Ik ben altijd een fan van Dana Carvey geweest. Hij was geestig in Saturday Night Live, geestig in Wayne's World, en overal waar hij kwam was het geestig dat hij niet het volle gewicht van een film kon torsen met de kracht van zijn komische talent.<br />Zijn grote test was Master of Disguise, en daarmee zakte hij van de filmschool.<br />Geloof niet dat je, alleen omdat je een 'komische fan' bent (zoals een recensent het uitdrukte) op de een of andere manier door de gangpaden zult rollen. Dat doe je niet. Als je in de bioscoop zat, zou je waarschijnlijk naar buiten lopen. Aangezien je dit waarschijnlijk thuis zult zien, verwacht je waarschijnlijk dat je naar buiten zult lopen, omdat het hele gebeuren vergiftigd zal zijn. De eerste slecht geacteerde scène met het legendarische sterretje Bo Derek was slechts een voorbode van wat er nog zou komen. De daaropvolgende vijfenzeventig minuten werden gekenmerkt door een chaotische verwarring, die een uitgerekte versie leek van een script van vijfenveertig minuten.<br />Het acteren overtuigde je nooit van iets anders dan het effect van een zwakke regie. Het was alsof regisseur Perry Blake te bang was om zijn acteurs te vertellen wat ze moesten doen. Weinig van hen maakten een scène die niet als een eerste opname leek. De camera's bleven gewoon doordraaien, misschien in een poging om op film geld te besparen door niets opnieuw op te nemen.<br />De grappen in kostuum vallen allemaal binnen een paar seconden stil. Als een personage eerder griezelig en onbeholpen is dan grappig, is er een probleem. Op een schaal van 1 tot 10, waarbij 1 amusant was en 10 griezelig, was de scène met de 'Schildpad' de spreekwoordelijke 11. Opmerking voor alle betrokkenen: een vent die met een vreemde, schaapachtige stem'schildpad' zegt, is niet grappig, en het is zeker niet grappig als je hem het twintig keer binnen vijf minuten hebt laten herhalen als de enige poging tot een grap in de hele scène.<br />Als de enige komische noot na de vertoning van de verwarde, onhandige 'eerlijke man' Jennifer Esposito een vent is die dezelfde zin telkens weer herhaalt, dan schraap je het hout van de lachton. Er is gewoon niets wat ook maar in de verste verte amusant is. Het publiek heeft alleen maar medelijden met iedereen die bij de film betrokken is, inclusief zichzelf. <br /><br />Dat soort zenuwslopende g<0xC3><0xAA>ne herhaalt zich keer op keer in de film, die slechts even wordt onderbroken door komische juweeltjes die volkomen onontdekt blijven, zoals het 'Classmates.com'-profiel waarin de boosaardige schurk (gespeeld door Brent Spiner, die opnieuw niets had om mee te werken) zijn hele plan prijsgeeft.<br />Wat je krijgt is een niet grappige, ondraaglijke blik op Dana Carvey en veel van zijn castmaatjes die vlak voor je ogen carrière-zelfmoord plegen. Als je een film wilt zien die je vreugde, gelach, intriges en andere positieve gevoelens bezorgt, kijk dan naar iets anders. Als je een achtbaan van onbeantwoorde emoties wilt berijden terwijl je telkens weer hoopt dat Dana Carvey grappig is omwille van zichzelf, om telkens weer in de steek gelaten te worden tot je op de stopknop drukt, dan is dit er een voor jou. Het is niet grappig; het is triest.
I've always been a Dana Carvey fan. He was funny on Saturday Night Live, funny in Wayne's World, and funny everywhere else that he wasn't bearing the full weight of a movie with the strength of his comedic ability.<br /><br />His big test came in Master of Disguise, and with it he flunked out of film school.<br /><br />Don't believe that just because you're a "comedy fan" (as one reviewer put it) that you'll somehow be rolling in the aisles at this. You won't. If you were in the theater, you'd probably walk out. Since you'll probably watch this at home, expect to walk out of your house, because the whole thing will be poisoned.<br /><br />The first poorly acted scene with legendary starlet Bo Derek was just a harbinger of things to come. Flailing confusion followed for the next 75 minutes, which seemed a stretched out version of a 45 minute script.<br /><br />The acting never convinced you of anything but the effect of weak directing. It was as if director Perry Blake was too afraid to tell his actors what to do. Few of them turned in a scene that didn't seem like a first take. The cameras just kept rolling anyway, perhaps trying to save money on film by not re-shooting anything.<br /><br />The costume-based jokes all fall flat in seconds. When a character is more creepy and awkward than funny, there's a problem. On a scale of 1 to 10, one being amusing and ten being creepy, the "Turtle Guy" scene was the proverbial 11. Note to all involved: A guy saying "turtle" in a weird sheepish voice isn't funny, and it certainly isn't funny when you've had him repeat it 20 times within five minutes as the only attempted joke in the entire scene.<br /><br />If the only comic relief next to the performance of confused, awkward "straight man" Jennifer Esposito is a guy repeating the same line over and over again, you're scraping the wood off the bottom of the laugh barrel. There's just nothing there to find remotely amusing. All the audience feels is pity for everyone involved in the movie, including themselves.<br /><br />That type of unnerving awkwardness repeats over and over again throughout the movie, halted only briefly by comedic gems left completely unexplored like the "Classmates.com" profile in which the evil villain (played by Brent Spiner, who once again had nothing to work with) gives away his entire plan.<br /><br />What you get is an unfunny, unbearable view of Dana Carvey and many of his cast mates committing career suicide right in front of you. If you want to watch a movie that makes you feel joy, laughter, intrigue, and other positive feelings, watch something else. If you want to ride a roller-coaster of unrequited emotion as you hope over and over again that Dana Carvey is funny for his own sake, only to be let down over and over again until you push the stop button, this one's for you. It's not funny; it's sad.