Deze film is zo triest dat er geen woorden voor zijn, dat er geen tranen voor zijn. De onuitgesproken waarheid is natuurlijk dat Elizabeth gelijk heeft en dat Drew zijn lot waarschijnlijk bezegelt door zich bij de RAF aan te sluiten. Er wordt een andere, maar even trieste waarheid uitgesproken wanneer Elizabeth Erik ervan beschuldigt dat hij misschien wel degene is die John heeft vermoord en hij het daarmee eens is, omdat hij John inderdaad heeft vermoord in plaats van een mindere, misschien ontmande echtgenoot terug te sturen. De verschrikkingen van de oorlog en het feit dat het soms nodig is om door te gaan. Zo triest dat er geen woorden voor zijn, dat er geen tranen voor zijn en dat het onverdraaglijk is. Sommige historici geloven dat oorlog de natuurlijke staat van de mens is en dat zou deze oude film meer waarde geven dan het toeval dat er een grote oorlog aan de gang is wanneer de film wordt bekeken. Het is altijd waar en het is altijd triest, onuitsprekelijk triest.
This movie is sad beyond words, beyond tears. Of course,the unstated truth is that Elizabeth is right, by joining the RAF, Drew is probably sealing his fate. A different but equally sad truth is stated when Elizabeth accuses Erik of being, perhaps, the one who killed John and he concurs because he did kill John rather than returning a lesser, perhaps unmanned, husband. The horror of war and the fact that it is sometimes necessary for us to go on. Sad beyond words, beyond tears and beyond bearing. Some historians believe that war is man's natural state of being and that would give this old movie currency beyond the coincidence of whether a big war is happening when the movie is viewed. It is always true and always sad, sad beyond words.