Het lijdt geen twijfel dat Buronuel een meester is in de intrigerende en subjectieve gedachten die in de schijnbaar zinloze verhalen worden verweven. Alleen iemand die attent genoeg is, kan zoiets met zoveel elegantie doen en er toch zo agressief over zijn. Moralen, verwachtingen en de zogenaamde'rechten' die door de maatschappij worden bepaald, worden op een onconventionele manier benaderd. Bovendien is hij ook briljant in het op een humoristische maar effectieve manier bekritiseren van tragische gebeurtenissen in het verleden.<br />De film speelt zich af in stukken van verhalen die door een of ander irrelevant feit met elkaar verbonden zijn, waardoor de stroom escaleert. Hoe zou je je voelen als monniken rookten en kaarten legden? Hoe zou je je voelen als je een relatie zag tussen een tiener en een oudere vrouw? Het hele aspect van het spelen met verwachtingen is enigszins verontrustend omdat alles wat we in de film zien zou kunnen gebeuren. Die gebeurtenissen zouden geen negatief effect hebben op iemands leven, en toch zou het niet onze eerste gedachte zijn. Dat gebeurt alleen omdat we de zonen van de aarde beoordelen en we vinden het heerlijk om met onze vingers te wijzen en rechten en fouten te noemen.<br />Aan de andere kant kun je de kritiek van Butonuel alleen maar serieus nemen tot op een zeker niveau, en dat is precies waarom ik denk dat de film zo ingenieus in elkaar zit. Het feit dat elk tableau (de kleine verhalen in de film) ons een hint geeft van wat...' Het verhaal gaat door, want als we overgaan naar een nieuw verhaal, leggen we uit dat de regisseur niet de bedoeling heeft om het met mensen eens te zijn of om over bepaalde onderwerpen te oordelen. Maar dat doet hij wel, hij speelt met onze verwachtingen over wat de natuurlijke loop van de gedachten in ons hoofd zou zijn, en dan draait hij ze om.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> Het kan nooit kwaad om naar dingen te kijken vanuit verschillende gezichtspunten, maar het kan je ogen openen en een aantal schaduwkanten van onze algemene ideeën doen oplichten. Tenzij je gedachten niet zo ver kunnen gaan, denk je misschien dat het tijdverspilling is. Het mooie is dat je er helemaal niet over hoeft te oordelen. Je kunt dingen bedenken die je nooit eerder hebt gedacht, of je kunt lachen om een paar herinneringen uit het verleden die de film in je hoofd heeft opgeroepen.<br />Uiteindelijk gaat Phantom of Liberty eigenlijk over de zogenaamde vrijheid die we hebben. We zouden kunnen denken over wat we willen, kunnen zeggen wat we willen en kunnen doen wat we willen (zolang het de andere mensen natuurlijk niet in de weg staat). Maar hoe voelen we ons echt als we geconfronteerd worden met die echte vrijheid in het echte leven, gevormd door de normen en waarden van de samenleving? Het idee van vrijheid vervaagt gewoon achter die gordijnen, ook al wordt er voortdurend over opgeschept.
There is no doubt that Buñuel is a pro in intriguing and subjective thoughts embedded in the apparently senseless stories. Only a person that is thoughtful enough can do such thing with such grace and yet be so aggressive about it. Morals, expectations and the so called "rights" determined by society are well approached in an unconventional way. Plus, he is also brilliant in criticizing some past tragic events in a humorous yet effective way.<br /><br />The movie happens in pieces of stories that are linked through some irrelevant fact that gives it the flow to escalate with one another. How would you feel if monks smoked and plaid cards? How would you feel if you saw a relationship between a teenager and an older woman? The whole aspect of playing with expectations is somewhat disturbing because everything we see in the movie could happen. Those events would not affect anyone's life negatively, and yet, it would not have been our first thought. That only happens because we are judging sons of the Earth and we love to point fingers and name rights and wrongs. <br /><br />On the other hand, you can only take Buñuel's criticism seriously to a certain level, which is exactly why I think the movie is so geniously put together. The fact that every tableaux (the little stories in the movie) give us just a hint of what's going on, for then move to a new story explains that the director does not mean to agreed people nor to judge subjects being approached, necessarily. He does though, play with our expectations on what would be the natural course of thoughts in our head and he flips them over. <br /><br />Looking at things from different points of view can never be harmful but it can open your eyes and brighten up some shades on our general concepts. Unless your thoughts can not go as far, then you will just think it was a waste of time maybe. The beauty of it is to watch it with no judgment whatsoever. You may think of stuff you never thought before, or you might laugh about some past memories the movie have brought up in your mind.<br /><br />Ultimately Phantom of Liberty really relates to the so called freedom we have. We are supposedly able to think about whatever we want, say whatever we want and act however way we want (as long as it does not interfere with the others', obviously). But how do we really feel when we face that real freedom in real life shaped around the society's morals and values? The concept of freedom just fades away behind those curtains even though they are bragged about all the time.