Tot een maand geleden had ik nog nooit van indigokinderen gehoord, en toevallig zag ik deze film toen ik in de videotheek rondneusde. Ik dacht dat het me zou helpen iets meer over dit fenomeen te weten te komen.<br />Vijf minuten na het begin van de film wist ik zeker dat het een tv-film was. Tien minuten na het begin van de film wist ik zeker dat het een heel slechte tv-film was. Vijftien minuten na het begin van de film kwam ik in de verleiding hem uit te zetten.<br />Technisch gesproken was de soundtrack alleen maar irritant. Er klonk sentimentele vioolmuziek die harder stond dan de dialoog. Voeg daarbij het feit dat de grootvader het grootste deel van zijn tekst fluisterde, en je hebt een recept voor echte irritatie. Aan het eind van de film was mijn vinger uitgeput en moest ik voortdurend het geluid harder en zachter zetten.<br />Het script was onorigineel en voorspelbaar, en deed me denken aan een verhaal dat een zesdeklasser zou kunnen schrijven. De film heeft me maar één ding geleerd over indigokinderen, en dat is de oorsprong van de term (indigo voor hun 'aura'). Verder moet ik geloven dat er een stel Jezus-achtige kinderen op de wereld zijn die de zieken genezen en in de toekomst kijken? Als dat zo is, waarom is er dan geen media-aandacht voor deze wonderen? Ze hadden beter een paar 'echte' indigokinderen en hun gezinnen kunnen interviewen, zodat we een echte indruk van ze krijgen en weten wat ze denken en kunnen. <br />Deze film was een grote teleurstelling.
I'd never heard of indigo children until a month ago, and just happened to see this movie while browsing at the video store. I thought it might help me learn a little more about this phenomenon.<br /><br />Five minutes into the movie, I was sure it must have been a made-for-TV movie. Ten minutes into the movie, I was sure it was a really bad made-for-TV movie. Fifteen minutes into the movie, I was tempted to turn it off.<br /><br />Technically speaking, the soundtrack was nothing but irritating. There was sappy violin music playing louder than the dialog. Add to that the fact that the grandfather whispered most of his lines, and you have a recipe for real irritation. My finger was worn out by the movie's end, having to continually raise and lower the volume.<br /><br />The script was unoriginal and predictable, reminding me of a story a 6th grader might write. The movie taught me only one thing about indigo children, and that is the origin of the term (indigo for their "aura"). Beyond that, I'm supposed to believe there are a bunch of Jesus-like children in the world, healing the sick and seeing the future? If that's so, why has there been no media about these miracles? Better they should have interviewed some 'real' indigo children and their families, so we'd get a true sense of them and what they think and can do.<br /><br />This movie was a big disappointment.