Het is 1.00 uur op een doordeweekse dag, en meer dan een jaar nadat ik deze film voor de derde keer heb gezien, word ik er nog steeds door achtervolgd, als door een overweldigende herinnering die niet zal vervagen. Ik denk dat ik weet wat het is: het is al het diepmenselijke dat deze film voortbrengt, in zijn zuivere, echte, beschikbare vorm, door zijn verschillende verhalen, zijn passies, zijn formidabele personages <0xE2><0x80><0x93> vooral die van Nicola, met wie het zo gemakkelijk is om van te houden en waarmee je je zo gemakkelijk kunt identificeren.<br />Zo'n film is een kom frisse lucht, vooral voor alle idealisten die beginnen te geloven dat de wereld is veranderd in een reusachtige cynische machine. Het succes van deze film is een bewijs dat we onze emoties nog niet zijn vergeten. Van alle films die ik heb gezien (en ik ben een groot cinefiel), is dit de film die me het meest heeft geraakt, in termen van emotionele waarde. Uit het niets begin ik erover na te denken en dan begin ik te huilen en te lachen en mensenlevens te vieren. Klinkt afgezaagd, ik weet het... Ik zal er waarschijnlijk nooit overheen komen, net zoals ik nooit over de Rach 3 of Neruda's poëzie of een Patagonische ochtend heen zal komen.<br />Het is 1.10 uur op een doordeweekse dag, ik kan geen weerstand bieden aan een 4e vertoning...
It's 1AM on a weekday, and more than a year after watching this movie for the third time, I'm still haunted by it, like an overwhelming memory that won't fade. I think I know what it is: it is all the profound humanity that this film projects, in its pure, real, obtainable form, through its different stories, its passions, its formidable characters - especially the one of Nicola, whom it is so easy to love and identify with.<br /><br />Such a film is a bowl of fresh air, especially for all of us idealists who start to believe the world has turned into a giant cynical machine. The success of this movie is a proof that we haven't forgotten our emotions yet.<br /><br />Out of all the films that I've watched (and I'm a big cinephile), this one stands out as the one that affected me the most, in terms of emotional value. Out of nowhere I'll just start thinking about it and start crying and laughing and celebrating human life. Sounds corny, I know... I'll probably never get over it, just as I'll never get over the Rach 3 or Neruda's poetry or a Patagonian morning.<br /><br />It's 1.10AM on a weekday, I can't resist a 4th screening...