De teleurstellende dagen<br /><br />Babylon A.D. leest precies zoals de studio wist dat hij zou lezen: kort, niet zo mooi en totaal niet de moeite waard. Het is ongelooflijk jammer dat een film die begon als de gewaagde, futuristische roman Babylon Babies, werd ingekort tot een overduidelijk weinig inspirerende en vervolgens oppervlakkige PG-13-ramp.<br />Babylon A.D., het verhaal van Toorop, een veteraan die huursoldaat is geworden en de taak op zich neemt om een vrouw die Aurora heet vanuit Centraal-Azië naar New York te begeleiden, blijft in het eerste uur fris en geestig. Wat Toorop (Vin Diesel) denkt dat een normaal gesproken gevaarlijke missie is, wordt al snel veel meer als hij ontdekt dat zijn gast zwanger is van een tweeling, van wie wordt gedacht dat het de volgende Messias is. De film begint snel en het eerste uur is briljant en gemiddeld, hoewel je moet toegeven dat er weinig kans is op een kaskraker nadat je nul publiciteit hebt gehoord. Afgezien van alle vooropgezette ideeën, zijn er in feite nogal wat geweldige wendingen in de openingsscène, waaronder een grensoverschrijdende scène die even intens is als welke actiefilm dan ook. Onnodig te zeggen dat ik na die 40 minuten hoge verwachtingen had.<br />De film had eigenlijk op twee manieren kunnen aflopen. Ofwel hij was trouw gebleven aan zijn eerste uur met korrelig, verrassend kwaad dat werd gemarkeerd door mysterieuze personages, of hij was lui geworden en voor altijd verloren gegaan in de middelmaat van het theater. Helaas (alweer) was het het laatste. Wat geweldig begon in deze productiediefstal (over budget, snijkamerhel, vuistgevechten, tranen, enz.) bleek uiteindelijk een uitweg uit de verveling. Ik had terechte misvattingen omdat ik te veel van dit soort films heb gezien. Ik hoopte dat ik verrast zou worden en dat de Studio de juiste beslissing had genomen door één MPAA-rating te schrappen en 70 minuten van dit potentieel epische verhaal, maar de Hollywood-vergelijking klinkt treurig maar waar: één film met een minder goed script en een leuk meisje garandeert op zijn minst dat je je geld terugkrijgt. Ik weet dat het niets anders is dan kasfraude, maar ik beweer dat deze film op zijn minst een kans had om bovengemiddeld te zijn voordat hij veel te kort kwam. En o jee, wat kwam het kort en bondig over.<br />De film eindigde precies tegenovergesteld aan het begin. We werden geconfronteerd met intriges en met verveling. We werden met mysteries binnengeleid en apathisch weer naar buiten gelaten. Niets hield me aan het denken, niets hield me bezig. De film eindigde in een klomp luie, achterwaarts denkende zaagsel, alsof het ons iets kon schelen wat er met de baby's gebeurde? De laatste scène van de film (die voor zover ik weet net zo goed in mijn achtertuin had kunnen worden opgenomen) was ongeveer even vermakelijk als een colonoscopie. Toorop stond voor een gebouw (zijn huis?) en hield de handen vast van twee heel verschillend uitziende kinderen (de baby's?) in een daad van ware liefde (Was er iemand verliefd? Wie was er verliefd?) en een verplichting om de kinderen in zijn eentje op te voeden (Aurora is dood? Hoe kan dat? We hebben haar net nog in het ziekenhuis gezien). En dat allemaal van een man van wie we waren gaan houden toen we zagen hoe hij onschuldige mensen uit een schip gooide dat hij probeerde te enteren uit zelfbehoud. Blijkbaar was Toorop binnen drie seconden aardig geworden; wie had dat kunnen denken?<br />Als ik botter kon zijn, zou ik dat doen. Er was heel veel mis met deze film, behalve het feit dat hij was gemaakt op de vloer van een snijkamer. De vechtscènes moesten dubbelzinnig worden geredigeerd om zo min mogelijk productiefouten en gebrek aan beeldmateriaal te laten zien. De personages, hoewel ze bijna overliepen van ontwikkelingsmogelijkheden, bleven als een basketbal midden in de vlucht hangen, alsof we naar een trilogie zaten te kijken zonder de beleefdheid om deel één te zien en zonder hoop op deel drie. Het was bijna een kwelling.<br />Maar het is moeilijk voor me om hier alleen maar over het einde van de film te praten. Zoals ik al eerder zei, de openingsscène was heel briljant. De starheid van Toorop was een schattig gevallen personage en Aurora, gespeeld door de mooie (en tiener) Mélanie Thierry, bracht een geweldig, stil evenwicht aan in de harde wereld om haar heen. De personages waren er. Het verhaal was op zijn plaats. Het toneel was klaar, al was het maar voor een bovengemiddelde film, al was het maar voor degenen die bereid waren het twee uur durende epos te zien, al was het maar als ze de kans kregen.<br />Die kregen we niet.<br />Dus Babylon A.D. is verloren. In elk geval tot de volgende.
Disappointing Days<br /><br />Babylon A.D. read exactly like the studio knew it would: short, not-so-sweet and entirely forgettable. It's incredibly unfortunate that a movie which started out as the daring, futuristic novel Babylon Babies got chopped up into an overtly uninspiring and subsequently shallow PG-13 disaster.<br /><br />Babylon A.D., the story of Toorop, a veteran-turned-mercenary who takes the job of escorting a woman named Aurora from Central Asia to New York, stays fresh and witty in its first hour. What Toorop (Vin Diesel) thinks is an ordinarily dangerous mission soon becomes much more when he discovers that his guest is carrying twin babies, thought to be the next Messiahs. The movie begins quickly and the first hour is brilliantly average  one can only help but admit there is little chance of a blockbuster after hearing zero publicity. All preconceived notions aside, there are actually quite a few great turns at its opening, including a border-crossing scene equaling intensity with any action film. Needless to say, after the 40 minutes my hopes were high.<br /><br />The movie could have got one of two ways, really. Either it stayed true to its first hour  gritty, surprising evil marked by mysterious characters or get lazy and forever be lost to theatrical mediocrity. Unfortunately (again), it was the latter. What started out great in this production plunder (over budget, cutting room hell, fist fights, tears, etc) ultimately pandered its way boredom. I had justifiable misconceptions walking in because I have seen too many movies like it. I was hoping to be surprised and hoping that the Studio made the right decision by cutting one MPAA rating and 70 minutes from this potentially epic story, however, the Hollywood equation rings sad but true: one star + below average script + cute girl = guaranteed to at least get your money back. It's nothing short of box-office fraud I know, but I maintain that this movie had at least a chance to be above average, before coming up far short. And my oh my, did it come up short.<br /><br />The movie ended in the direct opposite way it began. We were met with intrigue and let out with boredom. We were ushered in with mystery and exited with apathy. Nothing kept me thinking, nothing kept me caring. The movie ended in a lump of lazy, backward thinking  as if we cared what happened to the babies? The last scene of the film (which could have been filmed in my backyard for all I know) was about as entertaining as a Colonoscopy. Standing outside some building (his house?), Toorop held the hands of two very different looking children (the babies?) in an act of true love (Someone was in love? Who was in love?) and a commitment to raise the children on his own (Aurora's dead? How? We just saw her at the hospital). All this coming from a man whom we'd grown to love by seeing him throw innocent people from a vessel he was trying to board out of self preservation. Apparently Toorop turned nice in three seconds; who would've guessed?<br /><br />If I could be blunter, I would. There were many, many things wrong with this movie outside of the fact that it was created on the floor of a cutting room. The fight sequences had to be ambiguously edited in order to show the least amount of production error and lack of footage. The characters, although almost brimming with development possibility, were left to hang like a basketball mid-flight, as if we were watching a trilogy without the courtesy of seeing part one and having no hope for part three. It was nearly torturous.<br /><br />However, it's hard for me to sit here and comment solely on the end of the movie. As I said before, the opening was quite brilliant. The rigidness of Toorop was a lovably fallen character and Aurora, played by the beautiful (and teeny) Mélanie Thierry, brought a terrific, silent balance to the harsh world around her. The characters were there. The story was in place. The stage had been set, if only for an above average picture, if only for those willing to see the two-plus-hour epic, if only given the chance.<br /><br />We weren't.<br /><br />So Babylon A.D. is lost. At least until the next one. --Bryce VanKooten