De film leerde de kijker in feite over de culturele afleidingen die de Wolof-mensen in Senegal meer beginnen te krijgen van anderen dan ze zelf hebben. In de film zien we dat de jeugd in het dorp van Popenguine zich kleedt in een Europese stijl van kleding, terwijl de ouders daar trouw blijven aan de cultuur en zich kleden in de traditionele kleding. De jongeren zijn ook zeer geïnteresseerd in muziek, maar niet in de cultuur daar, maar eerder in muziek uit de Verenigde Staten en Europa.<br />De regisseur, Moussa Sene Absa, deed een minder gemiddelde regie, want er zijn scènes die overdag worden opgenomen en dan plotseling's nachts. De acteurs waren ook niet erg indrukwekkend, maar een interessante bijkomstigheid was dat ze niet-acteurs waren, gecast voor een rol in de film. Dit doet de film echt recht en geeft je een heel rauw en authentiek gevoel.
The movie to me was basically teaching the viewer about the cultural distractions that the Wolof people in Senegal are beginning to be more influenced by other then there own. In the movie we see that the youth in the village of Popenguine dress in a European style of clothing while there parents stay true to there culture and dress in the traditional clothing. The youth also are very interested in music but not of there culture, but rather music from the United States and Europe.<br /><br />The director, Moussa Sene Absa's did a below average job directing, since there are scenes that are shot in the day then suddenly are in the night time. The actors were not impressive either, but one interesting note is that they were non-actors cast for there roles. This really does the movie some justice and gives you a very raw and authentic feel.