Oké, ik was er dus op voorbereid dat deze film sentimenteel zou zijn. Ik wilde dat hij sentimenteel was. En dat was hij ook... maar er ontbrak iets aan de karakterontwikkeling of de dramatische boog die het publiek ertoe bracht de sentimentaliteit te omarmen en zich erdoor te laten meeslepen. Ik werd zelfs kwaad om de kwaliteit van de film.<br />De basisvooronderstelling heeft, zoals sommigen hebben opgemerkt, mogelijkheden. Ik ben acteur en de vriend met wie ik de film heb gezien is musicus. We zijn allebei dol op muziek en ik zal alles toejuichen wat de transformerende kracht van de kunst aankondigt. Tenzij voornoemd kunstwerk zelf waardeloos was. Dit was het wel.<br /> Volgens mij wisten de regisseur, de schrijvers of de redacteuren precies wat ze wilden dat deze film zou zijn. Zijn het drie verhalen (van wonderkind, moeder en vader) die we tegelijkertijd zien en die we samen zien? Is het het verhaal van het genie van dit kind? Is het een verhaal over de kracht van muziek? Het probeert al die dingen te zijn, zonder ooit te slagen. Het voornaamste probleem is het script, dat misschien (om scenarioschrijvers eer aan te doen) zwaar bewerkt is. Er wordt nooit iets getoond, het wordt je verteld. We zien niet de magische avond die Lila en Louis samen doorbrengen, we zien alleen maar dat ze hier zegt: 'Het was de mooiste avond van mijn leven.' Hij werd gewoon gedwongen te geloven dat zijn educatie en sociale ontwikkeling 11 jaar in de wacht waren gezet. Hij heeft echt nog nooit muziekles gehad. Vreemd dat een weeshuis dat zo'n tekort had het zich kon veroorloven hem zo goed te kleden. Waarom besloot hij uiteindelijk om weg te lopen? Er was niets veranderd voor hem, er was niets veranderd bij zijn ouders om hem naar hen toe te 'trekken'. Hij deed het, weet je, met een goede reden. Ik wil niets weggeven, voor het geval je het om de een of andere krankzinnige reden wilt zien, dus ik zal alleen in de eerste 15 minuten ingaan op de problemen van het verhaal. De acteurs deden hun uiterste best <0xE2><0x80><0x93> behalve Robin Williams, van wie ik normaal gesproken zielsveel hou, maar die ik onecht en onbevredigend vond <0xE2><0x80><0x93> en in sommige gevallen slaagden ze erin het materiaal te overwinnen en redelijk goede voorstellingen te geven (Terence Howard, Kerri Russell). Freddie Highmore is een schatje, maar hij kan eigenlijk niet veel meer dan stralend gelukkig kijken terwijl hij muziek maakt en verdrietig zijn terwijl hij aan zijn ouders denkt. Hij heeft behoorlijk veel talent, dus wat dacht je ervan als we hem eens een verdomd goed stuk gaven in plaats van een amalgaam van hartverwarmende blikken?<br />De poging is nobel, neem ik aan, maar helaas is mijn aanbeveling om ver, ver weg te blijven.
OK, so I was ready for this movie to be schmaltzy. I wanted it to be schmaltzy. And schmaltzy it was... but it lacked any of the character development or dramatic arc to make an audience care enough to embrace the schmaltz and let it move them. I was actually angered by the quality of this film.<br /><br />The basic premise, as some have commented, has potential. I'm an actor and the friend I saw it with is a musician. We both love music and I'll be right there cheering anything that heralds the transformative power of art. Unless said piece of art was itself crap. This was.<br /><br />I don't think the director, writers, or editor knew what exactly they wanted this film to be. Is it three stories (of prodigy, mother, and father) which we watch simultaneously and see them drawn together? Is it the story of this child's genius? Is it a story of the power of music? It is attempting to be all of these, without ever succeeding. The primary problem is the script, which perhaps (to give screenwriters credit) was edited severely. Nothing is ever shown, it's told to you. We don't see the magical night Lila and Louis spend together, we merely here her say "It was the best night of my life." We see no backstory on Evan/August's life at this orphanage--we're just made to believe that his educational and social development was put on hold for 11 years. Really, he's NEVER seen a music staff before? Strange that an orphanage that lacking could afford to dress him so well. What finally made him decide to run away? Nothing had changed for him, nothing had changed with his parents to "draw" him to them. He did it, you know, just cause. I don't want to give anything away, in case for some insane reason you want to see it, so I'll only go into the story problems in the first 15 minutes.<br /><br />The actors were trying their hearts out--except Robin Williams, whom I normally love but found false and unsatisfying--and in some cases were able to overcome the material and give fairly good performances(Terence Howard, Kerri Russell). Freddie Highmore is cute, but is really called upon to do little more than look glowingly happy while playing music and sad while thinking about his parents. The kid's pretty talented, how about we give him a freaking CHARACTER to play rather than an amalgam of heart-warming looks.<br /><br />The attempt is noble, I suppose, but unfortunately my recommendation is to stay far, far away.