'Is deze film echt?' Dat was het enige wat ik kon denken toen ik de film voor het eerst zag. Het verhaal volgt het cheerleaderteam van Rancho Carne Toros en hun aanvoerder Torrance (Kirstin Dunst) terwijl ze zich een weg banen door de tumultueuze wereld van het cheerleaden. De Toros zijn kampioen cheerleaders, maar kort nadat ze tot aanvoerder zijn benoemd, ontdekt Torrance dat hun team in feite cheerleaders heeft gestolen van een arme school in de binnenstad. De arme 'Tor' staat in tweestrijd. Ze wil dat haar team wint, maar zal ze dat kunnen doen zonder vals te spelen? De plot is eigenlijk niet zo'n slecht idee. Het is gewoon een basissportfilm (hoewel er wordt gediscussieerd over de vraag of cheerleaders een sport zijn. Maar het aspect dat de film in feite onderuithaalt, is de ernst die in bijna elke scène extra dik aangezet wordt. Als Torrance bijvoorbeeld een sceptische nieuwkomer probeert over te halen om bij het team te komen, zegt ze met een gemaakte grijns: 'We werken hard, we hebben plezier en we winnen nationale kampioenschappen.' Ze klinkt als een infomercial voor de Wonderful World of Cheering. Om het allemaal nog verwarrender te maken, wordt de superernstige toestand afgewisseld met grappen en situaties die schaamteloos de draak steken met het juichen en het stereotype van de blonde, sletterige cheerleader versterken. Ik kom er echt niet achter of ze proberen van het cheerleaden de held of het mikpunt van de grappen te maken. Bovendien was Kirstin Dunst zo irritant als de egocentrische, opgewekte PMS-ende Torrance dat ik echt denk dat ik voorlopig niet uit vrije wil nog een van haar films zal zien.
"Is this movie for real?!" That's all I could think the first time I saw this film. The story follows the Rancho Carne Toros cheerleading team and their captain Torrance (Kirstin Dunst) as they make their way through the tumultuous world of cheerleading. The Toros are champion cheerleaders, but soon after being named captain, Torrance discovers that their team has actually been stealing cheers from a poor, inner-city school. Poor "Tor" is torn. She wants her team to win, but will she be able to do it without cheating? The plot isn't a bad idea, really. It's just your basic sports movie (although there is debate about whether cheering is a sport.) However, the aspect that really brings the movie down is the seriousness that is laid on extra thick in nearly every scene. For example, when trying to convince a skeptical newcomer to join the team, Torrance says with a cheesy grin, "We work hard, we have fun, and we win national championships." She sounds like an infomercial for the Wonderful World of Cheering. To make matters even more confusing, the ultra-seriousness is alternated with jokes and situations that blatantly make fun of cheering and reinforce the blond, bimbo cheerleader stereotype. I really can't figure out if they're trying to make cheerleading the hero or the butt of the jokes. Plus, Kirstin Dunst was so annoying as the self-centered, cheering obsessed, PMSing Torrance that I really don't think I'll voluntarily see another one of her movies for quite some time.