Eddie Murphy is een man met een enorme dosis humor en hij is efficiënt met zijn brede glimlach, imitaties en imitaties. En deze film bezorgt hem, vooral in het begin, een paar geweldige momenten.<br />Eddie Murphy begint als een Floridase oplichter 'kunstenaar' die wordt vergezeld door een paar medeplichtigen die mensen chanteren die gebruik maken van zijn privé-telefoonseksservice. Terwijl hij een congreslid aftuigt, komt hij erachter dat zijn kandidaatstelling voor het Congres hem meer geld zal opleveren dan hij nu doet. Zijn troef om gekozen te worden is zijn naam, die hij deelt met een nog maar net overleden congreslid, Jeff Johnson. Zijn weg naar de top kent natuurlijk nauwelijks problemen, maar dit is tenslotte een komedie, dus we vinden het niet erg als het amusant is. Maar dan gaat het mis, Johnson ontmoet een Pro Bono-lobbyist, wordt vrij snel verliefd op haar, maar hun relatie voegt niets toe aan de film en wordt niet ontwikkeld, en de chemie tussen beide acteurs is duidelijk weg.<br />Eerst geniet Johnson van zijn reis naar het Congres, maar hij beseft al snel dat hij zijn gezicht niet in de plooi kan houden en tegelijkertijd deel kan nemen aan de verschillende vormen van fraude en corruptie.<br />Dit is het moment waarop de film een serieuze wending neemt en vergeet dat hij als komedie is begonnen. Hij probeert nu iets duidelijk te maken. Johnson neemt de taak op zich om een stad te helpen waar kinderen worden blootgesteld aan de negatieve gevolgen van de hoogspanningskabels, waardoor een groot deel van hen aan kanker lijdt. Johnson ontwikkelt een plan om het Congres te dwingen iets te doen en in het openbaar de voornoemde fraude en corruptie aan de kaak te stellen. Dit alles gebeurt op een onverklaarbare, smakeloze manier.<br />Jammer, want de film bevatte een paar goede ideeën voor een komedie, maar de regisseur Jonathan Lynn lijkt afgeleid en is vergeten dat hij oorspronkelijk van plan was een goede komedie te maken waarin Eddie Murphy het naar zijn zin heeft in het Congres.
Eddie Murphy is a man capable of high energy humor, and is efficient with his broad smile, mimics and impersonations. And this movie gives him some great moments especially in the beginning.<br /><br />Eddie Murphy starts as a Florida con 'artist' accompanied by some accomplices blackmailing people who use his private fake phone-sex service. While racketing a congressman, he finds out that running for Congress will earn him more money than he does now. His asset to get elected is his name which he shares with a just-deceased congressman called Jeff Johnson. His way to the top of course hardly meets any difficulty but, after all, this is a comedy so we don't mind as long as it's entertaining.<br /><br />But then things go wrong, Johnson meets a Pro Bono lobbyist, falls in love with her pretty fast but their relationship doesn't add anything to the movie and is not developed and chemistry between both actors is obviously missing.<br /><br />First, Johnson enjoys his journey at the Congress but he soon realizes he can't keep a straight face and simultaneously take part to the different frauds and corruption present.<br /><br />This is where the movie takes a turn for the serious and forgets it started out as a comedy. It's now trying to make a point. Johnson accepts to help a town where children are submitted to the negative effects of power high lines causing a great deal of them to suffer from cancer. Johnson develops a plan to force Congress to do something and expose publicly the aforementioned frauds and corruption. All this is done in an unexplainable cheesy way.<br /><br />Shame, as the movie contained some good ideas for a comedy but director Jonathan Lynn seems to have been distracted and forgot that his original intention was to make a good comedy with Eddie Murphy having a good time at Congress.