In wat ongetwijfeld een van de intrigerendste en meest bizarre schilderijen is sinds het werk van Fellini, toont Luis Bunuel deze lugubere afbeelding van de willekeurige incidenten en momenten die zich voordoen in de gedachten van de geest, maar die op de een of andere manier ook iets zeggen over de hypocrisie van de samenleving en de mens. Het is een surrealistisch tafereel met voorwerpen en zelfs dieren die op de een of andere manier een rol spelen, en het is een schilderij met vele betekenissen. Bunuel toont bijvoorbeeld een scène waarin een jong meisje, naar wie haar ouders op zoek zijn en van wie men denkt dat ze ontvoerd is, recht voor de ogen van haar ouders staat. Het slaat helemaal nergens op, maar dat is juist zo opvallend aan deze en vele andere scènes: het meisje, dat vlak voor hun ogen met hen staat te praten, is niet te vinden en stuurt op die manier deze ouders op pad om te proberen haar te vinden.<br />De film concentreert zich op willekeurige episodes die op de een of andere manier geen enkel verband met elkaar hebben. Van de ene scène naar de andere zijn de verhalen nooit helemaal tot hun recht gekomen, tot aan het eind, als een soort soap. Het is zo'n film waarin veel verschillende personages, met hun eigen dilemma's, tot de volgende keer wachten om de draad weer op te pakken. Bunuel wil vooral de moraliteit van de personages in twijfel trekken. Hoe komt het dat de samenleving het idee van naar de wc gaan beschouwt als iets wat je privé moet doen? Wie heeft die regels bedacht? Wie heeft de regels bedacht dat de mens in het openbaar gekleed moet gaan, maar privé alles mag doen wat hij wil? Is dit een morele vraag over wat wel of niet moreel is om te doen, of is dit iets wat de samenleving heeft gecreëerd als iets moreels? Bunuel laat het aan zijn kijker over om de identiteit en de vragen te bepalen. Bunuels film, die op dezelfde manier is gemaakt als veel Monty Python-films, is subtieler, maar ook avontuurlijk en hilarisch. Hij laat zien dat surrealisme niet altijd theatraal hoeft te zijn, en dat hij zijn beginpunt in het drama verlaat, maar er wel een volmaakt inzicht en begrip mee bereikt.
In what is sure to be one of the most intriguing yet bizarre pictures to come about since the work of Fellini, Luis Bunuel directs this dramedy picture about the random incidents and moments that come about in the thought of the mind, yet somehow reflect on the hypocrisies of society and man. Told in a surreal mindset with objects and even animals that somehow come into scene, it is one of those pictures that has many meanings in one. For example, Bunuel directs a sequence in which a young girl, whom her parents are searching for and has been thought to have been kidnapped, is actually right in front of the parents. It makes absolutely no sense, but that is what is so striking about this scene as well as many in that, the girl, who is right in front of their eyes speaking with them, can't be found, thus sending these parents to act on their toes to try and find her. <br /><br />The film regards itself on random episodes that somehow have no connection with each other what so ever. From one scene to the next, the stories are never quite fully developed until the end, kind of like a soap opera. It is one of those types of pictures in which many different characters, with their own dilemmas, are left till the next time around to pick up where they left off in their sequence. The main quest for Bunuel is to question the morality of the characters. Why is it that society considers the idea of going to the restroom as something that has to be done in private. Who created these rules? Who created the rules that man has to be clothed in public, but can do whatever he pleases in private? Is this a moral question as to what is moral or not moral to do, or is this something that society has created as something moral? Bunuel leaves that up to his viewer to identity and question. Shot in a similar fashion as many of the Monty Python pictures, Bunuel's film is definitely more subtle, yet adventurous and hilarious at all means. It shows how surrealism doesn't always have to be dramatic, and he strays away from his start in drama, but achieves a perfect wisdom and understanding through it.