Lieve help, waar moet ik beginnen? Laten we maar bij het begin beginnen. Er zullen in deze film een paar foutjes zitten omdat het nodig is om iets duidelijk te maken.<br />Een vriend van me vertelde me dat dit een van de meest waanzinnige films was die hij ooit had gezien. Hij had gelijk. Dat iemand 50.000.000 dollar aan harde valuta had vrijgemaakt om deze film te maken, was echt te gek voor woorden.<br />Ik had geen hoge verwachtingen van deze film, was niet eens van plan geweest om hem te gaan zien, maar ik koesterde een beetje hoop omdat ik zo dol was op Dark City. Die schamele hoop werd de grond in geboord. Lucinda, een introvert meisje dat in 1959 voor het eerst stemmen hoort. Het is haar idee (dat leren we via een onhandige uitleg, een uitleg die helaas nooit leert lopen) dat haar basisschool een tijdcapsule in de grond laat zakken om 50 jaar in de toekomst te worden uitgegraven. De kinderen krijgen de opdracht te tekenen hoe ze denken dat de toekomst eruit zal zien, de kunst moet in de capsule worden geplaatst. Lucinda krabbelt woedend een reeks getallen op haar papier. Het wordt in de capsule gestopt.<br />Snel vooruit 50 jaar.<br /> oktober 2009. Hittegolf. Indian summer. Zonder enige waarschuwing berispt zijn zoon hem omdat hij nooit luistert, de schoolevenementen vergeet en over het algemeen een nalatige vader is. Dit wordt allemaal op een wat ongemakkelijke manier uitgelegd, maar wat nog veel erger is, is dat Cage de hele film lang een bijna overdreven liefhebbende vader is, die zich haast naar alle evenementen, en die uitjes met vrienden en potentiële blind dates die de overleden vrouw zouden kunnen vervangen, verwaarloost. Je zou denken dat hij na 5 minuten een nieuw blad omdraait, maar zijn beste vriend vertelt ons dat dat niet het geval is.<br />Cage is professor aan het MIT, hoewel we nooit te weten komen wat voor soort we alleen maar als astrofysica kunnen beschouwen. We zien hem maar één college geven. En wat zou een professor, die op een beroemde technische hogeschool woont, doen in een klaslokaal omringd door vergelijkingen op een schoolbord, afbeeldingen van hemellichamen en een model van het zonnestelsel dat hij aan het eind van de les aan zijn studenten toewijst? Een werkstuk schrijven over determinisme versus willekeur. Heeft het leven betekenis? In een natuurkundeles.<br />Natuurlijk zingt zijn zoon op het evenement om de tijdcapsule te openen. Natuurlijk krijgt hij Lucinda's werkstuk met onontcijferbare getallen. Natuurlijk neemt hij het mee naar huis als dat niet de bedoeling is. Natuurlijk ziet Cage het. Hij stuurt zijn zoon naar bed en ontcijfert in een onverklaarbare dronken woede de meeste getallen, te beginnen met het eerste getal, dat hij willekeurig heeft gekozen: 911012889. In twee seconden ontdekt hij dat het 11/11/01 betekent en het aantal slachtoffers. Verbijsterd en woedend is hij de hele nacht bezig de data en de slachtoffers van grote menselijke tragedies te vinden en ze te googelen voor bevestiging. We zullen maar niet vermelden dat de schattingen van het aantal slachtoffers vaak zeer nauwkeurig zijn, vooral bij natuurrampen en grote aantallen slachtoffers. Hij bevestigt alle grote tragedies van de afgelopen 50 jaar op dit papier, inclusief de gebeurtenis waarbij zijn vrouw om het leven kwam. Alleen zijn er nog 3 gebeurtenissen die zich moeten voordoen.<br />Wat doet een astrofysicus met deze informatie? Neemt het mee naar zijn vriend die hem in kopij en geplakte dialoog vertelt hoe voorspelbaar dit allemaal klinkt en dat hij de dood van zijn vrouw te zwaar opneemt. En wat betekent de rest van de getallen? Na een half glas whisky vond hij de eerste datum van de eerste reeks getallen waar hij naar keek, na een hele fles en een slapeloze nacht vond hij de rest, maar hij moest zijn gps-productplaatsadvertentie gebruiken om erachter te komen dat de rest van de getallen latitudinale en longitudinale co<0xC3><0xB6>rdinaten zijn. Uiteraard is hij bij de locatie van het volgende ongeluk, net als hij dit ontdekt, een afschuwelijk vliegtuigongeluk compleet met passagiers die rondrennen onder de kerosine en het vuur. Dit is het moment waarop het publiek begint te lachen. Het hield nooit op.<br />De dialoog is gekmakend formulerend, onbeholpen en ongeïnspireerd. Het acteerwerk varieert van sub par tot ondraaglijk. Het verhaal is even voorspelbaar als het gehaktbrood van woensdag. Als Cage' zoon, die de stemmen kan horen, nog meer getallen begint op te schrijven, zelfs na de laatste onthulling, doet Cage dat af als de onbezonnenheid van zijn zoon. Het hele gebeuren is een geconstrueerde plot.<br />Je vraagt je af waarom hij vervreemd is van zijn vader, een dominee en zijn familie. Je vraagt je af waarom hij zijn ontdekking niet aan de andere wetenschappers van het MIT doorgeeft. Je vraagt je af waarom hij de dringende behoefte voelt om halsoverkop naar de rampen te rennen waarvan hij weet dat ze zullen gebeuren, alleen om door stom geluk gered te worden. Je vraagt je af of iemand die bij de totstandkoming van deze film betrokken was ooit langer op het MIT is geweest dan de tijd die het kost om een B-rol te creëren, of ooit op een perron van de ondergrondse in New York heeft gestaan.<br />Ik zal het maar niet hebben over de sf-zinspelingen op het christelijke concept van de vervoering.<br />Uiteindelijk is deze film een spectaculaire teleurstelling. Het is een leuk concept dat amateuristisch op elk denkbaar niveau wordt uitgevoerd.
My goodness, where to begin. Lets just begin at the beginning. There are going to be some spoilers in this one as it is necessary to make a point.<br /><br />A friend of mine told me this was one of the most mind-blowing movies he had ever seen. He was correct. That someone freed $50,000,000 of cold hard cash to make this cut and paste drivel definitely blew my friggin' mind.<br /><br />I didn't have high expectations for this movie, hadn't even planned on seeing it, but I held out a little hope because I loved Dark City so much. Those meager hopes were dashed against the rocks.<br /><br />Lets start with the first contrivance of a distant introverted young girl, Lucinda, in 1959 who hears voices. Its her idea (we learn through awkward exposition, exposition that sadly never learns to walk) that her elementary school drop a time capsule into the ground to be excavated 50 years into the future. The children are assigned to draw what they think the future will look like, the art to be placed within the capsule. Lucinda furiously scribbles a series of numbers on her paper. It is put into the capsule.<br /><br />Fast forward 50 years.<br /><br />October 2009. Heat wave. Indian summer. Nicholas Cage is showing his son some cosmic formation in his telescope. Without warning his son admonishes him for never listening, forgetting school events, and generally being a neglectful father. While this is done through more awkward exposition, what is more maddening is that Cage spends the entire movie being an almost overbearingly doting father, rushing to events, forgoing outings with friends and potential blind dates that would replace is dead wife. One would think that perhaps he is turning over a new leaf after 5 minutes, but his best friend informs us this is not the case.<br /><br />Cage is an MIT professor, though we never learn what type we can only assume astrophysics. We only see him teach one class. And what would a professor, inhabiting an acclaimed technical college, in a classroom surrounded by equations on a chalkboard, images of celestial bodies, and a model of the solar system assign for his students at the end of the class? Write a paper on determinism vs randomness. Does life have meaning. In a physics class.<br /><br />Naturally, his son is singing at the event to open the time capsule. Naturally, he receives Lucinda's paper filled with indecipherable numbers. Naturally, he brings it home when he's not supposed to. Naturally, Cage sees it. He sends his son to bed and in a inexplicable drunken rage deciphers most of the numbers, starting with the first number, picked at random: 911012889. In two seconds he discovers that it means 9/11/01 and the number who perished. Baffled and enraged he spends all night finding the dates and casualties of major human tragedies and googling them for confirmation. We won't mention that casualty estimates often very by source and more so for natural disasters and large numbers. He verifies every major tragedy for 50 years on this paper, including the event where his wife died. Except there are 3 events that have yet to occur.<br /><br />What does an astrophysicist do with this info? Takes it to his friend who predictable tells him in copy and pasted dialogue how crazy this all sounds and he's taking his wife's death too hard. And what do the rest of the numbers mean? After half a glass of whisky he found the first date from the first set of numbers he looked at, after a whole bottle and a sleepless night he found the rest, but it took his trucks GPS product placement ad to find out the rest of the numbers are latitudinal and longitudinal coordinates. Naturally, he is at the location of the next accident just as he discovers this, a hideous plane crash complete with passengers running around covered in jet fuel and fire. This is where the audience laughter begins. It never stopped.<br /><br />The dialogue is maddeningly formulaic, awkward, and uninspired. The acting ranges from sub par to excruciating. The story is as predictable as Wednesday's meatloaf. When Cage's son, who can hear the voices, starts writing down more numbers, even after the final revelation, Cage dismisses it as his son's impetuousness. The whole event is a contrived plot device.<br /><br />One wonders why he is estranged from his father, a pastor, and family. One wonders why he doesn't take his discovery to the other MIT scientists. One wonders why he feels the pressing need to run headlong towards the disasters he knows will happen, only to be saved by dumb luck. One wonders whether anyone involved in the making of this film has ever been to MIT for longer than the time it takes to create B roll or has ever stood on a New York City subway platform.<br /><br />I won't even mention the sci-fi allusions to the Christian concept of rapture.<br /><br />In the end this movie is a spectacular disappointment. It is a fun concept amateurishly executed on every conceivable level.