James Cagney speelt een permanente mecenas in een honky-tonk in San Francisco, observeert de eb en vloed van het menselijke verkeer en raakt af en toe betrokken bij het verwarde leven van afgezaagde personages. Je hebt de tapdansende komiek, de straatarme pianospeler, de voormalige stripteasedanseres, de verliefde jongen, de eenvoudige gokker, de joviale bareigenaar, enzovoort. Het is moeilijk voor te stellen welke van deze aandelenfiguren het irritantst is (ik zou zeggen de bonttrapper uit New Jersey), maar de film, gebaseerd op het Pulitzer-winnende toneelstuk van William Saroyan, heeft een paar goede recensies gekregen. Persoonlijke smaak zal de uiteindelijke waarde van de film moeten bepalen, hoewel Cagney's rustige zelfverzekerdheid (sommigen zullen zeggen zelfingenomenheid) tamelijk aangenaam is <0xE2><0x80><0x93> en zijn aanwezigheid is zeker vreemd in deze afgezaagde omstandigheden. Saroyans theatermateriaal is gewoon niet geschikt voor het witte doek, en de ene set en de ratelende dialoog vermoeien zowel het oog als het oor snel.
James Cagney plays a permanent patron at a San Francisco honky-tonk, observing the ebb and flow of human traffic and occasionally getting involved in the tangled lives of clichéd characters. There's the tap-dancing comedian, the penniless piano player, the former burlesque dancer, the lovestruck kid, the simple gambler, the hearty bar-owner, etc. It's hard to imagine which of these stock figures is the most annoying (my vote would be the fur-trapper who hails from New Jersey), yet the film, based on the Pulitzer Prize-winning play by William Saroyan, has garnered some good reviews. Personal taste will have to determine the picture's ultimate value, though Cagney's low-keyed self-assurance (some may say smugness) is rather enjoyable--and his presence is certainly odd in these corny circumstances. Saroyan's theatrical material just isn't well-suited for the screen, and the one main set and the clattering dialogue quickly tire both the eye and the ear. *1/2 from ****