Het is interessant dat de beste film van het jaar voordat Hitler in Duitsland aan de macht kwam, die zich in Duitsland afspeelt, geen melding maakt van de politieke situatie in dat land in die tijd. Er werd melding gemaakt van de Depressie van Duitsland en de rest van de wereld was in de greep en alle vijf de hoofdrolspelers werden er op de een of andere manier door beïnvloed. John Barrymore, Lionel Barrymore, Greta Garbo, Wallace Beery en Joan Crawford nemen op een dag allemaal hun intrek in het Grand Hotel en hun leven wordt nooit meer hetzelfde.<br />Greta Garbo is de temperamentvolle Russische ballerina Grusinskaja en haar artistieke driftbuien worden in veel opzichten door de Depressie steeds minder te verdragen. John Barrymore is de aristocraat die nu in deftige armoede leeft. Zijn wereld eindigde met de Eerste Wereldoorlog, maar door de Depressie werd hij een stiekeme dief. Lionel Barrymore is de ongeneeslijk zieke boekhouder die nu alleen nog maar zijn laatste dagen wil slijten. Hij zal de Depressie gewoon negeren. Wallace Beery is de Pruisische industrieel die gewend is in weelde te leven omdat hij met de dochter van de baas is getrouwd, maar zijn firma staat net als zovele andere op het punt ten onder te gaan, tenzij hij een fusie tot stand kan brengen. Lionel Barrymore is een van de honderden die voor hem werken en weten wat een ontzettend klein mannetje hij is, dat Beery eigenlijk geen echt zakelijk talent heeft. En dan is er nog Joan Crawford die...' Joan Crawford is een meisje uit de arbeidersklasse, door Beery als stenografe in dienst genomen, die andere dingen aan zijn hoofd heeft voor Crawford.<br />Of het nu in Duitsland of Amerika is, Joan Crawford is altijd het winkelmeisje. Ik moet haar nageven dat ze geen enkele poging doet om een Teutoons accent te imiteren en dat haar optreden zuiver klinkt. Dit in tegenstelling tot Susan en God, waar ze bewust probeerde Gertrude Lawrence van het toneel te imiteren. Dat was ook de Depressie in Amerika en velen konden zich met haar identificeren.<br />Niemand belichaamde zo de klasse en de elegantie van de oude wereld als John Barrymore; op de film was hij niet beter dan hier in het Grand Hotel. Zijn oude wereldcharme als dekmantel voor het feit dat hij een dief is, verscheurt hem vanbinnen. De ontmoeting met Greta Garbo geeft hem een laatste kans om zijn leven te redden.<br />Garbo's optreden is ook een van haar beste. Ik weet niet zeker of een andere actrice je sympathie had kunnen wekken voor de temperamentvolle ballerina. In de handen van iemand die minder vaardig is, zou het publiek sympathie hebben kunnen opbrengen voor de directie van haar balletgezelschap die haar in dienst wil nemen. Als John Barrymore in haar leven komt, is hij als het publiek dat ze in de loop der jaren heeft vermaakt, opgerold in één persoon die nog steeds om haar geeft, om het individu. Voor haar is het ook een laatste kans op geluk. In het Grand Hotel is Wallace Beery iets grappigs overkomen, iets wat ik niet zal verklappen, en hij zou zich heel goed hebben kunnen vinden in het regime dat in Duitsland is gekomen. Beery is de enige in de film die een poging doet om Duits te spreken, en hij slaagt erin de gehate industrieel Preysing te vertolken.<br />Mijn favoriet in het Grand Hotel is altijd Lionel Barrymore geweest. Lionel zou heel goed de meest getalenteerde van de familie Barrymore kunnen zijn. De rol van de zachtmoedige, ongeneeslijk zieke Kringelein verschilt hemelsbreed van die van meneer Potter in It's A Wonderful Life of die van kapitein Disko Troup in Captains Courageous. Drie heel verschillende rollen, maar Lionel Barrymore drukt op elk ervan zijn persoonlijkheid uit. Een gedwee mannetje, hij heeft nu moed genoeg, de moed die je krijgt als je absoluut niets te verliezen hebt.<br />Grand Hotel is nu 75 jaar oud. De stijl van acteren die je hier ziet is inderdaad ouderwets, niemand zou Grand Hotel vandaag de dag in dezelfde stijl kunnen herscheppen. Het is melodramatisch, maar het werkt. Het is een fascinerende blik in de laatste dagen van de Weimarrepubliek, gezien vanaf het balkon van een suite in het Grand Hotel in Berlijn.
It's interesting that the Best Picture of the year before Hitler came to power in Germany, set in Germany, made no mention of the political situation in the country at the time. There was mention of the Depression Germany and the rest of the world was in and all five of the principal players were affected by it, one way or another. John Barrymore, Lionel Barrymore, Greta Garbo, Wallace Beery, and Joan Crawford all check into the Grand Hotel one day and their lives are never the same. <br /><br />Greta Garbo is the temperamental Russian ballerina Grusinskaya and her artistic tantrums are getting less and less tolerable in many ways because of the Depression. John Barrymore is the aristocrat now living in genteel poverty. His world ended with World War I, but the Depression reduced him to being a sneak thief. Lionel Barrymore is the terminally ill bookkeeper who now just wants to spend his last days living it up. He's just going to ignore the Depression. Wallace Beery is the Prussian industrialist who's used to high living having married the boss's daughter, but his firm as so many others is about to go under unless he can pull off a merger. Lionel Barrymore is one of hundreds who work for him and know what an extremely little man he is, that Beery is really lacking in any real ability for business. Finally there's Joan Crawford who's a working class girl, hired as a stenographer by Beery who has other things on his mind for Crawford.<br /><br />Whether in Germany or America Joan Crawford is the eternal shop girl. To her credit she does not attempt any kind of a Teutonic accent and her performance rings true. This is in complete contrast to Susan and God where she was consciously trying to imitate Gertrude Lawrence from the stage. This was the Depression in America too and many could identify with her.<br /><br />No one epitomized class and old world elegance like John Barrymore, he was not better on film than here in Grand Hotel. He hates the life that poverty has reduced him to. Using his old world charm as a facade for being a thief tears him inside. Meeting Greta Garbo gives him a last chance at redeeming his life.<br /><br />Garbo's performance is one of her best as well. I'm not sure any other actress could have made you sympathize with the temperamental ballerina. In the hands of anyone less skilled, the audience would have sympathized with the management of her ballet company who want to can her. When John Barrymore enters her life he's like the audience she entertained over the years rolled up in one person who still cares about her the individual. It's a last chance for happiness for her as well.<br /><br />Wallace Beery had a funny thing not happened to him in Grand Hotel which I won't reveal might have been quite comfortable with the regime to come in Germany. Beery is the only one in the film to attempt any kind of Germanic speech and he does succeed in his portrayal of the hateful industrialist Preysing.<br /><br />My favorite in Grand Hotel has always been Lionel Barrymore. Lionel may very well have been the most talented in the Barrymore family. Playing the gentle, terminally ill Kringelein is light years different from Mr. Potter in It's A Wonderful Life or Captain Disko Troup in Captains Courageous. Three very different roles yet Lionel Barrymore imprints his personality on every one. A meek little man, he's got courage enough now, courage that comes when you have absolutely nothing to lose.<br /><br />Grand Hotel is now 75 years old. The style of acting you see here is old fashioned indeed, no one could remake Grand Hotel today in the same style. It's melodramatic, but it works. It's a fascinating look into the last days of the Weimar Republic as seen from the balcony of a suite at the Grand Hotel in Berlin.