In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, heeft _Cannibal Man_ niets te maken met kannibalen of mensen die worden opgegeten; het is meer een verhaal over krankzinnigheid in de stijl van de klassieke _Henry: Portrait of a Serial Killer_ uit de jaren tachtig, alleen wordt de schuld eerder bij de maatschappij gelegd dan bij het personage zelf. Hoewel het niet over kannibalen gaat, bevat de film meer dan genoeg bloed, en de openingsscène, die zich afspeelt in een abattoir, zal de meeste toeschouwers geschikt maken voor wat er volgt. Wat volgt is een slachting van geweld, wanneer ons personage dieper de krankzinnigheid in glipt en de mensen om hem heen doodt. Het begint allemaal met de (min of meer) toevallige dood van een taxichauffeur. Daarna vermoordt onze held zijn vriendin uit angst dat ze het aan de politie zal vertellen, en daarna volgt de moord op zijn broer, de vriendin van zijn broer et cetera. Deze keten van moorden zou best saai kunnen worden, maar de ontspannen toon van de film en de manier waarop we ons altijd concentreren op de escapades van de hoofdpersoon tijdens zijn overgang van fatsoenlijk naar krankzinnigheid, zorgen ervoor dat de film nooit verandert in een uitbundig bloedbad.<br />Afgezien van het feit dat Franco aan de macht was, weet ik eigenlijk niets over Spanje in de tijd dat dit werd gemaakt. De kannibaalman is een weerspiegeling van het leven op het platteland in die tijd, maar om eerlijk te zijn: wat er aan sociale kennis te vinden is, gaat verloren onder de moorden en de smerige sfeer van de film. In plaats van op zoek te gaan naar sociale commentaren, raad ik aan deze film te bekijken als een blik op krankzinnigheid, omdat je er op die manier veel gemakkelijker van kunt genieten. Als je het bekijkt als een inzicht in krankzinnigheid: de kannibaalman is een tamelijk krachtige film, die laat zien dat krankzinnigheid niet iets hoeft te zijn waarmee een moordenaar wordt geboren. De film voelt verrot aan, als een lap vlees dat in het abattoir is laten liggen, en dat helpt om ervoor te zorgen dat we de benarde toestand van onze hoofdpersoon altijd met walging en spijt bekijken in plaats van gewoon van de moorden te genieten. Veel van de moorden in de film zijn standaardzaken, met uitzondering van één grote die een geworpen bijl in het gezicht van een arme kerel ziet zitten! Over het geheel genomen is de kannibalenman, ondanks de homo-erotische toon aan het eind, slimmer dan hij eruitziet en zelfs als je hem zonder intelligentie bekijkt, kun je van de film genieten.
Contrary to what it's title suggests, Cannibal Man has nothing to do with cannibals or people being eaten; it's more a story about insanity in the mould of the 80's classic Henry: Portrait of a Serial Killer, only the blame is deflected onto society rather than the character himself. Despite not being about cannibals, the movie features more than enough blood and the opening scene, which takes place in an abattoir, will adequately set most audience members up for what is to follow. What follows is a rampage of violence, as our character slips deeper into insanity and kills the people around him. It all starts with the (sort of) accidental death of a taxi driver. After that, our hero kills his girlfriend for fear that she might tell the police, and follows that murder up with his brother's, his brother's girlfriend's etc etc. This chain of murders could become rather dull, but the relaxed tone of the film and the way that we always focus on the escapades of the central character throughout his decent into insanity ensures that the film never turns into a riotous slash-fest.<br /><br />Aside from the fact that Franco was in power, I really don't know anything about Spain at the time that this was made. Cannibal Man reflects life in the country at the time, but to be honest; whatever social study there is really gets lost under the murders and putrid atmosphere of the film. Rather than looking for social comments, I recommend viewing this film more as a look at insanity, as it can be enjoyed much easier that way. If looked at as an insight into insanity; Cannibal Man is a rather potent film, which shows insanity doesn't have to be something that a murderer is born with. The atmosphere that director Eloy de la Iglesia has created is fabulous. The film feels rotten, like a slab of meat left out at the abattoir, and this helps to ensure that we always view our central character's plight with disgust and regret, rather than simply enjoying the killings. Many of the murders in the film are standard stuff, with the exception of one great one that sees a thrown hatchet lodged in some poor guy's face! On the whole, despite the homoerotic tone towards the end; Cannibal Man is cleverer than it looks and even if viewed without intelligence - the film can be enjoyed.