Far From Heaven is uitgelegd als een 'vrouwenfilm' en een 'zekervuur-scheurijzer', maar in feite is het bedoeld voor het soort vrouw dat zou gaan huilen bij het zien van een wasmachine die tijdens de wascyclus een beetje wiebelt.<br />Todd Haynes heeft het oppervlak van deze film met de vaardigheid van een meesterlijk graficus tot in de perfectie geperfectioneerd. Maar onder dat volmaakte oppervlak is hij even dood. Al Haynes' energie is gericht op het nabootsen van de details en attributen van een verleden waarin (laten we eerlijk zijn) relatief kleine films werden gemaakt, en er is geen energie meer over om de personages kracht, geloofwaardigheid of enig spoor van innerlijk leven mee te geven. Daarom kan Kathleen na een paar belachelijke regels 'ice, alsjeblieft' een paar 'ice, alsjeblieft's' zeggen. Ze is net in elkaar geslagen door haar man en kan, zonder haar gekunstelde glimlach ook maar een seconde te verliezen, opgewekte grapjes maken over het weerzinwekkende, dronken gedrag van haar man op het feest dat ze het grootste deel van de film (en misschien wel het grootste deel van haar leven) aan het plannen is. Moore's acteerwerk mag dan goed zijn, haar personage is als een opwindpop.<br />Quaids rol is nog erger. Hoewel ik Op de een of andere manier heeft hij er geen enkele moeite mee om in het openbaar naar een knappe blonde jongen te lonken - in het bijzijn van zowel zijn eigen vrouw als de ouders van de jongen. En hoewel de politie en zijn vrouw hem al op heterdaad hebben betrapt, heeft hij er geen enkele moeite mee om het in zijn hotelkamer aan te leggen met de blonde jongen terwijl zijn vrouw bij het zwembad Cosmo leest (dat zien we niet gebeuren, maar het wordt wel duidelijk gesuggereerd). Dit is gewoon belachelijk.<br /><0x3E> Dennis Haysberts personage wordt (volgens het script) tot even onoprecht gedrag gedwongen. Er wordt van ons verwacht dat we geloven dat hij een Miro-geleerde/botanicus/MBA is en een echte man van de stad, en toch denkt hij op de een of andere manier dat hij een vrouw uit de hogere klasse die witter dan witter is in een 'neger' kan veranderen. En hij is verbaasd als zijn mede-Blacks hem bedelven onder dezelfde eendimensionale haat als al Kathleens vrienden haar bedelven?<br /><br />Haynes lijkt de 50's te beschouwen alsof ze 1000 jaar geleden zijn opgenomen; de personages lijken niet zozeer uit een andere tijd te komen als wel uit een andere soort. Het resultaat: een potentieel verhaal over een enorm persoonlijk conflict en lijden eindigt in een merkwaardig oninteressante pastiche, zij het een in Amazing Living Technicolor. Dit is misschien de enige film die ooit is gemaakt waarin de bladeren meer leven dan de personages.
Far From Heaven has been explained as a "woman's film," and a "surefire tear jerker," but in fact it's intended for the kind of woman who would cry at the sight of a washing machine that wobbles a bit during its spin cycle.<br /><br />Todd Haynes has lovingly perfected the surface of this film with the skill of a master mortician. However, beneath its perfect surface, it's equally dead. All of Haynes' energy has gone towards recreating the details and trappings of a past era of (let's face it) relatively minor film making, and there's no energy left to imbue the characters with power, believability or any trace of interior life. Therefore, Kathleen can utter ridiculous lines some "ice please" after she's just been belted by her husband and, without losing her pasted-on smile for a second, can make chirpy little jokes about her husband's disgustingly ugly drunken behavior at the party that she has spent most of the film (and perhaps most of her life) planning. As game as Moore's acting is, her character is like a windup doll.<br /><br />Quaid's part is even worse. Although I like him as an actor, he has no clue how to portray the inner conflict of a gay man trapped in a suburban marriage, trapped in the 1950's. For someone who feels "despicable," he somehow has no difficulty ogling a cute blond kid in full public view -- in front of both his own wife and the kid's parents. And though he's already been caught by both the police and his wife in flagrante delicto, he has no problem getting it on with the blond boy in his hotel room while his wife reads Cosmo by the poolside (we don't see this happen, but it's clearly implied). This is simply ridiculous.<br /><br />Dennis Haysbert's character is forced (by the script) into similarly disingenuous behavior. We're expected to believe that he's a Miro scholar/botanist/MBA and man about about town, yet he somehow thinks he could bring a whiter-than-white upper class woman into a "negro" blues bar and the patrons would be "really friendly"? And he's surprised when his fellow Blacks shower him with the same one-dimensional hatred that all of Kathleen's friends shower upon her?<br /><br />Haynes seems to view the 50's as if they occurred 1000 years ago; the characters seem not so much as from a different time as from a different species. The result: a potential story of tremendous personal conflict and suffering ends up a curiously uninvolving pastiche, although one in Amazing Living Technicolor. This is perhaps the only film ever made in which the leaves are more alive than the characters.