Nooit gedacht dat er een film van Mike Leigh zou zijn die ik niet leuk zou vinden. Maar dit is er een. Het probleem met films van Leigh is dat de verhalen voor het grootste deel gewoon gewone mensen zijn in hun gewone leven. En het zijn de personages die je bijna het gevoel geven dat je naar een documentaire kijkt, die ze zo bijzonder maken. Dit verhaal is weer een verhaal zonder veel interessants. Twee huisgenoten die elkaar weer ontmoeten. De helft van de tijd in het echte leven en de andere helft in een soort flashbacks. Maar deze keer is het acteren zo ontzettend overdreven dat het bijna is alsof ik naar een Amerikaanse komedie kijk, met alleen de neplach op de achtergrond. Afgezien van af en toe een lach keek ik tot het einde toe, alsof ik in de stoel bij mijn tandarts zat. Ter wille van Mike Leigh.
Never thought that there could be a Mike Leigh movie that I wouldn't like. But this is one. The thing with Leigh's movies is that the stories are for the biggest part just ordinary people in their ordinary everyday life. And it are the characters that almost make you feel like you are watching a documentary, that make them so special. This story is again a story with nothing much interesting. Two roommates that meet again. Half of the time in real life and the other in sort of flashbacks. But this time the acting is so very much overdone, that it is almost like I'm watching an American comedy, with just the fake laughs in the background missing. Apart from an occasional laugh, I watched it till the end as if I was sitting in the chair at my dentist. Just for old time Mike Leigh's sake.