Ik zag dit voortreffelijke en krachtige verhaal voor het eerst ergens aan het eind van de jaren vijftig of het begin van de jaren zestig van de vorige eeuw op de televisie, en daarna had ik het niet meer gezien tot ik het meer dan veertig jaar later op de televisie zag. De krachtige indruk die het verhaal op mij maakte, was met het verstrijken van de tijd niet vervaagd. Norma Shearer, die hier aan het eind van haar carrière was, levert een uitmuntende vertolking als de ten dode opgeschreven, in tweestrijd verkerende troonopvolgster en koningin, die als de kern van de film dient. Robert Morley geeft ons een uitmuntende vertolking van de domme, goedbedoelende maar hopeloos incompetente Lodewijk XVI. Joseph Schildkrauts vertolking van d'Orleans is een klassieke studie in zalvend verraad. De zwakste rol, als je het mij vraagt, is die van Tyrone Power, wiens aantrekkingskracht, voor zover ik kan zien, meer geworteld is in sex-appeal dan in acteertalent. Omdat ik niet voldoende op de hoogte ben van de werkelijke geschiedenis, vermoed ik dat de relatie tussen Marie en Powers' graaf Axel is opgeblazen of misschien zelfs uitgevonden om macht uit te oefenen, en inderdaad vind ik de zwakste delen van de film de nogal paarse momenten tussen de twee die het rijk van het melodrama lijken binnen te dringen. Maar de krachtige slotscène van Marie - voortijdig oud en gebroken - die de galg bestijgt met herinneringen aan haar meisjesfantasieën ('Denk je eens in! Ik word koningin van Frankrijk!' ) is een van de grote momenten van de film. Alles bij elkaar een rijke, weelderige en veelomvattende weergave van een tragisch verhaal, dat aardig aansluit bij de historische werkelijkheid.
I first saw this excellent and powerful story on television sometime in the late 50's or early 60's, and had not seen it since until I caught it on television more than 40 years later. The powerful impression the story made on me had not dimmed with the passage of time. Norma Shearer, who here was toward the end of her career, puts in a topnotch performance as the doomed, conflicted dauphine and queen, which serves as the core of the film. Robert Morley gives us a superb portrayal of the dim and well-meaning but hopelessly incompetent Louis XVI. Joseph Schildkraut's portrayal of d'Orleans is a classic study in unctuous treachery. John Barrymore shines in his short appearances as the dauphin's father. The weakest major part, for my money, is Tyrone Power, whose box office appeal as far as I can see seems to have been rooted more in sex appeal than in acting ability. Not being sufficiently versed in the actual history I suspect the relation between Marie and Powers' Count Axel was blown up or perhaps even invented for drawing power, and indeed I find the film's weakest parts the rather purple moments between the two which do seem to encroach into the realm of melodrama. However, the powerful closing scene of Marie - prematurely old and broken - ascending the gibbet with memories of her girlish fancies ("Think of it! I shall be Queen of France!") is one of the great moments of cinema. Altogether a rich, sumptuous and multifacted portrayal of a tragic story which does pretty well by the historical reality.