Eerlijk gezegd had ik voor dit alles nog wel enig respect voor Eddie Murphy. Hij leek in de eenentwintigste eeuw gewoon de weg kwijt te zijn geraakt. Maar dit zal nooit vergeven kunnen worden. Hij is de afgelopen jaren gewoon helemaal 'kindje' geworden. En dat is ziekelijk.<br />In de jaren tachtig gaf Murphy ons sterke Afro-Amerikaanse figuren als Reggie Hammond, Billy Ray Valentine, Axel Foley en Prince Akeem. Maar dat was lang geleden. En het is jammer dat hij zijn scherpe kantjes voor dit soort films heeft ingeruild.<br />Het is zo suikerzoet dat het letterlijk ziekmakend is. Het is ook ongeveer zo subtiel als een baksteen in je gezicht. Idiote kinderen die kennelijk fonetisch voorlezen van bovenmaatse keu-kaarten die buiten beeld worden gehouden, David Newman.' De score van deze film is erger dan de doorsnee 'familiefilm'-score, de voorspelbaarheid en de toilethumor (hoeveel familiefilms zullen nog meer scheten laten als ze hun waarde hebben bewezen?) zijn het enige wat je kunt verwachten.<br />Recht in de zon kijken is niet zo pijnlijk als dit.
To be honest I still had some respect left for Eddie Murphy before this. He just seemed to have lost his way in the 21st century. But nothing will ever make forgive this. He's just went all 'kiddie' in recent years. And it's sick.<br /><br />In the 80's Murphy gave us strong African-American characters like Reggie Hammond, Billy Ray Valentine, Axel Foley and Prince Akeem. But that was a long time ago. And it's a shame to see him trade a hard edge for movies like this.<br /><br />It's so sugary it is literally sickening. It's about as subtle as a brick in the face too. Annoying kids who are obviously reading phonetically off oversized cue-cards held off camera, David Newman's worse than generic 'family movie' score, clockwork predictability and toilet humor (how many more family movies are going to milk fart sounds for all their worth?) are all you can expect from this film.<br /><br />Staring directly into the sun is not as painful on the eyes as this.