Wat me het meest opviel aan deze film was dat je altijd weet wat Anna voelt. Dat komt deels door de prachtig expressieve actrice die de rol speelt, en deels doordat het gemakkelijk is om je te herinneren hoe we als kinderen over dingen dachten en te herkennen hoe we zouden reageren op de scherp omlijnde situaties in de film. Het is ook opmerkelijk omdat, terwijl de meeste Franse films je laten weten wat personages denken door ze eindeloos te laten praten, Anna haar woorden kort en bondig houdt en de volwassenen om haar heen de dingen nooit zo goed lijken uit te leggen als zou moeten.<br />Het is interessant om te zien hoe de mensen hier op de film reageren. In een recensie werd de film omschreven als een film over volwassenen die het opvoeden van kinderen combineren met het redden van de wereld, iets wat zeker deel uitmaakt van de film, maar wat voor mij niet de spil lijkt te zijn. Iemand anders zag de film als een voorbeeld van hoe activisten slechte ouders kunnen zijn.<br />Maar in werkelijkheid is deze film zo op Anna gericht dat ik de neiging had te voelen wat zij voelde, en naarmate haar gevoelens en begrip zich tijdens de film ontwikkelden, deed mijn verstand dat ook. De film voelt heel evenwichtig aan, toont ieders sterke en zwakke punten, vriendelijkheid en wreedheid, eer en domheid, en hij voelt heel authentiek aan; ik weet niet of dit fictie is, memoires of iets daartussenin, maar hij voelt heel realistisch en geloofwaardig aan. Dit is een rustige, bedachtzame film en het duurde even voordat ik erin kwam, misschien alleen maar omdat ik Franse films met een zekere achterdocht bekijk, en daarom gaf ik hem een 7 in plaats van een 8. Ik werd steeds meer in de film gezogen en vond de laatste scènes bijzonder ontroerend. Het is een prachtig filmpje.
What impressed me most about this film was how you always know what Anna is feeling. This is partly because of the wonderfully expressive actress playing the part, and partly because it is easy to recall how we felt about things as children and recognize how we would react to the clearly drawn situations of the film. It is also remarkable because while most French movies let you know what characters think simply by having them talk endlessly, Anna keeps her words short and to the point and the adults around her never seem to explain things as much as they ought to.<br /><br />It is interesting to see how people here respond to the film. One review described it as a movie about adults balancing child raising with world saving, which is certainly a part of the film but to me wouldn't seem to be the focus. Someone else saw the film as an example of how activists can be bad parents.<br /><br />But really, this film is so focused on Anna that I tended to feel whatever she was feeling, and as her feelings and understand evolved during the film, mind did as well. The movie feels very balanced, showing everyone's strengths and weaknesses, kindnesses and cruelties, honor and stupidity, and it feels very authentic; I don't know if this is fiction, a memoir or somewhere in between, but it feels very realistic and believable.<br /><br />This is a quiet, thoughtful movie and it took me a while to get into it, perhaps simply because I approach French movies with a certain amount of suspicion, which is why I gave it a 7 instead of an 8. I became more and more drawn in as I watched, and found the final scenes especially touching. It's a lovely little film.