In 2004 gonsde het in de media van verhalen over het misbruik, de martelingen en zelfs de moord op gevangenen in de Abu Ghraib-gevangenis door de militaire politie. Er verschenen foto's van gevangenen die naakt waren en een stoffen muts droegen. Ze werden gedwongen om te masturberen, op kisten te staan uit angst voor elektrocutie en menselijke piramides te vormen. Twaalf soldaten werden veroordeeld, en de commandant van de gevangenis, brigadegeneraal Janis Karpinski, werd gedegradeerd tot kolonel. De documentaire _Standard Operating Procedure_ van Errol Morris probeert de sfeer rond het misbruik te doorgronden, de mensen die erbij betrokken waren en of het allemaal te wijten was aan een paar'slechte appels', of dat het een afspiegeling was van het Amerikaanse leger als geheel. <br />Morris beperkt zijn invloed als schrijver tot een minimum en laat zijn personages voor zichzelf spreken. Hij heeft een aantal van de betrokken soldaten geïnterviewd, onder wie Lynndie England, die op veel van de foto's glimlachend, wijzend en met opgestoken duimen te zien is. Zij en de andere geïnterviewde soldaten beschrijven met opmerkelijke openhartigheid hoe het was om in de Abu Ghraib-gevangenis te wonen, hun relatie met elkaar en de gevangenen, en de gebeurtenissen en spanningen rondom de incidenten die op de foto's zijn afgebeeld. Het geeft allemaal een beeld van de gevangenis als een donkere, verstikkende omgeving, die erop wacht om het slechtste in mensen naar boven te halen.<br />Maar het echte middelpunt van de film zijn de foto's. Zelfs vier jaar nadat ze elke voorpagina en elk bulletin beheersten, hebben ze nog niets van hun macht verloren. Sommige, zoals de foto van een man die gedwongen wordt op een kist te staan met zijn armen uitgestrekt en een stoffen zak op zijn hoofd, zijn surrealistisch. Andere, zoals een foto van Sabrina Harman die haar duim opsteekt bij een dode gevangene, zijn eenvoudigweg verontrustend.<br />En boven dit alles zweven de OGA, of andere overheidsinstanties, een vaak gebruikt eufemisme voor de CIA. Het was tijdens de door de CIA geleide ondervragingen dat de gruwelijkste schendingen van de mensenrechten hoogstwaarschijnlijk werden uitgevoerd. Maar er zijn geen foto's van deze incidenten. De standaardprocedure bij een strafzaak brengt naar voren dat deze personen de volle laag hadden moeten krijgen, maar dat het eenvoudiger was geweest om de schuld af te schuiven op lagere officieren zoals England en Harman.<br />Hier komt de voornaamste twistpunt van de standaardprocedure bij een strafzaak naar voren. Het is waar dat niemand boven de rang van stafsergeant veroordeeld is. En het is waar dat dit niet het geval zou moeten zijn, dat de hogere officieren die dit misbruik onder hun neus hebben laten gebeuren, verantwoordelijk gehouden zouden moeten worden. Maar Morris probeert te veel van de schuld af te schuiven op degenen die wel veroordeeld zijn. Hoewel Engeland, Harman en de anderen alleen maar bevelen opvolgden en in een zeer ingrijpende omgeving leefden, zijn ze ook mensen met een vrije wil. Ze hadden op elk gewenst moment nee kunnen zeggen en gewoon kunnen weglopen.<br />Dat de standaardprocedure deze argumenten aanvoert, betekent dat hij onze tijd waard is. Hij geeft de feiten weer zoals die door de betrokkenen zijn waargenomen, zonder zelf commentaar of een oordeel te geven. Dat laat hij aan ons over, zodat we zelf een beslissing kunnen nemen. Zodat we misschien kunnen leren van de fouten die anderen hebben gemaakt en kunnen voorkomen dat ze nog een keer worden gemaakt.
In 2004 the media was full of accounts of the abuse, torture, and even murder of prisoners in the Abu Ghraib prison by Military Police. Photographs surfaced depicting prisoners naked and wearing cloth hoods, and being forced to masturbate, stand on boxes for fear of electrocution, and forming human pyramids. Twelve soldiers were convicted, and the commanding officer at the prison, Brigadier General Janis Karpinski, was demoted to the rank of Colonel. Errol Morris' documentary Standard Operating Procedure attempts to examine the atmosphere surrounding the abuse, the people involved, and whether it was all down to a few "bad apples", or if it was reflective of the American military as a whole.<br /><br />Morris keeps his authorial influence to a minimum, instead allowing his subjects to speak for themselves. He has interviewed several of the soldiers involved, including Lynndie England, who can be seen in many of the photographs smiling, pointing, giving a thumbs up. She and the other soldiers interviewed describe, with remarkable candour, what it was like living in Abu Ghraib prison, their relationships with each other and the prisoners, and the events and tensions surrounding those incidents depicted in the photographs. It all paints a picture of the prison as a dark and stifling environment, one just waiting to bring out the worst in people.<br /><br />The real centrepiece of the film, though, are the photographs. Even four years after they dominated every front page and bulletin, they have lost none of their power to appal and disgust. Some, like the picture of a man forced to stand, arms outstretched, on a box with a cloth bag on his head, are surreal. Others, like a photograph of Sabrina Harman giving a thumbs up over a dead prisoner, are simply disturbing.<br /><br />And hovering above all of this are the OGA, or Other Government Agencies, an often used euphemism for the CIA. It was during the CIA-led interrogations that the most heinous of human rights infractions were most likely carried out. But there are no photographs of these incidents. Standard Operating Procedure raises the point that it is these individuals who should have received the full brunt of the punishment, but it was simpler to lay the blame on lower ranking officers like England and Harman.<br /><br />It is here that the main point of contention with Standard Operating Procedure arises. It is true that no one above the rank of Staff Sergeant was convicted. And it is true that this should not be the case, that those higher-ranking officers who let this abuse play out under their noses should be held accountable. But Morris tries to divert too much of the blame away from those who were convicted. While England, Harman and the others were just following orders and living in a deeply affecting environment, they are also human beings endowed with free will. They could have said no at any time, and just walked away.<br /><br />That Standard Operating Procedure raises these arguments means that it is worthy of our time. It presents the facts as perceived by those involved, never itself commenting or judging. It leaves that to us, so that we can make up our own minds. So that perhaps we can learn from the mistakes made by others, and prevent them from happening again.