Dit is een van die films die doen alsof ze gelaagd zijn en een diepere betekenis hebben dan in werkelijkheid het geval is. Maar de andere werken van deze regisseur kennende en wetend dat hij alleen in lauwwarm, ondiep water treedt... is het niets anders dan zijn andere werken.<br />Zijn films hebben veel goede kritieken gekregen <0xE2><0x80><0x93> alleen omdat ze nieuwe locaties tonen (Iran), onschuldige,'veilige' onderwerpen laten zien die niet veel substantie of diepgang hebben, en saaie, saaie, uitgesponnen scènes. Misschien is het aantrekkelijk voor mensen die het zat zijn om naar de gewone commerciële Hollywoodfilms te kijken, voor mensen die niet tegen echt sterke films kunnen en voor mensen die in een film met maar ééndimensionale beelden niet-bestaande diepten willen creëren. Sommige mensen hebben het over cinematografische genieën in scènes, anderen zoeken naar metafysische betekenissen in het geluid van een helikopter of het landschap <0xE2><0x80><0x93> zo zou je het kunnen bekijken <0xE2><0x80><0x93> of wat dan ook. Maar alsjeblieft, er zijn geen vergelijkingen te maken tussen filmgrootheden als Tarkowsky, Bergman en anderen.<br />Kiarostami was en is iemand die altijd de veilige weg kiest... nooit provoceert, nooit motiveert, en alle 'debatten' die uit zijn films voortkomen, zijn alleen maar omdat maar weinigen kunnen geloven dat er meer achter zit dan wat ze zien en horen. Een zwakke regisseur zonder tekenen van verbetering, naar mijn mening.<br />En een film die het best beschreven kan worden als een placebo... je denkt dat je een effect krijgt, en misschien is dat het.' Het is goed genoeg voor de critici en de fans van deze film. Hij wil een onderwerp aansnijden, staat op en valt plat op zijn gezicht. Mijn commentaar gaat tegen de zee van lof in <0xE2><0x80><0x93> maar kijk nog eens naar de film, denk erover na <0xE2><0x80><0x93> is die echt goed? <0xE2><0x80><0x93> en vergelijk hem met andere Iraanse films. De Iraanse cinema is veel beter.
This is one of those movies that pretend to be layered and have deeper significance than all that appears.But knowing the other works of this director and how he only treads in lukewarm, shallow waters... it is nothing different from his other works.<br /><br />His films have received a lot of good reception- only because they show new localities (Iran), in harmless, "safe" topics with not much substance or depth, and in dull, drab drawn out scenes. Perhaps it appeals to those who are bored to death of watching the regular commercial Hollywood films, those who can't stomach really strong films and those who wish to create non-existent depths in a very one dimensional film. Some comments mention cinematic genius in scenes, some looking for metaphysical meanings in the sound of a helicopter or the scenery--I guess you could look at it that way- or anything in that way. But please, there are no comparisons between cinematic greats like Tarkowsky, Bergman and others.<br /><br />Kiarostami was and is one who takes the safe path always... never provokes, never motivates and all "debates" sparking from his films are merely because few can believe that there is nothing more to it than what they see and hear. A weak director with no signs of improvement, in my opinion.<br /><br />And a film best described as a placebo... you think you get an effect, and perhaps that's good enough for the critics and the fans of this film. Wants to start a topic, gets up and falls flat on the face. My comments go against the ocean of praise here- but watch the film again, think over it- is there really substance there? and compare with other Iranian films. Much better fare in Iranian cinema is out there.