Het is bijna overbodig om te zeggen dat Aziatische gruwelen in de voorhoede staan van wat wij als walgelijk en afstotelijk (op een positieve manier) waarnemen. De manier waarop ze het onderwerp benaderen, heeft een extra scherp randje. Waar de Amerikaanse gruwelen zich hebben ontwikkeld tot een aantal tamelijk nietszeggende genres en het (afschuwelijke) genre vrijwel hebben uitgeroeid, waarbij ze zich verlaten op het shockeffect en de goedkope schrikbeelden om iets van angst op te roepen, graven Aziaten veel dieper. De benadering is niet die van Val Lewton, maar een doorboorde vervorming van de werkelijkheid die zich diep in de psyche nestelt en daar blijft etteren lang nadat de aftiteling is vertoond en de film officieel is afgelopen.<br />Dus. Hier hebben we een trilogie, en jij zou zeggen: wat zou dat? Het is al eerder gedaan, vele malen, vooral in TRILOGIE VAN TERREIN en de horrorfilms. Dat is waar. Maar dit zijn niet de gebruikelijke poppen/vrouwen met een vloek/kwaad zonder naam die kenmerkend zijn voor de horror uit stripverhalen. Het eerste segment, 'Dumplings', dat in zijn geheel is uitgebracht, heeft de meeste banden met de westerse wereld en de horror uit de jaren vijftig: de angst voor de ouderdom en de ultieme sterfelijkheid. Een oudere actrice, gespeeld door Lillian Lee, ontmoet een vrouw die een speciaal merk knoedels heeft die haar jeugd kunnen herstellen. Natuurlijk gebeurt er in het begin niets. Maar de schoonheid van de actrice hervindt zich onmerkbaar maar zeker, en er ontstaat een onwaarschijnlijke samenwerking tussen haar en de vrouw die de speciale knoedels klaarmaakt. Tot ze erachter komt waar het speciale ingrediënt in de knoedels in werkelijkheid om draait.<br />Het tweede deel, 'Cut', ook rechtdoor, is misschien wel het zwakste van de drie, ook al zijn er een paar heel spannende momenten: een regisseur wordt gegijzeld in een situatie met een acteur die niet veel meer was dan een figurant, zijn vrouw die als een marionet aan een piano vastzit en een kind dat tegen een bank is vastgebonden. Tenzij hij het kind op de bank wurgt, zal de ontevreden figurant de vingers van zijn vrouw afhakken. Dit deel van de film speelt zich af in opperste spanning, tot de gebeurtenissen het dreigen te begeven en er natuurlijk verrassingen in het verschiet liggen.<br />Het derde en laatste deel van de drie is 'Box'. De film is geregisseerd door Takashi Miike van ODISHON en speelt met het ongemakkelijke gevoel dat kenmerkend is voor sommige van David Lynch' eigen uitstapjes naar interdimensies. Hier wordt een jonge vrouw gekweld door dromen over de tweelingzus die bij een brand om het leven kwam toen ze allebei circusartiest waren (en haar vader leek de voorkeur te geven aan de dode zus). Art, bijna tot op het belachelijke af gedraaid, biedt een situatie die de ene kant op lijkt te gaan, of in feite heel goed niet-bestaand zou kunnen zijn <0xE2><0x80><0x93> iets in het hoofd van de jonge vrouw. Het feit dat haar redacteur eruitziet als de vader die bij de brand om het leven kwam toen ze nog een meisje was, helpt niet om iets op te helderen, en de dubbelzinnigheid van het verhaal zelf geeft licht in zijn eigen wereld. Van de drie korte films is 'Dumplings' mijn favoriet. Het geeft een angst weer die we allemaal kennen: niet alleen de angst om oud te worden, maar ook om ongewenst te worden <0xE2><0x80><0x93> een spookbeeld van onze vroegere ik. Dat mevrouw Li, in de wetenschap van de verschrikkingen die ze te horen krijgt, doorgaat met het najagen van de jeugd en niet helemaal weet wat ze werkelijk zal opgeven, maakt deel uit van de diepgewortelde verschrikkingen die in andere handen gewoon de zoveelste remake van THE LEECH WOMAN (en zijn imitators) zouden zijn geworden. Die laatste opname van mevrouw Li, terwijl ze sereen toekijkt en het bloed van haar lippen likt, een tong die grotesk is geworden, snijdend bij het geluid van haar gekauw op die kleine deegballetjes, is klassiek.
It's almost redundant for me to say that Asian horror is at the forefront of what we perceive as disgusting and repellent (in a good way). There's a little extra edge to the way they approach the subject matter. Where American horror has veered out into some pretty bland arenas and have all but killed the (horror) genre, relying on shock value and the cheap scares to induce some semblance of fear, Asians delve much deeper. The approach is not Val Lewton, but a skewered distortion of reality that burrows deep into the psyche and festers there long after the credits have rolled and the movie has officially ended.<br /><br />So. Here we have a trilogy, and you would say, what of it? It's been done before, many times, most famously in TRILOGY OF TERROR and the CREEPSHOW movies. True. However, these aren't the usual possessed doll/woman facing a curse/evil without a name typical of comic-book horror. The first segment, "Dumplings", released on its own as a full feature length movie, has the most ties to the Western world and 1950s horror: the fear of old age and ultimate mortality. An aging actress, played by Lillian Lee, comes across a woman who has a special brand of dumplings which can restore her youth. Of course, right at the start, nothing happens. However, imperceptibly but surely, the actress' beauty resumes itself, and an unlikely co-dependence develops between she and the woman who cooks the special dumplings. Until she finds out what the special ingredient within the dumplings are really about.<br /><br />The second story, "Cut", also straight-forward, might be the weaker of the three even though it has some very tense moments: a director finds himself hostage to a situation with an actor who was little more than an extra, his wife attached to a piano like a puppet, and a child strapped against a sofa. Unless he strangles the child on the sofa, the disgruntled extra will slice off his wife's fingers. This portion moves with exquisite tension until events threaten to give in, and of course, there are surprises in store.<br /><br />The third and final installment of the three is "Box", directed by Takashi Miike of ODISHON, and it plays with the unease that characterizes some of David Lynch's own forays into inter-dimensions. Here, a young woman is tormented by dreams of the twin sister who perished in a fire when they both were circus performers (and her father seemed to prefer the dead sister). Art directed almost to ridiculous levels, it presents a situation that seems to be heading one way, or in fact, might very well be non-existent -- something within the young woman's head. The fact that her editor looks like the father who died in the fire when she was a girl doesn't help in clarifying anything, and the story's own ambiguity lends light into its own world.<br /><br />Of the three short films my favorite is "Dumplings". It presents a fear that we all know: the fear not only of growing old, but becoming undesirable -- a specter of our former selves. That Mrs. Li, knowing the horror she is being privy to, continues on her pursuit of youth, not altogether knowing what she will be really giving up, is part of the visceral horror that in other hands would have become just another remake of THE LEECH WOMAN (and its imitators). That final shot of Mrs. Li, as she looks on, serene, and licks the blood off her lips, a tongue that has become grotesque, cutting to the sound of her chewing those little dumplings is classic.