Ik was echt in de war toen ik de bioscoop verliet. Aan de ene kant genoot ik heel erg van de manier waarop personages zich op aarde voelen, menselijk, met al hun tekortkomingen. Aan de andere kant waren er een paar passages waarin de plot volkomen onrealistisch leek (vooral aan het eind), dat mensen zich in die specifieke situatie gewoon niet zo kunnen voelen en gedragen. En dat allemaal niet op de glossy Hollywoodmanier, maar uit de handen van Europese filmmakers, die meestal heel realistische plot en personages tekenen. Het was jammer, want ik zou me de film hebben herinnerd om zijn betere eigenschappen, maar het was niet het einde dat veel voor me bedierf.
I was really confused when I left the cinema. On one hand, I very much enjoyed the way characters felt down to earth, human, with all their faults. On the other hand, there were a few passages where the plot seemed TOTALLY unrealistic (particularly in the end), that people just can't feel and act this way in the particular situation. All that not in the glossy Hollywood way, but from the hands of European filmmakers, who usually draw very realistic plots and characters. It was a shame, as I would have remembered the film for its better traits, it wasn't for the end that spoiled much of it for me.