Het is alweer een tijdje geleden dat ik in een film de liefde van een moeder voor haar jonge kind ervoer, en vice versa, waarbij de film in eerste instantie draait om afstand en verlangen. De laatste die me echt ontroerde was de Japanse film _Be With You_, en er waren geen prijzen voor het vermoeden dat dit Mexicaanse nummer _Under the Same Moon_ zich bij zijn gelederen zal voegen.<br />De titel is echter niets nieuws, net als in films van lang geleden, zoals _An American Tale_, waarin de openingsmelodie op precies dezelfde premisse speelde, namelijk dat je omhoog moet kijken naar de maan in de wetenschap dat degene in je hart waarschijnlijk hetzelfde doet en ook aan jou denkt. Ja, wat een zoetsappig sentimenteel gedoe, maar het deed hier wonderen.<br />De film wordt geregisseerd door Patricia Riggen, die ook de hoofdrol speelde in _The Great Gatsby_, en gaat over moeder en zoon in verschillende stadia van ontreddering. Ze zijn al vele jaren van elkaar gescheiden, maar ze houden contact via wekelijkse zondagse telefoontjes vanuit openbare telefooncellen aan beide kanten van de stad. Carlitos (Adrian Alonso) mist zijn moeder erg, ondanks de cadeautjes die zijn moeder naar hem terugstuurt, en hij heeft liever dat ze in Mexico zit dan dat ze in de Verenigde Staten werkt. Moeder Rosario (Kate del Castillo) smokkelt zichzelf illegaal naar Los Angeles om voor haar te werken, om hun lot te bezegelen. Maar als zijn voogdes overlijdt, begint Carlitos plannen te smeden om binnen een week in LA te zijn, om Rosario te zoeken, voor het geval ze naar huis belt en zich zorgen maakt dat hij er niet is.<br />Zo beginnen de avonturen van Carlitos als hij erachter komt dat de wereld inderdaad vol zit met onzichtbare slechte mensen die niet zullen aarzelen om hem aan kindersmokkelaars uit te leveren. En in veel van de scènes voor zijn personage komt hij in contact met een tegenstribbelende surrogaatvader in mede-illegale Enrique (Eugenio Derbez). Voor Rosario wordt haar karakterstuk een uitstalling van de zeer algemene uitbuiting van illegale arbeiders en van de gebruikelijke aspiraties om genaturaliseerd staatsburger te worden, zodat ze eindelijk haar zoon naar Mexico kan halen voor hereniging. Voor het overige zit ze vaak in zichzelf te overleggen of het niet de hoogste tijd is om terug te gaan naar Mexico, aangezien haar voornemen en doel haar elke dag door de vingers lijken te glippen, gezien het feit dat ze, zoals ons is verteld, door haar vorige eigenaar is opgelicht, en natuurlijk omdat ze de liefde begrijpt die een mede-Mexican voor haar voelt.<br />Sommigen zouden kunnen klagen dat ze waarschijnlijk kunnen zien hoe het verhaal zich in de loop der tijd ontwikkelt, maar je moet toegeven dat Adrian Alonso' De charismatische Carlitos zal je de hele tijd bezighouden met dat cherubijnengezicht van hem, dat overloopt van geloof en vertrouwen. In het begin heeft hij misschien veel nagedacht over waarom zijn moeder heeft gedaan wat ze moest doen, maar dat zal hij snel genoeg leren, en wij begeleiden hem op deze reis, een paar dingen over liefde en bezorgdheid. Gezien het feit dat hij de meeste tijd niet met zijn moeder achter hetzelfde scherm doorbrengt, is het min of meer de sleutel geworden dat hij zijn aanvankelijke afkeer van Enrique opbouwt als een parallel contrast met die relatie met zijn moeder, tot aan de laatste momenten, die waarschijnlijk een beetje deus ex machina waren, en hij zich op de een of andere manier een beetje overdonderd voelde. Maar over het geheel genomen vervult _Under the Same Moon_ zijn doel en heeft hij zichzelf een goede cast bezorgd. En het levert ook nog eens een perfecte datefilm op, met een geheugensteuntje om wat Kleenex mee te nemen voor de finale. Zeer aanbevolen.
It's been a while since I experienced in the movies, a mother's love for her young child, and vice versa, being the primary focus of the film, especially with one that dealt with distance and longing. The last one that truly moved me was the Japanese film Be With You, and no prizes for guessing that this Mexican number Under the Same Moon will join its ranks.<br /><br />The title is nothing new though, as with movies as far back like An American Tale, where its theme song played on that exact same premise, of having to gaze up at the moon knowing that the person in your heart is probably doing the same thing and thinking of you too. Yes, such saccharine sweet sentimentalism, but it worked wonders here.<br /><br />Directed by first time feature helmer Patricia Riggen, the movie follows both mother and son characters in separate threads, having been separated for many years, but keeping in touch through weekly Sunday telephone calls from public phone booths both sides. For Carlitos (Adrian Alonso), despite the gifts that mom sends back home to him, he misses her much and prefers that she is back in Mexico rather than working in the US. For mom Rosario (Kate del Castillo), she smuggled herself illegally to Los Angeles for work in order to raise their lot. But when his guardian grandmother passes away, Carlitos begins to plot his way to get himself to the LA within the week, to look for Rosario lest she calls home and worries that he's missing.<br /><br />So begins the adventures of Carlitos as he begins to learn that the world is indeed full of unseen bad folks who will not hesitate to traffic him to child smugglers. And many of the scenes for his character have him interact with a reluctant surrogate father figure in fellow illegal Enrique (Eugenio Derbez). For Rosario, her character piece becomes like a showcase of the much generalized exploitation of illegal workers, as well as going through the usual aspirations of being a naturalized citizen so that she can finally bring her son over for reunification. Otherwise for the most parts she's often debating within herself whether it's high time to return to Mexico since her intention and goal seem to slip by every day, given being swindled as we are told, by her previous owner, and of course making sense of the love that a fellow Mexican has for her.<br /><br />Some might complain that they can probably see how the story would develop as it wore on, but you have to admit that Adrian Alonso's charismatic Carlitos will still have you engaged throughout with that cherubic face of his, brimming with faith and confidence. While he might have started off pondering a lot on why his mom did what she have to do, soon he will learn, and we accompany him on this journey, a thing or two about love and concern. Given that he doesn't share the same screen for the most parts with his mum, it sort of became key that he constructs and builds upon his initial dislike for Enrique much like a parallel contrast with that relationship with his mother, up until the final moments which was probably a bit deus ex machina, and felt a little rushed somehow.<br /><br />But on the whole, Under the Same Moon serves its purpose and delivered itself well thanks to its great casting. And it also makes for a perfect date movie too, with a reminder to bring along some Kleenex for the finale. Highly recommended.