Er gebeurt eigenlijk niet veel in deze romantische komedie. George Segal is een zelfbenoemd intellectueel schrijver die niet goed schrijft. Hij verdient de kost als bediende in Doubleday's Book Store in New York. Als hij ziet dat zijn buurvrouw Barbra Streisand aan het vrijen is en in ruil daarvoor wat geld aanneemt, belt hij de conciërge van het gebouw. De conciërge gooit Streisand de deur uit en zij dringt <0xE2><0x80><0x93> dat is het woord <0xE2><0x80><0x93> dringt binnen in Segals sjofele stulpje. Ze is een vulgaire, would-be actrice, fotomodel en af en toe een meisje te huur.<br />Ze maakt zo'n drukte in Segals appartement dat de conciërge hen allebei de deur uit gooit. Vraagt hij) wekken en storen Klein en hij verlaat het appartement. Segal eindigt in de dodelijke omhelzing van de roofvogel Streisand.<br />Ze gaan een paar weken lang vriendschappelijk uit elkaar, maar de ontmoeting heeft ieder van hen iets geleerd en ze hebben weer een afspraakje in het appartement van Segals rijke verloofde, een pianiste. Zij woont met haar gezin in Boston, waar de verloofde een optreden geeft met het Boston Symfonie Orkest. In het sensuele appartement produceert Streisand wat marihuana die de boekenwurm Segal bij wijze van weddenschap rookt en ze eindigen samen in de badkuip. Het appartement blijft niet lang leeg staan.<br />Het' Het is eigenlijk een bekend verhaal over twee gestoorde, idiosyncratische, niet bij elkaar passende New Yorkers, die elkaar van elkaar leren om hun pretenties te overwinnen. Maar het is zo gelikt gedaan, door Buck Henry aangepast aan iemands toneelstuk, dat het op een wilde en ongelijksoortige manier slaagt.<br />Ik denk dat het een kijker kan helpen om in elk geval een beetje vertrouwd te raken met het geografische en chronologische milieu. Ik bedoel <0xE2><0x80><0x93> dit is New York City aan het eind van de jaren zestig. Times Square is vol pornowinkels en sjofele kledingzaken en bedelaars. En dan is er het conflict van subculturen <0xE2><0x80><0x93> de bourgeoisie aan de ene kant (Segal) en de iconoclastische aan de andere kant (Streisand). Het gebruik van gras was een gewaagde onderneming voor de middenklasse. Maar je hoeft er niet echt bij te zijn geweest om van de grappen te genieten. Ze komen in groten getale en snel, zowel verbaal als fysiek. Ik zal een voorbeeld geven. Tijdens hun scheiding loopt Segal langs een smerige bioscoop op Times Square (dat was een pre-videoband) en ziet dat de film <0xE2><0x80><0x93> de pornografische 'Cycle Sluts' <0xE2><0x80><0x93> door Streisand wordt vertoond. Krampachtig kronkelend van afkeer en nieuwsgierigheid koopt Segal een kaartje, en als hij door de lobby loopt, vraagt een verkoper: 'Regenjas?' Segal: 'Ik heb geen regenjas.' Bediende: 'Wilt u er een huren?' Ik ben niet bijzonder gesteld op de persoonlijkheid van Barbra Streisand. Ze heeft een ego zo groot als Groenland. Maar ze is fenomenaal in die komische rol en ziet er ook uit alsof je haar het liefst zou wurgen, ondanks die prominente neus. Segal is zelfs nog beter als de verongelijkte schrijver die door elke publisher in New York wordt afgewezen. Zijn rol is des te moeilijker omdat hij in wezen de hetero is, maar hij doet er wonderen mee. Kijk maar naar zijn gezicht als hij stoned en naakt met Streisand in de badkuip zit en ze de deuren open en dicht horen gaan als zijn verloofde en haar familie onverwachts arriveren. Zijn gezicht wordt vuurrood. 'Je staat op het punt om kennis te maken met Miss Weyderhaus,' zegt hij met een ondeugende glimlach, alsof ze twee kinderen zijn die op het punt staan te worden betrapt terwijl ze spijbelen.<br />De film stort in de laatste tien minuten in elkaar, in een poging om'serieus' te worden, maar het enige wat hij bereikt is 'afknappen'. Misschien worden ze wel getrouwd, maar ik zou er niet op rekenen dat het blijvend is.
Not much actually happens in this romantic comedy. George Segal is a self-styled intellectual author who doesn't write well. He ekes out a living as a clerk in Doubleday's Book Store in New York. When he espies neighbor Barbra Streisand making love and accepting some cash in exchange, he calls the building superintendent. The super throws Streisand out and she invades -- that's the word -- invades Segal's shabby digs. She's a vulgar, would-be actress, model, and occasional girl for hire.<br /><br />She raises such a fuss in Segal's apartment that the super throws both of them out. Segal takes her to the apartment of a friend, Robert Klein, but their loud arguments and queer garb (don't ask) arouse and disturb Klein and he leaves the apartment. Segal winds up in the lethal embrace of the raptorous Streisand.<br /><br />They separate unamicably for a few weeks but the encounter has taught each of them something and they have another date at the apartment of Segal's rich fiancée, a pianist. She and her family happen to be in Boston, where the fiancée is giving a performance with the Boston Symphony. In the sybaritic apartment, Streisand produces some marijuana which the bookish Segal smokes on a dare and they end up in the bath tub together. The apartment doesn't remain empty of others for long.<br /><br />It's really a familiar story of two nutty, idiosyncratic, mismatched New Yorkers, each of whom teaches the other to overcome pretensions. But it's so slickly done, adapted by Buck Henry from somebody's play, that it succeeds in a wild and uneven fashion.<br /><br />I think it might help a viewer to be at least a little familiar with the geographic and chronological milieu. I mean -- this is New York City in the late 1960s. Times Square is filled with porno shops and sleazy clothing outlets and beggars. And there is the conflict of subcultures -- the bourgeois on the one hand (Segal) and the iconoclastic on the other (Streisand). The use of grass was a daring enterprise for the middle class.<br /><br />But you don't really need to have been there to enjoy the gags. They come thick and fast, both verbal and physical. I'll give an example. During their separation, Segal is passing a dirty movie theater in Times Square (this was pre-video tape) and notices that the movie playing -- the pornographic "Cycle Sluts" -- stars Streisand. Writhing with disgust and curiosity, Segal buys a ticket and as he's passing through the lobby, an attendant asks, "Raincoat?" Segal: "I don't have a raincoat." Attendant: "You want to RENT one?" I don't particularly like Barbra Streisand's personality. She has an ego the size of Greenland. But she's phenomenal in this comic role and looks utterly pinchable too, despite that prominent proboscis. Segal is even better as the put-upon author who's work has been turned down by every publisher in New York. His role is the more difficult because he's basically the straight man, but he does wonders with it. Watch his expression when he's stoned and naked in the tub with Streisand and they hear the doors open and close as his fiancée and her family arrive unexpectedly. His face turns crimson. "You're about to meet Miss Weyderhaus," he says with a mischievous smile, as if they were two kids about to be discovered playing hookey from the third grade.<br /><br />The movie collapses on itself in the last ten minutes or so, trying to turn "serious," but only managing to achieve "off-putting." They may wind up married but I wouldn't bet on its lasting.