Deze versie van Shakespeares _ROMEO AND JULIET_ was in die tijd heel beroemd, en een aantal recensenten die ik zeer bewonder, blijven de film zelfs nu nog prijzen. Maar ik moet een afwijkende noot laten horen: hoewel hij zijn charmes heeft, vond ik het persoonlijk wat moeilijk om naar de film te kijken vanwege de leeftijd van de spelers. Op het toneel worden Shakespeares ongelukkige geliefden gewoonlijk gespeeld door volwassen acteurs die de Shakespeare-taal en hun eigen kunst volledig onder de knie hebben, en de fysieke afstand tussen het toneel en het publiek stelt de spelers in staat de illusie van jeugd te creëren. Maar de camera is genadeloos, vooral van dichtbij, en in deze film zien we Leslie Howard van middelbare leeftijd, Norma Shearer, John Barrymore en Basil Rathbone in rollen die veel jongere spelers op het witte doek beter van pas zouden komen.<br />Om de cast te eren, vochten verscheidene sterren met hand en tand tegen het maken van de film <0xE2><0x80><0x93> vooral Leslie Howard, die zelfs in interviews met de pers verklaarde dat hij veel te oud was om Romeo te spelen in een filmproductie. Toen Howard en zijn collega's door contractuele verplichtingen gedwongen werden de film te maken, deden ze hun uiterste best, maar helaas loog de camera niet: ze waren inderdaad te oud. Hoewel sommige kijkers in staat zijn hun ongeloof op te schorten en de sterren in zulke jeugdige rollen te accepteren, kon ik dat zelf niet. Ik vond het af en toe absurd, maar vaker g<0xC3><0xAA>nant, met het beroemde balkon als voorbeeld. Dit alles zou misschien te vergeven zijn als de sterren werkelijk een gevoel van hartstocht opwekten, maar dat doen ze niet <0xE2><0x80><0x93> en het is hier dat hun leeftijden het doen, want in plaats van de withete hartstochten van de jeugd die tot rampspoed leiden, hebben we in plaats daarvan een zachtaardig liefdesverhaal met een ongelukkige afloop.<br />Toch is de film echt mooi om naar te kijken <0xE2><0x80><0x93> hij heeft iets gegraveerds in zijn glanzende zwart-wit <0xE2><0x80><0x93> en als je je ogen dichtdoet, kun je genieten van de 'grandeur'. Er is ook de vertolking van Edna May Oliver, en zij is uitstekend in de rol van de brabbelende verpleegster van Julia.<br />Fans van deze film zullen hem ongetwijfeld aan hun bibliotheek willen toevoegen, en degenen die willen zien hoe Hollywood Shakespeare in de jaren dertig benaderde, zullen ervan genieten om hem minstens één keer te zien <0xE2><0x80><0x93> maar ik aarzel om deze film aan iemand buiten die kring aan te bevelen. De meeste kijkers zullen blijer zijn met de latere versie van Franco Zefferilli.<br />Gary F. Taylor, alias GFT, Amazon Reviewer, zal hem ongetwijfeld aan zijn bibliotheek willen toevoegen.
This version of Shakespeare's ROMEO AND JULIET was very famous in its day, and a number of critics that I greatly admire continue to praise it even now. But I must sound a dissenting note: although it has its charms, I personally found the film somewhat difficult to sit through due to the age of the cast. On the stage, Shakespeare's star-crossed lovers are usually played by mature actors in full command of both Shakespearean language and their own art, and the physical distance between the stage and the audience allows the cast to create the illusion of youth. But the camera is merciless, particularly in close up, and this film production presents us with the middle-aged Leslie Howard, Norma Shearer, John Barrymore, and Basil Rathbone in roles that would be better served on the screen by much younger players.<br /><br />To give the cast its due, several of the stars fought tooth and nail against making the film--most notably Leslie Howard, who even went so far as give press interviews stating that he was much too old to play Romeo in a screen production. When forced into the production by contractual obligation, Howard and his counterparts gave it their all, but sad to say the camera did not lie: they were indeed too old. Although some viewers are able to suspend disbelief to accept the stars in such youthful roles, I myself could not. I found it occasionally absurd, but more often embarrassing, with the famous balcony a case in point. All of this might be forgiven if the stars actually generated any sense of passion, but they do not--and it is really here that their ages tell, for instead of the white-hot passions of youth that lead to disaster we have instead a gentle love story with an unhappy ending.<br /><br />Still, the film really is pretty to look at--it has an engraved quality in its glossy black and white--and if you close your eyes, you can enjoy the 'grand manner' readings, which is a great deal more than one can say for most cinematic Shakespearean interpretations. There is also Edna May Oliver's performance, and she is excellent in the role of Juliet's babbling nurse.<br /><br />Fans of this film's stars will no doubt wish to add it to their library, and those interested in seeing how Hollywood approached Shakespeare in the 1930s will enjoy seeing it at least once--but I would hesitate to recommend this film to any one outside that circle. Most viewers will be happier with the later Franco Zefferilli version.<br /><br />Gary F. Taylor, aka GFT, Amazon Reviewer