Het is grappig dat een criticus uit de tijd van de nieuwe yorkse cinema zo weinig van film kan weten. Ik zal niet veel zeggen, behalve dat dit een van de eenvoudigste, mooiste films is die ooit gemaakt zijn; er is absoluut geen kunstgrepen, geen trucjes, en elk detail is zuiver en echt. Tony maakt gebruik van gezichten waar Kurasawa een moord voor zou doen. Als je dit niet hebt gezien, heb je ook niks gezien. De muziek, van artiesten als Gritos de Guerra, La Caita, sjeik al Tuni (schijnbaar niet beschikbaar voor opname, maar beter dan alles wat ik ooit heb gehoord) lijkt tegelijkertijd de vreugde en het verdriet van het menselijk leven te vangen. Net als de spelers, de meesten geen acteurs. In feite is de muziek zo ingebed in het leven van de personages dat er uiteindelijk geen scheiding is. Voor recensenten van gerespecteerde tijdschriften zouden we zeggen dat dit 'thematisch' is. Tot zover de maatstaven van het onderwijs in de journalistiek. Zelfs recensenten die deze film echt goed vonden, begrepen dit niet helemaal; net als de meeste echte kunst ligt deze voor op de curve. Ik neem aan dat het mogelijk zou moeten zijn om een film te vinden die zo mooi is als deze, zo eenvoudig en fascinerend, maar er komt er geen bij me op. Zet 'Vengo' weg en je leven zal zeker minder rijk zijn.
It's funny that a critic from the new york times could know so little about film. I will not say much except this is one of the most simple, most beautiful stories made into cinema; there is absolutely no artifice, no tricks, and every detail is pure and genuine. Tony uses faces Kurasawa could've killed for. You ain't seen nothing if you ain't seen this. The music, artists like Gritos de Guerra, La Caita, Sheik al Tuni, (seemingly unavailable on record, but better than anything I've heard,) seems to capture at once the joy and sorrow bound up in human life. Likewise the players, most not actors. In fact, the music is so integrated into the lives of the characters, in the end there is no division. For reviewers of respected periodicals, we would explain this is what is called thematic. So much for the standards of education in journalism. Even reviewers who really liked this movie did not fully understand this; like most really great art, it is ahead of the curve. I suppose it should be possible to find a film as beautiful as this, as simple and captivating, but none come to mind. Skip "Vengo" and your life will certainly be less rich.