'Possessed' biedt een fascinerende combinatie van noirthema's en 'huilerige' melodrama's. Joan Crawford speelt een emotioneel gestoorde vrouw die haar levensverhaal vertelt aan een groep artsen op een psychiatrische afdeling. Flashbacks laten de gebeurtenissen zien die tot de geestelijke aftakeling van de vrouw hebben geleid. Het heeft alle elementen van een naoorlogse film noir, maar het heeft ook de glans die je van 'vrouwenfilms' verwacht. Ik was heel verbaasd toen ik zag hoe goed de film omgaat met iemand die op de rand van de waanzin verkeert. Crawfords optreden is gewoon briljant; ze vat met griezelige precisie de stemmingswisselingen, ups en downs van iemand die strijdt tegen een geestesziekte. Ze verdiende een Oscarnominatie voor haar rol hier, en ik vind dat ze die had moeten krijgen. Interessant genoeg was de film geschreven voor Bette Davis, maar door haar zwangerschap kon Crawford een van haar interessantste rollen krijgen. Directeur Bernhardt laat hier zien dat hij een echt begaafde regisseur was. Hij heeft flair voor beeld, niet wat ik van niet-auteurs verwacht. Joseph A. Valentines broeierige gevoel voor cinematografie is een pluspunt. En je moet van die decors houden (ze zien er net zo schitterend uit als Crawfords schoudervullingen). Een geweldige toevoeging aan de canon van noirs, en een geweldige film voor Crawford-fans.
"Possessed" offers a fascinating combination of noir themes and "weepy" melodramatics. Joan Crawford plays an emotionally disturbed woman who tells the story of her life to a group of doctors working in a mental ward. Flashbacks allow the viewers to see the events that led to the woman's mental deterioration. It has all the elements that are associated with postwar film noir, but it also has the gloss one expects from the "women's pictures". I was quite surprised to see how well the movie deals with a person on the edge of sanity. Crawford's performance is simply brilliant; she captures with uncanny precision the mood swings, ups and downs of a person who is battling a mental illness. She deservedly received an Oscar nomination for her role here and I think she should have won the award. Interestingly, the film was written for Bette Davis but her pregnancy allowed Crawford to grab one of her most interesting roles. Director Bernhardt demonstrates here that he was a truly gifted director. He has a flair for visuals, not what I expect from non-auteurs. Joseph A. Valentine's brooding b/w cinematography is an asset. And you have to love those sets (they look as magnificent as Crawford's damn shoulder pads). A terrific addition to the noir canon, and a great film for Crawford devotees.