Twee mannen en hun meisjes gaan een weekendje surfen langs een verlaten strandlijn. Het begint heel vreemd en nachtmerrieachtig te worden als ze een vreemde, sjofele man tegenkomen die in de buurt woont, en bepaalde handelingen en omgevingen komen hen heel bekend voor. Het is alsof ze het allemaal al eerder hebben meegemaakt.<br />Af en toe kom je een film tegen die op zijn eigen manier heel uniek is, vergeleken met de norm. Zo denk ik over 'Lost Things', hoewel het geen film is waar iedereen in zou stappen. Te veel prijsgeven in de plot kan deze film beslist verpesten, maar bepaalde mensen zullen weten waar deze film heen gaat en de vele cryptische boodschappen, de lus en de grote wending oppikken. Maar als dat voor jou het geval is, is hij nog steeds in staat om hem heel intens en heel meeslepend te houden. Je blijft er wel bij hangen. De eerste keer dat ik deze meeslepende Australische Indie-film zag, was het toevallig een ongelukje. Ik wist toen niet wat ik ermee aan moest, maar nu ik hem kortgeleden heb gezien, is het wel een beetje raak. Toch dacht ik: dat was gewoon bizar! Dit is een merkwaardig fascinerende, psychologische reis van iemand die in het reine komt met extreme angst en dood. Wat het zo verbijsterend maakt, is dat het een raadselachtige, bovennatuurlijke draai aan het cerebrale materiaal geeft. Het gaat over wie er in een bepaalde ruimte en tijd naar wie kijkt. Alles lijkt heel natuurlijk op zijn plaats te vallen, ondanks een paar irritante factoren die te maken hebben met slordige montage, waardoor de film af en toe een ingewikkeld gevoel kreeg en er verwarrende plekken in het script zaten. Het grotendeels uitgeknipte en dichtgeplakte gevoel dat de film omgeeft, komt voort uit de prachtige, maar extreem griezelige achtergrond en de muziek van een andere wereld die op die verwarrende en vervreemdende manier zeer effectief is. Er waren een paar schokkende beelden, illusies en geluidseffecten die je van alle kanten troffen. Al deze handeling vond voornamelijk overdag plaats, maar wist toch een zenuw te raken door je in de val te lokken. Tijdens deze vreemde reizen door de tijd zijn er de gebruikelijke puberale capriolen. Niets daarvan leidt af, maar geeft het een gevoel van realisme en een meer dan geloofwaardige verstandhouding tussen de personages. De jonge acteurs die Leon Ford, Charlie Garber, Lenka Kripac en Alex Vaughan speelden, gaven een redelijke, maar sympathieke voorstelling, hoewel het vooral de boeiende voorstelling van Steve Le Marquand als de zeer freaky Zippo was die voor vooruitgang zorgde.<br />Interessante, ambitieuze en snelgroeiende filmproducenten komen samen in deze kleine, complexe en griezelige voorstelling. Weet je wie je bent?
Two guys and their girls head out for a surfing trip for the weekend along a lonely beach line. Things start getting very weird and nightmarish when they encounter a strange scruffy man living nearby and certain actions and surroundings seem quite familiar. It's like they have been through it all before.<br /><br />Every once in awhile you come across a film that's quite unique in its own way, compared to the norm. That's how I feel about "Lost Things", although it's not a film everyone would get into. Giving too much away in the plot outline can definitely spoil this flick, but certain people will know where this film is heading and pick up on the plentiful cryptic messages, the loop and major twist. But if that is the case for you, it's still able to keep it really intense and quite compelling. It does leave you hanging there. The first time I watched this haunting Australian Indie flick it just happened to be an accident. I didn't know what to make off it back then, but with my recent viewing it has kinda hit the mark. Still it had me thinking, "Well that was just bizarre!" This is one strangely fascinating, psychological journey of one coming to terms with extreme fear and death. What makes it quite mind-boggling is that it takes on an enigmatic, supernatural spin to its cerebral material. It's about who's watching whom within a certain space and time. Things seem to fall into place quite naturally, despite some irritate factors involving ragged editing, which gave the film a convoluted feel at times and confusing spots in the script. The largely spaced out and closed up feel that surrounds the film emerges from the beautiful, but extremely eerie backdrop and the otherworldly music score that's strongly effective in that unsettling and alienating manner. Trumping in were some jolting images, illusions and sounds effects that hit you from all sides. All of this action mostly occurs during daylight, but still manages to touch a nerve by trapping you in. During these weird going ons, there's the usual teen antics one would associate. None of it distracts, but gives it a sense of realism and a more then believable rapport between the characters. The young cast involving Leon Ford, Charlie Garber, Lenka Kripac and Alex Vaughan gave fair, but likable performances, though it was the punctuating performance of Steve Le Marquand as the very freaky Zippo that made real headway.<br /><br />Interesting, ambitious and spiralling film-making comes together in this little complex and uncanny fare. So do you know, who you are?