Een klassieker van de science-fiction en de paranoïde politieke thrillers die in die tijd in zwang waren: huiveringwekkend in zijn implicaties en overtuigend gepresenteerd, zorgt de film voor een intelligente maar veeleisende kijkervaring. Achteraf gezien verdient de film, hoewel hij door kenners van beide genres zeer wordt bewonderd (ik ben een fan van beide en heb er jaren naar verlangd om hem in te halen!), een meer wijdverbreide reputatie. Dit blijft ongetwijfeld het beste werk van Joseph Sargent; zijn filmcarrière heeft niet veel andere werken opgeleverd die de moeite waard zijn, en de enige film die er dicht bij in de buurt komt, is de fraaie komedie THE TAKING OF PELHAM ONE, TWO, THREE (1974). s Proteus IV; wat een fascinerende, zij het overweldigende, drietrapsfilm zou dat worden! Waar het om de productiewaarden gaat <0xE2><0x80><0x93> het gepolijste uiterlijk (met dank aan d.p. Gene Polito, die later in 1973 West-Wereld filmde), de fantasierijke setting (door de veteraan Alexander Golitzen), de vaak verwarrende montage (het vakkundige werk van Folmar Blangsted) en een passend bizar scenario (door Michel Colombier) <0xE2><0x80><0x93> daar kan de film inderdaad niet aan tippen, maar hij heeft ook baat bij een grotendeels anonieme cast. Het abrupte en onafgemaakte einde, waarbij de mens weigert toe te geven aan het onmiskenbare superieure intellect van zijn schepping, is zeer effectief en heeft het publiek in elk geval voldoende voedsel voor gedachten en zelfs voor angst voor de toekomst gegeven. Toen dit op dvd werd uitgebracht, stond ik natuurlijk te popelen om eindelijk de kans te krijgen de film te bezitten en te bekijken, maar zoals velen van jullie al weten, was mijn vreugde (en die van vele andere fans, neem ik aan) van korte duur toen bleek dat Universal een Pan-and-Scan-versie had uitgebracht (waar ik me nu alleen nog maar een voorstelling van kan maken, hoe dit de gedetailleerde composities op de grote schermen heeft verpest).
A classic of science fiction and the paranoid political thrillers prevalent at the time: chilling in its implications and persuasively presented, the film makes for intelligent if demanding viewing. In hindsight, while it's much admired by connoisseurs of either genre (being a fan of both, I'd been longing to catch up with it for years!), the film deserves to have a more widespread reputation. Undoubtedly, this remains Joseph Sargent's best work; his cinematic career hasn't provided much else worthy of note, with the only film to come any close being the fine caper THE TAKING OF PELHAM ONE, TWO, THREE (1974).<br /><br />Its computer-run-amok theme echoes the Hal 9000 of 2001: A SPACE ODYSSEY (1968) and looks forward to DEMON SEED (1977)'s Proteus IV; what a fascinating if overwhelming triple-bill the films would make! Where production values are concerned  polished look (courtesy of d.p. Gene Polito, who later shot WESTWORLD [1973]), imaginative settings (by the veteran Alexander Golitzen), often disorienting editing (the expert work of Folmar Blangsted) and an appropriately weird score (by Michel Colombier)  the film truly can't be faulted, but it also benefits from a largely anonymous cast. The abrupt and unresolved ending, with Man refusing to give in to the undeniable superior intellect of his creation, is highly effective and certainly left the audience with sufficient food for thought  and even apprehension  for the future.<br /><br />Needless to say, when this was announced for DVD release, I was ready to leap at the chance of finally being able to own and watch the film  but, as many of you must already know, my joy (and that of many another fan, I'm sure) was short-lived when it emerged that Universal had issued a Pan-and-Scan version (which I can only imagine now how this ruined its detailed widescreen compositions)!; thankfully, I was able to make amends via the miraculous format called DivX...