Ik vond deze film (met de ongebruikelijke titel) echt goed vanwege een paar dingen. In de eerste plaats vanwege de elegante elegantie van Anne Harding, een ster in de beginjaren van de film, maar nu enigszins vergeten. Ze is niet de typische actrice uit de jaren dertig... met haar merkwaardig aantrekkelijke maar verouderde kapsel en ongewone schoonheid is ze heel anders dan andere icoontjes uit die tijd, zoals Greta Garbo of Jean Harlow. Ze speelt een personage dat zich had kunnen verlagen tot hysterie en feeksachtigheid, en ondermijnt die rol tot in de perfectie. Ik heb het gevoel dat ze jammerlijk over het hoofd wordt gezien wanneer de films uit de jaren dertig worden besproken.<br />In de tweede plaats natuurlijk William Powell. Hij is een van mijn favorieten, en hij stelt me hier niet teleur als de afgestompte playboy die over onbeperkte middelen lijkt te beschikken (zoals alle personages). Niet echt een afspiegeling van de Depressie die het land in haar greep hield in de tijd dat deze film werd gemaakt! Zijn personage is niet erg aantrekkelijk als hij zich een weg baant door de caféwereld, maar hij doet het met zoveel stijl dat het hem vergeven kan worden. Bovendien is zijn appartement de droom van een binnenhuisarchitect!!! Het verhaal draait om Harding die Powell in een huwelijk strikt, dat zij alleen maar als 'zakelijk' beschouwt. Onnodig te zeggen dat ze gaandeweg verliefd op hem wordt en er zich complicaties voordoen. Het eindigt allemaal goed, zij het een beetje abrupt. Dit is een film die het einde van de pre-codeperiode weerspiegelt met zijn ongecompliceerde benadering van seks buiten (en binnen) het huwelijk. Heel plezierig.
I really liked this film (with the unusual title) due to a couple of things. First and foremost is the elegant sophistication of Anne Harding, a star in the early years of film but somewhat forgotten now. She is not your typical 1930s actress.......with her strangely attractive but outdated hair style and unusual beauty, she is very different from other screen icons of the time such as Greta Garbo or Jean Harlow. Playing a character who could have descended to hysteria and shrewishness, she underplays the part to perfection. I feel that she is sadly overlooked when the films of the 1930s are discussed.<br /><br />Secondly, of course, is William Powell. One of my favorites, he does not disappoint here as the jaded playboy who seems to have unlimited amounts of money (as do all the characters). Not quite reflective of the Depression gripping the country at the time this film was made! His character is not very attractive as he philanders his way through cafe society but he does it with such style that he can be forgiven. Plus, his apartment is a decorator's dream!!! The story revolves around Harding trapping Powell into marriage, which she considers only "business". Needless to say she falls in love with him along the way and complications arise. It all ends well albeit a little abruptly. This is a film that reflects the end of the pre-code period with its straightforward approach to sex outside (and inside) of marriage. Very enjoyable.