Quagmire was vroeger niet een van mijn favoriete afleveringen, maar ik begon de humor van de X-Files steeds leuker te vinden. Ik hou van deze aflevering vanwege de vele inside jokes en de geweldige dialoog tussen Mulder en Scully. Vooral als ze aan het eind op de rots vast komen te zitten en hun gesprek overgaat van kannibalisme naar Moby Dick naar metaforen over Mulder en een kunstbeen. Een van de betere inside jokes van de aflevering is de terugkeer van de blowers uit _War of the Coprophages_. 'O... Nee...' Een andere inside joke die teruggrijpt op Clyde Bruckmans _De laatste rustplaats van_, is dat Scully de hond Queequeg meeneemt die ze heeft geadopteerd toen de oorspronkelijke eigenaar in die aflevering stierf. Helaas komt de hond in deze aflevering om het leven. Interessant genoeg verwijzen beide in-grappen naar afleveringen die geschreven zijn door de grote komiek Darrin Morgan, maar deze specifieke aflevering is niet door hem geschreven. Hij is geschreven door Chris Carter en Kim Newton. Misschien een eerbetoon aan een goede schrijver of misschien was hij betrokken bij het Story Editing zoals hij bij zoveel andere afleveringen betrokken was. Hoewel niet noodzakelijkerwijs een van de betere afleveringen wat betreft griezeligheid of paranormaal is dit een van de grappigste afleveringen om te zien. Hij is tam genoeg om als aflevering te gebruiken om anderen in het programma te betrekken. Ik geef hem een 9 van de 10.
Quagmire didn't used to be one of my favorite episodes until I began to enjoy the humor of the X-Files more. I love this episode for the many in-jokes and the great Mulder and Scully dialogue. Especially when they get stranded on the rock near the end and their conversation runs from cannibalism to Moby Dick to metaphors about Mulder and a peg leg. One of the better in-jokes of the episode is the reappearance of the stoner kids from War of the Coprophages. "Oh... No..." Another in-joke which references back to Clyde Bruckman's Final Repose is that Scully brings along the dog Queequeg who she adopted when the original owner dies in that episode. Unfortunately the dog meets its demise in this episode. Interestingly both of these in-jokes reference back to episodes written by the great comedy episode writer Darrin Morgan however this particular episode is not written by him. It is written by Chris Carter and Kim Newton. Possibly a tribute to a good writer or perhaps he was involved with the Story Editing as he was with so many other episodes. While not necessarily one of the better episodes as far as creepiness or paranormal this is one of the funner episodes to watch. It is tame enough to use as an episode to break others in to the show. I give it a 9 out of 10.