Deze film leek meer dan 1000 jaar te hebben geduurd. Een heel slechte soapopera die zich voordeed als een betekenisvol familiedrama dat de generatie- en cultuurbarrières verkent. Er zit geen enkel echt moment in de opzwellende lengte. Een anamorf beeld op een scherm kan niet verhullen wat een amateuristische productie dit is, en het acteerwerk is vooral lachwekkend. Verhaal in een notendop: Chinese man op leeftijd komt naar Amerika om zijn dochter op te zoeken. De vader hoopt (en dwingt) om grootvader te worden. Pathos en een hoop gemok volgen. Gaap. De leegte tussen vader en dochter wordt uitgebeeld in eindeloze dinerscènes. Het enige wat nog vervelender is, zijn de martelende Engelse dialoogscènes op een parkbankje tussen de vader en een Iraanse vrouw met wie hij bevriend is. De Russische vriend van haar dochter is een kartonnen uitsnede van een mop, net als iedereen in dit epos. En o ja, de meest onbedoeld hilarische zin van de film: 'Je bent nooit een raketgeleerde geweest.'
This movie felt like it lasted over 1,000 years. A really bad soap opera masquerading as a meaningful family "drama" exploring generational and cultural barriers. There is not one genuine moment in its bloated running length. An anamorphic screen image can't disguise what an amateurish production this is  the acting is especially laughable. Story in a nutshell: elderly Chinese man comes to The States to visit his daughter. The father is hoping (and pushing) to become a grandfather. Pathos and a lot of moping ensue. Yawn. The void between father & daughter is played out in interminable dinner scenes. The only thing more boring are the excruciating park bench pidgin English dialogue scenes between the father and an Iranian woman he befriends. Daughter's Russian boyfriend is a cardboard cutout of a joke  like everyone in this epic. And oh yeah, the most unintentionally hilarious line of the movie, "You were never a rocket scientist."