De Argentijn vertelt over de jaren vanaf zijn noodlottige eerste ontmoeting met de gebroeders Castro in Mexico tot het einde van de revolutie. Hij laat zien hoe een jonge arts een _comandante_ werd die werd gerespecteerd en bemind door een natie die niet eens de zijne was. Dit was een man met idealen, iemand die geloofde in de liefde voor de mensheid, gerechtigheid en de waarheid. Hij was bovenal een arts, die de troepen oplapte en ervoor zorgde dat de mensen in elk dorp waar ze kwamen de zorg en aandacht kregen die ze nodig hadden. Hij was ook niet bang om de aanval te leiden en aan de frontlinie te staan zonder bang te zijn voor de dood. Je moet leven alsof je al dood bent, dan is de angst weg en kun je doen wat nodig is voor de zaak. Het gaat om de groep en het land, niet om zijn overleving. In zijn geïdealiseerde communistische overtuiging vocht hij voor Cuba en de enige uitkomst die hij toestond was de overwinning of zijn eigen vernietiging.<br />Soderberghs ambities zijn vanaf het begin duidelijk. Hoewel het voornamelijk gaat over de jaren tussen 1955 en 1962, splitst hij de gebeurtenissen die zich later voordoen in het bezoek van de Amerikaanse president aan de Verenigde Naties. In zwart-wit afgedrukt om de weelderige kleuren van onze belangrijkste actie te complementeren, geven deze toekomstige scènes commentaar op wat er tijdens de oorlog gebeurt en versterken het verhaal. Er is veel structurele verschuiving tussen de jaren, elke verandering heeft een titel met een datum en plaats om ons als kijkers te oriënteren. De techniek verleent een moderner artistiek perspectief aan wat anders een lineair verhaal zou zijn en ik geloof dat het helpt om het verhaal coherenter te vertellen. Hij heeft de film bewerkt voor de meest efficiënte weergave van de feiten, een relatie tussen oorzaak en gevolg om ons de situatie beter te laten begrijpen. En het is een prachtig geschoten film, die een soort vliegen op de muur-gevoel geeft als we de revolutionairen volgen of naar het VN-debat kijken. Hij is minder kunstmatig dan een verslag van wat er is gebeurd, gebaseerd op de memoires van Guevara zelf. Alle veldslagen en alle overwinningen van begin tot eind, zijn eigen klim omhoog in de rangen, van dokter tot rechterhand, van instructeur van nieuwe rekruten tot aanvoerder van een leger. Maar als je deze film moet geloven, wilde Che nooit dat de macht voorbij was om de klus te klaren. Toen Cuba eenmaal vrij was, wilde hij de revolutie naar heel Latijns-Amerika brengen, zijn ervaringen en politieke standpunten delen. Als intelligent man wordt getoond hoe hij vecht voor zijn overtuiging, koste wat het kost. Niet bang om te doen wat nodig was, betekende dat hij niet bang was om te doden. Verdient zo'n man verheerlijkt te worden in een film als deze? Dat is in het oog van de toeschouwer, want voor sommigen was hij een held en een patriot, maar net als bij elk conflict in de geschiedenis, is er een goede kant en een slechte kant. Een veldslag objectief bekijken is onmogelijk, omdat er altijd iemand zal zijn om hem te verdedigen en iemand anders om te protesteren.<br />Het Argentijns is er een die je doet nadenken over de kracht van de geest en de macht van ideeën. Een land kwam bijeen en hielp een opstand met geweld te onderdrukken om de regering over te nemen. Met de charismatische en ingehouden optredens van Benicio Del Toro als Che kun je niet anders dan begrijpen waarom. Altijd met een glimlach en een vriendelijk woord regeerde hij met respect en zonder zijn overtuigingen in gevaar te brengen. Het feit dat hij intellectueel leiding geeft, maakt de momenten van uitbarstingen des te effectiever. De rol zou veel lof moeten oogsten omdat hij de man volledig belichaamt en alle vooroordelen van de acteur zelf aflegt. Degradaties en promoties gelden niet tijdens zijn diensttijd, hij doet wat Castro van hem verlangt; hij volgt zijn leider en verwacht hetzelfde van zijn ondergeschikten. Hij portretteert deze man als iemand naar wie geluisterd en serieus genomen moet worden. Castro zelf heeft een raad en waardeert zijn ideeën, en je zou kunnen zeggen dat als Fidel het gezicht van de opstand was, de man die aan de touwtjes trok, Che de spierkracht was, de kracht die het allemaal liet gebeuren.<br />Maar uiteindelijk, hoewel de beelden schitterend zijn en de acteurs voortreffelijk, laat het verhaal toch iets te wensen over. Structureel interessant en gemakkelijker te volgen dan je zou denken vanwege de sprongen in de tijd, worden ons niet alle details getoond. Vaak worden we direct in actie gebracht zonder te weten waarom we daar zijn of wat er om wat voor reden gebeurt. Er gebeuren dingen en we krijgen flitsen te zien, leren de details pas achteraf of helemaal nooit. Een voorbeeld is dat Che plotseling een gipsverband nodig heeft. We weten niet wat er is gebeurd, een andere figuur vraagt het hem zelfs, maar als het antwoord op het punt staat te worden gegeven, gaan we over op een andere scène. Soderbergh lijkt het verhaal te hebben geconstrueerd zoals hij wilde, en ons alleen te laten zien wat hij belangrijk vindt, terwijl hij alle andere details weglaat. Hij schildert Guevara in een vriendelijk licht, als een krijger met een doel, die zich nooit voor de missie of het land plaatst. In dat opzicht gaat de film over de Argentijnen, maar over het geheel genomen gaat hij over de oorlog zelf. Waarom is Batista slecht? Waarom is Castro goed? Dat doet er allemaal niet toe. Dit is geen geschiedenisles die de redenering of de redeneringswijze laat zien, dat kun je in een boek krijgen. In plaats daarvan vertelt Soderbergh alleen de gebeurtenissen zelf zoals ze gebeuren, niet het waarom. Maar je kunt de schaal of de ambities in de film niet ontkennen, het gebrek aan achtergrondinformatie maakt het misschien moeilijk te ontcijferen, of zelfs moeilijk om je er echt druk over te maken.
Telling about the years from his fateful first encounter with the Castro brothers in Mexico to the end of the revolution, The Argentine helps show how a young doctor became a Comandante respected and loved by a nation that was not even his. This was a man with ideals, one who believed in the love of humanity, justice, and truth. He was a doctor above all else, patching up the troops and making sure the people in every village they passed through had the care and attention they needed. He also was not afraid to lead the charge and stand at the frontlines without fear of death. One must live as though they have already died, then the fear will be gone and you can do what is necessary for the cause. It is about the group and the country, not about his survival. In his idealized communist beliefs he was fighting for Cuba and the only outcomes allowed were victory or his own destruction.<br /><br />Soderbergh's ambitions are evident right from the start. Although it mainly concerns the years between 1955-1962, he splices in events happening later on as Che visits the UN. Shot in black and white to help juxtapose against the sumptuous colors of our main action, these future scenes comment on what is happening during the war, cutting in to enhance the tale. There is a lot of structural jumping between the years, each change titled with a date and place to orient us as the viewers. The technique lends a more modern artistic scope to what would otherwise be a linear narrative and I believe helps tell the story more coherently. He has edited the film for the most efficient portrayal of the facts, a somewhat cause and effect relationship to better let us understand the situation. And it is a beautifully shot film, lending a fly on the wall type feel as we follow the revolutionaries or watch the UN debate. It is less artifice than an account of what happened based on the memoirs of Guevara himself. All the battles and all the victories from start to finish, his own uphill advancement through the ranks, from doctor to right-hand man, instructor of new recruits to leader of an army. However, if this film is to be believed, Che never wanted the power past being able to get the job done. Once Cuba was free he wanted to bring the revolution to all of Latin America, to share his experiences and political viewpoints. An intelligent man, he is shown fighting for his beliefs, no matter the cost. Unafraid to do what was needed meant he was unafraid to kill. Does a man like that deserve to be glorified in a film like this? That is in the eye of the beholder because to some he was a hero and a patriot, but like every conflict in history, where there is a good side there is a bad. To view a battle objectively is impossible because there will always be someone to defend it and someone else to protest.<br /><br />The Argentine is one that will make you think about the strength of the mind and the power of ideas. A country came together and helped back a revolt with force to take over the government. With the charismatic and understated performance from Benicio Del Toro as Che, one can't help but see why. Always with a smile and a kind word, he ruled with respect and without compromising his beliefs. The fact that he leads intellectually makes the moments of outburst that much more effective. The role should garner a lot of praise as he embodies the man completely, shedding any preconceptions of the actor himself. Demotions and promotions don't apply during his tenure in the army, he does what Castro needs him to do; he follows his leader and expects the same from those under him. He portrays this man as one to be listened to and taken seriously. Castro himself holds council and values his ideas, and one might say that if Fidel was the face of the revolt, the man pulling the strings, Che was the muscle, the force allowing it all to happen.<br /><br />In the end, though, while the visuals are gorgeous and the acting superb, it is the story that leaves a little something to be desired. Structurally interesting and easier to follow than one might think due to the jumps in time, we are not shown all the details. Often times we are thrown directly into the action without knowledge of why we are there or what is happening for what reason. Events occur and we are shown flashes, learning details after the fact or never at all. An example is when Che all of a sudden needs a cast for his arm. We don't know what happened, another character actually asks him, but when the answer is about to be said, we cut to another scene. Soderbergh seems to have crafted the tale he wanted to, only allowing us to see what he deems important, while leaving all other details by the wayside. He paints Guevara in a kind light, as a warrior with a purpose, never putting himself in front of the mission or country. In that regard the film is about the Argentine, but on the whole it is really about the war itself. Why is Batista bad? Why is Castro good? None of that matters. This isn't a history lesson showing the reasoning or rationale, you can get that in a book. Instead Soderbergh is just sharing the events themselvesas they happen, not why. You can't deny the scale or ambitions on display, however, the lack of background may make it hard to decipher, or even hard to really care.