Dit is misschien wel de slechtste grote studioproductie die ik ooit heb gezien. Gwynneth Paltrow, die met het acteren is begonnen, slaapwandelt door dit stuk heen als geen enkele andere acteur die ik ooit heb gezien. Het enige wat ze in deze smerige troep liet zien was haar spectaculaire houding. Haar dialogen misten leven, wat grotendeels te wijten was aan de lachwekkende aard ervan. Haar pogingen tot fysieke humor waren zo amateuristisch dat ik me begon af te vragen of het allemaal wel echt was. Christina Appelgate had niet erger kunnen zijn als ze dood was geweest. Zelfs de sympathieke Mark Ruffalo kwam slecht uit de verf toen hij geconfronteerd werd met de verschrikkelijke regie en het weerzinwekkende scenario dat aan deze travestie voorafging. Als Mike Myers de beste rol in je film speelt, weet je dat je in de problemen zit.<br />Ik keek in mijn eentje naar de film en vroeg me hardop af of dit de minst grappige komedie was die ik ooit had gezien, of het minst ontroerende drama. Dat wil zeggen, de film was zo slecht dat ik tegen mezelf praatte. Het verhaal van een inwoner van een kleine stad die probeert weg te komen, is al zo vaak opgevoerd dat er iets speciaals voor nodig is om het nog eens te doen. A View From the Top miste dat iets. Het _nadir_ treedt op wanneer Appelgate en Paltrow in de pantry van een verder leeg vliegtuig ruziemaken en onderweg pinda's en drinkkarretjes omgooien. Misschien klinkt dat amusant, maar als je ziet dat de actrices op zoek zijn naar dingen die ze omver kunnen gooien, weet je dat je midden in een nare droom zit. Dat moet je onthouden. Het _nadir_ treedt op wanneer een aantal van de studenten, onder wie onze heldin, eerst bij Sally Westin (Bergen) gaan eten en we worden onderworpen aan een stroom grappen over de homoseksualiteit van Randy Jones (Josh Molina) die op z'n best niet grappig zijn en op z'n slechtst beledigend homofoob.<br />Voor ik mezelf nog meer opwind, moet ik zeggen dat ik bij deze film uit de buurt blijf.
This may have been the single worst large studio production I have ever seen. Beginning with the acting, Gwynneth Paltrow sleepwalks through this one like no actor I have ever seen. The one thing she displayed in this putrid mess was spectacular posture. Her dialog lacked life, which was largely due to it's laughable nature. Her attempts at physical comedy were so amateurish that I began to wonder if the whole thing was a spoof. Christina Appelgate couldn't have been worse if she were deceased. Candice Bergen tried desperately to reprise her Miss Congeniality role even though her character was written without any personal depth. Even the likable Mark Ruffalo came off poorly when confronted with the terrible direction and revolting writing that backed this travesty. When Mike Myers provides the best performance in your movie, you know you are in trouble.<br /><br />I watched the movie alone and I asked myself, aloud, if this were the unfunniest comedy I had ever seen or the least moving drama. That is, the movie was so bad I was talking to myself. The story of a small town resident trying to get away has been done so frequently that undertaking it again requires something special. A View From the Top lacked that something. The nadir occurs when Appelgate and Paltrow fight in the galley of an otherwise empty plane, spilling peanuts and drink carts along the way. Maybe that sounds amusing, but when you see the actresses looking for things to knock over you know you are in the midst of a bad dream. Actually, check that. The nadir occurs when several of the students, including our heroine, first go to Sally Westin's (Bergen) house for dinner and we are subjected to a stream of jokes surrounding the homosexuality of Randy Jones (Josh Molina) that are at best unfunny and at worst offensively homophobic.<br /><br />Before I get myself worked up any more over this, let me just say stay away from this film.