Als je de voorvertoning hebt gezien en dacht: 'Laat maar zitten', zou ik je voorzichtig noemen. Als je al een fan bent van Susan Coopers geliefde boekenserie sinds je een kind was, de voorvertoning hebt gezien en dacht: 'Misschien is het niet zo erg als het lijkt...', dan huil ik om je gebroken jeugdliefde. Als je net als ik dacht: 'Zelfs als het goedkoop is, kan het nog leuk worden', dan geef ik je met deze recensie een kaart om de gevangenis uit te komen. Het is niet genoeg dat we onderworpen moeten worden aan eendimensionale personages, pijnlijk voorspelbare dialogen, afgezaagde plotlijnen, clichés, hoofdpijn veroorzakend camerawerk en een van de slechtste climaxen die ooit zijn vastgelegd. Nee. Bij lange na niet. De wreedheid gaat hier dieper. Onze intelligentie wordt beledigd, onze smaak wordt belachelijk gemaakt en onze keuzevrijheid wordt ons in de schoenen geschoven. Deze film is een negatief, een zwart gat in de canon van cinematografische scheppingen. Er waren delen waarin ik me voorstelde dat de producenten zouden zeggen: 'Laat het maar zo. Ze merken het toch niet' of: 'Je hoeft het niet uit te leggen, het vliegt over hun hoofd heen.' Ik begrijp dat het budget voor deze film (gaap) een miezerige 20 miljoen dollar bedroeg, maar gebrek aan financiële middelen is NOOIT, NOOIT een excuus om de massa verzilverde troep te voeren. Christopher Eccleston-fans mogen dan een lichte huivering van het lachen krijgen van zijn (mislukte) eigenzinnige rol als De Ruiter, de schimmige gedaanteverwisselende ambassadeur van 'De Duisternis', maar in alle ernst denk ik dat hij misschien gewoon een paar dollar extra nodig had voor een aanbetaling op een Aston Martin waarop hij misschien een oogje had. Anders is het acteren niet eens een onderwerp om aan te snijden, aangezien het niet veel moeite kost om kartonnage te tekenen. De special effects zijn waar al het geld naartoe is gegaan, en die zijn redelijk goed. Hoewel ik weiger dit als een compliment te beschouwen, net zomin als ik een snufje slagroom zou waarderen boven op een ranzige berg stinkende, acht weken oude perziktaart.<br />In elke fantasie zijn er regels die moeten worden bepaald en beperkingen waar magie te vinden is. Anders wordt de hele zaak een strijd op leven en dood die nooit enige geloofwaardigheid zal hebben. Ik denk niet dat ik de tijd of de energie heb om alle problemen, schendingen en inconsistenties te beschrijven die ik heb gezien in deze film die nauwelijks twee uur duurde. Het zou een echte uitdaging zijn om te gaan zitten en te proberen ze allemaal op te vangen. Er was hier geen respect voor het genre, alleen een schijnbaar onbedwingbare behoefte om gebruik te maken van de huidige rage. Als na _The Lord of the Rings_, _De Kronieken van Narnia_ en _Harry Potter_ de hoge pieten in de studio's denken dat dit soort dingen voor acceptabel kan doorgaan, dan is de erfenis van het Verhaal al voorbij. Ja, ik ben overdreven dramatisch, maar op dit moment is het te laat om terug te krabbelen. Als je de tijd verloren hebt, kun je die niet meer terughalen, als je het geld eenmaal hebt uitgegeven, moet je nog meer werken om het weer terug te verdienen, en de wens om een verhaal te verlaten met het gevoel dat we...' We hebben plezier gehad, onze geest en harten zijn opengegaan, en als je eenmaal bent gevloerd, is het moeilijk om weer tot rust te komen door de grenzeloze gevoelens van diepe ontevredenheid en het gevoel dat we zijn bestolen. Het breekt mijn hart, en ik heb deze film echt witheet achtergelaten.
If you saw the preview and thought "Pass", I would call you prudent. If you have been a fan of Susan Cooper's beloved book series since you were a kid, saw the preview and thought "Maybe it won't be as bad as it seems...", then I weep for your broken childhood love. If you were like me and thought "Even if it is cheesy, it might turn out to be fun", then I'm giving you a Get Out Of Jail Free card with this review. It is not enough that we must be subjected to one-dimensional characters, painfully predictable dialogue, hackneyed plot lines, cliché villains, headache-inducing camera work, and one of the worst climaxes ever recorded. No. Not by a long shot. The atrocity here runs deeper. Our intelligence is insulted, our tastes are ridiculed, and our freedom of choice turns on us and squeezes its fist around our throats. This film registers as a negative, a black hole, in the canon of cinematic creations. There were parts where I imagined the producers saying, "Just leave it that way. They'll never notice" or "You don't have to explain that, it'll fly right over their heads." I understand that the budget for this film was (gasp) a measly 20 million dollars, but lack of financial resources is NEVER, EVER an excuse to feed gold-plated crap to the masses. Christopher Eccleston fans may get a slight quiver of a laugh out of his (failed) quirky turn as The Rider, the wraith-like shape shifting ambassador of "The Dark". But in all seriousness, I think he may have just needed a few extra bucks for a down payment on an Aston Martin he might have had his eye on. Otherwise the acting is not even a subject to be brought up, since cardboard cutouts don't require much effort to portray. The special effects are where all the money went, and they're fairly decent. Though I refuse to count this as praise, any more than I would appreciate a smattering of whipped cream on the top of a rancid pile of stinking, eight-week old peach cobbler.<br /><br />In any fantasy, there are rules that must be set and limitations where magic is to be found. Otherwise, the whole thing becomes a free-for-all that never holds any kind of credibility. I don't think I have the time or the energy to describe all of the problems, violations, and inconsistencies I saw occur within this film that barely topped two hours. It would be a real challenge for someone to sit down and try to catch them all. There was no respect for the genre here, just a seemingly voracious need to exploit the current fantasy craze. If after The Lord of the Rings, The Chronicles of Narnia, and Harry Potter, the bigwigs in the studios think that this sort of thing can pass as acceptable, then the legacy of Story is over already. Yes, I am being overly dramatic, but at this point, it's too late to turn back. Time once lost is not recoverable, money once spent requires more labor to regain, and the wish to walk away from a story feeling like we've been entertained, had our minds and hearts opened, once dashed is hard pressed to be soothed back again from boundless feelings of deep discontent and a sense that we have been robbed. It breaks my heart, and I left this film genuinely livid.