Het is moeilijk te geloven dat talent als Gordon Douglas, Harry Brown en Horace McCoy zo gemakkelijk in de oude Flashback-val kunnen lopen; je weet wel, het ene personage begint het andere, of in dit geval een volle rechtszaal, iets te vertellen over iets wat in het verleden is gebeurd, en bijna zodra we in de volledige flashback-modus zijn, verdwijnt het personage dat het verhaal vertelt en laten we een reeks gebeurtenissen zien waar hij niet bij aanwezig was en waarvan hij dus ook niets kon weten. Misschien dat het feit dat deze film nu negenenvijftig jaar oud is en dat wat toen aantoonbaar snel ging in de richting van de voetganger wijst, de aandacht vestigt op deze fundamentele tekortkoming. Het is heel goed mogelijk dat de kijkers in die tijd bereid waren zo'n slordigheid te slikken als ze in het complot zaten. Het was duidelijk een cynische truc om te profiteren van het succes van de White Heat van vorig jaar, waardoor Cagney een van zijn beste gangsterrollen kreeg. Hij heeft hier nog een goede gangsterrol, maar die zal nooit in de buurt van Cody Jarret komen. Barbara Payton en Helena Carter hebben geen van beiden echt charisma, aangezien de twee liefdesrelaties het opnemen tegen Cagney en stoere kerels als Barton McLane, Luther Adler, Ward Bond en Rhys Williams. Het was in elk geval zo interessant als een actualiteitenprogramma op de televisie en daar zag ik het ook en ik bleef ernaar kijken tot de finale die onvermijdelijk in tranen eindigde.
It's hard to believe that Above The Line talent like Gordon Douglas, Harry Brown and Horace McCoy could fall so badly into the old Flashback trap; you know the one, one character begins to tell another or, in this case, a crowded courtroom of something that happened in the past and almost as soon as we're in full flashback mode the character narrating disappears leaving us to watch a series of events at which he was not present and by extension could have no knowledge of. Perhaps the fact that this film is now 59 years old and what was arguably fast-moving then now veers toward the pedestrian draws attention to this basic flaw. It's quite possible that viewers at the time were prepared to put up with sloppiness like this if they were caught up in the plot. Clearly it was a cynical ploy to cash in on the success of the previous year's White Heat which provided Cagney with one of his finest gangster roles. He has another good gangster role here but it's never going to get even close to Cody Jarret. Neither Barbara Payton nor Helena Carter have any real charisma as the two love interests competing for Cagney and stalwarts such as Barton McLane, Luther Adler, Ward Bond and Rhys Williams appear to be walking through it and/or phoning it in. It's certainly watchable as a filler on television which is where I saw it and it did keep me watching til the finale which, inevitably, ended in tears.