Voor veel films bepaal ik mijn waardering niet door emotionele impact. Voor veel genres wil je geen emotionele impact <0xE2><0x80><0x93> sciencefiction, actie, avontuur, enz. Maar als ik een drama zie en het verhaal of de gebeurtenissen zijn zo aangrijpend dat ik betrokken raak bij de personages en om hen en om hen huil, dan is dat echt een goede film.<br />En als een film me ertoe kan brengen de wanhoop van een personage te delen en een tijdje te huilen, dan is dat een GROTE film. Het is kunst.<br />//Spoiler Grave of the Fireflies heeft me doen huilen om de mensheid. Een kind zou nooit tegen een volwassene moeten schreeuwen: 'Waar haal ik in godsnaam eten vandaan?' en niets anders te zien krijgen dan een lege, lege blik. Het beeld hiervan, gevolgd door het ondervoede meisje dat glimlacht om haar laatste hap watermeloen voordat ze wegzakt in de doodsslaap... Overweldigend.
For a lot of movies I don't gauge my appreciation by emotional impact. For many genres you do not want emotional impact--science fiction, action, adventure, etc. But when I see a drama and the story or events are so gripping that I get involved with the characters and cry for them and with them, then that is a really good movie.<br /><br />And if a movie can make me share a character's despondency and weep for a while, then that it is a GREAT movie. It is art.<br /><br />//Spoiler Grave of the Fireflies has made me weep for humanity. A child should never have to yell at an adult, "where the hell can I get food?" and get nothing but stares blank and empty. The image of this, followed by the malnourished girl smiling at her last taste of watermelon before driftng off into death sleep... Overpowering.