Ik ben niet meer dezelfde sinds ik deze film heb gezien. Het is verontrustend, dat is zeker. Maar het is ook een transformerende film, een die de grenzen en de grenzen oprekt van wat het betekent om je geloof te belijden. Oorlog is de hel. Kunnen vergeving en verlossing worden gevonden in de ingewanden van de oorlog? Ik ben ervan overtuigd dat deze film, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, bewijst dat het zelfs daar kan worden gevonden. De acteurs <0xE2><0x80><0x93> een internationaal ensemble uit Noord-Amerika, Europa en Azië <0xE2><0x80><0x93> zijn uitmuntend. Je vergeet dat je naar een film kijkt. Hij vermijdt de politieke aspecten, denk ik. De Japanse personages waren aanvankelijk een beetje stereotiep, maar ze werden echt, genuanceerd, gestructureerd en heel geloofwaardig naarmate het verhaal zich ontvouwde. En de ontmoeting van de twee eerstgenoemde, met elkaar verzoende vijanden aan het eind is een meesterzet. De makers van deze film streefden naar grootsheid in deze film, en ik denk dat ze die hebben bereikt.
I have not been the same since viewing this film. It is disturbing to be sure. But it is also a transforming film, one that pushes the limits and boundaries of what it means to live out one's faith. War is hell. Can forgiveness and redemption be found in the bowels of war? I am convinced that this film, based on a true story, proves it can be found even there. The actors -- an international ensemble from North America, Europe and Asia -- are superb. You forget you're watching a film. It avoids the political, I think. The Japanese characters were a bit stereotyped at first, but they became real, nuanced, textured, and very believable as the story unfolded. And the actual meeting of the two former, reconciled enemies at the end is a master stroke. The makers of this film strived for greatness in this film, and I think they achieved it.