Mijn filmdocent zei dat Woody Allen hem met deze film uit 1985 had geïnspireerd om te geloven in het magische en complexe weefsel van de fantasiefilm door het te verweven met de valse realiteit, en ik moet zeggen dat ik het met hem eens ben. Deze film vervaagt die twee elementen tot een betoverend genot door niet alleen in te spelen op het fantasierijke materiaal van de fictieve droomwereld, maar ook als commentaar op de manier waarop het publiek (niet alleen in Amerika) reageert op film en de relaties en escapades die ze delen als gevolg van de invloed ervan en hun chimaera, of meer derogerend, het ignis fatuus-effect op hun bestaan zelf. Tot op dat moment nog nooit in een film vertoond, is de plot even origineel als hij was en nog steeds is, een pure, op zijn zachtst gezegd grillige dromerij, en daarom heel vermakelijk, ongeveer zoals je zou verwachten dat Allen Konigsborg zijn films wilde laten functioneren... als een fantasierijke ontsnapping aan de banale banaliteit van deze wereld. Die fictie is de drijfveer van de film en de plot van een hoofdrolspeelster (een zwierige Jeff Daniels uit de tijd van _Dumb & Dumber_, we begrijpen nu wel hoe Michael Keaton bij Woody in de lappenmand kwam te liggen), die letterlijk van het scherm afstapt en een doodgewone, uitgeputte, mishandelde serveerster in New Jersey (met Mia Farrow als elegante hoofdrolspeelster in de eerste aflevering van de documentaire) romantiseert. Ik begrijp werkelijk niet hoe ik zo snel de buit van Woody te pakken heb gekregen) is eenvoudigweg in de ban geraakt van de plot. Bovendien begint het tot je door te dringen dat de technische pracht en praal die voortkwam uit het regisseren van deze film, om ervoor te zorgen dat de fictie er jazzy en tastbaar uit kwam te zien, ook nu nog van grote waarde is voor de kwaliteit van de film. Het ijsberen is ritmisch, bijna in het ritme van de zangerige en jazzy soundtrack van 'Charleston-eske' swing, die voor mij eigenlijk het filmen van 'Cheek to Cheek' inhield, met als hoogtepunt de scène waarin Farrow de fantoomwereld van 'de film in een film' binnengaat in een montage van verschijningsvormen. De grootste tekortkoming van deze film is waarschijnlijk dat velen proberen hem te karakteriseren of te vergelijken met de schaal van 'Woody Allen': hij wordt voortdurend vergeleken met andere Allen-films en afgewogen tegen 'Annie Hall' of 'Crimes and Misdemeanours'. De werkelijkheid is dat het een film was die zijn eigen doel diende, zoals elke film van Allen zou doen en doen. In dit geval geloof ik persoonlijk dat hij moest functioneren als een subliminale parodie, een satire op het filmpubliek en een unieke kijk op de relatie tussen hen en de film - de laatste nam een symbolisch 'leven' op zich met personages die voelden en 'leefden'. Het is een verhaal over hoe Farrows personage in een film (zoals Time Magazine het in 1985 noemde) ons vertelde hoe leeg de fantasieën waren, hoe vluchtig ze waren en hoe misschien, als we zo ingekapseld zijn dat we alleen via de film aan onze werkelijkheid kunnen ontsnappen, dat misschien ook wel is. Bovendien wijzen verscheidene scènes in de film in feite op de satire die opzettelijk en zogenaamd bestaat met als doel te suggereren dat de filmindustrie en het geboeide publiek werden geïmiteerd. Misschien nam Allen een loopje met de cynische, dubbele standaard van critici of het publiek dat moest worden uitgewist? We zullen het nooit weten, denk ik. Niettemin zijn er enkele duidelijke verwijzingen, waarbij de belangrijkste pastiche is dat alle RKO-producenten, agenten en managers in feite meededen met het belachelijke verhaal dat hun acteur van het scherm sprong en dat ze hem dus terug moesten krijgen! Het personage van Baxter vergelijkt de producenten en schrijvers van zijn film met het goddelijke; een erfgename die klaagt over haar rol; een lid van het publiek dat naar buiten komt marcheren en beweert dat 'de film niet is zoals hij vorige week was en ik wil dat hij zo is' (waandenkbeeld); enz.<br />In wezen geeft Allen de hele zaak naar mijn mening een pikante draai. Als een kijker van de film de voornoemde punten niet kan zien, is het mogelijk dat de film als een van de mindere stukken wordt beschouwd. Het spul is zoet en wordt, zoals Baxter zegt, 'irritant als je erop blijft kauwen'. Op dezelfde manier is de Purple Rose van Allen goed voor een mens om naar te kijken, maar het zou moeilijk zijn om er weer op te kauwen als je niet echt dol was op de oorspronkelijke fantasie, of in dit geval de satire op het publiek en de film.<br />Door Stephen Thanabalan.
My film lecturer said Woody Allen had inspired him with this 1985 film to believe in the magic and complex tapestry of the art of fantasy film-making by interweaving it with false realities, and I must say, I agree. This film blurs those two elements to charming delight by playing not only on imaginative fictional dream material but also acting as a commentary satire on how how audiences (not just in America) react to film and the relationships and escapades they share as a result of its influence and their chimera or more derogatorily, the ignis fatuus effect on their very subsistence. Never done in film till that point, the plot is as original as it was and still is today, a sheer whimsical reverie to say the least, and is thus very entertaining, much the way you'd assume Allen Konigsborg wanted his films to function- as an imaginative escape from the hum drum banality of this world. That fiction drives the film and the very plot of having a leading actor (a dashing Jeff Daniels pre-Dumb & Dumber- we can understand how Michael Keaton got the boot from Woody, seriously) walk off the screen literally and romanticize an ordinary down-trodden, abused waitress in depression era New Jersey (played elegantly by Mia Farrow pre documentary expose- we can't understand how Soon Yi got the loot from Woody, seriously) is simply spell-binding as a plot line. Moreover, one starts to realize that the technical splendor that emanated out of editing this film to ensure the figments came out all jazz and tangible also stand as an attestation to its quality even upon current viewing. The pacing is rhythmic, almost keeping time with the lilting and jazzy soundtrack of 'Charleston-esque' swing, which for me, really kept the filming dancing 'Cheek to Cheek', with a highlight peaking at the scene where Farrow enters the phantom world of 'the movie within a movie' in a montage of apparition proportions.<br /><br />The biggest flaw with this film probably is that many try to characterize it or compare it against "Woody Allen's" scale chart: constantly ranking it amongst other Allen films;weighing it against 'Annie Hall' or 'Crimes and Misdemeanours'. The reality is that it was a film that served its own purpose, like each film by Allen would and does. In this case, I personally feel it was to function as a subliminal parody cum satire of film audiences and a unique look into the relationships between them and films- the latter taking on a symbolic 'life' of its own with characters that felt and 'lived' according to their fictional world, and explores the incubus of what would happen if existing coevally with Farrow's world (representing us, the real audiences)becomes possible. It feeds and thrives on a fantasy moment that many audiences actually have dreamed of at some stage of their lives watching films, providing them with that escape from reality. In the film, Farrow's character does just that, and it is a story about how as a movie about a movie (as Time Magazine called it in 1985), it told us how empty fantasies were, how fleeting they were and how perhaps, cocooned we are to escape our realities only through film as our source of hope. Moreover, in my view, several scenes in the film actually point to the satire existing deliberately and purportedly for the purpose of suggesting that industry of film and its captive audiences were being parodied. Perhaps Allen was taking a jibe at cynical, double standard wielding critics or audiences who needed to wizen up? We will never know I suppose. Nonetheless, there are some clear references, with the main pastiche being that all the RKO producers, agents and executives actually went along with the preposterous story of their actor jumping off screen and thus they had to get him back! There are tons of other references including Daniels' Baxter character comparing the Producers and Writers of his film to the divine; an heiress complaining about her role; a member of the audience marching out claiming 'the film's not the way it was last week and I want it that way' (delusion); etc.<br /><br />Essentially, Allen is taking a burlesque view of the whole thing in my opinion. If a viewer of the film can't see the aforementioned points, its then that the film might end up being looked upon as a one off fluffy piece. Having said that, it is still generally more sweet content than deep and complicated satire- in fact it's just like the popcorn that Daniels' character Tom Baxter first tastes- brittle, the stuff is sweet, and like Baxter says, 'gets annoying when you keep chewing on it'. Similarly, Allen's Purple Rose is good for a one off viewing but one would be hard pressed to chew again unless you really were fond of the the original fantasy, or in this case, the satire of audiences and film.<br /><br />By Stephen Thanabalan