Dit is een van de vele post-Titoïstische Joegoslavische films die te maken hebben met de tragedie van de Joegoslavische breuk tussen 1991 en 1996. In de geest van Underground, Lepo Selo Lepo Gore en meer recent Bure Baruta maken de filmmakers gebruik van een zeer duistere vorm van humor om hun ontevredenheid te uiten over de tijd en het systeem van die periode in de hoofdstad van Belgrado.<br />Net als bij de andere films is een grondig inzicht in de Servische mentaliteit en de achtergrond van de gebeurtenissen van 1991-1996 van cruciaal belang om veel van de thema's en beelden in de film te begrijpen. Dit is waarschijnlijk een slecht aspect van deze film, want een gebrek aan begrip bij de kijker maakt het beeld van de Serviërs nog duisterder dan het al is.<br />De kijker moet ook in gedachten houden dat Belgrado geen eerlijke en volledige afspiegeling is van Servië en het Servische volk, zoals het heroïsche idee dat Parijs een afspiegeling is van Frankrijk. Dit zou een van de grootste kritieken moeten zijn die gericht kunnen en moeten worden op de huidige school van Servische producenten, regisseurs en schrijvers.
This is another of a number of post Titoist Yugoslav films that deals with tragedy of the Yugoslav Split from 1991 to 1996. In the spirit of Underground, Lepo Selo Lepo Gore, and more recently Bure Baruta; the film makers use a very dark form of humour to state their disatisfaction with the times and the system of that period in the capital of Belgrade.<br /><br />Like the other films, a thorough understanding of the Serbian mentality and the background to the events of 1991-1996 is crucial in making sense of many of the themes and images seen in the film. This probably a bad facet of this film for a lack of understanding by the viewer paints the picture of the Serbs even darker than it actually is.<br /><br />The viewer should also keep in mind that Belgrade is not a fair and complete reflection of Serbia and the Serbian people as would the rediculous idea that Paris is a reflection of France. This would have to be one of the biggest criticism that can be and should be aimed at the current school of Serbian producers, directors and writers.