Ik ben niet bekend met het andere werk van Greenaway; ik heb dit vooral ervaren voor de rol van Louis Andriessen (ik ben een fan en dit is niet zijn beste werk, maar het heeft zijn momenten). Wat de film zelf betreft, laat ik dit zeggen: ik hou van moeilijke kunst en moeilijke film. Ik breng vele uren door met het rechtvaardigen van het bestaan van moeilijke kunst voor anderen die niet zo avontuurlijk zijn. Ik hou van emotionele afstand en dubbelzinnige betekenissen, zelfs tot in de extremen van het Europese consumentisme. En toch vond ik deze film het ergste, pretentieusste stuk gelul dat ik ooit in mijn leven heb gezien. Het is visueel erg onaantrekkelijk en de film is over het geheel genomen heel, heel slecht. (Ja, je kunt wel zien dat dit voor de tv is gemaakt...) Greenaway weet nooit wanneer hij uit de weg moet gaan en de beelden gewoon uit zichzelf moeten laten ademen... er is altijd veel te veel informatie op het scherm. Als je voor het eerst zijn volslagen afschuwelijke tekst (die in mijn middelbareschoolagenda voor 'prikkelend proza' kan doorgaan) leest, die is gebaseerd op de muziek van Andriessen, dan is dat niet genoeg voor je, maak je geen zorgen... hij laat het hele verhaal van begin tot eind zien in een langzaam zijspoor dat zulke hightecheffecten als digitaal gegenereerde druppelschaduwen heeft. Zo erg is het allemaal niet. En wat jezelf betreft, doe geen moeite.
I'm not familiar with Greenaway's other work; I mostly experienced this for Louis Andriessen's score (I'm a fan, and this isn't his best work, but it does have its moments). As for the film itself, let me say this: I like difficult art, and difficult cinema. I spend many hours justifying the existence of difficult art to others who are not quite so adventurous. I enjoy emotional distance and ambiguous meaning, taken even to Euro-trash extremes. And yet, I found this film to be the worst, most pretentious piece of crap I've ever seen in my life. It is very unattractive visually, and the film has dated very, very poorly in terms of its overall look. (Yes, you can tell this was made for TV...) Greenaway never knows when to get out of the way and let the images just breathe on their own... there is far too much information on screen at all times. If a first run through his completely awful text (which might pass as "edgy prose" in my junior high diary), set to Andriessen's music, wasn't enough for you, don't worry... he'll display the whole thing from start to finish in a slow side-scroll that features such high-tech effects as digitally-generated drop shadow. And his attempts at "choreography" are so banal in spots that you'll want to laugh out loud. Now I absolutely have to see another Greenaway film to see if they're all this bad. As for yourself, don't bother.