Deze verfijnde scheepsromance was in die tijd een populaire favoriet, en het is niet moeilijk te zien waarom. Robert Lord kreeg een welverdiende Oscar voor zijn oorspronkelijke verhaal, een fantasievol maar vernuftig liefdesverhaal dat troost moet hebben geboden aan het publiek uit de tijd van de Grote Depressie, waarvan de ellende niet kon tippen aan die van de tragische hoofdpersonen William Powell en Kay Francis.<br />Het elegante paar wordt verliefd op een oceaanstomer die op weg is naar Frisco, en elk van hen koestert een verschrikkelijk geheim dat hun toekomstige geluk inperkt: hij is een veroordeelde moordenaar die terugkeert naar de galg, zij heeft een hartkwaal en leeft in geleende tijd. Het doet er niet toe waarom een stervende vrouw aan boord van een cruiseschip is in plaats van op een terminale afdeling te liggen. Of waarom de autoriteiten uitgerekend de domme Warren Hymer zouden sturen om Powell te halen.<br />Dit is een onweerstaanbare film, en de regisseur Tay Garnet geeft er prachtige, excentrieke accenten aan (zoals de potige lesbienne tussen de drie gezette harmoniumspelers in een bar in Hongkong) en innovatieve, droomachtige beelden (d.w.z. de verbluffende camera die inzoomt als Powell Francis aan de reling van het schip ziet staan). Hij slaagt er ook in Francis, het lispelende paard van Troje, tot een minimum aan weeïge blikken te beperken, met niet weinig hulp van Powells wrange, charmante, zichzelf wegcijferende optreden. De zwaarmoedigheid wordt handig in evenwicht gehouden door de sprankelende, uitgestreken humor van Aline MacMahon als de Russische gravin Barrelhaus (in werkelijkheid Barrel House Betty, een actrice uit Brooklyn), die samenspant met de eeuwige zuiplap Frank McHugh (zijn irritante aanwezigheid is de enige nadelige factor in de film) om de geliefden te helpen.<br />De coda, die zich afspeelt in een Mexicaanse bar op oudejaarsavond, is onvergetelijk.
This delicate shipboard romance was a popular favorite in its time and it's not hard to see why. Robert Lord grabbed a well-earned Oscar for his original story, a fanciful but ingenious doomed lovers yarn that must have offered solace to Depression-era audiences whose miseries could only pale next to those of hard-luck leads William Powell and Kay Francis.<br /><br />The elegant pair fall in love on a Frisco-bound ocean liner, each harboring a terrible secret that curtails their future happiness -- he's a convicted murderer returning to the gallows, she has a heart ailment and is living on borrowed time. Never mind why a dying woman is aboard a cruise ship instead of being ensconced in a terminal ward. Or why the authorities would send thick-witted Warren Hymer of all cops to bring in Powell.<br /><br />This is irresistible hoke, and the director Tay Garnet invests it with wonderfully eccentric touches (like the burly lesbian among the trio of portly harmonizers in a Hong Kong bar) and innovative dream-like imagery (i.e., the startling camera zoom when Powell spots Francis at the ship's railing). He also manages the near-impossible feat of keeping Francis, the lisping clotheshorse, to a minimum of cloying eye-rolls, with no small help from Powell's wry and charmingly self-effacing performance.<br /><br />The heavy sentiment is deftly balanced by the sparkling deadpan humor of Aline MacMahon as the Russian Countess Barrelhaus (in actuality the Brooklyn con-artist, Barrel House Betty), who conspires with perpetual drunk Frank McHugh (his grating presence is the film's sole detriment) to assist the lovers.<br /><br />The coda, set in a Mexican bar on New Year's Eve, is unforgettable.