De eerste keer dat ik deze film zag, vond ik hem vreselijk. Na het zien van het meesterwerk van Danny Boyle, Trainspotting (1996) en het lezen van de bronroman (door Alex Garland), besloot ik hem nog een kans te geven. Een tweede bezichtiging was een goed idee. Dit is beslist geen meesterwerk, maar het is ook niet de bom die het pretendeert te zijn. De dialoog is het meest schadelijke aspect, en die is ongetwijfeld zwak. Maar het verhaal is meeslepend, en de hoofdrolspeler (Leonardo DiCaprio) is nog even briljant als altijd.<br />The Beach gaat over een Amerikaanse ontdekkingsreiziger, Richard (DiCaprio). Hij is een hedonist, een buitenstaander, en hij houdt van plezier maken. Als hij van een vreemde Schotse gek over een geheim eilandparadijs hoort, grijpt hij de kans om erheen te gaan met beide handen aan. Hij nodigt een Frans stel uit dat hij op zijn reizen heeft ontmoet, in de hoop dat hij met die vrouw een romantische relatie kan opbouwen.<br />Dit is heel anders dan de Richard die Alex Garland in het bronmateriaal heeft beschreven. Garlands Richard is een beleefde, bijna onbaatzuchtige Britse reiziger met donker haar. Met andere woorden, hij is de tegenpool van Leonardo DiCaprio's overspelige echtgenoot. Dat is geen nadeel. Te veel mensen vergelijken romans met films, terwijl de twee media veel te verschillend zijn om dat te doen. The Beach is een briljante roman, en terecht een cultklassieker. De verfilming is op zich al fascinerend.<br />De inleiding is fantastisch: een uitzinnige, schitterend gefotografeerde verkenning van Bangkok op oudejaarsavond, vergezeld van Richards inleidende verhaal. Leonardo DiCaprio is een meester in voice-overs, en The Beach is geen uitzondering. Hij weet het enthousiasme en de verwondering van deze personage perfect over te brengen, en zijn stem is net zo interessant en expressief als een geweldig muziekstuk.<br />Als de openingstitels klaar zijn, hebben we de indruk dat ons iets geweldigs te wachten staat. De relatie tussen Richard en zijn nieuwe vrienden (het Franse stel) is erg slecht geschreven, en een groot deel van de dialogen komt nogal onbeholpen over. De kern van deze film is ernstig gemankeerd, net als bij John Hodge.' Richard lijkt niet goed te weten hoe hij het verhaal moet structureren.<br />De zwakke tweede akte bouwt op tot een conclusie die even sterk is als de inleiding. Richard raakt verslaafd aan dwangmatige leugens, en uiteindelijk wordt hij tot isolement gedwongen. Zijn geest is verwrongen als gevolg van zijn obsessie met videogames en films over de Vietnamoorlog, en hij begint zijn verstand te verliezen. De rol van Leonardo DiCaprio is de meest aangrijpende hier <0xE2><0x80><0x93> na de heldhaftige kunstenaar die hij speelde in _Titanic_ (1997), is het verrassend om zijn portret van deze hasj rokende snotneus te zien.<br />Hoewel het script over het geheel genomen de zwakste schakel is, is Richard een intrigerende figuur. Hij gaat volledig op in de gelukzaligheid van zijn eigen wereld, en hij is zich schijnbaar niet bewust van het effect dat hij op anderen heeft. Hij houdt ervan om veel wiet te roken, veel games te spelen en te doen alsof er geen problemen zijn. Alleen een getalenteerde acteur als DiCaprio kan ervoor zorgen dat we geïnteresseerd blijven in deze man.<br />Dankzij de uitstekende hoofdrol en Danny Boyles regisseurskunst wordt het uiteindelijk een fascinerende puinhoop. De soundtrack is gedenkwaardig, de foto's zijn prachtig, en sommige van de vaag onderzochte thema's zijn huiveringwekkend. Dit had een meesterwerk moeten zijn, maar het script mist veel van de andere elementen. Ik zou het zeker aanbevelen om er onbevooroordeeld naar te kijken, maar dat Het is verre van een geweldige film.
The first time I saw this film, I completely despised it. After seeing Danny Boyle's masterpiece, Trainspotting (1996) and reading the source novel (by Alex Garland), I decided to give it another chance. A second viewing was a good idea. By no means is this a masterpiece, but it's not the bomb it's made out to be either. The dialogue is the most damaging aspect, and it is undoubtedly weak. However, the story is compelling and the leading man (Leonardo DiCaprio) is as brilliant as ever.<br /><br />The Beach is about an American explorer named Richard (DiCaprio). He is a hedonist, an outsider, and a fun-loving kind of guy. When he hears about a secret island paradise from a strange Scottish madman, he jumps on the opportunity to go there. He invites a French couple he has met in his travels, with the possible hope of getting somewhere romantically with the woman.<br /><br />This is vastly different from the Richard that Alex Garland wrote in the source material. Garland's Richard is a polite, borderline selfless British traveler with dark hair. In other words, he's the polar opposite of Leonardo DiCaprio's self-involved adulterer. This isn't a drawback. Too many people draw novel-to-film comparisons, when the two mediums are far too different to be doing so. The Beach is a brilliant novel, and justifiably a cult classic. The film adaptation is compelling in its own respect.<br /><br />The introduction is marvelous  a frenzied, gorgeously shot exploration of Bangkok on New Year's Eve, accompanied by Richard's introductory narration. Leonardo DiCaprio is the master of voice-overs, and The Beach is no exception. He captures the enthusiasm and wonderment of this character perfectly, and his voice is as interesting and expressive as any great piece of music.<br /><br />When the opening titles are complete, we are under the impression that we're in for something great. The relationship between Richard and his new-found friends (the French couple) is very badly written, and a lot of the dialogue comes across awkwardly. The meat of this film is heavily flawed, as John Hodge didn't quite seem to know how to structure the story.<br /><br />The weak second act builds up to a conclusion that's as strong as the introduction. Richard is overcome by an addiction to compulsive lies, and he is eventually forced into isolation. His mind has been twisted as a result of his obsession with video games and Vietnam War films, and he begins to lose his mind. Leonardo DiCaprio's performance is the most riveting here after the heroic artist he played in Titanic (1997), it's surprising to witness his portrait of this pot-smoking brat.<br /><br />Although the script overall is the weakest link here, Richard is an intriguing character. He is completely immersed in the bliss of his own world, and he is seemingly ignorant to the effect he has on others. He likes smoking lots of weed, playing lots of Game Boy, and pretending that problems don't exist. Only an actor as talented as DiCaprio could keep us interested in this man.<br /><br />Thanks to the outstanding lead and Danny Boyle's directorial finesse, this movie ends up being a fascinating mess. The soundtrack is memorable, the photography is beautiful, and some of the vaguely examined themes are chilling. This should have been a masterpiece, but the screenplay is lacking where many of the other elements are not. I would certainly recommend watching it with an open mind, but it's far from a great film.