Sinds de filmkolonie naar de westkust kwam, zijn er al meer Hollywood-ingewijden gemaakt. De Hollywood-gemeenschap was zich ervan bewust dat het publiek wist dat hun gepatenteerde fantasie niet meer was dan dat, en dus waren ze bereid om de 'waarheid' over Hollywood vrij vaak met het publiek te delen.<br />Maar deze films werden donkerder aan het eind van de jaren veertig en het begin van de jaren vijftig. In 1950 liet Billy Wilders Sunset Blancard zien hoe de wereld was vergeten dat het beroemdheden en sterren uit de late stille periode van een generatie eerder waren. In 1951, hoewel ogenschijnlijk een komedie, toonde SINGING IN THE RAI de ramp die zo veel stille carrières (zelfs die van de walgelijke Lila Lamont) had getroffen dat het geluid de stilte inluidde. Maar ondanks alle beschouwingen over het effect van de veranderingen die de filmindustrie in het leven van acteurs teweegbracht, werd er weinig aandacht besteed aan dat van de productiemensen.<br />Het boek van Vincent Minelli uit 1952 deed dat wel, door de carrière van een superfilmproducent te bestuderen. Het gebruik van een geordende reeks flashbacks herinnert eraan dat de producent van deze film John Houseman was, ooit de partner van Orson Welles in zijn Mercury Theater. De voortdurende opmerking dat de antiheld van de film, 'Jonathan Shields' (Kirk Douglas) wordt afgedaan als een 'genie' is net zoiets als de kleinering die het jongensgenie Welles ten deel viel toen hij in Hollywood verscheen. Maar het basismodel voor de producent lijkt David O. Selznick, wiens vader een vooraanstaande figuur was in de jaren twintig, tot hij door rivalen in de filmindustrie werd verdreven. Jonathans vader was ook een hoge piet, tot ook hij door zijn rivalen werd weggestuurd.<br />In het kort is de plot van het verhaal hoe Shields carrière maakte met het werk van andere mensen, van wie hij er een aantal moest afdanken toen hij de kans kreeg. De eerste is zijn co-producent/regisseur Fred Amiel (Barry Sullivan), wiens behandelingsplan voor een belangrijke film hem door Shields wordt afgenomen om de studio de kans te geven het te steunen. Amiel hoopte het te regisseren, maar in plaats daarvan wordt het geregisseerd door Von Ellstein (Ivan Triesaut, een soort kloon van Josef Von Sternberg). Als gevolg daarvan breekt Amiel met Shields en zal hij nooit meer voor hem werken. Maar Amiel is binnen een paar jaar toch in staat om een van de succesvolste regisseurs van Hollywood te worden.<br />Dat voorval vond plaats in 1936 (in een bioscoop wordt een voorvertoning vertoond van ANNA KARENINA met Garbo en Fredric March <0xE2><0x80><0x93> een MGM-film, net als deze). In 1941 kiest Shields de hoofdrol in een film die wordt opgenomen door Harry Whitfield (Leo G. Carroll <0xE2><0x80><0x93> mogelijk een kloon van Alfred Hitchcock). Hij besluit 'Georgia Lorison' (Lana Turner) te huren voor de vrouwelijke hoofdrol tegenover 'Gaucho' (Gilbert Roland). Lorison is de dochter van een klassieke hoofdrolspeler uit het verleden (zijn stem wordt gehoord <0xE2><0x80><0x93> het is die van Louis Calhern), die verarmd en een alcoholisch wrak is gestorven (de vader en dochter worden verondersteld John en Diane Barrymore te zijn). Georgia probeert zelf van de drank af te blijven en valt op de dag dat de opnamen beginnen. Aangezien Jonathan hoort dat Georgia van hem houdt, maakt hij een verhouding met haar. Pas wanneer de film in de montagekamer staat, maakt hij er een eind aan, nogal ruw. Georgia's optreden maakt haar een succes in Hollywood, maar ze zal nooit meer voor Jonathan werken.<br />Ten slotte hebben we het verhaal van romanschrijver James Lee Barlow (Dick Powell) en zijn vrouw Rosemary (Gloria Grahame). Barlow is in Hollywood om het scenario te schrijven van zijn beste verfilmde roman uit het diepe zuiden (hij is een kloon van William Faulkner en Thomas Wolfe, met een beetje F.Scott Fitzgerald in de hoofdrol). Terwijl Rosemary ervoor zorgt dat James Lee niet kan werken, probeert Jonathan de auteur in afzondering aan het werk te krijgen, en houdt hij Rosemary bezig met Gaucho (die haar op een feestje is tegengekomen). Maar Gaucho en Rosemary komen om bij een vliegtuigongeluk. James Lee maakt het script af, maar een ruzie tussen Jonathan en Von Ellstein zorgt ervoor dat de laatste de film verlaat. Jonathan ruïneert de film omdat hij als regisseur geen talent heeft. Toch zouden James Lee en hij samen aan een nieuw project kunnen werken, maar een domme opmerking van Jonathan doet James Lee beseffen dat Gaucho en Rosemary samen waren op die noodlottige reis die Jonathan hem verschuldigd was. Dus verlaat ook hij de producent. Maar daarna schrijft hij een roman over zijn vrouw en wint de Pulitzerprijs.<br />Samengeroepen door Jonathans financieel hoofd, Harry Pebble (Walter Pidgeon), weigeren de drie slachtoffers van Shields een nieuw aanbod voor slechts één laatste film met hem. Maar aan het eind zijn ze allemaal nieuwsgierig naar wat zijn nieuwe idee precies is. Het slechte en het mooie had een prachtig scenario <0xE2><0x80><0x93> er zitten veel ingewikkelde stukken in die je moet volgen bij herhaalde bezichtigingen. Pebble (oorspronkelijk de baas van Shields) stuurt hem weg tot hij de behandeling ziet van de roman die Amiel heeft geschreven <0xE2><0x80><0x93> hij denkt dat het Shields' ideeën zijn). Hij zegt in het bijzijn van de ziedende Fred Amiel dat hij Shields altijd een genie heeft gevonden. Later beseft hij natuurlijk dat het niet Jonathans werk was. Op dezelfde manier feliciteert Von Ellstein Jonathan met het feit dat hij de eerste producer is geweest wiens behandeling van een boek op het werk van een regisseur lijkt. Later beseft hij ook dat het Freds werk was, en ironisch genoeg begint de ineenstorting van Jonathans positie als Von Ellstein Jonathan de les leest over hoe je dat kunt.' De eerste keer dat Georgia en James Lee het script van een film bespreken, doen ze elkaar per ongeluk pijn (door gebrek aan kennis van zijn kant en door tijdelijk geheugenverlies van haar kant) zonder dat ze het beseffen. Het wordt een rijk weefsel van de filmindustrie en de verschillende levens die erbij betrokken raken. Als zodanig is het een van de beste films over filmmaken die ooit gemaakt zijn.
Hollywood insider films have been made since the movie colony came out to the west coast. The Hollywood community was aware that the public knew their patented make-believe was just that, and so they were willing to share the "truth" about Hollywood with the public fairly often.<br /><br />But these films got darker in the late 1940s and early 1950s. In 1950 Billy Wilder's SUNSET BOULEVARD showed how the world had forgotten it's celebrities and stars of the late silent period a generation earlier. In 1951, although ostensibly a comedy, SINGING IN THE RAIN did show the disaster to so many silent careers (even the detestable Lila Lamont's) that sound brought in it's wake. Yet with all the viewing of the effect of the film industry's changes on the lives of actors, few tackled that of production people.<br /><br />Vincent Minelli's 1952 THE BAD AND THE BEAUTIFUL did just that, studying the career of a super film producer. It's use of organized series of flashbacks reminds of that this film's producer was John Houseman, once the partner of Orson Welles in his Mercury Theater. The constant comment that the anti-hero of the film, "Jonathan Shields" (Kirk Douglas) is dismissed as a "genius" is like the disparagement shown to boy-genius Welles when he showed up in Hollywood. But the basic model for the producer seems to be David O. Selznick, whose father was prominent in the 1920s, until forced out by rivals in the industry. Jonathan's father was also a big shot until he too was thrown out by his rivals.<br /><br />Briefly the plot of the story is how Shields made a career out of the work of other people, several of whom he hurt by discarding as soon as he could. First is his co-producer/director Fred Amiel (Barry Sullivan), whose treatment plan for a major film is taken from him by Shields to sell the studio on backing it. Amiel hoped to direct it, but it is directed instead by Von Ellstein (Ivan Triesaut - a kind of clone of Josef Von Sternberg). Amiel breaks with Shields as a result, and never will work for him again. However, Amiel is able within a few years to be one of the most successful Hollywood directors anyway.<br /><br />That incident was in 1936 (a film preview is shown at a theater showing ANNA KARENINA with Garbo and Fredric March - an MGM film, just like this one). In 1941 Shields is casting the leading role for a film to be shot by Harry Whitfield (Leo G. Carroll - possibly a clone of Alfred Hitchcock). He decides to hire "Georgia Lorison" (Lana Turner) for the female lead opposite "Gaucho" (Gilbert Roland). Lorison is the daughter of a classic leading actor of the past (his voice is heard - it is Louis Calhern's), who died impoverished and an alcoholic wreck (the father and daughter are supposed to be John and Diane Barrymore). Georgia is trying to keep off the sauce herself, and falls on the day shooting is to begin. Since Jonathan learns that Georgia loves him, he romances her. It is only when the film is in the can that he breaks it off, rather roughly. Georgia's performance makes her a success in Hollywood, but she never will work for Jonathan again.<br /><br />Finally we have the story of novelist James Lee Barlow (Dick Powell) and his wife Rosemary (Gloria Grahame). Barlow is in Hollywood to write the screenplay version of his best selling novel of the deep south (he's a clone for William Faulkner and Thomas Wolfe, with some F.Scott Fitzgerald in). As Rosemary keeps James Lee from working, Jonathan tries to get the author into isolation to work, and preoccupies Rosemary with Gaucho (who had come onto her at a party). But Gaucho and Rosemary are killed in a plane crash. James Lee finishes the script, but an argument between Jonathan and Von Ellstein causes the latter to quit the film. Jonathan ruins the film because he has no talent as a director. Still he and James Lee might work on a new project together, but a stupid remark by Jonathan causes James Lee to realize that Gaucho and Rosemary were together on that ill-fated trip due to Jonathan. So he too leaves the producer. But subsequently he writes a novel about his wife, and wins a Pulitzer Prize.<br /><br />Called together by Jonathan's financial head, Harry Pebble (Walter Pidgeon), the three victims of Shields refuse a new offer for just one final picture with him. But at the conclusion they all show curiosity on just what the new idea of his is.<br /><br />THE BAD AND THE BEAUTIFUL had a wonderful script - it has many intricate bits in it that one has to catch on repeated viewings. Pebble (originally Shields' boss) dismisses him until he sees the treatment of the novel that Amiel wrote - he thinks it is Shields' ideas). He says in front of a seething Fred Amiel he always thought Shields a genius. Later, of course, he realizes it was not Jonathan's work. Similarly Von Ellstein congratulates Jonathan on being the first producer whose treatment of a book resembles the work of a director. Later he too realizes it was Fred's work, and ironically the collapse of Jonathan's position is begun when Von Ellstein lectures Jonathan on how you can't just stuff a film with a series of climaxes but have to build to one. Also the first time Georgia and James Lee discuss a film script they accidentally (by lack of knowledge on his part, and by temporary failure of memory on hers) hurt each other without realizing it. It becomes a rich tapestry of the industry and the various lives that get involved in it. As such it is one of the best films about movie making ever made.