Ik heb een vertoning van deze scène op het Tribeca Film Festival bijgewoond om twee redenen: Amy Sedaris en Judah Friedlander. Sedaris heeft helaas maar één scène om te stelen. Ze slaagt erin. Friedlander daarentegen heeft een hoofdrol en geeft een prima voorstelling, maar mijn ernstige bedenkingen over het verhaal en de andere personages weerhielden me ervan om er echt van te genieten.<br />Volwassen mannen vertelt het verhaal van Alby Cutrera, een man die op de een of andere manier trouwde, een zoon verwekte en de dertig bereikte zonder de aanstellerij, smaak en uitrusting van een tienjarige op te geven. Hoe Alby voor zijn gezin zorgt, of wat zijn vrouw precies in hem zag voordat ze hem in de openingsscène de deur uit schopt, wordt nooit verteld. Wat we wel weten, is dat Alby volstrekt onsympathiek is. Zijn irritante capriolen vormen de drijfveer van het verhaal als hij zijn familie ontvlucht en zijn jeugdvriend Elias (Friedlander) overhaalt om hem mee te nemen naar Diggityland, de Wally-wereld van Florida. We komen er al snel achter dat Alby als kind al bazig en wreed tegen Elias was, en zijn prepuberale geplaag gaat door terwijl ze proberen elkaar als volwassenen te leren kennen. Elias krijgt uiteindelijk genoeg van het kinderachtige gedoe (maar voor mij niet snel genoeg) en Alby lift door Florida in een van de meest geforceerde, moeizame roadfilms die ik ooit heb gezien. Tijdens deze zinloze reis ontmoet hij een reeks maffe figuren (waaronder Sedaris) die hem door middel van clichés een paar minuten dichter bij het einde van de film proberen te krijgen. Uiteindelijk krijgt hij een welverdiende schop onder zijn kont van een groep dwergen (een van de vele zwakke pogingen om hem aan het lachen te maken) en hij snapt nog steeds niet waar het om gaat: niemand vindt je aardig, Alby, je moet volwassen worden. Uiteindelijk weten we dat hij getransformeerd is omdat hij een levensechte schets van een gehandicapt kind tekent in plaats van een van zijn strips over koelkasten te tekenen waarin hij zegt dat hij weer kind wil zijn. In het laatste shot, als hij in de bus naar huis naar zijn gezin zit, schenkt Alby ons nog een laatste stompzinnige grijns voordat hij een grote, grote bel blaast, waarschijnlijk uit zijn zak met voetbalkauwgom. O, Alby, word je ooit een volwassen man? Wat maakt het uit?
I sat through a screening of this move at the Tribeca Film Festival for two reasons: Amy Sedaris and Judah Friedlander. Sedaris, sadly, has only one scene to steal. She succeeds. Friedlander, on the other hand, has a leading role and gives a fine performance, but my serious qualms with the story and other characters prevented me from really enjoying it.<br /><br />Full Grown Men tells the story of Alby Cutrera, a man who somehow married, fathered a son, and reached his thirties without giving up the posturing, tastes, and accouterments of a ten-year-old. How Alby provides for his family, or what exactly his wife saw in him before she kicks him out in the opening scene is never dealt with. What we do know is that Alby is entirely unlikable. His vexatious antics drive the story as he flees his family and coerces his boyhood buddy, Elias (Friedlander), into taking him to Diggityland, the Wallyworld of Florida. We soon learn that Alby was bossy and cruel to Elias when they were children, and his pre-adolescent ribbing continues as they attempt to get acquainted as adults. Elias finally grows tired of the childishness (though not soon enough for me), and Alby finds himself hitchhiking through Florida in one of the most strained, toilsome road movies I've ever seen. Throughout this pointless journey he meets a string of wacky characters (of which Sedaris is one) who are obliged by cliché to push him a few minutes closer to the end of the movie. Eventually, he gets a greatly deserved butt-kicking by a group of midgets (one of the many feeble attempts at getting a laugh), and he still doesn't get the point: nobody likes you, Alby, you need to grow up. In the end we know he's been transformed because he draws a life-like sketch of a handicapped child instead of doodling one of his refrigerator-art comics about how he longs to be a kid again. Then in the final shot, riding a bus home to his family, Alby gives us one last asinine grin before blowing a great, big bubble, presumably from his pouch of big league chew. Oh, Alby, will you ever be a full grown man? Who cares?