Christopher Munch heeft maar drie films geschreven en geregisseerd, waarvan er niet één commercieel is verspreid. Als je 'commercieel' wilt kijken, zijn zijn films natuurlijk niet voor jou. Het kan lastig zijn om zijn films te vinden, maar misschien is dat niet erg, want als je ze eenmaal hebt gezien, kun je er jaren mee rondlopen. Hij maakt een ander soort film dan het makkelijk te vinden schiet-er-af-en-blaas-er-op-product dat je, eenmaal gezien, nauwelijks een week later nog kunt herinneren. Als ik een film van Christopher Munch zie, denk ik (zoals ik ook doe na films van Abel Ferrara of Claire Denis): 'Hier is celluloid voor.' Hoor eens, ik ben net zo dol op een goede autoachtervolging als ieder ander, maar voor sommige soorten menselijke ervaring is meer nodig dan een machine om ze na te jagen. Munch is een cinematografische dichter van onvervuld verlangen, maar onvervuld verlangen is geen onderwerp dat zich leent voor keurige verzoeningen en een gelukkige afloop. 'The Sleepy Time Gal' gaat over de levens die we zouden kunnen wensen, maar die we niet zullen hebben. Als dat triest klinkt, is het dat ook. Maar verrassend genoeg is het niet zo naargeestig als je zou verwachten, want Munch laat ons ook personages zien wier leven rijkdommen bevat die ze zelf niet zien. Het hoofdpersonage, Frances (gespeeld door Jacqueline Bisset) is een stervende vrouw die, zoals ze tegen haar dokter zegt, nog niet klaar is met haar leven. Jammer voor haar. Ze ziet alleen wat ze in haar leven niet heeft bereikt. Maar haar minnaars en wij, de kijkers in het publiek, zien dat haar schoonheid en haar levenslust de mensen om haar heen hebben verrijkt op een manier die ze niet herkent, misschien omdat de ervaringen niet vergelijkbaar verrijkend voor haar zijn geweest. In zekere zin geeft ze wat ze niet heeft gekregen. Dat klinkt sentimenteler dan het in de film is. Er is geen sentimentaliteit in deze film. Om te beginnen is de hoofdpersoon niet gemakkelijk aardig te vinden. Ze is een vrouw met ruwe kantjes en weinig illusies over de vreugden van het ouderschap of de duurzaamheid van de liefde. Verder zijn de relaties tussen ouders en kinderen hier allemaal ingewikkeld. Er zijn geen eenvoudige liefdes, geen simpele haatgevoelens, en alle verbanden zijn moeilijk te leggen. Juist om die redenen zijn de relaties volkomen geloofwaardig. De film bevat misschien wel de meest realistische doodsbedscène die ik ooit in een film heb gezien. De film is gemaakt door Rob Sweeney, die ook de vorige film van Munch heeft gefilmd, 'The Color of a Brisk and Leaping Day', een van de mooiste gefotografeerde films die ik de afgelopen tien jaar heb gezien. Ook deze film bevat het ene beeld na het andere van rijk gestructureerde composities die nooit mooi worden. Munch is geen rechtlijnige verteller. De gecompliceerde relaties in de film ontvouwen zich indirect via scènes die aanvankelijk niets met elkaar te maken lijken te hebben. De verschillende visuele structuren in de film helpen ons de verschillende tijden en plaatsen te onderscheiden waarop we de personages zien. Ik heb Nick Stahl maar in een paar dingen gezien, maar hoe meer ik van hem zie, hoe meer ik onder de indruk raak van zijn veelzijdigheid. Hij is de manipulatieve Bully in de film met die titel van Larry Clark, en de naïeve, gedoemde allemansvriend van 'In the Bedroom'. Hier speelt hij de zoon van Bisset, en hij...' Het is net zo geloofwaardig als een gevoelige jongen die de kracht vindt om zijn eigen weg in de wereld te vinden zonder zijn assertieve (en niet helemaal liefhebbende) moeder in de steek te laten. Al met al is deze film een goede illustratie van de rotsachtige klippen van dubbelzinnige familierelaties. Als je 'plezier' wilt, sla deze dan over. Als je 'gemakkelijk' wilt kijken, sla deze dan over. Als je een keurig emotioneel besluit wilt nemen, sla deze dan over. Maar als je zin hebt in een visueel schitterende, subtiel geacteerde weerspiegeling van de hiaten en struikelblokken die het grootste deel van ons emotionele leven vormen, moet je dit zien.
Christopher Munch has written and directed only three films, not one of which ever received commercial distribution. Obviously, if you want "commercial" easy watching, his movies are not for you. A viewer can have a tough time finding his movies, but maybe that's OK, because once seen, they can haunt you for years. He makes a different sort of film than the easy to find shoot-em-down-and-blow-em-up product that, once seen, can barely be recalled a week later. When I see a film by Christopher Munch, I think (as I also do after movies by Abel Ferrara or Claire Denis), "This is what celluloid is for." Look, I love a good car chase as much as the next guy, but some types of human experience require more than machinery to chase down. Munch is a cinematic poet of unfulfilled longing, but unfulfilled longing is not a subject that lends itself to tidy reconciliations and happy endings. "The Sleepy Time Gal" is all about the lives we might wish for, but will not have. If that sounds sad, it is. But surprisingly, it's not bleak the way you might expect, because Munch also shows us characters whose lives contain riches that they do not see themselves. Munch's main character, Frances (played with aching beauty and regret by Jacqueline Bisset) is a dying woman who, as she tells her doctor, has not finished her life. Too bad for her. She only sees what she has not achieved in her life. However, her lovers  and we the viewers in the audience  see that her beauty and her lust for life have enriched those around her in ways that she cannot recognize, perhaps because the experiences have not been comparably enriching for her. In a sense, she gives what she has not received. This sounds more sentimental than it is in the movie. There is no sentimentality in this movie. For one thing, the main character is not easy to like. She's a woman with rough edges and few illusions about the joys of parenting or the permanence of love. For another, the relationships among parents and children here are all complicated. There are no simple loves, no simple hatreds, and all the connections are difficult. For just these reasons, the relationships are completely believable. The movie has what might be the most realistic deathbed scene I've ever seen in a film. The film was shot by Rob Sweeney, who also shot Munch's previous film, "The Color of a Brisk and Leaping Day," one of the most beautifully photographed films I've seen in the last decade. This movie too contains frame after frame of richly textured compositions that never devolve into prettiness. Munch is not a linear storyteller. The complicated relationships in the movie unfold indirectly through scenes that seem initially unrelated. The varied visual textures in the cinematography help differentiate the different times and places in which we see the characters. I've only seen Nick Stahl in a few things, but the more I see of him, the more I'm impressed with his versatility. He's the manipulative Bully in Larry Clark's film of that title, and the naive, doomed every-boy of "In the Bedroom." Here he plays Bisset's son, and he's just as believable as a sensitive guy finding the strength to make his own way in the world without abandoning his assertive (and not entirely loving) mother. Altogether, this movie maps the rocky shoals of ambiguous family relationships as well as any I've seen. If you want "entertainment," skip this. If you want "easy" watching, skip this. If you want tidy emotional resolutions, skip this. But if you're up for a visually gorgeous, subtly acted reflection of the skips and stumbles that comprise most of our emotional lives, check this out.