Cary Grant en Irene Dunne waren geweldig samen, en hoewel 'My Favorite Wife' niet zo grappig is als 'The Awful Truth', is het nog steeds behoorlijk goed. Ellen, verdwaald op zee en vermoedelijk dood, komt na 7 jaar terug en ontdekt dat haar man Nick hertrouwd is. Ze gaat naar zijn huwelijksreishotel, wat een van Grants beste stukken is <0xE2><0x80><0x93> hij ziet haar als de lift dichtgaat en zijn hoofd volgt de deur tot die dichtgaat. Maar hij schijnt zijn bruid niet Bianca te kunnen vertellen (Gail Patrick). Dan ontdekt hij dat Ellen niet alleen op het eiland was, maar de 7 jaar met ene Stephen Burkett heeft doorgebracht. In een andere grappige scène krijgt Ellen een schaapachtige, kleine, kale schoenverkoper als Burkett. Nick heeft de echte Burkett opgespoord en Stephen lijkt veel meer op Randolph Scott dan op de schoenverkoper. Hij wordt zelfs gespeeld door Randolph Scott.<br />Grant is zijn gebruikelijke ragebol en buitengewoon knap. Hij praat veel in zichzelf terwijl hij bedenkt wat hij tegen Bianca gaat zeggen. En net als in 'Bringing Baby' en 'I Was a Male War Bride' doet hij iets met dameskleding, ditmaal staat hij voor een spiegel en probeert te bedenken wat Ellen moet aantrekken. Dunne is heel grappig. Ze doet zich voor als een vriendin uit het Zuiden als ze Bianca ontmoet, en ze is ook heel ontroerend als ze haar kinderen voor het eerst ziet.<br />Het enige probleem is dat het allemaal een beetje saai wordt, vooral aan het eind met een lange scène die te maken heeft met Grant op zolder. Zoals anderen hebben opgemerkt, zitten er wat gaten in het script, vooral het feit dat een vrouw die na 7 jaar terugkeert geen publiciteit krijgt. En die arme Bianca komt over als een schurk als ze een slachtoffer is. Stel je voor. Hoe amusant _My Favorite Wife_ ook is, het had beter kunnen zijn.<br />Niettemin is het met deze sterren een verrukkelijke film, en sommige van de grappigste scènes spelen zich af in de rechtszaal. De rechter, gespeeld door Granville Bates, is hilarisch en een goed voorbeeld van 'geen kleine rollen'. Hij maakt zeker het beste van zijn rol.
Cary Grant and Irene Dunne were great together, and though "My Favorite Wife" is not as funny as "The Awful Truth," it's still pretty good. Ellen, lost at sea and presumed dead, returns after 7 years to find her husband Nick has remarried. She goes to his honeymoon hotel, which is a setup for one of Grant's best bits - he sees her as the elevator is closing and his head follows the door until it closes. However, he can't seem to tell his bride Bianca (Gail Patrick). Then he finds out that Ellen wasn't alone on the island but spent the 7 years with one Stephen Burkett. In another funny scene, Ellen gets a sheepish, short, bald shoe salesman to pose as Burkett. Nick has tracked the real Burkett down, and Stephen looks a lot more like Randolph Scott than the shoe salesman. In fact, he's played by Randolph Scott.<br /><br />Grant is his usual riot and extremely handsome. He spends a lot of time talking to himself as he acts out what he's going to say to Bianca. Also, as in "Bringing Up Baby" and "I Was a Male War Bride," he gets to do something with women's clothing - this time standing in front a mirror and trying to figure out what to bring Ellen to wear. Dunne is very funny, posing as a southern friend when she meets Bianca, and also is quite touching when she first sees her children.<br /><br />The only problem is that it all gets a little tired, particularly at the end with a prolonged scene having to do with Grant in the attic. As others have pointed out, the script has some holes, particularly the fact that a woman returning after 7 years gets no publicity. And poor Bianca comes off like a villain when she's a victim. Go figure. As amusing as "My Favorite Wife" is, it could have been better.<br /><br />Nevertheless, with these stars, it's a delightful film, and some of the funniest scenes take place in the courtroom. The Judge, played by Granville Bates, is hilarious and a good example of "no small parts." He sure makes the most of his role.