Ik vind deze film goed. Hij heeft een slechte reputatie gekregen doordat Hitchcock opnieuw een conventie heeft geschonden over de waarheid van een flashback. Hitchcock had in de loop der jaren al andere conventies geschonden, sommige van een technische variëteit (zoals de negen minuten durende onverkorte opnamen van ROPE). Hier begint de film met Richard Todd die beschrijft wat er volgens hem met de vermoorde man en zijn ex-vriendin Jane Wyman is gebeurd. Daarna horen we dat de verklaring niet helemaal klopt.<br />Wat ik interessant vind aan deze kwestie, is dat dezelfde mensen die Hitchcock aan de schandpaal nagelen omdat hij vals speelde, andere films waarschijnlijk acceptabel hebben gevonden ondanks soortgelijke 'bedrog'. Neem bijvoorbeeld Billy Wilders WITNESS FOR THE PROCESSIE. We horen Tyrone Power Leonard Voles versie vertellen van wat er met de rijke, oudere vrouw (Norma Varden) is gebeurd, hoe ze elkaar hebben ontmoet en wat hij deed op de avond dat ze werd vermoord. We zien niet wat hij precies deed op de avond van de moord, maar we accepteren zijn opmerkingen <0xE2><0x80><0x93> tot het eind van de film, als het allemaal wordt verteld. Kijk ook naar Kurasawa's filmklassieker RASHOMON, waarin we flashbacks zien van vijf mensen die 'laten zien wat er is gebeurd', en aan het eind weten we echt niet of we de waarheid hebben gehoord of dat iedereen heeft gelogen. Hetzelfde kan worden gezegd van de Amerikaanse remake van RASHOMON, THE OUTRAGE. Zelfs in een muzikale komedie, LEES MEISJES, blijft het aan het eind gissen.<br />Toch werd Hitchcock veroordeeld voor zijn bedrog. Ik vind dat hij geprezen zou moeten worden voor zijn lef, want deze film (van alle films van Hitchcock) ontwikkelt zich op een unieke manier. Wyman is vastbesloten om de waarheid van Richard Todds verhaal te bewijzen, en ze krijgt kritiek en gezond verstand van haar vader, Alistair Sim, en van de politie, onder leiding van Michael Wilding, die hem niet gelooft. En het blijkt zelfs dat sommige, zo niet alle fragmenten van Todds flashback elementen van waarheid bevatten. '<br />Hitchcock zei tegen Fran<0xC3><0xA7>ois Truffaud dat hij _Stage FrigHT_ zag als een kans om met een paar grote Britse acteurs te werken (Sim, Joyce Grenville, Sybil Thorndyke, Kay Walsh). De film had beslist een lager budget dan andere films ( _Spellman,_ zelfs _The PARADINE_ ) die hij de laatste tijd had gemaakt. Het duurste aspect van het werken met Dietrich was haar salaris en haar designerkleding. Maar Hitchcock wilde een kans om hier met Dietrich te werken (net zoals hij in 1939 de heer en mevrouw SMITH had laten werken met Carole Lombard). De resultaten waren heel goed. De Britse karakteracteurs deden het meest met hun rollen (inclusief Todd, die in het grootste deel van de film een nervositeit en onzekerheid uitstraalt die aan het eind op krankzinnigheid wijzen). Ook Dietrich toont in haar slotscènes op het scherm een verbittering en haat die ze volgens mij in geen enkele andere filmrol ooit heeft getoond. Jane Wyman werd door Hitchcock bekritiseerd omdat ze zich in de loop van de film steeds opnieuw wilde verkleden. Maar ze toont wel een vindingrijkheid en moed die je in de meeste van haar films niet tegenkomt. Over het geheel genomen bevalt de film me wel.
I like this film. It has gotten a bad reputation due to Hitchcock's daring to break another film convention about the truth of a flashback. Hitchcock had already broken other conventions over the years, some being of a technical variety (the nine minute uncut takes on ROPE for instance). Here the film begins with Richard Todd describing what he claims happened to the murdered man to ex-girl friend Jane Wyman. Subsequently we learn that the explanation is not totally true.<br /><br />What I find interesting about this particular issue is that the same people who denounce Hitchcock for cheating on this probably have found other films acceptable despite similar "cheating". Take Billy Wilder's WITNESS FOR THE PROSECUTION. We hear Tyrone Power give Leonard Vole's version of what happened to the rich elderly woman (Norma Varden), about how they met, about what he was doing on the night she was murdered. We do not SEE the actual view of his activities for the night of the murder, but we accept his comments - until the end of the film shows what happened. Also check out Kurasawa's film classic RASHOMON, where we see flashbacks of five people who show "what happened" and at the conclusion we really don't know if we heard the truth or if everyone has lied. The same can be said of the American remake of RASHOMON, THE OUTRAGE. Even a musical comedy, LES GIRLS, leaves us all guessing at the end.<br /><br />Yet Hitchcock was condemned for his cheating. I think he should be praised for his daring, for this film (of all Hitchcock's movies) develops in a unique way. Wyman is determined to prove the truth of Richard Todd's story, and keeps meeting criticism and common sense from her father, Alistair Sim, and from the police led by Michael Wilding, who don't believe him. And as a matter of fact, at the conclusion, it turns out that some, if not all of Todd's flashback has elements of truth in it.<br /><br />Hitchcock told Francois Truffaud that he saw STAGE FRIGHT as an opportunity to work with some great British character actors (Sim, Joyce Grenville, Sybil Thorndyke, Kay Walsh). The film was definitely lower budgeted than other films (SPELLBOUND, even THE PARADINE CASE) that he had recently made. The most expensive aspect was working with Dietrich which was costly for her salary and her designer clothing. But Hitchcock wanted a chance to work with Dietrich here (just like he had made MR. AND MRS. SMITH to work with Carole Lombard in 1939). The results were quite good. The British character actors did the most with their parts (including Todd, who shows a nervousness and uncertainty in most of the film that is suggestive of possible insanity at the end). Dietrich also, in her closing moments on the screen, shows a bitterness and hatred that I don't think she ever showed in any other film role. Jane Wyman was criticized by Hitchcock for insisting on dressing up as the film progressed. However she does show a resourcefulness and pluck not usually seen in most of her movies. On the whole the film works pretty well to me.