Joan Crawfords minst sympathieke personage zou degene kunnen zijn die ze in deze film speelde, als een dominante en wraakzuchtige rijke vrouw die het leven van alle mensen met wie ze een relatie heeft in haar grote plantagehuis in het zuiden verziekt (of bijna verziekt). Blijkbaar zijn die relaties het gevolg van haar geld en het feit dat ze dat niet heeft, en ook van het niveau van haar misleide intelligentie en haar gebrek aan empathie voor anderen, die geen van alle goed worden uitgelegd. Zelfs tegenover haar eigen kinderen, het product van haar huwelijk met de drankzuchtige figuur Barry Sullivan, toont ze een kille onverschilligheid, vooral wat betreft de keuze van een kindermeisje, dat nog gemener is dan Joan. In deze disfunctionaliteit komt Jennifer Stewart als een jonge nicht uit Chicago die de vreemde familietwist verstoort die zich in de loop der jaren heeft ontwikkeld, vriendschap sluit met de arme kinderen en veel aandacht trekt. John Ireland lijkt een natuurlijke keuze als de enige man die (in sommige goed uitgevoerde scènes) tegen koningin Bee Joan op kan, zijn gebruikelijke onderdrukte aversie tegen onrecht kan tonen en tegelijkertijd schrijlings op het hek zit. Het is de moeite waard om bij hem te blijven tot het einde.
Joan Crawford's least likable character could be the one she played in this film, as a controlling and vindictive woman of wealth who runs and ruins (or nearly ruins) the lives of all those whom she has relationships with in her large southern plantation mansion. Apparently the relationships come out of her money and their lack of it, as well as the level of her misdirected intelligence and lack of empathy for others, none of which gets explained very fully. Even to her own children, the product of her marriage to heavy drinking philosophizing character played by Barry Sullivan, she shows a cold disregard, especially the choice of a nanny, who's even meaner than Joan. Into this dysfunction comes Jennifer Stewart as a young cousin from Chicago who upsets the strange family chemistry that has been developing over the years, befriending the poor kids, and catching a lot of eyes. John Ireland seems a natural as the one guy who can and does (in some well done scenes) stand up to Queen Bee Joan, presenting his usual suppressed aversion to injustice while also straddling the fence. It's worth sticking with for the ending.