Vanavond zag ik Bugcrush als onderdeel van het Palm Springs Short Film Festival. Het was de laatste film in de reeks homofilms, en de andere films waren (voor het merendeel) grappig & interessant. Dit was de laatste film <0xE2><0x80><0x93> en hij was donker, verontrustend, grotesk en bizar. Als ik voorbereid was geweest op een enge, enge film, zou ik er misschien van hebben genoten <0xE2><0x80><0x93> maar ik hapte naar adem in dezelfde delen van de uitverkochte homowereld als de rest van het publiek. Toen de vragen en antwoorden aan het eind kwamen, stond meer dan de helft van het publiek op en ging weg, terwijl ze dingen zeiden als: 'Laten we maken dat we hier wegkomen, zodat ik niets meer over Bugcrush hoef te horen.' Van de acht films die er vertoond werden, was Bugcrush de meest memorabele <0xE2><0x80><0x93> maar niet op een goede manier. Als dat de bedoeling van de film was <0xE2><0x80><0x93> dan was hij geslaagd.
I saw Bugcrush this evening as a part of the Palm Springs Short Film Festival. It was the final movie in the series of gay shorts, with the other movies (for the most part) being funny & interesting. This was the last movie - and was dark, disturbing, grotesque, and bizarre. Perhaps if I was prepared for a creepy, scary movie I would have enjoyed it - but I gasped in all the same parts that the rest of the sold-out gay crowd did. When the Q&A's came at the end, more than half the crowd got up and left, saying things like "Let's get out of here, so I don't have to hear anything about Bugcrush." Of the eight movies shown, Bugcrush was the most memorable - but not in a good way. If that was the point of the movie - it succeeded.