Aan het begin van de film staat een zin die in het Thai is geschreven zonder vertaling, die luidt zoiets als: 'Deze film wordt gezien met het oog, maar moet gezien worden met het hart.' Dus dat is de truc van de film: als je niet weet hoe je met het hart moet zien, of als de film je hart niet raakt en er geen explosie ontstaat die het hart dwingt om te 'zien', onafhankelijk van of we dat willen of niet, dan zal de film een middelmatig ding lijken. Als het anders is, kan de film een inzicht geven in de menselijke natuur. Vooral in die van het beest in ons, dat begeerte of hunkering wordt genoemd.<br />Ik moet bekennen dat sommige delen ervan onduidelijk blijven. Integendeel, het maakt het juist hartstochtelijker. Het bestaan is een mysterie, of niet soms? Aan de andere kant vindt de auteur het heerlijk om ons met verbluffende helderheid die 'onbetekenende' dagelijkse emoties te tonen waarmee we allemaal vertrouwd zijn, maar die we misschien niet echt begrijpen.
At the beginning of the film there's a phrase written in Thai without translation, it reads something like, "This film is seen by the eye, but it has to be seen by the heart". So this is the trick to the film; if one doesn't know how to see with the heart, or if the film doesn't touch one's heart creating an explosion that obliges the heart to start "seeing" independently of whether we want to or not, then the film will appear as a mediocre whatever thing. If otherwise, one can have an insight into human nature. Especially to that beast within us, called desire or craving.<br /><br />I have to confess that parts of it remain unclear. But that doesn't create any conflict whatsoever. On the contrary, it's precisely what adds passion to it. Existence is a mystery, or isn't it? On the other hand, the author delights in showing us with startling clarity those "insignificant" daily emotions that we are all familiar with, but that we might not actually understand.