Frank A. Cappello, schrijver en regisseur van He Was a Quiet Man, is een man die iets te bewijzen heeft. Hij heeft de hilarisch slechte Suburban Commando van Hulk Hogan geschreven en regisseert de totaal teleurstellende Constantine. He Was a Quiet Man is weliswaar geen onomstotelijk succes, maar wel een van de verborgen juweeltjes van 2007.<br />De film is in wezen een amalgaam van A History of Violence, Falling Down en Office Space, met bovendien nog een hele rits eigenaardigheden. Bob Maconel (de hilarisch vermomde Christian Slater), een terneergeslagen kantoormedewerker, besluit dat hij een moorddadige aanval op zijn werkplek gaat uitvoeren, maar voordat hij dat kan doen, is een medemaniak hem voor. Maar Bob, die de enige persoon om wie hij geeft, de mooie Vanessa (Elisha Cuthbert), beschermt, schiet de aanvaller neer en wordt per ongeluk een held.<br />Bob is schaamteloos gelijk aan Michael Douglas' 'D-Fens'-figuur uit Falling Down, uitgedost in een overhemd met stropdas, en zelfs nog meer, en hij zoekt momenten van reflectie in de grote buitenlucht, hoewel er in dit geval geen Mexicaanse gangsters zijn die hem proberen te beroven. De overeenkomsten houden gelukkig op daar waar deze film uit iets anders voortkomt, met zijn CGI-verkeer dat met astronomische snelheden voorbij zoeft terwijl Bob treuzelt en zonder een greintje subtiliteit de sleur van Bobs leven illustreert. Hoewel de film als geheel overmatig afhankelijk is van visuele curiositeiten als deze, is de geanimeerde, pratende vis die Bob zijn collega's opdringt om ze te doden, verrukkelijk kleurrijk en op de koop toe nog amusant ook.<br />Zoals je uit bovenstaande alinea kunt opmaken, is _He Was a Quiet Man_ op een hilarische manier erg surrealistisch. In wezen zou je, als je David Lynch een grap zou voorschotelen, waarschijnlijk iets krijgen dat hier sterk op lijkt. Ondanks het feit dat voornoemd vertrouwen op visuele effecten berust, wordt de film zonder enige twijfel geregisseerd door de nauwelijks herkenbare Slater, die, ondanks zijn recente samenwerking met de tragische, afschuwelijke regisseur Uwe Boll, bewijst dat hij nog steeds iets waard is in Hollywood, met een komische timing die precies klopt. In wezen wordt Bob door iedereen in zijn omgeving bewonderd om zijn 'heldhaftige' daden als hij een nieuwe baan krijgt, zijn collega's hem niet langer als een lul beschouwen en het sexy kantoorwijf seks met hem wil, terwijl het werkelijke twistpunt van de film Cuthberts personage is. Vanessa blijft na de schietpartij als verlamd achter, wensend dat ze dood was, en bovendien wensend dat Bob, die haar leven heeft gered, haar zou vermoorden. Een verrassend onderkoeld (tot aan de klimatologische scènes) raadsel doet zich voor als terzijde van dit drama, waarin Bob de mensen om hem heen nog steeds buitengewoon weerzinwekkend vindt, en hij zich afvraagt of hij wel of niet moet doen wat de andere schutter is begonnen, en of hij Vanessa niet uit haar lijden moet verlossen, natuurlijk. De film draagt deze vragen met zich mee, en soms is hij voorspelbaar, en soms ook niet, maar toch verliest hij nooit zijn intrige. De manier waarop de mensen in de film opereren is niet ingewikkeld, en soms bijna stroperig, maar wat het meest amusant is aan Hij was een stille man is de surrealistische sfeer die ervan uitgaat. Bovendien, zelfs in zijn lieflijkheid verkent de film het leven van gehandicapte mensen met een verrassende mate van inzicht en eerlijkheid. Hij mag dan overdreven zijn, en soms zelfs humoristisch, maar zijn aanpak is onmiskenbaar verfrissend, vooral in verband met de vraag hoe gehandicapten nog steeds een actief en gezond seksleven kunnen leiden.<br />Hij was een stille man blijft nooit op zijn gemak, hij zit voortdurend te draaien en stelt Bob en ons nieuwe vragen om over na te denken. De film wordt afgesloten met een waanzinnig slot, maar toch is dat het meest manisch beredeneerde en daarom misschien ook het meest realistische einde (hoewel de term'realisme' in een zo verwrongen film als deze heel zwak is). Het einde komt heel abrupt en er wordt weinig gedaan om de nieuwsgierigheid van de kijker te bevredigen, maar we krijgen wel de belangrijkste antwoorden, ook al zijn ze niet helemaal bevredigend en een tikkeltje dubieus. We moeten over een aantal dingen nadenken, maar als de voorafgaande negentig minuten zo opzettelijk gespeend zijn van ontroering, verdwijnt de film misschien gewoon uit je gedachten, net als het laatste beeld.<br />Christian Slaters laatste en grootste project (althans voorlopig) is _A History of Violence_, zonder het dramatische geweld, _Valling Down_, zonder het sociale commentaar, en _Office Space_, zonder de scherpzinnige humor. Ja, het is een mix van alle drie de films, maar dan moet je ze wel allemaal verdunnen. De ergste misdaad is misschien wel dat we nooit zoveel om Bob (of wie dan ook) kunnen geven als om D-Fens in Schumachers film, maar zelfs ondanks de betrekkelijke oppervlakkigheid blijft _He Was a Quiet Man_ een door en door onderhoudende, inventieve en eigenzinnige film die nihilisten over de hele wereld met stomheid zal slaan (waaronder ikzelf). Elisha Cuthbert maakt er het beste van (in die zin dat ze meer dan acceptabel is, en zelfs 'goed'), William H. Macy speelt vol leedvermaak de jaknikker van het bedrijfsleven, en Slater, met grote hulp van zijn fantastische make-upafdeling, ziet er en gedraagt zich met grote hilariteit. Het is jammer dat deze film, die zijn tekortkomingen zo schaamteloos omhelst, nog geen groot publiek heeft gevonden, en als zodanig wordt hij meteen een van de belangrijkste indiefilms van 2007.
Frank A. Cappello, writer and director of He Was a Quiet Man, is a man with something to prove, having written the hilariously bad Hulk Hogan vehicle Suburban Commando, and directing the wholly disappointing Constantine. He Was a Quiet Man, whilst not an unqualified success, is one of the underseen gems of 2007.<br /><br />The film is essentially an amalgam of A History of Violence, Falling Down, and Office Space, with a pile of quirks to boot. Bob Maconel (the hilariously disguised Christian Slater), a despondent office worker, decides that he is going to perform a murderous rampage at his work office, yet before he can do so, a fellow maniac beats him to it. However, Bob, in protecting the one person that he cares about, the beautiful Vanessa (Elisha Cuthbert), guns down the assailant, and inadvertently becomes a hero.<br /><br />Bob is unashamedly similar to Michael Douglas' "D-Fens" character from Falling Down, kitted out in a shirt and tie, and even further, seeks moments of reflection in the great outdoors, although in this instance, there are no Mexican gangsters attempting to rob him. The similarities do, thankfully, stop there  this film is born of something else, with its CGI traffic whizzing by at astronomical speeds as Bob dawdles along, illustrating the drudgery of Bob's life without an ounce of subtlety. Whilst the film as a whole is overly reliant on visual curiosities such as this, the animated, talking fish which eggs Bob on to kill his colleagues is delightfully colourful, and mildly amusing to boot.<br /><br />As one can gather from the above paragraph, He Was a Quiet Man is very surreal in a hilarious sort of way. Essentially, if you gave David Lynch a funny bone, you'd probably end up with something remarkably similar to this. Despite the aforementioned reliance on visual effects, the film is unquestionably carried by the barely-recognisable Slater who, despite his recent collaboration with tragically awful director Uwe Boll, proves that he is still worth something in Hollywood, with comic timing that is nothing short of spot on.<br /><br />Bob is essentially revered by everyone around him for his "heroic" actions  he is given a new job, his colleagues no longer think of him as a schmuck, and the sexy office bitch wants to have sex with him, yet the film's real point of contention is Cuthbert's character. Vanessa is left paralysed following the shooting, wishing that she was dead, and moreover, she wishes that Bob, who saved her life, would kill her.<br /><br />A surprisingly understated (until the climatic scenes) conundrum surfaces as an aside to this drama  Bob still finds those around him utterly repugnant, and he considers whether or not to carry out what the other gunner started, as well as putting Vanessa out of her misery, of course. The film carries these questions very well  it is at times predictable, and occasionally not so, yet it never ceases to lose its sense of intrigue. The film's examination of the way in which humans operate is not intricate, and verges on syrupy at times, yet what is most entertaining about He Was a Quiet Man is its surreal spirit. Furthermore, even in its sweetness, the film explores the lives of disabled persons with a surprising level of insight and honesty . It may be exaggerated, and at times, even humorous, yet its approach is undeniably refreshing, particularly in relation to how the disabled manage to still engage in an active and healthy sex life.<br /><br />He Was a Quiet Man never remains comfortable, constantly fidgeting and posing new questions for both ourselves and Bob to consider. The film follows through with an insane close, yet it is the most manically reasoned, and therefore, perhaps the most realistic end possible (although term "realism" is a very tenuous one in a film as twisted as this). The ending comes very abruptly, and little is done to satisfy viewer curiosity, yet we are given the vital answers, even if they aren't wholly satisfying, and are a tad questionable. We are left to ponder several things, yet when the preceding ninety minutes are so intentionally devoid of poignance, the film may simply leave your mind as the final frame does.<br /><br />Christian Slater's latest and greatest effort (at least for a while) is A History of Violence without the graphic violence, Falling Down without the social commentary, and Office Space without the sagacious humour. Yes, it is a blend of all three films, at the cost of diluting each of them. The film's worst crime may be never allowing us to particularly care for Bob (or anyone) as much as we did for D-Fens in Schumacher's film, yet even despite its relative superficiality, He Was a Quiet Man remains a thoroughly entertaining, inventive and quirky film that will have nihilists the world over utterly dumbfounded (myself included). Elisha Cuthbert pulls out a career best (in that she is above tolerable, and even "good"), William H Macy plays the corporate yes-man with glee, and Slater, with great aid from his fabulous make-up department, looks and acts with great hilarity. It is unfortunate that this film, embracing its flaws as it so flagrantly does, has yet to find a large audience, and as such, it instantly becomes one of the indie staples of 2007.