Ik vond deze film goed, maar ik werd verwend met de eerste 20-30 minuten. Het begon zo intens dat ik dacht dat het fantastisch zou worden: een ongelooflijk spannende film noir. Het eindigde nog steeds goed, maar het haalde het niet bij dat geweldige begin.<br />Het verhaal vertraagt een beetje als de scène van de overval in Kansas City overgaat naar het rendez-vous van de bandieten in Mexico. Het heeft hier en daar een volledige pauze, maar doet toch genoeg om je belangstelling vast te houden.<br />Wat het doet is dat het twee dingen benadrukt die een goede film noir te bieden heeft: spanning en paranoia. Alle misdadigers worden op één plek verzameld, maar alleen de baas weet wie de anderen zijn. Ze weten niet hoe de bendeleden eruitzien, omdat alle dieven tijdens de voorbereiding en uitvoering van de misdaad maskers moesten dragen. Maar omdat de baas hen heeft ingehuurd, kent hij ze allemaal. Bovendien is in Mexico de goeierd in de film, 'Joe Rolfe' (John Payne) een bedrieger die doet alsof hij 'Peter Harris' is, een van de misdadigers die door de politie werd gepakt en vlak voor zijn vertrek naar het zuiden werd afgetuigd. Rolfe weet echter niet dat de baas weet dat hij een bedrieger is. Paynes personage wordt oneerlijk beschuldigd van de overval, dus is hij daar om te proberen zijn naam te zuiveren. Dit klinkt misschien allemaal ingewikkeld, maar dat is het niet als je de film hebt gezien. Laat ik volstaan met te zeggen dat het interessant is om te zien hoe al die kerels er langzaam achter komen wie wie is.<br />Ik vond 'Tim Foster', gespeeld door Preston Foster, het beste personage in de film, waarschijnlijk omdat hij er middenin zat. Hij was een verbitterde ex-politieman en het brein achter het hele plan, dat gemakkelijk had kunnen worden uitgevoerd. Hij had gewoon geen geluk, want hij had een geweldig plan.<br />Een van de mensen die hij voor de gek moest houden was zijn dochter, die hem in Mexico verrast en de situatie nog ingewikkelder maakt. Colleen Gray speelt 'Helen Foster', maar dat doet ze niet. Tot het laatste half uur kwam ze niet veel in het verhaal voor. Haar personage deed het ene onwaarschijnlijke ding na het andere, dingen die geen enkele vrouw zou doen, en verzachtte de ruwe kantjes van deze film, wat een vergissing was. 'Helen' was in deze film niet eens nodig. Het zou beter zijn geweest als het een man was geweest... maar dan wel een keiharde film noir.<br />Over keihard gesproken: hoe zit het met die 'Rogue'-galerie: Jack Elam, Lee Van Cleef en Neville Brand? Nu zijn er drie goede gezichten voor dit soort film. Dat waren de andere bendeleden.<br />Er zitten een paar gaten in dit verhaal, maar die moet je negeren en meegaan in de vaart die, voor het grootste deel, goed is. Het is aanbevolen voor alle film noir-fans.
I liked this film but I got spoiled with the first 20-30 minutes. It started off so intense that I thought this was going to be fantastic: an incredibly edgy film noir. It still wound up good overall, but it never lived up to that great beginning.<br /><br />The story slows down a bit once the scene shifts from the heist in Kansas City to the rendezvous of the bandits down in Mexico. It has as a full lulls here and there but still does enough things right to keep your interest. <br /><br />What it does is right is emphasize two things that a good film noir provides: tension and paranoia. All the crooks are assembled in one spot but only the boss knows who the others are. They don't know what any of the gang members look like since all of the thieves had to wear masks throughout the planning and execution of the crime. However, since the boss hired them, he knows them all. Also, down in Mexico, the good guy in the film, "Joe Rolfe" (John Payne) is an impostor, pretending he's "Peter Harris," one of the crooks who got caught by the cops and knocked off just before heading south. Rolfe doesn't know, however, that the boss knows he's a phony. Payne's character got unfairly fingered in the robbery so he's down there trying to clear his name. All of this may sound complicated, but it isn't once you watch the film. Suffice to say it's interesting to see how all these guys slowly figure out who's who. <br /><br />I thought "Tim Foster," played by Preston Foster, was the best character in the film, probably because he was right in the middle of everything. He was a bitter ex-cop and the brains behind the whole scheme, which could easily have been pulled off . He was just wasn't lucky, because he had a great plan.<br /><br />One of the people he had to fool was his daughter, who surprises him down in Mexico and further complicates the situation. Colleen Gray plays "Helen Foster," but she doesn't really come into the story much until the last half hour. Her character did one implausible thing after another, things NO woman would do and softened the rough edges of this movie, which was a mistake. "Helen" wasn't even needed in this film. It would have been better as a straight male- only tough film noir.<br /><br />Speaking of tough: how about this "Rogue's gallery:" Jack Elam, Lee Van Cleef and Neville Brand? Now there are three good faces for this genre of film. They were the other gang members<br /><br />There are a number of holes in this story, but you have to ignore them and go along for the ride which, for the most part, is a good one. It's recommended for all film noir buffs.