Er is iets aantrekkelijks aan die paar Woody Allen-films waarin hij niet acteert, omdat ze ons de kans geven een glimp op te vangen van zijn verbazingwekkende talent vanuit een andere hoek. The Purple Rose of Cairo is, als ik me niet vergis, de tweede keer in zijn carrière dat hij achter de camera bleef (de vorige was Interiors), en net als in de jaren negentig met Everybody Says I Love You en Sweet & Lowdown heeft Woody de gelegenheid te baat genomen om film en amusement vanuit een andere hoek te bekijken, en niet de sluwe dialogen en droge humor te gebruiken die gewoonlijk zijn bijrollen karakteriseren.<br />'Deze films natuurlijk niet.' De Purple Rose of Cairo lijkt meer op de voorganger van de film van het jaar daarvoor, Broadway Danny Rose, en net als die film is hij in de meeste opzichten het zuiverste amusement dat Woody ooit heeft gemaakt. Toch hebben beide films een overvloed aan charme en sfeer, en volgens mij is Purple Rose de beste van de twee. In Purple Rose Allen herbeleeft Allen zijn grote liefde-haatrelatie met Hollywood, en hij brengt een charmante ode aan Hollywood van de 30's. Het is duidelijk dat er geen plaats is voor een Woody Allen-personage uit Manhatten <0xE2><0x80><0x93> hij speelt zijn echtgenote en muze Mia Farrow, die een van haar indrukwekkendste optredens in een Allen-film geeft. Ze wordt gesteund door een mooie jonge Jeff Daniels en een fantastische Danny Aiello, die allebei de enorme kloof benadrukken tussen het leven in Hollywood, het leven in een kleine stad en de film tijdens de Grote Depressie.<br />De Purple Rose of Cairo is niet diepzinnig of bijzonder meeslepend; de personages en relaties zijn over het algemeen stereotiep en symbolisch en er is geen echt diepgaand onderzoek. Wat Allen er wel in slaagt, en dat is geweldig, is een sfeer creëren, een verbazingwekkende sfeer die de kijkers weet te vangen en ze weet over te brengen. En dus, ook al is het niet buitengewoon belangrijk en ook niet buitengewoon grappig, is Purple Rose door en door onderhoudend, en weet het de komedie, romantiek en fantasie-elementen te laten samensmelten tot een volmaakt charmant stuk film. Purple Rose is een genoegen, aanbevolen voor een bezoek met een geliefde, in een verduisterde woonkamer, op een groot tv-scherm, met een grote schaal popcorn.
There's something appealing about those few Woody Allen films in which he doesn't act, as they give us a chance to catch a glimpse of his amazing talent from a different angle. The Purple Rose of Cairo is, if I'm not mistaken, the second time in his career he'd stayed behind the camera (the previous one was Interiors), and much like he would again in the 90's with Everyone Says I Love You and Sweet & Lowdown, Woody has taken the opportunity to examine film and entertainment from a different angle, and not use the kind of sly dialog and dry humor that usually character his starring roles.<br /><br />These films, of course, don't quite have the depth of his earlier, more personal works - namely and especially, Annie Hall and Manhattan. Nor is it as daringly original like 1983's underrated masterpiece Zelig. The Purple Rose of Cairo is closer to it's predecessor of the previous year, Broadway Danny Rose, and like that film it's, on most levels, entertainment as pure in form as Woody has ever made. Still, what both these movies have in abundances is charm and atmosphere, and in my opinion, Purple Rose is the better of the two. In Purple Rose Allen revisits his great love-hate relationship with Hollywood, and he creates a charming ode to Hollywood of the 30's while never neglecting to point out how naive and out of context it really was. Clearly, there's no room for a Manhattenite Woody Allen character in there - he gracefully gives center stage to his spouse and muse Mia Farrow, who gives one of her most powerful performances in an Allen film. She's supported by a lovely young Jeff Daniels and a fantastic Danny Aiello, who both highlight the huge gaps between Hollywood life, small town life and the movies during the Great Depression.<br /><br />The Purple Rose of Cairo is neither deep or particularly involving; the characters and relationships are, for the most part, stereotypical and symbolic and lack any real intense exploration. What Allen does succeed in creating in it, and wonderfully so, is atmosphere, an amazing atmosphere that manages to capture the viewers and transport them. And so, even if it's neither extremely important nor extremely funny, Purple Rose is grabbing and entertaining all the way through, and it manages to blend the comedy, romance and fantasy elements into a perfectly charming piece of cinema. Purple Rose is a pleasure, recommended for viewing with a loved one, in a darkened living room, on a big screen TV, with a big bowl of popcorn.