De film begint als een komedie, met de negenjarige Natalie Wood die een kwartier lang de mannen lastigvalt die de nieuwe televisie van het gezin komen aansluiten, maar het wordt al snel somber.<br />Joan, de middelste zus, is ontzettend jaloers op de oudere zus, Gail, en ze valt op Gails knappe vriend. Ze flirt openlijk en schandalig met hem zodra ze de kans krijgt, en op Gails achttiende verjaardag gaat ze zelfs zo ver dat ze hem haar blote schouder laat zien! Jane Wyatt, de moeder van de meisjes, zegt tegen de vader: 'Joan gedraagt zich afschuwelijk. Ik moet er met haar over praten', en ze berispt haar dochter om haar weerzinwekkende gedrag, maar als je niet goed luistert, denk je dat ze loog. Ze praat over het weer of de laatste mode, want ik heb nog nooit iemand zo kalm en beleefd berispt horen worden.<br />Per ongeluk is Joan erachter gekomen dat Gail is geadopteerd, en in een vlaag van jaloezie en woede over het feit dat ze op het feest een standje heeft gekregen, flapt ze het eruit.<br />Nu zou je een soort reactie van Gail verwachten <0xE2><0x80><0x93> een klap in Joans gezicht, een uitroep van 'Nee! Dat kan niet waar zijn!', flauwvallen, huilen, kwaad worden, ALLES <0xE2><0x80><0x93> maar het enige wat we krijgen is een wezenloze blik en dan draaft Gail naar bed, en de ouders staan daar maar. Intussen is Natalie Wood bijna helemaal uit het verhaal verdwenen, en als we haar eindelijk weer zien, is ze niet meer dat kletserige, grappige kreng, maar bedachtzaam en in stilte bezorgd over de gemoedstoestand van haar zus. Aardig, maar niet echt. Joan benijdt Gail niet langer om haar knappe uiterlijk of haar vriendje, maar respecteert haar en wordt haar beschermer, en opnieuw krijgen we een personage dat een ongelooflijke ommezwaai van 180 graden maakt. En de ouders? Die zeggen alleen maar tegen elkaar: 'Het komt wel goed. Ze komt er wel overheen.' Gail vraagt naar haar biologische ouders en krijgt meteen alle informatie over hen, zomaar, en binnen een paar dagen heeft ze een afspraak gemaakt met de moeder. Geen juridische rompslomp, geen gesloten dossiers om zich zorgen over te maken, geen beperkingen op het gebied van privacy, geen enkele belemmering.<br />Is dit het echte leven? Ik denk het niet, zelfs niet in 1950. Mensen hebben altijd emoties gehad, maar dat zou je nooit zeggen aan de robotachtige vertolking van Ann Blythe. Ze lijdt in stilte onder het schokkende nieuws van haar adoptie, tot ze op een avond, na een akelige (naar haar maatstaven) ontmoeting met haar biologische moeder, laat thuiskomt en haar vader vraagt: 'Weet je wat je moeder heeft doorgemaakt?' en ze snauwt terug: 'Ik ben net bij mijn moeder geweest. Het gaat goed met haar.' Op dat moment slaat papa de b... ik bedoel Gail... in het gezicht en ik sta op en roep: 'Bravo! Die b... ik bedoel Gail... heeft dat al een hele tijd zien aankomen!' De conclusie is dat het te lang duurt om bij de hoofdzaak te komen, en als het er eenmaal is, gaat het nergens heen, en het duurt lang om helemaal niets te zeggen. De personages waren eendimensionaal, ongeëmotioneerd en uiteindelijk te verwaand om me iets om hen te laten geven of sympathie te willen opvatten voor hun benarde situatie.
The movies starts off like a comedy, with 9-yr-old Natalie Wood spending 15 minutes pestering the men who come to hook up the family's new television set, but things soon turn somber.<br /><br />Joan, the middle sister, is extremely jealous of the older sister, Gail, and has the hots for Gail's handsome boyfriend. She flirts openly and outrageously with him every chance she gets, and at Gail's 18th birthday party goes so far as to expose her bare shoulder to him! Jane Wyatt, the girls' mother, says to the father, "Joan is acting horribly. I must speak to her about it," and chastises her daughter about her abhorrent behavior, but if you don't listen carefully you'll think she's discussing the weather or the latest fashions because I never heard anyone get such a calm and polite scolding.<br /><br />By accident, Joan has found out that Gail was (gasp!) adopted, and in a fit of jealousy and anger over being chastised at the party, blurts it out.<br /><br />Now you would expect some sort of reaction by Gail -- a slap across Joan's face, an exclamation of "No! It can't be true!", fainting, crying, anger, ANYTHING -- but all we get is a blank stare and then Gail trots off to bed, and the parents just stand there.<br /><br />Meanwhile Natalie Wood has all but disappeared from the story, and when we finally do get to see her again she is no longer the yakkity funny little pest, but reflective and quietly concerned about her sister's state of mind. Nice, but not true-to-form. Joan no longer envies Gail for her good looks or her boyfriend but respects her and becomes her protector, and once again we get a character who does an unbelievable 180-degree turnaround. And the parents? All they do is tell each other, "It'll be all right. She'll get over it." Gail asks about her birth parents and immediately gets all the information about them, just like that, and within a few days has made arrangements to meet the mother. No legal red tape, no closed files to worry about, no privacy restrictions, no impediments of any kind.<br /><br />This is real life? I think not, not even in 1950. People have always had emotions, but you'd never know it by Ann Blythe's robot-like portrayal. She suffers silently with the shocking news of her adoption until one night, after an ugly (by her standards) meeting with her natural mother, she stays out late and when she comes home her father asks, "Do you know what your mother has been going through?" and she snaps back, "I just left my mother. She's fine." At which point Daddy slaps the bitc -- I mean, Gail -- in the face and I stood up and yelled, "Bravo! That bitc -- I mean, Gail -- has had that coming for a long time!" In conclusion, it takes too long to get to the main storyline, and once it gets there it goes nowhere, and takes a long time to say absolutely nothing. The characters were one-dimensional, unemotional and ultimately too uppity to make me care anything about them or want to sympathize with their plights.