Hoe pretentieus de cocktailparty ook is, ontsnap nooit door een andere muurbloem te vragen mee uit eten te gaan. Dat was de fout van de theaterproducent Van Heflin toen hij, op het terras van het appartement van Broadway-diva Ginger Rogers, medelijden kreeg met de hoopvolle jonge schrijfster Peggy Ann Garner. Slechts een paar maanden later werd ze opgehangen aangetroffen in de badkamer van zijn appartement.<br />Maar het was allemaal heel onschuldig. Terwijl zijn vrouw, ook een ster op de Rialto (Gene Tierney) weg was om voor haar zieke moeder te zorgen, liet Heflin Garner zijn appartement als kantoor voor overdag gebruiken, zodat ze rustig kon schrijven. (Nou ja, niet zo rustig: ze luistert naar _De dans van de zeven sluiers_. Maar als niet alleen blijkt dat ze zwanger was, maar ook dat ze is vermoord, is de politie zo verstandig om in Heflin hun hoofdverdachte te zoeken.<br />De _Black Widow_, geschreven en geregisseerd door Nunnally Johnson, bevat een indrukwekkende reeks Hollywood-sterren van wie de lange schaduwen over hun curriculum vitae begonnen te kruipen. Naast Rogers, Tierney en Heflin is er George Raft als rechercheur, Otto Krueger als Garners oom en Reginald Gardiner als Rogers' bedrogen echtgenoot. Heflin is in feite het middelpunt van de film: de sukkel die rondrent om zijn onschuld te bewijzen. Maar de vleesgeworden rollen gaan naar de vrouwen, behalve die van Tierney, die bijna verkwist wordt in de recessieve rol van de elegante maar plichtsgetrouwe echtgenote. Garner verlaat haar abrupt in het begin van de film, maar keert terug in verrassend revisionistische flashbacks. En als de grande dame (met de naam 'Carlotta', misschien als eerbetoon aan een andere grande dame van het toneel, Marie Dresslers Carlotta Vance in Dinner at Eight?), schrijdt Rogers rond in dure kostuums en doet alsof hij een hoogdravende toneeldame-accent heeft. Voor het grootste deel van de film lijkt het een slecht passende rol voor de in wezen proletarische Rogers, maar het is slim geschreven, en tegen het eind toont ze haar ware aard en wordt ze even sensationeel.<br />Net als _Repeat Performance_ en _All About Eve_ ontvouwt _Black Widow_ zich in een gespannen, terugdeinzend theatermilieu dat nu zo goed als verdwenen is nadat al het geld en de glamour naar het westen zijn verhuisd. (Niet om het een of ander, maar het kleine aandeel van een worstelende acteur in Greenwich Village wordt gespeeld door televisieproducent Aaron Spelling, nu een van de rijkste mannen van Hollywood.) De film speelt een beetje vals door informatie achter te houden die essentieel is voor het lezen van de personages, maar het is Er is echter één verbijsterende omissie terwijl er geen enkele weduwe in het verhaal voorkomt.
No matter how pretentious the cocktail party, never escape by asking another wallflower out for dinner. That was theatrical producer Van Heflin's mistake when, on the terrace of Broadway diva Ginger Rogers' apartment, he took pity on hopeful young writer Peggy Ann Garner. Just a few months later, she was found hanged in the bathroom of his apartment.<br /><br />It was all very innocent, though. While his wife, another star on the Rialto (Gene Tierney), was away tending to her ailing mother, Heflin let Garner use his place as a daytime office so she could write in quiet comfort. (Well, not so quiet: She listens to `The Dance of the Seven Veils' from Salome incessantly and fixates on a line from the opera: `The mystery of love is stronger than the mystery of death.') But when it turns out not only that she was pregnant but that she was murdered, the police sensibly enough find in Heflin their prime suspect. <br /><br />Black Widow, written and directed by Nunnally Johnson, assembles an impressive array of Hollywood luminaries across whose resumés long shadows were beginning to creep. Along with Rogers, Tierney and Heflin, there's George Raft as a police detective, Otto Krueger as Garner's actor uncle and Reginald Gardiner as Rogers' whipped spouse. It's an ensemble-cast, 40s-high-style mystery movie, made about a decade too late but not too much the worse for that (even allowing for its color and Cinemascope).<br /><br />Heflin's technically the center of the movie  the patsy racing around to prove his innocence. But the meatier parts go to the women, except for Tierney, all but wasted in the recessive role of the elegant but dutiful wife. Garner makes her abrupt exit early in the movie, but returns in startlingly revisionist flashbacks. And, as the grande dame (named `Carlotta,' perhaps in homage to another grande dame of the stage, Marie Dressler's Carlotta Vance in Dinner at Eight?), Rogers strides around in big-ticket outfits and fakes a highfalutin drama-queen accent. For most of the movie it seems like ill-fitting role for the essentially proletarian Rogers, but it's shrewdly written, and near the end she shows her true colors, becoming, briefly, sensational.<br /><br />Like Repeat Performance and All About Eve, Black Widow uncoils in a high-strung, back-stabbing theatrical milieu that's now all but vanished  all the money and the glamour have moved west. (Not to put too fine a point on it, but the tiny part of a struggling Greenwich Village actor is taken by television producer Aaron Spelling, now one of the richest men in Hollywood.) The movie cheats a little by withholding information essential to our reading of the characters, but it's a forgivable feint; the characters are all `types' anyhow. There is, however, one baffling omission  there's not a single widow in the plot.