'London to Brighton' is een moderne film, maar hij doet denken aan de jaren tachtig. In de hoogtijdagen van het Thatcherisme wilde een eindeloze stroom radicale filmmakers de benarde toestand van de onderklasse vastleggen. Hoewel Groot-Brittannië in de daaropvolgende jaren welvarender is geworden, wil dat niet zeggen dat alle sociale problemen zijn verdwenen; maar afgezien van films over de benarde toestand van de immigranten lijkt dit soort films als genre te zijn verdwenen. Misschien is dit een teken van de triomf van het Thatcherisme: dat (meestal middenklasse) filmmakers niet langer geïnteresseerd zijn in de benarde toestand van de armen. 'London to Brighton' is niet alleen (of zelfs voornamelijk) een werk van sociaal mededogen: het is...' Het is een gewelddadige gangsterthriller, maar hij speelt zich af in een Groot-Brittannië dat het best beschreven kan worden als smerig. En het valt je op hoe onmodieus het lijkt om het land in zo'n licht te schilderen; en hoe alledaags het ooit is geweest. Afgezien van deze observaties is de film goed geacteerd, prachtig gefilmd en werkelijk aangrijpend. Maar hij speelt zich af in een landschap dat bijna verstoken is van hoop. We weten niet wat de personages tot de mensen heeft gemaakt die ze zijn <0xE2><0x80><0x93> en ik merkte dat ik me aan het eind steeds meer afzijdig voelde, vanwege de duidelijke onmogelijkheid van een gelukkige afloop. Ik wist eigenlijk niet goed wat ik moest denken van het feit dat de uiteindelijke afloop niet de ergste was die je je kunt voorstellen. 'Meisje gaat naar huis' is een minder krachtig einde van een verhaal als we geen idee hebben waarom ze is weggegaan. Dat wil niet zeggen dat het slecht is, het voelt in veel opzichten echter dan Neal Jordans authentieke gangster- en prostitueefilm 'Mona Lisa' uit de jaren tachtig, waar het een interessant samenraapsel van maakt. Maar Jordans film had een meer samenhangende plot.
'London to Brighton' is a modern film, but has a peculiarly eighties feel to it. In the heyday of Thatcherism, an endless stream of radical film makers wanted to document the plight of the underclass. While Britain has become more affluent in the subsequent years, this does not mean that all social problems have disappeared; but except for films about the plight of immigrants, this sort of movie appears to have vanished as a genre. Perhaps this is one signal of Thatcherism triumph: that (usually middle class) film-makers are no longer interested in the plight of the poor. 'London to Brighton' is not just (or even mainly) a work of social compassion: it's a violent gangster thriller, but it takes place in a Britain best described as squalid. And one is struck at how unfashionable it seems to be to paint the country in such a light; and how commonplace it once was. Aside from these observations, the film is well acted, beautifully shot and and genuinely harrowing. But it takes place in a landscape almost devoid of hope. We don't know what made the characters into the people they are - and I found myself increasingly detached at the end, because of the clear impossibility of a happy ending. Indeed, I didn't know really what I was supposed to make of the fact that the eventual conclusion was not the worst imaginable. It's a short film, but although the initial premise is gripping, it eventually suffers from the absence of wider context - "girl goes home" is a less powerful ending to a story if we have no idea of why she went away. That's not to say it's bad, in many ways it feels more real than Neal Jordan's authentic eighties gangster and prostitutes movie 'Mona Lisa', to which it makes an interesting companion piece. But Jordan's movie had a more involving plot.