John Cassavetes' _The Killing of a Chinese Bookie_ is een film die een van die vergeten juweeltjes is die niet alleen een geweldige film is, maar ook een geweldig bewijs van zijn tijd, ook al had hij beter _The Murder of a Chinese Bookie_ kunnen heten. Hoe dol ik ook ben op de vroege, rauwe films van Martin Scorsese <0xE2><0x80><0x93> die dit verhaal naar verluidt een paar jaar eerder samen met Cassavetes heeft bedacht <0xE2><0x80><0x93> geen enkele film die ik ooit heb gezien die de onderwereld van het midden van de jaren zeventig zo perfect vastlegt als ik die als kind heb gekend. Er is een gevoel dat je zelfs de goedkope drank en sigarettenrook kunt ruiken die de beelden ervan doordrenken. De films _Mean Streets_, _Taxi Driver_, _Rage Bull_ en _Goodfellas_ zijn ook geweldige films, ze zijn zo gestileerd, gescoord en gechoreografeerd dat ze mythische kwaliteiten bereiken en veel van het realisme dat Cassavetes' filmwereld bewoont teniet worden gedaan. Wat Cassavetes onderscheidde van zijn hedendaagse Amerikaanse collega's, was dat zijn films niet mythologiseerden, maar eenvoudigweg weergaven. In die zin deed hij voor de moderne stadsmens wat de Duitse filmmaker Werner Herzog voor historische films doet <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen dat hij ze terugbrengt tot 'op ooghoogte realisme'. Hij beeldde zijn samenleving ook af met hetzelfde niveau van universeel realisme als Yasujiro Ozu deed met het Japan van na de oorlog.<br />'Als je de twee versies van deze film bekijkt, die beschikbaar zijn gesteld als onderdeel van de Criterion Collection.' De John Cassavetes Five Films-collectie bestaat uit vijf cd's: de originele 135-minuten-uitgave uit 1976 en de heruitgave van 109-minuten uit 1978, en die geven ook een goed beeld van hoe grootsheid bereikt kan worden. De langere versie bevat maar een paar scènes meer dan de korte, en sommige van dezelfde scènes gaan nog wat langer door, maar het verhaal is in wezen hetzelfde, want de extra scènes zijn niet echt belangrijk; zoals Cosmo's gekibbel met een taxichauffeur over hun New Yorkse verleden, een verhaal over de staart van een grondeekhoorn die botulisme veroorzaakt, en scènes buiten een club. Hoewel de volgorde van de verschillende scènes verandert, of een beetje wordt veranderd, en er een paar segmenten zijn die alleen in de versie uit 1978 voorkomen, is de montage van de latere versie over het algemeen beter. Een film als deze wordt zelden gemaakt <0xE2><0x80><0x93> de beide versies zijn zo diep geworteld in de mannelijkheid en het idee van territorialiteit. De langere versie geeft een dieper portret van het hoofdpersonage van de film, stripclub-eigenaar Cosmo Vitelli (Ben Gazzara) <0xE2><0x80><0x93> een laaggeplaatste man in de onderwereld, en gedetailleerder zijn connecties met de gangsters van de oude garde die een hekel hebben aan de groeiende criminele macht van verschillende etnische groepen. <br /><0x3E> The Killing of a Chinese Bookie slaagt als een groot deel van de film omdat de hoofdpersoon een van de meest realistisch getekende personages uit de geschiedenis van de film is <0xE2><0x80><0x93> hij is een schurk en een moordenaar, maar ook iemand die verklaarbaar is. Hij is een zakenman die zijn werk niet van zijn privéleven kan scheiden <0xE2><0x80><0x93> zijn vriendin is de beste stripper van de bar en twintig jaar of meer jonger dan hij. Toch is het geen film noir, zoals zo vaak gezegd wordt, want Cassavetes overstijgt de eenvoudige technieken van dat genre en levert een film van intellectuele zwaarte en psychologische breedte, waarin de moord opbloeit uit het schijnbaar meest zinloze, plichtmatige en inconsequente moment, en leidt tot een onderzoek naar mannelijkheid en territoriumdrift dat in de film niet geëvenaard wordt. Soms worden zijn scènes iets te lang, maar net als in de poëzie van Walt Whitman zitten er in zijn excessen schoonheid en kracht <0xE2><0x80><0x93> iets wat in veel van de meest geconcentreerde werken van andere kunstenaars ontbreekt. Maar er zijn zo weinig filmfans die gewend zijn aan echt of zuiver drama, want Hollywood heeft zo'n overvloed aan melodrama's op het middenniveau, dat ze gewoon overweldigd zijn door zijn beste films, de vermetele pseudo-verité. Dat _The Killing of a Chinese Bookie_ misschien wel zijn beste film is, is de enige verklaring voor het gebrek aan populariteit ervan in een gedegenereerd tijdperk.
John Cassavetes' The Killing Of A Chinese Bookie is a film that is one of those overlooked gems that is not only a great film, but a great record of its time, even if it might have more properly been titled The Murder Of A Chinese Bookie. As much as I love the early, raw films of Martin Scorsese- who reputedly thought up this tale with Cassavetes a few years earlier, no film I've ever seen so perfectly captures the mid-1970s Underworld as I knew it as a child. There is a sense that on can even smell the cheap liquor and cigaret smoke that pervades its images. While Scorsese's Mean Streets, Taxi Driver, Raging Bull, and Goodfellas are also great films, they are so highly stylized, scored, and choreographed that they attain mythic qualities, and are shorn of much of the realism Cassavetes' filmic world inhabits. What set Cassavetes apart from his contemporary American peers was that his films did not mythologize- they simply depicted. In this sense, he did for modern urbanity what German filmmaker Werner Herzog does for historical films- i.e.- brings them down to 'eye level realism'. He also depicted his society with the same level of universal realism as Yasujiro Ozu did Post-War Japan.<br /><br />In watching the two versions of this film, made available as part of The Criterion Collection's five disk John Cassavetes Five Films collection- the original 135 minute 1976 release, and the 109 minute 1978 re-release, one also gets a good representation of how greatness can be achieved. The longer version has only a few scenes more than the shorter version, and some of the same scenes go on a bit longer, but the tale is basically the same, for the extra scenes- while interesting, are not essential; such as Cosmo's banter with a cabby about their New York pasts, a tale on a gopher tail's causing botulism, and scenes outside a club. Even though the order of several scenes change, or are altered a bit, and there are a few segments unique to the 1978 version, the editing on the later version is generally superior. Rarely has a film- either version, cored so deeply into masculinity and the idea of territoriality. The longer version features a deeper portrait of the film's main character, Los Angeles strip club owner Cosmo Vitelli (Ben Gazzara)- a low man in the Underworld, and greater details his connections to the mobsters of the old guard who resent the rising criminal power of different ethnic groups.<br /><br />The Killing Of A Chinese Bookie succeeds as a great piece of cinema because its lead character is one of the most realistically drawn characters in film history- he's a thug and a killer, yet one who is explicable. He is a businessman who cannot separate work from personal lives- his girlfriend is the bar's top stripper, and twenty or more years his junior. Yet, it is not a film noir, as so often called, for Cassavetes transcends the simpleminded techniques of that genre, and delivers a film of intellectual heft and psychological breadth, where murder blossoms from the seemingly most inane, perfunctory, and inconsequential of moments, and leads to an examination of masculinity and territoriality that has no peers in film. Sometimes his scenes go on a tad too long, but, like Walt Whitman's poetry, there is beauty and strength in even his excesses- something that many other so-called artists' most focused works lack. Cassavetes consistently served up his art at 'the grown ups table,' as Woody Allen called drama vis-à-vis comedy, but so few film fans are used to real, or pure, drama, for Hollywood has so dissolved their minds with mid-level melodramas, that they simply are overwhelmed by his best films audacious pseudo-verité. That The Killing Of A Chinese Bookie may be his very best film is all the explanation needed for its lack of popularity in a deliterate age.