RING 2 (Ringu 2)<br /><br />Aspectverhouding: 1,85:1<br /><br />Geluidsformaat: DTS-stereo<br /><br />Een jonge student (Miki Nakatani) en een tv-journalist (Ymerrei Yanagi) gaan op zoek naar de boze geest die in de oorspronkelijke RING (1998) voor chaos heeft gezorgd, maar ze ontketenen een nieuwe golf van bovennatuurlijke verschrikkingen.<br />Hideo Nakata's commercieel succesvolle vervolg gebruikt dezelfde begrafenistred en eendimensionale personages die de eerste film smoorden, en het resultaat is niet minder teleurstellend. Nu ze het verrassingselement dat de slotscène van RING stimuleerde hebben moeten missen, zijn Nakata en de scenarist Hiroshi Takahashi gedwongen af te gaan op dissonante muziek, enge geluidseffecten en een handvol traumatische scènes (zoals een nachtmerrieachtig visioen buiten Nakatani's huis). Nakata begrijpt duidelijk het concept van 'kruipende angst', maar is niet in staat een bevredigende oplossing te vinden.<br />De serie is al het onderwerp van een uitgebreide tv-serie ('Ringu: Kanzen-ban', 1995) en een theatrale spin-off ('THE SPIRAL', geregisseerd door Nakata en tegelijkertijd in Japan uitgebracht als de oorspronkelijke RING), maar is weinig meer dan een millennia oude update van ouderwetse Japanse kaidan, hoewel de spookachtige schurk ('Sadako') Ring 2 werd gevolgd door de Koreaanse/Japanse coproductie RING 2 (1999) en een andere Japanse bijdrage, RING O: BIRTHDAY (2000), voordat de serie naar Amerika verhuisde voor Gore Verbinski's THE RING (2002), waarmee de mythe een breder publiek dan ooit tevoren bereikte.<br />(Japanse dialoog)
RING 2 (Ringu 2) <br /><br />Aspect ratio: 1.85:1<br /><br />Sound format: DTS Stereo<br /><br />A young student (Miki Nakatani) and a TV journalist (Yûrei Yanagi) go in search of the evil spirit which caused mayhem in the original RING (1998), only to unleash a fresh wave of supernatural horror.<br /><br />Hideo Nakata's commercially-driven sequel employs the same funereal pacing and one-dimensional characters which stifled the first film, and the results are no less disappointing. Denied the element of surprise which invigorated RING's closing sequence, Nakata and screenwriter Hiroshi Takahashi are forced to rely on a dissonant music score, creepy sound effects and a handful of traumatic set-pieces (such as a nightmarish vision outside Nakatani's apartment window, and a heartstopping encounter with supernatural horror in a dilapidated well), though much of the material feels contrived and superfluous, and the climactic sequence (in which rational science is defeated by paranormal forces) is wholly inadequate. Clearly, Nakata understands the concept of 'creeping dread', but is unable to deliver a satisfying pay-off.<br /><br />Already the subject of a comprehensive TV series ("Ringu: Kanzen-ban", 1995) and a theatrical spin-off (THE SPIRAL, directed by Nakata and released in Japan at the same time as the original RING), the series represents little more than a millennial update of old-fashioned Japanese kaidan, though its ghostly villain ('Sadako') is now a part of the cultural lexicon throughout SE Asia (rather like Freddy Krueger in western society). For some, however, the international success of Nakata's humdrum 'spook show' is baffling, to say the least. RING 2 was followed by the Korean/Japanese co-production RING (1999) and another Japanese entry, RING O: BIRTHDAY (2000), before the series relocated to America for Gore Verbinski's THE RING (2002), bringing the mythos to a wider audience than ever before.<br /><br />(Japanese dialogue)