Een fatsoenlijke film, die op gang wordt gebracht door een verbluffend optreden van Robert Duvall. Afgezien van hem is de film eerlijk gezegd een beetje saai, met als enige troost het landschap. Duvall speelt een eigenzinnige predikant die na een paar aanvaringen met zijn ex-vrouw en haar nieuwe minnaar op de vlucht slaat en wordt gezocht voor moord. Hij komt terecht in een klein dorpje in de rimboe en begint zijn leven weer op te bouwen in de wetenschap dat de politie hem uiteindelijk op de hielen zal zitten. Je voelt heel veel voor Duvall omdat je de kracht en het geloof van zijn personage kunt zien en de zelfvernietigingsdrang die daaruit voortvloeit. Het is waarschijnlijk ook de beste religieuze film die ooit is gemaakt.' Het is in het algemeen een pro-christelijke sfeer, maar het is ook een onwil om ons te onttrekken aan het feit dat we uiteindelijk allemaal gewoon mensen zijn. Dit uitgebalanceerde perspectief maakt het niet deprimerend of suikerzoet. Toch sleept het hier en daar een beetje en het ontbreken van echte personages om hem te steunen legt te veel nadruk op Duvall. Hij is geweldig <0xE2><0x80><0x93> begrijp me niet verkeerd <0xE2><0x80><0x93> maar een beetje meer onderzoek naar de mensen om hem heen zou niet verkeerd zijn geweest.
A decent film powered along by an astonishing performance by Robert Duvall. Other than him though it's frankly a little dull with only the scenery adding any comfort. Duvall stars as a wayward preacher who, after one too many run-ins with his ex-wife and her new lover, finds himself on the run and wanted for murder. He ends up in a tiny village in the middle of nowhere and begins to rebuild his life knowing full well that the Police will close in on him eventually. You feel very much for Duvall because you can see the power and belief of his character and the self-destructive streak that results. It's also probably the best religious film ever made due to it's generally pro-Christianity atmosphere but also it's unwillingness to shirk from the fact that we are all, at the end of the day, merely human. This balanced perspective allows it to not be to depressing or to sugar-coated. Still, it drags a little in places and the lack of any real supporting characters puts too much emphasis on Duvall. He's great don't get me wrong, but a little more exploration of those around him wouldn't have gone amiss.