Anthony Minghella, die een Oscar won voor The English Patient (1996), schreef en regisseerde deze interessante film met Jude Law in de rol van een architect die een relatie krijgt met een Bosnische ex-pat (Juliette Binoche) en haar zoon. Ik vond het grotendeels bevredigend, maar op de een of andere manier niet overtuigend. Het feit dat Jude Law een paar jaar jonger is dan Robin Wright Penn, die zijn vrouw Liv speelde, of Binoche die Amira speelde, was niet het probleem. Wat me dwarszat, was de onvolledigheid van Will Francis' personage. Om dit te laten slagen, moest Will een rokkenjager zijn die deze keer met iets meer dan de gebruikelijke sekscapade te maken had. We moeten Will zien rotzooien voordat hij zich met Amira inlaat, anders slaat het nergens op dat hij zo nodig snel seks moet hebben met een exotische vrouw. En dat niet alleen, maar de les die hij waarschijnlijk van die ervaring leert is ook niet zo boeiend.<br />En hoezeer ik Juliette Binoche ook bewonder, ik dacht echt dat haar personage een beetje gekruid had kunnen worden. Ze moet er exotischer uitzien en iets brutaals hebben boven de rechte moeder en naaisterrol die ze gedwongen wordt te spelen. We moesten haar als seksueel gefrustreerd zien, dat wel, maar ook als iemand die wakker wordt geschud door het feit dat Jude Law met haar vrijt! Om de een of andere reden liet Minghella die mogelijkheid buiten beschouwing. Ik denk dat ze gewoon door het lint had moeten gaan over Will, en dat zou het soort emotionele conflict hebben veroorzaakt waardoor ze zich schuldig zou voelen over het feit dat ze de foto's van haar en Will samen in bed had laten maken. Hoewel dit chantage was voor haar zoon, was het <0xE2><0x80><0x93> of had het moeten zijn <0xE2><0x80><0x93> verraad van de liefde. In plaats van zo'n braaf personage te spelen, had Amira een meer gecompromitteerd persoon moeten projecteren, iemand die cynisch met een man naar bed zou gaan en samen zou zweren om hem in een gecompromitteerde positie te fotograferen in plaats van hem eerst te vragen of hij haar zoon wilde helpen.<br />Er waren een paar onbenullige details waar Minghella niet genoeg aandacht aan besteedde om de effectiviteit van de film te ondermijnen. Ten eerste is het niet duidelijk waarom Will's middags in het overspelige bed van Amira's vriendin zo vast zou kunnen slapen dat haar vriendin binnen kan komen om een stuk of tien foto's van hem te maken terwijl Amira in verschillende houdingen op het bed beweegt. Ik verwachtte steeds iets te zien waaruit bleek dat hij gedrogeerd was! Het feit dat de politierechercheur bevriend raakte met de jongen was oké. Politiemensen doen dat soort dingen soms. Ze spelen graag de grote broer (op een positieve manier), maar ik kon niet geloven dat Will zou weigeren Amira's zoon te helpen terwijl zij hem letterlijk op haar knieën smeekt! Minghella speelde het op zo'n kunstmatige manier dat het de climax werd van de scène waarin Will en Liv samen op de zitting verschijnen. In het echte leven kon Will geen nee zeggen als Amira hem smeekte, omdat (1) hij de jongen wel wil helpen, (2) ze nog steeds de macht heeft om Will en zijn vrouw in verlegenheid te brengen, ook al heeft ze hem de belastende fotonegatieven gegeven, (3) het helemaal niets voor hem is om zich opeens zo druk te maken over het feit dat de verhouding aan het licht komt, en (4) hij het toch meteen aan zijn vrouw opbiecht.<br />'In de scène waarin Will naar zijn vrouw terugkeert nadat de geur van de prostituee is blijven hangen.' Ik denk dat hij het had moeten uitleggen. Per slot van rekening had hij niets met de prostituee te maken. Hij heeft haar afgewezen en dat zou geloofwaardig zijn geweest. In zijn plaats zou ik zelfs de verleiding niet hebben kunnen weerstaan om over die vreemde prostituee te praten (een rol die Vera Farmiga heel verleidelijk speelde in een bijrol). Het zou interessant zijn geweest. Blijkbaar wilde Minghella iets duidelijk maken door Liv onmiddellijk met hem naar bed te laten gaan; hoe dat ook in zijn werk was gegaan. We blijven achter met het idee dat het parfum of de gedachte aan haar man met een prostituee haar op de een of andere manier opwond, wat onwaarschijnlijk lijkt, maar als dat het geval was, moest het worden uitgeprobeerd.<br />Waarom de overvallers een derde keer naar de plaats van het misdrijf zouden terugkeren om dezelfde misdaad op dezelfde manier te plegen, gaat, zou ik denken, het bereik van de meeste van de domste criminelen ter wereld te boven, en deze kerels waren niet zo dom.<br />En er waren nog een paar losse eindjes: waarom stal de prostituee zijn auto en bracht die vervolgens terug? Waarom was de jongen zo verdwaald en vervolgens zo berouwvol en leek hij opeens op het juiste spoor te zitten? Dit was onderontwikkeld. De scène met de autistische dochter Bea op Wills werk werd zo zwaarwichtig gespeeld dat we al wisten wat er ging gebeuren voordat het gebeurde <0xE2><0x80><0x93> en wat had het voor zin? Trouwens, haar relatie met Will was ook nog niet volledig ontwikkeld. (Misschien was Minghella's script te veeleisend voor de regisseur!) Het spijt me dat ik zo kritisch ben, maar dit had een uitstekende film kunnen zijn, en ik erger me altijd als regisseurs zo snel gaan afdrukken. Minghella zal nooit een geweldige regisseur worden, tenzij hij een bladzijde uit Stanley Kubricks boek pakt en elke scène poetst en de kreukels eruit strijkt. De film _Breaking_ _and_ _Intering_ is een vrij goede film, en geen enkele Jude Law-fan zou hem moeten missen.
Anthony Minghella, who won an Oscar for The English Patient (1996), wrote and directed this interesting film starring Jude Law as an architect who gets involved with a Bosnian ex-pat (Juliette Binoche) and her son. I found it mostly satisfying, but somehow unconvincing. The fact that Jude Law is a few years younger than either Robin Wright Penn, who played his wife Liv, or Binoche who played Amira was not the problem. What bothered me was the incompleteness of Will Francis's character. To make this work, Will had to be a philandering sort of guy who this time gets involved in something more than the usual sexcapade. We need to see Will fooling around before he gets involved with Amira, otherwise his insistence on quick sex with an exotic woman just doesn't make sense. Not only that but the lesson he presumably learns from the experience is not as compelling.<br /><br />And as much as I admire Juliette Binoche I really thought her character could have been spiced up a bit. She needs to look more exotic and to have a kind of saucy streak above the straight-laced mother and seamstress role she is forced to play. We needed to see her as sexually frustrated, yes, but also as someone who is awakened by being made love to by Jude Law! For some reason Minghella underplayed this possibility. I think she should have just gone bananas over Will, and that would have created the kind of emotional conflict that allowed her to feel guilt about arranging to have the photos taken of her and Will in bed together. Although this was blackmail for her son, it was--or should have been--a betrayal of love. Instead of exuding such a goody-goody persona, Amira should have projected a more compromised person, someone who would cynically sleep with a guy and conspire to photograph him in a compromised position instead of first asking him if he would help her son.<br /><br />There were some schlocky details that Minghella did not pay enough attention to that detract from the effectiveness of the film. First, it is not clear why Will should be able to sleep so soundly in the afternoon in adulterous bed of Amira's friend that her friend can enter and take a dozen or so shots of him with Amira moving around on the bed in different poses. I kept expecting to see something showing us he was drugged! The fact that the police detective befriended the boy was okay. Cops sometimes do that sort of thing. They like to play big brother (in a positive way), but I could not believe that Will would refuse to help Amira's son when she is literally on her knees begging him! Minghella played it in this artificial way so as to set up the climactic scene when Will and Liv arrive together at the hearing. In real life Will could not say no when Amira is begging him because (1) he does want to help the boy, (2) she still has the power to embarrass Will and his wife even though she has given him the incriminating photo negatives, (3) it is totally out of character for him to suddenly care so much about the affair coming out, and (4) he immediately confesses it to his wife anyway.<br /><br />In the scene when Will returns to his wife after the stakeout smelling of the prostitute's perfume, we have Liv smelling it, and then when he opts for a shower, she pulls him close for immediate sex. I think he should have explained it. After all, he was not involved with the prostitute. He rejected her and that would be believable. In fact in his place I couldn't resist talking about this strange prostitute (played very enticingly by Vera Farmiga in a bit part). It would be interesting. Apparently Minghella was making some point by having Liv want to have sex with him immediately; however that was never developed. We are left imagining that the perfume or the thought of her husband with a prostitute somehow aroused her, which seems unlikely, but if that was the case, it needed to be developed.<br /><br />Why the robbers would come back to the scene of the crime a third time to commit yet the same crime in the same manner is beyond, I would think, the reach of most of the world's dumbest criminals, and these guys weren't that dumb.<br /><br />And there were some dangling strings: why DID the prostitute steal his car and then return it? Why was the boy so lost and then suddenly so repentant and seemingly on the right track? This was underdeveloped.<br /><br />The scene with the autistic daughter Bea at Will's workplace was played so heavy-handedly that we knew what was going to happen before it happened--and what was the point? By the way, her relationship with Will was also not fully developed. (Perhaps Minghella's script was too demanding for the director!) I am sorry to be so critical but this could have been an outstanding movie, and I get irritated when directors go to print so quickly. Minghella is never going to be a great director until he takes a page from Stanley Kubrick's book and polishes every scene and irons out the wrinkles. As it is, Breaking and Entering is a pretty good film, and certainly no Jude Law fan should miss it.