Na _The Office and Extras_ die de Britse komedie nieuw leven inbliezen, en na het succes van _The I.T. Crowd_ is _The I.T. Crowd_ voor alle betrokkenen een grote stap terug. Morris, Noel Fielding, Richard Ayoade en Matt Berry zijn elders veel beter geweest. En terwijl Graham Linehans sentimentele comedy-neigingen zijn surrealistische schrijfpartner, Arthur Mathews, ertoe aanzetten om van Father Ted een echte klassieker te maken, is Linehan zonder Mathews vrij om zich te buiten te gaan aan de sub- _FRIENDS_/ _Seinfeld_ -serie die hij altijd gevaar liep te maken. Het is een feit dat schrijven zo afgezaagd en voorspelbaar is dat de serie een echte levensversie lijkt van _When The Whistle Blows_.<br />Graham Linehan zei dat I.T. Hij gebruikte de analogie van een zak met geld die midden in de kamer stond en die niemand had opgemerkt en opgepikt. Het was nooit bij hem opgekomen dat slimmere geesten dan de zijne de gelegenheid met een reden hadden aangegrepen. Verschillende zelfs. Computers zijn niet interessant, kantoorkomedies zijn achterhaald na _The Office,_ komedianten zijn dood, iedereen heeft een hekel aan publiekslachjes (hij houdt vol dat ze worden gefilmd voor een studiopubliek, maar echt, wat maakt het uit! Het is afschuwelijk!) enz. De personages zijn breed en eendimensionaal, je ziet de grappen aankomen, en er zijn maar twee staande sets. De meeste capriolen op het witte doek vinden plaats in een rommelig souterrain dat is ingericht als de slaapkamer van een tiener. Roy (de obligate Ier, zeker geen Dylan Moran of Dermot Morgan) en zijn kornuiten Moss worden gespeeld als kinderen in plaats van volwassenen. De zin 'Heb je een laug...' Ik bedoel: 'Heb je geprobeerd hem aan en uit te zetten?' reikt niet verder dan de informatietechnologie. Jen, de willekeurige vrouw, en het stereotiepe stereotype van de mislukte vrouw (geobsedeerd door schoenen, lang lijdend in een zoektocht naar een man) is (als dat nodig was) het bewijs dat Graham geen vrouwenrollen kan schrijven. Verwacht veel scènes waarin Jen treurt om haar leven terwijl Roy videospelletjes speelt. Er zijn een paar afleveringen die het verstikkende s(h)itcom-format overstijgen, en ze zijn grappig, zelfs citeerbaar. Maar omdat de personages vaste klanten zijn, is er geen ruimte voor ontwikkeling of investeerders. Het feit dat ze Brits zijn, betekent dat ze in staat zijn de zaken verder te brengen dan de Amerikaanse drollen die ze nadoen, en soms zelfs nog verder, maar dat zegt niet veel. De spelers zijn meer dan competent en doen hun best met het weinige dat ze krijgen. Het is doodzonde dat Linehan deze scenario's en acteurs niet heeft toegepast in een nieuwe serie Big Train. En dat Chris Morris Nathan Barley niet eerder heeft geschreven.
After The Office and Extras revitalised British comedy, and after the success of disturbing Chris Morris works; BrassEye and Jam, The I.T. Crowd is a lofty step backwards for all involved. Morris, Noel Fielding, Richard Ayoade and Matt Berry have all been far better elsewhere. And while Graham Linehan's sentimental sitcom leanings roped in his surrealist writing partner, Arthur Mathews, to make Father Ted a genuine classic, without Mathews, Linehan is free to indulge in the sub-FRIENDS/Seinfeld sitcom he was always in danger of making. It fact, writing is so hackneyed and predictable that the series feels like a real life version of When The Whistle Blows.<br /><br />Graham Linehan said that I.T. was fertile comedy ground that no one else had cottoned on to. He used the analogy of a bag of money sitting in the center of the room which nobody had noticed and picked up. It never occurred to him that smarter minds than his had passed on the opportunity for a reason. Several in fact. Computers aren't interesting, office based comedy is obsolete after The Office, sitcoms are dead, everyone hates audience laughter (he insists that it is filmed in front of a live studio audience, but really, who cares! It's awful!) etc etc. Characters are broad and one dimensional, you can see the jokes coming, and there are only two standing sets. The majority of on screen antics take place in a grotty basement set, decorated to resemble a teenager's bedroom. Roy (the obligatory Irishman, certainly no Dylan Moran or Dermot Morgan) and his cohort Moss are played as children as adults. The 'catchphrase' "Are you 'aving a laug..." I mean, "Have you tried turning it off and on?" is about as far as the show delves into Information Technology. Jen the arbitrary female, and broad failed professional woman stereotype (obsessed with shoes, long suffering in a quest to find a man) is proof (if any were needed) that Graham can't write female parts. Expect many scenes where Jen laments her life while Roy plays video games.<br /><br />There are a few episodes that exceed the suffocating s(h)itcom format, and are funny, even quotable. But as the characters are stock, there is no room for any development or investment. Being British means that it is able to push things further than the American dross it apes, at times excel past it, but that really isn't saying much. The cast are more than competent, and do their best with what little they are given. It's a crying shame that Linehan didn't apply these scenarios and actors to another series of Big Train. And that Chris Morris didn't pen Nathan Barley earlier.