De plot van iemand die na een afwezigheid op een eiland in de Stille Oceaan opduikt en doodverklaard is, om er vervolgens achter te komen dat zijn echtgenote met een ander is getrouwd, is komisch bedoeld voor Irene Dunne in MIJN GEZICHT OP MIJN GEZICHT EN voor Fred MacMurray in deze trifle, gebaseerd op een toneelstuk van Somerset Maugham. (De serieuze kant ervan is onlangs verkend in Tom Hanks' KAST AWAY.) Dit is niet meer dan een gefotografeerd toneelspel voor in feite vier hoofdrolspelers: Melvyn Douglas en Fred MacMurray, die zich gedragen als tieners die wedijveren om Jean Arthur, de gewone vrouw, met Harry Davenport als haar vader. Het is een komische film die al na 84 minuten afknapt. Volstrekt onopmerkelijk <0xE2><0x80><0x93> zelfs de sterren lijken het buiten zijn redelijke grenzen te duwen in een poging er iets leuks of magisch mee op te roepen, maar dat lukt niet. Om de een of andere reden was de geluidsopname Oscar ongepast <0xE2><0x80><0x93> onverdiend. Maar de inventieve en komische opname (leuk gebruik van fagot en hobo) was verwaarloosd, hoewel hij het enige knikje verdiende. Strikt voor liefhebbers van de sterren en mensen die aan slapeloosheid lijden.
The plot device of having a person show up after an absence on a Pacific Island and after being declared dead, only to find their spouse married to another person served comically for Irene Dunne in MY FAVOURITE WIFE and Fred MacMurray in this trifle, adapted from a Somerset Maugham play. (The serious side was recently explored in Tom Hanks' CAST AWAY). This is merely a photographed stage play for basically four principals - Melvyn Douglas and Fred MacMurray acting like teen-agers vying for common wife, Jean Arthur, with Harry Davenport in support as her father. It is a one joke film that tires way before its 84 minutes are up. Totally unremarkable - even the stars seem as if they are pushing it beyond its reasonable bounds to try to evoke some fun or magic, but they fail. For some reason the sound recording was Oscar nommed - undeserved. However, the inventive and comical score (fun use of bassoon and oboe) was neglected though it deserved the only nod. Strictly for fans of the stars and for insomniacs.