Zoals de meeste films die voor de tv zijn gemaakt, wordt deze potentieel ontroerende film over de benarde toestand van een heel dapper, gehandicapt klein meisje gemanipuleerd door een script dat altijd vasthoudt aan de voor de hand liggende dialoog, die pijnlijk banaal is en een neerbuigende, simplistische houding aanneemt ten aanzien van de problemen die hij oproept. Als deze film advies heeft gekregen van artsen die zich hebben gespecialiseerd in deze toestand achter de schermen die zeker niet te zien is, zou ze net zo goed Dustin Hoffman uit Rain Man kunnen zijn, want de film vertelt ons alles wat er over haar te weten valt. En ik durf te wedden dat de verteller die in de film wordt aangewezen om haar gedachten te'stemmen' een buitengewoon beledigende toevoeging is, hoe kan ze in vredesnaam meer grappen bedenken dan Mikey uit 'Look Who's Talking'? Ik kan nog wel even doorgaan over de seksistische ondertoon in de film die elke man afschildert als een loser die zijn kinderen slaat of een ongeschoolde sukkel, om nog maar te zwijgen over het pathetische einde dat de boel belazert door ons hoop te geven en ons die vervolgens weer in het gezicht te smijten, maar ik denk dat ik mijn punt heb gemaakt. Het is nu eenmaal zo dat tv-films niet bepaald een kunstvorm zijn en als je op zoek bent naar authenticiteit en de waarheid over mensen die lijden aan deze verschrikkelijke genetische ziekte en het effect dat die heeft op de mensen om hen heen, dan kun je veel beter in de bibliotheek onderzoek doen en jezelf dan onderwerpen aan de tabloidbehandeling die deze film ervan maakt.
Like most made for tv movies, this potentially moving film about the plight of a very brave disabled little girl is hi-jacked by a script that always sticks to the obvious, dialogue which is painful in its banality and a patronising, simplistic attitude to the issues that it raises. If this film got advice from doctors specialising in this condition behind the scenes it certainly doesn't show, she might as well be Dustin Hoffman from Rain Man for all the film tells us about her. Also for my money the narrator who is assigned in the film to "voice" her thoughts is an extremely insulting touch, how on earth can she think up more wisecracks than Mikey from "Look Who's Talking" when we already know she has the maturity of a 2 year old?! I could go on about the sexist undercurrent running through the film which paints every man as a child-beating loser or an uneducated dope, not to mention the pathetic ending which cheats by giving us hope only to throw it back in our faces, but I think I've made my point. Fact is, TV movies aren't exactly an art form and if you're looking for authenticity and the truth about sufferers of this terrible genetic disease and the effect that it has on the people around them, you'd be much better off down the library doing research then subjecting yourself to the tabloid treatment that this film reduces it to.