Het leek een gegarandeerd goed idee voor een komische film: Shirley MacLaine als een irritant koppige voormalige First Lady wier haat-liefdeverhouding met Secret Service-agent Nicolas Cage op de proef wordt gesteld als ze kennelijk ontvoerd is. Directeur High Wilson, die ook het scenario heeft geschreven, heeft niet alleen een gevoel voor komische prioriteiten <0xE2><0x80><0x93> hij vertaalt elke scène ook in een situatie ('De golfscène', 'de supermarktscène', enz.). Totdat de tragedie iedereen bij elkaar brengt, zijn de personages nogal irritant <0xE2><0x80><0x93> en aangezien de personages ook als grap dienen, is de 'komedie' nogal gemeen. MacLaine had waarschijnlijk het gevoel dat een beetje opdringerig gebrabbel de boel in het honderd zou laten lopen, en toch...' Er wordt veel te veel heen en weer gekibbeld tussen haar en Cage, en ze vallen allebei terug op hun bekende riedeltje (MacLaine in elk geval op haar Aurora Greenway uit 'Terms of Endearment'). Wilson heeft moeite om deze op gang te krijgen, en na een inspannend eerste halfuur gaat het beter, maar de onderliggende emotie van de film is net zo bedrieglijk als de geestigheden.
It seemed like a surefire idea for a comedic star-vehicle: Shirley MacLaine as an infuriatingly stubborn former First Lady whose love-hate relationship with Secret Service Agent Nicolas Cage is tested when she's apparently kidnapped. Director High Wilson, who also co-wrote the screenplay, doesn't just have a sitcom sense of priorities--he formulates each scene into a situation as well ("The golfing scene", "The supermarket scene", etc.). Until tragedy brings everyone together, the characters are fairly exasperating--and, since the characters also function as gags, the "comedy" is rather mean-spirited. MacLaine probably felt a little persnickety jabbering would goose the proceedings, yet there's far too much bickering back and forth between she and Cage, and both fall back on their proved shtick (MacLaine certainly on her Aurora Greenway from "Terms of Endearment"). Wilson has a tough time getting this one started, and it does manage to improve after a strenuous first half-hour, but the film's underlying emotion is just as fraudulent as the witticisms. *1/2 from ****