Ik was verbaasd toen ik ontdekte dat het eigenlijk een horrorfilm was. Ik weet niet of hij die titel heeft, maar zo zou je hem moeten noemen. Hij is eng en eng en gewoon eng. Met Jennifer Jason Leigh in de hoofdrol verbaast me dat niets. Ze kan heel goed gestoorde mensen spelen, zoals ze later in 'Single White Female' liet zien.<br />Maar voor mij was het mooiste van deze film de kleur. Deze film had een kleurenpalet dat soms fascinerend was, en de audio was ook goed, met enge geluiden die bij de kleurrijk geschilderde interieurs van nachtclubs en huizen pasten.<br />Een deel van het verhaal liet een vieze smaak in mijn mond achter, op sommige plekken net iets te smerig. Met uitzondering van de maatschappelijk werkster zijn er in deze film geen sympathieke, goedgelovige personages. Degene die het moeilijkst te doorgronden is, is degene die gespeeld wordt door Peter Coyote.<br />Toch, hoewel dit geen bijzonder aantrekkelijk verhaal is, blijf ik elke 5-8 jaar teruggezogen worden in dit bizarre verhaal.
I was surprised to discover this was really a horror film. I don't know if it's labeled that, but that's what it should be called. It's spooky and creepy and just plain weird. With Jennifer Jason Leigh in the lead, I'm not surprised. She is pretty good at playing disturbed people as she showed later in "Single White Female."<br /><br />For me, however, the best part of this film was the color. This film had a color palette that was fascinating at times. and the audio was good, too, with creepy sounds to go with the colorfully-painted nightclub/house interiors.<br /><br />Some of the story left a bad taste in my mouth, just a bit too sordid in spots. With the exception of the social worker, there are no likable, trusting characters in this film. The one who is hardest to figure out is the one played by Peter Coyote.<br /><br />Yet, despite this not being a particularly attractive story, the haunting audio and visuals keep sucking me back every 5-8 years into this bizarre tale.