Satyricon is niet zozeer een film als wel een serie complexe beelden en handelingen. Soms is hij te lang en te saai, maar uiteindelijk is hij fascinerend. De kostuums en de decors zijn spectaculair, en sommige scènes zijn buitengewoon onderhoudend. Maar ja, die scènes zijn dan ook het probleem. Ik hoorde voor het eerst van de film toen ik Latijn studeerde, en daardoor was ik me bewust van de gefragmenteerde aard van het oorspronkelijke werk en was ik voorbereid op hetzelfde in de film, en hoewel een deel van de actie provocerend is, is een groot deel van de schermtijd gewoon, nou ja, nogal saai <0xE2><0x80><0x93> het is moeilijk te volgen en er is geen vertaling van moderne tijden of gevoelens, maar toch zijn er door al die kronkelingen momenten <0xE2><0x80><0x93> momenten die visueel verbluffend zijn, ontzag inboezemen en als niets uit deze wereld voelen.
Satyricon is less a movie and more a series of complex images and actions. It is too long and tedious at times but ultimately fascinating. The costumes and the sets are spectacular, and some of the sequences are immensely entertaining. But, then again, the sequences are the problem. I first learned of the film while studying Latin and therefore was aware of the fractured nature of the original work and was prepared for the same in the movie, and while some of the action is provocative a fair amount of screen time is just, well, rather dull--its hard to follow and has no translation to modern times or sentiments, still through all the meandering there are moments--moments that are visually stunning, inspire awe, and feel like nothing from this world.