Ik ben eerlijk gezegd verbijsterd en bedroefd over sommige negatieve reacties, zowel van de filmbezoekers als van de critici, met betrekking tot Aaja Nachle. Veel mensen verwachtten dat Yash Raj voor de terugkeer van _Madhuri Dixit_ een groots, spectaculair drama zou hebben geschreven, vol pracht en praal, kleur en kostuums. Maar dat is nu gewoon niet Madhuri's stijl. Het was een script dat ze goedkeurde omdat ze het gevoel had dat het nu het meest leek op haar leven. En ze heeft het goed gekozen.<br />Eerlijk gezegd is de film perfect voor haar. Het dansen weerspiegelt al Madhuri's vaardigheden als danseres, van klassieke Indiase stijl tot moderne. Ze danst hier beter dan ooit. Is het script origineel? Absoluut niet, maar de critici van deze film zijn voor het gemak vergeten dat de meeste Hindi-films geen bijzonder origineel script hebben. Aaja Nachle is gewoon een film die elk land ter wereld dat films produceert op een gegeven moment heeft gemaakt. De 'underdog' neemt het op tegen de regering/de slechterik/de slechte heerser, overbrugt een heleboel obstakels en wint de dag (en meestal het hart van het volk of iemand anders). Het verschil is dat Madhoeri, de hoofdrolspeelster, aan het eind niet met een romance komt (hoewel we de toekomstige mogelijkheid krijgen). Madhoeri, net als Juhi Chawla en andere Indiase actrices die boven de veertig zijn en getrouwd, beseffen dat ze niet langer 'om bomen heen kunnen rennen'. De jonge acteurs lijken erg op hun tegenspelers. Dus is een rol als deze perfect voor Madhoei. De problemen en tekortkomingen van dit script moeten niet onterecht op haar schouders rusten.<br />Wat mensen ook vergeten, is het prachtige decor van deze film. Ik heb met volle teugen genoten van hun verhalen, hun persoonlijke relaties en hun problemen: corrupte politici, een beste vriendin die door haar man op een afstand wordt gehouden, een saaie man die live meer vonken van zijn liefde wil zien, de boze jongeman die eindelijk leert wat liefde is, en de jonge vrouw die leert tot welke diepten liefde haar kan brengen. Het is de solide karakterisering die deze film zo innemend maakt. Geen ingewikkelde kostuums of grote muzikale producties. De musicalnummers, en dan met name het stuk-in-de-film, bestrijken het hele scala van leuk tot prachtig tot hartverscheurend. Ik werd vooral getroffen door een nummer dat niet op de soundtrack staat, 'Ishq Ishq'. Madhoeri danst in dit nummer, dat zowel modern is als doet denken aan een toegewijde aanbidder. Adembenemend.<br />Negeer de nee-zeggers. Merk op dat de meeste mensen hier de film eigenlijk wel mooi vonden. Verwacht niet een of ander ingewikkeld script of een enorm opgesmukt melodrama als 'Devdas'. Het is wat het is: een feelgoodfilm met een geweldige cast en de terugkeer van de koningin van de Hindi-films die precies doet waar ze goed in is. Moge dit niet haar laatste film zijn.
I'm quite frankly bewildered and saddened by some of the negative reactions, both from movie goer's and critics, with regards to Aaja Nachle. Many people expected, for the return of Madhuri Dixit to films, that Yash Raj would have created some huge spectacular epic full of pomp, color and costumes. But that simply isn't Madhuri's style now. It was a script she approved because she felt it was most like her life now. And she chose well.<br /><br />Frankly, the movie is perfect for her. The dancing reflects all of Madhuri's abilities as a dancer, from classical Indian styles to modern. She dances better than ever here. Is the script original? Absolutely not, but critics of this movie have conveniently forgotten that most Hindi films do not have scripts that are particularly original. Aaja Nachle is simply a movie that every country in the world who produces films has made at one point or another. The "underdog" takes on the government/the bad guy/the evil ruler, overcomes a lot of obstacles, and wins the day (and usually the heart of the people or someone else). The difference here is that Madhuri, the lead actor, doesn't end up with a romance at the end (though we get the future possibility). Madhuri, like Juhi Chawla and other Indian actresses who are over 40 and married, realize that they can no longer "run around trees" believably like their younger counterparts. So a role such as this is perfect for Madhuri. The problems/flaws of this script shouldn't unfairly rest upon her shoulders.<br /><br />What people also forget is the wonderful ensemble cast this movie has. I throughly enjoyed their stories and personal relationships and problems: corrupt politicians, a best friend held back by her husband, a boring man who wants more spark in his love live, the angry young man who finally learns what love is, and the young woman who learns what depths love can take her to. It's the solid characterization that this movie has that makes it engaging. Not elaborate costumes or big musical production numbers.<br /><br />That having been said, the musical numbers, particularly the play-within-the-movie run the gamut from being fun to beautiful to heart breaking. I was particularly struck by one song not on the soundtrack, "Ishq Ishq". Madhuri's dancing in this is both modern and reminiscent of a worshipful devotee. Breathtaking.<br /><br />Ignore the naysayers. Notice that most of the people here actually liked the film. Don't expect some elaborate script or huge costumed melodrama like "Devdas." It is what it is: a feel-good movie with a wonderful cast and the return of the Queen of Hindi cinema doing exactly what she does best. May this not be her last film.