Ik zag deze film voor het eerst in de jaren zeventig in een hippe kleine bioscoop in Manhattan, op een dubbele plaat van Joe Cocker/Leon Russells 'Mad Dogs And Englishman'. Ik was broodnuchter. TCM had hem net uitgebracht en ik heb hem nog eens bekeken. Deze film zit vol kleine plaatjes over het leven onderweg, maar de beelden zijn opzettelijk vaag, de camera gaat heen en weer en iedereen lijkt mee te doen aan iets wat hij van een dealer heeft gekocht. Dat is natuurlijk ironisch, want Frank Zappa gebruikte geen drugs. Een deel van de muziek is natuurlijk geweldig, en het is geweldig om mensen als Flo en Eddie, Ian Underwood en Jimmy Carl Black op het scherm te zien, maar de film is alleen voor Zappa-fans. Ik geloof niet dat je stoned hoeft te zijn om ernaar te kijken, maar voor sommige dingen heb je, als je nuchter bent, het gevoel dat je voor een feestje bent uitgenodigd en alleen maar uitgenodigd hoeft te worden om de plaatselijke muurbloem te zijn. Als je van Zappa houdt, die ons natuurlijk veel te vroeg heeft verlaten, ben je het aan jezelf verplicht om ernaar te kijken, maar als je niet van zijn muziek houdt, is het niet jouw film. De waardering is gebaseerd op de samenhang van de film, die nauwelijks aanwezig is. Ik was broodnuchter toen ik het deze keer ook op tv zag. Ik zal het nooit leren.
I saw this film for the first time in the 70's in a funky little theater in Manhattan on a double bill with Joe Cocker/Leon Russell's "Mad Dogs And Englishman". I was stone cold sober. Now, TCM just broad casted it and I watched it again. This film is full of little vignettes about life on the road, but the images are deliberately blurred, the camera goes here and there, and everyone seems to be partaking in something that they bought from a dealer. This, of course, is ironic, since Frank Zappa did not do drugs. Some of the music is, of course, wonderful, and its great to see people like Flo and Eddie, Ian Underwood and Jimmy Carl Black on screen, but the film is solely for Zappa fans. I don't think you need to get stoned to watch it, but for some of this, if you are sober you feel like you were invited to a party only to be the resident wallflower. If you like Zappa, who of course left us too soon, you owe it to yourself to watch it, but if you do not care for his music, its not your film. The rating is based on the cohesiveness of the film, which is barely there. I was stone cold sober when I watched it on television this time also. I'll never learn.