Een kinderverhaal... Dat is de beste verklaring die ik voor deze film kan bedenken. Het slaat nergens op. De plot is inconsequent. De handelingen van de hoofdrolspelers en antagonisten slaan nergens op. Het verhaal is lichtelijk charmant, maar niet bijzonder dramatisch. En kinderen die zich kinderlijk gedragen zijn de hoofdpersonen. Oké, het is dus een kinderverhaal.<br />Ik herinner me dat kinderverhalen een logische opbouw in de verhaallijn hadden. Misschien is dat de schuld van mijn lineaire westerse manier van denken, die ik te danken heb aan Mel Gibsons Australische achtergrond.<br />Ik kan niet uitleggen wat me dwarszit aan de film zonder de plot te beschrijven. Kapitein Dan is verliefd op een vrouw. Voordat hij genoeg moed heeft verzameld om haar ten huwelijk te vragen, raakt ze in coma. De dokters geven haar geen enkele kans om ooit nog wakker te worden. Kapitein Dan kan het vooruitzicht om zonder haar door het leven te gaan niet aan, dus vraagt hij zijn vriend <0xE2><0x80><0x93> die toevallig aan het hoofd staat van een hangend experimenteel project dat zo geheim is dat zelfs zijn eigen bazen niet weten wat hij aan het doen is <0xE2><0x80><0x93> om hem een jaar lang onder narcose te brengen (of wanneer zijn geliefde wakker wordt). Terwijl hij onder narcose is, gebeuren er dingen. Zijn capsule raakt zoek en voordat we het weten zijn er 53 jaar verstreken.<br />Thermoskannen zouden net zo'n ontbinding teweeg moeten brengen als de capsule die kapitein Dan vasthield. Die hield hem een halve eeuw lang koud zonder dat de buitenwereld er iets van merkte. Tragisch genoeg heeft niemand de datum vastgelegd waarop die ondeugende kinderen zijn capsule openmaakten. Vreemd genoeg slaagde hij erin om op eigen kracht te ontdooien en het nog te overleven.<br />Oké, dus hij wordt drieënvijftig jaar later wakker zonder ouder te worden. Hij ontmoet een verpleegster. Het is maar goed dat ze verpleegster is, want... eigenlijk, om geen enkele reden. Natuurlijk, er is een ontsnappingsroute in het ziekenhuis uitgezet, maar ze had net zo goed conciërge kunnen zijn. Misschien zou dat het drama hebben verhevigd, wie weet? De liefde tussen kapitein Dan en zuster Cooper had kunnen opbloeien; dat zou logisch zijn geweest. Per slot van rekening is dit een jongeman die niemand anders heeft, en die twee hebben het prima met elkaar kunnen vinden. Maar dan komt de ontdekking dat kapitein Dans ware liefde uit haar coma is bijgekomen en nog steeds in leven is! Nu is het wel duidelijk dat Helen 53 jaar ouder is geworden, terwijl kapitein Dan dat niet is. Een kijker zou kunnen denken dat de titel van deze film betekent dat kapitein Dan niet ouder wordt. Fout! Het blijkt dat het ouder worden van kapitein Dan onomkeerbaar is... een woord dat de auteur kennelijk verwart met onvermijdelijk. Per slot van rekening probeerde niemand het ouder worden van iemand tegen te houden; ze probeerden het alleen maar uit te stellen. Het geeft niet; kapitein Dan wordt binnen een paar dagen alle 53 jaar ouder. Moeder Natuur laat zich niet bedotten, ook al doen theaterbezoekers dat wel. Het goede nieuws is dat Helen zich tenminste kan gedragen zoals ze is, in plaats van rond te slenteren met een of andere knappe jongeman.<br />Einde verhaal.<br />Wat, verwachtte je meer? Een punt, bijvoorbeeld?
A Children's Story... That is the best explanation that I can produce for this movie. It does not make sense. The plot is inconsistent. The actions of the protagonists and antagonists do not make sense. The story is mildly charming, but not particularly dramatic. And, children acting childish are major characters. OK, so it is a children's story.<br /><br />I remember when children's stories had a logical progression of the story line. Maybe that is the fault of my Western linear thinking, brought up short by Mel Gibson's Australian background.<br /><br />I cannot explain what bothers me with the movie without describing the plot. Capt Dan is in love with a woman. Before he can work up the nerve to ask her to marry him, she gets knocked into a coma. Doctors give her no chance of ever waking up. Capt. Dan can't face the prospect of going through life without her, so he asks his friend--who happens to be running a suspended animation experimental project so secret that not even his own bosses know what he is doing--to put him under for a year (or whenever his love awakes). While he is out, things happen, his capsule gets misplaced, and, before we know it, 53 years have gone by.<br /><br />Thermos should make such a dewar as the capsule that held Capt. Dan. It kept him cold without external power for half a century. Tragically, no one recorded the date that those mischievous kids opened his capsule. Oddly, he managed to thaw out on his own and live to tell about it.<br /><br />OK, so he wakes up without aging, 53 years later. He meets up with a nurse. It's a good thing she is a nurse because... actually, for no particular reason. Sure, there is an escape sequence set up in the hospital, but she could just as easily have been a janitor for it. Maybe that would have improved the drama, who knows? Love could have bloomed between Capt Dan and Nurse Cooper; that would have been logical. After all, here is a young man with no one else, and those two have hit it off just fine together. But, then comes the discovery Capt. Dan's true love actually recovered from her coma and is still alive! Now, obviously, Helen has aged 53 years, while Capt. Dan hasn't. A viewer might think that with the title of this movie, that Capt. Dan doesn't age. Wrong! It turns out that Capt. Dan's aging is irreversible... a word the author apparently mistakes for inevitable. After all, no one was attempting to reverse anyone's aging; they were simply delaying it. Never mind; Capt. Dan ages all 53 years within a few days. Mother Nature will not be cheated, even if theater-goers are. On the bright side, at least Helen can act her age, instead of traipsing around with some handsome young man.<br /><br />End of story.<br /><br />What, you were expecting more? Like, a point, maybe?