Als ik Enduring Love in één woord zou kunnen samenvatten, zou het 'ongebruikelijk' zijn. Niet in de zin van 'bizar', maar gewoon heel 'uniek'; er gebeuren niet veel dingen zoals in een 'normale' film. Het eerste hoogst ongebruikelijke aspect is dat het begint als een eigenzinnige 'kunstfilm' waaruit in de openingsscène een surrealistische, tragische gebeurtenis opduikt, die geleidelijk aan verandert in een thriller van Brian De Palma, terwijl hij tegelijkertijd met één voet stevig in de arena van de kunstfilm staat. Als je van tevoren niets van de plot weet (en zo kijk ik het liefst naar films, als dat mogelijk is), is het buitengewoon moeilijk te voorspellen waar deze film heen zal gaan. De hoofdpersoon van Enduring Love is Joe (Daniel Craig), een jonge professor die een jonge beeldhouwster, Claire (Samantha Morton), het hof maakt. De openingsbeelden van de film zijn prachtige landschapsbeelden van het Engelse boerenland. Joe en Claire staan op het punt te gaan picknicken als een heteluchtballon vlak bij hen bijna 'crasht' in het veld. Een man probeert de ballon tegen te houden door zich vast te houden aan een touw dat aan de mand vastzit. Een jongetje belandt in zijn eentje in de mand. Joe rent erheen om te helpen, net als een aantal andere mannen die toevallig in de buurt zijn. Net als ze denken dat ze de ballon onder controle hebben, gaat hij er weer vandoor, als door een flinke windvlaag. Ze kunnen hem niet in bedwang houden en iedereen laat los, behalve een dokter die langsreed toen hij het begin van het incident zag. De jongen zit nog steeds in de mand en de dokter houdt hem vast tot hij te hoog zit om los te laten. Uiteindelijk zien we hem zijn dood tegemoet vallen. Joe en Jed (Rhys Ifans) gaan het lichaam zoeken en Jed vraagt Joe om met hem te bidden. Joe voelt zich daar ongemakkelijk bij, maar geeft uiteindelijk toe. Als iedereen weer 'normaal' aan het leven begint, neemt Jed plotseling contact op met Joe en zegt dat hij met hem moet praten. Hij zinspeelt erop dat Joe weet waarover hij wil praten, maar niet precies wil zeggen waarover. Jed houdt niet op. Joe loopt hem dag in dag uit op de vreemdste plaatsen tegen het lijf, maar Jed wil niet gewoon eerlijk tegen hem zijn. Wat wil Jed, en wat wil Joe eraan doen?<br />Enduring Love is gebaseerd op een roman van Ian McEwan, en veel mensen hebben kritiek op de film omdat hij 'anders is dan het boek'. Ik vind dat een vergissing (zie mijn 'roman tot film mini-rantsoen' in vette rode letters in mijn gebruikersprofiel). Dit is een mooie film die op zijn eigen merites beoordeeld moet worden. Naar mijn mening is de film niet perfect, maar hij is wel prijzenswaardig omdat hij zo uniek is, net als veel andere eigenschappen.<br />Een groot deel van de film draait om het mysterie van wat Jed wil, of wat er'mis' is met Jed. Een van de voordelen van kijken zonder iets van de plot te weten, is dat het een breder veld van mogelijke antwoorden voor Jed opent. Een van mijn favoriete genres is 'rubber-reality'-films, zoals Mulholland Drive (2001), eXistenZ (1999) enzovoort. Als je aan die films gewend bent, zijn er sterke aanwijzingen dat Jed misschien wel Jezus of een beschermengel of de duivel of iets dergelijks zal blijken te zijn, en metaforisch is het misschien wel zo dat hij een aantal van die dingen blijkt te zijn. Aan de ene kant hebben we soms het gevoel dat er in de film veel te veel cryptische dialogen worden gebruikt, maar aan de andere kant zijn zulke dialogen noodzakelijk om de spanning hoog te houden.<br />Directeur Roger Michell houdt ons ook enigszins in het duister over Joe. We kunnen zien dat hij een soort professor is, maar het is niet duidelijk wat hij doceert. Hij zou een filosoof, een socioloog, een psycholoog of een ander soort wetenschapper kunnen zijn. We weten alleen dat hij een boek heeft geschreven (natuurlijk in het tijdperk van 'publish or perish') en dat hij de grondbeginselen van de sociobiologie ala E.O. Wilson (Wilson is een entomoloog die in zijn boeken Sociobiologie: The New Synthesis, 1975, en On Human Nature, 1978) een belangrijke rol toebedeeld krijgt in de dialogen, waaronder die van Joe die lesgeeft en een (wat naïeve) sociobiologische kijk op zaken als liefde en betekenis geeft. Dit is slechts één manier waarop Michell een subtekst in stand houdt die verband houdt met de titel van de film. Andere manieren zijn het feit dat de meeste hoofdpersonen relatieproblemen hebben en dat de belangrijkste conflicten natuurlijk verband houden met de titel. Hoe dan ook, Craig doet het geweldig met het personage. Ifans is ook uitstekend, maar dat is te verwachten.<br />Even ongebruikelijk als de plot is de cinematografie. Directeur van de afdeling Fotografie Haris Zambarloukos levert voortdurend intrigerende en gevarieerde beelden, van de uitgebreide, pastorale landschapsfoto's tot een ongebruikelijk, claustrofobisch vissenoog met wazige randen tijdens een van de meest cruciale momenten van de climax. De cinematografie is meestal niet 'opzienbarend', maar toch is het ongebruikelijk - je moet er gewoon meer aandacht aan besteden als je het wilt opmerken.<br />Ook de score van Jeremy Sams vond ik geweldig, met een Carter Burwell-tintje. Sams is in staat om emotionele sturing te geven, terwijl de film dat anders niet kan (zie onder), maar hij past nog steeds perfect in de sobere sfeer. Net als Burwell heeft Sams aanleg voor ongewone harmonieën en ontwapenende eenvoud.<br />Voor mij is de enige echte tekortkoming van de film dat hij soms niet erg onderhoudend is. Misschien is het ironisch genoeg wel passend bij het thema van de subtekst, maar Michell houdt de film vaak een beetje kil en afstandelijk. Als Sams tijdens bepaalde gedeelten niet op zijn plaats was, zouden ze bijna loodzwaar aanvoelen. Maar zelfs met die tekortkoming is Enduring Love een goede film, de moeite waard als je op zoek bent naar iets anders.
If I could sum up Enduring Love in a word, it would be "unusual". Not in the sense of "bizarre", but just very "unique"; it doesn't do many things the way a "normal" film does. The first highly unusual aspect is that it begins as a quirky "art-house drama" from which emerges a surreal, tragic event in the opening, and which gradually transforms into a thriller ala Brian De Palma, all while keeping one foot firmly planted in the art-house drama arena. If you know nothing of the plot beforehand (and that's the way I prefer to watch films, if possible), it's extremely difficult to predict where this one will go.<br /><br />The focus of Enduring Love is Joe (Daniel Craig), a young professor who is courting a young sculptor, Claire (Samantha Morton). The opening images of the film are beautiful landscape shots of English farm country. Joe and Claire are about to enjoy a picnic when a hot air balloon comes almost "crashing" down in the field near them. A man is trying to stop the balloon by holding on to a rope attached to the basket. A young boy ends up in the basket alone. Joe runs to help, as do a number of other men who happen to be nearby. Just when they think they have the balloon under control, it takes off again, as if by a large gust of wind. They can't hold it down and everyone lets go except for a doctor who was driving by when he witnessed the beginnings of the incident. The boy is still in the basket, and the doctor hangs on until he's too high to let go. Eventually we see him fall to his death. Joe and Jed (Rhys Ifans) go to find the body, and Jed asks Joe to pray with him. Joe is uncomfortable with this, but finally acquiesces. After everyone's lives are getting back to "normal", Jed suddenly contacts Joe and says he needs to talk. He hints at Joe knowing what he wants to talk about, but won't say exactly what it is. Jed won't let up. Joe keeps running into him in odd places, day after day, but Jed won't just speak straight with him. What does Jed want, and what will Joe do about it? <br /><br />Enduring Love is based on a novel by Ian McEwan, and many people have criticized the film for being "different than the book". I think that's a mistake (please see my "novel to film mini-rant", marked in bold red in my user profile). This is a fine film that should be judged on its own merits. It's not flawless in my opinion, but it commendable for its uniqueness, among many other assets.<br /><br />Much of the film hinges on the mystery of what Jed wants, or what is "wrong" with Jed. One of the benefits of watching without any knowledge of the plot is that it opens up a wider field of possible answers for Jed. One of my favorite genres is "rubber reality" films, ala Mulholland Drive (2001), eXistenZ (1999) and so on. If you're acclimated to those films, there are strong intimations that maybe Jed is going to turn out to be Jesus, or a guardian angel, or the devil, or something similar, and metaphorically, perhaps he does turn out to be some of those things. On the one hand, it sometimes feels like substantial swaths of cryptic dialogue go on far too long in the film, but on the other hand, such dialogue is necessary to sustain a high level of suspense.<br /><br />Director Roger Michell also keeps us somewhat in the dark about Joe. We can see that he's a professor of some sort, but it's not clear what he teaches. He could be a philosopher, a sociologist, a psychologist, or some other kind of scientist. We only know that he's written a book (naturally enough in the era of "publish or perish") and that he buys the basic tenets of sociobiology ala E.O. Wilson (Wilson is an entomologist often crediting with initiating sociobiology in his books, Sociobiology: The New Synthesis, 1975, and On Human Nature, 1978). Scriptwriter Joe Penhall includes a lot of dialogue in the film, including Joe teaching, where he expresses a (somewhat naïve) sociobiological view of things like love and meaning. This is just one way that Michell sustains a subtext related to the title of the film. Other ways include the fact that most major characters are having some relationship problems, and of course the principal conflicts are related to the title. Joe can be somewhat cryptic in his emotional arcs--the point was probably to undermine the veracity of the sociobiological view. In any event, Craig does a great job with the character. Ifans is excellent, also, but that's to be expected.<br /><br />Just as unusual as the plot is the cinematography. Director of photography Haris Zambarloukos provides consistently intriguing and varied visuals, from the expansive, bucolic landscape shots to an unusual, claustrophobic fish-eye with blurred edges sequence during one of the most crucial moments of the climax. The cinematography isn't usually "showy", but it is unusual nonetheless--you just have to pay more attention to it if you want to notice it.<br /><br />I also loved Jeremy Sams' score, which had a Carter Burwell flavor. Sams is able to provide emotional momentum when the film otherwise cannot (see below), but it still perfectly fits the austere atmosphere. Like Burwell, Sams has a knack for unusual harmonies and disarming simplicity.<br /><br />For me, the only real flaw to the film is that it is sometimes not very engaging. Perhaps it's ironically appropriate to the subtext/theme, but Michell often keeps the film a bit cold and aloof feeling. If Sams score wasn't in place during certain sections, they might feel almost leaden. But even with that flaw, Enduring Love is a good film, well worth watching if you're looking for something different.