Een jong meisje dat achttien wordt en ontdekt dat ze vrouw is. Haar oudere zus, die bereid is haar leven op te offeren om haar familie uit de armoede te halen. Hun vader, een slechtgehumeurde en dronken auteur met een ernstig writer's block. Hun stiefmoeder, wier levensonderhoud afhankelijk is van een hechte band met een kunstenaar. Een zwierige Amerikaan die met één zus kan trouwen en de hele familie uit de penarie kan halen. De broer van de Amerikaan, die het niet noodzakelijkerwijs eens is met de keuze van zijn zus. Zet het verhaal in de jaren dertig van de twintigste eeuw in Engeland en je hebt zo'n beetje het tapijt geweven voor dit prachtige verhaal over armoede, hoop, dromen en liefde.<br />Cassandra, overtuigend gespeeld door Romola Garai, is de steunpilaar van deze arme Engelse familie. Een gezin dat voortdurend hoopt en wacht tot de vader een tweede grote roman publiceert, de roman die eindelijk fatsoenlijk eten op tafel zal brengen en acceptabele kleren op hun rug. Tijdens dit gekmakende wachten schrijft Cassandra haar intiemste gedachten en gevoelens in haar dagboek en neemt ons mee op de achtbaanrit die de overgang van kindertijd naar volwassenheid is.<br />De film speelt zich af op het platteland van Engeland, in een oud kasteel. Het camerawerk is fabelachtig. Stralende zonneschijn in goede tijden en regen en wolken als het leven een grotere last wordt. De kostuums van Dodie Smith zijn smetteloos en je zou willen dat je toen had kunnen leven, toen mannen nog wisten hoe ze een pak moesten dragen en vrouwen er vrouwelijk en sexy uit konden zien zonder er ordinair uit te zien.<br />Ik heb Dodie Smiths roman niet gelezen, maar ik heb nog nooit een filmversie gezien die beter was dan het boek. Naar deze maatstaven moet de roman een geweldig boek zijn.<br />Ik weet niet hoe het zit met Engelse films. Omdat ik in Noord-Amerika woon, heb ik altijd gehoord dat de Engelsen een stijve bovenlip hebben en dat ze geen emoties tonen. Maar sommige van de ontroerendste films en liefdesverhalen die ik heb gezien, waren Engels ('Sense and Sensibility doet me denken aan... Oké, Ang Lee is...') Technisch gezien is het Engels, maar het scenario en de roman waren Engels; dat komt in mijn boek dicht genoeg in de buurt).<br />Als je van grappige, emotionele en ontroerende verhalen houdt, zonder de harde muziek, de nep-emoties en het gefaxte einde, zul je enorm van deze film genieten.
A young girls turning 18 and discovering her womanhood. Her older sister, willing to sacrifice her life in order to get her family out of poverty. Their father, an ill-tempered and drunken author with a severe case of writer's block. Their stepmother whose livelihood depends on closeness with an artist. One dashing American who can marry one sister and take the whole family out of its plight. The American's brother, who doesn't necessarily agree with his sibling's choice. Set the story in England in the 1930's and you've pretty much woven the tapestry for this lovely tale of poverty, hope, dreams and love.<br /><br />Cassandra, convincingly played by Romola Garai, is the pillar of this poor English family. A family that is constantly hoping and waiting for the father to publish a second great novel, the novel that will finally bring decent food on the table and acceptable clothes on their back. During this maddening wait, Cassandra writes her most intimate thoughts and feelings in her diary and brings us along the roller-coaster ride that is the passage from childhood to womanhood.<br /><br />The movie takes place in rural England, in an old castle. The camera work is fabulous. Blazing sunshine in good times and rain and clouds as life becomes more of a burden. The 1930's costumes are impeccable and make you wish you could have lived then, when men still knew how to wear suits, and women could look feminine and sexy without looking trashy.<br /><br />I haven't read Dodie Smith's novel, but I've yet to see a movie adaptation that was better than the book. By these standards, the novel must be a formidable read.<br /><br />I don't know what it is with English films. Being in North America, I've always heard that the English have a stiff upper lip and that they don't show any emotions. Yet, some of the most touching films and love stories I've seen were English (Sense and Sensibility comes to mind, here -- OK, Ang Lee isn't technically English but the screenplay and novel were; that's close enough in my book).<br /><br />If you like funny, emotional and touching stories, without the loud music, the fake emotions and the telegraphed ending, you will enjoy this film immensely.