Vreemd genoeg was dit de eerste Pink Panther-film die ik ooit te zien kreeg. Dankzij de 'flashback'-scènes raakte ik geïnteresseerd in de PP-serie en uiteindelijk zag ik alle eerdere opnamen.<br />Hoewel deze film vanaf het begin duidelijk een slecht idee was, is de eerste helft eigenlijk niet zo slecht. Ik besefte pas, toen ik erop gewezen werd, dat alle scènes van Sellers verwijderde (of hergebruikte) beelden uit eerdere films waren. Ik had gedacht (net als sommige andere mensen die er iets over hebben gezegd) dat Sellers daadwerkelijk scènes voor deze film had gefilmd, maar dat hij was gestorven voordat hij klaar was; dat bewijst dat Edwards in feite behoorlijk goed was in het verwerken van oude beelden in een nieuw verhaal. Als de Sellers-beelden op zijn, begint het mis te gaan. Op dat moment wordt Closeaus stem nagesynchroniseerd met de slechtst denkbare imitatie. Algauw wordt bijna alle schijn van een plot laten varen. Nu krijgen we zinloze interviews met voormalige PP-figuren die een eerbetoon (vaak onverdraaglijk afgezaagd) aan Closeau inhouden. Hij wordt besproken alsof hij een filmfiguur is, maar dat is hij niet; het heeft allemaal niets te maken met hoe iemand zich zou gedragen als Closeau echt was of als een van de 'plots' echt plaatsvond. 'Flashback'-scènes worden te veel uitgelegd, en één in het bijzonder (over Cato) komt zo totaal uit het niets dat hij verwarrend en ontwrichtend is. Ten slotte was de scène met de 'grape-treaders' volkomen overbodig. Maar niet alles is slecht. Herbert Lom is het beste aan deze film; hij houdt hem zo goed als te verwachten was. Het laten zien van scènes uit Closeaus jeugd was een goed idee, ook al werd het niet goed uitgevoerd. Het stuk met de hond die de oude vrouw begeleidt is origineel en grappig. Aan het eind blijven er overal onopgeloste plotpunten over, maar dat is niet erg, want we worden klaargestoomd voor een vervolg.<br />Je zou kunnen zeggen dat deze film niet gemaakt had moeten worden. Dat is betwistbaar, maar hij had zeker beter gemaakt kunnen worden dan hij was.
Oddly enough, this was the first Pink Panther film I ever saw. Thanks to its "flashback" scenes, I got interested in the PP series and eventually saw all the previous entries.<br /><br />Although this film was clearly a bad idea from the beginning, the first half actually isn't too bad. I didn't realize, until it was pointed out, that all of Sellers' scenes were deleted (or reused) footage from previous films. I had thought (like some other people who've commented) that Sellers had actually filmed scenes for this movie but died before finishing; that's testimony that Edwards actually did a pretty good job of incorporating old footage into a new story.<br /><br />Things start to go wrong when the Sellers footage runs out, at the moment Closeau's voice is dubbed in with the worst imitation imaginable. Soon almost all pretense of a plot is dropped. Now we get pointless interviews with past PP characters that comprise a tribute (often unbearably corny) to Closeau. He's discussed as if he's a movie character but the interviewees aren't; it all has nothing to do with how anyone would act if Closeau were real or any of the "plot" were actually happening. "Flashback" scenes are over-explained, and one in particular (involving Cato) comes so totally out of nowhere as to be confusing and disruptive. Finally, the scene with the "grape treaders" was totally unnecessary. (At least it was easily edited out for TV showings.)<br /><br />Not everything's bad, though. Herbert Lom is the best thing about this movie; he holds it together as well as could be expected. Showing scenes from Closeau's early life was a good idea, even if it wasn't carried out well. The part with the dog guiding the old woman is original and funny. At the end plot points are left unresolved all over the place, but that's OK because we're being set up for a sequel.<br /><br />One could say this movie shouldn't have been made. That's arguable, but it certainly could have been made better than it was.