Ik heb het gisteravond op de Spoedeisende Hulp gezien en het enige wat me aantrok was de nieuwsgierigheid naar hoeveel erger het nog zou worden. Alle opnamen van spelende onschuldige kinderen waren onnodig en emotioneel manipulatief. De openingsscènes, waarin de bagage-inspecteurs zo grondig te werk gingen, waren een beetje gekunsteld (kennelijk deden ze het toen beter dan nu). Ik kreeg het gevoel dat een van de doelen van deze film was om de federale overheid vrij te pleiten van haar zelfgenoegzaamheid, die per slot van rekening bijna net zoveel schuld heeft aan 11 september als de kapers. De kapers waren eendimensionale personages, bijna als personages in videogames. Er is geen enkele poging gedaan om aan te tonen wat hun motieven zouden kunnen zijn geweest, of om aan te tonen dat het echte mensen waren die deze dingen deden. Misschien word ik er wel van beschuldigd dat ik sympathie voor de terroristen voel, maar het is een feit dat ze een reden (al was die nog zo verdraaid) hadden om te doen wat ze deden, en als we een einde willen maken aan het terrorisme, moeten we weten en begrijpen waarom het gebeurt. Ik kon me ook niet met een van de passagiers identificeren. Misschien als de filmmakers minder moeite hadden gedaan om de idyllische levens te beschrijven die ze verloren hadden (mooie huizen, mooie kinderen <0xE2><0x80><0x93> als ze echt allemaal in met bomen omzoomde landhuizen op het platteland hadden gewoond met engelachtige kinderen) en meer tijd hadden besteed aan het ontwikkelen van hun karakter, dan zou het de pathos hebben opgeroepen. De gebedssequentie was bijzonder grof. Als die niet op een echte gebeurtenis was gebaseerd, zou het gewoon een volstrekt oninteressante rampenfilm zijn geweest die het niet waard was om commentaar op te geven. Maar deze film is een armzalig eerbetoon aan degenen die die dag zijn gestorven, en een morbide poging om onze nieuwsgierigheid te bevredigen naar hoe het geweest zou kunnen zijn om die dag in het vliegtuig te zitten, in plaats van ons te helpen begrijpen wat er gebeurd is en waarom.
Saw it on A&E last night and the only thing that drew me in was the curiosity of how much worse it might get. All the shots of innocent children playing were gratuitous and emotionally manipulative. The opening scenes of the baggage inspectors being so thorough was a bit contrived (apparently they were doing a better job back then than they do now). I got the sense that one of the goals of this film was to exculpate the federal government for its complacency, which after all is almost as much to blame for 9/11 as the hijackers. The hijackers were one-dimensional characters, almost like video game characters. There is no effort to show what their motives might have been, or to show that actual people did these things. I might be accused of sympathizing with the terrorists, but the fact is that they had a rationale (twisted as it was) for doing what they did, and if we are to end terrorism, we need to know and understand why it happens. I also couldn't identify with any of the passengers. Perhaps if the film makers spent less effort portraying the idyllic lives they lost (beautiful homes, beautiful children--did they really all live in tree-lined mansions in the countryside with angelic children) and spent more time on character development, it would have brought the pathos home. The Lord's Prayer sequence was particularly crass. If this wasn't based on a real event, it would simply have been an utterly forgettable B disaster movie not worth commenting on. As it is, this movie is a poor tribute to those who died that day, and a ghoulish attempt to satisfy our curiosity for what it might have been like to be on the plane that day rather than help us understand what happened and why.