Het kan Gregg Araki worden kwalijk genomen dat hij het 'grote publiek' niet uitnodigt in zijn 'visie' van de wereld. Maar dat is waarschijnlijk toch niet echt een doel van hem. Toen ik in het theater 'Nowhere' zag (twee keer in één week) was ik vervuld van ontzag dat iets wat ik altijd al zo kleurrijk op celluloid had gezien zo kleurrijk op papier was gezet: liefde vinden is het enige wat telt, maar de wereld is niet ontworpen om dat vinden gemakkelijk te maken. Dus als 'Donker' een verbazingwekkend echt moment vindt tussen de gebruikelijke Araki-geweld, hilariteit, seks en rommel (een moment om je gewoon te ontspannen en degene die naast je in bed ligt in je armen te houden) klinkt dat recht uit de kern van de ervaring. De film eindigt het volgende moment met een even oprechte noot. Dus: hoe sneller we de liefde vinden, des te sneller kan die haar eigen reden vinden om ons te verlaten. Araki's beste film. Als je hem niet snapt, wil hij waarschijnlijk ook niet dat je hem begrijpt.
Gregg Araki can be faulted for not inviting the "main stream" audience into his "vision" of the world. But this probably isn't really a goal of his, anyway. As I watched "Nowhere" in the theater (twice in one week) I was filled with awe that something I had always felt had been so colorfully put on celluloid: finding love is all that matters, but the world isn't designed to make that finding easy. So when "Dark" finds an amazingly true moment amongst the usual Araki violence, hilarity, sex and clutter (a moment to simply relax and hold the person in the bed next to him) it rings true to the heart of experience. The movie ends in the next moment with an equally true touch. So, the sooner we find love, the sooner it can find its own reason to leave us. Araki's best film. If you don't get it, then he probably doesn't want you to.