Dit vervolg begint kort na het einde van de eerste film. We ontmoeten Brigitte in een _Despair Montage_. Je weet wel wat ik bedoel <0xE2><0x80><0x93> fragmenten van ogenschijnlijk alledaagse beelden, samen met wat zware muziek, om een ellendige emotionele toestand aan te geven. Brigitte is alleen en duidelijk wanhopig. Ze ziet eruit en klinkt als een junkie. En dat is ze ook <0xE2><0x80><0x93> zij het niet voor je gewone drugs. Na een incident dat waarschijnlijk geen hallucinatie is <0xE2><0x80><0x93> maar dat de film opzettelijk dubbelzinnig laat, omdat Brigitte net gehallucineerd heeft <0xE2><0x80><0x93> wordt Brigitte naar een afkickkliniek gestuurd.<br />Nu weet ik niets over de dagelijkse realiteit van het Canadese volksgezondheidssysteem. Maar ik betwijfel ten zeerste of iets zo eng, vreemd en onthutsend serieus is als deze plek. De regisseur van het halfopen huis, Alice, is een prima figuur. Alice, gespeeld door de Canadese actrice Janet Kidder, is verbazingwekkend driedimensionaal voor haar kartonnen rol. Kudos voor Kidder. Ik bedoel, echt waar. De rehabilitatieregisseur die niet in je gelooft is min of meer een onderdeel van dit soort films.<br />Oké, ik dwaal af.<br />Het interessantste aan horrorfilms is het gedeelte waar niemand over nadenkt. Bij het maken van een horrorfilm denken de scenaristen en regisseurs over een heleboel dingen na. Dialoog. Cineamatografie. Score. Speciale FX. MPA-cijfers. Koelbloedigheid. Een van de minst overdachte onderdelen in de meeste gevallen is de achtergrond van het verhaal. Horror begint met een Slecht Ding dat Gebeurd Is. Het publiek krijgt een vage reeks handgebaren te zien over hoe het Slechte tot stand is gekomen, en dat is het. Het is het minst belangrijke.<br />Wat het voor mij ongelooflijk interessant maakt. Wat er gebeurt, ziet u, is dat de schrijvers iets gemakkelijks voor het publiek proberen te bereiken. In de jaren zestig was alles het gevolg van gelekte straling. Aan het eind van de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig werd alles veroorzaakt door voorhuwelijkse seks en psychologische obsessies. In de jaren dertig werd alles veroorzaakt door reizen naar vreemde plaatsen en het ontmoeten van vreemde mensen.<br />De eerste oorzaken van dingen in griezelfilms zijn vluchtige verfraaiingen van culturele angsten. Dat is punt één. In de tweede plaats interesseert het me in horrorfilms wie de echte schurk is. Niet het monster of de slechterik of het buitenaardse wezen dat je gezicht opeet. Degene die het menselijke kwaad aanricht dat tot de uiteindelijke ramp leidt. De echte, begrijpelijke schurk. In Nightmare on Elm Street waren en zijn de ouders die Fred Krueger vermoordden altijd de echte schurken, en dat blijven ze ook. Ze weigerden vervolgens hun kinderen op welke manier dan ook te helpen met de gevolgen van hun daden. In Psycho is het Normans moeder, die hem zo verschrikkelijk heeft verknipt. In Scream 3 (en dat is een beetje overdreven, maar niet te veel) is het Hollywood, omdat de acteurs daar levend worden opgevreten. Het derde wat ik zo leuk vind aan horrorfilms is het voorwendsel van hulpeloosheid. De hoofdpersonen zijn altijd hulpeloos in een groot deel van de film. Waarom? Is de schurk almachtig? Zitten ze gevangen in een ruimteschip? Weigert de samenleving hen te geloven? Verbergen grote bedrijven het bewijs? Wat ontneemt de hoofdpersonen hun macht? Of hadden ze eigenlijk wel macht? (Wat, los van de dynamiek van de kassa, een van de redenen is waarom tieners in horrorfilms voorkomen. Ze hebben invloed en een beetje macht, maar nooit, maar dan ook nooit genoeg.) Wat betreft de dingen die me interesseren, zijn de ontketende scores vrij hoog. Birgitte wordt op twee manieren van haar macht beroofd. Ten eerste wordt ze van binnenuit vernederd door de ziekte. Ten tweede: haar manier om zichzelf in de hand te houden wordt haar afgenomen door in een ontwenningskliniek te worden opgesloten. De echte schurk in de film zal ik je NIET vertellen. Maar. De hele boodschap van de film is er een van de aard van de menselijke reactie op innerlijk kwaad.<br />Dat zal ik nog eens zeggen.<br />Weerwolffilms gaan altijd over hoe je kiest om met je innerlijke kwaad af te rekenen.<br />Wat me bij het interessantste van horrorfilms brengt, de gedachteloze keuze van de eerste oorzaak. Ja, ja, hete weerwolfkuikens zijn cool. Dat weten we allemaal. Wat dan ook. Daar heb ik het niet over. De eerste film ging over wat er gebeurt als de machtelozen de macht krijgen. Maar de parallelle boodschap van GS was dat macht je niet het recht geeft om te doen wat je verduveld graag wilt. GS:U zet dat tweede thema voort.<br />Brigitte weigert eenvoudigweg om toe te geven aan alles wat ze wil, hoewel ze weet dat het hopeloos is. Hoewel ze vanuit haar eigen binnenste wordt aangevallen. Aangevallen door wat ze meer dan wat ook ter wereld wil. Haar eigen verlangens zijn haar vijand.<br />Dus waarom zou je een film maken met dit thema? Ik denk dat als een thema in een horrorfilm eenmaal is geïdentificeerd, je alleen maar hoeft om te kijken naar de cultuur om te weten waarom. Ik weet niet echt wat de Canadese angsten op dit moment zijn. Dus ik vermoed dat deze film gebaseerd is op de maatschappelijke angst dat Canada geïnfecteerd is door de culturele waanzin van de Verenigde Staten, die een aantal van de heimelijkste verlangens van mensen aanwakkert en ze tot iets maakt om trots op te zijn. Religieuze fanatisme en intolerantie, xenofobie en oorlogsvoering vermomd als patriottisme zijn volgens mij allemaal dingen waar de Canadezen cultureel nerveus over zijn. Afgezien van een angst/trots-ambivalentie <0xE2><0x80><0x93> ze denken dat ze sterk genoeg zijn om ons culturele imperialisme te weerstaan, maar zijn een beetje bang dat ze het misschien, in het geheim, leuk vinden en eraan toegeven.<br /><br />Geïnfecteerd met een ziekte die je dwingt te zwelgen in alles wat je haat in jezelf. Klinkt mij als een weerwolffilm in de oren.
This sequel picks up shortly after the first film ends. We meet Brigitte in a Despair Montage. You know the sort I mean -- clips of ostensibly mundane images edited together with some heavy music, to indicate a wretched emotional state. Brigitte is alone and clearly desperate. She looks and sounds like a junkie. Which she is -- though not for your standard drugs. After an incident which is probably not hallucinatory -- but which the film leaves deliberately ambiguous, since Brigitte has just o.d.'d -- Brigitte is consigned to a rehab clinic.<br /><br />Now, I don't know anything about the day-to-day realities of the Canadian public health system. But I seriously doubt that anything is as creepy and weird and unsettlingly earnest as this place. The halfway house director, Alice, is a very fine character. Played by Canadian actress Janet Kidder, Alice is surprisingly three-dimensional for her cardboard role. Kudos to Kidder. I mean, really. The Rehab Director Who Won't Believe You is kinda a feature of these sorts of films.<br /><br />All right, I'm going to digress.<br /><br />The most interesting thing about horror movies is the part which no-one thought about. In the creation of a horror film, the screenwriters and directors think about many things. Dialog. Cineamatography. Score. Special FX. MPAA ratings. Coolness. One of the least thought-about items in most cases is the backstory of the plot. Horror starts with a Bad Thing Happening. The audience is given a vague series of hand-waving gestures as to how the Bad Thing came to be, and that's it. It is the least important thing.<br /><br />Which makes it incredibly interesting to me. What happens, see, is that the writers reach for something easy for the audience. For example. In the 1960's everything was a result of leaked radiation. In the late 1970's and early 1980's everything was caused by premarital sex and psychological obsessions. In the 1930's everything was caused by travelling to foreign places and meeting weird people.<br /><br />The first causes of things in horror films are facile glosses of cultural fears. That's point one.<br /><br />The second things that interests me in horror films is who the real villain is. Not the monster, or the bad guy, or the alien who eats your face. Who is the one that does the human-scale evil that leads to the ultimate disaster. The real, understandable villain. In Nightmare on Elm Street the real villain was and is always the parents who murdered Fred Krueger and who subsequently refused to aid their children in any way with the consequences of their actions. In Psycho it's Norman's mother, who twisted him so awfully. In Scream 3 (and this is stretching the point a bit -- but only a bit) it's Hollywood, for how it eats its actors alive.<br /><br />The third thing that I love about horror films is the pretext for helplessness. The protagonists is always helpless for much of the film. Why? Is the villain all-powerful? Are they trapped in a spaceship? Does society refuse to believe them? Are massive corporations hiding the evidence? What strips the protagonists of their power? Or, did they have any power in the first place? (Which, box office dynamics aside, is one reason why horror films feature teens. They have agency and some power, but never, ever enough.) In terms of the things that interest me, Unleashed scores quite high. Birgitte is stripped of her power in two ways. First, she is degrading from within due to the disease. Second, her means of controlling herself is taken away by being locked in rehab. The real villain in the film I will NOT tell you. But. The entire message of the film is one of the nature of human response to internal evil.<br /><br />I'll say that again.<br /><br />Werewolf movies are always about how you choose to deal with your internal evil.<br /><br />Which leads me to the most interesting thing about horror movies, the thoughtless choice of first causes. Yes, yes, hot werewolf chicks are cool. We all know this. Whatever. I'm not talking about that. The first film was about what happens when the powerless get power. But the parallel message of GS was that power does not grant you license to do what you darn well please. GS:U continues that second theme.<br /><br />Brigitte simply refuses to give in to everything she wants, though she knows it's hopeless. Though she is attacked from inside her own self. Attacked by what she wants more than anything in the world. Her own desires are her enemy.<br /><br />So why make a movie with this theme? I think that once a theme is identified in a horror film, all one has to do to answer why is look around at the culture. I don't really know what Canadian anxieties are right now. So my guess is that this film is playing off of societal fears of Canada being infected by the cultural madness of the US, which fosters some of people's secret worst desires and makes them something to be proud of. Religious zealotry and intolerance, xenophobia, and warmongering disguised as patriotism are all things I think Canadians are culturally nervous about. As well as a fear/pride ambivalence -- they think they are strong enough to withstand our cultural imperialism, but are a little afraid that maybe, secretly, they'll like it and give in.<br /><br />Infected with a disease that forces you to revel in everything you hate in yourself. Sounds like a werewolf flick to me.