Catherine Teneriffe (Stephanie Beacham) een vrouw des huizes op het platteland wordt achtervolgd door een vloek uit het verleden, waarbij ze steeds een demente geest ziet en die ronddwaalt, maar zijn het hallucinaties? Haar man Charles Teneriffe (Ian Ogilvy) en alle anderen weten van de vloek, maar de vrouw des huizes wordt in het ongewisse gelaten. Iedereen die haar probeert te vertellen wat er aan de hand is, wordt plotseling afgemaakt.<br />Wat is deze film toch een zootje. Er zitten een heleboel goede en slechte elementen in, maar het slechte valt meer op. Het is niet echt eng of zo bijzonder opwindend als het is, maar er zitten wel een paar leuke momenten in. De film ziet er nogal stijlvol uit, maar toch is het een hysterisch formulerend stuk dat zichzelf overdrijft.<br />De richting van de camera was niet goed gekozen, hij ging langzaam en onregelmatig. Er zijn een paar tamelijk grappige scènes in plaats van angstaanjagend, vanwege een paar slecht geënsceneerde scènes. Maar de plot hielp ook niet echt. Het verhaal had zijn interessante aspecten, maar het hele mysterie rond de vloek is niet helemaal aanlokkelijk. De plot was niet overtuigend en nogal gebrekkig. Terwijl het script grotendeels draaglijk was.<br />Een opwindende openingsscène van 15 minuten wordt in de film nooit herhaald, nou ja, misschien met uitzondering van de scènes met Cushings personage. Het idee en een paar herhaalde scenario's worden een beetje saai, omdat je het gevoel hebt dat het verhaal nergens heen gaat. Met vreemde gebeurtenissen's nachts die je kunt verwachten uit de gebruikelijke spookachtige of vervloekte huisverhalen. Met ramen die opengaan, een subtiel briesje of een windvlaag in het huis en figuren die door het raam naar binnen kijken. Sommige gesprekken werden uitgerekt tot lange, matte scènes. Maar dat is juist het probleem, want de paar leuke scènes zitten tussen de saaie. De spanning leek weg te ebben en werd in de kiem gesmoord door een traag middenstuk, dat de film echt bederft.<br />Een aanhoudende muziekscore die soms effectief was, maar meestal behoorlijk irritant. Soms overtrof de score bepaalde scènes door zo'n vrolijke stemming te behouden dat hij veel van de scènes overschaduwt. De sfeer is echt indrukwekkend en de opnamen zijn ongelooflijk goed. Geweldige productie, kostuums en decorontwerpen. Het grote huis heeft een imposante natuur, met zijn dreigende schaduwen, gedempt licht, krakende ramen en deuren. Het landschap op het landgoed is heel mooi. De make-up is vrij goed en er zijn een paar bloederige momenten. De kruipende afgehakte hand ziet er heel goed uit en dat geldt ook voor de make-up van de afschuwelijke geest.<br />De cast is goed, maar de meeste optredens zijn nogal somber en stijfjes. Herbert Lom is goed in een kleine cameo en Peter Cushings eersteklas optreden voegt klasse toe, hoewel hij pas halverwege de film op het toneel verschijnt, maar zijn eenzame optreden kan de film niet boven het gemiddelde tillen. Net als Catherine Fengriffen worden we tot bijna aan de finale in het ongewisse gehouden over de vloek. Het eindresultaat van de vloek is nauwelijks bevredigend. Het voelde gewoon aan als een gehaaste anticlimax. Het voorspelbare resultaat deed er veel te lang over om je te pakken te krijgen en over het geheel genomen was het nogal een teleurstelling en nogal overspannen. Je ziet het gewoon aankomen.<br />Het is een film voor gewone mensen die kleine gaatjes heeft van opwinding en opwinding. Je verwacht een hoop geschreeuw te horen, maar alleen op het scherm.
Catherine Teneriffe (Stephanie Beacham) a mistress of a country household is haunted by a curse from the past, where she keeps on seeing a demented ghost and it's wandering head, but is it hallucinations. Her husband Charles Teneriffe (Ian Ogilvy) and everyone else know about the curse, but the mistress is kept in the dark about it. Anyone who tries to inform her to what's happening is suddenly killed off.<br /><br />What a real mixed bag this film is. It has its fair share of good and bad elements, but the bad stands out more. Its hardly scary stuff or that particularly exciting as a whole, but there are some enjoyable moments thrown into the mix. The look of the film is rather stylish, but still it's a hysterically formulaic piece that overplays itself.<br /><br />The direction lacked strong execution, slowly paced and was rather patchy. There are some rather humorous sequences rather than frightening because of some badly staged scenes. Though, the plot didn't entirely help either. The story had its interesting aspects, but the whole mystery surrounding the curse isn't entirely enticing. The plot was hardly convincing and rather flawed. While the script was mostly bearable.<br /><br />A thrilling opening 15-minutes is never recaptured in the film, well maybe with the exception of the scenes with Cushing's character. The idea and some repetitious scenarios get a bit tedious, as it feels like the story is going nowhere. With strange happenings at night that you come to expect from the usual haunted or cursed house tales. With windows opening, a subtle breeze or gust of wind in the house and figures looking into the window. Some conversations were dragged out in long and lacklustre scenes. Though, that's the problem as the few enjoyable scenes are amongst many dull ones. The suspense seemed to fade away and it was let down by a slow midsection, that truly bogs down the film.<br /><br />A persistent music score that sometimes was effective, but most times quite annoying. At times the score sometimes over-killed certain scenes by keeping such an upbeat mood that it mostly overpowers many of the sequences.<br /><br />The atmosphere is truly impressive and it's incredibly well shot. Great production, costumes and set designs. The grand house has an imposing nature, with its menacing shadows, dim lighting, creaking windows and doors. The scenery on the property is quite exquisite. The make-up effects are fairly good and there are some bloody moments. The creeping severed hand looks quite good and as well the make-up of the horrific ghost.<br /><br />It has a good cast, but most of the performances are rather bleak and stilted. Herbert Lom is solid in a small cameo and Peter Cushing's first-rate performance added class, though he doesn't appear until halfway through the film, but his lone performance couldn't elevate the film from being below average.<br /><br />Just like Catherine Fengriffen, we are kept in the dark about the curse until virtually towards the finale. The end result of the curse is hardly satisfying. It just felt like a rushed anti-climax. The predictable outcome took way long to get into it and overall it was kind of a disappointment and rather overwrought. You just see it coming.<br /><br />It's a pedestrian film that has small pockets of excitement and thrills. Expect to hear a lot of screaming, but only on the screen.