Dit is de eerste van de drie operettes van Gilbert en Sullivan die door de Australische Essgee Company zijn geproduceerd. Het is niet zo slecht als _The Mikado_ en _HMS Pinafore_. Vermoedelijk was er een leercurve voordat het gezelschap zijn hoogtepunt van vulgariteit bereikte. Sommige elementen zijn al ingebouwd: er is bijvoorbeeld het orkest dat bestaat uit drie synthesizers, twee percussie en een bas. Dit zorgt ervoor dat wat de zangers ook doen, de productie geen enkele muzikale waarde kan hebben. Het vrouwenkoor bestaat uit drie feeksen die zichzelf 'The Fabulous Singlettes' noemen en die een bloedstollende vertolking geven van 'Climbing over rocky mountains'. Jon English als de Piratenkoning is echt weerzinwekkend. Ik heb in dit soort producties gemerkt dat hij de neiging heeft uit zijn rol te vallen en het publiek toe te spreken met opmerkingen als: 'Kleur en beweging, dat heb je nodig als de plot een beetje inzakt'. Dat impliceert dat hij tijdens het maken van deze serie misschien een cursus Drama 101 heeft gevolgd.<br />Derek Metzger heeft alles in zich om een goede generaal-majoor te worden. Hij kan de praatjes aan, maar is meer geïnteresseerd in toneelzaken. Tijdens 'Ik ben het toonbeeld van een moderne generaal-majoor' tovert hij een boeket bloemen uit zijn anus en geeft Tim Tyler als de brigadier van politie spuugt pingpongballen terwijl hij 'When the foeman hidden his steel' zingt, een nummer dat misschien passender zou zijn in een louche nachtclub in Bangkok. Helen Donaldson als Mabel kan echt goed zingen, ze heeft een uitstekende zangstem en kan met gemak de colorature pyrotechnica van de bel canto-pastiche ten gehore brengen: 'Poor tring one'. Helaas heeft het weinig zin met de dreunende slaginstrumenten en de Kwijlende Singlettes die achter haar staan te bonken en te knarsen.<br />Directeur Peter Butler heeft de griezelige gave om zijn camera op het verkeerde moment op de verkeerde plek te plaatsen. Ongelooflijk, dit is de man die Joan Sutherland ooit regisseerde in 'Lucia di Lammermoor'. Ik weet dat dit de krankzinnige scène is waar Peter zo dol op is, maar niet de pingpongballen, alsjeblieft. De voorstelling werd in 1994 live in Queensland gefilmd en ik moet zeggen dat het publiek in Queensland er elke minuut van lijkt te genieten. Ik neem aan dat ik, als ik mijn plaatselijke amateurtoneelgezelschap in het dorpshuis zou zien optreden, toegeeflijker zou zijn, maar er is echt geen reden waarom deze amateuristische productie zou moeten optreden in de operazaal van het vlaggenschip van de hoge-resolutiezender Artsworld in 2006.
This is the first of the three Gilbert and Sullivan operettas produced by the Australian Essgee company. It is not as bad The Mikado and HMS Pinafore. Presumably there was a learning curve before the company attained its peak of vulgarity. Some of the elements are already in place: there is, for instance, the orchestra consisting of three synthesizers, two percussion and bass. This ensures that, whatever the singers may do, the production can have no musical merit whatsoever. The women's chorus consists of three harridans who call themselves "The Fabulous Singlettes" who give a bloodcurdling rendition of "Climbing over rocky mountains". Jon English, as the Pirate King is truly repulsive. I have noticed in these productions that he tends to step out of character and address the audience with comments such as: "Colour and movement, that's what you need when the plot is sagging a bit". The implication is that he may have been attending a Drama 101 course during the making of this series.<br /><br />Derek Metzger has the makings of a good Major General. He can handle the patter but is more concerned with stage business. During "I am the very model of a modern Major General" he conjures a bouquet of flowers from his anus and hands them to one of the Fatuous Singlettes with the remark: "Put those in some water and then wash your hands". Tim Tyler as the police sergeant spits ping pong balls while singing "When the foeman bares his steel", a performance that perhaps would be more fitting in a shady Bangkok nightclub. Helen Donaldson as Mabel really can sing, she has an excellent high register and easily accomplishes the coloratura pyrotechnics of the bel canto pastiche: "Poor wand'ring one". Sadly, it is to little avail with the pounding percussion and the Crapulous Singlettes bumping and grinding behind her.<br /><br />Director Peter Butler has an uncanny knack of positioning his camera at the wrong place at the wrong time. Incredibly, this is the man who once directed Joan Sutherland in "Lucia di Lammermoor". I can just imagine the scene with La Stupenda saying "I know this is the mad scene Peter darling, but not the ping pong balls, please". The performance was filmed live in Queensland in 1994 and, I must say, the Queensland audience appears to love every minute. I suppose if I were watching my local amateur dramatic company performing in the village hall I would be more indulgent but there is really no reason why this amateurish production should be showing in the opera slot of the flagship, high definition Artsworld channel in 2006