Echt een leuke film, met een geheel eigen toon en stijl. Hij heeft hetzelfde hippe sitcompersonage van de set dat het hoofdtoneel is, en het komische acteerwerk is vaak over de top. Toch gaat hij door een paar heel subtiele en diepe ideeën heen over wat een beroemdheid inhoudt, de prijscultuur die uit de meest belabberde figuren wordt geperst, en de littekens die scheiding en drank kunnen achterlaten op mensen met een heel glad oppervlak.<br />Het geheim van het succes van deze film is O'Toole, die een paar van zijn intiemste en ontroerendste momenten op het scherm prijsgeeft en ze verbreekt met achterwerk-over-elleboog-schokken van fysiek schunnig gedrag waar een Ritz Brother trots op zou zijn. Wat een verrassing dat we na deze krachttoer niet veel meer van hem te zien kregen. Richard Benjamin regisseerde nog wel andere films zoals 'Shoot The Moon', maar het lukte hem nooit om het helemaal goed te krijgen zoals hij het hier deed. Het is zo perfect, van de openingsshot van het centrum van Manhattan in 1954 met de auto's, kostuums en drukte die allemaal samenkomen onder de klanken van Les Paul en Mary Fords 'How High The Moon' tot een close-up van Benjy Stone die een kartonnen portret van zijn held Alan Swann door een onverschillige, duwende menigte draagt. Ik zou bijna willen dat ze een komische serie hadden gemaakt met de bemanning van de King Kaiser, met natuurlijk Joseph Balogna, Bill Macy, Adolph Green en de rest, die allemaal hun rol repeteren in een soort 'Remember WENN'-show. O, wat zijn er veel wegen die niet bewandeld zijn. Balogna is zo goed dat hij erin slaagt zijn door Sid Caesar geïnspireerde rol te spelen met hetzelfde aplomb dat de oorspronkelijke Caesar de meest dynamische en gevierde komediant van de vroege televisie maakte. In het begin is er een leuke scène waarin Stone opkomt voor een slappe Swann door tegen Kaiser te zeggen dat hij de stoere bink niet kan ontslaan. 'Je bent nu een grote ster, en ik weet zeker dat je dat altijd zult blijven,' zegt Benjy. Maar stel je voor, en ik weet dat het nooit zal gebeuren, dat jij zo eindigt. Ik hoop dat niemand jou aandoet wat jij hem aandoet.' Natuurlijk eindigde Caesar ook zo, uitgerekt door problemen die zijn carrière in de jaren vijftig hadden doen ontsporen, en die wetenschap geeft het tafereel, dat zowel grappig als gespannen was, een zekere schrijnende ondertoon voor degenen die het kennen.<br />Mark Linn-Baker had het nog een graadje of twee kunnen verlagen, en de idylle in Brooklyn was om een moord voor te doen, en niet op een goede manier. Ik zou wel eens willen weten hoe ik in godsnaam met de vrouw van mijn dromen moet zoenen door me vol te proppen met Chinees eten en haar oude films te laten zien, maar ik weet het niet. Ik geloof niet dat mijn herhaalde bezichtigingen mijn liefdesleven veel goed hebben gedaan. Maar ik heb er vele uren van genot aan overgehouden. Dit is een film die maar door blijft gaan. Met zinnen als 'Plasted? That's some of the best erections in Europe', 'That's must be his drink socks' en 'Tongue... Death', kan hij niet minder doen.
Really fun movie, with a tone and style all its own. It has the same zippy sitcom character of the set which is its main stage, and the comedic acting is often over the top. Yet it drives through some very subtle and deep ideas about what makes a celebrity tick, the price culture extracts from its most ballyhooed figures, and the scars divorce and drink can leave on those with the smoothest of surfaces.<br /><br />The secret to this film's success is O'Toole, who gives up some of his most intimate and affecting moments on screen and intersperses them with ass-over-elbow feats of physical schtick that would make a Ritz Brother proud. What a shock we never saw much else from him after this tour de force. Richard Benjamin did go on to direct other films like "Shoot The Moon," but he never managed to get it all absolutely right the way he did here. It's so note-perfect, from the opening shot of midtown Manhattan 1954 with the cars, outfits, and bustle all coming together beneath the strains of Les Paul and Mary Ford's "How High The Moon" into a tight closeup of Benjy Stone carrying a cardboard cutout of his hero, Alan Swann, through an uncaring, jostling crowd.<br /><br />I almost wish they could have made a sitcom featuring the King Kaiser crew, with of course Joseph Balogna, Bill Macy, Adolph Green and the rest all reprising their roles in a kind of "Remember WENN"-style show. O, what roads left untravelled. Balogna is so good, managing to carry off his Sid Caesar-inspired role with the same kind of aplomb that made the original Caesar early television's most dynamic and celebrated comedy performer. There's a nice scene early on where Stone sticks up for a prone Swann by telling Kaiser he can't fire the swashbuckler. "You're a big star now, and I'm sure you always will be," Benjy says. "But suppose, and I know it will never happen, you end up like this. I hope nobody does to you what you're doing to him." Of course Caesar did end up like this, strung out on substance-use problems that derailed his post-50s career, and knowing that gives the scene, both funny and tension-filled, a certain undertone of poignancy for those in the know.<br /><br />Mark Linn-Baker could have taken it down a notch or two, and the Brooklyn idyll was to die for, and not in a good way. I'd like to know how the hell I'm supposed to lock lips with the woman of my dreams by stuffing my face with Chinese food and showing her old movies, but I don't think my repeated viewings have helped my love life much. It has given me many hours of pleasure though. This is one film that keeps on giving. With lines like "Plastered? So are some of the finest erections in Europe" "These must be his drinking socks" and "Tongue...Death," how can it do anything less?