Een documentaire die zijn hart op de tong draagt, is vaak een documentaire die zijn ogen op de hoofdprijs gericht houdt. En een paar dagen na het zien van de teleurstellend oppervlakkige 'American Hardcore' werpt 'Metal: A Headbanger' een uitdaging op in de eerste scènes waarin een uitgeputte jongeman met een microfoon er nadrukkelijk aan toevoegt dat 'punk-demonen niet in deze wereld thuishoren'. Sam Dunn, een Canadese metalhead annex antropoloog, begint aan een persoonlijke odyssee naar de Verenigde Staten, Duitsland, Groot-Brittannië en Noorwegen om de groten der aarde op het gebied van metaal te interviewen om erachter te komen waarom metaal zo belasterd wordt en om de obsessie te peilen die het in het hele legioen opwekt. Dunn geeft een nieuw perspectief op de zelfbewuste, waarneembare fanbase en groeperingen door zijn reis op een geformaliseerde, maar nooit didactische manier te verpersoonlijken door zijn subjecten en geïnterviewden als verwante geesten te benaderen. Hij geeft erudiete interviews met de belangrijkste en invloedrijkste persoonlijkheden uit de subcultuur en bereikt zijn eerste doel door hun beredeneerde, weloverwogen opvattingen over metaal te vergelijken met de irrationele angst dat groeperingen die voor de belangen van de minderheid opkomen, strijd hebben geleverd. Maar in een van de aangrijpendste interviewreeksen van de film geeft hij ook toe dat er groepen zijn die de destructieve staat van hun persoonlijkheidscultus te ver doorvoeren. Door zijn academische achtergrond heeft hij een zekere legitimiteit en de documentaire probeert het stigma van een pedagogische structuur te doorbreken door een innovatief en toegankelijk gebruik van de documentaire te maken binnen een documentairedocumentaire, waardoor Dunns individuele waagstuk wordt benadrukt in zijn levenslange fascinatie.
A documentary that wears its heart on its sleeves is often a documentary that keeps its eyes on the prize. And just days after viewing the disappointingly cursory "American Hardcore", "Metal: A Headbanger's Journey" throws down a challenge in its first scenes when a frazzled youth with a microphone makes sure to add that "punkdoes not belong in this world". Canadian metalhead cum anthropologist, Sam Dunn heads off on a personal odyssey to the United States, Germany, the UK and Norway to interview metal's luminaries and academics with two purposes in mind  to find out why metal has been so maligned and to gauge the obsession it inspires throughout its legion. Dunn angles a new perspective on its self-aware, perceptible fanbase and bands by personalising his journey in a formalised, but never didactic way, of approaching his subjects and interviewees as kindred spirits. He features erudite interviews with the subculture's leading and most influential personalities and accomplishes his first goal by juxtaposing their reasoned, informed views on metal with the irrational fear that advocacy groups have waged battles over. But in one of the film's most harrowing interview sequences, he also concedes that there are some bands that take the transgressive state of their cults of personality too far. Dunn's academic background allows him certain legitimacy and the documentary does try to counter the stigma of a pedagogic structure by employing some innovative and accessible use of the documentary within a documentary footage, accentuating Dunn's individual venture into his lifelong fascination.