Vóór vandaag wist ik eigenlijk alleen maar van Hitchcocks detectives (ik beschouw mezelf als een grote fan van die boeken). Nu begrijp ik waarom hij vaker wordt beschreven als een meester in SMERIGHEID. Je zou denken: hoeveel SMERIGHEID kan er bestaan binnen de grenzen van een reddingsboot van vier of vijf meter lang? Er is meer dan genoeg <0xE2><0x80><0x93> van een in shock verkerende vrouw die aan een stoel is vastgebonden nadat haar baby op zee is begraven, tot een amputatie die door een nazi wordt uitgevoerd tijdens een opkomende storm, tot de ervaring in een lekkende boot te zitten die vastzit tussen twee schepen die elkaar beschieten <0xE2><0x80><0x93> deze film was veel moeilijker dan ik had verwacht, en daardoor heb ik nog meer respect voor het genie van Hitchcock dan ik al had. Ik heb hem in mijn eentje op klaarlichte dag bekeken, en ik voelde me nog steeds van slag door de ervaring... ik kan me alleen maar voorstellen hoe het moet hebben gevoeld om dit op het witte doek in een verduisterde bioscoop te zien. De genialiteit van deze film is dat hij goed en kwaad in kleine flitsen afbeeldt in plaats van in grote lijnen. Elke figuur is moreel gezien dubbelzinnig op een bepaald moment, gedraagt zich het ene moment nobel, het volgende wreed. Ondanks de aanwezigheid van een zwarte man, een welgestelde vrouw, een (waarschijnlijk nazi-Duitse) Duitser, een arbeider, enzovoort, zijn er aan het eind van de film geen stereotypen meer aan boord van deze reddingsboot. Elk van hen heeft je verrast, misschien wel teleurgesteld, en heeft er absoluut voor gezorgd dat je je hen herinnert als persoon, niet als 'type', lang nadat de film is afgelopen.<br /><br />
Before today, all I really knew of Hitchcock was his murder mysteries (I consider myself a huge fan of those). Now I see why he is more often described as a master of SUSPENSE. You would think: how much suspense can there be within the confines of a 12 or 15 foot long lifeboat?<br /><br />There is plenty- from a shellshocked woman tied to a chair after her baby is buried at sea, to an amputation performed by a Nazi during a rising storm, to the experience of being in a leaky boat caught between two ships that are shelling each other- this movie was a much harsher ride than I expected, and makes me respect the genius of Hitchcock even more than I already did. I watched it alone on VHS in broad daylight, and I STILL felt rattled by the experience... I can only imagine what it must have felt like to see this on the silver screen in a darkened theater back in the day.<br /><br />The brilliance of this movie is how it portrays good and evil in little glimpses instead of broad strokes. Every character is morally ambiguous to some point, acting nobly one moment, brutally the next. Despite the presence of a black man, an affluent woman, a (probably Nazi) German, a blue-collar sailor, and so on, there are no stereotypes aboard this lifeboat by the end. Each has surprised you, possibly disappointed you, and definitely made sure that you will REMEMBER them as a person, not as a "type," long after the movie is over.<br /><br />