Onopzettelijk een rel op het filmfestival van Cannes ontketenen is waarschijnlijk niet de beste manier om vrienden te maken en mensen te beïnvloeden, maar het zorgt wel voor een stimulerende avond. In 2000 was ik daar met een groep 'producers' die raddraaiers en dealers probeerden te interesseren voor een filmproject, toen we plotseling werden 'geadopteerd' door een televisieploeg die ons als pressiemiddel wilde gebruiken om zich op te dringen op het met beroemdheden overladen MTV-feestje. De druk werd snel opgevoerd, de veiligheidspolitie werd woedend en voor we het wisten was het oorlog! Bij de schermutseling in kwestie waren volgens de nieuwsberichten George Clooney en het All Saints onder tafel gekropen. Toen de stoelen begonnen te vliegen en de gendarmes met hun knuppels in de weer gingen, ontsnapten we aan het tumult en keken het vanaf de andere kant van de rue aan, zonder te beseffen dat er aan de C<0xC3><0xB4>te d'azure een nieuwe, constructievere beroering plaatsvond met de eerste _Tranen van de Zwarte Tijger_ ooit.<br />'Tijger' stond op het punt de zogenaamde 'Thai New Wave' te verwelkomen, die de heerschappij van Japan en Hongkong als de voornaamste aanjagers van de Aziatische cinema zou bestrijden, en wat een debuut!<br />Een lysergische western die het verhaal vertelt van een jongeman wiens familie wordt vermoord en zich dus aansluit bij een bende bandieten die wraak wil nemen. Al snel bouwt hij een reputatie op die hem de naam Black Tiger oplevert. Zijn bende komt in conflict met de plaatselijke gevestigde orde, maar als hij ontdekt dat zijn jeugdliefde gaat trouwen met een hoofdinspecteur van politie, worstelt hij om de vrede te bewaren tussen de bendes en de autoriteiten, maar zijn inspanningen (veel zoals in ons filmproject) ontaarden al snel in ongekende chaos.<br />Tears of the Black Tiger speelt zich af tussen parallelle dimensies van een van kleur verzadigd Wild West en het hedendaagse Bangkok, en daarom zijn de plotselinge explosies van (letterlijk) tanden die geweld verbrijzelen des te buitensporiger. De term 'visueel feest' lijkt gemaakt voor het meesterwerk van regisseur Wisit Sasanatieng, want er zijn vijftig melodrama's voor nodig, Spaghetti Western' Het is een film die net zoveel conventies omarmt als het lijkt te vernietigen.<br />Zoals mijn eigen pogingen om de Bastille van de filmindustrie te bestormen tot nu toe weinig vruchten hebben afgeworpen, kan ik des te meer waardering opbrengen voor een film die met alle regels te koop lijkt te lopen en geen eigen agenda lijkt te hebben. 'Tranen van de Zwarte Tijger' is een briljant voorbeeld van opstand zonder opstand.
Inadvertently starting a riot at the Cannes Film Festival is probably not the best way to make friends and influence people but it certainly makes for an invigorating evening. It was in 2000 when I was there with a group of 'producers' trying to interest wheelers and dealers in a film project when we were suddenly 'adopted' by a television crew who attempted to use us as leverage to get themselves into the celebrity laden MTV party. Push quickly came to shove, the security Gestapo got irate and before we knew it, it was war! The fracas in question had, according to news reports, George Clooney and the All Saints cowering under tables. As chairs began to fly and the gendarmes got busy with the batons we escaped the mayhem and stood and watched it from across the rue unaware that there was another, more constructive, upheaval taking place on the Cote D'azure with the first ever entry from Thailand  Tears of the Black Tiger.<br /><br />'Tiger' was about to herald in the so called 'Thai New Wave' challenging the dominance of Japan and Hong Kong as the prime movers and shakers of Asian cinema  and what an debut! <br /><br />A lysergic western that tells the tale of a young man whose family is murdered and so joins up with a gang of bandits with vengeance on his mind. He soon builds a reputation earning him the name Black Tiger. His gang inevitability come into conflict with the local establishment, but when he discovers his childhood sweetheart is to marry a police captain he struggles to maintain peace between the gangs and the authorities but his efforts (much like our film project bid) quickly spiral into untold chaos. <br /><br />Taking place between parallel dimensions of a colour-saturated Wild West and contemporary Bangkok, Tears of the Black Tiger is a moving 3D postcard of retro-camp kitsch, and because of this, the sudden explosions of (literally) teeth shattering violence are all the more outrageous. The term 'visual feast' seems made for director Wisit Sasanatieng's masterpiece as it takes 50's melodramas, Spaghetti Western's (or should that be Noodle Eastern's?) and Anime action and puts them through the wringer, resulting in a film that embraces as many conventions as it seems to demolish .<br /><br />As my own attempts to storm the Bastille of the film industry have, to date, yielded little fruit, I appreciate all the more a film that appears to have flaunted all the rules and has no agenda but its own. 'Tears of the Black Tiger' is a brilliant example of revolt sans riot.