Ik geloof niet dat er genoeg goede dingen te zeggen zijn over de film Charlotte van Eric Byler. Een eigentijds relatiedrama dat clichés vermijdt, dat zich ontvouwt in een unieke omgeving (die toevallig midden in Los Angeles ligt, de meest gebruikte locatie ter wereld, maar Byler zorgt er op de een of andere manier voor dat het gebeurt <0xE2><0x80><0x93> een dubbele coup) en dat zo v-vertrouwd is in de manier waarop het de verlangens en angsten van de personages schetst dat het pijn doet! Ik zag die film op het LA FILM FESTIVAL en ik was verbaasd. Ik denk niet dat mensen zulke films goed vinden omdat Byler de goedkope trucjes vermijdt die zoveel films uit de onafhankelijke productiewereld teisteren. De personages hebben met ons te maken, maar het is niet altijd gemakkelijk om met ze om te gaan, want als we eerlijk tegen onszelf zijn, komen we tot de ontdekking dat ze heel erg op ons lijken.
I don't think there are enough good things one can say about Eric Byler's film CHARLOTTE SOMETIMES. A contemporary relationship-drama that avoids cliches, that unfolds in a unique environment (which happens to be in the middle of Los Angeles, the most over-used location in the world, but Byler somehow makes it happen - a double coup) and is so f-ing honest in the way it delineates the characters desires and fears that it hurts! I saw this film at the LA FILM FESTIVAL and I was amazed. I don't think people champion films like this because Byler avoids the cheap tricks that plague so many of the films that are coming out of the independent production world. The characters involve us but they aren't always easy to relate to because if we're honest with ourselves we'd find they are uncomfortably a lot like us. Byler is working in Cassavettes territory...