Saai en ergerlijk zijn de twee bijvoeglijke naamwoorden die bij me opkwamen bij het zien van deze film. Het enige wat ervoor zorgde dat hij niet helemaal ondraaglijk werd, was Anne Baxter.<br />Totdat ze op het scherm verscheen, leek het allemaal gewoon een reeks onsamenhangende scènes te zijn, die alleen met elkaar verbonden waren door een gedeelde pretentie. En toen, boem, daar was ze en plotseling veranderde het elektromagnetische veld.<br />Het was interessant om te zien hoe krachtig de aanwezigheid van één persoon kan zijn. Want in dit geval bracht Baxter samenhang in de film. Door haar verschijning leken de verschillende elementen op hun plaats te vallen. In elk geval tot op zekere hoogte.<br />Ik probeerde erachter te komen wat het was aan haar waardoor dit leek te gebeuren. Was het de kwaliteit van een'ster'? Was het een ernst die voortkwam uit haar jarenlange ervaring? Of verzette zij, in tegenstelling tot de andere acteurs hier, zich misschien tegen de 'richting' die werd gegeven en volgde ze slechts haar eigen koers wat betreft de interpretatie van haar personage? Ik weet het niet. Ik kon er niet achter komen.<br />De enige andere acteur die een echt personage creëerde in plaats van een karikatuur was Kurt Johnson, die Victor speelde. En Sean Young was heel goed.<br />De anderen waren enorme verzamelingen aanstellerij. Robert Powell, die Pierre speelde, was vooral irritant. Toegegeven, zijn personage zou zo moeten zijn. Maar hij was niet interessant irritant. Gewoon irritant irritant.
Boring and annoying are two adjectives that spring to mind regarding this film. The only thing that salvaged it from being completely unbearable was Anne Baxter.<br /><br />Until she appeared on screen it all just seemed to be a series of disjointed scenes bound only by a shared pretentiousness. And then, boom, there she was and suddenly the electromagnetic field changed.<br /><br />It was interesting to observe how powerful the presence of a single person can be. Because, in this case, Baxter brought a coherence to the film. With her appearance, the different elements seemed to fall into place. At least to a degree.<br /><br />I tried to figure out what it was about her that seemed to make this happen. Was it "star" quality? Was it a gravitas that came from her years of experience? Or did she, as opposed to the other actors here, perhaps resist the "direction" that was being given and merely follow her own course as far as interpreting her character. I don't know. I couldn't figure it out.<br /><br />The only other actor who created a real character as opposed to a caricature was Kurt Johnson who played Victor. And Sean Young was quite good.<br /><br />The others were giant clusters of affectations. Robert Powell who played Pierre was especially annoying. Granted his character was supposed to be so. But he was not interesting annoying. Just annoying annoying.