Ik kijk vaak naar dit soort films met een gevoel van afstandelijkheid. Niet dat ik er niet van geniet, maar ze lijken me gedateerd en irrelevant. De cast van deze film zorgt daar wel voor. Om te beginnen is alles tongue-in-cheek. Afgezien van de slechteriken, die zelf parodieën van humorloosheid zijn, en de hoofdrolspeelster, is iedereen levensecht. Van Topper tot zijn vrouw (Billie Burke, de goede heks in 'The Wizard of Oz'; ze is geweldig als de wispelturige matriarch); van Joan Blondell, de geest, op zoek naar de reden voor haar dood; tot Eddie 'Rochester' Anderson, die zelfs een toespeling maakt op het feit dat hij voor Mr. Benny en valt steeds weer in een put waar een zeeleeuw in zit; naar de verschrikkelijke langzame brandwonden van de politierechercheur. Het werkt allemaal geweldig. Ik weet dat het niet een van de beste komedies van de eeuw is, maar ik heb een paar keer hardop gelachen, ook al keek ik in mijn eentje. Dit is een genot en je mag het niet missen.
I often watch films like this with a real sense of detachment. It isn't that I don't enjoy them; it's that they seem dated and irrelevant to me. The cast of this film doesn't let that happen. First of all, everything is played tongue-in-cheek. Except for the bad guys, who are themselves parodies of humorlessness and the leading lady, everyone is a viable character. From Topper to his wife (Billie Burke, the good witch in "The Wizard of Oz; she is wonderful as the flighty matriarch); from Joan Blondell, the ghost, seeking the reason for her death; to Eddie "Rochester" Anderson, who actually makes a reference to working for Mr. Bennyand keeps finding himself falling down a well where there is a sea lion; to the terrific slow burns of the police detective. It all works wonderfully. I know it's not one of the great comedies of the century, but I laughed out loud several times, even though I was watching alone. This is a delight and not to be missed.