Flitsen van verfijning. Verder te lang, te sentimenteel, te ongedwongen overdreven. Berenger ontpopt zich bijna als de sympathieke, gebroken man, maar zonder voldoende goedkope actie om hem overeind te houden, versmelt hij zo'n beetje met de rol. De premisse is standaard genoeg om een hersenloze aap in staat te stellen er een film omheen te maken, maar het script is zo ongelooflijk, en vreemd gestructureerd (momenten van korrelige flashbacks flitsen sporadisch door de plot, waarbij langzaam maar zeker een maar al te voor de hand liggend en voorspelbaar verhaal naar voren komt), met personages die worden geïntroduceerd in geïmproviseerde, komische scènes, om nooit meer terug te keren, dat het moeilijk is om meer dan een paar scènes door te komen zonder te kreunen. Toch zijn er uitbarstingen van inspiratie, of beter gezegd, een behendige imitatie. Maar het zijn vergankelijke momenten <0xE2><0x80><0x93> letterlijk. Zoals mijn eerste lerares Engels zei toen ze iets aardigs wilde zeggen over een van mijn werkstukken: 'Goede overgangen!'
Flickers of sophistication. Otherwise, too long, too sentimental, too unselfconsciously overplayed. Berenger almost pulls off the sympathetic broken man character, but without enough cheap action to prop him up, he pretty much melts into the part. The premise is stock standard enough that a brainless monkey should be able to make a movie around it, but the script is so unbelievable, and oddly structured (moments of grainy flashback flicker sporadically through the plot, gradually advancing an all too obvious and predictable back story), with characters introduced in tossed-off, sitcom-ish scenes, never to reappear again, that its hard to get through more than a scene or two without groaning. Still, there are flares of inspiration - or rather, imitation with skill. But they are transitory moments - literally. As my first English teacher said when she was looking for something nice to say about one of my essays: "Good transitions!"