'De ButterCream Bende' is niet alleen een afschuwelijke film, hij is ook nog eens behoorlijk fascistisch. Iedereen in de film heeft blond haar, behalve de slechterik die bruin haar heeft. Er spelen geen latino's, Afro-Amerikanen, Aziaten (afgezien van een korte vermelding van Mahatma Gandhi, maar ik denk niet dat dat telt), Indianen of homoseksuelen in de film. Als Pete (de slechterik) zich bij de slechte bende aansluit, verandert hij zelfs zonder duidelijke reden zijn achternaam in een Mexicaanse naam. Er zijn ook veel vrouwenhaters in de film, zoals de vrouw in de roze jurk die de veranda veegt.<br />Het is ook nogal slap. De ButterCream Bende (de goede bende) maait het gras van de mensen zonder geld, behalve 'de weduwe Jenkins' (niet Mrs. Jenkins, weduwe Jenkins; ze moeten haar er elke keer dat ze haar naam noemen aan herinneren dat haar man dood is, als ze instort, en natuurlijk als ze regelmatig naar de kerk gaat. Ongeveer een kwart van de film bestaat uit peppraatjes tussen vader en zoon over hoe ze met de slechte bende moeten omgaan, en in een daarvan wordt Gandhi genoemd, en ik weet dat als Gandhi zijn naam in deze chauvinistische film zou zien, hij zou huilen van schaamte. De slechte bende doet niets afschuwelijks, ze breken alleen flessen en spuiten droevige gezichten op de zijkanten van gebouwen. Ik weet zeker dat racisten van deze film houden.
"The ButterCream Gang" is not only a horrible movie, it is quite fascist as well. Everyone in the film has blonde hair, except the bad guy who has brown hair. There are no Hispanics, Afro-Americans, Asians (except for a brief mention of Mahatma Gandhi, but I don't think that counts), Native Americans, or homosexuals in the film. In fact, when Pete (the bad guy) joins the bad gang, he changes his last name to a Mexican name for no apparent reason. There's also many misogynist images, such as the woman in the pink dress sweeping the porch.<br /><br />It's also quite lame. The ButterCream Gang (the good gang) mowe people's lawns for no money, save "the Widow Jenkins" (not Mrs. Jenkins, Widow Jenkins; they have to remind her that her husband is dead every time they say her name) when she falls down, and, of course, attend regular church services. About one quater of the movie is father-son pep talks about how to deal with the bad gang, one of which mentions Gandhi, and I know if Gandhi lived to see his name mentioned in this chauvanist film, he would cry with shame. The bad gang do not do anything horrendous, merely break bottles a nd spraypaint sad faces on the sides of buildings. I'm sure racists love this movie.