Deze film is een ontroerend onderzoek naar South Central LA vanuit het perspectief van een opportunistische muziekregisseur die zijn geloofwaardigheid op straat gebruikt om door te dringen in het leven in de zwarte binnenstad zonder doodgeschoten te worden.<br />Je kunt de andere recensies lezen om te zien wat de film goed doet. Hij is esthetisch prettig om te zien, emotioneel ontroerend (dankzij toepasselijke muziekkeuzes), enzovoort. Maar er zijn momenten in deze potentieel progressieve film die 100 jaar zwarte 'vrijheid' vergen en die door de plee spoelen.<br />Ziet iemand er bezwaar tegen om een film te openen waarin zwarte clowns als helden van de gemeenschap worden afgeschilderd? Zwarten hebben tientallen jaren gevochten om zich te ontdoen van het stigma van de minstreel <0xE2><0x80><0x93> van de CLOWN. Ik vond het een verontrustende gedachte dat ik, terwijl ik in de bioscoop zat, geacht werd in de geest van de film geroerd te worden door de verhalen van deze voormalige gangsters - verhalen over hoe ze van de straat gered werden door clown te worden. Ik neem aan dat de geschiedenis zich nu eenmaal herhaalt en dat de zwarte man, als hij de rol van de grote dwaas op zich neemt, de onderdrukking alleen 'kan 'beteugelen'.<br />Mijn andere probleem met deze film ontstond halverwege de film, tijdens de montage van Krumping. LaChappelle interviewt een Krumper die 'Dragon' heet en die zegt (en ik parafraseer) dat Krumping (de'straatversie' van Clown) iets is dat...' 'We doen het omdat we het kunnen, omdat we ervoor gemaakt zijn om het te doen, omdat we ervoor geboren zijn om het te doen.' Onmiddellijk na deze verklaring, 'we zijn ervoor geboren om het te doen', begint LaChappelle aan een montage van beelden van mannen en vrouwen die 'Krumping' doen, afgewisseld met beelden van naakte Afrikaanse mannen met gezichtsverf en lendendoeken (althans met speren in de hand) die tribale danstechnieken uitvoeren die sterk lijken op de 'Krumping'-bewegingen. Maar de bewegingen gaan zo snel dat elke afzonderlijke 'Krumping'-beweging gemakkelijk vergeleken kan worden met de dans van de primitieve Afrikaanse stamleden. Op dat moment voelde ik me letterlijk misselijk. Probeert LaChappelle de vergelijking te trekken tussen de zwarte danseressen van de eenentwintigste eeuw in de getto's van de binnenstad en de primitieve Afrikaanse stammen (die waarschijnlijk zijn gefilmd voor een speciale documentaire van de National Geographic?) LaChappelle, wilt u beweren dat zwarte mannen de genetische aanleg hebben voor primitieve stammendansen? Ik geef LaChappelle het voordeel van de twijfel en schrijf dit af als een onvoorzichtige beslissing. Hoewel het heel goed mogelijk is dat er elementen van traditionele Afrikaanse stamdansen in Krumping and Clowning zitten, moet dit verband nader worden onderzocht door middel van interviews of een beter etnografisch onderzoek. Zoals de zaken er nu voor staan, voelde ik me alleen maar uit de tweede hand gegeneerd en met afschuw vervuld over het visuele verband dat de regisseur had gelegd. Mijn laatste klacht, waarvan ik vind dat de meeste mensen hem over het hoofd zien, is dat deze film ons emotioneel had moeten raken zonder de muzikale aanwijzingen. Muziek die voor de film spreekt, in plaats van beelden die voor zichzelf spreken, is lui filmmaken. LaChappelle kiest in deze film een paar keer voor de gemakkelijkste weg en bederft vele momenten die beter stil hadden kunnen blijven (ook de overdub van 'Amazing Grace' had niet gehoeven. Soms is rauw beter).<br />Toch blijf ik erbij dat je deze film moet zien. Je zult er op z'n minst iets van leren. Toch kun je deze film niet verlaten zonder te erkennen dat de jeugd van de binnenstad een uitweg nodig heeft. LaChappelle doorkruist gevaarlijk terrein en laat ons achter met het gevoel dat misschien, heel misschien, al deze kinderen het wel redden. En dat is gewoon niet waar.
This film is a moving investigation of South Central LA from the perspective of an opportunist music director who uses his street credibility in order to penetrate black inner city life and not get shot.<br /><br />You can read the other reviews to see what the movie does well. It's aesthetically pleasing, emotionally moving (thanks to appropriate musical cues), etc. However, there are moments within this potentially progressive film that takes 100+ years of black "freedom" and flushes it down the toilet.<br /><br />Does anyone not see a problem with opening up a film portraying black clowns as community heroes? Blacks fought for decades to rid themselves of the stigma of the minstrel -- of the CLOWN. It was unsettling for me to know that while sitting in the theater I was supposed to, in the spirit of the film, be moved by these former gangster's stories -- stories of being saved from the street by clowning. I suppose history is merely repeating itself and once again, the black man can only "rize" from oppression if he takes on the role of the public fool.<br /><br />My other problem with this film occurred midway through the film during the montage of Krumping. LaChappelle interviews a Krumper named "Dragon" who states (and I'm paraphrasing) that Krumping (the "street" version of Clowning) is something that "we do because we can, because we were made to do itwe were born to do it." Immediately following the statement, "we were born to do it," LaChappelle launches into a montage sequence where he juxtaposes flashes of men and women Krumping with found footage of naked African men in face paint and loincloths (holding spears, nonetheless) engaging in tribal dance techniques quite similar to the interspersed Krumping moves. But the cuts are so fast that any isolated Krumping movement could easily be viewed as similar to the dance of the primitive African tribal members. In this moment, I literally felt sick. Is LaChappelle trying to draw the parallel between 21st Century black dancers in inner city ghettos, to primitive tribal Africans (who were probably filmed for a National Geographic special??) LaChappelle, are you saying that black men have the cross-continental genetic disposition of primitive tribal dance?? Giving LaChappelle the benefit of the doubt, I'll write this off as a careless decision. While granted, there very well may be elements of traditional African tribal dance in Krumping and Clowning, this connection needed to be further explored through either interviews or a better ethnographic investigation. As is, I merely felt second-hand embarrassed and horror at the visual connection the director actually made.<br /><br />My last complaint that I feel most people are overlooking is that this film should have moved us emotionally without the musical cues. Music that speaks for the film, instead of footage that speaks for itself, is lazy film-making. LaChappelle takes the easy way out several times in this film, and ruins many moments that would be better left silent (also, there was no need for the overdub of "Amazing Grace," either. Sometimes raw is better).<br /><br />But still, I do contend that this film is a must-see. At the very least, you'll learn something. Yet you can't leave this film without acknowledging that inner city youth need a way out. LaChappelle crosses dangerous territory in leaving us feeling like maybe, just maybe, all of these kids will be OK. And that's just not true.