Radio Days moet wel een van mijn favoriete films aller tijden zijn. Voor mij is het een film die het verhaal, de personages en de sfeer beter in evenwicht brengt dan welke andere ook. Het is echt een groot kunstwerk, en een heel, heel onderschat kunstwerk. Het beste aan de film is hoe Allens liefde voor zijn onderwerp, de romantische nostalgie die hij voelt, zo welsprekend naar het scherm wordt vertaald. Je moet het ook aan de cast danken. Diane Weist, Julie Kavner, Mia Farrow, Josh Mostel, een korte glimp van Jeff Daniels en een jonge Seth Green geven allemaal geweldige optredens die helemaal uit die tijd zijn, maar toch meteen herkenbaar zijn. Allen heeft Santo Loquasto, zijn artdirector, de wereld van het begin van de jaren veertig van de vorige eeuw van Rockaway, New York, laten ontwerpen, en de kostuums van Jeffrey Kurland helpen daar enorm bij. Vooral Carlo Di Palma's verbluffende cinematografie is de moeite waard. De kleuren, de rokerige nachtclubs en geluidsstudio's, de schemerig verlichte nachtclubs en het schitterende dakterras komen tot leven zoals maar weinig sets in films. En dan is er de muziek. Die oogverblindende verzameling klassieke muziek uit een van de beste periodes uit de Amerikaanse geschiedenis. Allens beslissing om alleen muziek uit die tijd te gebruiken klinkt misschien clichématig, maar in dit opzicht heeft hij volkomen gelijk. En dan is er altijd nog het stuk _Radio Show Themes_ van Dick Hyman (ik noem hem altijd zo) dat veel van de scènes begeleidt. Dat stuk muziek alleen al is het waard om de film te zien. Zoals je waarschijnlijk al hebt gemerkt, ben ik gewoon dol op deze film omdat het zo'n charmante, betoverende, prachtige film is. Ik zou hem aan mijn kinderen laten zien, zelfs aan de naaktdansscène, als ik kinderen had om hem aan te laten zien. De films die Woody Allen de laatste tijd heeft gemaakt (sinds 2003) zijn voor mij behoorlijk deprimerend en pervers, zonder de charme, het leven en de humor die Radio Days symboliseren, Sweet and Lowdown incluis. Hopelijk liggen er nog meer van dit soort films aan de horizon.
Radio Days has got to be one of my absolute favorite films of all time. To me, it's a film that balances story, characters and atmosphere better than just about any other. It's truly a great work of art, and a very, very underrated one. The best thing about it is how Allen's love for his subject, the romantic nostalgia he feels, translates so eloquently to the screen. You've also got to hand it to the cast. Diane Weist, Julie Kavner, Mia Farrow, Josh Mostel, a briefly-glimpsed Jeff Daniels, and a young Seth Green all give great performances that are right out of the period, yet instantly recognizable. Allen had Santo Loquasto, his art director, do a bang-up job on creating the world of early-1940s Rockaway, New York, and Jeffrey Kurland's costumes help immensely. Particularly note-worthy is Carlo Di Palma's stunning cinematography. The colours, the smoky nightclubs and soundstages, the dimly-lit nighteries and the dazzling rooftop set come to life like few sets do in films. And then there's the music. That dazzling array of classic music, from one of the best periods for it in American history. Allen's decision to use only music from that time might sound cliche, but he's definatly justified here. And there's always the Radio Show Themes piece by Dick Hyman (I'm always by that name) that accompanies many of the scenes. That piece of music alone is worth seeing the film. As you can probably tell, I love this film simply for the fact that it's such a charming, enchanting, beautiful film. It's one I'd show my children, even the nude dancing scene, had I any children to show it to. Woody Allen's turn in the films he's made lately (as of 2003) are, to me, pretty depressing and perverse, with none of the charm, life and humor that works like Radio Days symbolize, Sweet and Lowdown notwithstanding. Hopefully, more films like this gem are on the horizon.