Dit was een nogal ongecompliceerde versie van de korte thriller van Agatha Christie (Philomel Cottage). Uiteraard beperkte het oorspronkelijke korte verhaal zich tot de tijd die het paar op hun huwelijksreis doorbracht, hoewel het daarna aangepaste theaterstuk zich uitbreidde tot de plot. Sylvia Sidney kwam over als een soort Betty Davis-type, met een wat verwarrende manier van spreken. Het optreden van John Hodiak begon subtiel, maar ontaardde aan het eind in een melodrama. Ik ben het met een andere recensent eens dat Alfred Hitchcock dit veel beter had kunnen doen. De ontwikkeling van de plot was soms onwaarschijnlijk. Hoewel het begin overtuigend was en bijdroeg aan de stemming, was ik teleurgesteld door het gebrek aan subtiliteit in de afloop, die verschilde van de Christie-afsluiting. Het verhaal had over de psychologie van roofdier en prooi moeten gaan, maar dat aspect was gedempt. Ik heb het toneelstuk niet gelezen, dus ik weet niet hoe het eindigde in vergelijking met de prachtige Christie-afsluiting.
This was a rather pedestrian version of the Agatha Christie short story thriller (Philomel Cottage). Of course, the original short story confined itself to the time the couple spent on their honeymoon, although the subsequent adapted theater play expanded on the plot. Sylvia Sidney came off as a kind of Betty Davis type with a distracting edge to her delivery. John Hodiak's performance started off with subtlety but towards the end it deteriorated into melodrama. I agree with another reviewer that I couldn't help thinking that this would have gotten a much better treatment from Alfred Hitchcock. The plot development was implausible at times. Although the beginning was cogent and mood-setting, I was disappointed by the lack of subtlety in the ending, which differed from the Christie ending. The story should have been about the psychology of predator and prey, but that aspect was muted. I have not read the theater play, so I don't know how its ending compared to the wonderful Christie ending.