Ik vind mejuffrouw Stanwyck een geweldige actrice, maar als ik naar de versie van STELLA DALLAS kijk die koning Vidor haar in de twaalf jaar na die zwijgende versie heeft laten spelen... nou, dan zat me dat altijd een beetje dwars. Waarom moest ze zo'n monster zijn? Ze was Barbara Stanwyck. Goed, ze was niet zo mooi gekleed als in _The Lady Eve_, maar een beetje slonzig zijn is niet verboden, zeker niet als je eruitziet als Barbara Stanwyck.<br />Maar als Belle Bennett zich in die film opdoft, is ze een goedbedoelende griezel, met strepen, ruches, kant, veren, ringen aan haar vingers, waarschijnlijk belletjes aan haar tenen... en een dik pak. Juffrouw Stanwyck had geen dik pak nodig. Ze had haar eigen carrière op het oog. Maar Belle Bennett wilde deze film zo goed mogelijk maken, dus werd ze een dik monster, hield ze van haar dochter en had ze geen flauw idee. Het is een geweldige voorstelling.<br />Even geweldig is de manier waarop Henry King de scènes regisseert die zich afspelen in de fabrieksstad. Niemand had een beter oog voor de details van het leven in een kleine stad dan Henry King, van TOL'ABLE David tot WAIT TILL THE SUN SHINES NELLIE. Jean Hersholt heeft ook een goede rol als Ed Munn, en een prachtige komische draai in de trein naar de stad. Ronald Colman is prima, hij straalt de melancholie uit die hij in de jaren dertig gebruikte als hij naar het Vreemdelingenlegioen moest vluchten of onder de guillotine moest komen. Alice Joyce is bezadigd en charmant, een prima contrapunt voor Bennett. Lois Moran is aanbiddelijk, net als Stella's dochter, en Douglas Fairbanks junior is in zijn eerste echte rol uitmuntend.<br />Er zijn een aantal plotpunten die doorgenomen moeten worden en die beter naar voren komen in het script van Frances Marion dan in de versie uit 1937... hoewel sommige punten overgeslagen lijken te zijn, worden ze in de geluidsversie nog erger afgeslacht. Er lijkt altijd iets te ontbreken aan deze huilebalken. Het kan zijn dat ik gewoon niet in staat ben de fijne kneepjes van die dingen te waarderen, maar zo is het nu eenmaal.<br />Maar ondanks deze kleine tekortkomingen, maken de bovengenoemde deugden en de klassieke slotscène waarin Stella door het raam naar de bruiloft kijkt, dit tot een geweldige film, en alleen mijn ergernis over een paar kleine tekortkomingen in de vertaling van boek naar film weerhoudt me ervan dit als volmaakt te beschouwen.<br />Maar het is wel tien keer zo goed als de geluidsversie. Zelfs als de stem die ik in mijn hoofd hoor als juffrouw Bennett haar lippen beweegt, die van Barbara Stanwyck is.
I think Miss Stanwyck was a great actress, but when I look at the version of STELLA DALLAS that King Vidor directed her in twelve years after this silent version..... well, something always bothered me about it. WHY was she supposed to be such a monster? She was Barbara Stanwyck. All right, she wasn't dressed as beautifully as she was in THE LADY EVE, but being a little bit frumpy isn't against the law, especially when you look like Barbara Stanwyck.<br /><br />But when Belle Bennett dresses up in this movie, she is a well-meaning horror, wearing stripes, frills, lace, feather, rings on her fingers, probably bells on her toes..... and a fat suit. You couldn't have gotten Miss Stanwyck into a fat suit. She had her eye on her career. But Belle Bennett had her eye on making this movie as good as possible, so she becomes a fat monster, loving her daughter and utterly clueless. It's a great performance.<br /><br />Also great is the way Henry King directs the sequences that take place in the mill town. No one had a better eye for the details of small town life than Henry King, from TOL'ABLE David through WAIT TILL THE SUN SHINES NELLIE. Jean Hersholt also has a good role as Ed Munn, and a lovely comic turn on the train into the city. Ronald Colman is fine, exuding the melancholia that he used throughout the 1930s whenever he had to run away to the Foreign Legion or face the guillotine. Alice Joyce is sedate and charming, a fine counterpoint for Bennett. Lois Moran, as Stella's daughter is adorable, and Douglas Fairbanks Jr., in his first real role, is excellent.<br /><br />There are a number of plot points that must be gotten through and which are better indicated in Frances Marion's script than in the 1937 version ... even though some points seem to be skipped over, they are butchered worse in the sound version. Something always seems to be missing from these weepers. It may be that it is simply that I am not able to appreciate the fine points of these things, but there you go.<br /><br />However, despite these minor failings, the above-mentioned virtues, as well as the classic final shot of Stella watching the wedding through the window, make this is a great film, and it is only my annoyance at some of the minor failings of the translation from book to film that keeps me from considering this perfect.<br /><br />But it is ten times the film that the sound remake is. Even if the voice I hear in my head when Miss Bennett moves her lips is that of Barbara Stanwyck.