Ik kan me moeilijk voorstellen dat er een God bestaat na het zien van een film als deze. Waarschijnlijk de meest inerte die ik in het hele jaar heb gezien.<br />Om te beginnen haastte ik me naar 'Derrida' nadat ik de recensie in de Los Angeles Times van Kenneth Turan had gelezen, waarin hij 'Derrida' prees. Als recensent is Turan meestal heel opmerkzaam, maar ik denk dat hij in deze film iets over het hoofd heeft gezien. Toen ik bij het theater aankwam, was ik erg opgewonden, want de twee regisseurs, Kirby Dick en Amy Ziering Kofman, zouden de voorstelling van vanavond in het Nuart Theater in West Los Angeles presenteren. En vanaf dat moment begon de opeenvolging van fatsoenlijke mensen.<br />De film begint met een voorproefje van hoop. De ruwe structuur van de video doet een stedelijk landschap vervagen op de maat van Derrida's gebazel over het een of ander. De film komt nooit echt op gang. Dan gaat hij over op wat zijn lijflied blijkt te zijn: het alledaagse en onpersoonlijke leven van Jacques Derrida. En terwijl ik dit schrijf, wil ik graag duidelijk maken dat Jacques Derrida's leven zeker niet gewoon is, en dat hij ook niet de vergetelheid in zwerft. En het zou leuk zijn geweest om een documentaire te zien die bij hem past, want dat verdient hij.<br />Maar wat zijn leven of de weergave van zijn leven volkomen zielloos maakt, zijn de regisseurs Kirby Dick en Amy Ziering Kofman. Het lijkt erop dat die twee deze documentaire zonder enig vooropgezet plan hebben opgenomen. De film gaat er alleen maar over dat de man door het huis loopt en met klasgenoten en vrienden praat. Wat in elke normale documentaire zou kunnen, maar dit zijn de meest onpersoonlijke momenten die ze hadden kunnen laten zien. En op de een of andere manier hebben ze dat vijf jaar volgehouden in de veronderstelling dat ze iets deden.<br />Toen ze daarna met die twee praatten, waardoor je kon zien hoe pretentieus en gedesillusioneerd die twee zijn, pochten ze erover dat ze meer dan honderd uur materiaal hadden gereconstrueerd tot een'stuk van vijfenzeventig minuten', zoals ze het noemen. Wat ik hier zo vreemd aan vind, is dat met al dat materiaal wat ze lieten zien, ze zo'n slechte dienst bewezen. Misschien is de enige opluchting dat Derrida vrijuit spreekt. Maar zelfs dan zit de film vol met uitsneden van de regisseurs die hun handtekening eroverheen smeren. Het meest beledigende aan de gebeurtenis was dat toen Dick en Kofman het publiek antwoord gaven op hun vragen, ze dit allemaal intellectualiseerden. Op de een of andere manier dachten ze allemaal dat de levenloze aard van hun werk artistieke waarde had, in plaats van een onbedoelde belediging en vernedering van meneer Derrida. Maar wat kon het hem schelen? Omdat hij een van de vaders van Deconstruction is, bestaat zijn identiteit niet in het gestoorde portret van Dick en Kofman.
It is hard for me to imagine that there is a God after viewing a movie like this. Quite possibly the most inert thing I've seen all year.<br /><br />To start, I rushed out to see 'Derrida' after reading Kenneth Turan's Los Angeles Times review praising 'Derrida'. Turan, as a reviewer, is usually quite perceptive; however, in this one I think he missed it. Upon arriving at the theater I was very excited because the two Directors, Kirby Dick and Amy Ziering Kofman were to be hosting tonight's viewing at the Nuart Theater in West Los Angeles. And from then on began the decent into maelstrom.<br /><br />The movie begins with a taste of hope. Its rough textured video blurring an urban landscape all to the tune of Derrida's ramblings about something. The movie never really takes off from there. It then cuts to what turns out to be its anthem. The mundane and impersonal life of Jacques Derrida. And as I write this I would like to make clear that by all means Jacques Derrida's life is not mundane, nor does he ramble into oblivion. And it would have been nice to see a documentary that suits him, he deserves one.<br /><br />But what make his life or the portrayal of his life completely soulless are directors Kirby Dick and Amy Ziering Kofman. It seems that the two went into this documentary with absolutely no agenda. The film just goes about showing the man move about the house and speak to classes and friends. Which could work in any normal documentary, but these are the most impersonal moments they could have shown. And somehow they maintained this for five years thinking that they were doing something.<br /><br />In speaking with the two afterwards, which allowed one to see just how pretentious and disillusioned the two exist as, they boasted about how they edited over one hundred hours of footage into an eight-five minute 'piece' as they call it. What baffles me about this is that with all that material what they showed seemed to be such a disservice. Perhaps the only relief is went Derrida speaks freely. But even then the film is minced with cutaways of the directors smearing their signature over it. The most insulting part about the event was that when Dick and Kofman spoke to the audience answering questions, they intellectualized this all. Somehow they all thought there was artistic merit to the lifeless nature of their work; rather than an unintentional defacing and humiliation to Mr. Derrida. But what should he care? Being one of the fathers of Deconstruction, his identity does not exist within Dick and Kofman's deranged portrait.