In een andere studio zou er misschien een gelukkiger einde zijn geweest, met al die kleine mensen die bij elkaar kwamen en die boerderij kochten. Capra zou dat misschien hebben gedaan, of in Twentieth Century Fox zou Shirley Temple een paar vrolijke deuntjes hebben kunnen zingen, terwijl Bill Robinson danste met Lenny en George op de achtergrond, Lenny en George als haar verzorgers tot ze de ranch van haar rijke familielid in de Laagte van San Joaquin vinden. In Warners misschien een vuurgevecht dat eindigde met George die Curley doodschoot voordat hij dood neerviel, terwijl Lenny en Mae vrij waren om verliefd te worden. Lewis Milestone regisseerde een realistisch drama over de krachten die ons ertoe aanzetten menselijk of onmenselijk te zijn, hetzij in onszelf of buiten onze macht. De rol van George had de achterlijke Lenny kunnen behandelen als een lastdier om zijn eigen imago op te poetsen, maar dat doet de zoon van de rancheigenaar, Curley, bij de meeste arbeiders, behalve bij Charles Bickford, die hij benijdt en vreest. De rol van Mae wordt geacht zowel schril als pathetisch te zijn, gevangen in een liefdeloos huwelijk in een omgeving waar ze dacht dat ze als een van de 'beter' mensen van de gemeenschap beschouwd zou worden; ze is te laat tot het besef gekomen van haar ware rol als fokker van meer Curleys. Lenny vertegenwoordigt de goedgelovige massa die de stem volgt die het hardst spreekt of de meeste beloningen uitdeelt en die niet in staat is zijn eigen aangeboren kracht te onderscheiden, die vernietigd of meedogenloos onderdrukt is. Het voorbeeld van het nazisme en het communisme die levend hun slagtanden ontblootten in Europa, gaf extra gewicht aan de rol van Lenny. Beide hadden getroffen samenlevingen overgenomen met visioenen van een nieuwe dag met beloningen voor de trouwe, meedogenloze verdoemenis voor degenen die hen uitdaagden. Film is geen ontsnapping aan de werkelijkheid, geen stralende toekomst aan de horizon, zoals in Fords versie van The Grapes of Wrath, slechts één klein mannetje dat permanent invalide en alleen is in een samenleving die nauwelijks weet dat hij bestaat.
At another studio perhaps there would have been a happier ending,with all the little people getting together and buying that farm. Capra maybe for that or over at Twentieth Century Fox Shirley Temple could have sung some happy tunes while Bill Robinson danced with Lenny and George in the background Lenny and George being her caretakers until they find her rich relative's ranch in the San Joaquin Valley. Over at Warners perhaps a shootout ending with George killing Curley before collapsing dead with Lenny and Mae free to fall in love. Lewis Milestone directed a realistic drama about the forces that drive us to be either humane or inhuman,whether inside of ourselves or beyond our control. The character of George could have treated the retarded Lenny as a beast of burden to bolster his own image but it's the ranch owner's son Curley who does that to most of the workers except for Charles Bickford who he envies and fears. The character of Mae is meant to be seen as both shrill and pathetic trapped in a loveless marriage in a setting where she thought she would be elevated considered one of "better people" of the community;has come to realize too late her true role as a breeder of more Curley's. Lenny represents the trusting masses who follow whatever voice is loudest or gives the most reward and by not being able to discern his own innate strength mot destroyed or ruthlessly controlled. The example of Nazism and Communism alive and baring fangs in Europe gave added weight to the role of Lenny. Both had taken over stricken societies with visions of a new day with rewards for the faithful brutal remorseless doom for those who challenged them. Film is not escapist fare no bright tomorrow over the horizon as in Ford's version of The Grapes of Wrath,only one little man permanently crippled and alone in a society that barely knows he exists.