Ik ga geen verslag doen van de plot van de film, die volgens enkele andere recensenten op dit forum <0xE2><0x80><0x93> en ik kan eraan toevoegen dat ik het in woorden met hen eens ben <0xE2><0x80><0x93> heel eenvoudig is. De eenvoud van de wreedheid die de taliban over het Afghaanse volk hebben afgeroepen, behoeft natuurlijk niet veel woorden. Iedereen die van de woorden 'onderdrukking','religieus extremisme' en 'bruutheid' heeft gehoord, kan een verslag geven van de verschrikkelijke heerschappij van de taliban over Afghanistan. Dus ik ben volkomen verbaasd over het, laat ik het zo zeggen, oppervlakkige perspectief van sommige recensenten hier die deze eenvoud opvatten als een zwakte van de film. Ik denk niet dat de eenvoud en/of vertrouwdheid van de plot ook maar iets zegt over de kracht of de zwakte van de film, noch vermindert het de ernst van het verhaal.<br />Een andere vermeende zwakte van de film die ik wil wegnemen is het trage tempo. Ik zie niet in waarom dat als een zwakte beschouwd zou kunnen worden als de film in al zijn seconden zoveel (visuele) emotie uitstraalt en van zo dichtbij wordt gefilmd. Je krijgt het echte <0xE2><0x80><0x93> voor zover mijn ervaring reikt <0xE2><0x80><0x93> gedrag van de moellahs te zien, de echte mechanismen waardoor ze de draaikolk van macht in zo'n door oorlog geteisterd land in hun greep krijgen. Eyal Philippsborn schreef: 'Was het de setting of heeft de taliban ook het bouwen van huizen met daken verboden?' Nou, was het de setting of de catastrofe van ongeveer dertig jaar burgeroorlog en sociale chaos, Eyal?<br />Een andere kritiek die ik in de eerdere recensies las, was dat zo'n diep en allesoverheersend gevoel van ellende onmogelijk de waarheid kan zijn. Dit is een poging om het niveau van de film te verlagen tot een soort intellectuele propaganda. Ik moet het daar volledig mee oneens zijn. Om twee redenen: ten eerste mag je in de beperkte tijdsspanne van een film niet verwachten alle aspecten van het leven te zien. De regisseur moet kiezen wat hij wil laten zien en overbrengen, en het is heel begrijpelijk dat deze film gaat over de plagen die door de taliban over een heel land worden gebracht. En ten tweede, hoewel de film zich voornamelijk concentreert op het ellendige leven van de personages in zulke surrealistische, westernachtige taferelen, laat hij ook kleine glimpen zien van de schoonheid van het leven: het slaapliedje dat de oma zingt om het kleine meisje in slaap te krijgen, of de vrolijke, dreigende Espandi (de jongen met de rokende emmer wilde rue <0xC3><0x89>pand in het Perzisch of Dari) die een aanhanger van het kleine meisje wordt als ze overweldigd wordt door de agressieve, opdringerige jongens in de koranschool van de taliban.<br />Ik ben geen expert op het gebied van de meer techy aspecten van de filmindustrie, maar als enthousiaste filmbezoeker kon ik geen specifieke zwakheden aanwijzen op het gebied van camerawerk, plot enz. Ik ben geneigd te denken dat de klachten die de film over deze aspecten krijgt, min of meer het rechtstreekse gevolg zijn van het feit dat de glamoureuze, door Hollywood gedreven filmindustrie verwend wordt.<br />Het enige echte nadeel van de film was de ondertiteling. Eyal merkte in de bovengenoemde recensie op dat het openingscitaat van de film duidelijk <0xE2><0x80><0x93> en volgens mij onnodig <0xE2><0x80><0x93> in het onderschrift was veranderd. Het echte citaat is van Ali Shariati, de beroemde bedenker van de Islamitische Revolutie in Iran, die stierf voordat hij het kon zien gebeuren <0xE2><0x80><0x93> en die zegt: 'O, God, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o. In plaats daarvan wordt het een beknopt citaat van Mandela: 'Ik kan niet vergeten, maar ik kan vergeven.' Dat is helemaal niet hetzelfde, en ik weet niet zeker of ik wel hetzelfde zou willen impliceren. Het citaat van Shariati is in feite heel suggestief en onduidelijk in de context van de film.<br />Ten slotte is de film inderdaad grimmig en moeilijk te verteren, maar verre van saai of kunstmatig. Al met al is Osama een grote stap in het echte onderzoek naar de ellende van een volk dat zelfs geen glimp van een normaal leven heeft gezien door de bijna kosmologische krachten van de internationale politiek.
I'm not going to give an account of the plot of the movie, which according to some other reviewers on this forum--and I may add that I agree with them in words--is very simple. The simplicity of the brutality that was brought upon the Afghan people by the Taliban of course does not need many words to convey. Everyone who has heard of the words "oppression," "religious extremism," and "brutality" can give an account of the dreadful reign of the Taliban over Afghanistan. So, I'm totally amazed by the, dare I say, shallow perspective of some reviewers here that take this simplicity as a weakness of the movie. I don't think that the simplicity and/or familiarity of the plot tells *anything* about the strength or the weakness of the movie, nor does it decrease the gravity of the story.<br /><br />Another alleged weakness of the movie I wish to dispel is its slow pace. I hardly see why that could be regarded as a weakness when in all its seconds the movie is conveying so much (visual) emotion and from such a close shot. You get to see the real--as far as my experience goes--behaviour of the mullahs, the real mechanisms by which they take hold of the vortex of power in such a war-ridden land.<br /><br />On a slightly different note, I was quite surprised to read the feature review on the first page of the movie info, Eyal Philippsborn write "was it the setting or did the Taliban also banned the building of houses with roofs?" well, was it the setting or the catastrophes of about 30 years of civil war and social chaos, Eyal?<br /><br />Another expressed criticism I read in the previous reviews was that such deep and engulfing sense of misery cannot possibly be the truth. This is an attempt to reduce the level of the movie to some sort of intellectual propaganda. I have to completely disagree. For two reasons: first of all, in the limited time-span of a movie, one cannot possible hope to see all aspects of life. The director has to choose what s/he wants to show and convey, and quite understandably this movie is about the plagues brought upon an entire nation by the Taliban. And secondly, even though the movie mainly focuses on the miserable life of its characters in such surrealistic-to-the-western-eye settings, it does show tiny glimpses of the beauty of life: the lullaby that the grandma sings to put the little girl to sleep, or the joyful, threatening Espandi (the boy with the smoking bucket of wild rue [Epand in Persian or Dari]) who turns into a supporter of the little girl when she's overwhelmed by the aggressive, intrusive boys in the Taliban's Quranic school.<br /><br />I'm not an expert on the more techy parts of the movie-making business, but as an avid movie-goer, I could not pinpoint any particular weakness in terms of camera-work, plot, etc. I tend to think that the complaints the movie receives on these aspects is a more-or-less direct result of a state of being spoiled by the glamorous Hollywood-driven movie industry.<br /><br />The only real drawback to the movie was its subtitles. Eyal also noted in the above-mentioned feature review that the opening quote of the movie was obviously--and I think unnecessarily--altered in the caption. The real quote is by Ali Shariati, the celebrated idealogue of the Islamic Revolution in Iran--who died before he could see it happen--which says: "[Oh, God,] Put me among those who give away their worldly desires for their religious one, not those who give away their religious desires for their worldly ones." This is turned into a concise quote by Mandela instead: "I cannot forget, but I can forgive." Not the same thing at all, and I'm not really sure I would say implying the same thing either. The quote by Shariati is in fact very suggestive, and ambiguous in the context of the movie.<br /><br />Finally, yes, the movie is grim, and hard to take, but far from dull or artificial. Overall, Osama is a big step into the real examination of the misery of a people who have been deprived even of a glimpse of a normal life by the almost cosmological forces of the international politics.