Damian Lewis trakteert ons op een zeer geloofwaardige personage die aan schizofrenie lijdt en volledig geobsedeerd is door de poging om de ontvoering van zijn dochter op te sporen en mogelijk te 'omkeren' <0xE2><0x80><0x93> een gebeurtenis waarvan we niet zeker weten of die ooit echt heeft plaatsgevonden. Keane ontdoet zich van alle bijbehorende opnamen of conventionele aanwijzingen en concentreert zich strak en ongemakkelijk op de obsessie van de titelfiguur voor de eerste en laatste delen van de film. We zijn ervan overtuigd dat hij nooit ongelooflijk gevaarlijk is (behalve een of twee momenten), en als we hem een rol als surrogaatvader zien spelen voor Kira, is dat een periode waarin hij een verantwoordelijke vader lijkt te worden, alsof hij zich 'herinnerde' hoe het was voor de vermeende ontvoering van zijn dochter.<br /><br />Amy Ryan' De bereidheid van Lewis om Keane alleen met Kira te laten zijn, was een beetje gekunsteld en niet al te geloofwaardig, maar wel noodzakelijk binnen het tijdsbestek van de film. De momenten waarop hij Kira als zijn eigen dochter zag, lijken ons beeld van zijn toestand tijdelijk te onderdrukken, maar wanneer hij haar in situaties brengt die doen vermoeden dat iemand haar mogelijk wil ontvoeren, weten we dat hij nog steeds labiel is en blijven we raden naar wat hij precies van plan is, aangezien hij veel tijd heeft besteed aan het keer op keer bekijken van de ontvoering van zijn dochter, in een poging te orkestreren wat anders had kunnen gaan.<br /><br />Een onconventionele film die Lewis' werk toont. een opmerkelijk talent; kijk ernaar met de verwachting een karakterstudie in zich op te nemen <0xE2><0x80><0x93> niet louter vermaak.
Damian Lewis treats us to a very believable character suffering from schizophrenia, completely obsessed over trying to locate and possibly "reverse" the abduction of his daughter - an event that we are not so sure ever really occurred. Shedding itself of any accompanying score or conventional direction, Keane tightly and uncomfortably focuses on the title character's obsession for the first and last sections of the film. We are convinced he's never incredibly dangerous (save for one or two moments), and watching him fall into a surrogate father role with Kira offers a period where he seems to take on an appearance of a responsible father, as if he were "remembering" what it was like prior to his daughter's alleged abduction.<br /><br />Amy Ryan's willingness to let Keane spend time alone with Kira was a little contrived and not too believable, but necessary within the time frame of the film. The moments where he cared for Kira as his own daughter seem to momentarily suppress our perspective of his condition, but when he starts to put her in situations that suggest a setup for someone to potentially abduct her, we know he is still unstable and it keeps us guessing as to just what he is planning since he's spent a good deal of time reviewing his daughter's kidnapping over and over again, attempting to orchestrate what could have gone differently.<br /><br />An offbeat flick that showcases Lewis' remarkable talent; watch with the expectation of absorbing a character study - not sheer entertainment.