Een krijger reist door tijd en ruimte en slacht bijna iedereen af die hij tegenkomt, op een spectaculaire _grand guignol_ -manier. Miikes 'El Topo-achtige actiefantasie' is een vreemde, stijlvolle, verwarde melange van energie en woede, een gedicht naar vergelding, de zonden van de geschiedenis, zelfvernedering en bloeddorstige ambitie. De kwaliteit van de film is hoog en de actiescènes zijn prachtig gefilmd en gechoreografeerd. Het bloed spuit in schitterende geisers en de theatrale vormgeving geeft het geheel een kabuki-gevoel. Jammer genoeg wordt het tolerantieniveau door de lange speeltijd op de proef gesteld, omdat er weinig emotioneel gewicht tussen de tandwielen zit. 'Izo' is een koude film, een afstandelijke film, maar hij heeft een intensiteit die innemend is en een gevoel van anarchie dat doet denken aan Oliver Stones 'Izo'. Natuurlijke Geboorte Killers. Hoewel mijn favoriete Miike-films 'Visitor Q' en 'Ichi The Killer' zijn, vond ik 'Izo' bij vlagen (verdomd beroerd, natuurlijk) leuk.
A warrior travels through time and space and thoroughly butchers, in spectacular grand guignol fashion, almost everybody he runs into. Miike's "El Topo-like action-fantasy is a strange, stylish, confused melange of energy and anger, a poem to retribution, the sins of history, self-abasement and bloody ambition. High production values dominate and the action set pieces are quite beautifully filmed and choreographed. The blood spurts in glorious geysers and the theatrical stylings give the entire affair a kabuki feel. Unfortunately, the lengthy running time tests tolerance levels because there is little emotional weight between the sprockets. "Izo" is a cold film, a distancing film, but it has an intensity that is engaging and a sense of anarchy about it that recalls Oliver Stone's "Natural Born Killers". Although my favorite Miike films are "Visitor Q" and "Ichi The Killer", I enjoyed "Izo" in spurts (bloody ones, of course).