Er zijn eigenlijk twee delen van een film. Ten eerste, het voor de hand liggende (plot, karakterontwikkeling, setting, enz.) en ten tweede, het subtiele... onderliggende deel. Deze film zit vol met dat laatste. Het zou de film in feite een slechte dienst bewijzen als hij zich alleen op de plot zou richten zonder de gevoelens van de Winterbottoms te beschrijven. Oppervlakkig gezien is het een film over drie zussen en de totaal verschillende keuzes die ze in hun leven hebben gemaakt. Het eerste deel gaat over een alleenstaande moeder die haar zoon verpandt aan haar alles behalve waardige ex-man zodat ze uit kan gaan en feesten. Het tweede deel gaat over een zwangere vrouw die door haar man steeds banger lijkt te worden naarmate het idee dat er een kind in huis komt dichter bij de werkelijkheid komt. En ten slotte de jongste, een vrouw die ernaar verlangt iemand te hebben <0xE2><0x80><0x93> wie dan ook in haar leven. Ze valt op contactadvertenties en gaat naar bed met mannen die haar duidelijk niet de emotionele steun geven waar ze zo wanhopig naar op zoek is.<br />Het is duidelijk dat deze vrouwen allemaal verschillende wegen in hun leven hebben bewandeld. Maar het is niet hun weg die de film zo interessant maakt, het is hun motivatie. We hoeven alleen maar te kijken naar het liefdeloze huwelijk van de ouders dat deze vrouwen heeft voortgebracht om te begrijpen waarom ze allemaal van emotioneel ontoegankelijke mannen zijn gaan houden en/of ernaar zijn gaan verlangen.<br />Winterbottom slaagt er uitstekend in ons de groezelige wanhoop in het leven van elk van deze vrouwen te laten voelen. In een klein appartement krijg je een gevoel van claustrofobie. Het onophoudelijke geblaf van de honden begint niet alleen de zenuwen van de personages te irriteren, maar ook die van het publiek. En gedurende de hele film wordt natuurlijke belichting gebruikt, wat ons het gevoel geeft dat niet alles gepolijst en geproduceerd is in het leven van de personages. Al deze factoren die de personages in het verhaal een stille wanhoop hebben bezorgd, trekken het publiek ook in een wereld van onevenwichtigheid.<br />De soundtrack was absoluut briljant <0xE2><0x80><0x93> een van de beste bij elkaar passende soundtracks voor een film die ik tot nu toe heb gezien. Op sommige punten subliem, op andere triomfantelijk, was het het laatste stuk dat deze film tot een genoegen maakte om naar te kijken. maar gewoon omdat het je een gevoel geeft. Iets. Echts.
There really are two parts to any movie. First, the obvious (plot, character development, setting, etc.) and second, that which is subtle... underlying. This film is filled with the latter. In fact, it would be a great disservice to the film to focus on just the plot without describing the feeling Winterbottom relays. On the surface, it's a film about three sisters and the very different choices they've made in their lives. The first, a single mom who pawns her son off to her anything-but-worthy ex-husband so she can go out and party. The second, a pregnant woman who's husband seems to be getting more and more spooked as the idea of a child coming into their home becomes closer to a reality. And finally, the youngest, a woman who simply longs to have someone -- anyone in her life. She takes to the personal ads and sleeping with men that will obviously not give her the emotional support she so desperately seeks.<br /><br />Obviously, these women have all taken different paths in their lives. But it's not their paths that make the movie so interesting, it's their motivation. We need only look at the loveless marriage of the parents that begot these women to understand why they've all come to love and/or long for emotionally inaccessible men.<br /><br />Winterbottom does a superb job of making us feel the grimy desperation in each of these women's lives. Cramped apartments give a sense of claustrophobia. The incessant barking of dogs begin to grate on not only the nerves of the characters, but on those of the audience as well. And throughout the movie, natural lighting is used giving us a sense that not all is polished and produced in the lives of the characters. All of these factors that have left the characters in the story with a quiet desperation, also pull the audience into a world of imbalance.<br /><br />The score was absolutely brilliant -- one of the best matched soundtracks to a movie I've yet come across. Sublime at some points, triumphant at others, it was the final piece that made this film a joy to watch. Not because it makes you feel good... but simply because it makes you feel. Something. Real.