Als je een maniak bent die voortdurend naar films kijkt, weet je dat je een paar uur van je leven hebt verspild aan films die absoluut niets te zeggen hebben, dit debacle is zo'n debacle... weg zijn 100 minuten van mijn leven! Het verhaal is superdun. Een rijk meisje, Madame De Clèves (gespeeld door Chiara Mastroianni, en ik kan me niet voorstellen dat acteren op zo'n saaie manier gedaan kan worden) is door haar moeder voorbestemd om te trouwen met de saaie (ze hebben elkaar beslist gevonden!) Fran<0xC3><0xA7>ois De Guise. Maar natuurlijk, onze bourgeoisie-dame ontmoet (hèèèè) een popster en wordt verliefd... Neem me nu niet kwalijk en laat me een paar belangrijke dingen aanwijzen. a) de popster, een zekere Pedro Abrunhosa is een macho in Armani-pak die de meest irritante Portugese rock speelt die je je kunt voorstellen... zijn flauwekulmuziek is ongeveer 20 minuten van de film verwijderd! b) de popster schijnt deel uit te maken van de hogere kringen van het culturele leven, dus toevallig speelt hij voor een paar mensen die normaal gesproken alleen naar pianoconcerten van Chopin kijken. Sinds wanneer is dat cool??????????? c) Sinds wanneer valt een bourgeoisvrouw voor een popster die omringd wordt door groupies? Ik weet niet of regisseur Manoel De Oliviera hip wilde zijn door een paar popscènes te gebruiken, maar het maakt zijn film alleen maar belachelijk. En het ergste moet nog komen! Madame De Clèves kan niet beslissen en vraagt de hulp van haar vriendin die toevallig... een non is. De non vertelt alle filosofische gelul dat je in vier woorden kunt zeggen: 'Doe je eigen ding', maar voor dat intelligente antwoord moet je een film van honderd minuten zien waarin niets gebeurt. Ik wil absoluut geen termen als 'kunstfilm' horen, dit is gewoon verspild geld. God, zelfs Woody Allen zou deze rotzooi niet willen zien.<br /><br /><br />
If you are a maniac who watches movies constantly, you know that you have wasted some hours in your life by movies that have absolutely nothing to say, this debacle is such one....gone are 100 minutes of my life! The story is superthin. A rich girl Madame De Clèves (played by Chiara Mastroianni, and I never could imagine acting could be done in such a boring way) has been destinated by her mother to marry the boring (they definitely found each other!) François De Guise. But of course, our bourgeoisie-lady meets (huuuum) a popstar and falls in love.... Now excuse me and let me point out some critical things. a) the popstar, a certain Pedro Abrunhosa is a macho in Armanisuit who plays the most annoying Portugese rock you can imagine....his crapmusic is about 20 minutes from the movie! b) the popstar seems to be part of the high society of cultural life, so it happens that he plays for a few people who normally only watch pianoconcerts from Chopin. Since when is that cool??????????? c) Since when falls a bourgeoisie-woman for a popstar who is surrounded by groupies? I don't know if director Manoel De Oliviera wanted to be hip by using some popscenes but it only makes his movie ridiculous. And the worst is yet to come! Madame De Clèves cant decide and she asks the help of her friend who happens to be...a nun. The nun tells all philosophicalbullshit that can be told in four words "Do your own thing", but for this intelligent answer you have to see a picture from 100 minutes in where nothing happens. I absolutely don't wanna hear terms like "art cinema", this is just wasted money. God, even Woody Allen wouldn't like to see this garbage.<br /><br />