Le Boucher/De Slager is er een die in het kamp van de liefde of de haat terechtkomt. Naar moderne maatstaven gemeten geeft Claude Chabrol weinig prijs van zijn premisse <0xE2><0x80><0x93> de kleine dorpsonderwijzer Stephane Audran valt voor de kleine dorpsslachter en seriemoordenaar Jean Yanne <0xE2><0x80><0x93> hetzij als een spannend of moreel drama. Af en toe zinspeelt de slager op iets diepers in zijn beschrijvingen van de gruweldaden die hij in Algerije en Indo-China heeft aanschouwd en die hij mee naar huis heeft genomen, naar het idyllische achterland en de plaats van zijn ongelukkige jeugd, maar het publiek mag zelf de verbanden leggen. Zoals gewoonlijk is Chabrol meer geïnteresseerd in het milieu dan in de misdaden zelf, en zijn gevoel voor plaats en gemeenschapszin is onberispelijk zonder gedwongen te zijn, als zijn leidraad. Wat vooral opvalt, is dat hij in staat is om lange, onopgesmukte opnamen te maken (sommige duren meerdere minuten), alleen maar omdat zijn acteurs de uitdaging aankunnen en de film een ongedwongen, natuurlijke stroom heeft. Er is fantasie en opvallend beeldmateriaal als dat nodig is terwijl het spannendste moment van de film plaatsvindt tijdens het zwart worden, terwijl een nachtelijke rit een lichaamloze kwaliteit krijgt, maar hij is er niet op uit om zijn publiek met techniek te bestoken. Heel indrukwekkend, maar misschien moet je in een klein stadje hebben gewoond om er het meeste uit te halen.
Le Boucher/The Butcher is one that falls into the love it or hate it camp. Certainly by modern standards, Claude Chabrol makes little of his premise  small town schoolteacher Stephane Audran falls for small town butcher and serial killer Jean Yanne  either as a suspense vehicle or moral drama. There are occasional hints of something deeper in the butcher's descriptions of the atrocities he saw in Algeria and IndoChina and which he has brought home with him to the idyllic backwater and scene of his unhappy childhood, but they're just left for the audience to make the connections. As usual, Chabrol is more interested in milieu than the crimes themselves, and his sense of place and community is impeccable without being forced, as his direction. One thing that is particularly striking is that he is able to use long, unshowy takes (some lasting several minutes) simply because his actors are up to the challenge, giving the film an unforced, natural flow. There's imagination and striking imagery when required  the film's most tense moment takes place during a fade to black, while a night time drive takes on a disembodied quality  but he's not out to batter his audience with technique. Quietly impressive, but you may need to have lived in a small town to get the most out of it.