Wat co-regisseur Ian Gamazon in de loop der jaren ook aan voortreffelijke filmvaardigheden heeft opgedaan, ze worden al snel tenietgedaan door zijn gemiddelde acteertalent bij het spelen van 'Adam', de hoofdrol in 'Cavite'. Je vraagt je ook af hoe oppervlakkig de Filippijns-Amerikaanse acteerpool is in dit land.<br />Dat gezegd hebbende, is dit verhaal in feite een verlengstuk van de Hollywoodfilm 'Phone Booth', waarin een stem aan de telefoon de persoon aan de andere kant van de lijn dwingt toe te geven aan hun eisen. Natuurlijk gaat 'Cavite' nog een stap verder door de beller een bekende terrorist te laten zijn, die niet alleen Adams mobiele nummer heeft, maar ook de moeder en zus van zijn slachtoffer (nadat hij de vader al heeft geëxecuteerd). De mobiele telefoon stelt de actie ook in staat om zich te verplaatsen, wat technisch gezien interessanter is dan Colin Farrell op één plek te zien zitten zweten (zoals in 'Telefoonkeet'). Hoewel de stem door de telefoon beweert de leider van een moslimterrorist te zijn, worden de politieke thrillerelementen voor het grootste deel gedempt doordat de actie zich afspeelt voor het toekijkende publiek dat Adam te voet door de stad Cavite (bij Manilla) ziet slenteren tot hij het punt bereikt waarop er geen weg terug meer is.<br />Het laatste verzoek van de terrorist is de ultieme beslissing van het leven van de Adam: zelfmoordterrorist worden voor de Abu Sayaf en de missie volbrengen, of luisteren naar het geluid van je familie die wordt vermoord via de mobiele telefoon. Natuurlijk kost het je toegangsgeld om erachter te komen voor welke film hij heeft gekozen, maar voor degenen die niet gewend zijn aan bioscoopbezoek is dit misschien een lastige film om te zien. Bijna alle actie wordt gefilmd vanuit het camerastandpunt van de Adam (met de camera in de hand) of het camerastandpunt van de cameraman (ook met de camera in de hand) die dapper achter hem aan loopt. Niet voor iedereen een goede smaak, maar dit lowbudgetfilmpje laat zien dat je geen miljoenen dollars hoeft te hebben om spanning te creëren, maar een betere hoofdrolspeler zou een fortuin waard zijn geweest.
Whatever superlative film-making skills co-director Ian Gamazon has attained over the years are quickly diminished by his average acting ability portraying 'Adam', the lead role of "Cavite." It also makes one wonder just how shallow the Filipino-American acting pool is in this country.<br /><br />That said, this story is basically an extension of the Hollywood movie "Phone Booth" where a voice on the telephone forces the person on the other end to capitulate to their demands. Of course, "Cavite" takes it one step further by allowing the caller to be a well-known terrorist who not only has Adam's cellphone number but his victim's mother and sister too (after having already executed the father).<br /><br />The cellphone also allows the action to travel which is technically more visually interesting than watching Colin Farrell sweat it out in one spot (a la "Phone Booth"). Although the voice on the phone purports to be Muslim terrorist leader, the political thriller elements are muted for the most part with the primary action revolving around the making audience watching Adam saunter his way through the city of Cavite (near Manila) on foot until he reaches the point of no return.<br /><br />The terrorist's final request is the ultimate decision of the Adam's life: be a suicide bomber for the Abu Sayyaf and complete the mission or listen to the sound of your family being killed over the cellphone.<br /><br />Of course, it'll cost you the price of admission to find out which choice he opted for, but for those not used to cinema verite this may be a hard film to watch. Almost all of the action is shot from either the Adam's POV (self-held camera) or the POV of the cameraman (also hand-held) gamely following behind him. Not for all tastes, but this low-budgeter shows you don't have to have millions of dollars to create suspense, but a better lead actor would have been worth a fortune.