Ik ving dit op bij Turner Classic Movies, tijdens een voorvertoning van films die nog niet op video verkrijgbaar zijn. En dat is jammer, want dit is een opmerkelijk levendige, buitengewoon goed geproduceerde vertoning, met een typisch fantastisch optreden van de zogenaamde 'armeluis Bette Davis' Ida Lupino <0xE2><0x80><0x93> haar laatste als Warner Brothers-ster. En ook een intense, geloofwaardige vertolking van een van de WB's favoriete niet-glamoureuze, verfrissend reguliere Joe's, Dane Clark.<br />Ze speelt een stotterende, sociaal achtergebleven jonge vrouw die in een donker huis woont waar haar bekrompen, zeurende vader (Henry Hull) somber de begane grond bewoont en haar hulpeloze, zelfmedelijdende moeder (Fay Bainter) de eerste verdieping. Haar enige functie, afgezien van het saaie dagelijkse werk, is dat ze het gemakkelijke doelwit is van de minachting en teleurstelling van haar ouders, de minachting en teleurstelling die ze eigenlijk voor elkaar in petto hebben, maar die ze te moe zijn om uit te spreken, aangezien ze elkaar letterlijk in geen jaren hebben gesproken. Wat de zaak er niet beter op maakt, is het feit dat er kilometers in de omtrek geen andere buren zijn, omdat ze met z'n drieën, zowel fysiek als nu emotioneel, ingesloten zijn door de omringende heuvels.<br />Lupino's enige toevluchtsoord is het bos, waar ze vaak urenlang heerlijk met haar hond ronddwaalt. Tijdens een van haar uitstapjes stuit ze op een werkploeg van veroordeelden bij een bouwproject, onder toezicht van een vriendelijke veteraan uit de Tweede Wereldoorlog, gespeeld door Wayne Morris. Ze is onmiddellijk in de ban van een van de mannen (Clark, die aardig is tegen haar hond) ondanks het feit dat de ongetwijfeld respectabeler Morris al snel langskomt om water te halen voor de bemanning en duidelijk onder de indruk van haar is. Maar ze heeft liever de gevaarlijke Clark (van veraf <0xE2><0x80><0x93> ze hebben alleen oogcontact gemaakt) en ze is bang dat hij in afzondering is geplaatst als gevolg van een gewelddadige, zij het geprovoceerde, woede-uitbarsting.<br />Al snel steekt er een vreselijke storm op. Clark ontsnapt uit zijn opsluiting in de chaos, net als Lupino, die besluit dat ze niet langer bestand is tegen de niet-aflatende wanhoop die haar ouders haar aandoen. Zij en Clark lopen elkaar tegen het lijf in het bos en... nou ja, ze worden verliefd. <br /><0x3E><0x3E> Ik zou niet graag nog meer prijsgeven, maar zoals met alle goede films zijn er verrassingen in het verschiet en gebeurtenissen die zich ontvouwen. De karakters zijn driedimensionaal, levend, vooral die van Bainter en Hull als Lupino's ouders. Het zou voor hen maar al te gemakkelijk zijn geweest om gewoon lelijk en grotesk over te komen, maar ze doen het allebei fantastisch door hun optreden te verdoezelen, zodat je de begraven menselijkheid kunt voelen, de spijt, de kleine kans op een soort verlossing. Er zit ook een verleidelijke zweem van mysterie in de aardige supervisor van Morris. Het is een relatief kleine rol, maar hij lijkt té aardig, té vergevingsgezind en té begripvol voor Lupino's gestotter en sociale achterlijkheid. Het is begrijpelijk dat de meeste sporen grotendeels onaangeroerd zijn gebleven, en je vraagt je af wat de werkelijke bedoelingen van de man waren.<br />Prachtige film. Ook in de tweede helft is er veel spanning, want de autoriteiten komen steeds dichterbij en de sfeer wordt steeds gespannener. Een kleurrijke, behoedzame sheriff die een beetje te veel van zijn werk lijkt te genieten, duikt uit het niets op en steelt bijna de show.<br />De regisseur, Jean Negulesco, heeft een prachtige film gemaakt. Alleen al vanwege de verbluffende cinematografie de moeite waard om te zien. Plus het feit dat hij vlekkeloos is uitgevoerd en een inzichtelijk, genuanceerd script heeft... 'Deep Valley' heeft de rijkdom en structuur van een oude, gebonden roman die je van de planken van een goede tweedehands boekwinkel pakt en niet kunt wegleggen. Hoe raken zulke films zo verloren als er zoveel middelmatige films zijn? (Het was niet de bedoeling dat het rijmde.)
I caught this on Turner Classic Movies, during a showcase of movies that are not yet available on video. And what a shame, because this is a remarkably vivid, extremely well produced effort, featuring a typically marvelous performance from the so called "poor man's Bette Davis" Ida Lupino - her last as a Warner Brothers star. As well as an intense, believable turn from one of the WB's preferred non-glamour, refreshingly regular Joe's, Dane Clark.<br /><br />She plays a stuttering, socially backward young woman living in a dark household where her petty, nagging father (Henry Hull) gloomily inhabits the first floor and her helpless, self-pitying mother (Fay Bainter) occupies the second one. Her only function, beyond tedious daily chores, is to be the convenient target of her parents' scorn and disappointment, the scorn and disappointment they actually intend for each other but are too weary to express - as they literally haven't spoken for years. Not helping matters is the fact that there are no other neighbors for miles, as the three of them are fenced in, both physically and now emotionally by the surrounding hills.<br /><br />Lupino's only refuge is the woods, where she often blissfully roams for hours with her dog. During one of her excursions she stumbles across a work crew of convicts on a construction project, supervised by an agreeable WW2 veteran played by Wayne Morris. She is instantly captivated by one of the men (Clark, who is friendly towards her dog) despite the fact that the undoubtedly more respectable Morris soon drops by the house to get water for the crew and is clearly taken with her. But she prefers the dangerous Clark (from afar - they've only made eye contact) and is concerned that he has been placed in isolation as a result of a violent, if provoked, rage.<br /><br />Soon, a terrible storm hits. Clark escapes his confinement in the mayhem, as does Lupino, deciding she can no longer withstand the unrelenting hopelessness her parents are inflicting on her. She and Clark run into each other in the woods and ... well, they fall in love.<br /><br />I'd hate to give any more away but, as with all good movies, there are surprises in store and events to unfold. The characterizations are three dimensional, lived in, particularly those of Bainter and Hull as Lupino's folks. It would've been all too easy for them to have come across as simply nasty and grotesque, but they both do a wonderful job of shading their performances so that you can sense the buried humanity, the regret, the slender possibility of some kind of redemption. There's a tantalizing hint of mystery in Morris' nice guy supervisor as well. It's a relatively small role, but he seems TOO nice, TOO forgiving of and understanding of Lupino's stuttering and social backwardness. Though it's understandably left largely unexplored, you find yourself wondering about the guy's true intentions.<br /><br />Wonderful film. There's a good amount of suspense too in the second half, as the authorities keep closing in and things get very tense. A colorful, cagey sheriff who appears to enjoy his work a bit too much comes out of nowhere and almost steals the show.<br /><br />The director, Jean Negulesco, has put together a beautiful film. It's worth seeing for the stunning cinematography alone. Couple that with flawless performances across the board and an insightful, nuanced script ... "Deep Valley" has the richness and texture of an old hardback novel you pick off the shelves of a good used bookstore and can't put down. How do movies like this get so lost when mediocrities abound? (Didn't mean to rhyme.)