De scène die de sleutel tot de film vormt, is die waarin de vader koortsachtig de aanval op zijn huis opneemt en tegelijkertijd, in een vlaag van'verslaggeverstaal', tegen de vader zegt: 'Wat wordt er van ons verwacht?'<br />'Wat worden we geacht te voelen?'<br />De sleutel tot de film is dat je nooit mag weten wat je geacht wordt te voelen. Tegenwoordig wordt ons vaak, of je dat nu weet of niet,'meegedeeld' wat we moeten voelen. Takashi Miike neemt dit feit als uitgangspunt en trekt het tapijt onder ons vandaan. Hij bouwt zijn film rond het fenomeen van tv/media, het opbouwen van emoties, het blootleggen, het exploiteren. maar houdt deze spanning gedurende de film vast en laat ons geen moment in onze leunstoel zitten, laat ons geen moment in dat comfortabele gebied komen waarin ons wordt verteld wat we moeten voelen.<br />en daardoor wordt het kijken naar deze film een griezelig, zenuwslopend proces, zoals door alle anderen is opgemerkt. Ben ik vol walging, verontwaardigd, geamuseerd, meelevend, boos, in de war? dat krijg je nooit te horen. je moet het in je eentje doormaken. en daar gaat het om.
among all the scenes -- of which there are many many memorable ones believe me -- the one which has the key to the movie is when the father is frantically taping the attack on his house and speaking at the same time and among a frenzy of "reporter-talk" he says, <br /><br />"what are we supposed to feel?"<br /><br />the key to the movie is, you are never allowed to know what you are supposed to feel. these days, whether you know this or not, we are frequently "told" what to feel. Takashi Miike takes this fact around, pulls the carpet from under all of us. he builds his film around the phenomenon of TV/media, emotion-building, exposing, exploiting. yet keeps this tension through the movie and does not allow us for a moment to settle in our armchairs, does not for one moment let us get into that comfy zone of being told what to feel. <br /><br />and hence watching this movie becomes this eerie, stressful process as noted by everyone else. am i disgusted, indignant, amused, sympathetic, angry, confused? you are never told. you have to go through it on your own. and that is the point.