Het enige positieve aan deze film zijn de momenten waarop je hardop moet lachen om de opgeblazen clichés. Zoals wanneer Arn verdrietig is en door de regen rijdt. Of wanneer Cecila gelukkig is en begint te dansen. Of elke keer als Joakim Netterkvist zijn 'zielige puppy'-gezicht trekt, of wanneer het dramatische strijkorkest begint te spelen. Aan de ene kant gebeurt dat vaak.<br />Aan de andere kant doet het de rest van de tijd gewoon pijn om ernaar te kijken. Je hebt medelijden met alle betrokkenen, vooral met degenen die ervoor hebben betaald. Iedereen, de acteurs, de regisseur, de redacteur, lijkt nerveus te zijn om aan zo'n groot budgetproject te werken (de duurste Zweedse film ooit) en bang om fouten te maken, en dat totale gebrek aan zelfvertrouwen straalt overal doorheen.<br />Hoe onmogelijk het ook lijkt, hierdoor lijken de boeken in vergelijking goed te zijn. Verdomme, het koninkrijk der hemelen lijkt goed. En dat is een hele prestatie.
This movie's only redeeming features are the moments when you cant help laughing out loud at the overblown clichés. Such as when Arn is sad and riding through the rain. Or when Cecila is happy and starts to dance. Or every time Joakim Netterkvist makes his "sad puppy" face, or whenever the dramatic string orchestra starts playing. On the plus side this happens a lot. <br /><br />On the minus side, the rest of the time it just hurts to watch it. You feel sorry for everyone involved, especially those who paid for it. Everybody, the actors, the director, the editor, seems to be nervous working on such a big budget project (the most expensive Swedish film ever) and scared to make mistakes, and this total lack of confidence shines through everywhere.<br /><br />Impossible though it seems, this actually makes the books look good in comparison. Hell, it makes Kingdom of Heaven seem good. And that is quite an achievement.