Als kind gingen mijn ouders elke week met mij en mijn zus naar de film (dit was begin jaren vijftig) als de double bill veranderde. Soms had de tweede aflevering ('Torch Song', 'Female on the Beach', 'The Story of Esther Costello') een actrice die Joan Crawford heette, wier waterspuwergezicht me banger maakte dan elke horrorfilm die we zagen. Jaren later, toen de studio's hun oude filmbibliotheken voor de televisie vrijgaven, ontdekte ik dat diezelfde Joan Crawford, toen ze jonger was, niet alleen een eersteklas actrice was ('Mildred Pierce'), maar ook heel jong, van nature mooi en kwetsbaar ('Grand Hotel'). Toen ik lid werd van de filmwereld (journalist, pr-man), vond ik het heerlijk om verhalen te horen van 'oude rotten'. Een van hun favorieten was Joan Crawford, en iedereen was het erover eens dat ze de beste, trouwste en zorgzaamste vriendin was die je je maar kon wensen. Aan het eind van de jaren zeventig (een paar jaar na de dood van Miss Crawford) publiceerde _New York Magazine_ fragmenten uit een boek dat binnenkort zou verschijnen, _Mommie Dearest_, geschreven door de geadopteerde dochter van Miss Crawford, waarin haar moeder werd afgeschilderd als de ultieme heks-uit-de-hel. Het <0xE2><0x80><0x93> en het boek (dat ik niet wilde lezen, de fragmenten waren meer dan genoeg) <0xE2><0x80><0x93> veroorzaakte een sensatie. De meeste filmmensen die ik kende en die Miss Crawford hadden gekend, waren woedend en beweerden dat Christina het hele verhaal had verzonnen om haar overleden moeder te belonen. Een paar anderen schudden alleen maar treurig hun hoofd. Toen van _Mommie Dearest_ een film werd gemaakt, werd ik uitgenodigd voor een persvoorstelling, maar ik sloeg het aanbod af toen een vriend van me bij Paramount me vertelde dat het pure flauwekul was (ik ben trouwens nooit een fan van Faye Dunaway geweest, ik vond haar net zo kil en afstotelijk als de Joan Crawford van middelbare leeftijd). De recensies van de film waren verschrikkelijk, maar binnen een paar weken vertelden vrienden van journalisten me dat er een fenomeen had plaatsgevonden <0xE2><0x80><0x93> de film was een instant-klassieker geworden, met publieksparticipatie die sinds _The Rocky Horror Picture Show_ nooit meer was geëvenaard. Gasten van de film _Mommie Dearest_ stroomden naar de bioscopen, gewapend met kleerhangers van ijzerdraad en blikjes Ajax. Ik vond het grappig, maar niet genoeg om het te controleren. Een jaar later was de film op HBO te zien en eindelijk keek ik naar dat verrekte ding. Ik verveelde me niet, maar werd er wel verdrietig van. Het verhaal van een oudere filmster, boven de veertig, die door de grote studio's aan de kant werd gezet en door eenzaamheid tot alcoholisme en vervolgens tot kindermishandeling werd gedreven, vond ik absoluut niet amusant. (Ik hou ook niet van decors afbrekende voorstellingen zoals de misselijkmakende freakshow van Miss Dunaway, met wie veel van mijn vrienden hadden gewerkt en waar ze voor het merendeel een enorme hekel aan hadden.) Ik ben blij dat het merendeel van de commentaren op de IMDB-website enorm veel plezier beleeft aan deze unieke film, dat geef ik toe. Ik vind hem klam, onhandig en deprimerend. Hoe overdreven en schel hij ook is, ik ben bang dat Christina Crawford in de film te veel van het goede is. Het verhaal van Leven met Mama is grotendeels waar. En alcoholisme en kindermishandeling zijn voor mij geen bron van vermaak. In haar latere jaren was Joan Crawford duidelijk een zeer gestoorde en onvergeeflijk wrede moeder voor haar twee kinderen. Misschien was de meest veelzeggende opmerking over de opschudding die veroorzaakt werd door 'Mammie, schat' (het boek, niet de film) van de altijd gracieuze en intelligente Eve Arden (een vriendin van Miss Crawford met wie ze in 'Mildred Pierce' speelde). Een verslaggever vroeg haar of ze dacht dat de beschuldigingen die haar dochter tegen Miss Crawford had geuit waar waren, en toen zweeg ze even en zei: 'Joan probeerde alles te zijn voor iedereen. Maar het enige wat ze nooit had moeten proberen, was een moeder zijn.'
As a child, my parents took me and my sister to the movies (this was the early 1950s) every week when the double-bill changed. Occasionally, the second feature ("Torch Song," "Female on the Beach," "The Story of Esther Costello") featured an actress named Joan Crawford, whose gargoyle face was scarier to me than any horror film we saw. Years later, when the studios released their old film libraries to television, I discovered that, when she was younger, that same Joan Crawford was not only a first-rate actress ("Mildred Pierce") but when she was VERY young, naturally beautiful and vulnerable ("Grand Hotel"). When I became a member of the movie business (journalist, publicist), I loved hearing stories from the "old-timers" on film crews who had worked with the screen legends way back when. One of their favorites was Joan Crawford, whom all agreed was the best, most loyal and caring friend one could ever wish for. In the late 1970s (a few years after Miss Crawford's death), New York Magazine ran excerpts from a forthcoming book called "Mommie Dearest," written by Ms. Crawford's adopted daughter, portraying her mother as the ultimate witch-from-hell. It--and the book (which I had no interest in reading, the excerpts were more than enough)--caused a sensation. Most of the film people I knew who had known Miss Crawford were outraged, claiming Christina had made the whole thing up to cash in on her departed mother. A few others simply shook their heads, sadly. When "Mommie Dearest" was made into a movie, I was invited to a press screening but skipped it when a friend of mine at Paramount told me it was utter garbage (I was never a Faye Dunaway fan anyway, finding her as cold and off-putting as the middle-aged Joan Crawford). The reviews of the film were terrible, but within weeks, journalist friends informed me that a phenomenon had taken place--the movie had become an instant camp classic, with audience-participation unrivalled since "The Rocky Horror Picture Show." Moviergoers flocked to the theaters showing "Mommie Dearest," armed with wire hangers and cans of Ajax. I was amused, but not enough to check it out. A year later the film hit HBO and I finally watched the damned thing. I wasn't bored, but saddened. The tale of an an aging movie actress, over 40, put out to pasture by the major studios, and driven by loneliness to alcoholism and then to child abuse didn't strike me in the least bit amusing. (Nor do I enjoy scenery-chomping performances like the nauseating freakshow given by Miss Dunaway--whom many of my friends had worked with and, for the most part, disliked intensely.) I'm glad the majority of the comments on the IMDB website find immense enjoyment in this admittedly one-of-a-kind movie. I find it clammy, clumsy and depressing. As over-the-top and shrill as it is, I'm afraid Christina Crawford's account of Life With Mama is, for the most part, basically true. And alcoholism and child-abuse are not, for me, sources of entertainment. In her later years, Joan Crawford was obviously a very disturbed and unforgivably cruel parent to her two children. Perhaps the most telling remark about the uproar caused by "Mommie Dearest" (the book, not the movie) came from the always gracious and intelligent Eve Arden (a friend of Miss Crawford's with whom she appeared in "Mildred Pierce"). Asked by a reporter if she thought the allegations brought against Miss Crawford by her daughter were true, Miss Arden paused and then said: "Joan tried to be all things to all people. But the one thing she never should have tried to be was a mother."