Wat betekent het om vrij te zijn? Kun je een lijst van rechten maken? Kan vrijheid doen wat je wilt zonder anderen schade te berokkenen? Of is het een gevoel...? Kun je het terugkrijgen? Filmmaakster Jennifer Fox begint haar zes uur durende documentaire met vage ideeën en een vastbeslotenheid om op het juiste spoor te komen. Haar leven is een mengeling van 'bevrijd' en'verknipt'. Ze heeft succes in haar werk. Ze heeft een leuke vriend. Ze heeft ook een langdurige en betekenisvolle relatie met een getrouwde man. En ja, ze is over alles volkomen open tegen iedereen.<br />Maar Jennifer, in de veertig en joods, heeft het voordeel dat ze in een redelijk 'vrije' maatschappij leeft. Als ze begint vrouwen te onderzoeken. In tegenstelling tot de situatie waarin ze in andere landen verkeert, neemt haar zoektocht naar vrijheid een heel ander perspectief aan. Zelfs als ze in haar eigen leven een reeks miskramen en gewetenswroeging doormaakt, worden haar problemen overtroffen door die van vrouwen die in hun dagelijks leven te maken hebben met verkrachting, prostitutie, besnijdenis, seksueel misbruik en slavernij.<br />'Mannen praten over wat ze denken; vrouwen praten over wat ze voelen. Dat is het verschil!'<br />Bekentenissen van een vrije vrouw is een film die is geschreven in de taal van de gevoelens. Een andere taal. De taal van vrouwen. Fox raakt betrokken bij vrouwen die in wanhopige omstandigheden verkeren. Bij vrouwen die haar vriendinnen zijn, of worden. Ze behandelt iedereen als gelijken. De gedeelde emoties vormen een brug van begrip voor ons terwijl we geboeid toekijken. De titel van de film doet misschien denken aan de beroemde roman van Erica Jong, Fear of Flying. Beide werken gaan over de complexiteit van relaties. Verlangen. Liefde. Afhankelijkheid. En 'vrijheid'. Maar Fox is autobiografisch. Als er iets gebeurt, is het echt. En dat ervaren we met haar. Fox en Jong hebben een algemeen vliegenssymbool gebruikt om het gevoel van vrijheid op te roepen. Voor Fox stamt het uit haar kindertijd. Ze oefende op opstijgen en landen met haar vader <0xE2><0x80><0x93> die een klein tweezitsvliegtuig had. Ze idealiseert haar vader als 'vrij'. Als man kon hij 'alles doen wat hij wilde'. Jennifer volgt in veel opzichten de voetsporen van haar vader, maar dan komt er een moment in haar leven waarop verschillende perspectieven zich aandienen <0xE2><0x80><0x93> met een zekere hardheid. Haar beste vriendin heeft een hersentumor. Zelf weet ze niet of ze een kind wil. En zijn haar 'vrijheidsrelaties' echt bevredigend? 'Vliegen' evolueert op een zeer vrouwelijke manier. Ze is zich altijd scherp bewust geweest van haar geslacht in termen van vrijheid. Zijn/niet door mannen gedomineerd worden. Een van haar belangrijkste technieken is om tijdens groepsgesprekken 'door de camera' te gaan. Ze gaat op een archetypische vrouwelijke manier om met problemen waar vrouwen mee te maken krijgen door erover te praten en hun emoties te delen. Hoewel het hierin slaagt in een mate die bijna baanbrekend is, zal de film het publiek in gelijke mate verdelen.<br />Mannen moeten misschien een grotere sprong maken om vrouwen te begrijpen zoals vrouwen dat doen. Maar het is de moeite waard. Zelfs in het Westen kennen vrouwen nog steeds geen gelijkwaardigheid. In sommige landen zijn ze niet veel beter af dan vee. In zuiver wetenschappelijke termen is dit een enorm verlies voor de mensheid. Een verlies van potentieel. Zelfs voordat we aan mensenrechten toekomen: door de waarde van anderen niet op waarde te schatten, devalueren we onszelf, ongeacht het geslacht. Toevallig hebben vrouwen vaak een heel kort strootje. Er is dus een goede reden om het traditionele oordeel op te schorten en de film in zijn eigen taal te laten spreken voordat je je oordeel uitspreekt.<br />En dit is waarom je misschien het gevoel hebt dat het moeite kost. Fox is een begenadigd filmer, maar haar marathoncommentaar heeft de toon van iemand die tegen een kind of een jonge student praat. (Is het een vergissing die meestal wordt gemaakt door vrouwen die bevoogd zijn? Om vervolgens bevoogd te worden? Het is een vicieuze cirkel, maar dan wel een die in de jaren negentig door de feministische filosoof Radcliffe Richards is ontketend. Ten tweede kan haar narcistische zelfanalyse net zo goed als Woody Allen zijn zonder de komedie, Sex in the City zonder de glamour, of Ally McBeal zonder een fatsoenlijk script. Het kost haar zes uur film (en een aantal jaren van haar leven) om te zien wat vrienden en familie in vijf minuten kunnen zien (Ze wordt verliefd op de verkeerde mensen <0xE2><0x80><0x93> duh! Dat heb ik ook gedaan, maar wilde je dat echt weten?). Ten derde redeneert ze van het specifieke naar het algemene (de foutieve logica van 'omdat dit voorbeeld waar is, moet het voor alle gevallen waar zijn'). Zulke gebrekkige, quasi-filosofische overpeinzingen zouden lachwekkend zijn als ze niet vergezeld gingen van zo veel verdriet. Fox' grootse verkenningstocht mist zichtbare academische basis en het is verleidelijk om te geloven dat ze zelf ook een beetje hoog van de toren blaast. Het interessantste deel van de film, het leven van andere vrouwen, wordt veel te oppervlakkig behandeld. Het is niet moeilijk om haar voor je te zien als een Amerikaanse met grote ogen, die aankomt voor een drie uur durende rondleiding door het afschuwelijke Aziatische bordeel en ons dan haar verbazingwekkende feiten vertelt, alsof zij de eerste was die ze ontdekte.<br />Maar ondanks al zijn tekortkomingen, _Vliegende bekentenissen van een vrije vrouw_, is een weloverwogen triomf van de filmindustrie. Het blijft je bij zoals triviale gebeurtenissen je bijblijven als je goede vrienden hebt. Dus zelfs de tekortkomingen werken. Jennifer Fox doorstaat beproevingen voor de camera. Ze geeft haar privé-leven bloot op een manier die maar weinig mensen kunnen verdragen. Opmerkelijk genoeg kan ze ijzingwekkende persoonlijke worstelingen ervaren, maar toch neemt de professional in haar het op film op. Dan hebben we (na een even indrukwekkende montage van Nils Pagh Andersen) een langdurig werk dat van je vraagt dat je het grootste deel van de dag nodig hebt om het te bekijken. Dat is moedig.<br />En deze recensent is dankbaar dat hij werd overgehaald om het te doen.
What does it mean to be free? Can you make a list of rights? Is freedom doing what you want without harming others? Or is it a feeling . . . ? Can you get it back? Filmmaker Jennifer Fox starts her six hour epic documentary with vague ideas and a determination to get on track. Her life is a mix of 'liberated' and 'fucked up'. She's successful in her job. She has a nice boyfriend. She's also doing long-term deep 'n' meaningful with a married guy. And yes, she's totally open with everyone about everything.<br /><br />But Jennifer, forty-something and Jewish, has the advantage of living in a fairly 'free' society. When she starts exploring women's situations in other countries, her search for freedom takes on very different perspectives. Even as she goes through crises of miscarriage and conscience in her own life, her problems are dwarfed by women whose daily lives include rape, prostitution, female circumcision, sexual abuse and near slavery.<br /><br />"Men talk about what they think; women talk about what they feel. That's the difference!" Confessions of a Free Woman is a film written in the language of feelings. A different language. The language of women. Fox gets involved with women who are in desperate circumstances. With women who are, or become, her friends. She treats all as equals. The shared emotions are a bridge of understanding for us as we watch spellbound.<br /><br />The film's title perhaps evokes Erica Jong's famous novel, Fear of Flying. Both works address the complexity of relationships. Desire. Love. Dependence. And 'freedom.' But Fox is skin-flayingly autobiographical. When stuff hits the fan, it's real. And we experience it with her. Fox and Jong have used a common symbol of flying to evoke the sense of freedom. For Fox, it hearkens back to childhood. She would practice take-offs and landings with her father - who had a small two-seater plane. She idealises father as 'free'. As a man, he could do "anything he wanted." Jennifer follows in dad's footsteps in many ways, but then she hits a time in life where different perspectives are kicking in - with a harshness. Her best friend has a brain tumour. She herself doesn't know if she wants a child. And are her 'freedom-based' relationships really satisfying? 'Flying' evolves in a very female-orientated way. She has always been acutely aware of her gender in terms of freedom. Being/not being controlled by men. One of her main techniques is to 'pass the camera' during group conversations. She addresses problems women face in an archetypically female way  by talking about them, and sharing emotion. While it succeeds in this to an extent that is almost groundbreaking, the film will divide audiences equally.<br /><br />Men may need to make a bigger jump to understand women in the way women do. Arguably, though, it is worth the effort. Women still don't have parity even in the West. In some countries, they are little better off than livestock. In purely scientific terms, this is a massive loss to humanity. A loss of potential. Even before we get on to human rights: by failing to appreciate the value of others, we devalue ourselves, whatever the gender. It just so happens that women have often got a very short straw. So there is a good case to suspend traditional judgement and let the film speak in its own language before finalising your opinion.<br /><br />And here's why you may feel it is an effort. Fox is an accomplished filmmaker, but her marathon voice-over has the tone of someone talking to a child or young student. (Is it a mistake commonly made by women who have been patronised? To then patronise?  a vicious cycle, but one that was exploded by feminist philosopher Radcliffe Richards in the 90's). Secondly, her narcissistic self-analysis can be like Woody Allen without the comedy, Sex in the City without the glamour, or Ally McBeal without a decent script. It takes her six hours of film (and several years of her life) to see what friends and family can see in five minutes (She falls in love with the wrong people  duh!  I've done that too, but did you really want to know?). Thirdly, she argues from the particular to the general (the erroneous logic of, 'because this example is true, it must be true for all cases'). Such flawed, quasi-philosophical ruminations would be laughable were they not accompanied by so much anguish. Fox's grand exploration lacks any visible academic basis and it is tempting to believe she is a bit up herself. The most interesting part of the film, the lives of other women, is dealt with far too superficially. It is easy to see her as a wide-eyed American, flying in for a three-hour tour of the horrific Asian brothel, then telling us her amazing facts as if she was the first person to discover them.<br /><br />But for all its many flaws, Flying  Confessions of a Free Woman, is a considered triumph of film-making. It stays with you the way trivial events shared with close friends stay with you. So even the flaws work. Jennifer Fox puts herself through ordeals on camera. She exposes her private life in a way few people could bear. Remarkably, she can be experiencing dire personal struggles yet still the professional in her captures it on film. Then we have (after equally impressive editing by Nils Pagh Andersen) a lengthy work that is asking you to spend the best part of a day to watch it. That is brave.<br /><br />And this reviewer is grateful that he was convinced to do it.