Ik kwam net terug van een bezoek aan deze zogenaamde sf-politieke satire uit Kameroen op het Toronto International Film Festival. Ik geloof niet dat ik de woorden heb om te beschrijven hoe slecht deze film was. Laat ik het zo zeggen: na een minuut of twintig besefte ik dat ik midden in de rij stond en dwong ik mezelf om te gaan slapen zodat de tijd sneller zou gaan.<br />Ik kon niet geloven dat zo'n amateuristisch stuk het internationaal vermaarde TIFF had gehaald. De productiewaarden waren een afspiegeling van die van slechte BBC-sf-series uit de jaren zeventig. Vanaf het einde van de openingscredits tot het einde van de slotcredits was de montage ontstellend. Ik denk dat de regisseur af en toe met opzet knippen gebruikte om een gevoel van desoriëntatie te creëren, maar ik weet het niet zeker, want op sommige momenten leek het gewoon alsof hij een opname opnieuw deed en niet de moeite nam om hem naar een andere camera te kopiëren om hem te verdoezelen. Het lachwekkende acteerwerk, dat vergeeflijk had kunnen zijn in een werk van middelbareschoolstudenten, werd nauwelijks verbeterd door een scenario waarin het publiek ongelovig probeerde te achterhalen wat er in godsnaam was gebeurd en hoe we in godsnaam waren gekomen waar we nu waren. Het leukste (althans het grappigste) vond ik de climax van de kung-fu/go-go-dansende climactische scène waarin de twee vrouwelijke hoofdrolspelers de minister van Buitenlandse Zaken te slim af waren door een soort oervrouwelijke oerkracht op te roepen.<br />Dit was zonder meer de slechtste film die ik ooit heb gezien. In de volkskeuzeverkiezing kreeg hij een 1 van de 5. Ik was verreweg de enige niet. Als er negatieve cijfers waren geweest, weet ik zeker dat de mensen met alle plezier punten van hun totaalscore hadden afgetrokken. Ik geef hem hier een 2, gewoon omdat ik vind dat ik hem het voordeel van de twijfel moet geven, omdat hij ondanks politieke en financiële nadelen toch is voltooid. Dat zou ik niet kunnen.' Ik geloof niet dat er aan het eind nog mensen in het theater waren - misschien hoopten ze, net als ik, dat het vraag-en-antwoordspel hun verwarring zou ophelderen. Maar het bleek dat de regisseur even slecht uit zijn woorden kon komen als in de film - zelfs in het Frans, zijn moedertaal.
I just came from seeing this so-called sci-fi political satire from Cameroon at the Toronto International Film Festival. I don't think I have the words to describe how bad this film was. Put it this way: about twenty minutes in, realizing that I was trapped in the middle of the row, I *willed myself to go to sleep so that the time would pass more quickly*.<br /><br />I couldn't believe such an amateurish piece made it to the internationally-renowned TIFF. The production values mirrored those of bad 70s-era BBC sci-fi television shows. From the end of the opening credits to the end of the closing credits, the editing was appalling. I think at times the director was intentionally using jump-cuts to create a sense of disorientation, but I can't be sure, since at certain times it simply looked like he was re-doing a take and not bothering to edit to a different POV to cover it up. The laughable acting, which might have been forgivable in a work by high-school film students, was hardly helped by a screenplay that left the audience incredulously trying to sort out what the hell had happened and how the hell we'd gotten to where we were. SPOILER, for those who still think they may bother to see it: The best (worst? funniest, at least) bit was the kung-fu/go-go-dancing climactic scene in which the two female protagonists overcame the Minister of State by invoking some kind of primal female life-force.<br /><br />This was, bar none, the worst movie I have ever seen. On the People's Choice ballot, I gave it a 1 out of 5. I was not the only one, by a long shot. If there had been negative numbers, I'm sure people would have gladly voted to take points away from their total score. I'm giving it a 2 here simply because I figure I should give it the benefit of the doubt for getting completed despite political and financial disadvantages. I couldn't believe there were still people left in the theatre at the end -- perhaps, like me, they were hoping that the Q&A would clear up their bewilderment. However, it turned out that the director was as inarticulate with words as he was with film -- even in French, his native language.