Het boek was gaaf en ik zette het zelfs op internet om een foto van het Laatste Avondmaal te zoeken om zelf te bekijken of het echt Maria was die naast Jezus zat. Als bonus vond ik de controverse rond het boek wel leuk. Ik was absoluut niet religieus, maar ik vond het fascinerend om mensen over de hele wereld tegen een boek over fictie te zien vechten om hun eigen boek (de bijbel) te verdedigen. Toen ik in Frankrijk was en vlak voor de première van de film in Cannes was, besloot ik erheen te gaan. En ik was helemaal niet onder de indruk en verliet de bioscoop met het gevoel dat ik beroofd was van iets wat een geweldige film had kunnen zijn.<br />'Wat?' Wat is er mis met het DVC? Te veel om op te noemen, maar hier zijn mijn (spoedknaap) hoogtepunten:<br />1. Het boek is heel intelligent, met snelle tempo's, waardoor je met opwinding naar 'gemeenschappelijke' culturele 'feiten' kijkt. De film is nooit opwindend, zelfs niet tijdens actiescènes.<br />2. De stellingen in het boek over even intelligente (mannelijke) tegenhangers van Neveu en Langdon ontbreken. De karakterontwikkeling in het boek ontbreekt in de film, met uitzondering van een paar veel te duidelijke persoonlijke trauma's die worden gebruikt om religie terug te brengen in de context van de film (Langdons ervaring als kind in de put).<br />3. In het boek komt het onnozel over (het moet uitgebreider zijn geschreven) maar in de film is het gewoon stom en onverklaarbaar: het is belachelijk zoals de professor zich plotseling tegen hen keert. Je vraagt je af waarom hij al dat theatrale gedoe heeft gedaan voordat hij hun zijn kwaadaardige bedoelingen liet zien. Dus met andere woorden, de essentiële plotstructuur ontbreekt. Dat gebeurt ook als in het begin wordt gesuggereerd dat Sophie ruzie heeft met haar grootvader en Langdon later opeens zegt: wat is er gebeurd? Er wordt op me geschoten, dus ik heb een verklaring nodig. In het boek is dat logisch. In deze film niet. Er is nog geen feitelijk bewijs dat erop wijst dat haar ruzie met haar opa iets met de situatie te maken heeft.<br />4. Ik vond het einde van het boek ook niet zo leuk, maar ik had niet de neiging om over te geven, zoals bij de film.<br />5. De acteurs: voor mij is Hanks gewoon te veel een religieus gezinsmens om de (religieus) kritische wetenschapper met een autonome geest te strikken. Tatou is geweldig om naar te kijken (haar mond!), maar deze film gaf haar niet de kans om te schitteren als artiest. En hoewel Jean Reno sinds Le Grand Bleu een van mijn favorieten is, was zijn personage hier gewoonweg bizar. Weer onlogisch vanwege het script.<br />Om het samen te vatten: Howard moet hebben gedacht dat deze film, gebaseerd op een bestseller, gegarandeerd een bestseller zou worden. Ik heb echter het duidelijke gevoel dat hij de scherpe kantjes van het boek heeft opgeofferd om niet al te veel kijkers van zich te vervreemden. Door niets interessants aan het script toe te voegen om het tot een origineel en fascinerend nieuw controversieel kunstproduct te maken, en ook door een acteur te kiezen met de uitstraling van een goede christelijke huisvader, heeft Howard de opwindende sfeer van het boek naar buiten gebracht. Voeg daarbij de vele abrupte onthullingen, het ontbreken van spanning op welk niveau dan ook, platte personages in het algemeen en tegen het eind een religieuze onthulling om de religieuze kijkers te plezieren (neee, dit is echt geen antichristelijk filmvolk) en je hebt een film die extreem weinig anders te bieden heeft dan teleurstelling.<br />PS Het schijnt dat Howard en zijn scenarioschrijver van plan zijn om van het Bernini-mysterie een film te maken, kennelijk in de hoop dat ze kunnen profiteren van een nieuwe Brown-roman. Maar dat boek was niet half zo controversieel en interessant als de Da Vinci Code, dus dat voorspelt niet veel goeds voor hun volgende project.
The book was cool and even made me put it down to go online to find a photo of the Last Supper to check for myself if it could actually be Mary sitting next to Jezus. As a bonus I liked the controversy surrounding the book. Not being the least bit religious I was fascinated to see people around the world fighting a book of fiction to defend their own books of fiction (ie bible). Travelling in France and visiting Cannes just before the premiere of the film, I decided to go see it. And I was not at all impressed and left the cinema with a feeling of being cheated out of what might have been a great film.<br /><br />What's wrong with the DVC? Too much to mention, but here are my (spoiler) highlights:<br /><br />1. The book is quite intelligent, fast paced, gets you to look at 'common knowledge' cultural 'facts' with a thrill. The film is never thrilling, not even during action scenes.<br /><br />2. The premises in the book about equally intelligent etc male and female counterparts, also found in the relationship between Neveu and Langdon is missing. The character development in the book is missing in the film, with the exception of a couple of way too obvious personal trauma's that are used to bring religion back into the context of the film (Langdon's experience in the well as a child).<br /><br />3. Some things that didn't come across as silly in the book (must have been more elaborately constructed) were plain stupid and inexplicable in the movie: It's ridiculous the way the Professor is suddenly turning against them. You fin yourself asking why he went through the whole theatrics before showing them his malicious intent. So in other words, essential plot structure is missing. This also happens when the beginning hints at Sophie's falling out with her grandfather and later Langdon suddenly says: what happened? I'm being shot at, so I deserve an explanation. In the book that makes sense. At this point in the movie it doesn't. There is no factual evidence presented yet that suggests her falling out with her grandpa has any bearing on the situation.<br /><br />4. , I didn't like the ending of the book all that much either, but I didn't feel the urge to throw up as I did with the film. <br /><br />5. The actors: To me Hanks simply is too much of a religious family man kind of actor to pull off the (religiously) critical scientist with an autonomous mind. Tatou is great to watch (her mouth!), but this film didn't give her the opportunity to shine as a performer. And although Jean Reno is one of my favorites ever since Le Grand Bleu, his character was just plain weird here. Unlogical again due to the script.<br /><br />To summarize: Howard must have thought this film, based on a bestseller, was a guaranteed winner. I'm however left with the distinct feeling that he sacrificed the sharp edges of the book as to not alienate too many viewers. By not adding anything interesting to the script to make it an original and captivating new controversial art product, and also by choosing an actor with the aura of a good Christian family man, Howard took out the exciting atmosphere of the book. Add to that the many abrupt revelations, the absence of thrills on any level, flat characters in general and towards the end a religious revelation to please the religious viewers (nooo, this is really not an anti Christian film people) and you've got a movie that offers extremely little besides disappointment.<br /><br />PS It seems Howard plus his scriptwriter now plan to turn the Bernini Mystery into a film, apparently hoping to cash in on another Brown-novel. However, that book wasn't half as controversial ór interesting as the Da Vinci Code was, so that doesn't bode well for their next project.