Vóór de aankondiging van de dvd-uitgave als onderdeel van de vierde aflevering van _The Film Noir Collection_, waar het met gejuich werd begroet, moet ik toegeven dat ik me er niet van bewust was dat deze specifieke titel zo'n goede reputatie had ondanks het feit dat de regisseur en ster (Sterling Hayden) erbij betrokken was. Nadat ik het zelf had gezien, was ik behoorlijk onder de indruk, hoewel ik het niet helemaal in de top van het genre zou plaatsen... maar dat kwam doordat de normen die de stimulerende filmstijl in zijn hoogtijdagen had gesteld zo hoog waren.<br />Tussen twee haakjes, ondanks de titel (die lijkt te wijzen op een bredere strekking) en het feit dat het werd geproduceerd door een van de grote Hollywood-studio's (Warner Bros. De bescheiden lengte van 74 minuten maakte het stuk zo goed als tot een B-film; bovendien was de opnamen naar verluidt in twee weken voltooid! Interessant genoeg was het de vervolgpoging (voor dezelfde studio) van het team achter de geavanceerde horrorklassieker WAX (1953) <0xE2><0x80><0x93> namelijk De Toth, producent Bryan Foy, scriptschrijver Crane Wilbur en de medespelers Phyllis Kirk en Charles Bronson. De man wiens verleden hem blijft achtervolgen als ex-gevangene (Gene Nelson) wordt door drie voortvluchtigen (onder wie Bronson en Ted de Corsia) gedwongen om hen eerst onderdak te bieden en vervolgens deel te nemen aan hun voorgenomen bankoverval (tegen de tijd dat ze andere gevaarlijke elementen in hun midden hebben opgenomen, met name een typisch geschifte Timothy Carey). Het verhaal probeert dan zoveel mogelijk herkenbare, noirachtige elementen in zijn verhaal te stoppen: spanning, geweld, romantiek, locatie, een journalistieke benadering (via een systematische politieprocedure) enz. <br />Ook voor deze ene keer staat Hayden aan de kant van de wet. _Crime Waves_ was eigenlijk een kruising tussen zijn twee beroemdste noir-rollen in John Hustons _The ASPHALT JULLIE_ (1950) en Stanley Kubricks _The Killing_ (1956), allebei klassieke rooffilms waarin hij de noodlotsleider van een criminele bende speelde, hoewel zijn personage nog even cynisch, hard en onbuigzaam is als altijd. In feite was hij hier lange tijd niet meer dan een bullebak met een dikke kop, maar uiteindelijk krijgt hij zijn wezenlijke zachtheid te zien in de prachtig geacteerde (ongebruikelijk hoopvolle) finale van de film.<br />De Toth opereerde in de meeste genres (al neigde hij naar actiegeoriënteerde kost, ondanks het feit dat hij aan één oog blind was! En of hij nu monochroom of in kleur werkte, de verhouding tussen het hele beeld en het widescreen, je kon er altijd op rekenen dat hij een efficiënt, pretentieloos, stijlvol en onderhoudend product afleverde.
Before its announcement for DVD release as part of the fourth installment of Warners’ “The Film Noir Collection”, where it was greeted with cheers of anticipation, I have to admit that I wasn’t aware this particular title had that much of a reputation – despite the director and star (Sterling Hayden) involved. Having watched it for myself, I was duly impressed though I wouldn’t quite place it in the genre’s top ranks…but that’s because the standards set by the invigorating noir style during its heyday were so high.<br /><br />Incidentally, despite the title (which would seem to be hinting at a broader scale) and its being produced by one of the Hollywood majors (Warner Bros.), the modest 74-minute duration pretty much relegated the piece to B-movie status; furthermore, the filming was reportedly completed in a mere fortnight! Interestingly, it was the follow-up effort (for the same studio) by the team behind the gimmicky horror classic HOUSE OF WAX (1953) – namely De Toth, producer Bryan Foy, scriptwriter Crane Wilbur, and co-stars Phyllis Kirk and Charles Bronson.<br /><br />The plot followed a much-used noir formula: the man whose past comes back to haunt him – as an ex-con (Gene Nelson) is forced by three fugitives (including Bronson and Ted de Corsia), after deliberately compromising his parole and threatening his wife, into first harboring them and then take part in their proposed bank robbery (by which time they’ve enrolled other dangerous elements to their fold, notably a typically-nutty Timothy Carey). The narrative, then, tries to cram in as many recognizably noir elements as it possibly can: suspense, violence, romance, location shooting, documentary approach (via a systematic police procedural), etc.<br /><br />For once, too, Hayden is on the side of the law – CRIME WAVE actually came roughly in between his two most famous noir roles in John Huston’s THE ASPHALT JUNGLE (1950) and Stanley Kubrick’s THE KILLING (1956), both of them classic heist films in which he had played the fated leader of a criminal gang – though his character is just as cynical, tough and uncompromising as ever. In fact, for the longest time, he seemed merely a toothpick-chewing, thick-headed bully here but, eventually, he gets to show his essential softness in the film’s beautifully-handled (unusually hopeful for the genre) finale.<br /><br />De Toth operated in most genres (albeit tending towards action-oriented fare, despite his being blind in one eye!) and, whether adopting monochrome or color stock, the full-frame ratio or the Widescreen, he could always be depended upon to deliver an efficient, unpretentious, stylish and entertaining product.