Het is een aangename verrassing om te ontdekken dat Charley Grapewin de hoofdrol speelt in deze leuke, spannende, oude, donkere escapade. Hoewel het mogelijk is om gaten te slaan in de ingenieuze plot, de dialoog, de regie en zelfs de cinematografie, kun je niets inbrengen tegen het centrale idee, het tempo, de superieure productiewaarden (voor een poging tot Poverty Row) of het overduidelijke enthousiasme van de acteurs en technici om een film te maken die altijd heel plezierig is om naar te kijken en naar te luisteren, ondanks de overduidelijke beperkingen van een 'B'-budget, gesitueerd binnen de niet al te weelderig ingerichte muren van de oude Mack Sennett Studio in North Hollywood. Alles bij elkaar genomen zijn de sets van Mac D'Agostino verrukkelijk om naar te kijken. Ik ben dol op de trofeeënkamer! <br />De film begint veelbelovend op de juiste voet met een vernuftige inleiding, geïmproviseerd en geregisseerd door Joseph H. Lewis. De film gaat dan snel over in een vertrouwde, maar niettemin aangename bezigheid als de camera zich richt op Charley Grapewin, die snel en slim aan zijn verzamelde familieleden uitlegt wat voor mooie ronde cijfers ieder van zijn 46 miljoen zal realiseren, vooropgesteld natuurlijk dat zijn lang verloren kleindochter niet opduikt voor de klok twaalf slaat. Onnodig te zeggen dat ze inderdaad in de persoon van de lieftallige Evalyn Knapp verschijnt <0xE2><0x80><0x93> of niet?<br />Zoals verwacht zijn de mysterie- en gruwelelementen (de geest zelf is niet zo angstaanjagend, maar er is een scène in de trofeeënkamer die...' Het is onvermijdelijk dat ik kippenvel krijg als ik met een gevat antwoord en zelfs een beetje om me heen kijk om aandacht te trekken. Maar zelfs dat is goed gedaan!
It's an agreeable surprise to find Charley Grapewin billed as the star of this fun and thrill-filled old dark house escapade. While it's possible to pick holes in the ingenious plot, the dialogue, the direction and even the cinematography, you can't argue with the central idea, the pacing, the superior production values (for a Poverty Row effort) or the obvious enthusiasm of players and technicians to make a movie that's always most enjoyable to watch and listen to, despite the obvious limitations of a "B" budget offering, set within the none-too-lavishly appointed confines of the old Mack Sennett Studio in North Hollywood. All things considered, Mac D'Agostino's sets are delightfully eye-catching. I love the trophy room!<br /><br />The picture starts off most promisingly on the right foot with an ingenious credits sequence improvised and directed by Joseph H. Lewis. The movie then quickly gets down to familiar but nonetheless pleasing business as the camera focuses on Charley Grapewin, who quickly and cleverly explains to his assembled relatives what nice round figures each will realize from his $6 million will, provided of course that his long-lost grand-daughter doesn't turn up before the clock strikes twelve. Needless to say, she doesin the person of lovely Evalyn Knappor does she? <br /><br />As expected, the mystery and horror elements (the phantom himself or herself isn't all that frightening, but there's a sequence in the trophy room that's bound to raise goose bumps) jostle for attention with some smart repartee and even a bit of knockabout. But even that is well done!