Misschien moet je ergens in de dertig zijn om de tijd en aandacht voor details te kunnen waarderen die deze film nodig had om de periode en de houding van de personages tot uiting te brengen. Hij is zo nors en nonchalant dat hij waarschijnlijkheid en werkelijkheid uitwasemt. Dit is geen Oliver Stone-idealistische jaren zestig waarin IEDEREEN een wijde broek en dasverf draagt en rondrijdt in rode mustangs.<br />Er is in de film een duidelijke generatiekloof tussen de ouders en de kinderen. De vader en moeder brengen nog steeds eer aan de jaren vijftig en klampen zich vast aan het ideaal van het opvoeden van een gezin als het duidelijk is dat de kinderen al volwassen zijn en verder trekken. Voor beide partijen heerst er een sterk gevoel van overgang en transformatie en je voelt hoe de spil draait.<br />De meisjes genieten allemaal een beetje van het opgroeien, dat uniek en persoonlijk voor hen is, terwijl de ouders verdwalen in een mislukte verwachting en zich schuldig voelen over het verlies van een kind jaren geleden.
Perhaps you must be in the thirty something crowd to really appreciate the time and attention to detail it took for this film to convey the period and the attitude of the characters. It is so sullen and casual it reeks probability and reality. This is not an Oliver Stone idealistic 60's where EVERYONE is wearing bell bottoms and tie dye and driving around in red mustangs. <br /><br />There is a distinctive generation gap between the parents and children in the movie. The father and mother still pay homage to the 50's and cling to to the ideal of raising a home when it is obvious the kids are already grown and moving on. There is a sense of transition and transformation strong for both parties and you feel the pivot turn. <br /><br />The girls all each savor a little growing up, unique and personal to themselves while the parents become lost in failed expectation and guilt about the loss of a child years earlier.