In 1975 liet de Navajo-Indiaanse Calvin Duggai (Sonny Landham) in 1975 met opzet vijf mannen achter om in de woestijn te sterven vanwege een ruzie over stamvete en de macht van de Indiase hekserij. Vier psychiaters getuigden dat Duggai niet in staat was goed van kwaad te onderscheiden en adviseerden hem in een inrichting te laten opnemen. Jaren later lijdt Calvin in het 'Staatsziekenhuis voor de Geestelijk Krankzinnigen' aan flashbacks naar Vietnam, ontsnapt door de luchtkokers en vermoordt een bevriende jager die hem liftend oppikt. Dan besluit hij de vier psychiaters die hebben geholpen hem achter de tralies te krijgen, terug te pakken. Een voor een ontvoert hij ze, bindt ze vast, gooit ze in de laadbak van een vrachtwagen, rijdt kilometers ver de woestijn in en zet ze daar af. Daar moeten ze de extreme hitte, uitdroging, honger, slangen, schorpioenen, vogels, enzovoort, en Calvin onder ogen zien, die ergens in de schaduw met een krachtig telescoopgeweer elke beweging van hen in de gaten houdt EN zijn toverkracht gebruikt om naar hen uit te halen. Gelukkig heeft een van de slachtoffers (Steve Kanaly, van de tv-serie Dallas) jaren geleden het hoofdneuken opgegeven voor een baan als parkwachter en helpt iedereen in leven te blijven door kuilen te graven om in te slapen, op konijnen te jagen en cactussen te gebruiken voor voedsel en water. Hij moet ook vrede sluiten met de jaloerse echtgenoot (Robert Chimento) van zijn voormalige minnares (Karen Carlson). Macon McCalman (die een kleine rol had in DOOD & BUITEN) is de vierde dokter, een te dikke, kale homoseksueel met een gebroken been die op de stress reageert door een herboren christen te worden! (Niet zo grappig als de regel 'Ik ben lesbisch, maar ik denk dat ik er wel een eind aan maak' uit VERBODEN TOEGANG, maar toch...). Hoewel het voor het grootste deel een goede film is, is het beslist geen geweldige film en het irritante nietszeggende ervan laat een nare smaak in je mond achter. Hij was gebaseerd op de roman 'Fear is a Handful of Dust' van Brian Garfield.
In 1975, Navajo Indian Calvin Duggai (Sonny Landham) deliberately abandoned five men to die in the desert because of an argument involving tribal rivalry and the powers of Indian witchcraft. Four psychiatrists testified that Duggai was not capable of distinguishing right from wrong and recommended he be institutionalized. Years later at the "State Hospital For the Mentally Insane," Calvin suffers from 'Nam flashbacks, escapes through the air shafts and kills a friendly hunter who picks him up hitchhiking. He then decides to get back at the four shrinks who helped put him away. One by one, he kidnaps them, ties them up, throws them into the back of a truck and drives miles out into the middle of the desert and drops them off. There they must face the extreme heat, dehydration, starvation, snakes, scorpions, birds, etc and Calvin, who is off in the shadows with a high-powered scope rifle watching their every move AND using his powers of witchcraft to strike out at them. Thankfully, one of the victims (Steve Kanaly, from the TV show "Dallas") gave up head-shrinking years ago for a job as a park ranger and helps everyone survive by digging holes to sleep in, hunting rabbits and using cacti for food and water. He also has to make peace with the jealous husband (Robert Chimento) of his former lover (Karen Carlson). Macon McCalman (who had a small role in DEAD & BURIED) is the fourth doctor, an overweight, bald, homosexual with a broken leg who reacts to the stress by becoming a born-again Christian! (Not quite as funny as the "I'm a lesbian but I guess I'll stop it" line from EVIL COME, EVIL GO, but still...) Though watchable for the most part, it's by no means a great film and the annoying non-ending will leave a bad taste in your mouth. It was based on the novel 'Fear is a Handful of Dust' by Brian Garfield.