Sommige films zijn niet wat ze lijken. Neem bijvoorbeeld 'Gremlins' (1984). Het is het verhaal van een kind in een klein stadje dat een vreemd wezen krijgt dat een troep dreigende groene wezens voortbrengt die de bewoners van het vrolijke kleine gebiedje terroriseren.<br />Een dwaas idee, dat wel, maar zeker een leuk idee, en zeker een dat gekoesterd moet worden. Het is technisch gezien geen geweldige film, of zelfs maar een heel goede, maar dat hoeft ook niet. Het geniale zit in de bescheiden schaal van de film <0xE2><0x80><0x93> het is niet alleen maar een grove horrorfilm met kwaadaardige buitenaardse wezens (zie 'Critters'), maar een tongue-in-cheek parodie van de rest, die er als bij toeval toch in slaagt een paar spannende momenten in te passen. Dank aan Joe Dante voor deze film. En dank aan hem voor het feit dat hij ons door de jaren heen heeft voorzien van schitterende en fantasierijke films. Hij is een van de grootste onderschatte regisseurs van de filmwereld, de man die verantwoordelijk is voor het tot leven brengen van andere schepsels, of het nu weerwolven, speelgoedbeesten of Looney Toons zijn.<br />De film draait om Billy Peltzer (Zach Galligan), de kleine jongen over wie hierboven wordt gesproken en over wie zijn vader (Hoyt Axton) een Mogwai heeft gegeven, die de donzige haarbal in Chinatown heeft opgepikt tijdens een van zijn routine-bezoekjes als vertegenwoordiger. Billy's vader is een soort mislukte uitvinder, die ons doet denken aan de kroesharige Doc Emmett Brown in Back to the Future, gespeeld door Christopher Lloyd, alleen niet zo excentriek. 'Back to the Future' kwam een jaar na 'Gremlins' uit en de twee werken lijken op elkaar in de manier waarop ze worden behandeld: dwaze kleine ideeën die niettemin bijna geniaal worden. Tijdreizen was een mythe voor 'Back to the Future', wat het tot een avontuurlijk idee maakte, een manier om mensen terug in de tijd te brengen om hun eigen ouders te zien. (H.G. Wells zelf had dit onderwerp niet eens aangeroerd en ik kan je garanderen dat hij nooit een relatie tussen de broer en zijn moeder zou hebben opgeroepen.)<br />'Gremlins' is een mijlpaal in de geschiedenis van de film, een eenvoudig idee als 'Back to the Future' dat zich uitstrekt tot een grotere film. Ik zal je niet voor de gek houden - het is niet zo ingewikkeld als 'Toekomst', maar het is het wel.' Het hoeft niet, en wil het zeker niet zijn. Het is afhankelijk van humor en charme, en die heeft het meer dan genoeg.<br /><0x3E><0x3E> Billy werkt bij de bank van de stad, opgejaagd door de stadse mopperkont (Frances Lee McCain) en bedreigd door de adjunct-directeur (rechter Reinhold). Zijn liefje van vroeger (Phoebe Cates) werkt daar ook, en in de plaatselijke bar, waar's avonds dronkenlappen zitten (en af en toe een paar akelige mopperkonten). De stadse mafkees (Dick Miller) is ervan overtuigd dat er mopperkonten rondlopen, en weldra heeft hij gelijk.<br /><0x3E><0x3E> 'Zorg dat ze nooit nat worden,' krijgt Billy min of meer van zijn vader te horen. 'En geef ze na middernacht geen eten meer.' (Kijk eens of je de enorme fout in die regel kunt ontdekken. Nou, de kleine Mogwai, Gizmo (gezongen door Howie Mandel met boertjes en kleine, schattige zinnetjes) wordt inderdaad nat en brengt een stel andere haarballen voort - allemaal zo te zien vals en gemeen. En nadat ze Billy te slim af zijn geweest door de stroom van zijn wekker uit te schakelen, worden ze na middernacht gevoed - en van de ene dag op de andere evolueren ze tot een stelletje groene, gemene kleine gremlins, die zich door de hele stad blijven vermenigvuldigen en een absolute chaos veroorzaken.<br />Zal Billy de gremlins verslaan, het meisje te pakken krijgen en de stad redden? Doe eens een gooi.<br />Alles wat Joe Dante aanraakt, is meestal magisch. Zelfs zijn live-action/animatiefilm 'Toy Soldiers' was om te gillen vanwege zijn charmante karakter. Ik probeer nooit iets anders van zijn films te maken dan wat ze zijn <0xE2><0x80><0x93> charmant en wild, verdorven grappig <0xE2><0x80><0x93> en dat is ongetwijfeld de sleutel tot het schandalige succes van 'Gremlins', een van de grootste kassuccessen die ooit zijn uitgebracht.<br />Ik was geen grote fan van het vervolg, ook al heb ik het in mijn dvd-collectie, vlak naast het origineel. Het verloor de duistere kuisheid van het origineel en ging voor de lach (waarvan er veel faalden) in plaats van de luide lachsalvo's van het origineel, die verborgen zaten in een film die in zekere zin wel logisch was, maar toch duister en grappig bleef. Het vervolg introduceerde ook de verplichte Goofy-imitatie. In feite had hij er twee: een Donald Trump-achtige manager en een gremlin die min of meer thuishoorde in The Three Stooges, en zeker niet in een film over dreigende wezens. In feite was een van de andere hoogtepunten van de eerste film de manier waarop hij zijn wezens donker, pijnlijk en gewoon grappig maakte. (Mensen klaagden dat de première van Frances Lee McCain vanuit een raam te veel van het goede was, maar kom op.)<br />Over het geheel genomen vond ik niet dat het vervolg bijzonder goed werkte. Maar het heeft in sommige opzichten net zo'n grote fanschare als het origineel, voor diegenen die de voorkeur geven aan maffe, zinloze cash-ins boven originele, hysterische films.<br />Ik verwachtte niet dat veel mensen van 'Gremlins' zouden houden. De film is net zo leuk als ik, maar de charme ervan is zeker de moeite waard om over te praten <0xE2><0x80><0x93> en de slechte humor ook. De film is duister, chaotisch en behoorlijk aanstekelijk, en het gevoel voor humor wordt al snel op de proef gesteld, zelfs tijdens het kitscherige commentaar. De hele film is kitscherig. En in tegenstelling tot iets als 'Critters' (waar ik een hekel aan heb), is deze film vertederend, fris en grappig en heeft een aantal sympathieke personages <0xE2><0x80><0x93> vooral Gizmo, het favoriete en meest beruchte wezentje dat je ooit op het witte doek hebt gezien, en Stripe, de hoofdrol gremlin wiens ongelukkige braadincident aan het eind van de film je zelfs een beetje verdrietig maakt. Voor die engerd is er geen vervolg.<br /><br />5/5 sterren.<br />- John Ulmer.
Some films are not what they seem. Take "Gremlins" (1984) for example. It is the story of a small-town kid who acquires a strange creature that spawns a pack of menacing green beings that terrorize the inhabitants of the cheery little area.<br /><br />A silly idea, yes, but surely a fun one, and surely one to be cherished. It isn't technically a great movie, or even a very good one, but it doesn't mean to be. The genius lies in the modest scale of the film -- it isn't just a crude horror film with evil alien species (see "Critters"), but a tongue-in-cheek parody of the rest, that still manages to fit in a few thrills along the way as if by accident.<br /><br />Thank Joe Dante for this movie. And thank him for providing us with magnificent and imaginative films over the years. He is one of cinema's great underrated directors, the man responsible for bringing other creatures to life very often, whether it is werewolves or small toys or Looney Toons.<br /><br />The movie is centered around Billy Peltzer (Zach Galligan), the small-town kid mentioned above who is handed a Mogwai by his father (Hoyt Axton), who picked the puffy furball up in Chinatown during one of his routine salesman trips. Billy's father is a sort of failed inventor, reminding us of the frizzle-haired Doc Emmett Brown played by Christopher Lloyd in "Back to the Future," only not quite as eccentric. "Back to the Future" came out a year after "Gremlins," and the two are similar in the way they entertain -- silly little ideas that nevertheless become almost genius. Time travel was a myth before "Back to the Future," which turned it into an adventurous notion, a way of being able to transport people back in time to see their own parents. (H.G. Wells himself hadn't even approached these topics, and I can guarantee he would have never sparked a relationship between the sibling and his mother.)<br /><br />"Gremlins" is milestone movie-making magic, a simple idea like "Back to the Future," stretched out into a bigger picture. I won't kid you -- it's not as complex as "Future" is, but it doesn't need to be, and certainly doesn't want to be. It relies on humor and charm, and it has plenty of it.<br /><br />Billy works at the town bank, hounded by the city grouch (Frances Lee McCain) and threatened by the vice president (Judge Reinhold). His long-time sweetheart (Phoebe Cates) works there, too, and at the local bar, occupied by drunks at night (and on occasion some nasty gremlins). The town loon (Dick Miller) is convinced there are gremlins about, and soon he is right.<br /><br />"Don't ever get them wet," Billy is more or less told by his father. "And don't feed them after midnight." (See if you can spot the huge flaw in that rule.) Well, the small little Mogwai, Gizmo (voiced in burps and small cutesy sentences by Howie Mandel), does get wet, and spawns a set of fellow furballs -- all apparently mean-spirited and vile. And after tricking Billy by cutting the power on his clock, they get fed after midnight -- and basically evolve overnight into a bunch of green, nasty little gremlins, all of which continue to spawn throughout the town and cause absolute chaos.<br /><br />Will Billy defeat the gremlins, get the girl, and save the town? Take a wild guess.<br /><br />Everything Joe Dante touches is usually magic. Even his live-action/animation film "Toy Soldiers" was a load of fun because of its charming disposition. Dante doesn't try to make his films anything other than what they are -- charming and wildly, wickedly funny -- and that is undoubtedly the key to the outrageous success of "Gremlins," one of the biggest box office moneymakers ever released.<br /><br />I wasn't a huge fan of the sequel, even though I have it in my DVD collection right next to the original. It lost the darkness of campiness of the original and went for all-out laughs (many of which failed) instead of the laugh-out-loud laughs of the original, which were concealed within a film that actually made sense (in some ways) and still managed to be dark and fun. The sequel also introduced the mandatory Goofy Idiot Character. In fact, it had two -- a Donald Trump-like manager and a gremlin that more or less belonged in The Three Stooges, and definitely not in a movie about menacing creatures. In fact, another of the first film's highlights was the way it made its creatures dark, hurtful, and just plain funny. (People complained that the launching of Frances Lee McCain out a window was too much, but come on.)<br /><br />As a whole, I didn't think that the sequel worked especially well. But it has as big a fan following as the original in some respects, for those who favor goofy, pointless cash-ins over original, hysterical movies.<br /><br />I wouldn't expect many people to love "Gremlins" as much as I do, but its charm is certainly worth commenting on -- and so is its wicked humor. Dark, chaotic and pretty darn infectious, the film's sense of humor quickly kicks into boot even during the campy voice-over narrative. The whole film is campy. And unlike something like "Critters" (which I loathe), this film is endearing and fresh and funny and has a bunch of likable characters -- especially Gizmo, the favorite and most infamous little critter ever seen on screen, and Stripe, the lead gremlin whose unfortunate frying incident at the end of the film actually makes you sad. No sequel for that little creep.<br /><br />5/5 stars.<br /><br />- John Ulmer