Ik ben zojuist getuige geweest van de film Rules of Engagement van William Friedkin (The Exorcist, The French Connection). Ik ging naar binnen in de verwachting dat het een'studiofilm' zou zijn die zo 'blabla' zou klinken en dat er niets gedenkwaardigs of van grote waarde in zou zitten. Ik hoopte dat ik het mis zou hebben. Helaas had ik het mis.<br /> Rules of Engagement begint relatief sterk, hoewel ik in de war was omdat ik ongeveer 3 minuten te laat de bioscoop binnenkwam. De openingsscène, en ook de actiescènes in Jemen, worden allemaal prachtig gespeeld door Friedkin, wat te verwachten was van de regisseur van The French Connection. Aan het eind van de openingsscène beginnen we met het eigenlijke verhaal van de film. Ik wil niet te veel prijsgeven, maar laten we het erop houden dat de film gaat over Samuel L. Jackson, die wordt aangeklaagd wegens het afslachten van vele onschuldigen die protesteren tegen de Amerikaanse ambassade in Jemen. Dit zet het rechtszaaldrama in werking dat in wezen de rest van de film is. Het is jammer dat de film zo is afgelopen, maar dat was te verwachten. Er zit eigenlijk niet veel belofte achter het idee. Het was al vele, vele malen eerder gedaan, en veel beter (ik moet denken aan _Een paar goede mannen_ van Reiner).<br />Ik denk dat er een heleboel dingen waren die mijn plezier in _Regels van het steekspel_ verstoorden, maar er waren ook een paar pluspunten. Ten eerste waren de actiescènes in de film, zoals ik al eerder heb gezegd, uitstekend geconstrueerd. Ze vatten de intensiteit en krankzinnigheid van de situaties even goed samen als in elke andere oorlogsfilm, met als enige uitzondering Saving Private Ryan. Helaas zijn er in deze film niet al te veel van die scènes, wat de amusementsfactor in mijn ogen misschien wel heeft verhoogd. Bovendien is het scenario van Stephen Gaghan helemaal niet zo slecht, hoewel het absoluut ontbreekt aan karakterontwikkeling. Ik bedoel, er is niets geweldigs aan, maar het is niet beledigend slecht zoals veel van de commerciële, massaproducties als deze (d.w.z. _Dubbele gevaren_ is het meest recente voorbeeld. Dat brengt me bij de laatste reden waarom ik deze film niet helemaal nul komma nul heb gegeven. De film probeert in elk geval amusant te zijn en het publiek te plezieren. Dat werkte bij mij niet, maar bij het algemene publiek wel, en dat is logisch. Er is niets beledigends aan de hand, dus kan ik het daarom niet zo'n laag cijfer geven.<br />En nu de slechte dingen over de toernooireglementen. Om te beginnen moet ik zeggen hoe teleurstellend alle optredens in deze film zijn! Ik geloof niet dat er één gedenkwaardig optreden bij is. Tommy Lee Jones (kolonel Hayes Hodges) speelt dezelfde rol die hij heeft gespeeld in de laatste 4 films waarin hij heeft gespeeld, maar hij toont ook de enige intensiteit in de hele film. Samuel L. Jackson (kolonel Terry Childers) mist alle intensiteit die hij in elke andere film meebrengt, en bovendien speelt hij nauwelijks een rol in de film zelf. Guy Pearce (majoor Mark Biggs), zo goed in LA Confidential, speelde mijn favoriete rol, wat niet veel zegt, als de meedogenloze aanklager. Bruce Greenwood (William Sokal) speelt precies dezelfde rol als hij in _Jeopardy_ speelde, wat sowieso al geen goede rol is. Philip Baker Hall, Blair Underwood en Anne Archer, allemaal bekwame acteurs/actrices, vallen nauwelijks op vanwege de 5 minuten die ieder van hen in verschillende rollen toebedeeld krijgen. Ben Kingsley is ook teleurstellend in de korte tijd die hem op het witte doek gegund wordt, hij lijkt in feite een raadsel op de achtergrond, heel moeilijk te doorgronden. Niet alle acteurs hebben er iets op aan te merken dat hun optredens zo verlopen, maar het zijn geen afschuwelijke optredens. Het heeft iets meer te maken met de ergste tekortkoming in de scenario's, het ontbreken van karakterontwikkeling. Alle personages lijken één noot te hebben en die noot lijkt de hele film te zijn. Het andere probleem dat ik met deze film had, was de regie van William Friedkin. Hij lijkt nog steeds vast te zitten in de stijl van de jaren zeventig van deze film, met oude schoolcamera's die inzoomen en over toegeeflijke scènes heen filmen, zoals de scène waarin Jones door Jemen loopt en de veel te lange openingsscène van de rellen in Jemen. De montage van Augie Hess is ronduit afschuwelijk in scènes, vooral in een scène waarin Jones door de Jemenieten achterna wordt gezeten en ergens in een toilet terechtkomt. De meeste scènes zijn erg ondermaats, omdat er zoveel mensen bij betrokken zijn.<br />Ik denk dat ik niet wist hoe ik de film moest bekijken toen ik hem bekeek. Eerst probeerde ik de film te zien als een serieuze drama/thriller die in de gelederen van veel andere klassieke drama's in de rechtszaal thuishoort. Naarmate de film vorderde, leunde ik achterover en probeerde het allemaal in me op te nemen, maar ik werd er niet echt door geboeid. Ik zou zeggen dat deze film het beste gezien kan worden op dvd of op een Premium Channel zoals HBO, maar het is niet zo erg dat je hem helemaal overslaat.<br /><br />Mijn Rating: 4/10<br /><br /><br />
I have just witnessed the William Friedkin (The Exorcist, The French Connection) film Rules of Engagement. I went in expecting a generic "studio-film" that would seem so "blah" and have nothing memorable or of great value in it. I was hoping I would be proven wrong. Unfortunately I wasn't.<br /><br />Rules of Engagement starts off relatively strong, although I was confused because I came into the theatre about 3 minutes late. The opening action scene, as well as the action scenes in Yemen, are all wonderfully done by Friedkin, which should be expected from the director of The French Connection. At the conclusion of the opening action scene, we begin the actual story of the film. I don't want to give to much away but let's just say that the film has to do with Samuel L. Jackson being indicted for slaughtering many innocents who are protesting against the American Embassy in Yemen. This sets into action the courtroom drama that basically is the remainder of the film. It's unfortunate the film turned out the way it did, but it should be expected. There really isn't too much promise behind the idea. It had already been done many, many times before, and much better (A Few Good Men by Reiner comes to mind).<br /><br />I think that while there were alot of things that took away from my enjoyment of Rules of Engagement, there were a couple of plusses. First of all, as I mentioned earlier, the action scenes in the film were excellently constructed. They captured the intensity and insanity of the situations as well as any other war movie has, the only exception Saving Private Ryan. Unfortunately there aren't too many of those scenes in this film, which may have upped the entertainment factor in my mind. The other thing is that the screenplay by Stephen Gaghan isn't that bad at all, although it definitely lacks in character development. I mean there is nothing that is great about it, but it isn't offensively bad like many of the other commercialized, mass-audience films like these are (i.e. Double Jeopardy is the most recent example. That brings me to the final reason I didn't give this film a complete zero. The film at least tries to be entertaining and be a crowd-pleaser. Now that didn't work with me, but it works with the general audience, which makes sense. There isn't anything offensively bad, so therefore I can't give it that low of a grade.<br /><br />Now onto the bad things about Rules of Engagement. First of all I have to say how disappointing every one of the performances in this film are! I don't think there is one memorable performance out of all of them. Tommy Lee Jones (Colonel Hayes Hodges) plays the same role he has played in the last 4 films he has been in, but he also shows the only intensity in the whole film. Samuel L. Jackson (Colonel Terry Childers) lacks every amount of intensity that he brings with him in every other film, plus he is barely in the film itself. Guy Pearce (Major Mark Biggs), so good in LA Confidential, gave my favorite performance, which isn't saying much, as the ferocious prosecution. Bruce Greenwood (William Sokal) gives the exact same performance he did in Double Jeopardy, which isn't a good performance to begin with. Philip Baker Hall, Blair Underwood and Anne Archer, all capable actors/actresses, barely register because of the 5 minutes allotted to each of them in varying roles. Ben Kingsley is also disappointing in the small amount of screen time given to him, he basically appears to be a back-stabbing enigma, very hard to figure out. While it isn't all the actors fault that their performances turn out the way they do, they aren't horrible performances. It has a little more to do with the screenplays worst flaw, which is the lack of any character development. All the characters seem to have one note and keep on that note the whole film. The other problem I had with this movie was the direction by William Friedkin. He still seems to be stuck in the 1970's school of directing on this film, with very old school camera zooms and over indulgent scenes, like the scene in which Jones walks through Yemen and the over-long opening of the Yemen riot scene. The editing by Augie Hess, is just downright awful in scenes, most evident in a scene where Jones is being chased by the Yemenians and then ends up in a bathroom somewhere. Just very sub-par effort on the most-part for many who are involved.<br /><br />I guess while I was watching this movie I didn't know how to view it. At first I trying looking at it as a serious drama/thriller held in the ranks of many of the other courtroom classic dramas. As the film progressesed, I just sat back and tried to soak it all in, but I wasn't really entertained. I would say that this film would be best seen on VHS or DVD or even on a Premium Channel such as HBO, but it isn't bad enough to skip it entirely.<br /><br />My Rating : 4/10<br /><br />