Ik probeerde me te verlustigen in Feast: Unrated, het nieuwste project Greenlight, eh... project van Matt Damon en Ben Affleck (samengemaakt met Wes Craven, het horrorgenie achter de Nightmare on Elm Street-saga en de Scream Trilogy <0xE2><0x80><0x93> nog steeds een van de beste thrillers die ooit zijn gemaakt, zelfs met de degenererende kwaliteit en originaliteit die schijnbaar inherent zijn aan vervolgen). De film begint goed, met angstaanjagend grappige karakters, inclusief naam, beroep, nuttige vaardigheden en levensverwachting (die, met reusachtige, huidloze, vraatzuchtige monsters die hun kant op komen, niet erg lang zal zijn). Verder zijn de paar schrikbeelden voorspelbaar en de presentatie van de film geeft aan dat Kevin Smith meer invloed heeft dan Wes Craven. Een van de meer voor de hand liggende bewijzen hiervoor zijn een afgehakte monsterpenis die als een gehaakte zalm op de vloer van de bar ligt, de constante stroom van F-bommen in de stijl van Jay en Silent Bob Strike Back en (een van de enige bruikbare bewijzen uit het Smith-blok) het bij elkaar brengen van diverse freaks, stoners, kontschoppers en andere veredelde exemplaren van de disfunctionele menselijke normaliteit om het gemeenschappelijke doel te bereiken: het leven dat er is om te leven. Het is heel fascinerend hoeveel wapens je in een bar kunt vinden of maken, maar als je op zoek bent naar een goeie en bange vent, verspil je geld dan niet; Evil Bong is een betere investering.
I tried to indulge in Feast: Unrated, the latest Project Greenlight, umm...project from Matt Damon and Ben Affleck (co-created with Wes Craven, the horror movie genius behind the Nightmare on Elm Street saga and the Scream Trilogy--still one of the best mystery-slashers ever made, even with the degenerating quality and originality that is seemingly inherent in sequels). The movie starts out on a good note, with frighteningly funny character profiles, including name, occupation, useful skills, and life expectancy (which, with giant, skinless, ravenous monsters heading their way, won't be very long). Otherwise, the few scares are predictable and the presentation of the film indicates more influence by Kevin Smith than Wes Craven. Among the more obvious pieces of evidence for this are a severed monster-penis flopping around the barroom floor like a hooked salmon, the constant Jay and Silent Bob Strike Back-style stream of F-bombs, and (one of the only meaningful chips off the Smith block) the banding together of various freaks, stoners, ass-kickers, and other aggrandized specimens of dysfunctional human normalcy to pursue the common goal of living whatever life there is to live. It's quite fascinating how many weapons one can find or make in a bar, but if you're looking to be good and scared, don't waste your money; Evil Bong is a better investment.