Omdat het mijn eerste Anime-recensie was, dacht ik dat ik maar moest beginnen met een van mijn favoriete stukken van wie anders dan Studio Ghibli. Ghibli heeft zelden een animatiefilm gemaakt die niet geweldig is, maar Graveyard is heel wat anders.<br /><0x3E> Graveyard, die zich afspeelt in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog, gaat over het leven van een zorgzame broer en zijn jonge zusje (Setsuko en Seita) en hoe ze strijden tegen zowel de elementen van de oorlog als een devaluerend Japans rijk. Het meest opvallende aan Graveyard is waarschijnlijk hoe echt alles lijkt. De animatie is heel onconventioneel voor mensen als Spirited Away of Laputa, maar op een goede manier. De gruwelen van de oorlog worden prachtig tot uiting gebracht in de animatiefilm, of het nu de Amerikaanse vernietiging is die wordt getoond of de sombere kijk op het leven van de mensen, namelijk de twee hoofdpersonen. Godzijdank wordt elk greintje emotie opgewekt die deze twee sympathieke personages uitstralen, waar alleen de kilste harten niet warm voor zouden lopen.<br />Om elke sentimentaliteit uit Hollywood te vermijden is het vaak een naargeestig en deprimerend perspectief dat tijdens het proces des te wreder aandoet. Terwijl de tranen in mijn ogen opwelden tijdens de film, drong het tot me door hoe goed de regisseur begrijpt wat rauwe, hartgrondige emotie is en hoe hij de harten van het publiek kan bespelen. Niettemin wordt er niets getoond van een hardhandige aanpak, wordt de Amerikanen niet de wind uit de zeilen genomen en wordt er geen speciale aandacht besteed aan de details van de oorlog. De burgers van Japan worden zo mogelijk in het kilste licht getoond, waarbij ze vaak weinig hulp bieden aan de benarde toestand van anderen, maar wel laten zien in wat voor wanhopige situatie iedereen zich bevindt.<br />In plaats daarvan besluit Takahata zich te richten op de benarde toestand van de titelfiguren tegen de achtergrond van de oorlog. Nu het keizerrijk van Japan in een crisis verkeert en er overal voedseltekorten zijn, is het hartverscheurend om een broer te zien worstelen om de eindjes aan elkaar te knopen voor zijn zus. Vanwege de benadering grenst het aan het afgrijselijke, maar gelukkig wordt de toon veranderd door de geest die in Setsuko's karakter is gelegd. Net als in 'De tang' gaat het niet om de oorlog, maar om de strijd en de wil om daarin te overleven. Dat wordt duidelijk getoond in een plot die draait om de neerwaartse spiraal waarin Setsuko zichzelf probeert te voeden en, belangrijker nog, om de jongere en kwetsbarere zus Seita. De animatie, hoewel in sommige scènes heel gedetailleerd en mooi (met name in verband met de titel), is absoluut niet opzichtig, maar legt de emoties en interacties tussen de personages perfect vast. Het is de perfecte mengeling van zo'n animatie, realistische en zeer sympathieke personages, die de hele film tot een huilerige ervaring maakt. Als je met zulke moeilijke kwesties te maken hebt, is het moeilijk je voor te stellen dat het een film is, en als het dat wel was, denk ik niet dat het zo gedaan zou zijn.<br />Een deel van de genialiteit komt ook voort uit symboliek en de associatie met veel verschillende werelden in zo'n begrijpende afbeelding. Het kind, Seita, is niets minder dan volmaakt in kinderlijk gedrag, zoals het zich gelukkig onbewust zijn van de wanhopige situatie, zich amuseren met eenvoud en de grillen van de natuur en het buitenleven. De oudere broer Setsuko, die de burdon van alles moet dragen, is ook volmaakt geportretteerd en het is op z'n zachtst gezegd pijnlijk om te zien hoe fatsoenlijk hij is. Vechten is één ding, maar een shock hebben, dromen die in duigen vallen en op wie je kunt rekenen, is iets waar iedereen mee uit de voeten kan.<br />Misschien zijn er mensen die Anime zullen afwijzen, omdat het niet meer is dan een tekenfilm. Voor die mensen en voor ieder ander kan ik Graveyard aanbevelen als een tonicum, dat iedereen met een hart en een ziel kan waarderen. Een van de mooiste stukken die Anime heeft gecreëerd en een van de ontroerendste oorlogsfilms die ooit zijn gemaakt.
Being my first Anime review I thought I'd start off with my one of my favourite pieces of work from who else but Studio Ghibli. Ghibli have rarely produced anime that doesn't fall short of great but Graveyard is something different indeed.<br /><br />Set in the aftermath of World War II, Graveyard is focused on the lives of a caring brother and his young sister (Setsuko and Seita) and how they struggle against both the elements of wartime and a depreciating Japanese empire. The most striking thing about Graveyard is probably how real everything seems. The animation is very unconventional to the likes of say Spirited Away or Laputa but in a good way. The horror of war is beautifully realised through the animation, whether it be the American destruction being shown or the bleak outlook on peoples lives, namely the two main characters. Thankfully it earns every shred of emotion it conveys through these two sympathetic characters that only the coldest of hearts wouldn't warm up to.<br /><br />Avoiding any Hollywood sentimentality, it is often a bleak and depressing perspective depicted but all the more brutally powerful in the process. With my eyes welling up through the duration of the film, it occured to me just how well the Director understands what raw heartfelt emotion is and how to play the audiences heart strings. Nevertheless nothing is shown in a heavy handed approach, no empthasis is put on the Americans nor is there any special attention taken to the war details. If anything the citizens of Japan are shown in the coldest light often giving little help to the plight of others, but demonstrating furthermore what desperate situation everyone is in.<br /><br />Takahata instead decides to focus on the plight of it's title characters against the background of war. With the empire of Japan in crisis and food shortages everywhere it is heart breaking to see a brother struggle to meet ends meet for his sister. Due to the approach taken it borders on being horrifying but fortunately the tone is changed with the spirit put into Setsuko's character. Much like 'The Pianist' the issue is not the war but the struggle and will to survive in it. This is clearly displayed in a plot that revolves around the downward spiral Setsuko trying to feed himself and more importantly the younger and more vulnerable sister Seita. The animation though detailed and indeed beautiful in some sequences (namely relating to the title), is not by any means flashy but captures emotions and interactions between the characters perfectly. It's the perfect mixture of such animation, realistic and highly likeable characters that makes the whole film one tearful experience. Dealing with such difficult issues it's very hard to imagine this being a film and if it was I don't think it would of been done as well.<br /><br />Part of the brilliance also comes from symbology and the association to many different worlds in such a understanding depiction. The child, Seita, is nothing short of perfection in child like behaviour happily oblivious to the desperate situation, amusing herself with simplicity and the quirks of nature and the outdoors. The older brother Setsuko who must carry the burdon of everything is also perfectly portrayed and to watch there decent is painful to say the least. To struggle is one thing but to have shock, shattered dreams and be depended on is something anyone can empthasise with.<br /><br />There may be some people who will shy away from Anime, disregarding it as a mere cartoon. To those people and everyone else I recommend Graveyard as the tonic, which can be appreciated by anyone with a heart and soul. Among the finest pieces of Anime created and one of the most touching war films ever made.