BAY OF BLOOD (of THE DOTH OF THE DOTH NOOIT) is een briljante film. Het idee erachter is origineel en het is nog steeds een unieke film, ook al heeft de film zelf een triljoen slashers geïnspireerd. Als de grootvader van de slashers heeft BAY OF BLOOD een uniek concept dat geen van zijn duplicators met succes heeft gekopieerd: het concept van mensen die een voor een worden vermoord, niet door één enkele moordenaar, maar door meerdere moordenaars, op heel gruwelijke manieren, en dat allemaal in naam van een superdroge, gitzwarte komedie.<br />Er is iets verrassend heimelijks aan Mario Bava's benadering van het opzettelijk verwarrende verhaal. Door de hele labirynth-achtige verhaallijn heen stuiteren we van het ene personage naar het andere, zonder ooit genoeg tijd te hebben om de mensen in de film goed genoeg te leren kennen om genoeg om hen te geven, en als ze doodgaan, krijgt hun dood plotseling een verrassend moderne wending. In tegenstelling tot de meeste slashers, zoals _Friday the 13th_ of zelfs _HALLOWEEN_ en hun eindeloze vervolgen, hebben veel critici gezegd dat je om het horrorelement in die films te laten werken, om moet geven om de mensen die doodgaan. Veel critici hebben het hele slasher-genre gewoon op die basis van de hand gewezen: de films zijn niet angstaanjagend omdat de mensen die doodgaan het verdienen, maar omdat ze het _verdienen_.' 'Nou, in BAY OF BLOOD overstijgt het ingenieus geënsceneerde verhaal dit. De personages in BOB zijn niet echt diepzinnig of zelfs maar memorabel, maar hun introductie tot ons, de kijker, is zo snel en hun dood is zo gruwelijk en zo plotseling en onverwacht dat het feit dat we weinig over hen weten er nauwelijks toe doet. Het doet er nauwelijks toe omdat de moorden...' Het is niet zo dat die moorden worden gepleegd door één enkele moordenaar met één enkele reden, maar door verschillende moordenaars, die allemaal een verwarrend aantal redenen hebben (die allemaal op hebzucht kunnen worden getraceerd), terwijl maar weinig moordenaars weten dat anderen ook andere mensen doden op hetzelfde moment, en naarmate de film vordert, worden de moordenaars zelf ook slachtoffers. Dat is het briljante van BOB. Mensen vermoorden elkaar links en rechts in een nooit eindigende opeenvolging van bloed en geweld, mensen die elkaar totaal onverschillig laten. Toen ik dat zag, moest ik giechelen en ineenkrimpen. Het verhaal kannibaliseert zichzelf herhaaldelijk, om de tien minuten of zo, als een sneeuwbal in een bloederig bad. Het effect dat dit oplevert is alsof je gevangenzit in een tijdlus, waarin steeds weer hetzelfde gebeurt. Combineer dat met het feit dat de handelingen van het verhaal zich meestal binnen een korte tijdlijn afspelen (afgezien van het begin gebeurt alles op dezelfde dag), maar dat het ook heen en weer gaat in de tijd, met flashbacks en zo, en dat _BOB_ vreemd genoeg nooit op één specifieke tijd lijkt te zijn gebaseerd. De moorden in _BOB_ voelen anders aan dan alles wat ik ooit in een horrorfilm heb gezien. Elke moord lijkt los te staan van het verhaal zelf en de film heeft een geheel nieuwe, unieke aanpak, waarbij de moorden naar voren komen terwijl de rest op de achtergrond vervaagt. Het voelt bijna alsof we de moorden 'live' zien gebeuren. Er is geen enkele vrouwelijke overlevende, of een verrassend einde zoals in de meeste horrorfilms (er is wel een verrassend einde in BAY OF BLOOD, maar het is geen moordenaar die weer tot leven komt).<br />De acteerprestaties zijn goed, maar de cast is grotendeels anoniem (met opzet?). Afgezien van Claudine Auger lijkt de rest van de cast allemaal samen te smelten. De locatie en de sets waren ook goed. Alleen de muziek was soms ongepast en de cinematografie was soms irritant, met Bava's voortdurende gebruik van onscherpe beelden, wat ik helemaal niet leuk vind. Mijn favoriete scène in BOB is die waarin Claudine Auger naar de wc gaat. <br />Hoewel ik BAY OF BLOOD als briljant beschouw, is de film gedateerd en heeft hij een zekere afstandelijkheid die, ook al dient hij het verhaal tot op zekere hoogte, tot een onfortuinlijk uiterste wordt doorgevoerd, waardoor de film niet zo 'hartstochtelijk' aandoet als hij had kunnen of moeten zijn. Ik denk dat afstandelijkheid een Bava-kenmerk is, en dat is een van de redenen waarom ik geen grote Bava-fan ben. Afgezien van hatchet for the HONEYMOON ben ik niet erg onder de indruk van de meeste van zijn films. Nou, BAY OF BLOOD heeft veel indruk op me gemaakt en ik moet zeggen dat het waarschijnlijk mijn favoriete Mario Bava-film is, samen met hatchet. Al met al vind ik _Bay of Bloed_ een unieke, unieke, gruwelijke film. Iedereen die hem niet mooi vond, snapte hem gewoon niet.
BAY OF BLOOD (or TWITCH OF THE DEATH NEVER) is a brilliant film. The idea behind it is original and it's still a one-of-a-kind flick, even if the movie itself inspired a gazillion slashers. Regarded as the granddaddy of slashers, BAY OF BLOOD has a unique concept behind it that none of its duplicators have successfully copied: the concept of people being murdered one by one, not by just one killer but by several killers, in very gruesome ways, all in the name of super dry, jet black comedy. <br /><br />There's something surprisingly stealthy about Mario Bava's approach to the deliberately confusing story. Throughout the labirynth like story-line, we bounce from one character to the next, never having enough time to get to know the people in the movie to care enough for them and when they are killed, their deaths suddenly take a surprisingly modern twist. Unlike most slashers out there, like FRIDAY THE 13TH or even HALLOWEEN and their endless sequels, many critics have said that in order for the horror element in those movies to work, you have to care about the people getting killed. Many critics have dismissed the whole slasher genre just on that basis: the films are not horrifying because the people getting killed either deserve it because they're annoying or the acting was really bad, or just because the writing was terrible and the characters were just token characters and it's not scary to see token, cardboard characters getting killed. Well, in BAY OF BLOOD, the ingeniously scripted story transcends this. The characters in BOB are not really deep or even memorable but their introduction to us, the viewer, is so quick and their deaths are so gruesome and so sudden and unexpected that the fact we know little about them hardly matters. It hardly matters because the killings aren't being made by a single killer with a singular reason but by several killers, whom all have a confusing number of reasons (which can all be traced to greed), with few of the killers knowing that others are also killing other people at the same time and as the film progresses, the killers, in turn, also become victims themselves. This is the brilliant aspect of BOB. People just kill each other left and right in a neverending succession of blood and violence, each people completely indifferent to each other. Watching this made me giggle and wince. The story cannibalises itself repeatedly, every ten minutes or so, snowballing into an all-out blood bath. The effect this creates is like being trapped inside a time-loop, in which the same thing happens over and over AND over again. Combine this with the fact that the story's actions happens mostly within a brief time-line (except for the beginning, everything happens on the same day) BUT that it also goes back and forth in time, with flashbacks and such, and BOB, oddly enough never feels grounded to one specific time. The killings in BOB feel different than anything I've ever seen in a horror film. Each killing is seemingly detached from the story itself and the film takes an all new unique approach, as the deaths come to the fore while the rest fades in the background. It almost feels like we're watching the killings happen "live". There isn't a single lone female survivor, or a surprise ending like most horror films (there is a surprise ending in BAY OF BLOOD but it's not a killer coming back to life).<br /><br />The acting is good but the cast is mostly anonymous (deliberate?). Except for Claudine Auger, the rest of the cast seemingly all meld together. The location and sets were also good. Only the music was inappropriate at times and the cinematography was sometimes annoying, with Bava's constant use of out-of-focus shots, which I don't like at all. My favorite scene in BOB is the one when Claudine Auger goes to the bathroom. Arf!!!<br /><br />Though I consider BAY OF BLOOD to be brilliant, the film is dated and there's a certain aloofness to it that even if it serves the story to a certain extent, this aloofness is carried to an unfortunate extreme which makes the film feel not as "passionate" as it could have been or should have been. I guess aloofness is a Bava trademark, which is one of the reasons why I'm not a big Bava fan. Except for HATCHET FOR THE HONEYMOON, I've haven't been impressed by most of his films. Well, BAY OF BLOOD has impressed me a lot and I have to say that it's probably my favorite Mario Bava film, along with HATCHET. All in all, I think BAY OF BLOOD is a unique, one-of-a-kind gruesome movie. Anyone who didn't like it just didn't get it.