Het is niet duidelijk wie Meisjesvrienden heeft opgericht, of Kelsey Grammar een stel Afro-Amerikaanse zwaargewichten bij elkaar heeft gekregen om een show op te bouwen, of dat de zwaargewichten het succes van Grammar hebben aangewend om hun show uitgezonden te krijgen. Hoe dan ook, Meisjesvrienden opereert op het hoogtepunt van de Hollywoodproductie, met een zeer getalenteerde groep acteurs, schrijvers, producenten enz.<br />Het resultaat lijkt veel op Frasier, een mengeling van stereotype, karikaturale en 'komische manieren'-humor met subtiel verweven verhalen over uitdagingen die het hedendaagse publiek als 'echt' en relevant zal zien. Dat is een koorddans. De humor is een gevestigde kunst, in vaardige handen; maar het juiste compromis tussen humor en realisme is veel minder zeker, zelfs voor zo'n vaardige groep. <br />Hoewel ik persoonlijk de voorkeur zou kunnen geven om het compromis wat meer naar het realisme te trekken, zou dat het een heel andere show maken. Ik hou echt van Frasier <0xE2><0x80><0x93> vertrouwde excentriciteiten/karikaturen en zo. Maar ik vind Martin Lawrence, Tyler Perry en Eddie Murphy veel te onnozel/campy/ghetto. Maar het viel me wel op dat ze steeds meer geld en roem blijven vergaren dan bepaalde anderen. Het zeer-competent-maar-niet-zo-beroemd-team achter Vriendinnen zal dat zeker ook opvallen.<br />Creators voor ambachtelijke tv-programma's voor HBO & Showtime om de reputatie van de netwerken voor zwaarder/intenser/realistischer programmeren (bijvoorbeeld Soul Food) te versterken. Ik neem aan dat de Vriendinnen die we zien een opzettelijk gecreëerd evenwicht is, aangepast om de kijkcijfers/omzet in een UPN-context te maximaliseren. Hetzelfde zou je van Frasier kunnen zeggen; en ik vind beide programma's onderhoudend.<br />De karakterontwikkeling van de mannen in Vrienden is een interessante kanttekening. William krijgt meer ontwikkelingstijd in de uitzending dan welke man ook in Sex & the City of L-Word, niet alleen in de interactie, maar ook in zijn parallelle verhaallijnen. Bij het schrijven van het verhaal over de vriendinnen hebben de schrijvers wonderbaarlijk genoeg geen behoefte gehad om de gebruikelijke reeks negatieve stereotypen van zwarte mannen weer op te rakelen. Meer nog dan bij Sex & the City, verkennen Vrienden vooral de 'problemen' van de hoofdpersonen. door het contrast met de normaliteit van de mannelijke acteurs.
It's unclear who led Girlfriends' formation, whether Kelsey Grammar rounded up a bunch of African-American heavyweights to build a show, or whether the heavyweights leveraged Grammar's success to get their show aired. Either way, Girlfriends operates at the peak of Hollywood production, with a VERY richly talented team of actors, writers, producers, etc.<br /><br />The result seems much like Frasier, blending stereotype, caricature, and "comedy of manners" humor with delicately woven stories of challenges contemporary audiences will see as "real" and relevant. That's a tightrope walk. The humor is an established art, in accomplished hands; but the right compromise between humor and realism is far less certain, even for such a skilled group.<br /><br />Though I might personally prefer to tweak the compromise a bit more toward realism, that would make it a different show. I really like Frasier -- familiar eccentricities/caricatures and all. But I find Martin Lawrence, Tyler Perry, and Eddie Murphy far too silly/campy/ghetto. I did, however, notice that they continue to make more money and garner more fame than certain others. The very-accomplished-but-not-as-famous crew behind Girlfriends surely notices that too.<br /><br />Creators for HBO & Showtime craft shows to build on the networks' reputation for more weighty/intense/realistic programming. (e.g. Soul Food) Girlfriends' creators must likewise craft the show for the very different market positioning at UPN.<br /><br />I expect the Girlfriends we see is a very deliberately crafted balance, adjusted to maximize ratings/earnings in a UPN context. The same could be said of Frasier; and I find both shows entertaining.<br /><br />Male character construction in Girlfriends is an interesting side note. William is given more development & air time than any male on Sex & the City or L-Word, serving as a foil not just in interaction but in his parallel story lines. In making the story about the girlfriends, the writers have wonderfully shown no urge to regurgitate the standard set of negative black male stereotypes. Even more than with Sex & the City, Girlfriends mostly explores the leads' "issues" by contrasting with normality in its male actors.