Een jonge staalarbeider krijgt een beurs voor Yale, waar hij uiteindelijk in het prestigieuze footballteam terechtkomt. Maar zal hij ooit bij HUDDLE terechtkomen met het rijke zusje van de beste speler?<br /><br />Ramon Novarro, de kameleon van MGM in de jaren twintig en dertig, probeert het nog een keer met deze kleine film, maar wordt uiteindelijk verslagen door de plot & de verhaallijn. Hij acteert goed, zoals gewoonlijk, en hij zingt zelfs een beetje, maar hij is gewoon te oud om een footballheld van de universiteit te spelen (hij werd in 1932 33). De echte moeilijkheid is echter dat de film een zekere mate van sociaal bewustzijn tracht te bereiken in zijn benadering van de klassenstrijd, maar het kader is gewoon te dun voor zo'n gewichtig, zij het nobel, onderwerp. Het is moeilijk om veel plechtigheid uit een sportfilm te krijgen, vooral wanneer die besprenkeld is met zulke bespottelijke scènes als Novarro die zich bedronk in een openbaar toilet of een vuistgevecht met zijn coach. De scènes van het spel lijken een beetje eindeloos en MGM heeft niet geholpen door de film een nogal goedkope productiewaarde te geven.<br />Je verwacht actie en romantiek van een film van Ramon Novarro, niet van een film met een boodschap, maar de Studio was duidelijk zijn belangstelling voor zijn ster aan het verliezen. Novarro was een relikwie uit een vervlogen tijd geworden, zijn privé-leven was altijd een bron van zorg voor de directie, en in 1935 zou zijn carrière bij MGM ten einde zijn.<br />Novarro's tegenspelers, hoewel nogal luidruchtig, worden uiteindelijk ook verslagen door het script. De knappe Madge Evans is het meisje op wie Novarro vier jaar lang haar zinnen heeft gezet. John Arledge speelt Novarro's loyale kamergenoot; hun scènes samen zijn, misschien onbewust, nogal gynaecologisch. Frank Albertson (een acteur die een grote ster had moeten worden, maar dat nooit is geworden) is een studievriend, terwijl Kane Richmond Novarro's aartsvijand is.<br />Ralph Graves, die in werkelijkheid een jaar jonger was dan Novarro, levert een uitstekende prestatie als footballcoach van Yale. Una Merkel is een zuidelijke pop met een bijna ondoorgrondelijk accent. Henry Armetta & Ferike Boros voegen daar nog eens een vleugje etniciteit aan toe, net als Novarro's Italiaans-Amerikaanse ouders.<br />Ten slotte is Ramon Novarro nog steeds de voornaamste reden om naar de meeste van zijn MGM-soundfilms te kijken. Als jonge immigrant had hij zich door veel ontberingen geworsteld om een grote stille filmster te worden. Charmant en getalenteerd als hij was, is het jammer dat men zich Novarro vandaag de dag voornamelijk herinnert om de manier waarop hij is gestorven, in plaats van om zijn bijdrage aan de Amerikaanse film.
A young steelworker earns a scholarship to Yale, where he eventually joins the prestigious football team. But will he ever get to HUDDLE with the best player's upper-class sister?<br /><br />Ramon Novarro, MGM's chameleon star of the 1920's & '30's, gives this minor film the old college try, but is ultimately defeated by the plot & story line. His acting is good, as usual, and he even gets to sing a little, but he's simply too old to be playing a university football hero (he turned 33 in 1932).<br /><br />The real difficulty, however, is that the film tries for some degree of social consciousness in its dealing with class struggle, but the framework is just too flimsy for such a weighty, albeit noble, subject. It is difficult to get much solemnity out of a sports film, especially when sprinkled with such ludicrous scenes as Novarro drunk in a public restroom or fist fighting with his coach. The game sequences seem a trifle interminable and MGM didn't help by giving the movie rather cheap production values.<br /><br />One expects action & romance from a Ramon Novarro picture, not a message film, but the Studio was obviously losing interest in its star. Novarro had become a relic from a bygone era, his private life was always a worry to the front office, and by 1935 his career at MGM would be over.<br /><br />Novarro's costars, although rather boisterous, are ultimately defeated by the script as well. Pretty Madge Evans is the girl Novarro pines after for four years. John Arledge plays Novarro's loyal roommate; their scenes together, perhaps unconsciously, tend to be a mite gynandrous. Frank Albertson (an actor who deserved major stardom, but never achieved it) is a college buddy, while Kane Richmond is Novarro's nemesis.<br /><br />Ralph Graves, who was actually a year younger than Novarro, gives a fine performance as Yale's football coach. Una Merkel is a Southern doll with an almost impenetrable accent. Henry Armetta & Ferike Boros add more than a dash of ethnicity as Novarro's Italian-American parents.<br /><br />Finally, Ramon Novarro still remains the principle reason to watch most of his MGM sound films. As a young immigrant, he had persevered over much hardship to become a major silent screen star. Charming & talented, it is a shame that today Novarro is remembered chiefly for the manner of his death rather than his contribution to American movies.