De eerste 25 minuten van deze film bestaan uit een spervuur van muzieknummers die bedoeld zijn om je in het verhaal te lanceren en om het leven van de hoefsmeden in het vaudevilletheater samen te vatten. Er is slechts één ontwikkeling in het verhaal die met tegenzin wordt vermeld (de kinderen gaan naar een katholieke school), maar het gewaagde muzikale gambiet is een flop... Het houdt de film gewoon veel te lang oppervlakkig.<br />Er zijn musicals waarin mensen die in gezang uitbarsten er niet vreselijk uitzien. De preoccupaties van de Donahues zijn niet mijn preoccupaties geworden. Hun triviale verhaal trok geen greintje belangstelling van mij. De muzieknummers zijn een vreemde mengeling van trivialiteit die met grenzeloze energie wordt gepresenteerd. Ze huppelen allemaal door de 'optredens' in een poging grappig of sympathiek te zijn. Moet er echt nog een keer gezegd worden dat het gewoon klote is om mensen te zien beroven en treiteren?<br />De film valt op als een treinramp. Het publiek dat Johnny Ray, Marilyn Monroe, Ethel Merman, Donald O'Connor en Dan Dailey wil zien, is duidelijk verschillend. Ze doen allemaal hun uiterste best, in de overtuiging dat tienduizend volt aan persoonlijkheid dit zwakke idee zal doen verdwijnen, maar ze hebben het mis. Hoewel Merman en Dailey als bezetenen hun best doen om je ervan te overtuigen dat ze charme hebben, zijn ze allebei alleen maar snerpend. De 3 mannelijke hoofdrollen zijn allemaal irritant. Dagelijks is lauw en onsympathiek. Ray is een watje. O'Connor is iets minder irritant dan gewoonlijk. Wat is de aantrekkingskracht van een huiselijk schoffie met een zingende stem die klinkt als een hak die over de vloer wordt gesleept?
The first 25 minutes of this movie are a barrage of musical numbers meant to launch you into the narrative and to sum up the hoofers life in vaudeville. There's only one narrative development resentfully included (the kids go to catholic school), but the daring musical gambit is a flop  It just keeps the movie shallow for way too long.<br /><br />There are musicals where people breaking into song don't look awful. The Donahues preoccupations did not become my preoccupations. Their trivial story did not draw an ounce of interest from me. The musical numbers are an odd mix of triviality presented with boundless energy. All of them clown their way through the 'performances' in an effort to be funny or likable. Does it really need to be said again that having to watch people mugging and clowning just sucks? <br /><br />The movie is notable as a casting trainwreck. Audiences who want to see Johnny Ray, Marilyn Monroe, Ethel Merman, Donald O'Connor, and Dan Dailey are distinctly different. All of them give it their all, believing that ten thousand volts of personality will put this flimsy idea over, but they're wrong. Despite Merman and Dailey frantically working to persuade you they have charm, they're both just strident. The 3 male leads are all annoying. Daily is tepid and unlikable. Ray is a wussbag. O'Connor is a smidge less annoying than usual. And Merman? Ugh! What is the appeal of a homely guttersnipe whose singing voice sounds like a heel dragged across a floor?