Om de een of andere reden wordt deze film sinds zijn première in het begin van de jaren negentig een beetje onderschat. Ik vermoed dat een groot deel van de apathie voortkomt uit het feit dat het publiek in die tijd het punt had bereikt waarop 'het kleine kind de slechterik te slim af is' (Home Alone 1 en 2, de Three Ninjas-serie, enz.) het hoogtepunt had bereikt. Toch is deze versie van Dennis Mitchells escapades de moeite van het bekijken waard, en hij kan zich zeker meten met andere John Hughes-films met een vergelijkbare (ok, 'identieke') premisse.<br />De hoogtepunten van de film zijn respectievelijk de winnende optredens van respectievelijk Mason Gamble en Walter Mathau als Dennis en meneer Wilson. Mason Gamble was een van de meer getalenteerde kinderen die in die tijd het scherm sierden. Als je meer dan een'schattig kind' kunt zien en naar zijn stembuigingen kunt luisteren, is hij eigenlijk best grappig. Mathau is natuurlijk ook Mathau en briljant. Het is een beetje irritant dat de film besloot 'PC' te worden door Alice Mitchell als carrièrevrouw af te schilderen, maar afgezien daarvan was de casting van de ouders en Martha Wilson perfect. De muziek was ook uitstekend: grillig, nostalgisch, maar niet zoetsappig.<br />Er waren maar twee problemen met de film, maar dat waren grote problemen. Ten eerste ontwikkelde de regisseur Wilsons vriendschap met Dennis niet voldoende, waardoor de laatste scènes geforceerd en banaal lijken. Ik kan me alleen herinneren dat Wilson zelfs nog beleefd tegen Dennis sprak voordat hij 'op de vlucht sloeg', toen hij in het kort uitlegde waarom hij zijn munten in een kluis bewaarde. Afgezien daarvan was hun relatie niets anders dan gegrom, gemopper en verontschuldigingen. Ten tweede was de introductie van Switchblad Sam een typisch (en o zo vermoeid) staaltje Hughes-truc, hoewel het verrassend gewelddadig was in vergelijking met zijn andere films (het kijken naar een schattig vijf jaar oud politiefilmpje en vervolgens per ongeluk een schurk in brand steken was op zijn zachtst gezegd enigszins verontrustend). Christopher Lloyds optreden was overdreven en leidde af van wat een semi-klassieke kinderfilm had kunnen worden.
For whatever reason, this film has been somewhat underrated since its release in the early nineties. I suspect that much of the apathy stems from the fact that audiences at that time had reached the saturation point with "Little kid outsmarting the bad guy" slapstick (Home Alone 1 and 2, The Three Ninjas series, etc). Still, this version of Dennis Mitchell's escapades is well worth a look, and is certainly holds its own against other John Hughes films with a similar (ok, "identical") premise.<br /><br />The highlights of the film include winning performances by Mason Gamble and Walter Mathau as Dennis and Mr. Wilson, respectively. Mason Gamble was one of the more talented child actors to grace the screen at the time- if you're able to see more than a 'cute kid' and listen to his inflection, he's actually pretty funny. Mathau, of course, is Mathau and brilliant. It's somewhat annoying that the film decided to go 'PC' in portraying Alice Mitchell as a career woman, but other than that, the casting of the parents and Martha Wilson was perfect. The musical score was also excellent- whimsical, nostalgic, without coming across as cloying.<br /><br />There were only two problems with the film, but they were big ones. First, the director did not adequately develop Wilson's friendship with Dennis, which makes the end scenes seem forced and trite. The only recollection I have of Wilson even speaking civilly to Dennis before he 'ran away' was when he briefly explained why he kept his coins in a safe. Other than that, their relationship was nothing but snarls, grumbling, and apologies. Secondly, the introduction of Switchblad Sam was a typical (and oh so tired) Hughes device, although it was surprisingly violent compared to his other films (watching a cute little five year old force feed and then accidentally set a villain on fire was slightly disturbing, to say the least). Christopher Lloyd's performance was over-the-top and distracting, taking away from what could have become a semi-classic children's film.