Wat deze film zo baanbrekend maakte toen ik hem in de zomer van 1976 voor het eerst zag, was dat de kinderen werden afgebeeld zoals ze werkelijk waren in plaats van als de onschuldige, soms ondeugende cherubijntjes die je in de meeste films ziet. Deze kinderen waren echt. Echte snotapen, maar toch echt. Ze vloekten, ze gedroegen zich als kleine ettertjes en psychopaten, zo zijn veel jongens die aan sport doen. Nu is dat niet zo'n geweldige klap, want dat gebeurt tegenwoordig in elke film. Maar het is nog steeds leuk om naar te kijken. Het is een giller om de energieke Tanner in actie te zien. Je moet dat joch wel bewonderen om zijn lef. Dat verhaaltje tussen Walter Matthau en Tatum O'Neal had weggelaten kunnen worden zonder het verhaal te schaden. Hij had haar gewoon ergens kunnen vinden, of misschien was hij haar dochter, maar dan zonder alle problemen. Dat leek het verhaal alleen maar in de weg te staan. Bovendien verwachtte ik half en half dat ze bij hem weg zou lopen als hij zijn bier naar haar gooide tijdens een wedstrijd of een training. Het zou zijn verdiende loon zijn geweest als ze dat had gedaan. Favoriete regel: PICTHER: Nou, nou, als het niet weer Englepuke is.<br />ENGLEBERT: Hoe zou je het vinden als ik dit honkbalveld in de steek liet waar de zon nooit schijnt? Ik barst nog steeds in tranen uit als ik die regel hoor. De heldendaden van de kinderen, hoewel ik zeker geen voorstander van ze ben, hebben in de loop der jaren hun glans verloren. Maar het is nog steeds leuk om te zien. 7 van de 10.
What made this movie so groundbreaking when I first saw it in the summer of 1976 was that kids were portrayed as they really were instead of as the innocent, sometimes mischievous cherubs that most movies presented. These kids were real. Real brats, but real nevertheless. They cursed, they acted like little jerks and psychos, that's the way many boy athletes are. Now, this doesn't pack too much of a punch because every movie in the world does this now. But it's still fun to watch. It's a hoot watching the high-spirited Tanner in action. You have to admire that kid for having guts. That little side story between Walter Matthau and Tatum O'Neal could have been left out without hurting the story. He simply could have found her somewhere, or maybe he was her daughter, but without all the issues. That business just seemed to get in the way of the story. Also, I half expected her to walk away from him when he threw his beer at her during a game or practice. It would have served him right if she did. Favoite line: PITCHER: Well, well, if it isn't Englepuke again.<br /><br />ENGLEBERT: How would you like me to stick this bat where the sun never shines? I still fall apart every time I hear that line. The kids' exploits, though I am certainly not an advocate of them has lost its punch over the years. Still fun to watch, though. 7 out of 10.