Inland Empire is de Man met de Filmcamera van de 21ste eeuw. Het is de meest experimentele, surrealistische en technisch briljante film die ik ooit heb gezien. Lynch bewijst dat hij alleen maar een eenvoudige DV-camera nodig heeft om de wereld het hele scala aan menselijke emoties te laten zien en de menselijke ervaring van de gelukkigste tot de donkerste momenten die we moeten doormaken om verlossing en reiniging van de ziel te bereiken. Deze film gaat niet zozeer over een bepaald verhaal of verhaal, als wel over het analyseren, onderzoeken en creëren van een visueel palet voor ideeën over reizen naar en van het verleden, het heden en de toekomst in verband met onze voortdurende reis heen en weer naar onze eigen psyche en ons collectieve onderbewustzijn. Alle films van Lynch onderzoeken de geest in termen van de Jungiaanse filosofie, met name in De Schaduw, maar Inland Empire gaat verder in deze richting dan welke andere film ook. Mulholland Drive mocht dan voor 25 procent een duistere en surrealistische thriller zijn, een spookverhaal en een reis naar de onderste regionen van de geest, en voor 75 procent een klassiek, maar niet noodzakelijkerwijs structureel of verband houdend verhaal, Inland Empire is voor 10 procent een rechttoe rechtaan verhaal en voor 90 procent een rauwe psychologische horrorsprookje.<br />De reis is lang en zwaar, maar aan het eind word je beloond met het soort rust en sereniteit dat alleen kan voortkomen uit een meditatie die zo lang, zo diep en zo krachtig is. Ik was vervuld van een innerlijke gelukzaligheid toen ik het theater verliet en als een baby in slaap viel, volkomen vredig. Het is de krachtigste film die er bestaat en spreekt boekdelen over de vele nog niet onderzochte onderwerpen waarmee dit medium kan communiceren, angst kan aanjagen en kan genezen op manieren die we nog niet eens beginnen te begrijpen.
Inland Empire is the Man with a Movie Camera of the 21st Century. It is the most experimental, surreal, and technically brilliant film I may have ever seen. Lynch proves that all he needs is a simple DV camera to show the world the entire range of human emotions and the human experience from the happiest to the darkest moments we must go through to achieve salvation and cleansing of the soul. This film is not so much about a particular story or narrative as it is about analyzing, exploring, and creating a visual palette for ideas about traveling to and from the past, present, and future as it relates to our constant journey back and forth into our own psyches and our collective unconscious. Each of Lynch's films explores the mind in terms of Jungian philosophy, focusing particularly on The Shadow; however, Inland Empire goes further in this direction than any film previous to it. If Mulholland Drive was 25% a dark and surreal suspense thriller ghost story and journey into the nether regions of the mind and 75% classical, yet not necessarily structural or connected narrative, Inland Empire is 10% straight narrative and 90% raw psychological horror ghost story.<br /><br />The journey is long and hard but at the end you will be rewarded with the kind of peace and serenity that can only come from a meditation this long, deep, and powerful. I was filled with only inner bliss as I left the theatre and slept like a baby, completely at peace. This is David Lynch's most powerful film and speaks volumes on the many unexplored topics of how this medium can communicate, terrify, and heal in ways we have not yet even begun to understand.