De ontwikkelingsfasen die we kennen van de geheime Pentagon-knuffelprojecten roepen bij de gamers misverstanden op, en Prey is daar een mooi voorbeeld van.<br />De negen jaar oude titel is voorbestemd voor een tragedie en heeft er deze zomer een triomf van gemaakt, al heeft het eindeloze oponthoud van de eerste showcase in 1997 tot de schappen in 2006 veel verwarring tot gevolg gehad, vandaar de minder-dan-sterke kritische reacties die je misschien ook elders zult zien.<br />Want Prey wordt omringd door de aanzwellende, en vaak opbeurende, stroom van eerstepersoonsschieters, die nog steeds in de mode zijn en het spel domineren, vooral op de pc. Maar ondanks de visuele conventies van het genre is het niet zo'n spel. Het heeft zelfs meer gemeen met 80' De pioniers van Cinemaware, die hun glorieuze en beschamende interactieve films op de Amiga terzijde hadden geschoven, zoals Prey beschuldigd werd van een lage moeilijkheidsgraad en vooraf opgenomen gebeurtenissen.<br />Natuurlijk heel gemakkelijk en vooraf opgenomen, omdat Prey niet wil overkomen als moeilijk te krijgen of geraffineerd, maar, ziedaar, gewoon leuk. Het is een van de soepelste spelletjes die we de afgelopen jaren hebben gezien, waarbij de spelers niet worden gedwongen door een geharde uitdaging, maar door puur plezier en het verlangen om te zien wat er nog meer in het verschiet ligt.<br />Het is ook een verbazingwekkend stabiel spel, dat geen van de hinderpalen kent die met schrikbarende regelmaat in andere titels voorkomen. In die zin lijkt Prey op vorig jaar.' s Area 51, weer zo'n achtbaanrit die door de nijverheid en de spelers wordt gekruisigd omdat hij te timide is en de eenvoudige perskracht mist van zijn broertjes Doom, Half-Life en FEAR.<br />Vergeet dat allemaal maar: Proy is een meesterwerk, dat eerst en vooral plezier en fantastisch verhalen vertellen laat zien. Een grote zegen is de volwassenheid van het verhaal, met veel goede taal, echte bloeddorstigheid en zelfs gevechten tegen ondeugende kinderen.<br />Redelijk plezierige actie en heel aantrekkelijke beelden helpen, maar bovenal winnen we door de consideratie van de spelers van het spel. Het is nooit te moeilijk of frustrerend en geeft je die essentiële ingrediënten die in andere spellen vaak ontbreken. Om te beginnen de manier waarop het allemaal begint, in een afgelegen reserveringsbar op een donkere, stormachtige avond. Hoofdpersoon Tommy, die door zijn grootvader Anisi en zijn vriendin Jen Cherokee wordt genoemd, maar die die identiteit maar al te graag wil afwerpen en op zoek gaat naar een nieuwe. Deze scène introduceert personages en speelmechanieken op een goede manier en bereidt Tommy voor op de strijd die voor hem ligt, terwijl een onbekende macht hem en zijn geliefden ontvoert en de onwillige held op een pad van ontdekking en moed dwingt.<br />Maar hier zien we ook een glimp van het professionalisme van Prey: jukeboxen brengen een massa rocknummers, klokken worden tot leven gebracht en veranderen in de echte tijd, de regen valt buiten in ritme en Don't Fear the Reaper speelt precies op het juiste moment. Prachtig. De cavalcade van subtiele details houdt daar niet op, en de buitenwereldse omgeving waarin Tommy terechtkomt, voelt echt en consistent aan. Er zijn cyborgwapens die bewegen en wriemelen als je ze vasthoudt, coole fragmenten van Art Bells ufo-achtige nachtshow Coast to Coast AM, gedenkwaardige buitenaardse propaganda en zelfs maffe perspectiefveranderingen. Dat is een van de belangrijkste vernieuwingen van Prey, waardoor spelers over muren kunnen lopen en portalen kunnen doorkruisen die je van locatie naar locatie brengen, wat meer dan een paar leuke puzzels oplevert. Tegenstanders, de meest verknipte en verrukkelijk incorrecte op het politieke vlak, voeren een uitstekende animatie uit, en hoewel ze duidelijk geïnspireerd zijn door degenen uit de voornoemde schietfranchises en zelfs de Matrix-films, zijn ze in een gevecht erg actief en laten ze een blijvende, onderhoudende indruk achter. Geen van hen is al te uitdagend of intelligent, en in feite kan de AI niet veel meer doen dan rondscharrelen of in het wilde weg dekking zoeken, maar dat maakt niet uit, want je kunt niet doodgaan.<br />Dat klopt, het spel laat niet alleen toe dat je op elk gewenst moment kunt sparen, maar de spelers zijn technisch gezien ook onoverwinnelijk dankzij Tommy's Spritiwalk-vaardigheid, een alternatieve spelmodus die verwant is aan de mutantenschakelaar van Area 51. Gekweekt in het prachtig gerealiseerde Land van de Ouden opent Geestengang gebieden die verboden zijn voor het fysieke lichaam en geeft Tommy een mythisch boogwapen waar hij eerlijk gezegd weinig aan heeft. Belangrijker is dat de geest, als het materiële omhulsel sterft, voortleeft en uiteindelijk terugkeert naar bijna precies de plek waar Tommy is gestorven. Geen herstartniveaus en dat soort shinola's hier.<br />Dat is de kern van de zaak: je wordt niet geacht te winnen, te verslaan of te overwinnen, maar om achterover te leunen en te genieten van de rit, net als bij een echt goede film. Daarom is de cinematografie zeker de moeite waard, en de voorliefde van Menselijk Hoofd voor detail en drama werpt vruchten af voor gamers die getuige zijn van momenten van schok, afschuw en spanning. <br />De van het Doem afgeleide machine produceert aangename beelden, maar ze zullen je niet wegblazen voor technische prestaties. In plaats daarvan gaat het om het ontwerp, ook al komt Prooi bij alles wat er gebeurt neer op een andere gangkruiper. Het zijn echter mooie, sfeervolle gangen, dus ze herhalen zich zelden, en Prooi vermijdt ook de problematische liefde van Doem 3 voor donkere ruimtes, iets waar het in een van de vele grappige momenten naar verwijst.<br />De minimalistische, maar o zo toepasselijke soundtrack straalt, brengt psychedelische refreinen, sciencefictionmotieven en verslavende rock precies waar ze belangrijk zijn. Effecten dragen hun steentje bij, en binnenkort zul je het hebben over de liners die Tommy's productieve tegenstanders, de jagers, hebben geleverd. Ziet u de eersteklas acteerprestaties, waarbij iedereen als kampioen van zijn of haar rol naar voren komt, vooral de sinistere vijandelijke bazen.<br />Prey is trots op zijn literaire en filmische bronnen van inspiratie. Dingen als het alien-universum, Shyamalans Signs, de V-serie uit 1980, de X Files, Onafhankelijkheidsdag en de klassieke invasieroman Footfall vinden hier allemaal een thuis, net als spelers die kunnen genieten van een strak, uitgebreid pakket dat je het gevoel geeft dat je een echte gamer bent.<br />Rating: * * * * * 1/2.
Development phases familiar from covert Pentagon pet projects beckon misunderstanding from the gaming cadres, and Prey exemplifies this nicely.<br /><br />Bound for tragedy, the nine year old title has made it to stores this summer triumphant, albeit the interminable delay from first showcasing in 1997 to shelves circa 2006 has resulted in much confusion, hence the less-than-stellar critical reactions you may see elsewhere.<br /><br />For Prey is being bunched with the on-going, and oft exhilarating, slew of first person shooters, still in vogue and dominating proceedings, particularly on the PC. However, it isn't one such game despite following the genre's visual conventions. In fact, it has more in common with 80's pioneers Cinemaware, whose glorious and ignominious interactive movies on the Amiga were cast aside, like Prey accused of low difficulty levels and pre-scripted events.<br /><br />Of course quite easy and pre-scripted, because Prey doesn't wish to come across hard to get or sophisticated, but, lo and behold, simply fun. It is one of the smoothest games we've seen in recent years, compelling players along not by hardened challenge but rather sheer pleasure and a desire to see what's in store next.<br /><br />It is also an amazingly stable game, suffering none of the encumbrances known to occur with alarming regularity in other titles. To that extent, Prey resembles last year's Area 51, another roller coaster ride crucified by industry and players for being too timid and lacking the simple press power of its Doom, Half-Life and FEAR siblings.<br /><br />Forget all that: Prey is a masterpiece, putting fun and superlative storytelling first. A big boon is the maturity of the tale, with a lot of good language, real gore and even fighting against wicked children.<br /><br />Reasonably enjoyable action and quite attractive visuals help, but above all else it's the game's consideration of players that wins us over. It's never too hard or frustrating, and gives you those vital ingredients somehow often missing in other releases.<br /><br />For starters, the way it all begins, at a remote reservation bar on a dark, stormy night. Protagonist Tommy, considered Cherokee by his grandfather Anisi and girlfriend Jen, but really eager to shed that identity and look for a new one. This scene introduces characters and play mechanics well, preparing Tommy for the fight ahead, as an unknown force kidnaps him and his loved ones, forcing the reluctant hero on a path of discovery and courage.<br /><br />But here we also glimpse Prey's professionalism: jukeboxes come with a host of full rock tracks, clocks animate and change in real time, rain falls outside in rhythm, and Don't Fear the Reaper plays just at the right moment. Beautiful.<br /><br />The cavalcade of neat touches doesn't not stop there, with the unfolding alien environment into which Tommy is cast feeling real and consistent. There's cyborg weapons that move and squirm as you hold them, cool snippets of radio host Art Bell's UFO-centric late night show Coast to Coast AM, memorable alien propaganda and even wacky perspective changes. That's among Prey's chief innovations, enabling players to walk on walls and traverse portals that zip one among locations, a feature generating more than a few fun puzzles.<br /><br />Opponents, most twisted and delectably incorrect in the political department, deploy excellent animation, and while obviously inspired by those from the aforementioned shooter franchises and even the Matrix movies, are engrossing in engagement and leave a lasting, entertaining impression. None are overly challenging or intelligent, and in fact the AI can't do much more than move around or take random cover, but it wouldn't matter anyway, since you can't die.<br /><br />That's right, not only does the game allow saves anytime, players are also technically invincible courtesy of Tommy's Spritiwalk ability, an alternate game mode akin to Area 51's mutant switch. Learned in the beautifully-realized Land of the Ancients realm, Spiritwalk opens up areas off-limits to the physical body, granting Tommy a mythical bow weapon that's frankly of little use. Importantly, when the material shell dies, the spirit lives on, ultimately allowing for a return to almost the exact spot where Tommy died. No restarting levels and that kind of shinola here.<br /><br />That's the crux of it: you're not supposed to win, beat or conquer Prey, but kick back and relish the ride, just like a truly good movie. Therefore, its cinematography is definitely up to spec, Human Head's penchant for detail and drama paying dividends as gamers witness moments of shock, horror and suspense.<br /><br />The Doom-derived engine produces pleasing visuals, but they won't blow you away for technical achievement. Instead, it's the design that matters, even though Prey boils down to another corridor crawl when all's said and done. They're nice, atmospheric corridors, though, thus rarely repetitive, and Prey also avoids Doom 3's problematic love of dark spaces, something it references in one of several humorous moments.<br /><br />The minimalist, but oh-so appropriate soundtrack shines, delivering psychedelic refrains, sci-fi mood-pieces and addictive rock just where they count. Effects contribute their fair share, and you'll soon be quipping one liners provided by Tommy's prolific adversaries, the Hunters. Weapons and other contraptions sound great, and the Spiritwalk portion comes with chanting voices that get into one's head easy. Do note the top-notch voice acting, making everyone come off as champions of their respective roles, in particular the sinister enemy bosses.<br /><br />Prey does its literary and cinematic sources of inspiration proud. Stuff like the Alien universe, Shyamalan's Signs, 80's series V, the X Files, Independence Day and classic invasion novel Footfall all find a home here, as do players who appreciate a tight, comprehensive package that simply makes you feel good about being a gamer.<br /><br />Rating: * * * * 1/2