Als _Dertien Dagen_ een film is die president Bush van de Verenigde Staten prijst als een voorbeeld van goede oorlogvoering en politieke ondernemingszin, en _Het verkeer_ is een film waarvan de rest van ons denkt dat hij kan helpen bij het oplossen van een Amerikaans drugsprobleem, dan moet _De weduwe van St. Pierre_ beslist de film zijn die zich bezighoudt met kwesties als de doodstraf, mensenrechten en het gevangenissysteem in het algemeen.<br />Er stond een regel in het script, uitgesproken door Le Capitaine op een moment dat zijn lot zo goed als bezegeld is en hij een morele en meelevende stelling inneemt tegen degenen die dit Franse eiland regeren. Die regel valt me op en gaat ongeveer als volgt: '' De persoon die we naar de gevangenis sturen, is nooit de persoon die we executeren.'<br />Het punt is een lastig hedendaags onderwerp en een sociaal dilemma van deze prachtig geschreven en geregisseerde film: moeten gevangenissen een middel zijn om rehabilitatie als voornaamste taak te verwezenlijken, met bestraffing als iets wat veel lager op de lijst van bureaucratische taken staat? Of is het het tegenovergestelde of iets daartussenin dat in een opwelling wordt aangepast in een poging om politiek beleefd te zijn tegen de machthebbers die kunnen laten zien dat ze 'hard zijn tegen de misdaad'?<br />Dat zijn de gedachten die ik met me meedroeg na de ochtendvertoning van vandaag (in feite aan de overkant van de straat van de Academy of Motion Pictures Arts and Sciences in Beverly Hills, wat ik passend vind!!)
If Thirteen Days' is a picture that President Bush, USofA, praises as an example of good warring and political enterprise, and Traffic' is a film that the rest of us think can help resolve an American drug addition problem, then The Widow of St. Pierre' must certainly be the film that toys with issues of capital punishment, human rights, and the prison system in general.<br /><br />There was a line in the script, spoken by Le Capitaine at a point when his fate is pretty much sealed as he takes a moral and compassionate stand in a challenge to those that govern this French island. That line stands out in my mind and goes something like this: "The person we send to prison is never the person that we execute."<br /><br />The point therein is a pestering contemporary topic and social dilemma of this wonderfully written and directed film: should prisons be a tool towards rehabilitation as a primary task, with punishment as something much lower on the list of bureaucratic to-do's? Or is it the opposite or something in between that gets adjusted at whim in an attempt to be politically polite to those in power who can demonstrate being 'hard on crime'?<br /><br />Those are the thoughts that I took with me after today's morning screening (actually across the street from the Academy of Motion Pictures Arts and Sciences in Beverly Hills which I think appropriate!!)