Voor de publiciteit in een nachtclub krijgt Kiki's manager Jerry Manning een tamme zwarte luipaard in handen voor haar optreden. Maar het dier wordt bang en weet te ontsnappen naar het kleine stadje in New Mexico. Het stadje wordt ongelooflijk bang als elke avond het ene lijk door een ander wordt vervangen en het bewijs in de richting van de luipaard wijst. Hoewel Jerry niet gelooft dat het de luipaard is die de wrede moorden heeft gepleegd, maar dat het iemand is die er zijn voordeel mee doet.<br />'The Leopard Man' is er ook een van het niet-alledaagse Val Lewton en het is waarschijnlijk ook zijn meest unieke nummer. Nadat hij de kleine klassiekers 'The Cat People' en 'I Walk with a Zombie' heeft geregisseerd. Jacques Tourneur keert terug met een nieuwe succesvolle episode in de macht van de suggestie, met gladde finesse en een griezelige sfeer op de koop toe. Tourneurs meesterlijke regie voert ons mee naar het onsamenhangende en niet erg overtuigende scenario van Adrel Wray. De in elkaar grijpende structuur die heen en weer beweegt tussen belangrijke en minder belangrijke personages is een interessant (zij het ambitieus) experiment voor zijn tijd. Hoewel het goed getimed is (omdat het maar een uur duurt), lijkt het meer op afzonderlijke verhaaltjes of stukjes van het grotere geheel. Dit gaf het een onvoorspelbaar patroon over wie het als volgende zal krijgen. Dit werd bereikt door de manier waarop toevallig camerawerk over het scherm zwiept en verschillende personages treft. Vreemd genoeg zijn de minder belangrijke verhalen veel interessanter dan het grote verhaal van Kiki en Jerry. Het probleem was dat ik geen enkele sympathie voelde voor een van de personages (nou ja, alleen voor het eerste slachtoffer) en de uiteindelijke onthulling van de film is nogal magertjes en niet echt bevredigend. Tourner richt zich graag met grote vaardigheid en ingetogen bedoelingen op de individuele, koelbloedige sterfgevallen. De intensiteit die hij met veel gebruik van de camera, de belichting, de geluidseffecten en de muziek naar het scherm brengt, draagt alleen maar bij aan het dramatische effect van elke scène. Dit werd nog versterkt door de griezelige, botten rammelende rand en de griezelig schimmige decors. Hij laat in elk geval een paar boeiende scènes zien waarin het bloed echt sijpelt zonder dat de kijker met al te veel details wordt bedolven. De eerste sterfscène is daar een perfect voorbeeld van. De meeste scènes worden gespeeld door een uitstekende cast, zij het dat die van Jean Brooks en Dennis O'Keefe niet al te best is. Het probleem is dat ze zich veel te opzichtig voelen dan dat ze echt van deze tijd zijn. Een hippe Margo schittert absoluut in haar flamencodansersrol. Ook de goede rollen van Ben Ward, Abner Biberman, Isabel Jewell, James Bell en Keefe Brasselle vliegen je om de oren.<br />Wat je vooral bijblijft van 'De Luipaardman' zijn de gedenkwaardige accenten van Tourneur en Margo's kleurrijk geëtste optreden.
For publicity at a nightclub, Kiki's manager Jerry Manning gets his hands on a tame black leopard for her performance. But it gets scared, and manages to escape into the small New Mexico town. The town becomes incredibly frightened, when one dead body is replaced with another each night and the evidence is pointing towards the leopard. Although Jerry doesn't believe it is the leopard doing the brutal killings, but someone using it to their advantage.<br /><br />"The Leopard Man" is another from the Val Lewton staple and it's probably his most unique one too. After directing the minor classics "The Cat People" and "I Walk with a Zombie", Jacques Tourneur returns with another successful stint in the power of suggestion with slick finesse and creepy atmosphere to boot. Tourneur's masterful direction carries the disjointed and fairly unconvincing screenplay by Adrel Wray. The interlocking structure that shifts back and forth between major and minor characters is an interesting (if ambitious) experiment for its time. While being well paced (since it just clocks over the hour mark), it plays more like separate little stories or set pieces to the bigger picture. This gave it an unpredictable pattern on who's going to get it next. This was achieved by the way chance-like camera-work sweeping across the screen onto different characters. Strangely enough the minor stories are far more interesting than the major one of Kiki and Jerry. The problem was I didn't particularly feel any sympathy for any of the characters (well, only the first victim) and the film's final revelation is rather flimsy and truly unfulfilling. Tourner likes to focus on the individually cold-hearted deaths with great skill and subdued intentions. The intensity he brings to the screen with great use of the camera, lighting, sound effects and the music score only added to the dramatic effect of each scene. This was enhanced by the hauntingly bone-rattling edge and eerily shadowy sets. He sure demonstrates some compelling patches that truly are blood curdling without the need of showering the viewer with too much detail. The first death scene is a perfect example. The performances are mostly fine from a fancy cast, if little underdone by Jean Brooks and Dennis O'Keefe. The problem is that they feel to glitzy than being down-to-earth folks. A zippy Margo definitely shines in her flamenco dancer role. Also floating by are sound turns from Ben Ward, Abner Biberman, Isabel Jewell, James Bell and Keefe Brasselle.<br /><br />What mostly keeps you involved with "The Leopard Man", is Tourneur's memorable touches and Margo's colourfully etched performance.