Het beroemdste aan 'Stage Fright' is zonder twijfel de uiteindelijke plotwending; nu ik de film nu twee keer heb gezien, kan ik zeggen dat die plotwending bijna klopt, maar er is één scène, of beter gezegd één regel, die niet klopt (Todd en Dietrich ontmoeten elkaar in haar kleedkamer, alleen, en zij zegt het woord 'ongeluk'). Twee andere kenmerken van deze film zijn het briljante camerawerk (vooral in het begin, wanneer Todd het huis binnengaat waar het lijk ligt) en de goed geschreven dialoog. Helaas is er minder van het eerste en meer van het laatste <0xE2><0x80><0x93> de film is overdreven spraakzaam. Jane Wyman lijkt in het begin nietszeggend, maar naarmate de film vordert en ze al die verschillende identiteiten moet aannemen, wordt ze steeds beter. Richard Todd is effectief in zijn belangrijkste scènes (de close-ups van zijn ogen in de finale). Michael Wilding is sympathiek als de detective en Alastair Sim is verrukkelijk droog als de vader van Wyman (op een gegeven moment zegt ze: 'Ik zal haar aan het praten krijgen. Het zal van vrouw tot vrouw zijn.' Sims antwoord: 'Ja. Een indrukwekkende situatie op elk moment.'). De enige voorstelling die me niet beviel was die van Marlene Dietrich <0xE2><0x80><0x93> die was ouderwets, zelfs naar de maatstaven van 1950. Maar misschien had Hitchcock dat in gedachten.
The most famous thing about "Stage Fright" is without a doubt its final plot twist; having seen the film twice now, I can say that the twist almost holds up, but there is one scene, or more accurately one line, that cheats (Todd and Dietrich meet in her dressing room, alone, and she says the word "accident"). Two other characteristics of this movie are its brilliant camera work (especially at the start, when Todd goes into the house where the dead body is), and its well-written dialogue. Unfortunately, there is less of the former and more of the latter - the movie is overly talky. Jane Wyman appears to be bland at the start, but as the film goes on and she has to assume all these different identities, she gets better. Richard Todd is effective in his key scenes (the close-ups of his eyes at the finale). Michael Wilding is likable as the detective and Alastair Sim is delightfully dry as Wyman's father (at one point she says "I'll make her talk. It will be one woman to another". Sim's response: "Yes. An impressive situation at any time"). The one performance I didn't like was Marlene Dietrich's - it was old-fashioned even by 1950 standards. But maybe that's what Hitchcock had in mind. (**1/2)