De man heeft een paar van de opmerkelijkste Amerikaanse films aller tijden gemaakt (dat spreekt vanzelf). Tot die films behoren onder andere RAGING BULL, TAXI DRIVE, MEAN STRAAT, GOODFELLAS... De lijst gaat maar door. Maar er is zoveel om van te genieten over wie er aan mijn deur klopt, en het blijft nog lang in mijn geheugen hangen, zo lang dat ik me afvraag of het mijn favoriete werk is.<br />Ik realiseer me dat het een grofkorrelige, ultra lowbudgetfilm is. Dat doet op zich niets af aan de impact. Sterker nog, het overduidelijke vakmanschap dat te zien is, versterkt de effectiviteit ervan, aangezien de zichtbare naden een gevoel van onbehagen en onvoorspelbaarheid geven dat de centrale figuur accentueert. De film gaat over Scorseses onzekerheid over zijn persoonlijke waarden, en dat is het belangrijkste onderwerp.<br />Keitels prestatie is uitzonderlijk. Het is zijn eerste film, maar zijn emotionele bereik was al verbazingwekkend. Anderen hebben gezegd dat zijn manier van doen en zijn manier van spreken doen denken aan het imago van Scorsese zelf, en ik ben het volkomen met hen eens. Het is een heel persoonlijke film van een man die, vooral in de eerste jaren van zijn carrière, openlijk zijn eigen moraal onderzocht. De visuele stijl is hier kinetisch, experimenteel en meeslepend. Een groot deel ervan is te danken aan de Franse New Wave-films die in de jaren zestig populair waren, en ook aan de films van John Cassavetes, met name SHADOWS. Een groot deel van het acteerwerk lijkt semi-professioneel, en het werkt prachtig.<br />Wie er ook aan mijn deur klopt, het zal voor veel kijkers een uitdaging zijn. De verhaalstructuur deed me sterk denken aan _I VITELLONI_ van Fellini, met een reeks karaktersuggesties die los lijken te staan van de centrale plot (in dat opzicht lijkt het op _Mean Streets_ ), en ik weet zeker dat veel fans van het latere werk van Scorsese zich daaraan zullen ergeren. Jammer, want het is het soort verhalen dat ik heel erg mis en dat sinds het begin van de jaren zeventig in de film grotendeels afwezig was. Zijn gebruik van muziek hier is ook heel interessant, en de songs die hij heeft gekozen <0xE2><0x80><0x93> waarvan de meeste hits uit Scorseses jeugd zijn <0xE2><0x80><0x93> zijn op z'n zachtst gezegd geïnspireerd.<br />Als je een fan bent van door karakter gedreven drama's, raad ik je ten zeerste aan om deze film te zien. En als je een aankomend filmmaker bent, is dit absoluut een must-see. Met een beetje geluk zal de pas gerestaureerde dvd (die er fantastisch uitziet) sommige aankomende regisseurs inspireren om hun carrière te beginnen met een even persoonlijk en interessant speelfilmdebuut.
The man has created some of the most remarkable American films of all time (obviously). These movies include RAGING BULL, TAXI DRIVER, MEAN STREETS, GOODFELLAS... The list goes on. However, there is so much to cherish about WHO'S THAT KNOCKING AT MY DOOR, and it lingers in the memory long afterward, to such an extent that I wonder if it's my favorite of his work.<br /><br />I realize that it's a rough-edged, ultra low budget movie. That in itself fails to hinder its impact. In fact, the evident workmanship on display serves to heighten its effectiveness, since the visible seams lend a sense of unease and unpredictability that accentuates the central character's uncertainty about his personal values, which is the key subject at hand.<br /><br />Keitel's performance is exceptional. It's his first film, but his emotional range was already astounding. Others have mentioned that his mannerisms and speech patterns are reminiscent of Scorsese's own public image, and I couldn't agree more. It's a very personal movie from a man who, particularly in the early years of his career, openly explored his own morality.<br /><br />Zina Bethune, as The Girl, is a bit stilted at times but still manages to deliver a fine performance. Her role is so well written that it would be almost impossible for her to have failed at creating an interesting character.<br /><br />Scorsese's visual style here is kinetic, experimental and compelling. Much of it owes a great deal to the French New Wave films that were popular throughout the 60s, and it also pays homage to the films of John Cassavetes, SHADOWS in particular. A good deal of the acting appears to be semi-improvised, and it works beautifully.<br /><br />WHO'S THAT KNOCKING AT MY DOOR will prove to be a challenge for a lot of viewers. The narrative structure reminded me a lot of Fellini's I VITELLONI, with a series of character-building vignettes that appear to step away from the central plot (not unlike MEAN STREETS in that regard), and I'm sure that many fans of Scorsese's later work will be annoyed by this. A shame, because it's the type of storytelling that I sorely miss and that has been largely absent in cinema since the early 70s. His use of music here is also very interesting, and the songs he chose - most of it consisting of hits from Scorsese's youth - are inspired, to say the least.<br /><br />If you're a fan of character driven dramas, I highly urge you to see this picture. Also, if you're an aspiring filmmaker, this is an absolute must-see. With any luck, the newly restored DVD (which looks amazing) will inspire some up-and-coming directors to kick their careers off with a similarly personal and interesting feature debut.