Hoewel grote komedie vaak een moeiteloze indruk maakt, wil dat nog niet zeggen dat het woord letterlijk moet worden genomen, hoewel je van Crocodile Dundee in Los Angeles op een bepaald niveau echt kunt zeggen dat het een moeiteloze komedie is. Er is absoluut geen enkele moeite gedaan: het is scherp en de microfoon kruipt nooit in beeld omdat er op de meest oninteressante manier oninteressante dingen gebeuren terwijl de cast oninteressante dingen te zeggen krijgt om de looptijd van het contract zo lang mogelijk te maken, maar dat is het wel zo'n beetje. Dat het'stuk' draait om een smokkeloperatie ter financiering van een filmstudio die een gegarandeerde flop van een derde aflevering van een dode franchise produceert, zou je misschien kunnen zien als een moment van postmodernisme, maar het is niet zo.' Het is waarschijnlijk niet meer dan een wanhopige kreet om hulp van de scenarioschrijvers. Alle charme en geestigheid van de eerste (en in mindere mate van de tweede) film is verdwenen, samen met de personages en de goodwill. Paul Hogan begint er net zo verweerd uit te zien als de krokodillen zelf, en het interessantste aan Linda Kozlowski is dat ze de plastische chirurgie probeert te lokaliseren aan de hand van de soft focus-filters waarmee ze vaak wordt gefotografeerd, om erachter te komen hoeveel van haar losbandige uiterlijk aan verveling te wijten is en hoeveel aan botox. Ze zitten allebei opgezadeld met personages die gewoon niet geloofwaardig meer zijn op hun leeftijd, ook al hebben ze nu een nogal nietszeggende zoon die de verstrijkende jaren erkent. Het is een toneelversie van een verslaggever op een lagere school, terwijl Mick Dundee op de een of andere manier plotseling een volslagen idioot lijkt te zijn geworden die zich niets herinnert van alle dingen die hij in de eerste twee films heeft meegemaakt, in de hoop dat het publiek zijn nieuwe onwetendheid grappig zal vinden in plaats van alleen maar verbijsterend <0xE2><0x80><0x93> het is zelfs niet zo dat zijn personage een klap op zijn hoofd heeft gekregen tijdens een verzonnen plotpunt, het is gewoon gewoon een lui handschrift. De situatie verbetert een beetje en wordt in het afgelopen halfuur iets beter om naar te kijken, maar dat is niet echt een aanbeveling. Een te laat derde deel is meestal een wanhopige poging van een verbleekte ster om haar carrière en banksaldo op te vijzelen, maar dit is zo volkomen ongeïnteresseerd in iets anders dan het bezoeken van de geldautomaat dat het bijna kan doorgaan voor een non-film.
While great comedy should often appear effortless, that doesn't mean that the word should be taken literally, though on one level Crocodile Dundee in Los Angeles can truly be said to be an effortless comedy. Absolutely no effort whatsoever has been made: it's in focus and the microphone never creeps into shot as uninteresting things happen in the most uninteresting way possible while the cast are given uninteresting things to say to bulk out the running time to the contractually agreed length, but that's about it for exertion. That the 'plot' revolves around a smuggling operation financing a movie studio producing a guaranteed flop third episode in a dead franchise could possibly be seen as a moment of post-modernism, but it's probably just a desperate cry for help from the screenwriters. All the charm and wit of the first (and to a lesser extent the second) film has vanished, taking the characters and goodwill with them: Paul Hogan is starting to look a leathery as the crocs themselves and the most interesting thing about Linda Kozlowski here is trying to pinpoint the plastic surgery through the soft focus filters she's often shot with and work out how much of her disengaged performance is down to boredom and how much to Botox. Both are saddled with characters that simply aren't believable at their age anymore even if they do now have a rather bland son to acknowledge the passing years. She's a primary school play version of a reporter while somehow Mick Dundee seems to have suddenly become a complete simpleton with no memory of all the things he encountered in the first two films in the hope that the audience will find his newfound ignorance funny rather than simply bewildering - it's not even as if his character took a whack to the head in a contrived plot point, it's just plain lazy writing. Things improve slightly to become vaguely watchable in the last half hour, but that's not exactly a recommendation. Belated threequels are usually desperate attempts from faded stars to revive their career and bank balance, but this is so utterly disinterested in doing anything but visiting the cashpoint that it practically qualifies as a non-film. It's just a void. Avoid.