Stel je voor dat je er in het echt uitziet als een opa. Stel je voor dat je rechterhand is geamputeerd, maar dat je viool speelt met een strijkstok aan je verminkte arm. Stel je voor dat een regisseur je wil gebruiken als hoofdrolspeelster in een film. Stel je voor dat je de prijs voor de beste acteur van het filmfestival van Cannes wint voor de rol. Het is geen droom <0xE2><0x80><0x93> het is de Mexicaanse acteur Don Angel Tavira overkomen in de Mexicaanse film El Violin of the Violin, geregisseerd door Francisco Vargas. <br />Ik kwam deze film tegen op het International Film Festival van Kerala, India, waar hij de Silver Crow Pheasant won, een prijs voor de beste inzending die door de afgevaardigden (in tegenstelling tot de jury) was gekozen. De prijs werd uitgereikt op basis van de stemmen van 6200 afgevaardigden die het festival bijwoonden.<br />Ik weet niet hoe Tavira zijn hand kwijt is geraakt, maar ik hoorde dat de regisseur de film had gemaakt om de toekomstige acteur in gedachten te houden. Tavira lijkt op Charles Vanel in zijn latere jaren. Hij straalt een oprechtheid uit die de kijker raakt en die niet gemakkelijk te vergeten is. Hij vermengt oprechtheid met de gerimpelde aanraking van een oude vos.<br />De film lijkt op die van de Ierse filmmaker Ken Loach. 'De wind die de gerst doet schudden' is in veel opzichten hetzelfde. Alleen 'De viool' is in zwart-wit opgenomen, terwijl Ken Loach zijn film in weelderige kleuren heeft gemaakt. De fotografie is in geen enkel opzicht amateuristisch. Beide films gaan over arme dorpelingen die tegen machtige onderdrukkers vechten <0xE2><0x80><0x93> in het geval van 'El Violin' arme dorpelingen die tegen een wreed Mexicaans leger vechten.<br />De beste punten van de film zijn een prachtige dialoog tussen grootvader en kleinzoon die veel zegt over het schrijftalent van de regisseur, de scenarioschrijver Vargas. Toch heeft hij maar vier films gemaakt.<br />Zoals men zou kunnen vermoeden, vormen de vioolkist en de vioolspeler de sleutel tot de ontwikkeling van de film. Muziek brengt evenwicht <0xE2><0x80><0x93> de bruten en de estheets houden allebei van goede muziek. De keuze van Vargas om in zwart-wit te filmen is prijzenswaardig. Het geweld en de verkrachtingen waarmee de film begint, worden niet uitgebreid tot de film, zoals andere regisseurs in de verleiding zouden zijn gekomen. Interessant genoeg is de kracht van de film dat er geen geweld in latere stadia in wordt getoond <0xE2><0x80><0x93> iets waar Ken Loach zich niet van kon weerhouden. Geweld is voor Vargas geen gratuite keuze <0xE2><0x80><0x93> het is bedoeld om het middelpunt te vormen. De rest van het geweld is aan de kijker om zich een voorstelling van te maken. Dat is pas goede film.<br />Deze keer had Vargas een geweldige acteur. Kan hij even goede films maken zonder zo'n aangeboren talent voor Don Tavira? Ik vermoed dat hij dit kunststukje ook bij anderen kan herhalen. Vargas heeft oog voor talent, voor goede fotografie en voor goed scenarioschrijven.
Imagine that you look like a grandfather in real life. Imagine that your right palm has been amputated but you play a violin with a bow strapped to the maimed arm. Imagine a director wanting to use you as a lead actor in a feature film. Imagine you win a Cannes Film Festival Best Actor prize for the "Un Certain Regard" section of the festival for the role. It's not a dream--it happened to Mexican actor Don Angel Tavira in the Mexican film "El Violin" or the Violin, directed by Francisco Vargas.<br /><br />I caught up with this film at the on-going International Film Festival of Kerala, India, where it won the Silver Crow Pheasant, an award for the best competition entry chosen by the delegates (in contrast to the jury). The award was bestowed on the basis of votes from 6200 delegates attending the festival.<br /><br />I do not know how Tavira lost his palm but I learned that the director made the film keeping the future actor in mind. Tavira looks like Charles Vanel in his later years. He exudes a sincerity that touches the viewer and is not easily forgettable. He mixes sincerity with the wizened touch of an old fox.<br /><br />The film is similar to Irish filmmaker Ken Loach's "The wind that shakes the barley" in many ways. Only "The violin" is shot in black and white while Ken Loach shot his film in lush color. The photography is in no way amateurish. Both films are about the poor fighting mighty oppressors--in the case of "El Violin" poor villagers fighting a cruel Mexican army.<br /><br />Finer points of the film include a marvelous dialog between grandfather and grandson that speaks highly of the director screenplay writer's Vargas' writing capability. Yet he has only made four films.<br /><br />As one might have guessed the violin case and violin player are key to the development of the film. Music is a great leveler--the brutes and the aesthetes both appreciate good music.<br /><br />Vargas choice to film in black and white is commendable. The violence and rape that launches the film is not extended into the film as other directors would have been tempted to do. Interestingly the strength of the film is that it does not show violence at later stages--something that Ken Loach could not restrain himself from. Violence for Vargas is not gratuitous--it is to provide the focal point. The rest of the violence is only for the viewer to imagine. Now that's good cinema.<br /><br />This time Vargas had a great actor. Can he make equally good films without such innate talent of Don Tavira? My guess is that he can repeat this feat with others too. Vargas has an eye for talent, for good photography and a flair for good scriptwriting.