In een interview antwoordde dr. Amitabh Bachchan in al zijn bescheidenheid dat hij geen richting weet en blij is acteur te zijn. Naseeruddin Shah, meester in het realistische acteren en de god van het theater na een lang verlangen om te regisseren, kreeg eindelijk de kans om de regisseurshoed op te zetten met deze film. Eerste vraag: waarom deze film? Wat is er in de eerste plaats zo geweldig aan het ongepolijste, warrige script? Net als Nagesh Kuknoors film 'Teen Diwarein', die gebaseerd was op parallelle verhalen die uiteindelijk hetzelfde lot ondergingen of door puur toeval verbonden was, is er in 'Yun Hota to Kya Hota' een poging gedaan om vier verhalen samen te voegen tot een gemeenschappelijk lot. Deze verhalen zijn zwak in verhaallijn en personages (behalve Konkona Sen Sharma) en wekken geen empathie of identificatie op. Er is geen rechtvaardiging voor het feit dat Irrfan Khan geobsedeerd is door een vrouw die even oud is als zijn moeder. De eigenaardigheden worden aan de personages toegevoegd voor een oppervlakkig effect en onthullen niet echt karaktersterkte of zwakte of waarom iemand is zoals hij of zij is. Bijna alle personages lijken onrealistisch en leven in het luchtledige. Wat is de boodschap die de climax probeert over te brengen? Mislukt! 'Yun Hota Naar Kya Hota?' Kaisa Hota naar kya hota? Wilde je dat we over de hele film zouden fantaseren? Stel dat al die mensen van hun Swades hielden en hun dromen opgaven om naar de VS te gaan? Zou het dan anders zijn gelopen? Maar is hun leven echt zo groot of zo merkwaardig dramatisch om over na te denken en onze tijd mee te verdoen? Stel dat ze allemaal hun vlucht hadden gemist? Stel dat die Indiase passagiers helden waren geworden en het tragische lot hadden afgewend? Ik zou echt willen dat er iets was, al was het maar de kleinste conclusie of een oplossing... Het incident op 11 september in de climax wordt gewoon gebruikt en misbruikt en doet zelfs niet een beetje pijn aan de hartspier. De dialogen zijn erg slap en ik stel me voor dat een broer voor de grap tegen zijn zus zegt: 'Wil je mijn uitbuitingsinstrument zien?' Het camerawerk is slecht, zelfs de B-films die er in New York in slagen een paar liedjes op te nemen doen de film, in tegenstelling tot deze, geen recht. Een rij voortreffelijke acteurs in gedienstige gastrollen laat veel te wensen over, zoals Boman Irani, Makrand, Tinu Anand of zelfs Rajat Kapoor, die onlangs een schitterende voorstelling gaf in de zeer gelikte 'Corporate' van Madhur Bhandarkar. Tweede vraag aan de heer Naseeruddin Shah: Hoe kon u zo'n waardeloze film maken? Met een leven van ervaring, gevoel en passie die uw vele personages leven inbliezen, zou je denken dat het regisseren van een film iets was wat je zelfs in je slaap kon doen! Ik heb je verder niets te vragen, maar ik hoop echt dat je omringd wordt door een paar eerlijke vrienden die de moed hebben om je de waarheid te vertellen wanneer en als je besluit een comeback te maken als regisseur.
In an interview, Dr. Amitabh Bachchan in all his modesty answered that he doesn't know direction and is happy being an actor. Mr. Naseeruddin Shah, the master of realistic acting and the God of theater after a long yearning to direct, finally had an opportunity to don the director's hat with this film. First question-why this film? What is so great about the uncooked, haywire script in the first place? Just like Nagesh Kuknoor's film 'Teen Diwarein,' which was based on parallel stories meeting the same fate in the end or bound by sheer coincidence, an attempt has been made in 'Yun Hota To Kya Hota' to converge four stories to a common fate. But unlike Kuknoor's stories, these stories are weak in narration and characters (except Konkona Sen Sharma) and fail to evoke any empathy or identification. There is no justification why Irrfan Khan is obsessed with a woman who is his mother's age. The idiosyncrasies are added to the characters for a superficial effect and don't really reveal any character strength or weakness or why a person is the way he or she is. Almost all characters seem unrealistic and dwell in suspended animation. What is the message the climax is trying to give out? Fails me! 'Yun Hota To Kya Hota?' Kaisa Hota to kya hota? Did you want us to fantasize about the whole film? What if all those people loved their Swades and gave up their dreams to go to US? Would things have been different? But really are their lives so great or so curiously dramatic to ponder and waste our time over? What if they all had missed their flights? What if those Indian passengers had turned heroes and averted the tragic fate? I really wish there was any, even the remotest conclusion or a resolution at all...The 9/11 incident in the climax is just used and abused and fails to even slightly wrench the muscles of the heart. The dialogues are very lame and imagine a brother even jokingly telling his sister "You want to see my exploitation tool?" The camera-work is shoddy, even the B grade movies that manage to shoot a song or two in New York do justice to exalt its glory unlike this film. A line-up of fine actors in obliging guest roles leave much to be desired like Boman Irani, Makrand, Tinu Anand or even Rajat Kapoor who recently gave a smashing performance in the very sleek Madhur Bhandarkar's 'Corporate'. Second question to Mr. Naseeruddin Shah- How could you make such a lousy film? With a lifetime of experience, soulfulness and passion which infused life into your many characters, one would have thought directing a film is something you could even do while you are sleeping! I don't have any other question to ask you, but I really hope you are surrounded by some honest friends who would have courage to tell you the truth when and if at all you decide to make a comeback as a director.