Ik kan me voorstellen dat deze film in de categorie Gewelddadige Actie zou kunnen worden gegooid, of in een verwarrende categorie voor lage budgetten, maar ik vond hem vanwege het gevoel dat hij uitstraalde een stuk beter dan dat soort films. Hij leek me eerder een nachtmerrie die je wakker hield dan een actiefilm. Hij was persoonlijk. Waar Dirty Harry of Arnold-films de neiging hebben om de maatschappelijke relevantie te benadrukken, gaat dit over wat er gebeurt met het wereldje van een eenzame man. Het lijkt in de grote stad op de gebruikelijke manier te beginnen, maar de reis begint meteen nadat de politie de slechteriken heeft neergeschoten. Dan is hij alleen tegen de duistere kant van de wereld. Het was vreemd om het te zeggen, maar er zaten elementen in van een zachtaardige, bedachtzame film over de weg, zoals Wild Strawberries. Maar deze zachtaardige ervaringen werden voortdurend ondermijnd door de nachtmerrieachtige neerwaartse spiraal die het leven van de antihelden de laatste tijd doormaakte. Dr. Borg kon geen ervaring of plaats vinden die hem lang kon afleiden van zijn spijt. Boomers problemen waren minder existentieel. Hij kon geen veilige plek vinden, zelfs niet om te slapen. Van het een kwam het ander, en elke keer dat het niet erger kon, werd het erger. Het is een hele prestatie als je dat in de lengte van de film vastlegt en regisseert, en het gaat allemaal naar Wiper. De andere acteurs deden hun uiterste best om het spel op het geld te spelen en de sfeer niet te verpesten.<br />Ik beschouw het als een film noir en het doet me denken aan een personage van Edmond O'Brien dat in conflict komt met communistische spionnen en hun trawanten. Voortdurend op de vlucht, zowel naar als van huis, nooit wetend wat er om de hoek ligt.<br />Zonder iets te verraden is het andere element dat door de film heen loopt een verbazingwekkend verhaal over, uiteindelijk, de verlossing van Boomer en Cleveland. Het krijgt natuurlijk het nodige gewicht door de gebruikelijke briljante vertolking van André Braugher.<br />Een groot deel van de film had iets claustrofobisch, nog een afwijking van een typische actiefilm. Ik zeg dit niet vaak, maar als ik in zwart-wit was geweest, zou deze film net zoveel hebben weggenomen als hij had toegevoegd. Hij is verdomd goed zoals hij is. En hij doet me niet erg veel denken aan enige andere film die ik ooit heb gezien. Hij komt helemaal van een andere plek.
I can see how this film could be tossed into the Violent Action or confusingly written low budget categories, but I found it to be a cut or more above those types of films because of its feel. It seemed to me more like a long waking nightmare than an action yarn. It was personal. Where Dirty Harry or Arnold type films tend to try to inject societal relevance, this is about what is happening to one lone guy's little world. It seems to start the usual way in the big city, but the road trip begins immediately after the cops vs bad guy shootout. Then it is just him against the darker side of the world.<br /><br />Odd to say it, but it had elements in it of a gentle, thoughtful road film like Wild Strawberries. But these gentle experiences were incessantly subverted by the nightmarish downward spiral that was this day or so in the life of the antihero lead. Dr. Borg could not find an experience or place that could distract him for long from his regrets. Boomer's problems were less existential. He could not find a safe place, even to sleep. One thing led to another and every time it couldn't get worse it did. Sustaining that through the length of the film in writing and directing is quite an accomplishment and it all goes to Wiper. The other actors did a sturdy to inspired job of playing it on the money and not ruining the vibe.<br /><br />I think of it as a Film Noir and it reminds me of an Edmond O'Brien character running afoul of Communist spies and their thugs. Constantly on the run, both to and from, never knowing what is around the next corner.<br /><br />Without giving anything away, the other element running through the film is an amazing tale of, ultimately, redemption involving Boomer and Cleveland. It is of course given the necessary weight by the usual brilliant performance by Andre Braugher.<br /><br />Much of the film had a claustrophobic quality to it, another departure from a typical action film. I don't say this often, but being in black and white would have taken as much away from this film as it would have added. It is pretty darn good the way it is. And it does not remind me very much of any other film I have ever seen. It is coming from another place entirely.