Oké, om te beginnen is Nells idylle aan het meer een TVA-meer dat in de jaren veertig van de twintigste eeuw is aangelegd om hydro-elektrische energie op te wekken. Tot zover de onaangeroerde beschaving. En hoe komen ze op het idee dat de twintigste-eeuwse bergbewoners deze primitieve grotbegravingen uit de bronstijd uitvoerden? Het is allemaal nep en manipulatief, maar het is een neerbuigende oplichterij, zelfs zonder zijn neerbuigende en volkomen bedrieglijke ideeën over de geschiedenis van de Appalachen. Jodie Foster probeert wanhopig om een Academy Award in de wacht te slepen, en verrassend genoeg lukte dat niet (in tegenstelling tot Dustin Hoffmans monoloog in Rain Man of Al Pacino's zelfparodie in Scent of a Woman). Een afschuwelijke film, des te erger vanwege zijn pretenties en het verkondigen van enkele 'diepe' waarheden.
OK, first off, Nell's lakeside idyll is a TVA lake, made for generating hydroelectric power in the 1940's. So much for untouched by civilization. And where'd they come up with the idea that twentieth-century mountain people practiced these crude bronze age cave burials? Bogus and manipulative all the way through, it's a patronizing rip-off even without its condescending and wholly fraudulent ideas about Appalachian history. Jodie Foster tries desperately to gimp her way to an Academy Award, and surprisingly, it didn't work (unlike Dustin Hoffman's one-note performance in Rain Man or Al Pacino's self-parody in Scent of a Woman). Michael Apted should know better, having done a half-decent job portraying mountain life in Coal Miner's Daughter. An altogether horrible film, the worse for its pretensions and delivering some "profound" truths.