De Huurder van Alfred Hitchcock vindt de meester van de spanning, op 27-jarige leeftijd, al meteen bedreven in het opstijgen van spanning en angst, vaak met enkele onthutsende camerabewegingen, om nog maar te zwijgen van de momenten van galgenhumor. Het is opwindend om Hitchcock, in een stomme film nog wel, de geïmiteerde moord op een vrouw te zien regisseren door beweging, schaduw, een pauze, dan een schijnbaar overdreven close-up van de gillende vrouw, en dan door naar de volgende dag of wat dan ook. Hij maakt een straathoek ronduit boosaardig en griezelig, en ik weet zeker dat het in de beoogde blauw getinte scènes een soort kleine openbaring is om de thriller van die periode te laten escaleren tot kunst (de versie die op de meest recente dvd te zien is, als een 'extra'. op de dvd van Sabotage, is in het beste geval acceptabel en in het slechtste geval een karikatuur voor verzamelaars die de beste muziek of digitale behandeling van een overdracht willen).<br />Het is het klassieke verhaal van Jack the Ripper, met een paar andere namen en een beetje een jaloerse romantische plot zoals je die in Hitchcock-films aantreft <0xE2><0x80><0x93> hier wordt hij de 'Avenger' genoemd <0xE2><0x80><0x93> en het gaat over een zekere huurder die een tijdje in een huis van de heer en mevrouw Bunting gaat logeren. De huurder is een rare snuiter. Hij heeft een hekel aan de foto's aan de muur in zijn kamer, zegt onheilspellende woorden tijdens een schaakpartij en gaat's avonds naar buiten in mistig Londen. 's dochter mag hem, maar haar verloofde, een rechercheur, is jaloers en verdenkt de huurder ervan dat hij de dodelijke Wreker is, die links en rechts blonde mensen vermoordt. Hoewel het verhaal (althans op de dvd) midden in de scène een beetje lijkt te springen, wordt het uitgevoerd met een mate van verhalende soepelheid die me verraste. Soms wordt je in stomme films zo aangetrokken tot de visuele aspecten van bepaalde composities of de sterkracht van de hoofdrolspelers dat het verhaal uit balans raakt. Hier houdt Hitchcock de elementen in evenwicht en zorgt hij onderweg voor een paar goede details.<br />Er zijn kleine dingen die opvallen als interessante technieken of kleine aantekeningen in de verhaallijn. Ik vond de montagestijl leuk als we een menigte zien samendrommen rond het lijk van een van de Wrekers. Ik vond het leuk, heel leuk zelfs, om een figuur over iets te zien lopen wat op een trap lijkt, maar dan omhoog naar hem kijkend. En ik vond het leuk om een vleugje romantiek te zien als een personage een hartvormig stukje deeg afsnijdt en het aan Daisy geeft (gespeeld door, gewoon 'June' die een schoonheid is), verleidelijk, maar dan, als het niet meteen wordt geaccepteerd, scheurt hij het in tweeën. Zo'n detail, of een dialoog aan het eind die het publiek aanzet tot iets als 'je bent tandenborstel, je hebt hem achtergelaten', geeft ook een leuk accent. Het kan ook geen kwaad dat Ivor Novello zorgt voor een volmaakt dubbelzinnig personage <0xE2><0x80><0x93> het soort waar je niet helemaal zeker van bent als je naar elk gebaar van zijn gezicht kijkt alsof het weer een aanwijzing is, of weer zo'n duivelse intonatie.<br />Vergeleken met sommige van Hitchcocks meer geliefde klassiekers is dit soms een beetje grof in zijn opbouw, en het moet ook een beetje worden aangepast aan de geluidsvorm (je zou de grote persoonlijkheden van Hitchcocks Britse films uit de jaren dertig wel eens willen zien). Maar alles bij elkaar genomen is het een essentiële film en toont hij het soort doorbraakwerk dat Hitchcock nodig had (d.w.z. een hit) om het balletje aan het rollen te brengen over zijn carrière in Engeland <0xE2><0x80><0x93> en niet als een toevalstreffer, dat staat vast.
Alfred Hitchcock's the Lodger finds the master of suspense, at 27, already with an instant knack at mounting suspense and dread, often with some startling camera movements, not to mention the moments of gallows humor. It's exhilarating to see Hitchcock, in a silent film no less, stage the implied murder of a woman by showing movement, shadow, a pause, then a seemingly over-the-top close-up of the woman screaming, then cutting to the next day or whatever. He makes a street corner look downright vicious and creepy, and I'm sure in the intended blue-tinted scenes it's something of a minor revelation on escalating the thriller of the period into art (the version available on the most recent DVD, as an 'extra' on the DVD of Sabotage, is acceptable at best and at worst is a travesty for collectors who might want the best musical score or digital treatment of a transfer).<br /><br />It's the classic story of Jack the Ripper, with certain names changed and a slight twist of a jealous romantic plot common to Hitchcock films- here he's called the "Avenger- and it concerns a certain lodger who goes to stay for a bit at a house owned by Mr. and Mrs. Bunting. The lodger is a funny sort of chap, hating the pictures on the wall in his room, saying ominous throwaway words during a chess game, and going out in foggy London at night. The Bunting's daughter likes him, but her fiancée, a detective, is jealous and suspects the lodger to be the deadly Avenger, out killing blonds left and right. The story, despite seeming (at least on the DVD) to jump around a little bit in mid-scene, is executed with a level of narrative fluidity I was surprised by. Sometimes in silent films one gets so attracted to just the visual aspects of certain compositions or the star power of the leads that the story loses its way. Here Hitchcock balances the elements, and makes for some good details along the way.<br /><br />There are little things that stand out as interesting techniques or little notes in the storyline. I liked the editing style when we see a crowd gather around the corpse of one of the Avenger. I liked, a lot, seeing a figure walk across what seems like a staircase, but looking upward at him. And I loved seeing a little note of romance, as a character cuts out a little heart-shaped piece of dough and hands it to Daisy (played by, simply named, 'June' who is a beauty), coaxingly, but then when not accepted right away he rips it in two. A detail like that, or a line of dialog at the end cuing the audience to something "you're toothbrush - you left it behind" makes for a nice touch too. It doesn't hurt either that Ivor Novello makes for a perfectly ambiguous character- the sort you're not totally sure of, watching his every facial gesture like it's another clue, or another devilish intonation.<br /><br />Compared to some of Hitchcock's more beloved classics this is sometimes a little crude in its construction, as well having to be subverted to the sound form (one wishes a little for the big personalities of Hitchcock's 1930s British films). But all things considered, it's essential viewing, and shows the kind of breakthrough work that Hitchcock needed (i.e. a hit) that could get the ball rolling on his career in England- and not as a fluke, to be sure.