Tussen de klassieke met een kettingzaag zwaaiende psychopaten in de filmwereld is er niemand beroemder en gevaarlijker dan Leatherface (wie?). Hoe kan ik mezelf een horrorfan noemen (wat ik overigens niet ben) nadat ik alleen maar stukjes en beetjes heb gezien van Texas Chainsaw Massacre, een van de meest gestoorde films aller tijden? Ik heb tcm al heel lang willen zien, en de zaag die de rug van de kameel spleet was de oorspronkelijke trailer van de film, die ik onlangs heb gezien als onderdeel van de 'Boogeymen'-dvd-collectie. Ik was diep onder de indruk van de 2 minuten film die in genoemde trailer te zien waren en haastte me naar de videotheek om dit meesterwerk van horror te huren. Helaas had ik haast en pakte in plaats daarvan per ongeluk deze doos op. Ik heb wel eens gehoord van vervolgen die een franchise om zeep helpen, maar deze verscheurt de franchise en maakt hem dan netjes klaar voor opa.<br />Ten eerste is de filmafdruk die bij het filmen wordt gebruikt van de allerbeste kwaliteit. Normaal gesproken zou dat een goede zaak zijn, maar wat de originele TCM zo bizar maakte en er die unieke charme aan verleende, was dat de film was opgenomen op een korrelige 16mm-film, met tamelijk slechte kleuren, waardoor hij eruitzag als een uit de eerste hand 'huisvideo'-verslag van de verschrikking. Dit ziet er meer uit als een peperdure lowbudgetversie van het origineel dan als een echt vervolg. Wat een passende omschrijving is, want dat is het precies.<br />Elke poging tot een'schokkende' film. De scènes in deze film zijn gestolen uit het origineel of uit een van de vele films die zijn 'geïnspireerd' door TCM. Het acteerwerk is verbazingwekkend onopvallend, met uitzondering van de enige overlevende van een groep die een paar dagen voor dit verhaal werd ontvoerd en vermoord (het is passend dat ze in één dialoog voorkomt voordat ze wordt gescheiden en vermoord) en Leatherfaces kleine zusje, dat echt verontrustend is vanaf haar eerste ontmoeting (ze houdt theepartijtjes met schedels en een pop die lijkt op een gemummificeerde baby), maar die ook nauwelijks de tijd krijgt om in beeld te komen. Het verhaal van Leatherface en zijn gezin dat in de oorspronkelijke film werd verteld, was behoorlijk afschrikwekkend, maar misschien niet volledig tot zijn recht gekomen vanwege het budget en de technologische beperkingen, dus het leek erop dat het met een beter budget en een betere technologie wel zou lukken om de film te regisseren, maar afgezien van het feit dat de film er met een beter filmaanbod en een hoger budget niet 'juist' uitzag, betekende een hoger budget ook dat er meer financiële invloed was, wat weer eenvoudiger betekent dat de censuur hem aan flarden had gescheurd (wat heeft het voor zin om zogenaamd gruwelijke scènes te maken als er nauwelijks bloed in de film zit?!) en dat het oorspronkelijke einde (zie 'Alternatieve versies') was veranderd in het afschuwelijke, ongepaste 'gelukkige' einde dat het nu heeft. Er werd gezinspeeld op een conflict tussen Lerenkop en zijn vader dat heel interessant zou zijn geweest, maar dat nooit echt is geprobeerd (hoewel Lerenkop wel zijn vaders hand in de oven verbrandde zodat hij een favoriet bandje terug kon krijgen). Het enige deel van de film waar ik echt van genoot was een donkere humoristische scène waarin Lerenkop met een elektronisch kinderspeeltje speelt en gefrustreerd raakt als het hem een plaatje van een clown laat zien, hem vraagt wat het is en hem blijft vertellen dat zijn antwoord op 'eten' verkeerd is. De rest heeft alle originaliteit, scherpte en dementie van het origineel en maakt er een ongelooflijk saaie film van. De reden waarom deze tragedie van een film zo'n grote franchise overkwam, was duidelijk. Niemand van het origineel was hierbij betrokken; Tobe Hooper was hier niet bij betrokken, en New Line was zelfs te goedkoop of te stom (of allebei) om Gunnar Hansen te krijgen, de enige 'echte' Leatherface (R.A. Mihaillof, de nieuweling, heeft lang niet zo'n dreigende houding of die coole kettingzaagbewegingen met één arm). Gemaakt in 1990, meer dan vijftien jaar na TCM, is dit gewoon weer een van die armzalige, onnodige vervolgen die hopen op een grijpstuiver en de goede naam van de oorspronkelijke film te grabbel gooien.
Amongst the classic chainsaw-wielding psychotics of cinema, none is more famous and dangerous than Leatherface (Jason who?). How can I call myself a horror fan (which, for the record, I don't) having seen only bits and pieces of Texas Chainsaw Massacre, one of the most demented movies of all time? I have wanted to see TCM for a very long time, and the saw that split the camel's back was the film's original trailer, which I recently saw as part of the "Boogeymen" DVD collection. I was in awe of the 2 minutes of film presented in said trailer and rushed to the video store to rent this horror masterpiece. Unfortunately, I was in a hurry and accidentally picked up this box instead. Really, I've heard of sequels killing a franchise, but this one guts the franchise, then neatly prepares it for Grandpa.<br /><br />First off, the film-print used in filming is top-notch. Normally, this would be a good thing, but part of what made the original TCM so freaky and gave it that unique charm is that the film was shot on grainy 16mm, with fairly bad colors, which left it looking like a first-hand "home video" account of the horror. This looks more like a high-budget, low-spirit remake of the original than a true sequel. Which is a fitting description since that's exactly what it is.<br /><br />Every attempt at a "shocking" scene in this movie was stolen from the original or one of the many flicks "inspired" by TCM. The acting is amazingly unextraordinary, with the exception being the sole survivor from a group that was abducted and killed a few days in before this story (fittingly enough, she gets in one set of dialogue before she is separated and killed) and Leatherface's little sister, who is genuinely unsettling from first encounter (she holds tea parties with skulls and a doll made from what looks like a mummified infant), but is also barely given any screen-time. The story of Leatherface and his family told in the original movie was pretty horrifying but perhaps not realized to its fullest ability because of budget and technological limitations, so it would seem that remaking it with a better budget and technology would work, but, besides the factor of the film not looking "right" with a better film-stock and higher budget, the higher budget meant there was more financial influence, which more simply means it was cut to ribbons by the censors (what's the point of supposedly-brutal killing scenes if there's barely any gore in the film at all?!), and had its original ending (see "Alternate Versions") changed to the awful, unfitting "happy" ending it now has. A conflict between Leatherface and his father that would've been very interesting was hinted at, but never fully attempted (although Leatherface did burn his father's hand in the oven so he could get a favored tape back). The only part of this film I truly enjoyed was a darkly humorous scene in which Leatherface is playing with an electronic children's toy, and becomes frustrated when it shows him a picture of a clown, asks him what it is, and keeps telling him his answer of "food" is wrong. The rest takes all the originality, edginess, and dementia of the original and chucks it for an incredibly boring feature.<br /><br />The reason this tragedy of a film happened to such a great franchise was obvious. Nobody from the original was involved at all in this; Tobe Hooper had no involvement in this, and New Line was even too cheap or stupid (or both) to get Gunnar Hansen, the only "true" Leatherface (R.A. Mihaillof, the new guy, doesn't have near as threatening a pose, or the cool one-armed chainsaw spinning moves). Made in 1990, over 15 years after TCM, this is just another case of poor, unnecessary sequels hoping for a quick buck and destroying the good name of the original film. Next time I'll make sure to pick up the right box...