Aan de manier waarop de muziek verandert kun je zien wat voor soort film dit is, afhankelijk van of we naar de (extreem fallische) Amerikaanse of Russische raketten kijken; of we zien hoe ze van richting veranderen, of we zien hoe ze worden gelanceerd, of we zien hoe ze zonder brandstof komen te zitten, of we zien hoe ze de asteroïde naderen of hem raken in een catastrofaal'strobe'-effect, of dat we ze alleen maar zien glimmen in de ruimte. En de twee-nationale muzikale thema's versmelten min of meer als de raketten zich bij elkaar voegen. En al die tijd staat er behulpzame, grote letters op de monitors van het controlecentrum, die je vertellen welke raketlanceerder langzaam zijn bewegingen uitvoert. Er is ook een onmiskenbare, diepe Asteroïde, let wel, geen meteoor. De meteoor werd in de eerste spoel gedood. Dus de raketten zijn de sterren van deze kruising tussen Battlestar Galactica en Paint Drying: The Final Reckoning. De boodschap moet zijn dat 'nucleaire raketten in feite in staat zijn om onder de juiste omstandigheden een heleboel goeds te doen'. Ik neem aan dat een heleboel mensen, afgezien van de scriptschrijver, heel hard hebben gewerkt om deze film op het scherm te krijgen. Het is jammer dat de kostuumontwerpster echt haar best heeft gedaan op Sean Connery, die zijn pogingen om te scoren bij de (met alle respect voor Miss Wood) ietwat slonzige Russische vertaler niet laat dwarsbomen door het dreigende einde van de wereld. En Karl Malden houdt zijn Trilby-hoed zo lang mogelijk op. Andere recensenten hebben gewezen op de sprankelende scènes in deze verschrikkelijke film, maar het is jammer dat je alleen maar plezier kunt hebben als je hem uit elkaar haalt. Ik gaf hem een 'twee' omdat ik dacht: 'Als de asteroïde in de ruimte is, is hij gewichtloos - waarom hebben ze dan 20 000-megaton kernkoppen nodig om hem om te leiden?' en toen begreep ik in een flits de relativiteitstheorie. Verdorie! Ik hoop dat ik de relativiteit niet voor je heb bedorven!
You can tell what sort of movie this is by the way the music changes depending on whether we're looking at the (extremely phallic) American or Russian missiles; whether we're watching them changing aim, whether we're watching them launch, whether we're watching them run out of fuel, whether we're watching them approaching the asteroid or strike it in a cataclysmic 'strobe' effect or whether we're just watching them gleam in space. And the bi-national musical themes sort of merge when the missiles join up together. All the while there is helpful large lettering on the control centre monitors, telling you which missile-launching satellite is slowly going through its motions. There's also an unmistakable deep synthesiser fnaaaar-fnaaarp to indicate that we're watching the asteroid. Asteroid, mind you, not meteor. The meteor got killed in the first reel. So the missiles are the actual stars of this cross between Battlestar Galactica and Paint Drying: The Final Reckoning. The message must be that 'nuclear missiles are actually capable of doing a lot of good, given the right circumstances'. I suppose a lot of people, apart from the scriptwriter, worked really hard to get this film to the screen. It's unfortunate that the costume designer really did a number on Sean Connery, who doesn't let the impending end of the world interfere with his attempts to score with the (no disrespect to Miss Wood) somewhat mumsy Russian translator. Mind you, when you're locked up in those command centers underneath New York you tend to get a bit, er, undiscriminating. And Karl Malden keeps his Trilby hat on as long as he can. Other reviewers have pointed out the occasional sparkly bits in this terrible movie, but it's a shame the only enjoyment to be had is in picking it apart. I gave it a 'two' because I was thinking, 'if the asteroid is in space, it's weightless - so why do they need 20 hundred-megaton warheads to divert it?', and then in a flash I understood the theory of relativity. Darn! I hope I didn't spoil relativity for you!