Er zijn zoveel dingen die je kunt aanbevelen aangaande de film 'Penny Serenade'. Dit is een hartverscheurend maar toch niet sentimenteel verhaal over een echtpaar dat beseft dat ze een kind nodig hebben om hen bij elkaar te houden en dat hun enige optie adoptie is. De Cary Grant-figuur wil aanvankelijk niets met kinderen te maken hebben en krijgt uiteindelijk zijn geadopteerde kind als zijn raison d'<0xC3><0xAA>tre. Er zijn veel bekende maar toch goed uitgevoerde thema's: geadopteerde kinderen kunnen net zo geliefd zijn als geboortekinderen; je hoeft niet veel geld te hebben om een goede ouder te zijn. Iets anders wat erg indrukwekkend is aan de film is een unieke filmtechniek van die tijd. De plot wordt onthuld door flashbacks die plaatsvinden terwijl de Irene Dunne-figuur grammofoonplaten draait: de plaat draait rond en lost op in de scène uit het verleden. Ik vond deze overgangstechniek heel effectief en ver voor zijn tijd. Het andere dat opvalt, is de casting van de jonge actrices die hun dochter spelen. Alle drie zijn ze aanbiddelijk, maar niet op een irritante, voorspelbare, Shirley Temple-achtige manier. Ten slotte wordt deze film afgeschilderd als een verandering van het tempo van de Dunne-Grant-komedies als 'The Awful Truth', maar de ontzagwekkende waarheid is dat deze film hilarische momenten kent. in de uitverkoopbak bij veel winkels wat in zekere zin een belediging is maar een geweldige kans voor jou om deze geweldige film voor een paar centen aan je dvd-verzameling toe te voegen.
There are so many things to recommend about the film "Penny Serenade". This is a heart tugging yet not sappy story of a couple who realize they need a child to keep them together and their only option is adoption. The Cary Grant character starts off wanting nothing to do with children and ends up having his adopted child being his raison d'etre. There are many familiar yet well executed themes: adopted children can be just as loved as birth children; you don't have to have lots of money to be a good parent. Another thing that is very impressive about the film is a unique film technique for its time. The plot is revealed through flashbacks which happen while the Irene Dunne character is playing phonographs: the record spins and dissolves into the scene from the past. I found this transition technique quite effective and ahead of its time. The other thing that stands out is the casting of the young actresses that play their daughter. All 3 are adorable, but not in an annoying, mock precocious, Shirley-Temple way. Finally, this film is billed as a change of pace from the Dunne-Grant comedies like "The Awful Truth" but the awesome truth is that this film has hilarious moments. Grant is is fine comic form, especially in the early morning feeding scene. You can find the DVD "Penny Serenade" in the bargain bin at many stores which in a way is an insult but a great opportunity for you to add this great film to your DVD collection for pennies.