Je bidt dat Satan zijn opwachting zal maken. Je doet alles om deze film interessant te maken of de aandacht te trekken. The Touch of Satan wankelt voort als William Shatner in quaaludes, met enorme rekken aan dialogen, afgewisseld met ademloze pauzes, alsof de acteurs fonetisch hun keu-kenkaarten spellen. Zelfs een acteur van het kaliber van Robert Easton (I), als de leider van een luie bende, kan geen enkele opwinding in het gebeuren brengen. Wat een fatsoenlijke aflevering van 30 minuten van Twilight Zone had kunnen zijn (en in feite in plot erg op een stel zou kunnen lijken) is tot ondraaglijke lengte uitgerekt.
...you'll be praying for Satan to make an appearance. _Anything_ to make this movie at all interesting or attention-grabbing. The Touch of Satan staggers along like William Shatner on quaaludes, with huge reams of dialogue interspersed with breathy pauses as if the actors are phonetically spelling out their cue cards. Even an actor of the caliber of Robert Easton (I), as the leader of a slothful mob, can't inject any excitement into the proceedings. What might have made a decent 30-minute Twilight Zone episode (and actually in plot may have been very similar to a couple) is padded out to unbearable lengths.