Schrijver/regisseur Wes Anderson ('Rushmore', 'The Royal Tenanbaums') heeft altijd vreemde films geproduceerd met rijke personages en een beetje pit. Zijn vierde en laatste avontuur, 'The Life Aquatic with Steve Zissou', is geen uitzondering, maar wel zijn slechtste tot nu toe.<br />We beginnen op een Europees filmfestival waar Steve Zissou (Bill Murray), een aan lager wal geraakte leider van zeevarende documentairemakers, zijn nieuwste film laat zien, 'The Jaguar Shark Pt. 1'. De film ziet eruit als een oude documentaire die je op de lagere school zou hebben gezien omdat de onderwijzer zich lui voelde.<br />Zissou is bezig aan zijn laatste deel als beroepsacteur en is wanhopig op zoek naar wraak. Toen hij zijn laatste film maakte, werd zijn beste vriend gedood door een mythologische haai. Om wraak te nemen is hij van plan zijn gevarieerde bemanning weer uit te nodigen en de ondergang van de haai te filmen.<br />Ondertussen is Ned Plimpton (Owen Wilson) een jonge piloot van Air Kentucky die Zissou benadert met het idee dat hij zijn zoon zou kunnen zijn. Neds moeder is onlangs overleden en hij kent alleen geruchten die hem naar Zissou hebben geleid.<br />Het bonte gezelschap bestaat uit een aantal uitstekende acteurs, onder wie William Defoe als Duitse 'ingenieur' en Angelica Houston als Zissou's briljante vrouw. Jane (Cate Blanchett) doet ook mee, zodat ze een coverstory over Zissou kan schrijven en een liefdesrelatie met Steve en Ned kan opbouwen. De film is over het algemeen een traag bewegende curiositeit die ons in een andere wereld onderdompelt. In plaats van een poging tot realisme hebben Anderson en co-auteur Noah Baumbach een alternatief universum gecreëerd, waar piraten nog steeds schepen aanvallen en computergeanimeerde vissen te zien zijn. Ik heb genoten van de unieke set en de inventieve sfeer, maar het dunne verhaal stond me niet aan.<br />Voor een groot deel van de eerste helft krijgt het publiek het idee dat een diepere plot zou kunnen opborrelen, maar dat gebeurt niet. De film is watertrappend de laatste helft en zinkt langzaam weg in het ondiepe. Ter compensatie krijgt het publiek ontwikkelde personages voorgeschoteld. <br />Anderson besloot zich niet zozeer op het verhaal te concentreren als wel zijn hoofdrolspeler te ontwikkelen. Zissou is een ambitieuze klootzak die altijd een frons op zijn gezicht heeft. Zoals veel andere Anderson-personages is Zissou een onvolmaakte hoofdpersoon die een paar lessen over het leven leert.<br />Gelukkig maakt Murrays geweldige acteerprestatie de film beter. Murray speelt Zissou zo goed dat we het gevoel hebben hem aan het eind van de film te kennen. Als 2004 niet zo verzadigd was geweest van goede acteerprestaties, zou Murray waarschijnlijk een Oscar hebben gewonnen.<br />Wilson levert ook een opmerkelijke prestatie, waarbij hij niet de slimme jongen mag zijn die hij gewoonlijk speelt. Ned is een rustige bijrolspeler die nadenkt voordat hij iets zegt, en op de een of andere manier lukt het Wilson om dat voor elkaar te krijgen.<br />Wat de film ook verfraait, is de geweldige soundtrack. Anderson heeft altijd al een talent gehad voor het kiezen van popsongs die passen bij de stemming van de personages in zijn films. In 'Life' worden veel nummers van David Bowie in het Portugees gezongen, en dat zorgt voor dromerige muziek die niet helemaal te begrijpen is.<br />'Life' is een echte Anderson-film, en iedereen die van zijn eerdere werk heeft genoten, zal deze waarschijnlijk wel leuk vinden. Iedereen die niet van Andersons films heeft gehouden, zou ver, ver weg moeten blijven. De film vergt veel geduld, maar door te blijven hangen tot het eind, wordt de film meer dan de som van zijn delen. Het lijkt erop dat Anderson er zo op gebrand is om anders te zijn dan zijn voorgangers dat hij iets van zijn schitterende charme heeft verloren. Vroeger zat hij met zijn hoofd in de wolken, maar nu is hij verdwaald in de ruimte. Laten we hopen dat Anderson weer naar beneden kan komen voordat Hollywood hem de plank af laat lopen.
Writer/director Wes Anderson ("Rushmore," "The Royal Tenanbaums") has always produced strange films with rich characters and a little bit of heart. His fourth and latest adventure, "The Life Aquatic with Steve Zissou," is no exception, but it is his worst to date.<br /><br />We begin at a European film festival where Steve Zissou (Bill Murray), a washed up leader of sea-faring documentary filmmakers, is showing off his latest film, "The Jaguar Shark Pt. 1." The film looks like an old documentary you'd watch in elementary school because the teacher was feeling lazy.<br /><br />Zissou is on his last leg as a professional and is desperate for revenge. While shooting his latest film, his best friend was killed by a mythological shark. To exact his revenge, he plans to take his diverse crew out once again and film the shark's demise.<br /><br />Meanwhile, Ned Plimpton (Owen Wilson), is a young pilot for Air Kentucky that approaches Zissou with the notion that he may be his son. Ned's mother has recently passed away and he only has rumors that have guided him to Zissou.<br /><br />The motley crew is comprised of several fine actors, including William Defoe as a German "engineer," and Angelica Houston as Zissou's brilliant wife. Jane (Cate Blanchett), a reporter, also joins the trip so she can write a cover story on Zissou and provide a love interest for Steve and Ned.<br /><br />Overall, the film is a slow-moving oddity that immerses us into another world. Rather than attempting any realism, Anderson and co-writer Noah Baumbach, have created an alternate universe where pirates are still attacking ships and the fanciful fish on display are computer animated. I enjoyed the unique sets and inventive atmosphere, but I did not care much for the thin story.<br /><br />For much of the first half, the audience is given the idea that a deeper plot might bubble up, but it never comes. The film treads water for the last half, slowly sinking into its shallow waters. In compensation, the audience is provided with developed characters. <br /><br />Anderson decided not to focus on story so much as developing his leading man. Zissou is an ambitious asshole who always has a frown on his face. Like many other Anderson characters, Zissou is a flawed protagonist who learns a lesson or two about life.<br /><br />Thankfully, Murray's great performance makes the film better. Murray characterizes Zissou so well that we feel like we actually know him at the film's end. If 2004 had not been so saturated with good acting performances, Murray would likely be up for an Oscar.<br /><br />Wilson also provides a notable performance, where he's not allowed to be the smart aleck he usually plays. Ned is a quiet side-kick who thinks before he speaks and somehow Wilson manages to pull it off.<br /><br />Also enhancing the movie is the great soundtrack. Anderson has always had a knack for selecting pop songs that match his movies' moods. In "Life," many David Bowie songs are sung in Portuguese, providing dreamy music that cannot be completely understood.<br /><br />"Life" is a full-fledged Anderson movie and anyone who has enjoyed his previous efforts will likely like this one. Anyone who hasn't liked Anderson's films should stay far, far away. The film requires a lot of patience, but sticking around until the end makes the movie more than the sum of its parts. <br /><br />It appears that Anderson is so hell-bent on being different from his predecessors that he has lost some of his magnificent charm. He used to have his head in the clouds, but now he's lost in outer space. Let's hope Anderson can come back down before Hollywood makes him walk the plank.