Een stel nooit-zijn-kinderen uit de jaren vijftig dook weer op om in de jaren zeventig een saaie, slecht geschreven show te maken. De leider had de naam van een hond. Ze waren duidelijk op een podium. Ze waren lang niet zo grappig als ze dachten. De domheid ervan was alleen maar vergelijkbaar met het 'Brady Bunch Hour'. Het was heel puberaal. Ik probeerde het te vermijden, maar mijn kleine broertjes moesten het soms wel doen.
A bunch of never-weres from the fifties dug back up to make a boring, poorly-written show in the seventies. The leader had a dog's name. They were obviously on a sound stage. They were nowhere near as funny as they thought they were. Its dumbness was only comparable to the "Brady Bunch Hour." It was very adolescent. I tried to avoid it, but my little brothers had to have it on sometimes.