. Mitchell, de legendarische ontwerper van de Spitfire, het revolutionaire gevechtsvliegtuig dat tijdens de Slag om Engeland de hoofdrol zou spelen.<br />Gedurende de hele film is het Howard zelf die de hoofdrol speelt en die het toneel nooit echt verlaat, zijn sterkwaliteiten en charisma omarmen allerlei scènes, van brutale één-lijners, 'je bent geen vogel, maar je kunt wel vliegen', als antwoord op Tonie Edgar <0xE2><0x80><0x93> Bruce' Het kan ook zijn dat hij zich bescheiden koestert in de weerspiegeling van de zoveelste triomf van de Schneider Trophy (de jaarlijkse watervliegtuigenwedstrijd tussen Groot-Brittannië, de Verenigde Staten en Italië die inmiddels in de folklore is opgegaan). Misschien is hij zelfs nog boeiender in de ontroerende soloscènes, met weinig of geen dialoog, waarin hij volgens William Waltons indringende muziek tot diep in de nacht overwerkt en een Spitfire probeert te ontwerpen voor de ophanden zijnde verspreiding van het Germaanse imperialisme, of, later, op het randje van de dood, de hemel afspeurt naar een teken van David Niven die het beroemde gevechtsvliegtuig aanvoert. Een indrukwekkende cast van karakteracteurs geeft hem veel steun, onder wie Roland Culver als het inspirerende en inzichtelijke hoofd van Supermarine, Anne Firth als een kleine maar zeer efficiënte secretaresse, en toekomstige filmproducent Filippo Del Giudice als een fatterige, hilarische Bertorelli, de hoge Italiaanse functionaris die de boodschap van 'Il duce' Mussolini overbrengt, met de strekking dat de winnende Britse Schneider Trophy-inzending alleen zo'n prestatie had kunnen leveren 'in onze glorieuze Italiaanse hemel'.<br /><br />Howards introverte Mitchell staat in contrast met David Niven.' Crisp is een opgewekte piloot met rood bloed, die in deze film demonstreert waarom hij later de grootste Britse ster in Hollywood zal worden. Zijn gemakkelijke manier van acteren en zijn ongebreidelde optimisme maken van Crisp een sympathieke figuur zonder dat hij ooit arrogant lijkt. Misschien heeft zijn onverklaarbare crash in een van de Schneider Trophy-wedstrijden tot gevolg dat hij letterlijk en figuurlijk met beide benen op de grond komt te staan.<br />Het enige minpunt van de film is een merkwaardig mechanisch optreden van Rosamund John als de vrouw van Mitchell. Het is duidelijk dat ze bij Howards subtiele Mitchell niet kon overkomen als een dominante figuur, maar de poging om haar nog introverter dan de ster te laten lijken, levert deze voortreffelijke actrice een onkarakteristiek robotachtige uitkomst op. <br /><0x3E> Zowel Mitchell als Howard zou al spoedig buiten de aardse beperkingen treden en onsterfelijk worden, terwijl de laatste in juni 1943, ironisch genoeg, onder mysterieuze omstandigheden in een vliegtuig boven Portugal verdween. Er bestaat voor beiden geen mooier grafschrift dan 'The First of the Few', met Mitchell als de geniale vliegtuigontwerper, en Howard als de eerste Engelse acteur (zij het van Hongaarse ouders) die het in Hollywood heeft gemaakt. In dit opzicht kan Niven worden beschouwd als 'de tweede van de weinigen'. Een juweel van een film, waarvan de grote ster nooit helderder heeft geschitterd dan hier.
'The First of the Few' shows Leslie Howard at his most reflective, almost to the point of diffidence. His only show of assertiveness is when he informs the haughty bigwigs of 'Supermarine'that he will design aeroplanes HIS way, despite David Horne's salutary warning that he will 'come an almighty cropper'. Howard plays R.J. Mitchell, legendary designer of the Spitfire, the revolutionary fighter plane that was to take centre stage in the Battle of Britain.<br /><br />Throughout the film it is Howard himself who takes centre stage and never really leaves it, his star quality and charisma embracing all manner of scenes, from cheeky one - liners, 'you're not a bird, but you can fly', as a retort to Tonie Edgar - Bruce's mercurial Lady Houston, or modestly basking in the reflected glory of yet another Schneider Trophy triumph (the annual seaplane contest between Great Britain, USA and Italy which has now passed into folklore). Perhaps he is even more compelling in the touching solo scenes, with little or no dialogue, where, to William Walton's evocative music, he is found by his colleagues overworking himself deep into the night, trying to design the Spitfire before the imminent spread of Germanic imperialism, or, later on, close to death, scanning the skies for a sign of David Niven leading the way on the famous fighter plane.<br /><br />An impressive cast of character actors give him great support, including Roland Culver as the supportive and insightful head of Supermarine, Anne Firth as a petite but highly efficient secretary, and future film maker Filippo Del Giudice as a foppish, hilarious Bertorelli, the high ranking Italian official who relays the message from 'Il duce' Mussolini, to the effect that the winning British Schneider Trophy entry could only have achieved such a feat 'in our glorious Italian sky'.<br /><br />Howard's introverted Mitchell is in contrast to David Niven's jaunty, red blooded senior pilot, who demonstrates in this film just why he will go on to be the top British star in Hollywood, his easy acting style and unbridled optimism making Crisp a lovable character without ever seeming arrogant. Perhaps his inexplicable crash in one of the Schneider Trophy contests has the effect of 'bringing him down to earth', both literally and in character.<br /><br />The only downside of the film is an oddly mechanical performance from Rosamund John, as Mitchell's wife. Obviously she could not come over as a dominant figure to Howard's subtle Mitchell, but the attempt to make her appear even more introverted than the star produces an uncharacteristically robotic outcome from this fine actress.<br /><br />Both Mitchell and Howard were soon to pass beyond earthly constraints into immortality, the latter disappearing in mysterious circumstances, ironically, in a plane, over Portugal, in June, 1943. There is no finer epitaph to both of them, than 'The First of the Few', Mitchell as the genius aeroplane designer, and Howard as the first English actor (albeit of Hungarian parents) to make it big in Hollywood. In this respect, Niven may be regarded as 'the second of the few'. A gem of a film, whose great star never shone more brightly than here.