Under the Sand (2000)<br /><br />De plot is eenvoudig, bijna té eenvoudig, en omdat er maar heel weinig gebeurt, hangt het overleven af van de stemming en de diepzinnige gedachten over de dood. En van Charlotte Rampling, die de nuance en het bereik heeft om het te laten slagen.<br />En het werkt, over het geheel genomen, vanwege die twee dingen: het zwaartepunt en Rampling. Er zijn kwesties (en trucs, filmisch) met geesten en herinneringen, maar die spelen niet zo'n grote rol tegen de grotere spanning van de hoofdrolspeelster die met dit plotselinge trauma in haar leven te maken krijgt. Hoewel de belangrijkste gebeurtenis in de film aan het begin gebeurt, durf ik er niet over te beginnen omdat het verrassingseffect belangrijk is (ik heb het niet gedaan). Ik wist dat het eraan zat te komen en vond de manier waarop het werd aangepakt erg prettig).<br />Directeur Fran<0xC3><0xA7>ois Ozon lijkt het tempo en de montage van zijn films nooit helemaal vast te kunnen houden, althans niet voor Amerikaanse begrippen. Zelfs de sensationeel complexe _Swimming Pool_ gebruikt zijn materiaal niet helemaal om ons in elke scène vooruit te helpen. Maar laten we dat eens omdraaien en zeggen dat Ozon leegte en hiaten in de actie gebruikt om zijn films ademruimte te geven, of misschien, in een of andere ouderwetse zin, om ze serieus te maken. Als er niets "gebeurt" kun je alleen maar gaan denken en stilstaan bij de gebeurtenissen en de personages. In _Onder het zand_ is er niets anders te doen en toch...' En dat is precies wat Rampling in haar rol moet doen: nadenken en stilstaan. Het gaat af en toe langzaam, ja, maar alleen als je jezelf niet toestaat je te ontspannen en je helemaal te laten gaan.<br />En, net als het personage, verwar je wat echt is met wat chimaera is, en wat ze nodig heeft met wat ze ooit had, en zelfs de ene man met de andere. Zelfs haar vloeiende bilinguïstische vaardigheden dragen bij aan de dualiteit. Tegen de tijd dat je bij de laatste scène aankomt, vraag je je af wat ware liefde werkelijk is, en of het de moeite waard is. Want misschien is het dat wel. Ze heeft iets wat de meeste mensen niet hebben, en het lijkt tegelijkertijd een ziekte en een gave.
Under the Sand (2000)<br /><br />The plot is simple, almost too simple, and because very little happens, it depends on mood and deeply serious thinking about death to survive. And on Charlotte Rampling to have the nuance and range to pull it off.<br /><br />And it works, overall, because of just those two things: heavy subject and Rampling. There are issues (and tricks, cinematically) with ghosts and memories, but these play small against the bigger strain of the lead woman dealing with this sudden trauma in her life. Even though the main event in the movie happens at the start, I don't dare mention it because it's surprise is important (I didn't know it was coming, and liked the way it was handled very much). <br /><br />Director Francois Ozon never seems to quite nail down the pace and editing of his films, at least for American sensibilities. Even the sensationally complex Swimming Pool doesn't quite use its material to propel us in every scene. But let's turn that on its head and say that Ozon uses emptiness and gaps in the action to give his movies breathing room, or maybe, in some old fashioned sense, the make them serious. When nothing is "happening" you can only start to think and dwell on the events, along with the characters. In Under the Sand there is nothing else to do and yet it's exactly what Rampling in her role has to do: think and dwell. It's slow at times, yes, but only if you don't let yourself relax and get absorbed.<br /><br />And, like the character, confuse what is real from what is chimera, and what she needs with what she once had, and even one man from another. Even her fluid bi-lingual abilities add to the duality. By the time you get to the final scene you are left wondering what true love really is, and whether it's worth it. Because maybe it is. She has something most people do not, and it seems like a sickness and a gift at once.