Terwijl hij de absolute tegenpool van Brick was, verliet Johnson het proza van Dashiell Hammett en besloot in plaats daarvan in het territorium van Wes Anderson te gaan graven. Zijn _The Brothers Bloom_ is een slim, geestig avontuur dat een paar onverwachte wendingen neemt op zijn reis, nooit een detail in de vergetelheid laat raken en laat zien dat hij in elk geval een verhalenverteller van hoog kaliber is die nog heel lang zal bestaan, niet iemand die telkens weer hetzelfde verhaal vertelt, maar die verfrissend nieuwe en unieke verhalen bedenkt om te vermaken en te verhelderen.<br />Dit verhaal gaat over een duo oplichters onder elkaar <0xE2><0x80><0x93> 'de beste ter wereld' <0xE2><0x80><0x93> die zich weer verenigen om nog één laatste klus op te knappen. De jongste, Bloom, speelt al sinds hun kindertijd de rollen die door Stephen zijn geschreven. Hij belichaamt het personage altijd zo gemakkelijk, omdat het hem in staat stelt zichzelf te zijn. Nadat hij verliefd is geworden op te veel actrices, om vervolgens te moeten toezien hoe ze hem bedriegen en hem in de steek laten, is Bloom klaar om ermee op te houden en gaat hij drie jaar in zelfverkozen ballingschap tot zijn partner hem vindt en hem opspoort voor een laatste grote slag. Die slag houdt in een excentrieke introvert, een vrouw die haar huis nooit heeft verlaten en hobby's verzamelt om zichzelf te vermaken. Een meester met een spel kaarten, een buitengewoon goochelaar, een harpspeler en een pingpongkampioen, en met nog veel meer activiteiten. Er is weinig dat ze niet weet. Deze epileptische fotograaf staat te popelen om op avontuur te gaan en haar openheid tegenover de gebroeders Bloom is haar perfecte kans om dat te doen, en hun beste kans op een gemakkelijke miljoen dollar.<br />Waar de mannen geen verklaring voor hadden, was haar onuitputtelijke enthousiasme en haar griezelige aanleg voor het zwendelspel. Als ze zich uit situaties weet te redden die de broers niet eens kunnen bevatten en zo snel doorheeft wat er aan de hand is, is het alsof het doelwit de professional wordt, en dat is precies wat Stephen van plan is. Ze is een intelligente, mooie en unieke vrouw. Penelope is precies het meisje waar Bloom naar op zoek was, maar ze wordt natuurlijk ontdekt in een van Stephens verhalen, ze is alleen toegankelijk tot ze haar moeten lossnijden. Maar hier komt het eerste'stel dat' van de film. Stel dat onze componist dit allemaal voor Bloom heeft bedacht, een opvoering op grote schaal om hem het leven te geven dat hij altijd heeft gewild? Bloom zegt dat Penelope net zo aanvoelt als een van Stephens personages, maar zoals hij ter verdediging zegt: 'De dag dat ik je bedrieg, is de dag dat ik sterf.' We kunnen alleen maar hopen dat die woorden niet profetisch bewaarheid worden. Voor zijn personages weeft Johnson een ingewikkeld balletje-balletje-spel waarin ze elkaars pad kruisen, geheimen ontdekken, leugens vertellen en elkaar misschien bedotten. Niemand kan echt zeggen wat echt is, want ze zijn niet alleen onzeker, ze weten ook dat ze stuk voor stuk het potentieel hebben om een ingewikkeld plan te bedenken om te verwarren en te manipuleren. Ruffalo is in dit spel de ware kunstenaar, die in een paar hersenkrakers een aanvalsplan uitwerkt, en zijn verhalen nauwelijks verhult met inside jokes die een vrouw als Penelope (Weisz) doorgrondt, maar te naïef is om die in elkaar te zetten. Van het begin af aan, in een jeugd die door Ricky Jay is beschreven, hebben deze jongens gekregen wat ze wilden en alles tot in de puntjes gepland. Getraind door de snode Diamanthond hebben de mannen (Brody die de ander speelt, Bloom) hun meester overtroffen en de wereld stormenderhand veroverd. Samen met hun pyrotechnische goeroe Bang Bang, (Rinko Kikuchi) en een selecte cast van vaste acteurs (Robbie Coltrane als de Belg en een grote reeks cameo's in een barscène in het begin met Nora Zehetner, Noah Segan en een knipogen-en-je-zal-hem-missen Joseph Gordon Levitt, allemaal met wat liefde voor Brick), krijgen de jongens altijd wat ze willen. Uiteindelijk proberen ze het perfecte bedrog te creëren, zo goed uitgedacht en waterdicht dat het helemaal vanzelf gebeurt - dit bedrog wordt werkelijkheid en iedereen krijgt precies wat hij wilde.<br />De gebroeders Bloom worden verteld in een sprookjesboek met felle kleuren en scherpe lijsten. Johnson stampt elke compositie met detail na detail in elkaar en schrikt er niet voor terug om een belangrijk punt van de plot op de achtergrond te laten plaatsvinden, achter een gesprek of een actie van onze aanwijzingen op de voorgrond. Meestal zijn het grappen, die de situatie een zekere luchtigheid verlenen, een luchtigheid die naarmate de schertsvertoning vordert steeds duisterder wordt; onverwacht duister, en toch volmaakt. Zijn gebruik van humor geeft de gebeurtenissen een hart en een echte band en relatie tussen Stephen en Bloom, twee mannen die elkaar leren haten aan het eind van een klus, maar die elkaar altijd te hulp schieten als dat in het begin nodig is. Je moet de omgeving waarin onze acteurs zich bevinden goed in de gaten houden, want het is net zo goed een rol spelen als zij, en je helpt een waarlijk stoutmoedig en ingewikkeld verhaal te vermommen als een eenvoudig verhaal. Op het eerste gezicht is het heel bescheiden, maar het feit dat het zo goed verteld wordt, maakt dat het eenvoudiger lijkt dan het in werkelijkheid is. Zonder opgeblazen overbodigheden of zwak geformuleerde zijpaden leeft dit strak geweven tapijt met een halsbrekende snelheid op zichzelf, culminerend in een spectaculaire laatste wending, een einde dat zich van het begin af aan had opgebouwd in die bourgeois speeltuin tijdens de pleegplaats van de jongens. De gebroeders Bloom zorgen voor elkaar en laten elkaar nooit in de steek, hoeveel schade ze elkaar ook berokkenen. Uiteindelijk doen ze het allemaal voor hun broer, doen ze alles om het leven van de ander tot een succes te maken.
While the complete polar opposite of Brick, Johnson left the Dashiell Hammett prose and instead decided to delve into Wes Anderson territory. His The Brothers Bloom is a smart, witty adventure that takes some unexpected turns on its journey, never lets a detail fall into obscurity, and shows that if nothing else, he is a high caliber storyteller that should be around for a long time, not rehashing the same thing over and over again, but churning out refreshingly new and unique yarns to entertain and enlighten.<br /><br />This tale is about a duo of con menthe best in the worldwho reunite to do one last job. The younger, Bloom, has been playing the roles written by Stephen since they were children, always embodying the character so easily because it allowed him to be that which was not himself. After having fallen in love with too many marks, only to watch as they swindled and left them out to dry, Bloom is ready to quit and goes into self-imposed exile for three years until his partner finds him and rounds him up for one last big score. That score involves an eccentric shut-in, a woman who has never left her mansion and collects hobbies in order to entertain herself. A master with a deck of cards, juggler extraordinaire, harp player, and ping-pong champ, amongst other activities, there is little she does not know. This epileptic photographer is anxious to go off on an adventure and opening up to the Brothers Bloom is her perfect opportunity to do so, and their best chance at an easy million dollars.<br /><br />What the men did not account for was her inexhaustible sense of enthusiasm and uncanny knack for the con game. Getting herself out of situations that the brothers can't even fathom and catching on to things so quickly, it's as though the mark becomes the professional, however, that is exactly Stephen's plan. She is a woman of intelligence, beauty, and unique without compare. Penelope is exactly the girl that Bloom has been looking for, but of course, she is discovered in one of Stephen's stories, accessible only until they must cut her loose. Yet, here comes the first "what if" of the film. What if our orchestrator has concocted this all for Bloom, a con on a grand scale in order to give him the life he always wanted? Bloom does say that Penelope feels just like one of Stephen's characters, but as he says in his defense, "the day I con you, is the day I die." We can only hope those words don't become prophetically true.<br /><br />Johnson weaves an intricate shell game for his characters to roam through, crossing paths, discovering secrets, telling lies, and possibly conning each other. No one truly can tell what's real because not only are they unsure themselves, they know that every one of them has the potential to make-up an elaborate scheme to confuse and manipulate. Ruffalo is the true artist at this game, crudely drawing up a plan of attack in brainstorm bubble trees, thinly veiling his tales with inside jokes that a woman like Penelope (Weisz) is well-informed enough to see through, yet too naïve to put together. Straight from the start, a childhood narrated by Ricky Jay, these boys have gotten what they wanted and planned to perfection. Trained by the nefarious Diamond Dog, the men, (Brody portraying the other, Bloom), have eclipsed their master and took the world by storm. Along with their pyrotechnics guru Bang Bang, (Rinko Kikuchi) and a select cast of regular actors (Robbie Coltrane as the Belgian and a great string of cameos in a bar scene early on with Nora Zehetner, Noah Segan, and a blink-and-you'll-miss-him Joseph Gordon Levitt all showing some Brick love), the boys always get what they want. Ultimately attempting to create the perfect conso well planned out and airtight that it happens all by itselfthis con becomes reality and everyone gets exactly what they wanted.<br /><br />The Brothers Bloom is told in a storybook fashion with bright colors and in-focus frames. Johnson jam-packs each composition with detail upon detail, never shying away from having an important plot point occur in the background, behind a conversation or action by our leads at the forefront. Most times they are jokes, lending some levity to the situation, one that becomes ever more dark as the charade goes along; unexpectedly dark, yet perfectly so. His use of humor infuses a heart into the proceedings and a true bond and relationship between Stephen and Bloom, two men that learn to hate each other at the end of a job, but always come to the others help when needed at the start. You must be diligent to the environment surrounding our actors, as it is just as much playing a role as they, helping a truly bold and intricate story be disguised as a simple one. Very slight on first appearance, it is the fact that it's so well told that makes it seem simpler than it really is. Without any bloated superfluities or weakly handled tangents, this tightly woven tapestry lives on its own at a breakneck speed, culminating with a spectacular final twist, an end that had been building up right from the start in that bourgeois playground during the boys' foster home placement. The Brothers Bloom look out for each other and never let the other down, no matter what damage it may cause to themselves. In the end, they do it all for their brother, anything they can to make the other's life a success.