Bobbie Gentry's album _Ode to billy Joe_ haalde in de jaren zestig de top van de Amerikaanse hitlijsten niet en de titeltrack werd voor velen van die generatie een muzikale toetssteen. Het was een ballade en het verhaal ging over een boerenmeisje op het platteland van Mississippi dat via een terloops gesprekje aan de keukentafel te weten komt dat Billy Joe McAllister van de brug over de Tallahatchie is gesprongen. Gentry's lied, eenvoudig geschreven en uitgevoerd, had iets mysterieus, want het was duidelijk dat er een onbekende relatie bestond tussen de zanger en Billy Joe. Hoewel Gentry veel liet doorschemeren, gaf ze geen details en lieten haar luisteraars zelf hun conclusies trekken. Een van de populairste ideeën over het nummer was dat Billy Joe zwart was en dat het 'iets' dat hij en de zanger van de Tallahatchie-brug hadden gegooid hun in het geheim geboren kind was. In veel opzichten paste deze interpretatie bij de tekst die Gentry had geschreven. Maar Gentry had het mysterie zelf niet opgelost en hoewel ze er in de loop der jaren vaak op had aangedrongen, had ze nooit precies verteld wie Billy Joe was, wat de relatie was geweest en wat er van de brug was gegooid. En zelfs niet of het 'iets' dat van de brug was gegooid wel relevant was.<br />En daar was Hollywood. Vermoedelijk verwierpen de hoge heren het idee om Billy Joe zwart te maken. En dat is niet zonder reden, want Gentry heeft nooit gezegd dat hij zwart was. En als hij inderdaad zwart was, zou de hele plot van de film duidelijk zijn op het moment dat het personage op het scherm verscheen. Dus bedachten ze iets anders. Halverwege de jaren zeventig beschouwde Hollywood homoseksualiteit als een smerig geheim dat alle smerige geheimen tenietdeed, en in de meeste films waren homo's in het beste geval wanhopig ongelukkig.<br />Nu was het idee dat Hollywood had bedacht op zich niet zo slecht, en als je bedenkt wat ze ermee hadden kunnen doen, zijn de mogelijkheden echt intrigerend. Maar wat ze er in feite mee deden was iets heel anders. Niet alleen de plot en het script waren slecht, ze waren zo slecht dat het gewoon g<0xC3><0xAA>nant was, en telkens wanneer de film ter sprake kwam, kon ik een onwillekeurige huivering niet onderdrukken.<br />Maar er is een geweldige ironie. Als Hollywood een film over Mississippi wil maken, gaat die bijna nooit naar Mississippi; in plaats daarvan gaat de regisseur naar Florida, of naar South Carolina, of Georgia, of hij filmt de film gewoon op een achteraflocatie in Los Angeles. Het resultaat is natuurlijk dat de film overal lijkt te zijn behalve in Mississippi. Maar hoewel Max Bear als regisseur niet veel voorstelt, filmde hij de film wel in Mississippi, en wat dan? 'Dat is een van de dingen die ik zo leuk vind aan deze film,' zei ze. 'Het is een van de dingen die ik zo leuk vind aan deze film. Het is een van de dingen die ik zo leuk vind aan deze film, en dat is dat hij hem heeft opgenomen bij de oude Talliahatchie-brug, dus voor deze ene keer hebben ze op z'n minst een deel ervan goed gedaan. En de cast is ook heel goed, vooral Glynnis O'Connor. Dus de elementen waren er: hij zag er goed uit, de cast was sterk, en ze hadden een idee met mogelijkheden. Maar in werkelijkheid maakt dat het uiteindelijke resultaat alleen maar nog ongelukkiger.'<br />'Als je een fan van het nummer bent, of als je net als ik in Mississippi bent opgegroeid, wil je deze film misschien één keer zien. Maar geloof me: één keer is genoeg. Het gaat je niet om de song en je hebt er geen belangstelling voor om te zien hoe het platteland van Mississippi er in werkelijkheid uitziet in tegenstelling tot hoe Hollywood denkt dat het eruitziet, maar je moet dit nummer mijden als de pest.<br /><br />Gary F. Taylor, alias GFT, Amazon Reviewer.
Bobbie Gentry's album ODE TO BILLY JOE knocked The Beatles' SGT. PEPPER off the top of the American music charts in the 1960s, and the title track became a musical touchstone for many of that generation. It was a ballad, and it offered the story of a rural Mississippi farm girl who learns through casual conversation over the kitchen table that Billy Joe McAllister has jumped off the Tallahatchie bridge. Simply written and performed, Gentry's song had an aura of mysterious tragedy, for clearly there was some unknown relationship between the singer and Billy Joe--and while Gentry implied a great deal, she did not specify the details, leaving her listeners to wonder and make interpretations of their own.<br /><br />One of the most popular ideas about the song was that Billy Joe was black, and that the "something" he and the singer had been seen throwing off the Tallahatchie bridge was their secretly born infant--and in many respects this interpretation fit the details of the lyrics Gentry wrote. But Gentry herself left the mystery intact, and although often pressed over the years, she wisely never specified exactly who Billy Joe was, what the relationship had been, what had been throw off the bridge--or even if the "something" thrown off the bridge was even relevant.<br /><br />Enter Hollywood.<br /><br />Presumably the powers that be rejected the idea of making Billy Joe black--and there is some justification there, for Gentry never said he was, and if indeed he was black the entire plot of the film would be obvious the instant the character appeared on the screen. So they came up with a different twist. In the mid-1970s, Hollywood considered homosexuality to be the dirty secret to end all dirty secrets, and films still generally presented gay characters as desperately unhappy at best.<br /><br />Now, the general idea that Hollywood came up with wasn't in and of itself bad--and if you consider what might have been done with it the possibilities are really intriguing. But what they did with it in fact was an entirely different matter. Not only is the plot and script bad, they are so bad that they are downright embarrassing, and whenever the film is mentioned I find myself unable to suppress a reflexive cringe.<br /><br />But there is a tremendous irony here. When Hollywood wants to a movie about Mississippi, it almost never actually goes to Mississippi; instead, the director goes to Florida, or South Carolina, or Georgia, or just shoots the film on a Los Angeles backlot. The result, of course, is that it looks like anywhere except Mississippi. But while Max Bear is no great shakes as a director, he actually did film the movie in Mississippi, and what's more he filmed it around the old Talliahatchie bridge, so for once they got at least that much right. And the cast is also quite good, particularly lead Glynnis O'Connor. So the elements were there: it looked right, the cast was strong, and they had an idea with potential. But in truth, that just makes the actual result that much more unfortunate.<br /><br />If you're a fan of the song, or if you grew up in Mississippi as I did, you might want to sit through this film once. But trust me: once will be enough. And if you don't care about the song and have no interest in seeing what rural Mississippi actually looks like as opposed to what Hollywood thinks it looks like, you need to avoid this one like the plague.<br /><br />Gary F. Taylor, aka GFT, Amazon Reviewer