Mijn herinnering aan deze film (die ik aan het eind van de jaren tachtig op video zag) was dat het een fantastisch voorbeeld was van Michael Cimino die de excessen in de jaren tachtig onder controle had <0xE2><0x80><0x93> of, dat hij op zijn best was in de zin van To Live and Die in L.A. (wat, naar mijn mening, een uitmuntende film uit welk tijdperk dan ook is, maar wel een schitterend juweel uit de jaren tachtig). Wat jammer dat ik aanvankelijk zo enthousiast was geweest om YOTD op dvd bij Target te vinden, hem te kopen, te wachten op het perfecte moment om hem te bekijken, en dan... te beseffen dat mijn geheugen meer ingepakt en onvolmaakt was dan ik ooit zou willen toegeven. Want YOTD was een serieuze, onvoorwaardelijke afknapper.<br />Waarom? Een vrij eenvoudig antwoord: voor de hand liggend, grootschalig monteren, ongetwijfeld om een 'te lange' opname van de studio te corrigeren Bepaalde karakters blijven aan de periferie en worden nooit aangescherpt (de gezette en <0xE2><0x80><0x93> in zekere zin <0xE2><0x80><0x93> onaantrekkelijke politiepartner van Mickey Rourke, bijvoorbeeld), bizarre bijkomstigheden die de plot niet ten goede komen; scènes die de geloofwaardigheid op het spel zetten en letterlijk onmogelijk te geloven zijn (de overname van Arianes appartement door Rourke en zijn twee vrienden; wat heeft dat in godsnaam te betekenen?); het duidelijk belangrijke huwelijk/breuk van Rourkes personage, waarbij zijn vrouw zich bijna de hele tijd voor de volle honderd procent onnatuurlijk en ongeloofwaardig gedraagt (elke scène waarin Rourke en zijn vrouw voorkomen is de definitie in het woordenboek van 'afgekapt'); en de onsamenhangende toestanden die de film op een gegeven moment, laten we zeggen, drie kwartier lang beheersen. Het is zo frustrerend als wat: elke acteur is in vorm, elke scène is prachtig gefilmd, en er is zoveel verhaal en plot in verwerkt dat het belachelijk lijkt om het script van Oliver Stone de schuld te geven <0xE2><0x80><0x93> Oliver Stone, die een jaar later het peloton zou regisseren en die het scenario voor Midnight Express al in zijn zak had zitten. Nee, er liggen ongetwijfeld meters en meters film, langzaam wegrottende puzzelstukjes, die de glorieuze epos Cimino had willen hebben. Maar je kunt er donder op zeggen dat een of andere studiobaas het slimme idee had gekregen dat mensen niet 3,5 of 4 uur wilden zitten, dus... nou, dat is het oudste verhaal ter wereld, toch? Of in elk geval het oudste verhaal in Hollywood. YOTD is het treurigste soort film <0xE2><0x80><0x93> een miserabele, slecht functionerende, maar te allen tijde beeldschone epos voor gehandicapten, bezoedeld door wrede scharen, dood bij aankomst. En hoewel bijna alle personages in deze film weerzinwekkend zijn, is het nog weerzinwekkender om hun benen af te snijden en ze te vragen om te lopen. Ik hoop dat de acteurs daar kwaad over waren. Je weet gewoon dat Michael Cimino dat was.
My memory of this movie (which I saw on video in the late 80s) was that it was a fantastic example of 80s/Michael Cimino controlled excess - or, that it rocked, along the lines of To Live and Die in L.A. (which, to my mind, is a preeminent movie from any era, but a particularly gorgeous 80s gem). How sad to have been initially excited to find YOTD on DVD at Target, buy it, wait for the perfect moment to watch it, and then...to realize my memory was more gauze-wrapped and imperfect than I'd ever want to admit. For YOTD was a serious, unqualified letdown.<br /><br />Why? Pretty simple answer: obvious, wholesale editing, undoubtedly to trim a studio- ordered "too long" length, that's why. Certain characters remain on the periphery and are never fleshed out (the portly and thoroughly unattractive - in ever way - police partner of Mickey Rourke, for example), bizarre appendages that don't help the plot at all; scenes that stretch credulity over coals and are literally impossible to believe (the takeover of Ariane's apartment by Rourke and his two pals; what the hell led to this?); the obviously important marriage/breakup of Rourke's character, with his wife acting 100% unnatural and unbelievable almost the whole time (any scene involving Rourke and his wife are the dictionary definition of "truncated'); and the lurching incoherence that simply owns the film at, oh, 45 minutes or so in. And what's utterly frustrating is this: every actor is in fine form; every scene is beautifully shot; and there's enough of a story and plot line present that it seems ludicrous to blame Oliver Stone's script - Oliver Stone, who'd direct Platoon a year later and who had the screenplay for Midnight Express already under his belt. No, there are assuredly yards and yards of film somewhere, slowly rotting puzzle pieces, that flesh YOTD out proper and render it the glorious epic Cimino wanted. But you can bet some studio exec got the bright idea people wouldn't want to sit for 3.5 or 4 hours, so...well, that's the oldest story in the world, isn't it? Or, at least, the oldest story in Hollywood.<br /><br />In summation: YOTD is the saddest sort of film - a hobbling thing, a dysfunctional-but- gorgeous-at-times handicapped epic, blighted by cruel scissors, dead on arrival. And even though almost every character in this film is repugnant, it's even more repugnant to cut their legs off and ask them to walk. I hope the actors were angry about that. You just know Michael Cimino was.