Stel je Albert Finney voor, een van de grote hamsterren van de acteurswereld. Stel je een van de grote hamsterren van de acteurswereld voor die een personage speelt dat de hele film lang dronken is. Als je je dat kunt voorstellen, kun je je ook voorstellen waarom het publiek applaudisseerde toen Albert Finneys personage ten slotte stierf, want dat betekende dat de film waarschijnlijk ook snel voorbij zou zijn.<br />De film, die voorspelbaar en zelfbewust 'arty' was, leek nooit ergens over te gaan, maar leek eerder een middel om Albert Finney (zoals gewoonlijk) te overtroeven. De plot was niet aanwezig en de personages waren stereotype 'vreemdelingen in een vreemd land'.
Imagine Albert Finney, one of the great ham bones of the acting world. Imagine one of the great ham bones of the acting world playing a character who's drunk for the entire length of the movie. If you can imagine this, you can imagine why the audience applauded when Albert Finney's character finally died because it meant that the movie was apt to be over soon as well. <br /><br />Predictable and self-consciously "arty," the movie never seemed to be about anything, but rather seemed to be a vehicle for Albert Finney to overact (as usual). The plot was non-existent and the characters were stereotypical "strangers in a strange land."