Ik was me niet bewust van deze 24-minuten durende animatieversie van de klassieker van Charles Dickens, maar voelde me duidelijk aangetrokken tot de film vanwege Williams' status in het veld. Dat wil zeggen, afgezien van de rigoureuze maar effectieve compressie van het bronmateriaal (dankzij extreem snelle overgangen tussen de ene scène en de volgende, gekenmerkt door bewonderenswaardig mobiele achtervolgingsshots!), terwijl de essentie van het verhaal (versterkt door het verhaal van Sir Michael Redgrave) behouden blijft, is dat Alastair Sim en Michael Hordern hun rollen van Ebenezer Scrooge en Jacob Marley hernemen uit de definitieve versie van twintig jaar geleden!! Ja, het geheel lijkt bovenal te putten uit de film uit 1951: van het script, dat soms woordelijk wordt aangehaald, tot de stijl van de animatie, die met opzet het opmerkelijke detail van het Dickensiaanse Londen opriep, en dan vergeet je nog de voortreffelijke fantasiesequenties die de troefkaart van die film waren! En hierin ligt misschien het ultieme dilemma van deze film: hoewel het zeker geen plichtmatige of overbodige inspanning is, is het niet waarschijnlijk dat je de eerdere filmische vertolking om die reden zult opgeven.
I was not aware of this 24-minute animated version of the Charles Dickens classic/Yuletide perennial but was obviously drawn to the film given Williams' stature in the field. Its biggest coup  that is, apart from the rigorous yet effective compression of the source material (thanks to extremely fast transitions between one scene and the next, characterized by admirably mobile tracking shots!), while maintaining the essence of the tale (abetted by the narration of Sir Michael Redgrave)  is to have Alastair Sim and Michael Hordern reprise their roles of Ebenezer Scrooge and Jacob Marley respectively from the definitive screen adaptation of 20 years previously!! Indeed, the whole seems to draw upon the 1951 SCROOGE above all: from the script, which it sometimes quotes verbatim, to the style of animation, deliberately evoking the remarkable detail of Dickensian London  not forgetting the superbly-realized fantasy sequences  which was that particular production's trump card! And, herein, lies perhaps this film's ultimate dilemma: while certainly not a perfunctory or redundant effort, one is not likely to forsake the earlier cinematic rendition because of it