Ik was tien jaar toen in 1964 de Britse invasie de kusten van Noord-Amerika bereikte, en ik was veertien toen in 1967-68 de Hippie-revolutie losbarstte. Ik denk dat deze film van Herman Hermit een brug tussen de twee tijdperken was. Hij deed me denken aan hoe de Monkees in het tweede seizoen van hun tv-serie van het hippietijdperk naar het flowerpowertijdperk probeerden te springen.<br />Ik was gek op de Beatles, de Rolling Stones, Gerry & the Pacemakers en de Dave Clark Five, maar ik vond Herman & zijn vrienden altijd een veel te schattig meidenbandje. Mijn zussen, Pat & Barb, waren er gek op. Maar ik merkte dat ik deze film om vele redenen wel leuk vond. Een ding dat opvalt is dat het veel somberder is dan je zou verwachten van Peter Niemand. Ik genoot ook van de scènes met de jongens die geld probeerden te verdienen als bouwvakker. Maar ik vond het vooral leuk om de Kluizenaars (zonder Peter) in een Londense nachtclub te zien optreden met een paar halfharde deuntjes. Ik meen me te herinneren dat de Kluizenaars in 1977 als instrumentale groep door mijn geboortestad Wisconsin trokken.<br />Na al die jaren heb ik meer waardering gekregen voor Hermans Kluizenaars en hun kalmere, gelukkiger soort Britse invasiemuziek. Deze film zou heel goed het zwanenzang van een betere tijd kunnen zijn, voordat we verstrikt raakten in Vietnam, Norhern Ierland, campusdemonstraties, drugs, rassenrellen en de rest.<br />Ik vraag me af of onze Britse tegenhangers daar enig idee hebben waar ik een exemplaar kan krijgen van Gerry and the Pacemakers, de film met Gerry dwars door de mist?
I was ten years old when the British Invasion reached the shores of North America in 1964, and I was fourteen when the Hippie Revolution took-off in 1967-68. I think this Herman's Hermit movie was a bridge between the two time periods. It reminded me of how the Monkees attempted to jump from the mod to the flower power era during the second season of their TV series.<br /><br />I was crazy about the Beatles, the Rolling Stones, Gerry & the Pacemakers and the Dave Clark Five, but I always looked down at Herman & his pals as an overly cutesy girl band. My sisters, Pat & Barb, loved them. However, I found myself rather enjoying this film for many reasons. One thing that stands out is that it is moodier than one would expect from Peter No one. I also enjoyed the scenes with the lads trying to earn money as construction workers. Most of all I liked seeing the Hermits (without Peter) getting down with some semi-hard tunes in a London night club). It seems to me that the Hermits toured my native Wisconsin in 1977 as an instrumental group.<br /><br />After all of these years I have come to have more of an appreciation for Herman's Hermits and their calmer, happier brand of British Invasion music. This movie could very well be the swan song of a cooler time before we got caught up in Viet Nam, Norhern Ireland, campus demonstrations, drugs, race riots and the rest.<br /><br />I wonder if any our British counterparts out there have any idea where I could get a copy of Gerry and the Pacemakers movie, FERRY ACROSS THE MERSEY? Thanks, mate