Is er zoiets als het waarderen van een melodrama terwijl je er tegelijkertijd om moet lachen? Als dat zo is, dan doet deze film dat voor mij. Alles wat andere gebruikers hebben gezegd over de overacting, de woordkeus, de overdreven karakteriseringen en dergelijke is waar, maar op de een of andere manier werkt het nog steeds en levert het een prettige film op.<br /><br />Bogie is zoals altijd fantastisch (al houdt hij zijn armen een beetje als een primaat vast als hij loopt), Leslie Howard speelt de waterige romanticus die Leslie Howard het beste speelt, het gezicht van Bette Davis jaagt me voor de verandering eens niet de stuipen op het lijf (niet dat ik Bette Davis beledig, fans, ze is een geweldige actrice, maar ik heb haar voor het eerst gezien in 'The Nanny' en zo zal ik haar altijd blijven herinneren). De plot is een beetje buitenissig, maar als je het niet letterlijk neemt (een nietsnut van een artiest ontmoet serveerster en vraagt een paar uur later of ze doodgeschoten wil worden zodat ze een reisje naar Frankrijk kan maken), maar meer figuurlijk (een gedesillusioneerde man is bereid alles op te offeren zodat iemand van wie hij houdt haar dromen kan vervullen), is het schrijnend. In de letterlijke zin is de film op een bijna komische manier vermakelijk (je weet echt niet wat ze hierna gaan zeggen) en in de meer theoretische zin is het een serieus drama.
Is there such a thing as appreciating melodrama while being amused by it? If so, that is what this film does for me. Everything that other users have said about the overacting, wordiness, exaggerated characterizations, etc. is true, but somehow it still works and produces an enjoyable movie.<br /><br />Bogie is fabulous as always (although he does hold his arms a bit like a primate when he walks), Leslie Howard is playing the watery romantic that Leslie Howard does best, Bette Davis's face actually doesn't frighten me for once (no offense Bette Davis fans, she's a great actress, but I first saw her in "The Nanny" and that is how I will always remember her). <br /><br />The plot is a little outlandish, but if you don't take it literally (good-for-nothing artist meets waitress and a couple of hours later asks to be shot so that she can take a trip to France) but more figuratively (disillusioned man is willing to sacrifice everything so that someone he loves can fulfill her dreams) it is more poignant. At the literal level the film is entertaining in an almost comedic way (you really don't know what they are going to come out with next) and on a more theoretical level it is a serious drama.