La Faute ser Fidel gaat over het leven van een verwend meisje van negen jaar, Anna (Nina Kervel), en haar negatieve afstamming van de luxe van een burgerlijk leven naar de bekrompen, berooide omstandigheden van haar pas ontdekte ouders. De film, die zich voornamelijk afspeelt in Parijs in het begin van de jaren zeventig en in de nasleep van de ineenstorting van de regering-De Gaulle, vertelt over een verandering van welvaart die plaatsvindt na de dood van haar vader (Fernando; Stefano Accorsi), zwager. De dood van haar vader dwingt Anna's ouders om hun politieke zelfgenoegzaamheid te herroepen, waardoor Fernando deel gaat uitmaken van de actieve oppositie tegen Francisco Franco (Spaans) en Salvador Allende (Chili). Het leven van Anna's familie wordt getransformeerd en dit wordt aangetoond door haar voortdurende verbijstering, intellectuele expansie en amusante verkeerde interpretaties.<br />Tijdens de film wordt het nieuwe appartement van de familie langzaam maar zeker hectisch door een opdringerige aanwezigheid van de 'barbudos' (bebaarde mannen, of Chileense Activisten) en omdat het grootste deel van het verhaal zich daar afspeelt, weet de regisseur (Julie Gavras) een gevoel van invasie in Anna's leven te creëren. Dit wordt uitgebeeld in een scène waarin de jonge Anna wakker wordt en haar huis krioelt van de 'barbudos' en geen ouders. De camera, en het grootste deel van de film, hangt op Anna's hoogte. Op dat moment is het publiek zich bewust van Anna's bezorgdheid en bezorgdheid. Gavras vult dit voortreffelijk aan met haar camerawerk, want veel opnamen zijn rond Anna georiënteerd. De achterste opnamen zijn ofwel op Anna gericht, ofwel op een volwassene, het beeld van Anna krijgt een centrale verhaallijn en de film is bezaaid met kinderlijke symbolen (met name de regelmatige opnamen van haar sandalen; misschien een uitnodiging voor het publiek om in Anna's schoenen te gaan staan).<br />Door de ogen van een negenjarig kind slaagt de film erin ons de problemen, moeilijkheden en gevolgen te tonen die extreme politieke veranderingen voor een gezin kunnen hebben. Niet alleen de ouders maken een periode van verlichting door, ook Anna wordt gebombardeerd met termen en ideologieën, waaronder communisme, activisme, kapitalisme, katholicisme, conservatisme, mythologie en abortus, die ze allemaal probeert te begrijpen. Desondanks wordt Anna als een gelijke behandeld door haar ouders en de 'barbudo's', omdat die de moeite nemen haar de dingen die ze niet begrijpt uit te leggen en te redeneren. De manier waarop deze volwassenen met Anna praten is van korte duur, want zodra ze een uniform aantrekt en deel gaat uitmaken van het strenge en religieuze systeem (dat haar school is) is ze niet langer dat vrijdenkende individu. Ze is niet in staat het systeem in twijfel te trekken als ze er eenmaal deel van uitmaakt; dit wordt nog eens onderstreept als ze haar leraar vragen stelt over de dilemma's van een geit.<br />Het feit dat de volwassenen proberen op hun niveau met Anna om te gaan, toont aan dat er sprake is van een liberale opvoeding en dat kinderen elkaar als gelijken begrijpen. Dit blijkt uit de uitleg van haar moeder (Marie; Julie Depardieu) over abortus, haar discussie over pa's 'notkie' en de pogingen van de Chileense activisten om hun ideologieën met Anna te bespreken. Bovendien is het feit dat het gezin 'zondag' laat voor wat het is, een metafoor voor het feit dat ze zich verzetten tegen sociale beperkingen en zich die weer toe-eigenen door, zoals Anna's broer aangeeft, 'zondag' op een woensdag te laten. Dit is interessant omdat het als visuele allegorie voor rebellie fungeert, omdat het in direct contrast staat met de beruchte aspecten van Franco's fascistische regime en zijn vermaarde nadruk op traditionele waarden. Dit idee wordt nog versterkt door het feit dat Anna de beslotenheid van haar school verlaat, haar uniform uittrekt, zich vermengt met een ander geslacht en omhelsd wordt; deze opeenvolging van gebeurtenissen is haar liberalisering.<br />Zoals de titel al aangeeft, zit de film vol met politieke en letterlijke metaforen en door zich te concentreren op een kind blijft de film amusant en fris. Maar uiteindelijk en in het hart van de film is het een mooi familiedrama dat gebruikmaakt van de achtergrond van politieke angst en culturele veranderingen om zijn verhaal te vertellen.
La Faute à Fidel centers on the life of an indulged nine year old girl, called Anna (Nina Kervel), and her adverse descent from the luxuries of a bourgeois life to the cramped, destitute conditions of her parents new found belief. Situated mostly in Paris during the early 1970s and among the aftermath of the collapse of the De Gaulle government, the film tells of a change of prosperity that occurs after the death of her father's, (Fernando; Stefano Accorsi), brother-in-law. The death compels Anna's parents to readdress their political complacency causing Fernando to become part of the active opposition to Francisco Franco (of Spain) and Salvador Allende (of Chile). Consequently Anna's life is transformed and this is demonstrated through her constant bewilderment, intellectual expansion and amusing misinterpretations.<br /><br />During the film the family's new apartment slowly grows hectic due to an encroachment of the "barbudos" (bearded men; or Chilean Activists) and as most of the story takes place there, the director (Julie Gavras), is able to create a feeling of invasion in Anna's life. This is played-out in a scene when the young Anna awakes to find her home swarming with "barbudos" and no parents. The camera here, and for most of the film, is at Anna's height. At this point the audience is aware of Anna's worry and concern. Gavras superbly complements this with her camera-work, as a lot of the shots are orientated around Anna. The shot reverse shots are either pointing down at Anna or up at an adult, the framing of her achieves narrative centrality and the film is littered with child like symbols (most notably the frequent shots of her sandals; perhaps an invitation for the audience to place themselves in Anna's shoes).<br /><br />Through the eyes of a nine year old child the film manages to show us the problems, difficulties and effects that extreme political transformation can have on a family. Not only are the parents going through a period of enlightenment but so is Anna as she is bombarded with an array of terms and ideologies, including communism, activism, capitalism, Catholicism, conservatism, mythology and abortion all of which she tries make sense of. Despite this Anna is treated like an equal when among her parents and the "barbudos", because they make the effort to explain and reason to her the things she doesn't understand. The manner in which these adults talk with Anna is short-lived, because as soon as she dons a uniform and becomes part of the strict and religious system (that is her school) she is no longer that free-thinking individual. She is unable to question the system once she is a part of it; this supported by emphasized further when she questions her teacher over a story involving the dilemmas facing a goat.<br /><br />The fact that the adults endeavor to relate to Anna on their level demonstrates a liberal upbringing and the understanding of children as equals. This is seen through her mother's (Marie; Julie Depardieu) explanation of abortion, her discussion on Dad's "dickie" and the Chilean activists attempt to discuss their ideologies with Anna. Furthermore, the family's abandonment of "Sundaying" is a metaphor for them resisting social constraints and re-appropriating them by, as Anna's brother points out, "Sundaying" on a Wednesday. This is interesting because it serves as visual allegory for rebellion as it's in direct contrast with the notorious aspects of Franco's fascist regime and his renowned focus on traditional values. This notion is furthered by Anna leaving the confinements of her school, dropping her uniform, mixing with another gender/race and being embraced; this sequence of events is her liberalisation.<br /><br />As the title suggests, it is packed with political and literal metaphors and through centering on a child the film keeps itself amusing and fresh. But, ultimately and at its heart, the film is a fine family drama that utilises the backdrop of political angst and cultural change to help tell its story.