'Across 110th Street' was meer dan een cliché (en toch zat het er vol mee), het was diepzinnig en ontwikkeld (en het had een simplistisch verhaal over smerissen en criminelen), het was grof en eerlijk (en toch zo overdreven dat je je adem inhield, in plaats van te lachen), en het was puur, onversneden, filmisch genie, van het begin tot het wild-ongeziene einde. Er waren genoeg valkuilen waar 'Across 110th Street' in kon vallen, maar het redde zichzelf voortdurend door de hele tijd echt en duister te zijn. Hoewel de montage, hoewel pure jaren-zeventigcinema, volkomen los stond van de film zelf, demonstreerde de film zelf de rauwe kracht van de waarheid, die ons een zeldzaam (maar fictief) verhaal gaf over de wisseling van de wacht in Harlem, de waarheid van de straten en de gedachten van de misdadigers.<br />Ons verhaal begint als een scène uit 'Dode Presidenten', waarin drie Afro-Amerikanen geld stelen van de maffia, om vervolgens de eenvoudige beroving te veranderen in een slagveld, bewapend met machinegeweren en met een heleboel agenten die in de vuurlinie terechtkomen. Onnodig te zeggen dat beide partijen, de Italiaanse maffia die momenteel een sterke greep heeft op de misdaad in Harlem, en zowel de aanstaande Afro-Amerikaanse politie-inspecteur (gespeeld door Yaphet Kotto) als de ontbindende corrupte hoofdinspecteur (gespeeld door Anthony Quinn) klaarstaan om alles te doen wat nodig is om deze mannen voor het gerecht te brengen. Ons plot wordt plotseling een tikkende klok, waarbij we ons voortdurend afvragen wie er als eerste bij de eindstreep zal zijn. Wat ervoor zorgt dat dit cliché niet afgezaagd klinkt, is het vermogen van regisseur Barry Shear om ons door elk van de drie verhaallijnen te loodsen zonder dat er iemand van de zoete koek van de overwinning eet. 'Across 110th Street' is geen prettig verhaal. De personages zijn onvolmaakt, de beelden zijn ruw als schuurpapier en de taal is eerlijk. Shear heeft deze film gemaakt in een tijd waarin corruptie wordt gebruikt om de geestesgesteldheid van de gemeenschap weer te geven. Harlem wordt niet in een productief licht getoond, maar dat geldt ook voor de politie en de maffia. Wat 'Across 110th Street' het gevoel geeft van een wetenschappelijk experiment is dat je het verval van de gemeenschap systematisch ziet imploderen. Van de eenvoudige criminelen die de overval beginnen, tot de Italiaanse maffia, die net zo gewelddadig is maar betere pakken draagt, helemaal tot aan de politie, die dezelfde tactieken gebruikt maar (naar verluidt) beschermd wordt door een penning, verkent deze film de explosie van corruptie op een stoutmoedige nieuwe manier, die clichés elimineert, maar op eerlijkheid bouwt.<br />Shears vermogen om het verhaal in het kader van de camera te plaatsen, is slechts de opstap naar deze film. Het genadeloze einde kan alleen zijn ingeluid door de kracht van de acteurs voor de camera. Hun werk is eenvoudig, je zou het zelfs amateuristisch kunnen noemen, maar Quinn en Kotto zorgen er fenomenaal voor dat het verhaal, en hun personages, altijd vaste grond onder de voeten houden. Hun ritme had strakker kunnen zijn, maar hun gebreken bouwen voort op de chaos van dit verhaal. Alleen al hun gezichtsuitdrukkingen zijn hun gewicht in goud waard, vooral Quinns laatste boze blik. Omdat Quinn en Kotto onze hoofdpersonen voor deze film waren, valt op hoe ze lijken op hun gebrekkige maffiosi en criminelen. Met onze hoofdpersonen, de maffiosi, racisme en de mediale aspecten van onze criminelen, zien we een mengelmoes van hen allemaal. Hoewel het allemaal verschillende personages zijn, brengt Shear ze allemaal samen met kleine overeenkomsten. Voor iemand die midden in deze film springt, zou het moeilijk zijn om te raden wie de 'echte' slechteriken waren, de kerels met de wapens of de kerels met de insignes. Dat is de volgende laag van 'Across 110th Street' die in elke filmstudieklas in het hele land gebruikt zou kunnen worden. Niet alleen de beelden uit een tijd vol rassenhaat, maar ook het feit dat de rassenscheiding niet alleen zwart-wit was. Harlem is van de politie, en toch zijn ze er om de wet te handhaven, hoewel ze misschien niet precies zo zijn als vandaag de dag in Harlem, terwijl je dit over de hele wereld in de moderne samenleving kunt zien gebeuren.<br />Ten slotte kan een recensie van 'Across 110th Street' niet eindigen. Zonder ook maar iets te zeggen over de muziek, die het glazuur op de hypothetische taart vormde. Voor mij brachten de geluiden het tijdperk tot leven, de chaos van de muziek in combinatie met het geweld dat zich op het scherm afspeelde. Die twee vermengden zich perfect, waardoor we niet alleen een voorproefje kregen van een explosief Harlem, maar ook van de geluiden die erbij hoorden. Als kind van de jaren tachtig was ik nooit getuige geweest van dit spektakel, dus het zien ervan (zij het in een vorm van fictie) droeg alleen maar bij aan het bewustzijn van dit tijdperk in New York.<br />Over het geheel genomen was 'Across 110th Street' een gewelddadige, luide en turbulente film die doorspekt was met clichés die bij de volgende scène alweer vergeten waren. Je zou deze film op de late avond op de televisie kunnen bekijken zonder ooit de kracht achter Shears camera te zien, of Quinns acteertalent (die laatste scène achtervolgt me nog steeds), of de uitdagende muziek die bij onze beelden hoorde, maar als je hem op een heldere, zonnige zaterdag bekijkt, komt de uitmuntendheid van deze film op volle sterkte naar voren. Het acteerwerk was perfect voor deze film, en de corruptie die Shear vanuit drie perspectieven demonstreert, voegt een mate van eerlijkheid toe aan een film die gemakkelijk door een andere regisseur verloren had kunnen gaan. 'Across 110th Street' deed me denken aan het werk van Scorsese, de rauwe rauwheid van de stad, een stad waar Shear van hield (hij filmde in Harlem), en in combinatie met de krachtige beelden bracht het me bij 'Mean Streets'. en 'Goodfellas', maar niet 'The Departed'. Dit is een kanon van een film, een die bekeken en gekoesterd moet worden om de zuivere eerlijkheid van het werk, terwijl het fictie is die een beetje waarheid in de turbulentie van de wereld houdt.
"Across 110th Street" was more than just a cliché (yet it was full of them), it was deep and developed (yet had a simplistic story about cops and criminals), it was gritty and honest (yet overly-so enough to make you gasp, not laugh), and it was pure, uncut, cinematic genius from beginning to the wildly unseen ending. There were plenty of pitfalls for "Across 110th Street" to fall into, but it continually saved itself by being genuine and dark throughout. While the editing, albeit pure 70s cinema, was completely tangent, the film itself demonstrated the raw force of truth, giving us a rare (yet fictional) story of the changing of the guard in Harlem, the truth of its streets, and the minds of its criminals. <br /><br />Sounding like a scene right out of "Dead Presidents", our story begins with three African Americans stealing money from the mob, only to transform the simple robbery into a battleground, equipped with machine gun fire and plenty of cops caught in the line of fire. Needless to say, both sides  the Italian mob who currently has a strong hold on the crime in Harlem  as well as both the upcoming African American police Lieutenant (played by Yaphet Kotto) and the decaying corrupt Captain (played by Anthony Quinn)  are ready to do whatever it takes to bring these men to justice. Our plot device suddenly becomes a ticking clock, with our minds in constant question as to who is going to get to the finish line first. What keeps this cliché device from sounding stale is director Barry Shear's ability to take us through each of the three story lines with nobody eating from the sweet cake of victory at any given time. "Across 110th Street" is not a comfortable story. The characters are flawed, the imagery is sandpaper rough, and the language is honest. Shear has made this film during a time where corruption is used to represent the mindset of the community. Harlem is not shown in a productive light, but then neither is the police nor the mob. What makes "Across 110th Street" feel like a science experiment is that you see the decay of the community implode systematically. From the simple thugs who begin the robbery, to the Italian mob who is just as brutal but with better suits, all the way to the police who use the same tactics, but are protected (supposedly) by a badge, this film explores the explosion of corruption in a bold new way that eliminates cliché, yet builds on honesty.<br /><br />Shear's ability to build the story into the camera's frame is only the stepping stone of this film. The unrelenting ending could only have occurred with the power of the actors in front of the camera. Their work is simple, at times one could even call it amateurish, but Quinn and Kotto do a phenomenal job of keeping the story, and their characters, grounded at all times. Their beats could have been tightened, but their flaws build upon the chaos of this story. Their facial expressions alone are worth their weight in gold, especially Quinn's ending glare. As Quinn and Kotto were our leads for this film, what stands out is how similar they are to their flawed mobsters and criminals. With our lead mobsters racism coupled with our medial issues of our criminals, we see a blend between them all. While they are all different characters, Shear brings them all together with small similarities. For someone jumping into the middle of this film, one would have trouble guessing who were the "real" bad guys, the guys with the guns or the guys with the badges. That is the next layer of "Across 110th Street" that could be used in any film studies class across the nation. Not just the visuals of a time filled with racial disgust, but also the fact that the racial divide wasn't in just black and white. Harlem owns the police, yet they are there to uphold the law  while perhaps not exactly like that in Harlem today  one can see this happening throughout the world in modern society.<br /><br />Finally, one cannot end a review of "Across 110th Street" without mentioning the music  which was icing on the hypothetical cake. To me, the sounds captured the era, the chaos of the music coupled well with the violence happening on screen. The two blended perfectly together, giving us not just a taste of an explosive Harlem, but also the sounds that may have accompanied it. As a child of the 80s, I never was witness to this  so to see it (albeit in a form of fiction) only helped to heighten the awareness of this era in NYC.<br /><br />Overall, "Across 110th Street" was a violent, loud, and turbulent film that was laced with clichés that were forgotten by the next scene. One could easily watch this film on late-night television and never quite see the power behind Shear's camera, or Quinn's acting ability (that final scene still haunts me), or the challenging music that accompanied our visuals, but watching it on a bright and sunny Saturday, the excellence of this film comes full force. The acting was at a perfect pitch for this film, the corruption that Shear demonstrates from across three spectrums adds a level of honesty to a film that could have easily been lost by another director. "Across 110th Street" reminded me of early Scorsese work, the raw grittiness of the city, a city that Shear loved (he filmed in Harlem), coupled with the powerful imagery took me to "Mean Streets" and "Goodfellas", but not "The Departed". This is a cannon of a film, one that should be watched and retained for the sheer honesty of the work, while it is fiction it holds a bit of truth to the turbulence of the world.<br /><br />Grade: ***** out of *****