'The Late Show' is de onverwachte combinatie van verschillende dingen. Onverwacht, niet vanwege het genre, maar vanwege de tijd waarin de film zich afspeelt. Het is geen erg pakkende film, en zeker niet helemaal rechttoe rechtaan in vergelijking met de film noirs waar hij zo openlijk door wordt beïnvloed. Net als de B-films die ooit maandelijks werden uitgebracht met niet meer dan een goede hoofdrol en een snel script, creëert Robert Benton zijn film in ongeveer dezelfde stijl.<br />De verrassing is Art Carney, die een van zijn vele indrukwekkende optredens geeft. Hij maakt het personage echt, in een soepel script dat vraagt om dat soort aandacht. Lily Tomlin is zeker overtuigend, een nerveuze persoonlijkheid die nooit in een klassieke film van dit type zou voorkomen, maar hier helemaal op haar plaats is. Ik vind 'The Late Show' mooi, het gevoel en de houding ervan. Het is iets vluchtigs, maar een goede tijd en een paar dingen om over na te denken.
"The Late Show" is the unexpected combination of several things. Unexpected, not because of the genre, but because of the era. The isn't a very reaching film, and certainly not totally straight-faced compared to the film noirs it is very openly influenced by. Just like the B movies that were once churned out monthly with nothing more than a good lead and a fast-paced script, Robert Benton creates his film in much the same style.<br /><br />The surprise is Art Carney, giving one of his many more impressive performances. He makes the character real, in a lean script that begs for that kind of focus. Lily Tomlin is certainly convincing, a jumpy personality that would never be present in a classic film of this type, but feels perfectly at home here. I like the look of "The Late Show", the feel and attitude of it. It's a passing thing, but a good time and a thing or two to think about.