Ik was aangenaam verrast door deze film, omdat hij het lef had om een verhaal op te nemen en het bijna te laten zien terwijl Demi Moore in een kamer met twee politierechercheurs (Harvey Keitel en Bille Neal) zat te praten <0xE2><0x80><0x93> alles wat we zien is gebaseerd op de gedachten en percepties van haar personage en ideeën over waarheid en onwaarheid, en alles speelt zich af in een flashback. Het verhaal draait om Moore en haar vriendin Headly, die onlangs is getrouwd met een bruut van een vent die door Bruce Willis wordt gespeeld <0xE2><0x80><0x93> en gaat vandaar naar moord, mysterie en de uiteindelijke ontdekking van wat de waarheid achter alles is. De regisseur Alan Rudolph is er goed in geslaagd een verhaal te creëren dat op overtuigende wijze door middel van flashbacks en vanuit de eerste persoon wordt verteld, terwijl het herhaaldelijk terugkeert naar het heden. Dit is niet zo gemakkelijk als het klinkt en het is in andere films al een paar keer misgegaan, maar het werkt hier wel, dankzij Rudolphs grote regisseurstalent en de acteerprestaties van Moore, Willis, Headly en Keitel. Demi Moore geeft misschien wel haar beste optreden (en ze ziet er ook nog eens beeldschoon uit) als een vrouw uit New York die tussen twee vuren zit. Headly is net zo sterk als Willis. Alle acteurs geven bruikbare voorstellingen en de hele film ziet er uit en klinkt als een verfilming van _The Sopranos_ of zoiets, door de manier waarop alle acteurs lopen, praten en acteren. Je zult er geen twijfel over hebben waar de film zich afspeelt. Het verhaal is inventief en komt aan het eind tot stand. Ik zag het niet aankomen, maar anderen zouden het geloofwaardig kunnen vinden <0xE2><0x80><0x93> maar zelfs als dat het geval is, werkt de film ook op andere niveaus. Er zitten een paar aardige psychologische tests in de film en ook uitdagingen voor de perceptie. Ik moet toegeven dat de titel echt afschuwelijk is en vrijwel niets met deze film te maken heeft, maar al met al is het een goede thriller die nog eens goed bekeken moet worden.
I was pleasantly surprised by this film for its guts to take a story and almost present it all through Demi Moore talking to two police detectives(Harvey Keitel and Bille Neal) in a room - everything we see is via her character's thoughts and perceptions and ideas of truth and untruth and is entirely in flashback form. The story centers around Moore and her friend Headly recently married to a brute of a guy played by Bruce Willis - and goes from there to murder, mystery, and the eventual uncovering of what is the truth behind everything. Director Alan Rudolph does a good job creating a story convincingly told throughout by flashback and from the first person whilst coming back to present time repeatedly. This is not as easy as it sounds and has been messed up in other films, but it does work here because of Rudolph's sure directorial talents and the acting of Moore, Willis, Headly and Keitel. Demi Moore gives perhaps one her best performances(looking lovely I might add as well) as a New York woman torn between several things. Headly is as strong as is Willis. All of the actors give serviceable performances and the whole movie looks and sounds like a spin off from The Sopranos or something the way all of the actors walk, talk, and act. You will have no doubts where the film takes place to be sure. The story is inventive and delivers at the end. I didn't see it coming but others could believably so - but even if that is the case the film works on other levels as well. There are some nice psychological examinations made in the film as well as challenges made to perceptions. I must agree the title is really quite horrible and has virtually nothing to do with this film, but all in all this is quite a good thriller that needs another look.