Na al die jaren ben ik net weer begonnen naar dit meesterwerk van Lewis Milestone te kijken, nadat ik het in het lange en vergeten'verleden' had gezien. En alleen al de openingsscènes, de titelopnamen, ondanks de schaduw van de cameraman, met de volle kracht van zowel 'waarheid' als 'genie', de eerste voor de novelle van Steinbeck en de tweede voor de naadloze evocatie van Milestone. Ik heb een paar commentaren gelezen op zowel deze 'originele' film als de laatste Sinise/Malkovich-versie, die ik nog moet zien, en ik heb weinig tegenstrijdigheden gevonden in mijn proefopnamen. Het is interessant en leerzaam dat zowel Betty Fields als Lon jr. met stenen werd bekogeld. De eerste verdiende hetzelfde in 'King's Row'. en die laatste kreeg natuurlijk nooit veel aandacht. Dat gezegd zijnde, vond ik Chaney op het toppunt van zijn kunnen als de 'achterlijke' Lenny, en hoewel het meer dan begrijpelijk is dat sommigen zijn prestaties 'over de top' vonden, is dat puur een kwestie van subjectieve reactie. Burgess Meredith was een prima George, en ik betwijfel of Sinise er ongezien nog iets aan had kunnen verbeteren, maar ook dat is puur subjectief. Er zaten een paar opmerkzame en doordringende opmerkingen tussen de commentaren die ik op beide versies heb doorgenomen, maar slechts één, van de man die opmerkte dat er 'griezelfilms' waren en dat dit een 'griezelfilm' was. En wat dat betreft heb ik geen enkele erkenning gelezen van het feit dat de voor de hand liggende homo-erotische thema's, niet alleen die tussen George en Lenny, maar ook de 'geheime' implicaties van Curly's over-machohoudingen, niet openlijk werden opgemerkt. Voor mij waren George en Lenny, op hun eigen manier, de sjablonen van de hoofdpersonen in 'Brokeback Mountain', weer zo'n bijna-Oscarnominatie. Hoewel in dat laatste geval de debiel in zijn zombieland overleeft. En ten slotte was het een persoonlijke'schok' om de wonderbaarlijke 'karakter' van Roman Bohnen weer te zien, die over het hoofd geziene en ondergewaardeerde steunpilaar van het oude Actor's' Lab-experiment in Hollywood, lang geleden. En omdat er geen onderschriften voor de versie van de Milestone beschikbaar waren, vond ik dat ik niet hetzelfde nodig had. Sterker nog, toen ik me op de opnamen en close-ups concentreerde, waren de 'actie' en 'dialoog' maar al te duidelijk. Vertel me over die konijnen.
After all these years, I have just started to watch this Lewis Milestone masterwork again, having seen it in the long and forgotten "ago." And the opening scenes alone, the establishing title shots, cameraman's shadow notwithstanding, struck with the full force of both "truth" and "genius," the former for the Steinbeck novella and the latter for Milestone's seamless evocation. I have read a few of the commentaries on both this "original" filming and the latterday Sinise/Malkovich version, which I have yet to see, and find little to disagree with in my samplings. It is interesting AND instructive that both Betty Fields and Lon Jr. received brickbats along with kudos. The former earned the same in "King's Row," and the latter, of course, never received all that much attention. That said, I, for one, thought Chaney was at the peak of his form as the "retard" Lenny, and, whilst it is more than understandable that some found his performance "over the top," that is purely a matter of subjective reaction. Burgess Meredith was a fine George, and I rather doubt Sinise could have improved on it, sight unseen, but, that too is purely subjective. There were some observant AND penetrating insights among the comments I scanned on both versions, but only one, the fellow who observed that there were "chick flicks" and this was a "dick flick." And, on that score, I did not read a single acknowledgment of the fact that the obvious homoerotic themes, not just that between George and Lenny, but also the "closet-queen" implications of Curly's overmacho stances, were not overtly noted. To me, George and Lenny, in their own ways, were the templates for the protagonists of "Brokeback Mountain," another near-Oscar entry. Although, in the latter, the retard survives in his zombie estate. Finally, it was a personal "shock" to see the wondrous "character" performance of Roman Bohnen again, this overlooked and under-appreciated mainstay of the old Actors' Lab experiment in Hollywood, way back then. By the way, what with my lack of "hearing" and unavailability of captions for the Milestone version, I found I did not need same. Indeed, focussing on the setups and closeups the "action" and "dialog were all too clear. Tell me about those rabbits.