Een 'waterkoeler'-inleiding <0xE2><0x80><0x93> ik neem aan dat mensen in het hele land het de volgende dag over dit gespannen half uur hadden. De grote baas Joseph Cotton wordt voor dood aangezien, en hij kan maar beter een manier bedenken om het de autoriteiten te laten weten voordat ze aan de tafel van de lijkschouwer beginnen. Het probleem is dat hij volkomen verlamd is, afgezien van een beetje beweging in een pink. Zal dat genoeg zijn? We lijden emmers vol met hem terwijl de brancard steeds dichter naar het scalpel van de lijkschouwer toe schuift.<br />Een heel verkeerde en goed doordachte hypothese met een mooi ironisch einde. Zie de eerste vijf minuten niet over het hoofd, ook al is het een rustige opstelling voor wat volgt. Want we begrijpen dat Cotton het echt verdient om een beetje poëtische rechtvaardigheid te ondergaan, hoe extreem het ook is. Als je erover nadenkt, is er sprake van een moraal. Hoe dan ook, dit is een van de eerste episodes die de serie echt op de tv-kaart zetten en die vijftig jaar later nog steeds als een lopend vuurtje rondgaan.
A "water-cooler" entry-- I expect people all over the country were talking about this tense 30 minutes the next day. Big-wig executive Joseph Cotton is mistaken for dead, and he better figure out a way to let the authorities know before they begin the slice and dice of the coroner's table. Trouble is that he's totally paralyzed except for gradual movement in a little finger. Will that be enough? We suffer bucket-loads with him as the gurney edges ever closer to the coroner's scalpel.<br /><br />Really off-beat and well-thought-out premise with fine ironical ending. Don't overlook the first five minutes even though it's an uneventful set-up for what follows. Because there we understand that Cotton really does deserve to suffer some poetic justice, extreme though it is. If you think about it, there's a moral here. Anyway this is one of the initial episodes that really put the series on the TV map and continues to pack a wallop fifty years later.