Wauw. Deze film is echt heel slecht. Hij is zo slecht dat het eerste woord van de titel verkeerd is gespeld (ik zou bereid zijn om de mogelijkheid in overweging te nemen dat het een of andere afschuwelijke woordspeling is, als al het andere niet suggereerde dat het buiten de intellectuele grenzen van de producenten lag om dit in overweging te nemen. Ook geeft het lied van dezelfde naam in de film aan dat het 'pray' zou moeten zijn). De drummer, gitarist en bassist waren allemaal goed gecast en redelijk goed in hun rol... maar de hoofdpersoon, gespeeld door Gina Gershon, is zo'n monumentaal kreng dat het moeilijk is om je in haar of haar wereld in te leven, tenzij je de meest geharde, verbitterde, negatieve persoon bent. Ze heeft die eeuwige frons op haar gezicht gesmeerd en is niet in staat om niet te sneren of die zogenaamde stoere houding uit te stralen die alles om haar heen onmiddellijk tot sh*t maakt. Wat alles doet, zowel in de context van de film als in de metacontext. En de plot zelf is een beetje belachelijk, als je bedenkt dat haar bandmaatje wordt verkracht, een ander bandmaatje in ernstig drugsmisbruik vervalt en weer een ander bandmaatje om het leven komt bij een bizar ongeluk - en dat allemaal binnen een tijdsbestek van ongeveer een week. O, en ze neemt wraak op de verkrachter, die overigens niet overtuigend overkomt als een realistische weergave van een gestoorde gek. Op de een of andere manier is het gewoon moeilijk om het allemaal serieus te nemen, en erger nog, Gershon's verhaal. De hoofdpersoon heeft er echt een handje van om de rest van de film te verpesten, alles te bezoedelen met haar bittere gal.<br />En dan de muziek. Jezus christus. Het is een cliché op een bittere 'ik ben te cool voor het leven'-manier, waarbij alles een namaak-slonzige, spottende ondertoon heeft die eerlijk gezegd gewoon g<0xC3><0xAA>nant is om naar te kijken. Er zijn een paar momenten waarop het matig interessant klinkt, maar dan begint Gina te zingen en is het allemaal voorbij.<br />Als je van rock-'n-roll houdt, zul je wel iets leuks aan deze film vinden; het romantische idee dat je honger hebt en doorbreekt naar de mainstream heeft per slot van rekening een zekere aantrekkingskracht, maar ik vind het gewoon niet.' Zo goed hebben de schrijvers het hier niet gedaan, noch in technische zin, noch in hun verhalen. Er zijn tekenen die erop wijzen dat de schrijvers enig talent hebben en in staat zijn om de dingen subtiel over te brengen, maar het grotere verhaal is niet erg meeslepend en niet in staat om een sterke reactie op te roepen <0xE2><0x80><0x93> hoewel u Gershons personage vrijwel zeker zult haten.<br /><br />5/10/'10.
*** May contain spoilers*** Wow. This movie is really bad. It's so bad that the first word of the title is misspelled (I'd be willing to allow for the possibility of it being some awful pun if everything else didn't suggest that it was out of the intellectual league of the producers to allow for this. Also, the song of the same name in the movie indicates that it's supposed to be "pray"). The drummer, guitarist, and bassist were all well-cast and were pretty good in their roles... but the main character, played by Gina Gershon, is such a monumental bitch, it's hard to relate to her or her world unless you're the most hardened, bitter, negative person. She has this perpetual scowl smeared on her face and is incapable of not sneering or radiating this fake bad-ass attitude that instantly makes everything around her turn to sh*t. Which everything does, both in the context of the movie, and in the meta-context. And the plot itself a bit ridiculous, considering that her bandmate gets raped, another bandmate descends into serious drug abuse, and yet another bandmate dies in a freak accident-- all within the span of like a week. Oh, and she takes revenge on the rapist, who incidentally, is unconvincing as a realistic portrayal of a deranged nut. Somehow it's just hard to take it all seriously, and worse, Gershon's character really has a way of ruining the rest of the movie, contaminating it all with her bitter bile.<br /><br />And then there's the music. Jesus Christ. It's cliché in this bitter "I'm too cool for life" kind of way, where everything has this faux sleazy, sneering overtone that's frankly just embarrassing to watch. There are some points where it sounds moderately interesting, but then Gina starts singing and it's all over.<br /><br />I guess if you're into the rock'n'roll narrative, you'll find something to like about this movie; after all, this romantic notion of being hungry and breaking through to the mainstream has a certain appeal, but I just don't think it's done all that well here, either in a technical sense or in story-telling. There are signs that the writers have some talent, and are able to convey things subtly, but the larger narrative is not very compelling or capable of generating strong response-- although you will almost certainly hate Gershon's character.<br /><br />5/10