In tegenstelling tot het neuriën van Liza Minnelli en Frank Sinatra is The City That Never Sleeps niet New York, New York, maar Chicago, Illinois. Tenminste, in de film uit 1953 van John H. Auer, een soort film noir met een noir-effect, die begint en eindigt met door schijnwerpers belichte panorama's van het Wrigley Building, de bruidstaart van de stad. Verscheidene personages ontmoeten elkaar in een misdaaddrama dat zelfs een tikkeltje fantasievol is.<br />Gig Young, in het midden, speelt een politieman die ontevreden is over zijn baan en zijn huwelijk (zijn vrouw, Paula Raymond, verdient meer dan hij). Urenlang hangt hij rond in een stripclub aan Wabash Avenue, The Silver Frolics, om zowel op het podium als in de coulissen Mala Powers te zien. Die relatie is net zo wankel als zijn huwelijk, en zij is net zo ongelukkig met haar lot als hij met het zijne ('Wat wil je dat ik doe? In een diepvries kruipen?' treitert ze hem tijdens de zoveelste breuk). Dan gaat Young naar het bureau voor de nachtdienst, in een surveillancewagen met een nieuwe partner die hij nog nooit heeft ontmoet ('Chill Wills, die ook de onzichtbare stem van de stad speelt').<br />Tijdens Youngs nachtelijke rondleiding ontmoet hij keer op keer de verschillende spelers in het complot. Zijn broer (Ron Hagerthy) die nu Talmans leerling is, zijn vader (Otto Hulett), een politieveteraan, en een stratosferische man (Gregg Warren) die voorbijgangers ontvangt in de etalage van de Silver Frolics.<br />Sommige banden tussen de personages zijn voor de hand liggend, andere heimelijk, en moeten worden uitgedeeld naarmate de plot zich verdicht. Tegen het eind (Poverty Row heeft de lessen van MGM geleerd die ze enkele tientallen jaren eerder in de bovengenoemde titels hebben gegeven) is er tragedie en hartzeer, herwaardering en verzoening. En er is zelfs een personage dat net zo mysterieus verdwijnt als hij verschenen is, met achterlating van een vleugje bovennatuurlijke kracht dat merkwaardig genoeg geen enkele invloed heeft op de manier waarop de verhalen zich ontvouwen.<br />De stad die nooit slaapt toont de juiste breedte voor een groot, stedelijk verhaal, van Arnolds moderne penthouse tot Youngs middenklasse-appartement en de louche steegjes van Wabash Avenue. Directeur Fotografie John Russell (die later _Psycho_ zou maken) helpt Auer met een paar slimme vondsten (die doen denken aan de lichtstraal van een zaklantaarn die op de kiesschijf van een telefoon schijnt). Het is geen spookfilm, maar wel een bevredigende, met een titel waar Republic Pictures trots op kon zijn.
Contrary to the croonings of Liza Minnelli and Frank Sinatra, The City That Never Sleeps is not New York, New York but Chicago, Illinois. At least it is in John H. Auer's 1953 movie of that name, sort of a noir-inflected Grand Hotel or Dinner At Eight, that opens and closes with floodlit vistas of the wedding-cake Wrigley Building. Several characters' lives intersect in an urban crime drama that even offers a touch of the fanciful.<br /><br />Gig Young, at the center, plays a cop who's dissatisfied with his job and with his marriage (his wife, Paula Raymond, makes more money than he does). Off hours, he hangs around a strip club called The Silver Frolics on Wabash Avenue to see, both on stage and backstage, headliner Mala Powers. That relationship is a rocky as his marriage, and she's as unhappy with her lot as he with his (`Whaddaya want me to do? Crawl into a deep freeze?' she taunts him during yet another breakup). Then Young heads to the precinct for the graveyard shift, riding in a prowl car with a new partner he's never met before (Chill Wills, who also plays the unseen `Voice of the City'). <br /><br />During Young's nocturnal tour he meets up again and again with the various players in the plot. There's rich, crooked lawyer Edward Arnold, who blackmails him into burglarizing some incriminating papers; his two-timing wife, Marie Windsor; former magician turned criminal William Talman; his own brother (Ron Hagerthy) who's now Talman's apprentice; his pop (Otto Hulett), a police veteran; and a `mechanical man' (Gregg Warren) who entertains passersby in the Silver Frolics' window.<br /><br />Some of the ties among the characters are up front, others furtive, to be doled out as the plots thicken. By the end (Poverty Row having learned the lessons MGM taught a couple of decades earlier in the titles cited above), there's tragedy and heartache, reappraisals and reconciliations. There's even a character who vanishes as mysteriously as he materialized  a whiff of the supernatural which curiously fails to leave any influence on the way the stories unfold.<br /><br />The City That Never Sleeps shows the right breadth for a big, urban story  from Arnold's moderne penthouse to Young's middle-class flat to the raffish alleys running off Wabash Avenue. Director of photography John Russell (later to film Psycho) helps Auer out with some crafty touches (a telephone dial glowing from a flashlight shone upon it comes to mind). It's not a haunting movie, but it's a satisfying one  a title that did Republic Pictures proud.