De _Grijze Dame_, die in 1978 werd uitgebracht en soms aan de film _The Gray Lady_ uit 1978 doet denken, was in de tijd van de grote rampenfilms toen Charlton Hestons carrière als hoofdrolspeler op zijn laatste benen liep, en dit verhaal over een onderzeeër die na een aanvaring met een vissersboot op een onvaste zee-engte strandt, heeft iets vermoeids en routineus. Het is de laatste grote onderzeeërfilm tot _The Hunt for Red October_, en het heeft de problemen van de meeste onderzeeërfilms in vredestijd. Zonder de standaard kunnen oorlogsdrama's van het genre <0xE2><0x80><0x93> dieptebommen, torpedo's, stille onderzeeërs enzovoort <0xE2><0x80><0x93> niet falen. Het is een vrij statische film, waarin Heston en zijn bemanning het grootste deel van de tijd zitten te wachten tot ze gered worden, terwijl Stacy Keach in de controlekamer van het reddingsschip rondhangt en David Carradine en Ned Beatty vanaf hun prototype mini-onderzeeër in troebele modelopnamen zitten toe te kijken.<br />Er is veel geld uitgegeven, maar met weinig resultaat. David Greenes vlakke regie verhult niet dat er weinig spanning is, terwijl je je af en toe onwillekeurig afvraagt of de prijs van de medewerking van de marine niet was dat er geen drama meer in het script zat, omdat je bang was dat het een slechte indruk zou maken. De film roept wel even de mogelijkheid op van een conflict tussen Heston en Ronny Cox. De onderofficier neemt de verantwoordelijkheid voor het ongeluk op zich, maar laat de zaak snel vallen om te voorkomen dat iemand de indruk krijgt dat niet alle onderzeebootcommandanten aan de top staan.<br />Christopher Reeve heeft een paar tekstregels in een bijrolletje en het is leuk om Hestons War Lord-collega Rosemary Forsyth even als zijn vrouw te zien, ook al eindigden alle scènes op één na op de vloer van de montagekamer, maar de film blijft een tijdvullende tijdvuller. Zelfs Jerry Fielding voegt niet veel toe aan de gebeurtenissen met zijn tv-filmsoundtrack, bizar gebouwd rond het thema van de klokken.
At times feeling like Airport '77 without the plane or the all-star cast, 1978's Gray Lady Down came out in the dog days of the disaster genre when Charlton Heston's career as a big screen leading man was on its last legs, and there's a sense of tired routine to this tale of a sub stranded on an unstable ocean ledge after a collision with a fishing vessel. The last major submarine movie until The Hunt for Red October, it suffers the problems of most peacetime submarine movies. Without the standard can't fail wartime dramatics of the genre  depth charges, torpedoes, silent running et al  it's a pretty static affair with Heston and his crew spending most of the film sitting around waiting to be rescued while Stacy Keach hovers around the rescue ship's control room and David Carradine and Ned Beatty sit around watching from their prototype mini-sub in murky model shots.<br /><br />A lot of money has been spent, but to little effect. David Greene's flat direction doesn't disguise the fact that there's little in the way of tension while at times you can't help wondering if the price of the Navy's co-operation was eliminating any possible drama from the script in the fear it might make them look bad. The film does briefly raise the possibility of conflict between Heston and Ronny Cox's ExO over responsibility for the accident only to quickly let the matter drop lest anyone get the impression that not all of the navy's sub commanders are at the top of their game.<br /><br />Christopher Reeve has a couple of lines in a bit part and it's nice to briefly see Heston's War Lord co-star Rosemary Forsyth as his wife even if all but one of her scenes ended up on the cutting room floor, but the film remains a pedestrian time-filler. Even Jerry Fielding adds nothing much to the proceedings with his TV movie-style score, bizarrely built around the Carol of the Bells.