Je zou een werkelijk gewetenloze en enigszins decadente Mexicaanse vuilnisophaler moeten zijn om een echte menselijke tragedie, zoals die van het vliegtuigongeluk in de Andes, op je te nemen en zo veel mogelijk gebruik te maken van de plot en de afschuwelijke elementen. René Cardona senior had al een redelijk waarheidsgetrouwe en indrukwekkende heropvoering van de echte ramp in 1976 ('Overleven!') geregisseerd, maar blijkbaar was zijn eigen zoon jaloers op het geld verdienende concept en besloot hij ongeveer dezelfde film te maken, maar dan in een iets warmer klimaat en met een handvol haaien als extra dreiging. Het resultaat is een belachelijke en uiterst onaangename film die er ten onrechte naar streeft een intens drama te zijn, maar in feite is het een drama.' 'Cyclone' begint met vrolijke ansichtkaarten van een zonnig vakantieoord waar toeristen bootexcursies maken naar de kust. Dan wordt de vakantiesfeer wreed verstoord door de ramp die in de titel wordt beschreven, en gedurende enkele lange minuten redigeert Cardona junior gewoon een compilatie van willekeurige National Geographic-documentaires om de wreedheid van de cycloon te illustreren. Zowel de overlevenden van een vliegtuigcrash als de overlevenden van een sloep verzamelen zich in een klein sloepje en worden geconfronteerd met een aantal lange dagen van honger, geestelijke & fysieke uitputting, uitdroging, hopeloosheid en natuurlijk de onvermijdelijk toenemende gevoelens van wederzijdse haat en concurrentie. En alsof al dit pijnlijke menselijk lijden nog niet genoeg is, wemelt het in het water ook nog eens van de bloeddorstige tijgerhaaien. Na een stuk of tien dagen van wanhoop zien sommige overlevenden geen andere mogelijkheid dan zich te voeden met het vlees van de overledenen, maar dit sociaal gevoelige voorstel rukt de groep echt uit elkaar. Zoals ik al zei, is 'Cyclone' een ongelooflijk onplezierige kijkervaring en geen enkele filmgroep die erop zit te wachten. De film is veel te zwaarwichtig voor horrorfanaten, maar tegelijkertijd is hij te onevenwichtig om rampenfilmfanaten te plezieren en te weerzinwekkend voor bewonderaars van drama's. De personages zijn somber en het script trekt hun persoonlijkheden nogal inconsequent naar voren. Het personage van Carroll Baker wordt bijvoorbeeld aanvankelijk geportretteerd als een echte teef die haar poedel beschermt tegen de brandende zon in plaats van medemensen te redden, maar als de climax nadert verandert ze plotseling in een van de meest beminnelijke mensen aan boord. Hetzelfde probleem met Arthur Kennedy's priesterfiguur! In het begin is hij ruimdenkend en behulpzaam, maar later lijkt het er echt op dat hij wil voorkomen dat mensen zichzelf redden. Stel je verwachtingen niet, ik herhaal NIET, te veel op het haaienplan. Precies dezelfde haaienbeelden worden niet minder dan vier keer vertoond, en als mijn geheugen me niet in de steek laat, komen deze scènes ook voor in Cardona's andere zeeavontuur, 'Tintorera'. Het laatste halfuur van deze extreem lange (120 minuten) uitbuitingsbeproeving is letterlijk walgelijk en ontmoedigend voor degenen die nog steeds een happy end verwachtten. Het bloed en het bloedvergieten is inderdaad schokkend, maar je kunt onmogelijk de vele momenten van verveling overslaan, en de hele uitvoering van 'Cyclone' is ronduit smakeloos en misselijkmakend.
You'd have to be a truly unscrupulous and slightly decadent Mexican trash-director in order to take a real-life human tragedy, like that of the plane crash in the Andes, and maximally exploit its storyline and horrific elements. René Cardona Sr. already directed a fairly truthful and impressive re-enactment of the real disaster in 1976 ("Survive!), but apparently his own son was jealous at the money-making concept and decided to make pretty much exactly the same film, only set in a *slightly* warmer climate and with a handful of sharks thrown in for additional menace. The result is a preposterous and severely unpleasant film that falsely aspires to be an intense drama, but actually it's just shameless excuse to depict the mental downfall of people and slowly build up towards cannibalism for the sake of survival. "Cyclone" opens with cheerful postcard images of a sunny holiday resort where tourists make boat excursions near the coastline. Then the calamity displayed in the title brutally interrupts the holiday spirit and, for several long minutes, Cardona Jr. simply edits together a compilation of random National Geographic documentary images to illustrate the harshness of the cyclone. Castaways from a tourist excursion and a fisherman's boat, as well as survivors of a sea-crashed plane gather together in a tiny sloop and face several long days of hunger, mental & physical exhaustion, desiccation, hopelessness and of course the inevitably increasing feelings of mutual hatred and competition. If all this painful human suffering isn't enough yet, the waters are also infested with bloodthirsty tiger sharks. After nearly a dozen days of despair, some of the survivors see no other option than to feed on the flesh of the deceased, but this socially sensitive suggestion really tears the group apart. Like I said, "Cyclone" is an incredibly unpleasant viewing experience and it hardly appeals to any cinematic target group. The film is far too heavy-toned for horror fanatics but simultaneously it's too uneven to please disaster-film freaks and too repulsive for admirers of dramas. The characters are bleak and the script draws their personalities rather inconsistently. Carroll Baker's character, for example, is initially portrayed as a real bitch that protects her poodle from the burning sun rather than to rescue fellow human beings, but when the climax approaches she suddenly transformed into one of the most amiable people on board. Same problem with Arthur Kennedy's priest character! At first he's comprehensive and helpful, but later it actually seems as if he wants to prevent people from saving themselves. Do not, repeat NOT, raise your expectations too much regarding the shark sub plot. The exact same shark footage is shown no less than four times and, if my memory serves me well, these scenes also already featured in Cardona's other sea-adventure "Tintorera". The last half hour of this extremely overlong (120minutes) exploitation ordeal is literally disgusting and actually discouraging for those who were still expecting a happy ending. The gore and bloodshed is shocking, indeed, but you can't possibly neglect the many moments of boredom and the overall execution of "Cyclone" is downright tasteless and sick.