Dit was een film die vrij hoog scoorde in de Leonard Maltin Guide <0xE2><0x80><0x93> die zei dat de film 'nog steeds krachtig' was. Nou, ik was opgewonden toen ik hem zag, want ik ben dol op Amerikaanse propagandafilms uit de Tweede Wereldoorlog en heb er een heleboel gezien. Jammer genoeg, hoewel de oorspronkelijke toneelproductie van het toneelstuk en de volgende film een hele sensatie waren, lijkt het hele geval tegenwoordig vreselijk gedateerd en slecht geschreven. Waar het op neerkomt is dat de film geen subtiliteit kent en gaten in het plot heeft die groot genoeg zijn om er een B-17 doorheen te laten vliegen! De film begint goed, want Frederic March (een goede acteur) speelt de hoofdrol. Maar mijn hoop werd al snel de grond in geboord toen het nazijongetje (Emil) bij hen komt wonen. Ten eerste is het moeilijk voor te stellen dat de nazi's een jongen het land uit laten gaan om naar de Verenigde Staten te komen terwijl wij in oorlog met hen zijn! Ten tweede is het moeilijk voor te stellen dat de Amerikaanse regering de jongen gewoon accepteert zonder zich ervan te vergewissen dat hij geen spion of Amerika-hater is. Maar hoe dan ook, hier verschijnt een jongen van 12 die vaak heel Duits klinkt (hij gebruikt afwisselend Duits en Engels), maar zijn accent is ook een beetje wispelturig <0xE2><0x80><0x93> zo nu en dan klinkt het bijna Zweeds of Pools. Ik denk dat je hem dat niet kwalijk kunt nemen, want dit is een heel veeleisende rol voor een jonge jongen. Maar je kunt het de schrijvers wel kwalijk nemen die meteen alle subtiliteit uit het raam gooien. In plaats van te doen alsof hij van Amerika houdt of het vertrouwen te winnen van zijn nieuwe familie, gedraagt hij zich onmiddellijk als de plaatselijke voorzitter van de Hitler-fanclub <0xE2><0x80><0x93> hij komt zelfs voor zijn eerste maaltijd gekleed in het uniform van de Hitler-Jugend (inclusief armband). Nu weet ik niet hoe het met jou zit, maar als ik in de oorlog had geleefd en er was een jongen bij me ingetrokken die in nazi-uniform door het huis paradeerde en haat spuide, denk ik dat ik een beetje nijdig zou zijn! Je zou ook denken dat, toen hij naar school ging en haat en nazipropaganda begon te verspreiden, de school daar meer aandacht aan zou hebben besteed. Geen bezoek aan het kantoor van de directeur, geen telefoontjes naar huis en geen contact met de plaatselijke politie. Het druist tegen alle gezond verstand in om te denken dat iemand zich tijdens de oorlog zo zou hebben gedragen zonder gearresteerd te worden. Amerika heeft vrijheid van meningsuiting, maar voor een nationaal verspreide pro-nazipropaganda uit andere landen tijdens de oorlog, is dit belachelijk! Als dit het enige probleem met de film was, zou je het aan naïviteit kunnen toeschrijven. Helaas werd het een stuk erger. Emil verspreidde overal woede en afwijkende meningen maar niemand deed er echt iets aan... tot nu toe. MAAR, na 1001 waarschuwingsborden en als hij dan twee mensen probeert te vermoorden (door de ene met een pook van de open haard te slaan en de andere neer te steken), zou je denken dat het kind gedeporteerd of gearresteerd of zelfs doodgeschoten zou zijn! Maar in een van de slechtste einden uit de filmgeschiedenis heeft die stomme familie medelijden met het kind en besluit, zoals de Beatles eens zeiden: 'Het enige wat je nodig hebt is liefde.' Om het nog erger te maken was het meisje dat met de pook werd geslagen Marchs eigen kind en de dame die March overhaalt om uiteindelijk geen aanklacht in te dienen was zijn joodse verloofde! Jakkes! Wat een kletskoek. De film slaat gewoon nergens op en wordt vermoeiend door dit alles.
This was a film that got a rather high score in the Leonard Maltin Guide--saying the film was "still potent". Well, I was excited about seeing it, as I love American WWII propaganda films and have seen a huge number of them. Unfortunately, while the original stage production of the play and the subsequent movie made quite a splash, the whole thing seems terribly dated and poorly written today. The bottom line is that the film lacks subtlety and has plot holes big enough to fly a B-17 through them! The movie begins well enough, as Frederic March (a fine actor) is in the lead. But my hopes were soon dashed when the little Nazi boy (Emil) comes to live with them. First, it's hard to imagine the Nazis letting a boy leave the country to come to the US while we are at war with them! Secondly, it's hard to imagine the US government just accepting the kid without making sure he wasn't a spy or an America-hater. But regardless, here appears a 12 year-old boy who often sounds quite German (he uses German and English interchangeably) but his accent also wavers a bit--almost sounding Swedish or Polish from time to time. I guess you can't blame him that much, as this is a VERY demanding role for a young boy. But who you can blame are the writers who immediately throw subtlety out the window. Instead of the kid pretending to love America or creating trust with his new family, he immediately acts like the local chairman of the Hitler fan club--even showing up to his first meal dressed in full Hitler Youth regalia (including an armband). Now I don't know about you, but if I'd been alive during the war and a kid moved in with me and preceded to parade around the house in Nazi uniform spouting hate, I think I'd be a bit peeved! But, March and the rest try to show him understanding instead of turning the brat over to the FBI!! Plus, while March works on top-secret military plans, he does a lousy job of securing them so Emil isn't able to steal them. Also, you'd think when he went to school and began spreading hate and Nazi propaganda that the school would have taken more notice. No trip to the principal's office, no phone calls home and no contact with the local police. It just defies all common sense to think that during the war anyone would have been allowed to act this way without being arrested is crazy. America DOES have freedom of speech, but for a foreign national spreading pro-Nazi propaganda during the war, this is ridiculous! Now if this was the only problem with the film, I guess you could chalk it up to naiveté. Unfortunately, it got a lot worse. Emil spread anger and dissent everywhere but no one actually did anything about this...so far, so good. BUT, after 1001 warning signs AND when he then tries to kill two people (by beating one with a fireplace poker and then trying to stab another), you'd think the kid would have been deported or arrested or even shot! But, in one of the worst endings in film history, they stupid family feels sorry for the kid and decides, like the Beatles once said, "all you need is love". To make matters worse, the girl who was beaten with the poker was March's own kid and the lady who convinces March not to press charges in the end was his Jewish fiancée!! Yecch!!! What drivel. The film just doesn't make sense and becomes tiresome because of all this.