Het eerste commentaar dat hier gegeven wordt, toont een ongelooflijk gebrek aan begrip voor Steinbeck in zijn Californische periode. De scherpe opmerkingen van onze Ierse vriend tonen aan dat hij Steinbeck duidelijk niet mag en dat is zijn goed recht. Nu ik dat gezegd heb, moet ik zeggen dat hij het mis heeft. Deze film is uitstekend. Meer niet. De cast is geweldig en het verhaal is een klassieker: de vernietiging van de onschuld door de wrede werkelijkheid (dat wil zeggen: de titel van het verhaal, afgeleid van een regel uit een gedicht van Robert Burns). En hoewel Steinbeck er de man niet naar was om een sentimenteel moment voorbij te laten gaan, bijvoorbeeld Lennie's Christus-achtige onschuld, ongepaste supermenselijke kracht die per ongeluk een verwoesting aanricht die resulteert in zijn euthanasie met hetzelfde instrument dat gebruikt is voor Curley's hond, zijn deze scènes nooit sentimenteel. Voor de serieuze Steinbeck-fan is er nog meer, veel meer. Dit verhaal, en het stuk, dat in de meest experimentele periode van Steinbeck is geschreven, is doorspekt met symboliek. Je hebt de 'grote' man, het slachtoffer van de ijdelheid van de 'kleine' man. Velen zijn zich er niet van bewust dat Steinbeck klein was (1.75 m) en zich erg bewust was van zijn omvang. De bezetting is uitmuntend: Betty Fields zorgeloze en verveelde personage, Mae, contrasteert met de machtige onschuld van Chaney's Lennie. Je hebt de solide personages van Bickford's Slim, Meredith's George en Bohnen's Candy; Steele was op zijn best als de ijdele, strijdlustige Curley; de ervaren karakterspeler Noah Berry jr. als Whit voegt er nog een element van sympathie aan toe. We hebben dit kunst genre uitgevonden en ontwikkeld en deze film moet een van de beste voorbeelden daarvan zijn.
The first comment given here shows an incredible lack of understanding of Steinbeck in his California period. Our Irish friend's acrid comments show he obviously doesn't like Steinbeck and that's his privilege. Now, having said that, I must say he's wrong. This film is excellent. Just that. The cast is wonderful and the story is a classic: the destruction of innocence by cruel reality (viz: the title of the story taken from a line from a Robert Burns's poem). And, while Steinbeck was not one to let a sentimental moment pass by, e.g, Lennie's Christ-like innocence, inappropriate super-human strength which inadvertently wreaks havoc resulting in his euthanasia with the same instrument as used for Curley's dog, these scenes are never maudlin. Too, for the serious Steinbeck fan, there's more, much more. This story, and the play, created at Steinbeck's most experimental period, is fraught with symbolism. There's the "big" guy, a victim of the "little" guy's vanity. Many are not aware that Steinbeck was small (5'3") and very self-conscious about his size. The cast is outstanding: Betty Field's careless and bored character, Mae contrasts with the mighty innocence of Chaney's Lennie. There are the solid characters of Bickford's Slim, Meredith's George and Bohnen's Candy; Steele was at his best as the vain, pugnacious Curley; Veteran character actor, Noah Berry Jr. as Whit adds another element of sympathy. This is one of our American classic films. We invented and developed this genre of art and this film must stand as one of its finest examples.