Ingmar Bergman behoort ongetwijfeld tot de elite van de filmregisseurs, maar hij begaat toch een misstap met zijn eerste Engelstalige film (van de twee). Bergman speelt de vaste acteurs Bibi Andersson en Max von Sydow, een Zweeds echtpaar dat in de betere kringen verkeert en van leven verandert door de schijnbaar mysterieuze verschijning van de Amerikaan Elliot Gould. Na een aantal (niet zo) discrete rolletjes valt Bibi Andersson voor de humeurige, onvoorspelbare Gould. De film is gebaseerd op de filmografie van Sven Nykvist en bevat een verrassend tedere liefdesscène, maar de film is niet in staat om twee grote tekortkomingen te overwinnen: de onhandige dialoog (geschreven door Bergman) en de slechte acteerprestaties van Elliot Gould. Gould kan een innemende acteur zijn, maar hij is veel te goed voor deze film.
Ingmar Bergman certainly ranks among the elite of film directors, yet missteps with this, his first (of two) English language film. The Bergman regulars, Bibi Andersson and Max von Sydow star as an upscale Swedish married couple whose lives are altered by the seemingly mysterious appearance of American Elliot Gould. After a series of (not so) discreet passes, Andersson finds herself falling for the moody, unpredictable Gould.Sven Nykvist's cinematography and one surprisingly tender love scene nearly save this, but, the film is unable to overcome two glaring flaws: the awkwardness of the dialogue (written by Bergman) and the poor performance by Elliot Gould. Gould, I suppose, can be an engaging actor, but is way out of his league; this film is, ultimately, only for completists.