Dit zijn eigenlijk twee films: de uitgebreide montage suggereert dat het combineren van de beelden tot één film een uitdaging moet zijn geweest. Aan de ene kant zien we een reisfilm met een paar betoverende, te korte glimpen van goede cinematografie. Daartussenin zit een andere film over de emotionele wrijving tussen vader en zoon. Scènes van pijnlijke bekentenissen en tranen worden gevolgd door schokkende beelden van een snelweg of het bord met vertrektijden op een luchthaven. De filmmaker, Chris Roe, verdient een compliment voor zijn eerlijkheid, in die zin dat hij zijn veelvuldige, jammerende scènes in de film laat. Ik had geen behoefte aan de veelvuldige verwijzingen naar de kosten van de reis, en ik zou graag meer willen weten over de vader en zijn achtergrond. En hoe zit het met de vrouw en de moeder van wie de vader onlangs is gescheiden, maar over wie hij niets zegt, en hoe passen de twee andere broers in het plaatje? Niettemin is deze film beslist de moeite waard om naar te kijken, voor elke zoon of vader.
This is actually two movies: The extensive editing credits suggest that combining the footage into one film must have been challenging. On one hand we see a travel movie with some entrancing, too brief glimpses of good cinematography. Diced among it is another movie about the emotional friction between a father and son. Scenes of painful confessions and tears are followed by jarring shots of a highway or the departures board at an airline terminal. The filmmaker, Chris Roe, is to be commended for his honesty, in that he lets his frequent whining scenes remain in the movie. I could have done without any of the frequent references to the expenses of the trip, and would like to know more about the father and his background. And what about the wife and mother that the father recently divorced, but is silent about, and how the other two brothers fit into the picture? Nevertheless, this movie is definitely worth watching for any son or father.