Het is zo'n gedistingeerde cast en crew, en ze zien eruit alsof ze het gevoel hebben dat ze deel uitmaken van iets belangrijks <0xE2><0x80><0x93> de donkere, sombere belichting, het trage heen en weer lopen en de onheilspellende muziek doen denken aan 'A Place in the Sun' van Paramount van het jaar daarvoor. Maar de scenarioschrijvers John Lee Mahin (kan dit echt dezelfde man zijn die twintig jaar geleden het levendige, schuine 'Red Dust' schreef?) en Myles Connolly maken elementaire fouten: ze maken Walkers geheim belachelijk duidelijk zonder ons zelfs maar te vertellen voor welke afdeling hij werkt, en ze eindigen willekeurig. McCarey en hoofdcommissaris Harry Stradling, ook een gedistingeerde naam, maken niet ter zake doende achtervolgingsfoto's en onbelangrijke details. En McCarey stuurt zijn acteurs totaal de verkeerde kant op: Hayes en Jagger zijn veel, veel te overdreven, en zij gesticuleert als een heldin uit een stomme film. Walker doet veel te stijfjes (wat in dat klimaat waarschijnlijk gelijkstond aan communistisch), en Heflins gebrek aan raffinement is weliswaar niet leuk om naar te kijken, maar het contrast is verfrissend. De meeste anti-rode films van die dag waren B's, en het is leerzaam om te zien wat de waarden van een B-film voor het feest kunnen betekenen. Maar het standpunt van de film, dus dat van McCarey, is weerzinwekkend, en zelfs basisfuncties als intrigeren en ijsberen zijn onder de maat.
It's such a distinguished cast and crew, and they look as though they felt they were part of something important--the dark, somber lighting, slow pacing, and portentous music suggest Paramount's "A Place in the Sun" from the year before. But screenwriters John Lee Mahin (can this really be the same guy who wrote the lively, bawdy "Red Dust" 20 years earlier?) and Myles Connolly make elementary mistakes: They make Walker's secret ridiculously obvious without even telling us what D.C. department he works for, and they end scenes arbitrarily. McCarey and DP Harry Stradling, another distinguished name, traffic in irrelevant tracking shots and unimportant details. And McCarey badly misdirects his actors: Hayes and Jagger are way, way over the top, and she gesticulates like a silent-screen heroine. Walker overdoes prissy (which I guess equaled Communist in that climate), and Heflin's underplaying, while not much fun to watch, is refreshing in contrast. Most anti-Red pictures of the day were Bs, and it's instructive seeing what A-picture production values could bring to the party. But the picture's, meaning McCarey's, viewpoint is odious, and even such basic functions as plotting and pacing are substandard.