De Tuin van de Finzi-Contini's is gewoon een ervaring die een serieuze buitenlandse filmliefhebber niet mag missen. Het heeft een prachtige onschuld in dit verhaal over de begintijd van de familie Finzi-Contini voor de Tweede Wereldoorlog. Het toont hun privéleven en hun dromen voor liefde en succes, zonder ooit hun toekomst te raden. Dan toont het de tragedie en het verdriet in de verloren tijd en hoe verschrikkelijk en verkeerd de oorlog werkelijk is.<br />Het is mooi, maar op de een of andere manier ook een heel meeslepende film met een weemoedige cast, die lijkt te verlangen naar dingen die onbereikbaar zijn. Het geeft je het gevoel dat je kijkt naar een tijdperk of een tijd die voorbij is en nooit meer terug kan komen. En misschien is het niet goed om zo naïef te zijn. Want de oorlog komt en het leven herstelt zich nooit echt. Maar we kunnen ons de liefde herinneren...<br />Dit is een meesterwerk om te zien en te onthouden.
The Garden of the Finzi-Continis is simply an experience not to be missed for any serious foreign film lover. It has a beautiful innocence to it in this tale of the early days of the Finzi-Continis family before WWII. It shows their personal lives and their dreams for love and success, never guessing their future. Then it shows the tragedy and sadness in time lost and how really horrible and wrong war is.<br /><br />It is beautiful, yet somehow a very haunting film with a wistful score, that seems to be longing for things unattainable. It makes you feel like you're watching an era or time gone by that can never be again. And maybe it's not good to be so naive. Because war comes and life never really recovers from it. But we can remember love...<br /><br />This is a masterpiece to watch and remember.