Theo Angelopolous, de Griekse regisseur, neemt de kolossale taak op zich om ongeveer dertig jaar geschiedenis in zijn land vast te leggen in een film. De regisseur heeft een poëtische manier om zijn verhaal te vertellen, dat hij heeft geschreven in samenwerking met een paar van de beste mensen uit de filmwereld, namelijk Tonino Guerra, Giorgio Silvani en Petros Markaris, een van onze eigen favoriete Griekse schrijvers.<br />Het resultaat is een complex doek waarin de heer Angelopolous voor ons, de kijker, in donkere kleuren schildert, wat ons een idee geeft van wat het land in die periode heeft doorgemaakt. In zekere zin lijkt de regisseur een positie van buitenaf in te nemen bij het vertellen van de tragedie die zijn land heeft doorgemaakt door bijna elk beeld van de film op grote afstand te fotograferen. Omdat dit zijn stijl is, past het natuurlijk bij de poëtische manier waarop hij het basisidee verwoordt.<br /><0x3E> Er zijn veel momenten in de film die de kijker de adem benemen door de schoonheid van de compositie van een bepaalde scène. Het is duidelijk dat de regisseur veel symboliek gebruikt om zijn standpunt duidelijk te maken. De openingsscène met de mensen die terugkeren van het bloedbad in Odessa is een van de meest effectieve dingen in de film. De roeiboten met mensen die door de overstroming zijn getroffen zijn een ander voorbeeld. De vele witte lakens die wapperen in de wind zijn slechts de hoogtepunten van het verhaal, zoals meneer Angelopolous het ziet.<br />De acteurs spelen als een ensemble. Alexandra Aidini, die Eleni speelt, de vrouw die het middelpunt van de tragedie vormt, maakt veel indruk. De uitstekende, vervagende cinematografie van Andreas Sinanos geeft de film een rijke textuur, evenals de muziek van Eleni Karaindrou, wat de sfeer nog versterkt.<br />Hoewel deze film absoluut voor een algemeen publiek is bestemd, toont hij grote briljante momenten, gecreëerd door Theo Angelopolous die op zijn best is.
Theo Angelopolous, the Greek director, undertakes the colossal task of putting in a film some thirty years of history in his country. The director has a poetical way to present his story, which was written in collaboration with some of the best minds of the business, namely, Tonino Guerra, Giorgio Silvani and Petros Markaris, one of our own favorite Greek writers.<br /><br />The result is a complex canvas in which Mr. Angelopolous paints for us, the viewer, in dark colors that gives us an idea of what the country went through during that period. In a way, the director seems to be taking an outside position in recounting the tragedy his country lived by photographing in long shots almost every frame of the film. Of course, this being his style, it suits the poetical way in which he conceives the basic idea.<br /><br />There are lots of moments in the film that take the viewer's breath away by the beauty of the composition of a particular scene. It's clear the director uses a lot of symbolism in trying to get his point across. The opening scene with the returning people from the Odessa massacre being one of the most effective things in the film. The rowing boats carrying people affected by the flood is another. The many white sheets waving in the wind, are just the highlights of the story, the way Mr. Angelopolous conceives it.<br /><br />The actors act as an ensemble. Alexandra Aidini, who plays Eleni, the woman at the center of the tragedy, makes quite an impression. The excellent fading cinematography by Andreas Sinanos gives a rich texture to the film, as well as the music score by Eleni Karaindrou, that greatly enhances the mood of it.<br /><br />While this film is definitely for a general public, it shows great moments of brilliance created by Theo Angelopolous working at his best.