Brian De Palma vindt het, in voor- en tegenspoed, heerlijk om wat met de verwachtingen van het publiek te knoeien via het genre waarin hij werkt, en The Fury is een goed, rommelig, merkwaardig voorbeeld van hoe je een zeer gestileerde film moet aanpakken. Het was de vervolgfilm van _Carrie_, en hier wordt de verschrikking van het schoolleven in een buitenwijk vervangen door een paar nog veel gewelddadiger, bijna verbijsterende momenten. Er is ook een heleboel plot in het spel, of daar lijkt het tenminste op. Soms zijn de handeling en de wendingen ook afhankelijk van een volledig ontbreken van logica van ongeloof. De Palma houdt die logica redelijk vast en levert een combinatie van een overheidsthriller en een psychologisch machtsdrama. Maar wat wel helpt, is de rolverdeling, want Kirk Douglas werkt in de heldenmodus het best met deze uiterst geconcentreerde man met een missie; John Cassavetes in een van zijn beste acteerrollen als de kille, duivels-vriendelijke antagonist als hij zijn 'begaafde' zoon ontvoert. Amy Irving vult de rest van de rolverdeling in als de vrouwelijke tegenhanger van de zoon, die beelden en (slechte) verbanden krijgt met wat er met hem gebeurt. Dus het is een beetje raar, maar ook serieus genoeg in deze thrillervorm om ermee door te kunnen.<br /><br />Af en toe is er iets wat niet goed genoeg is geregisseerd, zelfs niet als er iets interessants aan de hand is. Maar de meeste, zo niet alle scènes met veel actie en veel gruwelijke sterfgevallen en bloedingen via het medium jongen/meisje, zijn leuk en onderhoudend op die stijlvolle manier die De Palma met zijn thrillers heeft. Het publiek krijgt waar voor zijn geld en zo. En voor het grootste deel van de film heb ik erin geloofd, dat Douglas een oude man met genoeg gezond verstand kon zijn om zijn vaardigheden als ex-agent te kunnen combineren, of dat Andrew Stevens als de zoon en Irving overtuigend kwetsbare, verwarde tieners konden spelen met bepaalde 'onzekere' gewoonten. De Palma krijgt ook nog een geweldige atmosferische back-up van de score van John Williams en het genoegen van de geloofwaardigheid van sommige van de meer beeldende scènes. Of de film zich kan meten met het beste werk van de regisseur, hangt af van de vraag of je een fan bent van zijn meer krankzinnige, overdreven films met donkere, komische scènes die zijn samengesmeed tot een smeuïg verhaal dat Hitchcock waarschijnlijk in gelijke mate doet grijnzen en huiveren.<br />Tussen haakjes, de hype die door de critici is aangewakkerd over de laatste scène, komt overeen met de werkelijkheid, en het is een van de beste scènes uit De Palma's carrière met precies het wauw-gehalte van een woordspeling.
Brian De Palma, for better or worse, loves to mess around with some of the expectations from the audience through the genre he's working in, and the Fury is a good, messy, peculiar case of how to do a highly stylized picture. It was the director's follow-up to Carrie, and here the horror of suburban school life is replaced with some more outrageously violent, practically astounding moments. There's also a lot of plot going on, too, or at least it might seem that way. Sometimes, too, the action and turns have to depend on a complete suspension of disbelief logic. De Palma holds this logic steady enough, and provides a combination of a Government thriller and psychic power drama. What helps though is the casting, as Kirk Douglas in hero mode works best through this very narrowly focused man on a mission; John Cassavetes in one of his very best acting roles as the cold- though devil-friendly- antagonist as he kidnaps his 'gifted' son. Amy Irving fills up the rest of the main acting bill as the female counterpart to the son, getting images and (bad) connections with what's happening to him. So, it is sort of silly stuff, but also taken seriously enough in this thriller form to go with. <br /><br />Occasionally there will be something that isn't directed quite well enough even when something interesting is going on. But most, if not all, of the scenes with a lot of action and multiple, gruesome deaths and various bleedings via psychic boy/girl, are fun and entertaining in that very stylish way that De Palma has with his thrillers, giving the audience what they've paid to see and such. And for the greater part of the film I bought into it, that Douglas could be this old man with enough sense to match skills as an ex-agent, or that Andrew Stevens as the son and Irving could be convincing as vulnerable, confused teens with certain 'unstable' ways. De Palma also gets some great atmospheric backup from John Williams' score, and the pleasure in the plausibility of some of the more graphic scenes. Whether it's up to par with the director's best work would depend on how much of a fan one might be of his more crazy, over-the-top pictures with darkly comic scenes amassed into a potboiler of a story that would make Hitchcock probably grin and wince in equal measure. <br /><br />By the way, the hype that has been brought up by the critics regarding the final scene lives up to it, and it's one of the best scenes of De Palma's career in just the sheer 'wow' level of gustiness, some pun intended.