Ik weet niet waarom iedereen denkt dat 'After Hours' goed afloopt. Dit is een broeierige, duistere, bittere film, met een pessimistische kijk op het leven en een ronduit deprimerende kernboodschap. Het is een 'komedie' zonder humor en met weinig gegrinnik. Het is ook een geweldige cultfilm van regisseur Martin Scorsese, die in 1985 kwam en ging met weinig aandacht.<br />Het is verbazingwekkend om te zien dat Scorsese zo kort na zijn grootste flop, _The King of Comedy_ (1983), met Robert De Niro in de hoofdrol, nog een komedie opnam. Scorsese gaf publiekelijk toe dat hij wenste dat hij _The King of Comedy_ nooit had gemaakt en zijn ster verloochende dat. Het was een film die zijn tijd zo ver vooruit was dat niemand er iets van begreep, laat staan dat iemand hem wilde zien.<br />Godzijdank weerhield dit Scorsese er niet van nog een komedie te maken. Twee jaar later was hij terug met After Hours, een intense, helse, nachtmerrieachtige odyssee door het New Yorkse Soho tot diep in de nacht. De hoofdpersoon van de film, Paul (Griffin Dunne), is een onsympathieke figuur die over het algemeen alleen sympathie voor ons opwekt vanwege zijn slopende tegenslagen. Het lot, zo lijkt het, koestert wrok tegen die arme Paul; naarmate de nacht vordert, wordt het alleen maar erger en erger, tot hij wegloopt voor een bloeddorstige menigte en toevallig per ongeluk getuige is van een willekeurige moord. 'Daar krijg ik waarschijnlijk de schuld van,' zegt hij tegen zichzelf, en dat is precies wat we denken.<br />Dit is echt zo'n film die maakt dat je bijna wilt ophouden met kijken, zo pijnlijk is het. Niets gaat goed voor Paul. Als hij troost zoekt bij een vriend, is hij opgelucht, eindelijk in staat om achterover te leunen en een teug lucht te nemen <0xE2><0x80><0x93> om dan naar buiten te kijken en te zien dat zijn 'vriend' de bloeddorstige menigte waarschuwt.<br />Het verhaal van het weinige dat er is, begint in een typische kantooromgeving. Paul ontmoet een meisje na een zware dag op het werk (Rosanna Arquette) en ze spreken af elkaar later die avond te ontmoeten. Onderweg verliest hij al zijn geld door het open raam van een voortrazende taxi en blijft achter met een paar dollar. Daar komt nog bij dat Paul al snel beseft dat Arquette niet zijn type is en naar huis gaat, waar hij tot de ontdekking komt dat de plaatselijke ondergrondse is opgeheven en dat hij niet genoeg geld heeft om naar zijn appartement terug te gaan. Zo begint zijn nachtmerrie.<br />Scorseses geniale zet hier is dat de film, naarmate Paul verder de nacht in gaat, langzaam zijn evenwicht verliest en in een duidelijke categorie van vreemdheid valt. Het begin is vrij standaard en realistisch. Het is typisch Scorsese met buitenopnamen van New York City, door het karakter gedreven dialogen, enzovoort, enzovoort. Ongeveer 1/3 van de film wordt een bizarre Terry Gilliam-achtige hel en Scorsese laat alles los. Het is een briljante film en een vernietigende satire op de nachtelijke onderbuik van New York. Het oorspronkelijke einde (met een verhaallijn maar nooit gefilmd) ging over Paul die herboren werd nadat hij door de benen van een willekeurige vrouw was gekropen <0xE2><0x80><0x93> zo bizar en creatief is deze film in feite.<br />Dunne is geschikt voor de rol van Paul als een tamelijk onbekende karakterspeler; hij heeft niet het charisma of het talent om een typische hoofdrolspeler te zijn. Wat volgens mij een deel is van de reden waarom hij zich zo op zijn gemak lijkt te voelen in de rol van Paul, die zeker een van de meest ongebruikelijke helden van de film is. Een andere film zou Paul kunnen afschilderen als een deemoedige, hardwerkende, sympathieke kerel die in moeilijke situaties verzeild raakt, terwijl Paul in feite een zelfverzekerde eikel is die waarschijnlijk verdient wat hem toekomt. Voordat hij Arquette oppikt, flirt hij met haar kamergenote (Linda Fiorentino) en geeft haar een rugmassage. Hij doet de bewegingen van Arquette en laat haar vallen als ze zich verzet. Hij is niet verlegen en hij is geen al te beste kerel, maar hij is een karakterfout die de hele ervaring alleen maar realistischer maakt.<br />Scorsese is hier aan de top. Vijf jaar later zouden in _GoodFellas_ vele technieken worden toegepast. Let op de rinkelende telefoon en de abrupte uitval naar voren; de sleutels die in het perspectief van de eerste persoon uit het raam worden gegooid; de ronddraaiende camera die in een restaurant om Pauls hoofd draait; enzovoort, enzovoort. Hoewel het niet zijn beste werk is en ook niet zijn meest opvallende, is _After Hours_ ruimschoots het bewijs dat Scorsese een stevige greep heeft op zwarte komedie en in staat is verder te gaan dan zijn (aannemelijk) typerende stijl van gangsters en misdadigers die plannen maken om mensen te'vermoorden'. Scorsese-slagers zouden dit moeten zien, en zijn fans zouden te veel inzicht moeten hebben voor iedereen.
I don't know why everyone thinks "After Hours" ends happily. This is a brooding, dark, bitter film, with a pessimistic outlook on life and a downright depressing core message. It is a "comedy" with no laughs, and few chuckles. It is also a great cult film by director Martin Scorsese that came and went in 1985 with little attention.<br /><br />It's surprising to see that Scorsese took on another comedy so shortly after his major flop, The King of Comedy (1983), starring Robert De Niro. Scorsese publicly acknowledged that he wished he had never made The King of Comedy and his star disowned it. It was a film so far ahead of its time, no one understood it  or much less, cared to see it.<br /><br />Thank goodness this did not dissuade Scorsese from making another comedy. He was back two years later with After Hours, which is an intense, hellish, nightmarish odyssey through New York City's Soho late at night, and into the morning. The film's protagonist, Paul (Griffin Dunne), is an unlikable character who generally gains sympathy with us only because of his grueling misfortunes. Fate, it seems, has a grudge against poor Paul; as the night progresses, it only becomes worse and worse, until he is running away from a bloodthirsty mob and happens to inadvertently witness a random murder. "I'll probably get blamed for that," he says to himself, which is exactly what we're thinking.<br /><br />This really is the sort of film that makes you almost want to stop watching, it is so painful. Nothing at all goes right for Paul. When he seeks comfort in a friend, he is relieved, finally able to sit back and take a breath of air -- only to look outside and see his "friend" alerting the bloodthirsty mob.<br /><br />The plot  what little there is  begins in a typical daytime office setting. Paul meets a girl after a hard day at work (Rosanna Arquette) and they arrange to meet later that evening. On the way there he loses all his cash through the open window of a speeding taxicab and is left with few dollars. On top of this, Paul soon realizes that Arquette is not his type and leaves to go home  only to find that local subway fare has been raised and he doesn't have enough cash to make it back to his apartment. Thus begins his nightmare.<br /><br />Scorsese's genius move here is that as Paul progresses onwards into the night, the film slowly loses its balance and topples over into a distinct category of weirdness. The beginning is fairly standard and realistic. It is typical Scorsese with exterior shots of New York City, character-driven dialogue and so on and so forth. About 1/3 of the way through it becomes a bizarre Terry Gilliam-esquire hell ride and Scorsese lets loose on everything. It's brilliant film-making and a devastating satire of New York's late-night underbelly. The original ending (storyboarded but never filmed) involved Paul being reborn after crawling through a random woman's legs  that's how bizarre, and creative, this film actually is.<br /><br />Dunne is suitable in the role of Paul  a fairly unknown character actor; he doesn't have the charisma or talent to be a typical leading man. Which, I think, is part of the reason he seems so comfortable in the role of Paul, who is certainly one of cinema's most unusual heroes. Another film might setup Paul as a meek, hard-working, likable guy who gets stuck in bad situations  when in fact Paul is a confident jerk who probably deserves what is coming to him. Before picking up Arquette he flirts with her roommate (Linda Fiorentino) and gives her a back massage. He puts the moves on Arquette, then ditches her when she resists. He's not shy and he's not an all-around good guy  he's a flawed character that only helps the entire experience feel more realistic.<br /><br />Scorsese is at the top of his game here. Many techniques would be used five years later in GoodFellas. Note the ringing phone and the abrupt lunge forward; the keys being tossed out of the window in first-person perspective; the rotating camera as it pans around Paul's head in a diner; and so on and so forth. Although it is not his best work nor his most distinct, After Hours is ample proof that Scorsese has a firm handle on black comedy and is able to stretch beyond his (arguably) typified style of gangsters and low-lifes planning how to "whack" people. Scorsese bashers should see this, and his fans should too  insightful for everyone.