Degenen die denken dat Cole Porter en de Koude Oorlog vreemde bedgenoten zijn, zullen niet van mening veranderen door deze film. Het is een bizarre mengelmoes van MGM-kitsch, _Red-baiting_ en homoseksuele schalksheid, aangepast aan de toneelmusical. Het moet ook de saaiste film zijn die ooit is gemaakt ter viering van plezier. Ik weet niet wat de toneelversie heeft gedaan (hij is nooit herschreven), maar deze film heeft één idee (vervelend communisme, kapitalisme-plezier!) en hij blijft ons ermee op het hoofd slaan terwijl hij ons een heleboel Louis Whatever-suites laat zien die maar weinig Amerikanen in 1957 zich konden veroorloven. Ze ziet er sexyer uit in haar Worker's Black Nylons dan in de zijde die haar transformatie van saaie kameraad tot grappige kapitalist markeert - en als die zijde niet nylon leek te zijn.<br />Voor _Komic Relief_ zijn er _Three Komrades_ <0x5C>- dat zijn de _Three Stooges_. De 'Ninotchka' (Charisse) is niet aan het zoenen - ze is als de inheemse meisjes in de films over de Stille Zuidzee uit de jaren dertig. Ik denk dat ze dat achter het IJzeren Gordijn niet deden. Misschien zijn de relevante passages uit haar staatsvertaling van _THE SUN ALSO RISES_ ook zwart gemaakt. We wachten, en wachten, en wachten terwijl Astaire zingt en Janis Paige (ze probeert Jean Hagen te zijn) het landschap verorbert, tot Astaire en Charisse gaan dansen. De dansnummers zijn erg goed en laten Astaires eindeloze pogingen zien om nieuwe ideeën uit te proberen. Jammer dat de rest van de film dat niet deed.<br />Dit fragment is bruikbaar als een opgeslagen versie van de Broadway-show, maar het is alleen bruikbaar als je af en toe doorspoelt.
Those who think that Cole Porter and the Cold War make strange bedfellows aren't going to have their minds changed by this movie. It's a bizarre mishmash of MGM kitsch, Red-baiting, and homosexual archness, adapted from the stage musical. It also must be the dullest movie ever made in celebration of fun. I don't know what the stage version did (it's never revived) but this movie has one idea (Communism boring, Capitalism fun!) and it keeps beating us on the head with it while showing us around out a lot of Louis Whatever hotel suites that few Americans in 1957 could afford either. 1...2...3...what are we fighting for! (Money, evidently.) The propaganda would be more persuasive if Charisse didn't look sexier in her Worker's Black Nylons than she does in the silks that mark her transformation from dull comrade to fun capitalist-- and if those silks didn't actually appear to be nylons. <br /><br />For Komic Relief, there are Three Komrades-- they're the Three Stooges. The 'Ninotchka' (Charisse) is innocent of kissing-- she's like the native girls in '30s South Seas flicks. I guess they didn't do THAT behind the Iron Curtain. Perhaps the relevant passages were blacked out of her state translation of THE SUN ALSO RISES. We wait, and wait, and wait while Astaire sings and Janis Paige (she's trying to be Jean Hagen) chews the scenery, for Astaire and Charisse to dance. The dance numbers are very good and show off Astaire's unending quest to try out new ideas. Shame the rest of the movie didn't do so. <br /><br />This period piece is useful as a stored version of the Broadway show but it's watchable only if you occasionally use fast-forward.