Vera Farmiga (die 'Fiona' speelt) en Nick Stahl (die 'Isaac' tot leven wekt) krijgen twee eindeloos interessante personages toegespeeld door Carlos Brooks, de eerste keer dat hij meespeelt, en ze weten wat ze met het materiaal moeten doen. Fiona's rol is het meest aangedikt en ze levert de beste prestatie af die ik in lange tijd heb gezien. Ik moet een paar langetermijnherinneringen bij elkaar schrapen om tot de conclusie te komen dat ik me niet kan herinneren dat ik minstens een half jaar lang een even goede prestatie heb gezien, en dat die van Jason Patric in 'Uw Vrienden & Buren' dat wel was.<br />'Quid Pro Quo' gaat over een moeilijk onderwerp, namelijk verlamming: Stahl is halfverlamd en zit in een rolstoel sinds hij op achtjarige leeftijd een gruwelijk auto-ongeluk heeft gehad, waarbij hij zijn beide ouders heeft verloren. Als radiojournalist wiens werk hem op een dag in contact brengt met Fiona, is ze charmant, vertederend en heel sexy, maar ze doet een paar onverwachte onthullingen over zichzelf: ze heeft het gevoel dat ze een verlamde persoon is die aan een gezond lichaam is vastgeketend. We volgen Nick terwijl hij verder afdaalt in de subcultuur en Brooks geeft ons onderweg een paar inzichten over verlamming.<br />Ik kon er niets aan doen dat ik herinneringen ophaalde aan 'Spider' en andere Cronenbergs, want de stijl van de QPQ is niet zo heel anders dan de voornoemde, maar als sommige lezers op dit moment bang zijn voor'verveling' (ik zou Cronenberg nooit'vervelend' durven noemen, maar ik kan begrijpen waarom sommigen dat zouden doen), kan ik je verzekeren dat de QPQ een zeer toegankelijke film oplevert. Je weet dat elk geweldig nummer veel te snel voorbij lijkt te zijn en dat elke keer dat je een geweldige maaltijd eet, het bord kleiner lijkt dan het was, en hoe interessant en onderhoudend 'Quid Pro Quo' ook is, het had wel een kers boven op het glazuur kunnen gebruiken. Het script van Carlos neemt dapper de weg van de minst bereisde, en ik moet toegeven dat een thriller over het onderwerp me misschien meer plezier zou hebben gedaan. QPQ is een heel aangenaam (zij het niet zo diepgaand) karakterdrama, maar ik zag een briljante thriller een paar centimeter onder de oppervlakte loeren. Maar voor een drama is QPQ'verrassend licht'. 's voeten: geen uitgebreide reeks manipulatieve lange opnamen van Isaac die aan zijn aandoening lijdt, geen indoctrinatie van de visie van de schrijver. In plaats daarvan krijgen we 'Magische schoenen', komisch geklets tussen Isaac en zijn portier en een realistisch einde. Al die elementen maken de film heel gemakkelijk om naar te kijken, maar je blijft er niet onverschillig onder.<br />Als je hersens en een hart hebt, zul je genieten van dit prachtige debuut van Carlos Brooks. Ik zou iedereen met een passie voor film aanraden een oogje op hem te houden.
Vera Farmiga (playing 'Fiona') and Nick Stahl (bringing 'Isaac' to life) get two endlessly interesting characters thrown their way by first timer Carlos Brooks, and they know what to do with the material. Fiona's part's the most fleshed out and she hands in the greatest performance I've seen in quite some time; I have to scrape some long term memories together to conclude I can't remember seeing an equally great performance in at least half a year, that one being Jason Patric's in 'Your Friends & Neighbors'. <br /><br />'Quid Pro Quo' deals with a difficult subject, namely paralysis: Stahl's semi-paralyzed and confined to a wheelchair since involved in a brutal car-accident at age 8, during which he lost both his parents. He's a radio-journalist whose work one day brings him in contact with Fiona, she's charming, endearing and very sexy but she makes some unexpected revelations about herself: she feels she's a paralyzed person confined to an able body. We follow Nick as he further descends into the subculture and Brooks passes us some insights about paralysis along the way.<br /><br />I couldn't help reminiscing about 'Spider ' and other Cronenbergs when viewing, QPQ's style's not totally unlike the fore-mentioned but if some reading at the moment fear 'boredom' (I would never dare to call Cronenberg 'boring' but I can understand why some might would be inclined to), I can assure you QPQ makes for a very accessible film. <br /><br />You know how every great song seems to be over far too soon and how every time you eat a great meal the plate seems to be smaller than it used to be, well as interesting and entertaining as 'Quid Pro Quo' is, it could've used a cherry on top of the icing. Carlos's script does bravely take the road less traveled, I must admit to myself maybe a thriller dealing with the subject would've pleased me more. QPQ's a very pleasing (albeit not that deep) character drama, but I saw a brilliant thriller lurking inches underneath the surface. However, for a drama, QPQ 's surprisingly light on it's feet: no vast array of manipulative long shots of Isaac suffering from his condition, no indoctrination to the writer's vision. Instead we get 'Magic shoes', comedic bantering between Isaac and his doorman and a realistic ending. All of these elements, make the film very easy to watch yet it doesn't leave you feeling indifferent. <br /><br />If you have a brain and a heart you'll enjoy this very fine debut by Carlos Brooks, I'd advise anyone with a passion for cinema to keep an eye on him.