Als je hier op zoek bent naar actie of, als je je bewust bent van de plot, een beetje softporno verwacht, zul je teleurgesteld worden. 'Het onsterfelijke verhaal' is meer een visueel en akoestisch schilderij dan een verhaal. Vooral omdat dit volgens een andere commentator de eerste kleurexplosie van acteur-regisseur Welles was, die het ongewone medium meesterlijk heeft gebruikt, zowel binnenshuis als buitenshuis, en met de toevoeging van de snerpende en hardnekkige cicaden en het verfrissende ochtendkoor heeft hij de subtropische oosterse nacht en de gouden dageraad prachtig realistisch gemaakt.<br /><br />De Orson Welles' Charles Clay, een machtige uitgeweken koopman uit Macao, die tegen de zeventig loopt en aan jicht lijdt, is als een bewegingloze, dikke spin in het midden van zijn web die alles en iedereen binnen zijn bereik beheerst. Als controlefreak wil hij zelfs een veel verteld zeemansverhaal maken over een stel dat door middel van steekpenningen en een of andere dwang met elkaar naar bed gaat. Hij is geobsedeerd door dit verhaal, maar kan niet tegen fictie (hij scheldt zijn persoonlijke assistent, de jood Lewinsky, uit voor de Bijbelprofetieën die hij aan zijn meester voorleest). Feiten die hij al beheerst, moeten ook onder zijn invloed komen. De gedwongen, maar, zowel vanuit het gezichtspunt van de bullebak Clay als van zijn slachtoffers, geslaagde liaison tussen Jeanne Moreau en de jonge Deense zeeman (bevredigend gespeeld door een onbekende Britse acteur), die bij deze ontmoeting zijn maagdelijkheid verliest, is smaakvol, mooi en niet in het minst obsceen. Afgezien van de D.O.M. (écouteur?) die bij het sleutelgat staat te luisteren, wiens nachtelijke aanwezigheid we echter spontaan vergeten. Het paar lijkt onder deze vreemde omstandigheden verliefd op elkaar te worden, hoewel toekomstige relaties hoogst twijfelachtig lijken. Maar een paar punten vallen me op: wanneer de zeeman Moreau (wiens personage) vertelt dat hij een verhouding heeft met een andere vrouw. Het is duidelijk dat beiden, en vooral Mlle Moreau, veel ouder zijn. Misschien moeten we aannemen dat ze tegen de onschuldige jongeman heeft gelogen om de idyllische illusie van liefde op het eerste gezicht niet te verstoren. Een ander punt waar ik me zorgen over maak, is dat de attente Chinese bedienden, behalve dat ze hem te eten geven, de jongeman ook geen goed bad geven, vooral omdat hij niet in Clays open rijtuig is gestapt met de mededeling dat hij onder de teer zat en de bekleding zou bevuilen. En zo komt hij in zijn oorspronkelijke gescheurde en vuile kleren de huwelijkskamer binnen. Wie weet, misschien heeft een vleugje teer wel een lustopwekkend effect...<br />Lewinsky, de afgematte maar nog altijd pittige assistent/gezel van Clay, wordt goed gespeeld door Roger Coggio. Hij is een Jood <0xE2><0x80><0x93> Moreau noemt hem 'de zwervende Jood' <0xE2><0x80><0x93> die zijn ouders heeft verloren tijdens een Oost-Europees pogrom, en hij is gewend aan de klappen van het lot, en beleefd en onverstoorbaar wanneer hij door zijn heerszuchtige meester wordt berispt of een klap in zijn gezicht krijgt van een verontwaardigde Moreau.<br />Fernando Rey, tientallen jaren lang de meest vooraanstaande acteur van Spanje, die zowel in het Frans en Engels als in zijn moedertaal kan optreden, wordt in een camee-rol gespeeld, enkel en alleen om de roddels over de meedogenloze machinaties van Clay en Welles te verspreiden. Ik neem aan dat de Franse televisiemaatschappij die de opdracht voor deze film gaf, zich ook zijn diensten kon veroorloven, omdat de bezetting zo klein was: afgezien van degenen die ik hierboven heb genoemd, zijn er slechts een paar blanke luisteraars onder Reys publiek, en een half dozijn zwijgende Chinese bedienden die weinig zouden hebben gekost om te huren.<br />De locatie waar de film werd opgenomen, kon ik niet vaststellen, maar het zou overal ter wereld kunnen zijn waar grote, elegante negentiende-eeuwse Europese huizen staan, waarvan het koloniale Portugese element werd geleverd door een bedrijfsbord met het woord voor export in het Portugees en de Chinezen door de opzichtige borden en mededelingen waarmee de straat is bezaaid. Misschien is het de oude wijk van Marseille. Ik heb deze film gisteren voor het eerst gezien op het plaatselijke Spaanse kanaal dat een serie klassiekers in de oorspronkelijke taal uitzendt, zodat ik hem in het Frans zag. Dat betekende dat Welles' onmiskenbare resonerende en indrukwekkende basso profundo, dat zo goed bij dit stuk paste, werd nagesynchroniseerd door een betrekkelijk zachtaardige francofoon met een veel hoger register. Met zijn overdadige cultuur en zijn lange verblijf in Europa lijkt het heel waarschijnlijk dat Welles de Franse dialoog zelf had kunnen doen, net zoals Jeanne Moreau even goed in het Engels kan presteren. t omdat hij een perfectionist was, ook al is de persoon die wordt afgebeeld geen geboren Fransman.<br /><0x3E> Er zijn nog twee punten die ik wil aanroeren die tot nu toe door niemand zijn aangeroerd.<br /><0x3E> Ten eerste is het verhaal voor het scenario geschreven door de Deense raconteuse Karen Blixen, schitterend gespeeld door Meryl Streep in 'Out of Africa', die als Sheherezade haar minnaar en zijn vriend verleidde met haar vloeiende en fascinerende verhalen.<br /><0x3E> Ten tweede, aan het eind van de film, presenteert de vertrekkende Deen, die op het punt staat aan boord te gaan, de oude man een paarlemoeren trompet die hij tijdens zijn jaar van eenzaamheid op een onbewoond eiland heeft gekocht en die volgens hem vrijwel uniek is. Terwijl de jongeman met een blik achterom door een bos loopt waarvan de vloer door de opkomende zon op een gunstige manier wordt beschenen, valt de glanzende trompet uit de dode vingers van de koopman op de vloer van de veranda. Er wordt geen equivalent van 'Rozenknopje' geuit, maar het incident is kennelijk een herhaling van het einde van 'Burger Kane', Welles' vroege zwart-witte triomf.
If you looking for action here or, if aware of the plot outline, expect a bit of soft porn, you will be disappointed. "The Immortal Story" is more of a visual and acoustic painting than a narrative. Especially since, according to another commentator, this was actor-director Welles' first venture into colour, he has used the unaccustomed medium masterfully both in his interiors and exteriors, and with the addition of the strident and insistent cicadas and refreshing dawn chorus has rendered the subtropical oriental night and its golden dawn beautifully realistic.<br /><br />The Orson Welles' character, Charles Clay, a powerful expatriate merchant established in Macao, approaching seventy and dying from gout, is like a motionless fat spider in the centre of his web who controls everything and everybody within his range. As a control -freak he even wishes to make factual a much told sailors' yarn about a couple manipulated through bribes and some coercion to go to bed together. He is obsessed with this story but cannot stand fiction, (he rails at his personal assistant, the Jew Lewinsky, against the biblical prophecies he reads to his master). Facts he already controls, fiction must also come under his sway.<br /><br />The enforced but, from the point of view of both the bully Clay and his victims, successful liaison between Jeanne Moreau and the young Danish sailor (satisfactorily played by an obscure British actor), the latter losing his virginity in this encounter, is tasteful, beautiful and not in the least prurient. That is except for the D.O.M. (écouteur?)listening at the keyhole, whose nocturnal presence we, however, spontaneously forget about. The couple appear to fall in love under these strange circumstances, though future relations seem to be highly doubtful. Just a couple of points bother me here: when the sailor tells Moreau (whose character's name is significantly but inappropriately Virginie) that he is 17 and is informed by her that she also is 17, it is quite evident that both, and especially Mlle. Moreau, are much older Maybe we are to assume that she lied to the ingenuous young man in order not to spoil the idyllic illusion of love-at-first-sight. The other point worrying me is why the attentive Chinese servants, besides feeding him, neglect to give the young man a good bath as well, especially as he had refrained from entering Clay's open carriage explaining that he was covered in tar and would soil the upholstery. And so he enters the nuptial chamber in his original torn and filthy clothes. Who knows, perhaps a whiff of tar has aphrodisiac properties...<br /><br />Lewinsky the down-trodden but still spunky assistant/companion to Clay is well played by Roger Coggio. A Jew - Moreau calls him "the wandering Jew" - he has lost his parents in an Eastern European pogrom, and is inured to the blows of fate, and politely imperturbable when upbraided by his imperious master or slapped in the face by an outraged Moreau.<br /><br />Fernando Rey, for decades Spain's foremost actor, equally able to perform in French and English as well as his native tongue, is included in the cast in a cameo part merely to spread the gossip about Clay's/Welles' ruthless machinations. I suppose the French TV company who commissioned this film was able to afford his services too because the cast was so small: apart from those mentioned above, there are only a few Caucasian listeners in Rey's audience, and half-a-dozen silent Chinese menials who would have cost little to hire.<br /><br />The location on which the film was shot I was unable to ascertain, but it could have been anywhere in the world where there are large elegant 19th Century European houses, the colonial Portuguese element being supplied by one company sign with the word for export in Portuguese and the Chinese by the garish signs and notices with which the street is cluttered. Perhaps it is the old quarter of Marseilles.<br /><br />I saw this film for the first time yesterday on the local Spanish channel which runs a series of classics in the original language, so that I saw it in French. This meant that Welles' unmistakable resonant and commanding basso profundo, so appropriate to this rôle was dubbed by a relatively mild-mannered francophone with a much higher register. With his over-brimming culture and long European residence, it seems very likely that Welles could have managed the French dialogue himself, just as Jeanne Moreau can perform equally well in English. Maybe he didn't because he was a perfectionist, even though the character portrayed is not a native French speaker <br /><br />There are just two further points I should like to make that nobody else has touched on thus far:<br /><br />First, the story for the script is from the pen of Danish raconteuse Karen Blixen, magnificently portrayed by Meryl Streep in "Out of Africa", who, Sheherezade-like, beguiled her lover and his friend with her fluent and fascinating tales.<br /><br />Secondly, at the end of the film, the departing Dane about to take ship presents the old man with a mother-of-pearl-like conch he had acquired during his year of solitude on a desert island, and said by him to be virtually unique. As the young man moves away with a backward glance through a wood whose floor is auspiciously tinged with brightness by the rising sun, the shining conch falls to the floor of the verandah from the dead fingers of the merchant. No equivalent of "Rosebud" is uttered, but the incident is obviously a reprise of the ending of "Citizen Kane", Welles' early black-and-white triumph.