Veel mensen zullen naar deze film kijken en het afdoen als een simpele komedie, of zelfs zeggen dat het niet zo geweldig is, maar het is een feit dat deze film een paar nieuwe en unieke delen heeft. De numero uno hiervan is de manier waarop Hogans personage Terry omgaat met de gehandicapte Steve. De zinnen in de bar zijn uitstekend om uit te leggen hoe je iemand met een handicap moet behandelen. Maar daar houden ze niet mee op, ze blijven dit de rest van de film laten zien. De scènes met Terry & Steve zijn soms van onschatbare waarde. Maar deze film heeft ook heel wat tongue-in- cheek humor. Het was heel grappig om een veroordeelde een engel van barmhartigheid te maken, zoals wanneer hij de snackbar berooft om de armen te eten te geven, en vooral de scène waarin hij met Charlton Heston als God praat. En natuurlijk zijn de zeer overtuigende imitaties van Willie Nelson en Rod Stewart klassiekers. Ik ben vooral dol op de scène waarin de politie de bankbedienden na de overval ondervraagt. De film maakt slim gebruik van woorden als 'weer christen geworden' en maakt zichzelf af en toe belachelijk, wat allemaal werkt. Het einde was zowel verrassend als ontroerend, vooral omdat je in de hele film niet zeker weet of Terry een droom had of dat hij echt was teruggestuurd. Al met al moet ik zeggen dat ik aangenaam verrast was door deze film. Jammer dat de wereld er niet hetzelfde over dacht.
A lot of people will watch this movie and shrug it off as a simple comedy or even say that it isn't that great, but the fact is this movie does have some new and unique parts to it. The numero uno of these is the way Hogan's character Terry interacts with the handicap Steve. The lines in the bar are excellent to explaining how one should treat someone with a handicap. But they just don't stop there, they continue to show this throughout the rest of the movie. The scenes with Terry & Steve are priceless at times. But this movie has a good deal of tongue in cheek humor as well. Taking a convict and making him an angel of mercy was quite hilarious, like when he robs the fast food restaraunt to feed the poor and especially the scene where he talks with Charlton Heston as God. And of course the very convincing impersonations of Willie Nelson and Rod Stewart are classic. I especially love the scene where the police are interviewing the bank tellers after the robbery. The movie cleverly uses plays on words like "born again Christian" and periodically makes fun of itself, all of which work. The ending was both surprising and touching, especially since the whole movie you aren't sure if Terry had a dream or whether he really was sent back. All in all I must say I was pleasantly surprised by this film. It's too bad the world didn't feel the same way about this movie.