Ik kijk naar Evan in alles (zij is in een van haar vroegste rollen), zelfs in deze lauwe, ongeïnspireerde herhaling van de toon van Fatal Attraction/Hand that Rocks the Cradle. Ze toont nog steeds haar opmerkelijke evenwichtigheid en volwassenheid als actrice op heel jonge leeftijd (ze was 11 toen de film werd opgenomen), maar deze levenloze, conventionele ontknoping verdient haar niet.<br />In Down Come Baby speelt ze Robin Garr, een jonge, voornamelijk asociale puber die zich stilletjes zorgen maakt over de groeiende spanningen in haar chique huis. Haar moeder wil met een goedbetaalde nieuwe baan naar Denver verhuizen, maar haar vader wil in hun buitenwijk in Phoenix blijven en zijn ontluikende architectencarrière voortzetten. Dus met de groeiende afstandelijke relatie tussen het gezin, ondanks de oprechte en liefdevolle inspanningen van haar ouders, ziet het ernaar uit dat de film op weg is naar een potentieel aangrijpend huiselijk drama.<br />Niet helemaal. Als Robin aan het begin van de zomer een reisje naar het kamp maakt, vindt ze troost bij een andere afgelegen kampeerster die Amelia heet, een jong meisje met droevige ogen dat iets te verbergen lijkt te hebben. In de weken daarna worden ze dikke vriendinnen, en het kan hun niet schelen dat ze een stuk verwijderd zijn van de rest van de kampeerders en begeleiders in het kamp.<br />Maar op een avond, als ze wegsluipen van het kampvuur om te gaan zwemmen, lijkt Robin zich niet al te veel zorgen te maken als Amelia haar waarschuwt dat ze niet erg goed kan zwemmen. Het duurt niet lang of ze zit midden op het meer vast, nauwelijks in staat om boven water te blijven, en Robins verlate poging om haar te redden eindigt in een tragedie als ze onmiddellijk onder water verdrinkt.<br />En dat alles heeft zeker niet geleid tot een welwillende thuiskomst. Zelfs als haar ouders proberen haar te kalmeren door haar te vertellen dat het niet haar schuld was, geeft ze zichzelf nog steeds de schuld en heeft ze het moeilijk om zich aan te passen aan haar gewone leventje thuis. Het helpt ook niet dat haar moeder vaak naar Denver is, en als ze thuis is, worden de spanningen van de afstandelijke relatie met haar man stilletjes gemanifesteerd, terwijl Robin toekijkt met haar bezorgde, licht melancholieke ogen. Maar op een dag lijkt het geluk te keren, want tijdens een wandeling door het park ontmoet ze Dorothy, die op een bankje in het park zit, een ongewoon intrigerende vrouw die de volgende dag toevallig bij haar intrekt. Aanvankelijk lijkt ze de perfecte oudere mentor voor het roodborstje, want ze vindt het heerlijk om na schooltijd tijd met haar door te brengen en haar te laten zien hoe ze moet bakken en andere nuttige dingen te laten doen.<br />Maar na een tijdje lijkt ze geobsedeerd te zijn geraakt door de jonge Robin, die al snel overal en altijd uit het niets opduikt om te proberen tijd met haar door te brengen, tot alarmerend grote hoogten. Het zal dus geen verrassing zijn dat Dorothy toevallig de huisdokter is, die een babyfoon in Robins kamer verstopt om elk gesprek af te luisteren dat daar plaatsvindt, heimelijk foto's van haar neemt vanaf het balkon en haar kwaad uitscheldt als ze toevallig te veel chocoladechips in het koekjesbeslag doet. Robin begint er bang van te worden, want ze probeert haar volledig te ontlopen, hoewel haar ouders van mening verschillen over hun visie op Dorothy: haar moeder maakt zich zorgen als ze subtiele tekenen van snode bedoelingen bij Dorothy bespeurt, hoewel haar vader haar onschuldig vindt en een betrouwbare babysitter voor roodborstjes. En dan, op een avond, als haar moeder in Denver is en haar vader een cliënt in Californië moet bezoeken, nodigt hij Dorothy uit om bij hem te komen zitten terwijl hij weg is, ondanks de waarschuwing van zijn vrouw om dat niet te doen, en... nou ja, ik denk dat je de lege plekken hier wel zo'n beetje kunt invullen.<br />Zoals gewoonlijk slaagt Wood erin de film met gratie te dragen en haar roodborstje volkomen geloofwaardig te maken, en brengt hij de film op een kijkbaar niveau. Maar Down Will Come Baby verdient niet de aandacht die Wood verdient. De film lijkt geschreven, geregisseerd en uitsluitend voor de late avond-tv geproduceerd te zijn: hij is saai, slecht geregisseerd, vaak over de top en biedt geen enkele verrassing (of opwinding). De plotwendingen zijn schaamteloos, en het lijkt wel alsof we ervoor zijn gemaakt om elk mogelijk moment van spanning uit te pikken.<br />Dat is jammer, want bij het bedelen leek het alsof het, als het in de huiselijke sfeer bleef, een opmerkzaam, ontroerend drama over familie en kindertijd had kunnen opleveren. Maar het gaat in op het traject van de talloze thrillers over geobsedeerde psychopaten en jonge kinderen die eraan vooraf zijn gegaan, en dan ook nog eens een compleet gekkenhuis. Als Evan er niet was geweest, zou ik een ander kanaal hebben gekozen (hoewel ik, gezien tijdens een van mijn slapeloze nachten, niet veel andere opties had), en zij was, zonder overdrijving, het enige wat in deze onbeholpen geproduceerde troep de moeite waard was om naar te kijken.
I'll watch Evan in anything (her she is in one of her earliest roles), even in this tepidly uninspired rehash of the Fatal Attraction/Hand that Rocks the Cradle tone. She still shows her remarkable poise and maturity as a performer at a very young age (she was 11 when it was filmed), but this lifelessly conventional release doesn't deserve her.<br /><br />In Down will Come Baby, she plays Robin Garr, a young, mostly anti-social adolescent silently worried about the arising tensions at her upper-middle-class home. Her mother wants to move to Denver with a high-paying new job, but her Dad wants to stay in their Phoenix suburb and continue his burgeoning architectural career. So, with the growing distant relationship between the family despite her parent's earnest and loving efforts, it looks like the film's headed for a potentially affecting domestic drama.<br /><br />Not quite. As Robin takes a trip to camp during the early summer, she finds solace with another remote camper named Amelia, a young, sad-eyed girl that seems to be hiding something. Over the next few weeks they bond into best friends, not caring that they are somewhat removed from the rest of the campers and counselors in the entire place.<br /><br />One night, however, when they sneak away from the campfire to have a night-swim, Robin doesn't seem too worried when Amelia warns that she's not a very skillful swimmer. As she soon gets stuck out in the middle of the lake, barely being able to keep her above the water, Robin's belated attempt to save her ends up in tragedy as she immediately drowns below the lake.<br /><br />And all that certainly didn't make for a benign homecoming. Even as her parents try to calm her by telling her it wasn't her fault, she still blames herself, and has a tough time adjusting to her regular life back home. It certainly doesn't help that her mother is often gone to Denver, and when she is home the tensions of the distant relationship with her husband are quietly manifested, as Robin watches with her worried, faintly melancholy eyes.<br /><br />However, one day, luck might seem to change, as a stroll through the park she meets Dorothy while sitting a park bench, an unusually intriguing one who just happens to move in to her apartment building the next day. At first, she seems like the perfect older mentor for robin, as she enjoys spending time with her after school and showing her how to bake and do other rather useful things.<br /><br />After a while, though, she seems to have become obsessed with young Robin, as she soon starts popping out of everywhere at any time to try and spend time with her, to an alarmingly excessive degree. So it should come as no surprise that Dorothy happens to be the resident psyhco, hiding a baby monitor in Robin's room to listen in any conversation that takes place in there, surreptitiously taking photos of her from the balcony and angrily lashing out on her when she happens to put too much chocolate chips in the cookie batter. It starts to frighten Robin, as she tries to avoid her completely, though her parents tend to differ on their views of Dorothy: her Mother gets worried as she perceives subtle signs of nefarious intent in Dorothy, though her Father thinks she innocuous and a reliable baby-sitter for robin. Then, on one night, as her mother is in Denver and her father has to visit a client in California, he invites Dorothy to come sit for her as he is away, despite his wife's warnings not to do so, and... well, I guess you can pretty much fill in the blanks right here.<br /><br />As usual, Wood manages to carries the film with grace and makes her robin completely believable, and lifts the film into watchable territory. However, Down Will Come Baby doesn't merit the attention that Wood deserves. The film seems like it was written, directed and produced strictly for late-late-night cable TV: it's tedious, poorly paced, often over-the-top and offers no surprises (or thrills) whatsoever. It's plot contrivances are shameless, and they seem as if they we're made to pluck out any possible moment of suspense whatsoever.<br /><br />That's too bad, because at the begging, it looked like if it stayed in the domestic realm it could have made for a perceptive, moving drama about family and childhood. However, it goes into the trajectory of the myriad thrillers about obsessive psychos and young kids before it, and a completely hum-drum one at that. If it weren't for Evan, I would've changed the channel (though seen during one of my insomniac nights, I didn't have a whole lot of other options), and she was, without exaggeration, the only thing worth watching in this ineptly produced dreck.