De ijzingwekkende schrikbeelden met een vleugje van het fantastische publiek dat The Orphanage durft te betreden. Gemaakt door Guillermo Del Toro, zet The Orphanage de traditie voort die de filmmaker is begonnen met films als The Devil's Backbone en Pan's Labyrinth, door de duistere kanten van de mensheid te laten zien door middel van angstaanjagende fantasieën. In veel opzichten heeft de Spaanse regisseur Juan Antonio Bayona Del Toro's eigen winnende formule toegepast op The Orphanage en heeft hij de meest vlekkeloze film van zijn oeuvre gemaakt.<br />Terug naar het weeshuis waar Laura is opgegroeid, willen Laura en haar man Carlos het pand heropenen als een tehuis voor geestelijk gehandicapte kinderen. Het prachtige oude huis lijkt te mooi om waar te zijn, en dat is het ook. Haar zoon Simon begint zijn ouders te vertellen over een'denkbeeldige' vriend, Tomas. Zonder acht te slaan op Simons beweringen als kinderlijke plagerijtjes, gaan de ouders door met hun werk, het in gereedheid brengen van het huis. Bovennatuurlijke verstoringen en een maniakale oude vrouw beginnen het gezin te verstoren, wat leidt tot de plotselinge, traumatische verdwijning van Simon. Wanhopig en in paniek moeten Laura en Carlos in zichzelf kijken en de confrontatie aangaan met de wezens die rondwaren in het weeshuis, als ze hun zoon ooit nog terug willen zien.<br />Als commentaar op geloof en liefde gebruikt Bayona de opwinding en de verontrustende rillingen van het weeshuis om een krachtige boodschap te creëren. Met de verdwijning van Simon als katalysator om de toewijding van de moederliefde te tonen, vormt Laura een sterk contrast met haar man.' In plaats van Carlos te laten geloven dat er een logische verklaring is voor dit mysterie, verkent Laura meer buitenaardse mogelijkheden.<br />Haar kennis van het weeshuis en de eenzame pijn die haar vermiste kind moet doormaken, maken haar tot een prima vehikel om de gruwelijke wezens uit het hiernamaals te confronteren en de duistere vragen te beantwoorden die De Toro en Bayona durven te stellen. Net als het jaar daarvoor, met de hoofdrol van Oscar in _Pan's Labyrinth_, vermengt Bayona een beetje van het fantastische met het alledaagse in het weeshuis. Verwijzingen naar legendarische fabels, zoals de openlijke verwijzing naar Peter Pan, gecombineerd met de meest alledaagse fantasiebeelden, helpen het weeshuis uit te stijgen boven het gemiddelde horrorverhaal. Het weeshuis bereikt zijn angsten methodisch door de sombere sfeer te gebruiken om het publiek kippenvel te bezorgen. De krakende oude villa lijkt's nachts veel dreigender, en Bayona maakt gebruik van ongelooflijke geluidsmixers om de kijkers op hun hoede te houden terwijl de hoofdpersoon het duistere onbekende verkent.<br />Het koppelen van de aangeboren kennis van de cinematografische horrortaal aan de rauwe en onbeproefde talenten van een eerste regisseur leverde een briljant resultaat op. Er is een zekere terughoudendheid als het gaat om de angsten in Het weeshuis die veel doorgewinterde filmmakers niet hebben weten te benaderen. Bayona laat de angsten onbewust ontstaan, waardoor ze stuk voor stuk veel effectiever zijn als ze worden losgelaten. In feite zijn er maar weinig films die zo angstwekkend zijn als _Het weeshuis_, waarin Laura zich tot een groep spookjagers wendt om hun spookprobleem op te lossen.<br />Om de gespannen sfeer te vergroten is er gekozen voor een schitterend productieontwerp en schitterende filmopnamen. Hoewel er in _Het weeshuis_ misschien geen faunen of bleke mannen op de loer liggen, zal het ontwerp van Tomas in zijn eentje ongetwijfeld de nodige rillingen veroorzaken. Belen Rueda is in haar rol van Laura al even verbluffend. De actrice verleent geloofwaardigheid aan de fantasmagorische gebeurtenissen en we voelen met haar mee. We volgen haar als moeder en slachtoffer, en we kunnen alleen maar bidden dat haar geloof haar zal herenigen met Simon. Bijna een jaar na het verbijsterende huiselijke succes van _Pan's Labyrinth_ zou _Het weeshuis_ een even groot publiek moeten aanspreken. Hoewel de kunstliefhebbers van Del Toro al heel oud zijn, zullen ze ongetwijfeld blij zijn met de dramatische boog van de film, het sterke horror-element en het schokkende einde zullen de film gemakkelijk vertaalbaar maken voor alle kijkers, ondanks de taalbarrière. Eén ding is zeker, met _Het weeshuis_ hebben we weer een echt getalenteerde Spaanse filmmaker binnengehaald, en Juan Antonio Bayona is een regisseur om in de gaten te houden.<br />-Joe Russo.
Bone chilling terrors with a hint of the fantastic await audiences who dare to enter The Orphanage. Produced by Guillermo Del Toro, The Orphanage continues the tradition the filmmaker started with films like The Devil's Backbone and Pan's Labyrinth, by showing the darker sides of humanity through frightening fantasies. In many ways Spanish director Juan Antonio Bayona has applied Del Toro's own winning formula to The Orphanage and has made the most flawless film of this lineage.<br /><br />Moving back to the orphanage where she grew up, Laura and her husband Carlos plan to reopen the property as a home for mentally handicapped children. The gorgeous old house seems too good to be true, and it is. Her son Simon starts telling his parents of an "imaginary" friend, Tomas. Ignoring Simon's claims as merely childhood banter, the parents continue in their work, readying the house. Supernatural disturbances and a maniacal old woman start to disturb the family, resulting in the sudden and traumatic disappearance of Simon. Desperate and panicked, both Laura and Carlos must look within themselves, and confront the beings that haunt the orphanage, if they are ever to see their son again.<br /><br />A commentary on faith and love, Bayona uses the thrills and troubling chills of The Orphanage to create a powerful message. Using the disappearance of Simon as the catalyst for showing the devotion of a mother's love, Laura plays a stark contrast to her husband's practical interpretation of their harrowing situation. While Carlos would rather believe that there is a logical answer to unlocking this mystery, Laura explores more otherworldly options.<br /><br />Her knowledge of the orphanage and the solitary pain that her missing child must be going through makes her a prime vessel to confront the ghastly creatures from beyond, and answer the dark questions that De Toro and Bayona dare to ask. Like last year's Oscar front runner, Pan's Labyrinth, Bayona mixes a bit of the fantastical into The Orphanage. Allusions to legendary fables, such as the overt Peter Pan reference, combined with the staple fantasy images, help The Orphanage rise above the average horror romp.<br /><br />With only the faintest bit of gore, The Orphanage accomplishes its scares methodically, using the somber atmosphere to give audiences goosebumps. The creaky old mansion appears far more menacing at night, and Bayona makes use of incredible sound mixing to keep viewers on edge as the protagonist explores the dark unknown.<br /><br />Pairing the producer's innate knowledge of the cinematic language of horror with the raw and untested talents of a first time director paid off brilliantly. There is a sense of restraint when it comes to the scares in The Orphanage that many veteran filmmakers have failed to approach. Bayona lets the frights build subconsciously, making each one far more effective when unleashed. In fact, few cinematic moments rival The Orphanage for sheer terror as when Laura turns to a group of ghost hunters to help solve their specter problem.<br /><br />Helping to increase the tense atmosphere is stellar production design and gorgeous cinematography. While there may be no fauns or pale men lurking in The Orphanage, the design of Tomas alone is sure to give off its fair share of shivers. Belen Rueda is equally stunning in her performance as Laura. The actress lends credibility to the phantasmagorical happenings, capturing our sympathy as a fully rounded character. We follow her as a mother and a victim, and we can only pray that her faith will reunite her with Simon.<br /><br />Heading to American shores nearly one year after the stunning domestic success of Pan's Labyrinth, The Orphanage should appeal to an equally wide audience. While longtime, art house, Del Toro fiends will certainly be please with the dramatic arc of the picture, the strong horror element and shocking ending should make the film easily translatable for all viewers, despite the language barrier. One thing is for sure, with The Orphanage we have adopted another truly talented Spanish filmmaker, and Juan Antonio Bayona is a director to watch.<br /><br />-Joe Russo