Nadat 'Ed Wood' van Tim Burton weer boven water was gekomen als dubieus genie, besloten een paar Peninsulars om het plaatselijke equivalent van 'Ed Wood' te zoeken en verklaarden ze Tanio Boccia (die hier regisseert als Amerigo Anton) tot de slechtste filmmaker aller tijden. Dat is niet zonder een korreltje zout te nemen. Meer dan wat ook was Boccia/Anton een van die regisseurs die alles accepteerden, niet in discussie gingen met producenten, zijn projecten gewoon als een klus opvatten en er nooit aan dachten om zich ermee te identificeren. De resultaten zijn voor iedereen zichtbaar, maar je moet toegeven dat hij nooit zou hebben gedacht aan een toekomst, laat staan een internationaal voortbestaan van zijn bescheiden productie dankzij tv, videobanden of dvd's. In het geval van 'Il trionfo di Maciste' De jongensachtige Kirk Morris (alias Adriano Bellini, een Venetiaan die ook de hoofdrol speelde in Riccardo Freda's _Maciste all'inferno_ ) wordt bewonderd in de gespierde strijdwagensscène midden in de film, waar hij zo'n beeld van zweet, vermoeidheid en inspanning geeft dat hij een kleine cultklassieker wordt voor voyeurs. Hoewel ik geen homo ben, kan ik me gemakkelijk voorstellen hoe het plezier van dit deel van het publiek vóór zo'n scène is. Voor de rest is het een kleine en vrij langzame productie zonder de visuele glamour van de beste producties.
After Tim Burton's "Ed Wood" resurfaced that dubious genius, some peninsular scandalmongers decided to find the local equivalent to Ed and declared Tanio Boccia (who directs here as Amerigo Anton), Italy's worst filmmaker ever. That's not to be taken without a grain of salt. More than anything else, Boccia/Anton was one of those directors who accepted everything, did not argue with producers, took his projects as just another job and never thought of identifying with them. The results are under everybody's eyes, but it has to be admitted that he would have never thought of a future, let alone international, survival of his modest output thanks to TV, videotapes or DVDs. In the case of "Il trionfo di Maciste", the boyish Kirk Morris (alias Adriano Bellini, a Venetian who also starred in Riccardo Freda's "Maciste all'inferno") is to be admired in the muscular chariots scene at the middle of the film, where he offers such a picture of sweat, fatigue and effort as to become a minor cult classic for voyeurs. Although I'm not a gay person, I can easily picture the enjoyment of this share of the audience before such a sequence. For the rest, a minor and quite slow output without the visual glamor of the best productions.