Het is een uitgemaakte zaak dat een poging om iets te begrijpen van een film van David Lynch geen goed besteed tijdverdrijf is. Lynch is een van de grote provocateurs van de moderne film, een liefde-hem-of-haat-hem-filmsavant die erin slaagt met film te bereiken wat de meeste mensen alleen maar durven te proberen met verf of poëzie. Met dit in gedachten zou het geen verrassing moeten zijn dat Lynch' laatste geesteskramp, INCAND EMPIRE, een angstaanjagende, surrealistische afdaling in paranoïde verbijstering is, die even opwindend is als verbijsterend.<br />INCAND EMPIRE gaat ogenschijnlijk over de betrokkenheid van de actrice Nikki Grace (de fantastische Laura Dern) bij een nieuw, carrière makend filmproject. Maar, omdat Lynch nu eenmaal Lynch is, zou het nooit zo eenvoudig zijn. Later horen we dat het project de remake is van een vervloekte film die nooit is uitgebracht omdat de twee sterren op brute wijze zijn vermoord. En hier neemt de samenhang van het verhaal een grote sprong en moeten we ons voorbereiden op wat komen gaat.<br />In het begin lijkt Lynch' beslissing om te filmen op goedkope digitale video ons af te leiden, alsof de betrekkelijke slechtheid van de beeldkwaliteit afbreuk zal doen aan ons vermogen om in het verhaal te investeren. Maar naarmate de film vordert, krijgt hij een geheel eigen uitstraling, en het korrelige, met de hand gemaakte camerawerk lijkt werkelijker en directer, en trekt ons steeds dichter naar de rand van onze stoelen terwijl het verhaal zich ontvouwt en ontwricht. In INCAND EMPIRE stappen de personages over de drempel die de grenzen van werkelijkheid en fictie aangeeft, bestaan samen met hun tegenhangers in de andere wereld op het ene fluctuerende existentiële vlak en veranderen volledig en volledig van het ene naar het andere tafereel, terwijl Lynch de hele tijd het soort hallucinerende hel in stand houdt dat bioscoopbezoekers van hem zijn gaan eisen. Net als je denkt dat je het doorhebt, gooit Lynch er een dansscène in die is gebaseerd op 'The Locomotion', een komische aflevering van reusachtige konijnenmensen of een glimp van wat lijkt op beelden die rechtstreeks uit de oorspronkelijke, ten dode opgeschreven film afkomstig zijn.<br />Als de tijd zich voortdurend weer opvouwt en de visuele motieven van de film zich opstapelen, wordt het duidelijk dat dit Lynch is. Het is Lynch' meest gewaagde en bizarre film tot nu toe. Dit is videokunst in de vorm van een speelfilm, met een kronkelig verhaal dat elk begrip te boven gaat en ons met Lynch achter het stuur naar de vergetelheid drijft. De meest voor de hand liggende vergelijkingspunten zijn Lynch' eigen Lost Highway en Mulholland Drive, maar zelfs die lijken kinderspel in vergelijking met EMPIRE, dat tantaliserende aanwijzingen biedt om zijn mysteries te ontrafelen, met het publiek altijd tien passen achter hen.<br />Dit is Lynch in het konijnenhol en door de spiegel, een psychotropisch epos dat altijd fascinerend blijft, ondanks de drie uur durende duur en de opzettelijk verwarrende plot. INLAND EMPIRE is een essentieel onderdeel van de film. Het is een angstaanjagende en onverzoenlijke reis naar de diepten van het onderbewuste, en een van de stoutmoedigste cinematografische statements van het jaar.<br /><0x3C>http://celluloidtong.blogspot.com<0x3E>.
It's a foregone conclusion that attempting to make sense of a David Lynch film doth not time well spent make. Lynch is one of modern cinema's great provocateurs, a love-him-or-hate-him cinematic savant who manages to achieve with film what most only dare to attempt with paint or poetry. With this in mind, it should come as no surprise to learn that Lynch's latest mind-bender, INLAND EMPIRE, is a frighteningly surreal descent into paranoid perplexity that exhilarates every bit as much as it bewilders.<br /><br />INLAND EMPIRE ostensibly concerns actress Nikki Grace's (the marvelous Laura Dern) involvement with a career-making new film project. But, Lynch being Lynch, this was never going to be that simple. We later learn the project is the remake of a cursed film that never wrapped production as its two stars were brutally murdered. And here's where narrative coherence takes a flying leap, and we should ready ourselves for what's to come.<br /><br />At first, Lynch's decision to shoot on cheap digital video seems to prove distracting, as if the comparative nastiness of the image quality will detract from our ability to invest in the story. But, as the film progresses, it settles into a look all its own, and the grainy, hand-held camera-work actually seems more real and immediate, drawing us ever-closer to the edges of our seats as the narrative twists and contorts.<br /><br />In INLAND EMPIRE, characters cross over the threshold defining the limits of reality and fiction, co-exist with their other-world counterparts in one fluctuating existential plane and change wholly and completely from one scene to another, Lynch all the while serving up the kind of hallucinatory hell that cinema-goers have come to demand of him. Just as you think you're figuring it out, Lynch throws in a dance sequence set to 'The Locomotion,' cuts to a sitcom comprised of giant rabbit-people, or offers a glimpse at what appears to be footage straight from the original doomed film.<br /><br />As time perpetually folds back in on itself and the film's visual motifs begin to pile up, it becomes clear that this is Lynch's most daring and bizarre film yet. This is video art as feature film, with a serpentine narrative that defies comprehension driving us onward to oblivion with Lynch at the wheel. Its most obvious points of comparison are Lynch's own Lost Highway and Mulholland Drive, but even they seem like child's play when compared to EMPIRE, which offers tantalising clues to unlocking its mysteries, with the audience forever ten strides behind.<br /><br />This is Lynch down the rabbit hole and through the looking glass, a psychotropic epic that remains fascinating throughout, despite its three hour duration and the intentionally confounding nature of its plot. If you appreciate Lynch's previous exercises in dream logic and nightmare vision, and can handle the extended running time, INLAND EMPIRE is essential viewing. It's a terrifying and uncompromised journey to the depths of the subconscious, and one of the boldest cinematic statements of the year.<br /><br />http://celluloidtongue.blogspot.com