'Cabaret' is een duizelingwekkende combinatie van muziek, toneel en sociaal commentaar...<br />'Cabaret' is meer dan een musical... Het is taai, satirisch, scherp en provocerend... Niets van de lieflijkheid van Rodgers en Hammerstein, niets van de vreugdevolle viering van het leven van 'The Sound of Music'.<br />'Cabaret' is een opwindende plaats voor muziek...<br />'Cabaret' is de eerste musical die het idee uitbuit dat het leven fascinerend is omdat het dubbelzinnig is...<br />'Cabaret' gebruikt muziek op een opwindende, nieuwe manier... Zijn personages vallen niet uiteen in liederen om hun emoties uit te drukken... Nee, een louche nachtclub wordt een plaats waar satirisch commentaar op het leven en de problemen van deze personages wordt gegeven in opvallende, onderhoudende en vaak woeste dansen en liederen... '<br />"Cabaret" is slechts een van de drie belangrijkste elementen die in de film apart blijven en dan geleidelijk en onverbiddelijk versmelten tot één... Deze elementen zijn de muziek van het cabaret, de levens van de hoofdpersonen en de wereld buiten hun beperkte domein...<br />'<br />Regisseur Bob Fosse legt de sfeer en de beroering van de tijd en de plaats vast, vlak voor Hitler aan de macht kwam, en toont een veelzijdig portret van een hedonistische, steeds gevaarlijker samenleving waarin elke penseelstreek betekenisvol en invloedrijk is... '<br />'De cast, aangevoerd door Liza Minnelli als Amerikaanse cabaretière en Michael York als de verlegen Engelsman die lijdt onder het feit dat hij 'niet van meisjes houdt'. De personages worden perfect belichaamd in de stroom van het verhaal...<br /><br />De film begint met een amorf beeld van de Berlijnse Kit Kat Club in het Duitsland van de jaren dertig, en naarmate het beeld duidelijker wordt, ontmoeten we de verdorven klanten van de nachtclub en de gastheer, de charmante, beschilderde ceremoniemeester, die 'Willkommen' zingt terwijl de meisjes van de nachtclub hun muziekinstrumenten bespelen... Op dit moment toont de Kit Kat Club een wereld die zich niets aantrekt van gebeurtenissen... Sally is een burger van deze wereld, opzettelijk schokkend, vrolijk promiscue, een verdwaald kind dat zich voordoet als een verleidelijke vrouw...<br />Ver weg van de nachtclub speelt Sally de hoofdrol in een fantasie van haar eigen verbeelding... Bijna volledig in emotionele overdrijving beschouwt ze zichzelf als 'een vreemd en buitengewoon persoon'... Ze neemt Brian onder haar hoede en op een dag stelt ze hem voor aan Helmut Griem, een rijke, beminnelijke, goddelijk sexy baron met wie ze allebei een verhouding hebben...<br />Iedereen wordt deel van haar vrije wereld: een onzichtbare vader die onverschillig tegenover haar staat; en Marisa Berenson, een jonge, serieuze, joodse erfgename van een warenhuis, die koortsachtig het hof wordt gemaakt door een opportunist, een fortuinjager genaamd Fritz Wendel (Fritz Wepper).<br />In het begin heeft Sally's geïsoleerde leven weinig te maken met de gebeurtenissen die Duitsland naar zijn sombere bestemming drijven... Maar geleidelijk aan wordt het cabaret dreigender; de ceremoniemeester geeft in zijn liederen de historische en sociale thema's aan... (hij en Sally zingen 'Geld maakt de wereld rond')... over de geneugten van een ménage <0xC3><0xA0> trois. Hij danst zelfs met een meisje in een gorillapak, zingt 'If You Could See Her' en voegt er op vertrouwelijke fluistertoon aan toe: 'Als je haar door mijn ogen kon zien, zou ze er helemaal niet joods uitzien!'<br /><0x3E> Slechts één keer verlaat de film de nachtclub voor een muzieknummer op een terras, en dan is het voor een van de meest aangrijpende scènes van de film, waarin een jonge jongen 'Tomorrow Belongs To Me' begint te zingen. Het is een opeenvolging van angstaanjagende schoonheid, nog gedenkwaardiger gemaakt door een paar snelle shots van een oudere man die zwijgend op een tafel zit... die het nummer afkeurt...<br /><br />Als de pathetische ceremoniemeester ons nogmaals vertelt dat 'het leven mooi is' en de KitKat Girls aan een herhaling van 'Willkommen' beginnen, is de ironie vernietigend... Het laatste shot van het groeiende aantal nazi's in het publiek versterkt de dreiging van de politieke gruwelen en verandert het cabaret in een gewaagde plek van verstrooiend escapisme...<br />Als Sally is Liza Minnelli volledig een schepsel van het cabaret... Ze zingt het titellied met een verbluffende doeltreffendheid... Het lied vat de sardonische visie van de film samen... Van een meisje van lichte zeden dat beweert dat 'bepaalde sigaretten haar wild sensueel maken', moet Minnelli overstappen op een hulpeloos persoon die snikt: 'Misschien ben ik... gewoon niets!' <0xE2><0x80><0x93> maar ze slaagt erin de verbindingen van stemmingen te beheersen met stijl en gevoeligheid... In een van de nummers, 'Maybe This Time', staat ze te dicht bij haar moeder Judy Garland... omdat die twee een gelijksoortige intensiteit bezitten, een warm vibrato, de mengeling van pathos en humor, en een al te gretigheid om met hun publiek te communiceren...<br />'Cabaret' is niet onvergetelijk... Het is groots vermaak, een gewaagd stuk verstrooiend escapisme dat hopelijk een vermoeide gestalte nieuw leven zal inblazen...
'Cabaret' is a dazzling combination of music, drama, and social commentary...<br /><br />'Cabaret' is more than a musical... It is tough, satirical, acrid, and provoking... None of the sweetness of Rodgers and Hammerstein, none of the joyous celebration of life of 'The Sound of Music.'<br /><br />'Cabaret' is an exciting place for music...<br /><br />'Cabaret' is the first musical to exploit the notion that life is fascinating because it is ambiguous... <br /><br />'Cabaret' uses music in an exciting new way... His characters do not disintegrate into song to express their emotions... Rather, a sleazy night club becomes a place where satirical comment on the lives and problems of these characters is made in striking, entertaining, and often in ferocious dances and songs...<br /><br />'Cabaret' is only one of three major elements that remains separate in the film and then gradually and inexorably become melted into one... These elements are the music of the cabaret, the lives of the principal characters, and the world outside of their narrow domain... <br /><br />Director Bob Fosse captures the atmosphere and turmoil of the time and place, just before Hitler's rise to power, presenting a multifaceted portrait of a hedonistic, increasingly dangerous society, in which every brushstroke is significant and influential...<br /><br />The cast, headed by Liza Minnelli as an American cabaret star and Michael York as the shy Englishman suffering with the fact that he "doesn't like girls," perfectly embodied the characters caught up in the currents of the tale...<br /><br />The film begins with an amorphous view of Berlin's Kit Kat Club in 1930s Germany, and as the view becomes clearer, we meet the nightclub's depraved customers and its host, the charming painted emcee, who sings 'Willkommen' as the cabaret's girls play their musical instruments... At this moment, the Kit Kat Club shows a world unconcerned with events... Sally is a citizen of this world, deliberately shocking, cheerfully promiscuous, a lost child masquerading as a seductive woman...<br /><br />Away from the nightclub, Sally plays the leading role in a fantasy of her own imagination... Speaking almost entirely in emotional hyperbole, she regards herself as 'a strange and extraordinary person'... She takes Brian under her wing and one day introduces him to Helmut Griem, a rich, suave, divinely sexy baron with whom they both have affairs... <br /><br />Everyone becomes part of her free world: an unseen father who is indifferent to her; and Marisa Berenson, a young serious Jewish department-store heiress who is feverishly courted by an opportunistic, a fortune hunter, called Fritz Wendel (Fritz Wepper)..<br /><br />At first Sally's insulated life bears little relation to the events propelling Germany toward its bleak destiny... Gradually, however, the cabaret becomes more threatening; the Master of Ceremonies provides the historical and social themes throughout his songs.. (he and Sally sing 'Money makes the world go 'round').. Later he sings a stimulating 'Two Ladies' about the joys of a ménage à trois.. He even dances with a girl in a gorilla costume, singing 'If You Could See Her' adding in a confidential whisper, 'If you could see her through my eyes, she wouldn't look Jewish at all!"<br /><br />Only once does the film leave the nightclub for a musical number in an outdoor café, and then it is for one of the film's most haunting scenes, where a young boy begins to sing 'Tomorrow Belongs To Me'.. While Fosse's camera pans down to reveal his sinister insignia... started to sing along with patriotic passion... It is a sequence of frightening beauty, made even more memorable by several quick shots of an elderly man, silently sitting on a table.. disapproving the song...<br /><br />When the pathetic Master of Ceremonies tells us once again that 'life is beautiful' and the Kit Kat Girls break into a reprise of 'Willkommen,' the irony is devastating... The final shot of the growing of Nazis in the audience reinforces the menace of the political horrors, and turns the cabaret into a daring place of diverting escapism...<br /><br />As Sally, Liza Minnelli is entirely a creature of cabaret... She sings the title song in a number of stunning effectiveness... The song sums up the film's sardonic view... Minnelli is required to go from a girl of easy virtue proclaiming that 'certain cigarettes make her go wildly sensual' to a helpless person sobbing 'Maybe I am.. just nothing!' --- but she manages to control the connections of mood with style and sensitivity... In one song, 'Maybe This Time', she is too close to her mother Judy Garland.. as the two possess a similar intensity, warm vibrato, the blend of pathos and humor, and an over-eagerness to communicate with their audiences... <br /><br />'Cabaret' is not unforgettable... It is great entertainment, a daring piece of diverting escapism that hopefully will revitalize a tired form...