Ondanks het feit dat deze film lang geleden is opgenomen, dat de kostuums nogal vreemd zijn gekozen (in elk geval voor de kijkers van nu) en dat de bijrollen niet altijd op hun best zijn, is dit naar mijn mening verreweg de beste Jane Eyre-vertolking. Hij is perfect voor de ontwikkeling van de twee hoofdpersonen, voor de chemie tussen hen en voor de reden van hun daden. Jayston speelt de rol fantastisch: alle eigenschappen die Bronte over haar heldin schreef, worden goed onderbouwd door Jaystons verfijnde, subtiele en slimme acteerwerk: een gekwelde geest, soms streng en abrupt, soms vriendelijk en joviaal, excentriek, een goede verhalenverteller, vol passie, meesterlijk en toch onderdanig in Janes aanwezigheid, met een diepe, warme stem, en een kat-muisspelletje met Jane. Jayston slaagde erin het personage tot leven te brengen op een manier die hij nog nooit eerder had bereikt; de kijker krijgt nooit het gevoel dat hij'speelt', dat hij kunstmatig is; hij wordt echt Rochester als hij op het scherm verschijnt en het lijkt alsof hij elke lijn en elke beweging die hij maakt voelt. Niets overdreven gedetailleerds zoals met Rochester van Hurt (96), niets theatraal of bombastisch zoals in het geval van Rochester van Dalton (83), niets starend of roofdierachtig zoals Rochester van Welles ('44), en zeker niets onaangenaams of buitenissigs (of woests) zoals met Rochester van Hinds.
Despite the fact that this movie was filmed long ago, that the costumes were rather strangely chosen (at least for today's viewer), and that the supporting cast is not always at its best, this is by far the best Jane Eyre adaptation in my view: it manages the perfect note for the two main characters' development, for their chemistry, and for their reason of actions. Jayston plays wonderfully the role: all the attributes that Bronte wrote about her hero are well argued by Jayston's fine, subtle and clever acting: tortured spirit, sometimes stern and abrupt, sometimes kind and genial, eccentric, good story-teller, full of passion, masterful, yet submissive in Jane's presence, with deep and mellow voice, and playing a cat-mouse game with Jane. Jayston managed to bring the character to life as none before of after him has managed; the viewer never has the feeling that he "plays", that he is artificial; he really becomes Rochester while on screen and looks like he feels any line and any movement he is acting. Nothing over-elaborate as it was with Hurt's Rochester (96 version), nothing theatrical or bombastic as in the case of Dalton's Rochester (83 version), nothing staring or predatory like Welles's Rochester ('44 version), and definitely nothing unpleasant or out-of-range (or rage) as with Hinds's Rochester.