Er is een aantal voor de hand liggende contextuele informatie die we kunnen onthullen wanneer we de film Che bespreken. Hij is het meest opvallend omdat hij in twee afzonderlijke delen of delen als je wilt wordt uitgebracht, hoewel hij in 2008 zijn wereldpremière beleefde in Cannes en tijdens het Toronto International Film Festival in zijn geheel van ononderbroken 4 uur duurde. Maar nu kun je de film alleen nog maar in twee delen van gelijke lengte bekijken, en deze recensie concentreert zich op Deel Een, dat verder ondertiteld is als De Argentijn. Bovendien is Che, in tegenstelling tot wat mogelijk algemeen wordt aangenomen, geen typische biopic. Hij valt niet eens onder het domein van de conventionele cinema, nee. De regie is in handen van de Amerikaanse filmmaker Steven Soderbergh, die onlangs naam maakte met de Ocean's Eleven-serie, maar dit nieuwste project van hem is een heel ander verhaal.<br /><br />Met de voornoemde en enorm populaire trilogie van films heeft de heer Soderbergh zijn verscheidenheid en diversiteit als filmmaker getoond door zich te verdiepen in de wereld van de mainstream-film, waardoor hij een tienjarig tijdperk van experimentele, kunstzinnige en niche-werken achter zich liet: van zijn doorbraakfilm, die de Palm d'Or Sex, Lies en Videotapes won, tot nog minder toegankelijke werken als Schizopolis en Gray's Anatomy, Soderbergh heeft zichzelf geprofileerd als een waarlijk vernieuwend auteur van hedendaagse film. Nu keert hij terug naar die wortels met recente projecten als _The Good German_, _Bubble_, _The Girlfriend Experience_ en nu _Che_. Met deze projecten houdt hij ook deze titel als auteur aan. _Che_ wordt zowel met vurige passie als met ernstige overpeinzingen geregisseerd. De regie is in handen van een regisseur die niet alleen een heldere geest heeft en een duidelijk beeld van wat hij doet, maar ook met een wijds perspectief en een visie die zo indrukwekkend zijn en die in deze film zeker tot uiting komen.<br /><br />De Argentijn concentreert zich op de geboorte van de Cubaanse revolutie, vanaf de landing van boegbeeld Fidel Castro, ons hoofdpersonage Ernesto 'Che' Guevara en andere revolutionairen op Cuba en hun pogingen om het dictatoriale regime van Fulgencio Batista omver te werpen: een junta die doordrenkt is van corruptie en hun eigen land uithongert in een golf van oligarchie. De film begint meteen van het begin af aan met nauwelijks een hint van een conventionele context en introductie van personages. In plaats daarvan verwachten Che (de film) en Soderbergh dat het publiek weet wie de mensen zijn en aan welke kant ze staan; misschien niet de gebeurtenissen van de film zoals hij die namens zichzelf aan het publiek vertelt, maar het geeft wel aan door welk soort publiek hij deze film aanbeveelt. Het publiek is niet alleen bereid en geïnteresseerd om meer te weten te komen over deze iconische en invloedrijke revolutionair en historische leider, maar ook om de invalshoek te waarderen die Soderbergh voor ogen heeft. We hebben al eens iets gezegd over Che's hoogst onorthodoxe benadering van het genre van de biopic, en daardoor eist de film een publiek dat respect kan opbrengen voor deze filmische techniek en de ingewikkelde technische aspecten die van Che zo'n gevarieerde en dynamische film maken. Dit kan gezien worden als een vooraanstaand vernieuwer in het genre van de biopic en als een voorbeeld van de briljante combinatie van mainstream- en arthousefilmtechnieken, met natuurlijk veel meer aandacht voor de laatste. Maar waar het om gaat, is dat _Che_ een film is die oogverblindend uniek is, zo indrukwekkend door de manier waarop hij opereert en de manier waarop hij dat doet, en zo'n prachtige, prachtige film.<br />Bovendien is de film zo prachtig, briljant en adembenemend geschoten dat we bij heel wat gelegenheden met open mond zitten te kijken naar de esthetiek van _Het Argentijns_, en niet zozeer naar het boeiende verhaal. Het voortdurende gebruik van camera's door Soderbergh en cinematografieker Peter Andrews brengt ons onder in een cinéma vérité-achtige omgeving die zowel nuttig als zeer toepasselijk is in intieme scènes, dialogen en koortsachtige gevechtsscènes. Vooral die laatsten worden gefilmd met een blijvend gevoel van verbondenheid met de personages, dat meer floreert op de titels van een biopic dan op die van een oorlogs- of actiefilm. Verspreid tussen deze vroege militaire campagnes staan scènes van Che's toespraak tot de Verenigde Naties in een andere tijdlijn, maar ze worden in prachtig zwart-wit opgenomen en geven de film nieuwe kracht.<br />Begrijp me niet verkeerd, maar er is een bepaalde conclusie te trekken over de reden van Che: Deel Een heeft geen veel hogere score behaald. Ondanks al deze lof die we gemakkelijk kunnen toekennen aan alle delen van de film, is de impact die we zouden wensen van het schilderen van het portret van zo'n invloedrijke figuur grotendeels afwezig. Het is te wijten aan de beslissing van Soderbergh en scenarioschrijver Peter Buchman om geen enkele negatieve eigenschap van onze hoofdpersonen te laten zien en hem alleen maar af te schilderen als een heldhaftige figuur die vecht voor het welzijn van het volk, als een figuur uit Robin Hood, om het zo maar eens te zeggen, ook al is dat een beetje een vertekend beeld. Dus in termen van historische accuratesse faalt het, en dat leidt uiteindelijk tot de schaarste en het gebrek aan iets wat meer cerebraal en provocerend is dan een oefening in filmische en verhalende techniek, hoe prijzenswaardig dat ook is.<br />Maar het is duidelijk dat de positieve kanten veel zwaarder wegen dan de negatieve en niet in staat zijn de film volledig uit te schakelen. De technische verdienste die een verhaal samenhangend, gestructureerd en absorberend weet te maken, is meer dan genoeg om De Argentijn over de streep te krijgen. En natuurlijk kunnen we Benicio Del Toro niet vergeten, die Che Guevara speelt met een ingetogen en sluimerende ijver die een maatstaf zou moeten zijn voor elke filmprestatie die niet afhankelijk is van bombast of bravoure. Dit is een heel goede film. Het is niet een van Soderberghs succesvolste werken en het zal misschien niet tot de echelons van de beste films van het jaar doordringen, maar de film is goed genoeg om ons te betoveren en ons op zijn minst te dwingen hem een eervolle vermelding te geven.
There's some obvious contextual information that we can divulge on when discussing the film Che. It's most notable for being released in two separate parts or volumes if you like, albeit having its world premiere at Cannes in 2008 as well as screening during the Toronto International Film Festival in its unbroken, 4 hour entirety. But now, you can only view the film only in two volumes of equal length now, and this review is concentrated on Part One otherwise subtitled as The Argentine. Next, contrary to possible popular belief or assumption, Che is not your typical biopic film. It doesn't even fall under the realms of being conventional, no. It is directed by American filmmaker Steven Soderbergh who recently made a name for himself with the Ocean's Eleven series; but this recent project of his is a far departure from such follies.<br /><br />With the aforementioned and hugely popular trilogy of films, Mr. Soderbergh showcased his variety and diversity as a filmmaker by delving into the world of mainstream cinema, leaving a decade long era of experimental, art-house and niche works: from his breakthrough film which won the Palm d'Or Sex, Lies and Videotapes to even less accessible works like Schizopolis and Gray's Anatomy, Soderbergh cemented himself as a truly innovative auteur of contemporary film. Now, he returns to those roots with recent projects The Good German, Bubble, The Girlfriend Experience and now Che. With these, he also maintains this title as an auteur. Che is directed with both fiery passion and earnest rumination at the same time. It is helmed by a director who does not only have a clear mindset and a clear vision of what he's doing, but with a sprawling scope and vision which is so impressive and certainly evoked in this film.<br /><br />The Argentine focuses the birth of the Cuban revolution, from the landing of figurehead Fidel Castro, our title character Ernesto 'Che' Guevara and other revolutionaries on Cuba and their attempts to topple the dictatorial regime of Fulgencio Batista: a junta riddled with corruption and starving their own nation in a wave of oligarchy. The movie starts immediately right off the bat with barely a hint of conventional contextual setup and introduction of characters. Instead, Che (the film) and Soderbergh expects the audience to know who the people are and which side they're on; perhaps not the events of the film as he tells them to the audience on his own behalf, but it certainly indicates the type of audience which he is recommending this film be seen by.<br /><br />That audience is one not just willing and interested to learn more about this iconic and influential revolutionary and historical leader but also one who can appreciate the angle which Soderbergh is going for. We've commented upon Che's highly unorthodox approach to the genre of biopic, and through this the movie demands a crowd who can respect such cinematic technique and the intricate technical aspects which make Che such a diverse and dynamic film. This can be seen as a leading innovator in the biopic genre and an example of brilliant combination of mainstream and art-house film techniques, with much more focus on the latter, naturally. But the point is, Che is a movie which is dazzlingly unique, so impressive from how it operates and the way it chooses to do so and just such a fine, fine film.<br /><br />What's more, the movie is so beautifully, brilliantly and breathtakingly shot that we sit gob-smacked at the aesthetic of The Argentine more than the enthrallment of the story on quite a few occasions. Soderbergh's and cinematographer Peter Andrews' sustained use of hand-held cameras immerses us in a cinéma vérité style environment which is both beneficial and most apt during intimate scenes, dialogue driven scenes and immersive, frenetic battle scenes. The latter, most especially, are filmed with a continued sense of closeness to the characters which continues to thrive on the titles of a biopic more than a war or action film. Interspersed with this early military campaign are scenes of Che's addressing of the United Nations in another timeline  they are shot in beautiful black-and-white and reinvigorate the film.<br /><br />Now don't get me wrong but there is inference as to why Che: Part One has not attained a much higher score. Despite all this praise which we can easily direct to all parts of the film, the impact which we would desire from painting the portrait of such an influential figure is, for the most part, missing. Perhaps it's due to Soderbergh and screenwriter Peter Buchman's decision not to show any of our title characters' negative traits whatsoever and only paint him as an heroic figure fighting for the good of the people  like a Robin Hood figure, so to speak, even though that this is something of a distortion. So in terms of historical accuracy Che falters and ultimately that leads to the dearth and want of something a little more cerebral and provocative rather than an exercise in cinematic and narrative technique, however laudable that is.<br /><br />But it is clear that the positives far outweigh the negatives and are unable to fully incapacitate the film. The technical merit which does manage to mould a story cohesive, structured and absorbing is more than enough to get The Argentine across the line. And of course we cannot forget about Benicio Del Toro, who plays Che Guevara with a subdued and dormant zeal which should set a benchmark for any performance in film which does not and need not rely on bombast or bravado. This is a very fine movie here. It is not one of Soderbergh's most successful efforts and it might not reach the echelons of the best films of the year, but the movie's good enough to enamour us and at least compel us to award it an honourable mention.<br /><br />7.5/10