Black en White wonen in een aftandse Fiat 500. Ze zijn wees en White is achterlijk. Black zorgt voor White in de gevaarlijke Schatstad en steelt om hen beiden in leven te houden en uiteindelijk te kunnen ontsnappen. Als de yakuza van plan is de stad over te nemen en zich te ontdoen van de ongedierte van de straat, moet Black vechten om White te beschermen en de stad op te eisen als zijn eigendom.<br />Stel je voor hoe blij ik was toen ik van het bestaan van deze film hoorde. Ik las Black en White in Pulp, het tijdschrift voor volwassenen dat aan het eind van de jaren negentig zo werd gemist. Het was een ontroerende, stijlvolle en originele manga die goed in Pulp en goed op mijn boekenplank stond.<br />Deze aanpassing heeft ook veel te bieden. Het is misschien niet zo krachtig als de manga, maar het heeft zeker een overdaad aan visuele flair. Michael Arias' gebruik van computergraphics is ongeëvenaard. De prachtige, zelfs romantische stadsgezichten draaien in glorieuze levendigheid om elkaar heen. Net als bij Katsuhiro eftomo veranderen de ontwerpen van Taiyo Matsumoto het alledaagse beton en metaal in een waar spektakel, badend in kleuren, complexiteit en poëzie. Voor mij is dat beslist de essentie van de manga; een die vaak wordt bedorven door het invoegen van ongepaste CGI (Ghost in the Shell, SAC noteer dit) of door er alleen op te vertrouwen (Final Fantasy, Appleseed et cetera). Arias slaagt erin met zijn eigen programmering, speciaal voor deze taak ontworpen. Het resultaat is geen videospel, noch een collage van niet-verwante media: het is gewoon een 3D-animatiefilm.<br />Het verhaal is van Matsumoto, en het is interessant en charmant, hoewel misschien niet fantastisch origineel. De overdracht van emoties is sterk; Blacks emotionele inzinking is ontroerend.<br />Karakterontwerpen zijn fabelachtig en origineel, hoewel hun geanimeerde versies me doen denken aan Belleville Rendez-Vous (De drieling van Belleville in de Verenigde Staten), dat drie jaar geleden werd uitgebracht. Op zichzelf zou dat naar mijn mening niet goed zijn, maar in werkelijkheid dragen de eigenzinnige ontwerpen bij aan de charme van de film; en het kostuumontwerp bouwt daar heel goed op voort. Tegen het einde wordt het een beetje vreemd, en het vermogen van de kinderen om de hele tijd fantastische acrobatische toeren uit te halen is een beetje vreemd. Maar anime kan zich zulke vrijheden veroorloven. Maar hoe zit het dan met die zin: 'Ik moet zeggen dat ik nog nooit een lange man heb ontmoet die een shheen waard was?'
Black and White live in a clapped out Fiat 500. They are orphans, and White is retarded. Black looks after White in the dangerous Treasure Town, stealing to keep them both alive and eventually escape. When the Yakuza plan to take over the city and rid it of the verminous street-kids, Black must fight to protect White and claim the city as his own.<br /><br />Imagine my delight at learning of the existence of this film. I read Black and White in the much-missed 'adult manga' magazine Pulp in the late 90s. A touching, stylish and original manga, it sat well in Pulp, and well on my bookshelf.<br /><br />This adaptation has a lot to offer as well. Overall I don't think it was quite as powerful as the manga, but it certainly has visual flair in surplus. Michael Arias' use of computer graphics is second to none. The beautiful, even romantic cityscapes revolve in glorious vibrancy. Like Katsuhiro Ōtomo's, Taiyo Matsumoto's designs turn mundane concrete and metalwork into true spectacles; bathed in colour, intricacy and poetry. For me, that is surely the essence of anime; one which is often spoiled by splicing-in out of place CGI (Ghost in the Shell: SAC take note) or relying solely on it (Final Fantasy, Appleseed etc). Arias succeeds with his own programming, created specifically for such a task. The result is not a video game, nor a collage of unrelated media: it is simply a 3D anime.<br /><br />The story is Matsumoto's, and is interesting and charming though perhaps not fantastically original. The conveyance of emotion is strong; Black's emotional breakdown is touching.<br /><br />Character designs are fabulous and original, though their animated versions remind me Belleville Rendez-Vous (The Triplets of Belleville in the US), released three years previously. In itself that would be a bad thing, in my view, but in reality the quirky designs contribute towards the charm of the film; and the costume design builds upon that very well.<br /><br />It gets a bit odd towards the end, and the ability for the children to perform fantastic acrobatics throughout is a little strange. But anime can take such liberties. However, what's the deal with the line "I gotta say I never met a tall guy worth a shít"?