Grote Nacht is een vredig genoegen om naar te kijken, omdat de thema's en het algemene gevoel van de film zo normaal zijn. De personages, zo prachtig rijk, zijn realistisch en hun problemen ook. De personages zijn voornamelijk wonderbaarlijk, aanstekelijk bombastische Italianen, en hele scènes zijn soms gebaseerd op het proces van het bereiden van Italiaans eten vanuit het niets. De subtiliteit en de onaanstootgevende realiteit van deze kwaliteiten zijn zo vertederend voor me. Sterker nog, de scène die meer indruk op me maakt dan alle andere, hoe leuk het ook is om te zien dat de acteurs een geweldige rol hebben als vurige, besnorde mannen met een zwaar Italiaans accent, is een scène die nauwelijks verband houdt met een van de andere. Een Italiaanse ballade klinkt over de soundtrack van de vorige scène en gaat verder in deze scène, waarin Marc Anthony, een kleine, rustige, toevallige figuur in een restaurantbusje, met zichzelf begint te dansen terwijl hij de vloer van het restaurant aan het dweilen is. Als er andere figuren binnenkomen, wordt de muziek, die nergens anders vandaan komt dan van de soundtrack van de film zelf, onderbroken en gaat hij door met het dweilen van de vloer alsof er nooit gedanst is. Het is zo ontroerend dat die scène erin is geglipt, het geeft iemand die alleen maar tegen de achtergrond van ieders leven staat een dromerige, gevoelige persoonlijkheid die hij voor zichzelf houdt. Het thema van de film is de chemie tussen de personages van Stanley Tucci, die de rol speelt van een hardwerkende, smekende, gefrustreerde restauranteigenaar, die alleen logica en een doel voor ogen heeft, en Tony Shalhoub, zijn broer, die een agressieve passie heeft voor het eten dat hij kookt en voor het mysterie en de subtekst ervan, maar die toch pijnlijk verlegen is in zijn omgang met mensen. Hun botsingen van trots, hun strijd met elkaars totaal verschillende perspectieven, en toch is het hun gedeelde droom die het verhaal drijft.<br />Een groot deel van de humor van de film komt voort uit de hilariteit van Ian Holm. Ian Holm, een Engelsman met stramme ledematen, speelt hier een luidruchtige, zeer geanimeerde, heetgebakerde Italiaanse ondernemer met een naadloos en heerlijk onderhoudend Italiaans accent en Italiaanse bewegingen. Het is mijn favoriete voorstelling van hem, omdat ik me nooit had kunnen voorstellen dat hij zo'n rol zou spelen.<br />De Grote Nacht is geen meesterwerk en ik denk ook niet dat het zo bedoeld was, maar het is subtiel en interessant om zuiver menselijke redenen. De soundtrack is ook een fantastische viering van Italiaanse muziek.
Big Night is a peaceful joy to watch because its themes and the overall feeling of the film is so normal. The characters, so beautifully rich, are realistic and so are their problems. The characters are mainly wonderfully, infectiously bombastic Italians, and entire scenes are sometimes constructed of the process of making Italian food from scratch. The subtlety and unaffronting reality of these qualities are so endearing to me. In fact, the scene that leaves an imprint on me more than any of the others, despite how fun it is to see the actors have a blast playing fiery, thick-mustachioed men with heavy Italian accents, is a scene that hardly has a connection with any of the others. An Italian ballad is playing over the soundtrack through the previous scene and continues into this scene, wherein Marc Anthony, playing a low-level restaurant bus boy, a small, quiet, incidental character, begins dancing with himself as he mops the floor of the restaurant. When other characters enter, the music, coming from nowhere but the film's soundtrack itself, cuts off and he continues mopping the floor as if the dancing never happened. It's so touching for that scene to have been slipped in, giving a person who is only against the background of everyone's lives a dreamy, sensitive personality that he keeps to himself.<br /><br />The focal point of the film is the chemistry between the characters of Stanley Tucci, playing a hard-working, pleading, frustrated restaurant owner, whose head carries only logic and a goal for success, and Tony Shalhoub, his brother, whose aggressive passion is for the food he cooks and the mystery and subtext within it, yet his interaction with people is painfully shy. Their clashes of pride, their battles with each other's completely different perspectives, and yet their sharing of the same dream are what drives the story.<br /><br />A lot of the film's humor comes from the hilarity of Ian Holm. Ian Holm, a stiff-limbed Englishman, plays here a loud, very animated, hot-tempered Italian entrepreneur with a seamless and wonderfully entertaining delivery of an Italian accent and Italian movements. It's my favorite performance of his because I had never before imagined that he would play a role like this.<br /><br />Big Night is not a masterpiece nor do I think it was even meant to be one, but what it is is subtle and interesting for purely human reasons. It's soundtrack is also a fantastic celebration of Italian music.