De film van Jan Sch<0xC3><0xB6>ttete over Bertolt Brechts laatste zomer is een prachtige biopic. Mensen die Brechts biografie kennen en zijn werk kennen, zien in dat de regisseur erin is geslaagd zelfs de kleinste details zo perfect mogelijk te laten uitkomen. Toen ik zag dat Sepp Bierbichler Brecht speelde, dacht ik: dat kan niet. Maar hij verraste me opnieuw met zijn veelzijdigheid. Monica Bleibtreu als Helene Weigel is gewoon ongelooflijk goed. Behalve de hoofdrollen is de tot nu toe onbekende actrice Margit Rogall in de rol van Brechts collaborateur Ruth Berlau een wonder.<br />De film biedt niet alleen een geweldige cast, maar ook een Brecht die de hoop heeft opgegeven in het Nieuwe Duitsland dat de DDR heet <0xE2><0x80><0x93> of de DDR in het Engels <0xE2><0x80><0x93> maar niet meer de kracht heeft om te protesteren. Dus is hij alom aangepast en slikt hij zijn ontslag als een innerlijke emigratie naar zichzelf. Zoals bekend is Brecht al met 58 jaar overleden aan een hartaanval. Men krijgt gedeeltelijk de indruk dat de regisseur speciaal Brecht-connaisseurs als publiek heeft gekozen (hoewel dat geen noodzakelijke voorwaarde is om de film te begrijpen). Bijvoorbeeld wanneer Ruth Berlau uit haar stoel opspringt en uitschreeuwt dat Brechts dochter haar wilde verbranden <0xE2><0x80><0x93> Berlau is in het Charité-ziekenhuis in Berlijn overleden aan een brand die ze had veroorzaakt met haar sigaret <0xE2><0x80><0x93> en dat is precies wat ze in de film doet. Of we zien Brecht heel ongemakkelijk in zijn stoel zitten terwijl hij probeert te schrijven, maar er niet in slaagt <0xE2><0x80><0x93> Brecht schreef altijd staande op speciale hoge lessenaars. Kort voordat Brecht zijn zomerverblijf in Buckow verlaat, reciteren jonge DDR-pionnetjes een van zijn beroemde liefdesgedichten uit 'Baal' voor hem <0xE2><0x80><0x93> in die tijd kan Brecht hebben geweten dat met de zomer ook zijn leven voorbij is.
Jan Schütte's film about Bertolt Brecht's last summer is a wonderful biopic. People who know Brecht's biography and his work recognize that the director succeeded in rendering even small details as perfect as possible. When I saw that Sepp Bierbichler plays Brecht, I thought: that's not possible. However, he surprised once more with his versatility. Monica Bleibtreu as Helene Weigel is simply incredibly good. Besides the main roles, the hitherto unknown actress Margit Rogall in the role of Brecht's collaborator Ruth Berlau is miraculous.<br /><br />Besides offering a great cast, the film deals with a Brecht who has lost hope in the New Germany called DDR - or GDR in English -, but has not the force anymore to protest. So, he is widely adjusted and swallows his resignation as an inner emigration into himself. As one knows, Brecht died already with 58 from a heart attack. Partially one gets the impression that the director focused specifically Brecht-connoisseurs as audience (although this is not a necessary condition to understand the movie). For example when Ruth Berlau jumps out of her seat crying that Brecht's daughter wanted to burn her - Berlau died in the Charité Hospital in Berlin from a fire that she caused by her cigarette - and this is exactly what she is doing in the movie. Or we see Brecht very uncomfortably sitting in his chair trying to but not succeeding in writing - Brecht used to write standing on specially high desks. Shortly before Brecht leaves his summer residence in Buckow, young GDR-pioneers are reciting for him one of his famous love-poems from "Baal" - at that time, Brecht may have known that with the summer also his lifetime has gone.