De plot van Racines 'Andromaque' wordt beschreven als 'A loves B, who loves C, who loves D, who loves E, who is dead'. Ik vroeg me af of dit een invloed was op de plot van 'September', dat een nauwelijks minder ingewikkelde reeks onbeantwoorde liefdesbelangen bevat. Howard is verliefd op Lane, die verliefd is op Peter, die verliefd is op Stephanie, die niet zeker weet of ze verliefd is op Peter of niet. Lane is de eigenaar van het landhuis in New England waar de handeling zich afspeelt (duidelijk in de maand september). Howard, een leraar, en Peter, een schrijver die het moeilijk heeft, zijn buren. Stephanie is Lanes beste vriendin. Om de verwarring nog groter te maken, is Stephanie getrouwd, hoewel haar man niet in beeld komt. Twee andere belangrijke personages zijn Lanes moeder Diane en haar stiefvader Lloyd.<br />'September' mag dan geschreven en geregisseerd zijn door Woody Allen, het is niet wat we zijn gaan beschouwen als een Woody Allen-film. Om te beginnen is het geen komedie of zelfs maar een tragikomedie zoals 'Melinda en Melinda' of 'Misdrijven en Misdragingen', die allebei een serieus verhaal combineren met een humoristisch. Het is opzettelijk gemaakt als een uiterst serieuze film, zonder humor. Zoals in een aantal Allen-films uit deze periode, zoals 'Misdrijven en Misdragingen' of 'Alice'. De overheersende kleuren <0xE2><0x80><0x93> bruin, grijs, dof geel en oranje <0xE2><0x80><0x93> zijn donker of somber. De beste manier om het te beschrijven is een toneelstuk dat is geschreven door een kandidaat-Tsjechov en voor het doek is bewerkt door een kandidaat-Ingmar Bergman.<br />Allen beschreef het als 'een toneelstuk op film', en het komt inderdaad over als een toneelstuk, geheel binnenshuis met een groot aantal lange opnamen en weinig close-ups. Helaas toont het aan hoe saai en saai deze stijl van filmen op zijn ergst kan zijn. Er is geen actie, geen gevoel van beweging of karakterontwikkeling, alleen een groep onsympathieke individuen die eindeloos over hun emotionele problemen praten. Het zou maar tachtig minuten kunnen duren; het leek eerder achthonderd.<br />Mia Farrow heeft tijdens haar samenwerking met Woody een paar prachtige voorstellingen gegeven, maar hier lijkt het alsof zij als Lane en Dianne Wiest als Stephanie wedijveren wie van de twee het meest zeurderig en ellendig overkomt. Niemand schijnt Elaine Stritch te hebben verteld dat dit een serieus drama had moeten zijn in plaats van een komedie, aangezien ze Diane speelt als een overdreven komische karikatuur. De mannelijke helft van de cast is een stuk beter, maar geen van hen is uitmuntend, en Sam Waterston als Peter is bij lange na niet zo goed als hij in _Crimes and Misdemeanours_ was. Allen maakte de film in feite twee keer, in de plaats van een aantal leden van de cast voor de tweede versie. Diane werd oorspronkelijk gespeeld door Maureen O'Sullivan (Farrows echte moeder), Howard door Charles Durning en Waterston was pas de derde keus voor Peter na Christopher Walken en Sam Shepard. Ik vraag me af wat er zo erg was aan de oorspronkelijke versie.<br />In de loop van de film horen we dat Diane ooit een bekende actrice was en dat vele jaren geleden Lane, toen nog een tiener, verondersteld werd Dianes gewelddadige vriendje te hebben doodgeschoten. Ik vroeg me af waarom Allen zijn film niet op dit incident baseerde, want dat zou zeker hebben geleid tot een meer dramatische film dan de film die hij in feite maakte. De reden daarvoor is waarschijnlijk plagiaat uit het leven van Lana Turner, wier vriend Johnny Stompanato inderdaad door haar dochter Cheryl uit zelfverdediging werd vermoord, en aangezien Lana in 1987 nog leefde, had te veel aandacht voor het incident tot een dagvaarding van haar advocaten kunnen leiden. Aangezien Diane een harde, brutale, egocentrische vrouw is, vroeg ik me ook af of het gebruik van deze specifieke voornaam een hatelijke steek onder water was naar Diane Keaton, Farrows voorganger als Woody's muze.<br />Wat de film nog teleurstellender maakt, is dat hij werd gemaakt in een periode, eind jaren tachtig, waarin ook drie van Woody's beste films werden gemaakt: The Purple Rose of Cairo, Hannah and Her Sisters en Crimes and Misdemeanours. Als je louter op basis van een gebrek aan grappen oordeelt, is 'September''serieuzer' dan een van deze films, die allemaal heel wat humor bevatten. Maar op basis van intellectuele diepte is het de minst serieuze van de vier. De andere drie films belichten allemaal gewichtige filosofische onderwerpen, maar doen dat met intelligentie, scherpzinnigheid en stijl om iets van veel meer belang te produceren dan de emotionele angst en verliefdheid die de kern van 'September' vormen. Het dichtst bij de intellectuele diepte komt Lloyds poging om de natuurwetten te gebruiken om te bewijzen dat het leven zinloos is. Woody moet doen waar hij het beste in is, niet proberen Tsjechov of Bergman te zijn. En zeker niet Einstein. Toen ik 'Melinda en Melinda' recenseerde, schreef ik dat geen van Woody Allens films geheel en al oninteressant is. Ik was 'September' duidelijk vergeten. Maar het is dan ook een film die je gemakkelijk vergeet. Het liedje spoort ons aan om 'Try to remember the type of September when life was slow and oh so mild'. Dit 'September' mag dan traag zijn, maar het is verre van mild. Het soort dat je niet vergeet.
The plot of Racine's "Andromaque" has been described as "A loves B, who loves C, who loves D, who loves E, who is dead". I wondered if this was an influence on the plot of "September", which features a scarcely less complicated string of unrequited love interests. Howard is in love with Lane, who is in love with Peter, who is in love with Stephanie, who is not sure whether she is in love with Peter or not. Lane is the owner of the New England country house in which the action takes place (obviously enough during the month of September). Howard, a teacher, and Peter, a struggling writer, are neighbours. Stephanie is Lane's best friend. To add to the confusion, Stephanie is married, although her husband does not appear. Two other important characters are Lane's mother Diane and her stepfather Lloyd.<br /><br />"September" may have been written and directed by Woody Allen, but it is not what we have come to think of as a Woody Allen film. For a start it is not a comedy, or even a tragi-comedy like "Melinda and Melinda" or "Crimes and Misdemeanours", both of which combine a serious story with a humorous one. It is quite deliberately made as a deeply serious film, unrelieved by humour. As in a number of Allen's films from this period, such as "Crimes and Misdemeanours" or "Alice", the predominant colours- browns, greys and dull yellows and oranges- are dark or sombre ones. The best way I can describe it is a play written by a would-be Chekhov adapted for the screen by a would-be Ingmar Bergman.<br /><br />Indeed, Allen described it as "a play on film", and it certainly comes across like a piece of filmed theatre, set entirely indoors with a great number of long takes and few close-ups. Unfortunately, it shows just how dull and boring this style of film-making can be at its worst. There is no action, no sense of movement or character development, just a group of unsympathetic individuals interminably talking over their emotional problems. It might only last for eighty minutes; it felt more like eight hundred.<br /><br />Mia Farrow gave some wonderful performances during her association with Woody, but here she as Lane and Dianne Wiest as Stephanie seem to be competing as to which of them can seem more whiny and miserable. Nobody seems to have told Elaine Stritch that this was supposed to be a serious drama rather than a comedy, as she plays Diane as an over-the-top comic caricature. The male half of the cast are rather better, but none of them are outstanding and Sam Waterston as Peter is nowhere near as good as he was to be in "Crimes and Misdemeanours". Allen actually shot the film twice, replacing several cast members for the second version. Diane was originally played Maureen O'Sullivan (Farrow's real-life mother), Howard by Charles Durning and Waterston was only the third choice for Peter after Christopher Walken and Sam Shepard. I wonder what was so bad about the original version.<br /><br />During the course of the film, we learn that Diane was once a well-known actress, and that many years ago Lane, then a teenager, was supposed to have shot dead Diane's abusive boyfriend. I found myself wondering why Allen did not base his film around this incident, which would surely have made for a more dramatic film that the one he actually made. The reason is presumably that this detail was plagiarised from the life of Lana Turner, whose boyfriend Johnny Stompanato was indeed killed by her daughter Cheryl in self defence, and as Lana was still alive in 1987 too much attention to the incident could have resulted in a writ from her lawyers. As Diane is a hard, brassy, self-centred individual, I also wondered if the use of this particular Christian name was a spiteful dig at Diane Keaton, Farrow's predecessor as Woody's muse.<br /><br />What makes the film even more disappointing is that it came out during a period, the late eighties, which also saw three of Woody's best films, "The Purple Rose of Cairo", "Hannah and Her Sisters" and "Crimes and Misdemeanours". If one judges solely on the basis of a lack of jokes, "September" is more "serious" than any of these films, which all contain a good deal of humour. On the basis of intellectual depth, however, it is the least serious of the four. The other three films all broach weighty philosophical topics, but do so with intelligence, wit and style to produce something of far more interest than the emotional angst and lovesickness which lie at the heart of "September". The nearest it gets to intellectual depth is Lloyd's attempt to use the laws of physics to prove that life is pointless. Woody should do what he does best, not try to be Chekhov or Bergman. And certainly not Einstein.<br /><br />When I reviewed "Melinda and Melinda" I wrote that none of Woody Allen's films are entirely without interest. I had obviously forgotten "September". But then it is an entirely forgettable movie. The song exhorts us to "Try to remember the kind of September when life was slow and oh so mellow". This "September" may be slow but it is far from mellow. The kind not worth remembering. 4/10