Venetië is een prachtige stad vol kanalen, felle kleuren en adembenemende architectuur. Een film maken in deze stad is altijd een pluspunt, omdat je gegarandeerd een interessante achtergrond hebt. Maar als de stad zelf het beste deel van de film blijkt te zijn, weet je helaas dat je in de problemen zit. Nog ontmoedigender is dat chi l'ha vista morire (in het Engels gesproken publiek bekend als wie zag haar dood?) cynisch genoeg is om Venetië te gebruiken als afleidingsmanoeuvre om mensen ervan te weerhouden te beseffen dat dit gewoon het zoveelste lauwe, slecht getimede, tot in de puntjes uitgewerkte moordmysterie is dat we al tientallen keren eerder hebben gezien. Alleen langzamer. Heel, heel langzaam. En dan heb ik het over de snelheid van een schildpad met drie gebroken poten. Ik denk dat er een speciaal soort regisseur voor nodig is om een film te maken over een seriemoordenaar van kinderen die zo verstoken zijn van emotie, zo nietszeggend en zo onbelangrijk. Aldo Lado wordt niet geholpen door een cast van niet-acteurs die door hun respectievelijke rollen slaapwandelen, maar hij wordt vooral helemaal niet geholpen door zijn eigen ongeïnspireerde regie.<br />Een van de sleutelshots in de film is het pov-shot van een moordenaar. In het begin is het shot effectief om de griezelige, buiten beeld komende dreiging op te bouwen die op het punt staat toe te slaan. Het shot kijkt door een dunne, zwarte sluier (vermoedelijk die van een oude vrouw), en kijkt naar slachtoffers terwijl de muziek van Ennio Morricone (een steeds irritanter kinderkoor) langzaam binnen begint te sluipen. Maar dan wordt hetzelfde shot met dezelfde muziek steeds maar weer herhaald voor bijna alle horrorscènes. Om het nog erger te maken wordt het shot zinloos gebruikt bij meerdere gelegenheden waarbij er niet eens iets gebeurt. Een veel gebruikte techniek in horrorfilms is de 'goedkope schrik'. Je weet wel, zoals een kat die uit een kast springt om een personage en de kijker aan het schrikken te maken. In deze film zijn de sluierscènes gewoon 'goedkope spanning' omdat het script er niet in slaagt om eerlijk spannende/afgrijselijke scenario's te creëren die gebaseerd zijn op de verhaallijn, plot, personages of dialoog.<br />Een ander groot probleem zijn de personages. Ze zijn slecht ontwikkeld, oppervlakkig en totaal onsympathiek, en de acteurs die hen spelen lijken niet geïnteresseerd in het materiaal. Je geeft geen zier om hen of om wat er met hen gebeurt. George Lazenby komt nooit over als een hartstochtelijk of gedreven man, en dat is belangrijk voor de geloofwaardigheid van zijn wraakzuchtige vaderfiguur. Net als hij is deze film koud, klinisch, technisch, volgens de getallen; in wezen wordt er alleen maar op een volkomen levenloze manier gedaan alsof. Natuurlijk, deze film had koud kunnen zijn op een berekenende, verontrustende manier, maar dat is hij niet. Hij is alleen maar koud op een afstotende, blasé manier. En het einde doet denken aan een wanhopige, luie film maken en schrijven. De identiteit van de moordenaar zou een verrassing moeten zijn, maar dat is het niet.' Het is geen verrassing in de context van het script, het is een veronderstelde verrassing gebaseerd op een beroep, een kostuum.
Venice is a gorgeous city full of canals, garish colors and stunning architecture. Setting a film in this city is always a plus because you are guaranteed an interesting backdrop. Unfortunately, when the city itself turns out to be the best part of the entire movie, you know you are in trouble. Even more disheartening, CHI L'HA VISTA MORIRE (known to English-speaking audiences as WHO SAW HER DIE?) is cynical enough to use Venice as a distraction technique to keep people from realizing that this is simply just another tepid, poorly paced, clichéd-to-the-max murder mystery we've seen dozens of times before. Only slower. Very, very slow. I'm talking moving at the speed of a tortoise with three broken legs slow. I guess it takes a special kind of director to make a film about a serial killer of children this devoid of emotion, this bland and this uninvolving. Aldo Lado is not helped any by a cast of non-actors who sleepwalk through their respective parts, but he is especially not helped at all by his own uninspired direction.<br /><br />One of the key shots in the film is a killer's POV shot. At first, the shot is effective at building up the creepy, off-screen menace getting ready to strike out. The shot looks through a thin black veil (presumably that of an old woman), watching victims as the Ennio Morricone music (an increasingly annoying children's choir) slowly starts to creep in. But then this same exact shot with the same exact music keeps being repeated over and over and over again for almost all of the horror related scenes. To make matters worse, the shot is used pointlessly on multiple occasions where nothing even happens. A common technique used in horror films is the "cheap scare." You know, like a cat jumping out of a closet to startle a character, and the viewer. In this film, the veil scenes are simply "cheap suspense" because the script fails to create any honest suspenseful/horrific scenarios based on the storyline, plot, characters or dialogue.<br /><br />Another major problem are the characters. They are poorly developed, shallow and completely unsympathetic, and the actors portraying them seem disinterested in the material. You could care less about them or what happens to them. George Lazenby never once comes off as as impassioned or driven, which is important to the believability of his vengeance-seeking father character. Just like him, this film is cold, clinical, technical, by the numbers; basically just going through the motions in a completely lifeless manner. Sure, this film could have been cold in a calculating, disturbing way, but it's not. It's just cold in an off-putting, blasé kind of way. And the ending reeks of desperate, lazy film-making and writing. The identity of the killer is supposed to be a surprise, but it's not a surprise in context of the script, it's a supposed surprise based on an occupation; a costume.