Het verhaal, zoals verschillende recensenten hebben opgemerkt, volgt de ballad van Booby Gentry.<br />Glynnis O'Connor, als een jonge vrouw die op het platteland van Mississippi de volwassenheid bereikt. Robby Benson is goed, hoewel het verhaal zelf soms wat onwennig is, en op momenten dat de plot wordt onthuld ronduit g<0xC3><0xAA>nant, met een onwaarschijnlijke wending.<br />Toen deze film uitkwam, zag ik hem in de bioscoop. Hij werd destijds als radicaal beschouwd, ongeveer zoals 'Summer of '42', in die zin dat er een geheim wordt onthuld dat het publiek maar al te graag wil zien. Helaas wordt onthuld dat Mr. Barksdale zich vrijheden heeft veroorloofd met Billy Joe, en dat Billy Joe uiteindelijk een eind aan zijn leven maakt.<br />Glynnis O'Connor. Connor doet het goed, hij schetst verwarring, frustratie en passie; de melange van emoties van een jonge vrouw die de liefde wil vinden. Een van de laatste scènes, als ze Barksdale op de Tallahatchie-brug tegenkomt, is heel ontroerend en droevig. Ze klinkt hem als een volwassene die genoeg heeft meegemaakt in de zin dat ze Barksdale na alles wat er is gebeurd vertelt dat hij verder moet gaan. Er is niets meer aan te doen. Het is tijd om los te laten. In het definitieve ervan is ze een jonge vrouw die de wereld in gaat met niets anders dan een koffer. Als hij haar vraagt wat ze gaat doen, zegt ze: 'Op de een of andere manier red ik me wel.'<br />De ballad doet hem denken aan eerdere, wazige dagen op het platteland. Hoewel ik niet in Mississippi heb gewoond, heb ik het wel bezocht, net als South Georgia, en ik heb ook een tijdje op het platteland van Noord-Florida gewoond. Ik voel nog steeds de sfeer van het zuiden, een langzamer tempo, zelfs nu nog.<br />Als je van films uit die tijd houdt, vind je dit misschien wel leuk. De cinematografie weerspiegelt de stilte en onbedorven schoonheid van het platteland van het Zuiden.
The story, as several reviewers have noted, follows the Booby Gentry ballad.<br /><br />Glynnis O'Connor, as a young woman coming of age in rural Mississippi. Robby Benson is good, although the story itself awkward at times, and at times when the plot is revealed outright embarrassing, with an improbable twist.<br /><br />When this film came out, I saw this in the theater. It was considered radical at the time, much like "Summer of '42" in that there is a secret revealed which audiences clamored to see. Unfortunately, what is revealed is that Mr. Barksdale has taken liberties with Billy Joe; and Billy Joe eventually ends his life.<br /><br />Glynnis O'Connor does well, portraying confusion, frustration and passion; the melange of emotions of a young woman, who wants to find love. One of the final scenes, when she encounters Barksdale on the Tallahatchie Bridge, is quite touching and sad. She sounds to him a world-weary adult, after all that has happened she tells Barksdale to basically, move on. Nothing can be done. It is time to let go. Moving in its finality, she is a young woman going out in the world with nothing but a suitcase; when he asks her what she will do she says "somehow I'll manage".<br /><br />The ballad is evocative of earlier, hazy days in the country. While I have not lived in Mississippi, I have visited it and South Georgia, and also resided in rural northern Florida for a time. There is still the sense of the south, a slower pace, even today.<br /><br />If you like movies of this era, you may enjoy this. The cinematography reflects the stillness and unspoiled beauty of the rural South. 8/10