In een interview met tijdschriftredacteur cine21 noemt Pang Eun-jin haar film Prinses Aurora 'een melodrama, en nog een heel duister melodrama ook'. Jammer genoeg zijn te veel mensen gefixeerd geweest op de vergelijking (vaak onflatteus) met Park Chan-wooks Sympathy for Lady Vengeance. De twee films hebben in feite heel weinig met elkaar gemeen. Pangs film gaat over verdriet, en de handelingen van de hoofdrolspeelster zijn meer een weergave van dat overweldigende verdriet dan dat ze een afrekening zijn. Er is niets van de nadruk op zorgvuldige intriges en methodische executies die we in Lady Vengeance tegenkomen - alleen een reeks schijnbaar losstaande misdaden. In die zin lijkt de film meer op Marnie van Hitchcock, of Truffauts _Truffauts_ _Sonnie_. The Bride Wore Black lijkt meer op Parks film dan op Parks film. De scène in het ziekenhuis lijkt zelfs een duidelijke verwijzing naar Truffauts filmversie van de roman van Cornell Woolrich. De scènes in de film zijn allemaal eersteklas, en de ene flashbacksequentie aan het eind van de film (de flashback die de motieven voor de daden van de hoofdfiguur verklaart) is zowel hartverscheurend als angstaanjagend. Prinses Aurora is een commentaar op de Koreaanse samenleving (bijvoorbeeld de positie van vrouwen in de Koreaanse samenleving, de Koreaanse samenlevingsopvattingen over kinderen, enz.), en niet zomaar een verhaal over wraak. Waar Parks film overweldigend en spectaculair is, is Pang' De film is rustig en bedachtzaam <0xE2><0x80><0x93> het soort film dat kijkers enige tijd in staat zal stellen de subtiele manier waarop de stijl van de film tot uiting komt, te waarderen.
In an interview with cine21 magazine director Pang Eun-jin refers to her film Princess Aurora as "a melodrama, and a very dark one at that." Unfortunately, too many people have been fixated on comparing it (often unflatteringly) to Park Chan-wook's Sympathy for Lady Vengeance. The two films have very little in common, in fact. Pang's film is a movie about grief, and the actions of the lead character are more representations of that overwhelming grief than they are about getting even. There's none of the emphasis on careful plotting and methodical execution that we get in Lady Vengeance-- just a series of seemingly unconnected crimes. In this sense, the film is more like Hitchcock's Marnie, or Truffaut's The Bride Wore Black than it is like Park's film. Indeed, the sequence in the hospital seems to be a clear reference to Truffaut's film version of the Cornell Woolrich novel. The performances in the film are all first rate, and the single flashback sequence toward the end of the film (the flashback that explains the motivations for the lead character's actions) is both heartbreaking and horrifying. Princess Aurora is a commentary on Korean society (e.g., the position of women in Korean society, Korean society's view of children, etc.), not a simple story of revenge. Where Park's film is a overwhelming and spectacular, Pang's film is quiet and thoughtful--the type of film that will leave viewers capable of appreciating its subtle style thinking for some time. It is an underrated masterpiece.