'Goddelijke decadentie, schat,' is wat er in _Cabaret_ overvloedig wordt opgediend. Ik zat op de middelbare school toen Liza de prijs voor beste actrice won voor haar rol als Sally Bowles. Ik was woedend omdat ik het gevoel had dat Diana Ross werd bestolen. Ik wist, met mijn volwassen inzicht, dat Liza alleen maar zichzelf speelde in _Cabaret_, maar dat Diana haar hartje uitstortte in _Lady Sings The Blues_. Maar de tijd heeft een ander verhaal verteld, toen _Lady Sings The Blues_ werd afgekeurd en _Cabaret_ een sprankelende prestatie bleef bij het maken van een film. 's tour de force, een rol voor het leven. Zelfs haar moeder, Judy Garland, had nooit zo'n rol gehad, die zo perfect op haar talenten was afgestemd, dat zelfs Liza het moeilijk vond om deze rol te overtreffen. In feite heeft ze dat ook nooit gedaan, met een hoofdrol in een paar echt treurige keuzes, zoals _Lucky Lady_ en _New York, New York_. In _Cabaret_ speelt Minelli Sally Bowles, een dappere, kleine sloerie die in de tijd van de Weimarrepubliek in de KitKat-club in Berlijn zingt. Sally doet haar uiterste best om 'een internationale, mysterieuze vrouw' te zijn, maar leeft in een droomwereld waarin haar niet-bestaande wereldse en zwierige vader haar spoedig zal komen redden. Ze wordt verliefd op Brian (York), een charmante en biseksuele geleerde die zijn brood verdient als vertaler. Ze worden allebei het hof gemaakt door een rijke en knappe aanbidder (Griem), die hun dromen en hartstochten beroert en hen vervolgens in de steek laat. De subplots van Brians studenten, hun medehuurders in het pension en Sally's verschillende plannen bieden een kans op prachtige muziek en een opvoering. De meeste nummers gebeuren op het podium van de Kit Kat-club. We hebben de kwestie van optredens binnen opvoeringen al eerder besproken en de gebruikelijke vraag is: 'Wie zou er geld voor overhebben om dit te zien?' Maar in _Cabaret_ zijn de musicalnummers spectaculair en je zou beslist veel geld overhebben om zulke opvoeringen in nachtclubs te zien. Mien Herr' is ongelooflijk, en de nieuwe choreografie van Bob Fosse is verbluffend. Het kostuum en de make-up dragen bij aan het verhoogde surrealisme, en de nazi-dreiging voegt een element van gevaar en wanhoop toe aan een film die moeilijk te classificeren is als musical, drama, komedie, satire of oorlogsfilm. Het geweld van de nazi's wordt, met een paar uitzonderingen, geïllustreerd met implicaties en suggesties. Het nummer 'Tomorrow Belongs To Me' wordt letterlijk beschreven als verbluffend en huiveringwekkend, en na bijna 30 jaar is dat nog steeds zo.
"Divine decadence, darling," is what is served up abundantly in *Cabaret*. I was in junior high school when Liza won Best Actress for her tour de force as Sally Bowles  I was furious because I felt that Diana Ross got robbed. I knew, with my consummate adolescent insight, that Liza was merely playing herself in *Cabaret*, but that Diana was acting her little heart out in *Lady Sings The Blues*. Time has told a different tale, however, with *Lady Sings The Blues* being resigned to ignominy and *Cabaret* remaining as a sparkling achievement in movie-making. Winning 8 Academy Awards in a very tight race against such blockbusters as *The Godfather*, *Deliverance*, and *Sounder*, it is Liza Minelli's tour de force, a role of a lifetime. Even her mother, Judy Garland, never had a role like this, so exquisitely tailored to her talents, that even Liza herself had a tough time topping this performance. In fact, she never did, starring in some truly dismal choices such as *Lucky Lady* and *New York, New York*. In *Cabaret*, Minelli plays Sally Bowles, a plucky little trollop who sings at the Kit Kat club in Berlin, during the time of the Weimar Republic. Sally tries very hard to be "an international woman of mystery," but lives in a dream world in which her non-existent worldly and dashing father will soon swoop down and rescue her. She falls in love with Brian (York), a charming and bi-sexual scholar earning his living as a translator. They are both romanced by a wealthy and handsome suitor (Griem), who after stirring their dreams and passions, leaves them flat. The subplots of Brian's students, their fellow boarders at the rooming house, and Sally's various schemes provide an opportunity for wonderful music and staging. Most of the numbers happen onstage at the Kit Kat club. We have addressed the issue of performances within performances before  and the usual question is "Who would pay money to see this?" But in *Cabaret*, the staged musical numbers are spectacular and you would definitely pay good money to see a nightclub performances like those. "Money" and "Mien Herr" are incredible, and Bob Fosse's outre choreography is stunning. The costuming and makeup add to the heightened surrealism, and the Nazi threat adds an element of danger and desperation to a movie that would be hard to classify as a musical, drama, comedy, satire or war movie. The Nazi violence, with a few exceptions, is shown by implication and suggestion. The "Tomorrow Belongs To Me" number is roundly described as stunning and chilling, and after almost 30 years, remains so. The concept of the story itself is enduring, engendering 90s Broadway revival directed by *American Beauty*'s Sam Mendez