Veel mensen schijnen deze film als belangrijk te beschouwen, alleen al omdat hij een levend bewijs is van de acteerprestaties van Alfred Lunt en Lynne Fontaine. Per slot van rekening is het de enige bewaard gebleven geluidsopname waarin zij een rol hebben. In werkelijkheid is de film echter niet alleen historisch belangrijk vanwege de legenden die erin voorkomen; het is een van de meest frisse en grappige films die uit de pre-Code-periode zijn voortgekomen. Het verhaal is onweerstaanbaar: een ijdel acteursechtpaar beledigt en plaagt elkaar voortdurend. Om de trouw van zijn vrouw na een partijtje te testen, vermomt de Acteur (Lunt) zich als een buitenlandse gardist, doet zijn uiterste best om zijn vrouw in vermomming te ontmoeten en probeert haar bovendien te verleiden. Als het hem gelukt is, laat hij zich zien, woedend over haar verraderlijke houding. De Actrice (Fontaine) begint te lachen en beweert dat ze het al die tijd al wist. Aanvankelijk is de Acteur er niet zeker van, maar uiteindelijk is hij ervan overtuigd dat zijn vrouw het spel met hem meespeelde, en de twee omhelzen elkaar romantisch. De Actrice kijkt in de camera en werpt de meest onbetaalbare blik, om het publiek te laten weten dat ze het misschien niet al die tijd al geweten heeft... Lunt en Fontanne laten deze film tot leven komen. Hun dominante aanwezigheid creëert een satirisch en realistisch portret van hoe het leven van een egomaniakaal acterend stel er in werkelijkheid uit zou kunnen zien. Bovendien zijn er een paar onschatbare bijrollen: Maude Ebourne als een sarcastische dienstmeid, Zasu Pitts als een vreemde (op zijn zachtst gezegd) bediende, Roland Young en de altijd betrouwbare Herman Bing als 'een schuldeiser'. Sidney Franklin, misschien wel de meest onterecht vergeten regisseur van alle films (zijn klassiekers zijn Private Lives, Smilin' Through, The Good Earth, The Barretts of Wimpole Street en The Dark Angel), leidt het ensemble handig, laat het acteren centraal staan, maar negeert nooit de details die zo belangrijk zijn voor de film. Al met al is deze korte, snelle stoeipartij met twee bonafide legenden van de Amerikaanse toneelgeschiedenis een essentiële les in komedie en romantiek. We kunnen worden omgekocht, maar we kunnen ons niet vervelen!' Er is absoluut geen teken van gebrek aan enthousiasme op het scherm. Ze hebben allemaal een Oscarnominatie gekregen voor hun optreden in The Guardsman, en ze hebben hun onuitwisbare stempel, al was het maar voor een korte tachtig minuten, op de Amerikaanse filmgeschiedenis gedrukt.
Many people seem to regard this film as important simply because it is a living testament to Alfred Lunt and Lynne Fontaine's acting. After all, it is the only preserved sound performance in which they have starring roles. In reality, however, the film is not only historically important because of the legends in it; it is one of the most fresh and funny films to emerge from the pre-Code period. The story is irresistible: a vain acting couple constantly insult and tease one another. In order to test his wife's fidelity after a bout, the Actor (Lunt) disguises himself as a foreign guardsman, goes out of his way to meet his wife in disguise, and furthermore goes on to try and seduce her. After he succeeds, he reveals himself, furious at her perfidious attitude. The Actress (Fontaine) begins laughing, claiming that she knew all along. At first dubious, the Actor is eventually convinced that his wife was playing along with him, and the two romantically embrace. The Actress looks at the camera and gives the most priceless look, letting the audience know that she may not have really known all along... Lunt and Fontanne make this film come to life. There dominating presence creates a satirical and realistic portrait of what an egomaniacal acting couple's life might really be like. <br /><br />In addition, there are some priceless supporting roles: Maude Ebourne as a sarcastic maid, Zasu Pitts as a strange (to say the least) servant, Roland Young, and always-reliable Herman Bing as "a creditor." Sidney Franklin, perhaps the most unjustly forgotten of all screen directors (his classics include Private Lives, Smilin' Through, The Good Earth, The Barretts of Wimpole Street, and The Dark Angel), adroitly guides the ensemble, allowing the acting to take center-stage but never neglecting the details so important to cinema. In all, this short, fast-paced romp with two bona fide legends of American stage history is an essential lesson in screen comedy and romance. Although the Lunts, when asked to do later film work, replied "We can be bought but we can't be bored!" there is absolutely no sign of unenthusiasm on screen here. Each earned an Oscar nomination for their performance in The Guardsman, and they left their indelible stamp, albeit only for a short eighty some-odd minutes, on American motion picture history.