Deze aflevering van 'The Twilight Zone' had een openingszin die ik niet eerder had gezien, of als ik hem wel had gezien, kan ik me hem niet herinneren. Hij heeft een close-up van een oogbal die oplost in wat ogenschijnlijk een andere wereld of dimensie in de Twilight Zone zou zijn. De serie zou uiteindelijk uitstapjes maken naar elk denkbaar genre, en deze keer was het het westerngenre. Ik was vooral onder de indruk van de stem van Rod Serling aan het begin van het verhaal, een kenmerk dat het verhaal dat op het punt stond zich te ontvouwen een zekere ernst verleende.<br />Ik heb veel tv-westerns gezien over het onderwerp 'het snelste wapen van het Westen', en het onderwerp geeft een fascinerende psychologische kijk op scherpschutters en wat hen drijft. Onder mijn favorieten zou ik 'Yawkey' uit de Lawman-serie aanbevelen, samen met een van mijn favoriete westerns, 'The Gunfighter' uit 1950, met Gregory Peck in de hoofdrol. Elk van die films, waaronder 'Mr. Denton on Doomsday', onderzoekt de verschillende manieren waarop mannen met een reputatie proberen te leven met hun beruchtheid in het aangezicht van een voortdurende uitdaging. Voor Denton (Al Duryea) was het een toevlucht in een fles boven de zinloze maar verplichte moord op een zestienjarige nieuwkomer die de titel van snelste revolver opeist. Om zijn hoofdpersoon een zekere mate van zelfrespect terug te geven, introduceert Serling een tweede speler die de belofte van verlossing inhoudt, een marskramer die zich inkoopt en zich laat aanspreken met de naam Noodlot. Het gaat bij deze TZ-episode niet zozeer om de uitkomst als wel om de uitvoering. Zowel Denton als Grant (Doug McClure) weifelen als ze beseffen dat ze geen van beiden kunnen winnen, of verliezen. Het is het soort klassieke TZ-einde dat de kijker dwingt zijn vooropgezette ideeën over duidelijke, afgeraffelde uitkomsten te heroverwegen, terwijl we het sympathieke personage aanmoedigen. In dit geval zou het Denton niet zijn, ook al zouden we willen dat hij als de held van het verhaal uit de bus kwam. Het lot komt tussenbeide om de ene man uit een put te helpen en te voorkomen dat een andere man erin valt. Wat men zou kunnen beschouwen als een gelijkspel, beoordeelt Serling briljant als een overwinning voor zowel de uitdager als de tegenstander. Vlak nadat Denton aan het begin van het verhaal uit de kapotte drankfles heeft gedronken, wordt hij afgebeeld met een grote kras op de rechterkant van zijn gezicht. In de volgende scène met Liz is de kras verdwenen.
This episode of 'The Twilight Zone' had an opener I hadn't seen before, or if I did, I don't remember it. It has a closeup of an eyeball that dissolves into what ostensibly would be another world or dimension in the Twilight Zone. The series would eventually make forays into every conceivable genre, and this time it was the Western. I was particularly impressed by Rod Serling's voice over narration at the beginning of the story, a hallmark that lent gravitas to the tale that was about to unfold.<br /><br />I've seen many TV Western episodes on the subject of the 'fastest gun in the West', and the topic makes for a fascinating psychological look at gunslingers and what makes them tick. Among my favorites, I would recommend 'Yawkey' from the "Lawman" series, along with one of my favorite movie Westerns, 1950's "The Gunfighter" starring Gregory Peck. Each of those, including "Mr. Denton on Doomsday", explore the various ways that men of reputation seek to live with their notoriety in the face of constant challenge. For Denton (Al Duryea), it was refuge in a bottle over the senseless but obligatory slaying of a sixteen year old upstart who would claim the title of fastest gun. For his protagonist to regain a measure of self respect, Serling introduces a secondary player who holds out the promise of redemption, a peddler who traffics in, and goes by the name of Fate.<br /><br />The twist for this TZ episode isn't so much in the outcome as it is in the execution. Both Denton and and Grant (Doug McClure) waver when they realize that neither of them can win, OR lose. It's the kind of classic TZ ending that forces the viewer to re-examine one's preconceived notions of clear cut outcomes where we're rooting for the sympathetic character. In this case, it wouldn't be Denton, even if we wanted him to emerge the hero of the story. Fate steps in to help one man out of a pit, and keep another man from falling into one. What one might consider a draw, Serling brilliantly recasts as a win for both challenger and the challenged.<br /><br />*** Quick trivia note on a goof spotted - Right after Denton drinks from the broken liquor bottle at the beginning of the story, he's shown with a large scratch on the right side of his face. In the next scene with Liz, the scratch is gone.