Swimming Pool is een prachtig in elkaar gezette en knap uitgevoerde kleine film die heel wat meer weet dan hij in eerste instantie laat blijken. Het is een film over perspectief, over hoe we een tekst voorgeschoteld krijgen, hoe personages in de tekst de wereld om hen heen zien en hoe de wereld om hen heen herschapen kan worden en op bepaalde manieren gemanipuleerd kan worden <0xE2><0x80><0x93> want het is een langzaam opbrandende, opwindende en vrij sexy filtering van een werkelijkheid door het sub-geweten van de hoofdpersoon. De film gaat over schrijvers, creatieve schrijvers en creatieve geesten en waar ze heen gaan als ze een nieuw idee of verhaal nodig hebben. In _Swimming Pool_ creëert schrijver/regisseur Fran<0xC3><0xA7>ois Ozon een fysieke ruimte voor deze aanwijzing in deze hachelijke situatie, maar hij speelt met ons en met deze locatie om ons iets heel bijzonders te geven.<br />De hoofdpersoon is Sarah Morton (Rampling), een succesvol auteur in het genre van misdaad- en rechercheromans die moeite heeft met het bedenken van een idee voor haar volgende roman. Om haar hoofd leeg te maken en inspiratie op te doen, wordt ze naar Zuid-Frankrijk overgebracht in de vorm van het grote, afgelegen vakantiehuis van John Bosload (Dance). Maar er is een kink in de kabel, en dat is dat Johns jonge, snelle en losbandige dochter Julie (Sagnier) er nogal vaak komt en daardoor wrijving, onenigheid en algemene onenigheid veroorzaakt. Als we voor het eerst kennismaken met wat later een enorm succesvol auteur blijkt te zijn met veel adorerende fans en tal van succesvolle boeken, heeft het personage een opzettelijke anticlimax. Ze bevindt zich in een zeer publieke en zeer bekende omgeving in een ondergrondse trein, maar ze meed de aandacht en wees de beweringen van een passagier af dat ze de succesvolle auteur is van wie ze wordt beschuldigd. Ik neem aan dat dit het publiek een mening ingeeft over een zekere aura van eenzaamheid of een 'wil' om van de meeste mensen in Ramplings personage afgesneden te zijn, en aangezien de film over de wens om op een van die mensen te zijn gaat, is dat ook zo.' Het stelt ons in staat ons met Sarah te identificeren voor haar reis naar Frankrijk. Het stelt ons ook in staat de veranderingen te identificeren die ze doormaakt als ze tegenover haar tegenpool in Julie komt te staan, en hoe gedwongen interactie met dit 'type' persoon een confrontatie met typische gevoelens en emoties afdwingt.<br />In het begin wordt Londen gefotografeerd op de manier die je van een Fransman zou kunnen verwachten, met opnamen van de Big Ben, de London Eye en de parlementsgebouwen, maar ik denk dat het integreren van deze dingen meer te maken heeft met het gevoel van het vertrouwde, van het alledaagse en uiteindelijk van het wereldse. Dit is in strijd met de manier waarop Ozon Frankrijk neerzet, als een heerlijk warm, kalm en kleurrijk stukje land waar Sarah haar tijd zal doorbrengen. Maar de sprong is ook nu weer groot genoeg in de zin dat deze nieuwe en vreemde plek waar Sarah zich bevindt niet alleen haar fysieke rustplaats is, maar ook een enclave in haar geest, een plek waar ideeën en fantasieën zich mogen ontvouwen en uitleven. Het karakter van Julie gedraagt zich als een interessant maar o zo essentieel stuk tekst. De film doet zich voor als een strijd tussen jong en oud, tussen traditie en 'nieuwe golf'. of een andere hedendaagse term die je misschien op Julie zou willen toepassen. Eentje is veel jonger, energieker en geniet erg van gezelschap, vooral van het mannelijke soort en vooral van één enkele avond. Sarah kan alleen maar toekijken met een gemengd, maar heel goed via Rampling weergegeven gevoel van verwarring, wanhoop en walging.<br />Op Sarahs 'blik' in de film, iets waar Ozon speciaal op let wanneer Julie zich bezighoudt met wat haar maakt tot wat ze is. In het begin is er een moment waarop Julie naakt zwemt, maar de film geeft geen reactie ten gunste van Sarah, waardoor de aandacht niet wordt afgeleid. Later, als ze de liefde bedrijft met een van de weinige willekeurige mannen die ze tijdens haar avondjes uit tegenkomt, kan Sarah het niet aan, maar raakt ze wel geïnteresseerd en observeert ze in dezelfde compositie voordat het nog later is. Er is zelfs een reactie van Sarah, tijdens een andere seksuele handeling in het zwembad van het huis, waaruit de titel voortkomt. De gebeurtenissen zouden twee implicaties kunnen hebben, maar als ze in details zou treden, zou dat het stuk bederven. Onnodig te zeggen dat het misschien een kennismaking met je eigen identiteit is, maar daarnaast een soort perverse escalatie als Sarah haar gedachten de vrije loop laat en zich fantasieën voorstelt terwijl haar writer's block wordt weggenomen. De film gaat over in een laatste akte die me echt verraste, vooral door de manier waarop hij zich vertakt tot een moordcomplot, iets wat Sarah zelf met zoveel succes heeft geschreven, alleen zien we de dingen deze keer niet vanuit het standpunt van een rechercheur. Swimming Pool is heel welbespraakt in zijn benadering, die ons een ietwat sombere voorsprong geeft en hen een odyssee laat ondergaan die misschien niet helemaal de werkelijkheid is zoals wij die kennen, maar die zich vrijwel zeker op een ander niveau afspeelt, psychologisch of anderszins.
Swimming Pool is a wonderfully put together and cleverly executed little film that knows a Hell of a lot more than it initially lets on. It's a film all about perspective; about how we are presented with a text, how characters within the text see the world around them and how the world around them can be re-formed and manipulated in certain ways  it's a slow-burning, thrilling and quite sexy filtering of a reality through a protagonist's sub-conscience. The film is about authors, creative writers and creative minds and the place they go when in need of a new idea or story. In Swimming Pool, writer/director François Ozon creates a physical space for this lead in this predicament, but plays with us and this location to give us something quite special.<br /><br />The lead is Sarah Morton (Rampling), a successful author in the crime/detective genre who is having trouble coming up with an idea for her next novel. In order to clear her head and gain inspiration, she is transported to the South of France in the form of boss John Bosload's (Dance) large and secluded holiday home. But there's a hitch, and that is that John's young, fast and loose daughter named Julie (Sagnier) frequents it rather often thus causing friction, disagreement and general strife.<br /><br />When we first meet what we later find out to be a hugely successful author with many adoring fans and numerously successful books, there is a deliberately anti-climatic sense about the character. She inhabits a very public and very familiar setting in an underground tube train, but shuns attention and dismisses claims from one passenger she is the successful author she is accused of being. I suppose this inserts an opinion into the audience of a certain aura of loneliness or a 'want' to be cut off from most people in Rampling's character, and, given the film is about the want to be on one's own as they collect their thoughts; enables us to identify with Sarah before her trip to France. It also allows us to identify the changes she goes through when put up against her opposite in Julie, and how forced interaction with this 'type' of person forces a confrontation with typical feelings and emotions.<br /><br />Initially, London is shot in the manner you might expect from a Frenchman, what with shots of Big Ben, the London Eye and the Houses of Parliment but I think the inclusion of these things is more about getting across the sense of the familiar; of the everyday and, ultimately, of the mundane. This is clashed with the manner in which Ozon shoots France, as this wonderfully warm, calm and colourful rural patch of land in which Sarah will spend her time. But the jump, again, is substantial enough in the sense this new and strange place Sarah is inhabiting is not only her physical place of rest but acts as an enclave within her mind; a place in which ideas and fantasies are allowed to cook up and play out. The character of Julie acts as an interesting but ever so-vital piece to the text. The film feigns as if it is a battle of young vs. old; of tradition vs. 'new wave' or any other such contemporary term you might like to apply to Julie. One is a lot younger, more energetic and very much enjoys company, specifically of the male variety and specifically for the length of a single evening. Sarah can only look on in a very mixed, but very well put across via Rampling, sense of confusion, despair and disgust.<br /><br />Onto Sarah's 'look' in the film, something Ozon pays specific attention to when Julie is engaging in what makes her what she is. There is a point, early on, in which Julie swims naked but the film does not offer a reaction shot on Sarah's behalf thus defusing any gaze. Later on, when she makes love to one of a few random men she finds during her nights out, Sarah cannot hep but become interested and observes in the same composition before later still, there actually is a reaction shot from Sarah, during another sex act in the house's swimming pool from which the title derives. The events could have two implications, but going into specifics would spoil the piece. Needless to say, it may be a coming to terms with one's identity but additionally a sort of perverted escalation as Sarah lets loose her mind and envisages fantasies as her writer's block is lifted.<br /><br />The film progresses into a final act that genuinely caught me unawares, specifically due to the way in which it branched out into a murder plot, something that Sarah herself is used to writing so successfully, only this time we do not see things play out from a detective's point of view. Swimming Pool is very articulate in its approach, giving us this somewhat downbeat lead and having them undergo an odyssey that might not quite be reality as we know it but almost certainly plays out on some level, psychological or physical otherwise.