Het is jammer dat deze film niet breder zal worden bekeken. Het is een authentieke demonstratie van hoe het is om te leven met een van de raadselachtigste mentale stoornissen, autisme, dat één op de duizend mensen treft (het gewonere en mildere aspergersyndroom treft ongeveer zes op de duizend mensen). Elissa Down, de maker van de film, heeft er persoonlijke ervaring mee <0xE2><0x80><0x93> twee van haar broers zijn autistisch <0xE2><0x80><0x93> en met de hulp van een paar echt doorgewinterde acteurs vermijdt ze goedkope dramatiek en brengt ze oprechte gevoelens over.<br />De familie die wordt geportretteerd heeft zijn excentriciteiten, maar je zou het niet als disfunctioneel kunnen omschrijven. Pa (Eric Thompson) en ma (Tony Collette) zijn niet alleen dol op hun autistische tiener Charlie (Luke Ford) maar ze hebben ook geleerd om met zijn gedrag om te gaan. De dramatische spanning komt van jongere broer Thomas (Rhys Wakefield) die dol is op de broer met wie hij is opgegroeid, maar die het effect dat Charlie's gedrag op andere mensen heeft moeilijk te verteren vindt. Charlie heeft een paar minder innemende gewoonten, zoals het hebben van driftbuien bij de kassa's van supermarkten en het binnenstormen bij andere mensen om hun toilet te gebruiken. De algemene puberale afschuw van mensen die anders zijn, helpt ook niet echt om het imago op te houden dat je een'spetter' hebt als broer. De relatie die hij ontwikkelt met zijn buurmeisje Jackie (Gemma Ward) en haar collega-reddingswerker Jackie (Gemma Ward) krijgt een positief duwtje in de rug.<br />Als regisseur heeft Elissa Down een fijn gevoel voor humor, en het vooroordeel en de afkeer waar de familie mee te maken krijgt, worden keurig geschetst. Er zijn meer dan genoeg amusante momenten; als er een gevecht uitbreekt in de rij voor een bus voor een middelbare school, proberen een paar mannelijke leraren het zonder veel succes te stoppen, en het is de kleine maar vastberaden vrouwelijke reddingswerker die, woest op haar fluitje blazend, de orde herstelt. De stoere onderofficier pap houdt gesprekken met zijn teddybeer en de twee broers komen samen op het podium terecht als dansende aapjes nadat Charlies oorspronkelijke partner een driftbui heeft gekregen. Er is wel eens gezegd dat autisme, dat een sterke genetische component heeft, eerder een variant op het normale is dan een defect, maar de ernstig invaliderende aard ervan betekent dat het als een defect moet worden beschouwd. Autistische savants met bizarre mathematische vermogens <0xC3><0xA0> la 'Rainman' zijn uiterst zeldzaam. Mensen met een lichte vorm van autisme kunnen heel goed functioneren in de maatschappij, maar Charlie hoort daar niet bij en zal de rest van zijn leven zorg nodig hebben. Al deze films vragen alleen om een beetje begrip voor de druk op gezinnen die mensen als Charlie moeten onderhouden. Ik wou dat een van de commerciële kanalen dit in primetime liet zien in plaats van de gebruikelijke reality-troep.
It's a pity this film will not be more widely seen. It is an authentic demonstration of what it's like to live with one of the most enigmatic of mental disorders, autism, which afflicts about one person in 1000 (the more common and milder Asperger's syndrome affects about 6 in every thousand). Elissa Down, the maker of the film, has personal experience  two of her brothers are autistic  and with the aid of some truly accomplished acting she avoids cheap dramatics and conveys some genuine feeling.<br /><br />The family portrayed has its eccentricities but you could not describe it as dysfunctional. Dad (Eric Thompson) and Mum (Tony Collette) not only have a strong love for their autistic teenager Charlie (Luke Ford) but they have learned to cope with his behaviour. The dramatic tension comes from younger brother Thomas (Rhys Wakefield) who loves the brother he has grown up with but finds the effect Charlie's' behaviour has on other people hard to take. Charlie has a few less than endearing habits like throwing tantrums at supermarket checkouts and bursting into other people's houses to use their toilet. The general adolescent horror of people who are different doesn't help much either  having a "spastic" as a brother is not good for the image. Yet Thomas's developing relationship with neighbour and fellow lifesaving squad member Jackie (Gemma Ward) gets a positive push from his situation.<br /><br />As director, Elissa Down has a nice light touch, and the prejudice and distaste the family have to deal with are neatly sketched in. There are plenty of amusing moments; when a fight breaks out in a bus queue outside a high school several male teachers try ineffectually to stop it and it is the tiny but determined female lifesaving coach who, furiously blowing her whistle, restores order. Tough army NCO Dad holds conversations with his teddy bear and the two brothers wind up on stage together as dancing monkeys after Charlie's original partner throws a tantrum.<br /><br />It has been suggested that autism, which has a strong genetic component, is a variation on normal rather than a defect, but its severely disabling nature means it has to be regarded as a malfunction. Autistic savants with freakish mathematic powers a la "Rainman" are extremely rare. People with mild forms of autism can function quite well in society, but Charlie is not one of those and will require care for the rest of his life. All this film is asking is for a little understanding of the pressures on families who have to support people like Charlie. I wish one of the commercial channels would show this in prime time instead of the usual reality show crap.