Je zou deze film kunnen beschouwen als een filmische volkorenpannenkoek. Jouw film is bedekt met boter, stroop en alle vruchten die je maar kunt bedenken (de personages van de film). Als hij wordt gepresenteerd, ziet Va Savoir er oorspronkelijk verrukkelijk uit, maar na tien minuten eten besef je dat je klaar bent en nog steeds honger hebt. Je beseft dat deze berg van goedheid niets meer was dan donzig gekookt deeg dat je uiteindelijk dik, lui en slaperig maakt. Hoewel het je in het begin een roes bezorgt, nadert de duisternis van het onvermijdelijke'suikerbrood' snel en je grijpt vol walging naar je maag. Bovendien was het een flop. Misschien was dat een beetje overdreven, maar ik wilde deze film eigenlijk uitleggen op een manier die wat amusanter was dan de film zelf. Om het bot te zeggen: deze film was alsof je het gras in je achtertuin zag groeien in afwachting van het moment dat je het weer zou moeten maaien. Het ging langzaam, het was niet erg kleurrijk en het was pijnlijk om naar te kijken. Als het uiteindelijk te lang duurt, doet het te veel pijn om het nog een keer te doen, maar je weet dat het moet gebeuren. Dat gevoel was precies wat ik had bij de film _Va Savoir_.<br />Dit is een film met een devoot personage. Om een diepgeworteld personage in een film te krijgen, moet je eerst opwindende personages hebben van wie je weet dat je publiek ze zal willen volgen. Helaas was dat in deze film niet het geval. Vanaf de openingsscène (waarvan de ondertiteling niet werkte op mijn dvd) tot aan de laatste momenten van de film moeten we vier van de saaiste personages uit de filmgeschiedenis volgen. Cammille is onze piloot, die een emotie en gevoel volgt die in het verhaal nooit echt ontwikkeld zijn en dus ook niet in haar. Haar manier van doen en reacties op situaties gaven me het gevoel dat ze een beetje getikt was. Misschien kwam het door de manier waarop Jeanne Balibar haar speelde, maar er was niets waardoor ik geloofde dat Cammille een heel sterk karakter had. Dat blijkt wel uit wat ze tijdens de film doet, maar wat zijn haar motieven en beweegredenen? Dat wordt nooit uitgelegd of uitgewerkt, en toch had ze er drie uur de tijd voor. Vreemd. Dat geldt ook voor Sonia, die ik ook nooit helemaal heb kunnen doorgronden. Ze leek verliefd te zijn, maar tegelijkertijd genoot ze van de momenten met Arthur. Haar behoefte om dingen te veranderen deed me denken dat zij en Cammille een gelijksoortige persoonlijkheid hadden (krankzinnig), waardoor ze tegen het eind vriendinnen werden. Maar ook dat werd nooit uitgelegd. Wij, het publiek, waren gedwongen om een heleboel veronderstellingen in deze film te volgen, en telkens als we het gevoel hadden dat we een personage volledig begrepen en er een band mee hadden, trok Rivette ons verder weg. Het was alsof hij nooit echt wilde dat we ze volledig begrepen, maar ze toch accepteerden. Dat zat me niet lekker.<br />Dit alles in combinatie met de willekeurige pauzes in het stuk, die deze artiesten voor de Parijzenaars inlassen, helpt het publiek alleen maar in de war te brengen. Ik kon niet zeggen of Cammille echt acteerde of dat ze alleen maar tussen de regels door liep. De helft van de tijd leek het alsof het haar dwarszat om daar te zijn. Toen ze op het toneel stond, was er geen enkele emotie of opwinding die me ertoe aanzette om me af te vragen of ze wel de 'beruchte' actrice was die ze beweerden te zijn. Ik heb in mijn leven al een paar buitenlandse films gezien, maar deze neemt de taart als mogelijk de langste passagierstrein naar Dullsville. Het kostte me moeite om het toneelstuk te begrijpen dat zich gedurende de hele film afspeelde, waardoor ik me minder om de personages bekommerde. Het laatste half uur van de film is eigenlijk best leuk. De scènes waarin Pierre en Ugo besluiten om te duelleren zijn hysterisch. Ik heb deze scène nog een keer bekeken omdat ik er zo van genoot. De verbanden die aan het eind gelegd worden, maakten de film mooi af, maar lieten toch te veel vragen onbeantwoord. Al met al ging ik helemaal op in deze film. Als je ooit deze film oppakt en je ziet een blondine met blauwe ogen van zesentwintig jaar oud door de scènes dwalen, dan probeer ik die film alleen maar te begrijpen. Ik kom er niet uit, ik kan de meeste Lynch-, Gilliam- en andere puzzelfilms begrijpen, maar ik had er gewoon geen controle over. De personages leken saai en voelden zich nooit helemaal op hun gemak in hun rol, en diegenen die tussen twee emoties heen en weer sprongen, alsof ze haasje-over speelden op de kleuterschool. De verhalen waren goed met elkaar verbonden, maar het maakte niet uit of de personages (de lijm van de verhalen) ze niet bij elkaar hield. In jouw ogen, en in je dvd-speler, kun je zien dat deze film gewoon uit elkaar valt. Als je op zoek bent naar een sterkere emotionele krachtcentralefilm waarin personages met hun personages werken en de envelop nog verder openmaken, zou ik de Magnolia van Paul Thomas Anderson eens bekijken. Deze film deed me aan Magnolia denken, maar dan slecht.<br />Ik wil niet suggereren dat iemand zijn drie uur aan deze film verdoet, maar wie ben ik anders dan een verloren man in deze film?<br />Nogmaals, als je hem vindt, kom dan alsjeblieft terug!
One could consider this film like a cinematic whole-wheat pancake. Your film comes topped with butter, syrup, and all the fruits you can think of (the characters of the film). When it is presented originally Va Savoir looks tantalizingly delicious, but after ten minutes of eating you realize that you finished and still hungry. You realize that this mound of goodness was nothing more than fluffy cooked dough that will ultimately make you fat, lazy, and sleepy. While it may give you a high at first, the darkness of the inevitable 'sugar-low' is fast approaching and causing you to grab your stomach in disgust. Also, it was a flop. Perhaps that was a bit overboard, but I really wanted to explain this film in a way that was a bit more entertaining than the film itself. To put it bluntly, this film was like watching the grass grow in your back yard in anticipation of having to mow it again. It was slow, not very colorful, and a pain to sit through. When it finally gets too long, it hurts too much to do it again, but you know it must be done. That feeling is exactly how I felt about the film Va Savoir.<br /><br />This is a devoutly character based film. To make a deeply rooted character based film to work, you must first have exciting characters that you know your audience is going to want to follow. Sadly, this was not the case in this film. From the opening scene (where the subtitles were not working on my DVD) all the way till the final moments of the film, we have to follow four of the dullest characters in cinematic history. Cammille is our pilot, following an emotion and feeling that is never quite developed in the story and therefore never quite developed in her. Her mannerisms and reactions to situations made me feel as if she was a bit on the loony side. Perhaps it was the way that Jeanne Balibar chose to play her, but there was nothing making me believe that Cammille was a very strong character. Her actions throughout the film prove that much, but what are her motives and reasonings? That is never explained or developed, yet there was three hours to do it. Strange. This goes the same for Sonia, who I also never really fully grasped onto. She seemed to be in love, but at the same time enjoying moments with Arthur. Her need to rearrange made me think that her and Cammille had similar personalities (loony), which is what made them become friends near the end. Yet, again, it was never explained. We, the audience, were forced to follow a lot of assumptions in this film, and whenever we felt that we fully understood and connected with a character, Rivette would pull us further away. It was as if he never really wanted us to fully understand them, but still accept them. That didn't brood well with me.<br /><br />Couple this with random intermissions of the play that these performers are putting on for the Parisians only helps to confuse the audience. I couldn't tell if Cammille was actually acting in the play or just walking through the lines. Half the time it looked as if it bothered her to be there. There was no emotion or excitement when she was on stage prompting me to question whether she was this 'infamous' actress that they claimed her to be. I have seen several foreign films in my lifetime, but this one takes the cake as possibly the longest passenger car to Dullsville. I had trouble understanding the play that was happening throughout the film, thus causing me to care less about the characters. The final thirty minutes of this movie are actually fun. The scenes where Pierre and Ugo decide to duel are hysterical. I actually watched this scene over again because I enjoyed it so much. The connections made at the end tied the film up nicely, but still left too many questions unanswered. <br /><br />Overall, I was lost in this film. If you ever pick up this film and you see a blonde-hair, blue-eyes 26-year old wandering through the scenes, it is I just trying to understand this film. I can't figure it out, I can understand most Lynch, Gilliam, and others of the 'jigsaw puzzle' genre, but this was just beyond my control. The characters seemed drab and never fully comfortable in their roles, and those that were jumped between emotions like playing leapfrog in kindergarten. The stories were connected well, but it didn't make any difference if the characters (the glue of the stories) didn't hold them together. In your eyes, and in your DVD player, you can see where this film just falls apart. If you are looking for a stronger emotional powerhouse film where characters work with their characters and push the envelope even further, I would check out Paul Thomas Anderson's Magnolia. This film reminded me of Magnolia except bad. <br /><br />I don't suggest anyone wasting their three hours on this film, but who am I except a lost guy in this film. <br /><br />Again, if found, please return!<br /><br />Grade: * out of *****