Een perfecte bezetting in een bijna perfecte vertolking van dit meesterwerk van tragikomische operettes, doet zowel Gilbert als Sullivan volledig vocaal en theatraal recht, met misschien één uitzondering: Joel Grey. Ik weet zeker dat de meeste fans het met Martyn Green eens zijn dat de interpretatie van Jack Point definitief is. Grey doet, naar mijn mening verstandig genoeg, geen poging Green te imiteren, maar komt zelf met een beslissing die meer mensen zal bevallen dan irriteren, door een veel subtieler verslag te geven van deze trieste, eenzame, zichzelf bespottende clown. Alfred Marks in de opzichtige rol van Wilfred Shadbolt, de assistent-folteraar, die zowel acteer- als zangawards in de wacht sleept, hoewel Elizabeth Gale als de pasgetrouwde Elsie en Claire Powell als de hartstochtelijke 'zus' Phoebe niet ver achterblijven. Een paar critici hebben geruzied over de meer waardige Dame van Elizabeth Bainbridge, maar ik vond dat ze zich schitterend gedroeg. In mijn ogen past een pantoffeldame niet in de Tower of London. Er zit genoeg humor in het stuk dat al is opgevoerd, zij het een humor van wrede, sardonische, sarcastische en satirische aard.<br />Hoewel het voornamelijk bedoeld was voor de televisie, is er zeer creatief veel geld besteed aan deze productie. De kostuums, de decors, de massa's kleurige figuranten doen het oog voortdurend duizelen, terwijl Sullivans betoverende en opwindende muziek nog nooit zo schitterend is weergegeven als hier door het London Symphony Orchestra. Cameraregisseur Dave Heather verdient een hartelijke loftuiting voor zijn voortreffelijke werk, waarbij hij de volledige middelen die hem ter beschikking staan zo overtuigend tot het kleine scherm heeft weten te brengen. In tegenstelling tot de gebruikelijke tv-knapen gebruikt hij zijn close-ups spaarzaam om de dramatische impact te sparen en laat hij de camera niet alleen de bredere scène scherp stellen, maar kan hij zelfs verlengde opnamen maken (een dubbele nee op tv) als dat emotioneel gerechtvaardigd is.
A perfect cast in an almost perfect rendition of this masterpiece of tragi-comic operettas, does full vocal and histrionic justice to both Gilbert and Sullivan, with perhaps one exception: Joel Grey. I'm sure most fans would agree that Martyn Green's interpretation of Jack Point is definitive. Grey, wisely in my opinion, makes no attempt to imitate Green, but strikes out on his own  a decision that will please more people than it irritates  to give a far more subtle account of this sad, lonely, self-mocking clown.<br /><br />However, it's Alfred Marks in the showy role of Wilfred Shadbolt, the assistant torturer, who walks away with both acting and singing honors, although Elizabeth Gale as the newlywed Elsie and Claire Powell as the passionate "sister" Phoebe, are not far behind. A few critics have quarreled with Elizabeth Bainbridge's more dignified Dame, but I thought she carried herself magnificently. To my mind, a panto Dame is out of place in the Tower of London. There is enough humor in the piece already  albeit humor of a cruel, sardonic, sarcastic and satirical sort.<br /><br />Although intended primarily for television transmission, a great deal of money has been most creatively spent on this production. The costumes, the sets, the crowds of colorful extras constantly dazzle the eye, while Sullivan's captivating and rousing music was never more superbly rendered than it is here by the London Symphony Orchestra. Camera director Dave Heather is to be heartily commended for his excellent work in bringing the full resources at his disposal so persuasively to the small screen. Unlike the usual TV hacks, he uses close-ups sparingly to conserve their dramatic impact and smoothly allows the camera not only to focus on the wider scene but even to employ extended long shots (a double no-no on TV) when these are emotionally warranted.