De herziene sfeer van de remake van 2003 wordt nog versterkt door de inleiding, waarin de oorsprong van Leatherface en zijn kannibalistische familie in grote lijnen wordt beschreven. R. Lee Ermey keert terug als de'sheriff' die we in de remake van 2003 hebben ontmoet, en hij zorgt op zijn eigen misleide en brute manier realistisch voor zijn familie. Vooral Jordana Brewster, die niet alleen adembenemend mooi is, maar ook uitblinkt in de rol van de belangrijkste vrouwelijke heldin, speelt dat overtuigend en schetst op ontroerende wijze de angst en de veerkracht van een onschuldig meisje dat worstelt om te overleven terwijl ze wordt geconfronteerd met onvoorstelbare verschrikkingen en getuige is van de wreedheden die haar beste vrienden worden aangedaan. Waarschijnlijk is het beste moment na de scène waarin ze zich onder de tafel verbergt terwijl Leatherface zijn gang gaat met haar vriendje, het rustige moment waarop ze bij de deur van het huis van de Hewitts staat, naar de vrijheid staart, op een paar centimeter afstand, en dan met tegenzin het juiste doet en zich omdraait om aarzelend naar boven te gaan om haar vriendin te helpen. En als haar vriendin was Diora Baird ook heel overtuigend <0xE2><0x80><0x93> en een dynamietstaaf. De twee jonge mannelijke hoofdpersonen waren effectief en sympathiek, en ze deelden hun eigen achtergrondverhaal. De film wordt uitstekend gesteund door de muziek van Steve Jablonsky, die de atmosferische tonaliteit ontwikkelt die voor de remake van 2003 is ontwikkeld en een muzikaal ontwerp maakt dat een constante angst en een ritmische, paniek veroorzakende puls in de actiescènes in stand houdt. Het hoofdthema, een hoornmelodie die wordt ingezet boven een ritmische onderbezetting van snel bewegende violen, stimuleert de opwinding van de film als die geen spookachtige tonen creëert tijdens de spannende momenten. Het thema van de film is vooral ontroerend wanneer hij het gezicht van een van zijn slachtoffers optrekt en voor het eerst het menselijke masker (het 'leerachtige gezicht') draagt, en de score crescendo's bereikt in een langzame opgang van triomf, maar met een tikkeltje van de gruwel die bij die triomf hoort. Het verhaal van John Larroquette aan het eind is keurig verweven met zijn openingsmonoloog voor de remake van 2003, om nog maar te zwijgen van de oorspronkelijke film uit 1974.<br />Zoals de laatste versie van de TCM-franchise, voegt de film, behalve dat het een fantastische en niet om over naar huis te schrijven horrorfilm is, ook iets toe aan de mythologie van TCM en verheldert hij de dementie achter Amerika's meest demonische familie, hoewel hij niet echt een toereikende psychologische verklaring of rechtvaardiging geeft voor de gebeurtenissen van de familie.' De beginscène gaat over de gebeurtenissen die het begin waren van de moordpartij die het gezin op het platteland had ontketend; echt inzicht in wat het gezin, en het personage, zo bijzonder maakte, was niet waar deze film over ging.
Mindblowingly gruesome and gory and thoroughly entertaining roller-coaster ride  takes the updated atmosphere of the 2003 remake and notches it even further in a prequel that effectively delineates the origin of Leatherface and his cannibalistic family. R Lee Ermey returns as the "sheriff" we met in the 2003 remake, realistically caring for his family in his own misguided and brutal way. Especially of note in the cast is Jordana Brewster, who beyond being devastatingly beautiful, is really outstanding in the role of the major female heroine  convincingly and movingly portraying the terror and the resilience of an innocent girl struggling to survive while confronted with unimaginable horrors and witnessing the brutality done to her closest friends. Probably her best moment  beyond the scene where she hides under the table as Leatherface has his way with her boyfriend, is the quiet moment where she stands at the door to the Hewitt home, staring at freedom, inches away, and then reluctantly does the right thing and turns to proceed haltingly upstairs to help her friend. And as her friend, Diora Baird was also quite convincing - and a dynamite screamer. The two young male leads were effective and likable, and sympathetic in their own back story.<br /><br />The effectswork is terrific yet not overdone, fitting seamlessly into the storyline to visually tell the story of the horrors committed by this family, and the film is very well supported by the music score of Steve Jablonsky, who develops the atmospheric tonality developed for the 2003 remake and crafts a musical design that maintains a constancy of dread and a rhythmic, panic-inducing pulse during the action scenes. The main theme, a horn melody intoned over a rhythmic underworking of fast-moving violins, really drives the film's excitement when it's not creating haunting tonalities during the suspenseful moments. Jablonsky's reprisal of Leatherface's theme is especially moving when he puts on the face of one of his victims, wearing the human mask (the "leather face") for the first time  the score crescendos in a slow ascent of triumph, yet tinged with the horror relevant in that triumph. John Larroquette's narration at the end neatly tied into his opening monologue for the 2003 remake  not to mention the original 1974 film.<br /><br />As the latest take on the TCM franchise, the film, beyond being a terrific and not-for-the-squeamish horror picture, adds to the TCM mythology and illuminates the dementia behind America's most ghoulish family, although it fails to provide an truly adequate psychological explanation or rationale to the events of the family's cannibalistic origin beyond suggestion that they were a survivalist reaction to circumstances. THE BEGINNING covers the events that started the family's rural rampage of murder; real insight into what makes the family, and the character tick, wasn't really what this film was about.