Antonio Margheriti overleed eind 2002, maar zijn werken op het gebied van Italiaanse horror- en exploitatiefilms zullen niet sterven in de harten van hun bewonderaars. Oorlogsfilm L'Ultimo cacciatore (aka: The Last Hunter, 1980) en kannibalenverhaal Apocalypse domani (aka: Apocalypse, 1980) zijn waarschijnlijk de twee beste (bekende) films die hij regisseerde. Ze zijn allebei buitengewoon exploiterend en gewelddadig en allebei geschreven door Dardano Sacchetti, die de meeste Fulci-meesterwerken schreef, zoals Zombie (1979), The Gates of Hell (aka: City of the Living Dead, 1980), The Beyond (1981) en andere films voor andere regisseurs, zoals Lamberto Bava en zijn Demoni (1985) en Demoni 2 (1986). De b-film _Cannibal Apocalypse_ is de ster van de favoriete film van John Saxon en Giovanni Lombardo Radice, die een kleine legende is op het gebied van de Italiaanse uitbuitingscinema. Hij heeft geacteerd in _Fulci's Gates of Hell_ en zelfs nog meer in _Cannibal Ferox_ van Umberto Lenzi, een zieke kannibalistische film (1982), waar hij tegenwoordig ook de meeste hekel aan heeft! Saxon en Radice (de laatste ook bekend als John Morghen) zijn Vietnamveteranen die lijden aan een vreemd virus dat afkomstig is van het slagveld: kannibalisme en de behoefte aan mensenvlees en wat ingewanden. In de stad zorgt dit natuurlijk voor problemen, want Radice is de actieve en Saxon probeert alleen maar niet te accepteren waar zijn tanden en handen steeds meer naar verlangen en uiteindelijk zijn ze op de vlucht en besmetten ze steeds meer mensen met het virus en hun honger. Het verspreidt zich net zo wild en snel als het zombievirus in de zombiefilms van Romero, en dus ook in de Italiaanse zombiefilms!<br />Dus wat een verdraaiing van een plot, maar zo waren ze nu eenmaal. Deze films, waarvan _Cannibal Apocalypse_ een zeer opmerkelijk voorbeeld is, zijn niets anders dan uitbuiting en pogingen om wat geld te verdienen en een film te maken die nog gewelddadiger en smeriger is dan de vorige. Het Italiaanse kannibalen/zombies-genre heeft een paar echte meesterwerken en serieuze stukken, zoals Ruggero Deodato's aangrijpende meesterwerk Cannibal Holocaust uit 1979, dat in zijn boodschap over de mensheid en de media even belangrijk en actueel is als toen. Natuurlijk veroorzaakte de film een hysterie vanwege het sadistische en cinematografische (maar niet nodeloze) geweld, en veel producenten en regisseurs begonnen die film af te rukken om het publiek 'te bevredigen' dat zo van het geweld in Deodato's film hield, ook al is dat niet eens het doel van de film, het is het thema, en iedereen die vanwege het geweld naar Holocaust kijkt, is dichter bij de boodschap van de film dan ze ooit (durfden) te denken. Lenzi maakte zijn Ferox and Eaten Alive (1980) en dat is niets anders dan hersenloos bloedvergieten en een paar lachwekkende pogingen om de film een soort betekenis en belang te geven, wat betekent dat de lijnen en stukjes dialoog rechtstreeks uit Deodato's film komen, vooral in het geval van Ferox.<br />Kannibal Apocalypse heeft een iets andere setting omdat het zich afspeelt in de stedelijke jungle en in de grote stad, niet in de jungle met wilde dieren en inboorlingen. De film heeft helaas maar heel weinig positieve filmische verdiensten en zelfs de soundtrack, die meestal heel effectief is in dit soort films (Fabio Frizzi met Fulci en Riz Ortolani met Deodato), is soms heel afschuwelijk en bijna lachwekkend goedkoop disco-achtig <0xE2><0x80><0x93> een poging die de beelden nog pijnlijker maakt om te volgen. Maar de soundtrack heeft ook een paar echt griezelige stukjes en dat is meer dan prettig. De cinematografie is niets bijzonders en de montage ook niet, en ze hebben het allemaal heel zorgvuldig gedaan en met 100% belangstelling waren natuurlijk de close-ups van de bloederige details in de geest van de exploitatiefilm.<br />De slachting op het scherm is vrij sterk en daarom kan deze film aan niemand anders dan een fanatieke fan van het genre worden aanbevolen. Er zijn nu een paar 'legendarische' scènes, zoals het geweerschot aan het eind en de sadistisch lange scène waarin de tong wordt uitgerukt, die echt duidelijk maken wat de reden is voor het bestaan van deze film. De meest waanzinnig zieke Italiaanse smeerboelhel die ik tot nu toe heb gezien is die van Aristide Massaccesi (alias: Joe d'Amato) uit 1979, Buio Omega alias Beyond the Darkness, die een paar van de akeligste ideeën ooit in de geschiedenis van de film heeft. De effecten in Apocalypse zijn van Giannetto de Rossi, die zijn opmerkelijke carrière begon met de Spaanse regisseur Jorge Grau en zijn esthetische zombiestuk Living Dead at the Manchester Morgue alias Let Sleeping Corpses Lie in 1974, en ook veel heeft samengewerkt met Lucio Fulci en zijn zombies. Het is interessant om de eigen mening van de makers te horen over deze (lage) films, nu de meeste regisseurs met pensioen zijn en oude mannen zijn, en de acteurs ook ouder worden maar misschien nog wel in het vak zitten. John Morghen heeft een paar heel duidelijke meningen over de films waarin hij heeft gespeeld, want hij zegt dat ze heel ziek zijn en dat hij er helemaal niet van houdt. Hij geeft toe dat Lenzi de 'geweldigste' was en 'heel erg van geweld hield', wat naar ik hoop in het echte leven niet zo waar is als het zou kunnen zijn (Lenzi lijkt me een heel aardige oude man. ) Margheriti zelf was erg trots op deze film en heeft ook vaak genoeg gezegd dat Quentin Tarantino de _Cannibal Apocalypse_ mooi vond (dezelfde opmerking over _Q_ is ook door Lenzi gemaakt!).<br />Het is een feit dat _Cannibal Apocalypse_ nogal onbeholpen is op een serieus en filmisch belangwekkend niveau, omdat het bijna alle atmosferische wonderen van Fulci mist en ook qua beeld erg oninteressant is. Toch heeft _Cannibal Apocalypse_ een plaats in het hoofd, het hart en de kast van de enthousiastelingen van Italiaanse (exploitatie) horrorfilms, die nog veel meer belangwekkende en grotere stukken te bieden hebben, en dat is maar goed ook.<br />_Cannibal Apocalypse_ is ook iets te lang en duurt 96 minuten in NTSC-tempo. Dat is niet nodig, want in de meeste van die minuten is niets interessants of belangrijks te vinden. De laatste rioleringssequentie is bijvoorbeeld pijnlijk lang. Maar pas op voor de epiloog!
Antonio Margheriti passed away in the late 2002 but his works in the field of Italian horror and exploitation cinema will not die in the hearts of their admirers. War film L'Ultimo cacciatore (aka: The Last Hunter, 1980) and cannibal tale Apocalypse domani (aka: Cannibal Apocalypse, 1980) are probably the two best (known) films that he directed. They are both extremely exploitive and violent and also both written by Dardano Sacchetti who wrote most of the Fulci masterpieces like Zombie (1979), The Gates of Hell (aka: City of the Living Dead, 1980), The Beyond (1981) among films for other directors like Lamberto Bava and his Demoni (1985) and Demoni 2 (1986).<br /><br />Cannibal Apocalypse stars the b movies favourite John Saxon and Giovanni Lombardo Radice who is a small legend in the field of Italian exploitation cinema. He has acted in Fulci's Gates of Hell and even more notably in Umberto Lenzi's sicko cannibal flick Cannibal Ferox (1982) that he also hates the most nowadays! Saxon and Radice (the latter known also as John Morghen) are Vietnam veterans that suffer from a strange virus originating from the war field: cannibalism and the need for human flesh and some gut munching. In the city, this naturally causes trouble as Radice is the active one and Saxon only trying not to accept what his teeth and hands more and more desire and eventually they find themselves on the run and contaminating more and more people with the virus and their hunger. It spreads as wildly and rapidly as the zombie virus in Romero's zombie films, and thus Italian zombie films, too!<br /><br />So what a rip off of a plot but this way they were. These films, Cannibal Apocalypse being a very noteworthy example, are nothing but exploitation and attempts to cash in some bucks and throw a movie that is even more violent and sleazy than the previous one. The Italian cannibal/zombie genre has some real masterpieces and serious pieces like Ruggero Deodato's harrowing 1979 masterpiece Cannibal Holocaust that is as important and topical in its message about humanity and media than it was back then. Naturally the film caused a hystery due to its sadistic and graphic (but not gratuitous) violence and many producers and directors started to rip that film off in order to "satisfy" the audience that liked the violence in Deodato's film so much even though that is definitely not even the film's point, it is its theme, and everyone watching Holocaust because of its violence are closer to the film's message than they could have ever (dared to) thought. Lenzi did his Ferox and Eaten Alive (1980) and they are nothing but mindless gore and some laughable attempts to give the film some kind of a meaning and importance which means lines and bits of dialogue taken straightly from Deodato's film, especially in the case of Ferox.<br /><br />Cannibal Apocalypse has a little different setting as it takes place in urban jungle and in the big city, not in the jungle with wild animals and natives. The film has sadly very few positive cinematic merits and even the soundtrack that is usually very effective in these films (Fabio Frizzi with Fulci and Riz Ortolani with Deodato) is at times very awful and almost laughably cheesy disco-something attempt that makes the imagery even more painful to follow. But the soundtrack has some genuinely creepy bits too and that is more than nice. The cinematography is nothing special nor the editing and all they did very carefully and with 100% interest were naturally the close ups to the gory details in the spirit of exploitation cinema.<br /><br />The carnage on screen is pretty strong and thus this film cannot be recommended to anyone else than a hardcore fan of the genre. There are some now "legendary" scenes like the shotgun blast at the end and the sadistically long tongue ripping scene that really makes it clear what is the reason for this film's existence. The most insanely sick Italian sleaze gore hell I've seen so far is Aristide Massaccesi's (aka: Joe D'Amato) 1979 film Buio Omega aka Beyond the Darkness that has some of the nastiest ideas ever in the history of cinema. The effects in Apocalypse are by Giannetto de Rossi who began his remarkable career with Spanish director Jorge Grau and his atmospheric zombie piece Living Dead at the Manchester Morgue aka Let Sleeping Corpses Lie in 1974 and worked alot with Lucio Fulci and his zombies, too.<br /><br />It is interesting to hear the makers' own opinions on these (low) films nowadays, now that most of the directors have retired and are old men, and the actors also aging but still possibly in the business. John Morghen has some very straight opinions on these films he's acted in as he says they are very sick and he doesn't like them at all. He admits that Lenzi was the most "violent" one and "liked violence very much" which I hope is not as true in real life as it could be (Lenzi seems like a very nice old guy to me.) Margheriti himself was very proud of this film and also mentioned plenty of times that Quentin Tarantino himself has liked Cannibal Apocalypse (same kind of comment about Q has been said by Lenzi, too!).<br /><br />The fact is Cannibal Apocalypse is pretty inept in any serious and cinematically noteworthy level lacking almost all the atmospheric wonders of Fulci and being visually very uninteresting too. Still Cannibal Apocalypse has a place in the minds, hearts and shelves of the enthusiasts of Italian (exploitation) horror cinema which still has MUCH more noteworthy and greater pieces to offer and thankfully so.<br /><br />Cannibal Apocalypse is also a little too long running 96 minutes in NTSC speed. No need for that as nothing interesting or important is included in most of those minutes. For example, the final sewer chase sequence is painfully long. Beware the epilogue again, though! 3/10