Van de verschillende lowbudget-uitbuiters uit de jaren dertig was ik alleen bekend met de op drugs gerelateerde TELL YOUR CHILDREN (1938), beter bekend onder de alternatieve titel REEFER MADNESS NESS die in werkelijkheid is geproduceerd door Dwain Esper, de co-regisseur van deze film en een filmmaker wiens beruchte reputatie (door gebrek aan talent) die van Ed Wood zelf overtreft! Hier hebben we dus ogenschijnlijk de voorgeschiedenis (voorlopige uiteenzetting in de vorm van titelkaartjes) van een arts die zich te buiten ging aan verschillende soorten drugs, te beginnen met opium (een suggestie van de stereotiepe wijs-maar-kwaadaardige Chinees), maar al snel evolueert hij naar heroïne (waarbij hij uiteindelijk alles verliest (leeft in een armoedig bestaan en richt uiteindelijk een pistool op zichzelf!). Terwijl ik afgrijselijke hallucinaties verwachtte of (onbedoeld hilarische) hyperbolische reacties als gevolg van het gebruik van drugs, kreeg je alleen maar een overdaad aan saaie praatjes die de kijker al lang voordat de zevenenvijftig minuten van de film om waren, de stuipen op het lijf joegen! Toch zijn er minstens drie scènes die je moet zien om het te geloven: een chauffeur die tijdens het rijden pillen slikt krijgt zijn auto kapotgereden door een naderende trein; het langdurige 'drugsfeestje' zelf, waarbij de deelnemers vrijelijk aan de coke snuffelen en heroïne injecteren terwijl ze onder elkaar dansen en kibbelen; en een volstrekt irrelevant stukje (duidelijk afkomstig uit een filmarchief) van een paar slangen die door de overwinnaar in de pan worden gehakt en letterlijk het verslagen reptiel verzwelgen!
Of the various low-budget exploitationers of the 1930s, I was only familiar with the similarly drug-related TELL YOUR CHILDREN (1938), better-known by its alternate title REEFER MADNESS  actually produced by Dwain Esper, the co-director of this one and a film-maker whose notorious reputation (for lack of talent) rivals that of Ed Wood himself! Here, then, we ostensibly have the case history (cue exhaustive exposition in the form of title cards) of a doctor who indulged in various types of drugs, starting out with opium (suggested by the stereotypical wise-yet-evil Chinese) but soon progressing to heroinall of which ends with him losing everything (living in a two-bit dive and eventually turning a gun on himself!). While I was expecting horrific hallucinations or (unintentionally hilarious) hyperbolic reactions resulting from the intake of drugs, all one got is an excess of dull talk which quickly exasperated this viewer long before the film's brief 57 minutes were up! Still, there were at least three scenes which have to be seen to be believed: a chauffeur popping pills while driving gets his car smashed by an oncoming train; the lengthy "drug party" itself with the participants freely sniffing coke and injecting heroin while dancing and bickering amongst themselves; and a completely irrelevant bit (obviously stock footage) of a couple of snakes fighting capped by the victor literally swallowing up the defeated reptile!