Ik heb nooit veel begrepen van James Ivory's ideeën en The Bostonians verandert weinig aan mijn mening. Jaren geleden heb ik de roman van Henry James gelezen en ik ben niet iemand die een film bekritiseert omdat hij het boek niet nabootst, maar ik herinner me wel de overweldigende climax die James bereikte toen Ransome in de Music Hall achter de coulissen verscheen om Verena letterlijk weg te dragen. Dit moet de climax van de film zijn, maar hier heeft het niets te betekenen en maakt het minder indruk dan het joelende publiek. In te veel andere scènes worden punten op dezelfde manier gemist, de toon is verkeerd ingeschat en het tempo is traag. Evenmin is het acteerwerk bijzonder, afgezien van Vanessa Redgrave, die een intensiteit nastreeft die bij een andere (en betere) film lijkt te horen. Een compensatie is het camerawerk van Walter Lassally; maar zelfs daar komen de zorgvuldig ingelijste composities niet tot hun recht.
I have never thought much of James Ivory's direction and The Bostonians does little to change my mind. It was years ago I read the Henry James novel and I'm not one to criticise a film for not replicating the book,but I do recall the stupendous climax James achieved when Ransomemarched backstage at the Music Hall to literally carry Verena off. This has to be the climax of the film, but here it goes for nothing and makes less impact than the jeering audience. In too many other scenes points are similarly missed, the tone is misjudged and the pace is plodding. Nor is the acting distinguished except for Vanessa Redgrave who aims at an intensity that seems to belong to another (and better)film. One compensation is the camera work of Walter Lassally; but even here the carefully framed compositions don't flow.