Je kunt het Blake Edwards niet kwalijk nemen dat hij zo'n film heeft gemaakt.<br />Jarenlang was hij afhankelijk van het soort sukkels dat door 'A Fine Mess' heen ploetert als zijn broodwinning, bij wijze van spreken. Ze deden het goed in de 'Pink Panther'-serie en maakten van inspecteur Clouseau een wereldberoemd referentiepunt voor de ultieme kluns.<br />Maar voor een film waarin twee losers in een paardenrace de meute oversteken en vervolgens een piano naar het huis van een rijke dame brengen, is deze film een allegaartje. Zoveel mensen die eerst worden geïntroduceerd en dan vergeten, plotlijnen die nergens heen leiden, gelach dat op het moment wel leuk is maar geen context heeft. <br />Schokkend, eigenlijk, dat dit komt van Blake Edwards, die ooit de belichaming was van de stijlvolle komedie met werken als de voornoemde 'Panter'-films, om nog maar te zwijgen van klassiekers als '10', 'Micki at Maude' en de ondergewaardeerde 'S.O.B.'.<br />En met het kaliber van talent zou je grootse dingen verwachten: de maniakale Mandel, de wellustige Danson, de weelderige Alonzo en gekken als Mulligan en Margolin als maffiabazen hebben allemaal het vuur in zich, maar er is hier gewoon niets om de oven mee te stoken.<br />Er waren hier en daar afzonderlijke momenten die me een glimlach ontlokten, maar net als de film zelf leeft hij alleen maar voor het moment en is dan weer verdwenen. Het idee voor deze film kwam in feite uit een kortfilm van Laurel en Hardy, waarin Stan en Ollie proberen een enorme piano talloze trappen op te krijgen. Vandaar de naam.<br />Het is nog steeds passend: deze film is beslist een 'Mess', zo niet een 'Fantastisch'.<br />Drie sterren. Op de deugd van Mulligan in de cast na en een bijrol voor de 'NYPD Blue' Franz.
You can't blame Blake Edwards for making this kind of movie.<br /><br />For years, he depended on the kind of pratfalls that course through "A Fine Mess" as his bread and butter, so to speak. They served the "Pink Panther" series well, and made Inspector Clouseau a world-wide reference point for the ultimate in clumsiness.<br /><br />But for a movie that basically features two losers crossing the mob in a horse race then moving a piano to a rich lady's house, this film is all over the place. So many people introduced then forgotten, plot lines that go nowhere, laughs that are fun for the moment but have no context.<br /><br />Shocking, really, this coming as it does from Blake Edwards, who once personified classy comedy with such works as the aforementioned "Panther" films, not to mention classics like "10", "Micki + Maude" and the under-appreciated "S.O.B.".<br /><br />And with the calibre of talent, you'd expect great things; the manic Mandel, lecherous Danson, luxuriant Alonzo, and wackos like Mulligan and Margolin as mob flunkies all have the fire, but there's just nothing here to stoke the furnace.<br /><br />There were separate moments here and there that gave me a smile but, like the movie itself, it just lives for the moment, then is gone.<br /><br />TIDBIT - The idea for this movie actually came from a Laurel and Hardy short where Stan and Ollie try to move a huge piano up innumerable flights of stairs. Hence, the name.<br /><br />It still is fitting: this movie is definitely a "Mess", if not a "Fine" one.<br /><br />Three stars. Saved but for the virtue of Mulligan in the cast and a bit part for pre-"NYPD Blue" Franz.