Met het volledig surrealistische verhaal en de winnende fotografie valt me nu de bedscène op om een aantal redenen, waarvan de eerste is dat het er vreemd eigentijds uitziet, maar dat alle hoofdrollen (behalve de jonge) dood zijn. Marty Feldman, Micheal Horden, Arthur Lowe, Peter Cook, Dudley Moore, Harry Secombe, Spike Milligan en Sir Ralph, ze zijn allemaal de bloemetjes aan het buitenzetten. Het heeft iets tragisch dat de acteurs in een komedie allemaal dood zijn. Hoe intens ook, de film had net zo goed dood kunnen zijn, want het was puur geluk dat ik hem te pakken kreeg. Het is misdadig dat deze bona fide klassieker het nooit tot de hoofdrollen heeft gebracht, terwijl mindere films de eer opeisen. In 1969 gemaakt door Richard Lester (A hard Days Night, Superman 2 & 3) <0xE2><0x80><0x93> vlak voordat Monty Python succes had <0xE2><0x80><0x93> vertelt de film het verhaal van de Britse naoorlogse arbeidersklasse, van top tot teen, en inkapselt de Britse excentriciteiten perfect in. Het is pompeusheid en zijn pure, bloedige, bloedige optimisme. Deze personages zie je misschien op de buis op weg naar je werk, en ondanks de meubelmutatie en de honger zijn ze precies hetzelfde. Het is een getuigenis van alle betrokkenen, dat een in potentie dwaze hypothese wordt uitgevoerd met volledige overtuiging en een kleine tragedie. Het is vooral vreemd om sir Ralph Richardson en sir Micheal Horden als hoofdrolspelers te zien. In zo'n bizarre film wordt de hele ervaring in hersengassen gekarakteriseerd. Het zou zijn alsof Sir Ben Kingsley Ace Ventura, Pet Detective, speelde.<br />Een andere reden dat deze film een triomf is, is het voortreffelijke decorontwerp en de fotografie. In Monty Python zijn het surrealistische landschappen, hoewel grappig en inventief, die het uitzicht dat hier te zien is nooit echt benaderen. Wat in wezen een steengroeve was, is nu oriëntatiepunten van Groot-Brittannië, waar overal stukjes van uitsteken. Stapels schoenen, uiteengereten verkeersopstoppingen en zelfs Bed-kamers vullen de giftige horizon, allemaal somber en verlaten, je gelooft het verhaal half, omdat het landschap een beetje echt lijkt. Ik durf mijn moeders hond erom te verwedden dat Monty Python is beïnvloed door de ontwerpen die hier te zien zijn. Omdat de film gebaseerd was op een toneelstuk (door Spike Milligan en John Antrobus) vraag ik me af hoe het er in de bioscoop uitzag.<br />Daar heb je het, een klassieke film in alle opzichten, als je van dat soort dingen houdt. Als je hem ziet, zul je je afvragen of je hem gezien hebt, dan zul je boos zijn dat je er nooit van gehoord hebt, daarna zul je hem nooit meer vergeten, het is alleen jammer dat je hem waarschijnlijk nooit te zien zult krijgen...
With it's completely surreal narrative and winning photography, The bed Sitting room hits me now for a number of reasons, the first of which, is that despite looking strangely contemporary, all it's main leads (Except the young uns) are dead. Marty Feldman, Micheal Horden, Arthur Lowe, Peter Cook, Dudley Moore, Harry Secombe, Spike Milligan and Sir Ralph, are all pushing up the daisies. There's something tragic about the cast in a comedy all being dead. For all intense and purposes, the film may as well be dead too as it was blind luck that I caught it. It is criminal that this bona fide classic never really made it past the main gates, while lesser films took the glory.<br /><br />Made by Richard lester (A hard Days Night, Superman 2 & 3) in 1969, just before Monty Python hit pay dirt, it tells the story of Brits after the bomb, working class through to upper, it encapsulates the British eccentricities perfectly. It's pomposity and its sheer blooded bloody optimism. These characters, you might see on the tube on the way to work and despite furniture mutation and hunger, they're just the same. It's a testament to all concerned, that a potentially silly premise, is performed with total conviction and a little tragedy. It's especially weird to see Sir Ralph Richardson and Sir Micheal Horden as leads. In such a bizarre film, it swings the whole experience into brain frying proportions. It'd be like having Sir Ben Kingsley play Ace Ventura, Pet detective.<br /><br />Another reason, this film is a triumph, is the superb set design and photography. While in Monty Python, it's surrealistic landscapes, while funny and inventive, never really touches the views on offer here, What was essentially a quarry, is now landmarks of Britain, with bits of it sticking out all over the place. stacks of shoes, dismembered traffic jams and indeed Bed sitting rooms clog up the toxic horizon, all glum and desolate, you half believe the story, as the landscape seems sort of real. I'll bet my mums dog that Python was influenced by the designs on display here. As the film was based on a play (By Spike Milligan and John Antrobus) I wonder how it looked in a theatre.<br /><br />There you have it, a classic film in every way if you like that sort of thing. If you catch it, you'll wonder if you saw it, then you'll be angry that you've never heard of it, after that you'll never forget it, it's just a shame you'll probably never get to see it...