Deze film glinstert als een stuk van het oude Belleek. Of het nu gaat om het subtiele goud van een avondjapon die van de schouders afhangt, of om de enorme uitgestrektheid van een dik, pluchen, ivoorkleurig tapijt, bijna elk beeld glinstert van de champagne als iriserende iris.<br />En goud is een passende visuele metafoor, vooral als je het afzet tegen het zwarte satijn van een smokingkraag of de winterse zonsondergang van Manhattan, voor een wereld die voor onze ogen lijkt te verdwijnen <0xE2><0x80><0x93> een wereld die te glad, te elegant, te beschaafd is om de stoomwals van het galopperende egalitaire egalitarisme in spijkerbroek te overleven.<br />Dat de bewoners van deze verdwijnende soort, zoals afgebeeld in de film, zelf onzekere late adolescenten zijn, maakt het vertrek des te aangrijpender.<br />' Dit is waarschijnlijk het laatste Deb-seizoen...' merkt een van hen berustend op, '... vanwege de aandelenmarkt, de economie, alles...' Ja, alles... het enorme, verstikkende onderwerp dat overal rond het plot zweeft en waarvan de personages slechts tijdelijk zijn geïsoleerd.<br />Met name wordt hier de aandacht gevestigd op een groep bevoorrechte studenten van Eastern Seaboard die van de kerstvakantie genieten in een reeks Park Avenue-feestjes, 'na dansavondjes', waarin ze rondlummelen en spijtig uitkijken naar het verdwijnen van hun jeugd, hun succes, en hun soort. Het feit dat ze tegelijkertijd cerebraal, onvolwassen, geletterd, ondeugend, bang, beschaafd, goed opgeleid maar kwetsbaar en onervaren zijn, plaatst hen ver buiten de holbewoners van tieners die in de meeste post-1970-films de deconstructionistische dierentuin bewonen (met uitzondering van een ongelukkige en misplaatste'strippoker'-sequentie die de rest van de stemming van de film aantast).<br />Ze lijken zelfs buiten hun eigen tijd te bestaan, meer behorend tot die groep die Cecil Beaton in zijn 'Het glas der mode', uit de jaren twintig, 'de slimme jonge dingen' noemde. Men stelt zich in elk geval voor dat ze zich veel meer op hun gemak voelen met Ivor Novello dan met Mick Jagger. En zoals veel'slimme sets' lijken ze een gesloten corporatie. Tot dat moment komt er onverwacht een jongeman met mindere omstandigheden in hun gezelschap, Tom Townsend (Edward Clements) die op grond van zijn oprechtheid en intelligentie wordt uitgenodigd om 'aan hun tafel te komen eten <0xE2><0x80><0x93> met een geleende pas zogezegd'. Zijn romantische avonturen met de verleidelijke Audrey Rouget (Carolyn Farina) vormen het hoogtepunt van de charmante, kwetsbare plot.<br />Audrey en Tom vallen op door hun ernst en integriteit, hoewel Nick (Christopher Eigeman) ongetwijfeld het boegbeeld en de grappenmaker is die de niet-gekozen leider van de groep is. Zoals meneer Eigeman het interpreteert, is Nick de belichaming van de door de sigaret gevoede bon vivant <0xE2><0x80><0x93> standvastig, in zichzelf gekeerd, verre van deugdzaam en met een verbale pijl die nooit zijn doel mist. Hij is de vermoedelijke erfgenaam van George Sander.<br />Nicks observaties zijn, zoals ze zeggen, de prijs van de toegangsprijs waard, of het nu gaat om het beklagen van de protestantse reformatie, de maatschappelijke opklimmende surrealisten of de schaarsheid van afneembare boorden.<br /><br />Aangezien de film kort is, met veel getoupeerd haar, plaatsen cocktailjurken en auto's de film onmiskenbaar in de laatste moderniteit <0xE2><0x80><0x93> het Reagantijdperk in feite, en lang na het orkest van Ray Anthony, met hoge hoeden op <0xE2><0x80><0x93> en kunnen we de kernconclusie van de film niet missen: de parallelle vervaging van de maatschappelijke banden van de groepen, zoals geplaatst tegen de gelijktijdige ineenstorting van het beschaafde leven zoals we dat ooit kenden. Als het kerstseizoen ten einde loopt, geldt dat ook voor de avondlijke bijeenkomsten, en elke figuur wordt gedwongen zich te verzoenen met vergankelijkheid <0xE2><0x80><0x93> van zichzelf en van al het andere. In een melancholieke barscène waarschuwt een oudere man de jongeren voor de teleurstelling die voor hen ligt: 'Ik ben niet berooid, maar... het is allemaal zo middelmatig.'<br />Dat producent/regisseur Whit Stillman er op een intrigerende en betoverende manier in slaagt om het persoonlijke met het sociologische te laten versmelten, is een bewijs van de penetratie van zijn visie.<br />En, voor het geval we het nog niet begrepen hebben, hij bevat een vernuftige opname van een belangrijk boek dat op het nachtkastje is blijven liggen <0xE2><0x80><0x93> niemand minder dan Spenglers 'Decline of the West'.
This movie glistens like a piece of old Belleek. Whether in the subtle gold of an off the shoulder evening gown, or in the vast expanse of a deep, plush, ivory colored carpet, nearly every frame shimmers with champagne like iridescence.<br /><br />And gold is an apt visual metaphor, particularly when juxtaposed against the black satin of a tuxedo lapel or the wintry Manhattan night scape, for a world seemingly vanishing right before our eyes--a world too sleek, too soigné, too genteel to survive the steam roller of galloping blue-jeaned egalitarianism.<br /><br />That the denizens of this vanishing breed, as depicted in the film, are themselves, insecure late adolescents, make its departure all the more poignant.<br /><br />"This is probably the last Deb season..." one of them observes resignedly, "...because of the stock market, the economy, Everything..." Yes, everything...the huge smothering subject that hovers all around the plot itself and from which its characters are only temporarily insulated.<br /><br />In particular, the focus here is on a group of privileged Eastern Seaboard collegians enjoying the Christmas holidays in a series of Park Avenue, "after dance parties," in which they loll about and ruefully anticipate the disappearance of their youth, their success, and their kind.<br /><br />That they are one at the same time cerebral, immature, literate, prankish, frightened, polished, well educated but vulnerable and inexperienced, puts them well outside the troglodyte teens that inhabit the deconstructionist zoo in most post 1970 films, (with the exception of a unfortunate and mis-placed "strip poker" sequence which violates the picture's otherwise overall mood.)<br /><br />Indeed, they seem to exist outside their own time, belonging rather to that group Cecil Beaton dubbed "the smart young things" from the 1920's, in his "The Glass of Fashion." Certainly, one imagines them far more comfortable with Ivor Novello than Mick Jagger. And like many "smart sets" they seem rather a closed corporation.<br /><br />Until that is, into their number unexpectedly arrives a young man of reduced circumstances, Tom Townsend, (Edward Clements) who by virtue of his sincerity and intelligence, is invited to "sup at their table--on a borrowed pass" so to speak. His romantic misadventures with the beguiling Audrey Rouget(Carolyn Farina)forms the cynosure of the charmingly fragile plot.<br /><br />Audrey and Tom stand out from the pack, in their earnestess and integrity, though it is assuredly Nick, (Christopher Eigeman) their figurehead and chief quip master who is the groups' un-elected leader. As interpreted by Mr. Eigeman, Nick is the embodiment of the cocktail fueled, cigarette wielding bon vivant--trenchant, self absorbed, far from virtuous, and with a ready verbal arrow that never misses its target. He is George Sander's heir presumptive.<br /><br />Nick's observations are worth the whole price of admission as they say, whether it be bemoaning the Protestant Reformation, the social climbing Surrealists, or the scarcity of detachable collars.<br /><br />Since the film's short, bouffant,cocktail dresses and automobiles unmistakably place the film in very late modernity--the Reagan era in fact, and long after the Ray Anthony's Orchestra, top hatted milieu it depicts, we cannot fail to miss the film's core observation--the parallel evanescence of the groups' own social connections, as placed against the simultaneous collapse of civilized life as we once knew it.<br /><br />As the Christmas season ends, so do the nightly gatherings, and each character is forced to come to terms with impermanence--their own and everything else's. In a melancholy bar scene, an older man warns the youngsters of disappointment ahead, "I'm not destitute but...it's all so mediocre."<br /><br />That Producer/Director Whit Stillman manages to fuse the personal with the sociological in such and intriguing and entrancing way is a testament to the penetration of his vision. <br /><br />And, lest we miss the point, he includes a cunning shot of a significant book left on bedside table--none other than Spengler's "Decline of the West."