Ik genoot enorm van Eat, Drink, Man, Woman. Ik vond Tortilla Soup een mislukte poging om deze film aan een ander publiek aan te passen. Om te beginnen denk ik dat de ontwikkeling van de plot afhangt van de relatie tussen de vader en de dochters. Maar het is belangrijk om op te merken dat deze dynamiek die het conflict en de actie aanstuurt, niet zo gemakkelijk in de Latijns-Amerikaanse cultuur te vinden is als het (weer) in L.A. is. Bij het Aziatische gezin in Azië was de vader-dauthers-dynamiek van doorslaggevend belang. Het nieuwe culturele paradigma voor Tortilla Soup mist simpelweg dat essentiële element. Hieruit volgt dat de ontwikkeling van de film het domein van het geloof te boven gaat. Tot mijn teleurstelling ontdekte ik dat de scenario's voor Eat, Drink, Man, Woman en Tortilla Soup vrijwel identiek zijn. Er zijn maar weinig variaties, met grote tussenpozen, en ik vind dat het duo dat zo hard aan het scenario van deze film heeft gewerkt, had moeten vasthouden aan hun Aziatische succes.
I greatly enjoyed Eat, Drink, Man, Woman. I found Tortilla Soup a failed attempt to adapt this film to a different audience. First off, I think the plot development is hinged on the relationship between the father and the daughters. However, it is important to note that this dynamic that drives the conflict and action is not so easily found in Latin-American culture as it has been (re)established in LA. With the Asian family in Asia, the father-dauthers dynamic was on the money. The new cultural paradigm for Tortilla Soup simply lacks that essential element. From this, the development of the film is beyond the realm of belief. Adding to my disappointment, was the discovery that the scripts for Eat, Drink, Man, Woman and Tortilla Soup are practically identical. The variations are few and far between, and I think the duo that put in such hard work scripting this film should have stuck to their Asian success.