De enige productie van 'Grand Hotel' die ik ooit heb gezien die echt goed werkte (en die in feite heel ontroerend was) was de Broadway-musical uit het begin van de jaren negentig. Natuurlijk deed die het niet zo goed, omdat hij met kop en schouders boven het oorspronkelijke stuk en deze 'all-star' M-G-M-rotzooi uitstak.<br />Er is een reden waarom dit de enige film is die bij de uitreiking van de Academy Awards de prijs voor de beste film heeft gewonnen - en verder niets.<br />'Als het niet op papier staat, staat het niet op het toneel,' hebben acteurs altijd volgehouden sinds, o, Euripides.<br />Hier is wat op papier staat het ene cliché na het andere - pretentieuze aanstellerij die in 1932 al oud en afgezaagd was.<br />Wat fascinerend is, is zeker niet Gouldings afgezaagde regie, maar de verschillende acteurs.' Boven aan die lijst staat Lionel Barrymore. Achteraf gezien, en gezien zijn hele filmcarrière, was hij een veelzijdiger en betere acteur dan John. Je krijgt altijd een levendig personage, en niet Lionel Barrymore die er een'speelt'. (Kijk maar naar hem in 'You Can't Take It With You', toen hij op krukken moest lopen vanwege zijn oprukkende artritis. Verbazingwekkend.)<br />Vervolgens Joan Crawford. Derderangs, en zelfs met toegevoegde Garbo-scènes om te voorkomen dat Crawford er met 'Grand Hotel' vandoor gaat. <br />Crawford en Lionel Barrymore maken niet alleen hun clichéteksten en karakters volkomen geloofwaardig, ze lopen aan het eind letterlijk samen de zonsopgang tegemoet, zoals clichés vaak doen.<br />Wallace Beery is fantastisch en dimensioneel en zelfs hartverscheurend als Preysing. (Hij heeft de rol kennelijk alleen geaccepteerd omdat hem was beloofd dat hij de enige ster met een Duits accent zou zijn.)<br />John Barrymore speelt vervolgens een baron die meer oogschaduw op heeft dan Garbo. O, wacht: Barrymore had altijd meer oogschaduw op dan zijn hoofdrolspeelsters. Of het nu een overblijfsel is van zijn toneelmake-up tijdens zijn toneelcarrière, of een misplaatste poging om zijn pafferige alcoholistische gezicht een wat duidelijker beeld te geven, het is moeilijk te zeggen. 'Waarom draagt die man al die oogschaduw?' leidt tot het besef dat je bijna kunt tellen, slag voor slag, zijn theatrale timing van zelfs zo'n eenvoudig gebaar als het zachtjes tegen Crawfords kin tikken, of zijn vergeefse poging om een middelmatig script te laten klinken als een jambische pentameter. In 'De scheidingswet', met Katherine Hepburn, in hetzelfde jaar, gebruikt hij nog steeds meer oogschaduw dan zij, en leest hij nog steeds af en toe de tekst voor (in tegenstelling tot de film). Maar hij is veel beter. Maar ja, dat geldt ook voor dat stuk.<br />En dan is er Garbo. Echt een oogverblindende filmactrice, een onsterfelijk fenomeen (en zoals altijd gefotografeerd door de briljante William Daniels, adembenemend mooi). Maar alsjeblieft, uit beleefdheid tegenover haar talent en legende, vergelijk haar optreden hier niet met dat van anderen ('Camille', zeg maar, of 'Ninotchka', of 'Anna Karenina'). Regisseur Goulding liet haar favoriete maniertjes de overhand krijgen: de voortdurend dansende wenkbrauwen in close-ups, het hoofd schuin houden om zielvol naar het plafond te staren (zaten daar keu-kaarten op geplakt?).<br /><br />Lewis Stone heeft niets anders te doen dan de belichaming te zijn van een eenmans Grieks koor, telkens weer, over (om te parafraseren): 'Mensen komen en gaan. Maar er gebeurt nooit iets in het Grand Hotel.'<br /><br />Adrians kostuums en die van Cedric Gibbons. De kunstzinnige richting levert net zoveel drama en karakter als het script. Misschien wel meer: je merkt dat je bewondering hebt voor de detaillering van de deur van een hotelkamer, of voor de golving van een'moderne' gestoffeerde stoel in Lionel Barrymores suite tijdens zijn extatisch gespeelde (en grotendeels zwijgende) dronken scène, ten koste van wat er tussen de voorspelbare personages gebeurt.<br />Waarneembaar? Zeker. Een openbaring? Ja, als Crawford en Lionel Barrymore op het witte doek verschijnen. Fantastisch? Nee. Het is een pretentieuze roman die is veranderd in een pretentieus toneelstuk dat is veranderd in een pretentieuze film <0xE2><0x80><0x93> die doet alsof hij diepzinnig, tijdloos en duurzaam is.<br />In plaats van het Grote Cliché dat het is.
The only production of "Grand Hotel" I've ever seen that actually worked (that, in fact, was deeply moving) was the Broadway musical from the early '90s. Of course, it didn't do so well, being head and shoulders above both the original play and this "all-star" M-G-M romp.<br /><br />There is a reason why this is the only film to win "Best Picture" at the Academy Awards -- and nothing else.<br /><br />"If it ain't on the page, it ain't on the stage," actors have maintained since, oh, Euripides.<br /><br />Here, what's on the page is cliché after cliché -- pretentious conceits that were already old and tired by 1932.<br /><br />What's fascinating is certainly not Goulding's hackneyed direction, but the various actors' more or less successful attempts to breathe real life into cardboard roles.<br /><br />At the top of that list is Lionel Barrymore. In retrospect, and considering his entire filmic career, he was a far more versatile and better actor than John. One always gets a vivid character, and not Lionel Barrymore "playing" one. (Watch him in "You Can't Take It With You," for instance, when he had to work on crutches because of his advancing arthritis. Amazing.) <br /><br />Next, Joan Crawford. Third-billed, and even with added Garbo scenes to keep Crawford from walking off with "Grand Hotel," she still does.<br /><br />Crawford and Lionel Barrymore not only make their clichéd lines and characters wholly believable, they literally walk off into the sunrise together at the end, as clichés often do.<br /><br />Wallace Beery is wonderful and dimensional and even heart-breaking as Preysing. (He apparently only accepted the role because he was promised he would be the single star with a German accent.) <br /><br />John Barrymore, next, does the best he can playing a Baron who wears more eye shadow than Garbo. Oh, wait: Barrymore ALWAYS wore more eye shadow than his leading ladies. Whether a carryover from his theatrical makeups during his stage career, or a misguided attempt to give his puffy alcoholic's face some screen definition, it's hard to say. What's easy to say is that he's occasionally effective here, and affecting; but mostly self-conscious. "Why is that man wearing all that eye-shadow?" leads to an awareness that one can almost count, beat by beat, his stagy timing of even so simple a gesture as gently chucking Crawford's chin, or his vain attempt to make a mediocre script sound like iambic pentameter. In "Bill of Divorcement," with Katherine Hepburn, in this same year, he still wears more eye shadow than she, and is still given to the odd sing-song stage (as opposed to film) line reading. But he's much better. Then again, so is that play.<br /><br />Then there's Garbo. Truly, a stunning film actress, an immortal phenomenon (and, as always, photographed by the brilliant William Daniels, breathtakingly beautiful). But please, out of courtesy to her talent and legend, don't compare her performance here with any of her others ("Camille," say, or "Ninotchka" or "Anna Karenina"). Director Goulding allowed her favorite mannerisms to get the best of her: the constantly dancing eyebrows in closeups, the tilt-back of the head to gaze soulfully at ceilings (were cue-cards pasted up there?).<br /><br />Lewis Stone gets nothing to do but embody a one-man Greek Chorus, over and over, about (to paraphrase): "People come and go. But nothing ever happens in the Grand Hotel." <br /><br />Adrian's costumes and Cedric Gibbons' art direction provide as much drama and character as the script. Possibly more: one finds oneself admiring the detailing in a hotel room door, or the sweep of a "moderne" upholstered chair in Lionel Barrymore's suite during his ecstatically played (and largely silent) drunk scene, at the expense of what's happening between the predictable characters.<br /><br />Watchable? Certainly. A revelation? Yes, when Crawford and Lionel Barrymore are on screen. Great? No. It's a pretentious novel turned into a pretentious play turned into a pretentious film -- pretending to be profound, timeless and enduring.<br /><br />Instead of the Grand Cliché that it is.