Over films die onder de radar glippen gesproken! Bijna niemand heeft ooit van The Doe Boy gehoord en er is eigenlijk geen goede <0xE2><0x80><0x93> of zelfs maar acceptabele <0xE2><0x80><0x93> reden voor.<br /><br />Langzaam maar zeker krijgt deze heel rustige film een emotionele dreun die maar weinig films met een veel groter budget, meer sterren en een hoger niveau van verhaallijn kunnen verwachten. Doe Boy gaat over Hunter <0xE2><0x80><0x93> een jongen met een indiaanse moeder en een blanke vader. Hunter is hemofilie, een ziekte die de indianen schijnbaar niet kennen en die hem nog verder scheidt, hem voor altijd het gevoel geeft dat hij een buitenstaander is. Zijn macho vader (een absoluut geweldig staaltje acteerwerk van Kevin Anderson) houdt van hem, maar wordt in de steek gelaten door het feit dat de jongen vanwege zijn ziekte niet fysiek actief kan zijn. Als we Hunters verhaal volgen, van zijn jeugd tot zijn late tienerjaren, zien we dat de relatie tussen zijn vader en hem tot het uiterste was gespannen en dat zijn moeder niet in staat was om hem te laten gaan en de man te worden die haar zoon moest worden.<br />James Duval geeft een optreden dat ronduit schitterend is; het is een verbazingwekkende prestatie. Met relatief weinig dialogen vult hij Hunters gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal met een gevoel van verzet en een wanhopige behoefte aan acceptatie. We zijn getuige van de pijnlijke strijd die hij moet voeren om altijd anders te zijn, niet één keer, maar op talloze manieren. Acceptatie en begrip zijn niet gemakkelijk, maar met de hulp van zijn wijze grootvader, een mooi meisje, en het leren omgaan met zijn erfgoed en de krachten van de natuur, is Hunters reis er een die iedereen zou moeten kunnen volgen. Het is een briljante, ontroerende vertoning.<br />In alle opzichten is deze rustige, kleine film zo perfect als een indiefilm maar kan zijn. Een genot om naar te kijken.
Talk about movies that slip under the radar! Almost nobody heard about The Doe Boy and there really isn't a good - or even acceptable reason.<br /><br />Slowly paced this very gentle film packs an emotional wallop few films with far bigger budgets, more stars and loftier reaching stories could hope to achieve. Doe Boy is about Hunter - a boy with an American Indian mother and white father. Hunter is a hemophiliac, a disease seemingly unknown to Native Americans and which separates him further, forever making him feel like an outsider. His macho father (an absolutely terrific performance by Kevin Anderson) loves him, but is ever let down by the boy's inability to be more physically active because of his disease.<br /><br />As the film traces Hunter's story from childhood through his late teens, we see the difficulty of the relationship between he and his father strained to the limits as well as the inability of his mother to let him go and become the man her son needs to be.<br /><br />James Duval gives a performance that is positively incandescent; it is an amazing achievement. With relatively little dialogue, it is through facial features and body language that he fills Hunter with a sense of defiance and a desperate need for acceptance. We witness the painful struggle he endures of always being different, in not one, but numerous ways. Acceptance and understanding do not come easy, but with the aid of his wise grandfather, a beautiful girl, and coming to grips with his heritage and and the forces of nature, Hunter's journey is one that everyone should be able to relate to. It is a brilliant, moving performance.<br /><br />In every way this quiet, little movie is about as perfect as indie film can be. A joy to watch.