Een enorme gok, die Francis Ford Coppola's Zoetrope-studio de das omdeed en hem het volgende decennium liet besteden aan het uitmelken van films om de schulden af te betalen die de ner28m-flop hem had nagelaten. _One From the Heart_ is een van die films die ik echt graag zou willen zien en graag zou willen liefhebben, zelfs graag zou willen, maar die dat gewoon niet toestaan. Visueel is het een triomf, maar de zelfmoordblues van Tom Waits werkt zelden als een filmmusical en als menselijk drama blijft het stevig op de grond doordat deze personages gewoon niet sympathiek zijn. Het grootste probleem is misschien wel dat Coppola deze film niet voor het publiek heeft gemaakt, maar voor zichzelf, en dat hij dus waarschijnlijk nooit in contact komt met iemand die niet op zijn persoonlijke golflengte zit. De trailers verraden een groot deel van het probleem: in de uitgave van 1982 staan de Godfather en Apocalypse Now als bewijs van Coppola's genialiteit, terwijl de heruitgave van 2003 een lijst van kritische superlatieven afwerkt: plezier staat hier niet op het menu. Dat het verhaal zo eenvoudig is dat het bijna onzichtbaar is, terwijl een stel in het weekend van 4 juli uit elkaar gaat en een nieuwe partner zoekt, is geen probleem: per slot van rekening zijn drie zeelieden op verlof op zoek naar Miss Turnstiles, of een man uit de binnenlanden die zijn zes vrijgezellen overhaalt om zes meisjes uit de buurt te ontvoeren om met hen te trouwen, niet bepaald ingewikkeld. Met een goede cast, een goed verhaal en goede muzikale nummers, is er geen echte reden waarom het niet zou werken. Ik heb wel ergere schermutselingen in _The Dick van Dyke Show_ gezien, en omdat we er nooit in trappen, is de film bijna vanaf het begin gehandicapt. Het feit dat een van beide hoofdrolspelers een film kan dragen, is een nog groter probleem, want dan zit je met een film zonder hart in het midden: Raul Julia is de enige van de cast die echt straalt, en hij heeft waarschijnlijk de minste tijd op het scherm van iedereen op de film. Het voortdurende knippen helpt ook niet, want Coppola knipt zodra een scène begint te glimmen om zich te richten op een onhandige die dat nooit doet. Afgezien van een paar fantasienummers is de film niet eens echt een musical, en hij kiest Yentl-like om het zingen te laten doorgaan voor een onzichtbaar koor/onderdompeling, niet zozeer als commentaar als wel om de melancholieke toon die contrasteert met de felle, opzichtige beelden vast te leggen. Het enige veelbelovende muzikale nummer in de film, Julia's serenade van Teri Garr die door de straten van Las Vegas schalt, mag nooit ononderbroken worden afgespeeld zonder dat er meanderende beelden van Frederic Forrest door de neonkleurige straten zwerven.<br />Coppola's herziene versie van de film in 2003 maakt de zaak er niet beter op. De herziene opening is iets soepeler, maar dat gaat ten koste van Forrests personage, dat alle overgebleven kleursporen verwijdert om hem nog meer tot een saaie huismus te maken. Maar het is een uitstekende dvd, met alles wat je zou willen weten en nog meer, en hij biedt een vrij eerlijke kijk op het falen van Coppola's poging om de expertise van het oude studiocontractsysteem te koppelen aan de moderne ontwikkelingen in de elektronische cinema, om nog maar te zwijgen van de voortdurende financieringsproblemen. Het is alleen jammer dat de film zelf zo verdomd moeilijk is om van te houden.
A huge roll of the dice that wiped out Francis Ford Coppola's Zoetrope studio and saw him spending the next decade churning out pictures to pay off the debts the $28m flop left him with, One From the Heart is one of those films I really want to like  to love, even  but which just won't let me. Visually it's a triumph, but the Tom Waits suicide blues score rarely works as a screen musical and as a human drama its kept firmly on the ground by the fact these characters just aren't likable. Coppola seems more interested in his lavish studio settings than what's happening in them, with even the most mundane sequences shot like an imaginatively staged theatrical musical with intricate shifts of lighting and colour, dissolving walls and neon dreams. But perhaps the biggest problem of all is that Coppola doesn't seem to have made this film for the audience but for himself, and so it probably never connects with anyone not on his personal wavelength. The trailers give away a big part of the problem: the 1982 release stresses the Godfather and Apocalypse Now as evidence of Coppola's genius while the 2003 reissue trailer runs off a list of critical superlatives in a sternly unemotional voice: joy isn't on the menu here.<br /><br />That the story is so simple as to be almost invisible  a couple split up over the 4th July weekend and become involved with new partners  needn't be a problem: after all, three sailors on furlough looking for Miss Turnstiles or a backwoodsman convincing his six bachelors to kidnap six local girls to marry aren't exactly complex. With good casting, good writing and good musical numbers, there's no real reason it shouldn't work. Unfortunately it doesn't get them. The argument that kicks off the split is atrociously written and just as badly acted  you've seen more vicious spats on The Dick Van Dyke Show  and because we never buy it for a moment the film is handicapped almost from the start. The fact that either lead can carry a movie, is even more of a problem, leaving you with a film without any heart at its centre: Raul Julia is the only member of the cast who really shines, and he probably has the least screen time of anyone in the picture. The constant crosscutting doesn't help, with Coppola cutting away as soon as one scene starts to gel to focus on an awkward one that never does. Despite input from Gene Kelly (barely noticeable) and Michael Powell (visually very noticeable), it's not even quite a musical  aside from a couple of fantasy numbers it opts Yentl-like to keep the singing as an invisible chorus/underscore not so much commenting as setting the melancholy tone that counterpoints the bright, garish visuals. The film's one promising musical number, where Julia's serenade of Teri Garr spills out onto the streets of Las Vegas, is never allowed to play uninterrupted without meandering shots of Frederic Forrest wandering through the neon streets.<br /><br />Coppola's 2003 re-edit of the film does nothing to improve matters. The revised opening is a little smoother but at the expense of Forrest's character, removing all remaining traces of colour to make him even more of a boring homebody. It's an excellent DVD, however, with everything you could want to know and more and offering some fairly frank insights into the failure of Coppola's attempt to ally the expertise of the old studio contract system with the modern advances of electronic cinema, not to mention the constant financing problems. It's just a shame that the film itself is so damn hard to love.