Oprecht uniek en griezelig vertellen huisvrouwen het deprimerende verhaal van hoe het leven is nadat de maatschappij je heeft afgedankt. Een groep oudere mensen heeft hun appartementengebouw, dat een groot deel van hun leven hun thuis is geweest, moeten verlaten, en ze hebben te horen gekregen dat ze naar een nieuwe woning moeten verhuizen. Als ze beseffen dat ze niet willen verhuizen, nemen ze het heft in eigen handen. Ze steken, saboteren, verdrinken een man in cement en plegen nog een heleboel andere moorden om thuis te blijven, lekker thuis. Hoewel regisseur Larry Yust geen enorm budget tot zijn beschikking heeft, is dat ook niet nodig, gezien het onderwerp en de huurkazernes van Cinncinatti die als achtergrond dienen. Deze film heeft iets smoezeligs, iets duisters, iets futiels, met een zieke, verwrongen plot <0xE2><0x80><0x93> de sterfgevallen worden zonder veel wroeging of gevoel uitgevoerd. De ouderen, die in het begin ongeoorloofd medelijden tonen, veranderen al snel in kille moordmachines <0xE2><0x80><0x93> heel erg lijkend op wat ze aanvallen <0xE2><0x80><0x93> een enorm conglomeraat van zaken en 'vooruitgang'. Homebodies is een bonafide horrorfilm en ook een zwarte komedie. De humor is subtiel, maar onmiskenbaar. Ik vond vooral het einde erg goed en vond dat een heel slimme manier om zo'n film af te sluiten. Afgezien van de stevige regie en een pervers maar toch fris en interessant script, was het acteren voor mij wat deze film inhoud gaf. De oudere bewoners worden allemaal met gevoel voor dramatiek bespeeld door een stel geriatrische karaktertalenten <0xE2><0x80><0x93> die helaas niet meer onder ons zijn <0xE2><0x80><0x93> die hun personages tot leven brengen <0xE2><0x80><0x93> zwakheden, angsten, noem maar op. Paula Trueman speelt de grootste rol als Mattie. Ze is een soort Ruth Gordon-type. Ze is ook de personificatie van het kwaad in de groep. Ze laat ons zien waar de ouderen mee weg kunnen komen, omdat iedereen hen en hun waarde afdoet. Trueman weet een vrouw te creëren die egoïstisch, eigenzinnig en ronduit slecht is. Ian Wolfe en Ruth McDevitt spelen het echtpaar dat het gebouw zo lang heeft geleid. Beiden doen het heel goed en creëren mogelijk meer dan ieder ander de meevoelende kant van oud en 'buitengesloten' zijn. Peter Brocco doet het fantastisch als een bejaarde blinde man <0xE2><0x80><0x93> die krachten bezit die waarschijnlijk geen enkele realistische bejaarde blinde man zou bezitten. Brocco doet het ongelooflijk goed. De laatste twee leden worden gespeeld door William Hansen en Frances Fuller. Fuller speelt een vrouw die al twintig jaar haar kamer niet uit is geweest en aan de eettafel met haar overleden vader praat. Hansen speelt een man die verteerd wordt door het schrijven van zijn memoires over zijn huwelijk van 55 jaar. Al deze acteurs deden het fantastisch met hun personages. Homebodies is een goede film. Het is een angstaanjagend beeld, subtiel humoristisch en doordacht. De scènes waarin deze huurders worden overgebracht naar een zielloos, enorm appartementencomplex waar elke kamer hetzelfde is en de mensen alleen maar op banken zitten te wachten tot ze doodgaan, trof me als bijzonder gruwelijk. Of de scène waarin een bejaarde blinde man een kamer wordt binnengeduwd <0xE2><0x80><0x93> zonder dat hij de afmetingen van de kamer te weten is gekomen. Of misschien de scène waarin een man een sociaal progressieve vrouw smeekt om hem te vertellen dat zijn spullen, die hij zijn hele leven had moeten uitzoeken, nooit op dezelfde manier in elkaar gezet kunnen worden. Hij zei dat hij letterlijk geen tijd meer had. Deze beelden, en nog veel meer in Homebodies, joegen me meer angst aan dan al het andere. Want de trieste waarheid is dat we weinig tijd en bezinning besteden aan die zorgen, tenzij we rechtstreeks worden beïnvloed als samenleving. Dat is de echte verschrikking in Homebodies! Een prachtig ouderwets lied begint en eindigt de film. Het haalt herinneringen op aan de vreugden van een voorbije dag.
Genuinely unique and creepy, Homebodies tells the depressing story of what life is like after society has discarded you. A group of elderly people have had their apartment building, home for much of their lives, condemned, and they have been asked to move to a new residence. When they realize they don't want to move, they take business into their own hands. They stab, sabotage, drown a man in cement, and kill in numerous other ways to keep home, sweet home. While director Larry Yust doesn't have a huge budget at his disposal, it clearly is not needed given the subject matter and the tenements of Cinncinatti serving as a backdrop. This film has a seedy, dark, futile feel to it, and underlying its sick,twisted plot - the deaths are executed with little remorse or feeling. The elderly, who at first illicit pity, soon turn into cold killing machines - very much like what they attack - a huge conglomerate business and "progress." Homebodies is a bona fide horror film and a black comedy as well. The humour is subtle but definitely there. I particularly liked the ending and thought that was a very clever bit to end such a film with. Solid direction and a perverse yet fresh and interesting script aside, the acting for me is what carried this film. The elderly inhabitants are all equally played with polish and pathos by a crew of geriatric character talents - all unfortunately no longer with us - that bring their characters alive - foibles, fears, and all. Paula Trueman plays the biggest role as Mattie. She is sort of a Ruth Gordon type. She is also the personification of evil in the group. She shows us what the elderly are able to get away with because everyone discounts them and their worth. Trueman does an able job creating a woman who is selfish, willful, and downright bad. Ian Wolfe and Ruth McDevitt play the couple that ran the building for so long. Both do very good jobs and create possibly more than anyone else the compassionate side of being old and "left out." Peter Brocco does a wonderful job as an elderly blind man - who has powers that probably any realistic elderly blind man would not possess. Brocco does an incredible job. The last two members are played by William Hansen and Frances Fuller. Fuller plays a woman that has not left her room for twenty years and speaks to her dead father at the dinner table. Hansen plays a man consumed with writing his memoirs of his marriage of 55 years. All of these actors did a marvelous job with their characters. Homebodies is a good film. It is a scary picture, subtly humorous, and thought provoking. The scenes of these tenants being moved to a soul-less huge apartment complex where every room is the same and people just sit on benches waiting to die struck me as particularly horrific. Or the scene with an elderly blind man being shoved into a room - not having learned the dimensions of the room at all. Or maybe the scene of a man pleading with a socially progressive woman about how moving his things, which had taken him a lifetime to sort, would never be able to be put together in the same fashion. He said he literally did not have the time left. These images and many more in Homebodies frightened me more than anything else. Because the sad truth is we offer little time and reflection to those concerns unless we are directly affected as a society. That is the real horror in Homebodies! A wonderfully old-fashioned song begins and ends the film. It reminisces about the joys of a day gone by.