Dit is een andere film die ik in het verleden al een paar keer had gemist op de kabeltelevisie. Hij wordt beschouwd als een mijlpaal in de censuur, met de behandeling van taboeonderwerpen als prostitutie, homoseksualiteit en pornografie <0xE2><0x80><0x93> om nog maar te zwijgen van de verspreiding van lelijke woorden (er wordt helaas beweerd dat de dvd de enigszins bewerkte, gecensureerde versie bevat, die een korte naaktscène met de vrouwelijke hoofdrol Barbra Streisand en haar gebruik van het f-woord in een van de scènes), bevat! <br />Met dit in gedachten moet men de ontwikkeling die het komediegenre in die tijd doormaakte, in ogenschouw nemen: van de lichtelijk gewaagde, gekunstelde capriolen van de Doris Day/Rock Hudson-films uit het begin van de jaren zestig tot de cynische, angstige variëteit die zich tegen het eind van de jaren zestig begon te verspreiden en waarmee mensen als Jack Lemmon, George Segal (de mannelijke hoofdrol in deze film) en met name Woody Allen (omdat hij zelf schrijver was en de meeste van zijn rollen zelf regisseerde) voor altijd verbonden zijn.<br />De Uil en de Poes zijn ook opmerkelijk omdat ze de huidige vrouwelijke zangsensatie de Barbra Streisand haar eerste niet-muzikale rol bezorgden; in feite leidden ze tot andere maffe komische voertuigen: de belangrijkste daarvan was WAT. SUP, DOC? (1972; Peter Bogdanovich' herziening van de klassieke Howard Hawks-klassieker BRING ON BABY (1938)) en FOR PETE'S SUP (1974; de trailer van de Columbia R2-dvd van de film die ik heb bekeken, laat zien dat het best leuk kan zijn. Voor een groot deel dankzij zijn rol in de film heeft Segal tot aan het begin van de jaren tachtig zijn portie sekskomedies gedaan, waarvan A TOUCH OF CLASS (1973) het meest succesvol was.<br />Hoe dan ook, om bij het hoofdonderwerp te blijven: de film kan worden gezien als een moderne variant op de eeuwige Pygmalion. In plaats daarvan is er geen plot om over te fantaseren, we volgen de twee sterren volgens een logisch patroon: we reizen door New York en hun relatie bloeit op: vanuit zijn appartement, waar zij vanwege zijn verklikking wordt uitgezet (wat ertoe leidt dat ze allebei het hek van de huisbaas krijgen), vanuit het appartement van Segals vriend (die hen wegjaagt vanwege hun constante gekibbel), en dan gaan ze ieder hun eigen weg tot ze elkaar weer ontmoeten (nadat hij over haar filmervaring heeft gehoord, over een hilarische scène en een 'collega'). van haar is naar hem toe gegaan op zijn werk) en gaan samen uit (waar ze worden lastiggevallen door een groep sensatiezoekers), waarna ze zich in het huis van Segals verloofde bevinden (een scène met een onverwacht ironische clou) en uiteindelijk besluiten om volkomen eerlijk tegen elkaar te zijn (om te beginnen met hun echte namen). In dat opzicht is de film wat al te spraakzaam (wat de oorsprong van het verhaal verraadt), maar er zit een redelijke hoeveelheid verzinsel en geestigheid in de onmiskenbare komedie hoogtepunten: Segal die zich als de Dood verkleedt om de hikkende Streisand de stuipen op het lijf te jagen; Segal die een aquarium als tv-toestel gebruikt terwijl hij een geïmproviseerde nieuwsflits geeft om de slapeloze Streisand een plezier te doen (haar verslaving aan tv wordt geïllustreerd door een verrassende verwijzing naar de horrorfilm MAN MADE MONSTER (1941) van Lionel Atwill/Lon Chaney Jr. De soundtrack van de film wordt geaccentueerd door een aantal nummers van de jazz-rockband Blood, Sweat & Tears.
This is another film I had missed out on a number of times on Cable TV in the past. It's considered something of a censorship milestone with the treatment of taboo subjects such as prostitution, homosexuality and pornography  not to mention the proliferation of bad language throughout (unfortunately, the DVD is said to contain the slightly edited PG-rated version, which cuts some brief nudity involving female lead Barbra Streisand and her use of the f-word in one scene)! <br /><br />With this in mind, one has to consider the development which the comedy genre underwent during this time: from the mildly risqué sophisticated antics of the Doris Day/Rock Hudson films of the early 1960s to the cynical anxiety-ridden variety that started emanating towards the tail-end of the decade  with which the likes of Jack Lemmon, George Segal (the male lead of this film) and, in particular, Woody Allen (since he was his own writer and mostly directed himself as well) are forever associated.<br /><br />THE OWL AND THE PUSSYCAT is also notable for giving the current female singing sensation  Barbra Streisand  her first non-musical role; in fact, it led to other wacky comedy vehicles: foremost among them WHAT'S UP, DOC? (1972; Peter Bogdanovich's updating of the Howard Hawks classic BRINGING UP BABY [1938]) and FOR PETE'S SAKE (1974; whose trailer, included on the Columbia R2 DVD of the film under review, makes it seem like a good deal of fun). Thanks largely to his role in the film, Segal went on to do his fair share of sex comedies up till the early 1980s  with the most successful among them being A TOUCH OF CLASS (1973), which I should be acquiring shortly.<br /><br />Anyway, to get to the main item: the film can be seen as a modern variation on the perennial "Pygmalion" theme  with Segal as intellectual but, at the same time, neurotic and Streisand the uncouth yet liberated woman. There's no plot to speak of  instead, we follow the two stars on a logical pattern of location-hopping around New York throughout which their relationship blossoms: from his apartment when she's evicted because of his snitching (which leads to both of them being given the gate by the landlord), to them shacking up at the flat of Segal's pal (who drives them out because of their constant bickering), then going their separate ways till they meet again (after he has learned about her movie experience  a hilarious scene  and a 'colleague' of hers has gone to see him at his workplace) and go out together (where they're harassed by a band of thrill-seekers), after which they find themselves at the house of Segal's fiancée (a scene with an unexpectedly ironic punchline), to finally deciding to be completely honest with one another (beginning with their real names).<br /><br />In this respect, the film emerges to be overly talky (betraying its stage origins) but there is a reasonable amount of invention and wit in the undeniable comedy highlights: Segal dressing up as Death to scare the hiccupping Streisand; Segal using an aquarium as a TV set  with him delivering an impromptu news flash  to humor the insomniac Streisand (her addiction to TV is illustrated by a surprising reference to the Lionel Atwill/Lon Chaney Jr. horror pic MAN MADE MONSTER [1941]); the couple's argument over "the sun spat morning" line in the opening paragraph of a book by aspiring novelist Segal; Streisand's account of the sordid activities her clients invariably came up with (prompting Segal to describe her as "a sexual Disneyland"), etc. The film's soundtrack is highlighted by several songs from jazz/rock band Blood, Sweat & Tears.