Als het begint, is Paul (William Dame) een vliegtuigmonteur die plotseling wordt aangesproken door twee oudere boeven in trenchcoats. Ze slaan hem buiten westen. Hij ontwaakt in een ouder herenhuis, waar een vrouw, Stephanie (Catherine Dee), hem lijkt te kennen, ondanks het feit dat hij haar nooit eerder heeft gezien, en een oudere travestiet, 'Roberta' (M.R. Murphy), Paul en Stephanie gevangenhoudt, kennelijk met de bedoeling toe te kijken hoe ze seks hebben. Wie is Roberta eigenlijk? Is dat echt haar motief? Hoe is Stephanie daar gekomen? Voor fans van het belachelijke is dit een klein juweeltje dat door Troma en Brentwood/BCI Eclipse tot leven is gebracht voor hun recente 'Toxies Triple Terror'-dvd. Om de film te kunnen waarderen, moet je niet alleen geen bezwaar hebben tegen filmmakers die hun'specifieke (genre-gerelateerde) contract' met het publiek verbreken, maar ook tegen elke impliciete overeenkomst over de rechtlijnigheid van de verhaallijn. Het spelletje hier is eigenlijk 'het kleed onder de kijker vandaan trekken', maar grappig genoeg zijn de schijnbare scenario's noch het kleed onder de kijker erg geraffineerd, waardoor 'Dingen van Stephanie in de verbrandingsoven' meestal als een wat meer alledaagse film aanvoelt. '... so bad, it's good'-horrorfilm die doordraait na het zien van veel te veel 'rubber-realiteitsfilms', zoals _Mullholland Drive_ (2001), _The Butterfly Effect_ (2004), enzovoort. Dat _Stuff Stephanie in the Incinerator_ ouder is dan alle rubber-realiteitsfilms, die je redelijkerwijs zou kunnen vergelijken met _Jacob's Ladder_ (1990), maakt het niet zozeer voorspellend als wel met terugwerkende kracht, per ongeluk verwant. In 1989 leek dat waarschijnlijk meer op onzin dan op iets baanbrekends of postmodernistisch.<br />Omdat ik minder vrijgevig ben, kun je je gemakkelijk voorstellen dat schrijver Peter Jones en schrijver/regisseur Don Nardo voortdurend niet wisten wat ze met hun script aan moesten, zodat ze af en toe een variant van het oude 'Nee, dat was maar een droom' gebruikten. In elk geval geeft deze variatie op die truc een'excuus' voor slecht acteerwerk, dat in de film heerlijk overvloedig voorkomt <0xE2><0x80><0x93> heerlijk omdat het erg genoeg is om hilarisch te zijn. Misschien was het script nog niet eens af toen ze begonnen, en waren ze tijdens het filmen voortdurend ontevreden over de teneur van hun film, dus schakelden ze van tijd tot tijd op een andere versnelling over. Wat de oorzaak ook is, als je van bizarre, absurde of absurde films houdt, moet je deze film zien. Het is zelfs een must-see voor je. Ik zal me onthouden van een gedetailleerde beschrijving van de plot. Dat neemt niet weg dat ik een deel van de karakterisering zal vermelden.<br />Paul varieert van amusant nors tot pedant pompeus tot een beetje sinister. Dame (als Paul) krijgt zijn beste tekst, met de grappigste tekst, in het eerste deel van de film, waar hij de stemming voortdurend verbreekt. Vanuit het perspectief van het publiek lijkt het begin op een ietwat pretentieuze low-budgetfilm, ala Insaniac (2002) of Last House on Hell Street (2002), waarvoor Paul de zorgen en protesten van de kijker mag uiten, als de kijker veel Budweiser drinkt en in een stacaravan woont. <br />Stephanie lijkt zich vooral druk te maken over het feit dat ze voortdurend een beurt krijgt, en later met geld, ongeacht het niveau van de werkelijkheid dat wordt onthuld. Er is nauwelijks een mannelijk personage dat haar op een bepaald moment niet lijkt te interesseren. Dit wordt nog amusanter gemaakt door het feit dat ze, hoewel ze aantrekkelijk genoeg is, door haar gezichtsstructuur een beetje op een aantrekkelijke Neanderthaler lijkt (ik bedoel dat niet als een belediging, maar ik weet zeker dat het moeilijk zal zijn om het niet zo op te vatten). De film is in elk geval opgenomen in de tijd voordat tietenvergrotingen zo in zwang waren. We kunnen dankbaar zijn dat Nardo geen enkele stripper goed genoeg kende om hen over te halen de film te doen - ik vind eigenlijk meer 'gewoon' en 'interessant'. Vrouwen die er beter uitzien dan Dee (die Stephanie speelt). De afficheontwerper, die een zeer levendige verbeeldingskracht tentoonspreidt, is het daar misschien niet mee eens. Hoe dan ook, op een gegeven moment krijgt dit personage een weinig overtuigende 'gezonde geest' voor het publiek, maar het blijkt net zo'n valse realiteit te zijn als de rest van de film.<br />Roberta, die een minder belangrijk personage blijkt te zijn, is heel charmant in de rol van travestiet, waarbij s/hij overkomt als Tootsie (1982) met minder acteerlessen. Later, als s/hij gewoon een man is, blijven we hopen dat s/hij de beha en de pruik weer opdoet. Misschien had Murphy een grotere rol moeten krijgen, maar misschien moeten we blij zijn dat dat niet is gebeurd. De acteurs zijn weliswaar niet goed in de traditionele zin van het woord, maar het is beslist leuk om naar te kijken. De technische aspecten zijn moeilijker onder woorden te brengen. Nardo's regie is in termen van decors soms competent, maar nooit indrukwekkend. Af en toe is hij incompetenter. Sommige scènes zijn zo donker dat je niet kunt zien wat er gebeurt, en maar al te vaak is het voor de kijker moeilijk om de relatie tussen de ene locatie en de andere te plaatsen. Dat is belangrijk om de verhaallijn goed te krijgen. Er zijn ook een paar personages die worden geïntroduceerd, maar die op mysterieuze wijze gewoon worden weggelaten (denk maar aan de gymscène). Maar misschien concentreerde Nardo zich op het 'juiste' optreden van de hoofdrolspelers. Voor sommigen zal mijn beoordelingsvermogen misschien hoog lijken, maar voor deze film beoordeel ik hoe leuk het is om naar te kijken als je van het belachelijke houdt. Vaak krijgt een film als deze mijn 'zo slecht, het is goed'-beoordeling van 5, maar ik denk niet echt dat dit een slechte film is <0xE2><0x80><0x93> er zijn te veel tekenen van competentie. Het is jammer dat geen van de cast en crew geïnteresseerd of in staat leek om aan andere films mee te doen. Er zit veel potentieel in.
As it begins, Paul (William Dame) is an airplane mechanic who is suddenly accosted by two older crooks in trenchcoats. They knock him out. He awakens to find himself in an older mansion, where a woman, Stephanie (Catherine Dee), seems to know him despite the fact that he's never seen her before, and an older transvestite, "Roberta" (M.R. Murphy), is keeping Paul and Stephanie captive, apparently with the intent of watching them have sex. Just who is Roberta? Is that really her motive? How did Stephanie get there? How long has she been there? Why did they pick Paul? <br /><br />Forget that the title is a misnomer and we never get to see Stephanie stuffed into an incinerator or even an attempt to do this. For fans of the ridiculous, this is a little gem resurrected by Troma and Brentwood/BCI Eclipse for their recent "Toxie's Triple Terror" DVD releases. To appreciate the film, you have to not only not mind filmmakers breaking their "generic (genre-related) contract" with the audience, but breaking any kind of implied contract about narrative forthrightness. The name of the game here is really "pulling the rug out from beneath the viewer", but amusingly, neither the apparent scenarios nor the rug-pulling are very sophisticated, making Stuff Stephanie in the Incinerator usually play like a more pedestrian "so bad, it's good" horror film gone haywire after viewing far too many "rubber reality" films, ala Mulholland Drive (2001), The Butterfly Effect (2004), etc. That Stuff Stephanie in the Incinerator predates all of the rubber reality films, which could reasonably be said to begin with Jacob's Ladder (1990), doesn't make it prescient so much as retroactively, accidentally related. In 1989, this probably seemed like so much nonsense rather than anything groundbreaking or postmodernist.<br /><br />Being less generous, it's easy to imagine instead that writer Peter Jones and writer/director Don Nardo continually didn't know where to go with their script, so every once in a while they used a variant of the old, "No, that was just a dream" tactic and basically started over. At least this variation on that ploy gives an "excuse" for bad acting, which is deliciously abundant in the film--delicious because it is bad enough to be hilarious. Maybe the script wasn't even done when they began, and as they were shooting they were continually unhappy with the tenor of their footage, so they periodically changed gears. Whatever the cause, if you've a taste for bizarreness, absurdity or camp, you're going to want to watch this film. In fact, it is a must-see for you.<br /><br />While I'm sure other writers are giving away the nature of the "reveals", I think the film is a lot more fun if you do not know what to expect, so I'll refrain from describing the plot in any detail. That doesn't disallow describing some of the characterization.<br /><br />Paul ranges from amusingly gruff to buffoonishly pompous to slightly sinister. Dame (as Paul) gets his best lines, with the funniest delivery, in the first section of the film, where he continually breaks the mood. From the audience's perspective, the beginning seems like a slightly pretentious low to no budget film, ala Insaniac (2002) or Last House on Hell Street (2002), for which Paul gets to voice the concerns and protests of the viewer, if the viewer drinks a lot of Budweiser and lives in a trailer.<br /><br />Stephanie seems most concerned with continually getting laid, and later with money, no matter what level of reality is revealed. There is nary a male character she doesn't seem interested in at some point. This is made more amusing by the fact that while she's attractive enough, her facial structure makes her something like an attractive Neanderthal (I don't really mean that as insulting, but I'm sure it will be difficult to not take that way). At least the film was shot in the days before boob jobs were so ubiquitous. We can be thankful that Nardo didn't know any strippers well enough to talk them into doing the film--I actually like more "plain" and "interesting"-looking women like Dee (who plays Stephanie) better. The poster artist, who displays a very active imagination, might not agree. At any rate, at one point this character gets to provide an unconvincing "voice of sanity" for the audience, but it turns out to be just as much a false reality as the rest of the film.<br /><br />Roberta, who turns out to be a more minor character, is most charming in transvestite mode, where s/he comes across like Tootsie (1982) with fewer acting lessons. Later, when s/he is just a guy, we keep hoping s/he'll put the bra and wig back on. Perhaps Murphy should have been given a bigger role, but maybe we should be glad he wasn't.<br /><br />The actors, although not good in any traditional sense, are certainly fun to watch. The technical elements are more difficult to speak about so highly. Nardo's direction, in terms of staging, is sometimes competent but never impressive. Occasionally it's more incompetent. Some scenes are so dark you can't tell what is going on, and too often it's difficult for the viewer to piece one location's relationship to another location. That is important to get right for narrative flow. There are also a couple characters introduced but mysteriously just dropped (think of the gym scene). But maybe Nardo was concentrating on getting the "right" performances from the principals.<br /><br />My rating may seem high to some given my comments, but for this one, I'm rating how fun it is to watch if you enjoy the ridiculous. Often, a film like this would get my "so bad, it's good" rating of 5, but I don't really think this is a bad film--there are too many signs of competence. It's a shame that none of the cast or crew seemed interested or able to pursue other films. There is a lot of potential here.