Hoewel ik het niet eens ben met de conventionele opvatting over de film van de Marx Brothers die voor The Big Store, Go West (1940) werd gemaakt, omdat ik dacht dat het weer een van hun vele meesterwerken was, moet ik het wel eens zijn met de conventionele opvatting over The Big Store. De film heeft het gevoel van een contractuele verplichting. Een, twee of alle drie de Marx Brothers zijn lange tijd afwezig. Het verhaal is vaak verwarrend. De film loopt niet erg goed. Sommige stukken waarin andere artiesten spelen, werken gewoon niet. Zelfs als ze wel werken, zijn ze nooit zo goed als het materiaal van de Marx Brothers, en zelfs hun werk is te vaak vreemd vlak. De Big Store is eigenlijk het verhaal van Tommy Rogers (gespeeld door de beroemde popzanger Tony Martin). Rogers heeft het Phelps-warenhuis net voor een deel in handen gekregen na het overlijden van een familielid. Hij is echter niet geïnteresseerd in het warenhuis, dus wil hij het geld gebruiken om samen met zijn vriend Ravelli (Chico Marx) een kunstconservatorium te bouwen. Helaas is niet alles in het warenhuis koek en ei, en de overlevende winkelmanager, meneer Grover (Douglass Dumbrille) maakt zich zorgen dat de kopers hun creatieve boekhouding ontdekken. Dus proberen ze Tommy om te kopen, wat leidt tot het inhuren van privédetective Wolf J. Vliegwiel (Groucho Marx) en zijn assistent Wacky (Harpo Marx), die toevallig de broer van Ravelli is. Tegelijkertijd maakt meneer Grover Martha Phelps (Margaret Dumont), Tommy's tante, het hof met machinaties om de winkel uiteindelijk in handen te krijgen.<br />Wat betreft de vleselijke kant van de zaak is dat veel meer dan ik gewoonlijk vertel, maar dat wordt allemaal in de eerste 10-15 minuten van de film getoond. De rest van de tijd spelen die draden zich af. Het probleem is dat het bovenstaande veel te ingewikkeld is, vooral voor een film van de Marx Brothers. De stijl van de Marx Brothers was dat intriges in feite ondergeschikt waren aan hun anarchistische, dolle grappen. In werkelijkheid waren die twee meestal goed geïntegreerd in hun films, met vlezigere intriges dan de conventionele meningen doen vermoeden, en de grappen waren betrekkelijk naadloos in de intriges verweven.<br />Hier is het plot vaak moeilijk te volgen, en als je het wel kunt volgen, is het gewoon niet zo interessant. Desondanks zijn er nog steeds een aantal fantastische scènes. De scène waarin we Groucho en Harpo voor het eerst ontmoeten in Groucho's privé-kantoor is hilarisch. De scène op de beddenafdeling is goed. De climax, met een uitgebreide achtervolging door het warenhuis, is heel leuk, met inbegrip van het karikaturale gebruik van stunts met ijzerdraad en cameratrucs.<br />Maar er is gewoon niet...' En dat is nog niet alles. Een van de sterkste punten van de Marx Brothers is dat Groucho's verbale plagerijtjes net zo vaak nergens op slaan als wel. Zelfs de gebruikelijke muzikale scènes zijn problematisch, in tegenstelling tot hun sublieme charme in Go West. Alleen de muzikale scènes van Harpo en een kort duet met Chico op de piano zijn de moeite waard. Groucho krijgt een sentimenteel 'groots muzieknummer' dat veel te lang duurt, grappig zou moeten zijn en dat niet is, en het eindigt ermee dat Groucho weinig anders doet dan berovingen en zijn kenmerkende loopje laat zien, terwijl andere personages die we niet kennen het nummer zingen.<br /><0x3E> Tony Martin heeft in het begin van de film een nummer dat oké is, maar dat hij niet zingt. Het past precies bij de toon van de film, en later doet hij nog een 'grote muzikale productie', genaamd 'The Tenement Symphony', dat op zijn zachtst gezegd bizar is, maar niet bijzonder grappig. In plaats daarvan is het een vreemde mengelmoes van stijlen die sterk (op een negatieve manier) afgeleid is van George Gershwin.<br />Hoewel de Marx Brothers The Big Store absoluut niet kunnen missen, is het moeilijk voor te stellen dat dit voor een fan van de Marx Brothers boven aan de lijst staat. Het is ook geen geweldige manier om iemand aan hun werk voor te stellen (omdat ze waarschijnlijk niet veel belangstelling hebben om meer te zien), en er zijn veel betere films voor toevallige kijkers die niet bijzonder geïnteresseerd zijn in de Marx Brothers. De paar hilarische scènes zouden gemakkelijk weggelaten kunnen worden en in afzondering net zo goed (zo niet beter) werken als 'willekeurige' kiekjes. Maar de film is voor hen nauwelijks aan te bevelen.
While I disagree with the conventional wisdom about the Marx Brothers' film made before The Big Store, Go West (1940), believing it to be yet another one of their many masterpieces, I have to agree with the conventional wisdom about The Big Store. It has the feeling of a contractual obligation film. One, two or all three of the Marx Brothers are absent for long periods of time. The story is often confusing. The film doesn't flow very well. Some of the material featuring other performers simply doesn't work. Even when it does work, it's never as good as the Marx Brothers' material, and even their work is too often strangely flat.<br /><br />The Big Store is really the story of Tommy Rogers (played by famed pop singer Tony Martin). Rogers has just gained partial ownership of the Phelps Department store with the passing of a relative. However, he's not interested in the store, so he plans to sell and use the money to build a state of the art music conservatory in conjunction with his friend, Ravelli (Chico Marx). Unfortunately, not everything at the Phelps store has been on the up and up, and surviving store manager Mr. Grover (Douglass Dumbrille) is worried about buyers discovering their creative bookkeeping. So they try to off Tommy, which leads to hiring private detective Wolf J. Flywheel (Groucho Marx) and his assistant, Wacky (Harpo Marx), who happens to be Ravelli's brother. At the same time, Mr. Grover is courting Martha Phelps (Margaret Dumont), Tommy's aunt, with machinations of eventual ownership of the store.<br /><br />In terms of meatiness, that's far more of a plot than I usually relay, but all of that is presented in the first 10 - 15 minutes of the film. The remainder involves playing out those threads. The problem is that the above is way too complicated, especially for a Marx Brothers film. The Marx Brothers style was that plots were really secondary to their anarchic, madcap skits. In truth, the two were usually well integrated in their films, with meatier plots than the conventional wisdom has it, and the skits relatively seamlessly enmeshed in the plots.<br /><br />Here, the plot is often difficult to follow, and when you do manage to follow it, it just isn't that interesting. Despite this, there are still a number of fabulous set pieces. The scene where we first meet Groucho and Harpo in Groucho's private eye office is hilarious. The bedding department scene is good. The climax, featuring an extended chase through the department store, is a lot of fun, including its cartoonish use of wire stunts and camera tricks.<br /><br />But there just isn't enough of that stuff, and one of the Marx Brothers' strongest points--Groucho's verbal bantering, is oddly flat just as often as it isn't. Even the usual musical sequences are problematic, unlike their sublime charm in Go West. Only Harpo's musical sequence and a brief duet with Chico on the piano are worthwhile. Groucho is given a schmaltzy "big musical production number" that goes on too long, is supposed to be funny and isn't, and ends up with Groucho doing little else but mugging and doing his trademark walk while other characters we're not familiar with sing the song.<br /><br />Tony Martin has a song early on in the film that's okay, but doesn't exactly fit the tone of the film, and later, he does another "big musical production number", called "The Tenement Symphony", that is bizarre, to say the least, but not particularly funny. Instead, it's a strange mish-mash of styles that is strongly derivative (in a negative way) of George Gershwin.<br /><br />While Marx Brothers completest certainly can't avoid The Big Store, it's difficult to imagine this being anywhere near the top of the list for any Marx Brothers fan. It's also not a great way to introduce anyone to their work (as they're likely to not be very interested in seeing more), and there are far better films for casual viewers who are not particularly interested in the Marx Brothers.<br /><br />The few hilarious scenes could easily be excised and work just as well (if not better) in isolation, as "random" skits. But the film is very slightly recommendable for them.