Net als veel andere driedelige films is _Common Ground_ een nogal gemengd pakket. Het is een onderzoek naar de veranderende houding ten opzichte van homo's in een klein stadje in Connecticut in de afgelopen halve eeuw en is geschreven door drie vooraanstaande komedieschrijvers <0xE2><0x80><0x93> Paula Vogel, Terrence McNally en Harvey Fierstein <0xE2><0x80><0x93> en geregisseerd door een grote cast bekende acteurs, die kennelijk werden aangetrokken door het gewicht en de 'belangrijkheid' van het project.<br />Van de drie verhalen is Vogels openingsverhaal verreweg het beste. Het speelt zich af in 1954 en volgt een jonge vrouw van de marine naar huis, naar Homer, Connecticut, nadat ze oneervol is ontslagen wegens'seksuele afwijkingen'. Zoals te verwachten was, is haar thuiskomst geen blij nieuws over haar'misdaad'. De film begint en de mensen uit de stad <0xE2><0x80><0x93> haar moeder incluis <0xE2><0x80><0x93> keren zich tegen haar in een walgelijk (maar begrijpelijk gezien de onwetendheid van die tijd) vertoon van onverdraagzaamheid. De opkomende actrice Brittany Murphy (zo goed in heel verschillende rollen in 'Girl, Interrupted', 'David and Lisa' van de tv, en 'Clueless') is geweldig als de vrouw, die een ontroerend scala aan emoties tentoonspreidt, van verbazing en opwinding als ze voor het eerst een homobar bezoekt, tot droefheid en schaamte als dezelfde mensen uit de stad die haar al haar hele leven kennen en haar komst aanvankelijk verwelkomen, duidelijk maken dat ze niet langer welkom is in hun midden. Het tweede deel is ook sterk, maar niet zo goed ontwikkeld. Het is geschreven door McNally en speelt in 1974 en gaat over de pesterijen en vijandigheid van pestkoppen tegen een homoseksuele middelbare scholier die net uit de kast is gekomen. Jonathan Taylor Thomas is verrassend sterk in dit deel als de homoseksuele scholier <0xE2><0x80><0x93> heel anders dan zijn vorige rollen, die eerlijk gezegd nooit veel indruk op me hebben gemaakt. Steven Weber speelt de rol van een gesloten homoseksuele leraar die weigert de leerling te helpen uit angst dat zijn geheim aan het licht zal komen, totdat een schokkende gewelddaad in de schooldouche hem dwingt zijn eigen gebrek aan eerlijkheid ten aanzien van zijn seksualiteit onder ogen te zien.<br />Wat dit segment ervan weerhoudt om de roos te treffen, zijn een paar onwaarschijnlijke plotontwikkelingen in de afgelopen vijf minuten <0xE2><0x80><0x93> en het karakter van Webers minnaar, die er niet veel idee van lijkt te hebben wat Weber zou kunnen verliezen als hij naar buiten zou komen en, naar mijn mening, een volkomen egoïstische en onsympathieke partner is. Laten we eerlijk zijn, het is onrealistisch om te denken dat een homoseksuele leraar in 1974 naar buiten zou kunnen komen en zelfs maar zou kunnen overwegen zijn baan te houden. Maar het fragment verzoent zich met de afloop van het verhaal van de student: zijn personage is waar en geloofwaardig en Thomas ontpopt zich keurig in de rol. Hij verdient een kans op meer van dit soort rollen dan in geestloze kletskoek als 'I'll Be Home for Christmas'.<br />Het laatste fragment is helaas vreselijk. Geschreven door Fierstein gaat het over een ongelooflijke homobruiloft en de relatie tussen een vader en een homoseksuele zoon, gespeeld door Ed Asner en James LeGros. Het hele fragment, dat zich in het heden afspeelt, wordt ontsierd door Fiersteins geestige, hatelijke homohumor en onbeduidende personages die overbodig zijn. Fierstein schrijft zichzelf zelfs een rol toe als stereotiepe, snoevende homobloemist; persoonlijk vind ik hem veel aantrekkelijker als hij tegen het type speelt, maar dat is slechts een deel van het probleem: elke keer dat er een goed punt wordt gemaakt in het fragment schiet hij zichzelf in de voet door het te vervolgen met een homo-grap van Neil Simone die erop wijst dat de hele episode niet op de werkelijkheid is gestoeld, maar op de fantasie van een schrijver. Helaas is het ook onrealistisch om te denken dat zelfs in 2000 een klein stadje van 24.000 inwoners zo blij zou zijn met een homohuwelijk dat de gemeenteraad het zou goedkeuren in het gemeenschapscentrum voor een oorlogsmonument dat het middelpunt van het dorpsplein vormt. In mijn eigen staat Californië, die als liberaal en trendsettend wordt beschouwd, geniet een antihomohuwelijksvoorstel (p. 22) bij de eerste stemming van dit jaar alom steun, dus ik betwijfel ten zeerste of een stadje zo'n voorstander zou zijn en dat slechts een handjevol kerkgangers en veteranen zou protesteren. Misschien heb ik het mis, maar helaas denk ik van niet.<br />Maar al met al is 'Gemeenschappelijke grond' een nobel, goedbedoeld en de moeite waard streven. Ik geef hem een *** uit of een 7 uit 10.
Like many three-part anthology movies, "Common Ground" is a definite mixed bag. An examination of changing attitudes toward gay people in the past half-century or so in a small Connecticut town, it was written by three prominent gay playwrites--Paula Vogel, Terrence McNally and Harvey Fierstein--and performed by a large cast of familiar actors obviously attracted by the weight and "importance" of the project.<br /><br />Of the three stories, Vogel's opening segment is by far the best. Set is 1954, it follows a young Naval woman home to Homer, Connecticut after she is given a dishonorable discharge due to "sexual deviancy." Not surprisingly, her return home is not a happy one as news of her "crime" spreads and the townspeople--including her mother--turn on her in a disgusting (but understandable considering the ignorance of the era) display of intolerance. Rising actress Brittany Murphy (so good in very different roles in "Girl, Interrupted," TV's "David and Lisa," and "Clueless") is wonderful as the woman, displaying a touching range of emotions from wonder and excitement when she first visits a gay bar, to sadness and shame as the same townspeople who have known her all her life and at first welcome her return make it clear she is no longer welcome in their midst. She is ably supported by Margot Kidder (looking like she's aged forty years in the past twenty--a far cry from Lois Lane) as the mother and Helen Shaver as a sympathetic restaurant owner.<br /><br />The second segment is also strong but not as well developed. Written by McNally and set in 1974, it centers on the harassment and hostility directed by bullies toward a gay high school student just emerging from the closet. Jonathan Taylor Thomas is surprisingly strong in this segment as the gay student--a far cry from his previous performances which quite frankly have never impressed me much. Steven Weber costars as a closeted gay teacher who refuses to help the student out of fear his secret will be revealed until a shocking act of violence in the school shower forces him to deal with his own lack of honesty about his sexuality.<br /><br />What keeps this segment from hitting the bullseye is some unlikely plot developments in the last five minutes--and the character of Weber's lover, who doesn't seem to have much idea of what Weber could lose if he did come out and is, in my opinion, a wholly self-centered and unsympathetic partner. Let's face it, it's unrealistic to think that a gay teacher could come out in 1974 and even think of keeping his job. But the segment redeems itself with the resolution of the student's story--his character is true and believable and Thomas acquits himself nicely in the role. He deserves a chance at more roles like this than in mindless pap like "I'll Be Home for Christmas."<br /><br />The final segment, unfortunately, is dreadful. Written by Fierstein, it centers on an unbelievable gay wedding and the relationship between a father and gay son played by Ed Asner and James LeGros. Set in the present day, the entire segment is marred by Fierstein's flip, bitchy gay humor and minor characters that are unnecessary. Fierstein even writes himself a role as a stereotypical, princing gay florist; personally, I find him to be much more appealing when he is playing against type, but that's only part of the problem: every time a valid point is made in the segment he shoots himself in the foot by following it with a Neil Simonesque gay joke that points out the fact that the entire episode is not grounded in reality but in a playwrite's fantasy. Sadly, it is also unrealistic to think that even in 2000, a small town of 24,000 would be so welcome to a gay wedding that the town council would approve it being held at the community center in front of a war memorial which is the centerpiece of the town square. In my own state of California, which is considered liberal and trend-setting, an anti-gay marriage proposition (#22) on this year's primary ballot enjoys widespread support so I seriously doubt a town would be so supportive and that only a handful of churchgoers and veterans would protest. Maybe I'm wrong, but sadly I don't think so.<br /><br />In all, however, "Common Ground" is a noble, well-intentioned and worthwhile effort. I give it *** out of **** or a 7 out of 10.