Omdat ik nu 33 jaar oud ben, weet ik weinig van de homerunjacht van Roger Maris-Mickey Mantle uit 1961 tot de homerunjacht van Mark McGwire-Sammy Sosa uit 1998. Ik ben niet veel te weten gekomen over de jacht uit 1961 in 1998, maar wel genoeg om er een goede belangstelling voor te ontwikkelen.<br />Toch had ik niet veel hoop voor '61*'. De meeste tv-films die ik heb gezien, hebben geen grote indruk op me gemaakt, ook niet die voor kabeltelevisie, zoals deze (voor HBO). Bovendien ben ik nooit een grote fan van Billy Crystal geweest. Hoewel ik van komedies hou, heb ik hem nooit zo grappig gevonden. Ik heb ook niet veel vertrouwen in hem om een goed drama te maken.<br />En daar komt nog bij dat ik sportbiografie-films vaak teleurstellend vind, omdat ze vaak belangrijke details weglaten terwijl ze tegelijkertijd over-Hollywoodiseren. 'Rudy' bijvoorbeeld. Maar toen ik de dvd van '61*' in een Family Dollar-winkel zag, die maar 4,50 kostte, heb ik de gok gewaagd en hem gekocht. En ik ben blij dat ik dat heb gedaan!<br />Met deze film heb ik enorm veel respect van Crystal gekregen. Bijna vlekkeloos vertelt hij een van de interessantste korte sportverhalen van het jaar voor zover ik weet. En ik ken meer dan waarschijnlijk 99 procent van de Amerikaanse bevolking! <br />Vanaf het begin was het honkbalseizoen van de Major League van 1961 rijp voor een klassieker. Babe Ruths enige homerunrecord van 60 van 1927 was kwetsbaarder dan ooit vanwege twee belangrijke veranderingen. De Angels (later uit Californië en nu Anaheim) en de Washington Senators (nu de Texas Rangers) begonnen te spelen en zo werd het werptalent dunner verspreid. En het reguliere seizoen groeide in lengte van 154 wedstrijden <0xE2><0x80><0x93> wat in 1927 ook de seizoenslengte was <0xE2><0x80><0x93> tot 162, zoals het nu nog steeds is.<br />De belangrijkste reden waarom ik de jacht in 1961 interessanter vind dan die in 1998, is dat in 1961 de twee beste spelers teamgenoten waren. Beide spelers speelden voor <0xE2><0x80><0x93> wie anders <0xE2><0x80><0x93> de New York Yankees. De ene was Mickey Mantle (gespeeld door Thomas Jane), die al tien jaar bij de Yankees speelde en zonder enige twijfel de grootste ster van de dag was. De andere was Roger Maris (Barry Pepper), die veel minder in de schijnwerpers stond. Maris was het jaar daarvoor pas een ster geworden toen hij bij zijn debuut in de American League de prijs voor de Meest Waardevolle Speler won, wat volgde op drie solide, maar niet spectaculaire jaren bij andere Major League-teams.<br />Zowel Mantle als Maris kwam uit landelijke staten <0xE2><0x80><0x93> respectievelijk Oklahoma en North Dakota <0xE2><0x80><0x93> maar waren heel verschillende mensen. Mantle was de belichaming van het woord'superster'. Behalve dat hij op elk gebied uitblonk, was hij een charismatisch, zorgeloos feestbeest en een favoriete fan, de natuurlijke erfgenaam van Babe Ruth, Lou Gehrig, Joe DiMaggio en andere legenden. Maris daarentegen was een introvert iemand die de schijnwerpers grotendeels meed. Hij was dol op het spel, maar probeerde nooit te zijn wat de media en fans van hem wilden.<br />(Even terzijde, ik ben een sympathisant van Maris omdat ik me kan voorstellen dat ik word afgewezen door mensen die me niet interesseren, gewoon omdat ik het publiek niet volg en meer dan wat ook geloof in het op grond van feiten beoordelen van mensen. Yankees-fans hadden Maris moeten bewonderen en zijn fenomenale prestatie dat jaar moeten omarmen. Naarmate het seizoen vorderde en zowel Mantle als Maris het tempo aanhielden dat nodig was om Ruths record te breken, werd duidelijk dat de fans Mantle verreweg de voorkeur gaven. En als Mantle vertraagd werd door blessures, varieerden de reacties van de fans over het algemeen van lauw tot vijandig toen Maris het record naderde. De laatste wedstrijd van het reguliere seizoen van de Yankees, die ze zelf organiseerden, trok bijvoorbeeld een publiek van slechts 22.000 mensen, ook al speelde Maris samen met Ruth en ook al wonnen de Yankees dat jaar de World Series.<br />Dit is een scherp contrast met 1998, toen McGwire regelmatig stadions vulde om Maris' record te verbeteren, ook al deed McGwires team dat niet. Dat seizoen haalde Maris niet eens de play-offs. En in scherp contrast met McGwires enthousiasme voor het breken van het record, leek Maris er niet veel plezier aan te beleven. Hij had het moeilijk met de negatieve reacties van de media en de fans en miste ook de geboorte van een zoon tijdens het seizoen.<br />Er zijn zoveel dingen om van te houden in '61*' dat het moeilijk is om ze allemaal op te noemen. De film doet het geweldig en doet 1961 in alle opzichten na. Crystal slaagde er zelfs in om acteurs te vinden die niet alleen de belangrijkste Yankees van dat seizoen speelden, maar ook veel van hun tegenstanders. Dat is niet het geval bij de meeste sportbiografiefilms. <br />Pepper en Jane geven allebei uitstekende voorstellingen en lijken sterk op de mannen die ze spelen. En de film is heel eerlijk en evenwichtig. Hij toont de perspectieven van zowel Mantle als Maris en geeft ons een blik op hun relatie achter de schermen, die redelijk goed was, alles bij elkaar genomen. Mantle trok zelfs in het seizoen bij Maris in.<br />De film maakt geen indruk op beide mannen, die geen van beiden brandschoon waren, maar hij gaat ook niet over op sensatiezucht. Zo zien we bijvoorbeeld dat Mantle in de film zoveel alcohol drinkt dat we beseffen dat hij te veel alcohol dronk, maar daar blijft de film niet bij stilstaan. Bovendien geeft de film ons inzicht in Mantles filosofie. De mannen in zijn familie stierven allemaal op hun vijfenveertigste, dus hij dacht dat hij niet lang meer te leven had en vond het daarom niet nodig om goed voor zichzelf te zorgen.<br />(Kort voor zijn dood aan kanker in 1995, op 63-jarige leeftijd, erkende hij dat hij voor zichzelf zou hebben gezorgd als hij had geweten dat hij zo lang zou leven. En als reactie op de getuigenis van voormalig Yankee-teamgenoot Bobby Richardson, die na zijn honkbalcarrière dominee werd, kreeg Mantle berouw en werd hij christen.)<br />Ik heb weinig kritiek op deze film kunnen ontdekken. Er staan maar een paar onnauwkeurigheden in <0xE2><0x80><0x93> veel minder dan in andere sportbiografieën <0xE2><0x80><0x93> en de meeste zijn klein. Het belangrijkste wat ik had willen doen, was dat Crystal wat meer informatie had gegeven over wat er uiteindelijk met Mantle en Maris gebeurde.<br />Vanaf dat moment ging het allebei bergafwaarts. Na een heel goed seizoen in 1962, maar ver onder zijn magische niveau van 1961, verviel Maris in middelmatigheid en blessures. Hij haalde nooit de Hall of Fame en stierf op 14 december 1985 (mijn vijftiende verjaardag) op 15-jarige leeftijd aan lymfklierkanker.<br />Mantle had nog een paar goede seizoenen, maar zijn harde leven haalde hem al snel in, zoals ik al zei. Naast de film bevat de dvd van '61*' een uitstekende documentaire van 51 minuten over de film, de Yankees en het seizoen 1961, gepresenteerd door Crystal. De documentaire bevat uitgebreide informatie over de totstandkoming van de film en een heleboel geweldige verhalen van Crystal, wier liefde voor en enorme kennis van zowel de wedstrijd als de Yankees absoluut aanstekelijk is.<br />Maar omdat deze film niet op dvd is uitgebracht, moet ik je waarschuwen dat dit geen familiefilm is. Er is genoeg godslastering en grove seksuele humor om hem op zijn minst een gemakkelijke PG-13-rating te geven.<br />Tot slot maken de film en de documentaire samen '61*'. een geweldige aankoop, vooral als je het tegen zo'n lage prijs vindt als ik!
Being 33 years old as of this writing, I knew little about the Roger Maris-Mickey Mantle home run chase of 1961 until the Mark McGwire-Sammy Sosa home run chase of 1998. I didn't learn a whole lot about the '61 chase in '98 but I learned enough to develop a solid interest in it.<br /><br />Still, I didn't have very high hopes for "61*." Most of the made for TV movies that I've seen haven't made a strong impression on me, including those made for cable TV, as this was (for HBO). Furthermore, I've never been a big Billy Crystal fan. Though I love comedy, I've never found him to be that funny. And I didn't have a lot of confidence in him to make a good drama, either.<br /><br />And on top of all that, I often find sports biography movies to be disappointing, often leaving out important details while at the same time over-Hollywoodizing. "Rudy," for example. But when I saw the DVD of "61*" at a Family Dollar store, priced at just $6, I took a chance and bought it. And I'm glad I did!<br /><br />Crystal won tremendous respect from me with this movie. Almost flawlessly, he tells one of the most interesting single season sports stories that I know of. And I know of more than probably 99% of the American population!<br /><br />From the start, the 1961 Major League Baseball season was ripe to be a classic. Babe Ruth's single season home run record of 60, set in 1927, was more vulnerable than ever because of two major changes. The Los Angeles (later California and now Anaheim) Angels and Washington Senators (now Texas Rangers) began play, thus spreading the pitching talent more thinly. And the regular season increased in length from 154 games - which had also been the season length in 1927 - to 162, as it remains today.<br /><br />The biggest reason why I find the '61 chase more interesting than the '98 chase is that in '61, the top two contenders were teammates. Both played for - who else - the New York Yankees. One was Mickey Mantle (played by Thomas Jane), who had already spent a decade with the Yankees and was unquestionably the biggest star of the day. The other was Roger Maris (Barry Pepper), who was much less heralded. Maris had just emerged as a star the year before, winning the American League Most Valuable Player award in his Yankees debut, which followed three solid but unspectacular years with other Major League teams.<br /><br />Both Mantle and Maris hailed from rural states - Oklahoma and North Dakota, respectively - but were very different people. Mantle epitomized the word "superstar." Besides excelling at every area of the game, he was a charismatic, care free party animal and a fan favorite, the natural heir to Babe Ruth, Lou Gehrig, Joe DiMaggio and other legends. In sharp contrast, Maris was an introvert who largely shunned the spotlight. He loved the game but never attempted to be what the media and fans wanted him to be.<br /><br />(On a side note, I'm a Maris sympathizer because I can relate to being rejected by people who I don't bother simply because I don't follow the crowd and I believe in judging people based on substance more than anything else. Yankees fans should have loved Maris and embraced his phenomenal achievement that year.)<br /><br />As the season progressed and both Mantle and Maris stayed near the pace to break Ruth's record, it was obvious that the fans favored Mantle by far. And when Mantle was slowed by injuries, the fans generally ranged from lukewarm to hostile in their treatment of Maris as he neared the record. For example, the Yankees' last game of the regular season, which they hosted, drew a crowd of just 22,000 even though Maris entered the game tied with Ruth and even though the Yankees went on to win the World Series that year.<br /><br />This is a sharp contrast to 1998, when McGwire regularly filled stadiums in pursuit of Maris' record even though McGwire's team didn't even make the playoffs that season. And in sharp contrast to McGwire's enthusiasm for breaking the record, Maris did not seem to get a lot of joy out of it. He had a difficult time dealing with negativity from the media and fans and also missed the birth of a son during the season.<br /><br />There are so many things to love about "61*" that it's hard to list them all. The movie does a great job recreating 1961 in every way. Crystal even managed to find actors to play not only most of the significant Yankees of the season but also many of their opponents. That is not the case with most sports biography movies.<br /><br />Pepper and Jane both give excellent performances and strongly resemble the men who they play. And the movie is very fair and balanced. It presents the perspectives of both Mantle and Maris and gives us an up close look at their relationship behind the scenes, which was fairly good, all things considered. Mantle even moved in with Maris during the season.<br /><br />The movie doesn't white wash either man, neither of whom was squeaky clean, but it doesn't resort to sensationalism, either. For example, it shows Mantle drink alcohol enough in the movie that we realize he drank too much alcohol, but it doesn't dwell on that fact. In addition, the movie gives us insight into Mantle's philosophy. The men in his family all died by the age of 45 so he figured he wasn't going to live a long life and therefore didn't see a need to take good care of himself. <br /><br />(Shortly before his death from cancer in 1995 at the age of 63, he acknowledged that he would have taken care of himself had he known that he was going to live so long. And in response to witnessing by former Yankees teammate Bobby Richardson, who became a minister after retiring from baseball, Mantle repented and became a Christian.)<br /><br />I've found little to criticize about this movie. I've discovered only a few inaccuracies in it - far less than other sports biography movies - and most are minor. The main thing that I wish Crystal had done differently was to give some information about what ended up happening to Mantle and Maris.<br /><br />Both largely went downhill from there. After a 1962 season that was very good, but far below his '61 magic, Maris fell into mediocrity and injuries. He never made the Hall of Fame and died of lymphoma on Dec. 14, 1985 (my 15th birthday) at the age of 15.<br /><br />Mantle had a few more good seasons, but soon his hard living caught up with him, as mentioned above.<br /><br />In addition to the movie, the DVD of "61*" contains an excellent 51 minute documentary about the movie, the Yankees and the '61 season, hosted by Crystal. The documentary contains extensive information about the making of the movie and lots of great stories from Crystal, whose love for and vast knowledge of both the game and the Yankees is absolutely infectious.<br /><br />However, because this movie is unrated, I caution you that this is not a family movie. There is enough profanity and crude sexual humor to get it at least an easy PG-13 rating.<br /><br />In conclusion, the movie and the documentary combine to make "61*" a great buy, especially if you find it at as low a price as I did! 9/10.