De filmversie van het toneelstuk van Robert Sherwood, _The Petrified Forest_, is een curiositeit. Een uitmuntende, misschien zelfs geweldige film, gebaseerd op een in wezen tweederangs stuk. Archie Mayo regisseert schitterend dit verhaal over een dichter-zwerver die (letterlijk) een eethuis binnenloopt in de woestijn van Arizona, waar hij een wanhopige, Dillinger-achtige slechterik tegen het lijf loopt die hem gegijzeld houdt, en in de loop van zijn gevangenschap verliefd wordt op een heel naïeve jonge vrouw. Een groot deel van de dialoog is gedateerd (hoewel knap gedaan) en geschreven in de stijl van de pseudo-Verloren Generatie die in de jaren twintig en dertig populair was in toneelstukken op Broadway, wat wil zeggen dat er wel iets van Fitzgerald en Hemingway doorklinkt in de houdingen waarin ze zich uitdrukken, maar weinig van hun artisticiteit en originaliteit. Als de zwerver, gevoelige pijprokende pijprokende Leslie Howard is zijn rol nooit beter of beter geweest; je zou bijna denken dat de rol voor hem geschreven was. Humphrey Bogart, in zijn eerste goede filmrol, is gepast dreigend; hij lijkt opmerkelijk veel op John Dillinger, en toont zelfs in dit stadium van zijn carrière veel van de charme en het charisma die hem later tot superster hebben gestuwd. Kijk goed naar hem: hij kan zich uitstekend met Howard meten. Bette Davis is een beetje dwaas als de geliefde; dat was geen goede rol voor haar. Er zijn geen demonen die ze in dit verlegen schoolmeisje kan ontketenen, en ze lijkt niet te weten hoe ze haar moet spelen. De bijrollen zijn voortreffelijk, tot en met de kleinste bijrol. Mayo en Co. hebben wonderen verricht met het woestijnspel, met zijn cactussen, tumbleweeds en ruisende dreiging. We weten dat het geen echte woestijn is, maar dat doet er niet toe; de gemoedstoestand is alles. Zo zou de echte woestijn aanvoelen in de geest van een man als Howard, en dat is het enige dat ertoe doet. De keetachtige eetgelegenheid, met zijn knipperende barbecue-bord, is een geweldige creatie; met zijn krakende vloerplanken en droog als zandtafels en stoelen, kun je de chili bijna ruiken. Bovendien is de overgang van dag naar nacht buitengewoon goed gedaan en heel subtiel; het gebeurt gewoon. Dat weet je.' Buiten is het donker zonder dat je de duisternis achter de deur hoeft te zien. Het gevoel van sterren en een enorme hemel boven je hoofd wordt alleen overgebracht door een dialoog en is niettemin voelbaar; in de geest, zo niet in de werkelijkheid. Binnen wordt de claustrofobie goed aangepakt; zelfs met een paar camerawisselingen heerst er een sterk gevoel van opsluiting in de film. Mayo deed het hier beter, met dit tot op de draad versleten, waanzinnig ambitieuze stuk, dan Wyler het ooit met veel beter materiaal heeft gedaan, en ik weet niet precies waarom. Mayo's carrière ging aan het eind van de jaren dertig en de jaren veertig achteruit, en over zijn latere werk wordt zo min mogelijk gesproken. Maar in 1936 bewees hij dat er met grote acteurs, voortreffelijke cameramannen en regisseurs kleine wonderen konden worden verricht op het terrein van Warner Brothers, en een tijdlang bloeide de woestijn tenminste.
The movie version of Robert Sherwood's play, The Petrified Forest, is an oddity. An outstanding, maybe even great film derived from a basically second rate work. Archie Mayo directs splendidly this story of a poet-drifter who (literally) walks into an eatery in the Arizona desert, where he runs into a desperate, Dillingeresque bad guy who holds him hostage, and in the course of his captivity falls in love with a very naive young woman. Much of the dialogue is dated (though clever) and is written in the faux-Lost Generation style popular in Broadway plays of the twenties and thirties, which is to say there are hints of Fitzgerald and Hemingway in the attitudes expressed, but little of their artistry and originality. As the drifter, sensitive, pipe-smoking Leslie Howard has never been better or better cast; one almost suspects that the role was written for him. Humphrey Bogart, in his first good movie role, is appropriately menacing; he looks remarkably like John Dillinger, and shows even at this stage of his career much of the charm and charisma that later propelled him to superstardom. Watch him closely: he more than holds his own with Howard. Bette Davis is somewhat silly as the love interest; this was not a good part for her. There are no demons for her to unleash in this shy school-girl, and she seems at a loss as to how to play her. The supporting cast is superb, down to the smallest bit player. Mayo and Company worked wonders with the desert set, with its cacti, tumbleweeds and air of rustling menace. We know it's not a real desert, but it doesn't matter; the state of mind is all. This is how the real desert would feel in the mind of such a man as Howard plays, and this is all that matters. The shack-like eatery, with its blinking barbeque sign, is a great creation; with its creaking floorboards and dry as sand tables and chairs, one can almost smell the chili. Also, the transition from day to night is exceedingly well done and quite subtle; it just happens. You know it's dark outside without actually having to see the darkness just beyond the door. The feeling of stars and huge sky above is conveyed by dialogue only and is yet palpable nonetheless; there in spirit if not fact. Inside, the claustrophobia is well-managed; even with several camera shifts there is a strong sense of confinemnt in the film. Mayo did a better job here, with this threadbare, wildly ambitious play, than Wyler ever did with much better material, and I'm not sure why. Mayo's career drifted downward in the late thirties and forties, and of his later work the less said the better. But in 1936 he proved that with great actors, outstanding cameramen and art directors, small miracles could be wrought right on the Warner Brothers back lot, and for a while at least the desert bloomed.