Wat valt er eigenlijk te zeggen? Absoluut heerlijk! Waar moet ik beginnen?<br />Ik denk dat het het beste is om te beginnen met Angus Bethune, de dikke jongen die maar geen kans lijkt te krijgen, tot een eeuwenoude vijand, Rick, een verkiezing organiseert zodat Angus kan dansen met zijn grote liefde, Melissa. Angus wordt gespeeld door Charlie Talbert, die naar verluidt 'ontdekt' werd bij een Wendy's in Illinois. Talbert speelt de rol met warmte, hart, sarcasme en overtuiging, en hij doet het zo fantastisch (en omdat dit zijn eerste film is!), dat hij mogelijk een van de best bewaarde geheimen van de filmwereld kan worden. Hij zal vast en zeker een succesvolle acteercarrière hebben, vooropgesteld dat we hem in een andere film zien. De interactie met zijn grootvader (gespeeld door George C. Scott in misschien wel een van zijn meest memorabele, zij het korte rollen sinds 'Patton') is heel interessant om naar te kijken. De bijrollen, de sullige Troy, de mooie Melissa en de vervelende Rick (gespeeld door een meer geloofwaardige James Van der Beek) maken deel uit van het weefsel van aantrekkelijke personages dat de film omringt. De film zou echter beter zijn geweest als we iets meer over deze mensen hadden geweten, om er een karakterstudie van te maken.<br />Ik heb een paar opmerkingen van deskundige recensenten over deze film gelezen. De meesten zijn het erover eens dat Charlie Talbert een geweldige toekomst in de film voor zich heeft, maar dat de film zelf 'formulaal' en 'voorspelbaar' is. Dat is helemaal waar, en dat was een van de angsten die ik had voordat ik deze film zag. Maar nu ik deze film heb gezien, ben ik er absoluut van overtuigd dat zelfs 'formulale' en 'voorspelbare' films geweldig kunnen zijn, mits ze goed en met hart en ziel worden uitgevoerd, zoals bij deze film. In het geval van 'Angus' is het een mengeling van originaliteit (een tongue-in-cheekscript en regie) en beproefde motieven. Er is zelfs een personage (ik zal niet zeggen wie) dat me tegen het eind een beetje van mijn stuk bracht!<br />In dit geval was het de regie van Patrick Read Johnson die deze film zo gedenkwaardig maakte. De cinematografie was levendig (of verdorven) en kleurrijk. De dansscène met Melissa en Angus op het bal is een van de mooiste (en mooiste) opnamen die ik me kan herinneren. De soundtrack is uitstekend: Green Day staat boven aan het lijstje; de Goo Goo Dolls zijn nog steeds niet doorgebroken; de songs vormen een mooi kiekje van een geweldige, alternatieve en punkmuziekherinnering aan zijn tijd. Mijn persoonlijke favoriet is Ash's 'Jack Names the Planets'. Zelfs sommige van de camera-opnamen (vooral met de irissen die de film openen en sluiten) zijn oogverblindend.<br />Hoewel het, toegegeven, niet voorbestemd is om een klassieker te worden (of in elk geval voorlopig), is 'Angus' Het is een oprecht warme, grappige, bitter sarcastische, maar strikt Hollywood-achtige foto van die o zo turbulente, verwarrende en twijfelachtige periode in ons leven die bekendstaat als de middelbare school. Kijk ernaar en je zult er in elk geval van genieten. Dat heb ik gedaan! Ik heb er een negen voor gegeven.
What's there to really say? Absolutely enjoyable! Where should I start?<br /><br />I think it's best to start with Angus Bethune, the fat kid who just doesn't seem to get a break, until an age-old enemy, Rick, rigs an election so that Angus can dance with his long-time crush, Melissa. Angus is played by Charlie Talbert, who was reportedly "discovered" at a Wendy's in Illinois. Talbert plays the role with warmth, heart, sarcasm, and conviction, and he does it so wonderfully (and this being his first film!), he can potentially be one of film acting's best-kept secret. He is sure to have a successful career in acting, pending that we do see him in another film. Angus' interaction with his granddad (played by George C. Scott in possibly one of his most memorable, though short, roles since "Patton") is very interesting to pay attention. The supporting characters, geeky Troy, beautiful Melissa, and Rick the pest (played by a more credible James Van der Beek), form part of the fabric of appealing characters that dot the film. The film would have been better though if we knew a little more about these people, so as to make it a character study.<br /><br />I've read some comments from expert reviewers about this film. Most agree that Charlie Talbert has a great future in film ahead of him, but that the film itself is "formulaic" and "predictable". This is quite true, and that was one of the fears I had before watching this film. Yet after watchng this film I'm now absolutely convinced that even "formulaic" and "predictable" films can be great, provided that they're executed properly and with heart, as it was with this film. In the case with "Angus", it's a mix of originality (a tongue-in-cheek script and direction) and tried-and-true motifs. There's even a character twist (I won't say who) that threw me a bit off-guard near the end!<br /><br />In this case, it's Patrick Read Johnson's direction that made this movie very memorable. The cinematography was vivid (or blight) and colorful. The dance sequence at the ball with Melissa and Angus is one of the most beautiful (and beautifully shot) in my memory. The soundtrack is excellent: Green Day is at their top of the game; the Goo Goo Dolls still haven't made the grade; the songs form a nice snapshot of great alternative and punk music reminscent of its time. My personal favorite is Ash's "Jack Names the Planets". Even some of the camera shots (especially with the irises to open and close the film) are dazzling.<br /><br />Although admittedly it's not destined to be a classic (or at least any time soon), "Angus" is a genuinely warm, funny, bitterly sarcastic, though strictly Hollywood, picture of that ever-so-turbulent, confusing, and questionable time of our lives known as high school. Watch it and you'll at least enjoy it. I did! I gave it a nine.