Anime is over het algemeen best cool. Maar dit is een zeldzame uitzondering. Pokemon is een gevestigde franchise met tekenfilms, speelgoed, films, tv-films en direct-naar-dvd-films die alleen voor kinderen begrijpelijk zijn. Ik was een paar maanden lang betrokken bij de rage voordat ik besefte dat het verhaal nergens heen kon. De film is in wezen hetzelfde. De jonge Ash en zijn vriendjes worden door de pokemon Mewtwo uitgenodigd om mee te doen aan een toernooi om tegen een andere Pokemon te vechten. Onderweg worden er echt heel, heel afschuwelijke grappen gemaakt over vikings en zinloze vechtscènes. Ik moet je iets grappigs vertellen. Ik heb die film in 1999 in de bioscoop gezien, en ik weet nog dat de kinderen zich zo verveelden dat ze tijdens de meest 'opwindende' delen van de film voortdurend opstonden om iets lekkers te gaan halen. Tijdens de zogenaamde finale, waarin klonen van de pokemon met elkaar vechten, ben ik helemaal in de war. De pokemontrainers komen tot een schokkende conclusie: vechten is slecht (hou dat in gedachten voor later). Dan wil Ash ophouden met vechten, dus hij rent tussen twee van de pokemon door en verandert in steen. Dan begint de pokemon te huilen en Ash wordt weer normaal... WAT?! Dat meen je niet! Deze film probeert ons de les te leren dat als je maar hard genoeg huilt, je dierbaren terugkomen! Onzin! Maar aan het eind wordt de herinnering aan Ash en alle anderen uitgewist, zodat de les dat vechten slecht is in feite verdwenen is. Is dat niet behoorlijk hypocriet? Ik bedoel, eerst erkennen ze dat vechten slecht is, en dan gaan ze weer vechten omdat ze er geen probleem mee hebben om deze arme schepsels uit te buiten. In de film is dit verschrikkelijk.
Anime is usually pretty cool. This is a rare exception though. Pokemon has been well-established as a franchise with cartoons, toys, movies, made-for-TV movies and made for direct-to-DVD movies as understandable only by children. I was briefly involved in the craze for a couple months before I realized the story had nowhere to go. The movie is basically the same. Young Ash and his buddies are invited by the pokemon Mewtwo to a tournament to fight other Pokemon. On the way there are really, really awful jokes about vikings and inane fight scenes. I gotta tell you something funny, I actually saw this movie in the theater back in 1999, and I remember kids being so bored they constantly got up to go get snacks during the most "exciting" parts of the movie. During the so called finale where clones of the pokemon fight each other I'm totally confused. The pokemon trainers come to a startling conclusion: Fighting is bad(Keep this in mind for later). Then Ash wants to stop the fighting so he runs between two of the pokemon and gets turned to stone. Then the pokemon cry and the tears turn Ash back to normal... WHAT?! You're kidding me. This movie is trying to teach the lesson that if you cry hard enough your loved ones will come back!? Bull! Then finally at the end the memory of Ash and everyone else is erased so the lesson that fighting is bad is basically gone. Isn't this pretty hypocritical? I mean first they acknowledge that fighting is bad, and then they go back to fighting because they have no problem with exploiting these poor creatures. Ironic, and hypocritical. I mean there's no story! It's just about Pokemon fighting and everything learned is erased by your stereotypical deus ex machina. I would expect that lazy plot device in an episode of the show, not a full length movie. Once again, for a kid's movie this is terrible.