In wat bijna een stereotype is van haar volwassen publieke persoonlijkheid, geeft Joan Crawford een van haar meest effectieve optredens in 'Harriet Craig', een rol die ze tot haar pensionering heeft gespeeld. De rol wordt gespeeld door Harriet, een vrouw die het huwelijk als een zakelijke overeenkomst beschouwt en haar huis met de efficiëntie van een kantoor runt. In Harriets wereld is geen plaats voor rommel, wanorde, warmte, comfort of gezelligheid. Kleerhangers van ijzerdraad waren zeker ook verboten. Kamers worden gebalsemd voor de zeldzame gast die haar wereld binnendringt. Bloemen zijn een uitdrukking van onuitgenodigde inbreuk op haar sfeer. Meubels worden gezien, maar niet gebruikt. Harriet is de ultieme controlfreak. Om een onverklaarbare en misschien onbegrijpelijke reden is de arme Wendell Corey met Harriet getrouwd, en het echtpaar woont in het huis van zijn voorouders, dat Harriet kennelijk opnieuw heeft ingericht om elk spoor van gezelligheid uit te wissen. Tot het huishoudelijke personeel behoren een moederlijke huishoudster, die al sinds Corey's jeugd voor hem zorgt, een schichtige, warhoofdige dienstmeid, en een ongetrouwde, verarmde nicht van Harriet, die zich gedraagt als een onbetaalde bediende. Hoewel Harriet alle drie op subtiele en openlijke wijze koeioneert, slaagt de huishoudster erin haar zelfrespect te behouden, terwijl de dienstmeid instort en de nicht zich overgeeft. Corey, de ongelukkige echtgenoot, bezwijkt ook onder de aanmatigende persoonlijkheid van zijn vrouw, tot Harriet over de schreef gaat en zijn carrière probeert te manipuleren. Corey en de rest van de cast, met name Lucille Watson, spelen voortreffelijk onder leiding van Vincent Sherman. 'Harriet Craig', gebaseerd op een winnend stuk van de Pulitzer Prize, is Crawfords show. De wilskrachtige Harriet, die alles en iedereen naar haar hand probeert te zetten om haar eigen doelen te bereiken, is een onsympathiek personage, en Crawford was op dat punt in haar carrière dapper genoeg om zo'n rol op zich te nemen. Het publiek sympathiseert in elk geval met haar slachtoffers, en haar uiteindelijke lot zou waarschijnlijk bij niemand een traan laten. Tot de publicatie van 'Mammie Lieveling' heeft Crawfords voorstelling misschien meer lof geoogst dan nu, nu het kan worden gezien als een zeldzame blik in het huis van de Crawfords buiten het scherm.
In what is almost a stereotype of her mature public persona, Joan Crawford gives one of her most effective late-career performances in "Harriet Craig." With echoes of "Mommie Dearest" reverberating behind the role, Crawford inhabits Harriet, a woman who perceives marriage as a business deal and runs her home with the efficiency of an office. In Harriet's world, there is no room for clutter, disarray, warmth, comfort, or conviviality. Certainly wire coat hangers were verboten as well. Rooms are embalmed for the rare guest who invades her world. Flowers are an expression of uninvited intrusion into her sphere. Furniture is to be seen, but not used. Harriet is the ultimate control freak.<br /><br />For an unexplained and perhaps incomprehensible reason, poor Wendell Corey has married Harriet, and the couple lives in his ancestral home, which Harriet has evidently redecorated to eliminate any vestige of coziness. The household staff includes a matronly housekeeper, who has cared for Corey since his youth; a skittish, scatterbrained maid; and an unmarried, impoverished cousin of Harriet, who acts like an unpaid servant. Although Harriet bullies all three in both subtle and overt ways, the housekeeper manages to retain her self-respect, while the maid crumbles and the cousin surrenders. Corey, the hapless husband, also buckles under his wife's overbearing personality, until Harriet oversteps the line and tries to manipulate his career.<br /><br />While Corey and the cast, particularly Lucille Watson, perform ably under Vincent Sherman's direction, "Harriet Craig," which was based on a Pulitzer Prize winning play, is Crawford's show. The strong-willed Harriet, who tries to bend everyone and everything to achieve her own ends, is an unlikable character, and Crawford was brave to tackle such a role at that point in her career. Audiences certainly sympathize with her victims, and her ultimate fate would be unlikely to elicit a tear from anyone. Until the publication of "Mommie Dearest," Crawford's performance perhaps elicited more praise than now, when it can be perceived as a rare glimpse into the off-screen Crawford household.