Dit is een van de grote komedies, maar het is niet echt een lach uit een luide satire. De reeks van nauwelijks in elkaar grijpende schetsen breekt echt je zintuigen van wat je van een film verwacht. Mijn favoriete stukjes zijn wanneer een klein meisje met haar ouders naar het politiebureau gaat om te melden dat ze al een tijdje vermist wordt, en wanneer het leger naar een dierentuin wordt gebracht om de mensen bij de dieren vandaan te houden. De blik op het gezicht van een struisvogel lijkt er bijna een van opluchting te zijn. Mensen kunnen diep in de boodschappen van de verhalen doordringen of ze kunnen gewoon worden opgevat als de leuke (je zou bijna zeggen hippe) paradoxen van de maatschappij. Ik denk dat Bunuel wil laten zien dat volledige vrijheid onmogelijk is, want zelfs als je bereid bent je van alles en iedereen af te zonderen, heb je nog steeds je eigen innerlijke natuur om verantwoording voor af te leggen.
This is one the great comedies but it's not really a laugh out loud satire. The series of barely interlocking sketches really break down your senses of what you expect from movies. My favorite bits are when a little girl goes along with her parents to the police station to report that she has been missing for some time and when the military is brought into a zoo to keep the people away from the animals. The look on the face of an ostrich almost seems to be one of relief. People can read deeply into the messages of the stories or can just be taken for the fun (one might almost say hip) paradoxes of society. I think Bunuel wants to show that complete freedom is impossible because even if you are willing to detach from everybody and everything, you still have your own inner-nature to answer to. **** out of ****