Er zijn mensen die proberen 'Nadja' weer op te eisen <0xE2><0x80><0x93> samen met Abel Ferrera's 'The Addiction', de meest bespottelijk pretentieuze film die ooit is gemaakt, waarbij het publiek wordt bestookt met Wim Wenders-achtige klodders pseudo-filosofisch gebazel en zogenaamd 'artistieke' kreten van visuele onsamenhangendheid <0xE2><0x80><0x93> door te suggereren dat het komisch is. Maar om wat te lachen? Horrorfilms? Je moet weten wat horrorfilms doen voordat je ze kunt bespotten, en regisseur Almedeyra heeft geen flauw idee. Amerikaanse onafhankelijke films? Waarschijnlijk wel, maar ze reproduceren die geestdodende mentaliteit zo trouw dat ze vergeten er grappig over te zijn. Studenten wier existentiële angst en verheven ideeën over'schoonheid' tot uitdrukking komen in _My Bloody Valentine_? Beslist. Ze is zo adembenemend mooi in haar door een ontwerper ontworpen Grim Reaper-cape, dat ze zelfs de Dood uit 'Het Zevende Zegel' zou kunnen vervangen als mijn iconische nachtmerrie.
There are some people who try to reclaim 'Nadja' - along with Abel Ferrera's 'The Addiction' the most stultifyingly pretentious film ever made, bludgeoning the audience with Wim Wenders-like globs of pseudo-philosophical gabble and supposedly 'arty' screes of visual incoherence - by suggesting it is comic. But laughing at what, exactly? Horror films? You have to know what horror films do before you can mock them, and director Almedeyra hasn't a clue. American indie films? Probably, but it replicates that mind-numbing mindset so faithfully, it forgets to be funny about it. Students, whose existential angst and elevated notions of 'beauty' find expression in My Bloody Valentine records? Definitely. Elena Lowenstein as Dracula's Daughter (and Breton's Nadja?) is so gorgeous in her designer Grim Reaper cape, she may even replace Death from 'The Seventh Seal' as my iconic nightmare of choice.