Het winnende seizoen is een fantasie die zich in eerste instantie richt op een 12-jarige Little League-speler, Joe Soshack, wiens ouders altijd aan het kibbelen zijn vanwege het gebrek aan succes van de vader als kostwinner. Hoewel Joes gebrek aan zelfvertrouwen als Little League-speler niet expliciet wordt vermeld, is het wel verbonden met de nijpende economische omstandigheden van het gezin.<br />Joe verdient extra geld met klusjes voor mevrouw Young, een oudere vrouw uit de buurt. Hij hoopt een honkbalplaatje uit 1971 van Willie Stargell te kunnen kopen, dat een plaatselijke handelaar in honkbalplaatjes met korting voor hem heeft gereserveerd. Young biedt hem een paar dollar aan om haar zolder op te ruimen en als Joe een uiterst zeldzame en waardevolle Honus Wagner-honkbalkaart vindt, rent hij naar huis zonder tegen mevrouw Young te zeggen dat hij de kaart heeft gevonden. Als zijn ouders hem in een vlaag van hebzucht zeggen dat hij de kaart terug moet geven, pakt Joe zijn fiets en fietst naar het plaatselijke honkbalveld, waar hij vermoedelijk van huis is weggelopen.<br />Op dit punt in de film moet ik een beetje denken aan The Wizard of Oz. Dorothy loopt ook weg omdat haar ouders haar niet 'begrijpen'; hetzelfde geldt voor Joe. Maar waar Dorothy van streek is omdat juffrouw Gulch Toto heeft meegenomen, pikt Joe de Honus Wagner-kaart meer uit puur egoïsme. Hoewel hij beweert dat hij het voor zijn gezin doet, zodat ze kunnen ontsnappen aan de financiële problemen waarin ze verkeren, doet de impulsieve daad Joe meer denken aan een verwende snotaap en een onsympathiek personage voor het grootste deel van de film. Het hele idee is dat Joe domweg onvolwassen is, maar gezien de hoge morele principes waar de ouders zich aan houden, had ik gedacht dat hij niet zo egoïstisch zou zijn.<br /><br />Voor tijdreisfantasieën moet de hoofdpersoon een slimme manier hebben om terug in de tijd te reizen. In Terug naar de Toekomst reist Marty terug in de tijd in een aangepaste DeLorean-auto. In 'Het winnende seizoen' is er niets slims aan de manier waarop Joe terug in de tijd reist. Hij staart alleen maar naar het'magische'. Honus Wagner is terug in 1909, midden in de World Series tussen de Pirates en de Detroit Tigers. En vreemd genoeg is Joe niet langer de 12-jarige Joe; hij is de 25-jarige Joe. Er is geen verklaring voor de metamorfose, maar zonder die verklaring zal de scenarist van de film de stuntelige scène in de ontknoping van de film, waarin Joe de plaats van Honus inneemt in de laatste wedstrijd van de World Series van 1909, niet kunnen navertellen.<br />Terwijl de echte Honus Wagner de zoon van Duitse immigranten was en in zijn tijd een ruwe, onbehouwen figuur, speelt Matthew Modine hem als een gewone, aardige vent. Zo'n beetje het enige historische feit dat we over Honus Wagner te weten komen, is dat hij weigerde mee te werken aan een tabaksfabrikant die zijn beeltenis wilde gebruiken voor honkbalplaatjes, die ze hoopten te gebruiken om hun product te promoten. Je zou hebben gehoopt op een genuanceerder portret van Wagner, maar de scenarist van de film plaatste hem op een voetstuk.<br />In werkelijkheid trouwde Honus in 1894 en kreeg drie dochters. Maar in 'The Winning Season' is zijn ware liefde 'Mandy', die het uiteindelijk met hem uitmaakt nadat ze gelooft dat zijn ware liefde honkbal is. Hoewel we weinig te weten komen over het echte leven van Honus Wagner, komen we bijna niets te weten over de fictieve Mandy, een verspilde rol gespeeld door een pedante Kristin Davis.<br />De tegenstander hier is Ty Cobb. Hoewel Cobb erom bekendstond dat hij te agressief was op het veld en een slechte reputatie had onder zijn medespelers, is hij in feite een crimineel geworden als hij Joe probeert te chanteren nadat hij de honkbalkaart van Honus Wagner heeft gestolen. Cobb dwingt Joe om Honus uit te schakelen in de laatste wedstrijd van de World Series (het lijkt helemaal niets voor de zeer competitieve Cobb om zijn aartsrivaal uit te schakelen in welke wedstrijd dan ook, laat staan in de World Series!). Joe die er in de auto vandoor gaat en Wagner aan zijn lot overlaat, maakt hem nog minderwaardiger (ondanks de spoedige en verwachte verlossing!).<br /><br />De meeste pakkende honkbalfilms gaan over één bepaald moment in een spel waarin de hoofdpersoon zijn team helpt om de overwinning te behalen. In het charmante 'Het gebeurt elke lente' helpt Ray Milland zijn team om het kampioenschap te winnen door met zijn blote hand een bal te vangen; het is een instinctieve daad van zelfopoffering als hij daarbij zijn hand breekt. In tegenstelling tot dat dramatische moment van zelfopoffering is er in 'Het winnende seizoen' een volkomen ongemakkelijk moment waarop Joe het veld op gaat en doet alsof hij Honus is (hij past niet eens in Honus' personage). en niemand merkt het bedrog op, behalve Ty Cobb.<br />Het einde van 'Het winnende seizoen' is volkomen voorspelbaar. Als Joe terugkeert naar de dag van vandaag, 1985, heeft hij 'zijn lesje geleerd' en is hij niet langer een egocentrisch rotjoch. Sterker nog, hij is zelfverzekerd geworden (door het onderricht van de engelachtige Honus Wagner) en slaat nu een homerun, waarmee hij zijn team helpt het kampioenschap te winnen en alle kinderen die hem als een watje hebben uitgelachen in verwarring brengt.<br />Er wordt nog een laatste canard in gegooid, waarin mevrouw Young de verbitterde Mandy blijkt te zijn die op haar sterfbed spijt krijgt dat ze het met Honus heeft uitgemaakt. door de magische Honus-kaart op te geven die Mandy gebruikt om terug te keren naar 1909, waar ze met Honus bivakkeert. Allemaal goed en wel, maar als dat gebeurde, zou de geschiedenis anders zijn verlopen en zou de jonge Joe om te beginnen nooit de oude vrijster mevrouw Young hebben ontmoet.<br /><br />'The Winning Season' probeert op bewonderenswaardige wijze de sfeer van het 'Doodsbal'-tijdperk te herscheppen, maar zoals andere recensenten hebben opgemerkt, is er weinig poging gedaan om historisch accuraat te zijn (ja, waarom juichen de fans van Detroit als Pittsburgh de Series wint?). 'The Winning Season' had iets heel slims kunnen zijn, maar kiest voor scènes met voorspelbare sentimentaliteit.
The Winning Season is a fantasy which initially focuses on a 12 year old Little Leaguer, Joe Soshack, whose parents are always bickering due to the father's lack of success as a breadwinner. While not stated explicitly, Joe's lack of confidence as a Little Leaguer is linked to the family's dire economic circumstances.<br /><br />Joe earns extra money doing chores for Mrs. Young, an elderly woman in the neighborhood. He hopes to buy a 1971 Willie Stargell baseball card who a local baseball card memorabilia dealer has reserved for him at a discount price. Mrs. Young offers him a few bucks to clean out her attic and when Joe finds an extremely rare and valuable Honus Wagner baseball card, he runs home without telling Mrs. Young he's found the card. When his parents tell him that he must return the card, in a fit of greed, Joe grabs his bicycle and pedals off to the local little league field, presumably now a runaway.<br /><br />At this point in the film, I'm reminded a bit of The Wizard of Oz. Dorothy also runs away because her parental figures don't "understand" her; the same with Joe. But where Dorothy is upset because Miss Gulch has taken Toto away, Joe swipes the Honus Wagner Card more out of basic selfishness. Although he claims he's doing it for his family so they can escape the financial bind they're in, the impulsive act pegs Joe more as a spoiled brat and wholly an unsympathetic character for most of the film. The whole idea is that Joe is simply immature but given the high moral principles the parents live by, I would have thought that he wouldn't have been so selfish.<br /><br />Time travel fantasies need a clever way for the protagonist to travel back in time. In Back to the Future, Marty travels back in time in a retrofitted DeLorean car. In 'The Winning Season', there's nothing clever in the way Joe goes back in time. He merely stares at the 'magical' Honus Wagner Card and poof, he's back in 1909 right in the middle of the World Series between the Pirates and the Detroit Tigers. And strangely, Joe is no longer 12 year old Joe; he's 25 year old Joe. There's no explanation for the transformation but without it, the film's scenarist will not be able to pull of the clumsy scene in the film's denouement, when Joe takes the place of Honus in the last game of the 1909 World Series.<br /><br />Whereas the real Honus Wagner was the son of German immigrants and very much a rough and tumble character of his day, Matthew Modine plays him as a generic good guy. Just about the only truly historical fact we learn about Honus Wagner was that he refused to cooperate with a tobacco company who wanted to use his image on baseball cards which they hoped to use in promoting their product. One would have hoped for a more nuanced portrait of Wagner, but the film's scenarist placed him on a pedestal.<br /><br />In reality, Honus married in 1894 and had three daughters. But in 'The Winning Season', his true love is 'Mandy' who ends up breaking up with him after believing that his true love is baseball. While we find out little about the real life Honus Wagner, we find out next to nothing about the fictional Mandy, a wasted part played by a ditsy Kristin Davis.<br /><br />The antagonist here is Ty Cobb. While Cobb was known for being overly aggressive on the field and having a bad reputation amongst his fellow ballplayers, he's turned into a virtual criminal when he attempts to blackmail Joe after stealing the Honus Wagner baseball card. Cobb extorts Joe into preventing Honus from playing in the last game of the World Series (it seems highly out of character for the highly competitive Cobb to prevent his arch-rival from competing against him in any game, let alone the World Series!). Joe taking off in the car and leaving Wagner stranded, makes him even more unlikeable (despite the soon and expected redemption!).<br /><br />Most engaging baseball films involve the focus on one particular moment in a game where the protagonist helps his team go on to victory. In the charming "It Happens Every Spring", Ray Milland, helps his team win the championship by catching a ball with his bare hand; it's an instinctive act of self-sacrifice as he breaks his hand in the process. Unlike that dramatic moment of sacrifice, there's a completely awkward moment in 'The Winning Season' where Joe goes out on the field pretending he's Honus (he can't even fit into Honus's uniform) and no one notices the deception except Ty Cobb.<br /><br />The ending to 'The Winning Season' is utterly predictable. When Joe returns to the present day 1985, he's 'learned his lesson' and is no longer a self-centered brat. What's more he's become confident (due to the tutelage of the angelic Honus Wagner) and now hits a home run, helping his team win the championship and confound all the kids who've been heckling him as a wimp.<br /><br />There's a final canard thrown in where Mrs. Young turns out to be the embittered Mandy who on her deathbed regrets breaking up with Honus. Now Joe is willing to make a 'sacrifice' by giving up the magical Honus card which Mandy uses to return to 1909 where she shacks up with Honus. All well and good but if that happened, history would have turned out differently and the young Joe would never have met the spinster Mrs. Young in the first place.<br /><br />'The Winning Season' admirably attempts to recreate the look of the "Dead Ball" era but as other reviewers have pointed out, little attempt has been made to be historically accurate (yes, why do the Detroit fans cheer when Pittsburgh wins the Series?). 'The Winning Season' could have been something really clever but settles for scenes of predictable sentimentality.