Ik was gewoon dol op deze film. Hij hield mijn belangstelling op een heel merkwaardige manier vast, en het duurde bijna tot het eind van de film voor ik het doorhad. Geen van de belangrijkste scènes werd geaccentueerd door dramatische muziek die omhoog, omlaag of uitging... overal. Er was zelfs helemaal geen muziek, afgezien van de piano in een van de scènes. Heel ongebruikelijk. Deze film kwam bijna over als een'spel', zonder de typische 'film'-accenten. Heel anders, heel goed. Het enige nadeel, als je het echt zo kunt noemen, was de afleiding van James Mason, die was verzonnen als een man die veel ouder was dan zijn oorspronkelijke jaren toen hij dit maakte. 'Het is een prachtige film,' zei ik. 'De film die om zijn gezicht is gedraaid, is helaas in veel scènes te zien. Maar laat dat je er niet van weerhouden deze prachtige film te zien!'
I just loved this movie. It kept my interest in a most peculiar way, and it took me nearly to the end of the picture before I figured it out. None of the key scenes were ever emphasized with dramatic music swelling up, down, or out....anywhere. In fact, it did not have any music except for the piano playing in one scene. Most unusual. This movie came across almost as "play-like", without the typical "movie" accents. Very different, very good. The only drawback, if you can really call it that, was the distraction of James Mason made up to be a man much older than his original years when he made this. The make up artist utilized a lot of "spirit-gum" that was used around his face, and unfortunately, it is noticeable in many scenes. But don't let that deter you from seeing this wonderful film!