Terwijl ik naar de film zat te kijken, vroeg ik me af hoe die ooit het stadium van het pitchen had bereikt. Ik zie de schrijver in de kamer nog steeds zeggen: 'Maar dit is echt gebeurd,' want de plot lijkt een slap aftreksel te zijn van de levenservaring van een of andere na-schoolse beroemdheid.<br />Wat er in de film gebeurt, is onduidelijk en wordt er niet duidelijker op door de amateuristische montage en regie die ons (misschien maar goed ook) vanaf het eerste halfuur van de film afleiden. Daarna wordt de kijker onderworpen aan een re<0xC3><0xBC>nie van studievrienden die bij elkaar komen voor de bruiloft van een beroemde vriend. Twijfel en verraad verschijnen en verdwijnen op magische wijze, zoals in alle buddy-trouwfilms, maar in plaats van bij te dragen aan de clichématige plot, maakt Best Man er een einde aan en vernietigt de charme en de luchtigheid van het origineel. Wat overblijft is onzinnige woede, geforceerde vergevingsgezindheid en tijdverspilling.
While watching this film, I kept wondering how this ever made it past the pitching stage. I keep seeing the writer in the room saying, "But this really happened," for the plot appears to be a lame adaptation of some post-college celebrity's life experience.<br /><br />What actually happens in this movie is unclear, and not made any more clear by the jagged, amateur editing and directing which (maybe for the best) distracts us from the first half hour of the film. Thence on, the viewer is subjected to a reunion of college buddies getting together for the wedding of a famous friend. Doubt and betrayal appear and disappear magically, as in all buddy-wedding films, but instead of adding to the cliched plot, Best Man takes away from it, destroying the charm and levity of the original. What is left is nonsensical anger, contrived forgiveness, and a waste of time.