Ten eerste wil ik opmerken dat er verschillende versies van de film rondgaan op dvd. In een paar recensies wordt geklaagd over slecht verlichte of donkere scènes. Iemand vertelde dat er een slechte pan & scan-versie rondgaat. En in de vroege geschiedenis van de film deed een slecht gesneden versie de ronde met de titel _Cars That Eat People_. Die is misschien zelfs wel op vhs terechtgekomen. Dus zorg ervoor dat je de dvd van _Home Vision Entertainment_ uit 2003 in huis hebt. Er zit ook de film _The Plumber_ van regisseur Peter Weir (1979) bij, plus interviews met Weir over elke film, plus trailers. Belangrijker is dat de film een smetteloze, originele breedbeeldopname is van The Cars That Ate Paris. Zolang je je televisie of monitor goed hebt afgesteld, heeft de film een opmerkelijk heldere, vaak prachtige cinematografie die eruitziet alsof hij gisteren is opgenomen.<br />Er lijkt ook veel misverstand te bestaan over de aard van de film. In wezen is The Cars That Ate Paris een eigenzinnige arthousedrama. Ja, het heeft elementen van (macabere) humor, horror en vele andere genres, maar die zijn geen focus. The Cars That Ate Paris is evenzeer een western als een horrorfilm, wat niet wil zeggen dat het geen elementen van het westerngenre heeft <0xE2><0x80><0x93> dat heeft het wel. Maar de toon lijkt veel meer op, bijvoorbeeld, Bagdad Café (aka Out of Rosenheim, 1987) of Delicatessen (1991) (hmmm <0xE2><0x80><0x93> zie het culinaire metafoormotief.) Als je The Cars That Ate Paris wilt zien als een horrorfilm <0xE2><0x80><0x93> en het is in wezen een surrealistische nachtmerrie <0xE2><0x80><0x93> zie het dan als iets als Maximum Overdrive (1986)/Trucks (1997) meets Horror Hotel (aka City of the Dead, 1960), maar gemaakt door David Lynch als een'realistische' soapopera.<br />Waar gaat de film dan letterlijk over? Het Parijs van de titel ligt niet in Frankrijk. In plaats daarvan is het een klein, landelijk dorpje op het Australische platteland. Het stadje heeft nogal wat 'vuile geheimen'. De twee belangrijkste geheimen hebben te maken met een (deels) obsessieve auto-obsessie en een experimenteel programma van de mens. Voor het grootste deel proberen ze de mensen weg te houden uit het stadje, dat maar een kleine bevolking heeft, maar hun verknipte fetisjisme vereist dat er af en toe buitenstaanders worden toegelaten, zij het op een ongebruikelijke, onvrijwillige manier. De film draait om een buitenstaander, Arthur Waldo (Terry Camilleri), die het voor elkaar krijgt betrekkelijk ongeschonden Parijs binnen te komen en die om onduidelijke redenen in het weefsel van de stad wordt opgenomen. Arthurs aankomst en integratie komen ruwweg overeen met een groeiende kloof tussen generaties, of in elk geval tussen de status-quo en een opstandige groep jongere mannen, en hij fungeert zonder het te weten als katalysator voor iets wat op een burgeroorlog lijkt.<br />Hoewel Peter Weir in het video-interview op de dvd naar Arthur verwijst als een onsympathieke hoofdpersoon, ben ik het daar niet mee eens. Camilleri speelt Arthur als een raadselachtig fascinerende sul, de meest betoverende 'blanke' persoonlijkheid aan deze kant van Peter Sellers' Chauncey Gardiner in Being There (1979). Voor het grootste deel van de film laat Weir Arthur als een pion heen en weer schuiven, waardoor er een metaforisch raam ontstaat waardoor hij het leven in een kleine stad (Australië) satirisch kan bezien. In dit opzicht lijkt _The Cars That Ate Paris_ een beetje op de strekking van Lars von Triers _Hondville_ (2003), alleen is _The Cars That Ate Paris_ in tegenstelling tot _Hondville_ een goede film.<br />Het is vooral grappig hoe Arthur allerlei baantjes krijgt toebedeeld, waarvan hij geacht wordt zich te kwalificeren door alleen maar andere kleren aan te trekken (en dan ook nog heel kleine veranderingen) en een titel. Het ene moment is hij dokter, het volgende parkeerwachter. Weir richt zich met satirische commentaren op van alles en nog wat, van nobele grootse verhalen over voorvaderen van pioniers tot de discrepantie tussen het religieuze, het privé- en het politieke leven, de mythe van de goed aangepaste nucleaire familie, de schijnvertoning van openbare ceremonies, en hij doet zelfs mee aan een soort Lord of the Flies-achtige commentaren op 'de vooruitgang'.<br />Maar niet alles is sociale kritiek. Weir houdt zich net zo goed bezig (en daar is hij net zo goed in) met het opsnuiven van eigenaardigheden ter wille van de eigenaardigheden zelf (hoewel zelfs dat spul we als kritiek op sociale conventies zouden kunnen opvatten als we dat zouden willen) en hij zwenkt heen en weer tussen een soort existentialistische nachtmerrie van de gemeenschap en een klein dorpsdrama in de trant van Our Town. Hij is te evenwichtig om ons af en toe midden in een spaghettiwestern te plaatsen, met het begin van een straatgevecht. Veel van het rebelse jeugdmateriaal kan worden geïnterpreteerd als een western met een allegaartje aan auto's, wat waarschijnlijk de reden is waarom die jongens kleren dragen die eruitzien alsof Weir ze heeft geleend van de set van A Fistful of Dollars (aka Per un pugno di dollari, 1964).<br />De muziek is al even ongelijksoortig, variërend van techno-psychedelia dat zoiets is als 'Time' van Pink Floyd tot peinzende, eigentijds klinkende thema's, of het hilarisch amateuristische optreden op het Parijse bal. Ook The Cars That Ate Paris kon hij niet waarderen, en zelfs als je van arthousefilms houdt, kun je The Cars That Ate Paris waarschijnlijk alleen maar waarderen als je een sterke voorkeur hebt voor het bizarre en macabere.
First, let me note that there seems to be different versions of the film floating around on home video. A few reviews complain about poorly lit or dark scenes. Someone mentioned that there's a bad pan & scan version floating around. And apparently, in the early history of the film, there was a badly cut version making the rounds with the title Cars That Eat People. That may have even ended up on VHS. So make sure you get the Home Vision Entertainment DVD released in 2003. It also has director Peter Weir's film The Plumber (1979) as a bonus, plus interviews with Weir about each film, as well as trailers. More importantly, it has a pristine, original widescreen cut of The Cars That Ate Paris. As long as you have your television or monitor set up correctly, the film has remarkably crisp, frequently beautiful cinematography that looks like it could have been shot yesterday.<br /><br />There also seems to be a lot of misunderstanding about the nature of the film. Basically, The Cars That Ate Paris is a quirky art-house drama. Yes, it has elements of (macabre) humor, horror and many other genres, but those are not a focus. The Cars That Ate Paris is as much a western as it is a horror film, which is not to say that it doesn't have elements of the western genre--it does. But the tone is much more similar to, say, Bagdad Café (aka Out of Rosenheim, 1987) or Delicatessen (1991) (hmmm--notice the culinary metaphor motif). If you want to think of The Cars That Ate Paris as a horror film--and it is basically a surrealist nightmare--think of it as something like Maximum Overdrive (1986)/Trucks ((1997) meets Horror Hotel (aka City of the Dead, 1960), but made by David Lynch as a "realist" soap opera.<br /><br />So what is the film about more literally? Well, it's best perhaps if you know as little about it before as possible, but on the other hand, it's a bit cryptic, and Peter Weir isn't exactly forthcoming with explanatory exposition--the film remains very open to interpretation to the end--so maybe a vague description won't hurt. The Paris of the title is not in France. It's instead a small, bucolic village in rural Australia. The town has quite a few "dirty secrets". The two primary secrets have to do with an automobile (part) obsession and a program of human experimentation. For the most part, they try to keep people out of the town, which has a very small population, but their twisted fetishes necessitate the occasional admission of outsiders, though in an unusual, involuntary manner. The film is centered on the story of one particular outsider, Arthur Waldo (Terry Camilleri), who manages to enter Paris relatively unscathed and who for unspecified reasons is worked into the fabric of the town. Arthur's arrival and integration roughly corresponds to a growing cleavage between generations, or at least between the status quo and a rebellious group of younger men, and he unwittingly serves as a catalyst to what amounts to a civil war.<br /><br />Although in Peter Weir's video interview included on the DVD he refers to Arthur as an unsympathetic protagonist, I beg to differ. Camilleri plays Arthur as an enigmatically captivating simpleton--the most entrancing "blank" personality this side of Peter Sellers' Chauncey Gardiner in Being There (1979). For most of the film, Weir shuttles Arthur around like a pawn, enabling a metaphorical window through which to satirically examine small town (Australian) life. In this respect, The Cars That Ate Paris somewhat resembles the basic gist of Lars von Trier's Dogville (2003), except that unlike Dogville, The Cars That Ate Paris is a good film.<br /><br />It's particularly funny how Arthur is shuttled into a variety of jobs, which he is assumed qualified for by a mere change of clothing (and very minor changes at that) and title. He's a doctor one moment, a parking enforcer the next. Weir works in satirical jabs towards everything from appealing to noble grand narratives about pioneer forefathers to the discrepancy between religious, private and political life, the myth of the well-adjusted nuclear family, the charade of public ceremonies, and even partakes in a slight Lord of the Flies-styled commentary on "progress".<br /><br />But not everything is social critique. Weir is just as concerned with (and just as good at) imbibing in quirkiness for its own sake (although even that stuff we could read as a critique on social conventions if we wanted to) and see-sawing between a kind of community existentialist nightmare and an Our Town-like small village drama. And just in case that's too balanced, every so often he puts us in the middle of a spaghetti western, with the beginnings of mid-street showdowns. Much of the rebellious youth material can be interpreted as a western with hodge-podge automobiles, which is probably why those youths are the ones to don clothing that looks as if Weir borrowed it from the set of A Fistful of Dollars (aka Per un pugno di dollari, 1964).<br /><br />The music is similarly disparate, ranging from techno-psychedelia that's something like Pink Floyd's "Time" to pensive contemporary-sounding themes, or the hilariously amateurish performance at the Paris Ball.<br /><br />This is definitely not a film for all tastes. If you wouldn't typically like art-house films, you probably won't appreciate The Cars That Ate Paris, either, and even if you do typically like art-house films, you probably won't appreciate The Cars That Ate Paris unless you have a strong taste for the bizarre and macabre.