'Miss Julie' van Mike Figgis, een bewerking van een toneelstuk van Strindberg, vertelt het verhaal van een relatie die worstelt met klassenstrijd, en van de hoofdrolspelers die heen en weer geslingerd worden tussen hun obsessies en hun ambities. Figgis haalt zijn acteurs uit de meest intense scènes, de muziek (door hemzelf geschreven) is uitstekend en ondanks de oorsprong op het toneel, vermijdt hij een al te statische sfeer, en de taal (in het Engels) lijkt nieuw. Maar de personages zelf zijn een beetje te archetypisch, hun gevoelens theatraal verweven tot een dialoog; persoonlijk kon hun uiteindelijke tragedie me niet veel schelen. Een onberispelijk gemaakte film, maar op de een of andere manier minder dan de som der delen.
Mike Figgis' 'Miss Julie', an adaptation of a Strindberg play, tells the story of a relationship struggling in the face of class divisions, and protagonists torn between their obsessions and ambitions. Figgis gets intense performances out of his cast, the music (written by himself) is excellent and in spite of its origins on the stage, he avoids an overly static feel; and the language (rendered in English) seems fresh. But the characters themselves are a little too archetypal, their feelings theatrically contrived into dialogue; personally I couldn't care too much about their ultimate tragedy. An immaculately made film, but somehow less than the sum of its parts.