De regisseurs zouden geprezen moeten worden voor het feit dat ze deze film met zulke schaarse middelen hebben gemaakt. Een camera, een paar vliegtickets en een van de regisseurs als acteur. Helaas is het resultaat te zien. De camera is buitengewoon beverig, zo beverig dat er een stilstaand beeld nodig is om een verkeersbord te kunnen lezen. De beverigheid putte me uit. Het verhaal is vergezocht. De onwaarschijnlijke, alomtegenwoordige, alwetende terroristenleider wordt op den duur saai. Het geluid dat midden in de film wordt gebruikt is weerzinwekkend luid en schurend. Het enige waardige element is de reisbeschrijving, een kijkje in het leven in een arme buurt op de Filippijnen.
The directors should be commended for doing this film with such scanty resources. A camera, a couple of airline tickets, and one of the directors as actor. Unfortunately, the result shows. The camera is excessively shaky, to the point where a freeze frame is needed so we can read a road sign. The shakiness wore me down. The story is far-fetched. The improbable omnipresent, all-knowing terrorist leader eventually becomes tedious. The sound design used in the middle of the film is obnoxiously loud and abrasive. The only worthy content is the travelogue, an inside view of life in a poor neighborhood in the Philippines.