Art School Confidential is gewoon een verschrikkelijke film, opgebouwd uit een script dat tientallen herschreven zou moeten worden voordat het samenhangend zou zijn. Hoe Clowes van het creëren van zo'n prachtig scenario als Ghostworld is overgestapt op het schrijven van deze wanhopige kluns, is me een raadsel, maar het is duidelijk dat er iets vreselijk mis is gegaan in zijn tweede samenwerking met regisseur Terry Zwigoff. Het is duidelijk dat ze de kunst aan hun laars moesten lappen, en dat is begrijpelijk, maar het moet voor die twee heel moeilijk zijn geweest om dit te proberen. Toen ik ernaar keek, schaamde ik me voor hen.<br />De cast is waardeloos. Angelica Huston, verreweg de meest getalenteerde actrice in de film, speelt in twee scènes. Waarom zit ze eigenlijk in deze film? De rol van professor Sandiford is amusant genoeg, maar het personage is totaal inconsequent. De hoofdfiguur, Jerome, gespeeld door Max Minghella, is hopeloos naïef en onsympathiek. Minghella doet zijn uiterste best, maar ik wilde liever dat Jerome een klap kreeg dan dat hij succes had. Nadat hij van de andere kant van de kamer naar Sophia Myles heeft gegluurd en haar dan heel even heeft ontmoet, begint Jerome haar zijn vriendin te noemen. Hè? Waar komt dat kind vandaan? Er zijn talloze ongelooflijke, soms clichématige ontwikkelingen zoals deze die de kijker alleen maar in verwarring brengen.<br />Wat is de bedoeling? Waren ze van plan een duistere komedie te maken, een klucht, of wat? De stomme valpartijen en de pogingen om de film met een klap neer te laten komen, ontkrachten elke waarde die hij als commentaar op de kunstwereld had kunnen hebben. De plot is moeizaam en zit vol gaten, de komedie is op z'n best slap en de zogenaamde 'draai' aan het eind is een goedkope truc die tientallen losse, gerafelde einden met elkaar verwart.<br />Sinds Crash heeft geen film me meer zo woedend gemaakt.
Art School Confidential is a simply terrible movie built from a script that needed dozens of rewrites before it would've been coherent. How Clowes went from creating such a lovely screenplay as Ghostworld to churning out this desperate schlock is beyond me, but it's clear that something went terribly wrong in this, his second collaboration with director Terry Zwigoff. It's apparent that they needed to rag on art, understandably, but the two must have been very hard pressed for a project to attempt this. Watching it, I was embarrassed for them.<br /><br />The cast is wasted. Angelica Huston, far and away the most talented actress in the film, is in all of two scenes. Why is she even in this movie? Malkovich's performance as Professor Sandiford is entertaining enough, but the character is totally inconsistent. The main character, Jerome, played by Max Minghella, is hopelessly naive and unlikable. Minghella tries his hardest, but I wanted more to see Jerome get slapped than to see him succeed. After ogling love interest, Sophia Myles, from across the room and then briefly meeting her, Jerome starts calling her his girlfriend. Huh? Where did this kid come from? There are myriad unbelievable, sometimes cliché developments like this which only confuse the viewer.<br /><br />What is the intent? Did they set out to make a dark comedy, a farce, or what? The prat-falls and attempts at slap-stick negate any value it might have had as commentary on the art world. The plot is labored and full of holes, the comedy is lame at best, and the so-called "twist" at the end is a cheap trick which bundles up dozens of loose, frayed ends.<br /><br />Not since Crash has a movie so enraged me.