Wat het DWP tot een saaie, troosteloze film maakt, is het feit dat het niet werkt als iets wat ook maar in de buurt komt van een goede film: het script dat met kleurnummers werkt. Alles is routine, van het verplichte groepje vrienden (Zwart, homo, vriendje) tot de echt afschuwelijke overgangen in het verhaal die eigenlijk uit het niets komen; je verwacht ze alleen maar omdat dit soort verhalen zo gaat, en niet omdat het script ze op de juiste manier in elkaar zet. Dat wil zeggen, op basis van de reacties van vriend en vriend is Hathaway een werkgeobsedeerd, ander mens geworden. Dat is naar verluidt de drijfveer van het verhaal, deze verandering van haar karakter. Maar dat snappen we niet. Ja, ze ziet er goed uit en levert onmogelijke prestaties op belachelijke uren, maar ze blijft haar lieve zelf. Maar om deze drastische 'karakterverandering' kracht bij te zetten, wordt het stomme trucje toegepast om haar te laten herhalen dat ze 'geen keus had'. Een heleboel. Het is g<0xC3><0xAA>nant en zinloos, omdat ze als personage niet is veranderd. Nou ja. La Streep is La Streep. Altijd verbazingwekkend (behalve die rotzooi, 'Mamma Mia!', die God zelf niet kon redden). PS Meer punten voor de twee werkelijk absurde klussen die Hathaway zou moeten uitvoeren (het vliegen in cyclonen en de Potter-boeken). Het zou veel echter zijn geweest als de uitdagingen aardser van aard waren geweest.
What makes DWP work as a bland, comfort film is what makes it not work as anything close to a good movie: namely, the paint-by-numbers script. Everything is rote, from the obligatory crew of friends (Black, gay, boyfriend) to the really awful story transitions that actually come from nowhere; you're just expecting them because that's how these tales go, and not because the script properly sets them up. That is, based on friend and boyfriend reactions, Hathaway has become a work-obsessed, different person. It's supposedly what's driving the story, this alteration of her nature. But we don't get this. Yeah, she looks good and performs an impossible job at ridiculous hours, but she remains her sweet self. Yet, to hammer home this drastic 'character change', the lame device of having her repeat that she 'had no choice' is employed. A lot. The contrivance is embarrassing and pointless because she has not changed as a character. Oh, well. La Streep is La Streep. Always amazing (except for that mess, 'Mamma Mia!', which God Himself couldn't save). PS More points off for the two truly absurd jobs Hathaway is supposed to perform (hurricane flight and Potter books). It would've been far more real had the challenges been more earthbound.