Ik heb een dag of wat geleden een film gezien en die heeft me volledig van mijn stuk gebracht, namelijk het hoofdpersonage, de hoofdpersoon, de held? Alex. We houden van hem, we haten hem, of we zijn gewoon volkomen in de war over wat we voor hem voelen. Alex is de grootste schurk ooit, omdat hij onszelf is, hij is het ergste van onszelf. Hij is de diepe, donkere plek in je die uiteindelijk naar de oppervlakte komt en dan net zo snel weer naar beneden wordt geduwd omdat je er doodsbang voor bent. De manier waarop Alex in de eerste scène in de camera staart, maakt me doodsbang, hij heeft een zelfgenoegzaam lachje op zijn gezicht dat lijkt te zeggen: je hebt misschien een hekel aan me, maar je houdt wel van me. Je zult nooit van me afkomen, want er kan nooit goed zijn zonder het slechte, en ik ben het slechte.
i just saw this movie about a day ago, and it completely blew me away, namely the main character, protagonist, hero? Alex. we love, hate, and or just plain utterly confused about how we feel of Alex. Alex is the greatest villain ever because he is ourselves, he is the worst of ourselves. hes the deep dark place inside you that rises to the surface eventually, and then pushed down just as fast because it terrifies you. the way Alex stares into the camera in the first scene just freaks me out, he has a little smirk on his face that seems to say you may hate me, but you'll never be rid of me, because there can never be good without the bad, and i am the bad.