Het milieu hier is dat van de familie en vrienden van de Commodore (John Dehner), heel rijke mensen. De Commodore wordt vermoord en net als we denken dat Columbo de moordenaar (Robert Vaughan) in het nauw heeft gedreven, wordt hij ook vermoord. Columbo verzamelt alle mogelijke verdachten in een kamer aan het eind van de gang en voert een Charlie Chan- of Hercule Poirot-truc uit om de echte moordenaar te ontmaskeren, wiens motief hebzucht blijkt te zijn.<br />Dit is dun materiaal, hoewel de regisseur (Patrick McGoohan, een getalenteerde acteur) het met een troffel probeert aan te brengen. Ik vermoed dat het script is begonnen als een show van een uur voor 'Mannix' of 'Dan August' of zoiets. Er zijn veel pogingen om het met humor uit te drukken en geen ervan is grappig. (Kijk maar eens hoe luitenant Columbo zich tot een GEHEIM-POSITIE probeert op te werken. Dat kost hem tien cent.) Personages krijgen een nogal uitvoerige introductie en spelen dan niet meer dan de gebruikelijke ondergeschikte rol. Erger nog, dit is een enigszins andere Columbo dan het personage dat zijn fans hebben leren kennen. Hij stuntelt natuurlijk, en moet het verschil tussen een grote mast en een bezaansmast verwerken, maar bovendien is hij CUTE. Hij knipoogt. Hij glimlacht. Zijn opmerkingen zijn bedeesd. En waar komt het allemaal op neer? Een experiment van twee minuten aan het eind waarin de moordenaar zijn schuld ontmaskert. De rest was allemaal vals spoor. Er zouden nog ergere afleveringen komen nadat de serie was herschreven en uitgewrongen, maar dit is zeker een van de zwakste afleveringen van de oorspronkelijke serie, ondanks het talent voor en achter de camera.
The milieu here is the family and friends of the Commodore (John Dehner), very rich folks. The Commodore is murdered and just as we think Columbo has the killer (Robert Vaughan) cornered, he's murdered too. Columbo assembles all the possible suspects in a room at the end and goes through a Charlie Chan or Hercule Poirot routine to expose the real killer, whose motive turns out to be greed.<br /><br />This is thin stuff although the director (Patrick McGoohan, a talented actor) tries to lay it on with a trowel. I would guess the script started off as an hour-long show for "Mannix" or "Dan August" or something. There are many attempts to pad it out with humor and none of them are funny. (See Lieutenant Columbo try to wrestle himself into a FULL LOTUS POSITION! That'll be ten cents.) Characters get rather elaborate introductions and then play no more than the usual minor roles. Worse, this is a somewhat different Columbo than the character his fans have come to know. He's bumbling, of course, and has to cope with the difference between a mainmast and a mizzenmast, but on top of that he's CUTE. He winks. He smiles. His comments are coy. And what does it all boil down to? A two-minute experiment at the end in which the killer reveals his guilt. The rest were all red herrings.<br /><br />There would be worse episodes after the series was revived and wrung out, but this is certainly one of the weakest of the original series, despite the talent in front of, and behind, the camera.