Een charmante, kleine Britse sf-thriller op kleine schaal uit 1967, 'Night of the Big Heat', heeft baat bij een paar goede uitvoeringen, een goede regie, een uitstekend decor, een goede montage en een plot die, hoewel spraakzaam, niet in verveling verzandt. Midden in de winter, als het op het vasteland vriest bij een temperatuur onder nul, ondergaat het eiland Fara een zeer plaatselijke en onverklaarbare hittegolf. Een bezoekende wetenschapper, Hanson (Christopher Lee) komt tot de conclusie dat een bizarre buitenaardse soort, mogelijk de voorhoede van een naderende invasie, verantwoordelijk is voor de afwijking van het weer als onderdeel van een poging het klimaat op aarde aan hun eigen behoeften aan te passen. Een groep eilandbewoners bereidt zich voor om de vijand het hoofd te bieden en het vasteland te waarschuwen voor de toenemende dreiging. Natuurlijk is er veel gezegd over de manier waarop een redelijk goed gemaakte film in het laatste stadium werd afgewezen door de enorm inferieure en teleurstellende vreemdelingen. Het is duidelijk dat het deel van een toch al beperkt budget dat aan de afdeling Speciale effecten was toegewezen, verre van toereikend was. Als gevolg daarvan worden we geconfronteerd met een paar zeer traag bewegende, als gefrituurde eieren ogende klodders die op de een of andere manier intense hitte en lawaai uitstralen. Persoonlijk denk ik dat de kracht van de film genoeg is om hem van een totale ondergang te redden, maar ik kan me heel goed voorstellen hoe de mensen zich in de steek gelaten moeten hebben gevoeld door het gebrek aan schittering. Eén vraag die echter wel bij me opkomt is: hoe hadden de ruimtewezens eruit moeten zien? Blijkbaar waren ze in het oorspronkelijke boek carnivoren, die hitte uitstraalden, spinnen en grote maden hadden ze in het tv-stuk uit 1960, maar ik vraag me toch af hoe de special effects er in de film uit hadden moeten zien. Ik heb grote bewondering voor de beslissing om ze niet stereotiep menselijk te maken, zoals in zoveel sf-thrillers het geval is. In plaats daarvan krijgen we te maken met ogenschijnlijk intelligente, maar volkomen niet-menselijke, buitenaardse wezens, die misschien nog wel beter in staat zijn het evenwicht van onze verwachtingen te verstoren. Als ze alleen maar een energievorm waren geweest, zou dat te 'Star Trekky' zijn geweest, en als ze humanoïde waren geweest, zou dat een cliché zijn geweest, en nu ze er zijn, zijn ze een beetje te vroeg voor Doctor Who, dus blijft de vraag: hoe zouden ze eruit hebben gezien? Ondanks het feit dat de film er in de verste verte niet uitziet als een gebakken ei, heeft hij toch een paar sterke punten. Christopher Lee is goed in vorm als de onaangename geleerde Hanson en Peter Cushing de kleinere rol van dr. Stone benaderen vanuit wat voor hem een interessant naturalistisch perspectief is. Patrick Allen is net zo betrouwbaar als Callum en wordt goed gesteund door zijn echte vrouw Sarah Lawson, net zo goed als Frankie en Jane Merrow, de voormalige minnares van Angela. Andere leden van de cast, onder wie Kenneth Cope en William Lucas, leveren allemaal adequate prestaties die de film helpen zijn doel te bereiken. De regie van Terence Fisher is solide en efficiënt en hij pakt het pijnlijkste moment van de film, de poging tot verkrachting, met aanzienlijke moed aan, ook al is een begrijpelijk element van terughoudendheid, dat ook op een gelijksoortig moment in Fishers 'Frankenstein moet worden vernietigd' (1969) zichtbaar is, duidelijk, maar het werkt goed in wat volgens mij een verrassend geen vrouwenhatende film is. Angela's toenemende marginalisatie wordt ook heel goed aangepakt. In het begin ziet ze eruit als een roofzuchtige vamp, maar haar kracht lijkt weg te ebben als Callum uiteindelijk zijn vrouw op de hoogte brengt van hun affaire en zij een veel minder bedreigende rol op zich neemt. Haar wraak wordt verder gedistilleerd uit interacties die nooit voorspeld hadden kunnen worden toen ze oorspronkelijk een scenario uitwerkte dat ofwel een wraakscenario zou kunnen zijn, ofwel een rechtstreekse poging om zich Frankie toe te eigenen. Hoewel de film hier en daar onderontwikkeld is, is hij technisch gezien toereikend, en ik persoonlijk vind dat ze er goed in geslaagd zijn om mensen er midden in een koude februarimaand uit te laten zien alsof ze last hadden van hitteverschijnselen. Het commentaar op de dvd is echter niet echt scherp; over de film zelf wordt zelden gesproken, maar het is interessant om de willekeurige dingen te horen waarmee Christopher Lee op de proppen komt, en daarom is het altijd wel vermakelijk. Het viel me ook op dat de dvd iets langer is dan de laatste die hier in Engeland op tv is vertoond, met een extra scène over de verspreiding van de walkietalkies die in de andere versie gewoon uit het niets verschijnen. Al met al vind ik dat de film een aangename afleiding vormt; het is een aardige weergave van het verleden, een periode die ik me vaag uit mijn jeugd herinner, en hij kan de volgende kijkmomenten aan zolang je de gebakken eieren maar kunt vergeven!
A charming small scale British sci fi thriller from 1967, 'Night of the Big Heat' benefits from some good performances, solid direction, excellent set design, good editing and a plot which, whilst talky, does not lapse into boredom. In the depths of winter, while the mainland is freezing in sub zero temperatures, the island of Fara is experiencing a highly localised and inexplicable heat wave. A visiting scientist, Hanson (Christopher Lee) deduces that a bizarre alien species, possibly the vanguard of an oncoming invasion, is responsible for the weather anomaly as part of an effort to alter Earth's climate to suit their own needs. A group of increasingly isolated islanders prepare to face their foe and attempt to warn the mainland of the growing threat. Of course, much has been said of how a reasonably well made film was let down in the closing stages by the hugely inferior and disappointing aliens. Clearly, whatever slice of an already limited budget was apportioned to the special effects department was grossly inadequate. Consequently we are subjected to the spectacle of a couple of very slow moving, sub William Hartnell era Doctor Who, fried  egg looking blobs that somehow radiate intense heat and noise. Personally, I think the strengths of the film are enough to salvage it from complete ruin, but I can certainly understand how let down people must have felt by the lack lustre pay off. One question that does cross my mind, however, is just what should the aliens have looked like? Apparently in the original book they were carnivorous, heat generating, spiders and large maggot like things in the 1960 TV play but I can't help wondering how the special effects people should have approached it in the movie. I quite admire the decision not to make them stereotypically humanoid as is the case in so many sci fi thrillers. Instead we are presented with apparently sentient but completely non human, ie alien, creatures, perhaps all the better to disrupt the equilibrium of our expectations. Had they been just an energy form, that would have been too 'Star Trekky', had they been humanoid that would have been clichéd and, as they are, they're a little too early Doctor Who so the question remains; what should they have looked like? Fried egg looking blobs notwithstanding, the film, as mentioned earlier does have some strengths. Christopher Lee is on good form as the disagreeable scientist Hanson and Peter Cushing approaches the smaller role of Dr. Stone from what, for him, is an interestingly naturalistic perspective. Patrick Allen is as dependable as ever as Callum and is well supported by real life wife Sarah Lawson as Frankie and Jane Merrow as erstwhile on screen paramour Angela. Other cast members including Kenneth Cope and William Lucas all turn in adequate performances that help the film achieve its goals. Terence Fisher's direction is solid and efficient and he handles the film's most awkward moment, the attempted rape scene, with considerable bravery even though an understandable element of reticence, discernible also in a similar moment in Fisher's 'Frankenstein Must be Destroyed' (1969), is apparent, but works well in what I would argue is a surprisingly non misogynistic movie. Angela's increasing marginalisation is quite well handled too. Initially seeming like a predatory vamp, her strength seems to be drained after Callum eventually comes clean to his wife about their affair and she assumes a far less threatening role, her vengeance becoming further distilled through interactions that could never have been predicted when she originally formatted what could have been either a revenge scenario or a straightforward attempt to usurp Frankie. Although underdeveloped in places, the film is technically adequate and I personally think they did a good job of making people look like they were suffering from heat effects in the middle of a cold February. The DVD commentary, however, is really unfocused; the film itself is seldom talked about but it is interesting to hear the random things Christopher Lee comes out with and, consequently, it's never less than entertaining. I also noticed that the DVD cut is slightly longer than the one last shown on TV here in the UK with an extra scene involving the dissemination of the walky talkies which, in the other version, just appear from nowhere. All told, I find the film makes for a pleasant distraction; it's a nice representation of times past, a period I vaguely remember from my childhood, and stands up to subsequent viewings as long as you can forgive the fried eggs!