De regisseur van de Bergen (Noorwegen) was in 1995 zo verstandig <0xE2><0x80><0x93> in de tijd dat deze afgrijselijke film voor het eerst (en nooit meer!) een nietsvermoedend publiek in Oslo en andere belangrijke Noorse steden aansprak <0xE2><0x80><0x93> om te weigeren de film in de Bergen-bioscoop te vertonen. Toen hij geïnterviewd werd, zei hij dat als hij dit aan een publiek van volwassenen zou laten zien, dat een belediging zou zijn van de wonden die al andere nietsvermoedende bioscoopbezoekers waren toegebracht.<br />Hij had groot gelijk! Natuurlijk kreeg in een land als het onze dit stuk van één uur en tien (?????) minuten pure onzin onmiddellijk de (onverdiende) cultstatus. Of het ooit nog is vertoond <0xE2><0x80><0x93> in bioscoopclubs of in trash-programma's op filmfestivals, dat weet je nooit. Ik had geluk dat me de g<0xC3><0xAA>ne bespaard werd om een bioscoop binnen te lopen en de exorbitante prijs te betalen voor een zitplaats, om na 10 <0xE2><0x80><0x93> 15 minuten pure en volslagen verveling weer naar buiten te lopen.<br />In plaats daarvan wachtte ik listig tot de'regisseur' (die in het dwaze seizoen van de kranten in juli het grote nieuws was voor het gebruikelijke 'wonderverhaal van 5 dagen') naar deze stad kwam waar zijn (hrrrmmm!!!) meesterwerk niet te zien was, om video's van 'DIS' te verkopen en te signeren. Ik kon de verleiding niet weerstaan (wie wel?) <0xE2><0x80><0x93> en verzamelde genoeg geld van vrienden en collega's (het equivalent van een buskaartje van elk) om in de rij te gaan staan en een exemplaar te kopen. De prijs van de video was toen ongeveer het equivalent van twee bioscoopkaartjes. De video was keurig getekend (en misschien gezegend?!) door de heer Aune Sand zelf, aangezien ik ongeveer veertig jaar (toen) ouder was dan de heel jonge tienermeisjes die in de rij hadden gestaan om hun exemplaar te kopen.<br />Een paar weken later werden de donateurs uitgenodigd voor een diner en een vertoning van het meesterwerk van meneer Sand. Mijn vrouw, die in een andere stad naar de verkeerde bioscoop was gegaan en zich er al doorheen had geworsteld, verliet na het diner gracieus de groep en ging ergens anders iets nuttigs doen.<br />We bleven dus achter om ernaar te kijken. Niemand van ons had het eerder gezien <0xE2><0x80><0x93> en terwijl we moed verzamelden, glazen bijvulden, koffie dronken en een paar sigaren en kaarsen aanstaken, gingen we ten slotte zitten om het tegen middernacht te bekijken.<br />Om een lang verhaal kort te maken en een nog langere periode van verveling: diegenen van ons die niet in slaap vielen (het was na een vijfgangenmaaltijd) of regelmatig naar de 'toiletruimte' gingen. of naar buiten ging voor een snelle, stille sigaret op het balkon, er dapper doorheen zat <0xE2><0x80><0x93> allemaal probeerden ze wakker te blijven tijdens een uur waarin de tijd werkelijk zijn loodzware voeten door de smurrie sleepte van een amateurproductie die idealiter thuishoort in de prullenmand waar hij bij elkaar had moeten worden gegooid met de delen en scènes die (hoop ik!) waren weggegooid. Maar je hebt het gevoel dat er niets is weggegooid, zoals de film zich een weg lijkt te banen door zijn vier eindeloze scènes!<br />De video heeft 'een bonus'... Een korte film (die volgens mij 8 of 9 minuten duurt) genaamd 'Kysset' ('De Kus'). Iedereen die dat 5 of 6 keer of meer kan volhouden zonder te gapen, heeft misschien de kans om de eerste paar secties van de DIS uit te zitten zonder zenuwachtig te worden. Maar anderen hebben misschien het gevoel dat ze 60 minuten van hun leven beter zouden kunnen doorbrengen dan door naar deze film te kijken <0xE2><0x80><0x93> wat ongeveer net zo opwindend is als kijken naar een glas koud water dat lauw wordt <0xE2><0x80><0x93> zoals bijvoorbeeld comfortabel in je bed slapen in plaats van wegdommelen in een stoel voor een tv-scherm.<br />Ik doe dat laatste bijna nooit <0xE2><0x80><0x93> het leven is daar te kort en te opwindend voor! <0xE2><0x80><0x93> maar naar deze film kijken is het enige wat ik de laatste tijd heb gedaan.
The Bergen (Norway) Cinema director in 1995 had the sense - at the time when this ghastly film was first (and never again!) sprung upon unsuspecting audiences in Oslo and other major Norwegian towns - to refuse to show it in Bergen cinemas. He stated when interviewed that to show this to an audience of adults would be adding insults to the injuries already inflicted on other unsuspecting cinema goers.<br /><br />How right he was! Of course, in a country like ours, this one-hour-and ten-(???!!!)-minute piece of pure rubbish was immediately given its (undeserved) cult status. Whether it has ever been shown again - in cinema clubs or on late evening trash programs during film festivals, one does not know. I was lucky to be spared the embarrassment of walking into a cinema, paying the exorbitant price for a seat there, only to walk out again after 10 - 15 minutes of sheer and utter boredom.<br /><br />Instead, I cunningly waited until the "director" (who was hot news for the usual "5 day wonder-story" during the newspapers' silly season in July) came to this town where his (hrrrmmm!!!) masterpiece was not to be shown, to sell and sign video versions of "DIS". I couldn't resist the temptation (who would?!) - and collected enough money from friends and colleagues (the equivalent of a bus ticket from each) to be able to queue up and buy a copy. The price of the video then was approximately the equivalent of two cinema tickets. The video was duly signed (and perhaps blessed?!) by Mr. Aune Sand himself) since I was about 40 years older (then) than the very young female teen-agers who had lined up to buy their copies.<br /><br />Some weeks later, the donators were invited for dinner, and a showing of Mr. Sand's masterpiece. My wife - who had entered the wrong cinema in another town and already struggled through it - gracefully left the group after dinner, and went to do something useful elsewhere.<br /><br />We, then, were left to watch it. None of us had seen it before - and as we gathered courage, refilled glasses, had some coffee and lit a few cigars and candles - we finally sat down to watch it towards midnight.<br /><br />To cut a long story and an even longer stretch of boredom short: those of us who did not fall asleep (it was after a 5-course meal) or made frequent trips to the "bathroom", or went out for a quick, quiet smoke on the balcony, valiantly sat through it - all trying to stay awake during an hour where time really dragged its leaden feet through the mires of an amateur production that ideally belongs to, and should never have left, the wastepaper-basket where it should have been thrown together with the parts and scenes which were (one hopes!) discarded. One has, though, a feeling that nothing has been discarded, the way the film appears to work its way through its four endless scenes! <br /><br />The video has "a bonus"... A short film (lasting 8 or 9 minutes, I think) called "Kysset" ("The Kiss"). Anyone who can sit through that without yawning 5 or 6 times or more may have a chance to sit through the first one or two sections of DIS without getting fidgety. Others, though, may feel that 60+ minutes of one's life could be spent in a better way than watching this - which is about as exciting as looking at a glass of cold water becoming lukewarm - such as, for example, sleeping comfortably in one's bed as opposed to dozing off in a chair in front of a TV-screen.<br /><br />I hardly ever do the latter - life is too short and too exciting for that! - but watching this film is the closest I've come to do so.