Ik begrijp echt niet waarom zoveel vooraanstaande critici zo'n diepe eerbied voor deze film hebben; zo diep dat ze hem opnemen in hun 'All-Time'-lijsten. Ze hebben vast en zeker veel kunstfilms gezien die meer indruk hebben gemaakt dan deze schitterende, maar (in het grote geheel van de wereld van de film) enigszins geanimeerde film. Ik ben in staat om gebreken in deze diamant te ontdekken, dit relikwie uit mijn jeugd, waar ik door het licht van werd verblind, maar daar zal ik later over uitweiden. Niettemin houd ik nog steeds van deze film, nu ik in staat ben te waarderen en precies onder woorden te brengen waarom.<br />De openingsscène is nog steeds betoverend mooi, met het spoor van de opname van het idyllische Disney-bos tot aan het sombere kasteel. De reeks glas-in-loodramen die vertellen over de straf van de egoïstische prins zouden op zichzelf al een geweldig plaatjesboek vormen, en David Ogden Stiers vertelt zijn verhaal met klasse en warmte. In feite past alle muziek in de film goed bij de beelden, en de liedjes zijn nog steeds heel pakkend. 'Belle' werkt verlevendigend, op Broadway-stijl, de ochtendroddels van het stadje en de respectievelijke verlangens van Belle en Gaston. 'Gaston' heeft een gepast kameraadschappelijke bierhuismentaliteit, en natuurlijk zijn 'Be Our Guest' en de balzaalversie van het titellied allebei groots naar hun eigen maatstaven. De personages zijn niet bijzonder complex (vandaar het 'lichte' karakter van de film), maar ze zijn nog steeds goed geacteerd. Belle doorziet het knappe uiterlijk van de chauvinist Gaston, maar ze is doodsbang voor de verschijning van het Beest (waarbij het feit dat hij haar vader heeft opgesloten misschien een rol speelt). Ze is een romantische en liefhebbende dochter uit de jaren negentig, en dat geeft haar een komische uitstraling. Lumiere en Cogsworth zijn een goed komisch duo, want hun verstandhouding is zelden al te onvolwassen; de moederlijke Mrs. Potts en zoon Chip zijn ook fatsoenlijke, kunstzinnige figuren (ooit menselijk, natuurlijk). Het Beest, eerst dreigend en dan teder, beleeft de twee ontroerendste momenten van de film met zijn (spoiler) opoffering om Belle te bezitten en zijn genadige spaarzaamheid met Gaston in het laatste gevecht, maar zijn transformatie tot dat onzelfzuchtige wezen had beter ontwikkeld moeten zijn <0xE2><0x80><0x93> hier komen de tekortkomingen van de film aan de orde. (spoiler)<br />Gaston is effectief als oppervlakkige, egocentrische dwaas en obsessief vasthoudende aanbidder, maar pogingen om van hem een schurk te maken zijn nogal gekunsteld. (spoiler) Laten we het onder ogen zien: hij chanteert Belle met de dreiging van haar vaders dood. De institutionalisering van het Beest is niet voldoende rechtvaardiging voor Belle om hem een monster te noemen, en er is geen reden waarom hij niet zou kunnen worden gered, net zoals het al even egoïstische Beest zijn dood tegemoet viel, zoals veel Disney-schurken. (Einde) Ook zijn de thema's van de film niet ongelooflijk subtiel, en er zijn tegenstrijdige morele opvattingen over de fysieke transformatie van het Beest.<br />Ondanks deze tekortkomingen blijf ik de film waarderen, terwijl ik mijn cinematografische inzicht uitbreid door naar vele andere films te kijken <0xE2><0x80><0x93> ik zal op een dag de oorspronkelijke Franse versie van het verhaal zien <0xE2><0x80><0x93> en ik verwacht dat de Disney-achtige romantiek mijn ontluikende cynische kant bij elke volgende film in toom zal houden.
I really cannot see why so many high-profile critics have such deep veneration for this film; so much that they include it in their "All-Time" lists. Surely they have seen many art films that are more profoundly affecting than this gorgeous, but (in the big scheme of the motion picture universe) somewhat slight animated flick. I am able to identify flaws in this diamond, this relic of my childhood, that I was blinded to by its light, but those will be elaborated upon later. I still love this film nevertheless, now that I am able to appreciate and articulate exactly why. <br /><br />The opening sequence is still hauntingly beautiful, with the tracking shot from idyllic Disney forest to the gloomy castle's stained glass windows as the Alan Menken score smoothly segues in accordance with the changing visuals. The series of stained glass windows that tell of the selfish prince's punishment would make one heck of a picture book on their own, and David Ogden Stiers narrates with class and warmth. In fact, all the music in the film fits well with the visuals, and the songs are still quite catch. "Belle" works in enlivening, Broadway style, the morning gossip of the little town and the respective yearnings of Belle and Gaston,"Gaston" has a suitably chummy beer-hall mentality, and of course "Be Our Guest" and the ballroom-scene rendition of the title song are both grand by their own standards. <br /><br />The characters are not particularly complex (hence the "slight"-ness of the film), but are still pretty well-drawn. Belle sees through the good looks of the chauvinist Gaston but is terrified at the Beast's appearance (of course, the fact that he locked up her father may be a factor in her fear), and is '90s empowered while being a romantic and a loving daughter. Odd-couple Lumiere and Cogsworth make good comic relief, as their rapport is rarely too immature; matronly Mrs. Potts and son Chip are also decently crafted objects (once human, of course). The Beast, menacing and then tender, has the two most touching moments in the film with his (SPOILER) sacrifice of possession of Belle and his merciful sparing of Gaston in the final battle, but his transformation into that unselfish being should have been more developed-here we come to the movie's flaws. (SPOILER END)<br /><br />Gaston is effective as a shallow, egotistical fool and an obsessively persistent suitor, but attempts to make him a villain are rather contrived.(SPOILER)Let's face it, blackmailing Belle with the threat of her father's institutionalization is not really enough justification for Belle to call him call him a monster, and there is no reason why he could not be redeemed just like the equally selfish Beast was instead falling to his death like many Disney villains.(SPOILER END) Also, the themes of the film are not incredibly subtle, and there are those conflicting morals of the Beast's physical transformation. <br /><br />Despite these flaws, I continue to prize the film while expanding my cinematic understanding by watching many others- I'll one day see the original French version of the story-, and I expect its Disney-style romanticism to keep my burgeoning cynical side in check with each future viewing. 9/10