'Night on Earth' van Jim Jarmusch is wat je een internationale Amerikaanse film zou kunnen noemen <0xE2><0x80><0x93> en dus bijna een contradictie. Als Amerikanen normaal gesproken naar Parijs, Madrid of Rome komen, zien de films waarin ze optreden eruit alsof die steden in de Verenigde Staten liggen. Niet alleen wordt er uitsluitend Engels gesproken, maar de acteurs gedragen zich ook niet alsof ze in Europa zijn. Helaas geldt dit zelfs voor Soderbergs 'The Good German'. Het ergste wat er kan gebeuren, is dat Amerikanen proberen Europese geschiedenis te filmen. Ik kijk niet meer naar zulke films tot Unviersal erin heeft toegestemd Fredy Murer aan te nemen als regisseur van een nieuwe Amerikaanse western. De film van de veelzijdige Jarmusch, een echte Odysseus voor wie de Griekse attribuut 'polytropos' maar al te goed past <0xE2><0x80><0x93> dat is ook waar het bij de keuze van zijn films om gaat. Hoewel de situaties in de verschillende taxi's gespeeld worden, zijn ze zo goed als in het echte leven. Om het echte plezier niet te bederven dat iedereen beleeft aan de steden waar Jarmusch ons naartoe brengt, geef ik hier slechts een paar aanwijzingen. Meesterlijk Armin Mnller-Stahl als taxichauffeur en clown die eruitziet alsof een UFO hem midden in de stad New York in de steek heeft gelaten. Zijn filmnaam Grokenberger is een aardige verwijzing naar Grock, de grootste clown aller tijden. De humor wordt een beetje cynisch als hij precies Paolo Bonacelli kiest voor de rol van de priester die sterft in de taxi onder de 'bekentenis' van Roberto Benigni: dezelfde Bonacelli die een van de drie hoofdrollen speelde in Pasolini's 'Salo', een film die zo vol misselijkheid zit dat mensen hem nauwelijks kunnen overleven. Jarmusch slaagde er ook in een aardige zinspeling te maken in de laatste aflevering die een taxirit laat zien van drie dronkaards in Helsinki. Helsinki is de filmische zetel van wie? Juist, van Aki en Mika Kaurismdeki. Dus de wakkere toeschouwer is niet al te verbaasd als de nuchtere taxichauffeur Mika wordt genoemd en de dodelijk dronken passagier Aki. En ook een vorm van eerbied voor Jarmusch, die een echte Global-burger is.
Jim Jarmusch's "Night on Earth" is what one could call an international American movie - and therefore almost a contradiction. When normally Americans come to Paris, to Madrid or to Rome, the movies in which they act look like these cities would lie in the US. Not only there is exclusively English spoken, but the actors do not behave as if they were in Europe. Sadly enough, this is even true for Soderberg's "The Good German". The worst that can happen, then, is that Americans try to film European history. I do not watch such movies anymore until Unviersal will have agreed to contract Fredy Murer as director of a new American Western.<br /><br />Very different are the movies of the world-versatile Jarmusch, a real Odysseus for whom the Greek attribute "polytropos" could not better fit - also what the choice of his movies concerns. Although the situations in the different taxi-drives are acted, they are so good as in real life. In order not to spoil the real pleasure that everybody has who has traveled to the cities in which Jarmusch leads us, I give here only a few hints. Masterfully Armin Müller-Stahl as taxi-driver and clown who looks as if an UFO had abandoned him amidst New York city. His film-name Grokenberger is a nice allusion to Grock, the greatest clown of all times. Jarmusch's humor gets a bit cynic if he chooses exactly Paolo Bonacelli for the role of the priest who dies in the taxi under the "confession" of Roberto Benigni: the same Bonacelli who was in one of the three leading roles in Pasolini's "Salo", a movie that is so full with nausea that people can hardly survive it. To a nice allusion Jarmusch also succeeded in the last episode which shows a cab drive of three drunks in Helsinki. Helsinki is the cinematic seat of whom? Right, of Aki and Mika Kaurismäki. So, the awaken watcher is not too astonished, when the sober taxi driver is called Mika and the deathly drunk passenger Aki. Also a form of reverence of Jarmusch who is a real Global citizen.