Ik heb voornamelijk goede dingen te zeggen over de nieuwste film van Stephen Chow.<br />Kung Fu Hustle is voor het grootste deel anders dan Chows vorige, bekroonde actiekomedie, Shaolin Soccer, hoewel hij het thema van de oosterse vechtsporten duidelijk heeft voortgezet en zijn repertoire van sfx (groot) heeft uitgebreid.<br />Ik ben een Chow-fan, te beginnen met de tijd waarin hij vertrouwde op een uitgestreken gezicht, toilethumor, clichés uit andere films en boeken, en goed eindigende, hartverwarmende, dorpse verhaallijnen.<br />Sommige van die elementen zijn opvallend afwezig in KFH. Ng Man Tat ontbreekt, net als de gebruikelijke vrouwelijke aantrekkingskracht (het hoofdpersonage heeft weinig tijd op het witte doek). De cast van SS is terug (met uitzondering van Ng), en met name de doelman van die film heeft het hier geweldig naar zijn zin als de leider van de Axe-bende.<br />Maar natuurlijk, als het over KFH gaat, moet je het over de sfx hebben. Op zichzelf zijn ze creatief en helemaal van deze wereld. Als onderdeel van de film, zou je kunnen vragen, is Chow in de cinematografische afgrond gestruikeld die zoveel regisseurs van Hollywood heeft getroffen die liefhebberen in de zwarte kunsten van sfx? Gelukkig is het antwoord nee. Het is waar dat KFH, in tegenstelling tot SS, weinig verhaal en personages heeft, wat kenmerkend is voor recente westerse geeuwen zoals Van Helsing, Blade Trinity et cetera. In dit opzicht is Chow afgestapt van de formule die van SS niet alleen een extravagante sfx-film maakte, maar ook een succesvol verhaal. KFH daarentegen is een bundel actiescènes die in elkaar zijn geflanst om de sfx te demonstreren.<br />Maar de gevatheid en brutaliteit van Chow zijn gebleven. Het is bevredigend dat de pret en het sarcasme die een kenmerk van zijn acteercarrière zijn geweest, zich goed hebben vertaald in films die hij heeft geproduceerd en geregisseerd. <br /><0x3E> Dus in KFH bespot Chow de clichés van Chinese vechtsportverhalen: het gepensioneerde vechtsportpaar dat een kruimeldief en wellusteling wordt, de helden die de buurt redden (waarvan er een homo is) worden kort daarna op straat gezet, en de bedelmonnik die een wu ling mi ji verkoopt aan een naïeve jongen.<br /><0x3E> Door de bespottingen worden de sfx op zichzelf geen spektakelstukken, maar helpen ze de waanzin naar boven te brengen. Begenadigde sitarspelers tokkelen messen en demonen in de strijd, een bokser die het Vermogen van de Pad uitprobeert, krast en blaast als één man zijn onderste mond uit, Chow stijgt op naar de hemel terwijl hij de Boeddha bespeelt. s Palm met een adelaar in de verte, de boeiende massa-gevechten met de in het zwart geklede Axe Gangsters, die uit de Matrix-films zijn weggelaten. Het is allemaal krankzinnig, oneerbiedig en soms zelfs aangrijpend.<br />Toch verlang ik naar de goede Chow. De sfx zijn leuk en gek. Maar het grappigste deel van de film moet toch de messenworp zijn. Dat is de goede Chow. Dus ik vind het niet erg om de Chow, oud of nieuw, in het volgende jaar op te voeren.
I have mostly good things to say about Stephen Chow's latest movie.<br /><br />Kung Fu Hustle, for the most part, is unlike Chow's previous, award-winning action-comedy, Shaolin Soccer, although he has obviously continued the martial arts theme and expanded (massively) his repertoire of sfx.<br /><br />I am a Chow fan, beginning from the times when he relied on a deadpan expression, toilet humour, spoofs of other movies and books, and good-ending, heart-warming, small-town/village boy-makes-good story lines.<br /><br />Some of those elements are noticeably absent in KFH. Ng Man Tat is missing, as is the customary female attraction (the main female character has little screen time). The cast of SS is back (excepting Ng), and the goalkeeper of that movie in particular has a roaring time here as the leader of Axe Gang.<br /><br />But of course, when it comes to KFH, one must talk about the sfx. In themselves they are creatively-done and quite out of the world. As part of the film, one might ask, has Chow stumbled into the cinematic abyss that has caught so many of Hollywood's directors who dabble in the black arts of sfx? Thankfully, the answer is no. True, KFH, unlike SS, is weak on story and characters, which has been characteristic of recent Western yawns such as Van Helsing, Blade Trinity etc. In this, Chow has stepped away from the formula which made SS not just a sfx extravaganza but a successful story. In contrast KFH is a bundle of action sequences thrown together to showcase the sfx.<br /><br />But the wit and cheekiness of Chow remains. It is gratifying that the fun and sarcasm that has been a hallmark of his acting career have translated themselves well into films that he has produced and directed.<br /><br />So in KFH we have Chow spoofing the clichés of Chinese martial arts stories: the retired martial arts couple who become petty scrooge and lecher, the heroes who save the neighbourhood (one of them gay) end up getting dispatched soon after, and the con beggar who sells a wu ling mi ji to a naive boy.<br /><br />Because of the spoofs, the sfx don't become spectacles in themselves, but help to drive the madness upward. Highly-skilled sitar players strum out blades and ghouls in battle, a pugilist using the Toad's Skill croaks and blows out his lower mouth like one, Chow ascends into the skies as he masters the Buddha's Palm with a eagle in the distance, the engrossing mass battle with the black-clad Axe Gangsters, lifted from the Matrix movies. It is all mad, irreverent and at times even affecting.<br /><br />Still, I do yearn for the good o' Chow. The sfx are fun and crazy. But surely the funniest bit in the film has got to be the knife-throwing sequence. That is good o' Chow. So I don't mind, just bring on the Chow, be it old or new, in the next year.