In 1991, na een carrière van vier albums en de dood van een van's werelds meest getalenteerde bassisten, bracht Metallica een album uit dat tientallen miljoenen exemplaren over de hele wereld verkocht en hen tot grote namen maakte. En in de daaropvolgende paar jaar werd de Metallica-cultus zo koortsachtig dat het letterlijk onmogelijk was om de band niet te noemen of te laten optreden. En dat was het moment waarop de eerste barsten in het imago van de band als een band van het volk verschenen, alleen maar om alternatieven te bieden. Nadat ze de markt hadden verzadigd met live-albums, video's en merchandise, bereikte Metallica het punt waarvan ik zeker weet dat de leden zichzelf voor de gek hielden. Met andere woorden, ze begonnen het publiek af te stoten door alleen maar genoemd te worden. En nu hun materiaal steeds meer papaverachtig wordt, steeds meer formulair, om nog maar te zwijgen van voorspelbaarder, zie je dat het moment waarop ze de geest hadden moeten opgeven al minstens dertien jaar geleden was. Voormalige fans drongen er altijd bij hen op aan zich terug te trekken als ze nog een greintje waardigheid overhadden. Daar is het nu te laat voor.<br />Een aspect van de tirades van Lars over mp3 waar fans of voormalige fans het niet vaak over hebben, is dat Lars doodsbang is voor internet en mp3. Niet vanwege de mogelijkheid dat zijn muziek gestolen zou kunnen worden (dit, van een band die een groot deel van zijn aanvankelijke bekendheid te danken had aan cassettehandel). Het is eerder zo dat mp3 voor een groot deel het speelveld is in termen van bekendheid. Het is nu net zo gemakkelijk voor bands die getekend hebben bij labels die geen miljoenen dollars hebben om de luisteraar te verzadigen om een nieuw publiek te bereiken. En zoals iedereen die bekend is met de zwarte of de doommetalscene je kan vertellen, vernietigen die bands elke aanspraak op uniekheid die de band heeft. Snelle, verblindende drumpatronen met een geïntegreerde gitaar progressie? Morbid Angel of Kataklysm doen het veel beter. En hoe meer ik beklemtoon dat Therion koren en orkesten als een integraal onderdeel van hun materiaal heeft gehad sinds Metallica's post-zwartalbumcrisis, toen ze plotseling de slecht lopende platenverkoop oppepten, hoe beter. Dus als je gaat zitten om Some Kind of Monster met die feiten in het achterhoofd te bekijken, kom je er alleen maar meer achter wat een stelletje onwetende, verwende kinderen Metallica in werkelijkheid is. Sommigen zeggen dat alles wat de band in termen van potentieel of ziel had, samen met Cliff Burton is gestorven, en hoewel het even duurde voordat dit duidelijk werd, kan ik het alleen maar met hen eens zijn. Als Burton vandaag nog zou leven, zou hij vol ongeloof zijn hoofd schudden over de burgerlijke baby's die zijn voormalige bandleden zijn geworden. Gelukkig wint Burtons opvolger, een man die ik had beschouwd als een poseur die zich Jason Newsted noemde, het respect van het publiek door voldoende ongeloof te tonen voor zowel hemzelf als Burton. Hoewel ik de eerste zou zijn om tegen te spreken dat er veel problemen zijn die je met honderd miljoen dollar niet kunt oplossen, zegt de bereidheid van de band om hun bezit van dat geld in het gezicht van hun publiek te wrijven veel over de ware aard van hun problemen. En dat niet alleen, maar ook het feit dat hun problemen geheel vrijwillig zijn terwijl mensen met problemen van onvrijwillige aard die nauwelijks genoeg te eten hebben, er zonder meer een film over maken...<br />Nou, om het maar ronduit te zeggen, dit is niet zomaar een klap in het gezicht van fans, oud of niet. Diezelfde groep kinderen zit hier een hele wereld de duimschroeven aan te draaien. Hun neiging om iedereen behalve zichzelf de schuld te geven van hun tegenslagen, ongeacht hun verdienste, benadrukt het probleem alleen maar. Als ik het kon, zou ik James en Lars in een stoel vastbinden en hen dwingen om te kijken naar mensen die commentaar geven op deze documentaire. Misschien zouden ze dan begrijpen dat hun slechte verkoopcijfers niets te maken hebben met piraterij, mp3-handel of zelfs de smokkelarij. De partij die de meeste verantwoordelijkheid draagt voor het feit dat de partij er nu niet meer is, kijkt hen elke dag in de ogen als ze in de spiegel kijken. Wat het nog triester maakt, is dat zelfs als ze dit tegenover zichzelf toegeven en de manier waarop ze zich daarnaar gedragen veranderen, er niets meer aan te doen is. Ze hebben hun nest letterlijk zo erg bevuild dat ze naar een andere planeet zouden kunnen gaan en dan zouden ze nog steeds dat talentloze stel zijn dat alles kreeg en dat iedereen in het gezicht wilde wrijven.<br />Betekent dit dat de documentaire totaal waardeloos is? Nou, nee, er zijn momenten waarop buitenstaanders de zaak stilletjes tot iets echts spinnen, en daar is het grootste deel van de komedie op gebaseerd. Zoals James, Lars en in mindere mate Kirk zichzelf tot steeds grotere idioten maken, zo zien mensen als Dave Mustaine of Torben Ulrich er het beste uit. Het eerste omdat hij ons laat zien dat het feit dat je een eersteklas single en een multiplatinum album hebt niet betekent dat je meer succes hebt. Het tweede omdat hij de gedachten spreekt van elke waarlijk muzikale persoon op deze planeet als Lars hem het nummer laat spelen waarmee de band van plan is het nieuwe album te openen, door Lars heel duidelijk te vertellen dat hij het in de vuilnisbak zou gooien om het nooit meer te laten horen. Het probleem met de laatste scène is dat die ongeveer veertien jaar te laat is gekomen. Om dit soort redenen zou je Some Kind of Monster kunnen zien als een soort zwarte komedie. Het is grappig om te lachen om een stel yuppie-idioten die geen idee hebben wat er aan de hand is. Maar het is ook triest om te bedenken wat ze hadden kunnen zijn.<br />Some Kind of Monster is een van de tien films. De band had hem ongetwijfeld briljant willen maken, maar ik betwijfel of ze dat voor elkaar hebben gekregen door zo stom te zijn.
In 1991, after a career spanning four albums and the death of one of history's most talented bassists, Metallica released an album that sold tens of millions of copies worldwide and made them household names. And over the next couple of years, the cult of Metallica became so feverish it was literally impossible to escape mention or playback of the band. And that was when the first cracks in the band's image as a band of the people, only out there to provide alternatives, appeared. After saturating the market with live albums, videos, and merchandise, Metallica reached the point I am sure the members liked to kid themselves they would not. In other words, they began to repel audiences through mere mention. And with their material becoming progressively more poppy, more formulaic, not to mention more predictable, one sees the point at which they should have given up the ghost was now at least thirteen years in the past. Former fans used to urge them to retire while they had a shred of dignity left. It is now too late for that.<br /><br />An aspect of the anti-MP3 tirades from Lars that fans or former fans do not often mention is that Lars is scared out of his mind of the Internet and MP3. Not because of the possibility of theft of his music (this, from a band that gained much of its initial notoriety through tape-trading). Rather, it is because MP3 to a large extent levels the playing field in terms of exposure. It is now just as easy for bands signed to labels that do not have million-dollar warchests to saturate the listener with to reach a new audience. And as anyone familiar with the black or doom metal undergrounds can tell you, those bands utterly destroy any claim to uniqueness the band has. Speedy, blinding drum patterns with integrated guitar progression? Morbid Angel or Kataklysm do it far better. And the more I emphasise that Therion have had choirs and orchestras as an integral component of their material since before Metallica's post-black-album crisis of how to revive suddenly ailing record sales, the better.<br /><br />So when one sits down to view Some Kind Of Monster with those facts in mind, it only further exposes what a bunch of ignorant, spoiled children Metallica really are. Some say that everything the band had in terms of potential or soul died with Cliff Burton, and while it took a while for this to become apparent, I can only agree. If Burton were alive today, he would be shaking his head in disbelief at what burgeois babies his former bandmates have turned into. Fortunately, Burton's successor, a man I had thought of as a poseur going by the name of Jason Newsted, wins back audience respect by showing enough disbelief for both himself and Burton. Whilst I would be the first to protest that there are many problems a hundred million dollars cannot cure, the willingness of the band to rub their possession of such money in the face of their audience says a lot about the true nature of their problems. Not only that, but the fact that their problems are entirely voluntary while people with problems of an involuntary nature who barely have enough to eat, leave alone make a film about the matter...<br /><br />Well, to put it bluntly, this is not just a slap in the face to fans, former or otherwise. This same bunch of children is sitting here and giving an entire world the finger. Their propensity to blame everyone but themselves for their misfortunes, regardless of their merit, only highlights the problem. Were I able, I would strap James and Lars into seats and force them to watch people comment on this documentary. Perhaps then they might understand that their declining sales have nothing to do with piracy, MP3 trading, or even bootlegging. The party with the most responsibility for the fact that the party is now over stares them in the face every day when they look in a mirror. What makes it even more sad is that even admitting this to themselves and changing the manner in which they conduct themselves accordingly will not fix things anymore. They have literally soiled their nest so badly that they could go to another planet and they would still be that talentless band who were given everything and chose to rub it in everyone's faces.<br /><br />Does this mean the documentary is entirely worthless? Well, no, there are moments in which outside observers quietly spin the affair into something real, which is where most of the comedy is derived from. As James, Lars, and to a lesser extent Kirk all make themselves look like bigger and bigger idiots, it is people like Dave Mustaine or Torben Ulrich who come off looking the best. The former because he shows us that just because you have a number one single and multi-platinum album does not mean you are more successful. The latter because he speaks the mind of every truly musical person on the planet when Lars plays him the track the band is thinking of opening the new album with, by telling Lars quite plainly that he would throw it in the trash, never to be heard again. The problem with the latter scene being that it has come about fourteen years too late. For reasons like this, one could view Some Kind Of Monster as a kind of black comedy. It is funny to laugh at a pack of yuppie idiots who have no idea what is going on. But it is also sad to think of what they could have been.<br /><br />Some Kind Of Monster is a one out of ten film. The band doubtless intended it to be brilliant, but I doubt they meant to accomplish that by being this stupid.