Ja, iedereen, Rick Moranis is best grappig. Steve Martin... best grappig. De stem van de plant... best grappig. Geen van hen is grappig genoeg. Er is maar één onderdeel van de film waar je echt om moet lachen, in plaats van dat het je vraagt om uit liefdadigheid te lachen. Dat is de cameo van Bill Murray, waarin hij ingaat tegen de reacties van alle anderen op een tandarts, hysterisch is en je versteld doet staan van het feit dat een rol met weinig of geen tekst zo grappig kan zijn. Maar ik stel voor dat je de televisie uitzet als ze beginnen te zingen. Degene die Audrey speelt, in combinatie met Rick Moranis, klinkt als een kat die gemarteld wordt. Telkens als een musicalnummer afgelopen is, slaak ik een zucht van opluchting dat er een moment van afgrijzen voorbij is. Het is goed genoeg om naar te kijken als je van plan bent in de musical op te treden, maar geen goede vrijetijdsbesteding.
Yes, everyone, Rick Moranis is pretty funny. Steve Martin- pretty funny. The plant's voice- pretty funny. None of them funny enough. There is pretty much one part of the movie that actually makes you laugh, rather than asking you to laugh as charity. This is the Bill Murray cameo, in which he goes contrary to everyone else's reactions to a dentist, is hysterical, and makes one marvel at how a part with little or no lines can be that funny. However, I suggest you mute the television whenever they start singing. Whoever plays Audrey, combined with Rick Moranis, sounds like cats being tortured. Whenever a musical number finished, I would sigh with relief that a moment of horror was over. It's good enough to watch if you are planning on performing in the musical, but not a good leisure activity.