Ik wilde deze film echt graag leuk vinden om een paar redenen: 1. Annie Griifin heeft goed werk geleverd met de Book Club en 2. Het is een Britse film. Helaas bleken geen van beide redenen sterk genoeg om de vele tekortkomingen van Festival door de vingers te zien.<br />Ik kan alleen maar raden dat Griffin oorspronkelijk de bedoeling had om een film te schrijven waarin komedie en tragedie zo nauw met elkaar verbonden waren dat het moeilijk was om te zien waar de een eindigde en de ander begon, en wat was een betere achtergrond dan het Festival van Edinburgh, dat elk jaar artiesten uit alle hoeken van de wereld aantrekt, die komen om te entertainen en zogenaamd hun leven veranderen? Absoluut een goed uitgangspunt voor een grappige, ontroerende en doordenderende film, maar helaas is dit niet het geval.<br />Om te beginnen wordt ons gevraagd om ons te concentreren op veel te veel personages, diverse komieken, bizarre acteurs en allerlei figuren die allemaal een verhaal te vertellen hebben, maar geen tijd om het te vertellen. Het gevolg is dat ze nooit iets anders worden dan ééndimensionaal, en dan ook nog eens onaangenaam. Wie is Faith, de actrice achter die ene film over Dorothy Wordsworth? Waarom heeft ze ervoor gekozen om dit te doen? Waarom heeft ze het naar Edinburgh gebracht, wat hoopt ze te bereiken? Daar komen we nooit achter. Is broeder Mark een echte priester? Waarom verdraagt Petra Sean? Is ze verliefd op hem of is ze gewoon te apathisch om iets anders met haar leven te doen? Wat is dat toch met dat Canadese trio waarvan de show het publiek raakt, maar dat ons wordt voorgeschoteld als hansworsten? En wat te denken van de depressieve moeder die haar kind in de steek laat in wat ons wordt voorgeschoteld als een of ander gelukkig en romantisch liefdesverhaal? Idem dito voor de Perrier Awards die als bijkomstigheid lijken te worden toegevoegd of alleen maar een excuus zijn om een stel stereotiepe kunstjournalisten te introduceren die de ene na de andere reeks krengerige clichés spuien. Veel vragen maar geen antwoorden en als gevolg daarvan was de film weinig meer dan een onzalige puinhoop.<br />En dan de seksscènes. Een van de commentatoren applaudisseerde zelfs voor deze beeldende taal, en laten we eerlijk zijn, het waren gratuite scènes die de indruk wekten dat ze 'echt' waren. Nou ja, misschien is hij een paar keer op de vloer van een poppenwinkel door een kale punker gestompt, maar ik durf te wedden dat dat bij velen van ons niet het geval is. Ik neem aan dat dat betekent dat films als 'Deepthroat' als sociale documentaires moeten worden beschouwd in plaats van als porno.<br />Ik zou verder kunnen praten over de onzinnige klap aan het eind, maar wat zou dat voor zin hebben? Laat ik volstaan met te zeggen dat als dit de manier is waarop de Britse Filmraad zijn geld uitgeeft, het geen wonder is dat de Britse filmindustrie in zo'n penibele situatie verkeert.
I really wanted to like this film for a couple of reasons 1. Annie Griifin did a fine job with the Book Club and 2. It's British. Sadly neither reason proved strong enough for me to be able to overlook Festival's many flaws. <br /><br />I can only guess that Griffin's original aim was to write a movie where comedy and tragedy were so closely linked that it was difficult to see where one ended and the other began and what better backdrop that the Edinburgh Festival which every year attracts acts from all four corners of the world, who come to entertain and supposedly change their lives? Definitely a strong starting point for a funny, touching and thought provoking movie, unfortunately this ain't it. <br /><br />For one thing we are asked to focus on far too many characters, assorted comics, bizarre actors and various hangers on who each have a story to tell but no time in which to tell it. As a result they never become anything other than one dimensional characters and unpleasant ones at that. Who is Faith, the actress behind the one woman show about Dorothy Wordsworth? Why has she chosen to do this? Why has she brought it to Edinburgh, what is she hoping to achieve? We never find out. Is Brother Mark a real priest. Why does Petra put up with Sean? Is she in love with his or just too apathetic to do anything else with her life? What's with the Canadian trio whose show touches the audience but who are presented to us as buffoons. And what about the depressed mother who abandons her child in what is presented to us as some sort of happy and romantic love story. Ditto the Perrier Awards which seem to be tacked on as an afterthought or just an excuse to introduce a bunch of stereotypical arty journalists spewing line upon line of bitchy clichés. Lots of questions but no answers and as a result the film added up to little more than an unholy mess. <br /><br />And then the sex scenes. One commentator actually applauded these graphic and let's be honest gratuitous scenes decalring them to be "real" Well maybe he has been fisted many times on the floor of a puppet shop by a bald punk, I would hazard a guess and say that many of us have not. Guess that means movies like 'Deepthroat' should be regarded as social documentaries rather than porno junk. <br /><br />I could go on to talk about the nonsensical punch up at the end but what would be the point? Suffice it to say that if this is the way that the UK Film Council is spending it's money then it's no wonder British film industry is in such dire straits.