Dit is het zoveelste bewijs dat de films die Troma distribueert veel beter zijn dan de films die ze zelf maken. Laat je niet misleiden door het omslag waarop een 'Rambo'-achtig bloedbad te zien is. Dit is een grimmig en aangrijpend portret van de hel van een Vietnamveteraan. Natuurlijk zijn de productiewaarden niet geweldig, maar ze dragen wel bij aan het rauwe gevoel van de film. Dit is geen film die je zal opbeuren (behalve als je blij bent dat dit niet je leven is afgebeeld). Maar het is wel een krachtige, zij het verarmde film die gezien moet worden.<br />Het eerste uur wordt er niet veel expliciet geweld gebruikt (behalve in een paar flashbacks naar Vietnam). De film toont een veteraan die door de straten zwerft in een poging geld te verdienen, maar tegelijkertijd een gevoel van moraliteit in stand houdt. Hij vindt het moeilijk om een goed mens te zijn als hij naar het tuig om hem heen kijkt. Hij zit in de schuld bij een plaatselijke woekeraar, zijn enige vriend is een junk, zijn vrouw zeurt aan zijn kop en zijn baby is misvormd door middel van een oranje middel. Met alles wat hij mee moet nemen en zijn herinneringen aan Saigon, knapt er uiteindelijk iets in hem.<br />Dit is geen uitbuitingsfilm, zoals velen zullen denken. Het is duidelijk dat de regisseur iets hartverscheurends en realistisch wilde maken van het trauma dat dierenartsen ervaren. Hij kon niemand anders zover krijgen om het te financieren, behalve Troma, die bekendstond om zijn flauwekul als 'Class of Nuke 'Em High'. Het meer verontrustende, misvormde kind wordt op camera vastgelegd. Het einde wanneer hij uiteindelijk verliest (dat doet denken aan 'Taxi Driver') is voorspelbaar, maar toch krachtig. Er zijn echter scènes die de hoofdfiguur op subtiele wijze laten zien als een multidimensionaal persoon met gevoelens. Hij probeert met een kindprostituee te praten en haar te helpen, maar wordt dan aangevallen door haar pooier. Het meest verontrustende van alles is de scène waarin hij zijn vader (die dacht dat hij in Saigon was omgekomen) opbelt om om geld te vragen. Sommigen hebben kritiek op de flashbacks over Vietnam omdat ze pijnlijk goedkoop zijn en duidelijk in New Jersey zijn opgenomen. Ze zien er zeker niet accuraat uit, maar ze hebben een droomachtige sfeer die bijdraagt aan de dementie van de hoofdpersoon. Het is een volmaakte film, maar wel een gedenkwaardige.
This is further proof that the films Troma distributes are far better than the films they make themselves. Don't be fooled by the cover depicting a "Rambo"-style bloodbath. This is a grim and harrowing portrait of a Vietnam vet's hell. Sure, the production values aren't great, but they add to the raw feel of the film. This isn't a film that'll uplift you (with the exception of feeling happy this isn't your life depicted). However, it is a powerful if impoverished film that must be seen.<br /><br />There isn't much explicit violence for the first hour or so (with the exception of some Vietnam flashbacks). It depicts a veteran roaming the streets trying to make money yet maintain a sense of morality. He finds it difficult to be a good human being when he looks at the scum around him. He's in debt to a local loan shark, his only friend is a junkie, his wife nags him, and his baby was deformed by agent orange. Between what he has to take and his memories of Saigon, he finally snaps at the end.<br /><br />This isn't an exploitation film as many may assume. Its obvious the director wanted to create something heartfelt and realistic about the trauma experienced by vets. He couldn't get anyone to finance it except Troma, who were known for schlock such as "Class of Nuke 'Em High". The baby is another notable aspect. Outside of "Eraserhead", there isn't a more disturbing deformed child caught on camera. The ending when he finally loses (reminding one of "Taxi Driver") is predictable but still powerful. There are scenes however that subtly show the main character to be a multi-dimensional person with feelings. He tries to talk to a child prostitute and help her only to be attacked by her pimp. Most distressing of all is the scene in which he calls his father (who thought he died in Saigon) to ask for money. Some have criticized the Vietnam flashbacks as being painfully low budget and obviously shot in New Jersey. They certainly don't look accurate but they do have a dreamlike feel that adds to the dementia of the character. Overall, this isn't a perfect film but is a memorable one. (7/10)