Dat heb ik onlangs op de beeld-dvd gekregen, in afwachting van de Halloween-uitdaging van de HTF; ik wist dat de film lang niet zo populair was als de oorspronkelijke versie uit 1977, maar ik was me er niet van bewust dat Craven hem alleen maar had gemaakt omdat hij krap bij kas zat, dat hij het resultaat later had verloochend en dat de film zelfs twee jaar lang op de plank had gestaan (in die tijd had hij zijn status herwonnen met A NightMARE ON ELM STREET 1984, een film die zelf een franchise werd en waar de regisseur ironisch genoeg veel later, na weer een korte periode in zijn carrière, weer op zou terugkomen). Hoe dan ook, dit vervolg is hoe dan ook een nogal slap vervolg (vooral gezien het feit dat de oorspronkelijke regisseur erbij betrokken is). Blijkbaar was er zo weinig plot om mee te werken dat de makers de behoefte voelden om de looptijd te verkorten met nodeloze herinneringen aan enkele van de hoogtepunten uit de eerste film, waaronder een schandalige (en dus terecht beruchte) droomsequentie van Beest, de heldhaftige Duitse herder! Op dezelfde manier worden de gemuteerde kannibalen van Michael Berrymans Pluto, die op de een of andere manier twee gemene aanvallen van de hond (!) heeft overleefd, en weer een ander familielid (de broer van Jupiter uit de eerste film en dus Pluto's oom) omgedoopt tot 'de Maaier', en die uit het niets opduikt. De enthousiastste hoofdrolspelers in dit soort films behoren tot de meest weerzinwekkende helden van het soort dat het je niet kan schelen of ze leven of sterven. In feite zijn zo ongeveer de enige personages die onze belangstelling hebben gewekt een blind meisje en Janus Blythes Ruby zelf, die in de tussentijd is gedomesticeerd (aan het eind van het origineel had ze een baby gered van een lot dat erger was dan de dood en had ze zich, zoals te zien is in een alternatieve afloop op de SE van Anchor Bay van de eerste film, zelfs bij de overlevenden van de slachtoffers van de kannibalen gevoegd). Hoewel Robert Houston (Bobby) ook in beeld is, wordt zijn personage al meteen aan het begin handig uit de weg geruimd: hij gaat door het lint als er een autorace wordt gehouden in de woestijn, vlak bij de plek waar zijn gezin al die jaren geleden is aangevallen, en kiest ervoor om achter te blijven bij zijn vrouw Ruby (die zelfs een andere naam heeft aangenomen) en Beest gaat er echter in mee, en hoewel de bekentenis van de eerste over haar verleden niet erg serieus wordt genomen door haar metgezellen, blijken ze allebei natuurlijk een belangrijke rol te spelen in de veiligheid van de nieuwe slachtoffers. Tussen twee haakjes, Craven wist wanneer hij goed bezig was en reconstrueerde hier dus twee doodsmethoden uit de oorspronkelijke _ser_ Berryman zelf, die in feite opnieuw sterven door toedoen van Beest (hoewel hij hetzelfde lot heeft ondergaan als zijn broer Mercurius), terwijl de terechtstelling van de Maaier een nog uitgebreidere en langdurigere stunt is dan die van Jupiter in de film van 1977, die beter zou hebben gepast in een tekenfilm van Road Runner! Tussen twee haakjes, Ruby zelf verdwijnt op onverklaarbare wijze tijdens het laatste derde deel van het verhaal!
I recently acquired this via the full-frame Image DVD in anticipation of the HTF Halloween challenge; I knew the film was nowhere near as well regarded as the 1977 original  but I wasn't aware that Craven only made it because he was hard-up for cash, that he later disowned the result and that the picture was even shelved for two years (by which time he had re-acquired his stature with A NIGHTMARE ON ELM STREET [1984] which itself developed into a franchise and, ironically, the director would also return to much later after another lean period in his career)!<br /><br />Anyway, this sequel is really quite lame as these things go (especially given that the original director is involved): apparently, there was so little plot to work with that the makers felt the need to pad out the running-time with gratuitous recollections of some of the highlights from the first entry  including an outrageous (hence, justly infamous) dream sequence by Beast, the heroic Alsatian! Similarly, the mutant cannibals this time around are relegated to just two  Michael Berryman's Pluto, who's shown to have somehow survived two separate vicious attacks by the dog(!), and yet another relative (brother to Jupiter from the first film and, thus, Pluto's uncle), dubbed "The Reaper", and who appears out of nowhere.<br /><br />The motocross-enthusiast protagonists are among the most obnoxious heroes to feature in this type of film  the kind that you don't care whether they live or die. In fact, just about the only characters to engage our interest are a blind girl and Janus Blythe's Ruby herself  who has been domesticated in the interim (at the end of the original, she had saved a baby from a fate worse than death and, as seen in an alternate ending on Anchor Bay's SE of the first film, had even joined the surviving members of the cannibals' victims). Though Robert Houston (Bobby) is also on hand, his character is conveniently put out of the way at the very beginning: he freaks out when a motor race is set to take place in the desert near where his family was attacked all those years ago and opts to stay behind  Ruby (who's even changed her name) and Beast, however, go along and, though the former's confession about her past isn't taken very seriously by her companions, both of course prove instrumental in the new victims' safe-keeping.<br /><br />Incidentally, Craven knew when he had a good thing going and, so, reproduced here two death methods from the original  Berryman himself, in fact, expires yet again at the hands of Beast (though he's met with the fate that had previously befallen his brother Mercury), while The Reaper's come-uppance is an even more elaborate and protracted stunt than Jupiter's demise in the 1977 film and which would have been more appropriate for a Road Runner cartoon! By the way, Ruby herself inexplicably vanishes from the proceedings during the last third or so!