Ik aanbid Cassavetes. Terwijl Coppola stemming en boodschap doet, DePalma spektakel en effect, Scorcese plaats en psychologie, draait het bij Cassavetes allemaal om het personage, en dat zie je nergens zo goed als in Moord. Cosmo Vitelli, eigenaar van een stripclub, zit diep in de schulden en loopt het gevaar zijn geliefde club kwijt te raken. Dus om de zaak met de maffia recht te zetten, moet hij een belangrijke bookmaker om zeep helpen, die toevallig Chinees is. De plot is niet al te intrigerend, maar dat is Cosmo wel. Een van de minst opvallende personages van Cassavetes (vergeleken met Myrtle Gordon, Mabel Longhetti en natuurlijk Gloria) is Cosmo, een vent die door het leven is gegaan en zijn emoties als secundair heeft behandeld. De Cosmo die we in het begin ontmoeten is zelfzuchtig, sardonisch en gesloten. Als hij de bookmaker vermoordt (geloof het of niet! <0xE2><0x80><0x93> de bookmaker sterft!) is hij vol afschuw over wat hij heeft gedaan en kan hij het niet uitstaan dat hij zelf vol afschuw is. Helemaal aan het eind is hij nog steeds rustig, introspectief en gesloten, maar we krijgen het gevoel dat hij een blik heeft geworpen op zijn leven en hoe hij het doorstaat, en hij is allesbehalve tevreden. Het is een van de subtielste karakterontwikkelingen die ik ooit heb gezien, en Ben Gazzara doet het fantastisch als Cosmo. Het is net als met het leven <0xE2><0x80><0x93> er gebeuren dingen, maar daar houdt het niet mee op... het leven gaat maar door, en er wordt van ons verwacht dat we het hoofd bieden aan wat er gebeurt en dat we de rest van de wereld bijhouden. Een of ander echt surrealisme qua 'artistieke' stripclub rondt alles perfect af. Als je naar Cassavetes kijkt, word je een beetje zenuwachtig, want je weet dat als de hoofdrolspeler niet meespeelt, alles verschrikkelijk zal worden. Goddank weet de man hoe hij acteurs moet kiezen.
I worship Cassavetes. While Coppola does mood and message, DePalma spectacle and effect, and Scorcese place and psychology, Cassavetes is all about the character, and nowhere do you see that more than in Killing. Cosmo Vitelli, strip club owner, is deep in debt and in danger of losing his beloved club. So to even things out with the Mob, he must bump off an important bookie, who happens to be Chinese. The plot isn't too intriguing, but Cosmo is. One of the most understated of Cassavetes' main characters (compared with the more involving Myrtle Gordon, Mabel Longhetti, and of course Gloria) Cosmo is a guy who's gone through life treating his emotions as secondary. They've rusted in the closet from being aired so little, and the Cosmo we meet at the beginning is selfish, sardonic, and closed off. When he kills the bookie (can you believe it!? the bookie dies!) he is horrified at what he's done and awkwardly handles being horrified in itself. By the very end he's still quiet, introspective and closed, but we get the feeling he's taken a look at his life and how he goes through it, and he's less than satisfied. It's some of the most subtle character development I've seen, and Ben Gazzara does a fantastic job as Cosmo. One of the signatures of Cassavetes' films is that they reach the climax, and then go on about another hour before ending. It's like life - things happen, but it doesn't stop there...life keeps trundling along, and we're expected to deal with what happens and keep up with the rest of the world. Some real-world surrealism qua 'artistic' strip club shows round everything off perfectly. Watching Cassavetes makes you a little nervous, because you know that if the lead actor is off, everything's going to be horrible. Thank God, the man really knows how to pick actors.