Over slechte Hitchcock-films praten is best leuk, aangezien Sir Alfred er niet veel heeft gemaakt, net genoeg om zichzelf als mens te laten zien. En wat slechte Hitchcock-films betreft, 'Jamaica Inn' is redelijk onderhoudend, net als 'Nummer 17', 'De zaak-Paradine' en 'Topaz', hoewel het om dezelfde reden zo vreselijk is: Charles Laughton.<br />Laughton speelt Sir Humphrey Pengallan, heer van een leengoed aan de kust van Cornwall, waaronder de Jamaica Inn, een hol vol moordenaars waar de jonge Mary (Maureen O'Hara) naar toe gaat, het nichtje van de vrouw van de herbergier. Nadat ze een van de bendeleden van de galg heeft gered, zoekt Mary de genade van Sir Humphrey. Maar hoe genadig is zijne genade eigenlijk? Niet erg, als we mogen afgaan op de omgeving waarin we hem in zijn openingsscène zien kauwen, luchtig mompelend over het gebrek aan echte schoonheid in de wereld en als eregast aan een chic diner zijn prijspaard. De Caligula-inslag is typerend voor sir Humphrey naarmate we hem beter leren kennen, en ook voor Laughton, aangezien hij elke regel in het script opvat als een vrijbrief voor buitensporigheden.<br /><br />Laughton hield de algehele leiding over dit project omdat zijn favoriete producent de rol van Hitchcock op zich had genomen, en je kunt zien hoe hij de vrije hand kreeg, of het Hitch nu iets kon schelen of niet. De meeste acteurs die personages met een dubbele identiteit spelen, zijn tevreden met één onthullingsscène; Laughton moet er drie hebben. Elke andere regel van hem wordt in extreme close-up uitgesproken, waarbij hij een schandalig namaakpaar wenkbrauwen optrekt en de andere acteurs in de tekst stappen alsof ze mieren bij een picknick zijn.<br />'Straks ga je me nog vertellen dat je net zo goed bent als ik,' snuift hij, waarbij zijn keverwenkbrauwen opbollen bij een ongelukkige extra regel, zijn bovenlip opgeblazen alsof hij vol Skoal zit. 'Je bent niet zo goed als ik. De natuur was vanaf het begin tegen je; al het andere is sindsdien tegen je geweest.'<br /><br />'Hitchcock niet.' De oorspronkelijke auteur Daphne Du Maurier gaf Hitchcock het bronmateriaal voor twee van zijn meest gerespecteerde films, 'Rebecca' en 'The Birds'. Laughton en Hitchcock bezaten dezelfde scherpe geest, een oog voor het pakkende van een scène.<br />Toch komt er hier niets van terecht. O'Hara is schril en slap, roept om de vijf minuten 'Tante Patience, tante Patience' en stelt ons geduld voortdurend op de proef. De rest van de cast, onder leiding van Robert Newton als Mary' 's metgezellin met de hamsterwangen is allemaal even slecht, vooral Leslie Banks als de dominante herbergierster en Marie Ney als Patience, zijn vrouw, die altijd recht in de camera kijkt terwijl ze haar Tammy Wynette-ding doet en Mary de verdiensten van haar Springer-huwelijk uitlegt. In plaats van een samenhangende verhaallijn zit je naar een scherm te staren dat zo donker is als een olievlek waaruit zo nu en dan een stuiverromannetje piept. Sommigen, zoals de internetrecensent Zelfverzekerde Sirene, zien dit als opzettelijke komedie; met alle respect voor haar Bloggeresse ben ik het daar niet mee eens. Er is hier geen spoor van ironie, alleen maar een hoop prutswerk.<br />De enige verzachtende omstandigheid in 'Jamaica Inn' is hetzelfde dat het erger maakt dan andere Hitch-flaps als 'Topaz': Laughtons overrijpe voorstelling. Hij is zo over de top en zo ongeremd dat hij vaak hilarisch is. Ik vlei mezelf niet met de gedachte dat ik op Laughton kan neerkijken; op zijn best was hij een vrij briljant acteur. Maar dit is een geval van een talent om de strijd tegen zijn eigen formidabele ego te verliezen, waarbij hij elke scène speelt met een nonchalante hooghartigheid die de spot lijkt te drijven met de poging van een ander om zich erin te mengen.<br />Daar hoorde helaas Hitchcock zelf ook bij, wat te zien is aan de manier waarop de scènes wegsterven of plotseling beginnen, waarbij het de Meester volledig aan de gebruikelijke stijl ontbrak. Hij had inmiddels andere werelden te veroveren en bereidde zich voor op zijn meest vruchtbare werkterrein door naar de Verenigde Staten te varen. Jammer dat hij Engeland op zo'n schandalige manier heeft verlaten.
Talking about bad Hitchcock films is kind of fun given Sir Alfred didn't make many of them, just enough to show himself human. And as bad Hitchcock movies go, "Jamaica Inn" is moderately more entertaining than others like "Number 17," "The Paradine Case," and "Topaz," though for the same reason it is so awful: Charles Laughton.<br /><br />Laughton plays Sir Humphrey Pengallan, lord of a coastal Cornish fiefdom that includes Jamaica Inn, a den of cutthroats to which journeys young Mary (Maureen O'Hara), niece of the innkeeper's wife. After rescuing one of the gang from hanging, Mary finds herself seeking Sir Humphrey's mercy. But just how merciful is his lordship? Not very, if all the scenery we see him chewing in his opening vignette is any indication, muttering airily about the lack of true beauty in the world and having as the guest of honor at a fancy dinner party his prize horse. The Caligula touch is apropos of Sir Humphrey as we get to know him, and of Laughton, too, as he takes every line in the script as a license for excess.<br /><br />Laughton held the overall reins of this project as his pet producer was in place over Hitchcock, and you can see how he was granted free roam whether Hitch cared or no. Most actors playing characters with dual identities are content with one revelation scene; Laughton must have three. Every other line of his is delivered in extreme close-up, twitching an outrageously fake pair of eyebrows and stepping on lines by the other actors like they were ants at a picnic.<br /><br />"Next thing you'll be telling me you're as good as I am," he sniffs, beetle brows popping at a hapless extra, upper lip puffed as if full of Skoal. "You're not as good as me. Nature was against you from the start; everything else has been against you since."<br /><br />Hitchcock didn't make many period pieces in his career, so the fact that this one is set in Regency England circa 1819 is a source of some positive anticipation, as is O'Hara making her screen debut. Original author Daphne Du Maurier gave Hitchcock the source material for two of his most well-regarded films, "Rebecca" and "The Birds." Laughton and Hitchcock possessed the same mordant wit, an eye for taking the mickey out of a highly-charged scene.<br /><br />Yet none of it comes off here. O'Hara is shrill and wimpy, crying "Aunt Patience, Aunt Patience" every five minutes and taxing our patience continually. The rest of the cast, led by Robert Newton as Mary's hamster-cheeked companion, is uniformly bad, especially Leslie Banks as the overbearing innkeeper and Marie Ney as Patience his wife, always looking right at the camera as she does her Tammy Wynette thing in explaining to Mary the merits of her Springer-worthy marriage. Instead of a coherent storyline, one stares at a screen dark as an oil slick from which various dime-novel tropes occasionally squeak out. Some like web reviewer Self-Styled Siren see this as intentional comedy; with all respect to her Bloggeress I must disagree. There is no sign of irony here, just a lot of clinkers.<br /><br />The only redeeming virtue in "Jamaica Inn" is the same thing that makes it worse than other Hitch flops like "Topaz": Laughton's overripe performance. He's so over-the-top and without restraint that he's often hilarious. I don't flatter myself to think I can look down on Laughton; at his best he was quite a brilliant actor. But here is a case of a talent in losing battle against his own formidable ego, playing every scene with a flip hauteur that seems to mock anyone else's attempt to be engaged.<br /><br />That unfortunately included Hitchcock himself, as can be seen from the way scenes trail off or start suddenly, completely lacking the Master's usual polish. He had other worlds to conquer by this time, preparing to embark on his most fruitful patch of work by sailing to the United States. Too bad he left England on such a bum note.