Ik wilde deze documentaire maar om één reden zien: om mevrouw Holiday het titellied te zien zingen. De extreem trieste, bittere tekst van het lied is legendarisch, maar ik had al jaren gehoord dat mevrouw Holiday er zelf een dramatische, bijna excentrieke interpretatie van had gegeven. Ik was ervan uitgegaan dat als er nog een opname van over was, die in een of andere B-film of nieuwsfilm zat. En de grote verrassing van de documentaire: als we Holiday eindelijk te zien krijgen, is het niet op film, maar live op televisie. Een overgebleven b/w-videoband van een uitzending van de bbc uit 1958 (of 1959) over mevrouw Holiday. Holiday <0xE2><0x80><0x93> beeldschoon, vorstelijk, maar een beetje melancholiek (met het haar strak naar achteren getrokken en in een glinsterende jurk) <0xE2><0x80><0x93> stijlvol 3 minuten lang met pianobegeleiding voordragend van wat de eerste nog bestaande videoband moet zijn die ooit is opgenomen <0xE2><0x80><0x93> en nog geen 5 maanden voor haar dood. Het is alsof twee fenomenen tot één voorstelling zijn samengesmeed: moderne televisietechnologie en een kunstenares die bijna aan het eind van haar eigen leven is.
I only wanted to see this documentary for one reason: to watch Ms. Holiday perform the title song. The song's extremely sad, bitter lyrics are legendary, but I'd heard for years that it had been given something of a dramatic, almost eccentric, interpretation by Ms. Holiday herself. I'd assumed that if there was a surviving recording of it, it was in some B-level motion picture or newsreel. And here's the big surprise of the documentary: when we finally see Holiday, it is not on film, but on live television. A surviving b/w reel-to-reel videotape of a 1958 (or 1959) BBC broadcast shows Ms. Holiday- beautiful, regal, but somewhat melancholy (with hair severely pulled back and in a glittering dress)- stylishly reciting with piano accompaniment for 3 minutes of what must be the earliest surviving videotape ever recorded-- and just a scant 5 months before her death. It's like two phenomena were jelled into one performance: modern television technology and an artist very much at the end of her own life. Blew me out of the water!!