Ik was diep geroerd door deze zorgzame en gevoelige documentaire over het leven van een jong meisje in Bangkok. We zijn een wegwerpmaatschappij geworden, en in dit verhaal lukt het ons ook nog om mensen uit de weg te ruimen. Ik voelde me hulpeloos en gefrustreerd, vooral toen ik naar de vertolking van het Europese laag-bij-de-grondse leven met zijn stomme grijns keek. De meeste andere documentaires over de sekshandel in Thailand zijn sensationeel en glamoureus. Deze niet, hij trekt ons naar binnen en laat ons zien wat er werkelijk omgaat achter die glimlach. Ik hoopte op een happy end, op een beetje goedheid, op een beetje hoop. Ik kan deze documentaire aan iedereen aanbevelen, hij zou zelfs op middelbare scholen vertoond kunnen worden. Misschien zal het sommige mensen te schande maken als ze niet naar Bangkok gaan om zich over te geven aan de sekshandel en de uitbuiting van deze arme mensen.
I was deeply moved by this thoughtful and sensitive documentary about the life of a young girl in Bangkok. We have become a disposable society and in this story, we manage to dispose of people as well. It made me feel helpless and frustrated especially watching the portrayal of the European low life with his stupid grin. Most other documentaries about the sex trade in Thailand is sensationalized and glamourized. Not this one, it draws us in and shows us what really goes on behind the smile. I was hoping for a happy ending, for some goodness to come through, for some hope. I recommend this documentary to every one, it could even be shown in high schools. Maybe it will shame some people into not going to Bangkok to indulge in the sex trade and exploitations of these poor people.