De film uit 1942, _The Man Who came to Diner_, was misschien wel de beste komedie waarin Bette Davis ooit heeft gespeeld, maar terwijl zij de hoofdrol speelde in de aftiteling van de film, was de echte ster (die als gevolg daarvan naar de stad kwam) de geweldige Monty Woolley, die zijn magnifieke zuurpruim van een Sheridan Whiteside nabootste. Het was een van de zeldzame keren dat een belangrijke toneelopvoering op film werd bewaard.<br />Achtenzestig jaar later (waarbij PBS een rampzalige televisieversie met Orson Welles in de rol van Whiteside in 1972 vergat) toonde het een heropvoering van het toneelstuk met Nathan Lane in de rol van Whiteside. Lane speelde de rol perfect en baseerde hem (lichamelijk) dichter bij de oorspronkelijke figuur op wie Whiteside gebaseerd is: schrijver, criticus, acteur, radiopersoonlijkheid en Algonquin Round Table Wit Alexander Woolcott. Zijn uiterlijk omvatte ook het dragen van de ronde bril met glazen die Woolcott altijd droeg. Lane had niet de korstige, oude scherpte van de grote Woolley, maar hij had wel een kwaadaardige, elfachtige charme die Als Shakespeare in een van zijn stukken verwijst naar 'de Grote Sophie', dan is het naar een lang geleden vergeten Engelse reiziger en diplomaat genaamd Shirley, die naar Perzië ging. De meesten van ons zien de voetnoot in deze 16e-eeuwse verwijzing en proberen ons te concentreren op de rest van het stuk, dat nog steeds sterk en relevant voor ons is. Maar met de man die kwam dineren is het grote probleem het spervuur van trivialiteiten dat uit het stuk komt. Woolcotts twee Algonquin-vrienden (Kaufman en Moss Hart) voegden kleine stukjes biografie toe aan zijn toneelversie, die iedereen die Woolcott kende zou herkennen. De theatercriticus kende iedereen van belang in het theater. Dus heeft hij een scène met een kloon van Noel Coward die Beverley Carlton heet (om de imitatie van Coward nog te vervolmaken, heeft Kaufman aan Cole Porter, een goede vriend van Monty Woolley, gevraagd om een lied te schrijven voor 'Carlton' om voor Whiteside te zingen, en dat was in Cowards typische verfijnde stijl). De goede vriend van Whiteside die in het stuk als komisch 'deus ex ma porselein' optreedt, heet 'Banjo'. Dit was gebaseerd op Woolcotts goede vriend Harpo Marx van Algonquin.<br />Maar de meeste verwijzingen zijn nogal mysterieus. Wie is Elizabeth Sedley? Nou, het is een verwijzing naar een beroemde verdachte in een moordzaak, wiens carrière Woolcott, de grote amateur-criminoloog, zou hebben geïntrigeerd. Wat zijn de verwijzingen naar Beebe en Byrd? Deze versie wist de problemen te omzeilen door gebruik te maken van zogenaamde krantenkoppen uit de jaren dertig van de vorige eeuw, waarin William Beebe, de oceanograaf, en admiraal Richard Byrd, de poolonderzoeker, werden afgeschilderd. Dit klinkt omslachtig, maar het was veel effectiever en nuttiger voor de kijkers dan de idiotie van de versie van Welles uit 1972, waarin het script zonder enige betekenis was 'up-date'.<br />Het programma was een uitstekende versie van de klassieke komedie en het was de moeite waard om het te vergelijken met de Woolley-film. Ik vind dat het een tien verdient.
The 1942 film THE MAN WHO CAME TO DINNER was possibly the best comedy film that Bette Davis ever appeared in, but while she got starring position in the film's credits, the real star (who went to town as a result) was the great Monty Woolley, recreating his magnificent acid tongued curmudgeon Sheridan Whiteside. It was one of the rare occasions when a stage performance of importance was saved on film. <br /><br />Fifty eight years later (forgetting one disastrous television version with Orson Welles as Whiteside in 1972) PBS showed this production of the stage revival of the play with Nathan Lane in the Whiteside role. Lane played the role perfectly, basing it (physically) closer to the original figure Whiteside is based on - writer, critic, actor, radio personality, and Algonquin Round Table Wit Alexander Woolcott. His facial appearance included wearing the round eye frame glasses that Woolcott wore all the time. Lane did not have the crusty, elderly asperity of the great Woolley, but he did have a malevolent elfin charm reminiscent of Woolcott (a man who was all too easy to dislike - Woolcott was also the model for Waldo Lydecker in LAURA, which just goes to show his popularity).<br /><br />One of the problems with comedy (or drama generally speaking) is the fact that the works can be dated in their references. When, in one of his plays, Shakespeare refers to "the Great Sophy" it is to some long ago forgotten English traveler and diplomat named Shirley who went to Persia. Most of us see the foot note of this 16th Century reference and try to concentrate on the rest of the play that still is strong and relevant to us. But with THE MAN WHO CAME TO DINNER the great problem is the barrage of trivia that comes out of the play. Woolcott's two Algonquin friends (Kaufman and Moss Hart) added small bits of biography to his stage version, which everyone who knew Woolcott would recognize. The theater critic knew everyone of importance in the theater. So he has a scene with a clone of Noel Coward named Beverley Carlton (to add to perfecting the imitation of Coward, Kaufman and Hart asked Cole Porter, a close friend of Monty Woolley, to write a song for "Carlton" to sing to Whiteside, that was in Coward's distinct delicate style). The close friend of Whiteside who shows up as a comic "deus ex ma china" in the play is "Banjo." This was based on Woolcott's close Algonquin friend Harpo Marx.<br /><br />But most of the references are quite arcane. Who is Elizabeth Sedley? Well, it is a reference to a celebrated murder case defendant, whose career would have intrigued Woolcott, the great amateur criminologist. What are the references to Beebe and Byrd? This version got around the problems using mock 1930s newspaper headlines chronicling William Beebe the oceanographer and Admiral Richard Byrd, the Polar explorer. This sounds cumbersome, but it was far more effective and useful to the viewers than the idiocy of the 1972 Welles' version where the script was "up-dated" meaninglessly. <br /><br />The program was an excellent version of the classic comedy, and well worth comparing with the Woolley film. I feel that it deserves a "10".