Dat was de vraag die bij me opkwam terwijl ik me door de zoveelste rampzalig belachelijke rampenfilm van SciFi Channel worstelde. Zijn ze van plan om hun eigengemaakte films zo goedkoop te maken, zo dwaas, zo overduidelijk voor de hand liggend in wat door moet gaan voor plot? Ik heb het afgelopen jaar een stuk of zes van die 'SciFi Channel World Premiere Event'-films gezien en elk ervan is op zich al uniek, pijnlijk slecht. Rampenzone: Vulkaan in New York zet slecht echter in een nieuw licht.<br /><br />Ieder cliché van rampenfilmontwikkeling wordt aangewend voorspelbaar, clichématig effect: de held, een potige tunnelgraver, leidt zijn ploeg van ruige maar capabele buitenbeentjes (Local 147 'Sand Hogs' ) in een gewaagde race tegen de vulkaan om New York City te redden van een zekere verbranding door lava. Onderweg komt hij zijn verbitterde ex-vrouw tegen, een doctor aan de USGS die kennelijk jammerlijk onbekend is met de aanwijzingen voor vulkanische activiteit en zich door Mr. Sand Hog moet laten overtuigen dat wat er aan de andere kant van de stad is gebeurd niet echt terrorisme is. Voeg daar nog een paar incompetente onderzoekers van het dhs en de fbi aan toe, een ongelovige burgemeester en zijn sluwe, corrupte hulpsheriff, een vrouwelijke Sand Hog wier vader een legende was onder de Sand Hogs, een voorman die zich al te zeer bewust is van zijn veiligheid, behalve als hij dat niet is, en de onfortuinlijke maar gruwelijke dood van een aantal ondersteunende 'kleurlingen'-figuren, en je hebt het.' Je hebt je standaard rampenfilm, helemaal opgedirkt en je kunt nergens anders heen dan recht de buizen in.<br />Zoals de nieuwe standaard schijnt te zijn, is de vulkaan zelf niet de 'vijand', zoals meestal het geval is in klassieke rampenfilms; nee, de vulkaan is het onfortuinlijke resultaat van een hebzuchtige (lees: kwade) wetenschapper van de 'gekke' overtuiging die een zeven mijl diep gat onder Manhattan in de gesmolten kern van de aarde heeft geboord om de thermische energie op te vangen en miljarden dollars te verdienen. Echt waar. De hebzuchtige, kwaadaardige wetenschapper heeft dit voor elkaar gekregen met de hulp van de locoburgemeester, die de hele stad vol heeft laten smeren om het boren geheim te houden tot de thermische energie kon worden opgeslagen en de daaruit voortvloeiende krachtcentrale kon worden gebruikt om overal ter wereld 'franchises' te openen. O, en maak de hebzuchtige, kwaadaardige wetenschapper en de locoburgemeester maar smerig, stinkend rijk.<br /><br />Als Mr. Sand Hog Dr. USGS er eenmaal van heeft overtuigd dat er zich echt een vulkaan ontwikkelt onder Manhattan, is het aan Lokaal 147 om hem tegen te houden. Natuurlijk. Man, je weet hoe het gaat: de hebzuchtige, kwaadaardige wetenschapper gaat dood, de voorman die de veiligheid moet waarborgen gaat dood, de dakloze gaat dood, de zwarte gaat dood, de latino-pyromane gaat dood in een zuil van lava, de vrouwelijke Zwijnskooi overleeft het en Mr. Zwijnskooi en dr. USGS komen weer bij elkaar en zuigen elkaars gezicht leeg terwijl de aftiteling voorbij rolt.<br />In de jaren vijftig en zestig werden we geconfronteerd met horrorfilms waarin monsters werden gecreëerd naar aanleiding van kernproeven. In de jaren zeventig werden rampenfilms een kunstvorm, waarin de mens <0xE2><0x80><0x93> vaak vergeefs <0xE2><0x80><0x93> vocht tegen de verwoestingen van de natuur: George Kennedy heeft nooit geprobeerd om die aardbeving van 1975 tegen te houden, maar hij heeft de nasleep wel heel, heel goed aangepakt. We zouden rampspoed kunnen zien als het gevolg van de dwaasheid van de mens <0xE2><0x80><0x93> denk bijvoorbeeld aan 'Het torenhoge inferno' <0xE2><0x80><0x93> maar ook als de grillige daden van de natuur. Er is geen morele imperatief in een lawine: het beste waar je van kunt worden beschuldigd is dat je krijgt wat je toekomt omdat je op de verkeerde plek was, tegen de instructies in.<br />In deze moderne rampenfilms worden we getrakteerd op scenario's waarin huis-tuin-en-keuken ongedierte (bijen, vleermuizen, sprinkhanen en dergelijke) monsters worden die zijn geschapen door genetische manipulatie of het dumpen van giftig afval, of dat de planeet zelf in opstand komt tegen zijn slachtofferschap door de mensheid, en dan met name de kerels van de Hebzuchtige Kwaadaardige Wetenschapper en hun investeerders. Dat het ministerie van Binnenlandse Veiligheid in dit verhaal zo'n prominente rol speelt, wijst volgens mij op het angstniveau dat vlak onder de oppervlakte van het Amerikaanse bewustzijn ligt. Misschien kunnen we ons troosten met de gedachte dat we enige controle over het terrorisme kunnen uitoefenen als we geconfronteerd worden met de torenhoge realiteit van vulkanische activiteit. Hoe hulpeloos kan iemand zijn als hij oog in oog staat met een vulkaan? In plaats daarvan, terwijl de FBI en Binnenlandse Veiligheid als gekken rondrennen op zoek naar boeman 'terroristen', nemen wetenschap en tunnelwerkers de natuur over en beheersen ze die. Je vraagt je af of dit de moraal van het verhaal was: terroristen, we kunnen ze niet te pakken krijgen. Je betwijfelt of zo'n 'lesje' hier de bedoeling is, want er lijkt maar heel weinig in deze tv-film goed uitgedacht te zijn. De clichés maken overuren, de special effects niet, en jij en je liefje kunnen de plotlijn bijna met zekerheid projecteren. Er zijn geen verrassingen in Disaster Zone: Vulkaan in New York, behalve misschien je eigen verbazing over je bereidheid om twee uur van je leven te verspillen aan zulke troep. Geen slechte manier om op een bitterkoude zaterdagavond twee uur te verkwisten, maar dat zijn twee uur van je leven die je nooit meer terugkrijgt. Als je die film moet zien, nodig dan wat vrienden uit en maak er een feestje van.
Such was the question occurring to me as I struggled through yet another disastrously ridiculous SciFi Channel disaster movie. Do they intend for their homegrown movies to be so cheap, so silly, so patently obvious in what passes for plot? I have watched half a dozen of these "SciFi Channel World Premiere Event" movies in the past year and each is uniquely, achingly bad in its own right. Disaster Zone: Volcano in New York, however, brings bad into a new light.<br /><br />Every hackneyed device of disaster movie development is employed to predictable, hackneyed affect: the hero, a burly tunnel digger, leads his crew of rough-but-capable misfits (Local 147 "Sand Hogs") in a daring race against the volcano to save New York City from certain incineration by lava. Along the way, he encounters his bitter ex-wife, a USGS PhD who, apparently, is woefully unfamiliar with the indications of volcanic activity and must be convinced by Mr. Sand Hog that what has been happening across the city is not actually terrorism. Throw in some incompetent DHS and FBI investigators; an incredulous mayor and his scheming, corrupt deputy; a female Sand Hog whose daddy was a legend among Sand Hogs; a foreman who is overly safety-conscious, except when he's not; and the unfortunate but gruesome deaths of several supporting "color" characters and you've got your standard disaster movie fare, all dressed up with nowhere to go except straight down the tubes.<br /><br />As seems to be the new standard, the volcano is not itself the "enemy," typically the case in classic disaster movies; no, the volcano is the unfortunate result spawned by a greedy (read: evil) scientist of the "mad" persuasion who has drilled a 7-mile deep hole beneath Manhattan into the Earth's molten core so as to capture the thermal energy and make bazillions of dollars. Really. Greedy, Evil Scientist guy has been able to pull this off with the help of the Deputy Mayor, who has greased palms all over the city in order to keep the drilling secret until such time as the thermal energy could be captured and the resulting power plant used to "open franchises" the world over. Oh, and make Greedy, Evil Scientist guy and Deputy Mayor filthy, stinking rich.<br /><br />Once Mr. Sand Hog has convinced Dr. USGS that there really is a volcano developing beneath Manhattan, it is up to Local 147 to stop it. Of course. With just 5 guys, two of whom die in the process. C'mon, you know how this goes: the greedy, evil scientist guy dies, the safety-waffling foreman dies, the homeless guy dies, the black guy dies, the Hispanic pyromaniac dies in a column of lava, the female Sand Hog survives and Mr. Sand Hog and Dr. USGS get back together and suck face as the credits roll.<br /><br />In the 50s and 60s, we were subjected to horror movies populated with monsters created from nuclear testing. In the 70s, disaster movies became an art form, with man struggling - often in futility - against the ravages of nature: no way did George Kennedy try to stop that 1975 earthquake, but he sure managed the aftermath really, really well. We would see disaster as the result of man's folly - think "The Towering Inferno" for example - but also as the quirky acts of nature they are. There is no moral imperative in an avalanche: the best one could be accused of is getting what's coming to them for being in the wrong place, against instructions.<br /><br />In these modern disaster movies, we are treated to scenarios in which garden variety pests (bees, bats, locusts and the like) become monsters created out of genetic engineering or toxic waste dumping, or the very planet itself rebels against its victimization at the hands of mankind, specifically, Greedy Evil Scientist guys and their investors. That the Department of Homeland Security plays so prominently in this story is, I think, indicative of the scare level living just below the surface of the American consciousness. Perhaps we can console ourselves with thinking that we can have some control over terrorism when faced with the towering realities of volcanic activity. How much more helpless can a person be than in the face of a volcano? Instead, as the FBI and DHS chase their tails around looking for bogeyman "terrorists," science and tunnel workers overtake and control nature. One wonders if the SciFi Channel folks intended for this to be the moral of the story: terrorists, we can't catch 'em but, boy howdy, we can put a hurt on a natural disaster! One doubts that such a "lesson" is the purpose here, as it seems very little in this TV movie is planned out that well. The clichés are working overtime, the special effects aren't, and you and your sweetie can project the plot line almost to a certainty. There are no surprises in Disaster Zone: Volcano in New York, except perhaps your own surprise at your willingness to waste two hours of your life on such dreck. Not a bad way to snozzle away two hours on a bitterly cold Saturday night, but those are two hours of your life you will never get back. If you must watch this movie, invite some friends over and make it a party.