Er zijn vechtfilms <0xE2><0x80><0x93> en er zijn films die terugvechten...<br /><br />Ik had Golden Boy (1939), The Setup (1949), Champion (1949), The Harder They Fall (1956) en veel later Rocky (1976) gezien, gevolgd door Raging Bull (1980) <0xE2><0x80><0x93> en allemaal maar een paar jaar nadat ze waren uitgebracht (behalve Golden Boy). Maar op de een of andere manier had ik Body and Soul al die jaren over het hoofd gezien. Ik had het zo vaak op tv gemist dat ik de tel kwijtraakte...<br />Nou, nu ik het eindelijk op de late avond op tv heb gezien, kan ik ondubbelzinnig zeggen dat ik alles beter vond, behalve Golden Boy en Rocky.<br />Maar het verhaal en de film zijn nog steeds top en kunnen volgens mij de tand des tijds doorstaan. Niet omdat het een goede film is over de vechtsporten <0xE2><0x80><0x93> en dat is hij ook <0xE2><0x80><0x93> maar omdat het van alle films de enige is die het verhaal gebruikt als een schaamteloze metafoor voor de schijnvertoning van de Amerikaanse Droom (hoewel Bogies poging in The Harder They Fall wel aan dat idee raakt).<br />Het verhaal is rechttoe rechtaan: Garfield speelt Garfield, die Davis speelt, de amateurbokser die de aandacht van een professionele coach trekt, Quinn (William Conrad) die geleidelijk aan zijn protegé meebrengt naar het professionele circuit en van daaruit onder de invloed komt van degenen die het bedrijf in handen hebben, met name de louche Roberts (Lloyd Goff). Daarna is Davis niet meer dan een marionet van de maffia: hij doet zijn ding in de ring en verdient maar 50 procent voor zijn inspanningen.<br />Natuurlijk proberen Davis' vriendin Peg (Lili Palmer), zijn maatje Shorty (Joseph Pevney), zijn moeder Anna (Anne Revere) en anderen Davis ervan te weerhouden in het vak te blijven dat, zoals iedereen weet, door en door verrot is. Maar hij haalt de top: Kampioen van de Wereld! En hij heeft alle attributen van succes: snelle auto's, snelle vrouwen, snelle drank, snelle tijden in het leven, tenminste, dat denkt hij. Waarom zou hij dan opgeven waar hij zo hard voor heeft gewerkt? Als Davis tegen Peg, die erop aandringt dat hij met pensioen gaat, kreunt: 'Maar ik ben de Champ!' En Peg antwoordt: 'Nee, Roberts is de Champ...' Ze had ook kunnen zeggen: 'Nee, jij bent de Sukkel!' maar dat zou misschien een beetje te veel van het goede zijn geweest voor het publiek van die dag...<br />Niettemin wordt Davis in het hele verhaal afgeschilderd als een prijsdief, terwijl hij maar blijft negeren hoe hij wordt behandeld door de Roberts van deze wereld, die hem allemaal wit (niet grappig bedoeld) bloed aftappen, en in de finale zelfs zover gaan dat ze Davis dwingen om in zijn laatste wedstrijd een duik te nemen en rijk met pensioen te gaan. Doet hij het of redt hij zijn eer? Ik laat je de film zien... <br />Garfield doet het prima in de rol van Davis, maar ik was meer onder de indruk van Pevney's rol als Shorty: als Davis' alter ego doet hij het bewonderenswaardig zonder sentimenteel of schijnheilig te worden. De regie van Robert Rossen en de film van James Wong Howe zijn erg goed, net als de montage van Robert Parrish, zoals te verwachten was.<br />Ik ben blij dat ik hieraan toe ben gekomen, want ik kan het aanbevelen. Maar ik geef nog steeds de voorkeur aan Champion als mijn allergrootste favoriet.
There are fight movies - and then there are movies that fight back...<br /><br />I'd seen Golden Boy (1939), The Setup (1949), Champion (1949), The Harder They Fall (1956), and much later, Rocky (1976), followed by Raging Bull (1980)  and all of them only a few years after each was released (except Golden Boy). Somehow, however, I'd missed Body and Soul all these years. I missed it so many times on TV I lost count...<br /><br />Well, now that I caught it on late night TV, finally, I can say unequivocally I liked all the above better, except for Golden Boy and Rocky.<br /><br />The story and film, however, are still top notch and stand the test of time, in my opinion. Not because it's a good movie about the fight business  which it is  but because it is, of them all, the only one that uses the story as a blatant metaphor for the sham of the American Dream (although Bogie's effort in The Harder They Fall touches upon that idea).<br /><br />The story is straight-forward: Garfield does Garfield playing Davis, the amateur boxer who gains the eye of a professional coach, Quinn (William Conrad) who gradually brings his protégé along to the professional circuit and thence under the influence of those who control the business, notably the sleazy Roberts (Lloyd Goff). Thereafter, Davis is but a mere puppet for the Mob: doing his thing in the ring and making only 50% for his efforts.<br /><br />Naturally, Davis's girl, Peg (Lili Palmer), his buddy, Shorty (Joseph Pevney), his mother Anna (Anne Revere) and others all try to dissuade Davis from staying in the business which is rotten to the core, as everyone knows. But he makes it to the top: Champion of the World! And, he's got all the trappings of success: fast cars, fast women, fast booze, fast times  the sweet life, or so he thinks. So why give up what he's worked so hard to achieve? As Davis moans to Peg, who's urging him to retire, "But I'm the Champ!". And Peg replies, "No, Roberts is the Champ..." She could have said, "No, you're the Chump!" but that might have been a bit too much self-reflective angst for audiences of that day...<br /><br />Nevertheless, throughout the story, Davis is made to look like a prize chump as he keeps ignoring how he's being treated by the Roberts of the world, all of who are bleeding him white (no pun intended)  and, in the finale, to the point of forcing Davis to take a dive in his last bout and retire rich. Does he do it or does he redeem his honor? I'll let you see the movie...<br /><br />Garfield does a solid job in the role of Davis, but I was more impressed with Pevney's role as Shorty: as Davis's alter ego, he does an admirable turn without being maudlin or sanctimonious. The direction from Robert Rossen and filming from James Wong Howe are very good, as is the editing from Robert Parrish, as you would expect anyway.<br /><br />I'm glad I got around to this one, as I do recommend it. But, I still prefer Champion as my all time favorite.