Ik was echt verbaasd over het ontbreken van enige identificeerbare emotie die deze film bij me opwekte. Ik denk dat ik bleef wachten op dat magische moment waarop alle spanning, in de vorm van de film in tijden van verveling, zou omslaan in een waanzinnige passie... of iets anders dan verveling. Ik wil de acteurs hier niet de schuld van geven, aangezien ik niet echt inzag dat er iets mis was met hen, maar het script had de kracht van een natte boodschappentas. Het leek potentie te hebben, en het camerawerk was goed, maar ik kreeg gewoon nooit door waar het me om te doen was.
I was really surprised by the lack of any identifiable emotion this movie instilled in me. I think I kept waiting for that magic moment when all the tension, in the form at times of boredom, would break into a mad stirring of passion...or something other than boredom. I don't want to blame this on the actors, since I didn't really see anything wrong with them, but the script had all the strength of a wet grocery sack. It seemed to have potential, and the camera work was well done, but I just never caught on to whatever I was supposed to care about.