In de openingsscène van 'Slow Burn' wordt een hulpofficier van justitie (Jolene Blalock) aangetroffen terwijl ze door de straten van de stad dwaalt, verfomfaaid en in de war, en diegenen die haar vinden vertelt dat ze zojuist uit zelfverdediging een verkrachter heeft gedood. De vermeende aanvaller (Mekhi Phifer) was een man die ze op een avond in een platenwinkel zou hebben ontmoet en die haar vervolgens wekenlang stalkte. (Ray Liotta) en de hulpofficier van justitie hebben nu al een aantal jaren een hartstochtelijke verhouding.<br />'Slow Burn' voldoet op zo veel niveaus van rudimentair verhalen vertellen en filmen, dat het moeilijk is om precies te weten waar te beginnen met het opstellen van een lijst van zijn tekortkomingen. Om te beginnen heeft het iets inherent zelfvernietigends en zinloos om een verhaal te construeren vanuit twee sterk tegenstrijdige gezichtspunten <0xE2><0x80><0x93> <0xC3><0xA0> la 'Rashomon' <0xE2><0x80><0x93> als een van de veronderstelde ooggetuigen al dood is en dus niet in staat om zijn kant van het verhaal persoonlijk te vertellen. Hoe kan het de geloofwaardigheid van het verhaal versterken als het grootste deel van onze informatie naar ons toe gefilterd moet worden via een tweedehands bron, iemand die...' '... niet eens aanwezig was bij de gebeurtenissen die hij beschrijft <0xE2><0x80><0x93> tenzij hij zich natuurlijk schuilhield in een kast in de buurt tijdens al die 'intieme' momenten die hij in zo'n sappig en uitputtend detail kan beschrijven. Of anders was het moordslachtoffer een van de meest spraakmakende roddels uit de geschiedenis van de film. En waarom duurt het tot de laatste spoel voordat de zogenaamd intelligente professionele onderzoekers een steekje laten vallen in die opzet? Uiteindelijk leidt het draaien en keren van de plot tot zoveel onsamenhangendheid en verwarring dat je je zou kunnen afvragen of de filmmakers zelf wel begrepen wat ze aan het doen waren.<br />'<br />Naast de onhandige, ondoorgrondelijke verhalen, 'Slow Burn' Ook de meest overrijpe dialogen aan deze kant van 'The Black Dahlia' lijden eronder. Met knieklappende huilers als 'Ze stond daar als een mandarijn, rijp en klaar om geschild te worden' en 'Ze liep naar binnen en rook naar aardappelpuree en elke kerel binnen een straal van tien meter wilde de jus zijn' zou het script gemakkelijk de eerste prijs kunnen winnen in een wedstrijd 'Slechte Film Noir Schrijven'. Op zulke momenten is het moeilijk te geloven dat de film niet eigenlijk bedoeld is als een parodie (het acteren suggereert het zo nu en dan beslist). Bij nader inzien zou het misschien het beste zijn om bij dat idee te blijven; op die manier zou het misschien gemakkelijker gaan.
In the opening scene of "Slow Burn," an assistant district attorney (Jolene Blalock) is found wandering the streets of the city, disheveled and confused, informing those who find her that she has just killed a rapist in self defense. The alleged attacker (Mekhi Phifer) was a man she supposedly met one night in a record store and who then proceeded to stalk her for weeks thereafter. Suddenly, into the head D.A.'s office strides LL Cool J, as a friend of the deceased who has a considerably different story to tell about the events leading up to the murder as well as an entirely disparate take on the couple's relationship. Things get even more dicey when we discover that the D.A. (Ray Liotta) and the assistant D.A. have been conducting a torrid affair of their own for a number of years now.<br /><br />"Slow Burn" fails on so many levels of rudimentary storytelling and film-making that it's hard to know where exactly to begin in compiling a list of its shortcomings. To start with, there's something inherently self-defeating and pointless in constructing a narrative from two widely conflicting viewpoints - a la "Rashomon" - when one of the supposed eyewitnesses is already dead and, thus, unable to personally relate his side of the story. How does it enhance the verisimilitude of the tale if most of our information has to come filtered down to us through a secondhand source, a person who wasn't even present at the events he's describing - unless, of course, he was hiding in a nearby closet during all those "intimate" moments he is able to recount in such juicy and exhaustive detail? Either that or the murder victim was one of the chattiest, kiss-and-tell gossips in the history of the movies. And why does it take till the closing reels for the supposedly intelligent professional investigators to smell a rat in that setup? Eventually, the twist-and-turn plotting leads to so much incoherence and confusion that you might well wonder if the filmmakers themselves understood what it was they were doing.<br /><br />Beyond the clumsy, inscrutable storytelling, "Slow Burn" also suffers from some of the most overripe dialogue this side of "The Black Dahlia." With such knee-slapping howlers as "She stood there like a tangerine, ripe and ready to be peeled" and "She walked in smelling like mashed potatoes and every guy within thirty feet wanted to be the gravy," the script could easily win First Prize in a Bad Film Noir Writing contest. It's hard to believe at such times that the film isn't actually intended to be a parody (the acting sure suggests it on occasion). On second thought, perhaps it would be best to stick with that notion; it just might go down easier that way.