Wauw. Gewoon wauw.<br />Ik geloof niet dat ik ooit meer geraakt ben door een Narf. Deze film is misschien wel de beste weergave van grasapen in bomen die ik ooit heb gezien. Dat alleen al verdient enig respect. De mensen die de introductie deden waren ook vrij goed; ik weet zeker dat velen geraakt zullen worden door hun krekelvaardigheden.<br />Laat de arend vliegen, zo hoog als ze nog nooit heeft gevlogen. Dat dachten we tenminste. Met een vleugelwijdte die groter is dan die van Jezus aan het kruis is de Adelaar van de Narf een prachtig schepsel, dat door de lucht zoeft in het visioen van de Vruchtbare Halvemaan, geleid door het Gilde van Zeven met de genezer van de Narf. Que bueno. Deze film had ook de beste vertolking van een bazige Aziatische moeder met een dochter die 'het bedtijdverhaal graag aan je vertelt'. Maar pas nadat ze melk had gedronken en in haar broek had gepist.
Wow. Just wow.<br /><br />I don't think I have ever been touched more by a Narf. This movie is perhaps the greatest portrayal of grass ape monkeys in trees that I have ever seen. That alone deserves some respect. The people in charge of the introduction were pretty good too; I am sure many will be touched by their crayola skills. <br /><br />Let the eagle soar, soar as high as she has never soared before. Or so we thought. With a wingspan larger than Jesus on the cross, the Eagle of the Narf is a beautiful creature, zipping through the skies of the Fruity Pebble Interpreter's vision led by the Guild of Seven with the healer of the Narf. Que Pasa? Que bueno. This movie also had the best portrayal of an overbearing Asian mom with a daughter "who like tell bed time story to you". Only after drinking milk and pissing your pants, though.