Met Simon, ruim een jaar geleden, had ik hoge verwachtingen van de Nederlandse film. Het was een geweldige film, over echte mensen die op een oprechte manier omgaan met alles wat leven (en dood) is. In ieder geval kreeg de film buiten Nederland enige welverdiende erkenning, hoewel ik niet precies weet hoe de film aan de andere kant van de oceaan tot stand kwam <0xE2><0x80><0x93> maar ik denk dat hij in de Verenigde Staten nogal wat beroering veroorzaakte vanwege de gewaagde inhoud.<br />Hoe dan ook, voor degenen die verwachten dat Leef! de hoge standaard die door Simon wordt gesteld zal verlengen, moeten ze zich erop voorbereiden diep teleurgesteld te worden. De film is ongelooflijk pretentieus in stijl en presentatie. Waarom moest er 108 minuten ongemakkelijke dialoog en vaak zinloze scènes aan te pas komen om dat punt te bereiken? Ik vind het niet erg dat het pretentieus is, maar ik vind het wel erg dat ze het niet waarmaken. Het camerawerk en de montage, vooral in de eerste helft, zijn overdreven artistiek, soms hysterisch en vaak volkomen onnodig. Integendeel, sommige van de (toegegeven, mooie) voorstellingen worden er zo door geschaad dat we ons op geen enkele manier met de personages kunnen identificeren, behalve misschien met Sybille, gespeeld door Anne-Wil Blankers, een geweldige actrice die hier totaal niet op haar plaats is. Jeroen Krabbé, altijd een traktatie, heeft een kleine rol die prima is, maar geruïneerd door de afschuwelijke montage van die bepaalde scène. Jammer, zeg ik. De dialogen zijn typisch Nederlands theater, in die zin dat ze overdreven pretentieus en gekunsteld zijn, wat trouwens een van de grootste problemen is die ik met het Nederlandse theater heb. Hoewel dit op het toneel misschien beter had gewerkt, is het nog steeds veel te stijf en te onbetekenend om het publiek op een emotioneel niveau met de personages te laten communiceren. Waarom het niet gewoon wat afschaffen en ter zake komen? Het is geen zonde om banaal te zijn als de vertolking goed is. Hier zien we acteurs die worstelen met dialogen die ze zelf waarschijnlijk onhandig vonden, wat over het algemeen het houten acteerwerk verklaart, denk ik.<br />Wat al met al een prachtige film over (gezins)leven had kunnen zijn, is een gemiste kans. Deze film gaat verloren in zijn eigen pretentieusheid vanwege het gebrek aan inhoud en oprechte emotionele diepte. Wat het uiteindelijk voor mij tot een zinloze affaire maakt.
With Simon well over a year ago, I had high hopes for Dutch cinema. This was a great film, about genuine people dealing with all things life (and death) in a genuine way. At least it got some well-deserved recognition outside the Netherlands, although I'm not sure how the movie performed across the pond- but I guess it stirred things up quite a bit in the US because of its daring content.<br /><br />Anyway, for those expecting Leef! to prolong the high standard set by Simon, prepare to be vastly disappointed. The film is incredibly pretentious in style and presentation. Why did it have to take 108 minutes of awkward dialogue and often pointless scenes to get to that point? I have no problem with it being pretentious, but not living up to it I do have a problem with. The camera-work and editing, especially in the first half, are overly artsy, sometimes hysterical and often completely unnecessary. On the contrary, it harms some of the (admittedly fine) performances in such a way that we cannot relate to the characters in any way, except for maybe Sybille, played by Anne-Wil Blankers, a great actress who is wholly out of place here. Jeroen Krabbé, always a treat, has a small part which is fine, but ruined by the horrific editing in that particular scene. A shame, I say.<br /><br />The dialogue is typical Dutch theatre fare, in that it is overly pretentious and artificial, which is a major gripe I have with Dutch theatre anyway. Even though this might have worked better on stage, it's still far too stiff and and insignificant to make the audience relate to the characters on an emotional level. Why not just trim it down and get to the point? Being mundane is no sin if the delivery is good. Here we the see actors struggling with lines they themselves most likely found to be awkward, which explains the wooden acting on the whole, I guess.<br /><br />Overall, what could have been a wonderful film about (family) life is a missed opportunity. This film gets lost in its own pretentiousness because of its lack of content and genuine emotional depth. Which, ultimately, to me, makes it a pointless affair.