Als ik de verschillende recensies lees, zie ik geen middenweg. Recensenten haatten deze film of waren er dol op. Haters verafschuwen de slechte acteerprestaties, de armzalige verhaallijn, de zinloze sterfgevallen en de lichtzinnige frustraties, en de meest vernietigende recensenten imiteren _Out of Africa_. De vergelijkingen zijn gewoon te groot om te negeren. Minnaars daarentegen zijn romantisch over het gevoel 'in Afrika te zijn', de aangrijpende liefdesgeschiedenis, de tragische sterfgevallen en de moed van een vrouw die onder de druk van het leven het verstandige advies van haar lieve oude moeder in de wind slaat.<br />Nou, sportfans, ik heb meer dan twintig jaar in Oost-Afrika gewerkt en er is verdomd weinig romantisch aan. Mooi? Ja, dat is Afica. Wild? Ja, het overtreft je stoutste dromen. Frustrerend. Zelfde antwoord. Ik heb nog nooit een oude Aficaan ontmoet die niet tegelijkertijd van dat continent hield en het haatte. Ik zou nog uren over dat onderwerp kunnen doorgaan, maar terug naar de film.<br /><0x3E> Ik ben het eens met de critici in die zin dat ik deze film hoogst onbevredigend vond. Er zijn veel uitstekende films over vrouwen die te maken hebben met de frustraties en uitdagingen van het leven in een land waar alles mis kan gaan, als er al iets mis kan gaan. De boeken van Isak Denisen en Elsbeth Huxley zijn veel beter dan Kuki's verhaal. Wat mij betreft, ik vond elke etnische connectie die in het verhaal werd opgenomen, erg weinig overtuigend, zowel in het boek als in deze film, die allebei tweederangs zijn. Luister, Denisen en Huxley zouden kunnen schrijven. We kunnen het daarbij laten. _Uit Afrika_ en _De vlammen van Thika_ zijn klassieken... Ik droomde van _Afrika_, een jammerende wannabe-tragedie, als een boek en een slecht geacteerde film. Iedereen speelde zwak en niet overtuigend, in het licht van eerdere bewerkingen van hetzelfde onderwerp.<br />Romantici zullen nog steeds over dit verhaal uitweiden. Critici zullen nog steeds hun neus dichtknijpen en de Bronx toejuichen. En wat mij betreft, reken mij tot de laatsten.
Reading the several reviews herein, I perceive no middle ground. Reviewers either hated this film or loved it. Haters decry poor acting, poor story-line, pointless deaths and wanton frustration, and, most damning, imitating Out of Africa. The comparisons are just too many to ignore. Lovers, on the other hand, wax romantically about feeling like "being in Africa," the poignant love story, the tragic deaths and the courage of a woman under the strain of living against the sage advice of her dear old mum.<br /><br />Well, sports fans, I worked in East Africa for over 20 years and there is damn little to find romantic about it. Beautiful? Yes, Afica is that. Wild? Yes, beyond your wildest dreams. Frustrating. Same answer. I've never met an old Afican hand who did not at once love and hate that continent. [I could go on for hours on that subject, but back to the film:]<br /><br />I fall in with the critics in that I found this film to be most unsatisfying. There are many fine treatments of the subject of women dealing with the frustrations and challenges of living in a land where if anything can go wrong, count on its occurring twice. Isak Denisen's and Elsbeth Huxley's books are greatly superior to Kuki's story. For my part, I found any ethnic connection being carried over into the story very unconvincing in both the book and this film, both of which come off as second rate. Look, Denisen and Huxley could write. We can leave it there. Out of Africa and The Flame Trees of Thika are classics...I dreamed of Africa is a whining wannabe tragedy, as a book and a badly acted film. Everybody's performance was weak and unconvincing in light of earlier treatments of the same subject.<br /><br />Romantics will still gush and choke up at this story. Critics will still hold noses and give Bronx cheers. As for me, count me among the latter.