Vanaf deze datum heb ik nog maar twee films van Charlie Chaplin gezien, deze en de uitstekende City LIGHTS. Maar alleen al die twee zijn voldoende om me ervan te overtuigen dat Chaplin een genie was, en een heel grappige man. Hier speelt hij zijn beroemde zwerversfiguur, die eerst een hilarische achtervolgingsscène met de smerissen in het hele circus opvoert. Als zijn fysieke capriolen voor het betalende publiek grappiger blijken te zijn dan de clowns die al in de show meespelen, huurt de gemene en beledigende spreekstalmeester Chaplin in als grappige man voor het circus. Er zijn voortdurend grappige scènes, maar ook een vertederend verhaal over zijn genegenheid voor een vrouwelijke paardrijdster uit de show, die verliefd is op iemand anders. Ik zeg vaak dat ik niet van stomme films hou, en ik vind de stille Laurel en Hardy-films niet zo leuk als hun vroege praatfilms, want ik vind het heerlijk om hun verbale uitwisselingen te horen (vooral die van Hardy). Maar als het om Charlie Chaplin gaat, kan ik me niet voorstellen dat zijn werk op een andere manier vermakelijk is dan in stilte, waarbij hij meer vertrouwt op pantomime dan op stemgeluid. Het viel me ook op hoe creatief en interessant veel shots in deze film waren, nog meer dan in sommige vroege geluidsfilms.
I've only watched two Charlie Chaplin films as of this date, this one and the outstanding CITY LIGHTS. However, they alone are already enough to convince me that Chaplin was a genius, and a very funny man. Here he plays his famous tramp character, who is first involved in a hilarious chase sequence with the cops throughout the circus. When his physical antics prove funnier to the paying crowd than the clowns already acting in the show, the mean and abusive ringmaster hires Chaplin as a funnyman for the circus. There are consistent funnies all along the way, but also an endearing story of his affection for a female horse rider from the show, who's sweet on someone else.<br /><br />I often say that silent films are not my favorite type, and I don't care for the silent Laurel and Hardy films like I do their early talkies, because I love hearing their verbal exchanges (especially Hardy's). But when it comes to Charlie Chaplin I can't imagine his work being as entertaining any other way than silent, with him relying on pantomime over voice. I was also struck by how creative and interesting so many shots were in this film, even more so than some early sound movies.