Er zijn een paar prachtige, ontroerende en droog amusante scènes in deze film. Kanin en de scriptschrijvers slagen erin een substantieel, zij het af en toe ragfijn licht te werpen op de rolverdeling en de komische scènes. Het verhaal mag dan het oudste van de kastanjes zijn, maar hier wordt het met een zekere mate van scherpzinnigheid verfraaid. Grants scène bij het zwembad met Dunne en Scott bereikt een hoogtepunt van hilariteit, en wie kan de impressionistische scène vergeten waarin Scott in Grants gedachten duikt en in miniatuur op het scherm wordt gepresenteerd? Die meester van het lichte, geestige materiaal, Grant, is natuurlijk subliem, en ik was verbaasd over Irene Dunne <0xE2><0x80><0x93> die ik nog nooit in een hoofdrol had gezien. Ze was schitterend katachtig, zoals Pauline Kael zegt; ze debiteerde glibberige, fladderende zinnetjes en grappen en maakte duidelijk wat een lachbui het personage heeft; ze lijkt nogal te genieten van de ingewikkelde situatie. De spraakpatronen zijn door Dunne als een grap bedacht; prachtig zuidelijk gehuichel, of de archetypische vlugge babbel van een geschifte dame... Haar warme, zwijmelende stem is charme, samen met vaardige gezichtsuitdrukkingen; kijk maar naar het 'O, Bianca...' De scène begint in het hotel, waar ze zich sensueel op een bank laat zakken en Grant zover krijgt dat hij net doet alsof hij de kamer binnenkomt en zijn nieuwe vrouw kust. Minnaarige ondeugendheid van de meest hartverwarmende soort, ja...!<br />Het is opmerkelijk te bedenken dat Ms. Dunne al over de veertig was toen dit werd gemaakt. Ze heeft de houding van vele jaren jonger en straalt een indrukwekkende kracht uit. Ze valt op door haar onconventionele schoonheid; haar lichte onbeholpenheid als'ster' wordt amusant aangestipt, onder de oppervlakte, in de dialoog van haar zoon laat op de avond; een heel schrijnend moment. Net als Rosalind Russell en Kate Hepburn is ze geen schoolvoorbeeld van schoonheid, en het is haar karaktervolle spel dat een knipogende, innemende aantrekkelijkheid uitstraalt. Hoe komt het dat we tegenwoordig nog maar zo weinig gelijksoortige, idiosyncratische actrices hebben? Alles <0xE2><0x80><0x93> of eigenlijk heel veel <0xE2><0x80><0x93> moet gehomogeniseerd worden; popsterachtige productenuiterlijken zijn blijkbaar vereist en worden in de grote films verwerkt. De verlokkelijke diepten van het echte leven gaan aan de film voorbij als hij kiest voor de zogenaamde 'droomvrouw' van de conformistische tienerjongen <0xE2><0x80><0x93> door de massamedia gemanipuleerd <0xE2><0x80><0x93> boven een grotere verscheidenheid aan mensen en verschijningen, zoals je die in de werkelijkheid tegenkomt.<br />De acteur die de wereldwijze, nogal Robb Wilton-aanklager speelt, had er meer bij betrokken moeten zijn dan hij was; een aangename wending, die in feite dieper in het verhaal zou zijn verweven. Randolph Scott amuseerde zich ook een beetje in zijn ondersteunende rol; een waardig decorstuk. De dingen werden misschien wat sentimenteel door de betrokkenheid van de kinderen van het echtpaar, hoewel dit niet bepaald de ergste van dergelijke misdadigers in de geschiedenis van Hollywood is. De verraderlijke wrangheid lijkt tegen het einde, wanneer het echtpaar zich eindelijk verzoend heeft, volkomen afgestompt te zijn. Men mag dan gecharmeerd zijn door de optredens van de acteurs, het begint allemaal een beetje toegeeflijk te lijken, en men krijgt het gevoel dat men kansen heeft gemist.<br />Maar werkelijk, men moet toegeeflijk zijn, kritisch; er zit onbetaalbaar spul in de vezels van deze film, en hoewel hij niet afgaat op alle malle-komediantencilinders, is het een zeer aangename vertoning met glorieuze verschijningen op het scherm die (bedrieglijk) leven in de brouwerij brengen.
There are some lovely, touching and dryly amusing scenes in this film. Kanin and the scriptwriters manage to form a substantive, if occasionally gossamer light, whole out of the playing of fine leads and canny comic incidents. The basic story may be the oldest of chestnuts, but it is here embellished with some degree of incisiveness. Grant's scene by the pool with Dunne and Scott reaches a fine pitch of hilarity, and who can forget the impressionistic scene of Scott's diving coming into Grant's mind and being presented in miniature on-screen? <br /><br />That master player of light, witty material, Grant, is of course sublime, and I was surprised by Irene Dunne - who I had never previously seen in a lead film role. She was magnificently feline, as Pauline Kael says; dispensing slinky, fluttering phrases and quips, and making it clear what a laugh the character is having; she seems rather to be getting off on the entangled situation. The speech patterns are drolly created by Dunne; wonderful Southern hamming, or archetypal screwball dame quick-talk... Her warming, gadding-about voice is charms, along with deft facial acting; look at the "Oh Bianca..." scene at the hotel early on, where she sensuously reclines on a settee and gets Grant to pretend he is entering the room and kissing his new wife. Minxish mischief of the most heartwarming kind, aye...! <br /><br />Remarkable to think that Ms. Dunne was over forty when this was made. She has the bearing of many years younger and conveys an impressive vigour. One takes to her unconventional good looks; her slight awkwardness as a 'star' is amusingly alluded to, under the surface, in her son's dialogue late on; very poignant little moment, that. Like Rosalind Russell and Kate Hepburn, she is no textbook beauty, and it is her characterful playing conveys a winking, winning attractiveness. Why is it that we have so few similarly idiosyncratic actresses around today? All - or rather much - has to be homogenised; pop star product looks are apparently required, and conveyor-belted into mainstream films. Film is missing the enticing depths of real-life when it opts for the conformist teenage boy's supposed 'dream woman' - mass-media-fostered - over a greater variety of people and appearances, as one encounters in actual reality.<br /><br />The actor playing the world-weary, rather Robb Wilton-esquire magistrate ought to have been involved more than he was; an enjoyable turn, that would have been effectively woven deeper into the narrative. Randolph Scott amused slightly too, in his support role; a worthy foil. Things did perhaps get rather sentimental with the involvement of the couple's children, although this is hardly the worst such offender in Hollywood history. The insidious wryness seems completely blunted by the end, when the couple are finally reconciled. One may be charmed by the actors' performances, but it all starts to seem a bit indulgent, and the feeling grows that chances were missed.<br /><br />But really, one must be indulgent, critically; there is priceless stuff in this film's fibre, and while it fires not on all screwball-comedy cylinders, it is a very pleasant feature with glorious screen presences making (deceptively) light of life.