Ken Russell is altijd een regisseur geweest die zijn films zowel qua stijl als qua onderwerp tot het uiterste doorvoerde, maar ik vond dat deze zogenaamde biografie niet echt substantieel was. Het verhaal gaat natuurlijk over de opkomst en dood van Rudolph Valentino (Rudolf Nureyev) en na zijn plotselinge en tragische dood zien we de vrouw in zijn leven in flashbacks over zijn leven. Valentino was een tangodanser en een gigolo, maar hij droomde er nog steeds van om zijn eigen sinaasappelboomgaard in Californië te kopen. Een casting director ziet hem in een danszaal en haalt hem over om een screentest te komen doen, waar hij mee instemt. Hij begint kleine rolletjes te spelen, tot hij de aandacht trekt van de beroemde actrice Alla Nazimova (Leslie Caron) en haar vriendin Natasha Rambova (Michelle Phillips). Valentino wordt al snel een filmster en raakt verliefd op Rambova, maar technisch gezien is hij nog steeds getrouwd met zijn eerste vrouw. Ze vormen een team en willen de artistieke controle over zijn rollen, tot grote ergernis van studiohoofd Jesse Lasky (Huntz Hall).<br />Russells films zijn altijd visueel interessant en deze poging is niet anders. Er zijn veel scènes met bruine en grijze tinten, maar plotseling komt er een felle tint in beeld. Deze film wordt verondersteld in de Verenigde Staten te zijn opgenomen, maar is in werkelijkheid in Engeland opgenomen. Russell heeft met zijn decors die speciaal voor deze film zijn gebouwd het Amerika van 1920 heel goed nagebootst. Maar laten we eerlijk zijn, dit is een heel klungelige poging om het leven van Valentino na te vertellen, en hoewel Nureyev ons uitstekend de tango liet zien, zag hij eruit als een vis op het droge als het op de dialoog aankwam. Een van de ergerlijke dingen aan deze film was dat Russell het verhaal vertelde alsof het een stomme film was. De scènes en de dialoog zijn overdreven dramatisch en Nureyev gebruikt veel lichaamsbeweging om te laten zien wat hij voelt. Het zou een film van Russell zijn zonder de nodeloze naaktheid en ze zijn een paar van _lulu's_ hier. Nureyev zelf heeft een of twee volledige frontale opnamen. Ik heb me niet te veel beklaagd over de historische onnauwkeurigheden, maar met de ongeïnspireerde cast (Huntz Hall?) en de irritante stijl van deze film en Nureyevs onhandige optreden is het duidelijk een inspanning die nergens toe leidt.
Ken Russell has always been a director that took his films into excesses with both style and subject matter but I found this so-called biography lacking any real substance. The story is of course about the rise and death of Rudolph Valentino (Rudolf Nureyev) and after his sudden and tragic death we see the woman in his life reflect in flashbacks about his life. Valentino was a tango dancer and a gigolo but he still had dreams of buying his own orange grove in California. A casting director spots him in a dance hall and convinces him to come for a screen test which he agrees to. He starts working in small roles until he catches the eye of famed actress Alla Nazimova (Leslie Caron) and her companion Natasha Rambova (Michelle Phillips). Soon Valentino becomes a screen sensation and he becomes involved romantically with Rambova but technically he is still married to his first wife. The two of them become a team and they want artistic control over his parts which is to the chagrin of the studio head Jesse Lasky (Huntz Hall).<br /><br />Russell's films are always visually interesting and this effort is no different. There are many scenes that have brown and gray tones but suddenly a bright shade will be entered into the shot. Also, this film is suppose to be in the United States but is actually shot in England. Russell did a pretty good job recreating the look of 1920's America with his sets that were built specifically for this film. But let's face it, this is a very clumsy attempt at retelling the life of Valentino and while Nureyev was excellent showing us the tango, he looked like a fish out of water when it came to dialogue. One of the more irritating things about this film was that Russell told this story like it was a silent movie. The scenes and dialogue are overly dramatic and Nureyev uses lots of body movement to show what he is feeling. This also wouldn't be a Russell film without the gratuitous nudity and they're are a couple of lulu's here. Nureyev himself has one or two full frontal shots. I didn't complain too much about the historical inaccuracies but with the uninspired casting (Huntz Hall?) and the annoying style of this film with Nureyev's awkward performance its clearly an effort that goes nowhere.