De eerste vraag die bij iedereen die deze film heeft gezien door het hoofd zou gaan, is: 'Kan Diana Ross acteren?' Het antwoord, tot mijn genoegen, is een ondubbelzinnig 'ja'. En ik denk dat de regisseur dat vanaf de allereerste scène wilde ophelderen, met een flitsende vooruitblik op Billie Holidays drugsvangst terwijl de aftiteling nog niet was vertoond. Ms. Ross, zonder make-up en met 'raar haar', gaf een uiterst overtuigende voorstelling van heroïne (of coke)-ontwenning, compleet met gejank.<br />Haar optreden is het hoogtepunt van de film, die helaas veel te lang leek te duren, en ik merkte dat ik voortdurend de looptijd controleerde. Het was niet slecht als musical. Zoals ik al eerder had gelezen, probeerde mevrouw Ross niet de stijl van Billie Holiday te imiteren, maar creëerde ze zelf een duidelijke en toepasselijke <0xE2><0x80><0x93> maar gelijksoortige <0xE2><0x80><0x93> jazzstijl voor de film (kijk maar naar 'Good Morning Heartache'), en omdat ik een fan van haar was, vond ik de intermezzo's tussen de nummers niet erg.<br />Wat de film zo lang in beslag nam, was de constante aandacht voor Holidays drugsverslaving (om meer van het acteerwerk van mevrouw Ross te laten zien?). Het voelde alsof er de ene na de andere scène was waarin ze stoned was, jammerde en schreeuwde, en dat begon na een tijdje te vervelen. Dat is jammer, want met een betere regie en een beter scenario, in combinatie met het bekwame acteer- en zangwerk van mevrouw Ross, had dit een van de echt geweldige muzikale biopics kunnen zijn.
The first question that would run across the mind of anyone who'd watch this movie is: "Can Diana Ross act?" The answer, I'm glad to say, is an unequivocal "Yes." And I think that's what the director wanted to clear up right from the very first scene, with a flash forward to Billie Holiday's drug bust while the credits were still on. Ms. Ross, devoid of make-up and with "crazy hair," put on an extremely convincing performance of heroin (or coke) withdrawal, replete with howling.<br /><br />Her performance is the highlight of the movie, which unfortunately felt like it ran way too long, and I found myself constantly checking the run time. It wasn't bad as a musical. As I had read previously, Ms. Ross didn't seek to imitate Billie Holiday's style, and instead created a distinct and appropriate - yet similar - jazz style of her own just for the movie (check out "Good Morning Heartache"), and I, being a fan, didn't mind the song interludes.<br /><br />What dragged the movie was the constant focus on Holiday's drug addiction (to showcase more of Ms. Ross's acting?). It felt like there was scene after scene of her being drug-addled, whining, and screaming, which began to abrade after a while. It's too bad, since with better direction and screenplay, coupled with Ms. Ross's capable acting and singing, this could've been one of the truly great musical biopics.