Aangezien ik het boek van Hunter S. Thompson niet heb gelezen, kan ik niet oordelen over Gonzo-journalistiek of over wat hij heeft geschreven, maar ik zal op mijn problemen met deze film wijzen.<br />Voor mij was 'Fear and Loathing in Las Vegas' niets meer dan twee uur met twee onsympathieke en oninteressante personages die allerlei soorten drugs gebruikten. De enkele goede momenten en de reden waarom ik er geen nog lagere score aan geef zijn te danken aan het verhaal en een geïnspireerde, korte zwart-witfilm uit de jaren zestig, de geweldige soundtrack, plus de optredens van Johnny Depp en Benicio Del Toro (ook al kon ik nooit sympathie voor hun personages opbrengen, ze pasten perfect bij hen). Het is een aangrijpende karakterstudie (zoals bijvoorbeeld Isabelle Hupperts complexe Erica Kohut in 'De pianolerares'), maar dat zal niet gebeuren als ze ook volkomen oninteressant zijn en geen enkele inhoud hebben. Mensen die de zogenaamde 'drugs lifestyle' een schok voor het systeem en een vorm van artistieke expressie vinden, zullen hier hoogstwaarschijnlijk van genieten (en er zijn er een heleboel, vandaar de grote cultus rond deze film), maar ik was meestal verveeld of onverschillig. Films als Dennis Hoppers 'Easy Rider' (die naar mijn mening niet erg oud werd, maar nog steeds een ruige charme van de anarchie van de jaren zestig heeft) en Danny Boyles 'Trainspotting' portretteerden die 'trips' en een hele generatie zonder ooit saai te zijn. Dat gezegd hebbende, begrijp ik wel waarom sommige mensen dol zijn op deze film... maar als je zo'n lege 'levensstijl' (hedonisme? Ik vind niet dat je drugsgebruik zo moet noemen, dat klinkt mij meer als apathie in de oren) moet waarderen, dan is dit beslist niet mijn ding.
Since I haven't read Hunter S. Thompson's book, I can't judge Gonzo journalism or his writings, but I will point out my problems with this movie.<br /><br />For me, "Fear and Loathing in Las Vegas" was nothing but 2 hours with two unlikable AND uninteresting characters doing all kinds of drugs. The occasional good moments and the reason why I don't give it an even lower rating happen thanks to the narration and an inspired, brief black-and-white footage from the 60's, the great soundtrack, plus Johnny Depp and Benicio Del Toro's performances (even though I could never relate to their characters, they fitted them perfectly). I can be fascinated by an unlikable character that I can't personally relate to when it's well written into a gripping character-study (as, say, Isabelle Huppert's complex Erica Kohut in "The Piano Teacher"), but that won't happen if they are also completely uninteresting and lack any sort of substance. People who consider the so-called "druggie lifestyle" a shock to the system and a form of artistic expression will most likely enjoy this (and there are lots of them, hence the major cult surrounding this movie), but I was bored or indifferent most of the time. Films like Dennis Hopper's "Easy Rider" (which didn't age very well in my opinion, but still keeps a rugged charm of 60's anarchy) and Danny Boyle's "Trainspotting" portrayed those "trips" and a whole generation without ever being dull. That said, I can see why some people love this movie... but if you have to dig such an empty "lifestyle" (hedonism? I don't think doing drugs all day long should be called that, sounds more like apathy to me) to appreciate it, then this is definitely not my cup of tea. 4/10.