Nadat hij geld heeft verduisterd uit de nachtclub die hij runt, moet Adolph Menjou het geld teruggeven voordat de accountants arriveren, anders loopt hij het risico in de gevangenis te belanden. Hij ziet zijn kans schoon met de knappe Tyrone Power, een geruïneerde Amerikaan die zich voordoet als een Russische prins om de Amerikaanse miljonairs Charles Winninger, Loretta Young en Helen Westley om te kopen. Maar de echte Russische prins die hij zich door Power laat voordoen is er ook, onder het mom van een van zijn eigen obers (Gregory Ratoff). Ratoff, die 25 keer verwant is aan de tsaren van Rusland (5 keer onwettig), is verontwaardigd over het gebruik van zijn identiteit door de Rus. Toen Winninger hem vroeg of Ratoff een echte Rus was, zei Menjou dat hij dat was. Winninger's pittige zus, Westley, antwoordde: 'Hoe komt het dan dat hij dat is?' Dat is het soort humor dat je van deze zeer aangename, niet-zintuiglijke klucht kunt verwachten, het jaar van 'De Verschrikkelijke Waarheid', 'Topper' en 'Niets Gewijds' (altijd klassiekers), evenals flauwekul als 'True Confession' en 'Double Wedding'. 'Cafe Metropole' komt dichter bij het klassieke punt. Als je naar Tyrone Power en Loretta Young kijkt (hier voordat ze Attila de Non werd), is het onmogelijk om niet te zien waarom ze een populair filmkoppel waren. William Powell en Myrna Loy waren wereldwijs en geestig, maar Power en Young zijn gewoonweg mooi om samen naar te kijken. Je vraagt je onwillekeurig af hoe hun kinderen eruit zouden zien. Het zou veel moeilijker zijn om hem in de gaten te houden. Macht bleef altijd een lust voor het oog, ook al zag hij er halverwege de veertig uit als een man-jongen die een hekel had aan zijn eigen knapheid en toch niet in staat was de ophanden zijnde middelbare leeftijd onder ogen te zien.<br />Er zijn ook nogal grappige homomomenten, vooral met een duidelijk homofiele hoedenverkoper die Power zijn eigen hoed verkoopt en dan van Macht te horen krijgt dat hij de andere moet weggooien. Adolph Menjou is een geweldige schurk. Je wilt hem zijn verdiende loon zien krijgen, ook al zijn het alleen maar de hoofdrolspelers die hem op eigen houtje belazeren. Winninger en Westley zijn, zoals gewoonlijk, geweldige decorrovers. Westley heeft het laatste woord en is zo amusant. Wat zouden we moeten zonder die pittige karakters als Jessie Ralph, May Robson, Marie Dressler, Alison Skipworth en mevrouw Westley? Het zijn net de grootmoeders die we graag zouden hebben <0xE2><0x80><0x93> vol liefde en discipline, maar toch borrelend van een aardsheid die maakt dat we ze een beetje onder invloed willen zien om te onthullen hoe ze echt zijn. Voorspelbaar, maar heel leuk!
Having embezzled money from the night club he manages, Adolph Menjou must now replace the money before the auditors arrive or face prison. He sees the opportunity with handsome Tyrone Power, a broke American whom he makes pose as a Russian prince in order to bilk American millionaires Charles Winninger, Loretta Young, and Helen Westley. However, the real Russian prince he has Power impersonating is there, under the guise of one of his own waiters (Gregory Ratoff). Related to the czars of Russia 25 times (5 times illegitimately), Ratoff is indignant over the use of Power with his identity. When asked by Winninger if Ratoff is a real Russian, Menjou says he is. Winninger's feisty sister, Westley, retorts, "Then how come he isn't driving a cab?" That's the type of humor to expect from this very enjoyable non-sensical screwball comedy the year of "The Awful Truth", "Topper" and "Nothing Sacred" (all-time classics), as well as duds like "True Confession" and "Double Wedding". "Cafe Metropole" falls closer to the classic mark. Looking at Tyrone Power and Loretta Young (here before she became Attila the Nun), it's impossible not to see why they were a popular screen couple. William Powell and Myrna Loy were sophisticated and witty, but Power and Young are downright beautiful to look at together. You can't help but wonder what their children would look like. Young is great when she's sinning a little; A few years down the road, she'd be a lot more difficult to watch. Power always remained easy on the eye, even if by the mid 40's he looked like a man-boy that resented his own prettiness and yet unable to face the on-coming middle age.<br /><br />There's also some rather humorous gay moments, particularly with an obviously gay hat seller who sells Power his own hat, and is then told by Power to throw the other one out. Adolph Menjou makes a wonderful scoundrel. You want to see him get his come-uppance, even if it's just the leads conning him on his own con. Winninger and Westley, as usual, are great scene-stealers. Westley gets the last word, and is so amusing. What would we do without those salty character people like Jessie Ralph, May Robson, Marie Dressler, Alison Skipworth and Ms. Westley? They are like the grandmothers we'd love to have---filled with both love and discipline, yet bubbling with an earthiness that makes us want to see them a bit under the influence to reveal what they are really like. Predictable, but lots of fun!