Er is een lange traditie in de Italiaanse filmwereld waarin de held een dief of een zielige loser of een crimineel is, of, zoals in 'Romanzo Criminale', alle drie. Een deel van de traditie is om de beesten menselijker te maken, om ze gevoelens te geven, om ons voor hen te laten voelen. Hier geven we een eindeloze romance die gebaseerd is op de echte Magliana-band, een stelletje harteloze, gewelddadige schurken die in de jaren zeventig van de vorige eeuw de Romeinse onderwereld domineerden. Michele Placido en zijn scenarioschrijvers vervaardigen een verwarrend en verwarrend document dat net zo irritant, saai en opportunistisch is als lang, eindeloos eigenlijk. Er is echter één groot voordeel: de acteurs. Ze krijgen een vluchtige indruk van hun perverse karakters, maar ze gaan er met lichaam en ziel voor. De gekwelde Freddo van Kim Rossi Stuart straalt een snijdende pijn uit die je het idee geeft dat hij een geweten heeft. Claudio Santamaria brengt zonder enige moeite gevaar in beeld en de Libanese wordt gespeeld door een acteur die helemaal nieuw voor me is, Pierfrancesco Favino, die de beste voorstelling geeft van een Italiaanse acteur in vele, vele manen. Riccardo Scamarcio heeft een gezicht om duizend schepen mee te lanceren, maar helaas geen karakter, en Stefano Accorsi is absoluut niet te geloven in een personage dat zo absurd is als het maar kan. Explosies, productiewaarden, Amerikaanse stijlcorrectie, maar heel langzaam ijsberen, een briljante smerige film van de grote Luca Bigazzi. Wat jammer dat het eindresultaat met al dit talent zo middelmatig is.
There is long tradition in Italian cinema in which the hero is a thief or a pathetic loser or a criminal or, like in "Romanzo Criminale" all three. Part of the tradition is to humanize the beasts, to give them feelings, to make us feel for them. Here we're giving an endless romance based on the real life Magliana band, a bunch of heartless, violent thugs that dominated the Roman gangland in the 70's. Michele Placido and his script writers concoct a confused and confusing document that is as annoying, tedious and opportunistic as it is long, endless really. There is, however, one big plus in its favor, the actors. They are given a sketchy draw of their perverse characters but they go for it with body and soul. Kim Rossi Stuart's tormented Freddo exudes a cutting pain that makes you think he has a conscience. Claudio Santamaria projects danger without even trying and the "Libanese" is played by an actor totally new to me, Pierfrancesco Favino, that gives the best performance by an Italian Actor in many, many moons. Riccardo Scamarcio has a face to launch a thousand ships but unfortunately no character and Stefano Accorsi is totally unbelievable in a character that is nothing short of absurd. Explosions, production values, American style editing, but very slow pacing, a brilliant dirty photography by the great Luca Bigazzi. What a pity that with all of this talent available the end result is so mediocre.