Ik herinner me dat ik de Roger Ebert-recensie voor de eerste Power Rangers-film heb gelezen en dat hij vooral de pest had aan het feit dat de Rangers in wezen kleurgecodeerde klonen waren met alleen maar dunne streotypes als persoonlijkheid. Nou, ik snak ernaar te weten wat hij van die passage vond. Het benadrukt Eberts punt in de scène waarin een klein kind dat mocht invallen voor een gewonde Ranger zijn magische harnas aantrekt... en in de ontbinding zien we hem vervangen worden door een gepantserde stuntman van volwassen formaat.<br />Ik ben wat kinderen een coole volwassene noemen. Ik heb geen hekel aan boybands, ik kan alle Pokemon benoemen en ik heb genoten van het eerste seizoen van 'Mighty Morphin' Power Rangers' zoals ik van een oude Godzilla-film zou hebben genoten. In die film begon ik een beetje gedesillusioneerd te raken.
I remember reading the Roger Ebert review for the first Power Rangers movie and above all else he hated the fact that the Rangers were, essentially, color coded clones with only thin streotypes as personalities. Well, I'm dying to know what he thought of this entry. It emphasises Ebert's point in the scene where a little kid who was allowed to stand in for an injured Ranger gets the magic armor on... and in the dissolve, we see him replaced with an adult sized armored stuntperson.<br /><br />I'm what kids consider a cool adult. I don't hate boy bands, I can name all the Pokemon, and I enjoyed the first season of "Mighty Morphin' Power Rangers" as I'd enjoy an old Godzilla flick. This movie was when I started to get a tad disillusioned with them.