In de jaren tachtig zijn er een paar van mijn favoriete films uit die tijd gemaakt, en de meeste daarvan hebben nooit een publiek gevonden. Films als Buckaroo Banzai, Streets of Fire en Radioactive Dreams vonden nieuwe manieren om klassieke verhalen te vertellen en in de loop van de jaren hebben Streets en Banzai allebei cultstatus verworven, maar helaas heeft Radioactive Dreams nooit zijn fanschare kunnen vinden. Misschien komt het doordat de film nooit op dvd is uitgebracht, misschien komt het door het vreselijke muzieknummer dat de film tot stilstand brengt op het moment dat de opwinding zou moeten groeien, maar misschien is het gewoon te vreemd. Het verhaal is het standaard harde detectiveverhaal waarin de lul probeert om verschillende partijen tegen elkaar uit te spelen en ontdekt hoe gevaarlijk het is om het vertrouwen in de verkeerde persoon te stellen. Het zou in elk geval een standaardverhaal zijn zonder de post-apocalyptische setting en het feit dat onze helden bijna hun hele leven opgesloten hebben gezeten in een schuilkelder en alles wat ze over de wereld weten hebben opgepikt uit detectiveromans. Door deze veranderingen kunnen de personages uitgroeien van kinderen die een spelletje spelen tot twee kerels die hun best doen om niet cynicus te worden in het aangezicht van een wereld waarin iedereen alleen maar zijn eigen belangen voor ogen houdt en iedereen vervangbaar is. Een van de problemen met de film voor de eerste keer is de manier waarop de toon verandert van een aardig, hartverwarmend begin naar een veel duisterder slot. Als je hem de tweede keer bekijkt, wordt je er niet door overrompeld en kun je de film gewoon waarderen.<br />Als ik het ernstiger heb laten klinken dan het is, bied ik mijn excuses aan. Het is een leuke, heel onderhoudende inleiding in het post-apocalyptische genre en heeft een dvd-uitgave nodig om nieuwe fans te krijgen.
The eighties, some of my favorite movies have come from this time and most of them failed to find an audience. Such films as Buckaroo Banzai, Streets of Fire and Radioactive Dreams found new ways to tell classic stories and over the years Streets and Banzai have both developed cult followings but sadly Radioactive Dreams has never been able to find its fan base. It may be because it has never been released on DVD, it could be the terrible music number that grinds the movie to a halt just when the excitement should be building but perhaps it is just too odd.<br /><br />The story is the standard hard boiled detective yarn with the dick trying to play several sides against each other and discovering the danger of putting their trust in the wrong person. At least it would be standard if not for the Post-Apocalyptic setting and the fact that our heroes have spent almost their entire lives locked up in a bomb shelter and have picked up all they know about the world from reading detective novels. These changes allows the characters to actually grow from kids playing a game to two guys trying not to become cynics in the face of a world were everyone only consider their own best interests and everyone is expendable.<br /><br />One of the problems with the film for first time viewers is the way that the tone changes from a pretty light hearted beginning to a much darker conclusion. When watching it the second time the shift does not take you off guard and you can just appreciate the film.<br /><br />If I have made it sound more serious than it is I apologize. It is a fun, very entertaining entry in the Post-Apoc genre and needs a DVD release so it has a chance at building new fans.