Een moeder staat op voordat de zon opkomt in Los Angeles om de eerste van vele bussen te nemen naar de eerste van haar twee schoonmaakklussen. Elders, in Mexico, slaapt haar negenjarige zoon nog steeds vast in zijn bed. Voordat ze hem meer dan vier jaar geleden verliet, zei ze tegen hem dat als hij zich ooit eenzaam zou voelen en haar zou missen, hij maar omhoog hoefde te kijken om te weten dat zij ook naar hem zou kijken en aan hem zou denken. Met die gedachte is zowel de titel als de dualistische toon gezet voor een verrassend aangrijpend stuk over de grenzen die zowel landen als mensen van elkaar scheiden. Onder de maan is een dappere film die trots een gezicht geeft aan een kwestie die Amerika heeft gepolariseerd. Terwijl de hoofdrol wordt gespeeld door de vroegrijpe Carlito (Adrian Alonso) die de grens tussen de Verenigde Staten en Mexico oversteekt om zijn moeder te zoeken nadat zijn familie is gestorven, vestigt zijn reis de aandacht op de benarde situatie van een volk dat alleen maar een betere toekomst voor zijn gezin wil. Het ene moment is de film zacht en lief, het volgende moeilijk en gespannen, maar altijd subtiel en gevoelig. De betekenis wordt gevonden in de eenvoud ervan terwijl er aan onze hartsvangers wordt getrokken en onze ogen worden geopend. Als Rosario (Kate del Castillo) naar de maan staart, wordt het verlangen om bij haar zoon te zijn alleen in omvang geëvenaard door de voortdurende vraag of al haar opofferingen de moeite waard zijn. De tegenstrijdige aard van haar bestaan is een zware last om te dragen. Ze verlaagt zichzelf dagelijks door het huis schoon te maken van een rijke vrouw die haar als een tweederangsburger behandelt en vervolgens een ander huis moet schoonmaken en elke avond jurken moet naaien om wat geld opzij te kunnen leggen. Aangezien elk uur van elke dag zonder enige betekenis verdwijnt, gaan er jaren voorbij zonder dat ze haar zoon ziet. Ze moet zo hard werken om hem een betere toekomst te bieden, en dit offer is echt groot. Want terwijl zij de dagen slijt, altijd op haar hoede voor de Immigratie- en Naturalisatiedienst, groeit haar zoon op zonder haar. Ze heeft het potentieel van haar eigen geluk verspeeld en zichzelf afgesneden van de enige bron van vreugde in haar leven. Het besluit dat ze jaren geleden nam om de grens over te steken heeft een nieuwe grens tussen moeder en zoon getrokken, waarvan ze weet dat die op een dag te dik kan zijn om nog te overbruggen. Als Carlito naar de maan kijkt, wordt het verlangen om bij zijn moeder te zijn alleen in omvang geëvenaard door de verbijstering die het gevolg is van het gevoel in de steek gelaten te zijn. Hij kan de liefde van zijn moeder die hij nog steeds in zijn hart voelt en de realiteit van hun situatie niet met elkaar rijmen. Vier jaar nadat ze is vertrokken, begint zijn geloof eindelijk te wankelen. Hoewel Rosario's dagelijkse verlating een getuigenis is van overtuiging en hoop, geeft Carlito's missie om van Mexico naar L.A. te komen de film een hartverscheurende tederheid, terwijl hij toch kort en bondig de waarheid van zijn verhaal vertelt. Een jongen die bereid is zoveel moeite te doen om alleen maar bij zijn moeder te zijn, klinkt misschien suikerzoet, maar er is niets liefs aan een negenjarige die in Tucson aan het liften is, waar hij maar kan werkt om buskaartjes te betalen of bijna verkocht wordt voor kinderprostitutie. Het slanke scenario van Ligiah Villalobos verliest de prijs nooit lang genoeg uit het oog om uit de koers te raken, maar het is ook nooit bang om te praten over de realiteit die illegale immigranten in de straten van een zogenaamd groot land te wachten staat. De tegenstelling tussen sentimenteel en serieus maakt _Onder dezelfde maan_ zo effectief. Hoewel we wanhopig graag willen dat moeder en zoon weer herenigd worden, worden we ook blootgesteld aan de realiteit die door onze eigen onwetendheid wordt opgelegd aan zulke onschuldige hoopvolle mensen.<br />Ooit was Amerika het land van de vrijheid. Mensen uit de hele wereld emigreerden om de ongrijpbare Amerikaanse droom na te jagen. Nu is alles heel anders. Nu is er de dreiging van terrorisme, economische onrust en wijdverbreide paniek en angst. Buitenlands zijn is angstaanjagend. Al onze misvattingen ontmenselijken de betrokkenen en verlevendigen de ervaring op een achterlijke manier. Onder de maan is een mooie, verfrissende film die een stem geeft aan hen die zo zelden worden gehoord, op een manier die toestaat dat hij door velen wordt gehoord. En ondanks alle tranen en warmte die hij de kijker bezorgt, is de bekroning ervan misschien wel dat iedereen die hem ziet, onvermijdelijk kort daarna omhoogkijkt naar de nachtelijke hemel en zich realiseert dat we allemaal onder diezelfde maan leven, hoeveel lijnen er ook tussen ons worden getrokken.
A mother gets up before the sun rises on Los Angeles to take the first of many buses to get to the first of her two housecleaning jobs. Elsewhere, in Mexico, her nine-year-old son still sleeps soundly in his bed. Before she left him over four years prior, she told him that should he ever find himself lonely and missing her, that he need only look up to moon in the sky and know that she too would be looking and thinking of him. In that thought, both the title and the dualistic tone are set for a surprisingly poignant piece about the borders that keep both countries and people apart. Director Patricia Riggen's UNDER THE SAME MOON is a brave film that proudly puts a face to an issue that has polarized America. While the main focus surrounds precocious Carlito (Adrian Alonso) as he crosses the US/Mexican border to find his mother after a family death leaves him alone, his journey draws attention to the plight of a people who want only to pursue a better future for their families. It is soft and sweet one moment, difficult and tense the next, but always subtle and sensitive. Its significance is found in its simplicity  while our heart strings are being tugged, our eyes are also being opened.<br /><br />When Rosario (Kate del Castillo) stares up at the moon, the longing to be with her son is matched only in magnitude by the constant wondering if all of her sacrifice is worth the trouble. The contradictory nature of her existence is a heavy burden to bear. She demeans herself daily cleaning the house of a wealthy woman who treats her like a second class citizen and then has to clean another house and sew dresses nightly in order to put any money aside. As every hour of every day disappears without notice or meaning, years go by without seeing her son. She must work so hard in order to provide him with the possibility of a brighter future and this sacrifice is truly great. For as she slaves away the days, sure to always be on the lookout for the Immigration and Naturalization Service, her son is growing up without her. She has foregone the potential of her own happiness and cut herself off from the one remaining source of joy in her life. The decision she made years ago to cross the border has now drawn another line between mother and son that she knows may one day be too thick to be erased.<br /><br />When Carlito stares up at the moon, the longing to be with his mother is matched only in magnitude by the bewilderment derived from feeling abandoned. He cannot reconcile his mother's love still felt in his heart and the reality of their situation. Four years after she left, his faith is finally faltering. While Rosario's daily renunciation is a testament to conviction and hope, Carlito's mission to make his way from Mexico to L.A. gives the film a heartbreaking tenderness while still tersely telling the truth of his tale. A boy willing to go to such great lengths just to be with his mother may sound saccharine in nature but there is nothing sweet about a nine-year old hitchhiking in Tucson, working wherever he can to pay for bus fare or nearly being sold into child prostitution. Ligiah Villalobos's lean screenplay never loses sight of the prize long enough to find itself off course but it is also never afraid to talk about the reality illegal immigrants must face on the streets of a supposedly great country. The dichotomy between sappy and serious is what makes UNDER THE SAME MOON so effective. While we want with great desperation to see mother and son reunite, we are also exposed to the reality imposed by our own ignorance upon such innocent hopefuls. <br /><br />Once upon a time, America used to be the land of the free. People the world over would immigrate in pursuit of the elusive American dream. Things are very different now. Now there is the threat of terrorism, economic unrest and generally widespread panic and fear. To be foreign is to be frightening. All of our misconceptions dehumanize those involved and in a backwards fashion, somehow glamorize the experience. UNDER THE SAME MOON is a fine, refreshing film that gives a voice to those who are so seldom heard in a fashion that will allow it be heard by many. And for all the tears and warmth it brings to the viewer, perhaps its crowning achievement is that all who see it will inevitably find themselves staring up at the night sky shortly afterward, realizing that we all live under that very same moon no matter how many lines are drawn between us.