Ik vind dit een erg gebrek aan charme, een gebrek aan geforceerd acteerwerk, een gebrek aan authenticiteit, een saaie montage en een gebrek aan energie. Robin Williams zou niet minder homoseksueel kunnen spelen dan in zijn stijve, quasi-macho vertolking (waarbij hij slechts één aspect van dat personage benadrukt en het andere volledig verwaarloost). Nathan Lane heeft zijn feilloze acteertalent zeker in tact, maar hij heeft niemand om tegen te spelen als Williams zo houterig is als dat kruis in de woonkamer. De andere acteurs spelen karikaturen van hun rollen op dezelfde dwaze, gekunstelde en onauthentieke manier als Williams. Saai, met slechts een paar echt grappige momenten. De prachtige kostuums en decors zijn totaal verspild aan deze emotieloos genuanceerde affaire. Het voornaamste doel van het boek is om duidelijk te maken waarom de versie uit 1978 van La Cage in alle opzichten veel authentieker en superieur was.
I find this move to be very short on charm, long on forced acting, short on authenticity, boringly edited, and low on energy. Robin Williams couldn't act any less gay than his stilted quasi-macho portrayal (emphasizing only one aspect of that character to the complete detriment of the other). Nathan Lane certainly has his fey acting abilities in tact, but he has no one to play against with Williams being as wooden as that living room cross. The other actors play caricatures of their roles in the same silly, stilted and inauthentic way as Williams. Tedious, with only a couple of truly funny moments. The lovely costuming and sets are totally wasted on this unemotionally nuanced affair. This movie's main purpose is to highlight why the 1978 La Cage version was so far more authentic and superior in every possible way.