Ik beschouw dit, een van zijn eerste films, nog steeds als zijn beste. Hier barst Cantinflas uit zijn voegen van het komische genie. Hij ontwikkelt zich volledig tot de onderontwikkelde, maar altijd nobele, goedhartige delinquent die zegt wat hij op zijn hart heeft, alleen tot verwarring van zelfs de meest hoogopgeleide. De scène die de rechtszaal afsluit vormt ook de basis voor een reeks 'identiteitsverwisselingen'-filmpjes die daarop volgen.<br />De scène met 'Bobby' aan het begin laat je bulderen van het lachen. De weergave van de absurditeiten en paranoia van de hogere klasse laat ook elke kerel uit de arbeidersklasse luidkeels brullen.<br /><br />
I still think of this, one of his first movies, as his best. Here Cantinflas' explodes with comic genius. He fully develops the under-educated but always noble, kind-hearted delinquent he is that speaks his mind, only to the confusion of even the most highly educated. The courtroom ending scene also establishes the formula for a bunch of "mistaken identity" plot movies that follow.<br /><br />The "Bobby" scene at the beginning makes you howl with laughter. The portrayal of the absurdities and paranoia of the upper class let every working-class bloke bellow out loud as well.<br /><br />