Deze film neemt de smeulende talenten van Joan Crawford en laat ze het scherm in brand steken, vlak voor je ogen... Ze is uiterst overtuigend als een tamelijk gestoorde 'bezeten' minnares, aan stukken gescheurd door een afgrijselijke storing. Het laagste van het laagste, en niet veel van het hoogste...<br />Mildred Pierce heeft het sjabloon neergelegd; Bezeten vult het sjabloon en maakt het zich eigen. Waar ik persoonlijk van hou is het 'Hollywood-gothic'-aspect, de sfeer die ervan uitgaat: elk beeld is erdoor doordrenkt, elk moment wordt erdoor omhelsd. Zo'n film die je met open mond bekijkt en tegen jezelf fluistert: 'Christus, de esthetiek... is de wereld ooit echt zo geweest?' Blijkbaar wel.<br />O, en voor de goede orde: het was een betere wereld.
This movie takes the smoldering talents of Joan Crawford and lets them burn the screen down, right before your eyes...she's utterly convincing as a fairly demented "possessed" lover, torn to pieces by hideous dysfunction. The lowest of lows, and not many highs...<br /><br />Mildred Pierce laid the template down; Possessed fills the template and makes it its own. What I personally love is the "Hollywood Gothic" aspect, the redolence of that: every frame is steeped in it, every moment is cradled in its embrace. One of those movies that you watch, mouth agape, and whisper to yourself, "Christ, the aesthetics...was the world ever really like that?" Apparently so. <br /><br />Oh, and for the record - it was a better world.