Taaie kost, maar goed spul; mijn vriend die erop stond dat ik dit zou zien, had gelijk dat hij het voor me opeiste. En er zat meer warmte in dan in de film die ik me had voorgesteld nadat ik twee of drie recensies in de New Yorkse kranten had gelezen toen hij in de herfst van 2005 in de IFC draaide. Het spijt me dat de beschrijvingen me ervan weerhielden om 'Keane' in die tijd te gaan zien, omdat het pijnlijke karakter ervan het moeilijk maakte om me er in mijn huis op te concentreren.<br />Maar er zit een belangrijk voordeel aan het thuis bekijken van de dvd-versie van 'Keane': de afwisselende, kortere versie die is gemaakt door Steven Soderbergh. Hoewel ik niet het geduld had om beide versies in zijn geheel te bekijken, heb ik toch het geduld kunnen opbrengen om ze te bekijken.' Ik zou zeggen dat Soderbergh een kortere versie heeft gemaakt, en ik kan me voorstellen dat hij dat heeft gedaan omdat de eerste 30 minuten van de oorspronkelijke versie eindeloos lijken. Ik dacht dat ik een uur had gekeken en het was nog maar de helft. Soderbergh is zo verstandig om het zoek-werk-moment heel vroeg te laten beginnen in plaats van na 38 minuten, want dat is beter om mee te beginnen. Soderbergh heeft ook veel van de gesprekken-in-z'n-z'n-z'n-z'n-z'n-geest-episodes en de jacht-op-de-dochter-busstations <0xE2><0x80><0x93> die zo slopend en verontrustend zijn <0xE2><0x80><0x93> voor later bewaard, zodat we niet al te snel met Keanes ernstige geestelijke problemen te maken krijgen. Dat is belangrijk omdat Keane een normale indruk wil maken en daartoe in staat is <0xE2><0x80><0x93> anders zou de hele relatie met de moeder van het meisje niet tot stand zijn gekomen.<br />Een uitstekende prestatie van de acteur die Keane speelt, Damian Lewis.<br />In feite waren veel recensies zeer positief, zo niet extatisch. En zo moet het ook zijn: deze film is goed, maar hij is niet voor iedereen. In grimmig realisme is 'Keane' vergelijkbaar met Debra Graniks melancholieke, maar overtuigende 'Down to the Bone' (ook in 2005 in New York vertoond). 'Keane' is anders dan de laatste omdat het elementen van mysterie bevat en soms bijna ondraaglijk spannend is. En Kerrigan brengt ons zo dicht bij zijn getroebleerde karakter dat we in de problemen komen.<br />Vanwege Kerrigans sympathie en de terughoudendheid van acteur Damian Lewis merkte ik dat ik me meer dan eens overgaf aan de verontrustende gedachte dat ik me in soortgelijke omstandigheden misschien niet veel verstandiger zou gedragen dan ik nu doe. Of misschien ben ik wel niet verstandiger. Deze film is, zoals sommigen al hebben opgemerkt, niet alleen een zeer specifiek verslag van een mogelijk schizofrene man, maar ook een studie van stedelijke angst, een voorstelling van hoe krankzinnig stedelijke ruimten kunnen worden voor iedereen die er zonder wapenrusting naartoe gaat. Michael Atkinsons verklaring hierover is misschien een beetje te veel van het goede - 'Keane' (zegt hij) ' Maar de grens tussen Keane en ons wordt bij tijd en wijle wel erg vaag.<br />Studenten filmbewerking zullen zeker iets hebben aan het vergelijken van de twee versies van Kerrigan en Soderbergh. De finale is vernietigend. En hetzelfde in beide versies. Ik heb Kerrigans andere films niet gezien, maar hij heeft duidelijk een niche voor zichzelf uitgestippeld waarin hij met enige distinctie opereert.
Tough stuff, but good stuff; my friend who insisted I watch this was right to champion it. And it had more warmth in it than the movie I imagined after reading two or three reviews in New York papers when it was showing there at the IFC in autumn, 2005. I'm sorry the descriptions put me off seeing 'Keane' back then, because its painful nature made it hard to concentrate on it in my house.<br /><br />However there is a significant plus in home viewing due to a major extra on the DVD version of 'Keane': the alternate shorter edit made up by Steven Soderbergh. Though I didn't have the patience to review both versions in toto I'd say Soderbergh made a snappier version, and I can see why he would have done that because the original version's first 30 minutes seem interminable, I thought I'd watched an hour and it was half that. Soderbergh is wise to put the looking-for-work moment very early rather than after 38 minutes, because it is better to start out with that. Soderbergh also held back a lot of the talking-to-himself passages and the hunting-for-the-daughter bus station sequence -- which are so grueling and disturbing -- until later, so we aren't too heavily hit too soon with Keane's severe mental problems. This is important because Keane does want to appear normal and is capable of doing so -- otherwise the whole relationship with the mother of the little girl would not have developed.<br /><br />A fine performance by the actor who plays Keane, Damian Lewis.<br /><br />In fact a lot of the reviews were very favorable, if not ecstatic. And this is how it has to be: this movie is good, but it's not for everyone. In grim realism 'Keane' is comparable to Debra Granik's melancholy but convincing 'Down to the Bone' (also shown in NYC in late 2005). 'Keane'is different from the latter in containing elements of mystery and being at times almost unbearably suspenseful. And Kerrigan gets us so close to his troubled character that we're taken to a hard place.<br /><br />Because of Kerrigan's sympathy and actor Damian Lewis's restraint I found myself more than once indulging in the unnerving thought that in similar circumstances I might not behave a lot more sanely than this myself. Or maybe I'm not any more sane. This film as some have noted is not only a very specific account of a possibly schizophrenic man, but also a study of urban angst, a depiction of how crazy-making urban spaces can become for every person who approaches them without armor.Michael Atkinson's statement about this is perhaps a bit too sweeping - "Keane" (he says) "is a painfully specific figure but at the same time a totem, lean and frightening, for a morass of modern anxieties" - but the borderline between Keane and us does indeed at times become hauntingly blurred. <br /><br />Certainly students of film editing will gain something from comparing the two versions by Kerrigan and Soderbergh. The finale is devastating. And the same in both versions. I have not seen Kerrigan's other movies but he obviously has carved out a niche for himself in which he operates with some distinction.