Terwijl ze bezig zijn met een opdracht in een Londen in de jaren vijftig, verdwalen een Amerikaanse journaliste met plastic haar (Turner) en een Cornish journaliste met een onmogelijk babygezicht (Connery) in een hartstochtelijke affaire, ondanks de afkeuring van collega's (Longdon stijf en laconiek, laconieke James). Maar zelfs als er liefdesverklaringen worden afgelegd, komen er donkere wolken opzetten in de vorm van Turners krantenbaas en voormalige minnaar Sullivan, en Connery's schokkende onthulling dat hij een vrouw en kind heeft weggestopt in zijn geboortedorp in Cornwall. Als Connery omkomt bij een vliegtuigongeluk, maakt een diepbedroefde Turner een pelgrimstocht naar zijn geboortedorp in Cornwall, waar haar pad dat van zijn vrouw en kind kruist. <br /><br />Riskant huilerig, dat als een ster voor Lana en een vroege etalage voor de knappe jonge Connery fungeert, maar ze slagen er geen van beiden in om hen te overtuigen. Turner lijkt maar drie gezichtsuitdrukkingen te hebben, zelfs als ze op haar naaldhakken probeert rechtop te blijven staan terwijl ze rond 'St. Giles' (in werkelijkheid Polperro) huppelt <0xE2><0x80><0x93> getuige van haar afgrijselijk tweedimensionale pogingen om Martin Stephens na zijn nachtmerrie te troosten. Ondertussen wordt Connery's beschrijving van zijn geboorteplaats in het vissersdorpje in Cornwall met zo'n zwaar Edinburghs accent verteld dat je er bijna om moet giechelen. Het is een prachtig beoordeelde en gemoduleerde afbeelding van een vrouw die bijkomt van haar verdriet. Haar resolute vriendelijkheid, edelmoedigheid en warmte maken haar reactie op de laatste filmopenbaringen des te geloofwaardiger. Sid James speelt de rol van een wereldwijze Amerikaanse journalist die met zijn loyaliteit probeert te jongleren, en de post-nachtmerriescène van Stephens is wanhopig overtuigend.<br />Jammer genoeg echter, zijn uitstekende ondersteunende muziek en prachtige locatieopnamen niet genoeg om deze overspannen kalkoen te redden.
Whilst on assignment in a very 1950s-looking WW2 London, a plastic-haired US ace-journo' (Turner) and an impossibly baby-faced Cornish ace-journo' (Connery) are lost in the throws of a torrid affair, despite the disapproval of colleagues (stiff-upper-lip Longdon, laconic James). However, even as declarations of undying love are uttered, dark clouds loom in the form of Turner's newspaper boss and erstwhile lover Sullivan, and Connery's shock disclosure that he has a wife and child tucked away in his native Cornish village. When Connery is killed in a plane crash, a devastated Turner makes a pilgrimage to his native Cornwall where her path crosses that of his wife and child...<br /><br />Risible weepy, serving as a star vehicle for Lana and an early showcase for the handsome young Connery, both of whom fail miserably to convince. Turner seems to possess only three facial expressions, even when trying to stay upright in her stilettos as she totters round 'St. Giles' (actually Polperro) - witness her horribly 2-D efforts to comfort Martin Stephens after his nightmare. Meanwhile Connery's description of his Cornish fishing village birthplace is delivered in such a rich Edinburgh brogue as to be quite giggle-some.<br /><br />So often the case with British cinema of the 40s and 50s, it's the support players who steal the show - Glynis Johns' is a beautifully judged and modulated depiction of a woman recovering from grief. Her resolute kindness, generosity and warmth make her reaction to the final reel revelations all the more believable. Sid James shines as a world-weary American journalist trying to juggle loyalties, and Stephens' post-nightmare scene is desperately convincing.<br /><br />Sadly however, excellent support playing, and beautiful location shooting are just not enough to save this overwrought turkey.