Deze film toont de typische Cagney, bij de lantaarnpaal in de regen, een gespannen close-up die de komst van een ster aankondigt. Het was pas zijn derde film, maar wat een impact had hij. De film zou geweldig zijn, ook al kwam hij vandaag uit.<br />Natuurlijk zou James Cagney meer dan genoeg tijd hebben om zijn gangsterimago op te poetsen, en zijn rol als Rocky Sullivan in 'Angels With Dirty Faces' is een van mijn meest favoriete karakters uit die tijd. 'The Public Enemy' stelt zowel Cagney als Warner Brothers in staat om hun verteltalent aan te scherpen, maar zelfs voor 1931 is dit een krachtig verhaal. In tegenstelling tot 'Angels' De jeugdvrienden Tom Powers en Matt Doyle beginnen allebei een leven als crimineel als antwoord op de gemakkelijke manier om uit de armoede te komen. De film, die in bondige, gedateerde beelden wordt verteld, gaat door de Depressie en de Eerste Wereldoorlog heen en laat Tom (Cagney) en zijn broer Mike (Donald Cook) ieder hun eigen weg gaan onder het toeziend oog van Ma Powers (Beryl Mercer).<br />De film bevat meer dan genoeg beschrijvende scènes, die de meeste kijkers zullen associëren met de grapefruitsandwich van Mae Clarke, maar er zijn er nog veel meer. De zwarte kat die het pad van Putty Nose (Murray Kinnell) kruist terwijl de jongens hun kennismaking hernieuwen, is de beste voorbode van ongeluk, die culmineert in het pistoolschot buiten beeld dat om wraak schreeuwt. Het was Putty die de gangsterleerlingen over eer en loyaliteit onderwees, maar dan omgekeerd. En wat dacht je van de snelle uitwisseling van duizend dollar om een renpaard voor het gerecht te brengen omdat het per ongeluk Nails Nathan (Leslie Fenton) had gedood, de weldoenster van de maffia? De dekplaat voor het snelle staccato van machinegeweerkogels was ook een inspirerend werkstuk, dat culmineerde in de zeer echte artisticiteit van een bekwame schutter die het afreageerde op een betonnen muur.<br />Na Toms confrontatie met de Schemer Burns-bende, weer buiten beeld zodat de kijker de lege plekken kan invullen, gebruikt regisseur William Wellman wrang Ma Powers om zijn laatste terugkeer naar huis aan te kondigen. Met een vreemd voorgevoel zegt ze: 'Je komt toch naar huis, Tommy, om te blijven?' Zijn komst is een van de meest schokkende finales uit de geschiedenis van de film, een perfecte tweedeling tussen de visuele en de geluidsbegeleiding bij de klanken van 'I'm Forever Blowing Bubbles'. Wat een einde!<br />Warner Brothers begint en eindigt dit verhaal met een waarschuwing en een aansporing, waarmee ze de publieke vijand niet als een man of een persoon afschilderen, maar als een probleem dat het publiek moet oplossen. Vijfenzeventig jaar later zouden ze nog steeds dezelfde ondertitels in hun films kunnen gebruiken, omdat elke generatie een manier vindt om af te rekenen met het eigen merk criminele onderneming. Maar hier, in de begindagen van de geluidsfilm, zette James Cagney een hoge score neer die op het witte doek zelden werd betwist om de suprematie van een gangster.
This movie offers the quintessential Cagney, by the lamp post in the rain, a tense close up that signals the arrival of a star. It was only his third film, but what an impact he had. The movie would be great even if it came out today.<br /><br />Of course, James Cagney would have plenty of time to polish up his gangster image, his turn as Rocky Sullivan in "Angels With Dirty Faces" is one of my all time favorite characterizations. "The Public Enemy" allows both Cagney and Warner Brothers to sharpen up their story telling skills, but even for 1931, this is a powerful tale. Unlike 'Angels', boyhood friends Tom Powers and Matt Doyle both take up a life of crime as an answer to the easy way up and out of poverty. Told in crisply dated vignettes, the film progresses through the Depression and World War I as it offers Tom (Cagney) and brother Mike (Donald Cook) taking separate paths under the watchful eye of Ma Powers (Beryl Mercer).<br /><br />The movie has more than it's share of defining scenes, most viewers will identify with the Mae Clarke grapefruit smackeroo, but there are a lot more. The black cat crossing Putty Nose's (Murray Kinnell) path as the boys renew their acquaintance is just the best harbinger of bad luck, culminating in the off screen gunshot that screams revenge. It was Putty who taught the gangster trainees about honor and loyalty, but in reverse. Also, how about the quick exchange of a thousand dollars to bring a race horse to justice for accidentally killing mob benefactor Nails Nathan (Leslie Fenton). The coal chute cover for the rapid staccato of machine gun bullets was another inspired piece of work, culminating in the very real artistry of a skilled shooter taking it out on a cement wall.<br /><br />Following Tom's confrontation with the Schemer Burns gang, again off camera for the viewer to fill in the blanks, director William Wellman wryly uses Ma Powers to signal his final return home. With strange premonition, she utters - "You're comin' home, aintcha Tommy, to stay?" His arrival is one of the all time shocker finales of film history, a perfect dichotomy between the visual and the sound accompaniment to the strains of "I'm Forever Blowing Bubbles". What an ending! <br /><br />Warner Brothers begins and ends this tale with a warning and an exhortation, signaling the public enemy as not a single man or character but a problem that the public must solve. Seventy five years later they could still be putting the same captions into their films, as each generation finds a way to deal with it's own brand of criminal enterprise. But here in the early days of sound cinema, James Cagney set a high mark that was ever rarely challenged for gangster supremacy on screen.