Met deze warme, opbeurende film bereikt Kurosawa het effect van de eenvoud. Het verhaal is tot op de draad versleten. Twee tortelduifjes proberen een zondag samen door te brengen in het naoorlogse Tokio en vermaken zich met slechts 35 yen in hun zak. Kurosawa blijft me verbazen vanwege zijn ongelooflijk scherpzinnige begrip van de visuele effecten van een verhaal. Hoe eenvoudiger het verhaal is, hoe meer het gewoon een dag in hun leven wordt. Hoe meer het een dag in het leven wordt, hoe verontrustender we de uitdagingen vinden die hen te wachten staan vanwege de bezetting en de afbrokkelende economie in die tijd.<br />Het is bijna een lichtgewichtversie van _Het verloren weekend_. Er zijn geen slopende problemen zoals alcoholisme of writer's block. Er zijn alleen maar obstakels en ongemakken waarmee de personages zich kunnen voortbewegen of zich in de nesten kunnen werken.<br />One Wonderful Sunday is een prachtig stukje leven uit een tijd die in veel verschillende tijden en op veel verschillende plaatsen had kunnen zijn. Het is een vredige film over de vrede die er altijd is voor een bepaald persoon, die zijn reis moet maken om die te vinden. Ik heb zelden een scène gezien die zo prachtig in beeld is gebracht als die van de twee geliefden in de lege, afbrokkelende betonnen aula, waar je besluit om de muziek te creëren die ze zo graag willen horen. Er is tegenwoordig nauwelijks een handjevol filmmakers die zoiets zou bedenken. Kurosawa heeft misschien wel de helderste, zuiverste kijk op de film gehad van alle filmmakers.
With this warm and uplifting film, the effect Kurosawa achieves is in the simplicity. The story is threadbare. Two lovebirds try to spend a Sunday together in post-war Tokyo and enjoy themselves with only 35 yen in their pockets. Kurosawa never ceases to amaze me because of his incredibly acute comprehension of the visual effects of a story. The simpler the story is, the more it becomes simply a day in their lives. The more it becomes a day in the life, the more upsetting we find the challenges facing them because of the Occupation and the crumbling economy at the time.<br /><br />It's almost like a lightweight version of The Lost Weekend. There are no debilitating problems like alcoholism or writer's block. There are just obstructions and inconveniences with which the characters can either roll or stew around.<br /><br />One Wonderful Sunday is a beautiful slice of life from a time that could be many different times in many different places. It's a peaceful movie about the peace that is always there for a given person, their journey being to find it. I have rarely seen a sequence so beautifully crafted on film as the two lovers in the empty, decaying concrete exterior auditorium, where one resolves to create the music they have been struggling to hear. There is hardly a handful of filmmakers living today that would think of such a thing. Kurosawa may have had the clearest, purest understanding of cinema out of any filmmaker.