De Grote McGonigle, de superacteur, zorgt voor zijn troep artiesten op de oude, ordinaire manier, grondige chicanes, diefstal & achterbaksheid...<br />Dit is W.C. Fields in al zijn pompeuze, vulgaire glorie: ontwijkend, dubbelhartig, achterbaks <0xE2><0x80><0x93> werkelijk schitterend. Hij geeft zijn dialogen met zijn unieke raspende stem zo veel bekende regels mee dat het soms lijkt alsof hij een zelfparodie opvoert. Deze film toont op briljante wijze waarom Fields de geluidsfilm nodig had om volledig gewaardeerd te worden, en nu Paramount hem de vrije hand heeft gegeven om zijn materiaal naar eigen goeddunken te ontwikkelen, is het niet verwonderlijk dat de film een klassieker is. Fans hoeven niet verder te zoeken om de essentiële Fields te vinden. De romance tussen Judith Allen en Joe Morrison is nogal saai, hoewel de jongeman goed zingt. Tammany Young speelt de trouwe amanuensis van Fields. Filmfanaten zullen de komiek Billy Bletcher herkennen als de tomatengooier & de zuur kijkende sheriff Clarence Wilson, beide zonder credits. Het verhaal gaat dat de eerste filmster van Hollywood, Florence Lawrence, een zwerver & vergeten vrouw, hier een van haar laatste ongeregistreerde optredens heeft gedaan voor haar zelfmoord in 1938.<br />Fields vond het nuttig om zijn films te bevolken met ten minste één vrouwelijke draak, een angstaanjagende verschijning tegen wie hij zijn beste humor kon botvieren. Deze film heeft er twee: broodmager, Nora Cecil <0xE2><0x80><0x93> preuts & stug als de troep. En dan was er natuurlijk nog de hospita, die al even verdacht was als Fields eigen hospita, en vooral die malle Jan Duggan, met haar afgrijselijk opgedirkte en gekrulde haar, als zijn rijke doelwit. Dit was een actrice, die nu al bijna vergeten was, die in hilariteit zelfs Fields zelf naar de kroon kon steken. Men vergeet meestal hoe belangrijk haar bijdrage is aan de beroemde souperscène met Fields & Baby LeRoy <0xE2><0x80><0x93> een van de grappigste scènes die ooit in een Amerikaanse film zijn verschenen. En haar vertolking van'_Up the Shells On the Seashore_'is een prachtig staaltje van sentimentele liedjes als'_Edge When You And I Were Young, Maggie_ ', die in die tijd zo populair waren. Juffrouw Duggan zou Fields in nog drie andere films, waaronder _THE BANK DICK_ (1940) heel even te grazen nemen. (Ze overleed in 1977 op 95-jarige leeftijd.)<br />Fields heeft het oude melodrama _The Drunkard_ in de plot opgenomen en het siert hem dat hij het zo rechtlijnig speelt dat het authentieke, antieke gevoel voor humor duidelijk naar voren komt. In zijn eigen olio doet Fields een olio om zijn verbazingwekkende talent voor goochelarij te demonstreren. Het is fantastisch om zijn trucs op film vast te leggen, want hij is werkelijk verbazingwekkend <0xE2><0x80><0x93> het is niet meer dan logisch dat hij ooit werd beschouwd als de grootste jongleur ter wereld. Tegenwoordig wordt hij herinnerd als een van de beste komieken van de film.
The Great McGonigle, ham actor extraordinaire, cares for his troupe of performers in THE OLD FASHIONED WAY, thorough chicanery, larceny & skullduggery...<br /><br />Here is W. C. Fields in all of his pompous, vulgar glory: evasive, duplicitous, sneaky - utterly wonderful. Delivering dialogue in his unique buzz saw rasp, he gives out so many familiar lines that at times he almost seems to be performing a self-parody. This film brilliantly shows why Fields needed the sound cinema to let him be fully appreciated, and with Paramount giving him free rein to develop his material as he wished, it is not surprising that the film is a classic. Fans need look no further to find the essential Fields.<br /><br />The romance between Judith Allen & Joe Morrison is a rather dull affair, although the young man sings well. Tammany Young plays Fields' loyal amanuensis. Movie mavens will recognize comedian Billy Bletcher as the tomato thrower & sour-visaged sheriff Clarence Wilson, both uncredited. Legend has it that Hollywood's first movie star, Florence Lawrence, derelict & forgotten, made one of her last unbilled appearances here before her 1938 suicide.<br /><br />Fields found it useful to populate his films with at least one she-dragon, a female of frightful aspect against whom he could bounce off some of his best humor. This film has two: rail-thin, Nora Cecil - prim & dour as the troupe's suspicious landlady; and most especially silly Jan Duggan, horridly bejeweled & curled, as Field's wealthy target. Here was an actress, now nearly forgotten, who could easily equal in hilarity even Fields himself. It is generally overlooked how important her contribution is to the celebrated supper table scene with Fields & Baby LeRoy - one of the funniest sequences ever to appear in an American film. And her rendition of `Gathering Up The Shells On The Seashore' is a wonderful spoof of such sentimental songs as `When You And I Were Young, Maggie,' which were so popular in that era. Miss Duggan would return to briefly plague Fields in three additional films, including THE BANK DICK (1940). (She died in 1977 at the age of 95.)<br /><br />Fields has included the old melodrama The Drunkard into the plot and to his credit he plays it straight,' letting its honest antique sentiment speak for itself. In his own private olio, Fields makes a curtain call to show off his astonishing talent of legerdemain. It is wonderful to have his routine captured on film as he really is quite amazing - it is easy to see how at one time he was considered the world's greatest juggler. Now he is remembered as one of cinema's supreme comics.