Het lijkt nogal lomp om een beginnende regisseur te verontschuldigen voor zijn eerste lange filmuitstapje (vooral als je er nog geen hebt gemaakt), en aangezien deze regisseur, Marfield, afgelopen juni werd voorgesteld bij de screening van 'Deepwater' bij de SiFF, maakte zijn directe en nederige verschijning het tot een film die je graag wilde zien. Helaas is 'Deepwater' doorspekt met de flagrante overijverigheid en het gebrek aan zelfbeheersing waar jongere regisseurs tijdens hun eerste uitstapjes mee te kampen kunnen krijgen (wat vergeeflijk is), want 'Deepwater' lijkt niet zozeer op een film als wel op een heel lange filmtrailer, die energiek de lelie schildert terwijl je al met een vrij smalle bloem bezig bent.<br /><br />Gesitueerd in een anoniem landelijk Amerika (hoewel het' Het moeraslandschap van Louisiana lijkt te verhelderen dat dit ofwel in of in de buurt van Louisiana zelf is), ontmoeten we Nat (Lucas Black) als een soort held, omdat hij net is ontslagen uit een psychiatrische inrichting en op weg is naar Wyoming om schapenboer te worden (of zoiets). Die avond is hij echter betrokken bij een gewelddadige knokpartij in een bar met een paar schizofrene stamgasten, hoewel hij tegen het eind van de schermutseling de sleutels uit een van hun chique nieuwe auto's weet te jatten.<br />Nadat de auto op een van schapen vergeven weg is verongelukt, ontmoet hij de plaatselijke hoteleigenaar Finch (Peter Coyote) die...' De auto van Finch is zojuist over de kop geslagen, hoewel er geen schrammetje of stofje op zijn gladde, witte pak te zien is (wat precies zijn persoonlijkheid weergeeft). Nadat ze aan elkaar zijn voorgesteld, nodigt hij Black uit om te komen werken in zijn oude, enigszins vervallen hotel, waar hij in het seizoen seizoenwerk doet en onverklaarde 'zaken' doet met diverse onbetrouwbare plaatselijke winkeliers.<br />Natuurlijk is niet alles wat het in eerste instantie lijkt, want Nat begint zich te realiseren dat er misschien iets sinisters en dodelijks schuilt in Finch' nogal clandestiene manier om de knuppel in het hoenderhok te gooien. Van plaatselijke bewoners die dood worden aangetroffen tot de politie die steeds weer Finch' huis binnenvalt. En als Jakhals' jonge, mooie, nieuwe vrouw Iris (Mia Maestro), aanvankelijk tegenstribbelend, Nat hartstochtelijk verleidt en dan een plan uitbroedt om het 'beloning'-geld van Jakhals te stelen en te ontsnappen, lijkt alles in kannen en kruiken te zijn. Maar Nat heeft zich helaas nooit gerealiseerd dat het vaak zijn eigen perceptie is die zich tegen hem kan keren.<br />In de grond is 'Diepwater' een zeer conventionele neo-noir-oefening in stijl, en toch is het zo luguber opgesmukt en zo genadeloos uitgesponnen (er is geen overdaad met een plausibel doel of bestemming) dat het gewoon een belachelijke, onsamenhangende puinhoop wordt. We krijgen (voor een kort voorbeeld) eindeloos snel doorspoelen en luidruchtige muzikale aanwijzingen, een langdurige en visueel aangedikte bokstraining die lijkt op 'Rocky' op zuur, een inzoomende foto van iemands darmen waar aasgieren in pikken; niets van dat alles doet er ook maar iets toe (of is draaglijk). Je zou bijna wensen dat ze het voorspelbare verhaal van zelfmisleiding op een eerlijke, heldere manier hadden verteld in plaats van een allesomvattende aanval op onze ogen en onze hersenschors. Versleten misschien, maar in elk geval een redelijk toegeeflijke afleiding.<br />'Diepwater' Het mosgroene en levendige marineblauwe kleurenschema creëert af en toe een levendige, geloofwaardige sfeer van moerassige opstoppingen en angst. En Lesley Ann Warren, als sombere serveerster die voor altijd gevangenzit in de wanhoop van een klein stadje, zinspeelt op een potentieel aangrijpende voorstelling, als het script haar personage uiteindelijk niet in een nietszeggende plotmachine heeft veranderd.<br />'Hopelijk kunnen we David S. Marfield vergeven.' Als hij de tijd vindt om zich te ontspannen en slim een film met een duidelijke identiteit te maken, zou hij heel goed zijn eigen stem in de populaire moderne noir kunnen vinden. Tot die tijd is Deepwater een serieuze zaak.
It seems quite churlish to excuse a novice director's first feature-length outing (especially when you have not yet made one), and since this director, Marfield, was introduced at "Deepwater's" SIFF screening this past June, his direct and humble appearance made it a film you wanted to like. Unfortunately, "Deepwater" is fraught with the flagrant over-eagerness and lack of restraint that can plague younger director's first outings (which is forgivable), as "Deepwater" doesn't so much resemble a movie as a does a really long movie trailer, vigorously painting the lily when you're already working with a pretty narrow flower.<br /><br />Set in an anonymous rural America (though it's swamp setting seems to illuminate that this is either in or nearby southern Louisiana), we first meet it's sort-of hero Nat (Lucas Black) as he's just being released from a mental institution, headed towards Wyoming to become a sheep farmer (or something like that). That night, however, he's involved in a violent barroom brawl with some pinhead regulars, though by the end of the altercation he is able to swipe the keys from one of their swanky new vehicles.<br /><br />After the car dies down on a sheep-infested road, he meets a local hotel owner Finch (Peter Coyote) who's car has just been flipped over, though leaving nary a physical scratch or a speck of dust on his slick, white-bullet of a suit (which precisely sums up his personality). After they have the obligatory introduction, he invites Black to come work on his old, somewhat corroded hotel, for which he seasonally operates as well as doing unexplained "business" with various, shifty-eyed local merchants.<br /><br />Of course, not everything is quite what it initially seems, as Nat begins to realize perhaps something more sinister and deadly in Finch's rather clandestine way of bringing home the bacon. From locals turning up dead, to law enforcements repeated intrusions on Finch's hotel property and large sums of money arriving from an unexplained origin, something is seriously (and perhaps dangerously) awry. And when Coyote's young and lovely new wife Iris (Mia Maestro), initially resistant at first, vigorously seduces Nat and then hatches up a scheme to pilfer Coyote's "reward" money and escape, everything seems to be set. However, Nat unfortunately never realized it's often his own perception that can turn against him.<br /><br />At it's heart, "Deepwater" is a very conventional neo-noir exercise in style, and yet it's so luridly over embellished and so relentlessly over plotted (none of it's excess with any plausible purpose or destination) that it just becomes one ridiculously defiled, incoherent mess. We get (for a brief example) endless fast-forwards and clamorous musical cues, a prolonged and visually peppered-up boxing training sequence that looks like "Rocky" on acid, a zoom in on a man's intestines getting pecked at by vultures; none of it mattering (or bearable) in the slightest. You almost wish they would've told the predictable story of self-delusion in a straight, lucid manner, rather than an all-out assault on our eyes and cerebral digestion. Stale, perhaps, but at least a modestly indulgent distraction.<br /><br />"Deepwater" occasionally shows some visual promise (though the deafening score and hazy rapid-zoom through a supposedly drugged-out forest during the starting credits instantly concludes that this is going to be quite unwatchable), as the moss-green and vibrant navy blue color schemes occasionally create a vivid, believable atmosphere of swampside congestion and fear. And Lesley Ann Warren, as a somber waitress forever confined in small-town despair, hints at a potentially affecting performance if the script ultimately didn't eventually turn her character into a nondescript plot device.<br /><br />Hopefully we can pardon David S. Marfield's first feature as a well-intentioned but completely turgid would-be potboiler, and perhaps if he finds time to relax and cannily craft a film with a decisive identity, he could very well find his own voice in popular modern noir. Until then, "Deepwater" is a serious no-no.