Ik zag deze 'door de televisie gemaakte' film uit 1978 de eerste keer dat hij werd uitgezonden en daarna nog een of twee keer (hoewel niet recent) en ik ben nooit in staat geweest hem te vergeten. Het is een van de meest fascinerende, mooie en huiveringwekkende films die ik ooit heb gezien. Hij is schitterend gefilmd in de Stille Oceaan en op Tahiti, hij is geloofwaardig geacteerd en het verhaal is origineel (hoewel het thema universeel is). Dit werd gemaakt vóór 'Dead Calm', ook een favoriet van me, maar in 'Overboard' is het lot de schurk toebedeeld. Het verhaal gaat over een aantrekkelijk, welgesteld echtpaar (Dickinson en Robertson in hun beste jaren) dat <0xE2><0x80><0x93> op de zeiltocht van de fanatieke Robertson's Op voorstel van haar moeder besluiten ze met hun prachtige jacht naar Tahiti te varen (samen met hun kat) om hun relatie te hernieuwen en wat pit en opwinding toe te voegen aan hun saaie leventje in de hogere middenklasse. Hun avontuur bereikt beide doelen terwijl het van gewoon en banaal overgaat naar een onverwacht en huiveringwekkend einde. Het is vooral bevredigend omdat het is gemaakt voordat Amerikaanse films werden gedomineerd door een botte smaak, grove taal en puberale mentaliteit.
I saw this 1978 "made-for-TV" film the first time it was aired, and once or twice since then (though not recently) and have never been able to forget it. It is one of the most haunting, beautiful, and chilling movies I have ever seen. Stunningly filmed in the Pacific and Tahiti, it is believably acted, and the story is original(though its theme is universal). This was made WAY before "Dead Calm," another favorite of mine, but in "Overboard" fate is the villain. The story involves an attractive, affluent married couple (Dickinson and Robertson in their primes) who -- at sailing fanatic Robertson's suggestion -- decide to sail their gorgeous yacht together to Tahiti (along with their cat) to recharge their relationship and add some spice and excitement to their somewhat dull upper-middle-class lives. Their adventure accomplishes both of these goals as it progresses from the ordinary and banal to its unexpected and chilling conclusion. It is especially fulfilling because it was made before American movies became dominated by crass taste, coarse language, and adolescent mindsets.