Een ondergewaardeerde aflevering over tijdverplaatsing, over een ouder wordende toneelspeler (Brian Aherne) in een ongelukkig tweede huwelijk met een veel jongere fiddley die enorm nostalgisch is over zijn verleden. Zijn reis terug naar het verleden neemt onverwachte wendingen en geeft hem en de kijker een scherpe les. De jaren twintig worden stijlvol en ontroerend opgeroepen, met Pippa Scott als een fantastische charlestondanseres. Een extreem jonge Sydney Pollack duikt op in het heden, als een onhebbelijke regisseur (dat is vergezocht!). Maar de serie is van Aherne en hij doet er fantastisch werk mee, en herinnert ons aan de kwaliteitsacteurs die deze serie aantrok. Niets angstaanjagends of engs, maar het is een serie die je bijblijft.
An underrated time dislocation episode about an aging stage actor (Brian Aherne) in an unhappy second marriage to a much younger floozey who finds himself extremely nostalgic about his past. His travel back to the past takes unexpected turns, and makes a sharp lesson for him and the viewer. The twenties are stylishly and movingly evoked, with Pippa Scott making one fantastic flapper. An extremely young Sydney Pollack shows up in the present, playing an obnoxious director (there's a stretch!). But the show is Aherne's and he does a wonderful job with it, reminding us of the quality actors this series attracted. Nothing horrifying or scary, but it's one that sticks with you.