Ik stond er versteld van hoe goed Robin Williams serieuzere rollen wist te bemachtigen, aangezien hij veel bekender is om zijn energieke komedies. Maar zijn rollen als de slechterik in films als _Insomnia_ of, nog beter, _One Hour Photo_ laten zien hoe ver zijn acteertalent reikt, aangezien hij in staat is om zulke verschillende personages zo goed neer te zetten. In _Jakob de Leugenaar_ zijn zijn komische talenten net voldoende beperkt om binnen de sfeer van de film goed te kunnen functioneren, maar hij krijgt nog steeds een paar scènes waarin zijn vermogen om te lachen naar boven kan komen. Hij speelt Jakob, een Joodse winkelier in een nazigetto, die tegen een vriend zegt dat hij een radio heeft om te voorkomen dat die vriend zelfmoord pleegt.<br />Het lijkt er niet goed voor te staan in het getto, de oorlog lijkt nooit op te houden en het moreel onder de gevangen Joden neemt gestaag af, wat leidt tot links en rechts zelfmoorden. Als Jakob een vriend tegenkomt die iets doet wat hem zeker het leven zal kosten aan de nazi's (deze vriend besloot een onhandige ontsnappingspoging te doen in plaats van openlijk zelfmoord te plegen), rent Jakob naar hem toe en vertelt hem dat hij op de radio heeft gehoord dat de Russen naderden en dat ze hen elk moment konden bevrijden. Zijn sceptische vriend twijfelt, dus Jakob vertelt hem snel dat hij een radio heeft, zodat hij zal geloven dat de Russen er binnenkort zullen zijn om hen allemaal te redden, en zo wordt de zelfmoord van zijn vriend voorkomen.<br />De volgende ochtend weet letterlijk iedereen in het getto dat Jakob Heym een radio heeft, en dus wordt hij vereerd als een god en voortdurend lastiggevallen over wat het laatste nieuws is, en zo komt hij in het grootste conflict van de film. En nu we het daar toch over hebben, een van de dingen die ik echt leuk vond aan de film was de complexiteit van het conflict. Het is een conflict dat je daar zit en weet wat er moet gebeuren om een happy end te krijgen, en dus zit je daar en hoopt je daarop, want elke optie heeft verschrikkelijke gevolgen.<br />In de eerste plaats is Jakob doodsbang dat de nazi's, die hem zullen executeren als ze ontdekken dat hij een radio heeft (of hij hem nu echt heeft of niet), zullen ontdekken dat hij er een heeft, maar tegelijkertijd kan hij het in het getto niet laten uitlekken dat hij er geen heeft, want sinds dat hele gerucht de ronde deed, zijn de wilde zelfmoorden volledig opgehouden. Wat hij dus moet doen, is de dunne scheidslijn tussen het afleveren van massa's gefingeerd goed nieuws aan het hele getto oversteken zonder dat de nazi's erachter komen.<br />Er moet beslist iets gezegd worden over het belang van een film als deze. Natuurlijk zijn holocaustfilms niets nieuws, en verschillende versies van de holocaust hebben vooral in de schijnwerpers gestaan sinds Roberto Benigni in 1997 een holocaustfilm maakte met de titel Life Is Beautiful, waarvan minstens de helft een komedie was. Veel mensen vonden het onsmakelijk om zoiets ernstigs en tragisch als de holocaust in zo'n licht te presenteren. En niet alleen gewone bioscoopbezoekers zoals ik. Spielberg vond het te luchthartig voor zo'n gewichtig onderwerp, en in zekere zin heeft hij gelijk. Aan de andere kant verandert het feit dat je tijdens de film lacht niets aan de betekenis van de oorlog waar de film op gericht is. De nazi's hebben ook grappige mensen gedood.<br />Ik las een recensie op de titelpagina van _Jakob de Leugenaar_ hier op IMDb, waarin een recensent die de film helemaal niet had gezien kritiek had op dingen als de komische inhoud, het gedrag en de presentatie van de joden in het getto, en de keuze van Robin Williams voor de rol van Jakob Heym. Eerlijk gezegd begrijp ik dat soort mensen nooit. Ik zie het zo: zolang een film de holocaust serieus neemt, mag er geen kritiek op worden geleverd omdat het een holocaustfilm is die niet het juiste format heeft of een acteur die te veel komische rollen heeft gespeeld. Deze zelfde recensent prees, tussen haakjes, _Life Is Beautiful_, een spectaculaire film, net als _Jakob de Leugenaar_.<br />Ik kan zeker begrijpen dat er mensen zijn die lichtgeraakt zijn over de holocaust. Het is ontegenzeggelijk een van de meest tragische gebeurtenissen in de hele opgetekende geschiedenis van de mensheid, nog tragischer gemaakt door het feit dat het door mensen tegen andere mensen werd bedreven. Het is misselijkmakend. Maar in Jakob de Leugenaar bestaan er geen grappen over de holocaust. De Joden gedragen zich niet als slachtoffers. Historisch gezien klopt dat en is het niet in strijd met de waarheid. Het is een verhaal over een getto vol gevangen Joden die van hun leven zijn beroofd en wanhopig op zoek zijn naar hoop, en een man probeert te helpen en komt onbedoeld in een positie waarin hij hun enorme hoeveelheden hoop kan bieden, maar met een enorm risico voor zijn eigen veiligheid.<br />Dus als je Robin Williams niet graag ernstige, dramatische rollen ziet spelen (rollen waarin hij zijn enorme talent steeds meer tentoonspreidt), kijk dan niet naar de film! Het is geen geheim dat Williams in de film zit, en ook niet dat het zo is.' De holocaust is een serieuze rol. Eén blik op het omslag zegt je dat. Maar als je je zorgen maakt over het feit dat de holocaust serieus wordt genomen, zou je je misschien meer zorgen moeten maken over het feit dat er hier in de 21e eeuw mensen zijn, die vandaag de dag nog leven en waarschijnlijk redelijk ontwikkelde Amerikaanse burgers zijn, die niet geloven dat de holocaust ooit heeft plaatsgevonden. Dus zoals ik al zei, als je je zo druk maakt over de weergave van de holocaust, richt je inspanningen dan misschien op die mafkezen die zichzelf ervan hebben overtuigd dat de holocaust alleen maar een fabel is. Misschien een mythe die moeders hun kinderen vertellen om ze bang te maken voor Duitsers of iets dergelijks. <br />Jakob de Leugenaar koestert geen illusies, er is een tragedie in de geschiedenis van de mens voor nodig en hij vertelt het verhaal van een man die deed wat hij kon om de lijdenden om hem heen te helpen, en Robin Williams verdient duidelijk lof voor de kracht van zijn vertolking, net als de rest van de cast. Wat je in gedachten moet houden is dat er geen bepaald perspectief is waaruit je dingen als de holocaust kunt zien. Iedereen heeft er andere gedachten en gevoelens over, en in de film kunnen die verschillende perspectieven op verschillende manieren worden gegeven zonder de ernst en onherroepelijkheid van de gebeurtenis zelf in gevaar te brengen. Jakob de Leugenaar verheerlijkt de holocaust in het geheel niet, wat hij doet is het verlies van zijn slachtoffers, die van alle rangen en standen afkomstig waren, in ere houden.
I was completely stunned at how well Robin Williams pulled off more serious dramatic roles, since he's much more well-known for high-energy comedy. But his roles as the bad guy in movies like Insomnia or, even better, One Hour Photo display the extent of his acting abilities, since he is able to pull off such different characters so well. In Jakob the Liar, his comedic talents are restricted just enough so that he is able to function properly within the atmosphere of the movie, but is still allowed a scene or two in which his ability to get laughs can come out. He plays Jakob, a Jewish shopkeeper in a Nazi ghetto who tells a friend that he has a radio in order to prevent that friend from committing suicide.<br /><br />Things do not appear to be going well within the ghetto, the war seems like it will never end, and morale among the imprisoned Jews is steadily waning, resulting in suicides left and right. As Jakob finds a friend of his doing something that will certainly get him killed by the Nazis (this particular friend decided to make a ham-handed attempt at escape rather than overtly kill himself), Jakob runs to him and tells him that he heard on the radio that the Russians were closing in and would liberate them any day. His skeptical friend doubts him, so Jakob quickly tells him that he has a radio so that he will believe the Russians will be there to save them all soon, and his friend's suicide is prevented.<br /><br />By the next morning, literally everyone in the ghetto knows that Jakob Heym has a radio, and so he is venerated like a God and constantly hounded about what the newest news is, and thus enters the main conflict of the movie. And speaking of which, one of the things that I really liked about the movie was the complexity of its conflict. It's a conflict that you sit there knowing what needs to happen for a happy ending and so you sit there and hope for that, because every option has terrible consequences.<br /><br />Jakob, first and foremost, is absolutely terrified that word will reach the Nazis who will execute him if they discover he has a radio (whether he really has it or not), yet at the same time he can't let it get out within the ghetto that he DOESN'T have a radio, because since the whole rumor began the rampant suicides have completely ceased. What he has to do, then, is walk the fine line between delivering lots of fictitious good news to the whole ghetto without letting the Nazis find out about it.<br /><br />There is definitely something that needs to be said about the importance of a movie like this. Obviously, holocaust movies are nothing new, and different depictions of the holocaust have been especially in the spotlight since Roberto Benigni made a holocaust movie called Life Is Beautiful in 1997, at least half of which was a comedy. A lot of people felt that it was distasteful to present something as serious and tragic as the holocaust in such a light. And not just average moviegoers like me, either. Spielberg thought it was too lighthearted for such weighty subject matter, and from a certain point of view, he's right. On the other hand, however, the fact that you laughed during the film does not change the meaning of the war that it focuses on. The Nazis killed funny people, too.<br /><br />I read a review on the title page for Jakob the Liar here on the IMDb, where a reviewer who completely missed the boat on this movie criticized it for things like the comedic content, the behavior and presentation of the Jews of the ghetto, and the choice of Robin Williams for the role of Jakob Heym. To be perfectly honest, I can never understand people like that. The way I see it, as long as a movie takes the holocaust seriously then it should not be criticized for being a holocaust film that's not in the right format or that had an actor who has done too many comedy roles. This same reviewer, by the way, praised Life Is Beautiful, a spectacular film, as is Jakob the Liar.<br /><br />I can certainly understand that there are people who are touchy about the holocaust. It is inarguably one of the most tragic events in all of recorded human history, made even more tragic by the fact that it was perpetrated by humans against other humans. It's sickening. But there are no jokes about the holocaust in Jakob the Liar. The Jews do not act like victims. It is historically accurate and does not compromise the truth of what happened for the sake of entertainment. It presents a story of a ghetto full of captive Jews who have had their lives stolen from them and are desperate for some hope, and one man tries to help and inadvertently finds himself in a position to provide massive amounts of hope to them, but at massive risk to his own safety.<br /><br />So if you don't like to see Robin Williams playing serious, dramatic roles (roles at which he is increasingly displaying his massive talent ), don't watch the movie! It is neither a secret that Williams is in the movie, nor that it's a serious role. One look at the cover box will tell you that. But if it's the holocaust being taken seriously that troubles you, maybe you should be more concerned about the fact that there are people, alive TODAY, here in the 21st Century, and presumably relatively educated American citizens, who DO NOT BELIEVE THAT THE HOLOCAUST EVER EVEN HAPPENED. So like I said, if you're that concerned about the portrayal of the holocaust, maybe focus your efforts on these nutcases who have convinced themselves that the holocaust itself is just a fable. Maybe a myth that mothers started telling their kids to make them scared of Germans or some other such nonsense.<br /><br />Jakob the Liar has no illusions, it takes a tragedy in human history and tells a story of a man who did what he could to help those suffering around him, and Robin Williams should obviously be commended for the power of his performance, as should the rest of the cast. The thing to keep in mind is that there is no certain perspective from which to view things like the holocaust. Everyone has different thoughts and feelings about it, and in the movies these different perspectives can be provided in different ways without compromising the severity and finality of the event itself. Jakob the Liar does not at all trivialize the holocaust in any way, what it does is honor the loss of its victims, who came from all walks of life.