Ik weet niet precies waarom ik het uitstelde, of gewoon niet aan de slag ging, om de _Right Stuff_ te gaan zien. Ik kon kiezen, maar in feite werd ik nooit gedwongen om bij mijn ouders of op school of zo te gaan zitten om ernaar te kijken, en... laat die smoesjes maar zitten, ik was niet zeker van een film van 193 minuten over astronauten als kind. Maar nu ik hem heb gezien, is het duidelijk dat ik iets heel goeds over het hoofd heb gezien in het kanon van de "Bio-film". Het is een van die echt fascinerende verhalen uit de twintigste eeuw, en de filmmaker Philip Kaufman geeft zoveel om al die echte kerels dat hij helemaal overgaat op de filmische behandeling van de personages. En wat nog indrukwekkender is, gezien het geheel van de film...' Het is bijna een sleutelfiguur in het geheel met Chuck Yeagher, de eerste man die de geluidsbarrière doorbrak en die nooit met alle andere doorgewinterde testpiloten van NASA in contact is gekomen, maar die één keer van die stormloop op de hemel heeft geproefd - en wat een stormloop.<br />Dit is filmen van een ongeëvenaard kaliber. Het is zo'n verhaal dat buitengewoon wordt verteld omdat het zichzelf als historisch document serieus neemt, maar nooit zo serieus dat het een grote grap wordt <0xE2><0x80><0x93> het soort natuurlijke grapjes dat mensen maken, zoals de paar kwinkslagen die Yeagher in de cockpit maakte tegen degene die luisterde nadat hij de geluidsbarrière had doorbroken, wat ook echt gebeurde <0xE2><0x80><0x93> of een snipper satire tegen de achtergrond van het verhaal. Het is zowel een emotionele ervaring als een opwindend en inspirerend verhaal, en soms ook een intellectuele. We zien het leven van deze mannen, van Yeagher, Shepard, Glenn, Cooper, Grissom en hun vrouwen. The Right Stuff is een heel menselijk verhaal, dat wordt verteld met een soort ontzag voor het onderwerp en een houding die zegt: 'We kunnen episch zijn, maar we kunnen ook wijzen op de gebreken die in de menselijke natuur voorkomen.'<br />Er waren zo veel obstakels die hadden kunnen komen, en soms gebeurde dat ook, voor de mensen bij NASA, de wetenschappers en het handjevol dat was uitgekozen om missies in de ruimte uit te voeren in een rechtstreekse concurrentiestrijd met de vijand van Amerika, de Russen, dat de astronauten soms alleen maar grapjes konden maken of een harde maatregel konden nemen. We zien wat verwachte dingen, zoals een grote persconferentie, maar we zien ook dingen die zo waar klinken dat ze zo echt lijken als onbeduidende gebeurtenissen, zoals wanneer de wetenschappers de astronauten de capsule laten zien zonder een raam of een goed ontsnappingsluik en ze allemaal samenspannen om druk op hen uit te oefenen om het goed te doen, want anders zal de pers allejezus horen (de tekst in deze scène is heel goed). Het vernislaagje van pure heldhaftigheid wordt getoond voor wat het is, als iets wat niet altijd een makkie is; de film werd door sommige van de oorspronkelijke astronauten bekritiseerd vanwege de vertolking van Gus Grissom (al was het alleen maar omdat Grissom in een tragedie was overleden en het niet meer kon). Maar zijn verhaal over de ruimtereis en de nasleep met zijn vrouw zijn belangrijk voor het verhaal dat de film probeert te vertellen.<br />Dat is een van de opmerkelijke dingen in _The Right Stuff_, dat deze kerels, en hun vrouwen op andere momenten, zo veel mogelijk tijd en diepte geeft. We zien Dennis Quaids verwaande piloot zeggen dat hij de beste is, en dan nog een waarin hij plotseling 12 jaar oud wordt voor de ogen van de vrouwelijke arts die achter deuren met zijn vrouw praat/lacht. We zien Ed Harris' John Glenn als de zogenaamde woordvoerder van de groep, de 'Dudley Do-Right' Het was een film over de geschiedenis van de Verenigde Staten als geheel, maar dan met een heel klein beetje onzekerheid <0xE2><0x80><0x93> om nog maar te zwijgen van een echt goed verteld drama met zijn vrouw, die stotterde en zich niet door vice-president Johnson onder druk liet zetten.<br />Alle kleine details komen in de film samen en zelfs de details die niet helemaal kloppen (zoals het weglaten van de inboorlingen tijdens Glenns vlucht de ruimte in) zijn nog steeds de moeite waard om op zo'n fantastische manier of met zo'n vreemde eigenschap die het leuk maakt om naar te kijken <0xE2><0x80><0x93> elke andere regisseur zou het cruciale detail weglaten van Alan Shepard die in zijn pak urineert voor de allereerste succesvolle lancering van een Amerikaanse man de ruimte in, maar het is niet genoeg. En wat de details van de personages betreft, het enige wat je hoeft te zien is de eenvoudige, maar zeer sterke weergave van de dood in de man in het zwarte pak en de hoed die een bezoek moet brengen aan degenen die hun man of vader in de lucht hebben verloren.<br />En gelukkig krijgen we voor zo'n lange periode een aantal momenten in termen van de kracht van de filmtechniek, om ons het subjectieve perspectief te laten zien van wat degenen die zich in een baan om de aarde bevinden zien en het uitzicht buiten de ramen, op talloze kilometers hoogte in de atmosfeer. In feite is elke scène met Chuck Yeagher zo'n scène, vooral in het begin, maar ook tegen het eind, met dat werkelijk verbijsterende bitterzoete moment waarop hij de lucht in gaat en, nou ja, bijna in vlammen opgaat met een laatste sprong uit het vliegtuig. Kaufman neemt het publiek mee op die momenten, en zelfs alleen maar rustige of interessante momenten met de acteurs, en legt er net genoeg nadruk op om de nu en dan absurde streken die hij zijn personage toestaat of de keuze van de regie (kijk hoe de chimpansees, die ronddraaien in dat grote ronde ding, worden afgeknipt terwijl Glenn ronddraait). Dat het ook nog eens zo'n uitzonderlijk ensemble is, helpt ook een heel stuk.<br />' De opwindende en verfrissend bitterzoete Hollywood-bioscoop, en op zijn minst een van de must-see-films van 1983.
I'm not sure why I put off, or just didn't get around, to seeing the Right Stuff. I could take my pick, but really I was never made to sit down by my parents or in school or other to watch it, and... screw the excuses, I wasn't sure about a 193 minute movie about astronauts as a kid. But now having seen it it's quite clear I was missing something fairly excellent in the cannon of the "Bio-pic". It's one of those true compelling 20th century stories, and the filmmaker Philip Kaufman cares about all of these real guys so much that it moves right over into the cinematic treatment of the characters. And more impressively considering its ensemble there's almost a key character to the mix with Chuck Yeagher, the first man to break the sound barrier who never got into NASA with all the other go-for-broke test pilots, but did taste that rush up to the sky just once - and what a rush.<br /><br />This is film-making of a superlative caliber. It is such a story that is told extraordinarily because of how it takes itself seriously as a historical document, but never so much so as to get in a great joke - the kind of natural joking that people do, such as the few quips done by Yeagher in the cockpit to whoever was listening after breaking the sound barrier, which actually happened - or some sliver of satire to the mix. It pleases both as an emotional experience, one of those rousing and inspiring tales, and also at times intellectual. We see the lives of these guys, of Yeagher, Shepard, Glenn, Cooper, Grissom, and their wives too. The Right Stuff is a very human story, told with an approximate awe for the subject matter and an attitude that says "we can be epic, but we can also point out the flaws that come around in human nature." <br /><br />There were so many obstacles that could have come, and sometimes did, for the folks at NASA, the scientists as well as the handful that were picked to do missions up into space in direct competition with America's foe the Russians, that all the astronauts could sometimes do would be to joke or give a hard-lined measure. We see some expected things like a big press conference, but we also see things that ring so true that they feel so real as minor events, like when the scientists are showing the astronauts the pod without a window or proper escape hatch and they all band together to put pressure on them to do it right or else the press will hear all hell (the wording in this scene is very good). The veneer of pure heroism is shown for what it is, as something of not always a tricky thing; the film was criticized by some of the original astronauts for the depiction of Gus Grissom (if only because Grissom had passed on in tragedy and couldn't do it himself), but his story of going into space, and the aftermath with his wife, is important to show for the story the film's trying to tell.<br /><br />That's one of the remarkable things in the Right Stuff, which is giving as much equal time and depth as possible to these guys, and their wives at other times. We see Dennis Quaid's cocky pilot saying he's the best their is, and then another where he suddenly becomes like 12 years old in front of the female doctor as she speaks/laughs with his wife behind doors. We see Ed Harris' John Glenn as the supposed spokesperson of the group, the "Dudley Do-Right" as it were, but then the slightest bit of uncertainty - not to mention a really well told drama with his wife, who was a stutterer, and stood up against being pressured by Vice President Johnson. <br /><br />Little details all add up in the film, and even the ones that don't entirely work (i.e. the cut-aways to the aborigines during Glenn's flight up in space) still carry some worth as far as being filmed wonderfully or with a strange quality that makes it fun to watch - any other director might take out the crucial detail of Alan Shepard urinating in his suit before the very first successful launch of a US man into space, but it's left in, and stronger for it. And as far as just details with the characters go, all you need to see is the kind of simple but very strong representation of death in the man in the black suit and hat who has to pay call to those who've lost their husbands or fathers up in the sky. <br /><br />And, thankfully for such a long running time, we're given several moments in terms of the power of cinematic technique, of showing us the subjective perspective of what those who orbit the Earth see and the views outside the windows at so many countless miles up in the atmosphere. Basically any scene with Chuck Yeagher is one of these, especially early on but then also towards the end with his absolutely stunning bittersweet moment of going up to the sky and, well, nearly dying in a last-minute jump from the plane into flames. Kaufman takes the audience into these moments, and even just quiet or interesting ones with the actors, and imbues it all with just enough importance to level off the occasional goofiness he allows his character or in the choice of edits (watch as the chimps, being spin around in that big circular thing are cut with Glenn spinning around). That it's also one of those outstanding ensembles helps a great deal too.<br /><br />It's exciting and refreshingly bittersweet Hollywood cinema, and at the least of the must-see pictures of 1983.