Ming Ming is een zeer gestileerde film, maar dat wil niet zeggen dat hij meer stijl dan inhoud heeft. Onbereikbare liefde en verliefdheid spelen een centrale rol in de wereld van Ming Ming, een wereld waarin elementen van de oosterse vechtsport een rol spelen die in de hedendaagse tijd thuishoren. De hoofdrolspeler, gespeeld door Zhou Xun, is een slanke vrouw, gekleed in het zwart en met lange, donkere vlechten. Op een avond heeft ze haar oog laten vallen op D (Daniel Wu), een straatvechter op wie ze verliefd wordt en met wie ze een nacht doorbrengt.<br />D, daarentegen, is een ongrijpbare minnaar. Met geheimen uit het verleden die hij probeert te ontrafelen, heeft hij zich nooit verbonden. Hij doet een belofte aan iedereen die hem vijf miljoen dollar kan bezorgen en met wie hij de nacht doorbrengt. Met wie ze naar Harbin reizen. Dit zet een hele keten van gebeurtenissen in gang, te beginnen met Ming Ming die het geld steelt en een geheime doos van Broeder Kat (de zanger Jeff Chang, die al lang niet meer in het openbaar optreedt).<br />Aan de andere kant is Ming Mings vriend Ah Tu (Tony Yang) ook verliefd op haar, en heeft hij een oogje op Nana (Zhou Xun in haar tweede rol), met wie hij ontsnapt aan de schurken van Broeder Kat, en die ook verliefd is op D. In de war? Dat hoeft niet, want Nana verschilt sterk van Ming Ming, van haar haar en kleding (luid en opzichtig) tot haar maniertjes, en niet te vergeten de talen die ze spreekt. De film kan zelfs omgedoopt worden tot Nana, omdat dit personage meer tijd op het witte doek heeft doorgebracht dan Ming Ming, terwijl we de onbeantwoorde liefde van zoveel personages in de film onderzoeken. De liefde en de verschillende bezweringen ervan worden tentoongespreid, zelfs die van de ouders, terwijl de plot zich langzaam ontrafelt tot een verrassend einde. Er zijn een paar zen-achtige dialogen en momenten in de film, zoals dat het beter is om bij iemand te zijn, al is het maar voor even, dan helemaal niet bij iemand te kunnen zijn. En dat geldt vooral voor Ah Tu, ook al is hij bij iemand die op hem lijkt en niet bij de persoon zelf. Ik vond dat Nana en Ah Tu de sterkste verhaallijn en de beste karakterontwikkeling hadden, natuurlijk vanwege de tijd die aan hen was besteed.<br />Bij het fantastische verhaal horen zowel de muziek als de actie. De soundtrack is een eclectische mengeling van verschillende invloeden, van elektronica tot jazz, en het thema dat voor achtervolgingen wordt gebruikt is bijzonder pakkend. Omdat het een soort fantasy-krijgskunst was, zagen de meeste gevechten, vooral die van Ming Ming, er opvallend uit. Vooral die van Ming Ming, die explosieve projectielen op haar vijanden afvuurt, is een voorbeeld van D's stijl, die snel, wreed en heel kort van duur is. Plotelementen uit zulke fantasyfilms, zoals minimissies en het zoeken naar een schat, zijn ook onderdeel van de film. De filmstijl die wordt gebruikt is ook een mengeling van stijlen, met herhalingen, snelle fragmenten en flashbacks als norm. Het kost misschien even tijd om eraan te wennen, zoals bij gevechten meestal het geval is. Tegen de tijd dat je door een of twee actiescènes heen bent, zul je om meer vragen. Geniet van die momenten, want er zijn er maar weinig en met grote tussenpozen. Er zijn ook veel 'poser'-momenten, waardoor de film een bepaald'sexy' aanzien krijgt, omdat personages zich optutten en poseren als ze hun dialogen uitspreken.<br />Ik denk dat ik van geluk mag spreken dat ik deze film hier heb gezien, in zijn oorspronkelijke taal, in tegenstelling tot de nagesynchroniseerde Mandarijns-versie die ik in Singapore moest zien als ik hem wilde zien. De gebruikte talen <0xE2><0x80><0x93> Mandarijn, Kantonees en Shanghainees <0xE2><0x80><0x93> hebben een bepaalde klank en worden gebruikt om karakters te onderscheiden. Onvermijdelijk zal het effect verloren gaan in elke verfilmde versie. Zhou Xun, en ook Tony Yang, klonken soms een beetje vreemd in hun Kantonees, maar dat doet niets af aan hun prestaties, vooral Zhou Xuns uitstekende vertolking van twee rollen.<br />Voor het geven van een moderne fantasy-krijgskunstfilm een ander en verfrissend aanzien, zal Ming Ming mijn stem krijgen.
Ming Ming is a very stylized movie, but that's not to say it has more style than substance. Unattainable love and infatuation play central themes in Ming Ming's world, one which contains fantasy martial arts elements, set in today's contemporary era. The titular character played by Zhou Xun cuts a willowy figure, dressed in black with her long dark tresses. One night she casts her eye on D (Daniel Wu), a street fighter whom she falls in love and spends a night with.<br /><br />D, on the other hand, is an elusive lover. With secrets of the past which he seeks to unlock, he's never committed, giving out a promise to whoever can fetch him 5 million dollars, and with whom he'll travel to Harbin with. This sets in motion an entire chain of events, starting with Ming Ming stealing the money and a secret box from Brother Cat (the singer Jeff Chang, who has long been away from the public eye).<br /><br />On the other hand, Ming Ming's friend Ah Tu (Tony Yang) is also infatuated with her, and chances upon Nana (Zhou Xun in her second role), with whom he brings along in their escape from Brother Cat's thugs, and whom too is also in love with D. Confused? Don't be, as Nana is distinctively different from Ming Ming, from hair and outfit (loud and garish) to mannerisms, not forgetting the languages used.<br /><br />In fact, the movie can be renamed Nana, as this character had more screen time than Ming Ming, as we explore the unrequited love by so many characters in the movie. Love and its different incantations are put up on display, even parental ones, as the plot slowly unravels to its surprise ending. There are some zen like dialogue and moments in the movie, such as being able to be with a person even for a moment, is better than not being able to at all. And this is especially true for Ah Tu, even though he's with someone who resembles, and not with the actual person. I thought Nana and Ah Tu had the strongest storyline and the best character development, naturally so because of the screen time devoted to them.<br /><br />Accompanying the superb story are both the music and action. The soundtrack is an eclectic mix and fusion of various influences, from electronica to jazz, and the theme used for chases is particularly catchy. Given that it adopted a fantasy martial arts style, most of the fights, especially Ming Ming's, were given distinct looks. Ming Ming's especially, is one adopted from flicking explosive projectiles at her enemies, while D's style is quick, brutal, and very short ranged. Plot elements from such fantasy movies, like mini quests, and the seeking of treasure, are staples too in the movie.<br /><br />The filming style used is also a mixed bag, with repetitions, quick cuts and flashbacks the norm. It might require a little time to get used to, typically those used in fights. By the time you get through one or two action sequences, you'll be clamouring for more. Savour those moments, as they actually come few and far between. There are many "poser" moments as well, which gives the movie a certain "sexy" look as characters preen and pose when they deliver their dialogues.<br /><br />I guess I'm fortunate to have caught this movie here, in its original language track, as compared to having to watch the dubbed Mandarin version back in Singapore if it gets played. Key languages used - Mandarin, Cantonese and Shanghainese, provide a certain flavour and utilized to distinguish characters. inevitably the effect will be lost in any dubbed version. Zhou Xun, and Tony Yang too, at times sounded a bit off in their Cantonese diction, but that doesn't mar their performances, in particular Zhou Xun's excellent delivery of dual roles.<br /><br />For giving a contemporary fantasy martial arts movie a different and refreshing look, Ming Ming will get my vote.