Regisseur Robert Tinnell maakt 'familiefilms', en hij maakt ze goed. Hij heeft een manier om belangrijke kwesties, zoals de communicatie tussen familieleden, vertrouwen en verlies, te onderzoeken door emoties samen te voegen tot een reeks subtiel krachtige momenten. O, en hij is ook dol op monsterfilms. Hij is al zijn leven lang een fan van klassieke (en niet zo klassieke) films, en hij geeft twee scènes weer die geïnspireerd zijn op de film Bela Lugosi Monogrammer The Invisible Ghost uit 1941. Tinnell veranderde zijn eerdere Frankenstein and Me (1996) in een ontroerend eerbetoon aan het opgroeien met monsterfilms. Dus voor degenen onder ons die zelf kinderen hebben (of voor het monsterminnende kind in ons allemaal), maakt Tinnell ons soort films. En Believe is zijn nog gepolijster poging om wat angst (en inzicht) in het familieleven te brengen. 'Ik wilde een film maken waarin Hardy Boys de Wuthering Heights ontmoet, en ik hoop dat ik dat heb gedaan,' verklaarde Tinnell (die ook de verhaallijn van de film heeft bedacht). En dat heeft hij inderdaad gedaan, met een vleugje Val Lewton voor de goede orde.<br />Believe concentreert zich op Ben Stiles (Ricky Mabe), de 14-jarige zoon van een diplomaat, wiens afwezige ouders hem in een reeks kostscholen hebben gestopt. Ben heeft een zeer ongebruikelijke manier om de boel op te fleuren <0xE2><0x80><0x93> hij voert ingewikkelde angstgrappen uit om zijn medeleerlingen bang te maken. Nadat hij met zijn laatste stunt van school is gestuurd, wordt hij van school gestuurd.' Ben wordt naar zijn grootvader gestuurd, van wie hij vervreemd is geraakt (Jan Rubes), een gereserveerde en imposante man die in een groot, grimmig landhuis woont. Terwijl de twee proberen een soort relatie op te bouwen, komt Ben erachter dat het op het landgoed spookt van de geest van een jonge vrouw <0xE2><0x80><0x93> iets waar de grootvader niet over wil praten. Met de hulp van een pas wees geworden meisje dat Katherine heet (Elisha Cuthbert), probeert Ben het mysterie te ontrafelen, wat leidt tot een confrontatie tussen zijn grootvader en Katherines oudoom (Ben Gazzara) over tragische gebeurtenissen die lang geleden hebben plaatsgevonden en hun leven sindsdien hebben beïnvloed. <br />Tinnell vult zijn film met leuke, griezelige details; opnamen van een schaduw op een muur, bladeren die ritselen in de wind, en bundels lichtgevend maanlicht (om nog maar te zwijgen van wat suggestief camerawerk) roepen een ongemakkelijke sfeer op.<br />'Mijn doel in deze film was eigenlijk om erachter te komen of ik mensen bang kan maken,' legde Tinnell uit. 'Ik ben niet iemand die wegloopt voor dat etiket; als je wijst en zegt "hij is een horrorfilmer", dan zeg ik: geweldig. Dus mijn doel was om te bewijzen dat ik dat kon.'<br />Maar Tinnells film is meer dan alleen maar jonge mensen bang maken. 'Mijn andere doel was om iets te doen wat een horrorfilm voor kinderen zou opleveren, met een positieve boodschap. En nogmaals, er is een thema dat vrijwel in alle vier mijn films terugkomt: communicatie, de familie. En ik dacht dat er geen betere manier was om te demonstreren hoe schadelijk het is als mensen gewoon niet met elkaar praten. En daar geloof ik echt in.' Geloof is in feite een verhaal over families en relaties en het belang van communicatie <0xE2><0x80><0x93> met een boeiende geestverschijning om al die emotionele hoedjes aan op te hangen.<br />Laat je niet afschrikken door Believes zogenaamde doelpubliek. 'Het is voornamelijk voor kinderen van, laten we zeggen, acht tot veertien <0xE2><0x80><0x93> primair,' geeft Tinnell toe. 'Maar ik denk graag dat kinderen van alle leeftijden, van acht tot tachtig, van deze film kunnen genieten. Ik denk dat de beste familiefilms <0xE2><0x80><0x93> dit is geen kinderfilm.' Ik denk dat de beste familiefilms die zijn waarin de ouders samen met de kinderen zitten te kijken, wat ze trouwens zouden moeten doen, maar niet doen... Ik denk dat het voor alle leeftijden werkt.' Dat doet het ook.<br />Tinnells hart (en, gezien het eindproduct, ook zijn hoofd) is op de juiste plaats. 'Ik ga niet neerbuigend doen tegen de kinderen,' benadrukt de regisseur. 'Ze verdienen het om eens flink bang gemaakt te worden. Als ze tegenwoordig ook maar iets van de verschrikkingen van onze tijd willen zien, is er zoveel vrouwenhaat en alleen maar nodeloos bloedvergieten <0xE2><0x80><0x93> en het is gewoon niet eng en er is geen echt bovennatuurlijkheid. Ik wilde gewoon een film maken die ik prachtig gevonden zou hebben als ik twaalf was. In de film legt Ben uit waarom hij zijn angsttrucs toepast door te zeggen: 'Mensen vinden het leuk om bang te zijn.' Ja, dat is zo, en hier heeft Tinnell zijn eigen angstgrap opgediend, met een paar belangrijke ideeën en voor de goede orde wat sentimenten. Gericht op die monsterfilmfanaten die volwassen zijn geworden en zelf kinderen hebben (evenals degenen die nooit echt volwassen zijn geworden), is Believe een soms angstaanjagende, vaak aangrijpende en altijd onderhoudende film voor het hele gezin. En dat is tegenwoordig een zeldzaamheid.
Director Robert Tinnell makes "family films," and he makes them well. He has a way of exploring important issues, such as familial communication, trust and loss, by coalescing emotions into a series of subtly potent moments. Oh, and he also loves monster movies. A life-long fan of classic (and not so classic-Believe features two scenes inspired by the 1941 Bela Lugosi Monogrammer The Invisible Ghost!) horror cinema, Tinnell turned his earlier Frankenstein and Me (1996) into a touching homage to growing up with monster movies. So for those of us with children ourselves (or for the monster movie-loving child in all of us), Tinnell makes our kind of movies. And Believe is his even more polished attempt to put some fright (and insight) into family fare. "I wanted to make a film where Hardy Boys meet the Wuthering Heights, and I hope that's what I did," explained Tinnell (who also concocted the film's story line). Indeed he did, with a touch of Val Lewton thrown in for good measure.<br /><br />Believe centers on Ben Stiles (Ricky Mabe), the 14-year-old son of a diplomat, whose absentee parents have put him in a succession of boarding schools. Ben has a very unusual way to liven things up-he stages elaborate fright gags to scare his fellow pupils. After his latest stunt gets him expelled, he's sent to stay with his estranged grandfather (Jan Rubes), a reserved and imposing man who lives in a large, forbidding mansion. As the two try to establish some sort of relationship, Ben comes to realize that the estate is haunted by the ghost of a young woman-something the grandfather refuses to discuss. With the help of a recently orphaned girl named Katherine (Elisha Cuthbert), Ben attempts to unravel the mystery, leading to a confrontation between his grandfather and Katherine's great uncle (Ben Gazzara) over tragic events that transpired long ago and have affected their lives ever since.<br /><br />Tinnell fills his film with nice eerie touches; shots of a shadow on a wall, leaves rustling in the wind, and shafts of illuminating moonlight (not to mention some evocative, prowling camerawork) generate an uneasy atmosphere.<br /><br />"My goal in this one was really to find out if I can scare people," explained Tinnell. "I'm not a guy who runs away from that label; if you point and say 'he's a horror filmmaker,' I say great. So my goal was to prove I could do that."<br /><br />But there's more to Tinnell's movie than just scaring young 'uns. "My other goal was to do something that would provide an entry level horror film for kids, with a positive message. And again, there's been a theme that's run through all four of my films pretty much: communication, the family. And I thought what better way to demonstrate how just not talking to one another, the damage it does to families. And I really do believe in that." Believe is really a story of families and relationships and the importance of communication-with an engrossing ghost yarn to hang these ten-gallon emotional hats on.<br /><br />Don't be put off by Believe's so-called target audience. "It's primarily for kids from, say, eight to fourteen-primarily," admits Tinnell. "But I like to think that children of all ages, from eight to eighty, can enjoy this film. I think the best family films-this is not a children's film, obviously-I think the best family films are the ones in which the parents are sitting and watching with the kids, which is what they should be doing anyway, but don't.. I think that it works for all ages." Indeed it does.<br /><br />Tinnell's heart (and, given the finished product, head) is in the right place. "I'm not going to condescend to the kids," emphasizes the director. "They deserve a good scare. Nowadays if they want to see any kind of contemporary horror, there's so much misogyny and just gratuitous bloodletting-and it's just not scary and there's no real supernaturalism. I just wanted to make a film that if I was 12 I would have loved.<br /><br />In the movie, Ben explains why he stages his terror tricks by observing, "People like to be scared." Yes they do, and here Tinnell has offered up his own fright frolic, with some important ideas and involving sentiments thrown in for good measure. Aimed at those monster movie lovers who've grown up and had kids of their own (as well as those who've never really grown up at all), Believe is a sometimes scary, often affecting and always entertaining movie for the whole family. And that is a rare commodity these days.