Toen de film uitkwam, zag ik hem in een vrijwel lege bioscoop en ik genoot er des te meer van. Ik heb hem nog een keer op een oude, gehavende videorecorder gezien en hij is nog steeds even geweldig. Waarom hebben sommige mensen er dan zo'n hekel aan? Ik denk dat de film in de eerste plaats meer over stemming dan plot gaat, dus je moet je kunnen ontspannen om erin te komen. Het is een droomachtige film en net als in dromen (en musicals) lijkt niet alles logisch of klopt het niet. De film gaat ook over kleur, elk decorstuk is ontworpen om felle neonkleuren te laten zien <0xE2><0x80><0x93> ook weer een droomachtige film, maar voor anderen ziet hij er gewoon nep uit. En als klap op de vuurpijl heb je een droommeisje in de vorm van Natassia Kinski <0xE2><0x80><0x93> als je haar niet aantrekkelijk vindt, zul je dit echt niet leuk vinden. Het is echt een eenzaam gevoel als je weet dat je zoveel van iets houdt en andere mensen de schoonheid er niet van kunnen zien.
Saw this in a near empty cinema when it came out and enjoyed it all the more. Got it again on a battered old VHS and it is still as great. So why do some people hate it? I think firstly the film is more about mood than plot, so you have to be able to relax to get into it. Its dream-like and as in dreams (and musicals) not everything makes sense or looks right. The film is also about colour, every set piece has been designed to show bright neon colours - again dream like, but to others it just looks fake. And to top it all you have a dream girl in the shape of Natassia Kinski - if you do not find her attractive you are really not going to like this. It really is a lonely feeling when you know you love something as much as this and other people cannot see the beauty in it.