Het gerucht gaat dat Gloria Swanson er helemaal kapot van was dat ze geen Oscar won voor Sunset Boulevard. 1950 was een ongewoon zwaar jaar voor de concurrentie, en het beeldje ging uiteindelijk naar Judy Holiday voor Born Yesterday.<br />Toegegeven, Gloria is fantastisch in deze film <0xE2><0x80><0x93> ze is in staat om zichzelf op te voeren, terwijl ze ook het bedrijf waar ze uit voortkomt aan de schandpaal nagelt <0xE2><0x80><0x93> maar de acteerklussen moeten echt naar William Holden gaan, die de opzettelijk zelfverachtende draad vormt die veel van dit noirachtige en verwrongen verhaal met elkaar verbindt.<br />_Regisseur: Billy Wilder_. Sunset Boulevard is een klassieke film die op zijn hoogtepunt is. De film, die zich afspeelt in Los Angeles, is een duister, verwrongen, cynisch verhaal over liefde, bedrog en opportunisme. De film gaat over Hollywood achter de schermen en hoe scenarioschrijvers, regisseurs en acteurs zichzelf op elk moment kunnen verkopen voor roem en rijkdom.<br />Geestelijke en emotionele leegte, en de prijs van roem, hebzucht, narcisme en ambitie vormen de kern van deze duivels stilistische film, en de sombere stemming begint bijna onmiddellijk wanneer een dode man met zijn gezicht naar beneden in een zwembad wordt gevonden.<br />De man is scenarist Joe Gillis (een heel sexy William Holden). We weten alleen dat Joe in het vervallen huis was van de voormalige zwijgende filmster Norma Desmond (Gloria Swanson). Door Joe's stem boven het verhaal uit te laten komen, wordt het al snel duidelijk dat hij op de een of andere manier iets te maken had met de rijke Norma. Hij loopt drie maanden achter met zijn huur en zijn auto staat op het punt in beslag te worden genomen. Op een gegeven moment komt hij bij Norma's vervallen herenhuis terecht, terwijl hij aan de politie probeert te ontsnappen. Norma denkt eerst dat Joe een doodkistenmaker is voor haar overleden aapje, maar als ze erachter komt dat hij scenarioschrijver is, laat ze hem een van de scenario's lezen waar ze aan werkt.<br />Norma is een krankzinnige, in verval geraakte filmster, die tegen beter weten in hoopt een comeback te maken. Ze is diep gegriefd door de prijs die de 'talkies' voor haar carrière hebben betaald, dus nu neemt ze haar eigen misleide en ingebeelde grootsheid in zich op, en profil met de flikkerende projector die haar silhouet in het donker belicht. In het begin aarzelt Joe om de aantrekkelijke vrouw te helpen, en vraagt dan vijfhonderd dollar per week voor zijn schrijfdiensten. Maar geleidelijk aan komen we tot het besef dat het contract in feite andersom is. Terwijl ze zich voorbereidt op haar terugkeer, verandert Norma Joe snel in een pion, of liever gezegd een slaaf.<br />Joe wordt in feite een gevangene in haar vervallen huis; op het moment dat hij vertrekt, snijdt ze haar polsen door, waardoor hij gedwongen is terug te komen. Met minimale weerstand staat Joe zichzelf toe zich te schikken in het leven van een man die onderhouden wordt, terwijl Norma hem wanhopig overlaadt met geschenken en mooie kleren. De huisknecht, Max von Meyerling (Erich von Stroheim), kijkt grimmig toe, terwijl hij Norma's wonden verzorgt. Joe's onbeheerste gedrag en het tolereren van Joe's storende aanwezigheid.<br />Joe schommelt heen en weer tussen een achteloze aanvaarding van zijn vreemde vriendschap met Norma en zijn halfslachtige streven naar een carrière. Hij sluipt weg om mee te werken aan een project met Betty (Nancy Olson), een scriptlezere van Paramount die verloofd is met Joe's beste vriend. Betty wordt geleidelijk aan verliefd op Joe, maar als Norma erachter komt dat hij er stiekem tussenuit is geknepen om haar te ontmoeten, breekt de hel los.<br />Het zelfverachtende motief is overal op Sunset Boulevard aanwezig. Max ontdoet zich volledig van zijn zelfrespect, Joe haat zichzelf omdat hij zich niet wil binden aan een carrière of liefde, en lijkt zichzelf bijna onmiddellijk te verkopen voor geld en kleren, en Betty veracht zichzelf omdat ze verliefd is geworden op Joe terwijl ze met een ander verloofd is.<br />Norma is, ondanks haar hooghartigheid, het meest schaamteloze geval van zelfverachting. Als ze niet raaskalt over haar grootsheid, komt ze over als een bange en gekwelde ziel die een trieste en eenzame vrouw dient, die niet alleen opmerkelijk aan zelfmisleiding lijdt, maar ook probeert een laatste kans op geluk te grijpen. Ze denkt zo weinig aan haar huidige vijftigjarige zelf dat ze het heden niet meer erkent. De film _Sunset Boulevard_ is een must-see voor filmfans. Er zijn hier een heleboel schatten te vinden, waaronder Nancy Olsons merkwaardig ondergewaardeerde rol als Betty, wier misplaatste liefde voor Joe de film naar zijn weerzinwekkende einde slingert. Er is ook de hilarische verschijning van een magere en waanzinnig grijnzende Jack Webb als assistent-regisseur, en de kijkers krijgen een kick van de buitensporige uitbundigheid die Norma tentoonspreidt als ze aan de rand van het zwembad een stoere, harige Joe afdroogt. De grappigste scène in de film is die waarin Norma boven op Joe rolt terwijl hij op een bank ligt, en vervolgens een imitatie van Charlie Chaplin doet om hem op te vrolijken; de scène is een bulderende mengeling van het droeve, het komische en het meelijwekkende.<br />De door Billy Wilder volbrachte regie zit vol shots met een breed perspectief die de deprimerende set en de moedige close-ups van onze antihelden vastleggen. Maar uiteindelijk springt Sunset Boulevard eruit, als een van de beste voorbeelden van het uitzinnige circus van obsessie, fixatie en hebzucht dat vaak symbool staat voor Hollywood.
Rumor has it that Gloria Swanson was absolutely devastated that she didn't win the Oscar for Sunset Boulevard. 1950 was an unusually tough year for competitors, with the statuette eventually going to Judy Holiday for Born Yesterday. <br /><br />Admittedly, Gloria is fantastic in this film - she's able to send up herself, while also scandalizing the business she was product of - but the acting chops must really go to William Holden, who provides the willful self-loathing thread that ties much of this noirish and twisted tale together. <br /><br />Director by Billy Wilder, Sunset Boulevard represents classic movie making at its peak. Set in Los Angeles, it's a dark, twisted, cynical tale of love, deceit, and opportunism. The film is all about Hollywood behind the scenes and how screenwriters, directors, and actors will sell themselves out for fame and fortune at a moments notice. <br /><br />Spiritual and emotional emptiness, and the price of fame, greed, narcissism, and ambition is at the heart of this devilishly stylistic film, with the somber mood beginning almost immediately when a dead man is found floating facedown in a swimming pool.<br /><br />The man is hack screenwriter Joe Gillis (a very sexy William Holden). All we know is that Joe was at the run-down mansion of deluded former silent-film star Norma Desmond (Gloria Swanson). Through Joe's voice over narrative it soon becomes clear that he was somehow involved with the wealthy Norma. <br /><br />Down on his luck, three months behind on his rent, and with his car about to be repossessed, Joe accidentally stumbles upon Norma's faded mansion while trying to escape the police. Norma initially mistakes Joe for a coffin-maker for her deceased pet monkey, but once she figures out that he's a screenwriter, she gets him to read one of the scripts she's been working on. <br /><br />Norma is an insane and faded silent-film star, who is hoping against hope to make a comeback. She's bitterly resentful of the price the "talkies" have taken on her career, so now she soaks in her own misguided and imagined greatness, in profile with the flickering projector lighting her outline in the dark. <br /><br />Joe is initially hesitant to help the glamorous woman, and then asks $500 a week for his writing services. But slowly we come to realize the contract is actually the other way around. In preparing for her return comeback, Norma quickly turns Joe into a pawn - or more to the point, a slave. <br /><br />Joe becomes a virtual prisoner in her rundown mansion; the moment he leaves, she slits her wrists, forcing him to come back. With minimal resistance, Joe allows himself to settle into the life of a kept man, as Norma desperately showers him with gifts and fine clothing. The house butler, Max von Meyerling (Erich von Stroheim), grimly looks on, tending to Norma's demanding whims and tolerating Joe's disruptive presence.<br /><br />Joe wobbles back and forth between heedless acceptance of his strange companionship with Norma and his half-hearted pursuit of a career. He sneaks away to collaborate on a project with Betty (Nancy Olson), a Paramount script reader who is engaged to Joe's best friend. Betty is gradually falling in love with Joe, but when Norma finds out, that he's been sneaking out to meet wit her, all hell breaks loose. <br /><br />The self-loathing motif is rampant throughout Sunset Boulevard. Max completely does away with his self-respect, Joe hates himself for his unwillingness to commit to a career or love, and seems to sell himself out for money and clothes almost immediately, and Betty despises herself for falling in love with Joe while she's engaged to another. <br /><br />Norma, despite her haughtiness, is the most blatant case of self-disgust. When she isn't raving about her greatness, she comes across as a frightened and tortured soul  a sad and lonely woman, who is not only remarkably self-delusional, but is also trying to grasp one last chance at happiness. She thinks so little of her current 50-year-old self that she no longer acknowledges the present. <br /><br />Sunset Boulevard is a must see movie for cinema buffs. There are lots of treasures to be had here, including Nancy Olson's strangely under appreciated performance as Betty, whose misguided love for Joe spirals the film to its grisly conclusion. There's also the hilarious appearance of a skinny and madly grinning Jack Webb as a happy-go-lucky assistant director, and viewers will get a kick out of the excessive exuberance that Norma displays when she towels down a hunky and hairy-chested Joe at poolside. <br /><br />The funniest scene in the movie is when Norma rolls on top of Joe while he is reclining on a couch, and then does an imitation of Charlie Chaplin in order to cheer him up; the scene is an uproarious mixture of the sad, the funny, and the pathetic. <br /><br />Billy Wilder's accomplished direction is full of wide shots that capture the depressing set and brave close-ups of our anti-heroes. But in the end, Sunset Boulevard stands out, as one of the finest examples of the frenzied circus of obsession, fixation, and greed that is oftentimes symbolizes Hollywood. Mike Leonard September 05.