Kay Francis speelt een onbeduidende actrice die het wil maken op Broadway. Ze ontmoet een verveelde architect (Ian Hunter) die altijd al een toneelstuk heeft willen produceren. Zij heeft er een. Ze vormen een team en zij wordt de toost van de Grote Witte Weg. Maar Hunter heeft ook een partner (George Brent) en het is liefde op het eerste gezicht. Maar hij heeft een hebberige vrouw (Gloria Dickson...).<br />Deze kleine Warners-film, met zijn snelle tempo en een heleboel one-liners, is van het begin af aan leuk om te zien. Francis is, zoals altijd, een genot om naar te kijken. Brent en Hunter zijn solide. Dickson is gepast gemeen als de feeksachtige echtgenote. Isabel Jeans is heel grappig als Marion, die een combinatie speelt van Alice Brady en Eric Blore. De 2 secretaresses worden mooi gespeeld door Dennie Moore en Penny Singleton.<br />Dit was een van Kays laatste films voor Warners, en je zult zien dat ze haar al hadden gedegradeerd tot eerste in rekening brengen, maar onder de titel. Haar juridische strijd met de studio was eind jaren dertig voorpaginanieuws. De studio zette haar in B-films en gaf haar vervolgens de schuld dat ze de kassa had laten rollen. Toch lachte Francis het laatst; ze deed geweldige optredens, zelfs in de dek die Warners haar gaf (terwijl ze de pruimen aan de nieuwe koningin van Warners, Bette Davis, gaf).
Kay Francis stars as a minor actress who wants to make it on Broadway. She meets a bored architect (Ian Hunter) who has always wanted to produce a play. She has one. They team up and she becomes the toast of the Great White Way. But Hunter also has a partner (George Brent)and it's love at first sight. But he has a grasping wife (Gloria Dickson)....<br /><br />Fast-paced with a lot of one liners, this little Warners film is fun from the getgo. Francis is, as always, a delight to watch. Brent and Hunter are solid. Dickson is suitably vile as the shrew wife. Isabel Jeans is very funny as Marion, playing a combination of Alice Brady and Eric Blore. The 2 secretaries are nicely played by Dennie Moore and Penny Singleton.<br /><br />This was one of Kay's final film for Warners, and you'll note they had already demoted her to first billing but beneath the title. Her legal battles with the studio were front-page news in the late 30s. The studio put her in B films and then blamed her for slipping at the box office. Still, Francis had the last laugh; she turned in great performances even in the drek Warners gave her (while handing the plums to the new Warners queen, Bette Davis).