Van de films waar ik een blik op heb kunnen werpen, heeft Kim Ki-Duk er minstens drie gemaakt die je sterk aan iets doen denken. 'The Bow' hoort daar niet bij. Nadat het hoofdthema (als je het zo kunt noemen) was gepresenteerd, bleef ik wachten op iets anders, iets meeslepends, of in elk geval op een vreemde wending die de film ergens anders heen zou voeren.<br />In plaats daarvan gebeurt er niets anders dan herhaling <0xE2><0x80><0x93> de oude man en zijn boog die schoten afvuurden op de vissers die naar zijn tienergevangene loerden, werden saai. Hoe kon hij zaken blijven doen als hij zijn clientèle bleef bedreigen? En is het niet een beetje illegaal om mensen aan te vallen met een dodelijk wapen? Ach, het is maar een metafoor! Maar zelfs een metafoor heeft enige consummatie nodig, die de kijker (en de oude man) nooit krijgen. Zelfs het erotische aspect van het verhaal wordt niet voldoende onderzocht. Vergelijk deze film met Polanski's 'Mes in het water' en het resultaat is verschrikkelijk kort.
Of the films I've managed to get a look at, Kim Ki-Duk has made at least three that are powerfully evocative. "The Bow" isn't one of them. After the principal theme (if you could call it that) was presented, I kept waiting for something else, something compelling, or, if nothing else, some odd tangent that would take the film somewhere else.<br /><br />Instead, all that happens is repetition - the old man and his bow taking pot-shots at fishermen leering at his teen-aged captive grew tedious. How could he stay in business if he kept threatening his clientèle? And isn't it slightly illegal to assault people with a deadly weapon? Ah, but it's only a metaphor! But even a metaphor needs some consummation, which the viewer (and the old man) never gets. Even the erotic aspect of the story is insufficiently explored. Compare this film with Polanski's "Knife in the Water" and it comes up terribly short.