O, afgrijselijke film, waar ben je in de fout gegaan? Ik hoop dat ik genoeg vingers heb om de manieren te tellen. Er is een moment tijdens het maken van een film waarop een regisseur of producent gewoon'stop' kan zeggen. Dat kan geen kwaad en het is ook geen schande. Dit had een van die films moeten zijn waarin iemand, wie dan ook, had moeten zeggen 'we moeten nu stoppen'. Van de oninteressante personages tot het saaie verhaal, tot de zeer armzalige productie, de grenzen tussen avant-garde horror en goedkoop gemaakte films werden vaag.<br />Er zijn drie manieren om de kracht van een film volledig te vernietigen zonder het verhaal te raken, en dat zijn via geluid, beeld en geest. Als een film geweldig klinkt, heb je een deel van je publiek gevangen. Als het er ook goed uitziet, heb je nog meer gevangen, en ten slotte, als je ze mentaal bij de film betrokken kunt houden, heb je als regisseur het meest te bieden aan het publiek dat je in handen hebt. Helaas deed 13 Seconds niets van dat alles. Het geluid was afschuwelijk. Het is niet moeilijk om de stemmen van je acteurs te synchroniseren met wat ze zeggen tijdens het filmen en de emoties die ze voelen. Blijkbaar besloot regisseur Jeff Thomas dat robots dit slecht gesproken Engels konden verfilmen. Er zat geen enkele emotie achter het praten, zelfs niet bij onze hoofdfiguur Davis. Ik merkte dat ik moest lachen als iemand zijn mond opendeed. Ik kon het niet.' Het was niet duidelijk of iemand echt geïnteresseerd was in wat er gebeurde, of dat de hoeveelheid bier die werd gedronken voordat het dupliceren begon te werken. Ten tweede was de aanblik van deze film net zo erg als de stemmen. Het was duidelijk dat er geen acteerlessen nodig waren van een van de acteurs of van de demonen. Er moest een bepaald niveau zijn met zowel de acteurs als de demonen, maar in deze film was dat niet het geval. Davis, Jeff Thomas, deed zijn uiterste best om net zo te zijn als Bruce Campbell, waardoor deze film alleen maar dieper in de put van de walging zakte. Alle anderen leken te doen wat ze op dat moment moesten doen en probeerden zich te herinneren wat ze precies deden. Er waren geen echte momenten in deze film, alleen niet-acteurs die zich herinnerden dat ze robots waren. Ten slotte is de mentale betrokkenheid van het grootste belang. Ik heb het hier niet alleen over het verhaal, want je kunt een slecht verhaal hebben en toch de mensen laten raden naar meer. Ik heb het over het ogenschijnlijke willen zien wat er gebeurt. Wil je publiek zien wat er gaat gebeuren? In deze film zou mijn antwoord 'nee' zijn. Het einde zorgt wel voor een moment van shock, maar je moet je door anderhalf uur modder heen worstelen om het te zien, en zo grandioos is het nou ook weer niet.<br />Nu deze drie elementen aanzienlijk tekortschieten, denk je misschien: wat is de waarde van deze film? Ik was verbaasd toen ik zag dat hij een paar prijzen had gewonnen in het horrorcircuit, omdat hij volgens mij de armste van de armen liet zien. Hoewel ik het met je eens ben dat het einde (zonder het te verraden) creatief en inventief was, moeten filmmakers zich realiseren dat je een complete film nodig hebt om ons weg te blazen. Wees niet alleen maar trots op het einde, want dan maak je mensen zoals ik van streek, want ze zouden kunnen merken dat je daar meer aan hebt uitgegeven dan aan de rest van de film. Ik heb andere critici horen zeggen dat dit een lowbudgetfilm is, maar voor mij lag het niet eens in dezelfde lijn. De helft van de lol van The Sixth Sense bestond uit de actie die leidde tot het verrassende einde (dat niet eens zo schokkend was), en daar lijdt 13 Seconds onder. Thomas' film heeft in het midden niets te bieden, behalve een heel verward verhaal waarin je bijna een doctorsgraad in de heidense cultuur nodig hebt om het volledig te begrijpen. Ik denk dat ik meer onder de indruk zou zijn geweest van het einde van deze film als er een vlezig middelpunt was geweest in plaats van al dat kraakbeen en vuil.<br />Was dit de slechtste film die ik dit jaar heb gezien? Als ik er een dag over heb nagedacht, kan ik 'nee' zeggen, maar zou ik ook eerlijk tegen mezelf zijn? Er waren een paar interessante scènes, die wel iets van Thomas' potentieel lieten zien, maar het schaamteloze gebrek aan respect voor al het andere deed die goede punten gewoon teniet. Ik had moeite met de stemmen en de constante clichés die Thomas voortdurend probeerde te gebruiken. Er leek gewoon te veel in kamers te rennen en schaduwen op de loer te liggen in het donker in plaats van karakterontwikkeling en begrip. Ik moest weten wie deze mensen waren en een betere verklaring van het verhaal dat eraan vastzat. Thomas leek in deze film, die ons op het ene gebied niet genoeg gaf, en op het andere gebied volledig de mist in ging, ongericht te zijn en voelde zich ongericht. Die film leed aan inconsistentie, maar wat hem voor mij de das omdeed, waren de kleine dingetjes die gemakkelijk veranderd hadden kunnen worden om er een fatsoenlijke film van te maken. Ik was er niet blij mee en ik denk niet dat veel mensen blij zullen zijn met de uiteindelijke resultaten die 13 Seconds te bieden heeft.
Oh, horrid film, where did you go wrong? I hope I have enough fingers to count the ways. There is a point during film-making when a director or producer can simply say "Stop". There is no harm in that, nor is there any shame. This should have been one of those films that somebody, anybody, should have said, "we need to stop now". From the uninteresting characters, to the lackluster story, to the very poor production, the lines between avant-garde horror cinema and cheaply made movies became hazy.<br /><br />There are three ways to completely destroy the power of a film without touching the story and those are through sound, sight, and mind. If a movie sounds great, you have captured some of your audience. If it looks good as well, you have captured even more and finally, if you can keep them mentally involved than you, as a director, should have most to all of the audience in your hands. Sadly, 13 Seconds did none of the above. The sound was horrendous. Synchronizing your actor's voices to match what they were saying when filming and the emotions they were feeling is not hard. Apparently, director Jeff Thomas decided robots could make this English spoken poorly dubbed in English feature. There was no emotion behind anyone talking, even our main character Davis. I found myself laughing whenever anyone opened their mouth. I couldn't tell if anyone was actually interested in what was happening, or if the amount of beer drinking that occurred before the dubbing was finally taking effect. Second, the sight of this film was just as bad as the voices. No apparent acting classes were needed from any of the actors or from the demons. There needs to be some level of class with the both the actors and demons, but in this film there were not. Davis, Jeff Thomas, was trying hard to be exactly like Bruce Campbell, which only lowered this film further into the pit of disgust. Everyone else seemed like they were going through the actions that were given to them that minute and trying to remember what exactly they were doing. There were no genuine moments in this film visually, just non-actors remembering to be robots. Finally, the mental involvement is key. I am not talking about just story here, because you can have a bad story but still keep people guessing for more. I am talking about just the apparent want to see what happens. Does your audience want to see what is going to happen next? In this film, my answer would be "no". The ending does provide a moment of shock, but you need to force your way through an hour and a half of sludge just to see it  and it really isn't that grandiose.<br /><br />With these three elements lacking considerably, you may be thinking what is the value of this film? I was amazed to see that it had won some awards in the horror circuit because, to me, it showed the poorest of the poor. While I would agree, that the ending (without giving it away) was creative and inventive, what filmmakers need to realize that you need to have a complete film to blow us away. Do not just pride yourself on the ending because you are going to have upset people like myself that could tell that you spent more on that then you did the rest of the film. I have heard other critics say that this is like a low-budget The Sixth Sense, but for me it was not even in the same ballpark. Half the fun of The Sixth Sense was the action leading up to the surprising ending (which wasn't even that shocking), and that is where 13 Seconds suffers. Thomas' film has nothing to offer in the middle except for a very muddled story in which you nearly need a PhD in pagan culture to fully understand. I think I would have been more impressed by the ending of this film if there was a meaty center instead of all that gristle and grime.<br /><br />Was this the worst film I have seen this year? After a day of thinking about it I can say "no", but would I be truthful to myself? There were some interesting scenes, which did showcase some of Thomas' potential, but the blatant disrespect for everything else just hurt those good points. I had trouble coping with the voices and the constant clichés that Thomas tried to repetitively use. There just seemed to be too much running into rooms and shadows lurking in the darkness instead of character development and understanding. I needed to know who these people were and a better explanation of the immediate story. Thomas seemed and felt unfocused in this film giving us not enough in one area, while completely destroying another. Inconsistency is what hurt this film, but what destroyed it for me were the small bits that could have easily been changed to construct a decent film. I wasn't happy, and I don't think many will be with the final results that 13 Seconds has to offer.<br /><br />Grade: ** out of *****