Het motto van de regisseur, te oordelen naar zijn werk tot nu toe, lijkt te zijn: 'Hou je niet van geschiedenis, jongens? Geen probleem, ik ook niet! Maar ik heb manieren om je toch te laten kijken!' Dit is een eersteklas voorbeeld van een over-de-top Mexicaanse telenovela die probeert door te gaan voor wat het niet is, d.w.z. een 'historisch' epos. Het beschrijft de wisselende loyaliteiten van Lodewijk xiv, de hofdramatist, en Molière, de hofcomponist, als een reeks kleurloze tafereeltjes met een vaag homoseksuele ondertoon. Kosten noch moeite worden gespaard om de toeschouwer bij elke bocht te kotsen: een overvloed aan eindeloze scènes waarin verschillende lichaamsvloeistoffen een rol spelen, afgewisseld met bloederige chirurgische noodgevallen (een hoofdbestanddeel van elke soapopera) en scènes waarin het lijf van de travestiet aan flarden wordt gescheurd en de jurk aan flarden wordt gescheurd door een waanzinnige travestiet. Dit is echt film door kappers voor kappers. En het heeft helemaal niets te maken met geschiedenis. Op geen enkel moment in de hele film vraagt de toeschouwer zich zelfs maar schuchter af wat een prins tot koning maakt, een dramaturg tot groot toneelschrijver en een musicus tot genie. De gebeurtenissen die in 'Le Roi danse' worden uitgebeeld, zijn in de afgelopen vijftig jaar briljant uitgewerkt door regisseurs die even gevarieerd waren als Rossellini en Ariane Mnouchkine. Dit is niet een van die films. Kijk deze film vooral, als je echt, echt hebt genoten van de extreme close-up van Haendel die in 'Farinelli' een insect verplettert met de punt van zijn wandelstok. Anders, spaar je geld, ga een wandeling maken, koop een boek, luister naar een plaat, maak een beetje cultuur mee. Zelfs 'Moulin Rouge!' is net iets minder g<0xC3><0xAA>nant dan dit stuk barocaca!
The director's motto, judging from his body of work so far, seems to be: "You don't like history, kids? No problem, I hate it too! But I have ways of making you watch just the same!" This is a prime example of an over-the-top Mexican telenovela trying to pass for what it's not, i.e. an 'historical' epic. It describes Louis the XIVth's changing allegiances between Molière, the court dramatist, and Lully, the court composer, as a series of off-colour vignettes with a vaguely homosexual subtext. No expense is spared to gross out the spectator at every turn: a plethora of endless scenes involving various body fluids are interspersed between sundry bloody surgical emergencies (a staple of every soap-opera) and scenery-chewing, bodice-ripping drag-queen-on-a-rampage mad scenes. This is truly cinema by hairdressers for hairdressers. And it has nothing whatsoever to do with history. At no point in the whole film is the spectator given to even timidly wonder what makes a prince a king, a dramatist a great playwright and a musician a genius. The events depicted in "Le Roi danse" have been elaborated brilliantly in at least half a dozen films and TV series by directors as diverse as Rossellini and Ariane Mnouchkine during the past 50 years. This is not one of these films. Watch this film, by all means,if you really, really enjoyed the extreme close-up of Haendel squashing a bug with the tip of his walking-stick in "Farinelli". Otherwise, save your money, go for a walk, buy a book, listen to a record, get some culture in. Even "Moulin Rouge!" is marginally less embarrassing than this piece of barocaca!