Het kijken naar deze film is als het kijken naar een auto-ongeluk in omgekeerde volgorde. Het begint als een wazige, richtingloze en verwarde massa beelden en eindigt met de climax en de neerwaartse beweging die plaatsvinden in een tijdsbestek van tien minuten. Het is een uur en een kwartier aan seks en drugs, tot de regisseur zich herinnert dat het een horrorfilm is en dat bijna iedereen in een tijdsbestek van tien minuten omkomt. Om de plot te beschrijven: een groep jonge vrouwen die door de woestijn rijdt, wordt beslopen door een moordenaar, een'spook', die in werkelijkheid gewoon een heel lange man in een poncho is. Het meest frustrerende aan deze film is dat je helemaal niets om de personages geeft. Ze zijn aardig genoeg om te willen dat je wilt dat ze het redden, maar niet irritant genoeg om te bidden om een pijnlijke dood. Allemaal, op één bijzonder grof meisje na, dat godzijdank minimale schermtijd heeft gekregen en een extra bloederige dood, maar ik dwaal af. Drie van onze vier heldinnen staan dubbel geparkeerd voor de studio, terwijl ze zich te buiten gaan aan seks, drugs en vergevorderde domheid alsof ze zo snel mogelijk willen sterven. Onze vierde hoofdrolspeelster wordt geplaagd door voortdurende gewelddadige visioenen en verwarrende flashbacks, waaronder een gedenkwaardige (om alle verkeerde redenen) flashback die de stijl van een Charlie Chaplin-film heeft, maar zonder enige humor of kwaliteit. Onze boosaardige geest, die de geest van Michael Myers vertegenwoordigt, loopt in doodse stilte rond. Het enige probleem is dat hij TE SNEL is en het een uur duurt voor hij een serieuze moord kan plegen. Aangezien onze schurk zich met de snelheid van stroop in januari voortbeweegt, vult de regisseur de tijd met genoeg hasjstoten om Cheech en Chong jaloers te maken. Tegen de tijd dat El Charro daadwerkelijk aan zijn werk begint, kun je er donder op zeggen dat je slaapt of, in mijn geval, de slaap niet kunt vatten omdat je de dingen niet graag onafgemaakt laat. Hoe dan ook, je zult niet veel zien.
Watching this movie is like watching a car crash in reverse. It begins as a blurred, direction-less, and confused mass of visions and concludes with the climax and falling action occurring in a ten minute span. It's an hour and fifteen minutes of sex and drugs, until the director remembers that it's a horror movie and kills almost everyone in a ten minute span. To give a basic plot summary, a group of young women driving through the desert are stalked by a killer "ghost," who is really just a really tall guy in a poncho. The most frustrating thing about this movie is that you don't care for the characters, in any way at all. They aren't likable enough to make you want them to pull through, but aren't annoying enough to pray for a painful death. All except one particularly foul-mouthed girl, who is thankfully given minimal screen time and an extra bloody death, but I digress. Three of our four heroines seem to have double parked outside the studio, as they indulge in sex, drugs, and advanced stupidity as if they want to die as quickly as possible. Our fourth leading lady is plagued by constant violent visions and confusing flashbacks, including a memorable(for all the wrong reasons) flashback which takes the style of a Charlie Chaplin film, but without any humor or quality. Our evil ghost, channeling the spirit of Michael Myers, walks around in pure silence, the only problem being he is TOO slow and it takes an hour for him to get any serious killing in. Since our villain is traveling with all the speed of molasses in January, the director fills in time with enough bong hits to make Cheech and Chong envious. By the time El Charro actually begins his work, it's a good bet that you'll either be asleep or, in my case, toughing it out because you don't like leaving things unfinished. Either way, you won't see much.