De eerste keer regisseur, naar men zegt... eerste film, naar men zegt... belachelijk klein budget, naar men zegt... ofwel iemand denkt dat ik erg goedgelovig ben, ofwel filmproducenten over de hele wereld zouden er goed aan doen om op zondag naar de kerk te gaan... of anders zouden ze zich talloze uren in de AA moeten besparen, verderop in de lijn (wanneer regisseurs en hun films zoals deze een algemeen gebruik worden) en er nu mee ophouden!<br />We leven in een bijzonder verontrustende tijd van film maken, waarin het meest elementaire aspect van elke film, HET VERHAAL, aan de kant is geschoven. Tegenwoordig zijn verhalen (wanneer ze niet biografisch zijn of rechtstreeks afkomstig uit al succesvolle boeken) op z'n best niet indrukwekkend. Montage is ofwel stroboscopisch of lethargisch en cinematografie is ofwel 'permanent' of overijverig'met de hand gehouden'. Laten we het er maar op houden dat de ontgoocheling met het witte doek is begonnen. Maar ik ben altijd optimistisch en soms loont het de moeite, en dat loon in 2005 kwam in de vorm van Thomas Ikimi's _Limbo_. Een conceptueel en letterlijk duister en peinzend, quasi-thriller, die onzelfzuchtig en ook compromisloos halsoverkop in morele debatten over het leven, de menselijke natuur, vrije wil en religie duikt. Liever dan het risico te lopen dat ik zo diep ga graven in mijn bewondering voor Thomas Ikimi's 'eerste' filmische poging en als een groupie ten onder ga... ik kan alleen maar zeggen dat ik de dagen aftel tot de première van zijn volgende film en met Ikimi.' Na de ontdekking van een zeldzame diamant in Joe Holt, lijkt het wachten op zijn volgende aanbod ook eindeloos.
First time director, allegedly ... first movie, allegedly ... ridiculously small budget, allegedly ... Either someone thinks I am very gullible or movie-makers all over the world should think about making church on Sundays a regular practice ... alternatively, they should spare themselves countless hours in AA further down the line (when directors and their movies like this become common practice) and quit now!!<br /><br />We live in a particularly distressing age of movie making where the most basic aspect of any movie, THE STORY, has fallen to the wayside. Nowadays stories (when they are not biographic or lifted directly from already successful books) are unimpressive at best. Montage is either stroboscopic or lethargic and cinematography is either "periodic" or over zealously "hand-held". Let us just say disenchantment with the silver screen has set in. However, I am always optimistic and sometimes it pays off and that pay off in 2005 came in the form of Thomas Ikimi's "Limbo". A conceptually and literally dark and pensive, quasi-thriller, which unselfishly and also uncompromisingly dives head first into moral debates on life, human nature, free will and religion. Rather than risk going so far into how impressed I was with Thomas Ikimi's "FIRST" cinematic effort and end up looking like a groupie ... all I will say is I am counting the days until the release of his next feature and with Ikimi's discovery of a rare diamond in Joe Holt, the wait for his next offering also seems endless. !!! BRAVO !!!