Ik voel me een beetje als het meisje in die goedkope horrorfilm, als ze het alarmnummer belt om hulp, terwijl de moordenaar vlak bij haar in huis is... Ik zit nu naar de film te kijken, en ik heb het gevoel dat ik iets moet doen om hulp te krijgen... Dit is de afschuwelijkste film die ik sinds Hope Springs heb gezien. Het schrijven gaat met horten en stoten, de personages struikelen, en de muziek zwelt herhaaldelijk aan, net als die akelige, recalcitrante puist op de hals van Boer Bean. Wreed <0xE2><0x80><0x93> sorry, deze film heeft gewoonweg geen positieve eigenschappen. Fotografie? Scenario? Bulloney! Koop een kalender van de kust van Maine, als je daar op uit bent. De bezorgde, angstige, verdrietige, vermoeide en boze blikken lijken allemaal op elkaar, en ik merk dat het me niet kan schelen welke van de twee ze probeert te beschrijven. De dramatische flashbacks zijn o zo onlogisch en o zo irritant. Genoeg.
I feel a bit like the girl in the cheesy teen horror flick, as she dials 911 for help when the killer is right in the house with her... I'm watching the movie right now, and I feel like I have to do SOMETHING to get help... This is the most awful movie I've seen since Hope Springs. The writing lurches, the characters stumble, and the music swells repeatedly like that nasty, recalcitrant pus-filled boil on Farmer Bean's neck. Brutal - sorry, this film simply has no redeeming features. Photography? Scenery? Bulloney! Buy a calendar of the coast of Maine, if that's what you're after. Somehow, the main character's looks of concern, fear, sadness, fatigue, and anger all seem to be the same - and I find that it's impossible to care just which one she's trying to portray. The dramatic flashbacks are oh-so-undramatic, and oh-so-annoying. Enough.