Ik ben maar twee keer in mijn leven uit een film gestapt, en dit was er een van. De andere was Taxi Driver, die in die tijd van mijn leven gewoon te gewelddadig was om te kunnen verteren. Dit was gewoon te misselijkmakend om te kunnen verteren. Vervuld van slecht acteerwerk, afgezaagde dialogen, tweedimensionale personages en soms - amateuristische cinematografie en filmmontage. Voorbeelden: een ruzie in de keuken tussen de zussen wordt opgelost door speels brekende borden op de vloer en de drie zingend en dansend, arm in arm over de scherven heen. Gewoon te schattig. Een personage demonstreert haar levenslust door rechtop te gaan staan in een sportwagen terwijl de wind door haar haar blaast en 'Woo-hoo-o-o-o-o-o!' te gillen. En niet alleen liep ik na 50 minuten weer naar buiten, maar mijn vrouw (een 'chick-flick'-fanaat) stelde voor dat we het theater uit zouden gaan voordat ze fysiek ziek werd van deze kalkoen grande.
I have only walked out on a movie twice in my life, and this was one of them. The other was Taxi Driver, which, at that time in my life, was just too violent to stomach. This was just too sickening to stomach. Filled with bad acting, trite dialog, two-dimensional characters, and sometimes-amateurish cinematography and film editing. Examples: A kitchen quarrel amongst the sisters is resolved by playfully breaking dishes on the floor and the three singing and dancing over the shards arm in arm. Just too cute. A character demonstrates her zest for life by standing up in a sports car with the wind blowing in her hair and squealing, "Woo-hoo-o-o-o-o!" Just too trite. And not only did I walk out after 50 minutes, but it was my wife (a "chick-flick" aficionado) who suggested we get out of the theater before she became physically ill from this turkey grande.