Wat een deprimerende film was dit! Een man die zijn slinkende levensverhaal vertelt aan een bijna lege zaal vol vreemden op elke open avond in een kleine, nieuwe jerseybar in de stad. Hij dwingt de mensen bijna om te luisteren naar hoe elke dag net zo slecht lijkt als de vorige, met als gevolg dat hij ontslagen wordt, zijn vrouw van hem gaat scheiden of voor zijn zieke moeder moet zorgen (hoewel hem dat allebei niet zo erg lijkt).<br /><br />Ik heb altijd van een komische rol van een man gehouden (hoewel hij dat bijna nooit meer doet), maar dit is niet echt komisch, hoe duister of satirisch het ook is. Alhoewel, er is één scène in de film waarin Jim werkt in een _wamie hots_, een Indiase fastfoodtent, waar een komisch tintje wordt gegeven aan een verder vreselijk deprimerende film.
what a depressing film this was! frank whaley stars as jim, a guy who finds himself narrating his his dwindling life saga to a near-empty room of strangers at each open mic night in a small town new jersey bar. he almost forces the crowd to listen to how each day seems as bad as the one before, with him getting fired from his job, his wife divorcing him, or having to care for his ill mother (although that doesn't seem to both him as much).<br /><br />i have always enjoyed frank whaley in comedy (although he does almost none of that anymore) but this does not really qualify as comedy, no matter how dark or satirical. although, there is one scene in the movie where jim is working at swamie hots, an Indian fast food place, where you get a little comedic shine on an otherwise horribly depressing film.