Dit was de eerste keer dat ik een film van David Cronenburg zag. Indrukwekkend en qua stijl vergelijkbaar met Paul Verhoevens stilistische gebruik van expliciete seks en geweld. Maar het zijn niet de afschuwelijke effecten die deze film bijzonder maken, het is het vermogen om je zo in de geest van deze personages te laten kijken dat je je ongemakkelijk gaat voelen, dat je in onze diepgewortelde obsessie met ijdelheid terechtkomt. Het is niet alleen een horrorfilm, maar ook een tragisch liefdesverhaal. Ik heb nog nooit een film gezien die zo goed in elkaar zit als _The Fly_. Dit zijn echt de meest verontrustende ideeën die ik sinds _Alien_ heb gehoord in een horrorfilm. De film is een meesterwerk van psychologische ziekte, die zelfs de hardste horrorfan tot op het bot zal verkillen.
This was my first look at a David Cronenburg film. Impressive and similar in style to Paul Verhoevens stylistic use of explicit sex and violence. But its not the horrid make up effects that make this film special, it's its ability to take you inside the mind of these characters to a point of being uncomfortable, going inside our deep seeded obsession with vanity. Not only a horror film, but a tragic love story, The Fly melds genres like no other film i've seen. These really are some of the most disturbing notions made in any horror film i have ever seen since 'Alien'. The film is a masterpiece of psychological sickness, bound to make even the most hard core horror fan weak at the knee's.