Ik voelde me hier en daar een beetje ongemakkelijk bij het kijken naar deze film, vooral omdat ik hem zag in een soort 'kijkkamer' op een campus, waar een stel tv's staat en mensen met koptelefoons op naar alles kunnen kijken wat ze maar willen. Gelukkig kwam er niemand anders de kamer binnen <0xE2><0x80><0x93> als dat wel zo was geweest, zou ik waarschijnlijk zijn aangehouden voor het kijken naar pornografie of snuffmovies, of allebei. Het verbaast me bijna dat deze film via netflix is binnengekomen (hoewel niet dat hij blijkbaar niet in de bioscopen hier in de staten is vertoond). Van de enige handvol Takashi Miike-films die ik heb gezien, is dit beslist de beste. Als het misschien niet zijn allerbeste is, dan misschien toch wel.' Miike experimenteert met de verwachtingen van de kijker, zelfs met zijn eigen verwachtingen van Japanse fans. Ze neemt het idee van een tragische komedie over een slecht functionerend gezin over, zet het op zijn kop en zet het op de grens van wat normaal gesproken met absurdisme aanvaardbaar zou zijn, en dan is de kijker blij (bij wijze van spreken) of walgt hij ervan, of allebei, dat ze over de grens zijn gegaan.<br />En wat voor een gezin. Het begint als iets wat op zijn eigen manier bijna grillig is in het zicht van een gezin dat op het punt staat te ontsporen. Eerst is er ontrouw: de vader (Kenichi Endo) maakt onbedoeld video-opnamen van zichzelf terwijl hij seks heeft met een bepaald meisje. Dit is nogal een beeldende, ongemakkelijke seksscène, zij het dat de meest 'gevoelige' delen wat wazig zijn, en dit gaat meteen over in iets heel anders (als het Monty Python-geluid doorklinkt van het lezen, is het niet zonder enige toevalligheid in het hele beeld), als de vader op zijn hoofd wordt geslagen door een of andere vent met een steen. Deze vent, Q genaamd (Kazuchi Watanabe), komt logeren in het huis van het gezin, waar de moeder (Shungiki Uchida) met een stok wordt geslagen door haar zoon, die op weg van en naar school altijd zonder mankeren wordt geslagen en beroofd door pestkoppen. Maar later, als er iets speciaals gebeurt <0xE2><0x80><0x93> zoals met Q <0xE2><0x80><0x93> wordt er een andere verontrustende onthulling gedaan, eentje zonder enige verklaring voor het feit dat die er was.<br />Maar na een tijdje besefte ik dat Miike het van het begin af aan zo had geregeld dat Q plotseling in deze wereld kwam, en op de een of andere manier zonder dat er een echte reden voor was. Als je op zoek bent naar een reden, zou je eigenlijk ergens anders moeten zoeken. Het is een blik op de desintegratie van een gezin dat gebruikmaakt van een medium in zijn videowerk (ik moest denken aan Godards even ongrijpbare werk over de oorspronkelijke seksueel verdorven en ongemanierde familie in Numeroux Deux), en als je het echt serieus neemt, zou je het na een tijdje misschien moeten uitzetten. Dit is echter niet iets wat ik gemakkelijk zou kunnen doen, omdat ik moest kijken naar wat er zou gebeuren zoals in een film van Lynch of Bunuel. Het is eigenlijk niet helemaal onterecht om hem te vergelijken met die andere filmmakers, aangezien zijn werk het absurdisme/surrealisme naar de rand van de afgrond duwt, waar er geen andere keus meer is dan lachen om wat er gebeurt. Neem bijvoorbeeld de vader die besluit om plotseling in zijn'reality-tv-tijd' te springen door een opname te maken van het vuurwerk dat de pestkoppen bij hen thuis afsteken. Of wanneer de dingen bijzonder verontrustend beginnen te worden (necrofilie, jawel) en de combinatie van vader en moeder in deze scènes buitengewoon komisch is vanwege de gestoorde, komische timing. Toen het afgelopen was en het laatste shot een uitdrukking op mijn gezicht achterliet als een hond voor een ander stuk voedsel in de bak, wist ik dat Bezoeker Q een werk is dat verder gaat dan een uiterst serieuze blik werpen op de wereld van deze psychotische criminelen <0xE2><0x80><0x93> of op zijn minst sociale introverten en met seksuele bedoelingen die de grens overschrijden <0xE2><0x80><0x93> het werkte veel beter dan het zou hebben gedaan als het alleen maar een rechtstreekse nabootsing van reality-tv was geweest. Ik weet niet precies hoe de situatie van het vernederende medium in Japan is, maar door deze familie te bespotten en zij zijn bijna zwijgende 'Bezoeker' Miike heeft een aantal scènes die in het begin niet werken, of misschien is het gewoon zo vreemd om er in het begin echt voor in de stemming te komen. Toen ik er eenmaal aan vastzat, had ik op de meest perverse, voyeuristische manier net zoveel lol als met Ichi de Moordenaar. Het is een confrontatie met de kijker, en het zal nog jaren heerlijk schokkend en schaamteloos hilarisch zijn. Dat het niet voor iedereen is weggelegd, zal vanaf de eerste scène al duidelijk zijn.
I felt a little uneasy here and there watching this flick, mostly due to the fact that I was watching it in a sort of 'viewing room' on a campus, where a bunch of TV's are set-up and people can watch whatever they want with headphones for the volume. Luckily, no one else entered the room- if so, I would probably have been reported for watching pornography, or snuff-film work, or both. I'm almost surprised this even came in the mail via netflix (though not that it didn't, apparently, get theatrical distribution here in the states). Of the only handful of Takashi Miike films I've seen, this does definitely take the cake. If it's maybe not his absolute best maybe it's part of the appeal; Miike is experimenting with the viewer's expectations, even his f****d up Japanese fan-type ones. It takes the idea of doing a tragic-comedy on a dysfunctional family and turns it on its head, and puts it across the line of what should usually be acceptable with absurdism, and either have the viewer be pleased (in a manner of speaking) or utterly disgusted, or both, that they went over the line.<br /><br />And what a family indeed. It starts off as being something, in its own way, almost quirky in the view of a family on the brink. There's infidelity at first- the father (Kenichi Endo), unintentionally video-tapes himself having sex with a certain girl. This is quite the graphic, uncomfortable sex scene, albeit with the most 'sensitive' parts being blurred, and this cuts right away to something completely different (if the Monty Python sound rings from reading that, it's not without some coincidence throughout the picture), as the father gets hit on the head by some guy with a rock. This guy, knick-named Q (Kazuchi Watanabe), comes to stay at the family's house, where the mother (Shungiki Uchida) gets whipped with a cane by her son, who on his way to and from school always without fail gets beaten and robbed by bullies. She's also into heroin, but then later when something happens particular-like with Q, another unnerving revelation is revealed, one without really any explanation for being there.<br /><br />But I realized after a while Miike set it up from the beginning with Q suddenly entering into this world, and somehow for no actual reason being accepted. In fact, if you're looking for reason, you might want to look elsewhere, seriously. It's a look at the disintegration of a family using a medium within its video-work (I was reminded of Godard's equally un-settling work of original sexually depraved and uncouth family in Numeroux Deux), and if taken really as being a serious work you might have to turn it off after a while. This is not something that I could easily do, however, as I had to watch what would happen much like in something in a Lynch or Bunuel film. It's actually not without some merit to compare him with those other filmmakers, as his work pushes the absurdism/surrealism to the brink, where there's no choice left but to laugh at what's going on. Take when the father decides to suddenly jump into his 'reality-TV' time by taping when the bullies shoot fireworks at their house. Or when things start getting particularly disturbing (necrophilia, yeah) and the juxtaposition of father to mother in these scenes is extraordinary in deranged comic timing.<br /><br />After it ended, with the final shot leaving a look on my face like a dog in front of a different piece of food in the bowl, I knew that Visitor Q is a work that goes beyond taking an ultra-serious look at the world of these psychotic criminals- or at the least social introverts and with sexual intentions that go over the edge- it worked a lot better than it might have at doing just a straightforward mockumentary of reality-TV. I'm not sure what the situation of the degrading medium is like in Japan, but by sticking to mocking this family and they're near-silent 'visitor', and putting it all through a blender of crimes and misdemeanors that would make some faint on the spot, Miike achieves his goals more or less, whatever they might be. It's got some scenes that don't work early on, or maybe its just so strange to really get into the mood of it at first. Once hooked in, I had as much fun, in the most perverse voyeuristic way, as I did with Ichi the Killer. It confronts the viewer, and should be deliciously shocking and unrepentantly hilarious for years to come. That it's not for everyone will be known right from the first scene.