Burnt Money, een provocerende, zware misdaadthriller uit Argentinië, begint als een verhaal in het Spaans van Guy Ritchie, met een groep criminelen die een overval beramen. Toch is de overval in één oogopslag voorbij. Het leeuwendeel van het verhaal is de impact van het werk. Zoveel van deze film lijkt al bekend, van de aantrekkelijke misdaadthriller tot de verhalende echo's van Reservoir Dogs, Heat en Bonnie en Clyde, dat het je overspoelt als hij een van zijn ongekende wendingen neemt. Er zijn veel onvoorziene omwegen.<br />De opening stelt ons voor aan Angel en Nene, homoseksuele geliefden die in een somber appartement in Buenos Aires wonen. Een verteller deelt ons mee dat ze bekendstaan als 'de tweeling'. Nadat hij heeft laten zien hoe ze elkaar in een smoezelig openbaar toilet hebben ontmoet, maakt de verteller duidelijk op welke veelzeggende manier ze op elkaar lijken: 'de stille ogen, de verloren blik'. Het messcherpe middelpunt van de karakterrelaties, en de romanachtige manier waarop het verhaal door opeenvolgende vertellers wordt verteld, met een interne monoloog, bereiden ons voor om ons terug te trekken en de 'tweeling' in de overval te omhullen. Noch zij, noch het verhaal zijn wat ze lijken.<br />Leonardo Sbaraglia speelt Nene met verschroeide kracht. Hij heeft de soepele tred van een jongere Robert Downey jr., maar toch druipt hij nog meer van suggestiefheid af. Zijn achterbakse benadering van het leven is niet zelfvoldaan of gerechtvaardigd, maar wel degelijk gespeend van al te gretigheid of ijdelheid. Eduardo Noriega brengt Angel een slachtoffer van sentimentaliteit. In het begin hebben we het gevoel dat hij traag van begrip is, en misschien is hij dat tot op zekere hoogte ook, maar op een manier die verloren gaat in emotioneel geladen, geïnternaliseerde waanvoorstellingen, een terugkeer naar het oerdilemma. Hij lijkt te zweven in ontbinding, een droomtoestand die je gemakkelijk kunt zien. En hun emotionele uitspattingen worden een spel dat geen van beiden wint. Waar ze intiem zijn, wordt de vrede hersteld, en er zijn religieuze obstakels.<br />De diefstal van een gepantserde auto gaat mis. De dieven, van wie er een gewond raakt, moeten volledig uit het zicht blijven. Wettelijke ontmoediging en geweld zijn aanvankelijk de drijfveren van het keerpunt in het verhaal, maar niet in het middelpunt. De film, die gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, geeft terloops toe dat de lijnen tussen agenten en overvallers vervaagd zijn, maar dat de aandacht van de overvallers niet verslapt.<br />Je moet deze film niet afdoen als een homoseksueel doelwit. Hoewel hij draait om de twee impliciet liefhebbende hoofdrolspelers, lijkt _Brandend Geld_ te wedijveren met veel levendiger heteroseksuele koppels. Nene speelt van twee kanten, en Cuervo, de chauffeur van de vluchtauto die gespeeld wordt door Pablo Escharri, heeft een vriendin die integraal deel uitmaakt van de plot. Nadat de mannen naar Uruguay zijn gevlucht, dwingen de afranselingen van de politie de achtergebleven vriendin hen op te geven. Nu hun status bekend is, moeten de overvallers uit het zicht blijven, en de druk neemt toe. We vertrouwen elkaar niet, iedereen heeft een pistool bij de hand, maar de onderlinge band wordt toch geleidelijk hechter.<br />Burnt Money had bijna in de jaren zeventig gemaakt kunnen zijn, toen van een film met een spektakel op het gebied van het onderwerp werd verwacht dat hij de meer complexe weg naar het einde zou gaan, ongeacht het einde. En toch bereikt de film een climax die we al zo vaak hebben gezien. Desalniettemin, zelfs in zijn brute uitvoering, die in wezen niet veel variatie biedt op een thema dat teruggaat tot de oorspronkelijke Scarface uit 1932, houdt de film een thema van ontbinding, een droomtoestand die voor hen werkelijkheid wordt, van gevoelens die het overnemen, een thema dat de film uiteindelijk tot een eigen beest maakt.
Burnt Money, a provocative, severe crime thriller from Argentina, begins like a Spanish- language Guy Ritchie narrative, with an assembly of criminals arranging a heist. Yet the heist is over in a glance. The lion's share of the story is the impact of the job. So much of this film seems already acquainted, from its appealing crime thriller stylization to its narrative echoes of Reservoir Dogs, Heat and Bonnie and Clyde, that when it takes one of its unprecedented turns it overcomes you. There are a lot of unforeseen detours.<br /><br />The opening introduces us to Angel and Nene, gay lovers who live in a murky Buenos Aires apartment. A narrator notifies us that they are known as "the twins." After showing how they met, in a grungy public restroom, the narrator distinguishes the one telling way they are similar: "the still eyes, the lost glare." The knifelike center on character relationships, and the novelistic way the story is divulged through sequential narrators, featuring internal monologue, prepares us to pull back to enmesh the "twins" in the heist. Neither they, nor the story, are as they appear.<br /><br />Leonardo Sbaraglia plays Nene with scorched vigor. He has the loose-hipped walk of a younger Robert Downey, Jr., yet oozing even more with suggestiveness. His underhanded approach to life is not smug or justified, but rather self-assuredly devoid of any overeagerness or vanity. Eduardo Noriega brings a preyed-upon sentimentality to Angel. We feel at first as if he may be slow, and perhaps to some extent he is, but in a way that is lost in emotionally charged internalized delusions, a return to the primordial dilemma. He seems afloat in dissolution, a dream state readily seen. And their emotional holding out becomes a game that neither wins. Where they are intimate, there is peace restored, and there are religious obstacles.<br /><br />The robbery of an armored car goes awry. The thieves, one of them injured, must stay completely out of sight. Law-sided demoralization and violence are initial drives of the story's turning point though not at the center. The film, which is based on a true story, offhandedly concedes that the lines separating cops from robbers are obscured, but its focus remains tight on the robbers.<br /><br />One should not write this film off as categorized for a gay target audience. Though it revolves around the two implicitly loving leads, Burnt Money seems to compete with much more vivid heterosexual pairings. Nene swings both ways, and Cuervo, the getaway driver played by Pablo Escharri, has a girlfriend who figures integrally in the plot. After the men flee to Uruguay, police beatings push the left-behind girlfriend to give them up. Their status revealed, the robbers must stay out of sight, pressures mounting. Anti-gay implications add to the enmity. They don't trust each other, everyone keeps a gun at hand, but attachments gradually solidify nonetheless.<br /><br />Burnt Money could have almost been made in the 1970s, when a film with the promise of spectacle in its subject matter was almost expected to take the more complex way to the end, no matter what the end may be. And yet the film reaches a climax we've seen so many times. Nevertheless, even in its brutal execution which extrinsically offers not much in the way of variation on a device dating back to the original 1932 Scarface, it maintains a theme of dissolution, a dream state made real to them, of feelings taking over, a theme which, in the end, makes the film its own beast.