Ik verbaas me een beetje over het aantal negatieve recensies die deze film heeft gekregen. Natuurlijk is dit niets meer dan een spookverhaal met een in wezen dwaze plot. (Dat was Hamlet ook.) Dat was geen belemmering voor het succes van 'Dona Flor and her Husbands', hoewel Sonya Braga's schoonheid in dat geval wel een grote hulp was. En het weerhield 'Ghost', een schaamteloze afpersing, er ook niet van om een enorme hit te worden.<br />De artiesten hier zijn, dat moet gezegd, te oud voor hun rol. Het is schandalig dat ze er niet uitzien als Brad Depp of Angelina Roberts. Ik verborg mijn ogen toen hun gezichten op het scherm verschenen.<br />Wat een vulgariteit van de producenten om deze schitterende artiesten/atleten van middelbare leeftijd te presenteren. Dat zeg ik alleen in de zekerheid dat ik nooit de betekenis van het woord 'kreukel' zal kennen. En de decors! Weerzinwekkend. Duidelijk een gestileerde toneelopstelling. De _chutzpah_! Waarom hebben ze die film niet gemaakt in San Francisco of in het zonnige Miami, waar iedereen bruin is? Een toneelstuk met zoveel kale botten als een achtergrond kan onmogelijk goed zijn, zoals _Waiting for Godot_ en _Our Town_ al lang geleden hebben bewezen.<br />Toch merk ik dat ik van de muziek en het dansen geniet, zelfs zo dat ik erdoor word meegesleept. Veel mensen schijnen te denken dat blijvende muziek met Bach in Europa is begonnen en hier met Charles Ives is geëindigd. Ik hoor veel over De Falla, die in Latijns-Amerika veel bekender is. 'El Amor Brujo' bevat wat ik in elk geval als zijn meest betoverende melodieën beschouw. Sommige zijn een beetje ondeugend. (Dat vind ik wel leuk.) En ik vind het geweldig als ik mensen met buitengewone, bijna onaardse psychomotorische vaardigheden ze zien beoefenen, hetzij op het footballveld, hetzij op de dansvloer. Ik begrijp dat wat we hier zien geen 'zuivere' flamenco is, wat dat bijvoeglijk naamwoord ook mag betekenen, maar er is een fundamenteel verschil tussen, laten we zeggen, de benadering van bijvoorbeeld Sonny Rollin of Gene Kelly of Paul Taylor op het gebied van muziek, enerzijds en die van een flamencomuzikant of -danser anderzijds. De eerste zou het heerlijk vinden om een instrument te kunnen bespelen of zijn lichaam te kunnen bewegen op een manier die in de geschiedenis van de mensheid nog nooit iemand was gelukt. Een traditionele flamencokunstenaar zou er volkomen tevreden mee zijn om te spelen, te zingen of te dansen op de manier waarop zijn grootvader dat had gedaan. Het zingen, ja, dat klinkt soms als het gejammer van een loopse kat. Dat is ook de bedoeling, neem ik aan. Al die Moorse onderdrukking van de vrouwelijke seksualiteit.<br />Ik heb Sugar Ray Leonard een keer op zijn hoogtepunt gezien, toen hij een paar minuten zat te schaduwboksen, en ik kreeg kippenvel van de gratie en perfectie van zijn bewegingen. Dat heb ik van sommige van die optredens. Ik zou ze niet hebben willen missen.
I'm kind of surprised at the number of mostly negative reviews this film has generated. Of course this is nothing more than a ghost story with an essentially silly plot. (So was Hamlet.) That served as no impediment to the success of "Dona Flor and her Husbands", although in that case Sonya Braga's beauty was a big help. And it didn't stop "Ghost," a shameless ripoff, from being a huge hit either. <br /><br />The performers here are admittedly overage for their parts. It's disgraceful that they couldn't look like Brad Depp or Angelina Roberts. I hid my eyes when their faces appeared on screen.<br /><br />What gall the producers had, presenting these splendid artists/athletes in their middle years. I only say that in the certainty that I will never know the meaning of the word "wrinkle." And the sets! Revolting. Clearly a stylized stage setting. The chutzpah! Why couldn't they have made the movie in San Francisco or sunny Miami where everyone has a suntan? No play with so many bare bones as a background can possibly be any good, as "Waiting for Godot" and "Our Town" proved long ago. <br /><br />Still I find myself enjoying the music and the dancing, even to the point of being swept up in it. A lot of people seem to think that enduring music began in Europe with Bach and ended here with Charles Ives. We don't hear a lot about De Falla, who is much better known in Hispanic America. "El Amor Brujo" contains what I think of, at least, as his most entrancing tunes. Some of them are kind of naughty. (I rather like that.) And I am thrilled when I see people with outstanding, almost unearthly psychomotor skills exercise them, whether on the football field or the dance floor. I understand that what we see here is not "pure" flamenco, whatever that adjective means, but there is a basic difference between, say, Sonny Rollin's or Gene Kelly's or Paul Taylor's approach to music, on the one hand, and that of a flamenco musician or dancer on the other. The former would be tickled pink to be able to play an instrument or move his body in a way that nobody ever had in the history of humankind. A traditional flamenco artist would be perfectly satisfied to play, sing, or dance exactly the way his grandfather had. The singing, yes, sometimes sounds like the wailing of a cat in heat. It's supposed to, I would guess. All that Moorish repression of female sexuality. <br /><br />I once saw Sugar Ray Leonard at his peak, shadow boxing for a few minutes, and the grace and perfection of his movements gave me goose pimples. So do some of these performances. I wouldn't have missed them.