Hoewel er in deze film een paar amusante momenten zijn, heeft de vreemde mengelmoes van personages die op een Eiland in de Stille Oceaan terechtkomen, eigenlijk niet veel chemie. Ze gaan grotendeels op in hun eigen ego en worden gedwongen om wat werk te doen, anders zullen ze nooit meer thuiskomen. Er is een vreemde Chinese man, loyaal aan zijn meester, die ongelooflijk verwarrend is. Hij heeft zo'n maffe lach die op de gekste momenten opduikt. Het irriteert de hersenen. Er zijn slechteriken en windbuilen en losbandige vrouwen en een aardige vrouw. Er is een eilandbewoner die niet naar China kan gaan omdat hij daar wordt gezocht voor een moord. Hij heeft de enige boot en navigatievaardigheden om de mensen van het eiland af te krijgen. Iedereen blijft trouw aan zijn kleur en het loopt uit op een voorspelbare conclusie. Ik vond Gene Lockarts politicus onuitstaanbaar. Ze hadden hem meteen moeten verdrinken.
While there are a few amusing moments in this film, the odd mixture of characters who find themselves awash on an Island in the Pacific really don't have much chemistry. They are mostly wrapped up in their own egos and forced to do some work or they will never see home again. There is a strange Chinese man, loyal to his master, who is incredibly confusing. He has this goofy laugh that comes at odd times. It grates on the brain. There are bad guys and windbags and loose women and a nice woman. There is an islander who can't go to China because he is wanted for a murder there. He has the only boat and navigation skills to get the people off the island. Everyone stays true to their colors and it rolls toward a predictable conclusion. I found Gene Lockart's politician to be utterly insufferable. They should have drowned him right away.