Voor mij is dit een top tien-keuze. Het is niet zozeer de Orwelliaanse cultuur die het afbeeldt. Het gaat over onze menselijkheid, over wat we zijn. De schaduw van de enorme lessenaar waar Fritz Weaver het voor het zeggen heeft over de beklaagde. Zijn ongelooflijk emotionele manier van spreken. Het is Burgess Meredith, die zich aanvankelijk lijkt te verschuilen en zich dan realiseert dat hij, als hij iets van zijn leven wil maken, een laatste verklaring moet afleggen. Hoewel er een beetje religie in zit, vind ik het prettig om te denken dat het de wens van deze man is om gewoon het laatste moment van zijn leven op zijn eigen voorwaarden door te brengen. Zoals ik al eerder heb gezegd, is Meredith een groot acteur. Zijn kalmte en gratie in deze rol maken dat dit verder zo simplistische verhaal gaat zingen. De zachtmoedigen zullen de aarde beërven, denk ik.
This is a top ten pick for me. It's not so much the Orwellian culture it depicts. It's about our humanity; what we are. The shadow of the huge lectern where Fritz Weaver lords it over the accused. His incredibly emotive speech method. It's Burgess Meredith, seemingly cowering at first and then realizing that if his life is to have worth, he needs to make a final statement. While there is a bit of religion thrown in there, I like to think that it is the wish of this man to simply live out the last moment of his life on his own terms. Meredith, as I've said before, is a great actor. His calmness and grace in this role make this otherwise simplistic tale sing. The meek shall inherit the earth I guess.