Er is niets grappigs aan Funny Games, althans niet voor wat ik heb gezien. De film wordt op de markt gebracht als een 'belangrijk' sociaal commentaar over geweld in de filmwereld, maar ik heb de film zonder nieuwe informatie laten staan. In plaats daarvan is de film een gratis martelpornofilm die voortdurend meedogenloos is. Het woord 'wreed' wordt meestal geassocieerd met films als er een positieve recensie over wordt gegeven. Verwar mijn woordkeus niet met een aanbeveling van welke aard dan ook. Wreed is het. Dom en zinloos is het ook.<br />De plot is duidelijk en bijna willekeurig. Een redelijk nieuw gezin wordt wreed gemarteld door twee psychotische individuen. Ze zetten een 'weddenschap' in met de gevangenen. De weddenschap: de verknipte geesten geloven dat ze dit gezin voor een bepaalde tijd kunnen doden, terwijl het gezin gelooft in overleven. Natuurlijk zou zo'n weddenschap kunnen eindigen met drie schoten van korte afstand, maar dat zou te gemakkelijk zijn. Het grootste deel van de film gaat over het gezin dat wordt gemarteld met willekeurige voorwerpen. Zoals te zien is in de advertenties, worden golfclubs vaak gebruikt.<br />Naomi Watts is de ster en produceerde deze film. Waarom zou ze zich aan zo'n project hechten? Omdat, terwijl sommige mensen de film zullen bekritiseren omdat er geen positieve kanten aan zitten, anderen de 'oorspronkelijkheid' en het 'gedurfde' aspect zullen prijzen van het maken van iets wat zo 'diep en betekenisvol' is. Ik zou op dit moment waarschijnlijk moeten zeggen dat deze film in kwestie een shot-voor-shot remake is van een elf jaar oude Oostenrijkse versie, geregisseerd door dezelfde persoon. Tot zover de originaliteit. Dus waarom zou je iets zo snel remaken? Omdat, zoals we allemaal weten, Amerikanen pas van een film kunnen genieten als hij binnenslands wordt gemaakt. Misschien moeten we daar eens een opmerking over maken.<br />Op dit moment is er een discussie gaande over kunst versus amusement. Er wordt gesuggereerd dat, hoewel de film nauwelijks (of helemaal niet) amusementswaarde heeft, hij toch geaccepteerd zou moeten worden vanwege de artistieke kwaliteit. Noem me naïef, maar ik vind dat kunst en amusement door elkaar moeten lopen. En terwijl sommige filmsnobs zeggen dat de film 'gecompliceerd' is, zeggen andere filmsnobs dat de film 'gecompliceerd' is. Ik zeg dat het te simplistisch en voorspelbaar is. Binnen de eerste tien minuten wist ik heel goed wat er zou volgen. Ik wist hoe het zou aflopen. Het enige wat ik niet besefte, is de hoeveelheid manipulatie die gebruikt zou worden. Op een gegeven moment wordt er een afstandsbediening gebruikt om de handeling die net heeft plaatsgevonden terug te spoelen, terwijl het publiek berispt wordt omdat het de heldin heeft gemanipuleerd in een gewelddadige daad waar ze om zouden hebben gejouwd als de schurk iemand met een bovenhandse slag was geweest. De scène wordt vervolgens op een nu grimmige manier afgespeeld, wat leidt tot een einde dat zo 'origineel' is. Het trieste van deze afschuwelijke film is dat hij op de markt wordt gebracht als een nieuwe horrorcompositie. Scream was een heel goede horrorcompositie die deed wat hij wilde doen, namelijk het publiek laten zien hoe clichématige, gewelddadige en onoriginele horrorfilms tot stand komen zonder daadwerkelijk een clichématige en onoriginele horrorfilm te produceren. Zonder zulke valse reclame zie ik niet in waarom iemand naar Funny Games zou willen kijken. Het belooft een verklaring te zijn voor de fascinatie van het huidige publiek voor martelporno, maar besluit toch een uitputtend en manipulatief martelpornoverhaal te worden. De psychopaten (gespeeld door Michael Pitt en Brady Corbet) doorbreken voortdurend de vierde muur waarin ze willen weten wat het publiek denkt. Ze gaan ervan uit dat het publiek Anne, George en de kleine Georgie steunt. Dat deed ik niet. Vergeef me dat ik me niet heb bekommerd om een van de domste gezinnen die op film zijn vastgelegd. Vergeef me dat ik deze geïnspireerde tirade van honderd minuten over geweld in de film wilde afbreken. Vergeef me dat ik de pest heb aan Funny Games. Vergeef me dat ik je heb aangeraden deze film als een plaag te mijden.<br />Rating: nul sterren van de 10.
There is nothing funny about Funny Games, or at least it wasn't for what I saw. The movie is marketed as an "important" social commentary about violence in cinema, but I left the movie without any new information. INstead the movie is a gratuitous torture porn flick that is constantly relentless. The word "relentless" is usually associated with movies when giving a positive review. Do not confuse my choice of words as a recommendation of any kind. Relentless it is. Stupid and pointless it is also.<br /><br />The plot is obvious and almost arbitrary. A moderately new family is brutally tortured by two psychotic individuals. They wager a "bet" with the captives. The bet: The twisted minds believe they can kill this family before a certain time, while the family believes in survival. Of course, such bet could end with three gunshots at point blank range, but that would be too easy. Literally the largest chunk of the movie involves the family being tortured with random objects. As seen by advertisements, golf clubs are used frequently.<br /><br />Naomi Watts stars and produced this film. Why would she attach herself to such a project? Because while some people will criticize the film for being without any redeeming merits, others will praise the "originality" and the "daring" aspect involved in creating something so "deep and meaningful". I should probably say at this time that this film in question is a shot for shot remake of an 11 year old Austrian version directed by the same individual. So much for originality. So why remake something so soon? Because as we all know, Americans can't enjoy a movie unless it is made domestically. Maybe we should make a commentary about that problem.<br /><br />There is currently a debate about art versus entertainment. It is being suggested that even though the film contains hardly (if any) entertainment value, it should be accepted because of its artistic quality. Call me naive, but I feel that art and entertainment should be mixed. And while some film snobs will suggest that the film is "complicated" and needs a high intellect to enjoy, I say that it is too simplistic and predictable. Within the first ten minutes I was very aware of what was to follow. I knew how the ending was going to turn out. The only thing I didn't realize is the amount of manipulation that was to be used. At one point a remote control is used to rewind the action that just happened while the audience is scolded for rooting on the heroine in a violent act that they would have booed for if the villain was the one with an upperhand. The scene is then played out in a now grim way, leading to an ending that is so "original".<br /><br />The sad thing about all of this horrible movie is that it is being marketed like a fresh horror satire. Scream was a very good horror satire that accomplished what it set out to do, which was to show the audience how horror films were clichéd, violent and unoriginal without actually producing a clichéd and unoriginal horror film. Without such false advertising, I can't see why anybody would want to watch Funny Games. It promises an explanation for the current audience's fascination of torture porn, but yet resolves to become an exhausting and manipulative torture porn story.<br /><br />The psychopaths (played by Michael Pitt and Brady Corbet) constantly break the fourth wall in which they want to know what the audience is thinking. They assume that the audience is rooting for Anne, George and little Georgie. I didn't. Forgive me for not caring for one of the dumbest families captured on film. Forgive me for wanting to walk out of this inspired 100 minute rant about violence in cinema. Forgive me for hating Funny Games. Forgive me for advising that you avoid this movie like a plague.<br /><br />Rating: zero stars out of ****