Dit was een vrij goede film, maar ik vond hem niet zo geweldig als de meeste mensen blijkbaar vonden. Cary Grant was in goede vorm en ik was onder de indruk van Rosalind Russell. Ik had haar eerdere werk niet vaak gezien en zag haar altijd als de moeder-overste in 'The Trouble With Angels'. Ze was heel mooi in deze film en speelde haar rol met de energie die daarvoor nodig was. Maar de hele zaak liet me een beetje koud, en niet om de redenen die door anderen werden genoemd (overdreven dialoog, ongevoelige plotelementen zoals zelfmoord en executie, politiek incorrecte verwijzingen naar zwarten). Interessant genoeg had ik hetzelfde gevoel toen ik Billy Wilders versie met Jack Lemmon en Walter Matheau zag. Nu de cast en de regisseurs van beide films tot mijn favorieten behoren, begrijp ik niet helemaal waarom ik niet zoveel om die films gaf. Ik denk dat ik gewoon niet zoveel om het oorspronkelijke stuk zou hebben gegeven, en alle ontevredenheid komt daaruit voort.
This was a pretty good film, but I did not find it as awesome as apparently most people did. Cary Grant was in fine form, and I was impressed with Rosalind Russell. I haven't seen much of her earlier work, and always thought of her as the Mother Superior in "The Trouble With Angels". She was quite beautiful here, and played her role with the feistiness it required. But the whole thing left me a bit cold, and not for the reasons mentioned by others (overrunning dialog, insensitive plot elements like suicide and execution, politically incorrect references to black folks). Interestingly, I felt the same way when I saw Billy Wilder's version with Jack Lemmon and Walter Matheau. With the cast and directors of both films among my favorites, I'm at a bit of a loss as to why I didn't care all that much for these films. I suppose that I simply wouldn't have cared for the original play, and all dissatisfaction stems from that