In dit onsamenhangende, genotzuchtige wrak van een film gaat alternatieve countryzanger Jim White <0xE2><0x80><0x93> en een heleboel andere 'buitenstaanders' in de muziekindustrie <0xE2><0x80><0x93> samen met twee Britse filmers over het zuiden praten (en zingen). Terwijl White, de belangrijkste zoeker in de documentaire naar de ziel van het zuiden, beslist niet dom is, bezit hij noch zijn Britse'vertalers' genoeg diepgang om Whites constante <0xE2><0x80><0x93> en zelfbewuste 'aardse' <0xE2><0x80><0x93> filosofie te rechtvaardigen: de beste van zijn overpeinzingen komen neer op nietszeggende clichés (bijvoorbeeld. Het ergste komt over als het onsamenhangende gebabbel van een man die verliefd is op zijn eigen stem <0xE2><0x80><0x93> een man die vastbesloten is ons te vertellen dat zijn 'zuidelijke bloed' hem diepe, mystieke inzichten schenkt in dit 'exotische' land en zijn onbegrijpelijke bewoners. Natuurlijk zijn dergelijke metafysische verzinsels bedoeld om een sfeer van spirituele legitimiteit aan Whites muziek toe te voegen: de film is per slot van rekening een zoektocht naar de wereld die wordt beschreven in Whites eerste album, 'Wrong-Eyed Jesus'. Het probleem is dat White en zijn Britse collega's zo'n sterke <0xE2><0x80><0x93> en, in dit geval, voorspelbare <0xE2><0x80><0x93> vooropgezette mening hebben over wat ze in het zuiden zullen aantreffen, dat ze nauwelijks de moeite nemen om verder te kijken dan hun cameralens en naar iets anders te luisteren dan de pseudo-diepzinnige en geïmiteerde postmoderne 'folklore' van de muziek en de musici die ze bij zich hebben. Het zuiden, zeggen ze (dat een vermoeid oud stukje zuidelijke gothica weer tot leven wekt), is verwikkeld in een manicheïstische strijd tussen het vlees en de geest, de duivel en God; het zuiden wordt bevolkt door pinkstergelovige schreeuwers, golvende hoeren en razende dronkaards, gelukzoekers en wedergeboren frituurbakkers; en het zuiden, zeggen ze, is allemaal hetzelfde <0xE2><0x80><0x93> een grote culturele en spirituele monoliet van de Louisiana Delta tot aan de oostelijke kolenvelden van Kentucky. Zulke grove, overdreven simplificaties vullen en bepalen zowel de verdere koers van de film als de film zelf. Als de plaatselijke bevolking wel in de lens kijkt, is de ontmoeting altijd kort, oppervlakkig en gekunsteld <0xE2><0x80><0x93> veel van de interviews lijken zelfs geënsceneerd <0xE2><0x80><0x93> en het gevoel over het algemeen is vaak _extreme_. Er wordt een groteske menagerie van stereotypen voor de camera gerold, die stuk voor stuk overeenstemmen met de verwachtingen van de filmmakers: de geredde bokkensprongen met de Geest en het kwijlen van glossolalia uit verwrongen lippen; gewelddadige'slechte mannen' met lege gezichten en een lege, idiote bravoure, die stoppende gebaren maken, aan methamfetamine doen, naar de kroeg gaan, naar de gevangenis gaan; sletten uit trailers die zich te goed doen aan seks, bars en slechte mannen; mijnwerkersbanjospelers die een zwaar leven leiden en ondoorgrondelijk zijn. En af en toe de films van de filmmakers. De vluchtige pogingen tot zelfs maar de meest voorspelbare stereotiepe verhalen ontaarden in freakshow-gaap, zoals wanneer de camera, nu van dichtbij, pornografisch grijnst naar de wirwar van tatoeages van een ellendige woonwagenneger of, bijna spottend, blijft hangen bij de pijnlijk onfortuinlijke fysionomie van een van de tweemaal geborenen.<br />Maar dat gezegd hebbende, bezit Searching for the Wrong-Eyed Jesus enige prijzenswaardige kwaliteiten? Nou, tenzij je een hardnekkig toegewijde fan bent van Jim White of een paar van de andere kunstenaars die hier zijn gefotografeerd, is het antwoord nee. Het camerawerk is natuurlijk af en toe acceptabel <0xE2><0x80><0x93> en een paar opnamen van industriële architectuur doen vaag denken aan gelijksoortige scènes in Robert Flaherty's _Louisiana Story_ (1948). Zijn gezworen queeste naar de zuidelijke macht in zijn bloed wordt te zeer ontsierd door zelfingenomenheid, onsamenhangendheid en het vertrouwen op goedkope stereotypen om door een kleine esthetische verdienste te worden gered. Zelfs oppervlakkige studenten van de zuidelijke cultuur zouden argwanend moeten kijken naar een film die ruwweg over een grote, vaak problematische maar ingewikkeld complexe en gevarieerde regio loopt <0xE2><0x80><0x93> een film die, als hij al de moeite neemt om naar mensen uit het zuiden te kijken, alleen maar naar hen kijkt als specimens, wier levensgewoonten, geschiedenis en individuele lotsbestemmingen even rechtlijnig en voorspelbaar zijn als die van een pad in een terrarium. White heeft geen zuidelijk bloed, een spirituele openbaring, een stoet onafhankelijke kunstenaars of zelfs maar een paar naïeve Britse documentairemakers nodig om het 'brein van het zuiden' te 'ontdekken'. Een eeuw van populaire media, doorspekt met groteske stereotypen, zelfvoldane uitweidingen en slijmerige zendelingenmentaliteit, heeft dat zuiden keer op keer geïnterpreteerd. White en consorten gieten gewoon oude wijn in een vettige, slecht gestikte zak. Ondanks de aanvankelijke belofte van een spirituele reis, dringt het al snel tot je door dat _Op zoek naar de verkeerde ogen van Jezus_ helemaal nergens heen is gegaan. Sterker nog, al deze botte, steriele, artistieke zelfbevrediging vindt plaats op de oude, vertrouwde duinen van de 'Sahara van de Bozarts'. Ergens zit de geest van H.L. Mencken te grinniken.
In this rambling, self-indulgent wreck of a film, alternative country singer Jim White-and a host of other music industry "outsiders"--team up with two British film makers to talk (and sing) about the south. While White, the documentary's main searcher for the soul of the south, is by no means a stupid man, neither he nor his British "translators" possess enough profundity to warrant White's constant--and self-consciously "earthy"--philosophizing: the best of his musings amount to bland truisms (e.g., that southern society forces its members into certain molds and excludes those beyond the pale of its narrow norms (a trait, in truth, of most _human societies_)); the worst come across as the disjointed prattling of a man in love with his own voice--a man determined to tell us that his "southern blood" grants him deep, mystic insights into this "exotic" land and its incomprehensible inhabitants. Of course, such metaphysical feats of interpretation are intended to add an air of spiritual legitimacy to White's music: the film, after all, is a search for the world described in White's first album, "Wrong-Eyed Jesus." Such skewed, presumptuous, and (on White's end especially) doubtlessly financial and egoistic aims are especially dangerous; for many viewers will take--and many have in fact taken--this film as a genuine window into the culture of the southern United States.<br /><br />The problem is that White and his British collaborators possess such a powerful--and, in the issue, _predictable_--set of preconceptions about what they should find in the south, that they hardly bother to look beyond the narrow ken of the camera or listen to anything save the pseudo-profound and affected postmodern "folksiness" of the music and musicians they carry with them. The south, they say (resurrecting a tired old bit of southern gothica), is locked in a Manichaean struggle between Flesh and Spirit, Devil and God; the south is peopled by dead-eyed Pentecostal shouters, undulating whores and raging drunkards, hard-luck miners and born-again deep-fryers; and the south, they say, is all the same--a great cultural and spiritual monolith from the Louisiana Delta to the eastern coalfields of Kentucky. Such gross oversimplifications both complement and determine the film's subsequent course. White and company--with silent, superfluous concrete Christ in tow--spend more time babbling about their own "weighty" insights and showcasing their own music (sometimes while local ragamuffins stare in staged wonder at these "furriners" explicating their little southern souls in song) than in actually interacting with the "natives." When locals do enter the lens, the encounter is always brief, shallow and artificial--indeed, many of the interviews seem staged--and the overall feeling is often _exploitive_. A grotesque menagerie of stereotypes is wheeled before the camera, each one comporting itself in a fashion consonant with the film makers' expectations: the saved cavort with the Spirit and dribble glossolalia from contorted lips; violent "bad men" with vacant faces and empty, idiotic bravado shoot stop signs, do meth, go to juke joints, go to prison; trailer-dwelling sluts revel in sex, bars and bad men; coal miner-banjoists live hard lives and are inscrutable. And occasionally the filmmakers' cursory stabs at even the most predictably stereotypical storytelling degenerate into freak-show gawking, as when the camera, now close up, leers pornographically at the jumbled tattoos of a wretched trailer-denizen or lingers, almost mockingly, upon the painfully unfortunate physiognomy of one of the twice-born.<br /><br />That said, does _Searching for the Wrong-Eyed Jesus_ possess any commendable qualities? Well, unless you are a doggedly dedicated fan of Jim White or some of the other artists featured here, the answer is no. The camera work, of course, is sometimes passable--and a few of the shots of industrial architecture are _vaguely_ reminiscent of similar scene compositions in Robert Flaherty's _Louisiana Story_ (1948). But Jim White's avowed quest for the southern power in his blood is too flawed by self-absorption, incoherence, and reliance on cheap stereotypes to be salvaged by any minor aesthetic merits. Even casual students of southern culture should look askance at a film that runs roughshod over a large, often troubled but intricately complex and diverse region--a film that, when it condescends to look at southern people at all, only stares at them as specimens, whose life-habits, histories and individual destinies are as straightforward and predictable as those of a toad in a terrarium. White doesn't need southern blood, a spiritual epiphany, a train of fellow independent artists or even some naive British documentarians to "discover" the "Mind of the South" as it is depicted here. A century of popular media, replete with grotesque stereotypes, smug explication, and smarmy missionary sentiment, has interpreted THAT south again and again. White and company are simply pouring old wine into a greasy, poorly stitched bag. Despite initial promises of a spiritual journey, one soon realizes that _Searching for the Wrong-Eyed Jesus_ hasn't gone anywhere at all. Indeed, all of this crass, sterile, artistic self-gratification is transpiring right upon the old, familiar dunes of the "Sahara of the Bozarts." Somewhere the ghost of H. L. Mencken is snickering.