Ik zag die film op het Cleveland Film Festival, het was een van de weinige Amerikaanse films die vertoond werden, dus ik wilde hem zien, maar nadat ik de recensie in het festivaltijdschrift had gelezen, waren mijn verwachtingen laag. De enige reden waarom ik deze film 'een beetje origineel' noem, is omdat het concept origineel was, maar de humor die erin zat, was al min of meer gedaan.<br />Het gaat over een aankomende acteur in Los Angles, die door de meeste mensen om hem heen als een mislukkeling wordt beschouwd. Door zijn mislukkelingheid creëert hij een denkbeeldig 'publiek' (dat ben jij) dat naar hem kijkt terwijl hij zijn dagelijks leven leidt. Hij doet zijn uiterste best om indruk te maken op zijn publiek door bijvoorbeeld willekeurige, verdacht uitziende figuren op straat aan te vallen. Na een paar overtredingen laat een rechter hem naar een psychiater gaan, en vanaf dat moment wordt het allemaal een beetje interessanter.<br />Het was een behoorlijk optimistische film, en een paar scènes maakten me aan het lachen, maar hij bestond voornamelijk uit het amuseren van alledaagse clichés en stereotypen, en ondanks dat gebruikte de film er toch een paar op eigen houtje. De hoofdfiguur praat vaak rechtstreeks tegen het publiek, wat een beetje irritant wordt, en dan is er ook nog die schurk die rondrent, die ook irritant wordt. De acteerprestaties waren niet bijzonder, maar ik moet de schrijver wel een beetje nageven dat je je soms afvraagt waar hij nu weer heen zal gaan, maar voor het grootste deel blijft de film onderhoudend. Vrij gemiddeld: 5/10.
I saw this film at the Cleveland Film Festival, it was one of the few US films showing, so I wanted to see it, but after reading the review in the festival magazine, my expectations were low. The only reason I call this film "kind of original" is because the concept was original, yet the humor that was employed, has kind of already been done.<br /><br />It is about an aspiring actor in Los Angles, who is considered a failure by most around him. Because of his failure, he creates an imaginary "audience" (that's you), that watches him as he goes through daily life. He goes to great extents to impress his audience by doing things like attacking random suspicious-looking characters on the street. After a few violations, a judge has him see a psychiatrist, and from there, things start getting a little bit more interesting.<br /><br />It was a pretty upbeat movie, and a few parts had me laughing, but it mostly consisted of making-fun of common film clichés and stereotypes, and despite this, the film still employed a few of these on its own. The main character often talks directly to the audience, which gets sort of irritating and there's also this villain that runs around, who also becomes annoying. The acting was nothing special, but I will give the writer a bit of credit, sometimes you are left wondering where he will go next, but for the most part the film manages to remain entertaining. Pretty average: 5/10.