Voor fans van de musicalnummers die tijdens dit concert van een liefdadige instelling werden ten gehore gebracht, is de aanblik van het Isle of Wight een must-see-look. De interviews zijn niet van de hoge kwaliteit van die in Woodstock, waar je misschien iets hebt meegekregen van wat er werd gezegd. Hier gaat het voornamelijk om een heleboel ultrahippie-types (eentje die zijn 3-jarige zoontje blijkbaar zuurtjes en wiet heeft gegeven) en een paar Britse kerels die het concert hebben georganiseerd. Deze interviews zijn op zichzelf best oké, en misschien wel de grootste handicap van Lerner aan deze kant, net als de muziek in het redigeren. Het is maar een film van 2 uur, die jammer genoeg (net als Monterrey Pop) veel te kort duurt om zo'n monumentaal moment (en een vluchtig moment als Altamont) in zo'n korte tijd te bekijken. Toch is het de moeite waard om bijna elke muzikale handeling in hun beperkte tijdsbestek te bekijken, en er komt een beetje extra droefheid bij kijken als je ziet dat een paar van deze mensen niet lang na het concert nog leefden. Tot de gedenkwaardige optredens behoren de Doors (die natuurlijk allemaal veel te kort waren), Jimi Hendrix (idem), The Who, Miles Davis (in andere vorm dan in zijn vijftiger jaren), Ten Years After, de Moody Blues en Free.
For fans of the musical acts that performed at this one of a kind concert, Isle of Wight is a must-see look. The interview sections are not of the high quality of those of Woodstock where you might have taken away something from what was being said. Here it's mostly a lot of ultra-hippie types (one who apparently gave his 3 year old son acid and pot), as well as some British fellows who run the concert. These interviews are OK enough on their own, and maybe the biggest liability from Lerner on this end as well as the music is in the editing. It's only a 2 hour film, which regrettably (like Monterrey Pop) is way too short in viewing such a monumental moment (and fleeting one like Altamont) in such a short running time. Still, almost every musical act is worth checking out in their limited time frame, and a little extra sadness comes along in seeing that a few of these people didn't live long after the concert ended. Some of the memorable acts include the Doors (all too brief of course), Jimi Hendrix (ditto), the Who, Miles Davis (in different form from his 50's days), Ten Years After, the Moody Blues, and Free.