Dit plechtige verhaaltje wordt vaak opgevoerd als een van de opmerkelijkste westerns van Biograph. Terwijl Griffith de Indianen voornamelijk sympathiek bejegende (zij het op een neerbuigende manier) verschilt _The Red Man's View_, zoals de titel suggereert, in die zin dat het verhaal uitsluitend vanuit het indiaanse perspectief wordt verteld.<br />Wat echt interessant is, is de manier waarop hij fysieke decors gebruikt om dit standpunt en de benarde situatie van de hoofdrolspelers te tonen. De blanken verschijnen aan de andere kant van de heuvel als een soort karakterloze zwerm boven een onpersoonlijke kracht in plaats van een groep individuen. De Indianen daarentegen rukken langzaam op door het landschap, in een enkele rij, waardig, stuk voor stuk individuen.<br />Dit is een van Griffiths eerste echte buitenopnamen. De enorme lege ruimtes zorgen voor een maximaal effect als de acteurs ons van een afstand naderen. Dit gebruik van diepte had een enorme invloed op Charlie Chaplin, die zich afvroeg hoe vaak de kleine zwerver over een grote afstand een scène in- of uitliep, om nog beter te kunnen pronken met die unieke manier van lopen. In de laatste scènes giert de wind over de woestenij en veroorzaakt een hoop atmosferische storingen die zijn tijd ver vooruit waren.<br />1909 was een periode van ongelooflijk snelle ontwikkeling in Griffiths stijl en competentie. We gaan van onzin als De stem van de viool en Wat te drinken eerder in het jaar naar dit eenvoudige maar stijlvolle verhaal. Maar het beste moest nog komen, met Griffiths allereerste film, _A Corner in Wheat_.
This solemn little tale is often held up as one of the more remarkable Biograph westerns. While Griffith predominantly treated Native Americans sympathetically (albeit patronisingly so) The Red Man's View, as the title suggests, differs in that it tells a story solely from the Indian perspective.<br /><br />What is really interesting is how he uses physical arrangements to show this point of view and the protagonists' plight. The white men appear over the hillside as a kind of characterless swarm  an impersonal force, rather than a group of individuals. The Indians on the other hand advance slowly across the landscape in single file, dignified, each one an individual.<br /><br />This is one of Griffith's first really great outdoor pictures. The vast empty spaces allow for maximum impact as actors approach us from the distance. This use of depth had a massive influence on Charlie Chaplin  think of how many times the little tramp entered or exited a scene over a great distance, all the better to show off that unique walk. In the final scenes the wind howls across the wasteland  a great bit of atmospherics that was pioneering for its time.<br /><br />1909 was a period of incredibly speedy development in Griffith's style and competence. We go from nonsense like The Voice of The Violin and What Drink Did earlier in the year, to this simple yet stylish piece of storytelling. However, the best was yet to come with Griffith's very next picture  A Corner in Wheat.