Iedereen heeft het erover dat de CG de ondergang van The Touch is geweest. Zelf had ik met de waardeloze CG kunnen leven, als het verhaal niet zo verschrikkelijk was verknald. The Touch heeft een oude, zeer overbelaste plot. Maar zelfs dan nog hebben de filmmakers er geen enkele logische lijn in weten te leggen. Ik bedoel, zelfs als ze gewoon een oude 40-plus avonturenfilm hadden gekopieerd en er wat draadgaas in hadden gestopt, zou de film nog ergens op slaan.<br />'Hier.' Het is het grootste voorbeeld van wat ik bedoel.<br />Het hele verdomde uitgangspunt van het verhaal is dat Michelle Yeoh en haar team generatie na generatie zijn getraind om superacrobaten te worden, zodat ze de enigen zijn die in staat zijn de bijna onmogelijke reeks acrobatische toeren uit te halen die nodig zijn om bij het geheime magische medaillon te komen. Toch? Nou, dat wordt je in de eerste helft van de film wijsgemaakt. Maar in de grote climax van het verhaal blijkt dat ALLEEN IEDEREEN en IEDEREEN in staat is om deze toeren uit te halen, inclusief de hoofdschurk en al zijn trawanten. Ieder van hen, zelfs de onhandigste sukkel, vindt het een eenvoudige opgave om in de geheime grot (of wat het ook was) te komen. En vrijwel elk personage in de film eindigt slingerend en om zich heen slaand in een grote vuurzee.<br />Wat heeft het verdomme voor zin om deze hele premisse van de superacrobaten op te bouwen en hem dan aan het eind gewoon weg te gooien? De film zat vol met van die enorme, logische fouten (die vergelijkbaar zijn met die in Jackie Chans net zo klungelige film uit datzelfde jaar, 'The Medallion').<br />En trouwens, toen ik dit een paar jaar geleden voor het eerst zag, vond ik dat handlanger 'Bob' kop en schouders beter was dan wie ook in de film. Nu kom ik erachter dat hij werd gespeeld door de rijzende ster van de stand-upcomedy Dane Cook!
Everyone talks about how the CG is what ruined The Touch. For myself, I could have lived with the crappy CG, if only the story hadn't been messed up so horribly. The Touch has an old, very overused plot. But even given that, the filmmakers didn't even follow through on it in any logical way. I mean, even if they'd just totally copied some old 40s adventure story scene for scene and plugged in some wire-fu the film would have at least made some sense. <br /><br />Here's the biggest example of what I mean: <br /><br />The whole freaking premise of the story is that Michelle Yeoh and company have been trained generation after generation to be super-acrobats so that they will be THE ONLY ONES able to perform the near-impossible series of acrobatic feats necessary to get to the secret magical medallion. Right? Well, that's what you're led to believe in the first half of the film. But in the big climax of the story it turns out that ABSOLUTELY ANYONE and EVERYONE is capable of performing these feats, including the head villain and all his henchmen. Every one of them, down to the clumsiest jerk, finds it a simple task to get into the secret cave (or whatever it was). And virtually every character in the film ends up swinging and flipping around in a bad CG conflagration.<br /><br />What's the freakin' point of building up this entire premise of the super acrobats and then just throwing it away at the end? The movie was full of massive logical lapses like that (similar to those in Jackie Chan's equally craptacular film of the same year "The Medallion.") . <br /><br />And by the way, when I first saw this a few years ago, I thought that henchman "Bob" was head and shoulders better than anyone else in the film. Now I find out that he was played by rising standup comedy superstar Dane Cook! Go figure!