Om Tracy Chevalier te citeren, de bedenker van deze pseudo-historische onzin: 'Meisje met pareloorbel is een verhaal over een schilderij en hoe het tot stand is gekomen.' Maar 'Meisje met pareloorbel' is geen verhaal over 'een schilderij', zoals zij het stelt; het is de titel van een beroemd meesterwerk dat al meer dan drie eeuwen bewonderd wordt: het verfijnde werk van de Hollandse meester Johannes Vermeer.<br />Helaas heeft Chevalier de titel 'Meisje met pareloorbel' toegekend aan wat, als de beroemde kunstenaar en zijn beroemde meesterwerk niet de bijpassende allure hadden gehad, beschouwd zou zijn als een curiosum, een huis-tuin-en-keuken-historische romance; in elk geval niets bijzonders. Zoals veel kunsthistorici vrezen, zal de overdracht van Chevaliers verzinsels naar het witte doek zeker misvattingen doen ontstaan over het Vermeer-erfgoed in de geest van degenen die beperkt zijn tot de grenzen van het hedendaagse bewustzijn, dat wil zeggen, het grootste deel van de bevolking.<br />Chevalier heeft kennelijk een voorsprong op de schrijversmarkt gekregen door gebruik te maken van de roem en de creatieve inspanningen van een kunstenaar die al lang dood is en dus niet in staat is zichzelf of de leden van zijn familie te verdedigen tegen de negatieve karakteriseringen die deze middelmatige romanschrijver in elkaar heeft geflanst. De regisseur Peter Webber zou hebben gezegd: 'Een meisje met een parelketting werd werkelijk geïnspireerd door het schilderij met dezelfde naam.' Geïnspireerd? Bedoelt hij niet dat de...' Het feit dat Chevalier en anderen een moord hebben gepleegd door onverantwoordelijk de herinnering aan Vermeer en de leden van zijn familie te vernielen om een erotisch suggestief verhaal te creëren, zegt veel over onze cultuur. Allemaal marketing en geen integriteit.<br />Wat heeft de familie van Vermeer Chevalier ooit aangedaan om zo'n post-mortem karaktermoord te verdienen? Ze waren alleen maar verwant aan de beroemde kunstenaar. Je vraagt je af hoe Chevalier zich zou voelen als ze na haar dood ook nog eens negatief werd afgebeeld door een vreemde. Omdat de Vermeers echte personen waren die ooit hebben geleefd, is het verkeerd om hen drie eeuwen later in een fictie te verheerlijken. De hoofdpersonen in de roman van Chevalier zijn niet, zoals Chevalier suggereert, louter gesponnen uit schaarse herinneringen aan personen van wie bekend is dat ze ooit geleefd hebben. Chevalier spreekt de bekende feiten van Vermeers leven tegen of negeert ze. Volgens alle verslagen was zijn huwelijk met Catherina, die hij inderdaad verscheidene keren heeft geschilderd (in tegenstelling tot wat in Chevaliers verhaal wordt gesuggereerd dat hij haar nooit heeft geschilderd omdat ze zijn werk niet begreep of waardeerde) een gelukkig huwelijk. Tussen haakjes, Vermeer had maar één dienstmeisje, Tanneke, die Vermeer ook als model gebruikte voor enkele van zijn werken.<br />Chevalier heeft Vermeers werk bezoedeld. Vermeer is de stereotiepe broeierige kunstenaar, zijn vrouw een boosaardig, slechtgehumeurd, gemeen en jaloers kreng. Catherina's demonische vertolking was kennelijk noodzakelijk als literair middel om de ongeoorloofde ondertonen in de relatie tussen Vermeer en de gefingeerde Griet te rechtvaardigen en sympathie op te wekken. Vermeers dochter Cornelia werd afgebeeld als een kind wier gedrag zo pathologisch antisociaal is dat ze vandaag de dag waarschijnlijk zou worden beschouwd als een kind dat het risico loopt op te groeien tot een seriemoordenaar.<br /><0x3E> Nu ik erover nadenk, terwijl mevrouwChevalier' Het enige nobele personage in het hele verhaal is Scarlett Johansson zelf, maar haar verzonnen versies van de familie Vermeer zijn de afschuwelijke mensen van wie ze zich moet proberen af te schermen. Dus wat de populaire cultuur betreft zit Vermeer van nu af aan gevangen in een ellendig huwelijk, zijn vrouw en dochter zijn kille heksen, zijn schoonmoeder is een feeks en zijn baas de meest wellustige man van Delft!<br />Het ergste aan de filmversie van 'Girl with a Pearl Earring' is echter dat het beeld dat in de toekomst in verband zal worden gebracht met Vermeers meesterwerk Scarlett Johanssons Griet zal zijn. Haar optreden kan alleen maar omschreven worden als wezenloos en bestaat voornamelijk uit Johannsons voortdurende blik van stomme verbazing, haar mond die voortdurend openhangt, die, hoewel ze waarschijnlijk verleidelijk bedoeld was, er meer uitziet als een algemeen gebrek aan intelligentie of een gekunstelde uitdrukking van geveinsde onschuld. Ze werd geacht zedig te zijn, maar zag er min of meer schaapachtig uit. Het was een gezicht waar ik tegen het eind van de film zo genoeg van kreeg, dat ik vurig wenste dat de verdorven en wispelturige (volgens de fictieve interpretatie van Chevalier) Catherine er een flinke mep op zou hebben gegeven toen ze in de laatste scènes haar tirade hield.
To quote Tracy Chevalier, the originator of this pseudo-historical rubbish, "Girl with a Pearl Earring is a story about a painting and how it came into being". However, 'Girl with a Pearl Earring' is not a story about "a painting" as she put it; it is the title of a famous masterpiece that has been admired for over three centuries; the exquisite work of Dutch master Johannes Vermeer. <br /><br />Unfortunately, the title "Girl with a Pearl Earring" was appropriated by Chevalier to serve as the title of what would have been, if not for the co-opted allure of the famed artist and his well known masterpiece, considered a run of the mill, garden variety historical romance; certainly nothing special. As many art historians fear, the transference of Chevalier's fabrication to the silver screen is sure to create misconceptions about the Vermeer legacy in the minds of those who are limited to the confines of contemporary awareness, that is, most of the population. <br /><br />Chevalier apparently gained an edge in the writer's market by exploiting the fame and creative efforts of an artist who has long been dead and is therefore unable to defend himself or the members of his family against the negative characterizations concocted by this mediocre novelist. Director Peter Webber was quoted as saying, "Girl with a Pearl Earring was really inspired by the painting of the same name". Inspired? Doesn't he mean that the "painting of the same name" was practically stolen and painted over for posterity with Chevalier's 21st century glitter glue? The fact that Chevalier and others have made a killing by irresponsibly trashing the memory of Vermeer and the members of his family to create an erotically suggestive tale says a lot about our culture. All marketing and no integrity.<br /><br />What did the Vermeer's family ever do to Chevalier to merit such post-mortem character assassination? They were merely related to the famous artist. One wonders how Chevalier would feel if she were likewise negatively depicted by some stranger after her death. Because the Vermeers were real persons who lived at one time, it is wrong to villify them in fiction three centuries later. The central characters in Chevalier's novel are not,as Chevalier suggests, merely spun from scant memories of persons who were known to have lived at one time. Chevalier contradicts or ignores the known facts of Vermeer's life. By all accounts, his marriage to Catherina who he did in fact paint several times (in contrast to what is suggested in Chevalier's storyline that he never painted her because she did not understand or appreciate his work)was a happy marriage. By the way, the Vermeer's had only the one maid, Tanneke, whom Vermeer also used as a model for some of his work.<br /><br />Chevalier defamed Vermeer's wife and family by crafting very unflattering and rather unimaginative character from their memory: Vermeer is the stereotypical brooding artist,his wife a vicious, ill-tempered,mean spirited, and jealous bitch. Catherina's demonic portrayal was obviously necessary as a literary device to justify and evoke sympathy for the illicit undertones in the relationship between Vermeer and the fictional Griet. Vermeer's daughter Cornelia was depicted as a child whose behavior is so pathologically anti-social, she would probably be judged today as a child at risk for growing up into a serial killer.<br /><br />Come to think of it, while Ms.Chevalier's fictional ingénue surfaces as the only noble character in the entire story, her fictional renditions of the Vermeer family cast them as the horrid folks from which she must attempt to shield herself. So henceforth, as far as popular culture is concerned, Vermeer is trapped in a miserable marriage, his wife and daughter are cold hearted witches, his mother-in- law the head shrew, and his patron the most lecherous man in Delft!<br /><br />The worst thing about the film version of "Girl with a Pearl Earring" however, is that the image that will appear in association with Vermeer's masterwork in the future, will be Scarlett Johansson's Griet. Hers is a performance that could only be described as vapid and which consists mainly of Johannson's perpetual look of dumb surprise, her mouth hanging open continually, which although was probably meant to be seductive, looks more a general lack of intelligence or a contrived expression of feigned innocence. She was supposedly demure but appeared more or less bovine. It was a face that I grew so tired of by the end of the film, that I dearly wished the wicked and capricious (per Chevalier's fictional interpretation)Catherina would have given it a good slap when she went all out in her tirade in the final scenes.