Hoewel er slechts een zweem van (onbedoeld) kannibalisme in deze misleidende titel schuilt, is _Kannibal Man_ een ondergewaardeerde studie over een psychothriller/personage die de moeite waard is om na te trekken. Vicente Parra speelt Marcos, een gestoorde slachthuisarbeider die met zijn gewoonlijk afwezige broer in een klein eenkamerhuisje woont. Marcos, die zijn geestelijke gezondheid toch al nauwelijks onder controle heeft (zie de luide, tikkende klok die <0xC3><0xA0> la REPULSION een duidelijke invloed heeft), bezwijkt uiteindelijk als een wellustige taxichauffeur hem en zijn vriendin Paola (Emma Cohen) aanvalt. Na de man met een steen dodelijk te hebben geveld, kunnen Marcos en Paola het niet meer aan. Als ze het er niet over eens zijn wat ze moeten doen, wurgt Marcos haar tijdens een ruzie over de vraag of ze naar de politie moeten gaan of niet. Hij steekt haar onder het bed en doet de deur dicht (uit het oog... uit het hart). Zijn broer rijdt naar de stad, Marcos bekent de moord en zijn broer probeert hem over te halen zichzelf aan te geven en krijgt onmiddellijk een klap op zijn hoofd met een moersleutel. Er komen meer mensen naar het huis (de verloofde van de broer, haar vader, een sletterige, eenzame serveerster uit een café verderop in de straat...) op zoek naar vermiste geliefden, en er wordt nooit meer iets van hen vernomen. De lijken, die allemaal in de slaapkamer liggen, beginnen te stinken en de honden uit de buurt zijn niet de enigen die het opmerken. Marcos besluit de lijken stukje bij beetje weg te werken door ze in stukken te hakken met een hakmes, ze in een kleine zak te stoppen en ze mee naar zijn werk te nemen, waar ze tussen het vlees worden gestopt. In de tussentijd heeft hij een voorraad parfum en luchtverfrissers aangelegd. En al die tijd is hij bevriend met een eigenaardige jongeman die Nestor heet (Eusebio Poncela) en die op de dertiende verdieping van een chic flatgebouw woont, een eindje verderop in de straat, en die met een verrekijker in de gaten houdt wat er om hem heen gebeurt. Dit aspect van de film, het subplot over Nestor en Marcos, twee heel verschillende maar niettemin sociale verschoppelingen, en hun vermogen om met elkaar om te gaan, geven deze film een extra vonkje originaliteit en de hoognodige subtekst.<br />Hoewel er een paar gruwelijke scènes in het slachthuis zijn waarin echte koeien worden geslacht en een paar tamelijk bloederige moordscènes, is de climax verrassend niet bloederig, volwassen en geloofwaardig, en de regisseur blijft zelden stilstaan bij het bloederige aspect van zijn film, maar meer bij het psychologische profiel. De kwaliteit van de productie is vrij goed, de Engelse nasynchronisatie is draaglijk en het acteerwerk (vooral dat van de twee mannelijke hoofdrolspelers) is de hele tijd competent, zo niet uitstekend, en er zijn zelfs een paar zwarte, komische thrillers bij die Hitchcock waardig zijn, met name een met een paar buurtboeven die zich met Marcos' tas van de domme houden.<br />Oorspronkelijk heette de film LA SEMANA DEL ASESINO (De week van de moordenaar), maar werd in de Verenigde Staten uitgebracht als APPARTEMENT OP DE 13DE VERDIEPING (met een exploitatiecampagne die doet denken aan Last House on the Left). Naar verluidt werd de film na zijn première in veel landen verboden, wat ik kon opmaken uit het feit dat de versie die ik te zien kreeg ongewijzigd en ongecensureerd was. Het is zo moeilijk om ze op te sporen.
Even though there's only a hint of (accidental) cannibalism in this misleadingly titled effort, CANNIBAL MAN is an underrated psycho-thriller/character study well worth checking out. Vicente Parra stars as Marcos, a disturbed slaughterhouse worker who lives in a small one bedroom house with his usually-absent brother. With his sanity barely in check as it is (notice the loud, ticking clock sound a la REPULSION, an obvious influence), Marcos finally snaps when a lecherous taxi driver attacks him and his girlfriend Paola (Emma Cohen). After fatally clubbing the man with a rock, Marcos and Paola can't agree on what to do and during an argument about whether to go to the cops or not, Marcos ends up strangling her to death, sticking her under the bed and closing the door (out of sight... out of mind). His brother rolls into town, Marcos confesses to the murder and his brother also tries to talk him into turning himself in and is immediately clubbed over the head with a wrench. More people will show up to the house (the brother's fiancée, her father, a sluttish, lonely waitress from a café down the street...) looking for missing loved ones and none are ever heard from again. The bodies, all kept in the bedroom, are beginning to stink and all the neighborhood dogs aren't the only ones to notice. Marcos decides to dispose of the corpses a little at a time by chopping them up with a meat cleaver, sticking them into a small bag and taking them to work with him, where they're mixed in with the meat. He stocks up on perfume and air fresheners in the meantime. And all the while, he's befriended by a peculiar young man named Nestor (Eusebio Poncela) who lives on the 13th floor of an upscale high-rise apartment right down the road and keeps an eye on what's going on around him with a pair of binoculars. It's this aspect of the film, the subplot about Nestor and Marcos, very different but social outcasts all the same, and their ability to relate to one another, that gives this film an extra spark of originality and much needed subtext. <br /><br />Though there are some gruesome scenes at the slaughterhouse where real cows are butchered and some fairly bloody murder scenes, the climax is surprisingly non-gory, mature and believable and the director seldom dwells on the blood-and-guts aspect of his film, but more on the psychological profile. The production values are pretty good, the English dubbing is tolerable and the acting (particularly the two male leads) is competent, if not excellent, throughout, plus there are even a couple of black comic suspense scenes worthy of Hitchcock, particularly one with some neighborhood bullies playing keep-away with Marcos' bag.<br /><br />Originally titled LA SEMANA DEL ASESINO (THE WEEK OF THE KILLER), but released in the US as APARTMENT ON THE 13TH FLOOR (with an exploitation ad campaign reminiscent of Last House on the Left). Supposedly banned in many countries upon release, the version I saw from claims to be uncut and uncensored. Director De La Iglesia also made several other horror films, including GLASS CEILING (1971). Too bad they're so hard to track down.