Deze film, nostalgisch over de Amerikaanse cultuur aan het eind van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig, is moeilijk te bevatten. Op het eerste gezicht is het niets meer dan een slecht geënsceneerde autotocht door het zuidwesten van de Verenigde Staten, als twee mannen en een meisje in een jarenvijftig-hotrod tegen een vent racen die G.T.O. (Warren Oates) heet.<br />Het concept van de film lijkt een beetje op dat van de tv-serie 'Route 66' uit 1966. Maar de aanpak is hier totaal anders. Directeur Monte Hellman ontwierp 'Two-Lane Blacktop' alsof het een docudrama was. De dialogen zijn minimaal en niet ingeblikt, het camerawerk is onopvallend met heel lange camera's 'nemen'. Geen van de acteurs draagt make-up, geen van de figuranten speelt een bijrol, er zijn minimale plotwendingen, en voor zover ik kon vaststellen, zijn er geen filmsets in de openlucht. Als zodanig doet de film me denken aan 'Woodstock' (1970).<br />Dat is zowel goed als slecht. Gebrek aan acteerervaring maakt James Taylor en Dennis Wilson natuurlijker dan je van getrainde acteurs zou verwachten. Het is slecht omdat noch Dennis Wilson noch James Taylor kon acteren, en hun entertainmentquotiënt is nul komma nul. Op deze manier vertoont de film een treffende gelijkenis met 'Zabriskie Point' (1970).<br />Om bovenstaande redenen zullen veel kijkers deze film niet leuk vinden. De plot, voor zover die er is, is supertraag en de opvoeringen zijn saai. En er zijn geen special effects om als afleiding te dienen. Dus...<br />Wat je in 'Two-Lane Blacktop' hebt, is een arthousefilm uit de jaren zeventig. Wat hij aan amusement mist, maakt de film goed met zijn zwaarwichtige filosofische en existentiële thema's. Een sobere taal, waarin niets in de film wordt'verklaard', de stilzwijgende lof van het prozaïsche en het bijna verstikkende vertrouwen in het heden, spreken allemaal tot het menselijk hart, als de stem van nihilistische romantiek. Er is hier geen vrijheid, geen ontsnapping, geen verandering, geen verlossing. De horizon van het landschap komt nooit dichterbij. Het is de mythe van vrijheid en de omhelzing van vervreemding. Hoe ver je ook reist, je komt nooit echt aan. is de reis die ertoe doet, over de snelweg van de duivel.
Nostalgic of late 60s and early 70s American culture, this film is hard to come to grips with. At face value it's nothing more than a poorly plotted road trip across the U.S. Southwest, as two guys and a girl, in a 1950's hotrod, race a guy named G.T.O (Warren Oates) in his yellow muscle car.<br /><br />The film's concept is a little like that of the early 1960's TV series "Route 66". But the approach here is totally different. Director Monte Hellman designed "Two-Lane Blacktop" as if it were a docudrama. Dialogue is minimal and not canned, camera work is unobtrusive with very long camera "takes", none of the actors wear makeup, non-actors play bit parts, there are minimal plot contrivances, and so far as I could determine there are no indoor movie sets. As such, the film reminds me of "Woodstock" (1970).<br /><br />That's both good and bad. Lack of acting experience renders James Taylor and Dennis Wilson more natural than what could be expected with trained actors. It's bad because neither Dennis Wilson nor James Taylor could act, and their entertainment quotient is zilch. In performances, the film thus bears a striking resemblance to "Zabriskie Point" (1970).<br /><br />For the above reasons, a lot of viewers will not like this film. The plot, such as it is, is super slow and the performances are drab. And there are no special effects to function as distractions. So ...<br /><br />What you have in "Two-Lane Blacktop" is a 1970's art-house film. What it lacks in entertainment value the film makes up for with its heavy-duty philosophical and existential themes. An economy of language wherein nothing in the film is "explained", the tacit praise of the prosaic, and the almost stifling trust in the present moment, all speak to the human heart, as the voice of nihilistic romanticism. There is no freedom here, no escape, no change, nor redemption. The landscape horizon never gets closer. It's the myth of freedom and the embrace of alienation. No matter how far you travel, you never actually arrive. It's the journey that matters, on the devil's highway. But that's life.