Nadat ik _Two for the money_ heb gezien en over Pacino en inspiratie heb gesproken, bedenk ik onwillekeurig hoe belangrijk het is om iets inspirerends in de filmindustrie te hebben. Voornamelijk in Hollywood, waar inspirerende films op een plank worden bewaard en alleen tevoorschijn komen als de juiste mensen het toestaan, enzovoort. Er zijn nog steeds mensen die een boodschap willen overbrengen aan de kijker, mensen die iets te zeggen hebben.<br />Een paar jaar geleden regisseerde een man die William Ryan heette zijn eerste en enige film tot nu toe, _Reach the rock_. De openingsbeelden van de film en de beweging van de camera laten ons weten dat we iets heel gewoons in detail gaan zien, iets eenvoudigs, maar met een hoop betekenis. 'Reach the rock' kan een film zijn die je snel vergeet als je niet goed oplet. Ryan geeft om zijn eenvoudige omgeving, en hij geeft om de betekenis en de boodschap.<br />Als je naar Ryans producties kijkt, zie je 'Miracle on 34th Street' (een van mijn favoriete films), een film met een boodschap en een betekenis. Je mag denken dat ik hier onzin uitkraam, maar ik moet een standpunt innemen voor een film als 'Reach the rock'; een verstandig, hartgrondig verhaal dat volkomen onopgemerkt bleef toen het uitkwam.<br />Eerst wilde ik deze film zien omdat Alessandro Nivola erin speelde. Nivola, een getalenteerde maar nog steeds niet erkende artiest (leende de show in de kaskraker 'Goal!' en bracht samen met Amy Adams hulde aan 'Junebug'), speelt de rol van Robin, het opstandigste kind van een klein stadje dat niet langer een kind is maar nog steeds de streken uithaalt die een tiener uithaalt als hij aandacht wil. Quinn (William Sadler) geeft hem de schuld van de dood van zijn neef Danny, een vriend van Robin die meer wilde dan de levensverwachting van een klein stadje.<br />'Niemand geeft nog iets om je, Robin,' zegt Quinn tegen hem als hij hem in een cel zet. Robin pakt de telefoon en belt een meisje om haar te vragen hem op te halen. Dit is Lise (Brooke Langton), de dochter van de belangrijkste man van de stad en ooit Robins vriendin. Hij houdt van haar en zij houdt ook van hem, maar zij is naar de universiteit gegaan en hij heeft de middelbare school nooit afgemaakt en weet nog steeds niet wat hij met zijn leven aan moet. En wat is daar het probleem mee? Sommige mensen weten dat gewoon niet.<br />Maar hij is slim, waarschijnlijk nog slimmer dan Quinn, want hij vernielt verschillende winkels in de stad en steelt een politieauto in dezelfde nacht dat hij in de gevangenis zit zonder dat iemand hem dat kwalijk kan nemen. Lise gaat bij Robin op bezoek en denigreert hem moreel. Maar ze wil nog steeds dingen met hem doen, maar hij is niet gek. Ondertussen kijkt Quinn naar de foto's van de dood van zijn neefje. Robin herinnert zich dat hij bij Danny was en dat hij naar de rots toe wilde, een grote rots in de rivier die meer vertegenwoordigde dan het leven in een kleine stad.<br />In die nacht zien een heleboel openbaringen het daglicht en de kijker merkt dat hij steeds meer verrast wordt naarmate de tijd verstrijkt. Het scenario van John Hughes is perfect, omdat de eenvoud van het verhaal, vergezeld van Ryans aanwijzingen, iets betoverends heeft. Het is een perfecte mengeling van drama en komedie; de beelden die we te horen krijgen, zijn stil, vanwege het kleine aantal acteurs en hun meer dan goede prestaties.<br />'Naar de rots toe.' Er zijn tegenwoordig heel wat films die dat wel hebben; alleen ziet niemand het.
After having watched "Two for the money" and talked about Pacino and inspiration, I can't help but thinking how important something inspiring is in the film industry. Mostly in Hollywood, where inspiring films are locked in a shelf and only come out if the right people allows it and so on. There's still people who wants to leave a message to the viewer; people who has something to say.<br /><br />A few years ago, a man named William Ryan directed his first and only film to date, called "Reach the rock". The opening shots of the movie and the movement of the camera let us know that we're going to see something common in detail; something simple but with a lot of meaning. "Reach the rock" can be a forgettable film if you don't pay close attention. Ryan cares for his simple environment, and he cares for the meaning and the message.<br /><br />If you take a look at Ryan's producing credits, you'll see "Miracle on 34th Street" (one of my favorite films), a picture with message and meaning, listed. You are allowed to think that I'm talking a bunch of nonsense here, but I've got to make a stand for a movie like "Reach the rock"; a sensible, heartfelt tale that went completely unnoticeable when it came out.<br /><br />At first I wanted to see this film because Alessandro Nivola was in it. Nivola, a talented but still not recognized performer (stole the show in the blockbuster "Goal!" and brought grace alongside Amy Adams to "Junebug"), stars as Robin, the most rebellious kid of a small town which is no longer a kid but still does the mischief a teenager does when he wants to get attention. Quinn (William Sadler), the town chief of police, blames him for the death of his nephew Danny, a friend of Robin who wanted more than the life expectations of a little town.<br /><br />"No one cares about you no more, Robin", Quinn tells him as he puts him in a cell. Robin picks the phone and calls a girl, asking her to pick him up. This is Lise (Brooke Langton), the daughter of the most important man in town and once Robin's girlfriend. He loves her and she loves him too, but she went to the University and he never finished high school and still doesn't know what to do with his life. And what's the problem with that? Some people just don't know.<br /><br />But he is clever, probably more than Quinn because he destroys various stores of the town and steals a police car in the same night as he is in jail without anyone being able to blame him. Lise goes to visit Robin and denigrates him morally. However, she still wants to do things with him but he is no fool. Meanwhile, Quinn looks at the pictures of his nephew's death. Robin remembers he was with Danny and he wanted to reach the rock; a big rock in the river that represented more than the small town life.<br /><br />During that night, lots of revelations see the light of day and the viewer finds himself surprised more and more as the time passes. The screenplay by John Hughes is perfect, because there's a charm in the simplicity of the tale accompanied by Ryan's direction. There's a perfect mix of the drama and the comedy; there's a silence in the images that we get to hear because of the little number of actors and their more than good performances.<br /><br />"Reach the rock" had a lot more to sayA lot of movies these days have; it's just that nobody sees it.