Deze misdaadthriller gaat over een rechercheur die Megan heet (Eliza Dushku) en die onderzoek doet naar een reeks kindermoorden in het noorden van de staat New York. Maar Megan lijdt aan een geestesziekte, waarvan de symptomen verergeren naarmate ze dieper in de moorden duikt. Ze hoort vreemde stemmen en ziet 'visioenen' die verband houden met de slachtoffers.<br />Met een lage belichting en gedempte kleuren, in combinatie met griezelige achtergrondmuziek, creëert de eerste helft van de film een effectieve thrillersfeer. We zien de contouren van de moordenaar, maar nooit het gezicht. Zal Megan de moorden oplossen en haar ziekte overwinnen, of zal de onbekwame politie de zaak verknoeien? Als kijkers willen we graag dat Megan slaagt. <br />Hoewel het script is gebaseerd op een echte moordzaak, die meestal wordt aangeduid als de 'dubbele invalshoek' van de seriemoorden die New York in het begin van de jaren zeventig terroriseerden, zijn de plot en de hoofdpersonen in de film fictief. Het verhaal speelt zich af in het heden, niet in de jaren zeventig. De scriptschrijver heeft het personage van Megan uit het niets gecreëerd. En de uitkomst van het verhaal wijkt aanzienlijk af van de uitkomst van de echte zaak. De schrijver van de film heeft een fictief verhaal geschreven, gebaseerd op een premisse uit het echte leven. De tweede helft van de film is niet overtuigend, voornamelijk vanwege de clichématige plotwendingen.<br />Het beeld bestaat uit een irritant breedbeeldprojectie en een paar hocus pocus van CGI, in de vorm van'spoken'. Maar de lage belichting draagt ook bij aan de spanning, net als een paar slimme camerashots met een lage hoek. En de regisseur vertrouwt voornamelijk op een handcamera, wat het realisme verhoogt. De casting en het acteren zijn allemaal prima.<br />'De Alfabetmoordenaar' begint geweldig. Maar in de tweede helft wordt het minder, vanwege de fictieve plotlijnen die de onderliggende premisse van het echte leven afzwakken. Ik had liever een verhaal gehad dat het ware verhaal volgde, hoewel ik begrijp dat dat niet kon vanwege de beperkingen van het budget. Door je verwachtingen te temperen, vindt de kijker de film misschien de moeite waard, als fictiethriller of als karakterstudie van een vrouw die tegen haar eigen demonen vecht.
This crime thriller centers on a detective named Megan (Eliza Dushku) who investigates a series of child murders in upstate New York. But Megan suffers from a mental illness, the symptoms of which get worse as she delves deeper into the killings. She hears strange voices and sees "visions" related to the victims.<br /><br />With low light levels and muted colors, combined with creepy background music, the film's first half creates an effective thriller atmosphere. We see the outline of the killer, but never the face. Will Megan solve the murders and overcome her illness, or will the inept police supersede, to botch the case? As viewers, we root for Megan to succeed.<br /><br />Although the script idea originates from a real-life murder case, referred to generally as the "double initial" serial killings, which terrorized upstate New York in the early 1970s, the film's overall plot and main characters are fictional. The story setting is the present, not the 1970s. The scriptwriter created the Megan character out of thin air. And the story's outcome deviates considerably from the outcome of the real-life case. The film's writer wrote a fictional plot, based on a real-life premise. The film's second half fails to convince, largely because of its clichéd plot contrivances.<br /><br />Visuals consist of an annoying widescreen projection and some hokey CGI effects, in the form of "ghosts". But the low lighting contributes tension, as does some clever low-angle camera shots. And the director relies mostly on a hand-held camera, which enhances realism. Overall casting and acting are fine.<br /><br />"The Alphabet Killer" gets off to a great start. But it falters in the second half, owing to fictional plot points that dilute the underlying real-life premise. I would have preferred a narrative that followed the true story, though I understand that the reason for not doing so was budget constraints. By lowering one's expectations, the viewer may find the film worthwhile, either as a fictional thriller or as a character study of a woman fighting her own demons.