Er is de laatste tijd zoveel geschreven over THE TEXAS CHAINSAW MASSACRE dat het bijna overbodig lijkt om er een recensie over te schrijven. Onnodig te zeggen dat TCM een van mijn beste films aller tijden is. Het is zo goed op zoveel verschillende niveaus dat er een boek voor nodig zou zijn om een perfecte recensie te schrijven over deze ooit zo verguisde film. Sommige mensen, die hem nog nooit hebben gezien, vragen zich af wat er zo geweldig aan is nadat ze hem voor het eerst hebben gezien, nou, dat komt waarschijnlijk omdat TCM de meest gekopieerde film aller tijden is en TCM zal nieuwkomers maar al te bekend voorkomen. Je kunt letterlijk een x aantal horrorfilms (of zelfs actiefilms) terugvoeren naar deze film. Het punt is dat TCM een baanbrekende film is, maar dat maar weinig mensen hem in die tijd opmerkten. Voornamelijk omdat toen deze lowbudgetfilm voor het eerst door de gewetenloze distributeurs werd uitgebracht, hij werd afgedaan als de zoveelste ordinaire drive-in horrorfilm, terwijl er eigenlijk maar weinigen waren die de genialiteit beseften die erin te vinden was. Nadat TCM was uitgebracht, konden maar weinig horrorfilms het zich veroorloven om terug te keren naar horror in de stijl van Hammer of de gebruikelijke saaie kost. Je kunt echt het verschil zien tussen films die vóór TCM zijn gemaakt en films die na TCM een grote hit zijn geworden. De onverbiddelijk botte, chaotische, woeste, genadeloze houding van TCM was anders dan alles wat iemand ooit had gezien en dat aspect van TCM maakt het echt baanbrekend. Horrorfilms of zelfs films in het algemeen kunnen gewoonweg niet schattig of grappig meer zijn.<br />De film is verwarrend en grappig. Hij is volkomen origineel met zijn brutale, volledig beheerste benadering van horror toen de meeste films die in die tijd werden gemaakt nog statisch, traag en benauwd waren. De energie die deze film uitstraalt is werkelijk verbazingwekkend. Voor een lowbudgetfilm is de camera verbluffend vloeiend en zelden statisch. De montage is scherp. De muziek is onheilspellend, maar nooit overweldigend. De film ziet er perfect uit; hij ziet er zo natuurlijk en on-Hollywood uit, wat veel toevoegt aan het creëren van de ongemakkelijke sfeer van de film. Maar de invalshoek van Tobe Hooper is briljant en hoewel Hooper hier en daar wel eens wat zwarte humor heeft ingebracht die de film minder authentiek had kunnen maken, wordt de humor nooit in het verhaal opgenomen (wat waarschijnlijk de reden is waarom velen het vervolg niet goed vonden, wat ik overigens ook kan aanbevelen) omdat de rauwe werkelijkheid van wat er op het scherm gebeurt nooit wordt weggelaten. De invalshoek is perfect voor dit gruwelijke horrorverhaal. Wat echt opmerkelijk is aan TCM is dat er geen 'zwakste schakel' is. Hoewel het budget bijna niets was en de voorwaarden voor het maken van de film volgens veel artikelen hels waren, heeft de film geen enkel zwak element. Alles past perfect. Technisch gezien is de film verbazingwekkend. Er is geen scène die overdreven aanvoelt of een voorstelling die niet goed was. Alles is topklasse.<br /><br />TCM zit vol met klassieke momenten: het begin, met de flitsen van de lijken, de scène op de begraafplaats, de lifter in de bestelwagen, Kirk met zijn gezicht naar Leatherface, Pam en de swingshot, Pam die valt in een kamer vol botten en veren, Pam en de haakscène, Leatherface die verrast wordt door Jerry, Sally die achterna wordt gezeten door Leatherface (de scène bestaat uit alleen maar geschreeuw en kettingzagen, zes minuten lang. Verbazingwekkend!), Sally die geprikt wordt door Drayton, Sally aan de eettafel (jakkes!), opa en de hamer, Sally die achterna wordt gezeten door de lifter en Leatherface tijdens het chaotische einde met de 'levende bedrading', een dolgedraaide Sally in de pick-up. De film is het ene verbazingwekkende moment na het andere, van begin tot eind.<br />De acteurs zijn tegenwoordig voor het merendeel onbekenden voor ons, maar dat wil niet zeggen dat hun acteerwerk niet goed was. De hele cast is uitstekend en levendig, klaar om alles te geven. Wat ik echt leuk vind aan het script, is dat iedereen zo echt overkomt. Sommige personages zijn zelfs onaantrekkelijk, zoals Franklin, de man in de rolstoel, die je tegenwoordig niet meer in films ziet. Tegenwoordig moet iedereen schattig, leuk en sympathiek zijn, maar op een wat nerveuze manier. Franklin is echt een lastpak, maar omdat hij in de film speelt, voelt de film realistischer. En wat Marilyn Burns betreft, tja, zij wordt waarschijnlijk het meest onderschat...' In de geschiedenis van de film is het zo gegaan: terwijl andere actrices carrière hebben gemaakt met horrorfilms en uiteindelijk zijn overgestapt op andere genres, heeft Marilyn in dit opzicht pech gehad. Je zou denken dat haar carrière na TCM op gang zou zijn gekomen, maar dat is niet het geval. De release van TCM begin jaren zeventig is waarschijnlijk een van de redenen waarom haar ster nooit zo heeft geschitterd als die van Jamie Lee Curtis. De 'fansjongens' die na Jamie Lee's films kwamen, waren nog te jong toen TCM werd uitgebracht. En wat de acteurs betreft die de familie Sawyer speelden, tja, voor hen is er op de hele wereld geen genoegdoening te vinden. Jim Siedow is een onvergetelijke figuur. Voor Gunnar geldt hetzelfde als voor Leatherface. Maar de grootste vertoning in TCM is zonder twijfel die van Edwin Neal, de lifter. Man, o man, wat een vertoning. Zijn vertoning is zo ongelooflijk geloofwaardig dat ik me afvraag: acteerde hij eigenlijk wel?<br />Een ander groot voordeel van de TEXAS CHAINSAW-capsule is dat hij het gevoel en de houding van zijn tijd vastlegt. Het is een geweldige tijdcapsule. Hij bevindt zich zo in het heden dat het kijken ernaar net zoiets is als teruggaan in de tijd en daar zijn in 1973 of 1974. En vergeet niet dat dit een zeer roerige tijd was. Vietnam. Het Manson Bloedbad. Richard Speck. Nixon, etc. Maar wat me altijd de rillingen bezorgt als ik naar TCM kijk, is de scène aan het begin, wanneer ze langs de veeboerderij rijden en wij de arme dieren zien, terwijl Franklin vertelt hoe ze gedood worden en zo. Dat geeft de hele film zijn misselijke, zwarte humor: de dwaasheid van de massaconsumptie. Het grote publiek ziet niet hoe dieren gedood worden in slachthuizen. Ons vlees is altijd keurig verpakt en ziet er aantrekkelijk uit. Maar we zien nooit de werkelijke verschrikking achter de vriendelijke daad van het kopen van wat gehakt in een winkel. Het verhaal van TCM is zoiets als wat er met het vee gebeurt, maar in plaats daarvan zien we kannibalen die hun voedsel verwerken dat natuurlijk van mensen komt. Hooper leek het hele horrorverhaal te gebruiken als een statement over massaconsumptie die gruwelijk is misgelopen. Sally die wegloopt van het huis van Sawyer is als de koe die wegloopt van het slachthuis.<br />Al met al is de film over de moord op Sawyer zo goed dat het een van die zeldzame juweeltjes is die echt gewaardeerd kunnen worden als een rechttoe rechtaan horrorfilm, als een zwarte komedie en zelfs als een kunstfilm. Persoonlijk vind ik dat de film mettertijd steeds beter wordt. Er is sindsdien nooit meer zoiets gemaakt. De hele film is het resultaat van een blikseminslag in een pot. Het is een vriendelijke filmervaring die nooit nagemaakt kan worden.
So much has been written about THE TEXAS CHAINSAW MASSACRE these days that it seems almost redundant to write a review about it. Needless to say, TCM is one of my top films of all time. It's so good on so many levels that it would take a book to write a perfect review of this once-maligned flick. Some people, who have never seen it before, wonder what's so great about it after watching it for the first time, well, this is probably because TCM is the most copied movie of all time and TCM will look too familiar to newbies. You can literally trace x number of horror movies (or even action movies) back to this film. The thing is, TCM is a groundbreaking movie but few people back then noticed it. Mainly because when this low budget movie was originally released by its unscrupulous distributors it was dismissed as another trashy drive-in horror movie, when in fact few realized the brilliance to be found within it. After TCM was released, few horror films could afford to go back to Hammer style horror or the usual boring fare. You can really see the difference in movies made before TCM and those made after TCM became a big hit. The unrelentingly blunt, chaotic, savage, take-no-prisoners attitude of TCM was unlike anything anyone had ever seen before and this aspect of TCM is what makes it truly groundbreaking. Horror movies or even movies in general simply couldn't be cutesy or quaint anymore.<br /><br />The film is unsettling and funny. It's totally original with its brazen, full-throttled approach to horror when most films made in those days were static, slow and poky. The level of energy this movie has is truly amazing. For a low budget flick, the camera is stunningly fluid and rarely static. The editing is sharp. The music is ominous but never overwhelming. The look of the film is perfect; it's looks so natural and un-Hollywood like which adds a lot in creating the uneasy atmosphere of the movie. But the direction by Tobe Hooper is inspired brilliance and even though Hooper often injected bits of black humor here and there which could have made the film less authentic, the humor never overtakes the story (which is probably what many didn't like about the sequel, which, btw, I recommend too) because the rawness of what's occurs on screen is never pulled back. The direction is perfect for this gruesome horror story. What's really remarkable about TCM is that there isn't a "weakest link" about it. Even though the budget was almost next to nothing and the conditions of making the movie were, according to many articles, hellish, the film doesn't have one weak element. Everything fits perfectly. Technically, the film is amazing. There isn't a scene that feels excessive or some performance that wasn't good. Everything is top notch.<br /><br />TCM is filled with classic moments: the beginning, with the flashes of the corpses; the scene at the cemetery; the hitchhiker in the van; Kirk facing Leatherface; Pam and the swing shot; Pam falling in a room filled with bones and feathers; Pam and the hook scene; Leatherface surprised by Jerry; Sally being chased by Leatherface (the scene is only screams and chainsaws, for a whole 6 minutes. Amazing!); Sally being poked by Drayton; Sally at the diner table (yikes!); Grandpa and the hammer; Sally being chased by the hitchhiker and Leatherface during the chaotic "live-wired" ending; a crazed Sally in the pick-up truck. The film is one amazing moment after another, from beginning to end.<br /><br />The actors are mostly unknowns to us today but that doesn't mean their acting wasn't good. The entire cast is excellent and game, ready to give their all. What I really like about the script is that everyone comes across as real. Some characters are even unappealing, like Franklin, the guy in the wheelchair, which you won't see done in movies these days. Today, everyone has to be cute, fun and likable, but in an edgy kind of way. Franklin is a real pain in the ass but having him in the movie makes the film feel more realistic. As for Marilyn Burns, well, she's probably the most underrated "scream queen" in history of film. While other actresses have made a career out of horror films and eventually moved on to other genres, Marilyn has been unlucky in this aspect. You'd think her career would have taken off after TCM but it didn't. The release of the TCM early in the 1970s is probably one reason why her star never shone like Jamie Lee Curtis. The "fans boys" that followed Jamie Lee's films were too young when TCM was released. As for the actors who played the Sawyer family, well, there isn't enough praise in the world for them. Jim Siedow is totally unforgettable. The same for Gunnar as Leatherface. But the greatest performance in TCM is surely given by Edwin Neal, the hitchhiker. Man, oh man, what a performance. His performance is so unbelievably believable that I wonder: was he even acting?<br /><br />Another great thing about THE TEXAS CHAINSAW MASSACRE is how it captures the feel and attitude of its time. It's a great time capsule. It's so in the moment, that watching it is like traveling back in time and being there in 1973 or 1974. And remember, this was a very troubled time. Vietnam. The Manson Massacre. Richard Speck. Nixon, etc. TCM is a true statement of the time it was made.<br /><br />But the thing that always gives me the creeps when I watch TCM is the scene at the beginning, when they drive by the cattle ranch and we see the poor animals while Franklin talks about how they are killed and everything. This gives the whole movie its queasy, black humor subtext: the folly of mass consumerism. The general public doesn't see how animals are killed in slaughterhouses. Our meats are always packaged neatly and look appealing. But we never see the real horror behind the benign act of buying some ground beef at a store. The story of TCM is sorta like what happens to the cattle but instead we see cannibals processing their food which, obviously, comes from humans. Hooper seemed to be using the whole horror story as a statement about mass consumerism gone horribly wrong. Sally running away from the Sawyer house is like the cow that got away from the slaughterhouse.<br /><br />All in all, THE TEXAS CHAINSAW MASSACRE is so good that it's one of those rare gems that can be truly appreciated as a straight horror movie, as a black comedy and even as an art film. Personally, I think the film gets better and better with time. There hasn't been anything done like it since. The whole movie was the result of catching lightning in a jar. It's a one of kind film experience that can never be duplicated.