Het is het verhaal van een getrouwde vrouw die verliefd wordt op een andere man. Het getrouwde stel <0xE2><0x80><0x93> Max von Sydow en Bibi Andersson <0xE2><0x80><0x93> heeft een goed contact met elkaar en hun karakters passen goed bij elkaar. Ze zijn allebei rustige, bedachtzame en rationele mensen die zich niet spontaan zullen gedragen. De indringer <0xE2><0x80><0x93> Elliott Gould <0xE2><0x80><0x93> in de idylle die zij samen met hun tienerdochter belichamen, is daarentegen een onstuimige man, compromisloos, dominant en gekweld door innerlijke tegenstrijdigheden en dwangneuroses. Andersson vertelt hem op een gegeven moment dat hij zichzelf haat. De twee heimelijke geliefden passen niet bij elkaar. Ze hebben moeite om het sociale gedrag en de houding van de ander te accepteren en vinden het niet prettig om tegen hun omgeving te liegen. Maar binnenkort kunnen ze niet meer zonder elkaar leven.<br />Het doel van de film kan niet zijn om te laten zien hoe twee tegengestelde karakters elkaar aanvullen, aangezien Andersson eerder nog gelukkiger was met Von Sydow en omdat het allemaal op zo'n afstandelijke manier wordt verteld. Het portret van een liefde zou graag de toeschouwers betrekken om de vreugde en de pijn ervan over te brengen. In plaats daarvan lijkt de vraag waarom Andersson zich van Von Sydow afwendt naar Gould opzettelijk verwarrend. De dialogen en het acteerwerk van de geliefden zijn cerebraal en kil, alsof ze verdwaasd op een toneel hun tekst opzeggen en zichzelf verbazen over hun daden en gevoelens. Alsof ze in een opwelling hun persoonlijkheid willen isoleren. Deze impuls of drang is niet eros, aangezien seks in het begin van hun affaire eerder een probleem dan een bevrediging is voor deze twee bedeesde geliefden. Misschien is liefde of de behoefte om liefde te voelen en te geven op zichzelf al zo'n drang, een autonoom iets dat zich laat gelden, ongeacht de omstandigheden en de personages die erbij betrokken zijn.<br />De centrale metafoor van de film is een middeleeuws houten beeld van Maria, dat onlangs is opgegraven nadat het eeuwenlang begraven was geweest <0xE2><0x80><0x93> net als het vermogen van Gould en Andersson om minnaars of man en vrouw te zijn. Maar met de opgraving van Maria komen er ook insectenlarven in haar tot leven, die haar van binnenuit aantasten. Voordat ze elkaar ontmoeten, probeert Gould zelfmoord te plegen en wordt Andersson gereduceerd tot een echtgenote. Ze bloeien op in hun nieuwe liefde en die vernietigt hun leven.<br />Beschaving betekent in veel opzichten de domesticatie van onze impulsen. Daarom beseft Andersson dat ze haar familie en Goulds verborgen vrouw/zus geen blijvende schade moet toebrengen. Dat is waar. Maar Gould vertelt haar dat ze zichzelf voor de gek houdt door er niet met hem vandoor te gaan en hij heeft gelijk.
It's the story of a married woman falling in love with another man. The married couple - Max von Sydow and Bibi Andersson - does live in fine rapport, their personalities matching well. Both are quiet, contemplative, and very rational persons, not liable to act spontaneous. The intruder - Elliott Gould - on the idyll which they embody together with their teenaged daughter is in contrast an impetuous man, uncompromising, overbearing, and tormented by inner contradictions and compulsions. Andersson tells him at one point that he hates himself. The two clandestine lovers aren't appropriate for each other. They have difficulties to accept the other's social behaviour and stance and don't like it to lie to their environments. But soon they cannot live without each other anymore.<br /><br />The point of the film cannot be to show how two contrary characters complement each other, as Andersson was even more happy with von Sydow before and because it's all told in such a detached manner. The portrait of a love would like to involve the spectators to convey the joy and pain of it. Instead the question why Andersson turns away from von Sydow toward Gould seems intentionally perplexing. The dialogues and acting of the lovers is cerebral and cold, as if they were reciting dazedly on a stage, astounding themselves with their actions and feelings. As if they were actuating on an impulse isolate from their personalities. This impulse or drive is not eros, as especially at the beginning of their affaire sex is more a problem than a fulfilment to these two diffident lovers. Maybe love or the need to feel and give love is itself such a drive, an autonomous thing asserting itself regardless of the circumstances and the characters involved.<br /><br />The central metaphor of the film is a medieval wooden statue of Mary, recently excavated after being buried for centuries - like Gould's and Andersson's potential to be lovers or man and woman. But with the disinterment of the Mary there also come alive insect larvae inside her, corroding her from within. Before they meet Gould attempted suicide and Andersson was reduced to a wife. They flower in their new love and it destroys their lives.<br /><br />Civilization means in many ways the domestication of our impulses. Therefore Andersson realizes that she must not harm lastingly her family and Gould's hidden wife/sister. This is true. But Gould is telling her that she is lying to herself by not eloping with him and he's right, too.