De uitreiking van de Academy Awards van 2006 zal in de herinnering voortleven als het jaar waarin Scorsese eindelijk zijn Oscar in de wacht sleepte en het jaar waarin de Oscars en kleine verrassingen eerlijk werden uitgedeeld. Het is nooit leuk als één film de hele uitreiking domineert, en dat was dit jaar niet het geval. De prijzen werden eerlijk verdeeld en er was geen grote winnaar, hoewel 'The Departed' natuurlijk de belangrijkste prijzen won. Maar misschien was de grootste winnaar van de avond wel de Mexicaans-Spaanse film 'El Laberinto del Fauno', die 3 prijzen in de wacht sleepte, hoewel niet de belangrijkste (Beste buitenlandse taalfilm). Niettemin denk ik dat Guillermo del Toro uiterst tevreden naar huis ging.<br />Laten we eerlijk zijn, 2006 was niet het beste jaar voor films. Zeker, er zijn een paar geweldige films uitgebracht, maar niet het soort films dat uitgroeit tot klassiekers. Er was dit jaar ook niet echt één film of persoon waarvan ik hoopte dat hij zou winnen. Ik had eigenlijk niet zo'n hoge pet op van de nominaties dit jaar, misschien met uitzondering van de 'kleinere' prijzen, zoals de beste visuele effecten.<br />De ceremonie zal ook niet worden herinnerd als de meest hilarische of legendarische. Niettemin is het goed om te zien dat ze het showelement terugbrachten en de hele ceremonie minder georganiseerd en gescript leek. De ceremonie voelde dit jaar als één groot geheel en was persoonlijker en natuurlijker, met presentatrice Ellen DeGeneres die tussen de sterren door liep en met hen praatte en een deel van de showelementen overnam, zonder de voortdurende verplichting te voelen om na, tussen en voor het uitreiken van de prijzen te praten. Normaal is er een gespannen sfeer, dit jaar was die meer ontspannen, wat volgens mij te danken was aan de presentatiekwaliteiten van DeGeneres en de flow van de hele show. Normaal gesproken is de komedie van de show meer van het kwajongensachtige soort, maar nu voelde hij professioneel en goed doordacht aan, met een paar leuke momenten met de komieken Will Ferrel en Jack Black. Dat wil niet zeggen dat DeGeneres ook geen tijd vrijmaakt om de draak te steken met sommige sterren. Ik ben dol op de Oscars om die reden, het is de enige tijd van het jaar dat je iets recht in het gezicht van die mensen kunt zeggen, in de wetenschap dat je ermee wegkomt.<br />De prijswinnaars waren allemaal goed. Geen van hen deed echt zijn best om een blijvende indruk te maken, wat ik als positief opvat. Ik bedoel, dit is per slot van rekening de avond van de genomineerden, niet van de presentatoren. Het gedenkwaardigst was het duo Jaden Smith en Abigail Breslin, met Smith die zijn tekst verknalde, maar toch cool en grappig bleef en doorging met presenteren. Niet slecht voor een 9-jarige, die duidelijk de talenten van zijn ouders had. Ook leuk was Robert Downey jr., die niet te verlegen was om de draak te steken met zijn eigen drugsverleden. Clint Eastwood leek heel nerveus bij het presenteren en verknoeide zijn tekst, wat vreemd was voor iemand van zijn kaliber en die zich gedroeg als iemand uit het verleden, hoewel hij zou beweren dat het kwam doordat hij zijn bril was vergeten. Het was goed om te zien dat de oude Amerikaanse Zoetrope-bende, Lucas, Spielberg en Coppola, degene waren die de prijs voor de beste regisseur uitdeelden, die naar hun oude vriend Martin Scorsese ging. Het was de kale(!) Jack Nicholson die de eer had om de prijs voor de beste film van het jaar uit te reiken. De avond had niet veel grote verrassingen. De nominaties voor de acteurs gingen naar de meest voorspelbare, met uitzondering van de prijs voor de beste bijrol die naar Alan Arkin ging in plaats van naar Eddie Murphy. Het was geen grote verrassing dat Helen Mirren een Oscar won, wat misschien wel de meest voorspelbare winnaar van de avond was. Hetzelfde gold voor Forest Whitaker, die de beste toespraak van de avond hield, hoewel hij natuurlijk ook degene was die zich het beste kon voorbereiden, aangezien het bijna een formaliteit voor hem was om de prijs in ontvangst te nemen.<br />Er waren een paar gedenkwaardige gebeurtenissen op de avond, zoals dat Ennio Morricone een eremedaille kreeg. Net als Scorsese had hij al jaren geleden een Oscar moeten krijgen voor minstens drie van zijn werken, maar toch was het geweldig om te zien dat hij voor zijn dood eindelijk de erkenning kreeg die hij verdiende. Want laten we eerlijk zijn, die vent is al bijna 80 jaar en hij heeft zijn beste jaren achter zich, hoewel hij het waarschijnlijk niet met me eens zou zijn. Morricone was er niet zo blij mee dat hij deze ereprijs kreeg, beweerde dat het zou lijken alsof zijn carrière al voorbij was, maar toch leek hij emotioneel en geroerd toen hij op het podium stond, naast zijn vriend en tolk Clint Eastwood, aangezien Morricone zelf (nog) geen ereprijs krijgt. Ik spreek geen woord Engels.<br />Een ander hoogtepunt was dat Scorsese een staande ovatie kreeg, niet zozeer omdat hij 'The Departed' had gewonnen, maar meer vanwege zijn carrière en het feit dat hij eindelijk een Oscar won, nadat hij al 7 keer was genomineerd. Natuurlijk is 'The Departed' niet zijn beste of invloedrijkste film, dus is het een dubbel gevoel dat hij zijn lang verdiende Oscar voor deze film heeft gekregen. Voor hem was 'The Departed' duidelijk een film voor 'tussendoor', wie had ooit kunnen denken dat dit zijn film zou zijn waarvoor hij de grootste prijzen zou winnen. Ik ben natuurlijk blij dat hij nu altijd herinnerd zal worden als Oscarwinnaar <0xE2><0x80><0x93> Martin Scorsese in plaats van 8(waarschijnlijk) Oscarnominatie.<br />Jammer dat de ceremonie af en toe een beetje te politiek werd met een te prominent aanwezig Al Gore. Het was ook vreemd om Gore een Oscar in handen te zien houden, hoewel de zaak waarvoor hij vecht natuurlijk een goede is. Niettemin, politiek en Oscars mogen volgens mij nooit door elkaar lopen.<br />Niet het beste jaar voor de Oscars, maar niettemin een gedenkwaardige avond.<br /><br />7/10/'10.
The Academy Awards of 2006 will be remembered as the year Scorsese finally won his Oscar and the year of evenly handed out Oscars and little real surprises. It's never fun when one movie completely dominates the awards, this really wasn't the case this year. The awards were evenly handed out and there was no big winner, although "The Departed" of course won the most important awards. But perhaps the biggest winner of the evening was the Mexican/Spanish movie "El Laberinto del Fauno", that took home 3 awards though not the most important (Best foreign language film) one. Nevertheless I think that Guillermo del Toro went home extremely satisfied.<br /><br />Lets face it, 2006 wasn't the greatest year for movies. Sure there were some great movies released but not exactly the type of movies that will grown into becoming classics. There also wasn't really one movie or person this year that I hoped would win. I didn't really felt much for any of the nominations this year, with perhaps the exception of the more 'smaller' awards, like best visual effects. <br /><br />The ceremony also wont be remembered as the most hilarious or legendary one. Nevertheless it's good to see that they brought back the show-element and the entire ceremony felt less organized and scripted. The ceremony felt like one big whole this year and was more personal and natural, with presenter Ellen DeGeneres actually walking between- and talking to the stars and taking part of the show elements, without feeling the constant obligation to constantly talk after, between and before the handing out of every single award. Normally there is a tense atmosphere, this year it was more relaxed, which was i think due to the presenting skills of DeGeneres and the flow of the entire show. Normally the comedy of the show is more of a spoofing caliber, it now felt professional and well thought out, with some fun moments with comedians Will Ferrel and Jack Black. But of course that all doesn't mean that DeGeneres also doesn't take time to make fun of some of the stars. I love the Oscars for that, it's the only time of the year you can say anything straight into the face of those persons, knowing that you can get away with it.<br /><br />The award presenters were all good. None of them really did their best to make a lasting impression, which I take as a positive thing. I mean after all, this is THE evening of the nominees, not of the presenters. Most memorable the duo Jaden Smith and Abigail Breslin, with Smith messing up his lines but still staying cool and funny under it and continue with presenting. Not bad for an 9 year old, who obviously has his parents talents. Also fun was Robert Downey Jr. who wasn't too embarrassed to make fun of his own drugs past. Clint Eastwood seemed very nervous presenting and messed up his lines, which was odd to see from a person of his caliber and acting past, though he would claim it was because of he forgot his glasses. It was good to see that the old American Zoetrope-gang, Lucas, Spielberg and Coppola were the ones to hand out the best director award, which went to their old friend Martin Scorsese. It was the bald(!) Jack Nicholson that had the honor of presenting the award for the best movie of the year.<br /><br />The evening didn't had that many big surprises. The acting awards went to the most predicted ones, with the exception of the best supporting actor award that went to Alan Arkin instead of favorite Eddie Murphy. No big surprise that Helen Mirren won an Oscar, which was perhaps the most in advance predicted winner of the evening. Same goes for Forest Whitaker who did the best speech of the evening, though he of course was also the one that could prepare himself the best, since it almost was a formality for him to pick up the award.<br /><br />There were some memorable events the evening, such as Ennio Morricone getting an Honorary Award. Just like Scorsese, he should already had won an Oscar years ago for at least 3 of his works but nevertheless it was great to see that he finally got the recognition he deserved from the Academy before his death. Because lets face it, the guy is almost 80-years already and he has his best years behind him, though he himself would probably disagree with me. Morricone wasn't too happy in advance that he received this Honorary Award, claiming that it would look like as if his career was over already but nevertheless he seemed emotional and touched by this honor when he stood on the stage, next to his friend and interpretor Clint Eastwood, since Morricone himself (still) doesn't speak a word English.<br /><br />Another highlight was Scorsese getting a standing ovation, not necessarily for his win for "The Departed" but more for his career and the fact that he finally won an Oscar, after being nominated 7 times already. Of course "The Departed" is not his best or most influential works, so it's sort of a double feeling that he won his long deserved Oscar for this movie. For him "The Departed" obviously was a movie for 'in between', who could had ever thought that this would be his movie for which he would win the biggest awards. But on the other hand I'm of course glad that he now will always be remembered as Oscar winner-Martin Scorsese instead of 8(+ probably) time Oscar nominee.<br /><br />Too bad that the ceremony turned a bit too political at times with a too prominently present Al Gore. It was also weird to see Gore holding an Oscar, though the cause he fights for is of course a good one. Nevertheless, politics and Oscars should never mix in my opinion.<br /><br />Not the best year for the Oscars but a memorable enough evening nevertheless.<br /><br />7/10