Melvin maakt veel goede opmerkingen in deze film, en het wordt pijnlijk duidelijk dat het racisme in de filmindustrie in de loop van de tijd is blijven woekeren. De laatste tijd is de casting en de representatie van zwarten in films sterk verbeterd. Maar de toon van de film was te bitter. Ik kon gemakkelijk gaan zitten kniezen en klagen dat het me zo van streek maakte dat de blanke acteur altijd werd geportretteerd als een rijke landeigenaar of actieheld, en net zoveel voorbeelden noemen als hij doet. Nadat ik deze film had gezien, kon ik alleen maar zeggen: 'Ja, en...' Ik denk dat mijn punt is dat Van Peebles sympathie probeert op te wekken voor zwarte filmacteurs, terwijl hij met zijn vinger wijst naar de voornamelijk blanke filmstudio's en casting directors van die tijd, en als ik zijn voorbeeld zou volgen, zou ik een film kunnen maken die sympathie opwekt voor de blanke acteurs die zo gemakkelijk worden afgeschilderd als extreem racistische of bevooroordeelde landeigenaren of zakenmensen of actiesterren of in enig ander slecht daglicht.
Melvin makes a lot of good points in this movie, and it becomes painfully obvious that in cinema, racism has festered over time. Lately, the casting and representation of blacks in films has improved greatly. However, the tone of the film was too bitter. I could easily mope around and lament about how upset it makes me that the white actor was always portrayed as a wealthy landowner or action hero, and cite just as many examples as he does. After I saw this film, all I could muster was a "Yeah, and...." I guess my point is that Van Peebles is trying to muster up sympathy for black cinema actors while pointing the fingers at the mostly white movie studio and casting executives of that time, and, taking from his example, I could make a film which musters up sympathy for the white actors that were portrayed as extremely racist or prejudiced landowners or business people or action stars or in any other bad light just as easily.