Ik begrijp het sociale belang van deze film. Het is verfrissend om te zien hoe deze periode van filmmaken een romanverhaal vertelt waarin de hoofdpersonen zwart zijn en betrokken zijn bij een romantische plot. Ik snap het. Dat gezegd hebbende, is het scenario overdreven en grof; het slaat ons om de oren met de opmerking: 'Zie je wel, zwarten zijn cool, beminnelijk en wereldwijs.' Als gevolg daarvan is de plot flinterdun, onbeholpen en vaak verwarrend. Er wordt van ons verwacht dat we het verhaal volgen zonder de hoofdpersonen ooit echt te leren kennen, opnieuw met veel te veel nadruk op de situatie. En het spijt me te moeten zeggen dat het acteerwerk enigszins tragisch is. Een zwakke voorstelling van de beroemde Poitier en Abbey Lincoln is mooi, maar saai en vlak. De spelers krijgen ook een vreemde richting mee; vreemde invalshoeken en gezichtspunten die alleen maar afleiden. Beau Bridges geeft de interessantste voorstelling en doet zijn best met wat hij krijgt; vooral met de onzinnige monoloog die hij aan het eind van de film krijgt. Het interessantste aan de film is dat hij ons een blik gunt op de ietwat decadente en experimentele sociale aspecten van het nachtleven van de jaren zestig. De scène in de club is heel intrigerend!
I do understand the social importance of this film. It is refreshing to see this period of film-making tell a novel story where the lead characters are black and involved in a romantic plot line. I get it. That being said, the screenplay is over the top and heavy-handed; clubbing us over the head with the sentiment of "See, blacks are cool, suave, and sophisticated." As a result, the plot is flimsy, awkward, and often confusing. We are expected to follow the story without ever really getting to know any of the characters, again with way too much emphasis on the situation. And, sorry to say, the acting is somewhat tragic. A weak performance by the BRILLIANT Poitier and Abbey Lincoln is beautiful but boring and flat. Weird direction also accompanies the players; odd angles and points of view that only distract. Beau Bridges turns in the most interesting performance and does the best he can do with what he is given; specifically the nonsensical monologue he is given at the end of the film. The most interesting thing about the film is that it does give us a peek into the somewhat decadent and experimental social aspects of 60's nightlife. The scene in the club is very intriguing!