Attack the Gas Station! is een doeltreffende show voor 4 jonge sterren en bewijst in zekere zin dat de nieuw leven ingeblazen Koreaanse bioscoop veel te bieden heeft. Het is een anarchistische, energiek geënsceneerde film met een paar echt grappige momenten. Het is een film die in het Westen met goed gevolg herschreven zou kunnen worden (ik zie bijvoorbeeld Kevin Spacey als de onbetwiste eigenaar van het benzinestation) hoewel ik betwijfel of alle verve teruggehaald zou kunnen worden, want dit is een film van een jonge man, boos en alert op bredere kwesties.<br />'Als ze in beweging komen, dood ze dan' is een terugkerende grap in de film naarmate het aantal gijzelaars toeneemt en of het nu wel of niet een opzettelijke verwijzing is naar Peckinpah's Wild Bunch, het is nog steeds grappig. Het minst overtuigende aspect van de film zijn de flashbacks. Hoewel ze nuttig zijn om de hoofdpersonen enige achtergrond en karaktermotivatie te geven, lijken hun vorige levens te vluchtig geschetst, met als gevolg dat de jongemannen dramatisch in gewicht afnemen. Het is alsof ze, eenmaal weg van de plaats van hun belangrijkste en directe invloed, moreel uitgeput zijn. Hun status is slechts van betekenis, lijkt de film te suggereren, terwijl de hoofdrolspelers doorgaan met directe groepsacties. Deels is dit opzettelijk, omdat hun frustratie uit het verleden ongetwijfeld hun huidige verveling en woede voedt, maar toch heb je het gevoel dat veel van hetzelfde terrein bedekt had kunnen worden door een relevante interactie tussen de vier, die hun persoonlijke demonen resoluut onbesproken laten.<br />Interessanter is wat het Gasstation vertegenwoordigt: deze kijker heeft het gevoel dat het tot op zekere hoogte Korea in microkosmos is. Net zoals de Japanse film herhaaldelijk het trauma van de nucleaire holocaust heeft verwerkt in zijn sciencefiction- en fantasyfilms, zo wordt de eigenaardige aard van de plaatselijke patstelling tussen Noord- en Zuid-Korea en de wederzijdse vijandigheid in deze film weerspiegeld, waarin het einde een eigenaardige gek bedreigt en via benzine en aanstekers een wederzijdse apocalyps bereikt. Het is duidelijk dat aanhoudende spanning een rol speelt in de nationale psyche, en de herhaalde verzoeken om 'het te verhelpen' (de telefoon) hebben bredere implicaties voor wat betreft de nationale communicatie en het begrip.<br />De minachting die wordt uitgestort over de gladde nationale leuzen die aan de muur hangen, is een duidelijke politieke afkeuring. Naarmate de film vordert en het gloednieuwe benzinestation (op zichzelf een manifestatie van het tot nu toe 'economische wonder' van het oosten) steeds meer het toneel wordt van minimachtsstrijd, escalerende patstellingen en dreigende vernietiging. Dit is een Korea waarin veranderingen worden geëist, of waar zeker vernietiging op volgt, en waarin niemand kennelijk 'baas' wil zijn of verantwoordelijkheid wil nemen, zoals het vrijgeven van gezag van de pomphouder suggereert. Een land waarin je net zo goed ondersteboven op je hoofd zou kunnen balanceren, zinloos en eindeloos, als in een dialoog. En zoals de laatste scène laat zien, is een voorplein vol Koreanen die op het punt staan zichzelf te vernietigen zowel bitter ironisch als meedogenloos toepasselijk.
Attack the Gas Station! is an effective show case for 4 young stars and goes some way to prove that the newly revitalised Korean cinema has a lot to offer. Anarchic, briskly staged and with some genuinely funny moments, it is a film which could be remade to good effect in the West (I can see Kevin Spacey as the beleagued station owner, for instance) although I doubt that all of the verve could be recaptured, for this is a young man's film, angry and alert to wider issues.<br /><br />"If they move, kill them" is a running joke through the film as the number of hostages increases and, whether or not a deliberate reference to Peckinpah's Wild Bunch, its still funny. <br /><br />The least convincing aspect of the film is the flashbacks. While useful in providing some background and character motivation for the main characters, their previous lives seems sketched in too cursorily and in result the young men lose dramatic weight. It's as if that, once away from the scene of their most important and direct influence, they are morally enervated. Their stature is only significant, the film seems to suggest, as the principals go on and take direct, group action. Part of this is deliberate, as their past frustration undoubtedly feeds their current boredom and anger, yet one feels that much of the same ground could have been covered by some relevant interaction between the four, who leave their personal demons resolutely undiscussed.<br /><br />More interesting is what the Gas Station represents: this viewer feels that, to some extent, it is Korea in microcosm. Just as Japanese cinema has repeatedly reworked the trauma of nuclear holocaust into its science fiction and fantasy films, so the peculiar nature of the local North-South Korean standoff and mutual hostility is echoed in this film, in which the ending threatens a peculiarly lunatic and mutually achieved apocalypse through petrol and lighters. Clearly, continued tension plays a part in the national psyche, and the repeated requests to 'fix it'(the phone) has wider implications as far as national communication or understanding is concerned.<br /><br />The contempt poured upon the glib national slogans hanging in the wall is one explicit political disaffection. As the film proceeds and the shiny new gas station (a manifestation in itself of the hitherto 'economic miracle' of the east) is increasingly the scene of mini power struggles, escalating standoffs, and threats of destruction. This is a Korea in which changes are demanded, or annihilation surely follows, and in which no one it appears wants to be 'boss' or take responsibility, as the station owner's ready relinquishment of authority suggests. A country in which one might as well balance upside down on one's head, pointlessly and endlessly, as achieve any dialogue. And as the final scene shows, a forecourt packed with Koreans ready to destroy themselves is both bitterly ironic and ruthlessly apt.