Charlton Heston, inmiddels achter in de veertig en met een opvallend, felrood haarstukje, leek op het eerste gezicht een vreemde Antonius. Maar Heston bleef zijn hele lange carrière fit. Hoewel hij er niet zo uitziet als in de film, vormt zijn Marcus Antonius een stevig middelpunt voor deze tweede verfilming van de tragedie van Shakespeare. Bovendien had Charlton Heston een wetenschappelijke inslag die ongebruikelijk is voor een Hollywood-acteur. Hij heeft duidelijk veel nagedacht over deze vertolking, die over het geheel genomen beter is dan de misplaatste methode van Marlon Brando's Antonius, zo'n zeventien jaar geleden.<br />Met een gemengde cast van Britse en Amerikaanse acteurs is het resultaat grotendeels voorspelbaar, maar er zijn ook verrassingen en teleurstellingen. Een van die teleurstellingen is Gielgud als Caesar. Sir John was in 1970 een oudgediende Shakespeariaan met een mooie stem en een enorme waardigheid. Toch was hij met zijn zesenzestig jaar een tikkeltje te oud voor die rol. Belangrijker nog, de verwijfde Gielgud miste de mannelijke kracht om deze viriele ex-generaal te spelen wiens overwinningen op het slagveld alleen werden geëvenaard door zijn veroveringen in de slaapkamer.<br />Een verrassing is de subtiele vertolking van de samenzweerder Casca door de Amerikaan Robert Vaughan. 'Zuur' Casca, de cynische toeschouwer, is een onbeduidend personage, maar scherp getekend, en Vaughan laat hem tot leven komen tijdens zijn paar minuten op het toneel. Jill Bennet is sympathiek als de profetische vrouw van Caesar, maar in de rol van Brutus.' In de eerste twee bedrijven speelt Jason Robards Brutus als een houten indiaan. Maar in het derde bedrijf <0xE2><0x80><0x93> nadat Brutus en Cassius Rome zijn ontvlucht <0xE2><0x80><0x93> lijkt hij in de rol te groeien en krijgt hij overtuigingskracht.<br />Het belang van de plebejers voor het stuk werd door deze regisseur onderkend, die de rollen zorgvuldig koos.
By now in his late forties and sporting an obvious, bright red hairpiece, Charlton Heston seemed an odd Antony when first seen. But Heston remained fit all through his long career. While he does not as much look the part, his Marc Antony provides a sturdy center for this second filming of the Shakespeare tragedy. Also, Charlton Heston had a scholarly side unusual for a Hollywood actor. He clearly gave much thought to this portrayal which on the whole is better than the misplaced Method emoting of Marlon Brando's Antony, some seventeen years earlier. <br /><br />Featuring a mixed cast of British and American actors, the result is mainly predictable but some surprises and disappointments also feature. One disappointment is Gielgud as Caesar. Sir John was a veteran Shakespearian by 1970 with a fine voice and tons of dignity. Yet at sixty-six he was a touch too old for the part. More to the point, the effete Gielgud lacked the masculine force to play this virile ex-general whose battlefield victories were said to be matched only by his conquests in the bedroom. <br /><br />One surprise is the subtle portrayal of the conspirator Casca by American Robert Vaughan. "Sour" Casca, the cynical observer, is a minor character but sharply drawn and Vaughan makes him come alive during his few minutes on stage. Jill Bennet is sympathetic as the prophetic wife of Caesar but in the role of Brutus' wife the well-born Portia, Diana Rigg at age thirty-two looks luscious and is simply superb--Shakespeare in the finest style. Another veteran Shakespearian, Richard Johnson, is nearly as good as the jealous, manipulative Cassius.<br /><br />Jason Robards plays Brutus like a wooden Indian for the first two acts. In the third act however--that is, after Brutus and Cassius have fled Rome--he seems to grow in the part and his acting gains conviction. <br /><br />The importance of the plebeians to the play was understood by this director, who cast the roles carefully.