Dit is een geweldige film voor mensen die in de jaren vijftig zijn opgegroeid. Ik niet. Ik ben pas in 1962 geboren, maar toen ik nog een klein ventje was, moest ik deze film zien vanaf het moment dat ik de tv-spot zag waarin hij op televisie werd aangekondigd. Mijn vader en ik gingen naar het nieuwste theater in Austin <0xE2><0x80><0x93> het vier verdiepingen tellende gebouw was het nieuwste en grootste theater in de omgeving van Austin, met een naam die een raadsel was voor degenen die de advertenties lazen <0xE2><0x80><0x93> _The Aquarius 4_ heette het. De film zat vol met allerlei beelden uit de jaren vijftig, en in die beelden waren ook een paar stokoude filmfragmenten van de leerlingen van High School in Hicksville, New York. Deze leerlingen demonstreerden goede en slechte kledingvoorschriften. Links van de leraar zag je degenen die slecht gekleed waren in T-shirts, tuinbroeken, schoenen met open tenen, enzovoort. En rechts een groep kinderen van wie het publiek van 90210 er tegenwoordig uitzag als de Peanut Gallery. Behalve deze beelden waren er nog andere beelden van de mode van die dag, de auto's, Chuck Berry's touringcar die op een sloperij stond, en allerlei dingen die ik nooit had gezien toen ik een jaar of elf was. Het was een collage van oude films en herinneringen aan een tijdperk dat mensen zich probeerden te herinneren aan het begin van de jaren zeventig. De makers van deze film gebruikten een techniek waarbij ze één magiër aan de ene kant van het scherm hadden en een ander beeld aan de andere kant. Dus terwijl de beelden aan de rechterkant rolden, zag je een hedendaagse Chuck Berry die een concert zong. De film was half concert en half archiefmateriaal. Het was een geweldige film. The Shirelles speelden live in de show, evenals Little Richard, Fats Domino, Bill Haley en Chuck Berry. De 5 Satins speelden ook een set en laten we die 'gitaar spelende idioot', Bo Diddley, niet vergeten. Bo was er met zijn rechthoekige gitaar, een pooiershoed met een veer en zijn onfeilbare talent om de tijd bij te houden. Om de een of andere reden hebben de makers van deze film hem nooit meer uitgebracht. Hij staat niet op video, ik heb hem voor zover ik weet nog nooit op televisie gezien en alle pogingen om hem te vinden op mijn favoriete filmkanaal (16mm) zijn zinloos. Het enige wat ik heb kunnen vinden is een tv-spotje van de film en dat is voor mij waardevol om de bovengenoemde redenen. Ik beveel deze film van harte aan en ik zal mijn ervaring met deze film nooit vergeten.
This is a great movie for those who grew up in the 1950's. I didn't. I wasn't born until 1962, but when I was a young tyke, I had to see this movie from the moment I saw the TV spot advertising it on television. Dad and I went out to the newest theater in Austin-- the four-plex was the newest and biggest theater in the Austin area, with an name to mystify those reading the ads ~~~~The Aquarius 4, it was called. The movie was loaded with all kinds of footage from the 1950's, and included in this footage was some ancient looking film clips of the students in High School in Hicksville, NY. These students were demonstrating good and bad dress codes. On the left of the teacher were the ones dressed poorly with t-shirts, 'dungarees', open toed shoes, etc. And on the right, a group of kids that would make today's 90210 crowd look like the Peanut Gallery. In addition to this footage, there was other footage showing the fads of the day, the cars, Chuck Berry's tour bus sitting in a junk yard, and all kinds of things that I had never seen at the age of 11 or so. It was a collage of old films and reminders of an era past that people were trying to remember by the early 1970's. The makers of this film used a technique where they had one inmage on one side of the screen and another image on the other side. So, while the footage would roll on the right, you would see a modern-day Chuck Berry singing in concert. The film was half concert and half archival footage. It was a great film. The Shirelles were in the show live as was Little Richard, Fats Domino, Bill Haley, and Chuck Berry. The 5 Satins did a set too and let us not forget that 'guitar playing fool', Bo Diddley. Bo was there with his rectangular guitar, a pimp's hat with a feather and his uniquie timekeeping abilities. It was a memorable show. For some reason the makers of this film never released this again. It isn't on video, I have never seen it on television that I know of and all attempts at finding it on my favorite film guage (16mm) are futile. The only thing that I have been able to locate is a tv spot from the movie and this is valuable to me for the reasons above. I recommend this movie highly and I will never forget my experience with having seen this movie.