Weet je, soms begrijp ik gewoon niet wat er in het hoofd van Adam Sandler omgaat. Hij is een grappige vent met een natuurlijk charisma en, naar ik aanneem, een redelijke intelligentie. Waarom voelt hij zich dan gedwongen om films van zo'n afgrijselijke lage kwaliteit te schrijven en te produceren? Het werkte bij zijn eerste pogingen, Billy Madison en Happy Gilmore. Die twee films tartten elk gevoel van logische kritiek. Ze waren slordig, maar bevatten toch een maniakaal gevoel van anarchistische vrolijkheid. Hij leek opgetogen over wat hij ongestraft kon doen. Maar sinds de première van die films, meer dan tien jaar geleden, is hij blijven sleutelen aan middelmatige middelmatigheid die elk gevoel van komische ontdekking ontbeert. <br />Het is mijn onfortuinlijke plicht je mee te delen dat zijn laatste film, You Don't Mess With The Zohan, verreweg de afschuwelijkste film is die hij tot nu toe heeft gemaakt. Sandlers personage, een Mossad-agent die ervan droomt kapster te worden, zou waarschijnlijk een slap aftreksel van Saturday Night Live opleveren, maar meer dan 100 minuten uitrekken is verwant aan Chinese waterfoltering.<br />Zohan is geen normale geheim agent; hij is een wandelende karikatuur van botte Midden-Oosterse stereotypen en gniffelende vulgariteit. Met een door Wham! geïnspireerd kapsel en een voorliefde voor oudere vrouwen, vindt hij werk in een kleine kapsalon die gerund wordt door de lieve, maar nietszeggende Dalia (Emmanuelle Chriqui), een Palestijnse vrouw die geen geduld heeft voor Zohans seksisme. Zoals te voorspellen was, verlangen ze, ondanks hun vijandige relatie, al snel naar 'de bam-boem'. Hun smakeloze liefdesverhaal vermengt zich met een lachwekkend subplot met in de hoofdrol Zohans Nemesis het Spook (John Turturro) en een ongelukkige Arabische taxichauffeur (Rob Schneider, dames en heren...) die onbezonnen moordpogingen beraamt.<br />Nu kunnen racistische stereotypen en grove humor in de juiste handen voor een groot komisch effect zorgen. De makers van Borat hebben de lijn briljant doorgetrokken en brengen een grote vulgaire hilariteit, vermengd met sociaal commentaar. _You Don't Mess With The Zohan_ bevindt zich niet eens in dezelfde tijdzone, laat staan in het stadion. Het is als de bullebak op het schoolplein die je het hele semester verrot slaat maar je een fijne zomer toewenst als de vakantie begint. Waarom heeft niemand die bij dit debacle betrokken was, Sandler terzijde genomen en vriendelijk gesuggereerd dat dit materiaal niet te filmen was? Ook is er de hoeveelheid dierenmishandeling die voor de gein wordt gepresenteerd. Er is een bijzonder zieldodende scène waarin Zohan en twee vrienden tikkertje spelen met een kat. Welnu, een goede schrijver zou deze ontegenzeglijk afkeurenswaardige daad gebruiken als springplank naar een grotere beloning. Dat zou de slechte smaak goedmaken en de inbreng van de scène rechtvaardigen. Maar niet hier, waar het enige grappige is dat een drietal volwassen mannen een hulpeloos dier aan het opvullen is.<br />Wat bijna fascinerend is aan Zohan, is hoe weinig belangstelling de filmschrijvers voor hun eigen verhaal hebben. Nieuwe verhaallijnen worden lukraak gelanceerd om de oude te vervangen. Ik kon niet geloven dat aan het eind van het tweede bedrijf een kwaadaardige projectontwikkelaar in de film werd geïntroduceerd. Het leek erop dat de schrijvers Sandler, Judd Apatow en Robert Smigel wisten dat hun materiaal beperkt was en hoopten dat niemand het zou merken als ze het royaal opvulden. Vandaar de zware nadruk op close-ups van kruisen, homofobie, hummusgrappen en droge seks. Bovendien komen de eindeloze cameo's wanhopig en zinloos over, hoewel het amusant is dat Mariah Carey eindelijk een passend bijvoeglijk naamwoord voor Glitter heeft gevonden.<br />Het is een groot understatement om You Don't Mess With The Zohan een miskleun te noemen. Het is een naargeestige tocht door een migraineverwekkend gebied, die des te onvergeeflijker is gezien het niveau van het aanwezige talent. Er is een oud gezegde dat er echte vaardigheid en kunstzinnigheid voor nodig zijn om een echt afschuwelijke film te maken, omdat de filmmakers alleen maar saaie middelmatigheid produceren. Nou, Zohan is een kolossale prestatie, een film die eindeloos zal worden genoemd op de lijst van 'Slechtste van 2008' en de tirade's van legioenen boze kaartjesverkopers. Maar nu dat gezegd is, heeft Sandler misschien per ongeluk een punt van overeenkomst gevonden voor Israëli's en Palestijnen. Ik denk dat beide partijen het erover eens zouden zijn dat You Don't Mess With the Zohan plat-out SUCKS!
You know, sometimes I just don't understand what the heck is going through Adam Sandler's head. He's a funny guy with natural charisma and, I would guess, a reasonable level of intelligence. So why does he feel compelled to write and produce films of such appallingly low quality? It worked with his initial efforts, Billy Madison and Happy Gilmore. Those two films defied any sense of logical criticism. They were sloppy, yet contained a maniacal sense of anarchic glee. He seemed thrilled at what he was getting away with. Yet, since the release of those films over a decade ago, he has continued to crank out by-the-numbers mediocrity that lacks any feeling of comic discovery.<br /><br />It is my unfortunate duty now to inform you that his latest, You Don't Mess With The Zohan, is by far his most wretchedly awful film to date. Sandler's character this time, a Mossad agent who dreams of being a hairdresser, would probably fill a lame Saturday Night Live skit, but stretched to over 100 minutes is akin to Chinese water torture.<br /><br />Zohan isn't any normal secret agent; he's a walking caricature of crass Middle Eastern stereotypes and snickering vulgarity. With a Wham!-inspired haircut and a penchant for shtupping elderly women, he finds employment at a small salon run by the sweet, yet blank, Dalia (Emmanuelle Chriqui), a Palestinian woman with no patience for Zohan's sexism. As can be predicted, despite their antagonistic relationship, they soon are yearning to "make the bam-boom". Their insipid love story intermingles with a laugh-free subplot featuring Zohan's nemesis the Phantom (John Turturro) and a hapless Arab cab-driver (Rob Schneider, ladies and gentlemen...) ineptly planning murder attempts.<br /><br />Now, racial stereotyping and crude humor can be used to great comic effect in the proper hands. The makers of Borat toed the line brilliantly, delivering great vulgar hilarity mixed with social commentary. You Don't Mess With The Zohan is not even in the same time zone, much less ballpark. The film is amazingly hostile and mean-spirited, mocking its targets with unfiltered scorn for the majority of the running time, yet tacking on a "we're all the same" message at the end. It's like the school-yard bully who beats the snot out of you all semester but wishes you a good summer at when vacation time rolls around. Why did no one involved in this debacle pull Sandler aside and gently suggest that this material was unfilmable? Also concerning is the amount of animal abuse presented for cheap laughs. There is a particularly soul-killing scene featuring Zohan and two friends playing hacky-sack with a cat. Now, a good writer would use this undeniably objectionable act as a springboard to a larger pay-off. That would redeem the bad taste and warrant the scene's inclusion. Not here however, where the only apparent joke is that a trio of grown men are kicking the stuffing out of a helpless animal.<br /><br />What is almost fascinating about Zohan is how little interest the screen-writers have in their own story. New story lines are launched at random to replace the ones running out of gas. I couldn't believe that the introduction of an evil land-developer to the film occurred near the end of the second act. It would seem that writers' Sandler, Judd Apatow, and Robert Smigel knew that their material was limited and hoped that by padding it liberally, no one would notice. Hence, the heavy helping of crotch close-ups, homophobia, hummus jokes, and dry humping present. As well, the endless cameos come off as desperate and pointless, although it is amusing that Mariah Carey has finally found a fitting companion piece for Glitter.<br /><br />To call You Don't Mess With The Zohan a misfire is a grand understatement. It's a dreary trudge through migraine-inducing territory that is all the more unforgivable considering the level of talent involved. There's an old adage that it takes true skill and artistry to create a truly horrific film, as hacks will only produce bland mediocrity. Well, Zohan is a colossal achievement, a film that will receive endless mentions on "Worst of 2008" lists, and the rants of legions of angry ticket-buyers. With that said though, Sandler may have inadvertently found a point of agreement for Israelis and Palestinians. I think that both sides would agree that You Don't Mess With The Zohan flat-out SUCKS!