Ik weet niet precies wat ik van deze film moet denken; ik vermoed dat ik hem minstens één keer moet zien, en waarschijnlijk nog een paar keer, voordat ik hem goed in mijn hoofd heb zitten. Maar mijn onvermogen om te begrijpen waar 'Sonatine' over gaat, lijkt me geen tekortkoming. De film is veel ingewikkelder dan de gebruikelijke gangsterfilms.<br />Hij begint met zeer ongeïnteresseerd en niet-verheerlijkt geweld. Mensen slaan elkaar en vermoorden elkaar, en het verschilt niet veel van toast die uit het broodrooster schiet. Het gaat snel, er wordt redelijk veel bloed vergoten, en dan is het zover. Kitano lijkt er niet in geïnteresseerd ons te behagen met het gevaar, de groteskheid of de opwinding van geweld <0xE2><0x80><0x93> er is hier een andere, niet duidelijk omschreven agenda aan het werk. Op ongeveer een derde van de film maakt hij een plotselinge overgang van dit gangsterleven naar een periode van gedwongen nietsdoen. Ik vermoed dat dit gedeelte, dat verrukkelijk speels is, de kern van deze film vormt.
I'm not entirely sure what to make of this film--I suspect I need to view it at least once, and probably several more times before I can get a good hold on it. However, my inability to fully comprehend what "Sonatine" is about doesn't strike me as a flaw. Rather, the film is much more complicated than the usual gangster film.<br /><br />It begins with very unsentimentalized and nonglorified violence. People hit and kill each other and it isn't much different than toast popping out of the toaster. It is fast, moderately bloody, and there. Kitano doesn't seem to be interested in thrilling us with either the danger, grotesqueness, or thrill of violence--another, not clearly defined agenda is at work here.<br /><br />At perhaps a third of the way into the film, it makes a sudden transition from this gangster life to a period of forced inactivity. I suspect this section, which is delightfully playful, is at the heart of this film.