Soms zie en zie je en denk je: 'Het is jammer dat het niet het bredere publiek krijgt dat het verdient...'<br />Nou, dat is absoluut niet het geval met deze film. Ik heb hem een uur geleden gezien en vraag me nog steeds af waarom iemand er geld of moeite aan zou besteden om zoiets stompzinnigs als dit te maken. Om te beginnen is de plot nogal mager: vriend, Amerikaan en vriendin, goudharige Fran<0xC3><0xA7>aise, zijn twee jaar samen, beginnen hun relatie zat te worden en besluiten dus naar Italië te reizen en de ouders van het meisje in Parijs te bezoeken. Ze zwerven rond in de Stad van de Liefde en ontmoeten een paar vreemde mensen, onder wie een paar voormalige vriendjes van vriendin. Jaloezie, conflicten, lange gesprekken. O, en voordat je je gaat opwinden over dramatische eindes: uiteindelijk huilen ze en besluiten ze ondanks hun problemen bij elkaar te blijven. Met andere woorden: het leven zoals we het allemaal kennen. Laten we eerlijk zijn: zelfs ik heb de afgelopen twee dagen meer afscheidsscènes meegemaakt, en volgens sommigen van mijn vrienden ben ik een heel saai mens.<br /><br />Elke dag saaie gebeurtenissen als filmonderwerp leiden niet noodzakelijkerwijs tot saaie films, tenminste niet als de regisseur erin slaagt die gebeurtenissen op een interessante manier te presenteren. Denk maar aan Altmans _Short Cuts_. Of Lynch' _The Straight Story_. Helaas is de plot van 2 dagen in Parijs als geheel... tja, hoe zou je het kunnen omschrijven... niet opwindend. Dingen die je hebt geleerd bij de cursus cinematografie 101. Het algemene verhaal is, zoals ik al zei, zo rechttoe rechtaan dat je zou vergeten dat het bestaat. Plotwendingen zijn triviaal of gekunsteld, de personages zijn bijna gereduceerd tot stereotypen, en hoewel Parijs in architectonisch opzicht een opwindende stad is, hebben de makers systematisch de saaiste settings gekozen. Visuele verteltechnieken (nou ja, voornamelijk het tussenvoegen van een paar foto's) worden gebruikt op een manier die je sterk het idee geeft dat de regisseur de afgelopen vijf jaar een goedkope parodie heeft willen maken op (goede) Franse cinema. Of gewoon een paar van de goedkopere trucs heeft nagedaan. De cinematografie in het algemeen is zo elementair dat je het waarschijnlijk met me eens zult zijn als ik zeg dat je 13-jarige nichtje een film als deze kan maken met een beetje hulp van haar vader. Sterker nog, zelfs als je geen 13-jarige nichtje hebt, zal ze het nog beter doen.<br />Zelfs deze film zou geen slechte film zijn als de acteurs een paar fatsoenlijke optredens zouden geven. Maar in 2 dagen in Parijs zijn Julie Delpy (vriendin), Adam Goldberg (vriend) en de meeste andere acteurs geneigd tot overacteren en verbergen ze hun gebrek aan vaardigheid of enthousiasme achter een hoop goedkoop geschreeuw, gebulder, gesticuleren en gekunstelde gezichtsuitdrukkingen. Om het kort samen te vatten: ze zijn allemaal verrekte slecht. En ik zal geen woorden verspillen aan de vrouwelijke commentaarstem die van tijd tot tijd lukraak opduikt om in vergeefse psychologische diepgang te doen alsof. Denk maar aan softporno uit de B-klasse.<br />Maar zelfs als het bovenstaande allemaal waar was, zou deze film toch nog gered kunnen worden. Sommige films zijn zo slecht dat ze zelfs grappig worden. De makers hebben dit echter zorgvuldig vermeden en zo'n middelmatig en nietszeggend verhaal geschreven, waarin de saaie levens van saaie personages gespeeld door saaie acteurs op zo'n middelmatige manier worden afgeschilderd, dat je je onwillekeurig afvraagt of deze mensen echt van plan waren een film te maken of dat ze alleen maar een paar overgebleven rolletjes wilden opnemen omdat ze wanhopig graag al hun overheidssubsidies wilden opmaken voordat het ministerie van Cultuur het geld terug zou eisen.<br />Alsjeblieft, verspil geen geld aan het zien van deze film. Als je de kaartjes gratis kreeg, zou je misschien kunnen overwegen om naar de bioscoop te gaan, maar je zou ook iets nuttigers en interessanters kunnen doen, zoals in je neus peuteren of de wc schoonmaken...
Sometimes you see and movie and think: 'It's a shame that it doesn't get the wider audience it deserves...' <br /><br />Well, that's absolutely not the case with this film. I saw it an hour ago and am still wondering why anybody would spend any money or effort making something as vacuous as this. To begin with, the plot is rather flimsy: boyfriend, American, and girlfriend, golden-haired Frenchwoman, are together for two years, start to get bored of their relationship, and thus decide to travel to Italy and visit the girl's parents in Paris. They roam around in the City of Love and meet some weird people, including a couple of former boyfriends of girlfriend. Jealousy, conflict, long dialogs. Oh, and before you start to get excited about dramatic endings: in the end, they cry and decide to stay together despite their difficulties. Life as we all know it, in other words. Let's be honest: even I experienced more exiting things during the last two days, and I am a very boring person, according to some of my friends.<br /><br />Everyday boring events as a movie topic do not necessarily lead to boring movies, at least not when the director manages to present these events in an interesting way. Think of Altman's Short Cuts. Or Lynch's The Straight Story. Unfortunately, the plot of 2 days in Paris as a whole is... well, how could you describe it... unexciting. Things you learned in cinematography 101. The general story is, as I said above, so straightforward that you could forget it exists at all. Plot turns are either trivial or contrived, the characters almost reduced to stereotypes,and although Paris is an exciting city architecturally, the makers systematically selected the blandest of settings. Visual narrative devices (well, mainly the inter-cutting of some photographs) are used in a way that will make you firmly believe that the director tried to make a cheap parody of (good) French cinema of the last five years. Or just copied some of the more inexpensive tricks. The cinematography in general is so basic that you will probably agree with me when I say that your 13 year old niece can make a movie like this with a bit of help from her dad. Actually, even if you don't have a 13 year old niece, she will do a better job.<br /><br />Even this would not make a bad movie if only the actors would set down some decent performances. In 2 days in Paris, however, Julie Delpy (girlfriend), Adam Goldberg (boyfriend) and most of the other actors are prone to overacting and hide their lack of skill or enthusiasm behind a lot of cheap yelling and blustering and gesticulating and contrived facial expressions. To express it concisely, they are all quite bloody awful. And I won't waste any words on the female voice-over that from time to time randomly pops to pretend in vain psychological depth. Think B-grade soft porn.<br /><br />But even with the above all being true, this film could still have been saved. Some movies are so bad that they actually get funny. However, the makers carefully avoided even this and created such a mediocre and bland story, portraying the uninteresting lives of boring characters played by boring actors in such a mediocre fashion that one cannot but wonder whether these people really intended to make a film or were just shooting up some left-over reels because they were desperate to spend all their government subsidies before the Ministry of Culture would reclaim the money.<br /><br />Please do not waste any money on seeing this movie. If you got the tickets for free, you might consider a trip to the cinema, but you could also do something more useful and interesting, like picking your nose or cleaning the toilet...