Aangepast aan Algis Budry's uitstekende korte verhaal 'The Master of the Hounds' is To Kill a Clown een merkwaardig soort wraakcinema uit het begin van de jaren zeventig. Hoewel het goed aansluit bij het scenario van de man tegen de man met honden, bereikt het helaas nooit volledige betrokkenheid bij het publiek vanwege onsympathieke aanwijzingen.<br />Hoewel het gebaseerd is op een kort verhaal, is het materiaal hier nog pijnlijk onderontwikkeld en zijn grote delen van het verhaal onaangeroerd gebleven. Regisseur George Bloomfield heeft Budry's bronverhaal veranderd door van Alda's personage een Vietnam-veteraan te maken (in het korte verhaal was hij een krijgsgevangene uit de Tweede Wereldoorlog) en van het jonge stel hippies. Deze dynamiek van de oorlogswoekeraar tegen de pacifisten had wat interessant sociaal commentaar moeten opleveren, maar Bloomfield doet er niets mee. Het helpt ook niet dat onze held Timothy (Lamberts) een echt irritante hippie is die de neiging heeft zich te gedragen als een onvolwassen kind en te praten over zijn carrière als clown (nog een variatie op het verhaal en de bron van de vreemde titel).<br />Bloomfield werd duidelijk geïnspireerd door de STRAW HOGS van het jaar daarvoor en was meer geïnteresseerd in het maken van zo'n film. Niet alleen lijkt Lamberts sprekend op Dustin Hoffman uit die film, maar Bloomfield verandert het einde van het verhaal (waarin de kreupele majoor en zijn honden het huis van het echtpaar binnendringen via ondergrondse tunnels) in een aanval van buitenaf die uitmondt in een handgemeen waarbij de vredelievenden de straffen uitdelen. Maar Bloomfield is geen Peckinpah en het eindresultaat is niet zo indrukwekkend als het had kunnen zijn.<br />Als CLOWN enige verdienste heeft, dan is het voor de pre-M*A*S*H-uitvoering van Alan Alda als de gestoorde Vietnam-veteraan. In het begin is hij onderhuids eng met zijn onbeholpen vragen en innemende lach, maar naarmate de film vordert wordt hij steeds gestoorder. De scènes waarin hij Timothy als een soldaat rondcommandeert zijn heel eng en aan het eind is hij net iets beter dan een raaskallende gek (zijn toespraak over hoe knopen de grondslag van Amerika zijn is een aanwinst). In feite is al het acteerwerk in deze film goed, met een paar mooie rollen voor Danner (die zo op haar dochter lijkt dat het griezelig is) en Lamberts, ondanks de slechte karakters waarmee ze zijn opgezadeld. De twee dobermann Pinschers zijn ook heel goed en brengen al hun rollen perfect.
Adapted from Algis Budrys excellent short story "The Master of the Hounds," TO KILL A CLOWN is an oddity of revenge cinema from the early 70s. While it serviceably handles the man vs. man with dogs scenario, it unfortunately never achieves full audience involvement due to unsympathetic leads.<br /><br />Despite being based on a short story, the material here is still painfully underdeveloped with major dramatic portions of the story left untouched. Director George Bloomfield has altered Budrys' source story by making Alda's character a Vietnam vet (in the short story he was a WWII POW) and the young couple hippies. This dynamic of the war monger vs. the peaceniks should have offered some interesting social commentary but Bloomfield does nothing with it. It also doesn't help that our hero Timothy (Lamberts) is a really annoying hippie prone to acting like a immature child and talking about his career path as a clown (another variation from the story and source for the odd title).<br /><br />Bloomfield was also obviously inspired by the previous year's STRAW DOGS and more interested in making a film like that. Not only is his lead Lamberts a dead ringer for Dustin Hoffman from that film, but Bloomfield changes the end of the story (where the crippled Major and his dogs invade the couple's house via underground tunnels) to outside assault that segues into a fistfight where the peaceful become the punishers. But Bloomfield is no Peckinpah and the end result is not as powerful as it could be.<br /><br />If CLOWN does have any merit, it is for the pre-M*A*S*H performance of Alan Alda as the deranged Vietnam vet. At first he is subtilely creepy with his awkward questions and affable laugh but as the film progresses he becomes more unhinged. The scenes where orders Timothy around like a soldier are very creepy and by the end he is just a notch below raving lunatic (his speech about how buttons are the foundation of America is a keeper). In fact, all of the acting in this is good with fine turns by Danner (who looks so much like her daughter that it is creepy) and Lamberts despite the bad characters they are saddled with. The two Doberman Pinschers are also quite good and deliver all of their lines perfectly.