Eindelijk krijg ik een van die vroege Chinese drama's te zien met acteurs uit Hollywood die als oosterlingen zijn opgemaakt. Ik heb het niet over een kaskraker als The Good Earth of Dragon Seed, maar over een van de eerste geluidspotpourri's. Als The Hatchet Man begint, ben ik een beetje op mijn hoede. Een lange, gedrukte proloog zet de premisse van het verhaal uiteen. Terwijl ik het lees, vermoed ik dat dat oké is, omdat de culturele normen die worden uitgebeeld vreemd en onbekend zijn voor een Amerikaans filmpubliek van 1932. Edward G. Robinson, altijd voortreffelijk, is als altijd prima; in het begin herken ik Loretta Young niet, terwijl Leslie Fenton me aanvankelijk niet als Chinees voorkomt. Ik vraag me af of de film een hoop gestereotypeerd gelul zal worden, vol toevalligheden en verzinsels.<br />Het duurt niet lang of hij wint het van me, wordt beter en dan nog beter. De Bijl-man gaat rassendynamiek met meer inzicht benaderen dan verwacht. Regisseur William Wellman past intelligentie toe en behandelt de meer lugubere aspecten van deze thriller met de noodzakelijke afstandelijkheid, want in minder waardige handen zou het allemaal melodramatisch uit de hand kunnen lopen. Het is pre-Code, dus het verbaast me niet echt dat drugsgebruik belangrijk is om de climax van de film te creëren, en dat die ene figuur, een voormalige huurmoordenaar, niet gestraft wordt omdat hij vervaagt. Intussen gedragen goede karakterspelers zich overtuigend (behalve Charles Middleton, die te veel op Charles Middleton lijkt, en dan is er nog de kwestie van de rolbezetting van Fenton, hoewel hij goed acteert). Bovendien begin ik me te realiseren dat Loretta Youngs acteerbereik beperkt is, iets wat haar popperige schoonheid me in de talloze films uit die periode niet is opgevallen.<br />Maar de klapper is het slimme, schokkende, koel ironische verrassingsuiteinde. Mensen, dit moet je zien. Weinig films hebben ooit met zo'n schok afgesloten!
SLIGHT SPOILERS Finally I get to see one of those early Chinese-themed dramas with Hollywood actors made up like Orientals. I'm not talking about a blockbuster like The Good Earth or Dragon Seed, but one of the early sound potboilers. When The Hatchet Man begins, I'm a little leery. A lengthy printed prologue spells out the story premise. I suspect while reading it that this is OK because the cultural norms to be depicted are alien and unfamiliar to a 1932 American movie audience. Edward G. Robinson, always superb, is fine as always; at first I can't recognize Loretta Young though, while on the other hand, Leslie Fenton doesn't initially strike me as Chinese. I'm wondering if the movie is going to be a lot of stereotyped bunk, full of coincidences and contrivance.<br /><br />Before long, it soon wins me over, getting better and than better still. The Hatchet Man approaches racial dynamics with more insight than expected. Director William Wellman applies intelligence, handling this thriller's more lurid aspects with needed detachment, as in less worthy hands it could've all gone melodramatically out of control. It's pre-Code, so I'm not really surprised that drug use is important to setting up the film's climax, and that one figure, formerly an assassin, is unpunished at fade out. Meanwhile, good character actors handle themselves convincingly (except for Charles Middleton, who is too much like Charles Middleton, and there is still the question of Fenton's casting, although he performs well). Also, I'm starting to come around to the realization that Loretta Young's acting range is limited,something her doll-like beauty has been distracting me from noticing through numerous films of this period.<br /><br />But the corker is the clever, shocking, coolly ironic surprise ending. People, you have got to see this. Few movies have ever ended with such a jolt!