'Theatrale schoonheid' slaagt prachtig in wat elk goed kunstwerk doet, of het nu 300 jaar geleden is of 300 jaar na nu. Het neemt ons mee naar die omgeving, vindt suggestieve personages en laat die plotkwesties naar voren brengen die resoneren. Met ons, dat wil zeggen... niet noodzakelijkerwijs met degenen die werkelijk in de afgebeelde tijd leven.<br />Ik zeg dit omdat het centrale element van het verhaal door sommige critici is beschreven als ongelooflijk of niet overtuigend. Ned Kynaston (Billy Crudup), aan het eind van zijn carrière in het spelen van vrouwenrollen, wordt uit persoonlijke en professionele wanhoop gehaald door het inzicht en de liefde van Maria (Claire Danes), zijn kleedster en opvolgster - en ze maken daar een triomf van door enige echte emotie in het Restauratiestadium te brengen.<br />Dit is afgeschilderd als een manier om de 17e eeuw in te luiden. Dat is het niet. Innovatie vindt plaats tijdens een vruchtbare, provocerende periode in de geschiedenis. Het kostte 250 jaar om te ontsnappen aan overdaad en gebaren op het toneel. Toch doet 'Stadionschoonheid' je geloven dat deze personages het in de jaren 1660 hadden kunnen bereiken. Als je daarmee kunt leven, als je ons een succes op het toneel kunt laten zien dat we kunnen geloven, ook al zou het niet 'echt gebeurd' zijn... dan zul je van dit verhaal genieten. Ik was gefascineerd door de manier waarop Ned en Maria hun gemeenschappelijke lot een andere wending gaven. Net als Rupert Everetts wrang uitgesproken Karel II, en misschien zul jij dat ook wel doen.<br />Het verhaal concentreert zich op Neds verzwakking en groei in het aangezicht van tegenspoed, en Crudup toont een enorme verscheidenheid aan emoties bij het uitvoeren van de ervaringen van deze figuur. Zelfgenoegzaamheid, hooghartigheid, sardonisch vermaak, ontzette schrik, tederheid - maar bovenal een verpletterend oordeel over zijn eigen capaciteiten, uitgesproken in het bijzijn van Charles en zijn ma<0xC3><0xAE>tresse, in een omgeving die zijn vernedering alleen maar vergroot. Ik werd helemaal van dat moment losgekoppeld door wat ik voor hem voelde, bijna alsof ik buiten mijn lichaam trad.<br />Maria is de spil van Neds gezicht op de horloges en Deens toont haar eigen scala en diepte van gevoelens. Ze neemt de winden van beroemdheid, zelf voor die tijd iets nieuws, en rent ermee mee. Hoewel ze nog niet zover is dat ze erdoor in de war raakt, vooral niet als haar portret wordt geschilderd.<br /><br />Haar lijden in de coulissen van verschillende theaters - tot Neds vernedering ten overstaan van dronkaards toe - toont vele diepten van liefde, voor het acteren als zodanig, voor de briljante techniek, voor Ned zelf.<br />Ze praat bijna nooit rechtstreeks over liefde. De scherpzinnige Samuel Pepys helpt het op een cruciaal keerpunt naar buiten te brengen.) Ze toont haar liefde aan Ned, aan alle niveaus van hem, zonder het ook maar één keer te zeggen.<br />De twee blijven aan het eind schijnbaar stuurloos achter, met haar laatste vraag en zijn antwoord. Toch overstijgt hun respect voor elkaar alles wat hun wordt toegeworpen - van zijn razende twijfel aan zichzelf, tot de machinaties en het geweld van het koninklijk hof, tot het feit dat zij geobsedeerd is door toneeltechniek ten koste van hartstocht en vuur.<br />Dit is een verhaal van woorden die gebaren en kunstgrepen overstijgen. De woorden winnen het, of het nu gaat om backstage-manoeuvres, onverwachte eerlijkheid (zelfs van de ma<0xC3><0xAE>tresse van de koning!) of het peilen van wat er met een personage gedaan kan worden. Het is een mooie nieuwe wereld van direct zijn, ontwijkingen en imitaties van emoties vermijden.<br />Danes en Crudup spelen in hun rollen. Ze zijn zonder meer Engels, de accenten zijn perfect. De fysieke omgeving is fantastisch: donker genoeg voor na de ballingschap, voor het vuur Londen, volkomen geloofwaardig voor rechtbanken, scènes en achtertonen. De muziek is suggestief, met een vleugje Schotse invloed.<br />Elk element brengt ons in deze wereld, zelfs met de verschuiving van het acteerparadigma hierboven. Je kunt in deze personages en hun problemen geloven, en uiteindelijk doet het er weinig toe dat dit de jaren 1660 zijn. Het is een menselijke triomf die tijdloos is.<br />Niet elke levensvraag wordt beantwoord, voor Ned en Maria, maar je weet dat ze...' Ze zijn op weg naar een nieuwe wereld, waarin ze meer over zichzelf te weten komen - meer metaforisch dan de reis die ze aan het eind van 'Shakespeare in Love' ondernemen, maar veel geloofwaardiger.<br />Danes en Crudup verdienen een Oscar, en ik betwijfel of ze die niet zullen krijgen. Kijk zelf maar, en zorg ervoor dat je dat op een breedbeeldscherm doet.
"Stage Beauty" succeeds beautifully in what any good period piece does, whether set 300 years ago or 300 years from now. It takes us into that setting, finds evocative characters, and has them bring up plot matters that resonate. With us, that is ... not necessarily with those actually living in the time depicted.<br /><br />I say this because the central element of the story has been described as unbelievable or unconvincing by some critics. Ned Kynaston (Billy Crudup), at the end of his run in playing female parts, is pulled from personal and professional despair through the insight and love of Maria (Claire Danes), his dresser and successor -- and they create a triumph out of this by bringing some real emotion to the Restoration stage.<br /><br />This has been decried as bringing Method acting to the 17th Century. It's nothing of the kind. Innovation is made during a fertile, provocative period of history. It did take 250 years to get away from excess artifice and gesture on stage. Yet "Stage Beauty" makes you believe that these characters could have accomplished it in the 1660s.<br /><br />If you can live with that, showing a success on stage that we can believe, even if it couldn't "actually have happened" ... then you'll enjoy this story. I was riveted by the way Ned and Maria turn their mutual fortunes around. So was Rupert Everett's wryly spoken Charles II, and so, perhaps, will you.<br /><br />The story centers on Ned's withering and growth in the face of adversity, and Crudup shows a huge range of emotions in carrying out this character's experiences. Complacency, haughtiness, sardonic amusement, appalled shock, tenderness -- but most of all, a crushing verdict on his own abilities, delivered before Charles and his mistress in a setting that only adds to his humiliation. I was taken entirely out of that moment in how I felt for him, almost an out-of-body experience.<br /><br />Maria is the mainspring to Ned's watch face, and Danes shows her own range and depth of feeling. She takes the winds of celebrity, itself something new for that time, and runs with them. Though she's not past being bewildered by them, especially when her portrait is being painted.<br /><br />Her suffering in the wings of several theaters -- down to Ned being abased before drunks -- shows many depths of love, for acting as such, for brilliance of technique, for Ned himself.<br /><br />She almost never talks directly of love. (Hugh Bonneville's perceptive Samuel Pepys helps bring it out at one crucial turning point.) She shows her love to Ned, to all levels of him, without once actually saying so.<br /><br />The two are left seemingly adrift at the end, with her final question and his response. Yet their regard for each other transcends everything that is thrown at them -- from his raging self-doubt, to the royal court's machinations and violence, to her being obsessed with acting technique at the expense of creating passion and fire.<br /><br />This is a story of words transcending gestures and artifice. The words win out, whether in backstage maneuvering, unexpected honesty (even from the King's mistress!), or gauging what can be done with a character. It's a brave new world of being direct, getting past evasions and imitations of emotions.<br /><br />Danes and Crudup inhabit their characters. They're simply English, no question -- the accents are perfect. The Restoration physical settings are superb -- dark enough for post-exile, pre-Fire London, entirely believable for courts, stages, and back-stages. The score is evocative, with twangs of Scots influence.<br /><br />Every element immerses us in this world, even with the acting paradigm shift noted above. One can believe in these characters and their difficulties, and it ultimately comes to matter little that this is the 1660s. It's a human triumph which is timeless.<br /><br />Not every question of life is answered, for Ned and Maria, but you know that they're embarking toward a New World of finding out about themselves -- more metaphorical than the journey undertaken at the end of "Shakespeare in Love," but far more believable.<br /><br />Danes and Crudup deserve Oscar nominations, and I doubt they'll be denied. See for yourself, and be sure you do so in widescreen.