Nee, ik meen het, ik ben diep onder de indruk van dit vermogen om uitstekende resultaten te behalen. Dit is een samenvatting van de pc-versie. Het enige wat het lijkt te betekenen is dat je op elk gewenst moment kunt saven (op een paar verrukkelijke uitzonderingen na) en dat je je niet hoeft te beperken tot de goed geplaatste (zij het aanvechtbaar overvloedige) controleposten. In zekere zin is dit minder moeilijk dan de andere (aan de andere kant is het ook een uitdaging, ja, ook op de gemakkelijkste instellingen, van de drie voor puzzels en vier voor actie... ja, verstelbare moeilijkheidsgraad, dus iedereen kan dit spelen). Het is ongeveer net zo lang als de eerste (over het algemeen kost het een beetje inspiratie... ook op een manier die ik liever had gehad.' tja, maar ik begrijp dat anderen dat wilden; je moet beslist proberen de oorspronkelijke te spelen, die zul je op een ander niveau waarderen), maar de goed afgewerkte puzzels lijken eenvoudiger (dat, of ik begin beter te worden... en ik heb de neiging te denken dat het het eerste is, niet het laatste; intussen heeft dit systeem van raadsels oplossen tot nu toe het grootste bereik), als er tenminste ongeveer evenveel zijn. Aan de andere kant heeft deze misschien twee keer zoveel soorten wezens. Ze zijn weer grotesk en nachtmerrieachtig, en deze keer zijn er een paar ronduit bizar van uiterlijk, ze lijken op niets dat we kunnen herkennen. Het hele ontwerp is onberispelijk. Ook hier wordt onze eigen verbeelding in combinatie met de zenuwslopende beelden en geluiden gebruikt om de psychologische angst op te bouwen. De atmosfeer is huiveringwekkend, zorgvuldig opgebouwd en voortdurend in stand gehouden door de weerzinwekkende beelden en de ongelooflijk goed uitgevoerde en uiterst zorgvuldig geconstrueerde geluidskant die ofwel schokkend ofwel suggestief is, nooit lawaaiig of saai. Dit heeft verbazingwekkende muziek, als er tenminste meer teksten zijn dan eerder in de serie; aan de andere kant zijn ze fantastisch, en net als het tweede onderscheidt dit zich, zoals het moet (zonder zoveel af te wijken dat we van elkaar vervreemden), het kunnen niet allemaal carbonkopieën zijn, ze moeten iets nieuws doen. In dat opzicht slaat dit de spijker op zijn kop. De plot is fantastisch, zij het niet zo diepzinnig als die van SH2. Ik weiger het weg te geven. Het verhaal is goed verteld (ik zweer het, ik ben een paar keer letterlijk aangeraakt, en niet alleen bang) en je vindt al doende de details, en dan de gescripte, ingeblikte cut-scènes (in deze zitten geen CGI-scènes, en ze worden niet gemist), met gratis filmtrailer (met dat gezegde, waren er te veel shots van onder de hoofdpersoon, of was ik dat alleen?), een breed scala aan animaties en tamelijk welbespraakte gezichten en zo (ik persoonlijk vind de inleidende film niet zo meeslepend als de andere twee, misschien ben ik dat alleen... het zou het popliedje kunnen zijn, als ik toegeef dat het genoeg triest is van toon). Dit is een verbluffende grafische voorstelling, en de belichting, schaduwen en weereffecten (love the 'grain') zijn briljant gedaan. Je speelt nu Heather, een tienermeisje dat niet bang is om te zeggen wat ze op haar hart heeft. Ik had totaal geen moeite met het geslacht, en haar persoonlijkheid is niet irritant (ik ben tot nu toe nog geen enkele onhebbelijke persoon in deze franchise tegengekomen); maar haar woordenschat, tja, past bij haar leeftijd, en haalt de stemming weg als iets wordt genoemd/beschreven met woorden als'saai', 'grof' of 'gemeen'. Nou, ik had er niet genoeg moeite mee om me eruit te halen, al was het maar voor even. Alle personages zijn geloofwaardig, gevarieerd en goed ontwikkeld, en er zijn er zo weinig dat je je iedereen herinnert en dat ze allemaal belangrijk zijn, dat je ze niet zomaar kunt weglaten. Vincent is een van mijn favorieten van alle drie de spellen. De acteerprestaties zijn over het algemeen schitterend. Dit is direct innemend en heel opwindend. Het duurt even voordat je beseft wat er precies aan de hand is, zonder dat dit zijn greep op de spanning verliest. Het is een filmische ervaring met zijn vreemde, interessante en effectieve invalshoeken, en de dynamische camera waarover je een beperkte controle kunt uitoefenen. De knop hiervoor kan je zicht op een derde persoon geven, en dat is in dit geval van onschatbare waarde. Ik denk dat je van één ding kunt zeggen dat de vijand frustrerend kan zijn, in een mate die voor deze inleiding nog niet eerder is vertoond. En er zijn een heleboel wapens, zo niet allemaal overbodig. Ik heb klachten over de Uzi gehoord... nou, kun _jij_ hem voortdurend gebruiken? Bovendien gaat dit niet over het gevecht. De hoofdrolspeelster kijkt nu naar bijna alles waar je mee te maken krijgt, wat in het gunstigste geval irritant is, en in het ergste geval ergerlijk. Ze splitsen _Enter_ en _Gebruik_ in verschillende functies... ik weet niet precies waarom. Er zijn verschillende einden en andere dingen die ontsloten moeten worden. Dit herbeleeft gebieden uit de vorige incarnatie, hoewel ze er nieuwe dingen mee doen. Een aantal van je omgevingen is om te beginnen al griezelig, zoals een metrostation en een trein. Je ziet de lift nu als bewegend, ook een van de talloze griezelige situaties in dit soort situaties. Het is allemaal zo verlaten, zo bijna curieus, en toch absoluut niet. De interface blijft zoals hij zou moeten zijn, en als je eenmaal gewend bent aan de richtingstoetsen (dat hoeft niet lang te duren), is de manier waarop je je hierin beweegt nogal intuïtief, en je kunt je er bijna onmiddellijk in bewegen. Dit knoeit een beetje met spel- en mechaniekers, alle verbeteringen. Je kunt bijvoorbeeld een mooie en passende afstand rennen voor je moe wordt. Er zit een enorme lading wreed, bloederig, krachtig geweld in en een verontrustende inhoud, en er zit ook een beetje seksualiteit in <0xE2><0x80><0x93> je moet er vrij snel achter kunnen komen of je het aankunt of niet. Ik beveel dit van harte aan bij elke fan van de anderen, en van andere slimme overlevingshorror-vg's. Een aangeleerde smaak die veroudert als een goede wijn, en ik zou er niet over peinzen het zonder te doen. Ga terug naar Silent Hill... als je durft.
No, I mean it, I am in a state of utter awe of this ability to continue producing grade-A results. This is a review of the PC version. All that appears to mean is that you can save at any time(with a few delectable exceptions), and are not limited to the well-placed(if arguably plentiful) checkpoints. In ways, this is less hard than the others(on the other hand, it is challenging, yes, also on the easiest setting, of the three for puzzles and four for action... yep, adjustable difficulty, so anyone can play this). It's about as long as the first one(in general, it takes a bit of inspiration from it... including in a way that I'd have preferred it didn't, but I understand that others did want that; you should definitely try to play the original one before this, you will appreciate it on another level), but the well-done puzzles seem simpler(that, or I'm getting better... and I tend to think it's the former, not the latter; meanwhile, this has the greatest riddle-solving system yet), if there may be about the same amount of them. On the other hand, this one may have about twice as many types of creatures. They are grotesque and nightmarish again, and this time, a few are downright bizarre in appearance, resembling nothing that we can recognize. All of the design is impeccably done. This again uses our own imagination in conjunction with the unnerving sights and audio to build up the psychological terror. The atmosphere is chilling, carefully established and maintained throughout, by the grisly sights and the incredibly well-done and meticulously crafted sound-side that is either shocking or hinting, never noisy or dull. This has amazing music, if there may be more lyrics than earlier in the series; then again, they are fantastic, and like the second, this does, as it needs to, distinguish itself(without deviating so much that we get alienated), they can't all be carbon-copies, they have to do something new. This hits the nail on the head in that regard. The plot is marvelous, if not as deep as that of SH2. I refuse to give it away. The story-telling is well-done(I swear to you, I was literally touched a handful of times during this, not only scared) with you finding details as you go along, and then the scripted, in-engine cut-scenes(there are no CGI ones in this one, and they are not missed), with a free cinematography(with that said, were there an excess of shots from below the protagonist, or was that just me?), a wide range of animations and rather articulated faces and the like(I do not personally find the introductory movie as compelling as the other two, perhaps that is only me... it might be the pop song, if I will grant that it's sufficiently sad in tone). This has astonishing graphics, and the lighting, shadows and weather effects(love the "grain") are brilliantly done. You now play as Heather, a teenage girl not afraid to speak her mind. I wasn't bothered by the gender in the least, and her personality isn't irritating(I've yet to come across a single obnoxious person in this franchise up to this point); however, her vocabulary, well, fits her age, and it does take away from the mood when something is called/described using words like "boring", "gross" or "yuck". Well, it didn't bother me enough to take me out of it, even briefly. All of the characters are credible, diverse and well-developed, and there are so few of them that you remember everyone and they all matter, none of them can be left out with no impact. Vincent is one of my favorites of all three games. The acting tends to be magnificent. This is instantly engaging and quite exciting. It takes a while before you realize what exactly is going on, without this losing any of its gripping tension. It is a cinematic experience with its strange, interesting and effective angles, and the dynamic camera that you can exert limited control over. The button for this can get you third person view, and that is invaluable in this. It won't work everywhere, still, it will when you have to, as the video-game won't always automatically do so. One thing I suppose one could say is that the enemies can be frustrating, to an extent not seen before this entry. And there are a lot of weapons, if not any that are superfluous. I've heard complaints about the Uzi... well, can *you* use it constantly? Besides, these are not about the combat. The lead now turns her head at nearly everything you can interact with, which at best takes getting used to, at worst is an annoyance. They split up Enter and Use into separate functions... not sure why. There are several endings and other things to unlock. This revisits areas from the previous incarnation, though they do new things with them. Several of your surroundings are creepy places to begin with, like a subway station and train. You now see the elevator as its moving, another of the countless eerie situations in these. It's all so abandoned, so close to quaint, and yet absolutely not. The interface remains unchanged as it should be, and once you are used to the directional keys(shouldn't take long), the way you move in this is rather intuitive, and you can get into this almost immediately. This does tinker with game-play mechanics a tad, all improvements. You can run a nice and fitting distance before tiring, for example. There are immense loads of brutal, bloody, strong violence and disturbing content, as well as a little sexuality in this - you should be able to figure out pretty quickly if you can handle it or not. I recommend this warmly to any fan of the other ones, and of other smart survival horror VG's. An acquired taste that ages like a fine wine, and that I wouldn't dream of doing without. Return to Silent Hill... if you dare. 10/10