De grootste klassieker uit de jaren zestig, _The Ambushers_, is een bijzonder slechte film, die naar beneden wordt gehaald door wat misschien wel de meest luie voorstelling is die een grote Hollywoodster ooit heeft gegeven. In deze film is alles voor Dean Martin uitgestippeld <0xE2><0x80><0x93> het is speciaal voor hem geschreven, geconstrueerd voor zijn personage op het witte doek, zodat hij zijn sterke punten kan uitbuiten. Het enige wat hij hoeft te doen is de ene rol te spelen, de slechteriken te slaan en de meisjes te kussen. Ongelooflijk genoeg lijkt hij voor geen van deze taken veel enthousiasme op te kunnen brengen. De manier waarop hij de grappen aflevert is ontstellend <0xE2><0x80><0x93> hij is zo ontspannen dat hij ze uitzuigt, hun alle geestkracht ontneemt en ze weggooit. Het is misschien geen goud voor een komiek, maar een goede komiek maakt zelfs slechte grappen draaglijk. Martin doet niet eens zijn best, maar wat erger is, hij lijkt naar de camera te knipogen en het publiek uit te nodigen mee te doen in zijn slordigheid. Alleen zijn aanwezigheid lijkt al voldoende te zijn. Het is misschien wel het lelijkste vertoon van sterrenego voordat Sean Connery de hand wist te leggen op 'The League of Extraordinary Gentlemen'.<br />Zijn vrouwelijke tegenspelers zijn veel beter. Janice Rule lijkt echt te proberen iets in haar personage te vinden, maar het script weet niet echt wat ze speelt, dus is het nauwelijks verrassend dat zij het ook niet weet. In de loop van de film verandert ze van een gestoorde vrouw in een bekwame spionne in een hulpeloze jonkvrouw, en ze wordt er niet beter op door dat lelijke haar en die kostuums. De echte ster in deze film is Senta Berger. Ze is echt grappig en sexy, precies zoals het script moet zijn om de film goed te laten werken. Helaas is ze misschien wel te goed <0xE2><0x80><0x93> al het andere lijkt dood te zijn zonder haar (in Martins geval zou je soms zelfs kunnen denken dat hij op het witte doek is overleden). De filmproducenten bewijzen dat ze incompetent zijn als haar slechte-meisjespersonage tegen het einde wordt vermoord. Het is niet alleen de vergissing om hun meest getalenteerde artieste te vermoorden, maar ook de nonchalante manier waarop ze wordt gewurgd en van het podium wordt gesmeten door een niet al te interessante kleine schurk. Het is zelfs niet eens duidelijk dat ze dood is, tot ze gewoon niet meer opduikt. Dit is een vreselijk nonchalante behandeling van het personage <0xE2><0x80><0x93> en de actrice <0xE2><0x80><0x93> dat het dichtst in de buurt komt van het succes van de film. Zo'n leuk personage vermoorden in zo'n luchthartige komedie voelt sowieso als een volslagen vergissing, alsof Jessica Rabbit was afgeknald tijdens de laatste film van 'Who Framed Roger Rabbit' (en aangezien ze zojuist de heldin heeft geholpen te ontsnappen aan een wellustige schurk, is het niet eens moreel verantwoord in Hollywood).<br />Over het geheel genomen is dit een bijzonder slechte film <0xE2><0x80><0x93> ik heb geen idee of de andere films van Matt Helm beter zijn. Het terloopse seksisme is echter een nuttige herinnering aan het feit dat de Bondfilms naar de maatstaven van de jaren zestig eigenlijk aan het progressief zijn. Die veel ge parodieerde big-band Bondthema's klinken ook een stuk beter als je ze vergelijkt met het irritante subsurfpopthema dat de film opent. Had Dean Martin niet zelf iets kunnen opnemen, of zou dat te veel moeite zijn geweest?
The hoariest old relic of the sixties spy-spoof boom, 'The Ambushers' is an extremely poor film dragged lower by what may be the single laziest performance ever given by a major Hollywood star. Everything has been laid out for Dean Martin in this film - it is written specifically for him, constructed for his screen persona to allow him to capitalise on his strengths. All he has to do is deliver the one liners, punch the bad guys, and kiss the girls. Unbelievably, he can't seem to work up much enthusiasm for any of these tasks. His delivery of the gags is appalling - he's so laid back he sucks them dry, draining them of what wit they have, and throws them away. It may not be comedy gold, but a good comic makes even bad jokes tolerable. Martin isn't even trying, but worse, he seems to be winking at the camera, inviting the audience to collude in his sloppiness. His very presence seems to be meant to be enough. It may be the ugliest display of star ego before Sean Connery got his hands on 'The League of Extraordinary Gentlemen'.<br /><br />His female co-stars are much better. Janice Rule really seems to be trying to find something in her character, but the script doesn't really know what she's playing, so it's hardly surprising that she doesn't either. She goes from crazy woman to able spy to helpless damsel over the course of the film, and she isn't helped by ugly hair and costumes. The real star performance in this film is Senta Berger. She's truly funny and sexy in exactly the way the script needs for the film to work. Unfortunately, she's maybe too good - everything else seems dead without her (in Martin's case, you may occasionally suspect that he's actually expired on screen). The film-makers prove themselves incompetent when her bad-girl character is killed off towards the end. It isn't just the mistake of dispatching their most talented performer, but the casual way she is strangled and thrown off a platform by a none-too-interesting minor villain. It isn't even clear that she is dead, until she simply fails to reappear. This is terribly off-hand treatment of the character - and actress - who come closest to making the film work. Killing off such a fun character in such a light-hearted comedy feels like a total mistake anyway, as though Jessica Rabbit had been bumped off during the final reel of 'Who Framed Roger Rabbit?'(and as she's just helped the heroine escape from a lecherous villain, it doesn't even make Hollywood-moral sense).<br /><br />On the whole, this is a profoundly bad film - I've no idea if the other Matt Helm films are any better. The casual sexism, however, is a worthwhile reminder that by Sixties standards, the Bond films actually border on the progressive. Those much parodied big-band Bond themes sound a lot better, too, when compared to the irritating sub-surf-pop theme that opens the film. Couldn't Dean Martin have recorded something himself, or would that have been too much effort?