Ik dacht dat de wereld er nooit naast kon zitten als het ging om het maken van een film. Nou, deze keer hebben de mensen er iets naast gezeten. Ondanks alle waarschuwingen van mijn vrienden keek ik naar de film en ik vond hem goed. Omdat ik met een negatieve geest naar de bioscoop ging, wachtte ik op het moment dat deze film zoals beschreven in de recensies verkeerd zou gaan. Maar tot mijn verbazing voelde ik pas aan het eind ongenoegen.<br />Voor mij was de film net als het fluitje dat Ranbir in de film liet horen. Het begint heel duidelijk, maar het einde is gewoon niet duidelijk (nietwaar?). Tot het einde toe was Sonam haar minnaar trouw, maar aan het eind leek het alsof ze Ranbir liefhad, wat ik niet prettig vond. Ik dacht dat het veel beter zou zijn als de regisseur haar liefde voor Ranbir probeerde te laten blijken als erkenning van zijn toewijding, en niet omdat Salman niet is gekomen. En dat ze dan met Salman vertrekt als hij terug is. Het gevoel van een meisje zou tenslotte belangrijker moeten zijn.<br />Wat het acteren betreft: ik hou van de Oude Dame, haar dialogen en haar gezichtsuitdrukkingen. Ranbir en Sonam waren allebei uitstekend. Rani was ook goed in haar bijrol. Toen ik ze in mijn auto hoorde, waren ze dof en traag, maar toen ik ze in de film zag, vond ik ze heel erg mooi.<br />Ik heb een punt gescoord voor het handdoekenincident. Ik wist er niets van voordat ik naar de film ging, en toen hij het liet zien, dacht ik dat hij het niet kon laten liggen, maar tot mijn grote angst deed hij dat wel. Ik schaamde me. Dat was helemaal niet nodig in de film en ik vraag me af hoe zijn ouders het hem hebben laten doen.<br />Nu ik de regisseur ken, kan ik zien dat de regisseur heel veilig speelde door een droomstad te laten zien en alleen nachtelijke scènes op te nemen. Ik begrijp dat de liefde mooier is in de nacht en op dromerige plekken, maar als de liefde groot is, wat is dan dag en wat is nacht? Dus in plaats van de pijn te gebruiken om creatief te zijn en mooie liefde te tonen, zelfs in de dag en in de echte wereld, speelde de regisseur op veilig en vermeed hij de gevaren. Het doel was ook niet duidelijk van zijn kant. Ze probeerden alleen een goede film te maken, geen geweldige film binnen veilige grenzen.<br />En ten slotte, de manier waarop Sonam over Id blijft praten, beviel me. Telkens als ze het over voorbereidingen voor Id heeft, voelde ik hoe mooi een festival is en hoe mooi de voorbereidingen van de mensen zijn. Ik zie dat de essentie van een festival nu allemaal verloren is gegaan. <br />Let op!
I thought world can never go wrong in deciding a film. Well this time, people have gone somewhat wrong. I watched the despite all the warnings given by my friends and I found the movie to be good. Because I went to the theater with a negative mind, I was waiting that when would this movie go wrong as described by reviews. But to my surprise, it was not until the end that I felt displeasure. <br /><br />For me, the movie was just like the whistle that Ranbir blew in the movie. It starts out very well defined but its ending is just not clear (isn't it?). Till the end Sonam was so faithful to her lover but right at the end she seems to have been loving Ranbir, which I didn't like. I thought it could have been much better if the director tried to show her love towards Ranbir as her acceptance due to his devotion and not because Salman has not come. And then leave with Salman after he returns. After all, a girl's feeling should be given more importance.<br /><br />For acting- I like the Old Lady, her dialogs and her expressions. Ranbir and Sonam were both excellent. Rani was also good in her side role. <br /><br />Songs were dull and slow when I heard them in my car but when I saw them in the movie I liked them very very much.<br /><br />I cut a point for Ranbir's towel misadventure. I didn't knew about it before I went to the movie and when he was flashing it, I thought he cannot drop that but to my fear he actually did. I felt ashamed. That was not at all required in the movie and I wonder how his parents let him do it.<br /><br />Now the director, I can see that director was playing very safe by showing a dream city and shooting only night scenes. I understand that love is more beautiful in night and dreamy places, but if love is great what is day and what is night? So, instead of taking the pain to be creative and show beautiful love even in day and real world environment, director played safe and avoided. Aim was also not clear on his part. They were trying only to make a good movie not a great movie within safe boundaries.<br /><br />And lastly, I liked the way in which Sonam keeps speaking of Id. Whenever she speaks of preparations for Id, I felt how beautiful any festival is and its beauty lies in the people's preparation. I see that such essence of a festival is now all lost.<br /><br />Watch it!