Weinig regisseurs zijn erin geslaagd een eigen, echt persoonlijke cinematografische poëzie te scheppen. De meesten streven eenvoudigweg niet naar dit soort artistieke prestaties. Gus van Sant was een van de weinigen van zijn generatie met de vaardigheid, het talent en het verlangen. Nadat hij dit visioen al vroeg in zijn carrière met 'My Own Private Idaho' had verwezenlijkt, liet hij deze queeste varen en koos hij voor algemene acceptatie, om nog maar te zwijgen van commercieel succes.<br />'Two Lane Blacktop', Monte Hellmans elegische ode aan existentiële wanhoop, speelt zich af in het milieu van de drag-autoraces. De stemming en de beelden brengen de innerlijke essentie van de personages over, in plaats van wat ze vrijwillig over zichzelf onthullen. De kracht ligt in wat niet wordt gezegd en wat niet wordt getoond. Hitchcock merkte op dat de ware gruwel niet wordt gecreëerd door het publiek angstaanjagende beelden te laten zien, maar door ons, die ertoe worden aangezet om zulke beelden in onze eigen geest te vormen. Hellman kiest ervoor om geen wanhoop af te beelden <0xC3><0xA0> la Bergmann met zijn eindeloze, welbespraakte monologen over emotionele diepten. De chauffeur (Taylor) en de monteur (Wilson) spreken nauwelijks, en als ze dat doen kun je er zeker van zijn dat het over automotoren gaat. G.T.O. (Oates) heeft veel te zeggen, maar hij verwoordt de waanideeën die zijn wanhoop op afstand houden. De enige keer dat hij de waarheid van het levensverhaal begint te onthullen, kapt Taylor hem af. Het korte voorstel van James Taylor aan Laurie Bird om vrede te zoeken in Florida is ontroerend aangrijpend. Ondanks al haar eigengereidheid heeft ze een scherp besef van haar eigen overlevingskansen. Ze brengt moeiteloos haar genegenheid over op de meest veelbelovende man van het moment en vertrekt uiteindelijk met een motorrijder op basis van een enkele blik in een cafetaria.<br />Het feit dat zowel James Taylor als Dennis Wilson in de hoofdrollen geen acteurs zijn, heeft op de een of andere manier geen enkel nadelig effect. Er wordt niet van hen verwacht dat ze als zodanig optreden en hun dialoog is schaars. Vooral Taylor heeft een effectieve mengeling van tederheid en een tikkeltje krankzinnige obsessie over zich. Warren Oates, de enige echte acteur en een van de favorieten van Hellman, levert een indrukwekkende prestatie. <br />'Two Lane Blacktop' is een bijlage bij Frank Perry's 'Play It As It Lays', rond dezelfde tijd gemaakt. Beide essays zijn existentiële wanhoop en beide zijn filmische zeldzaamheden die niet mogen worden gemist.
Few directors have succeeded in creating a truly personal cinematic poetry of their own. Most simply do not strive towards artistic endeavors of this type. Gus Van Sant was one of few of his generation with the ability, talent and desire. Having realised this vision early on in his career with "My Own Private Idaho" he abandoned this quest, opting for mainstream acceptance, not to mention commercial success.<br /><br />"Two Lane Blacktop", Monte Hellmans' elegiac ode to existential despair is set in the milieu of drag car racing. The mood and images transmit the inner essence of the characters rather than what they willingly reveal of themselves. The potency lies in what is not spoken and what is not shown. Hitchcock commented on how true horror is created not by showing the audience fearful images, but rather by us induced to forming such images in our own minds. Hellman chooses not to depict despair a la Bergmann with endless articulate monologues plumbing emotional depths. The Driver (Taylor) and The Mechanic (Wilson) barely speak, and when they do you can be sure it's about car engines. G.T.O. (Oates) has much to say, but he's articulating the delusions which keep his despair at bay. The one time he begins to reveal the truth of life story, Taylor cuts him short. Soul searching has no place in "Two Lane Blacktop", it would be breaking the silent agreement that what counts are cars and racing. Taylor's brief proposal to Laurie Bird of finding peace in Florida is touchingly poignant. For all her hippiness, she has an acute sense of her own survival, effortlessly transferring her affections to the most promising man of the moment, ultimately leaving with a biker on the basis of a mere glance in a diner.<br /><br />The fact that both James Taylor and Dennis Wilson in the leads are not actors somehow has no detrimental effect at all. They are not called on to act as such and their dialogue is sparse. Taylor in particular has an effective blend of tenderness with a touch of crazed obsession about him. Warren Oates, the only real actor and a Hellman favorite turns in a powerful performance.<br /><br />"Two Lane Blacktop" makes for a companion piece with Frank Perry's "Play It As It Lays", made around the same time. Both essay existential despair and both are cinematic rarities that should not be missed.