Het beste voorbeeld van clichés over 'de regels van de actiefilm', met nog meer clichés op de koop toe. De Japanners spreken bijvoorbeeld Engels als er niemand in de buurt is om het te horen. De symbolische striptenten. De vullers die de stemming, het verhaal of de amusementswaarde niet versterken. Het achtergrondverhaal van verloren liefdes en wraakgevoelens die zo'n beetje iedereen die je maar kunt bedenken wel kent. Deze film is zo geweldig goddeloos, net als Dukes of Hazard met Yakuza in LA. Ik ben geneigd te geloven dat York Entertainment zelfs Vollemaan en Troma kan overtreffen als het gaat om het bereiken van een niveau van pure kaas. Ze vinden het niet nodig om bloed of buit toe te voegen als compensatie voor de pijn die hun product anders zou veroorzaken.
The best example of cliche ridden "rules of action cinema" catch all coverage with more cliches thrown in to boot. For example, the Japanese speak English when no one is around to overhear. The token strip joint. The filler footage that doesn't support mood, story or entertainment value. The back story of dead loves lost and revenge owed to pretty much everyone anyone seems to encounter anywhere. This film is so wonderfully god awful, like Dukes of Hazard with Yakuza in LA, I'm lead to believe that York Entertainment may transcend even the likes of Full Moon and Troma for attaining levels of sheer cheese. Too bad York Entertainment didn't see fit to include gore or booty to make up for the deep hurting their product otherwise supplies.