Petronius' _Satyricon_, de inspiratiebron voor Fellini's meesterlijke, zij het niet-lineaire, gelijknamige film, heeft een goede kans om de eerste roman te zijn die ooit is geschreven. Helaas is het werk van Petronius tot op de dag van vandaag niet in een vorm gegoten die ook maar in de verte op een complete tekst lijkt. De hoofdstukken, of wat ervan over is, worden op ongelegen momenten afgebroken, delen zijn ernstig onsamenhangend, overgangen bestaan niet, enzovoort. Fellini's aanpassing is eigenlijk heel goed.<br />Sextus Petronius, in alle verhalen de minister van goede smaak, of arbiter elegantium, schreef niet alleen een aantal korte gedichten en epigrammen, maar pleegde ook zelfmoord nadat hij betrokken was geraakt bij een complot tegen Nero. Petronius pleegde zelfmoord op ongeveer dezelfde manier als John Gielgud. s Nerva in de film Caligula van Tinto Brass uit 1979.<br />De rechtlijnigheid die je van een hedendaagse film zou verwachten, ontbreekt in Satyricon, en terecht. In plaats van te klagen over Fellini's schijnbaar gebrekkige beheersing van het verhaal, zou het publiek moeten applaudisseren voor zijn triomf om de volledige ervaring van deze chaotische, maar belangrijke film op het scherm te brengen.<br />Fellini heeft nooit een 'gemakkelijke' film gemaakt, maar Satyricon benaderen zonder enige serieuze voorbereiding is een ernstige teleurstelling. Lees de nog bestaande fragmenten van Petronius voordat je de film bekijkt, en richt je niet op de bekende passages die iedereen in het Latijn 101 heeft bestudeerd, maar op het onsamenhangende ritme van het willekeurig gefragmenteerde verhaal.
Petronius' Satyricon, the inspiration for Fellini's masterful, albeit non-linear, eponymous film, has a good claim on being the first novel ever written. Unfortunately, Petronius' work was not transmitted to our day in anything even vaguely resembling a complete text. The chapters, or rather what are left of them, break off at inconvenient moments, sections are severely disjointed, transitions are non-existent, and so on. Fellini's adaptation is actually quite good.<br /><br />Sextus Petronius, by all accounts the Emperor's minister of good taste, or arbiter elegantium, not only wrote a number of short poems and epigrams, but also committed suicide after being implicated in a plot against Nero. Petronius took his own life in much the same way that John Gielgud's Nerva did in Tinto Brass' 1979 film Caligula.<br /><br />The linearity expected from contemporary film is absent in Satyricon, and rightly so. Instead of lamenting Fellini's seemingly poor control of the narrative, audiences should be applauding his triumph in bringing the full experience of this chaotic yet important film to the screen.<br /><br />Fellini never made an 'easy' film; but to approach Satyricon without a modicum of serious preparation is setting oneself up for a severe disappointment. Read Petronius' surviving fragments before watching the film, and do not focus on the well known passages everyone has studied in Latin 101, instead consider the disjointed rhythms of the randomly fragmented narrative.