De beste context om naar 'Het Verstijfde Woud' te kijken is de context van de eerste grote ramp van de twintigste eeuw: de Eerste Wereldoorlog (of, zoals hij toen werd genoemd, de Grote Oorlog). Ik had net een lange, grondige geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog gelezen toen ik dit boek zag, en hoewel dit zo'n twintig jaar na die verschrikkelijke catastrofe is (dat zijn alle oorlogen meestal, maar vooral deze), kun je nog steeds voelen dat er naschokken door dat troosteloze landschap rollen. Misschien is dat de reden waarom Leslie Howards personage Alan Squier daar uiteindelijk ronddwaalde, want het deed hem waarschijnlijk meer dan een paar dagen en nachten in No Man's Land denken. 's Land' (een term die door de Eerste Wereldoorlog werd uitgevonden om de ruimte tussen de vijandelijke linies aan te duiden). Veel niet-Amerikaanse veteranen uit de Tweede Wereldoorlog kwamen er heel slecht vanaf. De hele grondslag van de idealen van de negentiende eeuw was door deze nieuwe en wrede wereld die de Tweede Wereldoorlog teweegbracht te gronde gericht. Het verbaast me dus niet dat Squier zich'verouderd' voelt, zoals hij het uitdrukt; de rol die hij in zijn wereld had willen spelen, bestaat niet eens. Het beste wat hij kan doen, is Gabrielle Maple de kans geven die hij nooit zal krijgen.<br />Duke Mantee (gespeeld door Bogie in een schitterende, doorslaande voorstelling) is ook een relikwie, maar uit een andere periode, die van de Roaring Twenties. Niet voor niets hadden misdadigers als John Dillenger, Bonnie Parker en Clyde Barrow in die periode een zekere glamour; je zou onze huidige fascinatie voor seriemoordenaars kunnen aanwijzen als het moderne equivalent van dit fenomeen. Maar in 1936 liep de periode van de romantische misdadiger ten einde, als die al niet voorbij was (een punt dat vijf jaar later in 'High Sierra' werd gemaakt). Mantee heeft geen enkele hoop op ontsnapping of zelfs maar uitstel. Hij ziet zijn lot zo duidelijk als wat en maakt zichzelf geen illusies over zijn kansen om er voorgoed aan te ontsnappen. Dat zou, meer dan wat ook, zijn aanvaring met Squier verklaren en misschien ook zijn tegenzin om hem neer te schieten tot Squier hem geen keus meer laat. Mantee kent zijn eigen lot misschien goed genoeg, maar hij heeft geen zin om iemand die in dezelfde positie verkeert dat lot op te leggen.<br />Toegegeven, er zijn veel meer lagen en invalshoeken in 'Het Verstijfde Woud' dan wat ik zojuist heb genoemd, maar dit was het stuk dat me het meest aansprak. Omdat de menselijke natuur niet zo erg verandert, is dat misschien de reden waarom dit briljante toneelstuk nog steeds mijn respect heeft.
The best context to look at "The Petrified Forest" is through the context of the first great disaster of the 20th Century: World War I (or, as it was known then, "The Great War"). I had just finished reading a long, thorough history of World War I when I saw this one and even though this is some twenty years after that awful catastrophe (all wars usually are, but this one especially), one can still feel it's aftershocks rolling through that desolate landscape. Maybe that's why Leslie Howard's character, Alan Squier, wound up wandering through there, as it probably reminded him of more than a few days and nights in No Man's Land (a term invented by the Great War to describe the space between enemy lines). A lot of non-American WWI veterans came out of it really messed up. The whole foundation of the 19th century's ideals had been laid to waste by this new and brutal world that WWI brought about. So it's not very suprising to me that Squier feels "obsolete", as he puts it; the role he had hoped to take with his world doesn't even exist. The best he can do is give Gabrielle Maple the chance he can never have.<br /><br />Duke Mantee (played by Bogie in a superb, breakthrough performance) is also a relic, but from a different period, that of the Roaring Twenties. Not for nothing were such outlaws as John Dillenger and Bonnie Parker and Clyde Barrow glamourized during this period; one could possibly point to our current fascination with serial killers as this phenomenon's modern equivalent. But by 1936, the period of the romantic outlaw was drawing to a close if it wasn't already over (a point made five years later in "High Sierra"). Mantee is totally without hope of escape or even a reprieve. He sees his fate as clear as day and doesn't kid himself about his chances of eluding it forever. That, more than anything, would explain his rapproachment with Squier and perhaps his reluctance to shoot him until Squier gives him no choice. Mantee may know his own fate well enough, but he has no wish to inflict that fate on someone in the same position.<br /><br />Granted, there's a lot more layers and angles going on in "The Petrified Forest" than what I've just mentioned here, but this was the one that grabbed the most. Because human nature doesn't change that much, perhaps that's why this brilliant stage piece still holds my respect.