Diep vanbinnen is dit een film over de manier waarop mensen elkaar gebruiken. Terwijl we in veel films een driehoeksverhouding te zien krijgen, verkent 'Stage Fright' de scherpe randen van een vijfhoeksrelatie, waarin alle vijf de personages bezig zijn met uitvluchten en manipulatie. In het hart ervan ligt Jonathon Cooper van Richard Todd, die meedogenloos inspeelt op Eves genegenheid voor hem om zowel zichzelf als de vrouw van wie hij echt houdt, Charlotte, te beschermen. Maar de actrice Charlotte gebruikt hem net zoals hij Eve gebruikt, terwijl ze achter zijn rug om iets heeft met haar manager Freddy. En de lieve kleine Eve, actrice in opleiding, is verre van onschuldig <0xE2><0x80><0x93> ze liegt tegen de charmante 'gewone' Smith en verbergt tegelijkertijd de man van wie ze denkt te houden <0xE2><0x80><0x93> Jonathon. Het meest teleurstellende aan 'Stage Fright' is misschien wel dat deze krans van verraad wordt ontmanteld met nauwelijks een gebroken hart in zicht. Onverstoorbare inzichten in emotionele wreedheid en machtsmisbruik in relaties zijn een van de meest ondergewaardeerde aspecten van Hitchcocks films ('Rebecca', 'Notorious', 'Vertigo' en 'Marnie' in het bijzonder, hoewel zelfs de kleine hatelijkheden die James Stewart Grace Kelly in 'Rear Window' naar het hoofd slingert, raak waren), maar hier heeft een van de meest berekenende vormen van verraad in al zijn werk absoluut geen emotionele weerklank. Het verraad van Jonathon weegt niet zwaarder, want op dit punt heeft de kijker geen empathie meer voor hem. Alleen 'gewone' Smiths nogal gekwetste reactie op het ontdekken van de waarheid over Eva betekent iets, maar het voelt aan als een veel lichter verraad <0xE2><0x80><0x93> ze is een goedbedoelende bedriegster. Vergelijk het verraad van een andere Eva, in het even komische en 'lichtgewicht' 'North by Northwest', en de pure tandeloosheid van het emotionele ontrafelen van deze film wordt duidelijk.<br />In feite is de enige emotionele impact die de film in de finale heeft, die van Marlene Dietrichs Charlotte Inwood, die nadenkt over haar daden in een prachtig belichte scène. Dietrichs pure lichtheid kan niet anders dan de kijker naar zich toe trekken, en de richting is haar hier beslist gunstig gezind. De perversiteit van het meeleven met deze grote manipulator sprak Hitchcock waarschijnlijk aan, die later hetzelfde zou doen met Bruno Anthony van Robert Walker en Norman Bates van Anthony Perkins, en ik denk dat het mogelijk de enige grote scène in de film is (als er een andere is, zou het Dietrichs zelfgeschreven vertolking van 'The Laziest Gal in Town' zijn).<br />Het noemen van Walker en Perkins vestigt de aandacht op de grote mislukking van deze film, het personage van Jonathon Cooper. Richard Todd heeft veel kritiek gekregen vanwege zijn stijve vertolking, en ik denk dat we kunnen zeggen dat hij een nogal ploeterende artiest is, ook al is hij nooit echt slecht <0xE2><0x80><0x93> hoewel zijn psychose onder het toneel enorm effectief is. Het echte probleem is het script, dat het personage een gevoel voor humor ontzegt. Bijna alle schurken van Hitchcock zijn geestig en charmant (in elk geval al zijn beste), maar Jonathon heeft geen enkele charme. Dat is echt een probleem in een comedy-thriller waarin bijna elk personage een komische aantrekkingskracht heeft <0xE2><0x80><0x93> zelfs het personage van Kay Walsh heeft haar eigen wrange humor. Jonathon daarentegen lijkt afstotelijk <0xE2><0x80><0x93> hij is niet onderhoudend zoals alle anderen, dus we vallen niet voor hem. We zouden ons Eves wanhoop om zijn naam te zuiveren vast wel kunnen voorstellen, maar hij lijkt de moeite niet waard. Terwijl Dietrich zelfs een beroep doet op haar wreedste karakter (een echte Hitchcock-boef), is Todd zelfs in zijn onschuld onaantrekkelijk. De andere optredens strekken zich uit van het adequate (Wilding, net iets te licht als Smith) tot het fantastische (Alistair Sim, het hoeft nauwelijks genoemd te worden, deelt de komische buit met Dietrich, en zowel Sybil Thorndike als Kay Walsh doen geweldige dingen met een beperkte rol. Joyce Grenfell verandert intussen op de een of andere manier een niet ter zake doend stukje komisch gedoe in een transcendente fysieke komedie). Jane Wyman lijkt hier en daar een beetje onzeker, maar gek genoeg vind ik dat ze het meest effectief is in haar 'Doris'-kostuum, dat ze haar komische vaardigheden kan laten zien en dat ze aardig kan improviseren met Dietrich. De valse flashback is een handige zet, maar helaas brengt hij het begin van de film uit zijn evenwicht <0xE2><0x80><0x93> Eve wordt te lang op een zijspoor gezet <0xE2><0x80><0x93> en dwingt het script tot een nogal lelijke dialoog. Maar het optrekkende gordijn is een prachtige verzinsel.
Deep down, this is a film about the way people use each other. Whereas many films present us with love triangles, 'Stage Fright' explores the sharp edges of a love pentagon, in which all five characters are engaged in subterfuge and manipulation. At the heart of it lies Richard Todd's Jonathon Cooper, ruthlessly playing on Eve's affection for him in order to protect both himself and the woman he really loves, Charlotte. However, actress Charlotte is using him just as he uses Eve, whilst behind his back she's involved with her manager Freddy. And sweet little Eve, actress in training, is far from innocent - she lies to the charming 'Ordinary' Smith whilst concealing the man she thinks she loves - Jonathon.<br /><br />Perhaps the most disappointing thing about 'Stage Fright' is that this daisy chain of betrayal is dismantled with barely a broken heart in sight. Unflinching insights into emotional cruelty and power imbalances in relationships are one of the most under-appreciated aspects of Hitchcock's films ('Rebecca', 'Notorious', 'Vertigo' and 'Marnie' in particular, although even the minor barbs James Stewart throws at Grace Kelly in 'Rear Window' hit the mark squarely), but here one of the most calculated betrayals in all of his work has absolutely no emotional resonance. Eve has already conveniently fallen into the arms of Smith, so there's no sting when she learns of Jonathon's deceit. Charlotte's betrayal of Jonathon carries no greater weight, because by this point the viewer has no empathy left for him. Only 'Ordinary' Smith's rather hurt reaction to learning the truth about Eve means anything, but it feels like a betrayal of a much slighter nature - she's a well-intentioned deceiver. Compare with the treachery of another Eve, in the similarly comic and 'lightweight' 'North by Northwest', and the sheer toothlessness of this film's emotional unravelling becomes apparent.<br /><br />In fact, the only emotional impact made in the film's finale is by Marlene Dietrich's Charlotte Inwood, mulling over her actions in a beautifully shot scene. Dietrich's sheer luminosity can't help but draw the viewer in, and the direction certainly favours her here. The perversity of empathising with this great manipulator probably appealed to Hitchcock, who would later do the same with Robert Walker's Bruno Anthony and Anthony Perkins's Norman Bates, and I think it's possibly the one great scene in the film (if there's another, it would be Dietrich's self-choreographed rendition of 'The Laziest Gal in Town').<br /><br />Mention of Walker and Perkins draws attention to the great failing of this film, which is the character of Jonathon Cooper. Richard Todd has been much criticised for his stiff portrayal, and I think it's fair to say he's rather a plodding performer, even if he's never truly bad - although his psychosis under the stage is tremendously effective. The real problem is the script, which denies the character a sense of humour. Almost all of Hitchcock's villains are witty and charming (certainly all his best ones are), but Jonathon is charmless. This is a real problem in a comedy thriller where almost every character has a comic appeal - even Kay Walsh's character has her own sour humour. By contrast, Jonathon seems repellent - he isn't entertaining in the way everyone else is, so we don't root for him. We should surely empathise with Eve's desperation to clear his name, but he doesn't seem worth the effort. Whilst Dietrich is appealing even at her most cruel (a true Hitchcockian villain), Todd is unappealing even in innocence.<br /><br />The other performances range from the adequate (Wilding, just a little too lightweight as Smith) to the wonderful (Alistair Sim, it scarcely needs to be pointed out, shares the comic spoils with Dietrich, and both Sybil Thorndike and Kay Walsh do great things with limited roles. Joyce Grenfell, meanwhile, somehow turns an irrelevant bit of comic business into a transcendent piece of physical comedy). Jane Wyman seems a little uncertain in places, but funnily enough I think she's most effective in her 'Doris' guise, able to show off her comic skills, and sparking nicely with Dietrich.<br /><br />The false flashback is a neat gambit, but unfortunately it unbalances the beginning of the film - Eve is sidelined for too long - and forces the script into some rather ugly expositional dialogue. However, the rising curtain is a lovely conceit.