Ik heb de roman waarop deze film is gebaseerd niet gelezen, maar toen de aftiteling voorbijkwam, dacht ik bij mezelf: 'O, dus dat was het?' De plot is oppervlakkig en het acteerwerk is zo-zo. Dit is waarschijnlijk voor een deel te wijten aan het feit dat veel van de motieven van het personage duister blijven of moeilijk te geloven zijn. Hackman levert een redelijke prestatie, zoals gewoonlijk, hij heeft een goede scène met Dunaway en een aantal goede zinnen met O'Donnell. Over het geheel genomen is Dunaways personage flinterdun en niet erg nuttig voor het verhaal. O'Donnell heeft niet het bereik om zijn rol te spelen, wat waarschijnlijk bijdraagt aan de monotonie van het verhaal. Maar het zwakste punt is het verhaal. Zoals in de film wordt het zonder enige verrassing verteld. Omdat het een film van Grisham is, nemen we natuurlijk aan dat niets is zoals het lijkt, maar uiteindelijk is het min of meer zoals het van het begin af aan is geweest, met een paar extra details die om voor de hand liggende en totaal niet verrassende redenen onder het tapijt zijn geveegd. Geen drama, geen spanning, geen verrassende wendingen in de plot, niets. De kleinzoon van de slechterik graaft in een paar oude dossiers (inclusief de scène waarin hij stiekem het archief/bibliotheek/opslagruimte binnendringt, die in deze film zonder enige spanning voorbijgaat), verbindt een paar puntjes die een beetje achtergrondinformatie verschaffen over de misdaad in kwestie, maar dat is het wel zo'n beetje. Er is een vage hint naar een samenzwering op grotere schaal, maar die wordt niet nader toegelicht en blijft volkomen onbelangrijk voor de kijker of de personages (behalve misschien de man in de dodencel).<br />Let er op een zondagmiddag op voor Hackman, en misschien ook voor Lela Rochon (als zoveelste nutteloze personage).
I have not read the novel this movie is based on, but judging the movie by itself, when the credits rolled, I was thinking: "Uh, so that was it??" The plot is shallow, and the acting is so-so. Quite possibly this is partly due to the fact that many of the character's motivations either remain obscure or are difficult to believe. Hackman turns in a decent performance, as he usually does, he has a good scene with Dunaway, and a number of good lines with O'Donnell. On the whole, Dunaway's character is paper-thin, and not terribly useful to the story. O'Donnell does not have the range to pull off his part, which probably adds to the monotone of the story.<br /><br />POSSIBLE SPOILERS BELOW But the weakest part is the story. As told in the movie, it is without any surprises whatsoever. Obviously, since it's a Grisham movie, we assume that nothing is quite the way it seems, but ultimately it is pretty much the way it seemed from the beginning, with a few additional details that had been swept under the rug by the powers that be, for obvious and totally unsurprising reasons. No drama, no suspense, no surprising plot twists, nothing. The grandson of the bad guy is digging around in some old files (including the sneaking-into-the-archive/library/storage scene, which in this movie passes without any tenseness whatsoever), connects a few dots that provide a little bit of background to the crime in question, but that's about it. There is a faint hint at larger-scale intrigue, but it is not elaborated, and remains entirely inconsequential to the viewer or the characters (well, except perhaps the guy on death row).<br /><br />Watch it on a Sunday afternoon for Hackman, and perhaps Lela Rochon (as yet another useless character) as eye candy.