Commentatoren hebben geklaagd dat deze portmanteau-film gedateerd is. Het zou beter zijn om te zeggen dat hij een cruciaal politiek, cultureel en filmisch moment vastlegt. De korte film van Marco Bellocchio werkt het best in mijn ogen. Zijn 'Discutiamo, discutiamo' (Laten we praten; wij zijn aan het praten; of misschien praten en praten, als je je verveelt) is een dramatische imitatie van studenten van de universiteitsbewegingen aan het eind van de jaren zestig, en bevat echte meningsverschillen (het begint met een lezing over de esthetiek van Croce; later is er een poging om een paperback van Croce in brand te steken), en meningen die de moeite waard zijn om te onthouden. 'La lotta continua' (klassenstrijd), autoritaire opvoeding in heersende klassewaarden, het kleine percentage jongeren uit arme gezinnen aan de universiteit <0xE2><0x80><0x93> dat is allemaal zo passé. En voor Bertolucci is er Julian Beck als Artaud; voor Pasolini dialectiek rond het genoegen van Ninetto Davoli. Zelfs Godards _go-gauche_, die elke mening als een citaat behandelt, die alle lucht laat ontsnappen aan wat bezorgdheid zou kunnen zijn <0xE2><0x80><0x93> of Amore. (Zie beter Bellocchio's _La Cina è vicina_ voor een modieus links begrip.) De _ Rabbia_, of de gerechtvaardigde toorn van de titel, wordt meestal ook overgelaten aan de kijkers van toen of nu, en misschien is die niet geworteld.
Comments have complained that this portmanteau film is dated. It would be better to say it registers a crucial political, cultural, and cinematic moment. Marco Bellocchio's short film works best to my thinking. His "Discutiamo, discutiamo" (Let's Talk; We're Talking; or maybe Talk and Talk, if you're inclined to be bored) is a dramatic imitation by students of the university movements of the late 1960s, and includes real differences of opinion (it starts with a lecture on Croce's aesthetics; later there's an attempt to set a Croce paperback on fire), and opinions worth remembering once existed. "La lotta continua" (class struggle), authoritarian schooling in ruling class values, the small percentage of youths of poor families in university--sure, that's so passé. <br /><br />And for Bertolucci there's Julian Beck as Artaud; for Pasolini, dialectic around the pleasure of Ninetto Davoli. Even Godard's go-gauche, lordly treating every opinion as a quotation, letting all the wind out of what might be concern--or Amore. (See better Bellocchio's "La Cina è vicina" for a fashionable leftism.) The Rabbia or righteous wrath of the title is mostly also left to viewers back then or now, and maybe it didn't get rooted.