Deze beroemde zwarte komedie was jammer genoeg de laatste film van de eerste filmpionier, G.A. Smith. Net als Dreyer, Bergman en Lang na hem, gebruikt hij in wezen theatermateriaal om pure film te creëren. De omgeving lijkt echt Victoriaans, met een onbekwame keukenmeid die zich met paraffineolie aan flarden schiet <0xE2><0x80><0x93> de grimmig kale keuken; de knipoog-naar-het-publiek breedsprakigheid van het acteerwerk, van Smiths vrouw, de ster van zo veel van zijn films.<br />Maar het doet wat het theater nooit zou kunnen <0xE2><0x80><0x93> het vernietigt de beperkte theaterruimte terwijl Mary Jane door de schoorsteen vliegt; en het brengt de doden weer tot leven, net zoals de film de vergankelijkheid bewaart en maakt. De film wordt ook als een van de eersten beschouwd die een verticale veeg gebruikt, in dit geval om een cartoonachtig effect te creëren, wanneer Mary Jane het publiek aanstoot terwijl ze een blikje vasthoudt waarop in grote letters PARAFFIN staat geschreven (een grap die Beckett meer dan vijftig jaar later leende uit zijn 'Act without words').<br />Misschien nog intrigerender dan de formele originaliteit van de film is de dubbelzinnigheid van de inhoud. Het lijkt een demonisering van vrouwen, van de nieuwe Vrouw of Suffragette, die op dat moment in Groot-Brittannië de stemming opeiste en het slachtoffer was van allerlei soorten gevestigde haat en hoon. Deze film lijkt twee zeer reële angsten van het establishment <0xE2><0x80><0x93> vrouwen en de werkende klasse <0xE2><0x80><0x93> die de status-quo grote schade hadden kunnen toebrengen, samen te smeden.<br />Voor haar ongeluk rommelt Mary Jane in de keuken en krijgt ze wat roet boven haar lip, waardoor ze tot haar vreugde een snor krijgt, terwijl ze in een zeer Lacaniaanse spiegel kijkt. De boodschap is duidelijk: vrouwen willen gewoon mannen zijn en hun macht stelen: het resultaat is de vernietiging van het huis, hetzij opzettelijk of door niet-mannelijke incompetentie. Tegen een schitterende, 'Caligari-bleek' achtergrond wordt Mary Jane begraven, 'in stukken' Haar klasse- en sekserollen worden aan diggelen geslagen, conservatieven zwaaien waarschuwend met hun vingers naar haar graf en waarschuwen voor de gevaren van het geven van enige verantwoordelijkheid aan vrouwen.<br />Maar Mary Jane lacht het laatst en verrijst uit de dood om nog meer ellende te veroorzaken <0xE2><0x80><0x93> Smith neemt Freuds ideeën over onderdrukking over en past ze toe op de maatschappelijke context <0xE2><0x80><0x93> hoe meer je probeert de mensen onder de duim te houden, hoe meer ze op je terug zullen slaan. Het feit dat de 'patriarchale' figuur van de regisseur zijn vrouw gebruikt om dit verhaal te vertellen, is des te opmerkelijker.
This famous black comedy was, sadly, the last film by early cinema pioneer, G.A. Smith. Like Dreyer, Bergman and Lang after him, he takes essentially theatrical material to create pure cinema. The setting seems stock Victoriana, as an inept scullery maid blows herself to smithereens (no pun intended!) with paraffin oil - the forbiddingly bare kitchen; the wink-to-the-audience broadness of the acting, from Smith's wife, star of so many of his films.<br /><br />But it does what theatre could never hope to do- it shatters the restricted theatrical space as Mary Jane flies through the chimney; and it brings the dead back to life, just as cinema preserves and makes immemorial the transient. The film is also considered important as one of the first to use a vertical wipe, in this case creating a cartoon-like effect, as Mary Jane nudges the audience as she holds a can with 'PARAFFIN' written in huge letters (a joke borrowed by Beckett over fifty years later in his 'Act Without Words').<br /><br />Perhaps even more intriguing than the film's formal originality is the ambiguity of the content. It seems to be a demonisation of women, of the new Woman or Suffragette, who was demanding the vote at this time in Britain, and victim of all kinds of establishment hatred and ridicule. This film seems to conflate two very real fears of the establishment - women and the working class - who, enfranchised, could have caused great damage to the status quo.<br /><br />Before her accident, Mary Jane is messing around the kitchen, and gets some soot above her lip, creating a moustache, to her delight, as she looks in a very Lacanian mirror. The message is clear - women just want to be men, and steal their power: the result is the destruction of the home, either deliberately or through non-masculine incompetence. Against a gorgeous, 'Caligari'-bleached backdrop, Mary Jane is buried, 'rest in pieces', her class and gender roles shattered, as conservatives wag their fingers at her grave, warning of the dangers of giving women any kind of responsibility.<br /><br />But Mary Jane has the last laugh, and rises from the dead to cause further havoc - Smith taking Freud's ideas about repression and applying them to the social context - the more you try to keep people down, the more they'll come back at you. The fact that the 'patriarchal' figure of the director uses his wife to tell this story is all the more remarkable.