Het enige bezwaar dat ik tegen deze briljante film heb, is de Australische dvd-uitgave. Omdat ik in 1979 ben geboren en niet veel over Karen Silkwood weet, was het teleurstellend om de ENTIRE-twist van de film, inclusief het einde, op de achterkant van de dvd te lezen. Ik had deze film jaren en jaren eerder gezien, en ik kon me het einde niet herinneren. Het is genoeg om te zeggen dat het het Karen Silkwood-verhaal is, en dan laat ik de film voor zichzelf spreken, want hij spreekt boekdelen. Er zijn scènes waarin mensen worden schoongeboend met harde borstels die striemen op de huid veroorzaken, en ze worden besproeid met extreem heet of extreem koud water (het wordt niet duidelijk gemaakt, maar beide zou onplezierig zijn, denk ik). Dat deze methode van ontsmetting niet eens effectief is, maakt deze scènes des te verontrustender om naar te kijken.<br />De film is rustig, de dialogen zijn scherp, maar dat wil niet zeggen dat hij briljant is... hij is zelfs erg traag, en het publiek van vandaag zapt binnen de kortste keren naar een andere zender. Het is ongemakkelijk (kom op, we hebben hier te maken met stralingsvergiftiging... het is angstaanjagende materie waar we allemaal liever niet aan denken) en in een notendop: het is deprimerend. Onwillekeurig juich ik voor haar en haar moed in het aangezicht van een grote onderneming die praktisch de hele county EIGENDEED. En Kurt Russell levert een ingehouden en zeer effectieve prestatie als de redneck met het goede hart. Hij doet het geweldig in een scène (verpesteraar) nadat Karen (en een oudere dame die Thelma heet) 'bezoedeld' zijn en Karen hem vraagt of het zijn gevoelens voor haar heeft veranderd. Ik had een of andere sentimentele romantische tekst verwacht, maar in plaats daarvan zegt hij: 'Nou, ik wil je nog steeds neuken... maar ik wil Thelma echt niet meer neuken!'<br />Een andere uitblinker voor mij was de allerlaatste (weer een verklikker) versie van 'Amazing Grace'. Geen geluid, geen dialoog, alleen een laatste shot van Karen Silkwood en een vervaagde opname van het eind van het nummer. Een geweldig einde in de film, vind ik. Ingehouden, rustig en krachtig, net als de film zelf.
The only gripe I have with this brilliant film is the Australian-DVD-release cover. Being born in 1979 and not knowing much about Karen Silkwood, it was disappointing to read the ENTIRE plot of the film, including the ending, on the back of the DVD. I had seen this movie years and years earlier, and I didn't remember the ending. It's enough to say it's the Karen Silkwood story, and then let the film speak for itself, because it speaks volumes.<br /><br />This, I think, is one of those "quiet" films that have sort of disappeared from view nowadays, except for die-hard Meryl Streep fans I suppose. All I remember from seeing Silkwood as a child was being extremely disturbed by the "decontamination shower" scenes in which people are scrubbed down with hard brushes that cause welts on the skin, and they are blasted with either extremely hot or extremely cold water (its not made clear which, but either would be unpleasant i imagine). That this method of decon is not even effective, makes these scenes even more distressing to watch.<br /><br />The film is quiet, dialogue driven, but that's not to say it's brilliant...in fact, it is very slow, and today's audiences would flick channels in no time. It's uncomfortable (c'mon, it's radiation poisoning we're dealing with here...it's frightening stuff we'd all rather not think about), and in a nutshell, it's depressing. But Meryl Streep is just so likable as Karen Silkwood. You can't help but cheer for her and her courage in the face of an big corporation that practically OWNED the entire county. And Kurt Russell gives an understated and very effective performance as the redneck with a good heart. He's great in one scene (spoiler) after Karen (and an older lady employee named Thelma) have been "contaminated" and Karen asks him if its changed how he feels about her. I was expecting some cheesy romantic line here, but instead he goes, "Well, I still want to f*ck you...I sure as h*ll don't wanna f*ck Thelma anymore though!" <br /><br />Another standout for me was the very end (another spoiler) the accappella "Amazing Grace" rendition. No sound, no dialogue, just a final shot of Karen Silkwood and a fade out as the song ends. It's a great ending in cinema I think. Understated, quiet and powerful, just like the film itself.