Echte ontsnappingsgelukzaligheid! Zo wispelturig, alsof je een nieuwe wereld in wordt gezogen waar je eigenlijk niet uit weg wilt. Het verhaal lijkt zich even spontaan te ontvouwen als de personages het opschrijven. De regie en het redigeren geven je het gevoel dat je op reis bent met de broers Francis (Owen Wilson), Peter (Adrien Brody) en Jack (Jason Schwartzman) Whitman, die op hun eigen onhandige manier een betekenis proberen te vinden in hun leven na de dood van hun vader.<br />Het is fascinerend hoe de subplots, andere personages en aandacht voor details niet afbreuk doen aan het hoofdverhaal, zonder het gevoel van een alwetende manipulatie achter de schermen. Je hebt de neiging alles te accepteren wat op een aantrekkelijke, lukrake manier in beeld wordt gebracht; je drinkt al hun onvolkomenheden in en wilt meer. De casting van de broers is perfect; hun gezichten zijn allemaal zo verleidelijk vreemd dat ze niet echt lijken te acteren.<br />Ik heb het gevoel dat de eigenzinnige regisseur Wes Anderson hier uitblinkt: hij kan op het ritme van zijn eigen drummer marcheren terwijl hij anderen met zich meebrengt.
True escapist bliss! So trippy, like being sucked into a new world you don't really want to leave. The story seems to unfold as spontaneously as the characters take it. The direction and editing make you feel like you're on the trip with the brothers Francis (Owen Wilson), Peter (Adrien Brody) and Jack (Jason Schwartzman) Whitman, who, in their own clumsy way, try to find some meaning in their lives after the death of their father.<br /><br />It's fascinating how the subplots, other characters and attention to detail don't detract from the main story, without the feel of an omniscient manipulation behind the scenes. You tend to accept anything that is thrown in an attractively haphazard fashion on screen; you drink in all their imperfections and are hooked for more. The casting of the brothers is perfect; their faces are all so enticingly odd, they don't really seem like they're acting.<br /><br />I feel this is where quirky director Wes Anderson excels: being able to march to the beat of his own drummer while getting others on board with him.