Afgezien van de beschrijving van de ontwikkeling van mijn waardering voor deze film terwijl ik ernaar keek, zijn dit de namen van de laatste drie hoofdstukken van het boek, een boek dat de schrijvers van deze film, zoals gewoonlijk (met Dickens-bewerkingen), niet hadden gelezen <0xE2><0x80><0x93> of tenminste niet recent genoeg hadden gelezen.<br />De meeste optredens waren prima. Alec Guinness had het helemaal bij het rechte eind en de kleine vrouw die Amy speelde was perfect. Eerst had ik een hekel aan het optreden van Fanny <0xE2><0x80><0x93> en toen herinnerde ik me dat ik een hekel had aan Fanny, dus zij was ook perfect. Arthur had met wat meer enthousiasme gespeeld kunnen worden, en zonder al dat gefluister. De acteur die Tip speelde kwam waarschijnlijk nooit ver. Maar al met al was het acteren acceptabel.<br />Waar deze film faalde, en volledig faalde, was bij het vertellen van het verhaal: bij het schrijven, regisseren en monteren. Allereerst was er natuurlijk de belachelijke verticale splitsing van de film in twee karaktercentrische/perspectiefgedeelten die achter elkaar moesten worden gepresenteerd. Dit was op elk denkbaar niveau een afschuwelijk idee, maar het belangrijkste was dat het resulteerde in het loskoppelen van belangrijke elementen van Arthurs verhaal en Amy's verhaal, die met elkaar in verband moesten worden gebracht om het drama op te bouwen en het verhaal vooruit te helpen. Deze verbanden werden op wrede wijze doorgesneden, waardoor het verhaal en al zijn intensiteit verloren gingen. Als dat niet genoeg was, was er van de kant van de schrijver en de regisseur nog zoveel ondoordachte bemoeizucht, dat het de film alleen al geruïneerd zou hebben <0xE2><0x80><0x93> in elk geval voor de lezers. Iedereen die zelfs maar de vervalste briefjes voor Little Dorrit heeft gelezen, moet zich hebben verbaasd en ontzet zijn geweest over de afwezigheid van tal van belangrijke personages. Het meest in het oog springend moet zijn geweest: 'Waar is Rigaud?' Dit verhaal kan niet verteld worden zonder Rigaud! Het is door deze kleurrijke en boosaardige figuur,'met zijn neus over zijn snor heen en zijn snor onder zijn neus', die mevrouw Clennam chanteert, met de hulp van Flintwich, dat mevrouw Clennam' Het geheim van Rigaud wordt onthuld, en zijn betrokkenheid is van wezenlijk belang voor de groeiende spanning rond dit geheim <0xE2><0x80><0x93> en van die spanning was, als gevolg van Rigauds afwezigheid, in deze film geen spoor te bekennen. En omdat er geen Rigaud is, volgt er misschien ook wel uit dat er geen Cavalleto zou zijn, ook zo'n unieke Dickens-figuur die zeer gemist werd. Rigaud is ook een belangrijk kwaad element onder de Dorrits in het buitenland, waar hij samenspant met de verstokte Henry Gowan <0xE2><0x80><0x93> die, helaas, na zijn huwelijk met Pet nooit meer in deze film te zien is. Er wordt zo weinig over de familie Meagles verteld, wat op zichzelf al een groot verzuim is, dat het waarschijnlijk geen verrassing is dat er geen Tattycoram is, en aangezien er geen Tatty is, is er ook geen mevrouw Wade: nog meer verlies voor het publiek, aangezien hun uiterst geladen en emotionele subplot helpt de karakters van de familie Meagles en van Arthur te definiëren en menselijk te maken. Mevrouw Wade speelt natuurlijk ook een belangrijke rol in het verhaal over Rigaud <0xE2><0x80><0x93> Flintwich <0xE2><0x80><0x93> mevrouw Clennam.<br />De Murdles worden in dit verhaal zo over het hoofd gezien, dat men zich kan afvragen wanneer meneer Murdle opduikt bij Fanny en Sparkler's. In de Murdles, met al die pluimstrijkers die alleen worden genoemd bij hun beroep (advocaat, arts, geestelijke enz.) en de hoofdportier die de grote Mr. Murdle terroriseert. Allemaal weg!<br />Omdat er geen subplot werd ontwikkeld waarin Rigaud werd gechanteerd, wisten de lezers van tevoren dat het einde van de film aanzienlijk anders zou zijn, en dat het vreselijk zou worden; en dat werd het ook. Dickens' versie van het verhaal achter het geheim van mevrouw Clennam is natuurlijk heel ingewikkeld, maar zeker de moeite van het vertellen waard, aangezien het de motivatie is voor het hele complot! Maar nee! Nu moeten we het verhaal accepteren dat er geld in huis is dat Frederick naar Amy had gestuurd en dat mevrouw Clennam had achtergehouden? Wat absurd! Frederick heeft haar hele leven contact met Amy gehad, dus als hij geld voor Amy had, zou hij het haar gewoon hebben gegeven. Het echte verhaal was natuurlijk als volgt: de vader van de oude mevrouw Clennam had haar en Arthurs vader tot een huwelijk gedwongen, terwijl Arthurs vader eigenlijk verliefd was op een andere vrouw (Arthurs vader). De vader van mevrouw Clennam had spijt gekregen van wat hij had gedaan en had een deel van zijn bezittingen nagelaten aan Arthurs echte moeder, of, als ze niet meer leefde, aan de jongste vrouwelijke verwant (Amy!) van de verzorgster van de echte moeder (Frederick!). Ja, ingewikkeld, maar niet als het goed wordt verteld. Het publiek werd bedrogen door de wrede weglatingen en veranderingen in dit verhaal, dat ik hier alleen heb gemarkeerd. Ook moet worden opgemerkt dat door schandalig slechte regie en montage wat er van het verhaal overbleef, het zich ellendig voortsleepte, met buitensporig lange pauzes tussen de regels, pijnlijk langzame pans om kleine puntjes te maken en lange, talmende scènes waarin eigenlijk niets gebeurt.<br />Mijn aanbeveling: verspil hier geen zes uur aan. In die tijd zou je het eigenlijke boek al kunnen lezen, en dat is geweldig. Neem de Penguin Classics-versie <0xE2><0x80><0x93> die heeft alle originele illustraties, prachtige, informatieve extra's waaronder heel goede eindnoten. Zal niemand ooit een roman van Dickens op de juiste manier aan een film aanpassen?
In addition to describing the progression of my regard for this film as I watched it, these are the names of the last three chapters of the book, a book which, as usual (with Dickens adaptations), the writers of this film had not read - or at least had not read recently enough.<br /><br />Most of the performances were fine. Alec Guinness was spot on, and the little woman playing Amy was perfect. At first I hated the Fanny performance - and then I remembered that I hated Fanny, so she was also perfect. Arthur could have been played with a little more enthusiasm, and without all the whispering. The actor playing Tip likely never went far. But all in all, the acting was acceptable.<br /><br />Where this film failed, and failed completely, was in the telling of the story: in the writing, directing and editing. First, of course, was the ludicrous vertical splitting of the film into two character-centric/perspective parts to be presented sequentially. This was a horrible idea on every conceivable level, but most importantly, it resulted in the disconnection of important elements of Arthur's story and Amy's story, that must play upon one another in order to build the drama and advance the story. These connections being brutally severed, the story and all of its intensity were lost.<br /><br />If that were not enough, there was so much more ill-advised meddling on the part of the writer and director, that it alone would have ruined the film - at least for readers. Anyone who has read even the cheat notes for Little Dorrit must have wondered and been dismayed at the absence of numerous important characters. Most notably, they must have asked, 'where is Rigaud?' This story can't be told without Rigaud! It is through this colorful and evil character, "with his nose coming down over his mustache, and his mustache going up under his nose," who is blackmailing Mrs Clennam, with the help of Flintwich, that Mrs. Clennam's secret is revealed, and his involvement is essential to the building suspense surrounding this secret - of which suspense, as a consequence of Rigaud's absence, there was not a trace in this film. And since there is no Rigaud it follows, perhaps, that there would be no Cavalleto, another uniquely Dickensian character who was sorely missed. Rigaud is also an important evil element among the Dorrits abroad, where he teams up with the dissipated Henry Gowan - who is also, sadly, never seen again in this film after he marries Pet.<br /><br />So little is made of the Meagles family, a major omission in itself, that I suppose it is no surprise that there is no Tattycoram, and since there is no Tatty, there is no Mrs. Wade: more great losses for the audience, since their highly charged and emotional subplot helps to define and humanize the characters of the Meagles family and of Arthur. Mrs. Wade of course also plays an important part in the Rigaud - Flintwich - Mrs. Clennam story.<br /><br />The Murdles are so overlooked in this telling, that one may wonder, when Mr Murdle shows up at Fanny and Sparkler's apartment to ask for a pen knife (with which he later commits suicide), who he is and where he came from at that point. Among other hard-felt losses stemming from this neglect, is the missed opportunity to engage in some of the fun that best exemplifies Dickens' sense of humour and satire. The parties at the Murdles, with all of the sycophants that are named only by their professions (Bar, Physician, Clergy etc.), and the head butler that terrorizes the great Mr. Murdle. All gone!<br /><br />Since there was no developing Rigaud blackmail subplot, readers knew well in advance that the end of the film would have to be substantially re-organized, and that it would be awful; and it was. Dickens version of the story behind Mrs. Clennam's secret is, of course, quite complex, but certainly worth accurately telling, since it is the motivation for the entire plot! But no! Now we are expected to accept the story that there is money in the house that Frederick had sent for Amy, and that Mrs. Clennam had held back? How absurd! Frederick has been in contact with Amy her whole life; so if he had money for Amy, he would have just given it to her. Of course the real story was this: Old Mrs. Clennam's father had forced her and Arthur's father into marriage, when Arthur's father was actually in love with another woman (Arthur's real mother, who lived with and was provided for by Frederick), an affair that when discovered by Mrs. Clennam, sent her into an old testament rage, in which she took the baby (Arthur)to raise and drove his real mother into an insane asylum and eventually into her grave. When Mrs. Clennam's father died, he felt remorse for what he had done, and left part of his estate to Arthurs real mother, or, if she was not living, to the youngest female kin (Amy!) of the real mother's caretaker (Frederick!). Yes, complicated, but not if it's told right.<br /><br />As much as this film was brutalized and its audience cheated by the cruel omissions and alterations in this story, which I have only highlighted here; it must also be noted that by dint of scandalously flawed directing and editing, what remained of the story managed to drag on miserably, with inordinately long pauses between lines, painfully slow pans to make small points,and long, lingering scenes in which nothing actually occurs.<br /><br />My recommendation: do not waste six hours watching this. In that much time you could be well into reading the actual book, which is terrific. Get the Penguin Classics version - it has all the original illustrations, wonderful, informative extras including very well done end notes. <br /><br />Will no one ever properly adapt a Dickens novel to film?