James Woods is de meest onderschatte van alle grote acteurs. Misschien komt het doordat hij niet genoeg in 'klassieke films' heeft gespeeld, maar er is iets fundamenteel mis met zijn persoonlijkheid dat hem ontmoedigt om herkend te worden. Het is niet omdat hij meestal schurken speelt <0xE2><0x80><0x93> het publiek heeft in de hele filmgeschiedenis een grote genegenheid voor het hatelijke gehad. Woods is te normaal om een melodramatische schurk te zijn; hij is een gespannen, zelfzuchtige, narcistische, arrogante zak. Hij heeft geen deugden die hem kunnen redden, en ook geen conventioneel charisma. Zijn uiterlijk verenigt deze nadelen met zijn vreemdheid <0xE2><0x80><0x93> het lijkt op de een of andere manier helemaal verkeerd; zijn lichaam is te pezig voor zijn hoofd en schouders, zijn hoofd is reptielachtig en heeft uitpuilende ogen. Het is ook heel grappig))<br /><br />De politie is te gebrekkig om geweldig te zijn <0xE2><0x80><0x93> de plot is te voorspelbaar; James Ellroy, die is begonnen met de gewaagde veronderstelling dat Woods gek zou kunnen zijn en dat zijn onderzoek daar slechts een verlengstuk van is, is te bang voor losse eindjes om echt eng te zijn (seriemoordenaarsthrillers, ogenschijnlijk over het zwartste moderne kwaad, zijn paradoxaal geruststellend <0xE2><0x80><0x93> ze suggereren een patroon en orde, en een herkenbaar probleem, dat als het eenmaal wortel heeft geschoten, zal resulteren in restauratie); de visuele stijl zou uit elke sombere politieserie uit de jaren zeventig kunnen komen (behalve uit een paar prachtige achtervolgingsscènes); de muziek is een helse synthesizer-orkestratie uit de jaren tachtig; de climax van de confrontatie is ongeloofwaardig en dwaas, hoewel de film prat gaat op een van de beste eindes in de filmwereld. Wat deze film essentieel maakt, is Woods, en de aanwijzingen van Harris. Laura Mulvey beweerde ooit dat de Hollywood-film de daden van de mannelijke held bevoorrechtte; de vrouw was een object dat je moest aanstaren en winnen. Een smeris weerlegt dit door een archetypische mannelijke held te hebben <0xE2><0x80><0x93> een smeris <0xE2><0x80><0x93> wiens daden de beweging van de film bepalen, maar die toch aan het scherm gekluisterd is, onderworpen aan de genadeloze blootstelling van de camera. Woods kan niet tegen ons liegen, elke tic, elke fout, elke gedachte wordt blootgelegd. Ook al lijkt hij altijd de touwtjes in handen te hebben, we zijn ons er voortdurend van bewust dat hij wordt aangestaard (zelfs nog voordat dit een verhaalelement wordt), dat hij in het beeld blijft hangen. Harris, producent van _The Killing_, dr. Strangelove, Lolita enz., heeft veel geleerd van Kubrick in deze onverzoenlijk formele, analytische benadering (zie ook _Melville_ ).<br />De film ondermijnt de gebruikelijke eigenzinnige politieclichés. In tegenstelling tot _Dirty Harry_ wordt Hopkins' zorg om de zaak van vermoorde vrouwen ondermijnd door zijn egocentrische ongevoeligheid ten opzichte van de vrouwen die hem in zijn leven zo ongeveer nodig hebben. Er wordt een freudiaans raamwerk gebruikt, aangezien Hopkins' neuroses (hij wordt ervan beschuldigd dat hij gefixeerd is op vermoorde vrouwen) verband houden met zijn verleden, maar het uiteindelijke resultaat (dat plaatsvindt op zijn oude school) is niet geruststellend. De politiemacht zelf is pervers en corrupt, zowel in de voor de hand liggende (een van de agenten is een drugsdealer, een pooier) als in minder voor de hand liggende (de meeste superieuren van Hopkins zijn herborenen). Hopkins is als een Kubrick-held, een instrument van een corrumperende maatschappelijke macht.<br />Er zijn problemen <0xE2><0x80><0x93> het samenvoegen en infantiliseren van het feminisme, de mogelijke homofobie; net als bij de Zoekers lijkt de kritiek soms verward te worden met de kritiek. Maar dit is een dappere, gevaarlijke, slimme manier van filmen die het verdient beter bekend te worden.
James Woods is the most underrated of all the great actors. Maybe it's because he hasn't starred in enough 'classics', but there's something fundamentally troubling in his personality that discourages full recognition. It's not because he usually plays villains - audiences have had great affection for the hateful throughout movie history. Woods is too normal to be a melodramatic villain; he's a tensed up, selfish, narcissistic, arrogant jerk. He has neither redeemable qualities, nor conventional charisma. His look compounds these drawbacks with its strangeness - it somehow seems all wrong; his body is to wiry for his head and shoulders, his head is reptilian and bug-eyed. And yet he charms by his total indifference to what we think of him. (He's also very funny)<br /><br />Cop is too flawed to be great - its plot mechanics are too predictable; James Ellroy, having started with the daring proposition that Woods might be mad, and his investigations just an extension of this, is too afraid of loose ends to be truly scary (serial killer plots, ostensibly about the blackest modern evil, are paradoxically reassuring - they suggest pattern and order, and an identifiable problem, which once rooted will result in restoration); the visual style could be out of any dour 70s cop show (except for some gorgeous Kubrickian tracking shots); the music is hellish 80s synth orchestration; the climactic showdown is implausible and silly, although the film boasts one of the best endings in cinema.<br /><br />What makes this film essential is Woods, and Harris' direction. Laura Mulvey once claimed that Hollywood cinema privileged the actions of the male hero; the woman was an object to be stared at and won. Cop refutes this by having an archetypal male hero - a cop - whose actions shape the movement of the film, and yet who is riveted to the screen, subjected to the merciless exposure of the camera. Woods cannot lie to us, every tic, flaw, line of thought is laid bare. Even though he always seems in control, we are constantly aware that he is being stared at (even before this becomes a narrative element), that he is stuck in the frame. Harris, producer of The Killing, Dr. Strangelove, Lolita etc., has learned much from Kubrick in this unforgivingly formal, analytic approach (see also Melville).<br /><br />The film subverts the usual maverick cop cliches. Unlike Dirty Harry, Hopkins' concern for the cause of murdered women is undermined by his egocentric insensitivity towards the women who practically need him in his life. There is a Freudian framework used, as Hopkins' neuroses (he is accused of having a fixation on murdered women) are linked to his past, but the final working of them out (it takes place in his old school) is not reassuring. The force itself is perverted and corrupt, both in obvious (one sherrif is a drug-dealing, rent-boy pimp) and not so obvious (most of Hopkins' superiors are 'born agains') ways. Hopkins is like a Kubrick hero, an instrument of a corrupting social force.<br /><br />There are problems - the co-opting and infantilising of feminism, the possible homophobia; like the Searchers, the critique sometimes seems to become confused with what is being criticised. But this is brave, dangerous, clever film-making that deserves to be better known.