Omdat ik nooit eerder in aanraking was gekomen met het idee van 'Indigo Children', stemde ik in met een vertoning van de film die was geschreven door twee'spirituele goeroes' uit onze tijd, Neal Donald Walsh (Gesprekken met God) en James Twyman.<br />De vertoning werd gehouden in een plaatselijke Unity-kerk, een organisatie die is voortgekomen uit de New Thought-beweging. Ik was nog nooit in een Unity-kerk geweest, dus dit was ook een nieuwe ervaring voor me.<br />De plot draait om een klein meisje met bijzondere krachten en haar chemie met haar cynische grootvader. Door middel van allegorie krijgen we de gerecyclede Messiaanse ideologie van 'Indigo Children' te zien. In wezen hebben deze kinderen psi-vermogens en zijn ze in staat met hun handen te genezen. Ze communiceren met elkaar via een stelsel van psychische energie, ze kunnen dode mensen zien en ze hebben 'indigoaura's'. Wat ik van de algemene theorie achter IC kan reconstrueren, is dat Moeder Natuur een enorme sprong in de evolutie heeft gemaakt om'superkinderen' te creëren die ons tegen onszelf kunnen beschermen. Tenminste, dat is mijn indruk via deze film.<br />Het lijkt me allemaal een beetje zweverig, maar eerst de technische/artistieke kant.<br />De film lijdt aan een gebrek aan artistieke diepgang. Ongeacht wie de regie heeft (Stephen Simon, die de briljante en enigszins deprimerende film _Somewhere in Time_ heeft geproduceerd), voelt het als een tv-film die voor het leven is gemaakt, maar dan erger. Het acteren <0xE2><0x80><0x93> door bijna alle betrokkenen <0xE2><0x80><0x93> is kurkdroog en af en toe oogverblindend stom. Geen enkel personage heeft enige echte overtuiging, hoewel het kleine meisje heel schattig is (en voor een kinderactrice redelijk getalenteerd). Net als in een schooltoneelstuk, doet iedereen alleen maar alsof en speelt zijn rol. Ik verwachtte Werner Herzog niet, zelfs Stephen Soderburg niet, maar je verwacht wel meer dan een eenvoudige thuiscomputerbewerking voor een prijskaartje van 20 dollar (en geen popcorn!). Het hielp ook niet dat het niet in de juiste aspect-ratio werd weergegeven, dus iedereen was 'lang' in de film (dit was de schuld van de Kerk, niet van de film, maar het was nog steeds irritant).<br />Ik zocht 'Indigo Children' op. en de hoofdpersoon speelt de rol goed genoeg, met een paar wonderbaarlijke 'psi'-verbeteringstechnieken. Het is een charmante kleine aantrekkingskracht, deze indigo meme. Maar ik geloof er gewoon niet in. Het idee dat bepaalde kinderen speciale vermogens hebben die niemand anders heeft, maakt geweldige strips en pulp SF-lectuur, maar als het wordt gebruikt om een afgezaagde, nieuwe-tijdidee aan de man te brengen, wordt het een beetje saai. Zeker, ik geloof in de mogelijkheid van psi-vermogens, van spirituele evolutie en onverklaarde verschijnselen, maar ik kan gewoon niet geloven dat Moeder Natuur de evolutie zo zou versnellen dat onze kinderen onze superredders worden. Het klinkt leuk, maar het is een smeris die niet wil dat wij ons schuldig of verantwoordelijk voelen.<br />' Uiteraard hebben ze recht op hun eigen overtuigingen. Hoewel ze iets overtuigender zijn dan de 'geladen water'-karma-vernietigende computerbehandelingen die een paar jaar geleden via het New Thought-circuit de ronde deden (SANCTUARIUM), maakt de suikerzoete zoetheid van deze subtiel fascistische benadering van spiritualiteit het des te belangrijker om met deze meme op te houden en iets aan te gaan met enige diepte en intelligentie.<br />Zzzzzzz.
Having no real previous exposure to the idea of "Indigo Children," I agreed to catch a screening of this movie written by two 'spiritual gurus' of our times, Neal Donald Walsh (Conversations with God) and James Twyman.<br /><br />The screening was held at a local Unity church, which is an organization branched from the New Thought movement. I had never been to a Unity church, so this was also a new experience for me.<br /><br />The basic plot centers around a little girl with special powers and her chemistry with her cynical grandfather. Through allegory, we are presented the recycled messianic ideology of "Indigo Children." Basically, these children have psi abilities, and they are able to heal with their hands. They communicate with each other via a psychic energy grid, they can see dead people, and they have 'indigo' auras. What I can piece together of the general theory behind IC is that Mother Nature has taken an extreme leap of evolution to create 'superkids' capable of saving us from ourselves. At least that is my impression via this film.<br /><br />It all seems a bit airy-fairy to me, but first to the technical/artistic notes.<br /><br />The film suffers from lack of artistic depth. Regardless of who is directing (Stephen Simon, who produced the brilliant and somewhat depressing film Somewhere in Time), it feels like a made-for-Lifetime-TV movie, but worse. The acting - by nearly everyone involved - is cardboard dry and occasionally eye-rollingly dorky. No character has any real conviction, though the little girl sure is cute (and for a child actress, fairly talented). Like a high-school play, everyone is simply going through the motions and playing out their lines. I wasn't expecting Werner Herzog or even Stephen Soderburg, but one expects more than basic home computer editing for a $10 price tag (and no Popcorn!). It also didn't help that it wasn't presented in the correct aspect ratio, so everybody was 'long' throughout the film (this was the Church's fault, not the film's, but it was still irritating).<br /><br />I looked up "Indigo Children" and the protagonist plays the part well enough, with some miraculous 'psi' enhancements. It's a charming little attraction, this indigo meme. But I just don't buy it. The idea that certain children have special abilities that nobody else has makes for great comic book and pulp SF reading, but when it's used to peddle a corny, new age ideology, it wears a bit thin. Sure, I believe in the possibility of psi abilities, of spiritual evolution and unexplained phenomena, but I simply cannot believe that Mother Nature would speed up evolution to the degree that our children become our super-saviors. It sounds nice, but it's a cop out for not wanting to feel guilty or responsible ourselves.<br /><br />Anyone's entitled to their beliefs, of course. While somewhat more convincing than the 'charged water' karma-busting computer treatments that were peddled via the New Thought circuit a few years ago (SANCTUARY), the candy-coated sweetness of this subtly fascist approach to spirituality makes it all the more important to stop this meme and get on to something with some real depth and intelligence.<br /><br />zzzzzzzz.