Vaak gezegd en, in voor- en tegenspoed, net zo vaak waar: 'Marie Antoinette' is een van de meest overtuigende voorbeelden van een MGM-succesfilm in de stijl van de jaren dertig. 'Marie Antoinette' was Norma Shearers eerste film na de dood van Irving Thalberg; er waren weinig kosten gespaard om de terugkeer van de 'First Lady van MGM' op het witte doek tot een vorstelijke film te maken.<br />Technisch gezien is de film subliem, maar hij lijdt aan grillig geijsbeer en een onsamenhangend script. Maar de bijrollen alleen al zijn bijna voldoende compensatie voor deze tekortkomingen: Robert Morley die een zijsprongetje maakt om Louis XVI ontroerend menselijk te maken; John Barrymore en Gladys George die briljante, vlijmscherpe scènes spelen als Louis XV en Madame du Barry (de confrontatie tussen Marie Antoinette en Du Barry is zelfs een van de hoogtepunten van de film); en Joseph Schildknaap die de term 'lelijk' opnieuw definieert als de intrigerende hertog van Orleans. Alleen Tyrone Power (geleend van 20th Century Fox) komt minder goed uit de verf; dit is misschien meer te wijten aan een slecht bedachte rol in het script dan aan een gebrek aan acteertalent als zodanig.<br />Maar het is in de eerste plaats Shearers film en ze is fantastisch. Van de jonge, luchthartige Oostenrijkse aartshertogin tot de vrolijke, lichthoofdige koningin tot de voortijdig oud geworden maar trotse en opstandige weduwe op weg naar de guillotine, heeft Shearer de touwtjes in handen. Ze geeft een schitterende vertoning van haar vakmanschap (inclusief, in de gevangenisscènes, een uitmuntend voorbeeld van de techniek van de stomme film): het is haar beste volwassen dramatische optreden.<br />Carbon, kibbelarijen en meningsverschillen? Ja, elke filmliefhebber heeft ze, al is het alleen maar uit liefde voor het medium of een bepaalde film. Maar na het zien van een film als 'Marie Antoinette' kan er met de grootst mogelijke overtuiging worden gezegd: 'Zo maken ze ze niet meer.'<br /><br />
Often said, and, for better or for worse, just as often true: "Marie Antoinette" is one of THE definitive examples of an MGM prestige picture, 1930s style. Years in planning and preproduction, "Marie Antoinette" was Norma Shearer's first film after Irving Thalberg's death: little expense was spared in making the "First Lady of MGM"'s return to the screen a royal one in every sense.<br /><br />Technically superb, the film suffers from erratic pacing and a patchwork script. But the supporting cast alone almost compensates for these deficiencies: Robert Morley side-stepping caricature to make Louis XVI touchingly human; John Barrymore and Gladys George contributing brilliant, razor-sharp vignettes as Louis XV and Madame du Barry (indeed, the confrontation between Marie Antoinette and du Barry is one of the film's highlights); and Joseph Schildkraut redefining the term "oily" as the scheming Duke of Orleans. Only Tyrone Power (borrowed from 20th Century-Fox) comes off less well; this, perhaps is due more to an ill-conceived role in the script than to a lack of acting ability as such.<br /><br />But it is, first and foremost, Shearer's film and she is superb. From the young, light-hearted Austrian Archduchess to the fun-loving, lightheaded Queen to the prematurely aged but proud and defiant widow on her way to the guillotine, Shearer is in full command, giving a splendid display of her artistry (including, in the prison scenes, an outstanding example of silent film technique): it is her finest mature dramatic performance.<br /><br />Carps, quibbles, and differences of opinion? Yes, every film lover has them, if only out of love for the medium or a specific film. But after viewing a film such as "Marie Antoinette," it can with utmost conviction be stated, "They DON'T make them that way anymore."<br /><br />