Het einde van deze film stinkt. Het is net zoiets als een kind een spannend verhaal vertellen over een prins en een draak. Je bouwt vaardig op naar een climax, en terwijl de prins zijn zwaard optilt, zeg je: 'Maar de draak kreeg plotseling een hersenbloeding en stierf, en de prins bleef achter als een dwaas die ongelukkigerwijs nog lang bleef leven. Hé... dat gebeurt nou eenmaal, weet je?'<br />Voor de spottende opmerkingen en het gemompel van 'beschaafd' beginnen, wil ik even zeggen dat ik weet waar de scenarist en de regisseur heen wilden <0xE2><0x80><0x93> Griekse tragedie: een goed mens, een Held, wordt te gronde gericht door een fatale fout in zijn karakter. Het probleem is dat hier, net als in alle verhalen, een tragisch einde ook een bevredigende afloop moet hebben voor het publiek. Hoe droevig de val/dood van de held ook is, hoe de plot zich ook ontwikkelt, je moet in staat zijn te zeggen: 'Nou, dat is tragisch, maar het moest gebeuren. Het was onvermijdelijk.' Het is een koorddans van verhalen, waaruit de scenarist en de regisseur van grote hoogten vallen, neerstorten en verbranden.<br />In een poging een bocht te maken, gooiden ze een prop; ze speelden vals. Een _deus ex machina_ ('machine van de goden') is een nepdramatische verzinsel waarin de goden aan het eind van een verhaal tussenbeide komen en alles weer goed maken. De held is vrijuit gegaan. Wat hier met de seriemoordenaar is gebeurd, is erger dan een deus ex machina. Hij wordt door toeval gedood. Dat is gewoon bedrog.<br />Ik zou willen voorstellen wat een werkelijk tragisch einde zou zijn geweest. Maak van Jerry Black een eenzamer man. Iemand wiens twee mislukte huwelijken hem geen hoop op een gezin hebben gegeven. Dan ontmoet hij Lori en Chrissy. Zijn onverwachte liefde voor hen groeit uit tot bijna de omvang van zijn obsessie om de moordenaar te pakken te krijgen. Geef hem de keuze tussen liefde en obsessie en laat hem de verkeerde kiezen. Laat hem dan die verdomde moordenaar pakken. En als hij dat heeft gedaan, wendt deze Held, nu hij zijn taak heeft volbracht, zich vol liefde en aanbidding tot Lori, die hem dezelfde toespraak laat houden als nu en zichzelf en haar dochter uit zijn leven bant. Dan beseft Black ten volle wat zijn heldhaftige keuze hem heeft gekost, en hij eindigt eenzaam, verbitterd en misschien wel gek.<br />Dat zou een bevredigend einde zijn geweest, want zoals de zaken er nu voor staan, denkt het publiek: 'Hij verdient het om de moordenaar te pakken. Hij verdient het niet om dit gezin te hebben nadat hij Chrissy zo verschrikkelijk in gevaar heeft gebracht.'<br /><br />Het einde van 'The Pledge' is slecht, verschrikkelijk verkeerd, omdat het een puinhoop maakt van wat tot dan toe een van de beste thrillers was die ik ooit heb gemaakt. Ik heb nog nooit zoiets gezien, en het was een van Jack Nicholsons beste voorstellingen.
The ending of this movie stinks. It is the equivalent of telling a child a very suspenseful tale of a prince and a dragon. You build up skillfully to a climactic battle, and as the prince is raising his sword, you say, "But the dragon suddenly had a brain aneurysm and died, leaving the prince looking like a fool who lived unhappily ever after. Hey... sh*t happens, you know?"<br /><br />Before the sneers and mutterings of "philistine" begin, let me say that I know what the screenwriters and the director were going for -- Greek tragedy: a good man, a Hero is brought to ruin by a fatal flaw in his character. The problem is that here, as in all storytelling, a tragic ending must also be a satisfying one for the audience. No matter how sad the hero's fall/demise, no matter what plot twists occur, one has to be able to say, "Well, that's tragic, but it had to happen. It was inevitable." It's a storytelling tightrope, from which the screenwriters and director fell from great heights, crashed and burned.<br /><br />In trying to throw a curve, they threw a spitball; they cheated. A deus ex machina ("Machine of the Gods") is a phony dramatic contrivance where the Gods step in at the end of a story and make everything right again. The hero is off the hook. What happened to the serial killer here was worse than a deus ex machina. He is killed by coincidence. That's just cheating.<br /><br />I would like to suggest what would have been a truly tragic ending. Make Jerry Black a lonelier man. One whose two failed marriages have left him without hope of having a family. Then he meets Lori and Chrissy. His unexpected love for them grows to *almost* the size of his obsession with catching the killer. Give him a true choice between love & obsession and let him pick the wrong one. Then let him catch the goddamned killer. And after he does, this Hero, having fulfilled his task, turns for love and adoration to Lori, who lets him have the same speech she does now and whisks herself and her daughter out of his life. Black then fully realizes what his heroic choice has cost him, and ends up lonely, embittered and perhaps mad.<br /><br />That would have been a satisfying ending, because the way things play now, here's what the audience is thinking, "He deserves to catch the killer. He does not deserve to have this family after endangering Chrissy so horribly."<br /><br />The ending of "The Pledge" is badly, terribly wrong, as it trashes what up until then was one of the finest suspense films I've ever seen and one of Jack Nicholson's greatest performances.