Kon Mel Brooks dit hebben gezien voordat hij zijn scenario voor 'The Producers' schreef? De twee films hebben in elk geval veel gemeen. Helaas is 'Manhattan Parade' een schreeuwfestijn <0xE2><0x80><0x93> blijkbaar vertrouwde de filmregisseur er niet op dat de microfoons normale gesprekken zouden oppikken, en toen de film werd omgevormd van het echte toneel naar het balkon, zei niemand tegen de acteurs dat ze moesten ophouden met spelen. Er wordt zo veel geschreeuwd dat het al snel vermoeiend wordt. Waren de zinnen maar memorabel genoeg om geschreeuwd te worden.<br />Maar ik hield van de energie van de echtgenote, de elegante oplossingen van de onderzoeksdirecteur, en ja, de slappe nichtigheid van de artistiek directeur, een wandelend woordenboek van praktisch elk nichterig cliché dat er bestaat. Al die dingen werden onmogelijk toen de Code in werking trad, dus de film heeft zijn eigen interesses, al zijn het misschien vooral film- en cultuurhistorici.
Could Mel Brooks have seen this before he wrote his screenplay for "The Producers"? The two films sure have a lot in common. Unfortunately, "Manhattan Parade" is a shout-fest -- apparently, the movie director didn't trust the microphones to pick up normal conversations, and when the movie was converted from its live stage form, nobody told the actors to stop playing to the balcony. So much is screamed it becomes tiresome quickly. If only the lines were memorable enough to be screamed.<br /><br />But I liked the moxieness of the wife, the elegant solutions of the research director, and, yeah, the limp-wristed gayness of the artistic director, a walking dictionary of practically every gay cliché there is. All of this stuff became impossible once the Code kicked in, so the movie does have its interests, if perhaps mainly for film and cultural historians.