Ik voelde me aangetrokken tot deze film nadat ik alle boeken van Lemony Snicket aan mijn kinderen had voorgelezen. Het was een teleurstelling.<br />Jim Carrey is op zijn allerslechtst. Zijn graaf Olaf is niet de sluwe, kwaadaardige dreiging die door meneer Snicket wordt gecreëerd; hij is een clown die ritalin nodig heeft. Violet en Klaus Baudelaire daarentegen dreunen uitdrukkingsloos hun avonturen af. Deze onfortuinlijke jonge acteurs hadden behoefte aan wat begeleiding op de set; regisseur Brad Silberling was duidelijk niet opgewassen tegen die taak. Ondanks hun voorspelbare ontsnappingen aan onontkoombare situaties, komt de intelligentie die in de boeken zo kenmerkend is, in de film niet naar voren. En die arme Sunny wordt gereduceerd tot botte pogingen om grappig te zijn. In plaats van bij te dragen aan het inzicht van de kinderen of bij te dragen aan de levens van hun broertjes en zusjes. Nogmaals, net als in de boeken, wordt Sunny's babypraat ondertiteld met stompzinnige oneliners die niet afkomstig zijn uit het knappe handschrift van meneer Snicket, maar bedacht zijn door scenarioschrijvers die op zoek waren naar een goedkope lach. (Sunny: ((babypraat)) Ondertitel: 'Wat een lul!' of 'Hou je smoel!' Gelukkig zijn de scheetgrappen die de schrijvers voor haar hebben geschreven uit de definitieve versie weggelaten. Maar de filmmakers waren ongetwijfeld dolblij dat Sunny dreigde Olaf in zijn kruis te bijten. (Nadat ze haar tanden in zijn been had gezet, ondertitel: 'Ik bijt hoger!') Is er iets minder aantrekkelijks dan de gedachte dat een baby haar mond aan de genitaliën van een man vastmaakt? 's enige charmante personage is Billy Connelly's Oom Monty. Maar helaas is hij (de verschoppeling) al voor zijn tijd uitgedoofd. Jammer dat we niet hetzelfde van de hele film kunnen zeggen.
I was drawn to this movie after reading all the Lemony Snicket books to my children. It was a disappointment throughout.<br /><br />Jim Carrey is at his hammy worst. His Count Olaf isn't the shrewdly evil menace created by Mr. Snicket; he's a clown in need of ritalin. In contrast, Violet and Klaus Baudelaire drone through their adventures without expression. These unfortunate young actors were in need of some on-set guidance; clearly director Brad Silberling wasn't up to the task. Despite their predictable escapes from inescapable situations, the kids' intelligence characterized in the books never comes through in the movie. And poor Sunny is reduced to boorish attempts at comic relief. Rather than adding insight or contributing to the siblings' successes (again, as in the books), Sunny's baby talk is subtitled with witless one-liners taken not from Mr. Snicket's clever writing, but conjured by screenwriters looking for a cheap laugh. (Sunny: ((baby talk)), Subtitle: "What a schmuck!" or "Back off, Parrotface!") Thankfully, whatever fart jokes the writers scripted for her were edited from the final cut. But the filmmakers were surely delighted to have Sunny threaten to bite Olaf in the crotch. (After sinking her teeth into his leg, Subtitle: "I'll bite higher!") Is there anything less appealing than the thought of a baby attaching her mouth to a man's genitals? Timothy Spall is fine but insignificant as Mr. Poe, the children's ineffective trustee. As is Katherine O'Hara as Justice Strauss. The movie's only charming character is Billy Connelly's Uncle Monty. But alas, he is (spoiler) snuffed out before his time. Too bad we can't say the same about the entire flick.