Diep verontrustend, intelligent gemaakt en zonder een krijsende tiener in zicht, is 'Candyman' een van de beste horrorfilms van de afgelopen tien jaar.<br />Om een opsomming te geven van alle elementen die deze film tot een van de meest luxueuze genreprestaties van de afgelopen jaren maken, zou waarschijnlijk het grootste deel van de duizend woorden die ik hier mag gebruiken in beslag nemen. Laat ik volstaan met te zeggen dat het een werkelijk ongemakkelijke premisse heeft, een compromisloze uitvoering en een verpletterende, eenzame score van Philip Glass. Tony Todd is uitzonderlijk als het wezen met de holle stem; een verloren ziel die tot leven wordt gebracht door de fluisteringen van een mythe. Het is tegelijkertijd hartverscheurend en angstaanjagend dat dit het definitieve laatste-dag-monster van de horrorfilm zou kunnen zijn <0xE2><0x80><0x93> als het niet net een beetje te veel op de Pinhead van Hellraiser leek. Maar als je een winnende combinatie van elegantie en walging hebt voor een breedsprakige, beschaafde schurk, waarom zou je er dan te veel aan veranderen?<br />Virginia Madsen overtuigt als Helen; en je kunt bijna zien hoe de hele cast zich uit de naad werkt om de anderen niet teleur te stellen. Zo goed zelfs, dat ik moeite heb om er iets slechts over te zeggen.<br />Ik heb hier gelezen dat het in de ogen van één kijker "bekommert om de akeliger dingen in het leven" en dat het geen "leuke film" was. Ik kan geen groter compliment bedenken voor een echt volwassen horrorfilm. Er zijn geen vrolijke tieners in pastelkleurige t-shirts die slaapfeestjes houden en trendy enge films bespreken, terwijl een of andere rapster platen probeert te verkopen op de soundtrack. Dit is een volwassen film voor volwassen mensen. Er is een reden waarom horrorfilms voor volwassenen zijn, en die reden is 'Candyman'.<br /><br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E>
Deeply disturbing, intelligently made and without a screaming teen in sight, 'Candyman' is one of the stand-out horror movies of the decade.<br /><br />To just list all the elements that make this one of the classiest genre efforts of recent years would probably take up most of the thousand words I am allowed here. Suffice to say, it has a genuinely uncomfortable premise, uncompromising execution and a bone jarringly lonely score by Philip Glass. Tony Todd is exceptional as the hollow-voiced titular creature; a lost soul brought to life by the whispers of myth. At once heartbreaking and terrifying this could be the definitive latter day horror movie monster- if it wasn't just that little bit too close to Hellraiser's Pinhead. But, when you have a winning combination of elegance and disgust in a verbose, cultured villain, why alter it too much?<br /><br />Virginia Madsen convinces totally as Helen; and you can almost see all the cast acting their little socks off so as not to let the side down. So good, in fact, that I'm struggling to find one bad thing to say about it.<br /><br />I read here, that in the eyes of one viewer, it "dwells on the nastier things in life" and wasn't a "nice film". I can think of no greater compliment for a truly adult horror movie. No dear, you won't find happy teens in pastel t-shirts having slumber parties and discussing trendy scary movies, while some rap star tries to sell records on the soundtrack. This is a grown up film for grown up people. There is a reason horror films are for adults, and that reason is 'Candyman'.<br /><br />