Bela Lugosi, die als artiest zo vaak wordt onderschat (ook al heeft hij op het toneel niemand minder dan Jezus Christus ten tonele gevoerd, zij het met enige lof), slaagt er hier in een gevoel van verlies over te brengen dat bijna tastbaar is. Er is geen twijfel aan dat dit een van zijn beste voorstellingen is. Karloff is heel eng als de duivelaanbiddende gek wiens koude, betonnen Bauhaus boven op een slagveld staat (er is zelfs een veld met primitieve grafstenen op te zien); zijn bijna vrouwelijke make-up en maniertjes maken zijn engheid nog groter (zijn zwarte toga hangt als een jurk om hem heen en hij gebaart vaak met slappe pols). De krachttoer is natuurlijk de 'fazanten onder glas'-toer die hij de lankmoedige Lugosi geeft. Het is een scène die nog steeds indruk maakt en die Lugosi's latere villen van Karloff een gevoel van onrecht geeft dat rechtgezet moet worden. Absoluut noodzakelijk om een film te maken, van een regisseur die zelden de middelen had om zulke doelen te bereiken.
Bela Lugosi, so often underrated as a performer (even though he played none other than Jesus Christ on stage to some acclaim), manages, here, to convey a sense of loss that is almost palpable. No doubt about it but that this is one of his finest performances. Karloff is VERY creepy as the devil-worshipping madman whose cold, concrete Bauhaus sits atop the site of a bloody battle (it even overlooks a field of crude grave markers); his almost effeminate makeup and mannerisms further his creepiness (his black gown hangs like a dress on him and he often gestures with wrist limp). The tour de force is, of course, the "pheasants under glass" tour he gives the long-suffering Lugosi. It's a scene that still packs a wallop and, in its own way, lends Lugosi's later flaying alive of Karloff a sense of wrongs being righted. Absolutely must-see movie-making, from a director who rarely had the means to reach such ends.