Hoewel hij een paar puntjes verliest in de screencredits van zijn eerste film, 'Sinners' Holiday', is James Cagney nog steeds oogverblindend als de tweede man van een topmaffiabaas en blinkt hij uit in de vaardigheden die hem tot de topfiguur zullen maken van 'The Public Enemy' uit 1931. Grappig hoe Cagney's gevatte houding en manier van doen hem het stereotype van een gangster uit het blok gaven, en hoe hij het allemaal zo natuurlijk deed lijken.<br />Wat het verhaal betreft, Warner Brothers doet nog een gooi naar de dreiging van het societythema met de rol van maffiageweld en rivaliserende bendes. Dit was mijn eerste blik op Lew Ayres, die aan het hoofd staat van de cast als misdaadbaas Louie Ricarno. Hij is erop uit om 'iemand een lesje te leren' omdat hij een rat is, en van daaruit ziet hij een kans om alle plaatselijke hoge pieten onder zijn eigen paraplu bij elkaar te brengen. Hoewel de rol over het algemeen effectief is, vond ik het toch een beetje grappig toen Ayres gedurende het hele verhaal af en toe in die norse, peinzende stemming kwam. Ik kreeg ook een kick van de scène waarin Ricarno zichzelf ziet als een even grote man als Napoleon, en Cagney een gespeelde imitatie van de dictator opvoert tot vermaak van Louies vriendin Doris (Dorothy Matthews).<br />Nu Louie met pensioen gaat en met zijn nieuwe vrouw rechtstreeks naar Miami gaat, geeft de film een kleine draai aan de autobiografie die hij schreef. Ik was ervan overtuigd dat hoofdinspecteur Pat Grady (Robert Elliott <0xE2><0x80><0x93> O'Grady in de titelrol) het bij het rechte eind had toen hij het voorstel deed <0xE2><0x80><0x93> 'Schrijf het laatste hoofdstuk niet voor de avond dat je naar de stoel gaat'. In plaats daarvan, wetend dat er geen veilige uitweg is uit het logement waar hij zich heeft verschanst, slooft Louie zich uit voor een 'hand vol wolken'. De finale is effectief voor Warners' doeleinden, de 'uitdossing' vervaagt op de herschreven laatste pagina van het Louie Ricarno-verhaal, de 'deur naar de hel' zwaait maar één kant op.<br />Als je goed oplet, zie je een tikfout in de kop die Louie in het pension leest <0xE2><0x80><0x93> er staat 'jong' voor 'gruwelijk'.<br /><br />Voor een vroege pratende film vond ik de film redelijk goed geschreven en gespeeld, waarbij het grootste deel van die bijdrage afkomstig was van de hoofdpersonen Ayres en Cagney. Ik zou graag een betere samenvatting van de relatie tussen Ricarno en Milaaway hebben gezien, vooral omdat Cagney's personage gewoon verdwijnt na zijn 'bekentenis', en nog meer vanwege zijn zwaar belastende affaire met de vrouw van Ricarno <0xE2><0x80><0x93> heel gewaagd voor de jaren dertig. De scène in de taxi waarin ze haar ring afdoet, heeft bij het publiek in die tijd waarschijnlijk een paar keer de adem ingehouden, denk je niet?
Though he drops a couple of notches in the screen credits from his first picture, "Sinners' Holiday", James Cagney still dazzles as a top mobster's second in command and hones the skills that will find him topping the bill for 1931's "The Public Enemy". Funny how Cagney's smart aleck attitude and mannerisms got him stereotyped as a gangster right out of the block, and he made it seem all so natural.<br /><br />As for the story, Warner Brothers takes yet another stab at the menace to society theme with it's take on mob violence and competition between rival gangs. This was my first look at Lew Ayres, who heads the cast as crime boss Louie Ricarno. In an opening scene, he's out to 'teach a guy a lesson' for being a rat, and from there he sees an opportunity to bring all the local big shots together under his own umbrella. Though generally effective in the role, I did find it somewhat humorous when Ayres went into that surly pensive mood from time to time throughout the story. I also got a kick out of the scene in which Ricarno fancies himself as big a man as Napoleon, and Cagney does a mock impersonation of the dictator to the amusement of Louie's girl Doris (Dorothy Matthews).<br /><br />With the back drop of Louie going straight and retiring to Miami with his new wife, the film throws a minor curve with the autobiography he's writing. I thought for sure that police captain Pat Grady (Robert Elliott - O'Grady in the credits) had it right when he offered the suggestion - "Don't write the last chapter till the night you go to the chair". Instead, knowing that there's no safe way out of the flop house he's holed up in, Louie gussies himself up for a 'handful of cloud'. The finale is effective for Warners' purposes, the fade out hones in on the rewritten last page of the Louie Ricarno story, the 'doorway to hell' swings only one way.<br /><br />Keep a sharp eye and you'll catch a typo in the gangland slaughter headline of the newspaper Louie reads in the boarding house - it reads 'grewsome' for 'gruesome'.<br /><br />For an early talking picture, I found the film to be fairly well written and acted, most of that contribution coming from the main principals, Ayres and Cagney. I would like to have seen a better resolution of the Ricarno/Mileaway relationship, particularly since Cagney's character just disappears after his 'confession', and even more so because of his heavily implicated fling with Ricarno's wife - very risqué stuff for the 1930's. The scene in the cab when she removes her ring probably brought a few gasps to audiences of the time, don't you think?