Er zijn maar weinig films die de ware aard van het gokken zo accuraat weergeven als Owning Mahowny. Eerst was er Air Bud. Toen was er Air Bud 2. En nu dit, de laatste aflevering van het driemanschap van films over vervlogen dromen en onfortuinlijke zeden. Niet dat deze films op zich allemaal over gokken gingen, maar dat ze het in de geest opriepen. Want net als het gokken zelf, of eigenlijk net als in de Air Bud-films, lijkt Eigenaar-zijn van Mahowny in het begin aanlokkelijk, dat wil zeggen, als jij en je vrienden alleen maar van plan zijn om hem te gaan zien, met de grap dat je misschien wel een klapper gaat maken, dat dit misschien wel de enige film is die uit het niets komt om je te verrassen, maar vanaf het moment dat je het theater binnenstapt, is het, elke keer dat je deze film een kans geeft, het ene na het andere slechte spel, tot je er uiteindelijk volledig door verdoofd bent, en je geen aandacht meer besteedt aan je vrouw, en je vroeg met werken stopt, en je niet meer van het leven geniet omdat je alleen maar Eigenaar-zijn van Mahowny wilt. Je moet je Owning Mahowny nog hebben. 'Laat me nog vijf minuten kijken,' zeg je, 'en ik zweer je dat het goed wordt. Het is zover.' Wat eigenlijk jammer is, want de film is gewoon echt goed.<br />Ze hadden het eigenlijk Owning Mahowny moeten noemen, of Owning Baloney, of een redelijke facsimile <0xE2><0x80><0x93> alleen zou de toprechercheur die Mahowny op het spoor is, dan niet in staat zijn om geestig op te merken dat 'Mahowny' 'hoeveel?' betekent als de letters worden herschikt en er een vraagteken bij wordt gezet, wat op z'n best een lui anagram is, aangezien het maar twee permutaties vereist. Een veel betere is 'O Man Waarom?' als in 'O man waarom, o waarom op waarom o man is deze film eigenlijk gemaakt?' of: 'O man, waarom heb ik die r7 niet bewaard voor Vegas, waar ik veel beter anderhalf uur in de gokkasten zou kunnen doorbrengen?'<br />Niets tegen de heer Hoffman, die een van de beste, belangrijkste acteurs van onze tijd is, maar deze film heeft niets om hem op te houden. Hij is zijn talenten niet waardig. De dialoog is geforceerd en afgezaagd, besluit nooit helemaal of hij moralistisch of meevoelend wil zijn, maar komt altijd tot de conclusie dat hij gewoon waardeloos is. De hoofdpersoon heeft nooit één positieve eigenschap, behalve misschien aan het eind, als hij tegen zijn vriendin zegt: 'Ik hou ook van jou.' en kust haar hand, en dat moet het feit goedmaken dat ze altijd op een sterk moment aan zijn verslaving is begonnen. Blijkbaar zijn ze in het echte leven uiteindelijk getrouwd, maar de personages in deze film zouden nooit in meer dan een postscriptum zijn getrouwd, omdat ze gewoon te onnozel waren, en de film laat alle momenten weg die hadden kunnen verklaren waarom ze <0xC3><0xBC>berhaupt ooit iets met elkaar hebben gehad.<br /><0x3E> Er was iets maniakaals aan de casinobaas die zo uitnodigend was voor Mahowny, maar die tegelijkertijd miljoenen dollars van hem zou winnen en hem volledig zou ruïneren. Een betere film zou dit hebben onderzocht, maar deze vond het prima om zich te verkneukelen in zijn clowneske capriolen. Elders waren de symbolische zwarte bediende en de Italiaanse bookmaker een belediging voor de multiculturele cast. En wat was dat met die achterdochtige collega bij de bank, of nog erger, de sjofele agent die Mahowny opspoorde? Hij was duidelijk een imitatie van Brad Pitts sjofele agent uit Seven, alleen zat Pitt in die film achter iemand die echt sjofel was. Nee, deze film zou beter hebben gepast bij een Tom Hanks in Fedora-kleding en met een nep-Boston-accent. Misschien waren deze personages allemaal gebaseerd op sjofele of etnische mensen, maar deze film overtuigde me daar niet van. Uiteindelijk, op een schaal van 100, waarbij 100 Air Bud 2 is, geef ik Eigenaar Mahowny een 20. En ja, misschien is 20 goed genoeg voor sommige mensen <0xE2><0x80><0x93> zelfs voor Mahowny zelf. Maar ik wil gewoon mijn geld terug.
Few films have captured so accurately the true nature of gambling as has Owning Mahowny. First there was Air Bud. Then there was Air Bud 2. And now this, the final installment in the triumvirate of films about dashed dreams and unfortunate morals. Not that these films were all about gambling per se, but that they evoked it in spirit. For just like the act of gambling itself, or indeed, not unlike the Air Bud movies, Owning Mahowny seems enticing at first, that is, when you and your friends are just planning to see it, joking that you might strike big, that this might be the one movie that comes out of nowhere to surprise you, but then from the moment you enter the theatre, every time you give this movie a chance, it's just one bad hand after the other, until eventually you are completely numb to it, and you stop paying attention to your wife, and you start cutting out of work early, and you no longer enjoy anything again in life anymore because all you want is your Owning Mahowny. You must have your Owning Mahowny. "Just let me watch five more minutes," you say, "and I swear it will get good. It's due." Which is a shame really, because the movie just really blows.<br /><br />In fact, they should have called it Blowing Mahowny, or Owning Baloney, or some reasonable facsimile--only then the ace detective on the trail of Mahowny would not be able to wittily observe that "Mahowny" spells "How many?" when the letters are rearranged and a question mark is inserted, which is a lazy anagram at best as it only requires two permutations. A much better one is "O Man Why?" as in "O man why, o why upon why o man did this movie even get made?" or "O man why didn't I save that $7 for Vegas where I could be far better entertained by an hour and a half at the nickel slots?"<br /><br />Nothing against Mr. Hoffman, who is one of the finest, most important actors of our day, but this movie has nothing to hold him up. It is not worthy of his talents. The dialogue is forced and hackneyed, never fully deciding if it wants to be moralistic or sympathetic, but always settling on being just plain crappy. The protagonist is never shown to have a single redeeming quality, except possibly in the end, when he tells his girlfriend "I love you too" and kisses her hand, and this is supposed to make up for the fact that she has always come in a strong second to his addiction. Apparently in real life they got married eventually, but the characters in this movie could never have gotten married in more than a postscript, because they were just too ingenuine, and the movie omits any moments that could have explained why on earth they ever got together in the first place.<br /><br />There was something maniacal about the casino boss who was so inviting to Mahowny but at the same time stood to gain millions of dollars from him and completely ruin him. A better movie would have explored this, but this one was content to revel in his clown-like antics. Elsewhere, the token black floorman and the Italian bookie were an insult to multicultural casting. And what was with the suspicious co-worker at the bank, or even more so, the scruffy cop who tracked Mahowny down? He was clearly a ripoff of Brad Pitt's scruffy cop from Seven, only in that movie, Pitt was chasing someone actually scruff-worthy. No, this movie would have been better suited with a Fedora-clad Tom Hanks in a fake Boston accent. Perhaps these characters were all based on real-life scruffy or ethnic people, but this movie didn't convince me as much.<br /><br />In the end, on a scale of 100, with 100 being Air Bud 2, I give Owning Mahowny a 20. And sure, maybe 20's good enough for some people--even Mahowny himself. But me, I just want my money back.