Het eerste wat ik waarschijnlijk zou moeten zeggen, is dat ik als surfer waarschijnlijk bevooroordeeld ben ten opzichte van de film. Hoe dan ook, dit meesterwerk van John Milius gaat niet alleen over surfen, en wie deze film als een surffilm beschouwt, heeft hem niet helemaal begrepen. Ik beschouw Big Wednesday om drie redenen als een meesterwerk. Ten eerste omdat het camerawerk verbazingwekkend is, vooral in het licht van het feit dat de film in 1978 is opgenomen. Als je de film op tv hebt gezien, heb je veel gemist, omdat de kwaliteit van de beelden aanzienlijk achteruitgaat, dus ik stel voor dat je hem in de bioscoop bekijkt, hoewel dat moeilijk kan zijn. Op de tweede plaats is Grote Woensdag een geslaagde weergave van een generatie, met zijn conflicten en dromen die uiteindelijk ontgoochelingen zouden worden. Juist dit feit draagt bij aan het verhogen van de waarde van de film, die (net als Easy Rider bijvoorbeeld) een ambassadeur van een uitgestorven generatie wordt voor de toekomstige generaties. Grote Woensdag doet dit op een zeer gedetailleerde manier, aangezien hij niet alleen het uiterlijk gedrag van een dergelijke generatie weergeeft (haarstijl, surfen, muziek enzovoort), maar ook de innerlijke waarden van een dergelijke generatie weergeeft. Ik geloof dat ieder van jullie, in elk geval tot op zekere hoogte, emotioneel geraakt is door het element van cameraderie en mannelijke bondage dat in de film aanwezig is. Ten slotte waardeer ik de manier waarop John Milius de oorlog in Vietnam bekritiseert. Je moet er rekening mee houden dat John Milius een all-American regisseur is, die <0xE2><0x80><0x93> bij voorbeeld <0xE2><0x80><0x93> _Red Dawn_ heeft geschoten, een voorbeeld van Amerikaanse paranoia over het rode gevaar. Daarom kun je niet van hem verwachten dat hij de oorlog in Vietnam even levendig bekritiseert als Francis Ford Coppola in _Apocalypse Now_, of Stanley Kubrick in _Full Metal Jacket_. Maar John Milius is eerlijk tegen ons en vertelt ons wel dat er veel teleurstelling was over de oorlog in Vietnam, vooral onder de jongere generaties. Hij heeft geen kritiek op het gedrag van degenen die probeerden zich niet te laten rekruteren, en ook niet op degenen die zich vrijwillig hebben aangemeld, maar hij vertelt ons wel dat de oorlog in Vietnam vrienden en families uit elkaar heeft gedreven en de utopische dromen van een generatie heeft verstoord. En uiteindelijk is dit het enige onderwerp waarover iedereen het eens zou zijn, ongeacht zijn of haar politieke overtuiging, over een onderwerp dat zo controversieel is als de Vietnamoorlog.
The first thing which I should probably say is that, being a surfer, I am probably biased in favor of the movie. Anyway, this masterpiece of John Milius is not merely about surf, and whoever disregards this film as a surf movie has not understood it entirely . I consider Big Wednesday a masterpiece for three reasons. First of all, because the camera work is amazing, especially in light of the fact that the film was shot in 1978. If you have seen the movie on TV you have missed out a lot , because the quality of the images deteriorates considerably, so I suggest you watch it in a cinema, although this could prove hard. Secondly, Big Wednesday successfully portrays a generation, with its conflicts and dreams which would eventually become disillusionments. This very fact contributes to elevate the value of the movie, which becomes ( like Easy Rider, for example) an ambassador of an extinct generation to the future generations. Big Wednesday does this in a very elaborate way, since it not only portrays the external behaviour of such generation (hair-style, surfing, music and so forth), but it also displays the internal values of such generation. I believe that every one of you has been, at least to a certain extent, sentimentally touched by the element of cameraderie and male bondage existing in the movie. Finally, I really appreciate the way in which john Milius criticizes the Vietnam War. You have to take into account that John Milius is an all-American director, who-for example- shot Red Dawn, an example of American paranoia of the Red danger. Therefore you cannot expect him to criticize the Vietnam war as vividly as Francis Ford Coppola in Apocalypse Now , or as Stanley Kubrick in Full Metal Jacket. However, John Milius is honest with us, and does tell us that there was a lot of disillusionment with the Vietnam War, especially among the younger generations. He neither criticizes the behavior of who tried with any means not to be conscripted, nor of who voluntarily enrolled, but he does tell us that the Vietnam war separated friends and families, and disrupted the utopian dreams of a generation. And, at the end of the day, this is the only thing on which everyone, regardless of his or her political beliefs, would agree about a topic as controversial as the Vietnam War.