Ik had het geluk Kitano's beroemde stijl te ontdekken bij de vertoning van Sonatine en Hana-bi in een kleine bioscoop in Parijs. Nou, ik moet zeggen dat beide films me ervan overtuigden dat Kitano een van de grootste tegenwoordige filmregisseurs is.<br />Sonatine is in verschillende opzichten uitzonderlijk. Door het minimalisme, ofwel de schaarste aan dialogen, de opmerkelijke ellipsen, of het nietszeggende gezicht van de hoofdpersoon, verandert de film in een bijna zuiver cinematografische film, in plaats van een theaterfilm die is aangepast voor het witte doek. De fotografie en de camerabewegingen kunnen in het begin wat verontrustend aanvoelen, maar dat komt alleen doordat ze ongebruikelijk zijn. In feite dienen ze uitstekend voor de film, en de strandscènes zijn schitterend. De muziek is ook zo'n hoogtepunt van de film. Die is origineel en past perfect bij de sfeer van de film.<br />Nu wat de plot betreft: ik wou dat er meer films waren met zo'n gevoel voor menselijkheid. Het onderwerp geweld en geweldsdelicten is niet nieuw, maar hier wordt het op een heel aantrekkelijke manier behandeld. Kitano slaagde erin elk personage voldoende te ontwikkelen om ze allemaal interessant te maken <0xE2><0x80><0x93> en de acteurs dienen dat doel vrij goed. De plot laat zien hoe menselijk we allemaal zijn, wat we ook doen of hebben gedaan, en zelfs wanneer we de laatste tijd de waarde van het leven ontdekken. Dit is een voorbeeldige verklaring, ver verwijderd van de hoge kaskrakersnormen van de film. Daarna werd het onderwerp van de verlossing opnieuw behandeld in Hana-bi, die het tot een nog grotere film wist te brengen. Dit is waarschijnlijk de enige reden waarom ik Sonatine geen tien met een griffel geef.
I was lucky to discover Kitano's famous style in the release of Sonatine and Hana-bi in a small movie theater in Paris. Well, I must say both movies convinced me Kitano is one of the greatest current movie directors.<br /><br />Sonatine is outstanding in various aspects. Its minimalism, either by the dialog scarcity, the remarkable ellipses, or the protagonist's blank face, convert the movie into a nearly pure cinematographic work, rather than a theater work adapted for the screen. The photography and camera motions can feel somewhat disturbing at the beginning, but this is only because they are unusual. Actually, they serve very well the movie, and the beach scenes are gorgeous. The music is another great score of the movie, it is original and perfectly fits the movie atmosphere when it is cast.<br /><br />Now, about the plot: I wish there were more movies with such a sense of humanity. The violence-calls-violence topic is not new, but here it is treated a very appealing way. Kitano managed to develop each character enough to make all of them interesting -- and the actors serve this purpose pretty well. The plot shows how human we are all, whatever we do or have done and even when we lately discover the whole value of life. This is an exemplary statement, far far away from high box-office movie standards.<br /><br />The redemption topic was then told again in Hana-bi, which managed to be an even greater movie. This is possibly the only reason I don't rate Sonatine a 10/10.