Het heeft iets betoverends en verwarrends om naar een film van Christopher Guest te kijken die gebruikmaakt van conventionele camerastandpunten en een verhaalstructuur. Het is een moedige en uiteindelijk ook een lonende keuze voor een regisseur die zijn onberispelijke reputatie heeft opgebouwd op basis van de kracht van zijn bedriegers.<br />Net als zijn voorgangers _Waiting for Guffman_, _Best in Show_ en _A Mighty Wind_ is _For Your Consideration_ grotendeels geïmproviseerd en hervindt het dezelfde winnende cast. Verscheidene conventies uit Guests vorige films zijn echter verdwenen. _For Your Consideration_ vermijdt de noodzaak om elk personage een uitgebreid 'interview' te geven en verweeft in plaats daarvan de minder belangrijke personages op natuurlijke wijze in het verhaal. De verhaalstructuur verhindert ook dat Guest te veel afhankelijk is van snijwonden om zich te behelpen met rollende ogenknevels die weliswaar grappig zijn, maar nooit meer zijn dan knevels. Door zichzelf uit te dagen om dit verhaal te vertellen zonder gebruik te maken van deze en andere ingestudeerde technieken, kan Guest zich concentreren op scènes die laten zien hoe zijn personages op het moment zelf op elkaar reageren.<br />De helft van de lol zit hem natuurlijk in het wachten op alle bekende gezichten en het ontdekken van het gestoorde personage dat ze deze keer hebben gespeeld. Alle gebruikelijke verdachten zijn terug in For Your Consideration, waar ze een bonte verzameling Hollywood-types spelen. Onzekerheden, zwakheden <0xE2><0x80><0x93> en slechts een paar eigenaardigheden <0xE2><0x80><0x93> komen uitgebreid aan de orde. <br />Jennifer Coolidge is een briljante producent zonder enig benul, en Eugene Levy is een aardige bijrol als een ietwat slijmerige agent die geen enkel vertrouwen heeft in zijn cliënt (Victor Ann Miller van Harry Shearer). Guest zelf is hilarisch in de rol van regisseur Jay Berman, en je zou willen dat we meer van zijn repetities met de acteurs konden zien, want dit zijn een paar van de grappigste scènes in de film. Mike McKean en Bob Balaban vormen een leuk team als de medeschrijvers van _Home for Purim_, de film-in-de-film. Ricky Gervais, die voor het eerst optreedt in een film met Guest, oogst misschien wel de grootste lach van allemaal met een zin die ik hier niet zal verknallen. En hoewel Fred Willard en Jane Lynch heel breed georiënteerd zijn, is hun vertolking van Access Hollywood hilarisch, en vormt het het perfecte voertuig voor Willards lompheid.<br />John Michael Higgins is in verbluffende vorm als Corey Taft, en verkondigt surrealistische filosofieën over acteurs en het leven, die zelfs zijn kleurvererende personage in A Mighty Wind overtreft. En de reebruine ogen en eindeloos vertederende Christopher Moynihan steekt een aantal absolute juweeltjes af als reactie op de onnozelheid die om hem heen gaande is. Net als zijn personage in de film zal hij waarschijnlijk onopgemerkt blijven ten gunste van een paar opvallendere optredens, maar hij verdient zelf ook een pluim. Hij en Parker Posey hebben een lieve, ongeoefende chemie, waarbij ze acteurs spelen in puppyliefde. <br />Hoewel het onmogelijk is om alle hoofdrolspelers van het gezelschap de vereiste schermtijd te geven, verdienden sommigen beter. Jim Piddock krijgt een potentieel sappiger rol toebedeeld dan hij in het verleden heeft gehad, als de geïrriteerde AD die maar al te goed beseft dat hij door idioten wordt omringd. Maar zijn schermtijd is veel te kort om er veel van te maken, en fans die hem tegen typen willen zien spelen, doen er beter aan zijn briljante optreden in See This Movie te bekijken. Intussen is Ed Begley Jr. afschuwelijk miscast als de symbolische flamboyante homoman in de film. Bovendien leidt het zien van herkenbare acteurs als Claire Forlani en vooral Sandra Oh voor kleine rolletjes in For Your Consideration meer af dan wat dan ook, en verbreekt het de illusie van de gesloten wereld die zo goed werkte in Guests eerdere pogingen.<br />Maar ondanks al het komische talent dat te zien is, is dit de show van Catherine O'Hara, en ze doet het meer dan goed in haar rol van Marilyn Hack, de ster van de verdwijnende filmindustrie. Haar onzekerheden, dromen en kwetsbaarheden worden met zo'n scherpte en humor behandeld dat O'Hara alle lof verdient die haar in de komende maanden ten deel zal vallen. Ze is stralend.<br />Als For Your Consideration een beetje kort is, ligt dat aan de verhaallijn. De opzet die Guest en Levy hebben ontworpen, lijdt enigszins aan een gebrek aan concentratie. Als deze film, zoals Guest volhoudt, niet bedoeld is als een satire op Hollywood, maar eerder het tragische verhaal is van wat er met iemand gebeurt als hem of haar wordt verteld dat hij of zij een prijs verdient, zouden we minder tijd moeten besteden aan alle Hollywood-grappen en parodieën, en meer tijd aan de personages zelf.<br />We leren niet genoeg over onze hoofdpersonen, zoals Catherine O'Hara, Harry Shearer en Parker Posey, om echt te begrijpen hoe monumentaal het voor hen is om betrokken te zijn bij de Oscar-hype. We zien dat ze, professioneel gezien, wanhopig behoefte hebben aan een kans. Maar we krijgen geen idee hoe dit hun persoonlijke leven beïnvloedt, of de manier waarop ze omgaan met de mensen die hen het meest na staan. Waar zijn hun familie? Hun vrienden? Die lijken ze niet te hebben. En als dat op zich al zo was, dan werd dat niet duidelijk genoeg naar voren gebracht.<br />Wat de tekortkomingen van de film ook zijn, het zijn de kleinere details die van deze film een triomf en een toekomstige klassieker maken: de perfecte intonatie van Guest als hij een acteur opdracht geeft om zijn tekst uit te spreken alsof hij'mama gaat nu naar huis' zegt, en Jennifer Coolidge die op het perfecte moment inspringt met'maar ik dan?' midden in een verhitte discussie die niets met haar te maken heeft, of bij de aanblik van Harry Shearer die plotseling de hoed van Rachael Harris draagt om hem in zijn rol te helpen. Dat zijn de kleine momenten die de films van Guest het zeldzame voordeel geven dat het films zijn, die met elke keer dat je ernaar kijkt steeds grappiger worden.<br /><br />Mijn hoop voor de volgende film van Guest is dat hij de bezetting van het gezelschap op dezelfde manier blijft uitstrekken als de vorige twee. In het ideale geval zien we een geïmproviseerde, verhalende komedie met een beetje pit, met alle verwachte hilariteit en een beetje meer plotstructuur. Tot die tijd is dit het, ter overweging.
There is something both enchanting and disorienting about watching a Christopher Guest film that features conventional camera angles and a narrative structure. It is a brave, and ultimately, a rewarding choice for a director who has built his impeccable reputation on the strength of his mockumentaries.<br /><br />Like its predecessors Waiting for Guffman, Best in Show, and A Mighty Wind, For Your Consideration is largely improvised, and reunites the same winning cast. Gone, however, are several of the conventions of Guest's previous films. For Your Consideration avoids the need to give every last character an extended 'interview' segment and instead weaves minor characters naturally into the fabric of the story. The narrative structure also prevents Guest from relying too heavily on cuts to b-roll sight gags that, while funny, are never more than gags. By challenging himself to tell this story in the absence of these and other mockumentary techniques, Guest is allowed to focus instead on scenes that show how his characters really respond to one another in the moment.<br /><br />Half the fun of course is waiting for all the familiar faces to show up, and discovering what crazy character they have inhabited this time around. All the usual suspects are back in For Your Consideration, playing a colourful array of Hollywood types. Insecurities, foibles - and just a few quirks - are in full display.<br /><br />Jennifer Coolidge is a brilliantly clueless producer, and Eugene Levy has a nice turn as a somewhat smarmy agent who has no faith whatsoever in his client (Harry Shearer's Victor Ann Miller). Guest himself is hilarious playing director Jay Berman, and one only wishes that we got to see more of his rehearsals with the actors, as these are some of the funniest scenes in the film. Mike McKean and Bob Balaban are a fun team as the cowriters of Home for Purim, the movie-within-the-movie. Making his first appearance in a Guest film, Ricky Gervais grabs perhaps the biggest laugh of all with a line that I won't spoil here. And while Fred Willard and Jane Lynch are dealt very broad characters, their send-up of Access Hollywood is laugh-out-loud funny, and provides the perfect vehicle for Willard's boorish shtick.<br /><br />John Michael Higgins is in amazing form as Corey Taft, sporting surreal philosophies on actors and life that outdo even his colour-worshipping character from A Mighty Wind. And the doe-eyed and endlessly endearing Christopher Moynihan tosses off several absolute gems in response to the inanity going on around him. Much like his character in the film, he's likely to go unnoticed in favour of some flashier performances, but deserves accolades of his own. He and Parker Posey have a sweet, unrehearsed chemistry playing actors in puppy love.<br /><br />While it is impossible to give due screen time to all of the troupe's mainstays, some deserved better. Jim Piddock is dealt a potentially juicier part than he's had in the past, as the irritable AD who is all too aware that he's surrounded by idiots. But his screen time is far too short to let it amount to much, and fans wanting to see him play against type are better advised to check out his brilliant performance in See This Movie. Meanwhile, Ed Begley Jr. is hideously miscast as the film's token flamboyant gay man. Furthermore, having such recognizable actors as Claire Forlani and particularly Sandra Oh show up for bit parts in For Your Consideration is more distracting than anything, and breaks the illusion of the self-contained world that worked so nicely in Guest's previous efforts.<br /><br />Despite all of the comedic talent on display however, this is Catherine O'Hara's show, and she more than delivers in her role as fading screen star Marilyn Hack. Her insecurities, dreams, and vulnerabilities are handled with such poignancy and humour that O'Hara fully deserves whatever accolades may come her way in the months to come. She is luminous.<br /><br />If For Your Consideration comes up a little short, it is in the story department. The outline devised by Guest and Levy suffers somewhat from a lack of focus. If, as Guest insists, this film is not intended as a satire of Hollywood but is rather the tragicomic tale of what happens to someone when they are told that they deserve an award, we should be spending less time on all the Hollywood in-jokes and parodies, and more time with the characters themselves.<br /><br />We don't learn quite enough about our main characters  those portrayed by Catherine O'Hara, Harry Shearer, and Parker Posey  to really understand how monumental it is for them to be caught up in the Oscar hype. We see that, professionally, they desperately need the break. But we get no perspective on how this effects their personal lives, or changes the way that they relate to the people closest to them. Where are their families? Their friends? They don't seem to have any. And if that was the point in and of itself, it wasn't brought across clearly enough.<br /><br />Whatever the film's shortcomings, it is the smaller details that are purely Guest which make this film a triumph and future classic: Guest's perfect intonation as he instructs one actor to deliver his line as though "Mommy is going now?", Jennifer Coolidge jumping in at the absolute perfect moment with "But what about me!?" in the midst of a heated argument that has nothing to do with her, or the sight of Harry Shearer suddenly wearing Rachael Harris' hat to help him get into character. These are the small moments that give Guest's works the rare distinction of being films that get progressively funnier with each viewing.<br /><br />My hope for the next Guest film is that it continues to stretch the troupe in the way that these last two films have done. Ideally, we'll see an improvised, narrative comedy with some heart, all the expected hilarity and a little more plot structure. Until then, here it is, for your consideration