Nadat ik de bloederige en overdreven malle 'Dr. Giggles' honderden keren heb gezien en er met elke keer dat ik hem zag meer van ben gaan houden, is het nogal moeilijk te accepteren dat Manny Coto's debuutfilm 'Playroom' zo'n ambitieuze en serieuze psychologische thriller is. Ik had zeker niet verwacht een poging tot intellectuele horror te zien, die zich in Oost-Europa afspeelt en zich richt op onderwerpen als archeologie en kinderpsychologie, dus 'Dr. Giggles'-fans, pas op! Het is niet eens een bewonderenswaardige poging, aangezien het script erg oninteressant, saai en een enorme hoop onzin is. Een opdringerige verslaggever haalt zijn vriendin-redacteur over om naar Joegoslavië te reizen, vooral naar een oude abdij waar hij en zijn archeoloog-vader op zoek zijn naar het graf van een kerel die Ilok heet. Na een paar dagen graven zonder resultaat, wordt Chris helemaal gek, krijgt visioenen van zijn vroegere denkbeeldige jeugdvriend en vermoordt de rest van de expeditiebemanning. Nou en! 'Speelkamer' is saai, voornamelijk omdat je nooit iets om Chris of zijn ernstige geval van een gespleten persoonlijkheid geeft. Dit is pas de eerste keer dat ik Christopher MacDonald in een hoofdrol zie (hij speelt meestal ondersteunende karakters) en hij is er al niet in geslaagd ons te overtuigen van zijn acteertalent. Er is absoluut geen spanning, hoewel Coto kennelijk zijn best heeft gedaan die te creëren, en de ondersteunende karakters zijn allemaal onuitstaanbaar. Nou ja, behalve de grote Vincent Schiavelli, maar zijn rol is helaas maar kort. Er is ook een irritant gebrek aan bloed en er waren kennelijk niet genoeg budgetten om een paar extra gloeilampen te kopen, aangezien hele scènes in het donker worden gefilmd. Een laatste advies voor jonge scriptschrijvers: er is NOOIT <0xC3><0x89><0xC3><0x89>N BEETJE RANGELIJK aan denkbeeldige vriendjes van kinderen! Vooral niet als die denkbeeldige vriendjes ook nog eens gewone kinderen zijn.
After having seen the gory and over-the-top silly "Dr. Giggles" hundreds of times and loving it more with every viewing, it's rather difficult to accept that Manny Coto's debut film "Playroom" is such an ambitious and serious-minded psycho thriller. I surely wasn't expecting to see an attempt for intellectual horror, set in Eastern Europe and focusing on topics like archeology and child-psychology, so "Dr. Giggles"-fans beware!! It's not even an admirable attempt, as the screenplay is very uninteresting, tedious and a total bunch of nonsense. An obtrusive reporter convinces his girlfriend-editor to travel to Yugoslavia, more particularly to an ancient abbey where he and his archaeologist-father searched for the tomb of a fella named Ilok. After a couple of days of digging with no results, Chris goes completely nuts, has visions of his former imaginary childhood friend and kills the rest of the expedition crew. Big deal! "Playroom" is boring, mainly because you never care for Chris or his bad case of split personality syndrome. This is only the first time I see Christopher MacDonald in a lead role (he usually plays supportive characters) and he already fails to convince us of his acting capabilities. There's absolutely no tension, although Coto seemly tried hard to create some, and the supportive characters are all insufferable. Well, except for the great Vincent Schiavelli but his role is regretfully brief. There also is an irritating lack of gore and there seemly weren't enough budgets to buy a couple of extra light bulbs, as entire sequences are filmed in the dark. One final piece of advise for young scriptwriters: there's NOTHING even remotely scary about kids' imaginary friends! Especially not if these imaginary friends are ordinary looking kids as well.