Dit is zo'n luchtige film die zo charmant en leuk is dat je het ietwat sentimentele einde niet eens kwalijk kunt nemen. Hiroshi Tamaki speelt Segawa Makoto, een universiteitsstudent die zich vanwege een onbekende ziekte afzijdig houdt van mensen. Hij is geïnteresseerd in fotografie en op een dag komt hij tijdens het fotograferen in het bos Satonaka Shizuru tegen, een eigenzinnige verschoppeling en klasgenoot, prachtig gespeeld door Aoi Miyazaki. De anders zo verlegen Makoto voelt zich op een vreemde manier ontspannen bij de energieke Shizuru, en de twee sluiten vriendschap. Er doen zich complicaties voor als Shizuru heimelijk verliefd wordt op de nietsvermoedende Segawa, die in plaats daarvan verliefd wordt op een andere klasgenoot, de mooie Miyuki, en op Shizuru's ziekte. <br />Beide hoofdrollen zijn goed, hoewel dit een film is waar ze eigenlijk niet veel meer voor hoeven te doen dan schattig doen. Toch moet ik Aoi Miyazaki prijzen, die de film heeft gestolen. Ik zal eerlijk zijn, ik ben een van die grinnikkers die meestal een hekel hebben aan de onophoudelijk schattige en opgewekte, piepstemmige vrouwelijke hoofdpersonen die zo populair zijn in Aziatische romances. Maar Aoi Miyazaki had me volledig in haar ban met haar uitbundige vertolking, die natuurlijk leek ondanks het kinderlijke ervan. Het duurde even voordat ik gewend was aan Hiroshi's Tamaki-vertolking, ik had het gevoel dat hij de onhandigheid van zijn personage in het begin wat overdreef. Maar hij en Miyazaki hebben een heel prettige, ontspannen chemie, en ze vormen een realistisch stel waar je voor wilt gaan. Het ondersteunen van personages is niet irritant (als je Aziatische drama's hebt gezien, weet je wel wat ik bedoel).<br />Als ik eraan terugdenk, valt het me op hoe perfect de schattigheid en ongedwongen emotie in de film in balans waren. Te veel romantische dramedy's hebben de neiging om het eerste te overdrijven en het laatste op te offeren om een huilbui te krijgen, door een melodrama op te voeren. Niet dat deze film dat niet doet. Het einde is het clichédramatische einde dat we steeds weer zien in Aziatische romances. Toch werkt het omdat de film in de loop van de tijd zoveel goede wil heeft opgewekt en net genoeg terughoudendheid toont.<br />De cinematografie is toereikend. Ik heb het gevoel dat het dat niet was. De film is een beetje te wollig om echt goed te zijn, er zijn originelere en gevoeligere versies van de plot geweest. Maar ik kan hem aanbevelen, vooral vanwege de prestatie van de hoofdrolspeelster.
This is one of those light movies that is so charming and enjoyable you can't even begrudge its slightly sappy ending. Hiroshi Tamaki stars as Segawa Makoto, a university student who shies away from people because of an unknown illness. He's interested in photography and one day while taking pictures in the woods he runs into Satonaka Shizuru, a quirky waif and classmate, adorably played by Aoi Miyazaki. The normally shy Makoto feels strangely relaxed with the energetic Shizuru, and the two form a friendship. Complications arise from Shizuru being not-so-secretly in love with the oblivious Segawa, who's instead in love with another classmate, the beautiful Miyuki, as well as Shizuru's illness.<br /><br />Both leads are good, though frankly this is a movie which they don't really have to do much besides act cute. Still I have to praise Aoi Miyazaki, who stole the movie. I'll be honest, I'm one of those grinches who usually can't stand the relentlessly cute and cheerful, squeaky-voiced female protagonists popular in Asian romances. But Aoi Miyazaki completely charmed me with her exuberant performance, which seemed natural despite its childishness. It took me a little while to get used to Hiroshi's Tamaki's performance, I felt he overplayed the awkwardness of his character in the beginning. But he and Miyazaki have a really nice and easygoing chemistry, and they form a realistic couple you want to root for. Supporting characters aren't annoying (if you've watched Asian dramas, you'll know what I mean).<br /><br />Thinking back, I'm struck by how perfectly balanced the cuteness and unforced emotion was in the movie. Too many romantic dramedies tend to overdo the former, in my opinion, and sacrifice the latter to get a tear, by setting up melodrama. Not to say that this movie doesn't do that. The ending is the cliché melodramatic ending we've see again and again in Asian romances. Yet it works because the movie has engendered so much good will along the way and it shows just enough restraint.<br /><br />The cinematography is adequate. I feel it didn't quite utilize the full beauty of the title forest(there was perhaps a little too much light in the scenes). That perhaps speaks for the movie as a whole. It's a little too fluffy to be substantial, there have been more original and sensitive versions of its basic plot line. But I recommend it, mostly because of the performance of the female lead.