Haar naam was Lola; ze was een schaap. Zoals de wellustige taxichauffeur van Roberto Benigni zijn ongelovige passagier in vertrouwen opbiecht, wilde hij 'iets dat bewoog, dat je recht in de ogen keek... iets met een ziel'. Nadat hij zijn maagdelijkheid had verloren aan een pompoen, was Lola beslist een stap in de goede richting. Helaas verkocht zijn gegeneerde vader Lola voor 80.000 lire aan een 'lelijke, ongeschoolde' slager. 'Ik voelde me zo ellendig dat ik sindsdien geen vlees meer heb gegeten.' Tegen de tijd dat hij heeft bekend dat hij met zijn schoonzus heeft geneukt <0xE2><0x80><0x93> haar katoenen slipje deed hem aan Lola's fleecetrui denken <0xE2><0x80><0x93> ligt zijn passagier, een bisschop (Bonacelli), dood op de achterbank door een hartaanval die door de schok is veroorzaakt. Het is vier uur: wat te doen?<br />Benigni' De krachttoer van de film is het hoogtepunt van een film waarin vijf verschillende taxiritten voorkomen, die zich afspelen tijdens één nacht van vijf afleveringen. In Los Angeles denkt de geplaagde Victoria Snelling (Rowlands) dat haar vloekende, wilde chauffeur Corky (Ryder, die niet zozeer kettingrokend is als wel hele sigarettenpakjes door osmose absorbeert) perfect zou zijn voor de film die zij regisseert <0xE2><0x80><0x93> alleen wijst Corky haar af.<br />In New York leert een Oost-Duitse clown die taxichauffeur is geworden (Mueller-Stahl) die niet kan rijden, de sceptische YoYo (Esposito) de deugd van geduld. Intussen bereiken twee buitenstaanders in Parijs <0xE2><0x80><0x93> het blinde meisje met de scherpe tong van Béatrice Dalle en haar norse chauffeur (De Bankolé), een slachtoffer van rassenvooroordeel van de Ivoorkust <0xE2><0x80><0x93> een verstandhouding.<br />Diezelfde avond, in Rome, bereiken Benigni's woorden een hoogtepunt. De taxichauffeur praat zijn heilige passagier dood terwijl hij zijn bekentenis aflegt, en in Helsinki ontmoeten een ontslagen arbeider en zijn collega's (Von Vendvennen, Kuosmanen en Salmela) een taxichauffeur (Pellonp Vendvennen) met heel wat meer om depressief over te zijn. Travis Bickle had het gemakkelijk.<br />We bevinden ons hier in het vertrouwde terrein van Jarmusch, met zijn steeds terugkerende thema van eenlingen die in het holst van de nacht naar elkaar reiken. En er zijn kleine genoegens te vinden in deze roodogige meditaties, niet in de laatste plaats de rammelende score van Tom Waits <0xE2><0x80><0x93> die via Captain Beefheart de geesten van New Orleans en Kurt Weill oproept.<br />Night on Earth is niet Jarmusch' beste film <0xE2><0x80><0x93> ondanks een paar goede wendingen van de cast is hij dat wel.' De film is te onevenwichtig, en de zwakkere segmenten (Los Angeles, New York) hadden weggelaten kunnen worden zonder dat de kwaliteit of samenhang verloren zou gaan. Niet dat de film zich aan lineaire restricties houdt (hoewel in omgekeerde richting, zoals bij de superieure Mystery Train) of een verhaallijn volgt: Jarmusch is niet geïnteresseerd in het uitdelen van de volledige kaarten, maar alleen in het schudden van het spel en het willekeurig trekken van kaarten.<br />Het effect is te vergelijken met het op hoge snelheid door een tentoonstelling van Edward Hopper-schilderijen heen rennen, half geziene nachtvalken aan de rand van het gezichtsveld. De hele film doet denken aan een citaat van Tom Waits uit zijn klassieke album 'Rain Dogs' uit 1985: 'Ik heb het allemaal gezien. Ik heb het allemaal door de gele ramen van de avondtrein gezien.'
Her name was Lola; she was a sheep. As Roberto Benigni's lascivious taxi driver confides in his incredulous fare, he wanted "something that moved, that looks you in the eye... something with a soul." After losing his virginity to a pumpkin, Lola was definitely a step in the right direction. Alas, his embarrassed father sold Lola to an "ugly, uneducated" butcher for 80,000 lire. "I felt so badly, I haven't eaten meat since." By the time he's confessed he's shagged his sister-in-law - her cotton panties reminded him of Lola's fleece - his passenger, a bishop (Bonacelli), is lying dead on the back seat from a shock-induced heart attack. It's 4am: what to do? <br /><br />Benigni's powerhouse performance is the high point of a film incorporating five different taxi rides, set during a single night in five cites. In Los Angeles, harried Victoria Snelling (Rowlands) thinks her sweary, tomboy driver Corky (Ryder, not so much chain-smoking as absorbing whole cigarette packets through osmosis) would be perfect for the film she's casting - only Corky turns her down.<br /><br />Over in New York, an East German clown-turned-cabbie (Mueller-Stahl) who doesn't know how to drive, teaches sceptical YoYo (Esposito) the virtue of patience. Meanwhile, in Paris, two outsiders - Béatrice Dalle's sharp-tongued blind girl and her sullen driver (De Bankolé), a victim of racial prejudice from the Ivory Coast, reach an understanding.<br /><br />That same night, in Rome, Benigni's cabbie talks his holy passenger to death while making his confession, and, in Helsinki, a laid-off industrial worker and his colleagues (Väänänen, Kuosmanen and Salmela) meet a taxi driver (Pellonpää) with rather more to be depressed about. Travis Bickle had it easy.<br /><br />We're in familiar Jarmusch territory here, with his recurring theme of loners reaching out to one another in the dead of night. And there's little delights to be found tucked away within these red-eyed meditations; not least Tom Waits' clanking score - evoking the ghosts of New Orleans and Kurt Weill via Captain Beefheart.<br /><br />Night On Earth isn't Jarmusch's best movie - despite some good turns from the cast, it's too uneven, and the weaker segments (Los Angeles, New York) could have been excised without any loss of quality or coherence. Not that the film follows any linear strictures (however inverted, as with the superior Mystery Train) or narrative arc: Jarmusch isn't interested in dealing a complete hand here - merely shuffling the deck around and plucking cards at random.<br /><br />The effect is rather like bolting through an exhibition of Edward Hopper paintings at high speed, half-glimpsed nighthawks on the periphery of vision. The whole film is redolent of a Tom Waits lyric from his classic 1985 album 'Rain Dogs': "I've seen it all. I've seen it all through the yellow windows of the evening train."