Een paar jaar geleden, toen ik de film voor het eerst zag, vond ik hem melodramatisch met onhandige dialogen en onhandige regie, en niet de moeite waard, afgezien van het dansgedeelte met Moira Shearer en James Mason ('Jealous Lover'). Na deze recente bezichtiging heb ik een betere waardering voor het voltooide produkt en verbaas ik me over de merkwaardige verdeling van regisseurs, Minnelli en Reinhardt, en het comité van scriptschrijvers, wat de structurele en dialogenfouten in de film zou kunnen verklaren. Gedurende de hele film had ik het merkwaardige gevoel dat de invloed van het geweldige team van Michael Powell en Emeric Pressburger de produktie belemmerde. Zowel het script als de regie schieten tekort, zoals in 'De Rode Schoen' of 'De trap naar de hemel'. Maar bij deze tweede bezichtiging had ik nog steeds het gevoel dat het de moeite waard was.<br />Ten eerste zijn de casts goed gekozen en de camera is er dol op, vooral de drie vrouwelijke hoofdrollen: Shearer, Caron en Angeli. Er zijn geen drie fotogeniekere en gevoeligere gezichten die door Hollywood en zijn lenzen zijn vastgelegd dan deze <0xE2><0x80><0x93> en zonder overdadige make-up. Omdat ze Engels, Frans en Italiaans zijn (in die volgorde), belichamen ze ook de internationale kracht van naoorlogs Hollywood en vormen ze een sterke aanvulling voor de mannelijke hoofdrollen, Mason, Granger en Douglas, die allemaal in Amerika carrière hebben gemaakt (Mason was Engels van geboorte, geloof ik). Deze drie hoofdrolspeelsters zijn beslist gekozen vanwege hun jeugdige uitstraling en gevoeligheid, en de heldere close-ups plus de verzadigde kleuren en weelderige muziek van de grote Rozsa (die in het eerste segment als dirigent optreedt) verlenen elk van de segmenten een barokke rijkdom die doet denken aan Visconti's 'Senso', of misschien zelfs 'Il Gattopardo'.<br />Ten tweede zijn het camerawerk en de belichting uitstekend, zowel subtiel als dramatisch tegelijk, waardoor het flashback-aspect en de fantasie in alle verhalen volledig worden versterkt en de delicaatheid en individualiteit van de drie vrouwen worden onthuld, om nog maar te zwijgen van de grote Agnes Moorehead in het eerste segment. De fijngevoeligheid van Shearer, Caron en Angeli met hun verschillen in huidskleur en beenderstructuur, dramatische contrasten met hun respectievelijke mannelijke trekjes, de krachtige articulatie van Mason (die een ongelooflijk zwakke tekst schreef, stijf en overspannen in vergelijking met P & P's dialoog voor Lermentov in 'Rode Schoenen'), de jongensachtige tederheid van Granger in het tweede segment en de levendige persoonlijkheid van Douglas in het hoge draadsegment.<br />In het laatste segment, dat andere recensenten het minst leken te bevallen, vond ik Angeli's combinatie van kwetsbaarheid en innerlijke kracht erg ontroerend, waarbij alle emotie werd ingehouden, maar uit die grote, expressieve ogen stroomde. Haar subtiliteit vormde de juiste snaar voor Douglas' agressieve, bijna dierlijke energie en beheersing. Ik ben bepaald geen fan van Douglas (afgezien van zijn 'Lust for Life'), maar ik vond hem aardig in 'Equilibrium' en was onder de indruk van het feit dat de meeste stunts in de lucht door hem uitgevoerd leken te zijn. Zeker, de omstandigheden van de oorlog die tot Angeli's zelfmoordpoging in het verhaal leidden, verleenden de plot een diepgang die in die tijd heel belangrijk was en die voor Amerikanen vandaag de dag misschien moeilijk te begrijpen is. Maar de Europeanen werden zelfs in het midden van de vijftiger jaren nog diep getroffen door de oorlog (zie 'Act of Love', een andere film van Douglas).<br />Wat elk van de vrouwelijke sterren aan de film gaf, als middelpunt van de 'drie liefdes'. van de titel <0xE2><0x80><0x93> Shearer in haar rol van ballerina met de verfijnde choreografie van Frederick Ashton (die dit jaar zijn honderdste geboortedag vierde); Caron, die in een vroeg stuk waarin ze niet danste werkelijk haar Frans gebruikte in de dialoog, zo niet in de gedichten van Verlaine; en in Angeli de rol van slachtoffer van de oorlog <0xE2><0x80><0x93> had een gevoel van authenticiteit en oprechtheid. Ik vind deze kwaliteiten zeer tekortschieten in de meeste Amerikaanse films, zeker in die van recente regisseurs.<br />Een laatste ding dat ik leuk vond aan 'Equilibrium' was hoe Douglas Angeli stap voor stap opleidde in het hoge koord om haar kracht en moed op te bouwen. Dit zie je meestal niet in een film. Het zag er ook naar uit dat Angeli haar eigen stunt had uitgehaald. En zelfs als dat niet zo was, dan was het toch een geslaagde film.<br />Al met al een film die het bekijken waard was. Van de vier heb ik er drie en een half gegeven.<br /><br />
Several years ago, when I first saw this movie, I felt that it was melodramatic with awkward dialogue and clumsy direction, and not worth my time, except for the dancing segment with Moira Shearer and James Mason ("Jealous Lover"). After this recent viewing, I have a better appreciation of the finished product and wonder at the curious division of directors, Minnelli and Reinhardt, and committee of script writers, which may account for the structural and dialogue flaws in the film. Throughout the movie I had the curious feeling that the influence of the great team of Michael Powell and Emeric Pressburger was haunting the producion. Both script and direction fall short of their work, such as "The Red Shoes" or Stairway to Heaven." Yet on this second viewing I still felt it worth my time.<br /><br />First, the casts are well chosen and the camera loves them, especially the three female leads: Shearer, Caron and Angeli. One cannot find three more gorgeously photogenic and sensitive faces captured by Hollywood and its lenses than these -- and without excessive makeup. Being English, French and Italian (in that order), they also embody the international strength of post-war Hollywood, and are strong complements for the male leads, Mason, Granger and Douglas, all of whom made their careers in America (Mason was born English, I believe). These three leading ladies were certainly chosen for their youthful radiance and sensitivity, and the luminous close-ups plus the saturated color and lush music by the great Rozsa (who appears as the conductor in the first segment) lend a baroque richness to each of the segments reminiscent of Visconti's "Senso," or possibly even "Il Gattopardo."<br /><br />Second, the camera work and lighting are excellent, both subtle and dramatic at the same time, fully enhancing the flashback aspect and sense of fantasy in all of the stories and revealing the delicacy and individuality of the three women, not to mention the great Agnes Moorehead in the first segment. The delicacy of Shearer, Caron and Angeli with the differences in each of their coloring and bone structure, contrasts dramatically with their respective male leads, the forceful articulateness of Mason (given an incredibly weak script stilted and overwrought when compared to P & P's dialogue for Lermentov in "Red Shoes"), the boyish tenderness of Granger in the second segment, and the snappy personality of Douglas in the high wire segment.<br /><br />In the latter, which other reviewers seemed to like the least, I found Angeli's combination of vulnerability and inner strength very moving, all of the emotion held back, but pouring out of those great expressive eyes. Her subtlety provided the proper foil for Douglas's aggressive, almost animal energy and line delivery. I am not by any means a fan of <br /><br />Douglas (except for his "Lust for Life"), but I liked him in "Equilibrium," and was impressed that most of the aerial stunts seemed to have been done by him. Certainly the circumstances of the war that led to Angeli's suicide attempt in the story lent a depth to the plot that was very much of the time and may be difficult for Americans to understand today. However, Europeans were still deeply affected by the war even in the mid-fifties (see "Act of Love," another film of Douglas's). <br /><br />What each of the female stars gave to the film, as the focus of the "three loves" of the title -- Shearer in her role as a ballerina with the exquisite choreography by Frederick Ashton (celebrating the centennial of his birth this year); Caron, in an early non-dancing part actually using her French in the dialogue if not in the poems by Verlaine; and in Angeli cast as a victim of the war-- was a sense of authenticity and genuineness. I find these qualities very much lacking in the majority of American films, certainly those made by recent directors. <br /><br />One final thing I liked about "Equilibrium" was showing how Douglas trained Angeli step by step in the high wire act to build up her strength and courage. One doesn't usually see this in a film. It also looked as if Angeli did her own stuntwork. Even if she didn't, it was effectively shot.<br /><br />In all, a film worthy of renewed viewing. Of four ****, I give three and a half<br /><br />