Thomas (Rhys Wakefield) is net begonnen op een nieuwe middelbare school. Zijn vader zit in het leger en het gezin moet regelmatig verhuizen. Zijn broer Charlie (Luke Ford) heeft een ernstige vorm van autisme en een aandachtsstoornis. Hij kan niet praten en omdat hij zo groot is als een volwassene, is het niet gemakkelijk om voor hem te zorgen. Aan het begin van de film zien we hem grommen van plezier terwijl hij een pas gekochte doos eieren op de keukenvloer vertrapt.<br />Hoewel Thomas' moeder (Toni Collette) de aandoening van haar zoon heeft geaccepteerd, heeft Thomas dat niet gedaan. Hij wil zijn broer geheimhouden voor zijn nieuwe klasgenoten, maar als een van zijn leerlingen (Gemma Ward) over zijn broer hoort, laat ze zich niet afschepen.<br /> Het is al een aantal jaren geleden dat ik me voor het laatst zo met een Australische film heb verbonden als met THE BLACK BALLOON. Vanaf de interessante titelsequentie aan het begin worden we meegesleept in de uitdagingen van het leven met een familielid dat een ontwikkelingsstoornis heeft. Hoewel een buitenstaander waarschijnlijk nooit helemaal zou kunnen begrijpen hoe veeleisend zo'n leven zou kunnen zijn, geeft de film ons een heel goed idee.<br />Een van de vele prestaties van de film is de succesvolle combinatie van drama en komedie. Het had gemakkelijk een deprimerende aangelegenheid kunnen zijn, maar veel van de buitensporige handelingen van de broer blijken hoogst amusant te zijn. Bij andere gelegenheden zijn ze hartverscheurend.<br />Even goed is de prestatie van Luke Ford. Het spelen van een gehandicapt personage is voor elke acteur een uitdaging, maar Ford is volkomen overtuigend als Charlie. We gaan er nooit van uit dat hij een acteur is die een rol speelt.<br />Toni Collette is eersteklas als de immer liefhebbende moeder. Ze is hoogzwanger en als er complicaties optreden tijdens haar zwangerschap, vragen we ons onwillekeurig af of het derde kind net zo zal zijn als Thomas of Charlie.<br />De sympathiekste van de personages is Thomas' klasgenoot en later vriendin Jackie, gespeeld door Gemma Ward. Haar acceptatie van Charlie en haar solide steun voor Thomas maken haar het aantrekkelijkst. Het is interessant om op te merken dat hoewel Thomas Charlie als een last ziet, zijn formele kennismaking met Jackie en de ontwikkeling van hun relatie veel met zijn broer te maken hebben.<br />De zwarte beer is het werk van de eerste regisseur, Elissa Down, die in Perth filmwetenschap heeft gestudeerd. Ze heeft uitstekend werk geleverd. Omdat ze met twee autistische broers is opgegroeid, moet het een heel persoonlijk werk zijn. Het scenario, van Down en Jimmy the Exploder, is eerlijk en ontroerend, en de fotografie van Denson Baker is uitstekend. Ik heb vooral waardering voor zijn laag-bij-de-grondse breedbeeldopnamen.<br />De zwarte beer heeft dit jaar op het Berlijnse filmfestival de Crystal Bear gewonnen. Het is een belangrijke film die het verdient om te worden gezien. De Australische filmindustrie heeft helaas geen goede reputatie, thuis noch in het buitenland. Maar als we dit soort films maken, zal dat zeker veranderen.
Thomas (Rhys Wakefield) has just started at a new high school. His father serves in the armed forces and the family has to relocate regularly. His brother Charlie (Luke Ford) has severe Autism and Attention Deficit Disorder. He's not able to speak and because he's the size of an adult, caring for him is not easy. At the start of the film we see him grunt with delight as he tramples a newly-bought carton of eggs into the kitchen floor.<br /><br />While Thomas's mother (Toni Collette) has accepted her son's condition, Thomas has not. He wants to keep his brother a secret from his new schoolmates but when one student (Gemma Ward) learns of his sibling, she's not put off.<br /><br />It's been a number of years since I've connected with an Australian film to the extent that I did with THE BLACK BALLOON. From the interesting title sequence at the start, we're drawn into the challenges of life with a family member suffering a developmental disability. While, I suppose, an outsider could never fully appreciate just how demanding such a life could be, the film gives us a very good idea.<br /><br />One of the film's many accomplishments is its successful blend of drama and comedy. It could quite easily have been a depressing affair but many of the brother's outrageous acts prove most amusing. On other occasions, they're heartbreaking.<br /><br />Equally fine is the performance by Luke Ford. Playing a handicapped character is a challenge for any actor, but Ford is totally convincing as Charlie. Never do we consider he's an actor playing a role. <br /><br />Toni Collette is first-rate as the ever-loving mother. She's heavily pregnant and when complications arise from her pregnancy, we can't help but wonder if the third child will be like Thomas or Charlie.<br /><br />The most likable of the characters is Thomas's classmate and later girlfriend, Jackie, played by Gemma Ward. Her acceptance of Charlie and her solid support for Thomas makes her most appealing. It's interesting to note that while Thomas sees Charlie as a burden, his formal introduction to Jackie and the development of their relationship has much to do with his brother.<br /><br />THE BLACK BALLOON is the work of first-time director Elissa Down, who studied film-making in Perth. She has done a sterling job. Having grown up with two Autistic brothers, it must be a profoundly personal work. The screenplay, by Down and Jimmy the Exploder, is honest and moving and the photography by Denson Baker is fine. I particularly appreciated his low- angle wide shots.<br /><br />THE BLACK BALLOON won the Crystal Bear at this year's Berlin Film Festival. It's an important film and deserves to be seen. The Australian Film Industry, sadly, does not have a good reputation, at home or overseas. But if we make films like this one, that's sure to change.