Meestal als ik de term 'indiefilm' hoor, rol ik met mijn ogen en denk ik: 'O, geweldig. Ik ga onderworpen worden aan absurd eigenzinnige personages die zich bezighouden met onwaarschijnlijke activiteiten in springerig zwart-wit', en als ik al kijk, merk ik dat ik meer op mijn horloge kijk dan naar het scherm. Dus ik was heel aangenaam verrast toen ik ontdekte dat 'Body/Antibody' helemaal n<0xC3><0xAD>éts was, en in feite zo innemend en goed gedaan was dat de enige keer dat ik op mijn horloge keek, ik teleurgesteld was omdat ik besefte dat de film bijna voorbij was.<br />Misschien is een van de meest innemende en onconventionele aspecten van deze film zijn karakters. Kip, prachtig komisch uitgebeeld door de knappe Robert Gomes, had gemakkelijk kunnen wegzinken in de'standaard' vertolking van een man die aan ocd lijdt, maar in plaats daarvan is hij doortrokken van een ontroerende combinatie van belachelijkheid en pathos. De worsteling om een ander lichaam in zijn beschermde leven te accepteren speelt zich prachtig over zijn gezicht af.<br />Dat andere lichaam, Celine, gespeeld door de bedrieglijk tedere Leslie Kendall, is een heerlijke frisse lucht (vergeef me het cliché) <0xE2><0x80><0x93> niet alleen in Kips bedompte leven, maar ook in de bioscoop. Ze is terug te voeren op een bepaald soort 'oude tijd'-elegantie en glamour die tegenwoordig zo ontbreken in films. Haar optreden is genuanceerd en gelaagd, en ik merkte dat ik me voortdurend afvroeg: 'Wat is er met Celine?' Wat is er anders aan Celine? Er móét meer zijn. En o, dat was er!<br />Dit is ook typerend voor de film als geheel. Net als je denkt: 'O, ik weet wat er nu gaat gebeuren!' merk je dat je het eigenlijk niet weet. De richting weet niets te onthullen wat niet onthuld zou moeten worden, maar plaagt ons zo dat we onwillekeurig denken: 'Deed hij dat om een bepaalde reden? Zal dat later belangrijk zijn?' De richting is intelligent en voorzichtig, geeft nooit iets prijs en zinspeelt nauwelijks op wat er nu gaat gebeuren.<br />Toen de film was afgelopen, wendde ik me tot mijn vriend en zei: 'Weet je, ik zou dit echt BEDACHT hebben als ik dit had gezien.' Als je me ook maar een beetje kent, weet je dat dat iets zegt.
Usually when I hear the term "indie film", I roll my eyes and think, "Oh great. I'm going to be subjected to absurdly quirky characters engaged in improbable activities in jumpy black and white", and if I even watch at all, I find myself watching my watch more than the screen. So I was very pleasantly surprised to find that "Body/Antibody" was NOTHING like that, and, in fact was so engaging and well-done that the only time I consulted my watch, I was actually disappointed because I realized that the movie was almost over.<br /><br />Perhaps one of the most engaging and unconventional aspects of this film is its characters. Kip, portrayed to marvelously comical effect by handsome Robert Gomes, could have easily sunk into "stock" characterization of a man afflicted with OCD, but instead is infused with a touching combination of ridiculousness and pathos. The struggle to accept another body into his sheltered life plays across his face beautifully.<br /><br />That other body, Celine, played by deceptively delicate Leslie Kendall, is a wonderful breath of fresh air (excuse the cliché) -- not just in Kip's stale life but in the movie theater as well. She hearkens back to a certain sort of "old time" elegance and glamour that is so lacking in movies these days. Her performance is nuanced and layered, and I found myself constantly wondering, "What ELSE is there about Celine? There MUST be more." And oh, there was!<br /><br />This is typical of the movie as a whole as well. Just when you think, "Oh, I know what's going to happen next!", you find you really don't. The direction manages to not reveal anything that shouldn't be revealed, but teases us juuust enough that we can't help but think, "Did he do that for a certain reason? Is that going to be important later on?" The direction is intelligent and cautious, never giving anything away and barely hinting at what's to happen next.<br /><br />When the movie was over, I turned to my boyfriend and said, "You know what? I would have actually PAID to see this." If you know me at all, you know that's sayin' something. ;-)