Deze film gaat over het ouder worden, het liefhebben, het verliezen en het in het reine komen met de wereld als een plek van verandering en geweld. Maar het gaat alleen maar 'over' die dingen en niet meer.<br />Omdat het een 'boodschap'-film zonder boodschap is, is hij op geen enkel niveau overtuigend. De enige dimensie van de hoofdpersoon is dat hij de stad van zijn jeugd opnieuw bezoekt en dan geschokt is door hoe anders die is (wie wist dat Columbia een gewelddadige stad is?) Zijn pseudo-existentialistische overpeinzingen vallen over elkaar (humanistisch, misantropisch, opstandig, gedesillusioneerd) en overtuigen zijn jonge geliefde nog minder dan het publiek. De jonge geliefde in kwestie wordt zelfs de luxe van eendimensionaliteit bespaard: hij is niet eens eendimensionaal. De homoseksuele relatie tussen de twee personages is volkomen onnodig en gekunsteld; ze lijkt te zijn bedacht om de controversiële factor te benadrukken, maar het ontbreekt aan chemie en geloofwaardigheid (waarom zijn ze samen <0xE2><0x80><0x93> als het alleen om de seks gaat, waar is dan de seks?). Ze dient alleen om de eenzame plotwending in het verhaal (de tweede minnaar) op gang te brengen, wat een wanhopige poging lijkt om de film uit het niets te redden.<br />Het boek, waarop de film is gebaseerd, heeft een socratische ondertoon; de film'slim' vertaalt het in dogmatisme (met een hamer boven je hoofd) in plaats van ironie (als Fernando al vragen opwerpt, blijven ze hangen in het vacu<0xC3><0xBC>m van de verwarde pogingen van de regisseur om uit te vinden waar zijn film heen gaat). Zie in plaats daarvan 'Amores perros' of 'Ratas, ratones, rateros' of lees Fernando Vallejo's boek.
This movie is about aging, loving, losing, and coming to terms with the world as a place of change and violence. However, it is only "about" these things and no more.<br /><br />Being a "message" movie with no message, it fails to convince on every level. The protagonist's single dimension is his revisiting the city of his childhood only to be shocked by how different it is (who knew that Columbia is a violent place?) His pseudo-existentialist musings fall all over the map (humanist, misanthropic, rebellious, disillusioned) and convince his young lover even less than the audience. The young lover in question is spared the luxury of being even one-dimensional: he's a scripted appendix to the gun in his belt and the stereo blasting "rock" music (standing in for America's cultural hegemony?) The homosexual relationship between the two characters is completely unnecessary and artificial; it seems thrown in to raise the controversy factor but lacks in chemistry and credibility (why are they together - if it's only for the sex, where is the sex?) It only serves the purpose of bringing about the solitary plot twist in the narrative (namely, the second lover), which seems like a desperate attempt to save the movie out of nowhere.<br /><br />The book, upon which the movie is based, has some Socratic undercurrent; the movie "cleverly" translates it into dogmatism (with a hammer over your head) rather than irony (if any questions are raised by Fernando, they just hover in the vacuum of the director's confused efforts to figure out where his movie is going.) See instead 'Amores perros' or 'Ratas, ratones, rateros' or read Fernando Vallejo's book.