Achteraf bezien waren de enige goede kanten van deze film a) dat we hem in een spiksplinternieuw theater zagen, b) dat er, afgezien van mijn vrouw en ik, alleen een ouder echtpaar in de 100-minuten-bioscoop zat, waardoor ik ongehinderd een scheet kon laten zonder de spot te drijven met mensen die ik met hun darmgeuren voor het hoofd kon stoten, en c) dat we in het stadion zaten, wat betekende dat ik met mijn voeten omhoog kon zitten. Afgezien daarvan was deze film de _Al Pacino Scarface_, zonder drugs en met een slecht Cubaans accent, maar met opzichtige kostuums: d.w.z. slecht, maar zeer bespottelijk. Kan ik zo'n melodrama aanbevelen? Ik weet het niet, ik weet het echt niet... tenzij je van schaduwpoppenspelerij houdt. Schuif eens op, The Rocky Horror Picture Show, hier komt Luie Liz met de Spanish Armada!
In retrospect, the only good things about this film were a) we saw it in a spanking new theater, b) aside from me and my wife, there was only an elderly couple in the 100+ seat theater, which allowed me to fart freely, without distracting sneers from those I might offend with bowel scents, and c) it was stadium seating, which meant I could rest my feet up. Other than that, this film was the Al Pacino Scarface, sans drugs and bad Cuban accents but plus gaudy costumes: i.e.- bad, but highly mockable. Can I recommend such a melodrama? I don't know, I really don't- unless shadow puppeteering is your bag. Move over, The Rocky Horror Picture Show, here comes Lousy Liz and the Spanish Armada!