Voor een horrorfilm uit de vroege jaren zeventig is Tower of Evil (ook wel Horror of Snape Island) voorzien van een meer dan verwachte hoeveelheid seks en bloed. Jammer genoeg is het script behoorlijk stompzinnig en zijn de uitvoeringen over het algemeen slecht, waardoor wat een fatsoenlijke, kleine griezelfilm had kunnen zijn, wordt verpest. Sommige scènes waar de acteurs mee moeten werken, zijn hopeloos onnozel, en het aantal keren dat de personages in hun eentje op pad gaan (zelfs nadat ze hebben vastgesteld dat er een gek rondloopt) is niet te geloven. Wat vooral een teleurstelling is, is dat de plot zo buitenissig is dat er een ongebruikelijk en effectief horrorverhaal in zit.<br />De openingsscène is in feite veelbelovend. Twee zeelieden, John Gurney (George Coulouris) en zijn zoon Hamp (Jack Watson), zoeken rond een in mist gehuld eiland en stuiten op een aantal ontzielde naakte lichamen. Dan komt John een levende naakte vrouw tegen, maar ze is zo geschrokken van zijn komst dat ze hem per ongeluk neersteekt. Het verhaal gaat verder en we horen dat de overlevende vrouw van de openingsscène wordt beschuldigd van de moord op haar vrienden, maar dat haar ouders een privédetective, Brent (Bryant Halliday) hebben ingehuurd om uit te zoeken of iemand anders het gedaan kan hebben. Brent voegt zich bij een groep archeologen die op het punt staan naar het eiland te gaan om een Fenicische schat te zoeken. Eenmaal daar komen de archeologen er al snel achter dat hun leven in groot gevaar is, want ze worden een voor een afgemaakt door een onbekende moordenaar.<br />De Toren van het Kwaad is een cultfilm geworden, waarschijnlijk omdat hij zo slecht is dat hij in sommige opzichten pervers goed is. Er zijn ook een paar pogingen om de sfeer en de spanning op te voeren, hoewel de meeste gelegenheden voor een schok onhandig zijn bewerkt, zodat de schokfactor minder groot is. In Halliwells Film Guide werd de film afgedaan als 'een onoriginele kleine schokker', maar 'onorigineel' is waarschijnlijk het verkeerde woord (hoe vaak heb je gehoord van archeologen die voor de Engelse kust op jacht zijn naar een Fenicische schat en die het slachtoffer worden van een psychopaat? Ik kan me niet voorstellen dat deze film voor de meeste kijkers interessant is, maar als je van Britse horror uit de jaren zeventig houdt of geïnteresseerd bent in hoe seks en bloed zich in de loop der jaren in de horrorfilm hebben ontwikkeld, dan is het misschien de moeite waard om hem te zien.
As early 70s horror flicks go, Tower of Evil (a.k.a Horror of Snape Island) has a greater-than-expected amount of sex and gore. Unfortunately, the script is pretty stupid and the performances are generally bad, ruining what might've been a decent little chiller. Some of the lines the actors have to work with are hopelessly silly, and the number of times characters go wandering off alone (even AFTER they've established there's a madman on the loose) beggars belief. What's particularly disappointing is that the plot is just outlandish enough to have made for an unusual and effective horror yarn.<br /><br />The opening sequence is actually promising. Two sailors, John Gurney (George Coulouris) and his son Hamp (Jack Watson), search around a fog-shrouded island and stumble upon several dismembered naked bodies. Then, John happens across a living naked woman, but she is so startled by his arrival that she mistakenly stabs him. The story moves forward and we learn that the surviving woman from the opening scene has been charged with the murders of her friends, but a private detective named Brent (Bryant Halliday) has been hired by her parents to find out if someone else could've done it. Brent joins an archaeological party who are about to set off to the island in search of a Phoenecian treasure. Once there, the archaeologists soon learn that their lives are in grave danger, as they are picked off one by one by an unknown killer.<br /><br />Tower of Evil has become a cult film, probably because it's so bad that in some ways it's perversely good. Ther are some attempts at atmosphere and suspense, though most opportunities for a jolt are clumsily edited, lessening the shock factor. In Halliwell's Film Guide, the film was dismissed as "an unoriginal little shocker", but unoriginal is probably the wrong word (how many times have you heard of archaeologists hunting for a Phoenecian hoarde off the English coast and and being victimised by a psycho? Absurd, yes. Unoriginal, no). I can't imagine this film being of particular interest to most viewers, but if you like 70s British horror, or are interested in how sex and gore have evolved over the years in horror cinema, then it may be worth catching.