Steven Spielberg is een van de weinige regisseurs van tegenwoordig die nog steeds een publiek op een bepaalde manier kunnen manipuleren, terwijl ze datzelfde publiek verblinden en uitdagen met verhalen en acteertalent, gecombineerd met ingenieuze visuele effecten. Minority Report is daar een lichtend voorbeeld van, dat ook nog eens het voordeel heeft dat het een intelligent concept heeft, wat in veel sciencefictionfilms veel minder het geval is (kijk maar naar MIB2) en ook nog eens beter is dan gemiddeld acteerwerk. <br />Cruise speelt hier de hoofdrol als John Anderton, die min of meer de leiding heeft over het politiekorps dat alle moorden verijdelt op basis van voorspellingen van drie Pre-Cogs (een van hen is Samantha Morton, die de belangrijkste rol van de drie speelt). Het systeem is waarschijnlijk volmaakt, tot Anderton tot zijn eigen verbazing een moord pleegt en zijn speurtocht begint om erachter te komen of er binnen zesendertig uur een fout is gemaakt. Dit zou de basis kunnen zijn voor een doorsnee sciencefictionfilm (Impostor, een film die is gebaseerd op een andere Philip K. En toch tilt Spielberg een verhaal naar een hoger plan en creëert hij een unieke sfeer die zijn personages met elkaar verbindt; tegen de tijd dat de film halverwege is, ben je uitgeput van al het vermaak.<br />Het komt erop neer dat je dit soort film twee keer moet zien, de eerste keer om het gevoel te krijgen en de tweede keer om eventuele misverstanden in de plot uit de weg te ruimen (of misschien om Scooby Doo en Windtalkers te vermijden), want dit is inderdaad een van de beste films van het jaar en een van Spielbergs beste recente films. Klasse: een acht of een negen!<br /><br /><br />
Steven Spielberg is one of the few directors around today who can still manipulate an audience in one sense while dazzling and daring that same audience with storytelling and character skills fused with ingenious visual effects. Minority Report is a shining example of that, which also has the grace of having an intelligent concept to start with, which so many sci-fi films lack much less summer sci-fi films (look at MIB2 to see what I mean), and also better than average acting.<br /><br />Cruise takes the lead role here as John Anderton, who leads, more or less, the agency of police that prevent all murders on the basis of predictions from three Pre-Cogs (one of them Samantha Morton who has the most important role of the three). The system is presumably perfect, until to the surprise of Anderton, he is seen to commit a murder and so starts his quest to try and find out if there is a flaw in thirty six hours. This could be the basis for average sci-fi fodder (Impostor, a film based on another Philip K. Dick story that came out earlier this year, is an point of that), yet Spielberg elevates a story and creates a unique atmosphere to coexist with his characters; by the time the film is HALF way through you'll be exhausted in entertainment.<br /><br />Bottom line, this is the type of picture to see twice, first to get the feel and presence, and the second to clear up any misunderstandings in the plot (or maybe to avoid Scooby Doo and Windtalkers), since this is indeed one of the best pictures of the year and one of Spielberg's best recent pictures. Grade: A+ or A<br /><br />