Jakkes, ik heb geprobeerd naar idiote komedies uit de jaren dertig en veertig te kijken en ik heb van de meeste genoten. Als ik erover lees, komt de naam van Carole Lombard vaak voor als de 'koningin' van idiote komedies, dus toen ik zag dat deze film aan de gang was, besloot ik achterover te leunen en te genieten van het zien van de 'koningin' aan het werk. Hoewel Lombard grappig was, was de film zelf dat gewoon niet, en in feite kwam ik er nauwelijks doorheen. Zoals in alle films en vooral in idiote komedies is het absoluut noodzakelijk dat het ongeloof wordt opgeschort om van de rit te kunnen genieten, maar in dit geval kon ik dat gewoon niet. Ralph Bellamy speelt zijn gebruikelijke vent die wordt gedumpt voor de leuker uitziende, knappere of charmantere hoofdrolspeler, in dit geval gespeeld door Fernand Gravey, maar voor deze ene keer begrijp ik niet waarom Lombard of wie dan ook Gravey boven Bellamy zou verkiezen. Zijn berooide chef-kok of markies of wat hij dan ook geacht werd te zijn was gewoonweg irritant, ik neem aan dat dit bedoeld was om charmant over te komen (Lombards personage vond dat in elk geval, denk ik, zelfs dat was niet erg overtuigend) maar dat was het helemaal niet.<br />Als ik ervan uit moet gaan dat Lombards personage zo gemakkelijk tot een relatie wordt gedwongen, dan moet ik me afvragen waarom Bellamy's irritante personage haar niet al tot een huwelijk heeft gedwongen. En dat ze Gravey door de straat achterna zat en hem smeekte haar terug te nemen nadat hij had onthuld dat hij een of andere titel had, was gewoon belachelijk (hoewel ik denk dat ze iets hadden moeten verzinnen om de laatste scène te regelen). Ik moet zeggen dat ik behoorlijk teleurgesteld ben over mijn eerste Lombard-film en ik hoop echt dat dit niet haar beste werk is. Hopelijk kan een betere hoofdrolspeler of regisseur of scenario helpen.
Ugh I've been trying to watch screwball comedies from the 30's and 40's and thoroughly enjoying most of them. In reading about them Carole Lombard's name often comes up as the "Queen" of screwball comedies, so when I saw this movie was on I decided to sit back and enjoy seeing the "Queen" at work. While Lombard was funny the movie itself just wasn't, in fact I barely got through it all. As in all movies and especially screwball comedies suspension of disbelief is definitely needed to enjoy the ride but in this case I just couldn't. Ralph Bellamy plays his usual guy who gets dumped for the more fun handsome or charming leading man, in this case played by Fernand Gravey, but for once I can't see why Lombard or anyone would take Gravey over Bellamy. His penniless chef or marquis or whatever he was supposed to be was just plain annoying, I'm assuming this was meant to come off as charming(Lombard's character at least thought so, I think, even that wasn't very convincing) but it wasn't at all.<br /><br />If I'm to believe Lombard's character is this easily pestered into a relationship then I have to wonder why Bellamy's annoying character hasn't already pestered her into marriage. And her chasing Gravey down the street begging him to take her back after he reveals he has some title was just plain ridiculous(though I guess they had to make something up to set up the final scene). For my first Lombard movie I must say I'm pretty disappointed and really hope this isn't her best work. Hopefully a better leading man or director or script will help.