Er is de zoete geur van succes met de film Little Erin Merryweather. Deze film kreeg jubelende kritieken op het New York City Horror Film Festival. Alle sterren staan op één lijn. Er zijn knappe jonge acteurs, een nieuw verhaal, een nieuw personage in horror en een gedenkwaardige soundtrack. Dit is een ambitieuze film met veel popcultuur en de cultstatus lijkt verzekerd.<br />De film creëert een nieuw hoofdstuk in horror met een sterk feministisch thema. Voeg daar een griezelig uitgangspunt aan toe dat draait om jonge mannen in gevaar. Je zou dit rechtstreeks uit de film kunnen zien. een scène waarin de drie jongemannen op een universiteitscampus staan te kijken hoe onze schurk, de dame in het rood, hen passeert. De brutalere tienerjongens joelen naar haar, alsof ze willen zeggen dat ze er geen probleem mee heeft om jongens uit te kiezen die nors en stoer lijken, terwijl een van de hoofdpersonen, Peter, de maagdelijke kracht heeft om zich tegen haar te verzetten.<br />Misschien is dat de reden waarom Peter en onze schurk Erin met elkaar in verband staan. Deze film gaat misschien ook over de kracht van de onderdrukten. In tegenstelling tot veel andere seriemoordenaars is het interessant om te zien hoe deze slachtoffers worden geportretteerd. Het zijn typische studenten. Niemand is een ster die wedijvert om een prijs van de academie en daarom zijn de optredens des te boeiender. In plaats van een hoog aantal toeschouwers zijn de slachtoffers mensen om wie het publiek zich gaat bekommeren, deels omdat het script zo keurig in het normabad van het leven van alledag is ingebed. Als het leven normaler en toegankelijker lijkt voor het publiek, kunnen ze ermee omgaan. En dan merk je opeens dat wat een normaal studentenleven zou moeten zijn, heel bedreigend en eng kan worden.<br />Wat zo leuk is aan deze film, is dat hij zich aan een basisregel houdt: het is niet wat je ziet, maar wat je niet ziet, wat eng is. Het is het vooruitzicht van wat je te zien krijgt.' Er gaat iets gebeuren, maar ze weten niet precies waar en wanneer. Het bouwt zich ook steeds verder op en naarmate de tijd verstrijkt, krijgt het publiek geleidelijk aan een beter zicht op de kwaadaardigheid in een angstaanjagend, onbeweeglijk poppenmasker. De kwaadaardigheid wordt handig gespeeld door Vigdis Anholt.<br />Anholt, Morwick, Callahan en Johnson brengen allemaal een sterke voorstelling. Morwick, die de rol van Peter speelt (ook scenarioschrijver en regisseur) doet het fantastisch door een kwetsbaar personage te spelen met een jongensachtige uitstraling waar het publiek van gaat houden. Peters beste vrienden Teddy en Sean worden gespeeld door Brandon Johnson en Marcus Bonee, die helaas niet zo gelukkig zijn en het publiek wacht vol angst af. De film is slim uitgebalanceerd met momenten van doodsangst en zorgvuldig gekozen momenten van komische opluchting. De film is bijzonder omdat hij dit genre overneemt en er iets nieuws mee doet. Door gestileerde fotografie en kunst en een score die aan een spookachtig zoet duveltje-in-een-doosje doet denken: kijk uit! Achter het mooie uiterlijk van dit alles schuilt het kwaad. Dit kan heel goed een klassieker worden.
There is the sweet smell of success with the movie Little Erin Merryweather. This movie opened to rave reviews at the New York City Horror Film Festival. All the stars are aligned. There are good-looking young actors, a fresh story, a new character in horror and a memorable sound track. This is an ambitious film with a lot of pop culture and cult status seems assured.<br /><br />The movie creates a new chapter in horror with its strong feminist theme. Add to that an eerie premise which revolves around young men in jeopardy. One might see this directly from the movie i.e. a scene where the three young men are watching our villainess, the lady in red, pass by them on a college campus. The more brash teenage boys sort of jeer at her as if to say that she has no problem picking off boys that seem to be gruff and tough whereas one of the main characters, Peter, has the virginal strength to fight her off.<br /><br />It may be why Peter and our villainess Erin connect. This movie may also be about the strength of the repressed. Unlike a lot of other slashers, it is interesting how these victims are portrayed. They are typical college kids. No one is a star vying for an academy award and the performances are all the more absorbing because of that. Instead of a high body count the victims are people that the audience comes to care about partly because the script is smartly set into the normsville of everyday life. When it seems more normal and accessible to the audience, they can relate to it. Then all of a sudden you find that what is supposed to be normal college life can become very threatening and scary.<br /><br />What's nice about this movie is it follows a basic rule of thumb- it's not what you see but what you don't see that is scary. It is the anticipation of knowing what's going to happen but not knowing exactly where and when. It also builds and builds and as time goes on the audience gradually gets a closer look at the villainess in a frightening immobilized doll's mask. The villainess is deftly played by Vigdis Anholt.<br /><br />Anholt, Morwick, Callahan and Johnson all bring in strong performances. Morwick who plays the role of Peter (also screenwriter and director) does a wonderful job of portraying a vulnerable character with a little boy quality that the audience comes to care about. Peter's best friends Teddy and Sean are played by Brandon Johnson and Marcus Bonee who are unfortunately not so lucky and the audience waits in dread.<br /><br />This movie is cleverly balanced with moments of terror and carefully chosen moments of comic relief. The movie is special because it is taking this genre and doing something fresh with it. Through stylized photography and artwork and a score that is close to a hauntingly sweet jack-in-the-box, watch out! Beyond the beautiful exterior of it all, evil lurks. This may very well become a classic. - Reviewed by Sandra Wint, Tribeca- NYC