Een popcornfilm is het zeker. Brett Ratners 'After the Sunset' gaat zo op in het laten zien van exotische locaties, zonnige stranden en beeldschone vrouwen <0xE2><0x80><0x93> oké, één beeldschone vrouw <0xE2><0x80><0x93> dat het vaak meer op een reisverslag lijkt dan op een overval.<br /><br />De scenarist Paul Zbyszewski en de filmmaker Craig Rosenberg proberen een buddyfilm te combineren met een overvalfilm en komen tot een film die niet helemaal bevredigend is, een film zonder echte verrassingen of lef. Goed, ze hebben een paar aantrekkelijke sterren. Maar ze hadden ook een boeiend verhaal nodig.<br />'Na de Sunset' wordt geacht luchtig te zijn. We accepteren wat er op het scherm gebeurt omdat we dat willen. Als we er te veel over na zouden denken, zou de openingsscène immers niet logisch zijn. Het is ook een valstrik voor een latere afrekening. Helaas is dat een van de vele cinematografische clichés die deze film doorkruisen.<br />Deze film wil wanhopig graag anders zijn. Hij wil ons niet vertellen over de planning en uitvoering van een overval, maar over wat er gebeurt als twee overvallers <0xE2><0x80><0x93> Max Burdett (Pierce Brosnan) en Lola Cirillo (Salma Hayek) <0xE2><0x80><0x93> zich terugtrekken op een prachtig eiland dat buiten het rechtsgebied van de FBI ligt en ontdekken dat het paradijs niet helemaal is wat het moet zijn en dat overvallers zich gaan vervelen. Nou ja, in elk geval één van hen. Prima, maar dan krijgen we wel iets spannends, een verhaal waar we ons in kunnen verdiepen. <br />Brosnan speelt Max ongeveer zoals hij Bond speelde: beminnelijk en lichtvoetig. Harrelson speelt meestal een schurk en Don Cheadle, de beste van het stel, is verspild in een rol met enorme mogelijkheden.<br />De mooie Hayek is het sterkste punt van de film. Gehuld in strakke jurken, bikini's en uitdagende decolletés paradeert ze over het scherm, druipend van charme en seksualiteit. Ze maakt zelfs dat het bouwen van een deck er geil uitziet. En als al het andere faalt, buigt ze zich naar voren om ons een blik te gunnen op haar decolleté. Dat is zo ongeveer het opwindendste wat er te zien is.<br />Hoewel de film gaat over een FBI-agent (Woody Harrelson) die Max volgt omdat hij ervan overtuigd is dat de schurk de derde 'Napoleon Diamond' gaat stelen. Dit is geen kat-en-muisspelletje van een cruiseschip. Dat zou al heel wat zijn, om dit te veranderen in een wedstrijd tussen twee uiterst competitieve en charmante mannen. In plaats daarvan vertrouwen de schrijvers op weinig grappige bindingsrituelen, vol met homofobe grappen en oneliners die geen greintje humor bevatten om hun verhaal kracht bij te zetten. Harrelson en Brosnan in bed gooien voor een slap aftreksel is wat de schrijvers en de regisseur als grappig beschouwen.<br />Onder regie van Ratner, die de films van 'Rush Hour' maakte en 'Red Dragon' (2002) omvormde tot de zoveelste seriemoordenaarsfilm, weet Ratner niet wanneer hij moet stoppen. Het is alsof Ratner en de schrijvers telkens weer aan een einde denken tot ze er een hebben gevonden dat hun bevalt. En dan stoppen ze ze er allemaal in. Wat nog erger is, is dat die kerels zo slordig en onorigineel te werk gaan, dat ze het meest afgezaagde einde van een cruciale schietpartij hebben bedacht.<br />Waar het op neerkomt, is dat het verschrikkelijk is om volgens de regels verhalen te vertellen en films te maken. Niet alleen lijken de acteurs alleen maar te doen alsof, maar dat geldt ook voor de regisseur en de schrijvers. Als het op rooffilms aankomt, geef mij dan maar 'The Asphalt Jungle' (1950), 'Rififi' (1955), 'The Killing' (1956) of 'Topkapi' (1964). Veertig, vijftig jaar later zijn deze films nog even ruig, leuk, opwindend en onderhoudend als altijd.
A popcorn flick for sure, Brett Ratner's "After the Sunset" gets so wrapped up in showing us exotic locales, sunny beaches and gorgeous women - OK, one stunningly beautiful woman - that it often seems more like a travelogue than a heist caper.<br /><br />Screenwriters Paul Zbyszewski and Craig Rosenberg try to mix a buddy picture with a heist film and wind up with something not wholly satisfactory, a film devoid of any real surprises or grit. True, they have some attractive stars. But they also needed an engaging story.<br /><br />"After the Sunset" is supposed to be breezy fun. We accept what's happening on screen because we want to. After all, if we thought too much about it, the opening sequence would make little sense. It's also a set-up for a later payoff. Unfortunately, that's just another of many cinematic clichés that riddle this film.<br /><br />This film desperately wants to be different. It wants to tell us not about the planning and execution of a heist, but what happens when two robbers - Max Burdett (Pierce Brosnan) and Lola Cirillo (Salma Hayek) - retire to a gorgeous island away from FBI jurisdiction and find out paradise isn't exactly all that it's cut out to be and that robbers get bored. Well, at least one does. Fine, but then give us something exciting, a story we can get involved with.<br /><br />Brosnan plays Max much like he played Bond - suave and light. Harrelson mugs most of the time and Don Cheadle, the best of the bunch, is wasted in a role that had tremendous possibilities. <br /><br />The lovely Hayek's the film's strongest asset. Clad in tight dresses, bikinis and showing off plunging necklines, she struts about the screen oozing charm and sexuality. She even makes building a deck look hot. And when all else fails, she leans forward to allow us to glimpse her cleavage. That's about as exciting as this caper gets.<br /><br />Although the film's about an FBI agent (Woody Harrelson) tailing Max because he's convinced the crook is going to steal the third "Napoleon Diamond" from a visiting cruise ship, this really isn't a cat-and-mouse picture. That would have been something - to turn this into a battle of wits between two fiercely competitive and charming men. Instead, the writers rely on unfunny bonding rituals replete with homophobic jokes and one-liners that don't have any zing to propel their story. Throwing Harrelson and Brosnan in bed together for a lame sequence is what counts as funny to the writers and director.<br /><br />Lackadaisically directed by Ratner, who made the "Rush Hour" films and turned "Red Dragon" (2002) into simply another serial-killer flick, "After the Sunset" just doesn't know when to quit. It's as if Ratner and the writers kept thinking of endings until they found one they liked. And then they put them all in. What's even more galling is that these chaps are so sloppy and unoriginal, they devised the most hackneyed ending to a crucial shoot-out.<br /><br />What this boils down to is terrible, by-the-numbers storytelling and film-making. Not only are the actors seemingly merely going through the motions, but so are the director and the writers. When it comes to heist films, give me "The Asphalt Jungle" (1950), "Rififi" (1955), "The Killing" (1956) or "Topkapi" (1964) any day. Forty, fifty years later, these films remain gritty, fun, exciting and entertaining as they ever were.