Deze film heeft een paar tekortkomingen op het gebied van plot, met name wat betreft het keurige einde, en er leken wat problemen te zijn met de continuïteit van locaties (het huis van de familie, bijvoorbeeld). Maar het is beslist de moeite waard om naar de voorstellingen te kijken. Tracy McMahon speelt een kleine rol aan het begin van de film, uiterst overtuigend, en verandert vlekkeloos van een zelfverzekerde studente in een verpletterde patiënt tijdens een demonstratie in een collegezaal. Andy Garcia is overtuigend als de gekwelde psycholoog en voortreffelijk als de rouwende vader, zozeer zelfs dat het een moeilijke film is om naar te kijken. Er is geen groter verdriet dan het verlies van je kind, en Garcia brengt dit met hartverscheurende overtuiging over. Geen film om in je eentje te bekijken als je ooit een kind hebt verloren.
This film has a couple of shortcomings with plot, particularly the neat ending, and there seemed to be some difficulty with the continuity of locations (the family house, for instance). However, it is definitely worth watching for the performances. Tracy McMahon plays a small role at the beginning of the movie with utter conviction, flawlessly transforming from confident undergrad to crushed patient in a classroom demonstration. Andy Garcia is convincing as the haunted psychologist and superb as the grieving father, so much so that it makes for hard viewing. There's no greater pain than the loss of one's child, and Garcia conveys this with heartrending conviction. Not a film to watch alone if you have ever lost a child.