Met veel dank aan Edgar Allan Poe (zoals met verscheidene van zijn 'budget'-films) heeft de productie van _ISLE OF THE DOAD_ van Val Lewton alles in zich: de angst voor een voortijdige begrafenis, de angst voor besmetting, de angst voor de ondoden, de angst voor krankzinnigheid... In het middelpunt van de belangstelling (en dat is precies waar hij al die tijd al heeft gestaan) staat Boris Karloff. Niet voor de laatste keer steelt hij de show in een productie van Lewton. Gehard door de gruwelen van de oorlog (inclusief de pest die er vlak achteraan komt), wordt zijn personage tot de rand van... Nou ja, kijk zelf maar. Laat ik volstaan met te zeggen dat de 'Lewton-eenheid' weer raak schiet. Net zo aangrijpend (en uniek) als zijn voorgangers hoort _De dode stad_ thuis in de eerste categorie griezelfilms.
***SPOILERS*** Owing much to Edgar Allan Poe (as do several of his "budget" pictures), Val Lewton's production of ISLE OF THE DEAD has it all: the fear of premature burial, the fear of contagion, the fear of the undead; the fear of madness... Center stage (which is exactly where he belonged all along) is Boris Karloff. Not for the final time does he steal the show in a Lewton production. Hardened by the horrors of war (including the plague that follows close on its heels), his character is driven to the brink of... Well, see for yourself. Suffice it to say that the "Lewton unit" strikes gold again. As absorbing (and as unique) as its predecessors, ISLE OF THE DEAD belongs among the first rank of fright films.