Ik heb deze film in 1980/1981 gezien, toen hij voor het eerst werd uitgebracht, en ik vond hem toen erg goed. Nu heb ik hem kortgeleden weer gezien, en hij is nog steeds goed. Er is een zekere levensvreugde in deze film die in sommige opzichten ook bitterzoet is (en toch verfrissend). Wat in sommige opzichten nu triest is, is het besef nu ik hem weer heb gezien, dat het tijdperk van het leven dat hier wordt geportretteerd, tot op zekere hoogte uit de collectieve Amerikaanse psyche is verdwenen. Het is geen watje of een intellectueel, maar iemand wiens fundamentele menselijkheid uitstraalt.<br />Wat de film ook goed doet, is het koppelen van de acteurs Paul LeMat als Melvin en Mary Steenburgen als Melvins vrouw, Linda <0xE2><0x80><0x93> het is een vertederend stel.<br />Ik schrijf de gedenkwaardige toon en sfeer van de film niet alleen toe aan de acteurs (onder wie Jason Robards & een aantal leden van de ondersteunende cast) <0xE2><0x80><0x93> ik wil graag geloven dat de regisseur, Jonathan Demme, hier ook zijn stempel op heeft gedrukt. Nu ik terugkijk, merk ik dat de schrijver (Bo Goldman) waarschijnlijk wel enige lof verdient.
I saw this film back in 1980/81 when it was first released and liked it a lot then. Now have seen it again recently, and it still holds up. There is a certain joy of life depicted in this film that is in some ways also bittersweet (and yet refreshing). What is sad in some regards now is the realization upon seeing it again that the era of life portrayed here is now gone from the collective American psyche to some extent. That isn't to say the film is dated per se. It's just that Melvin isn't cynical at all and he doesn't seem to have a hateful bone in his body. He's neither a wimp nor a man of intellect but someone whose basic humanity emanates. <br /><br />What helps the film, too, is the pairing of actors Paul LeMat as Melvin, and Mary Steenburgen as Melvin's wife, Linda -- they are an endearing couple. <br /><br />I attribute the film's memorable tone and spirit to not only the actors (including Jason Robards & some of the supporting cast) -- I like to believe that director, Jonathan Demme, put his stamp on this, too. Now in retrospect am learning that the writer (Bo Goldman) probably deserves some kudos.