Als iemand een uitstekende film wil zien die is gemaakt vóór het topfilmische jaar 1939, dan is dit een film om naar te kijken. Hij kan nauwelijks verkeerd zijn gegaan, met David O. Selznick als producent en John Cromwell als regisseur. En een superbe cast van populaire helden, voor het merendeel afkomstig uit de Britse kolonie van Hollywood. Ronald Colman is zoals gewoonlijk glad en ervaren in een dubbele rol, King Rupert (uit een of ander fictief land) en de evenbeeld van de Engelsman Rudolph Rassendyll, zeer verre neven. De scènes waarin hij zichzelf op het scherm ziet zijn opmerkelijk voor die tijd. De lieftallige Madeleine Carroll speelt een prinses, verloofd met de koning. Haar gelijke in elegantie en schoonheid was...' De film is een betoverende combinatie van romantiek, spektakel en avontuur. Droom maar niet van realisme; er was in de jaren dertig te veel realisme in het gewone leven. Dit is een grandioze ontsnapping aan een tijd en een plaats die er nooit zijn geweest. Als ik een favoriete scène in de film zou moeten kiezen, zou het de beroemde entree van Colman en Carroll op het kroningsbal zijn. De opname begint met het stel dat snel, arm in arm, recht op ons afkomt. De camera zoomt in en uit en zoomt weer uit tot de grote trap van het paleis en de hele balzaal vol mensen zichtbaar worden. Visueel en technisch is deze ene vloeiende opname een verbluffende prestatie. Hij toont ons het creatieve werk dat destijds door zeer getalenteerde kunstenaars kon worden gedaan, lang voor de komst van zoomlenzen en computergraphics. Elegantie en klasse zijn geen kenmerken van de meeste huidige films. 'The Prisoner of Zenda' (1937) is een stijlvol en zeer bevredigend voorbeeld van een symbool, misschien wel van wat escapistisch amusement kan zijn. En van wat het zou kunnen en zou moeten zijn, zo nu en dan, zelfs vandaag de dag.
If anyone wants to see an excellent movie made before the banner cinematic year of 1939, this would be a film to watch. It could hardly have gone wrong, with David O. Selznick as producer and John Cromwell as director. And a superlative cast of popular stalwarts, mostly from Hollywood's British colony. Ronald Colman is his usual smooth and accomplished self in a dual role, King Rupert (of some fictitious country) and look-alike Englishman Rudolph Rassendyll, very distant cousins. The scenes in which he faces himself onscreen  called `trick photography' then  are remarkable for the period. Lovely Madeleine Carroll plays a princess, betrothed to the king. Her equal in elegance and beauty wasn't seen on the screen again until Audrey Hepburn and Julie Andrews. Many critics have praised Douglas Fairbanks, jr, as a likeable rogue. He's very good, in an easy role. My applause goes to the two stars. The film is a glamorous combination of romance, spectacle and adventure. Don't even dream of realism; there was too much realism in ordinary life during most of the Thirties. This is a grand escape to a time and place that never were. If I had to pick a favorite scene in the film, it would be the famous entrance of Colman and Carroll into the coronation ball. The shot opens on the couple, walking fast, arm in arm, directly toward us. The camera pulls back and back and BACK until the grand staircase of the palace and the entire ballroom, filled with people, are revealed. Visually and technically, this single fluid shot is a stunning achievement. It shows us the creative work that could be done at the time, by hugely talented artists, long before the advent of zoom lenses and computer graphics. Elegance and class are not hallmarks of most current movies. `The Prisoner of Zenda' (1937) is a stylish and very satisfying example  a symbol, perhaps  of what escapist entertainment can be. And of what it could and should be, now and then, even today.