Tijdens de première in de bioscopen heb ik de film gezien, maar daarna heb ik hem nog maar twee keer gezien. Er kwam niet veel leven in de film. Dustin Hoffman speelt de rol van Lenny Bruce, de sociaal commentaar/satirische/observerende/blauwe taalkomiek. Hij werd genomineerd voor de Academy Award voor Beste Acteur in 1974, maar verloor van Art Carney voor Harry en Tonto. De oudere acteur Albert Finney werd dat jaar ook genomineerd, maar Carney won op sentimentele gronden en Hoffman verloor toen hij en zijn collega-nominaties Jack Nicholson voor Chinatown en Al Pacino voor Godfather II de stemmen verdeelden, wat tot Carney's overwinning leidde. Valerie Perrine, de enige actrice die ooit een Oscar heeft gekregen, was genomineerd voor Beste Actrice. Lenny was genomineerd voor de meeste belangrijke prijzen, waaronder de prijs voor de beste film en de prijs voor de beste regisseur voor Bob Fosse. De film was ook genomineerd voor de prijs voor het beste scenario en de prijs voor de beste cinematografie, maar alle zes de nominaties leverden niets op. Hoffman had net een andere biografische figuur van Louis Dega gespeeld in Pappion en zou Carl Bernstein spelen in zijn volgende film, All the President's Men. Lenny Bruce was nog maar acht jaar dood toen Hoffman hem op het witte doek speelde. Het publiek kende Bruce zo goed dat een hedendaagse figuur van zijn geniale en legendarische persoonlijkheid geen gemakkelijke rol voor Hoffman was, maar zijn vertolking van de gedoemde en controversiële komiek is fascinerend. Fosse, die bekendstond om zijn choreografie, die nog steeds wordt gebruikt in films als Chicago, jaren na zijn dood, regisseerde maar vijf theaterfilms en drie daarvan waren musicals in Sweet Charity, Caberet en All That Jazz, dus Lenny zou de eerste van slechts twee niet-musicals zijn die hij zou regisseren, allebei biografieën, Lenny en Star 80. Ik denk niet dat dit als film een beste film was, maar Hoffman had zijn nominatie voor de beste acteur verdiend en had eigenlijk een Oscar moeten krijgen. Ik zou dit een 8,5 uit 10 geven en het aanbevelen.
I saw this film during it's initial release in the theaters but have only seen it twice since then. It didn't get much of a TV life. Dustin Hoffman is stellar as social commentary/satirist/observationalist/blue language comic Lenny Bruce. He was nominated for Best Actor for the 1974 Academy Award for his role but lost out to Art Carney for Harry and Tonto. Veteran actor Albert Finney was also nominated that year but Carney won on sentiment and Hoffman lost out when he and fellow nominees Jack Nicholson for Chinatown and Al Pacino for Godfather II split the vote which led to Carney's win. Valerie Perrine in her only Oscar nomination of her career was up for Best Actress. Lenny was up for most of the major awards including Best Picture, Best Director for Bob Fosse. It was also nominated for Best Screenplay and Cinematography but came up empty in all six nominations. Hoffman had just come off playing another biographical figure of Louis Dega in Pappion and would be Carl Bernstein in his his next film All the President's Men. Lenny Bruce had only been dead for eight years when Hoffman portrayed him on the big screen so much of the audience knew Bruce fairly fresh in their memories so to portray a contemporary figure of Bruce's genius and legend was not an easy role for Hoffman to step into but his portrayal of the doomed and controversial comic is compelling. Fosse, known for his choreography which is still being used in films like Chicago years after his death only directed five theatrical films and three of those were musicals in Sweet Charity, Caberet and All That Jazz so Lenny would be the first of only two non-musicals he would direct, both biographies, Lenny and Star 80. I don't think as a film this had enough to be a best picture but Hoffman was deserved of his best actor nomination and arguably should have won the Oscar for it. I would give this an 8.5 out of 10 and recommend it.