In Jdesji Iida's 'Rasen' legde Sadako uit dat de reden achter haar vervloeking van ongelukkigen was dat anderen pure angst ervoeren, dezelfde soort angst waar zij helemaal alleen doorheen ging op de bodem van een donkere put.<br />In Norio Tsuruta's 'Boogsudei' gaat de 'Sadako'-serie verder, alleen volgen we deze keer een jonge vrouw die Sadako heet (Yukie Nakama), die wordt achtervolgd door een demonisch alter ego met aanzienlijke macht. Sadako is een leerlinge van een toneelgezelschap dat zich voorbereidt op de repetities voor een toneelstuk, van haar vervreemd door de acteurs en de crew, die zich geïntimideerd en ongemakkelijk voelen bij haar in de buurt. Een geluidstechnicus, Hiroshi Tonderyama (Seiichi Tanabe), lijkt de enige te zijn die haar zonder tegenspraak accepteert en haar zelfs aanmoedigt als ze eenmaal de hoofdrol krijgt nadat de actrice onder verdachte en zeer ongebruikelijke omstandigheden is gestorven. Het gezelschap en de bemanning komen al snel tot overeenstemming, dankzij een verslaggever die een lynchpartij op touw zet om de regisseur (... die een traumatische situatie in gang zet door Sadako, een actrice die hij in een rol heeft gezet om een ster te worden, te beschuldigen van het vermoorden van de hoofdrolspeelster) wordt vermoord aangetroffen, zijn lichaam ontdekt door een toneelknecht, dat ze vervloekt zijn (... de foto's van haar fotograaf onthullen hun verwrongen gezichten en andere verontrustende beelden). Het lijkt erop dat de hele troupe vervloekt is door de kwaadaardige dubbelganger van Sadako, en ze zullen de zaak in eigen hand nemen om zichzelf te beschermen tegen hetzelfde lot als de regisseur en de hoofdrolspeelster, en de toorn van een kwaad af te wenden waarvan ze zullen wensen dat ze nooit beledigd waren.<br />Een andere benadering van de 'Ringu'-serie die van Sadako een sympathieke figuur maakt, een jonge vrouw die door anderen wordt gekweld terwijl ze in feite net zo goed een slachtoffer is als degenen wier leven door de wraakzuchtige demon wordt bedreigd. De demon is in zekere zin Sadako's 'beschermer', een soort spook dat door het theater spookt, en we zien hoe het gezelschap en de bemanning altijd met minachting en minachting op onze heldin reageren. Sadako wordt vanaf het begin behandeld als een zwerver die op een eiland is geplaatst omdat ze'spionagesignalen' naar iedereen uitzendt. Tonderyama wordt haar enige vriend en vol zelfvertrouwen, en hun opbloeiende romance is het hart en de ziel van 'Ringu O-Verjaardag', zoals hij haar probeert te redden van al diegenen die Sadako als een bedreiging zien... tevergeefs. We zien hoe de verslaggever Sadako, die haar verleden begrijpt (ook Sadako's relatie met een psychiater genaamd Ikuma, geportretteerd door Daisuke Ban, die verdwenen was nadat hij door zijn collega's en collega's was geëxcommuniceerd), probeert te vernietigen. 'Brensudei' heeft in feite twee grote climaxen, de theatrale productie die uit de hand loopt terwijl het Sadako's beurt is. Het mooiste moment op het toneel, en de ontdekking waar Ikuma het alter ego, de lynchmeute, had verborgen achter een aanval op onze heldin, oog in oog met een lot dat erger was dan de dood. Potentiële finale, waarin ik herhaal wat ik in de eerste zin van mijn gebruikersopmerking heb gezegd, terwijl we getuige zijn van Ikuma's besluit om 'alles te beëindigen' met betrekking tot Sadako. De bron komt, zoals altijd, terug, een onheilspellende aanwezigheid die een daad van verraad erkent, een symbool van angst, die talloze ellende heeft veroorzaakt, levens heeft gekost, deels doordat hij werd gebruikt om zich te ontdoen van een'slecht zaad'.
In Jôji Iida's "Rasen", Sadako explained that the reason behind her curse towards unfortunates was for others to experience pure fear, the same kind of fear she went through all alone at the bottom of a darkened well. <br /><br />In Norio Tsuruta's "Bâsudei", the "Sadako" series continues, except this time we follow a young woman, named Sadako(Yukie Nakama), haunted by a ghoulish alter ego with considerable power. Sadako is an apprentice for a theatrical troupe preparing in rehearsals for a play, alienated by the actors and crew who feel intimidated and uneasy around her. A sound effects engineer, Hiroshi Tôyama(Seiichi Tanabe), seems to be the only one who accepts her without contention, actually encouraging once she receives the leading role after the actress dies under suspicious, and very unusual, circumstances. The troupe and crew soon come to the understanding, thanks to a news reporter who instigates a lynch mob after the director(..who initiates a traumatic situation, accusing Sadako, an actress he put in position to become a star, of killing the lead actress)is found murdered, his body discovered by a stage hand, that they are accursed(..her photographer's snapshots reveal their distorted faces and other disturbing images). It seems that the entire troupe is cursed by the malevolent doppelganger of Sadako, and they will take matters into their own hands in order to protect themselves from the same fate as the director and lead actress, securing the wrath of an evil they'll wish they never offended. <br /><br />A different approach to the "Ringu" series this time making Sadako a sympathetic figure, a young woman tormented by others when, in fact, she is as much a victim as those whose lives are harmed by the vengeful ghoul. The ghoul is, in a sense, Sadako's "protector", a kind of spectre that haunts the theater, and we see how the troupe and crew always respond to our heroine with disdain and disregard. Sadako, right from the start, is treated as a derelict, placed on an island because she sends off "spook signals" to everyone. Tôyama becomes her sole friend and confident and their blossoming romance is the heart and soul of "Ringu 0-Birthday", as he attempts to rescue her from all those that find Sadako a threat..to no avail. We see how the reporter finds Sadako, understanding her past(..including Sadako's relationship to a psychiatrist named Ikuma, portrayed by Daisuke Ban, who had disappeared after being excommunicated by his colleagues and peers), with designs on destroying her life. "Bâsudei" actually has two major climaxes, the theatrical production which spirals out of control when it should've been Sadako's finest hour on stage, and the discovery of where Ikuma had been hiding the alter ego, the lynch mob, behind an attack on our heroine, coming in contact, face-to-face with a fate worse than death. Potent finale, reiterating what I mentioned in the opening sentence of my user comment, as we witness Ikuma's decision to "end all of it" in regards to Sadako. The well, as always, returns, an ominous presence acknowledging an act of betrayal, a symbol of fear, which has fueled countless miseries, lives lost thanks in part to how it was used to get rid of a "bad seed."