Het is moeilijk te geloven in deze zwarte komedie, maar regisseur Frank Perry blonk vroeger uit in verhalen over koppige vrouwen die de ketenen van hun man afschudden en zelf de antwoorden vinden. Daarom is het nogal triest om Susan Sarandon hier met open mond en aarzelend te zien zitten, terwijl ze in de openingsscènes van 'Compromissen' voor een afgrijselijke Edward Herrmann valt. Nadat haar wellustige tandarts is vermoord, gaat Sarandon tegen de wensen van manlief in en helpt rechercheur Raul Julia de zaak op te lossen. Het is te laat; er is te veel gecompromitteerd van Perry's kant en de visuele belangstelling die er in het begin was, is gedoofd. Is er niets deprimerenders dan een deprimerende plot die zich afspeelt in een saaie omgeving? Perry trad vroeger op als koorddanser in de harten van nerveuze, grotestadsvrouwen. Hier zet hij zijn camera op het gemaaide gras en richt hem op de voordeuren. De tandarts is de gelukkige.
Hard to believe it from this black comedy, but director Frank Perry used to excel with stories about headstrong women shaking off the chains from their men and finding answers on their own. Therefore, it's rather sad to see Susan Sarandon so open-mouthed and hesitant here, kowtowing to a perfectly dreadful Edward Herrmann in the opening scenes of "Compromising Positions". After her lascivious dentist is murdered, Sarandon goes against hubby's wishes and helps detective Raul Julia solve the case. It's too late; too much compromising has been done on Perry's part and whatever visual interest there is early on has sputtered. Is there nothing more depressing than a deadening plot taking place in dullsville surroundings? Perry used to stage high-wire acts in the hearts of high-strung, big city women. Here, he plants his camera on mowed lawns and points it at front doors. The dentist is the lucky one. *1/2 from ****