Vroeger had ik een hekel aan Uwe Boll. Echt een hekel. Zijn films waren een van de slechtste die ik ooit heb gezien met BloodRayne. _Alone in the Dark_ en _ House of the Dead_ konden niet eens alle punten bij elkaar optellen om een volle ster uit deze recensent te persen.<br />Als mens vond ik Uwe Boll ook weerzinwekkend. In 2006 daagde hij de critici van zijn films uit om 'op te staan of hun kop te houden' en met hem in de boksring te gaan staan om hun kritiek te verdedigen.<br />Maar toen kreeg ik een openbaring. Hoe kwam het dat ik al die jaren zo dol was op de films van ene Roger Corman, terwijl zijn films en die van Boll veel overeenkomsten vertonen? Beide filmmakers doen hun best met een beperkt budget en produceren films die zo lachwekkend zijn dat je niet anders kunt dan verder kijken dan de productiewaarden om het vermaak in hun product te vinden. Kortom, Corman en Boll produceren allebei films die alleen al niet om aan te zien zijn, maar als ze met vrienden worden bezocht, terwijl ze bier drinken en op het scherm luidkeels commentaar leveren op het mysterietheater, kunnen ze best amusant zijn. Tunnel Rats past precies in zijn cv, samen met Postal en In the Name of the King. <br />Tunnel Rats speelt zich af tijdens de Vietnamoorlog en plaatst een stel vervangbare Amerikaanse soldaten in een positie waarin ze op de Vietcong moeten jagen door de verschillende ondergrondse tunnels die ze onder het slagveld in het bos hebben gebouwd te onderzoeken en te doorzoeken.<br />De tunnels zijn nauw en donker, wat een gevoel van claustrofobie geeft, maar je krijgt er niet veel van te zien op het scherm. De belichting is met niets meer dan een zaklantaarn om een scène te verlichten zo fel dat je merkt dat je je inspant om naar het scherm te kijken. Laten we eerlijk zijn, films van Uwe Boll kunnen iedereen hoofdpijn bezorgen zonder dat je 90 minuten met je ogen hoeft te knipperen.<br />Dus de film is vrij recht vooruit. Een voor een gaan ze de tunnel in, terwijl degenen die er eerder in zijn gegaan er niet meer uit komen. En een voor een staan ze allemaal voor de dood, dankzij de verschillende wapens die de Vietcong in handen heeft, waaronder messen, geweren en een geslepen bamboespijl.<br />In tegenstelling tot de meeste andere films van Uwe Boll doen Tunnel Rats te veel hun best om karakter te ontwikkelen onder de acteurs in het peloton. Talloze (eindeloze!) minuten worden besteed aan het leren kennen van hun achtergrond en hun hoop en ambities als ze de waanzin van de oorlog overleven.<br />Helaas is karaktervorming niet Bolls sterkste punt. Niet dat ik weet wat zijn bolwerk is, maar als een groep soldaten daar maar zit te kletsen over de dingen die we in alle andere Vietnamfilms hebben gehoord sinds het peloton van Oliver Stone geeuwen veroorzaakte die groter waren dan de gaten waar die soldaten in afdaalden.<br />Er is wat half afdalend geweld. De bamboestok in de nek was goed, en als de vijand in een golf van explosies en geweervuur om het peloton heen cirkelt, zijn er een paar goede verminkingen om je aandacht vast te houden.<br />Maar niet genoeg.<br />Als het voorbij is, als je het samen met anderen hebt gezien, weet ik zeker dat de opmerkingen die tijdens de vertoning worden gemaakt enige waarde hebben. Als je er in je eentje naar kijkt, is Boll je 90 minuten van je leven terug schuldig. Of in elk geval een kans om hem in de boksring een dreun te verkopen.<br /><br />www.killerreviews.com.
I used to hate Uwe Boll. Like really despise. His films were some of the worst I have ever paid to see with BloodRayne, Alone in the Dark and House of the Dead couldn't even have all their score combined to get a full star out of this reviewer.<br /><br />As a person, Uwe Boll also repulsed me. In 2006 he challenged critics of his films to 'put up or shut up' and get into the boxing ring with him to defend their critiques.<br /><br />But then, I had a revelation. Why was it that I adored the offerings of one Roger Corman all these years when his films and Boll's are very similar in their results. Both filmmakers do their best with limited budgets and produce films that are so laughable that you can't help but look beyond the production values to find the entertainment in their product. In short, Corman and Boll both produce films that are un-watchable alone, but when enjoyed with friends, while having beers and yelling Mystery Science Theatre type comments at the screen, they can be fairly amusing. Tunnel Rats fits right into his resume along with Postal and In the Name of the King.<br /><br />Tunnel Rats is set during the Vietnam War and puts a bunch of expendable US soldiers in a position where they have to hunt the Viet Cong by exploring and hunting them in the various underground tunnels they have built under the forest battlefield.<br /><br />The tunnels are tight and dark, which does give a sense of claustrophobia, but doesn't give you a lot to look at on the screen. The lighting is so dense with nothing more than a flashlight to illuminate a scene that you find yourself straining at the screen. Let's face it, Uwe Boll films can give anyone a headache without having to squint for 90 minutes.<br /><br />So the film is pretty straight forward. One by one they go into the tunnel when the ones that went in prior don't come back out. And one by one they all face various deaths thanks to the assorted weapons at the hands of the Viet Cong which include knives, guns and a sharpened bamboo poll.<br /><br />Unlike most other Uwe Boll films, Tunnel Rats tries too hard to develop character amongst the actors in the platoon. Countless (endless!) minutes are spent learning about their backgrounds and their hopes and ambitions if they survive the craziness of the war.<br /><br />Unfortunately, character building is not Boll's strongpoint. Not that I know what his strongpoint is, but just having a group of soldiers sit around and jibber jabber about the things we have heard in any and all other Vietnam films produced since Oliver Stone's platoon induced yawns that were larger than the holes these soldiers were climbing down.<br /><br />There is some half descent violence. The bamboo stick through the neck was good and when the enemy circles in around the platoon in a wave of explosions and gunfire, there are some good dismemberments to keep you interested.<br /><br />But not enough.<br /><br />When it is over, if you watched it with others, I am sure that the comments uttered aloud during the screening will allow for some value. If you watched it alone, Boll owes you 90 minutes of your life back. Or at least a chance to take a swing at him in the boxing ring.<br /><br />www.killerreviews.com