Omdat ik heel wat slechte films heb gezien, kan ik zeggen dat dit beduidend beter is dan de meeste, en in zekere zin zelfs beter dan films die helemaal niet als slecht worden beschouwd. Maar in die opzichten waarin deze film slecht is, is hij niet alleen maar slecht, hij is afschuwelijk.<br />We hebben de gebruikelijke formule van de tweehandige held (James Best), jonkvrouw in nood (Zweedse Ingrid Goude), de vader van de jonkvrouw die gek is van wetenschap (niet-Zweedse Baruch Lumet) en de schurk (Ken Curtis). De formule is in dit geval minder clichématig dan gewoonlijk. De held is redelijk welbespraakt en de gek geworden wetenschapper is in feite heel hoffelijk, en vergelijkt zijn creatie van honderden reusachtige, giftige, mensenetende feeksen met de regel 'ongewone experimenten leiden tot ongewone resultaten'. De dialogen zijn bekwaam geschreven en het acteerwerk is van een hoog niveau (met uitzondering van de Zweedse oogsnoepje, die in elk geval goed oogsnoepje is).<br />Het algemene concept is compact en dramatisch efficiënt: een groep mensen zit eerst in de val door een orkaan en dan door een bedreiging van buitenaf in een bolwerk dat steeds minder sterk wordt naarmate de tijd verstrijkt, munitie en groepssamenstelling raken allemaal op.<br />Maar de uitvoering is soms onlogisch. Een probleem is dat het bolwerk gemaakt is van... abrikoos. Op een door regen geteisterd eiland dat krioelt van bruikbare bomen? De opwindende conclusie is ook enigszins onwaarschijnlijk.<br />De voornaamste reden voor de film.' De afgrijselijke reputatie die de gewone honden in badmatten hebben, is het legendarische en voor de hand liggende gebruik om de rol van reuzenspitsmuizen te spelen. Ik neem aan dat dit gewoon over het hoofd gezien moet worden.<br />Als achtergrond is het interessant om sheriff James Best van de Dukes of Hazard als de held te zien, die lang en knap is, en het is duidelijk dat producent/schurk Ken Curtis lang en hard in de loopgraven heeft gezwoegd voordat hij beroemd werd als Festus.
Having seen any number of bad movies, I can state that this is significantly better than most of them, and even better in part than movies not considered bad at all. However, in those aspects in which this movie is bad it is not merely bad, it is awful.<br /><br />We have the usual formula of two-fisted hero (James Best), damsel in distress (Swedish Ingrid Goude), the damsel's mad-scientist father (non-Swedish Baruch Lumet), and the villain (Ken Curtis). The formula in this case is less clichéd than usual. The hero is fairly articulate and the mad scientist is actually quite urbane, tossing off his creation of hundreds of giant, poisonous, man-eating shrews with the line "unusual experiments lead to unusual results". The dialog is competently written and the acting is above par (with the exception of the Swedish eye-candy, who is at least good eye candy).<br /><br />The general concept is compact and dramatically efficient: a group of people are trapped first by a hurricane and then by an outside menace in a stronghold which gets less and less strong as time, ammunition and group cohesion all grow short.<br /><br />However the execution is at times illogical. One problem is that the stronghold is made out of...adobe. On a rainswept island crawling with usable timber? The thrilling conclusion is also somewhat implausible.<br /><br />The main reason for the film's abysmal reputation is the legendary and quite obvious use of ordinary dogs in bathmats to play the part of giant shrews. I suppose this just has to be overlooked.<br /><br />As a sidelight, it is interesting to see Dukes of Hazard sheriff James Best tall and handsome as the hero, and it is apparent that producer/villain Ken Curtis labored long and hard in the trenches before gaining fame as Festus.