Dennis O'Keefe en Jean Brooks besluiten hun optreden in New Mexico te verhogen door Brooks met een zwarte luipaard het toneel op te laten lopen. De Mexicaanse castanetdanseres Clo Clo (verrukkelijk gespeeld door Margo), mept dreigend met de castanet naar de kat, die vlucht, en er breekt paniek uit onder de mensen van het dorpje. Algauw sterft er een meisje, dan nog een, en nog een... en bewijzen wijzen uit dat het door een kat is gedaan, en later door iets heel anders. De luipaardman is een van die zeldzame films die heel effectief zijn met schaduwen en mist zonder iets te laten zien. We zien nooit een van de sterfgevallen 'op het toneel', om het zo maar te zeggen. De verbeelding van de kijkers wordt aangewend om zich voor te stellen wat de plaats van elke moord zou kunnen zijn. Directeur Jacques Tournier en producent Val Lewton werken waarschijnlijk samen om de beste samenwerking tot stand te brengen. Deze film is doordrenkt van een sombere sfeer, een geweldig tempo, kwaliteitsvoorstellingen en een script dat door de camera is bewerkt en dat de thematiek en de symbolische betekenis van de hele film afdwingt. Ik vond deze film op zijn eigen manier spookachtig, griezelig en poëtisch. O'Keefe, James Bell, Margo, Brooks en de hele cast geven geloofwaardige wendingen en dwingen ons om te accepteren wat er gebeurt. Sommige scènes zijn heel gedenkwaardig: het jonge meisje dat van de winkel naar huis loopt is een klassiek schrikbeeld, de scène op het kerkhof, en de processie van monniken gaf Tournier de kans om zijn magie met de lens uit te oefenen. Tournier was altijd in staat om met zo weinig dialoog zoveel te vertellen. Hoewel sommigen de afloop misschien een beetje teleurstellend zouden vinden, genoot ik met volle teugen van De luipaardman.
Dennis O'Keefe and Jean Brooks decide to elevate their act in New Mexico by having Brooks walk on-stage with a black leopard. The Mexican castanet dancer, Clo Clo(deliciously played by Margo), mashes the castanets menacingly at the cat, it flees, and a panic spreads amongst the people of the little village. Soon, one girl dies, then another, and another...and evidence points that a cat did it and later to something completely different. The Leopard Man is one of those rare films that is very effective with shadows and fog without showing anything. We never see any of the deaths happen "on-stage" so to speak. The imaginations of the viewers are enlisted to conjure up what might be the scene of each murder. Director Jacques Tournier and producer Val Lewton probably team up for their best collaboration. This film is laced with moody atmosphere, great pacing, quality performances, and a script worked over by the camera that enforces theme and symbolic meaning throughout. I found this film haunting, eerie, and poetic in its own way. O' Keefe, James Bell, Margo, Brooks, and the entire cast give credible turns and enforce our ability to accept what is going on.Some scenes are quite memorable: the young girl walking back home from the store is a classic scene of terror, the cemetery scene, and the procession of the monks allowed Tournier to work his magic with the lens. Tournier was always able to tell so much story with so little dialog. Though some might find the ending a bit of a letdown, I thoroughly enjoyed The Leopard Man.