Het is in feite een leerspel over deze tweedimensionale wereld. Hoe die fysiek functioneert, wat over natuurkunde leert. Hoe de samenleving werkt, wat natuurlijk een satirische parabel over onze eigen samenleving is. En dan is er nog een beetje sciencefiction, wiskunde, filosofie en een beetje TRON-achtige fantasie.<br />Ongeveer halverwege de film verschijnt er een 3D-personage in Platland. Hij probeert de ster van de film, 'A Square' (Zo heet hij. Hij is de broer van 'B Square') uit te leggen dat er een dimensie buiten hem is. Maar omdat het moeilijk is om de 3e dimensie aan 'A Square' uit te leggen, worden het 2D-personage en het publiek overgebracht naar de 3e dimensie, die wordt bewoond door bollen, kubussen enz. Het gebeurt wat er moet gebeuren: 'A Square' Hij concludeert dat als er een dimensie buiten hem is, er ook een dimensie buiten de 3e dimensie moet zijn. Een theorie waar het 3D-personage alleen maar om kan lachen...<br />De benadering is nogal komisch, maar de film is niet bepaald kinderspel. Een opmerkelijke stilistische beslissing is het ongewone verhaal. In plaats van een voice-over schakelt de film voortdurend over op intertiteling, net als in een stomme film. Tenminste tijdens de eerste helft, wanneer het publiek een greep moet krijgen op de grondbeginselen van het tweedimensionale universum. Het geeft de film een vreemd ritme, maar voor mij werkte het heel goed, gewoon omdat het een nieuwe benadering is. De animatie is primitief, wat vooral duidelijk wordt als de film overschakelt naar de derde dimensie (Ruimteland). Maar hoe eenvoudig geanimeerd ook, het werd gedaan met veel aandacht voor details en, het belangrijkste, de wereld die werd geschapen is consequent en functioneel.<br />De film geeft een heel goed inzicht in de verschillende dimensies en hoe het zou kunnen zijn als een levend wezen zou kunnen bestaan in slechts twee dimensies. Het is begrijpelijk, maar niet al te vereenvoudigd. Een van de doelen van de film is natuurlijk om je aan het denken te zetten over de vierde dimensie <0xE2><0x80><0x93> hoe het zou kunnen zijn, de mogelijkheden en zelfs hoe bepaalde onverklaarde verschijnselen in de wereld verklaard zouden kunnen worden met het bestaan van een andere dimensie. Het is een sci-fi-film die helemaal over ideeën gaat. Een welkome afwisseling van de extravagante special effects waarmee sci-fi meestal wordt geassocieerd. Theoretischer dan de meeste sci-fi-films, maar niet zo zuiver theoretisch als het uit mijn beschrijvingen zou kunnen klinken. Er is ook meer dan genoeg lol aan te beleven.<br />De film is gebaseerd op een in de negentiende eeuw geschreven, op genre gebaseerde roman, die je misschien wel of misschien niet kent. Men zegt dat hij populair is bij wiskundigen, natuurkundigen en informaticastudenten. Een andere versie van deze roman is in hetzelfde jaar geschreven, een korte film van 34 minuten die Flatland: The Movie heet en gericht lijkt te zijn op een jonger publiek. Als je het basisprincipe ook maar enigszins intrigerend vindt, dan is dit een zeer aanbevolen horloge.
It basically is a teaching play about this two-dimensional world. How it functions physically, which teaches about physics. How its society works, which is a satirical parable of our own society, of course. And then there is a little science fiction, mathematics, philosophy and somewhat TRON-ish fantasy.<br /><br />About half-way into the film a 3D character appears in Flatland. He tries to explain the movie's star, "A Square" (That's his name. He's the brother of "B Square"), that there is a dimension beyond him. But since it is hard to explain the 3rd dimension to "A Square" the 2D character and the audience are transported into the 3rd dimension inhabited by spheres, cubes etc. It happens what has to happen: "A Square" concludes that when there is a dimension beyond his there must also be a dimension beyond the 3rd one. A theory which the 3D character can only laugh about...<br /><br />The approach is rather comedic, but the film is hardly kids stuff. A noteworthy stylistic decision is the unusual narrative. Instead of a voice-over it constantly switches to inter titles just like in a silent picture. At least during the first half when the audience needs to get a grasp on the basics of the two-dimensional universe. It gives the film an odd pacing but it worked quite well for me, simply because it's a fresh approach. The animation is crude, which becomes especially evident when the film switches into the 3rd dimension (Spaceland). But as simply animated as it might be it was done with a lot of attention to detail and most importantly the world that was created is a consistent and functional one.<br /><br />It gives a very good understanding of the several dimensions and how it might be if a living entity could exist within only two dimensions. It's comprehensible, but not oversimplified. One purpose of the film, of course, is to make you think about the fourth dimension - what it could be like, the possibilities, and even how certain unexplained phenomena in the world might be explainable with the existence of another dimension. It is a Sci-Fi film that is all about ideas. A welcome departure from the special effects extravaganza that Sci-Fi is usually associated with. More theoretical than most Sci-Fi films, but not as purely theoretical as it might sound from my descriptions. There is plenty of fun to be had as well. <br /><br />The film is based on a genre-grossing novel written in the 19th century, which you may or may not know. It's said to be popular amongst mathematics, physicists and computer science students. Another adaption of this novel has been made in the same year, a 34-minute short called Flatland: The Movie which appears to be targeted towards a younger audience.<br /><br />If you find the basic premise even only mildly intriguing then this is a highly recommended watch.