De openingstitels van deze film hebben me echt voor de gek gehouden. Zoveel namen die me op verrukkelijk vermaak deden hopen. Oké, Wayne Morris is onuitstaanbaar met zijn onvolwassen, onstuimige, stoomwals-over-iedereen-zonder-aandacht-voor-hun-gevoelens-routine. Maar deze film heeft ook iets: Priscilla Lane, die altijd charmant is. Penny Singleton, heel grappig, maar helaas te weinig gebruikt, afgezien van de Blondie-serie. Hugh Herbert, die giechelige idioot. O ja, Humphrey Bogart speelt er ook in. Bovendien is het script gebaseerd op een verhaal van Faith Baldwin, en ik heb van andere films genoten die op haar werk waren gebaseerd. Dus ik was helemaal klaar voor deze film, tot ik me al heel vroeg realiseerde dat het zo'n film zou worden waarin de ambitieuze carrièrevrouw wordt geleerd om niet langer te vechten tegen haar Ware Vrouwelijke Natuur, wat natuurlijk betekent dat ze zich laat afmatten door een agressieve sukkel tot ze met hem trouwt, dan sublimeert en haar ambities via hem spuit, om hem te helpen van zijn luie reet af te komen en iets van zichzelf te maken. Want vrouwen moeten achter hun man staan (en achter hem staan) en hun intelligentie en talenten gebruiken om hem te helpen slagen. Wees tevreden met je ondersteunende rol en zoek nooit de glorie of de eer. En wees ook een moeder voor je infantiele echtgenoot. Klinkt leuk, toch? Mooie momenten van de waarheid waarin ze haar verveling uitdrukt met buitenwijken, het knusse/smoorhete huis en onnozele buren met hun onnozele conversaties waar ze zich maar bij neer moet leggen. Ze heeft er niets aan. Haar hersenen en vitaliteit hebben grotestadsmogelijkheden nodig en prikkelender gezelschap. Nadat hij een kans die zij voor hem heeft geregeld heeft verkwist, gaat ze bij hem weg, zogenaamd om hem zijn _carrière_ serieuzer te laten nemen en haar terug te winnen. Wat dan? Hij zal meer pit hebben en haar 'trots' maken, maar ze zal zich nog steeds vervelen als ze thuis zit te wachten tot hij terugkomt van zijn werk. (En ze kan hem niet eens openlijk helpen omdat zijn ego in stand moet worden gehouden!) Zouden jaloezie en frustratie dan niet de kop opsteken? Het is nooit een goed idee om plaatsvervangend voor iemand anders te leven. Ze werd afgeschilderd als een Hebzuchtige trut die op rijkdom uit was. Ze hadden het goed samen. En dat was een deel van het probleem, want ze wilde niet goed met hem kunnen opschieten of zelfgenoegzaam zijn. Ze barstte van de ideeën, was ambitieus om iets te doen, te creëren, uit te vinden, het leven een doel en betekenis te geven. En dan <0xE2><0x80><0x93> onverklaarbare, onwaarschijnlijke 'liefde'.<br />Waarschijnlijk het meest verontrustende aan _Mannen zijn dwazen_ is de manier waarop Wayne Morris Priscilla Lane het hof maakt. In wezen is hij beledigend, maar we worden geacht zijn volharding schattig te vinden. Hij zit achter de arme vrouw aan, hoe vaak ze ook nee zegt (meisjes bedoelen nooit echt 'nee', ze willen gewoon opgejaagd worden!) en gedraagt zich als een nukkig kind wanneer ze aandacht aan iets anders dan hem besteedt. Maar mijn favoriete voorbeeld van zijn roerende toewijding? Misschien het gedeelte waarin hij haar leven op het spel zet door als een maniak te rijden en haar smeekbeden om langzamer te rijden negeert. Ze zal er eerst mee moeten instemmen om met hem te trouwen! Hihi! Gevolgd door het angstaanjagende moment waarop hij de auto op het spoor tot stilstand brengt, precies op het moment dat er een trein aankomt. Maar maak je geen zorgen, hij weet dat de trein zal stoppen voordat ze geraakt worden. (Hij wist niet dat er een andere trein uit de tegenovergestelde richting zou komen die hen bijna zou doden voor echt, maar het blijft grappig, toch?) Als hij haar tijdens een zwembadfeestje herhaaldelijk onderdompelt tot ze instemt met een huwelijk, wordt elke vorm van humor die je in deze situatie zou kunnen vinden ondermijnd door het feit dat hij haar ruw aan haar haren omhoogtrekt en haar nauwelijks tijd geeft om tussen het plenzen door adem te halen. Terwijl de andere feestgangers staan te lachen. Niemand lijkt te denken dat dit een tikkeltje gevaarlijk of, eh, PSYCHOTISCH zou kunnen zijn. Het is echt verontrustend om te zien. Geloof me, de wreedheid in deze scène gaat veel verder dan 'grappige' zwembadgrappen.<br />Nadat hij het haar letterlijk onmogelijk heeft gemaakt om adem te halen, beneemt hij haar nog meer de adem door haar te dwingen hem te kussen. Natuurlijk is ze opgetogen en staat ze klaar om een huwelijksdatum te bepalen! Dus krijgen we een mooie combinatie van seks & geweld met die prachtige boodschap dat vrouwen slaven zijn van hun hormonen EN dat we het heerlijk vinden om in elkaar geslagen te worden <0xE2><0x80><0x93> Dit is de beste manier om een vrouw te laten gehoorzamen, eh, ik bedoel, om een vrouw te laten zien dat je van haar houdt. Ja, vrouwen blijven bij mannen die haar mishandelen en geloven in hun bezitterigheid/beheersend gedrag/geweldpleging dor de liefde. Moet je dit soort films de schuld geven, omdat ze helpen om zowel mannen als vrouwen te laten denken dat dit soort relaties niet alleen normaal zijn, maar ook ideaal. Ik vind het heerlijk om geconfronteerd te worden met verontrustende, deprimerende kwesties in romantische komedies!<br />Het is bizar hoe dit stel afwisselend overgaat van buitensporig 'komisch' geweld naar geforceerd bijna manisch 'plezier'. Ik vraag me af of de schrijver of de acteurs stiekem probeerden te laten doorschemeren dat dit inderdaad een angstaanjagende, ongezonde relatie is... onder het vernislaagje van het gehoorzamen aan de Hays-code, het zich houden aan 'normen' voor vrouwenrollen en de illusie van romantische komedie. Ik zou het graag willen geloven! Ik beveel deze film alleen aan voor fans van de cast/crew of studenten filmgeschiedenis. Mijn doel is om elke (bestaande) film te bekijken, van het stille tijdperk tot 1959. Iedereen heeft ambitie nodig in het leven, toch?
The opening credits of this movie really had me fooled. So many names that led me to expect delightful entertainment. OK, Wayne Morris is obnoxious with his immature, boisterous, steamroll-over-everyone-with-no-regard-for-their-feelings, routine. But this movie's also got: Priscilla Lane, who's always charming. Penny Singleton, very funny but sadly underused apart from the Blondie series. Hugh Herbert, that giggly goofball. Oh yeah, Humphrey Bogart's in it too. Plus, the script is based on a story by Faith Baldwin, and I've enjoyed other movies based on her work.<br /><br />So I was all set to enjoy this one, until I realized early on that it was gonna be one of those movies where the Ambitious Career Gal is taught to stop fighting her True Womanly Nature, which of course means she lets an aggressive doofus wear her down 'til she agrees to marry him, then sublimates and channels her ambitions through him, to help him get off his lazy butt and make something of himself. 'Cause women should stand by (and behind) their man and use their intelligence and talents to help *him* succeed. Be content in your supportive role and never seek glory or take credit. Also, be a mother to your infantile husband. Sounds fun, right? Nice moments of truth where she expresses her boredom with suburbia, the cozy/stifling home, and simple-minded neighbours inane converstions she must put up with. She's wasted there. Her brains and vitality require big-city opportunities and more stimulating company. After he squanders an opportunity she's arranged for him, she leaves him, supposedly to make him take *his* career more seriously and win her back. What then? He'll have more drive, and make her "proud", but she'll still be bored hanging around the house waiting for him to return from work. (And can't even help him openly because his ego must be preserved!) Wouldn't envy and frustration set in? Living vicariously through somebody else is never a good idea. I did like that she wasn't portrayed as a Greedy Wench, pursuing wealth. They were comfortable. Which was part of the problem because she didn't want to be comfortable or complacent. She was bursting with ideas, ambitious to DO something, to create, invent, give life purpose and meaning. And then - inexplicable, implausible "love".<br /><br />Probably the most disturbing thing about Men Are Such Fools, is the way Wayne Morris "woos" Priscilla Lane. Basically he's abusive but we're supposed to find his persistence cute. Pursuing the poor woman no matter how often she says no (girls never really mean "no", they just wanna be chased!) and acting like a petulant child whenever she pays attention to something other than him. But my favorite example of his touching devotion? Maybe the part where he risks her life driving like a maniac and ignores her pleas to slow down. She'll have to agree to marry him first! Tee-hee! Followed by the scare-tactic of stopping the car on the train tracks, just as a train's coming. But don't worry, he knows the train will stop before it hits them. (He didn't know another would come along from the opposite direction and almost kill them for really-real, but it's still funny right?) If the silly stubborn female would just know what's good for her and do as he says, he wouldn't have to go to these lengths! He finally wears her down in this hilarious, heartwarming scene: They're at a pool party and he dunks her *repeatedly* underwater until she agrees to marry him. Any possible humour you might find in this situation is undermined by the fact that he's yanking her roughly by the HAIR and barely giving her time to breathe between dunks. While the other partygoers stand around laughing. Nobody seems to think this might be a tad dangerous or, um, PSYCHOTIC. It's truly disturbing to witness. Trust me, the level of brutality in this scene goes WAY beyond "playful" pool hijinks.<br /><br />After literally making it impossible for her to breathe, he takes her breath away some more, by forcing a kiss. Naturally, she's starry-eyed and ready to set a wedding date! So we get a nice juxtaposition of sex & violence with that wonderful message that women are slaves to their hormones AND enjoy being roughed up - This is the best way to make a woman obey, er, I mean, show a woman you love her. Yes, women stay with abusive men and believe their possessiveness/controlling behaviour/violence = love. Gotta blame movies like this one, for helping to brainwash both men and women into thinking these kinds of relationships are, not only normal, but *ideal*. I just love being confronted with disturbing, depressing issues in romantic comedies!<br /><br />It's bizarre how this couple alternates between excessive "comic" violence/forced almost manic "joy", and other moments where they glare at each other with what seems to be intense hatred/resentment. I wonder if the author or actors were trying to sneak in subversive hints that this is indeed a scary, unhealthy relationship...under the surface veneer of obeying the Hays Code and enforcing gender role "norms" and the illusion of romantic comedy. I'd like to think so! I only recommend this movie to fans of the cast/crew, or students of film history. My goal is to watch every single (existing) movie from the silent era to 1959. Everyone needs an ambition in life, right?