Als kind van één ouder die doof is, is _Beyond Silence_ in de meeste opzichten een zeer waarachtig portret van hoe ik opgroeide. Scènes zoals naar de bank gaan en met de leraar praten waren mijn echte ervaringen en problemen waar ik voortdurend mee te maken had. Het was zo echt dat ik, naarmate het verhaal vorderde, onwillekeurig emotioneel werd. Voor degenen die met dove of slechthorende mensen leven of werken, is dit een must; voor degenen die dat niet doen, moet je het beslist ook zien en je goede gehoor koesteren <0xE2><0x80><0x93> in staat zijn om gemakkelijk te communiceren is niet voor iedereen een geschenk, zoals de meeste mensen denken.
As the child of a single parent who is deaf, Beyond Silence is, in most aspects, a very true portrait of how I grew up. Scenes such as going to the bank and talking to the teacher were my actual experiences and difficulties I have faced all the time. It was just so real I couldn't help getting emotional as the story went on. For those who live or work with deaf or hard-of-hearing people, this is a must see; for those who don't, you should definitely see it as well and cherish your good sense of hearing -- being able to communicate easily is not a gift for everyone as most people take for granted.