Deze film ergerde me mateloos. Het is beslist een inleiding tot het oeuvre van films die zo geobsedeerd zijn door de slimme wendingen dat ze vergeten zich zorgen te maken over dingen als sympathieke karakterisering, naturalistische, verklarende dialogen en, het allerbelangrijkste, de effectieve uitvoering van genoemde o zo slimme wendingen.<br />Eerst een paar punten over het script. Het script is in sommige delen vreselijk, met een uitleg die net zo goed rechtstreeks voor de camera kan worden uitgesproken. De personages, met name die van Hugh Jackman, lijken onvolledig en hebben geen enkele achtergrond <0xE2><0x80><0x93> ze lijken midden in een obsessieve achtervolging te zijn beland zonder enige verklaring voor de oorsprong van genoemde obsessies. Zoals in zo veel Hollywood-films het geval is, zijn de vrouwenrollen plichtmatig tot op het punt van pastiche <0xE2><0x80><0x93> heeft iemand anders gegromd bij de gedachte hoe banaal en doorsnee Scarlett Johansson zou zijn? Ik zou graag een studiofilm zien die, bij gebrek aan een integraal liefdesverhaal, in een of andere halfbakken romance de koe bij de horens vat om de een of andere demograaf van dubieuze aard die, naar men aanneemt, geen film wil zien zonder een theatrale seksuele intrige, een hak te zetten.<br />En nu over die wendingen, waarvan er twee belangrijke zijn. De eerste, waarvan de opzet al heel vroeg is gemaakt, is overduidelijk. Het grootste deel van de film was ik ziedend van frustratie omdat de dialogen, zoals de makers waarschijnlijk achteraf hoopten, enorm irritante 'aanwijzingen' voor het publiek waren. Dit alles wordt tenietgedaan door het feit dat het me van het begin af aan duidelijk was (en ik was me er niet van bewust dat de film een wending nam, dus ik lette er niet op), allemaal vanwege het feit dat essentiële productiewaarden niet in staat zijn de wending afdoende te verdoezelen. De tweede wending, die niet alleen als plot fungeert, maar ook als een thematische vergelijking met de eerste, zorgde ervoor dat ik mijn geld terug wilde. De filmmakers leken te zijn vergeten dat ongeloof moet worden ingetoomd door vast te stellen wat er wel en niet kan gebeuren in de wereld die zij hebben gecreëerd. In The Matrix bijvoorbeeld, toen we lieten zien dat het Trinity's liefde voor Neo is die hem uit de dood terugbrengt, kan het publiek dat accepteren omdat de werkelijkheid die is vastgesteld er een is van SF-machines-heersen-de-wereld-type. Wij zijn bereid om mee te gaan in het mogelijke. De Prestige, een film die de hele looptijd door laat zien en ons vertelt dat de magie in de film geworteld is in realistisch bedrog en dat de rivaliteit tussen de twee hoofdpersonen gebaseerd is op de vraag wie de slimste list kan bedenken, gelooft dat het niet nodig is het publiek te vragen zijn ongeloof op te schorten voordat het de grootste _deus ex machina_ -mamguffin van de laatste tijd neerlegt. Er wordt van ons verwacht dat we geloven dat er binnen deze realistische wereld van de twintigste eeuw een machine is uitgevonden die (door wetenschap, niet door magie) kan doen wat in het heden onmogelijk blijft. Het is alsof de schrijvers geen slim einde konden bedenken, dus hebben ze in plaats daarvan hun vrijkaartje om de gevangenis uit te gaan gebruikt.<br />Naast de film zijn er een paar heel mooie dingen om naar te kijken, met indrukwekkende historische details en een paar fantasierijke composities van Nolan. Michael Caine en Andy Serkis zijn allebei uitstekend en het is altijd leuk om David Bowie op het witte doek te zien, maar dat is het punt waarop de acteurs ophouden met jubelen. Bale en Jackman geven hun niet-charismatische en onaantrekkelijke optredens op en Johanssen drijft mee op een golf van willekeurigheid.<br />Ik zou zeggen dat je deze film beter niet kunt zien, tenzij je geniet van de energie die je krijgt als je een film echt haat, zoals bij mij het geval is.
This film really annoyed the hell out of me. It is definitely an entry into the oeuvre of movies that are so obsessed by how clever its twists are that it forgets to worry about things such as sympathetic characterisation, naturalistic expositional dialogue, and, most crucially, the effective execution of said oh-so-clever twists.<br /><br />First, a few points about the script. The script is dreadful in parts, with exposition that may as well be spoken directly to camera. The characters, Hugh Jackman's in particular, seem unrounded and without any kind of back story - seemingly plopped into the middle of an obsessive pursuit without any explanation as to where said obsessions may have originated. As happens in so many Hollywood movies, the female roles are perfunctory up to the point of pastiche - did anyone else groan with anticipation of how banal and run-of-the-mill Scarlett Johansson would be? I'd like to see a studio movie that, in the absence of an integral love story, crowbars in some half-assed romance entirely for the sake of some demograph of dubious existence who are believed to not want to see a movie without some histrionic sexual politics.<br /><br />Now, on to those twists, of which there are two major ones. The first, whose set up is established very early on, is glaringly obvious. I spent most of the film seething with frustration as lines that, in what i guess the makers hoped would be in hindsight, are massively irritating 'clues' to the audience. All this is abrogated by the fact that it was all clear to me from the off (and i wasn't aware there was a twist to the film so i wasn't looking out for one), all due to the fact that essential production values fail to adequately disguise the twist. The second twist, which acts not only as plot but supposedly as a thematic comparison to the first, is what left me wanting my money back. The filmmakers seemed to have forgotten that suspension of disbelief must be eared through establishing what can an cannot happen in the world they have created. For example, in The Matrix, when we shown that it is Trinity's love for Neo that brings him back from the dead, the audience is able to accept this because the reality that has been established is one of sci-fi machines-rule-the-world type. We have been prepared to be asked to go along with the possible. The Prestige, a film that throughout its running time shows and tells us that the magic in the film is one rooted in realistic trickery and that the rivalry between the two main characters is based on which can come up with the cleverest ruse, believes that it does not need to ask the audience to suspend its disbelief before laying down the biggest of deus ex machina macguffins seen in recent cinema. We are expected to believe that within this realistic turn of the century world that a machine is invented that (through science, not magic) can do what remains impossible in the present. This 'twist' represents lazy, lazy storytelling - it is like the writers could not come up with an actual clever ending so just used their get out of jail free card instead.<br /><br />On the side, there are some very pretty things to look at, with impressive period detail and some imaginative compositions from Nolan. Michael Caine and Andy Serkis are both excellent, and its always nice to see David Bowie on screen, but thats where the acting plaudits stop. Bale and Jackman give in uncharismatic and unlikeable performances and Johanssen floats along on a wave of arbitrariness.<br /><br />I would say to avoid this film, unless you enjoy the energy that truly hating a film can give you, as it has to me.