Onvermijdelijke vergelijkingen met 'Motordagboeken'. Ja, het is een moeilijke tocht door Midden- en Zuid-Amerika. Maar daar houden de overeenkomsten ook wel zo'n beetje op.<br />De Motordagboeken zijn geslaagd omdat Che een meeslepend personage is, niet een pas van de middelbare school afkomend kind met een wraakzuchtig gevoel voor humor. Er is geen zelfontdekking in deze film; geen grotere thema's (populisme, bijvoorbeeld, in dm).<br />De hoofdpersoon in deze film beseft gewoon dat hij het leuk vindt om weg te lopen van zijn schijnbaar coole familie en een man-kind te zijn zonder verantwoordelijkheden. Hij is de belichaming van elke man in een midlifecrisis die nog steeds 'iets echt cools' wil doen. Met zijn leven, om er even tussenuit te zijn, met een triootje in een Nicaraguaans hotel als extraatje.<br />Ik moet zeggen dat ik op bepaalde punten in deze film heb gelachen. De bijrollen zijn veel onderhoudender (niet dat Masterson slecht speelde, het is gewoon geen erg goede rol). Maar halverwege, toen ik meer begon te kreunen en met mijn ogen te rollen dan te lachen, werd het steeds minder de moeite waard om voor in de rij te gaan staan op het filmfestival van Philly.
Inevitable comparisons to "Motorcycle Diaries". Yes, there is a difficult trek through Central and South America. But that's pretty much where the similarities end.<br /><br />The Motorcycle Diaries succeeded because Che is a compelling character, not a fresh-out- of-high-school kid with a vindictive sense of humor. There is no self-discovery in this film; no greater themes (populism, for example, in MD).<br /><br />The main character in this film simply realizes he likes running away from his seemingly-cool family and being a man-child with no responsibilities. He's the embodiment of every guy in a midlife crisis who still wants to do "something really cool" with his life, to get away from it all, with a threesome in a Nicaraguan hotel thrown in for good measure.<br /><br />I will say that I laughed at certain points in this movie. The supporting characters are much more entertaining (not to say that Masterson was bad in the role; it's just not a very good role). But halfway through, when I started groaning and rolling my eyes more than laughing, it became less and less worth standing in line at the Philly Film Festival for.