Clapet (Jean-Claude Dreyfus) is een slager die een slagerij heeft met de algemene naam 'Delicatessen', gevestigd in een gebombardeerd flatgebouw dat tot de nok toe gevuld is met excentriekelingen. Aangezien voedsel schaars is in de filmwereld, heeft Clapet een plan bedacht om zichzelf en zijn huurders regelmatig van vlees te voorzien <0xE2><0x80><0x93> hij zet advertenties in de plaatselijke krant voor klusjesmannen, en nadat ze een paar dingen aan het gebouw hebben gerepareerd, worden die het hoofdgerecht. Als de film begint, zien we een man die zonder succes probeert te ontsnappen. Het grootste deel van de film gaat over Stan Luison (Dominique Pinon), de laatste persoon die op Clapets advertentie heeft gereageerd.<br />Deze film is zogezegd een kwestie van smaak. Delicatessen speelt zich af in een vreemd, postapocalyptisch, alternatief universum dat niet helemaal verschilt van de setting van Terry Gilliams Brazil (1985). Sterker nog, het zou heel goed dezelfde wereld kunnen zijn als Brazilië, alleen bevindt die film zich in zijn officiële locatie, en dat zou een minder populair deel van Frankrijk zijn. Net als Brazilië suggereert het meeste productieontwerp <0xE2><0x80><0x93> de kostuums, de muziek, de televisieprogrammering, enz. <0xE2><0x80><0x93> een historische setting, bijvoorbeeld de jaren veertig, maar het lijkt ook in de toekomst te spelen, of in elk geval in een alternatief heden.<br />In plaats van de ingewikkelde, chaotische technologie van Brazilië hebben de regisseurs Marc Caro en Jean-Pierre Jeunet een Rube Goldberg-constructie van meerdere niveaus gecreëerd. Goldberg was een Amerikaanse cartoonist en beeldhouwer die bekendstond om zijn tekeningen van ongelooflijk complexe apparaten die vaak eenvoudige taken uitvoerden. Dit gaat van kleine schaal - de met elkaar verbonden buizen in het gebouw en het gebruik van de 'Australiër' - tot de middelgrote schaal - Aurore Interligator's (Silvie Laguna) poging tot zelfmoord - tot de grote schaal van de film, waar elk personage, of een reeks personages, op verschillende manieren met elkaar verbonden is, wat een klein maar complex causaal effect op het geheel heeft. Soms zijn deze samensmeltingen meer gelijktijdig dan causaal, zoals in de ingenieuze 'bedspringsymfonie' aan het begin van de film.<br />De beelden, toegesneden op het uiteindelijke onderwerp, zijn gericht op verval en sjofelheid. De delicatessenzaak is smerig en het appartementengebouw valt uit elkaar. De huurders hebben een heleboel kapotte dingen, en voor de dingen die niet kapot zijn, is er een goede kans dat ze kapotgaan naarmate de film vordert. (En tussen haakjes, als je van het productieontwerp en de sfeer van de film houdt en het niet erg vindt om iets te zien met een soortgelijke stemming, maar serieus in plaats van een surrealistische 'zwarte komedie' zoals Delicatessen, kijk dan eens naar David Cronenbergs Spider (2002).<br />Alle huurders hebben verschillende eigenaardigheden, vaak in verband met voedsel. Een van de interessantste huurders is een oude man die besloot zijn eigen maaltijden te oogsten door zijn appartement in een moeras te veranderen, waarbij het appartement regelmatig onder water kwam te staan en werd bewoond door kikkers en slakken. In een hoek ligt een enorme stapel lege slakkenhuizen. Water is een motief in de film, waarschijnlijk vanwege de relatie met voedsel, als middel tot noodzakelijke voeding, hoewel het ironisch is dat in een wereld die wordt gekenmerkt door voedseltekorten, water in de film meestal wordt verspild.<br />Hoewel het geen deprimerende film is (niet voor mij althans, al is het niet zo dat ik een hekel heb aan 'deprimerende' films), is Delicatessen ook niet bepaald opbeurend, hoewel er aan het eind een boodschap van hoop is, neem ik aan. Het is zeker niet voor alle publieksgroepen, maar als je een fan bent van Gilliam, Cronenberg, David Lynch en soortgelijke regisseurs, moet je beslist een maaltijd bij deze Delicatessen proberen.
Clapet (Jean-Claude Dreyfus) is a butcher who runs the generically named "Delicatessen" housed in a bombed-out looking apartment building filled to the brim with eccentrics. Since food is scarce in the film's world, Clapet has devised a scheme to provide himself and his tenants with a regular supply of meat--he runs ads in the local paper for handymen, and after they fix a few things on the building, they become the main course. When the film begins, we see a man who tries unsuccessfully to escape. The bulk of the film is the story of Stan Luison (Dominique Pinon), who is the latest person to answer Clapet's advertisement.<br /><br />This film is definitely an acquired taste, so to speak. I've acquired the taste, and for me, it's a 10 out of 10. Delicatessen is set in a weird, post-apocalyptic, alternate universe that is not entirely dissimilar to the setting of Terry Gilliam's Brazil (1985)--in fact, this could very easily be the same world as Brazil, just that that film is situated in its titular locale, and this would be a less fashionable section of France. Like Brazil, most of the production design--the costumes, music, television programming, etc.--suggests an historic setting, say about the 1940s, but it also seems to be set in the future, or at least an alternate present.<br /><br />In place of Brazil's elaborate, chaotic technology, directors Marc Caro and Jean-Pierre Jeunet have created a multi-leveled Rube Goldberg construction. Goldberg was an American cartoonist and sculptor known for drawings of incredibly complex contraptions that often performed simple tasks. This recurs from small scales--the interconnected tubes in the building and the uses of the "Australian", to medium scalesAurore Interligator's (Silvie Laguna) attempted suicide set-ups, to the grand scale of the film, where each character, or set of characters, is interlocking in different ways that has a small, but complex causal effect on the whole. Sometimes, these concatenations are more simultaneous than causal, as in the ingenious "bedspring symphony" near the beginning of the film.<br /><br />Appropriate to its ultimate subject matter, the visuals are focused on decay and dinginess. The delicatessen is filthy and the apartment building is falling apart. The tenants own a lot of broken things, and for those things that aren't broken, there's a good chance they'll get broken as the film progresses. (And by the way, if you love the production design and atmosphere of the film, and wouldn't mind seeing something with a similar mood, but serious instead of a surrealistic "black comedy" like Delicatessen, check out David Cronenberg's Spider (2002)).<br /><br />All the tenants have various eccentricities, often involving food. One of the most interesting tenants is an old man who decided to harvest his own meals by turning his apartment into a swamp, via regularly running water flooding the apartment, and inhabited by frogs and snails. He has a huge pile of empty snail shells stacking up in a corner. Water is a motif in the film--probably because of its relationship to food, as a means of necessary nourishment, although ironically, in a world characterized by food shortages, water is mostly wasted in the film.<br /><br />While not a depressing film (it wasn't to me, at least, although not that I dislike "depressing" films), Delicatessen isn't exactly uplifting, either, although there is a message of hope at the end, I suppose. It's definitely not for all audiences, but if you're a fan of Gilliam, Cronenberg, David Lynch, and similar directors, you should definitely try a meal at this Delicatessen.