Great Guns voert ons terug naar de tijd van de oorlog, een periode waarin mensen hun broekriem moesten aanhalen omdat de tijden moeilijk waren. De grote komedie-droogte van 1941 bracht grappen in films die op een rantsoen van slechts één per 75 minuten werden gezet. Jammer genoeg duurt Great Guns 74 minuten.<br />Niettegenstaande de korte stap naar RKO in 1939 met The Flying Deuces, was dit de eerste van de negen post-Roach films van het duo. Om eerlijk te zijn, hoewel de meeste ervan beroerd zijn, is deze niet zo vreselijk, ondanks de bijna totale afwezigheid van iets wat in de buurt komt van een grap. Laurel en Hardy waren al aan het aftakelen sinds ze in 1937 (In het Buitenste Westen) een hoogtepunt bereikten, maar dit was nog maar vier jaar geleden, en nog maar een jaar na het redelijk amusante A-viertje in Oxford. Dus ondanks het feit dat ze geen steun hebben op het schrijffront en van het scherm worden geplukt door een kraai, slagen ze er toch in nog een laatste restje vrolijkheid in de tank te vinden.<br />De _Highlight_ moet de paraderij zijn waar ze de generaal opdracht geven een foto te nemen. Ollies kreet tegen Stan: 'Geef het een beetje waardigheid' herinnert zich heel even een paar van de gloriedagen, net als Stans eerdere, zichzelf parodiërende: 'We hebben al drie dagen niet gegeten!' Maar over het algemeen leefden Stan en Ollie alleen op hun reputatie. De gastrollen (de hoofdrolspelers worden uitgekozen omdat ze fotogeniek zijn en vrijwel geen van hen een komische timing heeft) reageren op L & H alsof ze een stel sukkels zijn, maar niet omdat het duo zich op een of andere manier vreemd gedraagt. Zelfs het feit dat ze alleen maar worden nagekeken terwijl ze volkomen normaal in de rij staan, zal verontwaardiging veroorzaken en wat opgefokte, toevallige muziek om de mop kracht bij te zetten.<br />Ja, Stan en Ollie worden zelden echt grappig gezien in een film van na 1940, maar we hebben het idee dat ze dat alleen maar doen uit goodwill en kennis van vroeger. Maar stel dat iemand nog nooit een Laurel en Hardy-film had gezien? Als dit de eerste Laurel en Hardy-film was die je had gezien, zou je nooit weten waar al die ophef over ging, iets wat Fox nooit zou weten, die hun Stan & Ollie-productie op de homevideo promoveert met een trailer waarin 'vier van hun meest geliefde films' wordt aangekondigd. Is dat niet in strijd met de Wet op Handelsbeschrijvingen?<br />De humor is soms ook een beetje verontrustend. Als een sergeant zijn gezicht zwart maakt door een explosie, doen Stan en Ollie net of ze hem niet herkennen, terwijl Stan zegt: 'Kijk, ze hebben ons een kruier toegewezen.' Er volgt een hoop "hilariteit", waarna de generaal eist: 'Kijk, ze hebben ons een kruier toegewezen.' Voor hun productie van 20's en 30's was het een naïef gebaar, een wereld ver weg. Maar dit is tegenwoordig veel te dicht bij huis om je er niet ongemakkelijk bij te voelen, vooral omdat het 'grapje' niet voortkomt uit Stans onwetendheid, maar uit aanwijsbare raciale spot. Misschien vat ik er te veel van samen, net zoals 99 procent van de grappen over de jongens alleen maar verband lijken te houden met hoe dom ze zijn. ('Misschien zetten ze me wel bij de Inlichtingendienst.' 'Broer, je zit nu bij hem.')<br />Gelukkig, hoe armzalig dit ook is (en daar!') Stan en Ollie zijn min of meer het middelpunt van de film, in plaats van steun te verlenen in hun eigen film. Geintjes als Ollie die kijkt hoe laat het is en zijn drankje over zijn overhemd morst lijken nu oud, maar waren toen misschien nog redelijk nieuw (en werden toen nog goed genoeg gevonden om drieënveertig jaar later in The Young Ones op de hak te worden genomen). Dat gezegd hebbende, sleept de film zich de hele tweede helft levenloos voort, dus het beste wat je ervan kunt zeggen is dat hij draaglijk is.
Great Guns takes us back to war days, a period when people were having to tighten their belts because times were hard. The great comedy drought of '41 saw jokes in movies placed on a ration of just one per 75 minutes. Unfortunately Great Guns lasts for 74.<br /><br />Notwithstanding the brief step away to RKO in 1939 with The Flying Deuces, this was the first of the duo's nine post-Roach movies. To be fair, while most of them are wretched, this one isn't so awful, despite the almost total absence of anything approaching a gag. While Laurel and Hardy had begun to decline since hitting an-all time peak in 1937 (Way Out West), this was still only four years on, and just a year after the reasonably amusing A Chump At Oxford. So it is that, despite having no back-up on the writing front and being acted off the screen by a crow, they still manage to find some last residual laughs in the tank.<br /><br />Highlight has to be the parade line-up where they order the General to take their photo. Ollie's cry to Stan of "Give it a little dignity" briefly recalls some of the glory days, as does Stan's earlier self-parodying [We haven't eaten for three days] "Yesterday, today and tomorrow." In the main, though, Stan and Ollie were living on reputation alone. The guest cast (the leads of which are picked because they're photogenic, and virtually none of them display comic timing) react against L & H as if they're a couple of bozos, but not because the duo are acting in any way strange. Even just being glanced standing perfectly normally in a line-up will produce outrage and some cranked-up incidental music to cement the gag.<br /><br />Yes, Stan and Ollie are rarely seen doing anything genuinely funny in a film past 1940, but we're led to believe they are by goodwill and past knowledge alone. Yet what if someone had never seen a Laurel and Hardy film before this? Surely it would fall down as two averagely amusing men lark about in third-rate vignettes joined together in an approximation of narrative? If this was the first Laurel and Hardy film you'd seen you'd never know what the fuss was about, something lost on Fox who promote their Stan & Ollie output on home video with a trailer announcing "four of their best-loved movies". Isn't that against the Trades Descriptions Act?<br /><br />The humour is sometimes a little unsettling, too. When a Sergeant has his face blackened in an explosion, Stan and Ollie pretend not to recognise him, Stan suggesting "Look, they've assigned us a porter." Much 'hilarity' ensues, after which the General demands, "what are you trying to do, put on a Minstrel show?" For their 20s and 30s output it was a naïve gesture, a world away. But this is far too close to home not to be uncomfortable nowadays, particularly as the 'joke' comes not from Stan's ignorance but from cognisant racial mockery. Maybe I'm reading too much into it, just as 99% of the jokes about the boys seem to be solely related to how thick they are. ("Maybe they'll put me in the Intelligence Corps." "Brother, you're with him, right now.")<br /><br />Thankfully, as poor as this is (and there's a reason that a crow down your underpants never became a comedy staple) Stan and Ollie are the more-or-less the focus all the way through, rather than playing support in their own movie. Jokes like Ollie checking the time and spilling his drink down his shirt seem old now, but were possibly reasonably new then (and still considered good enough to be homaged 43 years later in The Young Ones). Having said that, the film drags on lifelessly for the whole second half, so the best that can possibly be said is that it's bearable.