Ik denk dat dit de eerste keer was dat Mark Mothersbaugh (van Devo) de muziek niet deed, en het is zo'n beetje te zien, het klonk allemaal alsof Andersons ipod aan het shufflen was (ik dacht bijna dat dit een thema van de film zou worden, maar het was gewoon een binnenpretje), de muziek accentueerde de emoties die op het scherm plaatsvonden, maar gaf me niet echt een idee van 'wat voor emoties' we geacht werden te ervaren (afgezien van de al genoemde scène met de i-pod), het voelde allemaal een beetje vaag, alsof iemand de radio aan had laten staan in de andere kamer. En ik heb het over de popsongs, de Indiase muziek was oké. Hoewel het leuk was en ik het gevoel had dat ik er nog eens naar zou kijken (en dat ook zou doen), wilde ik gewoon meer, en niet op de 'ik hoop dat er nooit een eind aan komt'-manier, maar op de 'er is hier echt geen halfuur meer... of zo?'-manier. De weggegooide bagage aan het eind van de film, hoewel er een mooie strik aan het eind van het pakket zat, voelde plotseling, niet onaf, alleen plotseling.<br />Misschien was Schwartzman als scenarioschrijver niet zo'n goed idee, maar aan de andere kant was Coppla's 'CQ' in het gunstigste geval oké, dus wie weet waar het misging, en hoewel het erger had kunnen zijn en niet zo erg, was ik toch een beetje teleurgesteld. Nog steeds is Wes Anderson op zijn zwakst interessanter om naar te kijken dan velen op hun best. Maar ik kan me voorstellen dat mensen dit leuk zouden kunnen vinden. Een deel ervan voelt aan als 'Bottle Rocket', weer zo'n geliefde Anderson-film waar ik niet zo blij mee was.<br />Hotel Chevelaire maakt achteraf bezien een beetje goed dat sommige van de zwakkere stukken zijn weggenomen. Het is gewoon een samenvatting van alles wat geweldig is aan Anderson, de muziek, de kapellen, de dialogen, het camerawerk... en Natalie Portman doet ook geen pijn...
I think this was the first time Mark Mothersbaugh(of Devo) didn't do the music, and it kinda shows, it all sounded like Anderson's ipod left to shuffle (i almost thought this was gonna be a theme of the film, but it was just a passing in-joke), the music highlighted where emotion was happening on screen, but didn't really give me any sense of "what emotions" we were supposed to be experiencing(save for the i-pod scene already mentioned), it all just felt kinda vague like someone left the radio on in the other room. And I'm talking about the pop songs, the Indian music was okay.<br /><br />Though it was enjoyable and I feel like I would watch it again(and have), I just wanted more, and not in the "I hope this never ends" way, but in the "really there's not another half an hour here...or something?" sense of wanting more. The discarded luggage at the films end, though a nice bow at the end of the package, felt sudden, not unresolved, just sudden.<br /><br />Maybe Schwartzman as screen-writer wasn't the best idea, then again Coppla's "CQ" was okay at best, so who knows where it went wrong, and though it could have been worse, and wasn't that bad, it just left me kinda disappointed.<br /><br />Still Wes Anderson at his weakest is still more interesting to watch than many at their best. I can see how people could like this though, some of it feels like "Bottle Rocket", another beloved Anderson film I was't too thrilled with.<br /><br />Hotel Chevelaire kind of makes up for some of the weaker bits, in retrospect. It's just an encapsulation of everything great about Anderson, the music, the shrines, the dialog, the camera-work...and Natalie Portman doesn't hurt too...