Jaren geleden schreef ik een fanbrief aan Irene Dunne met een opsomming van de titels van de films die ik in de loop der jaren had gezien en waarvan ik had genoten. Ze schreef terug dat haar favoriete films de komedies waren die ze had gemaakt met Cary Grant, MIJN GROOTSTE VROLIJKE VROUW & DE AWFULLE WAARHEID. En dat is de zingende Irene die ik het beste vind, de AWFULLE WAARHEID. (DE BOOT, is een goede tweede! Daarna ROBERTA EN JOY OF LIVING.) En nu we het toch over de afschuwelijke waarheid hebben, ik hou niet van STINGEREE. Ik heb het een keer gezien vanwege de regisseur, de hoofdrolspelers en de geweldige karakteracteurs (nog steeds denk ik het beste van deze hele kalkoen). De tweede keer was om het een tweede kans te geven, en TCM heeft een betere afdruk gemaakt, maar het verhaal, het scenario en het acteerwerk passen niet bij elkaar. Het is als een sladressing die zich blijft scheiden, met olie bovenop (dat is de opera) en azijn (dat is de western) op de bodem van het geheel. SPOILERS: Richard Dix speelt de titelrol, van een struikrover en bandiet in het Australië van 1870, in deze vreemde mengeling van stoerdoenerij en musical. Irene Dunne is Hilda Bouverie, een verarmd dienstmeisje dat wil zingen. Door de dood van haar ouders wees en dakloos geworden, is Hilda nu bediende in het huis van de Clarksons, de rijkste familie van de provincie. Ze is pas echt gelukkig als ze de kans krijgt om te zingen, en ze heeft de stem die bij haar aspiraties past. Mr. Clarkson (Henry Stephenson) is aardig en bemoedigend genoeg voor haar, maar zijn vrouw (Mary Boland) is een luidruchtige, irritante, talentloze zangeres die Hilda en haar andere dienstmeid Annie (Una O'Connor) weinig beter behandelt dan slaven; en Mrs. Clarkson is vooral jaloers op Hilda, omdat ook zij een zangcarrière nastreeft en vol ongeduld wacht op een bezoek van de in Londen gevestigde componist en impresario Sir Julian Kent (Conway Tearle). En dan komt Stingaree (Richard Dix), een nieuwe struikrover in de provincie, die elders in Australië al een legende is. De autoriteiten, aangevoerd door de lompe inspecteur Radford (George Barraud), weten dat hij in de buurt is en staan klaar om hem te grijpen, maar hij is slimmer dan zij en sneller, en weet hen te slim af te zijn. Stingaree ontvoert sir Julian en als hij over de Clarksons en hun rijkdommen hoort, maakt hij plannen om hen te beroven onder het mom van sir Julian. Maar als hij toevallig Hilda hoort zingen en haar ontmoet, laat hij zijn plan varen en besluit haar te helpen, hoewel zijn list ontdekt wordt en hij gedwongen is te vluchten en het onwillige meisje met zich meeneemt. Samen in zijn hol in het bos ontdekt Hilda dat Stingaree na haar werkelijk van hem houdt, dat hij een man is die neemt wat hij wil en alles wil, maar, zoals hij haar zegt: 'Je bent hier zo veilig als je wilt zijn.' Stingaree organiseert een gewaagde overval op het huis van de Clarksons, waardoor Hilda's gezang door sir Julian te horen is. De impresario biedt haar de kans om naar Londen te gaan en een carrière als operazangeres op te bouwen. Ze aarzelt omdat Stingaree gevangen is genomen, maar de struikrover staat erop dat ze het doet, en zegt dat hij zijn vrijheid met plezier heeft opgegeven om Hilda haar vrijheid te geven. En ze verovert de operastadia van Europa, in een carrière die haar naar Berlijn, de Parijse Opera, La Scala en het Londense Covent Garden voert, en een hoofdrol in Trovatore, Martha en de rest van het belangrijkste operarepertoire van die tijd. Maar ze kan het offer dat Stingaree voor haar heeft gebracht niet vergeten, noch de liefde die ze voor elkaar voelen, en ze besluit dat ze, zelfs als dat betekent dat ze alles moet opgeven, naar Australië moet terugkeren om hem te vinden.
Years ago I wrote a fan letter to Irene Dunne listing several titles that I had seen over the years and enjoyed. She wrote back her favorites were the comedies she made with Cary Grant, MY FAVORITE WIFE & THE AWFUL TRUTH. And that's the singing Irene I like the best AWFUL TRUTH (SHOW BOAT, is a close second! Then ROBERTA and JOY OF LIVING.) And speaking of the awful truth, I don't like STINGEREE. I saw it once because of the director, lead actors and wonderful character actors (still I think the best part of this turkey.) The second time was to give it a second chance, and TCM did run a better print, but the story, script and acting don't mix. It's like a salad dressing that continues to separate, oil on top (that's the opera) and vinegar (that's the western) at the bottom of it all. SPOILERS: Richard Dix plays the title-role, of a highwayman and bandit in 1870's Australia, in this strange mix of swashbuckler and musical. Irene Dunne is Hilda Bouverie, an impoverished serving girl who wants to sing. Left orphaned and homeless by the deaths of her parents, Hilda is now a servant in the home of the Clarksons, the wealthiest family in the province. Hilda is glad to have a roof over her head and three meals a day, but won't really be happy unless she gets a chance to sing, and she has the voice to match her aspirations. Mr. Clarkson (Henry Stephenson) is kind and encouraging enough to her, but his wife (Mary Boland) is a noisy, irritating, no-talent singer who treats Hilda and her other maid Annie (Una O'Connor) as little better than slaves; and Mrs. Clarkson is especially jealous of Hilda, as she also aspires to a singing career, and is eagerly awaiting a visit by London-based composer and impresario Sir Julian Kent (Conway Tearle). And then in rides Stingaree (Richard Dix), a highwayman new to the province, who is already a legend elsewhere in Australia. The authorities, led by the boorish Inspector Radford (George Barraud), know he is there and are set to catch him, but he's smarter than they are and faster on his feet, and outwits them. Stingaree kidnaps Sir Julian and, learning of the Clarksons and their wealth, plans to rob them masquerading as Sir Julian. But when he chances to hear Hilda singing, and gets to meet her, he abandons his plan and, instead, decides to help her  his ruse is uncovered, however, and he is forced to flee, and takes the unwilling girl with him. Together in his lair in the forest, Hilda discovers that Stingaree truly does love/lust after her  he is a man who takes whatever he wants and wants everything, but, as he tells her, "You are as safe here as you wish to be." Stingaree arranges a daring raid on the Clarkson home that allows Hilda's singing to be heard by Sir Julian  the impresario offers her the chance to go to London, and at a career as an opera singer. She's reluctant to accept because Stingaree has been captured, but the highwayman insists that she do it, telling her that he happily gave up his freedom to give Hilda hers. And she conquers the operatic stages of Europe, in a career that takes her to Berlin, the Paris Opera, La Scala, and London's Covent Garden, and leading roles in Trovatore, Martha, and the rest of the major operatic repertory of the period. But she can't forget the sacrifice that Stingaree made for her, or the love they share for each other, and decides that even if it means giving up everything, she must return to Australia to find him. Or at least a point to this rambling and contrived love story...