Vanaf het eerste moment dat Robert Carlyle's personage tegen de grond werd geslagen omdat hij de Japanse bewaker 'zijn gezicht had laten verliezen', was ik verkocht. Elk moment dat ik in deze film zag, verbaasde me keer op keer. Er kwam in die tijd wat inzicht in de Japanse cultuur toen ik deze mannen, die volkomen vreemd waren aan die manier van leven, gedwongen zag onder dat systeem te leven.<br />Wat betreft de cinematografie was er weinig om over te klagen. Het zou te lang duren om ze stuk voor stuk op te noemen, maar één ding in het bijzonder dat goed is als je er een paar scènes van ziet, maar de eerste keer irritant is, zijn de veelvuldige flashbacks... De eerste paar keer dat ik ze zag, wist ik niet precies wat er aan de hand was (vooral het gevecht bij de rij voor het eten), maar nadat ik het nog een paar keer had gezien, kwam ik er eindelijk achter.<br />Ik heb niet veel te zeggen over de score. Die was goed voor het doel, en het Keltische thema was echt interessant voor me. Afgezien daarvan niets spectaculairs (ook weer met een laag budget, dus geen liedjes met copyright, niet dat dat nodig was).<br />Kiefer Sutherland en Robert Carlyle waren heel indrukwekkend, maar degene die me van mijn stuk bracht was 'Dusty Miller', de echte naam van de man die ik niet ken. Misschien heeft hij me daarom van mijn stuk gebracht, omdat ik denk dat hij een onbekende is. Cieran liet af en toe iets te wensen over, maar meestal was hij ook goed.<br />Veel Japanse soldaten waren ook goed, maar sommigen leken een beetje overdreven. De belangrijkste Japanner die alle straffen uitdeelde leek het grootste deel van de tijd overdreven, maar door de scène met de schop kreeg ik een goed beeld van zijn karakter. De vertaler was erg goed en ik had niet veel om over te klagen. Alle Japanse acteurs speelden natuurlijk voor Kurosawa, dus je zou verwachten dat ze uitmuntend waren, maar hun acteerstijl is misschien een beetje te oud voor deze film, hoewel ze op zich of in hun element best indrukwekkend kunnen zijn.<br />De boodschap van vergeving en verzoening is erg nodig. Ik ben erg boos op een eerdere recensent die in feite zei dat je niet menselijk was als je het gevoel had dat deze mensen dat deden... Hoe durft hij of zij zomaar iets af te doen als ervaring in het echte leven van degene die het verhaal heeft geschreven? In tegenstelling daarmee waren de dingen die Dusty en Ernie deden ongelooflijk nobel. Je verliest je menselijkheid niet door te vergeven, maar als je de gevoelens van haat in je leven elimineert, herwin je je menselijkheid door je te herinneren dat het verhaal werd verteld zoals het gebeurde.<br />Dat is waarschijnlijk het meest verbazingwekkende van alles.
From the first moment Robert Carlyle's Character is beat to the ground for causing the Japanese guard to "lose face", I was hooked. Every moment I saw in this film caused me to be amazed again and again. A bit of insight was brought into Japanese Culture at that time as I watched these men who were completely alien to that way of life being forced to live under that system.<br /><br />Cinematography wise, there was little to complain about. That doesn't mean nothing... It would take too long for me to go shot by shot, but one thing in particular which is good if you see a few scenes of it, but is annoying the first time is the frequent several second flashbacks... The first couple times I saw them I wasn't sure exactly what was going on (Particularly the fight at the food line) but after I saw it a few more times, I finally figured it out.<br /><br />I don't have much to say about the score. It was good for it's purpose, and the Celtic theme was really interesting to me. Other than that, nothing spectacular (once again, low budget so no copyrighted songs, not that this needed any)<br /><br />Kiefer Sutherland and Robert Carlyle were very impressive, but the one that blew me away was "Dusty Miller" who's real name I don't know. Maybe that's why he blew me away as I think he is an unknown. Cieran left something to be desired at times, but most of the time he was good as well.<br /><br />Many of the Japanese soldiers were good too, but some seemed a bit overacted. The main Japanese guy who dealt all of the punishment seemed overacted most of the time, but the shovel scene really let me see into his character. The translator was very good and I couldn't find much to complain about him. All of the Japanese actors, of course, acted for Kurosawa, so you would expect them to be excelent, but their acting style may be a bit too old for this movie, though they may be quite impressive by themselves or in their element.<br /><br />The message of forgiveness and reconciliation are very needed. I am very upset with an earlier reviewer who basically said if you felt like these people did that you weren't human... How dare he or she just discount something experienced in real life by the person who wrote the story. In contrast to that, the things Dusty and Ernie did were incredibly noble. It's not losing your humanity to forgive, but to eliminate the feelings of hatred in your life is to regain your humanity, remembering that the story was told as it happened.<br /><br />That is probably the most amazing thing of all.