Radioactive Dreams is vergelijkbaar met zowel 'My Science Project' als 'City Limits', twee lowbudget-sciencefictionfilms met geweldige ideeën en een fatsoenlijke cast die helaas onder de voet is gelopen door het budget van de filmindustrie. Ironisch genoeg speelden ze allemaal de rol van John Stockwell of speelden ze zijn co-ster.<br />Toegegeven, Radioactive Dreams was in elk geval een interessant plot (en dat is de enige reden waarom ik het een tweesterrenrecensie heb gegeven). Twee idyllische jongemannen die niet toevallig Phillip en Marlowe heten (Stockwell en Dudikoff) die na de nucleaire vernietiging van hun planeet door hun vader in een schuilkelder worden achtergelaten, besluiten dat het tijd is om de schuilkelder te verlaten en hun geïnspireerde stripverhaalfantasie over twee van de grootste privédetectives uit de jaren vijftig uit te leven (wat natuurlijk ook weer een lopende grap is). Maar als ze buiten komen, wordt hun idealisme snel de grond in geboord als hun ridderlijke hulp aan een jong meisje dat door nucleaire mutanten achterna wordt gezeten per ongeluk leidt tot gevaarlijke en rampzalige flirts met de 'donkere kant'. Het meisje, zo blijkt, laat hen onder de hoede van een stel begeerde sleutels die een kernraket (ironisch) besturen, en dus moeten ze, net als Sam en Frodo in _The Lord of the Rings_, zorgen dat die sleutels niet in verkeerde handen vallen. En dat is zeker niet gemakkelijk.<br />Helaas is de executie voor het grootste deel gelul. Er komt een heleboel filmmateriaal bij kijken, slecht acteerwerk (vooral veel meisjesgegil van Dudikoff), goedkope effecten, een sentimenteel einde met een weinig verwachte ouderlijke hereniging en een finale die langer duurt dan nodig is. De sfeer van het midden van de jaren tachtig had al het nodige lef en lef in zich kunnen hebben om een uniek verhaal als dit de juiste toets te geven (Phillip en Marlowe zijn niet de enigen die gevangenzitten in een eigen culturele generatie... ik vind het vooral geweldig dat de dodelijke disco-jongens een voorliefde hebben voor vloeken), maar ook hier geldt dat het budget van een schnabbelfilm een hoop beperkingen met zich meebrengt, om het maar zo te zeggen.<br />Het is in elk geval een poging waard voor het verhaal, maar verder gaat het over dezelfde warboelfilm als City Limits (hoewel zeker niet zo slecht). Van de drie genoemde films zou ik echter aanbevelen om in plaats daarvan naar 'My Science Project' te kijken.
Radioactive Dreams is comparable to both 'My Science Project' and 'City Limits,' two dirt-budget science fiction films with great ideas and a decent cast unfortunately trampled by a nickle-shooting budget. Ironically, they all starred or co-starred John Stockwell.<br /><br />Granted, Radioactive Dreams, was at least an interesting plot (which is the only reason I gave it a 2-star rating). Two idyllic young men not coincidentally named Phillip and Marlowe (Stockwell and Dudikoff) abandoned by their fathers grow up in a bomb shelter following the nuclear destruction of their planet, decide it's time to leave the shelter and live out their 1950s comic-book inspired fantasy of being two of the greatest private detectives (which of course, lends to a running gag). Only, when they get outside, their idealism is quickly floundered when their chivalrous assistance of a young girl chased by nuclear mutants inadvertently leads to dangerous and disastrous flirtations with the 'darkside.' The girl, as it turns out, leaves them custody of a pair of highly-sought keys that control a nuclear missile (ironically) and thus, like Sam and Frodo in Lord of the Rings, they've got to keep these keys from getting in the wrong hands. And that sure ain't easy.<br /><br />Unfortunately, for the most part, the execution is crap. It involves a lot of warehouse footage, bad acting (especially an abundance of girlish screams from Dudikoff), cheap effects, a sappy ending involving a little-expected parental reunion, and a longer-than-necessary finale. The mid-80s atmosphere could have provided all the necessary spunk and attitude that would have provided the perfect touch to a unique story as this (Phillip and Marlowe are not the only ones trapped in a cultural generation of their own...I particularly love the deadly disco kids a penchant for cursing), but once again, a scrap shooting budget posed lots of limitations not to mention.<br /><br />Worth it a shot at least for the story, but otherwise, it's about the same muddle film as City Limits (though certainly not as bad). Of the three films mentioned, however, I would recommend watching 'My Science Project,' instead.