Ik krijg zo'n kick van alle opmerkingen die vermelden hoe mooi Jennifer Connelly is. In feite omdat in deze film dat het enige is wat Josie ooit heeft gehoord... dat ze zo'n geweldig stuk is ('de plaaggeest') en omdat ze tot nu toe alleen maar negatieve opmerkingen heeft gehoord, is ze daar bijna trots op. '... ik plaag nooit...' Maar de waarheid is dat het niemand iets kan schelen wie ze als persoon is (behalve jij, de kijker), en dat maakt haar kapot. Degenen die kritiek hebben geuit en commentaar hebben geleverd op de film zijn in feite personages in de film. Als we commentaar geven op hoe mooi Connelly is, worden we op onze beurt deel van Josies verleden en zijn we verantwoordelijk voor wie ze nu is. Voeg daar nog de problemen van haar vader aan toe, die haar (en de agent) alleen maar bedreigt met mishandeling en pogingen om haar in zijn macht te krijgen. Josie is mooi, maar dat is haar grootste probleem. Ze is echt een opgedirkte trut. Ze is een tijdelijke trofee, tot er iets beters langskomt. En omdat negatieve aandacht beter is dan helemaal geen aandacht, kun je je wel voorstellen waarom ze naar de winkel is gekomen. Als Jim Josie over zijn droom over haar vertelt, denkt ze meteen aan'seks'... want tot op dit moment is dat het enige wat ze iemand te bieden heeft. Ze is meteen overrompeld als Jim een eenvoudige dans voorstelt, een waar hij al sinds de brugklas van droomt. En van alle mensen met wie Josie ooit is omgegaan, is Jim de eerste man die ze ooit heeft ontmoet. En voor het eerst in hun leven wordt er een echte band gesmeed. Ja, de _Home Alone_ -sketches zijn niet zo goed, maar voor mij is het probleem dat ze afbreuk doen aan de band die de twee hoofdpersonen aangaan. Het beste deel van de hele film is de onuitgesproken dialoog tussen Connelly en Whaley, die wanhopig probeerden elkaar te troosten in deze tijd van chaos. Whaley heeft het grootste deel van de creatieve dialoog, maar Connelly's personage is het interessantst (en interessantst). Dit is een veel meer psychologische romance dan de meeste mensen denken.
I get such a kick out of all the comments that mention how beautiful Jennifer Connelly is. Basically because in this movie that's all Josie's ever heard... how she's such a great piece of a$$ ("the town tease"), and the redundancy of these comments she's encountered up to now has her almost proud of that fact. "... I never tease..." But the truth is, nobody cares who she is as a person (including you the viewer), and that kills her. Those that have criticized and commented on the movie are actually characters IN the movie. As we comment on how beautiful Connelly is, we in turn become a part of Josie's past, and we are responsible for who she is now. Add the issues of her father, who only threatens her (and the cop) with abuse and attempts of control. Josie is physically beautiful, but that is her main problem. She's a really f'ed up chick. She is a temporary trophy, until something better comes along. And being that negative attention is better than no attention at all, you can understand what brought her to the store in the first place. When Jim tells Josie of his dream of her, she instantly thinks "sex"... cause up until this point in her life, that all she has to offer anyone. She is instantly caught off guard when Jim suggests a simple dance, one that he's been dreaming of since the 7th grade. And of all the people Josie has ever been with, Jim is the first gentleman she's ever met. And for the first time in both of their lives, a true connection is made. Yes, the Home Alone skits are below average, but for me, the problem is that they take away from the connection that the two leads are making. The best part of this whole movie is the unspoken dialogue between Connelly and Whaley, as they tried desperately to comfort each other in this time of chaos. Whaley has most of the creative dialogue, but Connelly's character is the one of interest (and issues). This is a much more psychological romance than most give it credit for.