Het is moeilijk om dit chaotische, onsamenhangende stuk onsamenhangende rotzooi in afzonderlijke bewegingen onder te brengen, maar laten we het eens proberen. In het eerste deel wordt de buitenaardse Meeko eindeloos gemarteld en verminkt door Amerikaanse wetenschappers, terwijl zijn vriend Nukie mopperend door Zuid-Afrika zwerft. In het tweede deel leert Nukie een paar pratende apen kennen, grappige stamleden en hun schattige kinderen, een non, een dronkaard en Steve Railsback (waarschijnlijk ook dronken). In het derde deel wordt Meeko eerst gehypnotiseerd en raakt dan bevriend met een pratende computer, terwijl Nukie discodanst. In het vierde deel probeert de 'heksendokter' verschillende strategieën om Nukie te doden, waaronder rondrennen in slow motion. In het vijfde deel zitten we voor eeuwig te wachten tot de film afgelopen is, en de likkende aap likt het snot weg dat de hele film lang over Nukies gezicht heeft gelopen. De acteurs schreeuwen de hele tijd minutenlang de namen van elkaar, of ze praten en zien eruit alsof ze ook door een computer gehypnotiseerd zijn. De monden van de ruimtewezens bewegen niet, en hun rubber ledematen verschrompelen en piepen als ze aangeraakt worden. Ik vermoed dat Pakleppa erbij gehaald is nadat schrijver Odendal het karwei verknoeid heeft; het schijnt te zijn bewerkt door een houthakker met de spinnen. Eigenlijk is het copyright 1989, en dat is belangrijk: niet alleen omdat dit precies het soort film is dat vier jaar blijft liggen voordat hij wordt uitgebracht, maar ook omdat het betekent dat deze Zuid-Afrikaanse productie klaar was voordat, en niet nadat, Mandela uit de gevangenis kwam. Het betekent dat het verhaal over hoe de bloeddorstige stamleden de morele waarschuwingen van de wijze non moesten opvolgen symptomen van de aftakeling van de apartheid waren, en geen inbreuken op de Wereldbank. Een andere reclame voor westerse verlichting doet zich voor als een slang een van de kinderen bijt en zijn broer de wond schoonmaakt; Railsback staat erop hem naar het ziekenhuis te brengen zodat hij een behoorlijke behandeling kan krijgen; als hij de verpleegster in de volgende scène vraagt hoe het met het kind gaat, zegt ze: 'Ik heb geen idee <0xE2><0x80><0x93> maar ik heb de wond schoongemaakt.'
Difficult to parcel this chaotic, incoherent piece of kiddie-corrupting garbage into discrete movements, but let's give it a try. In the first part, alien Meeko is endlessly tortured and mutilated by American scientists while his pal Nukie wanders around South Africa and mutters. In the second part, Nukie gets to know some talking monkeys, humorous tribesmen and their cute kids, a nun, a drunk, and Steve Railsback (probably also drunk). In the third part, Meeko is first hypnotized by, then befriends a talking computer, while Nukie disco dances. In the fourth part, the 'witch doctor' tries various strategies to kill Nukie, including running around in fast motion. In the fifth part we sit around absolutely for ever waiting for the movie to end, and the taking monkey licks the snot that has been running down Nukie's face for the whole movie. Throughout, the actors either shriek each others' names for minutes at a time, or talk and look like they've been hypnotized by a computer too. The aliens' mouths don't move, and their rubber limbs crumple and squeak when they are touched. I'm guessing Pakleppa got brought in after writer Odendal botched the job; it appears to have been edited by a lumberjack with the spins. Actually copyright 1989, which is important: not just because this is exactly the kind of film that sits around for four years before it gets released, but because it means that this South African production was completed before, not after, Mandela got out of prison. This means that the stuff about how the bloodthirsty tribesmen should heed the moral warnings of the wise nun were symptoms of apartheid in its decline, not impositions of the World Bank. Another advertisement for Western enlightenment occurs when a snake bites one of the kids and his brother cleans the wound; Railsback insists on taking him to the hospital so he can receive competent treatment; when he asks the nurse how the kid is doing in the next scene, she goes "I have no idea - but I cleaned the wound." Three cheers for whitey!