Ik heb alle drie de versies van 'A Star is Born' in het verleden gezien en vond het heerlijk om dit origineel en de remake uit 1954 na al die jaren weer eens te zien. Wat een voortreffelijke acteerprestaties van Frederic March als Norman Maine, Janet Gaynor als Vicki Lester/Esther Blodgett, en de rest van deze uitstekende cast.<br />Na al die jaren dat ik de film niet had gezien, werd ik getroffen door de uniekheid ervan. Twee aspecten in het bijzonder vallen op. Ten eerste dat het eigenlijk drie films in één zijn, met verschillende verhaallijnen. Ten tweede dat er minstens drie belangrijke boodschappen in zitten. Die laatste zijn zo zorgvuldig in het script verweven en zo goed gespeeld dat de meeste kijkers zich er misschien niet bewust van zijn. Dus het geniale van het script is dat het al die dingen bij elkaar brengt in een zeer aangenaam en kijkbaar verhaal, zonder haken en ogen.<br />De meeste films hebben één verhaal, met de verschillende personages en rollen als onderdeel daarvan. Meestal draait het om de held of heldin, de romance van de twee, of een belangrijke plot van oorlog, misdaad, intrige of avontuur. Maar in dit origineel zien we eerst een verhaal over een jong meisje uit een klein stadje, Esther/Vicki, dat ervan droomt filmster te worden. De openingsscènes zetten de toon voor haar 'ontsnapping' naar Hollywood. De boodschap is dat je risico's moet nemen om je dromen na te jagen (zoals haar grootmoeder haar aanraadt en vertelt over de geschiedenis van haar familie). De volgende scènes laten zien hoe moeilijk het is om in te breken in een film. Ze loopt achter met de huur en vindt allerlei baantjes terwijl ze op zoek is naar een kans. We zien de hopeloosheid en de geringe waarschijnlijkheid dat iemand het in Hollywood zal maken (een op de honderdduizend, zegt de vrouw van het castingbureau tegen haar). Maar we zien ook haar vastberadenheid om het te blijven proberen.<br />Nu begint het tweede verhaal zich te ontvouwen. Alleen, we begrijpen dat het verhaal van de mannelijke hoofdrolspeler (Norman Maine) al vele jaren in Hollywood de ronde doet. Hij heeft zijn hoogtepunt bereikt, en hoewel hij nog steeds aan de top staat, is hij een hoofdpijn en een probleem voor zijn studio geworden vanwege zijn drankgebruik in de afgelopen jaren. Ik weet niet waarom hij kennelijk nooit is getrouwd, maar het is duidelijk dat zijn carrière een obsessie voor hem is geworden. Nu wordt hij een groot publiciteitsprobleem voor de studio.<br />Door een samenloop van omstandigheden ontmoeten deze twee mensen elkaar en begint het derde verhaal. Een diepe liefde bloeit op tussen de twee met hun uiteindelijke huwelijk. Lesters ster stijgt en het eerste verhaal vervaagt als haar droom wordt vervuld en ze een ster is geworden. Het verhaal van de mannelijke hoofdrol en het liefdesverhaal zijn nu nauw (niet grappig bedoeld) met elkaar verweven. Door zijn liefde voor haar en het besef van zijn drankprobleem en zijn aftakeling trekt Maine zich uit de filmwereld terug en stopt met drinken. Na verloop van tijd wordt hij afstandelijk als hij beseft dat hij niet langer wordt herkend. Ten slotte, nadat een boodschappenjongen hem bij de toneelnaam van zijn vrouw ('meneer Lester') heeft aangesproken, knapt hij af en begint weer te drinken.<br />Na nog meer aanvaringen met de politie en een verblijf in een sanatorium om uit te drogen, staat Maine op het punt naar huis terug te keren. Maar een toevallige ontmoeting met de publiciteitsagent van de studio, Matt Libby (uitstekend gespeeld door Lionel Stander), betekent het einde voor Maine. Hij kan de beledigingen van de pr-afdeling over het feit dat hij door zijn vrouw wordt gesteund niet uitstaan, en na een knokpartij stapt hij naar de bar om zijn drankgebruik te hervatten.<br />De volgende scènes laten zien hoe Lester en studiohoofd Oliver Niles (Adolphe Menjou) zich na vier dagen zorgen maken over waar Maine is. Ze krijgen een telefoontje en Lester regelt een rechter om Maine aan haar zorgen toe te vertrouwen. De scène in de rechtszaal is een prachtig voorbeeld van de vernedering van de man, die nu weer nuchter is, naast andere dronkaards staat, van wie velen in de goot wonen, en zich nog meer in verlegenheid gebracht voelt door het feit dat zijn vrouw een beroep op hem doet.<br />Terug in hun villa aan het strand van Californië hebben Lester en Niles Maine naar bed gebracht. Ze denken dat hij slaapt, maar hij hoort hen in de kamer ernaast met elkaar praten. Vanwege haar liefde voor Maine zegt Lester tegen Niles dat ze ontslag neemt bij de film en dat zij en Maine samen weggaan. Maine kan horen hoe Niles er bij Lester op aandringt haar carrière op zijn hoogtepunt niet op te geven. We zien de pijn en de kwelling op zijn gezicht. In Maine hebben we een echt verhaal over een conflict tussen de man, met zijn ego en het feit dat hij niet langer als filmidool wordt vereerd, en zijn diepe liefde voor zijn vrouw, zijn oprechte respect en zijn hoop op haar succes.<br />Ik zal de laatste scènes van Maine en Lester niet beschrijven. Zijn verhaal eindigt met een tragische noot. En het liefdesverhaal eindigt met een droeve noot. De subtiele boodschappen worden duidelijk. Ten eerste, sterrendom, rijkdom en succes kopen geluk niet. Herinner je je die scène op de veranda nog toen Maine tegen Lester zei dat de wereld nu van haar is, terwijl ze uitkijken over de lichtjes van de stad? En dan zegt hij dat hij nooit geluk heeft gevonden als hij succes had. Ten tweede dat trots en ego de liefde kunnen vernietigen als iemand niet in staat is zich nederig op te stellen en boven zijn eigen tekortkomingen uit te stijgen voor zichzelf en die liefde. Zelfs als alcoholist kon Maine het een keer zonder hulp stellen. Maar nu wil hij het niet nog een keer proberen. Ten derde moeten we ons niet laten misleiden door de aantrekkingskracht van Hollywood en het succes dat voornamelijk voortkomt uit nepproducties en pr (d.w.z. de gefingeerde biografie en leugens van de pr-man van de studio aan de pers en het publiek).<br />'Ik zou het niet kunnen.' Onwillekeurig moest ik denken aan de bewondering die zovelen nog steeds koesteren voor de filmsterren en beroemdheden van tegenwoordig. En hoe weinigen van hen echt geluk en liefde lijken te hebben met hun rijkdom en wereldse succes.
I saw all three versions of "A Star is Born" in the past, and enjoyed watching this original and the 1954 remake again after so many years. What superb acting by Frederic March as Norman Maine, Janet Gaynor as Vicki Lester/Esther Blodgett, and all of the rest of this excellent cast. <br /><br />After many years between viewings, I was struck by the uniqueness of this film. Two aspects in particular stand out. First, that it is really three movies in one, with distinct stories. Second, that it has at least three major messages. The latter are so carefully woven into the script  and so well acted out  that most viewers may not be consciously aware of them. So, the genius of the script is in its putting all of this together in a most enjoyable and watchable story, without hitches or glitches.<br /><br />Most movies have a single story, with the different characters and roles as part of it. Usually, they center on the hero or heroine, the romance of the two, or a major plot of war, crime, intrigue or adventure. But, in this original, we see first, a story of a young small-town girl, Esther/Vicki, who dreams of becoming a movie star. The opening scenes set the stage for her "escape" to Hollywood. The message is about taking risks to chase one's dreams (as her grandmother counsels and relates of past family history). <br /><br />The next scenes show her difficulties in trying to break into the movies. She is behind in her rent and finds odd jobs as she looks for a break. We see the hopelessness and little likelihood of someone making it in Hollywood (one in 100,000, the woman at the acting agency tells her). But, we also see her determination to keep trying.<br /><br />Now the second story begins to unfold. Only, we understand that the male lead's story (Norman Maine) has been going on for many years in Hollywood. He has reached his peak, and while still near the top, he has become a headache and problem to his studio because of his drinking the past several years. We don't know why he apparently has never married, but it's clear that his career has been his obsession. Now he is becoming a big publicity problem for the studio. <br /><br />By coincidence, these two people meet, and the third story begins. A deep love blossoms between the two with their ultimate marriage. Lester's star rises and the first story fades as her dream is fulfilled  she has become a star. The male lead's story and the love story are now tightly (no pun intended) intertwined. In his love for her, and awareness of his drinking problem and acting decline, Maine bows out of films and stops drinking. Over time, he becomes distant as he realizes that he is no longer recognized. Finally, after a messenger boy calls him by his wife's stage name ("Mr. Lester"), he snaps and goes back to drinking. <br /><br />After more run-ins with the law and drying out in a sanitarium, Maine is set to return home. But a chance encounter with the studio publicity man, Matt Libby (excellently played by Lionel Stander), spells doom for Maine. He can't stand the PRs insults about being supported by his wife, and after a brawl, he steps up to the bar to resume his drinking. <br /><br />The next scenes show Lester and studio head Oliver Niles (Adolphe Menjou) worrying about where Maine is after four days. They get a call and Lester gets a judge to release Maine to her care. The courtroom scene is a great example of the humiliation of the man, now having sobered up, standing with other drunks, many of whom may live in the gutter, and being further embarrassed by having his wife appeal for him. <br /><br />Back in their California beachfront estate, Lester and Niles have put Maine to bed. They think he is sleeping but he hears them talking in the next room. Because of her love for Maine, Lester tells Niles that she is quitting the movies, and that she and Maine will go away together. Maine can hear Niles urge Lester not to give up her career at its peak. We can see the anguish and torment on his face. In Maine, we have a real story of conflict between the man, with his ego and no longer being revered as a movie idol, and his deep love for his wife and genuine respect and hopes for her success.<br /><br />I won't describe the last scenes  of Maine and Lester. His story ends on a tragic note. And the love story ends on a sad note. The subtle messages become clear. First, stardom, wealth and success don't buy happiness. Remember the veranda scene when Maine tells Lester that she now owns the world as they look out over the city lights below? And then he says that he has never found happiness with success. Second, that pride and ego can destroy love when one person can't humble himself and struggle to rise above his failings for himself and that love. Even as an alcoholic, Maine was able to quit once  with help. But now he doesn't want to try again. Third, we should not be fooled by the allure of Hollywood and success that come mostly from phony build-ups and PR (i.e. the fictitious bio and lies by the studio PR guy to the press and public). <br /><br />I couldn't help but think of the adulation so many still heap on the movie stars and celebrities of today. And, how so few of them seem to have real happiness and love with their wealth and worldly success.