Deze film heeft niets te maken met de versie uit 1931, waarin Joan Crawford de hoofdrol speelde. Het is meer iets in de trant van De Slangenkuil. De hoofdrol wordt gespeeld door Joan Crawford, die in een soort trance door de straten loopt en steeds de naam David herhaalt. Ze wordt naar de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis gestuurd en de film gaat in flashbacks om te laten zien hoe ze daar terecht is gekomen. De flashbacks gaan over Joan Crawford, die met Van Heflin wil trouwen, maar die de relatie alleen maar wil verbreken. Ze komt er nooit overheen en gaat als verpleegster aan het werk om voor de vrouw van Raymond Massey te zorgen. Algauw vinden ze het lichaam van zijn vrouw in het meer, maar ze vinden haar niet. Ik weet niet of het een ongeluk was of zelfmoord. Raymond Massey vraagt Crawford of ze met hem wil trouwen, maar ze is nog steeds verliefd op Heflin, die met Massey samenwerkt. Ze stemt toe, maar Massey's dochter mag haar niet en langzaam maar zeker begint ze krankzinnig te worden. Ik denk dat dit een van de eerste films is die over geestesziekte gaat.
This movie has nothing to do with the 1931 version that also Joan Crawford. It's more along the lines of The Snake Pit. It stars out with Joan Crawford walking the streets in a trance-like state and she keeps on repeating the name David. She's sent to the mental ward at the hospital and the movie goes in flashback to show how she ended up like this. The flashback stars with Joan Crawford wanting to marry Van Heflin but he just wants to break the relationship off. She never gets over it and goes to work as a nurse taking care of Raymond Massey's wife. Pretty soon, they find his wife's body in the lake but they don't know if it was an accident or suicide. Raymond Massey asks Crawford to marry him but she's still in love with Heflin, who is working with Massey. She agrees but Massey's daughter doesn't like her and she slowly stars to go insane. I guess this is one of the first movies that deals with mental illness.