Dit is de eerste keer dat ik me kan herinneren dat ik boeddhistische revolverhelden in het wilde westen heb gezien. De kleur in deze noedel-western-cum-zwarte komedie is als een echt slechte acid-trip, en dat geldt ook voor een groot deel van de verhaallijn. Maar dit is waarschijnlijk een van de beste opvoeringen van het genre sinds vlammende zadels. Er zitten een paar potentieel geweldige karaoke-songs in de soundtrack die in wezen Thaise popsongs zijn met een oud-westerse sfeer (waar kan ik die soundtrack krijgen?). Het geweld is heel opvallend en bloederig en wordt zwaar geaccentueerd door de rijke kleurschakeringen, zodat het bijna lijkt alsof de personages felrode verf spuiten als ze worden gefilmd. Alles bij elkaar een unieke ervaring in een film die waarschijnlijk een echte cultklassieker zal blijven.
This is the first time I think I`ve seen Buddhist wild west gunslingers. The colour in this noodle western-cum black comedy are like a seriously bad acid trip and so is much of the story line. But this is probably one of the best send ups of the genre since blazing saddles. There are some potentially great karaoke sing-alongs in the soundtrack that are essentially Thai pop ballads with an old West feel (where can I get this soundtrack?). The violence is quite noteworthy and bloody and is grossly accentuated by the richness in the colour so that it almost seems characters spout bright red paint when they are shot. Altogether a unique cinema experience likely to remain a real cult classic