Ik ben al heel lang geïnteresseerd in het verkennen van die vredige dagen van de science-fictionfilm, voordat Star Wars en dergelijke het genre bijna volledig overnamen en een eind maakten aan dat heerlijke decennium daarvoor, met zijn intelligente personages, verhaallijnen die je aan het denken zetten en de nadruk op speculaties over lasers.<br />Jammer genoeg is Damnation Alley geen goede weergave van die periode. Hij is gemaakt door een van de grootste en meest gebruikte subgenres (zelfs in 1977), de post-apocalyptische overlevingsfilm, en vertelt het verhaal van een paar legerofficieren (Jan-Michael Vincent en George Peppard) die een paar gepantserde en bewapende soldaten (met raketten nog wel!) 1) ATV's ter grootte van een bus op een trektocht van de woestijn in het zuidwesten naar Albany in New York, de enige plek waar ze 2 jaar na het inslaan van de bommen nog een radiosignaal kunnen krijgen. Interessant genoeg zijn Peppard en Vincent toevallig de twee kerels die de sleutel in handen hebben gehad en de Amerikaanse vergeldingsactie op touw hebben gezet, die we in de eerste minuten te zien krijgen (in grote aantallen, zoals bij bijna alle special effects het geval is), maar daar wordt nooit meer over gesproken en in feite negeert de film de politiek en elke vorm van morele overwegingen voor een PG-avonturenmodus.<br /><br />Een van de vreemdste dingen aan de film is de sfeer, die steeds dichter bij 'hoog avontuur' komt. Als een van de oorspronkelijke vier leden van de expeditie (Kip Niven) in het begin sterft, wordt dat binnen 15 seconden gemeld; als een tweede bemanningslid (Paul Winfield) wordt opgegeten door reusachtige schorpioenen (die meer op kevers lijken) wordt er helemaal niet over gesproken! Uiteindelijk hebben we te maken met de symbolische vrouw (Dominique Sanda, mooi maar volkomen uitgeteerd) en de puber (Jackie Earle Haley, die er volkomen normaal uitziet als puber), een aanvaring met een paar gestoorde bergmannentypes (de leider doet me denken aan Harry Dean Stanton en had door hem gespeeld moeten worden), een moment van bijna-vernietiging of twee, en ten slotte een uitzinnig onwaarschijnlijke en belachelijk gelukkige afloop. Dit werd gefilmd in Cinemascope en met een budget van 17 miljoen, wat nu misschien heel weinig lijkt, maar in 1977 was het een behoorlijk hoog bedrag voor een genrefilm en ongeveer het dubbele van Star Wars. Het geld was niet goed besteed. Het ploeteren, voorspelbaar, slecht geacteerd en met belachelijke effecten (ooh, kleurenfilterhemel! slecht belichte reuzeninsecten en hagedissen!), woestijnscènes die volgens mij meer om hun goedkoopheid dan om hun schoonheid waren gekozen, maakt dat A Boy and His Dog en Logan's Run van de afgelopen paar jaar meesterwerken lijken. Alleen voor de sciencefictioncompletist, ben ik bang.
I've long had an interest in exploring those halcyon days of science fiction film-making, before Star Wars and its ilk took over the genre almost completely, ending the wonderful decade before with its intelligent characters, thought-provoking story lines, and emphasis on speculation over laser blasts.<br /><br />Sadly, Damnation Alley is not a good representation of the period. Belonging to one of the hoariest and most overused sub-genres (even in 1977), the post-apocalyptic survival movie, it tells the tale of a couple of Army officers (Jan-Michael Vincent and George Peppard) who take a couple of armored and armed (with rockets, no less!) bus-sized ATVs on a cross-country trip from the desert southwest to Albany New York  the only place that they can get a radio signal from 2 years after the bombs fall. Interestingly enough, Peppard and Vincent happen to be the two guys who turned the keys and launched the American retaliatory strike, which we see in the opening minutes (loads of stock footage, as is nearly all of the special effects work)  but this is never mentioned again and in fact the film completely ignores politics and any kind of moral questioning for a PG, Disneyish adventure mode.<br /><br />In fact one of the oddest things about the film is the mood, consistently closer to "high adventure" or a weekend in the country than to fighting for survival. When early on one of the original four members of the expedition (Kip Niven) dies it's acknowledged in about 15 seconds; when a second crew member (Paul Winfield) gets eaten by giant scorpions (which look more like beetles) it isn't mentioned at all! Eventually we have to have the token female (Dominique Sanda, beautiful but completely wasted) and adolescent (Jackie Earle Haley looking totally normal as an adolescent), a run-in with some crazed mountain men types (the leader of whom reminds one of Harry Dean Stanton and should have been played by him), a moment of near-destruction or two, and finally a deliriously improbable and ridiculous happy ending.<br /><br />This was filmed in Cinemascope and with a budget of 17 million which may seem like very little now but in 1977 was pretty high for a genre film and about double that of Star Wars. The money wasn't well spent. Plodding, predictable, poorly-acted with ludicrous effects throughout (ooh, color filter skies! poorly blue-screened giant bugs and lizards!), desert settings that were chosen I think more for their cheapness than for their beauty, this makes the previous couple of years' A Boy and His Dog and Logan's Run look like masterpieces. Only for the sci-fi completist I'm afraid.