Ondanks de overduidelijke pogingen van de regisseur om er een kunstwerk van te maken, ontpopt de film zich als een ongelooflijk eenzijdig, gekunsteld melodrama over de illegale immigratie tussen Mexico en de Verenigde Staten. Voorbeelden van de tekortkomingen van de film: alle personages zijn uiterst stereotiep (de hardwerkende, trotse, eerzame, heldhaftige moeder; haar koppige, minder intelligente vriendin; haar galante maar verlegen huwelijkskandidaat; haar vastberaden, vroegrijpe zoon; zijn tedere, ondeugende voogd; de smokkelaar-matriarch met een hart van goud; de neerbuigende, ongevoelige, blanke societydame die ze oncreatief de bijnaam Cruella Deville geven; de mariachi-muzikanten die van geen ophouden weten), veel scènes waren even stereotiep (de jongen en zijn voogd) Het uiten van grieven door middel van een geïmproviseerde karaoke-scène achter in de Native-American hamburgertent; het cathartische offer van de ooit zo barse bewaker aan het eind, compleet met een schot in de rug met het gezicht in de grasmaaier op de knie van de agent; het in de hoek drijven van de jongen op zijn eigen verjaardagsfeestje door zijn op geld beluste, agressieve familieleden; de adempauze ingehouden ademscène op het grensstation) en ten slotte de amateuristische, overdreven optredens van bijna alle acteurs in de film. Maar misschien was het meest verontrustende (en teleurstellende) dat de hele Amerikaanse politiemacht volledig in de kaart werd gespeeld. De grensbewakers kwamen, door hun werk te doen, over als brutaal en hardvochtig. De IND-agenten stormen een tomatenkwekerij binnen, jagen de arbeiders op, slaan een paar van hen genadeloos in elkaar en zetten hen dan buiten op een rij in het zand, alsof ze ter dood gebracht worden. De politie aan het eind, hoewel die alleen maar zijn bezorgdheid uitspreekt over een jongen die alleen op een bankje in het park ligt te slapen, lijkt de slechterik. Zelfs de soundtrack wijst vaak naar de ongrijpbare 'blanke man' die zogenaamd alle minderheden onderdrukt. De blanke Amerikaanse personages in de film zijn rijk, verwaand, onwetend of een combinatie van die drie. Het is onwetend om films te maken die niet alleen de ene kant van een zaak laten zien, maar die zelfs niet goed laten zien. Films als _Maria, Full of Grace_ zijn veel effectiever omdat ze een aspect van objectivisme bevatten en zelfs de meest overtuigde gelovige dwingen het tegengestelde standpunt te onderzoeken. Deze film polariseert echter de twee kanten van de kwestie in plaats van de manieren te onderzoeken waarop ze elkaar kruisen. Blanke mensen, Amerikanen, Amerika, rijke mensen en politiefunctionarissen zijn NIET de vijanden, ondanks het feit dat deze film daar zo op staat. Niemand probeert met opzet families te breken of levens te ruïneren. Amerika heeft wetten om zijn LEGAL-burgers te beschermen, net als elk ander welvarend land ter wereld. De veranderingen in deze kwestie zullen van de Mexicaanse regering moeten komen in een serieuze poging het land te hervormen. Als het land zijn burgers een hogere levensstandaard kan bieden, zullen ze zich niet langer gedwongen voelen hun leven op het spel te zetten en uitgebuit te worden in een buurland dat zijn eigen economische en maatschappelijke problemen probeert op te lossen. Tot die tijd kunnen we alleen maar hopen dat filmmakers meer integriteit zullen hebben bij het verkennen van zo'n gebied.
This film, despite obvious attempts by the director to create a piece of art, comes off as an incredibly one-sided, contrived sob-story in its portrayal of illegal immigration between Mexico and the US. Examples of the film's shortcomings: all of the characters are extremely stereotypical (the hard-working, proud, honorable, heroic mother; her foiling party-loving, less intelligent friend; her gallant but shy suitor; her determined, precocious son; his tender-hearted rogue guardian; the ball-busting smuggler matriarchal with a heart of gold; the patronizing, unfeeling Caucasian socialite whom they un-creatively nicknamed Cruella Deville; the happy-go-lucky mariachi musicians), many of the scenes were equally stereotypical (the boy and his guardian's airing of grievances through an impromptu karaoke scene in the back of the Native-American run diner; the cathartic sacrifice of the once-gruff guardian at the end, complete with face-in-grass-knee-on-back cuff shot with the cops; the cornering of the boy at his own birthday party by his money-hungry,aggressive relatives; the bated breath scene of anticipation at the border patrol station), and finally, the amateur, over-the-top performances given by nearly all of the actors in the film. But perhaps most disturbing (and disappointing) was the complete villainization of the entire US law enforcement organization. The border patrol officials, in doing their job, come off as sassy and harsh. The INS officers storm into a tomato plant, chase down the workers, beat a few of them mercilessly, and then line them up in the dirt outside execution-style. The police at the end, though only expressing concern for a young boy sleeping on a park bench alone seem like the bad guys. Even the soundtrack often points the finger at the all-elusive "white man" who is supposedly oppressing all minorities alike. The white American characters in the film are rich, snooty, oblivious, or a combination of all three. It is ignorant to make films that not only show one side of an issue, but don't even show it well. Movies like Maria, Full Of Grace, are much more effective because they include an aspect of objectivism and force even the most staunch believer to examine the opposing viewpoint. This film, however, polarizes the two sides of the issue instead of exploring the ways in which they intersect. White people, Americans, America, rich people, and law enforcement officials are NOT the enemies, despite this film's insistence. No one is intentionally trying to break families up or ruin lives. America has laws to protect its LEGAL citizens, just as every other affluent country in the world does. The changes to this issue will have to come from Mexico's government in a serious attempt to reform the country. When it can offer its citizens a higher standard of living, they will no longer feel compelled to risk their lives and be exploited in a neighboring land that is trying to deal with its own economic and social issues. Until then, we can only hope filmmakers will have more integrity when exploring such territory.