Dit is verreweg de beste film die ik ooit heb gezien, maar het is waarschijnlijk ook de belangrijkste die ik ooit heb gezien. Ik zag hem voor het eerst in 1969, toen ik 16 was. Voor die tijd had ik nauwelijks belangstelling voor films. Iets om de tijd mee door te komen. En toen zag ik Satyricon. En sindsdien is het leven nooit meer hetzelfde geweest. Plotseling besefte ik dat film meer was dan alleen maar beelden vastleggen, plotseling drong het tot me door dat film kunst kon zijn. Nu is Satyricon misschien geen geweldige kunst, maar voor mij was het in die tijd overweldigend. Ik weet zeker dat andere films dezelfde katalyserende uitwerking op andere mensen hebben gehad. Satyricon heeft me verslaafd gemaakt aan film, en ik heb nooit meer omgekeken. Ongeveer 10 jaar geleden heb ik de film weer gezien. Het verbaasde me dat hij nog steeds in staat was om me te verlaten. Ondanks het houterige acteerwerk, de kartonnen achtergronden en de ongesynchroniseerde lipbewegingen is dit verbazingwekkende filmmagie.
This is by far not the best film I've ever seen, but it is probably the most important film I've ever seen. I saw it for the first time when it came out in 69, when I was 16. Before then, I was only marginally interested in films. Something to while away the time. And then I saw Satyricon. And life has never been the same ever since. All of a sudden I realised that film was more than simply recording images, all of a sudden it dawned on me that cinema could be art. Now, maybe Satyricon isn't great art, but to me at that time it was overwhelming. I'm sure other films have had this same catalytic effect on other people. Satyricon got me hooked on film, and I never looked back. I saw the film again about 10 years ago. I was amazed how it was still capable of exiting me. In spite of its wooden acting, its cardboard backgrounds, the unsynchronized lip movements this is amazing movie magic.