Wat sommige mensen die commentaar leveren op deze serie niet schijnen te begrijpen, is dat dit geen tekenfilm is.<br /><0x3E> Het feit dat geen van de personages bijzonder gedenkwaardig is, het feit dat de nieuwsberichten niet bijzonder surrealistisch zijn en het feit dat elke 'kanaal' zich al voor het einde van de aflevering begint te herhalen, zijn allemaal opzettelijke dingen.<br /><0x3E> Net als bij 'Mensen zoals wij' kan John Morton het vermijden zich te concentreren op de oppervlakkige humor (de 'grappen') ten koste van de diepe humor (de satire).<br /><0x3E> En dat is alles. De slechte grammatica, het gebrek aan wetenschappelijke kennis en basisonderzoek van de gemiddelde journalist, het uitmelken van niet-feiten om uren zendtijd te vullen, de neerbuigende xenofobie van sommige Amerikaanse netwerken, de obsessie met 'live' verslaggeving omwille ervan, de overdreven dramatische muziek, de vervorming van feiten zodat de verslaggever zijn verhaal kan besluiten met een 'grappige' frase of een cliché. Het staat er allemaal in.<br />Er zijn ook een heleboel grappen en onzin, maar ik vermoed dat de meeste daarvan er gewoon in staan, zodat je het programma niet voor een echt nieuwsnetwerk aanziet. Het is hun manier om te zeggen: 'In tegenstelling tot de 'echte' nieuwsnetwerken zijn wij nog steeds verstandig genoeg om te beseffen dat dit allemaal belachelijk is.' <br />Sommige verwijzingen zullen alleen zinvol zijn voor mensen die in het veld werken, maar iedereen die 10 minuten heeft zitten zappen tussen verschillende 'nieuws'-netwerken zal in staat zijn er iets mee te doen.<br />Maar wees gewaarschuwd: er zijn geen pauzes om je te laten lachen en geen clou die je vertelt wanneer je moet lachen (veel mensen schijnen de humor niet te begrijpen zonder dat laatste). Als je lacht, mis je iets. Sterker nog, zelfs als je niet lacht, is het moeilijk om iets niet te missen (nog zo'n voor de hand liggende verwijzing naar de overbelasting van informatie <0xE2><0x80><0x93> of 'ruis' <0xE2><0x80><0x93> in moderne nieuwsuitzendingen).<br />Om gadegeslagen te worden met een steeds breder wordende mentale grijns.
What some of the people commenting on this series don't seem to understand is that this is not a sketch show.<br /><br />The fact that none of the characters are particularly memorable, the fact that the news stories are not particularly surreal and the fact that each "channel" starts to feel repetitive even before the end of the episode are all deliberate.<br /><br />As with "People like us", John Morton is able to avoid focusing on the superficial humour (the "jokes") at the expense of the deep humour (satire).<br /><br />And that is all there. The bad grammar, the lack of scientific knowledge and basic research of the average journalist, the milking of non-events to fill hours of airtime, the patronising xenophobia of some US networks, the obsession with "live" coverage for the sake of it, the overly dramatic music, the distortion of facts so the reporter can end his story with a "witty" catchphrases or cliché. It's all there.<br /><br />There are also plenty of jokes and nonsense, but I suspect most of those are just there so you won't mistake the show for a real news network. It's their way of saying "unlike the 'real' news networks, we are still sane enough to realise that this whole thing is ludicrous".<br /><br />Some of the references will only make sense to people working in the field, but anyone who has spent 10 minutes zapping between different "news" networks will be able to relate.<br /><br />Be warned, though: there are no pauses to let you laugh and no punchlines telling you when to laugh (a lot of people can't seem to understand humour without the latter). If you laugh, you miss something. In fact, even if you don't laugh, it's hard not to miss something (another obvious reference to the information overload - or "noise" - in modern news broadcasts).<br /><br />To be watched with a progressively widening mental grin.