De filmversie van Agatha Christies _Dood op de Nijl_ zou een van de definitieve aanpassingen zijn van het zeer oude (maar nog steeds merkwaardig populaire) genre van de thriller. Na zevenentwintig jaar houdt de film het nog steeds heel goed vol.<br />Het meeste werd gedaan met de Egyptische setting van de film, omdat die grotendeels op locatie werd opgenomen en de verbijsterende oude Egyptische plaatsen prachtig zijn gefilmd. Het toerisme in Egypte is na de première van de film kennelijk aanzienlijk toegenomen. Niet zo vreemd.<br />De geweldige cast maakt de film ook tot een traktatie. Peter Oestinov speelde voor het eerst de rol van Hercule Poirot en maakte de rol, ondanks geen enkele gelijkenis met Christies beschrijving van Poirot, de volgende tien jaar tot de zijne. Ustinov geeft een strenge maar komische weergave van Poirot, die in evenwicht wordt gehouden door de rol van Ustinovs goede vriend David Niven als de kolonist, Poirots hulpje.<br />Aan het hoofd van het feest van verdachten staat de legendarische Bette Davis als een grande dame met een zure Maggie Smith als haar betaalde verpleegster/verzorgster. De kibbelende scènes zijn een hilarisch hoogtepunt van de film. Angela Lansbury steelt ook de show als een aangeschoten, ongeremde romanschrijfster die een hilarische tango danst met David Niven. Mia Farrow geeft een heel goede dramatische voorstelling, zoals de vrouwen veracht worden, die bijna afwijkt van de gebruikelijke kartonnen stereotypen van Agatha Christie. Deels omdat de doorgewinterde thrillerschrijver Anthony Shaffer het script had geschreven. Hoewel het moordmysterie heel slim is uitgedacht en goed is uitgevoerd, heeft Shaffer het script met meer humor en pit geschreven dan de oorspronkelijke roman. (De scènes met Bette Davis en Maggie Smith zijn daar het beste voorbeeld van.) De soundtrack van de film is een ondergewaardeerd juweel, omdat de doorgewinterde componist Nino Rota een grootse, weelderige, uitnodigende en mysterieuze soundtrack heeft geproduceerd die perfect aansluit bij de setting en het drama. Ook zijn arrangement van de tangomelodie 'Jealousy' is het beste dat ik ooit heb gehoord. Dit alles leidt tot een leuke, levendige, ouderwetse traktatie van een film die van tijd tot tijd kan worden bekeken.
The screen version of Agatha Christie's Death On The Nile would be one of the definitive adaptions of the very old fashioned(but still strangely popular) murder mystery genre. After twenty-seven years the movie holds up very well.<br /><br />The most was made of the Egyption setting of the film as it was filmed mostly on location and the stunning ancient sites of Egypt are filmed beautifully. Tourism in Egypt apparently increased significanlty after the film's release. Not surprising.<br /><br />Also making the film a treat is the wonderful cast. Peter Ustinov stepped into the role of Hercule Poirot for the first time and despite no resemblance to Christie's descriptions of Poirot, made the role his own for the next decade. Ustinov gives a stern but comic portrayal of Poirot which is balanced with the casting of Ustinov's close friend David Niven as Colonal Race, Poirot's sidekick.<br /><br />Heading the feast of suspects is the legendary Bette Davis as a grand dame with a sour Maggie Smith as her paid nurse/companion. There bickering scenes together are a hilarious highlight of the movie. Angela Lansbury is also a scene stealer as a tipsy, uninhibited novelist who does a hilarious tango with David Niven. Mia Farrow delivers a very good dramatic performance, as the women scorned which almost steers away from the usual cardboard stereotype characterisations of Agatha Christie.<br /><br />Director John Guillerman let his great cast have fun with their characters partly because veteran thriller writer Anthony Shaffer wrote the screenplay. Although the murder mystery is a clever one and played out very well Shaffer injected the script with more wit and spice than the original novel had. (The Bette Davis and Maggie Smith scenes being the best example) The soundtrack of the film is an underrated gem with veteran composer Nino Rota producing a grand, sumptuous, inviting and mysterious soundtrack which perfectly complements the setting and the drama. Also his arrangement of the tango tune "Jealousy" is the best I've ever heard.<br /><br />All this makes for a fun, lively old fashioned treat of a film that can be returned to from time to time.