Tijdens een feestje wordt een kale man gek en vermoordt een paar mensen, maar de verkeerde wordt van die moorden beschuldigd. Dus nu is Jerry Zipkin op de vlucht om zijn onschuld te bewijzen. Maar ook in de rest van de stad zijn er nog meer vreemde moorden die de autoriteiten alarmeren. Als hij probeert bewijzen te vinden om zijn naam te zuiveren, ontdekt Jerry dat een groep mensen van dezelfde universiteit, de Stanford University, 10 jaar geleden een nieuwe vorm van lsd, Blue Sunshine, hebben gebruikt, waardoor ze nu plotseling hun haar kwijt zijn en in moordzuchtige maniakken zijn veranderd.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> 'Blue Sunshine' is een erg leuke schijf uit de jaren zeventig. Is in de loop der jaren een cultfilm geworden en staat al tijden op mijn lijst om te zien. Ik was des duivels toen ik hem uiteindelijk zag. Directeur/schrijver Jeff Lieberman (zijn debuut als regisseur) leverde in wat hij wilde bereiken met 'Blue Sunshine', en ik was helemaal niet teleurgesteld in wat ik kreeg. Hij komt met een effectieve en energieke shocker, die zich onderscheidt door de uitstekende optredens van een cast van voornamelijk niemandsnamen (met uitzondering van Zalman King) en een origineel verhaal, dat beter lijkt te worden naarmate het zich verder ontwikkelt. Het is eigenlijk meer een psychologische, verfijnde thriller die met een paar behoorlijke verrassingen en steekjes die je ruggengraat doen tintelen, te maken heeft. Er zit zo'n mooie balans in deze langzame slijper dat hij je gewoon meetrekt voor de intrigerende, maar verontrustende rit met onze hoofdpersoon. Het is dus in wezen een goed getimed verhaal dat meer een mysterie is met stukjes horrorthema, het materiaal is niet al te schokkend maar een deel van het geweld is gemeen of gewoon maniakaal, maar niet al te visueel. De meest opzienbarende scène in de film zou de eerste moord moeten zijn en wat geïmpliceerd geweld of ik moet het de nasleep van een moord halverwege de film noemen zal een tinteling veroorzaken. Er is een strak script in verwerkt dat natuurlijk niet meebeweegt, maar voldoende aan het grotere geheel toevoegt.<br />Voor een lowbudgetproductie is het opmerkelijk goed en het is jammer dat het met weinig impact voorbij is gegaan, want Lieberman toont hier indrukwekkend talent. De sfeer van de dikke 70 is echt, maar wordt niet overschaduwd door de smakeloosheid, met een scène in een hippe disco waarin een kale man door de muziek zijn zelfbeheersing verliest. Waarmee wordt er eigenlijk de spot gedreven met het soort muziek waarmee dat gebeurt? Hoewel de soundtrack niet tot hetzelfde lot vervalt, is het griezelig om de haartjes op je huid omhoog te zien gaan. Deze momenten droegen beslist bij aan de verontrustende stemming die...' Het camerawerk was heel opvallend met al die opnamen. Het enige nadeel voor mij was het abrupte einde, maar dat is een kleinigheid vergeleken met de rest.<br />Uiteindelijk een bevredigende schok die alle juiste snaren raakt. Een uitmuntende cultklassieker.
During a party a bald person goes crazy and kills a couple of people, but the wrong man gets accused of these murders. So, now Jerry Zipkin is on the run to prove his innocence. But also across town more weird murders are alarming the authorities. When trying to uncover evidence to clear his name, Jerry he finds out that 10 years ago, a group of people from the same college Stanford University have taken a new form of LSD called Blue Sunshine, which now has suddenly caused them to lose their hair and change into homicidal maniacs.<br /><br />Hook, line and sinker it totally took me by surprise and made me sit up. This rewarding flick that's a very groovy slice of the 70s. Has become a cult film over the years and has been on my must-see list for ages. I was livid when I eventually came across it. Director/writer Jeff Lieberman (his debut as a director) delivered in what he set out to achieve in 'Blue Sunshine' and I wasn't disappointed in what I got, at all. He comes up with an effective and energetic shocker, that sets itself out by the excellent performances from a cast of mainly no-names (with the exception of Zalman King) and a original story, which seems to get better the more it moves along. Don't be expecting a fully loaded horror film, with gore and horror throughout. It's rather a psychological, sophisticated mystery thriller that works in some decent surprises and jabs that are spine tingling good. There's such a nice balance in this slow grinder that just pulls you along for the intriguing, but disquieting ride with our protagonist. So it's basically a well-paced story that's more a mystery with dabs of horror themes, the material isn't too shocking but some of the violence is nasty or just plain maniac, but not overly graphic. The most startling scene in the film would have to be the opening killing and some implied violence or I should call it the aftermath of a murder spot in house mid-way through the flick will cause a tingle. Crafted into it, is a tight script that doesn't sway of course, but sufficiently adds to the bigger picture.<br /><br />For a low-budget production is stands up remarkably well and it's rather sad it's gone by with little impact, because Lieberman shows impressive talent here. The thick 70's vibe takes real control, but the cheesiness doesn't overshadow it, with a scene occurring in a groovy disco when a bald guy goes out of control because of the music. Which it's really making fun of the type of music in doing so? Although the score doesn't fall into that same fate as it's eerie as hell, by raising the hairs on your skin. These moments definitely added to the unsettling mood that's created and help build up those scenes with the bald psychopaths becoming rather freaky. Surely it would turn you off drugs! The camera-work was highly distinctive with its many shots. The only downside for me was the abrupt ending, but that's a minor squabble compared with the rest.<br /><br />Ultimately a satisfying shocker that hits all the right keys. An outstanding cult classic.