Om te beginnen ben ik gek op zwart-witfoto's van na 1960. Deze foto's stellen me niet teleur. Het is tegenwoordig heel gemakkelijk om op dingen terug te kijken en helden te benoemen. Lenny Bruce was zo iemand niet. Hij had ernstige problemen, niet in de laatste plaats drugsmisbruik. Dus dit is niet iemand wiens woord wet is. Maar de man had iets te zeggen en hij probeerde het koste wat het kost te zeggen. Dustin Hoffman speelt zijn rol. (Meneer Carney zou er heel wat voor over hebben om Pacino en Hoffman te verslaan in twee van de beste voorstellingen die de Amerikaanse filmgeschiedenis ooit heeft gezien.) De documentaire-benadering was heel effectief en aangrijpend. Een van mijn favoriete aspecten van de film was de montage tussen het verhaal en de optredens (?) tegen het eind van zijn carrière. Niet alleen werkte het esthetisch, maar het was ook subtiel briljant om Lenny's observaties met zijn werkelijke ervaringen te verweven. Dit toont aan dat hij, goed of fout, uit het hart kwam. Hij beweerde niet dat hij een heilige was, maar hij zag problemen in zijn leven en in Amerika in het algemeen, en hij aarzelde niet om die gedachten met ons te delen. Dit is een opwindende, belangrijke film. Vergeet dat je het niet met hem eens bent, luister in elk geval naar hem.
First of all, I am a sucker for post-1960 black and white. This photography does not disappoint. It is all to easy to look back on things now and start naming heroes. Lenny Bruce was no such thing. He had serious problems, not the least of which being substance abuse. So, this is not someone whose word is law. However, the man had something to say, and tried to say it at all costs. Dustin Hoffman nails his role. (Mr. Carney better give a mind-bending performance in "Harry and Tonto" to beat Pacino and Hoffman in some two of the best performances American cinema has seen.) The documentary approach was very effective and poignant. One of my favorite things about the film was the editing between the narrative and the performances(s?) toward the end of his career. Not only did it work aesthetically, but it was subtly brilliant to intertwine Lenny's observations with his real experiences. This shows that, right or wrong, he was coming from the heart. He did not claim to be a saint, but he saw problems in his life and America at large, and he didn't hesitate to share those thoughts. This is a stirring film with importance. Forget that you do not agree with him, at least hear him out.