Ik heb bij talloze gelegenheden gehoord en gelezen dat 'House' een ongelooflijk bizarre en vergezochte Japanse interpretatie is van een spookhuisfilm, maar de waarheid is dat niets je echt kan voorbereiden op hoe krankzinnig en dement deze film in werkelijkheid is. Het zou een ernstige belediging zijn om 'House' simpelweg als een horrorfilm te bestempelen, want dit is meer een sprookje over harddrugs, een maffe parabel voor mensen in de bloei van hun leven en zelfs een beetje een muzikale komedie. Zelfs de vaak aangehaalde beschrijving dat 'Beetlejuice' er zo uit zou zien als Dario Argento de film zou regisseren, klopt niet. Als je dit echt met andere films moet vergelijken, zet het dan naast de vreemdste filmexperimenten die ooit zijn gemaakt, zoals 'El Topo'.' Ik denk dat je wekenlang kunt filosoferen over de diepere betekenissen en symboliek van 'Hausu', en dat je van elke mening en interpretatie kunt aannemen dat die juist is. Persoonlijk beschouw ik de plot als een soort versie van 'Hans en Grietje', maar dan met zeven Japanse Grietjes en zonder Hans en Grietje en met een tante in een eng, afgelegen kasteel in plaats van een heks in een peperkoekhuisje in het bos. De zomervakantie staat voor de deur, maar de vakantieplannen van de leuke tiener Oshare worden abrupt afgeblazen als zijn vader zijn nieuwe en veel jongere vriendin voorstelt. In plaats van met hen mee te reizen, nodigt Oshare haar zes beste schoolvriendinnen uit, allemaal met schattige bijnamen die gebaseerd zijn op hun persoonlijkheid, zoals Fantasy, Kung-Fu en Melody, om naar het platteland te gaan en een bezoek te brengen aan Oshares tante, die ze sinds de dood van haar moeder niet meer heeft gezien. De tante wordt bijzonder hartelijk en hoffelijk ontvangen, maar zij, haar landgoed en zelfs de witte kat Sneeuwvlok worden desondanks omringd door een aura van mysterie en griezeligheid. De meisjes sterven vervolgens een voor een aan hun uiterst fantasierijke dood. Het meisje dat altijd honger heeft, bijvoorbeeld, laat haar hoofd vervangen door een watermeloen en het muzikale wicht wordt letterlijk verteerd door de piano. De film is gevuld met optische illusies, special effects die niet direct angstaanjagend zijn, maar de hoofdpersonen niettemin levensgevaarlijk maken. Hoewel regisseur Nobuhiko Obayashi de sfeer van een fantasy/sprookjesfilm bewaart, zijn de beelden die hij gebruikt vaak bizar en grimmig, met onthoofde hoofden in putten en tapdansende skeletten en wat al niet meer. De personages van de meisjes zijn prachtig getekend, en daarom voel je een hoop sympathie voor elk van hen, en het is een heel stijlvolle film. Vooral omdat het een film uit het eind van de jaren zeventig is, toen de horrorfilms op hun meest expliciet ranzig en uitbuitend waren. 'Hausu' is een artistieke en elegante prestatie en verdient het echt om bekender te worden, over de hele wereld geprezen te worden en meer besproken te worden.
I've heard and read on numerous occasions that "House" is an incredibly weird and far-out Japanese interpretation of a haunted house movie, but the truth is that absolutely nothing can fully prepare you for how crazy & demented this film really is. To simply label "House" as a horror movie would be a serious insult, as this is more like a fairy-tale on hard drugs, a wacko coming-of-age parable and even somewhat of a musical comedy. Even the often encountered description, saying this film is what "Beetlejuice" would look like if directed by Dario Argento, comes to naught. If you really must compare this to any other films, then rank it alongside the weirdest cinematic experiments ever made, like "El Topo", "I Walk like a Crazy Horse" and "Possession". I think you can philosophy about the deeper meanings and symbolism of "Hausu" for weeks, and every opinion and interpretation could be assumed as correct. Me, personally, I regard the plot as a sort of version of "Hansel and Gretel", but with seven Japanese Gretels and no Hansel and with an auntie in a remote creepy castle instead of a witch in a gingerbread cabin in the woods. Summer vacation is coming up, but the holiday plans of the cute teen Oshare abruptly become canceled when his father introduces his new and much younger girlfriend. Instead of traveling with them, Oshare invites her six closest school friends  all of them with adorable nicknames based on their personalities, like Fantasy, Kung-Fu and Melody  to head out to the countryside and pay a visit to Oshare's aunt whom she hasn't seen since her mother died. The aunt's welcoming is extremely warm and gracious, but she as well as her estate and even the white cat Snowflake are nevertheless surrounded with an aura of mystery and creepiness. Agatha Christie style, the girls then subsequently meet their highly imaginative deaths one by one. The girl who's always hungry, for example, has her head replaced by a watermelon and the musical chick literally becomes consumed by the piano. "House" is filled with optical illusion special effects that are not exactly terrifying but nevertheless very deadly to the main characters. Even though director Nobuhiko Obayashi maintains the ambiance of a fantasy/fairy-tale movie, the imagery he uses is often bizarrely nightmarish and grim, with decapitated heads in wells and tap-dancing skeletons and whatnot. The girls' characters are beautifully drawn, and hence you feel a lot of sympathy for each and every single one of them, and it's a very stylish film altogether. Especially for being a late 70's movie  when the horror movies were at their most explicitly rancid and exploitative  "Hausu" is an artistic and elegant accomplishment and it honestly deserves to be wider known, globally acclaimed and more discussed.