Afgelopen jaar nog heeft Roger Ebert de loftrompet gestoken over de B-film over de seriemoordenaar Kalifornia. Hij noemde het - en overschatte het - als een briljante karakterstudie met iets intelligents over onze cultuur van geweld. Terwijl die film zichzelf veel te serieus nam, slaagt _Seriemoeder_ erin de boodschap van Kalifornia over te brengen op een veel succesvollere manier: met humor. Het is een John Waters-film in de zuiverste zin van het woord, in die zin dat het volkomen onzuiver is. _Seriemoeder_ is gedurfder dan zijn vorige film, _Cry-Baby_, maar lang niet zo extreem als _Pink Flamingos_, en is tot de nok gevuld met zijn kenmerkende bovenmatig grove humor - maar deze keer heeft het een doel. Het vertelt het eenvoudige verhaal van een conservatieve huisvrouw (onuitwisbaar gespeeld door Kathleen Turner) die iedereen vermoordt die de pech heeft haar op de zenuwen te werken. Terwijl haar man (de acteur Sam Waterston wordt in een ander licht gezien) en twee kinderen (Matthew Lillard en Ricki Lake) haar criminele aard beginnen te vermoeden, stijgt het dodental in de voorstad naarmate meer mensen de fout maken haar af te wijzen. Turners optreden doet voor de voorstad hetzelfde als wat Al Pacino in Scarface voor de maffia deed: het zwelgt in zijn buitenissige overdrijving (wie heeft er een Oscar gekregen?). De moordscènes zelf zijn zo buitensporig (ze variëren van het in de rug steken van een man met een pook en het verwijderen van een anoniem inwendig orgaan tot het afslachten van een vrouw met een stoofschotel) dat de film niet anders kan dan NIET serieus genomen worden, en daar komt het op neer. Zoals Stanley Kubrick met A Clockwork Orange deed, wrijft Waters ons in onze eigen innerlijke obsessie met geweld in het gezicht - maar in tegenstelling tot anderen die dit kunststukje hebben geprobeerd, denkt hij eraan meer te doen dan alleen zijn publiek te veroordelen. In plaats daarvan stelt hij ons bloot aan wat we werkelijk zijn - en toont hij dat hij het niet anders zou willen. Terwijl anderen misschien zouden zijn gestopt zodra Turner is gepakt, houdt Waters het verhaal gedurende haar hele proces in beweging <0xE2><0x80><0x93> wat de meest onderhoudende daad van zelfverdediging in de rechtszaal oplevert sinds Woody Allen in Bananas. Een van haar moorden houdt in dat ze tijdens een concert de toneellampen op het hoofd van de vriend van haar zoon laat vallen om hem vervolgens in brand te steken terwijl het publiek voor haar sadisme applaudisseert, maar Waters verheerlijkt die daad niet: tijdens het proces toont de aanklager foto's van het verbrande lijk, maar iedereen in de rechtszaal wordt afgeleid door de aanwezigheid van Suzanne Somers. Critici die Waters hebben aangevallen omdat hij gratuit is, hebben het mis: hij toont wel degelijk de gevolgen van de corrupte handelingen die hij afbeeldt, maar hij onthult ook de trieste waarheid, namelijk dat het niemand meer iets kan schelen. De film gaat niet alleen in op de passie van onze cultuur voor verdorvenheid, maar behandelt ook ons andere, potentieel gevaarlijke probleem: onderdrukte conservatieve huisvrouwen. Turner, die geen leven buitenshuis heeft, is zo geobsedeerd door het beste voor haar gezin te doen, dat ze bereid is (permanent) iedereen weg te doen die haar in de weg staat. In plaats van angstaanjagend te zijn, zijn haar moorden gewoon voorbeelden van hoe het perfectionisme van een voetbalmoeder te ver kan gaan. In één scène kijkt een toekomstig slachtoffer van haar naar Annie en zingt mee met 'Tomorrow'. terwijl haar hond haar voeten likt: dat is pas eng.<br />Een 10.
Just last year, Roger Ebert sang the praises of the serial killer B-movie Kalifornia, citing it -- and vastly overestimating it -- as a brilliant character study with something intelligent to say about our culture of violence. While that film took itself way too seriously, Serial Mom manages to get Kalifornia's attempted message across by a far more successful means: humor. It is a John Waters film in the purest sense, in that it's entirely IMpure. More edgy than his last movie, Cry-Baby, but not nearly as extreme as Pink Flamingos, Serial Mom is filled to the brim with his trademark over-the-top gross-out humor -- but this time it has a purpose. It tells the simple story of a conservative housewife (played indelibly by Kathleen Turner) who murders whomever is unlucky enough to get on her nerves. While her husband (acclaimed actor Sam Waterston in a different light) and two children (Matthew Lillard and Ricki Lake) begin to suspect her criminal nature, the suburban town's death toll rises as more and more people make the mistake of p***ing her off. Turner's performance does for suburbia what Al Pacino in Scarface did for the mob: it wallows in its outlandish excess (Oscar snub, anyone?). The murder scenes themselves are so outrageous (they range from stabbing a man in the back with a poker and removing some anonymous inner organ to lambasting a woman with a pot roast) that the film can't help but NOT be taken seriously, and this is where it makes its point. As Stanley Kubrick did with A Clockwork Orange, Waters rubs our faces in our own inner obsession with violence -- but unlike others who have attempted this feat, he remembers to do more than just condemn his audience. Rather, he exposes us for what we really are -- and shows that he wouldn't have it any other way. While others might have stopped as soon as Turner is caught, Waters keeps the story moving throughout her trial -- which features the most entertaining act of courtroom self-defense since Woody Allen in Bananas. One of her killings involves dropping the stage lights at a concert on the head of her son's friend and then proceeding to set him on fire while the audience applauds her sadism, but Waters doesn't glorify the act: during the trial, the prosecutor displays photographs of the burnt corpse, but everyone in the courtroom is distracted by the presence of Suzanne Somers. Critics who have attacked Waters for being gratuitous are mistaken: he DOES show the consequences of the corrupt acts he depicts -- but he also reveals the sad truth, which is that no one really cares anymore. Along with taking on our culture's passion for depravity, the film also addresses our OTHER potentially dangerous problem: repressed conservative housewives. Having no life outside of the home, Turner is so obsessed with doing the best for her family that she's willing to (permanently) get rid of anyone who gets in the way. Rather than being frightening, her killings are just examples of how soccer-mom perfectionism can go too far. In one scene, a future victim of hers is watching Annie and singing along to "Tomorrow" while her dog licks her feet: now THAT'S frightening.<br /><br />Grade: B+