'Clockwatchers' is een heel grappig filmpje dat licht werpt op de frustraties van het acht uur per dag doorbrengen in een volstrekt onopvallende omgeving waar elke handeling tot routine is teruggebracht. De hoofdpersonen zijn vier vrouwen die in de werkende wereld zijn terechtgekomen in de hoop een leven voor zichzelf op te bouwen dat hen onderscheidde van de rest van de ratrace, maar hun dromen werden de grond in geboord toen ze beseften dat ze op de huidige, overvolle arbeidsmarkt moesten nemen wat ze konden krijgen. Ze eindigden met bureauruimte in een steriel, anoniem kantoor waar ze afhankelijk zijn van hun gevoel voor humor en respect voor elkaar om de dag door te komen. Dit is een verhaal dat sterk afhankelijk is van dialogen en karakterontwikkeling om de kijker geïnteresseerd te houden. Het werkt grotendeels, met een heleboel amusante momenten en scherpe dialogen, maar ook scherpe observaties over het saaie bestaan dat te veel van ons leiden. De altijd sympathieke Parker Posey doet het geweldig als de opstandigste en meest openhartige van de groep. Ook speelt Bob Balaban zijn gebruikelijke pietluttige rol, deze keer als nauwgezette boekhouder die zijn potloden niet kan loslaten. Maar in de tweede helft geeft het verhaal toe aan het pessimisme dat het probeert te bestrijden; de toon verschuift van 'Dilbert' naar Kafka, en sommige personages worden plotseling koud en onsympathiek. Niettemin blijft het vermakelijk en leerzaam, iets waar de gemiddelde werkezel iets mee kan.<br /><br /><br />
"Clockwatchers" is a very funny little film that sheds light on the frustrations of spending eight hours a day in an entirely unexceptional environment where every action has been reduced to routine. The main characters are four women who entered the working world with hopes of making a life for themselves that would set them apart from the rest of the rat race, but had their dreams dashed when they realized that in today's crowded job market they had to take what they could get. They ended up with desk space in a sterile, faceless office where they depend on their sense of humor and respect for one another to get through the day.<br /><br />This is a story that depends strongly on dialogue and character development to keep the viewer interested. It largely works, with a lot of amusing moments and sharp dialogue throughout, as well as keen observations about the humdrum existence too many of us lead. The always likeable Parker Posey has a terrific performance as the most rebellious and plainspoken of the group. There's also Bob Balaban playing his usual fussy nebbish character, this time as a meticulous number cruncher who can't let go of his pencils. In its second half, however, the story surrenders to the pessimism it tries to battle; the tone shifts from `Dilbert' to Kafka, and some of the characters suddenly become cold and unsympathetic. Nevertheless, it remains insightful and entertaining, something to which the average working stiff could relate.<br /><br />