De meest opvallende onafhankelijke film van deze recensent sinds _Reflections of Evil_, met de vragende titel _? Reflections of Evil_, heeft enkele thema's gemeen met die eerdere film. Bijvoorbeeld een boze verdenking, of afwijzing, van de Amerikaanse droom. In het bijzonder die van het consumentisme, de sociale verantwoordelijkheid en de weg naar persoonlijk geluk, om nog maar te zwijgen van de overeenkomst met aspecten van de geestelijke gezondheid en een felle, uitgestreken humor. Maar Packards magnum opus was een schreeuw van machteloze woede van slechts één gedesillusioneerd individu. In deze film van de acteurs-regisseurs Alex Harz en Tom Kennedy, met in de hoofdrol een centrale figuur met een woede-beheersingsprobleem (West, gespeeld door Kennedy), wordt de betoverde cirkel verlengd tot een metgezel: Arthur (Harz), een beminnelijke 'nar'. West neemt Arthur een paar dagen onder zijn hoede en we hebben een gedenkwaardig verblijf voor de boeg.<br />Met David Lynch, Stanley Kubrick, Monty Python, de gebroeders Coen en collega-filmers uit Colorado, Matt Stone en Trey Parker als invloeden, zegt co-regisseur Herz dat het belangrijkste doel van zijn film was om iets unieks te bieden en tegelijkertijd emoties op te roepen. Anderen met minder sympathie voor het resultaat hebben ze alleen maar gezien als 'de gebroeders Farrelly met een gemeen trekje'. Voor deze kijker is er in elk geval geen twijfel over de gedenkwaardigheid van de louche en duidelijk niet-PC-activiteiten van zijn helden van buiten de politiemacht, omdat ze zonder oordeel of sentimentaliteit worden getoond. De humor is voor sommigen misschien schokkend, vooral vanwege de zware seksuele dimensie, maar nooit wreed, en samen vormen Arthur en West een onvergetelijke ervaring. Hun impact wordt versterkt door de toevoeging van vier scènes die zijn opgenomen met nietsvermoedende publieksleden terwijl het eigenaardige duo in een restaurant zit of in een park speelt. Naarmate ze op een heel natuurlijke manier met anderen omgaan, dringt het tot de kijker door dat deze twee zonderlinge figuren misschien helemaal niet zo vreemd zijn, en dat ze misschien heel gemakkelijk zouden passen in de excentriciteiten van de samenleving in het algemeen. Het effect van zulke momenten is dat hun fictieve momenten samen er bijna natuurlijk uitzien, alsof de eigenaardigheden die worden gesuggereerd door schetterende polkamuziek, buitenaardse maskers, de liefde voor sekspoppen en de nauwelijks onderdrukte woede van de werkloze achter elk kanten gordijntje in het blok schuilgaan.<br /><br />Wanneer hij de innemend geschifte Arthur speelt, heeft Harz misschien wel de meest veeleisende rol in de film. Om eerlijk te zijn, is hij geen Rain Man. Eigenlijk zijn we ons altijd bewust van zijn optreden als 'optreden', zonder de alomvattende overtuigendheid van de geestelijke handicap die je bijvoorbeeld aantreft bij W. Earl Browns neef Warren in There's Something About Mary (1998). Als de titelrol aan het eind van? zien we Harz geruststellend terugkeren naar 'normaal'. Desalniettemin is Arthur een kijkbare, warme creatie, bijna vertederend zelfs, terwijl zijn eigenaardige pekelzonden, seksueel of anderszins, uiteindelijk eerder bijdragen tot dan afbreuk doen aan ons gevoel van menselijkheid. In het centrum van een van de meest controversiële momenten van de film, die van de date-rap, blijft Arthur, ondanks zijn porno-obsessie, in wezen onschuldig. Tot op zekere hoogte helpt hij zelfs om Wests veelvuldige vrouwenhaat te temperen. (In tegenstelling tot zijn co-regisseur is Harz' carrière enigszins tot bloei gekomen sinds hij in 2008 in niet minder dan vier projecten verscheen.)<br />Op dezelfde manier als Eastwoods A Perfect World (1993) begint ook Harz met een raadselachtig shot dat de voorbode is van de uiteindelijke tragedie. Het is een film die in flashbacks wordt verteld, ook al is het een proces waarvan we ons pas tegen het eind bewust worden. Intussen zijn er ook andere flashbacks, vooral die waarin de hoofdpersonen vertellen dat ze allebei het slachtoffer zijn geweest van seksueel misbruik in hun jeugd <0xE2><0x80><0x93> een proces dat West waarschijnlijk een gevoel van onrechtvaardigheid heeft bezorgd, zijn bron van woede tegen de wereld. De drugsverkrachting van Patsy is zijn idee, hoewel hij er niet zozeer zijn eigen voordeel mee heeft gedaan als wel de wens om zijn nieuwe vriend een voortijdige bevrediging te zien bereiken. We vermoeden dat de geschiedenis van Arthur ook de reden is waarom hij de uitgebuite Arthur zo gemakkelijk onder zijn hoede neemt, en het leidt tot een opvallende fantasiescène waarin West een rij motorrijders uitlegt hoe ze de wereld moeten verbeteren.<br />Misschien is een dergelijke fantasie, emotionele losmaking door een mentale handicap of vervreemding door woede het enige verstandige antwoord, want zoals de film laat zien, kan het allemaal in een tragedie eindigen. Uiteindelijk hebben Arthur, Nancy en West maar drie dagen samen. Het einde van die drie dagen wordt gekenmerkt door de mishandeling en 'dood' van de pop, en dan Wests ongeluk waarbij hij over een zwerver heen rijdt. Net als de buitenaardse wezens op Arthur.' Arthur en West zijn op hun eigen manier ook vreemde wezens in een vijandige wereld. Als Wests woede tegen het eind is getransformeerd tot iets wat in de buurt komt van aanvaarding van de onvermijdelijke loop der dingen, blijven ze in de loop van het laatste shot, als een paar vreemden die zijn ingesloten tussen de grotere, onnadenkende kudde van de mensheid.<br />************************************************************************************************************************************************************ ************************************************************************************************** ********************************************************************************************************************************************************************'************************************************************************************************************************************************************** Nog edelmoediger is het dat de set een compleet soundtrackalbum bevat, hoewel dit de Mozart mist die zo gedenkwaardig enkele van de escapades van Arthur en West onderstreept. Die edelmoedigheid compenseert het gebrek aan een commentaartrack. De beeldkwaliteit is uitstekend, zo te zien doordat het op HD-video is opgenomen.
The most striking independent feature seen by this reviewer since Reflections Of Evil, the interrogatively titled ? shares some themes in common with that earlier film. An angry suspicion, or rejection, of the American dream for instance. Particularly that of consumerism, social responsibility and the way to personal happiness, not to mention its similar concern with aspects of mental health and a fierce, deadpan humour. But Packard's magnum opus was a scream of impotent rage from just one disillusioned individual. In this film from actor-directors Alex Harz and Tom Kennedy, while it also features a central character with an anger management problem (West, played by Kennedy), the charmed circle is extended to include a companion: Arthur (Harz), an amiable 'retard', as well as in turn his inanimate, if beloved companion, the inflatable sex doll Nancy. As West takes Arthur under his wing for a few days we are in for a memorable stay.<br /><br />Citing David Lynch, Stanley Kubrick, Monty Python, the Coen brothers and fellow Colorado filmmakers Matt Stone and Trey Parker as influences, co-director Herz says the main intention of his film was to provide something unique, all the while evoking emotions. Others with less sympathy for the results have seen them as just "the Farrelly brothers with a mean streak". To this viewer at least there's no doubting the memorability of the disreputable and distinctly un-PC activities of his outsider-heroes, shown as they are without judgement or sentimentality. The humour may be shocking for some, especially with the heavy sexual dimension, but never cruel, and together Arthur and West are an unforgettable experience. Their impact is increased by the inclusion of four scenes shot with unsuspecting members of the public as the peculiar duo sit in a diner or play out in a park. As they interact quite naturally with others, it dawns on the viewer that perhaps these two oddballs are not so peculiar after all, and that they'd perhaps fit in very easily with the eccentricities of society at large. The effect of such moments is to make their fictional moments together almost natural, as if the peculiarities suggested by blaring polka music, alien masks, the affection for sex dolls and barely suppressed rage of the unemployable exist behind every lace curtain on the block.<br /><br />When playing the endearingly loopy Arthur, Harz has perhaps the most demanding role in the film. To be fair, he's no Rain Man. In fact, we're always aware of his performance as 'performance', with none of the all-round convincingness of mental handicap that one finds, for instance, in W. Earl Brown's cousin Warren in There's Something About Mary (1998). As the credits role at the end of ? we see Harz reassuringly back to 'normal' in the outtakes. Never the less Arthur is a watchable, warm creation, one's tempted almost to say endearing, while his peculiar peccadilloes, sexual or otherwise, ultimately add to rather than detract from our sense of his humanity. At the centre of one of the most controversial moments of the film, that of the date rape, despite his porno enthusiasms, Arthur remains essentially an innocent. To a certain extent he even helps temper West's frequent misogyny. (Unlike his co-director, Harz's career has blossomed somewhat since making ?, appearing in no less than four projects in 2008).<br /><br />In similar fashion to Eastwood's A Perfect World (1993), ? also begins on an enigmatic shot which presages the final tragedy. So it's a film told in flashback, even though it's not a process we're aware of until towards the end. Meanwhile there are other flashbacks too, notably those which reveal the central characters having both been victims of childhood sexual abuse - a process though which presumably has left West with a sense of injustice that's his wellspring of rage against the world. The drug rape of Patsy is his idea, although it's promoted less for his own advantage than a wish to see his new friend reach an overdue fulfilment. West's history is also the reason, we suspect, why he takes the exploited Arthur so readily under his wing, and it leads to one notable fantasy sequence where West instructs a line of bikers just how to put the world to rights.<br /><br />Perhaps it's a world to which such fantasy, emotional disengagement through mental handicap, or alienation through rage is the only sensible answer for, as the film shows, it can all end in tragedy. Ultimately, Arthur, Nancy and West only have three days together. The end of this time is signified by the mistreatment and 'death' of the doll and then West's hit and run accident, in which he runs over a derelict. Just like the aliens on Arthur's wall (the blank, abductor faces of which recall that of Nancy's permanently open-mouthed latex charms) Arthur and West are, in their way, also strange beings in a hostile world. If by the end West's rage has been transformed into something approaching acceptance of the way things necessarily are, they remain according to the final shot, like a pair of strange sheep penned in amidst the greater, unthinking herd of mankind.<br /><br />? comes in colour and black and white version, both included as part of the same boxset, with the film's 'real life' scenes made distinct within each version by colour or lack of it. Even more generously, the set includes a full soundtrack album, although this lacks the Mozart that so memorably underscores some of Arthur and West's escapades. Such generosity makes up for the lack of a commentary track. The picture quality is excellent, by the look of it being shot on HD video.