Deze film vormt een interessant contrast met andere Kurosawa-films. De weergave van het naoorlogse Japan doet denken aan _Stray Dog_, maar de armoede en smerigheid in deze film dienen als achtergrond voor een romance tussen twee zeer aantrekkelijke jonge mensen, die op zondag een afspraakje hebben, maar maar 35 yen te besteden hebben. Toch ontbreekt de somberheid van _Laaglanden_ niet. Ze hebben allebei een baan en we zien zijn minimale huurkamer. De titel lijkt gedurende de hele film nogal ironisch, aangezien de meeste situaties waar ze mee te maken krijgen, zoals bedrogen worden in een snackbar, verre van geweldig zijn. Maar Kurosawa geeft een positieve draai aan het slot. Ik ben het met een andere recensent eens dat het middel om het meisje tot het publiek te laten spreken, om onze sympathie te winnen voor jonge stellen zonder geld, die willen trouwen, een heel onhandig middel is dat onze belangstelling voor de relatie afleidt. Maar ik ben het oneens met een andere recensent die het einde als afgezaagd beschrijft: we hebben allemaal gehoord van Capra-afgezaagd. Deze film haalt het niveau van Capra niet, maar doet denken aan zijn menselijke belangstelling. Het kwam mij voor dat het middel om het meisje voor de volgende zondag een afspraak te laten maken, heel goed werkt. Iedere film heeft een afsluiting nodig en deze gaat op geen enkel punt over in dramatiek, dus een zeer dramatische climax zou niet gepast zijn. De kijker die dat wil, moet naar Ran of Kagemusha gaan. Naar mijn mening hebben de eerste Kurosawa-films hem laten zien hoe hij menselijke relaties moest ontwikkelen: een gave die later in de samoerai-films aanwezig zou zijn en ze veel meer zou maken dan actiefilms.
This film provides an interesting counterpoint to other Kurosawa films. Its portrayal of post-war Japan recalls Stray Dog, but the poverty and sleaziness in this case are used as the background for a romance between two very attractive young people, who have a Sunday date, but only 35 yen to spend. Yet there is not the gloom of Lower Depths. Both have jobs and we see his minimally decent rental room. The title seems throughout the film to be rather ironic, since most of the situations they encounter, such as being cheated at a snack bar, are far from wonderful. However, Kurosawa puts a positive spin at the conclusion. I agree with another reviewer that the device of having the girl speak to the audience, seeking our sympathy for young couples without money, who wish to marry, is a very awkward device that distracts from our interest in the relationship. However, I disagree with another reviewer who describes the ending as corny: we've all heard of Capra-corny. This film does not come up to Capra's level, but it is reminiscent of his human interest. It seemed to me that the closing device of the girl's making a date for the next Sunday works very well. Every film needs closure, and this one does not deal in high drama at any point, so a highly dramatic climax would not be appropriate. The viewer who wants that should go to Ran or Kagemusha. In my view, the early Kurosawa films showed him how to develop human relationships: a gift that later would be present in the samurai films, and would make them much more than action epics.