Ik zou niet willen beweren dat Pretty Baby, geregisseerd door Louis Malle, de vermetelheid bezit van het door de Europese kunstacademies geleide seksuele uitstapje uit de jaren zeventig, Last Tango in Parijs, maar het komt er dichtbij, heel dichtbij. Het is een vernietigende, onverschrokken blik op de vertrapte vrouwen van een bordeel uit de jaren twintig in New Orleans. Wat het meest schokkend is, en wat Malle van dit onderwerp begrijpt, is dat de beste benadering met dit materiaal eerlijk is en niet uitbuit in de zin van manipulatieve personages (situaties zijn een ander verhaal). Er is eigenlijk niet veel te zien van de manier waarop het gestileerd wordt. Als ik me goed herinner, is Malles stijl er eerder een die probeert niet al te opvallend te zijn, als dat het geval is.' Met een zeer beheerst gevoel voor ritme en de manier waarop de scènes zich moeten ontwikkelen, is Shields' film mogelijk. De implicaties die uit de film naar voren komen, zijn van het soort dat waarschijnlijk in vlammen zou opgaan door het religieuze rechts, hoewel het vooral de rol van Brooke Shields betreft.<br />Om te zeggen dat het misschien geen meesterwerk is, slaat niet helemaal nergens op. Maar het is niettemin een belangrijk werk, en als het af is, is het moeilijk het te vergeten of te negeren. Shields speelt de dochter van een prostituee, gespeeld door Susan Sarandon met de volledige klasse en zuidelijke finesse in de omgang met mannen, maar nooit te onvoorzichtig in de buurt van haar dochter. Het is de tijd van de jazz, in elk geval van de jazz die in een veel grotere bloei is, en seks en algehele decadentie liggen voor het grijpen in een omgeving waarin de'mooie baby' van de titel huist. Maar ze is eraan gewend, en Shields speelt dit personage heel dapper. Ik vraag me bijna af hoeveel ze ervan heeft gehoord, en wat haar intuïtie haar heeft verteld, of dat ze gewoon de gemoedstoestand van haar veel te jonge personage wilde weten. Malle houdt de dingen niet volkomen hulpeloos, want hij heeft een fotograaf, Keith Carradine. Hij is waarschijnlijk het evenwichtigst en verstandigst van alle mannelijke personages (afgezien misschien van de leden van de band, die gewoon niet meespelen). Maar dan komt het probleem van de moraal: Sarandon is niet degene die valt voor Carradine, maar voor Shields. Maar is het echt liefde, of genegenheid, of alleen maar de mogelijkheid om zijn huis te verlaten?<br />Het meest controversiële deel van dit alles komt neer op echt-minderjarige seks, of liever een vorm van verwrongen, echt-zonder-medeweten-seks die uiteindelijk alleen maar de grens van de slechte smaak overschrijdt. Maar is het van slechte smaak om dit soort onderwerpen aan te snijden? Het is een verhaal van perversie, en hoe psychologie er uiteindelijk helemaal in verstrikt raakt, dus dat soort materiaal zou in de plot moeten zitten. Wat interessant is om te zien is het "verkrachten van de maagd" Het kost tijd om een deel van het verhaal te ontvouwen, en hoe het zich ontvouwt, en hoe lelijk het allemaal wordt naarmate het verdergaat. Shields speelt het echter goed, en haar scala aan emoties voor het personage is werkelijk verbijsterend, en zorgt er bijna voor dat Sarandon bijblijft met wat er gaande is. Er is een enorme lading naaktheid over het geheel genomen, inclusief een opwindend stukje met Sarandon en Carradine, maar in feite zit Malle achter de hele geïsoleerde wereld van dit bordeel aan, en hoe trouw zijn aan jezelf uiteindelijk botst met de onbuigzame mentaliteit van degenen die binnenkomen met een pak bankbiljetten en een vast doel voor ogen. Het botst met het kruiperig zijn, en ik heb een zeer duidelijke herinnering dat ik op een bepaald moment waarschijnlijk ook kruiperig ben geweest. Het is niet geweldig, maar het is wel zo.' Het is echt gedenkwaardig op de manieren die ertoe doen.
I wouldn't say that Pretty Baby, directed by Louis Malle, has the overall audacity of the main art-house European-directed sexual trip of the 70s, Last Tango in Paris, but it comes close, very close. It's a scathing, unflinching look at the downtrodden women of a 1920s whorehouse in New Orleans. What's most shocking of all, and what Malle understands about such subject matter, is that the best approach with this material is truthful, and to not be exploitive in the sense of manipulative characters (situations are another thing). There's really not much in way of it going through anything specific in being stylized. If anything, as I recall, Malle's style here is to try and not seem apparent much, if that's possible, with a very controlled sense of pacing and how scenes should move. The implications raised in the picture are the sort that would probably get shot down in flames by the 'Religious Right, though mostly around the Brooke Shields character.<br /><br />To say that it's not perhaps a masterpiece is not off the mark. But it's an important work nonetheless, and one that is really hard to forget or ignore once finished. Shields plays the daughter of a working-prostitute, played by Susan Sarandon with total class and southern finesse with the men, but never too un-wise around her daughter. It's the time of jazz, at least jazz coming into a much greater bloom, and sex and general decadence is right there for the taking in such an environment that the 'pretty baby' of the title resides. She's used to it all though, and Shields plays this character with total bravery- I almost wonder how much she was told of it all, and what she brought as intuition or having to just know the state of mind of her all-too-young character. Malle doesn't keep things totally helpless, as he has a photographer, played by Keith Carradine. He's probably the most level-headed and right-minded of any of the male characters (aside maybe from the band members who just don't take part in any shenanigans). But then comes the problem of morals- Sarandon isn't the one who falls for Carradine, but Shields really. But is it really love, or affection, or just the possibility of leaving he house?<br /><br />The most controversial part of all of this comes down to this really- underage sex, or rather a form of twisted, really non-consensual sex that ends up just skimming the line of bad taste. But it is in bad taste to show subject matter like this? It's a tale of perversion, and how psychology ends up getting right into the cross-hairs of it, so such material should be up on the storyline. What's interesting is to see the 'breaking the virgin' part takes time to unfold, and how it does, and how ugly it all becomes the further it goes along. Shields plays it right though, and her range of emotions for the character is actually stunning, and almost makes Sarandon keep up with what's going on. There's a heap load of nudity overall, including a hot bit with Sarandon and Carradine, but really Malle is after the whole insulated world of this whorehouse, and how being true to oneself ends up clashing with the un-yielding mind-set of those coming in with a wad of bills and a set goal. It skids with being cringe-worthy, and I have a very distinct memory of probably cringing at one point. It's not great, but it's really memorable in the ways that matter. A-