Deze film is echt, zoals sommige commentatoren hebben gezegd, een _tour de force_ van _mise en scène_ <0xE2><0x80><0x93> hij is opgenomen met een duidelijke handcamerastijl, heeft een paar sterke optredens (met name van Ian Gamazon als Adam, een seculiere moslim Amerikaan uit de Filippijnen) en maakt buitengewoon gebruik van de korrelige, noir-achtige omgeving van de stedelijke sloppenwijken van Philippino.<br />Toch is de film uiteindelijk buitengewoon teleurstellend. Cavite faalt uiteindelijk op twee manieren. Ten eerste als dramatische verhaallijn, voornamelijk omdat de hoofdpersoon onverbeterlijk zwak is (en het kwaadaardige, stereotiepe anti-homostandpunt dat stilzwijgend wordt geportretteerd, bouwt kracht op aan die zwakheid). Adam faalt niet alleen als hoofdpersoon <0xE2><0x80><0x93> hij is niet in staat om de handeling in de hele film op welke manier dan ook te beïnvloeden <0xE2><0x80><0x93> maar ook als moreel wezen. Hij ontloopt de verantwoordelijkheid voor zijn grimmige morele keuzes: uiteindelijk is hij bereid om beslissende actie te ondernemen om een grote menigte onschuldige mensen te vermoorden om zijn eigen dierbaren te redden <0xE2><0x80><0x93> en deze miserabele figuur is de enige mogelijke oppositiestem die op zijn minst retorisch een tegenwicht zou kunnen bieden aan de onzichtbare maar alwetende en almachtige woordvoerder 'Abu Sayaf'. Het gevolg is dat dat terroristische meesterbrein elk aspect van de film regisseert, en de voormalige hoofdpersoon is volkomen machteloos en, inderdaad, slecht. Als Adam er niet in slaagt om een alternatief of een correctie te bieden op de (vermeende) propaganda van Abu Sayaf, lijkt de cinematografie net zo medeplichtig aan de vage en zelfvoldane kritiek van de terrorist op de westerse samenleving (met zijn documentaires over ontbering en sociale uitsluiting). Het spel is dus van twee tot aas gestapeld, en dat is de reden waarom de film als drama zo volledig faalt.<br />Maar dat is ook de reden waarom de film moreel gezien ook faalt. Cavite raakt buiten bewustzijn in zijn levendige weergave van armoede en beweegt zich naar een subtiele, maar diep corrupte sympathie voor'revolutionair' terrorisme in naam van 'het volk'. De vriendelijkste lectuur is dat de film, zonder effectief tegenwicht tegen de gezichtsloze stem van de terrorist Abu Sayaf, het slachtoffer wordt van een soort Stockholmsyndroom, waarbij hij volledig overgaat in het wereldbeeld van de terrorist. Aan het eind legt de film zijn kaarten echt op tafel in een vreselijke, oppervlakkige scène in de Verenigde Staten, waar Adam het slachtoffer wordt van een schaamteloos Amerikaans vooroordeel vanwege zijn religie.<br />Ondanks zijn technische prestaties is dit een slechte film. Hij is verkeerd en hij is destructief. Door geen effectief alternatief te bieden voor massamoord in het belang van de sociale revolutie, laat deze film ons achter met niets anders dan het vage maar kwaadaardige gezichtspunt van een terrorist, zonder enige dramatische of retorische poging tot weerlegging. Het resultaat is niet alleen een slecht verhaal, maar ook het nare vermoeden dat we een uur en twintig minuten naar een buitengewoon goed geschoten propagandafilm hebben gekeken.<br />Jeremiah B.C. Axelrod.
This movie really is, as some of the commentators have said, a tour de force of mise en scene - it is shot with a distinctive hand-held camera style, features some powerful performances (most notably by Ian Gamazon as Adam, a secular Muslim American born in the Phillipines), and makes exceptional use of its gritty noir setting of Philippino urban slums. <br /><br />Yet, the movie is ultimately extremely disappointing. Cavite ultimately fails in two interconnected ways. First, as a dramatic story, chiefly because its main character is irredeemably weak (and the vicious, stereotyped anti-gay viewpoint portrayed tacitly builds strength on this weakness). Adam not only fails as a protagonist - he is unable to affect the action in any way throughout the entire film - but as a moral being. He shirks responsibility for his stark moral choices: Ultimately, he is willing to take decisive action to murder a large crowd of innocent people to save his own loved ones - and this miserable character is the only potentially oppositional voice that might at least rhetorically counter the unseen but omniscient and omnipotent "Abu Sayaf" spokesman. As a result, that terrorist mastermind directs every aspect of the film, and the erstwhile protagonist is utterly impotent and, indeed, evil.<br /><br />If Adam fails completely to present an alternative or corrective to the (alleged) Abu Sayaf propaganda, the cinematography seems equally complicit in its support for the terrorist's vague and self-satisfied critique of western society (with its documentary footage of privation and social exclusion). So, the deck is stacked from deuce to ace, and that is why the film so completely fails as a work of drama. <br /><br />But, secondly, this is also why the film fails morally as well. Cavite goes beyond consciousness raising in its vivid presentation of poverty and moves toward a subtle, but deeply corrupt sympathy for "revolutionary" terrorism in the name of "the people". The kindest reading is that, with no effective counterweight to the faceless voice of the Abu Sayaf terrorist, the film falls victim to a sort of Stockholm Syndrome, crossing over completely into the terrorist's view of the world. In fact, at the end, the film really lays its cards on the table in a terrible, facile scene back in the USA, where Adam is shown to be victim of blatant American prejudice because of his religion.<br /><br />Despite its technical achievements, this is an evil movie. It is wrong and it is destructive. By failing to offer an effective alternative to mass murder in the name of social revolution, this movie leaves us with nothing beyond the vague but malicious terrorist viewpoint, without any dramatic or rhetorical attempt at rebuttal. The result is not only bad storytelling, but the nasty suspicion that one has watched an extremely well-shot propaganda video for an hour and twenty minutes. <br /><br />Jeremiah B.C. Axelrod