Wat is er nou cooler dan dat er een filmlegende om je heen hangt, die je datingtips geeft? Deze klassieke comedy uit 1972, geschreven door en met Woody Allen in de hoofdrol, levert hem er twee op, de ene het spook van Humphrey Bogart, de andere een jonge Diane Keaton die net in de filmwereld terecht is gekomen.<br />Woody speelt Allan Felix, een filmcriticus die zojuist door zijn vrouw is gedumpt en eropuit trekt om het gat in zijn hart te vullen. 'Ik krijg hier meiden die je niet voor mogelijk houdt,' zegt hij tegen zichzelf. 'Swingers, freaks, nymfomanen, mondhygiënisten.' Maar als zelfs de nymfomane klaagt dat hij te oud wordt, beseft hij dat het niet zo gemakkelijk zal gaan. Bogart duikt op in een reeks fantasiescènes, en Keaton, die in feite deel uitmaakt van zijn echte leven als de ene helft van het getrouwde stel dat inspringt om Allan uit de brand te helpen. Als ze alleen met de vrouwen is, ziet ze Allan als een man die de moeite waard is, vooral met hun gedeelde liefde voor appelsap en Darvon.<br />'Play It Again, Sam' is een beetje een anomalie voor een Allen-komedie. Hij speelt zich af in San Francisco, niet in New York, en wordt geregisseerd door Herbert Ross in plaats van Allen zelf. Maar het is heel grappig, een beetje schrijnend, en een slimme manier om de zwakheden van het daten te onderzoeken, rond de jaren zeventig. Een aantal komische spotprenten belicht de verschillende manieren waarop het zoeken naar de andere sekse kan misgaan, op de dansvloer, in een Chinees restaurant, in een bar. Mijn favoriet is de museumsterretje met de pneumatische stem: alleen een Allen-film zou zijn beste clou hebben: over zelfmoord plegen.<br />Het centrale punt van de film, naar voren gebracht door een andere verschijning die alleen Allan ziet, zijn ex-vrouw, is dat de wereld is opgedeeld in waarnemers en doeners, en Allan de filmcriticus is veel te veel de eerste. Bogie geeft hem ongeveer hetzelfde advies, maar Bogie en de ex-vrouw kunnen niet echt goed met elkaar overweg in Allans dagdromen, die leiden tot pijnlijke momenten. 'Luister niet naar hem!' 'Luister niet naar haar!' 'Jongens, we zijn in een supermarkt.'<br />Bovendien, zoals Allan opmerkt, is het één ding voor Bogie om een klap te krijgen, maar iets anders voor hem: 'Je bril vliegt niet door de kamer.'<br />Afgezien van 'Annie Hall' en 'Sleeper' is dit het beste van de vroege Woody Allen-komedies, een andere manier om het beste van Woody Allen te zeggen. Ross' pretentieloze stijl houdt de aandacht gericht op de humor en de uitvoeringen, en maakt zelfs dat Allen een getalenteerde fysieke komiek lijkt, wat hij niet is. Keaton is een geweldige tegenhanger van Allen, platonisch zowel als anderszins, terwijl Tony Roberts als haar echtgenoot (dit is ook zijn eerste Allen-film) een wrange, oprechte man is met zijn voortdurende telefoontjes en zijn optredens in een paar grappige fantasy-afleveringen, de beste in het Italiaans.<br />Je vindt de personages in deze film echt goed. Empathie kan een machtig wapen zijn in een komedie, iets wat Woody blijkbaar is vergeten toen hij in zijn Bergman-fase kwam. Het einde is mooi maar niet bevredigend, de droomsequenties zijn niet aan hun volle potentieel gewend en sommige van de verkrachtingsgrappen klinken na al die jaren nog steeds heel slecht. Maar je lacht veel als je naar deze film kijkt, een aardig voertuig voor Woody's observatiehumor en voor het zien van het liefdesspel dat in zijn onbeholpen, plezierigste vorm wordt gespeeld.
What could be cooler than having a screen legend hanging out with you, offering you dating tips? This classic 1972 comedy written by and starring Woody Allen gives him two, one the specter of Humphrey Bogart, the other a young Diane Keaton just working her way into film.<br /><br />Woody plays Allan Felix, a film critic who has just been dumped by his wife and sets off to fill the hole in his heart. "I'll get broads in here like you wouldn't believe," he tells himself. "Swingers, freaks, nymphomaniacs, dental hygienists." But when even the nymphomaniac complains about his getting fresh, he realizes it won't be so easy. Enter Bogart, appearing in a series of fantasy sequences, and Keaton, very much a part of his real life as one-half of the married couple that jumps in to help Allan out. Alone amongst women, she can see Allan as a worthwhile guy, especially with their shared love for apple juice and Darvon.<br /><br />"Play It Again, Sam" is a bit of an anomaly for an Allen comedy. It's set in San Francisco, not New York, and is directed by Herbert Ross rather than Allen himself. But it's very funny, kind of poignant, and a clever way of examining the foibles of hooking up, circa the 1970s. A number of comic vignettes examine the various ways seeking out the opposite sex can go wrong, on the dance floor, in a Chinese restaurant, in a bar. My favorite has to be the museum hottie with the pneumatic voice: Only an Allen movie would have its best punchline be about committing suicide.<br /><br />The central point of the film, as brought out by another apparition only Allan sees, his ex-wife, is that the world is broken up into watchers and doers, and Allan the film critic is too much the former. Bogie gives him much the same advice, but Bogie and the ex-wife don't exactly get along in Allan's daydreams, leading to awkward moments. "Don't listen to him!" "Don't listen to her!" "Fellas, we're in a supermarket."<br /><br />Besides, as Allan notes, it's one thing for Bogie to get slapped, another thing for him: "Your glasses don't go flying across the room."<br /><br />Other than "Annie Hall" and "Sleeper," this is the best of the early Woody Allen comedies, another way of saying the best of Woody Allen. Ross's unpretentious style keeps the focus on the humor and the performances, and even makes Allen seem a gifted physical comedian, which he isn't. Keaton is a terrific foil for Allen, both platonically and as it turns out, otherwise, while Tony Roberts as her husband (this being his first of many Allen films, too) makes for a wry straight man with his constant phone calls and his appearances in some fun fantasy send-ups, the best of them in Italian.<br /><br />You really like the characters in this one. Empathy can be a powerful weapon in comedy, something Woody apparently forgot as he moved into his Bergman phase. The ending is neat without being satisfying, the dream sequences aren't used to their full potential, and some of the rape jokes sound really bad all these years later. But you laugh a lot watching this film, a nice vehicle for Woody's observational humor and for seeing the game of love played in its most ineptly enjoyable form.