Men zegt dat Hausu lijkt op Beetlejuice onder regie van Dario Argento, alleen tien keer beter dan dat zou zijn. Hoewel deze beschrijving weliswaar vaag is, is het moeilijk er een te bedenken die ook maar in de buurt komt van bevredigend. Nobuhiko Obayashi's film tart de vergelijking, naadloos mengen zich komedie, horror en schitterende beelden op een manier die echt gezien moet worden om te worden gewaardeerd.<br />De plot zelf is niets nieuws en is een soort bovennatuurlijke versie van Agatha Christies 'Tien kleine indianen' <0xE2><0x80><0x93> Zeven Japanse meisjes gaan op bezoek bij grootmoeder in haar grote, spookachtige huis, zonder te weten dat het huis in werkelijkheid een demon is die maagden verteert. Een voor een worden ze op steeds bizarrere wijze vermoord - de ene wordt opgegeten door een piano, de andere door het bed, om verder te gaan zou veel te veel verraden.<br />Maar het verhaal is hier niet echt van belang. Laat ik volstaan met te zeggen dat je nog nooit een film als deze hebt gezien - deels satire, deels kamp, deels verhaal van opgroeiende kinderen, vermengd met een werkelijk verontrustende verschrikking. Het lachen is geweldig en de angsten zijn echt; je zult je vaak onzeker voelen of je moet lachen of huiveren, en wees niet verbaasd als je merkt dat je beide tegelijk doet. En alsof dat nog niet genoeg is, voeg daar dan nog eens Obayashi's volkomen unieke visuele flair aan toe; er gaat geen enkele opname voorbij zonder verbijsterende beelden en effecten. Het is onmogelijk om Hausu adequaat te beschrijven voor iemand die het niet heeft gezien. Maar als wat ik heb geschreven je ook maar een heel klein beetje interessant heeft geleken, ben je het aan jezelf verplicht om het op te zoeken en het met eigen ogen te zien. O, en er zijn geen ondertitels, maar die heb je ook niet nodig. Serieus.
It has been said that Hausu is like Beetlejuice as directed by Dario Argento, only about ten times better than that would be. While this description is admittedly vague, it's hard to think of one that comes any closer to being satisfactory. Nobuhiko Obayashi's film defies comparison, seamlessly blending comedy, horror, and gorgeous visuals in a way that really must be witnessed in order to be appreciated.<br /><br />The plot itself is nothing very new, and is a kind of supernatural take on Agatha Christie's "Ten Little Indians" -- Seven Japanese girls venture off to visit Grandmother in her big, spooky house, unaware that the house is in fact a demon that consumes virgins. One by one, they are killed in increasingly bizarre ways -- One is eaten by a piano, one by bedding, to go on would be giving away far too much.<br /><br />But the story isn't really what's important here. Suffice it to say you have never seen a film like this before -- part satire, part camp, part coming-of-age story, merged with horror that is truly disturbing. The laughs are terrific and the scares are genuine; you may often feel unsure whether to laugh or shudder, and don't be surprised to catch yourself doing both at once. As if this weren't enough, add to that Obayashi's completely unique visual flair; not a single shot goes by without astounding imagery and effects.<br /><br />It is impossible to adequately describe Hausu for someone who hasn't seen it. But if what I've written has made it sound even the slightest bit interesting to you, you owe it to yourself to seek it out and see for yourself. Oh, and there are no subtitles, but you don't need them. Seriously.