Ik heb nooit gedacht dat de term'verslaafde' van toepassing was op mensen die hun seksuele gedrag niet in de hand hebben, maar dat is nog de minst erge reden om een hekel te hebben aan deze narcistische semi-documentaire. De regisseur laat acteurs personages uit het begin van zijn leven spelen, en met hem communiceren terwijl hij zichzelf'speelt'. En natuurlijk speelt hij ook veel met zichzelf; we krijgen veel scènes te zien waarin hij privacy zoekt in een badkamer zodat hij kan masturberen. Als hij niet bezig is met zelfbevlekking, zoekt hij het gezelschap van prostituees of bespreekt hij zijn onvermogen om uit de buurt van dames van de nacht te blijven met actrices die zijn diverse vriendinnen vertegenwoordigen. O, wat een saaie vertoning; zeker voor het publiek en je zou je de regisseur kunnen voorstellen. Maar misschien is er niets aan hem dat deze man verveelt. Misschien kunnen we ons verheugen op een film over zijn stinkende voeten en hoe vaak hij zijn sokken wast.
I have never thought the term "addict" was appropriate for those who are unable to control their sexual behavior, but that is the least of my reasons for disliking this narcissistic semi-documentary. The director has actors portraying characters from the earlier part of his life, and interacting with him as he "plays" himself. And of course he also plays with himself a lot; we are subjected to many scenes where he seeks privacy in a bathroom so he can masturbate. When he isn't engaging in self-abuse he is seeking the company of prostitutes or discussing his inability to stay away from ladies of the night with actresses representing his various girlfriends. Oh, what a tedious exercise; certainly for the audience and one would imagine for the director. But maybe there is nothing about himself that bores this man. Perhaps we can look forward to a film about his smelly feet and how often he washes his socks.