Als je naar een oorlogsfilm uit 1943 kijkt, weet je vrij zeker dat je een heroïsche film over Amerikanen in de strijd te zien krijgt, dus dat helpt om het toneel naar voren te brengen. De personages zijn geïdealiseerd en dun, hoewel zeker niet zo dun als ze hadden kunnen zijn, en het heen en weer lopen en het verhaal hangen niet helemaal aan elkaar.<br />Deze film kun je het best zien als een verzameling verhalen, waarvan sommige zo verontrustend menselijk zijn dat ze wel waar moeten zijn. Veronica Lake doet het uitstekend in haar rol, die uit weinig dialogen maar een enorme betekenis bestaat. Claudette Colbert is volmaakt in haar rol, net als veel andere acteurs. <br />De twee hoofdpersonen waren bijna pijnlijk om naar te kijken, met beroerde dialogen en weinig acteertalent.<br />De algemene boodschap van de film is een echte eye-opener vergeleken met de propaganda die we vandaag de dag (2008) horen over de oorlogen van Amerika in Irak en Afghanistan. Thema's als mededogen, tolerantie en'sentimentele deugden' doen je beseffen hoe diep we de afgelopen zestig jaar zijn gezonken. Anderen hebben opgemerkt dat het verrassend en soms schokkend was om te zien hoe ver de filmmakers gingen om de verschrikkingen van de oorlog en de vele manieren waarop mensen erop reageren aan het licht te brengen. Het was geweldig om vrouwen van dezelfde rang als mannen te zien en te worden afgeschilderd als bekwame leiders en essentiële bijdragers. Moed en vindingrijkheid schitteren door in gedenkwaardige scènes, die ons eraan herinneren dat iedereen in de buurt van een oorlogsgebied wordt beïnvloed door die oorlog, of die nu officieel militair is of niet.<br />Mijn enige wens is dat het totaalbeeld beter als geheel overeind blijft. Het is beslist een essentiële film vanwege zijn historische waarde, maar is op zichzelf geen klassieke film.
You pretty much know you're getting an heroic picture about Americans in battle when watching a war movie from 1943, so that helps set the stage up-front. The characters are idealized and thin, though certainly not as much as they could have been, and the pacing and narration don't quite hang together.<br /><br />This picture is best seen as a collection of stories, some of which are so disturbingly human that they must be true. Veronica Lake does an outstanding job in her role, which consists of little dialogue but tremendous meaning. Claudette Colbert is perfect in her role, as are many of the other actors. <br /><br />The two main male lead characters were almost painful to watch, with rotten dialogue and not much acting ability to pull it off. <br /><br />The overall messages of the film are a real eye-opener compared to the propaganda we hear today (2008) regarding America's wars in Iraq and Afghanistan. Themes of compassion, tolerance, and "sentimental virtues" make one realize just how far we've fallen in the last 60 years. As others have commented, it was surprising and at times shocking to see how far the filmmakers went to expose the horrors of war and the many ways people respond to it. <br /><br />It was wonderful to see women of the same rank as men, and being portrayed as competent leaders and essential contributors. Courage and ingenuity shine through in memorable vignettes, reminding us that everyone near a war zone is affected by that war -- whether officially military or not.<br /><br />My only wish is that the overall picture held together better as a whole. It's definitely essential viewing for its historical value, but isn't a classic film on its own.