Ik wist niet goed wat ik van de film moest denken voordat ik naar de voorvertoning ging. Ik hoorde het van een vriendin van me bij de Chicago Tribune (ze is een vrouw, en je zult zo wel zien waarom dat belangrijk is) en ze zei: 'Het was zo stom! Het was zoiets als: BANG BANG BANG, EXPLEMENTIEF EXPLEMENTIEF EXPLEMENTIEF, BANG BANG BANG BANG! Dan liters bloed en we gaan verder.' Om de een of andere reden raakte de kleine jongen in mij die dol was op de scène in Predator waarin alle soldaten een volle minuut op open bossen schieten, erg opgewonden. Zij maakte ook geen grapje, dat was precies wat deze film was. Ook over het script hoef je je geen zorgen te maken, want de zinnen zijn zo overdreven en oppervlakkig dat je weet dat een man dit script heeft geschreven zonder er commentaar op te geven.<br />Tegelijkertijd is deze film gewoon hartstikke leuk. Je zult lachen vanaf het moment dat de film begint tot aan het einde (waar je niet op je horloge zult kijken terwijl je zit te wachten). Er zijn grappige dialogen, grappige situaties en dingen die in de echte wereld zo onmogelijk zijn dat je onwillekeurig moet grinniken. Verschillende keren tijdens de film merkte ik dat ik met het publiek mee applaudisseerde, misschien niet voor de film, maar voor de manier waarop schrijver/regisseur Michael Davis onze held uit een andere situatie haalde. De regie was, in tegenstelling tot het schrijven, heel goed, vooral voor een film als deze. Als je de regie te serieus neemt, werkt het script niet, wat waarschijnlijk de reden is dat Michael Davis beide deed. Clive Owen speelt weer een sterke rol en past zich aan het goedkope script en de buitensporige gebeurtenissen aan als een deelnemer aan een grap of klucht. Monica Bellucci speelt de meest serieuze rol in de film en blijft net als de rest haar leven en situatie bespotten. Mijn favoriete personage zou nog steeds de sluwe Paul Giamatti moeten zijn, die zelf ook een paar behoorlijk krankzinnige situaties meemaakt, maar die worden gekoppeld aan de enige regels van welke intelligentie dan ook (of langer dan vier woorden).<br />Tegen het eind van de film had ik veel plezier om te zien hoe een plot zich ontvouwde waar ik me niet echt druk om maakte. Maar dat schrikt de film niet af, want het is een soort stuntshow, je maakt je niet echt druk om het verhaal. Ik vond het geweldig en blijkbaar vond het grootste deel van het publiek dat ook. Het deed me echt denken aan, nou ja, een live action-film die meer weg had van een videogame (we hebben zelfs de kleuren van de kostuums van de'slechteriken' geco<0xC3><0xB6>rdineerd). Ik zou deze film graag willen gebruiken als voorbeeld voor mijn (voormalige) favoriete recensent Roger Ebert, als een perfect voorbeeld van hoe videogames in hetzelfde licht kunnen worden gezien als videogames, want Roger, dit is duidelijk een film die is gemaakt door een grote videogamefan.
I wasn't really sure what to make of this movie before I went to the advanced screening. I heard from a friend of mine at the Chicago Tribune (she's female, and you'll see why that matters in a second) and she said, "It was so stupid! It was like, BANG BANG BANG, EXPLETIVE EXPLETIVE EXPLETIVE, BANG BANG BANG! Then gallons of blood and we move on." For some reason, the little boy in me that loved the scene in Predator where all of the soldiers shoot at open woods for a complete minute, got very excited. She wasn't kidding, either, that's just what this movie was. Don't worry about the plot, it's not really a concern. Don't worry about the script either, the lines are so over the top and shallow that you know a man wrote this script without allowing anyone to comment on it.<br /><br />At the same time, this movie is just plain fun. You will find yourself laughing from the moment the movie starts to the ending (which you won't be glancing at your watch while waiting for). There are funny lines, funny situations, and stuff that is so impossible in the real world that you can't help but chuckle. Various moments during the film, I found myself applauding along with the audience, maybe not for the film, but for how writer/director Michael Davis got our hero out of another situation.<br /><br />The directing, as opposed to the writing, was done very well, especially for a movie like this. If you take the directing too seriously, the script won't work, which is probably why Michael Davis did both. Clive Owen delivers another strong performance, adapting to the cheesy script and outrageous events like a participant in a prank or gag. Monica Bellucci plays the most serious role in the film, and still takes to mocking her life and situation in this movie like the rest of them. My favorite character would still have to be the sly Paul Giamatti, who is given some pretty crazy situations himself but they are coupled with the only lines of any intelligence (or longer than about four words).<br /><br />By the end of this movie, I was having a lot of fun watching a plot unfold that I didn't really care about. That doesn't deter the film, though, because it's kind of like a stunt show, you're not really concerned with the story. I loved it and, apparently, so did most of the audience. It really reminded me of seeing, well, a live action movie that was more like a video game (we even have coordinated colors for the costumes of the "bad guys" in the various "levels"). I'd like to use this film as an example to my (former) favorite critic Roger Ebert as a perfect example of how video games can be construed in the same light as video games, because Roger, this is clearly a movie made by a large video game fan.