Gedurende een half of twee derde van zijn lengte vond ik het een redelijke film. Het is inderdaad een armzalige samenvatting van de roman, met stukjes die aan elkaar geplakt zitten zonder dat de structuur ervan duidelijk wordt weergegeven of, zo lijkt het, wordt herkend. Het is ook waar dat de film vol zit met slechte theatrale ideeën, zoals het combineren van de heldin van de roman met Austen zelf (en dan de rol te spelen van een actrice die geen van beide kan spelen). En het is ook waar dat de film niet zozeer als een Austeniaanse komedie is gebracht, maar meer als een halfbakken versie van Tom Jones. Ondanks al deze dingen is het tot op zekere hoogte vermakelijk genoeg. (Maar 'genoeg' betekent hier, zoals altijd in dit gebruik, niet helemaal genoeg. Halverwege de film, toen ik niet veel herkende van wat er op het scherm gebeurde, richtte ik mijn aandacht op het boek, en vond één alinea ervan boeiender, amusanter en wijzer dan alles wat er in de film gebeurde. Maar dat ging voorbij.)<br />Toen kwam de sociale betekenis <0xE2><0x80><0x93> alsof Austens romans niet vol zaten met sociale betekenis. Kennelijk had de adapter een hekel aan de negentiende eeuw, en aan Austen, en wilde hij ze laten zien voor wat ze waren. Ik deed net of ik de insinuatie niet hoorde dat haar vader haar en haar zus had aangerand <0xE2><0x80><0x93> er was geen andere uitleg mogelijk voor de blikken die ze uitwisselden tussen hen tweeën en hun moeder wanneer hij Fanny een knuffel gaf. Maar dan komt Fanny op de proppen met een album vol gruwelijke foto's die laten zien wat haar (bijna) pleegvader, zijn zoon en zijn bende in werkelijkheid uitspookten met hun slaven.<br />Dit gaat alle toegestane grenzen te boven. Zo'n apparaat zou Fielding, of Dickens, kunnen worden opgelegd zonder het doel van de auteur al te zeer te verraden; maar Austen niet. Het vernietigt het verhaal, of wat ervan over is. Wie kan het, geconfronteerd met verkrachtingen, afranselingen en martelingen, ook maar iets schelen of mevrouw Price en haar dominee elkaar ontmoeten? Toch blijft de komedie van de manieren voortsjokken alsof het tafereel zich nooit heeft afgespeeld. Nadat het zich heeft binnengewurmd, verandert de adapter geen enkele verandering in het verhaal om het te kunnen opnemen. <0x7C> <0x7C> Patiënten met geheugenverlies.<br /><0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> <0x7C> Het verhaal draait om haar absolute morele rechtschapenheid en haar afwijzing van de amoraliteit van de personages van Gevaarlijke Verbindingen. In het aangezicht van de duistere daden waarvan ze zich bewust wordt, wordt haar veroordeling van de anderen zelf amoreel en hypocriet, want ze heeft zich stilzwijgend neergelegd bij de boosaardigheid van haar klasse.<br />Deze conclusie moet worden geëxtrapoleerd, aangezien ze nergens in de film wordt vermeld, aangezien de adapter niet de moeite heeft genomen om in de modder te roeren die ze in de pot heeft gegooid. Onwillekeurig vroeg ze zich af of het haar bedoeling was om Fanny in diskrediet te brengen en de monsters om haar heen <0xE2><0x80><0x93> of ze zo weinig op had met zo'n personage <0xE2><0x80><0x93> waarom ze ervoor had gekozen om dit boek te schrijven.
For half or two-thirds of its length, I thought this a fair enough movie. True, it's a poor telling of the novel, bits from which are stuck together without the structure of it being clearly conveyed or, apparently, recognized. Also true, it's filled with bad theatrical ideas, such as combining the heroine of the novel with Austen herself (and then casting the role with an actress who can play neither one). And also true, it's played less like an Austenian social comedy than like a half-baked version of Tom Jones. All these things notwithstanding, up to a point it's entertaining enough. (However, "enough" here means, as always in this usage, not quite enough. Halfway through the movie, not seeing much I recognized on screen, I turned to the novel, and found one paragraph of it more involving, amusing, and wise than everything in the movie rolled together. But let that pass.)<br /><br />Then came the Social Significance - as if Austen's novels were not full of social significance. Evidently the adapter disliked the nineteenth century, and Austen, and set out to show them up for what they were. I pretended to miss the insinuation of her father's having molested her and her sister--there being no other interpretation to be placed on the looks exchanged between the two of them and their mother when he gives Fanny a hug. But then Fanny turns up an album of atrocity pictures showing what her (almost) foster father, his son, and his crew were really getting up to with their slaves. <br /><br />This exceeds allowable bounds. Such a device might be imposed on Fielding, or on Dickens, without betraying the author's purpose too far; but not Austen. It obliterates the story, or what's left of it. In the face of rapes and beatings and tortures, who gives a fig whether Miss Price and her Reverend get together? Yet the comedy of manners continues galumphing along as if the scene had never happened. Having forced it in, the adapter makes no changes in the narrative to accommodate it. This is film-making for MTV watchers, i.e. patients with short-term memory loss. <br /><br />Ah - the adapter might counter - but that's just the point! The characters act as if these horrors didn't exist! To which I would reply: if she felt, reading the novel, that the squire was just the kind of man who would have done that sort of thing, white European male pig that he was, and that Austen (owing to her famous ignorance of human nature, which causes her books to continue to be read two centuries later) was too much of a booby to see it, whereas the adapter's own superior sensibility makes all things manifest, she might at least have done Fanny the justice of having her react to the discovery as she would have, given her character. The story turns on her absolute moral rectitude and her rejection of the amorality represented by the Dangerous Liaisons characters. In the face of the dark deeds of which she becomes aware, her denunciation of the others becomes itself amoral and hypocritical, for she has silently acquiesced in the viciousness of her class. <br /><br />This conclusion must be extrapolated, since it is nowhere stated in the film, the adapter not having troubled to stir in the muck she has tossed into the pot. But I can't help wondering, if her object was to discredit Fanny, as well as the monsters around her--if she had so little use for the character as that--why did she choose to do this book?