Het creatieve team van de serie lijkt oog te hebben voor de middelbareschoolervaring, en hun visie overstijgt de setting. Freaks and Geeks speelt zich af op een middelbare school in Michigan in 1980, en de eerste opname van de serie laat ons zien over wie de serie gaat. We volgen een footballtraining en lopen naar de tribunes, waar een speler en een cheerleader bespreken hoeveel ze van elkaar houden, en dat is eng. We blijven even hangen bij dit algemene moment, voordat we onder de tribunes door lopen naar het echte leven en een gesprek over Molly Hatchet en Led Zeppelin. Dat zijn de Freaks. En dan komen de Geeks. Het zijn drie jongens die Caddyshack citeren, ervoor worden gepest en vervolgens door een meisje worden gered. Via deze freaks en nerds zullen we de middelbare school opnieuw beleven. De namen van de groepen veranderen, het jargon en de bands waar ze naar luisteren, maar iedereen kan zich inleven in de verschrikkingen en schoonheid van de middelbare school en de relaties die daar bestaan.<br />Zo veel karakteriseringen over deze periode worden gepresenteerd door de ogen van personages die vrijwel niemand was. De personages zijn óf te slim, citeren Kierkegaard op zijn veertiende en maken hun eigen labelwaardige kleding, óf ze zijn perfect, alsof iedereen in staat is een doelpunt te maken in een wedstrijd. Ons verhaal wordt verteld door de levens van Lindsey en Sam Weir. Lindsey is de oudste van de twee. Ze is vroeger 'gymnastieklerares' geweest en 'dat meisje van Engels dat een tien had gehaald'. Maar haar ontevredenheid met haar leven en de aantrekkingskracht van de gemakkelijke manier van doen van Daniel Desario, de hoofdfanaat, leiden haar naar een nieuwe groep vrienden en een nieuwe richting. Haar successen als studente en het idee dat ze een perfecte dochter is, hebben haar een leeg gevoel gegeven. Dus verruilt ze haar geruite jurk voor het oude legerjack van haar vader en verruilt de bibliotheek voor de rokende patio. Maar Lindseys verhaal is niet zomaar een verhaal over 'opstandige tieners'. Ze is een reis naar het echte als ze een thuis vindt in de duistere avonturen van vriendschappen en een echt leven.<br />Sam en zijn vrienden, Bill en Neal, zijn eerstejaars en leren van meet af aan dat 'de middelbare school klote is'. Maar hun verhalen zijn niet alleen maar de martelkamer van de derde klas die ze hadden kunnen zijn. Nee, Sam, Bill en Neal worden gered door hun analytische, open benadering van het leven en hun genegenheid voor elkaar. De zorg die ze voor elkaar hebben is verfrissend en oprecht. In één aflevering (De garagedeur) vermoedt Sam dat Neals vader zijn vrouw ontrouw is. Bill herinnert Sam eraan dat hij Neal moet vertellen wat hij heeft gezien. Er zijn geen geheimen. Hun onschuld is niet alleen een verlengstuk van hun naïviteit (nou ja, Bill is een beetje naïef) maar vloeit meer voort uit hun vertrouwen in elkaar en hun bereidheid om trouw te zijn. In 'Smooching and Mooching' bespreken Neal en Bill de strategie voor het ronddraaien van de fles tijdens een komende vrijpartij. Bill vraagt: 'En als ze ons nou niet willen kussen?' Neal antwoordt: 'Dat is het geniale van het spel. Ze moeten wel.' 'Ik weet het niet. Ik wil gewoon de uitdrukking op hun gezicht niet zien als ze zien dat de fles op mij terechtkomt,' zegt Bill vriendelijk. De nerds zijn niet ingehouden, maar ook niet overdreven. Hun vriendschap is precies goed.<br />Freaks and nerds geeft ons ook twee van de beste tv-personages die ik ooit heb gezien: Bill, gespeeld door Martin Starr, en Nick, gespeeld door Jason Seigel. Bill is de anti-Eddie Haskel. Hij zit boordevol authenticiteit en zijn ontspannen manier van doen levert in sommige programma's de grootste komische momenten op. In 'Girls and Boyfriends' wordt Bill studiepartner van Cindy Sanders, een van de leukste meisjes op school en Sams grote liefde. Tijdens een studiesessie wordt haar opstaan uit een stoel vergezeld door een geluid dat ofwel van haar afkomstig is, ofwel van de vinyl bekleding van de stoel. Als ze de kamer uit is, verwisselt hij onmiddellijk de stoelen om te zien of het geluid inderdaad van Cindy of van het vinyl komt. (Het was niet het vinyl.) Nick is niet zo zelfverzekerd. Als hij met grote ogen kijkt, is dat omdat hij in koplampen staart. Er zijn zelfs momenten dat hij er manipulatief en eng uitziet, en toch zit er een droefheid in zijn karakter die ik nog niet eerder heb gezien. Hij is bang. In 'I'm With the Band' moedigt Lindsey hem aan om bij een plaatselijke band te gaan spelen en zijn droom om rock-n-roll-drummer te worden te vervullen, om dan te ontdekken dat zijn vaardigheden niet helemaal passen bij zijn passie voor de muziek. Hij is de vriend voor wie gezorgd moet worden. (Ken slaat Nicks gitaar in elkaar om te voorkomen dat hij een g<0xC3><0xAA>nante liefdesode aan Lindsey zingt.) Toch wil hij de geest van de groep zijn. ('Laser Floyd speelt bij de laserkoepel!') Maar Nick is niet alleen maar verdrietig omdat er slechte dingen met hem gebeuren. Hij wil een diep denker zijn, maar kan de oppervlakte van de dingen niet bereiken, en de conventionele manieren om 'je weg te vinden' lijken alleen maar averechts te werken. Hij heeft een glimp opgevangen van zijn plaats in de wereld, en dat kan hij niet verdragen.
The show's creative team seems to have an eye for the high school experience and their vision transcends the setting. Freaks and Geeks is set at a Michigan high school in 1980 and the opening shot of the series sets us up for who the show will be about. We track across a football practice and up to the bleachers where a player and cheerleader are discussing how they love each other so much, it's scary. We linger briefly on this generic moment before moving underneath the bleachers to real life and a conversation about Molly Hatchet and Led Zeppelin. These are the Freaks. Then come the Geeks. They are three boys quoting Caddyshack, are bullied for it, and then saved by a girl. It's through these freaks and these geeks that we will relive the high school experience. Sure the names of the groups change, their lingo and the bands they listen to, but everyone can relate to the horrors and beauties of high school and the relationships that reside there.<br /><br />So many characterizations about this period of life are presented through the eyes of characters that virtually no one was. The characters are either too smart, quoting Kierkegaard at fourteen and making their own label-worthy clothing, or they are perfect, as if everyone's capable of making the game-winning shot. Our story here is presented through the lives of Lindsey and Sam Weir. Lindsey is the oldest. She's a former "mathlete" and "that girl in English who got an "A."" However, dissatisfaction with her life and an attraction to the easygoing ways of Daniel Desario, the head freak, leads her to a new group of friends and a shift in direction. Her successes as a student and the perception of her as a perfect daughter have left her feeling empty. So she trades her plaid dress for her dad's old army jacket and forsakes the library for the smoking patio. But Lindsey's is not simply a story of "teenage rebellion." Her's is a journey into the genuine as she finds a home in the murky adventures of friendships and a real life lived.<br /><br />Sam and his friends, Bill and Neal, are freshman, learning from the outset that "high school sucks." But their stories are not simply the ninth grade torture chamber they could have been. No, Sam, Bill, and Neal are redeemed by their acynical, wide-eyed approach to life and their affection for one another. This care they have for one another is refreshing and truthful. In one episode (The Garage Door), Sam suspects that Neal's dad is being unfaithful in his marriage. Bill reminds Sam that he has to tell Neal what he saw. There are no secrets. "Remember that time in science class when I tried to sneak out a fart and it came out apoop? Do you think I wanted to tell you that?" Their innocence isn't simply an extension of their naivete, (well, Bill is a little naïve) but flows more from their trust in one another and willingness to be faithful. In "Smooching and Mooching," Neal and Bill discuss strategy for spin-the-bottle at an upcoming make-out party. Bill asks, "What if they don't wanna kiss us?" Neal replies, "That's the genius part of the game. They have to." "I don't know. I just don't want to see the expression on their face when they see that the bottle lands on me," says Bill, gently. The geeks are not understated, and yet never over the top. They get their friendship just right.<br /><br />Freaks and Geeks also gives us two of the great television characterizations that I've ever seen, Bill, played by Martin Starr, and Nick, played by Jason Seigel. Bill is the anti-Eddie Haskel. He's brimming with authenticity and his laid back ways provide some of the shows greatest comedic moments. In "Girlfriends and Boyfriends," Bill gets to be study partners with Cindy Sanders, one of the cutest girls in school and Sam's big crush. At a study session, her getting up from a chair is accompanied by a noise that either came from her or from the vinyl seat covering. When she leaves the room he immediately switches chairs and scootches around on it to see if indeed the sound came from Cindy or the vinyl. (It wasn't the vinyl) Nick isn't quite so self-assured. If he is wide-eyed, its because he's staring into headlights. In fact, there are times when he comes off as manipulative and creepy and yet there is a sadness in his character that I haven't quite seen before. He is afraid. In "I'm With the Band" Lindsey encourages him to try out for a local band and fulfill his dream of being a rock-n-roll drummer only to find that his skills don't quite match his passion for the music. In "Discos and Dragons" he finally finds something he's good at, disco, and yet it's revealed to the viewer that the disco will close within a weeks time. He's the friend that has to be taken care of. (Ken smashes Nick's guitar so that he won't sing an embarrassing love ode to Lindsey.) Yet he wants to be the spirit of the group. ("Laser Floyd is playing at the laser dome!") But Nick isn't simply sad because bad things happen to him. He wants to be a deep thinker, but can't scratch the surface of things and conventional modes of "finding your way" seem only to backfire. He has glimpsed his place in the world, and he can't bear it.