Nadat ik alle recensies had gelezen van mensen die klaagden over hoe pretentieus of saai 'Judy Berlin' was, moest ik gewoon iets schrijven over hoe ongelooflijk deze film is. Hij is het absolute tegendeel van pretenties. Echte mensen, die een echt leven leiden, raken ons in hun emotie als we hun eenzaamheid herkennen en ons ermee identificeren. Ik snap gewoon niet hoe dit pretentieus kan zijn. Misschien komt het doordat 'pretentieus' een woord is dat de meeste mensen rondstrooien om slim te klinken zonder te weten wat het betekent. 'Pi' is pretentieus, 'Judy Berlin' is dat niet. Tot de rand gevuld met fascinerende en ongelooflijke voorstellingen roept hij Allens meer inzichtelijke drama's op, zoals 'Interiors', en Ingmar Bergmans beste werk. En toch is Bergman nu niet meer in de mode. De massacultuur heeft meer belangstelling voor de krankzinnige geestverruimers, zoals 'Fight Club' en 'Being John Malkovich'. Beide films waren geweldig, maar 'Judy Berlin' is beter. Het is een verkenning van de ziel van een kleine stad. Madeline Kahn, Edie Falco, Barbara Barrie en Bob Dishy zijn allemaal fantastisch en gaan helemaal op in hun rol. Om nog maar te zwijgen van de schitterende filmmuziek of de ongelooflijke klavecimbelmuziek. 'Judy Berlin' heeft veel te vertellen, als je er maar naar luistert.
After reading all the reviews of people complaining about either how pretentious or boring "Judy Berlin" was, I just had to write something about how incredible this movie is. It is the complete opposite of pretension. Real people, living real lives, catching us up in their emotion as we recognize and identify with their loneliness. I just don't get how this is pretentious. Perhaps it could be because "pretentious" is a word most people throw around to sound smart without knowing what it means. "Pi" is pretentious, "Judy Berlin" is not. Filled to the brim with haunting and incredible performances, it evokes Allen's more insightful dramas, such as "Interiors," as well as Ingmar Bergman's best work. And yet, Bergman is not in style now. Mass culture goes more for the insane mind-benders, like "Fight Club" and "Being John Malkovich." Even though both were great movies, "Judy Berlin" is better. It is an exploration of the souls of a small town. Madeline Kahn, Edie Falco, Barbara Barrie, and Bob Dishy are all superb, completely immersing themselves in their roles. Not to mention the gorgeous cinematography or the incredible harpsichord soundtrack. "Judy Berlin" has a lot to say, if you'll just listen to it.