REVIEW: 'Glenville: Hell's Homecoming' (2005) 76 minuten. Met in de hoofdrollen Wayland Harris, Steve Brown, Benjamin P. Ablao, Jr. Chris Erickson, Bobby Hamilton, John Larsen.<br />Het is tijd om het stadje Glenville, Ohio, te verlaten.<br />Na vier films is het duidelijk dat regisseur/schrijver Anthony Spadaccini op zoek is naar iets nieuws in verre oorden. De eerste twee Glenville-films waren niet erg goed, maar bekwaam werk in het slashergenre (met een paar bijzonder weerzinwekkende bloederige scènes in deel 2). 'Glenville 3' (2001) bevatte een grote cast van verachtelijke personages met egocentrische motieven en ongeveer 4 verhaallijnen die samenkwamen in een slasherfilm van 76 minuten. Het was iets meer dan gemiddeld en Spadaccini verdiende veel lof voor zijn pogingen om iets anders met het genre te doen. <br />Nu zijn we er, met 'Glenville: Hell's Homecoming'. Technisch gezien hoeft de kijker de anderen in Glenville 4 niet echt gezien te hebben, behalve misschien in deel 3. Maar zelfs deel 3 begint met een epiloog uit deel 2... ach, laat ook maar.<br />Ik zou de plot kunnen beschrijven, maar daar is niet veel van. Uit een openingskop leren we dat de kindermoordenaar uit deel 3 nu volwassen is en uit een psychiatrische inrichting is ontslagen. Of ontsnapt. Hoe dan ook, hij heeft de identiteit aangenomen van een nachtclubeigenaar (hoewel hij meer op een stripper lijkt... leuk lijf) en heeft een homokamergenoot die met zijn vriendje vecht. Zo.' Een homoseksuele scène die ongeveer 10 minuten duurt, een bloederige moord in een badkuip, een paar rechercheurs, nog een moord, en dan een volkomen verwarrend einde.<br />Oké, voordat ik het slechte begin, wil ik het over het goede hebben. Het idee voor deze film is absoluut goed. Spadaccini had het lef om verschillende genres in één film te stoppen (wanneer heb je voor het laatst gezien dat een liefdesverhaal in een slasherfilm veranderde?) en de homoseksuele scène is absoluut een risico. De laatste spoel is prachtig geschoten en de muziek, vooral in de laatste 10 minuten, is heel eng.<br />Nu het slechte. 'Glenville: Hell's Homecoming' is niets meer dan een korte film van 15 minuten die is uitgerekt tot 75 minuten. Zoals ik al eerder heb gezegd, is het idee achter de film goed, en aangezien dit een van Spadaccini's eerste pogingen is, moet ik hem dat nageven.<br />De acteerprestaties zijn op z'n best middelmatig, met uitzondering van John Larsen, die uit het graf herrijst om de rol van de psychotische vaderfiguur Warren Sinclair te spelen. Larsen is de enige die eruitziet alsof hij al eerder heeft geacteerd. De prestaties zijn op z'n zachtst gezegd ongelijkmatig, met een paar rekwisieten voor de hoofdrolspeler Wayland Harris, omdat hij zijn vertolking van een seriemoordenaar niet goed genoeg vond.<br />Spadaccini's overmatige gebruik van video-effecten is in de recensies herhaaldelijk ter sprake gekomen, en ik ben het daar volledig mee eens. Het is leuk om te zien dat hij in staat was iets in elkaar te zetten zonder budget, maar het zou ook leuk zijn geweest om een film te zien die niet op Adobe After Effects was gebaseerd. Daardoor lijkt de film ongelooflijk goedkoop.<br />Er is bijna geen dialoog in de film. Er zijn lange, uitgesponnen scènes waarin de personages verveeld of boos rondlopen, misschien zelfs een combinatie van beide. Misschien wilde Spadaccini het subtiel aanpakken, maar het kwam gewoon onnodig over.<br />Al met al werkt 'Glenville: Hell's Homecoming' niet als film, maar er zijn een paar lichtpuntjes. Spadaccini (volgens IMDb) is dol op David Lynch en ik denk dat een deel van die inspiratie erdoorheen schemert. Het is duidelijk dat hij talent heeft, maar ik denk dat hij nog wat bijgeschaafd moet worden.<br />Rating: 4 van de 10.
REVIEW: "Glenville: Hell's Homecoming" (2005) 76 minutes. Starring Wayland Harris, Steve Brown, Benjamin P. Ablao, Jr. Chris Erickson, Bobby Hamilton, John Larsen.<br /><br />It's time to leave the town of Glenville, Ohio.<br /><br />After four films, it is obvious that director/writer Anthony Spadaccini searches for novelty in far off places. The first two Glenville films were not very good, but competent efforts in the slasher genre (with some particularly disgusting gore sequences in part 2). "Glenville 3" (2001) featured a large cast of despicable characters with self-absorbed motivations and about 4 plots that wove into a 76-minute slasher movie. It was slightly above average and Spadaccini deserved a lot of credit for attempting to do something different with the genre.<br /><br />Now here we are, with "Glenville: Hell's Homecoming." Technically Glenville 4, it doesn't really require the viewer to have seen the others, except maybe part 3. But even part 3 opens with an epilogue from part 2...oh, never mind.<br /><br />I could detail the plot, but there isn't much of one. From an opening cross fade, we learn that the child murderer from part 3 is now grown up and been released from a mental institution. Or escaped. Anyway, he has assumed the identity of a nightclub owner (though he more resembles a stripper...nice body) and has a gay roommate who is fighting with his boyfriend. There's a gay sex scene that lasts about 10 minutes, an extremely bloody bathtub murder, a couple of detectives, another murder, then an entirely confusing ending.<br /><br />OK, before I start on the bad, let me talk about the good. The idea for this movie is definitely a good one. Spadaccini had the balls to pack several different genres into one movie (when's the last time you saw a gay love story morph into a slasher movie?) and the gay sex scene is definitely a risk. The final reel is beautifully shot and the music, especially in the final 10 minutes, is very creepy.<br /><br />Now, the bad. "Glenville: Hell's Homecoming" is nothing more than a 15-minute short film stretched into 75 minutes. Like I previously stated, the idea behind the film is good and since this is one of Spadaccini's first efforts, I give him credit.<br /><br />The acting is mediocre at best, with the exception of John Larsen, who returns from the grave to play psychotic father mastermind Warren Sinclair. In fact, Larsen is the only one who looks like he has acted before. Performances are uneven to say the least, with some props given to lead actor Wayland Harris for not sucking at his portrayal of a serial killer.<br /><br />Spadaccini's overuse of video effects has been mentioned quite a bit in the reviews and I totally agree. While it's nice to see that he was able to put something together without a budget, it also would have been nice to see a movie not rely on Adobe After Effects. It makes the film look incredibly cheap.<br /><br />There is hardly any dialogue in the movie. There are long, drawn-out scenes in which the characters just walk around bored or angry, maybe even a combination of both. Maybe Spadaccini was going for being subtle, but it came across as just unnecessary.<br /><br />In all, "Glenville: Hell's Homecoming" fails as a movie, but there are some bright spots. Spadaccini (according to IMDb) loves David Lynch and I think some of that inspiration shines through. He obviously has some talent, but I think he needs to be molded a bit.<br /><br />Rating: 4 out of 10.