Laura (Belen Rueda) keert terug naar het weeshuis waar ze als kind enige tijd heeft doorgebracht met haar man Carlos (Fernando Cayo) en de kleine Simon (Roger Princep) in de hoop het te kunnen herbouwen als retraiteoord voor kinderen met een handicap, om tot de ontdekking te komen dat er misschien voormalige bewoners zijn die er nooit zijn weggegaan. In Juan Antonio Bayona's strak gespannen 'Het weeshuis' is niets wat het lijkt en krijgt kinderspel sinistere ondertonen.<br />Bayona behoort tot de nieuwe golf van regisseurs die Spaans spreken (met name Del Torro en Amenabar) en die uitblinken in het creëren van stemmingsvolle, sfeervolle verhalen over het bovennatuurlijke met katholieke ondertonen. Terwijl 'Pans Labyrint' een duistere fantasie benaderde naar een passiespel, kreeg 'Het weeshuis' een sinistere bijklank. 'The Orphanage' is dichter bij de klassieke spookhuizenthema's van 'The Others', omdat het een sentimentele kijk probeert te geven op het leven na de dood. Wees gewaarschuwd: 'The Orphanage' is vaak eerder droevig dan eng, en wie niet bekend is met katholieke mystiek, zal het misschien moeilijk kunnen geloven. De mantra van de film is: Geloof, dan zul je het zien. Degenen met het geduld en het hart zullen rijkelijk worden beloond, aangezien het publiek niet noodzakelijkerwijs in de personages hoeft te geloven.<br />Met behulp van verfijnde psychologische horrortools levert Bayona de ingrediënten. Er zal een simplistische, maar welgemeende verkenning van verdriet worden gemaakt. Er zullen toespelingen worden gemaakt op klassieke literatuur (in dit geval een zeer fraai uitgevoerde '' _The Believers'_ '). Er zullen duistere geheimen uit het verleden aan het licht komen. Er zullen vroegrijpe kinderen zijn met griezelige denkbeeldige vriendjes. Er zullen krakende decors zijn en manipulatieve geluidseffecten om 'hebbes!'-momenten te creëren. Er zal een eng medium (een uitstekende Geraldine Chaplin) worden ingeschakeld voor een seance. En aan het eind zal er een draai aan het verhaal worden gegeven.<br />Gelukkig is er ook een geweldige voorstelling van Belen Rueda als Laura. Ze geeft een meeslepende voorstelling van een vrouw die wordt verslonden door haar verlies en wanhopig naar de waarheid zoekt, hoe afschuwelijk die waarheid ook mag zijn. Je moet een koud hart hebben om geen sympathie voor haar te voelen, en zelfs de meest geharde toehoorder zal het moeilijk vinden om die verdwaalde traan in de hoek van zijn bevende oog niet te voelen wanneer alles wordt onthuld. 'Het Weeshuis' biedt niets nieuws, maar soms zorgt hetzelfde oude spookverhaal dat op een prachtige manier wordt gepresenteerd voor het beste soort koude-regen-dagvermaak.
Laura (Belen Rueda) returns to the orphanage she spent time in as a child with her husband Carlos (Fernando Cayo) and little boy Simon (Roger Princep) in hopes of re-establishing it as seaside retreat for children with disabilities only to find there may be some former residents who never left. In Juan Antonio Bayona's tightly wound "The Orphanage" nothing is as it seems and child's play takes on sinister overtones.<br /><br />Bayona belongs to this new wave of Spanish-language directors (most notably Del Torro and Amenabar) who excel when it comes to creating moody atmospheric tales of the supernatural with Catholic overtones. Whereas "Pan's Labyrinth" took a dark fantasy approach to a Passion Play, "The Orphanage" is closer to the classic haunted house themes of "The Others" as it attempts to give a sentimental view of life after death. Be warned, "The Orphanage" is often more sad than scary, and those not familiar with Catholic mysticism might find things a bit hard to believe. As goes the film's mantra...Believe, Then You Will See. Those with the patience and the heart will be greatly rewarded as the audience doesn't necessarily have to Believe to relate to the characters who do.<br /><br />Working from refined "less is more" psychological horror templates, Bayona delivers the formulaic goods. There will be a simplistic but heartfelt exploration of grief. There will be allusions to classic literature (in this case a very nicely done "Peter Pan" as Catholic allegory motif). There will be uncovering dark secrets from the past. There will be precocious children with spooky imaginary friends. There will be creaking set designs and manipulative sound effects to create "gotcha!" moments. There will be a creepy medium (an excellent Geraldine Chaplin) brought in for a séance. And there will be a twist at the end.<br /><br />Thankfully, there is also a great performance from Belen Rueda as Laura. She gives a compelling portrayal of a woman devoured by her loss and achingly desperate for the truth no matter how horrific that truth might be. One must have a cold heart not to find sympathy with her, and even the most hardened audience member will find it hard not to feel that stray tear form in the corner of their trembling eye when all is revealed. "The Orphanage" offers nothing terribly new, but sometimes the same old ghost story presented in a beautiful way makes for the best type of cold-rainy-day entertainment.