Anthony LaPaglia speelt Leo Waters, een architect uit Chicago wiens huiselijk leven niet zo stabiel is als dat van zijn beroep; te weten: zijn oudste kind, Martin (Sebastian Stan), is net afgestudeerd en zijn doelloosheid leidt tot een onwaarschijnlijk rendez-vous; zijn jongste, dochter Christina (Hayden Panettiere, momenteel te zien in de hitserie 'Heroes' van NBC, als de cheerleader, ongevoelig voor pijn), wier opbloeien tot jonge vrouw een pijnlijke gebeurtenis blijkt te zijn; en zijn vrouw Julia (Isabella Rossellini), een huisvrouw wier anale vasthoudendheid voorwendt dat ze een paar stille, diepe wateren bewandelt. Om de zaak nog ingewikkelder te maken speelt Tonya Neeley (Viola Davis), een vrouw die strijdt voor een petitie om het gebouw waarin ze woont te laten slopen. Tonya is ervan overtuigd dat het ontwerp de hoofdschuldige is van de tragische onderbouwing van haar situatie, en ze weet Leo's hulp te krijgen door hem te dwingen haar verzoekschrift te ondertekenen, in de veronderstelling dat zijn naam de raderen van de gemeenschap in beweging zal zetten. Leo weigert uiteraard, aangezien zijn in toom gehouden ego niet wil erkennen dat dit de schuld is van de problemen van het gebouw (drugshandel in het pand en algemeen vandalisme). Maar dat zal Tonya's zoektocht naar afsluiting niet tegenhouden.<br /><br />Gebaseerd op een toneelstuk van David Greig, past een Schotse toneelschrijver, de jonge regisseur Matt Tauber (een Amerikaanse toneelschrijver en filmproducent die hier zijn debuut maakt), zich aan een loodzware intrige aan die een waarachtig plot aantast: wat voor invloed heeft huisvesting op de bevolking? In plaats daarvan stelt hij een onwaarschijnlijke hypothese op (Martin die plotseling een homofiele ontmoeting heeft, Christina die slapjes een vrachtwagenchauffeur verleidt, Julia die gek wordt, et cetera) die geen echte uitwerking heeft en de belangstelling voor Tonya's benarde situatie verliest (het is duidelijk dat ze een kind heeft verloren, terwijl haar overlevende kinderen zo verschillend zijn dat ze net zo goed vreemden hadden kunnen zijn), wat het centrale thema had moeten zijn.<br />Terwijl het verhaal zijn doel mist, is het acteerwerk dat wel. Het World Trade Center), Tonya's waardigheid bewarend, maar haar verontwaardiging aan de oppervlakte brengend als een Sameul L. Jackson-figuur.
Anthony LaPaglia stars as Leo Waters, a Chicago-based architect whose domestic life is not as stable as his professional; to wit: his eldest child, Martin (Sebastian Stan), has just dropped out of college and his aimlessness leads to an unlikely assignation; his youngest, daughter Christina (Hayden Panettiere, currently on NBC's hit series "Heroes" as the cheerleader impervious to pain), whose blossoming into young womanhood is proving to be a painful event; and his wife Julia (Isabella Rossellini), a homemaker whose anal retentive disposition is masquerading some still waters running deep. To add further complication, enter Tonya Neeley (Viola Davis), a woman crusading for a petition to have her housing project building be torn down. Convinced the design is the main culprit to the tragic underpinnings of her situation, Tonya elicits Leo's help by forcing him to sign her petition, figuring his name will get the civic wheels in motion. Leo naturally declines, since his ego in check will not recognize that this is the blame for the building's plague of problems (i.e. drug dealing on the premises and general vandalism). But that will not stop Tonya's quest for closure.<br /><br />Based on a play by David Greig, a Scottish playwright, novice director Matt Tauber (a fellow American playwright and film producer making his debut here), adapts with a leaden storyline that mars a genuine plot point: how does housing truly affect its populace. He instead sets up one unlikely premise (Martin suddenly having a gay encounter; Christina lamely seducing a truck driver; Julia going off her nut, et al) that serves no real pay off and loses interest in Tonya's plight (it is apparent that she lost one child, while her surviving off- spring are so disparate they may as well be strangers), which should have been the central focus. <br /><br />While the storytelling misses its mark however the acting is on-target. LaPaglia, one of my favorite actors, gives a complex yet sublime turn as the slightly arrogant and apparently clueless titular character. He is matched note for note by Davis (last seen on screen in a small yet memorable performance in Oliver Stone's "World Trade Center"), imbuing Tonya with dignity yet allowing her inner indignations brim to the surface not unlike a Sameul L. Jackson character.