Barry Shear regisseerde en Luther Davis schreef (na een roman van Wally Ferrsi) _Across 110th Street_ in 1972 en de filmsterren Anthony Quinn als Mattelli en Yaphet Kotto als Pope. Pope en Mattelli zijn twee politierechercheurs, Mattelli blank en Pope zwart, die een bloederige moord met een machinegeweer onderzoeken die plaatsvond in Harlem, op een plek waar zelden blanken iets anders doen dan zakendoen. Iemand heeft een grote hoeveelheid geld van de Italiaanse maffia gestolen en dat is allemaal in de bloedige schietpartij terechtgekomen, en alleen de dieven zijn er levend vanaf gekomen. De twee hoofdpersonen proberen de zaak op te lossen voordat het te laat is, want de maffia is bereid gewelddadige methoden te gebruiken om zijn geld terug te krijgen. Dat is een uitgangspunt voor deze klassieke film.<br />Ik ben echt dol op de sfeer in deze film, want die ontbreekt in de meeste van de huidige films. De omgeving in Harlem is erg lelijk, smerig en zanderig, en dat past bij het leven. Deze film verbergt niets, hij toont de ware gezichten van het leven in deze grote stad en alle ziekten van prostitutie tot moord die daar leven. Deze film komt aardig in de buurt van Don Siegel.' Het meesterwerk van Quinn, Dirty Harry (1971), liet ook een ruige stedelijke omgeving zien zonder een greintje humor of iets wat de realistische en genadeloze sfeer kon verzachten. De fotografie is ook geweldig en technisch gezien zijn er in deze film geen tekortkomingen. De actiescènes zijn opwindend <0xE2><0x80><0x93> zij het niet te veel <0xE2><0x80><0x93> en alles in deze film is zo krachtig en effectief als de regisseur en de scenarist van plan waren.<br />Het meest tragische personage is Mattelli, die vijfenvijftig is en niet van plan is zijn leven bij de politie en met al dat tuig voort te zetten. Kotto's personage is jonger en wil nog steeds doorgaan, maar aan het eind van de film heeft hij misschien ook andere ideeën over zijn leven. De slotscène is heel krachtig en gedenkwaardig, vooral omdat hij zo tragisch en droevig is, en ook intelligent en tot nadenken stemt. De laatste 10 minuten zijn heel opmerkelijk, omdat de spanning te snijden is en niemand weet hoe dit zal aflopen en, belangrijker nog, wie er aan het eind nog in leven zal zijn. Kogels doen hun werk als ze worden afgevuurd en laten nooit iemand in leven in deze gewelddadige en hebzuchtige wereld.<br />De uitvoeringen zijn echt fantastisch en ik vind Quinn persoonlijk het leukst in deze moeilijke film. Hij acteert heel overtuigend en heeft een paar harde scènes en fragmenten, waaruit zijn acteertalent blijkt. Ondanks het feit dat het geweld in mentaal opzicht wreed is, is het in fysiek opzicht ook heel sterk, want de maffia martelt mensen zonder wroeging om zijn doel te bereiken, maar ze hadden er ook mee moeten ophouden voordat het te laat was. Geweld en misdaad leveren nooit iets op, en dit is weer een film om uit te beelden en erover te vertellen. Deze film mag dan niet al te 'visueel gewelddadig' zijn volgens de normen voor videospelletjes en R-ratings, maar vergeleken met de meeste andere films van vandaag is geweld veel sterker en emotioneel uitdagender in deze eerlijke film, die zijn wreedheid nooit verfraait met stompzinnige one-liners en humoristische pogingen. Dit is een van de meest realistische misdaadfilms die ik ooit heb gezien. De geldbuidel aan het eind laat enige hoop voor morgen achter, ook al is die hoop voor de meeste hoofdpersonen zelf te laat gekomen.<br />Aan de overkant van 110th Street zijn een paar tamelijk ongeloofwaardige scènes en fragmenten, die niet al te zorgvuldig worden verklaard en weinig overtuigend lijken, maar het zijn er heel weinig en ze zijn gemakkelijk te vergeven na alle verdiensten en positieve dingen die deze film te bieden heeft. Deze film is net zo klassiek als Dirty Harry en ik deze 9/10-beoordeling geven en ik beveel hem ten zeerste aan voor liefhebbers van ruige gangster- en misdaadfilms, die nooit domme pogingen doen om het publiek met humor of andere popcornmethoden te amuseren.
Barry Shear directed and Luther Davis wrote (after a novel by Wally Ferrsi) Across 110th Street in 1972 and the film stars Anthony Quinn as Mattelli and Yaphet Kotto as Pope. Pope and Mattelli are two police detectives, Mattelli white and Pope black, who investigate a bloody machine gun murder that took place in Harlem, in a location in which there rarely are any white people doing something else than business. Somebody stole big amount of Italian mafia's money and it all ended up in the bloody shoot out, and only the thieves got away alive. The two lead characters try to solve this thing before it is too late, since the mafia is willing to use violent ways in order to get its money back..This is a premise for this classic film.<br /><br />I really love the atmosphere in this film since it is something that totally lacks in most of today's films. The setting in Harlem is very ugly, dirty and gritty and therefore true to life. This film doesn't hide anything, it shows the true faces of life in this big city and all the diseases from prostitution to murder that live inside it. This film is pretty close to Don Siegel's masterpiece, Dirty Harry (1971) which also showed very gritty urban setting without any bit of humor or something to ease the realistic and merciless atmosphere. The photography is also very great and technically there are no worth mentioning flaws in this film. The action scenes are exciting - albeit not too plenty - and everything in this film is as powerful and effective as the director and screenwriter intended to.<br /><br />The most tragic character is Quinn's Mattelli, who is 55 and not so willing to continue his life in police and with all this scum. Kotto's character is younger and still willing to keep on, but at the end of the movie, he may have another thoughts about his life, too. The end scene is very powerful and memorable mostly because it is so tragic and sad and also intelligent and thought-provoking. The whole last 10 minutes is very remarkable as the tension is in top and no one knows how this will end and, more importantly, who will be alive at the end. Bullets when fired do their jobs and never leave anyone alive in this violent and greedy world.<br /><br />The performances are totally wonderful, and I personally like Quinn the most in this difficult film. He acts very convincingly and has some hard scenes and segments, which show his abilities as an actor. The violence despite being brutal in mental way, is very strong physically, too, as the mafia tortures people without remorse in order to reach its target, but also they should have finished before it became too late. Violence and crime never pays, and this is again one movie to depict and tell about it. This film may not be too "graphically violent" by today's video game and R rating standards, but compared to most of today's films, violence is far stronger and emotionally challenging in this honest film, which never glamorizes its brutality with stupid one liners and humor efforts. This is among the most realistic crime films I've ever seen. The moneybag at the end leaves some hope for tomorrow, even though the hope is for most of the protagonists themselves too late.<br /><br />Across 110th Street has some pretty non-believable scenes and segments, which are not explained too carefully and seem little unconvincing, but they are very few and are easy to forgive after all the merits and positive things this film gives. This film is as classic as Dirty Harry and I give this 9/10 rating and recommend it very highly for lovers of gritty gangster and crime films, which never have any stupid efforts to amuse and entertain the audience with humor or other popcorn methods.