Ik was dol op Roberto Begnini in LIFE IS BEAUTIFUL en JOHNNY STECCHINO, maar van deze film had ik echt de grootste moeite <0xE2><0x80><0x93> al werd hij gelukkig beter naarmate de film vorderde. Mijn grootste probleem is dat ik Begnini's personage echt eng vond. Hoewel de film eigenlijk een soort komedie zou moeten zijn, was hij helemaal niet grappig en hij kwam over als een zeer behoeftige stalker. Voor zover ik weet, is stalken een gruwel voor een goede komedie! Het lijkt wel of Begnini elke nacht droomt over trouwen met een vrouw en als hij die vrouw (Nicoletta Braschi) eindelijk in het echt ziet, stalkt hij haar! In het echte leven zou zo'n man een straatverbod tegen hem hebben laten uitvaardigen of zijn 'liefje' hebben vermoord in een of andere psychotische moord-zelfmoordtragedie! Anderen zouden hebben gelachen om zijn 'leuke' avances naar deze arme vrouw <0xE2><0x80><0x93> ik voelde me alleen niet op mijn gemak.<br />Later reist deze vrouw naar Irak op het moment dat de oorlog uitbreekt, wat de vraag oproept: is ze 100% krankzinnig? En kort na aankomst raakt ze natuurlijk ernstig gewond en ligt ze op sterven. Als Begnini erachter komt, laat hij alles in Rome in de steek en reist tegen alle verwachtingen in naar Bagdad om alles te doen wat hij kan om haar te redden. Dit deel van de film is eigenlijk best lief, aangezien hij zo hard werkt om haar in leven te houden <0xE2><0x80><0x93> het is ontroerend... Maar opnieuw moest ik mezelf eraan herinneren dat hij een stalker is en vanwege zijn bizarre obsessie een paar duizend kilometer naar een oorlogsgebied heeft gereisd.<br /><br />De kracht van de film lag in Begnini's vertolking (hoewel die af en toe wel overkwam als dezelfde man die hij in LIFE IS BEAUTIFUL was) en de tweede helft van de film (die niet geweldig was, maar wel lichtjaren voorlag op de eerste helft). De tekortkomingen bestonden uit haperende montage en verhaallijnen, een ongemakkelijke combinatie van komedie met tragedie en stalken en Jean Reno's onverklaarbare karakter <0xE2><0x80><0x93> zijn motieven en alles aan hem leken ondefinieerbaar en verwarrend. Waar het op neerkomt is dat Begnini, ook al is hij een zeer getalenteerd man, een enorme teleurstelling heeft moeten incasseren en dat de film niet bijzonder goed is. Genoeg om naar te kijken, maar niet echt goed.<br />FYI <0xE2><0x80><0x93> Nicoletta Braschi is Begnini's echte vrouw en ze hebben samen in heel wat films gespeeld.
While I loved Roberto Begnini in LIFE IS BEAUTIFUL and JOHNNY STECCHINO, I really had a hard time enjoying this film--though fortunately it got better as the film progressed. My biggest problem with it is that I felt that Begnini's character was really creepy. While the film is supposed to be a comedy of sorts, it wasn't all that funny and he came off as a very needy stalker. Last I checked, being a stalker was anathema to good comedy! It seems that every night Begnini dreams about marrying a lady and when he finally sees this woman (Nicoletta Braschi) in real life, he stalks her! In real life, such a guy would have a restraining order out against him or end up killing his "lady love" in some sort of psychotic murder-suicide spree! Others may have laughed at his "cute" advances towards this poor woman--I just felt uneasy.<br /><br />Later, this lady travels to Iraq just as the war is beginning which begs the question "is she 100% insane?!". And, shortly after arriving, she naturally is severely injured and is dying. When Begnini finds out, he drops everything in Rome and travels against all odds to Baghdad to do everything he can to save her. This portion of the film is actually pretty sweet, as he works so hard to keep her alive--it's quite touching,...though once again, I had to remind myself that he IS a stalker and traveled a couple thousand miles into a war zone because of his bizarre obsession.<br /><br />Strengths of the film were Begnini's performance (though at times, it did come off as essentially the same guy he was in LIFE IS BEAUTIFUL) and the latter half of the film (while not great--it was light-years ahead of the first half). Deficits were choppy editing and storytelling, occasionally confusing writing, an uncomfortable juxtaposition of comedy with tragedy and stalking as well as Jean Reno's inexplicable character--his motivations and everything about him seemed ill-defined and confusing. The bottom line is that despite being a very talented man, this is a huge letdown for Begnini and isn't an especially good film. Watchable but quite flawed.<br /><br />FYI--Nicoletta Braschi is Begnini's real-life wife and they have starred in quite a few films together.