Ik zag Khamosh Pani op dvd die in India werd uitgebracht door een bedrijf dat Excel Home Videos heet. In tegenstelling tot andere grote dvd's die door hetzelfde bedrijf worden uitgebracht (zoals Parineeta, Dor, 2046, Hero, Moulin Rouge, Ice Age, enz.) begint Khamosh Pani in volledige stilte. Eerst is er het logo van het bedrijf, dan het waarschuwingsbord en dan het hoofdmenu. Tot nu toe is alles in pin-upstilte verlopen. Ik kies de ondertiteling On option omdat de film in Punjabi is. Ik hoor dat Kirron Kher in Locarno de prijs voor de beste actrice heeft gewonnen voor haar optreden in Khamosh Pani. Ook deze informatie komt geluidloos. Als er geen geluid uit mijn 5.1 thuistheatersysteem komt, begin ik in paniek te raken. Mijn 349 rupee is op (dat is de prijs van deze dvd). En dan, net zoals mijn hart sneller gaat kloppen, klinkt er zachte muziek uit de speakers. Ik ontspan, en terwijl de film verdergaat, begrijp ik waarom hij Khamosh Pani heet en waarom stilte zo'n integraal onderdeel van de plot is.<br />Het is 1979. Ayesha (Kirron Kher) is een moslimweduwe van middelbare leeftijd in het dorp Charkhi in de Punjab in Pakistan. Ze heeft een tienerzoon, Saleem (Aamir Malik), van wie ze heel veel houdt. Saleem wil trouwen met Zubeida (Shilpa Shukla), een ambitieus jong meisje dat ervan droomt om naar de universiteit te gaan, een baan te krijgen op een kantoor en een mixer en een plafondventilator te bezitten. Ayesha heeft haar hele leven in stilte doorgebracht. Er is een geheim dat ze voor iedereen verborgen houdt. Een geheim, waarvan delen naar de kijkers gaan in de vorm van zeer verontrustende zwart-witbeelden van rennende, gillende meisjes en een echt intrigerend beeld van een rond wateroppervlak in een diepe put.<br />Er heerst een gemeenschappelijke harmonie in dit dorp van moslims en sikhs, tot twee vreemdelingen uit Lahore de moslimdorpen komen inlichten over de nieuwe krijgswetten die zijn uitgevaardigd door de toenmalige president, generaal Zia-Ul-Haq. De situatie wordt verergerd door de komst van sikh-pelgrims uit India die vaak worden geplaagd door intolerante moslims uit het dorp. Een van de sikhs (Navtej Johar) is op zoek naar zijn oudere zus Veero, die tijdens de Deling in 1947 werd vermist, een tijd waarin sikhs, hindoes en moslims hun eigen vrouwen, dochters en zusters vermoordden of hen dwongen zelfmoord te plegen om te voorkomen dat ze door de mannen van de vijandelijke gemeenschap werden verkracht, omdat het onteren van het vrouwvolk van een bepaalde gemeenschap werd beschouwd als de gemakkelijkste manier om die gemeenschap helemaal te onteren.<br />Ondertussen is Saleem, goedgelovig en ontvankelijk als hij is, tot over zijn oren betrokken geraakt bij de twee fundamentalisten. Hij heeft een borstelige baard laten staan, leert schieten, bidt regelmatig en kan de aanblik van niet-moslims niet verdragen. Zubeida begrijpt niet wat er mis is gegaan met de jongen die met haar wilde trouwen, want Saleem begint haar plannen om verder te studeren en haar eigen kost te verdienen af te keuren. En om het nog erger te maken, stelt Saleem zijn eigen moeder vragen over haar afkomst.<br />De voorstellingen zijn prijzenswaardig. Kirron Kher verdient echt de prijzen die ze heeft gewonnen voor Khamosh Pani. Hetzelfde geldt voor de andere acteurs. Maar wat ik het mooist vond, was de manier waarop deze film is opgenomen. De scènes zijn korrelig, waardoor de film er heel rauw uitziet. Dit is opvallender omdat de film een heel sterk thema heeft en zo'n rauw-in-je-gezicht-behandeling geeft je het gevoel dat je het echt ziet. Hier moet ik een speciale vermelding maken van de flashbacks, de geheimen die in zwart-wit zijn opgenomen waar ik het over had. Ze zijn niet echt zwart-wit, ze hebben een zweem van sepia. De beelden in deze flashbacks zijn niet erg duidelijk, net als Ayesha's herinneringen, die oud en onduidelijk zijn, maar toch niet vergeten.<br />De scène waarin een vrouw op de rand van de put staat, met een wolk van stof om zich heen en haar armen wijd gespreid als Christus, is echt fascinerend.<br />Een andere scène die opvalt is die waarin een eenzame bieder op het terras van de moskee Namaaz biedt. Hij is in blauw gefilmd (of is het natuurlijk maanlicht?). De filmografie van Khamosh Pani deed me denken aan twee andere films die ik heb gezien. Ik heb <0xE2><0x80><0x93> gezien <0xE2><0x80><0x93> _Breaking the Waves_ van Lars Von Trier (voor de korrelige beelden) en _The Ring_ (voor de rauwe, huiselijke sfeer).<br /><0x3E><0x3E> Ten slotte is er één scène die me nog minstens een paar maanden zal blijven achtervolgen. Ik kan er niet te veel over zeggen, want dat zou de plot kunnen verraden. Deze scène is in blauw (natuurlijk maanlicht?) opgenomen. Daardoor lijkt het personage heel spookachtig, als een geestverschijning. Het is verbazingwekkend, en om het effect te versterken duurt de scène niet langer dan een paar seconden.<br /><0x3E><0x3E> _Khamosh Pani_ heeft een passende titel. En de _khamoshi_ (stilte) die door de film heen gaat is gerechtvaardigd. Deze stilte laat vragen in je hoofd groeien, zet je aan het denken. Ongelooflijk dat ik zo'n mooie film zo goedkoop heb kunnen krijgen. Mijn geld is terug. De stilte van Khamosh Pani jaagt me geen angst meer aan.
I saw Khamosh Pani on DVD released in India by this firm called Excel Home Videos. Unlike other DVD biggies released (like Parineeta, Dor, 2046, Hero, Moulin Rouge, Ice Age, etc) released by the same firm, Khamosh Pani begins in complete silence. First, there's the firm's logo, then, the warning notice, and then, the main menu. So far, things have progressed in pin-drop silence. I choose the subtitles On option as the film is in Punjabi. I am informed that Kirron Kher won the best actress award at Locarno for her performance in Khamosh Pani. This information, too, comes noiselessly. When no sound emanates from my 5.1 home theater system I begin to panic. My three-hundred-and-forty-nine rupees gone (That is the price of this DVD). And then, Just like my heart beats gaining momentum, some soft music is audible through the speakers. I relax, and as the film proceeds, I understand why it is called Khamosh Pani, and why silence is so much integral to its plot.<br /><br />The year is 1979. Ayesha (Kirron Kher) is a middle-aged Muslim widow in this village called Charkhi in the Punjab region of Pakistan. She has a teenage son called Saleem (Aamir Malik) who she loves very much. Saleem wishes to marry Zubeida (Shilpa Shukla), an ambitious young girl with dreams of attending a college, getting a job in an office and owning a mixer and a ceiling fan. Ayesha has spent her entire life in silence. There's a secret she's hidden from everyone. A secret, parts of which come to the viewers in the form of some very disturbing images shot in black and white, showing young girls running, screaming, and a really intriguing visual of the round surface of water in a deep well.<br /><br />There is communal harmony in this village of Muslims and Sikhs, till two strangers from Lahore come to inform the Muslim villagers of the new martial laws laid down by the then President, General Zia-Ul-Haq. Matters are worsened by the arrival of Sikh pilgrims from India who are often teased by some intolerant Muslims of the village. One Sikh man (Navtej Johar) is looking for his elder sister Veero who had gone missing during the Partition in 1947, a time when Sikh, Hindu and Muslim men were killing their own wives, daughters and sisters or were forcing them to kill themselves in order to keep them from being raped by the men of the enemy community as dishonoring the womenfolk of a particular community was seen as the easiest way of dishonoring that community altogether.<br /><br />In the meanwhile, Saleem, gullible and impressionable youth that he is, has gone neck-deep in his involvement with the two fundamentalists. He has grown a bushy beard, learns to shoot guns, prays regularly, and cannot stand the sight of non-Muslims. Zubeida fails to understand what has gone wrong with the boy who had wanted to marry her, for Saleem starts disapproving of her plans to pursue further studies and earn her own livelihood. To make matters worse, Saleem questions his own mother about her origins.<br /><br />The performances are commendable. Kirron Kher truly deserves the awards that she's won for Khamosh Pani. Ditto for the other actors. However, what I liked the most is the way this film has been shot. The scenes are grainy, giving the film a very raw look. This is more striking as the film deals with a very strong theme and such raw in-your-face treatment gives the feeling of actually seeing thing live. Here I should make a special mention of the flashbacks, the secrets shot in black and white I was talking about. They are not exactly black & white, they carry a hint of sepia. The visuals in these flashbacks are not very distinct, very much like Ayesha's memories which are old and unclear, yet unforgotten.<br /><br />The scene showing a a woman standing on the well's edge, with dust billowing all around her, spreading her arms like Christ, is truly haunting.<br /><br />Another scene that stands out is the one showing a lone Saleem offering Namaaz on the mosque patio. It has been shot in blue (or is it natural moonlight?). The cinematography of Khamosh Pani reminded me of two other movies I've seen -- Lars Von Trier's Breaking the Waves (for the grainy images) and The Ring (for the raw home video-like feel).<br /><br />Finally, there's one scene which will haunt me for a few more months at least. I can't say too much about it as it might give the plot away. This scene has been done in blue (natural moonlight?). This makes the character appear very ghostly, like an apparition. It's amazing, and to enhance the effect, the scene doesn't last more than a few seconds.<br /><br />Khamosh Pani is aptly titled. And the khamoshi (silence) that runs through the movie is justified. This silence makes questions grow inside one's head, it makes one think. I can't believe how I got such a beautiful movie so cheap? My money has been recovered. The silence of Khamosh Pani doesn't scare me anymore.