'Plotseling' staat naast grootsheid zonder die aan te raken. Het script is strak en snel, hoewel de opzet een beetje te voor de hand liggend is en de beloningen een beetje te voorspelbaar, en het vertellen soms gehaast aanvoelt. (De laatste scène, die ogenschijnlijk bedoeld is om de cirkel rond te maken, is ook ongelooflijk gekunsteld.)<br />Sociale en psychologische kwesties zijn ondergeschikt aan de plot, en worden overdadig behandeld. Hoewel de houding van de film vandaag de dag gedurfd kan lijken, is het de moeite waard om in gedachten te houden dat de boodschap (dat wapens moreel neutrale werktuigen zijn die goede mensen voor goede doeleinden kunnen gebruiken) in 1954 politiek correct was, zoals nu liberale 'wapens zijn slecht'-retoriek is, en in die context een moeder' Het bezwaar van een moeder tegen het spelen met mitrailleurs of het zien van oorlogsfilms kan worden omschreven als een neurose.<br />Genoeg over de maatschappelijke implicaties. Hoe zit het met het acteerwerk? Dat is meestal goed. Sinatra heeft het perfecte uiterlijk voor zijn personage, een ex-soldaat en huurmoordenaar, en zijn optreden is een verontrustende combinatie van traagheid en plotselinge scherpte. Nancy Gates (als de neurotische moeder) geeft een intelligente, emotioneel geloofwaardige voorstelling. James Gleason is een stereotiepe norse oude man. Kim Charney zakt, zoals veel kinderacteurs die een belangrijke rol krijgen, weg in aandoenlijkheid en pathos, terwijl hij zijn teksten met een knarsende oprechtheid brengt. Maar het is Sterling Hayden die het bijna helemaal verpest. Hij is niet zomaar houterig, hij heeft termieten. Zijn uiterlijk (hij ziet eruit als een ruwe schets van James Stewart) en zijn belachelijk diepe stem helpen ook niet echt, maar zijn grootste tekortkoming is dat hij blijkbaar niet kan acteren.<br />Nu was Maxine Cooper in de uitstekende 'Kiss Me Deadly' minstens zo erg, maar 'Kiss Me Deadly' is een veerkrachtiger script. Cooper zei dat haar tekst slecht was, maar het waren toch goede teksten; Hayden blundert door een rol waar zelfs een goede acteur moeite mee zou hebben. Een grof geflirt is nog maar het begin; hij schetst verder stoerheid, goedbedoelde sluwheid en officiële zaken, zonder ook maar één keer van toon te veranderen.<br />Als ik hierover nadenk, vrees ik dat ik 'Plotseling' te negatief heb geportretteerd. Het is eigenlijk een vrij aangename film van gemiddelde kwaliteit. Haydens intense, genuanceerde acteerprestaties kunnen dat gemakkelijk compenseren, en de plot is, ondanks de onwaarschijnlijkheid ervan, aangenaam gespannen. Een remake zou interessant zijn; totdat zich een nieuwe aandient, is deze de moeite van het bekijken waard.
"Suddenly" stands next to greatness without touching it. The script is tight and fast-moving, though the setups are a little too obvious and the payoffs a little too predictable, and the storytelling sometimes feels rushed. (The final scene, seemingly meant to "come full circle," is incredibly contrived, as well.)<br /><br />Social and psychological issues are subservient to the plot, and are dealt with superfically. While the film's attitudes can seem daring today, it's worth keeping in mind that its message (that weapons are morally neutral tools, which good people can use for good purposes) was as politically correct in 1954 as liberal "guns are bad" rhetoric is now, and in that context a mother's objection to her child playing with cap guns or seeing war movies can be portrayed as a neurosis.<br /><br />Enough with the social implications; what about the acting? It's mostly good. Sinatra has the perfect look for his character, an ex-soldier and sadistic killer for hire, and his performance is an unnerving combination of slow-burn and sudden snap. Nancy Gates (as the neurotic mother) gives an intelligent, emotionally plausible performance. James Gleason is a stereotypical Gruff Old Man. Kim Charney, like many child actors who find themselves in major roles, subsides on cuteness and pathos while delivering his lines with a grating sincerity. But it's Sterling Hayden who almost sinks it all. He isn't merely wooden -- he has termites. His appearance (he looks like a rough draft of James Stewart) and his ridiculously deep voice don't help, but his worst flaw is that he apparently cannot act.<br /><br />Now, Maxine Cooper in the excellent "Kiss Me Deadly" was at least as bad, but "Kiss Me Deadly" is a more resilient script. Cooper said her lines badly, but they were still good lines; Hayden blunders through a part even a good actor would have trouble with. A heavy-handed flirtation is only the start; he goes on to portray toughness, well-intentioned deviousness, and official business without once changing his tone of voice.<br /><br />Reading over this, I fear I have portrayed "Suddenly" too negatively. It's really a fairly enjoyable film of average quality. Sinatra's intense, nuanced performance easily counterbalances Hayden, and the plot, despite some implausibility, is pleasantly tense. A remake would be interesting; until one comes along, this one may be worth a look.