Producent-regisseur William Castle mocht dan in kritische kringen maar al te vaak zijn afgedankt als eersteklas Hitchcock of als weinig meer dan een met gimmicks doorspekte showman in zijn hoogtijdagen, maar niemand had kunnen voorspellen dat hij uiteindelijk zijn grootste truc voor het laatst zou bewaren; in feite was SHANKS Castles regisseurs zwanenzang en het zou best eens zijn beste film kunnen zijn!<br />De kunstvorm van de mime is er een die, begrijpelijkerwijs misschien, is blijven bestaan. Het beroemdste voorbeeld is natuurlijk Jean-Louis Barraults onvergetelijke Baptiste in Marcel Carne's LES ENFANTS DU PARADIS (1945) en Marcel Marceau (die vrij kort geleden is overleden), de enige mimespeler die over de hele wereld beroemd is. Daarom is het niet zo vreemd dat hij in de loop der jaren in een paar cultfilms voorkomt: in Roger Vadims BARBARELLA (1968) en Mel Brooks' _Mel Brooks_ (1968). SILENT MOVIE (1976), waarin zijn aanwezigheid zich uitstrekt tot slechts een camee waarin hij, ironisch genoeg, het enige woord van dialoog in de hele film uitspreekt!<br />SHANKS is iets heel anders: Marceau heeft niet alleen een dubbele rol en doet de choreografie, maar is voor het grootste deel praktisch de hele show. Als figurant heeft hij drie getalenteerde acteurs <0xE2><0x80><0x93> Tsilla Chelton en Philippe Clay (die er heel goed in zijn zichzelf na te doen) <0xE2><0x80><0x93> en de jonge Cindy Eilbacher. De film werd geproduceerd door Steven North, de zoon van de componist Alex, die weer een Oscarnominatie (zijn twaalfde) kreeg voor zijn briljante inventieve score, die afwisselend speels, schrijnend en broeierig was en die in een film als deze, met heel weinig dialogen en af en toe een intertiteling, even belangrijk is als de personages zelf. Castle (die zelfs een amusante, ongecensureerde camee heeft als winkelier) heeft hier ook andere beroemde Hollywood-veteranen achter de camera in dienst, namelijk cinematografieker Joseph Biroc (hun derde samenwerking) en productieontwerper Boris Leven.<br />De film zelf is terecht beschreven als een van de vreemdste die ooit is gemaakt (de ondertitel 'Een hilarisch sprookje' is zeer toepasselijk! Het heeft te maken met een doofstomme poppenspeler (Marceau natuurlijk) die, misbruikt door zijn feeksige zus en haar zuipende partner, troost put uit zijn vriendschap met een klein meisje dat hij op de kermis tegenkomt, en met een excentrieke stervende geleerde (ook Marceau, opgemaakt zodat hij er bijna Caligari-achtig uitziet) die experimenteert met het weer tot leven brengen van dode lichamen (met name van een kikker) via twee draagbare elektronische apparaten. Nadat de geleerde is gestorven en begraven, neemt de poppenspeler de apparaten zelf in bezit, en het is onvermijdelijk dat ze van pas komen wanneer zijn familieleden sterven (eentje doodt hij uit zelfverdediging in het landhuis van de geleerde met behulp van een tot leven gewekte haan, en de andere sterft buiten zichzelf in Marceau's huis). 's laatkomer wordt midden in de nacht voor hun huis neergemaaid door een snel rijdende auto! ); hij gaat met hen winkelen en laat hen hem bedienen en kunstjes doen als hij het meisje uitnodigt voor een bezoek aan de dokter! Hun idyllische rendez-vous is echter van korte duur als een bende bikers bij hen binnenstormt om een gewond lid van hun gezelschap te behandelen.<br /><br />Toen ik vlak na Robert Hartford-Davis' CRRUPTION (1968) naar SHANKS keek (wat trouwens de achternaam van de poppenspeler is), moest ik onwillekeurig denken aan het analoog lopende laatste deel van die film (tot en met de 'droom'-coda); hier heeft Castle echter een troef achter de hand als een biker een van de poppenspeler steelt. De poppenspeler, daarentegen, brengt de wetenschapper weer tot leven, die samen met de bedienden, die hij nu weer in zijn macht heeft, de bende in elkaar slaat. Het verhaal lijkt op papier eenvoudig genoeg, maar de film is een unieke ervaring (hoewel een smaak die je moet leren kennen, gezien de nu en dan door het doelbewuste tempo veroorzaakte intermezzo's) die amusant, surrealistisch, vreemd en verontrustend is. Een van de hoogtepunten is in elk geval de wederopstanding van de wetenschapper door de poppenspeler, wiens bewegingen me deden denken aan een Jekyll/Hyde-transformatie, uitgevoerd door Jimmy Cagney! Jammer genoeg liet de beeldkwaliteit veel te wensen over: het leek wel een kopie van de tiende generatie VHS, met alle details zacht en wazig en een film die bovendien extreem donker was. Omdat het een film van Paramount was, hoopte je dat Legend Films <0xE2><0x80><0x93> of beter nog, Criterion <0xE2><0x80><0x93> uiteindelijk de kans zou krijgen om deze bizarre edelsteen een fatsoenlijke vertoning te geven, en dat de film het daarom ook niet verdiende, want Paramount zelf leek niet van plan er iets mee te doen!
Producer-director William Castle may have too often been dismissed in critical circles as a Grade Z Hitchcock or for having been little more than a gimmick-laden showman during his peak years, but nobody could have sensibly predicted that he would eventually be saving his greatest trick for last; in fact, SHANKS was Castle's directorial swan-song and it might well be his best film as well! <br /><br />The artform of the mime is one that, understandably perhaps, hasn't been treated much on the silver screen (in this way, it elicits comparison with the classic ballet-oriented THE RED SHOES [1948]  which, similarly, adopted a stylized look throughout mixed with an adroit sense of the macabre); the most famous example is, of course, Jean-Louis Barrault's unforgettable Baptiste in Marcel Carne's LES ENFANTS DU PARADIS (1945) and Marcel Marceau (who has died fairly recently) can be said to be the only mime artist that is renowned worldwide. Consequently, it comes as little surprise to see him feature in a couple of cult movies over the years  Roger Vadim's BARBARELLA (1968) and Mel Brooks' all-star comedy SILENT MOVIE (1976), where his presence extended to just a cameo in which, ironically, he utters the only word of dialogue in the whole movie! <br /><br />SHANKS is another thing entirely: Marceau not only has a dual role and does the choreography but, for the most part, is virtually the whole show. As on-screen support, he has three talented actors  Tsilla Chelton and Philippe Clay (who are very adept at miming themselves)  and the young Cindy Eilbacher. The film was produced by Steven North, son of composer Alex who received another Oscar nomination (his twelfth) for his brilliantly inventive score  by turns playful, poignant and brooding  which, in a film like this, with very little dialogue and the intermittent use of intertitles, is as important as the on-screen characters themselves. Castle (who even has an amusing, unbilled cameo as a storekeeper) also employed other renowned Hollywood veterans behind the camera here, namely cinematographer Joseph Biroc (their third collaboration) and production designer Boris Leven.<br /><br />The film itself has rightly been described as one of the strangest ever made (the subtitle "A Grim Fairy Tale" is most apt!): it deals with a deaf-mute puppeteer (Marceau, naturally) who, abused by his harridan sister and her boozing partner, takes comfort in his friendship with a little girl he meets at the fair and an eccentric dying scientist (also Marceau, made up to look almost Caligari-like) who experiments with reanimating dead bodies (most notably a frog) via two portable electronic devices. After the scientist dies and is buried, the puppeteer takes possession of the re-animating devices himself and, inevitably, they come in handy when his relatives die (one he kills himself in self-defense at the scientist's mansion with the help of a re-animated rooster and the other  when beside herself at Marceau's lateness  is mowed down by a speeding car outside their house in the middle of the night!); he takes them shopping and has them wait on him and perform tricks when he invites the girl to the doctor's mansion! Their idyllic tryst is short-lived, however, when a gang of bikers burst in on them to treat a wounded member of their party <br /><br />Watching SHANKS (which is the puppeteer's surname, by the way) right after Robert Hartford-Davis' CORRUPTION (1968), I couldn't help but be reminded of that film's analogous last segment (right down to the 'dreamy' coda); here, however, Castle has a trump card up his sleeve when a biker steals one of the doctor's electronic devices and fools around with the zombified 'servants'  the puppeteer, on the other hand, re-animates the scientist who, together with the servants now back in his control, beat up the gang. The narrative seems simple enough on paper, but the film is very much a unique experience (albeit an acquired taste, given the occasional longueurs brought on by its deliberate pace)  amusing, surreal, weird and disturbing. Certainly among the highlights is the puppeteer's re-animation of the scientist  whose movements made me think of a Jekyll/Hyde transformation as performed by Jimmy Cagney!! <br /><br />Unfortunately, the print quality left much to be desired: it seemed like a tenth-generation VHS copy, with the detail all soft and fuzzy and the picture excessively dark to boot; being a Paramount film, one hopes that Legend Films  or, better still, Criterion  will eventually get the opportunity to give this bizarre gem a decent release and, consequently, the exposure it greatly deservessince Paramount themselves seem unwilling to do anything with it!