Om eerlijk te zijn, had ik niet zo'n hoge pet op van deze recente aflevering van 'de komische bruggen van de rassen' van Bernie Mac-Ashton Kutcher. Hoe verbaasd ik ook was, 'Raad eens wie' overtrof al die verwachtingen en deed het uitstekend als hilarische komedie die culturele verschillen aan de kaak stelt met een oneerbiedige, vulgaire en joviale stoot. Eenvoudig gezegd: dit is een film die uit had kunnen blinken in een groot aantal scènes, gezien het onnavolgbare charisma en komische gevoel voor humor van Bernie Mac, die de show op zijn eigen indringende, sarcastische manier beheerst. Ashton Kutcher doet het goed met wat hij krijgt, maar zijn personage komt op Mac over als een afgezaagde, onhandige boerenkinkel. Kutcher krijgt een verhouding met 'zijn andere helft', is aanvankelijk doodsbang om haar vader te ontmoeten (hij kan beter met moeders overweg) en alle hilariteit ontstaat wanneer hij en 'de vader met de uitpuilende ogen en het grillige temperament' elkaar ongemakkelijk en speels leren kennen en zich uiteindelijk realiseren dat deze relatie misschien enige zelfverachting en razernij vereist om uiteindelijk geaccepteerd te worden. Voor alle zekerheid is een groot deel van de komedie gewijd aan de 'raciale spanning'. En natuurlijk is er meer dan genoeg sprake van de spreekwoordelijke culturele botsing die zich vaak voordoet bij, je raadt het al, een stortvloed van familiediners waarin Kutchers 'bevoegdheid' hem uiteindelijk de baas wordt, maar 'raden wie' niet tevreden is met een strikte schending van rassengrenzen, omdat het ook effectief werkt als een ontzettend grappig'maak kennis met de vader van de hel'-scenario, dat uitsluitend slaagt door Macs griezelig behendige charisma en gevatheid, die een aura om zich heen heeft waardoor elke toekomstige schoonzoon ineen zou krimpen, of in nog grotere mate verplicht zou zijn met de man te'slapen' en 'lekker te sabbelen'! Natuurlijk, hoewel dit voortdurend amusant en grappig is, blijven we tegen het eind meestal zitten met de platitudes van sentimentele sentimentaliteit, van '' '... de liefde die we verloren hebben weer aanwakkeren', dat de komedie van zelfs de meest buitenissige uitgangspunten altijd lijkt te belemmeren, alsof de premisse voldoende is uitgeput en meer een 'hartverwarmend liefdesverhaal' wordt dan een gezellige komedie... Hoe komt dat? Hoe dan ook, ik zou 'Raad eens wie' ten zeerste aanbevelen vanwege de snijdende, rauwe komedie en Bernie Macs pittige, vluchtige charisma dat echt een overtuigend element geeft aan deze anderszins zo opgefokte premisse. Het gelach is misschien niet constant in de film, maar er is net genoeg humor om ervan te genieten en je suf te lachen. Per slot van rekening, kijken naar Bernie Mac die een ader laat springen bij een basketbalwedstrijd, die een man beledigt.' Het karakter om niet van sport te houden of om een voorzichtig en dicht bij Kutchers 'nachtelijke affaires' blijvend in de buurt te houden, is zeker de toegangsprijs waard!
To be confessional, I didn't have the bar set high for this recent installment of "the comical bridges of the races" Bernie Mac-Ashton Kutcher product. Surprised as I was, "Guess Who" very much surpassed those expectations and worked throughly well as a hilarious comedy that attacks cultural differences with an irreverent, raunchy, and jovial punch. Simply put, here is a film that could have excelled with any number of premises, given the inimitable charisma and comic wit of Bernie Mac, who flat out carries the show on his own piercing, sarcastic own. Ashton Kutcher works well with what he is given, yet his character comes across as a trite, clumsy bumpkin to Mac's ferocious flare, and is merely the butt of every comedic catastrophe, rather than a multi-dimensional character who can hold a candle to thwarting his own preordained chagrin. Kutcher gets involved with "his other half", is initially terrified at meeting her father (he's better with moms), and all hilarity ensues when he and "the father with the bulging eyes and capricious temperament" get uncomfortably and frolically acquainted with one another, eventually realizing that maybe this relationship will require some self-depreciation and frenzy to eventually be accepted. To be certain, much of the comedy adheres to the "racial tension" theme, and there is of course plenty of the proverbial cultural clash that abounds- consummating with, you guessed it, a torrential family dinner scene in which Kutcher's "empowerment" eventually gets the best of him, but "Guess Who" isn't content to strictly deplore racial boundaries, as it also works effectively as a howlingly funny "meet the father from hell" scenario, succeeding solely on Mac's uncannily nimble charisma and wit, who has an aura about him that would make any future son-in-law shrink to his skin, or to a greater extent, be obliged to sleep and "spoon" with the man! Of course, while this is consistently amusing and funny, what we're mostly left with toward the end are the platitudes of mawkish sentimentality, of "rekindling the love we lost" that seem to always hobble the comedy of even the most outrageous of premises, as if the premise has been exhausted enough and becomes more of an "endearing love story" than a convivial comedy... Why is that? Anyhow, I would solidly recommend "Guess Who" for its cutting, raucous comedy and for Bernie Mac's spunky, fleeting charisma that really gives a convincing element to this otherwise wired premise. The laughing stock might not be constant throughout the film, yet there is just enough humor to enjoy and laugh yourself silly. After all, watching Bernie Mac popping a blood vessel over a basketball game, debasing a man's character for not being avid in sports, or keeping a cautious and close body near Kutcher's "nighttime affairs" is certainly worth the price of admission! *** out of ****