Harrison Muller en Woody Strode worden herenigd na hun triomfantelijke klassieker uit 1982, 'The Final Executioner', voor dit volslagen idiote non-fictie-Italiaanse actiefilmpje van de gecertificeerde hacker Fernando di Leo.<br />De film begint in Vietnam, met Muller, Strode (die de oudste soldaat uit de filmgeschiedenis moet zijn) en pelotonscommandant Henry Silva die een paar kinderen redt. Silva wordt neergeschoten en Strode wrikt de kogel met een mes uit zijn borst, in een scène die ongeloofwaardig moet overkomen. Dan stuurt Strode (die een personage speelt dat 'Polo' heet) vanuit het niets Muller en Silva weg, terwijl hij zelf achterblijft. <br />Het blijkt dat Polo een of andere drugs- en prostitutiebende in Thailand leidt die banden heeft met de maffia, de KGB en de CIA. Silva, nu CIA-agent, stuurt topman en chronische Wrangler-drager Muller naar Thailand om een eind te maken aan Polo's heerschappij van onzinnige terreur.<br />Niets is logisch: Silva declameert zijn zinnen alsof hij tegen een kind van 3 praat, Muller is gladjes op alle verkeerde momenten (hij is een hufter). Er lijken weken voorbij te gaan, maar Silva (die, ondanks zijn hoge honorarium, na de openingsscène nauwelijks nog op het scherm komt) en de mensen van de CIA lijken altijd dezelfde kleren te dragen, en Muller & Silva kussen elkaar zelfs op een gegeven moment.<br />Het meest verbazingwekkende aspect van de film is de langdurige belegering, waarin Muller en een prostituee hun toevlucht zoeken in een bordeel terwijl Strodes leger aanvalt. Dit deel van de film is korter dan de live-versie van 'Stairway to Heaven'. De actie vindt plaats in een klein, omsloten kamp, waarbij M<0xC3><0xBC>ller en het meisje van het ene gebouw naar het andere rennen, maar Strode en het meest slecht getrainde, inefficiënte peloton aan deze kant van 'Gomer Pyle USMC' kunnen hen niet zien, en zelfs als ze hen zien, rennen ze allemaal een voor een achter hen aan, waardoor M<0xC3><0xBC>ller hen gemakkelijk kan uitschakelen.<br /><0x3E> Voeg daar een'verrassing' aan toe die zonder enige samenhang of gevoeligheid eindigt, en je hebt iets dat zelfs slechte filmpuristen niet aankunnen.
Harrison Muller and Woody Strode are reunited after their triumphant 1982 classic "The Final Executioner" for this completely idiotic Italo action non-epic from certified hack Fernando di Leo.<br /><br />The film begins in Vietnam, with Muller, Strode (who must be the oldest grunt in cinema history), and platoon leader Henry Silva rescuing some children. Silva is shot and Strode digs the bullet out of his chest with a knife in a scene that must be seen to be disbelieved. Then, out of nowhere, Strode (playing a character named "Polo") sends Muller and Silva on their way, while he stays behind.<br /><br />Turns out Polo is running some kind of drug and prostitution ring based in Thailand that has ties to the Mafia, the KGB, and the CIA. Silva, now a CIA agent, sends top man and chronic Wrangler-wearer Muller to Thailand to stop Polo's reign of nonsensical terror.<br /><br />Nothing makes sense: Silva recites his lines like he's talking to a 3-year-old, Muller is glib at all the wrong times (he's strung up and about to be killed by Strode, and he keeps asking for a beer), weeks seem to go by, yet Silva (who, despite his top billing, has hardly any screen time after the opening sequence) and the people at the CIA always seem to be wearing the same wardrobe, and Muller & Silva even kiss at one point.<br /><br />The most jawdropping aspect of the film has to be the extended climactic siege, where Muller and a prostitute take refuge in a brothel while Strode's army attacks. This portion of the film is more drawn out than the live version of "Stairway to Heaven." The action takes place in a small, enclosed camp, with Muller and the girl running from building to building, yet Strode and the most poorly-trained, inefficient platoon this side of "Gomer Pyle USMC" can't seem to see them, and even when they do, they all run after them one at a time, enabling Muller to easily dispose of them.<br /><br />Add to that a "surprise" ending without a semblance of coherence or sensibility and you've got something that even bad movie purists won't be able to handle.