Fans van Louise Brooks zullen haar graag zien in dit, haar komische debuut, maar wees gewaarschuwd: 'Windy Riley gaat naar Hollywood' is een armzalig excuus voor een film, een primitieve komedie zonder enige humor over een van de meest onaantrekkelijke hoofdrolspelers die je je maar kunt voorstellen. Onze held Windy Riley is een stompzinnige, pompeuze, sigaren kauwende eikel die alles wat hij aanraakt verknoeit en zich nooit realiseert dat iedereen hem een idioot vindt. Hij wordt gespeeld door een komiek die Jack Shutta heet, en wiens optreden je niet om meer zal laten smeken, maar je kunt het Shutta zelf niet kwalijk nemen: wie had het beter kunnen doen met dit zwakke script, of met zo'n uiterst irritant personage? De Windy Riley-persoonlijkheid is oorspronkelijk bedacht voor een stripverhaal, en misschien was het stripverhaal ook wel grappig, ik weet het niet, maar op basis van het beschikbare bewijsmateriaal heb ik zo mijn twijfels.<br />Windy is op een onverklaarbare reis van New York naar zijn geboorteplaats San Francisco, maar in plaats daarvan belandt hij in Hollywood, waar hij al snel in een filmstudio werkt <0xE2><0x80><0x93> als boodschappenjongen. Hij probeert vooruit te komen door de carrière van filmster Betty Grey (mevrouw Brooks) een boost te geven, iets wat hij probeert te bereiken door middel van een gevaarlijke en oprecht idiote publiciteitsstunt. In de loop van zijn carrière ruïneert hij de studio <0xE2><0x80><0x93> en Hollywood <0xE2><0x80><0x93> voordat hij echt schade kan aanrichten.<br />Louise Brooks maakte deze film nadat ze was teruggekeerd uit Europa, waar ze was verschenen in de drie films die haar belangrijkste bijdrage aan de filmindustrie vormden. Ze had Hollywood in 1929 op slechte voet verlaten, nadat ze de Powers That Be van Paramount had beledigd, en ze kwam terug met de reputatie koppig en onwillig te zijn. Daar kwam nog bij dat de talkie-revolutie in volle gang was, veel oude favorieten al snel aan de kant werden geschoven en alle kansen verkeken waren. Geen van de grote studio's wilde iets met Brooks te maken hebben, dus maakte ze hier haar debuut als komiek, in een lowbudget-tweederangsfilm die bij Educational Pictures werd gemaakt onder leiding van een andere gevallen ster: Roscoe Arbuckle. De voormalige topkomiek was bijna tien jaar geleden van het witte doek verbannen, maar verdiende nu een fatsoenlijke boterham met het regisseren van komedies voor andere acteurs onder de naam William Goodrich. Toen hij werd geïnspireerd, was Arbuckle een begaafd regisseur van komedies, maar uit de openingsscènes blijkt duidelijk dat de regisseur geen inspiratie vond in 'Windy Riley goes Hollywood'. Roscoe belde dit door. Het enige wat overblijft is de aanblik van de hoofdrolspeelster, die ernstig haar best doet haar rol te spelen en haar stuntelige zinnen uitspreekt. Het is een ontmoedigende ervaring. Ze krijgt even de kans om te dansen, maar natuurlijk wordt haar dans al snel onderbroken door de onstuitbare Windy Riley. In haar beste stomme films was (en is) Louise Brooks bijna etherisch, maar hier maakt het prullerige materiaal dat ze er maar al te menselijk uitziet en klinkt haar maar al te menselijk. In haar eerste scène als filmster Betty Grey krijgt Brooks een publiciteitsposter van zichzelf en spreekt ze haar eerste zin in een talkie: 'O, meneer Snell, ik vind het geweldig! Zo'n foto zou me een hoop goed moeten doen, vindt u ook niet?' Het geluid dat je hoort is dat van een ex-godin die met een doffe klap op de grond valt.
Fans of Louise Brooks will want to see her in this, her talkie debut, but be forewarned: "Windy Riley Goes Hollywood" is a sorry excuse for a movie, a primitive comedy without any laughs featuring one of the most unappealing leading men imaginable. Our hero Windy Riley is a clueless, pompous, cigar-chomping jerk who messes up everything he touches and never realizes that everyone thinks he's a fool. He's played by a comedian named Jack Shutta whose performance won't leave you begging for more, but Shutta himself can't be blamed: who could have done any better with this feeble script, or with such a deeply exasperating character? The Windy Riley persona was originally created for a comic strip, and perhaps the strip was funny, I don't know, but based on the evidence at hand I have my doubts.<br /><br />Windy is on an unexplained cross-country trip from New York to his hometown of San Francisco, but he winds up in Hollywood instead, and is soon working at a movie studio --as a messenger boy. He attempts to get ahead by boosting the career of movie star Betty Grey (Miss Brooks), something he tries to accomplish by means of a dangerous and genuinely idiotic publicity stunt. Instead of boosting Betty's career he nearly ruins it, and is ultimately chased out of the studio --and Hollywood-- before he can do any real damage.<br /><br />Louise Brooks made this film after returning from Europe, where she'd appeared in the three movies that constitute her primary contribution to the cinema. She'd left Hollywood in 1929 on bad terms, having offended the Powers That Be at Paramount, and she came back with a reputation for being headstrong and uncooperative. On top of that, the talkie revolution was under way, plenty of old favorites were quickly falling by the wayside and all bets were off. None of the big studios wanted to deal with Brooks, so she wound up making her talkie debut here, in a low-budget two-reeler cranked out at Educational Pictures under the direction of another fallen star: Roscoe Arbuckle. The former top comedian had been banned from the screen almost ten years earlier but was making a decent living directing comedies for other performers under the name of William Goodrich. When he was inspired Arbuckle was a gifted director of comedy, but it's obvious from the opening scenes that the director found no inspiration in "Windy Riley Goes Hollywood." Roscoe phoned this one in.<br /><br />So all we're left with is the sight of the leading lady, earnestly trying to play her part and deliver her clunky lines. It's a disheartening thing to experience. She gets to dance briefly, but of course her dance is quickly interrupted by the unstoppable Windy Riley. In her best silent films Louise Brooks was (and is) almost ethereal, but here the shoddy material makes her look and sound all too human. In her first scene as movie star Betty Grey, Brooks is presented with a publicity poster of herself and delivers her first line in a talkie: "Oh Mr. Snell, I think it's great! A photograph like that oughta do me a lotta good, doncha think?" That sound you hear is an ex-goddess, crashing to earth with a dull thud . . .