In de voorvertoning zag ik 'Op een na beste' als een komedie. Als dit komedie is, moet Bergman een klucht zijn.<br />Ik behoor tot de leeftijdscategorie van de vijftigers die deze film zogenaamd onderzoekt. Als ik hier vrienden als de vijf personages had, zou ik op zoek zijn naar nieuwe vrienden.<br />'Op een na beste' komt neer op weer zo'n naargeestige verjongingsoefening in omgekeerde volgorde. (Verbeeld ik het me, of gaat elke derde film op de een of andere manier over het worden van volwassen?) De vijf zijn volstrekt onaantrekkelijke karikaturen van uitzinnige mannen die hun hele leven kennelijk bezig zijn geweest met kinderlijke, giechelende, voor 100 procent seksuele gesprekken, waardoor je zin krijgt om ze allemaal een klap op hun kop te geven. <br />Deze film sleept zich eindeloos voort, en toch is hij maar 86 minuten lang (90 minuten met aftiteling). Hij besteedt 10 minuten aan een partijtje golf om de levenslange jaloezie tussen Boyd Gaines en Joe Pantoliano (die ook als producer van deze film fungeerde) te onderstrepen.<br />Gaines speelt een zeer succesvolle Hollywood-producer die elke dag'bussen vol scripts' leest. Elliot the Nebbish <0xE2><0x80><0x93> Pantoliano <0xE2><0x80><0x93> heeft toevallig een script. Er komt een 'onenigheidspunt' in de film voor, en ook een heel groot 'bonk' van ongeloof voor mij: waarom zou zo'n beweeglijke, zeer ambitieuze man, die aan het saaie, doodlopende leven van een inwoner van een buitenwijk van Jersey was ontsnapt, na al die jaren nog steeds de pathetische, eeuwig zeurende Elliot als zijn beste vriend beschouwen? Schrijver/regisseur Weber probeert het in zijn dialogen uit te leggen, maar het is een nogal holle verklaring.<br />Als onafhankelijke films willen slagen, moeten ze het opnemen tegen slechte regie, matig acteerwerk en, het meest opvallend, beroerde montage. Met ongeveer 50 doordachte knipsels had deze film iets beter kunnen zijn. Keer op keer blijft de camera onhandig en opgelaten in de lucht hangen, alsof hij een uitweg zoekt.<br />Ik ben dol op Joe Pantoliano, maar hij loopt als een slaapwandelaar door deze film; het is een van die 'telefoonoptredens'. Bronson Pinchot geeft ons zijn 25 verschillende definities van 'grijns' (als deze man traumachirurg in een ziekenhuis is, pas dan op voor patiënten). En de jongensachtige, lompe Boyd Gaines is een wereldberoemde producent van Hollywood-successen? Het werkt gewoon niet. 'De op een na beste' is in geen enkel opzicht een satire (behalve misschien onbedoeld). Als satire had het misschien kunnen werken. Weber had ongeveer vijfennegentig procent meer subtiliteit, ironie en nuance nodig, maar hij levert die niet. Het is een serieuze poging die mislukt. We blijven achter met een saai verhaal over saaie personages om wie je je maar moeilijk kunt bekommeren. Dat is een recept voor bioscoopfalen, en misschien is dat wel gepast <0xE2><0x80><0x93> bioscoopfalen schijnt een van de voornaamste motieven van de film te zijn.
In the preview I saw for 'Second Best,' it was billed as a comedy. If this is comedy, Bergman must be a farceur. <br /><br />I'm in the 50ish age category that this film allegedly examines. If I had friends like the five characters on display here, I'd be looking for new friends. <br /><br />'Second Best' amounts to yet another dreary coming-of-age exercise done in reverse. (Is it my imagination, or is every third film about coming of age in one way or another?) The five are altogether unappealing caricatures of frantic men who have spent a lifetime apparently engaging in infantile, giggling, 100% sex-based conversations that make you want to smack them all up side the head. <br /><br />This film dragged on forever, yet it's only 86 minutes long (90 minutes with credits). It spends 10 minutes alone on a golf game to underscore the life-long jealousy between Boyd Gaines and Joe Pantoliano (who also served as this film's producer).<br /><br />Gaines plays a very successful Hollywood producer who reads 'bushels of scripts' every day. Elliot the Nebbish -- Pantoliano -- just happens to have a script. Enter a 'conflict' point in the film, and also enter a very big 'clunk' of disbelief for me: why would such an upwardly mobile, very ambitious guy, who escaped the tedious, dead-end life of a suburban Jerseyite, still consider the pathetic, terminally whiny Elliot his very best friend after all these years? Writer/director Weber tries to explain it in his dialogue, but it's a pretty hollow explanation.<br /><br />If indie films are to succeed, they have to overcome poor direction, pedestrian acting and, most conspicuously, lousy editing. With about 50 judicious snips, this film could have been slightly better. Again and again, the camera lingers awkwardly and self-consciously, as if it were looking for a place to go.<br /><br />I love Joe Pantoliano, but he sleep-walks through this film; it's one of those 'phone-in' performances. Bronson Pinchot gives us his 25 different definitions of 'smirk' (if this guy is a trauma surgeon in a hospital, patients beware). And boyish, churlish Boyd Gaines is a world-famous producer of Hollywood blockbusters? It just doesn't work.<br /><br />'Second Best' is not IN ANY WAY A COMEDY (except, perhaps, unintentionally). As a satire, it might have worked. Weber needed about 95 per cent more subtlety, irony and nuance, but he doesn't deliver. It's an earnest effort that falls flat. We are left with a dreary story about dreary characters who are difficult to care about. That's a recipe for cinematic failure, and maybe that's appropriate -- failure seems to be one of the film's principal motifs.