Izo <0xE2><0x80><0x93> Mijn Takashi Miike-einde met Izo, het verhaal van een van Japans meest legendarische en bloedige moordenaars, aan het begin van de film gekruisigd en herhaaldelijk doorboord met speren, brengt hij de rest van de film lukraak door tijd en ruimte zwervend door, waarbij hij ethische en metafysische discussies voert met vrijwel iedereen die hij tegenkomt en vervolgens bijna iedereen doodt, inclusief Buddah en moeder aarde zelf, terwijl hij een reden zoekt voor zijn vervloeking, waardoor hij niet te doden is en niet in staat is zijn locatie te bepalen. Ik heb nog nooit een portret van het moderne Japan gezien dat niet in gruwelijkheid, maar louter in het aantal doden, maar rond de eindeloze slachtpartijen, gesymboliseerd wordt door de steeds terugkerende Machten-Die-Bestaan-personages die de Society/Reality/Order vertegenwoordigen (soms samenkomend rond een directietafel om te bespreken hoe ze Izo moeten vernietigen) en de boeddhistische hel die dient om zielen door middel van pijn te zuiveren en hen zo voor te bereiden op reïncarnatie. Van alle Takashi-miike-films die ik heb gezien, is dit er een van de besten, die meer aanvoelt als een film dan als een experiment. Om nog maar te zwijgen van de geweldige liedjes van de Japanse volkszanger Kazuki Tomokawa, ook bekend als 'De Schreeuwende Filosoof' vanwege zijn wat barse stembuigingen. Deze liedjes lijken misschien vreemd, maar ze helpen echt om de monotonie van de eindeloze golven van geweld te doorbreken, en de schuine dialogen, en nog vaker om de daden van de om beurten stoïcijnse en demonische Izo (die gebaseerd was op een echte samoerai-heer, die bekendstond om zijn geweld) een emotionele diepte te geven. Dit is een van mijn favoriete Takashi Miike-films, hoewel hij misschien niet voor iedereen is, maar wel voor fans van de auteur, en voor degenen die denken dat film een esthetisch object kan zijn, in tegenstelling tot een rechtlijnig verhaal. Het is Slaughter House 5, maar dan met Billy Pilgrim die erop uit is om de wereld stuk voor stuk te vernietigen.
Izo- My Takashi Miike run ends with Izo, the story of one of Japans most legendary and bloody assassins, at the beginning of the film he is crucified and pierced repeatedly with spears, he spends the rest of the film warping through time and space at random, having ethical and metaphysical discussions with and then killing virtually everyone he crosses, including Buddah and mother earth herself as he searches for a reason for his curse, which renders him unkillable and unable to control his location. This is easily the most violent film I've ever seen, not in grisliness, but sheer body count, but around the endless slashing, is a portrait of modern Japan symbolized by the reoccurring Powers-That-Be characters who represent Society/Reality/Order(often shown meeting around a board room table and discussing how to destroy Izo), and the Buddhist Hells which serve to purify souls through pain thereby readying them for reincarnation. Of all the Takashi miike stuff I've seen this is one of best executed, feeling more like a film than an experiment. Not to mention the great songs by Japanese folk singer Kazuki Tomokawa also known as "The Screaming Philosopher", due to his somewhat gruff vocal stylings. These songs may seem strange but they really do help break up the monotony of the endless waves of violence, and oblique dialog, as well as more often then not mirroring and adding emotional depth to the actions of the at turns stoic and demonic Izo(who was based on an actual samurai Lord, who was known for his violence). This is one of my favorite Takashi Miike films, while it might not be for everyone it is a must see for fans of the auteur, and those who think film can be aesthetic object as opposed to just a linear story. It's SlaughterHouse 5 except Billy Pilgrim's out to destroy the world one image at a time.