Steven Spielberg is zonder enige twijfel een van de beste filmregisseurs die de wereld ooit heeft gekend. Zijn films mogen dan altijd opvallend mainstream zijn, maar dat wil niet zeggen dat hij niet als een groot regisseur kan worden beschouwd. Als je de films die hij heeft gemaakt in aanmerking neemt, kun je niet anders dan Spielberg respecteren om zijn prestaties en talent. Niet alleen is er in elk van zijn films een duidelijke artistieke waarde te bespeuren die zijn ervaring en vakkundigheid verraadt, maar elke film is ook nog eens buitengewoon onderhoudend, wat hem geschikt maakt voor alle publiek en hem tot een hit bij het grote publiek maakt. <br />Spielberg heeft het onfeilbare vermogen om mainstream te combineren met kunst als het om het medium film gaat, en dat is de enige eigenschap die hem onderscheidt van andere regisseurs; en zoals ik al eerder heb gezegd, is dat ook de reden waarom zijn films zo populair zijn en waarom hij zo hoog wordt aangeslagen als regisseur. Twintig jaar nadat hij als een volslagen onbekende begon, betrad Spielberg het nieuwe millennium als een van de invloedrijkste figuren in de geschiedenis, en hij blijft eersteklas films maken met zijn winnende formule <0xE2><0x80><0x93> Minority Report zet deze lijn voort.<br />Spielberg keert met Minority Report terug naar het genre van de sciencefiction (nadat er in de jaren negentig van de vorige eeuw geen films meer van hem kwamen) in Minority Report. Het is misschien wel de intelligentste sf-film van de afgelopen tien jaar, en hij past zich aan aan hetzelfde principe dat in alle films van Spielberg wordt toegepast. Je hebt de artistieke en de technische kant van de film, het briljante scenario, de schitterende beelden, de krachtige thema's, en de amusementsfactor, tientallen achtervolgingsscènes, futuristische wapens en dat soort dingen, en als gevolg daarvan krijgen we een hoogst originele film, die ook nog eens het hoge IQ van de Pre-Cogs heeft.<br />Wie zijn de Pre-Cogs? Dat zijn paranormale wezens die de toekomst kunnen voorspellen. Het is het jaar 2054, en de regering van de Verenigde Staten heeft een afdeling opgericht die PreCrime heet, die met behulp van deze Pre-Cogs moorden voorspelt voordat ze zelfs maar plaatsvinden, vandaar hun naam. De Pre-Cogs geven de Pre-Crime-agenten de namen, slachtoffers en tijden van de moorden, en ze komen tussenbeide en voorkomen die moorden voordat ze daadwerkelijk plaatsvinden. Als gevolg daarvan daalt het aantal moorden tot 0%, en PreCrime wordt de meest baanbrekende actie van de regering in de geschiedenis van de Verenigde Staten.<br />In Minority Report laat Tom Cruise zien dat hij een ideale hoofdrolspeler is in een actiefilm, en hier speelt hij een van de agenten van PreCrime, John Anderton. Hij is nog net zo goed als vroeger, terwijl hij futuristische wapens (inclusief een 'ziekenstok') ontwijkt. Het verhaal gaat dat de Pre-Cogs hem hebben aangewezen als de volgende die een moord zal plegen, en dat hij over vier dagen een man zal vermoorden die hij niet eens kent. Omdat het nu eenmaal bij de taak van Pre-Crime hoort om moordenaars op te pakken voordat ze iemand kunnen vermoorden, wordt Anderton onmiddellijk tot voortvluchtige verklaard, en hij gaat op de vlucht. Over voortvluchtigen gesproken, Minority Report lijkt op de film uit 1990, alleen speelt die zich vijftig jaar later af, met een nieuwere, stijlvollere plot, en een totaal andere invalshoek.<br />Minority Report heeft een volkomen unieke visuele stijl. De opnamen werden overbelicht en de kleuren werden in het postproductieproces verzadigd, wat resulteerde in overwegend blauwe tinten in sommige scènes, opvallend veel licht in andere en zelfs een hoog contrast in een paar geselecteerde scènes. Daar komt nog bij dat het misschien wel de mooiste kunst en decors zijn die ik ooit heb gezien. De film verbeeldt Washington D.C. over vijftig jaar, en dat alleen al de voorspelling van onze levensstijl ambitieus is; auto's die zelf rijden, huishoudelijke apparaten die op stemcommando werken, hologrammen en snelwegen die zelfs verticaal lopen - de wildste en meest fantasierijke concepten worden samengevat in één film, en hoewel die uiteindelijk afstevent op een teleurstellend niveau van cynisme en ongeloofwaardigheid, is hij nog steeds prachtig om naar te kijken en te ervaren. Het ongeloof komt in Minority Report tot volle bloei, net als in alle andere films van Spielberg, en dat maakt de film zo, zo onderhoudend.<br />De 140 minuten zoeven in een flits voorbij terwijl John vecht om te overleven en tegelijkertijd vecht om zijn naam te zuiveren, en zijn uithoudingsvermogen verandert uiteindelijk in een beproeving van verlossing en wraak terwijl de onthullingen van de film zich voor het publiek ontvouwen. Minority Report is zwaar beladen met voornoemde thema's en maakt van de film een diepgewortelde en tot nadenken stemmende ervaring, boven op het intense genot waaraan we worden onderworpen. Het enige probleem met _Minority Report_ is dat er zoveel thema's, ideeën en concepten in de film zitten dat het een hele toer wordt om ernaar te luisteren. Daar komt nog bij dat de onthullingen in de film buitengewoon bevredigend en tegelijkertijd buitengewoon verwarrend zijn. Het script is onverwacht ingewikkeld, tot het punt waarop het even duurt om erachter te komen waarom iemand dat doet, of waarom er iets is gebeurd. Gelukkig is dat een tekortkoming die gemakkelijk te verhelpen is en die de superioriteit van de film niet wezenlijk ondermijnt.<br />_Minority Report_ is beslist niet de beste film van Steven Spielberg, of zelfs maar een van zijn beste films; dat wil zeggen dat het verre van een van zijn slechtste films is. Minority Report is de intelligentste sciencefictionfilm van de 2000's, en zijn vermogen om artistiek mooi te zijn valt samen met zijn vermogen om te vermaken en te betoveren zonder enige tegenstrijdigheid of onvolmaaktheden. Dat maakt Minority Report zo succesvol en zo goed, en dat maakt de film de moeite waard om te bekijken, niet de synopsis van de film zoals je normaal zou doen. Doe jezelf een plezier en bekijk de film voor de verandering eens om zijn kunst en intelligentie.<br /><br />8.5/10
Steven Spielberg is without doubt one of the greatest film directors the world has ever seen. Sure, his films may always be blatantly mainstream, but that doesn't mean he can't be considered a great director. When you take into consideration the films that he's made, you can't help but respect Spielberg for his achievements and talent. Not only is there clear artistic merit in each one of his movies  indicative of his experience and skill  but each movie is exceedingly entertaining, catering for all audiences and hence making each one a hit with the general populace.<br /><br />Spielberg has the infallible ability to combine mainstream with art when it comes to the medium of film, and this is the one quality which distinguishes him from other directors; and as mentioned above, it's also the reason why his movies are so popular and why he is so highly regarded as a director. Twenty years after he first started out as a totally unknown figure, Spielberg entered the new millennium as one of the most influential figures in history, and continues to make top-notch movies with his winning formula  Minority Report continues this streak.<br /><br />Spielberg returns to the genre of science-fiction (after the 1990's saw no films of the like coming from him) with Minority Report. It's perhaps the most intelligent sci-fi movie of the decade in fact, and it adapts the same principle that all of Spielberg's movies operate on. There's the artistic and technical side of the movie  the brilliant screenplay, the outstanding visuals, the powerful themes  and the entertainment factor  dozens of chase sequences, futuristic weapons and the like  and as a result we get a highly original movie, and one that also boasts the high IQ of the Pre-Cogs.<br /><br />Who are the Pre-Cogs? They're psychic beings who have can foresee the future. It's the year 2054, and the United States government has set up a department called PreCrime, which utilises these Pre-Cogs to predict murders before they even happen, hence their name. The names, victims and times of the murders are provided by the Pre-Cogs to the PreCrime agents, and they intervene and prevent these murders before they actually occur. As a result, the homicide rate drops to 0%, and PreCrime becomes the most groundbreaking government action in United States history.<br /><br />In Minority Report, Tom Cruise shows he is an ideal lead in an action film, and here he plays one of PreCrime's agents, John Anderton. He's as good as ever as he dodges futuristic weapons (including a 'sick-stick' which makes one vomit on cue, incapacitating targets in the weirdest way), jumps on the roofs of moving cars and sets out to clear his name. The story is that the Pre-Cogs have named his as the next person to commit a murder, and in four days he'll murder a man he doesn't even know. Naturally, as it's part of PreCrime's duty to apprehend murderers before they even murder, Anderton is immediately made a fugitive, and he goes on the run. Speaking of fugitives, Minority Report is like the 90's film The Fugitive, except set over 50 years in the future with a newer, classier plot, and off course with a totally different look.<br /><br />Minority Report has a totally unique visual style. Shots were overlit and colours were desaturated in the post-production process, resulting in predominantly blue shading in some scenes, noticeable brightness in others and even a high-contrast film noir in select scenes. On top of this is perhaps some of the finest art and set decoration I've ever seen. The film imagines Washington D.C. 50 years from now, and that very prediction of our lifestyle is ambitious indeed; cars which drive themselves, home appliances which operate on voice command, holograms and highways which even run vertically  the most wild and imaginative concepts are placed together into one single movie, and even though it eventually builds to disappointing level of cynicism and implausibility, it's still wonderful to look at and experience. Suspension of disbelief comes into full swing in Minority Report  as do all of Spielberg's movies  and is what makes the movie so, so entertaining.<br /><br />The 140 minutes zoom by in a flash as John fights for survival and at the same time fights to clear his name, and his journey of endurance eventually turns into a test of redemption and revenge as the film's revelations unfold to the audience. Minority Report is heavy-laden with the aforesaid themes, and make the movie a visceral and thought-provoking experience, on top of the high enjoyment level we are subjected to. The only problem with Minority Report is that there are so many themes, ideas and concepts that the film offers that it becomes a chore to sit through; on top of this are the film's revelations, which are both extremely satisfying and extremely confusing at the same time. The screenplay is unexpectedly complex, up to the point where it takes a while to figure out why someone's doing that, or why something happened. Thankfully, it's a fault that's easily overcome, and fails to undermine the film's superiority substantially.<br /><br />Minority Report is definitely not Steven Spielberg's best film, or even one of his best movies; that said it's far off from being one of his worst films either. It's a fine film to add to his CV and a fine film in itself; Minority Report is the most intelligent science-fiction film of the 2000's, and its ability to be artistically beautiful coincides with its ability to entertain and enthral without any conflict or imperfections. This is what makes Minority Report so successful and so good, and is what makes the movie worth checking out, not the film's synopsis as one would normally do. Do yourself a favour, and see the film for its art and intelligence for a change.<br /><br />8.5/10