Nadat ze The Full Monty hadden verruild voor Brassed Off, gooiden de inmiddels allang niet meer bestaande Film Four het geld over de balk voor Peter Cattaneo's volgende komedie en begonnen vol vertrouwen aan een enorme marketingcampagne voor Lucky Break, in de wetenschap dat ze de grote lokale hit van het jaar hadden. De excuses die volgden voor de rampzalige prestaties van de film in de bioscoop varieerden van goed weer dat mensen ervan weerhield om naar de bioscoop te gaan tot de onthulling dat de scenarist in de gevangenis had gezeten voor overtredingen van de IRA (waarna de aanklacht werd ingetrokken, maar nog steeds even vertederend voor het Britse publiek als Al Qaida voor Amerikanen). Om de een of andere reden kwam niemand met het feit dat de film niet goed is. Helemaal niet. Het is een lachloze zone die zijn uiterste best doet om verrassingen te vermijden, maar nooit zijn eigen toon weet te vinden. Hij knikt naar halfbakken pogingen tot realisme en wild onderontwikkelde komedies zonder zich ooit aan een van beide te binden. Zelfs de vertrouwde routines werken hier niet: Bill Nighy is alleen maar irritant als hij wat leven probeert te sputteren in een niet-grappige dialoog, terwijl Timothy Spall weer eens zijn verfomfaaide hamsterklusje doet, terwijl de amateurmusical die als achtergrond wordt gebruikt voor de geplande ontsnapping uit de gevangenis alleen maar amateuristisch en niet-grappig lijkt. Heel erg.
After passing on The Full Monty in favour of Brassed Off, the now all-but defunct Film Four were quick to throw money at Peter Cattaneo's next comedy and confidently launched a huge marketing campaign for Lucky Break secure in the knowledge that they had the big local hit of the year. Subsequent excuses for the film's disastrous performance at the box-office varied from good weather putting people off going to the cinema to the revelation that the screenwriter had done time for IRA offences (subsequently overturned, but still about as endearing to the British public as Al Qaeda are to Americans). For some reason no-one mentioned the fact that it's not any good. At all.<br /><br />A grab-bag of second-hand ideas from Two-Way Stretch, The Tall Guy and others, it's a laugh-free zone that goes out of its way to avoid surprises while failing to ever find its own tone, nodding to half-baked attempts realism and wildly underdeveloped comedy without ever committing to either. Even the tried-and-trusted routines don't work here: Bill Nighy is just irritating as he tries to splutter some life into unfunny dialogue while Timothy Spall does his dishevelled hamster shtick yet again, while the amateur musical used as a backdrop for the planned prison break seems simply amateurish and unfunny. Quite dreadful.