Ik zal geen spoilers voor deze film plaatsen, maar als je deze impopulaire 'Columbo'-scène toch gaat zien, raad ik je aan dit, of welke andere recensie dan ook, pas na afloop te lezen.<br />Charlie Clay (Robert Vaughn) leidt een scheepsbouwbedrijf dat eigendom is van zijn schoonvader, Commodore Otis Swanson (John Dehner), die niet blij is met de louche zaakjes van de nietsnut. Ook is hij niet blij met de mensen die hem het meest na staan, onder wie zijn alcoholische dochter Joanna Clay (Diane Baker), zijn oudere neef Swanny Swanson (Fred Draper) en zijn advocaat Kittering (Wilfred Hyde-White). Algauw wordt de Commodore vermoord, en Charlie Clay verbergt het door zich voor de Commodore uit te geven, het lijk's nachts mee te nemen in de sloep van de man en het overboord te gooien. Columbo (Peter Falk) onderzoekt deze zaak met de hulp van een ervaren brigadier (Bruce Kirby) en een beginneling van negenentwintig jaar (Dennis Dugan). Onze verfomfaaide, geduchte rechercheur weet dat Clay de misdaad heeft verdoezeld. Maar zijn veronderstelling dat Clay de misdaad heeft gepleegd, is misschien voorbarig.<br />De reden dat je geen recensies zou moeten lezen, is dat ze dit altijd een _whodunit_ noemen. Dat maakt dat het afwijkt van de gebruikelijke 'Columbo'-formule, waarin we altijd zien dat de moord plaatsvindt. Maar het woord 'whodunit' verraadt de verrassing een uur na het begin van de film, waarin we, samen met Columbo, ontdekken dat degene van wie we dachten dat hij het had gedaan, het niet heeft gedaan.<br />Eigenlijk is het niet zo'n grote verrassing. Fans zullen meteen weten dat er iets aan de hand is, want we zien wel dat de moord in de doofpot wordt gestopt, maar niet de moord zelf. We krijgen de moord altijd te zien, wij geluksvogels. Deze ongebruikelijke episode kent twee precedenten. 'Double Shock' houdt ook belangrijke informatie achter tijdens de plaats delict <0xE2><0x80><0x93> om ons later te verrassen. 'A Friend in Deed' laat ook één persoon de moord voor iemand anders in de doofpot stoppen.<br />'Columbo' is een van die zeldzame series die slagen dankzij een strikte formule, niet ondanks. Zelfs van veel detectiveseries verlangen we naar meer variatie. De enige parallel die ik kan trekken is een vreemde: Chuck Jones' serie 'Road Runner' werkt ook dankzij zijn formule. Hoe meer kleur hij heeft, des te grappiger hij is. Deze film hoort bij de korte films uit de tijd van 'Road Runner' van Jackson Jones in een graf met het opschrift: 'Als hij niet kapot is, moet je hem niet repareren.'<br />Alles is mis met deze inleiding, geregisseerd door Patrick McGoohan naar een scenario van Jackson Gillis. Het ijsberen is schokkerig en onhandig. De uitvoeringen zijn slecht: Diane Baker, een goede actrice, overdrijft haar rol als dronkenlap; Peter Falk is op een vreemde manier agressief en zelfvoldaan als Columbo. De personages lijken gemanipuleerd te worden om te doen wat ze doen, in plaats van zich als echte mensen te gedragen. Columbo heeft alle verdachten in één ruimte verzameld voor een klassiek Agatha Christie-einde; maar de oplossing van het mysterie is volkomen saai.<br />'Hier.' Het is een vraag voor degenen die dit al hebben gezien (niet om te bederven): waarom zou de commandeur de 'S'-sjabloon niet hebben gebruikt in plaats van er twee te vragen?
I won't post any spoilers for this film; but if you're going to watch this unpopular "Columbo" entry anyway, I recommend you don't read this, or any other review, until afterward.<br /><br />Charlie Clay (Robert Vaughn) runs a ship building business owned by his father-in-law, Commodore Otis Swanson (John Dehner), who is not happy with the wastrel's shady dealings. Nor is he pleased with any of the people closest to him, including his alcoholic daughter Joanna Clay (Diane Baker), his elderly nephew Swanny Swanson (Fred Draper) or his lawyer Kittering (Wilfred Hyde-White). Soon the Commodore is murdered; and Charlie Clay covers it up by impersonating the Commodore, taking the corpse out on the man's yawl at night and throwing the body overboard. Lt. Columbo (Peter Falk) investigates this case with the help of a veteran sergeant (Bruce Kirby) and a 29-year-old novice (Dennis Dugan). Our rumpled, redoubtable detective knows Clay covered up the crime. But his assumption that Clay committed the crime may prove premature.<br /><br />The reason you shouldn't read any reviews is because they invariably call this is a whodunit. That makes it a departure from the usual "Columbo" formula, in which we always see the murder take place. But the word "whodunit" gives away the surprise an hour into the filmin which we learn, along with Columbo, that who we thought had done it, hadn't done it.<br /><br />Actually, it's not that much of a surprise. "Columbo" fans will know something is up right away, since we see the cover-up but not the murder itself. We always get to see the murder, we lucky brutes. This unusual episode has two precedents. "Double Shock" also withholds important information during the murder scenein order to surprise us later. "A Friend in Deed" also has one person covering up the murder for someone else.<br /><br />"Columbo" is one of those rare series that succeeds because of a strict formula, not in spite of it. Even many mystery series leave us craving more variety. The only parallel I can make is an odd one: Chuck Jones's "Road Runner" series also works because of its formula. The closer it hues to it, the funnier it is. This film should join the post-Jones "Road Runner" shorts in one grave marked, "If it ain't broke, don't fix it."<br /><br />Everything is wrong with this entry, directed by Patrick McGoohan from a script by Jackson Gillis. The pacing is jerky and awkward. The performances are bad: Diane Baker, a good actress, overplays her role as a drunk; Peter Falk is weirdly aggressive and self-satisfied as Columbo. The characters seem manipulated into acting the way they do, instead of behaving like real people. Lt. Columbo has all the suspects gather into one room for a classic Agatha Christie-style ending; but the solution to the mystery is a complete bore.<br /><br />Here's a question for those who have already seen this (not a spoiler): Why wouldn't the Commodore have reused the "S" stencil rather than asking for two?