Waar ging dat hele einde over? Je wacht en wacht tot er eindelijk iets gebeurt, iets wat halfslachtig ergens op slaat, iets wat de nogal onbenullig ogende stipjes in verband brengt met iets wat in elk geval op logica lijkt, maar dan... Dus de vrouw van de politieman is de moordenaar? Heeft ze het kind geslagen? Zo ja, wie heeft haar eigen armen dan verwond? Haarzelf? Hebben zij en haar echtgenoot, de politieman, het meisje allebei geslagen? (Misschien hebben de regisseur en de scriptschrijver hen samen in elkaar geslagen...) Hebben de politieman en zijn vrouw allebei het meisje geslagen, en daarna elkaar <0xE2><0x80><0x93> en daarna zichzelf? (Ik moet mijn geest openhouden voor alle mogelijke bespottelijke combinaties als het om TE gaat. Waarom zouden de geesten van de moeder en de dochter al die mensen vermoorden?<br /><0x3E><0x3E> Opnieuw zijn geesten gewoon gewelddadige, verwarde imbecielen die de verkeerde mensen vermoorden. Je zou denken dat geesten, die de hele dag niets beters te doen hebben dan in gangen te zitten of in lege ruimte te staren, meer dan genoeg tijd hebben om dingen uit te zoeken, d.w.z. wie hun vrienden en vijanden zijn. Maar nee... Het IQ van een doorsnee horrorfilm is 15,3.<br /><0x3E><0x3E> De geesten tonen het vermogen om buiten hun natuurlijke omgeving rond te spoken door Bobby's vriendin, gespeeld door de mooie Amelia Warner, lastig te vallen. Gebruiken ze die vaardigheden om wraak te nemen op de oude man die aan de overkant van de straat woont, die niet om hulp heeft geroepen toen hij zag dat er iets aan de hand was? Er valt niet veel te begrijpen in deze langzaam bewegende, verwarde spookfilm.<br />Bobby's vriendin komt onaangekondigd naar zijn flat. Wat voor soort mensen bezoeken anderen zonder eerst te bellen? Was dit de pre-mobiele eeuw? Zijn baas doet dat ook, ooit. Wat handig. Wat een leuk trucje.<br />Niemand vertelt iemand iets, elk gesprek gaat over trivialiteiten die de onbenullige geesten weer in de gelegenheid stellen hun voordeel te doen met verschillende situaties, telkens weer. En ik maar denken dat het Bergman was. stompzinnige drama's die draaiden om een gebrek aan communicatie...
What was that ending all about? You wait and wait for something to finally happen, something that will make half-way any sense, something that will connect the rather flimsy-looking dots into something at least resembling logic but then... So the cop's wife is the killer? Did she beat the child? If so, who wounded her own arms? Herself? Did she and her cop husband both beat the girl? (Perhaps the director and the scriptwriter joined them in the beating...) Did the cop and his wife both beat on the girl, and then each other - and then themselves? (I gotta keep my mind open for all possible ludicrous combinations when it comes to TE.) Why would the ghosts of the mother and the daughter kill all those people? <br /><br />Once again ghosts are just some violent, confused imbeciles who go around killing the wrong people. One would presume that ghosts, having nothing better to do all day than sit/stand around hallways staring into empty space, would have ample time to figure things out, i.e. who their friends and foes are. But no... Average horror-film's ghost's IQ: 15 point 3.<br /><br />The ghosts display the ability to haunt outside their natural habitat by hassling Bobby's girlfriend, played by the beautiful Amelia Warner. So why didn't they use those abilities to get revenge on the old man who lives across the street, who failed to call for help when he saw that something was happening? Not much makes sense in this slow-moving, garbled ghost flick.<br /><br />Bobby's girlfriend arrives to his flat TWICE unannounced. What kind of people visit others without calling them first? Was this the pre-mobile-phone 18th century age? His boss does this also, once. How very convenient. What a nice little plot-device.<br /><br />No-one tells anybody anything, every conversation is about trivialities which, again, conveniently creates opportunities for the dimwitted ghosts to take advantage of various situations, over and over. And here I thought it was Bergman's asinine dramas that revolved around a lack of communication...