Er doen diverse misverstanden over deze betreurenswaardig misplaatste film de ronde.<br />Ten eerste kan men het Liz Taylor niet kwalijk nemen dat ze zingt <0xE2><0x80><0x93> 'She was called! I've heard her authentic vocal' <0xE2><0x80><0x93> en ik ben heel, heel blij dat er een andere zangeres is gebruikt. Alleen Len Cariou, Diana Rigg en Laurence Guittards zingende stemmen zijn van henzelf.<br />De beslissing om de locatie van Zweden naar Oostenrijk te verplaatsen had niets met kunst te maken en alles met financiën. De film werd gefinancierd door een Oostenrijks bedrijf... En jammerlijk onderbelast, want de hernemingsopties van de beginnende regisseur Prince zijn beperkt (zie de immer uitbreidende, immer contracterende Liz).<br /> Prince heeft gezegd dat hij het gewoon niet kon.' Ze bedachten een manier om het vocale kwintet voor de film te gebruiken, dus werden zij en hun nummers geschrapt. Sondheim schreef nieuwe teksten voor Liaisons en het nummer werd gefilmd (net als In Priase of Women), maar om de een of andere reden werden ze uit de definitieve versie van de film geschrapt. Misschien vanwege de lengte. Misschien om de aandacht op de plotlijn van Cariou-Taylor te houden. De nieuwe versie van The Glamorous Life was buitengewoon goed en toonde het potentieel van het stuk in zekerder, beter gefinancierde handen.<br />Het casten van de film bleek uiterst moeilijk. De naamswaarde van Liz Taylor was van cruciaal belang voor de productie. Er werden veel verschillende hoofdrolspelers overwogen, en uiteindelijk werd Cariou pas op het allerlaatste moment ingeschakeld, omdat er nog niemand anders was gecontracteerd. Hetzelfde gold voor Laurence Guittard. Het is ironisch dat hun optredens de beste van de film zijn.<br />De schuld voor deze puinhoop ligt grotendeels bij Hal Prince. Hij liet de film veel te duister en Taylor veel te wanhopig en wanhopig. Stephen Sondheim zou de donkere toon hebben aangemoedigd. Misschien zou een andere regisseur de boel wat hebben opgefleurd en de film wat romantischer en leuker hebben gemaakt.<br />Een dvd-opname is uiterst onwaarschijnlijk. De oorspronkelijke negatieven zijn zo goed als vernietigd omdat ze niet goed zijn bewaard. Image Entertainment had de titel een tijdje op hun releaselijst staan, maar gaf hem uiteindelijk op omdat ze zeiden dat de originele elementen onbruikbaar waren en de titel waarschijnlijk niet genoeg exemplaren zou verkopen om een restauratie de moeite waard te maken. Vooral de sound is problematisch <0xE2><0x80><0x93> want die was om te beginnen al verschrikkelijk. Er is een heel goede laserdisc-uitgave van de film, die veel duidelijker is dan de VHS-versie, maar die is buitengewoon moeilijk te vinden.<br />Dus <0xE2><0x80><0x93> wat was er goed aan deze film? De nieuwe Glamorous Life-song/sequentie werkte fantastisch, evenals de uitgebreide Everyday A Little Death-sequentie. Cariou, Guittard en Rigg gaven uitstekende voorstellingen. Jonathan Tunicks nieuwe orkestraties en onderstrepingen waren zoals altijd eersteklas <0xE2><0x80><0x93> vooral tijdens Eriks poging tot zelfmoord. (Tunick heeft een rol als dirigent bij de opening van de film.) Prince' overgang van het toneel naar het 'echte leven' is goed gedaan, en de film heeft een veelbelovend begin. Fans van de oorspronkelijke toneelmusical zullen altijd gefrustreerd blijven door deze filmversie, die geweldig had kunnen zijn.
There are several misunderstandings about this woefully mis-guided film floating around.<br /><br />First, Liz Taylor cannot be blamed for the sound of her singing -She was dubbed! I've heard her actual vocals -be very, very glad that another singer was used. Only Len Cariou, Diana Rigg, and Laurence Guittard's singing voices are their own.<br /><br />The decision to move the locale from Sweden to Austria had nothing to do with art and everything to do with finances. The picture was financed by an Austrian company... And woefully underfunded, which limited neophyte director Prince's re-shoot options (re the ever-expanding, ever-contracting Liz).<br /><br />Prince has said he simply couldn't figure out a way to use the vocal quintet for the film, so they and their songs were cut. Sondheim wrote new lyrics for Liaisons, and the song was filmed (as was In Priase of Women) but for some reason they were cut from the final version of the film. Perhaps length. Perhaps to keep the focus on the Cariou-Taylor plot line. The new version of The Glamorous Life was extremely well-done, and shows the potential of the piece in surer, better-financed hands.<br /><br />Casting the film proved extremely difficult. Liz Taylor's name value was crucial to the production. Many different leading men were considered, and in the end Cariou was only brought in at the very last minute because no one else had been signed. Ditto with Laurence Guittard. It's ironic that their performances are the best in the film. <br /><br />Most of the blame for this shambles falls on Hal Prince. He allowed the movie to be far too dark and Taylor to be far too desperate and clutching. Stephen Sondheim is said to have encouraged the dark tone. Perhaps another director would have lightened things up a bit and allowed the film to be more romantic and fun.<br /><br />A DVD transfer is extremely unlikely -The original negatives are all but destroyed, not having been preserved properly. Image Entertainment had the title on their release list for some time, but eventually gave up on it, saying the original elements were unusable and the title not likely to sell nearly enough copies to make a restoration worthwhile. The sound, in particular, is problematic -as it was terrible to begin with. There is a very good laserdisc release of the film, which is much clearer than the VHS version, but it's exceedingly hard to find.<br /><br />So -What was good about this film? The new Glamorous Life song/sequence worked wonderfully, as did the expanded Everyday A Little Death sequence. Cariou, Guittard, and Rigg gave excellent performances. Jonathan Tunick's new orchestrations and underscoring were, as always, first-rate -particularly during Erik's attempted suicide. (Tunick has a cameo as the conductor at the film's opening.) Prince's transition from the theatre stage to "real life" was well done, and the movie has a very promising start. Fans of the original stage musical will forever be frustrated by this film version, which could have been wonderful.