Omdat de film werd uitgebracht door de belangrijkste horrorstudio Universal, en zich afspeelt in een oud kasteel met een enge kamer, en met horrorster Lionel Atwill in de hoofdrol, is _Geheim van de blauwe kamer_ in de loop van het jaar op de markt gebracht als een horrorfilm. Het is in feite een whodunit met horrorelementen die wel invloed hebben maar nooit de film domineren. Maar het zou erg kortzichtig zijn om deze film af te wijzen, alleen maar omdat het geen echte griezelfilm is. Het geheim van de blauwe kamer komt voort uit de fraaie decors (afkomstig uit HET OUDE DARK HUIS EN FRANKENSTEIN) die een sierlijke, maar toch afschrikwekkende kasteelsfeer uitstralen. Hoewel Kurt Neumann geen stylist in de trant van James Whale is, weet hij de sfeer van de omgeving goed te benutten. Hij zorgt met smaak en terughoudendheid voor een gepast griezelig aura, en vermijdt voor de hand liggende stunts als zelf pianospelen. Dergelijke trucjes zouden de sfeer en geloofwaardigheid van de film schaden.<br />Over het geheel genomen zijn de voorstellingen goed. De acteurs en actrices leveren geloofwaardige karakters die de plot ondersteunen. Vooral indrukwekkend zijn Lionel Atwill als de kasteeleigenaar die zich zorgen maakt over de geheimen van zijn landgoed en Edward Arnold als de detective die de mysteries van het kasteel op een dominante, no-nonsense manier aanpakt. Elizabeth Patterson is lichtelijk irritant als doodsbange dienstmeid, maar gelukkig heeft haar optreden geen invloed op de sfeer in de blauwe kamer.<br />Merkwaardig genoeg blijven een paar raadsels in de plot aan het eind van de film onverklaard. Het zou logisch zijn geweest als Universal een vervolg had gemaakt met dezelfde cast om alles op te lossen. In plaats daarvan besloot de studio de film twee keer te verfilmen met verschillende acteurs. Maar de kleine plotgaten in de blauwe kamer zouden iemand er niet van moeten weerhouden van dit goed gemaakte mysterie te genieten.
Because it was released by the premier horror studio Universal, focuses on an old castle with a spooky room, and features horror star Lionel Atwill, SECRET OF THE BLUE ROOM has been marketed as a horror film throughout the year. It's actually a whodunit with horror elements that influence but never dominate the film. But it would be close-minded to reject this film just because it's not a full-fledged chiller. SECRET OF THE BLUE ROOM is an enjoyable film that projects an air of menacing mystery and efficiently moves the plot with a palpable suspense until the movie's resolution.<br /><br />SECRET OF THE BLUE ROOM benefits from attractive sets (leftover from THE OLD DARK HOUSE and FRANKENSTEIN) that convey an ornate yet forbidding castle milieu. Director Kurt Neumann, while no stylist in the James Whale vein, effectively utilizes the setting's atmospheric potential. He provides a suitably eerie aura with taste and restraint, avoiding obvious stunts like self-playing pianos. Such gimmicks would damage the film's mood and credibility.<br /><br />On the whole, performances are good. The actors and actresses provide believable characterizations that help propel the plot. Particularly impressive are Lionel Atwill as the castle owner troubled by his estate's secrets and Edward Arnold as a detective who handles the castle's mysteries in a domineering, no-nonsense manner. Elizabeth Patterson is mildly annoying as a terrified maid, but fortunately her performance doesn't affect BLUE ROOM's atmosphere.<br /><br />Curiously, a few of the plot's riddles remain unexplained at the film's end. It would have been logical for Universal to provide a sequel with the same fine cast in order to resolve everything. Instead, the studio chose to remake the film twice with different performers. But BLUE ROOM's minor plot holes shouldn't detract one from enjoying this well-made mystery.