Dit is de derde Haneke-film die ik heb gezien (de andere zijn _Funny Games_ en _Cache_ ), en het is me vrij duidelijk dat dit de eerste is die hij heeft gemaakt. De filmsoundtrack en de sfeer waren er, maar het verhaal en de ontwikkeling van de personages waren er niet. Sombere, emotioneel dode mensen (in feite enkele van de lamlendigste, onsympathieke personages die ik ooit heb gezien) plegen zelfmoord omdat de saaie, repeterende bewegingen van hun dagelijks leven die de regisseur ons wil laten zien, saai en repeterend zijn. Alle toespelingen en vooruitblikken zijn zwaar aangezet, en Haneke gebruikt herhaaldelijk verlengde zwart-witbeelden om het tempo nog verder te vertragen. Dit alles leidt tot een film die de kijker verveelt tot het punt waarop de zelfmoorden van de personages de kijker ontlasten.' De film werd een groot succes, en Haneke werd een briljante filmmaker, maar The Seventh Continent leek me een stijlvolle, lege oefening in morbiditeit.
This is the third Haneke film I've seen (Funny Games and Cache being the others), and it is pretty obvious to me that it is the first one he made. The cinematography and atmosphere were there, but the story and character development were not. Bleak, emotionally dead people (seriously some of the lamest, unsympathetic characters I have ever seen) commit suicide because the boring, repetitive motions of their daily lives that the director chooses to show us are boring and repetitive. All allusions and foreshadowing are heavy handed, and Haneke uses extended black screen cuts repeatedly to slow the pace even further. All of this leads to a film that bores the viewer to the point where the characters' suicides relieve the viewer's desire to terminate the film. Now, creating an audience response like that is not an easy thing to do, and Haneke did go on to become a brilliant filmmaker, but The Seventh Continent seemed to me a stylish, empty exercise in morbidity.