Toen ik die film zag was ik in tranen. Ik heb een nicht die autistisch is ze is niet zo erg als Charlie het personage maar ze kan heel lastig zijn en heel irritant op het toneel en ik heb hem nooit vanuit een ander standpunt gezien. Die andere nicht van me nou haar oudere zus moest dezelfde dingen doen als Thomas moest doen toen ze jong was en als ik er nu op terugkijk heeft ze nooit geklaagd ze was altijd de beste en ze was er altijd voor haar zus. Dus nu vind ik het zo vervelend om er nu pas achter te komen wat ze allemaal te verwerken heeft gekregen na de scheiding van haar ouders en wat zo veel andere mensen die autistische mensen in hun familie hebben te verwerken hebben en ze lijken er geen ophef over te maken. Dus het maakt me wel dankbaar voor het leven. En nu ik deze film heb gezien, zie ik wel wat mijn nichtje doormaakt. Wat me eraan herinnert dat ze met Kerstmis komen, dus het wordt een hoop pret, ik kan niet wachten om ze allebei te zien.
When i saw this movie i was in tears. I have a cousin who is autistic she is not as bad as Charlie the character though and she can be a handful and quite annoying at stages and i never ever saw it from the other point of view. That my other cousin well her older sister had to do the same things that Thomas had to do when she was young and when i look back upon it now she never complained she was alway the quite one and she was always there for her sister. So i now find it so upsetting to just figure it out now what she had to deal with on top of her parents divorcing and what so many other people out there who have autistic people in there families have to manage with and they don't seem to make a fuss about it. So it does make me more grateful for life. And after watching this movie it does make me see what my cousin is going through. Which reminds me they are coming up for Christmas so it will be a lot of laughs i cant wait to see them both.