Hsia Nu is niet alleen een van de opmerkelijkste martial-artsfilms die je je kunt voorstellen, maar in ieder geval een opmerkelijke film. Ik ben tenminste niet in staat om veel andere drie uur durende films te noemen die ik op een bepaald moment niet iets te lang (om niet te zeggen saai) heb gevonden. Bovendien is Hsia Nu het soort film dat je beslist op het grote scherm van een bioscoop zou willen zien, iets wat nogal zeldzaam is voor wat betreft martial-artsfilms en over het algemeen zeldzaam voor iets wat geen extreem dure superproductie is.<br />De panoramische natuurbeelden hebben niet alleen esthetische waarde, maar zijn ook symbolisch relevant. Als je dat zou willen, zou je de hele film kunnen interpreteren als een allegorie van het menselijk bestaan. Gelukkig is het helemaal niet nodig om de zware kanonnen van symboliek en artistieke waarde te voorschijn te halen om jezelf ervan te overtuigen dat Hsia Nu een geweldige film is. Hij is aangrijpend en onderhoudend, amusant en ernstig, en doortrokken van een pathos dat je in Europese (of Amerikaanse) films bijna nooit tegenkomt. Pathos is natuurlijk moeilijk te hanteren, maar de regisseur en de cast van Hsia Nu kunnen het heel goed aan. De film heeft zijn opzettelijke lichte momenten, maar hij nodigt nooit uit tot lachen op zijn momenten van pathos.<br />Natuurlijk hebben we het hier over een martial-artsfilm. En inderdaad, de gevechten zijn briljant uitgevoerd <0xE2><0x80><0x93> er is sinds 1969 beslist geen vooruitgang meer geboekt <0xE2><0x80><0x93> maar dat is niet het enige. Er is eigenlijk helemaal niet zoveel gevochten als je bedenkt dat dit een film van drie uur is, en de gevechten dragen niet bij aan de plot. In zekere zin lijkt Hsia Nu meer op een Japans samoerai-drama dan wat we gewoonlijk associëren met het martial-artsgenre van Hongkong en Taiwan.<br />De plot is erg lang en ingewikkeld <0xE2><0x80><0x93> hoewel volkomen begrijpelijk en zelfs logisch <0xE2><0x80><0x93> en daarom zie ik er niet veel heil in het hier te herhalen. Laat ik volstaan met te zeggen dat de meeste menselijke emoties erin voorkomen: trouw en verraad, liefde en wraak, hunkering naar geluk en naar... verlichting. Het acteerwerk is briljant, en vooral een meer meesterlijk 'grote meester'-personage, een monnik in Hsia Nu, zou in geen enkele martial-artsfilm te vinden zijn.<br /><br />Als iemand niet overtuigd is door de verdienste van het martial-artsgenre en het alleen maar een unieke kans wil geven, dan is dit de film die zo'n snob ervan zou kunnen overtuigen dat cinematografische 'kunst' niet noodzakelijkerwijs grijs, stil en traag is, maar kleurrijk, levendig en vol pathos kan zijn.
Hsia Nu is not only one of the most remarkable martial arts movies one could imagine, but in any sense a most remarkable film. I at least am unable to name many other three hour long movies which I have not found slightly lengthy (not to say boring) at some stage. Moreover Hsia Nu is the kind of film one definitely would want to watch on the big screen of a cinema, something rather rare as far as martial arts films are concerned and generally rare for anything not an extremely expensive super-production.<br /><br />Its panoramic nature sequences have not only esthetic value, but are also symbolically relevant. In fact if one wanted to do this, it would be possible to interpret the whole movie as an allegory of human existence. Fortunately there is really no need to get out the heavy guns of symbolism and artistic value to convince oneself that Hsia Nu is a great movie. It is gripping and entertaining, amusing and serious, and infused with a pathos hardly ever encountered in European (or American) movies. Pathos of course is something difficult to handle, but the director and cast of Hsia Nu manage it very well. The film has its deliberate light moments, but it never invites laughter at its moments of pathos.<br /><br />Of course we are talking here about a martial arts movie. And indeed, the fighting sequences are brilliantly done - there definitely has been no progress since 1969 - but there is not only that. There is in fact not all that much fighting if one considers that this is a three hour film, and the fights do not carry the plot. In some sense Hsia Nu resembles more a Japanese samurai drama than what we more customarily associate with the Hong Kong and Taiwan martial arts genre.<br /><br />The plot is very long and complex - though perfectly understandable, and even logical - therefore I do not see any real interest in retelling it here. Suffice to say that it contains most principal human emotions: loyalty and treason, love and revenge, hunger for happiness and for...enlightenment. The acting is brilliant, and especially a more masterly 'great master' character, a monk in Hsia Nu, would indeed be difficult to find in any martial arts movie.<br /><br />If anybody is not convinced by the merit of the martial arts genre and just wants to give it a sole and unique chance, then this is the movie that might convinced such a snob that cinematographic 'art' is not necessarily grey, quiet and slow, but can be colourful, vibrant and full of pathos.