De Australische filmmaakster Elissa Down is in haar speelfilm THE BLACK BALLOON heel zorgzaam te werk gegaan. De film speelt zich af in een hecht gezin van vier personen (Toni Collette als moeder die zwanger is van een vijfde kind, Erik Thomson als vader die voortdurend in het leger moet zijn, en twee tienerzoons: Luke Ford als Charlie, de autistische zoon die qua leeftijd wel ouder is, maar qua gedrag niet, en Rhys Wakefield als de babyface Thomas in zijn onrustige puberteit).<br />Het is een coming of age-verhaal dat draait om de 17-jarige Thomas, hoe hij omgaat met de mensen om hem heen: zijn broer Charlie, zijn ouders, schoolkameraden, nieuwe vrienden en buren. Er is meer dan je op het eerste gezicht zou denken. Thomas lijkt te strijden tegen innerlijke conflicten, dilemma's die hij liever niet onder ogen ziet: 'Zal Charlie ooit normaal worden?' vroeg hij. 'Charlie is mijn probleem niet,' schreeuwde hij. Pa en ma zijn allebei heel geduldig en verdraagzaam. Het gezinsleven wordt zeer op prijs gesteld door een vastberaden moeder (weer schitterend geportretteerd door Toni Collette) die haar oudste niet 'opgaf', en Charlie wordt behandeld als ieder ander kind dat zijn (normale) driftbuien en (onvoorspelbare) capriolen heeft. Naarmate de film vordert, voelen we Thomas' frustratie over Charlie, en zijn we blij met zijn opluchting over het feit dat hij een populair meisje op school heeft, Jackie (Gemma Ward gaf een vertederend beeld) die het geen probleem vindt om met Thomas en Charlie op te trekken. Zij (uit een alleenstaande vader-gezin) accepteerde Charlie met dezelfde normaliteit en leek vrij goed in Thomas' gezin te passen.<br />Zoals bij elk gezinsleven is er een wisseling van de gebeurtenissen: mama moet voor de geboorte van de baby 'in bed blijven' in het ziekenhuis, dus hebben papa en Thomas de taak om Charlies dagelijkse behoeften aan te pakken <0xE2><0x80><0x93> een leercurve die Thomas niet had verwacht. Ondanks de ups en downs (Thomas' rijles met papa in zijn auto, Thomas' verjaardagsfeestje voor de hele familie 'uit' met Jackie erbij), verdriet en gelach (ja, dat komt voor, als we het maar kunnen weglachen en vaker loslaten), kwam er toch een nieuw gezinslid, en bij Charlie's ouders was er ook een nieuw gezinslid. Tijdens zijn schoolprestaties had Thomas last van zijn jeugdproblemen, en hij leerde zijn broer Charlie beter begrijpen. Directeur Down bespaart ons geen sentimentele gevoelens of Hollywood-gevoel van 'goed'. Ze kwam met een gedurfd en zelfverzekerd script (samen met Jimmy Jack geschreven, en ze vertelde het alsof het voortkwam uit haar persoonlijke ervaring met twee autistische broers) en gaf ons een film die we kunnen waarderen vanwege de mogelijke familiewarmte die in uitdagende omstandigheden standvastig kan worden opgewekt. 'De Zwarte Ballon' heeft nauwelijks iets van een debuut van een getalenteerde filmmaker om naar te kijken, Elissa Down. De casting van Luke Ford en Rhys Wakefield als de twee broers is een godsgeschenk. Overtuigend werk voor iedereen. En geniet ook van de interessante openingstitels: in je ooghoek kun je zien dat er in elk kader 'buitengewone' woorden staan of duidelijke naamlabels van dingen <0xE2><0x80><0x93> gras, lucht, muur, spijkerbroek, hek <0xE2><0x80><0x93> terwijl de aftiteling verdergaat. Ach, het is ook voor Charlie, de autistische broer en de rest van de familie.
Australian filmmaker Elissa Down's THE BLACK BALLOON is a thoughtful film, down to earth with no apology in depicting a close-knit family of four (Toni Collette as Mom who is pregnant with a fifth member coming, Erik Thomson as Dad whose army life demanded constant moving, and two teenage sons: Luke Ford as Charlie the autistic one who is older in age but not in behavior, and Rhys Wakefield as baby-face Thomas in his uneasy growing teen period) - taking on living with autistic challenges everyday (sometimes by the moment).<br /><br />It is a coming of age story revolving around 17-year old Thomas, how he deals with the people around him: his brother Charlie, Mom and Dad, schoolmates, new friends and neighbors. There is more than meets the eye. Thomas seems to be battling inner conflicts, dilemmas he's reluctant to confront: "Will Charlie ever be normal?" he asked. "Charlie is not my problem," he shouted. Mom and Dad are both very patient and tolerant. The family's togetherness is very much held by a determined mother (again, brilliantly portrayed by Toni Collette) that would not 'give up' on her eldest, and Charlie is treated just like any child having his (normal) tantrums and (unpredictable) antics. As the film progresses, we feel for Thomas' frustration with Charlie, and welcome the relief of his delights with popular girl at school, Jackie (Gemma Ward gave an endearing portrayal) who has no problem hanging out with both Thomas and Charlie. She (from a single-Dad family) accepted Charlie with equal normalcy and seemed to fit into Thomas' family rather well.<br /><br />Like any family life, there are turn of events: Mom has to be 'confined to bed' at the hospital prior to birth of baby, so Dad and Thomas are left with the charge to handling Charlie's day to day needs - a learning curve that Thomas didn't expect. Through the ups and downs (Thomas' driving lesson with Dad in his car, Thomas' birthday family celebration 'blow out' with Jackie present), anguish and laughter (yes, that happens, if only we can laugh it off and let go more often), a new family member did arrive, and at Charlie's school performance, Thomas had his coming of age challenges and came through understanding his brother Charlie more. Director Down spares us no 'mushy' sentiments or Hollywood 'feel good' pressures - she delivered a bold and assured script (co-written with Jimmy Jack, telling like it is from her personal experience with two autistic brothers) and gave us a film we can appreciate the possible family warmth that can be steadfastly generated in challenging circumstances. "The Black Balloon" has hardly the hint of a debut feature from a talented filmmaker to watch, Elissa Down. The casting of Luke Ford and Rhys Wakefield paired as the two brothers is a godsend, indeed. Convincing performances all round.<br /><br />Enjoy also the interesting opening credits: at the corner of your eyes, you could notice there are 'extraneous' words or obvious name labels of things within each frame, e.g., grass, sky, wall, jeans, fence - as the credits roll on. Ah, it's for the sake of Charlie, the autistic brother and the rest of the family, too.