Ik sta versteld van Ozons inzicht in verlies. Als de dood zo plotseling komt, kun je de illusie hebben dat het leven doorgaat, vooral als een stel al zoveel jaren samen is. We krijgen alles te zien, van Maries standpunt tot het punt waarop zelfs haar beste vriendin, Amanda, onsympathiek lijkt. Als Marie inderdaad probeert zich los te maken van Jeans herinnering, biedt de nieuwe minnaar haar al na één nacht aan haar te helpen met haar 'probleem'. De korte scène met de schoonmoeder is uitmuntend. De toespelingen op Virgina Woolf vormen ook de sleutel tot begrip. Voor mij is het de sympathie van Ozon voor het personage Marie, degene die met verlies moet omgaan, die deze film zo'n kracht geeft. Zonder een spoor van toegeeflijkheid zien we een sterk personage dat probeert te overleven wat haar leven heeft verwoest.
I am amazed at Ozon's insight into loss. When death is so sudden there can be the illusion of life continuing, particularly when a couple have grown together for so many years. We are led to see everything from Marie's point of view to the point that even her best friend, Amanda, seems unsympathetic. When Marie does attempt to move away from Jean's memory, the new lover, after only one night, is already volunteering to help her with her "problem". The brief scene with mother-in-law is superb. The allusions to Virgina Woolf are also key to understanding. <br /><br />For me, it is the sympathy given by Ozon to the character of Marie, the one who has to cope with loss, which gives this film such power. Without a hint of indulgence, we see a strong character attempting to survive an experience which has shattered her life.