'Tranen van de Zwarte Tijger' is kennelijk een postmoderne parodie op Thaise westerns uit de jaren zestig. Ik heb over het algemeen een hekel aan dit soort ironische parodieën, maar ik vond deze film beslist leuk. Misschien kwam het doordat ik geen idee had dat Thailand in de jaren zestig westerns maakte, laat staan dat ik er een gezien had, dat deze film tamelijk effectief bleek te zijn. Hij is niet perfect, maar het is zo'n kleurrijke, onderhoudende en bovenal unieke en vreemde film dat het moeilijk is er een hekel aan te hebben.<br />Een deel van de reden waarom hij zo goed werkt, is dat de verhaallijn en de personages redelijk meeslepend zijn. Hij is niet bijzonder goed ontwikkeld, maar heeft een romantisch tintje dat, net als Douglas Sirk op zijn best, meeslepend is ondanks het feit dat het kitscherig is. De film is puur stijl boven inhoud, maar de stijl is zo boeiend dat ik het niet zo erg vond. Het acteerwerk is ook vrij goed, ondanks het feit dat de personages niet al te veel gewicht hebben.<br />Dit brengt me bij het enige wat me ervan weerhield om de film mooi te vinden. Zoals ik al eerder zei, is dit een postmoderne parodie. De decors waren zo kleurrijk en dromerig, en bovendien was het verhaal ook nog eens ontroerend, dat de voortdurende stukjes ironische humor me echt op de zenuwen werkten. Ik wou echt dat de filmmakers wat eerlijker waren geweest met het materiaal, want door naar de camera te knipogen verdwaal je echt in de dromerige stijl. Het kan zijn dat ik het hier helemaal mis heb (ik ben ook helemaal niet bekend met de films waar deze film eer aan bewijst, dus ik weet niet zeker of de originelen ook zo waren). Maar de film is erg leuk en zeker anders, dus ik vond hem de moeite waard, ook al was hij niet zo geweldig als hij had kunnen zijn.
"Tears of the Black Tiger" is apparently a post-modern homage / parody to 1960s Thai westerns. I generally hate this kind of ironic parody film making, but I definitely enjoyed this film. It may be because I had no idea that Thailand made western films in the 1960s, let alone seen any of them, that this film proved rather effective. It isn't perfect, but its such a colorful, entertaining, and above all unique and strange film that its difficult to dislike.<br /><br />Part of the reason why it works so well is that the storyline and characters are reasonably involving. Its not extremely well developed, but has a sense of romanticism which, like Douglas Sirk at his best, is involving despite being campy. The film is pure style over substance, but the style is so engaging I really didn't mind too much. The acting is pretty good as well, despite the fact that the characters don't carry a whole lot of weight.<br /><br />This brings me to the one thing that prevented me from loving the film. Mentioned earlier, this is a post-modern parody. The set designs were so colorful and dreamlike, plus the story was actually involving, the constant bits of ironic humor really got on my nerves. I really wish the filmmakers had been more sincere with the material, because the winking at the camera prevents one from being truly lost in the dreamlike style. I may be missing the point completely here (again, I am not familiar at all with the movies this pays tribute to, so I'm not sure if the originals were the same way). However, the movie is very enjoyable and certainly different that I found it worthwhile, despite not being as great as it could've been. (7/10)