'Tomorrow is Forever' is een typisch voorbeeld van het soort films dat uit het Hollywood van de jaren veertig naar voren kwam. Het lijkt erop dat deze film op het witte doek is gebracht als een voertuig voor Claudette Colbert, een van de meest bewonderde actrices van die tijd. Onder leiding van Irving Pichel krijgen we een prachtig verslag van een vrouw wier man in de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog wordt gedood. De muziek van Max Steiner versterkt de film, hoewel hij soms opdringerig aandoet.<br />Claudette Colbert was een productieve ster in alle melodrama's die voor haar werden geschreven. Haar Elizabeth Hamilton in deze film is een typische rol die zij en andere actrices in die tijd speelden. 'Tomorrow is Forever' is interessant vanwege het optreden van Orson Welles als de zogenaamd dode echtgenoot die onder een andere vermomming terugkeert.<br />Het publiek van vandaag heeft geen geduld voor wat de film, die in het begin van de jaren negentig in de openbaarheid kwam, op het gebied van de realiteit te bieden had. Sommige negatieve opmerkingen op dit forum geven dat standpunt te kennen, maar ondanks dat zullen dit soort films altijd enorm lonend zijn voor de fans die zich op hun gemak voelen met de plot die voor dit soort films is bedacht.<br />Claudette Colbert is een geweldige Elizabeth. Orson Welles was de echte verrassing in de dramatische rol die mevrouw Colbert voor hem in petto had, in een periode van zijn leven waarin hij niet werd erkend om zijn genialiteit. George Brent, een betrouwbare acteur, wordt gezien als een van de fatsoenlijke mannen die hij in films speelde. Lucile Watson, als tante Jessie, is een aanwinst. De jonge Richard Long speelt Drew, de oudste zoon die geen idee heeft wie zijn echte vader is, maar die opgroeit in de overtuiging dat de vriendelijke Lawrence zijn vader is. Natalie Wood als het jonge Duitse meisje Margaret toonde een talent voor het stelen van scènes van veel gevestigde acteurs.<br />Dit is een film die gekoesterd moet worden door mensen die van het genre houden.
"Tomorrow is Forever" is a typical example of the type of films that came out of the Hollywood of the 40s. This seems to have been brought to the screen as a vehicle for Claudette Colbert, one of the most admired actresses of that era. Under the direction of Irving Pichel, we get a wonderful account of a woman whose husband is killed during the last days of WWI. The music score by Max Steiner enhances the film, although it feels obtrusive, at times.<br /><br />Claudette Colbert was a prolific star of all the melodramas that were tailor made for her to shine. Her Elizabeth Hamilton in this film is a typical role she, and other actresses, played during that era. "Tomorrow is Forever" is interesting because of Orson Welles' appearance as the supposedly dead husband that returns under a different disguise.<br /><br />Today's audiences don't have patience to deal with what for the movie going public in the early days were able to allow in the reality department. Some negative comments to this forum express that viewpoint, but in spite of them, films like this will always be immensely rewarding for those fans that feel comfortable with the plots created for this type of movies.<br /><br />Claudette Colbert makes a wonderful Elizabeth. Orson Welles was the real surprise in the dramatic role that Ms. Colbert championed for him, at a time of his life that he wasn't recognized for his genius. George Brent, a reliable actor, is seen as one of the decent men he played in films. Lucile Watson, as Aunt Jessie, is an asset. The young Richard Long plays Drew, the eldest son that has no clue who his father really is, but grows up believing the kind Lawrence is his dad. Natalie Wood as the young German girl, Margaret, showed a talent for stealing scenes from much established actors.<br /><br />This is a film to be cherished by people who love the genre.