Als je een videocamera in handen geeft van iemand met weinig ervaring die geen idee heeft wat hij moet fotograferen en waarom, zou je een film kunnen maken die lijkt op 'Twentynine Palms'. Er is niets mis mee om de ontwikkeling van een film zijn eigen gang te laten gaan. Er kunnen interessante resultaten uit voortkomen in de handen van een ervaren fotograaf die zijn onderwerp begrijpt, een goed oog heeft voor compositie, belichting en actie, en die een echte kunstenaar is die probeert iets over de menselijke conditie aan zijn publiek over te brengen. Dat doel wordt in deze film niet bereikt, die door de regisseur aanmatigend wordt gepresenteerd als een soort minimalistische artistieke onderneming die 'de mythen van Amerika' onderzoekt. Je zou kunnen denken aan 'Deliverance'. maar die film probeerde een groter onderwerp aan te snijden dat niet alleen de duistere kant van de menselijke natuur behelst, maar ook de natuur zelf. We zien hier een zogenaamde fotograaf die pijnlijk probeert John Lennon op te roepen en die samen met zijn Frans-Russische vriendin de Mohave-woestijn in Zuid-Californië probeert te verkennen, zogenaamd op zoek naar locaties voor een toekomstige fotosessie, maar vreemd genoeg zonder camera's bij zich (een echte fotograaf is hij wel). Hij is met name geïnteresseerd in een deel van de woestijn waar naar verluidt een paar echte gekken rondzwerven die op zoek zijn naar problemen (van wie er een paar afkomstig zijn van de plaatselijke basis van het Korps Mariniers). Het stel 'geniet' van verschillende seksuele intermezzo's in hun motelkamer, in het sjofele zwembad van het motel en op afgelegen plekken midden in de woestijn. Ze rijden rond in zijn gloednieuwe Hummer, waarvan hij het stuur nogal nonchalant overdraagt aan zijn malle vriendin. Uiteindelijk raakt het stel door hun zinloze gezworven in een lastig parket, want ze doen het op een potentieel gevaarlijke plek waar ze zich niet kunnen verdedigen. Als ze midden in de rimboe worden overvallen en hij op wrede wijze wordt belaagd door drie eigenzinnige meiden die haar op een vreemde manier bijna ongedeerd laten, kunnen we het wel vergeten.' We kunnen ook niet veel sympathie voor haar opbrengen, want ze is duidelijk gestoord en heeft zich in de loop van dit saaie non-verhaal bij het minste of geringste misdragen. Maar als zij zijn leven redt en hij reageert door haar aan te vallen en op brute wijze te vermoorden voordat hij zichzelf van het leven berooft, hebben we nog minder dan daarvoor, en dat is een grote vette nul. De schokkende conclusie is kennelijk net als bij de gratis seksscènes aangebracht, om met minimale inspanning iets van niets te maken. Deze film had niet gemaakt hoeven worden, had waarschijnlijk niet gemaakt moeten worden, en heeft...' Er is niets bijgekomen aan onze waardering voor de nieuwe Franse film, die voor een groot deel briljant, mooi, innovatief, subtiel en artistiek is. Als deze regisseur een lesje wil leren over hoe hij al het geld dat hij kennelijk tot zijn beschikking heeft kan gebruiken voor een veel groter effect in het Amerikaanse milieu, zal ik hem met alle plezier een handje helpen. Hij kan het zeker gebruiken, en eerlijk gezegd, als ik bij de douane werkte, zou ik zijn zaak met een scheef oog bekijken. De man lijkt meer dan een beetje gestoord.
If you put a video camera in the hands of someone with little experience who has no idea what to photograph and why, you might come up with an effort similar to "Twentynine Palms." There's nothing wrong with allowing development of a film to take its own course. Some interesting results may emerge in the hands of an experienced photographer who understands his subject matter, has a good eye for composition, lighting, and action, and who is a genuine artist attempting to communicate something about the human condition to his audience. That goal is not achieved in this film, which the director pretentiously advertises as some sort of minimalist artistic enterprise investigating "the myths of America." One might be reminded of "Deliverance," but that movie attempted a grander subject involving not only the dark side of human nature but Nature, itself. We see here a supposed photographer who painfully tries to evoke John Lennon and who with his French/Russian girlfriend attempts to explore the Mohave Desert in Southern California, supposedly scouting locations for a future shoot but strangely without any cameras along (some photographer he is). He's specifically interested in a section of the desert that is reputed to have some real nutjobs roaming around looking for trouble (a few of whom hail from the local Marine Corps base). Despite the stringing together of numerous interminable takes, nothing of interest happens and the setting is not particularly inspiring, largely because the director doesn't seem to know where or when to shoot his indulgently wasted footage. The couple "enjoys" several sexual interludes in their motel room, in the dumpy motel pool, and in isolated places out in the middle of the desert. They drive around in his brand spanking new Hummer, the wheel of which he turns over to his silly girlfriend rather casually. Ultimately, their pointless wandering gets the two of them into a real pickle because they are doing it in a potentially dangerous place with no way of defending themselves. When they are bushwhacked out in the middle of nowhere and he is brutally dealt with by three wayward scuzbuckets who strangely leave her almost unscathed, we can't develop too much sympathy for him because he's a jerk who has been sexually exploiting her the entire time. We can't develop much sympathy for her, either, because she's obviously nuts and has been acting out at the slightest pretext over the course of this boring non-story. But when she saves his life and he responds by assaulting and brutally killing her before killing himself, we are left with even less than we had before, which is a big fat zero. The shocking conclusion has obviously been tacked on just as the gratuitous sex scenes were, to make something from nothing with minimal effort. This movie didn't have to be made, probably shouldn't have been made, and hasn't added anything to our appreciation of the new French cinema, much of which is brilliant, beautiful, innovative, subtle, and artistic. If this director would like some lessons on how to use all the money he obviously has at his disposal to far greater effect in the American milieu, I'd be happy to lend a hand. He certainly could use it, and frankly, were I employed by the Customs Department, I'd be going over his case with a jaundiced eye. The guy appears to be more than a little twisted.