Alsjeblieft, vergelijk het niet met Guffman en Spinal Tap! Guffman lijkt op elkaar omdat het over een namaakdocumentaire over acteurs gaat. Maar, beste vrienden, er zit weinig echte waarheid in de Guffman-personages. Heeft er ooit iemand echt gedacht dat ze echt waren? Geweldige film, maar niemand liet zich erdoor voor de gek houden en het was ook niet de bedoeling dat ze echt waren.<br />Lisa Picard is echter Famous en bouwt voort op wat heel goed echte mensen kunnen zijn. En hoewel het uiteindelijk behoorlijk uit de hand loopt, geniet je tegen die tijd te veel van de rit om je er druk over te maken. Je hoeft geen acteur te zijn om het te waarderen, maar als je dat wel bent, heb je mensen als Lisa en Tate gezien. Je hebt de castingbureaus en de casting directors gezien. Ik heb de kinderprogramma's en 'one man'-programma's meegemaakt. Er zijn scènes in deze film die mijn vrouw en ik hard lachend hebben uitgelachen. De extra scène met Tate was er een van. Lisa's inzinking in de'modellen' was er een van. Ik zal niets verraden door meer te onthullen.<br />Maar uiteindelijk geef je echt om deze mensen. Je voelt mee met de zeer reële situatie dat Lisa op het punt staat beroemd te worden en dat die roem haar mogelijk wordt ontnomen (wat ook vol waarheid zit). Je voelt mee met Tates 'artistieke visie' die uiteindelijk in de visie van iemand anders is veranderd, in Hollywoodstijl. Je krimpt ineen en verbergt je achter de afschuwelijke timing van Lisa's vriendje. En uiteindelijk wil je deze 'aapjes'. om vrienden te zijn en gelukkig te zijn.<br />Kijk, dit is beter dan Guffman. Guffman lacht vooral om de personages. Hij wil dat je om ze lacht. Ze zijn zo extreem in hun kleine stadje, met hun grote ogen, dat ze gewoon niet echt kunnen zijn. Lisa Picard is Beroemd heeft mensen, geloof me, die op dit moment door de straten van New York, Chicago en L.A. lopen. De voorstellingen zijn prachtig en je weet dat deze verhalen door de scheppers met eigen ogen zijn aanschouwd toen ze aan hun eigen reis begonnen om beroemd te worden. Na deze schepping verdienen de mensen het om beroemd te zijn.
Please, stop comparing it to Guffman and Spinal Tap! Guffman is seemingly similar because it deals with a faux documentary on actors. But, my friends, there's little real truth in the Guffman characters, did anyone REALLY think they were real? Great movie, but no one was fooled by it and they weren't supposed to be.<br /><br />Lisa Picard is Famous, however, really builds on what could very well be real people. And while things get pretty crazy in the end, by then you're really enjoying the ride too much to mind. While you certainly don't have to be an actor to appreciate it, if you are you've seen people just like Lisa and Tate. You've seen the agencies and casting directors' offices. You've lived through the childrens' shows and "one man" shows. There are scenes in this movie that my wife and myself busted out hard laughing. The extra scene with Tate was one of them. Lisa's breakdown of "models" was one of them. I won't give anything away by revealing more.<br /><br />But, in the end, you do genuinely care for these people. You empathize with the very real situation of Lisa being on the cusp of fame and possibly having it snatched away (which is full of truth, too). You empathize with Tate's "artistic vision" eventually turned into someone else's vision, Hollywood style. You cringe and hide at Lisa's boyfriend's horrible timing. And, in the end, you want these "monkeys" to be friends and be happy.<br /><br />Look, this is BETTER than Guffman. Guffman mostly makes fun of it's characters. It wants you to laugh at them. They're so extreme in their small-town, wide-eyed ways that they just can't be real. Lisa Picard is Famous has people, believe me, that are right now walking the streets of New York, Chicago and L.A.. The performances are wonderful and you KNOW that these stories are ones that the creators witnessed first-hand as they embarked on their own journey to be famous. After this creation, the deserve to be.