Iets dat ik vaak lastig vind in 'tijdreisfictie' is dat er meestal een groot deel van de verhalen is gewijd aan de verveling van het uitleggen 'hoe' tijdreizen werkt, vooral wanneer tijdreizen alleen maar een hulpmiddel is om de verhalen te ondersteunen. We hoeven niet echt de wetenschap erachter te kennen, want, eenvoudig gezegd, de wetenschap kan zijn paradoxale aard niet logisch verklaren, noch de mogelijkheid ervan bewijzen of betwisten. 'De vrouw van de tijdreiziger' doet nooit alsof er wetenschap achter zit, maar concentreert zich op het verhaal.<br />De kern van deze film is een liefdesverhaal en de complexiteiten die mensen in hun relaties brengen. Wat me het meest aansprak was de metaforische toespeling op de afstand in relaties en dat de belangrijke mensen in ons leven bij ons blijven, ook als ze er niet meer zijn. De scènes tussen Henry en de jonge Clare waren vooral ontroerend omdat ze letterlijk het idee aannamen dat je iemand je hele leven hebt gekend. Het is een beetje zoals wanneer je verhalen uit je verleden vertelt aan vrienden en belangrijke anderen, ze keer op keer vertellend tot je ervaringen niet meer te onderscheiden zijn van die van hen, behalve in het geval van Henry en Clare, die ervaringen zijn echt, zo niet lineair.<br />Ga er gewoon naar kijken. Beslis zelf als je dat wilt. Blijf niet te lang stilstaan bij de technische details. Per slot van rekening stoten wetenschappelijke theoretici al eeuwenlang hun hoofd tegen de muur over de kwestie van het tijdreizen. Neem het verhaal zoals het is en geniet van de rit.
Something I often find bothersome in 'time travel fiction' is that there is usually a large chunk of the storytelling dedicated to the tedium of explaining 'how' time travel works, particularly when time travel is merely a device to aid the storytelling. We don't really need to know the science behind it because, simply put, science can neither logically explain its paradoxical nature, nor prove or dispute its possibility. "The Time Traveler's Wife" never makes pretenses to the science behind it, rather it centers its focus on the story.<br /><br />At the heart of this film is a love story and the complexities that people bring to their relationships. What I liked most was its metaphorical allusion to the distance in relationships and how the important people in our lives stay with us even after they are gone. The scenes between Henry and young Clare were especially moving because they took literally the notion of feeling like you have known someone your whole life. It's kind of like when you share stories from your past with friends and significant others, retelling them time and again until your experiences are indistinguishable from theirs, except in the case of Henry and Clare, the experiences are real if not linear.<br /><br />Just go and watch it. Decide for yourself if you like it. Just don't dwell too much on the technicalities. After all, Scientific Theorists have been slamming their heads against the wall on the matter of time travel for centuries. Take the story for what it is and enjoy the ride.