Kan een perfect recept eindigen in een smakeloos gerecht? Ja. Vidhu Vinod Chopra had het perfecte ruwe materiaal: India's beste acteurs, een briljante filmer, de beste technische uitrusting. En bovenal had hij, met de achtergrond van een moderne koninklijke familie, de gelegenheid om een meeslepend drama van emoties, verraad en karakter te bakken. Toch kwam 'Eklavya' als het laatste produkt uit de bus.<br />Chopra's enige punt is of eklavya er verkeerd aan heeft gedaan om de traditie niet uit te dagen (dharma). Het is een onderwerp dat tot nadenken stemt, maar chopra gebruikt zo'n verdraaide omweg om er te komen. De hele film is zinloos gemanoeuvreerd om een punt aan het eind te bereiken waar zo'n vraag gesteld zou kunnen worden. Een goede film zou al die tijd geprobeerd hebben dit conflict tussen traditie en geweten te onderzoeken, zodat het conflict als een kern voor de film dient. Maar Eklavya creëert irrelevante gebeurtenissen voordat deze vraag beantwoord kan worden met één snelle handeling (stunt, zo je wilt).<br />Ironisch genoeg draait een op een personage gebaseerde film als 'Eklavya' om onderontwikkelde personages. De regisseur introduceert het personage plotseling en verwacht dat wij hun positie en loyaliteit begrijpen. Een beetje meer van het karakter delven zou de film meer kracht hebben gegeven. De meeste personages zijn ofwel expliciet slecht of expliciet blind (pun onbedoeld). Eklavaya's (Amitabh) conflict tussen plicht en ouderschap wordt nooit duidelijk vertegenwoordigd. NOT tot het einde, wat misschien het enige betekenisvolle deel van de film is. Bij ontstentenis van enige ontwikkeling ontpopt de Eklavaya-figuur zich als een puber, een onvolwassen bewaker die alleen op zijn instinct afgaat en zich niet bewust is van de waarheid voordat die hem in het gezicht wordt gesmeten. Saif blijft onbewogen en laat het publiek tussendoor wakker worden om te beslissen wat zijn personage in zijn schild voert. De dames worden behandeld als figuranten wanneer een al te intens drama tijdelijk moet worden onderbroken.<br />Uiteindelijk voel je niets voor de personages. Je wilt huilen om eklavja, maar je kent hem niet goed genoeg. Je wilt Jackie Shroff en zijn zoon haten, maar de regisseur in je roept dat niet op. Ik weet niet wat ik van saif moet vinden, aangezien er meer tijd wordt besteed aan het tonen van zijn romance dan aan zijn plaats in het drama.<br />Het probleem is dat er in de film maar heel weinig gebeurt, waardoor de scènes die geen verband houden met de uiteindelijke boodschap op de lange baan worden geschoven. Slechte acteurs hadden deze film onaanvaardbaar kunnen maken, maar de beste acteurs van bollywood hebben hem gered. Amitabh en saif doen de onverklaarbare personages die ze krijgen volledig eer aan. Anderen houden zich in, behalve de gewoonlijk briljante Bomaan Irani, wiens excentrieke vertolking van de koning irritant is.<br />Jammer genoeg is Bollywood zo vergeven van middelmatigheid dat alles wat anders is een meesterwerk wordt genoemd. Eklavya is anders, maar het is zinloos. het verkwist de voorsprong die briljante achtergronden en fantasievolle camerawerk je geven. Tussen haakjes, voor deze technische briljantheid verdient het de 2 sterren die het krijgt.
Can a perfect recipe end in a tasteless dish? Yes. Vidhu Vinod Chopra had the perfect raw material- India's finest actors, a brilliant cinematographer, best technical equipment. Above all, with the backdrop of a modern royal family, he had an opportunity to bake a gripping drama of emotions, betrayal, and character. Yet, 'Eklavya' emerged as the final product..<br /><br />Chopra's only point is whether eklavya was wrong in not challenging the tradition (dharma). It is a thought-provoking subject, but chopra uses such a deuced round-the-corner approach to get to it. The entire movie is senselessly maneuvered to reach a point in the end where such a question could be asked. A good movie would have tried to explore this conflict between tradition and conscience throughout such that the conflict serves as a core to the movie. But, Eklavya manufactures irrelevant events before this question is placed to be answered in one swift action (stunt, if you like).<br /><br />Ironically, a character-based movie like 'Eklavya' pivots on underdeveloped characters. The director suddenly introduces the character and expects us to understand their positions and allegiances. A little more of character-delving would have added strength to the film. Most characters are either explicitly bad or explicitly blind (pun unintended). Eklavaya's (Amitabh)conflict between duty and parenthood is never clearly represented. NOt until the very end, which is perhaps the only meaningful part of the movie. Eklavaya character, in absence of any development, emerges as puerile- an immature guard who acts only on instinct and remains oblivious to the truth before it is thrown at his face.. Saif remains wooden and leaves the audiences to wake up in between and decide what his character is up to. The ladies are treated as fillers when an over-intense drama has to be temporarily paused.<br /><br />In the end, You feel nothing for the characters. you want to cry for eklavya, but you don't know him enough. You want to hate Jackie Shroff and his son, but director doesn't inspire you to. You don't know what to feel for saif, since more time is spent in showing his romance than his place in the drama.<br /><br />The problem is that since there is very little to happen in the movie, it drags at leisurely pace giving scenes which make bear no relevance on the ultimate message. Bad actors could have made this movie intolerable, but bollywood's finest rescue it. Amitabh and saif do full justice to the inexplicable characters given to them. Others hold their own, except the usually brilliant Bomaan Irani, whose eccentric portrayal of the king is annoying.<br /><br />Sadly, Bollywood is infested so much with mediocrity that anything different is hailed as a masterpiece. Eklavya is different, but it is pointless. it completely squanders the head-start given by brilliant backdrops and imaginative camera work. Incidentally, for this technical brilliance only, it deserves the 2 stars given to it.