Toen Eddie Murphy groots uitpakte met Saturday Night Live, werd hij de populairste presentator sinds John Belushi. En daarmee kwamen zijn (toen) schokkende en hilarische komedies. Hij werd, net als Steve Martin in de jaren zeventig, een stand-upcomedian die werd behandeld als een rockster.<br />Toen kwamen er geweldige films als 48 Hours, Trading Places & Beverly Hills Cop 1 & Pt.2 en Coming To America. Misstappen als Best Defense (waar hij nauwelijks in meespeelt) en Golden Child. Maar het was vooral zijn (hier een schone versie)'slimme-aleck'/slimme-straatpersonage dat hem maakte tot wat hij was. Het was ook wat hem kapotmaakte, in elk geval een tijdje.<br />Harlem Nights was een ramp. Er was nog een 48 Hourscould gemaakt op een kopieerapparaat. De mensen begonnen genoeg van hem te krijgen. In 1992 leek het erop dat hij met 'Boomerang' had gescoord, maar toen kwam dit.<br />De Vierde Heer neemt Murphy weer mee terug naar de slimme oplichter die hij eerder had gespeeld. De humor van de slimme eikel leek vermoeid voor een man (toen) van 30 jaar oud. Het was een aardig detail dat zijn personage de realiteit ziet van het kantoor dat hij heeft gewonnen op basis van (iemand anders) naamherkenning. Als hij een klein meisje ziet wier haar is uitgevallen door elektrische straling, ziet hij het licht.<br />De meeste komedies hebben een behoorlijk grappig einde, maar zelfs dat konden de schrijvers ons niet geven. Op het laatste moment had ik zoiets van: 'Dat was het?' Vier sterren is hier een royaal cijfer, maar ik heb het gevoel dat Murphy in elk geval probeerde afscheid te nemen van zijn superster uit de jaren tachtig en hallo te zeggen tegen de volwassenheid, die hij uiteindelijk vond. Na Beverly Hills Cop 3 heeft hij nooit meer omgekeken.
When Eddie Murphy hit it big on Saturday Night Live,he became the hottest featured player on there since John Belushi. Along with that came his (then) shocking and hilarious comedy albums. He Like Steve Martin in the '70s,became a stand-up comedian,treated like a rock star.<br /><br />Then came great films like 48 Hours,Trading Places & Beverly Hills Cop #1 & Pt.2 and Coming To America. Mis-steps like Best Defense (which he's barely in) and Golden Child. Mostly though,it was his (clean version here) "smart-aleck"/street smart persona that made him. It's also what broke him,at least for awhile.<br /><br />Harlem Nights was a disaster,Another 48 Hourscould have been made on a Xerox machine. People had begun to tire of him. In 1992 it seemed he had rebounded with "Boomerang" but then came this.<br /><br />The Distinguished gentleman takes Murphy,once again back to the street smart,con artist he'd played before. The smart aleck humor seemed tired for a man (then) 30 years old. It was a somewhat nice touch that his character sees the realities involved in the office he's won based on (someone else's) name recognition. Seeing a little girl whose hair has fallen out due to electrical tower radiation makes him see the light.<br /><br />Most comedies have a pretty funny ending but the writers couldn't even give us that. In the last moment,I was like,"That's it?"<br /><br />Four stars is a generous rating here but I feel that Murphy was at least trying to say good-bye to his 80s super-star and hello to maturity,which he finally found. After Beverly Hills Cop 3,he never looked back again. (END)