Op de middelbare school was er een keer dat een heel onzeker mager joch zijn bril met de gele glazen naar school bracht. Hij was zo'n type uit een achterafstraatje, zo'n type dat er allemaal hetzelfde uitziet. Hoe dan ook, hij bracht zijn bril naar school en ze waren allemaal supervastgelijmd omdat hij ze al eerder had gebroken. Hij had ze de hele dag zitten wiegen. Nou, hij had ze neergezet, in de klas, en dat lekkere grietje van school kwam zijn bril ophalen, die in zekere zin een tastbare afspiegeling was van zijn eigen werkelijke niveau van zelfvertrouwen (op zijn best supervastgelijmd). Hoe dan ook, ze pakte de bril op en toen brak hij natuurlijk. HIJ staat op en begint zo'n 10 minuten tegen d'r te schreeuwen dat je andermans spullen niet aanraakt en bla bla bla. Alle anderen in de kamer zeiden zo'n beetje: 'Ik snap wat je probeert duidelijk te maken, man, maar het zijn gewoon plastic zonnebrillen.' Maar deze vent stond op het punt in tranen uit te barsten. Het leek wel alsof de belichaming van datgene waaraan hij geen vertrouwen had, juist degene was die die zonnebrillen kapot moest maken. Ik stond daar zonder een kik te geven. Ik luisterde naar het hele spervuur van 10 minuten, net als zij, en ik staarde hem in feite aan met open mond. Ik zei geen woord. Het deed me pijn om die arme drommel te horen huilen over plastic zonnebrillen, maar ik kon er niets aan doen. Zo voelde ik me ook toen ik naar die film keek.
There was this one time in high school when this really insecure skinny kid brought theses yellow-tinted "inside" shades into school. He was one of those backstreet, all-for-one kinda looking guys. Anyway, he brought his shades into school and they were all super-glued b/c he had previously broken them. Regardles, he had been rocking them all day. Well, he had set them down, in class, and the hot chick from school came and picked up his shades, which were in a sense a tangible reflection of his own true level of confidence (super-glued at best). Anyway, she picks up the shades and then they break. of course. HE gets up and starts yelling at her for like a good 10 minutes about how you don't touch peoples stuff and blah blah blah. Everyone else in the room was like "i see the point that you are trying to make, man, but they are just plastic shades." THIS guy, however, was on the verge of tears. It was as though the epitome of that which he lacked confidence around was the very person to destroy those shades. I stood there without a sound. I listened thru the entire 10 minute barrage as she did, basically staring at him with a dropped jaw. I didn't say a word. It was pain for me to listen to that poor bastard cry about plastic shades, but i couldn't stop it. That is EXACTLY how i felt when i watched this film.