Horrorfilms zijn tegenwoordig schaars en zitten ver van elkaar verwijderd; in feite is het genre in het westen bijna uitgestorven. Met vet besmeurde pornografische films als _Saw_ en _Hostel_ lijken de grondslag van de horror te hebben gestolen, en in plaats van zich te richten op het echt bang maken van mensen door middel van spanning, nauwkeurige regie en script, richten deze films zich uitsluitend op schokkende mensen. Nou ben ik helemaal voor schokkende mensen in horrorfilms; dat hoort er nu eenmaal bij, maar dat is niet alles wat horror is. Ik beschouw een griezelfilm meestal als geslaagd als een bepaald gevoel of een bepaalde scène me een dag bijblijft nadat ik hem heb gezien, als hij de angst kan aanwakkeren, misschien zelfs met je geest kan spelen nadat je hem hebt gezien, de film heeft zijn werk gedaan. Daarom kijk ik nu naar Azië voor mijn horror omdat ze gelukkig nog steeds begrijpen dat het genre moet blijven groeien, maar ook bang moet blijven. Maar met de release van _Het weeshuis_ lijkt het erop dat ik ook Spanje in de gaten moet houden. Toen ik voor het eerst naar de plot van _Het weeshuis_ keek, was ik niet bepaald onder de indruk, ik had zelfs bijna niet gekeken. Ik heb nooit van spookhuisfilms gehouden, zelfs _The Shining_ maakte geen indruk op me, wat door de meeste mensen als een van de beste horrorfilms aller tijden wordt beschouwd. Daarom had ik deze film bijna doorgestreept, maar ik ben blij dat ik dat niet heb gedaan, want ik heb eindelijk een spookhuisfilm gevonden die ik niet alleen mooi vond, maar die ik ook oprecht horror zou kunnen noemen. Hoewel dit naar mijn idee misschien wel de beste spookhuisfilm is die ik ooit heb gezien, is het nog steeds niet meer dan dat, wat betekent dat je niet moet verwachten dat je deze film zult zien en er volledig opnieuw horror in zult zien, want dat is niet zo. De plot is al vele malen eerder vertoond en veel kenmerken van eerdere films vinden hun weg naar deze. De film vertelt het verhaal van een vrouw die Laura heet, die als kind een aantal jaren in een weeshuis heeft gewoond voordat ze werd geadopteerd. Op haar zevenendertigste brengt ze haar gezin terug naar het huis van haar jeugd in de hoop het nu verlaten huis in een weeshuis voor gehandicapten te veranderen. De onschuldige spelletjes van haar zoon met denkbeeldige vriendjes ontwikkelen zich al snel tot iets ernstigers en verontrustends en alles begint een beetje vreemd te worden. 'Heb je deze al eens eerder gehoord? Dat zal vast wel, want je vermoedde waarschijnlijk al dat het verhaal gaat over vreemde paranormale gebeurtenissen, geesten, kreken in de vloerplanken en talloze andere elementen die je eerder hebt gezien. Maar ook al besef je dat terwijl je ernaar kijkt, de wetenschap dat je naar een'spokenhuisfilm' kijkt, spoelt weg en de film trekt je helemaal mee in het verhaal en de wereld ervan. Dat doe je door alles uit het genre te nemen wat goed werkt en je er eenvoudigweg op te richten om die elementen zo goed mogelijk te maken zonder de zaak te veel te compliceren. Voor deze ene keer zou regisseur Juan Antonio Bayona hier enorm de lof moeten worden toegezwaaid. De film is perfect getimed, met precies de juiste hoeveelheid tijd in het begin om de personages te introduceren en ervoor te zorgen dat het publiek stevig geworteld is in Laura's personage, zodat we alles samen met haar ervaren naarmate de film vordert. Door dit mooie begin werkt alles in de film veel beter, de angsten hebben een grotere impact omdat we ons zorgen maken over wat er met Laura gebeurt, en in tegenstelling tot sommige films komen ze niet snel achter elkaar. Zoals in een komedie waarbij de grap tot de clou wordt opgebouwd, de angst voldoende steun krijgt voor het schreeuwmoment, en hoewel veel van die films al eerder zijn gemaakt, zijn deze echt angstwekkend. Omdat er maar één locatie in de film werd gebruikt, hadden de filmmakers blijkbaar de tijd en de middelen om het huis te gebruiken om een natuurlijke sfeer te creëren. In plaats van slimme CGI-effecten en zo veel mogelijk gruwelen te laten zien, kozen ze voor een subtiele aanpak: ze creëerden spanning met uitstekende belichting en verschillende camerastandpunten. Daardoor kreeg de film een mysterieuzer, realistischer gevoel, waardoor de filmwereld veel geloofwaardiger werd. Je kunt The Orphanage heel goed vergelijken met The Others uit 2001. Het verhaal lijkt heel veel op dat van The Orphanage en de omgeving is bijna precies hetzelfde, maar om de een of andere reden had ik daar nooit last van. Dat kan om vele redenen zijn, maar na het zien van The Orphanage denk ik dat het acteerwerk er veel mee te maken heeft. Belén Rueda's rol als Laura is gewoonweg uitstekend. Zoals de manier waarop ze alle normale eigenschappen van een personage uitbeeldt, verwikkeld in een surrealistisch verhaal in de loop van de film: verbijstering, angst, waanzin en alle andere emoties die een personage moet ondergaan. Maar de reden waarom je om haar geeft en je tijdens de film zo met haar verbonden voelt, is omdat ze een perfecte moeder speelt. Er is niets belangrijker voor haar dan haar zoon, en dat laat ze zo overtuigend zien dat als het einde van de film aanbreekt, het effect van de conclusie des te sterker doorklinkt omdat je de emoties voelt die Laura voelt.<br />Al met al is Het weeshuis een van de beste horrorfilms van de laatste tijd; het gebruikt het'spokenhuis'-element en gebruikt het op een manier zoals volgens mij geen enkele andere film in de laatste tijd dat heeft gedaan. De regie is een triomf en heeft veel hulp van voortreffelijk acteerwerk van Belén Rueda en een volwassen inzicht in hoe je een horrorfilm moet maken. Het enige echte negatieve van de film is het totale gebrek aan oorspronkelijkheid, wat jammer is, maar het geeft je wel een topkwaliteit weergave van wat er uit te halen valt. Dus als je deze tekortkoming kunt omzeilen en je wilt een sfeervol rijke, soepele, angstaanjagende horrorfilm, dan kun je het beste voor deze film gaan.
Horror films are few and far between these days; in fact it's almost a dead genre in the west. Gore and torture pornography centred films like Saw and Hostel seem to have stole the foundations of horror and instead of focusing on truly scaring people through suspense, meticulous direction and script, these films focus solely on shocking people. Now, I'm all for shocking people in horror films; it kind of comes with the territory, but this is not solely what horror is. I usually regard a horror film as successful when a certain feeling or scene stays with me for a day after seeing it, if it can indent the terror, maybe even play with your mind after viewing it, the film has done its job. Therefore I now look to Asia for my horror because thankfully they still understand that while the genre must progress, it must also still scare. However, with the release of The Orphanage it appears I should also keep my eye on Spain. When first looking at The Orphanage's plot outline I was less than enthralled, in fact I almost didn't watch it. I've never liked haunted house films, even The Shining failed to impress me, which is seen as one of the best horror films of all time by most people. Due to this I almost passed this film up, but I'm glad I didn't because I've finally found a haunted house film that I not only liked but also could sincerely call horror. After saying this, even though in my mind this is possibly the best haunted house film I've ever seen it is still just that, meaning do not expect to watch this film and see it completely redefine horror because it doesn't. <br /><br />The plot has been done many times before and many of the characteristics of previous films find their way into this one. It tells the tale of a woman named Laura, who as a child lived in an orphanage for a number of years before being adopted. At thirty seven she brings her family back to her childhood home in hopes to turn the now abandoned house into an orphanage for the handicapped. Her son's innocent games with imaginary friends soon develop into something more serious and disturbing and everything starts going a bit strange Have you heard this one before? I'm sure you have, as you probably guessed the story involves strange paranormal happenings, ghosts, creeks in the floorboards and numerous other elements seen before. But even though you realise this while watching it, the knowledge that your watching a 'haunted house' film washes away and the film completely draws you into its story and world. This is done by taking everything about the genre that works well and simply focusing on making these elements the best they can possibly be without complicating things too much. For this the first time director Juan Antonio Bayona should be given huge credit. The film is perfectly paced, with the exact right amount of time spent at the beginning introducing the characters and making sure the audience is firmly rooted in Laura's character so that we experience everything with her as the film progresses. Due to this fine beginning everything in the film works much better for it, the scares have greater impact because we care what's happening to Laura and unlike some films they don't come at you in rapid succession. Like in a comedy where the joke is built up to the punch line, the scare is given enough support before scream moment and even though a lot of them have been done before, these ones actually genuinely scare. With there only being one location really used in the film, it appears the filmmakers had the time and resources to focus on using the house to create a natural atmosphere. Instead of showing off clever CGI effects and as much of the horror as possible, they opted for the subtle approach; creating suspense with excellent lighting and diverse camera work. This gives the film a more mysterious, realist feeling that helps make the film world that much more believable. One film you could quite rightly compare The Orphanage to is 2001's The Others. It has a very similar plot and almost the exact same setting, but for some reason it never affected me. This could be down to many reasons, but after watching The Orphanage I think the acting had a lot to do with it. Belén Rueda's performance as Laura is quite simply excellent. Like the direction she displays all the normal characteristics of a character, wrapped up in a surreal story during the course of the film; bewilderment, fear, insanity and all the other emotions a character must go though. But the reason why you care about her and feel so connected to her throughout the film is because she plays a mother perfectly. There is nothing more important to her than her son and she displays this so convincingly that when the end of the film hits, the affect of the conclusion resonates that much more because you feel the emotions that Laura feels. <br /><br />All in all The Orphanage is one of the best horror films of recent memory; it takes the 'haunted house' device and uses it in a way I don't think any other film in recent memory has. The directing is a triumph and has great help from superb acting by Belén Rueda and a mature understanding of how to craft a horror film. The only real negative of the film is its complete lack of originally, which is unfortunate, but it does give you a top quality representation of what it borrows from. Therefore if you can get passed this flaw and you want an atmospherically rich, well-paced, scary horror film then this is you best bet for modern cinema.