Het spijt me. Mijn samenvatting is niet echt een samenvatting, maar een sterk gevoel dat steeds weer bij me opkwam als ik naar deze film keek. Terwijl Mrs. Wingfield praatte en praatte en praatte en haar volwassen kinderen betuttelde en in toom hield, bleef ik maar fantaseren over Arthur Kennedy (Tom Wingfield) die de praatzieke oude vrouw een stomp op haar mond gaf! Dit is NIET een klacht over het toneelstuk of de film <0xE2><0x80><0x93> Tennessee Williams schetste per slot van rekening met opzet een portret van een dodelijk dominante en irritante dame. Wingfield is een vreselijk irritant mens. Desondanks wonen haar twee volwassen kinderen nog steeds bij haar! Misschien kunt u begrijpen waarom haar dochter bij haar woont. Laura (Jane Wyman) loopt mank en heeft moeite de weg te vinden <0xE2><0x80><0x93> misschien verklaart dat waarom ze nooit is weggegaan. Wat Tom betreft, hij is de echte puzzelaar. In tegenstelling tot Laura is hij openlijker in zijn minachting voor zijn moeder en haar irritante manier van doen... toch doet hij uiteindelijk wat zij wil en is hij nog steeds thuis, hoewel hij zo te zien in de dertig is.<br />Gedurende het grootste deel van de film praat mevrouw Wingfield voornamelijk tegen haar kinderen. In het bijzonder dringt ze er bij Laura op aan een aardige man te ontmoeten en te trouwen en ze dringt er bij Tom op aan een man voor Laura mee naar huis te nemen. Hoewel het in de film of het toneelstuk nooit expliciet werd gezegd, werd het als Tom het had over naar de film gaan door sommigen opgevat als een excuus om het huis uit te gaan (en bij ma vandaan te gaan), maar ik nam aan dat hij misschien op zoek was naar mannen. Gezien het feit dat dit een toneelstuk van Tennessee Williams is dat wordt gedramatiseerd, is het niet moeilijk om dat aan te nemen <0xE2><0x80><0x93> vooral omdat homoseksualiteit een thema is in een aantal van zijn andere toneelstukken EN omdat Williams homo was. Beide interpretaties zijn valide, denk ik, maar leiden je in je denken in heel verschillende richtingen.<br />Er is heel wat meer te zeggen over de film en de Wingfields, hoewel je eerlijk gezegd...'<br />'Er is heel wat meer te zeggen over de film en de Wingfields, hoewel jij eerlijk gezegd...' Het is waarschijnlijk veel beter om een kritische analyse of een meer diepgaande samenvatting te lezen. Laten we het in plaats daarvan over de film zelf hebben. Net als de Tennessee Williams-films uit de jaren vijftig en zestig werden de films afgeslacht om bij de censors te komen. Hoewel deze film niet zo slecht werd afgeslacht als sommige andere (zoals SWEET BIRD OF YOUTH, waarin de castratiescène werd veranderd in een scène die je de adem benam!), is de film tamelijk tam en hebben ze het einde veranderd <0xE2><0x80><0x93> om hem vrolijker te maken! Gebaseerd op wat ze in 1950 mochten zeggen en doen, is hij vrij goed en de uitvoeringen waren uitstekend <0xE2><0x80><0x93> hoewel het vreemd is dat de kinderen van Amanda Wingfield niet het accent hebben dat zij heeft. Ik ben dol op Arthur Kennedy en Jane Wyman <0xE2><0x80><0x93> maar waren ze echt de beste keuzes voor de rollen? Wat het gebazel van zijn moeder betreft, denk ik dat Kennedy een goede keuze was <0xE2><0x80><0x93> want dat past goed bij zijn personage op het witte doek.<br />Al met al een film die de moeite waard is om te zien, maar niet onder mijn favoriete Williams-stukken. Interessant, ja, maar zonder de vonken en venijnige interacties waar Williams-fans zo van zijn gaan houden! Bovendien heb ik een punt gemaakt van de 'gelukkige afloop' <0xE2><0x80><0x93> die klopte helemaal niet met het verhaal. Tennessee Williams hoort je NIET gelukkig of optimistisch te maken!
I'm sorry. My summary isn't really a summary but a strong feeling that kept coming to mind as I watched this film. As Mrs. Wingfield talked and talked and talked and fussed and controlled the daylights out of her grown children, I kept having a fantasy of Arthur Kennedy (Tom Wingfield) punching the garrulous old bat in the mouth! This is NOT a complaint about the play or the film--after all, Tennessee Williams was deliberately crafting a portrait of a terminally controlling and annoying lady. I assume it was a form of exorcism--a way for him to let go of people in his past who annoyed him practically to death! As I already mentioned, the single parent Mrs. Wingfield is a terribly annoying person. Despite this, her two grown children still live with her! You can understand, perhaps, the daughter living with her. Laura (Jane Wyman) has a severe limp and has trouble getting around--perhaps this explains why she never left. As for Tom, he's the real puzzler. Unlike Laura, he is more open in his disdain for his mother and her annoying ways...yet he eventually does what she wants AND is still at home though he looks to be in his 30s.<br /><br />Throughout most of the film, Mrs. Wingfield mostly talks AT her children. In particular, she always is pushing Laura to meet a nice man and marry and is badgering Tom to bring home a man for Laura. Although it never was explicitly stated in the film or play, when Tom talked about going to the movies, some took this to be his excuse to get out of the house (and away from mom) but I took it to be that he was possibly out cruising for men. Considering this is a Tennessee Williams play being dramatized, it's not hard to make this assumption--especially since homosexuality is a theme in several of his other plays AND since Williams was gay. Either interpretation is valid, I think, but lead you in very different directions in your thinking.<br /><br />There is a heck of a lot more I could say about the film and the Wingfields, though frankly you'd probably do a lot better reading a critical analysis or more in-depth summary. Instead, let's get to the movie itself. Like the Tennessee Williams films of the 50s and 60s, the plays were butchered to get by censors. While this one wasn't as badly butchered as some (such as SWEET BIRD OF YOUTH where the castration scene was changed to a nose-breaking scene!), the film is pretty tame and they changed the ending--making it more upbeat! Based on what they were allowed to say and do in 1950, it's pretty good and the performances were excellent--though it is odd that Amanda Wingfield's children DON'T have the accent that she has. I love Arthur Kennedy and Jane Wyman--but were they really the best choices for the roles? As far as the indifference to his mother's blathering goes, I guess Kennedy WAS a good choice--as this fits his screen persona pretty well.<br /><br />Overall, a well worth watching film but not among my favorite Williams plays. Interesting, yes, but lacking the spark and vicious interactions that Williams fans have come to love! Plus, I deducted a point for the "happy ending"--it wasn't true to the story at all. Tennessee Williams is NOT supposed to make you happy or optimistic!!!