In zijn recensie van deze film in 'Stracult' beweerde de Italiaanse filmrecensent Marco Giusti dat Franco Nero's vertolking zonder enige twijfel de slechtste was die hij ooit heeft gegeven. Belachelijk uitgedost als hij is met zijn lange blonde manen en hippiekleren, kan hij er niet ver naast zitten, denk ik...<br />Hoe dan ook, Nero speelt een verbitterde eenling die, nadat hij zijn vrouw en kind bij een verkeersongeluk heeft verloren, zich vrijwillig aanmeldt voor gevaarlijke missies voor een niet nader genoemde organisatie, maar dan zonder plichtplegingen zijn baan opzegt en verhuist naar een eiland in de Caraïben waar de zeeën het karkas herbergen van een gezonken vliegtuig met een fortuin in de kluis. Het probleem is dat het hier wemelt van de haaien, maar Nero heeft natuurlijk een voorliefde voor het met zijn blote handen doden van haaien <0xC3><0xA0> la Johnny Weissmuller. De scènes waarin Nero's bijzondere vaardigheden worden uitgebeeld bereiken een onvoorspelbaar niveau van dwaasheid wanneer hij in het water duikt op een bewegende haai en diens romp opensnijdt zonder ook maar met zijn ogen te knipperen! En hoe zit het met het feit dat hij een haai op zijn motorboot sleept nadat hij die eerst te voet had achtervolgd?!<br />Ik weet eigenlijk niet waarom ik over dat soort troep moet blijven schrijven (vooral omdat de meesten van jullie waarschijnlijk nooit de kans zullen krijgen om dit met eigen ogen te zien), maar ja, waarom ook niet? Een liefdesscène in het begin tussen onze Franco en een inheems meisje, een paar vuistgevechten met de plaatselijke bullebak (met als gevolg dat Nero een stuk kauwgum op het voorhoofd van zijn tegenstander steekt), een bondgenootschap met een hanige bergingsexpert, een lid van de organisatie zit hem op de hielen, net als de alomtegenwoordige Edoardo Fajardo, die er duidelijk op gebrand is om het fortuin voor zichzelf op te eisen, en, op het hoogtepunt, een aanval van haaien met nep-drijvende ledematen.<br />Directeur Casterallari (die vaak in zijn eigen films van Hitchcock optreedt... ja, natuurlijk!) heeft een vrij groot aandeel in het feit dat hij de man Een paar jaar later, toen hij THE LAST SHARK (1981) maakte, een film die gedeeltelijk op Malta was opgenomen en waarin tweederangs Amerikaanse acteurs als James Franciscus en Vic Morrow speelden, was hij nog steeds gefixeerd op haaien. Voor zijn moeite werd Castellari zelfs voor de rechter gesleept door Steven Spielberg en Universal Studios wegens plagiaat van JAWS (1975).... hoewel, als je Castellari's eigen verklaringen op het 61ste Filmfestival van Venetië mag geloven, waren Spielberg en Co. alleen maar jaloers dat THE LAST SHARK (in de begrotings-winstverhouding) meer had opgeleverd dan JAWS zelf...!
In his review of this film in "Stracult", Italian film critic Marco Giusti claimed that Franco Nero's performance was undoubtedly the worst he ever gave. Ridiculously decked out as he is in a long blonde mane and hippy garb, he can't be too far wrong I guess...<br /><br />Anyway, Nero plays a bitter loner who, having lost his wife and kid in a traffic accident, voluntarily enlists for dangerous missions for an unspecified organization but then, unceremoniously, quits his job and relocates to a Carribbean island whose seas harbor the carcass of a sunken plane with a fortune locked away in its safe. The problem is that the site is infested with sharks but, of course, Nero has a penchant for killing sharks with his bare hands a' la Johnny Weissmuller. Those sequences depicting Nero's particular skills reach an unheralded level of silliness when he sky dives into the water onto a moving shark and slits its torso open without batting an eyelid! And what about his dragging a shark onto his motor boat after having previously pursued it on foot?! <br /><br />I don't really know why I should go on writing in detail about such trash (especially since most of you probably won't ever have the chance to see this for yourselves) but, then again, why not? Anyway, there's a love scene early on between our Franco and a native girl, a couple of fistfights with the local bully (featuring a running gag of Nero sticking a piece of chewing gum onto his opponent's forehead), an alliance with a buffoonish salvage expert, a member of the organization is hot on his heels, as is the ubiquitous Edoardo Fajardo who is obviously interested in claiming the fortune for himself and, in the climax, an all-out shark attack replete with fake floating limbs.<br /><br />Director Casterallari (who frequently appears in his own films a' la Hitchcock...yeah, right!) has a fairly large part here as a killer pursuing the man from the Organization! He was still fixated on sharks a couple of years later when he made THE LAST SHARK (1981), a film which was partly shot in Malta and featured such second-tier American actors as James Franciscus and Vic Morrow. For his pains, Castellari was even taken to court by Steven Spielberg and Universal Studios for plagiarising JAWS (1975)...although, if one is to believe Castellari's own statements at the 61st Venice Film Festival, Spielberg and Co. were merely envious that THE LAST SHARK had been more profitable (in the expenditure/profit ratio) than JAWS itself...!!