Je weet dat je in de problemen zit als in de openingsscène wordt onthuld dat de verteller van de film een lijk wordt. De lijkschouwer vraagt zich hardop af wat de laatste gedachten van het mooie slachtoffer zijn geweest. De groenige vrouw op de snijtafel verplicht ons tot een reeks flashbacks.<br />De regisseur vindt de opname van haar groene gezicht zo mooi dat hij er in de film steeds weer naar terugkeert. Altijd dezelfde opname met de slecht geregisseerde 'woe... woe'-muziek op de achtergrond. Altijd dezelfde lengte, waardoor de verteller soms het tempo moet opvoeren om haar zinnen in het toegestane tijdsbestek te persen.<br />De film is bedoeld om ons te helpen ontdekken hoe deze vrouw is gestorven. Hier is een grote hint: lees de titel van de film nog eens.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <br /><br />3. Domme agent (Nat Pendleton uit de Dr. Kildare-filmserie) is de beveiligingsman van de dokter, maar probeert weer bij de politie te komen door een moord op te lossen waarvan hij hoopt dat die binnenkort gepleegd zal worden.<br />4. Agent is verliefd op het kindermeisje van de dokter. Dit is zogenaamd de komische afwisseling, maar de hele film is één grote grap, dus wie heeft er afwisseling nodig? En nadat je hem ongeveer 20 keer 'Lilly Bet' hebt horen zeggen, wil je hem het liefst een klap voor zijn kop geven.<br />5. Vreemde reizende goochelaar met dwergenvriend, die alles weet over geheime gangen in het huis, komt opdagen en bedreigt iedereen.<br /><br />6. De plaatselijke verslaggever duikt steeds weer op en probeert te ontdekken wat het'verhaal' is bij de dokter.<br />Ik vergeet vast nog wel een paar plotlijnen. Deze rommelige puinhoop wordt bijeengehouden door de flashbacks die al eerder zijn genoemd en eindigt met een 'huh?' omdat de dader iemand blijkt te zijn die we helemaal vergeten zijn. (Maar het bevredigt de wet van Roger Ebert dat er geen bijkomende personages zijn.)<br />Mijn vrouw dwaalde door de kamer terwijl ik aan het kijken was en vroeg: 'Waarom verspil je je tijd aan die onzin?' Ik antwoordde: 'Omdat het zo verschrikkelijk is dat ik ernaar moet kijken.' En dat is mijn aanbeveling aan jou. Als je ervan houdt om een uur lang met open mond ongelovig te horen hoe slecht een film kan zijn, dan is dit een film voor jou. Om nog maar te zwijgen van het zien van Bela Lugosi in kleur (ook al is de kleur door gangreen aangetast en vlekkerig). Je zou jezelf bijna dood kunnen lachen!
You know you're in trouble when the opening scene reveals that the narrator of the film is going to be a corpse. The coroner wonders out loud about the beautiful victim's final thoughts. The greenish woman on the slab obliges by setting us up for a series of flashbacks.<br /><br />The director likes the shot of her green face so much that he returns to it over and over again in the film. Always the same shot with the poorly-edited "wooo...wooo" music in the background. Always the same length, which sometimes requires the narrator to pick up the pace in order to squeeze her lines into the allotted time frame.<br /><br />The movie is designed to help us discover how this woman died. Here's a big hint: read the title of the film again.<br /><br />SCARED TO DEATH is barely over an hour long, but has enough plot threads for a mini-series:<br /><br />1. Woman is being "gaslighted" by her estranged husband. Or is she just cracking up on her own? My opinion is that more liberal divorce laws in 1947 would have eliminated the need for the last 60 minutes of the film.<br /><br />2. Doctor, who seems to have his office and clinic in his house, is being blackmailed by a strange woman who disappears after the first five minutes...or does she? This woman is played by a thespian who I guess only attended Acting Lesson #1: How to use your eyebrows for emphasis. <br /><br />3. Dopey cop (Nat Pendleton from the Dr. Kildare film series) is the doctor's security man, but is trying to earn his way back onto the police force by solving a murder which he hopes will happen soon. <br /><br />4. Cop is in love with the doctor's nurse/maid. This is supposed to be the comic relief, but the whole film is a massive joke, so who needs relief? And after hearing him say "Lilly Bet" about 20 times, you'll want to smack him upside the head.<br /><br />5. Strange traveling magician with dwarf pal, who know all about secret passages in the house, show up and threaten everyone.<br /><br />6. Local reporter keeps popping up, trying to discover what the "story" is at the doctor's place.<br /><br />I'm sure I'm forgetting a few plot lines. This choppy mess is held together by the flashbacks mentioned earlier, and ends with a "huh?" because the perpetrator turns out to be someone we've completely forgotten about. (But it satisfies Roger Ebert's law that there are no extraneous characters.)<br /><br />My wife wandered through the room while I was viewing, and asked, "Why are you wasting time with this crap?" I answered, "Because it's so terribly awful that I HAVE to watch it." And that's my recommendation to you. If you enjoy an hour of jaw-dropping unbelief at just how bad a movie can be, this is a flick for you. Not to mention seeing Bela Lugosi in color (even though the color is gangrenous and blotchy). You might just laugh yourself...to death!