Dit is geen gewone coming-of-age-film. Dit is het overgangsverhaal van de negenjarige Anna de la mesa (gespeeld door Nina Kervelbey) die haar leven voorgoed verandert als haar ouders een ideologische verandering in hun leven doorvoeren. Haar in Spanje geboren vader Fernando (stefano accorsi) wordt geïnspireerd door de oppositie van zijn familie tegen Franco (je hoort later dat hij uit een rijke, katholieke, royalistische familie komt en dat zijn oom in Spanje aan het vechten is) en door de overwinning van Spanje in Chili, waarna hij zijn baan opgeeft en voor Chileense activisten als contactpersoon in Frankrijk gaat werken. Ze moet zich aanpassen aan kindermeisjes van vluchtelingen, internationale keukens en een krappe flat vol luidruchtige revolutionairen.<br />De film is gevuld met een duizelingwekkende verzameling filosofie en ideologie <0xE2><0x80><0x93> alles van communisme tot katholicisme tot Griekse en Aziatische mythologie <0xE2><0x80><0x93> die Anna moet reconstrueren van verwarring tot haar eigen geloofsopvattingen. Terwijl ze zich een weg baant door dit ideologische doolhof tot ze uiteindelijk de bewonderenswaardige (al is het maar ad hoc) doelstellingen van haar ouders heeft geïnterpreteerd, worden we blootgesteld aan een geestige analyse van stereotypen, onjuiste informatie, de mogelijke hypocrisie van ideologieën en de mogelijke valse hoop van idealisme.<br /><0xE2><0x80><0x93> bijvoorbeeld Anna' Haar moeder maakt een opmerking dat ze het soort kwesties kan krijgen waar ze haar repertoire op richt <0xE2><0x80><0x93> politiek geschrijf waar ze haar repertoire op richt <0xE2><0x80><0x93> dat in Marie Clare wordt gepubliceerd, maar later gooit ze een exemplaar van het tijdschrift weg als haar artikel niet wordt gepubliceerd, om te bewijzen dat het feit dat je de wereld wilt redden niet betekent dat Marie Clare dat ook wil.<br />Een voorbeeld van stereotiepe en onjuiste informatie over overtuigingen is het aantal rode vlekken onder de bedden-artikelen en de opmerking van Anna's grootmoeder dat de communisten al Anna's speelgoed willen afpakken. Ze zegt ook dat alle radicalen een baard hebben, wat door Anna later wordt herhaald met een vraag over de vraag of de kerstclausule een radicale is door haar broertje Fran<0xC3><0xA7>ois (gespeeld door Benjaminfeuilleton). Op een gegeven moment nemen haar ouders haar mee naar een bijeenkomst om solidariteit te betuigen, maar later in de film, als ze'solidariteit beoefent' met haar klasgenoten die allemaal geloven dat Rome vóór Griekenland heeft bestaan, hoewel zij beter weet, leert ze dat solidariteit en een schaap zijn twee verschillende dingen zijn. Maar als haar vader haar vertelt dat een schaap zijn hetzelfde is als een schaap zijn, vraagt ze hoe hij weet dat wat hij doet solidariteit is, en niet alleen maar een schaap zijn.<br />Ik vind de menselijke kant van de film echt leuk. De film is voortdurend gevuld met de gebruikelijke familiegebeurtenissen: ruzies tussen moeder en dochter, routines, samen eten, wat aantoont dat deze militanten echte mensen zijn, met gezinnen en verplichtingen. Fran<0xC3><0xA7>ois is net zo echt als een kleine jongen. Hij heeft alle veerkracht, energie en impulsiviteit van een kleine jongen, wat zijn karakter volkomen geloofwaardig maakt.<br />De eerste regisseur Julie Gavras is de dochter van de militante filmmaker Costa Gavras, die de film doorspekt met een vleugje levende geschiedenis. La faute <0xC3><0xA0> Fidel is een knappe film die de rol op zich neemt van het blootleggen van de manieren waarop kinderen het slachtoffer kunnen worden van de ideeën van hun ouders, zelfs als die ideeën goedbedoeld en progressief zijn.
this is no ordinary coming-of-age film. this is the transition story of nine-year-old Anna de la mesa (played by Nina kervel-bey) who's life changes forever when her parents begin an ideological sea-change. her Spanish-born lawyer father Fernando (stefano accorsi) is inspired by his family's opposition to Franco (you later learn he is from a rich catholic royalist family and that his uncle is fighting in Spain) and allende's victory in Chile, to quit his job and become a liaison in France for Chilean activists. her mother, a Marie Clare journalist turned writer documenting the stories of women's abortion ordeals, supports her husband and climbs aboard the ideological bandwagon. as a result Anna's french bourgeois life is over. she must adjust to refugee nannies, international cuisine and a cramped apartment fully of noisy revolutionaries.<br /><br />the film is filled with a dizzying array of philosophy and ideology - everything from communism, to Catholicism to Greek and Asian mythology - which Anna must reconstruct from confusion to her own set of beliefs. as she negotiates her way through this ideological maze until ultimate internalization of her parents' admirable (all be it ad hocly administered) objectives we are exposed to a witty analysis of stereotyping, misinformation, the potential hypocrisies of ideologies and the potential false-hopes of idealism.<br /><br />for example Anna's mother makes a comment that she can get the kind of issues-political writing she is turning her repertoire to published in Marie Clare, but later throws out a copy of the magazine when her article isn't published, proving that just because you want to save the world doesn't mean Marie Clare does.<br /><br />an example of stereotyping and misinformation around beliefs is the number of reds under the beds comments and Anna's grandmother's comment that the commies want to take all of Anna's toys. she also says that all radicals have beards, which, when repeated later by Anna, is met with an inquiry as to whether Santa clause is a radical by her kid-brother Francois (played by Benjamin feuillet).<br /><br />another witty example at one point her parents take her to a rally to demonstrate solidarity, but later in the film, when 'exercising solidarity' with her classmates who all believe Rome to have existed before Greece despite her knowing better, she learns that solidarity and being a sheep are two different things. but when her dad tells her that is being a sheep, she asks how he knows that what he is doing is solidarity, not just being a sheep.<br /><br />i really like the film's human side. the film is constantly filled with usual family goings-on  mother-daughter tiffs, routines, sharing meals  which illustrates that these militants are real people, with families and commitments. Francois is as real a little boy  will all the bounce and energy and impulsiveness  as any other which makes his character totally believable.<br /><br />the first-time director Julie gavras is the daughter of militant filmmaker Costa gavras, peppering the film with a sense of lived history. added to how delightfully self-aware the film is, la faute à Fidel is a smart film that takes on the role of exposing the ways in which children may be victimized by the ideas of their parents, even when those ideas are well- meaning and progressive.