Clint Eastwood beleeft momenteel een renaissance in de filmindustrie. In Hollywood is hij een van de meest verrassende, uitdagende en eerlijke filmmakers van vandaag. Daarom was hij erg nieuwsgierig toen hij aankondigde dat hij het verhaal zou vertellen over de slag op het eiland Iwo Jima, februari 1945.<br />Het hoofdthema van het verhaal is: wat maakt een held tot een held? Bestaan helden in een oorlog? Eastwood onderzoekt deze theorie in de slag op Iwo Jima. Er wordt een vlag gehesen op de top van de Suribachi, die vrede en een einde aan de oorlog symboliseert. Er wordt een foto gemaakt, en die is een symbool van vrijheid.<br />Het verhaal bestaat op verschillende niveaus. Er is de slag op Iwo Jima, die in flashbacks wordt verteld, de ontvangst van de drie hoofdpersonen <0xE2><0x80><0x93> John Bradley, René Gagnon en Ira Hayes <0xE2><0x80><0x93> en de herinnering aan deze herinneringen in de huidige tijd aan James Bradley.<br />In het verhaal van Iwo Jima zien we de slag door de ogen van de soldaten. Ze gaan in hun opgewekte, verwachtingsvolle stemming op weg naar het eiland. We zien hun verwachting als ze eenmaal op het strand landen. En we zijn van slag als we beseffen dat in een oorlog dingen niet altijd volgens plan verlopen. In feite wint de 'goede' partij, maar bestaan ze verder nog?<br />Vluchtig en gelijktijdig met het verhaal van de slag op Iwo Jima, komen de drie 'helden' aan het woord. De mannen die de vlag hebben gehesen, worden thuis als helden verwelkomd. Verdienen ze zo'n titel? In feite zeggen ze van niet. Wie heeft het recht om een held te zijn en wat voor macht hebben ze? De oorlog had voor hen allemaal een blijvend effect, soms waren het de herinneringen die de mannen vernietigden.<br />De derde draad bestaat in de huidige tijd. James Bradley is de schrijver van het boek waarop de film is gebaseerd. Hij luistert naar verslagen van de strijd van oorlogsveteranen. Zijn vader John, gespeeld door Ryan Phillipe, was bij de strijd en vormt de meeste flashbacks van de strijd op het eiland. We leren al zoveel van de geschiedenis en het kwaad uit het verleden, dat het onmogelijk is de macht die we vandaag de dag hebben om voor vrede en economische stabiliteit in de wereld te zorgen, niet te waarderen.<br />Omdat de film in flashback wordt verteld, kunnen sommige kijkers de niet-lineaire structuur verwarrend en desoriënterend vinden. Het proces van het ontcijferen van wat we op het scherm zien, is bedoeld om de manier waarop ons geheugen is gestructureerd na te bootsen. Net zoals John Bradley het moeilijk vindt om de sfeer van Iwo Jima te herbeleven vanwege traumatische ervaringen, moeten we ons afvragen wat voor effect de oorlog vele jaren later op mensen heeft. Verandert hij in de persoon die we zijn geworden? En hoe kunnen we met onszelf leven nadat we de ergste verschrikkingen hebben meegemaakt? Het acteren is in alle opzichten bewonderenswaardig: Ryan Phillipe creëert een eerzame figuur die in oorlogstijd volhoudt terwijl zijn vrienden ten onder gaan. Jesse Bradford houdt zich na de oorlog het best staande, maar roem is van korte duur. En Adam Beach is een man die gekweld wordt door de gevolgen van de oorlog; een man die zijn persoonlijke identiteit is kwijtgeraakt. Hij worstelt met het idee van 'we zijn wat we doen'.<br />Eastwoods visie is voortreffelijk. Hij is erin geslaagd een film te maken die geen oordeel velt, die de integriteit van deze mensen niet aantast, maar wel hun leven in oorlogstijd onderzoekt. Het scenario van de vorige regisseur, Haggis, is inzichtelijk, inspirerend en ontroerend. Hij kiest niet eenvoudigweg partij voor het goede en het slechte van de oorlog, maar overpeinst wat het voor het individu betekent. Hoe houdt een land zich tijdens een oorlog in stand? Kan een oorlog volkomen oprecht zijn?<br />Hij vindt vormen en patronen in de oorlog, die de onzekerheid van de strijd suggereren, de sereniteit van het landschap en de betekenis van de overwinning. De muziek van Eastwood is oprecht, niet opdringerig, maar roept wel de schaduw op van heldhaftigheid en hoop. Het gebruik van belichting in de film suggereert verschillende manieren om naar het slagveld te kijken.<br />De scènes waarin 'de drie' terugkeren naar huis zijn hartverscheurend. Om de identiteit van hun gevallen kameraden te beschermen, worden ze gedwongen de waarheid voor hun ouders en het publiek te verdraaien. De mensen zijn bereid om helden te accepteren, maar alleen onder fanfare en zolang ze nog de smaak van de maand zijn. De val van Ira Hayes als held vervaagt net zo snel als zijn levenssituatie.<br />Het is absoluut verfrissend om van Eastwood te horen hoe hij over de oorlog denkt, zonder zijn toevlucht te hoeven nemen tot luidruchtige vaderlandsliefde of een sentimentele afloop. Zo denkt hij over dit keerpunt in de oorlogsgeschiedenis, dat de film niet in de eerste plaats over de oorlog gaat, maar over de gevolgen ervan voor degenen die in de oorlog hebben gediend. We ontdekken dat er geen helden zijn. De laatste scène gaat over het idee van oorlog en deze grote Amerikaanse regisseur. Deze scène is me nog lang bijgebleven.
Clint Eastwood is currently undergoing a renaissance in film-making. In Hollywood, he is one of the most surprising, challenging and honest filmmakers today. Therefore it was with great curiosity when he announced that he would tell the story about the battle on the island of Iwo Jima, February 1945.<br /><br />The main theme of the story is what makes a hero? Do they exist in war? Eastwood examines this theory in the battle of Iwo Jima. A flag is raised on top of Mount Suribachi that signifies peace and an end to the war. A photo is taken, and it is a symbol of freedom.<br /><br />The story exists on several levels. There is the battle on Iwo Jima, told in flashbacks, the reception of the three main characters - John Bradley, Rene Gagnon, and Ira Hayes - and the recollection of these memories in present day to James Bradley.<br /><br />In the story of Iwo Jima, we see the battle through the soldiers eyes. They set out for the island in their buoyant, expectant spirits. We face their anticipation once they touch down on the beach. And we are unsettled when we realise in war, things don't always go to plan. In fact does the "good" side win, furthermore do they exist?<br /><br />Running concurrently to the account of the battle on Iwo Jima, the three "heroes" of the flag raising are welcomed back home as heroes. Do they deserve such a title? In fact they say they do not. Who has the right to be a hero and what kinds of power do they have? The war had long lasting effects for all of them, sometimes it was the memories that destroyed the men.<br /><br />The third strand exists in the present day. James Bradley is the author of the book on which the film is based. He is listening to accounts of the battle from war veterans. His father John, played by Ryan Phillipe, was in the battle and forms most of the flashbacks that tell of the combat on the island. We already learn much from history and past evils that it is impossible not to appreciate the power we have today to ensure peace and economic stability in the world.<br /><br />Because the film is told in flashback, some viewers may find the non-linear structure unsettling and disorienting. The process of deciphering what we see on screen is meant to emulate the way our memory is structured. Just as John Bradley finds it difficult to relive the atmosphere of Iwo Jima due to traumatic experiences, we have to question, what effect does war have on people many years later? Does it change into the person we have become? And how do we live with ourselves after experiencing horror of the worst kind?<br /><br />The acting is admirable all around: Ryan Phillipe creates a honourable figure persevering throughout war time while his friends fall away. Jesse Bradford copes best after the war but fame is short-lived. And Adam Beach is a man tormented by the effect of war; a man who has lost his personal identity. He struggles with the concept of "we are what we do".<br /><br />Eastwood's direction is outstanding. He has managed to create a film that makes no judgments, preserves the integrity of these people yet examines their life in war. The screenplay by previous collaborator Haggis, is insightful, thought-provoking and poignant. He takes no simple sides on the good and bad of war but meditates on what it means to the individual. How does a country sustain itself during war. Can a war be entirely truthful?<br /><br />He finds shapes and patterns in war, that suggest the uncertainty of battle, the serenity of the landscape, and the meaning of victory. The music scored by Eastwood is heartfelt, non-intrusive yet elicits shades of heroism and hope. The use of lighting in the film suggest different ways of looking at the battlefield.<br /><br />The scenes involving "the three" when they return home are heartbreaking. To protect the identity of their fallen mates, they are forced bend the truth to their parents and the public. People are willing to accept heroes but only under fanfare and while they are still the flavour of the month. Ira Hayes' fall as a hero fades as quickly as his life situation.<br /><br />It is absolutely refreshing to hear from Eastwood his reflections on war without resorting to boisterous patriotism or feel-good sentimental endings. Such is his take on this turning point in war history, that the film is not primarily about the war, but the effects of it on those who served. We discover there are no heroes. The final scene is a revival on the idea of war and this great American director. This one stayed with me for a long time.