Ik herinner me dat het een van de beste programma's van het seizoen was toen het werd uitgezonden. Nu kijk ik het op Netflix nog eens terug. De andere recensies hier snap ik niet. Ik wil wel de Britse versie zien, maar ik ben blij dat ik hem niet als eerste heb gezien. De essentie van recensies is dat dit een vage vergelijking is, en dat zegt niet veel.<br />Ik herinner me dat voor de uitzending de meeste mensen zich afvroegen of de Verenigde Staten wel klaar waren voor zo'n 'onaangenaam' personage. Ik vond Fitz aangenaam realistisch en lang niet zo onhebbelijk als de pers beweerde. Het programma heeft veel meer diepgang dan veel van wat...' s aan, plus een grote dosis eenvoudig dagelijks realisme vergeleken met de meeste huidige drama's (waar is Bochco als je hem nodig hebt?)<br />Momenteel lijken er twee soorten drama te bestaan; allebei nogal irritant. In de ene is de focus op de personages maximaal, maar zijn de gebeurtenissen op de een of andere manier superverhevigd om onwezenlijk te lijken. Een soort soaps op steroïden die je na een tijdje vermorzelen: d.w.z. Grey's Anatomy.<br />De andere is de gimmickshow, begonnen door de eerste hulp, die zich zo sterk concentreert op het zogenaamd slimme concept, meestal een of ander wetenschappelijk onderwerp dat meestal net buiten de radar van het gewone volk valt, de personages zijn praktisch vergeten; gewoon robots die de noodzakelijke activiteiten uitvoeren om het onderwerp te illustreren. 's, Criminal Minds, Numbers, Lie To Me, en nog een paar dozijn andere die ze hebben voortgebracht.<br />Cracker was niet clichématig. Het was karaktergedreven zonder te vergeten dat er interessante dingen in voorkwamen, en het probeerde de kijker niet in de knoop te brengen met elke wending in het verhaal.<br />Fitz doet me nogal aan dokter House denken, vooral nu die show zijn gevoel voor humor kwijt is, evenals de cast en de formule die hem zo geweldig maakten. Cracker was nooit zo briljant als House begon, maar er is ruimte genoeg voor beide soorten. Misschien was het karakter van Fitz er al voordat de tijd er rijp voor was.
I remember it being one of the best shows of the season when it was released. Now i'm re-watching it via Netflix. The other reviews here don't make sense to me. I do want to see the Britsh version, but I'm glad i didn't see it first. The gist of reviews is that this is a pale comparison, which doesn't mean much.<br /><br />I remember before it premiered, the buzz was mostly questioning whether the US was ready for such an "unpleasant" central character. I found Fitz pleasantly realistic and not nearly so obnoxious as the press indicated. The show has a great deal more depth than much of what's on, plus a large dose of simple everyday realism compared with most current dramas (where's Bochco when he's needed?)<br /><br />Currently there seem to be two schools of drama; both rather irritating: In one, focus on characters is maximized but events are somehow super-heightened as to be unreal. Kind of soaps on steroids that grind you down after a while: i.e. Grey's Anatomy<br /><br />The other is the gimmick show, started by ER, which focuses so heavily on it's supposedly clever concept, usually some scientific subject usually just off the radar of common folk, the characters are virtually forgotten; mere robots carrying on the activity necessary to illustrate the subject: Any of the CSI's, Criminal Minds, Numbers, Lie To Me, and a few dozen others they've spawned.<br /><br />Cracker was not clichéd. It was character driven without forgetting to have interesting goings on, and didn't try to twist the viewer into knots with every plot turn.<br /><br />Fitz reminds me quite a bit of Dr. House, especially now that show has lost it's sense of humor as well as the cast and formula that made it great. Cracker was never as brilliant as House began, but then there's plenty of room for both sorts. Perhaps the character of Fitz WAS before the time was right.