Ik heb zowel de oude (1981) als de nieuwe Umrao Jaan (2006) gezien. De oude Umrao, denk ik, is een van de beste films (Indiaas of anderszins), op gelijke hoogte met de beroemde Satyajit Ray. Hij zou zelfs niet te vergelijken moeten zijn met de nieuwe Umrao Jaan. Het probleem is dat hij zo goed is dat Muzaffar Ali (de producent van de oude Umrao uit Lucknow, waar het grootste deel van de film zich afspeelt) misschien niet zijn hele leven een betere film kan maken.<br />De oude Umrao is zeer ingetogen, en daarom een geloofwaardig verhaal over een _Lucknow-tawa-if_ (courtisane, geisha). Er zijn geen dappere helden (die vluchten allemaal uit 1857 Sepoy Mutiny tegen de Engelsen), de rover Faiz Ali sterft tijdens een heldhaftige ontsnapping. De eigenaresse van het huis van de tawaifs, Madam Khanum, is zelfzuchtig en uitbuiterig. Nawab Sultan, een van de eerste cliënten van Umrao, ziet in Umarao wat ze is: een tawaif en laat haar zonder scrupules in de armen van de rijke familie van haar neef lopen; anderen smijten beledigingen naar het hoofd van Umrao. Er is een dunne scheidslijn tussen een tawaif en een prostituee/hoer <0xE2><0x80><0x93> de oude Umrao slaapt gewoon bij Nawab Sultan en daarna bij de rover Faiz Ali.<br />In het oude Umrao wordt poëzie (ghazal) aangetroffen in het leven van de tawaifs en overal om haar heen. De dialogen zijn in lyrisch, verfijnd en plaatselijk Urdu en moeilijk in vertaling te waarderen. In het oude Umrao is acteren voor iedereen. Liedjes en Indiase Kathak-dansen (minus één van Nawab Sultan) spelen zich meestal in een context af.<br />Goede films, zoals goede boeken, kunnen verrijken en onderwijzen. De meeste Indiase films zijn rotzooi, een fantastische ontsnapping aan de werkelijkheid, maar niet de oude Umrao Jaan. Je kon Lucknow zien in een vervlogen tijdperk.<br />- duivenvluchten (of kabootar baazi, een zwerm die de duiven in de vlucht van een rivaliserende zwerm breekt) - Indiase hopscotch (ikkal dukkal) - het aarden fornuis (of choolha) - de gewoonte om met de handen te eten in de keuken op de vloer bij choolha - de gewoonte om een heilige iets te offeren. s heiligdom (nazar at durgaah) <0xE2><0x80><0x93> de gewoonte van een gearrangeerd huwelijk tussen islamitische neven <0xE2><0x80><0x93> de gewoonte van purdah, de gewoonte om betelblad te eten (of paans) en waterpijp te roken <0xE2><0x80><0x93> de traditie van verkopers van armbanden en omslagdoeken die thuiskwamen <0xE2><0x80><0x93> de incompetente, verachtelijke en indolente nawabs die een deel van het landgoed voor een courtisane zouden verkopen <0xE2><0x80><0x93> de traditie van de oude Umrao.<br />Zie de oude Umrao als je hem nog niet hebt gezien; zie hem opnieuw als je hem ooit hebt gezien. Technisch gezien is de fotografie in de oude Umrao niet zo goed als in de nieuwe, maar in de afgelopen 25 jaar zijn de camera's erg verbeterd.<br /><0x3E><0x3E> De oude Umrao krijgt 9/10; de nieuwe 3/10.
I saw both old (1981) and new Umrao Jaan (2006). The old Umrao, I think, is one of the best movies (Indian or otherwise), at par with any famed-Satyajit Ray. It should NOT be even compared with the new Umrao Jaan. The problem is that it is so good that Muzaffar Ali (the producer of old Umrao from Lucknow where most of the movie unfolds) perhaps cannot make a better movie all his life.<br /><br />The old Umrao is very restrained, and therefore, a believable story of a Lucknow tawa-if (courtesan, geisha). There are no brave heroes (all flee 1857 Sepoy Mutiny against the English), the robber Faiz Ali dies in an unheroic escape. Owner of house of tawaifs, Madam Khanum, is selfish and exploitative. Nawab Sultan, one of the first clients of Umrao, sees Umarao what she is - a tawaif and abandons her with no compunctions to marry into the wealthy family of her cousin; others hurl insults at Umrao. There is a thin line (if any) between a tawaif and a prostitute/hooker - old Umrao sleeps with Nawab Sultan as a matter of routine, and then with the robber Faiz Ali. <br /><br />In old Umrao Urdu poetry (ghazal) is shown to be pervasive in the lives of tawaifs and all around her. The dialogs are in lyrical, delicate and local Urdu, difficult to be appreciated in translation. In old Umrao, acting is superb by all. Songs and Indian Kathak dances (minus one by Nawab Sultan) are mostly in context.<br /><br />Good movies like good books can enrich and teach. Most Indian movies are trash, fantastic escape from reality but not old Umrao Jaan. You could see Lucknow of a bygone era. Sample these:<br /><br />- pigeon flight contests (or kabootar baazi, a flock breaking pigeons mid flight from a rival flock) - Indian hop scotch (ikkal dukkal) - the earthen stove (or choolha) - the custom of eating with hands in the kitchen on the floor near choolha - the custom of offering for a saint's shrine (nazar at durgaah) - the custom of arranged marriage between Muslim cousins - the custom of purdah, - the custom of eating betel leaf (or paans) and hookah smoking - the tradition of sellers of bangles and shawls coming home - the incompetent contemptible and indolent nawabs who would sell part of the estate for a courtesan<br /><br />See old Umrao if you have not yet; see it again if you have once. Technically, the photography in old Umrao is not as high quality as in the new one but then in 25 years cameras have improved a lot.<br /><br />Old Umrao gets 9/10; the new 3/10.