Deze film was minimalistisch in zo'n beetje alles <0xE2><0x80><0x93> karakterisering, decor, opwinding, diepte, betekenis. Ik zag de afloop al aankomen vanaf het moment dat de hoofdpersoon zijn verlangen uitsprak dat iemand hem zou doden. Zoals iemand al zei: we komen er nooit achter waarom hij wil sterven. Hij rijdt in een suv door de buitenwijken en gedraagt zich op de meest alledaagse manier eng en irritant. Wat kan het ons schelen? Ik gaf meer om de arme mensen die hem niet zouden doden ondanks de beloofde beloning dan om dit nietszeggende personage. Natuurlijk werden deze mensen maar een paar minuten in beeld gebracht. En moeten we het idee dat het leven waardevol is voor de kleine dingen zoals de'smaak van kersen' ook als uniek zien, als iets wat tot nadenken stemt?
This movie was minimal in just about everything--characterization, scenery, excitement, depth, meaning. I could see the ending coming from the moment the protagonist voiced his desire for someone to kill him. Like someone already said, we never figure out why he wants to die. He drives through the suburbs in an SUV, being creepy and annoying in the most mundane way possible. Why do we care? I cared more about the poor people who would not kill him despite the promised reward than this bland character. Of course, these people were only featured for a few minutes each. Also, are we supposed to view the idea that life is valuable for the little things like the "taste of cherry" as unique and thought-provoking?