'Brothers in Arms' is het nieuwste in de subgenre van 'hip-hop westerns', wat ik een geweldig idee vind, maar nog niet is uitgewerkt tot iets wat meer waard is dan rechtstreekse video-opnamen (inclusief Wilde Westen). Deze film verandert daar niets aan. Hij heeft wel redelijke optredens van Gabriel Casseus en Raymond Cruz om de ronduit afgrijselijke optredens van Antwon Tanner en Kenya Moore te overtreffen. Meer dan gemiddeld (tenminste voor rechtstreekse video) wordt de cinematografie overschaduwd door het afgezaagde productieontwerp, het armzalige schrijfwerk, de dode actiesequenties en de repeterende standaardhip-hopmuziek. Hip-hop zou in een western niet misstaan, je hoeft alleen maar naar T-Bone Burnetts werk met de Nappy Roots in 'The Ladykillers' te luisteren om je de mogelijkheden voor te stellen. Maar hier leidt het volledig af. Hoe Jean-Claude La Marre David Carradine hier ooit voor heeft weten te strikken, kan ik alleen maar gissen, maar zijn werk is zo goed als iemand het maar had kunnen schrijven en in dit soort ellende is professionalisme het beste wat je je kunt wensen.<br />De laatste 5 minuten zijn zo pretentieus en melodramatisch dat je er bijna niet naar kunt kijken. Bewaar het nummer alsjeblieft voor de volgende keer. Als je wilt dat het een krachtige scène wordt, geef ons dan een personage waar we iets aan hebben.<br />En nu over naar de volgende poging in dit subgenre, moge het iets dieps en resonerends zijn... Ernest Dickerson, waar ben je als we je nodig hebben?
"Brothers in Arms" is the latest in the sub-genre of 'hip-hop westerns', which stills strikes me as a great idea, but has yet to be realized into something more worthy than direct to video fare (Wild Wild West included). This film doesn't change that. It does have passable performances from Gabriel Casseus and Raymond Cruz to off-set the outright horrible ones of Antwon Tanner and Kenya Moore. Better than average (at least for direct to video) cinematography is overshadowed by the stale production design, dismal writing, dead action sequences, and repetitive stock hip-hop music. Hip-hop could hack it in a western, just hear T-Bone Burnett's work with the Nappy Roots in "The Ladykillers" and imagine the possibilities. But here, it's a complete distraction. How Jean-Claude La Marre ever nabbed David Carradine for this, I can only guess, but he does as good a job as anyone could've done with the writing and, in this kind of wreck, professionalism is the most you could ask for.<br /><br />The last 5 minutes are so pretentious and melodramatic, they border on unwatchable. Please, save the song for the credits next time. If you want the scene to be powerful, give us a character that we have a reason to care about.<br /><br />Here's to the next effort in this sub-genre, may it be something deep and resonant... Ernest Dickerson, where are you when we need you!