Gelukkig gaat De Palma's hyperbolische, visueel meeslepende sciencefictionthriller over occulte spionage zo snel dat de lachwekkende dialogen, de oninteressante uitvoeringen en het Zwitserse kaasverhaal de pret niet bederven. De Furie begint met een interessante premisse, maar De Palma is duidelijk meer geïnteresseerd in de spectaculaire decors dan in logica of karakterisering. En waar Sissy Spacek ontroerend was als Carrie, zijn Amy Irving en Andrew Stevens als helderziende tieners die de furie ontketenen zeurderig en onervaren, en hun lot kan je eigenlijk niets schelen. Hoewel Douglas, Snodgress, Cassavetes en De Palma als William Finley (Raymond Dunwoodie) altijd interessant zijn, is de rest van de cast behoorlijk slecht. En een scène tussen Irving en Douglas in een bus is g<0xC3><0xAA>nant slecht. Toch is The Fury met zijn telepathische visioenen, zijn pulserende score van John Willams en Richard H. Klines elegante diepzinnige cinematografie veruit superieur aan rommel als The Eyes of Laura Mars. De Palma trekt alle registers open en creëert een aantal spectaculair over-de-top-scènes. Ondanks alle fouten is The Fury veel onderhoudender en minder pretentieus en afgeleid van De Palma's recentere pogingen om maar te zwijgen van Dressed to Kill, Body Double, Obsession, Wise Guys, Carlito's Way, Raising Cain en The Bonfire of the Vanities.
Fortunately, De Palma's hyperbolic, visually compelling, science fiction occult espionage thriller moves so fast that the ludicrous dialog, indifferent performances, and Swiss cheese plot don't spoil the fun. The Fury starts from an interesting premise, but De Palma is clearly more interested in the spectacular set pieces than in logic or characterization. And where Sissy Spacek was touching as Carrie, Amy Irving and Andrew Stevens as psychic teens who unleash the fury are whiny and callow, and you don't really care about their fates. Though Douglas, Snodgress, Cassavetes and De Palma regular William Finley ( Raymond Dunwoodie) are always interesting, the rest of the cast is pretty bad. And a scene between Irving and Douglas on a bus is embarrassingly bad. Still, The Fury with its telepathic visions, its pulse pounding score by John Willams and Richard H. Kline's elegant deep focus cinematography is far superior to junk like The Eyes of Laura Mars. De Palma pulls out all the stops and creates some spectacularly over-the-top scenes. Faults and all, The Fury is far more entertaining, and less pretentious and derivative than most of De Palma's more recent efforts to say nothing of Dressed to Kill, Body Double, Obsession, Wise Guys, Carlito's Way, Raising Cain, and The Bonfire of the Vanities.