De zachte, hypnotiserende melodie van de herkenningsmelodie van Edouard Dubois deed me deze film twee keer bekijken tijdens een transcontinentale vlucht. De muziek was slechts een van de redenen waarom ik de film twee keer in vier uur bekeek. Ik ben een Franse filmliefhebber en de inhoud van de film (latente homoseksualiteit, schuld, kruismode enz.) was niet ongewoon. Wat opviel in de film was het opzettelijk gestructureerde scenario dat me deed denken aan vroege werken van Marcel Carne. Ik was niet verbaasd toen ik hoorde dat het scenario een prijs won op het prestigieuze filmfestival van Venetië en genomineerd werd voor een Cesar in Frankrijk.<br />De film Aan het eind is er verdriet, maar het gaat ook gepaard met een zwijgende, bestudeerde herbevestiging van het geloof tussen man en vrouw. De laatste wandeling van het duo is een gewone gebeurtenis, maar toch krachtig vastgelegd in deze film. Ik beveel deze film aan voor degenen die hem niet hebben gezien, niet als een buitengewone film, maar als een die de kijkers aanmoedigt te kijken naar gewone levens, niet naar superhelden, maar naar minder dan volmaakte mannen en vrouwen. De film slaagt dankzij de ingetogen acteerprestaties (Merhar en Miou-Miou), de sombere, maar hypnotiserende muziek en de goede mise-en-scène. De film gaat over het'schoonmaken' van het huwelijksleven van twee individuen, maar het script en de regisseur verheffen de vrouw tot een sterke persoonlijkheid met een evenwichtige kracht die zich onopvallend ontwikkelt naarmate de film vordert. Anne Fontaine, de regisseur, is iemand voor wie je in de toekomst moet uitkijken, net als Edouard Dubois. In meer dan één opzicht (visie, cinematografie, het script) geeft de film het perspectief van een vrouw op het verhaal, hoewel een beetje somber.
The mellow, mesmerising tune of the theme music by Edouard Dubois made me watch this movie twice while on a transcontinental flight. The music was only one reason among others that made me watch the film twice in four hours. I am a French film enthusiast and the contents of the film (latent homosexuality, guilt, cross dressing, etc.)were not out of the ordinary. What was striking in the film was the deliberate, structured screenplay that made me recall early works of Marcel Carne. I was not surprised to learn that the screenplay won an award at the prestigious Venice Film Festival and nominated for a Cesar in France.<br /><br />The film's beginning and end revolve around affirmation of marital bonds, while the bulk of the film (to me only the sub-plot) ventures into transgression of those bonds followed by redemption. There is sadness at the end but it also accompanied by a silent studied reaffirmation of faith between man and wife. The final walk of the duo is an ordinary event yet captured powerfully in this film. I recommend this film to those who have not seen it not as a film that is extraordinary, but one which encourages viewers to introspect and look at ordinary lives, not of superheroes but of less than perfect men and women. The film succeeds because of low-keyed acting (Merhar and Miou-Miou), the sombre yet mesmerising music and good mise-en-scene. The film discusses "drycleaning" of two individuals' marital life, but the script and the director elevate the wife as strong personality with a level-headed strength developed quite unobtrusively as the film progresses. Anne Fontaine, the director, is someone to watch out for in the future as is Edouard Dubois. In more ways than one (direction, cinematography, the script) the film gives a woman's perspective of the story, though a wee bit sombre.