Weet je, meestal heb ik respect voor Britse komedies zoals Monty Python of Britse komedies/sci-fi, zoals Doctor Who, Red Dwerg of Hitchhiker's Guide to the Galaxy.<br />Ik noem ze op omdat ik een vaste norm wil stellen.<br />In deze film zat geen enkele lach. Het komt erop neer dat een ruimteschip vol lanterfanters in het Verenigd Koninkrijk landt op een ruimteschip (dat vreemd genoeg aan de binnenkant op een woonwagen lijkt) en dat een internationaal team van Britse en slechte Amerikaanse stereotypen ze gaat onderzoeken. Hill Street Blues van James B. Sikking speelt een CIA-agent die het heerlijk vindt om de ruimtewezens te martelen. De ruimtewezens ontsnappen met de hulp van een vriendelijke verslaggever, die ze in rocksterren verandert. Intussen is hun kapitein gestrand in de ruimte en wordt hij in Arizona afgezet door een vreemdsoortige sekse. Hij wordt opgesloten in een psychiatrische inrichting (een slechte parodie op 'One Flew Over the Cuckoo's Nest' volgt) voordat hij zijn rocksterrenkameraden in New York kan inhalen. Een ruimteschip dat doet denken aan 'Close Encounters of the Third Kind' arriveert en brengt hen naar huis.<br />De Amerikaanse scènes zijn slecht, omdat het vrij duidelijk is dat de producenten nooit in Amerika zijn geweest. (Het bord op de diner waarop 'Chili' staat, is het meest opvallende voorbeeld. 'Chili' is eten, 'Chile' is een land.) De Amerikanen zijn niets dan slechte stereotypen en in veel gevallen zijn ze vreemder dan de vreemden met een Brits accent.<br />' 's is in wezen een eendagsvlieg. De ruimtewezens zijn dom. De mensen van de Aarde zijn dom. Het probleem is dat ze niet grappig zijn.
You know, I usually have respect for British comedy such as Monty Python or for British comedy/sci-fi, such as Doctor Who, Red Dwarf or Hitchhiker's Guide to the Galaxy.<br /><br />I list those because I want to establish a standard for good.<br /><br />This movie didn't have a single laugh in it. Essentially, a spaceship full of slackers crash lands their space ship (which oddly enough, resembles a trailer-home on the inside) in the UK, and an international team of British and bad American stereotypes proceeds to examine them. Hill Street Blues' James B. Sikking plays a CIA officer who delights in torturing the aliens. The aliens escape with the help of a friendly reporter, who turns them into rock stars.<br /><br />Meanwhile, their captain is stranded in space, and is dropped off in Arizona by a gender confused alien. He is confined to a mental institution (bad parody of "One Flew Over the Cuckoo's Nest" ensue) before catching up with his rock-star comrades in NYC. A spaceship reminiscent of "Close Encounters of the Third Kind" arrives and takes them home.<br /><br />The American scenes are poorly done because it is fairly obvious that the producers have never been to America. (The sign on the diner that reads "Chile" being the most glaring example. "Chili" is food, "Chile" is a country.) The Americans are nothing but bad stereotypes, and in many cases, are more alien than the British accented aliens.<br /><br />It's essentially a one-joke movie. The aliens are dumb. The Earth people are dumb. The problem is that they aren't funny.