Een latere herziene versie, of misschien in het Farsi, zou me tot een grotere waardering van deze film kunnen brengen. De Iraanse cinema is iets wat ik net aan het verkennen ben en waar ik zeker waardering voor heb, maar deze film wist me niet te raken door 'Gabbeh', 'Dayareh' of 'Color of Paradise' te zeggen.<br />Natuurlijk is de hoofdpersoon met opzet raadselachtig; voor ons ondoorgrondelijk in termen van de reden waarom hij zelfmoord zou willen plegen. Het landschap is hard en bitter oranje, bijna alsof hij al in een of andere vorm van de hel verkeert. Voor mij, die nooit iets met deze hoofdpersoon te maken heeft gehad, drijft hij me in de richting van degenen die hij tegenkomt... maar ook zij zijn ver weg. Waar het bij de eerste twee om gaat, is dat ze die afstand willen bewaren. Vergelijk dit eens met de film 'Goodbye, Solo' (die toevallig door een Iraans-Amerikaanse werd gedraaid, of misschien vice versa), waar de diepte van de personages, ondanks een ver verwijderde hoofdrol, opmerkelijk was. Maar dat was natuurlijk in het Engels, dus misschien zouden Farsi-sprekers hier meer met de personages resoneren.<br />Zeker de derde passagier, was de meest fascinerende. En het feit dat hij een taxidermist is, is een aardig detail. En misschien zou meer vertrouwdheid met de koran me hebben geholpen bij de echo's van de film.<br />Hoe dan ook, deze film doet me denken aan toneelspel (het was er oorspronkelijk geen), wat voor mij prima werkt, maar ik denk dat het voor sommige kijkers een beetje een afknapper kan zijn. Het langzame tempo wordt ook genoemd, maar dit tempo is niets vergeleken met het verbazingwekkende werk van Angelopoulos, dus ook dat is niet wat voor mij tekortschoot. Ik zag dit al vóórdat ik 'Movie Wars' van Jonathan Rosenbaum las, waarin hij deze film vaak noemt als een van zijn favorieten.<br />Ik vind dit een geweldige film voor filmcritici, omdat het in zekere zin een open film is, open voor een brede interpretatie. Is de filmmaker zelf bezig een soort zelfmoord te plegen door deze film in/voor Iran te maken? Ik had het over de taxidermist, die de doden in een levensechte staat bewaart, en de andere passagiers zijn mensen die je kunt zien als mensen die zijn ingehuurd om andere mensen te beschermen en/of te doden, maar als het op één persoon aankomt, is dat lastiger.<br />Dus misschien is er in deze film meer openheid dan in het graf, helaas ben ik op dit moment een toevallig slachtoffer. Misschien zou het me hebben geholpen als ik dit met anderen had gezien in plaats van in mijn eentje, helaas zeg ik nu 'Vaarwel' en hoop ik Kiarostomi nog een keer te zien.<br /><br />4/10 Thurston Hunger
A later re-viewing, or perhaps speaking Farsi, might lead me to a greater appreciation of this film. Iranian cinema is something I am just starting to explore and surely appreciate, but this film failed to draw me in as say "Gabbeh," "Dayareh" or "Color of Paradise" did.<br /><br />Of course the lead character, is intentionally enigmatic; opaque to us in terms of why he might seek suicide. The landscape is a harsh, bitter orange, almost as if he were in some form of hell already. For me, never having a connection with this lead character, pushes me towards those he encounters...but they too are distant. Indeed the point of the first two, is their wanting to maintain that distance. Contrast this with the film "Goodbye, Solo" (coincidentally by an Iranian-American, or perhaps vice versa), where the depth of the characters, despite a remote lead, was remarkable. But of course that was in English, so perhaps Farsi-speakers would resonate more here with the characters.<br /><br />Certainly the third passenger, was the most fascinating. And the fact that his job is a taxidermist, quite a nice touch. And perhaps more familiarity with the Koran would have helped me in the echoes of the film.<br /><br />Anyways, this film reminds me of stage play (it was not one originally), which works fine for me typically but I think for some viewers that can be a bit of a turn-off. The slow pace is also mentioned, but this pace is nothing compared to Angelopoulos' amazing work, so again that is not what failed for me. I saw this *before* reading Jonathan Rosenbaum's "Movie Wars" where he frequently cites this film as one of his all-time favorites.<br /><br />I think this is a great film for film critics, as it is an open film in a way, open to wide-ranging interpretation. Is the filmmaker himself embarking on his own suicide of sorts in making this film in/for Iran? I mentioned the taxidermist, one who preserves the dead in a life-like state, and the other passengers are those who can be seen as people who are chartered with protecting and/or killing other people, but when it comes to a single person, that is more trying.<br /><br />So perhaps there is more open than the grave in this film, regrettably at this point I am a casual casualty. Perhaps watching this with others instead of solo would have helped me, alas I say "Goodbye" to this buy hopefully another hello to Kiarostomi.<br /><br />4/10 Thurston Hunger