De opgeblazen kwast Harold Bloom noemt dit de mooiste film aller tijden, en ik begrijp wat hij bedoelt. Het is een uitgebreide parodie op het toenmalige noordelijke melodrama <0xE2><0x80><0x93> de familie in de hut die zich zorgen maakt en huilt, de herten melkt tussen de slordige achterprojecties, de teckel drilt, een hoed vol zeepvlokken in de soep morst. W.C. Fields is een oetlul zoals Eminem een oetlul is, het is een zwevend thema. Hij speelt ook hakkebord met zijn mits, vertelt het verhaal van het reddende legermeisje dat zijn zoon een hoge trap tegen zijn voorhoofd gaf. 'Een trucje dat ze had geleerd voordat ze gered was,' heeft een huilbui met een mond vol crackers. En meer <0xE2><0x80><0x93> en dat alles in achttien minuten. Het is een rots!
Pompous ass Harold Bloom calls this the greatest film of all time, and I see what he means. It's an elaborate parody of the then-current northern melodrama - the family in the cabin worryin' and cryin', milking the elk amid the sloppy-cut rear projections, mushing the dachshund, spilling a hatful of soap flakes in the soup. W. C. Fields is an a-hole the way Eminem is an a-hole, it's a floating theme. He also plays the dulcimer with his mits on, narrates the tale of the salvation army girl who high-kicked his son in the forehead, "A trick she'd learned before she had been saved," has a crying fit with a mouth full of crackers. And more - all in eighteen minutes. It rocks!