Als je op zoek bent naar een ingewikkelde plot, kijk dan elders. Als je op zoek bent naar een goed gevoel, een spannende actie, kijk dan elders. Als je op zoek bent naar de nieuwste suikerspin van een romance met Sandra Bullock, waarom lees je dit dan? In Uwe Bolls verbluffende 'Tunnelratten' heeft de steeds interessantere (maar nog steeds niet minder belasterde) Duitse regisseur iets gemaakt wat in wezen neerkomt op een kroniek van de waanzin van de oorlog, op een besloten, claustrofobisch en angstaanjagend intieme manier. Het concept en de plot (een peloton Amerikaanse soldaten dat ondergrondse tunnels blootlegt die door de Vietcong zijn aangelegd om hinderlagen te leggen) zijn een en hetzelfde; en de metaforen die parallel lopen aan afgesloten ruimtes en de erosie van het verstand zijn sterk <0xE2><0x80><0x93> hysterie is hier diep vanbinnen heel geloofwaardig. Hoewel de introducties van de personages en de daaropvolgende dialogen de doorgewinterde kenner van de cinematografische oorlogvoering misschien bekend in de oren klinken, is het juist de onbekendheid van de cast (waarbij de vaste Michael Pare van Boll de enige 'naam'-acteur is die aanwezig is) die het allemaal geloofwaardig maakt; het gebrek aan 'naam'-acteurs verhoogt de spanning alleen maar, vooral nadat ze onze sympathie hebben verdiend. Om deze jongemannen opgesloten te zien zitten in een ruimte vol boobytraps (met niets anders dan een revolver en een zaklantaarn) is een nachtmerrie, nog erger dan 'De Afgrond' van een paar jaar geleden. De film hult zich in een somber, vrijblijvend nihilisme, de plot (die veel weg heeft van de oorlog die hij oproept) is eerder een grillige opeenvolging van gebeurtenissen dan een simpele kwestie van verbinden-de-puntjes-conflictoplossing. Taai, hypnotiserend en verfrissend vrij van gekunsteld stilisme zou 'Tunnelratten' heel goed het meesterwerk van Uwe Boll kunnen zijn.<br />7,5 van de 10.<br />7,5 uit 10.
If you're looking for an intricate plot, look elsewhere. If you're looking for feel-good, shoot-em-up action, look elsewhere. If you're looking for the latest sugar-pill rom-com with Sandra Bullock, why are you even reading this? In Uwe Boll's stunning "Tunnel Rats," the increasingly interesting (but still no less maligned) German director has made what essentially amounts to a chronicle of the madness of war told in a confined, claustrophobic, and frighteningly intimate way. The concept and plot (a platoon of American soldiers uncovering underground tunnels built by the Viet Cong to stage ambushes) are one and the same; and the metaphors paralleling confined spaces to the erosion of sanity are strong--hysteria is very viscerally believable here. While the character introductions and subsequent dialogs may strike notes of familiarity to the seasoned connoisseur of cinematic warfare, it's the unfamiliarity of the cast (with Boll regular Michael Pare being the only 'name' actor present) that makes it all stick; the lack of name actors only heightens the suspense, especially after they've earned our sympathy. To see these young men trapped in confined, booby-trapped spaces (with nothing but a revolver and a flashlight) is the stuff of nightmares, even more so than "The Descent" a few years back. The film maintains a bleak, free-form nihilism throughout, its plot (much like the war it's invoking) a jagged sequence of events rather than a simple matter of connect-the-dots conflict resolution. Tough, hypnotic, and refreshingly free of contrived stylistic symbolism, "Tunnel Rats" could very well be Uwe Boll's masterpiece.<br /><br />7.5 out of 10