Een losgeslagen Amerikaan wordt gedwongen zich voor te doen als een Russische prins om een gokschuld te kunnen betalen in 'Cafe Metropole', een film die is geschreven door de getalenteerde Gregory Ratoff, die ook een rol in de film speelt. Het is een grappige, luchtige, romantische komedie waarin de beste scènes worden bewaard voor de karakteracteurs Charles Winninger en Helen Westley, die een geweldig gevoel voor humor hebben. Menjou is een dubbelhartige restaurateur die Tyrone Power chanteert om met zijn plan mee te doen; Loretta Young, gecharmeerd door Power, is de mooie dochter van Charles Winninger.<br />Als je een oppervlakkig iemand bent, is dit de film voor jou, want het is Eye Candy City. De gezichten van de acteurs en actrices in de film zijn zo etherisch, zo onmetelijk mooi dat het moeilijk is om te luisteren naar een woord dat ze zeggen terwijl ze op het scherm zijn. En de mode van Young is een goddelijke couturier uit de jaren dertig. Dit is een van de zeer vroege films van Power; hij was pas tweeëntwintig toen hij werd gemaakt, en hoewel hij maar een jaar ouder was dan hij, was Young er al sinds de tijd van de stomme film. Voor mij bereikte het uiterlijk van Power ongeveer twee of drie jaar later zijn volle glorie, maar als je hem alleen maar in Café Metropole zag, zou je moeilijk kunnen geloven dat er enige verbetering in dat gezicht te zien was. En in een smoking voor zo'n groot deel van de film. Bijna te veel van het goede. Maar goed, als je je kunt concentreren, is Café Metropole een verrukkelijke film.<br /><br />In de begintijd van Power bij Fox maakten Power en Young samen een aantal films. Ze bleven vrienden, en in 1958 verscheen Young na het filmen van haar tv-show op de begrafenis van Power, uitgedost en onherkenbaar in oosterse kledij en met bijpassende make-up. Eind jaren zeventig werd ze gefotografeerd met Powers zoon Ty jr., en je zou zweren dat je terugging in de tijd. Hij leek zo sprekend op zijn vader, en zij was nog steeds heel mooi.
A broke American is forced to pose as a Russian prince in order to pay a gambling debt in "Cafe Metropole," a film written by the multi-talented Gregory Ratoff, who also plays a role in the movie. This is a funny, light, romantic comedy where the best scenes are saved for the character actors Charles Winninger and Helen Westley, who have great banter. Menjou is a duplicitous restaurateur who blackmails Tyrone Power into going along with his scheme; Loretta Young, romanced by Power, is the beautiful daughter of Charles Winninger.<br /><br />If you're a shallow person, this is the movie for you because it's Eye Candy City. Power and Young, two people very, very high on any "most beautiful" list, are so ethereally, incalculably gorgeous that it's hard to listen to a word they're saying while they're on screen. And Young's fashions are divine '30s couturier. This is one of Power's very early films; he was only 22 when it was made, and though only a year older than he was, Young had been around since silent film days. For me, Power's looks reached their full dazzle about two to three years later but if you only saw him in Cafe Metropole, you'd have a hard time believing there could be any improvement in that face. And in a tuxedo for so much of the movie. Almost too much of a good thing.<br /><br />Anyway, if you can concentrate, Cafe Metropole is a delightful film.<br /><br />As a bit of trivia, Power and Young made several films together in Power's early days at Fox. They remained friends, and in 1958, Young showed up for Power's funeral straight from filming her TV show, decked out and unrecognizable in Oriental garb and makeup to match. In the late '70s, she was photographed with Power's son, Ty, Jr., and you would swear you'd gone back in time. His resemblance to his father was so striking, and she was still so very beautiful.