Er is nooit een film geweest <0xE2><0x80><0x93> en die zal er ook nooit meer komen <0xE2><0x80><0x93> zoals Candy. Deze vulgaire, lukrake, psychedelische sekskritiek is een volslagen mislukking, maar tjonge, wat een fascinerende mislukking! Het biedt de kans om een rooster van getalenteerde sterren te zien werken aan zulk onduidelijk materiaal dat hun enige ontsnappingsclausule is dat ze te veel reageren op epidemieniveau. Het biedt ook de kans om de seksuele tolerantie en de hallucinerende buitensporigheid van de maatschappij van de jaren zestig te ervaren, in een film die werd gemaakt net toen de filmindustrie zich losmaakte van de produktiecode in een nieuw en opwindend tijdperk van ontspannen censuur en eerlijker moraliteit.<br />De film heeft geen plot om over naar huis te schrijven, maar is meer een serie zeer overdreven beelden. Naïeve schoonheid van de middelbare school, Candy Christian (Ewa Aulin) begint haar odyssee van seksuele tegenslagen tijdens een poëzieworkshop van de beschimpte maar populaire dichter McPhisto (Richard Burton). Nadat ze de dronken dichter mee naar huis heeft genomen om zijn broek te laten drogen <0xE2><0x80><0x93> die doorweekt is van de drank <0xE2><0x80><0x93> gelooft de Mexicaanse tuinman Emmanuel (Ringo Starr) ten onrechte dat Candy hem wil versieren, dus vrijt hij met haar op een biljarttafel in het souterrain. Candy's vader (John Astin) komt binnen en is zo van streek dat hij zijn dochter meeneemt naar haar oom (ook weer Astin). Candy belandt in een straalvliegtuig van de luchtmacht, waar ze opnieuw wordt verleid, deze keer door een waanzinnige luchtmachtofficier (Walter Matthau); later wordt er misbruik van haar gemaakt door een briljante chirurg (James Coburn) die een gevaarlijke operatie op haar gewonde vader uitvoert. Tijdens een feestje na de operatie dwaalt Candy's vader af en het meisje probeert hem in de straten van New York te vinden. Hier komt ze in nog meer seksuele situaties terecht: eerst wordt ze verkracht door een rare bultenaar (Charles Aznavour) en later nogal onfatsoenlijk gefouilleerd door een geile smeris (Joey Forman). Ten slotte zoekt Candy haar toevlucht achter in een vrachtwagen, maar die blijkt het thuis te zijn van de aan seks verslaafde goeroe Grindl (Marlon Brando). Ik heb het geraden, ook hij maakt misbruik van het oversekste, maar altijd onschuldige meisje.<br />Het is moeilijk te zeggen of dit alles enige zin heeft, hoewel het ontbreken van een betekenisvol verhaal suggereert dat de film een of andere subtekstuele betekenis probeert over te brengen. Misschien probeert de film te zeggen dat mannen slinkse en achterbakse wezens zijn die elke smerige truc in het boek zullen proberen uit te halen om een aantrekkelijk jong meisje in de broek te krijgen? Of misschien wil de film zeggen dat knappe jonge blondines die onmogelijk korte rokken dragen in staat zijn mannen van alle leeftijden en beroepen hun diepste verlangens te laten ervaren? 'Ik heb het niet gelezen, maar ik heb er wel over gelezen'), maar de film lijkt zich meer bezig te houden met prikkeling dan met regelrechte porno. Van de acteurs komt Burton het best over als de genotzuchtige dichter. Matthau is ook heel grappig als de absurde luchtmachtofficier. De grootste miskleunen zijn Coburn en Brando, waarvan de laatste misschien wel zijn meest luie optreden als seksgoeroe ooit geeft (hoewel je kunt begrijpen dat hij erin toestemt... een salaris van 150.000 dollar om Aulins kleren van haar lijf te rukken en met haar te stoeien lijkt me een redelijke stimulans!) Candy is een enorme puinhoop, maar je moet er toch naar kijken, al is het alleen maar om te zeggen dat je van haar houdt.' Ze hadden het dubieuze genoegen het unieke soort vulgariteit, chaos en extravagantie te ervaren.
There has never been - nor will there ever again be - a film quite like Candy. This vulgar, scattershot, psychedelic sex satire is an utter failure, but boy what a fascinating failure!! It offers the chance to see a roster of talented stars working on such obfuscated material that their only get-out clause is to overact to epidemic levels. It also offers a chance to experience the sexual permissiveness and hallucinatory extravagance of 1960s society, in a film made just as the cinema was breaking away from the Production Code into a new and exciting era of relaxed censorship and franker morality.<br /><br />The film has no plot to speak of, but is more a series of highly exaggerated vignettes. Naive high-school beauty Candy Christian (Ewa Aulin) begins her odyssey of sexual misadventures at a poetry seminar given by the reviled but popular poet McPhisto (Richard Burton). Upon taking the drunken poet back to her house to dry his trousers - soaked with booze - the family's Mexican gardener Emmanuel (Ringo Starr) mistakenly believes that Candy is coming on to him, so he makes love to her on a pool table in the basement. Candy's father (John Astin) walks in on them and is so distraught that he arranges for his daughter to take a break in New York with her uncle (Astin again). Candy ends up on an Air Force jet where she is once again seduced, this time by a mad air force officer (Walter Matthau); later she is taken advantage of by a brilliant surgeon (James Coburn) who performs a dangerous operation on her injured father. During a post-operation party, Candy's father wanders off and the girl attempts to find him on the streets of New York. Here she gets into yet more sexual situations, first being raped by a weird hunchback thief (Charles Aznavour) and later rather indecently frisked by a horny cop (Joey Forman). Candy finally seeks refuge in the back of a truck, but it turns out to be the travelling home of sex-addicted guru Grindl (Marlon Brando)... and, yes, you've guessed it, he too takes advantage of the over-sexed yet ever-innocent girl.<br /><br />It is hard to be sure if there is any point to all this, though the lack of a meaningful narrative suggests that the film is trying to convey some kind of subtextual meaning. Perhaps the film is attempting to say that men are devious and conniving creatures who will try every dirty trick in the book to get into the pants of an attractive young girl? Or maybe it is saying that pretty young blondes who wear impossibly short skirts are capable of driving men of every age and occupation to experience their deepest desires? The original book was apparently a satire on pornographic clichés (I haven't read it, but I've read ABOUT it), but the film seems to be more concerned with titillation than out-and-out porn. Of the actors involved, Burton registers best as the self-indulgent poet. Matthau is quite funny too as the absurd air force officer. The biggest wastes are Coburn and Brando, the latter giving perhaps his laziest ever performance as the sex guru (though you can understand his agreeing to be in this.... a salary of $50,000 to rip off Aulin's clothes and romp around with her seems a pretty fair incentive!) Candy is a total mess of a movie, but you should still watch it if only to say you've had the dubious pleasure of experiencing its unique brand of vulgarity, chaos and extravagance.