Brian Lackey (Corbet), een boekenwurm en kortzichtige tiener, heeft nog steeds last van het vreemde gat in zijn herinneringen. De zomer dat hij acht was, is vijf uur van zijn leven spoorloos verdwenen. Hij is ervan overtuigd dat hij door buitenaardse wezens is ontvoerd. Een ontmoeting met een mede-ontvoerde leidt hem, op zoek naar een verklaring, naar Neil, die nu een zelfverzekerde sjacheraar is die maar aan één ding denkt, en geleidelijk aan vallen de stukjes van de puzzel op hun plaats. Maar Neil is bevroren in de tijd, in die zomer dat hij 'bijzonder' was; zijn seksualiteit is verwrongen, hij is dwangmatig op zoek naar datzelfde gevoel, zonder te beseffen dat die zoektocht hem zal vernietigen.<br /><0x3E> de sneeuwscène zoals die in het boek staat geschreven: 'Ik pakte Wendy's hand. Sneeuwvlokken kleefden aan onze jassen... 'Ik wou dat ze ergens een film vertoonden... een film over ons leven, alles wat er tot nu toe gebeurd is. Dan zouden wij de enigen zijn die hier staan, alleen jij en ik.' Met haar vrije hand haakte ze een luidspreker los van zijn paal. Ze draaide aan de knoppen en bracht hem naar haar oor. 'Luister. Ik hoor iets. Het is de stem van Godonda.' Het had net zo verklaarbaar kunnen zijn als Wendy die een grapje maakte, of onze handschoenen die tegen elkaar schuurden, of de wind die de vlokken om ons heen joeg. Maar ik wilde dat het geluid iets anders was. 'Ja, ik heb het haar gezegd, ik hoor hem.' De rest van de wereld was bevroren en Wendy en ik waren de enigen die nog over waren. Ik veegde de sneeuw van haar gezicht.
Brian Lackey (Corbet), a bookish, shortsighted teenager, is still troubled by the strange hole in his memories. The summer he was eight, five hours of his life disappeared without a trace. He has become convinced that he was abducted by aliens. An encounter with a fellow abductee in his search for an explanation leads him to Neil, now a cocksure hustler with one thing on his mind, and gradually the pieces of the puzzle come together. But Neil's frozen in time, back in that summer when he was 'special'; his sexuality warped, he is compulsively searching for that same feeling, without realizing that search will destroy him.<br /><br />the snow-scene as it's written in the book: "I took Wendy's hand. Snowflakes clung to ours coats... "I Wish they where showing a movie...a film about our lives, everything that's happened so far. And we would be the only ones standing here, just you and me". With her free hands, she unhooked a speaker from its pole. She twiddled the dials and lifted into her ear. «Listen. I hear something. It's the voice of God» She laughed and I leaned to where she held the speaker, the side of my head brushing against its chilly ridges. The snow began tumbling faster in sharp diagonals darts.I closed my eyes and listened. Wendy gripped my fingers tighter. After a while I heard a whispering from deep within the speaker. It could have been something as explainable as Wendy paying a joke, or our gloves bristling together, or the wind that gusted the flakes around us. But I wanted the noise to be something else. "Yes, I told her, I hear him." The rest of the world had frozen and Wendy and I were all that remained. I brushed snow from her face. "I hear him".