'... en ik denk dat dat deels te maken heeft met het feit dat het verhaal, afgezien van enkele opvallende symboliek (sommige subtiel, andere niet zo subtiel, deels te danken aan de fotografie), tamelijk eenvoudig is. Dat geeft Bergman de ruimte om te proberen ons deze personages te laten begrijpen. In mindere handen (of liever gezegd, in handen die niet zo bedreven zijn in het analyseren van de ziel) zou dit bijna een tv-drama kunnen zijn. Maar ik ben het niet eens met sommige critici <0xE2><0x80><0x93> met Ebert in het bijzonder <0xE2><0x80><0x93> dat Bergman met deze film zijn stijl heeft verloren. In sommige opzichten is hij moderner ingedeeld dan sommige van zijn andere films (en dat hij in het Engels is, maakt hem anders dan sommige van zijn handelsmerk Svensk Filmindustri-films), hoe dan ook.' Het kon gewoon geen kwaad. Er waren momenten dat ik de film bekeek, meestal in de eerste vijftig minuten, en dat ik dacht dat dit een van Bergmans beste was, omdat hij de regie min of meer aan de acteurs overliet, die allemaal sensationeel waren. Hoewel de film tegen het eind niet helemaal tot leven komt en het voelt alsof hij abrupt is afgelopen, voelt de climax niet al te gecompromitteerd. _The Touch_ is net als de film van Adrian Lyne (die uit een film van Chabrol is voortgekomen) Ontrouw, alleen lijkt deze film iets meer doordrenkt van de werkelijkheid dan regelrechte seksualiteit.<br /><br />Karin (Bibi Andersson, een van Bergmans belangrijkste actrices) leidt een tamelijk rustig, routineus leven met haar man Andreas (Max von Sydow) en hun twee kinderen. Na de dood van haar moeder (die haar emotionele besluiteloosheid voor de film waarschijnlijk in gang heeft gezet), ontmoet ze David (Elliot Gould), en beginnen de twee langzaam een verhouding. Maar David is niet bepaald een evenwichtig mens, en Karin raakt er in het begin door van streek. Algauw worden ze verliefd, maar raken van elkaar gescheiden, het soort machinaties met een ontrouwverhaal dat zich begint te ontvouwen, zonder de emoties van daarvoor te verliezen. De drie hoofdrolspelers van de film, Andersson, Von Sydow en Gould, lijken in deze personages te leven, en vooral Gould (voor wie dit zijn enige rol bij de regisseur zou zijn) geeft een soort dubbelzinnigheid af die ook in Karin zit. Ik zou zijn acteerprestaties op een lijst van zijn beste willen zetten... je kunt aan zijn gezicht zien wat hij wil en wat hij vreest en binnen de zorgvuldige omlijsting is dit een man die op het randje balanceert. Bergman had eens gezegd dat Gould een'moeilijke' acteur was om mee te werken, maar die spanning kwam op het witte doek goed tot uiting, althans vanuit mijn gezichtspunt.<br />Zoals ik al zei, in mindere handen zou dit een tweede melodrama kunnen worden en een deel van de films die weigeren tot die categorie te behoren, is een eer voor niet alleen Bergman, maar ook voor filmer Sven Nykvist. Telkens als ik een film zie met hun samenwerking (of zelfs als dat niet zo is). Ik kijk altijd naar de manier waarop Nykvist de camera beweegt. Hoe naadloos hij deze personages volgt en hoe hij ze in hun donkerste uithoeken belicht alsof het licht en de controle over hun gezicht deel uitmaken van de tekst. Het gebeurt vaak (en terecht) dat je de aanwezigheid van de camera niet eens voelt, alsof Nykvist niet eens een techniek heeft. Maar het gaat hier niet alleen om Nykvist en Bergman met hun licht-en-donkerspelletjes, maar ook om een documentaire-achtige sfeer in de productie.<br />Het komt erop neer dat dit een experiment is voor Bergman, zoals het dat voor zijn fans is. Hij experimenteert met een genre dat hij al honderden keren heeft beproefd, hij experimenteert met muziek (in tegenstelling tot sommige van zijn drama's, waaronder Bach en Mozart, klinkt het hier een beetje popperig voor die tijd), en hij experimenteert deze keer met zijn cast. Is het net zo krachtig en ontzagwekkend als zijn 'trilogie' of zijn andere grote werken? Waarschijnlijk niet. Maar het wordt helaas afgedaan als een minder belangrijk werk van hem, wat niet noodzakelijkerwijs waar is. De film moet ook gezien worden door meer mensen van tegenwoordig, aangezien hij vrijwel onmogelijk te koop is op video of dvd.
...and I think part of the reason for that is, aside from some notable uses of symbolism (some subtle, some not so subtle, in part due to the photography), the story is rather simple. This gives Bergman room to try and get us to understand these characters. In lessor hands (or rather, hands not as proficient in the soul-searching drama as Bergman is) this could be almost a TV melodrama. But I would disagree with some critics- notably with Ebert- that Bergman has lost his tone with this picture. In some ways it is more modernly set than some of his other films (and that it is in English sets it apart from some of his trademark Svensk Filmindustri pictures), however it doesn't hurt it terribly so. There were times while watching the film, mostly in the first fifty minutes, that I thought this was one of Bergman's best, by giving his control somewhat over to the actors, who are all sensational. While it doesn't quite live up towards the end, and feels abruptly finished, the climax doesn't feel too compromised. The Touch is like the Adrian Lyne film (which draws itself from a Chabrol film) Unfaithful, only this film seems a little more steeped in reality than outright sexuality.<br /><br />Karin (Bibi Andersson, one of Bergman's key actresses) lives a rather calm, routine life with her husband Andreas (Max von Sydow) and their two children. After her mother dies (which I suppose sets up her emotional indecisiveness for the film), she meets David (Elliot Gould), and the two slowly begin an affair. But David is not the most stable of people, and it shakes Karin up at first. Soon they fall in love, but are separated, the sort of usual machinations with an infidelity story begin to unfold, and yet not losing the emotions from before. The three key actors of the film, Andersson, Von Sydow, and Gould, seem to live in these characters, and especially Gould (for whom this would be his only role with the director) conveys a sort of double nature that is also within Karin. His performance is one that I would put in a list of his best- you can tell everything he wants and fears in his face and actions, within the careful framing, this is a man on the edge. Bergman had once described Gould as a "difficult" actor to work with, but that tension came out the right way on screen, at least from my perspective.<br /><br />As I mentioned, in lessor hands this could become a further melodrama, and part of the films refusal to subvert to that category is a credit to not only Bergman, but to cinematographer Sven Nykvist. Whenever I see a film with their collaboration (or even if it's Nykvist with, perhaps, a lessor director), I always watch for how Nykvist moves the camera. How seamlessly he follows these characters, and in their darkest recesses he lights them like the light and control on their faces is part of the writing. A lot of times (appropriately so) one may not even feel the presence of the camera, as if Nykvist doesn't even have a technique. But it is here where not only does he and Bergman go with their touches of light and dark, they also go for a documentary feel in the production.<br /><br />Basically, this is an experiment for Bergman, as it is for his fans to endure. He's experimenting with a genre done hundreds of times, he experiments with music (unlike some of his dramas, which includes Bach or Mozart, here it's kind of pop-sounding for the period), and he experiments with his cast this time around. Is it as powerful and awe-inspiring as his "trilogy" or his other great works? Probably not. But it is unfortunately panned down as a lessor work of his, which isn't necessarily true. The film also needs to be seen by more people of today, as it is virtually impossible to buy on video or DVD. A-