Mijn gevoelens ten opzichte van Zweedse films kunnen niet warm worden genoemd. De meeste films die in Zweden worden geproduceerd zijn waardeloos. 90% van de beschikbare films worden gemaakt door dezelfde mensen, met dezelfde acteurs, saai en zonder enige waarde als het op originaliteit en stijl aankomt. Daarom ben ik zo blij als ik af en toe een film als deze te zien krijg. Een film die me hoop geeft voor de toekomst.<br />'Kim Nowak badade aldrig i Genesarets sjonnen' is gebaseerd op de roman van Hheenkan Nesser met dezelfde titel. Een heel vreemd boek van de heer Nesser, die meestal min of meer standaard misdaaddrama's schrijft. Het is meer een herinnering uit zijn jeugd, een zonnig verhaal over een idyllische zomer in de jaren zestig die al donker wordt voordat het verhaal is afgelopen.<br />Er is veel wat dit onderscheidt van de meeste andere Zweedse films. Ten eerste zijn de kwaliteit van de producties geweldig. De fotografie is uitstekend, de muziek is net zo goed, de locaties zijn prachtig en de visuele stijl is consistent en doordacht. De regie is ook in handen van regisseur Martin Asphaug, die een vaste hand heeft. Wat ik echter het meest waardeerde was het acteerwerk, van zowel kinder- als volwassenenacteurs. De meeste volwassen acteurs zijn herkenbaar uit tv-series en films, maar ze zijn misschien niet wat je noemt 'Zweedse toppers'. Ik heb die A-lijst van voor mijn gevoel wel honderd teleurstellende films al gezien. De beroemdste acteur hier is waarschijnlijk Jonas Karlsson, die zoals gewoonlijk uitstekend speelt.<br />Aan het eind van de film ga ik in de bioscoop zitten en denk: waarom kunnen er niet meer Zweedse films zijn zoals deze? Het was waarschijnlijk niet zo duur en de acteurs waren niet de beroemdste (hoewel ze goed waren), maar het werkte beter dan de meeste Zweedse films samen. Er is een gevoel voor wat werkt, zowel visueel als verhaaltechnisch. Ik heb de indruk dat de scriptschrijvers en de regisseur allebei wisten wat ze uit deze film wilden halen en dat aan de acteurs hebben weten door te geven. Het gaat niet om enorme budgetten, waar Zweedse filmmakers vaak over klagen. Het gaat erom dat je een goede film maakt en oog hebt voor wat werkt en wat mensen waarderen.<br />Dit is geen spectaculaire film maken, maar wel degelijk en onderhoudend. En in de meeste gevallen is dat genoeg. Ik geef het een 7/10.
My feelings toward Swedish films can not be called warm. Most of the movies produced in Sweden are crap. 90% of the available movies are made by the same people, featuring the same actors, boring and completely without merit when it comes to originality and style. That's why it makes me so happy when, once in a long while, i get to see a movie like this one. A movie that gives me hope for the future.<br /><br />"Kim Nowak badade aldrig i Genesarets sjö" is based on the novel from Håkan Nesser with the same title. A quite odd book from Mr. Nesser who usually writes more or less standard crime-drama. Here though it's more a recollection from his youth, a sunny tale from an idyllic 1960's summer that turns dark before the story ends.<br /><br />There is much to separate this from the mainstream Swedish movie production. First of all the production values are great. The photography is excellent, the music is equally good, the locations are wonderful and the visual style is consistent and thought-through. The directing is also done with a steady hand from director Martin Asphaug. What i appreciated most though was the acting, from both child-actors and adults. Most of the adult actors are recognizable from TV-series and movies but they are not what you would call "Swedish A-list" perhaps. Which is hugely liberating to say the least since i've seen that A-list in what feels like a hundred disappointing movies already. The most famous actor here is probably Jonas Karlsson who, as usual, is excellent.<br /><br />When the movie ends i sit back in the theater and think "why can't more Swedish movies be like this one?". It was probably not that expensive and the actors were not the most famous (although they were good), still it worked better than most Swedish films together. There is a feeling here for what works, both visually and story-wise. It seems to me that the scriptwriters and the director both knew what they wanted out of this movie and managed to relay that to the actors. It's not about huge budgets, which is what Swedish film-makers often complain about not having. Rather it's about solid film-making and an eye for what works and what people appreciate.<br /><br />This is not spectacular film-making, but it's solid and entertaining. And in most cases that's enough. I rate it 7/10.