SWAMP WOMANS gaat open en dicht met een overvloedige dankbetuiging aan de stad New Orleans en de staat Louisiana voor hun hulp bij het maken van deze film. Als een van de mensen die worden genoemd SWAMP WOMANS daadwerkelijk heeft gezien, zal hij of zij er misschien op hebben gestaan dat de filmmakers in plaats daarvan Florida bedanken. De waarheid is dat er maar weinig opnamen in New Orleans lijken te zijn gemaakt; de rest van de film speelt zich af in onherkenbaar moerasland (en diverse zwembaden). Het basisverhaal gaat over een bende vrouwen, verborgen diamanten en, uiteraard, kattengevechten. De vrouw in deze film rolt (nadat ze de pijpen van haar spijkerbroek heeft afgeknipt) door modder, water en zand, waarbij ze vaak in dezelfde scène van de een naar de ander gaat. Als hun ledematen niet verstrikt zijn in een verhitte vrouwenwoede, zitten de vrouwen bij elkaar en praten, of leggen soms een boot aan. Het draait allemaal om de 'bling' voor deze meisjes, dus als ze aan land gestrand zijn, 'kiepen' ze twee jonge geliefden die de van malaria vergeven, van klitten vergeven bayou's aan het bewonderen zijn. De vriendin wordt onderweg opgegeten door een haai (of iets dergelijks), maar ze houden haar lekkere vriendje (Mike 'Touch' Conners) vast als verzekeringspolis. Als je bedenkt dat alle vier de meisjes verliefd zijn op die vent, lijkt het helemaal niet zo'n slecht idee om een gijzelaar te zijn. Hoe dan ook, het plot van de SWAMP-vrouwen zweeft voort als een slippertje in de 'luie rivier'-attractie op je plaatselijke waterpark. Tegen het einde van de film ben ik min of meer door de meeste scènes heen geploeterd, tenzij er sprake leek te zijn van een of andere integrale plot-openbaring (vechtpartij) die niet over het hoofd gezien kon worden. Er gebeurde wat, denk ik, en toen was de film afgelopen.<br />Swamp Women werd geproduceerd en geregisseerd door maestro Roger Corman, wat een hoop verklaart. Hij is natuurlijk beroemd omdat hij zo ongeveer iedereen in Hollywood een 'grote kans' geeft. Het is waar dat hij veel jonge filmmakers en acteurs heeft opgevoed (of geëxploiteerd); de lijst is lang en moeilijk samen te stellen. Maar als regisseur lijkt hij alleen maar zo goed te zijn als het materiaal dat hem wordt gegeven. Dit is dezelfde man die THE LITTLE SHOP OF HORRORS regisseerde, een klassieker in het goedkope genre, maar gebaseerd op een inventief en buitenissig bizar scenario van Charles Griffith. Corman lijkt geen regisseur die het werk van een schrijver interpreteert, maar filmt gewoon elke pagina die hij in handen heeft. Hier, werkend met een scenario van David Stern, creëert Corman een fetisjfeestje zonder budget. SWAMP WAMP Women mist elke stijl, visie en logica. Ja, ik weet het, de film was een financieel lullige eerste poging van Corman, maar kom op, de integratie van verschillende locaties en de voor de hand liggende achtergrondbeelden is op zijn zachtst gezegd g<0xC3><0xAA>nant. Ik ben er ook vrij zeker van dat ze een echte ratelslang hebben gedood bij het maken van SWAMP WOMEN. Als dat waar is, dan was het dappere en nobele offer van die slang uiteindelijk vergeefs.
SWAMP WOMEN opens and closes with profuse thanks to the city of New Orleans and the state of Louisiana for help in making this film. If any of the people who are mentioned actually saw SWAMP WOMEN they may have insisted that the filmmakers thank Florida instead. The truth is, there seems to be few shots set in New Orleans; the rest of the film takes place in unidentifiable swampland (and various swimming pools). The basic story involves a gang of women, hidden diamonds and, of course, catfights. The woman in this film (after having cut the legs off their jeans) roll around in mud, water, and dirt, often times going from one to the other in the same scene. When their limbs are not entangled in heated female rage, the women sit around and talk, or sometimes dock a boat. It's all about the "bling" for these girls, so when they become stranded ashore they "boat-jack" two young lovers who are out admiring the fettering malaria-infested bayou locales. The girlfriend gets eaten by a shark (or something) along the way, but they keep her hunky boyfriend (Mike "Touch" Conners) tied up as an insurance policy. Considering all four of the girls are sweet on this guy, being a hostage does not seem like such a bad gig. Anyway, the plot of SWAMP WOMEN floats along like a flip-flop caught in the "lazy river" ride at your local waterpark. Towards the end, I just kind of advanced through most of the scenes unless there seemed to be some integral plot revelation (catfight) that could not be overlooked. Some stuff happened, I think, and then the film ended.<br /><br />SWAMP WOMEN was produced and directed by B-movie maestro Roger Corman, which explains quite a lot. He is of course famous for giving just about everyone in Hollywood their "big break." It is true that he has fostered (or exploited) many young filmmakers and actors; the list would be far reaching and hard to compile. However, as a director, he seems to be only as good as the material he is given. Now this is the same guy who directed THE LITTLE SHOP OF HORRORS, which is considered a classic in the "cheapie" genre, but was based on an inventive and outlandishly bizarre screenplay by Charles Griffith. Corman does not seem to be a director who interprets a writer's work, but simply puts to film every page he has in hand. Here, working with a script by David Stern, Corman fashions a no-budget fetish fest. SWAMP WOMEN lacks any style, vision or logic. Yes, I know, the film was a financially anemic early effort by Corman, but c'mon, the integration of different shooting locations and the obvious stock footage is embarrassing at best. I'm also fairly certain that they killed an actual rattlesnake in the making of SWAMP WOMEN. If this is true, then, as viewed through the looking glass of time, that snake's brave and noble sacrifice was ultimately in vain. 1/10