Twee mannen in de stad/Deux hommes dans la ville is een verrassend goed drama van José Giovanni, wiens eigen gevangeniservaringen de basis vormden van Jacques Beckers Le Trou. Hetzelfde gevoel van werken vanuit de eerste hand is alomtegenwoordig in dit drama over Alain Delons voorwaardelijk vrijgelaten veroordeelde die een nieuw leven probeert op te bouwen met de hulp van gevangenisopvoeder Jean Gabin en het bijna probeert te maken, tot de plaatselijke flic van Michel Bouquet helemaal opgaat in inspecteur Javert en alles doet wat in zijn macht ligt om zijn terugkeer naar de misdaad te bewerkstelligen. Ondanks wat montages in de stijl van haarlak en wat onhandige constructies in het midden slaagt de film erin het potentieel clichématige verhaal zowel meeslepend als overtuigend te maken, niet in de laatste plaats vanwege Giovanni's rol. Met zijn grote gevoel voor plaats en beweging, en vooral zijn vloeiende camerawerk, is Delon verrassend goed.<br />Gabin gaat in dit stadium van zijn carrière meer op in het materiaal dan gewoonlijk, en Delon is verrassend goed, vooral in zijn maar al te overtuigende slotscène, terwijl een jonge Gerard Depardieu opduikt in een paar scènes waarin hij drie generaties iconische Franse filmlosers in één film speelt. De kruistochttoon van de laatste derde scène is een beetje zwaar, maar het einde <0xE2><0x80><0x93> zowel ritueel gestileerd als realistisch uitgevoerd <0xE2><0x80><0x93> maakt veel meer indruk dan de toespraken in de rechtszaal.
Two Men in Town/Deux Hommes dans la Ville is a surprisingly good drama from Jose Giovanni, whose own prison experiences were the basis of Jacques Becker's Le Trou. The same sense of working from first-hand knowledge is omnipresent in this drama about Alain Delon's paroled convict trying to start a new life with the help of prison educator Jean Gabin and almost making a go of it until Michel Bouquet's local flic goes all Inspector Javert on him and does everything in his power to engineer his return to crime. Despite some hairspray style slo-mo montages and some awkward construction in the middle, the film manages to make it's potentially clichéd story both involving and convincing, not least because of Giovanni's great sense of place and motion, with his fluid camera-work particularly striking.<br /><br />Gabin is more engaged by the material than usual at this stage in his career and Delon is surprisingly good, especially in his all too convincing final scene, while a young Gerard Depardieu turns up in a couple of scenes offering three generations of iconic Gallic cinematic losers in one film. The crusading tone of the last third is a tad heavy, but the ending - both ritually stylised and yet realistically performed - makes its point far better than the courtroom speeches.