Vaak kijken we naar wereldconflicten op tv en denken we dat ze zich nooit in ons eigen land zouden kunnen voordoen: we zijn te beschaafd om ons aan zulk wreed gedrag over te geven. Deze gedachte is een van de vele die een groep Spaanse vredebewakers in de belegerde Servische provincie Kosovo achtervolgt. De troepen vertegenwoordigen een scala van persoonlijkheden: de pacifist, de schietgrage, de beroepsmilitair, de VN-tolk met tegenstrijdige loyaliteiten, de soldaat die niets met het conflict van een ander te maken wil hebben en alleen maar naar huis wil. Terwijl ze hun taken uitvoeren <0xE2><0x80><0x93> een kerk herbouwen, elektriciteit in een stad herstellen <0xE2><0x80><0x93> wordt het conflict hun realiteit. Ze worden erin meegesleurd, en in plaats van de kalme waarnemers en vredebewakers te zijn die ze denken te moeten zijn, moeten ze nu voor hun eigen voortbestaan vechten. Langzaam beginnen ze dat vernislaagje van beschaving te verliezen dat ze, zo denken ze, alleen bezaten, hetzelfde patina dat deze in het strijdperk tredende plaatselijke bevolking ooit bezat, maar lang geleden verloren had. De regisseur baseerde veel van de verhalen op feitelijke gebeurtenissen zoals hem verteld door Spaanse soldaten die uit de streek terugkeerden. Het is op een heel aangrijpende en zware manier gefilmd <0xE2><0x80><0x93> het trekt je erin mee, samen met de verloren soldaten. Het oogstte veel bijval op het Toronto International Film Festival, 2002. Voor degenen die de gebeurtenissen van de afgelopen tien jaar in de Balkan hebben gevolgd (of overleefd) is het een grimmig en eerlijk beeld dat velen zal doen nadenken over de versie die ze misschien in hun eigen hoofd hebben geconstrueerd, kranten lezend en tv-kijkend, op hun gemak, in hun eigen zeer beschaafde en zeer geïsoleerde huizen.
We often watch world conflicts on TV and think they could never occur in our own country: we're too civilized to surrender ourselves to such brutal behaviour. This thought is one of many that haunts a group of Spanish peacekeepers in the embattled Serbian province of Kosovo. The troops represent a spectrum of personalities: the pacifist, the trigger happy, the professional soldier, the UN translator with conflicting loyalties, the soldier who wants no part of somebody else's conflict and who just wants to go home. As they undertake their duties - rebuilding a Church, restoring electricity to a town - the conflict becomes their reality. They are swept into it, and far from being the placid observers & peacekeepers they think they ought to be, they now must fight for their own survival. They slowly begin to lose that veneer of civilization that they though only they possessed, the same patina these embattled locals once had, but lost long ago. The director based many of the stories on actual events as told to him by Spanish soldiers returning from the region. It is filmed in a very gripping and heavy way - drawing you into it all, along with the lost soldiers. It drew great acclaim at the Toronto International Film Festival, 2002. For those who followed (or survived) the events of the last decade in the Balkans, it is a stark and honest portrayal that will leave many re-thinking the versions they may have formulated in their own minds, reading newspapers and watching TV, comfortable, in their own very civilized, and very insular, homes