Ik heb het boek niet gelezen, dus mijn opmerkingen hebben alleen met de film te maken. Ik was diep, diep onder de indruk en geroerd door deze film. Dit behoort tot de beste films die ik de afgelopen jaren heb gezien, waaronder 'Y TU MAMA TAMBIEN', 'ETERNAL SUNSHINE' en 'PUNCHDRUNK LOVE'.<br />De film heeft een toon die volkomen origineel, bizar en dromerig mooi is. Hij is openhartig, openhartig, onverwacht grof... en even vaak onverwacht grappig, vreemd... en zelfs (zo vreemd om toe te geven) opbeurend. Ik zeg vreemd, omdat deze film harder is dan enige Amerikaanse film die ik sinds 'Happiness' heb gezien, misschien. En toch is hij zoveel inniger, vriendelijker, en ja, zelfs 'liefdevol', dan die voornoemde hyper giftige tenlastelegging van New Jersey buitenwijk.<br />'Mysterious Skin' Er zijn scènes en beelden die ik niet snel zal vergeten, denk ik. Er zijn ook bizarre parallellen en aanwijzingen die pas uren later bij me opkwamen. SPOILER: Bijvoorbeeld de scène waarin Brian zijn hand in de buikholte van een dood hert moet steken. WOW. De context is verbijsterend.<br />De scènes over pedofilie waren ongelooflijk krachtig en verontrustend. Ik weet niet hoe Araki het voor elkaar kreeg om deze scènes te schieten terwijl hij de onschuld van zulke jonge, onschuldige acteurs behield. Ik bedoel, het komt het dichtst bij kinderporno in de buurt die ik ooit op film heb gezien. En toch gaat Araki ermee om met zo'n elegantie, vreemdheid en 'jij bent daar'-subjectiviteit dat je het onmogelijk als pornografie kunt afdoen. De perfecte hoeveelheid zelfbeheersing. De perfecte hoeveelheid walging en verwarring, vermengd met de tragische seksualiteit van het moment. Ik kan me heel goed voorstellen dat deze film op verschillende plaatsen verboden wordt. Nou ja, zo is de wereld waarin we leven. Degene die deze film verwerpt zonder hem gezien te hebben, heeft een droevig verlies geleden. Dit is de verstandigste, dapperste, eerlijkste en hartverscheurendste vertolking van een jeugdtrauma die ooit op film is gezet.<br />Joseph Gordon-Levitt is verbazingwekkend in deze film. Het is alsof hij uit de wereld van de tv-komedies is opgestegen om opeens de beste jonge acteur te worden die tegenwoordig in de filmwereld werkt. Serieus. Dit is niet overdreven. Hij heeft alles wat hij nodig heeft om de volgende De Niro te worden. De moeiteloze lichaamstaal, die ondoorgrondelijke ogen, zijn vlotte praatjes. Zo goed is hij. Ik heb ergens gelezen dat iemand hem heeft vergeleken met de jonge Colin Farrell. Alsjeblieft zeg. Die jongen is pas 22 en hij is al 10 keer zo goed als de acteur Farrell. Hij is zelfs zo goed dat hij heel goed een tienerdief uit een HBO-documentaire zou kunnen zijn. Onrealistisch. Levitt leeft volledig in de'mysterieuze huid' van zijn personage.<br />Ik zal nog één andere scène vermelden, en ja, ik ga hem verknallen, maar maak je geen zorgen, het is geen slechte film. Deze scène heeft me echt van mijn stuk gebracht.<br />Neil (Levitt) heeft net een John opgepikt, gespeeld door Billy Drago. (Je zult hem waarschijnlijk wel herkennen... hij). Hij voegt zich weer bij de rest in zijn spierwitte appartement, en een scène die voorbestemd lijkt te zijn voor spanning, angst en gruwel... wordt plotseling mooi, ongelooflijk triest en transcendent. Tot het punt waarop ik, na deze scène, besefte dat ik niet alleen maar zat te kijken naar een 'coole' Sundance Indie... dat ik niet alleen maar zat te kijken naar een film van Gregg Araki... dat ik niet naar de nieuwste 'trendy indie' zat te kijken in de Sunset 5 in West-Hollywood, omringd door hipsters en shock-hounds. Ik was in feite getuige van een film die al die modieuze labels oversteeg. Het gebeurt maar eens in de zoveel tijd, maar toen ik deze film zag, gebeurde het echt: ik besefte dat ik naar een kunstwerk keek.
I have not read the book so my comments have only to do with the film. I was deeply, deeply impressed and moved by this film. This ranks among the best movies I've seen in the last several years, including "Y TU MAMA TAMBIEN", "ETERNAL SUNSHINE" and "PUNCH-DRUNK LOVE".<br /><br />The film has a tone that is totally original, bizarre, and dreamily beautiful. It is frank, candid, unexpectedly brutalizing...and, just as often, unexpectedly funny, strange...and even (so strange to admit) uplifting. I say strange, because this movie is more hard-core than any American film I've seen since, perhaps, "Happiness". And yet it's so much more heartfelt, kind-hearted, and yes, even "loving", than that aforementioned hyper-toxic indictment of New Jersey suburbia.<br /><br />"Mysterious Skin" has scenes and images that I don't think I'll soon forget. It also has bizarre parallels and clues that didn't occur to me until hours after I'd seen it. SPOILER: For example, The scene where Brian is compelled to slide his hand up into the body cavity of a dead deer. WOW. The context is shattering.<br /><br />The scenes involving pedophilia were unbelievably potent and disturbing. I don't know how Araki managed to shoot these sequences while retaining the innocence of such young, innocent performers. I mean, it comes as close to kiddie-porn as anything I've seen on film. And yet Araki handles it with such grace, strangeness, and "you-are-there" subjectivity, there's no way you can dismiss it as pornography. The perfect amount of restraint. The perfect amount of revulsion and confusion mixed with the tragic sexuality of the moment. I can easily see this movie being banned in various places. Oh well, that is the world we live in. Whoever dismisses this film without seeing it, it is their sad loss. This is the wisest, bravest, most honest and heartbreaking portrayal of childhood trauma ever put on film.<br /><br />Joseph Gordon-Levitt is AMAZING in this film. It's like he rose from the world of TV sitcoms to become, all at once, the best young actor working in film today. Seriously. No hyperbole here. He has everything he needs to be the next De Niro. The effortless body language, those impenetrable eyes, his turn-on-a-dime delivery. He is THAT GOOD. I read somewhere, someone comparing him to a young Colin Farrell. Please. The kid's only 22 and he's already 10 times the actor Farrell is. He's so good, in fact, that he could very well be a teen hustler from an HBO documentary. Beyond realism. Levitt completely lives in the "mysterious skin" of his character.<br /><br />I'll comment on one other scene, and yeah, I'm gonna SPOIL it, but don't worry, it's not much of a spoiler. This scene really blew me away.<br /><br />Neil (Levitt) has just picked up a John, played by Billy Drago. (You'll probably recognize this guy...he's super-creepy looking, and yet also terrifyingly cool & inscrutable...he played Capone's main henchman Frank Nitti in THE UNTOUCHABLES) He joins the John back at his stark-white apartment, and a scene which seems destined for tension, dread and horror...suddenly becomes beautiful, incredibly sad, and transcendent. To the point where, after this scene, I realized I wasn't just watching a "cool" Sundance Indie...I wasn't just watching a Gregg Araki film... I wasn't catching the latest "trendy indie" at the Sunset 5 in west Hollywood, surrounded by hipsters and shock-hounds. I was, in fact, witnessing a movie that transcended all of these fashionable labels. It only happens once in a blue moon, but when I saw this film, it definitely happened: I realized I was watching a work of art.