Om een eerlijke start te maken: 'Het' is waarschijnlijk een van de armzaligste aanpassingen die ik in tijden heb gezien. Nadat ik het boek had gelezen en een buitengewoon kunstwerk had gevonden, een verbazingwekkend kunstwerk, was ik dolblij om de film te zien. Ik wist dat het niet alles kon zijn wat het boek was, maar ik hoop op enige gelijkenis...<br />En enige gelijkenis is wat ik kreeg... en dat is alles. De diepe, bedachtzame constructie die bijdroeg aan de totstandkoming van het boek, waarin beide verhalen, de kant van 1958 en de kant van 1985 (de jaren zijn veranderd in de film, maar daar is niets mis mee) beurtelings worden getoond, beginnend bij 1958, doorreizend naar 1985 en weer terug, wat een hartverwarmende sfeer creëert. In plaats daarvan speelt de film de oudere rol in het eerste deel, als een volledige flashback die veel te veel gebeurtenissen in één deel probeert te proppen, terwijl ze gewoon hadden moeten proberen hun eigen manier van vertellen te organiseren, en de meer recente gebeurtenissen in de tweede helft. Het lijkt wel alsof elke gebeurtenis in het kindergedeelte is onderverdeeld in episodes van 15 minuten, in een poging belangrijke gebeurtenissen in het boek te proppen, en dat werkt niet. Het zou misschien beter hebben gewerkt als ze de constructie hadden aangehouden die King oorspronkelijk had opgezet, maar zelfs dan zou het nauwelijks stand hebben gehouden, omdat ze de gebeurtenissen zonder enige reden hebben overgenomen. En zelfs met deze chronologische sortering leken ze scènes te vergeten en moesten ze die later aanbrengen als extra flashbacks die weinig met de scène te maken hadden, maar die ze eerder dringend moesten introduceren.<br />Verdwenen is het verbindende thema van de groep: ze zijn allebei aan Het ontsnapt. Dat is er, in zekere zin, maar het wordt er ook alleen maar bij gesleept om bang van te worden, en dan nog afschuwelijk stom ook. Verdwenen is de melaatse met de tong van een meter lang die Eddie over de spoorrails achternazat. Verdwenen is elke angst of spanning als Bill met Stan wegrijdt op zijn fiets (het was Richie in het boek, maar dat is niet belangrijk... Het). Het wordt geacht een moment van ontsnapping te zijn, maar ze rijden gewoon weg en verpesten alle reden voor Silver om belangrijk te zijn tot het einde, wanneer de makers zich plotseling herinneren dat ze hem nodig hebben.<br />En dan de ergste twee rotstreken. Het is niet erg als Richie een weerwolf tegenkomt in plaats van een reusachtig standbeeld. Het is niet erg als de scène met Georgie aan het begin overdag is, als ze iets steelt wat echt een afgrijselijke scène had kunnen zijn (misschien omdat het voor tv is gemaakt, dat maakt het minder erg). Het is niet erg als het hele doel van Henry's terugkeer is verdwenen (misschien niet... maar dan had ik het laten schieten). Ik vind het best dat ze de kinderen die verloren gaan nadat ze eerst hebben geloofd dat ze Het hebben gedood, hebben weggelaten (zeker vanwege het feit dat ze gemaakt zijn voor een tv-film... verdomme, zelfs voor een theaterfilm... ik zie die scène niet, zelfs niet als suggestie, ooit in een film terechtkomen als deze film opnieuw zou worden gemaakt, en ik ga hem niet onthullen, je zult het boek moeten lezen.) En weg is de oorsprong van Het. Nee, die dingen zijn vergeeflijk... laten we ons richten op wat niet is.<br />Persoonlijke Laster: ik voelde me opgelaten toen ze eindelijk met Het werden geconfronteerd en het hele gedoe met het nachtlampje werd afgezwakt. Het was niet bedoeld als hypnose, het was een wedstrijd in staren, die uiteindelijk zou leiden tot het Ritueel van Chud. En dan is de Schildpad (niet vragen, lezen) ook verdwenen en verliest het verband met het universum dat Stephen King in het boek heeft gecreëerd. Het is geen wonder dat de scène van Patrick Hockstetter en zijn demente koelkast (afgezien van het feit dat hij voor de tv was gemaakt en dat die scène nooit zou worden toegestaan) niet werd onderzocht of zelfs maar werd vermeld, aangezien de handel en wandel van de Ander niet werd onderzocht of zelfs maar werd vermeld. Ik wilde zien hoe ze het hele tafereel hadden geportretteerd, maar ze hadden het niet eens, wat de hele uiteindelijke confrontatie aan het eind tenietdeed.<br />Universal Bastardization: de eed om terug te keren. Hierin lopen ze gemakkelijk het riool uit en kijken naar buiten, waar Bill ze laat beloven terug te komen. In het boek kruipen ze daarvandaan, uitgeput en verbijsterd. In plaats daarvan is er geen gedwongen belofte; ze doen het zelf, snijden hun handpalmen open met een glazen colaflesje en sluiten een bloedpact dat ze zullen terugkeren als Het nog in leven is. En de betekenis is ook verdwenen, maar ik zal niet ingaan op het waarom, uit angst om te veel te vertellen over het boek, waarvan ik oprecht hoop dat de lezers van deze recensie het zullen lezen.<br />Oké, ik neem aan dat ik zou moeten uitleggen waarom ik dit twee sterren heb gegeven in plaats van één als ik het vreselijk vond wat het met het boek heeft gedaan, nietwaar? Er zijn een paar prachtig gruwelijke scènes, zoals wanneer Beverly haar ouderlijk huis verlaat en lachend een ballon over de weg ziet stuiteren. Ze zijn niet slecht, maar ze zien er eng uit. En dan was er die geweldige scène toen ze klein waren, waarin ze hand in hand in een kring staan en Stan plotseling merkt dat hij hand in hand staat met de clown. Het acteerwerk is redelijk voor een tv-film en er zijn een paar opvallende beroemdheden.<br />Die paar dingen zijn niet genoeg om de film goed te maken, en hij zou echt alleen maar eng zijn voor jonge kinderen, die er waarschijnlijk toch niet naar zouden moeten kijken.<br />Met hetzelfde budget en dezelfde tijdsruimte had er een fatsoenlijke film van 'Het' gemaakt kunnen worden. In plaats daarvan is er deze troep. Ik kan alleen maar hopen dat er op een dag een andere versie van dit boek zal worden geschreven, een die de emotie, de sfeer en de ongelooflijke verbeeldingskracht bevat die het meesterwerk van Stephen King, 'Het', hebben gevormd.
To start things off honestly: "It" is probably one of the poorest book adaptions I've seen in quite some time. After reading the book and finding an extraordinary piece of writing, an amazing work of art, I was thrilled to see the movie. I knew it couldn't be all that the book was, but I hope for some semblance...<br /><br />And some semblance is what I got... and that's all. The deep, thoughtful construction that helped build the novel, where both the stories, the side of 1958 and the side of 1985 (the years are changed in the movie, but there's nothing wrong with that) are shown alternatingly, starting with 1958, moving ahead to 1985, and back again, creating a heartfelt atmosphere. The movie instead plays the older part in the first segment, as one full flashback that tries to cram way too many events into one bit, whereas they should have simply tried to organize their own way of telling, and the more recent events in the second half. It seems like every event in the children's section is segmented into 15 minute episodes, just trying to pile notable events in from the book, and it doesn't work. It might have worked better if they kept the construction that King originally established, but even then it would have hardly stood, as they took the events for no reason.<br /><br />And even with this chronological sorting, they seemed to actually forget scenes and had to tack them on later as additional flashbacks that had little to do with the scene, but desperately needed introduction earlier.<br /><br />Gone is the unifying theme of the group: They each escaped It. That's there, in a way, but it's moreover just tossed in for scares, and horribly stupid ones at that. Gone is the leper with the three-foot tongue that chased Eddie down the traintracks. Gone is any fear or tension when Bill rides off on his bike with Stan (it was Richie in the book, but that's not important...It's supposed to be a moment of escape, but they just simply ride away, ruining all reason for Silver to matter until the end, when the makers suddenly remembered that they needed it.<br /><br />And then, the worst two bastardizations. It's OK if Richie encountered a werewolf instead of a giant statue. It's OK if the scene with Georgie at the start was during the day, stealing what could have been a truly horrific scene (maybe cause it was made for TV, that lightened it.) It's OK if the whole point of Henry's return is gone (maybe not... but I'd have let it slide.) And it's OK that they cut out the kids being lost after first believing they killed It (definitely because of the made for TV movie... hell, even a theatrical movie... I don't see that scene, even in suggestion, ever reaching film if this movie were to be remade and I'm not going to reveal it, you'll just have to read the book.) And gone is the origin of It. No, those things are forgivable... let's get to what isn't.<br /><br />Personal Bastardization: I felt jipped when they finally confronted It and the whole deadlights business was dumbed down. It wasn't supposed to be hypnotic, it was a staring contest, that would eventually lead into the Ritual of Chud. This point is missed. And then the Turtle (don't ask, read) is also gone, losing the relation to the universe that Stephen King set up in the novel. It's no wonder that the scene of Patrick Hockstetter and his demented fridge (aside from it being made for TV and that scene would never be allowed), as the dealings of the Other weren't explored or even mentioned. I wanted to see how they portrayed the whole scene and they didn't even have it, which ruined the entire final confrontation at the end.<br /><br />Universal Bastardization: The vow to return. In this, they easily walk out of the sewer and look outward, where Bill has them promise to return. In the novel, they crawl from there, exhausted and bewildered. Instead, there is no forced promise; they do it themselves, cutting their palms with a glass Coke bottle and making a blood pact that they would return if It was still alive. And the meaning disappeared as well, but I won't get into why, for fear of telling too much of the book, which I truly hope the readers of this review will read.<br /><br />OK, I suppose I should get onto why I let this have two stars instead of one if I hated what it had done to the book, right? There are some beautifully horrifying scenes, such as when Beverly exits her childhood home and sees a balloon bouncing down the road, laughing. The sharkteeth in Pennywise's mouth aren't used well, but they look scary. And there was the great scene when they were children, where they hold hands in a circle and Stan suddenly finds himself holding hands with the clown. The acting is decent for a TV Movie and there are a few notable celebrities.<br /><br />These few things aren't enough to make the movie good, and it really would only be scary for young children, who probably shouldn't be watching it anyway.<br /><br />With the same budget and time space, a decent movie of "It" could have been made. Instead, there's this trash. I can only hope that someday, there will be another version of this created, one that captures the emotion, atmosphere, and incredible imagination that formed Stephen King's masterpiece of a novel, "It."