Deze film is in Groot-Brittannië nog maar net op dvd uitgekomen, en dat is een beschamend lange tijd voor een film die het land bereikt waarin hij is gemaakt. Maar nu hij er is, en mogelijk een nieuw publiek heeft gevonden, dacht ik dat ik maar eens een korte recensie moest schrijven. Als je een paar van de andere recensies hebt gelezen, zul je ongetwijfeld op de hoogte zijn van de 'keuken gootsteen'-factor in deze film. Nou, dat zal ik niet ontkennen, het onderwerp zou niet uit de toon vallen in een soapserie... hoe het ook komt door de uitvoeringen, het script en de fantastische stijl van deze film, die hem uit het alledaagse naar het filmische trekt. Michael Winterbottom is duidelijk een regisseur die, net als een aantal van zijn Britse collega's, zoals Mike Leigh en Shane Meadows, van mening is dat het drama van het dagelijks leven het grote scherm waardig is. De film heeft een mooi ensemble van personages, drie heel verschillende zussen, hun broer die van hen vervreemd is en ruziënde ouders. De uitvoeringen zijn in alle gevallen dapper en oprecht, en hoewel het drama zich in één weekend afspeelt, ontwikkelen de personages zich echt. Het meest aanlokkelijke aan de film is de manier waarop hij is opgenomen en gescoord. Sean Bobbitts time-lapsefotografie en dogmastijl 16mm-cinema gecombineerd met Michael Nymans emotionele muziek is een werkelijk fantastische combinatie. Deze film toont Londen zoals de mensen die er wonen het zien, namelijk vanaf de grond. Bijna elke film die zich tegenwoordig in Londen afspeelt, lijkt te maken te hebben met de Gherkin, het Tate-modern en het Millennium-rad, en wat Winterbottom ons presenteert is tegelijkertijd veel minder en veel opmerkelijker.
This movie has only just come out on DVD in Britain, that is a shamefully long time for a film to reach the country it was made in. But now it is here, and possibly finding a new audience, I thought I'd write a quick review. If you have read some of the other reviews, you will no doubt be aware of the 'kitchen sink' factor in this film. Well, I'm not going to deny that, the subject matter would not look out of place in a soap opera. . . .however it is the performances, the script and the fantastic style of this movie which pulls it out of the mundane and into the cinematic. Michael Winterbottom is clearly a director who like several of his British contemporaries such as Mike Leigh and Shane Meadows, believes that the drama around us in everyday life is worthy of the big screen. The film has a fine ensemble of characters, three very different sisters, their estranged brother and squabbling parents. The performances are brave and heartfelt in all cases, and even though the drama takes place over one weekend, the characters really do evolve. The most enticing thing about the film is the way it is shot and scored. Sean Bobbitt's time lapse photography and dogma style 16mm cinematography combined with Michael Nyman's emotive music is a really fantastic combination. This film shows London how the people who live there see it, namely from the ground. Nearly every film set in London now seems to have to include the Gherkin, the Tate modern and the Millennium wheel, what Winterbottom presents us with is something simultaneously far less and far more remarkable.