Wat is er aan de hand met het personage van Laurence Olivier? De film begint en hij is verliefd op zijn nieuwe vrouw (Ann Harding) en hij is heel charmant. Maar een paar minuten later is hij humeurig, onvoorspelbaar en een hufter! Hoewel het idee dat hij zijn vrouw en zijn werk niet waardeert en dat zijn baan hem in de steek laat goed is, komt hij gewoon te egoïstisch en emotioneel wispelturig over en je kunt niet begrijpen hoe een vrouw van zo'n sukkel kan houden. Let wel, ik denk niet dat het echt zijn schuld is, maar het script stond geen langzame en logische voortgang van zijn humeurigheid toe. Als ze scheiden, is dat omdat Oliver 'een eigen plek wil waar ik kan werken' <0xE2><0x80><0x93> zonder dat een vrouw of kind hem voor de voeten loopt! Aardige vent, hè? Achteraf gezien denk ik dat de film misschien beter was geweest als Olivier aardiger was geweest <0xE2><0x80><0x93> in elk geval tot het dieptepunt van zijn carrière.<br />Nu is de tijd verstreken. Harding is hertrouwd <0xE2><0x80><0x93> deze keer met een oprecht aardige man. Maar zes jaar later ontmoet ze in Zwitserland Olivier en hij doet zijn uiterste best om haar terug te winnen, ondanks het verleden. Gezien het feit dat zijn kind nu gelukkig is en de andere man alleen als haar vader kent en de ex-vrouw gelukkig lijkt, kun je terecht aannemen dat Oliviers personage nog steeds een zeer egoïstische en verachtelijke man is. Hoe Harding of wie dan ook voor hem zou kunnen vallen of zelfs maar weer met hem zou kunnen praten, tartte het gezonde verstand en maakte de film voor mij moeilijk. Dat Harding Olivier de kans gaf om haar terug te winnen door hem wijn te laten drinken en haar te laten dineren op de boot terug naar de Verenigde Staten, maakte haar in mijn ogen ook een beetje verachtelijk.<br />Ik denk dat de film had kunnen werken als Harding NIET een nieuw leven had opgebouwd met een nieuwe echtgenoot. Per slot van rekening verdiende de nieuwe echtgenoot het niet om gekwetst te worden. Ten tweede hadden ze Olivier een echte transformatie moeten laten ondergaan tot een echt fatsoenlijke vent <0xE2><0x80><0x93> niet dezelfde oude man die wat milder is geworden omdat hij nu een succesvol schrijver is. Al met al ziet de film er goed uit en heeft hij goede productiewaarden. Maar ik vind het moeilijk om na te denken over een film uit die tijd met zulke kronkelige personages en waarden. Harding leek per slot van rekening nogal vastbesloten om haar nieuwe echtgenoot te kwetsen en terug te gaan naar Olivier lukte waarschijnlijk pas op het allerlaatste moment. In feite had zo'n film niet gemaakt kunnen worden nadat de productiecode in 1934 was versterkt, aangezien het gedrag van de personages in de film de nieuwe normen van de filmindustrie zou hebben geschonden. Noem me ouderwets, maar in dit specifieke geval verlangde ik naar de postcodewaarden.
What's up with Laurence Olivier's character? The film begins and he's in love with his new wife (Ann Harding) and he is very charming. However, just a few minutes later, he's moody, unpredictable and a jerk! While the idea of his not appreciating his wife and his job getting him down is good, he just comes off as too selfish and emotionally volatile and you can't understand how ANY woman could love such an oaf. I don't think it's really his fault, mind you, but the script that allowed for no slow and logical progression of his moodiness. When they divorce, it is because Oliver "wants a place of my own where I can work"--without a wife or child getting in his way! Nice guy, huh? In hindsight, I think the film might have been better if they'd had Olivier be nicer--at least until his career has truly hit bottom.<br /><br />Now time has passed. Harding has remarried--this time to a genuinely nice guy. However, six years later, she meets up with Olivier while in Switzerland and he tries very hard to win her back despite the past. Considering that his child now is happy and only knows the other man as her father and the ex-wife seems happy, you can correctly assume that Olivier's character STILL is a very selfish and despicable man. How Harding or anyone could fall for him or even talk with him again defies common sense and made the movie tough going for me. Harding allowing Olivier the chance to win her back by letting him wine and dine her on the boat voyage back to the States made her a bit despicable in my eyes as well.<br /><br />I think the movie COULD have worked had Harding NOT created a new life with a new husband. After all, the new husband didn't deserve to be hurt. Secondly, they should have shown Olivier undergo a genuine transformation into a truly decent guy--not the same old guy who has mellowed some because he's now a successful writer.<br /><br />Overall, the film looks good and has good production values. However, I have a hard time thinking about any film of the time with such convoluted characters and values. After all, Harding DID seem quite wiling to hurt her new husband and going back to Olivier only possibly fell through at the very last minute. In fact, such a film could not have been made after the Production Code was strengthened in 1934, as the behaviors of the characters in the film would have violated the new standards of the film industry. Call me old fashioned, but in this particular case, I longed for the post-code values.