Gewoonlijk ben ik dol op Sam Peckinpah-films, maar deze trage, meanderende meditatie over de neergang van het Westen heeft nooit mijn belangstelling gewekt. Er is een uitstekende cast, geweldige muziek, verbluffende cinematografie, geweldig productieontwerp... alle ingrediënten zijn aanwezig, maar voor mij is het nooit tot leven gekomen.<br />De voorstellingen zijn zo ingehouden dat de personages geen vaste vorm hebben. Kristofferson speelt Billy the Kid en James Coburn, zijn vriend die tot Nemesis is geworden, sheriff Pat Garrett. Het duurt twee uur voor Garrett en Billy hun laatste confrontatie hebben; daarbij zweven ze loom door de ene laconieke scène na de andere. Er is een redelijke hoeveelheid geweervuur, met de inmiddels banale slow motion-doden, maar zelfs de actiescènes hebben geen vuur. <br />Dit is uiteindelijk een meditatieve, broeierige film, wat waarschijnlijk ook de bedoeling is, maar het is gewoon te veel gezwoeg naar mijn smaak.<br />Eén onbenullig probleempje: wat ze in deze film ook voor bloed hebben gebruikt, het kwam op mij over als een van de meest onbenullige dingen die ik ooit heb gezien. Het ziet er precies uit als gewone rode verf. Het is in feite een afleiding, het leidt af van de impact van de actiescènes. Het is het enige aspect van het productieontwerp dat een valse noot laat horen.
I usually enjoy Sam Peckinpah films, but this slow paced, meandering meditation on the decline of the West just never sparked my interest. There's an excellent cast, great music, stunning cinematography, terrific production design ... all the ingredients are there, but it never came alive for me.<br /><br />The performances are so understated that the characters have no definition. Kristofferson plays Billy the Kid and James Coburn his friend turned nemesis, Sheriff Pat Garrett. It takes two hours for Garrett and Billy to have their final showdown; in the process they drift languidly through one laconic scene after another. There's a fair amount of gunplay, with the by now banal slow motion deaths, but even the action sequences lack fire.<br /><br />This is ultimately a meditative, brooding film, which is probably the idea; but it's just too plodding for my taste.<br /><br />One trivial gripe: whatever they used for blood in this picture struck me as some of the fakiest I've ever seen. It looks exactly like plain red paint. It's actually a distraction, detracting from the impact of the action scenes. It's the one aspect of the production design that rings a false note.