Voor een land dat handelt in huis-, tuin- en keukendrama's, leek de Britse film aan het eind van de jaren negentig, toen Shane Meadows, de jonge regisseur van West Midlands, met de levendige 247 en A Room For Romeo Brass uit de mottenballen te voorschijn kwam. En dit: een van de naargeestigste, meest ontluisterende films die ooit uit deze contreien zijn voortgekomen, waarin Parry Considine, in een carrièrebepalende rol, een rekruteringssoldaat speelt die van plan is wraak te nemen op een broertje dat het slachtoffer is geworden van een stel boerenkinkels in een klein stadje. De critici (wat weten zij er nou van?) noemen This Is England Meadows' meesterwerk. Ze hebben het mis: dit is Meadows' meesterwerk. Briljant geacteerd, bewerkt en gescoord met een einde dat je met stomheid zal slaan.
For a nation that trades in kitchen sink dramas, British cinema seemed appropriately all washed-up by the end of the 1990s  until young West Midlands director Shane Meadows burst out of the traps with the vibrant Twenty Four Seven and A Room For Romeo Brass. And this: one of the bleakest, most eviscerating films to ever come from these shores, in which Parry Considine, in a career-defining role, plays a homecoming squaddie intent on avenging a little brother who suffered at the hands of some small town yokels. The critics (what do they know?) call This Is England Meadows' masterpiece. They're wrong: this is. Brilliantly acted, edited and scored  with an ending that will leave you shattered.