Dit was zo'n beetje de ergste film die ik ooit heb gezien. Het enige waar ik aan kon denken tijdens het 'vroege stadium' van de film, was hoe verschrikkelijk sommige kinderen het moeten hebben als ze worden geboren uit geestelijk en emotioneel labiele ouders. Ik vond dat Sean zijn rol goed speelde, maar het verhaal zoog me in een put van wanhoop en deed mijn maag ineenkrimpen bij de stompzinnigheid van mevrouw Quinn. Ik merkte ook de verminkingen van het accent op. Dus ware liefde is je huidige echtgenoot en drie jonge kinderen dumpen voor een man die je de afgelopen tien jaar niet één keer hebt gezien? Het klonk alsof die twee die cel in het sanatorium hadden moeten delen.<br />Veel van de karakter interacties waren niet goed. Begrijpelijk was het wel, want het verhaal bevatte heel wat GELOOF, en het grappigste deel was het allerlaatste deel, waarin we het 'gelukkige stel' en hun twee losers zien rijden in die stijlvolle Buick Riviera uit 1968. Stijlvol.
This was just about the worst movie I've ever seen. All I could think about during the "early days" part of the film was how terrible some children must have it when they are born to mentally and emotionally unstable parents. I did think Sean played his role well, but the story sucked me into a pit of despair and made my stomach churn at stupidity of Mrs Quinn. I noticed the accent mutilations as well. So true love is ditching your current husband and three young children for a guy you haven't seen ONCE in the last ten years? Sounds like those two should have shared that cell at the sanitarium.<br /><br />Many of the character interactions didn't make sense, the story had ample amounts of LAME, and the funniest part was the very very end where we see the 'happy couple' and their two loser buddies DRINKING and DRIVING down the road in that stylish 1968 Buick Riviera. Classy.