Wat een prachtige film, die ons op een heel subtiele, ironische manier veel aspecten van het leven in Oost-Turkije en de onderdrukkende rol van het leger laat zien. Een van de eerste scènes: een groep straatmuzikanten is bezig hun instrument te bespelen, dat nu door het leger verboden is, in een vrachtwagen bij het plaatselijke kerkhof in de buitenwijken van Turkije. Een peloton van het leger, dat op hun spoor is gezet, maakt zich klaar voor de aanval, met geweren gericht op de achterkant van de vrachtwagen. Heel langzaam wordt de achterflap opgetild en zien we... een jongeman, verkleed als buikdanser en een spelende band. Zulke ironische contrasten komen in de hele film voor: de bandleider hoort toevallig de Internationale, door de liefde van z'n dochter voor een jonge keiharde communist heen, en hij denkt dat dat de muziek is die voor een militair publiek gespeeld moet worden, zonder ook maar enig idee te hebben van de oorsprong ervan. Maar de echte toon van het verhaal is nogal triest en ontroerend: het harde leven van de musici, die proberen de kost te verdienen, het moederloze huis van de bandleider, die beide ouders in het kraambed heeft verloren. En het abrupte einde, dat we hier niet kunnen verduidelijken, dankzij het spoilerbeleid... Iedere Europeaan en ieder Amerikaans burger zou deze film moeten zien, want hij lijkt zelfs nu nog een realistisch beeld van Turkije te geven. Het leger is nog steeds aan de macht. Ik hoop echt dat deze film wijdverspreid zal zijn in Turkije zelf.
What a wonderful movie, showing us many aspects of life in Eastern Turkey and the oppressing role of the army, in a very subtle,ironic way. One of the first scenes: A band of street musicians, are setting up their trade now forbidden by the army, in a truck, near the local graveyard in outer-Turkey. An army platoon, set on their trail, prepares to attack, rifles aimed at the back of the truck. Very slowly, the back flap is lifted and we see .... a young man, dressed up as a belly dancer and a band of musicians playing. Such ironic contrasts work through the whole movie: The band leader hears by coincidence the Internationale, thru the love of his daughter for a young die-hard communist and thinks it is THE music to be played for a military audience, not having a clue about it's origins. However, the real tone of the story is rather sad and moving: The hard life of the musicians, trying to make a living, the mother- and wife-less home of the band leader, who lost both in childbirth. And the abrupt end, which we cannot elaborate here, thanks to spoiler policy .... Every European and US-citizen should go see this movie, since it seems to give a realistic picture of Turkey even now. The army is still in power. I do hope this movie will have a wide distribution in Turkey proper. Will it?