Ik moet een soort doodsverlangen hebben om Doris Wishmans 'A Night to Dismember' te horen... Ik heb maar heel zelden de term 'niet om aan te zien' gebruikt en het nog gemeend ook, maar in dit geval is het absoluut waar.<br />Waar moet ik beginnen? Wishman schijnt een of andere ingewikkelde horrorfilm te hebben willen maken over een gestoord meisje dat weer aan de zorg van haar familie wordt toevertrouwd, maar dat vervolgens opnieuw mysterieuze moorden pleegt. Maar wat ze uiteindelijk ten tonele voerde, was een warrige puinhoop van catastrofale omvang, zelfs naar haar maatstaven. Blijkbaar ging een groot deel van de opnamen verloren bij een brand, dus toen de film werd bewerkt, ontbraken er grote stukken en moesten er een heleboel uitgenomen fragmenten voor in de plaats komen. Het kijken naar de film blijkt een fragmentarische, bijna hallucinerende ervaring te zijn. Geen enkel shot heeft een locatie- of omgevingsgeluid, de hele soundtrack bestaat uit muziek, overdreven dialoog/vertelling en geluidseffecten. Het is alsof je naar een stomme film kijkt die door iemand anders haastig een 'doe-het-zelf'-soundtrack heeft gegeven. In feite is het alsof je naar een film kijkt met het geluid uit, in een kamer vol improviserende acteurs die al doende de tekst verzinnen en potten tegen elkaar slaan in een poging bij de actie op het scherm passende geluiden te maken. Aan de andere kant worden maar heel weinig zinnen door de personages zelf uitgesproken. De hele film lang is er een verhaallijn die alles wat er gebeurt uitlegt, maar vanwege de onsamenhangende aard van de film is dat de enige manier om te begrijpen wat er gebeurt! En de muziek! O jee... Alle soorten muziek zijn met een troffel op de plaat gezet, van loungejazz tot rock en gothic akkoorden, en geen van die muziek past ooit bij de sfeer van de film. Misschien heeft Wishman gewoon alles wat ze maar bij de hand had op de draaitafel gelegd. En alsof dat nog niet erg genoeg was, springt de film om de haverklap op en neer, en springt hij nog eens op en neer, om de haverklap verandert de muziek van toonhoogte of wordt de dialoog abrupt afgebroken. En dan bedoel ik echt om de haverklap. Er zijn zelfs een paar scènes waarin de muziek om de 2 of 3 seconden van stijl verandert.<br /><0x3E><0x3E> Er zijn alle gebruikelijke Wishman-gekken, zoals opnamen van voeten, afzichtelijke interieurdecors, achterhoofden van mensen, iemand die van houding verandert zonder dat de camera beseft dat hij niet eens meer in beeld is, enzovoort, enzovoort. Op een nieuw niveau van opwinding krijgen we close-ups te zien van mensen die plakken kaas van een etensbord tillen. Sommige scènes zien eruit alsof ze twee of zelfs drie keer zijn opgenomen en alle opnamen zijn bij de film inbegrepen, dus het is net een afschuwelijke demonische terugspoelknop die je dwingt alles meerdere keren te zien. O, en voor ik het vergeet te zeggen, ongeveer 30 tot 40 procent van de film is onscherp.<br />Oké, oké, ik weet dat er een paar fans van Doris Wishman zijn die dit allemaal onderdeel vinden van haar bijzondere charme. De enige andere films die ik van haar heb gezien, zijn de twee Chesty Morgan-films, en beide zijn hilarisch en zeer aanbevolen voor elke slechte filmjunk. Dus ik zie de aantrekkingskracht van haar unieke stijl. Maar 'A Night to Dismember' was niet meer dan een beproeving. Tegen de tijd dat ik bij de vijftien minuten was aanbeland, had ik meer dan genoeg gehad, maar door pure wilskracht lukte het me om het hele stuk uit te zitten. Probeer dit thuis niet, ik herhaal, probeer dit thuis NIET. Volkomen, volkomen, verbijsterend slecht.
I must have some kind of death wish to sit through Doris Wishman's "A Night To Dismember"...very rarely have I used the term "unwatchable" and meant it, but in this case it's absolutely true.<br /><br />Where to begin? Wishman seems to have wanted to cook up some convoluted slasher-horror movie about insane girl released back into the care of her family only for mysterious killings to begin again. But what she ended up presenting was a muddled mess of catastrophic proportions, even by her standards. Apparently much of the footage shot was lost in a fire, so when the film was edited, large chunks were missing and lots of out-takes had to be substituted. Well, it sure does show.<br /><br />Watching the movie proves to be a fractured, almost hallucinatory experience. Not a single shot has any location-sourced or ambient sound, all the soundtrack is made up of music, over-dubbed dialogue/narration, and slapped on sound effects. It's like watching a silent movie that has been given a hasty "make-do" soundtrack by someone else. In fact it's like watching a film with the sound off, in a room full of improv actors who are making up the lines as they go along, and bashing pots together to try and make matching sounds to go with the on-screen action. Then again, very few of the lines are actually spoken by the characters. A narration goes on for the entire length of the movie, explaining everything that is happening  however due to the incoherent nature of the film it's the ONLY way of understanding what's happening! And the music! Oh dear...Every type of stock music is laid on with a trowel, from lounge jazz to rock to Gothic chimes, and none of it EVER matches the mood of the on screen action. Maybe Wishman just threw whatever she had handy onto the turntable. And if this wasn't bad enough, the film jumps, cuts, jumps ,and jumps again, in fact every few minutes there is an abrupt change of music or lines of dialogue are abruptly cut off. And I do mean EVERY few minutes. Actually there are a few scenes when the music switches styles every 2 or 3 seconds.<br /><br />There's all the usual Wishman madness such as shots of feet, hideous interior décor, backs of people's heads, someone moving position and the camera not realising they aren't even in shot any more, etc, etc. In a new level of excitement, we get close ups of people lifting slices of cheese off a dinner plate. Some scenes look as though they were shot twice or even three times  and all the shots are included in the film, so its like some horrible demonic rewind button that forces you to see everything multiple times. Oh and before I forget to mention it, about 30-40 percent of the movie is out of focus.<br /><br />OK OK, I know there are some Doris Wishman fans out there who find this all part of her peculiar charm. The only other movies I have seen by her are the two Chesty Morgan films, and both of these are hilarious and highly recommended to any bad cinema junkie. So I do see the appeal of her unique style. But watching "A Night To Dismember" was nothing more than a trial. By the time I had reached the 15 minute mark I had had more than I could stand, but by some sheer force of will I managed to sit through the whole thing. Do not, I repeat, DO NOT try this at home. Utterly, utterly, mind-blowingly bad.