Op de hoes van de gehuurde dvd stond dat het een van de beste films was die een filmrecensent ooit had gezien. Ik moet zeggen dat ik dol ben op films die een zekere diepgang hebben en je aan het denken zetten, en de citaten op het omslag beloofden dat precies. Ik moest deze film twee keer beginnen omdat ik hem bij de eerste poging al na 15 minuten stopte omdat ik me niet kon concentreren op de'verhaallijn' (er is eigenlijk niet echt een verhaallijn om mee te beginnen). Wat ik probeer over te brengen is dat dit gewoon geen film is die je in de eerste paar minuten vastlegt en ook is dit beslist geen horrorfilm. Het afgrijzen wordt verondersteld geworteld te zijn in het feit dat er twee heel zieke mensen zijn (de een geestelijk en de ander lichamelijk) die samen opgesloten zitten en voor elkaar proberen te zorgen.<br />De gestoorde of geestelijk zieke zoon wordt dan wel realistisch geportretteerd, maar dat maakt het niet minder irritant om zijn personage in deze film te zien rommelen. Wat ik het meest irritant vond, was het overmatig gebruik van snelle beelden in combinatie met akelige technomuziek. Ik snap wel dat dit bedoeld is om zijn voortschrijdende waanzin te benadrukken, maar ik zou zeggen dat het publiek dat wel begrepen zou hebben zonder dit stilistische apparaat 5 keer achter elkaar te gebruiken. Een ander gekmakend element zijn bepaalde sprongen in de tijdlijn die het nog moeilijker maken om de toch al chaotische'verhaallijn' te volgen. Ik vond het ook volstrekt onrealistisch dat een bezorgde vader zijn terminale vrouw en zijn gestoorde zoon zou verlaten, die, zoals hij al eerder opmerkt, 'niet zo goed is met vreemde mensen'.<br />Alles bij elkaar een heel onaangename film, niet alleen vanwege de inhoud, maar ook omdat hij heel moeilijk te volgen is en nog moeilijker in verband te brengen met de personages die erin worden gespeeld!
On the Cover of the rental DVD it said that is was one of the best movie some movie critic had ever seen. I have to say that I love movies that contain a certain depth and make you think and the quotes on the cover promised just that. I actually had to start this movie twice because I stopped it at the first try after 15 minutes not being able to concentrate on the "storyline"(there actually is not really much of a storyline to begin with).What I am trying to get across is that this is just not a movie that captures you in the first couple of minutes and also this is definitely not a horror movie. The horror is supposedly rooted in the fact that there are two very sick people (one mentally and one physically) that are locked in together and try to care for each other.<br /><br />The deranged or mentally ill son might be portrayed in a realistic fashion but that does not make it less annoying to watch his character rummage through this movie. What I found most annoying is the overuse of fast paced pictures combined with nasty techno music. I do get it that this is meant to emphasize his progressing madness but I would say that the audience would have understood this without using this stylistic device 5 times in a row. Another maddening element are certain jumps in the time line that make it even harder to follow the already chaotic "storyline" I found also utterly unrealistic that a concerned father would leave his terminally ill wive and his deranged son who, as he notes earlier is "not very good with strange people".<br /><br />Altogether a very unpleasant movie not only because of its content but because it is very hard to follow and even harder to connect to any of the characters portrayed in it!