Ik heb me altijd afgevraagd waarom Amerikanen alles wat ze te pakken kunnen krijgen een etiket opplakken; zo is Sonatine 'een actiefilm' geworden, Arizona Dream 'een komedie', enzovoort. Misschien moeten ze hun kijkers vertellen wat wat is, omdat ze zelf moeilijk kunnen denken. Sonatine is NIET een typische actiefilm. Hoewel de personages gangsters zijn en af en toe mensen vermoorden, zijn het niet de moorden die belangrijk zijn. De regisseur en de cast laten zien dat die gangsters ook mensen zijn, met hun voorkeuren en antipathieën, hun spelletjes en grappen, hun liefde en loyaliteit. Een heel Japanse film over de schoonheid van de vluchtige momenten van het leven, de broosheid van het leven, de schoonheid van de natuur en van de menselijke ziel die in staat is tot zelfopoffering en toewijding. Ik hield vooral van het spel met de kartonnen worstelaars dat ze op het strand speelden en van het vuurwerk. Het is fris, echt en gefilmd op een niet-Amerikaanse manier (godzijdank!) vooral wat het decor en de montage betreft. Kalmte en levensechte opeenvolging van kaders maken dat het er normaal uitziet, niet 'filmachtig'. Godzijdank is er niets als wapengeluk bij het Onreal Tournament en lopen er geen helden op een zeer mannelijke manier weg tegen de achtergrond van vlammen en kernexplosies die alomtegenwoordig zijn in Amerikaanse producties. Takeshi, ga, ga! Wij staan aan jouw kant!
I have always wondered why Americans always label everything they can lay their hands on; that's how Sonatine became "an action movie", Arizona Dream became "a comedy", etc. Maybe their viewers need to be told what is what because it's hard for them to think for themselves. Sonatine is NOT a typical action movie. Though the characters are gangsters and they DO kill people occasionally it's not the killings that are important. The director and the cast show that those gangsters are also human, with their likes and dislikes, their games and pranks, their love and loyalty.It's a very Japanese film showing the beauty of the fleeting moments of life, fragility of life, beauty of nature and of human soul which is capable of self-sacrifice and devotion. I particularly loved the game of cardboard wrestlers they palyed on the beach and the fireworks. It's fresh, genuine and filmed in a non-American way (thanks god!)mostly as far as its framing and editing are concerned. Calm and life-like sequences of frames make it look NORMAL, not "movie-like". Thanks god there's nothing like Unreal Tournament gun-happiness and no heroes walking away in a most manly way against the background of flames and nuclear explosions, which are omnipresent in American productions. Takeshi, go, go! We are on your side!