Voor de bewuste filmfan is The Beat That My Heart Skipped een staaltje van intensiteit, verwondering en subtiliteit dat alleen maar uit Europa afkomstig kan zijn. De regisseur/medeauteur, Jacques Audiard, heeft een eerder door James Toback gemaakte film, Fingers genaamd, met Harvey Keitel in de rol die nu door Romain Duris wordt gespeeld, tot de zijne gemaakt. Als ik de oorspronkelijke versie had gezien, zou ik er een paar vergelijkingen mee hebben gemaakt (tenminste, voor degenen die het origineel niet hebben gezien, maakt de remake dat je het origineel wilt zien, al was het alleen maar vanwege de acteerprestaties van Keitel). Maar ik dacht wel aan een andere prachtige Franse film in de trant van deze film <0xE2><0x80><0x93> Shoot the Piano Player van Fran<0xC3><0xA7>ois Truffaut. <br />Hoewel Truffauts film zich iets meer bezighoudt met de relatie van de hoofdrolspeler(s) met vrouwen, voelde ik een soort verband tussen het materiaal van de twee stukken - soms intens, meestal lyrisch, verhalen van iemand die probeert te vinden wat meer bij hem of haar past, de meer criminele kant of de artistieke kant. En net als Truffaut en zijn andere New-Wave-tegenhangers, weet Audiard met succes een Amerikaanse formulefilm te maken en die goed in een Franse setting te plaatsen.<br />Er zijn een paar redenen om de film aan te bevelen. Een daarvan is de muziek, die herhaaldelijke maar specifieke vertolkingen van een melodie van Bach geeft. Een andere reden is de technische kant, die goed is uitgevoerd in de stijl van de neo-noir door Stephane Fontaine. Een andere reden zou kunnen zijn hoe Audiard zijn verhaal vertelt, of het soms niet vertelt: een paar keer vroeg ik me halverwege de film af of het verhaal van deze figuur ergens heen zou 'gaan', wat een film van dit soort kan maken of breken. Dat gebeurde op een aangename (of intense) manier, waarbij de laatste scènes een catharsis voor de kijker betekenden.<br />Maar de meest voor de hand liggende reden zou waarschijnlijk het realistische acteerwerk zijn, met name van Duris' ster. Zoals ik al zei, ik kan geen vergelijking maken tussen een zwaargewicht als Keitel en Duris (die ik nog nooit eerder in een film heb gezien), maar op zijn eigen manier weet Duris zijn personage geloofwaardig te maken. Soms is hij een complexe persoonlijkheid, soms niet <0xE2><0x80><0x93> hij heeft het soort houding en gezicht waarvan je niet weet of hij echt een'straatmannetje' is of meer rechtlijnig. De scheiding die ook zichtbaar is bij de ouders van het personage, de ene een klassieke pianist die is overleden (de moeder) en de andere een meer crimineel type van een vader, geeft de film ook een extra dosis psychologische energie. De hoofdrol in deze film bepaalt, net als het verhaal (of het gebrek daaraan) hoe het afloopt.<br />Uiteindelijk maken Audiard en Duris het zo meeslepend dat de film over hem gaat, over zijn conflicten, zijn lusten, zijn muziek. Het is een prachtige film die onder de radar lijkt te zijn verdwenen (hij draait maar in een paar bioscopen in de omgeving) te midden van andere onafhankelijke zomerfilms, maar als je houdt van door karakters gedreven thrillers die een bitterzoet randje hebben, moet je hem zien.
For the particular movie fan, The Beat That My Heart Skipped, is a slice of intensity, wonder, and subtlety that can only come from Europe. The director/co-writer, Jacques Audiard, has taken a film previously made by James Toback called Fingers, starring Harvey Keitel in the role now occupied by Romain Duris, and made it his own. If I had seen the original version I would make a couple of comparisons to it (at the least, for those who didn't see the original the remake makes you want to check out the original, if only for the acting appeal of Keitel). However I did think about another wonderful French film in the vein of this film- Francois Truffaut's Shoot the Piano Player.<br /><br />While Truffaut's film is a little more concerned about the lead's relationship(s) with women, I felt a kind of connection between the material of the two pieces- sometimes intense, usually lyrical, tales of a person trying to find what fits more for them, the more criminal side, or the artistic side. And, much like Truffaut and his other New-Wave counterparts, Audiard successfully takes an American formula picture and forms it well into a French setting.<br /><br />There are a few reasons to recommend the movie, one would be for the music, which gives repeated but specific renditions of a Bach tune. Another would be just for the technical-side, which is well-done in hand-held, neo-noir style by Stephane Fontaine. Another could even just be for how Audiard tells his story, or sometimes doesn't tell it: a couple of times mid-way through the film, I wondered if the story of this character would 'go' anywhere, which can either make or break a film of this kind. It pleasantly (or intensely) did, bringing a catharsis for a viewer by the final scenes.<br /><br />But likely for most the prominent reason would be for the realistic acting, in particular by its star Duris. As I said, I can't make comparisons between a heavyweight like Keitel and Duris (whom I've never seen in a film before this), but on his own terms Duris creates his character believably. It's at times a complex character, or sometimes not- he has that kind of attitude and face where you don't know whether he's really a 'street-level' guy or more straight laced. The split that is also apparent in the character's parents, one a classic pianist who's passed on (the mother), and the other a more criminal-type of a father, also gives the film an added boost of psychological energy. The lead in this film, much like with the storytelling (or lack of it), dictates how it may turn out.<br /><br />In the end, Audiard and Duris make it compelling enough for the film to be about him, his conflicts, his lusts, his music. It's a wonderful movie that seems to have passed under the radar (it's in only a few theaters around the area) amid other independent summer fare, but if you're an enthusiast of character-driven thrillers that give a bitter-sweet edge, it's a must-see.