Er is al veel gezegd over deze meeslepende, vaak over het hoofd geziene film, die vrijwel allemaal de spreekwoordelijke spijker op de kop slaat. Terwijl Eric Braeden een uitmuntende, ingehouden prestatie levert als dr. Charles Forbin, is de echte ster van de film de enorme, almachtige machine die hij heeft gecreëerd. Nog voor hij begint te spreken met de ijzingwekkende Cylon-achtige stem die hij voor zichzelf heeft laten ontwerpen (de grote Paul Frees zoals je hem nog nooit hebt gehoord), zit je al aan het scherm gekluisterd om te zien hoe Colossus over zijn enorme monitoren met zijn zogenaamde meesters 'praat'.<br />Een woord over Frees' bijdrage aan de film: in 'Oorlogsspelen' bijvoorbeeld heeft de computer een merkwaardig soort empathische communicatiestijl ('Zouden we kunnen?' 'Wil je niet liever een leuk spelletje schaak spelen?') met een stem die klinkt als E.T. gefilterd door een synthesizer. Frees geeft Colossus een emotieloze maar angstaanjagende toon die in tegenspraak lijkt met zijn onverzoenlijke drang om de menselijke lotsbestemming te domineren.<br />Mijn favoriete deel van deze film is altijd de climax geweest en zal dat altijd blijven, de monoloog die Colossus aan de luisterende massa's van de mensheid verkondigt. Vanaf de eerste regel <0xE2><0x80><0x93> 'Dit is de stem van de wereldheerschappij', een identiteit die Colossus noch zijn tegenhanger, Guardian, tot op dat moment had gebruikt <0xE2><0x80><0x93> weet je dat dit geen vrolijke toespraak zal worden als je een denkend, vlees en bloed inwoner van de Aarde bent. Wat vooral griezelig is aan de toespraak is dat de boodschap die Colossus presenteert, ondanks al zijn merkwaardig optimistische preken over hoe 'het menselijk millennium een feit zal zijn' en hoe de computer zich zal wijden aan de taak om 'alle mysteries van het universum op te lossen ter verbetering van de mens' <0xE2><0x80><0x93> uiterlijk de utopische droom <0xE2><0x80><0x93>, tegen de verschrikkelijke achtergrond van 'gehoorzaamheid (ik) en sterven' is gesitueerd. Zoals Colossus zegt: 'Je zegt dat je je vrijheid verliest. Vrijheid is een illusie. Het enige wat je verliest is de emotie van trots.' Uiteindelijk is 'Colossus', anders dan andere supercomputer-door-amokfilms zoals 'War Games' of 'Tron', een verhaal over het einde van de wereld zonder de nucleaire of virale holocaust. In deze film is de menselijke geest het slachtoffer terwijl de menselijke biologie voortleeft. In tegenstelling tot de rest van het noodlotsgenre komt ons einde niet zozeer met een knal als wel met een zacht gejammer.
A lot has already been said about this compelling, oft-overlooked film, virtually all of which hits the proverbial nail on the head. While Eric Braeden delivers a superb, understated performance as Dr. Charles Forbin, the fact is that the real star of the film is the vast, omnipotent machine he has created. Even before it begins to speak with the chilling Cylonesque voice it has ordered designed for itself (the great Paul Frees like you've never heard him before), you'll find yourself glued to the screen watching Colossus "talk" to its supposed masters over its huge monitors.<br /><br />A word about Frees' contribution to the film: In "War Games," for example, the computer has a curious sort of empathetic communication style ("Wouldn't you rather play a nice game of chess?") presented in a voice that sounds like E.T. filtered through a synthesizer. Frees gives Colossus an emotionless yet fearful quality of speech that seems to belie its implacable drive to dominate human destiny.<br /><br />My favorite part of this film has always been, and will always be, the climactic monologue Colossus announces to the listening masses of humanity. From its opening line -- "This is the voice of world control," an identity neither Colossus nor its counterpart, Guardian, had used to that point -- you know this isn't going to be a happy speech if you are a sentient, flesh & blood resident of the Earth. What is particularly creepy about the speech is that, for all of its strangely optimistic sermonizing about how "the human millennium will be fact" and how the computer will set about the task of "solving all the mysteries of the universe for the betterment of man" -- outwardly the Utopian dream -- the message Colossus is presenting is set against the dreadful backdrop of "disobey (me) and die." As Colossus intones, "You say you lose your freedom. Freedom is an illusion. All you lose is the emotion of pride." In the end, unlike other supercomputer-run-amok films such as "War Games" or "Tron," "Colossus" is an end-of-the-world story without the nuclear or viral holocaust. In this film, it is the human spirit that is the casualty while the human biology lingers on. Unlike the rest of the doomsday genre, our end comes not so much with a bang as it does with a whimper.