Terwijl ik naar _Assassination Tango_ keek <0xE2><0x80><0x93> Robert Duvalls vervolg op zijn regiedebuut, _The Apostle_ <0xE2><0x80><0x93> werd ik vaag herinnerd aan de vergelijkbare thematiek van _The Dancer Upstairs_ (die ook werd geregisseerd door een doorgewinterde acteur-regisseur <0xE2><0x80><0x93> John Malkovich), in die zin dat ze allebei gaan over een man-op-missie die valt voor een danslerares. Toch behandelen de twee films het onderwerp op zo opvallend verschillende manieren dat elke overeenkomst volkomen toevallig is. Terwijl _The Dancer Upstairs_ een duistere romance was, is _Assassination Tango_ een verrassend luchtig drama zonder de vereiste liefdesrelatie die door zijn voorgangers is ontwikkeld. Er is romantiek, maar die gaat nooit verder dan vriendschap, wat heel verfrissend is in zo'n genrefilm <0xE2><0x80><0x93> en laat er geen misverstand over bestaan: dit is een genrefilm. Het verhaal volgt een dag-en-nacht-en-nacht-danser (Duvall) die een relatie opbouwt met een vrouw (Kathy Baker) en haar dochter (Katherine Micheaux Miller), die allebei <0xE2><0x80><0x93> zoals het genre vereist <0xE2><0x80><0x93> niet op de hoogte zijn van zijn beroep. Als hij een baan krijgt in Buenos Aires, ontdekt hij de tango (en wordt hij er verliefd op) en de mooie vrouw (Luciana Pedraza) die hem de tango leert. De film volgt elke regel in het boek <0xE2><0x80><0x93> inclusief de 'hij-wil-het-echt-voor-de-verjaardag-van-zijn-dochter Maar het verschil is dat het hier wél werkt; Duvall geeft de film net genoeg originaliteit en oprechtheid mee dat je nauwelijks merkt hoe formulair het allemaal is. Het andere aspect van Assassination Tango dat het onderscheidt van zijn soortgenoten is de klassieke sfeer: er zijn hier geen hightech actiescènes of overbodige seksscènes <0xE2><0x80><0x93> alleen maar een prachtig landschap en schitterende dans. Het dansen is zelfs zo intrigerend en verleidelijk dat het de weinige actiescènes volledig overschaduwt. De optredens zijn om verschillende redenen interessant: mijn eerste indruk van Duvall was dat zijn rol geknipt zou zijn voor Robert DeNiro. Maar naarmate ik de film begon te accepteren zoals hij was in plaats van zoals ik verwachtte dat hij zou zijn, begon ik de eerlijkheid en kwetsbaarheid te waarderen die hij in de rol legde (en hetzelfde kan gezegd worden van zijn regie en tekst). Baker krijgt nauwelijks speeltijd, en als ze die wel krijgt, is het vaak zonder dialoog, maar Pedraza steelt elke scène: haar acteerwerk is zo naadloos en authentiek dat we elke keer dat ze NIET op het scherm is, wachten tot ze terug is. Het zou gemakkelijk zijn om de film te bekritiseren omdat hij te maf is (Duvalls diverse kostuums zijn Clouseau-waardig <0xE2><0x80><0x93> een ervan compleet met nepbaard), maar dat zou betekenen dat we de ouderwetse charme zouden verwaarlozen. Ik heb één probleem met de film, en dat is wanneer Duvall (achteraf gezien) probeert zijn relatie met Pedraza meer te laten lijken dan het in werkelijkheid was: ze zijn niet lang genoeg bij elkaar om de poging tot een liefdesverhaal geloofwaardig te maken, maar dat is vergeeflijk. Het is beslist geen geweldige film, maar _Assassination Tango_ is een waardige aantekening in het cv van een filmmaker die duidelijk weet wat hij doet.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E>
While watching Assassination Tango -- Robert Duvall's follow-up to his directorial debut, The Apostle --, I was vaguely reminded of this year's similarly themed The Dancer Upstairs (which was also directed by a veteran actor-turned-director -- John Malkovich), in that they both deal with a man-on-a-mission who falls for a dancing instructor. Yet the two films handle the subject in such strikingly different manners that any similarity is completely coincidental. While The Dancer Upstairs was a dark romance, Assassination Tango is a surprisingly light drama devoid of the required love affair that's been established by its predecessors. There IS romance, but it never progresses beyond friendship, which is very refreshing to see in such a genre film -- and let there be no misunderstanding: this IS a genre film. The story follows a dancer-by-day, assassin-by-night (Duvall) who's been building a relationship with a woman (Kathy Baker) and her daughter (Katherine Micheaux Miller), both of them -- as the genre demands -- unaware of his profession. When he's assigned a job in Buenos Aires, he discovers (and falls in love with) the tango -- as well as the beautiful woman (Luciana Pedraza) who teaches it to him. The movie follows every rule in the book -- including the "he-really-wants-to-make-it-for-his-daughter's-birthday-but-something-comes-up" twist --, but the difference is that it actually WORKS here; Duvall injects just enough originality and sincerity into the film that you hardly notice how formulaic it all is. The other aspect of Assassination Tango that sets it apart from its kin is its classic feel: there are no high-tech action sequences or gratuitous sex scenes here -- just beautiful scenery and stellar dancing. In fact, the dancing is so intriguing and seductive that it completely overshadows the few action scenes. The performances are all interesting for different reasons: my first observation about Duvall was that his role would have been tailor-made for Robert DeNiro. But as I began to accept the film for what it was rather than what I expected it to be, I started to appreciate the honesty and vulnerability he brought to the part (and the same can be said of his direction and writing). Baker hardly gets any screen time, and when she does its often sans dialogue, but Pedraza steals each scene regardless: her acting is so seamless and authentic that any time she ISN'T on-screen we spend waiting for her to return. It would be easy to criticize the film for being border-line silly (Duvall's various costumes are Clouseau-worthy -- one of them complete with a fake bushy beard), but this would mean neglecting its old-fashioned charm. If there's one quibble I have with the film, its when Duvall tries (in retrospect) to make his relationship with Pedraza seem like more than it really was: they aren't together long enough to make the attempted love story believable, but this is entirely forgivable. By no means a great film, Assassination Tango is a worthy entry in the resume of a film-maker who clearly knows what he's doing.<br /><br />Grade: B+