Helaas is de titel van deze film geen uitnodiging, maar een verwijzing naar de plot, waarin de immer irritante Ernest P. Worrell (Jim Varney) een paar magische trainers krijgt en zijn basketbalteam van de grote stad helpt een toernooi te winnen. Opnieuw is Jim Varney zo weinig grappig dat mijn tv zichzelf uit protest uitschakelde, en het hersenloze script is al niet veel beter, met halfbakken preken over 'bemoei je met je eigen zaken' en een klungelige subplot over een intrigerende promotor. De toch al misplaatste scènes waarin Ernest zijn toverschoenen gebruikt, worden nog verergerd door een onbenullige regie die ons beelden van een verbijsterd publiek laat zien om het gebrek aan vernuft op het gebied van de visuele effecten te verdoezelen, maar het kleine beetje actie dat we te zien krijgen verknoeit. Ongelooflijk dat er publiek voor deze films is.
Unfortunately the title of this movie isn't an invitation but a reference to the plot, in which the ever-annoying Ernest P. Worrell (Jim Varney) is given a pair of magical trainers and helps his city league basketball team win a tournament. Once again Jim Varney is so unfunny that my TV switched itself off in protest, and the brain dead script isn't any better, spouting half-baked 'be yourself' homilies and boring us with a clumsy sub-plot involving a scheming promoter. The already misconceived sequences in which Ernest uses his magic shoes are worsened by cack-handed direction that shows us shots of an amazed crowd to cover up the lack of ingenuity in the visual effects department but fumbles what little action we do see. Unbelievable that there's an audience for these films.