Een sadistische echtgenoot (John Karlen) en zijn vrouw (Danielle Ouimet) verblijven in een schijnbaar verlaten Europees vakantieoord. Daar ontmoeten ze de mysterieuze en sexy gravin Bathory (Delphine Seyrig) en haar metgezel. Het blijkt dat ze een vampier is en dat ze wil dat haar vrouw zich bij haar voegt...<br />Dit heb ik jaren geleden gezien in een kunstbioscoop in Cambridge. Ik heb gehoord dat het een cultfilm en een horrorfilm waren. In het begin was het publiek stil en eerbiedig, maar toen duidelijk werd dat er niets aan de hand was, werd het onrustig. Er werd wat gelachen toen Seyrig Karlen leek te verleiden en de mensen brulden alleen maar toen er zonder enige reden een rechercheur binnenkwam. Tegen het eind stond het publiek er in wezen om te lachen en er de draak mee te steken. Ik begrijp wel waarom! De film verloopt traag, kent vele onverklaarbare voorvallen (zelfs voor een horrorfilm) en is in wezen dodelijk saai. De film heeft een hoge dunk van zichzelf en schijnt saaiheid als kunst te beschouwen. Er is niets ergers dan een film die denkt dat hij beter is dan zijn publiek <0xE2><0x80><0x93> de minachting komt luid en duidelijk over.<br />Het acteren redt dit bijna helemaal. Karlen is verschrikkelijk en Ouimet is niet veel beter. Het is echt moeilijk om om twee zulke waardeloze mensen te geven. Seyrig geeft een geweldige voorstelling <0xE2><0x80><0x93> ze redt deze film in haar eentje van een totale ramp. Ze is sexy, slim en gevaarlijk <0xE2><0x80><0x93> ze haalt het allemaal voor elkaar. Het heeft wel een leuk einde, maar tegen die tijd verveelde ik me zo stierlijk dat het me niet meer kon schelen.<br />Dit heeft zo zijn voor- en nadelen, maar ik zie niet in waarom. Het is een goede remedie tegen slapeloosheid. Ik geef het een 3, alleen voor Seyrig.
A sadistic husband (John Karlen) and his wife (Danielle Ouimet) are staying at a seemingly deserted European resort. There they meet mysterious and sexy Countess Bathory (Delphine Seyrig) and her companion. It turns out she's a vampire and wants the wife to join her...<br /><br />I caught this years ago at an art cinema in Cambridge MA. I heard it was a cult film and a horror film. At first the audience was quiet and respectful but (when it became clear that nothing was happening) they got restless. There was some laughter when Seyrig seems to be seducing Karlen and people just roared when a detective pops in for no earthly reason. By the end the audience was basically laughing at it and making fun of it. I can see why! The movie moves slowly, has many inexplicable occurrences (even for a horror movie) and is just basically deadly dull. The movie thinks very highly of itself and seems to think dullness = art. There's nothing worse than a film that thinks its better than its audience--the contempt comes through loud and clear.<br /><br />The acting ALMOST saves this. Karlen is terrible and Ouimet isn't much better. It's really hard to care about two such lousy people. Seyrig gives a great performance--she single-handedly saves this film from being a total disaster. She's sexy, smart and dangerous--she pulls it all off. It does have kind of a nice ending but, by then, I was so totally bored I didn't care.<br /><br />This does have its defenders but I can't see why. Sure cure for insomnia here. I give it a 3 for Seyrig alone.