De film veroorzaakte in die tijd (1954) nogal wat opschudding. Tenslotte was Ike Eisenhower niet alleen een populaire president, maar ook een oorlogsheld. Het is waarschijnlijk niet vergezocht om te zeggen dat iedereen Ike graag mocht. Dus dit was een behoorlijk nerveuze productie voor de conformistische jaren vijftig. Bovendien is het waarschijnlijk geen toeval dat de film onafhankelijk van de Hollywood-studio's werd geproduceerd. Ik betwijfel of een studio, groot of klein, het goed zou hebben gevonden dat een dergelijk gevoelig onderwerp als het doden van een president ter sprake werd gebracht. Maar de 70 minuten zijn een effectieve kleine suspensie, want moordenaars en gijzelaars verdringen zich in de woonkamer in afwachting van de komst van de president, terwijl de spanning toeneemt. De film speelt zich af tijdens een dieptepunt in Sinatra's carrière, voordat zijn Oscar-uitreiking in 1954 de neergang een halt toeriep. Dat is waarschijnlijk een van de redenen waarom hij zo'n riskante rol als de door en door onsympathieke huurmoordenaar op zich nam. En vooral de visuele stijl van Sinatra is vrij goed. Als gevolg daarvan wordt het feit dat Baron zegt dat hij niets zou zijn zonder zijn pistool, bevestigd door Sinatra's magere, niet-Hollywood-uiterlijk. Even belangrijk is dat hij de would-be huurmoordenaar het juiste soort zenuwachtige uitstraling geeft.<br />Er speelt een vrij voor de hand liggend thema mee in het script, namelijk dat geweld ondanks de pacifistische wensen een morele plaats in het leven heeft. Zoals in de film blijkt, is de enige manier om Barons immorele gebruik van geweld een halt toe te roepen, met moreel gesanctioneerd geweld. Het script maakt dat duidelijk door ons te laten zien dat als Pidge had ingestemd met de antiwapenwens van mijn moeder, de moordaanslag geslaagd zou zijn. Dus als puntje bij paaltje komt, zoals de film suggereert, volgt Pidge de mannen in zijn leven en mislukt de aanslag.<br />Voor de kijkers van de Koude Oorlog is de politieke les vrij duidelijk <0xE2><0x80><0x93> alleen wapens en spierkracht zullen de Sovjetplannen om 'De Amerikaanse manier' te vernietigen tegenhouden. Natuurlijk wordt in de film nooit de identiteit van de schrijvers van de plot onthuld, maar ik weet zeker dat het publiek tot de voor de hand liggende politieke conclusie is gekomen. Het is waarschijnlijk ook veelzeggend dat wapens worden geïdentificeerd met mannelijke mannen en dat alleen een bange vrouw, de moeder, zich tegen hen verzet. De twijfels van mijn moeder zijn misschien begrijpelijk gezien de gewelddadige dood van haar man. Maar door mama's wensen te negeren, hoe begrijpelijk ook, vertegenwoordigt Pidge een toekomst waarin geweld met vuurwapens en gewapende nationale verdediging nog steeds moreel noodzakelijk zijn. Onder de oppervlakte, zo lijkt het, schuilt een behoorlijk zware symboliek.<br />Afgezien van de subtekst, blijft het een aangrijpende film, zelfs na al die jaren. Dat is behoorlijk goed voor een goedkope productie waarbij in wezen één set wordt gebruikt voor het grootste deel van de actie. Maar ik vermoed dat het in werkelijkheid het gevoelige onderwerp is dat de kijkers blijft opwinden en de film onderscheidt van de meer routinematige suspensiepompen van die tijd.
The movie kicked up something of a fuss at the time (1954). After all, Ike Eisenhower was not only a popular president but a war hero as well. It's probably no stretch to say that, yes indeed, everybody liked Ike. So this was a pretty nervy production for the conformist 1950's. Then too, it's likely no accident that the movie was produced independently of the Hollywood studios. I doubt any studio, big or little, would have okay'ed such touchy subject matter as killing a president. But the 70 minutes does amount to an effective little suspenser, as assassins and hostages crowd into a living room perch awaiting the president's sitting-duck arrival, while the tension mounts.<br /><br />The movie came along during a low point of Sinatra's career before his 1954 Oscar reversed the slump. That's probably one reason he would take on such a risky role as the thoroughly dis-likable assassin. And visually, especially, Sinatra's's quite good. As a result, when Baron says he would be nothing without his gun, Sinatra's scrawny non-Hollywood appearance confirms the fact. Just as importantly, he gives the would-be assassin the right kind of nervous edge.<br /><br />There's a fairly obvious theme working through the screenplay namely that despite pacifist wishes, violence does have a moral place in life. As events in the movie turn out, the only way to stop Baron's immoral use of violence is with morally sanctioned counter-violence. The screenplay makes the point by showing us that had Pidge gone along with Mom's anti-gun wishes, the assassination plot would have succeeded. So fortunately-- the movie implies-- when push comes to shove, Pidge follows the men in his life and the plot fails.<br /><br />For Cold War audiences of the day, the political lesson is pretty clearonly guns and muscle will stop Soviet plans to destroy "The American Way". Of course, the film never identifies the authors of the plot, but I'm sure audiences came to the obvious political conclusion. It's probably also telling that guns are identified with manly men and only a frightened woman, the mother, opposes them. Mom's doubts may be understandable given her husband's violent death. However, by ignoring Mom's wishes, no matter how understandable, Pidge comes to represent a future in which gun violence and armed national defense will continue to be morally necessary. Beneath the surface, it appears, lies some pretty heavy symbolism.<br /><br />Subtexts aside, Suddenly remains a gripping film even this many years later. That's pretty darn good for a cheap production using basically one set for most of the action. But, I expect it's really the touchy subject matter that continues to excite viewers and separate the film from more routine suspensers of the day.