In haar eentje vernietigt de dramaturg de lol van een juwelendiefstal in een landhuis.<br />Het grootste probleem met deze film is Crawford. Ik geloof niet dat ze komedie in zich had. Ze speelt de tragische heldin in elke film, en deze is geen uitzondering. Ze vervormt de film van een heel grappige komedie in een soort Joan Crawford-thriller. En ze neemt een air van luchtige zelfverzekerdheid aan die zo sterk is en zo gespeend van elk gevoel van zelfkritiek of humor dat het haar irritant maakt.<br />Natuurlijk zijn er andere problemen. Het is moeilijk te zeggen dat de film eigenlijk grappig zou moeten zijn, tot de 'butler' een sigaret voor zichzelf pakt en zwaar op de bank ploft. Ach, natuurlijk! Nu snap ik het! Het is allemaal zwendel! Tot dan toe hebben we een paar grappige terzijdes van een paar personages gehad, maar buiten dat weten we niet precies waar de film heen gaat. Pas na die zware flop, ruim een halfuur of langer in de film, begrijpen we dat dit een komedie is.<br />Tegen die tijd is het te laat, zelfs als de film zich al had gedragen zoals het hoort. Maar het melodramatische melodrama gaat door, met Crawford die meevoelt met de eng uitziende Duchess, en dit haalt opnieuw alle schijn van komedie uit de film. De latere scènes met de roofovervallers, die het sprankelende hoogtepunt van de film zouden moeten zijn, komen in plaats daarvan over als irritant en ruzieachtig. En de verwaande gasten uit de hogere kringen doen het niet beter. Het'salonspel' is abrupt, onafgemaakt, spraakzaam en levert geen enkele komische verdienste op. Alle personages op één na worden naar OFFCREEN gestuurd om 'hun straf te betalen' <0xE2><0x80><0x93> alsof de filmmakers elke mogelijkheid tot echt leuk vermaak willen vermijden! (En het ene personage dat haar straf op het scherm uitzit is irritant, met opzet.) Was dat om Crawfords somber-en-doemtype niet op te vrolijken? Nigel Bruce en Frank Morgan zijn natuurlijk allebei onbetaalbaar in deze film, want je zou ze allebei kunnen vragen de lijst met ingrediënten op een doos cornflakes voor te lezen en ze zouden nog steeds hun eigen opvallende persoonlijkheid uitstralen, en Powell heeft een paar momenten, maar zijn personage komt over als saai en plat, net als dat van Crawford.<br />Je kunt je voorstellen dat dit een buitengewoon onderhoudende en grappige film had kunnen zijn... je kunt je voorstellen dat sommige mensen die erbij betrokken waren, Powell, Morgan en Bruce, zich dat gerealiseerd moeten hebben... en je kunt je voorstellen dat ze vreselijk teleurgesteld moeten zijn geweest over de manier waarop de film werd gebracht.
Drama queen single-handedly destroys the fun in a manor house jewelry heist.<br /><br />The single biggest problem with this film is Crawford. I don't think she had comedy in her. She plays the tragic heroine in every movie, and this one is no exception. She warps the movie from a very funny comedy into just another Joan Crawford tragedy, of sorts. And she assumes an air of breezy self-assurance that is so strong and so undiluted with any sense of self-deprecation or humor that it makes her annoying.<br /><br />Of course, there are other problems. It's hard to tell that the movie is supposed to be funny, really, until the "butler" takes a cigarette for himself and flops heavily onto the settee. Ah, of course! NOW I get it! It's all a scam! Until then, we've had small humorous asides from a few characters, but outside of that, we're not sure where the movie is going. Only with that heavy flop, a good half hour or more into the movie, do we understand that this is a comedy.<br /><br />By then, it's too late, even if the movie had begun behaving the way it's supposed to. But the maudlin melodrama continues, with Crawford empathizing with the scary-looking Duchess, and this once again drains all semblance of comedy out of the movie. The later scenes with the robbery gang, which should be the sparkling highlight of the movie, come off instead as irritating and quarrelsome. And the snooty upper-class guests do no better. The "parlor game" is abrupt, unfinished, talky, and doesn't deliver any comic payoff. All of the characters but one are dispatched OFFSCREEN to "pay their penalties"--as if the filmmakers WANTED to avoid any potential for genuine good fun! (And the one character who pays hers on screen is annoying, deliberately so.) Was this to avoid lightening Crawford's gloom-and-doom character? Nigel Bruce and Frank Morgan are of course both priceless in this movie, because you could ask either of them to read the list of ingredients on a cereal box and they would still exude their own striking personalities, and Powell has a few moments, but his character comes off as stock and flat, just like Crawford's.<br /><br />One imagines that this could have been a terrifically entertaining and funny movie...one imagines that some of the people involved, Powell, Morgan and Bruce, must have realized this...and one imagines that they must have been terribly disappointed to see the way the movie was handled.