In de jaren veertig waren er verschillende films over geestesziekte, en de meeste die ik heb gezien zijn psychologische hocus pocus <0xE2><0x80><0x93> vol onzin en waanzin op de meest belachelijke manieren. Een van de beroemdste en meest gehavende van die films is _Spellman_. Hoewel hij door Hitchcock is geregisseerd en een goede reputatie heeft, heeft het grootste deel van wat er in de film gebeurt niets te maken met geestesziekte, en de manier waarop de therapeut (Ingrid Bergman) zich in de film gedraagt is niet alleen onethisch, maar ook ronduit stom. Godzijdank zijn er films als _POSSESSED_, die bewijzen dat Hollywood in staat is een redelijk goed psychologisch drama te produceren. In tegenstelling tot POSESSSED lijkt het erop dat ze voor deze film echte therapeuten hebben geraadpleegd, en de manier waarop het verhaal werd geschreven was moeilijk te geloven, maar wel plausibel. Toen de therapeuten het hadden over de geestesziekte die het personage van mevrouw Crawford had, waren ze heel redelijk in hun diagnose, en de terminologie die ze gebruikten was voor die dag correct. Dit aspect van de film wordt met een korreltje zout genomen.<br />Nu is de plot van dit verhaal in veel opzichten pure soapopera <0xE2><0x80><0x93> met meer kronkels en wendingen dan je in enig ander genre zou aantreffen. De combinatie van de vier hoofdpersonen en hun vele problemen bezorgt het publiek een waar spektakel voor de toegangsprijs. Nu zijn de vader (Raymond Massey) en zijn dochter (Geraldine Brooks) in de film betrekkelijk 'normaal'. Maar Van Heflin speelt een enigszins psychopathische griezel, een man met weinig diepgang maar veel charme. Aan het begin van de film wil hij zich niet binden aan een serieuze relatie met Joan, maar later haalt hij een veel jongere dame (Joans stiefdochter) over de streep en geeft hij toe dat het grootste deel van haar aantrekkingskracht haar geld is! Maar het personage van Joan Crawford is het hoofdonderwerp van de film en wauw, wat een psychologisch gedoe! In het begin lijkt ze heel normaal, maar als Heflin haar afwijst, laat ze zien dat ze een sterke obsessie en waanideeën heeft <0xE2><0x80><0x93> en ze klinkt als een gestoorde stalker. Maar dit is nog maar het begin, want zoals in de hele film is het duidelijk dat haar problemen veel dieper gaan als ze een verbazingwekkend accuraat portret schildert van een vrouw die wegzinkt in de diepten van schizofrenie (met paranoïde en catatonische trekken). Hoewel sommige beschrijvingen van deze ziekte de laatste jaren beter zijn geworden, hebben mevrouw Crawford, de regisseur en de schrijvers in die tijd een verbazingwekkende prestatie geleverd <0xE2><0x80><0x93> een beeld dat vandaag de dag nog steeds overeind zou staan. Hier geen hocus pocus <0xE2><0x80><0x93> gewoon een accuraat beeld van hoe het zou zijn om krankzinnig te worden en uiteindelijk aan catatonie te bezwijken. Het enige duidelijk verkeerde aspect hiervan is dat ze drugs hebben gebruikt om door haar niet-reactieve toestand heen te breken <0xE2><0x80><0x93> dat is gewoon niet mogelijk. Maar als je bedenkt hoe dit de film in gang heeft gezet en noodzakelijk was voor het verhaal, kan dit gemakkelijk over het hoofd worden gezien.<br />Oké, dus als je geen psychotherapeut of psycholoog bent, is de film de moeite van het bekijken waard? Absoluut. Afgezien van de psychologische waarheden in de film is er ook nog een leuke romance, een heleboel onverwachte wendingen en verdomd goed acteerwerk. Blijkbaar was deze rol voor het eerst aangeboden aan Bette Davis (die kennelijk ook zo dom was geweest om de hoofdrol in _Mildred Pierce_ af te wijzen), maar mevrouw Davis stond op het punt met zwangerschapsverlof te gaan. Eerlijk gezegd ben ik dol op mevrouw Davis als actrice, maar Crawford was hier zo goed dat ik het helemaal niet erg vind <0xE2><0x80><0x93> ze had er slag van om mensen te spelen die op het randje van krankzinnigheid balanceren.<br />Kijk maar naar deze film. Ongeveer de enige reden waarom hij geen negen scoorde, is dat Van Heflins reactie op Crawford tegen het eind niet erg logisch leek. Het was duidelijk dat Crawford gevaarlijk en onevenwichtig was <0xE2><0x80><0x93> en toch daagde hij haar uit. Iedereen weet dat je een gek niet moet tarten om je neer te schieten <0xE2><0x80><0x93> meestal doen ze dat wel!!!
During the 1940s, there were several films about mental illness and most that I have seen are psychological mumbo-jumbo--filled with nonsense and portraying insanity in the most ridiculous ways. One of the most famous and seriously flawed of these film is SPELLBOUND. Despite being directed by Hitchcock and having a good reputation, most of what occurs in the film has nothing to do with mental illness and the way the therapist (Ingrid Bergman) behaves in the film is not only unethical but downright stupid. Thank goodness for films like POSSESSED that proved that Hollywood was capable of producing a reasonably good psychological drama. Unlike POSSESSED, this film seems like they actually consulted with real therapists and the way the story was written was a bit hard to believe but actually plausible. When therapists talked about the mental illness Ms. Crawford's character had, they really were reasonable in their diagnosis and the terminology they used was correct for that day. Hats off for this aspect of the film.<br /><br />Now the plot of this story is in many ways pure soap opera--with more twists and turns than you'd see in any other genre. The combination of the four main characters and their many problems sure gives the audience of entertainment for the cost of admission. Now the father (Raymond Massey) and his daughter (Geraldine Brooks) are relatively "normal" in the film. However, Van Heflin plays a somewhat sociopathic creep--a guy with little depth but a lot of charm. He's unwilling to commit to a serious relationship with Joan at the beginning of the film, but later he sweeps a much younger lady (Joan's step-daughter) off her feet and when confronted admits that much of her appeal is her money! Joan Crawford's character, however, is the main focus of the film and wow does she have a lot going on psychologically! In the beginning, she seems normal enough but when rejected by Heflin, she shows that there is a strong streak of obsession and delusion about her--and she comes off sounding like a crazed stalker. This is only the beginning, however, as throughout the course of the film, it's apparent that her problems run much deeper as she paints an amazingly accurate portrait of a woman sinking into the depths of schizophrenia (with paranoid and catatonic features). While some portrayals of this illness have been better in recent years, Ms. Crawford, the director and the writers did an amazing job for the time--an image that would still hold true today. No mumbo-jumbo here--just an accurate picture of what it would be like to slip into madness and eventually into catatonia. The only obviously wrong aspect of this is the amazing results they got using drugs to break through her unresponsive state--this just isn't possible. However, considering how this set up the film and was necessary for the narrative, this can easily be overlooked.<br /><br />Okay, so if you're not a psychotherapist or psychology teacher, is the film worth seeing? Absolutely. Apart from the psychological truths in the film, there is some dandy romance, lots of unexpected twists and turns and darn fine acting throughout. Apparently this plum role was first offered to Bette Davis (who also apparently foolishly turned down the lead in MILDRED PIERCE) but Ms. Davis was about to go on maternity leave. Frankly, though I adore Ms. Davis as an actress, Crawford was so good here that I don't mind at all--she had a great knack for playing playing characters on the edge of sanity.<br /><br />See this film. About the only reason it didn't score it a 9 is that towards the end Van Heflin's reaction to Crawford didn't make much sense. It was obvious Crawford was dangerous and unbalanced--yet he foolishly taunted her. Everyone knows you DON'T dare a crazy person to shoot you--they usually DO!!! Duh.