Terwijl Meryl Streep een overlevende van het Pools-katholieke concentratiekamp uit 1947, die nu in Brooklyn woont, filmt, heeft ze een bewonderenswaardige, opgejaagde blik in haar ogen <0xE2><0x80><0x93> en in haar troosteloze glimlach <0xE2><0x80><0x93> ondanks al het theatrale gedoe van deze 'prestige'-foto van Alan J. Pakula. Het is een prijzenswaardige acteerprestatie, vooral omdat verder niets in dit voertuig helemaal klopt. Sophie, die tijdens haar eerste dagen in New York met haar gebrekkige Engels worstelt, wordt 'gered' (van de wanhoop, van de hopeloosheid) door een ontvlambaar genie (Kevin Kline), en algauw lezen ze elkaar in zijn bed literatuur en poëzie voor. De details van hun liefde-haatrelatie komen aan het licht bij een schrijver uit het Zuiden (Peter MacNicol) die een kamer heeft gehuurd in hetzelfde gebouw als het stel. Het boek is een gebalsemd toneeldecor geworden, waarin de drie hoofdpersonen elk contemplatieve, tot contemplatieve handelingen vervallende, karakterkwesties afhandelen, zonder veel resultaat. Er zijn twee of drie scènes die enorme eisen stellen aan Sophie (en aan Streep de actrice), en de vrouw stelt haar gewoonweg niet teleur (mijn favoriet was een scène uit een vroege flashback waarin ze een boek van Emily Dickinson probeert te lezen, maar de naam van de auteur niet weet). Niettemin loopt Pakula met begrafenisplechtigheid tussen de melodrama's heen en weer, en door de al te zorgvuldige, al te strenge vormgeving en de cinematografie lijken de gebeurtenissen net een wassenbeeldenmuseum. Kline kan geen vat krijgen op zijn gekwelde Nathan, en terecht: het personage is een schrijver. Streeps rol in het stuk is perfect geacteerd (de bombast komt voort uit een geestesziekte), terwijl MacNicol in het begin een paar sterke scènes heeft, maar uiteindelijk derde wiel aan de wagen is (geen benijdenswaardige positie). Er is veel discussie geweest over het perfecte accent van Streep en haar scènes als gevangene, en ze is inderdaad heel opmerkelijk, maar Sophie mag als persoon niet tot bloei komen. Streep maakt haar beverig en lieftallig, nerveus en spraakzaam, maar ook beleefd nerveus, en er zijn momenten dat ze straalt. Helaas is er niets aangrijpends of substantieels in de tekst te vinden wat de actrice helpt het gewicht van een lange, zware Oscarcontender te dragen. We begrijpen meteen dat Sophie een overlever is met een enorm hart... Tommy geeft ons niets anders om over na te denken dan romantisch hartzeer met een vleugje masochisme.
Portraying a Polish-Catholic Concentration Camp survivor now living in Brooklyn 1947, Meryl Streep admirably keeps a haunted look in her eyes--and in her forlorn smile--throughout all the fabricated histrionics of this Alan J. Pakula "prestige" picture. It's a commendable acting job, most especially because nothing else in this vehicle quite comes off. Sophie, struggling with her broken English during her initial days in New York, is 'rescued' (from despair, from hopelessness) by a combustible genius (Kevin Kline), and soon they are reading literature and poetry to each other in his bed. The details of their love-hate relationship come spilling out to a Southern writer (Peter MacNicol) who has rented a room in the same building as the couple. William Styron's book has become an embalmed actors' showcase, with the three principals each doing contemplative-turned-combative bits of character business, to little avail. There are two or three scenes that put enormous demands on Sophie (and Streep the actress), and the woman simply does not disappoint (my favorite was an early flashback scene wherein she attempts to check out a book by Emily Dickinson but doesn't have the author's name right). Still, Pakula paces the melodramatics with funereal solemnity, and the too-careful, too-rigid art direction and cinematography make the proceedings look like a waxworks museum. Kline cannot get a grip on his tortured Nathan, and for good reason: the character is a writer's contrivance (bombast conjured up out of mental illness), while MacNicol has some strong early scenes but eventually plays third-wheel (not an enviable position). Much discussion was made of Streep's letter-perfect accent and her scenes as a prisoner, and indeed she's quite remarkable; however, Sophie isn't allowed to bloom as a person. Streep makes her tremulous and lovely, nervous and chatty while also politely flustered, and there are moments when she's radiant. Unfortunately, there's nothing gripping or substantial in the writing to help the actress carry the weight of a long, heavy Oscar-contender. We understand right away that Sophie is a survivor with an enormous heart...Pakula doesn't give us anything else to ponder except romantic heartbreak tinged with masochism. ** from ****