UN CHANT d'AMOUR is een opmerkelijk korte film: onverkwikkelijk, bruut, provocerend, maar even poëtisch en lyrisch als de titel al doet vermoeden. Hoewel niet zo rijk en bekoorlijk als Fassbinders quelle, en ondanks het claustrofobische gebrek aan humor, mist de film de variëteit die Genets beroemdste literaire werken zo vaak ontsiert.<br />In feite komen er helemaal geen woorden in voor, noch muziek, noch enig ander geluid. Alleen maar totale stilte. Dit is thematisch van vitaal belang: gesitueerd in een gevangenis, met gedetineerden in eenzame cellen, verkent de film het idee van de stem <0xE2><0x80><0x93> die de macht heeft om te spreken en dus zichzelf vertegenwoordigt in onze samenleving. De film begint met de figuur die symbool staat voor deze macht in de samenleving <0xE2><0x80><0x93> autoriteit <0xE2><0x80><0x93> in dit geval een politiecommandant. Beroofd van zijn stem wordt hij gereduceerd tot de rol van voyeur en wordt hij ONZE vertegenwoordiger. De medeplichtigheid tussen autoriteit en criminaliteit is een favoriet thema van Genet. Aangezien het publiek voor dit soort films voornamelijk uit de middenklasse bestaat, is het de gevangenisdirecteur die voor ons een onderwereld ziet waar we normaal gesproken een kilometer voor zouden rennen.<br />We zien gefrustreerde gevangenen die proberen te communiceren: door bloemen door getraliede ramen te gooien; op muren te kloppen; via een speciale code; of, in de meest verfijnde en opwindende scène van de film, door een gedeelde rookpauze tussen twee gaten in de muur. De film is een melodrama, die letterlijk weergeeft wat Nicholas Ray figuurlijk maakte: gevangenschap en onderdrukking. De film eindigt onvermijdelijk eerlijk zoals hij begonnen is, met één cruciaal, misschien hoopvol verschil. Sommige mannen krijgen verlichting van deze ondraaglijke situatie door masturbatie, anderen door waanzinnig erotisch breakdancen. Er zijn scènes die aan deze hel ontsnappen in een soort pastorale arcadia, waar twee mannen geluk vinden te midden van zonnig groen. Het is moeilijk te zeggen of deze reeks een flashback is, doorgespoeld, of alleen maar een droom (het hele geval zou de fantasie van de directeur kunnen zijn), maar ook deze eindigt uiteindelijk in wreedheid en dood.<br />Dit alles wordt ons getoond vanuit het gezichtspunt van de directeur. Zijn blik is echter expliciet fetisjistisch <0xE2><0x80><0x93> hij is medeplichtig aan wat hij ziet. Dit wordt letterlijk genomen wanneer zijn opwinding ondraaglijk wordt en hij een gevangene begint af te ranselen. De uitdrukking 'climax van de film' begint meer dan één betekenis te krijgen.<br />De gedetineerden zelf zijn onderworpen aan expliciet fetisjisme <0xE2><0x80><0x93> ze worden gereduceerd tot een reeks torso's, ledematen, handen, geslachtsdelen. Normaal gesproken wordt dit soort spektakel in de bioscoop bezocht door mooie vrouwen om de mannelijke kijker te verrukken. Hier worden de mannelijke gevangenen getrakteerd op enorme close-ups en zachte belichting, als het grootste Hollywoodsterretje, een uiterst subversief gebaar. Jaren voor culturele studies wordt de mannelijkheid systematisch getoond in een voorstelling, een proces van worden. De film is voorzien van kinderlijke Cocteau-credits op een schoolbord, alsof Genet ons door vuiligheid en seksualiteit zo bloot en onverschrokken bloot te leggen hoopt terug te brengen tot een soort onschuld, een nieuwe manier van kijken.
UN CHANT d'AMOUR is a remarkable short: sordid, brutal, provocative; yet as poetic and lyrical as its title suggests. Although not as rich and beguiling as Fassbinder's QUERELLE, and despite its claustrophobic lack of humour, the film lacks the prolixity that often mars Genet's most famous literary works.<br /><br />Indeed, there are no words in this film at all, or music, or any kind of sound. Just complete silence. This is thematically vital: set in a prison, with inmates in solitary cells, the film explores the idea of the voice - who has the power to speak, and hence represent themselves, in our society. The film begins with the figure symbolic of this power in society - authority - in this case a police warden. Robbed of a voice, he is reduced to the role of a voyeur, becoming OUR representative. The complicity between authority and criminality is a favourite Genet theme. As the audience for this kind of film is predominantly middle-class, it is the warden who sees for us an underworld we would normally run a mile from.<br /><br />We see frustrated prisoners, trying to communicate: by passing flowers through barred windows; knocking on walls; through special code; or, in the film's most exquisite and arousing sequence, through a shared smoking between a hole in the wall. The film is a melodrama, literalising what Nicholas Ray made figurative - imprisonment and repression. The film, inevitably, honestly, ends as it began, with one crucial, perhaps hopeful, difference. Some men get relief from this intolerable situation through masturbation, others by mad erotic breakdancing. There are scenes which escape this hell into a kind of pastoral arcadia, where two men find happiness amidst sunny verdure. It is difficult to tell whether this sequence is a flashback, flashforward, or merely a dream (the whole thing could be the warden's fantasy), but it too eventually ends in brutality and death.<br /><br />All this is shown to us from the viewpoint of the warden. His gaze, though, is explicitly fetishised - he is made complicit in what he sees. This is literalised when his arousal becomes unbearable, and he begins whipping a prisoner. The phrase 'climax of the movie' begins to take on more than one meaning.<br /><br />The inmates themselves are subject to explicit fetishism - being reduced to a series of torsos, limbs, hands, members. Normally in cinema, this kind of spectacle is visited on beautiful women for the delectation of the male viewer. Here the male prisoners are treated to huge close-ups and soft lighting, like the greatest Hollywood starlet, a profoundly subversive gesture. Years before cultural studies, masculinity is systematically shown to a performance, a process of becoming.<br /><br />The film is bookended with childlike Cocteauesque credits on a blackboard, as if by laying squalor and sexuality so bare and unflinchingly, Genet hopes to return us to a kind of innocence, a new way of seeing.