Kijkers zullen het niet moeilijk vinden om kritiek te leveren op deze lowbudget, naamloze poging die alleen te vinden is op de stoffige planken van een paar videotheken. Het heeft te lijden onder de vlakke dialogen, het lukrake script en het onhandige heen-en-weergeloop dat je zo vaak aantreft in deze Grade-Z-producties.<br />En toch heeft de combinatie van nachtmerrie en werkelijkheid in 'Night Wars' iets wat het een vreemde, bijna spookachtige kwaliteit geeft die de scherpe kantjes van al zijn vele tekortkomingen verzacht. Of, om het anders te stellen, als je de enorme middelen die zijn besteed aan 'Pearl Harbor' vergelijkt met de schamele middelen die aan deze film zijn besteed, wat is dan eigenlijk de meest bevredigende prestatie? Afgezien van die vage scheiding tussen waken en dromen, komt de meest opvallende eigenschap hier in de vorm van twee martelscènes die in Vietnamese krijgsgevangenkampen voorkomen. In de eerste scène houdt Cameron Smith een roodgloeiende metalen staaf tegen zijn blote borst gedrukt terwijl hij tussen twee palen is vastgebonden, en in de tweede heeft Brian O'Connor <0xE2><0x80><0x93> vastgebonden tussen twee bomen <0xE2><0x80><0x93> repen prikkeldraad om zijn naakte bovenlichaam gebonden. In tegenstelling tot veel Hollywood-films waarin de held stoïcijns lijdt, schreeuwen deze twee mannen met open mond van de pijn. (Je kunt zelfs de vullingen in Cameron Smiths tanden tellen.) En in tegenstelling tot veel Hollywood-helden hebben deze twee mannen geen perfect gebeeldhouwde lichaamsbouw. (O'Connor vertoont vooral tekenen van vetkwabben van middelbare leeftijd. Het resultaat is zenuwslopend, omdat de marteling op echte mannen lijkt te worden toegepast in plaats van op filmacteurs.<br />Dan Haggerty heeft weinig te doen in zijn rol en Steve Horton overdrijft met zijn verwilderde blik als de sadistische schurk, maar Jill Foor vraagt gepaste sympathie als de verbijsterde vrouw van Brian O'Connor. Wat de twee gekwelde ex- krijgsgevangenen betreft, O'Connor is ernstig en bijna aantrekkelijk, en Cameron Smith heeft de blik van iemand die is geboren om te martelen, wat precies goed is voor deze rol.
Viewers will find it easy to criticize this low-budget, no-name effort found only on the dusty backshelves of a few video stores. It suffers from the flat dialog, so-so acting, haphazard scripting, and awkward pacing so often found in these Grade-Z productions.<br /><br />And yet there's something about the merger of nightmare and reality in "Night Wars" which gives it an odd, almost haunting quality which softens the edges of all its many faults. Or, putting it another way, considering the vast resources spent on "Pearl Harbor" versus the scant resources spent on this movie, which one is really the more satisfying achievement? <br /><br />Aside from that blurring between waking and dreaming, the most distinctive feature here comes in the form of two torture scenes occurring in Vietnamese POW camps. In the first scene, Cameron Smith has a red-hot metal rod pressed against his bare chest while he's tied between two posts, and in the second, Brian O'Connor -- tied between two trees -- has strips of barb-wire tightened around his naked torso. Unlike many Hollywood movies in which the hero suffers stoically, these two men scream with open-mouthed agony. (You can even count the fillings in Cameron Smith's teeth.) And unlike many Hollywood heroes, these two men don't have perfectly-chiseled physiques. (O'Connor especially shows signs of middle-aged flab.) The result is unnerving because the torture seems to be inflicted on real men rather than movie actors. <br /><br />Top-billed Dan Haggerty has little to do in his part and Steve Horton overdoes the wild-eyed look as the sadistic villain, but Jill Foor invokes suitable sympathy as Brian O'Connor's bewildered wife. As for the two tormented ex-POWs, O'Connor is earnest and almost even appealing and Cameron Smith has the born-to-be-tortured look which is just right for this part.