We hebben ze allemaal, weet je... die films die we om de een of andere reden in het theater nooit te zien kregen en die we niet op video kunnen vinden en nooit op tv te zien krijgen. Deze was jarenlang van mij. Mijn heilige graalfilm.<br />Ik ben al dertig jaar dol op de muziek van Harry Nilsson, en ook op die van de Beatles, zowel solo als gezamenlijk nog langer. Toen ik over deze film las op de pagina's van het betreurde _Creem_ -magazine, kon ik niet wachten om hem te zien! Toen ik een tiener was, hadden mijn vrienden (nou ja, de coole vrienden) de (uitstekende) soundtrack met de royale portie filmdialogen, dus ik kende de tekst van _SoD_ al lang voordat ik hem zag. Maar hij werd zelden (nooit waar ik hem kon zien!) op tv vertoond en was niet beschikbaar via normale videokanalen... Uiteindelijk kreeg ik een kopie via een videodienst die gespecialiseerd was in buitenlandse Kung Fu en porno (!). Buiten adem zette ik hem in de videorecorder, drukte op play en...<br />Nou, laten we het er maar op houden dat het niet bepaald de moeite waard was om op te wachten.<br />Het spijt me te moeten zeggen dat _De zoon van Dracula_ in bijna elk opzicht een vreselijke film is. Hij ziet er goedkoop uit en wordt door alle betrokkenen afschuwelijk gespeeld, vooral door Harry, die ik als een van de beste songwriters aller tijden beschouw, maar hij is geen acteur. Het is moeilijk om de sympathieke meneer Starkey te ontmaskeren en overtuigend over te komen, en hij geeft hier een typisch Ringo-optreden <0xE2><0x80><0x93> niet meer en niet minder. Hij weet zich, zoals altijd in zijn niet-drummende bezigheden, te redden met zijn charme. Ik had gehoopt dat Freddie Francis, de horrorveteraan van de Hammer-moorden, het beter zou doen, maar SoD ziet er zo sjofel uit dat het duidelijk is dat het hem niets kan schelen en dat hij alleen maar een salarisstrookje ophaalde. Het verhaal is een warrige, verwarrende puinhoop, en de make-up is onbeholpen. Misschien kan dit enigszins worden vergoelijkt door het feit dat SoD als spoof was bedoeld, maar zelfs op deze voorwaarden is het een mislukking. Het is geweldig om Nilsson 'live' te zien spelen (dat heeft hij in zijn echte carrière nooit gedaan) met een all-star band, en er is een slimme scène waarin Harry een aantrekkelijke jonge vrouw weet te versieren terwijl op de achtergrond Chariot Choogle van T.Rex' 'Slider'-lp te horen is (ze laten zelfs zien hoe Harry de naald op de plaat zet, waarop een T.Rex Wax prijkt).<br />Co. label <0xE2><0x80><0x93> onzichtbaar in de Verenigde Staten en heel cool voor deze fan van niet alleen Harry maar ook van Marc Bolan).<br /><br />Ik kan dit alleen maar aanbevelen aan keiharde Nilsson-fans (we zijn met weinig, maar toch vurig!) en dan nog met een waarschuwing: mijn advies is: niet doen! Je hoeft niet veel te verwachten en je zult niet teleurgesteld worden.
We all have them, you know...those movies that for whatever reason we somehow managed to miss in the theatre and can't find available on video and never gets shown on TV. This one, for many years, was mine. My holy grail film.<br /><br />I have loved the music of Harry Nilsson for 30 years, and the Beatles as well both solo and collectively even longer. When I read about this film in the pages of the late, lamented Creem magazine, I couldn't wait to see it! When I was a teenager, my friends (well, the cool ones anyway) had the (excellent) soundtrack album with its generous helpings of film dialogue, so I knew lines from SoD long before I saw it. But it rarely (never where I could see it!)was shown on TV and was not available through normal video channels...I finally got a copy through a video service that specialized in foreign Kung Fu and porn (!). Breathlessly, I put it in the VCR, hit play, and...<br /><br />Well, lets just say it wasn't exactly worth the wait.<br /><br />Son of Dracula is, I am sorry to say, just a terrible film in nearly every respect. It looks cheap and is horribly acted by everyone involved, especially Harry, whom I regard as one of the finest songwriters ever, but is no actor. Ringo is, well, Ringo. It's hard to dis the likeable Mister Starkey and be convincing about it, and he gives a typical Ringo performance here-no more, no less. He gets by , as always in his non-drumming endeavors, on his charm. I had hoped that it would be better served by the direction of Freddie Francis, the Hammer horror veteran, but SoD just looks so shoddy that it is obvious that he couldn't care less and was just picking up a paycheck. The story is a jumbled, confusing mess, and the makeup is ineptly done. Perhaps this can be excused a little by the fact that SoD was intended as a spoof, but even on these terms it is a failure.<br /><br />That being said, SoD is not entirely without merit-it's great to see Nilsson perform "live" (he never did so during his real career) with an all-star band, and there is a clever scene where Harry puts the bite on a nubile young female while T.Rex's "Chariot Choogle" from his "Slider" LP is playing in the background (they even show Harry putting the needle on the record, which sports a T.Rex Wax<br /><br />Co. label-unseen in the USA and very cool for this fan of not only Harry but Marc Bolan as well).<br /><br />I can't recommend this to anyone but hardcore Nilsson fans (we are few in number but ardent nonetheless!), and even then with a caveat; my advice is don't expect much and you won't be disappointed. Much.