In het begin vond ik het niet leuk, maar uiteindelijk vond ik het wel leuk. De filmverbeelding was heel moeilijk voor me. Het lijkt echt gekunsteld, vooral omdat een aantal personages absolute karikaturen waren. De senator en zijn vrouw waren cartoonachtig ondubbelzinnig en de verbitterde vriend leek een onnodige setdressering. Kwaadaardig rechts conservatief en met de hand gefilmd maken vreemde bedgenoten. Tijdens de Palm Springs-hoerscène kwam ik bij mijn positieven, gewoon omdat het niet ging om het voor de hand liggende gambiet. Dat sneed de potentiële klefheid van de hele uit te spreken agenda aan. De verhaalconventie van de verslaggever en de hoofdpersoon is ook absurd gekunsteld. Na die dingen gezegd te hebben, zet Jack Noseworthy de zaak echt op zijn kop. Als hij naar me zou glimlachen, zou ik waarschijnlijk ook mijn hele leven vergooien. Uiteindelijk gaat de film niet over homoseksualiteit of politiek. Hij gaat over volwassen kinderen die hun ouders toestaan, of juist niet, om hen in hun macht te krijgen.
I started out disliking this, but ended up rather enjoying it. The cinema verite style was very hard for me to get past. It seems really contrived, particularly because several of the characters were absolute caricatures. The senator and his wife were cartoonishly unambiguous and the bitter friend seemed like unnecessary set dressing. Comedically evil right wing conservative and hand-held cam make for strange bedfellows. I came around during the Palm Springs hooker scene, just because it didn't go for the obvious gambit. That did cut the potential smarminess of the whole coming out agenda. The narrative convention of the reporter and protagonist is also absurdly contrived. Having said those things, Jack Noseworthy really puts the thing over. If he smiled at me, I'd probably throw my whole life away, too. Ultimately, the movie isn't really about gayness or politics. It's about grown children allowing, or not allowing, their parents to control them.