Hoewel de slogan van Attack the Gas Station (1999) luidt: 'Net wanneer je wilt lachen, komen ze eraan', had het net zo goed kunnen zijn dat een paar losse handen de speeltjes van de duivel zijn. In ATGS, de derde en meest succesvolle film van de Koreaanse regisseur Sang-Jin Kim, vallen vier jonge Koreaanse punks <0xE2><0x80><0x93> tja, ze vallen natuurlijk een benzinestation aan (twee keer, twee keer bij hetzelfde benzinestation) <0xE2><0x80><0x93> omdat ze zich vervelen. Als ze beseffen dat het voor een avondje runnen van het benzinestation misschien meer oplevert dan het gewoon maar beroven, gijzelen ze uiteindelijk niet alleen de meeste klanten, maar ook de manager en het personeel. Oppervlakkig gezien is ATGS een zwarte komedie met een geweldige cast, maar uiteindelijk is het ook een prachtig onderzoek naar groepsdynamiek. De groep wordt aangevoerd door Sung-jae Lee, die No Mark speelt. Hij is de conservatiefste van de vier, met kort, militair haar en betrekkelijk normale kleren. Hij is ook een van de gemakkelijkste mensen om voor deze film te kiezen, want hij domineert het hele scherm als hij in de film zit, en het is zelfs zo geloofwaardig dat hij twee gewapende politieagenten in hun patrouillewagen intimideert terwijl hij hen met een brommer achtervolgt. Oh-seong Yu speelt Bulldozer, die de leiding heeft over de gijzelaars en rondparadeert om mensen met een hockeystick te bedreigen. Hij wordt minder vaak vertoond dan de andere drie, omdat hij met zijn gevangenen in een achterkamer zit, maar hij is altijd indrukwekkend als hij wordt getoond terwijl hij de steeds groter wordende menigte in bedwang houdt. Seong-jin Kang, die Ddan Dda-ra speelt (een mislukte muzikant) en Ji-tae Yu, die Paint speelt (een mislukte schilder die graag naakten maakt, ze dan met verf overdekt en roept: 'Ik ben een genie!'), zijn leuk om naar te kijken en wat punkerachtiger, maar ze worden overschaduwd door zowel No Mark als Bulldozer. Ondanks dat geven ze alle vier uitstekende voorstellingen en zijn ze voortdurend vermakelijk om naar te kijken. Als ze steeds meer gijzelaars nemen, wordt ATGS pas echt interessant. Het lijkt gewoon onmogelijk dat één man, Bulldozer, zelfs gewapend met een grote knuppel een groep van twintig gijzelaars in bedwang kan houden. Ze vragen hem er zelfs naar. 'Wat zou je doen als je door een groep werd aangevallen?' waarop hij antwoordt <0xE2><0x80><0x93> 'dat is een benadering' <0xE2><0x80><0x93> 'ik zou er één uitkiezen. Ik zou alle anderen negeren en die ene gewoon in elkaar slaan, wat er ook gebeurt. Dat is mij een keer overkomen. Vier kerels hebben me aangevallen. Ik heb er een naar het ziekenhuis gestuurd. Ik? Een paar blauwe plekken.' Terwijl hij zijn verhaal vertelt, deinzen de gijzelaars voor hem terug. Maar de gijzelaars worden niet alleen door intimidatie in bedwang gehouden. Bulldozer straft ze door ze handstandjes te laten doen. Ddan Dda-ra laat vier rivaliserende bendeleden zingen terwijl hij en zijn vrienden eten. _No Mark_ dwingt de manager een kapotte telefoon te repareren, maar blijft hem kapotslaan nadat hij hem gerepareerd heeft (waarna hij _'Fix it!'_ schreeuwt). En natuurlijk krijgen ze de gijzelaars zover dat ze elkaar in de hand krijgen. Ze moedigen de werknemers aan de manager te intimideren. Bulldozer veroorzaakt een vechtpartij tussen een van de werknemers, een zwaargebouwde jongen van de middelbare school, en een bendelid dat hem heeft gepest. Nadat het joch de gangster met gemak in elkaar heeft geslagen, maakt Bulldozer hem tot zijn tweede man, en laat hem zelfs de leiding over de gijzelaars op zich nemen terwijl Bulldozer gaat eten met _No Mark_, _Ddan Dda-ra_ en _Paint_. Het is deze groepsdynamiek die misschien wel het fascinerendste aspect van ATGS is, als we kijken naar No-Mark en zijn bende die situaties dicteren die aanvankelijk volkomen uit de hand lijken te lopen. Persoonlijk ben ik heel blij dat er bijna helemaal geen vuurwapens zijn in ATGS (alleen de politie heeft ze). De film laat er geen twijfel over bestaan dat de bende een stelletje tuig is. Hij laat zien hoe ze groepen in elkaar slaan die twee keer zo groot zijn als zij. Zoals gezegd is No-Mark in staat om twee gewapende politieagenten opzij te duwen. Maar het is een tuig dat uitsluitend gebaseerd is op zijn eigen kunnen. Ze duwen mensen opzij omdat ze dat kunnen, niet omdat een of ander wapen ze die macht geeft. Als No-Mark en de anderen wapens hadden gebruikt, zou het wapen de gijzelaars in bedwang hebben gehouden, niet hen. Het gebruik van wapens zou ATGS veel ernstiger en verontrustender hebben gemaakt, terwijl het voornamelijk satirisch en betrekkelijk luchthartig is. Door de afwezigheid van wapens zijn we net als No-Mark, Bulldozer, Paint en Ddan-Dda-ra misdadigers, maar geen schurken. Ja, ze beroven een benzinestation (twee keer) en slaan een stel mensen in elkaar, maar hun dreigementen eindigen meestal met een milde afranseling. Met een wapen is het enige alternatief om iemand op een verschrikkelijke maar niet-dodelijke manier neer te schieten, hem te doden. Zonder die altijd aanwezige doodsdreiging kan _Aanval op het gasstation_ een lachertje worden als deze vier jongemannen wegkomen met (metaforisch gesproken) moord.
Although the tagline of Attack The Gas Station (1999) is `Just when you wanted to laugh, here they come,' it might as well have been `Idle hands are the devil's playthings.' In ATGS, the third and most successful film from Korean director Sang-Jin Kim, four young Korean punks, well, attack a gas station obviously (twice, the same station both times), because they are bored. As they realize running the station for an evening might be more profitable than simply robbing it, they end up taking hostage the manager and employees as well as most of the customers. On the surface, ATGS is a black comedy with a great cast, but in the end is also a wonderful examination of group dynamics. The group is lead by Sung-jae Lee, who plays No Mark. He is the most conservative looking of the four, with short, military style hair, and relatively normal clothing. He is also one of the easiest ways to recommend this movie, as he totally dominates the screen whenever he is in it, to the point where it is completely believable that he intimidates two armed police officers in their squad car as he chases them down with a moped. Oh-seong Yu plays Bulldozer, who is in charge of the hostages and swaggers around menacing people with a hockey stick. He gets less screen-time than the other three, stuck as he is in a back room with his prisoners, but is always impressive as he is shown controlling the ever growing crowd. Seong-jin Kang, who plays Ddan Dda-ra (a failed musician) and Ji-tae Yu, who plays Paint (a failed painter who likes to create nudes, then throw paint across them and shout `I'm a genius!'), are fun to watch and are more punkish, but are overshadowed by both No Mark and Bulldozer. Even considering that, all four give outstanding performances and are consistently entertaining to watch. It is as they take more and more hostages that ATGS becomes really interesting. It just seems impossible that one man, Bulldozer, even armed with a big club, can control a group of twenty plus hostages. They even ask him about this. `What would you do if a group attacked you?' to which he replies [this is an approximation] `I would pick just one. I would ignore all of the others and just beat up that one guy, no matter what. It's happened to me once. Four guys attacked me. I sent one to the hospital. Me? A couple of bruises.' As he relates his story, the hostages shrink away from him. But the hostages are not controlled simply through intimidation. Bulldozer punishes them by making them do handstands. Ddan Dda-ra makes four rival gang members sing as he and his friends eat. No Mark forces the manager to fix a broken phone, but keeps smashing it after it's been fixed (after which he yells `Fix it!'). And of course, they get the hostages to control each other. They encourage the employees to browbeat the manager. Bulldozer instigates a fight between one of the employees, a heavyset high-school kid, and a gang member who's been bullying him. After the kid easily beats up the gangster, Bulldozer makes him his number two man, even leaving him in charge of the hostages as Bulldozer goes to eat with No Mark, Ddan Dda-ra and Paint. It is these group dynamics that are perhaps the most fascinating aspect of ATGS, as we watch No Mark and his gang utterly dictates situations that seem at first totally out of control. On a personal note, I'm very glad guns are almost totally non-existent in ATGS (only the cops have them). The movie leaves no doubt whatsoever that the gang are bad-asses. It shows them beating up groups twice their size. As mentioned, No Mark is able to push around two armed police officers. But it's a bad-assness based entirely on their personal abilities. They push people around because they can, not because some gun gives them that power. If No Mark and the others had used guns, it would have been the gun that was controlling the hostages, not them. Using guns would have made ATGS much more serious and disturbing, when it is mostly satirical and relatively light-hearted. The absence of guns lets us like No Mark, Bulldozer, Paint and Ddan Dda-ra, who are criminals, but not villains. Yes, they rob a gas station (twice) and beat up a bunch of people, but their threats mostly end with a mild pummeling. With a gun, the only alternative from shooting someone in a horrible but non-lethal manner is to kill them. Without that ever present threat of death, Attack the Gas Station can provoke a chuckle as these four young men get away with (metaphorically speaking) murder.