Toen MTM voor het eerst werd uitgezonden, heb ik het nooit gezien. Ik keek niet veel televisie en het idee van een sitcom over een alleenstaande vrouw interesseerde me niet. Toen het werd afgelast, begon een plaatselijke tv-zender twee programma's per avond te vertonen, achter elkaar, en begon ik te kijken. In het begin was ik niet onder de indruk. De mode en kapsels uit het begin van de jaren zeventig waren afschuwelijk, het gedrag onevenwichtig, de onderwerpen gedateerd en Moore overdreef af en toe. Maar naarmate de serie vorderde, werd het schrijven beter, de spelers voelden zich meer op hun gemak in hun rollen en Moore matigde het een beetje. Ik vind het eerste seizoen nog steeds niet zo leuk. Het stelt ons wel voor met alle personages, maar het lijkt een beetje geforceerd. En het was ook een beetje seksistisch. Op een gegeven moment doet Moore zelfs de was voor Lou Grants! Oké, oké <0xE2><0x80><0x93> zijn vrouw was bij hem weggegaan, maar toch... Na het eerste seizoen werd de serie steeds beter en beter. Er was ook een serie over een alleenstaande vrouw die alleen woonde en daar van hield <0xE2><0x80><0x93> een zeldzaamheid voor de tv in die tijd. Er werd zelfs gesuggereerd dat ze een seksleven had dat niet op het scherm te zien was. Er zat ook humor in sommige taboeonderwerpen. Als in een aflevering Schokkend De Clown per ongeluk wordt vermoord, deden ze net of zijn dood grappig was! Volgens de autobiografie van Moore wilde niemand het doen en een paar mensen van de crew waren 'ziek' van de week dat het werd gefilmd. Die aflevering won een paar Emmy's en wordt als een echte klassieker beschouwd. Moores' personage werd ook vrijer <0xE2><0x80><0x93> vooral in het laatste seizoen. Ze kreeg een vaste vriend (Ted Bessell) en gaf hem op een gegeven moment een lange, hartstochtelijke zoen waar Lou Grant, Ted Baxter en Murray Slaughter bij waren. Het eindigt allemaal perfect in de laatste aflevering. Er werd niemand vermoord, maar iedereen (behalve Ted Baxter) werd ontslagen en ze verlieten allemaal zingend het kantoor! Een echte klassieker van de tv. De moeite waard om te zien.
I never caught MTM when it was originally on. I didn't watch much television and the idea of a sitcom about a single woman had no interest to me. Then, after it was cancelled, a local TV station started showing two shows a night, back to back, and I started watching. At first I wasn't impressed. The early 70s fashions and hairstyles were horrific, the acting uneven, the topics dated and Moore occasionally overacted. But, as the series progressed, the writing got better, the cast got more comfortable with their roles and Moore toned it down a little. I still don't like the first season too much. It does introduce us to all the characters but it just seemed kind of forced. Also it was somewhat sexist. At one point Moore actually does Lou Grants' laundry! OK OK--his wife had left him but still... After the first season though the series picked up speed and just got better and better. It also showed a single woman living alone and liking it--a rarity for TV on those days. It even hinted that she had an off screen sex life. It also found humor in some taboo subjects. When Chuckles the Clown is inadvertently killed in one episode they actually made his death seem funny! Supposedly (according to Moores' autobiography)no one wanted to do it and some crew people were "sick" the week it was filmed. That episode went on the win a few Emmys and is considered a true classic. Also Moores' character got more liberated--especially during the last season. She got a steady boyfriend (Ted Bessell) and, at one point, gives him a long passionate kiss right in front of Lou Grant, Ted Baxter and Murray Slaughter. It all ends perfectly in the last episode. No one was killed but everybody (except for Ted Baxter) is fired and they all leave the office singing! A true classic of TV. Well worth seeing.