De wenende koe ('Trilogia i: to Livadi pou dakryzei') is een roman van de schrijver/regisseur Theodoros Angelopoulos (met invloeden van Tonino Guerra plus de hulp van Petros Markaris en Giorgio Silvagni) die een persoonlijke visie op de twintigste eeuw creëert. De ongelooflijk begaafde Griekse dichter en filmmaker spiegelde zich aan het leven en de dood van zijn eigen moeder, wier tijd op aarde een eeuw overspande, en koos ervoor de honderd jaar van verdriet vast te leggen in een trilogie van films: De wenende wei is deel i en beschrijft de jaren 1919 tot 1949. De film opent met wat het handelsmerk van de film zal worden: beelden van eenzame mensen in een bijna monochromatische kleurenruimte die water gebruikt, zowel van de regen als van de verzamelde regen. Een groep vluchtelingen uit Odessa is aan land gekomen bij een rivier in Thessaloniki, waar ze moeten proberen hun leven te reconstrueren. Onder hen bevindt zich een gezin, een man en vrouw met hun zoontje en een drie jaar oude wees Eleni die ze hebben beschermd. De hele film lijkt in slow motion te gaan, maar dat is alleen het bestudeerde, ongehaaste ritme van Angelopoulos' aanwijzingen. In de loop van de tijd ontdekken we dat Eleni op heel jonge leeftijd het leven heeft geschonken aan een tweeling, terwijl ze was weggestuurd om voor de familie op te komen: de vader is de jongste zoon van de familie. Het verhaal gaat verder tijdens de wereldoorlogen, de burgeroorlogen, de invloed van Hitler en Mussolini, de natuurrampen met overstromingen en ziekten, de sociale ongelijkheid van de klasse, de opkomst van de vakbonden, de val van de democratie <0xE2><0x80><0x93> allemaal weerspiegeld in de familie die de chaos van het leven in Griekenland tot een soort orde probeert te maken. De jongeman is musicus, en als hij en Eleni weer herenigd zijn met hun tweelingzoons, besluit hij naar Amerika te gaan, het land van de Beloofde voor de door armoede getroffen vluchtelingen, om daar te werken en genoeg geld te verdienen om Eleni en de tweeling naar Amerika te brengen. Maar in zijn afwezigheid resulteren de maatschappelijke onrust en de armoede die de drie in zijn afwezigheid ondergaan in de uiteindelijke ontbinding van het gezin.<br />Het verhaal is minder belangrijk dan de stemmingen die het oproept. De cinematografie van Andreas Sinanos is een lange galerij van wonderbaarlijk beheerste, prachtige beelden: de cortège op de rivier, de wapperende witte lakens waarachter we muzikanten ontdekken, de voortdurende vergezichten van de oceaan en de rivier, het dorp en de slagvelden branden zich op onze visuele velden en in ons geheugen. De schitterende muziek die dit symfonische werk begeleidt is van Eleni Karaindrou, die folksongs vermengt met wonderbaarlijke symfonische momenten. De cast is voortreffelijk: ze slagen erin heel specifieke mensen te scheppen, ondanks het feit dat we hen zelden van dichtbij zien. Maar uiteindelijk is deze visuele schat het buitengewone werk van Theodoros Angelopoulos. Als dit deel I van een Trilogie is (met een speeltijd van bijna drie uur), kunnen we ons alleen maar een voorstelling maken van de macht die zal volgen in de Delen II en III. Het beleven van DE WEEPING MEADOW vergt geduld en een lange, ononderbroken periode; de beloning is onmetelijk groot. In het Grieks met Engelse ondertitels.
THE WEEPING MEADOW ('Trilogia I: To Livadi pou dakryzei') is writer/director Theodoros Angelopoulos (with influences from Tonino Guerra plus assistance from Petros Markaris and Giorgio Silvagni) creating a personal vision of the 20th century. The incredibly gifted Greek poet of a filmmaker mirrored the life and death of his own mother whose time on earth spanned a century and elected to capture the 100 years of sadness in a trilogy of films: The Weeping Meadow is Part I and details the years 1919 through 1949. It is a masterwork.<br /><br />The film opens with what will be the trademark look of the movie - vistas of lonely people in a nearly monochromatic color space that uses water, both from rain and the collected results of rain. A group of refugees from Odessa have landed by a river in Thessaloniki where they must attempt to reconstruct their lives. Among them is a family - a wife and husband with their young son and a three-year-old orphan Eleni they have protected. The entire movie seems to be in slow motion, but that is just the studied, unhurried rhythm of Angelopoulos' direction. As time passes we find that Eleni at a very early age has just given birth to twin boys while she has been sent away for the family's appearances: the father is the young son of the family. The story progresses through the World Wars, the civil wars, the influence of Hitler and Mussolini, the natural disasters of floods and disease, the social disparities of class, the rise of unions, the fall of democracy - all mirrored in the family that is trying to make the chaos of living in Greece resemble some sort of order. The young man is a musician and once he and Eleni have reunited with their twin boys, he decides he will go to America, the land of Promise for poverty stricken refugees, to work and make enough money to bring Eleni and the twins to America. But in his absence the progressive civil unrest and poverty the three endure in his absence results in the ultimate dissolution of the family.<br /><br />The story is less important than the moods evoked. The cinematography by Andreas Sinanos is a long gallery of miraculously composed, beautiful images: the cortège on the river, the flapping white sheets behind which we discover musicians, the constant vistas of the ocean and the river, the village and the battlegrounds burn themselves onto our visual fields and into memory. The gorgeous music that accompanies this symphonic work is by Eleni Karaindrou, mixing folksongs with wondrous symphonic moments. The cast is superb: they manage to create very specific people despite the fact that we rarely see them up close. But in the end this visual treasure is the extraordinary work of Theodoros Angelopoulos. If this is Part I of a Trilogy (at almost three hours running time), we can only imagine the power that will follow in the Parts II and III. Experiencing THE WEEPING MEADOW takes patience and a long uninterrupted period of time; the rewards are immeasurably fine. In Greek with English subtitles. Grady Harp