Het is geen verrassing dat Luigi Cozzi na deze film nooit meer een film heeft gemaakt (behalve voor twee documentaires). Dit ding is het niet waard om een film genoemd te worden (ik heb betere films geregisseerd met mijn vrienden). De poging van de regisseur om de film een fotografie te geven die doet denken aan de chromatische spelletjes van Suspiria is gewoon zielig, en is niettemin het beste van de film. Maar deze film maakte me zo aan het lachen met mijn vrienden dat ik hun de nutteloosheid en lelijkheid ervan moet vergeven. We hadden een hoop lol. Er zijn twee scènes in Paganini Horror (een in het begin, de andere dicht bij het einde) die zo stom en stom zijn dat je alleen maar kunt lachen. Helaas kan de rest van de film ook rustig worden weggegooid, de saaiheid ervan is iets ongelooflijks (vooral tijdens de muziekscènes). Misschien heeft deze film zijn enige aantrekkingskracht te danken aan het slechte acteerwerk van de acteurs, de voornaamste oorzaak van de hilariteit. Maar zelfs het script is geweldig: de onzichtbare barrière is beslist het laagste (of hoogste) moment van de film...
It's not a surprise that Luigi Cozzi, after this movie, never shot a film again (except for two documentaries). This thing is not worth being called a movie (I've directed better films with my friends). The attempt of the director to give the film a photography reminiscent of the chromatic games of Suspiria is simply pathetic, and is nonetheless the better thing of the movie. However this film made me laugh so much with my friends that I should forgive its uselessness and its ugliness. We had a lot of fun. There are two sequences in Paganini Horror (one at the beginning, the other close to the ending) so silly and dumb that you can't do nothing but laugh.. unfortunately the rest of the movie can be quietly trashed away, its boringness is something unbelievable (especially during the music scenes). Maybe this film owes its only appeal to the bad acting of the actors, the principal cause of hilarity. But even the script is wonderful: the invisible barrier is surely the lowest (or highest) moment of the film...