Hoewel John Carpenter de meest productieve van alle regisseurs was die in de jaren zeventig opklimden uit de gelederen van de exploitatiefilms, heeft zijn vlam misschien wel het felst gebrand, maar ook het kortst gebrand voordat hij afzakte tot levenloos hakwerk. Zelfs de veelbelovender projecten liepen vast toen hij geconfronteerd werd met zijn steeds meer ongeïnteresseerde manier van werken. Zijn remake uit 1995 van Village of the Damned is een klassiek voorbeeld. Het was niet verstandig om te verhuizen naar een kustplaatsje in Californië dat bevolkt werd door Superman, Luke Skywalker en Crocodile Dundee. De special effects zijn opvallender en het aantal doden vermenigvuldigt zich meer dan tien keer als dorpelingen zichzelf verbranden, zichzelf spietsen, dokters blind worden of autopsies op zichzelf uitvoeren, allemaal met een opmerkelijke vlakheid en een volkomen gebrek aan sfeer of voorgevoelens. Er worden een paar goede ideeën in gegooid, maar afgezien van een schoollokaalsequentie en het onfeilbare einde van de 'bakstenen muur' is het hopeloos saai en onder een bepaalde sfeer gemaakt, alsof het gemaakt is door een loonslaaf die elke dag met tegenzin een prikklok intoetst. Het lijkt meer op Village of the Darned, maar het meest mysterieuze eraan is hoe Michael Pare het voor elkaar heeft gekregen om zo'n prominente rekening te krijgen terwijl hij niet eens verder komt dan de titelsequentie.
Although the most prolific of those directors who rose from the ranks of exploitation films in the 70s, John Carpenter's flame may have burned the brightest but it also burned the most briefly before he descended into lifeless hackwork. Even the more promising projects floundered when confronted with his increasingly pedestrian handling. His 1995 remake of Village of the Damned is a classic example. Ill-advisedly relocated to a California coastal town inhabited by Superman, Luke Skywalker and Crocodile Dundee's girlfriend, the special effects are more prominent and the body count is multiplied more than ten times as villagers burn themselves to death, impale themselves, doctors blind or perform autopsies on themselves, all staged with remarkable flatness and a complete lack of atmosphere or foreboding. A few good ideas are thrown in, but aside from one schoolroom sequence and the foolproof "brick wall" ending, it's desperately dull and under characterised stuff that feels like it was made by a wage slave reluctantly punching a time clock every day. More like Village of the Darned, the most mysterious thing about it is just how Michael Pare managed to get such prominent billing when he doesn't even make it past the title sequence.