Als Paul Haggis voor anderen schrijft (Clint Eastwood, de Bond-franchise), levert hij het ene meesterwerk na het andere af. Toen hij zelf achter de camera ging staan (Crash), was het resultaat goed, maar ontbrak er nog iets, en hoewel In the Valley of Elah niet perfect is, is het wel een enorme stap vooruit in de juiste richting.<br />Nu hij zich realiseert dat de structuur van Crash niet alleen een kracht, maar ook een zwakte was, kiest Haggis deze keer voor een meer lineair verhaal, en kiest hij daarvoor een nogal controversieel onderwerp: de oorlog in Irak. Maar hij is niet geïnteresseerd in het conflict zelf; wat hem echt interesseert is de manier waarop het de manier waarop mensen de wereld zien beïnvloedt. Hij concentreert zich met name op Hank Deerfield (Tommy Lee Jones, die een Oscarnominatie heeft gekregen, in een rol die oorspronkelijk voor Eastwood was bedoeld), een Vietnam-veteraan wiens vertrouwen in de Amerikaanse waarden op de proef wordt gesteld als hij hoort dat zijn jongste zoon vermist wordt nadat hij is teruggekeerd van een missie in het Midden-Oosten. Met alleen de mobiele telefoon van de jongen als aanwijzing begint Hank de zaak te onderzoeken met de hulp van een vrouwelijke rechercheur (Charlize Theron) en ontdekt hij dat hij misschien de verkeerde beslissingen heeft genomen toen het lichaam van zijn zoon werd gevonden en zijn vrouw (Susan Sarandon) hem de schuld gaf van de dood van hun beide kinderen (de andere is gesneuveld).<br />Hoeveel is er in de Verenigde Staten veranderd sinds de oorlog in Irak begon? Dat is de vraag die Haggis probeert te beantwoorden, maar in plaats van kritiek te leveren op het leger als geheel, volgt hij de geleidelijke neergang van Hanks overtuigingen: al in het begin van de film berispt hij een man omdat hij de Amerikaanse vlag ondersteboven hangt (een gebaar dat de boodschap van de film weergeeft: de situatie is erger dan hij zich had voorgesteld), om vervolgens zijn blinde vertrouwen in de maatschappij in twijfel te trekken naarmate zijn onderzoek dichter bij de schokkende oplossing komt. De film wordt gedragen door de vermoeide ogen en de vastberaden stem van Jones, en Haggis is verstandig genoeg om zo weinig mogelijk af te wijken van andere verhaallijnen, iets wat hij helemaal had kunnen vermijden: de scènes waarin Theron wordt bespot door haar mannelijke collega's (onder wie Josh Brolin) zijn een vermoeid, volstrekt onnodig cliché. Bovendien zou je je kunnen afvragen waarom de regisseur een bekende actrice als Sarandon een nogal irrelevante rol toebedeelt, terwijl ze door de telefoon niet veel meer hoeft te doen dan kwaad zijn.<br />Maar uiteindelijk valt er weinig te bekritiseren in een moedige film die het grootste deel van de tijd precies zijn doel bereikt, vooral dankzij een onophoudelijk bewegend middelpunt.<br /><br />8,5/10.
When writing for others (Clint Eastwood, the Bond franchise), Paul Haggis delivers one masterpiece after another. When he stepped behind the camera himself (Crash), the result was good, but still lacking something, and though In the Valley of Elah isn't perfect, it represents a huge step forward in the right direction.<br /><br />Realizing Crash's multi-story structure was a strength but also a weakness, Haggis goes for a more linear narrative this time, and chooses a rather controversial subject for it: the Iraq war. But it isn't the conflict itself he's interested in - what he really cares about is how it affects people's conception of the world. In particular, he focuses on Hank Deerfield (the Oscar-nominated Tommy Lee Jones, in a role originally meant for Eastwood), a Vietnam veteran whose faith in American values is tested when he learns his youngest son has gone MIA after returning from a tout of duty in the Middle East. With only the boy's cell phone as a clue, Hank begins to look into the case with the help of a female detective (Charlize Theron) and discovers he might have made the wrong decisions when his son's body is found and his wife (Susan Sarandon) blames him for the death of both their children (the other one was killed in combat).<br /><br />How much have the USA changed since the war in Iraq began? That's the question Haggis tries to answer, but instead of criticizing the armed forces per se, he follows the gradual downfall of Hank's beliefs: early in the film, he chastises a man for hanging the American flag upside down (a gesture that reflects the movie's message: the situation is worse than imagined), only to question his blind trust in society as his investigation comes closer to its harrowing solution. It is Jones' weary eyes and determined voice that carry the picture, and Haggis is wise enough to deviate as little as possible to other story arcs, something he could have avoided altogether: the scenes where Theron is mocked by her male colleagues (Josh Brolin among them) is a tired, totally unnecessary cliché. Furthermore, one might wonder why the director cast a high-profile actress like Sarandon in a rather irrelevant role that doesn't require her to do much but be angry over the phone.<br /><br />Ultimately, though, there is very little to condemn in a courageous picture that hits its target accurately most of the time, especially thanks to a relentlessly moving central performance.<br /><br />8,5/10