Directeur Todd Graff heeft een cast van getalenteerde jonge nieuwkomers (zie de IMDb-pagina voor de namen van deze film) bij elkaar gebracht voor dit energieke verhaal over een zomer op 'Camp Ovation', een soort Parris Island voor theater, muziek, dans en filmsterren in spe. De kinderen zijn geen nerds, maar ook geen gewone jongeren. De sportconsulent van het kamp is de eenzaamste persoon op het dek.<br />Bert, door een van de tieners smalend 'Rummy' genoemd, is een voormalige musicalcomponist die zijn geluk niet op kan en zijn geluk niet op kan. Zijn rol is even voorspelbaar als zijn verlossing.<br />Door eindeloze trainingen en repetities en voorstellingen om de twee weken leggen de tieners zowel een band als een strijd aan de dag. De seksuele identiteit wordt onderzocht als de pijn van een eerste liefdeservaring van een iets te dikke, maar innemende jonge tiener, Ellen. De pijn van Michael, een vrolijke jongen die de verwachtingen overtrof door naar het schoolbal in travestie te gaan en vervolgens zowel werd afgewezen als een flink pak slaag kreeg, wordt scherp geportretteerd. Ook afgewezen door zijn vader wordt de kwestie van de homoseksuele puberteit niet uitgebuit, maar met gevoeligheid en mededogen behandeld.<br />De dansnummers en de muziek van 'Camp' liggen ver buiten mijn ervaring en interesses. Maar ik werd volledig in beslag genomen door de zich ontvouwende en naadloze energie van de jonge cast. <br /><br />Een cameo-optreden van Stephen Sondheim lijkt tot doel te hebben om te zeggen: 'Hé, muziektheater leeft!' Bob Fosses levendige vitaliteit leeft hier voort, vooral in de choreografie.<br />Om uit het hippe jargon van mijn tienerzoon te citeren: 'Camp' is een 'uber-upper'.<br /><br />8/10.
Director Todd Graff brought a cast of talented young newcomers (see the IMDb page for this film for cast names)to this high-energy story about a summer at "Camp Ovation," a kind of Parris Island for theatre arts and music and dance ingenues and would-be stars. The kids aren't nerds but they're not mainstream youths either. The camp's sports counselor is the loneliest person on deck.<br /><br />Bert, addressed dismissively by one teen as "Rummy," is a has-been musical theatre composer down on his luck and up on his hooch. His role is as predictable as his redemption. <br /><br />Through endless training and rehearsals and shows every two weeks, the teenagers both bond and battle. "Camp" follows their developing skills as well as their personal lives. Issues of sexual identity are explored as is the pain of a first love experience by a slightly overweight but winsome young teen, Ellen. The pain of Michael, a gay youth who tested the envelope by turning up for his junior prom in drag, then being both rejected for admission and beaten badly, is acutely portrayed. Rejected also by his father, the issue of teenage gay emergence isn't exploited, it's treated with sensitivity and compassion.<br /><br />The dance numbers and music of "Camp" are way outside my experience and interests. But I was engrossed by the unfolding and seamless energy of the young cast.<br /><br />A cameo appearance by Stephen Sondheim appears to be for the purpose of saying, "Hey, musical theatre is alive!" Bob Fosse's vivid vitality lives on here, especially in the choreography.<br /><br />To borrow from my teenage son's hip argot, "Camp" is an "uber-upper."<br /><br />8/10.