Ik zag de film kort na de première op de kabel en herinner me dat ik ervan genoot. Maar zoals bij de meeste films liet hij geen blijvende indruk achter. Om de een of andere reden heb ik nu al een tijdje een dvd van de film in mijn verzameling, waarschijnlijk als cadeautje of zo, en ik kijk er nooit naar. Gisteravond, zestien jaar na de première, heb ik hem opnieuw bekeken.<br />Soms heeft een kunstwerk tijd en meer opnamen nodig om door het publiek te worden gewaardeerd. Dat is beslist het geval met deze film. Voor mij zou een film me nieuwe personages of nieuwe omgevingen moeten laten zien of me een nieuwe manier moeten geven om naar een herkenbare situatie te kijken. Zo vaak geven films hun publiek gewoon dezelfde saaie, stereotiepe inhoud; personages die alleen in naam verschillen van andere films en plotlijnen die zo sterk lijken op eerdere succesvolle producties dat het me verbaast dat er niet meer rechtszaken tussen artiesten zijn. Dat is niet het geval met 'So I Married a Axe Murderer'. Met de kleine uitzondering van de vriendin van de hoofdpersoon die de hoofdrol speelt, kan elke rol nauwkeurig omschreven worden als uniek. Een slagerswinkelhoudster/bediende (Nancy Travis) voor een hoofdrolspeelster die in haar vrije tijd haar hakmes kan hanteren, plus haar merkwaardig wispelturige zus (Amanda Plummer). Een gezin uit een buitenwijk van San Francisco, allemaal uiterst fatsoenlijke Schotten, onder wie de jongste zoon met het enorme hoofd en een moeder (Brenda Fricker) die er geen enkel probleem mee heeft dat French de beste vriend van haar oudste zoon zoent, alleen maar om zich ervan te verzekeren dat hij er goed in is. Er is een lichtgewicht charterpiloot (Steven Wright) die waarschijnlijk geen vergunning had moeten krijgen en een enigszins verbitterde, enigszins maniakale voormalige bewaker/gids van Alcatraz (Phil Hartman) die me aan het lachen maakt alleen al door naar hem op het scherm te kijken. Er is een beste vriend van een undercoveragent (Anthony LaPaglia) die Starsky of Hutch wilde worden maar in plaats daarvan ontdekt dat het werk in feite veel formulieren invullen inhoudt en zijn baas (Alan Arkin) die, als Mike Myer er niet was geweest, nu een agent was geweest. Als hij de rol van Charlie McKenzie had gespeeld, zou hij de film hebben gestolen met zijn vertolking van een politiecommissaris, die alleen maar kan worden omschreven als het tegenovergestelde van het personage dat we zo vaak in films en op tv hebben gezien.<br />Over Mike Myers: buitengewoon sympathiek. Hij is op jonge leeftijd al vrij en ongedwongen op de film en creëert twee prachtige personages die ons voortdurend aan het lachen maken. Als de hoofdrolspeler Charlie McKenzie en als zijn vader Stuart houdt Myers de film in beweging met zijn paranoïde maar onweerstaanbare charme van Charlie en zijn Robin Williams-achtige kwinkslagen die voortkomen uit het feit dat zijn twee personages de moeilijkste taak voor zo'n vertolking volbrengen, namelijk entertainen zonder de aandacht van het verhaal af te leiden.<br />Ik heb deze film aan mijn 'favorieten' toegevoegd. Als je _You Can't Take It With You_ leuk vond, zul je deze modernere maar even eigenzinnige film over liefde en familie geweldig vinden.
I saw this film on cable not long after its release and remember enjoying it. But like most films, it didn't leave a lasting impression. For some reason I have had a DVD copy of the film in my collection for some time now, probably a b-day gift or some such, and I never watch itLast night, sixteen years after it first appeared, I watched it again.<br /><br />Sometimes, a piece of art takes time and multiple exposures for its audience to fully appreciate its quality. This is definitely the case with this film. For me, a film should show me new characters or new settings or give me a new way of looking at a recognizable situation. So often films just give their audience the same tired stereotypical content; Characters that differ in name only from other films and plot lines that so closely follow previous successful productions that I'm surprised there aren't more lawsuits between artists. Such is not the case with "So I Married an Axe Murderer". With the tiny exception of the girlfriend of the chief supporting character, every role can accurately be described as unique. A butcher shop owner/operator (Nancy Travis) for a leading lady that may be wielding her cleaver in the off hours plus her curiously flighty sister (Amanda Plummer). A suburban San Francisco family of intensely Scottish decent that includes the youngest son with an enormous head and a Mother (Brenda Fricker) who has no qualms about French kissing her eldest son's best friend just to assure herself he's good at it. There's a light aircraft charter pilot (Steven Wright) that probably shouldn't have been awarded a license and a slightly embittered, slightly maniacal former Alcatraz guard/now tour guide (Phil Hartman) who makes me laugh just to look at him on screen. There's an undercover cop best friend (Anthony LaPaglia) that wanted to be Starsky or Hutch but instead learns the job really entails filling out a lot of forms and his boss (Alan Arkin) who, if it wasn't for Mike Myer's performance, would have stolen the movie with his portrayal of a Police Chief that can only be described as the antithesis of that character that we've seen so many times in films and TV.<br /><br />About Mike Myers: Intensely likable. Free and easy on film at a young age he creates two wonderful characters that make us laugh hard throughout. As the lead Charlie McKenzie and as his father Stuart, Myers keeps the film moving with his paranoid yet irresistible charm from Charlie and his Robin Williamsesque quips that flow from his two characters accomplishing the most difficult task for such a performance; namely, entertain without distracting from the story.<br /><br />I've added this film to my "Favorites" list and recommend it highly. If you liked "You Can't Take it With You" you'll love this more contemporary yet equally quirky film of love and family.