Toen ik 'Kal Ho Naa Ho' voor het eerst zag, was ik verbaasd over de uiterst moderne manier waarop de film werd geïllustreerd. Ik vond het leuk om de Indiase acteurs door de straten van New York te zien lopen en een gewoon leven van Amerikaanse, of in elk geval Indiaanse mensen te zien leiden. De film was een geweldige komedie/drama over nri's, wat hem heel bijzonder maakt, omdat geen enkele Indiase film over nri's in het verleden het zo overtuigend heeft gedaan als deze. Hij schetst het leven van New Yorkers op een nogal satirische, maar realistische manier.<br />Het eerste deel van de film was heel leuk, grappig en onderhoudend. Ik hield van de goed geschreven personages. Naina (Zinta) is een boos, onzeker en hoekig meisje dat geen leven heeft. Haar vriend Rohit (Saif) is een coole jongen met een gouden hart, maar zonder zelfvertrouwen. Jennifer is een vermoeide, werkende vrouw, terwijl haar schoonmoeder Lajjo een typische Punjabi schoonmoeder is. De film is interessant en verloopt goed, en dan komt plotseling Aman (Shahrukh) uit het niets tevoorschijn, een vrolijke jongen die geen problemen lijkt te hebben in het leven, maar die wel de problemen in Naina's familie wil oplossen als hij het nogal gecompliceerde meisje ontmoet, op wie hij verliefd wordt zodra hij haar ziet. Het personage Aman voegt een hoop komedie en humor toe aan de film. Aman probeert bij haar in de buurt te komen en dan, als ze eindelijk beseft dat ze verliefd op hem is, wijst hij haar af! Het is vreemd, maar dan komt het echte geheim aan het licht. Aman weet dat hij niet bij Naina kan zijn, dus probeert hij als koppelaar op te treden tussen Naina en... Rohit, die ook verliefd op haar werd! Een typische 'Karan Johar liefde-driehoek'. Maar dat is het niet, het wordt op een heel andere, charmante manier gedaan.<br />Tot dat moment was ik echt dol op de film. Het echte grote probleem komt in het vierde kwart van de film: hij is zo traag! Dit is een realistische, maar overdreven sentimentele film, en waarschijnlijk de langste in zijn soort die in de afgelopen jaren in Bollywood is gemaakt.<br />Hoe dan ook, de regie van Advani is heel goed. De muziek komt uit een andere wereld en elke song draagt op zijn eigen manier bij aan de film. De dialogen zijn goed, intelligent en gaan nooit over de top, en dat is geweldig. De cinematografie is geweldig, de montage is goed, het geluid is fantastisch (voornamelijk omdat het live geluid is) en het acteren is de hele tijd natuurlijk.<br />Shahrukh Khan is oké. Zijn komische timing is fantastisch, maar op sommige momenten overdrijft hij. Saif Ali Khan is de grootste verrassing van de film. Na Dil Chahta Hai maakt hij het nog één keer groot met een geweldige voorstelling. Let op de scène waarin Naina Rohit vertelt over haar liefde voor Aman en zijn gezichtsuitdrukkingen. Preity was briljant en levert een geweldige voorstelling. Het spreekt voor zich dat zij de beste keus is voor deze rol. Ze heeft al eerder betere voorstellingen gegeven, maar ze geeft een heel geloofwaardige voorstelling, vooral tegen het eind. Jaya Bachchan laat zien hoezeer deze industrie haar heeft gemist en wat een geweldige actrice ze in de afgelopen twee decennia is kwijtgeraakt. Ze is natuurlijk en glipt op een uiterst overtuigende manier in haar rol. Er waren ongetwijfeld te veel emoties, maar Kal Ho Naa Ho werkt fantastisch als complete entertainer. Het heeft een mooi, vrij innovatief script in termen van stijl van schrijven en de achtergrond van de personages. De makers besteedden aandacht aan de Amerikaanse stijl en omgeving van de film, en ik vond de tegenstelling tussen het vrolijke, onbekommerde New York en de huilerige afloop van het verhaal aan het eind heel interessant.
When I first saw "Kal Ho Naa Ho", I was surprised by the extremely modern way that was used to illustrate the film. I liked to see the Indian actors walking through New York's streets, and having an ordinary life of American, or at least Indian-American people. The film was a wonderful comedy/drama about NRIs, which makes it very special, because none of the Indian films about NRIs in the past have done it as convincingly as this one. It portrays the life of New Yorkers in a rather satirical, but realistic way.<br /><br />The first part of the film was very nice, funny and entertaining. I liked the well-written characters. Naina (Zinta) is an angry insecure and square girl who has no life. Her friend Rohit (Saif) is a cool guy with a gold heart, but without self confidence. Jennifer is a weary working woman, while her mother in-law Lajjo is a typical Punjabi mother in-law. The film is interesting and flows well, and then suddenly from nowhere comes Aman (Shahrukh), a happy-go-lucky guy who seems to have no problems in life, but he does want to solve the problems in Naina's family when he meets the rather complicated girl, whom he falls in love with the first moment he sees her. The character of Aman adds a lot of comedy and humour to the film. Aman tries to get close to her and then, when she finally understands she is in love with him, he rejects her! It is weird, but then we get the real secret disclosed. Aman knows he cannot be with Naina so he tries to serve as a matchmaker between Naina and... Rohit, who also fell in love with her! A typical "Karan Johar love triangle" indeed. But it is not, it is done in a very different and charming way.<br /><br />Up until that point I really loved the film. The really big problem comes in the fourth quarter of the film: It is so so slow! This is a realistic, but overly cheesy and probably the longest sequence of its sort to have been made in recent years in Bollywood.<br /><br />Anyway, the direction of Advani is very good. The music is out of this world and every song contributes to the film in its own way. The dialogues are nice, intelligent and never go over the top, which is great. Cinematography is terrific, editing is good, sound is superb (mainly because it's live sound), and acting is natural throughout. <br /><br />Shahrukh Khan is OK. His comic timing is fantastic, but in some moments he overacts. Saif Ali Khan is the film's biggest surprise. After Dil Chahta Hai, he makes it big one more time with a terrific performance. Note the scene when Naina tells Rohit about loving Aman and his expressions. Preity was brilliant, and delivers a great performance. It goes without saying that she is the best choice for this role. She had given better performances than this one before, but she comes with a very credible performance all through, especially toward the end. Jaya Bachchan shows how much this industry missed her and what a wonderful actress it lost during the two past decades. She is natural, and slips into her character in an extremely convincing way. <br /><br />There were undoubtedly too many emotions, but Kal Ho Naa Ho works wonderfully as a complete entertainer. It has a nice, quite innovative script in terms of writing style and the background of the characters. The makers paid attention to the American style and environment of the film, and I found the contradiction between the bright, free of worry New York and the tear-jerking proceedings of the story toward the end very interesting.