Onderschat. Ik zal niet in details treden over de plot, want die zijn al door talloze anderen keurig opgedist. Ik kom gewoon terug op dat ene woord. Onderschat. Hoewel Marisa Tomei doorbrak en bij de uitreiking van de Academy Awards de prijs voor de beste bijrol won, een prijs die ze verdiende en die ze ook verdiende, zeg ik nog steeds dat ze onderschat werd. Deze film heeft nooit de aandacht van het publiek gekregen die hij had moeten krijgen, waarschijnlijk omdat er geen grote namen in de hoofdrollen voorkomen. Joe Pesci was zo goed als hij kon zijn. In 1991 was hij de populairste naam in de cast. Maar heeft Joe Pesci zich ooit opgeworpen als een hoofdrolspeler die in zijn eentje een film aankon? Dat vraag ik in open verwondering, en zeker niet geringschattend. Ik vraag alleen maar: is het eerlijk, is het ooit eerlijk geweest, om van Joe Pesci te verwachten dat hij een film bij zich heeft?<br /><br />Ongeacht Joe Pesci's latente sterrenkracht bezat de cast van de spelers die hier bijeen waren, een opmerkelijke chemie in de voorstellingen die ze gaven, niet alleen in hun interactie met elkaar, maar ook in het creëren van een eindproduct dat veel verder uitblinkt dan de som van zijn delen, dan hun individuele genialiteit, in elk geval dan wat ooit redelijkerwijs van hen verwacht kon worden. Hoe competent ze ook waren, dit waren geen zwaargewichten of komische savants. Vraagt u zich wel eens af waarom deze uitzonderlijke prestatie van 15 jaar geleden en te rekenen vanaf dat moment Marisa Tomeis magnum opus is? Dat zou wel eens een belangrijke reden kunnen zijn. De Duitsers hebben hier een woord voor. Het heet _Gestalt_.<br />Ik heb de neiging om het grootste deel van de eer voor dit winnende eindproduct aan regisseur Jonathan Lynn te geven. Het lijkt duidelijk zijn creatie te zijn. Wie anders zou het op zo'n uitzonderlijke manier verdienen? In het begin zou het zo'n goedkope truc zijn geweest en zo gemakkelijk om je over te geven aan het voor de hand liggende, maar Lynn heeft het niet gedaan. Dit is een verhaal dat gebouwd is op stereotypen. New Yorkers. Etnisch-Italiaanse New Yorkers. Zuiderlingen. Kleinburgerlijke zuiderlingen. Zuidelijk kleinburgerlijke zuiderlingen. Zuidelijk kleinburgerlijk kleinburgerlijk recht met New Yorkse Italianen in de beklaagdenbank. Het zou zo gemakkelijk zijn geweest om in die stereotypen te handelen, er veel te veel geld in te steken, de film erin te verdringen en ze uit te buiten voor wat ze waard waren. Deze mensen hadden tot kartonnen karikaturen van zichzelf kunnen worden gemaakt. De Engelsman Lynn was ongetwijfeld zo in de verleiding gekomen, maar het was een verleiding waar hij zich voornamelijk tegen verzette. O, bijna obligatoir danst hij ons naar die rand toe en geeft ons een flinke snuif van dat alles, maar in plaats van erin te springen en zich in de stereotypen te wentelen, trekt hij het handig terug en voert het allemaal weg, een nieuwe en andere kant op, ja, een opbeurende kant op. Zoals er geen goedkope trucs in deze film zitten, zo zitten er ook geen goedkope opnamen in. De mensen worden niet belachelijk gemaakt om wie ze zijn of waar ze vandaan komen. Daar staat het boven. Lynn stelt het daar boven. Ja, de regionale verschillen die er zijn worden naast elkaar geplaatst. En ja, we krijgen het feit dat culturele verschillen deze personages verdelen. Maar het mooie ervan is dat niemand oneerlijk wordt behandeld. In feite krijgt de kijker het gevoel dat dit allemaal goede mensen zijn.<br />Joe Pesci en Marisa Tomei krijgen een breed doek om grote humoristische kunst te creëren, waarbij ze een, twee, drie lijnen of meer van elkaar af kaatsen, ten koste van de ander. Het gaat om het spel dat ze met elkaar spelen, om de relatie tussen hun personages, en het is leuk om naar te kijken. En dit moet gezegd worden: Marisa geeft niet alleen een voortreffelijke voorstelling, ze is ook een verrukkelijk vrouwelijk wezen om naar te kijken. Wat de zuiderlingen betreft, door niet in het aas te happen om de zuiderlingen als domme boerenkinkels uit te buiten, belichaamt Lynne de ware maar zelden geportretteerde essentie van het zuiden: beleefde hoffelijkheid. Lane Smith belichaamt die essentie. En Fred Gwynne? Hij steelt de show praktisch, en dat zou ook gebeurd zijn als Marisa Tomei er niet was geweest.<br />Wat is er de afgelopen vijftien jaar in het hoofd van Joe Pesci en Marisa Tomei omgegaan? Wat is er mis met hun agenten? Deze twee hadden een vervolg nodig. Zo niet een vervolg, dan maar meer film(s) samen. De dynamiek tussen hen was te goed om zomaar te laten schieten. We hadden op veel meer van hen samen moeten worden getrakteerd.<br />Als letselschadeadvocaat moet ik zeggen dat de weergave van rechtszaken, hoewel zeker niet perfect, meer dan toereikend en aanvaardbaar is. Een van de dingen die accuraat zijn vastgelegd, is de ervaring van een stadsadvocaat die wordt geconfronteerd met een zaak in een afgelegen plattelandsprovincie. Deze weergave geeft de essentie weer van hoe dat is.<br />Deze film verdient meer erkenning. Hij is slim, grappig en leuk. Ik kan hem aanbevelen. Als je hem nog niet hebt gezien, doe jezelf dan een plezier en geniet ervan.
Underrated. I won't belabor relating and describing the plot, because that's been recited nicely by numerous others. I'll simply return to my one word point. Underrated. Even though Marisa Tomei broke through and won Best Supporting Actress at the Academy Awards for her performance, an award she earned and much deserved, I still say underrated. This film really never got on the public's radar the way it should have, probably because there are no big-name actors featured as box office draw. Joe Pesci was as good as it gets that way. In 1991 he was the hottest name in the cast. But has Joes Pesci ever established himself as a leading man who could carry a movie by himself? I ask that in open-ended wonderment, and certainly not disparagingly. Just asking, is it fair, has it ever been fair, to expect Joe Pesci to carry a film?<br /><br />Regardless of Joe Pesci's latent starpower, this cast of players as assembled possessed remarkable chemistry in the performances they gave, not only in their interactions with one another, but also in the creation of a final product that excels way beyond the sum of its parts, beyond any of their individual levels of genius, certainly beyond anything that could ever have been reasonably expected of them. Competent though they may have been, these were not thespian heavyweights or comedic savants. You ever wonder why this singular performance 15+ years ago and counting remains Marisa Tomei's magnum opus? That might be one big reason why. The Germans have a word for this. It's called gestalt. <br /><br />My inclination is to give most of the credit for this winning final product to director Jonathan Lynn. It seems obviously to be his creation. Who else singularly deserves it? Along the way it would have been such a cheap trick and easy thing to surrender to the obvious, but Lynn didn't do it. This is a story built around stereotypes. New Yorkers. Ethnic Italian New Yorkers. Southerners. Small town southerners. Southern justice. Southern small town justice with New York Italians in the dock. It would have been so easy to traffic in those stereotypes, to over-the-top cash in on them, to submerge the movie in them and to exploit them for all they were worth. These people could have been made into cardboard cartoons of themselves. Surely the Englishman Lynn was thusly tempted, but it was a temptation he mainly resisted. Oh, almost obligatorily, he dances us over to that edge and gives us a big whiff of all that, but instead of jumping in and wallowing in the stereotypes, he deftly pulls it back and carries it all off and away in a new and different direction, indeed in an uplifting direction. Just as there are no cheap tricks in this movie, there are no cheap shots either. People are not ridiculed for who they are or where they are from. It rises above that. Lynn raises it above that. Yes, the regional differences that exist are juxtaposed. And yes, we get the fact that cultural differences divide these characters. But the beauty of it is that no one is treated unfairly. In fact, the viewer comes away with the feeling that these are all good people. <br /><br />Joe Pesci and Marisa Tomei are given a broad canvas to create great humorous art, bouncing one, two, three liners or more off of each other, at the other's expense. It's the game they play with each other, the nature of their characters' relationship, and it's fun to watch. And this must be said: not only does Marisa give an exquisite performance, she is an utterly delightful feminine creature to watch here. As for the southerners, in not taking the bait to exploit the southerners as dumb hicks, Lynne actually captures part of the true but rarely portrayed essence of the south: polite gentility. Lane Smith embodies that essence. And Fred Gwynne? He practically steals the show, and would have were it not for Marisa Tomei.<br /><br />What has been going through Joe Pesci's and Marisa Tomei's heads for the last 15 years? What is wrong with their agents? These two needed a sequel. If not a sequel, then more film(s) together. The dynamic between them was too good to just be abandoned. We should have been treated to much more of them together.<br /><br />As a trial lawyer let me say that the portrayal of courtroom events, while certainly not perfect, is more than adequate and passable. One thing that is accurately captured is the fish-out-of-water experience of a city lawyer when subjected to trying a case in a far-flung rural county. This depicton conveys the essence of what that's like.<br /><br />This movie deserves more recognition. It is clever, funny, and fun. I recommend it. If you haven't seen it, do yourself a favor and indulge yourself.