Het is vrij moeilijk om een gijzelingsfilm zonder spanning te maken, maar deze film lukt dat wel. Het is niet bepaald 'Dog Day Afternoon' of 'The Desperate Hours' (de versie uit 1955) op het gebied van intensiteit. De studio hoopte ongetwijfeld dat Marshall Thompson met zijn babyface net zo ironisch ijzingwekkend zou zijn als Alan Ladd een paar jaar eerder in 'This Gun For Hire'. Jammer genoeg doet Thompson niet veel meer dan zijn kaken op elkaar klemmen en is hij ongeveer zo dreigend als een muffin met zemelen. Dat niet alleen, maar het is ook een handicap dat hij zo zwijgzaam is; er zitten lange stukken in deze film die gelijkstaan aan doodse stilte. De camera draait, maar er lijkt helemaal niets te gebeuren. Het helpt ook niet dat de gijzelaars die hij meeneemt buitengewoon, buitengewoon saai en mechanisch zijn. Voor degenen die er belangstelling voor hebben, zijn er ook stoere politieagenten en een heroïsche, betweterige psychiater (die alarmerend blasé doet over de moorden die zijn ex-patiënt heeft gepleegd) in beeld.<br />Ik neem aan dat het enige lof verdient voor de poging om te laten zien hoe de media zich met dit soort ontvouwende situaties bemoeien en ze als amusement presenteren. Jammer dat ze dat doen op een naïeve, waanzinnig onrealistische manier. Het is verbazingwekkend dat TCM, anders altijd het beste kanaal, dit nu presenteert als onderdeel van hun 'Onbekende Edelstenen' (of zoiets). Dat is inderdaad onbekend, en niet zonder reden.<br />Nog een laatste opmerking: ik ben er vrij zeker van dat Barbara Billingsley uit 'Leave it to Beaver' daar aan het eind staat, ook al staat dit niet vermeld als een van haar films op deze site.
Pretty hard to make a hostage movie with no suspense, but this one virtually pulls it off. It isn't exactly "Dog Day Afternoon" or "The Desperate Hours" (1955 version) in the intensity department. The studio was undoubtedly hoping that baby-faced Marshall Thompson would be just as ironically chilling playing a killer as Alan Ladd was a few years earlier in "This Gun For Hire". Unfortunately, Thompson does little more than clench his jaw the entire time and is about as menacing as a bran muffin. Not only that, but it's a real handicap having him be so silent; there are long stretches in this film that are the equivalent of dead air. The camera is rolling but nothing seems to be happening at all. It doesn't help that the hostages he takes are extremely, extremely dull and mechanically written. It's got hard-headed policemen and a heroic, know-it-all psychiatrist (who is alarmingly blase about the murders his former patient has committed) on hand too for those who are interested.<br /><br />I suppose it deserves a bit of credit for making an attempt to show how the media intrudes on these types of unfolding situations and packages them as entertainment. Too bad it does so in a naive, wildly unrealistic fashion. Surprising that TCM, otherwise the best channel going, would showcase this as part of their "Unknown Gems" (or something) segment. It's unknown all right, and with good reason.<br /><br />One final note: I'm pretty sure that's Barbara Billingsley from "Leave it to Beaver" there towards the end, even though this is not listed as being among her films on this site.