Een vriend van me studeert momenteel aan de universiteit van Noord-Illinois en had het geluk een pasje te krijgen voor een 'proefopname' van deze film. Omdat ik absoluut niets wist van de film die in première zou gaan, had ik lage verwachtingen en dacht ik min of meer dat ik naar een studentenfilm zat te kijken. Die twijfels bleven tijdens de aftiteling bestaan toen ik een lijst met namen zag die, hoewel ze herkenbaar waren, niet bepaald de kwaliteit van een film aangaven. Ik was echter blij dat ik een echte diamant in de ruwe vorm zag; een fatsoenlijke tongue-in-cheek-thriller die het publiek de hele film lang bezighield.<br />In wezen, Judd' Zijn personage is een rijke kluizenaar die er een zelfvervullende profetie op nahoudt dat hij krankzinnig zal worden, een idee dat hem ingeprent is sinds zijn vader door het lint ging en zijn moeder afslachtte. Gehuld in zijn eigen persoonlijke demonen nodigt hij Vincent Spano uit voor een ritje en vraagt hem de motieven te onderzoeken van zijn trophy wife, Jennifer O'Dell, die hij beschouwt als een slechtbedoelende vamp die hem krankzinnig probeert te maken en hem wil beroven. Drama en confrontatie ontvouwen zich op een vrij eenvoudige manier, maar het resultaat is een solide poging die zowel gespannen als af en toe grappig is. Hoewel ik de film nauwelijks een schok zou willen noemen, zijn er genoeg onverwachte wendingen om je geboeid te houden. Het geluid was nog een beetje ruw en de tijdcode moest nog worden verwijderd, wat allebei een beetje afleidend was. Maar alle optredens vielen op, vooral Judd Nelson, die ervoor zorgt dat we The Breakfast Club helemaal vergeten terwijl hij ons eraan herinnert dat hij nog steeds kan acteren. Aangezien de regisseur in Michigan woont, was het enige lid van de crew dat over de film praatte de productiemanager, die zich meer als een MC dan als een lid van de crew gedroeg. Hij suggereerde dat de crew bestond uit een stel jonge beginnelingen, die ongetwijfeld een deel van de ervaring hebben opgedaan die op deze pagina vermeld staat. Toen ik dat hoorde, raakte ik nog meer onder de indruk van het eindresultaat en ik zou het graag nog eens bekijken als het uiteindelijke product is uitgebracht. De premier zei ook dat ze nog steeds op zoek waren naar een distributieovereenkomst, dus ik wens meneer Zambeck veel succes met zijn inspanningen en zou hem sterk aanraden dit te controleren zodra het beschikbaar is.
A friend of mine is currently attending grad school at Northern Illinois and was fortunate enough to receive passes to a "test screening" of this film. Knowing absolutely nothing about the film going in I had low expectations, more or less thinking I was about to sit through a student film. The misgivings continued through the credits when I saw a cast of names that, although recognizable, hardly signal quality in a motion picture. I was pleased to find, however, a true diamond in the rough; a decent tongue-in-cheek thriller that left everyone in the audience entertained throughout the entire film.<br /><br />Basically, Judd's character is a rich hermit who insists on living a self-fulfilling prophesy of going insane, a notion that has been ingrained in him ever since his father flipped out and slaughtered his mother. Wrapped up in his own personal demons, he invites Vincent Spano along for the ride and asks him to investigate the motives of his trophy wife, Jennifer O'Dell, who he think is an ill-intentioned vamp trying to drive him insane and rob him blind. Drama and confrontation unfolds in a fairly simple fashion, but the result is a solid effort that is both tense and occasionally funny. While I would hardly call the movie a shocker, there are enough unexpected twists to keep you engrossed.<br /><br />Since this was a test screening, the sound was still a little rough and the time code had yet to be removed, both of which proved to be a bit distracting. But all of the performances stood out, particularly Judd Nelson, who makes us completely forget about The Breakfast Club while reminding us that he can still act. Given that director lives in Michigan, the only member of the crew in attendance to talk about the film was the production manager, who acted more like an MC than a member of the crew. He suggested the crew was made up of a bunch of young first-timers, which I don't doubt given some of the experience listed on this page. After hearing that, I became more impressed with the end result and would gladly watch it again once the final product is released. The PM also said they were still searching for a distribution deal, so I would like to wish Mr. Zambeck best of luck in his endeavors and would strongly recommend checking this out once it becomes available.