Hoewel het verleidelijk is om elke zwarte en witte misdaadthriller als film noir te beschouwen, bestaat het gevaar dat je te veel in het monotone karakter ervan gaat zien.<br />Zoals hier. Dit is geen film noir, maar een film monotoon, ontdaan van de ironie en de woede van de genreklassiekers en in plaats daarvan gesierd door, en gedeeltelijk gecompenseerd door, wat vaak brutale dialogen en Cochrans acteerwerk.<br />Als film is het een puinhoop: de titel heeft te maken met een locatie van gestolen geld, maar het geld wordt pas gestolen als de film al halverwege is, en dus is er bijna een uur lang niemand in de hel, publiek of privé, die zich in plaats daarvan moeizaam naar dat punt in het script werkt waar de film daadwerkelijk kan beginnen. Een curiositeit voor Siegel-fans, en voor degenen met dierbare herinneringen aan de republiek, maar voor het overige meer een vagevuur dan het brandmerk van Hades dat het pretendeert te zijn.
Though it's tempting to regard every black and white crime thriller as noir, there's a danger of reading too much into the merely monotone.<br /><br />As here. This isn't film noir but film monotone, devoid of the irony, and the anger, of genre classics and instead graced by, and in part compensated with, some often sassy dialog and Cochran's acting.<br /><br />As a movie, it's a mess: the title relates to a location of stolen money, but the money isn't stolen until well past the half way point in the running time, and so nobody's in hell, public or private, for almost an hour but are instead laboriously working their way to that point in the script when the movie can actually begin.<br /><br />A curio for Siegel fans, and those with fond memories of Republic, but otherwise more like purgatory than the brand of Hades it purports to chronicle.