Ergens op de wereld proberen vrouwelijke wetenschappers de aard van donkere materie vast te stellen. Ze meten en compileren computermodellen met betrekking tot gammastralen. Ze zitten gehurkt in de bush in Afrika om het gedrag van bonobo's te observeren, en ze zitten over telescopen gebogen in laboratoria, op zoek naar een geneesmiddel voor kanker en doen micropaleontologie. Vrouwen bouwen kantoorgebouwen, ontwerpen bruggen, doen klimaatonderzoek in Antarctica en proberen ziekteresistente rijstsoorten te ontwerpen om hongersnood te voorkomen.<br />Maar niet in deze film. In deze film zijn vrouwen geobsedeerd door hun uiterlijk in de spiegel en door een stel malle kleren die er, als ze er vijftien jaar later op gefotografeerd worden, net zo bespottelijk uitzien als discomode in onze ogen. Ze beschadigen permanent hun beenspieren door het dragen van hoge hakken. Ze vieren anorexia. Dit is natuurlijk een weergave van een deel van de echte wereld. Hoewel het mogelijk is dat de meeste van deze vrouwen niet slim genoeg zijn om natuur- of werktuigbouwkunde of echt werk te doen, zijn er vast ook wel een paar die dat wel zijn en het is een trieste verspilling van menselijk kapitaal dat ze hun tijd in deze benauwende en benauwende carrière doorbrengen. In grote mate viert deze film deze verspilling. Hoewel onze hoofdpersoon uiteindelijk de mode-industrie in de steek laat om echte journalistiek te gaan bedrijven, zijn de filmmakers duidelijk dol op de mode-industrie en geven ze er geen zier om. Ze nemen het even serieus als de bespottelijke, vrouwenhatende 'duivels' in de branche het nemen. Voor mij is het kijken naar deze film als het kijken naar een film over gebedsgenezing die het dodelijk serieus neemt. Wat een stel idioten denkt over een of ander waanidee is alleen interessant als de filmmakers en het publiek ook beseffen dat het een waanidee is.<br />De film is in elk geval vakkundig in zijn techniek. Er zijn geen schaduwen van microfoons of onhoorbare dialogen. En ja, Meryl Streep is prima als de ingehouden baas uit de hel. Maar als dit het beste is wat Hollywood te bieden heeft aan'sterke vrouwenrollen', dan is dat tragisch voor ons allemaal.
Somewhere in the world, women scientists are trying to determine the nature of dark matter, are measuring and composing computer models regarding gamma ray bursters. They are crouched in the bush in Africa, observing bonobo behavior, and they are hunched over telescopes in laboratories, seeking a cure for cancer and doing micropaleontology. Women are building office buildings, designing bridges, doing climate research in Antarctica, and trying to design disease-resistant rice strains to help stave off famine.<br /><br />But not in this movie. In this movie, women are obsessed with their exteriors in the mirror and with a bunch of goofy-looking clothes which, when they see themselves photographed in them fifteen years down the road will look as ludicrous as disco fashions look to us. They are permanently damaging their leg tendons from wearing high heels. They celebrate anorexia. This is a depiction of a slice of the real world, of course. While it is possible that most of these women are not smart enough to do science or engineering or real work, surely some of them are and it's a sad waste of human resources that they spend their time in this oppressive and oppressing career.<br /><br />To a large degree, this movie celebrates this waste. Although our protagonist, at the end, leaves the fashion industry to do real journalism, the movie-makers obviously adore the fashion industry and do not lampoon it at all. They take it as serious as the ludicrous, misogynist 'devils' in the industry take it. For me, watching this is like watching a movie about faith healing that takes it deadly seriously. What a bunch of idiots thinks about some delusion is interesting only if the filmmakers and audience are also aware that it is delusion.<br /><br />Certainly the film is workmanlike in technique. There are no shadows from boom mikes or inaudible dialog. And yes, Meryl Streep is fine as the understated boss from hell. But if this is the best Hollywood can do offering "strong female roles," that's just tragic for us all.