Ongeveer zeventig jaar na zijn première in 1932 heeft het Grand Hotel vandaag de dag een interessante aantrekkingskracht, meer vanwege de aanwezigheid van zijn twee belangrijkste dames dan vanwege zijn filmische kracht, hoewel er een paar puristen zullen zijn die zullen beweren dat, omdat de beelden van Joan Crawford en Greta Garbo in hun respectievelijke canons zijn vereeuwigd, dat op zichzelf al filmische kracht is. Persoonlijk zal ik daar niet over in discussie gaan, omdat ik de voorkeur geef aan mijn eigen persoonlijke visie in plaats van de kudde te volgen.<br />Ik heb het Grand Hotel nu twee keer gezien, en ik...' Ik geef toe dat er, ondanks de soapopera en de verhaallijnen, iets diepers aan de hand lijkt te zijn waar alleen in de zijlijnen op wordt gezinspeeld: het tere koord dat Flammchen (Joan Crawford) bewandelt terwijl ze het hof wordt gemaakt door Presyling (Wallace Beery) en later besluit om aan de kant van Otto Kringelein (Lionel Barrymore) te blijven. Dit was hoogstwaarschijnlijk onbedoeld, aangezien uit bronnen blijkt dat het scenario het verhaal nauwkeurig volgt, maar de huidige normen zouden Flammchen heel anders hebben doen handelen. Ik vind haar personage de morele tegenpool van de amorele Lily Powers van Barbara Stanwyck in BABY FACE, ook een vrouw die haar seksualiteit gebruikt om op te klimmen naar de top. Ze gebruikt haar charmes als een soort glijvlucht, terwijl ze Garbo alle licht ontneemt, en je kunt voelen dat als zij van een heel andere aard was geweest, alle mannen in GRAND HOTEL nu met een gevaarlijke jonge vrouw te maken zouden hebben, en dat het einde van Barrymore zou lijken op dat van J. Howard Marshall in de handen van (een veel slimmere, minder onder invloed verkerende) Anna Nicole Smith. Ze zou waarschijnlijk binnen de kortste keren zelf eigenaar van het hotel zijn geworden.<br />Maar niet om af te dwalen. De plot verloopt in een mooi tempo dankzij Goulding' Het verhaal gaat nooit te lang door over een bepaald personage, hoewel het verhaal in elk geval voor mij abrupt eindigde toen Garbo op het witte doek verscheen. Ik zal een hoop kritiek krijgen van fanatieke Garbo-fans, maar ik krijg niet 'haar allure, haar mysterie', de essentie die haar zo intrigerend maakte. Op haar zevenentwintigste ziet ze er al tien jaar ouder uit, dankzij haar strenge karakter. Haar gezicht is voortdurend vertrokken in een frons, humeurig, vol angst, weerspiegeld in haar hese stem. Haar vertolking is zo gruwelijk welgemanierd dat ik me kan voorstellen dat Jennifer Jason Leigh haar gemakkelijk de loef kan afsteken, maar dan beter, authentieker (iedereen die zich haar veeleisende maar excentrieke vertolking van Dorothy Parker herinnert, kan zich gemakkelijk voorstellen hoe ze Garbo werd en hoe ze zich ontwikkelde). Ik heb nooit kunnen begrijpen waar haar personage met de onuitspreekbare naam om draaide; geen echt trauma, alleen die doodsverlangens om'met rust gelaten te worden'. Dan gaat ze grillig om met baron Von Geigern (een zwierige maar louche John Barrymore), die meer geïnteresseerd is in haar juwelen, maar haar vertelt dat hij van haar zou kunnen houden; hij overtreft haar bij elke gelegenheid met subtiliteit en oprechte charme, zelfs wanneer zijn rol onderschreven lijkt te zijn. Kortom, Garbo, ondanks al haar'mystiek'. is de zere duim van GRAND HOTEL.<br />Ik geef de voorkeur aan de gebeurtenissen rondom Crawford en de oudere Barrymore. Lionel Barrymore, de afschuwelijke schurk uit IT'S A WONDERFUL LIFE, speelt een gedweeë voormalige boekhoudster die aan het eind van haar leven is gekomen en wil genieten van haar verblijf in het hotel. Zijn wens is heel eenvoudig: hij wil genieten van zijn laatste dagen, de tegenpool van Garbo, die alleen wil zijn (en dat zegt ze drie keer). Hij vormt een team met Crawford, geniet van een dans met haar en valt voor haar, ook al is ze veel te jong. Al die tijd had ik het gevoel dat hij het karakter van Kringelein kende, een man die door Preysling is gemanipuleerd en nog steeds niet helemaal vrij is van zijn micromanipulatorschaduw. Er zit geen greintje ego in zijn optreden. Je kunt je voorstellen hoe Crawford haar hand uitsteekt naar de oudere heer en hem daadwerkelijk gelukkiger maakt, en het is een passend einde van haar eigen verhaal, terwijl ze wellustig achternagezeten wordt door Wallace Beery en het hof wordt gemaakt door John Barrymore. Haar personage is zo mogelijk nog sympathieker dan de vijf hoofdpersonen en het symbool van de opkomende moderne vrouw in de jaren dertig: ambitieus maar meisjesachtig, efficiënt maar geen workaholic, slim en onafhankelijk ondanks haar worsteling om de eindjes aan elkaar te knopen. Het Grand Hotel is er niet op vooruitgegaan. In de tijd van de Grote Depressie waren de waarden die het uitstraalde nog die van de glossy's, die glossy personages lieten zien die allemaal op zoek waren naar een vorm van veiligheid terwijl ze omringd werden door de uitbundigheid van het hotel en die niet veel diepgang in hun karakteristiek kregen. De personages zijn min of meer archetypen en worden geacht zich op een bepaalde manier te gedragen, en als hun lotsbestemmingen met elkaar in botsing komen, is dat (nu) geen verrassing meer. Wat het wel deed, was de standaard zetten voor overdadige producties met een rooster van bekende acteurs en sterren in een perfect evenwicht van talent en sterkracht, dat tegenwoordig vooral te zien is in de films van Woody Allen en Robert Altman, maar dan dichter bij het minder intellectueel uitdagende soort belangrijke films uit de jaren vijftig en de jaren zeventig. Ik heb er toen en nu van genoten en beschouw het als een klassieke film die zich afspeelt in een Hollywood van vóór de Code, dat zijn eigen oude schoonheid heeft, om meer redenen dan Garbo's welgemanierde gezicht.
Some seventy-odd years after its release in 1932, GRAND HOTEL today holds an interesting attraction more for the presence of its two leading ladies than from its cinematic power, although there will be some purists who will state that because the images of Joan Crawford and Greta Garbo have been immortalized in their own respective canons, that in itself is cinematic power. I personally won't argue, preferring to stick to my own personal views instead of following the herd.<br /><br />I've seen GRAND HOTEL twice now, and I'll grant it that despite its soap-opera like story lines, there seems to be something a little deeper going on which is only alluded to in the sidelines: the delicate tightrope which Flammchen (Joan Crawford) walks on as she is courted by Presyling (Wallace Beery) and later on decides to stay by Otto Kringelein's (Lionel Barrymore) side. This was most probably unintentional since sources state that the screenplay follows the story closely, but today's values would have Flammchen behave much differently. I find her character to be the moral opposite of Barbara Stanwyck's amoral Lily Powers in BABY FACE, another woman who uses her sexuality to advance to the top. Joan Crawford's Flammchen doesn't actively use her charms as sort of glide by while positively glowing and stealing all of the light from Garbo, and one can sense that were she of a much different nature, all of the men in GRAND HOTEL would have a dangerous young woman to deal with, and Barrymore's end would be similar to J. Howard Marshall's demise in the hands of (a much smarter, less coked-up) Anna Nicole Smith. She'd more than likely wind up owning the hotel herself in no time.<br /><br />But not to digress. The plot moves along in a nice pace thanks to Goulding's direction; never does it linger on too much on one specific character, though at least for me, anytime Garbo was on screen the story came to a crashing halt. I'm going to get a lot of flack from rabid Garbo fans, but I don't get "her allure, her mystery," the essence that made her so intriguing. At twenty-seven, she already looks ten years older thanks to her severe nature. Her face is constantly in a frown, moody, full of angst reflected in her throaty voice. Her performance is so atrociously mannered I can see Jennifer Jason Leigh easily out-doing her, but better, more authentic (anyone who recalls her exacting yet eccentric portrayal of Dorothy Parker can easily see her becoming and improving Garbo). I never got to see what her character with the unpronounceable name was all about; no true trauma, just this death-wish to be "left alone." Then she capriciously takes on with the Baron von Geigern (a dashing yet shady John Barrymore) who is more interested in her jewels but tells her he could love her; he out-acts her at every turn with subtlety and genuine charm even when his part seems underwritten. In short, Garbo, for all her "mystique" is the sore thumb of GRAND HOTEL.<br /><br />I much prefer the events surrounding Crawford and the older Barrymore. Lionel Barrymore, the horrible villain from IT'S A WONDERFUL LIFE, plays a meek former bookkeeper who is at the end of his life and wants to enjoy his stay at the hotel. His wish is quite simple: he wants to enjoy his last days, a diametric opposite to Garbo who wants to be alone (and she says it three times). He teams up with Crawford, enjoys a dance with her and falls for her even though she's much too young. All the time I got the sensation he knew the character of Kringelein, a man who has been pushed around by Preysling and is still not quite free of his micromanaging shadow. There is not a shed of ego in his performance. One can imagine seeing Crawford reach out to the older gentleman and actually making his days happier and is a fitting ending to her own storyline as she is lecherously pursued by Wallace Beery and romanced by John Barrymore. If anything, her character is the most sympathetic of the five main characters and the symbol of the emerging modern woman of the Thirties: ambitious but girlish, efficient but not a workaholic, smart and independent despite struggling to make ends meet.<br /><br />GRAND HOTEL hasn't aged well. Its values were the thing back in the Depression era, showing glossy characters who were all looking for some form of security while surrounded by the exuberance of the hotel and who were not given much depth in their characterizations. The characters are more or less archetypes and are predicted to act in a certain way, and when their fates collide, it's (now) not a surprise. Now, what it did do was set the standard for lavish productions involving a roster of well-known actors and stars in a perfect balance of talent and star-power, most notably seen today in the films of Woody Allen and Robert Altman, but closer to the less intellectually challenging type of high-profile film seen in the 50s and throughout the 70s. I enjoyed it then and now and regard it as a classic film set in a pre-Code Hollywood that has its own ancient beauty, for more reasons than Garbo's mannered face.