Lodge Kerrigan maakte twee heel goede films voor 'Keane'; het waren 'Clean, Shaven' en 'Claire Dolan'. Hij is gespecialiseerd in het cinematografische weergeven van het getroebleerde landschap van de menselijke geest. Zijn nieuwste film vertoont overeenkomsten met 'Clean, Shaven', in die zin dat het ook gaat over een geesteszieke man (Damian Lewis) die op zoek is naar een vermiste dochter. Lewis' vertolking van William Keane overtreft bijna Peter Greens buitengewone vertolking van een schizofreen in de eerste film <0xE2><0x80><0x93> bijna, maar niet helemaal.<br />Kerrigan is geïnteresseerd in de finesses van het gedrag en is in staat om elk moment tussen twee mensen fascinerend te maken. Zijn vertolking van Keanes opbloeiende relatie met Abigail Breslin is uitmuntend, evenals de scènes waarin Keane op zoek is naar zijn vermiste dochter. <br />De laatste openbaring van de film is een regelrechte hel.<br />Dit is geen plezierige of simplistische film. Hij documenteert een werkelijkheid die vertrouwd aanvoelt. Hij is niet zo visueel en fysiek confronterend als 'Clean, Scheren', wat zowel een groot drama als een grote gruwel is, maar hij is fascinerend.
Lodge Kerrigan made two very good movies before "Keane"; they were "Clean, Shaven" and "Claire Dolan". He specializes in depicting cinematically the troubled landscape of the human mind. His latest shares similarities with "Clean, Shaven" in that it is also about a mentally ill man (Damian Lewis) searching for a missing daughter. Lewis's portrayal of William Keane almost comes close to eclipsing Peter Green's extraordinary portrayal of a schizophrenic in the former film -- almost, but not quite.<br /><br />Kerrigan is interested in the intricacies of behavior and is able to render every moment between two people fascinating. His direction of Keane's blossoming relationship with Abigail Breslin is superb, as are the sequences in which Keane searches for his missing daughter.<br /><br />The film's final revelation is a scorcher.<br /><br />This is not a pleasant or simplistic film. It is documenting a reality that feels familiar. It is not as graphic or physically confronting as "Clean, Shaven", which is both great drama and great horror, but it is riveting.