Directeur Bob Fosse heeft nog niet een onmetelijke mate van erkenning verworven, maar zijn films hebben een uitgesproken karakter. Hij lijkt geobsedeerd te zijn door de wereld van het muziektheater, wat je ook in andere films als 'Sweet Charity' en 'All that Jazz' ziet. Maar in zijn andere films zijn muziekuitvoeringen meestal de enige die de show stelen. 'Cabaret' is een uitzondering, omdat het een interessante achtergrond en verhaallijn heeft, en de muziektheateruitvoeringen worden hier slim gebruikt om de plot te illustreren en te benadrukken. Ze spelen ongeveer dezelfde rol als het koor in het oude Griekse toneelstuk.<br />Natuurlijk verdient de vertolking van 'Kit Kat Club' van Cabaret op zichzelf al de aandacht. Het is niet verwonderlijk dat een variétéliefhebber als Bob Fosse belangstelling had voor de Weimarrepubliek in Duitsland, toen 'goddelijke decadentie' de naam van het spel was. Alleen Bob Fosse kon met zo'n overdadige toepassing de groteske smerigheid van het Berlijnse tuig tijdens de opkomst van het nazisme herscheppen, een context die diende als inspiratiebron voor expressionistische schilders en voor Brechts 'Threepenny Opera'. Tijdens de aftiteling zie je een vrouw in het openbaar met kort haar en een bril die een sigaret rookt (iets heel verdachts in 1931!). Het is de exacte reproductie van een beroemd schilderij van Otto Dix.<br />Een schandalig grijnzende clown (Joel Grey) introduceert elk cabaretnummer. De meisjes verschijnen in alle mogelijke verwrongen houdingen en houden een uitgestreken gezicht. De Kit Kat-club doet denken aan een arena in een roman, waar het publiek uit is op alles wat krankzinnig is (zelfs vrouwen vechten in de modder...). Om een idee te krijgen van wat voor soort etablissement de club is, staat Michael York op een gegeven moment naast een travestiet in een urinoir... De cabaretvoorstellingen worden des te provocerender naarmate het verhaal spannender wordt. De club is in wezen een immorele plek waar alles te koop is, en hij past zich schaamteloos aan de komende radicale politieke veranderingen aan.<br />Liza Minelli's personage voelt zich in zo'n omgeving volkomen op zijn gemak. Haar personage is perfect geschetst in haar liedje 'Bye Bye Mein Herr'. Ze is de belichaming van de vamp, harteloos en onschuldig tegelijk, het soort dodelijke vrouw dat mannen gek maakt en ze dan als speelgoed afstaat. Ze doet me denken aan Marlene Dietrich in 'The Blue Angel'... Minelli's optreden op het podium met jarretels en een bolhoed ziet er vandaag nog steeds elegant en ondeugend uit.<br />Maar de ware aard van haar personage wordt al snel duidelijk zodra ze het podium verlaat. Minelli kan er niets aan doen dat ze altijd extravagant is, maar ze blijkt een kwetsbare vrouw te zijn die door haar vader wordt verwaarloosd en die voortdurend aandacht nodig heeft. Zoals voorspeld in haar lied, blijkt ze in wezen niet in staat te zijn een serieuze relatie aan te gaan, ondanks haar relatie met Michael York ('And though I used to care, I need the open air, you'll have all reason to doubt me Mein Herr').<br />Het script is gebaseerd op een verhaal van de Britse schrijver Christopher Isherwood, getiteld 'A Goodbye to Berlin', gebaseerd op zijn eigen persoonlijke herinneringen. Hij is naar verluidt het personage dat door Michael York wordt gespeeld. Hij is een serieuze jongeman uit de hogere klasse, die bij toeval Liza Minelli ontmoet, terwijl hij op zoek is naar een appartement. Ze stelt hem voor aan allerlei mensen, van tuig van de richel tot aristocratie, onder wie een gigolo, een joodse erfgename en een dubbelzinnige baron die hen allebei afwijst nadat hij hen 'bespeeld' heeft. De film eindigt als ze op een perron afscheid van elkaar nemen, maar je kunt je voorstellen dat hun gezamenlijke ervaring hen beiden heeft veranderd, want wat hem betreft was het een duidelijke overgang naar de volwassenheid.<br />Een van de scènes, midden in de film, is behoorlijk verontrustend. In een herberg op het platteland zingt een jonge SA-man een liedje dat 'Tomorrow belongs to me' heet, wat nostalgisch begint maar geleidelijk overgaat in een aanstekelijke nazimars als de hele menigte zich bij hem voegt. Dit onverwachte aantal lijkt veel kijkers in verlegenheid te hebben gebracht. Als het nazisme zich als het pure kwaad had gepresenteerd, zou het dan enig succes hebben gehad? Dit gewaagde tafereel maakt duidelijk dat het voor veel Duitsers in die tijd het symbool was van positieve waarden: schoonheid, traditie, orde, trots, toekomst. Als je niet wist hoe het zou aflopen, zou je dan niet in de verleiding zijn gekomen om deze machtige hymne aan het vaderland mee te zingen terwijl je hiernaar keek? Een goede vraag, zelfs, of vooral, tegenwoordig...
Director Bob Fosse hasn't achieved an immense degree of recognition, but his movies have a distinctive flavour. He seems to have an obsession with the world of music-hall, which is felt in other movies like "Sweet Charity" and "All that Jazz". In his other movies though, musical performances tend to steal the show almost entirely. "Cabaret" is an exception because it has an interesting background and storyline, and the music-hall performances are cleverly used here to illustrate and emphasize the plot. They play about the same role as the Chorus in ancient Greek play.<br /><br />Of course, the depiction of Cabaret's "Kit Kat Club" deserves attention all by itself. It is not surprising that a cabaret buff such as Bob Fosse took interest in the Weimar Republic period in Germany, when "divine decadence " was the name of the game. Only Bob Fosse could recreate with such consumed application the grotesque sleaze of Berlin's lowlife during the rise of Nazism, a context which served as inspiration for expressionist painters, and for Brecht's "Threepenny Opera". During the credits, check out a woman in the public with short hair and glasses smoking a cigarette (something quite dodgy in 1931!). It is the exact reproduction of a famous painting by Otto Dix.<br /><br />An outrageously grinning clown (Joel Grey) introduces every cabaret number. The girls appear in all possible contorted postures keeping deadpan faces. The Kit Kat club reminds of a roman arena, where the public is out for anything insane (even women fights in the mud...). To give an idea of what sort of den the club is, Michael York finds himself at one point standing next to a transvestite in a men's urinal...The cabaret performances get all the more provocative as the plot gets tense. The club is an essentially immoral place where anything is for sale, and it adapts shamelessly to the radical political changes coming up.<br /><br />Liza Minelli's character is totally at home in such surroundings. Her persona is perfectly sketched in her song "Bye Bye Mein Herr". She is the incarnation of the vamp, both heartless and ingenuous, the sort of lethal woman who drives men crazy and then gives them up like toys. Indeed, a very typical stereotype of the interwar period, think of Marlene Dietrich in "the Blue Angel"...Minelli's performance onstage with garter belts and a bowler hat still looks elegantly naughty today.<br /><br />Though, the real nature of her character is well studied as soon as she gets offstage. While Minelli can't help being extravagant all the time, she turns out to be a fragile woman neglected by her father, and in demand of constant and renewed attention. As predicted in her song, she proves basically unable to engage in any serious relationship, despite her involvement with Michael York ( "And though I used to care, I need the open air, you'd every cause to doubt me Mein Herr").<br /><br />The script was based a story by British writer Christopher Isherwood, called "A Goodbye to Berlin", based on his own personal memories. He is allegedly the character played by Michael York. A serious upper class young man, he meets Liza Minelli out of blind chance, while looking for an apartment to share. She introduces him to all sorts of people, from riff-raff to aristocracy, including a gigolo, a Jewish heiress, and an ambiguous baron who dismisses them both after having "played" with the two of them. <br /><br />Michael York's sober performance looks a bit pale as opposed to histrionic Liza Minelli, but of course, that was necessary in order to stress the essential difference between those two strangers. The movie ends as they part on a railway platform, but one can guess their experience together will have changed them both, as as far as he is concerned, was a definite coming of age.<br /><br />One of the scenes, in the middle of the movie, is quite disturbing. At a countryside inn, a young S.A man sings a song called "Tomorrow belongs to me", which starts out nostalgic but gradually turns into an infectious Nazi march as the whole crowd joins him. This unexpected number seems to have embarrassed many viewers. If Nazism had presented itself as pure evil, would it have met any success? This daring scene makes evident that it was for many Germans of the time the symbol of positive values : beauty, tradition, order, pride, future. If you didn't know how things turned out, would you not have been tempted to sing along this powerful hymn to the fatherland as you watch this? Good question to ask oneself even, or especially, nowadays...