'The Petrified Forest' is ten tijde van deze recensie eenenzeventig jaar oud. Er zijn een paar geschilderde buitenscènes bij, een heel jonge, knappe Bette Davis, met Humphrey Bogart en Leslie Howard die hun toneelrollen spelen als respectievelijk een Dillinger-type misdadiger en een idealistische dromer. Het is niet zozeer een film als wel een gefilmd toneelstuk <0xE2><0x80><0x93> en het is duidelijk een toneelstuk, van Robert Sherwood. En wat denk je, het houdt stand met een paar geweldige acteurs en verrassend verfrissende thema's.<br />Davis is Gaby Maple, die werkt in het woestijncafé dat van haar grootvader is. Daar wacht ze op Alan, die arrogant praat en luistert naar haar dromen over het verlaten van de gehate Arizona-woestijn, naar haar moeder die haar in Frankrijk opvolgt en kunstenaar wordt. In korte tijd vallen ze voor elkaar, maar Alan moet verder. Hij lift mee met een rijke man en zijn vrouw, de Chisholms, maar op weg uit de woestijn lopen ze de ontsnapte moordenaar Duke Mantee en zijn bende tegen het lijf, wiens auto het heeft begeven. Ze stelen de auto van de Hendersons. Terwijl hun chauffeur probeert de auto van Mantee te repareren, beseft Alan dat Duke en de bende op weg zijn naar het café, en hij loopt erheen. Daar houdt Duke iedereen gegijzeld, ook de terugkerende Chisholms, en in die tijd neemt Alan een belangrijke beslissing over Gaby, zichzelf en wat zijn leven betekent. <br />De film heeft twee ongebruikelijke aspecten, het eerste is de verrassende behandeling van de zwarte personages. Een van de zwarte mannen maakt deel uit van Dukes bende en is daar een gelijkwaardig lid van. Als de chauffeur aan zijn baas vraagt of hij iets te drinken mag, lacht het bendelid hem uit om zijn onderdanigheid. 'Heb je nog niet gehoord van de nieuwe bevrijding?' vraagt hij hem, terwijl hij hem een glas in de hand duwt. Het tweede aspect is de feministische adviezen van mevrouw Henderson aan Gaby. Mevrouw Henderson dringt er bij Gaby op aan om haar dromen voor iemand anders niet te onderdrukken, in dit geval haar grootvader, maar om een individu te worden en te weten wie ze is en wat ze wil. Ze legt uit dat ze in Europa was en een toneelrol aangeboden kreeg van de grote Max Reinhardt, maar dat ze zich bij haar ouders neerlegde toen die eisten dat ze terugging naar de Verenigde Staten. Ze is nu ongelukkig getrouwd met een egoïstische man en heeft geen eigen identiteit meer. Het is 1936, en het zich neerleggen bij wat je familie van je verwachtte en jezelf verliezen in de identiteit van je man ging lang, heel lang daarna door.<br />In tegenstelling tot de huidige films is 'The Petrified Forest' rijk aan dialogen met slechts een paar actiescènes. Niettemin is het interessant vanwege de acteerprestaties en de geweldige sfeer van dit vervallen café waar de wind buiten giert. Met zijn fijn getekende, knappe gelaatstrekken en Britse accent blonk Leslie Howard uit in het spelen van dromers en filosofen, met als hoogtepunt zijn rol als Ashley Wilkes in 'Gone With the Wind'. Als Alan staat hij boven dat alles, spreekt hij met grote ogen over poëzie en kunst tegen Gaby en brengt hij zelfs Duke Mantee uit zijn evenwicht. Mantee was de filmrol van Bogart, en hij is fantastisch. Hij heeft John Dillingers maniertjes bestudeerd om zich voor te bereiden op zijn toneelrol. Hier is hij fel en boos als een man die weet dat hij geen schijn van kans heeft om Mexico te halen, maar die vechtend ten onder gaat. Als Gaby brengt Davis de fantasieën van het personage over, hoop voor de toekomst, naïeve ambitie en liefde voor Alan. Ze horen geen van beiden thuis in de woestijn, maar terwijl Alan klaar is met de problemen van het leven, en Duke weet dat hij op het punt staat ermee klaar te zijn, verheugt Gaby zich op hen. Net als de benzinedrijver die verliefd op haar is (Dick Foran) is ze bereid risico's te nemen voor wat ze wil. Meneer Chisholm, de rijke stinkerd, hoopt alleen maar dat niets zijn status quo in de war stuurt. Mevrouw Chisholm zit vast, maar haar wortels liggen niet alleen bij Gaby, maar ook bij Duke en Alan.<br />'The Petrified Forest', een allegorische film zonder special effects, met de titel verwijzend naar het nabijgelegen dode bos waar verschillende personages figuurlijk de leiding hebben, is een echte traktatie voor liefhebbers van klassieke films, klassieke acteurs en de geschiedenis van depressie en klassenstrijd in ons land. Ik koesterde elke minuut ervan.
"The Petrified Forest" at the time of this review is 71 years old. It has some painted outdoor sets, a very young, pretty Bette Davis, with Humphrey Bogart and Leslie Howard repeating their stage roles as, respectively, a Dillinger type criminal and an idealistic dreamer. It's less a film than a filmed play - and it's obviously a play, by Robert Sherwood. And guess what, it holds up with some wonderful acting and surprisingly refreshing themes.<br /><br />Davis is Gaby Maple, who works in the desert café owned by her grandfather. It's there that she waits on Alan, who speaks loftily and listens to her dreams of leaving the hated Arizona desert, joining her mother in France and becoming an artist. In a short time, they fall for one another, but Alan has to move on. He hitches a ride with a wealthy man and his wife, the Chisholms, but on the way out of the desert, they run into the escaped murderer Duke Mantee and his gang, whose car has broken down. They steal the Henderson's car. While their chauffeur is attempting to fix the Mantee vehicle, Alan realizes that Duke and the gang are heading toward the café, and he walks back there. There, Duke holds everyone hostage, including the returning Chisholms, during which time, Alan comes to an important decision about Gaby, himself, and what his life means.<br /><br />The film has two unusual aspects, the first being the surprising treatment of the black characters. One of the black men is part of Duke's gang and an equal member of it. When the chauffeur asks his boss if it's okay to have a drink, the gang member scoffs at his subservience. "Haven't you heard about the new liberation?" he asks him, shoving a drink in his hand. The second aspect is Mrs. Henderson's feminist counseling of Gaby. Mrs. Henderson urges Gaby not to suppress her dreams for someone else, in this case her grandfather, but to become an individual and know who she is and what she wants. She explains that she was in Europe and offered a stage role by the great Max Reinhardt, but acquiesced to her parents when they demanded she return to the states. She is now unhappily married to a selfish man and has no identity of her own. This is 1936, and acquiescing to what one's family expected of you and losing yourself in your husband's identity went on long, long after that.<br /><br />Unlike today's films, "The Petrified Forest" is rich in dialogue with only a few action scenes. Nevertheless, it holds one's interest due to acting and wonderful atmosphere of this broken-down café with the wind whipping outside.<br /><br />With his finely drawn, handsome features and British accent, Leslie Howard excelled at playing dreamers and philosophers, culminating in his role as Ashley Wilkes in "Gone With the Wind." As Alan, he's above it all, speaking of poetry and art to the wide-eyed Gaby and throwing even Duke Mantee off-balance. Mantee was Bogart's breakout film role, and he's fantastic. He studied John Dillinger's mannerisms to prepare for his stage role. Here he's fierce and angry as a man who knows he hasn't got a chance in hell of making it to Mexico but he's going to go down fighting. As Gaby, Davis conveys the character's fantasies, hope for the future, naive ambition, and love for Alan. Neither one of them belong in the desert, but while Alan is through with life's struggles, and Duke knows he's about to be through, Gaby is looking forward to them. Like the gas jockey who's in love with her (Dick Foran) she's willing to take risks for what she wants. Mr. Chisholm, the fat cat, just hopes nothing upsets his status quo. Mrs. Chisholm is stuck but vicariously roots not only for Gaby but Duke and Alan.<br /><br />Allegorical in its themes, with no special effects, "The Petrified Forest," its title referring to the nearby dead forest where several characters are figuratively heading, is a real treat for lovers of classic film, classic actors, and our country's history of depression and classism. I treasured every minute of it.