Op een noodlottige avond stappen de stugge, humeurige, nukkige, zeer mannelijke en ongezellige eenling in het abattoir Marcos (een mooie, ingetogen, griezelig nonchalante voorstelling van Vincente Parra) en zijn chagrijnige, ongelukkige vriendin (de mooie Emma Cohen) in een taxi. De geïrriteerde taxichauffeur gooit ze eruit als ze achter in de taxi beginnen te vrijen. Marcos en de taxichauffeur krijgen een woordenwisseling die ertoe leidt dat de chauffeur wordt vermoord. Marcos' vriendin wil het aan de politie vertellen. Marcos, die vanwege zijn lage sociale status wantrouwen koestert jegens gezag, wurgt zijn vriendin in een vlaag van woede. Algauw wordt Marcos extreem paranoïde en begint hij iedereen te vermoorden die hem ervan verdenkt een moordlustige maniak te zijn (Marcos slaat zelfs zijn eigen broer met een moersleutel). Marcos sluit een ongemakkelijke vriendschap met een serieuze, maar achterdochtige homoseksuele buurman. De sfeer wordt nog gespannener. Intussen hakt Marcos de lijken in stukken die in zijn spartaanse, smerige rattenhol wonen en verwijdert de lichaamsdelen door ze in de oven van het slachthuis te verbranden.<br />Een ernstige, gruwelijke, buitengewoon verontrustende en verontrustende vertoning van hoe ernstig zelfhaat en -verachting zijn. Marcos' ellendige, schamele positie in het leven kan je moorddadig de vernieling in jagen (Marcos komt sterk over als een spookachtig stuurse en griezelig verwrongen proletarische antiheld), dit duistere, grimmige, diep verontrustende en huiveringwekkend plausibele psychologische horrorportret van het alledaagse, ongebreidelde geweld, de onderdrukte seksualiteit (in de relatie tussen Marcos en zijn bemoeizieke buurman is een prikkelende homo-erotiek te bespeuren) en de ziedende, wispelturige angst van de kleine, wispelturige man zorgt voor een zeer misselijkmakende en verontrustende kijkervaring. De strakke, strenge, humorloze en weloverwogen regie van wijlen de grote Eloy de la Iglesia, kundig bijgestaan door Raul Artigots korrelige, schitterend onopgesmukte filmografie zonder franje, Fernando G. De sobere, griezelige, zenuwslopende score, af en toe een uitbarsting van afschuwelijk beeldschoon en echt schokkend geweld, het geleidelijke ijsberen, de onverbiddelijk plechtige toon en het op de juiste manier ingehouden naturalistische acteerwerk van de acteurs die allemaal even degelijk zijn, zorgen voor een angstaanjagende, zweterige, verstikkende sfeer van verdoemenis, die uiteindelijk resulteert in een krachtige en aanhoudende schop-me-in-de-maag. De dvd van Anchor Bay, die altijd in de mode is, biedt een mooie presentatie op het breedbeeldscherm, met de caravan als enige extra.
Dour, moody, petulant, very masculine and unsociable loner abattoir worker Marcos (a fine, low-key, creepily nonchalant performance by Vincente Parra) and his peevish, unhappy girlfriend (the lovely Emma Cohen) take a ride in a taxi one fateful night. The irritable cab driver tosses them out when they start making out in the back of his taxi. Marcos and the cabbie have an altercation which results in the cabbie being killed. Marcos' girlfriend wants to tell the cops. Marcos, who's distrustful of authority due to his lowly working class social status, throttles his girlfriend in a fit of pique. Pretty soon Marcos becomes extremely paranoid and begins to kill every last person who suspects him of being a homicidal maniac (Marcos even whacks his own brother with a wrench). Marcos strikes up an uneasy friendship with an earnest, but suspicious gay neighbor. Things get even more tense. Meanwhile, Marcos chops up the corpses residing in his spartan, squalid rathole abode and disposes of the body parts by incinerating them in the slaughterhouse furnace.<br /><br />A grave, gruesome, exceedingly unnerving and disconcerting depiction of how severe self-loathing and one's miserably meager station in life can feasibly drive you murderously around the bend (Marcos registers strongly as a hauntingly sullen and scarily twisted proletarian anti-hero), this dark, stark, deeply disturbing and harrowingly plausible psychological horror portrait of everyday gratuitous violence, repressed sexuality (there's an edgy air of homo-eroticism apparent in the relationship between Marcos and his meddlesome neighbor), and seething, volatile little guy angst makes for a very queasy and unsettling viewing experience. The late, great Eloy de la Iglesia's taut, austere, fiercely humorless and deliberate direction, ably assisted by Raul Artigot's grainy, gloriously unadorned no-frills cinematography, Fernando G. Morcillo's spare, spooky, nerve-jangling score, occasional outbursts of hideously graphic and genuinely shocking violence, gradual pacing, an unsparingly solemn tone, and properly subdued naturalistic acting from the uniformly solid cast, creates a frightfully squirmy and sweaty suffocating gloom-doom atmosphere which ultimately delivers one hell of a potent and lingering kick-you-in-the-gut wallop. Anchor Bay's typically up-to-par DVD offers a nice widescreen presentation with the trailer as the sole extra.