Children of Glory wordt geacht niet alleen een uiterst belangrijke gebeurtenis in de Hongaarse geschiedenis te zijn, maar ook te laten zien hoe het leven er in een tijd van wanhoop en onrust uitzag. Krisztina Goda's beschamende stuk slaagt in beide opzichten. Terwijl ik naar de film zat te kijken, had ik het gevoel dat dit de zwakke poging van een laaggeplaatste Amerikaanse regisseur kon zijn geweest om een goedkope historische film/actiefilm te maken die hij kon weggeven als extra dvd-exemplaar van een goedkoop tijdschrift. Een poging om iets te maken waar hij (of zij, in dit geval) maar een paar interessante columns over heeft gelezen om een speelfilm van 120 minuten te maken. Het is ook jammer voor producer Andy Vajna dat hij de suïcidale moed van de revolutionairen in diskrediet heeft gebracht door zijn 'hoe-maak-je-een-stomme-actie-in-een-blockbuster-te-verwerken'-opzet toe te passen. De setjes zijn onverklaarbaar onecht, op een perverse manier opbeurend en onrealistisch. Maar wat me ertoe aanzet om het uit te schreeuwen is dat de galalogs totaal misplaatst zijn, volgepropt met Amerikaanse volkswijsheden en hiphopjargon dat nog belachelijker klinkt dan een kudde nijlpaarden die psalmen zingen op de melodie van Billie Jane. En ze zijn goedkoop. Ik ben verontwaardigd. Mijn enige opluchting is het betrouwbare acteerwerk van Sandor Csanyi. Niet veel.
Children of Glory is supposed to render not just an utterly important event in Hungarian history but also how life tasted in an era of exasperation and unrest. Krisztina Goda's shameful piece succeeds in either of them. While watching the movie my feeling was that this could have been the feeble attempt of a low-rated American director to make a low-cost historical/action flick to be given away as extra DVD supplement of a cheap magazine. An attempt to make something he (or in this case she) has only read a few interesting columns about into a 120-minute feature film. It is also a shame on producer Andy Vajna to have discredited the suicidal courage of the revolutionists by applying his how-to-make-a-stupid-action-packed-blockbuster" kit while putting Children of Glory together. Sets are inexplicably false, lighting perversely attitudinizing and unrealistic. But what makes me want to cry out loud is that dailogs are entirely out of place, crammed with American common places and hip-hop age jargon that sound more ridiculous than a herd of hippos singing psalms to Billie Jane's melody. And they are cheesy. I am indignant. My only relief is Sandor Csanyi's reliable acting. Not much.