Dit hield mijn belangstelling voor de vroege film gaande, maar raakte ik bijna kwijt toen hij te veel op een soap ging lijken in plaats van op een film noir, waarin hij geclassificeerd is.<br />Hier en daar zitten een paar goede elementen in de film noir-cinematografie die ik leuk vond. Barbara Stanwyck, die ik gewoonlijk graag zie, was niets anders dan een zeurende hypochonder en niet iemand voor wie je warmloopt omdat ze voortdurend van alles eist. Toch vond ik haar karakter op de een of andere manier tenminste draaglijk.<br />Ik vond het einde wel leuk en ik vond dat het de film gedenkwaardiger en geloofwaardiger maakte.
This kept my interest in the early going but almost lost me as it turns into too much of a soap opera instead of a film noir, in which it is classified. <br /><br />There are some good touches film noir cinematography here and there which I enjoyed. Barbara Stanwyck, whom I usually like to watch, was nothing but a whining hypochondriac and not somebody you root for because of her constant demanding of everything. Yet, I somehow found her character at least bearable.<br /><br />I did like the ending and I thought it made the film more memorable and credible.