Genoeg om naar te kijken, om verschillende redenen: wie vindt het niet leuk om gaten in slechteriken te schieten? Wie vindt het niet leuk om Olympia Dukakis, Christopher Guest, Paul Dooley en The Fly in stukjes te zien? Wie kan de obscene aanblik weerstaan van Charles Bronsons grove hamburgergezicht boven op een van de meest klassiek gebeeldhouwde lichamen in het sterrendom van vóór Schwarzenegger?<br />Maar uiteindelijk is het een film van Michael Winner, dus, hè. Deze wild ongelijke regisseur (MECHANIC en LAWMAN zijn iets beter dan ze zouden moeten zijn; NACHTKOMERS zijn gewoon onweerstaanbaar afschuwelijk; GROTE SLAAP grotendeels slaapverwekkend) demonstreert hier zijn onvermogen om stemmingen in stand te houden en zijn gebrek aan belangstelling voor samenhang, zowel ruimtelijk als logisch. Hij is vooral een voorbeeld van een nietszeggende vorm van typische Britse wellust. De eerste verkrachtingsscène waarin Bronsons dochter een rol speelt, is een aardige afspiegeling van de inval in het huis in CLOCKWORK ORANGE van een paar jaar geleden, maar mist de grandeur, de morbide humor en de blijvende kilte van Kubricks versie.<br />Afgezien van de onverschillige richting, zijn er talloze technische tekortkomingen. Het meest irritante is de muziek van Herbie Hancock, een enorme afgeleide van Lalo Schifrins politiefilmmuziek, maar nooit echt interessant. Godzijdank hebben deze jongens niet de kans gekregen om FRENCH CONNECTION te doen.
Watchable enough, for various reasons: who doesn't like to think of putting holes in bad guys? Who is unamused to see Olympia Dukakis, Christopher Guest, Paul Dooley and The Fly in bit parts? Who can resist the obscene spectacle of Charles Bronson's rude hamburger face perched atop one of the most classically sculpted physiques in pre-Schwarzenegger stardom? <br /><br />But ultimately it's a Michael Winner movie, so, eh. This wildly uneven director (MECHANIC and LAWMAN a little better than they oughtta be; NIGHTCOMERS just irresistibly awful; BIG SLEEP largely soporific) here demonstrates his inability to sustain mood and his lack of interest in coherence, both spatial and logical. Mostly he exemplifies a bland form of typical British salaciousness. The early rape scene involving Bronson's daughter is a pretty straight ripoff of the home invasion in CLOCKWORK ORANGE from a couple of years previous, but lacks the grandeur, morbid humor, and lasting chill of Kubrick's version.<br /><br />Aside from the indifferent direction, there are numerous technical underachievements. Most annoying is Herbie Hancock's score, hugely derivative of Lalo Schifrin's cop movie music yet not ever quite interesting. Thank God these guys didn't get to do FRENCH CONNECTION.