Ik heb eigenlijk niets nieuws te zeggen over deze film... alle andere negatieve recensies zeggen hetzelfde als wat ik dacht toen ik ernaar keek; ik had gewoon het gevoel dat er veel te veel positieve recensies over waren, en dat is gewoon niet goed. Ik kan me echt niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo'n gekmakend stomme, slechte film heb gezien. De enige reden dat ik deze film tegenkwam, was omdat hij werd vergeleken met 'Speuren in Connecticut' (wat ik een betrekkelijk vermakelijke, oninteressante film vond) hier op IMDb! Ik heb geen haast om de andere meesterwerken van de regisseur te bekijken. Dit was zo onrealistisch. Als een regisseur als Julio Madem of Kim Ki Duk voor een magisch-realistische aanpak had gekozen, of een surrealistische aanpak als David Lynch, dan was het misschien, heel misschien, nog goed gekomen met de onaanvaardbare gebeurtenissen die in deze film plaatsvonden. Ik bedoel, kom op zeg. In het huis een theater opzetten (!), daar een of andere serieuze operatie uitvoeren (er zouden behoorlijk wat littekens te zien zijn en zo) en haar dan gewoon weer in bed stoppen en vertrekken? Maar blijkbaar was ze helemaal beter. En de schizofrene zoon in zijn kamer laten zitten, nadat hij zijn moeder bijna had vergiftigd... Niemand, zelfs zijn vader niet, schijnt hem te controleren, of zelfs maar te weten waar hij naartoe is gegaan. En dan die twee incidenten met het mes... Jezus! Zoals ik al zei, Julian Donkeyboy, Memento en De machinist hebben allemaal te maken met geestesziekte, desoriëntatie en schuld, maar dan op een veel betere manier. Ze zouden niet eens met elkaar te vergelijken moeten zijn. En dan was er nog de film die zichzelf maakte. De verschrikkelijke huismuziek, het opjagen van de camera's (om de personages een 'gekke' kijk op de dingen te geven), de droomsequenties ('bang getekend'!), en de dialogen van eerder in de film die elkaar overlappen in iemands hoofd met extra galm <0xE2><0x80><0x93> voor mij stinkt het allemaal naar een studentenfilm uit het midden van de jaren negentig. Het maakte me ziedend. Vandaar de recensie. Normaal gesproken schrijf ik ze nooit, ik heb de neiging om een hekel te hebben aan critici omdat die meestal niet begrijpen waar de schepper vandaan komt, en ze creëren zichzelf niet, ze klagen alleen dat ze het zelf nooit beter zouden kunnen. Ik ben zeker geen filmer, maar ik denk dat zelfs ik dit beter had kunnen doen, met inbegrip van het schrijven van de plot, het schrijven van het scenario en het monteren van de opnamen. En omdat ik musicus ben, zou ik alle muziek herschrijven. Maar de score was eigenlijk best goed (alleen niet het boem-boem-gedoe) en het acteerwerk was prima, soms behoorlijk indrukwekkend. Ik was blij te zien dat Trigger van alleen idioten en paarden opdook. Maar als deze film Johnny Depp, Robert Deniro en Mickey Rourke (als de moeder) had bevat, zou hij niet beter zijn geweest dan met Keanu Reeves, George Bush en Gerry Halliwell onder deze regisseur en schrijver. Jammer, maat. Doe beter je best.
I don't really have anything new to say about this film.... all the other negative reviews say the same as I thought during watching it; I just felt it has far too many positive reviews, and that just isn't right. I really can't remember the last time I saw such an infuriatingly stupid, bad film. The only reason I came across this film was because it was likened to "haunting in Connecticut" (which I found to be a relatively entertaining no-brainer)here on IMDb! I am in no rush to check out any of the director's other masterpieces. This was SO unrealistic. If it would have gone for a magic realism approach from a director like Julio Madem or Kim Ki Duk, or a surreal approach from someone like David Lynch, then maybe, just maybe it could have got away with the unacceptable events taking place in this film. I mean, come on. Setting up theatre IN THE HOUSE (!), performing some serious kind of operation there(there would be some serious scarring and everything), and then just putting her back to bed and leaving? Apparently she was all better though. And leaving the schizophrenic son to hide out in his room, after nearly poisoning his mother to death... no one, not even his father, seem to check up on him, or even know exactly where he had got to. Then both incidents involving the knife... Jesus! As already mentioned, Julian Donkeyboy, Memento and The Machinist have all dealt with mental illness, disorientation and guilt in much better ways. They should not even be a comparison. And then there was the film making itself. The terrible house music, speeding up of cameras (to depict the characters "crazy" outlook on things), the dream sequences ("scared scarred"!),and dialogue from earlier in the film overlapping inside someone's head with extra reverb all just stank of mid-nineties college movie to me. The whole thing left me seething. Hence the review. I never normally write them, I tend to hate critics cause they don't usually get where the creator is coming from, and they don't create themselves, they just complain about how they could never do it better themselves. I am certainly no film maker, but I think even I could have done a better job of this one, which would include re plotting, re writing, re scripting, and re shooting. And being a musician I'd redo all the music. The score was actually OK though (just not the boom boom stuff), and the acting was all fine, sometimes quite impressive. I was pleased to see Trigger from only fools and horses pop up. But had this film contained Johnny Depp, Robert Deniro and Mickey Rourke (as the mother), it would have played no better than it would with Keanu Reeves, George Bush and Gerry Halliwell under this director and writer. Sorry mate. Try harder.