Er zijn twee manieren om naar deze film te kijken. De eerste is eenvoudigweg een dramafilm als alle andere, een goed geconstrueerd stuk voor het tijdperk waarin hij zich ontvouwt; de kleding en accessoires zitten in elk geval allemaal op de juiste plek voor de jaren zeventig en tachtig. Het acteerwerk is in alle opzichten heel indrukwekkend: Jesse Eisenberg en Jason Ritter zijn de sterren van de show, die zeer goed gebouwde personages neerzetten; de een is een meer in zichzelf gekeerd, onuitgesproken kind en de ander een meer dominante, stoere slechterik. Chris Marquette en Sebastian Stan zijn ook de moeite waard, net als Eva Amurri als het typische, op sensatie beluste, verveelde rijke meisje <0xE2><0x80><0x93> het type dat altijd wil hebben wat ze krijgen kan.' In dit geval is het een vent met wie misschien niet te spotten valt, mogelijk van het soort waar zij niet mee overweg kan, of in elk geval niet zoals zij het doet <0xE2><0x80><0x93> weer zo'n hartverscheurend machinerietje.<br />De andere manier waarop je naar deze film kunt kijken is als een productie van Fred Durst. Als je bedenkt dat hij de regisseur was, ben je bereid er meer krediet voor te geven dan het je op het eerste gezicht waard zou zijn. Het is van zijn kant heel indrukwekkend dat hij in staat was deze film te maken (als dat het geval was), ook al zijn er door de hele film heen tekenen van een zeker gebrek aan ervaring te zien. Eerst hebben we het scenario <0xE2><0x80><0x93> sommige dingen die de personages zeggen zijn herhalingen en soms onzinnig. De dialoog had uitgebreider kunnen zijn <0xE2><0x80><0x93> dat zou het kwaliteits- en geloofwaardigheidsquotiënt zeker hebben verhoogd <0xE2><0x80><0x93> niet dat de film te ver van de werkelijkheid afdwaalt <0xE2><0x80><0x93> in feite heeft hij de neiging weer op het juiste spoor te komen en tot het einde toe veilig te zijn, maar toch zijn er scènes zoals die waarin Jason Ritter in zijn eentje in de bar zit met slechts een paar 'arbeiders' om zich heen en de dingen die de barman daar uitkraamt. Deze vertoning van klassendemarcatie en dergelijke zijn uiteindelijk onwerkelijk. Er is ook een voortdurende aanval op 'rijke mensen'. Ten tweede is er het onnodige gebruik van scheldwoorden. Op een bepaald punt in de film worden die gewoon vermoeiend. Niet dat films die woorden met kracht niet zouden moeten gebruiken, het simpele feit is dat een film anders leest dan, laten we zeggen, een rapalbum met een expliciete inhoud.<br />Hoe je het ook bekijkt, de film komt er nog steeds goed doorheen. Gezien het soort rotzooi dat ons tegenwoordig wordt voorgeschoteld, blijft The Education of Charlie Banks overeind. De titel is passend; zelfs als we er anders over denken, is Charlie degene die uiteindelijk van alles leert. In zekere zin corrigeert hij zijn gedrag en maakt hij de juiste keuze. Hij toont menselijkheid, hij probeert co<0xC3><0xB6>peratief te zijn in plaats van onderdrukkend. Hier triomfeert de film, in die zin dat hij een positieve boodschap blootlegt.<br />Prijs voor de voor zijn carrière zo gestorven Durst voor het volbrengen van dit werk; laten we hopen dat hij van zijn fouten leert en opklimt om betere dingen te maken. Je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat dit met een andere regisseur zo immens veel beter had kunnen zijn, en toch is het nog steeds verbazingwekkend dat het onder zijn vleugels werd gedragen.<br />6.5(7)/10.
There are two ways you can look at this film. The first is simply as a drama film like any other, a well-set piece for the epoch it unfolds in; certainly the clothing and set accessories are all in their right place for the 70's/80's. The acting is quite impressive all around: Jesse Eisenberg and Jason Ritter are the stars of the show, commanding very well-built characters; one a more introspective, unspoken kid and the other a more domineering, swagger-carrying bad-ass. Chris Marquette and Sebastian Stan are also worthy of note, as is Eva Amurri as the typical thrill-seeking bored rich girl - the type that tends to want what she can't have, in this case a guy who is perhaps not to be trifled with, possibly of the kind she is ill-equipped to deal with, or at least to deal with as she does - again the typical heart-breaking machinery at work.<br /><br />The other way you can look at this film is as a Fred Durst production. Considering he was the director, you're ready to give it more credit than it would be worth straight out of the bat. It is quite impressive on his part that he was able to put this together (if such was the case), even if marks of a certain lack of experience are visible throughout. First we have the screenplay - some of what the characters are saying is repetitive and at times nonsensical. The dialogue could have been more elaborate - that would certainly have upped the quality and believability quotient - not that the film strays too far from reality - in fact it tends to steer back on track and find it's way safely to the end, yet scenes such as the one when Jason Ritter is in the bar by himself with only a few "workers" around him and the things the barman spouts there. These exhibitions of class demarcation and the like are ultimately unreal. There is also an ongoing attack at "rich people" in general, when the case being considered is that of the spoiled offspring of some rich people - not all "rich people" are worthy of scorn. Second there is the unnecessary use of swear words. At a certain point in the film these just become tiring. Not that films should forcefully not contain these, the simple fact is a film reads differently than, say, a rap album with explicit content.<br /><br />However you look at it, notwithstanding, the film still pulls through successfully. Considering the kind of garbage being thrown our way these days, The Education Of Charlie Banks stands. The title is fitting; indeed, even if we may think otherwise, Charlie is the one who ends up learning from things. He in a way corrects his ways and makes the right choice. He shows humanity, he tries to be cooperative as opposed to being oppressive. Here the film triumphs, in that it reveals a positive message.<br /><br />Kudos to otherwise career-dead Durst for carrying this one through; let's hope he learns from his mistakes and rises to make better things? One can't help but think this could have been so immensely better with a different director, yet it is still surprising that it was carried under his wing.<br /><br />6.5(7)/10