La CASA SPERDUTA NEL PARCO (ook wel Huis aan de rand van het park) afkraken zou een belediging van het park zijn. Het vergelijken met Wes Cravens laatste huis aan de linkerkant zou ook een belediging zijn van die niet zo geweldige film. Zelfs het schrijven van een recensie vergt meer energie dan hij verdient, maar ik ga het toch doen, dus potentiële kijkers zijn gewaarschuwd.<br />SYNOPSIS: De 'plot' is in wezen een synopsis: een stel schurken wordt uitgenodigd voor een soiree in het huis van de bewoner, en het grootste deel van de 91 minuten durende film wordt in beslag genomen door het verkrachten, verminken en gewoon het mishandelen van de schurken. Het hele circus van slecht gedrag wordt aangevoerd door Alex, een lompe garagemonteur wiens idee van vrijwillige seks bestaat uit het verkrachten van jonge vrouwen met een scheermes, en zijn suffe maatje Ricky, die gedwee achter Alex aan loopt, waar hij ook gaat, en die zo'n beetje alles doet wat Alex hem opdraagt. Dat geldt ook voor het verraad op het feest, veruit het onplezierigste feest dat ooit op film is vastgelegd, en dat was nog voordat alle slechte dingen gebeurden. Er zijn geen personages in deze film, alleen slechte acteurs in slechte kostuums, die zo'n slechte dialoog uitspugen dat het bijna nooit een komedie is (hoewel er gelukkig ook een paar momenten zijn waarop dat wel het geval is).<br />Het is duidelijk wat de filmmakers probeerden te doen: het publiek schokken en verontrusten. Het enige schokkende en verontrustende aan de film is dat hij <0xC3><0xBC>berhaupt ooit gemaakt is. Vanaf het begin is hij al ongeloofwaardig, met een waardeloze dialoog ('Het is te laat om te boogie-woogieen') en een rampzalige uitvoering, vooral van de hoofdrolspeler, David A. Hess, die eruitziet als het liefdeskind van Tom Jones en Telly Savalas, en die het landschap probeert weg te bijten, maar er alleen maar in slaagt te bijten. Als hij eng probeert te zijn, is hij bijna grappig, en als hij grappig probeert te zijn, is hij gewoon eng. Hij wil over de top zijn, maar uiteindelijk wil hij alleen maar. Waarom iemand hem voor een feestje uitnodigt, is een goede indicatie van het collectieve IQ. De feestvierders, die zo'n beetje alles verdienen wat er met hen gebeurt, omdat ze duidelijk in de meerderheid zijn en ruimschoots de gelegenheid hebben om hen te ontwapenen en zelfs hun buik open te rijten, maar Alex vrolijk toestaan om hen op allerlei akelige manieren te terroriseren.<br />**SPOILER** Hun berusting wordt verklaard in een van de domste'verdraaide' eindes die je maar kunt bedenken.<br />**END** **SPOILER**<br />Wat kan er nog meer gezegd worden over een feest waar niemand naartoe zou willen, bevolkt door figuren die niemand ooit zou willen ontmoeten? De film saai noemen zou te complimenteus zijn. Het is een verspilling van celluloid, met alle stijl en inhoud van een homevideo uit de jaren zeventig, anderhalf uur die je nooit meer terugziet, en het enige wat je van de ervaring kunt afpakken is het dubieuze genoegen om deze kalkoen een stem van 1 te geven.
To call LA CASA SPERDUTA NEL PARCO (a.k.a. HOUSE ON THE EDGE OF THE PARK) trash would be an insult to trash. Comparing it to Wes Craven's LAST HOUSE ON THE LEFT would be an insult to that not-so-great film, as well. Even writing a review of it requires more energy than it deserves, but I'm going to anyway, so potential viewers will be forewarned and forearmed.<br /><br />"PLOT" SYNOPSIS: The "plot" basically is a synopsis: A pair of thugs are invited to a soiree at the titular abode, and wreak havoc for most of the 91-minute running time, raping, maiming, and just generally being bad buggers. <br /><br />Leading the circus of bad behaviour is Alex, a boorish garage mechanic whose idea of consensual sex is raping young women at razor's point, and his dopey sidekick Ricky, who meekly follows wherever Alex goes, and does pretty much everything Alex tells him to do. This includes the aforementioned treachery at the party, easily the most unpleasant party ever captured on film, and that's before all the bad stuff happens. There are no characters in this film, only bad actors wearing bad costumes, spewing dialogue so bad it rarely even approaches unintentional comedy (although there are mercifully a few moments of that, as well). <br /><br />It is clear what the filmmakers were trying to do: shock and disturb the audience. The only thing shocking and disturbing about the film is that it was ever made in the first place. Implausible from the get-go, with wretched dialogue ("It's too late to boogie") and abysmal performances, especially the lead, David A. Hess, who looks like the love child of Tom Jones and Telly Savalas, and who tries to chew the scenery, but only manages to bite. When he tries to be scary, he's almost funny, and when he tries to be funny, he's just scary. His performance wants to be over-the-top, but in the end, just wants. Why anyone would invite him to a party is a good indication of the collective I.Q. of the partiers, who pretty much deserve everything that happens to them, because they clearly outnumber their captors, and have ample opportunities to disarm and even disembowel them, but blithely allow Alex to terrorize them in lots of nasty ways. <br /><br />*SPOILER* Their acquiescence is explained in easily one of the dumbest "twist" endings you're likely to see. *END SPOILER*<br /><br />What else can be said about a party no one would want to attend, peopled by characters no one would ever want to meet? To call the film dreary would be too complimentary. It is a waste of celluloid, with all the style and substance of a 70s home movie, ninety minutes you will never get back, and the only thing you may take away from the experience is the dubious pleasure of giving this turkey a vote of 1.