Danielle Panabaker geeft een verbluffende voorstelling als Jacey, een duidelijk ongelukkig en depressief meisje van de middelbare school, dat samenwoont met haar jongere zus, haar dominante moeder en een jonge baby, die's nachts huilt. Haar gezicht toont al haar emoties. Je kunt zien hoe ze heen en weer wordt geslingerd tussen de wens om naar de baby te gaan en woede omdat haar moeder er niet is. Zoals je later in de film ziet, op de thuisvideo van haar jongere zus, kan Jacey na de bevalling in haar ziekenhuisbed gewoon geen afstand doen van haar zoontje. Het is de hartverscheurendste scène van de hele film, en als je naar haar kijkt, kun je haar rauwe pijn en angst bijna zelf voelen. Op dit moment sluit haar moeder, die er fel op tegen is dat haar dochter een tienermoeder wordt en geen normaal leven zal hebben, een deal met haar dochter. Een deal die haar in de depressieve toestand laat zitten waarin ze nu verkeert. De baby zal niet ter adoptie worden aangeboden, maar zal door haar moeder worden grootgebracht. Als haar baby. Zij zal alle beslissingen nemen, zij zal voor hem zorgen, en niemand zal ooit de waarheid te weten komen. Jacey zal met haar leven meegaan alsof er nooit iets is gebeurd. Het is pijnlijk duidelijk vanaf het begin dat deze deal niet goed uitpakt voor Jacey. Je ziet flashbacks en foto's van de liefde die ze had, en die ze had verloren, toen haar moeder Jacey en haar zusje inpakte en hen, toen ze erachter kwam dat haar dochter zwanger was, naar een plek bracht waar niemand hen zou kennen. Het personage van Jane Krakowski, de lerares die tot het besef komt dat Jaceys broertje eigenlijk haar baby is, lijkt Jacey hoop te geven. Ook al wil ze dolgraag zelf een baby, ze steunt Jacey, stuurt haar naar een praatgroep voor tienermoeders, en je ziet Jacey sterker worden, zelfs de praatgroep meenemen naar haar school om te praten over de gevolgen van een tienerzwangerschap en het moederschap, en aan haar klasgenoten toegeven dat de kleine Charlie eigenlijk haar zoon is. Als ze weer in contact komt met haar liefde, Charlies vader, begin je echt te hopen dat ze haar zoon terugneemt en haar eigen leven en toekomst opbouwt, hoe moeilijk dat ook zal zijn. Helaas heeft het kijken naar de video die haar zus in het ziekenhuis heeft gemaakt, waardoor het lijkt alsof ze door haar moeder tot deze regeling is gedwongen, het tegenovergestelde effect op haar. In plaats van kwaad te worden over hoe haar moeder haar heeft gemanipuleerd, wordt ze herinnerd aan de belofte die ze heeft gedaan... de belofte dat ze niet zijn moeder zou zijn. Andere mensen zeggen dat ze het einde al zagen aankomen, maar ik werd weggeblazen. Uiteindelijk geeft ze haar baby aan de lerares, die haar probeert te laten inzien dat ze wel degelijk een keus heeft en dat ze een tienermoeder kan zijn. Iedereen in deze film doet het geweldig, maar die van Danielle Panabaker valt op. Alleen al haar gezicht, zo verdrietig en kwetsbaar, toont de emoties die ze gedurende de hele film voelt. Ze hoeft niet eens iets te zeggen en je ziet alleen maar het scala aan emoties dat ze doormaakt. Ik kan niet wachten om deze verbazingwekkende jonge actrice in toekomstige rollen te zien. Een geweldige film. Als je huilt bij droevige films, zorg dan dat je een doos tissues bij je hebt.
Danielle Panabaker gives an amazing performance as Jacey, an obviously unhappy and depressed high schooler who lives with her younger sister, her over-bearing mother, and a young baby, who's night time cries have a bad effect on her. Her face shows all her emotions. You can see how she is torn between wanting to go to the baby, and angry that her mother isn't. As you see later on in the movie, from her younger sister's home-video's, Jacey, in her hospital bed after giving birth, just can't part with her baby boy. It is the most heart-wrenching scene in the whole movie, and watching her, you can just about feel her raw pain and anguish yourself. It is at this moment that her mother, dead-set against her daughter becoming a teen-age mother and not having a normal life, basically makes a deal with her daughter. A deal that leaves her in the depressed state that she is in. The baby will not be put up for adoption, but will be raised by her mother. As her baby. She is to make all decisions, she will be the one to take care of him, and no one can ever know the truth, ever. Jacey is to go along with her life as if nothing had ever happened. It is painfully obvious right from the start that this deal is just not working out for Jacey. She is suffering emotionally. You see flashbacks and photos of the love she had, and lost, when her mother packed-up Jacey and her sister and moved them when she found out about her daughter's pregnancy to a place where no one would know them. Jane Krakowski's character, the teacher who comes to realize that Jacey's brother is really her baby, seems to bring hope to Jacey. Even though she is dying to have a baby herself, she supports Jacey, directs her to a support group for teen-age mothers, and you see Jacey becoming stronger, even bringing the support group to her school to talk about the consequences of teen-age pregnancy and motherhood, and admitting to her classmates that little Charlie is really her son. When she reconnects with her love, Charlie's father, you really start rooting for her to take back her son, and make her own life and future, however hard it may be. Sadly, watching the video her sister made at the hospital, which makes it look as though she was forced into this arrangement by her mother, has the opposite effect on her. Instead of being angry at how her mother manipulated her, she is reminded of the promise she made....the promise that she would not be his mother. Other people say they saw the ending coming all along, but I was blown away. She ends up giving her baby to the teacher who tried to help her see that she did have a choice, and that she could be a teen-age mother. Great performances from everyone in this movie, but Danielle Panabaker's stands out. Her face alone, so sad and vulnerable, shows the emotions she's feeling all through the movie. She doesn't even need to speak and you just see the range of emotions she's going through. I can't wait to see this amazing young actress in future roles. A wonderful movie. If you cry at sad movies, make sure you have a box of tissues for this one.