De eerste keer dat ik deze film zag, was ik gepikeerd. Gepikeerd dat ik me door de meningen van anderen had laten afleiden tot hij op dvd uitkwam. Wat een prachtige, bittere, zoete, bittere film. Nadat ik The Story of Us had gezien en er met anderen over had gesproken, kwam ik tot de denigrerende conclusie dat de mensen met wie ik sprak de film gewoon niet begrepen, omdat ze er gewoon niet waren geweest. Ik besefte dat niemand met wie ik in eerste instantie had gesproken zijn of haar leven langer dan een paar jaar met iemand had gedeeld. Deze film gaat over de dagelijkse slijtage van een echt langdurige relatie. Het is een correcte, zij het theatrale, weergave van de weg omhoog en omlaag die twee mensen die van elkaar houden, elkaar haten, elkaar nodig hebben, elkaar wanhopig haten, elkaar nog meer haten en elkaar ten slotte weer liefhebben, kunnen gaan. Ik kwam tot de conclusie dat degenen die nooit aan het eind van een relatie waren gekomen (en ik bedoel het 'het is voorbij en ik ga hier weg'-einde) en toch in staat waren geweest zich los te maken, de afgrond te vormen en alles weer in elkaar te zetten, gewoon geen idee hadden. Dus mijn partner en ik waren na 16 jaar samen echt ontroerd door alles wat we zagen, knikten naar alles wat we zagen, lachten om alles wat we zagen en sloegen onze ogen ten hemel <0xE2><0x80><0x93> en uiteindelijk voelden we ons echt opgebeurd door dit juweeltje van een film. Michelle Pfeiffers laatste monoloog alleen al zou de prijs van een filmkaartje waard zijn geweest, alleen al om naar haar te kijken <0xE2><0x80><0x93> _All Actors_ zou moeten worden gemaakt om naar haar te kijken <0xE2><0x80><0x93> ze creëert briljante komedie door in tranen uit te barsten. Het is een ware les in komische kunst, terwijl je nog steeds de harten raakt.
I was miffed the first time I saw this film. Miffed that I had allowed the opinions of others to steer me away from it until it came out on DVD. What a lovely bitter sweet/sweetly bitter film. After seeing The Story Of Us and talking to others about it, I came to the pejorative conclusion that the folk I spoke to just didn't get the film because they simply had not been there. I realized that no one I talked to at first had shared his or her lives with anyone for any more than a few years. This film deals with the daily wear and tear of ANY truly long-term relationship. It is an accurate, albeit theatrical, portrayal of the way high ups and devastating downs that can come to two people who love each other  hate each other  need each other  want each other desperately  hate each other some more and finally love each other again. I concluded that those who had never been to the end (and I mean the it's over and I am outta here end) of a relationship and still been able to pull away form the precipice and put things back together again, just didn't have a clue. So there my partner and I were after 16 years together truly touched by all that we saw, nodded our heads to, laughed at and balled our eyes out over and, in the end, really uplifted by in this gem of a film. Michelle Pfeiffer's final monologue alone would have been worth the price of a movie ticket just to watch  All Actors should be made to watch her has she creates brilliant comedy by bursting into tears. It is a true lesson in comic artistry while still touching the heartstrings. I HATE THE KIRBYS TOO!!!!