Het had eigenlijk _Big Bad and Beautiful_ moeten heten, want dit is Hollywood-filmmaken op grote schaal met een groot budget, met een eersteklas regisseur en een sterrencast die een hoogwaardig melodrama produceren dat zich concentreert op de wereld van de filmmaken zelf. Ongebruikelijk samengesteld uit drie afzonderlijke, lange flashbacks van vroegere collega's (een regisseur, actrice en schrijver, gespeeld door Barry Sullivan, Lana Turner en Dick Powell) van het jongensgenie Jonathan Shields (een compositie, misschien van David O Selznick en Orson Welles) die met volledige overtuiging en niet geringe kracht door een opkomende Kirk Douglas worden gespeeld, dienen deze bloot te liggen, met wratten en al, zijn meer dan levensgrote karakter in de slotscène, zodat de kijker zelf kan beslissen of deze gouden jongen met voeten van klei onze bewondering of spot verdient. Natuurlijk worden we niet alleen in de richting van de eerste richting gestuurd door Douglas' verhaal, maar ook door dat van Douglas zelf. De film is een lofzang op het geniale acteerwerk van Douglas, maar ook op de slimme slotscène waarin Sullivan, Turner en Powell, die alle reden hebben om niets met hem te maken te willen hebben, nog steeds moeiteloos worden meegesleept in zijn comebackplannen. De film is een viering van een buitenissig genie en van de waardering voor het feit dat zulke talenten vaak gebreken vertonen in het karakter en in de loop der tijd slachtoffers maken. De acteerprestaties zijn stuk voor stuk uitmuntend, ook al zou Douglas' naam eigenlijk boven die van Turner moeten staan in de titels, gezien de relatieve omvang van de rollen, om nog maar te zwijgen van hun acteerprestaties. Afgezien van de bovengenoemde hoofdrolspelers, straalt Gloria Grahame opnieuw als de betoverende zuidelijke belle van de weinig opzienbarende, pragmatische schrijver die door Powell wordt gespeeld, die van haar voetstuk wordt gestoten door een Latijns-Amerikaanse komedie die door Shields is opgezet. De regie van de film is moeiteloos en verschaft talloze backstage-inzichten voor en buiten de camera. Het verhaal zelf is uiterst melodramatisch en onwaarschijnlijk, maar niettemin buitengewoon vermakelijk en om Bette Davis te parafraseren in de bijna hedendaagse klassieker 'All About Eve', beslist een film om je goed voor in te sjorren, een hobbelig ritje wordt door iedereen gemaakt.
Should really have been called, Big Bad and Beautiful, as this is Hollywood movie-making on a grand scale with a big budget, A-list director and a starry cast producing a high quality melodrama centred on the world of movie-making itself. Unusually constructed around three separate lengthy flashbacks of past associates (a director, actress and writer, played by Barry Sullivan, Lana Turner and Dick Powell) of boy-genius Jonathan Shields (a composite, perhaps of David O Selznick and Orson Welles) played with total conviction and no little vigour by an emergent Kirk Douglas, these serve to lay bare, warts and all, his larger than life character by the conclusion, leaving the viewer to decide for themselves whether this golden boy with feet of clay is deserving of our admiration or derision. Of course we're steered in the former direction not only by Douglas's terrific performance but also by the clever concluding scene when Sullivan, Turner and Powell, all with ample reason to have nothing do with him, still find themselves effortlessly drawn into his comeback plans. The film is a celebration of errant genius with an appreciation that such talents are frequently flawed in character and cause casualties along the way. The acting is uniformly excellent even though Douglas' name should really be above Turner's in the titles, given the relative scale of their parts, never mind their performances. Besides the leads mentioned above, Gloria Grahame shines again as the fey Southern belle wife of the unexciting pragmatic writer played by Powell, swept off her feet by a Latin smoothie set up by Shields. Minnelli's direction is effortless, purveying numerous backstage insights on and off-camera. The story itself is highly melodramatic and improbable but nevertheless extremely entertaining and to paraphrase Bette Davis in the near contemporary classic "All About Eve", certainly a movie to strap in tight for, a bumpy ride is had by all.