Ik dacht altijd dat 'Gimme Shelter' het einde was van alle Rolling Stones-documentaires. De film van de Maysles is ontegenzeglijk heroïsch, maar de glans en de polijsting, de kraakheldere kijk van de Stones als doorgewinterde professionals, logenstraft het feit dat het leven op de weg met die magere rakkers veel seks, drugs en ook nog wat rock-'n-roll met zich meebracht. Hij is opgenomen tijdens een tournee om mijn favoriete Stones-plaat te promoten, 'Exile on Main St', en 'Cocksucker Blues' is een groezelige, smerige strooptocht achter de schermen van de Rolling Stones-machine.<br /><0x3E> Prachtig gefilmd, zowel in kleur als in zwart-wit super 8, en kunstig gepresenteerd met een sterke focus op niet-diagetische audiotracks. 'Cocksucker Blues' is geen eenvoudig verslag van gebeurtenissen, maar een kunstwerk op zich. De lukrake filmstijl tijdens de optredens is meer kinetisch en subjectief dan de lens van de Maysles en past bij de schokkende, keiharde aard van de muziek.<br />De gekte van het tourneeleven wordt vastgelegd in een aantal bijzonder verbazingwekkende en onvergetelijke scènes. De geschifte, bijna suïcidale fan wiens baby is weggehaald vanwege de lsd-verslaving van de moeder, het primitieve en krachtige ontkleden van de vrouwen in het vliegtuig terwijl de band een beat in elkaar flanst die erbij past, en de junkie-soundman creëren allemaal een sub-vlakkige, waarheidsgetrouwe structuur voor de Stones-ervaring die hoogstwaarschijnlijk niet beschikbaar was voor de gebroeders Maysles.
I used to think that 'Gimme Shelter' was the end all, be all of Rolling Stones documentaries. The Maysles' film is undeniably heroic, but its shine and polish, its squeaky clean view of the Stones as consummate professionals utterly belies the fact that road life with the skinny brits did involve a good deal of sex, drugs, and a bit of rock and roll too. Filmed during a tour to promote my personal favorite Stones record, 'Exile on Main St,' 'Cocksucker Blues' is a grimy, sordid foray in the behind the scenes workings of the Rolling Stones machine. <br /><br />Gloriously filmed in both color and black and white super 8, and artfully presented with a strong focus on non-diagetic audio tracks, 'Cocksucker Blues' is no simple document of events, but a solid work of art in its own right. The haphazard filming style during performances is more kinetic and subjective than the Maysles' lens and suits the jarring, hell-bent nature of the music. <br /><br />The craziness of tour life is captured in some particularly amazing and unforgettable scenes. The kook, nearly suicidal fan, whose baby's been taken away due to mom's acid habit, the primitive and forceful disrobing of women on the plane while the band cooks up a beat to go with it, and the junky sound man all create a subterrainian truthful texture to the Stones experience that was most likely not available to the Maysles brothers.