Er waren mensen in het publiek die niet konden geloven dat er een film als Amos Gitai's Promised Land gemaakt kon worden, gezien het bijna documentaireachtige gevoel dat de film opriep bij een oud, oud probleem van mensenhandel en prostitutie. Ik denk dat degenen die er zo over dachten waarschijnlijk niet naar Londen of Brighton zouden gaan, die net als Lilya-4-eva een aspect van kinderprostitutie onder de loep nemen en er een ander verhaal van maken.<br />Hier is het in feite uit wanhoop <0xE2><0x80><0x93> in feite stinken bijna alle personages hier ernaar, om kinderen op straat uit te buiten en ze met aanzienlijke bedragen te verleiden om de grillen van een paar rijke cliënten te bevredigen. De film krijgt een niet-lineair verhaal doordat zijn verhaal wordt verteld, waardoor je er vrij snel achter wilt komen waarom er twee vrouwen aan boord zijn, zoals de titel van de film al aangeeft, die in rap tempo de stad Londen achter zich laten, waar we om 03.07 uur worden voorgesteld aan Joanne (Georgia Groome) in dikke make-up, die door een oudere dame van de straat, Kelly (Lorraine Stanley), die aan een ernstig gekneusd oog lijdt, in een stinkende wc wordt verstopt. Ik neem aan dat de film door het bescheiden productiebudget de indruk wekte van een typische Engelse misdaadthriller, met de camera die het publiek in het hart van de actie bracht, waardoor de hoofdrolspeelsters langzaam wat sympathie opwekten vanwege het gebrek aan opties die hun ter beschikking stonden, inclusief op de vlucht zijn, of door een gevoel van duidelijk aanwezig gevaar van dichtbij, vooral wanneer de pooiers Derek (Johnny Harris) en Chum (Nathan Constance) onvermijdelijk dicht bij het duo in de buurt komen bij een gebeurtenis die ze hebben begaan en die ze zorgvuldig geheimhouden. De relatie tussen Kelly en Joanne blijft een van de hoogtepunten van de film, twee vrouwen die niemand anders hebben tot wie ze zich kunnen wenden en die voortdurend proberen te bepalen wat hun volgende stap zal zijn. We zien hoe Kelly het op zich neemt om als surrogaatmoeder voor Joanne te fungeren, maar ik neem aan dat dat alleen maar komt door het enorme schuldgevoel dat ze met zich meebrengt, omdat ze uit wanhoop weer een jong meisje in haar duistere onderwereld moet introduceren. Degenen die naar _Angus, Thongs_ en _Perfect Snogging_ hebben gekeken, zullen zien hoe Georgia Groome van een bevoorrecht kind verandert in iemand die over straat zwerft. Het andere hoogtepunt waar ik van had genoten was dat schurken in staat waren om systematisch je verdediging te doorbreken, door dreigementen en worteltjes in evenwicht te brengen om een zekere mate van vertrouwen en gehoorzaamheid te verkrijgen. Johnny Harris speelt zijn rol als de pooier die voortdurend op zichzelf past, die buigt voor autoriteit en druk, terwijl Nathan Constance als zijn makker in feite veel meer een personage werd. Jammer dat het niet verder onderzocht werd en dat er een eind aan moest komen zoals in de film. Van Londen tot Brighton hangt er een gevoel van gevaar in de lucht, in een soort film van jager tot prooi, die je op het puntje van je stoel laat zitten terwijl hij zich opbouwt tot zijn laatste akte, in een verhaal dat in minder dan 80 minuten beknopt wordt verteld.
There were some in the audience who couldn't believe that a film like Amos Gitai's Promised Land could be made, given its almost documentary like feel to an aged old problem of human trafficking for prostitution. I suppose those who feel that way would probably not take to London to Brighton, which like films such as Lilya-4-eva take an angle of child prostitution, and spun a different narrative out of it.<br /><br />Here, it's actually out of desperation - in fact almost all the characters here reek of it, in exploiting children on the streets and enticing them with significant sums of money in order to satisfy the whims of some rich clients. The film takes on a non-linear narrative in having its tale told, which leaves you pretty much engaged in wanting to find out just why two women are on the flight as per its title, leaving behind the city of London in double quick time, where we are introduced at 3:07am to Joanne (Georgia Groome) in thick makeup, being hidden in a stank toilet cubicle by an older lady of the streets, Kelly (Lorraine Stanley), suffering from one badly bruised eye.<br /><br />I suppose a modest production budget made this film look like a typical gritty English crime thriller, with the hand held camera bringing the audience into the thick of the action, either slowly drawing some sympathies from the lead female characters because of the lack of options made available to them, including being on the run, or presenting a sense of clear and present danger up close, especially when pimps Derek (Johnny Harris) and Chum (Nathan Constance) become inevitably close in catching up with the duo for an event they committed, kept closely under wraps.<br /><br />The relationship between Kelly and Joanne remain one of the highlights of the film, two women who have nobody else to turn to, trying to determine what their next course of action might be at every turn. We see how Kelly takes it upon herself as the surrogate guardian of Joanne, but I suppose only because of the immense guilt that she brought to the table, for having again out of desperation, introduce a young girl into her dark underworld. Those who have watched Angus, Thongs and Perfect Snogging would see how Georgia Groome makes an about turn from privileged child, to one roaming the streets.<br /><br />The other highlight which I had enjoyed was how thugs have the capability of systematically breaking down one's defenses, in balancing threats and carrots so as to gain some level of trust and obedience. Johnny Harris plays his role well as the pimp who constantly looks out for himself, of bowing to authority and pressure, while Nathan Constance as his chum actually had a lot more characterization going on for him instead. A pity though that it wasn't explored further, and had to be ended as it did in the film.<br /><br />London to Brighton has a sense of danger permeating throughout, in a sort of hunter versus prey kind of film, that will leave you on the edge of your seat as it builds up to its last act, in a story succinctly told in under 80 minutes.