Nadat Cathy emotioneel/psychisch door haar moeder was misbruikt, hoorde ze verhalen dat de loerders haar kwamen halen als ze stout was geweest. Die loerders waren spookachtige figuren die rond het flatgebouw hingen en die alleen zij kon zien. Terwijl Cathy met haar vriendjes en vriendinnetjes aan het touwtjespringen was, vond het haar op een vreemde manier om de hals, zonder dat de andere kinderen zich er druk om maakten. Toen verscheen er een mysterieuze dame en werd alles weer normaal. Daarna springen we vijftien jaar terug naar het heden, waar Cathy een relatie heeft met een fotograaf, Bob. Ze zijn gelukkig verliefd, maar er zit iets onder de oppervlakte en Cathy krijgt steeds terugkerende nachtmerries over haar traumatische jeugd. <br /><0x3E> Roberta Findley had dan misschien geen geweldige reputatie achter haar films, maar verrassend genoeg genoot ik van _Het orakel_, waardoor ik deze speciale film meepikte. Het was jammer dat ik niet helemaal in deze slonzige troep opging, ondanks een interessant, buitenissig idee. Helaas vond ik het nogal moeilijk omdat het zo vreselijk spraakzaam is zonder dat het idee echt ergens heen gaat. Natuurlijk, praten is prima, maar als het je aan het lijntje houdt, dan gaat het gepaard met nog meer levenloos geklets. De algehele dwaasheid ervan laat duidelijk zien dat je hoopt dat het de waanzin zou uitbreken, maar dat gebeurt nauwelijks. Als het gebeurt. Het duurt niet lang, en dan gaan we weer terug naar zinloos geklets. Voeg er een heleboel overbodige opbouw en vreemde stukken aan toe die als niets meer dan opvulling dienen om de looptijd te verkorten. Dit maakte het trage tempo alleen maar erger. Het had leuker moeten zijn, want ik merkte dat ik me verveelde of verbijsterd was.<br />Het plot van het vlakke verhaal was een ingewikkelde warboel (het springt tussen een heleboel elementen door) met veel saaie gebeurtenissen. Het is een gemeen kleinigheidje dat het niet expliciet laat zien, maar het is grimmig en gemeen van aard. Na een paar echt griezelige en spannende openingsminuten toen Cathy nog een kind was en moederlijke liefde inbracht. Hier zitten een paar geïnspireerde details. Het leek nooit precies te weten waar het heen moest en de slechte uitvoering ervan maakt dat duidelijk. Het ziet er amateuristisch uit en het lijkt niet te kunnen werken of te schudden zonder ons een g<0xC3><0xAA>nant telegram te sturen.<br />Nu is het beter om het idiote script met rust te laten! Hoewel, de overspannen muzieknoten zijn behoorlijk klagend en het lijkt op iets dat in een stomme film zou passen. Het enige echte technische aspect was dat het eigenlijk behoorlijk goed was gefotografeerd en op de groezelige locaties was opgenomen. Het acteerwerk was heel onverschillig en Christine Moore in de hoofdrol was de enige die een redelijke rol speelde. Roy MacArthur had een beetje lol in zijn optreden en werd er vrolijker van als hij op het scherm was.<br />Deze vergeetbare, saaie eigenschap verkwist absoluut elke kans om van dit idee iets bevredigends te maken.
After emotionally / psychically being abused by her mother, Cathy would hear tales that the lurkers would come and get her if she was naughty. These lurkers were ghostly figures that hanged around the apartment building and only she saw. While, playing with friends the skipping rope strangely finds itself around Cathy's neck with little concern from the other children. Then a mysterious lady shows up and everything goes back to normal. Then we skip 15 years into the present where Cathy is in a relationship with a photographer, Bob. They're happily in love, but there's something lurking under the surface and Cathy starts getting recurring nightmares of her traumatic childhood.<br /><br />Roberta Findley might not have a great rep behind her films, but surprisingly I enjoyed "The Oracle", which made me grabbed this particular flick. The shame was that I didn't quite get into this shonky trash, despite an interestingly offbeat concept. Sadly I found it quite tough going as its terribly talky without really going anywhere with the idea. Sure, chat is fine, but when it strings you along and along with even more lifeless chitchat. The overall silliness of it shows up strongly that your hoping it would break out the madness, but it hardly eventuates. When it does. It's not for long, and back to pointless chitchat we go. Throw in plenty of redundant build-ups and odd stretches that fill like nothing more than fillers to pad out the running time. This only dragged out the slow pace even more. It should have been more fun than it was, as I found myself to be either bored or baffled.<br /><br />The plotting of the flat story was a convoluted jumble (It skips in between a whole lot of elements) with many uneventful happenings. It's a nasty little item that doesn't explicitly show it, but it's grim and mean-spirited in nature. After a genuinely creepy and tight opening couple minutes when Cathy was a child and throw in some motherly love. Some inspired touches creep up here. It never seemed quite sure where to go and its poor execution shows it up immensely. The look and feel of it is quite amateurish and it can't seem to shake it or work around it without embarrassingly telegraphing to us.<br /><br />Now it's better to leave the moronic script alone! While, the overwrought music score is quite a groaner and like something that would fit nicely in a silent film. The only real component technical aspect had to be that it was actually pretty well shot and caught the grimy locations. The acting was very indifferent and Christine Moore in the lead role was the only one to give a reasonable turn. Roy MacArthur had a bit a fun with his performance and lightened it up when on screen.<br /><br />This forgettable, drab feature definitely squanders every opportunity to make something fulfilling out of this idea.