Dit is misschien wel de mooiste van de eerste Lumiere-shorts. Een boot roeit van de voorkant van het scherm weg van het publiek naar de achterkant, terwijl aan de rechterkant vrouwen aan de kade staan te wachten. De camera beweegt niet, zoals gewoonlijk, maar het spel van zonlicht op de golven is schitterend, en de golvende beweging is zo levendig, vooral in zo'n statisch beeld, dat het lijkt alsof je naar een echte scène achter glas kijkt.<br />Net als bij 'Demolition d'un mur' komt de echte huivering van de film van het onverwachte. De scène verloopt zoals verwacht, de boot beweegt zich gestaag voort. Maar net als hij draait, doet een sterkere golf een uitval en doet de boot bijna kapseizen. Voordat we ontdekken wat er gaat gebeuren, zijn de film en de film afgelopen. Deze vroege films namen geen voorzorgsmaatregelen tegen de noodzaak van extra filmrollen.<br />Maar het effect is behoorlijk schokkend. Het onverwachte geweld is al verontrustend genoeg, maar nu de film is afgelopen en de losse eindjes nog lang niet vastzitten <0xE2><0x80><0x93> het is nog maar net begonnen, een verhaal, in de laatste seconden <0xE2><0x80><0x93> blijft het publiek in het duister tasten. Wat gebeurde er toen? Onbedoeld is het publiek verplicht om voor zichzelf te fantaseren, te fantaseren over wat niet door de film kan worden vertegenwoordigd, iets wat door het algemene Hollywood-systeem zal worden uitgeroeid. Is dit, met zijn gewaagde gebruik van ellipsen, de eerste kunstfilm, de eerste 'Kattenvolk'?
this is possibly the most beautiful of the early Lumiere shorts. A boat rows from the front of the screen away from the audience to the back, while to the right, women wait on the port. The camera, as usual, does not move, but the play of sunlight on the waves are gorgeous, and the rippling movement is so vibrant, especially within such a static frame, that it looks like one is watching an actual scene behind glass.<br /><br />As with 'Demolition d'un mur', the real frisson of the film comes from the unexpected. The scene proceeds as expected, the boat moving steadily along. But, just as it turns, a stronger wave lunges, and almost capsizes the boat. Before we discover what will happen, the reel, and the film, ends. These early films made no precautions for the necessity of extra reels.<br /><br />But the effect is quite shocking. The unexpected violence is unsettling enough, but with the film over, and loose ends nowhere near being tied up - indeed, just initiated a narrative, in the dying seconds - the audience is left agonising in the dark. What happened next? Inadvertently, the audience is required to imagine for itself, imagine what's not capable of being represented by the cinema, something the Hollywood generic system to come will stamp out. With its daring use of ellipsis, is this the first art-film, the first 'Cat People'?