Aileen Wuornos groeide op in een financieel en emotioneel verarmd gezin. Later vermoordde ze in koelen bloede zeven mannen (in sommige gevallen heeft ze zich misschien tegen een aanval verdedigd, maar dat blijft onduidelijk). Daarna toonde ze weinig berouw. Ze was intelligent, welbespraakt, en hoewel ze aan het eind van haar leven in de dodencel een waanzinnige waanvoorstelling leek te hebben, was ze aantoonbaar niet krankzinnig: haar kijk op de wereld mag dan verkeerd zijn geweest, maar hij was wel logisch. Het verhaal van haar laatste jaar, in deze film verteld door Nick Broomfield (die eerder een film had gemaakt tijdens haar reis door het Amerikaanse rechtssysteem), is hoogst verontrustend. Wuornos komt niet over als een'monster'. Maar wel als heel menselijk; en toch lijkt ze niet in staat de betekenis van de dood te begrijpen, zelfs niet die van haarzelf in handen van de staat. Het systeem heeft haar slecht behandeld, en ik persoonlijk ben in alle gevallen tegen de doodstraf; en toch is het moeilijk voor te stellen dat iemand in haar positie minder sympathie zou kunnen wekken dan Wuornos. In sommige opzichten is 'Aileen' een lugubere film, die door het raam gluurt van een huis vol pure verschrikking.<br />Broomfields eerdere film draaide om de groteske manier waarop bijna iedereen die bij de zaak betrokken was zijn verhaal aan de media probeerde te verkopen. Maar Broomfield zelf maakt deel uit van die media, en ondanks het feit dat hij het vertrouwen van Wuornos heeft gewonnen, lijkt deze film bijna uit de toon te vallen. Broomfields stijl, die hij voor het eerst toepaste op de Zuid-Afrikaanse blanke racist Eugene Terreblanche, is gebaseerd op het opduiken, de camera aanzetten en mensen zichzelf laten vervloeken. In zijn film van Terreblanche werkte die tactiek, en ontkrachtte hij briljant de alarmerende geruchten over een Afrikaner coup in zijn portret van het zielige onderwerp. Maar in 'Aileen' is het onduidelijk wie Broomfield probeert te vervloeken, en of iemand er baat bij heeft als het verhaal voor de camera wordt gebracht. Op een van de meest huiveringwekkende momenten zien we de afschuwelijke tv-verslaggeving van Wuornos' executie (zie geluidsbit: 'Date with Death'). ), maar op een afstand, door de eigen lens van Broomfield. Maakt dit de film tot een openbaring, of slechts een uitbuiting (en een bijdrage) van onze collectieve en irrationele angst voor dat kleine deel van de mensheid dat om schijnbaar onbenullige redenen moordt? Het zou ons meer waarde geven om te kijken naar de (sociale) seriemoordenaars aan beide kanten van de oorlog in Irak. In plaats daarvan spelen we 'Kijk naar het monster'. 'Aileen' zet je tenminste aan het denken. Maar verwacht niet dat je het begrijpt.
Aileen Wuornos grew up in a financially, and emotionally, deprived family. She later killed seven men in cold blood (she may have been defending herself from attack in some cases, but that remains unclear). She showed little remorse thereafter. She was intelligent, articulate, and although towards the end of her spell on death row appeared wildly deluded, was arguably not insane: her view of the world may have been wrong, but it did make sense. The story of her final year, told in this film by Nick Broomfield (who had made another film earlier during her journey through the U.S. legal system), makes highly disturbing viewing. Wuornos does not come across as a "monster" (the name of a subsequent fictionalised account of her case) but as very human; and yet she seems incapable of comprehending the significance of death, even her own at the hands of the state. The system treated her badly, and I personally oppose the death penalty in all cases; and yet it's hard to imagine how anyone in her position could generate less sympathy than Wuornos does. In some respects, 'Aileen' is a ghoulish film, peeping through the window of a house of pure horror.<br /><br />Broomfield's earlier film centred on the grotesque way almost everyone involved in the case tried to sell their story to the media. But Broomfield himself is part of that media, and notwithstanding the fact that he gained Wuornos' trust, this film seems almost out of it's depth. Broomfield's style, first practised on South African white supremacist Eugene Terreblanche, is based on turning up, turning on the camera and letting people damn themselves. In his film of Terreblanche, the tactic worked, brilliantly deflating alarmist rumours of an Afrikaaner coup in it's portrait of it's pathetic subject. But in 'Aileen', it's unclear who Broomfield is trying to damn, or whether anyone is well served by the putting of the story on camera. In one of the most chilling moments, we see the awful television coverage of Wuornos' execution (sample sound-bite: "Date with Death"), but at one remove, through Broomfield's own lens. Does this make the film an expose, or merely an exploitation of (and contributor to) our collective and irrational fear of that tiny proportion of humanity who kill for apparently no reason? It might do us more value to look at the (socially licensed) serial killers on both sides of the war in Iraq. Instead we play "watch the monster". At least 'Aileen' makes you think. But don't expect to understand.