Dit wordt in Minority Report gezegd door een straatdealer die helemaal geen ogen in zijn hoofd heeft, dus ik neem aan dat het een gratis advies is voor John Anderton, onze held, of een goedbedoeld advies dat bedoeld is om indruk te maken op het publiek, maar dat verder nergens in de film past. Dat vind ik ook best, want Minority Report is zo'n strakke, futuristische thriller dat een ongerijmd advies als dit geen negatieve invloed zal hebben op de film als geheel. Het hoofd van de afdeling Pre-Crime in het District of Columbia, die de afgelopen zes jaar met succes alle moorden heeft uitgeroeid, is een man met een enorme staat van dienst. Hij werkt samen met een groep 'demonstranten' die samen van moorden dromen die nog niet hebben plaatsgevonden, en die voldoende informatie naar Anderton en zijn team sturen om de videobeelden te bekijken die uit hun hoofd komen om vast te stellen waar en wanneer de moorden zullen plaatsvinden, en om die locaties te bereiken en de moorden tegen te houden voordat ze plaatsvinden. Het is duidelijk dat dit een formule is voor een zeer succesvolle actiefilm, maar wat Minority Report in feite tot een succes maakt, is dat het zoveel aandacht besteedt aan dingen die in het echte leven in zo'n situatie zouden gebeuren. Al heel vroeg in de film wordt uitgelegd dat de uitvinding van Pre-Crime moord met voorbedachten rade heeft uitgebannen, omdat dit het gemakkelijkst door de pre-chips wordt ontdekt. Het merendeel van de misdaden van de Pre-Crime-afdeling in het District of Columbia zijn misdrijven uit hartstocht. Dit biedt niet alleen de mogelijkheid tot veel meer spanning omdat deze misdaden veel minder tijd voor preventie laten, maar het voorkomt ook dat de plot wordt gecompliceerd door de details van voorbedachten rade. Het kan ons niet schelen dat een man vijf jaar geleden een andere man onrecht heeft aangedaan, of dat er drugsdeals zijn misgelopen, het enige waar we naar moeten luisteren is een man die thuiskomt en zijn vrouw met een andere man in bed aantreft en zijn zelfbeheersing verliest.<br />Gezien het feit dat de film een soort tijdreis inhoudt (zelfs als informatie het enige is wat door de tijd reist), staat hij open voor kritiek op de plotgaten. Dat ligt voor de hand, want zulke plotgaten kwamen zelfs voor in de ongeëvenaarde Back to the Future-serie, die duidelijk meer dan genoeg plotgaten had, maar er spectaculair goed mee omging. Gezien de hoeveelheid films die ik heb gezien die over tijdreizen gaan, heb ik deze vergelijking bedacht: _Tijdreizen verbruiken tijdgaten_. Dit is een universele vergelijking die nooit ontkracht wordt, maar het betekent niet dat elke film die over tijdreizen gaat, door de daarop volgende en onvermijdelijke gaten in de plot ten onder zal gaan. _Minderwaardigheidsrapport_ had geen last van de noodzakelijke gaten in de plot en de tijdloze _Terug naar de Toekomst_ -serie ook niet (die eindelijk is uitgebracht als een complete set en waar een respectabele filmverzameling onmogelijk zonder kan).<br /><br />Mijn hooggeachte collega en goede vriend Christopher Brown (zie zijn briljante recensies op http://us.imdb.com/CommentsSchrijver). 625436) wijst in zijn recensie van _Minority Report_ op een van die gaten in de intrige, maar maakt de fout te suggereren dat, gezien de aard van de precognitie en de misdaad zelf, de moord op Anderton nooit voorspeld had mogen worden, omdat er geen sprake was van voorbedachten rade. Het spijt me, Chris, maar in dit geval heb je de spijker op de kop geslagen. Het enige wat hiermee wordt bereikt, is dat het feit aan het licht komt dat het onmogelijk is te zeggen waar de precognitie begint. Het is heel goed mogelijk dat de premotors een rol hebben gespeeld in hun eigen precognitie. Ze voorspelden dat Anderton de moord zou plegen onder de omstandigheden dat hij de gedachten van de pre-motors zou hebben gevolgd en zou hebben ingezien dat hij een moord zou plegen, en dat hij vervolgens zelf zou proberen uit te vinden hoe men van hem kon verwachten dat hij een moord zou plegen op iemand van wie hij nog nooit had gehoord. Als hij zich die dag ziek had gemeld, zou dit alles vermeden zijn geweest. Maar hij is de beste in wat hij doet, hij heeft persoonlijke redenen om een eind te maken aan een moord, hij houdt niet op, hij meldt zich niet ziek. De pre-motors voorspelden dat John Anderton een moord zou plegen omdat hij die dag aan het werk was. <br /><0x3E> De actie in de film komt voort uit de mogelijkheid dat de hele voorspelling van de moord op Anderton wel eens zou kunnen bestaan uit wat men noemt een'verminderingsrapport', waarin de pre-cog's het niet eens zijn over iets dat gaat gebeuren. Als hij kan bewijzen dat slechts één van de pre-cog's de voorspelling heeft gedaan dat hij een moord zou gaan plegen, zou dat de hele voorspelling wel eens kunnen ontkrachten, omdat die onbetrouwbaar is. Op weg naar dit doel krijgen we van alles voorgeschoteld, van een enorm toegewijde detective (op briljante wijze gespeeld door Colin Farrell) tot een paar verbazingwekkend griezelige, maar merkwaardig geaccepteerde identificatiespinnen die in een van de ongemakkelijkste scènes van de film Johns ingeplante oog scannen. '<br />'Minority Report is een van de beste en meest unieke thrillers die in jaren zijn uitgebracht. Het is de samensmelting van zo'n duizelingwekkende reeks films dat het moeilijk is om ze allemaal tegelijk te overzien. We zien elementen van actiefilms, futuristische thrillers, misdaadfilms, sciencefiction, en natuurlijk is de invloed van Stanley Kubrick nooit ver weg. Er is zelfs, vooral in het laatste deel van de film, een grote invloed op de soundtrack van Bernard Herrman, de componist van de meeste van Alfred Hitchcocks films, onder andere. Het is altijd leuk om zo'n respectvol eerbetoon te zien, en het is slechts een van de vele dingen die Minority Report tot een nieuwe toevoeging maakt aan Spielbergs uitgebreide lijst van topfilms (waarvan de laatste de spectaculaire A.I. was). Het enige wat Minority Report van Spielbergs lijst van tijdloze klassiekers weerhoudt, is het feit dat het niet zo'n groot publiek heeft als films als E.T. en Jurassic Park. Maar ondanks het feit dat het niet zo'n groot publiek heeft, staat Minority Report hoog op Spielbergs groeiende lijst van grote films.
This is spoken in Minority Report by a drug-dealer on the streets with no eyes at all, so I suppose its free advice for John Anderton, our hero, or a bit of wise-sounding advice meant to get across to the audience but with no other good place for it to fit in the film. This is fine with me, too, because Minority Report is such a taut futuristic thriller that an incongruous little bit of wisdom like this is not to have any negative impact on the film as a whole. John Anderton, played with precision by the great Tom Cruise (oh shut up, the man's awesome), is the chief of the Pre-Crime department in the District of Columbia, which has successfully eradicated murder entirely for the last six years. He works with a group of `pre-cogs' that, together, dream of murders that have not yet taken place and project enough information for Anderton and his team to watch the video emanating from their heads to determine where and when the murders are to take place and to get to those locations and stop the murders from happening before they happen. <br /><br />This is obviously a formula for a highly successful action movie, but the thing that really makes Minority Report succeed is that it pays so much amount of attention to things that would occur in this situation in real life. It is explained very early in the film that the invention of Pre-Crime has eradicated premeditated murder, as this is most easily detected by the pre-cogs. The majority of the `business,' then, of the Pre-Crime division in the District of Columbia, are crimes of passion. This not only provides the possibility of a lot more tension in that these crimes leave a lot less time for prevention, but also avoids complicating the plot with the details of premeditated murders. We don't care about a guy who wronged another guy five years ago or drug deals gone bad, all we need to hear about are a guy who comes home to find his wife in bed with another man and loses control.<br /><br />Given the fact that the movie involves some sort of time-travel (even if information is the only thing traveling through time), it leaves itself open to criticism about plot holes. This is obvious, because plot holes like this even permeated the unparalleled Back to the Future series, which obviously had plenty of plot holes but handled them spectacularly well. Given the amount of movies that I have seen that involve time travel, I have come up with this equation: Time Travel = Plot Holes. This is a universal equation that is never escaped, but it does not mean that any movie that involves time travel will be brought down by the subsequent and unavoidable plot holes. Minority Report did not suffer from its necessary plot holes and neither did the timeless Back to the Future series (which has FINALLY been released as a complete set and which no respectable movie collection could possibly be without). <br /><br />My esteemed colleague and close friend Christopher Brown (see his brilliant reviews at http://us.imdb.com/CommentsAuthor?625436) points out one of these plot holes in his review of Minority Report, but makes the mistake of suggesting that, given the nature of the precognition and of the crime itself, Anderton's murder should never have been predicted since it did not entail premeditation. Sorry, Chris, but you've missed the boat on this one. The only thing that this does is bring up the fact that it's impossible to tell where precognition starts. It could be argued perfectly well that the pre-cogs played a part in their own precognition. They predicted that Anderton would commit the murder under the circumstances that he would have been watching the thoughts of the pre-cogs and seen that he would commit murder, and then obviously sought to find out for himself how he could have been expected to commit a murder against a person he has never heard of. In this case, if he had called in sick that day, all of this would have been avoided. But he's the best at what he does, he has personal reasons for wanting to stop murder, he does not slack off, he does not call in sick. John Anderton was predicted by the pre-cogs to commit murder because he was at work that day. <br /><br />The action in the film comes from the possibility that the whole prediction of Anderton's murder might be what is called a `minority report,' where the pre-cogs disagree on something that is going to happen. If he can prove that only one of the pre-cogs came up with the vision that he was going to commit a murder, it might cancel out the entire prediction because it is unreliable. On the way to this goal, we are presented with everything from a tremendously dedicated investigator (played brilliantly by Colin Farrell) to some amazingly creepy but strangely accepted identification spiders that scan John's implanted eye in one of the more uncomfortable scenes in the film. <br /><br />Minority Report is one of the best and most unique thrillers to be released in years. It is the conglomeration of such a dizzying array of films that it is difficult to contemplate them all at once. We see elements of action films, futuristic thrillers, crime films, science fiction, and of course, the influence of Stanley Kubrick is never far off. There is even, especially in the later portion of the film, a heavy influence on the soundtrack by Bernard Herrman, who was the composer for most of Alfred Hitchcock's films, among many others. It's always nice to see such a respectful homage like that, and it is only one of the many things that makes Minority Report yet another addition to Steven Spielberg's extensive list of high-end films (the last of which was the spectacular A.I.). The only thing I can think of that holds Minority Report back from joining Spielberg's list of timeless classics is that it does not have the scope as far as its target audience as such films as E.T. and Jurassic Park. However, despite not having quite as large of a target audience, Minority Report stands as a strong entry in Spielberg's growing list of great films.