Aangezien het meeste politieke gezeur over deze film van rechts lijkt te komen, negeer ik het en praat ik alleen over de film zelf. Wat begint als een goed geacteerde verkenning van familiespanningen <0xE2><0x80><0x93> vooral die tussen een betrekkelijk onontwikkeld stel ouders uit de middenklasse en hun hoogopgeleide zoon <0xE2><0x80><0x93> maakt plaats voor de stuntelige, overspannen melodramatiek van de tweede helft van de film. De dood van Robert Walker tijdens de opnamen is geen excuus of verklaring voor de gruwelijkheden van het afgelopen uur. Het is een eerste scène tussen John en zijn moeder waarin hij uitlegt dat zijn doelstellingen dezelfde zijn als die van de katholieke Kerk waarin ze allebei zijn grootgebracht, maar dat zijn methoden anders zijn. Het feit dat hij communist is (McCarey en sommige van zijn apologeten schijnen dat te suggereren) betekent dat die doelstellingen slecht moeten zijn, omdat de methoden slecht zijn. Houd gewoon op met voor jezelf te denken; vertrouw op God en de FBI. Het is een gevaarlijke boodschap, en niet eens zo ver verwijderd van de boodschap die de communisten in hun slachtoffers hebben gehamerd (want 'God en de FBI' vervangt 'de Partij'). Nou ja... ik denk dat ik het politieke gezeur niet kon ontlopen. Het treurige is dat de hoofdrolspelers allemaal zo goed zijn. McCarey was er briljant in om uitstekende naturalistische acteerprestaties van zijn acteurs los te krijgen, en Helen Hayes, Robert Walker, Van Heflin en Dean Jagger zijn allemaal uiterst overtuigend, tot de film halverwege in een agitprop van rechtse agitprop verzinkt. Zelfs Hayes kon niet veel (behalve overdrijven) met haar climaxscène waarin haar personage een voetbalanalogie probeert te gebruiken om haar zoon het licht te laten zien.
Since most of the political bellyaching about this movie seems to be coming from the self-righteous right, I'm going to ignore it and just talk about the film itself. What starts out as a well-acted exploration of family tensions - especially those between a relatively uneducated set of middle-class parents and their college-educated son - gives way to the clumsy, overwrought melodramatics of the second half of the film. The death of Robert Walker during filming doesn't really excuse or explain the awfulness of the last hour. There's an early scene between John and his mother in which he explains that his goals are the same as those of the Catholic Church in which they were both raised but that his methods are different. The fact that he is a Communist (McCarey and some of his apologists seem to suggest) means that those goals must be evil because the methods are evil. Just stop thinking for yourself; trust in God and the FBI. It's a dangerous message, and not all that far off from the one that the Communists drilled into their victims (for "God and the FBI" substitute "the Party"). Oh, well . . . I guess I couldn't avoid the political bellyaching.<br /><br />The sad thing is that the lead actors are all so good. McCarey was brilliant at getting excellent naturalistic performances from his actors, and Helen Hayes, Robert Walker, Van Heflin and Dean Jagger are all extremely convincing until the film collapses into right-wing agitprop at the halfway mark. Even Hayes couldn't do much (except overact) with her climactic scene in which her character tries to use a football analogy to get her son to see the light.