Claude Chabrol, de Franse regisseur van veel thrillers en drama's en andere genres, is op zijn best als hij subtiel maar krachtig het kleed onder de toeschouwer vandaan trekt. Dit is niet het gebruikelijke geval van een liefdesverhaal dat kriskras wordt doorsneden door een thriller over een seriemoordenaar. We worden er pas halverwege de film van op de hoogte gesteld dat er een seriemoordenaar bestaat <0xE2><0x80><0x93> afgezien van een paar vermeldingen hier en daar <0xE2><0x80><0x93> en tegen de tijd dat we dat weten, is de spanning om te snijden, niet in de gebruikelijke zin van het woord, maar door middel van een onheilspellende partituur van Pierre Jansen en een vloeiende beweging van de camera die het verhaal op een conventionele manier vertelt, maar niet tegelijkertijd. Het is een klein meesterstukje in het ondermijnen van het genre door ons zoveel aandacht voor de personages te laten hebben, ook al weten we dat ze gedoemd zijn tot de happy opening.<br />Dat wil niet zeggen dat Chabrol ook maar iets heeft gemaakt waar je niet van kunt genieten als je op de eerste plaats op zoek bent naar een goede onderhoudende thriller. Het is eerder de opening van de film die je perfect naar binnen lokt, want die is heel joviaal in deze trouwscène, waarin je de gasten ziet: lerares Helene (Stephane Audran, regelmatig in Chabrol) en slager Paul (Jean Yanne, perfect als de slager), die zich amuseren en een goed gesprek voeren. Dat strekt zich uit tot in de eerste helft van de film; er ontstaat een vriendschap rond het eten dat Paul brengt, en dat is het.' Pas als Paul denkt dat het tijd is voor de 'volgende stap', krijgt hij te horen dat het niet kan komen door een afschuwelijke relatie uit het verleden die Helen als een teleurstelling onder ogen heeft moeten zien. Er is een emotionele kloof die openblijft als we ingaan op de tweede helft van de film, waar we eindelijk zien waar sommigen van ons op zouden wachten: de plot van een seriemoordenaar.<br />Er is een reeks moorden waarbij vrouwen betrokken zijn, en een van hen <0xE2><0x80><0x93> de bruid uit de openingsscène <0xE2><0x80><0x93> is een schok <0xE2><0x80><0x93> niet zozeer vanwege de onthulling zelf, laten we zeggen, maar door de manier waarop Chabrol die opbouwt. De film wordt beschouwd als de spannendste tot nu toe, tot het moment dat Helen haar klas langs een berghelling leidt en stopt om te lunchen. De muziek speelt hier, en het is echt huiveringwekkend hoe eenvoudig het de spanning wegneemt, als een rare snuiter die in een zwarte mantel aan de overkant van de straat staat en zich verdacht gedraagt, maar tegelijkertijd te subtiel is om vast te leggen. Dit draagt bij aan de plotselinge schok, als de muziek stopt en de onthulling plaatsvindt via bloed dat op het broodje van de jongen drupt. Dit is echter slechts één voorbeeld van Chabrols kalme meesterschap als regisseur van het materiaal. <br /><br />Het zou één ding zijn om maar door te gaan over de griezelige concentratie van het camerawerk, dat tussen conventionele stilering (voor een Franse film uit die periode) en poëtische bewerking en montage in zit. Of om maar door te gaan over het verbluffende werk van Audran (dat als het ware tussen een heel emotioneel palet heen en weer gaat, van blij naar snikkend naar bang naar bleek en naar de bliksem) en over Yanne (die ook geweldig is in wat hij moet zijn, onze mannelijke hoofdpersoon en, helaas, uiteindelijk de tegenstander. Maar het is de emotionele strijd die dit boven alle andere goede redenen maakt om aan te bevelen.<br />De Slager pleit voor een relatie die platonisch, naturalistisch en oprecht interessant is; dat zijn ze.' Chabrol maakt er een hele vertoning van om de ziel van een man te onthullen voor wie je geen sympathie zou moeten voelen. Die ene close-up in de auto op weg naar het ziekenhuis is een van de mooiste hoogtepunten die ik ooit in een film uit Europa, of waar dan ook, heb gezien. Het is een representatieve weergave van wat Chabrol kan als een geslepener maar niet minder waarachtig lid van de kassier du cinema filmmakersclub.
Claude Chabrol, the French director of many thrillers and dramas and other genres, is at his best when subtly but forcefully pulling the rug out from the viewer. This isn't your usual case of a romance story criss-crossed with a serial killer thriller. In fact, we're not made very much aware that there is a serial killer- save for a few mentions here and there- until halfway through the movie, and by the time we are it's full-throttle in a kind of expertly manipulated suspense, not in the usual sense but through an ominous musical score by Pierre Jansen and a movement of fluidity with the camera that tells the story sort of conventionally but not at the same time. It's a small, master's class in subverting the genre by making us care so much about the characters even as we know they're doomed from the happy opening.<br /><br />That's not to say that Chabrol has made anything that can't be enjoyed by one looking for a good entertaining thriller first and foremost. If anything the opening of the movie is what lures one in perfectly, as it's a very jovial in this wedding sequence one sees guests school-teacher Helene (Stephane Audran, Chabrol regular) and butcher Paul (Jean Yanne, perfect as the butcher), enjoying themselves and making good conversation. This stretches out into the first half of the film; a friendship develops around food that Paul brings over, and it's only when Paul thinks its time to go the 'next step' that he's told it can't be because of a past horrible relationship that Helen faced- horrible in the sense of disappointment. There's a disconnect emotionally that is left open, thus, going into the second half of the film, where finally we see what some of us would be waiting for: the serial killer plot.<br /><br />There's a string of murders involving women, and one of them- the bride from the opening- is a shocker not exactly for the revelation itself, per-say, but how Chabrol builds up to it. At first it's seen as the most suspenseful thing in the film so far as Helen leads her class along a mountainside and stops to have lunch. The music is playing right here, and it's really chilling for how simple it lays out the tension, like a weirdo standing across the street in a black cloak acting suspicious but, at the same time, too subtle to pin down. This adds to the sudden shock, then, after the music stops and finally the reveal happens via blood dripping on the kid's sandwich. This, however, is just one example of Chabrol's calm mastery as a director of the material.<br /><br />It would be one thing to go on and on about the eerie absorption of the camera-work, which goes between conventional stylization (for a French film of the period) and poetic editing and framing. Or to go on and on about the stunning work turned by Audran (going between an entire emotional palette, as it were, from happy to sobbing to frightened to pale and shot to hell) and Yanne (also great at what he's meant to be, our male protagonist and, sadly, eventual antagonist by default). But it's the emotional struggle that makes this compelling above all other good reasons to recommend.<br /><br />The Butcher posits a relationship that is platonic, naturalistic, and genuinely interesting; these aren't cookie-cutter characters but well-drawn and with things that make them identifiable even as they, early on, seem to go on about trivial things not related to the plot (a little like a Woody Allen movie). Then, when it switches gears bit by bit and the paranoia increases, by the time the climax comes it becomes very, ultimately, tragic. Chabrol goes to lengths to reveal, simply, the soul of a man one should not feel any sympathy for. That one close-up in the car ride to the hospital is one of the finest climaxes I might ever see in a movie from Europe, even anywhere. And damned if isn't representative of what Chabrol can do as a craftier but no less true-to-his-art member of the Cashier du cinema filmmaker club. A+