Zeg maar dag met je handje tegen de mensen die het graf van Charlie Chaplin hebben beroofd <0xE2><0x80><0x93> die hadden tenminste geen camera bij zich.<br />Blake Edwards daarentegen toonde geen enkele scrupules als het om de ster van zijn Pink Panther-franchise ging, Peter Sellers. Sellers, die al twee jaar dood was, werd weer in dienst genomen met behulp van fragmenten uit oudere Panther-films en nieuwe opnamen rond de overleden ster. Het is moeilijk om kipsalade te maken van kippenveren, maar deze film doet zijn best en verbindt de onverschillige beelden van Sellers die inspecteur Jacques Clouseau speelt losjes met latere scènes over de verdwijning van de Pink Panther-diamant en, uiteindelijk, Clouseau zelf.<br />Terwijl Edwards beweerde dat het doel van deze film was om Sellers te eren. De film heeft een tweeledig doel. Ten eerste wilde hij veel geld verdienen. Ten tweede wilde hij de mensen laten weten wie er achter de Panther-franchise zat, een punt dat al aan het begin van de film werd gemaakt, als de naam 'Blake Edwards' het scherm vult, voordat hij 'Blake Entertainment Edwards' wordt.<br />Misschien moet ik Edwards afkraken; als Sellers zijn zin had gekregen, zou er een Pink Panther-film zijn geweest met een andere regisseur en zou het resultaat waarschijnlijk bijna net zo slecht zijn geweest. Maar je moet je wel afvragen wat een slimme, grappige vent als Edwards, afgezien van geld en ego, zou kunnen motiveren om een film te maken vol slechte grappen en verhaallijnen die nergens toe leiden.<br />Dreyfus vertelt zijn psychiater over zijn ophanden zijnde inzinking door Clouseau. 'Je bent net in de tekst van "You Go To My Head" vervallen,' zegt de psychiater.<br />'O ja? Neem me niet kwalijk!' 'Je moet je nooit verontschuldigen voor Cole Porter.'<br />Later, alsof hij dit non-grapje wil verduidelijken, beseft de psychiater dat het nummer niet van Cole Porter is. Hij identificeert de ware auteurs van het nummer, en Dreyfus jammert terwijl hij zijn hand tegen zijn hoofd houdt, over wat wie weet. Uiteindelijk droogt het nieuwe materiaal, hoe slap het ook is, op, en Edwards en co-schrijver Geoffrey Edwards (Bedankt, pap!) recyclen andere Pink Panther-films. Een nepneus van de vermomde Auguste Balls heet 'Wino and Roses', een woordspeling op een vorige Edwards-film die ook werd gebruikt als grap in 'Revenge of the Pink Panther'. Veel van Sellers' weggegooide beelden zijn gebaseerd op het idee dat hij een brand sticht door een pijp of een sigaar aan te steken, maar ze mogen toch samen worden opgenomen om Sellers zo lang mogelijk in de film te houden.<br />Maar ondanks dat alles lopen Sellers' scènes uit tot meer dan de helft van de film, waardoor Edwards gedwongen is te improviseren, en niet zo goed ook. Joanne Lumley, de toekomstige 'Absolutely Fabulous'-ster, speelt een onverschrokken tv-verslaggeefster die oude vrienden van Clouseau bezoekt, die lyrisch worden over Clouseau en Edwards de kans geven om zijn film nog schandaliger te ondertitelen met clips uit oudere films, waarvan sommige twee minuten duren.<br />De kans om de afgedankte beelden te zien is interessant, en één opname in een Brits hotel, waar Clouseau vreselijk veel pech heeft met het opnemen van de telefoon, is amusant, maar vooral om te laten zien hoe goed Edwards en zijn redacteur Alan Jones het hebben gedaan met 'The Pink Panther Strikes Again', waar de fragmenten vandaan kwamen.<br />Een ander pijnlijk element van 'Trail' Het is David Niven. Zijn stem is zo goed als verdwenen en Rich Little heeft hem een andere rol gegeven, die van Sir Charles Lytton. In elk geval leefde Niven toen nog en had hij een contract getekend om in deze film te spelen.<br />'Hij belichaamde het elfde gebod,' zegt Niven/Little over Clouseau. 'Gij zult niet opgeven!' Dat is een gebod dat Edwards wat deze serie betreft beter had kunnen breken.
Say this for the people who robbed Charlie Chaplin's grave - at least they didn't bring a camera along.<br /><br />Blake Edwards on the other hand showed no such scruples when it came to the star of his Pink Panther franchise, Peter Sellers. Dead for two years, Sellers was put back into service with the help of outtakes from older Panther movies and new footage shot around the expired star. It's hard to make chicken salad from chicken feathers, but this film hardly tries, loosely connecting indifferent footage of Sellers playing Inspector Jacques Clouseau to later scenes involving the disappearances of the Pink Panther diamond and, eventually, Clouseau himself.<br /><br />While Edwards claimed the point of this film was to honor Sellers' legacy, in fact he felt the same way of his dead star as Herbert Lom's Chief Inspector Dreyfus did of Clouseau, unable to refer to him in promotional interviews for this movie as anything other than "Sellers." The actual purpose of the film is twofold. First, he wanted to make a lot of money. Second, he wanted people to know who was behind the Panther franchise, a point made at the very start of the film when the name "Blake Edwards" fills the screen, before becoming "Blake Entertainment Edwards."<br /><br />Maybe I sound down on Edwards; if Sellers had his way, there would have been a Pink Panther movie with a different director and the result probably would have been nearly as bad. But you have to wonder what, other than money and ego, could motivate a smart, funny guy like Edwards to make a film full of bad jokes and go-nowhere story lines.<br /><br />Dreyfus tells his shrink about his pending breakdown from dealing with Clouseau. "You just lapsed into the lyrics of 'You Go To My Head'" the psychiatrist says.<br /><br />"I did? I apologize!" "Never apologize for Cole Porter."<br /><br />Later, as if to amplify this non-joke, the psychiatrist realizes the song isn't by Cole Porter. He identifies the song's true authors, and Dreyfus whimpers as he holds his hand to his head, about what who knows.<br /><br />Eventually the fresher material, lame as it is, dries up, and Edwards and co-writer Geoffrey Edwards (Thanks, Dad!) recycle other Pink Panther movies. A fake nose from disguise dealer Auguste Balls is called "Wino And Roses," a play on a previous Edwards film also used as a joke in "Revenge Of The Pink Panther." Much of Sellers' discarded footage are built around the same idea of his starting a fire by lighting a pipe or cigar, but allowed to run together anyway just to keep Sellers in the film as long as possible.<br /><br />But even with all that, Sellers' scenes run out with more than half the film to go, forcing Edwards to improvise, not at all well. Joanne Lumley, the future "Absolutely Fabulous" star, plays an intrepid TV reporter visiting Clouseau's old friends who wax rhapsodic about Clouseau and provide Edwards with the opportunity to even more shamefully pad his movie with actual clips from the older films, some running two minutes in length.<br /><br />The chance to see the discarded footage is interesting, and one sequence in a British hotel where Clouseau has terrible luck answering the phone is amusing, but mostly it serves to show just how good a job Edwards and his editor Alan Jones did with "The Pink Panther Strikes Again," where the outtakes came from.<br /><br />Another painful element of "Trail" is David Niven, his voice all but gone and dubbed by Rich Little, attempting to reprise his role as Sir Charles Lytton. At least Niven was alive at the time, and signed a contract to be in this film.<br /><br />"He epitomized the 11th commandment" Niven/Little says of Clouseau. "Thou Shalt Not Give Up!" That's one commandment Edwards would have been better off breaking as far as this series was concerned.