Tenzij hij bedoeld is om de spot te drijven met de stereotypen van Hollywood over het Verenigd Koninkrijk, is deze 'Daggers'-episode, afgezien van Falks gebruikelijke charisma en overtuigende acteerwerk van Blackman, een regelrechte ramp. Als Brit vind ik het vermoeiend, zelfs beledigend, om ideeën over het Verenigd Koninkrijk te zien en te horen, en dan met name over Engeland, teruggebracht tot het niveau van Dick van Dyke's pseudo-cockney, met al die actie in upperclass-omgevingen die misschien wel bloeiden voordat P.G. Perry Mason Teruggekeerd), die zich toelegt op het produceren van pastiches van door de tijd vervormde Georgische klassieken, alsof het Hollywood-beeld van Engeland niet in staat was om verder te gaan dan de tijd van George Washington. 'Daggers' is een g<0xC3><0xAA>nante uitzondering op een overigens opmerkelijke reeks Columbo-producties.
Unless designed to poke fun at Hollywood stereotypes of the UK, this "Daggers" episode is, apart from Falk's usual charisma and convincing ham acting from Blackman, an unmitigated disaster. As a Brit, I find it tiring, even insulting, to see and hear notions of the UK, England in particular, reduced to the level of Dick van Dyke's pseudo-cockney, with the action running in upper-class environments that may have flourished before P G Wodehouse moved to the USA in the 1920s or in Agatha Christie's 1930s heyday, but which had virtually disappeared by the 1950s, not to mention the 1970s. Even Dick de Benedictis, famous for effective TV underscoring (e.g. Perry Mason Returns), descends to producing pastiches of time warped Georgian classicalness, as if the Hollywood view of Britain were incapable of advancing beyond the time of George Washington. "Daggers" is an embarrassing exception to an otherwise remarkable run of Columbo productions.