Ik heb geen idee waarom iemand als Enzo Castellari zich zou verlagen tot zo'n grootschalige oplichting van de Jaws-films, maar we hebben het wel over de maffe wereld van de Italiaanse cinema, dus wie weet? Castellari blijft me verbazen met zijn actiefilms, stilistische films als Street Law en The Big Racket, en hoewel men zegt dat hij het in de jaren tachtig een beetje verleerd is, is The Last Shark de enige film die ik minder dan geweldig van hem heb gezien (kom op <0xE2><0x80><0x93> Bronx Warriors en The New Barbarians zijn nog steeds te gek, ondanks hun beperkingen).<br />De plot bestaat uit een stukje Jaws en een stukje Jaws twee door elkaar. Ik heb de casting voor een Italiaanse film uit de hemel <0xE2><0x80><0x93> James Franciscus (Cat o Nine Tails) is onze held, met Vic Morrow (Bronx Warriors) als de pseudo-Schotse Robert Shaw-imitatie, Joshua Sinclair als de gekwelde burgemeester die heen en weer wordt geslingerd tussen zijn opiniepeilingen en de veiligheid van zijn volk, Romano Puppo als een haaiendoder (of zoiets), met Giancarlo Prete en Massimo Vanni als een meedogenloze filmploeg.<br />Het komt erop neer dat het Jaws is. Een grote Great White duikt op in de zee buiten de stad en begint mensen op te eten. De burgemeester wil het strand eigenlijk niet sluiten vanwege een aanstaande regatta, en Vic Morrow steekt zijn hand uit om de lastige vissen te verorberen. De plot is zo vrijwel identiek dat Spielberg de film de VS uit heeft gesmokkeld! De spanning komt nooit in de buurt van het originele niveau, en er is niet veel schokkends (het 'hoofd dat onder de boot uit kwam' in Jaws is een klassieker), maar ik zou zeggen dat De laatste haai vooral interessant is voor fans van Castellari zelf, en voor zijn voortdurend terugkerende acteurs. Elke niet-haai-georiënteerde opname is vol primaire kleuren: blauw, geel en rood in overvloed. Er is een ton stijl in deze scènes gepompt, plus een heleboel Castellari-slowmotion, en de gebruikelijke bloederige details (maar niet zoveel als in Jaws). De Laatste Haai begint goed, zakt een beetje in het midden, en klimt verder naar het einde als Joshua Sinclair de haai met een helikopter uit het water probeert te vissen. Bovendien levert elke film waarin Massimo Vanni in de helft wordt gebeten extra punten op.<br />Maar aan het eind van de dag is het nog steeds een schaamteloze rip-off van _Jaws_, en de lowbudgetfilmmaatschappij steekt de kop op zodra er haaienbeelden verschijnen, met een paar dubieuze modellen en vreselijke stockbeelden. Sommige kopieën van deze film zijn ook erg donker, wat het kijken bemoeilijkt (hoewel de eerste versie die ik heb gezien, op de Italiaanse televisie, heel duidelijk was). Alleen voor Enzo Castellari-fans <0xE2><0x80><0x93> zijn gezicht is overal in deze film te zien. Kijk ook eens naar het Schotse accent van Vic Morrow! Ik heb nog nooit een Schot zo horen praten, en ik woon er nog wel!
I've no idea why a guy like Enzo Castellari would stoop to such a wholesale rip-off of the Jaws movies, but we're talking about the wacky world of Italian cinema, so who knows? Castellari never ceases to amaze me with his action-packed, stylistic films like Street Law and the Big Racket, and although folks say that he lost it a bit during the eighties, the Last Shark is the only film I've seen by him that's less than great (c'mon - Bronx Warriors and The New Barbarians are still a hoot, despite their limitations).<br /><br />The plot is a bit of Jaws and a bit of Jaws two mixed together. We've got an Italian b-movie cast from heaven - James Franciscus (Cat o Nine Tails) is our hero, with Vic Morrow (Bronx Warriors) as the pseudo Scottish Robert Shaw facsimile, Joshua Sinclair as the troubled mayor torn between his polls and the safety of his folks, Romano Puppo as a shark hit-man (or something like that), with Giancarlo Prete and Massimo Vanni turning up as a ruthless film crew.<br /><br />Basically: it's Jaws. A large Great White turns up in the sea outside of town and starts eating folks. The mayor doesn't really want to shut the beach due to an upcoming Regatta, and Vic Morrow offers his hand in wasting the troublesome fish. The plot is so nearly identical that Spielberg sued the film right out of the USA! It never come near the original's level of tension, and there's not much by way of shocks (the 'head popping out from under the boat bit' in Jaws is a classic), but I'd say that the Last Shark is mainly interesting for fans of Castellari himself, as well as his perpetually recurring actors. Every non-shark orientated shot is full of primary colours: blues, yellows and reds abound. There's a ton of style injected into these proceedings, plus plenty of Castellari slow motion, and the usual gore (though not so much as Jaws).<br /><br />The Last Shark starts off well, slumps slightly in the middle, and picks up again towards the end when Joshua Sinclair tries his hand at fishing the shark out the water using a helicopter. Plus, any film that has Massimo Vanni being bitten in half earns extra points.<br /><br />At the end of the day though, it's still a blatant rip-off of Jaws, and the low budget rears its head whenever shark footage appears, with some dodgy models and terrible stock footage. Some copies of this film are very dark too, which would hamper viewing (although the first version I watched, on Italian television, was as clear as anything).<br /><br />For Enzo Castellari fans only - his mark is all over this film. Check out Vic Morrow's Scottish accent too! I've never heard a Scotman talk like that, and I live there!