Ik ging in de jaren tachtig naar de middelbare school in Michigan en vond het er vreselijk. Maar ik vond dat er zoveel ontroerende en grappige momenten waren dat ik me kon voorstellen dat het eigenlijk jammer is dat het maar één seizoen heeft geduurd. Dit was de middelbare school die ik me herinner <0xE2><0x80><0x93> niet bevolkt door mooie mensen met zogenaamde problemen. NBC gaf programma's met aanvankelijk lage kijkcijfers zoals Seinfeld en Friends een kans, waarom hebben ze freaks en nerds niet een kans gegeven voordat ze het afzegden? Dat is echt een verlies. Ik dacht dat sommige van de ontroerendste momenten waren wanneer ze schrijlings op de grens tussen kindertijd en volwassenheid probeerden te balanceren. Zoals wanneer Sam zijn speelgoedautootjes weggooit, maar toch besluit om met Halloween langs de deuren te gaan.<br />Het moment in de cockpit, wanneer Sam Cindy naar de dansvloer leidt en de muziek van langzaam naar snel verandert, is aanvankelijk grappig, maar de gepijnigde uitdrukking op Sams gezicht, alsof hij op het punt staat om in tranen uit te barsten, voordat hij onhandig begint te dansen en de mensen om hem heen opvrolijkt, bracht tranen in mijn ogen. (Er staat een onbetaalbare gewiste scène op de dvd die 'ons griezeligste moment' heet, waarin Sam en Cindy langzaam dansen en het langzame deel van 'Come Sail Away' zingen.). De aflevering waarin ze naar een pornofilm kijken en helemaal over de rooie gaan tot de gymlerares Sam op het rechte pad brengt, is onbetaalbaar. Ik vond het geweldig dat Sam, toen hij eindelijk de knappe cheerleader kreeg waar hij al een tijdje achteraan zat, bleek dat ze saai was en dat ze niets met elkaar gemeen hadden. Niet de gebruikelijke plotlijnen die je in programma's over tieners ziet. En de muziek was altijd toepasselijk, want het was een item dat ze konden omzeilen, net als in de meeste tienerprogramma's, dat ze de managers konden ontlopen die hun vertelden dat ze de nieuwste band moesten promoten.<br />Gidsen hebben te maken met pestkoppen, worden als laatste gekozen in schoolteams en willen niet in het openbaar douchen. Echte middelbareschoolproblemen. Zoveel andere ontroerende momenten: Bill die thuiskomt in een leeg huis en een tosti voor zichzelf maakt en het geweldig vindt om tv te kijken, Neil die beseft dat zijn vader een verhouding heeft, Bill die het niet leuk vindt dat zijn moeder een vriend heeft. Nadat ze haar oma had zien sterven, had ze besloten dat het geen beloning was om een goed mens te zijn, maar het was duidelijk dat ze het niet prettig vond om een freak te zijn, althans niet tot later, toen de freaks oprechte genegenheid voor haar leken te ontwikkelen.<br />De suggestie is dat ze altijd high waren, maar afgezien van één aflevering (als Lindsay marihuana rookt) leken ze nooit te roken. Lindsays ouders verboden haar om met hen om te gaan nadat ze hun auto in de prak had gereden, maar aan het eind van de aflevering gaat ze naar hen terug en verandert er niets. Van de freaks vond ik Nick het leukst <0xE2><0x80><0x93> lief maar dom, de aflevering waarin Lindsay's vader haar sloeg <0xE2><0x80><0x93>, de aflevering waarin Lindsay's moeder haar sloeg, en de aflevering waarin ze haar vader sloeg. 's vader neemt hem onder zijn hoede is geweldig <0xE2><0x80><0x93> hij zingt 'Lady' voor Lindsay en schrijft 'Lady L'.<br />Ik dacht dat de laatste afleveringen een paar vreemde wendingen namen die misschien logischer waren geweest als het programma was doorgegaan: Lindsay die de Grateful Dead volgde in plaats van naar de Academic Summit te gaan, Daniel die bij het audiovisuele team kwam en Dungeons and Dragons speelde, Nick die disco ontdekte en Ken die uitging met een tubaspeler.
I went to high school in Michigan in the 1980s and hated it. But I thought this show had so many touching and funny moments that I could relate to that it's really a shame it only lasted one season. This was the high school I remember - not populated by beautiful people with so-called problems. NBC gave shows with initially low ratings like Seinfeld and Friends a chance, why couldn't they have given Freaks and Geeks a chance before cancelling it. It's a real loss.<br /><br />I loved the Geeks because I identify with them the most. They - especially Sam - actually look like the kids they're supposed to be, and I thought some of the most touching moments were when they were trying to straddle that line between childhood and adulthood. Like when Sam throws away his toy trucks but still decides to go trick-or-treating on Halloween.<br /><br />The moment in the pilot when Sam leads Cindy on the dance floor and then the music changes from slow to fast is initially funny, but the pained look on Sam's face like he's about to cry before he awkwardly starts to dance and cheers up brought tears to my eyes. (There's a priceless deleted scene on the DVD called "our creepiest moment" where Sam and Cindy slow dance while singing the slow part of "Come Sail Away".).<br /><br />The episode when they watch a porn movie and are freaked out until the gym teacher sets Sam straight is priceless. I loved how when Sam finally got the pretty cheerleader he'd been chasing it turned out she was boring and they had nothing in common. Not the usual plot lines you see on shows about teenagers. And the music was always appropriate - because it was a period piece they could avoid network executives telling them to promote the latest band like most teen shows.<br /><br />Geeks deal with bullies, being picked last to be on school teams, and don't want to shower in public. Real high school problems. So many other touching moments: Bill coming home to an empty house and making himself a grilled cheese sandwich and having a great time watching TV, Neil realizing his father is having an affair, Bill resentful that his mother has a boyfriend.<br /><br />That said, everything I liked about the show mostly related to the Geeks. I didn't understand the Freaks or why Lindsay wanted to hang out with them, especially at the beginning when they just wanted her for parties or cheating on tests. The implication was that she'd decided there were no rewards for being a good person after witnessing her grandmother dying, but clearly she was not comfortable being a Freak, at least not until later episodes when the Freaks seemed to develop some genuine affection for her.<br /><br />The suggestion is that they were high all the time, but apart from one episode (when Lindsay smokes marijuana) they never seemed to be smoking. Lindsay's parents forbid her from hanging out with them after she crashed their car but at the end of the episode she goes back to them and nothing changes. Of the Freaks I liked Nick the best - sweet but clueless, the episode when Lindsay's father takes him under his wing is great - him singing "Lady" to Lindsay and writing "Lady L" were hilarious.<br /><br />I thought the last episodes were going off in some strange directions which may have made more sense had the show continued: Lindsay following the Grateful Dead instead of going to the Academic Summit, Daniel joining the audiovisual team and playing Dungeons and Dragons, Nick discovering disco, and Ken going out with a tuba player.