Dit moet wel een van de saaiste films uit de filmgeschiedenis zijn. Voor het grootste deel was het onbegrijpelijk dat het verhaal de ene kant op ging en dan weer de andere. De personages spraken allemaal op een monotone toon, waarbij ze alles wat er over het verhaal te zeggen viel naar voren brachten door hun motieven en plannen aan te kondigen. De dialoog werd gemaakt van het ene cliché na het andere, passend geaccentueerd voor het effect, zoals wanneer Walters (dat is Luana Walters, die hier wordt opgevoerd als Susan) tegen haar man Dixie Logan zegt: 'Zelfs als je erin was geluisd, weet ik nu dat je ROTten bent' (met de nadruk op ROT). Elke figuur heeft zijn of haar eigen agenda en voert die uit zonder zich om hun veiligheid te bekommeren. Er worden met steeds minder snelheid loyaliteiten gevormd en opgelost <0xE2><0x80><0x93> niemand schijnt zich bewust te zijn van het begrip loyaliteit. Zonder de score zou de kijker nog meer in de war raken. Het kondigde in elk geval aan dat er iets interessants ging gebeuren.<br />Als dit alles 'Shoot to Kill' op een kalkoen doet lijken, zit je er niet ver naast. Het is zo afgezaagd dat het eigenlijk wel grappig is, op een wanhopige manier. Na een tijdje begin je te denken aan wat ze er nog meer aan toe zullen voegen. Maar het heeft zijn goede kanten. Zo.' Het is een keurig vuistgevecht op een trap, zogenaamd twee trappen naar beneden, hoewel ik vermoed dat het op dezelfde verdieping is gefilmd en dat de hoofdrolspelers bovenaan opnieuw beginnen. De vuistgevechten gingen gepaard met een val van de leuning en ik begon me af te vragen of die niet zou instorten. Op grond van hun budget zouden ze de beelden moeten bewaren. Er werden klappen en klappen uitgedeeld die op elkaar leken aan te sluiten, vooral die op Walters aan het eind. Ze verdwijnt uit beeld en valt naar beneden, om vervolgens onverstoord weer op te springen en haar memorabele zin uit te spreken die in de vorige alinea is geciteerd.<br />De echte openbaring is pianist Gene Rodgers, die om halftien in de film opduikt. Voorheen onbekend voor mij was hij magisch, een god van de boogie-jazz. Hij speelt twee van zijn eigen composities, 'Ballad of the Bayou' en 'Rajah's Blues', beide zonder begeleiding. Na enig onderzoek kwam aan het licht dat hij in L.A. gestationeerd was in de tijd dat de film werd opgenomen en dat hij terugging naar NY, waar hij de rest van zijn leven woonde en werkte. Hij stierf in 1987. Al was het alleen maar om deze film voor Rodgers te zien.
This has to be one of the corniest noirs to hit the screen. For the most part it was incomprehensible with the plot careening one way and then the other. The characters all spoke in a monotone advancing whatever was discernible about the plot by announcing their motives and plans. The dialog was made of one cliché after another suitably punctuated for effect such as when Walters (Luana Walters that is, here credited as Susan) announces to her husband Dixie Logan "Even if you were framed I know now that you're ROTten" (emphasis on ROT). Every character has his/her own agenda and proceeds to implement it with gusto without a care for their safety. Allegiances are formed and dissolved at lightening speed - nobody seems to be aware of the concept of loyalty. Without the score the viewer would be even more confused. At least it announced when something of interest was about to happen.<br /><br />If all this makes "Shoot to Kill" seem like a turkey you wouldn't be far off the mark. It's so corny it's actually kind of funny, in a desperate sort of way. After a while you begin to wander what else they're going to throw in the mix. But it has its good points. There's a neat fistfight on a staircase, supposedly down two flights of stairs although I suspect it was filmed on the same one flight with the protagonists starting over at the top. Along with the fists so did the railings and I began to wonder whether it wouldn't collapse. On their budget they'd have to keep the footage. Punches and slaps were thrown that seemed to connect, especially the one on Walters toward the end. She disappears off camera falling down only to bounce back up unperturbed to deliver her memorable line quoted in the previous paragraph.<br /><br />The real revelation is pianist Gene Rodgers who appears 9:30 into the movie. Previously unknown to me, he was magic, a god of boogie jazz. He plays two of his own compositions, "Ballad of the Bayou" and "Rajah's Blues", both unaccompanied pieces. A little research revealed that he was based in LA at the time the movie was shot and returned to NY where he lived and worked the rest of his life. He died in '87. If for no other reason see this film for Rodgers.