Mijn ervaring met deze film heb ik ondergaan zonder van tevoren iets over het verhaal te weten. Het was een schokkende, emotionele ervaring, dus om die mogelijkheid te behouden voor degenen die ik hoop dat ze hem zullen zien, zal ik voorzichtig te werk gaan. Wat ik wil zeggen is dat de structuur de basis van het effect is. Het begint met een aangename sfeer, volkomen nietsvermoedend. Dan komen er onheilspellende scènes die de personages achteraf lijken te vergeten. Dan een duik in een totaal andere wereld, voor onbepaalde tijd. Dan keert de aanvankelijke stemming terug zonder ook maar een greintje geloofwaardigheid te hebben verloren. Dan keren we terug naar de diepe subjectiviteit van de alternatieve stemming, en als we terugkomen, zijn we, hoe onveranderd de aanvankelijke sfeer ook blijft, nooit meer dezelfde. <br />Let op de titel. Sophie's Choice. En let dan op dat er in wezen maar drie mensen in voorkomen: Meryl Streep, Kevin Kline en Peter MacNichol. Je eerste neiging om te bepalen wat het personage van de titel zal kiezen, blijkt een verontrustende openbaring te zijn van het weinige dat we in ons leven hebben meegemaakt. Wat weten we? Wat de meest aangrijpende of extatische momenten zijn geweest van de momenten waarop we hebben geleefd, kunnen nauwelijks afbreuk doen aan de mogelijkheden van het leven, gezien de oneindige omvang van de menselijke natuur. De relatie tussen twee van de personages is een getuigenis van waar een mens wel en niet mee kan leven, en waar een mens niet zonder kan leven. De bemiddelende hoofdpersoon van Peter MacNichol komt dat te weten, en wij ook, via hem. Als we zo oud zijn als hij, geloven we nooit mensen, hoezeer we ze ook respecteren of liefhebben, als ze ons vertellen dat er zoveel is dat we niet begrijpen. Als de film begint, worden we voorgesteld aan de twee mensen die hij toevallig ontmoet als hij naar Brooklyn verhuist. Ondanks onze, en zijn, eerste reactie op hen, beginnen we te geloven dat we hen kennen en begrijpen. We hebben geen reden om te geloven dat als ze zich gedragen, spreken en reageren, ze alles verzinnen of ontkennen. Bij nader inzien kan de laatste zin die we Sophie horen zeggen tegen de ontvankelijke jonge hoofdpersoon, op geen enkele manier haar ware reden aangeven om het te zeggen, of het nu waar is of niet. Alle drie de hoofdrollen worden steeds duidelijker en zelfs unieker, maar Streep verdiende al haar lof. Ze levert werkelijk een van de beste vertolkingen af die ik ooit bij een dramatisch medium heb gezien. Zoals ik al zei, verzint en ontkent ze niet, maar geeft ze een authentiek facet van de complexiteit van de menselijke natuur weer, dat in de eerste scènes normaler en sexyer is, voordat ze ons laat zien wie Sophie in werkelijkheid is. Voor velen is het een mysterie hoe iemand met een buitenlands accent spreekt, in dit geval van cruciaal belang voor haar rol, en zelfs de corresponderende taal spreekt, zonder te doen alsof of te imponeren of indruk te maken. Er is geen enkel teken van een naad waardoor we een glimp kunnen opvangen van de duivel die prada draagt, of van het avontuurlijke moedertje in The River Wild. Zonder tot het uiterste te gaan, blijft er in deze film nauwelijks een emotie over die niet door Streep wordt vertroebeld.<br />Sophie's Choice ziet eruit alsof hij net zo goed met een zachte lens had kunnen worden opgenomen, een film waarvan de steigers de Oscarwinnende ster vormen. Ik kan je niet vertellen hoe tegenstrijdig dat beeld is, en hoe griezelig relevant die misleiding is als vergelijking met de film zelf. Er is een rauwheid die onaangeroerd blijft door veel filmmakers die beter zijn dan hij die dit heeft geregisseerd, Alan J. Pakula, die het ook heeft aangepast uit de roman van William Styron. De structuur van de film kan gemakkelijk onevenwichtig aangevoeld hebben. Zijn visuele keuzes kunnen gemakkelijk afwisselend over- en onderbelicht hebben aangevoeld. We beseffen later dat een handjevol vroege bepaalde scènes die in het begin als sentimentele Americana aanvoelen, emotionele dwaalsporen zijn. Hij wist eenvoudig, ondanks beproefde en waarachtige conventies, logica of praktijk, dat zijn visie zou werken. En het is een ongeëvenaarde filmische kracht.
My experience with this film was endured without knowing anything about the story ahead of time. It was a jarringly emotional experience, so to preserve that possibility for those who I hope will see it, I will tread gingerly. What I will say is that its structure is the bedrock of its effect. It begins with a pleasant atmosphere, entirely unsuspecting. Then come ominous scenes that the characters seem to pretend to forget afterwards. Then a plunge into an entirely different world indefinitely. Then the initial mood returns without having lost a shred of credibility. Then we return to deep subjectivity of the alternate one, and when we come back, no matter how unchanged the initial setting remains, we are never the same.<br /><br />Note the title. Sophie's Choice. Then note that it essentially features merely three people, Meryl Streep, Kevin Kline and Peter MacNichol. One's first inclination as to what the title character's choice shall be proves to be a disquieting revelation of what little we've experienced in our lives. What do we know? Whatever the most harrowing or ecstatic of the moments through which we've lived barely scratch the surface of life's possibilities owing to the infinite extent of human nature. The relationship between two of the characters is a testament to what a person can and can't live with, and what a person can't live without. Peter MacNichol's mediating protagonist learns this, and so do we, through him.<br /><br />When we are his age, we never believe people, no matter how much we respect them or love them, when they tell us that there is so much we don't understand. As the film begins, we are introduced to the two people he happens to meet when he moves to Brooklyn. In spite of our, and his, initial reaction to them, we grow to believe we know and understand them. We have no reason to believe that when they behave, speak and react, they are inventing or denying anything. Upon reflection, the last line we hear Sophie say to the impressionable young central character has no way of indicating her true reason for saying it, whether it's true or false.<br /><br />All three leads are becoming, deeply realized and even unique in their performances, but Streep deserved all of her acclaim. She truly delivers one of the best portrayals I have ever seen in any dramatic medium. Where she, as I said, neither invents or denies, intimates an authentic facet of human nature's intricacies, more normal and sexy in the early scenes before showing us who Sophie really is. It is a mystery for many how someone speaks in a foreign accent, in this case pivotal to her role, and even speaks the corresponding language, without pretending or affecting, or doing an impression. There is no sign of any seams through which we can glimpse the devil who wears prada or the adventure mom in The River Wild. Without leaning into any extremes, there is hardly an emotion left untackled by Streep in this film.<br /><br />Sophie's Choice appears as if it might as well be shot with a soft lens, a film whose scaffolding is its Oscar-winning star. I cannot tell you how contrary that appearance is, and how eerily relevant that deception is as analogy to the movie itself. There is a rawness that remains untouched by many filmmakers superior to he who directed this, Alan J. Pakula, who also adapted it from William Styron's novel. Pakula is sneaky. The structure of the film could easily have felt uneven. His visual choices could easily have felt alternately overdone and under. We realize later that a handful of early certain scenes which feel initially like sappy Americana are emotional red herrings. He simply knew, in spite of tried and true conventions, logic or practice, that his vision would work. And it is unqualified cinematic power.