Hoewel dit typerend is voor de goedkope vluggertjes die Warners in de jaren dertig als warme broodjes over de toonbank liet gaan, is het typerend voor Bette Davis in haar meest jeugdige, aantrekkelijke 'afgelegen platinablonde meisje'-fase. Je kunt hetzelfde personage vinden in DRIE OP EEN MATCH, HET MEISJE VAN 10TH AVENUE, HET PETRIBUREAU EN ANDERE. Ze straalt een onschuldige, maar intelligente, onaangedane vrouwelijkheid uit die verdampt lijkt te zijn tegen de tijd dat ze met JEZEBEL op het toneel verscheen, dus het is goed dat deze fase van haar carrière bewaard is gebleven <0xE2><0x80><0x93> al was het alleen maar om haar ontwikkeling als actrice te volgen. Let op de energie en vitaliteit die ze (misschien moeiteloos) in een ondersteunende rol als vriendin-echtgenote stopt, waarbij ze elke scène steelt <0xE2><0x80><0x93> zonder zich op conventionele schoonheid te verlaten. Het is ook wel leuk om te zien hoe de scenaristen erin slagen om van de ene onwaarschijnlijke, geënsceneerde plot naar de volgende te springen <0xE2><0x80><0x93> maar dat is van ondergeschikt belang, want de meeste van deze films waren ongelooflijk. Het ging erom een moreel punt te maken, niet om de verhaallijn overtuigend te maken. En dat punt was: kwaadaardige gangsters, pas op voor de autoriteiten, want ze zullen je te pakken krijgen!
Although this is typical of the low-budget quickies that Warners churned out like hotcakes in the Thirties it offers Bette Davis in her most youthfully appealing "down-to-earth platinum blonde girl" phase. You can find the same character in THREE ON A MATCH, THE GIRL FROM 10TH AVENUE, THE PETRIFIED FOREST and others. She exudes an innocent but intelligent, unaffected femininity that seems to have evaporated by the time she hit her stride with JEZEBEL, so it's good that this phase of her career is preserved - if only to track her evolution as an actress. Note the energy and vitality she injects (perhaps effortlessly) into a supporting role as the girlfriend-wife, stealing every scene she's in - without relying on conventional beauty. It's kind of fun also to see how the scenarists managed to leap from one implausible, contrived plot development to the next - but that's a secondary matter because most of these films were beyond belief. The point was to make a moral point, not to be narratively convincing. The point here being: evil gangsters, beware of the authorities because they'll get you!