Van wat ik over de eerste film had gehoord, kon ik hem beter overslaan en naar de tweede kijken. Toen de gelegenheid zich voordeed, besloot ik die aan te grijpen, omdat ik nog een paar uur over had. Ik kan hem niet vergelijken met de eerste in de serie, maar als Dungeons and Dragons-speler sinds de jaren tachtig en groot liefhebber van fantasy, kan ik hem op zijn eigen merites analyseren.<br />Het eerste en belangrijkste wat indruk op me maakte, was dat er verschillende aspecten van het spel zelf in zaten. Ik hield echt van de kleine details. Bezweringen, voorwerpen, monsters en nog meer waren er allemaal. Het was echt geweldig om al die dingen tot leven te zien komen.<br />Ten tweede had de film echt een heel duidelijk Dungeons and Dragons-gevoel, in plaats van zomaar een fantasiefilm. Er was een blik op dingen die fans en spelers zouden kennen, en dat maakte hem duidelijk herkenbaar, wat fijn was; het komt vaak voor dat filmmakers, vooral Hollywood, berucht zijn om het aanbrengen van een onbruikbare merknaam op een nauwelijks herkenbare filmband.<br />Helaas maken Dungeons and Dragons, ondanks al die dingen, het niet noodzakelijkerwijs tot goede Dungeons and Dragons. De film was een nogal bittere en ongelukkige aangelegenheid, en ik merkte dat ik vaak echt teleurgesteld werd door de ellendige toon van de hele film. Het is te vergelijken met het meenemen van je personage naar een sessie die wordt geleid door een vreemde, die ergens op een rommelmarkt een module heeft gekocht en die aan jou wil opdringen; hij weet niet echt goed hoe hij het spel moet leiden en doet zijn uiterste best om jullie allemaal te vernietigen, om zichzelf een soort sadistisch genoegen te bezorgen. Na afloop neem je, ontevreden over de ervaring, je personage mee en berg je hem op, om hem in plaats daarvan te laten ophalen voor een nieuwe sessie, door iemand die je kent en vertrouwt. Wat misschien in geen jaren zal gebeuren. En op dat punt laat je die ene vreemde sessie voor het gemak buiten beschouwing, omdat die zo onplezierig was.<br />En dat is?' Deze film is in wezen wat hij is: een slechte module die wordt geleid door een gemene, kinderlijke sadist van een dungeonmeester. Het verhaal is meedogenloos deprimerend en in elk opzicht slecht in elkaar gezet, en bovendien maakt het bijna alle personages moeilijk om mee te leven of zelfs maar om te geven. De leider is volkomen saai, hoewel zijn liefde voor Melora het hoogtepunt van de film was (en, zoals te verwachten was, de meest gekwelde). De elfenmagiër was interessant, maar werd niet echt gebruikt, de barbaarse vrouw was er alleen maar voor het oog (hoewel ze het vrij goed deed met haar ontbrekende rol) en de geestelijke was er omdat iemand blijkbaar dacht dat geestelijken nutteloos waren. Iedereen die iets anders weet, slaakte een collectief gekreun bij de behandeling van deze.<br />De schurk was een goede acteur, maar zijn rol was al even onbenullig en het personage volkomen onsympathiek. Hij werd ook niet gebruikt in de rollen die zijn sterke punten hadden kunnen tonen, en hij werd overmatig gebruikt in rollen waarin hij volkomen overbodig was. De schurk was helaas volkomen vergeten, hoewel de monstereffecten heel gedenkwaardig waren. Ik genoot echt van de draken en zo, vooral van de ultieme confrontatie. Heel opwindend en heel goed gedaan.<br />Het is alleen jammer dat de rest moest worden doorstaan om daar te komen. Dit is het soort verhaal dat je hoort van mensen die besloten het spel een keer te proberen, die dit soort onzin over zich heen kregen, en die er uiteindelijk mee ophielden en nooit meer in de buurt van een tafelspel kwamen. Het is triest, maar het is verbazingwekkend wat een onbekwame dungeonmaster voor iemands enthousiasme kan doen. Dat is in wezen wat hier is gebeurd.<br />En hoewel de details een tijdje leuk waren, waren er ook momenten dat ze gewoon nutteloos en frustrerend waren. We hadden een Drow-grapje, maar waar waren de echte Drows? We hadden een 'necropolis' (waarbij we ons slim voordeden als een bosrijke vallei) compleet met een lich, maar wat voor doel diende die eigenlijk? Enzovoort. Als er meer een heroïsche, aangename fantasietoon had geklonken dan een bij-de-nul-vernietig-ze-allemaal-met-de-hand-toon, zou het veel bevredigender zijn geweest. Nu wekte het de indruk dat je de film verdroeg in plaats van ervan te genieten. Er waren een paar aangename delen en een paar aangename aspecten, een paar getalenteerde mensen die hun best probeerden te doen met ontbrekende delen en bespottelijke omstandigheden, maar het verhaal zelf was maar al te onaangenaam. En zoals elke speler van _Dungeons and Dragons_ weet, is het verhaal alles.<br />Het was geen volledig verlies. Het is niet helemaal een gruwel. Maar het is zeker geen fantastische film, helaas voor degenen die er zoveel energie in hebben gestoken. Als ze een derde doen, zullen ze hopelijk kiezen voor een betere situatie en een andere schurk, naast een minder deprimerend, ongelukkig en gewoon onplezierig verhaal.<br />En in godsnaam, laat iemand tegen de hoofdofficier van justitie zeggen dat niemand spelletjes wil spelen met iemand die zijn uiterste best doet om hem te laten vermoorden!
From what I had heard about the first film, I was better off skipping it and watching the second. When the opportunity arose to do that, I decided to seize it since I had a couple of hours that I could waste. I can't compare it to the first in the series, but as a Dungeons and Dragons player since the 80s and a great fan of fantasy, I can analyse it on its own merits.<br /><br />The first thing and the main thing that impressed me was the inclusion of several aspects from the actual game. I really liked the little touches of detail. Spells, items, monsters and more were all here. It was really wonderful to see all these brought to life.<br /><br />The second was that it really did have a very distinctly Dungeons and Dragons feel to it, rather than just any fantasy film. There was an eye to things that fans and players would know, and that made it distinctly identifiable, which was nice; so often filmmakers, especially Hollywood, are notorious for tacking on an inapplicable brand name to a barely identifiable film tie-in.<br /><br />Unfortunately, despite all these things, making it Dungeons and Dragons doesn't necessarily make it good Dungeons and Dragons. The film was a rather bitter and unhappy affair, and I found myself often really brought down by its miserable tone throughout. It is comparable to taking your character to a session run by a stranger, who has bought a module at a rummage sale somewhere and wants to inflict it upon you; he doesn't really know very well how to run the game and tries as hard as he can to destroy you all, to give himself some sort of sadistic pleasure. Afterwards, unhappy with the experience, you take your character and file him away, to be brought around for another campaign run, instead, by someone you know and trust. Which may not happen for years. And at that point you conveniently omit that one odd session out, because it was that unenjoyable.<br /><br />And that's essentially what this film is: a bad module run by a nasty, childish sadist of a dungeonmaster. The story is relentlessly depressing and poorly-handled in every such aspect, and it additionally functions to make virtually all of the characters difficult to sympathise with or even care about. The leader is completely bland, although his love Melora was the high point of the film (and, predictably, the most tormented). The Elf mage was interesting but underused, the female barbarian was there solely for eye candy (though she did a pretty good job with her lacking part), and the cleric was there because someone apparently thought clerics were useless. All of us who know otherwise sent up a collective groan at the treatment of this one.<br /><br />The rogue was a good actor, but his part was similarly inane and the character completely unlikable. He also ended up underused in the parts that could've shown his strengths, and overused in parts where he was completely superfluous. The villain was utterly forgettable unfortunately, although the monster effects were quite memorable indeed. I really did enjoy the dragons and so forth, especially the ultimate confrontation. Really exciting and really well done.<br /><br />It's just a pity that the rest had to be endured to get there. This is the kind of story that you hear from people who decided to try the game once, got some garbage like this thrown at them, and ended up quitting and never again going near a tabletop game. It's sad, but it's amazing what an inept dungeonmaster can do for someone's enthusiasm. That's essentially what happened here.<br /><br />And while the details were nice for a while, there were times when they were just useless and frustrating. We had a Drow throwaway joke, but where were any actual Drow? We had a 'necropolis' (cleverly masquerading as a sylvan glen) complete with a lich, but what real purpose did it serve? And so on.<br /><br />If there had been more of a heroic, pleasant fantasy tone rather than a by-the-numbers destroy-em-all gauntlet tone, it would've been much more satisfying. As it was, it gave the impression of enduring the film, rather than enjoying it. There were some pleasant parts and some nice aspects, some talented people trying to do their best with lacking parts and ludicrous circumstances, but the tale itself was all too unpleasant. And as any player of Dungeons and Dragons knows, the story is everything.<br /><br />It wasn't a complete loss. It's not totally a horror. But it is by no means a fantastic film, unfortunately for those who put so much energy into it. Hopefully if they do a third one, they will go for a better situation and different villain, as well as a less depressing, unhappy, and just plain unpleasant story.<br /><br />And for pity's sake, somebody tell the DM that nobody likes to play games with someone trying hard to get them killed!