Omdat ik Shane Meadows' eerdere werk niet heb gezien voordat ik dit zag, kan ik het niet met hem vergelijken, maar ik begrijp de hype over deze jonge filmmaker alleen al heel goed.<br />Wat op papier in feite _Get Carter in the North_ is, is in werkelijkheid bijna niet te definiëren. Het heeft de plot van een wraakfilm, misschien zelfs van een slasherfilm, maar het is geen thriller en ook geen horrorfilm. Het is eerder een drama over echte mensen, dat door alle betrokkenen ongelooflijk naturalistisch wordt gespeeld, en dat toevallig een serie moorden als gevolg van wraak (waarvoor, dat weten we pas na de laatste akte) omvat. In het midden staat een elektriserende, grappige, ontroerende en angstaanjagende voorstelling van Paddy Considine als de hoofdpersoon Richard, die opnieuw bewijst dat hij een van de interessantste en meest getalenteerde acteurs is die Engeland in lange tijd heeft gekend. Hij kan in een seconde van kalm en vriendelijk in werkelijk dreigend veranderen en weer terug, en het lijkt nooit geforceerd of overdreven.<br />Hij wordt omringd door een groep uiterst solide acteurs die hem ondersteunen, met name Toby Kebbell, die voor het eerst zijn licht geestelijk gehandicapte broer Anthony speelt. Met slechts een paar dialogen en een paar verontrustende fysieke scènes creëert hij een afgerond, sympathiek en lichtelijk meelijwekkend personage. Zijn scène met Considine, waarin ze herinneringen ophalen aan een oude voetbalwedstrijd, is een meesterlijk staaltje toneelspelen en schrijven, waarbij hij door middel van nuances en heel weinig dialogen een minimalistisch karakter weet op te bouwen.<br />Ook Gary Stretch is opvallend (in zijn kleine rol als Cleitus in Alexander viel hij al op) en hij speelt hier de werkelijk verachtelijke tegenstander, Sonny. Hij is een stuk tuig van een drugsdealer die in het hart van de gebeurtenissen zit die Ricahrd aan het wreken is, en die nooit enige wroeging toont en in plaats daarvan met weinig succes het oorlogspad bewandelt. Ook hij heeft een adembenemende scène met Considine als Sonny voor het eerst tegenover Richard komt te staan en Richard geen enkele angst toont. Oprecht elektrisch geladen. <br />Inderdaad is de film gevuld met unieke ideeën voor de wraak-/slasherfilm, terwijl de menselijke waarheid achter de daden van de betrokkenen steeds weer naar voren komt en wordt gebracht met een combinatie van met de hand geschreven realisme en weemoedige afstandelijkheid. Sommigen hebben gezegd dat de film tegen het einde een wending krijgt, maar vanwege de executie voelt het niet als een wending. Het is eerder het hoogtepunt van een subplot dat door de film loopt, zoals de stukjes van de flashbacks van jaren geleden bij elkaar komen.<br />Niets in de film voelt geforceerd aan en dat is misschien wel de grootste lof die de film en zijn makers kunnen worden toegezwaaid. Als het een waargebeurd verhaal was geweest, zou het zeker niet als een verrassing zijn gekomen, gezien de motieven en handelingen van de door en door geloofwaardige personages. Toch is het bij tijd en wijle uitermate aangrijpend, ongemakkelijk en verwarrend <0xE2><0x80><0x93> niet vanwege de excessieve hoeveelheid bloed (de film bevat weliswaar geweld, maar het gewicht van het geweld en niet het flitsende bloed en de ingewanden die de impact hebben), maar vanwege de manier waarop de gebeurtenissen zich ontvouwen. Eén langgerekte scène gaat over een drugstrip en de scène lijkt langer te duren dan hij waarschijnlijk in werkelijkheid doet, een weerspiegeling van de toestand van de drugsgebruikers, en eindigt met de meest verontrustende gewelddaden in de film. Als alles voorbij is, is er geen sprake van een gelukkige afloop en de climax is zeker niet een die je kunt raden of gemakkelijk kunt voorzien. Maar er zit op de een of andere manier een diepe, droeve poëzie in, ondanks het pathos dat het de kijker meegeeft. En na de aftiteling bleek het een film te zijn die me nog enige tijd is bijgebleven <0xE2><0x80><0x93> ik probeer hem zelfs nog steeds uit mijn hoofd te zetten. Hoewel zeker lang niet zo visueel of heftig schokkend als een film als Irreversible, is het gemakkelijk om vergelijkingen te trekken, want dit is een film die de menselijke natuur en de afschuwelijke dingen die mensen elkaar aandoen, allemaal met aanzienlijke stijl en vaardigheid doormidden schiet (denk maar aan Hal Ashby en Michael Winterbottom) en geregisseerd wordt door acteurs die nooit lijken te acteren, maar die personages 90 minuten lang zijn. En natuurlijk werd de film gemaakt door acteurs en een filmmaker, een van de opwindendste films van de afgelopen jaren, net als Irreversible.<br />Een meeslepende, briljante en soms diepgaande ervaring in het maken van films en een van de beste Britse films in tien jaar.
Having not seen any of Shane Meadows' earlier efforts before seeing this, I cannot compare it to them, but I certainly understand all the hype about this young filmmaker from this film alone.<br /><br />What on paper is basically Get Carter in the North is in actuality almost impossible to define. It has the basic plot of a revenge film, maybe even of a slasher film, yet is not a thriller, nor a horror film. Moreso, it is a drama about real people, played incredibly naturalistically by all involved, that happens to involve a series of murders driven by vengeance (for what, we are unsure until the final act).<br /><br />At the centre is an electrifying, funny, touching and terrifying performance from Paddy Considine as protagonist Richard, proving once more that he truly is one of the most interesting and gifted actors to come out of Britain in a long time. He can go from calm and pleasant to truly menacing and back again in a second and it never seems hammy or over-egged.<br /><br />Surrounding him are a group of extremely solid supporting actors, most notably first-timer Toby Kebbell playing his slightly mentally-handicapped brother Anthony. Given only a few lines of dialogue and some disturbing scenes of physicality, he crafts a rounded, sympathetic and slightly pathetic character. His scene with Considine where they reminisce about an old football match is a masterclass of performance and writing, minimalistically crafting layers of character through nuance and very little dialogue.<br /><br />Also notable is Gary Stretch (who stood out in his small part as Cleitus in Alexander) who here plays the truly despicable antagonist, Sonny. He's a scumbag drug-dealing club owner who is at the very heart of the events Ricahrd is avenging, and who never shows any remorse, instead going on the war path to little avail. He too has a breathtaking scene with Considine when Sonny first confronts Richard and Richard shows no fear whatsoever. Genuinely electric.<br /><br />Indeed, the film is filled with unique takes on staple ideas of the revenge/slasher film, all the while finding the human truth to the actions of those involved and delivered with a combination of hand-held realism and wistful detachment. Some have mentioned that the film carries a twist towards the end, but because of the execution it does not feel like a twist. Rather it is the culmination of a sub-plot running through the film, as the pieces of the flashbacks from years before come together.<br /><br />Nothing in the film feels forced and that is perhaps the highest praise the film and its makers can be given. If the story had been a true one, it would certainly not come as a surprise, given the motivations and actions of the thoroughly believable characters. Yet, it is at times extremely harrowing, uncomfortable and unsettling - not because of excessive amounts of gore (while the film contains violence, it is the weight of the violence and not flashy blood and guts that carry impact), but because of the way the events unfold. One prolonged sequence involves a drug trip and the scene seems to last longer than it probably actually does, mirroring the state of the drug-takers, and ending with the most unsettling acts of violence in the film.<br /><br />When everything is concluded, there are no real happy endings and the climax is certainly not one that can be guessed or easily foreseen. But there is a profound and sad poetry to it somehow, despite the pathos it leaves the viewer with. And after the credits roll, I found it to be a film that stayed with me for some time after - indeed, I am still trying to shake it from my mind. While certainly nowhere near as graphic or violently upsetting as a film like Irreversible, it is easy to draw comparisons as this is a film which tackles notions of human nature and the horrible things people do to one another, all shot through with considerable style and skill (think Hal Ashby meets Michael Winterbottom) and performed by actors who never seem to be giving performances, but rather becoming those characters for 90 minutes. And, of course, it was made by actors and a filmmaker among the most exciting to emerge in recent years, just as was Irreversible.<br /><br />A haunting, brilliant and sometimes profound experience in film-making and one of the best British films in a decade.