Warren Oates speelt een GTO-chauffeur die op zijn rit naar het oosten twee auto's uitdaagt voor een 'roze bonnetje'. De eerste die in Washington D.C. aankomt, wint de auto van de ander. De twee jonge kerels hebben onderweg ook nog een meisje opgepikt, of om precies te zijn: ze is net in hun auto gestapt en er worden geen vragen gesteld: wie ze is, waar ze naartoe gaat, nada. Ze rijdt gewoon mee. De vier hoofdpersonen zijn zwervers, mannen (en vrouwen) zonder namen, en dat blijkt ook uit hun kredietnummers: G.T.O., De chauffeur, De monteur, Het meisje. Ze maken deel uit van een lange traditie van genre-anti-helden, zwervers en verschoppelingen, waaronder figuren als Sanjuro (Yojimbo) en De Man zonder Naam. Maar ze worden geconfronteerd met dezelfde paradox als elke antiheld in de film: door zich af te scheiden van de maatschappij, door te weigeren stil te zitten en zich aan te passen, zijn ze vrij; het gaat alleen om henzelf, de motor die draait en de weg. Het probleem is dat ze, ook al zijn ze vrij, dat niet lijken te beseffen. Ze blijven proberen zichzelf te definiëren aan de hand van de normen en waarden van de maatschappij. Zoals Warren Oates peinst over het stichten van een gezin: 'Als ik niet heel gauw huisarrest krijg, ga ik de ruimte in.' Het enige wat deze mensen nog een identiteit en een plaats in de maatschappij geeft, is hun auto. Als het einde een symbolische weergave is van deze morele dubbele knoop die hen in twee tegengestelde richtingen drijft, is Monte Hellman de enige die het weet.<br />De reden waarom ik...' Maar het is niet eenvoudig om te mijmeren over personages in een autofilm. _Two-Lane Blacktop_ gaat niet alleen over de race tussen een Chevy uit 1955 en een Pontiac uit 1970. En dat is waarschijnlijk de reden waarom de film hier en daar schijnbaar doelloos rondtoert, alsof hij in trance is. Het is geen racefilm. Het probeert geen strakke, pakkende thriller te zijn. In dat licht wordt het soms langzame ijsberen onderdeel van wat de film definieert. Het voelt meer als een soort existentiële reis door het Amerika van de jaren zeventig. Maar de schoonheid (en het talent van Hellman) is dat hij de gemakkelijke uitweg uit voor de hand liggende allegorieën weigert (het soort allegorieën dat Jarmusch in _Dode Man_ gebruikte). De dingen zijn zo'n beetje open en kunnen worden geïnterpreteerd. Maar als de twee auto's op weg zijn naar Washington, D.C., neemt Hellman de tijdgeest van die tijd op een unieke manier in zich op. Ik weet niet hoe dit stukje _Americana_ er in de ogen van Amerikanen uitziet, maar voor een Europeaan zoals ik schildert het het land in dezelfde mythische kleuren als de films van Sergio Leone. Het verschil is dat dit geen reconstructie is van een tijd en tijdperk die je ziet door de ogen van een gefascineerde Europese regisseur, maar van echte locaties en mensen.<br />Hoe dan ook, _Two-Lane Blacktop_ lijkt meer op _Gone in 60 Seconds_ dan op _Gone in 60 Seconds_. Het is in alle opzichten een voortreffelijke _road movie_ en meer dan een _road movie_.
Warren Oates plays a GTO driver who, on his road East, challenges two car nuts for "pink slips". The first to get to Washington D.C. wins the other's car. The two young guys have also picked up a girl on their way, or more accurately, she just got in their car, no questions asked; who she is, where she's going, nada. She's just tagging along for the ride. All four major characters are drifters, men (and woman) with no names, and their credit titles reflect that: G.T.O., The Driver, The Mechanic, The Girl. They're parts of a long tradition of genre anti-heroes, drifters and outcasts, that includes the likes of Sanjuro (Yojimbo) and The Man with No Name.<br /><br />However they face the same paradox every cinematic anti-hero faces: by separating themselves from society, by refusing to sit still and conform, they're free; it's just them, the engine revving and the road. The problem is that even though they are free, they don't seem to realize it. They keep trying to define themselves through society values. As Warren Oates muses about settling down: "If I'm not grounded pretty soon, I'm gonna go into orbit". The only thing that still permits these people identity and a place in society is through their cars. If the end is a symbolic representation of this moral double-bind that pushes them into two opposite directions, only Monte Hellman knows.<br /><br />The reason I'm musing about characters in a car movie however is simple. Two-Lane Blacktop is not just about the race between a 1955 Chevy and a 1970 Pontiac. And that's probably why the movie meanders seemingly aimlessly in places, as if in a trance. It's not a racing movie. It doesn't try to be a tight, gripping thriller. In that light, the sometimes slow pacing becomes part of what defines the movie. It feels more like some sort of existential journey through 70's America. But the beauty (and Hellman's talent) is that he refuses the easy way out of obvious allegories (the kind of which Jarmusch used in Dead Man). Things are pretty much open and left for interpretation. But as the two cars cross country on their way to Washington D.C., Hellman captures the zeitgeist of the times in a unique way. I don't know how this slice of Americana looks in the eyes of Americans, but for a European like me, it paints the country in the same mythic colours Sergio Leone's movies did. The difference being this is not a reconstruction of a time and era seen through the eyes of a fascinated European director, but real locations and people. <br /><br />In any way, Two-Lane Blacktop is closer to Vanishing Point than Gone in 60 Seconds. A superb road movie on all counts and more than a road movie.