Afgezien van de geweldige optredens van de twee hoofdrolspelers, die antagonisten uitbeeldden met een gelijksoortig wereldbeeld terwijl ze aan verschillende kanten van de wet stonden, hield ik vooral van de doordringende sfeer van Japan die door de filmografie, de soundtrack en de decors heen schemerde. De laatste scène culmineerde in de sterke herinnering aan de bijna onplezierige maar toch intense fascinatie die ik vaak voelde in de stedelijke omgeving van Japan aan het eind van de jaren tachtig en het begin van de jaren negentig. 'Dat,' dacht ik aan de film toen hij was afgelopen, 'na alle komische overdrijvingen opzij te hebben gezet, is het echte Japan.' Net als de film 'Shall We Dance?' toonde het duidelijk een waarachtig aspect van Japan.
Besides the great performances by the two leads, portraying antagonists with similar world-views while on different sides of the law, I especially liked the permeating atmosphere of Japan that came through with the cinematography, the soundtrack, and the scene set-ups. The final scene culminated the film's strong reminder of the almost unpleasant yet intense fascination I often felt in the urban environments of Japan in the late 80's and early 90's. "That," I thought of the movie when it was over, "after setting aside all the comic exaggeration, is the real Japan." Like the movie "Shall We Dance?", it clearly showed a true aspect of Japan.