Laten we het eerst maar eens uit de weg ruimen: de critici van de jaren tachtig, zoals Leonard Maltin en Siskel/Ebert, die DEF-CON 4 sadistisch afschilderden als een ellendige oefening in schuim & smeerlapperij, hadden het mis. Ik ben het eens met een andere opmerking, die stelt dat deze film ten tijde van de première ten onrechte werd afgewezen. Ja, het is een smakeloze, goedkope en amorele film <0xE2><0x80><0x93> misschien wel een van de amoreelste films uit de Reagan-jaren van de videoverhuur. Alleen al om die reden viel hij uit de toon door de kijkers precies datgene te bieden waar hij naar streefde. In tegenstelling tot de Mad Max-films of zelfs de Italiaanse kopieën van het genre dat Max schiep, heeft DEF-CON 4 geen vooroordelen over het feit dat het een parabel is, dat het een soort boodschap heeft of dat het een of ander sociaal fenomeen onderzoekt. Het gaat over een kernoorlog en de daaruit voortvloeiende ineenstorting van onze Noord-Amerikaanse collectieve samenleving, en net als die vooruitzichten is het niet mooi, gemakkelijk te verteren of zelfs maar te begrijpen.<br />In werkelijkheid zitten er eigenlijk twee B-films in één film: een aardige, kleine SNEAKERS/WARGAMES-diefstal over een kernoorlog die door een 'ongeluk' is uitgebroken nadat Lybians een lading kruisraketten hebben gekaapt en er eentje op Rusland hebben afgevuurd. De Russen lanceren een atoombom op Amerika en de Amerikanen slaan terug. Een onmiddellijke wereldwijde apocalyps, en een demonstratie van een van de meest voorkomende nachtmerries van de Koude Oorlog. Deze opeenvolging van gebeurtenissen wordt ingenieus geënsceneerd door de driekoppige bemanning van een geheim wapenplatform de uitwisseling te laten gadeslaan en zich af te vragen hoe ze moeten reageren. Moeten ze lanceren? Moeten ze teruggaan naar de aarde? De computer wordt gekaapt door een onzichtbaar wezen dat een geïmproviseerde landing uitvoert ergens bij de kust van Canada, waardoor het tweede scenario van de B-film ontstaat, een post-apocalyptische thriller die draait om een provisorisch totalitair regime dat wordt gedomineerd door het schooljochie van een legergeneraal die andere snotapen rekruteert, hen bewapent met machinegeweren en de overlevende bevolking samendrijft in een bouwvallige stad die voornamelijk uit troep bestaat.<br />Een van de astronauten komt een survivalist tegen die hilarisch over de top wordt gespeeld door de doorgewinterde karakterspeler Maury Chaykin, die al zijn scènes steelt met een blasé houding ('Stap in je raket en vlieg naar Midden-Amerika.' Zijn huis is omgebouwd tot een tank met voorlader, en hij heeft een kilt. Hij heeft ook een tienermeisje in zijn kelder opgesloten, en hoe minder erover gezegd wordt, des te beter. Zijn personage is de enige in de film die als echt mens naar voren komt, en als het verhaal een andere wending neemt, wordt de nadruk niet meer op zijn lot gelegd, maar wordt die kern van belang losser. In elk geval sluit de astronaut een overeenkomst met de survivalist voor de voedselvoorziening van de ruimtecapsule en de vrouwelijke astronaut die nog aan boord is, wat leidt tot hun gevangenneming door de afvalligen en een reeks bizarre scènes van maatschappelijke chaos die geïnspireerd lijken te zijn door spaghettiwesterns. Ik geef toe dat de film een beetje een miskleun is, en moeilijk bij te houden omdat hij zo snel in een andere richting gaat. Het ene moment is het een hightech ruimtethriller, het volgende een grimmig verhaal over overlevingskunst, dan een sociale satire en ten slotte een grote, stomme schietpartij. Maar eerlijk is eerlijk, het zijn alleen de laatste twintig minuten of zo die hun houvast in absurditeit verliezen, en de voornaamste smet is de rol van het verwende legerimperialistische joch, die zijn greep op de overlevende bevolking nooit helemaal verklaart. Waarom volgen de anderen zijn voorbeeld? Aangezien niemand de moeite neemt om het publiek in te lichten, blijft de jongen een karikatuur in plaats van een personage, en het laatste conflict tussen de astronaut en hem blijft eerder een bedenksel dan een geloofwaardige reeks gebeurtenissen. Het einde is ook irritant leeg van enige betekenis, terwijl de film op een gegeven moment min of meer gewoon voorbij is. Je weet wel, wat dan ook.<br />Maar de film is in de loop van de decennia sinds hij is gemaakt eigenlijk alleen maar schrijnender geworden: we leven nu in een wereld waar fanatici uit het Midden-Oosten inderdaad wereldwijde gebeurtenissen vormgeven & zich in staat hebben getoond apocalyptische gebeurtenissen aan te richten. Ik heb ook gebeurtenissen gezien als de nasleep van orkaan Katrina, waarin de maatschappelijke orde volledig is ingestort, met als gevolg het soort geestdodende escapades dat in het laatste deel van de film wordt getoond. Het is niet langer alleen maar een ontsnappingsdroom/fantasie om te suggereren dat wat in de film wordt afgebeeld ook werkelijk zou kunnen gebeuren, en de filmmakers zouden inderdaad gefeliciteerd moeten worden dat ze het uiterlijk van de apocalyps zo'n beetje goed hebben gekregen... hoewel ik denk dat de mensen meer gelegenheden zouden hebben gevonden om hun gezicht te wassen & dat ze zouden denken dat munitie voor vuurwapens iets zeldzamer zou zijn. In grote lijnen komt het erop neer dat DEF-CON 4 niet de rampzalige ramp is die veel potentiële kijkers zouden kunnen geloven. Het is zeker een grimmige, groezelige, enigszins onsmakelijke onderneming, maar dat was het vooruitzicht van een kernoorlog van man tot man met de Ruskies ook. Je moet de film niet verprutsen omdat je min of meer hebt begrepen wat dat zou kunnen betekenen.<br /><br />7/10.
Let's get it out of the way first thing: The critics of the 80s like Leonard Maltin and Siskel/Ebert who sadistically maligned DEF-CON 4 as a wretched exercise in scum & sleaze were WRONG. I agree with another comment stating that this movie was unfairly dismissed at the time of original release. Yes it's tacky, low budget and amoral -- perhaps one of the most amoral movies of the Reagan years of home video rental. For that reason alone it actually stood out from the pack by actually daring to present it's viewers with exactly that which it aspired to. Unlike the Mad Max films or even the Italian ripoffs of the genre Max created, DEF-CON 4 has no presumptions about being a parable, having any kind of a message or examining some sort of social phenomenon. It is about nuclear war and the resultant breakdown of our North American collective society, and like those prospects it isn't pretty, easy to stomach or even make sense of.<br /><br />In actuality there are actually two B movies in one here: A pretty taught little SNEAKERS/WARGAMES ripoff about a nuclear war triggered by "accident" after Lybians hijack a shipment of cruise missiles and shoot one into Russia. It doesn't detonate but manages to push east/west tensions to the breaking point, the Russians nuke America and the Americans retaliate. Instant global apocalypse, and a demonstration of one of the prevailing nightmares of the Cold War. This sequence of events is ingeniously staged by having the three person crew of a secret orbiting weapons platform observe the exchange and agonize over how to react. Should they launch? Should they go back to earth? Eventually their satellite's computer is hijacked by an unseen entity who prompts an impromptu landing somewhere near the coast of Canada, sparking the second of the two B movie scenarios that becomes a post apocalyptic thriller centered around a makeshift totalitarian regime dominated by the prep school brat of an Army general who recruits other brats, arms them with machine guns, and herds the surviving populace into a ramshackle town comprised mostly of junk. <br /><br />One of the astronauts encounters a survivalist hilariously played over the top by veteran character actor Maury Chaykin, who steals all of his scenes with a blase attitude ("Just get in your rocket ship and fly off to Central America."), his home made converted front end loader tank contraption, and a kilt. He also has a teenage schoolgirl boarded up in his basement, the less said about which the better. His character is the only one in the film who emerges as an actual person, and when the story shifts it's emphasis away from his fate it looses that central core of interest. In any event the astronaut strikes up a deal with the survivalist for the space capsule's food supply and the female astronaut still on board, leading to their capture by the renegades and a series of bizarre scenes of social chaos that seem to have been inspired by Spaghetti Westerns.<br /><br />I will admit that the film is a bit of a mish-mash, and hard to keep track of because it changes gears so quickly. At one minute it's a high tech space thriller, the next a grim survivalist tale, then social satire and finally a big, stupid shootout. But in all fairness it's only the final twenty minutes or so that loose their footing in absurdity, with the main detraction being the role of the Army brat dictator kid, who's grip on the surviving populace is never fully explained. Why are the others following his lead? Since nobody bothers to tell the audience, the kid remains a caricature rather than a character, and the final conflict between the astronaut and him remains something of a contrivance rather than a believable series of events. The ending is also annoyingly empty of any kind of meaning at all, with the movie more or less simply being over at some point. You know, whatever.<br /><br />But if anything the movie has actually gotten more poignant over the decades since it's creation: We now live in a world where middle eastern fanatics do indeed shape global events & have shown themselves capable of inflicting apocalyptic events. We've also seen events like the aftermath of Hurricane Katrina where social order has completely broken down, resulting in the kind of mind boggling escapades depicted in the latter part of the film. It's no longer just an escapist nightmare/fantasy to suggest that what is being depicted in the film might actually happen, and the filmmakers should indeed be congratulated for pretty much getting the look of the apocalypse right ... though I do think that people would have found more opportunities to wash their faces & would think that ammunition for firearms would be a bit more of a rarity.<br /><br />The long and short of it is that DEF-CON 4 is not the unwatchable disaster that many might have potential viewers believe. It's a grim, grimy, somewhat distasteful endeavor for sure, but then again so was the prospect nuclear combat toe to toe with the Ruskies. Don't knock the film for having more or less gotten the aspect of what that might mean correctly.<br /><br />7/10