'The Public Enemy' is geen geweldige film, maar hij bevat wel een absoluut ongelooflijk optreden van James Cagney. Dit was de eerste'ster'-rol van meneer Cagney, en hij is de hele tijd geweldig. Vanaf het moment dat hij voor de camera loopt en zijn pet naar voren schuift tot aan zijn laatste donderende scènes is Cagney verbazingwekkend. De rest van de film is een rommeltje.<br />Om te beginnen toonden filmmakers Cagney (Tom Powers) en co-ster Edward Woods (Matt Doyle) als de jongens Frank Coghlan jr. (jonge Tom Powers) en Frankie Darro (jonge Matt Doyle). Hoewel meneer Woods opdracht krijgt om zijn hand af te vegen met zijn mouw als hij voor het eerst verschijnt, lijkt het erop dat de jongens rollen zijn vermengd met de volwassen mannen: meneer Coghlan jr. (een mooie voorstelling, tussen twee haakjes) lijkt meer op Woods dan op Cagney; en meneer Darro lijkt meer op Cagney. De verschijning van de zus en broer van de jongens ('die trut van een Mike) is ook verwarrend.<br /><0x3E> Van alle vreemde ondersteunende optredens neemt Jean Harlow (als Gwen) de taart (maar niet de grapefruit) voor haar rekening. Hoewel ze als tweede wordt aangekondigd, komt ze te laat in het verhaal en vertrekt abrupt. Mevrouw Harlow was, net als Cagney, op weg naar haar grote roem; maar in tegenstelling tot Cagney vertoont ze betrekkelijk weinig van haar latere charmes. Joan Blondell is in feite veel gedenkwaardiger (als Mamie, Matts dochter). En beroemd is het feit dat Mae Clarke de gehalveerde grapefruit in haar gezicht krijgt van Cagney; het is nog steeds een geweldige scène, maar 'De publieke vijand' heeft veel betere scènes <0xE2><0x80><0x93> Cagney' Zijn bezoek aan de kleermaker, zijn wandeling in de regen en het einde van de film zijn allemaal beter dan de 'grapefruit-scène'.<br />Kijk uit voor Cagney.
"The Public Enemy" is not a great film, but it features an absolutely incredible performance, by James Cagney. This was Mr. Cagney's first "starring" role; and he is great throughout. From the time he walks in front of the camera, moving his cap forward, until his final thundering scenes, Cagney is astonishing. The rest of the film is a mixed bag.<br /><br />For starters, filmmakers showed Cagney (Tom Powers) and co-star Edward Woods (Matt Doyle) as boys Frank Coghlan Jr. (young Tom Powers) and Frankie Darro (young Matt Doyle). Although Mr. Woods is directed to wipe his hand with his sleeve when he first appears, it looks like the boys' roles are mixed up with the adult men -- Mr. Coghlan Jr. (a fine performance, by the way) resembles Woods more than Cagney; and, Mr. Darro more closely resembles Cagney. The appearance of the boys' sister and brother ("sissy" Mike) is also confusing.<br /><br />Of all the strange supporting performances, Jean Harlow (as Gwen) takes the cake (but not the grapefruit). Though second billed, she enters the story late, and leaves abruptly. Ms. Harlow was, like Cagney, on her way to major stardom; but, unlike Cagney, she shows relatively little of her later charms. In fact, Joan Blondell is much more memorable (as Mamie, Matt's girl). And, famously, Mae Clarke receives the halved grapefruit, in the face, from Cagney; it's still a great scene, but "The Public Enemy" has much better scenes -- Cagney's visit to the tailor, his walk in the rain, and the film's ending are all superior to the "grapefruit scene". <br /><br />Watch out for Cagney.