Het militante conservatisme van John Milius is in deze film enigszins getemperd, hoewel de film duidelijk is gemaakt met een gevoel van nostalgie naar een tijd waarin vrouwen en Afro-Amerikanen hun onderworpen plaats kenden en daar bleven, en waarin het zinloos sterven in een immorele oorlog werd gezien als een heldhaftige en schrijnende ervaring. Het is een film waarin mensen die zich wreed en dom gedragen worden geacht charmant te zijn. Het script van de film is grof, voorspelbaar en vaak onbedoeld grappig, vooral in de gewichtige voice-overs. De krijgshaftige soundtrack, die de film gewicht probeert te geven dat het anders ontbeert, is ook onbedoeld grappig (ik daag je uit om niet te lachen aan het eind als onze drie surfmaatjes de golven in marcheren om oorlog te voeren, terwijl overal op het strand trommels en trompetten schetteren). De opvoeringen zijn eendimensionaal, hoewel dat waarschijnlijk meer de schuld is van het script dan van de acteurs. Aan de bovenzijde zijn de lichamen prachtig. Jan-Michael Vincent trekt zijn shirt zo vaak mogelijk uit (zoals hij in zijn jongere jaren vaak deed) en de jeugdige, gebeeldhouwde borst van William Katt was net zo mooi als die van Vincent. Er zijn een paar geweldige beelden van water en een paar mooie beelden van surfen, maar niet genoeg naar mijn smaak. De climax van de laatste scène in de branding is de moeite van het bekijken waard, ondanks de angstwekkende herrie die je moet verdragen om er te komen. Misschien is het beter met het geluid uit.
John Milius's militant conservatism is somewhat subdued in this movie, though the movie was clearly made with a sense of nostalgia for a time when women and African-Americans knew their subjugated place and stayed there, and when going off to die pointlessly in an immoral war was seen as heroic and poignant. It's a film in which people who behave cruelly and stupidly are supposed to be viewed as charming. The script for the film is crude, predictable, and often unintentionally funny, especially in the portentous voice-over sections. The martial soundtrack, which tries to give the movie weight it otherwise lacks, is also unintentionally funny (I dare you not to laugh at the end when our three buddy-boy surfers march into the waves as to war, drums and trumpets blaring all up and down the beach). The performances are one-dimensional, though that's probably more the fault of the script than the actors. On the up side, the bodies are beautiful. Jan-Michael Vincent takes his shirt off as often as possible (as he tended to do in his younger days), and William Katt's youthful sculpted chest was a match for Vincent's. There's some great footage of water, and some fine surfing, though not enough for my taste. The climactic, final surf-scene is worth watching, despite the angsty bromance you have to endure to get there. It might be better with the sound off.