April O'Neil (Paige Turco) koopt een magische scepter die haar op de een of andere manier terug in de tijd naar het zestiende-eeuwse Japan stuurt. Dus gebruiken haar vrienden, de Teenage Mutant Ninja Turtles, de scepter om terug in de tijd te gaan en haar te redden.<br />Teenage Mutant Ninja Turtles (1990) was onderhoudend <0xE2><0x80><0x93> de animatronics waren goed, de vechtchoreografie uitstekend, het had iets van een film noir en het was leuk om naar een live-actie Turtles-film te kijken met kerels in rubberen kostuums. De film markeerde het einde van de jaren tachtig en het begin van de jaren negentig. De tweede film, Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret of the Oze (1991) was een slechte film, maar onderhoudend door zijn stupiditeit. De derde film, Teenage Mutant Ninja Turtles III (1993), is afschuwelijk. De Turtles zien eruit als sokpoppen met tanden. Splinter is veel erger (Waarom ziet het eruit alsof alleen de bovenste helft van zijn lichaam is voltooid?). Zelfs de grappen, de oneliners, de montage en het acteerwerk zijn afschuwelijk. En laten we de irritante verwijzingen naar de popcultuur niet vergeten.<br /><br />Eén ding dat me aan de eerste twee films beviel, waren de openingsscènes, die leuke, spannende opbouwmomenten waren. Als de Turtles hun eerste optreden maakten tijdens de voorvertoningen, had je zin om te juichen. Maar deze keer niet...<br />De film begint met een gevecht in het zestiende-eeuwse Japan dat...' Er is geen touw aan vast te knopen, maar wat we krijgen is een dans van de Turtles op ZZ Top. Geen creativiteit, geen spanning, geen gedachte. Hetzelfde geldt voor het einde. Je zou een grote climax verwachten, maar nee. De schurk blijkt een ontzettende slappeling te zijn.<br />Ik zou er meer van hebben genoten als de film was doorgegaan met de Turtles die nog steeds de misdaad in New York bestrijden. En verwacht geen nieuwe schurk uit de strips of de tekenfilm. Maak in plaats daarvan plaats voor Walker (Stuart Wilson) en Lord Norinaga (Sab Shimono), twee clichématige, overdreven personages die eruitzien alsof ze thuishoren in een slechte tv-serie. Herinnert iemand zich hen van Ninja Turtles? Ik niet. Paige Turco is deze keer irritant als April. Ze zit het grootste deel van de tijd in Japan te schreeuwen, te klagen en boos te zijn.<br /><br />De enige lol die ik hieraan kan beleven, is kijken naar de zestiende-eeuwse Japanse mannen in het hedendaagse New York die dansen op Tarzan Boy en ijshockey spelen.<br />Net als in de Home Alone-films is de dood niet echt een realiteit in de wereld van de Ninja Turtles als schurken overleven die in elkaar worden geslagen en beschoten.<br />Teenage Mutant Ninja Turtles III is gewoon een grote belediging voor de fans die twee jaar na het eerste vervolg op een Turtles-avontuur zaten te wachten. Natuurlijk, jonge kinderen zullen dit waarschijnlijk leuk vinden, maar de harde fans van de Turtles zullen misschien teleurgesteld zijn. Het is beslist een slecht teken als een lowbudget vervolg zich losmaakt van zijn oorspronkelijke wortels en een andere kant op gaat.
April O'Neil (Paige Turco) buys a magic scepter that somehow manages to send her back in time to 16th century Japan. So, her friends, the Teenage Mutant Ninja Turtles, use the scepter to go back in time to rescue her.<br /><br />Teenage Mutant Ninja Turtles (1990) was entertaining--the animatronics were good, excellent fight choreography, it had a nice film noir look to it, and it was fun watching a live action Turtles movie with guys in rubber costumes. It marked the end of the '80s, and the beginning of the 1990s. The second film, Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret of the Ooze (1991) was a bad movie, but entertaining in its stupidity.<br /><br />The third film, Teenage Mutant Ninja Turtles III (1993), is horrible. The Turtles look like sock puppets with teeth. Splinter is much worse (Why does it look like only the upper half of his body was completed?). Even the jokes, the one-liners, the editing and the voice acting are horrible. And let's not forget the annoying pop culture references.<br /><br />One thing I liked about the first two films were the opening sequences, which were nice suspenseful build-ups. When the Turtles made their first appearances during the pre-credit sequences, you felt like cheering. Not this time...<br /><br />The movie opens with a fight in 16th century Japan that doesn't make any sense, then what we get is the Turtles dancing to ZZ Top. No creativity, no suspense, no thought. The same thing goes for the ending. You'd expect a big climactic fight sequence but no. The villain turns out to be a complete wimp.<br /><br />I would have enjoy it more if the movie continued with the Turtles still fighting crime in New York. And don't expect another villain from the comics or the cartoon. Instead, make way for Walker (Stuart Wilson) and Lord Norinaga (Sab Shimono), two clichéd, over-the-top characters who look like they belong in a bad TV show. Does anybody remember them from Ninja Turtles? I don't. Paige Turco is annoying this time around as April. She spends most of the time in Japan yelling, complaining and being angry.<br /><br />The only fun I can get out of this watching this is watching the 16th century Japanese guys in modern-day New York dancing to Tarzan Boy and playing hockey.<br /><br />Like the Home Alone movies, death isn't really a strong reality in the world of the Ninja Turtles as villains survive being beaten up, and shot at.<br /><br />Teenage Mutant Ninja Turtles III is just a big insult to the the fans who had been waiting two years after the first sequel for another Turtles adventure. Sure, young kids will probably enjoy this, but hardcore Turtles fans may be disappointed. It's definitely a bad sign when a low-budget sequel moves away from its original roots and goes in a different direction.