Hoe te beschrijven 'De stervende Galliër'. Dat is een uitdaging. Het lijkt erg veel op een toneelstuk (wat logisch is, aangezien het is aangepast aan een toneelstuk) en het maakt een van de vaardigste overgangen van het toneel naar het scherm die ik ooit heb gezien. Het werkt als een toneelstuk, maar visueel ziet het eruit als een film. Ik weet dat het verwarrend is, maar iemand die de film heeft gezien, zal weten waar ik het over heb.<br />In welk genre 'De stervende Galliër' past, is meer een drama/mysterie. Het heeft een licht noirachtige toon, maar dit is niet 'De Grote Slaap'. Het begin is een drama, maar de overgang naar mysterie is zo subtiel uitgevoerd, dat het achteraf moeilijk te geloven is dat het begin uit dezelfde film komt als het einde, of dat het allemaal in 101 minuten gebeurde.<br />Robert (Peter Saarsgard) heeft na de dood van zijn minnaar Malcolm (Bill Camp) een briljant script geschreven. Filmproducent Jeffrey Tishop (Campbell Scott) is er dol op en wil er een film van maken, maar hij staat erop dat Robert de relatie van homoseksueel in heteroseksueel verandert. Jeffery's vrouw Elaine (Patricia Clarkson) krijgt belangstelling voor Robert, en dan worden er een paar geheimen onthuld die alles veranderen.<br />'The Dying Gaul' gaat in feite over de drie personages. Iedereen heeft op z'n best een paar symbolische dialogen die het verhaal alleen maar verlevendigen. De drie acteurs <0xE2><0x80><0x93> Saarsgard, Scott en Clarkson <0xE2><0x80><0x93> ontwikkelen hun rollen goed, en alle drie zijn ze volledig driedimensionaal. Ironisch genoeg, terwijl Saarsgard op papier misschien het interessantste personage is, is hij eigenlijk nogal vlak vergeleken met Clarkson en Scott. Clarkson speelt de huisvrouw die nog steeds een baan heeft, ook al zou ze gemakkelijk van de rijkdom van haar man kunnen leven, en ze is niet zo onnozel als veel andere huisvrouwen in films.<br />MaarCampbell Scott is de ware vreugde van 'The Dying Gaul'. Scott is een op geld beluste filmproducent (van het soort dat tegenwoordig Hollywood lijkt te vullen), maar naarmate de film vordert, krijgt hij zijn karakter meer vorm en wordt hij een tamelijk sympathieke man. Scott domineert deze film, en het laat zien hoe getalenteerd hij in werkelijkheid is.<br />Hoe goed deze film ook is, hij is niet perfect. De muziek, vooral in het begin, is te hard en dreigt al het andere te overstemmen. De film laat ook een paar vragen onbeantwoord, ook al dient dat geen enkel doel.<br />Toch slaagt 'The Dying Gaul' erin om een paar onverwachte wendingen en verrassingen in te brengen, en het is een heel interessante film, die ik van harte kan aanbevelen.
How to describe "The Dying Gaul." That is a challenge. It is very much like a play (which makes sense, seeing as it was adapted from one), and it makes one of the most skillful transitions from stage-to-screen that I have ever seen. It works like a play, but visually it thinks of itself as a movie. Confusing I know, but a person who has seen the movie will know what I'm talking about.<br /><br />In terms of what genre "The Dying Gaul" fits into, it's more of a drama/mystery. It has a slight noirish tone to it, but this is not "The Big Sleep." The beginning is a drama, but its transition to mystery is perfectly executed with such a subtle build-up that looking back, it's hard to believe that the beginning was from the same movie as the end of it, or that it all was accomplished in 101 minutes.<br /><br />Robert (Peter Saarsgard) has written a brilliant script after the death of his lover, Malcolm (Bill Camp). Movie producer Jeffrey Tishop (Campbell Scott) loves it, and wants to make it into a movie, but he insists that Robert change the relationship from homosexual to heterosexual. Jeffery's wife, Elaine (Patricia Clarkson) becomes interested in Robert, and then a few secrets are spilled which changes everything.<br /><br />"The Dying Gaul" is really about the three characters. Everyone else has only a few token lines of dialogue at best that simply flesh out the story. The three actors-Saarsgard, Scott, and Clarkson, develop their roles well, and the three of them are fully three-dimensional. Ironically, while Saarsgard may have the most interesting character on paper, he's actually rather flat compared to Clarkson and Scott. Clarkson plays the housewife who still has a job even though she could easily live off of her husband's wealth, and she's not as clueless as many other movie housewives are.<br /><br />Campbell Scott, though, is the real joy of "The Dying Gaul." At first he's a money-obsessed movie producer (the kind that seem to fill Hollywood these days), but as the movie goes on, he fleshes out his character and becomes a pretty sympathetic man. Scott dominates this movie, and it shows how truly gifted he really is.<br /><br />As good as this film is, it isn't perfect. The music, particularly at the beginning is too loud and threatens to drown out everything else. The film also leaves a few questions open-ended even though doing so serves no purpose.<br /><br />Still, "The Dying Gaul" manages to throw in a few unexpected twists and surprises, and it is very watchable and highly recommendable.