Een taaie kluif van een film, groezelig, gruwelijk maar (verbazingwekkend genoeg) bevredigend. Van Londen naar Brighton is een enigszins ironische titel, die aan rally's met oude auto's, wielerwedstrijden of gewoon een dagje aan zee doet denken. De reis van Kelly en Joanne daarentegen is een wanhopige vlucht.<br />De film gaat niet echt over de reis, maar er wordt wel een boek over volgeschreven (als je het per se wilt weten: er is een hoop continuïteit <0xE2><0x80><0x93> twee duidelijk verschillende treinen op de heenreis, treinwagons die bijna tien jaar uit de tijd zijn <0xE2><0x80><0x93> daar gaat het niet om). Het is een film over de slet die haar hart ontdekt, Kelly, uitstekend gespeeld door Lorraine Stanley, die het grootste deel van de tijd een prothese draagt. De Joanne van Georgia Groome is ook indrukwekkend; Johnny Harris' Joanne van Johnny Harris. De loser pooier Derek is een andere superfiguur, een overtuigende exponent van de emotionele handrem.<br />Het verhaal van de film wordt in korte bewoordingen verteld in een keurig georkestreerde reeks flashbacks. Er is vrijwel geen incident van buitenaf, wat betekent dat Williams de toon meteen goed moet hebben. Met de mogelijke uitzondering van de close-ups in het midden van Stuarts leven, is de wraakzuchtige maffiabaas die de touwtjes in handen heeft in het drama, waarvan ik niet het gevoel had dat ze er voldoende aandacht aan hadden besteed, degene die aan het woord komt.
A tough nugget of a film, grimy, gruesome but (amazingly) satisfying. London to Brighton is a faintly ironic title, recalling vintage cars rallies, bike races or simply a day out by the sea. The journey of Kelly and Joanne, conversely, is a desperate flight.<br /><br />The film isn't actually about the journey but bookended by it (if one were to be picky there is a lot of continuity issue here - two clearly different trains on the outward journey, train carriages that are almost a decade out of date - it's not the point). It's a film about the tart- who-discovers-her-heart, Kelly, played excellently by Lorraine Stanley, much of the time beneath a prosthetic shiner. Georgia Groome's Joanne is also impressive; Johnny Harris' loser pimp Derek is another super characterisation, a convincingly exponent of the emotional handbrake turn.<br /><br />The film's story is told briskly in a neatly orchestrated series of flashbacks. There's next to no extraneous incident, which means that Williams has to get the tone pretty right first time. With the possible exception of the mid close-ups of Stuart, the vengeful mobster driving the drama, which I didn't feel had quite the care they might have had, that comes to pass. 7/10