Net zoals acteurs Macbeth aanduiden als 'Het Schotse Spel' om het taboe te omzeilen de titel te noemen, noem ik deze film graag 'De Iraanse Film'. Het is een film van zo'n ongeëvenaarde saaiheid dat mensen die de naam uitspreken zich tot een kloosterorde zullen wenden op zoek naar stimulans. Het is niet alleen maar alsof je verf ziet drogen. Het is alsof je beige verf ziet die probeert te drogen in een humidor in een Barratt-huis.<br />Verbazingwekkend genoeg won _A Taste of Cherry_ (zoals het in het Engels heet) de Palm D'Or in Cannes. Het was een beslissing die werd gemotiveerd door politiek en pseuderie en die een voorbeeld is van de slechtste beslissingen van de jury in Cannes. (' _Zut alors. Zis film, it was made in Iran_ '. 'Nou, het is nogal saai, maar het zou het begin kunnen zijn van een renaissance in het Midden-Oosten.')<br />Helaas is dit het punt waar de verbazing eindigt. Critici hebben gesnoefd over de eenvoud van de film, maar de vijfennegentig minuten zijn een vacu<0xC3><0xBC>m van proustiaanse proporties en waren voor mij aanzienlijk minder stimulerend dan het kijken naar de achterkant van het hoofd van de man die in de bioscoop voor me zat. Niemand kan beweren dat deze film niet saai is. Het is mogelijk te beweren dat Abbas Kiarostami de bedoeling had zich te vervelen. Maar de kern van de zaak is dit: het hoefde niet saai te zijn. Verveling is geen essentiële context voor het verhaal en als zodanig een belediging voor het publiek. De plot <0xE2><0x80><0x93> een parabel over de zoektocht van een man om iemand te vinden die hem zal begraven nadat hij zelfmoord heeft gepleegd <0xE2><0x80><0x93> ontwikkelt zich met de snelheid van een gletsjer. Elke kandidaat verklaart uitvoerig de metafysische problemen van medeplichtigheid aan een dergelijke daad, maar de monologen zijn niet geraffineerder (en heel wat minder welbespraakt) dan een cafégesprek met een groepje filosofiestudenten. De Iraanse omgeving geeft enig inzicht in de islamitische cultuur, maar de hele onderneming wordt ondermijnd door de manier waarop hij wordt gefilmd.<br />Aan het begin van de meeste opnamen zie je de jeep van de hoofdpersoon van de ene kant van het scherm naar de andere rollen. 'Er gebeurt nu niets interessants.' Denk je bij jezelf als de hoofdpersoon voor de zoveelste keer uitlegt wat hij zijn passagier wil laten doen,'maar misschien bereiken we een dramatisch moment aan het eind van de film.' De jeep komt keurig aan het eind van het beeld, waarna de film overgaat in een bijna identieke opname van dezelfde jeep die hetzelfde grauwe, stoffige landschap oversteekt met dezelfde monoloog zonder dat er iets gebeurt.<br />Zelfs als je de verveling wegsnijdt, blijft er bitter weinig over, tenzij je je inlaat met het meest halsstarrige soort filmkritiek. Ik heb een recensie gelezen waarin werd beweerd dat de onbewogen optredens van de hoofdpersoon 'aantoonden door dingen te verbergen'. Een andere recensie suggereerde dat het feit dat het personage niet kon verklaren waarom hij zichzelf van het leven had beroofd, hem tot 'iedereen' maakte. Ik stel voor dat er een element van de nieuwe kleren van de keizer in zit.<br />Een Smaak van Kersen heeft met metafysica te maken, maar dat maakt het niet diepzinnig. Kijkers die het kunnen doornemen zijn open van geest, maar dat maakt hen niet intellectueel. Ga dit niet zien op grond van een ontvankelijke pseud. Ga het helemaal niet zien.
In the same way that actors refer to Macbeth as "The Scottish Play" to avoid the taboo of mentioning the title, I like to refer to this as "The Iranian Film". It's a movie of such unparalleled tedium that to pronounce its name may drive people to enter a monastic order in search of stimulus. It is not merely like watching paint dry. It is like watching beige paint attempting to dry in a humidor in a Barratt Home.<br /><br />Astonishingly, A Taste of Cherry (as it translates) won the Palm D'Or at Cannes. It was a decision motivated by politics and pseudery that exemplifies the worst Cannes jury decisions. ("Zut alors. Zis film, it was made in Iran." "Mon dieu, what's it like?" "Well, it's quite boring, but it could be the start of a Middle Eastern renaissance.")<br /><br />This, sadly, is where the astonishment ends. Critics have fawned over it for its simplicity, but the 95 minutes is a vacuum of Proustian proportions and was, for me, substantially less stimulating than watching the back of the head of the man sat in front of me at the cinema. No one can argue that this film is not boring. It's possible to contend that boredom was Abbas Kiarostami's intention. But the crux of the matter is this: it didn't need to be dull. Tedium is not a vital context for the story, and as such is an insult to the audience.<br /><br />The plot - a parable depicting a man's quest to find someone who will bury him after he commits suicide - moves with glacial speed. Each candidate explains at length the metaphysical problems with being complicit in such an act, but the monologues are no more sophisticated (and a great deal less articulate) than a pub conversation with a clutch of philosophy students. The Iranian setting gives some insight into Islamic culture, but the whole enterprise is undermined by the way it is filmed.<br /><br />At the beginning of most of the shots, you see the main character's jeep trundling from one side of the screen to the other. "Nothing interesting is happening now," you think to yourself as the protagonist explains yet again what he wants his passenger to do, "but perhaps we will reach a dramatic moment at the end of the shot." The jeep duly reaches the end of the frame, only for the film to cut to a near-identical shot of the same jeep crossing the same drab and dusty landscape with the same uneventful monologue.<br /><br />Even if you strip away the boredom, there is precious little underneath unless you engage in the most polo-necked type of film criticism. I have read one review that claimed that the protagonist's stone-faced performance was "showing by concealing". Another suggested that the failure to explain the character's motivation for killing himself made him an "everyman". There is, I suggest, an element of the emperor's new clothes about this.<br /><br />A Taste of Cherry deals with metaphysics, but that does not make it profound. Viewers who can sit through it are open minded, but that does not make them intellectual. Don't go and see this on the say-so of an impressionable pseud. Don't go and see it at all.