Ik zal aan het eind van deze film moeten beginnen. Geen spoiler, maak je geen zorgen. Alleen maar dat ik 'huh?' zeg. Ferrara's onsamenhangende, gekunstelde film liet me aan het eind stranden in een Dode Zee. Ik wilde echt iets aanbevelen in deze film, maar het enige waar ik aan kon denken was hoe ongericht hij was, hoe slecht geacteerd en hoe saai.<br />Een speciaal probleem was dat Ferrara niet kon besluiten of hij een onderzoeksdocumentaire of een inspirerend religieus drama wilde maken. Aan de ene kant hebben we echte theologen die maar doorzeuren over Jezus en Maria, en fragmenten van geweld in Palestina. Aan de andere kant hebben we twee verhalen over New Yorkers die in een spirituele identiteitscrisis zitten, en een actrice die nog steeds neurotisch door de straten van Jeruzalem zwerft, op zoek naar iets te eten, of iets anders. Uiteindelijk krijgen we een duistere, kunstzinnige film met meanderende plotlijnen die eigenlijk nergens naartoe gaan.<br />Bovendien hebben we een probleem met de casting. Juliette Binoche als de ersatz Magdalena speelt haar rol als een stroperige, newageachtige christelijke bekering. Ze deed me denken aan de mensen die je in de bus aanklampen en je vragen of je Jezus al hebt gevonden. <br />Modine en Whitaker, die zich allebei duidelijk niet op hun gemak voelden bij het spelen van hun rol, gaven ons uiteindelijk een melodramatische vertoning die hen, zodra het moment van spirituele catharsis is aangebroken, de keel uit begint te hangen. Onwillekeurig bedacht ik dat Whitakers beroep op God in een ziekenhuiskapel hem deed lijken op een figuur uit een schilderij van Goya, maar dan zonder het pathos dat de personages van de kunstenaar oproepen. Beide acteurs waren niet in staat hun oprechte gevoelens te tonen, wat voornamelijk te wijten is aan een plot die hen <0xC3><0xBC>berhaupt niet toestaat hun personages te ontwikkelen.<br />Je kunt beter naar Kazantzakis kijken, of zelfs naar Gibson. Of naar 'Cammina, Cammina' van Ermanno Olmi.
I'll need to start at the end of this film. No spoiler, don't worry. Just me saying, "Huh?" Ferrara's rambling, affected film left me stranded at the end in a Dead Sea. I really wanted to find something to recommend in this film, but all I could think of was how unfocused it was, how miscast, and how dull. <br /><br />One particular problem was Ferrara couldn't decide if he wanted to make an investigative documentary or a inspiring religious drama. On the one side we've got real theologians yammering away about Jesus and Mary, and clips of violence in Palestine. On the other side we have two stories about New Yorkers having spiritual identity crises, and an actress still neurotically lost in her role wandering through the streets of Jerusalem looking for something to eat, or something. In the end we get a murky, arty film with meandering plot lines that don't really go anywhere.<br /><br />In addition we have a casting problem. Juliette Binoche as the ersatz Magdalene plays her role as a treacly, new-agey Christian proselytizer. She reminded me of the people who accost you on buses asking you if you've found Jesus yet.<br /><br />Modine and Whitaker, both plainly uncomfortable playing their roles, end up giving us melodramatic performances that, when arriving at the moment of spiritual catharsis, cause them to start chewing up the scenery. I couldn't help thinking that Whitaker's appeal to God in a hospital chapel made him look like a subject in a Goya painting, but without the pathos that the artist's subjects engenders. Both actors were not able to evince any genuine feelings, which is due mostly to a plot that doesn't allow them to develop their characters in the first place.<br /><br />Better to watch Kazantzakis, or even Gibson. Or see "Cammina, Cammina" by Ermanno Olmi.