Deze videofilm is in feite de eerste twee afleveringen van de tv-serie die aan elkaar zijn genaaid. Ze beslaan ruwweg de eerste helft van de film uit 1983 van David Cronenberg, _The Dead Zone_, gebaseerd op de roman van Stephen King. Ik heb het boek nooit gelezen, maar ik ben dol op de film. En ik verheugde me op een gemoderniseerde versie met nieuwe ideeën. Het enige wat dit deed, was mijn herinnering aan het origineel vergiftigen, dat ik onmiddellijk daarna als tegengif bekeek.<br />Johnny Smith (Anthony Michael Hall) is een leraar op een middelbare school die verliefd is op Sarah Bracknell (Nicole de Boer), een muzieklerares op dezelfde school. Maar Johnny raakt betrokken bij een afschuwelijk auto-ongeluk en raakt in een coma dat zes jaar duurt. Als hij wakker wordt, is Sarah met een andere man getrouwd, terwijl zijn eens zo latente paranormale vermogens tot bloei komen. Hij heeft nu visioenen die dingen uit het verleden en de toekomst onthullen. En dat plaatst hem op het pad van een seriemoordenaar.<br />De stuntelige pogingen van deze versie laten zien hoe moeilijk het is om dit in wezen dwaze materiaal geloofwaardig en aangrijpend te maken. Cronenberg liet het er gemakkelijk uitzien, terwijl deze filmmakers het op een onoverkomelijke prestatie laten lijken. Wat dachten de schrijvers toen ze naar het origineel keken? Dat alle handige, subtiele details moesten worden vervangen door mokerslagen?<br />Neem de manier waarop deze twee versies Johnny's latente paranormale vermogens aanpakken. In de film heeft Johnny een rare hoofdpijn in een achtbaan, wat al dan niet een voorgevoel kan zijn van het auto-ongeluk dat hem te wachten staat. In deze videofilm weten we dat Johnny latent paranormaal begaafd is, omdat hij herhaaldelijk het kansspel van een oude kermisverkoper verwacht. En omdat hij altijd weet waar zijn moeder haar bril heeft gelaten. En omdat hij een slecht gevoel krijgt van het nieuwe liefje van zijn moeder. En vanwege een proloog waarin Johnny als klein jongetje correct voorspelt dat een hockeyteam op het punt staat door het ijs te zakken. Dus je zegt dat hij paranormaal begaafd is, nietwaar?<br />Dachten ze dat het verhaal minder spanning nodig had? De film wekt veel spanning op, omdat we nooit weten wanneer de aanraking van een hand een nieuw visioen zal opwekken. Deze videofilm maakt er een eind aan door het iets vanzelfsprekends te maken. Johnny raakt iemand aan, hij heeft een visioen. Het komt over als de superkracht van een stripverhaal in plaats van een onbeheersbare aandoening.<br />Dachten ze soms dat het verhaal een hoop trucage nodig had? Het is al erg genoeg dat iemand dit verhaal met onnodige special effects wil opvullen. Maar als het niet eens het budget heeft om het voor elkaar te krijgen? Johnny heeft nu de mogelijkheid om een visioen te bevriezen en erin rond te lopen. Toch zien we de figuranten knipperen en verschuiven. En de beelden gaan vergezeld van flitsende lichten en plotselinge bewegingen van camera's en vreemde geluidseffecten; vooral de geluiden deden me denken aan de robots die in auto's veranderen in _The Transformers_.<br />Dachten ze soms dat het verhaal minder emotie nodig had? Beide versies hebben maar een korte tijd om ons ervan te overtuigen dat Johnny en Sarah verliefd zijn voordat ze uit elkaar worden gerukt. De film doet dat met een paar vaardige penseelstreken. De videofilm voegt er wat wellustig gegraai aan toe, maar overtuigt ons er alleen van dat deze twee zich echt tot elkaar aangetrokken voelen.<br />De triomf van de film is dat het, zelfs met zwierigheden als paranormale krachten, een seriemoordenaar en een kwaadaardige gek die in staat is de wereld op te blazen, toch een overwinning is.' Het is nog steeds het verhaal van twee bedrogen geliefden, nog steeds het verhaal van een gewone man die verwikkeld is in buitengewone gebeurtenissen. Het is nog steeds menselijk en nuchter. Deze serie probeert dat vast te leggen, maar dat mislukt jammer genoeg.<br />Een van de problemen is Anthony Michael Hall. Ik heb hem niet meer gezien sinds de tijd dat hij de nerd van de middelbare school speelde. Ik was verbaasd toen ik zag dat hij een griezelig uitziende man is geworden met een ijzige blik. Dat verklaart ook Christopher Walken, die Johnny speelde in de film. Maar Walken straalt enorm veel medeleven uit in zijn rol, terwijl Hall een oppervlakkige en zelfvoldane indruk maakt. Nicole de Boer weet Sarah iets menselijker te maken en lijkt sprekend op haar voorgangster, Brooke Adams. Maar het is niet genoeg om de driehoeksverhouding aangrijpend te maken.<br />Chris Bruno speelt Sarahs echtgenoot (een amalgaam van twee personages in de oorspronkelijke film) met minzame, half-bekwaamheid. Johnny's fysiotherapeut, die een paar zinnen heeft in één scène van de film, wordt nu een volwaardig personage in de rol van een bijdehante, met dreadlocks getooide sidekick, gespeeld door John L. Adams, wiens kwinkslagen nog saaier zijn dan de vorige. En hoe minder er gezegd wordt over het oog-snoepje (Kristen Dalton) die een rondsnuffelende verslaggever speelt, hoe beter. Het enige intrigerende personage is dominee Eugene Purdy, gespeeld door de altijd fantastische Donald Ogden Stiers. Johnny mag de dominee niet, maar het personage is noch geschreven noch gespeeld als een standaardmisdadiger. Sterker nog, hij lijkt oprecht en sympathiek en zou wel eens helemaal geen schurk kunnen zijn.<br />Stiers zou de enige reden zijn om deze serie te blijven volgen. Maar hij is niet genoeg.
This made-for-video movie is actually the first two episodes of the TV series stitched together. They cover roughly the first half of the 1983 David Cronenberg film "The Dead Zone," based on Stephen King's novel. I've never read the book, but I love the movie. And I was looking forward to an updated version with fresh ideas. All this did was poison my memory of the original, which I watched immediately afterwards as an antidote.<br /><br />Johnny Smith (Anthony Michael Hall) is a high school teacher in love with Sarah Bracknell (Nicole de Boer), a music teacher at the same school. But Johnny is smashed up in a horrendous car accident and slips into a coma that lasts for six years. When he awakens, Sarah has married another man, while his once-latent psychic powers come to flower. He now has visions that reveal things from both the past and the future. And this puts him in the path of a serial killer.<br /><br />This version's bumbling efforts show you how difficult it is to make this essentially silly material credible and affecting. Cronenberg made it look easy, while these filmmakers make it seem like an insurmountable feat. What did the writers think when they watched the original? That all the deft, subtle touches needed to be replaced with sledgehammer blows?<br /><br />Take the way these two versions handle Johnny's latent psychic abilities. In the movie Johnny has a weird headache on a roller coaster, which may or may not be a premonition of the car accident he's about to have. In this video-movie we know Johnny is latently psychic because he repeatedly anticipates an old carnival huckster's game of chance. And because he always knows where his mother left her glasses. And because he gets a bad vibe from his mother's new sweetheart. And because of a prologue where Johnny as a little boy correctly predicts that a hockey teammate is about to fall through the ice. So you're saying he has psychic abilities, right?<br /><br />Did they think the story needed less suspense? The movie generates a lot of tension because we never know when the touch of a hand will trigger a new vision. This video-movie kills it by making it a matter of course. Johnny touches someone, he has a vision. It comes off like a comic book superpower, rather than an unmanageable affliction.<br /><br />Did they think the story needed a lot of trick work? It's bad enough anyone would want to lard this story with unnecessary special effects. But when it doesn't even have the budget to pull it off? Johnny now has the ability to freeze-frame a vision and walk around in it. Yet we see the extras blinking and shifting. And the visions are accompanied by flashing lights and sudden camera moves and strange sound effects; the sounds in particular reminded me of the robots changing into cars on "The Transformers."<br /><br />Did they think the story needed less emotion? Both versions have only a brief time to convince us Johnny and Sarah are in love before they are torn apart. The movie does this with a few skillful brush strokes. The video-movie adds some lustful groping, but convinces us only that these two are really attracted to each other.<br /><br />The triumph of the movie is that even with flourishes like psychic powers, a serial killer and an evil lunatic capable of blowing up the world, it's still the story of two star-crossed lovers, still the story of an ordinary man caught up in extraordinary events. It's still human and down-to-earth. This show tries to capture that, but they fail badly.<br /><br />One problem is Anthony Michael Hall. I haven't seen him in anything since his days of playing high school nerds. I was surprised to see that he's aged into a creepy-looking guy with an icy stare. That also describes Christopher Walken, who played Johnny in the movie. But Walken commands enormous sympathy in his role while Hall comes off as shallow and self-satisfied. Nicole de Boer manages to imbue a bit more humanity into Sarah  and bears a striking resemblance to her forerunner, Brooke Adams. But it's not enough to make the love triangle affecting.<br /><br />Chris Bruno plays Sarah's husband (an amalgam of two characters in the original movie) with bland semi-competence. Johnny's physical therapist, who has a few lines in one scene of the movie, now becomes a full-blown character  a wise-ass, dreadlocked sidekick played by John L. Adams, whose every quip is more tedious than the last. And the less said about the eye-candy (Kristen Dalton) playing a snooping reporter, the better. The only intriguing character is the Reverend Eugene Purdy, played by the always-wonderful Donald Ogden Stiers. Johnny doesn't like the reverend, yet the character is neither written nor performed as a standard villain. In fact, he seems sincere and likable and may prove not to be a villain at all.<br /><br />Stiers would be the only reason to continue watching this series. But he's not enough.