Hoewel het onmogelijk is om te weten wat er in het hoofd van Audrey Marie Hilley omging toen ze degenen van wie ze hield vergiftigde, is Judith Light behoorlijk goed in deze film. Dit is zo overduidelijk een televisiefilm, omdat de montage eruitziet alsof hij met een hakmes is gemaakt, maar er zijn een paar onbetaalbare momenten in deze film, voornamelijk wanneer Marie, die met drie verschillende identiteiten jongleert,'sterft' als Robbi en terugkomt als haar platinablonde tweelingzus Teri. Het is heerlijk ongeloofwaardig om jezelf voor te stellen aan Robbi's collega's terwijl Teri de personeelskantine binnen walst en handen schudt met mensen die ze al kent. Het feit dat de echte Marie Hilley heeft geprobeerd dit voor elkaar te krijgen en een groot aantal mensen daarvan heeft weten te overtuigen, getuigt van haar charme. Light gaat er wijselijk niet op in om Hilley te beschrijven. In plaats daarvan speelt hij het personage eerlijk en laat hij de absurditeit van het verhaal het mysterie van Hilley behouden. Niet slecht voor een tv-film.
Although it's impossible to know what went on in the mind of Audrey Marie Hilley as she poisoned those she loved, Judith Light is pretty good in this film. This is so obviously a television movie, since the editing looks like it was done with a meat cleaver, but there are some priceless moments in this film, chiefly among them when Marie, juggling three different identities, "dies" as Robbi and comes back as her platinum-haired twin sister Teri. Introducing herself to Robbi's co-workers is deliciously unbelievable as Teri waltzes into the employee break room and shakes hands with people she already knows. To think that the real Marie Hilley actually tried to pull this off, and successfully convinced a good number of people, is a testament to her charm. Light wisely steers clear of explaining Hilley, instead playing the character straight, letting the absurdity of the story maintain the mystery of Hilley. Not bad for a t.v. movie.