Misschien vond ik het mooier omdat ik geen toneelproductie of de meeste films uit 1936 heb gezien. (Ik heb alleen de scènes uit 'Ol' Man River' en 'Can' Help Lovin' Dat Man' uit die film gezien.) Maar toch, deze versie was op zich niet zo slecht. Zelfs als Ava Gardner sexyer is dan Julies bedoeling was, is ze in de latere scènes nog steeds geweldig en oprecht hartverscheurend. Haar versies van 'Can't Help Lovin' Dat Man' en 'Bill', met hulp van Annette Warrens nagesynchroniseerde stem, slagen erin zwoel en toch ook heel teder te zijn. (Op de soundtrack laat Ava ons zelfs zien dat ze in sommige stukken waarin ze die liedjes zingt geen slechte stem heeft. ) Het is waar, de romance tussen Katharine Grayson en Howard Keel is niet erg interessant, en afgezien van 'Make Believe' zul je door de meeste van hun nummers heen moeten gapen omdat je geen van beiden kunt verstaan. Maar dat wordt meer dan goedgemaakt door de mooie uitvoeringen van de Kern-Hammestein-muziek (behalve die welke opgetekend zijn). 'Ol' Man River' is nog steeds buitengewoon krachtig en ontroerend, zelfs als de man die het zingt een niet-bestaande rol heeft in het geheel, zelfs als hij niet Paul Robeson is, en zelfs als er delen van ontbreken. Marge en Gower Champion zijn in vorm in hun aantal, en je moet onwillekeurig glimlachen tijdens 'Life Upon the Wicked Stage' als Marge een rok draagt die hoger is dan die van Aly McBeal... in de vijftig! En dan heb je nog 'Can't Help Lovin' Dat Man', 'Bill' en 'Make Believe'. Misschien is het in vergelijking met zijn voorgangers afschuwelijk, maar misschien is het niet zo erg als je het gewoon voor lief neemt.
Maybe I liked it better because I haven't seen a stage production or most of the 1936 movie. (I just saw the "Ol' Man River" and "Can' Help Lovin' Dat Man" sequences from that movie.) But still, this version really wasn't so bad taken just by itself. Even if Ava Gardner is sexier than anyone intended Julie to be, she is still great and truly heartbreaking in the later sequences. Her renditions of "Can't Help Lovin' Dat Man" and "Bill," with th help of Annette Warren's dubbed-in vocals, manage to be sultry and yet very tender, too. (Indeed on the soundtrack, Ava herself shows us she didn't have a bad voice in outtakes of her singing those songs.) True, the romance between Katharine Grayson and Howard Keel isn't very interesting, and except for "Make Believe," you'll have to yawn through most of their numbers since you can't understand either one of them. But that's more than made up for by fine performances of the Kern-Hammestein score, (except those which are noted). "Ol' Man River" is still extremely powerful and moving, even if the man singing it has a non-existent role in the proceedings, even if he isn't Paul Robeson, and even if it's missing parts. Marge and Gower Champion are in fine form in their numbers, and you can't help but smile during "Life Upon the Wicked Stage," when Marge wears skirts hiked higher than Aly McBeal's... in the 50s! And then there's "Can't Help Lovin' Dat Man," "Bill," and "Make Believe." Perhaps in comparison to its predeccesors it' horrible, but maybe it isn't so bad if you jus take it for itself.