Het lijdt geen twijfel dat Andy Milligans filmwerk beïnvloed werd door Andy Warhol. Dat doet de overleden Milligan helemaal niet te kort <0xE2><0x80><0x93> toen hij in de jaren vijftig toneelstukken in elkaar zette, was ongetwijfeld veel van de esthetiek die je in VAPORS en FLESHPOT ON 42nd STREET zag al intact. Het is alsof Warhol invloed had op het maken van de film, terwijl Tennessee Williams toch invloed had op de inhoud. Ik vond Milligans VAPORS (zie mijn recensie) een meesterwerk, waarin eenzaamheid, wanhoop en seksuele verwarring op een stoutmoedige en eerlijke manier werden behandeld. Je hoeft geen biseksueel of homo te zijn om in zo'n film de menselijkheid en universaliteit te vinden. Voor mij is FLESHPOT al even goed. VAPORS deed misschien denken aan het begin van Warhol, toen Andy zelf voor de camera stond, maar FLESHPOT doet denken aan de tijd van Paul Morrissey. Er is hier geen Joe Dallesandro, maar Milligan draaide nooit om'sterren' zoals Warhol dat deed. Dit is het verhaal van twee mensen die seksueel in de war zijn en seksueel gefrustreerd, en die tot de ontdekking komen dat ze op elk niveau van hun bestaan moeten'sjokken'. Ze mogen dan in de goot zitten, maar ergens in hun binnenste hebben ze allebei een vonk van romantiek en dromen ze van een beter leven... op de een of andere manier, ergens. Neil Flanagan (alias 'Lynn' Flanagan) geeft de rol van koningin Cherry Lane veel diepte <0xE2><0x80><0x93> het ene moment lief, het volgende krengerig; vriendelijk en attent, maar dan weer onnadenkend. Flanagan is iedere Milligan-fan natuurlijk bekend door het spelen van GURU in GURU THE MAD MONK. Diana Lewis' andere rollen lijken voornamelijk pornografisch te zijn, maar ze maakt de rol van Dusty onbehaaglijk echt. Iedereen heeft wel een paar Dusty's gekend <0xE2><0x80><0x93> de persoon die bij iemand intrekt en in feite seksuele gunsten verleent in ruil voor kost en inwoning en zo nu en dan wat zakgeld. Een aantal mensen heeft op een laag pitje in hun leven een Dusty gehad. Ze is keihard, cynisch, weet hoe ze goedgelovigen moet manipuleren, maar ook zij droomt van een beter leven dat zelfs de louche New Yorkse onderbuik niet heeft uitgedoofd. Sommige mensen slagen erin een uitweg te vinden of ergens anders heen te gaan en zichzelf opnieuw uit te vinden, maar de meesten lukt dat niet, en dit is hun verhaal. De schokkerige 16mm-foto's van Milligans legendarische Auricon-camera spelen bijna een rol in de film en maken alles tot leven en in beweging, zoals het ook in het echte leven gebeurt. Er wordt veel aandacht besteed aan de dialoog in Milligans werk uit de jaren zestig en begin jaren zeventig <0xE2><0x80><0x93> misschien was de man in wezen een toneelschrijver. Als het goed werkt, werkt Milligans dialoog net zo goed als sommige van de latere, minder symbolische, meer expliciete toneelstukken van Tennessee Williams. Omdat dit een film van Andy Milligan is, is er geen happy end, maar deze film zou vals en onoprecht zijn als hij er wel een had. FLESHOT ON 42nd STREET is een eerlijke kijk op personages die in een stadsjungle leven, een plek waar je, als je niet misbruik maakt van de volgende persoon die je tegenkomt, die persoon wel misbruik van jou zal maken. Milligan oordeelt niet over deze personages; hij vindt de menselijkheid in hen. Dit is te vergelijken met het beste van de Warhol-Morrissey-films, en op zich is het een indrukwekkend stuk werk dat accurater en rijker lijkt naarmate ik ouder word en hoe langer ik leef. Wacht geen dertig jaar tot iemand dit tot een meesterwerk verheft en tot een van de belangrijkste'vensters' van de vroege jaren zeventig, en dat het wordt vertoond op een of ander filmfestival naast TAXI DRIVER <0xE2><0x80><0x93> je kunt nu al een exemplaar scoren.
There's no question that Andy Milligan's film work was influenced by Andy Warhol. That doesn't downgrade the late Mr. Milligan at all-- no doubt when he was putting together plays in the 1950s, much of the aesthetic seen in VAPORS and FLESHPOT ON 42nd STREET was already intact. It's as if Warhol influenced the film-making, yet Tennessee Williams influenced the content. I thought Milligan's VAPORS (see my review) was a masterpiece, treating loneliness, desperation, and sexual confusion in a bold and honest way. You don't have to be bisexual or gay to find the humanity and universality in such a film. For me, FLESHPOT is equally fine. If VAPORS was reminiscent of early Warhol, when Andy himself was at the camera, FLESHPOT is reminiscent of the Paul Morrissey era. There's no Joe Dallesandro here, but Milligan was never about "stars" the way Warhol was. This is the story of two people who are sexually confused and sexually frustrated, and find that they have to "hustle" on every level of their existence. They may be in the gutter, but they both have somewhere inside them a spark of romance and dreams of a better life...somehow, somewhere. Neil Flanagan (aka "Lynn" Flanagan) brings a lot of depth to the role of queen Cherry Lane--sweet one moment, bitchy another moment; kind and considerate, but then thoughtless. Flanagan is, of course, familiar to any Milligan fan because of playing GURU in GURU THE MAD MONK. Diana Lewis's other credits seem to be mostly porn, but she makes the role of Dusty uncomfortably real. Everyone has known a few Dustys--the person who moves in with someone and basically provides sexual favors in return for room and board and some occasional pocket money. A number of people have BEEN Dustys at some low period in their lives. She is hard-bitten, cynical, knows how to manipulate the gullible, but she too has a dream of a better life that even the sleazy New York underbelly has not snuffed out. Some people manage to find a way out, or move somewhere else and reinvent themselves successfully, but many do not, and this is their story. The jumpy 16mm photography of Milligan's legendary Auricon camera almost becomes a participant in the film, and makes everything alive and moving, the way it does in real life. There's a lot of attention to dialogue in Milligan's 60s and early 70s work--the man may have been essentially a playwright. When it works well, Milligan's dialogue works as well as some of the later, less symbolic, more explicit Tennessee Williams plays. This being an Andy Milligan film, there are no happy endings, but this film would be phony and insincere if it offered one. FLESHPOT ON 42nd STREET is an honest look at characters living in an urban jungle, a place where if you don't take advantage of the next person you meet, that person will take advantage of you. Milligan does not judge these characters; he finds the humanity within them. This is equal to the best of the Warhol-Morrissey films, and in its own right is an impressive piece of work that seems more accurate and more rich the older I get and the more I've lived. Don't wait three decades for someone to proclaim this a masterpiece and one of the most significant "windows" into the early 70's, and for it to be shown at some film festival alongside TAXI DRIVER--score a copy now.