Omdat ik het gemor en gemopper had gehoord van mensen die de stiekeme voorvertoningen hadden gezien en dingen hadden gezegd als 'typisch Disney-eten' en'mediocre', had ik heel lage verwachtingen van Dinosaur, ook al was het de'meest ambitieuze onderneming' van de grote Diz. Ik kan tot mijn genoegen zeggen dat ik het mis had. Ik vond het geweldig. Het was NIET koekenbak Disney. Er waren NIET-liedjes, geen grappige sidekicks die alleen maar waren neergezet voor luxueuze speelgoedmarketing. De plot had punten op verschillende niveaus, waarvan de meest voorkomende simpelweg overleving waren, en de meest ongrijpbare de kwaliteiten van leiderschap. Toen ik het theater verliet, dacht ik bij mezelf: 'Dat... was in alle opzichten een mooi verhaal.'<br />Merk op dat ik de graphics niet heb genoemd. Daar is een reden voor: ze spreken voor zichzelf. Ga maar kijken.
Having heard the rumblings and grumblings from people who had seen the sneak previews, saying things like "typical Disney fare" and "mediocre", I had very low expectations of Dinosaur even if it was the big Diz's "most ambitious endeavor". I am happy to say I was wrong. I loved it. It was NOT cookie cutter Disney. There were NO songs, no gimmicky sidekicks placed purely for plush toy marketing. The plot had a points on several levels, the most prevalent of those being simple survival, the most elusive being the qualities of leadership. I left the theater thinking to myself, "That... was a nice story all around."<br /><br />Notice I didn't mention the graphics. There's a reason for that: They speak for themselves. Go see it.