Op een r<0xC3><0xB6>ntgenapparaat op een vliegveld een doodskist. De historische schoonheid van Praag. Een advocaat die zijn diensten aanbiedt tegen kostprijs, zonder voorwaarden. De handtas van een rijke vrouw en de inhoud ervan voor een menigte op een marktplein.<br /><0x3E><0x3E> Als we elementen uit hun context halen, kunnen we er een oneindig aantal verhalen uit halen. Tragedie, komedie, romantiek. Als we naar een relatie kijken, kunnen we misschien de details selecteren die passen in een bepaald sleutelgat. Films vereenvoudigen de werkelijkheid meestal nog meer. Het strekt Ole Christian Madsen tot eer dat hij ons er in elk geval aan herinnert dat de werkelijkheid zelden zo eenvoudig is.<br /><0x3E><0x3E> Christoffer (Mads Mikkelsen, de slechterik in Casino Royale) neemt zijn vrouw Maja mee naar Praag. Misschien hoopt hij dat een weekend in deze romantische stad goed voor hen zal zijn, maar het onderliggende doel is dat zijn vader daar is gestorven en dat hij wat papieren moet tekenen voordat het lichaam terug kan worden gebracht naar Denemarken. De droge humor is vermengd met droefheid vanwege taalproblemen. Maja vraagt het hotel om een adapter en ze sturen een strijkijzer (met beleefde geruststellingen).<br />Ook in hun relatie is sprake van miscommunicatie. Ze lijken goed met elkaar overweg te kunnen, maar dan confronteert Christoffer zijn vrouw met het bewijs van haar ontrouw, terwijl hij tegelijkertijd zegt dat hij het hem vergeeft en dat hij hun veertienjarige huwelijk wil redden. Zij denkt niet dat zij degene is die vergeven moet worden. Christoffers vader heeft een cassetterecorder voor hem achtergelaten. Ze hebben geen bandrecorder en moeten naar een jazzbar om het te horen. Niets is wat het lijkt en de situatie ontrafelt zich voor ons op een voortdurend onvoorspelbare manier.<br />Prag ontleedt de pijn van de scheiding, niet met het geschreeuw en gegil van Wie is er bang voor Virginia Woolf, maar met het even snijdende mes van tolerantie en gebrekkig begrip. Als Christoffer zich neerlegt bij de mogelijkheid van een leven zonder Maja, verkent hij de kwestie van identiteit en ook het gevoel dat je een ander 'kent'. Hoe definieer je iemand? Zijn baan? Zijn voorkeuren? Zijn relatie(s)? Zijn we het resultaat van de dingen die ons zijn overkomen, of de som van de vriendelijkheid die we anderen tonen? Met de analytische instelling die typerend is voor zijn beroep als advocaat, probeert Christoffer Maja uit te leggen wie hij is, maar ze wil niet hetzelfde spelletje spelen <0xE2><0x80><0x93> in elk geval niet verbaal. Veertien jaar gevoelens worden niet zo gemakkelijk weggegooid als er sprake is van goodwill, zelfs niet als er sprake is van een misschien wel onherroepelijke instorting. Als Christoffer de ex-huishoudster van zijn vader, Alena, ontmoet, ziet hij enige warmte en menselijk goedheid die niet worden gecompliceerd door de grillen van de taal. Op een gegeven moment zien we hen beiden in silhouet, gevoelens prachtig geportretteerd en niet gekleurd door woorden. <br />Met de verschillende talen in ondertiteling kennen we meer informatie dan de personages. 'We schamen ons altijd en we zijn nooit goed genoeg voor de wereld,' zegt Alena (in het Tsjechisch). Een les die de Deense Christoffer niet kan bevatten.<br />Met de Tsjechische advocaat (die pa's zaken voor niets regelt) is er een stroef gesprek <0xE2><0x80><0x93> ze hebben genoeg woorden om een gesprek te stoken. 'Het leven is hard,' zegt hij tegen Christoffer. 'Je moet het buigen of je breekt.'<br />Prag heeft een meer 'Europees' sfeertje dan de meeste Deense films. Er wordt veel aandacht besteed aan details en de kijker wordt aangemoedigd om zich te verdiepen in subtiliteiten. Verstandelijk raakt het aan de storingsgebieden in de communicatie, net als het ambitieuzere Babel, maar het doet dat met een vriendelijke warmte en hoop in het aangezicht van tegenslag. Ondanks alle droefheid van het thema is Prag een vreemd mooie en ontroerende film.
A full coffin shown on an airport x-ray machine. The historic beauty of Prague. A lawyer who offers his services at no cost, no strings. The handbag of a wealthy woman and its contents thrown to a crowd in a market square.<br /><br />When we take elements out of context, we could make an infinite number of stories out them. Tragedy, comedy, romance. When we look at a relationship, we maybe select the details that fit a particular keyhole view. Movies generally simplify even further. To Ole Christian Madsen's credit, he at least tries to remind us that reality is rarely as simple.<br /><br />Christoffer (Mads Mikkelsen - the bad guy in Casino Royale) is taking his wife Maja to Prague. Perhaps he hopes that a weekend in this romantic city will be good for them, but the underlying purpose is that his father has died there and he needs to sign some papers before the body can be brought back to Denmark. Dry humour is mixed with sadness due to language difficulties. Maja asks the hotel for an adaptor plug and they send an iron (with polite reassurances).<br /><br />Miscommunication is also reflected in their relationship. They seem to get on well, but then Christoffer confronts his wife with evidence of her unfaithfulness, at the same time saying he forgives he and wants to make their fourteen-year marriage work. She doesn't think she is the one that needs to be forgiven. Christoffer's father has left him an audiocassette. They don't have a tape player and have to go to a jazz bar to hear it. Nothing is what it seems, and the situation unravels before us in a constantly unpredictable way.<br /><br />Prag dissects the pain of separation, not with the shouting and screaming of Who's Afraid of Virginia Woolf, but with the equally cutting knife of toleration and flawed understanding. As Christoffer comes to terms with possibility of life without Maja, he explores the question of identity and also the sense of 'knowing' another person. How do you define someone? Their job? Their likes? Their relationship(s)? Are we the result of the things that have happened to us or the sum of the kindness we show to others. With the analytic attitude typical of his profession as a lawyer, Christoffer tries to delineate who he is to Maja but she won't play the same game - at least verbally. Fourteen years of feelings are not thrown away so easily when there is goodwill present, even in the face of what might be irrevocable breakdown. When Christoffer meets his father's ex-housekeeper, Alena, he sees some warmth and human goodness uncomplicated by the vagaries of language. At one point, we see the two of them in silhouette, feelings beautifully portrayed and uncoloured by words.<br /><br />With the various languages in subtitles, we are privy to more information than any of the characters. "We're always ashamed and never good enough for the world," says Alena (in Czech). A lesson that Danish Christoffer cannot fathom.<br /><br />With the Czech lawyer (tidying up Dad's affairs for nothing), there is some stumbling conversation - they have enough words between them for halting conversation. "Life is hard," he tells Christoffer. "You bend it or you break."<br /><br />Prag has a more 'European' feel than much of Danish cinema. It lingers on detail, encourages the viewer to consider subtleties. Intellectually, it touches on areas of breakdowns in communication as did the more ambitious Babel, but it does so with a gentle warmth and hope in the face of adversity. For all its sadness of theme, Prag is a strangely beautiful and moving film.