Vrij goed gezelschap hier: Ernst Lubitsch die een Ben Hecht-bewerking regisseert van een stuk van Noel Coward met Gary Cooper, Frederic March, Miriam Hopkins en Edward Everett Horton in de hoofdrollen. Deze verdorven ploeg heeft nog maar net _Design for Living_ door de productiecode gesmokkeld voordat ze de belangrijkste studioproducties uit het oude Hollywood de kop indrukten en steriliseerden. Natuurlijk moet het moderne publiek het woord van geobsedeerde cinefielen zoals ik geloven als we zeggen dat deze film ooit als buitengewoon onfatsoenlijk werd beschouwd. Lubitsch' suggestieve vervaging en het dichtdoen van de deuren zullen net zo ouderwets lijken als negentiende-eeuwse daguerreotypes naast de moderne standaard van nauwgezet gefotografeerde aerobics. Trouwens, het idee dat een vrouw tegelijkertijd geniet van de gunsten van twee knappe jongemannen lijkt nogal passé. Alleen antiquairs kijken naar _Design for Living_, vanwege de prikkelende seksuele dynamiek.<br />Meer relevant voor de typische filmliefhebber is de geestigheid van het script, die steeds geestiger wordt naarmate de film vordert. Dat wil zeggen, de film is tijdens de eerste akte een beetje schematisch en gekunsteld: twee Amerikaanse bohemiens in Parijs (Cooper als <0xE2><0x80><0x93> let op <0xE2><0x80><0x93> een modernistische schilder, en March als een aspiratieschrijver) ontmoeten elkaar in een trein met een mede-Amerikaanse kunstliefhebber (Hopkins). Ze werkt bij een reclamebureau in Parijs dat wordt geleid door Edward Everett Horton, die, nadat hij er niet in is geslaagd de rijpe jonge tomaat op het eerste honk te krijgen, zich erbij heeft neergelegd om als haar _ersatz-_ beschermer op te treden. De eerste twintig minuten van de film zijn veel te gekunsteld, maar als we eenmaal volledig op de hoogte zijn van de spelers en hun omstandigheden, begint het script aan te slaan. Terwijl Noel Cowards oorspronkelijke toneelstuk schandalig leek omdat het ging over twee niet-zo-in-de-kast-wonende homoseksuele kunstenaars die samenwonen met een hete griet in een huurkazerne in Parijs, leek de aanpassing van Ben Hecht op een heel andere manier schandalig: hij maakte er een verhaal van over twee duidelijk heteroseksuele kunstenaars die om beurten de salami verborgen houden met een hete griet in een huurkazerne in Parijs. Intussen rollen de oneliners met steeds meer kracht over de verzamellijn. (dit tegen Cooper zeggend terwijl hij uitdagend op een bank ligt); March <0xE2><0x80><0x93> 'Verfijndheid is de bananenschil onder de voeten van de Waarheid'; Cooper <0xE2><0x80><0x93> 'Laten we drinken op pokken', waarop March eraan toevoegt: 'In het Latijn, Variola Cocca!' Je snapt het wel.<br />In de richtingsafdeling vindt Lubitsch een verbazingwekkende uitlaatklep voor zijn camera. Hij wordt nooit gegijzeld door geestige grappen en vindt altijd wel een manier om zijn verhaal visueel over te brengen. Een onopvallend, maar typerend voorbeeld is wanneer Cooper uit zijn chique nieuwe appartement rent om een briefje van Hopkins op te halen dat hij boos uit het raam heeft gegooid: Lubitsch zorgt ervoor dat Cooper, als hij het briefje opraapt, een echt buitenopname heeft <0xE2><0x80><0x93> geen matten. En natuurlijk speelt de regisseur met onderwerpen als het subjectieve perspectief, close-ups, inzoomen, vervagen, enzovoort.<br />Op de toneelafdeling zijn Hopkins en Horton de winnaars. Cooper is natuurlijk vreselijk slecht gecast als bohémienachtige schilder, en Frederic March was gewoon geen komiek. Beide mannelijke hoofdrolspelers lijken geïntimideerd door de fantastisch schalkse en heel grappige dingen die ze geacht worden te zeggen. Laat ik het zo zeggen: ze zijn lang niet zo zeker van hun rol als hun regisseur.<br />Wat trouwens niet het niveau van subtiliteit bereikt dat Lubitsch' vorige film, _Trouble in Paradise_, heeft bereikt. Maar _Design for Living_ is beslist goed genoeg. Je kunt het nu zien op de nieuwe dvd-compilatie, _The Gary Cooper Collection_. Van Universal. Deel 1 van een serie, hoop ik.<br />7 uit 10.
Pretty good company, here: Ernst Lubitsch directing a Ben Hecht adaptation of a Noel Coward play starring Gary Cooper, Frederic March, Miriam Hopkins, and Edward Everett Horton. This wicked crew just barely sneaked *Design for Living* past the Production Code before it clamped down and sterilized the mainstream studio productions of Old Hollywood. Of course, modern audiences must take the word of obsessive cinephiles like myself when we tell you that this movie was once considered wildly indecent. Lubitsch's suggestive fade-outs and closing doors will appear as antiquated as 19th-century daguerreotypes next to the modern standard of painstakingly photographed aerobic coitus. For that matter, the notion of a woman simultaneously enjoying the favors of two handsome young men seems rather passé. Only antiquarians will watch *Design for Living* for its titillating sexual dynamics.<br /><br />More relevant for the typical movie-lover is the wittiness of the script, which gets increasingly wittier as the movie wears on. Which is to say, the film IS a bit diagrammatic and stilted during the first act: two American bohemians in Paris (Cooper as -- get this -- a modernist painter, and March as an aspiring playwright) meet-cute with a fellow American art lover (Hopkins) on a train. She works at an ad agency in Paris managed by Edward Everett Horton, who, having failed to get to first base with the ripe young tomato, has resigned himself to act as her ersatz-guardian. The first twenty minutes of the movie are too stage-bound, but once we're fully introduced to the players and their circumstances, the script starts to take off. Whereas Noel Coward's original play seemed scandalous because it was about two not-so-in-the-closet homosexual artistes living with a hot broad in a Paris walk-up tenement, Ben Hecht's adaptation seemed scandalous in an entirely different manner: he re-fashioned it into a story about two clearly heterosexual artistes taking turns hiding the salami with a hot broad in a Paris walk-up tenement. In the meantime, the one-liners roll down the assembly-line with gathering force. Hopkins -- "I know we had a gentlemen's agreement, but I'm not a gentleman" (saying this to Cooper while lying provocatively on a couch); March -- "Delicacy is the banana-peel under the feet of Truth"; Cooper -- "Let's drink to smallpox", to which March adds, "In Latin, Variola Cocca!" You get the idea.<br /><br />In the direction department, Lubitsch finds some surprising breathing-room for his camera. Never held hostage by the witty banter, he's always finding a way to tell his story visually. An unremarkable, but typical, example is when Cooper runs out of his swanky new apartment to retrieve a note from Hopkins which he had angrily tossed out the window: Lubitsch makes sure that when Cooper picks up the note, it's a truly exterior shot -- no mattes. And of course, the director fiddles around with things like subjective perspective, close-ups, zooms, out-of-focus fades, and so on.<br /><br />In the acting department, Hopkins and Horton are the winners. Cooper is, of course, terribly miscast as a bohemian painter, and Frederic March just wasn't a comedian. Both of the male leads seem intimidated by the fantastically arch and very funny things that they're supposed to utter. Put it this way: they're not nearly as confident as their director with this material.<br /><br />Which, by the way, doesn't reach the level of sublimity attained by Lubitsch's prior film, *Trouble in Paradise*. But *Design for Living* will definitely do. You can now see it on the new DVD compilation, "The Gary Cooper Collection", from Universal. Part 1 of a series, one hopes.<br /><br />7 stars out of 10.