El Bruto is eenvoudigweg een melodrama in de letterlijke zin van het woord; romantische muziek is een aanknopingspunt voor romantische scènes, actiemuziek voor gewelddadige scènes, enzovoort. Bovendien worden de personages geïntroduceerd als archetypen uit het verleden en zijn ze over het algemeen onontwikkeld: Don Andres, de wrede kapitalist, Meche, de bescheiden dienstmeid, Paloma, de overspelige echtgenote (Katy Juardo, in een voorstelling die, als je erop terugkijkt, aanslaat bij vrouwenhaters vanwege de hypocriete implicaties van vrouwelijke seksuele agressie), en natuurlijk Pedro, het beest dat van zijn slechte gewoonten is afgedwaald vanwege een goede (knappe?) vrouw.<br />De film volgt op een ongeïnspireerd verhaal over de uitzetting van huurders door Don Andres, en El Brudo <0xE2><0x80><0x93> Pedro <0xE2><0x80><0x93> wordt ingehuurd om ze af te tuigen en te zorgen dat die'revolutionairen' geen problemen veroorzaken. Misschien maakte Bunuel met dergelijke verwijzingen een opmerking over het Spanje van Franco, maar elke analogie gaat verloren in het moeras van een al te voorspelbare plot. De details zijn het vermelden niet waard, omdat ze zo banaal zijn.<br />Wat bespaart deze film dan een 3 of nog erger op mijn schaal? Nou, hoewel de film aanvankelijk ergerlijk conventioneel lijkt, zijn er genoeg subversieve uitweidingen uit het genre (beest-verzacht door deugdzame schoonheid) die je doen nadenken over het doel van de hele film. Om te beginnen is er de kwestie van het perspectief <0xE2><0x80><0x93> we zijn er allemaal aan gewend om te zien hoe zware jongens in een film noir de hoofdpersoon/hindernismaker terzijde nemen met een 'boodschap' van de baas. Maar deze keer wordt ons gevraagd om mee te voelen met de zware kant. De Godfather-trilogie doet me ergens aan denken, maar niet met een intensiteit die doet denken aan Marlon Brando als Stanley Kowalski in Tennessee Williams' Stanley Kowalski.<br />Verder blijft er een vraag over het motief hangen. Het is geen simpele, beestachtige man die zijn manier van leven verandert om het verhaal van de dag te redden, want Pedro's motivatie om te veranderen lijkt te bestaan uit aantrekkingskracht voor Meche, niet uit welwillendheid jegens de nederige pachters. Maakt dat hem tot een egoïstische, dierlijke man? Of toont het zijn menselijkheid, boven die van de liefdeloze Don Andres en Paloma? Uiteindelijk verandert Pedro zijn aard niet, maar een bepaald deel van zijn aard <0xE2><0x80><0x93> dat van de aantrekkingskracht <0xE2><0x80><0x93> krijgt de overhand. Het laatste beeld van de film is ook heerlijk raadselachtig: Paloma die <0xE2><0x80><0x93> angstig? angstig? <0xE2><0x80><0x93> naar een donkere kip staart die elke interpretatie tart. Misschien heb ik een detail over die kip over het hoofd gezien <0xE2><0x80><0x93> was het dezelfde kip die Pedro aan Meche had gegeven? <0xE2><0x80><0x93> en misschien is ze jaloers <0xE2><0x80><0x93> maar het is waarschijnlijker dat het een uiting is van rebellie tegen Paloma's anders zo rigide karakter. Ze lijkt eerder betrokken te zijn geweest bij krachtige sets (de bloemen die gesneden moeten worden, als symbool voor de pachters, het vlees dat gesneden moet worden, als symbool voor de subtiliteit van de verleiding). Het is niet de bedoeling dat we Paloma of Pedro volledig leren kennen of begrijpen (mecha blijft helaas 1-dimensionaal), en er worden genoeg scènes getoond die onze vooroordelen over het type personages die het verhaal verbazingwekkend boeiend maken, onderuithalen.
El Bruto is, quite simply, a melodrama in the literal sense; romantic music cues the romantic scenes, action music cues the violent scenes, etc. Moreover, the characters are introduced as stock archetypes and are mostly undeveloped; Don Andres the cruel capitalist, Meche the unassuming maid, Paloma the adulterous wife (Katy Juardo, in a performance that, looking back, boarders on misogynist in its hypocritical implications of female sexual aggression), and of course, Pedro, the beast turned from his wicked ways because of a good (looking?) woman.<br /><br />The film follows an uninspired tale of eviction of tenants by Don Andres, and El Brudo - Pedro - is hired to rough em up, and stop those "revolutionaries" from stirring up trouble. Perhaps Bunuel was making a commentary about Franco's Spain with such references, but any analogy is lost in the mire of an all-too-predictable plot. The details are not really worth mentioning, on account of their banality.<br /><br />What, then, saves this film from registering a 3 or worse on my scale? Well, while the film seems at first aggravatingly conventional, there are enough subversive digressions from the genre (beast-mollified-by-virtuous-beauty) that makes you rethink the point of the entire film. First of all, there's the matter of perspective - we are all used to seeing Film Noir heavies take the protagonist/troublemaker aside with a little "message" from the boss. This time, though, we are asked to sympathize with the heavy's side. Sure, it's been done elsewhere (The Godfather trilogy comes to mind), but not with, as in Armendariz's performance as Pedro, intensity reminiscent of Marlon Brando as Tennessee Williams' Stanley Kowalski.<br /><br />Otherwise, a lingering question of motive remains. It is not a simple, beast-man changes his ways and saves the day story, because Pedro's motivation for change seems to be attraction to Meche, not benevolence towards the lowly tenants. Does that make him a selfish, animal man? Or does it actually reveal his humanity, above that of the loveless Don Andres and Paloma? In the end, Pedro doesn't change his nature, but a certain part of his nature - that of attraction - gets the better of him.<br /><br />The final image of the film is also deliciously enigmatic: Paloma gazing - fearfully? anxiously? - at a dark hen that defies interpretation. Perhaps I missed a plot detail about that hen - was it the same one that was a gift from Pedro to Meche? then perhaps she is jealous - but more likely, it is a statement of rebellion against Paloma's otherwise static character type. She seems to be have been involved with some potent set pieces earlier (the flowers to be cut, representing tenants; the meat to be cut, representing the subtlety of seduction).<br /><br />We are not meant to leave fully knowing or understanding either Paloma or Pedro (sadly, Meche remains 1-dimensional), and enough scenes are introduced that challenge our preconceptions about type characters that makes the story surprisingly compelling.