Ik had nog nooit van deze film gehoord tot kortgeleden hij me werd aanbevolen als een plezierige, maar gemakkelijk over het hoofd geziene Jean Arthur-film.<br />De mogelijkheden van Jean Arthur worden in deze film nauwelijks op de proef gesteld <0xE2><0x80><0x94> ze speelt Carole als een aardig buurmeisje met de typische Arthur-intelligentie, maar zonder een van de meer gecompliceerde eigenschappen die in sommige van haar films zulke gedenkwaardige prestaties leverden. <br /><br />George Brent, als Fred Gilbert, wordt in deze film eveneens niet op de proef gesteld (zoals in de meeste van zijn films), maar verkeert bovendien in de ongelukkige positie om de komedie in de romance te spelen, aanvankelijk door zijn obsessie met het gezondheidsregime en vervolgens door zijn oppervlakkige aantrekkingskracht op Maizie (Dorothea Kent), (het laatste is ook het middel waardoor een in wezen eenvoudig verhaal lang genoeg wordt uitgerekt om een gat te laten vallen tussen het begin van de jongen en het begin van het meisje en het onvermijdelijke <0xE2><0x80><0x93> dit is de romantische komedie van de jaren dertig <0xE2><0x80><0x93> jongen krijgt meisje).<br /><br />Een modern publiek zal misschien niet al te goed reageren op Freds opmerkingen over de rol van de vrouw in het zakenleven of zijn poging om zijn Maizie-situatie genadeloos (zo niet opzettelijk) op te lossen.' Maar het grootste probleem met deze film is niet dat de vrouwenbeweging zeventig jaar na de vertoning van de film verder is gegaan <0xE2><0x80><0x93> de komedies van 1930 staan tenslotte bekend om hun sterke en onafhankelijke heldinnen en Fred krijgt natuurlijk spijt van zijn woorden en daden en denkt er nog eens over na. Het probleem is alleen dat je je een beetje afvraagt wat Carole in hem ziet. Gelukkig wordt deze film gered van een totaal ongeloofwaardige romance doordat Carole duidelijk beseft (en door Jean Arthurs vermogen om dat over te brengen) dat ze van Fred houdt, ongeacht zijn fouten.<br />Wat iets moeilijker te accepteren is, is Freds houding tegenover Carole. Ik vind het een beetje vreemd dat Fred Carole zo lang over het hoofd ziet (tenminste als ze eenmaal dat nogal enge mantelpakje en die bril heeft afgezet die ze in de openingsscène van de film draagt). Zelfs als je bedenkt dat iedereen zichzelf voor gek kan zetten als het om de liefde gaat, dan nog verbaast het me dat Fred zo plotseling van gedachten verandert, vooral dat eerste volte-gezicht als hij besluit Maizie in dienst te nemen. Er wordt een aardige aanwijzing gegeven in de scène waarin Fred Carole naar de secretaresseopleiding volgt en als reactie op zijn snauwende 'Ik heb het druk', 'Ik heb het druk', 'Ik heb je nooit gezien als je er niet was'. Dit wordt echter niet uitgebreid onderzocht en ook niet aan anderen gegeven als verklaring voor zijn dwaasheid (met een speeltijd van 80 minuten zou een extra 2-3 minuten om deze bevredigender verklaring voor Freds gedrag te verdiepen de zaak niet bepaald hebben verergerd).<br />Naast de hoofdrollen is er de gebruikelijke aardige steun van Lionel Stander en Ruth Donnelly, contractacteurs van Columbia, die zo goed als zeker in geen enkele Jean Arthur-film van deze tijd zullen spelen. Ik weet niet waarom, maar als Lionel Stander het woord 'opstandig' zegt, barst ik gewoon in lachen uit. Er zijn een paar leuke scènes tussen Ruth Donnelly en Jean Arthur, wat een zeldzaamheid is in een filmgenre waarin scènes tussen 2 vrouwen gewoonlijk over romantische rivaliteit en bitchy uitwisselingen gaan. Dit element is natuurlijk aanwezig in de scènes tussen Carole en Maizie, waarbij de laatste zo onaangenaam en manipulatief is als het publiek dat van haar verlangt, zodat we ons geen zorgen hoeven te maken over haar (of Freds behandeling van haar) wanneer ze uiteindelijk wordt afgemaakt (en hoe dan ook op haar pootjes terechtkomt).<br />Als je de romantische komedie uit 1930 van Hollywood leuk vindt, dan is dit een aardige, bescheiden film die, hoewel niet zo gedenkwaardig als veel andere films uit de gouden eeuw van Hollywood, de moeite van het bekijken waard is.
I'd never heard of this film until recently it was recommended to me as a pleasant but easily overlooked Jean Arthur film<br /><br />Jean Arthur's range is hardly tested in this one - she plays Carole a nice girl next-door type with the typical Arthur intelligence but without any of the more complex qualities, which in certain of her films drew such memorable performances.<br /><br />George Brent, as Fred Gilbert, is similarly untested in this film (as in most of his films) but is in the additionally unfortunate position of providing the comedy in the romance, initially through his health regime obsession and then his superficial attraction to Maizie (Dorothea Kent), (the latter also being the means by which an essentially simple story is sufficiently prolonged to allow a feature length gap between the boy meets girl beginning and the inevitable - this is 1930's romantic comedy - boy gets girl ending).<br /><br />A modern audience may not react too well to Fred's comments about a woman's role in business or his attempt at ruthlessly (in intent if not in effect) resolving his `Maizie situation' once the attraction has palled. However the main problem with this film is not that the women's movement has moved on 70 years since the film was made - 1930's comedies are after all, remembered for the strong and independent heroines and Fred is of course made to regret and reconsider his words and actions. It is simply that you do wonder a little just what Carole sees in him. Fortunately this film is saved from the romance being completely unbelievable by Carole's obvious recognition (and Jean Arthur's ability to convey) that she loves Fred regardless of his faults.<br /><br />What is slightly harder to accept is Fred's overlooking Carole for so long (at least once she is out of the rather scary suit and spectacles she wears in the film's opening scene). Even allowing for the fact that anyone can make a fool of him/herself when it comes to love, Fred's abrupt changes of heart, especially the first volt face when he decides to employ Maizie, left me a little puzzled. A nice clue is given in the scene where Fred follows Carole to the secretarial school and in response to he snappish `I'm busy' he sharply retorts, `I never saw you when you weren't'. However this is not explored fully nor given elsewhere as an explanation for his foolishness (at just 80 minutes long, an additional 2-3 minutes to deepen this rather more satisfactory explanation for Fred's behaviour would not exactly have overdone things).<br /><br />In addition to the main cast there is the usual nice support from Lionel Stander and Ruth Donnelly, Columbia contract actors, as likely as not to be in any Jean Arthur film of this time. I'm not sure why but Lionel Stander saying the word `bellicose' just cracks me up. There are some nice scenes between Ruth Donnelly and Jean Arthur, which are a rarity in a film genre where scenes between 2 women are usually about romantic rivalry and bitchy exchanges. This element is of course present in the scenes between Carole and Maizie, the latter being as unpleasant and manipulative as the audience needs her to be in order that we do not need to worry about her (or Fred's treatment of her) when she is ultimately dispatched (landing on her feet in any event).<br /><br />If you like 1930's Hollywood romantic comedy then this is a sweet, unassuming film, which, while not as memorable as many other films of Hollywood's golden age, is still worth a look.