Hoewel deze film stil is en gesynchroniseerd wordt afgespeeld, zijn er twee korte scènes waarin Novarro een deel van het thema, 'Heidense Liefdesliederen', zingt. In de eerste scène wordt hij door Donald Crisp van de boot gegooid en naar het klimatologische einde gebracht. Daar gaat hij liggen, neuriet het deuntje en vindt Crisps stok.<br />Je kunt hem met de stok tegen de bamboehut horen tikken 'live', geen toegevoegd geluid. Beide scènes zijn perfect synchroon (waarschijnlijk Vitaphone <0xE2><0x80><0x93> dat klinkt als oppervlaktegeluid). Meestal kun je het'soundstage-geluid' horen in plaats van studiogeluid dat later is toegevoegd.<br />De reden voor deze twee korte scènes is waarschijnlijk dat de film 'op locatie' in de Stille Oceaan is opgenomen. In die tijd was het niet praktisch om geluidsopnamen te maken op een locatie. De scènes werden hoogstwaarschijnlijk opgenomen op een geluidspodium bij M-G-M. In 1929 waren er nog veel geluiddempers in productie. Het toevoegen van geluidssequenties, of 'geitenklieren', zoals ze werden genoemd, was een overgangsmethode om van geluiddempers 'part-talks' te maken, zoals ze in het tijdschrift Photoplay werden genoemd.
While this film is a silent with synchronized score, there are two short scenes where Novarro sings a portion of the theme, "Pagan Love Song". First, when he is thrown off the boat by Donald Crisp and toward the climatic end when he lays down, humming the tune, and finds Crisp's cane.<br /><br />You can hear him tapping the cane against the bamboo hut "live", not added sound. Both of these scenes are in perfect sync (probably Vitaphone--sounds like disc surface noise). You can usually tell the "sound stage sound" as opposed to studio sound added later.<br /><br />The reason for these two short sequences is probably because the film was filmed "on location" in the Pacific. At that time, location sound recording would have not been practical. The scenes were most likely shot on a sound stage at M-G-M. Many silents were still in production in 1929. Adding sound sequences, or "goat glands", as they were called, was a transitional way of making silents "part-talkies", as referred by Photoplay magazine.