Nou, het is in westerse landen altijd een beetje moeilijk om Bollywood-films met Engelse ondertitels te zien, en hoewel ik de afgelopen jaren wel een beetje mijn best heb gedaan om ze te zien, zou ik mezelf geen Bollywood-expert noemen <0xE2><0x80><0x93> en natuurlijk ben ik opgegroeid met westerse in plaats van Indiase esthetische normen. Hoewel ik als fan van de Baroque Opera niet echt veel moeite heb met de basisprincipes van de Bollywood-stijl!<br />En dat gezegd hebbende, was dit waarschijnlijk de interessantste Bollywood-film die ik ooit heb gezien.' Tot nu toe heb ik het nog nooit zo goed gezien <0xE2><0x80><0x93> vooral niet in zijn poging om elementen van de westerse popcultuur te integreren, met inbegrip van een aantal schaamteloze verwijzingen naar Amerikaanse films, van Grease en een gefingeerde James Bond tot Brad Silberlings City of Angels, wat kennelijk veel bijdroeg aan de manier waarop Shahruk Khans personage wordt neergezet (met inbegrip van het feit dat hij alles in zwart-wit begint te zien als hij bijna dood is <0xE2><0x80><0x93> dat gaat helemaal terug tot Wim Wenders!).<br />De soundtrack is verbluffend, en opnieuw is het geweldig om te zien hoe de New Yorkse setting de gelegenheid biedt om op een Het kan geen kwaad dat ze beter in de plot zijn ingebed dan in de meeste Indiase films die ik heb gezien.<br />Shahruk Khan is een aardige parodie op zichzelf <0xE2><0x80><0x93> tenminste, ik dacht dat hij dat was... misschien heb ik het mis???? <0xE2><0x80><0x93> en ik heb ook erg genoten van de terugkerende grap over Aman en Rohit die een homoseksueel stel zijn <0xE2><0x80><0x93> je zou je inderdaad kunnen afvragen wie hier echt verliefd is op wie? En waarom geeft Aman er eigenlijk de voorkeur aan plaatsvervangend lief te hebben in plaats van zelf voor het meisje te gaan? Het is misschien ook veelzeggend dat het Rohit is in plaats van Naina die tot het laatst bij Aman blijft. Ik weet zeker dat de filmmakers intelligent genoeg zijn om zich bewust te zijn van deze onderstromen, ook al zijn de meeste toeschouwers dat misschien niet! Hoe dan ook, het kijken naar deze film (met een zeer welwillend publiek bij een buitenlandse vertoning hier in Wellington, mensen die echt lachten op de meeste'rechte' plaatsen!) was een pure vreugde en het doet me goed te zien dat de Indiase cinema eindelijk wordt gezien als een legitiem onderdeel van de internationale filmcultuur, zelfs door westerse publieken, in plaats van als een exotische rariteit <0xE2><0x80><0x93> iets wat Chinese en Japanse films bijvoorbeeld al in veel grotere mate hebben bereikt!<br />En nu ga ik de soundtrack kopen...
Well, it is always a bit difficult in Western countries to get to see Bollywood movies with English subtitles, and though I have made a bit of an effort to spot them in the last few years I wouldn't call myself a Bollywood expert - and of course I've grown up with Western rather than Indian aesthetic standards ingrained. Although as a fan of Baroque Opera, I don't really have much difficulty with the basic premises of the Bollywood style!<br /><br />Having said that, this was possibly the most interesting Bollywood movie I've seen to date - especially in its attempt to incorporate elements of Western pop culture, including several blatant references to American movies, from Grease and a spoofed James Bond to Brad Silberling's City of Angels, which evidently contributed a lot to the way Shahruk Khan's character is handled (including him starting to see things in black and white when he is near dying - that one goes back all the way to Wim Wenders!).<br /><br />The soundtrack is stunning, and again it's great to see the way the New York setting gives opportunity to mix in some Western elements in an intelligent way. The dance and song numbers are a true joy, and it doesn't hurt that they are better integrated into the plot than in most Indian movies I've seen.<br /><br />Shahruk Khan is nicely parodying himself - at least, I thought he was... maybe I'm wrong??? :-o - I also particularly enjoyed the running joke about Aman and Rohit being a homosexual couple - one could indeed ask oneself who is really in love with who here? And why exactly does Aman prefer to love vicariously rather than going for the girl himself? It's also perhaps significant that it is Rohit rather than Naina who stays with Aman to the last. I am sure the filmmakers are intelligent enough to be aware of these undercurrents, even if perhaps most audiences aren't!<br /><br />In any case, watching this movie (with a very sympathetic audience at a foreign film showcase here in Wellington, people who actually laughed in most of the *right* places!) was a pure joy and it makes me happy to see how Indian cinema is finally beginning to be perceived as a legitimate part of international film culture even by Western audiences, rather than just an exotic oddity - something that Chinese and Japanese movies, for instance, have already achieved to a much greater degree!<br /><br />And now I'm off to buy the soundtrack...