Weer een rondje vreugdeloze capriolen van Ernest P. Worrell, een figuur die alleen door Jim Varney en het handjevol ingebeelde boerenkinkels die het publiek voor deze films vormen als sympathiek en innemend wordt beschouwd. Je moet wel medelijden hebben met Ron K. James, Varneys co-star in deze puinhoop, die weinig anders te doen heeft dan afschuwelijke dialogen spuien en een ongemakkelijke indruk maken terwijl Varneys opgeblazen gezicht alle close-ups in beslag neemt. De enige amusante kant van Varney, die alles om zich heen vernietigt, is de hopeloos slappe regie, die leidt tot zinloze blunders als een kanon dat mijlenver over een kaarsrechte weg rolt, een scène die pas zijn hoogtepunt bereikt wanneer het kanon een tuin binnendringt, maar het hek erachter volkomen ongeschonden achterlaat. De voortdurende verwijzingen naar andere films zouden een afleiding kunnen zijn als ze je er niet aan herinnerden hoeveel beter ze zijn dan deze.
Another round of mirthless antics from Ernest P. Worrell, a character considered lovable and endearing by only Jim Varney and the handful of in-bred yokels who make up the audience for these films. You have to feel sorry for Ron K. James, Varney's co-star in this mess, who has little to do but spout dreadful dialogue and look uncomfortable while Varney's gurning face hogs all the close-ups. The only entertainment value to be found as Varney mugs endlessly and destroys everything around him is in the hopelessly slack direction, which leads to such lapses in logic as a cannon rolling for miles along a completely straight road, a sequence that is topped only when the cannon bursts into a garden but leaves the fence behind it completely intact. The constant references to other films might be a distraction if they didn't remind you of how much better they are than this one.