Hoe kan muziek de kracht hebben om je ziel te beroeren? Misschien ligt het niet in de muziek zelf, maar in alles wat bij de muziek hoort <0xE2><0x80><0x93> de geschiedenis ervan. Het verleden, alle verschillende handen die eraan hebben gewerkt, het werk van het individu dat die muziek op dat moment creëert. Muziek is de gevoeligste van alle kunsten, want als ze eenmaal is gecreëerd, kan ze nooit op dezelfde manier worden herschapen. En elk moment is vluchtend, dynamisch, verbonden met het moment ervoor en het moment dat erop volgt.<br />Deze film volgt het pad van een viool, terwijl die in de loop der eeuwen van hand tot hand gaat, levens raakt, passie en pijn brengt. De vrouw wordt de stem van de viool, die de menselijke ziel verbindt met die van de viool. Ik zou niet zo ver willen gaan om te zeggen dat haar ziel de viool bevolkt, zoals andere recensies hebben gedaan. Maar ik denk dat de film probeert te laten zien hoe alles wat er in het leven van deze viool is gebeurd, het instrument heeft beïnvloed en gevormd, het heeft gemaakt tot het volmaakte muziekinstrument dat het is.<br />Ik was vooral onder de indruk van het optreden van het jongetje in vienna. Hij speelt echt viool <0xE2><0x80><0x93> ongelooflijk!!! En de soundtrack is natuurlijk ongelooflijk. Joshua Bell is God.<br />Bovenal gaat deze film over passie. Gevoelens zijn niet alleen maar ongrijpbare slierten van het niets die verdwijnen zodra ze worden geschapen. Ze blijven in de vaten die ze creëren, en in de vaten die erdoor worden beïnvloed. In dit geval werd alle hartstocht die deze viool omringde er deel van. Wanneer je hem bespeelde, bracht de muziek de herinneringen terug van al degenen die hem eerder hadden bespeeld.<br />Het verhaal is trager dan de meeste films van tegenwoordig, ja. Maar waarom laat je je daarvan afbrengen? Waarom ga je naar een film als je niet bereid bent je erdoor te laten opnemen, je te laten absorberen en je te bevrijden van de beperkingen van het dagelijks leven? De film is gemaakt om bekeken te worden, niet als begeleiding van popcorn. Laat het verhaal om je heen draaien en neem de dingen in je op zoals ze komen. Vertrouw erop dat de verteller de gebeurtenissen volledig en bevredigend ontvouwt. Je hebt alle tijd van de wereld om deze film te bekijken.<br />Ten slotte, laat de muziek je zelf omhullen. Voel de zwierigheid van de zinnen en de rijke volheid in de stem van de viool. Geniet van het scheve, grappige zigeunerthema (mijn persoonlijke favoriet), de vurige passie van het pausenthema, de koortsachtige wanhoop die samengaat met de kleine jongen in vienna. Neem de wanhoop in je op die de culturele revolutie in China was, waar het thema van Anna, vol verlangen en droefheid, op zijn hoogtepunt komt. <br />Anna weet dat ze gaat sterven, vandaar haar melancholieke geneurie. De viool werd haar kind, haar laatste creatie, en haar stem. Zie deze film en laat je erdoor meeslepen.
How can music have the power to stir one's soul? Perhaps it lies not in the music itself, but within all that the music comes with- the history of it. Its past, all the different hands that have gone into shaping it, the work of the individual that creates that music at that moment. Music is the most delicate of the arts, for once created, it can never be re-created identically. And each moment is fleeing, dynamic, related to the moment before and the moment that follows. <br /><br />This movie follows the path of a violin, as it exchanges hands over centuries, touches lives, brings passion and pain. The theme of the movie, first hummed by the violin-maker's wife, becomes the voice of the violin, linking the human soul with that of the violin. I wouldn't go so far as to say that her soul inhabited the violin, as other reviews here have. However, I think the movie tries to show how everything that has occured in the life of this violin has affected and shaped it, made it into the perfect musical instrument it is. <br /><br />I was especially impressed by the performance of the little boy in vienna. He is actually playing the violin- amazing!!! And the soundtrack, of course, is incredible. Joshua Bell is God. <br /><br />Above all, this movie is about passion. Feelings are not just intangible wisps of nothingness that vanish as soon as they are created. They remain in the vessels that create them, and in the vessels that are affected by them. In this case, all the passion that surrounded this violin became a part of it. When one person played it, the music brought back the memories of all those who had played it before. <br /><br />The story is slower than most movies today, yes. But why let that dissuade you? Why go see a movie if you aren't willing to let it take you in, absorb you, and free you from the time contraints of everyday life? The movie is made to be watched, not as an accompaniment to popcorn. Let the story be spun around you, and take things in as they come. Trust in the storyteller to unfold the events fully and satisfactorily. You have all the time in the world to watch this movie. <br /><br />Finally, let the music itself envelop you. Feel the sweep of the phrases and the rich fullness in the violin's voice. Enjoy the lopsided, fun, gypsy's theme (my personal favorite), the firey passion of pope' theme, the frenzied desperateness that comes with the little boy in vienna. Take in the despair that was the cultural revolution in China, where anna's theme, full of longing and sadness, comes to its prime. <br /><br />Anna knows she is going to die, hence her melancholy humming. The violin became her child, her last creation, and her voice. See this movie, and let it take you in.