Als een film je aan het lachen en huilen kan maken, is dat een zeldzame eigenschap. Veel mensen kunnen niet zo goed tegen volwassenen, maar zijn als de dood voor kinderen. Ik ben er trots op dat ik in die categorie val, net als het personage Joe Braxton van Richard Pryor in deze film. Hij speelt een grofgebekte, slechtgemanierde ex-gevangene die, laten we eerlijk zijn, een schooier is. Maar om de een of andere reden is hij sympathiek. Misschien omdat hij nog steeds een optimistische kijk op het leven heeft. Zijn grootste kracht, die bijna zijn ondergang blijkt te zijn, is dat hij bereid is meer voor anderen te doen dan voor zichzelf. Daarom vond ik 'Bustin' Loose' zo'n ontroerende film. Joe Braxton is voorwaardelijk vrij en heeft een tweede kans gekregen om zijn leven weer op te bouwen. Zijn enige probleem is dat hij buiten de gevangenis geen doel lijkt te kunnen vinden, en dat hij niet weet hoe hij dat moet bereiken. In een hilarische scène in de rechtszaal, waarin hij op het punt staat om wegens diefstal naar de gevangenis terug te worden gestuurd, wordt hij door de rechter tot tien jaar voorwaardelijk veroordeeld.<br />Zijn reclasseringsambtenaar vindt het wel grappig, maar laat zich niet voor de gek houden door de trucs in de rechtszaal. Dus hebben zijn reclasseringsambtenaren een gunst van hem nodig. Een groep minder bevoorrechte jongeren uit Philadelphia heeft vanwege bezuinigingen hun school moeten sluiten. Cicely Tyson, die een briljante rol speelt, speelt hun supervisor, die ook de vriendin is van Joe's reclasseringsambtenaar. Zij en de kinderen moeten naar de boerderij van haar familie aan de andere kant van het land worden gebracht om opnieuw te beginnen. Joe wordt gevraagd om de bus te besturen en over 15 dagen terug te komen.<br />Dit is het moment waarop de film een geweldige wending neemt en een paar aangename verrassingen biedt. Het had een malle Disney-achtige film kunnen zijn, met schattige, namaakdialogen die je aan het eind de stuipen op het lijf jagen (net als Dead Poet's Society). In plaats van al die onzin en onzin hoorden we de waarheid en zagen we een paar overtuigende veranderingen. In het begin ziet Joe dit als een klusje en de kinderen als een stelletje losers. Maar later krijgt hij een band met de kinderen en ontdekt hij, net als de kinderen, dat hij echt om hen geeft, omdat hij niet wil dat hun iets overkomt wat hem is overkomen. Hij vindt een doel en een reden om gelukkig te zijn. Hij wordt een aardige man en is uiteindelijk een warm mens die alleen de juiste mensen nodig had om de goedheid in hem naar boven te brengen. Misschien komt dat doordat zijn liefde voor de kinderen hem zijn problemen doet vergeten en hij zich zorgen maakt over hun welzijn.<br />Er zijn ook moeilijke momenten. Er is een jongen die een tragedie heeft meegemaakt, niet met opzet, maar vanwege een probleem waar hij niets aan kan doen. Een andere jongen probeert Joe tot prostitutie te verleiden. Er zijn ook scènes over de vraag of de kinderen in staat zullen zijn hun nieuwe huis te behouden, of dat Joe het echt zal redden in de buitenwereld. Al deze scènes laten de werkelijkheid zien en hoe mensen de moed vinden om met hun eigen leven om te gaan. Richard Pryor speelt deze scènes met een rustige, subtiele genialiteit. Hij is niet alleen een grappige komiek, hij is ook een goed acteur.<br />De enige tekortkoming van de film is dat er niet genoeg scènes zijn om Prior's te maken. Het personage van Cicely Tyson ontwikkelt een relatie en krijgt een band met de kinderen en met het personage van Cicely Tyson. Begrijp me niet verkeerd, het is meestal beter om een publiek dat meer wil dan een film uit te stellen, maar ik denk dat deze film misschien wel baat heeft gehad bij meer speeltijd. De overgang van bajesklant naar aardige vent leek net iets te snel te gaan, en ik denk dat dit het verschil kan hebben gemaakt tussen dit een goede en een slechte film maken. Het is alsof de scenarist niet is gaan zitten en de film niet grondig genoeg heeft herschreven. Maar dat is gemakkelijk te vergeven en te vergeten.<br />Ik zal niet verklappen wat er gebeurt, ik zal alleen dit zeggen: ik was aangenaam verrast omdat deze film...' Het is niet zomaar een komedie. Er zijn ook een heleboel serieuze scènes, en het einde is heel scherpzinnig over het menselijk gedrag. Bustin' Loose is geen meesterwerk, maar het is een onderhoudende, overtuigende film, en hij doet het goed vanwege de uitvoeringen. Als je goed oplet, zul je verbaasd zijn hoe ontroerd je bent aan het eind van deze verrukkelijke komedie, en misschien zul je zelfs een traantje wegpinken.
When a movie can make you laugh and cry, it's a rare quality. Many people don't have a high tolerance for adults, but are suckers for kids. I am proud to say that I fall into this category, as does Richard Pryor's character Joe Braxton in this film. He plays a foul-mouthed, ill-mannered ex-con, who is, let's face it, a bum. For some reason, though, he is likable. Maybe it's because he still has an optimistic outlook about his life. His biggest strength, which almost proves to be his undoing, is that he is willing to do more for others than he is for himself. This is what I felt made "Bustin' Loose" such a touching movie.<br /><br />Joe Braxton is a parolee who has been given a second chance to rebuild his life. His only problem is, he can't really seem to find a purpose on the outside, and just doesn't know how to make it. In a hilarious courtroom scene where he is about to be sent back to prison for larceny, in violation of his parole, he is given ten years probation by the judge.<br /><br />His parole officer, however, is amused, but not at all fooled by the courtroom shenanigans. So, as a favor, his parole officers needs a favor. A group of disadvantaged Philadelphia youths have had their school closed as a result of budget cuts. Cicely Tyson, who portrays her character brilliantly, plays their supervisor who is also the girlfriend of Joe's parole officer. She and the kids need to be driven across country to her family's Washington state farm to start over. Joe is asked to drive the bus and return in 15 days.<br /><br />This is where the movie takes a wonderful turn for the better and gives some pleasant surprises. It could have been a silly Disney-like movie with cute, fake dialog that cuts corners and makes you want to throw up at the end (like Dead Poet's Society). Instead of all that nonsense and garbage, we heard words of truth, and witness some convincing changes.<br /><br />At first, Joe sees this as a chore and the kids as nothing but a bunch of losers. Later though, he begins to bond with the kids and discovers, as does the kids, that he actually really does care about them because he doesn't want what happened to him to happen to them. He finds a purpose, and a reason to be happy. He becomes a pleasant, and is actually a warm person after all who just needed the right people to bring out the goodness in him. Perhaps this is because his love for the kids makes him forget about his problems and worry about their well-being. <br /><br />There are some tough scenes, too. There is boy who has experienced a tragedy, not intentionally, but because of a problem he cannot help. Another one of the youths solicits prostitution to Joe. There are also about whether the kids will be able to keep their new home, or if Joe can actually make it on the outside. All of these scenes show reality and how people find the courage to deal with their own lives. Richard Pryor plays these scenes with a quiet, subtle brilliance. He is not just a funny comedian, he is also a good actor. <br /><br />The only flaw the movie has is that it seems to lack some little scenes to make Prior's character develop his relationship and bond together with the kids and Cicely Tyson's character. Don't get me wrong, it's usually better to keep an audience wanting more than to drag a movie out, but I think this one may have benefited from more running time. The transition from con to nice guy seemed just a little bit too quick, and I think this could have been the difference between making this a great movie instead of a good one. It's as though the screenwriter didn't sit down and rewrite quite thoroughly enough. That, however, is easily forgiven and forgotten. <br /><br />I will not give away what happens, I will say only this: I was pleasantly surprised because this movie wasn't just a comedy. There are a lot of serious scenes, too, and the ending is very perceptive about human behavior. Bustin' Loose is not a masterpiece, but it is an entertaining, convincing movie, and it works because of the performances. If you pay attention, you'll be surprised at how moved you are at the end of this delightful comedy, and you might even shed a tear.