In mijn jeugd was ik een enorme fan van de boeken van Agatha Christie. Ik las en herlas iedereen die ik te pakken kon krijgen. Ik weet nog dat ik ontzettend opgewonden was toen _Dood aan de Nijl_ in 1978 werd uitgebracht. De film werd al snel een favoriet van me, die ik in de loop der jaren letterlijk honderden keren heb gezien zonder er ooit genoeg van te krijgen. Ik vind nog steeds nieuwe dingen om van te genieten. De film heeft voor mij niets van zijn amusementswaarde verloren. Voor mij zijn er twee gebieden waar _Dood aan de Nijl_ echt uitblinkt in Christies verhaal en het acteerwerk. '<br />'Dood aan de Nijl volgt de basisstructuur die Christie keer op keer heeft gebruikt wanneer een groep mensen is afgezonderd op een boot, trein, oud huis, eiland, enzovoort. Algauw volgt een moord die maar door één van deze mensen gepleegd kan zijn. Iedereen is een verdachte. Elke figuur heeft een motief en de gelegenheid om de moord te plegen. Dood aan de Nijl is een van de beste voorbeelden van deze plotstructuur die Christie heeft geschreven. In tegenstelling tot andere mysteries speelt Dood aan de Nijl niet vals. Er worden geen personages in de laatste minuut geïntroduceerd en er zijn geen belangrijke aanwijzingen die de rechercheur ontdekt vlak voordat hij de moordenaar ontmaskert. Het wordt rechttoe rechtaan gespeeld. Als rechercheur Poirot iets weet, weet de kijker het ook. Alleen zouden de meesten van ons de aanwijzingen nooit op dezelfde manier samenvoegen als Poirot doet.<br />Wat het acteren betreft, Death on the Nile heeft een geweldige cast. Mijn persoonlijke favorieten zijn Maggie Smith, Angela Lansbury en Bette Davis, maar iedereen in de cast geeft een geweldige voorstelling. Het kan iets simpels zijn als de blik die Davis uitstraalt wanneer een paar Egyptische kinderen haar vanaf de kust 'bewonderen', of iets ingewikkelds als Lansbury's overdreven vertolking van de oversekste schrijver, maar elke rol wordt perfect gespeeld. Kortom, het acteren is eersteklas. Ik heb op het internet gelezen dat de vulling van het script en de karakters die niet goed zijn afgerond, te maken hebben met de zogenaamde vulling. Het gaat meestal om de ene na de andere opname van Egyptische locaties, zonder dat er veel gebeurt. Misschien ligt het aan mij, maar ik hou van het landschap. Bovendien heb ik meestal zo'n plezier in de film dat ik niet wil dat er iets te snel voorbijgaat. Wat de karakters betreft, hoewel het een geldig argument is, begrijp ik dat het is zoals Christie schreef. De meeste van haar personages waren er gewoon om verdachten te zijn. De rest van hun leven deed er niet toe. Ik moet bekennen dat ik ook graag wat meer dimensie en diepte had gezien bij sommige van deze fascinerende mensen. is mijn enige klacht.
Growing up, I was a huge fan of Agatha Christie's books. I would read and reread everyone I could get my hands on. I remember being terribly excited when Death on the Nile was released in 1978. The movie quickly became a favorite of mine that I've watched literally hundreds of times over the years without ever growing tired of it. I still find new things to enjoy with each viewing. The movie has lost none of its entertainment value on me. For me, there are two areas where Death on the Nile really excels  Christie's story and the acting.<br /><br />Death on the Nile follows the basic plot structure Christie used over and over  a group of people is isolated on a boat, train, old house, island, etc. A murder soon follows that only one of these people could have committed. Everyone is a suspect. Each character has a motive and the opportunity to have committed the murder. Death on the Nile is one of the best examples of this plot structure that Christie wrote. Unlike other mysteries, Death on the Nile does not cheat. There are no characters introduced in the last minute and there are not vital clues that the detective discovers just before revealing the murderer. It's played straight. Everything that Christie's detective Poirot knows, the viewer also knows. It's just that most of us would never put the clues together in the same manner Poirot does.<br /><br />As for the acting, Death on the Nile features a wonderful cast. While my personal favorites are Maggie Smith, Angela Lansbury, and Bette Davis, everyone in the cast gives a terrific performance. It may be something as simple as the look Davis gives when some Egyptian children "moon" her from the shore or it may be something as elaborate as Lansbury's over-the-top portrayal of the over-sexed writer, each character is played to perfection. In short, the acting is first rate.<br /><br />Two complaints I've read across the internet involve the perceived padding of the script and characters that aren't well rounded. The padding argument usually concerns shot after shot of Egyptian locations without much happening. Maybe it's just me, but I enjoy the scenery. Plus, I am usually having such a good time with the film that I don't want any of it to rush by. As for the characters, while it is a valid argument, I understand that it's the way Christie wrote. Most of her characters were simply there to be suspects. The rest of their lives didn't matter. I must confess that I too would have liked to see a little more dimension and depth added to some of these fascinating people. It's my only complaint.