Ik realiseer me dat de film een goede cast heeft, dat hij is aangepast aan een toneelstuk van Hart en Kaufman en dat de situatie <0xE2><0x80><0x93> een gezin uit de stad verhuist naar een bouwvallig huis op het platteland <0xE2><0x80><0x93> vol mogelijkheden zit. Ik vond het niet zo grappig.<br />William Keighleys voetgangersaanwijzingen helpen niet echt. Er volgen lange stiltes na zijn kwinkslagen en de scenarist wacht op gelach dat maar niet komt.<br />Dit is een voorbeeld van de humor. Jack Benny staat zich te scheren in de badkamer van het New Yorkse appartement waar het gezin uit wordt getrapt. Franklin Pangborn is de eigenaar en neemt een paar potentiële huurders mee op een rondleiding. Ze gaan de badkamer in en rommelen er langzaam in rond, terwijl Benny met open mond en zijn wangen vol scheerschuim staat toe te kijken. Tijd genoeg om te lachen. Een vrouw trekt een paar laden open en maakt een opmerking over de borstomvang. Benny werpt een blik op zijn onderhemd. Stilte terwijl het publiek in lachen uitbarst. De borstomvang is zo grappig dat het een minuut later weer tot leven komt. Deze keer komt Keighleys camera dichterbij voor een close-up van Benny's verontwaardigde gezicht. Blijf lachen. Misschien was ik in een slechte bui of had ik een kater of zoiets, maar het viel allemaal op zijn plaats <0xE2><0x80><0x93> de herhalingen, hoe zwak ook, de irritante buurman, de klusjesman die opzettelijk in het rond schuifelt, de verleidelijke buurman, de val door het gat in de vloer of in de diepste put van het district. 'Mr. Blandings Bouwt Zijn Droomhuis' is beter. Zelfs 'De Geldput' en 'Het Ei en ik' zijn vindingrijker.<br />Ann Sheridan vermeldt dat ze op 'de oude weg naar York' zitten. Het was in werkelijkheid een oude weg naar York, een tweedaagse postkoetsreis tussen Philadelphia en New York City. Op sommige plaatsen draagt de weg zijn oorspronkelijke naam nog.
I realize the movie has a fine cast, that it was adapted from a play by Hart and Kaufman, and that the situation -- city family moves to ramshackle house in the country -- is pregnant with possibilities. I didn't find it too funny.<br /><br />William Keighley's pedestrian direction doesn't help much. There are long pauses following wisecracks and the editing waits for laughs that just aren't coming.<br /><br />Here's an example of the humor. Jack Benny is shaving in the bathroom of the New York apartment the family is being kicked out of. Franklin Pangborn is the owner and takes some potential renters on a tour of the place. They enter the bathroom and slowly rummage around in it while Benny stands there gaping, his cheeks covered with shaving cream. Plenty of time for a laugh there. A woman opens some drawers and makes a remark about the chest being roomy. Benny glances down at his undershirt. Silence while the audience cracks up. The chest business is so funny that it's resurrected a minute later. This time Keighley's camera moves in for a close up of Benny's indignant face. Hold for laughs.<br /><br />Maybe I was in a bad mood or hung over or something but it all fell flat for me -- the repetitive gags, no matter how weak to begin with, the pesky neighbor, the handyman who shuffles deliberately about, the seductive neighbor, the falling through the hole in the floor or down the deepest well in the county. "Mr. Blandings Builds His Dream House" is better done. Even "The Money Pit" and "The Egg and I" are more inventive.<br /><br />Ann Sheridan mentions that they are on "the old York road". The really was an old York road, a two-day stagecoach trip between Philadelphia and New York City. The road still carries its original name in some places.