Afgezien van een paar artikelen die ik in de krant had gelezen, had ik geen idee van de ingewikkelde details van deze film, en ik ging naar binnen in de hoop op iets anders. Helaas, het eerste uur was er niet veel aan. En ik vraag me af of de film het zo goed gedaan zou hebben als er niet twee van de hoofdproducenten waren geweest. Afgezien daarvan draait het verhaal om een 16-jarige die in de jaren zeventig in Harlem woont. Ze is voor de 2e keer zwanger van haar vader. Haar moeder is er een uit een lange rij egoïstische, egocentrische, onwetende mensen, en wordt overigens perfect gespeeld door Mo'Nique. De laatste scène met Mo'Nique maakt het zitten in deze saaie film de moeite waard. En ja, het was saai. Maar wat me het meest frustreerde, was dat als acteurs mompelen, wat steeds vaker gebeurt in films, er te veel achtergrondgeluid is (muziek in deze film), zodat het moeilijk is te verstaan wat het personage zegt. Dat was een groot probleem voor me in deze film. Ik had zo graag willen horen wat Precious op haar eigen manier zei, maar ze mompelde, praatte over straat terwijl ze ook mompelde, en een groot deel ervan werd gewoon overstemd. Toch wilde ik de film het liefst uitzetten, maar ik besloot hem uit te zitten. Na het eerste uur begon het erop te lijken dat er echt iets gebeurde, en het werd steeds interessanter, tot de enigszins climax aan het eind in het kantoor van de maatschappelijk werkster (door Carey goedgekeurd). Ja, mensen leefden zo, en dat doen ze nog steeds. Kinderen worden misbruikt, en op zoveel manieren. Het systeem kan niet alles. En er zijn mensen die het systeem proberen te bedriegen, zoals de moeder steeds probeerde te doen. Niet zozeer drama als wel gesnoven, en sommige rollen leken geforceerd. Heb ik iets gemist?
Other than a few items glanced at in the newspaper, I had no idea the intricate details of this movie, and went in hoping for something different. Alas, the first hour was not much of anything at all. And I wonder if the movie would have done so well if not for the purse strings and names of 2 of its executive producers. That aside, the story revolves around a 16-year-old living in Harlem in the 1970s. She is pregnant, for the 2nd time, by her father. Her mother is one in a long line of selfish, self-absorbed ignorant people, and played, by the way perfectly, by Mo'Nique. The last scene with Mo'Nique makes sitting through this boring film worth it. And yes, it was boring. But what frustrated me the most is that when actors are mumbling, as more and more are doing in movies, there is too much background noise (music in this movie), so it's difficult to understand what the character is saying. This was a major problem for me with this film. I would have so loved to hear what Precious was saying, in her own way, but she mumbled, talked street while also mumbling, and a lot of it was just drowned out. Just the same, I was ready to turn the movie off, but decided to stick it out. After the 1st hour it began to move as something was actually happening, and get more interesting until the somewhat climax at the end in the social worker's office (played okay by Carey). Yes, people lived like this, and still do. Children are abused, and in so many ways. The system can only do so much. And there are people who try to cheat the system, as the mother kept trying to do. Not as much drama as hyped, and some of the acting seemed forced. Did I miss something?