Home Alone overrompelde iedereen toen het de grootste geldverdiener van 1990 werd. Directeur Chris Columbus, schrijver/producent John Hughes en het grootste deel van de cast en de productiestaf kwamen twee jaar later weer bij elkaar voor dit vervolg, Home Alone 2: Lost in New York. Maar de cynicus in ons moet zich afvragen: hadden we echt een vervolg op Home Alone nodig?<br />Het voelt alsof iedereen is teruggekeerd omdat ze wisten dat ze een gegarandeerde hit in handen hadden in plaats van een dringende reden om deze verhaallijn voort te zetten. Dit was voor Chris Columbus de eerste keer dat hij een vervolg regisseerde, en zoals te verwachten valt hij in precies dezelfde valkuil als menig vervolg. Hij slaagt er niet in er iets anders mee te doen. Het mag dan wel ingeruild zijn voor de stad New York, maar het is nog steeds precies hetzelfde verhaal als de vorige keer. Kevin McCallister (Macaulay Culkin, onhebbelijk als altijd) wordt met Kerstmis van zijn gezin gescheiden. Hij geniet van de vrijheid om te doen wat hij wil. Tot de dingen misgaan. De inbrekers zijn terug, en zijn toevallig ook in New York. Hij richt weer een mijnenveld van zelfgemaakte boobytraps voor hen op. De eenzame sneeuwruimer van Pt 1 is vervangen door een eenzame duivenmevrouw. Zij redt hem. Hij wordt herenigd met zijn gezin.<br />Home Alone 2 voelt aan als een veel beredeneerdere poging om de succesvolle elementen van Home Alone te herscheppen. De eerste was niet echt een vakantieklassieker, maar hij was redelijk succesvol. Dat kwam door het mooie script van John Hughes en niet door iets van Columbus zelf. Pt 2 houdt vast aan de formule die Pt 1 met een bijna alarmerende eerbied heeft opgesteld.<br />Het tikt elke situatie af als een vragenlijst. En ik ben bang dat de schuld daarvoor bij John Hughes ligt. Zijn script heeft niets van de kleine vermakelijkheden of scherpe inzichten die de eerste film hebben voortgebracht. Hij heeft alleen zijn eigen script gekopieerd en het in een nieuwe setting gegoten. Ik denk dat het rond dit punt was dat John Hughes zichzelf aan Hollywood verkocht. Tegenwoordig produceert hij alleen nog maar steeds minder. Gewoon hetzelfde concept met heel andere acteurs. <br /><br />Chris Columbus heeft ook een paar ideeën geleend uit zijn debuutfilm, Adventures in Babysitting. Het verhaal van vier kinderen die op een avond verdwaald zijn in de straten van Chicago. Ik heb die film altijd een gemiste kans gevonden. Chris Columbus is als filmmaker veel te nietszeggend. Hij speelde de hele situatie te veilig en kreeg er nooit echt het beste van. Toen ik hem voor het eerst zag, dacht ik zelfs dat als John Hughes hem had gemaakt, het een veel betere film had kunnen zijn. Ik hoopte dat te bereiken met Home Alone 2, maar helaas heb ik dat niet gekregen.<br />Dit is een nog grotere teleurstelling. Columbus' nietszeggendheid in combinatie met Hughes' nietszeggendheid. Een gebrek aan verbeeldingskracht leidt tot een heel saaie film. _Home Alone 2_ ontvlamt nooit echt. Hij mist de natuurlijke warmte en de amusante ontwikkelingen van de eerste film op een haar na. Het heeft allemaal iets mechanisch. Alsof je ziet hoe verschillende plotlijnen precies op het juiste moment op hun plaats vallen. Maar het enige wat echt tegen de film ingaat, is Macaulay Culkin.<br />_Home Alone_ kreeg veel waarde door de onschuldige, grote ogen waarmee de jonge Kevin zijn hachelijke situatie bekeek. Die onschuld is inmiddels zo goed als verdwenen. Culkins vroegrijpheid heeft het volledig overgenomen, en nu is hij alleen nog maar een onuitstaanbaar rotjoch om wie we niets geven. Het is onmogelijk om medelijden met hem te hebben omdat hij zo onsympathiek is. En het irriteert me mateloos als hij zinloze sentimenten uitkraamt in een oppervlakkige poging wijs over te komen. Ze missen elke overtuiging en boren een toch al lege film nog verder leeg.<br />Een paar van de nieuwe leden van de cast vermaken ons wel. Tim Curry kan een paar keer lachen als de manager van het Plaza Hotel. In een voorstelling die gemodelleerd lijkt te zijn naar Basil Fawlty, is zijn groeiende argwaan jegens Kevin behoorlijk grappig, ook al is hij een beetje dom dat hij zich door Kevins trucjes in de luren laat leggen. En Dana Ivey en Rob Schneider vullen de cast aardig aan als de al even achterdochtige (en al even domme) hotelmedewerkers.<br />Maar verder werkt niets. Er zijn momenten dat Home Alone 2 het heel slim aanpakt door verwijzingen naar de eerste film op te nemen, in een vergeefse poging je te laten denken dat dit geen herhaling is. Maar dat is het wel. En het is ook niet te versmaden om dezelfde grappen nog eens te gebruiken. We krijgen zelfs een andere film te zien die Kevin gebruikt om mensen voor de gek te houden. Wat toevallig ook een vervolg is. Je kunt je bijna voorstellen dat Chris Columbus en John Hughes zichzelf op dat soort momenten op de rug kloppen.<br />Natuurlijk komen de mensen naar de film omdat Harry en Marv (Joe Pesci & Daniel Stern) weer een van Kevins hindernisbanen afleggen. Maar waar het het komische hoogtepunt van de eerste film bleek te zijn, heeft Chris Columbus het voor deze film tot absurde proporties opgeblazen. De valstrikken in Pt 1 werden tenminste binnen de grenzen van de geloofwaardigheid gehouden, maar helaas heeft Columbus dat allemaal uit het raam gegooid. Het is verbazingwekkend dat ze nog steeds ademhalen, laat staan dat ze nog kunnen lopen na alles wat ze deze keer hebben doorgemaakt. Ze vallen zelfs van het dak van een gebouw zonder zichtbare nawerking. Op dat moment besef je dat je naar het live-action-equivalent van een Looney Tunes-strip kijkt. Alleen niet zo grappig.<br />Ik wil het niet eens hebben over de onwaarschijnlijke, verzonnen happy end. _Home Alone 2_ is een echte stinkerd. Het is nooit zo grappig als het graag denkt, en ook nooit zo warm. Het is gewoon een zinloze vervolgfilm die alleen een schaamteloze berekening in het hart van de onderneming onthult. Weer een saaie film van de saaie Chris Columbus, en het begin van de trieste aftakeling van John Hughes' eens zo trotse carrière.
Home Alone took everyone by surprise when it became the top money-earner of 1990. Director Chris Columbus, writer/producer John Hughes and most of the cast and production staff reunited two years later for this sequel, Home Alone 2: Lost in New York. But the cynic in one has to ask, did we really need a sequel to Home Alone?<br /><br />It feels like everyone has returned because they knew they had a sure-fire hit on their hands rather than any pressing concern to continue this story arc. This was Chris Columbus' first time directing a sequel, and as expected, he falls into the exact same trap that cripples many a sequel. He fails to do anything different with it.<br /><br />It may have traded in being left at home for the city of New York, but its still the same exact story as last time. Kevin McCallister (Macaulay Culkin, obnoxious as ever) is separated from his family at Christmas. He enjoys the freedom to do whatever he wants. Until things turn sour. The burglars are back, and just happen to be in New York as well. He sets up another mine field of home-made booby traps for them. The lonely snow-shoveller from Pt 1 has been replaced with a lonely pigeon lady. She rescues him. He gets reunited with his family.<br /><br />Home Alone 2 feels like a much more calculated attempt to recreate the successful elements of Home Alone. The first was not quite a holiday classic, but it was reasonably successful. Due to John Hughes' fine screenplay rather than anything on Columbus' part. Pt 2 sticks to the formula laid out by Pt 1 with an almost alarming reverence.<br /><br />It ticks off each situation like a check-list. And I'm afraid the fault for that lies with John Hughes. His script has none of the tiny amusements or sharp insights that propelled the first film. He's just copied his own screenplay, and grafted it onto a new setting. I think it was around this point that John Hughes sold himself out to Hollywood. Nowadays he only churns out increasingly formulaic fluff. Merely the same concept with whole different actors.<br /><br />Chris Columbus has also borrowed an idea or two from his debut feature, Adventures in Babysitting. The story of four kids lost on the streets of Chicago one night. That film always seemed like a missed opportunity to me. Chris Columbus is far too bland as a filmmaker. He played the whole situation too safely, and never really got the best out of it. In fact when I first saw it, I thought if it had been made by John Hughes, it could have been a much better film. I was hoping for that with Home Alone 2, but unfortunately I didn't get it.<br /><br />This is an even greater disappointment. Columbus' blandness coupled with Hughes' lack of imagination all adds up to a very boring film. Home Alone 2 never really ignites. It misses the natural warmth and amusing developments of the first film by a mile. There is something almost mechanical to it all. Like watching different plot points clicking into place at exact moments. But the one thing that really works against the film is Macaulay Culkin.<br /><br />Home Alone got a lot of mileage from young Kevin's innocent, wide-eyed view of his predicament. By this point, that innocence has all but gone. Culkin's precocity has completely taken over, and now he's just an obnoxious brat we couldn't care less about. Its impossible to feel for his plight because he's so unlikable. And having him mouth inane sentiments in a shallow attempt to make him seem wise only irritates. They lack any conviction and hollows out an already empty film.<br /><br />We do get a few amusements from some of the new members of the cast. Tim Curry gets a few laughs as the manager of the Plaza Hotel. In a performance seemingly modelled on Basil Fawlty, his growing suspicion of Kevin is pretty funny, even if he's a bit stupid to be suckered in by Kevin's tricks. And Dana Ivey and Rob Schneider fill out the cast nicely as the equally suspicious (and equally stupid) hotel staff.<br /><br />But nothing else works. There are times when Home Alone 2 thinks its being really clever, by dropping in knowing references to the first film, in a vain attempt to make you think this is not a rehash. But it is. And its not above reusing the same gags either. We even get another film that Kevin uses to dupe people with. Which also happens to be a sequel. You can almost imagine Chris Columbus and John Hughes patting themselves on the backs at times like that.<br /><br />Of course what people come to see the movie for is Harry and Marv (Joe Pesci & Daniel Stern) going through another of Kevin's obstacle courses. But where it proved to be the comic high point of the first film, Chris Columbus has blown it up to absurd proportions for this one. The traps in Pt 1 were at least kept within the boundaries of plausibility, but sadly Columbus has thrown all that out the window. Its amazing they're still breathing, much less walking after the things they go through this time. They even fall off the top of a building with no apparent after effects. Its at this point you realise you're watching the live-action equivalent of a Looney Tunes cartoon. Only not as funny.<br /><br />I don't even want to talk about the improbable, contrived happy ending. Home Alone 2 is a real stinker. Its never as funny as it likes to think it is, or as warm either. Its just a pointless sequel that only reveals a blatant calculation at the heart of the enterprise. Another bland film from the drab Chris Columbus, and the start of the sad decline of John Hughes' once proud career.