Ik had veel verwacht van deze regisseur en de scenarioschrijver, hun eerdere samenwerking met 'Cloaca' leidde tot een meesterwerk. Maar deze film is een grote ramp. Hij bevat te veel dramatische gebeurtenissen verspreid over te veel personages. Iedereen in deze film is volkomen waardeloos, de dialoog is puur psychologische jadajada en dient geen enkel doel bij het vertellen van een verhaal dat de verschillende personages in een plot met elkaar verbindt. Als kijker is het onmogelijk om langer dan 2 minuten contact te maken met een van de personages, hun problemen zijn alleen maar ongelooflijk amusement dat gewoon in je popcorn gaat maar geen enkele betekenis heeft. Wat ik me ook afvraag is waarom ze niet met dezelfde Directeur van Fotografie werkten als in Cloaca, want dat zag er fantastisch uit. Maar Leef! heeft een verbleekt uiterlijk. Met heel hard licht op de gezichten van de personages leek het me de bedoeling hun geestelijke status te vergroten door ze er gekwelder uit te laten zien, maar niet erg interessant om naar te kijken.
I expected a lot from this director and the screenwriter, their previous cooperation on 'Cloaca' led to a masterpiece. This film however is a big disaster. It contains too many dramatic events spread over too many characters. Everybody in this film is totally wasted, the dialog is purely psychological jadajada and serves no function in telling a story that connects the different characters in a plot. As a viewer it is impossible to connect to one of the characters for longer than 2 minutes, their problems are merely unbelievable entertainment that just goes in with your popcorn but does not have any meaning. What also puzzles me is why they did not work with the same Director of Photography as in Cloaca, as it looked fantastic. Leef! however has a bleached out look, Using very hard light on the faces of the characters, I guess the idea was to enlarge their mental status by making them look more tormented, not very interesting to look at though.