Er zijn bepaalde films die je dwarszitten en die je nooit te zien krijgt. Ze veranderen je leven, veranderen op subtiele wijze je kijk op de werkelijkheid, en bijna altijd ten goede.<br />Dead Poets Society is een van die films.<br />Ik heb de film gezien toen ik op de middelbare school zat. Ik had een leraar die zei dat we hem echt moesten zien; het was zelfs ons 'huiswerk' voor die dag. We hoefden geen verslag te maken of er in de klas over te praten. Het enige wat hij van ons vroeg, was dat we ernaar keken, dat we er zelf een beslissing over namen, en dat was dat. Zoals je je kunt voorstellen, keken veel vrienden van me er helemaal niet naar; ik wel. En ja, ik heb het gevoel dat ik vanaf dat moment een beetje ben veranderd.<br />Als je jong bent, denk je nooit echt na over wat je met je leven doet. Je leeft gewoon voor de dag, in de hoop dat je cijfers goed genoeg zijn om te slagen, en dat is het dan. Langdurig nadenken houdt misschien ook flirten met een meisje in. Meer niet. Wat deze film me liet zien, was dat we de verantwoordelijkheid en het plezier hebben om op deze planeet te leven. Dat we stof zijn en dat we ernaar zullen terugkeren, zodat we maar heel weinig tijd hebben om iets te veranderen. Dat we een morele verplichting hebben om 'de dag te pakken en ons leven buitengewoon te maken'. (Mijn favoriete citaat in de hele filmgeschiedenis). Dat de wereld in wezen van ons is. Dat de enige beperkingen in onszelf liggen, en dat we het aan onszelf verplicht zijn om te vechten, om in opstand te komen tegen conformisme, om te veranderen wat we haten en te houden wat we liefhebben. Dat leven in deze wereld een prachtige verantwoordelijkheid is, en dat alleen lafaards die niet ten goede durven te veranderen.<br />Het feit dat de cast in wezen van mijn leeftijd was en dezelfde dilemma's en situaties doormaakte als ik, maakte het allemaal zoveel krachtiger.<br />Dus hier zit ik dan, 12 jaar na die dag. Ik denk nog steeds niet dat ik de dag volledig heb gegrepen. Maar ik blijf het proberen; ik zal het altijd blijven proberen.<br />Het feit dat de cast in wezen van mijn leeftijd was en dezelfde dilemma's en situaties doormaakte als ik, maakte het allemaal zoveel krachtiger.<br />Dus hier zit ik dan, 12 jaar na die dag. Ik denk nog steeds niet dat ik de dag volledig heb gegrepen. Maar ik blijf het proberen; ik zal het altijd blijven proberen. Ik vraag me af hoeveel mensen door dit juweel van een film zijn veranderd; ik hoop veel.<br />10 van de 10. Een definitief meesterwerk.
There are certain films that get under your skin, never to come out. They change your life, subtly altering your perceptions of reality, almost always for the better.<br /><br />Dead Poets Society is one of those few films.<br /><br />I saw the movie back when I was in High School. I had a teacher who told us that we really needed to watch it; in fact, it was our "homework" for the day. We didn't need to bring back a report, or talk about it in class. All he asked from us was to watch it, make up our own mind about it, and that was it. As you can imagine, many friends of mine didn't watch it at all; I did. And yes, I feel I changed a bit from there on.<br /><br />Back when you are young, you never really stop to think what in the world you are doing with your life. You simply live for the day, hope your grades will be enough to pass, and that's it. Long term thinking involves maybe flirting with a girl. Nothing more. What this film showed me was that we have the responsability and the joy of being alive in this planet. That we are dust, and we will go back to it, so we have precious little time to make a difference. That we have a moral obligation to "seize the day, and make our lives extraordinary" (my favorite quote in all movie history). That the world, basically is ours. That the only limitations are within ourselves, and that we owe it to us to fight, to rebel against conformity, to change what we hate and keep what we love. That living in this world is a beautiful responsability, and that only cowards dare not to change it for the better.<br /><br />The fact that the cast was basically my age, and was passing through the same dilemmas and situations I was facing made it all so much more powerful.<br /><br />So here I sit, 12 years from that day. I still don't think I have seized the day completely. But I keep on trying; I always will. I wonder how many people were transformed by this gem of a movie; I hope many.<br /><br />10 out of 10. A definitive masterpiece.