Half Moon is een reisfilm met een verschil. Een oudere man, Moma (met veel detail en nuance door Ismail Ghaffari), een beroemd zanger in zijn geboorteland Irak, vertrekt met de bus uit Iran met een gevolg van zijn musici naar zijn vaderland om daar een groot openbaar concert te geven. Met zeven maanden repeteren en zorgvuldig geregelde officiële vergunningen en visa zou er niets mis kunnen gaan, nietwaar? Nou, dit is het grensland tussen de bittere vijanden Iran, Irak en de zeer marginale Koerden, die in wezen een onteigend volk zonder land zijn dat door zowel Turkije als beide landen met minachting wordt bejegend. Deze film illustreert wat er mis kan gaan. De echte rijkdom van Half Moon <0xE2><0x80><0x93> zoals de meeste Iraanse films die hier worden vertoond <0xE2><0x80><0x93> ligt, net als bij de meeste Iraanse films die hier worden vertoond, in de eenvoud van het verhaal en de aandacht voor de details van de strijd van schijnbaar alledaagse activiteiten. Vooral de culturele aspecten zijn fascinerend. Moma's autoriteit als patriarch van de familie is duidelijk; zijn zonen van middelbare leeftijd hebben een hoge dunk van hem en deinzen voor hem terug. Aangezien Iran vrouwen niet toestaat in het openbaar te zingen, is het niet verrassend dat er specifieke problemen zijn om een vrouw bij zo'n culturele onderneming te betrekken.<br />De familie- en sociale dynamiek die in deze kleine juweel van een film worden weergegeven, ademen leven in. Muziek is een universele taal die mensen verbindt, dus als de Iraanse grensbewakers minachting tonen, heeft dat een krachtig effect op het publiek. Mijn schoonouders zijn op dezelfde manier musici van een ontheemd volk (Pontiërs, Grieks-orthodoxen die ooit in Turkije woonden), dus ik kon me goed inleven in het scenario van de film.<br />Het was interessant om te zien hoe technologieën als mobiele telefoons en draadloze laptops deze verder geïsoleerde gemeenschappen binnenkropen. De film zit vol prachtig ingehouden voorstellingen, naturalistische humor en drama. Ik kan hem van harte aanbevelen, en zoals de meeste Iraanse films die ik heb gezien, is het iets waar ik mijn zesjarige zoon mee naartoe zou nemen (als het een bioscoopuitgave was geweest).
Half Moon is a road movie with a difference. An elderly man Moma (portrayed with great range and nuance by Ismail Ghaffari), a celebrity singer in his native Iraqi Kurdistan, sets out by bus from Iran with an entourage of his musician sons to his homeland to perform in a large public concert. With seven months of rehearsals, official permits and visas carefully arranged, nothing could go wrong, right? Well, this is border country between bitter enemies Iran, Iraq and the highly marginalised Kurds who are basically a dispossessed people without a country and held in contempt by both countries as well as Turkey. This film illustrates what can go wrong.<br /><br />While beautifully filmed in some beautifully stark landscapes, the real richness of Half Moon - like most Iranian films screened here - is in the simplicity of the story and the attention to detail to the struggles of seemingly mundane activities. The cultural aspects are especially fascinating. The authority of Moma as the family patriarch is evident; his middle aged sons all hold him in high esteem and cower before him. Not unexpectedly,as Iran does not allow women to sing in public, there are specific issues with involving a woman in such a cultural endeavour.<br /><br />The family and social dynamics depicted breathe life into this little gem of a film. Music is a universal language that binds people, so when contempt is shown by the Iranian border guards, it has a powerful effect on the audience. My in-laws are similarly musicians of a dispossessed people (Pontians, Greek orthodox who once lived in Turkey), so I could relate well to the scenario in the film.<br /><br />It was interesting to see the advancement of technologies such as cell phones and wireless internet laptops creeping into these otherwise isolated communities. The film is full of beautifully understated performances and naturalistic humour and drama. I highly recommend it, and like most Iranian films I have seen, is something I would take my six year old son to see (were it to get a theatrical release).