Ik was teleurgesteld. Ik wist niets van de film voordat ik hem zag, en ik had echt gehoopt op iets leuks, iets verhelderends, maar ik was teleurgesteld.<br />Ik weet dat hij met een laag budget is gemaakt, maar het handgemaakte camerawerk (dat typerend lijkt voor veel producties in Vancouver) leek me gewoon lui. Er zijn veel films gemaakt met een miniem budget, maar dat betekent niet dat planning en denkwerk niet in het scenario kunnen worden verwerkt. Denk, El Mariachi, Do The Right Thing; uiterst onderhoudende, goed geplande, goed gefotografeerde films met een redelijk laag budget. Ik weet niet of het ontbreken van belichting opzettelijk was, maar het werd gewoon frustrerend. Het voelde gewoon amateuristisch aan en het voelde alsof er veel meer aandacht aan besteed had kunnen worden. Er wordt gezegd dat het camerawerk dit verhaal ondersteunt. Misschien, maar het negeert niet het feit dat er praktisch geen kunstzinnigheid in de visuele composities lijkt te zijn gestopt.<br />Maar het verhaal leek overdreven melodramatisch. Een deel van het acteerwerk was oké, vooral Grace, de hoofdrolspeelster, de priester, Jenn Copping en Ben Ratner, die een echte kameleon is als het op acteren aankomt (zie: Smerig). Maar andere personages leken houterig; ongelooflijk. Het helpt ook niet dat het verhaal op zich geforceerd en ongeloofwaardig aandeed.<br />De film leek geen amusementswaarde te hebben. Het verhaal was niet erg interessant, de onderliggende christelijke waarden en de stukjes over Jennifer Copping die door Grace' tirades christen was geworden, leken gewoon belachelijk. Vooral omdat Coppings personage zo attent en evenwichtig leek, dat het een beetje absurd leek dat ze zomaar overschakelde op al dat religieuze gebazel van iemand die aan schizofrenie leed.<br />Ik denk dat de Canadese filmindustrie mogelijkheden heeft. Deze film lijkt, ondanks mijn negatieve commentaar, ook mogelijkheden te hebben. Ik ben altijd geïntrigeerd door de films die uit Canada komen, ook al hebben veel ervan een vreemde, duistere uitstraling. Er zijn een paar echt geweldige films uit Canada gekomen, zoals The Sweet Hereafter en ik heb de Mermaids Singing, Cronenberg, gehoord.' Om een film tot grootsheid te brengen, kost het veel tijd en denkwerk om het script en het verhaal zo te herschrijven dat het echt resoneert. Ik heb begrepen dat de film het resultaat was van vijf jaar hard werken. Dat lijkt nogal moeilijk te geloven, gezien het resultaat, en ik zie niet in hoe een product als dit tot stand kan komen na vijf jaar denken en plannen. Het lijkt erop dat er meer denkwerk had moeten en kunnen gaan naar het storyboard, de acteerkeuzes en de kwaliteit van het script in die tijd. Een film kan persoonlijk relevant zijn voor de betrokkenen en voortkomen uit een gepassioneerde betrokkenheid met het materiaal, maar die elementen moeten zich vertalen naar het scherm. Het publiek moet zich verlicht en vermaakt voelen als de film al succes heeft. Veel films hebben dat bereikt. Niet dat het een gemakkelijke taak is, maar het is mogelijk.
I was disappointed. I knew nothing of the film before I saw it, and I really did hope for something enjoyable, enlightening, what have you... but I was disappointed. <br /><br />I know it was made on a low budget, but the hand-held camera-work (which seems typical of many Vancouver productions) just seemed lazy. Many films were made on miniscule budgets, but it doesn't mean that planning and thought can't go into the storyboard and shooting script. Think, El Mariachi, Do The Right Thing; highly entertaining, well-planned, well-shot movies done on fairly low budgets.<br /><br />That having been said, the opening sequence was nice.<br /><br />But the cinematography left something to be desired. I don't know if the lack of lighting was intentional, but it just became frustrating. It just felt amateur and felt like a lot more thought could have gone into it. It has been said that the camera-work serves this story. Perhaps, but it doesn't neglect the fact that virtually zero artistry seems to have gone into the visual compositions. <br /><br />But the story seemed unduly melodramatic. Some of the acting was alright, especially Grace, the lead, the priest, Jenn Copping and Ben Ratner, who is quite a cameleon when it comes to acting (see: Dirty). But other characters seemed wooden; unbelievable. It doesn't help that the story felt forced and unbelievable in itself.<br /><br />The movie seemed lacking in entertainment value. The story wasn't very interesting, the underlying Christian values and the bits about Jennifer Copping becoming Christian due to Grace's rantings just seemed ridiculous. Especially because Copping's character seemed so thoughtful and level-headed, that for her to simply switch and buy into all of the religious ramblings from somebody suffering from schizophrenia seemed a bit absurd. <br /><br />I think Canadian film-making has potential. This film, despite my dissing, also seems like it could have had potential. I'm always intrigued by the films that come out of Canada, even if many tend to have a strange, dark vibe. Some really great movies have come out of Canada, such as The Sweet Hereafter and I heard the Mermaids Singing, Cronenberg's films and so on, but in order to a film to reach the point of greatness, it really takes a lot of time and thought and working and reworking the script and story until it truly resonates. I understand the film was the result of five years work. That seems pretty hard to believe, considering the result, and I don't see how a product like this could emerge after five years of thinking and planning. It seems like more thought should and could have gone into storyboard, acting choices, and the quality of the script in that time. <br /><br />A film can have personal relevance for those involved and come from a passionate engagement with the material, but those elements have to translate to the screen. The audience should come away feeling enlightened AND entertained, if the film has succeeded at all. Many many films have accomplished that. Not that it's an easy task, but it is possible.