En als zodanig volgt het de basisrichtlijnen van de zware reis van ellende naar geluk. Dit soort formules is meestal heel dankbaar om te vertalen naar film, gemakkelijk te maken en klaar om uit te melken voor sentimentaliteit, voor zover die dat waard is, wat regisseur Gabriele Muccino plichtsgetrouw doet. Dat wil niet zeggen dat 'De jacht op geluk' niet brengt wat het wil, want dat doet het van ganser harte en meer dan dat. De zoektocht naar de Amerikaanse Droom in San Francisco in 1981 is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het gaat over Chris Gardner (Will Smith) en zijn zoon (Jaden Smith), die in opvanghuizen wonen, de nacht doorbrengen op papieren handdoekjes in verlopen, sjofele openbare toiletten en dagelijks met emmers vol met ontberingen te kampen hebben. Chris is een goed mens, maar zijn vrouw (Thandie Newton) kan zijn loze beloften en economische problemen niet aan, dus gaat ze ervandoor naar New York City. Chris blijft achter met zijn vijfjarige zoon en een onbetaalde stage bij een prestigieuze effectenmakelaar. Je zult dit jaar in de filmwereld op zoek moeten naar een sympathieker personage, en Will Smith speelt hem zo goed dat je hart voor hem breekt.<br />Maar naar mijn mening is dit geen uitbarstende 'epiphanie'-rol voor Will Smith. De waarheid is dat hij altijd al een zeer capabel acteur is geweest, hoewel hij zich meestal op het gebied van de komedies begeeft. In de komische momenten van de film (en dat zijn er beslist heel wat) vertaalt hij zijn komische talent uitstekend. In de dramatiek van het tapijtwerk doet hij het niet slecht, maar het is een dankbaar, dankbaar personage om te spelen, net zoals 'The Pursuit' een dankbaar, dankbaar personage is om te spelen dankzij de underdog-formule. Het is, in die zin, het soort film dat veilig een paar tranen losmaakt, gniffelt en glimlacht, maar uiteindelijk geen revolutionair inzicht of sociaal commentaar biedt op de manier waarop The Great Gatsby de wispelturigheid en gelijktijdige noodzaak van de Amerikaanse Droom treffend heeft verwoord.<br />De echte traktatie is misschien Jaden Smith als de kleine Christopher, en het wordt duidelijk dat de Smiths deze jongen al op jonge leeftijd hebben klaargestoomd voor ingetogen, ingehouden acteerwerk, of dat hij een natuurtalent is, of allebei. Misschien is zijn vertolking niets bijzonders, maar het komt maar zelden voor dat kinderen acteurs dit subtiel doen. Meestal vallen ze ten prooi aan wanhopig geflirt of ergerlijke capriolen, maar Jaden Smith niet. Dan Castellaneta speelt ook een passende rol als een soort mentor aan het werk.<br />Als ik tot nu toe te onduidelijk of te kritisch ben geweest, moet ik zeggen dat ik enorm van deze film heb genoten als afleidingsmanoeuvre. Dat verandert niets aan het feit dat de film te veel stereotypen en Hallmark-kronkels bevat, zoals 'Laat niemand je ooit vertellen dat je iets niet kunt' (ja, op een gegeven moment zegt Will Smith dat echt) of dat Chris' ellende ons bij elke stap die hij zet meedogenloos onder de neus wordt gewreven, ook al hebben we in het begin van de film duidelijk de essentie van zijn ellendige omstandigheden te horen gekregen. De film weet de kijkers bijna schaamteloos aan te zetten tot gevoelens van onbetaalde parkeerbonnen, belastingen, dakloosheid en een weduwe die hem verlaat. Het is een feit dat de film de meeste tekortkomingen vakkundig camoufleert en het eindresultaat is gelijkmatig, solide en meeslepend.<br />'The Pursuit of Happiness' ontpopt zich als een veilig maar inspirerend verhaal dat zonder enige twijfel gemakkelijk is bewerkt voor zowel de publieke loftrompet als de Oscar-hype. Het is moeilijk NIET van een film als deze te houden, en de achtervolging is daarop geen uitzondering.<br /><br />7 van de 10.
And, as such, it follows the basic guidelines of the arduous journey from misery to happiness. This type of formula is typically very thankful to translate to film, easy to make and ready to be milked for sentimentality for all its worth', which director Gabriele Muccino dutifully does. That is not to say 'The Pursuit of Happiness' does not deliver what it set out to do, for it wholeheartedly does and then some. <br /><br />Based on a true story, the pursuit of one man to reach the American Dream in San Francisco in 1981 tells the cloying story of Chris Gardner (Will Smith) and his son (Jaden Smith) living in shelters, spending nights on paper towels in run-down, seedy public bathrooms and generally suffering daily hardships by the bucketload. Chris is a good man, but his wife (Thandie Newton) cannot cope with his empty promises and economic struggles, so she splits and takes off to New York City. Now Chris is left with their five-year-old son and an unpaid internship at a prestigious stockbroker's firm. You will be pressed to find a more likable character in film this year, and Will Smith plays him until your heart really breaks for him.<br /><br />But in my opinion, this is no breakout "epiphany" role for Will Smith. The truth is that he has always been a strongly capable actor, although it is of course usually within the comedy field. In the comic moments of the film (and there are definitely quite a few), his funny bone translates excellently. In the drama side of the tapestry, he performs well enough  but it is a thankful, rewarding character to portray, much like 'The Pursuit' is a thankful, rewarding film to make owing to its underdog formula. It is, in this way, the type of film that safely elicits a few tears, chuckles and smiles but ultimately offers no revolutionary insight or social commentary in the way that The Great Gatsby aptly addressed the fickleness and simultaneous necessity of the American Dream.<br /><br />The real treat is possibly Jaden Smith as little Christopher, and it becomes apparent that either the Smiths have groomed this kid for low-key, understated acting from a young age or that he is a true natural talent  or both. Perhaps his performance is nothing mind-blowing, but it is so rare for child actors to perform this subtly. Usually they fall prey to desperately cutesy or annoying antics, but Jaden Smith does not. "Simpsons" staple Dan Castellaneta also chips in aptly as a mentor at work of sorts.<br /><br />If I have been too unclear or critical so far, let me say that I enjoyed this film immensely as a diversion. This does not change the fact that it is trafficking too heavily in stereotypes and Hallmark staples such as "Don't ever let anybody tell you that you can't do something" (yes, Will Smith actually says this at one point) or that it rigorously rubs Chris' misery in our faces in every step of the way, even though we clearly got the gist of his miserable conditions early on in the film. It's almost shamelessly cuing viewers in to feel by unpaid parking tickets, taxes, homelessness and a leaving wife to top it off. The fact is that the film expertly camouflages most of its shortcomings and the end result is even, solid and compelling.<br /><br />'The Pursuit of Happiness' emerges as a safe but inspirational tale that is undeniably readily-molded for both public praise and Oscar buzz. It is difficult NOT to like a film like this, and the pursuit is no exception at all.<br /><br />7 out of 10