Een fascinerende Amerikaanse film noir, een van Kurosawa's eerste grote films. Wat in het begin een zwak uitgangspunt voor een thriller lijkt, zorgt uiteindelijk voor een centrale situatie in de film, die hem veel beter vooruitdrijft dan bijvoorbeeld Donzoko. Muziek is ook geweldig.<br />Toshiro Mifune, die er jong en knap uitziet, is geweldig als de centrale figuur, een rechercheur wiens pistool in een bus wordt gestolen. Wat begint als een rechercheur die zenuwachtig is over het vinden van zijn pistool en het herstellen van een domme fout, ontwikkelt zich tot een uitzinnige en zelfstandige man die zich op de een of andere manier verantwoordelijk voelt voor de misdaden die met zijn pistool worden gepleegd. In _Stray Dog_ zijn de spanning en het detectiveverhaal goed ontwikkeld, maar wat het verhaal zo boeiend maakt, is de onthulling van het schuldgevoel van de hoofdpersoon, en zijn kennis over misdaad, criminelen, en dat het belangrijk is om je fouten goed te maken.
Captivating American-esque noir, one of Kurosawa's first great films. What seems like a weak premise for a thriller at the start actually ends up providing a great central situation for this movie which drives it forward much better than, say, Donzoko. Music, also is great.<br /><br />Toshiro Mifune, looking young and handsome, is quite marvellous as the central character, a detective whose gun is stolen on a bus. What starts out as a detective nervous about finding his gun and fixing a silly mistake, develops into a frantic and desparate man who feels somehow responsible for whatever crimes are committed with his gun. The suspense and detective-story plot are well developed in Stray Dog, but what really makes the story captivating is the revelation of the central character's feeling of guilt throughout, and his learning about crime, criminals, and that what is important is to make good come of your mistakes.