Een echt meesterwerk van de vroegste comedy's en musicals, waaronder de eerste twee stroken in technicolor (de laatste helft van de film). De romance tussen een cabaretzanger uit New Orleans (Bebe Daniels) en de telg van een plantage (Everett Marshall) is een typisch jongens-onder-elkaar-verhaal, jongens-verliezen-meisje-om-haar-ondanks-haar-onzelfzuchtige-actie-te-verklaren, jongens-krijgen-meisje-terug-verhaal... dit alles doorspekt met zingen, dansen, variéténummers (Wheeler & Woolsey), circusnummers, balletmeisjes, slangenmensen, boosaardige machinaties van een gladde schurk, een bijna-duel en schitterend tapdansen (Bill Robinson)!<br />De dialogen en het acteerwerk zijn pijnlijk zwak en de verhaallijn slingert zich ruwweg van scène naar scène <0xE2><0x80><0x93> vaak met weinig samenhang of continuïteit. De vijfenzeventig jaar oude film wordt scherp gedateerd door verscheidene voorbeelden van slaven op de achtergrond die zingen en werken. Niettemin beveel ik _Dixiana_ aan als waardevol kijkvoer voor de historische technicolorsequentie en voor de illustratie van de toentertijd gangbare fictie over gelukkige slaven die voor goedgunstige meesters in het lieve, zachtmoedige Zuiden werken.
A real artifact of the earliest talkies and musicals, which includes the first two-strip Technicolor (the last half of the movie). The romance between a New Orleans cabaret singer (Bebe Daniels) and the scion of a plantation (Everett Marshall) is your basic boy-meets-girl, boy-loses-girl-due-to-misunderstanding-her-selfless-action, boy-gets-girl-back story......all this interspersed with singing, dancing, vaudeville routines (Wheeler & Woolsey), circus acts, chorus girls, contortionists, evil machinations of an oily villain, a near duel, and superb tap-dancing (Bill Robinson)!<br /><br />The dialog and acting are painfully weak and the storyline lurches roughly from scene to scene - often with little sense or continuity. The 75-year-old film is sharply dated by several instances of slaves in the background singin' and workin' happily for their beloved master and being called "boy" instead of by name. The impending Civil War is totally ignored. <br /><br />Still, I recommend "Dixiana" as valuable viewing for its historical Technicolor sequence as well as its illustration of the then-prevailing movie fiction of happy slaves working for benign masters in the sweet and gentle South.