De openingssequentie van deze film fascineert zoals alleen een Fellini-film dat kan. In feite ben je zo geconcentreerd op de achtervolging dat het pas tot je doordringt als de film is afgelopen dat het over (voornamelijk) homoseksualiteit ging. Deze film is een visueel gedicht dat alleen op dat niveau volkomen begrijpelijk is. Als de laatste bevriezing (friezen) plaatsvindt, heb je het gevoel dat je bent ontwaakt uit een aangename droom die alleen zinvol was omdat hij aangenaam was.<br />Was dit het oude Rome? Misschien wel of misschien niet, maar Satyricon is zeker alles wat ontbreekt aan alle andere films over deze antieke stad die de moderne fascinatie oproept.
The opening sequence of this film mesmerizes as only a Fellini film can. In fact you are so intent on the back drop, it only hits you after the film is over that it was about (mostly) homosexuality. This film is a visual poem that makes total sense only on that level. When the final freeze (frieze) occurs, you feel as though you have awakened from a pleasant dream that made sense only in the fact that it was pleasant.<br /><br />Was this ancient Rome? It may or may not have been, but Satyricon is certainly everything lacking from all other films about this ancient city which holds the modern fascination.