Ik moet toegeven dat de echte reden dat ik naar Dreamer ging, was omdat grote delen van de film in en rond Lexington, mijn geboorteplaats, zijn opgenomen. Hoewel ik een enorme paardenfan ben, krimp ik een beetje ineen bij sentimentele, sentimentele, sentimentele verhalen over elfjarige meisjes. En dus ging ik bijna naar Dreamer vanwege de trailers met Dakota Fanning.<br />Maar ik was aangenaam verrast. In feite had Dreamer veel, veel minder momenten die sentimenteel of weeïg konden worden genoemd dan het veel meer in de publiciteit gebrachte en veelgeprezen Seabiscuit. <br />Dakota Fanning is een fantastische actrice en ze speelt de rol van Cale Crane prachtig. Slechts één keer (wanneer Dreamer als verrassing door haar vader wordt teruggehaald) slaat ze een valse toon van overenthousiasme aan. De rest van de tijd speelt Fanning de paardengek, idealistische en toch verrassend nuchtere Cale tot in de puntjes.<br /><br />Hoewel het verhaal een vrij voorspelbare verhaallijn volgt, is het duidelijk dat de schrijvers en de regisseur paardenliefhebbers zijn. Ondanks het spaarzame verhaal (de film was bijna te kort en vloog van de ene scène naar de andere), bevatte het verhaal veel van de fabelachtige eigenaardigheden van de paardenrennen in Kentucky (niet in de laatste plaats de verwijzing naar de Saoedische prins die met zijn privé-737 naar Lexington vliegt om zijn paard te zien rennen tegen het paard van zijn broer <0xE2><0x80><0x93> de 'echte' sjeik van Dubai heeft zijn 737 jarenlang naar Lexington gevlogen, waar hij hem op het platform aan de weg van Versailles naar Keeneland parkeert... iedereen weet wanneer de sjeik in de stad is om zijn paarden te zien of te kopen). De film beschrijft het paardenland rond Lexington en Keeneland voortreffelijk <0xE2><0x80><0x93> ze zien er hier veel beter (en realistischer) uit, onbedorven en zuiver, dan in hun beperkte blootstelling aan Seabiscuit.<br />De beste getuigenis van het succes van de film als publiekstrekker was de ontvangst op een zaterdagavond, enkele weken na de première van de film (midden november), in een theater in North Carolina. Het merendeel van het publiek bestond uit NIET-paardengekke tienermeisjes, maar uit meer volwassen stellen, die spontaan begonnen te applaudisseren bij Sonya's triomf in de Breeder's Cup Classic, en die bij de aftiteling bleven hangen, duidelijk hopend op nog meer. (In feite heeft een onvruchtbare driejarige merrie weinig voor de boeg, behalve verder racen...) Wat dacht je van een vervolg waarin Sonadors verdiensten de familie Kraan in staat stellen te proberen de familieboerderij in zijn mysterieuze en mythische vroegere glorie te herstellen?) Al met al een film die een verhaal belooft over een paard dat de verwachtingen overtreft en een familie die bij elkaar komt, en die in beide opzichten overtuigend is.<br />(Er zitten een paar kleine blunders in de film, maar die doen geen afbreuk aan de film zelf. Leuker dan al het andere is de scène in de wei waarin Sonador, die zogenaamd een veulen is, heel, heel duidelijk gespeeld wordt door een ruin.)
I must admit that the real reason that I went to see Dreamer was because large parts of the film were filmed in and around Lexington, KY, my hometown. While I am a HUGE horse-racing fan, I cringe a little at sappy, feel-good, cheesy stories involving 11-year-old girls. And so, I almost passed on Dreamer because of the trailers with Dakota Fanning.<br /><br />I was pleasantly surprised though. In fact, Dreamer had far, far fewer moments that could be considered sappy or cloying than the much more publicized and well-regarded Seabiscuit.<br /><br />Dakota Fanning is a fantastic actor, and she plays the part of Cale Crane beautifully, only once (when Dreamer is reclaimed by her father as a surprise) striking a false note of over-enthusiastic cheesiness. The rest of the time, Fanning plays the horse-crazy, idealistic, and yet surprisingly level-headed Cale to a tee.<br /><br />Although it is true that the story follows a fairly predictable story arc, it is plainly clear that the writers and director are horse-racing fans. Despite the very economical story-telling (the movie almost felt too short and rushed from one scene to another), the story captured many of the fabulous quirks of horse-racing in Kentucky (not least the reference to the Saudi prince who flies his private 737 to Lexington to see his horse run against his brother's horse--the *real* sheik of Dubai has flown his 737 into Lexington for years, where he parks it on the tarmac at the airport across Versailles road from Keeneland...everyone *knows* when the sheik is in town to see or buy his horses).<br /><br />The cinematography captures the horse country around Lexington and Keeneland superbly--they look far better (and more realistic) here, unfussed with and pure, than they did in their limited exposure in Seabiscuit.<br /><br />The best testimony to the film's success as a crowd pleaser was its reception on a Saturday night, several weeks after the movie's release (mid-November), in a North Carolina theater. The majority of the audience were NOT horse-crazy adolescent girls, but rather adult couples, who spontaneously broke into applause at Sonya's triumph in the Breeder's Cup Classic, and who lingered at the end credits, clearly hoping for even more. (Actually, an infertile 3-year-old mare has got little ahead of her except to continue racing... How about a sequel where Sonador's earnings allow the Crane's to attempt to restore the family farm to its mysterious and mythical former glory?) All in all, a movie that promises a story about a horse overcoming the odds and a family coming together which delivers resoundingly and convincingly on both counts.<br /><br />(There are a handful of minor goofs in the movie in terms of accuracy, but they do not detract from the overall film. More amusing than anything else is the scene in the pasture where Sonador, who is supposed to be a filly, is very, VERY clearly played by a gelding.)