Helen Lyle (Virginia Madsen) is doctoraalstudente en de vrouw van een collageleraar. Voor haar scriptie doet ze onderzoek naar urban legends en mythologische folklore. Maar er is één legende die haar aandacht trekt en haar naar een vervallen huizenblok leidt waar de bewoners geloven dat de moorden die daar zijn gepleegd, zijn gepleegd door de moordlustige seriemoordenaar The Candyman (Tony Todd). Een mysterieuze figuur die opgeroepen kan worden door zijn naam vijf keer te herhalen terwijl hij in de spiegel kijkt. Dat doet Helen, en nu verandert haar leven in een afgrijselijke nachtmerrie, die heen en weer geslingerd wordt tussen werkelijkheid en mythe, naarmate ze dichter bij de waarheid over de Candyman komt.<br />De tweede keer, en dit gedenkwaardige stuk heeft niets van zijn effect verloren. Het is niet alleen een ongelooflijk oubollige griezelfilm die erin slaagt een intrigerende, ingenieuze plot te creëren met zo'n verontrustende fysiologische toon, maar die ook een paar over het algemeen afgrijselijke schokken teweegbrengt die je besluipen en die niet voor de teergevoeligen zijn. Dus is het verre van je normale slachter en concentreert het zich voor de verandering eens niet op het geweld. Niet alleen bouwt de plot constructief op deze mystieke legende, maar er is ook een solide sociaal commentaar over de houding ten opzichte van rassen en sekse, wat meer toevoegt aan deze knap gelaagde plot (of moet ik zeggen tragische liefdesgeschiedenis). Wat zo geweldig aan het scenario is, is dat je je zelf ongerust voelt over wat' Het verhaal gaat over wat er gebeurt met de hoofdpersoon en waar dit verhaal naartoe gaat door in te spelen op wat mensen geloven en hoe die overtuigingen hen kunnen overweldigen. Bovendien maakt de film goed gebruik van de sombere omgeving van Chicago. Niet alleen heeft de film inhoud, maar hij heeft ook stijl. De visie van Bernard Rose is heel briljant, en Rose vermengt prachtig beeldmateriaal dat de mythe en de werkelijkheid op een schitterende manier aaneenrijgt. Vooral de goed geconstrueerde ontmoetingen tussen Helen en de Candyman <0xE2><0x80><0x93> die scènes waren ongelooflijk huiveringwekkend. Hij creëert zo'n sombere en donkere sfeer in deze vervallen gebouwen vol levendige kunst, dat de rijk gelaagde aura hand in hand gaat met de sombere legende. Het trage tempo van de film is perfect; er zijn geen vervelende vlekken omdat je helemaal opgaat in het verhaal en de verrukkelijke uitvoeringen. Het aantal doden is niet groot, maar er zijn een paar echt gruwelijke sterfgevallen, met A LOT-bloed. De make-up en de special effects zijn buitengewoon attent en inventief. De uiterst effectieve score van Phillip Glass verdient zo veel lof. Geruststellend, maar ook angstaanjagend, en het was ongelooflijk effectief om naar zo'n almachtige klap toe te werken. Een andere bonus was het zijdezachte camerawerk; de uitgebalanceerde plattegrond van Chicago werd vastgelegd met een heleboel verbluffende foto's van Ariel (geweldige intro). Al met al was ik gewoon verbaasd over deze prachtig voorbereide productie.<br />Wat een horroricoon! Tony Todd weet zo'n angstaanjagende en diepgravende voorstelling neer te zetten als de mythische figuur The Candyman. Volgens mij veegt deze griezelfiguur de vloer aan met de andere iconen van zijn genre, en wie heeft hem gecreëerd? Niemand anders dan de duistere geest van Clive Baker (Hellraiser), die deze angstaanjagende thriller tot leven brengt, die in wezen is gebaseerd op Bakers korte verhaal The Forbidden. Hij kwam met een unieke griezelfiguur die ronduit angstaanjagend is, volkomen authentiek en heel diepzinnig. Maar Tony Todds torenhoge gestalte en griezelige stem hebben daar veel aan te danken, en je moet ervan trillen in zijn aanwezigheid! Virginia Madsen geeft een schitterende vertolking van Helen Lyle, die we echt heel graag mogen en die precies hetzelfde voelt als zij. Goede bijrollen van Xander Berkley als Helens Echtgenoot, Kasi Lemmons als haar vriend/leerling die ook met haar aan hun scriptie werkt en Vanessa Williams als Anne-Marie McCoy, die in het vervallen landgoed woont. De dialoog zat vol diepgang, maar was ook doorspekt met interessante onderwerpen en Todds zinnen waren vrij poëtisch en vloeiend.<br />Het enige 'kleine' negatieve zou voor mij het einde zijn. Bij het tweede einde voelde ik me een beetje teleurgesteld en ik dacht dat het misschien wel zonder had gekund. Het voelde gewoon tactvol aan. Maar dat was het niet.' Om te voorkomen dat het echt eng wordt, is hij ook nog eens behoorlijk wankel.<br />Om in de stemming te komen, zeg ik dat het beslist een film is om's avonds laat in je eentje te bekijken.<br />Een van de slimme griezelfilms (zij het niet de beste) van dat teleurstellende decennium dat ze de jaren negentig noemen voor griezelfilms. Als je op zoek bent naar een serieuze griezelfilm (voordat de imitators van Scream de spot dreven met het slasher-subgenre), kan ik deze provocerende slasher die het publiek niet uitschakelt ten zeerste aanbevelen.
Helen Lyle (Virginia Madsen) doctoral student, and wife of a collage professor, is doing research on urban legends and mythological folklore for her school thesis. Though, there is one legend which gets her attention and leads her to rundown housing block where the residents believe that the murders that took place there were done by the hook-handed serial killer The Candyman (Tony Todd). A mysterious figure that can be summoned by repeating his name five times while looking in the mirror. Which Helen does and now her life turns into horrifying nightmare, which teeters between reality and myth, as she gets closer to the truth about the Candyman.<br /><br />Second time around and this memorable piece hasn't lost any of its effect. It's not only a incredibly brood horror film that manages to create an creeping/ingenious plot with such an unsettling physiological tone, but also providing some generally horrific shocks that creep up on you and aren't for the squeamish. So, it's far from your normal slasher and it just doesn't concentrate on the violence for a change. Not only does the plot build on this mystical legend constructively, but also there's also some solid social commentary on the mindset towards race and sex, which added more to this cleverly layered plot (or should I say tragic love story). What is so great about the screenplay is that you yourself feel apprehensive to what's happening to the protagonist and to where this story is heading by playing on what people believe and how these believes can overcome them. Plus it makes great use of the Chicago's gloomy surroundings. Not only does the film have substance, but also style to boot. The direction by Bernard Rose is quite brilliant, with Rose superbly mixing visuals that gel myth and reality superbly. Particularly the well-crafted encounters between Helen and the Candyman - these sequences were incredibly hair-raising. He creates such a glum and dark atmosphere within these rundown buildings filled with vibrant artwork, the richly layered aura goes hand-to-hand with the moody legend. The slow pacing of the film is perfect; there are no tedious blotches because you are totally wrapped in the story and by the delightful performances. The death toll isn't big, but there are some real gruesome deaths, with A LOT blood. The make-up and special effects are extremely thoughtful and inventive. Phillip Glass' extremely effective score deserves such high praise. Soothing, but also haunting and was incredibly effective towards building towards such an almighty blow. Another bonus was the smooth as silk camera-work; it captured the balanced layout of Chicago with plenty of stunning Ariel shots (great intro). Overall, I was just amazed by this beautifully planned production.<br /><br />What a horror icon! Tony Todd totally nails down such a terrifying and profound performance as the mythical being The Candyman. I believe this horror character totally wipes the floor clean of the other icons of its genre and who created him? No other than from the dark mind of Clive Baker (Hellraiser), who brings this frightening thriller alive, which is basically based on Baker's short story - The Forbidden. He came up with a unique horror character that's downright unnerving, completely authentic and has a lot of depth. But Tony Todd's towering figure and eerie voice has a lot to owe to that and to make one tremble in his presence! Virginia Madsen gives a stellar performance as Helen Lyle, who we really do care for her and feel what she is feeling. Good supporting roles from Xander Berkley as Helen's Husband, Kasi Lemmons as her friend/student who's also working with her their thesis and Vanessa Williams as Anne-Marie McCoy who lives in the rundown estate. The dialogue was packed with depth, but also laced with interesting topics and Todd's lines were pretty much poetic and smooth.<br /><br />The one and only "small" negative would be the ending for me. I was somewhat let down by the second ending and I thought maybe it could've done without it. It just felt tact on. Anyhow it didn't stop it from being damn right creepy and it does pack a real unsteadiness.<br /><br />To get in the mood of it, I say it's definitely a film to watch late at night alone.<br /><br />One of the clever horror films (if not the best) of that disappointing decade they call the '90s for horror films. If you're looking for a serious horror (before Scream's imitators made a mockery of the slasher sub-genre), I highly recommend this provocative slasher that doesn't cop out the audience.