Forever (2006), geregisseerd door Heddy Honigmann, is een ongebruikelijke documentaire over de beroemde Père-Lachaise-begraafplaats in Parijs. Op de begraafplaats liggen de graven van vele beroemde kunstenaars (Ingres), zangers (Piaf, Callas) en schrijvers (Proust). Jim Morrison, vooral bekend bij Amerikaanse toeristen, ligt begraven in Lachaise. (Iemand vraagt hoe je Morrisons graf kunt vinden. Het antwoord is: 'Volg de tekens.' Morrison-fans hebben 'Voor Jim' geschreven met pijlen op andere graven om mensen naar de plek van het graf te leiden.)<br />Honigmann doet veel meer dan ons door de begraafplaats leiden. Ze interviewt mensen die op bezoek zijn. Sommigen komen eer bewijzen aan de beroemde kunstenaars. Maar de meesten bezoeken de graven van hun dierbaren. Honigmann praat op een vriendelijke, niet-opdringerige manier tegen hen, en ze reageren op dezelfde manier. Ze is niet bang om de camera te laten treuzelen terwijl de mensen nadenken en nadenken. Vaak delen ze hun gedachten na een tijdje met haar en met ons.<br />De regisseur maakt tijdens de film een verrassende en interessante omweg. Een jonge Japanse pianist, Yoshino Kimura, gaat naar het graf van Fredric Chopin in Lachaise. Honigmann neemt ons mee naar Kimura's studio, waar Kimura een prachtig stuk van Chopin speelt. Hoewel deze scène fysiek losstaat van de begraafplaats, werkt hij omdat de kalmte van de kunstenaar en de schoonheid van de muziek ons herinneren aan de kalmte en schoonheid van Chopins graf en van Lachaise zelf.<br />We zagen deze film in het prachtige Dryden Theatre in Rochester. Ik denk dat het goed zou werken op dvd. Het is waarschijnlijk moeilijk te vinden, maar het is de moeite waard om het uit te zoeken.
Forever (2006), directed by Heddy Honigmann, is an unusual documentary about the famous Père-Lachaise cemetery in Paris. The cemetery contains the graves of many famous artists (Ingres), singers (Piaf, Callas), and writers (Proust). Most notably for U.S. tourists, Jim Morrison is buried in Lachaise. (Someone asks how to find Morrison's grave. The answer is, "Follow the signs." Morrison fans have written "To Jim" with arrows on other tombs to guide people to the grave site.)<br /><br />Honigmann does much more than guide us through the cemetery. She interviews people who are visiting. Some have come to pay homage to the famous artists. Most, however, are visiting the graves of loved ones. Honigmann speaks to them in a friendly, non-invasive way, and they respond in kind. She's not afraid to let the camera linger while people think and consider. Often, after a while, they share their thoughts with her and with us.<br /><br />The director takes a surprising and interesting detour during the film. A young Japanese pianist--Yoshino Kimura--visits Fredric Chopin's grave at Lachaise. Honigmann takes us to Kimura's studio, where Kimura plays a lovely Chopin piece. Although physically apart from the cemetery, this scene works because the calmness of the artist and the beauty of the music remind us of the calmness and beauty of Chopin's grave and of the Lachaise itself.<br /><br />We saw this film at Rochester's wonderful Dryden Theatre. I think it would work well on DVD. It's probably hard to find, but it's worth seeking out.