Met al die hype over de goede, maar overschatte paranormale activiteit, is Joel Andersons debuutfilm _Lake Mungo_ vergeten. Dat is doodzonde, want dit is veel beter en veel enger. _Lake Mungo_ is eigenlijk een heel eenvoudige film, hij volgt de familie Palmer terwijl ze het verlies van Alice (hun dochter/zus) verwerken. Hij is opgenomen in documentairestijl, waarin de familie/vrienden/collega's worden geïnterviewd door een onzichtbare persoon, met foto's en videobeelden erbij. Uiteindelijk ontdekken we dat Alice veel geheimen had, en de familie probeert erachter te komen of die iets te maken hadden met haar overlijden. De plot klinkt niet aanlokkelijk, het klinkt zelfs nogal voor de hand liggend, maar gelukkig is dit niet het geval. De documentairestijl past echt bij de film, de acteurs zijn ongelooflijk en het lijkt bijna alsof ze helemaal niet acteren. De angsten die door de hele film heen voorkomen, zijn echt bizar en zitten me echt dwars. Anderson zorgt ervoor dat de sfeer de hele film strak blijft, waardoor elke minuut onheilspellend aanvoelt. Lake Mungo richt zich echter niet alleen op de verschrikkingen, maar ook op hoe de familie met het verdriet omgaat en wat ze bereid zijn te geloven en te doen om elkaar en zichzelf te helpen. De scènes tussen de bovennatuurlijke beelden en gebeurtenissen richten zich op hoe elk gezinslid (en een paar vrienden) omgaat met alles wat er gebeurt, en dat wordt gedaan op een verfrissend realistische (niet overdreven, sentimenteel of dramatisch) manier. Er zitten een paar wendingen in, en de laatste scène is heel goed gedaan en zal je nog lang bijblijven. Doe jezelf een lol, ga die film zien, steun films die echt goed zijn en niet afhankelijk zijn van goedkope griezelfilms. De laatste tijd heeft mijn geweldige vaderland een paar verdomd goede horrorfilms uitgebracht (zie Wolf Creek, Rogue, Black Water, Dying Breed, Lucky Country) en Lake Mungo is een van de beste.<br /><br />41ore2/5.
With all this hype about the good, yet overrated Paranormal Activity, Joel Anderson's debut film Lake Mungo lies forgotten. This is a total shame, seeing as this is much better, and way creepier. Lake Mungo really is a very simple film, it follows the Palmer family as they deal with the loss of Alice (their daughter/sister). It is filmed in a documentary style, in which the family/friends/work associates are interviewed by an unseen person, with pictures and video footage shown as well. Eventually we discover Alice had many secrets, and the family try to find out about them and if they had anything to do with her passing.<br /><br />The plot does not sound enticing, in fact, it sounds rather plain, however, this is not case fortunately. The documentary style really suits the film, and the actors are incredible and almost seem like they are not acting at all. The scares spaced throughout are genuinely freaky, and really got under my skin. Anderson makes sure the atmosphere is kept dense throughout the whole film, making every minute feel ominous. However, Lake Mungo does not just focus on the horror, but also how the family deals with the grief, and what they are willing to believe and do to help each other and themselves. The scenes in between the supernatural images and occurrences focus on how each family member (and some friends) deal with all that happens, and it is done in a refreshingly realistic (not over-blown, sentimental, or dramatic) way. There are a few twists along the way, and the final scene is very well-done, and will stay with you for a long time. Do yourself a favour, go see this movie, support movies which are actually good and don't rely on cheap scares. Recently my awesome homeland have been releasing some damn good horror movies (see Wolf Creek, Rogue, Black Water, Dying Breed, Lucky Country) and Lake Mungo is one of the best.<br /><br />4½/5