Visions of light, de film van de populistische underdog, herstelt de basiselementen van belang in de film in een tijd waarin de artistieke verdienste wordt toegeschreven aan de regisseur en de acteurs. Of misschien vertelt het een publiek alleen maar wat elke filmmaker zo goed weet: dat de kunst van de film niets zou zijn zonder licht en de kunst om die vast te leggen en te bezielen. Sinds de oorsprong van het maken van films heeft de cinematografie zijn reputatie behouden dat het een ambacht is, lang nadat de rol van de regisseur creatieve controle kreeg. En met zo'n verantwoordelijkheid voor het beheer van fysieke en optische parameters is de creatieve expressie van de regisseur van de fotografie zuiver gebaseerd op experimenten door middel van een immense controle. Tegenover David Lynch en Frederick Elmes, die het hadden over 'hoe donker is donker', gaat de kunst van de cinematografie net zozeer over het zijn van een illusionist als over het bemiddelen tussen produktie en aspect. In een commentaar op zijn 'het tekenen van dingen in het donker' tot op het monochrome af, vatte John Alton de geest van de cinematografie samen door ons eraan te herinneren dat het niet zozeer gaat om de lichten die je aandoet als wel om de lichten die je niet aandoet.
Taking a stand for cinema's populist underdog, Visions of light reinstates the basic elements of importance in film in an age where the artistic merit is credited the director and the actors. Or maybe it merely tells an audience what every filmmaker knows so well; that the art of film would be nothing without light and the craft of capturing and animating it. Since the origin of film-making, cinematography has maintained its reputation of being a craft, long after the role of the director was given creative control. And with such a responsibility in management of physical and optical parameters, the creative expression of the director of photography is purely based on experiment through immense control. From Charles Lang being instructed to "put his shadows wherever he wanted, but not on the actors face" to David Lynch and Frederick Elmes discussing "how dark is dark", the art of cinematography is just as much about being an illusionist as just a mediator between production and aspection. In commentary to his "sketching of things in the dark" to the point of monochromism, John Alton summed up the spirit of cinematography in reminding us that it is not as much about the lights you turn on as the one's you don't.