Er valt eigenlijk niet veel op te maken uit het feit dat de film zijn titulaire scheldkanonnade viert. Het is cathartisch noch informatief, maar het doet me wel denken aan de opwinding die ik altijd voelde bij die ooit alomtegenwoordige pubergrap ('Ik zie je volgende week dinsdag') als die met groot succes werd uitgehaald. Onder het mom van een semi-serieuze verhandeling over hoe en waarom de favoriete scheldwoord van de wereld zo spreekwoordelijk en cultureel aanstootgevend is geworden, vult regisseur Steve Anderson het grootste deel van de filmtijd met duidelijke toespelingen op zijn geschiedenis en besluit hij de film met opschepperige interviews met de media. Andersons meest vooraanstaande hufters zijn Bill Maher en Evan Seinfeld, onder andere beroemdheden die hun filmtijd gebruiken om onbeschaamd tegen conservatisme tekeer te gaan en zich op de borst te kloppen als koplopers in de strijd voor het Eerste Amendement van hun land. Afgezien van zijn verplichte conservatieve praatjes weet Anderson zich niet te profileren als onpartijdige bemiddelaar, en hij lijkt vaak geïntimideerd en onder de indruk van zijn illustere gesprekspartners. Alles bij elkaar komt het neer op één lege, holle huls van een documentaire die vergeet zijn vinger aan de pols te houden. Alsof het ons ook maar iets kan schelen.
There's really not much to glean from the film's celebration of its titular cussing. It's neither cathartic nor informative, but it does remind me of the thrill I used to get from that once ubiquitous adolescent prank ("See you next Tuesday") when it was pulled off to great effect. Under the guise of a semi-serious dissertation of how and why the world's favourite expletive became as proverbial and culturally offensive as it is, director Steve Anderson fills most of its running time with obvious allusions to its history and capping it off with vainglorious interviews with the media's foremost douchebags like Bill Maher and Evan Seinfeld, among other celebrities who use their screen time to cheekily rail against conservatism and vaunting themselves as trailblazers in the fight for their country's First Amendment. Obligatory conservative talking heads aside, Anderson fails to establish himself as an impartial mediator, often seeming intimidated and impressed by his more illustrious interviewees. It all adds up to one empty, hollow shell of a documentary that forgets to keep its finger on the pulse. Like we give a flying f*ck.