Tekkonkinkreet opent dit jaar het animatiefestival van de Verenigde Staten, dat loopt van vandaag tot 1 december 2007, met een selectie van animatiefilms, korte films en documentaires van over de hele wereld. Vorig jaar scoorde het festival een grote hit door Paprika, vlak na de première in Japan, geloof ik, te laten screenen, en ook de in noirstijl gestylede Renaissance te laten screenen. Dit jaar waren zowel Tekkonkinkreet als de vermaarde 5 Centimeters per Second uitverkocht in de dagen dat de kaartjes in de uitverkoop waren, en het is jammer dat ik de laatste misschien niet kan zien vanwege tegenstrijdige schema's.<br />Niettemin deed Tekkonkinkreet zijn hype eer aan, hoewel ik het verhaal een beetje te verwarrend vond naar mijn zin. Ik denk dat sommige Japanse animatiefilms een enorme dosis van het fantastische hebben, en dat je niet alles in één keer meekrijgt, wat leidt tot een lange levensduur als je elke keer dat je de film ziet iets nieuws ontdekt. Het verhaal gaat over 2 wezen, Black en White, die in wezen de Cat-clan zijn, die hun stad Treasure Town beschermen tegen bedreigingen van buitenaf. Maar ze ontdekken al snel dat de grote jongens zoals de yakuza zich langzaam een weg naar binnen wurmen om in de vorm van themaparken geld te gaan verdienen met het vervaardigen van themaparken, en ze ontdekken onvermijdelijk dat ze in het vizier van een grote territoriumoorlog zitten. De aandacht die aan de details wordt besteed, is gewoonweg verbazingwekkend, omdat het lijkt alsof er geen pixel op het doek is verspild. Schatstad zelf is een schouwspel om te aanschouwen, met zijn duizelingwekkende niveaus waar geen eind aan lijkt te komen, en de camera die speels door gebouwen, bruggen, hoeken en gaten zoeft die claustrofobie veroorzaken. Het is net Gotham City, maar dan helderder, rommeliger, en natuurlijk, zonder de Donkere Ridder, nu in plaats daarvan Black en White de burgerwacht spelen, op de manier van Batman en Robin. Omdat ze nog maar jongens zijn, bezitten ze (en daar is het fantastische) bovenmenselijke vaardigheden, waardoor ze de zwaardvechters in de oosterse vechtsporten naar de kroon steken met hun vermogen om gebouwen te beklimmen met het gemak van een simpele sprong.<br />Ja, onze jongens hebben vaardigheden als de Yamakasi, alleen is het niet zo dat het...' De actiescènes zijn heel goed verdeeld. Ze beginnen met de bevredigende achtervolging van de schemering en de dageraad, met de gevechten om je leven met robotdoders, en eindigen met de stadslegende Minotaurus die zijn status rechtvaardigt. Tussen de gevechten door zijn er natuurlijk de rustiger momenten, met subplots die de aandacht vestigen op de talloze yakuza-figuren en de broederlijke liefde tussen Black en White, die een droom delen over een idyllisch leven in het strandhuis, waar ze in vrede kunnen leven van de onnodige drukte van de stad en van de problemen die naar hen op zoek zijn. Ik vermoed dat het nodig is om de manga van Taiyo Matsumoto te lezen en wat onderzoek te doen om deze film beter te kunnen waarderen. Net als een cyberpunkfilm waarin je de verschillende lagen ervan kunt lezen, is Tekkonkinkreet in de eerste plaats een visueel spektakel, en de presentatie ervan zorgt voor een Wauw-factor.
Tekkonkinkreet opens this year's Animation Nation festival, running from today until 1 Dec 07, showcasing a selection of animated feature films, shorts and documentaries from around the world. Last year, the festival scored a coup in having Paprika screened just after its Japan premiere I believe, and had the noir styled Renaissance screened too. This year, both Tekkonkinkreet and the highly acclaimed 5 Centimeters Per Second were sold out in days when tickets when on sale, and it's a pity I may not be able to catch the latter due to conflict in schedules.<br /><br />Nonetheless, Tekkonkinkreet lived up to its hype, although I found the story to be a little too perplexing for my liking. I guess with Japanese anime, some come with a huge dose of the fantastical, and you might not catch all in one screening, leading to longevity as you discover something new each time you view the movie. The story centers on 2 orphans, Black and White, who are essentially the Cat clan, guarding their city Treasure Town from perceived external threats. But they soon find that the big boys such as the Yakuza are slowly muscling their way in to establish money spinning business in the form of theme parks (heh), and inevitably discover they are within the crosshairs of a major turf war.<br /><br />The attention paid to detail is simply amazing, as it seems like not a pixel on the canvas was wasted. Treasure Town itself is a sight to behold, with its dizzying levels that don't seem to end, and the camera playfully whizzing through buildings, bridges, nooks and crannies giving sense to claustrophobia. It's like Gotham City, only brighter, messier, and of course, without the Dark Knight, now instead, having Black and White play vigilante, Batman and Robin style. Being just boys, they possess (and here's where its fantastical) superhuman skills, putting martial arts swordsman to shame with their ability to scale buildings with the ease of a simple leap.<br /><br />Yes, our boys have skills like the Yamakasi, only that it's magnified ten thousand times. The set action pieces are excitingly crafted with excellent sound effects and design going into overdrive. The action pieces are spaced out quite well, starting with the satisfying chase sequence with Dusk and Dawn, with the flight-for-your-life battles with robotic assassins, and topped off with the urban legend Minotaur justifying his status. In between the fights are the quieter moments of course, with subplots that put the spotlight on the myriad of Yakuza characters, and the brotherly love shared between Black and White, who share a dream of an idyllic life at the beach house, where they can live in peace from the unnecessary bustle of the city, and from the trouble that comes looking for them.<br /><br />Based on the manga by Taiyo Matsumoto, I suspect there being a need to read up and do some research in order to appreciate this movie more. Akin to a cyberpunk movie where you can read its multiple layers, Tekkonkinkreet is first and foremost a visual spectacle, hands down, and doesn't fail in providing a Wow factor with its presentation.