Dat had het wel moeten zijn. Dat wil zeggen, in de IMDb 100 Worst. De plot is nogal verbazingwekkend, in die zin dat hij zowel slecht doordacht als verbazingwekkend voorspelbaar is. Een FBI-agent raakt persoonlijk bij een zaak betrokken, in de veronderstelling dat hij meer weet dan alle anderen om hem heen. Zijn bruuske superieur geeft hem een standje en zegt dat hij zich er niet mee moet bemoeien (geen poging tot collegialiteit of een directe verklaring voor het waarom). Natuurlijk steelt hij een stel FBI-spullen, sleept de mooie (in het oog van de toeschouwer; zie onder) vrouw en de huurmoordenaar-vriend erin, wordt geschorst en gaat de hort op. Hij en het meisje krijgen verkering en worden verraden door de huurmoordenaar-vriend. Ze eindigen in de klauwen van de kwaadaardige, krankzinnige wetenschapper, en er volgt chaos. Een absoluut filmisch realisme. De krankzinnige wetenschapper traint 'perfecte moordenaars' door levenslange ontbering (geen realistische verklaring voor het feit dat dit effectief zou kunnen zijn). Er is zelfs een demonstratie van vechtsporten door de sensei van de krankzinnige wetenschapper, die daarna nooit meer opduikt. De verwachte overwinningssequentie laat de dramatische spanning (voor zover die er is) snel en gemakkelijk wegebben, aangezien er in feite maar heel weinig strijd is tussen de goeden en de slechten. Het einde is een beetje een verrassing, maar zelfs dat is onbevredigend en niet verklaard. Portia de Rossi doet haar best, maar wordt gehinderd door het slechte scenario (het wordt bijvoorbeeld niet goed uitgelegd waarom ze zo goed met een pistool overweg kan, en als puntje bij paaltje komt, kan ze er ook niet goed mee omgaan). Bij de make-up lukt het ze zelfs om haar er fysiek onaantrekkelijk uit te laten zien (hou je haar alsjeblieft uit je gezicht, of haar wenkbrauwen lijken eindeloos door te gaan). Robert Patrick is grappig, past goed en voelt zich op zijn gemak als huurmoordenaarsmaatje, maar toch heeft hij moeite met afgezaagde zinnetjes als dat hij zijn vriend niet zou verraden voor bloedgeld en zo.<br />De cinematografie kan alleen omschreven worden als tv-achtig. Het was natuurlijk voor de televisie gemaakt, maar het hoefde er niet op te lijken, nietwaar? Hoe dan ook, als je in de verleiding komt om deze film te zien, moet je eerst je eigen motieven nagaan. Als je een actiefilm wilt zien, is er een oneindig aantal betere. Als je een voorstelling van een van de hoofdrollen wilt zien, heeft elk van hen betere voertuigen in zijn of haar filmografie waaruit je kunt kiezen. Als je er, net als ik, op de televisie op gestuit bent, nou, dan is het in eerste instantie onderhoudend (daarom heb ik ernaar gekeken), maar je zou er beter aan doen om uit te zoeken of er nog iets anders op staat. Als dat niet zo is, ga dan naar buiten voor wat frisse lucht. Ik ben een fan van slechte films, maar deze is in dat opzicht niet eens amusant. Kortom, er is geen enkele reden om deze film te zien.
It should have been. In the IMDb 100 Worst, that is. The plot is rather amazing, in that it is simultaneously both poorly-thought-out and amazingly predictable. FBI agent gets personally involved in a case, thinking he knows something more than everyone else around him. His brusque superior officer reprimands him, and tells him to stay out of it (no attempt at collegiality nor any immediate explanation as to why). Of course, he steals a bunch of FBI stuff, drags the beautiful (in the eye of the beholder; see below) woman and the hit-man buddy into it, gets suspended, and goes rogue. He and the girl hook up, and are betrayed by the hit-man buddy. They end up in the clutches of the evil mad scientist, and mayhem ensues. An absolute picture of cinematic realism. The mad scientist is training "perfect assassins" by lifelong deprivation (no realistic explanation as to why this might be effective). There's even a martial arts demo from the mad scientist's sensei, who subsequently never appears again. The completely expected victory sequence lets the dramatic tension (what there is of it) down far to quickly and easily, as there is really very little struggle between the good guys and the bad guys. The end is a bit of a surprise twist, but even this is unsatisfying and underexplained.<br /><br />Andrew McCarthy is a clever but unlikely action hero: lots of suspension of disbelief is necessary here. Portia de Rossi tries hard, but is hobbled by the bad script (it is, for example,not well explained why she is so good with a gun, and then not well utilized when push comes to shove). In makeup, they even manage to make her fairly physically unappealing (keep her hair back, please, or her eyebrows seem to go on forever). Robert Patrick is fun, fitting and comfortable as the hit-man buddy, but even so, has trouble delivering trite lines about not selling out his friend for blood money and so forth.<br /><br />The cinematography can only be described as TV-ish. Of course, it was made for TV, but it needn't look like it, right? At any rate, if you are tempted to see this film, examine your own motives, first. If you want an action flick, there is almost an infinite number of better ones to consider. If you are looking to watch a performance by one of the leads, each has better vehicles in his or her filmography from which you could choose. In fact, if like me, you stumbled across it on television, well, it's initially engaging (that's why I watched it), but you'd be better served by finding out of there's anything else on. If there isn't, go for some fresh air. Even if you're a fan of bad movies, this one isn't even amusing in that respect. In short, there's no good reason to see this movie.