Wat zetes zei. De film is op dit moment op TMC te zien, in al zijn ernst, goed bedoeld en zonder enig idee hoe hij de echte werkelijkheid moet laten zien. De regisseur van alle artistieke luguberheid. Het is een mengelmoes van de nieuwste (sinds 1972) methode om kotsmisselijkmakende melodrama's uit de jaren vijftig om te zetten in trendy Europese somberheid.<br />Niemand gedraagt zich zoals de mensen in deze film. Niemand, in de rimboe of waar dan ook, praat met één haperende monotone stem en loopt alleen met één sjokkende snelheid. Echte mensen gaan sneller lopen, gaan langzamer lopen, gaan vrolijker doen, houden hun mond, gaan losser lopen, gaan langzamer lopen.<br />Misschien is _Tomorrow_ een nuttig voor/na-onderrichtmiddel. Duvall toont zijn onbevreesdheid door gretig zijn strot dicht te snoeren met een of ander stompzinnig Hollywood-accent. 's de onverschrokkenheid die hij zou gebruiken om deel uit te maken van die exclusieve groep die in zekere zin de Pi van Acteur heeft opgelost. Uiteindelijk vonden ze het bijna mystieke vermogen om zichzelf op het scherm te transformeren tot wat het DNA-niveau lijkt te zijn.
What zetes said. The movie is on TMC right now, chugging away in all earnestness, well-meaning and clueless as how to show really real reality. The directing all artsy lugubriousness. It's a mashup of the latest (as of 1972) method acting chops, 50s lung-heaving melodrama and trendy Euro bleakness. <br /><br />Nobody behaves the way people so in this film. No one, backwoods or anywhere, talks in one halting monotone and walks only at one lumbering speed. Real humans speed up, slow down, cheer up, pipe down, loosen up, get down. <br /><br />Maybe Tomorrow is a useful Before/After teaching tool. Duvall shows fearlessness, eagerly wrapping his glottis around some stupid Hollywood-hick accent. It's the fearlessness he would use to be among that exclusive crew who, in a way, solved Actor's Pi. They finally found the near-mystical ability to transform themselves on screen at what seems like the DNA level.