De film ging op unieke wijze over het mechanisme van het omgaan met traumatische ervaringen. Toegegeven, het was een oorlogsfilm. Ja, er zat een extra 'Kijk eens wat we met onze kinderen doen'-boodschap in ('Kijk eens wat we met onze kinderen doen') (die tot uiting kwam in de scène waarin hij eindelijk de kazerne van zijn zoon verlaat en dit jonge, puisterige joch zich begint te settelen), en ja, het was een moordmysterie, maar de manier waarop Haggis het verschillende gedrag van de personages weergeeft terwijl ze proberen om te gaan met extreem stressvolle en traumatische ervaringen, was het belangrijkste punt van de film.<br />Haggis maakte het duidelijk met zorgvuldige cameratechnieken en het creëren van levensechte personages. Deerfield huilde in de armen van haar man nadat ze het verminkte lichaam van haar zoon had gezien. Hij gebruikte een soortgelijke methode toen ze instortte en aan de telefoon begon te huilen (meneer Deerfield: 'Ik ga niet aan de telefoon zitten om naar jouw gehuil te luisteren.' Mevrouw Deerfield: 'Doe dat dan ook niet.') heeft Jennifer Deakins de camera op de trap gericht en kijkt recht op haar neer terwijl ze voorovergebogen op de vloer zit. Het is niet zo dat Haggis zich op deze momenten voor het publiek'verbergt' <0xE2><0x80><0x93> ik geloof dat het meer een commentaar is op de manier waarop we tijdens deze momenten loskomen van onze eigen emoties. Deerfield zag zijn verminkte zoon voor het eerst, en ook tegen het eind, toen hij besefte dat zijn eigen starre persoonlijkheid zijn zoon van zichzelf had vervreemd, en van C.P. Pennings bijna robotachtige, berouwloze bekentenis dat hij Spc had vermoord. Deerfield, die een fenomenaal acteur was, zijn twee goede voorbeelden. Je kon zien dat de berg van emoties achter zijn kille uiterlijk werd onderdrukt. Zijn bekentenis was zo vlak dat ik moeilijk kon accepteren dat hij Spc had neergestoken. Deerfield meer dan 42 keer, sneed zijn lichaam in stukken en stak het toen in brand. Maar dat is precies het punt waar Haggis een eind probeerde te maken aan deze onthechting van de werkelijkheid; de dood als een videospel zonder gevolgen ('Reageer of sterf. Reageer of sterf.') Ik denk trouwens dat Tommy Lee Jones ook een verbazingwekkende prestatie heeft geleverd. En dat is nog zacht uitgedrukt.<br />Verdere onthullingen over de aspecten van het omgaan met de dood zijn onder meer het verhaal van de soldaat die eerst zijn dobermann in de badkuip vasthield tot het dier verdronk en vervolgens die actie met zijn vrouw herhaalde. Spc. Bonner die zichzelf ophing voor zijn betrokkenheid bij de moord op Deerfield. Deerfields eigen manier om met de situatie om te gaan diende als katalysator voor de plot. Het ene moment dat hij had (en het enige moment in de film waarop er daadwerkelijk tranen te zien zijn) waarop hij probeerde zijn vader te bereiken ('Pa, er is iets gebeurd. Kun je me hier weghalen?'), werd hij afgewezen. Dus zijn vermogen om met de situatie om te gaan, manifesteerde zich in destructief gedrag: hij gebruikte drugs, schold de stripper uit, martelde de 'Hadji'. De film draait om de vraag hoe je met die monsters moet omgaan. De titel zelf is een metafoor voor die vraag. In de Vallei van Elah, waar David het opnam tegen Goliath, stonden alle personages in de schaduw van hun eigen Goliaths. Sommigen vochten (Mevrouw Deerfield, Det. Sanders), anderen staken hun hoofd in het zand (Meneer Deerfield, Meneer Deerfield), en weer anderen renden weg (Penning, Bonner). Het is net als met de tagline: soms is de waarheid ontdekken makkelijker dan die onder ogen zien. Ik vond de film ook uniek in de invalshoek die hij op de oorlog nam: de psychologische impact ervan. Afgezien van zulke waardeloze films als 'Iron Eagles' en 'Flight of the Intruder' hebben goede oorlogsfilms meer in gedachten dan een 'bewerkstelligen van een objectieve plot'. 'Saving Private Ryan' was weliswaar volledig op een doel gebaseerd, maar gebruikte de veelheid van verschrikkingen die de personages tegenkwamen om hun methoden om ermee om te gaan te benadrukken. Ik zou zeggen dat deze film meer weg had van 'Deer Hunter' of 'Jarhead', waarin wat je in de oorlog ziet ondergeschikt is aan hoe je omgaat met wat je in de oorlog ziet. Het enige bezwaar dat ik tegen de film had (een heel gematigd bezwaar) kwam van mijn vriendin, die in Irak had gediend toen ik er pas over was gaan nadenken toen zij erover begon. Het is waar dat de film maar een heel klein'stukje van het leven' geeft over onze betrokkenheid bij Irak (aangezien PTSS een majestueus aspect van deze oorlog is, maar er zijn ook veel andere facetten), dus het is niet helemaal onrechtvaardig dat alle soldaten in deze film zo 'opgefokt' zijn door hun oorlogservaringen. Maar het zou leuk zijn geweest als minstens één soldaat had geprobeerd zijn demonen op een constructievere manier het hoofd te bieden, of dat nu in therapie of op een andere niet-destructieve manier was. Toen ik tijdens haar verlof een bezoek bracht aan mijn vriendin in Duitsland, stuitte ik op pamfletten, brochures en tv-commercials (van het Armed Services Network) die infanteristen aanmoedigden in therapie te gaan om te leren omgaan met PTSS, weer te acclimatiseren in het leven in de staat, terug te keren naar hun familie, enzovoort. Niettemin vind ik persoonlijk niet dat dit een al te kritisch punt is om te stellen, dat ty Haggis een specifiek begrip van de gevolgen van oorlog probeert te illustreren en niet zou moeten inspelen op een van de 'uitzonderingen op de regel'.
The movie uniquely dealt with the mechanism of coping with traumatic experiences. True, it was a war pic. Yes, it had an additional "look what we're doing to our kids" anti-war message (which was driven home in the scene where he's finally leaving his son's barracks and this young, pimply faced kid starts settling in), and yes, it was a murder mystery, but the method in which Haggis portrays the different behaviors the characters exhibit while trying to deal with extremely stressful and traumatic experiences was the main point of the movie.<br /><br />Haggis drove the point home with careful camera techniques and crafting true-to-life characters. I like the way he kept the camera back at the end of the hallway when Mrs. Deerfield cried into her husband's arms after viewing the mutilated body of her son. He employed a similar method when she broke down and started crying on the phone (Mr. Deerfield: "I'm not gonna sit on the phone and listen to you cry." Mrs. Deerfield: "Then don't")  Deakins has the camera up on the stairs looking directly down on her while she sits hunched over on the floor. It's not that Haggis is "hiding" these moments from the audience  I believe that it is more of a commentary on our disconnection from our own emotions during these moments.<br /><br />Additionally, Haggis has the actors restrain themselves during the height of when one expects them to indicate the most suffering and when the camera is close enough to expose it, i.e. Mr. Deerfield seeing his mutilated son for the first time, also towards the end when he realizes that his own rigid personality alienated his son from himself and Cpl. Penning's almost robotic, non-remorseful confession of murdering Spc. Deerfield  which was a phenomenal performance  are two good examples. You could see the mountain of emotion being suppressed behind his cold exterior. His confession was so level that it was hard for me to accept the fact that he had stabbed Pfc. Deerfield over 42 times, dismembered his body, then set fire to it. But this is exactly the point Haggis was trying to make  this disconnection from reality; death as a video game with no consequences ("React or die. React or die.") By the way, I think Tommy Lee Jones did an amazing job as well. And that's an understatement.<br /><br />Further exposés on the aspects of coping include the side story of the soldier who first held down his Doberman in the tub until it drowned and subsequently repeated that action with his wife instead. Spc. Bonner hanging himself for his involvement in the murder of Deerfield. Pvt. Ortiez's full denial of the fact that their squad ran over an Iraqi child ("That wasn't no kid. That was a dog. As far as I'm concerned, that was a dog. I don't know what that picture is."). More importantly, Spc. Deerfield's own methods of coping served to act as the catalyst for the plot. The one moment he had (and the only moment in the movie where tears are actually shown falling) where he tried to reach out to his father ("Dad, something happened. Can you get me out of here?"), he got snubbed. So his ability to cope manifested itself into destructive behavior: doing drugs, bad-mouthing the stripper, torturing the "Haji" militant, picking fights with his comrades  ultimately leading to his demise. All of these characters had their demons to deal with. The point of the movie was how to deal with those monsters. The title, itself, acting as a metaphor to that exact question. The Valley of Elah  where David took his stand against Goliath  was where all the characters of this movie stood in the shadows of their own Goliaths. Some fought (Mrs. Deerfield, Det. Sanders), some stuck their heads in the sand (Ortiez, Mr. Deerfield), and some ran away (Penning, Bonner). Much like the tagline states: sometimes finding the truth is easier than facing it.<br /><br />I also thought the movie was unique in the angle it took on war: its psychological impact. Excluding such crappy movies like, "Iron Eagles" and "Flight of the Intruder", good war movies have more than an "accomplishing-an-objective" plot type in mind. "Saving Private Ryan", although based entirely around an objective, used the multitude of horrors the characters encountered to highlight their methods of dealing with it. I'd say this movie was more along the lines of "Deer Hunter" or "Jarhead"  where what you see in war plays second fiddle to how you deal with what you see in war.<br /><br />The only objection I had to the movie (a very moderate one) was originated by my girlfriend, who served in Iraq  I hadn't thought about it until she brought it up. True, the movie is a very small "slice of life" take on our involvement in Iraq (granted, PTSD is a MAJOR aspect of this war  but there are many other facets as well), so it's not entirely unjustified to have ALL the soldiers of this movie be so "f***ed up" from their wartime experiences. However, it would have been nice to see at least one soldier try to cope with his demons in a more constructive way  be it counseling or in some other non-destructive method. When I visited my girlfriend in Germany, during her leave, I came across pamphlets, brochures, and television commercials (on the Armed Services Network) that encouraged infantry men and women to seek counseling in helping deal with PTSD, acclimating to life in the states again, returning to their families, and so forth. Nevertheless, personally, I don't feel that this is too critical of a point to make  Haggis is trying to illustrate a specific notion of the effects of war and shouldn't have to cater to any of the "exceptions to the rule."