Deze film lijkt een enorme schuld te hebben bij Final Destination, in die zin dat de film in de eerste plaats gaat over het gruwelijke lot dat een groep tieners een voor een opjaagt.<br />Ik vond de personages zelfs nog meer uit karton geknipt dan die in Final Destination. Het voornaamste verschil is dat hier de dreiging de personificatie is, maar dat de strekking zo onderontwikkeld blijft dat dit een zwak punt is. De vader had heel wat meer tot ontwikkeling moeten komen, en de huisbaas had een heel interessant keerpunt in het verhaal kunnen zijn, in plaats van alleen maar als een dwaalspoor of afleidingsmanoeuvre te dienen.<br />Het feit dat het einde in feite een einde was, in plaats van een Hollywood-aflevering, was echter wel aardig.<br />Behoedzaam, maar net. Maar als je een zwak krijgt voor Britse accenten met een dikke laag modder, zou je het misschien nog leuker vinden dan ik.
This movie seems to owe a huge debt to Final Destination, in that the film is primarily about horrible fate hunting down a group of teens one-by-one.<br /><br />I found the characters even more cardboard-cutout than those in F.D. Main difference is that here the threat is personified, but the boogity stays so undeveloped that this is a weakness. The father should have been developed quite a bit more, and the landlord could have been a very interesting pivot point for the story, instead of serving merely as a red herring or distraction.<br /><br />The fact that the ending was actually an ending, rather than a Hollywood sequel-tease was nice, however.<br /><br />Watchable, but only just. If, however, you go all weak-kneed over mush-moufed British accents, you might like it more than I did.