Ik had de twijfelachtige eer om een triljoen jaar geleden deel uit te maken van de productie van HALLO DOLLY op de middelbare school, dus er was een tijd dat ik zowel het toneelstuk als de film heel goed kende. Dat is lang geleden en eerlijk gezegd had ik toen al mijn bedenkingen over het stuk. Toen ik afgelopen zaterdag de film op Reel 13 nog eens bekeek, werd ik eraan herinnerd hoe slap het stuk eigenlijk is en dat de filmversie, onder regie van Gene Kelly, nog erger is.<br />Ik vermoed dat de populariteit van Jerry Hermans oorspronkelijke productie in de jaren zestig meer te maken had met de Carol Channing-persoonlijkheid dan met het verhaal. Het is waar dat de film al voor het begin werd belemmerd door het feit dat Channing er niet in voorkwam en dat Barbra Streisand een heel jonge actrice was, die een personage speelde dat vijftien of twintig jaar ouder was dan ze in werkelijkheid was. Dat wil niet zeggen dat Streisand de rol niet goed speelde. Haar sterkste punten waren haar stem en haar komische timing, en ze gaf het personage een energieke en vitale uitstraling. Ze deed haar uiterste best, maar je kon moeilijk geloven dat a) ze een weduwe was die koppelaarster was geworden en al tien jaar niet meer in het openbaar optrad, en b) dat ze een goede partij zou zijn voor Walter Matthaus Horace Vandergelder-personage. Dit is het hoofdthema van de film en de film lijdt eronder omdat het nooit plausibel lijkt. Goh, Irene Malloy lijkt zelfs nog jonger dan de onaantrekkelijke Irene Malloy (Marianne McAndrew).<br />Jammer genoeg was de rest van de cast, die op z'n minst de juiste leeftijd had, verschrikkelijk slecht in hun optredens. Over het geheel genomen geef ik Kelly de schuld, die hen allemaal (behalve misschien Streisand en Matthau) heeft opgedragen belachelijk over de top te zijn. Dat geldt ook voor een Michael Crawford met een babyface als Cornelius Hackl en een ik-geloof-niet-dat-hij-een-seconde-recht-op-Tommy Tune, die allebei een Ik snap niet waarom hij die stijl niet naar voren kon brengen als hij achter de camera zat. Het had wonderen kunnen doen voor de plot. Het is al moeilijk genoeg om te geloven dat al die mensen binnen vierentwintig uur verliefd worden (er spelen vier stellen in de film). De wijd opengesperde ogen, luide stem en jeugdige manier van acteren maken het onmogelijk, maar ik vraag me af hoe het geweest zou zijn als de personages de kans hadden gekregen om echte relaties met elkaar aan te knopen, zonder dat het ons iets kan schelen of we het leuk vinden of niet. Het had een heel andere ervaring kunnen zijn.<br />(Voor meer informatie over deze of andere Reel 13-films, kijk op hun website www.reel 13.org).
I had the dubious honor of being a part of my high school's production of HELLO DOLLY a zillion years ago, so there was a time when I was intimately familiar with both the play and the film. It's been a long time and truthfully, I had my reservations about the show even then. Watching the film again this past Saturday on Reel 13, I was reminded how lame the show really is and the film version, as directed by Gene Kelly, is even worse.<br /><br />I suspect the popularity of Jerry Herman's original production during the 60's had more to do with the Carol Channing persona than the story. If that's true, then the film was handicapped before it even began by bypassing Channing in favor of a very young Barbra Streisand, playing a character fifteen or twenty years older than she actually was. This is not to say that Streisand is bad in the role. Her strongest assets  her voice and her comic timing  are on prime display here and she imbues the character with an engaging energy and vitality. She puts forth extraordinary effort, but one has a hard time believing that a) she is a widowed matchmaker and has been out of the public scene for a decade and b) she would be a good match for Walter Matthau's Horace Vandergelder character. This is the primary plot of the film and the film suffers because it never once seems plausible. Gosh  Streisand seems even younger than the ingénue Irene Malloy character (Marianne McAndrew).<br /><br />Unfortunately, the rest of the cast, who were at least age-appropriate, were horribly off-the-mark in their performances. On the whole, I blame Kelly, who seems to have directed all of them (except maybe Streisand and Matthau) to be ridiculously over-the-top. This includes a baby-faced Michael Crawford as Cornelius Hackl and a I-don't-believe-he's-straight-for-a-second Tommy Tune, both of which went on to have wonderful stage careers. On film, they come off as silly and cartoonish. What's interesting to me is that as an actor, Kelly was always so smooth, sincere and understated. I'm bewildered as to why he wasn't able to bring that style to the table when he's behind the camera. It could have done wonders for the plot. It's hard enough to believe that all these people fall in love (there are four couples in the film) within a twenty-four hour period. The wide-eyed, loud and juvenile performance styles make it impossible, but I wonder what it would have been like if the characters had the opportunity to establish real connections with each other  make us care and root for them to get together. It could have made for an entirely different experience.<br /><br />(For more information on this or any other Reel 13 film, check out their website at www.reel13.org)