Herzieningen, remakes en remakes. Sommige uit Hollywood en andere uit Zuid-India. En de resultaten bij de kassa zijn meestal hetzelfde. FLOP! Maar waarom? Omdat deze remakes de status van de oorspronkelijke versies niet kunnen bereiken (hoewel ze goed verhaal, goede vertolkingen en goede muziek hebben). Daarom herscheppen de regisseurs hun eigen films in het Hindi, maar dat mislukt ook omdat er te veel Zuid-Indiase invloeden in zitten (Nayak nis Mudhalvan; Rehna Tere Dil Main ston Minnale; Dil Hi Dil Mein s Kadhal Dhinam; Doli Sajake Rakhna s Aniathiypravu etc.).<br />Saathiya, een creatie van Mani Ratnam, is een geweldige film. De kracht van de film is dat hij geschikt is voor het Noord-Indiase milieu, maar niet de kwaliteit bereikt die _Rehai Payuthey_ hebben. '<br />Waar is zijn zwakte dan? Vivek Oberoi? Zeker niet! Het is moeilijk om Madhavans geweldige prestatie in _Alai Payuthey_ te overtreffen. Vivek won waar Madhavan faalde.<br />' Rani Mukherji dan?' Ze schilderde haar personage, Suhani Sharma, volkomen anders dan haar tegenhanger Shalini in de oorspronkelijke versie. Ze waren allebei geweldig en het was moeilijk te zeggen wie de beste was.<br />'A.R. Rahman dus? Hij was degene die het heerlijke geurtje aan _Alai Payuthey_ heeft gegeven, dat je niet zo gemakkelijk zult vergeten. De liedjes en de achtergrondmuziek, die vol zit met gevoelige melodieën, zijn absoluut geweldig. Het is een van Rahmans beste werken en hij weet dat hij er niet bovenuit kan stijgen. Als gevolg daarvan heeft hij dat ook niet gedaan.' Het brengt te veel nieuwe liedjes die zijn vroegere werk zouden bederven. Zijn nieuwe liedjes zijn leuk om te horen en passen in het Noord-Indische milieu. Het orkest in de climax, waarin Vivek zijn excuses aan Rani aanbiedt, is werkelijk verbijsterend.<br />Gulzar dan? Ik moet toegeven dat ik geen Hindi versta en ook niet veel Tamil (dankzij het Engels-subtitling), maar de liedjes hebben een goede betekenis en zijn net zo goed als Vairamuthu's werk voor <0x60>Alai Payuthey'.<br />Misschien sjah Rukh Khan en Tabu? sjah Rukh Khan is fantastisch in zijn 10 minuten en heeft de rol anders gespeeld dan Arwind Swamy. Tabu is helaas niet zo goed als Khushboo, die voortreffelijk Tamil heeft gespeeld. <br />Maar wat is dan het probleem? Het is niet eerlijk om het werk van een jongeling als Shaad Ali te vergelijken met dat van een genie als Mani Ratnam. Ali's regie is heel goed en hij is de beste debuterende regisseur sinds Farhan Akhtar voor Dil Chahta Hai. Maar kleine scènes die misschien niet nodig zijn, ontbreken om een heel goede kwaliteit te bereiken. In Saathiya venitya heeft hij bijvoorbeeld niemand aan wie hij al zijn zorgen kan vertellen, en hij eindigt als een depressieve echtgenoot. In Alai Payuthey praat hij met zijn Maleise buurman/huiseigenaar (in Hindi Tinnu Anand) over liefde, huwelijk enz., en hij krijgt nieuwe hoop om een nieuw begin te maken in zijn huwelijk. De climax, ook in het Tamil, die er realistischer uitziet, is beter dan in het Hindi, dat te ijl is ondanks Viveks optreden en het orkest van Rahman. Een duidelijke parallel tussen Shah Rukh Khan/Tabu en Vivek Oberoi/Rani Mukherji is niet mogelijk.<br />Maar Ali heeft de film een jeugdiger uitstraling gegeven dan meneer Ratnam heeft gedaan (meer rondhangen met vrienden, feestjes enz.) en zoals gezegd een geschikte film voor Noord-Indisch publiek en het is een film die de moeite waard is om naar te kijken (al is hij niet zo goed als _Saai Payuthey_).<br /><br />Alai Payuthey 9,5/10; Saathiya 8,5/10; Saathiya 8,5/10.<br /><br />
Remakes, remakes and remakes. Some from Hollywood and some from South India. And the results at the box-office are mostly the same. FLOP! But why? Because these remakes can't achieve the status of the original versions (although good story, good performances or good music). Therefore directors are remaking their own films in Hindi but are failing, as well, because there is too much South Indian touch (Nayak  Mudhalvan; Rehna Tere Dil Main  Minnale; Dil Hi Dil Mein  Kadhal Dhinam; Doli Sajake Rakhna  Aniathiypravu etc.). <br /><br />Saathiya, a Mani Ratnam creation, is a great movie. The film's strength is that it is suitable to North Indian milieu but fails to reach the quality that `Alai Payuthey' spread.<br /><br /> So where is its weakness then? Vivek Oberoi? Certainly not! It's a difficult job to top Madhavan's great performance in `Alai Payuthey'. Vivek won where Madhavan failed.<br /><br /> Rani Mukherji then? She portrayed her character, Suhani Sharma, completely different as her counterpart Shalini did in the original version. Both were great and for me difficult to say who was the better one. <br /><br />So A.R. Rahman? He was the one who gave the wonderful scent to `Alai Payuthey' which you won't forget so easily. The songs and the background score which is filled with soulful tunes are absolutely great. It's one of Rahman's best works and he knows that he can't top it. As a result he didn't bring too many new songs which would destroy his early work. His new songs are nice to hear and fit to the North Indian milieu. The orchestra in the climax where Vivek apologizes to Rani is absolutely mind-blowing. <br /><br />Gulzar then? I must admit that I don't understand Hindi and not much Tamil (thanks to English-subtitling) but the songs have good meanings and are as good as Vairamuthu's work for `Alai Payuthey'. <br /><br />Perhaps Shah Rukh Khan and Tabu? Shah Rukh Khan is fantastic in his 10 minutes and portrayed the role differently as Arwind Swamy did. Tabu is unfortunately not as good as Khushboo who has done a superb job in Tamil. <br /><br />But where is then the problem? It's certainly unfair to compare a youngster's work like Shaad Ali's with that one of a genius like Mani Ratnam's. Ali's direction is very good and is the best debutant director since Farhan Akhtar for Dil Chahta Hai. But small scenes which might be unnecessary are missing to achieve a very good quality. For example, in Saathiya `Aditya' has no one whom he can tell all his sorrows and lands up as a depressed husband. `Karthik' in Alai Payuthey talks with his Malayalee neighbour/houseowner (in Hindi Tinnu Anand) about love, marriage etc. and gets new hopes to set a new beginning in his marriage. The climax also in Tamil which has a more realistic look is better than in Hindi which is too filmy despite Vivek's performance and Rahman's orchestra. A clear parallel between Shah Rukh Khan/Tabu and Vivek Oberoi/Rani Mukherji could not been attained, as well.<br /><br />But Ali has given the film a more youthful look than Mr Ratnam has done (more hanging out with friends, parties etc.) and like mentioned before, a suitable film to North Indian audiences and it is a film that is worth watching (though not as good as `Alai Payuthey'). <br /><br />Alai Payuthey 9.5/10; Saathiya 8.5/10<br /><br />