Hoewel dit een klassiek uitgevoerde film noir is, is het een traag bewegende en uiteindelijk teleurstellende film. Joan Crawford is nog nooit zo goed geweest. Van Heflin heeft een geweldige rol als de man naar wie ze verlangt. De film is meer dan perfect. Maar het verhaal van een vrouw die langzaam krankzinnig wordt, is niet goed geconstrueerd en het duurt een eeuwigheid voor het op gang komt. Ik neem aan dat de psychiatrie net door het publiek volledig was omarmd als oorzaak van crimineel gedrag, vandaar de 'psychiatrie voor dummy'-verklaring van Joans gedrag tijdens het verhaal. Tegen het einde komt de film eindelijk tot leven en wordt interessanter nadat Joan steeds gekker wordt. Maar alles eindigt met een doffe klap als de resolutie van de film niet meer is dan dat de artsen het erover eens zijn dat ze gek is en dat ze daarom is vermoord.
Although this is a classically executed Film-Noir, it is a slow-moving and ultimately disappointing film. Indeed, Joan Crawford has never been better. Van Heflin has a great role as the man she desires. The cinematography is more than perfect. However, the story of a woman slowly going insane is not well constructed and takes forever to get going. I gather that psychiatry was just beginning to be fully embraced by the public as a cause for criminal behavior, hence the "psychiatry for dummies" explanation of Joan's behavior during the story. The film finally comes alive near the end and gets more interesting after Joan gets more crazy. But everything ends in a thud when the resolution of the film is nothing more than the doctors agreeing she is crazy and that's what caused her to murder.