De film van David Lean, _Madeleine_, vertelt het ware verhaal van Madeleine Smith, een jonge vrouw uit een adellijke Schotse familie, die in 1857 terechtstond voor de moord op haar minnaar. De zaak, die in die tijd een mediahype was, eindigde ermee dat Ms. Smith werd vrijgelaten nadat de jury tot de conclusie was gekomen dat 'niet bewezen' was, wat volgens de Schotse wet betekende dat er niet genoeg bewijs was om haar te veroordelen, maar wel genoeg om twijfel te zaaien over haar onschuld. De film houdt dezelfde ambiguïteit in over haar schuld of onschuld van de misdaad, en eindigt zelfs met een stem die de verteller vraagt aan de titelfiguur of ze schuldig of onschuldig was. Ze kijkt alleen maar naar de camera en schenkt hem een vaag glimlachje dat zowel ja als nee kan betekenen.<br />De kracht van de film is aanzienlijk. De belichting en de algehele cinematografie geven de film zowel een heerlijk Victoriaans gevoel als een film-noir-uiterlijk. De film heeft, afgezien van de belichting, inderdaad veel gemeen met een film-noir. Het verhaal heeft, zoals veel film noirs, een dubieuze heldin die een in wezen achtergestelde man, in dit geval een minnaar van de verkeerde kant van het spoor, economisch en sociaal gezien, naar zijn ondergang leidt. Gezien de situatie die in de film wordt geschetst, kan de minnaar Madeleine niet realistisch hebben verwacht.' Madeleine's dominante en strenge vader te hebben geaccepteerd, gezien zijn slechte sociale en economische vooruitzichten. Daar kwam nog bij dat Madeleine's eigen ambivalente manier van omgaan met hun relatie, waarbij ze het ene moment beloofde haar vader over hen te vertellen en het andere moment beweerde dat het te moeilijk was om dat te doen, er debet aan was. Zoals de geschiedenis uitwees, was het een recept voor een persoonlijke ramp.<br />Mijn voornaamste kritiek op de film is dat er vrijwel niets wordt verteld over hoe Madeleine haar minnaar <0xC3><0xBC>berhaupt heeft leren kennen. Uit sommige verslagen die ik heb gelezen, blijkt dat ze elkaar voor het eerst in een park in Glasgow hebben ontmoet. Ik denk dat Lean die ontmoeting had moeten laten zien om te laten zien dat Madeleine een eigen wil had en dat ze bereid was haar conventionele en strenge victoriaanse vader te trotseren. Dat zou hebben bijgedragen aan de dubbelzinnigheid van Madeleines karakter, dat ogenschijnlijk instemde met de eisen van haar familie in termen van liefde en huwelijk, maar die ook trotseerde.<br />Toch zijn de voorstellingen, vooral die met Ann Todd als de titelfiguur, van de bovenste plank en dit is een film die de moeite waard is om te zien. Zoals ik al zei, is dit de film noir die David Lean het dichtst benadert.
David Lean's film Madeleine tells the true story of Madeleine Smith, a young woman from an upper-class Scottish family, who was tried for murdering her lover in 1857. The case, which was a media sensation in its day, ended with Ms. Smith being released after the jury reached the verdict of "not proved", which, in Scottish law, meant there wasn't enough evidence to convict her but sufficient evidence to entertain doubts about her innocence. The movie maintains the same ambiguity about her guilt or innocence of the crime, indeed ending with a voice over narrator asking the title character as to whether she was guilty or innocent. She just looks at the camera and gives a vague half smile that could mean either of the two.<br /><br />The strengths of the film are considerable. The lighting and overall cinematography give the film both a wonderful Victorian-era feel and a film-noir aspect as well. Indeed, the film has much in common with film-noir aside from the lighting. The story, like many noir films, has a dubious heroine who leads a fundamentally disadvantaged man, in this case, a lover from the wrong side of the tracks economically and socially, to his destruction. Indeed, given the situation presented in the film, the lover couldn't have realistically expected Madeleine's domineering and strict father to have ever accepted him given his poor social and economic prospects. Adding into the mix was Madeleine's own ambivalent handling of their relationship, promising one moment to tell her father about them, then pleading it was too difficult to do so. As history indeed bore out, it was a recipe for personal disaster.<br /><br />My main criticism of the film is that virtually nothing is told of how Madeleine managed to meet her lover in the first place. Some accounts I've read indicated that they first met in a Glasgow park. I think Lean should have shown that meeting to show how Madeleine had a mind of her own and how willing she was to defy her conventional and strict Victorian father. That would have added to the ambiguity of Madeleine's character, seemingly compliant to the demands of her family in terms of love and marriage and yet defiant of them as well.<br /><br />Still, the performances, especially Ann Todd as the title character, are top notch and this is a film well worth seeing. As I've said, this is the closest David Lean came to film-noir that I've seen.