Ik strooi niet lichtvaardig met deze uitspraak. Als iemand die regelmatig recensies leest, merk ik dat ik er veel te vaak mee strooi, vooral als er zoveel slechte films zijn. Maar ik kan zonder enige twijfel zeggen dat The Love Guru de slechtste film is die ik ooit heb gezien. De film heeft officieel de klassiekers Die Hard Dracula en Dark Harvest 2: The Maize van hun troon gestoten. Die films zijn gemaakt met een piepklein budget door mensen zonder talent. In vergelijking daarmee is The Love Guru gemaakt met een enorm budget door Mike Meyers, de schepper van de komedieklassiekers Austin Powers en Wayne's World, wat deze treinramp van een film des te pijnlijker maakt om naar te kijken. <br />Bij The Love Guru kun je zien dat Meyers weer een succes probeert te creëren in de trant van Austin Powers, maar daar jammerlijk in faalt. Het punt met Austin Powers was dat de film, ondanks het feit dat het een stomme komedie was, een sympathieke, grappige hoofdpersoon had. In Meyers laatste uitstapje krijgen we de Guru Pitka, een dubbelganger van Charles Manson die een obsessie heeft voor penissen. Het is enigszins passend dat hij lijkt op Charles Manson, een beruchte sekteleider, want aan het eind van de film had ik een vreemde aandrang om mezelf van kant te maken. De Guru is niet alleen eng, hij is ook erg on-grappig. Of hij nu flauwe grapjes maakt over 'het leven' of over penissen, het lukt hem nooit om ook maar iemand aan het lachen te maken. Het zou kunnen dat zijn grappen gewoon slecht zijn. Het gebruik van grappen die regelrecht uit een kinderboek komen is zeker geen recept voor succes. Het zou ook kunnen dat Meyers zo wanhopig graag wil lachen dat hij zelf om elke grap lacht en het publiek voortdurend aankijkt in een poging hen over te halen met hem mee te lachen. Je krijgt het gevoel dat hij beseft dat de grappen niet grappig zijn en dat de blikken naar het publiek zijn laatste mislukte pogingen zijn om een paar mensen aan het lachen te maken. De karakterontwikkeling van goeroe Pitka maakt de belediging alleen maar erger. Het ene moment wordt Pitka toegejuicht als een spirituele genezer die leeft om mensen te helpen en het volgende moment beledigt hij zonder enige reden een dwerg. Het personage heeft geen enkele consistentie, en dat is wat er aan deze film ontbreekt in vergelijking met de laatste paar van Meyer. Wayne Campbell en Austin Powers voelden aan als echte personages, terwijl de Guru niet echt een personage heeft; hij doet willekeurig wat de plot vooruithelpt.<br />Over plot gesproken, de plot is bijna net zo slecht bedacht als het titelpersonage. Een stomme plot in een komedie is acceptabel als het grappig is, maar er is niets amusants aan de queeste van een Guru om in de Oprah-show te komen. Dat is gewoon stom. Het zou helpen als de film niet vol stond met alle clichés die bioscoopbezoekers kennen, maar dat is hij wel. De goeroe heeft aan het eind een openbaring van zichzelf en verandert zijn hebzuchtige manier van doen. De goeden zegevieren. En natuurlijk speelt 'Song 2' van Blur tijdens een van de ijshockeyscènes, wat inmiddels de meest gebruikte (en irritante) tune is voor elke sportfilm.<br />Zelfs als je de irritante Guru Pitka kunt vergeten, levert de film nog steeds niets grappigs op. De meest voorkomende grap is dat een personage een naam heeft die op iets vulgairs lijkt, zoals 'Dick Pants' of een andere grap van niveau 3. De op een na meest voorkomende is de voortdurende herhaling van 'TM' na een van zijn catchphrases. De eerste keer was het niet grappig, maar waarom dacht Meyers dat het de tiende of de vijftiende keer wel grappig zou zijn? En dan zijn er nog de grappen van Austin Powers, variërend van het vliegtuig tot en met de rol van Verne Troyer, de dwerg die een van de weinige keren dat hij populair was in de films van Powers Mini-Me speelde. En ten slotte zijn er de grappen die gewoon stom zijn. Er komen olifanten in voor die met elkaar liggen te neuken, de goeroe die een kuisheidsgordel draagt, de goeroe die in urine gedrenkte zwabbers gebruikt voor een gevecht, de goeroe die zijn hoofd in zijn eigen kont steekt (wat eigenlijk veel minder grappig is dan het klinkt), de goeroe die in zijn kruis wordt gestompt, de goeroe die strijd levert met een haan en de goeroe die twee heel lange dansnummers op de Sitar uitvoert, het ene een vertolking van Dolly Partons '9 to 5', het andere een oorverdovende variatie op 'Space Cowboy' van de Steve Miller Band. Beide komen er zonder enige reden in voor (en ik hoop echt dat het niet voor de lol was).<br /><br />De andere acteurs zijn vrij slecht, hoewel ze dat eigenlijk helemaal niet zijn. Ik heb niet veel om mee te werken. Jessica Alba gaat door met haar traditie om praktisch hetzelfde personage te spelen, giechelend en geestig. Justin Timberlake is net zo afschuwelijk als Jacque Grande, hoewel zijn personage eerlijk gezegd een eenlettergrepige grap was over de inwoners van Quebec. Het verbaast me dat Meyers zou denken dat Amerikanen een grap zouden vinden over een volk waar ze waarschijnlijk weinig van weten, vooral omdat ik het niet grappig vond en een Canadees ben. Verne Troyer bewijst alleen maar dat de enige reden waarom hij ook maar iets van een carrière heeft, het feit is dat hij een lilliputter is.<br />Het is echt moeilijk te beschrijven hoe ontzettend slecht The Love Guru is. Het is een stomme komedie, dat wel, maar daar ben ik een fan van. Ik ben degene die You Don't Mess With the Zohan een positieve beoordeling heeft gegeven, dus dit zou eigenlijk in mijn straatje moeten passen. In plaats daarvan is het absoluut de slechtste film van het jaar (Meet the Spartans ligt helemaal in het stof) en heeft hij, voor mij althans, de status van de slechtste film ooit bereikt. Hij is pijnlijk niet grappig en na het zien ervan was ik ruim een uur in een chagrijnige bui. Ik draag liever dertig jaar lang een kuisheidsgordel als de goeroe dan dat ik deze berg rottigheid moet aanhoren.
I don't throw this statement around lightly. As someone who frequently reads reviews, I find that it is thrown around far too often, especially when there are so many bad movies out there. But I can say, without a doubt in my mind, that The Love Guru is the worst movie I've ever seen. It has officially dethroned classics such as Die Hard Dracula and Dark Harvest 2: The Maize. Those movies were made on minuscule budgets by no-talents. In comparison, The Love Guru was made on a huge budget by Mike Meyers, the creator of comedy classics Austin Powers and Wayne's World, which makes this train wreck of a film all the more painful to watch.<br /><br />With The Love Guru, you can tell Meyers is trying to create another success along the lines of Austin Powers, but failing miserably. The thing about Austin Powers was despite being a dumb comedy, the movie had a likable, fun protagonist. In Meyer's latest outing, we get the Guru Pitka, a Charles Manson look-alike who has an obsession with penises. It's somewhat fitting that he resembles Charles Manson, a notorious cult leader, as by the movies end I had a strange urge to kill myself. Not only is the Guru creepy, he's also very unfunny. Whether he's making lame puns about "life" or talking about penises, he never manages to elicit any laughs whatsoever. It could be that his jokes are just bad. Certainly using jokes straight out of a children's joke book isn't a recipe for success. It could also be the fact that Meyers is so desperate for a laugh, he himself laughs at every joke and continuously looks at the audience, attempting to entice them to laugh along with him. You get the sense that he realizes the jokes are unfunny and the glances at the audience are his last failed attempts at getting a few laughs. Guru Pitka's character development just adds injury to the insult. One minute Pitka is being hailed as a spiritual healer who lives to help people and the next minute he's insulting a midget for no particular reason. There's no consistency to the character at all, which is what this movie is missing in comparison to Meyer's last few. Wayne Campbell and Austin Powers felt like real characters, where the Guru doesn't really have any character; he randomly does whatever moves the plot along forward.<br /><br />Speaking of plot, the storyline is almost as ill-conceived as the title character. A stupid plot in a comedy is acceptable if it manages to be funny, but there's nothing amusing about a Guru's quest to go on the Oprah show. That's just plain stupid. It would help if the film wasn't filled with every cliché ever known to cinema-goers, but it is. The Guru has a self-revelation at the end and changes his greedy ways. The good guys triumph. And of course, Blur's "Song 2" plays during one of the hockey sequences, which has become the most commonly used (and groan-inducing) tune for any sports-related film.<br /><br />Even if you can put aside the annoyingness of the Guru Pitka, the movie still fails to deliver anything remotely funny. The most common joke is to have a characters name resemble something vulgar, such as "Dick Pants" or some other Grade 3 level joke. The next most common is the Guru's constant repeating of "TM" after one of his catchphrases. It wasn't funny the first time, what made Meyers think it would be funny the tenth or fifteenth? There's also the repetition of jokes from Austin Powers, ranging from the plane to even the casting of Verne Troyer, the midget who made one of his only popular appearances in the Powers films as Mini-Me. Finally, there are the gags that are just plain lame. These involve elephants humping each other, the Guru wearing a chastity belt, the Guru having a battle using mops soaked in urine, the Guru sticking his head up his own ass (which is actually far less funny than it sounds), the Guru getting punched in the groin, the Guru doing battle with a rooster and the Guru engaging in two very long song and dance numbers on the Sitar, one a rendition of Dolly Parton's "9 to 5", the other a ear-splitting variation on "Space Cowboy" by Steve Miller Band. Both are in there for no particular reason whatsoever (and I really do hope it wasn't for laughs).<br /><br />The other actors are fairly bad, although they really don't have much to work with. Jessica Alba continues her tradition of playing practically the same exact character, giggling and acting ditsy. Justin Timberlake is atrocious as Jacque Grande, although to be fair, his character was a one-note joke about Quebecois people. I'm bemused that Meyers would think Americans would find a joke about a people they likely know little about funny, especially when I didn't find it funny and I'm a Canadian. Verne Troyer just proves that the only reason he has even a semblance of a career is because of the novelty that he's a midget.<br /><br />It really is hard to describe how utterly bad The Love Guru is. It's a stupid comedy, yes, but I'm a fan of those. I'm the guy who gave You Don't Mess With the Zohan a positive rating, so if anything this should be right up my alley. Instead, it's the worst movie of the year for sure (leaving Meet the Spartans way behind in its dust) and has reached it's place, for me at least, as the worst movie ever created. It's painfully unfunny and left me in a sour mood for a good hour after viewing. I'd rather wear a chastity belt for 30 years like the Guru rather than sit through this pile of crud.