Ik zeg: bekijk deze film minstens twee keer. De eerste keer dat ik hem zag was op het filmfestival van Philadelphia. Ik moest er nogal om lachen... ik vond Wilburs subtiele wijze woorden nogal geestig. De tweede keer dat ik hem zag was ongeveer een week later, toen het Ritz Theater hem had opgenomen. Ik zat daar en zag de film als veel triester. Ik vond bepaalde delen ervan nog steeds grappig... maar ik zag hem als een veel duisterder film dan ik aanvankelijk had gedacht. De kleine nuances van de acteurs en actrices in de film maken er een volkomen nuchtere film van; ze lijken gewoon normale mensen... een beetje geschift, maar volkomen geloofwaardig... jij?' Ik denk dat je ze op het laatst wel kende.<br />Ik raad je ten zeerste aan om het te zien als je de kans krijgt... Doe je best. Je zult lachen, je zult huilen, je zult glimlachen.<br />En nu heb ik het op dvd. Diagnose... wauw. Het is zo triest en echt.
I say: See this movie at least twice. First time I saw it was at the Philadelphia Film Festival. I laughed quite a bit... I thought Wilbur's subtle words of wisdom were rather funny. Second time I saw it was about a week later once the Ritz Theater's had picked it up. I sat there and saw the movie as being much more sad. I still found certain parts of it to be funny... but I saw it as a much darker film than I'd initially thought. The little nuances of the actors and actresses in the movie make it into an absolutely down-to-earth film; they just seem like normal people... a bit nutty, but totally believable... you'll think you knew them by the end.<br /><br />I highly recommend seeing it if you get the chance... Make the effort. You'll laugh, you'll cry, you'll smile.<br /><br />Added: And now I've got it on DVD. Diagnosis... wow. It's just so sad and real.