De historische drama's uit het midden van de twintigste eeuw zijn het bekijken waard vanwege de weelderige decors en kostuums die de Hollywoodstudio's kunnen leveren, plus het feit dat hun grote cast uitstekende karakteracteurs kan leveren. De lowbudgetstijl van Columbia Pictures laat helaas te wensen over in beide gebieden. De beste decors zijn korte scènes op de achtergrond van Oostenrijkse zeilschepen die de Italiaanse kuststeden naderen, maar het grootste deel van de actie vindt plaats op vertrouwde Californische rijbanen of in formulair Europees aandoende interieurs.<br />De cast is teleurstellend klein en stereotiep, met één grote uitzondering: Anthony Quinn als de corrupte militaire gouverneur LaRocca. Hij maakt een misdadiger pijnlijk begrijpelijk en overschaduwt de fletse hoofdrolspeler van de film, kapitein Dimorna gespeeld door John Derek. Hun laatste zwaardgevecht ziet eruit als een volkomen ongelijke strijd in het voordeel van LaRocca/Quinn, tot hij gewillig Dimorna's zwaard in stapt. (Ter gedeeltelijke verdediging van Derek kan ik de sympathieke recensie van William Giesen over Derek als een foute karakterspeler waarderen.)<br />De enige andere attractie is de oorsprong van het verhaal in een roman van Dumas die ik niet heb gelezen. De stad heeft een standbeeld van 'De Graaf van Monte Cristo' met het zwaard van wijlen de graaf in een glazen vitrine in de sokkel van het standbeeld, dat DiMorna zwaait in een poging de mensen ervan te overtuigen dat hij de strijd van de graaf voor hen heeft hervat. Afgezien daarvan kan de film interessant zijn als een laatste specimen van het stoere genre, dat met uitsterven wordt bedreigd door de opkomst van de televisie en het verval van het studiosysteem.
Mid-twentieth-century historical dramas are worth a look for the sumptuous sets and costumes Hollywood studios might provide, plus their big casts might draw in accomplished character actors. Columbia Pictures' low-budget style unfortunately leaves Mask of the Avenger wanting in both areas. The best sets are brief backdrops of Austrian sailing ships approaching the Italian coastal towns, but most of the action takes place on familiar California riding trails or in formulaic European-looking interiors.<br /><br />The cast is disappointingly small and stereotypical, with one grand exception: Anthony Quinn as the corrupt military governor LaRocca. He makes a stock villain painfully comprehensible and overshadows the film's wan protagonist, Captain Dimorna played by John Derek. Their final sword fight looks like a total mismatch in LaRocca / Quinn's favor until he obligingly steps into Dimorna's blade. (In partial defense of Derek, I appreciated poster William Giesen's sympathetic review of Derek as a miscast character actor.) <br /><br />The only other attraction derives from the story's origin in a Dumas novel I haven't read. The town has a statue of "The Count of Monte Cristo" with the late Count's sword in a glass case in the statue's plinth, which DiMorna brandishes in an effort to convince the townspeople that he has resumed the Count's battle on their behalf. Beyond that, the film may be interesting as a late specimen of the swashbuckling genre, threatened with extinction by the rise of television and the decay of the studio system.