BCTA is een slimme, goed geschreven, subtiele en tegelijkertijd emotioneel ontroerende satire van de generatie van de jaren zestig.<br />Het begint met iets wat perfect symbolisch is voor het thema: een Encounter Session (hoewel je misschien liever doorspoelt naar de irritante twee-tot-drie minuten durende opname van een auto die de heuvels van Southern Cal opraast op de klanken van een werkelijk weerzinwekkende versie van Handels 'Halleluja Chorus' die eraan voorafgaat; het is het enige zwakke punt van de film). In dit therapiecentrum op de top van de heuvel leren Bob en Carol zichzelf en elkaar op een heel diep niveau kennen door middel van totale eerlijkheid. Een deel van de grootsheid van deze film komt tot uiting in de manier waarop deze scène is opgenomen: hij lijkt een beetje op Cinema Verite, maar in feite is hij grotendeels gebaseerd op het scenario van een film (met een beetje improvisatie). Het is grappig, en tegelijkertijd een beetje ontroerend. Zo is de hele film.<br />Carol is volledig bekeerd tot wat ze in therapie leert, en begint het woord te verspreiden, ook onder haar vrienden Ted en Alice. Veel van de humor van de film wordt veroorzaakt door het feit dat Ted en Alice, hoewel jong en proberend 'erbij te horen', diep in hun hart eigenlijk een beetje gespannen zijn. En hun relatie is, zoals een heel grappige en tegelijkertijd gespannen sequentie laat zien, gewoon een beetje gespannen.<br />De nieuwe geest van totale eerlijkheid die de personages omarmen, leidt hen uiteindelijk naar een paar heel verrassende plaatsen.<br />Dit is een stijl van milde satire die je op dit moment niet ziet, behalve misschien in documentaires. Het stelt je in staat te lachen om de zwakheden van de personages en tegelijkertijd om hen te geven.
BCTA is a smart, well-written, subtle, and at the same time, emotionally engaging satire of the 60's generation. <br /><br />It begins with something perfectly symbolic of its theme: an Encounter Session (though you might want to fast-forward through the annoying 2-to-3 minute sequence of a car barreling up the Southern Cal hills to the strains of a truly obnoxious version of Handel's "Halleluiah Chorus" that precedes it; it's the film's only weak point). At this hilltop therapy facility, Bob and Carol are getting to know themselves and each other, on a very deep level, through total honesty. Part of the greatness of this movie is demonstrated in the way this scene is shot: it looks a bit like Cinema Verite, but it is in fact largely scripted film-making(with a bit of improv). It's funny, and at the same time, a little touching. The whole movie is like that. <br /><br />Carol is utterly converted to what she learns in therapy, and begins spreading the word to others, including friends Ted and Alice. A lot of the movie's humor is generated by the fact that Ted and Alice, while young and trying to be "with it", are really, at heart, a little uptight. And their relationship, as one very funny, and, at the same time, tense sequence demonstrates, is just a bit strained. <br /><br />The new spirit of total honesty that the characters embrace eventually leads them to some very surprising places. <br /><br />This is a style of gentle satire one doesn't see currently, except maybe in documentaries. It allows you to laugh at the characters' foibles and care about them at the same time.