Delicatessen is moeilijk te plaatsen onder een bepaald genrelabel; het is een surrealistische zwarte komedie, een menselijk drama, een postapocalyptische horrorfilm, een verknipte thriller, een futuristische fantasie; en dat alles bij elkaar is het een van de vreemdste en origineelste films die ik ooit heb gezien.<br />In deze fantasiewereld is de wereld verwoest en er is nu een tekort aan voedsel. Dit heeft voedsel van onschatbare waarde gemaakt en het wordt als betaalmiddel gebruikt. Dingen worden verhandeld met graan, maïs en linzen, maar niet iedereen kan zich de luxe van voedsel veroorloven, en sommigen hebben hun toevlucht moeten nemen tot kannibalisme om te kunnen blijven genieten van eten. Onze scène begint in een delicatessenzaak op een niet nader aangeduide locatie in Frankrijk, en we worden getrakteerd op een absoluut verrukkelijke scène (niet grappig bedoeld) waarin een man wanhopig probeert zich in de vuilnisbak te verstoppen. Later komen we erachter dat de reden hiervoor is dat deze delicatessenzaak klusjesmannen in dienst neemt en ze lang genoeg houdt om ze vet te mesten, waarna ze worden opgegeten door de slager van de zaak en de bewoners van het appartementengebouw waarin ze wonen. Het verhaal begint pas echt als er een ex-clown in de winkel verschijnt, die de klusjesmanbaan wil, die nu... beschikbaar is. De plot wordt ingewikkelder wanneer de nieuwe klusjesman de dochter van de slager ontmoet, en later verliefd wordt op haar. Julie weet wat er in de delicatessenzaak gebeurt en kan niet toestaan dat haar nieuwe liefde hetzelfde lot beschoren is als de anderen, en daarom doet ze het enige wat ze kan doen: ze huurt een groep vegetarische vrijheidsstrijders in om te voorkomen dat haar liefde voor de slager en zijn klanten een avondmaal wordt.<br />Delicatessen wordt geregisseerd door het team van Marc Caro (die ik helaas niet ken) en de bekendere Jean-Pierre Jeunet, regisseur van een paar minder bekende moderne klassiekers, maar vooral bekend om zijn enthousiaste 'Amelie'. De film wordt tot leven gebracht door een briljante cast. s Amelie, Alien 4 en City of Lost Children) speelt de hoofdrol van de clown die klusjesman is geworden. Zijn optreden is zowel ingehouden als magisch; terwijl hij er tegelijkertijd in slaagt de kijker in zijn rol te verlokken en zijn personage tegelijkertijd in het rijk van de werkelijkheid te houden (een plaats waar deze film niet plaatsvindt). Jean-Claude Dreyfus is echter de echte ster van de show, als de extraverte en overdreven slager. Zijn optreden is zeker niet ingetogen, om het zacht uit te drukken, en elk moment dat hij op het scherm is, is een verrukking. In sterk contrast met Dreyfus speelt Marie-Laure Dougnac; de jongedame die zijn dochter speelt en verliefd is op Pinon, is heel nuchter en is de meest 'normale'. De rest van het ensemble komt uitstekend tot zijn recht, en geen enkele acteur in de film speelt onder de maat of ziet er misplaatst uit; en er zijn niet veel films waarvoor je dat kunt zeggen.<br />Deze film is heel anders dan alle andere die ik ooit heb gezien. De enige film die ik kan bedenken die hierop lijkt, is de futuristische fantasie van Terry Gilliam: Brazil. De film ontleent zijn originaliteit voornamelijk aan de plot, die op zich buitengewoon surrealistisch en inventief is, maar het is niet alleen dat wat Delicatessen uniek maakt; het zijn alle kleinere plotpunten. Hoeveel films ken je die een bullshit-detector hebben? (Die wordt afgedraaid als de slager tegen hem zegt dat 'het leven prachtig is'.) De manier waarop de film eruitziet is ook wonderbaarlijk anders; Delicatessen heeft een gele tint, wat hem een heel saaie en saaie stijl geeft; en dat geeft de film een enorme gunst als je bedenkt dat het een kernonderwerp is. De gele tint geeft de film ook bijna het gevoel dat hij een bewegend stripboek is, wat een van de dingen is die de film een surrealistisch en absurd tintje geven. Ik ben een groot liefhebber van sfeervolle films, wat een van de voornaamste redenen is waarom ik zo van horror houd; en deze film heeft ook een sfeer als geen andere. Het is de manier waarop de geelachtige gebouwen afsteken tegen de donkere skyline, en de manier waarop de film gebruikmaakt van duisternis en rook om het nog angstaanjagender te maken (zie de daksequentie aan het eind) die deze film de finishing touch geeft van zijn toch al opvallende stijl.<br />De liefdesgeschiedenis in de film is lief en teder, en dat compenseert min of meer de donkere boventonen van de rest van de film. Dat is leuk, net als de scènes tussen de clown (Pinon) en Julie (Dougnac), waarin de film zich overgeeft aan een humor die niet zo duister is als de rest van de film, en je krijgt de indruk dat hij zich een beetje meer vermaakt. Dit is gewoon weer iets in een lange reeks van grote dingen die Delicatessen tot een geweldige film maken. Een van die dingen zijn de minder belangrijke personages. Ik heb nog nooit een bonter zootje gezien dan het zootje in deze film. Zoals al eerder gezegd is Julie, hoewel niet helemaal 'normaal', het meest normale personage in de film; de rest wordt bevolkt door gekken. Het is een man met een huis vol kikkers, een vrouw die voortdurend probeert zelfmoord te plegen, een man die zijn dove moeder de wet voorschrijft zodat ze weten waar ze is enzovoort. De mafheid van de ondersteunende cast voegt niet veel toe aan het verhaal zelf (waarvoor je eigenlijk alleen maar hoeft te zorgen dat ze er zijn), maar het feit dat ze anders en fantasierijk zijn, is een van de absurde kanten van de film, en nog iets wat deze film anders maakt dan al het andere.<br />Delicatessen concentreert zich meer op het absurde en surrealistische dan op het stellen van diepe en filosofische vragen. Persoonlijk heb ik daar geen problemen mee, maar degenen die willen dat een film diepzinnig en betekenisvol is, zouden de film daardoor wel eens teleurstellend kunnen vinden. Dat wil niet zeggen dat de film totaal geen diepgang of betekenis heeft; hoewel er geen moraal in het verhaal lijkt te zitten, neemt de film zijn diepgang aan het'stel dat'-scenario dat hij biedt; 'als de voedselvoorraad van de wereld te klein werd om de bevolking te voeden, zou je dan je toevlucht nemen tot kannibalisme of je aansluiten bij de vegetarische vrijheidsstrijders?' Het is een heel algemene boodschap; maar hij zit er beslist in.<br />Over het geheel genomen is Delicatessen een subliem stuk film. Je zult hier niet zoveel verbeeldingskracht en vindingrijkheid aantreffen als in de meeste films, en dat is op zich al reden genoeg om deze klassieke status te rechtvaardigen. Delicatessen is alles wat ik zeg dat het is, en meer, en over het geheel genomen is de film een van de echte hoogtepunten van de jaren negentig.
Delicatessen is hard to pin down under a specific genre label; it's a surreal black comedy, a human drama, a post-apocalyptic horror movie, a twisted thriller, a futuristic fantasy; and all in all; one of the strangest and most original films I've ever seen. <br /><br />In this fantasy world, the world has been ravaged and food is now in short supply. This has therefore made food invaluable and it is being used as currency. Things are traded for with grain, corn and lentils, but not everyone can afford the luxury of food, and some have had to resort to cannibalism to continue to enjoy eating. Our scene opens at a delicatessen in an unspecified location in France, and we are treated to an absolutely delicious sequence (no pun intended) in which a man is desperately trying to hide himself in the trash can. We later find that the reason for this is that this particular delicatessen hires handymen and keeps them long enough to fatten them up, and then they are eaten by the delicatessen's butcher and the inhabitants of the apartment building in which they live. The story really gets going when an ex-clown turns up at the shop, wanting the handyman's job, which has...become available. The plot thickens when the new handyman meets, and later falls in love with, the butcher's daughter; Julie. Julie knows what goes on at the delicatessen and can't allow her new found love to meet the same fate as the others, and therefore does the only thing she can do; hire a band of vegetarian freedom fighters to save her love from becoming dinner for the butcher and his customers.<br /><br />Delicatessen is directed by the team of Marc Caro (whom, I'm afraid, I am unfamiliar with) and the more well known Jean-Pierre Jeunet, director of a few lesser known modern classics, but best known for the enthusiastic 'Amelie'. The film is brought to life by a brilliant ensemble cast. Dominique Pinon (who also featured in Jeunet's Amelie, Alien 4 and City of Lost Children) takes the lead role of the clown turned handyman. His performance is both understated and magical; as he simultaneously manages to entice the viewer into his performance, and yet keeps his character in the realms of reality (a place in which this film doesn't take place). Jean-Claude Dreyfus is the real star of the show, however, as the extroverted and over the top butcher. His performance certainly isn't subdued, to say the least; and every moment that he is on screen is a delight. In a stark contrast to Dreyfus, Marie-Laure Dougnac; the young lady that plays his daughter and love interest for Pinon is very down to earth, and is the most 'normal' character in the film...although there's still room for her to be a nearly blind klutz. The rest of the ensemble comes together excellently, and not a single actor in the film performs below par or looks out of place; and there's not many films that you can say that for.<br /><br />This film isn't quite like anything else I've ever seen. In fact, the only film I can think of that is similar to this is Terry Gilliam's futuristic fantasy; Brazil. The film draws it's originality from it's plot mainly, which is extremely surreal and inventive in itself, but it's not just that which makes Delicatessen one of a kind; it's all the smaller plot points. How many films do you know that feature a bullshit detector? (that is set off when the butcher tells it that "life is wonderful", no less). The way that the film looks is also wonderfully different; Delicatessen has a yellow hue, which lends it a style that is very dull and dreary; and that does the film no end of favours when you consider it's core subject material. The yellow hue also makes the film almost feel like a moving comic book, which is one of the things that gives the film it's surreal and absurd edge. I'm a big fan of atmospheric films, which is one of the main reasons why I like horror so much; and this film also has an atmosphere like no other. It's the way that the yellow-ish buildings look next to the dark skyline, and the way that the film uses darkness and smoke to make it more horrifying (see roof sequence towards the end) that gives this film the finishing touch to it's already distinct style.<br /><br />The love story in the film is sweet and tender, and this very much offsets the dark overtones of the rest of the film. This is nice, as during the scenes between the clown (Pinon) and Julie (Dougnac), the film allows itself to indulge in humour that isn't dark like the rest of the film, and you get the impression that it's enjoying itself a little more. This is just another thing in a long line of great things that make Delicatessen a great movie. Another of these things is the more minor characters. I have never seen a more motley crew than the one in this film. As previously mentioned, Julie, although not entirely 'normal', is the most normal character in the film; the rest of it is populated by lunatics. There's a man with a house full of frogs, a woman that continually tries to commit suicide, a man that puts cans on his deaf mother in law so they know where she is etc. The support cast's wackiness don't add anything much to the story itself (which only really requires them to be there), but the fact that they are different and imaginative is another of the film's absurd edges, and another thing that makes this film different from everything else. <br /><br />Delicatessen concentrates more on being absurd and surreal than it does in posing deep and philosophical questions. Personally, I have no problem with that, but those who do want a movie to be deep and meaningful might find the film disappointing because of that. That is not to say that the film completely lacks depth or meaning; although a moral to the story doesn't seem to present itself, the film takes it's depth from the 'what if' scenario that it presents; "if the world's food supply became too short to feed the population, would you resort to cannibalism or join the vegetarian freedom fighters?". It's a very general message; but it's definitely there.<br /><br />Overall, Delicatessen is a sublime piece of cinema. You wont find imagination and inventiveness to the extent that it is shown here in most films, and that alone is reason enough to warrant this classic status. Delicatessen is everything I say it is and more; and overall the film is one of the true highlights of the 1990's. A gem.