Body and Soul is een bevredigende, keiharde film over boksen uit de jaren veertig, geschreven door Abe Polonsky en geregisseerd door Robert Rossen. Deze keer is John Garfield het arme joch dat de handschoenen aantrekt. Het verhaal is melodramatisch, en zoals de meeste films over boksen wordt het gepresenteerd als een metafoor van het Amerikaanse leven en de Amerikaanse Droom. Nou! Sommigen van ons denken er misschien anders over. De acteerprestaties, vooral die van Garfield, zijn eersteklas, en de stemming is overtuigend neerslachtig, soms deprimerend. Als brug tussen het sociale bewustzijn van de films van Warner Brothers (die deze film niet hebben gemaakt) en de televisie is het een fascinerende film, en je kunt zien hoe het liberale humanisme van tv-schrijvers als Rod Serling opbloeit. De shows van Philco en Alcoa lagen om de hoek.
Body and Soul is a satisfying, hard-edged movie about boxing from the late forties, and was written by Abe Polonsky, and directed by Robert Rossen. This time it's John Garfield who's the poor kid who puts on the gloves. The story is melodramatic, and as with most movies about the fight game, it's presented as a metaphor of American life and the American Dream. Well! Some of us might feel differently. The acting, by Garfield especially, is first rate, and the mood convincingly downbeat, at times depressing. As a bridge between the social consciousness films of Warner Brothers (who did not produce this one) and live television, the picture is fascinating, and one can see the liberal humanism of TV writers like Rod Serling aborning. The Philco and Alcoa shows were right around the corner.