Als je de doos leest, ben je er klaar voor om je hart te laten verwarmen als je die Bergman-film van Bille August ziet. Maar als je ook maar een greintje verstand hebt, verwacht je waarschijnlijk dat de doos precies is wat hij blijkt te zijn: bullshit die hoopt dat de mensen ernaar gaan kijken, ook al is het een klassieke Bergman.<br />Op een manier die 'Scenes uit een huwelijk' nooit is, bereikt Bergman in 'De beste bedoelingen' iets buitengewoons: hij krijgt ons zover dat we geloven dat hij nooit geboren is.<br />Wat ik bedoel is dat zijn vader (even vakkundig geportretteerd door Samuel Froler) zo'n monsterlijke, egoïstische, overmoedige sociopaat is dat ik het bijna niet kon geloven.' We kunnen niet blijven toekijken terwijl hij voor het eerst de basisregels van de Bergman-hel uiteenzet, een hel waar we in de toekomst allemaal zo vertrouwd mee zullen raken. Misschien dat Bergman daarom zulke sterke vrouwen schrijft, omdat hij zijn moeder de rol van de heldin toebedeelt en haar de obstakels laat overwinnen, maar hier zien we hoe een uiterst intelligente vrouw keer op keer fysiek en mentaal wordt verslagen door haar psychotische echtgenoot, die haar met zijn fetisj voor ongeluk en ellende kwelt. Om een voorbeeld te geven: hij beschouwt het feit dat ze niet in die troosteloze, afschuwelijke stad wil wonen waar ze naartoe verhuizen als een teken dat het precies de plek is waar ze zou moeten zijn. Ze gaat niet op bezoek bij haar familie en ze moet als een slaaf voor hem werken. Hij slaat haar een paar keer, meestal als hij in de fout is gegaan. Hij dwingt haar alles op te geven, maar als het moet noemt hij haar verwend en roept hij God aan (maar alleen om dingen te krijgen die hij wil hebben). Hij neemt haar elk kleinigheidje dat ooit gebeurt kwalijk. Hij blijft met zijn andere verloofde slapen zonder het uit te maken als hij met Anna begint te slapen, maar ze kunnen het hem geen van beiden echt kwalijk nemen omdat hij blijkbaar (hoewel ik niet weet waarom) zo'n goed mens is.<br />Als je de doos gelooft, dan is het Anna.' De moeder van Bergman, die zich tegen het huwelijk verzet, is de heks die het bij het verkeerde eind zal hebben, maar als je 'Fanny och Alexander' hebt gezien, weet je dat de grootmoeder gelijk had (en dat hij de monsterlijke vader tot stiefvader heeft benoemd). Beide moeders zijn tegen het huwelijk, en ze hebben allebei gelijk. Dat de grootmoeder in feite een goed mens is, blijkt uit het feit dat Bergman haar de naam 'Karin' heeft gegeven, die meestal wordt gebruikt voor mensen met een zuiver hart. Dat komt omdat zijn moeder 'Karin' heette, niet 'Anna'. Ook heeft hij Anna's broer zijn eigen voornaam gegeven, 'Ernst', hoewel ik geen idee heb wat dat betekent. Dat weet Bergman, en een van de beste bewijzen die hij daarvoor aanvoert wordt in een paar films treffend bevestigd: de katalysator voor Henrik Bergman in deze film is Nordenson, een zielloos kapitalistisch varken dat ons eraan herinnert dat het secularisme net zo monsterlijk kan zijn als overmoedige vroomheid. Nordenson pleegt zelfmoord (geen grote verrassing). In Bergmans laatste film 'Sarabande' is er een echtgenoot die 'Henrik' heet (de volgende verleider) wiens heilige vrouw (die hij niet verdiende) sterft en dan pleegt hij zelfmoord. Bergmans verzet tegen Nordenson ziet er even uit alsof het het enige fatsoenlijke is wat hij doet, maar dan besef je dat hij gewoon zijn ego's met hem wil meten.<br />Ik wou dat de anderen ('Sunday's Children') dat ook deden. Privé-bekentenissen en _In the Presence of a Clown_ waren gemakkelijk verkrijgbaar in de Verenigde Staten, vooral om Peter Stormare een oudere 'Petrus' te zien regisseren, die kleine zombie.<br />De VHS van deze film is beschamend, vlekkerige letter vaak tegen een witte achtergrond, totaal niet te onderscheiden. Ik geloof niet dat hij op dvd verkrijgbaar is, wat een grap is, hij won de prijs voor beste film in Cannes in 1992! Ik zou er eerlijk gezegd niet voor pleiten dat mensen dit zien als ze niet al vertrouwd zijn met Bergman en niet gewend zijn aan de plek waar de ziel van een liefhebbend persoon stap voor stap wordt verpletterd. Pernilla August verdiende haar prijs, ik zag elke zweepslag. Het enige wat ik in het laatste beeld kon denken als ze haar hand weer naar hem uitstak was: 'NEE!'
If you read the box then you are ready to get your heart warmed when you pop in this Bergman scripted film by Bille August. But if you have half-a-brain then you're probably anticipating that the box is exactly what it turns out to be: bull that hopes to get people to watch it even though it's vintage Bergman.<br /><br />Brutal in a way that "Scenes from a Marriage" never is, in "The Best Intentions" Bergman accomplishes something extraordinary: he gets us to root for him never to have been born.<br /><br />What I mean is that his father (as expertly portrayed by Samuel Froler) is such a monstrous egotistical hubristic sociopath that I almost couldn't continue watching as he defined for the first time the ground rules of the Bergmanesque hell we would all become so familiar with in the future. Maybe that's why Bergman writes such strong women, because he casts his mother as the heroine and actually lets her overcome the obstacles, but here we get to watch a saintly intelligent woman get beaten down physically and mentally over and over by her psychotic husband's fetishizing of unhappiness and misery. As an example: he takes the very fact that she does not want to be in the desolate awful town they move to as a sign that it is the exact place she should be. She can't visit her family and she has to work like a slave for him. He strikes her several times, usually when he has been in the wrong. He makes her give up everything but whenever he has to he calls her spoiled and invokes God (but only in order to get things he wants). He holds every petty thing that ever happens against her. He keeps sleeping with his other fiancé without breaking it off when he starts sleeping with Anna, but neither of them can really hold it against him because apparently (though I don't know why) he's such a good person.<br /><br />If you believe the box then Anna's mother, who opposes the marriage, is the witch who will be proved wrong, but if you saw "Fanny och Alexander" then you remember that the grandmother was right (and that he relegated the monster father to being a stepfather). Both mothers oppose the marriage, and they're both right. That the grandmother is actually a good person is signified by Bergman's giving her the name "Karin" which is usually reserved for the pure of heart. This is so because his mother's name was "Karin," not "Anna." Also he gives Anna's brother his own actual first name, "Ernst," though I have no clue what that signifies.<br /><br />Bergman knows this, and some of the best evidence he gives of this is tenuously confirmed across a few films: the foil for Henrik Bergman in this film is Nordenson, a soulless capitalist pig who reminds us that secularism can be as monstrous as hubristic piety. Nordenson commits suicide (no big spoiler). In Bergman's final film "Sarabande" there is a husband named "Henrik" (spoiler coming up) whose sainted wife (whom he did not deserve) dies and then he commits suicide. Bergman's opposition to Nordenson looks for a minute like it is going to be the only decent thing he does, then you realize that he just wants to match egos with him.<br /><br />I wish the other ones ("Sunday's Children", "Private Confessions" and "In the Presence of a Clown") were available readily in the US, especially to see Peter Stormare assay an older "Petrus", that little zombie.<br /><br />The VHS of this film is shameful, blotchy letter often against a white background, completely indistinguishable. I don't think it is available on DVD which is a joke, it won best picture at Cannes in 1992! I would honestly not advocate that people see this if they are not already familiar with Bergman and inured to the site of a loving person's soul being crushed one step at a time. Pernilla August deserved her award, I saw every lash landing; All I could think in the last frame when she reaches out to him again was "NOOOOOO!"