De nieuwe film van André Téchiné over de kriskras lopende relaties die het gevolg zijn van de aidscrisis begint als Adrien (Michel Blanc), een respectabele homoseksuele arts, een jonge, enthousiaste en beslist homoseksuele plattelandsjongen uit de bergen oppikt in een Parijse buurt. Adrien wil alleen maar de jonge Manu (Johan Libéreau) beschermen; er is geen seks, maar hij neemt de jongen overal mee naartoe en wordt smoorverliefd op hem. Wat Manu ook uitspookt, hij is lief voor Adrien. Hij is een narcist, hij houdt van de aandacht. Die krijgt hij niet van Julie (Julie Depardieu), de zus van de operazangeres met wie hij een goedkope hotelkamer deelt. De idylle eindigt als Manu een baan krijgt op een afgelegen kampeerterrein en een verhouding begint met een biseksuele agent van Arabische afkomst, Mehdi (Sami Bouajila). Het is een kleine wereld, want Manu en Mehdi hebben elkaar niet alleen ontmoet via Mehdi's welgestelde vrouw Sarah (een vriendin van Adrien), maar Mehdi is ook de eigenaar van de sjofele buurt waar Manu met Julie woont en omgaat met de plaatselijke hoeren. Sarah en Mehdi hebben een open huwelijk. Ze hebben ook een baby waar ze niet veel om geeft en ze krijgt genoeg van het schrijven van kinderboeken en wil een echte roman schrijven. Nadat ze Manu van de verdrinkingsdood heeft gered, krijgt Mehdi een enorme stijve van haar en beginnen ze dagelijks seks te hebben, maar dat is veel te belangrijk om aan Sarah te vertellen.<br />Dit alles wordt naar voren gebracht in een retrospectieve van Vage Vage Sarah, en dit is het eerste deel, getiteld 'Summer 1984: Happy Days'. De gelukkige dagen zullen niet eeuwig duren. De aidscrisis staat op het punt uit te breken en Manu zal een van de eerste slachtoffers zijn. Het idee dat dit een collectieve tragedie is die een opera waardig is, wordt onderstreept door Julies zang en operathema's, om nog maar te zwijgen van de wervelende draaimolen van interactieve relaties.<br />Veel van deze ingrediënten zijn Téchiné-fans bekend. De jonge homojongen uit de bergen die in Parijs losgaat, vertoont sterke overeenkomsten met de jonge Pierre (gespeeld door de acteur Manu, Manuel Blanc) in de J'embrasse pas uit 1991 (I Don't Kiss), die eveneens uit de bergen komt, een promiscue homoleven als ritselaar leidt en in eerste instantie een oudere homobeschermer tegenkomt in een Parijse buurt (en ook in deze film speelt Béart een rol). I Don't Kiss concentreert zich voornamelijk op Pierre, maar er zijn veel paden die elkaar kruisen. Een driehoeksverhouding en biseksualiteit staan centraal in de Wild Reeds uit 1994 (Les roseaux sauvages), een andere film uit die tijd, al speelt hij zich af in de jaren zestig. Een kruisbestuiving, biseksualiteit en een broer-zuscombinatie zijn te vinden in Les Voleurs (Thé<0xC3><0xA2>tres, 1996). Het zijn allemaal mooie, fascinerende films. De Getuigen maken deel uit van dezelfde complexiteit. Het vermogen van Téchiné om een centrale actie of centraal personage te vermijden, heeft iets radicaals, maar houdt de dingen toch interessant <0xE2><0x80><0x93> nog interessanter door de onvoorspelbaarheid van de interacties en de openheid voor gedrag die in de rechtschapen wereld als verboden of zondig wordt beschouwd.<br />Les Voleurs is in dat opzicht gecompliceerd, maar verankerd in een krachtig gevoel van familie en plaats, en opwindend door het feit dat een van de hoofdpersonen een vertegenwoordiger van de wet is en verscheidene anderen met wie hij persoonlijk te maken heeft, zoals de titel al aangeeft, misdadigers zijn. Wilde Reeds is een soort driedelige film over de komst van de puberteit, en de eenvoud en de aandacht voor detail komen tot uiting in een rustige provinciale omgeving en het relatief eenvoudige leven van de drie jongeren, met op de achtergrond de vage maar krachtige magnetische kracht van de Algerijnse oorlog. De film toont meer sympathie voor de homojongen en zijn gevoelige 'vriendin' dan voor de biseksuele jongen die zijn hart breekt, maar de duistere aantrekkingskracht van de laatste is onmiskenbaar. Téchiné is de vreemde en onverwachte relatie altijd meester, en dat is duidelijk te zien in de intense, vluchtige verbintenis tussen een wilde, mysterieuze jongen die Yvan heet (Gaspard Ulliel) en een Parijse moeder die voor de bommen van de Tweede Wereldoorlog op de vlucht is in het land (ook weer Béart) en die hij redt in Strayed (Les kergarés) <0xE2><0x80><0x93> een verhaal van intense frisheid, gemarkeerd door Téchiné. De gezichten blijven je bij: Mehdi's hyperactieve ogen, zijn gespierde voorhoofd en zijn misvormde kaak, Adriens intelligente, burgerlijke soliditeit, zijn bleke, kaalgeschoren schedel, zijn modieuze ronde bril, Sarahs afwezige blik en haar slordige, gebleekte haar, Manu's wilde gretigheid en veelvuldige glimlachjes, en dan zijn huid vol littekens. Ook opvallend zijn Manu's kleine, lichtvoetige sprongetjes over hekken en over takken, die Adrien bewonderend gadeslaat maar niet probeert te volgen.<br />Het is verontrustend om te ontdekken dat Manu geen centrale rol in De Getuigen speelt, want als hij door aids wordt weggenomen, gaat het leven door. Adrien maakt deel uit van de teams van Franse artsen die koortsachtig proberen de ziekte onder controle te krijgen. Dit is deel twee: 'De oorlog tegen aids'. Mehdi is doodsbang dat hij geïnfecteerd is, maar als hij hoort dat dat niet zo is, kan hij zijn leven weer oppakken, in nieuwe, maar niet helemaal verschillende richtingen. Sarah brengt, tegen zijn zin, Manu's verhaal in haar volwassen roman. Het stel vrijt weer met elkaar, maar Mehdi begint ook Julie mee naar boven te nemen in de vliegtuigjes die deel uitmaakten van zijn hofmakerij voor Manu en zij begint Manu's plaats in zijn hart in te nemen. Het gevaar bestaat dat _De getuigen_ op een Telenovela zal gaan lijken. 'Zomerherinneringen' is zowel voorbarig als buitensporig. De film voelt een beetje aan alsof hij te lang heeft geduurd en niet echt weet hoe hij moet eindigen. Maar het punt is nog steeds geldig, in elk geval voor de dwarsdoorsnede van de samenleving, jong en oud, ontwikkeld en naïef, creatief en geblokkeerd, rijk en arm, geïntegreerd in het vernuftige en typisch Téchiné-achtige verhaal. La vie gaat door.
André Téchiné's new movie about criss-crossing relationships marked by the AIDS crisis begins when Adrien (Michel Blanc), a respectable gay doctor, picks up a young, eager and definitely gay country boy from the mountains in a Parisian cruising area. Adrien just wants to protect young Manu (Johan Libéreau); there's no sex; but he takes the boy everywhere and falls madly in love with him. Whatever shenanigans Manu is up to, he's sweet to Adrien. A narcissist, he loves the attention. He doesn't get that from Julie, (Julie Depardieu), the opera singer sister he shares a cheap hotel room with. Adrien's idyll ends when Manu gets a job in a remote camping ground and starts an affair with a bisexual vice cop of Arab extraction named Mehdi (Sami Bouajila). It's a small world, because not only have Manu and Mehdi met through Mehdi's well-heeled wife, Sarah (a friend of Adrien's); Mehdi also minds the seedy area where Manu lives with Julie and consorts with the local whores. Sarah and Mehdi have an open marriage. They also have a baby she doesn't much care for and she is getting tired of writing children's books and wants to write a regular novel. After saving Manu from drowning gives Mehdi a raging hard-on and they begin having daily sex, this becomes something far too important to tell Sarah about.<br /><br />All this is moved forward with a Nouvelle Vague-style retrospective voice-over spoken by Sarah, and this is Part One, entitled "Summer 1984: Happy Days." The happy days are not to last. The AIDS crisis is about to happen and Manu is going to be one of its early victims. The idea that this is a collective tragedy worthy of opera is underlined by Julie's singing and operatic background themes, not to mention the swirling merry-go-round of interactive relationships.<br /><br />Many of these ingredients are familiar to Téchiné fans. The young gay boy from the mountains who goes wild in Paris has close parallels with the young Pierre (played by an actor named Manu, Manuel Blanc) in the 1991 J'embrasse pas (I Don't Kiss), who likewise comes from the mountains, winds up in a promiscuous gay life as a hustler, and initially finds an older gay protector at a Parisian cruising area (and this film also has Béart in the cast). I Don't Kiss focuses mainly on Pierre, but in it many paths cross. A love triangle and bisexuality are central to the 1994 Wild Reeds (Les roseaux sauvages), another period film, though it's set in the Sixties. Criss-crossing, bisexuality, and a brother-sister combination are found in Les Voleurs (Thieves, 1996). These are all fine, fascinating films. The Witnesses partakes of the same complexity. There is something radical about Téchiné's ability to avoid a central action or central character, yet keep things interesting--even more interesting because of the unpredictability of the interactions and an openness toward behavior the straight world tends to see as forbidden or transgressive. <br /><br />Les Voleurs is complicated in this way, but it's anchored in a powerful sense of family and place, and made exciting by the fact that one main character is a representative of the law and several others he's personally involved with are, as the title implies, criminals. Wild Reeds is a kind of triple coming of age film, and has simplicity and focus through a tranquil provincial setting and the relatively simple life of the three youths, with the Algerian war a vague but powerful magnetic force in the background. It's more sympathetic toward the gay boy and his sensitive "girlfriend" than toward the bisexual youth who breaks his heart, but the latter's dark appeal is unmistakable. Téchiné's mastery of the odd and unexpected relationship is never more evident than in the intense, transitory union between a wild, mysterious boy called Yvan (Gaspard Ulliel) and a Parisian mother fleeing WWII bombs in the country (Béart again) whom he rescues in Strayed (Les Égarés)--a story of intense freshness marked by Téchiné's great sense of landscape and ability to blend sweeping, evocative tracking shots and vivid close-ups. The look of The Witnesses isn't as beautiful and consistent, but there are many nice little visual details. The faces will stay with you: Mehdi's hyperactive eyes, muscular brow, and disturbed jaw, Adrien's intelligent, bourgeois solidity, his pale shaved dome, has stylish round glasses; Sarah's distracted gaze and scruffy bleached hair; Manu's wild eagerness and frequent smiles, then his skin ravaged by lesions. Also memorable visually are Manu's little light-footed leaps over barriers and onto branches, which Adrien observes admiringly but does not try to follow.<br /><br />It's disconcerting to discover that Manu isn't central to The Witnesses because when AIDS takes him away, life goes on. Adrien has become part of the teams of French doctors frantically seeking to manage the disease. This is Part Two: "The War" (against AIDS). Mehdi is terrified that he is infected, but when he learns that he isn't, his life can resume in new but not altogether different directions. Sarah, against his wishes, brings Manu's story into her adult novel. The couple makes love again, but Mehdi also begins taking Julie up in the little airplanes that were part of his courtship of Manu and she begins to replace Manu in his affections. There's a slight danger that The Witnesses will seem like a Telenovela. Manu's story ends, he drops out of the series, and a new sequence begins. The coda entitled "Summer Returns" is both premature and excessive. The film feels a bit as if it's gone on too long and doesn't really know how to end. But the point is still a valid one, at least for the cross section of society, young and old, sophisticated and naïve, creative and blocked, rich and poor, integrated into the ingenious and characteristically Téchiné-esquire story. La vie continue. The witnesses survive.