Dit verhaal was zo ongelooflijk afgezaagd, dat dit een van de ergste stukken gelul is die ik in de jaren vijftig heb gezien. De dialoog was vrolijk nep, Lauren Bacall en Robert Stack moeten ineengekrompen zijn bij de gedachte aan hun optreden in deze film. En het openingsnummer, Vic Damone die neuriet terwijl ze verschillende scènes laten zien waarin Lauren Bacall Robert Stacks schouders en nek masseert! Waar ging dat allemaal over??? De film was prachtig in kleur (voor 1958) maar de verhaallijn was zo slecht... waar was ze mee bezig, probeerde ze het geadopteerde meisje te trainen om na haar onvermijdelijke dood de concubine van haar man te worden? Ik kon niet ophouden met kijken, het was alsof ik op de plaats van een ramp was. Dit is beslist een kamp uit de jaren vijftig.
This story was so unbelievably corny, this is one of the worse pieces of crap I have seen from the fifties. The dialogue was brightly phony, Lauren Bacall and Robert Stack must cringe at the thought of their appearances in this movie. And the opening title song, Vic Damone crooning as they show various scenes of Lauren Bacall massaging Robert Stack's shoulders and neck! What was that all about??? The film was beautifully done in color (for 1958) but the storyline so bad- what was she doing, trying to train the adopted girl to become her husband's concubine after her inevitable death? I could not stop watching, it was like being at the scene of a disaster. This is definite high camp from the fifties.