Hoe groot is de kans dat een kunstenaar het geweld, de geestesziekte, de seksuele afwijzing en de Big Mac-cultuur overleeft? Voor zover deze film duidelijk maakt, hadden drie leden van de familie Crumb een sterk artistiek temperament en een aanzienlijk talent. Slechts één van hen, Robert, heeft het er levend afgebracht, en zijn leven en zijn werk worden bepaald door zijn verzet tegen wat een triest lot had moeten zijn.<br />Voor velen is deze documentaire misschien deprimerend, beledigend voor vrouwen of gewoon te lelijk om naar te kijken, maar ik ben nog nooit zo blij geweest als toen ik hem op het witte doek zag. Het vermogen van de kunst om de waarheid te onthullen en overlevingskansen te bevorderen is in elk beeld duidelijk te zien. R. heeft de moed om impopulaire waarheden te zeggen, om datgene wat hem opwindt uit te lokken, en om de kunst waar hij van houdt tegen aanzienlijke kosten en moeite (hij is een bluesfanaat; een van mijn favoriete scènes, waarin hij op zijn vloer zit, geabsorbeerd door pijnlijke muziek, komt voor in Ghost World, wanneer Enid Seymours plaat mee naar huis neemt en verdwaalt in haar favoriete liedje). En net als in Ghost World wordt er hilarisch uitgehaald naar de sjofele, echte Amerikaanse cultuur: een andere favoriete scène gaat over R. op een bankje in het park, waar hij vol walging commentaar levert op de lelijkheid van alles om hem heen: kleren met logo's, onelegante muziek, alles van lelijk plastic.<br />Uiteindelijk respecteerde en mocht ik Crumb enorm. En Terry Zwigoff verdient alle lof voor het feit dat hij het voor elkaar heeft gekregen (vooral als eerste filmmaker die geen idee had waar hij mee bezig was). Van hoogstaande kunst en familiedrama's tot een prachtige, dierlijke waardering van grote, ronde vrouwenkonten, dit is veel meer een 'rollercoaster, I laughed/I cried'-film dan de meeste andere die zo worden geroemd.
What are the odds that an artist can survive family violence, mental illness, sexual rejection, and Big Mac culture? As far as this film can make clear, three members of the Crumb family had strong artistic temperaments and significant talent. Only one, Robert, made it out alive, and his life and work are defined by resistance to what should have been a sad fate.<br /><br />To many, this documentary may be depressing, offensive to women, or just too damn ugly to sit through, but it made me as happy as anything I've ever seen on screen. Art's ability to reveal truth and promote survival is evident in every frame. I admire R. Crumb's courage to speak unpopular truths, to draw what gets him off, and to ferret out the art he loves at considerable expense and trouble (he's a blues maven; one of my favorite scenes, where's he's sitting on his floor absorbed by aching music, is echoed in Ghost World, when Enid takes home Seymour's record and gets lost in her favorite song). And like Ghost World, ratty, real American culture is railed at hilariously: another favorite scene involves R. on a park bench, disgustedly commenting on the ugliness of everything around him: logo-emblazoned clothes, graceless music, ugly plastic everything.<br /><br />By the end of it all, I respected and liked him Crumb enormously. I'd take his scary-woman worship over the banal musings of a dime-store philosopher any day. And Terry Zwigoff deserves much praise for being able to pull it off (especially as a first-time filmmaker who had very little idea what he was doing). From high art and family pathos to a lovely animal appreciation of big round female asses, this is far more a "roller-coaster, I laughed/I cried" film than most others so touted.