Michael Caine kon altijd wel een spionagefilm op touw zetten, en _The Holcroft Covenant_ is geen uitzondering. Hoewel de plot een beetje vlak is en een paar van de bijrollen (Victoria Tennent) hun vaardigheden overdrijven, zijn de cinematografische technieken en de regie van John Frankenheimer subliem, en zijn Caine en Lilli Palmer absoluut fantastisch. De elementen van de film, met name de scènes in de buitenlucht vanuit drukke straten en de ijzige geluidseffecten van de viool, doen denken aan de grote spionagefilms uit de tijd van de Koude Oorlog, en verlenen ze een bijna Hitchcock-achtige griezeligheid. Het slonzige nachtleven van Berlijn is niet al te nuttig en een beetje smakeloos, maar het is niet meer dan een pikant intermezzo. En als de climax ten slotte de plot blootlegt, kan zelfs de dommerik de implicaties en relevantie zien van hedendaagse gebeurtenissen in de 21e eeuw.<br />Frankenheimer geeft een geweldige show weg!
Michael Caine always could anchor a spy flick, and The Holcroft Covenant is no exception. While the plot is a trifle flat, and a couple of the supporting actors (Victoria Tennent) stretch their abilities, the cinematographic techniques and direction by John Frankenheimer are superb, and Caine and Lilli Palmer are absolutely wonderful. The elements of film, particularly outdoor angles from crowded streets and icy violin sound effects echo back to the great spy movies of the Cold War era and lend an almost Hitchcockesque eeriness. The seedy Berlin night life is not overly useful and a bit tawdry, but it passes as just a spicy interlude. And when the climax finally reveals the plot, even the dense can see the implications and relevance to contemporary events in the 21st Century.<br /><br />Frankenheimer puts on a great show!