Meer nog dan sommige films uit de jaren zestig en zeventig, is dit een film uit de Tweede Wereldoorlog die met alle regels speelt. In het moordonderzoek krijg je een pro-Hitler generaal die misschien niet de moordenaar is die de rechercheur zoekt, en een anti-Hitler die misschien wel de moordenaar is. En een derde die een semi-komische figuur is. Hij zit ook vol verrassend grappige zinnen (vooral van de Donald Pleasance-figuur) van het ingehouden soort <0xE2><0x80><0x93> 'Denk je echt dat iemand je zal geloven?' 'Natuurlijk. Ik ben generaal.' 'Ja, hij was geen oprechte soldaat. Ik denk dat hij in de steek is gelaten.' 'Ik ben kapot. Wat heeft het voor zin om generaal te zijn als korporaals korporaal willen blijven?' En natuurlijk is er Omar Sharif als Grau, een werkelijk bewonderenswaardige figuur, ook al is hij te roekeloos over zijn eigen veiligheid (zoals in de laatste scène uit 1944). En natuurlijk wordt het min of meer aan de kijker overgelaten of hij gelijk heeft dat hij twee jaar van de Tweede Wereldoorlog volledig betrokken is bij één enkele moord. Maar zoals hij zelf zegt, hij houdt zich meer bezig met de kleine schaal dan met de grote. (In het boek hield Grau zich meer bezig met dingen als het komplot tegen Hitler, maar ik denk dat de film de dingen op een originelere manier aanpakte, zoals in de scène waarin hij en Morand het onderwerp enkele ogenblikken bespreken, en daarna gaat Grau over op iets anders! En Philipe Noiret als Morand, die het niet kan schelen dat Grau een officier van de Wehrmacht is, net zomin als het Grau kan schelen dat hij in het Franse verzet zit, niet alleen omdat ze 'collega's' zijn, maar ook omdat ze niet alleen maar collega's zijn op een 'onwillige' manier, zoals in veel soortgelijke verhalen. (In feite eindigt de scène die ik net noemde met een soort 'warm moment' tussen Grau en Morand.) En hoewel sommige mensen zeggen dat Peter O'Toole niet de juiste acteur is, trekt hij je echt helemaal in de rol van Tanz. In een van de scènes lijkt Tanz het zelfs leuk te vinden om korporaal Hartmann van zijn stuk te brengen <0xE2><0x80><0x93> hij glimlacht een beetje en zegt: 'Alle conclusies die je uit mijn gedrag kunt trekken zijn onjuist.' En elke andere acteur, in grote of kleine rollen, lijkt heel goed bij het personage te passen <0xE2><0x80><0x93> Charles Gray, Coral Brown, Joanna Petit, John Gregson, Philp Noiret en natuurlijk Tom Courteney als Hartmann.
Even more than some mid-' 60s to early ' 70s ones, this is a WWII film that plays around with all the rules. In the murder investigation, it gives you a pro-Hitler general who might not be the killer the detective is seeking, and an anti-Hitler one who MIGHT be. And a third one who's a semi-comical character. It's also full of surprisingly funny lines (especially from the Donald Pleasance character), of the understated kind - "Do you really think anyone's going to believe you?" "Naturally. I'm a general." / "Yes, he wasn't a wholehearted soldier. I imagine he's deserted." / "I'm shattered. What is the point of being a general when corporals wish to remain corporals?" And of course it has Omar Sharif as Grau, a genuinely admirable character, even though he's too reckless about his own safety (as in the last 1944 scene). And of course it's sort of left to the viewer as to whether he's right to be completely caught up in a single murder for two years of WWII itself. But as he himself says, he's concerned with the small scale rather than the large. (In the book, Grau WAS more concerned with things like the plot against Hitler, but I think the movie handled things in a more original way, as in the scene where he and Morand discuss the subject for a few moments, then Grau movies on to something else!) And Philipe Noiret as Morand, who doesn't care that Grau is a Wehrmacht officer, any more than Grau cares that HE'S in the French Resistance, not just because they're "colleagues", but because they're not just colleagues in a "grudging" way, the way it is in many similar stories. (In fact, the scene I just mentioned ends with a sort of "warm moment" between Grau and Morand.) And even though some people say that Peter O'Toole is miscast, he really draws you completely into the Tanz character. In one scene, Tanz even seems to enjoy perplexing Corporal Hartmann - he smiles slightly and says, "Any conclusions you may draw from my behavior are false." And every other actor, in big or small parts, seems to fit the character very well - Charles Gray, Coral Brown, Joanna Petit, John Gregson, Philp Noiret and of course Tom Courteney as Hartmann.