In 1915 produceerde Chaplin veertien films voor Essanay, net meer dan een derde van zijn productie van het jaar daarvoor, onder de transportbandachtige productiewaarden van Keystone. Dit was een trend die zou voortduren, waarbij Chaplins hoeveelheid elk jaar meer en meer zou afnemen tot de twee-beeldjes-per-tien van zijn laatste jaren. Maar met deze vermindering van de productie zou de kwaliteit toenemen, met een enorme vooruitgang in de artisticiteit van zijn werk.<br />Dit gezegd zijnde, zijn de korte films van Essanay, hoewel inventiever, beter in elkaar gezet en beter uitgevoerd dan het werk van Keystone, in het begin helemaal niet zo beter. Een voorbeeld hiervan is The Champion, nog steeds een relatief primitief stuk dat geen grote betekenis heeft of een komische punch heeft (maar onbedoeld). Het is de moeite waard om in gedachten te houden dat er nog maar twintig jaar zijn verstreken sinds de eerste uitgebreide filmproducties en dat die in die tijd heel geavanceerd zou zijn geweest. Maar ondanks dit gebrek aan continuïteit tussen interne/externe locaties en fouten in de plot (Chaplin's Tramp wordt een gevreesde bokser omdat hij een hoefijzer in zijn handschoen heeft - en later is hij in staat om dezelfde kunststukjes uit te halen zonder het hoefijzer, wat nergens op slaat) vervaagt het enigszins.<br />Waarschijnlijk het meest opvallend voor een scène in 'City Lights' is dat dit nog steeds het tijdperk is van grote komische snorren en gebrek aan realisme op het witte doek. Hoewel de komedie kan worden overdreven, heeft hij negentig jaar na dato niet veel waarde meer. Gelukkig begon de korte film van Essanay, met name vanaf 'The Tramp', Chaplins karakter te ontwikkelen als een sympathieker en sociaal relevanter personage; het zaad daarvan is hier te zien, met een sympathieker invalshoek dan Chaplin tot dan toe had gehad. Al met al is The Champion als historisch document interessant en opmerkelijk vanwege de snelle ontwikkeling die Chaplin doormaakte. Maar op zichzelf is het niet erg goed.
In 1915 Chaplin produced fourteen films for Essanay, just over a third of his output for the previous year under the conveyor belt-like production values of Keystone. This was a trend that would continue, with Chaplin's quantity shrinking more and more each year until the two-features-a-decade of his final years. However, with this shrink in output, the quality would increase, with massive advancement in the artistry of his work.<br /><br />This said, the Essanay shorts, while more inventive, better plotted and better realised than the Keystone work, initially aren't all that better. A case in point is The Champion, still a relatively primitive piece that has no great meaning or comedic punch (pun unintended). It's worth remembering that this was still only twenty years since the emergence of the first extensive film productions, and that it would have been sophisticated in its day. Yet despite this, the lack of continuity between internal/external locations and lapses of plot logic (Chaplin's Tramp becomes a feared boxer because he has a horseshoe in his glove later he is able to perform the same feats of knock out artistry without the horseshoe, which makes no sense at all) do pall somewhat.<br /><br />Probably most notable for inspiring a sequence in "City Lights", this is still the era of large comedy moustaches and lack of screen realism. While comedy can be exaggerated, with nothing to ground it in any form of reality it has no great currency over 90 years on. Thankfully the Essanay shorts began, most notably from "The Tramp" on, to develop Chaplin's character as a more sympathetic and socially relevant persona; the seeds of which can be seen here, with a more likable take than Chaplin had previously indulged in. In all, The Champion is interesting as a historical document and notable for the rapid progression Chaplin was making. On its own terms though, it isn't terribly good.