Documenten worden geacht feiten te zijn, ontdaan van emotie en vooringenomenheid. Gelukkig is het 'Magische Leven van Lange Taart Sam' een eerbiedig en emotioneel onderzoek van een fascinerende man door een achterkleindochter die hem nooit heeft gekend. Dit is een verhaal van familieliefde op lange afstand; het overstijgt koppig de nevelen van de tijd die maar al te vaak de levensverhalen van de gemiddelde man zelfs voor zijn eigen afstammelingen versluieren.<br />Lange Taart Sam, zoals hij werd genoemd, had het meest obscure van het obscure moeten worden: een Chinese jongeman in een land dat verscheurd wordt door conflicten, armoede en onrust. Maar dankzij zijn talent, gedrevenheid, moed en een allesverterende ondernemersgeest werd hij een wereldberoemde entertainer, die de oude Chinese acrobatische traditie omtoverde tot een goocheltruc die de hele wereld over ging.<br />Anne Marie Fleming onthult de geschiedenis van een ongewone familie die tot haar verbazing de overgrootvader schijnt te zijn vergeten die zij wel kenden, maar zij niet. Ze vindt fysieke sporen van Sams erfenis, opgeslagen in musea in heel Noord-Amerika en in een cederhouten kist op Hawaï. Een van die overblijfselen is een prachtige zijden achtergrond uit zijn vaudeville-tijd.<br />Ook lokt ze de spirituele overblijfselen van haar overgrootvader uit de herinneringen van oude goochelaars, vaudeville-artiesten en zelfs een filmrolpaen aan Sam, afgeleverd door niemand minder dan Hollywood.' Orson Welles, de beroemdste goochelaar van Amerika. Met meer ironie dan droefheid merkt ze op dat Sam niet alleen vergeten is in Europa en Amerika, waar hij zo vaak rondreisde, maar ook in China. Ze merkt op dat hij zoveel andere culturen in zijn leven toeliet dat hij misschien vreemd was geworden met zijn eigen oorsprong.<br />De familie is opvallend interessant vanwege het internationale karakter. Sam trouwt met een Oostenrijkse vrouw en zijn kinderen en kleinkinderen zijn over de hele wereld verspreid. (En dat in een tijd dat de Chinezen nog slecht werden behandeld door de meeste culturen en officieel werden onderdrukt door de immigratiewetten over de hele wereld.) Deze culturele botsing is uiterst fascinerend. We komen te weten dat haar oudoom op kostscholen in Engeland en Oostenrijk heeft gezeten en dat hij op een foto achter Adolf Hitler staat tijdens het bezoek van de nazileider aan zijn school. Dit feit zou de krankzinnige fanaticus van raciale zuiverheid ongetwijfeld van streek hebben gemaakt als hij het had geweten. Deze traditie van multiculturalisme is een blijvende factor in het leven van de familie van deze Sam: regisseur Ann Marie Fleming is geboren op Okinawa en heeft een Austrische en Chinese achtergrond.<br />Ik blijf me verbazen over de kritiek op films en documentaires van mensen die een film 'te lang' of 'te saai' vinden. Er is een verschil tussen 'film'-leven en 'echt'-leven. Misschien dat de prestaties van mijn eigen grootvader en zijn levenslust tegen alle verwachtingen in me Fleming doen begrijpen. Ze had waardering voor haar voorvader, die de aard van het drama begreep en het aanscherpte om het publiek te betoveren en een zekere mate van succes te bewerkstelligen.<br />Het begrijpen van de achtergrond van Lang Tack Sam, zijn ontsnapping aan een leven van onbekendheid en armoede, zijn diepgewortelde optimisme en zijn vermogen om culturen te overbruggen en tegelijkertijd een populaire toneelvoorstelling te produceren, kan moeilijk zijn voor mensen die verslaafd zijn aan special effects en de emotionele manipulatie van fictie. Het leven is ingewikkelder, moeilijker en uiteindelijk interessanter dan alles wat Hollywood te voorschijn kan toveren, en daarom kunnen documentaires zo boeiend zijn. <br />Sommigen die kritiek hebben geleverd op deze documentaire schijnen te geloven dat Fleming zelf aan het drummen is, of haar overgrootvader en haar familie voorhoudt dat ze interessanter zijn dan ze in werkelijkheid zijn. Wat Fleming doet, en we moeten dankbaar zijn dat ze dat doet, is ons er allemaal aan herinneren dat we allemaal een fascinerende geschiedenis hebben die we niet moeten vergeten. Deze geschiedenis is misschien wel de belangrijkste onder onze verwanten die zijn opgegroeid in een tijd waarin een man zijn lichaam moest vernielen om in zijn levensonderhoud te voorzien, of, om aan armoede te ontsnappen, een buitengewone vaardigheid en moed moest tonen om de verlammende fysieke en culturele grenzen te overwinnen. Je kunt de Long Tack Sam niet waarderen. Het is een magisch leven, tenzij men de omstandigheden van zijn tijd kan begrijpen, wat deel uitmaakt van Flemings boodschap.<br />Het Magische Leven van Lang Tak Sam is een lofzang op een opmerkelijke familiegeschiedenis, gedreven door de prestaties van een man die moed en vasthoudendheid bezat - de ware alchemistische componenten van een'magisch' leven.
Documentaries are supposed to be recitations of fact, stripped of emotion and bias. Thankfully, the "Magical Life of Long Tack Sam" is a reverential and emotional examination of a fascinating man by a great-granddaughter who never knew him. This is a long-distance story of familial love; it doggedly transcends the mists of time that all too often obscure the life stories of the average man even from his own descendants.<br /><br />Long Tack Sam, as he was known, should have ended up as the most obscure of the obscure -- a Chinese youth in a land riven with conflict, poverty and turmoil. But owing to his talent, drive, courage and a consuming entrepreneurial spirit, he became a world-renowned entertainer, parlaying the ancient Chinese acrobatic tradition into a magic act that toured the world.<br /><br />Anne Marie Fleming reveals the history of an unusual family that, to her surprise, seems to have forgotten the great-grandfather they knew but she did not. She finds physical traces of Sam's legacy stored in museums around North America and in a cedar chest in Hawaii. One such artifact is a beautiful silk backdrop from his vaudeville days.<br /><br />She also locates the spiritual remnants of her great grandfather in the memories of old magicians, vaudevillians and even a film clip paen to Sam delivered by none other than Hollywood's most famous prestidigitator, Orson Welles. With more irony than sadness, she notes that Sam is forgotten not only in Europe and America where he so frequently toured, but in China as well, noting that he incorporated so much of other cultures within his life that he perhaps became foreign to his own origins.<br /><br />The family is strikingly interesting owing to its international character. Sam marries an Austrian woman and his children and grandchildren are spread throughout the world. (This during a time when Chinese were still treated poorly by most cultures and by officially repressed by immigration laws worldwide.) This cultural collision is deeply fascinating. We learn her great-uncle went to boarding school in England and Austria and is in a photograph standing behind Adolf Hitler during the Nazi leader's visit to his school. This fact would have undoubtedly disturbed the lunatic zealot of racial purity had he known it. This tradition of multiculturalism is an enduring factor in the life of this Sam's family: Director Ann Marie Fleming was born on Okinawa of Austrlian and Chinese heritage.<br /><br />I never cease to be amazed at criticisms of films and documentaries by those who find a film "too long" or "boring." There is a difference between "reel" life and "real" life. Perhaps my own grandfather's accomplishments and zest for life against great odds makes me comprehend Fleming's appreciation of her forebear grandfather who understood the nature of drama and honed it to wow the public and carve out a modicum of success.<br /><br />Comprehending Long Tack Sam's background, his narrow escape from a life of obscurity and poverty, his entrenched optimism, and his ability to bridge cultures while astutely producing a popular stage act, may be difficult for those addicted to special effects and the emotional manipulation of fictional contrivance. Life is more complicated, difficult and, ultimately interesting than anything Hollywood can conjure which is why documentaries can be so spellbinding.<br /><br />Some who have criticized this documentary seem to believe Fleming is beating her own drum, or holding out her great-grandfather and her family as more interesting than they really are. What Fleming is doing, and we should be thankful she does so, is reminding all of us that we each have a fascinating history that should not be forgotten. This history is perhaps most important among our relatives who grew up in a time when a man had to wreck his body physically to make a living, or, in order to escape poverty, demonstrate extraordinary ability and courage to overcome stultifying physical and cultural boundaries. One cannot appreciate the Long Tack Sam's magical life unless one can grasp the circumstances of his times, which is part of Fleming's message.<br /><br />The Magical Life of Long Tack Sam is a salutation to a remarkable family history driven by the accomplishments of a man who possessed courage and tenacity -- the true alchemic components of a "magical" life.