Hoe moeilijk is het om een commentaar te schrijven op een film die tot je verbeelding spreekt? In feite was 'Tropical Malady' niet eens zozeer een film als wel een ervaring voor mijn oren, ogen en geest.<br />De film is verdeeld in twee helften die allebei hetzelfde verhaal vertellen <0xE2><0x80><0x93> een liefdesverhaal tussen een soldaat en een plattelander <0xE2><0x80><0x93> de ene helft gefilterd door de werkelijkheid, de andere door de mythologie: de stad waar elke handeling een rationele en logische lijn volgt, en de jungle waar geen andere regel is dan leren samen te leven met de natuur en waar alle gebeurtenissen en emoties primair en rauw zijn. In het tweede deel wordt de plattelandsjongen de incarnatie van een sjamaan die van gedaante verandert en de soldaat volgt in de gedaante van een buitengewone tijger, als een afspiegeling van zijn krachtige aantrekkingskracht en het wilde verlangen van de soldaat: wat een beleefde, romantische en bijna naïeve liefdesgeschiedenis was, wordt een bovennatuurlijk verhaal waarin alle plannen en vermommingen zijn uitgewist en alleen nog puur instinct overblijft. De film is meer dan ontzagwekkend <0xE2><0x80><0x93> je moet kiezen of je toegeeft aan je verlangen of het temmen, of je de tijger doodt of hem laat doodgaan. De visuele impact van dit deel is verbijsterend <0xE2><0x80><0x93> de tijger die voor het eerst verschijnt, de takken die door de wind heen en weer worden geschud, een boom die wordt verlicht door vuurvliegjes: de schoonheid van de beelden is bijna episch.<br />Serieus, de film verdient het om bekeken te worden, want dit onder woorden brengen is bijna alsof je zijn geest verraadt. Al die tijd een ontzagwekkende, ontzagwekkende ervaring.
How hard is it to write up a commentary of a movie that speaks to your senses? Actually, 'Tropical Malady' wasn't even a movie as much as it was an experience for my ears, eyes and my mind.<br /><br />The movie is split in two halves that both tell the same story - a love story between a soldier and a countryman - one filtered through reality, one through mythology: the city where every action follows a rational and logical thread, and the jungle where there's no rule other than learning to coexist with nature and all events and emotions are primary and raw. In the second part, the country boy becomes the incarnation of a shape-shifting shaman and follows the soldier in the shape of an extraordinary tiger, as to mirror his forceful appeal and the soldier's wild desire: what was a polite, romantic and almost naive love story becomes a supernatural tale where all schemes and disguises are erased and all that's left is pure instinct.<br /><br />There are so many memorable moments (the theater sequence, the descent into the temple) but everything that happens in the second half speaks to you on a totally different level. Words are replaced by jungle noises, sounds become messengers of peace or impending danger - the soldier (Banlop Lomnoi, who's beyond awesome) has to choose whether to give in to desire or tame it, kill the tiger or let it kill him. The visual impact of this part is astonishing - the tiger appearing for the first time, the branches shaken by the wind, a tree lit up by fireflies: the beauty of the imagery is almost epic.<br /><br />Seriously, the movie deserves to be watched because putting this into words is almost like betraying its spirit. Awesome, awesome experience all throughout.