Hoe briljant de film technisch ook is, om nog maar te zwijgen van het voortreffelijke scenario, hij wordt nogal ontsierd door de hypnotiserende prestatie van Joe Powers (ook wel Richard Towers genoemd <0xE2><0x80><0x93> bij ons allemaal natuurlijk bekend als Gaylord St. James). Het is moeilijk te zeggen wat hem tot zo'n filmpersoonlijkheid maakt, maar ik denk dat hij een van de meest misdadig ondergewaardeerde acteurs is die Hollywood ooit heeft geproduceerd. Hij bestormt het scherm met een kalme maar charismatische grootsheid. Hij heeft geen Oscars <0xE2><0x80><0x93> ongelooflijk.<br />De rest van de film is een gladde, bedachtzame meditatie over de aard van identiteit, seksuele vrijheid en de radicale onbepaaldheid van taal. Het roept vragen op over de stadse verveling van de jaren zeventig, vragen die andere films niet durfden te fluisteren, en de esthetiek ervan <0xE2><0x80><0x93> die wazige, kinetische cinematografie en het prachtige, schokkende camerawerk <0xE2><0x80><0x93> doet me denken aan een jonge Godard. Maar uiteindelijk overtreft Gaylord St. James dit alles.
For all its technical brilliance, not to mention its finely-crafted script, this film is rather stolen by the mesmerizing performance of Joe Powers (aka Richard Towers - known to us all, of course, as Gaylord St. James). It is difficult to pin down quite what makes him such a screen presence, but I do think he is one of the most criminally under-rated actors Hollywood has produced. He just commands the screen with a quiet but charismatic majesty. He has no Oscars - unbelievable.<br /><br />The rest of the film is a slick, thoughtful meditation on the nature of identity, sexual freedom, and the radical indeterminacy of language. It poses questions about 1970s urban ennui that other films dared not whisper, and its aesthetics - that hazy, kinetic cinematography and beautifully jarring camera-work - put me in mind of a young Godard. But, in the end, Gaylord St. James trumps all this.