Deze film deed meer dan enige andere Italiaanse film die ik heb gezien om me te interesseren voor italy zelf <0xE2><0x80><0x93> de mensen, het land, de cultuur. Hij opende ook mijn geest voor de intelligentie van de onontwikkelden onder ons <0xE2><0x80><0x93> ik hield van die guilia die zo echt en juist was en zo vol bijgeloof van boeren dat die haar vermogen om 'het te krijgen' niet in de weg stond. Ik ben begonnen in italy rond te reizen en nu ik deze film heb gezien word ik gedreven het zuiden te zien en het carlo levi huis en museum te bezoeken. Zodra ik de gezichten aan het begin van de film zie, voel ik me aangetrokken. Ik vond de melancholieke muziek een beetje sentimenteel (net als de muziek in de films van Truffaut) maar een noodzakelijke troost.
this movie did more than any other Italian film i've seen to interest me in italy itself--the people, the land, the culture. it also opened my mind to the intelligence of the uneducated among us--i loved that guilia was so real and right-n and so full of peasant superstition that in no way interfered with her ability to "get it." i have begun to travel in italy and having seen this film i am driven to see the south and visit the carlo levi house and museum. his paintings see into the object, to me, like a quality black and white study which i find the most expressive medium. as soon as i see the faces in the beginning of this film, i am drawn in. i found the melancholy music somewhat sentimental (like the music in truffaut's films) but a necessary comfort.