Als je naar deze serie kijkt, is het net of je naar een heel akelig treinongeluk kijkt <0xE2><0x80><0x93> je wilt je blik afwenden, maar je kunt er niets aan doen dat je blijft staren naar de gruwelen... Ik geloof dat ik vier afleveringen heb gezien, en ik vond ze stuk voor stuk vreselijk... Ik probeerde het leuk te vinden! Ik bleef hopen dat dat stomme stuk van je-weet-wel beter zou worden... Ik had niet verwacht dat het weer zo'n 70-serie zou worden, maar verdomme! Er is een kans dat ze een lachsalvo hebben in deze serie, weet je <0xE2><0x80><0x93> er zou geen studiopubliek in de buurt blijven. Wat me het meest raakt, is de manier waarop ze echt heel erg hun best doen om een liefdesperspectief te forceren met de hoofdfiguur en zijn overdreven punkcollega. Je realiseert je toch wel dat Corey en dinsdag een afspraak hebben, en dat als ze elkaar eindelijk hartstochtelijk kussen, die lachtrack een luid 'WOOOOOO!' laat horen en ik denk dat ik naar mijn kelder ga om me te verhangen. En nu we het toch over dinsdag hebben, het spijt me, maar ik herinner me de jaren tachtig vrij goed, en toen waren er nog geen hanengevechten, wat ze er ook mee probeerde te doen (om eerlijk te zijn denk ik dat die actrice weigerde de zijkanten van haar hoofd te scheren in naam van haar rol, dus moesten ze iets anders bedenken). Ik haat die show... ik haat mezelf omdat ik twee uur van mijn leven heb verspild door ernaar te kijken. De enige mensen die deze show misschien wel leuk zouden vinden, zijn de hopeloze tieners die niets beters te doen hebben en die nog niet echt weten wat kwaliteit is (we zijn allemaal slachtoffers op die leeftijd; ik herinner me Saved by the Bell maar al te goed). Ik zit liever naar een droge kwakzalver te kijken dan dat ik ooit nog naar die 80's-show kijk.
Watching this show is like watching a very nasty train wreck - you want to look away yet you can't help but stare at the horror... I think I've seen four episodes, and I hated every single one of them... I TRIED to like it! I kept hoping the stupid piece of you-know-what would get better... I didn't expect it to be that 70s show rehashed, but damn! There's a REASON they have a laugh track on this show, you know - no live studio audience would stick around. What gets me the most is the way they're trying REALLY REALLY FREAKING HARD to force a love plot with the main character and his overdone-punk co-worker. You realize Corey and Tuesday are going to get together, and when they finally passionately kiss that laugh track is going to give a big "WOOOOO!" and I think I'm going to go to my basement and hang myself. And while we're on the topic of Tuesday, I'm sorry, but I remember the 80s fairly well, and while mohawks were in, whatever the hell she's attempting to do with it was not (to be honest, I think that actress refused to shave the sides of her head in the name of her part so they had to think of something else). I hate this show... I hate myself for having wasted two hours of my life watching it. The only people who could possibly like this show are the hopeless pre-teens who have nothing better to with with their time and don't really know the meaning of quality yet (we're all victims at that age; I remember Saved by the Bell all too well). I'd rather sit and watch a loogie dry than to watch that 80s show ever again.