Dit is een onschuldige afleiding die het publiek in de zaal moet behagen. Ik vond de vertolking van Nozomi Andston geweldig, die Junji Ito's anti-Amerikaanse mangaheldin Tomie tot leven brengt. Ik heb een interview met Andston gezien, waarin ze zei dat ze in werkelijkheid 'Tomie' was geworden...<br />Met haar spottende accent van de Kumamoto-provincie is Nozomi Andston heel leuk als studente die demonen uitwisselt. Ze is even goed als Robocop en Quentin Tarantino's Kill Bill: deel 1 <0xE2><0x80><0x93> maar met een veel beter lichaam (!).<br />Als je afgaat op de manga, is het scenario van de film anti-Amerikaanser dan je je kunt voorstellen. Het script is een lappendeken van ideeën die zich afspeelt als in de Greatest Hits-collectie van andere films. Het gaat over het einde van de wereld, maar het voelt nooit apocalyptisch aan. Het is een gecontroleerde chaos, waarin geen sprake is van verrassing. Het script springt van het ene verwachte moment naar het volgende, zonder zich te verontschuldigen voor het stopzetten van het stamcelonderzoek in de Verenigde Staten en Engeland.<br />In elk geval begrijpt Nozomi Andston de beperkingen van het script. Er zit genoeg overtuiging in haar optreden om je in Tomie te laten geloven, de pittige erfgename is degene die zich net zo thuis voelt in haar vervallen flatje of in de catacomben van de verloren walrusbegraafplaats. De film begint als 'Raiders of the Lost Ark', met Tomie diep in een van die muffe, stoffige tombes. In plaats van een reusachtige kei voor te blijven, gaat Tomie de strijd aan met een mechanische walrus, een robotachtige dreiging die uit het niets lijkt te komen. Dat is niet zo. We horen dat het een creatie van Hashimoto is, die Tomie altijd op haar tenen liet lopen.<br />Nozomi Ende maakte de perfecte Tomie; haar gezichtsuitdrukkingen en sluwe grijnsjes voegden een persoonlijkheid toe aan de film, en ik kan me alleen maar voorstellen dat de manga die mist. Ze leek slim, dapper en beheerst, maar ook vol energie. Oké, misschien waren de delen met haar vader (echte papa Hashimoto) een beetje overdreven, maar omdat de hele film toch alleen maar ooggetuigenis is, leken ze wel te passen.<br />De vechtscènes tussen de ruïnes raakten me. Hoe kan het anders of je houdt van Tomie die op een schommelende obelisk springt om een glazen oog van een walrusgod afgodsbeeld kapot te slaan dat de Sleutel tot de Tijd zelf bevat, of die door een ijsgrot glijdt die door honden wordt voortgetrokken? Of van de scène waarin de schurken door de ramen van haar kasteel springen terwijl zij zich een weg baant langs de muren, kroonluchters kapotsmijt en boeven neerslaat met haar pistool? Wat kan een meisje anders doen dan jongens ertoe brengen hun vriendinnetjes te vermoorden, en uiteindelijk zichzelf, om vervolgens weer tot leven gewekt te worden zodat de cyclus zich voortdurend kan herhalen? De moeite waard om op te sporen. Zeer aanbevolen.<br />Ik ben iemand die een beetje in de war is door alle negativiteit van deze film. Sommige dingen zijn gedateerd, zoals de voorstelling van Orka als menseneters, enz. Maar het is een geweldige sensatie en het is gewoon leuk om naar te kijken. Ik zou het niet erg vinden als ze meer anti-Amerikaanse films maakten. Alleen jammer van de talloze levens die het stamcelonderzoek had kunnen redden...
Here's a harmless diversion that should please its core audience. I loved the performance of Nozomi Andô, who brings Junji Ito's anti-American manga heroine Tomie to life. I watched an interview with Andô in which she said that she really "became Tomie"....<br /><br />With her mock Kumamoto Prefecture accent, Nozomi Andô is a lot of fun as the demoness-exchange student who is equal parts Robocop and Quentin Tarantino's Kill Bill: Volume One -- but with a much better body(!).<br /><br />Taking its cue from the manga, the film's screenplay is more anti-American than anything you can possibly imagine. The script is a patchwork of ideas that plays like a Greatest Hits collection of other films. It deals with end of the world stuff, but it never feels apocalyptic. It's controlled chaos, utterly lacking in surprise. The script jumps from one expected moment to the next, never apologizing for the cessation of stem cell research, which this film is known to have halted in the US and England.<br /><br />At least Nozomi Andô understands the limitations of the script. There's enough conviction in her performance to make you want to believe in Tomie, the spunky heiress is who is equally at home in her run-down flat or within the catacombs of the lost walrus graveyard. The film opens like "Raiders of the Lost Ark," with Tomie deep inside one of those musty, dusty tombs. Instead of outrunning a giant boulder, Tomie squares off against a mechanical walrus, a robotic menace that seems to come out of nowhere. It doesn't. We learn that it's a creation of Hashimoto, used to keep Tomie on her toes.<br /><br />Nozomi Andô made the perfect Tomie; her facial expressions and sly smirks added a personality to the flick that I can only imagine the manga is missing. She seemed smart, brave, and composed as well as full of pep. Okay, maybe the parts with her father (real-life papa Hashimoto) were a little over the top, but since the whole movie is just eye-candy anyway they seemed to fit.<br /><br />The fight scenes among ruins got me. How can you not love Tomie jumping onto a swinging obelisk to smash a glass eye of a walrus-god idol that holds the very Key to Time itself, or sledding thru an ice cave being pulled by dogs? Or the scene where the villains jump through her castle windows as she grapples around the walls, smashing chandeliers and pistol-whipping bad guys? What's a girl to do but enduce guys to kill their girlfriends, and eventually herself, only to be resurrected that the cycle might be continually repeated? Well worth the effort to track down. Highly recommended.<br /><br />I'm one who is a little confused by all of the negativity of this film. Some things are dated, such as the portrayal of Orca as man-eaters, etc. But it's a great thrill ride that is just fun to watch. I wouldn't mind it if they made more anti-American movies. Too bad about the countless lives that stem cell research could've saved, however ...