Laat ik om te beginnen duidelijk zijn: ik ben in de twintig en ik zag Bratz, maar niet met de simpele, wellustige bedoeling om sexy tieners met dikke lagen make-up en sletterige kleren aan te gapen. Mijn bedoelingen waren iets zuiverder, op het niveau van een filmnerd. Of liever gezegd, ik ging naar binnen in de verwachting dat het een slechte film zou zijn, en zelfs een die zo belachelijk ver zou gaan dat hij ontzaglijk slecht zou zijn, op het niveau van zoiets als Ghost Rider, waar het ernstig hersenletsel zou veroorzaken als je hem serieus nam, en door dat niet te doen een vorm van vermaak zou bieden (vooral als je vrienden hebt om tijdens de film grappen mee te maken, wat voor zoiets als Bratz is). Het is een onthutsende, verwrongen kijk op het leven op de middelbare school, de verbanden die worden gelegd tussen 'kliekjes' en sociale orde, en over de band tussen meisjes die er geen genoeg van kunnen krijgen om via hun webcams met elkaar te praten. Er zijn ook genoeg montages om een paar paarden te doden: Jon Voight met niet alleen een kunstneus, maar ook een beeldje van zijn hoofd met dezelfde nepneus, een pluizige hond die samen met haar eigenaar een schoonheidsbehandeling krijgt, een mariachiband die in het huis van het Spaanse meisje van de Bratz woont (en om de een of andere reden lijkt dat niet al te misplaatst, vooral niet als ze op talentenjacht gaan), en... Jezus, heb ik het al over de montage gehad?<br />Maar als je in de juiste gemoedstoestand bent, is dit allemaal hilarisch, zelfs pijnlijk en hysterisch, grappig materiaal, of het nu opzettelijk was of niet. Eerlijk gezegd ben ik ervan overtuigd dat de filmmakers niet precies wisten wat ze deden, behalve dan een lange reclamespot maken met de intellectuele waarde van de vruchtenbowl van Tropicana. Maar op dat niveau werkt het soms bijna als een onbedoelde satire; wat moet je denken van de symboliek van de verhoogde veiligheid op de middelbare school, zoals die wordt verbeeld door het schoolembleem en de trofeeën: een hand met een bijl, met kleine figuurtjes die in een of andere vorm de bijlen door de hele school vasthouden? Het levert ook een aantal absurde momenten op wanneer de vier Bratz-zusjes ruzie hebben over of ze bij elkaar moeten blijven of hun eigen interesses moeten volgen (natuurlijk hebben ze maar één talent per stuk, één voetbaltalent, één cheerleader, één wetenschap en één journalist/zangeres), en ook nog de duivelse pogingen om al hun plezier te dwarsbomen door de nare, nog minder dan één procent dochter van het principe, die zelfs nadat ze 16 is geworden nog naar een 2e superfeestje van de 16e gaat.<br /><br />Als je al een behoorlijk jong meisje bent, is het misschien niet zo erg om deze film te zien in het grote geheel van de dingen, als het maar een echt psychologisch effect heeft. De boodschap van de een is een beetje verward en in elk positief opzicht helemaal verkeerd. Blijft de een bij haar vriendinnen of gedraagt ze zich individualistisch of, eh, gaat ze naar een andere kliek of een andere tafel? Wat dacht je ervan om in de mode te blijven, in de opgedirkte stijl waar de meisjes zich tot het uiterste voor inspannen <0xE2><0x80><0x93> in de aanloop naar, natuurlijk, de Bratz-mobiel waarmee ze naar de hoogtepunten van de talentenjacht lopen <0xE2><0x80><0x93> zelfs als ze in gevaar zijn? Het dient ook geen enkel artistiek, integraal doel. Dus uiteindelijk werkt het het best als een zo-slecht <0xE2><0x80><0x93> het.' s-nog-slecht-maar-overdreven traktatie voor degenen die zich volproppen met werk dat voorbijglijdt in de popcultuur en dat zo doordrenkt is van de kracht van de commercie dat je een pot koffie en een kam met fijne tanden nodig zou hebben om de gemengde boodschappen door te lezen. Maar er staan ook montages bij, en liedjes, HEEL VEEL liedjes <0xE2><0x80><0x93> die, zoals je je kunt voorstellen als je niet naar Radio Disney luistert, op dit moment de ergste troep zijn die je maar kunt bedenken.
Let me be clear here first of all: I'm in my twenties, and I saw Bratz, but not for any kind of simple lewd intentions at gawking at sexy teens in gobs of make-up and slutty clothes. My intentions were a little more pure, on a movie-geek level. Or rather, I went in with the expectation that it *would* be a bad movie, and even one that would go to such ridiculous lengths as to be awesomely bad, to the level of something like Ghost Rider, where taking it seriously would provide brain damage, and by not would give some form of entertainment (especially if you have friends to make jokes with during the movie, which for something like Bratz isn't inappropriate to 'ruin' for the rest of the audience). It's a staggering, warped view of high school life, the connections made in 'cliques' and social order, and about the bonding between girls who can't get enough of talking to each other through their web-cams. It also has enough montages to kill a few horses, Jon Voight with not only a prosthetic nose but a statue of his head with the same fake nose, a fluffy dog who gets beauty treatment along with her owner, a mariachi band that lives at the house of the Hispanic girl of the Bratz (and, for some reason, this doesn't seem too out of place, especially when they show up at talent shows), and...Jesus, did I mention the montages?<br /><br />But for all of this, if one is in the right frame of mind, it's hilarious, even achingly and hysterically, funny material, whether it was intentional or not. Frankly, I'm sure that the filmmakers didn't quite know what they were doing outside of making a big long commercial with the intellectual value of Tropicana fruit punch. But on those levels it almost works at times at looking like an unintentional satire; what is one to make of the symbolism of the heightened security at the high school envisioned by the school emblem and trophies: a hand holding an ax, with little figures holding the axes all over the school in one form or another? It also makes for some ample absurd moments when just seeing the four Bratz having a fight amongst themselves about sticking together or going off into their other interests (naturally, they have only one aptitude a piece, one soccer, one cheer-leading, one science, and one journalism/singing), and as well the diabolical attempts to thwart all of their fun by the nasty, less than one-note daughter of the principle, who goes for a 2nd super sweet sixteen party even after she's turned 16.<br /><br />Maybe if you're already quite a young girl, seeing this movie might not matter too much in the grand scheme of things as far as real psychological impact. But at the same time if one were to look objectively, Bratz's message is a little scrambled and quite off in any positive aspect. Does one stick with friends or act individualist or, um, like, go into another clique or another table? How about staying fashionable, in the glammed up style that the girls go to lengths to do- leading up to, of course, the Bratz mobile that they walk out of to the climactic talent show- even in the face of peril? It really doesn't serve any artistic integral purpose whatsoever either. So, in the end, it works best as a so-bad-it's-still-bad-but-uproarious treat for those who gorge on works that slip by in pop culture that are so sapped with the vigor of commercialism that to read through the mixed messages would take a pot of coffee and a fine-toothed comb. But along the way, it's got montages, and songs, LOTS of songs- which are, as one might imagine who doesn't listen to Radio Disney, the worst trash possible right now. Brattitude!!