De eerste 40 minuten vond ik deze film nog wel aardig, maar na ongeveer een uur begon ik hem te verafschuwen. De sentimentele sentimentaliteit neemt toe en besluipt je, tot je je tegen het eind zo overdonderd voelt door de onoprechtheid dat je er misselijk van wordt. De geportretteerde emotie is volkomen hol en manipulatief in zijn onoprechtheid. Door kennelijk te proberen Hollywood op zijn onoprechtst te kopiëren, overstijgt deze film kennelijk de ergste hypocrisie van Hollywood.<br />De technische aspecten van het maken van de film zijn stijlvol genoeg, maar ondanks alle'realistische' computergraphics die de stad Tokio in 1958 herscheppen, kan geen enkele hoeveelheid inhoudsloze gladheid enige eerlijkheid, werkelijkheid of authenticiteit aan de mensen en situaties geven. van de bouw van de toren is een passende weerspiegeling van de lege film zelf; is de zielloosheid van de film symptomatisch voor de zielloosheid van de 'hergeboorte' van het land sinds de verwoesting van 60 jaar geleden?
I went from cautiously liking this film in the first 40 minutes to despising it in the last hour or so. The schmaltzy sentimentality accumulates and creeps up on you, until towards the end you feel overdosed on insincerity to the point of nausea. The emotion portrayed is utterly hollow and manipulative in its dishonesty. By apparently trying to copy/compete with Hollywood at its most disingenuous, this film surpasses the worst of Hollywood hypocrisy. <br /><br />There is plenty of style in the technical aspects of the film-making, but for all the "realistic" computer graphics recreating the city of Tokyo in 1958, no amount of vacuous slickness can give any honesty, reality or authenticity to the people and situations. The empty "rebirth symbolism" of the construction of the tower is an appropriate reflection of the empty film itself; is the film's soullessness symptomatic of the soullessness of the country's "rebirth" since the destruction of 60 years ago?