Als je de Harry Potter-franchise zou nemen en alle memorabele personages, plezier, avontuur en samenhangende verhalen weg zou laten, zou je De Zoeker krijgen: Het Duister is Aan het Oprijzen. Hoewel de film niet helemaal oninteressant is en goed gemaakt is, heeft hij geen gevoel van verwondering. Dat is een verbazingwekkende prestatie als je bedenkt dat hij draait om een kind met talrijke bovenmenselijke krachten, en dat dat kind wordt omringd door thema's van tijdreizen, boeven die in een oogwenk zwermen kraaien en slangen kunnen oproepen, en een apocalyptische sneeuwstorm die het einde van de wereld zou kunnen betekenen.<br />Onze jonge held is Will Shanton (Alexander Ludwig). Will is een doorsnee tiener die zijn best doet om zich aan te passen na de dood van zijn vader. Hij is net veertien geworden en heeft ook net ontdekt dat hij deel uitmaakt van een profetie waar hij nooit iets van heeft geweten. Het schijnt dat er duizenden jaren geleden een grote strijd heeft plaatsgevonden tussen de krachten van Licht en Duisternis om de macht over de wereld. Licht won uiteindelijk, maar Duisternis wedt om een comeback. De Duisternis wordt vertegenwoordigd door een schurk die De Ruiter wordt genoemd (Christopher Eccleston), naar hem genoemd omdat hij te paard rondrijdt. De Ruiter verschijnt steeds weer voor onze jonge held en stuurt demonische bewakers van het winkelcentrum en kwaadaardige oma's die slangen naar hem toe kunnen sturen. Hij beweert dat hij op zoek is naar 'de Tekenen', maar Will gelooft hem niet. Ik weet niet waar hij het over heeft. Gelukkig zijn er een paar mensen die Wills lotsbestemming kunnen uitleggen, en de plot (maar verder doen ze weinig). Zij vertegenwoordigen het 'Licht' en vertellen Will dat hij de 'Zoeker' is, en dat alleen hij de macht heeft om zes Tekenen op te sporen <0xE2><0x80><0x93> machtige artefacten uit het verleden die het lot van de wereld in handen hebben. Als de Zoeker verwerft Will verschillende vermogens, waaronder superkracht en reizen door de tijd, waarvan alleen de reis door de tijd hem van enig nut lijkt te zijn bij zijn zoektocht.<br />Alle ingrediënten zijn hier voor een leuk fantasieavontuur, maar De Zoeker: Het Duister is Aan het Oprijzen lijkt niet eens in zichzelf geïnteresseerd. Deze film heeft zo'n schokkend gebrek aan verwondering en grilligheid, twee dingen die alle fantasy-avonturen moeten hebben. Het ongelooflijke blijft zich gedurende het hele verhaal laten zien, maar de film vergeet de personages toe te staan erop te reageren of zelfs maar te reageren. Op een gegeven moment ontdekt Wills jongere zusje met eigen ogen de macht van haar broer als ze per ongeluk met hem door de tijd reist. Hoe reageert ze daarop? Ze reageert niet. Ze merkt dat ze midden in een veldslag midden in duizenden jaren wordt verplaatst, en het enige waar ze om geeft is dat ze een katje van het slagveld redt. Ze vraagt haar broer niet eens wat er aan de hand is, en ze komt er ook niet meer op terug in een latere scène. Maar ze blijft zich vastklampen aan dat kleine poesje dat ze voor de rest van de film heeft gevonden. Ik denk dat tijdreizen, superkrachten en het lot van de wereld zelf geen partij zijn voor de aanbidding van een poesje.<br />Het verhaal dat hier wordt verteld is van de meest elementaire en episodische aard. Dingen gebeuren door puur toeval of stom geluk. Ik bedoel, hoe groot is de kans dat al die Tekenen waar Will naar op zoek zou moeten zijn allemaal binnen een straal van anderhalve kilometer van zijn huis liggen? Hij 'zoekt' die dingen niet zozeer, maar hij stuit erop. Hij gaat naar de kerk voor de zondagsdienst en wauw, daar is een van de Tekenen die hij moet hebben.' Hoe het ook zij, kan het echt als een avontuur worden beschouwd als de held nauwelijks gedwongen is zijn eigen huis te verlaten? Ondanks de verhalen van de personages over profetieën en duisternis die de wereld vernietigt, lijkt iedereen in deze film zich er niets van aan te trekken. Ze hebben zelfs nog tijd om Kerstmis te vieren, zelfs degenen die weten dat de wereld over vijf dagen zou kunnen vergaan.<br />Ondanks alle fouten is De Zoeker niet geheel zonder verdienste. De openingsscènes hebben een mysterieuze sfeer, die mijn aandacht trok voordat de film besloot zijn eigen verklaringen van zich af te schudden. Het is een beetje alsof je een prachtig ingepakt pakketje vindt, het openmaakt en er een balletje wol in vindt. Het is in elk geval interessant voordat de teleurstelling toeslaat. De eerste 20 minuten zijn er een van hoop en de belofte van verwondering, maar dan kwijnt de film weg en verliest hij zijn belangstelling voor zichzelf. Het is vreemd om te bedenken dat De Zoeker zich meer op zijn gemak voelt met het gewone dan met het buitengewone. Als de mensen achter deze film de mensen achter de Harry Potter-serie waren, zou de wereld van de 'Dreuzels' interessanter zijn dan Zweinstein. Ik geloof niet eens dat ik hoef uit te leggen wat er mis zou zijn met die film.<br />De Zoeker: Het Duister is Aan het Opkomen is gebaseerd op een heel beroemd kinderboek van Susan Cooper. Ik heb dit boek nog niet gelezen, maar ik heb het gevoel dat in deze aanpassing ontbreekt wat het verhaal in de eerste plaats zo interessant maakte. Dit is een verhaal dat schreeuwt om het fantastische, en het geeft ons mensen die het niet eens lijken op te merken. Dat soort mensen verdient het niet om in een verhaal als dit voor te komen. We hebben een held nodig die onze verwondering deelt. Het enige wat we van Will krijgen is iemand die ontdekt dat hij de macht heeft om de wereld te veranderen, en die zegt 'dat is leuk', en dan wegloopt.
If you were to take the Harry Potter film franchise and remove all the memorable characters, fun, adventure, and coherent narrative storytelling, you would get The Seeker: The Dark is Rising. While not completely unwatchable and competently made, the film has no sense of wonder. That's quite an amazing feat when you consider it centers around a kid with numerous superhuman powers, and surrounds said kid with themes of time travel, villains who can summon swarms of crows and snakes in an instant, and an apocalyptic snow storm that could bring about the end of the world.<br /><br />Our young hero is Will Shanton (Alexander Ludwig). Will is your average awkward teen struggling to fit in after his father's job forced the family to move overseas from America to England. He's just turned 14, and has also just discovered that he's part of a prophecy that he never knew about. Supposedly, thousands of years ago, there was a great battle between the forces of Light and Darkness for control of the world. Light won out in the end, but Dark is vying to make a comeback. The Dark is represented by a villain called The Rider (Christopher Eccleston), named so because he rides around on horseback. The Rider keeps on appearing before our young hero, and sending demonic mall security guards and evil grannies who can summon snakes after him. He claims to be looking for "the Signs", but Will doesn't know what he's talking about. Fortunately, there are some people to help explain Will's destiny, and explain the plot (but do little else). They represent the "Light", and inform Will that he is the "Seeker", and that only he has the power to seek out six Signs - powerful artifacts from the past that hold the fate of the world. As the Seeker, Will gains various powers including super strength and traveling through time, of which only the time travel one seems to be of any use to him in his search.<br /><br />All the ingredients are here for a fun fantasy adventure, but The Seeker: The Dark is Rising doesn't even seem interested in itself. This movie has such a shocking lack of wonder and whimsy, two things all fantasy adventures must have. The incredible keeps on showing its face throughout the story, but the movie forgets to allow the characters to react or even respond to it. At one point, Will's younger sister discovers her brother's power first hand when she accidentally travels through time with him. How does she react to this? She doesn't. She finds herself transported thousands of years in the past in the middle of a battle, and all she cares about is that she rescued a kitten from the battlefield. She doesn't even ask her brother what's going on, nor does she ever bring it up again in a later scene. She does, however, keep on clutching to that little kitten she found for the rest of the movie. I guess time travel, super powers, and the fate of the world itself just can't hold a candle to the adorableness of a kitty cat.<br /><br />The storytelling employed here is of the most basic and episodic quality. Things happen out of sheer coincidence or dumb luck. I mean, what are the odds that all of these Signs Will is supposed to be looking for all seem to be within a three mile radius from his house? He doesn't so much "seek" these things out, rather he stumbles upon them. He goes to church for Sunday service, and wow, there's one of the Signs he's looking for! Whatever the case, can it really be qualified as an adventure if the hero is hardly forced to leave his own house? For all the characters' talk of prophecies and darkness destroying the world, everyone in this movie sure seems to be taking it in stride. They even still have time to celebrate Christmas, even the ones who know the world could end in five days.<br /><br />For all its mistakes, The Seeker is not without some merit. The opening moments has a mysterious atmosphere, and got me interested before the movie decided to brush off its own explanations. It's kind of like finding a beautifully wrapped package, opening it, and finding a ball of lint inside. It's at least interesting before the disappointment hits. The first 20 minutes or so have hope and the promise of wonder, then the movie just kind of craps out and loses interest in itself. It's odd to think that The Seeker is more comfortable dealing with the ordinary rather than the extraordinary. If the people behind this film were behind the Harry Potter series, the "Muggle" world would be more interesting than Hogwarts. I don't think I even have to explain what would be wrong with that picture.<br /><br />The Seeker: The Dark is Rising is based on a very famous children's novel by Susan Cooper. I have not read this book, but I have a feeling that this adaptation is missing what made the story so interesting in the first place. Here is a story that cries out for the fantastic, and gives us people who don't even seem to notice it. Those kind of people don't deserve to inhabit a story like this. We need a hero who shares our sense of wonder. All we get with Will is someone who discovers he has the power to change the world, and says "that's nice", then walks away.