Hoewel de film maar vijfenzeventig minuten duurt, is het opmerkelijk dat de vruchtbare verbeelding van Buster Keaton gebaseerd is op korte, snelle grappen die zo snel voorbijkomen dat het je duizelt als je bedenkt dat iemand er vijfenzeventig minuten over zou kunnen doen. De grappen zelf zijn gracieus en atletisch en komen altijd onverwacht, gezien Keatons tengere bouw en gelaatstrekken die hem ouder doen lijken dan hij is. Hij speelt een treinmachinist wiens pogingen om dienst te nemen in het leger van de Confederatie worden afgewezen (evenals de genegenheid van zijn geliefde, die hem een lafaard vindt), maar die er bijna in zijn eentje in slaagt een grote veldslag te winnen door zijn trein te gebruiken om het leger van de Unie in verwarring te brengen. Keaton besteedt veel aandacht aan details <0xE2><0x80><0x93> heel wat gebeurt zowel op de voorgrond als op de achtergrond van het beeld <0xE2><0x80><0x93> en de grappen zijn zowel om te lachen <0xE2><0x80><0x93> luidkeels grappig <0xE2><0x80><0x93> als amusant ironisch; maar Keatons genialiteit is zijn vermogen om het individu binnen de menigte te isoleren en de innemende krachten van dat individu naar buiten te trekken <0xE2><0x80><0x93> zijn band met elk lid van het publiek is subtiel maar subliem.
Though it runs only seventy-five minutes, it still seems remarkable that Buster Keaton's fertile imagination is built upon short, quick gags that pass by quickly--so quickly that it staggers the mind that anyone could come up with enough to flesh out seventy-five minutes. The gags themselves are gracefully athletic and consistently come unexpectedly, given Keaton's slight build and features that make him look old beyond his years. He plays a train engineer whose attempts to join the Confederate army are rebuffed (as are the affections of his beloved, believing him to be a coward) but who almost single-handedly manages to win a major battle by using his train to confound the Union army. There's great attention paid to detail--quite a bit is happening both in the foreground and the background of the frame--and the jokes are both laugh-out-loud funny and amusingly ironic; but Keaton's genius is his ability to isolate the individual within the crowd and draw out that individual's endearing strengths--his connection with each member of the audience is subtle but sublime.