Ik heb zijn latere films gezien en bewonderd, waaronder Hana Bi en Dolls, maar ik wist niet goed wat ik moest verwachten toen ik de dvd-versie hiervan kreeg. Zoals je van Takeshi Kitano kunt verwachten, is het zowel fascinerend als om gek van te worden, altijd balancerend op het slappe koord met genialiteit aan de ene kant en hopeloze pretentie aan de andere.<br />Het is zo moeilijk om door te dringen in een film als deze <0xE2><0x80><0x93> hij is traag, maar zorgvuldig ingestudeerd, met een eigenaardig montagepatroon. Scènes worden een paar seconden langer aangehouden dan de meeste regisseurs zouden doen, zodat de personages wezenloos naar de nasleep van een actie staren. Gebeurtenissen voltrekken zich zonder enige waarschuwing of duidelijke reden. Characters zijn meestal blanco <0xE2><0x80><0x93> het zijn omhulsels van mensen, of gewoon lege psychopaten, dat is moeilijk te zeggen. De climax wordt zijdelings getoond, van een afstand, we kunnen alleen afleiden wat er later gebeurt.<br />Dus, om het zacht uit te drukken, dit is niet de gemiddelde gangsterfilm. In sommige opzichten heeft hij onder het verstrijken van de tijd geleden <0xE2><0x80><0x93> we worden nu verwend met zulke complexe beschrijvingen van gangsters als in de Soprano's, we vinden het moeilijk om Kitano's bijna nobele beschrijving te accepteren van wat in werkelijkheid brute, egoïstische psychopaten zijn. Misschien is het Japanse concept van mensen die worden meegesleurd door de getijden van het leven, in plaats van acteurs in onze eigen lotsbestemming, het echte thema van deze en zijn andere films. Maar is dat het excuus voor het feit dat de held een gevoelloze moordenaar is? We voelen mee met zijn steeds verder verrotte ziel, in plaats van mee te voelen met zijn slachtoffers.<br />Of je nu van hem houdt of hem haat, Kitano is een van de interessantste filmmakers ter wereld, en Sonatine is een van zijn beste <0xE2><0x80><0x93> verwacht alleen niet dat je je aan het eind van de film verbaasd achter je oren zult krabben.
I've seen and admired his later movies, including Hana Bi and Dolls, but i wasn't quite sure what to expect when i got the DVD version of this. As you expect with Takeshi Kitano, its both mesmerizing and infuriating, always teetering on a tightrope with brilliance on one side and hopeless pretentiousness on the other.<br /><br />Its so difficult to penetrate a movie like this - it is slow, but carefully paced, with a peculiar editing pattern. Scenes are held for a few seconds more than most directors would hold, catching characters staring blankly at the aftermath of an action. Events occur with little or no warning or apparent reason. Characters are mostly blanks - either husks of men, or just empty psychopaths, its hard to say. The climax is shown obliquely, from a distance, we can only infer what is happening later.<br /><br />So, to put it mildly, this is not your average gangster movie. In some ways, it has suffered with the passage of time - we are now spoiled with such complex portrayals of gangsters such as in the Sopranos, we find it hard to accept Kitano's almost noble portrayal of what are in reality brutal, selfish sociopaths. Perhaps its the Japanese concept of people being pulled along by the tides of life, rather than actors in our own destinies that is the real theme of this and his other movies. But is this the excuse for the hero being a callous killer? We find ourselves sympathizing with his increasingly rotten soul, rather than empathizing with his victims.<br /><br />Love him or hate him, Kitano is one of the most interesting film makers in the world today, and Sonatine is one of his best - just expect to be scratching your head in puzzlement at the end.