Als je van het verhaal houdt, hou je van het verhaal. Zo niet, dan geef je het waarschijnlijk niet meer dan een 'oké'. De film vereist dat het publiek de werkelijkheid een beetje moedwillig opschort, omdat er een paar enigszins mystieke thema's in de verhaallijn zitten. Maar omdat de film in wezen draait om de kracht van muziek, zijn de mystieke elementen logisch. Het gaat helemaal over geloof en geloof in het ontastbare.<br />Persoonlijk vond ik het een geweldig verhaal. En de muziek was fantastisch. Ik had de hele film lang kippenvel. Er lag waarschijnlijk zoveel nadruk op de muziek dat er minder karakterontwikkeling was dan veel mensen zouden willen. Dit aspect van de film beviel me echter wel, omdat je tussen de regels door moet lezen. Zelfs het einde wordt je niet netjes ingepakt en op een presenteerblaadje aangereikt. Er is geen ingepakte dialoog of epiloog, alleen de eigen conclusies van het publiek. Dus als je geen fantasie hebt, moet je thuisblijven.
If you love it, you'll LOVE it. If not, then the most you'll probably give it is an 'ok'. The movie requires the audience to have a somewhat willful suspension of reality as there are some slightly mystic themes interwoven in the storyline. But as the movie is basically centered on the power of music, the mystic elements make sense. It's completely about belief and faith in the intangible.<br /><br />Personally, I loved the story. And the music was amazing. I had goosebumps throughout the entire movie. In fact, there was probably so much emphasis on the music that there was less character development than a lot of people would like. I liked this element of the movie, though, as it requires you to read between the lines. Not even the ending is handed to you nicely wrapped and on a platter. There's no wrap-up dialogue or epilogue sequence, just the audience's own inferences. Hence, if you don't have an imagination, you should stay home.