Er zit iets in de marketing van buitenlandse films en de manier waarop Hollywood zijn uiterste best doet om het publiek te laten denken dat het om een Engelse taalfilm gaat. Door niet toe te staan dat personages in de trailers hun geheim prijsgeven door middel van ondertitels, is iemand als ik, die weet dat het een buitenlandse film is, in staat een glimp op te vangen van de stijl en de toon zonder echt iets te weten over de plot om mijn verrassing te bederven door in de bioscoop te gaan zitten. Dit aspect werkte perfect voor Guillermo Del Toro's productie van El Orfanato. s eigen El Laberinto del fauno, want dat was meer fantasie dan iets anders). Vraag ik nu wat al deze drie films gemeen hebben? Bij de première van J.A. Bayona's speelfilm wordt de regie gevoerd door een Spaanse regisseur. Ik kan me op dit moment geen beter land voorstellen om films te maken; de Spanjaarden doen alles goed en deze film versterkt dat argument alleen maar.<br />Bayona creëert een sfeer en een toon die de kijker op het puntje van zijn stoel houdt, in afwachting van de angsten waarvan ze weten dat ze binnenkort zullen komen. Ik was eigenlijk verbaasd hoe traag de inleiding was en hoe zorgvuldig alle stukjes van het verhaal waren ingekleed. We worden deze wereld binnengeleid en ontdekken de relatie tussen onze hoofdrollen en het vage verleden van het weeshuis waar onze heldin ooit woonde en dat nu haar tehuis voor kinderen met een handicap wordt. Net als De Anderen zijn de geesten die hier betrokken zijn niet noodzakelijkerwijs gewelddadig of demonisch. Ze hebben een agenda, dat is zeker, maar wat op het eerste gezicht kwaadaardig lijkt, kan dat helemaal niet zijn. De wezen die nu door het tehuis zwerven, proberen alleen maar een spel te spelen. Door iets te nemen waar je van houdt, begint de klopjacht. De aanwijzingen volgen is de enige manier om het spel te beëindigen en als dat lukt, zullen de kinderen je één wens gunnen. De regels zijn eenvoudig, alleen zijn de omstandigheden verre van gemakkelijk toegankelijk. Je moet geloven dat het spel kan plaatsvinden voordat je echt deel kunt nemen. Zonder het geloof dat de geesten de touwtjes in handen hebben, is succes nooit te bereiken.<br />De cast wordt geleid door een opmerkelijke vertolking van Belén Rueda, die, zoals blijkt, een geweldige beurt heeft gemaakt in Amenábars laatste Mar adentro. Haar kalmte en schoonheid worden aan diggelen geslagen als ze ontdekt dat haar zoon is verdwenen. Ze probeert zich te beheersen en neemt in zich op wat de politie, haar man en de mediums haar over het paranormale vertellen. Ze krijgt de taak voor zichzelf uit te maken hoe ver ze bereid is te gaan om haar zoon te vinden. Rueda, die altijd boeiend is en nooit uit haar element raakt, neemt het verhaal over en kijkt nooit terug. De spelers om haar heen zijn ook allemaal mooi geportretteerd. Fernando Cayo speelt de echtgenoot die toekijkt hoe zijn vrouw voor zijn ogen achteruitgaat, terwijl hij niet in staat is zijn geest open te stellen voor de mogelijkheid dat wat ze zegt waar zou kunnen zijn; Geraldine Chaplin is schitterend als het psychische medium wier trance een puzzelstukje voortbrengt dat nodig is om het spel voort te zetten; en de jonge Roger Proogncep speelt het kind Simón met de juiste hoeveelheid onschuld vermengd met de kennis en het begrip van zijn lot om de band tussen hem en zijn moeder sterk te houden.<br />Bayona kiest ook nooit voor de goedkope sensaties terwijl hij de spanning opbouwt met geluiden en beelden. Zijn gebruik van de dichtvallende deuren en de bewegende draaimolen geeft een voorgevoel dat uiteindelijk belangrijker is dan je in eerste instantie zou denken. Ook de overgang tussen de huidige staat van onderdrukking van het huis en de gloed van de nabijgelegen vuurtoren uit het verleden wordt vakkundig uitgevoerd. Er zijn talloze momenten waarop de film tragisch had kunnen aflopen, maar hij houdt hem de hele tijd vast. De angsten zijn eerder psychologisch dan fysiek, maar effectief. Zelfs als het groteske de kop opsteekt, is dat om het verhaal te versterken, niet om alleen maar te choqueren. Ook het geluidswerk wordt ten volle benut. Wat lijkt te zijn bedoeld om ons de stuipen op het lijf te jagen, is in feite heel belangrijk voor het verhaal dat hier wordt verteld. Er wordt hier niets getoond of gehoord wat niet absoluut relevant is voor de film als geheel.<br />Het laatste derde deel van de film komt snel en omhult je volledig met de gebeurtenissen. Je bent erbij als Rueda's personage langzaam de geheimen ontdekt die verborgen liggen achter de jaren die zijn verstreken sinds ze voor het laatst in het weeshuis woonde. Terwijl een film uit Hollywood <0xE2><0x80><0x93> de laatste tijd meestal een remake van een betere horrorfilm in Japan <0xE2><0x80><0x93> deze spanning zou gebruiken om de zwakke en matte conclusie die erin wordt gelegd te verdoezelen en de kijkers die het leuk vinden om het theater met een glimlach te verlaten niet van zich te vervreemden, weet Bayona hoe hij zijn verhaal effectief kan afronden zoals het zou moeten. Ik was verbijsterd door de manier waarop hij de laatste scène aanpakte en de manier waarop hij de regels van het spel gebruikte om ons van de ene realiteit naar de andere te brengen. Het is echt een opmerkelijke prestatie die emotioneel hard aankomt, maar ik moet zeggen dat het me ook lukte om met een glimlach op mijn gezicht te vertrekken. Of je het theater nu met vochtige ogen verlaat of niet, je zult de schoonheid en perfectie waarvoor het eindigt niet vergeten. De titel klopt, want hoewel het een verhaal van gruwelen is, is het bovenal een verhaal van liefde.
There is something to the marketing of foreign films and the way Hollywood tries its hardest to fool the public into thinking it is an English language movie. By not allowing any characters to speak in the trailers, giving away their secret with subtitles, someone like me, knowing it's foreign, is able to get a glimpse at the style and tone without really learning anything about the plot to ruin my surprise upon sitting in the theatre. This aspect worked perfectly for Guillermo Del Toro's production of El Orfanato. I had very little idea of what I was getting into and this film ended up being the best atmospheric horror I have seen since Alejandro Amenábar's The Others, (I don't count Del Toro's own El Laberinto del fauno because that was more fantasy than anything else). I now ask what it is that all three of these films have in common? With thisJ.A. Bayona's feature debuteach is helmed by a Spanish director. I can't think of a better nation making movies right now; the Spanish are doing everything right and this film just adds to bolstering that argument.<br /><br />Bayona creates a mood and tone that keeps the viewer on the edge of their seats, anticipating the scares that they know will shortly be coming. I was actually surprised how slow the introduction was and how carefully laid out all the story pieces were. We are led into this world, discovering the relationships between our lead roles and the vague past of the orphanage that once housed our heroine and now is about to become her home for special needs children. Like The Others, the spirits involved here are not necessarily violent or demonic. They have an agenda, for sure, but what may at first glance seem malevolent could be nothing of the kind. The orphans now haunting the establishment are only trying to play a game. By taking something you love, a scavenger hunt is begun. Following the clues is the only way the game can end and if successful, the children will grant you one wish. The rules are simple, except the circumstances are far from easily accessible. One must believe that the game can happen before he/she can truly take part. Without the belief that the spirits are in control, success can never be achieved.<br /><br />The cast is led by a remarkable performance from Belén Ruedawho, as it turns out, had a wonderful turn in Amenábar's latest Mar adentro. Her composure and beauty is shattered as she finds her son has been lost. Trying to keep herself together, taking in what the police, her husband, and the mediums enlisted to help on the paranormal aspect tell her, she is given the task to figure out for herself how far she is willing to go to find her son. Always captivating and never out of her element, Rueda carries the story and never looks back. The supporting players around her are all portrayed nicely as well. Fernando Cayo plays the husband watching his wife deteriorate before him while unable to open his mind to the possibility that what she says could be true; Geraldine Chaplin is magnificent as the psychic medium whose trance brings out a puzzle piece necessary to continue the game; and young Roger Príncep plays the child Simón with the right amount of innocence mixed with the knowledge and comprehension of his fate to help keep the bond between he and his mother strong.<br /><br />Bayona never goes for the cheap thrills either as he builds up the tension with sounds and visuals. His use of the closing doors and the moving merry-go-round add a sense of foreboding that ends up being more important than you may initially guess. Stylistically too, the transition between the house's current state of duress with the way it shone by the glow of the adjacent lighthouse from the past is expertly handled. There were numerous instances where the film could have gone off the rails to tragic effect, but he holds it steady throughout. More psychological than visceral, the scares are few, but effective. Even when the grotesque rears its head, it is to enhance the story, not to shock for shock alone. The sound work is utilized to the fullest too. What seems to be jarring and loud for the purpose to scare our lead and us is actually very important to the tale at hand. Nothing is shown or heard here that doesn't have absolute relevance to the film as a whole.<br /><br />The final third of the film comes quick and fully envelopes you into the proceedings. You are right there with Rueda's character as she slowly uncovers the secrets hidden behind the years that have past since she last lived in the orphanage. Whereas a film from Hollywoodof late usually being a remake from a better horror film in Japanwould use this tension in order to hide the flimsy and lackluster conclusion it tacks on so as not to alienate those viewers who enjoy leaving the theatre with a smile, Bayona knows how to effectively end his tale the way it should. I was blown away by the handling of the final scene and the way he used the rules of the game to transition us from one reality to another. It is truly a remarkable feat that hits home hard emotionally, but I will actually say also succeeded in me leaving with a smile on my face. Whether you exit the theatre with your eyes moistened or not, you will not forget the beauty and perfection for which it concludes. The tagline is correct, for while it is a story of horror, it is above all else a tale of love.