Duvall is zonder enige twijfel een van de beste acteurs van het C-20-scherm. In tegenstelling tot veel andere supersterren (Nicholson, Pacino, Hoffman) vergeet je binnen de eerste paar minuten dat hij Duvall is. 'De apostel' is geen uitzondering.<br />Hier hebben we een volledig driedimensionaal beeld van een man die persoonlijke demonen met zich meedraagt en veel psychologische bagage heeft. Duvall had zijn nominatie voor de Academy Award zeker verdiend.<br />Het centrale idee van de film is ook heel sterk: een predikant probeert verlossing te vinden voor zijn daden uit het verleden door opnieuw de kracht van het Woord naar een kleine gemeenschap te brengen.<br />Maar Duvall de acteur, de uitvoerend producent en regisseur is niet te vergelijken met Duvall de schrijver. Ik zat te kijken met het constante knagende gevoel dat er iets ontbrak. En terwijl de aftiteling voorbijgleed en me eraan herinnerde dat Farrah Fawcett, Billy Bob Thornton, Miranda Richardson en nog een handjevol anderen in beeld waren geweest, kreeg ik de plotselinge openbaring dat geen van hen een rol had gehad die ook maar in de verste verte zo rond was als die van Duvall.<br />Dit is echt een eenmansfilm. Hoewel de regisseur vrijwel in elke opname te zien is, is het geen egocentrisch stuk. Maar het is ook niet zo diepzinnig als het had kunnen zijn. En dat is heel jammer. Want met een of andere tegenstander zou dit van een goede film een meesterwerk zijn geworden.<br />Kijk ernaar, maar alleen voor de hoofdvoorstelling. En voor de twee zwarte kinderen die hun ukelele bespelen. Ze zijn geweldig.
Duvall is, without doubt, one of the finest actors on the C20th screen. Unlike so many superstars (Nicholson, Pacino, Hoffman), you forget he's Duvall within the first couple of minutes of his performance. "The Apostle" is no exception.<br /><br />Here we have a completely three-dimensional view of a man carrying personal demons and plenty of psychological baggage. Duvall certainly deserved his Academy Award nomination.<br /><br />The central idea of the movie is also very strong: preacher seeks redemption from past deeds by once more bringing the power of the Word to a small community.<br /><br />But Duvall the actor, executive producer and director is not equalled by Duvall the writer. I sat watching with the constant niggle that something was missing. And as the final credits scrolled, and reminded me that Farrah Fawcett, Billy Bob Thornton, Miranda Richardson and a handful of others had been on screen, I got the sudden revelation that none had had a part anywhere near as round as Duvall's.<br /><br />This truly is a one-man movie. Even though the director is on screen for virtually every shot, it's not an egotistical piece. But it's not a deep as it could have been. Which is a great shame. Because with an antagonist of some kind, this would have risen from good film to masterpiece.<br /><br />Watch it, but only for the central performance. And for the two black children playing their ukelele. They're great.