Prachtig geregisseerd door Clarence Brown, straalt de bijna volmaakte cast van deze zeldzame (maar niet helemaal *slechte) O'Neill-komedie van top tot teen, zelfs als je je afvraagt wat voor film dit had kunnen zijn als een methodistische predikant niet op slinkse wijze een van Amerika's grootste entertainers had vermoord vanwege het oppervlakkige bezwaar van de predikant tegen de weergave van een 'gevallen vrouw'. Hij schreef een brief aan Will Rogers, die in de rol van George M. Cohan/Lionel Barrymore op tournee was, met de mededeling dat hij liever met zijn dochter het theater had moeten verlaten dan haar aan zo'n schunnige vertoning bloot te stellen! De film werd een flop, en de minister van Financiën trok zich uit de film terug ten gunste van die fatale reis naar Alaska met Wiley Post; men vermoedt dat de ongelukkige minister in Muriels vader, McComber, in het stuk meer van zichzelf zag dan hem lief was, en dat was de ware bron van zijn misstap.<br />Vanaf deze film hebben veel producties van _AH, WILDERNESS!_ en de op die film gebaseerde werken, zoals de Broadway-musical _TAKE ME ARE_, de shower-rol van 'Sid' (Wallace Beery) verruild voor de kernrol van de stabiliserende kracht, de vader (Lionel Barrymore), wiens relatie met zijn zoon (Eric Linden) het stuk omgooit. Je vraagt je af of het zo zou zijn gegaan als Rogers de bezwaren van de jongen met de blauwe neus had genegeerd en de film had gemaakt, maar je kunt je moeilijk een betere vertolking voorstellen dan Barrymore in de rol van Barrymore geeft.<br />Hoewel je het enorme verschil kunt zien tussen de gebruikelijke diepte van de O'Neill-drama's en deze warme herinnering aan een geïdealiseerde jongeling, van wie O'Neill zich had kunnen voorstellen dat hij aan het begin van de twintigste eeuw in de middenklasse van Connecticut zou willen leven, moeten de studenten van de toneelschrijver dit stuk (en de film) bekijken naast zijn duidelijk autobiografische meesterwerken A LONG DAY'S JOURNEY..., MOON FOR THE MISBEGOTTEN en de zeestukken (gezamenlijk uitgebracht als THE LONG VOYAGE HOUSE) om de auteur Het meest betreurenswaardig in de film is de frisse, krachtige rol van Eric Linden als Richard <0xE2><0x80><0x93> de jongen op de rand van de volwassenheid, worstelend met dezelfde essentiële seksuele/sociale problemen waar iedere jongeman mee worstelt, ook al lijken ze 'raar' en zelfs oppervlakkig in deze periode (we kunnen ons alleen maar voorstellen dat het op de een of andere manier anders is vanwege de specifieke periode). Het is een mooie rol en je vraagt je af wat er met de acteur is gebeurd. Hij leefde verder tot zijn vijfentachtigste, overleed pas in 1994, maar maakte nooit de overgang naar 'volwassen' rollen en na de bijrol van een geamputeerde in de kaskraker van 1939, GA MET DE WIND, maakte hij nog maar één bijrol tijdens de Tweede Wereldoorlog, en noemde het een carrière. Niettemin, glorie in voortreffelijk werk van een evenwichtige cast, met Spring Byington als de moeder, de geweldige actrice Aline MacMahon als Sids geliefde, Lily (zoek haar maar eens op in de fantastische 'Play of the Week'-film van Judith Anderson in MEDEA in 1959 of als Ida in de laatste film van Judy Garland, IK KAN WEER ZINGEN uit 1963!) en Mickey Rooney als de bijna te energieke jongere broer Tommy.<br />Ja, Wallace Beery breekt Lily's hart (en het onze) met zijn dronken scène, gespeeld voor de lol, maar O'Neill weet waarover hij schrijft en geeft ons een diepte en subtekst van deze scènes die de meeste komedies uit die tijd of later niet zouden kunnen geven.' Je kunt het je niet voorstellen, en het laat ons de diepere betekenis begrijpen, terwijl we onszelf toestaan om te glimlachen om het ambacht van Beery & O'Neill.<br />Een laatste punt om te benadrukken bij het waarderen van deze geweldige productie: gemaakt in 'glorieus zwart-wit' (zoals de vhs-uitgave het noemt), maakten de decorontwerpers en regisseur Brown volledig gebruik van de meer gedetailleerde visuele vocabulaire die monochroom werd aangeboden en gaven ons zo'n gedetailleerd beeld van de wereld waarin het stuk zich afspeelt dat je een meesterklas zou kunnen onderwijzen over de stijl en technologie van die tijd, alleen al door het prachtig geobserveerde fysieke portret in deze film. Het is een reis naar wat niet helemaal de culturele wildernis was waarvan sommigen van ons denken dat je er nooit spijt van zult krijgen.
Beautifully directed by Clarence Brown, the nearly perfect cast of this rare (but not quite *only*) O'Neill comedy shines from top to bottom even as one speculates the film this might have been had a Methodist minister not effectively murdered one of America's greatest entertainers over the minister's shallow objection to the depiction of a "fallen woman." He wrote to Will Rogers, who was touring in the George M. Cohan/Lionel Barrymore role of the father and slated to do this movie version, stating that he had had to leave the theatre with his daughter rather than expose her to such smut! Rogers prided himself on never doing "blue" material, and withdrew from the film in favor of that fatal trip to Alaska with Wiley Post; one suspects the unfortunate minister saw rather more than he liked of himself in Muriel's father, McComber, in the play, and that was the true source of his offense.<br /><br />Starting with this film, many productions of AH, WILDERNESS! and the works based on it, like the Broadway musical TAKE ME ALONG, have top-billed the showier role of "Sid" (Wallace Beery) over the core role of the stabilizing force, the father (Lionel Barrymore), whose relationship with his son (Eric Linden) the play turns around. One wonders if it would have been that way had Rogers ignored blue nose objections and made the film, but it is hard to imagine a better performance than Barrymore gives in the role.<br /><br />While recognizing the vast difference between the usual depth of O'Neill dramas and this warm remembrance of an idealized youth O'Neill might have imagined wanting in middle class Connecticut at the start of the 20th Century, students of the playwright must view this play (and film) next to his more obviously autobiographical masterpieces A LONG DAY'S JOURNEY... , MOON FOR THE MISBEGOTTEN and the sea plays (filmed collectively as THE LONG VOYAGE HOME) for a complete understanding of the author.<br /><br />The greatest regret in the film is the fresh, forceful performance from Eric Linden as Richard - the boy on the verge of manhood, struggling with the same essential sexual/social issues every young man struggles with, even if they may seem "quaint" and even shallow in this period telling (we only imagine it's somehow different because of the period specifics). It's a fine performance and one wonders what happened to the actor. He lived on to age 85, only passing in 1994, but never made the transition to "adult" leads and after the minor role of an Amputee in the 1939 blockbuster, GONE WITH THE WIND, only made one more minor film during WWII, and called it a career.<br /><br />Nevertheless, glory in superb work from a balanced cast that showcases Spring Byington as the Mother, the wonderful character actress Aline MacMahon as Sid's love interest, Lily (seek her out as the Nurse in the superb "Play of the Week" filming of Judith Anderson in MEDEA in 1959 or as Ida in Judy Garland's final film, I COULD GO ON SINGING from 1963!) and Mickey Rooney as the almost too energetic younger brother Tommy.<br /><br />Yes, Wallace Beery breaks Lily's heart (and ours) with his drunk scene played for laughs, but O'Neill knows whereof he's writing, and gives us a depth and subtext to these scenes which most comedies of the period or later "comedy drunk scenes" couldn't imagine, and lets us understand the deeper meaning even while we permit ourselves to smile at Beery & O'Neill's craft.<br /><br />A last point to be made in appreciating this terrific production: made in "glorious black & white" (as the VHS release calls it), the studio set designers and director Brown took full advantage of the more detailed visual vocabulary monochrome offered and give us so detailed a portrait of the world the play is set in you could teach a master class on the style and technology of the period just from the beautifully observed physical portrait in this film.<br /><br />Allow yourself a ninety eight minute excursion back to the turn of the last century - this is a trip to what was not quite the cultural wilderness some of us might suppose that you'll never regret taking.