Francis Ford Coppola dacht er in de jaren zeventig voor het eerst over om Tucker als een donkere Brechtiaanse musical te maken en ging zelfs zo ver dat Leonard Bernstein over de muziek ging nadenken. Toen hij de film in 1987 daadwerkelijk maakte, zorgde Joe Jackson voor de opgefokte bigbandklanken en gaf hij meneer Coppola zijn beste score sinds Rumblefish. Het doet er niet toe <0xE2><0x80><0x93> het is de meest verborgen regisseursbiografie die ooit is gemaakt, Fellini, Bergman en Woody Allen uitgezonderd. Meneer Coppola is de visionair die het systeem probeerde te trotseren en daar bijna in slaagde, om vervolgens ten val te worden gebracht door krachten, echt of ingebeeld, die de loop der dingen beheersen. Coppola had geweldige films over afluisteraars, de nachtmerrie van de oorlog, en een beetje onzinnig gedoe over minnaars in Las Vegas. De specifieke punten van zo'n parallelle biografie hoeven hier niet onder de grond te worden gestopt <0xE2><0x80><0x93> laat ik volstaan met te zeggen dat je je kunt voorstellen dat een jonge Francis tegen zijn jongere, al even visionaire collega en ontwerper George Lucas (die hier als productieleider werkt) zegt dat hij een baard moet laten staan <0xE2><0x80><0x93> net zoals Jeff Bridges, in een carrière-highlight, tegen zijn ingenieur zegt die wordt gespeeld door Elias Koteas. Prachtige Joan Allen speelt Tuckers toegewijde, door de wol geverfde vrouw <0xE2><0x80><0x93> een Eleanor-vervangster <0xE2><0x80><0x93> en Christian Slater is Tuckers oudste zoon, misschien een vervanger van Coppola's zoon Gio, die stierf voordat de film werd gemaakt en aan wie hij is opgedragen. Tucker: the Man and His Dream had geen betere samenwerking tussen visionairs kunnen zijn: Coppola, Lucas en Preston Tucker.
Francis Ford Coppola first thought of making Tucker as a dark Brechtian musical back in the 70s and went so far as to have Leonard Bernstein think about the music. When he actually made the film in 1987, Joe Jackson provided the hopped-up big band licks and gave Mr. Coppola his best score since Rumblefish. No matter -- it's as much a director's biography in hidden form as ever there was, Fellini, Bergman, and Woody Allen notwithstanding. Mr. Coppola is the visionary who tried to buck the system and almost succeeded only to be brought down by forces, real and imagined, that control the way things run. Preston Tucker had a rocket ship of a car with turnable headlights and seat belts; Mr. Coppola had great movies about wiretappers, the nightmare of war, and a silly bit of off-beat stuff about lovers in Vegas. The specific points of such a parallel biography need not be driven into the ground here -- suffice it to say that one can imagine a young Francis telling his younger, equally visionary associate and design nut George Lucas (executive producing here) to grow a beard -- just as Jeff Bridges, in a career-highlight performance, tells his engineer played by Elias Koteas. Lovely Joan Allen plays Tucker's devoted, whip-smart wife -- an Eleanor substitute -- and Christian Slater is Tucker's eldest son, perhaps a stand-in for Coppola's son, Gio, who died before the film was made and to whom it is dedicated. Brash, fun, funny, melodramatic -- a visual feast that plays on 40s and 50s conventions -- Tucker: the Man and His Dream couldn't be a better collaboration between visionaries: Coppola, Lucas, and Preston Tucker.