Zhang Yimou's poging om weer een Chinese geschiedenisles in een van zijn films te persen terzijde, toch werd ik onverwachts geraakt door 'Shanghai Triad'. Het verhaal is fascinerend, soms op een morbide manier, soms op een kinderlijke manier. Ik kreeg het gevoel dat ik getuige ben van een mythe in wording, een van die verbazingwekkende verhalen uit de geschiedenis die een boodschap hebben over de toestand van de mens. Zhangs behandeling van de esthetiek, zowel visueel als auditief (Ajiao's lied heeft een prachtig muzikaal thema), is even ontroerend als altijd. En omdat het van hem is, zijn alle symbolen, toespelingen, cirkelbewegingen, tegengestelde karakters <0xE2><0x80><0x93> en al die andere dingen <0xE2><0x80><0x93> van toepassing. <br />Gong Li als de verwende en verdoemde Bijou is prachtig om te zien, en Wang Xiaoxiao is heel effectief als de stand-in van het publiek in de film.<br />En de geschiedenisles was ook niet zo slecht.
Zhang Yimou's attempt to squeeze yet another Chinese history lesson into one of his movies aside, I still came away unexpectedly moved by "Shanghai Triad." The story is fascinating, sometimes in a morbid way, sometimes in a childish one. I got the sense that I'm being witness to a myth in the making, one of those amazing stories out of history that have underlying messages about the human condition. Zhang's treatment of the aesthetic, both visual and aural (Ajiao's song makes for a wonderful musical theme), is moving as ever. And since it's by him, all the symbols, allusions, circular events, juxtaposition of characters - and all the rest of that - applies.<br /><br />Gong Li as the bratty and doomed Bijou is wonderful to watch, and Wang Xiaoxiao is very effective as the audience's stand-in in the movie.<br /><br />And the history lesson wasn't so bad either.