De ergste soort film is niet een film met slecht acteerwerk of een slechte regie, want die kunnen kitscherig zijn en onbedoeld grappig. De ergste soort film is geen zomerblockbuster die draait om de kwaliteit van het acteerwerk, want dat levert in elk geval tijdelijk een goedkope sensatie op. De ergste soort film is een film met goed acteerwerk en een goede regie, maar zonder enige belangstelling. Jacques Rivettes _Va Savoir (Who Knows?)_ is zo'n film, die tweeënhalf uur duurt en de eerste twee uur geen enkel echt doel of amusement biedt (!).<br />Misschien is de reden dat een film als _Va Savoir_ zo teleurstellend is dat hij zo goed is. Er zijn geen problemen met de regie (regisseur Jacques Rivette is een echte veteraan die al zo'n 50 jaar films maakt); de film is niet afleidend experimenteel, heeft geen valse grandeur of is frustrerend onbeholpen. Het acteerwerk doet niet onder voor dat van een Amerikaanse romantische komedie en is iets scherper door de vlekkeloze tweetalige dialoog van hoofdrollen als Jeanne Balibar (Camille) en Sergio Castillitto (Ugo), die in een Italiaanse theaterproductie spelen. De personages hebben een enigszins normale (voor een film althans) relatie met elkaar, met inbegrip van vroegere minnaar, huidige verleider en halfbroer met een zweem van incest. Het lijkt wel of personages als Pierre (Jacques Bonnaffé) en Arthur (Bruno Todeschini) echt in de war zijn, onder invloed van sterfelijke genoegens (Pierre door de liefde voor zijn ex Camille, en Arthur door het geld dat hij verdient met het verkopen van gestolen goederen, zoals kostbare manuscripten die hij 'leent' uit de bibliotheek van zijn overleden vader). Klinkt als een interessante cast om wat tijd mee door te brengen, toch?<br />Jammer genoeg gebeurt er helemaal niets in de film voordat het twee uur is. Op dat moment beginnen alle gedenkwaardige momenten van de film, die de rest van de film zorgvuldig (te zorgvuldig) druppel voor druppel uit de film liet sijpelen, onbeheersbaar te stromen. De film begint met een scène waarin de status van het personage wordt gerealiseerd en duidelijk wordt, met een reeks vreemde gebeurtenissen, waarvan sommige inderdaad de spot drijven met 'traditionele liefdesthema's' (bijvoorbeeld een duel uit liefde voor Camille is een drinkwedstrijd op een schavot). Zijn die momenten genoeg om de rest van de film goed te maken? Niet echt. De periode tot dan toe is verspild aan een overdreven ontwikkeling van de karakters (wat weinig doet, maar wel duidelijk maakt dat alle personages pretentieus en verward zijn, karaktertrekken die tot op zekere hoogte in romantische komedies worden verwacht) en veel scènes uit het stuk worden geproduceerd ('Come tu Mi Vuo') De eerste twee uur van de film zijn een groot ongenoegen om naar te kijken, omdat er zoveel dialogen zijn met personages die in hun handelingen en dialogen nog steeds 'normaal' zijn. Als laatste verzekering dat de tijd die we hebben doorgebracht met kijken vergeefs was, blijven alle personages in dezelfde relaties als aan het begin van de film, waarbij ze de vorige subplot-romances en -ontwikkelingen van zich afschudden.<br />Het probleem dat ik heb met Amerikaanse romantische komedies is hun suikerzoete en niet-unieke karakter. Ik huurde dit in als een manier om het genre te redden in een stereotype van 'artistieke' Europese films en filmmakers die in staat zijn een schijnbaar eeuwig vermoeid genre nieuw leven in te blazen. Hoezeer ik ook een hekel heb aan sentimentele Amerikaanse romantische komedies met saaie personages die nooit opvallen, deze zijn tenminste over het algemeen een uur of zo korter dan een 'artistieke' sentimentele Europese romantische komedie met saaie personages die op het middernachtelijk uur interessant worden. Ik huiver bij de gedachte dat dit een van de kortere films van regisseur Jacques Rivette is.
The worst kind of film is not one with bad acting, or bad direction, since these can be campy and unintentionally funny. The worst kind of film is not a style over substance summer blockbuster, since these at least provide a temporary cheap thrill. The worst kind of film is a film with competent acting and directing, but with NOTHING of interest going on. Jacques Rivette's "Va Savoir (Who Knows?)" is one such film, running at two-and-a-half hours, without any real purpose or entertainment value for the first two hours (!).<br /><br />	Perhaps the reason a film such as "Va Savoir" is so disappointing is because it is so well done. There are no problems with the direction (director Jacques Rivette being a true veteran, has been making films for around 50 years); it is neither distractingly experimental, falsely grandeur, or frustratingly inept. The acting is up to par with that in an American romantic comedy, and is edged slightly higher due to the flawless bilingual dialogue of leads such as Jeanne Balibar (Camille) and Sergio Castillitto (Ugo), who are involved in an Italian theatre production. The characters have somewhat normal (normal for the type of film anyway) relations with each other, including past lover, current seducer, and half-brother with hints of incest. "Crazy" characters such as Pierre (Jacques Bonnaffé) and Arthur (Bruno Todeschini) seem genuinely off-kilter, under the influence of mortal pleasures (Pierre by the love of his ex Camille, and Arthur by the money he gets from selling stolen goods, such as priceless manuscripts "borrowed" from his dead father's library). Sounds like an interesting cast of character to spend some time with, right?<br /><br />	Sadly, absolutely nothing happens in the film until around the two-hour mark. At this point, all of the film's memorable moments, which the rest of the film spent carefully (too carefully) trickling out one drop at a time, begin to flow uncontrollably. Suddenly the film's much-touted "farce" status becomes realized and obvious, with a series of odd events, some of which, indeed, mock "traditional romance themes" (e.g. a duel for the love of Camille is a drinking contest atop a scaffold). Are these moments enough to make up for the rest of the film? Not really. The period up until then is wasted through over-drawn character development (which does little but establish every character as pretentious and confused, traits that are almost expected to some degree in romantic comedies) and many scenes of the play produced ("Come tu Mi Vuo", an Italian play that, from the excerpts presented alone, is already a better farce of romance in general than the film, but has no specific connection to the characters other than their participation in it). The first two hours of the film are a great displeasure to sit through, being dialogue-heavy with characters that are still "normal" in their actions and dialogue. As a final assurance that the time spent watching this was in vain, every character remains within the same relationships they were in at the beginning of the movie, shrugging off the previous sub-plot romances and character development.<br /><br />	The problem I have with American romantic comedies is their saccharine and non-unique nature. I rented this seeking redemption for the genre in a stereotype of "artsy" European films and film-makers as being able to revitalize a seemingly forever-tired genre. As much as I hate maudlin American romantic comedies with boring characters that never stand out, at least these are generally an hour or so shorter than an "artsy" maudlin European romantic comedy with boring characters that become interesting at the midnight hour. I shudder at the thought that this is one of director Jacques Rivette's shorter films.