Deze ongelooflijke film werd (per abuis) verkocht als een blaxploitation-stuk toen hij werd uitgebracht, en helaas is het etiket blijven hangen. (De Amerikaanse dvd maakt deel uit van een zwarte verzameling die 'Soul Cinema' heet.<br />Persoonlijk ben ik dol op blaxploitation-films vanwege hun brutale, weinig subtiele aanpak en hun meestal slechte productiewaarde, maar ik kan ook begrijpen waarom ze niet veel mensen interesseren. Dat is de tragedie van deze geweldige film, want hij vertoont maar heel weinig gelijkenis met blaxploitation, afgezien van het feit dat er zwarte mensen in spelen. Het is een vrij goedkope film, maar hij lijkt in de verste verte niet op de onbeholpen en hersenloze toontjes van Bucktown, de gratuite prikkeling van Coffy of de dreunende sociale wraak van Black Caesar. Zelfs de beter ontvangen titels als _Shaft_ zijn niet te vergelijken met deze. Dit is geen goedkope sensatie, dit is een heel fijnbewerkt en briljant geacteerd stuk film.<br />Aan de overkant van 110th Street is in feite een derde politiestuk, een derde maffia-misdaad/wraakthriller en een derde (zwart) sociaal drama. Dit had een heel onhandige vertoning kunnen zijn, maar het is buitengewoon goed uitgevoerd dankzij het fantastische script, de ingehouden (bijna afstandelijke) regie en de briljante optredens van een perfect gecaste groep zeer getalenteerde acteurs. Ik zal ze niet allemaal noemen, ik zal alleen maar zeggen dat deze film kan bogen op een van de beste casts die ik ooit heb gezien. Het verhaal gaat over drie mannen uit Harlem die 1300.000 dollar van de maffia stelen en de rest van de film bezig zijn om zowel hen als de politie die de inbraak onderzoekt, te ontlopen. Alsof het onderhoudende (zij het naar de maatstaven van vandaag wat onorigineel) verhaal nog niet genoeg was, ligt de werkelijke kracht van deze film in het vermogen om de sombere, grimmige en deprimerende wereld waarin het verhaal zich afspeelt op te roepen. Vlak onder de oppervlakte van deze film liggen woede en cynisme die zo pijnlijk worden ingehouden dat je er letterlijk dagenlang verdoofd van blijft. Alle personages hier zijn lelijk, hopeloos, triest en berustend, behalve de gangsters, maar dat wordt nooit overdreven. De angst komt nooit echt naar buiten en blijft nog lang na de filmrol bij je.<br />Naar mijn mening was het postklassieke Hollywood het beste van de Amerikaanse cinema. Er is een reden waarom het bekendstaat als de tweede gouden eeuw van Hollywood. Wat het voor mij extra spannend maakt, is dat de filmmakers plotseling niet bang meer waren om de onderbuik van het Amerikaanse leven <0xE2><0x80><0x93> de andere kant van de Amerikaanse Droom <0xE2><0x80><0x93> te laten zien door echte personages die in de verste verte niet de ideale, heilzame helden waren waaraan we gewend waren.<br />Het is interessant dat veel van de opmerkingen hier zoveel aandacht vestigen op het geweld in deze film. Hoewel het vrij sterk is, is het nauwelijks overvloedig aanwezig en het is nooit overdreven of ook maar enigszins overbodig. Het beste woord om deze film samen te vatten, in elk geval voor mij, is subtiel. De subtiliteit en de bijna onverschillige manier waarop de film wordt gepresenteerd, maken dat hij echt tot je doordringt en tot je doordringt. Er is een heel precies en cynisch besef van de werkelijkheid, wat de film niet alleen totaal boeiend en geloofwaardig maakt, maar hem ook des te ontroerender maakt.
This incredible film was (mis)sold as a blaxploitation piece when it was released and, unfortunately, the label has stuck. (The US DVD is part of a black collection called "Soul Cinema").<br /><br />Personally, I love blaxploitation movies for their brazen, unsubtle approach and mostly poor production values, but I can also understand why they do not interest a lot of people. Therein lies the tragedy of this great movie, as it bears very little resemblance to blaxploitation other than the fact that it has black people in it. It's pretty low budget, but it's a far cry from the clumsy and mindless tones of Bucktown, the gratuitous titillation of Coffy or the pounding social vengeance of Black Caesar. Even the better received titles like Shaft are unfair comparisons to this. This is no cheap thrill, this is very finely crafted and brilliantly acted piece of cinema.<br /><br />Across 110th Street is really one third cop character piece, one third Mafia crime/revenge thriller, and one third (black) social drama. This could've been a very clumsy affair but is pulled off extraordinarily well by virtue of having a fantastic script, restrained (almost detached) direction and brilliant performances by a perfectly cast group of very talented actors. I won't single them out, I will simply say that this film boasts one of the best ensemble casts I have ever seen.<br /><br />Not wanting to give too much away, the story involves three men from Harlem who steal $300,000 from the mob and spend the rest of the film evading both them and the police investigating the robbery. As if the engaging (if somewhat unoriginal by today's standards) story weren't enough, the real power of this movie is in its ability to evoke the bleak, grim and depressing world in which the story takes place. There is an anger and cynicism just beneath the surface of this movie which is held back so painfully that it will literally leave you numb for days. Every character here is ugly, hopeless, sad and resigned, save for the gangsters, but this is never overplayed. The angst never really gets out, and it stays with you long after the credits role.<br /><br />In my opinion, post-classical Hollywood was American cinema's finest hour. There's a reason it's known as Hollywood's second golden age. What, for me, gives it the edge is that film-makers were suddenly not afraid to present the underbelly of American life - the other side of the American Dream - through real characters that were far from the ideal, wholesome heroes we were used to.<br /><br />It's interesting that many of the comments here draw so much attention to the violence in this movie. While it is fairly strong, it's hardly abundant and it's never over the top or the least bit gratuitous. The best word to sum this film up, for me at least, is subtle. The subtlety and the almost indifferent way the film is presented allow it to really penetrate and get under the skin. There is a very precise and cynical sense of reality, which not only makes the film totally engrossing and believable but also makes it all the more moving as a consequence.