Eerdere recensenten hebben deze film afgeschilderd als een rip-off van 'Witness'. Maar laten we hem op zijn eigen voorwaarden nemen.<br />Een chassidische diamanthandelaar, Jaakov Klausman, wordt als vermist opgegeven. Een cynische, assertieve NYC-agente, Emily (Melanie Griffith), krijgt de opdracht een onderzoek in te stellen. Het is meteen al irritant: de 'joodse' scènes zijn in diepe, eerbiedige bruintinten gefilmd, door diffusiefilters die kaarsen laten gloeien als in een christelijk epos. De 'heidense' scènes zijn effen, hardblauw en geel. Emily's vrijmoedige, bevrijde houding verrast de chassidim, die worden afgeschilderd als zachtaardig, diepzinnig, contemplatief en onwerelds. Hoe de chassidim onderling ook mogen zijn, bij niet-chassidim kunnen ze berucht zijn om hun onbeschaamdheid, agressie, afwijzendheid, teruggetrokkenheid, achterdocht en clans. Emily ziet een bloedvlek op het verlaagde plafond in de diamantwinkel die alle anderen toevallig over het hoofd hebben gezien. Oeps! Daar ligt het lijk van Jaakov, in de kruipruimte gepropt. (Ik neem aan dat chassidische lijken na een paar dagen niet meer zo stinken als de rest van ons.) Dan besluit Emily dat ze bij de chassidim moet gaan wonen om meer over hun gemeenschap te weten te komen, om verdere moorden te voorkomen, want de moord leek een inside job, een mogelijkheid die door de joden als ondenkbaar werd beschouwd. Zowel de chassidim als haar bazen accepteren dit onwaarschijnlijke idee zonder meer, want het is de enige manier om het complot te dwarsbomen. De Rebbe (de patriarch en leider van deze chassidische gemeenschap) en zijn twee geadopteerde volwassen kinderen nemen Emily in hun huis op en bekijken haar met een gulle, accepterende blik. Oeps: dit zijn chassidim, die haar waarschijnlijk met de grootste minachting zouden bekijken. Er zijn verschillende gesprekken tussen Emily die de noodzakelijke uitleg verschaffen, en de Rebbe komt over als een vriendelijke, begripvolle oude man. Sterker nog, hij zou waarschijnlijk helemaal niet met haar praten, omdat ze geen familie van hem is! En Emily's baas lijkt niet al te snugger om haar plan zo kritiekloos te accepteren en ook nog eens een klein team te vormen om haar te steunen! Vervolgens neemt de film Emily mee op een ontdekkingsreis door het chassidisme. Er zijn prachtige beelden van het chassidische leven, maar opnieuw is het vergezocht om te denken dat een buitenstaander ze zou mogen zien, ook al is ze een undercoveragent die aan een moordzaak werkt. Dit stuk lijkt weken te duren, maar tot haar verbazing duurt het maar een paar dagen. Emily raakt bevriend met de dochter van Rebbe, Leah, gespeeld door (de zelfde Italiaanse) Mia Sara (duidelijk te wijten aan het gebrek aan Joodse actrices in Amerika). Natuurlijk steekt de romantiek de kop op in de persoon van Leahs broer Ariel, gespeeld door Eric Thal. Emily en Ariel voelen zich sterk tot elkaar aangetrokken, maar hun aantrekkingskracht is geen moment geloofwaardig, niet als personages en niet als acteurs. Ariel was Yaakovs beste vriendin, een briljante wetenschapper die wordt klaargestoomd als opvolger van de Rebbe, en ook de toekomstige bruidegom in een net gearrangeerd huwelijk met de dochter van een rabbijn in Parijs. Emily reageert ongelooflijk naïef op gearrangeerde huwelijken. Niemand is zo naïef. Ze ontmoet ook Mara (Tracy Pollan), Yaakovs verloofde, die Emily vertelt over haar (Mara's) verdorven verleden en hoe Yaakov haar heeft gevonden, in huis heeft genomen en haar later ten huwelijk heeft gevraagd. Hier zijn nog twee onwaarschijnlijkheden: dat Yaakov dit <0xC3><0xBC>berhaupt met een buitenstaander zou doen, en dat Emily binnen een paar dagen door haar kennismaking met de chassidim is veranderd in een gereserveerder, diepere ziel.<br />Overdag werkt Emily in het geheim in de diamantwinkel waar Yaakov is vermoord. Twee typische Italiaanse gangsters uit de familie Baldessari worden verdacht (een van hen is James Gandolfini met haar). Ze komen een paar dagen nadat Emily in het geheim is gaan werken en proberen een overval op de winkel te plegen. De Joden krijgen een week de tijd om een besluit te nemen. Natuurlijk is alles op film en band vastgelegd. Als de gangsters terugkomen, worden ze gearresteerd wegens afpersing en samenzwering, en als een van Yaakovs diamanten zakken in de jas van Baldessari wordt gevonden, wegens verdenking van moord. De gangsters proberen te ontsnappen, er volgt een gewelddadige achtervolging en Emily schakelt hen in haar eentje uit. Vlak voordat hij sterft, zegt Baldessari tegen Emily dat ze Yaakov niet hebben vermoord. Emily's dekmantel is naar de maan na de publieke achtervolging en de zaak is zogenaamd gesloten. Maar in een al te keurig tafereeltje beseft Emily dat Mara de enige plausibele verdachte is. Ze heeft gelijk, de climax van de confrontatie volgt en uiteindelijk schiet Ariel Mara dood om Leahs leven te redden. (Precies.) Als anticlimax ontmoeten we Ariels verloofde, gespeeld door de 24-jarige Rena Sofer. We worden afgeleid door haar schoonheid en dan weer afgeleid door haar bespottelijk namaak-Franse accent.<br />Recensenten van 'Witness', die met deze film het vaakst wordt vergeleken, hebben gewezen op de talloze idioten in die film, details die degenen die de Nederlandse cultuur van Pennsylvania kennen bekend voorkomen. Hetzelfde geldt hier: hoewel deze film fascinerende, ontroerende scènes van het chassidische leven bevat die de meeste mensen nooit in het echt zouden zien, is het een inferieure film die vol zit met onwaarschijnlijke plotelementen, culturele blunders, personages die voor het merendeel niet meer dan schetsen zijn, en voornamelijk voor het voetvolk bestemde cinematografie. Als jood had Sidney Lumet beter moeten beseffen hoe erg dit script in naam van de cinema is vertrapt. We verwachten meer van de regisseur die ons Serpico, Hondendagmiddag, Netwerk en Prins van de Stad heeft gegeven.
(SPOILERS) Earlier reviewers have focused on this film as a rip-off of 'Witness.' But let's take it on its own terms.<br /><br />A Chasidic diamond dealer, Yaakov Klausman, is reported missing. A cynical, assertive NYC cop, Emily (Melanie Griffith), is assigned to investigate. Right away it's annoying: The 'Jewish' scenes are filmed in deep, reverential browns, through diffusion filters that make candles glow as in some Christian epic. The 'Gentile' scenes have flat, harsh blues and yellows. Emily's freewheeling, liberated attitude startles the Chasidim, who are portrayed as gentle, profound, contemplative and unworldly. In fact, whatever Chasidim are like among themselves, with non-Chasidim they can be notoriously brash, abrasive, rejecting, withdrawn, suspicious, and clannish. Emily sees a bloodstain on the drop ceiling in the diamond store that everyone else has conveniently missed. Oops! There is Yaakov's corpse, crammed into the crawl space. (I guess Chasidic corpses don't start to smell after a couple of days like the rest of us.) Emily then decides she must live among the Chasidim to learn about their community, to prevent further murders, because the murder looked like an inside job, a possibility considered unthinkable by the Jews. Both the Chasidim and her bosses readily accept this implausible idea because it's the only way to advance the plot. The Rebbe (the patriarch and leader of this Chasidic community) and his two adopted adult children take Emily into their home and view her in a generous, accepting light. Oops again: These are Chasidim, who would be most likely to view her with utter disdain. There are several conversations between Emily that provide necessary exposition, in which the Rebbe comes across as a kindly, understanding old man. In fact, he would be more likely not to speak to her at all because she is a woman not related to him! And Emily's boss doesn't seem too bright to accept her plan so uncritically and also to form a small team to back her up!<br /><br />The film then takes Emily on a voyage of discovery of Chasidism. There are wonderful images of Chasidic life, but again, it stretches credulity to think that an outsider would be permitted to see them, even if she is an undercover cop working on a murder. This part feels like weeks, but surprise, it's only a few days. Emily makes friends with the Rebbe's daughter Leah, played by (the very Italian) Mia Sara (obviously owing to the scarcity of Jewish actresses in America). Of course, romance rears its head in the person of Leah's brother Ariel, played by Eric Thal. Griffith is eight years older than Thal and looks it, which is distracting. Emily and Ariel are powerfully attracted to one another, but never for a moment is their attraction believable, either as characters or actors. Ariel was Yaakov's best friend, a brilliant scholar who is being groomed as the Rebbe's successor, and also the future bridegroom in a just-arranged marriage to the daughter of a rabbi in Paris. Emily's reacts with incredible naiveté about arranged marriages. No one is that ignorant. She also meets Mara (Tracy Pollan), Yaakov's fiancée, who tells Emily about her (Mara's) sordid past and how Yaakov found her, took her in, and later proposed to her. Here are two more implausibles: That Yaakov would do this at all with an outsider, and that Emily is transformed by her exposure to the Chasidim into a more reserved, more profound soul in a matter of days.<br /><br />In the daytime, Emily works undercover in the diamond store where Yaakov was murdered. Suspicion falls on two stereotypical Italian mobsters from the Baldessari family (one is James Gandolfini with hair). They show up a few days after Emily goes undercover and try to force a protection racket on the store. The Jews are given a week to decide. Of course, it's all been caught on film and tape. When the mobsters come back, they are arrested for extortion and conspiracy; and when one of Yaakov's diamond bags is discovered in Baldessari's coat, for suspicion of murder. The mobsters make a break for it, a violent chase sequence ensues, and Emily single-handedly takes them out. Just before he dies, Baldessari tells Emily that they didn't kill Yaakov. Emily's cover is blown after the very public chase, and the case is supposedly closed. But, in a too-neat little scene, Emily realizes that the only plausible suspect is Mara. She is correct, the climactic confrontation ensues, and Ariel winds up shooting Mara to save Leah's life. (Right.) As an anticlimax, we meet Ariel's betrothed, played by the 24-year-old Rena Sofer. We are distracted by her beauty and then distracted from that by her ludicrously bogus French accent.<br /><br />Reviewers of 'Witness,' which with this film is most often contrasted, have pointed out the numerous goofs in that film, details that make those familiar with Pennsylvania Dutch culture howl. Same here: While this film contains fascinating, evocative scenes of Chasidic life that most people would never see in person, it is an inferior film that is full of improbable plot elements, cultural blunders, characters who are mostly mere sketches, and mostly pedestrian cinematography. As a Jew, Sidney Lumet should have been more sensitive to how badly this script trampled on accuracy in the name of cinema. We expect better from the director who gave us Serpico, Dog Day Afternoon, Network and Prince of the City.