Deze serie gaat uit van twee argumenten: (1) dat de principes van de Game Theory die op het binnenlandse beleid werden toegepast resulteerden in het verlies van vrijheid en (2) dat dezelfde principes die op het buitenlandse beleid werden toegepast, met name in Irak, ervoor zorgden dat het islamitische extremisme het Westen tot doelwit van terroristen maakte.<br />De tweede these is in tegenspraak met de historische feiten. De invasie van Irak vond plaats in 2003. De vernietiging van het World Trade Center vond plaats in 2001. De eerste poging om hetzelfde complex met behulp van een reusachtige vrachtwagenbom te vernietigen, waarbij verscheidene mensen werden gedood en gewond, vond plaats in 1992! De Iraanse Islamitische Revolutionaire Garde nam de 50 Amerikaanse gijzelaars in 1979 in gijzeling. <br />Wat betreft persoonlijke vrijheid en het effect daarvan op de Gametheorie, wordt het argument via twee tactieken naar voren gebracht: het vermijden van moeilijke vragen en de bewering dat het een feit is zonder bewijs.<br />De filmmaker beweert herhaaldelijk dat een centrale stelling van de Gametheorie het egoïstische gedrag van individuen is. Hij beweert herhaaldelijk dat dit een 'donker' beeld is, alsof die somberheid op zich al voldoende reden is om het te verwerpen. Niet eenmaal in de hele serie wordt hem gevraagd of dit sombere beeld wel of niet juist is! Het is alsof in de geest van deze filmmaker en zijn beoogde publiek alleen al de onwenselijkheid van iets voldoende reden voor ons is om het als niet waar te beschouwen! Dat is inderdaad leerzaam. Het verklaart veel over het gedrag en de houding van westerse 'intellectuelen' die de vrijheid en het revolutionaire streven naar de bevrijding van onderdrukten en minderheden toejuichen, maar die ook consequent de bewegingen en instituties steunen die zulke trends het meest belemmeren: voorheen de Sovjet-Unie en tegenwoordig de reactionaire islam.<br />Voor wat betreft het bevestigen van feiten die niet door bewijzen worden ondersteund, bevat de serie talloze voorbeelden, op één in het bijzonder. Als gevolg van het wijdverbreide gebruik van objectieve beoordelingen en diagnostische criteria in de psychiatrie is het een feit dat een hele generatie mensen dergelijke tests op zichzelf is gaan toepassen, met als resultaat een psychiatrische behandeling van hun gedrag. Dat heeft een zelfgekozen conformiteitseffect opgeleverd. De enige steun voor deze bewering in de serie is een anekdotische opmerking van een psychiater, in zijn spreekkamer, dat dit zijn persoonlijke observatie was. Dit fragment wordt in de serie twee keer vertoond. Er wordt geen andere steun voor deze bewering gegeven.<br />Een bewering die gemakkelijk tegengesproken kan worden. Vraag jezelf af: heb je jezelf ooit een formele diagnostische test voor psychiatrische stoornissen laten doen en ben je als gevolg daarvan naar een dokter gegaan? Ken je iemand in je familie die dat heeft gedaan? Heb je ooit indirect gehoord van iemand in je wijdere kring van medewerkers die dat heeft gedaan? Heb je ooit eerder van zoiets gehoord? Ik heb de psychiatrie in de volle dertig jaar die op deze bewering betrekking hebben, geobserveerd. Ik ben nog nooit zo'n bizarre bewering tegengekomen als in deze serie.<br />Als ik probeer de argumenten voor die bewering te weerleggen, kan ik me alleen maar voorstellen dat ze op twee dingen slaat: de populariteit van vragenlijsten in tijdschriften in de trant van 'Neem deze maanden een test af om erachter te komen of je een workaholic bent'. Of het wijdverbreide verschijnsel van de 'zorgwekkende toestand' die zich voordoet bij therapie voor de behandeling van niet-bestaande omstandigheden, in feite de ontevredenheid van het leven.<br />Wat dat laatste betreft, is het al ongeveer een eeuw bekend dat dergelijke 'zorgwekkende toestanden' de menigte vormen van degenen die 'therapie' zoeken.  dergelijk gedrag heeft niets te maken met objectieve diagnostische criteria of de speltheorie. Dat doen dergelijke cliënten ook niet, maar ze veranderen hun gedrag zelden op een significante manier.<br />Aan de andere kant zijn popquizzen van een soort zelfonderzoek al bijna net zo lang populair als het soort tijdschriften waarin ze verschijnen. Al heel lang voor de opkomst van objectieve diagnostische criteria in de psychiatrie, en ze hebben niets te maken met dat of met de speltheorie.<br />Ik weet niet of dat is waar de filmmaker op doelt, maar ze ondersteunen zijn opvatting dat westerse samenlevingen op de een of andere manier zelfingenomen zijn geworden door hun conformiteit als gevolg daarvan. Het lijkt er eerder op dat hij dit alleen maar zou willen geloven, en hoopt dat hij ons, door het brutaalweg te bevestigen, herhaaldelijk en elke keer snel over te laten gaan op iets anders, als een illusionist na het eten ervan zal overtuigen dat er iets is gebeurd dat in werkelijkheid niet is gebeurd! Alleen in de laatste paar minuten van deze serie is er een alternatieve visie op de 'droefgeestige' bewering die het menselijk gedrag uit eigenbelang naar voren brengt. Het is dat we... misschien... in plaats daarvan... aannemen... en handelen... uit de veronderstelling... dat de menselijke natuur in staat is tot verandering! Niet alleen is dit een belangrijke bewering, die wordt aangevoerd als een veronderstelling zonder enig ondersteunend bewijs, maar het geeft impliciet toe dat er substantie zit in de 'droefgeestige' bewering, zodanig dat een 'alternatief' er een 'alternatief' van maakt. De'retro'-montage van archiefmateriaal wordt voor het grootste deel gereconstrueerd volgens principes van affectieve consonantie of niet-rationele associatie. Beelden worden voornamelijk aan het verhaal gekoppeld aan de associaties die ze oproepen, in plaats van feiten te illustreren. Typisch is het herhaalde gebruik van een koppeling van de naoorlogse idealen van persoonlijke vrijheid met wat een fragment lijkt uit een film van huisvrouwen in een workshop jive-dansen uit ongeveer 1965. Waarom? De functie van zo'n techniek is de kijker te masseren tot het accepteren van beweringen, terwijl de rationele betrokkenheid wordt aangetast. Het is als de 'programmeringsscène' uit 'The Parallax View'. Het gevolg is het onplezierige gevoel dat de filmmaker ons probeert te dwingen dat te accepteren waartegen we anders misschien op onze hoede zouden zijn.<br />Vervang die monoloog door een geluidsspoor van dansmuziek en het programma zou er niet veel anders uitzien dan dat eenmalig hoofdbestanddeel van de avondvoorstelling 'The Trip'.
This series proposes a pair of arguments: That ( 1 ) the principles of Game Theory applied to domestic policy resulted in a loss of freedom and ( 2 ) the same principles applied to foreign policy, specifically in Iraq, caused Islamic extremism making the West a target for terrorists.<br /><br />The second thesis contradicts historical facts. The invasion of Iraq took place in 2003. The destruction of the World Trade Center happened in 2001. The first attempt to destroy the same complex using a giant truck bomb, killing and injuring several, took place in 1992! The Iranian Islamic Revolutionary Guards took the 50 American hostages in 1979.<br /><br />Regarding personal liberty and the effect upon it of Game Theory, the argument is advanced via two tactics: avoiding difficult questions and the assertion as fact of contentions without evidence.<br /><br />The film-maker repeatedly asserts that a central assumption of Game Theory is the self-interested behaviour of individuals. It is repeatedly asserted that this is a "bleak" vision, as though that bleakness were itself sufficient reason to reject it. Never once in the entire series is it asked whether this bleak vision is or is not correct! It is as though in the mind-set of this film-maker and his intended audience the mere undesirability of a thing is sufficient reason for us to regard it as not true! This is, indeed, instructive. It does explain a great deal about the behaviour and posturing of Western "intellectuals" who endorse freedom and the revolutionary pursuit of the liberation of oppressed and minorities yet who consistently support those movements and institutions that most obstruct such trends: previously the Soviet Union, today reactionary Islam.<br /><br />As far as asserting facts unsubstantiated by evidence, the series contains numerous examples but one, in particular. It is asserted as a fact that a result of the widespread use of objective assessment and diagnostic criteria in psychiatry is that an entire generation of people took to applying such tests to themselves and as a result presented for psychiatric treatment of their behaviour. Thereby producing a self-imposed conformity effect. The only support for this assertion in the series is an anecdotal comment by a psychiatrist, in his office, that this was his personal observation. This clip is shown twice in the series. No other support for this contention is offered.<br /><br />A contention, easily contradicted. Ask yourself, have you ever set yourself a formal diagnostic test for psychiatric disorder and gone to a doctor as a result? Do you know anyone in your family to have done that? Have you ever heard even indirectly of any person in your wider circle of associates who has done that? Have you ever before heard of such a thing at all? I have observed psychiatry throughout the entire three decades that the claim applies to. I have never come across such a bizarre assertion other than in this series.<br /><br />If I try to argue the case for the assertion, I can only imagine that it refers to one of two things: The popularity of quizzes in magazines along the lines of "Take this months test to find out if you are a workaholic". Or the widespread phenomenon of the "worried well" who present at therapy for the treatment of non-existent conditions, in effect, life's dissatisfaction.<br /><br />As far as the latter goes, it has been known for about a century that such "worried well" form the multitude of those who seek "therapy". Such behaviour has nothing whatever to do with either objective diagnostic criteria or Game Theory. Nor do such clients but rarely alter their behaviour in any significant way.<br /><br />On the other hand, pop-quizzes of a self-questioning kind have been popular for almost as long as the kind of magazines that they appear in. A long time before the emergence of objective diagnostic criteria in psychiatry and owing nothing to either that or Game Theory.<br /><br />I do not know if these are what the film-maker refers to but they offer no support for his contention that Western societies have become in some way self-straight-jacketed by conformity as a result. It seems, rather, that this is merely what he would like to believe, and hopes that by asserting it boldly, repeatedly and each time quickly passing on to something else, he will like an after-dinner illusionist convince us that something has happened that in reality has not! Only in the last few minutes of this series is any alternative vision to the "bleak" contention that Human behaviour is self-interested offered. It is that we...may...instead... assume... and act upon the ...assumption ...that Human Nature is capable of change! Not only is this a major contention, offered as an assumption without any supporting evidence, but it implicitly concedes that there is substance to the "bleak" contention, such that an "alternative" is warranted, whilst yet again dodging the real issue: is it or is it not true? The "retro" montage of archival material is edited for the most part according to principles of affective consonance or non-rational association. Images are mainly matched to the narrative according to the associations that they evoke, rather than to illustrate facts. Typical is the repeated use of a pairing of reference to post-war ideals of personal freedom with what appears to be a snippet from a film of housewives at a workshop for jive-dancing from about 1965. Why? The function of such a technique is to massage the viewer into the acceptance of assertions whilst de-potentiating rational engagement. It is like the "programming" scene from "The Parallax View". The effect is the unpleasant sense that the film-maker is attempting to make us accept that against which we might otherwise be guarded.<br /><br />Replace that monologue with a sound-track of dance-music and the programme would look little different from that one-time staple of late night viewing "The Trip".