Een van de grootste problemen als je een filmfan bent, of een Britse filmfan, is dat je je altijd vreselijk opgelaten voelt als er een nieuwe Britse film wordt uitgebracht, omdat die bijna altijd slecht is. Maar helaas is dat niet het geval met Michael Winterbottoms fascinerende Wonderland. Hier is Winterbottom teruggegaan naar de wortels van het genre van het Ken Loach-, Mike Leigh-achtige keukendrama, dat hij doorkruist met het verhalende gevoel van Robert Altman en de vrije-uit-stijl van Lars von Trier, waardoor hij in één weekend (drie dagen) een nieuw en diep aangrijpend verhaal over drie zussen uit Zuid-Londen creëert. Het mooie hiervan is dat de Britse cinema, althans voor de duur van de film, zijn eigen identiteit heeft. De GROte Briljante films van de afgelopen jaren zijn stuk voor stuk afgedankte Amerikaanse kopieën, van Guy Ritchies zielige rolprenten en _Snatch_, tot de lege, geromantiseerde beelden die in films als _Four Wedding_ en _Notting Hill_ worden vertoond. _Wonderland_ geeft een authentiek beeld van Londen, zonder de glamour, maar met veel meer pathos en volledig ontwikkelde personages. De bezetting van de opkomende karakteracteurs is perfect op elkaar afgestemd, misschien dat ze zelfs in het Verenigd Koninkrijk niet bekend zijn, maar het werk van de drie vrouwelijke hoofdrollen, McKee, Parker en Henderson, krijgt veel steun van de mannen, Ian Hart, John Simm en David Fahm. De cinematografische invalshoek geeft de film een sterk realisme, waardoor sommige deprimerende scènes bijna niet te zien zijn, maar Winterbottom en schrijver Laurence Coriat verdienen lof voor hun pogingen om iets anders te doen binnen de grenzen van de immer voorspelbare Britse filmindustrie. Het doet me verdriet dat deze film zo onderschat wordt, terwijl gemiddelde films als Billy Elliot een spervuur van Oscar- en Bafta-nominaties krijgen. Ik kan me niet herinneren dat Wonderland ooit een vermelding heeft gekregen. Dit is verreweg de beste Britse film die ik in lange tijd heb gezien, beslist geen perfecte film, een van de tekortkomingen zou zijn dat sommige personages naar de achtergrond worden gedrongen, nooit de kans krijgen om echt te schitteren, maar zo'n goede film is een zeldzaamheid. Als je hem nu ziet, zul je er geen spijt van krijgen.<br />10 september 2007<br /><br /><0x3E><0x3E>
One of the major problems with being a film fan, or a British film fan for that matter, is the deep sense of embarrassment whenever a new British film is released, because it's almost always bad. But alas, this is not the case with Michael Winterbottom's fascinating Wonderland. Here Winterbottom has gone back to the roots of the Ken Loach, Mike Leigh genre of kitchen-sink drama, crossing it with the narrative feel of Robert Altman, and the free-from style of Lars von Trier, creating in the process a new and deeply affecting tale of three south London sister over the course of one weekend (three days). The great thing about this is, briefly, for the course of the film anyway, British cinema has it's own identity. The BIG brit films of the last few years have all been tired American knock-offs, from Guy Ritchie's pathetic lock-stock and Snatch, to the empty romanticised views depicted in films like Four Wedding and Notting Hill. Wonderland gives an authentic view of London, without the glamour but with much more pathos, and fully developed characters. <br /><br />The ensemble cast of rising character actors are perfectly put together, they may not be familiar to some audiences even in the UK, but the work of the three female leads, McKee, Parker and Henderson are given fine support from the men, Ian Hart, John Simm and David Fahm. The cinema-verite style gives the film a strong realism, making some the more depressing scenes almost un-watchable, but Winterbottom and writer Laurence Coriat should be commended for trying something different within the confines of the ever-predictable British Film Industry (). It sadness me that this film is so underrated, whilst average films like Billy Elliot gather a barrage of Oscar and Bafta nominations, I don't remember Wonderland getting a mention. This is by far the best British film I've seen in a long time, not a perfect film by any means, one flaw would be that some of the characters are pushed to the background, never getting a chance to fully shine, but a film this good is a rare thing. See it now you won't regret it. 9/10<br /><br />