Het begon als een zaterdagochtendcartoonshow voor kinderen, Hé, Hé, Het is zaterdag, maar tijdens de uitzending werd het format een paar keer gewijzigd. Het is dan ook enigszins ironisch dat de weigering van de presentator om veranderingen aan te brengen in het format, ondanks het verzoek van iedereen behalve de cameramannen, uiteindelijk de doorslag gaf. Halverwege tot eind jaren tachtig was het voor degenen die niets te doen hadden op zaterdagavond het beste om naar te kijken. Maar in de jaren negentig veranderde het langzaam maar zeker in een klucht zonder kijkers, die des te ondraaglijker werd gemaakt door het egotisme van de gastheer, Daryl Somers. Je kunt ook zien hoe moeilijk het voor hem is om tijdens latere seizoenen relevant te blijven voor zijn publiek, aangezien hij gasten aanspreekt die toevallig halverwege de tienerleeftijd zijn (Christina Ricci is daar een goed voorbeeld van) alsof ze drie jaar oud zijn. Vergis je niet in de opmerkingen van sommige gebruikers. Deze show werd om een heel goede reden afgelast, en hij werd niet snel genoeg afgelast. Somers probeerde zelfs wanhopig om de show tegen het eind van de uitzending te redden door een paar veranderingen in het format voor te stellen die door personeel of fans waren aanbevolen.<br />Natuurlijk was Somers de enige die verbaasd was toen het netwerk, dat werd geleid door het antwoord van Australië op Rupert Murdoch, niet langer geïnteresseerd was in Somers' programma. Tegen die tijd stond de show op één, wat geen geringe prestatie is voor een land dat maar vijf televisiezenders heeft en nog steeds denkt dat belemmeringen voor de opname-industrie zoals Molly Meldrum van belang zijn. Nee, Hey Hey was al minstens een paar jaar dood, en net als de dominee met zijn nymfomane vrouw was Somers de laatste die het te horen kreeg. Het was bijna triest om te zien hoe wanhopig Somers de critici probeerde te sussen. Ongeveer het enige grappige aan de show, die vroeger gedijde op oneerbiedigheid, was hoe bezadigd en formulair hij was geworden. Zelfs het Gong-Show-segment, Rode Gezichten, was saai geworden door een duidelijk gebrek aan gewillig talent. Er is al eerder op gewezen dat nadat Jacqui McDonald zich uit de show terugtrok om redenen die in de loop der tijd verloren zijn gegaan, het ego van Somers begon op te spelen. Dat is waar, hoewel het probleem zich niet echt manifesteerde tot Ernie Carroll, de stem en poppenspeler van een zekere Oswald Q. 'Ozzie' Struisvogel, zich terugtrok om redenen die in het artikel werden genoemd. Omdat er niemand anders was om het podium mee te delen, begon Somers te spelen, in feite elk aspect van de show te domineren en zijn medegastheren zo veel mogelijk buiten beeld te houden. In het midden van de jaren negentig was er zelfs een groot gat waar geen vaste medegastheer was. Ik denk niet dat het toeval is dat de meeste schade die de kijkers wegjaagde in die periode werd aangericht. Wat echt ironisch is, is dat Somers tot ongeveer 1998 niet van plan was om het format te veranderen en bleef roepen dat het format het was waardoor de kijkers bleven kijken. Hij leek zich er totaal niet van bewust dat de _Hey Hey_ van 1991 en de _Hey Hey_ van 1983 tot 1990, waarschijnlijk eerder, twee totaal verschillende shows waren.<br />Dit wil niet zeggen dat de show altijd slecht was, of helemaal slecht. Zoals ik al heb laten doorschemeren, was de show op zijn hoogtepunt in de jaren tachtig heel onderhoudend, waar voorspelbaarheid wel het laatste was wat je ermee in verband zou brengen. Zelfs als de deelnemers zo saai waren als de rest van de show, slaagde _Red Faces_ er toch nog in om te boeien door de aanwezigheid van de vaste rechter Red Symons. Hij had het lef om iets te zeggen over een nummer dat iedereen in het publiek dacht, een eigenschap die jammer genoeg ontbreekt in elke variétéshow van het huidige tijdperk. Vergeet Simon Cowell maar <0xE2><0x80><0x93> Red kon de man gemakkelijk opvreten en weerhaken uitspugen die volwassen mannen aan het huilen zouden maken. Mijn persoonlijke favoriet was toen een man in een slecht kippenpak probeerde een verwrongen keyboard- en stemversie te spelen van _This Are The People In Your Neighbourhood_. 's commentaar was eenvoudigweg dat deze man het onmogelijke had bereikt door de andere twee acts goed te laten overkomen. Gezien het feit dat dit deel in de mindere dagen van de serie werd gefilmd, denk ik niet dat er veel verbeeldingskracht voor nodig is om te begrijpen hoe de andere twee acts waren.<br />Jammer genoeg tonen veel series de terminale tekenen van onbuigzaamheid of gebrek aan ideeën veel eerder dan _Hey Hey_. Het probleem is dat het in Australië op z'n zachtst gezegd een strijd op leven en dood is om iets in de ijskast te krijgen, zelfs als de reclame-inkomsten niet een tiende zijn van wat ze zouden kunnen zijn. Er is maar één programma dat zo lang duurde als Hey Hey en van de eerste tot de laatste aflevering goed bleef, en dat kwam doordat het regelmatig van personeel veranderde en nieuwe ideeën toeliet. Het was ook Brits. In tegenstelling tot wat velen je zullen vertellen, zal niemand die Hey Hey in de laatste acht seizoenen heeft gezien het missen.
Beginning as a Saturday morning cartoon show for children, Hey Hey, It's Saturday went through a number of format changes during its run. It is somewhat ironic, then, that the host's refusal to make changes to the format, in spite of requests to do so from everyone save the cameramen, eventually killed it. During the mid to late 1980s, it was the best thing for those with nothing to do on a Saturday night to watch. During the 1990s, however, it slowly devolved into an unwatchable farce, made all the more intolerable by the egotism of its host, Daryl Somers. You can also see his difficulty in staying relevant to his audience during later seasons, as he addresses guests who happen to be in their mid-teens (Christina Ricci being a good example) as if they were three years old. Make no mistake from some of the user comments offered. This show was canceled for a very good reason, and it was not canceled soon enough. In fact, Somers desperately tried to save the show towards the end of its run by proposing some of the changes in format that had been recommended by staff or fans.<br /><br />Naturally, Somers was the only one surprised when the network, one run by Australia's answer to Rupert Murdoch at that, was no longer interested in Somers' ideas. By then, the show was rating in single figures, which is no small feat for a country that has only five free-to-air television channels, and still thinks impediments to its recording industry like Molly Meldrum are relevant. No, Hey Hey had been dead for at least several years, and like the vicar with the nymphomaniac wife, Somers was the last to know. It was almost sad to see the clear desperation with which Somers tried to appease the critics. About the only funny thing left about the show, which had previously thrived upon irreverence, was how staid and formulaic it had become. Even the Gong-Show style variety segment, Red Faces, had grown stale thanks to a clear lack of willing talent.<br /><br />It has been pointed out before that after Jacqui McDonald retired from the show for reasons that have been lost to time, Somers' ego began to run rampant. This is true, although the problem didn't really manifest until Ernie Carroll, the voice and puppeteer of one Oswald Q. 'Ozzie' Ostrich, retired for what was cited as health reasons. With nobody else to share centre stage, Somers went rampant, basically dominating every aspect of the show, and keeping his co-hosts as out of the picture as he could. In fact, there was a big gap in the mid-1990s where there was no regular co-host. I don't think it is a coincidence that most of the damage that drove viewers away was done during this period. What really drips with irony is that until about 1998, Somers was unwilling to change the series' format, crying that the format was what kept viewers tuning in. He seemed utterly unaware that the Hey Hey of 1991 onwards and the Hey Hey from 1983 to 1990, probably earlier, were two utterly different shows.<br /><br />This is not to say that the show was always bad, or even all bad. As I have intimated, the show was quite entertaining during its peak in the 1980s, where predictability was the last thing one would associate with it. Red Faces, even when its contestants were as boring as the rest of the show became, managed to entertain because of regular judge Red Symons. He had the nerve to say about an act what everyone in the audience was thinking, a quality that is sorely missing from every variety show of the current era. Forget Simon Cowell - Red could easily chew the man up and spit out barbs that would make grown men cry. My personal favourite was when a man dressed in a bad chicken suit attempted to do a twisted keyboard and vocal version of These Are The People In Your Neighbourhood. Red's comment was simply that this man had accomplished the impossible by making the other two acts look good. Given that this segment was filmed in the declining days of the series, I don't think much imagination is required to understand what the other two acts were like.<br /><br />Sadly, many shows show the terminal signs of inflexibility or idea dearth much sooner than did Hey Hey. The problem is that getting anything canceled in Australia is an uphill battle at best, even when advertising revenue is not a tenth of what it could be. There is only one show that lasted as long as Hey Hey and stayed good from first episode to last, and it did so because it regularly changed staff, allowing new ideas to make their way in. It was also British. In contrast to what many will tell you, nobody who saw Hey Hey in its last eight seasons will miss it.