Waarom heb ik elke keer als ik een film van Spielberg zie het gevoel dat ik zojuist gemanipuleerd ben? Deze film vormt daarop geen uitzondering. Alles aan deze film (de muziek, het script, de fotografie, de montage) dient om ervoor te zorgen dat ik het eens ben met Spielbergs standpunt over de nogal gekunstelde situatie in de film. Ik heb vooral een hekel aan dit soort emotionele manipulatie als het door dubieuze vergelijkingen een grotere boodschap probeert over te brengen op ons huidige strafrechtsysteem. De premisse van de film is interessant en ik denk dat we het er allemaal over eens zouden zijn dat de constitutionele rechten beschermd moeten worden, maar uiteindelijk is deze film gewoon de zoveelste sentimentele, prekerige Spielberg-film. (En waarom heeft iedereen in de toekomst een hovercraft? En nog belangrijker, wanneer krijg ik mijn eigen hovercraft?)
Why is it every time I see a Spielberg movie, I always leave the theater feeling as if I have just been manipulated? This movie is no exception. Everything about this movie (the music, the script, the photography, the editing) serves the purpose of making sure I share Spielberg's viewpoint about the movie's rather contrived situation. I especially resent this type of emotional manipulation when it tries to make a greater statement about our present day criminal justice system through questionable comparisons. The movie's premise is an interesting one and I think we would all agree that constitutional rights need to be protected but, at the end of the day, this movie is just another sappy, preachy Spielberg movie. (And why is it everyone in the future has a hovercraft? Even more importantly, when do I get my own hovercraft?)