De ouders van Meg Loughlin zijn dood, waardoor zij en haar zus bij hun tante Ruth moeten wonen. Ruth is niet zoals de andere ouders: ze laat de kinderen uit de buurt roken en drinken, en heeft een intense hekel aan Meg <0xE2><0x80><0x93> zonder enige reden. Nadat ze de politie over mishandeling heeft verteld, wordt Megs straf steeds zwaarder.<br />Eerst wil ik zeggen dat Blythe Auffarth (die Meg Loughlin speelt) een verbazingwekkende actrice is. Sommige scènes in deze film zijn echt afschuwelijk <0xE2><0x80><0x93> niet gespeeld afschuwelijk, hoor, maar alleen visueel weerzinwekkend. De meeste actrices zouden nee zeggen tegen de martelingen, verkrachtingen en aframmelingen die in deze film voorkomen. En je kunt het ze niet kwalijk nemen. Maar Auffarth accepteert de rol en slaagt er verbazingwekkend goed in om het normale 'buurmeisje' te zijn.<br />Terwijl ik naar deze film keek, hield ik mezelf voor dat ik eindelijk de spirituele opvolger had gevonden van 'Last House on the Left', en mijn mening is nog steeds dezelfde. Net als 'Last House' is deze film angstaanjagend vanwege het realisme. De gebeurtenissen zouden het slachtoffer zelf kunnen overkomen, het is niet alleen een psychopaat met een bijl (wat, hoewel mogelijk, meer fantasie dan iets anders is). Misschien overtreft deze film zelfs 'Last House' omdat de gebeurtenissen echt gebeurden, en zelfs erger waren dan hier afgebeeld. Het echte meisje moest bijvoorbeeld ook menselijk afval consumeren, wat hier niet te zien is. De kracht van de film wordt nog versterkt door het feit dat we de gebeurtenissen zien vanuit het gezichtspunt van de buurjongen, die verliefd is op Meg (ondanks het feit dat hij een paar jaar jonger is). We zien hoe ze elkaar ontmoeten, vrienden worden, en als de gebeurtenissen steeds meer uit de hand lopen, zien we hoe volkomen hulpeloos de jongen is. Hoewel de jongen in de film maar licht gewond is, is het een emotionele achtbaan om in zijn schoenen te worden gezet, terwijl hij alles weet wat er gebeurt en er niets is om het te verhelpen. Het lijden dat hij plaatsvervangend voelt, voelen wij ook plaatsvervangend. Het is een pijntrein.<br />Ik kan deze film niet aanbevelen voor mensen die niet goed bij hun hoofd zijn. Ik vond het heel vervelend om ernaar te kijken en maakte deze film deel uit van een zeer exclusieve lijst (met films als 'Kinderen'). Zelfs degenen die graag een slachtpartij zien (en dat doe ik soms ook) zullen op de een of andere manier geschokt zijn door deze film. Het is niet je Jason of Freddy-film, het is je zus of je vriendin die echt wordt ontvoerd en je kunt er niets aan doen. En ja, dit is echt gebeurd en het kan nog een keer gebeuren.
Meg Loughlin's parents are dead, causing her and her sister to live with their aunt Ruth. Ruth is not like the other parents: she allows the neighborhood children to smoke and drink, and has an intense dislike for Meg -- for no real reason. After telling the police about mistreatment, Meg's punishment becomes more and more severe.<br /><br />First, let me say that Blythe Auffarth (who plays Meg Loughlin) is an amazing actress. Some of the scenes in this film are truly awful -- not acted awful, mind you, but are just visually repellent. Most actresses would say no to the torture, rape and beatings contained in this film. And you cannot blame them. But Auffarth accepts the role and does an amazing job of being the normal "girl next door".<br /><br />While watching this film, I told myself I had finally found the spiritual successor to "Last House on the Left" and my opinion remains the same. Like "Last House", this film is scary because of its realism. The events could actually happen to the victim, it's not just a psycho with an ax (which, while possible, is more fantasy than anything). Perhaps this film even trumps "Last House" in a way because the events really did happen, and actually happened worse than depicted here. The real girl, for example, also had to consume human waste, which is not shown here.<br /><br />Making the film even more powerful is that we are shown the events from the point of view of the neighbor boy, who has a crush on Meg (despite being a few years younger). We watch them meet, become friends and then as events spin more and more out of control we see how completely helpless the boy is. While the boy is only mildly harmed in the film, it's an emotional roller coaster to be put in his shoes knowing everything that is happening and having nothing available to remedy it. The suffering he feels vicariously, we also feel vicariously. It's a pain train.<br /><br />I cannot recommend this film for the squeamish. I was very uneasy watching it, making this film a member of a very exclusive list (with such others as "Kids"). Even those who enjoy seeing a film of slaughter (and sometimes I do) will be shocked in some way by this one. It's not your Jason or Freddy film, it's your sister or girlfriend really being kidnapped and there's nothing you can do about it. And yes, this really did happen and it can happen again.