Mensen kunnen praten over de impact van de film op het Amerika van nu, dat terugverlangt naar een naïever Amerika. Maar omdat ik de jaren zeventig niet heb meegemaakt, laat staan de jaren vijftig, heb ik geen referentiepunten. Wat me opvalt is de jeugdigheid van het geheel. Dat bijna alle personages kinderen zijn. De volwassenen zijn niet meer dan bijfiguren; precies zoals het lijkt toen we opgroeiden. Het kan ons niet schelen wat onze ouders doen, wat onze ouders-vrienden doen, wat de eigenaar van de plaatselijke speelhal doet. Wat ons wel kan schelen is het wereldje vol kinderen. Oudere kinderen. Jongere kinderen. De kinderen die in de plaatselijke hamburgertent werken. Het lijkt erop dat de film bedoeld is om de wereld te laten zien die Curt achter zich laat, wat ze hebben meegemaakt in tegenstelling tot wat ze in de toekomst zullen meemaken. In het volwassen worden. Misschien is het een teken des tijds, maar waar ik woon en de wereld buiten het schoolplein waar ik ben opgegroeid, was pijnlijk vol volwassenen. Toen de film om halfvier werd afgedraaid, werden we opnieuw in een maatschappij geworpen waar volwassenen overal waren en dingen deden die volwassenen zeiden dat ze moesten doen. Dus terwijl 'American Graffiti' Curtis' beslissing om dat avontuur aan te gaan en naar de universiteit te gaan, om zich in die wereld te begeven waar hij de touwtjes in handen heeft, probeert te verhelderen, is de ironie dat hij die fantastische plek al bewoont. En deze prachtige plek waar de jongens rondrijden in hun stoere auto's, waar de politieagenten niets kunnen uitrichten en waar een discjockey die 'Wolfman' heet door en door geliefd is, is me volkomen vreemd. Maar dat is de charme. En daarom vond ik het er heerlijk.
People can talk about its impact at its release, hailing back to a more naive America. But having not experienced the 70's let alone the 50's I don't have these reference points. What hits me is the youthfulness of the whole thing. That nearly all the characters are kids. The adults are mere secondary characters; exactly how it seems when were growing up. We don't care about what our parents are doing, what our parents friends are doing, about the owner of the local arcade. What we care about is the little world filled with kids. Older kids. Younger kids. The kids working at the local burger joint. <br /><br />The film seems to aim at displaying the world Curt will be leaving, what they have experienced as opposed to what they will experience in the future. In growing up. Maybe it's a sign of the times but where I live and the world I grew up in life outside of the schoolyard was painfully filled with adults. Once 3:30 hit we were once again thrown into society where adults were everywhere and what adults said went. So while 'American Graffiti' strives to illuminate Curtis' decision on whether to take that adventure and ship off to college, to engage in that world where he is in control the irony is that he already inhabits that wonderful place. And this wonderful place where the boys cruise in their muscle cars; the police officers efforts are futile and a disc jockey named 'Wolf man' is thoroughly loved across the board is completely foreign to me. But that's the charm. And that's why I loved it.