Het is misschien een beetje oneerlijk om deze versie van het verhaal van Sweeney Todd te vergelijken met de filmversie die Tim Burton in 2007 heeft gemaakt, maar dat is ook onvermijdelijk. Burtons film is de ultieme versie van het verhaal van Sweeney Todd, met de perfecte cast (Johnny Depp, Alan Rickman, enz.), superieure productiewaarden, oogverblindende muziek en adembenemende regie. Natuurlijk verbleken alle eerder uitgebrachte versies daarbij, maar dat wil nog niet zeggen dat ze niet interessant zijn om naar te kijken. Hoewel het 'gewoon' een tv-productie was, waren er ook getalenteerde namen in deze film te zien, zoals regisseur John Schlesinger ('Midnight Cowboy', 'Day of the Locust') en de ervaren acteur Ben Kingsley in de bijrol. De plot hier verschilt van de meeste andere versies die ik tot nu toe heb gezien, en vooral de motivatie van Sweeney Todd om de klanten die een voet in zijn kapperszaak zetten te vermoorden is niet zo overtuigend als anders. Hier is Sweeney Todd een regelrechte genadeloze en kwaadaardige moordenaar, terwijl hij in andere versies meer een geestelijk gekweld individu is met pure wraakzucht in zijn hoofd. Hij vermoordt willekeurige en schijnbaar eenzame mensen in zijn kapperszaak en 'doneert' hun lichamen aan zijn compagnon mevrouw Lovett, die het vlees verwerkt in haar wereldberoemde en wereldberoemde Londense vleespasteitjes. Hun morbide zaken wekken uiteindelijk argwaan wanneer een Amerikaanse rechercheur in Londen aankomt op zoek naar een voormalige partner. Het blijkt dat de vermiste persoon voor het laatst is gezien als klant in de kappersstoel van Sweeney Todd. 'The Tale of Sweeney Todd' is gedurende de hele film redelijk onderhoudend, hoewel er te veel saaie scènes en momenten van aanzienlijke leegte zijn. Het profiel van de beruchte hoofdrolspeler is deze keer somber. Je kunt geen empathie voor hem opbrengen, maar hij is ook niet de intellectuele en welbespraakte meestercrimineel die hij pretendeert te zijn. Het meest verrassende aan deze film is de grote hoeveelheid akelige make-upeffecten en gruwelijke beelden. Er worden nogal wat gruwelijke moorden en de bloederige nasleep daarvan getoond en sommige make-upeffecten zijn zelfs té weerzinwekkend, zoals bijvoorbeeld de mondhygiëne van mevrouw Lovett. Het optreden van Sean Flanagan als de doofstomme kapper is ver beneden zijn gebruikelijke niveau, maar hij blijft een professionele kameleon. De beste prestatie komt eigenlijk van de jonge Sean Flanagan als de stomme kappersassistent. Het is zeker geen slechte prestatie van de legendarische regisseur John Schlesinger, maar ik zou me niet al te veel moeite getroosten om een exemplaar te kopen.
It's probably a bit unfair to compare this version of the Sweeney Todd story  as well as any other film version ever made before  with Tim Burton's film which came out in 2007, but at the same time also inevitable. Burton's movie is like the ultimate adaptation of the Sweeney Todd story, with the perfect cast (Johnny Depp, Alan Rickman, ), superior production values, dazzling music and breathtaking art-direction. Naturally all previously released versions pale in comparison, but that still doesn't mean they aren't interesting to watch. Despite being "just" a TV-production, talented names were involved in this movie as well, like director John Schlesinger ("Midnight Cowboy", "Day of the Locust") and veteran actor Ben Kingsley in the titular role. The plot details here differ with most other versions I've seen thus far and particularly Sweeney Todd's motivations to kill the customers that set foot in his barbershop aren't as convincing as usual. Here, Sweeney Todd is a downright merciless and malignant killer whereas in other versions he's more of a mentally tormented individual with pure vengeance on his mind. He kills random and seemingly lonely people in his barbershop and "donates" their bodies to his associate Mrs. Lovett; who processes the flesh in her acclaimed and world-famous London meat pies. Their morbid business finally raises suspicion when an American investigator arrives in London in search of a former partner. It turns out the missing person was last seen as a customer in Sweeney Todd's barber chair "The Tale of Sweeney Todd" is reasonably entertaining throughout, although there are too many dull sequences and moments of substantial emptiness. The infamous lead character's profile is bleak this time around. You can't feel any empathy for him, but neither is he the intellectual and eloquent master villain that he pretends to be. Mostly surprising about this movie is the high amount of nasty make-up effects and grisly images. There are quite a lot of gruesome murders and their bloody aftermaths on display and some of the make up effects are even TOO repulsive, like for example Mrs. Lovett's dental hygiene. Kingsley's performance is far below his usual standards, but he nevertheless remains a professional chameleon actor. The best performance actually comes from the young Sean Flanagan as the mute barber assistant. It's certainly not a bad effort from the legendary director John Schlesinger, but I wouldn't go through too much trouble to purchase a copy.