Dus beginnen we met de 'hilarische' veronderstelling dat de irritante wijsneus van een Wilbur (hij wordt er niet echt beter op) voortdurend probeert zelfmoord te plegen. We moeten ons maar al te snel losmaken van elke schijn van de werkelijkheid. Waarom is Wilbur niet in een inrichting opgenomen? Waarom heeft hij een broer die Harbour heet? (Het klikte toen ik zag dat bijna alle namen die met de productie in verband stonden Deens waren, omdat het luiheid van de kant van de schrijver kon zijn.) Zonder de plot te bederven neemt die een dramatische wending die me had moeten raken, maar die niet goed genoeg wordt aangepakt om me iets te kunnen schelen. Ik heb geen moeite met de acteurs: Shirley Henderson en Adrian Rawlins slagen erin enige empathie te tonen, hoewel Rawlins duidelijk moeite heeft met het Glasgowse accent. Jamie Sives speelt de zeer onsympathieke titelfiguur zonder enig mededogen (ongelooflijk voor een personage dat suïcidaal zou zijn!). Julia Davis speelt een volstrekt komische, tactloze verpleegster uit een 2D-film die goed zou werken in een tekenfilm, maar niet in een film van deze aard.<br />Het geruststellende van een film als deze is dat hij me eraan herinnert hoe goed de meeste films die ik zie zijn.
So we start with the "hilarious" premise that the obnoxious smartarse Wilbur (he doesn't really get any better) is continually trying to kill himself. All too quickly we have to divorce ourselves from any semblance of reality. Why has Wilbur not been sectioned? Why does he have a brother called Harbour? (it clicked when I saw that nearly every name related to the production was Danish that it might have been laziness on the writer's part). Without spoiling the plot takes a dramatic turn which should have touched me but is just not handled well enough for me to care. <br /><br />I have no axe to grind with the actors: Shirley Henderson and Adrian Rawlins manage to evince some empathy although Rawlins clearly struggles with the Glaswegian accent. Jamie Sives plays the very unsympathetic title character unsympathetically (incredible for a character who is supposed to be suicidal!). Julia Davis gives us a 2D purely comic tactless nurse that would work well in a sketch show but no a film of this nature.<br /><br />The reassuring thing about a film like this is that it reminds me how good most of the films I see are.