Hoe meer ik naar de New German Cinema uit de jaren zeventig ( _Das Neue Kino_ ) kijk, hoe duidelijker het wordt dat het, ondanks het gebruikelijke citaatgedoe over Wim Wenders, Rainer Werner Fassbinder en Werner Herzog als trio, in feite maar één beweging was, en dat Herzog zo ver boven zijn twee rivalen staat en zo filmisch dominant was, dat als je in één adem over de mindere twee spreekt als Herzog, het is alsof je de Gawain-dichter noemt terwijl je de dichterlijke vaardigheden van John Donne of William Shakespeare ter sprake brengt. In 1980 werd de pseudo-documentaire Lightning Over Water door Wenders geregisseerd <0xE2><0x80><0x93> met een betekenisloze bijrol voor zijn idool Nicholas Ray, wiens dood centraal staat in de film en die samen met Wenders als co-schrijver wordt opgevoerd. In zekere zin is deze gelijkwaardigheid toepasselijk, aangezien Wenders en Ray op zijn best tweederangs filmtalenten zijn. Zijn er na Johnny Guitar en Rebel Without A Cause <0xE2><0x80><0x93> de tienerfilm van James Dean <0xE2><0x80><0x93> nog echte belangrijke films die Ray heeft geregisseerd? En geen van de twee genoemde films is ook maar in de buurt van grootsheid gekomen. De enige reden dat deze misvormde puinhoop van een film werd gemaakt, was dat Ray een soort idool voor Wenders was en aan kanker stierf, niet lang nadat de twee mannen elkaar hadden ontmoet bij het opnemen van _The American Friend_, een paar jaar eerder.<br />Toch komt niets van deze kameraadschap of artistieke affiniteit in de film naar voren, want we zien slechts één kort filmfragment, uit _Ray's Lusty Men_, we krijgen geen achtergrondinformatie over Ray's leven, en het enige waaraan we tijdens de zeer lange negentig minuten van de film worden onderworpen, is Ray's gehijg, gehoest, gespuug, gejammer en allerlei andere lichaamsgeluiden terwijl hij ligt te wachten tot hij doodgaat, terwijl Wenders vertelt dat dit of dat moment hem een rotgevoel heeft gegeven. Voeg daar gesprekken aan toe die 'echt' zouden zijn, maar duidelijk geen deel uitmaken van de 'interne documentaire', en een paar slecht geacteerde en geënsceneerde scènes die bedoeld zijn om het verhaal van Wenders' bezoek aan Ray's bed te verlevendigen, terwijl ze tegelijkertijd tevergeefs proberen om de verhalende conventies te doorbreken, en je hebt een echte rampenfilm. De film is zowel in film als op video opgenomen, maar deze gemengde media voegen niets toe aan de betekenis of het belang van wat hij vastlegt. Ik denk dat de video iets van het realisme toevoegt aan Ray's achteruitgang, maar het is een feit dat er eigenlijk niets is behalve zo'n kleine toevoeging. Laat ik de film op deze manier samenvatten: stel je voor dat je in een uitvaartcentrum zit en luistert naar vreemden die maar doorratelen over de buren en oude vrienden van een dierbare van wie je niets weet. En als klap op de vuurpijl zijn de verhalenvertellers vreselijk slecht in hun vak en maken ze bovendien geen van de verhalen af. Erger nog, er is geen verband met het publiek, want ze vertellen verhalen waar alleen zij iets van weten. De kijker voelt dus geen empathie voor Ray of Wenders. Nog erger is dat er sommige beelden zijn die zo amateuristisch en slecht in elkaar gezet zijn dat je je afvraagt of Wenders zijn film met opzet heeft verknald om te proberen 'te laten zien'. dat hij zo van streek was dat hij zijn werk niet goed kon doen; dat hij in zekere zin een vorm van amateurisme aanwendde om te proberen de kijkers cynisch te manipuleren zodat ze om zijn dode vriend in tranen uitbarstten.<br /><0x3E><0x3E> Of dit nu wel of niet het geval is, uiteindelijk is al het overduidelijk geveinsde experimentalisme alleen maar saai. Zelfs een paar goed georkestreerde opnamen van de Twin Towers uit het verleden kunnen geen echte emotionele reacties oproepen. Dan komt de voorlaatste scène waarin Ray, bijna dood, Wenders de les leest, die op onverklaarbare wijze in een ziekenhuisscène in bed ligt. Deze scène is gewoon pijnlijk om te zien, want Ray is niet goed bij zijn hoofd en raaskalt alleen maar. Wenders laat dit zeven minuten zien en het resultaat is op het randje van pornografie, volledige uitbuiting en ronduit sadistisch, want er wordt niets mee gewonnen. Ik voelde een lichte woede en minachting voor Wenders, maar dat ging weer over, zoals alles in dit lege vaartuig.<br />Maar dacht Wenders echt dat deze reeks de dood zou verlichten <0xE2><0x80><0x93> die van Ray of van wie dan ook? Blijkbaar wel, wat alleen maar vereist dat het gebrek aan pretenties wordt toegevoegd aan de artistieke zonden van deze film, waaronder stroopsmeerderij, zoals wanneer Wenders in alle kennelijke ernst vraagt of het al dan niet saai of opwindend is om de waarheid te vertellen. Al met al is Lightning Over Water een slechte film, een onbetekenende en mislukte verlengstuk van de documentairevorm, een zwakke statement over kunst en/of dood, en niet eens een goede opname van de mode en cultuur aan het eind van de jaren zeventig. Het is in wezen een zinloos ijdelheidsproject dat nooit samenhangt, want het heeft geen verhaal en geen emotioneel cement om de flinterdunne structuur bijeen te houden. Dit feit roept slechts twee echte vragen op: wie was er ijdeler, Ray of Wenders? En is de juiste filmmaker gestorven?
The more that I watch of the 1970s New German Cinema (Das Neue Kino) the more manifest it becomes that, despite the usual namedropping of Wim Wenders, Rainer Werner Fassbinder, and Werner Herzog as a trio, it truly was only a one man movement, and Herzog is and was so far above and cinematically dominant over his two rivals that to speak of the lesser two in the same breath as Herzog is like mentioning the Gawain poet whilst going on of John Donne's or William Shakespeare's poetic skills.<br /><br />This is abundantly clear in lightweight films like the 1980 pseudo-documentary Lightning Over Water, directed by Wenders- with a meaningless co-credit to his idol Nicholas Ray, whose death is central to the film, and who, along with Wenders, is credited as a co-writer. In a sense this equivalence is apropos, since Wenders and Ray are both, at best, second tier filmic talents. After Johnny Guitar and Rebel Without A Cause- the James Dean teenaged sudser, are there any real films of note that Ray directed? And, neither of the two films mentioned is anywhere near greatness. The only reason that this misshapen mess of a film was made was because Ray was something of an idol to Wenders, and dying of cancer, not long after the two men met filming The American Friend a few years earlier.<br /><br />Yet, none of this camaraderie nor artistic affinity comes through in the film for we see only one brief movie clip, from Ray's Lusty Men, we get no background on Ray's life, and all we are subjected to, during the film's VERY LONG ninety minutes, is Ray's wheezing, hacking, spitting, whining, and assorted other bodily noises as he lies about, waiting to die, as Wenders narrates that this or that moment made him feel bad. Add to that conversations that are supposed to be 'real' yet are clearly not a part of the 'internal documentary,' and some poorly acted and staged scenes that are meant to illuminate the tale of Wenders' trip to Ray's bedside, while also trying and failing to break down narrative conventions, and you have a genuine disaster. The film was shot both in film and video, but this mixed media adds nothing of consequence to the meaning nor import of what it captures. I guess the video adds a bit of realism to Ray's decline, but the fact is that there really is nothing here besides such a minor addition. Let me sum up the film this way: imagine sitting at a funeral home and listening to strangers ramble on about the neighbors and old friends of a loved one that you know nothing about. And to top it off, the storytellers are dreadful at their craft, and furthermore never complete any of the tales. Worse, there is no connection to the audience for they are telling tales only they know anything about. Thus the viewer feels no empathy for Ray nor Wenders. Even more annoyingly, there are some shots that are so amateurish and badly composed that one has to wonder if Wenders deliberately screwed up his film to try to 'show' that he was so upset that he could not do his job properly; in a sense employing faux amateurism to try to cynically manipulate viewers into jerking tears over his dead friend.<br /><br />Regardless of whether or not this is the case, in the end, all the manifestly feigned experimentalism is just dull. Not even some well composed shots of the bygone Twin Towers can elicit genuine emotional responses. Then comes the penultimate scene of Ray, near death, lecturing Wenders, who inexplicably is lying in bed in a fake hospital scene. This scene is just painful to watch, for Ray's out of his mind and merely rambling. Wenders shows this for seven minutes and the result is borderline pornography, full exploitation, and plain old sadistic, because nothing is gained. I felt a minor anger and contempt for Wenders during this, but it passed, as all else in this empty vessel does.<br /><br />Yet, did Wenders really think that this sequence would illumine death- Ray's or any others? Apparently so, which only demands that the flaw of pretension be added to this film's artistic sins, which include treacly sermonizing, such as when Wenders asks, in all apparent seriousness, such banal queries as whether or not telling the truth is dull or exciting. All in all, Lightning Over Water is a bad film, an inconsequential and failed extension of the documentary form, a weak statement on art and/or death, and not even a good record of the late 1970s fashion nor culture. It is basically a pointless vanity project that never coheres, for it has no narrative nor emotional cement to hold its flimsy structure together. This fact provokes only two real questions- who was more vain, Ray or Wenders? And did the right filmmaker die?