Heche (letter H) is een jongen van negentien die niemand wil. Na de scheiding van zijn ouders begint zijn moeder een nieuw leven in Argentinië, en er is geen plaats voor hem. Nadat hij een 'ongeluk' heeft overleefd dat door iedereen wordt beschouwd als een poging tot zelfmoord, vraagt zijn moeder zijn vader om voor hem te zorgen. Zijn vader stemt toe, ook al denkt hij nog steeds dat er geen plaats is voor zijn zoon. Alleen de vrouw van zijn vader en zijn beste vriend, een homoseksuele drugsverslaafde, tonen genegenheid voor deze jongen die verloren is en geen manier kan vinden om echt volwassen te worden en onafhankelijk te worden. Ik ben opgegroeid in een familie van Argentijnen die voor mijn geboorte door Argentinië vlogen, dus ik ben min of meer gewend aan het zware Argentijnse accent dat de acteurs hebben, vooral Federico Luppi. Maar ik ben het met je eens dat het voor andere Spaanssprekende mensen, die gewend zijn aan een meer 'orthodox' Spaans, misschien moeilijk is om delen van de dialogen te begrijpen, en dat is jammer. Die dialogen maken deze film zo interessant en ontroerend. De dingen die gezegd worden, contrasteren met de dingen die ongezegd zijn gebleven, en je kunt je alleen maar een beeld vormen door de ogen van het personage te lezen. Alicia bijvoorbeeld lacht bijna altijd en heeft altijd plezier, maar haar ogen zijn donker, bezorgd. Haar geluk is slechts een masker dat ze draagt om te voorkomen dat ze beseft hoezeer ze zich schuldig voelt over wat ze mist, een echt gezin, met kinderen. Ze vertelt Hache daar alleen maar over, ze zou willen dat ze zijn moeder was. Hache heeft zich er blijkbaar bij neergelegd dat hij zijn ouders tot last is, maar hij wil aan deze situatie ontsnappen door alleen te gaan wonen, ook al is hij er nog niet klaar voor. Hij gebruikt drugs en alleen de beste vriend van zijn vader weet hem uit de buurt van gevaar te houden.<br />De twee hoofdrolspelers waren geweldig. Federico Luppi's vertolking van een vader die erg teleurgesteld is over de manier waarop zijn zoon leeft was zo echt dat ik hem wel kon schoppen! Juan Diego Botto was ook perfect. Je zou kunnen denken dat hij zichzelf afbeeldde. Ik vraag me af of het jammer is dat hij in Spanje woont en dat zijn werken niet bekend zijn aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, of ten oosten van de Pirineos.
Heche (which means letter H) is a nineteen year old boy that nobody wants. After his parents' divorce, his mother's got a new life in Argentina, and there's no place for him. After he survives an 'accident' that is believed by everyone as an attempted suicide, his mother asks his father to take care of him. His father agrees, even if he still does not think he has a place for his son. Only his father's woman and his best friend, an homosexual drug addict, show affection for this boy who is lost and can't find a way to really grow up and become independent.<br /><br />Being raised in a family of people who flew Argentina before I was born, I was used, kind of, to the heavy Argentinian accent that the actors have, Federico Luppi especially. However, I agree it might be difficult for other Spanish speaking people who are used to a more 'orthodox' Spanish to understand parts of the dialogs, which is a shame. Dialogues are what makes this film so interesting and touching. The things that are said contrast with the things that remained unsaid, and you can only imagine by reading the character's eyes. Alicia, for example, is almost always laughing and having fun, but her eyes are dark, worried. Her happiness is just a mask she wears to avoid realize how much she feels bad about what she is missing for, a real family, with children. She only tells Hache about that, she wishes she were his mother. Hache apparently is resigned to being a nuisance for his parents, but he wants to escape this situation by living alone, even though he's not ready yet. He uses drugs and only his father's best friend manages to keep him away from danger.<br /><br />The two main actors were great. Federico Luppi's portrayal of a father who is very disappointed for his son's way of life was so real I wanted to kick him! Juan Diego Botto was perfect, too. You could think he was portraying himself. I wonder if it's a pity he lives in Spain and his works are not known across the Atlantic Ocean, nor east of the Pirineos.