Toen ik Marianne Faithful in Irena Palm voor het eerst zag, was ze zo'n slonzige huisvrouw dat ik haar bijna niet herkende. Maar naarmate de film vorderde, zag ik haar heldere ogen en intense blik en besefte ik dat ze een van de weinige vrouwen is die, net als de veel minder sympathieke Leni Riesenstahl, sexy zal zijn op haar oude dag. Ze heeft een merkwaardige carrière achter de rug, van ingénue groupie tot alles-gezien-en-gehoord-zangeres, schijnbaar zonder middelbare leeftijd. In deze film blijkt ze eerder een actrice dan een zangeres te zijn (hoewel haar Pirate Jenny uit de Threepenny Opera misschien wel de beste versie van het nummer in het Engels is). Haar talent is in volle bloei in Irena Palm. Ze komt in bijna elk beeld voor en houdt een verhaal in elkaar dat op zichzelf niet altijd geloofwaardig is.<br />Maggie, de slonzige huisvrouw, heeft een geliefde kleinzoon die stervende is aan een of andere ziekte. Hij kan naar Australië gaan voor een experimentele behandeling, maar niemand in de familie kan zich de zesduizend pond veroorloven die nodig zijn voor de reiskosten. Maggie zwerft, zonder verkoopbare ervaring, door de straten van Londen op zoek naar werk om het geld bij elkaar te krijgen, zonder succes, tot ze solliciteert naar een baantje als gastvrouw bij een groezelige seksshow in Soho. Miki (Miki Manojlovic), de manager van de show, vindt Maggies handen mooi en is bereid haar uit te proberen. Het lijkt erop dat het werk bestaat uit het masturberen van anonieme mannen die, na opgewonden te zijn geraakt door naakte revuemeisjes, muntjes in een meter stoppen en hun pik door gaten in een muur steken. Maggie doet haar werk goed, krijgt volgelingen en bewijst dat ze goed kan verdienen.<br />Maar natuurlijk worden de zaken ingewikkelder, en niet alleen omdat Maggie 'penisarm' krijgt en haar arm in een mitella moet dragen. Haar vriendinnen vragen zich af hoe ze haar tijd doorbrengt en ze weigert het hun te vertellen. Als ze het benodigde geld krijgt en het aan haar zoon geeft, volgt hij haar naar haar werkplek en is woedend als hij ontdekt dat zijn moeder een hoer is. Zijn vrouw begrijpt het echter beter en staat erop het geld voor de reis naar Australië met hun zoon aan te nemen. De film eindigt met Maggie die terugkeert naar Miki's seksclub en haar pooier/manager op de lippen kust in wat duidelijk een zich ontwikkelende romance is.<br /><br />Mevrouw Geloofwaardig heeft gedurende haar hele carrière een diepgewortelde haat tegen het kapitalisme tentoongespreid (haar versie van de Werkende Held is duidelijker en intenser dan die van John Lennon). Irena Palm kan worden gezien als een geraffineerde verkenning van kapitalistische tegenstrijdigheden. Maggie is zowel tevreden over haar financiële succes als blij dat ze iets goed kan doen, maar de verdorvenheid van haar beroep wordt niet geminimaliseerd. Miki's seksclub is realistisch gezien overvol en smerig. Als haar collega Luisa (Dorka Gryllus) niet in staat is mannen als Maggie te vinden, wordt ze zonder plichtplegingen ontslagen. Onder de nogal dwaze plot legt Irena Palm serieuze verklaringen af, en Marianne Faithful maakt dat mogelijk.
When I first saw Marianne Faithful in Irena Palm, she was so much the frumpy housewife that I almost didn't recognize her. As the movie continued, however, I saw her bright eyes and intense expressions and realized that she's one of the few women who, like the far less likable Leni Riesenstahl, will be sexy in old age. She's had an odd career, going from ingénue groupie to seen-it-all chanteuse, seemingly without a middle period. In this film, she emerges as a greater actor than singer (though her Pirate Jenny from the Threepenny Opera may be the best version of the song in English). Her talent's in full bloom in Irena Palm. She appears in almost every frame and holds together a story that, on its own, is not always plausible.<br /><br />Maggie, the frumpy housewife, has a beloved grandson who's dying of some disease. He can go to Australia for experimental treatment but no one in the family can afford the 6,000 pounds needed for travel expenses. Maggie, without marketable experience, roams the streets of London in search of work to raise the money, without success until she applies for a hostess job at a grubby Soho sex show. Miki (Miki Manojlovic), the show's manager, likes the look of Maggie's hands and is willing to try her out. Seems the work involves masturbating anonymous men who, having been excited by nude showgirls, feed coins to a meter and stick their cocks through holes in a wall. Maggie does a fine job, develops a following, and proves an accomplished earner.<br /><br />But, of course, things get more complicated, and not only because Maggie develops "penis elbow" and must wear her arm in a sling. Her women friends wonder how she's spending her time and she refuses to tell them. When she gets the necessary money and gives it to her son, he follows her to her workplace and is outraged to discover that his mother's a whore. His wife understands better, however, and insists on accepting the money for the trip to Australia with their son. The film ends with Maggie returning to Miki's sex club and kissing her pimp/manager on the lips in what is clearly a developing romance.<br /><br />Ms Faithful has displayed, throughout her career, a visceral hatred of capitalism (her version of Working Class Hero is clearer and more intense than John Lennon's). Irena Palm can be seen as a sophisticated exploration of capitalist contradictions. Maggie is both satisfied by her financial success and happy that she can do something well, but the sordidness of her occupation is not minimized. Miki's sex club is realistically crowded and dirty. When her co-worker, Luisa (Dorka Gryllus), is unable to line up the men like Maggie, she is unceremoniously fired. Beneath its somewhat silly plot, Irena Palm makes serious statements, and Marianne Faithful enables it to happen.