Kakashi had, net als heel wat andere Japanse horrorfilms, een onopgeloste afloop en een verwrongen gevoel voor logica.<br />Als je een horrorfilm over 'kakashi'/spookvogels nota bene ziet, vraag je je af hoe die film is. Hoe maken ze vogelverschrikkers angstaanjagend? Dat dacht ik toen ik deze film zag.<br />Maar het antwoord, in elk geval in dit geval, is dat ze dat niet kunnen. De vogelverschrikkers waren gemakkelijk weg te duwen en te verscheuren, zelfs voor de heldin, Kaoru, en ze deden nooit iets wat echt aantoonde dat ze iets te vrezen hadden. Kortom, de monsters van de show waren heel zwak. Overmatig zwak. De hoofddader, een psychotisch geobsedeerde vrouw die zelfmoord heeft gepleegd, is voornamelijk een kwade geest die Kaoru nachtmerries kan bezorgen, haar in huis kan treiteren en die later als vogelverschrikker herboren wordt en in een uitbarsting van maniakale lachbuien sterft. Een mogelijk hoogtepunt van het verhaal, en de scène die aantoont dat Izumi dood was en waarom ze is gestorven, wordt uiteindelijk niet eng en min of meer eng. De vrouw was pathetisch geobsedeerd en volkomen manisch in haar kinderlijke uitingen van overdramatische en emo-tistische emoties. Deze vrouw heeft duidelijk problemen.<br />In feite kun je gerust stellen dat alle personages die in dit verhaal een rol spelen een of ander probleem hadden. Kaoru had haar onophoudelijke en overduidelijke broerscomplex, Sally en Izumi's ouders waren geobsedeerd door het gebruik van vogelverschrikkers, en Izumi was... krankzinnig. Tsuyoshi was waarschijnlijk de minst'menselijke' van alle personages. Met Izumi en Kaoru erbij leek hij eerder een object dat je moest nemen. Arme kerel.<br />Al met al was deze film zelfs in de nachtmerrie-, dagboek- en vogelverschrikkers/ontsnappingssequenties niet zo angstaanjagend als hij had kunnen zijn. Hij was in beide verhaallijnen ongelooflijk, en in hoe slecht hij was gedaan. Als je op zoek bent naar een goede horrorfilm om je de stuipen op het lijf te jagen of je geest zelfs uit te dagen, dan is dit hem niet.
Kakashi, like quite a few other Japanese horror films, had an unresolved ending and an eskewed sense of logic. <br /><br />Considering a horror film about "kakashi"/scarecrows of all things makes one wonder what the film is like. How do they make scarecrows scary? That is what I thought when I got this film.<br /><br />However, the answer, in this case at least, is they can't. The scarecrows were easy to push away and tear apart even for the heroine, Kaoru, and they never once did anything that really showed any power to fear. In short, the monsters of the show were very weak. Excessively so.<br /><br />The main villain, a psychotically obsessive woman who killed herself, is mostly an evil spirit who can make Kaoru have nightmares, taunts her inside the house, and who later becomes re-born as a scarecrow and dies in a blaze of laughing mania. A possible high point of the story, and the scene that reveals that Izumi was dead and why she died, ends up less than scary and more or less creepy. The woman was pathetically obsessed and completely manic in her childish flaunts of over-dramatic and emo-tistic emotion. This woman has problems, obviously.<br /><br />In fact, it's safe to say that all of the characters involved in this story had some sort of problem. Kaoru had her incessant and obvious brother complex, Sally and Izumi's parents were obsessed with using scarecrows, and Izumi was... insane. Tsuyoshi was probably the least "humanized" of all the characters. Between Izumi and Kaoru, he seemed more of an object to be taken. Poor guy. <br /><br />All in all, this movie wasn't frightening even in the nightmare, diary, and scarecrow/escape sequences like it possibly could have been. It was unbelievable in both story and in how poorly it was done. If you're looking for a good horror to give you a scare or even challenge your mind, this is not it.