Tip: zie de hoofdmoot van de recensie.<br />'Remy' (Alix Koromzay) heeft problemen met mannen. Helaas worden die alleen maar erger als de mannen met wie ze problemen heeft uiteindelijk dood zijn en zij de hoofdverdachte is. Tegelijkertijd zien we dat minstens één van de superinsecten uit Mimic (1997) het heeft overleefd. Remy, haar zogenaamde vriendjes, een paar studenten, de politie, de superinsecten en een paar X-Files-achtige, mysterieuze overheidstypes zijn in deze film op ramkoers met elkaar.<br />Meestal probeer ik mijn recensies binnen vierentwintig uur na het kijken van een film te schrijven. Hoe verser de film in mijn hoofd zit, hoe gemakkelijker het is om mijn gevoelens erover vast te leggen. Ik heb ook de neiging om films vrij snel te vergeten als ik ze niet een paar keer heb gezien. Als ik te lang wacht, haalt de recensie het waarschijnlijk niet eens tot het larvestadium. Mimic 2 heb ik al een paar dagen geleden gezien. De voornaamste reden waarom ik dit ter sprake breng, is dat hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik me niet kan herinneren waarom ik er niet een nog hogere score aan heb gegeven (ik noteer mijn score onmiddellijk). Achteraf gezien lijkt het erop dat deze film minstens een 9 voor mij had moeten krijgen. Maar meestal is mijn eerste oordeel juist, in elk geval op dat moment, en dus is het een 8 op dit moment. Natuurlijk is zelfs een 8 een stuk hoger dan wat de meeste mensen voor deze film vragen. Een groot deel van de reden is dat Mimic 2 heel anders van toon is dan de eerste Mimic. Hoewel Remy een terugkerend personage is (ze had een heel kleine rol in de eerste film), is er geen reden waarom je het origineel voor deze film zou moeten zien, tenzij je alleen meer achtergrondinformatie over de superinsecten wilt.<br />Ik vermoed dat de andere reden waarom de meeste mensen Mimic 2 veel lager inschatten dan ik is dat schrijver Joel Soisson en regisseur Jean de Segonzac er geen zier om geven om de film'realistisch' te maken. Mimic 2 is een festijn, een kermis, en vaak een absurde viering van filmische kunstmatigheid ter wille van de film zelf. Ik ben toevallig dol op die kwaliteiten. Als je dat niet bent, zul je deze film waarschijnlijk haten.<br />De omhelzing van de kunstmatigheid is prachtig aanwezig in het productieontwerp en de belichting. Een vroege aanwijzing is aan het eind van de openingssequentie, als'soortverdelger' Lincoln Trahm uit de ondergrondse komt. Hij komt in een 'New Yorkse straat' te midden van oplichtend neonlicht en andere verlichting in sterke primaire kleuren, regelrecht afkomstig uit Dario Argento's Suspiria (1977). De film speelt zich voornamelijk af op twee sets, waarvan de 'buitenkanten' zijn bedekt met aantrekkelijke, opzichtige graffiti. Het schoolgebouw heeft een architectonische stijl van'retro-vervalst' en er zijn ongebruikelijke accenten, zoals het 'bureaunest' dat de hal blokkeert tijdens latere, cruciale scènes.<br />Veel bizarder en vaak grappiger zijn de personages, de plot en de dialogen. Remy is een bekend entomoloog en auteur van minstens een populair wetenschappelijk boek over insecten, maar ze geeft les op de basisschool. Ze is een serie eenmalige dates, met kennelijk aversie tegen verbintenissen, maar ze lijkt niet erg kieskeurig met haar dates. Naderhand neemt ze polaroidfoto's van zichzelf waarop ze groteske gezichten trekt (imitaties?) en schrijft dan de naam van de foute datum onder de foto voordat ze die aan haar muur van schaamte toevoegt. Het is een gedrag dat, zoals te verwachten was, in de ogen van rechercheur Klaski (Bruno Campos) veel weg heeft van een seriemoordenaar.<br />Wat de superinsect betreft, Soisson en Segonzac besloten de menselijke nabootsing van de vorige film wat letterlijker te nemen. In Mimic 2 is het insect duidelijk bij bewustzijn en wordt het gewoon het zoveelste gestoorde vriendje van Remy. Het is verrukkelijk maf, hoewel niet zonder precedent <0xE2><0x80><0x93> in zekere zin lijkt het op het buitenaardse insect uit Invader/Lifeforce (1996).<br />'Verrukkelijk maf' zou voor deze film niet toepasselijker kunnen zijn. Het lijkt erop dat Soisson en Segonzac de premisse niet erg serieus konden nemen, dus in plaats van de intense, smoezelige groezelige mafheid van Mimic, kozen ze voor de sarcastische aanpak en gaven ons iets wat niet zo heel veel verschilde van, laten we zeggen, een latere Frank Henenlotter-film. Een andere invalshoek, die waarschijnlijk de reden is voor de nadruk op kunstmatigheid, is dat hij parallel loopt aan de pogingen van de superinsecten, die verre van perfect zijn, om de mensheid te imiteren. Het is alsof de sets, de belichting, de karakters, de plot en al het andere de werkelijkheid nabootsen, terwijl het tegelijkertijd oppervlakkig gezien de vorige film nabootst.<br /><br />Segonzac bereikt nog steeds een vervreemdende somberheid onder het hele kamp, en de film is routinematig spannend <0xE2><0x80><0x93> het is moeilijk om niet spannend te zijn als je met insecten te maken hebt. Een belangrijk punt aan die kant is dat Mimic ook zijn portie kleinere insecten heeft <0xE2><0x80><0x93> het soort dat zich gemakkelijk achter je bureau, achter op je planken, in je kast, onder je bed, of vlak voor je deur of raam kan bevinden. De effecten van de dieren zijn allemaal uitstekend. Het is ook heerlijk bloederig in sommige delen, hoewel het voornamelijk insectenbloed is, maar dat heeft voor mij een hogere _eeee_ -factor dan menselijk bloed. En wat nog krachtiger is, er zijn gevallen waarin de twee soorten bloed effectief'vermengd' zijn.<br />Hoewel ik zeker weet dat ik dat zal doen. Het is belangrijk om een voorkeur te ontwikkelen voor kamperen en voor het opzettelijk onrealistische en belachelijke <0xE2><0x80><0x93> dat is een gangbare benadering van filmmakers. Films als Mimic 2 hebben over het algemeen geen vreemde verschillen vanwege incompetentie. Er is eerder een artistieke reden voor bepaalde beslissingen. Dat feit zal je niet helpen de smaak voor dit soort films te ontwikkelen, maar het kan je in elk geval helpen te begrijpen waarom ze bestaan zoals ze bestaan.
Series Note: see main body of review.<br /><br />Elementary school teacher and noted author "Remy" (Alix Koromzay) has man problems. Unfortunately, they're getting worse as the men she has problems with are ending up dead and she's the prime suspect. At the same time, we see that at least one of the superbugs from Mimic (1997) has survived. Remy, her wannabe boyfriends, a couple students, the police, the superbugs and some X-Files-ish mysterious government types are on a collision course in this film.<br /><br />I usually try to write my reviews within 24 hours of watching a film, at most. The fresher the film is in my mind the easier it is to record my feelings about it. I also have a tendency to forget films fairly quickly if I haven't seen them a few times. If I wait too long the review is not likely to make it even past the larval stage. Mimic 2 I watched a couple days ago already. The main reason that I'm bringing this up is that the more I think about it, the more I can't remember why I didn't give it an even higher rating (I jot my rating down immediately). It seems in retrospect that this film should have been at least a 9 for me. But usually my first judgment is right, at least at the time, and so an 8 it is on this viewing.<br /><br />Of course, even an 8 is a lot higher than most folks are giving this film. A large part of the reason why is that Mimic 2 is completely different in tone than the first Mimic. Although Remy is a returning character (she had a very minor role in the first film), there's no reason that you need to watch the original before this one, unless you just want more background on the superbugs.<br /><br />I suspect that the other reason why most folks are rating Mimic 2 much lower than I is because writer Joel Soisson and director Jean de Segonzac couldn't care one whit about making the film "realistic". Mimic 2 is a campfest, a cheesathon, and a frequently absurdist celebration of filmic artificiality for its own sake. I happen to love those qualities. If you don't, you'll likely hate this film.<br /><br />The embrace of artificiality is beautifully present in the production design and lighting. An early indicator is near the end of the opening sequence, as "species extinguisher" Lincoln Trahm is making his way out of the subway system. He emerges onto a "New York City street" amidst glowing neon and other lighting in strong primary colors straight out of Dario Argento's Suspiria (1977). The film takes place primarily on two sets, the "outside surfaces" of which are covered in attractively garish graffiti. The school set has an architectural style of "retro-dilapidated", and there are unusual touches such as the "desk nest" which blocks the hall during later, pivotal scenes.<br /><br />Much more bizarre and frequently funny are the characters, plot and dialogue. Remy is a noted entomologist and author of at least a popular scientific account of insects, yet she teaches elementary school. She is a serial one-time-dater, apparently with commitment aversions, but she doesn't seem very choosy with her dates. Afterwards, she takes Polaroid photographs of herself making grotesque faces (mimics?) and then writes the name of the date-gone-wrong beneath the image before adding them to her wall of shame. It a behavior that, not unsurprisingly, resembles a serial killer to Detective Klaski (Bruno Campos).<br /><br />As for the superbug, Soisson and Segonzac decided to take the human mimicry from the previous film more literally. In Mimic 2, the main bug is clearly sentient, becoming just another psycho boyfriend for Remy. It's delightfully goofy, although not without precedent--to an extent it resembles the alien insect from Invader/Lifeforce (1996).<br /><br />"Delightfully goofy" couldn't be more apt for this film overall. It seems as if Soisson and Segonzac couldn't take the premise quite seriously, so in lieu of the intense, high-action dingy glum of Mimic, they went the tongue-in-cheek route and gave us something not that far removed from, say, a later Frank Henenlotter film. Another angle, which is probably the reason for the stressed artificiality, is that it parallels the superbug's attempts, which are far from perfect, to mimic humankind. It's as if the sets, the lighting, the characters, the plot, and everything else is mimicking reality at the same time it's superficially mimicking the previous film.<br /><br />Segonzac still achieves an alienating gloom beneath all of the camp, and the film is routinely suspenseful--it's difficult to not be suspenseful when you're dealing with bugs. An important story point on that end is that Mimic has its share of smaller bugs, too--the kind that can easily be behind your desk, in the back of your shelves, in your closet, under your bed, or right outside your door or window. The creature effects are all excellent. It's also wonderfully gory in some parts, although it's mostly bug gore, but that tends to have a higher "ewww" factor for me than human gore. Even more powerful, there are some instances where the two types of gore are effectively "mixed".<br /><br />While I'm sure I won't help resell the film to viewers who have already seen it and hated it, hopefully I can help sway those on the fence, and help guide those who don't know if they'd like to bother. It's important to develop a taste for camp and for the purposefully unrealistic and ridiculous--it's a common approach from filmmakers. Films like Mimic 2 do not tend to have their odd differences because of incompetence. Rather, there is usually an artistic reason for making particular decisions. That fact won't help you acquire the taste for these kinds of films, but at least it can help you understand why they exist as they do.