SCARFACE was een studie van een waarlijk monsterlijke, gewelddadige misdadiger <0xE2><0x80><0x93> de spil van de misdaad. Ook LITTLE CAESAR gaat over de opkomst van een misdadiger tot hoofd van de criminele organisatie (of een leidende figuur daarin) voordat hij zelf ten onder gaat. Het is een aardige vergelijking met een moderne versie van Andrew Carnegies filosofie van zelfhulp, verbetering en modernisering van je zakelijke organisatie. Maar THE PUBLIC ENGY was een soort moderne versie van de William Hogarth-serie van afdrukken van de leerlingen van Goed en Kwaad. De afdrukken (ik geloof dat het er tien waren) toonden twee jongens die zij aan zij worden grootgebracht in een arme wijk van Londen. Maar de een werkt hard en is ijverig, en de ander is lui en opportunistisch, en gemeen. De hardwerkende man komt langzaam in de wereld omhoog naarmate hij welvarender wordt, en de slechte man wordt langzaam een misdadiger. Op de lange duur wordt de goede man de burgemeester van Londen, en de slechte man eindigt aan de galg voor moord.<br /><br />Tom Powers (Jimmy Cagney) is de'slechte leerling' en zijn broer Mike (Donald Cook) de 'goede leerling', maar het verhaal is verknipter dan Hogarths rechtlijnige verhaal doet vermoeden. De twee broers zijn de zoons van een strenge vader (een politieman) en een overdreven sentimentele moeder: Beryl Mercer. Mercer is niet een van mijn favoriete actrices (al haar hoofdrollen zijn ongelooflijk betraande vrouwen, meestal moeders <0xE2><0x80><0x93> haar acteerwerk moet in de jaren dertig acceptabel zijn geweest, maar is in de jaren vijftig nauwelijks de moeite waard). Maar hier past haar spel wel. Ze heeft een voorkeur voor Tom! Ze is duidelijk een zwak type <0xE2><0x80><0x93> haar man was de dominante figuur in de familie. Toen hij eenmaal weg was, kon ze zich er niet toe brengen Tom te straffen <0xE2><0x80><0x93> wat hij verdiende. In plaats daarvan liet ze hem los rondlopen. Ze waardeert Mikes opofferingen ook nauwelijks (hij gaat vechten in de Eerste Wereldoorlog en wordt vergast, en hoewel Toms materiële rijkdom door misdaad toeneemt, kan Mike alleen maar een baan krijgen als tramconducteur). Aan het eind van de film vraag je je af wat de dood van Tom met haar zal doen. Waarschijnlijk zal het haar dood worden.<br />Tom en zijn vriend Matt Doyle (Edward Woods) zijn afgestudeerd in kruimeldiefstallen voor de bende van 'Putty Nose' (Murray Kinnell). Hij laat hen in de steek, maar zij zetten hun criminele carrière als vrienden voort. We zien hoe ze een clandestiene eigenaar treiteren door hun merk bier te gebruiken (Tom geniet er trouwens erg van). Later gebruiken ze hen als moordenaars voor gangsters. Uiteindelijk maken ze het goed met 'Putty Nose', die voor zijn leven smeekt als ze hem te pakken krijgen. Tegen die tijd werken ze voor Nails Nathan, waar ze mooiere appartementen krijgen, betere kleren en geld om cadeautjes voor mam te kopen (en om broer Mike te laten zien). Tom en Matt gaan van gewone hoeren over op grietjes (Toms hoer is Mae Clarke <0xE2><0x80><0x93> die de grapefruitbehandeling krijgt in de beste ingekorte versie van de film). Dan ontmoet Tom een dame met meer klasse: de slonzige societydame Gwen Allen (Jean Harlow).<br />De scènes tussen Cagney en Harlow zijn te weinig om echt een beeld van de film te kunnen schetsen. Harlows personage is een maatstok, die het hoogtepunt van Toms opkomst in de wereld door de misdaad laat zien. Helaas zijn ze na deze film nooit meer aan elkaar gekoppeld. Haar toekomstige partners waren Gable, Beery, Tone en anderen op het terrein van MGM, en niet op dat van Warner.<br />De dood van Nathan leidt tot de langzame desintegratie van de bende, te beginnen met de dood van Matt tijdens een straatmoord waaraan Tom ontsnapt. Maar aan het eind van het verhaal is Tom bezig zijn vriend te wreken: hij heeft duidelijk veel mensen gedood of ernstig verwond tijdens de schietpartij, maar zelf raakt hij zwaargewond. En uiteindelijk wordt hij inderdaad uit het ziekenhuis ontvoerd en dood op zijn stoep gedumpt. Mike vindt zijn lijk. Ik benijd hem niet <0xE2><0x80><0x93> hij zal moeten vertellen wat er met zijn moeder is gebeurd, die druk bezig is Tommy's kamer boven klaar te maken.
SCARFACE was a study of a truly monstrous, violent malefactor - a kingpin of crime. LITTLE CAESAR too deals with the rise of a criminal to being the head of the criminal organization (or a leading figure in it) before he too falls. It has been nicely compared to a modern version of Andrew Carnegie's philosophy of self-help, improvement, and modernizing your business organization. But THE PUBLIC ENEMY was a type of modern version of the William Hogarth series of prints about the Good and Bad apprentices. The prints (I think there were ten) showed two boys who are raised side by side in a poor area of London. But one is hard working and industrious, and the other is lazy and opportunistic, and vicious. The hard working one slowly rises in the world as he prospers, and the bad one slowly becomes a criminal. In the long run the good one becomes the Lord Mayor of London, and the bad one ends up on the gallows for murder. <br /><br />Tom Powers (Jimmy Cagney) is the "bad apprentice" and his brother Mike (Donald Cook) the "good apprentice" but the story is more twisted than Hogarth's straightforward story suggests. The two brothers are the sons of a strict father (a policeman) and an overly sentimental mother: Beryl Mercer. Mercer is not one of my favorite actresses (all her major roles are incredibly teary women, usually mothers - her acting must have been acceptable in the 1930s, but is hardly worthwhile in the 2000s). However, here her performance actually fits. She favors Tom! She is obviously a weak type - her husband was the dominant figure in the family. Once he left, she could not bring herself to punish Tom - as he deserved to be. Instead she let him run wild. She also barely appreciates Mike's sacrifices (he goes to fight in World War I, and gets gassed, and while Tom's material wealth increases due to crime, Mike is only able to get a job as a streetcar conductor). At the conclusion of the film, one wonders what the death of Tom is going to do to her. Probably it will kill her.<br /><br />Tom and his friend Matt Doyle (Edward Woods) graduate from petty thefts for the gang run by "Putty Nose" (Murray Kinnell). He leaves them in a lurch, and yet they continue their criminal rise as pals. We see them bullying a speakeasy owner in using their brand of beer (Tom really enjoying enjoying it, by the way). Later we see their use as killers for gangsters. Eventually they even the score with "Putty Nose", who pleads for his life when they catch with him. By that time they are working for Nails Nathan, getting nicer apartments, better clothing, and money to buy gifts for Mom (and to show up brother Mike). Tom and Matt move from common whores to molls (Tom's is Mae Clarke - who gets the grapefruit treatment in the film's best recalled sequence). Then Tom meets a classier dame: the slumming socialite Gwen Allen (Jean Harlow). <br /><br />The scenes between Cagney and Harlow are too few to really judge any screen chemistry by. Harlow's character is a measuring stick, showing the highpoint of Tom's rise in the world through crime. Sadly, after this film, they never were re-teamed again. Her future partners were Gable, Beery, Tone, and others on the MGM lot, not the Warner's lot.<br /><br />The death of Nathan leads to the slow disintegration of the gang, beginning with the death of Matt in a street assassination that Tom escapes. But at the end of the line for Tom is in avenging his friend: he obviously has killed or seriously wounded many in the shootout, but he gets badly wounded himself. And in the end he does get kidnapped from the hospital, and is dumped, dead, on his doorstep. Mike discovers his corpse. I don't envy him - he'll have to tell what happened to his mother who is busy preparing Tommy's room up stairs.