Zelfs als de film veel problemen heeft, slaagt hij erin een samenhangend en heel interessant verhaal te vertellen in een 'en een dág of twee' van geestige, soms grappige zinnen. De problemen zijn voor het grootste deel van de periode van de eerste talkshows, toen acteurs niet echt wisten dat de overdreven expressie van het stille tijdperk niet langer nodig was, heel gewoon. De acteerstijl in de meeste films kan echt irritant worden, maar de gedenkwaardige scènes (waarvan de meeste beroemd zijn geworden door een lange traditie van gangsterfilms en door parodieën op tekenfilms) zorgen ervoor dat de hele gedachte niet te diep wegzakt. Het personage dat het meeste sprankelt is zonder twijfel Cagney, hoewel het even duurde voor ik me aan hem kon aanpassen. In het begin leek het allemaal heel nep (zijn accent, zijn gedrag enz.) maar uiteindelijk raakte ik aan zijn charismatische personage verslaafd. Zijn moraliserende broer was echt irritant, overdreven acteerwerk, en aan Ma Powers had ik niet veel. De vrouwen waren heel slecht. Jean Harlow had eigenlijk maar een heel kleine rol, en ze zag er ook heel onaantrekkelijk uit. Ik heb geen idee of ze verondersteld wordt een of andere beroemdheid van die tijd te zijn, maar in combinatie met Cagney was ze echt afschuwelijk. De meeste gangsterfiguren, zelfs als ze een hedendaagse kijker aan stripboeken doen denken, werkten heel goed en het is een verrassing om te zien dat de films van vandaag niet al te veel van het oorspronkelijke recept afweken. Geef mij deze film maar in plaats van _The Departed Noy Day_, ik bewonder de doeltreffendheid waarmee hij zijn boodschap overbrengt zonder gebruik te maken van bloed, oorlogszuchtig geweld en smerige taal, ook al is de boodschap een beetje prekerig.
Even if the movie has many problems it manages to deliver a coherent and quite interesting plot in one "and a haalf" hours of witty, sometimes funny lines. The problems are common for most of the period of the early talkies when actors didn't really know that the exaggerated expression of the silent era was no longer needed. The acting style in most of the movie can become really annoying, but the memorable one liners (most of them made famous by a long tradition of gangster films and by cartoon parody) keep the whole think from sinking too low. The character that brings the most sparkle is definitely Cagney, though it took me some time to accommodate myself to him. At first it all seemed quite fake (his accent, behavior etc.) but eventually I got hooked on his charismatic character. His moralizing brother was really annoying, over the top acting, and Ma Powers wasn't much help. The women were quite bad. Jean Harlow had a very small part, actually, and she looked very unattractive too. I have no idea if she's supposed to be some celebrity of the time, but coupled with Cagney she was really awful. Most of the gangster characters, even if they remind a contemporary viewer of comic books worked quite O.K and it is a surprise to see that today's movies didn't manage to stray too much from the original recipe. Give me this movie instead of The Departed nay day, I admire its effectiveness in making its point without the use of gore, warlike violence and foul language, even if the message is somewhat preachy.