Gisteren had ik de gelegenheid om Keane met een paar vrienden te zien in de Landmark Century Cinema in Chicago. Keane is een buitengewone film, gemaakt door een werkelijk uitzonderlijke filmmaker, Lodge Kerrigan. Ik had veel recensies en commentaren gelezen en dacht dat ik voorbereid was op het intense verhaal, maar ik was er niet op voorbereid om me zowel aangevallen als opgemonterd te voelen na het zien van deze film. Keane duurt maar 90 minuten, maar het voelt veel langer omdat het een heel hoge spanning creëert, maar het is een subtiele, constante spanning, niet zoals een nek-aan-nek-race in een actiefilm. De film dringt snel je ziel binnen en verleidt je vervolgens tot een emotionele achtbaan. De spanning komt voort uit het feit dat het allemaal zo echt lijkt en dat je je toch zorgen moet maken over de personages. Na de film ging ik naar het toilet en ik schrok toen ik zag dat mijn gezicht, hals en borst helemaal rood en vlekkerig waren. Ik heb nog nooit zo'n sterke reactie bij het zien van een film gehad.<br />Wat kan ik zeggen dat niet al veel diepgaander door anderen is gezegd? Keane is een briljante en unieke film en het is zonder twijfel Damian Lewis' Damian Lewis' Keane. De film geeft een heel realistisch beeld van armoede en geestesziekte, en je voelt veel medelijden met William Keane, terwijl je tegelijkertijd bang bent en je niet op je gemak voelt. Je wilt William troosten en hem op de schouder kloppen en zeggen: 'Niet bang zijn, het komt wel goed', en het volgende moment wil je hem ontwijken en 'zo snel mogelijk wegwezen', want hij is eng en verontrustend en je weet nooit wie van de twee je het volgende moment zult tegenkomen. En boven op dit alles voel je grote angst en bezorgdheid om Kira, het heel lieve en onschuldige kind dat in het middelpunt van Williams onvoorspelbare aandacht komt te staan en prachtig wordt geportretteerd door Abigail Breslin.<br />De actie in de film beslaat maar een paar dagen, en het is heel duidelijk dat het leven van deze man van minuut tot minuut tot in de gruwelijkste details wordt geportretteerd. William is in wezen een goed mens, maar hij wordt door zijn ziekte en de centrale tragedie die zijn leven beheerst, tot zelfvernietiging en geweld gedreven. Het was hartverscheurend om te zien hoe moeilijk het voor hem was om gewoon met de dagelijkse beslommeringen om te gaan. Toen de film was afgelopen (met een ongelooflijke abruptheid) slaakte een man in de rij voor ons een kreet alsof iemand hem net een stomp had gegeven. Er waren maar weinig mensen die opstonden en weggingen, velen bleven tot het eind van de aftiteling, en er werd niet gepraat toen we het theater verlieten. De stilte was oorverdovend en je kon de mensen zelfs horen denken.<br />Toen ik later met mijn vrienden over de film sprak, was het duidelijk dat we allemaal op verschillende manieren diep geraakt waren en verschillende gedachten over de film hadden. Een van hen opperde bijvoorbeeld dat Keane Kira misschien echt had ontvoerd en dat de film achterstevoren was afgedraaid nadat hij haar had verloren. Een ander (een actrice) was erg onder de indruk van het feit dat deze zeer volwassen film pas de derde film van de regisseur was, en ze was verbaasd over Damian Lewis' moed om zo'n complexe rol met zo'n onbevreesde, onbaatzuchtige toewijding op zich te nemen. Weer een ander verbaasde zich erover hoe natuurlijk en ongescript de film leek, alsof we echt de werkelijkheid van deze man deelden, vooral de scènes tussen Keane en het kleine meisje. We maakten ons allemaal zorgen om William en Kira en vroegen ons af wat er met hen zou gebeuren, alsof het echte mensen waren, want dat zijn ze niet, want ze vertegenwoordigen veel echte mensen die aan de rand van onze maatschappij leven. Het was duidelijk dat deze film ons nog lang zal heugen.<br />Ik hoop dat ik niet de indruk wek dat Keane een deprimerende film is, want dat is hij niet, en hij eindigt met de in wezen fatsoenlijke man die William Keane is, die in elk geval voorlopig triomfeert over zijn ziekte. Je voelt hoop voor William, geen wanhoop. Je wilt dat hij beter wordt omdat hij een goed mens is.<br />Toen ik de stad uit reed, zag ik langs de kant van de weg een smerige, verwilderd uitziende zwerver die om geld bedelde. Ik heb altijd geleerd zulke mensen te mijden omdat ze gevaarlijk zijn en ze geen geld te geven omdat ze het gewoon aan drugs en alcohol uitgeven. Maar toen ik stopte om de arme man wat geld te geven, drong het tot me door dat ik na het zien van deze film iemand als hij niet langer kon negeren. Als je de kans krijgt Keane te zien <0xE2><0x80><0x93> doe het dan.
Yesterday, I had the opportunity to experience Keane with some friends at the Landmark Century Cinema in Chicago. Keane is an extraordinary film created by a truly exceptional filmmaker, Lodge Kerrigan. I had read many reviews and comments and thought that I was prepared for the intense story but I wasn't prepared to feel both assaulted and uplifted after seeing this movie. Keane is only 90 minutes long but it feels much longer because it creates a very high level of tension, but it is a subtle, constant tension, not like a break-neck chase scene in an action film. The movie quickly invades your soul and then seduces you onto an emotional roller-coaster. The tension comes from the fact that it all seems very real and you cannot help but care and worry about the characters. After the movie I went into the washroom and I was shocked to see that my face, neck, and chest were all blotchy and red, I've never experienced such a strong response from viewing a film before.<br /><br />What can I say that hasn't already been said more profoundly by others? Keane is a brilliant and unique film and it is, without a doubt, Damian Lewis's finest performance  and that is really saying something because he is a wonderful actor who is capable of conveying great feeling with his eyes and body and with a minimum of words and without overacting. The movie very realistically portrays poverty and mental illness and makes you feel great compassion for William Keane at the same time that you feel frightened and uncomfortable. You want to comfort William and pat him on the shoulder and say "don't be frightened, it will be alright" and the next moment you want to avoid him and "get away as fast as you can" because he is scary and disturbing and you never know which William you will encounter next. And on top of all this you feel great fear and concern for Kira, the very sweet and innocent child who becomes the focus of William's unpredictable attention and wonderfully portrayed by Abigail Breslin.<br /><br />The film's action covers only a few days and it very clearly portrays the hell that is this man's minute-to-minute existence with excruciating detail. William is basically a good person but he is driven to acts of self-destruction and violence by his illness and the central tragedy that dominates his life  real or imaginary. Watching how hard it was for him just to deal with the minutiae of daily living was agonizing. When the film ended (with incredible abruptness) a man in the row in front of us let out a large gasp as though someone had just punched him. Very few people just got up and left, many stayed all the way through the credits, and there was no conversation as we exited the theater, the silence was deafening  you could actually hear people thinking.<br /><br />In discussing the movie with my friends later it was clear that we had all been deeply affected in different ways and had varying thoughts about the film. For example, one suggested that perhaps Keane had really kidnapped Kira and that the film was told backwards after losing her? Another (an actor) was very impressed by that fact that this very mature film was only the director's third movie and she was amazed by Damian Lewis's bravery in taking on such a complex role with such fearless, selfless dedication. Still another was surprised at how natural and unscripted the movie seemed  as though we were really sharing this man's reality, especially the scenes between Keane and the little girl. We were all worried about William and Kira and wondered what will happen to them, as if they were real people, because they are  they represent many real people who live on the fringes of our society. It was clear that this movie will be with us all for a long time to come.<br /><br />I hope I am not giving the impression that Keane is a depressing film because it's not and it ends with the basically decent man that is William Keane triumphing over his illness  at least for the moment. You feel hope for William, not despair. You want him to get well because he is a good person.<br /><br />When I was driving home out of the city I saw a dirty, wild-looking street person begging for money at the side of the road. I have always been taught to avoid such people because they are dangerous and not to give them money because they will just spend it on drugs and alcohol  nothing that I saw in Keane disputed those beliefs but as I stopped to give the poor man some money it occurred to me that after experiencing this film, I could no longer just ignore someone like him. If you have a chance to see Keane - do it, it's really important.