In het begin van de jaren dertig maakte Alfred Hitchcock een historische kostuumfilm, WALTZES VAN VIENNA, over de familie Strauss. Het is duidelijk dat hij nooit van zulke films heeft gehouden (hij heeft nooit meer musicals of pseudo-biografieën geprobeerd). Maar het was de eerste van drie pogingen die hij deed om een historische film te maken. Hoewel geen ervan een totale ramp was, wordt geen ervan gewoonlijk tot zijn beste films gerekend. Je kunt niet ontkennen dat dit in overeenstemming is met WALTZES VAN VIENNA, maar het mag niet helemaal worden ontkend dat JAMAICA INN een goede Hitchcock-film is.<br />Het was zijn eerste poging om een verhaal van de schrijfster Daphne Du Maurier te maken. Dat zou ook een deel van de reden zijn voor de lage score van JAMAICA INN <0xE2><0x80><0x93> het jaar daarop zou Hitch Du Maurier doen. REBECCA, als zijn eerste Hollywoodfilm, zijn eerste film met David Selznick, en het zou zijn enige film zijn die de Oscar voor beste film zou winnen. Zonder te proberen REBECCA onderuit te halen, is het een film met een hogere productienorm dan JAMAICA INN.<br />JAMAICA INN zou ook de eerste van twee films zijn die Hitch met Charles Laughton maakte. Gezien het feit dat de andere THE PARADINE CASE was, komen ze geen van beiden voor in zijn beste films. Hitchcock zou altijd zeggen dat hij Laughton een erg moeilijke acteur vond om te regisseren, en beweren dat Laughton erop stond het personage van sir Humphrey te baseren op de wandeling die hij had. Naar verluidt was zijn geaffecteerde loopje dat van een kostschooljongen die in zijn broek heeft geplast. Maar zijn regentschapsbaron en zijn corrupte rechter uit de Old Bailey waren allebei uitmuntend en behoren tot de beste personages van Laughton.<br />De film gaat over de sloop tijdens de regentschapsperiode ( grofweg van 1810 tot 1837). Als zodanig kan men hem zien als een soort vervolg op DR. SYN van George Arliss (later met Patrick MacGoohan verfilmd als THE SCARECROW OF ROMNEY MARSH). Dat speelde zich af in de jaren 1770-1780. Maar de kwestie van de sloopers wordt anders aangepakt. De films van Arliss en MacGoohan benadrukken de economische oneerlijkheid van de anti-smokkelwetten en hoe die van invloed zijn op de plaatselijke bevolking die de smokkelbende steunt. In zijn processcène herinnert Arliss de jury eraan hoe hij zijn buren heeft geholpen. De volgelingen van MacGoohan blijven maar een sardonische mantra scanderen: 'De wet van de koning, de wet van de koning', wanneer ze het over de belastingwetten hebben. Maar Hitch volgt een pro-law-and-order standpunt. De slopers hebben mensen vermoord en de regering heeft het op hen gemunt. Robert Newton wordt als hun belangrijkste agent gestuurd om achter het geheim van de smokkelaars te komen.<br />Newton (hier jong en energiek, en niet de slaaf van de alcohol die hij tien jaar later werd) ontdekt dat de sleutel tot de zaak in de Jamaica Inn ligt, een desolate, beruchte herberg die wordt gerund door Leslie Banks (dit zou Banks' tweede film met Hitchcock worden <0xE2><0x80><0x93> hij had in de oorspronkelijke film gespeeld, THE MAN WOON TE VEEL). Banks houdt niet zo van vreemden, maar hij heeft zijn handen vol <0xE2><0x80><0x93> zijn nicht Maureen O'Hara is opgedoken omdat ze een huis en een baan nodig heeft. O'Hara merkt het komen en gaan van bepaalde inwoners van de stad in de herberg op, en Newton ook. Uiteindelijk bundelen ze hun krachten om het raadsel op te lossen. Ze vinden slechts één bondgenoot: de plaatselijke magistraat en baronet, sir Humphrey. Laughtons regentschap is veel beter dan het gekunstelde verhaaltje doet vermoeden. Hij is een gecultiveerd type, omringd door borsten, en hij laat ons weten waar hij het tegen op moet nemen. Zijn optreden, ondersteund door Newton, O'Hara en Banks, maakt de film tot een succes.<br />Maar het beste dramatische moment in de film is dat van Stephen Haggard, de jongste van de smokkelaars. Als hij te horen krijgt dat hij zal worden opgehangen, wordt hij hysterisch en schreeuwt hij dat hij te jong is om te sterven. Zelfs de laatste scène met Sir Humphrey is niet zo effectief als dat moment. Zo'n scène had Haggard een blijvende carrière in de film moeten garanderen. Helaas zul je, als je op dit bord zijn filmografie opzoekt, ontdekken dat hij (net als Leslie Howard) in 1943 een oorlogsslachtoffer was.
In the early 1930s Alfred Hitchcock did a historic costume movie called WALTZES FROM VIENNA about the Strauss Family. He obviously never enjoyed such films (he never tried musicals or pseudo-biographies again). But it was the first of three attempts he made to do a historic film. While none were total disasters, none is usually counted among his best films. One can't deny this is fair with WALTZES FROM VIENNA but JAMAICA INN should not be totally denied as being a good Hitchcock film.<br /><br />It was his first attempt to do a story from novelist Daphne Du Maurier. This would also be part of the reason for JAMAICA INN's low rating - the following year Hitch would do Du Maurier's REBECCA, as his first Hollywood film, his first film with David Selznick, and it would be his only film to win the Oscar as best picture. Without trying to rip down REBECCA, it's higher production standards outclass JAMAICA INN. <br /><br />JAMAICA INN would also be the first of two films that Hitch made with Charles Laughton. Given that the other was THE PARADINE CASE, neither of them are in his top films. Hitchcock would always say that he always found Laughton a very difficult actor to direct, and claim that Laughton insisted on trying to base the character of Sir Humphrey on the walk he had. Supposedly his mincing little walk was that of a public school boy who had peed in his pants. Yet his regency baronet and his corrupt Old Bailey Judge were both excellent performances, and are among Laughton's best characters.<br /><br />The film is about wrecking during the Regency period (roughly 1810 to 1837). As such one can see it as a kind of continuation of George Arliss' DR. SYN (later remade with Patrick MacGoohan as THE SCARECROW OF ROMNEY MARSH). That was set in the 1770s - 1780s. But the issue of the wreckers is handled differently. The Arliss and MacGoohan films stress the economic unfairness of the revenue anti-smuggling laws, and how they impact on the locals who support the smuggling ring. Arliss, in his trial scene, reminds the jury how he helped his neighbors. MacGoohan's followers insist on chanting a sardonic mantra, "THE KING'S LAW, THE KING'S LAW", when discussing the revenue laws. But Hitch follows a pro-law and order point of view. The wreckers have murdered people and are targeted by the government for destruction. Robert Newton is sent as their leading agent to find out the smuggler's secret.<br /><br />Newton (here young, vigorous, and not the slave to alcohol he became a decade later) learns that the key is at Jamaica Inn, a desolate, ill-famed hostelry, run by Leslie Banks (this would be Banks' second film with Hitchcock - he'd been in the original THE MAN WHO KNEW TOO MUCH). Banks does not like strangers too much, but he has his hands full - his niece Maureen O'Hara has shown up in need of a home and job. O'Hara notices the comings and goings of certain locals at the inn, and so does Newton. Eventually they join forces to solve the riddle. They find only one ally: the local magistrate and baronet, Sir Humphrey. Laughton's regency buck is far better than the mincing step story suggests. He is a cultivated type surrounded by boobs, and he lets us know what he is up against. His performance, supported by Newton, O'Hara, and Banks, makes the film.<br /><br />But the best dramatic moment in the film is by Stephen Haggard, the youngest of the smugglers. When told he will be hanged, he gets hysterical, screaming about he's too young to die. Even the last scene with Sir Humphrey is not quite as effective as that moment. A scene like that should have guaranteed a lasting career for Haggard in film. Sadly, if you look up his filmography on this board, you will find he was (like Leslie Howard) a war casualty in 1943.