Dit is typisch een film voor het late journaal <0xE2><0x80><0x93> een portret van mensen die zo gebukt gaan onder armoede en lusteloosheid dat ze bijna wreed zijn geworden, bijna ondanks het feit dat ze het merken: wreedheid is de enige manier waarop ze met elkaar lijken te kunnen omgaan. Dit maakt de film moeilijk om te zien, en onaangenaam, maar zoals gewoonlijk in leighs film is het acteerwerk voortreffelijk, met veel Leigh-bezoekers. Ruth Sheen geeft zoals gewoonlijk een fantastische voorstelling als een alleenstaande moeder die iedereen een beetje voor lijkt te zijn, en haar no-nonsense vriendelijkheid en empathie laten de algemene wanhoop van de film achter. Ten slotte wordt er iets heel menselijks en ontroerends bereikt. Je hoeft alleen maar twee uur van trieste narigheid uit te zitten om daar te komen.
this is typical late mike leigh -- a portrait of people so burdened by poverty and listlessness they have become cruel almost despite their notice: cruelty is the only way they seem to know how to interact with one another. this makes the film difficult to watch, and unpleasant, but as usual in leigh's film, the acting is superb, with many Leigh regulars showing up. Ruth Sheen gives a marvelous performance, as usual, as a single-mother neighbor who seems to be a little bit of ahead of everyone else, and her no-nonsense kindness and empathy leaven the movie's general despair. Finally, something very human and touching is achieved. One just has to sit through two hours of sad nastiness to get there.