Ik ging naar de film in de verwachting een glimp op te vangen van het genie Gregg Toland, die al heel lang fan is van Citizen Kane. Ik werd niet teleurgesteld, de film is op alle vlakken uitstekend, ook al wordt de film door het tempo en het onderwerp nogal saai. Het grootste probleem is dat Hollywood weinig ervaring heeft met het focussen op een groep in plaats van op een enkel personage, dus Fords poging is inderdaad prijzenswaardig. Een jaar later probeerde hij het met iets soortgelijks, maar de actie was veel meer gericht op het verhaal van Ringo-Dallas. In _De druiven der gramschap_ is het verhaal veel samenhangender, omdat het is geschreven na een roman en niet na een reeks toneelstukken (zelfs al is het prachtig aangepast door Dudley Nichols). Een groot deel van het verhaal lijkt te gekunsteld, ik bedoel, hoe eenzaam werden die zeelieden wel niet op zee, dat ze zich zo grillig gedroegen als ze aan land waren? Ik denk dat de beste dingen in de film voor een modern publiek afkomstig zijn van Toland (de film ziet er echt goed uit, de man had echt het oog van een schilder) en van Wayne, die niet noodzakelijkerwijs geweldig is in zijn imitatie van een Sweede, omdat hij geen geweer in zijn hand heeft en hij geen Apache of Comanche te lijf gaat, maar hij is het wel. Het doet het nog steeds goed.<br />Mijn favoriete beelden zijn tegen het einde als de matrozen dronken zijn en op zoek naar Ole, de belichting en de camerahoeken scheppen een griezelige sfeer die heel goed past bij de raadselachtige toestand waarin de dronken mannen verkeren. De eerste opname van de film is ook briljant en als hij niet door Ford was geregisseerd had ik me er iets surrealistisch bij kunnen voorstellen. Een groot deel van de film deed me in feite denken aan Querelle, Fassbinders laatste film, een surrealistisch verhaal over de ontberingen van het zeilen.
I came to this movie expecting a peek into the genius of Gregg Toland, having been a long time fan of Citizen Kane. I was not disappointed at all, the cinematography is excellent throughout, even if the pacing of the movie and its subject make it quite dull. The main problem is that Hollywood had little experience with focusing on a group rather than on a single character, so Ford's attempt is indeed laudable. A year later in Stagecoach he tried something similar but the action was much more focused on the Ringo-Dallas story. In The Grapes of Wrath the story is much more coherent, having been made after a novel not after a series of plays (even if splendidly adapted by Dudley Nichols). Much of the story seems to be too contrived, I mean how lonesome did those seafarers did get at sea that they behaved so erratically when they were ashore? I think for a modern audience the best things in the movie come from Toland (the movie really looks good, the guy truly had the eye of a painter) and for Wayne who is not necessarily great in his impersonation of a Sweede as he ain't holdin' a gun in his hand and he ain't chassin' no Apache or Comanche but he's doing a good job still.<br /><br />My favorite images are near the end when the sailors are drunk and they're looking for Ole, the lighting and camera angles produce an uncanny atmosphere that combines very well with the puzzling state the drunken men must be in. The first shot of the movie is also brilliant and if it wouldn't have been directed by Ford I could have imagined something surreal about it. Much of the movie actually reminded me of Querelle, Fassbinder's last film, a surreal story about the hardships of sailing.