Ik heb deze film al vele, vele jaren op mijn 10-beste-lijst staan.<br />Dit verhaal over het genezen van verlies door liefde is enorm krachtig. Het is prachtig gefotografeerd; het lijkt veel meer op een kunstfilm dan op Hollywood. De richting is stevig en het tempo bijna perfect. Peck speelt zijn rol te midden van een veld van karakteracteurs die scènes stelen. Zijn optreden geeft ons een aanwijzing over hoe hij op het toneel was. Zijn knappe uiterlijk leidt je niet af; hij is volkomen overtuigend als piloot die de liefde van zijn leven heeft verloren en het niet meer kan schelen of hij leeft of doodgaat. In het eerste deel van de film is zijn personage geen beste kerel, en het is geloofwaardig. Moeilijk als je op Gregory Peck lijkt.<br />Liefde overwint natuurlijk alles. Het verhaal draait om zijn liefde voor een vrouw. Maar naarmate de film vordert, komen we erachter dat hij ook van zijn bemanning houdt, zelfs van 'de ouwe Blore'. De jonge navigator aanbidt hem en de bewondering wordt op volle sterkte beantwoord. Hun relatie is een sleutelelement in het verhaal, even belangrijk als de romance tussen Peck en het Birmese meisje.<br />Dit is een van die zeldzame films waarin mannen openlijk van elkaar houden <0xE2><0x80><0x93> niet in de homoseksuele betekenis <0xE2><0x80><0x93> in de menselijke betekenis. Het is een liefde die gebaseerd is op respect. Dit is iets wat in bijna alle heteroseksuele films ontbreekt. Het schijnt niet in staat te zijn onderscheid te maken tussen seks, aantrekkingskracht, genegenheid en liefde. Het loopt allemaal door elkaar heen en homofobie smoort alle positieve emoties tussen mannen die niet met een of andere sport te maken hebben. De oorlog lijkt deze gevoelens kennelijk ook op te wekken, maar het komt zelden voor dat een film mannelijke genegenheid toont, behalve als grap. Het is maar één aspect van deze film, maar een dat niet over het hoofd mag worden gezien.<br />Ik kan alleen maar hopen dat deze film wordt herontdekt en wordt erkend als de mooie, mooie film die hij is.
I've had this movie on my 10 Best List for many, many years. <br /><br />This story of healing from loss through love is immensely powerful. It's exquisitely photographed; it looks much more art film than Hollywood. The direction is solid, and the pacing near perfect. Peck holds his own among a field of scene-stealing character actors. His performance gives us a clue as to what he was like on the stage. His good looks don't distract you; he's utterly convincing as a pilot who's lost the love of his life and no longer cares whether he lives or dies. In the first part of the movie his character is not a good guy, and it's believable. Hard to do when you look like Gregory Peck.<br /><br />Love conquers all, of course. The story turns on his love for a woman. But, as the movie progresses, we find that he loves his crew too, even "old Blore." The young navigator worships him, and the admiration is returned full force. Their relationship is a key element of the story, as important as the romance between Peck and the Burmese girl. <br /><br />This is one of those rare movies where men openly love each other--not in a gay sense--in a human sense. It's a love based on respect. This is something missing from almost all heterosexual movies. Probably because most men don't seem to be able to easily distinguish between sex, attraction, affection, and love. It all gets mixed up together, and homophobia damps down any positive emotions between men that isn't associated with some sport. Wartime seems to provoke these feelings too, evidently, but it's rare for a picture to show manly affection, except as a joke. It's just one aspect of this film, but one that shouldn't be overlooked. <br /><br />I can only hope this movie gets rediscovered and recognized for the fine, fine film that it is.