Dit is mijn favoriete comedyserie aller tijden, en een van de best geschreven, best geregisseerde en best geacteerde comedyseries op tv.<br />Later zal ik een langer artikel schrijven waarin ik uitleg waarom ik dit zeg. Laat ik in het kort zeggen dat als je het niet waardeert, je het waarschijnlijk niet lang genoeg hebt gezien om het te waarderen. Ik kan me moeilijk voorstellen wie het niet leuk zou vinden of waar ze over zouden klagen. De paar mensen met wie ik 'tv praat' houden er allemaal van, en tv (vooral netwerken) is normaal gesproken niet iets waar ik mijn leven of zelfs maar mijn dag op zou plannen. Ik weet niet of dat op de een of andere manier verklaart waarom ik denk dat deze serie tot de beste behoort en onmiddellijk 'klassiek' is in elke betekenis van het woord. Deze serie staat gemakkelijk naast elke geliefde serie die ooit in de Verenigde Staten is uitgezonden. (Ik zeg dat alleen omdat ik in het algemeen denk dat sommige Europese landen een iets hogere demografie hebben en misschien een paar series hebben die beter zijn en waarvan ik me niet bewust ben.) Ik heb gemerkt dat die series zo nu en dan over-de-top-humor mengen met een complex en rijk verhaal dat echt fictie lijkt. Alleen de over-de-top-humor zorgt ervoor dat het niet te emotioneel wordt. Ze vinden humor (en echt goede humor) in een reeks omstandigheden die je niet zou verwachten. Ze hebben ook de personages en de situaties kunnen ontwikkelen in volmaakte harmonie met de leeftijd van de show en alle kinderen die de acteurs spelen (met andere woorden, geen stomme plotlijnen die worden gedwongen door castwijzigingen of wat dan ook). Vandaag zag ik Vanessa worstelen met de moeilijkheid die zij (haar personage) zou voelen, met grote verwachtingen van haar aangeboren talent en intelligentie, met de slinkende onzekerheden die horen bij het opgroeien met een oom duizenden kilometers van haar moeder en andere omstandigheden waar ze ooit mee heeft geleefd. Ze hadden Bernie die probeerde haar te leiden met brokken wijsheid, en natuurlijk kon ze het niet helpen dat ze haar angst afreageerde op Bernie en hem passief aanviel, en soms meer naar buiten toe omdat hij probeerde haar 'onder de duim' te houden. Dit thema werd geaccentueerd door Bernie soortgelijke dingen voor Jordan te zien doen, terwijl Jordan dankbaarheid veinsde om Bernie te manipuleren. Voor zijn inspanningen kreeg Jordan een nieuwe 'boombox' en daarna een iPod. Uiteindelijk, toen Vanessa heel duidelijk zag (door de uitleg die Wanda haar gaf) dat het niet de druk was die Bernie bewoog, maar het absolute vertrouwen dat ze zou slagen en dat hij alleen maar zijn rol op de beste (en misschien wel enige) manier speelde die hij kende. Toen Vanessa dit mocht zien, verdween de druk, en de writer's block, en besloot ze over Bernie te schrijven als de invloedrijkste persoon in haar leven (voor haar aanmelding aan Stanford University). Ze deed het in alle opzichten heel goed, en het was een van die episodes die me verbaasden toen ik eenmaal hersteld was van mijn tijdelijke (het is nog steeds alleen maar tv) emotionele onderdompeling in het verhaal. Misschien maakt het feit dat ik een zoon heb die precies hetzelfde is als een enig kind en een niet zo heimelijk verlangen om naast hem nog een dochter te krijgen, me kwetsbaarder voor dit soort thema's. Ik moet je er wel aan herinneren dat ik het ook sneller zou merken als er fouten in het schrijven zaten. Ik ben zo kieskeurig, ik erger mezelf soms, en hoewel ik af en toe niet verslaafd raak aan sommige afleveringen van de herhalingen, werd ik er vandaag aan herinnerd hoe briljant deze serie is.<br />Dit alles gezegd hebbende, is er nog zoveel meer dat ik zou willen zeggen. Ik zou graag bij Bernie gaan zitten en hem vragen hoeveel betrokkenheid hij heeft bij het schrijven. Zijn personage is duidelijk beïnvloed door zijn komische act.
This is my favorite sitcom of all time, and one of the best written, best directed and best acted series of any kind on TV.<br /><br />I will write a longer article at some later date explaining why I state this. Let me briefly just say that if you do not appreciate it, you have probably not seen it for long enough to appreciate it. It is hard for me to imagine who would not like it or what they would complain about. The few people that I "talk TV" with all love it, and TV (especially network) is not normally anything I would plan my life or even my day around. I don't know if that explains in any way why I think this show is among the best and an instant "classic" in every sense of the word. This show easily stands alongside any beloved series that has ever been broadcast in the US. (I only say that because I do think in general that some European countries aim a bit higher demographics and might have some shows that are better that I am unaware of). I find that is blends occasional over-the-top humor with a complex and rich story that seems to genuine to be fiction. Only the over-the-top humor functions to keep it from getting too emotional at times. They find humor (and really good humor) in a set of circumstances one would not expect it. They have also been able to develop the characters and the situations in perfect harmony with the age of the show and all of the children actors (in other words, no stupid season plot lines that are forced by cast changes or whatever). Today I saw Vanessa struggling with the difficulty she (her character) would feel with great expectations of her natural talent and intelligence, with the lagging insecurities that come with growing up with an uncle thousands of miles away from her mother and other circumstances she once lived with. They had Bernie trying to lead her with nuggets of wisdom and of course she could not help taking out her anxiety on Bernie, attacking him passively and at times more outwardly for trying to "control" her. This theme was harmonized by seeing Bernie doing similar things for Jordan, while Jordan faked gratitude to manipulate Bernie. For his efforts, Jordan scored a new "boombox" and then an iPod. In the end, when Vanessa finely saw (through the explanation provided by Wanda, that allowed her to see it was not pressure that moved Bernie, but utter confidence that she would succeed and merely playing his role the best (and perhaps the only) way he knew how. When Vanessa was allowed to see this, it relieved the pressure, and the writer's block and she chose to write about Bernie as the most influential person in her life (for her application to Stanford University). It was done really well all around, and it was one of those episodes that amazed my once I recovered from my temporary (it is still only TV) emotional immersion in the story. Maybe the fact that I have a son the exact same as an only child and a not so secret desire to have a daughter in addition to him, might make me more vulnerable to this kind of theme. I will remind you then that I would also notice more quickly if there were flaws in the writing. I am so picky, I am annoy myself at times and though I occasionally fail to get hooked on some episodes of the re-runs, today I was reminded just how brilliant enjoyable this show is.<br /><br />Having said all this, there is still so much more I would want to say. I would love to sit with Bernie and ask him how much involvement he has with the writing. His character is clearly influenced by his comedy act. which may or may not be closely related to his social persona (while not "on" as the comedian).