La Mujer de Mi Hermano is een slechte film die er door stijlvolle beelden, nette overgangen, weelderige elektronische muziek die als stemmingsmuziek wordt gebruikt en een weloverwogen verhaallijn beter uit weet te zien dan hij is. Wat verhaal betreft zou hij ergens tussen de jaren vijftig en zestig beter hebben gepast, omdat hij technisch gezien lijkt op de veel betere _Far from Heaven_ in melodrama's, of zelfs toen dit soort films in de mode kwamen in de periode van eind jaren zeventig tot begin jaren negentig. Dat het verhaal de gedateerdheid die het in de weg staat heeft gehaald, is een mysterie, maar ja, Latijns-Amerika verkeert nog steeds in een moeras van eigen ultra-conservatieve waarden - mannen worden geacht macho te zijn; vrouwen die zich met hun eigen leven bemoeien, worden beschouwd als weinig meer dan hitsige 'zorra's', en alles gebeurt in het diepste geheim. Dus voor een Latijns-Amerikaans publiek zou de premisse van LA MUJER DE MI HERMANO perfect kunnen werken; aan de andere kant verandert het aan deze kant van de Rio Grande in een afschuwelijk 'Splat!' van epische proporties. <br />Veel ervan heeft niets te maken met de ontknoping, die tot op zekere hoogte zelfs dan nog enigszins te vergeven is. De mislukking, de achilleshiel, is volledig gebaseerd op afgezaagde taal <0xE2><0x80><0x93> zowel op visueel als op schriftelijk niveau <0xE2><0x80><0x93> die een intelligent verhaal probeert te vertellen, maar niets heeft om zich aan vast te klampen. We krijgen bijvoorbeeld te horen dat Ignacio en Zoe al tien jaar getrouwd zijn, en dat is oké. Wat niet zo is, en waar de onwaarschijnlijkheden van het verhaal zich beginnen af te tekenen, is dat ze in die tien jaar in een voorspelbare situatie zijn beland waarin Ignacio alleen op zaterdag seks kan hebben en liever op zakenreis gaat dan bij Zoe te zijn. Tien jaar is een heel lange tijd voor Zoe om de olifant van honderdvijftig kilo niet op te merken die vreedzaam in haar gestroomlijnde, minimalistische en <0xC3><0xBC>bermoderne woonkamer zit. Misschien komt het door die twintig druiven waar ze zo dol op is. Aan de andere kant schreef Dorothy Parker een verhaal dat 'Te Bad' heette, waarin een echtpaar van zeven jaar plotseling uit elkaar ging. Niemand wist waarom, maar toen we eenmaal in het huwelijk stapten, zagen we dat die twee absoluut niets gemeen hadden, zelfs niet genoeg om over te praten. We komen er nooit achter hoe ze in elkaar zitten, maar het is nog steeds een heel grappig verhaal.<br />Dit is echter een verhaal dat zichzelf serieus neemt. Het feit dat Ignacio en Zoe vreemde huwelijksovereenkomsten hebben, wordt nog eens versterkt door de aanwezigheid van Ignacio's vrouw. Gonzalo en zijn knappe broer Gonzalo raken in een vroeg stadium van elkaar vervreemd tijdens een familielunch. Zoe, wereldverbeteraar als ze is, neemt contact op met Gonzalo en probeert het goed te maken. Hij verkoopt haar een schilderij en Ignacio gaat door het lint. Een kwartier wordt besteed aan piekeren en ruziën over dit schilderij, alsof het een symbolische betekenis heeft. Nauwelijks is dit gebeurd of Zoe vertrouwt Gonzalo grote geheimen toe, alsof ze hem haar hele leven al kent, en een telefoongesprek vindt onaannemelijk zijn weg naar Ignacio's oren, maar het enige wat hij kan doen is het verdoemde schilderij in de vijver gooien en zieden. Het lijkt erop dat Zoe denkt dat Boris, haar beste vriend, een stereotiepe nicht is. Gesprekken tussen Zoe en Boris zijn erop gericht om ons te laten geloven dat er meer uit hun vriendschap zal voortkomen, maar dat gebeurt niet. Hetzelfde kan worden gezegd als Zoe Gonzalo laat bewijzen dat hij geen seks met andere vrouwen heeft gehad, of als ze in een herhalingsscène Ignacio laat beloven dat hij geen seks met mannen heeft gehad. Het is allemaal plagerij en nepbelofte.<br />Dus met al dat geplaag is het geen verrassing dat LA MUJER DE MI HERMANO er goed uitziet, maar heel slecht is. Het begint met de verkeerde benaming van de titel, waardoor Gonzalo de belangrijkste verteller van het verhaal zou zijn, en eindigt met de typische eigenaardigheid van de film, die nooit besluit waar hij zijn personages wil hebben en ze in hun telenovela-wortels laat verdwalen. Voor een debuutfilm van Ricardo de Montreuil is het in elk geval geen regelrechte mislukking. Het verkoopt glossy beelden, aantrekkelijke hoofdpersonen die niet zouden misstaan in een soapserie, de aanwezigheid van een door de wol geverfde actrice (Angelica Aragon), en dat is alles.
LA MUJER DE MI HERMANO is a bad movie that manages, through stylish visuals, neat transitions, lush electronica used as mood music, and a deliberate plot pacing, to look better than it is. Story-wise, it would have been better off set anywhere between the Fifties, because technically it's akin to the much better FAR FROM HEAVEN in melodrama, or even when this type of movies came into vogue during the period going from the late Seventies into the early Nineties. How and why it's situated in the present, and even more so, that its story got through the datedness that bogs it down is a mystery, but then again, Latin America is still in a mire of its own ultra-conservative values -- men are supposed to be macho; women who take charge of their own life are seen as little more than "zorras" in heat, and everything happens in a very hush-hush way. So for a Latin American public, the premise of LA MUJER DE MI HERMANO may work perfectly; on the other hand, it falls into an ugly "Splat!" of epic proportions on this side of the Rio Grande.<br /><br />Much of it has nothing to do with its denouement, which to a degree may even then be somewhat forgivable. Its failing, and Achilles heel, is based squarely in the trite language -- both on a visual and written level -- that tries to tell an intelligent story but has nothing to hold on to. For example, we're told that Ignacio and Zoe have been married for ten years, and that's okay. What is not, and where the story's implausibilities begin to show, is that in those ten years, they've fallen into a predictability where Ignacio can only have sex on Saturdays and prefers business traveling than being with Zoe. Ten years is a long, long time for Zoe not to notice the 500 pound elephant sitting placidly in her sleek, minimalistic and uber-contemporary living room. Maybe it's those twenty grapes she has a penchant for. Then again, Dorothy Parker wrote a story called "Too Bad", where a married couple of seven years suddenly separated. No one knew why, but once we went inside the marriage, we saw that these two had absolutely nothing in common, not even enough for small talk. We never find out their mechanics, but it's still a pretty funny story.<br /><br />This, however, is a story that takes itself seriously. Adding to the fact that Ignacio and Zoe have strange marital arrangements is the presence of Ignacio's studly brother Gonzalo. Gonzalo and Ignacio are estranged as presented in exclamation points early on at a family lunch. Zoe, do-gooder that she is, contacts Gonzalo and tries to make amends. He sells her a painting, and Ignacio hits the ceiling. Fifteen minutes are spent mulling and arguing over this painting as if it had some symbolic meaning. No sooner than this happens that Zoe is confiding deep secrets to Gonzalo as if she'd known him all her life, and a phone conversation implausibly makes its way to Ignacio's ears, but all he can do is throw the darned painting into the pool and seethe. More unremarkable events take place: Zoe also confides in who we're led to believe is her best friend, Boris, a stereotypical nellie. Conversations between Zoe and Boris are built to make us understand more will come out of their friendship, but that doesn't happen. The same can be said when Zoe makes Gonzalo prove to her he hasn't had sex with other women, or when in a repeat scene, she makes Ignacio promise her he hasn't had sex with men. It's all tease and fake promise.<br /><br />So with all this teasing going on, it's not a surprise as to why LA MUJER DE MI HERMANO looks good, but is quite bad. It begins with the misnomer of its title which would have Gonzalo the main narrator of the story, and ends by its sheer quaintness that never decides where it wants to take its characters and leaves them muddled in its telenovela roots. At least for a debut film from Ricardo de Montreuil, it's not a flat-out failure. It sells glossy images, attractive leads that would be at home in daytime soap, the presence of a veteran actress (Angelica Aragon), and that's all there is to it.