De filmmakers in Rebound houden zich ijverig aan de voorgeschreven 'kindersportfilm'-formule en hopen vurig dat Martin Lawrence een sprankje pit in zich heeft.<br />Ik kan Rebound niet meer dan twee sterren geven, niet omdat het noodzakelijkerwijs slecht was, maar omdat het pijnlijk voorspelbaar was. Het durft niet af te wijken van de vermoeide maar waarachtige ontwikkeling van 'een klein team van buitenbeentjes wordt gekoppeld aan een onwillige verlosser, die het team onvermijdelijk pas naar de overwinning leidt nadat het een waardevolle les heeft geleerd'. In dit geval wordt de onwillige coach, Roy McCormick, gespeeld door Martin Lawrence, die in zijn eentje probeert een unieke kwaliteit aan deze film toe te voegen om hem van alle andere kinderfilms te onderscheiden. Hij faalt. <br />Roy McCormick is een beroemde basketbalcoach op de universiteit, met een opvliegend karakter en een passie voor het binnenhalen van sponsors. Hij laat het publiek herhaaldelijk zien hoe slecht coach Roy is geworden door veel voorbeelden te laten zien van zijn advertenties, zijn flitsende auto, zijn dure pakken, enz. We worden zelfs getrakteerd op de gebruikelijke fragmenten uit 'The Best Damn Sports Show', waarin Tom Arnold verklaart dat coach Roy aan het aftakelen is. Nadat we met zekerheid hebben vastgesteld dat Roy in feite al aan het aftakelen is, krijgen we de onvermijdelijke woede-uitbarsting die tot gevolg heeft dat hij uit de competitie wordt gezet. Coach Roy stemt er vervolgens met tegenzin in toe om coach te worden van een worstelend basketbalteam van de middelbare school. Dit briljante plan zal hem zogenaamd helpen zijn reputatie te herstellen, waardoor hij weer lid kan worden van de NBA. Want blijkbaar is de beste manier om geloofwaardig te worden als basketbalcoach, het instrueren van afgewezen leerlingen van de middelbare school, en op dat moment komt er gewoon een aanbod van de NBA binnenrollen.<br />We kijken toe terwijl coach Roy de kinderen systematisch leert hoe ze moeten basketballen, één vaardigheid tegelijk, via een reeks overdreven dramatische technieken. Hij haalt er een rare gangsterdominee bij die helemaal niet grappig is en verdacht veel lijkt op Martin Lawrence verkleed als gangsterdominee. Hij speurt het leerlingenbestand af naar een heel lange jongen die op een grappige manier ook nog eens onhandig is. Hij rekruteert ook een groot meisje in het team, want zij is Susie-Houdt-Van-Vechten, en Roy denkt dat als het er ruw aan toegaat, hij altijd zijn innerlijke John Chaney kan aansturen en haar erop uit kan sturen om iemand in elkaar te slaan. Het publiek lacht omdat ze een meisje is! Haha, snap je'm? Ze is een meisje! En al die tijd klinkt er hulpvaardige, maffe muziek op de achtergrond, die ons eraan herinnert dat dit een stomme kinderfilm is.<br />Er is natuurlijk de romantische factor, met coach Roy die een afspraakje probeert te krijgen met de moeder van een van de kinderen. Er is ook de slapstick assistent-coach (gespeeld door SNL-acteur Horatio Sanz), die wat rondlummelt in de hoop voor wat extra humor te zorgen als de basketballen uit zijn handen glippen en alle kanten op vliegen. is de overijverige coach van de tegenpartij die denkt dat basketbal op de middelbare school net zo belangrijk is als op de universiteit of in de NBA <0xE2><0x80><0x93> maar ja, kun je het hem kwalijk nemen? Per slot van rekening heeft de film al vastgesteld dat het coachen van basketbal op de middelbare school een rechtstreekse weg naar de top is.<br />Onnodig te zeggen dat deze film vermoeiend voorspelbaar is, maar niet noodzakelijkerwijs slecht. Ik weet dat kinderen hem leuk zullen vinden, dus ik zou hem aanbevelen als een heel gezinsvriendelijke film. In dat opzicht heeft hij beslist de 'leuke factor', maar degenen onder ons die geen 13 zijn, zien misschien niet dezelfde waarde in Rebound.
The filmmakers in Rebound diligently stick to the prescribed "kids sports movie" formula, and desperately hope that Martin Lawrence provides a flicker of spunk.<br /><br />I can't give Rebound more than two stars, not because it was necessarily bad, but because it was painfully predictable. It dares not stray from the tired but true progression of, "a small team of misfits is matched up with a reluctant savior, who inevitably leads the team to victory only after learning a valuable lesson." In this case, the reluctant coach, Roy McCormick, is played by Martin Lawrence, who attempts to single-handedly provide some unique quality to this film in order to distinguish it from all other kid movies. He fails.<br /><br />Roy McCormick is a hotshot college basketball coach with an outrageous temper and passion for endorsement deals. The audience is repeatedly shown how out of touch with basketball Coach Roy has become by showing many examples of his advertisements, his flashy car, his expensive suits, etc. We are even treated to the routine clips from "The Best Damn Sports Show," where Tom Arnold proclaims that Coach Roy is losing it. After we have firmly established that Roy is in fact out of touch already, we get the inevitable temper tantrum that results in his expulsion from the league. Coach Roy then reluctantly agrees to coach a struggling junior high basketball team. This brilliant plan will supposedly help him rebuild his reputation, thereby allowing him to gain readmittance to the league. Because apparently, the best way to gain credibility as a basketball coach is to instruct reject junior high kids, at which point one will just be rolling in offers from the NBA.<br /><br />We watch as Coach Roy methodically teaches the kids how to play basketball, one skill at a time, through a series of over-dramatic techniques. He brings in a weird hoodlum preacher who is not funny at all and looks suspiciously like Martin Lawrence dressed up as a hoodlum preacher. He scours the student body for a very tall kid who is also clumsy in a humorous way. He also recruits a large girl to the team, as she is Susie-Likes-to-Fight, and Roy thinks that if things get rough, he can always channel his inner John Chaney and send her out to pummel someone. The audience laughs because she's a girl! Haha, get itshe's a girl! And all the while, goofy and upbeat music plays helpfully in the background, reminding us that this is a stupid kid's movie.<br /><br />There's the romance factor of course, with Coach Roy trying to get a date with one kid's mom. There's also the slapstick assistant coach (played by SNL cast member Horatio Sanz), who bumbles around hoping to provide supplemental humor when basketballs slip out of his grasp and fly in all directions; there's the overzealous opposing coach who thinks junior high school basketball is as important as college or NBA--but then again, can you really blame the guy? After all, the film has already established that coaching junior high school basketball is a direct path to the big leagues.<br /><br />Needless to say, this movie is tiresomely predictable, but not necessarily bad. I know that kids will like it, so I would recommend it as a very family-friendly movie. It definitely has the "cute factor," in that sense, but those of us who are not 13 may not see the same value in Rebound.