Saawariya is niet zo'n typische romantische dans om de bomen heen, maar een stemmingsschilderij dat nostalgie, melodrama, verlies, eenzaamheid en liefde in verschillende vormen onderzoekt: eerste liefde, obsessieve liefde, lichamelijke liefde en hartzeer.<br />De film wordt geregisseerd door een van de laatste auteurs van de Indiase filmindustrie die er zijn eigen visie op nahoudt. Bhansali's onmiskenbare stempel drukt op dit werk. Hij voelt zich duidelijk sterk verwant met Hindi-films en personages uit de jaren vijftig en zestig en haalt elementen uit die films en combineert die met een geïnspireerde Moulin Rouge-scène waarin ouderwetse pooiers en moderne prostituees met retrokapsels samenkomen in een door studio's gecreëerd moslimgetto om een filmisch landschap voor zichzelf te creëren. Hoewel de regisseurs het filmische landschap voor sommige mensen misschien niet helemaal in de hand hebben, heeft deze kijker het met gemak gehaald! Ik kan Johnny Walker bijna voor me zien in de rol van receptionist in de sjofele Momin Lodge in Oldtown en de rolbezetting van Begum Para voegt beslist een element van geloofwaardigheid toe aan de gebeurtenissen. Zohra Sehgal blijft ons verbazen en de perfecte rolbezetting van deze film maakt de tafel heerlijk vol voor het viergangendiner dat de regisseur ons voorzet.<br />Deze tijdloze, naamloze plek past bij een film die is gebaseerd op abstracte en existentiële thema's in plaats van op een plot, aangezien de vrouwenfiguren verwikkeld zijn in een eindeloze cyclus van wachten op Lollipop voor haar zoon, Sakina.' De hoofdpersoon is Ranbir Raj, een terugkeer naar Raj Kapoors personage uit de jaren vijftig: de beminnelijke zwerver, een beetje een malloot, die meestal een gebroken hart oploopt. Er zijn veel verwijzingen naar deze figuur, van de bolhoed tot de paraplu. Ranbir doet het heel goed als hij de complexe emotionele boog van zijn personage beschrijft, van de 'donderslag' van liefde op het eerste gezicht tot onbeantwoorde liefde. Sonam vertoont in deze film meer dan een oppervlakkige gelijkenis met Waheeda Rehman, vooral met de Waheeda uit Chaudvin ka Chand, en haar personage lijkt een directe inspiratie te zijn voor Sakina in deze film, omdat ze obsessief wacht tot haar minnaar terugkomt. Sonam heeft een complexe, veelgelaagde rol en ze speelt die op een meer dan adequate manier, gezien het feit dat dit haar eerste film is. Salman is een passend object van verlangen in zijn korte verschijning en Rani steelt de show met haar slimme one-liner.<br />De muziek is melodieus en verweven moeiteloos met de film. Het is werkelijk een conceptalbum, dat de verschillende vormen van liefde weergeeft, van de duizelingwekkende hoogten van de eerste liefde (Masja Allah, Jab SE Tere), tot speelse romantiek (Thode badmaash), tot intense romantiek (Yoon shabnami, Jaan-e Jaan) tot hartzeer (Daras bina nahin). De vele jaren die zijn besteed aan het perfectioneren van deze soundtrack en hoe! Vooral het fantastische en ontroerende nummer 'Pari', dat prachtig is gepasteuriseerd voor de dames van de avond, valt op.<br />Natuurlijk is de film visueel spectaculair met veel 'Bhansali'-momenten. De belichting en de cinematografie zijn volkomen aangepast aan het thema, de stemming en de sfeer van de film. Soms is het tempo beslist traag, maar precies op het juiste moment begint de film te lopen. Er moet een speciale opmerking worden gemaakt over de lyrische kwaliteit van de afscheidsscène tussen de twee hoofdrolspelers. Ranbir en Sonam hebben deze scène prachtig gespeeld, zowel met woorden als met onuitgesproken woorden. Het einde had gemakkelijk een sentimentele aangelegenheid kunnen worden, maar het was echt aandoenlijk om een bitterzoete nasmaak achter te laten.<br />De film doet denken aan het trage, lome tempo, de claustrofobie en de taal van de moslimcultuur uit vervlogen tijden. Ik denk dat dit Bhansali's hommage is aan de tijd van Kamal Amrohi en Gurudutt. Niemand maakt meer zulke films en ik prijs meneer Bhansali omdat hij de moed en de overtuiging heeft om aan zijn visie vast te houden. Ik weet zeker dat de meeste reguliere desi junta's deze film niet zullen krijgen, maar ach, dat is dan jammer voor hen.<br />Zoals iemand in een eerdere recensie al zei: dit wordt een desi postmoderne cultklassieker!
Saawariya is not your typical dancing around trees romance but a mood piece exploring nostalgia, melodrama, loss, loneliness and love in various forms - first love, obsessive love, physical love, and heartbreak. <br /><br />The movie is directed by one of the last few auteur's of Indian cinema who imbues it with his expansive vision . Bhansali's unmistakable imprint is all over this work. He obviously feels great kinship for Hindi movies and characters of the 50's and 60's and takes elements from those films and combines them with a Moulin Rouge inspired mies-en-scene where old fashioned pimps and contemporary prostitutes with retro hairstyles congregate in a studio generated Muslim ghetto to create a cinematic landscape all his own. While the directors cinematic landscape may be off putting to some, this viewer bought it hook line and sinker! I can almost see Johnny Walker in the role of the front desk clerk at the seedy Momin Lodge in Oldtown and the casting of Begum Para definitely adds an element of credibility to the proceedings. Zohra Sehgal never ceases to amaze and the perfect casting for this movie sets the table for the deliciously angst-filled four course meal the director serves for us. <br /><br />This timeless, nameless place befit a film that is grounded in abstract and existential themes rather than plot as the women characters are caught up in an endless cycle of waiting  Lollipop for her son, Sakina's grandmother for her tenants and her own son, and Sakina for her lover. <br /><br />The central character is Ranbir Raj, a throwback to Raj Kapoor's persona from the 50s' - the lovable tramp, a bit of a goof-ball, who usually gets his heart broken.. There are many references to this , from the bowler hat to the umbrella . Ranbir does do a very good job portraying the complex emotional arc of his character from the "thunderbolt" of love at first sight to unrequited love. Sonam bears more than a passing resemblance to Waheeda Rehman in this film, especially the Waheeda from Chaudvin ka Chand and her character seems to be a direct inspiration for Sakina in this film, as she obsessively waits for her lover to return. Sonam has a complex many layered role, and she comes through in a more than adequate manner, considering that this is her first movie. Salman is an appropriate object of desire in his brief appearance and Rani steals the show with her clever one liners. <br /><br />The music is melodious and woven easily into the film. It is truly a concept album, reflecting the various shades of love, from the dizzying heights of first love (Masha Allah, Jab SE Tere), to playful romance (Thode badmaash) ,to intense romance (Yoon shabnami, Jaan-e Jaan) to heartbreak( Daras bina nahin) .The many years spent on perfecting this soundtrack show and how! The fantastic and poignant song "Pari" which is beautifully pasteurized on the ladies of the night stands out in particular. <br /><br />Of course, the movie is visually spectacular with many "Bhansali" moments. The lighting and cinematography is entirely suited to the theme , mood and atmosphere of the movie. At times the pacing is decidedly slow but just at the right moment, the movie picks up. A special mention should be made of the lyrical quality of the parting scene between the two protagonists. Ranbir and Sonam handled this scene beautifully, both with words said and unsaid . The ending could easily have become a maudlin affair, but it was genuinely affecting leaving a bittersweet aftertaste. <br /><br />The movie recalls the slow languid pace, the claustrophobia and language of the Muslim culture of days gone by. I think this is Bhansali's homage to the era of Kamal Amrohi and Gurudutt. Nobody makes movies like this anymore and I applaud Mr. Bhansali for having the courage and conviction to stick to his vision. <br /><br />I am sure most of the regular desi junta will not get this movie, but , oh well, its their loss.<br /><br />Like someone said in an earlier review, this is destined to be a desi post modern cult classic!