Het is in de loop der jaren minstens een paar keer gebeurd. Iets wordt zo populair dat ik besluit dat het gewoon niets de moeite waards kan zijn, en dan merk ik dat ik een complete 180 doe. Die Selleck zag er op een oude Hollywood-manier te goed uit (Clark Gable), zijn stem leek een octaaf te hoog voor een man van zijn lengte en uiterlijk, en zo verdomd veel vrouwen waren absoluut orgastisch als ze het over hem hadden, en vrouwen zijn berucht om het feit dat ze achter een paar echt oppervlakkige mannen aan gaan, en de paar keer dat ik een paar scènes opving als ik een zender aanzette, leek hij zelfvoldaan, of zo zag ik hem in elk geval. En toen, op een donderdagavond, was er niets op de netwerkkanalen en geen enkel kabelkanaal en ik zette net CBS aan toen Magnum P.I. begon. Het was de eerste aflevering van twee uur waarin Michelle op het toneel verscheen en die eindigde met een spectaculair vuurgevecht in de straten van Little Saigon. Mijn twee favoriete films zijn altijd Rio Bravo en Casablanca geweest en deze aflevering leek een update van die twee. Net als Duke in Rio Bravo had Magnum trouwe vrienden die hem steunden als hij probeerde de zaken recht te zetten als niemand anders hem wilde helpen, en net als Bogie in Casablanca had Magnum een onzalige liefdesrelatie die hij moest opgeven voor een hogere taak. En dan was er nog het vuurgevecht aan het eind. Na jaren en jaren van zogenaamde weldoeners die geweld van de televisie probeerden te weren, en met enig succes, was er nu een echte held, zoals Duke of Bogie, die zich niet zou verontschuldigen voor het feit dat hij een paar welverdiende.45-kogels in een paar slechteriken had geschoten. Vrouwen vonden Magnum leuk omdat hij zo charmant, knap en ondeugend was als een kleine jongen. Ik mocht hem omdat hij, net als Duke en Bogie en Gable, ondanks al zijn tekortkomingen, een man was!<br />De show leek te mooi om waar te zijn, een goed uitziende oude Hollywoodfiguur die mijn favoriete pistool bij zich had en er geen bezwaar tegen had het te gebruiken, een show die soms humoristisch was, soms dramatisch, en Magnum was, net als Selleck, precies het soort man dat je altijd als vriend wilde hebben in goede en slechte tijden. En toen kwam het volgende seizoen met de twee uur durende aflevering waarin Magnum en T.C.'s oude Russische folteraar en Vietnam-nemesis, Ivan, die toevallig een lang weekend op de eilanden was om...' '... een paar oude vrienden opzoeken en een wereldleider vermoorden. Magnum en zijn vrienden moeten hun spookachtige, onopgeloste verleden in Vietnam herleven, een moordaanslag voorkomen, niet alleen in Hawaï, maar ook in andere delen van de wereld, en gerechtigheid en vergelding zoeken als de machthebbers Ivan niet in de gevangenis kunnen krijgen. In de laatste 30 seconden van het programma werd Magnum met zijn.45 een even krachtig beeld op het scherm als Clint met zijn grote.44, en zelfs dat was maar een gebogen tv-toestel van 23 inch!<br />Ik herinner me een artikel te hebben gelezen over het soort tv-programma's dat tijdens bepaalde presidentiële regeringen populair was. Je had de rechtstreekse, veilige, gezinswaarden-achtige programma's die een afspiegeling waren van Eisenhowers programma's. In de vroege jaren zestig, tijdens de regering-Kennedy, gaven de vastbeslotenheid van Jack en Bobby om in Cuba of in door de maffia gecontroleerde vakbonden onrecht te herstellen aan de F.B.I. en Robert Stack de rol van Eliot Ness in _The Untouchables_. Later, nadat ze Vietnam om zuiver politieke redenen schandelijk in de steek hadden gelaten, leken onze presidenten, zoals Nixon en Ford en Carter, nogal impotent, zoals de altijd watje Alan Alda (Hawkeye) in _M.A.S.H._, en de altijd geïntimideerde en in elkaar geslagen James Garner in _The Rockford Files_. Reagan kwam in het Witte Huis en plotseling werden zijn no-nonsense filosofieën, zijn recht-voor-z'n-raap-filosofie, zijn zoektocht naar goed en kwaad en zwart en wit en zijn joviale gevoel voor humor weerspiegeld in Thomas Sullivan Magnum of Magnum P.I. En net zo plotseling was de tv, in Selleck en Magnum, een even goed, zo niet beter, personage dan alles wat Hollywood de afgelopen twintig jaar voor het grote scherm had bedacht.<br />Vandaag heb ik vier seizoenen van Magnum P.I. op dvd, en telkens als ik iets wil zien en niet kan kiezen uit mijn bibliotheek, haal ik de privédetective in Hawaï tevoorschijn en ga terug naar een tijd die nog niet zo heel lang geleden was, toen het leven iets helderder en veiliger leek, en zeker jonger, en een lange man met een Tiger-honkbalpet en een hawaïhemd, met een rode Ferrari en een Colt. 45, ging naar buiten om het fatsoenlijke te doen en het onrecht van de dag recht te zetten.<br />George Clooney of Vince Vaughn als Magnum-spion??? Dat meen je niet!
It's happened over the years at least a few times. Something becomes so popular that I decide it just can't be anything worthwhile, and then I find myself doing a complete 180. This guy Selleck was too good looking in an old Hollywood way (Clark Gable), his voice seemed an octave too high for a man of his size and looks, so damn many women were positively orgasmic when they talked about him and women are notorious for going after some really shallow males, and the few times I caught a scene or two flipping through channels, he seemed smug, or at least that's how I perceived him. And then one Thursday evening there was nothing on the network channels and nothing on any cable channel and I flipped on CBS just as Magnum P.I. started. It was the first two hour episode that introduced Michelle and had a spectacular gunfight at the end on the streets of Little Saigon. My two favorite movies have always been Rio Bravo and Casablanca, and this episode seemed to be an updated melding of the two. Like Duke in Rio Bravo, Magnum had loyal friends to back his play as he tries to set things right when no one else will help him, and like Bogie in Casablanca, Magnum has an ill-fated love affair he is going to have to give up to a higher duty. And then there was the gunfight at the end. After years and years of so-called do-gooders trying to get violence off the TV, and somewhat succeeding, there was a real hero like Duke or Bogie, who wasn't going to apologize for putting a few well deserved .45 slugs into a few bad guys. Women liked Magnum because he was so charming and good looking and mischievous like a little boy. I liked him because, like Duke and Bogie and Gable, for all of his faults, he was a man! <br /><br />The show seemed too good to be true, a good looking old Hollywood sort of guy who carried my favorite pistol and wasn't adverse to using it, a show at times filled with humor, sometimes filled with drama, and Magnum, like Selleck, was just the sort of guy you always wanted for a friend in good times and bad. And then the next season or so there was the two hour episode that introduced Magnum's and T.C.'s old Soviet torturer and nemesis from Vietnam, Ivan, who just happened to be on the islands for a long weekend to "look up some old friends" and assassinate a world leader. Magnum and friends have to relive their haunted unresolved past in Vietnam, prevent an assassination, not only in Hawaii but also in other areas of the world, and seek justice and retribution when the powers that be can not put Ivan in jail. In the final 30 seconds of the show, Magnum with his .45 became as powerful an image on screen as Clint and his big .44, even it was only a curved 23" TV set! <br /><br />I remember reading an article that discussed the types of TV shows popular during certain Presidential administrations. There was the straight forward, safe, family values sort of programs that reflected Eisenhower's quiet dignity in the '50s. In the early '60s during the Kennedy administration, Jack and Bobby's determination to right wrongs over missiles in Cuba or in mob-controlled unions gave us The F.B.I. and Robert Stack as Eliot Ness in The Untouchables. Later, having shamefully abandoned Vietnam for purely political reasons, our Presidents like Nixon and Ford and Carter seemed rather impotent, like the always wimpy Alan Alda (Hawkeye) in M.A.S.H., and the always intimidated and beat up James Garner in The Rockford Files. Reagan got into the White House and suddenly his no nonsense, straight shooting philosophies, his search for right and wrong and black and white, and his jovial sense of humor was reflected in Thomas Sullivan Magnum or Magnum P.I. And just as suddenly TV had, in Selleck and Magnum, as good a character, if not better, as anything Hollywood had come up with for the larger screen in the previous 20 years.<br /><br />Today I have four seasons of Magnum P.I. on DVD, and whenever I want something to watch and can not decide on something from my library, I pull out the private investigator in Hawaii and go back to a time not all that long ago, when life seemed somewhat more clear and safe, and certainly younger, and a tall man in a Tiger baseball hat and Hawaiian shirt, with a red Ferrari and a Colt .45 auto, went out to do the decent thing and right the wrongs of the day.<br /><br />George Clooney or Vince Vaughn as Magnum P.I.??? You've got to be kidding!