De vrouw van een zakenman, die een jaar weduwe is geweest voordat ze met de beste vriend van haar overleden man trouwde, komt erachter dat haar eerste man nog leeft; de kustwacht dacht dat hij was verdronken na het zinken van zijn schip, maar in plaats daarvan werd hij gered van een eiland. Hoewel 'Te Veel Echtgenoten' gebaseerd is op een toneelstuk (door W. Somerset Maugham!), lijkt 'Te Veel Echtparen' nu met zijn seksswitch op Cary Grants 1940-film 'My Favorite Wife' (de film heeft 'Vrouw' in feite maar twee maanden eerder in de bioscopen gebracht, maar was niet zo populair). Jean Arthur is een leuke vrouw, zoals altijd, maar haar mannenkeuze is nogal deprimerend, en er is geen lol te beleven aan haar hachelijke situatie als de mannen zo egoïstisch en kinderachtig zijn. De terugkerende echtgenoot komt over als een uit zijn krachten gegroeide padvinder (en de zelfvoldane neerbuigendheid van de acteur tegenover alle anderen op het scherm is nogal ontmoedigend). Melvyn Douglas is een gladder type voor Arthur, maar hem is opgedragen om lomp te zijn, met veel diepe zuchten en rollen met de ogen (het is duidelijk voor wie we in het publiek geacht worden te applaudisseren). Fronsende personages die elkaar naar het leven staan is meestal niet iets om luidkeels om te lachen, en dit stuk floept eruit met nog een uur te gaan.
Businessman's wife, widowed for one year before marrying her deceased husband's best friend, finds out her first husband is still alive; he was believed by the Coast Guard to have drowned after the sinking of his ship, but instead was rescued off an island. Although based upon a play (by W. Somerset Maugham!), "Too Many Husbands" now resembles Cary Grant's 1940 comedy "My Favorite Wife" with a sex-switch (this film actually beat "Wife" into theaters by a scant two months, but was not as popular). Jean Arthur is enjoyable, as always, but her choice of men is rather depressing, and there isn't any fun in her predicament when the hubbies are this selfish and childish. Fred MacMurray's returning spouse comes on like an overgrown Boy Scout (and the actor's smug condescension towards everyone else on-screen is rather off-putting); Melvyn Douglas is a smoother fit for Arthur, but he's been directed to be boorish, with lots of heavy sighs and eyeball rolls (it's clear whom we in the audience are supposed to root for). Disgruntled characters harping on one another isn't usually the stuff of laugh-out-loud comedy, and this one palls with an hour left to go. ** from ****