Ik zag deze film op een filmfestival toen hij net uit was, en nadat ik hem de afgelopen negen maanden in de plaatselijke bibliotheek had overgeslagen, leende ik hem ten slotte uit om te zien wat mijn jongere huisgenoot ervan zou vinden en om hem zelf nog eens te bekijken, bijna tien jaar later. De drie mannelijke hoofdrollen doen hun uiterste best, maar de echte driehoek hier is die van de homoseksueel, de mollige, onnozele nicht en de waardeloze homo.<br />Jammer genoeg vond een aantal kijkers het grappig in Mara Hobels Christina-personage, maar ik vond het vooral vermoeiend en eentonig. Vanaf haar scène waarin ze het sjofele appartement 'Fabulous' binnenloopt tot aan haar scène waarin ze het appartement binnengaat. naar de scène waarin ze de slaapkamer van haar kamergenoot Marc binnenloopt nadat hij voor het eerst seks met haar heeft gehad <0xE2><0x80><0x93> een zenuwinzinking of huilen tijdens het 'grootse gebaar' naar de totale onnozelheid van haar bestaan in New York <0xE2><0x80><0x93> het was gewoon een halve meter te veel van het goede en bedierf het weinige goede in haar karakter of haar prestaties. Waar was haar graad in? Mandvlechten? Had ze die speciale cursus gevolgd voor het kampioenschap football van de universiteit van New York in Ballroom Dancing? In 1997 studeerde ze af zonder te weten hoe ze een halve karteldarm op een sleutelbord moest vinden?<br />Maar om niet de indruk te wekken dat ik al mijn dolken op mevrouw Hobel richt, het idee dat de'slechte' Het goede zou (a) een leugenaar zijn; (b) een gebruiker; of (c) een oplichter, niet alleen voorspelbaar, maar ook nog eens een rit door de staat Texas. En ook dat die nerd van een homo (Woody Allen zonder de fixatie op de geadopteerde kinderen van zijn maat) <0xE2><0x80><0x93> die, jammer genoeg voor hem, tien jaar verder was dan het homogekte-tijdperk waarin we ons bevinden <0xE2><0x80><0x93> en hoe dan ook, homogekken zijn geen Broadway-musicalsfans en al helemaal geen pianisten, en ze zouden verliefd zijn (in klassieke Hollywood-romances uit de jaren veertig en vijftig) op de beste homovriend, en uiteindelijk zou de beste homo (zonder enige reden, zonder enige echte basis, nadat hij hem had afgewezen omdat de homo duidelijk niet zijn type was, en nadat hij verliefd was geworden op een vent die <0xE2><0x80><0x93>' Het enige wat ze met elkaar gemeen hebben, is dat ze allebei een muzikale achtergrond hebben? Je zou net zo goed kunnen zeggen dat het stuk verliefd op hen werd omdat ze allebei lucht inademen.<br />Deze film heeft inderdaad een paar charmes, en met een andere schrijver en regisseur, een paar andere acteurs, een strakker script (het ging te lang door, wat betekende dat er hele personages uit weggelaten hadden kunnen worden) had hij misschien meer van zichzelf kunnen maken. Je zou het hele Cynthia-verhaal tot 5 minuten kunnen terugbrengen en haar geen kamergenote maken en van Marcs appartement een studio maken en daarbij een veel strakkere en waarschijnlijk interessantere film hebben. Misschien zou je dan wat meer tijd kunnen besteden aan de relatie tussen Robert en Marc om te rechtvaardigen waarom ze uiteindelijk bij elkaar zijn gekomen, afgezien van de conventies van de jaren veertig en vijftig in Hollywood en de slechte Broadway-musicals van alle tijden, zeggen dat het moest.
I saw this movie at a film festival when it first came out and, after skipping over it at the local library for the last nine months, finally borrowed it on loan to see what my younger roommate would think of it and to view it again myself, nearly a decade later. It certainly features game performance by the three male leads, but the real triangle here is that of the gay male hunk, the plus size, clueless fag hag and nebbish gay guy. <br /><br />Unfortunately, what a number of viewers apparently found funny in Mara Hobel's character of Christina, I simply found mostly tiresome and repetitive. From her scene walking in to the divey apartment "Fabulous" to her scene walking in to roommate Marc's bedroom after he first has sex to her nervous breakdown or crying during the "grand gesture" to the whole cluelessness of her New York existence - it just was about four feet too much over the top and ruined what little good there was in her character or her performance. What was her degree in? Basket Weaving? She took that special class for the championship NYU football team in Ballroom Dancing? In 1997, she graduated from college without knowing how to find a semi colon on a key board?<br /><br />But so as to not seem like I am aiming all my daggers at Ms. Hobel, the idea that the "bad" good would turn out to be (a) a liar; (b) a user; or (c) a hustler were not only predictable but telegraphed not just a mile away, but a drive through the state of Texas away. Likewise, that the nerdy nebbish (Woody Allen without the fixation on the adopted children of his mate) gay guy -- who, unfortunately for him, was ten years ahead of the gay geek hotness era we find ourselves in -- and in any event, hot gay geeks are not Broadway musical fans much less piano players, would be in love (in classic Hollywood romantic comedies from the 40s and 50s fashion) with the gay hunk best pal and, ultimately, the hunk would (for no reason at all, without any real basis, after turning him down because the neb was clearly not the hunk's type, and after lusting in love with a guy who's only real thing in common with the neb is that they both have a musical background? You might as well say that the hunk fell in love with them because they both breath air.<br /><br />This film does have some charms and again, with a different writer and director, some different casting choices, a tighter script (it went on too long, meaning some entire characters could have been cut out), might have made more of itself. You could cut the entire Cynthia story down to 5 minutes and not make her a roommate and make Marc's apartment a studio and have a much tighter and probably more interesting movie in the process. Perhaps then you could spend a little more time in the relationship between Robert and Marc to justify why they end up together at the end, other than rom com conventions of the Hollywood 40s and 50s and bad Broadway musicals of every era, say they must.