Langzaam, weloverwogen en een perfect voorbeeld van voortreffelijke montage, lijkt elke beweging betekenis te hebben. Ik heb me nooit gerealiseerd dat Rampling zo'n krachtige dramatische acteur was. Het einde is niet meer dan dat - en het eindigt. Er is geen dramatische afsluiting, de kijker is niet zeker van het einde, maar zo hoort het ook. Ik zag dit in hetzelfde weekend als Moulin Rouge, wat onderstreepte wat een genoegen het is om een zorgvuldige karakterstudie op het scherm te zien.
Slow, deliberate, and a perfect example of great editing, every movement seems to have meaning. I never realized Rampling was such a powerful dramatic actor. The ending is just that-- and ending. There's no dramatic closure, the viewer is unsure of the ending, but that is as it should be. Saw this the same weekend as Moulin Rouge, which underscored what a pleasure it is to see a thoughtful character study on screen.