Om te zeggen dat het Alex-personage uit Stanley Kubricks 'A Clockwork Orange' onsympathiek is, is net zoiets als zeggen dat de Manson-familie een beetje slecht was. Hij is niet alleen onsympathiek, hij is verachtelijk, angstaanjagend, ziek, gestoord en uiteindelijk een kwelende belichaming van al onze grootste realistische angsten en zorgen. Maar Alex ziet zichzelf niet als een ziek persoon. De sleutel daartoe ligt in zijn commentaar.<br />Alex ziet zichzelf niet als een perverseling, net zoals wij onze eigen tekortkomingen niet zien en Ramond Babbitt zijn eigen autisme niet zag. Voor ons zijn we allemaal normaal, wat een angstaanjagende gedachte is.<br />'A Clockwork Orange.' De film, die oorspronkelijk in 1973 was uitgebracht na een verzoek om een R-classificatie (die werd toegekend nadat de film oorspronkelijk was aangemerkt als een film voor de X-klasse), was bijna dertig jaar geleden uit Groot-Brittannië verbannen. De meeste filmfans in Europa zullen je vertellen dat ze de film jaren geleden, toen ze jong en nieuwsgierig waren, op korrelige illegale videobanden hebben gezien.<br />Maar voor degenen onder ons die het geluk hebben 'A Clockwork Orange' in al zijn vreemde pracht te mogen aanschouwen, is het een ervaring die je waarschijnlijk nooit zult vergeten. De personages, de stijl, het onderwerp, het expliciete materiaal <0xE2><0x80><0x93> alles samen vormt het een prachtig geheel dat je nog lang zal bijblijven nadat de aftiteling is afgelopen. In wezen is het een verhaal over Alex' reizen in de gevangenis en het proces waarin hij opnieuw wordt onderworpen aan de wereld na onmenselijke behandelingen om het kwaad uit hem te verdrijven. 'Een klokhuissinaasappel' is inderdaad net zo onconventioneel als de titel.<br />Alle verhalen over verlossing hebben personages die we geleidelijk leren waarderen of op z'n minst leren tolereren. Niet 'Een klokhuissinaasappel'. Onze verteller blijft gedurende de hele film hetzelfde, altijd een incarnatie van alles wat verkeerd is in de moderne wereld van vandaag. Hij maakt geen reinigingsproces door en aan het eind van de film vinden we hem minder aardig dan aan het begin. Dat is gewaagd.
To say that the Alex character from Stanley Kubrick's "A Clockwork Orange" is unlikable is like saying the Manson family was sort of bad. He's not just unlikable; he's despicable, terrifying, sick, twisted, and ultimately a haunting embodiment of all our greatest realistic fears and worries. But Alex does not see himself as a sick person. The key to this is in his voice-over narrative.<br /><br />Alex does not see himself as a pervert, just as we do not see our own flaws and Ramond Babbitt did not see his own autism. To us, we are all normal, which is a scary thought.<br /><br />"A Clockwork Orange," which was originally released in 1973 after an appeal for an R rating (that was granted after originally being tagged as an X-rated motion picture), had been banned from Britain for close to thirty years. Most film fans in Europe will tell you that they had seen the movie on grainy bootleg videotapes years ago when they were young and curious.<br /><br />But for those of us lucky enough to enjoy (or squirm through) "A Clockwork Orange" in its entire odd splendor, it is an experience you are likely to never forget. Its characters, its style, its subject matter, its explicit material--all of it combines to create a marvelous whole that will stay with you long after the credits stop rolling.<br /><br />Essentially a tale focused on Alex's journeys in jail and his process of being re-submitted to the world after inhumane treatments to cure the evil out of him, "A Clockwork Orange" is indeed as offbeat as its title.<br /><br />All tales of redemption involve characters that we gradually come to appreciate, or like, or--at the very least--learn to tolerate. Not "A Clockwork Orange." Our narrator remains the same throughout the movie, always an incarnation of everything wrong in today's modern world. He goes through no cleansing process and by the end of the film we like him less than we did at the beginning. That's daring.