Hoewel Harbours personage te deugdzaam is om echt geloofd te worden, wordt zijn edelmoedigheid geëvenaard door de regisseur en de scenarist. Dit is een kunstig geconstrueerde film <0xE2><0x80><0x93> het acteerwerk, de regie, de cinematografie <0xE2><0x80><0x93> maar bovenal is het een ontroerende film. Ik ben getroffen en bedroefd door het feit dat veel van de andere commentatoren zo snel met hun oordeel klaarstaan <0xE2><0x80><0x93> ik zeg niet dat je gewoon je morele radar uit moet zetten als je naar een film kijkt. Ja, het is heel, heel erg verkeerd dat Wilbur en Alice met elkaar naar bed gaan <0xE2><0x80><0x93> maar de film _vraagt_ van ons om na te denken over het soort verlangens dat mensen drijft, verlangens naar zowel liefde als dood, en om te suggereren dat ze misschien wel echt van elkaar houden (zoals Wilbur en Alice van Harbour houden) maar hen toch verraden. En in plaats van toe te geven aan het melodrama van de confrontatie, enzovoort, laat het de mengeling van schuld en begrip voortduren terwijl het zich nog steeds overgeeft aan een verlangen naar leven en intiem menselijk contact. Het spijt me dat veel anderen zich niet in staat achtten die mogelijkheid te overwegen, al was het om begrijpelijke redenen. Hoe dan ook, ik zou denken dat de scène waarin Alice reageert op het nieuws van Harbours kanker (wanneer ze weer in de boekwinkel zijn) meer zou zijn geweest dan de prijs van opname/huur <0xE2><0x80><0x93> een van de krachtigste scènes die ik in tijden heb gezien.
While Harbour's character is too virtuous to quite be believed, his generosity is matched by the director and screenwriter. This is an artfully-constructed film--the acting, the direction, the cinematography--but more than that, it is a touching one. I am struck and saddened by how judgmental many of the other commenters are--I'm not saying that one should simply turn off one's moral radar when watching a film. Yes, it's very, very wrong for Wilbur and Alice to sleep together--but the film _asks_ us to consider what sorts of desires drive people, desires both for love and death, and to suggest that they might actually love one another (as Wilbur and Alice love Harbour) while still betraying them. And instead of giving in to the melodrama of confrontation, etc. it lets the mix of guilt and understanding linger while still bowing to and honoring to a desire for life and intimate human contact. I'm sorry that many others were unable to allow themselves to entertain that possibility, if for understandable reasons. In any case, I would think that the scene where Alice reacts to the news of Harbour's cancer (when they get back into the bookshop) would have been more than the price of admission/rental--one of the most powerful scenes I've seen in a while.