Orlando's roman is geestig, slim, geestig en heeft een opmerkelijk gelijkmatige toon en schrijftalent <0xE2><0x80><0x93> zeker voor haar doen. Het is het werk van een kunstenaar die zijn vak verstaat.<br />Deze filmversie van het boek heeft geen van die eigenschappen en hoewel het uitstekend is ontworpen en met een bescheiden budget is gefilmd, ontbreekt het aan intelligentie, geestigheid en doelgerichtheid: het is een videoclip voor popmuziek. Het is allemaal oppervlakkig en oogverblindend, maar de vertolking van Winton is die glans. Hoewel ze een mooi gezicht heeft, is ze openlijk houterig.<br />Maar wat nog erger is, is dat de film een zelfvoldane en zeer koele mediastudie van kunstzinnigheid heeft als hij de belichting doorbreekt om de kijker aan te spreken. De filmversie is als een cursus aan de universiteit die Feministische Poëzie en Mannelijke Verhalen heet... de middelmatigheid van het cinematografische besef is overduidelijk.
Woolf's novel, Orlando is witty, clever, funny and has a remarkable evenness of tone and writing skill - certainly for her. It is a work of an artist in possession of their craft.<br /><br />This film version of that book has none of those qualities and while it is excellently designed and shot on a modest budget it lacks intelligence, wit and purpose: it is a pop music video. It is all surface and eye candy an Winton's performance incarnates that gloss. While she has a fine face, she is overtly wooden.<br /><br />But worse than that it has a smug and ever so cool media studies artiness as it breaks the frame to address the viewer. The film version is like a tier 3 university course called Feminist Poetics and Male Narratives...the mediocrity of its cinema realization is much to clear.