Dit is een leuke, ongebruikelijke kleine film; amusanter dan ik ooit had gedacht, gebaseerd op de reputatie van het toneelstuk uit Saroyan en wat ik in de loop der jaren over de filmversie heb gehoord. Deze film heeft niet echt de 'poets en poets' die we verwachten van films met grote sterren in de jaren veertig, waarschijnlijk omdat hij voor zover ik weet niet door een grote studio is geproduceerd. Maar dat is in sommige opzichten een goede zaak, want de film voelt wat vrijer aan om te zijn wat hij wil zijn dan de meeste studiobewerkingen. De kredietsequentie in het begin is bijvoorbeeld heel charmant, een opsomming van de hobby's en gewoonten van de hoofdpersonen in theaterstijl <0xE2><0x80><0x93> de Joe (James Cagney) wordt beschreven als 'wiens hobby mensen zijn', McCarthy (Ward Bond) als een 'blatherskite', Krupp (Broderick Crawford) is een'verbijsterde politieman' enzovoort.<br />Misschien hebben veel mensen in de loop der jaren niets anders gezien dan een weerspiegeling van zijn tv-werk, maar ik vond William Bendix heel indrukwekkend als man die tegelijkertijd slim genoeg is om een saloon te runnen in de havenwijk van San Francisco en charmant genoeg om geloofwaardig te zijn als huisvader. Het werk van Joe is ook opmerkelijk nieuw, een volkomen afwijking van veel van zijn rollen als stoere kerel waar we hem meestal in zagen. Jeanne Cagney, zijn zus, is veel beter geschikt voor haar rol, een melancholiek type uit de danswereld dat zich aan Joe's beste vriend Tom (Wayne Morris) gaat hechten, dan dat ze de femme fatale was in de meer geziene 'Quicksand' tegenover Mickey Rooney. Alle personages worden op zo'n manier ontwikkeld dat we met ze meevoelen, ook al zijn sommige een beetje absurd, zoals de danser die komiek wil worden maar gewoon niet grappig is (hier gespeeld door Paul Draper en op Broadway door Gene Kelly) en een zwarte man (Reginald Beane) die' Het idee alleen al dat je betaald wordt om piano te spelen, verbaast me. Alles wordt gedaan in een stijl die in de verste verte niet naturalistisch is, maar die op de een of andere manier toch enig inzicht in het menselijk gedrag weet over te brengen, terwijl het me doet denken aan het oude gezegde 'Leef in de huid waar je in zit', en op het raam van de bar hangt een bordje dat het eerste is dat we in de film zien en dat zo'n beetje hetzelfde gevoel uitdrukt. Het acteerwerk is erop gericht om dat gevoel te benadrukken, bijna letterlijk een'sliert leven'. Zoals Joe in misschien wel de enige poging tot een diepgaande verklaring zegt: 'Leven is een kunst, het is geen boekhouden. Er is heel wat repeteren voor nodig om jezelf te worden.' Onze personages ontwikkelen zich niet zozeer door middel van standaard melodramatische middelen, maar eerder door een proces van zelfherkenning dat het best kan worden geïllustreerd door de relatie tussen Kitty (Jeanne Cagney) en Tom. Net als bij Wesley, onze pianospelende werkloze man, is er geen manier om de mogelijkheden van het leven te grijpen zolang we zo beperkt zijn in onze geconditioneerde verwachtingen van onszelf en anderen. Joe is buitengewoon omdat hij, misschien vanwege zijn traumatische verloren liefde, de normale sociale gedragswijzen en de verwachtingen en beperkingen die die met zich meebrengen, lijkt te hebben losgelaten.<br />Ik denk dat veel mensen waarschijnlijk zullen vinden dat de verschillende veranderingen die de personages doormaken te gekunsteld zijn en natuurlijk is dat ook zo.' Het is duidelijk dat al deze gebeurtenissen zich waarschijnlijk niet zouden voordoen binnen het tijdsbestek van het stuk van slechts één dag. Het is waarschijnlijk vruchtbaarder om de film te zien als in wezen een toneelstuk, aangezien er maar heel weinig filmtrucjes zijn en omdat al deze gebeurtenissen en karakterontwikkelingen gezien kunnen worden in 'theatertijd'. Sommige van de trucjes zijn alleen maar zichtbaar omdat het stuk een beetje is ingekort om in de theatertijd te passen; de oorspronkelijke romance tussen Tom en Kitty was kennelijk meer ontwikkeld in het stuk. Daardoor lijkt Toms liefdesverklaring een beetje geforceerd. Er is niet veel om over te klagen in de film; ik nam het zoals het is en ik genoot erg van de korte scènes die echt de goede kanten van de menselijke natuur en een gevoel van hoop voor de mensheid laten zien. De kleine man wint echt zijn flipperkast, Tom krijgt echt een relatie met Kitty en de slechterik Blick (Tom Powers) slaagt er niet in de bar te sluiten. Ik vond het geweldig dat Joe Tom steeds schijnbaar willekeurige dingen stuurde en het feit dat er geen'slimme' oplossing was om uit te leggen waarom hij erom vroeg. Het lijkt erop dat Joe erg geïnteresseerd is in de willekeurige aard van de saloon en het soort willekeurige mensen dat de saloon binnenkomt, aangezien hij bevriend raakt met Kitty en later met een oude dronken cowboy (buitengewoon karakterwerk van James Barton). Het verhaal zou pijnlijk voorspelbaar zijn zonder willekeurige elementen, als Joe er niet was geweest; de credits vertellen ons min of meer alles over zowel het goede als het slechte (Blick is bijvoorbeeld een'stool pigeon en een in de val gelokte kunstenaar' en dus had ik misschien moeten verwachten dat de dingen op een iets minder dan gebruikelijke manier zouden aflopen, maar ik werd toch enigszins verrast, eenvoudigweg omdat de stijl van de film me in een toestand van aanvaarding had gebracht.<br />Deze film zal waarschijnlijk niet veel mensen tegenwoordig aanspreken, behalve fans van klassiek theater en de acteerprestaties van James Cagney. Maar het is een waardige en ongewone film, zelfs een gedurfde film, omdat hij Cagney in staat stelt eenvoudigweg zijn vreemde rol in de film te vervullen en hij zich niet onder druk gezet voelt door de traditionele attributen van het'stersysteem' dat gewoonlijk optreedt bij filmbewerkingen van hun nummers.
This is a nice unusual little film; more entertaining than I ever suspected it would be based on the reputation of the Saroyan play and what I've heard about the film version over the years. This film doesn't have quite the "spit and polish" we expect from films with major stars in the 1940s, probably because it wasn't produced by a major studio as far as I'm aware. However this is a good thing in some ways, as the film feels a bit more free to be what it wants to be than most studio adaptations. For example the credit sequence at the beginning is very charming, listing the hobbies and habits of the primary characters in theatrical style  Joe (James Cagney) is described by "whose hobby is people", McCarthy (Ward Bond) as a "blatherskite", Krupp (Broderick Crawford) is a "bewildered policeman" and so forth.<br /><br />Maybe a lot of people over the years have seen nothing but a reflection of his TV work, but I thought William Bendix was very impressive as a man who is at the same time savvy enough to run a saloon in the waterfront district of San Francisco and charming enough to be believable as a family man. James Cagney's work is remarkably fresh as well, a complete departure from a lot of his tough guy roles that we usually saw him in. Jeanne Cagney, his sister, is far better suited to her role, a melancholy dance-hall type who forms an attachment with Joe's best friend Tom (Wayne Morris) than she was as the femme fatale in the more widely seen "Quicksand" opposite Mickey Rooney. All the characters are developed in such a way that we empathize with them even though some are a bit absurd, such as the dancer who wants to be a comedian but just isn't funny (played here by Paul Draper and on Broadway by Gene Kelly) and a black man (Reginald Beane) who's astonished at the mere idea of being paid to play piano. Everything is done in a style that's not even remotely naturalistic but which somehow manages to convey some real insight into human behavior  it reminds me of the old saying "Live in the skin you're in" and there's a sign on the window of the bar that's the first thing we see in the film that expresses much the same sentiment. The acting is designed to accentuate this feeling, almost a literal "slice of life." As Joe says in perhaps the film's one attempt at a profound statement: "Living is an art, it's not bookkeeping. It takes an awful lot of rehearsal for a man to get to be himself." Our characters don't exactly progress through standard melodramatic devices but rather through a process of self-recognition best exemplified through the relationship between Kitty (Jeanne Cagney) and Tom. Just like Wesley, our piano playing unemployed man, there's no way to seize the possibilities of life as long as we are so narrow in our conditioned expectations from ourselves and others. Joe is extraordinary because, perhaps because of his traumatic lost love, he seems to have abandoned normal social modes of behavior and the expectations and limitations imposed by them.<br /><br />I think a lot of people will probably feel that the various changes the characters go through are too contrived and of course it's obvious that all these events would be unlikely to occur within the play's span of time of only one day. It's probably more fruitful to see the movie as essentially a filmed play, since there are very few cinematic tricks and since all of these events and character development can be seen in "theater time." Some of the contrivances are only apparent because the play has been trimmed a bit to fit into theater showing times; the original romance between Tom and Kitty was apparently more developed in the play. That makes Tom's confession of love seem a bit forced. There's not a lot to complain about in the movie; I just took it for what it is and I enjoyed it very much for the brief scenes that really show the good aspects of human nature and a sense of hope for humanity. The little guy actually does win his pinball machine, Tom really does get together with Kitty, and the bad guy Blick (Tom Powers) doesn't manage to shut the bar down. I loved how Joe kept sending Tom for seemingly random items and the fact that there was no "clever" resolution to explain why he asked for them. It seems like Joe is very interested in the random nature of the saloon and the kind of random people who come into the saloon, as he befriends Kitty and later an old drunk frontiersman (extraordinary character work by James Barton). The story would be painfully predictable with no random elements if it wasn't for the presence of Joe  the credits pretty much tell us everything about both the good and the bad (Blick for instance is a "stool pigeon and frame-up artist") and so perhaps I should have expected for things to turn out in a somewhat less than usual manner but I was still taken somewhat by surprise simply because the style of the film had lulled me into a state of acceptance.<br /><br />This film probably won't appeal to all that many people nowadays except fans of classic theater and James Cagney's acting. But it's a worthy and unusual film, even a daring film in the fact that it allows Cagney to simply fulfill his strange role in the film and doesn't feel weighed down by the traditional trappings of the "star system" that usually take stage to film adaptations off their tracks.