Interessant dat deze film uit 2007 nu pas de erkenning krijgt die hij verdient (een GLAAD-nominatie voor 2009 voor Outstanding Film / Limited Release <0xE2><0x80><0x93> zie voor meer informatie de bijlage). Ik had er zelfs nog nooit van gehoord toen hij werd uitgebracht, en ik heb hem net nog gezien, en ik was diep geroerd door de onpartijdigheid en het gebrek aan melodrama. In plaats van een kwakzalver is Save Me (dat inderdaad wel wat hulp had kunnen gebruiken bij het uitstellen van de publiciteit) in een subtiele stoofpot van rede en emotie gestoofd. Je zou verwachten dat de climax van zo'n film over seksualiteit gaat, maar in plaats daarvan reikt hij naar de gestalt van de menselijke relatie, van zijn en erbij horen. Als iemand die bijna geen tv kijkt, herkende ik geen van de acteurs, dus was ik blij toen ik ze in deze film ontdekte. Gant en Allen waren prima, Lang was uitstekend en Judith Light was een absoluut fenomeen: een verbazingwekkende vertolking van ingehouden diepte en nuances. Ze verdiende een Oscar. Het scenario was bedachtzaam en evenwichtig, tussen de interactie tussen de personages en persoonlijke introspectie (door persoonlijke onthullingen aan het eind van de film). De productiewaarden waren uitmuntend, gezien het geringe budget, neem ik aan. Naast het onderzoeken van de psycho-dynamiek van de individuen en hun daaruit voortvloeiende tegenstrijdige relaties, plaatst de film de kijker op een niveau van afstandelijkheid dat mededogen voor alle hoofdrolspelers bevordert <0xE2><0x80><0x93> evenals een gevoel van vergeving dat in de allerbeste betekenis van het woord christelijk is.
Interesting that this 2007 film is only now getting the recognition it deserves (a 2009 GLAAD nomination for Outstanding Film / Limited Release -- see Message Boards). Having never even heard of it when it was released, I just now finished watching it, and was deeply moved by its even-handedness and lack of melodrama. Instead of being a potboiler, Save Me (which indeed could have used some rescuing from the back burner of publicity) gently simmers its characters in a subtle stew of reason and emotion. One might expect the climax of such a film to concern sexuality, but instead it reaches out to encompass the gestalt of human relationship, of being and belonging. <br /><br />As someone who watches almost no TV, I didn't recognize any of the actors, so I was pleased to discover them in this film. Gant and Allen were fine, Lang was excellent, and Judith Light was an absolute phenomenon: an astonishing performance of understated depth and nuance. She deserved an Oscar nod. The writing was thoughtful and well-balanced between character interaction and personal introspection (through individual disclosures to an off-screen presence revealed at the end of the film). Production values were superb, given what I assume was a small budget. <br /><br />Along with exploring the psycho-dynamics of the individuals and their subsequently conflicted relationships, the film places the viewer at a level of detachment which promotes compassion for all of the principals - as well as a sense of forgiveness that is Christian in the very best sense of that word.