Tien inch Hero is een betoverende en plezierige film over de Beach City Grill en zijn bonte verzameling werknemers. De kijker maakt een vriendelijke maar soms hartverscheurende rit door het dagelijkse leven van Tish, Piper, Jen en Priestly, onder het waakzame oog van de eigenaar van de broodjeszaak, Trucker.<br />Het uitgangspunt klinkt eenvoudig, maar zoals alle hartsaangelegenheden is het ingewikkelder dan het op het eerste gezicht lijkt. De vraag van de dag lijkt te zijn: is het mogelijk voor een buitenbeentje om liefde te vinden? Tish, (Danneel Harris) de inwonende nymfomane, schijnt te denken dat liefde te vinden is in geweldige seks. Was er maar wat geweldige seks te vinden. Piper (Elisabeth Harnois) is op zoek naar liefde in de vorm van haar lang verloren dochter, en Jen (Clea DuVall) zoekt op internet naar de ware. Alleen Priestly (Jensen Ackles) met zijn weelderige piercings en kleurrijke hanenkam lijkt de stem van de rede te zijn, die zijn neus ophaalt voor relaties en de anderen belachelijk maakt vanwege hun gedrag met mannen. De laatste van de diverse groep is Trucker, winkeleigenaar en keiharde hippie. Trucker, die wordt gespeeld door John Doe, is even gevoelig als wijs, hoewel geen van beide eigenschappen bijzonder opvalt wanneer Zo (Alice Krige De cast van deze film is werkelijk ongeëvenaard. Ik raak in vervoering door elke scène, in de ban van de intense emotie en diepte die uit de ogen van elke artiest stralen. Elisabeth Harnois is gezegend met prachtige, stralende ogen, die ze in deze film ten volle benut. Ze laat ons alles zien, van de onschuld van de jeugd met grote ogen tot de vreugde van een nieuwe vriendschap, en van de gekwelde ouder die verlangt naar het ontbrekende stuk in haar hart. Ik stel me voor dat haar vermogen om haar ogen wijd open te sperren en de tranen te laten opwellen, mannen gek moet maken. Clea DuVall straalt net zo, ondanks alle pogingen om haar er slonzig uit te laten zien. Ze is een getalenteerde actrice en een aantrekkelijke vrouw, en haar oprechtheid straalt van haar af, ongeacht de sweatshirts op haar kledingrek. Haar inzinking bij het kampvuur heeft maar weinig droge ogen in het theater achtergelaten; haar personage is iemand met wie bijna iedereen zich kan identificeren en de relatieproblemen weerspiegelen de gevoelens die alle vrouwen op een bepaald moment in hun leven hebben gehad. Ik stel me voor dat Danneel Harris het heel leuk vond om Tish te spelen. Tish is de diva van de broodjeszaak. Maar zelfs de prinses heeft problemen met mannen, en ze laat ons zien dat populariteit geen substituut is voor ware liefde. Natuurlijk zal mijn hart altijd toebehoren aan Jensen Ackles, die de scène steelt elke keer dat hij op het witte doek verschijnt. Opnieuw stelt hij me niet teleur; Priestly maakte me elke seconde aan het lachen, vaak zonder een woord te zeggen. Toegegeven, dat had veel te maken met zijn eclectische verzameling T-shirts, met slogans als 'Red een boompje eet een bever', wat me aanspreekt als Canadese, en 'Orgasmedonor vraagt gratis monster', wat me aanspreekt als, nou ja, als vrouw. Maar Jensens unieke talent zit in zijn lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen. Jensen leeft elke regel, elke gedachte en elk gevoel in en brengt het over met een blik, een flits van zijn ogen, een halve glimlach. Durf ik het te zeggen? Ja, zelfs met een geaccentueerde wenkbrauwbeweging en een vrolijke falsetstem. Arme Tad, Priestly is veel te opmerkzaam en Jensen is veel te expressief, je hebt nooit een kans gehad.<br />Hoewel de film uitstekend is, prachtig geschreven en kunstig gefilmd, zijn er twee momenten waarop ik het gevoel heb dat de activiteiten op het scherm afbreuk doen aan het verhaal. Het tempo van de film is over het geheel genomen heel zacht en bedachtzaam, en de seksscène met zijn ongegronde naaktheid lijkt niet op zijn plaats. Naar mijn mening had ik hetzelfde kunnen zeggen met een close-up van hoofd en schouders, in elk geval voor de eerste helft van de scène. De tweede is de scène met Piper en Jen op het strand. De hele film heeft een duidelijk gebrek aan achtergrondacteurs die ik verfrissend anders vond. Dit was me al eerder opgevallen en ik was bijna geschokt toen ik op de voorgrond iets zag opdoemen wat achtergrond had moeten zijn, tot het punt waar de acteur op nog geen meter afstand van de camera moest hebben gelopen. Als er een assortiment mensen op het strand had gelopen, zou ik geen seconde hebben stilgestaan bij een paar benen die de camera blokkeerden, en ik zou het waarschijnlijk zelfs hebben aangekondigd als een briljante inval van de regisseur om me dieper in de scène te trekken. Maar het feit dat die benen de enige andere persoon op het strand die dag vertegenwoordigden, is mijn reactie op de vraag waarom ze dat konden.' In plaats daarvan loop ik gewoon achter de camera? Ondanks die twee klitten onder het zadel, merk ik dat ik de esthetiek van de film bewonder. Charmant is de eenvoud ervan, maar op een creatieve manier gepresenteerd, met locaties die vertrouwd genoeg aanvoelen om mezelf in elke scène te kunnen plaatsen. Onder het toeziend oog van regisseur David Mackay, wiens cameo bij de botsing tussen twee auto's ervoor zorgde dat ik mijn vrienden verrukt aanstootte, weet de camera met succes het gevoel vast te leggen van een lome zomermiddag, een opwindende rit over de weg, een angstaanjagende aankoop in een supermarkt en een welkome maaltijd in een buurtrestaurant, allemaal met een vloeiende en aangename sfeer.<br />Ik kan deze film van harte aanbevelen als een genot om naar te kijken. Het hartverwarmende verhaal, briljant geschreven en rijkelijk doorspekt met humor, is een pluim op de hoed van de schrijfster Betsy Morris. Haar script is een voorbeeld van de verfijnde hand van de schrijfster en demonstreert haar begrip van de inherente feilbaarheid van romantische relaties. De film geeft een gevoel van hoop, zowel voor de toekomst als voor het in ere herstellen van het verleden. Met een uitstekende soundtrack, ingenieus acteerwerk, een voorspelbare verhaallijn en een prachtig decor, heeft _Ten Inch Hero_ alles wat je je in een film maar kunt wensen.
Ten Inch Hero is an enchanting and enjoyable film about the Beach City Grill and its motley collection of employees. It takes the viewer on a gentle yet sometimes heart-wrenching ride through the daily lives of Tish, Piper, Jen and Priestly, under the watchful eye of the sandwich shop owner, Trucker.<br /><br />The premise sounds simple, but like all heart related matters it's more complicated than it first appears. The question of the day seems to be is it possible for a misfit to find love? Tish, (Danneel Harris) the resident nympho, seems to think that love can be found in great sex. If only there were some great sex to be found. Piper (Elisabeth Harnois) searches for love in the form of her long-lost daughter, and Jen (Clea DuVall) explores the Internet for Mr. Right. Only Priestly, (Jensen Ackles) with his generous piercings and colourful mohawk seems to be the voice of reason, thumbing his nose at relationships and ridiculing the others for their behaviour with men. Rounding out the diverse group is Trucker, shop owner and die hard hippie. Played by John Doe, Trucker is as sensitive as he is wise, although neither trait is particularly apparent whenever Zo (Alice Krige) is in the room. Zo has an ethereal quality that is as tangible as her gentle smile, and Trucker finds himself dumbstruck whenever he's in her presence.<br /><br />The casting in this film is truly beyond compare. I find myself enraptured by every scene, drawn in by the intensity of emotion and depth shining from the eyes of each performer. Elisabeth Harnois is blessed with beautifully luminous eyes, which she uses to their full radiant power in this film. She shows us everything from the wide-eyed innocence of youth, to the joy of new-found friendship, and on to the suffering parent longing for the missing piece to her heart. I imagine that her ability to open her eyes wide and let the tears well up must drive men wild. Clea DuVall is equally radiant, despite all attempts to make her look frumpy. She is a talented actress and an attractive woman, and her sincerity shines through regardless of the sweatshirts on her wardrobe rack. Her breakdown at the campfire left very few dry eyes in the theatre; her character is one almost everyone can identify with and the relationship issues mirror those all women have felt at some time in their lives. I imagine that Danneel Harris had a lot of fun playing Tish. Cute, perky, and oh-so-popular, Tish is the sandwich shop diva. But even the princess has issues with men, and she shows us how popularity is no substitute for true love. Of course my heart will always belong to Jensen Ackles, who steals the scene every time he's on screen. Once again, he doesn't disappoint; Priestly kept me laughing every second, often without saying a word. Granted, much of that had to do with his eclectic collection of T-shirts, spouting slogans such as "Save a tree  eat a beaver" which appeals to me as a Canadian, and " Orgasm donor  ask for free sample" which appeals to me as, well, as a woman. But Jensen's unique genius is found in his body language and facial expressions. Jensen lives every line, every thought and feeling and conveys it with a look; a flash of the eyes; a half-smile. Dare I say it? Yes, even with an emphasized eyebrow waggle and a gay falsetto. Poor Tad, Priestly is far too perceptive and Jensen is far too expressive, you never had a chance.<br /><br />Although the film is excellent, beautifully written and artfully filmed, there are two places where I feel the activity on screen detracts from the story. The overall pace of the film is very gentle and contemplative, and the sex scene with its unwarranted nudity feels out of place. In my opinion, the same statement could have been made with a closer framed head-and-shoulders shot, at least for the first half of the scene. The second is the scene with Piper and Jen at the beach. The entire film has a distinct lack of background actors which I found refreshingly different. Having already noted this I was almost shocked to see what should have been background looming in the foreground, to the point where the actor must have been walking within a few meagre feet of the camera. Had this scene contained an assortment of people walking the beach, I wouldn't have given a second thought to a pair of legs blocking the camera for a second and in fact I probably would have heralded it as a stroke of brilliance on the part of the director for drawing me more deeply into the scene. However, the fact that these legs represented the only other person on the sand that day, my reaction is to ask why they couldn't just walk behind the camera instead? Despite these two burrs beneath the saddle, I find myself admiring the aesthetics of the film. Charming in it's simplicity yet creatively presented, with locations that feel familiar enough to allow me to put myself into each scene. Under the watchful eye of director David Mackay, whose bumper-car cameo had me elbowing my friends in delight, the camera successfully captures the feeling of a lazy summer afternoon, an exciting road trip, a terrifying grocery store purchase, and a welcoming neighbourhood eatery, all with a smooth flow and comfortable feel.<br /><br />I can unreservedly recommend this film as a delight to watch. The heartfelt story, brilliantly written and generously laced with humour is a credit to its writer, Betsy Morris. Her script exemplifies the delicate touch of the artist and demonstrates her understanding of the inherent fallibility of romantic relationships. The film conveys a feeling of hope, both for the future and for restitution of the past. With an excellent soundtrack, ingenious acting, precocious storyline and beautiful scenery, Ten Inch Hero has everything one could want in a film.