Deze film lijkt zijn uiterste best te doen om de verbeelding van de kijker te prikkelen, maar mijn tolerantie voor de sluwe trucjes en didactische houding van de film kan alleen hebben standgehouden zolang ik hem boeiend vond, en dat was in het geheel niet lang. Het idee dat een seriemoordenaar zijn eigen film zou maken of dat er een over hem zou worden gemaakt, werd in de Belgische film _Man Bites Dog_ met veel meer effect uitgevoerd, zowel amusanter als huiveringwekkender. In _The Last Horror Movie_ proberen de filmmakers onze morele positie ten opzichte van geweld als amusement uit te dagen, maar dat doen ze op zo'n weinig subtiele en intimiderende toon dat de belangstelling al snel afneemt. In _Man Bites Dog_ werd dit echt bereikt door vakkundig en subtiel filmen in plaats van door pseudo-filosofische studentikoze onzin uit te kramen voor het publiek. De film denkt dat door zijn 'postmoderne' trucage de kijker direct wordt betrokken, net zoals de moordenaar zijn slachtoffers probeert 'in te sluiten' in het 'project', maar het eindresultaat was voor mij verveelde, geïrriteerde vervreemding. De voorstellingen zijn acceptabel, maar niets bijzonders en Kevin Howarth als Max heeft zijn werk voor ons klaarliggen: loodzware scènes in videostijl, waarvan er te veel zijn. Als je een film met zo'n thema wilt zien, huur dan _Man Bites Dog_ en laat je geweten je de les lezen, niet een of andere student filmgeschiedenis.
This film seems to be trying hard to grip the imagination of the viewer but my tolerance for its knowing tricksiness and didactic attitude could only have lasted as long as I found it compelling, which was no time at all. The idea of a serial killer making his own personal film or having one made about him was executed to far better effect, both more entertaining and more chilling, in the Belgian film Man Bites Dog. In The Last Horror Movie the film-makers try to challenge our moral position vis a vis violence as entertainment, but this is done in such an unsubtle and hectoring tone that interest wanes very quickly. In Man Bites Dog, this was genuinely achieved through skillful and subtle film-making rather than preaching pseudo-philosophical student claptrap at the audience. It thinks that through its "post-modern" trickery that it includes and involves the viewer directly, just as the killer attempts to "include" his victims in the "project" but the end result for me was bored, irritated alienation. The performances are acceptable but nothing special and Kevin Howarth as Max has his work cut out delivering leaden text to us in tedious video-diary-style scenes, of which there are too many. If you want to see a film with this kind of theme, rent Man Bites Dog and let your conscience lecture you, not some self-regarding film student.