Dit vroege korte onderwerp, dat bij sommigen van ons geliefd is, toont een van de grote kwaliteiten die zijn (beste) komedie van de rest onderscheidt: hij was vreemd. Niet bepaald een verbale komedie, noch een echte slapstick, maar W.C. scheen zijn eigen vreemde universum te scheppen dat veel weg had van, maar nooit helemaal van het onze.<br />Ik hield van dit korte stuk vanaf de eerste keer dat ik het als kind zag, en ik denk dat het er een van vriendelijkheid is die het tot zijn beste werk maakt (hoewel er ook heel grappige stukken bij zijn). Mack Sennett wilde iets dat meer op conventionele slapstick leek; Feilds moest daarvoor vechten; het is deels een parodie op sentimentele wildernisgedichten over Alaska.<br />Niemand vond het destijds mooi. Fields zelf zei: 'Misschien is het dat wel.' 'Het is niet goed. Maar ik vind het wel leuk.' Godzijdank hield hij zich aan zijn woord en ging verder met het creëren van zijn eigen komedie.
This early short subject, beloved to some of us; really shows one of the great qualities that would set his (best) comedy apart: he was strange. Not exactly verbal comedy, nor really slapstick, W.C. seemed to create his own oddball universe much like, but never quite, ours.<br /><br />I loved this short from the first time I saw it as a kid, and I think it's one of a kindness really makes it his best (though others are quite funny.) Mack Sennett wanted something more in the way of conventional slapstick; Feilds had to fight for this; which is in part a spoof of sentimental wilderness poetry about Alaska. <br /><br />Nobody liked it at the time. Fields himself said, "maybe it's not good. But I like it." Thank Godness he stuck by his guns and went on to create his own one of a kind comedy world.