Een paar dagen geleden haalde ik Sarah Bradfords biografie van Lucrezia Borgia uit de bibliotheek van mijn zus om tijdens een vliegreis te lezen. Het wekte mijn belangstelling voor het opnieuw bekijken van een stoffig, verwaarloosd bandje van de 10-delige BBC-miniserie _The Borgia's_ uit 1981, die in 1985 door A&E werd uitgezonden en die een ander familielid voor me had opgenomen, in de wetenschap dat ik dol ben op geschiedenis en BBC-drama. Toen ik de serie voor het eerst zag, in 1985, vond ik dat hij een goede acteer- en productiewaarde had, maar de weergave van een paar van de sjofeler aspecten van de vermeende skeletten van de familie Borgia was een beetje goedkoop. Ik genoot van de manier waarop de serie het Italië van de Renaissance tot leven bracht, en van de prominente Italiaanse families, en ik was dol op de commentaren van renaissancehistorici en museumconservatoren die A&E eraan toevoegde.<br /><br />Tweeëntwintig jaar later (en evenzovele jaren rijper) haalde ik de bandjes weer tevoorschijn om de serie te bekijken die ik al een paar keer bijna had afgedraaid, en ik was dolblij dat ik de afleveringen nog had. Wat een genot! De beschrijving van de slonzige aspecten van de Borgia's leek niet langer 'afgezaagd', maar een plausibel accurate interpretatie van de schaamteloze minachting van een vrijgevochten familie voor conventies, maatschappelijke beperkingen en taboes, die tot uiting kwam in praktisch elk aspect van hun ambitieuze, meer dan levensgrote daden. Nu ik me meer bewust ben van de geprivilegieerde houding van bevoorrechte, zichzelf verheffende families in politiek en geschiedenis, vind ik de wellustige aspecten van het verhaal van de Borgia's niet alleen waarschijnlijk, maar ook een intrigerend deel van het psychologisch geheel. Er zijn gedocumenteerde parallellen in de families van de Egyptische heersers, de Romeinse Caesars en Virginia Woolfe, onder andere. Afgezien van mijn herwaardering van dit eerder verontrustende aspect van de verhaallijn, vond ik de beschrijving van de politieke intriges in het Vaticaan en onder de vooraanstaande Italiaanse families veel interessanter, nadat ik een aantal van de locaties had bezocht. Ik ben het eens met eerdere recensenten die hebben gezegd dat hoe beter je je geschiedenis kent, hoe meer je deze serie op prijs stelt. Met een paar vergeeflijke uitzonderingen is de casting perfect. 'Rodrigo Borgia/Alexander VI' ziet er precies zo uit als zijn portretten. 'Cesare Borgia' ziet eruit alsof hij zo uit zijn eigen portret is gestapt. 'Lucrezia', 'Giulia Farnese' en 'Alessandro D'Este' zijn ook overtuigend geportretteerd. Vanozza Catanei en Sancia d'Aragon zijn, vreemd genoeg, niet geschikt voor de rol, een kleine tegenstrijdigheid omdat ze allebei sterke actrices zijn.<br />Ik ben vandaag online gegaan om te kijken of ik een dvd van De Borgia's kon kopen als kerstcadeau voor de zus van wie ik het boek heb geleend. Hoewel ik teleurgesteld was toen ik zag dat de serie niet meer te koop is, ben ik blij dat mijn band uit 1985 in goede staat is. Wat jammer dat deze serie niet meer te koop is.
A few days ago, I picked up Sarah Bradford's biography of Lucrezia Borgia from my sister's library to read on a plane trip. It rekindled my interest in viewing again a dusty, neglected tape, of the 1981 10-part BBC mini series, The Borgias, that A&E aired in 1985, which another family member taped for me, knowing that I love history and BBC drama. When I first viewed the series, in 1985, I thought it had good acting and production value but was a bit cheesy in its portrayal of some of the more seedy aspects of the reputed Borgia family skeletons. I did enjoy the way the series brought to life Renaissance Italy and the prominent Italian families and loved the commentaries by Renaissance historians and museum curators added by A&E.<br /><br />Twenty-two years later (and as many years more seasoned) when I pulled out the tapes to view again of the series I had almost taped over several times, I was overjoyed that I had the miniseries intact. What a delight! The portrayal of the seedy aspects of the Borgias no longer seemed "cheesy," but a plausibly accurate interpretation of an audacious family's blatant disregard for conventions, societal limitations, and taboos, demonstrated in practically every aspect of their ambitious, larger-than-life actions. Having greater exposure to the entitlement attitudes of privileged, self-promoting families in politics and history, I now find the salacious aspects of the Borgias' story not only likely, but an intriguing part of the psychological whole. There are documented parallels in the families of the Egyptian rulers, the Roman Caesars and Virginia Woolfe, among others. Aside from my reevaluation of this previously disturbing aspect of the storyline, I found the portrayal of the political intrigues at the Vatican and among the prominent Italian families to be far more interesting subsequent to having traveled to some of the locales depicted. I agree with previous reviewers who have stated that the better you know your history, the more you appreciate this series.<br /><br />With a few forgivable exceptions, the casting is perfect. "Rodrigo Borgia/Alexander VI" looks just like his portraits. "Cesare Borgia" looks like he stepped right out of his. "Lucrezia," "Giulia Farnese," and Alfonso D'Este also are convincingly portrayed. Vanozza Catanei and Sancia d'Aragon, strangely, are miscast as to appearance, a minor quibble as both are strong actresses.<br /><br />I came online today to see if I could purchase a DVD of The Borgias as a Christmas present to the sister whose book I borrowed. While I was disappointed to find that the series is not available for purchase, I am delighted that my 1985 tape is in good shape. What a shame this series is not rebroadcast/available for purchase!