Ik hoorde dit voor het eerst via de dvd van de Blue Underground, hoewel ik niet zo geïntrigeerd was door de recensies op internet dat ik de dvd kocht. Maar toen ik onlangs in een 'Nonnenploitatie'-situatie terecht was gekomen, kon ik de kans niet voorbij laten gaan (achteraf gezien is het Engelse nabootsen afschuwelijk, ook al is de tekst voor een paar korte scènes overgegaan in de oorspronkelijke Italiaanse taal). Ik ben nooit een fan geweest van de voluptueuze Anita Ekberg en heb haar nooit gezien als een demente, aan drugs verslaafde en naar seks snakkende non die een nonnenkamp werd beloofd. Met dit in gedachten gaf de onbekende regisseur Berruti de gebeurtenissen een passende roes, maar helaas is het eindresultaat aanzienlijk minder dan de som van de delen. De rest van de bezetting is interessant, maar afgezien van Paola Morra, die misschien niet al te vroeg de boel wil verraden, weet ze haar rol als Ekbergs toegewijde 'kamergenote' goed onder de oppervlakte te houden (die rol zou ze trouwens in datzelfde jaar weer aannemen voor de rol van Walerian Borowczyk achter de scheidingswanden), en duidelijk onder de maat: Joe Dallessandro (volkomen uit zijn element als jonge arts die Morra op het hoogtepunt moeiteloos in bedwang weet te houden, als je begrijpt wat ik bedoel), Alida Valli (die haar rol als moeder-overste letterlijk inroept), Lou Castel (als nieuwsgierige invalide patiënt) en Massimo Serato (als de opvliegende oudere arts die Ekbergs onhandigheid echter voortdurend een beetje weet te verzachten omdat ze de waardevolste assistente was die hij ooit heeft gehad). Interessant is het feit dat _The Killer NUN_ aan het eind van het boek twee biechtscènes bevat (waarvan de tweede de film abrupt afsluit zonder dat er een bevredigende oplossing voor wordt gevonden!) waarin elk van de hoofdpersonen zijn haat jegens de mannelijke soort uitspuugt; voor wat het waard is: Ekberg is weliswaar duidelijk onevenwichtig en vatbaar voor grove uitbarstingen, maar hij is niet het moordlustige zusje van de titel, maar een slachtoffer van de omstandigheden en de afgewezen liefde. Deze elementen, die het genre van de 'Nonnenploitatie' vermengen met de typische Giallo-formule, zouden in feite tot een dubbel verlokkelijke film moeten leiden; maar de twee stijlen worden nooit goed op elkaar afgestemd, zodat de film maar al te vaak bespottelijk is in plaats van aangrijpend (en veel minder vernietigend). In het voordeel van de film krijgen we wel Alessandro Alessandroni's score, die een aangename 'harde rock'-vibe heeft en vooral doet denken aan de muziek van Led Zeppelin! Het is niet verrassend dat de film het meest memorabel is als hij over de top gaat, zoals de razende Ekberg die het kunstgebit van een oude patiënte onder haar voeten vermorzelt (de laatste stierf kort daarna!), alle moordscènes, maar vooral die waarin een verpleegster naalden pijnlijk in haar gezicht steekt (jaren voor Takashi Miike!), en de twee lachwekkende seksscènes (een oude patiënte in een rolstoel die in de regen wordt verzorgd door een jonge verpleegster en Ekberg die zelf een man oppikt in een café en vervolgens de liefde bedrijft in de gang van zijn flatgebouw).
I first became aware of this via the Blue Underground DVD, though I was not intrigued enough by the online reviews to acquire it; however, coming my way recently while being in a "Nunsploitation" frame-of-mind, I could not very well let the opportunity pass me by (in hindsight, the English dubbing is atrocious  even if the print reverted for a couple of brief scenes to the original Italian language). I have never been a fan of voluptuous Anita Ekberg and watching her as a demented, dope-addicted and sex-starved nun promised non-stop camp; with this in mind, obscure director Berruti lent the proceedings a matching deliriousness  but, alas, the end result is considerably less than the sum of its parts. The rest of the cast is interesting but, apart from Paola Morra  who, perhaps not to give the game away too early, effectively underplays her role as Ekberg's devoted 'room-mate' (incidentally, she would don the habit again that same year for Walerian Borowczyk's BEHIND CONVENT WALLS), clearly operating below-par: Joe Dallessandro (completely out of his element as a young doctor whom Morra effortlessly manages to keep in check at the climax  if you get my drift), Alida Valli (literally phoning in her performance as the Mother Superior), Lou Castel (as a nosy crippled patient) and Massimo Serato (as the irascible elder doctor who, however, continually cuts Ekberg's clumsiness some slack because she was the most valuable assistant he ever had!). Mildly interesting is the fact that THE KILLER NUN is book-ended by two confessional scenes (the second of which abruptly terminates the film without a proper resolution!) in which each of the protagonists spit out their hatred of the male species; for what it is worth, though clearly unbalanced and given to foul-mouthed outbursts, Ekberg is not the homicidal sister of the title but a victim of circumstance and rejected affection. Noted for its blending the "Nunsploitation" genre with the typical Giallo formula, these elements ought in fact to have made for a doubly enticing proposition; yet the two styles never properly jell, so that the film is too often ludicrous as opposed to gripping (much less scathing). In its favor, we do get Alessandro Alessandroni's score  which has an agreeable 'hard rock' vibe to it particularly redolent of Led Zeppelin's music! Unsurprisingly, the film is most memorable when it goes over-the-top  such as the irate Ekberg crushing an old patient's dentures under her feet (with the latter expiring soon after!), all the murder set-pieces but especially the one where a nurse has needles painfully stuck in her face (years before Takashi Miike!), and its two risible sex scenes (an old wheelchair-bound patient being serviced out in the rain by a young nurse and Ekberg herself picking up a man at a café and then making love in the corridor of his apartment-building).