Objectief gezien is het moeilijk in discussie te gaan met mensen die geloven dat 'That's Entertainment! (1974)' boven het vervolg uittorent. In feite had de eerste film natuurlijk alle klassiekers om uit te kiezen, en zo was regisseur Jack Haley jr. in staat de allermooiste stukjes in zijn film te stoppen. Toen Gene Kelly op het toneel verscheen om 'That's Entertainment, Part II (1976)' te regisseren, vond hij geen gebrek aan interessante fragmenten in de archieven van MGM, maar zo nu en dan moest hij genoegen nemen met de secundaire musicalnummers van de beroemdste musicals, zoals 'Good Morning' in plaats van 'Singin' in the Rain'. Toch denk ik dat ik van het vervolg nog meer genoot dan van het origineel, niet vanwege de nostalgische clips, maar vanwege de intermezzo's daartussenin. Gene Kelly en Fred Astaire, die voor het eerst (en enige) samen optraden sinds 'Ziegfeld Follies' (1946), lichten het scherm op met hun luchthartige theatrale gedoe, wat bewees dat ze respectievelijk 64 en 77 jaar oud waren, en dat de tijd weinig heeft gedaan om hun talent voor amusement te verzwakken.<br />Ondanks al het nostalgische spektakel was 'That's Entertainment!' toch een nogal onpersoonlijke aangelegenheid geweest. Er verschenen heel wat verbleekte sterren op het scherm die in het kort hun ervaringen vertelden, maar hun monologen waren duidelijk strak gescript en misten de intimiteit en het inzicht dat ze hadden kunnen hebben. In 1976 was Gene Kelly al een ervaren regisseur (met name in zijn samenwerking met Stanley Donen) en dus besloot hij zijn nieuwe intermezzo's wat op te dirken, waarbij hij zijn weemoedige herinneringen opofferde voor nog één kans om twee van de grootste filmsterren samen op het toneel te zien, allemaal op de melodie van 'That's Entertainment!' van Arthur Schwartz en Howard Dietz, in plaats van de film 'The Band Wagon (1953)'. Ongelooflijk genoeg schieten beide sterren met hun gebruikelijke uitbundigheid over het toneel, en in zijn laatste filmoptreden heeft Fred Astaire kennelijk nog steeds de levendigheid van een man die twintig jaar jonger is dan hij. Kelly besluit de film ook met een kort overzicht van de locatie in Parijs, waar MGM Oscar-winnende films als 'An American in Paris (1951)' en 'Gigi (1958)' draaien. De film werd in scène gezet.<br />Het meest opwindende van de serie 'That's Entertainment!' vind ik dat we niet alleen al die kostbare klassieke momenten opnieuw kunnen beleven, maar dat we ook kennis kunnen maken met de obscurere musicals waar we anders niets van zouden hebben geweten. Wat mij betreft voegde de film 'The Band Wagon' en 'Easter Parade (1948)' toe aan mijn must-see-lijstje <0xE2><0x80><0x93> ja, ik ben nog steeds een beginneling! <0xE2><0x80><0x93> en prikkelde mijn belangstelling voor vele andere. In een hilarische scène uit 'Small Town Girl (1953)', die door recensenten vaak met de grond gelijk wordt gemaakt, springt Bobby Van door de stad als een kruising tussen een kangoeroe en een pogo-stok <0xE2><0x80><0x93> waar heeft die man toch al die energie vandaan? Ik weet nu al dat ik het hele weekend de titelsong zal neuriën. Ik wil nu graag naar Deel III kijken, al was het alleen maar om te zien hoe Bud Friedgen en Michael J. Sheridan, met een steeds kleiner wordende keuze aan nummers, erin zijn geslaagd de serie fris te houden.
Objectively speaking, it's hard to argue with those who believe that 'That's Entertainment! (1974)' towers over its sequel. Indeed, the first film naturally had all the classics to choose from, and so director Jack Haley Jr. was able to throw all the very best bits into his film. When Gene Kelly arrived on the scene to direct 'That's Entertainment, Part II (1976),' he found no shortage of interesting clips in the MGM archives, but occasionally had to settle for the secondary musical numbers from the most famous musicals, for example, having to settle with "Good Morning" instead of "Singin' in the Rain." Nevertheless, I think I enjoyed the sequel even more than the original, not because of the nostalgic clipshow, but because of the interludes in between. Gene Kelly and Fred Astaire, performing together for the first (and only) time since 'Ziegfeld Follies (1946),' light up the screen with their lighthearted theatrics, proving  at ages 64 and 77, respectively  that time has done little to dim their talent for entertainment.<br /><br />For all its nostalgic spectacle, 'That's Entertainment!' had still been a rather impersonal affair. Plenty of faded stars appeared on screen to briefly recount their experiences, but their monologues were obviously tightly scripted and lacked the intimacy and insight that they might have had. By 1976, Gene Kelly was already an experienced director (most notably in his collaborations with Stanley Donen) and so he decided to dress up his newly-shot interludes, sacrificing wistful recollection for just one more opportunity to see two of cinema's greatest sharing the stage, all to the tune of Arthur Schwartz and Howard Dietz's "That's Entertainment!" {from the film 'The Band Wagon (1953)'}. Both stars, incredibly, dart across the stage with all of their usual exuberance, and, in his final filmed performance, Fred Astaire apparently still retains the liveliness of a man two decades his junior. Kelly also breaks up the film with a brief vignette on location in Paris, where MGM Oscar-winning blockbusters 'An American in Paris (1951)' and 'Gigi (1958)' were set.<br /><br />The most exciting element of the 'That's Entertainment!' series, I think, is that not only can we relive all those precious classic moments, but we can also learn of the more obscure musicals about which we would otherwise have known nothing. For my part, the film added 'The Band Wagon' and 'Easter Parade (1948)' to my must-see list {yes, I am still a novice!}, and piqued my interest in many others. One hilarious sequence from 'Small Town Girl (1953),' frequently disparaged by reviewers, sees Bobby Van bounding across town like a kangaroo/pogo stick hybrid  where did that man get so much energy? All in all, I found 'That's Entertainment, Part II' to be a supreme piece of musical entertainment, mostly due to the newly-shot footage featuring Kelly and Astaire I know I'll be humming the title song all weekend. I'm now interested in watching Part III, if only to find out how Bud Friedgen and Michael J. Sheridan, with a dwindling selection of numbers, managed to keep the series fresh.