Laten we ter zake komen! Dit is Hollywoods beste pre-WWII-poging om niet alleen het wit-zwarte racisme af te schilderen, maar ook de subtiliteiten ervan. Ik betwijfel of veel vrouwen de zorgzame relatie van Bea en Delilah deelden.<br />Sommigen vind ik eerlijk. In de een of twee absurde momenten (bijvoorbeeld de trouwe, rouwende, zwarte bedienden in de je-weet-wel-scène), zijn veel anderen vaardig en ontroerend. De overdadige versie uit 1959 is niet te vergelijken.<br />(Ik hou van Lana Turner, maar zij en Juanita Moore zijn houterig en g<0xC3><0xAA>nant in de remake; het is de moeite waard om het te zien voor Mahalia Jackson en natuurlijk voor de scènes van Susan Kohner op de cocktailparty en hoe ze in het steegje wordt geslagen. De scènes in de film zijn zo opzichtig dat ze elke hoop op eerlijkheid, die toch al nooit in het script voorkwam, de grond in boren!<br />Herinner je je Delilahs reactie aan het begin van deze versie, als Bea vraagt waarom ze niet met de tram is gegaan? Racisme wordt als een gegeven geaccepteerd; de personages hebben hun lot aan dat gegeven te danken. Beide vrouwen hebben een tragedie meegemaakt, en de depressie doet zich voor. In dit cruciale aspect zijn Bea en Delilah elkaars gelijken. Maar als je met zo'n tactische zet iets wilt bereiken, kun je maar beter zorgen dat de hoofdrollen goed zijn.<br />Louise Beavers is betoverend. Ik kan niet zeggen dat ze de beste voorstelling geeft die ik ooit op het witte doek heb gezien, maar ik kan me moeilijk een voorstelling van een meer geconcentreerde voorstelling maken. Het is gemakkelijk om haar zinnen af te doen als vernederend of simpel van geest. Bij elke bezichtiging zie ik een vrouw wier omstandigheden en innerlijke kracht haar in staat stellen om verder te kijken dan de sterfelijke zorgen van dit leven. Gaat er bij haar geen belletje rinkelen, vooral als je in het Zuiden bent opgegroeid? Ze was zo veel van onze moeders, tantes en grootmoeders. Mevrouw Bevers slaat de spijker op zijn kop.<br />In dit verhaal is ze meer: ze is een mystica wier spiritualiteit niet alleen Bea's pragmatisme ondersteunt, maar haar ook van kritiek voorziet. Prefeministische thema's kaatsen in deze film terug: met succes, denk ik.<br />Ik word overdonderd door mijn enige belangrijke bedenking: ik voel Fredi Washingtons optreden niet. De film is meer dan voldoende, maar niet te vergelijken met Louise Beavers of Claudette Colbert. Uit alles wat ik over haar heb gelezen en gehoord, concludeer ik dat mevrouw Washington haar eigen goede smaak heeft laten prevaleren. Ze lijkt opzettelijk te onderschatten, een smeulende woede op te wekken. Als ik het bij het rechte eind heb, waardeer ik haar intuïtie, maar die is niet toereikend voor elke scène die ze in deze knoeiboelscène heeft.<br />Niets aan deze film is zwak. Zelfs de paar koppensnellersmomenten zijn zo oprecht dat ze op zijn slechtst als kamp overkomen. Eerlijk gezegd weet ik niet of ik de laatste scène van Louise Beavers anders had kunnen verdragen. <br />Let op dat haar gezicht bijna onbeweeglijk is; er rolt een enkele glycerinetraan over haar wang; haar laatste, wringende zin is in feite een lichaamloze zin, buiten het bereik van de camera (een meesterlijke koerswijziging).<br />Dit, mensen, is voor mij het moordtoneel <0xE2><0x80><0x93> niet het theatrale gedoe bij de lijkwagen, dat me voornamelijk greep omdat het een onbepaald moment van waardigheid toonde in zwart Amerika, zeldzaam voor Hollywood van 30. Let op de sympathieke, blanke rouwenden die een paar zinnen hebben...<br />Claudette Colbert straalt, zoals eerdere posters al hebben gezegd. Haar optreden is minder gedenkwaardig dan dat van mevrouw Beavers, maar toch schiet ze in de roos. Bea is warm, maar net afstandelijk genoeg om een echte vrouw van haar tijd over te brengen, een blanke vrouw die zwarte mensen of de vele tegenstrijdigheden van haar relatie met hen nooit zal begrijpen. Op haar beste momenten, als er geen dialoog is, brengt Colbert dit delicate punt over. (Hoe dan ook... Bea heeft haar eigen sletterige dochter om zich zorgen over te maken, nietwaar?)<br />Er werd gezegd dat mevrouw Colbert het beste figuur had van het hele stel van Paramount <0xE2><0x80><0x93> niet onopgemerkt door Universal, dat haar de ene scène na de andere kleedde.<br />Het is moeilijk te geloven dat Colbert op dat moment amper dertig was. Ze ziet er niet ouder uit, maar gedraagt zich alsof ze op weg was naar de 50. En wat een jaar voor haar! Ze won de Oscar voor 'It Happened One Night' en scoorde ook deze tweede enorme hit, die artistiek gesproken nauwelijks te vergelijken is met gehakte lever.<br />Nadat Paramount haar had geschorst maakte ze beide films in bruikleen aan andere studio's! Over het laatste woord gesproken: als Louise Beavers het in haar eigen carrière maar met iemand had kunnen delen!<br />Ik zag deze film ongeveer twintig jaar geleden voor het eerst op het witte doek in een inmiddels opgeheven bioscoop in Chicago. De matinee bestond uit mij en een handjevol oudere zwarte vrouwen. We applaudisseerden toen het doek viel; het geklap had de voldoening die volgt op een parabel.
Let's get down to it! Here's Hollywood's best pre-WWII effort to portray not only white-black racism, but its subtleties. I doubt many women shared the caring relationship of Bea and Delilah. <br /><br />What offends some I strikes me as honest. For the one or two absurd moments (e.g., the faithful, mourning Negro servants in the you-know-what scene), many more are deft and moving. The lavish 1959 version cannot compare. <br /><br />(Love Lana Turner, but she and Juanita Moore are wooden and embarrassing in the remake; it's worth seeing for Mahalia Jackson and of course, Susan Kohner's scenes at the cocktail party and getting beaten in the back alley. Susan's scenes are so showy that they kill any hope of honesty, which was never in the script to begin with)!<br /><br />At the beginning of this version, do you remember Delilah's response when Bea asks why she hadn't taken the streetcar? Racism is accepted as a given; the characters cast their lot from there. Both women have seen tragedy, and The Depression looms. In this crucial aspect, Bea and Delilah are equals. But to get anywhere with such a touchy gambit, the lead performances had better be good. <br /><br />Louise Beavers is mesmerizing. I cannot say she gives the best performance I've seen on the silver screen, but it's hard for me to name a more focused one. <br /><br />It is easy to dismiss her lines as demeaning or simple-minded. With each viewing, I see a woman whose circumstance and inner strength enables her to look beyond the mortal sorrows of this life. Doesn't she ring a bell, especially if you grew up black in the South? She was so many of our mothers, aunts and grandmothers. Ms. Beavers nails it.<br /><br />In this plot, she's more: She is a a mystic whose spirituality not only complements but critiques Bea's get-ahead pragmatism. Pre-feminist themes ricochet in this picture: successfully, I think.<br /><br />I'm gonna get slammed for my only significant reservation: I don't feel Fredi Washington's performance. She's more than adequate, but in no league with Louise Beavers or Claudette Colbert. From all that I have read and heard about her, I conclude that Ms. Washington let her own good taste get the best of her. She seems to underplay on purpose, to evoke a smoldering quality of rage. If I am correct, I appreciate her instincts, but they cannot work over every scene she has in this potboiler plot.<br /><br />Nothing about this movie is weak. Even the few headslapping moments are so sincere that they come off as camp, at worst. Frankly, I'm not sure I could otherwise bear Louise Beavers' last scene. <br /><br />Notice that her face is almost immobile; a single glycerin tear rolls down her cheek; her final, wrenching line reading is actually disembodied, off-camera (a master stroke of direction). <br /><br />This, folks, is the killer scene for me -- not the histrionics at the hearse, which grabbed me mainly inasmuch as they showed an unqualified moment of dignity in black America, rare for 30's Hollywood. Note the sympathetic white mourners who have a line or two...<br /><br />Claudette Colbert is radiant, as previous posters have said. Her performance is less memorable than Ms. Beavers', yet she hits the bull's-eye. Bea is warm but just distant enough to put across a real woman of her time, a white one who can never hope to understand black folks or the many contradictions of her relationship to them. In her best moments, which are without dialogue, Colbert conveys this delicate point. (Anyway...Bea has her own slutty daughter to worry about, right?) <br /><br />It was said that Ms. Colbert had the best figure on the Paramount lot -- not lost on Universal, which dressed her to the nines in scene after scene. <br /><br />It's hard to believe Colbert was barely 30 at the time. She looks no older, but acts as if she were going on a hard 50. And what a year for her! She won the Oscar for "It Happened One Night," and also scored this second huge hit, which artistically speaking is hardly chopped liver. <br /><br />She made both movies on loan to other studios after Paramount suspended her! Talk about having the last laugh: if only Louise Beavers could have shared it in her own career!<br /><br />I first saw this film on the big screen about 20 years ago at a now-defunct repertory cinema in Chicago. The matinée comprised me and a handful of elderly black women. We applauded as the curtain rang down; the clapping had the satisfied quality that follows a parable.