Se7en is een zeer complexe en diepgaande film, maar ook behoorlijk verontrustend. Andrew Kevin Walker heeft een van de meest originele scenario's aller tijden geschreven, maar het is het soort verhaal dat traditioneel meer als voorbeeld wordt gebruikt dan in werkelijkheid tot een film wordt verwerkt. Maar het creatieve team van regisseur David Fincher geloofde in dit extreem duistere, onbuigzame verhaal en maakte het precies zoals Walker het had geschreven.<br />Het verhaal draait om twee uitzonderlijk goed getekende personages, David Mills (Brad Pitt) en William Somerset (Morgan Freeman). In zekere zin is hun relatie het ultieme cliché <0xE2><0x80><0x93> de oude, doorgewinterde politieman die een koppel vormt met het brutale groentje (hoewel Mills niet echt een groentje is, alleen maar nieuw in de naamloze stad waar de film zich afspeelt). Maar het contrast tussen deze twee personages is niet bedoeld om te lachen of als goedkoop drama, maar als de werkelijkheid die voortkomt uit een morele vraag. Somerset, de eenzame, cynische oudere rechercheur, geeft om mensen, maar heeft te veel van de duistere kant van het leven gezien om veel hoop voor de maatschappij te hebben. Mills is niet zo intelligent als Somerset (voor Pitt is het een eer dat hij bereid is een personage te spelen dat er vaak dwaas uitziet), en hij leeft bij een simplistisch geloof in de macht van de politie om de wereld te veranderen.<br />In de film worstelen de twee personages met dit conflict: is de menselijke samenleving in wezen verrot, en kan één persoon iets doen om een verschil te maken? Somerset, een intelligente, belezen man, is slim genoeg om de waarheid te onderkennen, hoe pijnlijk die ook is. Mills is het soort persoon dat nooit echt vraagtekens heeft gezet bij de eenvoudige 'waarden' waarmee hij is opgevoed. Somerset probeert hem op te voeden, probeert hem te waarschuwen, maar slaagt daar uiteindelijk niet in. Uiteindelijk is het alleen John Doe, de seriemoordenaar, die Mills (en daarmee ook het publiek) de waarheid kan leren <0xE2><0x80><0x93> dat deze wereld heel vaak schokkend kwaadaardig en zinloos wreed is. Doe en Somerset hebben tot op zekere hoogte dezelfde kijk op de maatschappij en de wereld. Maar terwijl Somerset nog steeds om zijn medemensen geeft, haat Doe hen en koelt hij zijn woede in een reeks gruwelijke moorden die gebaseerd zijn op de zeven doodzonden.<br />Deze film gaat over het onderzoek dat Mills en Somerset doen naar de moorden van Doe, zijn'sereniteit' voor de wereld via seriemoorden. Uiteindelijk kan Mills and Somerset niet veel meer doen om Doe tegen te houden; de moordenaar lijkt hen altijd minstens één stap voor te zijn, en dat blijft zo tot het einde van de film. In een normale Hollywoodfilm zouden Mills and Somerset uiteindelijk 'winnen' door Doe te pakken en de wereld weer op orde te brengen. Maar Andy Walker had een heel andere afloop in gedachten, en Fincher en zijn team trekken de schokkende conclusie tot aan de grens van spanning en drama.<br />Deze film was, net als Finchers 'Fight Club', controversieel omdat hij gewelddadig en gruwelijk was. Er zijn in elk geval een aantal gruwelijke en verontrustende beelden van moordslachtoffers.' Maar er is maar één persoon te zien die op het scherm wordt vermoord, en verreweg het ergste van wat er in dit verhaal gebeurt, gebeurt in de verbeelding van de kijker. In tegenstelling tot de meeste films met veel geweld <0xE2><0x80><0x93> zoals Reservoir Dogs of Silence of the Lambs <0xE2><0x80><0x93> probeert deze film echt de morele implicaties van wat er op het scherm wordt getoond, onder de loep te nemen. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Quentin Tarantino, die extreem geweld gebruikt om schokeffecten te bereiken en bekendheid te krijgen, toont Fincher in werkelijkheid minder geweld op het scherm en stelt de kijker veel indringender morele vragen. Ik kan geen enkele film bedenken die zoveel oprechte discussie en discussie onder de personages over misdaad en menselijke moraal bevat als deze <0xE2><0x80><0x93> zonder ook maar één moment saai of prekerig te worden.<br />Ik kan deze recensie niet afmaken zonder iets te zeggen over Finchers buitengewone visuele talenten. Dit is een man die in zijn kennis en beheersing van de techniek van het filmen behoort tot de beste regisseurs aller tijden. Alles, van het decorontwerp tot de belichting, de keuze van de filmvoorraad en de montagetechnieken, de beweging van de camera, de compositie en de montage, alles bij elkaar zorgt voor een geheel nieuw niveau van visuele genialiteit. Het gebruik van Finchers techniek doet me denken aan het werk van Steven Spielberg in de jaren zeventig, de laatste keer dat een regisseur met zo'n uitzonderlijke film op het toneel verscheen. Sindsdien is er een hele generatie voorbijgegaan, en er is een nieuwe golf van technieken en gereedschappen beschikbaar voor de filmmaker van de jaren negentig. Fincher gebruikt al die technieken tot het uiterste. Het technische werk en de acteurs die hem bijstaan zijn allemaal even voortreffelijk. Dit is een film die op alle niveaus werkt. Andy Walker, die een verbijsterend scenario had geschreven, moet verbijsterd zijn geweest toen hij de voltooide film zag. Deze film zal je tot in het diepst van je ziel raken.
Se7en is a very complex and deep movie, while also being quite disturbing. Andrew Kevin Walker created one of the most original spec screenplays of all time, but it is the kind of story traditionally used more as a writing sample than actually made into a movie. But the creative team of director David Fincher believed in this extremely dark, uncompromising story, and made it just the way Walker wrote it.<br /><br />The story revolves around two extremely well-drawn characters, David Mills (Brad Pitt) and William Somerset (Morgan Freeman). In one sense their relationship is the ultimate cliché -- the old veteran cop paired up with the brash rookie (though Mills is not actually a rookie, just new to the unnamed city where the movie takes place). But the contrast between these two characters is played out not for laughs or cheap drama but as the real working out of a moral question. Somerset, the lonely, cynical older detective, cares about people but has seen too much of the dark side of life to have much hope for society. Mills is not as intelligent as Somerset (kudos to Pitt for being willing to play a character that frequently looks foolish), and he lives by a simplistic belief in the power of law enforcement to change the world.<br /><br />Throughout the movie, the two characters struggle with this conflict -- is human society basically rotten, and can one person do anything to make a difference? Somerset, an intelligent, well-read man, is smart enough to recognize the truth, however painful that is. Mills is the kind of person who has never truly questioned the simple "values" he was raised with. Somerset tries to educate him, tries to warn him, but ultimately fails.<br /><br />In the end, it is only John Doe, the serial killer, who can teach Mills (and by extension the audience) the truth -- that this world is very often shockingly vicious and senselessly cruel. Doe and Somerset actually have similar views of society and the world, up to a point. But while Somerset still cares about his fellow human beings, Doe hates them, and takes out his rage in a series of gruesome murders based on the seven deadly sins.<br /><br />This movie is about the investigation Mills and Somerset undertake of Doe's murders, his "sermon" to the world through serial killing. Ultimately, Mills and Somerset can only do so much to try to stop Doe; the killer always seems at least one step ahead of them, and stays that way until the very end of the movie. In a normal Hollywood film, Mills and Somerset would "win" in the end by catching Doe and setting the world right again. But Andy Walker had a quite different ending in mind, and Fincher and his team take the shocking conclusion all the way to the limit of tension and drama.<br /><br />This movie, like Fincher's "Fight Club," was controversial for being violent and gruesome. Certainly there are a number of gruesome and disturbing images of murder victims' bodies, and many aspects of the story are very troubling, to say the least. But only one person is shown being killed on screen, and by far the worst of what happens in this story happens in the viewer's imagination. Unlike most films that have high levels of violence -- including, for example, Reservoir Dogs or Silence of the Lambs -- this movie genuinely attempts to grapple with the moral implications of what is being shown on screen. In direct contrast with, say Quentin Tarantino, who uses extreme violence for shock effect and to gain notoriety, Fincher actually shows less violence on screen and raises far more probing moral questions in the viewer's mind. I cannot think of any movie that contains as much genuine debate and discussion among the characters about crime and human morality as this one does -- while never becoming dull or preachy for a moment.<br /><br />I cannot finish this review without a word about Mr. Fincher's extraordinary visual talents. This is a man who ranks with the top handful of directors of all time in his knowledge and grasp of film-making technique. Everything from set design to lighting, selection of film stock and processing techniques, camera movement, frame composition, and editing work together to create an entirely new level of visual brilliance. Fincher's use of technique brings to mind nothing more than the work of Steven Spielberg in the 1970s, the last time a director this extraordinary burst onto the Hollywood scene. A whole generation has passed since then, and there is a new wave of techniques and tools available to the filmmaker of the nineties. Fincher uses every one of these tools to their utmost. The technical work and supporting actors are uniformly superb. This is a movie that works on every level. Andy Walker, having written a mind-blowing screenplay, must have been stunned when he saw the finished film. This movie will rock you to the core.