Voordat ik de loftrompet steek over de deugden en de gemengde offers van de Man van de Eeuw, moet ik een bekentenis doen: ik zal alles zien om Susan Egan te zien.<br />Nu dat gezegd is, moet ik toegeven dat ik, gezien het concept, verbaasd was hoe vermakelijk deze film was. De openingsscène is waarschijnlijk het beste deel van de film, met een heel slim'stille film'-gevoel, dat ik helaas niet heb kunnen voortzetten in de rest van de film. Ook moet worden toegegeven dat de'muzieknummers' uit het niets komen en een beetje g<0xC3><0xAA>nant zijn. Ik was helemaal weg van de rol van Gibson Frazier (en natuurlijk... Susan) en de jaren-twintigtaal is fenomenaal. Ik moest het op veel mensen uitproberen voordat ik de moed verloor, met nogal hilarische resultaten.<br />Maar de afloop dringt zich nogal snel aan je op en de stukjes van de puzzel zijn te eenvoudig, maar dit is tenslotte een film-cartoon uit 1920. Ook heeft de dialoog een preoccupatie met onnodige scheldwoorden. Ik ben niet iemand die zich aan taal stoort, maar dit was echt een vernietigend niveau van linguïstische ernst in verder leuke situaties.<br />Al met al was Man of the Century een grappig en openhartig commentaar op de postmoderniteit, dat wat meer afwerking nodig had om de doorsneekijker aan te spreken. Maar ja, dit had nooit een populaire film kunnen zijn. De wereld is tegenwoordig te kwetsbaar om kritiek te verdragen.
Before extolling on the virtues and mixed offerings of Man of the Century, I must make a confession: I will watch ANYTHING to see Susan Egan.<br /><br />With that much said, I must admit that I was surprised, given the concept, at how entertaining this movie was. The opening of the film is probably its best feature, with a very clever "silent film" feel which I was sad to see not continued at points through the flick. Also, it must be admitted that the "musical numbers" come out of nowhere and are a little embarrassing. I was charmed to the hilt by the acting of Gibson Frazier (and, of course.....Susan), and the twenties-speak is phenomenal. I had to try it on many people before I lost my nerve, with some rather hilarious results.<br /><br />But the ending does sneak up on one rather fast and the pieces of the puzzle are too simple, but this is a 20's film parody, after all. Also there is a preoccupation in the dialogue with unnecessary cuss words. I'm not one to be offended by language, but this was really a defeating level of linguistic gravity in otherwise fun situations.<br /><br />In all, Man of the Century was a fun and frank commentary on post-modernity, which needed a little more crafting to appeal to mainstream viewers. But then, this could never have been a popular film. The world is too fragile to take criticism these days.