Hier volgt het epische verhaal van het slagschip Yamamoto. Dit schip werd uiteindelijk vernietigd door een Amerikaanse luchtaanval voor de kust van Okinawa; meer dan 2000 bemanningsleden gingen aan boord ten onder, van wie de meesten niet meer dan tieners waren. Hoewel de meeste feiten kloppen, wordt de film opgesierd met dramatische verhalen over familie en vrienden, geliefden en moeders, met als gevolg dat het verlies van jeugdige levens nog eens extra wordt benadrukt. De kijker ziet ook de wrede discipline van het Japanse leger uit die tijd, vol straffen en afranselingen voor degenen die niet voldeden aan de hoge eisen van hun superieuren. De jonge zeelieden worden afgebeeld terwijl ze met veel enthousiasme proberen te dienen in de functie die van hen wordt verwacht. Het feit dat ze allemaal worden misleid in de veronderstelling dat ze dienen om Japan te beschermen, wordt overgelaten aan de moderne historische gevoeligheden. Er wordt geen melding gemaakt van de weerzinwekkende wreedheid van het Japanse leger in Azië. Aan de andere kant zijn de Amerikaanse vliegtuigen die het schip aanvallen niet meer dan een onpersoonlijke lucht-tegenstander; de vliegtuigen lijken niets meer dan dreigende voertuigen die uit de lucht neerdalen op dezelfde manier als de Japanse vliegtuigen in de Amerikaanse film Pearl Harbor. <br /><0x3E> Hoewel je zou kunnen zeggen dat de overdreven mannelijkheid die de Japanse militairen aan de dag legden tot de ondergang van de jongemannen heeft geleid, en dat dit misschien wel de centrale tragedie in de film is, doet het genot dat de meeste zeelieden aan het gevecht ontlenen de sympathie van de kijker weinig goed. In filmische termen is een van de sterke punten van de film de laatste slag van de Yamamoto, waarin een grimmige en bloederige aanval, die doet denken aan Saving Private Ryan, de ontknoping van het gevecht van de Yamamoto weergeeft.<br /><0x3E> Een ander kenmerk van de film is dat hij in een beperkte 'flashback'-stijl wordt verteld. Hij begint met een jonge vrouw die de Yamamoto probeert te vinden. De film eindigt met de jonge vrouw en haar vrienden in een kleine boot die de doden op zee groet. Hoewel ook deze scène bedoeld is om een sterke sentimentele reactie van het publiek op te roepen, is het meest nuttige doel ervan te laten zien dat de kwesties van de Tweede Wereldoorlog voor hedendaagse Japanners nog steeds moeilijk te accepteren en op te lossen zijn. Maar de moeilijkheid is ongetwijfeld veel groter dan het geworstel met de gevolgen van een mislukt militair avontuur.<br />Een heel zwak punt van de film is het feit dat het grootste deel in een studio is opgenomen, iets wat gemakkelijk te onderscheiden is. De film is niet op zee opgenomen; de scènes zijn te dicht op elkaar opgenomen om de indruk te wekken dat je op een groot schip zit. De CGI-effecten zijn slecht, waardoor de Yamamoto eruitziet als een slagschip in een videogame.<br />Ondanks de sterke acteerprestaties van een aantal acteurs, kan de film zijn eigen beperkingen niet overwinnen: hij zal geen kijkers buiten Japan trekken. Het is een film die voor Japanners is gemaakt en die een beperkt aantal vragen oproept over de tragische mars naar de ondergang van dat land.
Here we have the epic tale of the battleship Yamamoto. This ship was eventually destroyed by a U.S. air strike off the coast of Okinawa; well over 2,000 crewmen went down with the ship, and most where new conscripts who were merely teenagers. While adhering to most factual details, the movie embellishes with dramatic tales of family and friends, lovers and mothers, the effect of which is intended to heighten the sense of tragedy over the loss of youthful lives. The viewer also witnesses the brutal discipline of the Japanese military of that era, replete with punishment and beatings for those who fail to meet the exacting service standards demanded by superior officers.<br /><br />The young sailors are depicted as striving with gusto to serve in the capacity expected of them. The fact that all are deluded into thinking they are serving to protect Japan is left to modern historic sensibilities to recognize. No mention is made of the abhorrent brutality of the Japanese military in Asia. On the other hand, American airplanes attacking the ship are merely an impersonal airborne antagonist; the planes appear as nothing more than menacing vehicles streaming down from the sky in much the same manner as the Japanese aircraft in the American movie Pearl Harbor.<br /><br />While one might argue the exaggerated masculinity that the Japanese military exhorted its members to assimilate led to the ruin of the young men, and this may be a central tragedy the movie sought to explore, the relish which most sailors seem to take in the fight does little to promote sympathy from the viewer. In cinematic terms, one strong point of the film is the Yamamoto's final battle where a grim and bloody onslaught, reminiscent of Saving Private Ryan, depicts the Yamamoto's denouement. <br /><br />Another feature of the film: it is told in a limited "flash back" style. It begins with a young woman seeking to find the Yamamoto's grave on the anniversary of its sinking, (There is more than one debt the movie owes to Saving Private Ryan). The movie ends with the young woman and friends in a small boat saluting the dead at sea. While this scene, too, is calculated to yield a strong sentimental response from the audience, its most useful purpose is to show that the issues of World War II remain difficult for contemporary Japanese to accept and resolve. But surely the difficulty is much more than grappling with the results of a failed military adventure.<br /><br />One very weak point of the movie is the fact that most of it was shot in a studio, something easily discernible. There is no out-at-sea feeling to the movie; scenes are shot too tightly to give the impression of being out in the open on a large vessel. The CGI effects are very poor, with the Yamamoto looking like a battleship on a video game display.<br /><br />In spite of strong performances by a number of the actors here, the movie cannot escape its own limited scope--it will not attract viewers outside of Japan. It is a movie designed for Japanese, and one that asks a limited number of questions about that nation's tragic march to disaster.