Toen ik naar de IMDb-site ging om deze commercieel succesvolle film te bekijken, was ik verbaasd over de Oscar-onderscheiding die de film in 1978 kreeg voor wat in mijn ogen en oren een zeer onopvallende heropvoering is van de plezierige Claude Rains-film uit 1941 'Here Comes Mr Jordan', terwijl hij heimelijk de titel van een andere 'leven na de dood'-klassieker uit de jaren veertig, met Don Ameche in de hoofdrol, bewerkte.<br />Ik heb gewoon niet veel te zeggen over dit geestdodende vermaak, behalve dan dat ik de ongelukkige Joe van een bokser transformeer in een Amerikaanse voetballer (en daarmee iets van de universaliteit van zijn personage verlies), het lijkt bijna regel voor regel, scène voor scène, een inferieur exemplaar van het veel inferieure origineel. Buck Henry en Elaine May waren gevierde komische schrijvers uit die tijd, maar ik vond niets om te lachen of hardop te lachen aan wat ik zag en hoorde. De cinematografie is niet meer dan gemiddeld, met een zwakke focus rond de liefdesscènes van Beatty & Christie, terwijl het acteerwerk voor iedereen de gemakkelijkste betaaldag moet zijn geweest die ze ooit hebben verdiend. Beatty speelt elke scène met verbijstering of bekoorlijkheid, Christie was niet eens in staat om een Amerikaans accent aan te nemen, dus wordt er van ons verwacht dat we haar trans-Atlantische huppelende Engelse roos-personage accepteren, dat Beatty's hart wint met één beweging van een wenkbrauw of een zwaai van haar overbeperkte haardos. Voeg daar de grote James Mason aan toe, die slaapwandelend zijn weg lijkt te vinden in Claude Rains' _The Rains_. De film die voor een Oscar in aanmerking komt, is ook een en al sentimentele MOR-muzak.<br />Ik heb gelezen dat Beatty deze film heeft gemaakt met één oog op de kassa's gericht om zijn ambitieuze 'Reds'-project te financieren, een film die ik binnenkort zal gaan zien en waarvan ik hoop dat hij het waard was. Voor mij demonstreert deze film alleen maar het vleiende, slome, neerbuigende werk dat aan het eind van de jaren zeventig uit de Hollywood-studio's van Los Angeles kwam.
Coming to the IMDb site to review this commercially successful movie, I was amazed at the Oscar recognition it garnered in 1978 for what is, to my eyes and ears a very unremarkable re-make of the enjoyable 1941 Claude Rains feature "Here Comes Mr Jordan", while surreptitiously grafting on the title of another "life after death" 40's classic starring Don Ameche.<br /><br />I just don't have a lot to say about this vapid entertainment other than apart from transforming the hapless Joe from a boxer to an American footballer (and thus losing some of the universality of his character), it seems almost a line for line, scene for scene, inferior copy of the much superior original. Buck Henry and Elaine May were celebrated comedic writers of the time but I found nothing laugh-out-loud funny in what I saw and heard. The cinematography is merely average, soft focusing around Beatty & Christie's love scenes while the acting gig for all must have been the easiest payday they ever earned. Beatty plays every scene either with bemusement or winsomeness, Christie couldn't even be trusted to adopt an American accent and so we're expected to accept her Transatlantic-hopping English rose character who wins Beatty's heart with one flutter of an eyebrow or flick of her over-permed hair. Add to that the great James Mason seeming to sleepwalk his way in Claude Rains' bigger footsteps, Dyan Cannon in permanent histrionic mode and a cast of many along for the ride. The Oscar nominated score is all sappy MOR muzak too.<br /><br />I've read that Beatty made this film with one eye on the box-office returns to fund his ambitious "Reds" project, a film I'll be watching soon and hope was worth it. For me this particular movie just demonstrates however the schmoozy, lackadaisical, condescending work which came out of late 70's LA Hollywood studios.