The Idol is een interessante mix die samenkomt in een verbluffende film. Een Australische regisseur die voor het eerst (in het Frans) in Frankrijk werkt met twee Amerikaanse hoofdrolspelers (van wie er kennelijk een geen woord Frans sprak toen hij werd gecast) en een script dat is bewerkt door ervaren scriptschrijver Gerard Brach (Jean De Florette, The Name of the Rose) had een zootje kunnen zijn, maar in plaats daarvan heeft Samantha Lang een prachtig ontroerend en subtiel drama in elkaar gezet.<br /><0x3E> Korte plotbeschrijving, geen spoilers: de levens van de bewoners van een Frans appartementengebouw worden verstoord door de komst van een jonge Australische vrouw (Sobieski), een worstelende theateractrice. Haar buurman is een oudere Chinese man die door de andere bewoners wordt gerespecteerd en die overweegt om in een bejaardentehuis te gaan wonen.<br />De twee worden door hun eenzaamheid naar elkaar toe getrokken en er ontstaat een ontroerende grootvader-kleindochterrelatie tussen hen, die doet denken aan die in _Three Colours_ van Kieslowski.<br />Rood.<br />De triomf van de film is het optreden van de twee hoofdrolspelers. James Hong, die de kans krijgt om te schitteren in een zeldzame hoofdrol, pakt het personage en de taal vakkundig aan, waardoor de heer Zao een bijna mystiek karakter krijgt. Hij is zowel een man die je graag zou willen kennen als een tragische figuur die je wilt troosten en beschermen. Even indrukwekkend is Sobieski's acteertalent, dat ze maar zelden heeft laten zien in haar recente slechte keuzes voor rollen in typisch Amerikaanse thrillers als The Glass House. In het begin is ze een en al smeulende ogen en wrange glimlachjes, maar in de loop van de film ontwikkelt ze zich tot een sympathieke en tragische figuur, die het publiek echt laat voelen wat er met beide personages gebeurt en die de diepe kern van eenzaamheid begrijpt die hen ondanks hun verschillen bij elkaar brengt.<br />De bijrollen zijn ook sterke personages. De oude Franse acteur Jean-Paul Roussillon zorgt voor de humor als de dronken bovenbuurman die sigaretten moet stelen van Mr. Zao zodat zijn bemoeizuchtige vrouw niet merkt dat hij rookt. Terwijl Marie Loboda de rol van Caroline speelt, straalt een klein meisje dat in het gebouw woont (en een treffende gelijkenis vertoont met Emmanuelle Beart) onschuld en charme uit. Beide personages ondergaan ook veranderingen als hun jaloezie op de relatie die tussen Zao en Sarah (Sobieski) ontstaat, hen overweldigt.<br />Het enige negatieve, en het is maar een kleintje, is dat de soundtrack van de Oscarwinnende componist Gabriel Yared (The English Patient, Betty Blue), hoewel een prachtige Woody-Allenesque jazzstijl, een beetje misplaatst lijkt in deze film, die vaak emoties lijkt op te roepen die in strijd zijn met wat de muziek suggereert. De foto's passen bij de rustige sfeer van het verhaal en voegen, samen met het decor en de locaties, een gevoel van eenzaamheid toe aan de film, die je ook naar de personages toe trekt om troost te zoeken en hun leven daardoor des te belangrijker voor je maakt. Een bijzonder goed gespeelde en meeslepende droomsequentie zal je nog lang na je eerste bezichtiging van de film bijblijven.<br />Ik zeg 'bezichtiging', omdat je deze personages nog een keer zult willen zien en deze deskundig ingekorte film helemaal opnieuw zult willen zien. Een teder verhaal over eenzaamheid en de tedere liefde die kan bestaan tussen twee mensen, dat moet je zien voor iedereen die ontroerd wil worden of waardering wil hebben voor fijn acteerwerk en een fijn, niet gehaast verhaal. Echt een geweldige film.
The Idol is an interesting mix that comes together into a stunning film. An Australian director working in France for the first time (in French language) with two American lead actors (one of whom apparently didn't speak any French when cast) and a script worked on by veteran scriptwriter Gerard Brach (Jean De Florette, The Name Of The Rose) could have been a mess but instead Samantha Lang has crafted a beautifully moving and delicate drama.<br /><br /> Brief plot outline, no spoilers: The lives of the residents of a French apartment block are disrupted by the arrival of a young Australian woman (Sobieski), a struggling theatre actress. Her neighbour is an elderly Chinese man respected by the other residents, who is considering moving into a retirement community.<br /><br /> The two are drawn together through their loneliness and a touching grandfather-granddaughter sort of relationship develops between them, reminiscent of that in Kieslowski's Three Colours:<br /><br /> Red.<br /><br /> The triumph of the film is the performances of the two lead actors. James Hong, given the chance to shine in a rare lead role, tackles the character and the language with an expert pitch, embuing Mr Zao with an almost mystical quality. He is both a man you wish you knew and a tragic figure that you want to comfort and care for.<br /><br /> Equally impressive is Sobieski displaying an acting talent that she has rarely demonstrated in her recent poor choices of role in generic American thrillers like The Glass House. At first all smouldering eyes and wry smiles she also grows over the course of the film into a sympathetic and tragic figure, allowing the audience to truly care what happens to both these characters and understand the deep core of loneliness that brings them together despite their differences.<br /><br /> The supporting actors also flesh out strong characters. Veteran French actor Jean-Paul Roussillon provides humour as the drunken upstairs neighbour who must sneak cigarettes from Mr Zao so that his interfering wife doesn't know he is smoking. While Marie Loboda as Caroline, a little girl who lives in the building (and bears a striking resemblance to Emmanuelle Beart) exudes innocence and charm. Both these characters also undergo changes as their jealousy of the relationship formed between Zao and Sarah (Sobieski) overcomes them.<br /><br /> The only negative, and it is a small one, is that the score by Oscar winning composer Gabriel Yared (The English Patient, Betty Blue), while a lovely Woody-Allenesque jazz style, seems a little out of place with this film which often seems to be creating emotions that are in conflict to those the music suggests.<br /><br /> The photography matches the story in its quiet mood and, along with the set design and locations adds a sense of loneliness to the film that draws you to the characters for comfort as well and therefore makes their lives all the more important to you. A particularly well played and haunting dream sequence will stay with you long after your first viewing of the film.<br /><br /> I say first viewing because you will want to revisit these characters and return to see this expertly measured film all over again. A tender tale of loneliness and the gentle love that can exist between two people this is a must see for anybody who wants to be moved or appreciate fine acting and a delicate unrushed story. Truly wonderful film-making.