Omdat ik de middelbare leeftijd allang gepasseerd ben, vind ik het fascinerend om naar films over de middelbare leeftijd te kijken die in mijn puberteit zijn gemaakt. Ik kijk ernaar in de hoop meer inzicht te krijgen in thema's en zorgen waar ik destijds geen idee van had. Dat is niet noodzakelijkerwijs het geval met 'The Arrangement' van Elia Kazan. Op zijn zestigste denkt Kazan, regisseur en schrijver, echt dat hij iets dieps en diepzinnigs zegt over de leegte van _The American Dream_, en hij probeert dat te doen met een openhartigheid die hij niet kreeg in zijn eerdere (beter gemaakte) films als 'A Streetcar Named Desire' en 'Splendor in the Grass'. Helaas in 'The Arrangement' Kazan beschikt over de filmische middelen van de huidige generatie om een heel ouderwets verhaal over te brengen. Geen enkele hoeveelheid naaktheid, snel knippen, ruwe taal en slimme combinatie van fantasie en werkelijkheid kan dit vermoeide verhaal van een rijke en succesvolle reclameman (Kirk Douglas met zijn kin die al het acteerwerk doet) nieuw leven inblazen, die er op zijn vijfenveertigste achter komt dat alles wat hij heeft bereikt 'niet genoeg is'. Als dit de enige film was geweest die in de jaren zestig over dit onderwerp was gemaakt, zou hij misschien beter hebben gespeeld, maar de late jaren zestig en het begin van de jaren zeventig waren volgepropt met de ene na de andere film over dezelfde burgerlijke verveling, en daarbij vergeleken 'The Arrangement' Met zijn nogal vrouwenhatende ondertoon en weerzinwekkende hoofdpersoon komt hij echt ouderwets over.<br />De genoegens die me nu te wachten staan, herinneren me aan wat een beeldschone en energieke actrice Faye Dunaway vroeger was. Als ma<0xC3><0xAE>tresse zit Dunaway opgescheept met een van die mannenfantasierollen van een vrouw die alles belichaamt waar mannen zich toe aangetrokken voelen en waar ze bang voor zijn. Gecast als 'De Verlosser van verloren mannenzielen' heeft haar personage geen noemenswaardige baan, geen doelen, geen vervlogen dromen <0xE2><0x80><0x93> ze wil alleen maar door een man begeerd worden. Die arme Deborah Kerr is echt geweldig als de echtgenote, maar zij besteedt het grootste deel van de film aan het opjagen van de ongeïnteresseerde Douglas. Haar personage spreekt van liefde, maar je voelt aan dat Kazan denkt dat ze daar is voor het geld en de zekerheid. Kazan lijkt niet in staat (of niet bereid) om het idee te accepteren dat het huwelijk of de ma<0xC3><0xAE>tresse zijn van een zelfingenomen pummel voor geen van beide vrouwen de vervulling van The American Dream kan zijn geweest.<br />Hoewel ik genoot van de glossy filmstijl, de stijlvolle kleding en de gedateerde pogingen tot sociaal commentaar (Kijk! De tv is in elke kamer! Kijk! Overal zijn reclames! Kijk! De enige etnische groepen waar deze mensen mee in contact komen zijn de ingehuurde hulpen!), kreeg ik er genoeg van toen de film probeerde Douglas' komisch luidruchtige bruut van een vader te romantiseren. Zijn dood wordt gezien als het einde van een bepaald soort mannelijke trots nadat ik hem met zijn vrouw heb zien ruziën en de aanmeldingsformulieren van zijn zoon heb zien verscheuren.<br />Hoewel het pijnlijk duidelijk is dat 'The Arrangement' gaat over Kazan die, helaas, in 2010 en zelf op middelbare leeftijd, diepe, diepe waarheden vertelt over hoe hij tegen het leven aankijkt, had de film niets met mij te delen. Het was prachtig om naar te kijken, maar emotioneel zo oppervlakkig alsof het een film was die was gemaakt door het televisiestation SPIKE.<br />Als laatste opmerking: Kirk Douglas is reclameman in deze film. Aangezien het schrijven van _Mad Men_ een grote hit is... Zo zie je maar weer dat de media er nooit genoeg van krijgen om de reclamebranche te gebruiken als metafoor voor de Amerikaanse kunstmatigheid.
Being well past middle age, it's fascinating for me to watch films about middle-age that were made during my adolescence. I come to them hoping to get a clearer understanding of themes and concerns that I would have had no idea about at the time. This is not necessarily the case with Elia Kazan's "The Arrangement." At age 60, director and writer Kazan really really thinks he is saying something deep and profound about the emptiness of The American Dream, and attempts to do it with a candor he was not afforded in his earlier (better made) films like "A Streetcar Named Desire " and "Splendor in the Grass." Unfortunately in "The Arrangement" Kazan has the cinematic tools of the Now Generation working like a Trojan to put over a very old-fashioned story. No amount of nudity, quick cutting, raw language and clever juxtapositioning of fantasy and reality can breathe new life into this tired tale of a rich and successful ad exec (Kirk Douglashis chin doing all the acting) who finds out at age 45 that all he has acquired "Isn't enough." Were this the only film made in the 60s about the subject, perhaps it would have played better, but the late 60's and early 70's were jampacked with one movie after another about the same suburban ennui, and by comparison "The Arrangement" with its rather misogynistic undertones and off-puttingly distasteful protagonist, comes off as REALLY old-fashioned.<br /><br />The pleasures to be found for me now are the reminders of what a beautiful and electric actress Faye Dunaway used to be. As the mistress, Dunaway is saddle with one of those male-fantasy roles of a woman who embodies all that men are drawn to and are afraid of. Cast as "The Redeemer of lost male souls", her character has no job to speak of, no goals, no shattered dreams of her ownshe just wants to be wanted by a man. Poor Deborah Kerr is really wonderful as the wife, but she spends most of the film chasing after the disinterested Douglas. Her character speaks of love, but one senses that Kazan thinks she is there for the money and security. Kazan seems unable (or unwilling) to entertain the notion that being the wife or mistress to a self-involved lout may not have been the fulfillment of The American Dream for either of these women either.<br /><br />Though I enjoyed the film's glossy shooting style, period clothes and dated attempts at social commentary (Look! TV's in every room! Look! Commercials are everywhere! Look! The only ethnics these people come into contact with are the hired help!), I about had it when the film attempted to romanticize Douglas' comically loud-mouthed brute of a father. His death is seen as the end to a certain kind of male prideafter seeing him smack around his wife and tear up the son's college application, death seemed like good riddance to me.<br /><br />Though it is painfully clear that "The Arrangement" is Kazan revealing deep deep truths about how he sees life, alas, in 2010 and at middle-age myself, the film had nothing to share with me. It was beautiful to look at but as emotionally superficial as if it were a movie made by the SPIKE TV network.<br /><br />As a final note: Kirk Douglas is an ad exec in this film. As of this writing TV's MAD MEN is a big hit...just goes to show you that the media NEVER seems to tire of using the advertising industry as a metaphor for American artificiality. Zzzzzzz