Ik vond Raging Bull mooi, door velen 'de beste van de jaren tachtig' genoemd, maar helaas, Marty, dit is de beste. Creatief en indrukwekkend in vrijwel elke scène, een tijd en een plaats zo grondig vastleggend als Kubrick maar kon in ersatz-documentairestijl. De film is gewoon gigantisch (hoewel niet gemaakt met een enorm budget) en ik beklaag sindsdien de keuzes die Philip Kaufman bij het maken van zijn films heeft gemaakt. De enige grote tekortkoming is Kaufmans overduidelijke aanbidding van zijn tijdelijke (muziek) score. Bill Conti's heldhaftige thema is in feite noot voor noot afkomstig uit een Tsjaikovski-vioolconcert, maar hij mocht tenminste een thema 'proberen'. Dan is er nog de overbelaste muziek uit Holsts The Planets en Handel's. s Messias (hé, Phil, dat was grappig, de eerste 600 keer dat iemand het in de jaren dertig gebruikte).
I enjoyed Raging Bull, dubbed by many as "best of the 80s," but sorry Marty, this is the best. Creative and impressive in virtually every scene, capturing a time and a place as thoroughly as Kubrick could in ersatz documentary style. The film is simply huge (though not done on a huge budget) and I bemoan Philip Kaufman's film-making choices since. The only major flaw is Kaufman's obvious adoration of his temp (music) score. Bill Conti's heroic theme is virtually note-for-note from a Tchaikovsky violin concerto, but at least he was allowed to "try" a theme. There's also the over-used music from Holst's The Planets and Handel's Messiah (hey, Phil, it was funny the first 600 times someone used it back in the 30s).