Hyperkniezen helpt een soms al te breedvoerig verhaal te vertellen over de dakloze straatkinderen White en Black, die in de neonstraten van Treasure Town van het ene gebouw naar het andere springen.<br />Schattenstad ziet eruit als een verlaten psychedelisch pretpark dat is overstroomd met stadsuitbreiding (wat zo'n beetje het hoofdthema van de film is, het verlies van evenwicht, het verlies van onschuld, geïllustreerd met de symbolische namen White en Black). In werkelijkheid hebben bijna alle personages een naam die een soort dualiteit weerspiegelt, 'Choco' en 'Vanille', 'Ochtend' en 'Dawn', enzovoort.<br />Black is de spierbundel, somber en altijd bereid om te vechten om 'zijn stad' te verdedigen. Terwijl White de onschuldigste, lichtelijk hersenletselgevoeligste van de twee is die dat kan. 'Chinese apen kunnen in wolken vliegen', zegt White aan het begin van de film, verwijzend naar bepaalde aspecten van China's mythische 'Journey To The West', voordat ze aan hun matrixsprongen/glijden door de stad beginnen. De eerste tien minuten daarvan zijn de beste momenten in de film (en nee, er wordt nooit uitgelegd hoe ze kunnen vliegen, springen en vechten zoals ze dat doen, zodat het gemakkelijk is om te vergeten hoe kwetsbaar ze zijn als kinderen, wat wordt gebruikt om effect te sorteren).<br />'Het probleem komt als er...' Er waren te veel yakuza-figuren met te veel achtergrondverhaal, te veel opgeblazen psychodrama's over Black die probeerde zich te ontdoen van zijn solitaire monster-persona zoals de persona van de Minetaur (deze keer een Griekse mythe over het stiermonster dat opgesloten zat in het labyrint), en niet genoeg uitleg over wie de mysterieuze schurk was, wie zijn handlangers waren naar wie meer dan eens werd verwezen als zowel'moordmachines' als 'buitenaardse wezens', en stel dat er enig verband bestond tussen hem en het herscheppen van de stad, het doden van de kinderen, zijn missie van God en de mysterieuze organisatie die hem de monsters had geleend? Al met al was ik emotioneel genoeg in de film opgegaan, en tevreden met de unieke vloeiendheid en levendigheid van de kleurenpalet, om de zwakke punten van de plot te negeren, tot de film was afgelopen. Een heerlijke en unieke anime, maar net als zovele andere anime's neigt hij naar ernst, terwijl grilligheid beter zou passen.
Hyperknetic animation helps along a sometimes too sprawling narrative of homeless street kids White and Black who leap from building to building in the neon streets of Treasure Town.<br /><br />Treasure Town looks like an abandoned psychedelic amusement park that's been over run with urban sprawl (which is pretty much the center theme of the film, the lose of balance, lose of innocence, illustrated through the symbolically named White and Black). Actually almost all of the characters have names reflecting some kind of duality, "Choco" and "Vanilla", "Dusk" and "Dawn" etc.<br /><br />Black is the muscle, somber and always ready to fight to defend "his town" While White is the more innocent, slightly brain damaged younger of the two who can't dress himself but can leap from the backs of moving cars, like la parkour runners bitten by radioactive spiders. "Chinese Monkeys can ride clouds" White states at the beginning of the film, referencing certain aspects of China's mythic "Journey To The West", before they begin their matrix leaps/gliding across the city. The first ten minutes of which, are the best moments in the movie(and no it is never explained how they can fly, leap, fight as they do, so much so it's easy to forget how vulnerable as children they are, which is used to get effect).<br /><br />The trouble comes when there's too many Yakuza characters given too much back story, too much over inflated psychodrama with Black attempting to rid himself of his solitary monster like Minetaur persona (this time a Greek myth of the bull monster locked in the labyrinth), and not enough explanation of who the mysterious villain was, who were his henchmen refereed to as both "killing machines" and "aliens" more than once, and what if any connection did he have to re-developing the town, killing the kids, his mission from God, and the mysterious organization who lent him the monsters? That being said, I was emotionally absorbed into the film enough by that point, and satisfied with the unique fluidity and vividness of the color palettes, to ignore the weaker points of plot, til the movie was over. Enjoyable and unique anime, but like so many it reaches for seriousness, when whimsy would be a better fit.