Het enige wat iedereen al weet over de moord op Trotski is dat hij werd gedood met een ijspriem. Nou, in deze film wordt hij gedood met een ijsbijl. Een ijspriem, een ijsbijl, ze zijn niet hetzelfde. Om precies te zijn wordt hij gedood met de pikhouweelkant van een tweekoppige ijsbijl, maar zelfs dan is het nog geen ijsbijl, wat iets heel anders is. Dus wat was het nu eigenlijk?<br />De enige reden waarom ik op dit zeer triviale punt blijf hameren is dat het resulteert in het enige fatsoenlijke acteerwerk in deze film, de reactie van Richard Burton als Trotski wanneer hij met de bijl op zijn hoofd wordt geslagen. Zoals je je waarschijnlijk wel kunt voorstellen, moet je een hele tijd wachten voordat je aan dit moment in de film toekomt.<br />Afgezien van Burton zijn de hoofdrolspelers in de film Alain Delon en Romy Schneider. Geen van beiden spreken ze graag Engels, de taal die ze hier moeten gebruiken. De meeste scènes zijn samen. Waarom werden hun scènes niet in het Frans gedaan?<br />Aangezien de vermoedelijke markt voor een film over die oude schurk Trotski waarschijnlijk die van links Europa was, waarom werd deze film dan in het Engels gemaakt? Waarom niet in het Frans, de taal van de hoofdrolspelers, of in het Italiaans, de taal van de crew? s's praten in het Engels zoals de zelfingenomen Trotski later geïnterviewd had kunnen worden, terwijl ieder ander had kunnen handelen in een taal waarin hij een beetje uitdrukking had kunnen geven. Zoals de zaken er nu voor staan, zou niemand ooit vermoeden dat Delon en Schneider onder andere omstandigheden grote sterren zijn. Schneider lijkt hier voornamelijk te zijn om in lingerie te staan en/of te luieren, maar zelfs die smakelijke gelegenheid wordt onderschat omdat ze, als zichzelf respecterende Trotski-meid, geen make-up draagt.<br /><br />Er zijn verscheidene 'personages' in deze film die in elke normale film een sprekende rol zouden hebben, maar aangezien ze het er nooit over eens zijn geworden in welke taal ze zouden filmen, staan deze mensen daar dom te kijken en niets te zeggen. Ongelooflijk genoeg wordt er van ons verwacht dat we ons er iets van aantrekken als een van deze codes wordt gedood (zie de goedkoop uitziende etalagepop) door Stalinisten, of fascisten, of anarcho-syndicalisten, of anti-Castro Cubanen, of de cia, of wat dan ook. Niets wat in deze film gebeurt is ooit erg duidelijk. En iedereen die iets wil leren over de historische Trotski komt thuis met de wetenschap dat hij konijntjes in huis had.<br />Delon speelt Trotski's moordenaar, Jackson,'speld zonder k'. Hij is een Belg. Als hem wordt gevraagd waarom een Belg een naam heeft als Jac(k)son, legt hij uit dat hij in werkelijkheid Frans-Canadees is. O, nou, dat is duidelijk. Het grootste deel van de film speelt zich af op een soort 'duh'-niveau. Het is veilig om uit het voorafgaande af te leiden dat de precieze identiteit van de moordenaar door een mysterie werd omgeven. Als dat het geval is, werd de ongelukkige invalshoek van de volstrekt onbekwame Joseph Losey volledig in verwarring gebracht door een begrip als'mysterie'. Of'spanning'. Hij slaagt erin geen van beide over te brengen. De film heeft heel weinig scherpte, en nauwelijks reactieshots. Er is geen enkele indicatie van wat je op een bepaald moment geacht wordt te voelen. Alles ziet eruit alsof het een kwestie van inpakken en wegwezen was.<br />Losey is dol op deze absurde situatie waarin twee mensen zogenaamd een gesprek voeren met de een op de uiterste voorgrond en de ander op de verre achtergrond. Natuurlijk geluid zou niet werken, dus daar.' Bovenop ligt een slecht nagesynchroniseerde dialoog. Het is een poging tot een 'origineel' shot waar Welles misschien iets mee had kunnen doen, maar die volkomen verknald is in de handen van een broodschrijver als Losey.<br />Ik kan me niet voorstellen dat iemand enig vermaak of opheldering aan dit fiasco kan ontlenen. Vijf minuten die je doorbrengt met een fatsoenlijke biografie zijn verhelderender dan 100 minuten in het gezelschap van deze film.
The one thing that everyone already knows about the assassination of Trotsky is that he was killed with an ice pick. Well, in this film, he is killed with an ice axe. An ice pick, an ice axe, they're not the same. To be precise, he is killed with the pick side of a two-headed ice axe, but even then, that's still not an ice pick, which is something entirely different. So which was it really?<br /><br />The only reason I'm belabouring this very trivial point is that it results in the single decent piece of acting in this film, the reaction of Richard Burton as Trotsky as he is hit in the head with the axe. As you would probably imagine, you have to wait quite a while to get to this moment in the film.<br /><br />Other than Burton, the film's leads are Alain Delon and Romy Schneider. Neither one is comfortable speaking in English, the language they are required to use here. Most of their scenes are together. Why weren't their scenes done in French instead?<br /><br />Since the presumable market for a film about that old villain Trotsky would have to be the European Left, why was this film made in English in the first place? Why not French, the language of the leads, or Italian, the language of the crew? Burton's bits in English as the self-important Trotsky could have been interpolated later while everyone else could have acted in a language in which he could show a little expression. As it is, no one would ever guess that Delon and Schneider are major stars under different circumstances. Schneider seems to be here mostly so she can stand and/or lounge in lingerie, but even that appetizing opportunity goes underexploited since, as a self-respecting Trotskyite gal, she doesn't wear any make-up.<br /><br />There are several "characters" in this movie who in any normal film would have speaking parts, but since they never did settle the matter of what language they were shooting in, these people just stand there looking stupid and not saying anything. Unbelievably, we are expected to care when one of these ciphers gets killed (cue the cheap-looking mannequin) by Stalinists, or Fascists, or Anarcho-Syndicalists, or anti-Castro Cubans, or the CIA, or whatever. Nothing that goes on in this movie is ever very clear. And anyone expecting to learn a little something about the historical Trotsky will come away with the knowledge that he kept bunny rabbits at home.<br /><br />Delon plays Trotsky's assassin, Jackson, "spelled without a k". He's Belgian. When asked why a Belgian has a name like Jac(k)son, he explains that he's really French-Canadian. Oh, well, that's clear. Most of the movie operates on a "duh" level much like that.<br /><br />It is safe to conclude from the preceding that some mystery surrounded the precise identity of the assassin. If that is the case, the hapless direction of the utterly inept Joseph Losey was entirely confounded by a notion like "mystery". Or "tension". He manages to convey neither. The film has very little cutting, and hardly any reaction shots. There is no indication of what one is supposed to feel at any given moment. Everything looks like it was one take and wrap.<br /><br />Losey is fond of this absurd set-up where two people supposedly have a conversation with one in the extreme foreground and the other in the remote background. Natural sound wouldn't work so there's some badly dubbed dialogue on top. It's an attempt at an "arty" shot that Welles might have done something with, but which is completely botched in the hands of a hack like Losey.<br /><br />I can't conceive of anyone deriving any entertainment or elucidation from this fiasco. Five minutes spent with any reputable biography are more illuminating than 100 in the company of this film.