Edmund Gouldings film 'Grand Hotel' uit 1932, die zich ongeveer 48 uur in een luxueus Duits hotel afspeelt, heeft een droomrol. Grusinskaja (Greta Garbo) is een Russische prima ballerina die voor verschillende voorstellingen in de stad is, die eenzaam is, een drama queen en suïcidaal. Ze ontmoet baron Von Geigern (John Barrymore) een hoteldief die per ongeluk in haar kamer is (terwijl hij bezig was wat sieraden te stelen) en die op het punt staat zelfmoord te plegen, en blijft de hele nacht bij haar om haar over te halen er geen eind aan te maken. De twee worden natuurlijk verliefd op elkaar, tot grote teleurstelling van Flaemmchen (Joan Crawford), een vrouw met wie Von Geigern de dag ervoor nog een verhouding had. Flaemmchen is stenografe, en haar baas, de Duitse tycoon Preysing (Wallace Beery) heeft het moeilijk met een fusie die hij probeert te verwezenlijken. Een van Preysings werknemers in een fabriek die van hem is, is boekhouder Otto Kringelein (Lionel Barrymore). Otto logeert in het hotel omdat hij nog maar kort te leven heeft, dus spaart hij zijn hele leven en besluit de rest van zijn leven in weelde door te brengen. Gedurende de 48 uur dat de actie plaatsvindt, worden vriendschappen gesloten, liefdes gevonden en verloren, en een moord verandert het leven van alle hoofdpersonen.<br />'Grand Hotel' won de Oscar voor de beste film van 1932, en het is gemakkelijk te begrijpen waarom. De film is een epos zonder een enorme bezetting of exotische locaties. Van de films die ik in de afgelopen tien jaar heb gezien, is dit een van de eerste voorbeelden van een in elkaar vervlochten verhaalstructuur. We zijn eraan gewend geraakt om dit nu te zien, (denk vooral aan Altman) waar de personages allemaal op de een of andere manier met elkaar verbonden zijn, ook al kennen ze elkaar misschien niet eens. Een ander mooi vroeg voorbeeld dat ik me kan herinneren, was tien jaar later met _Tales of Manhattan_. De acteerprestaties zijn ongelooflijk, hoewel Garbo's echt overdreven optreden een beetje te veel van het goede was. Omdat ik besefte dat ze in haar beroep een dramaqueen was, verontschuldigde ik me voor een groot deel, maar na een tijdje begon ik echt in mezelf te grinniken, omdat ze zich net zo gedroeg als Gloria Swanson later in 'Sunset Boulevard' zou doen. Een van de verklaringen zou kunnen zijn dat dit nog een heel vroeg stadium van de film was, en stomme films waren uitsluitend afhankelijk van gebaren en gezichtsuitdrukkingen om emotie over te brengen. Ik was erg onder de indruk van de optredens van de gebroeders Barrymore (ik ben altijd dol geweest op Lionel Barrymore) en was verbijsterd over Crawfords talent en schoonheid.<br />'Grand Hotel' is een en al melodrama, maar het was niet afgezaagd of sentimenteel. Eigenlijk ben ik heel verbaasd dat het dat wel is.' Ik ben een grote fan van de melodramatische films van Douglas Sirk uit de jaren veertig en vijftig, en 'Grand Hotel' is een geweldige voorloper van dat genre.
Edmund Goulding's 1932 film "Grand Hotel", about 48 hours in a plush German hotel has a dream cast. Grusinskaya (Greta Garbo) is a Russian prima ballerina in town for several performances, who is lonely, a drama queen, and suicidal. She meets Baron von Geigern (John Barrymore) a hotel thief who inadvertently is in her room (having been in the process of stealing some jewelry) when she is about to commit suicide, and stays the night with her, convincing her not to end things. The two fall in love, of course, much to the disappointment of Flaemmchen (Joan Crawford), a woman that von Geigern was romancing the day before. Flaemmchen is a stenographer, and her boss, German tycoon Preysing (Wallace Beery) is having a hard time with a merger he is trying to transact. One of Preysing's employees at a factory he owns is bookkeeper Otto Kringelein (Lionel Barrymore). Otto is staying at the hotel because he only has a short time to live, so he takes his entire life savings and decides to live the rest of his life in luxury. Throughout the 48 hours that the action takes place, friendships are made, loves are found and lost, and a murder changes the lives of all of the main characters.<br /><br />"Grand Hotel" won the Oscar for Best Picture of 1932, and it is easy to see why. The film is an epic without having an enormous cast or exotic locales. From the films that I have seen of this decade, this is one of the first examples of an intertwining narrative structure. We are used to seeing this now; (think Altman, in particular) where characters are all somehow connected, even though they may not even know each other. Another fine early example that I can recall was a decade later with "Tales of Manhattan". The acting is incredible, though Garbo's REALLY over-the-top performance was a bit much. Realizing that she was a drama queen as a profession, I excused a lot of it, but it got to a point where I was really snickering to myself after awhile, because she was acting just like Gloria Swanson later would in "Sunset Boulevard". One explanation could be that this was still a really early stage of the talking picture, and silent films solely relied on gestures and facial expressions to convey emotion. I was very impressed with the performances of the Barrymore brothers (I've always loved Lionel Barrymore), and was stunned by Crawford's talent as well as beauty.<br /><br />"Grand Hotel" is rife with melodrama, but it was not hackneyed or maudlin. I am actually quite surprised it isn't on the IMDb top 250 list; I found it to be that good. I am a big fan of Douglas Sirk's melodramatic films of the 1940's and 1950's, and "Grand Hotel" is a great predecessor of that genre. 7/10 --Shelly