Een idealistische dokter, Paul Henreid, is therapeut of iets dergelijks in een nieuwe gevangenis voor ondeugende jonge meisjes. Geen muren, maar een humane behandeling - dat soort dingen. De vlieg in de stroop is de directrice of voorman of wat ze ook is, de hoogste sergeant, die de dagelijkse leiding heeft. En wat een ouderwets gemeen mens is ze, opgedoft als Mrs. Danvers of misschien de echtgenote in 'American Gothic'.<br />Deze film was een van de vele die in de naoorlogse jaren uitkwamen en te maken hadden met het een of andere sociale probleem, vaak, zoals hier, penologie. Onder de andere waren 'De slangenkuil', 'Sluipschutter', 'Overeenkomst tussen heren', 'Crossfire', andere waarvan de titels je op dit moment niet te binnen schieten. Dit is een minder belangrijk voorbeeld van het genre, maar niet geheel zonder belang.<br />Wat het interessant maakt, is dat Paul Henreid, de man van Ingrid Bergman in _Casablanca_ van zeven jaar geleden, inmiddels over de schreef is gegaan en tot B-films is gereduceerd, maar dat de film vol zit met van die ondeugende jonge meisjes, onder wie de 18-jarige Rita Moreno en de 19-jarige Ann Francis. Ze rennen rond in hun ondergoed, raken slaags, praten gemeen, zijn cynisch over alles en proberen weg te lopen <0xE2><0x80><0x93> met andere woorden, deze weelderige jonge schoonheden smeken er alleen maar om om een pak slaag te krijgen. Dat is het enige wat ze nodig hebben. Ze hebben geen begripvolle directeur nodig, alleen maar een paar klappen. O, geen harde klappen. Helemaal niet. Gewoon, diepe, zorgzame klappen, klappen van liefde, zogezegd, niet genoeg om pijn te doen, maar net genoeg om te verwarmen. Waarom heeft Paul Henreid dat niet geprobeerd in plaats van dit verouderde humanisme? Hè? Ik durf te wedden dat hij Ann Francis over de knie wilde leggen, die slungelige en insinuerende blonde feeks, om haar een lesje te leren. Je kunt het aan zijn gezicht zien. De vriendelijke glimlach kan de wellustige grijns van de maniak eronder niet verbergen. Nu ik erover nadenk, als dat niet werkte, waarom zouden ze hem dan over de knie leggen? Dan zouden ze ook een vak leren: professionele meesteres.<br />Hoe dan ook, als hij het niet heeft gedaan, moet hij net zo gek zijn als de rest van deze fantasieloze film. Sommige shots zijn treffend; bij andere had een alert kind van tien de belichting zelf wel kunnen regelen. Maar waarom zou je doorgaan?<br />Deze film is'reformistisch' op dezelfde manier waarop in de eerste films van Cecil B. DeMille veel naakt te zien was, alleen maar om er zeker van te zijn dat we wisten hoe zondig naakt was; of op dezelfde manier als in een van die anti-oorlogsfilms die ons de wreedheid van de strijd laten zien voordat we de strijd onvermijdelijk winnen.
An idealistic doctor, Paul Henreid, is a counselor or something at a new prison for naughty young girls. No walls, but humane treatment -- that sort of thing. The fly in the ointment is the headmistress or foreman or whatever she is, the top sergeant, who runs the place on a day-to-day basis. And what an old-fashioned meanie she is, groomed like Mrs. Danvers or maybe the wife in "American Gothic".<br /><br />This movie was one of a spate that came out in the post-war years dealing with one or another social problem, often, as here, penology. Among the others were "The Snake Pit," "Sniper," "Gentleman's Agreement," "Crossfire," others whose titles don't come to mind at the moment. This is a lesser example of the genre, but not entirely without interest.<br /><br />What makes it interesting is that, though Paul Henreid, Ingrid Bergman's husband in "Casablanca" seven years earlier, was by now over the hill and reduced to B pictures, the movie is full of those naughty young girls, including the 18-year-old Rita Moreno and the 19-year-old Ann Francis. They run around in their skivvies, get into fights, talk nasty, are cynical about everything, trying to run away -- in other words, these luscious young beauties are just begging to be spanked. That's all they really need. They don't need an understanding headmaster, just a couple of whacks. Oh, not savage whacks. Not at all. Rather, deeply caring whacks, whacks of love, so to speak, not enough to hurt but just enough to warm. Why didn't Paul Henreid try that instead of this antiquated humanism? Huh? I'll bet he WANTED to turn Ann Francis over his knee, that lanky and insinuating blond vixen, and teach her a lesson. You can see it in his face. The gentle smile can't mask the lascivious grin of the maniac underneath. Come to think of it, if that didn't work, why he could just have THEM spank HIM. They'd be learning a trade too -- professional dominatrix. <br /><br />Anyway, if he didn't, he must be as crazy as the rest of this unimaginative movie. Some of the shots are striking; in others the lighting alone could have been handled by an alert ten-year-old kid. But why go on?<br /><br />This movie is "reformist" in the same way that Cecil B. DeMille's early movies showed a lot of nudity, just to make sure we knew how sinful nudity was; or in the same way as one of those anti-war pictures that show us the brutality of combat before we inevitably win the battle. What hypocrisy.