Bean en O'Malley, naast de altijd irritante, onnozele Simmerson (Michael Cochrane) en de eeuwige favoriet Hugh Fraser als Wellington, spelen op hun gebruikelijke superieure manier. Na zo veel uitjes samen voelen ze als oude vrienden in je woonkamer. Bean straalt, hoewel ze er ouder en een beetje uitgeput uitziet, nog steeds sensualiteit uit. India glinstert, net als zijn inwoners, maar de regisseur Tom Clegg had er goed aan gedaan de gebiedende smeekbeden van de Indiase/Amerikaanse actrice (die de term natuurlijk met de nodige voorzichtigheid gebruikt) Padma Lakshmi te negeren toen ze eiste dat ze de rol van de intrigerende courtisane Madhuvanthi kreeg. Lakshmi is beeldschoon, maar ze spreekt op een vlakke toon en spreekt vaak met een dubbele tong. Ze straalt alle passie van een dode rat uit en is absoluut niet verleidelijk. Lucy Brown daarentegen sluit zich aan bij een lange reeks charmante, kuise Sharpe-heldinnen, in elk geval tot onze held haar verleidt (op de allermooiste manier, natuurlijk) als Celia, de dochter van de ontvoerde generaal. De producenten hebben de bustefoto's overdreven, vooral omdat de decolletés in 1817 al hoger waren uitgesneden, maar Brown is knap, een mooie Engelse roos in vergelijking met de donkere schoonheden van India. Ze is ook levenslustig en uit haar gevoelens op de subtiele manier die we bij Britse artiesten bewonderen. Toby Stephens is een volmaakte imbeciel in de rol van de afvallige William Dodd; hij vormt een waardige aanvulling op de akelige stal van Sharpe-boeven. Sinds die eerste episodes met Pete Postlethwaite als Hakeswill, zijn de schoenen van een Sharpe-boef bijna onmogelijk te vullen. Bravo voor de bbc dat ze ons terug hebben gebracht naar deze geliefde wereld van Sharpe en zijn landgenoten, en zijn vijanden!
Loved this latest entry in the marvelous Sharpe series! Let's hope this episode will pave the way for more episodes. Bean and O'Malley, as well as the ever-irritating, simpering Simmerson (Michael Cochrane) and perennial favorite Hugh Fraser as Wellington, perform in their usual superlative manner. After so many outings together, they feel just like old friends in one's living room. Bean, despite looking older and a trifle exhausted, continues to exude sensuality. India, as well as its inhabitants, shimmers; however, the director Tom Clegg would have done well to ignore the peremptory entreaties of Indian/American actress (using the term advisedly, of course) Padma Lakshmi, when she demanded to be cast as the scheming courtesan, Madhuvanthi. Lakshmi is gorgeous, but she speaks in a flat tone, often slurring her words; she exudes all the passion of a dead rat and is not in the least seductive. Lucy Brown, on the other hand, joins a long line of engagingly chaste Sharpe heroines, at least until our hero seduces her (in the loveliest possible way, of course), as Celia, the kidnapped general's daughter. The producers did overdo the bust shots, especially as necklines had crept higher by 1817, but Brown is pretty, a fair English rose to juxtapose against the darker beauties of India. She is also spirited and conveys her feelings in that subtle manner we admire in British performers. Toby Stephens is a perfect cretin as the renegade William Dodd; he presents a worthy addition to the nasty stable of Sharpe villains. Since those early episodes with Pete Postlethwaite as Hakeswill, the shoes of a Sharpe villain have been almost impossible to fill. Bravo to the BBC for ushering us back to this beloved world of Sharpe and his compatriots, as well as his enemies!