Deze film en 'Limelight' zouden heel goed ondertiteld kunnen worden als 'Chaplin on Performance Art Vols. 1 & 2'. Maar terwijl 'Limelight' zich voornamelijk richt op de interactie tussen de artiest en het publiek, lijkt deze film twee verschillende thema's te onderzoeken: de hypocrisie (de try-out, waarbij de regisseur tegen de acteur zegt dat hij de appel moet opeten en hem vervolgens berispt omdat hij hem opeet) en de humor in de tekortkomingen ervan (let op het tumult als Chaplin de tafel omgooit, waardoor de verborgen man die de dieren door de hoeden te eten geeft, zichtbaar wordt). Beide zijn kenmerkend voor Chaplin, die in zijn eigen Hollywoodstudio rondloopt in een zwerversuniform, en ook voor de twee tegengestelde rollen in 'Dictator'. De productieproblemen zijn berucht, en Chaplin voegt er slim een tirannieke toneelmeester aan toe. Maar wat bij mij nog het meest aanslaat, is een voorbeeld van Chaplins opvatting dat grote kunst en, bijgevolg, grote humor eerder voortkomen uit wanhoop en onwetendheid, als die vergezeld gaan van een goed hart, dan uit talent en kil berekenend intellect.<br />Dat en ik lachen consequent meer tijdens deze film dan bij welke andere Chaplin ook.<br /><br />4 van de 5 <0xE2><0x80><0x93> Een uitstekende film.
This film and "Limelight" could well be subtitled as "Chaplin on Performance Art Vols. 1&2." But while "Limelight" focuses mostly on the interaction between the performer and the audience, this film seems to explore two different themes relating to performance: its hypocrisy (the tryout, being told to eat the apple by the director and then being chastised for eating it by the actor), and humour in its deficiencies (note the uproar when Chaplin knocks the table off, exposing the hidden man feeding the animals through the hats). These are both characteristic of Chaplin, walking around in a tramp's outfit on his own Hollywood studio, also the two opposite roles in "Dictator." The production difficulties are notorious, and Chaplin cleverly adds a tyrannical stage-master into the mix. But still what resonates most with me is an example of Chaplin's ideas that great art and, consequently great humour, comes more out of desperation and ignorance, if accompanied with a good heart, than talent and coldly calculated intellect.<br /><br />That and I consistently laugh during this film more than any other Chaplin.<br /><br />4 out of 5 - An excellent film