'Clockwatchers' verraste me in veel opzichten. Eerst dacht ik dat het alleen maar een eigenzinnige komedie zou worden over rancuneuze uitzendkrachten, maar ik had het mis. Er waren veel dingen in deze satire die onverwacht kwamen. Ik was verbaasd over de nauwkeurigheid ervan, elke scène ziet eruit alsof hij zo is gearrangeerd dat hij tot in de kleinste details op een kantoor lijkt. Je kunt die droge, dode lucht heel sterk voelen, en de manier waarop alles lijkt te bewegen zonder enige verandering, in een monotoon patroon dat langzaam maar zeker je persoonlijke energie zal doden. Ik heb nooit geweten dat een kantoor zo benauwend kon zijn, en deze film laat zien dat het een succesvolle nauwkeurigheid was. Iets anders wat me verbaasde was de onverwachte ernst van de film. Ik merkte dat ik zat te denken aan een paar opmerkingen van de personages over carrières en doelen, hoe we soms onze identiteit volledig kunnen verliezen als we alleen maar proberen anderen een plezier te doen en een fatsoenlijk salaris te behouden. Toen 'Clockwatchers' was afgelopen, merkte ik dat ik depressief was, en bedreigd door de mogelijkheid dat mijn leven net zo zou kunnen verlopen als dat van de personages. Maar, afgezien van de sombere elementen, was het ook een behoorlijk grappige film. Parker Posey geeft een sappige voorstelling, haar pessimisme is altijd onderhoudend. De andere actrices zijn ook goed, en de meeste scènes die ze samen spelen zijn leuk om te zien. Het enige dat nog wat bijgeschaafd had kunnen worden, was het laatste halfuur van de film. Hij sleepte zich voort met de hele plotlijn 'nieuw meisje' en de slotconclusie was te vaag om bevredigend te zijn. Maar toch, 'klokkijker' is een goede film, een unieke mengeling van geestige humor en deprimerende nauwkeurigheid die meestal slaagt.
"Clockwatchers" surprised me in many ways. At first I thought was just going to be a quirky comedy about resentful temps, I was wrong. There were many things in this satire that came unexpected. I was surprised with it's meticulousness, every scene looks like it was arranged to resemble an office to the slightest details. You can strongly feel that dry and dead air, and the way everything seems to move without any change, in a monotonous pattern that will slowly but surely kill you're personal energy. I never knew that an office could feel so oppressive, and this film portrays it was successful accuracy. Another thing that surprised me was the unexpected seriousness, I actually found myself thinking about some of the character's observations on careers and goals, how sometimes we can totally lose our identity when all we try to do is to please others and maintain a decent salary. When "Clockwatchers" was over, I actually found myself depressed, and menaced by the possibility that my life could turn out like the characters'. But, bleak elements aside, this was also a pretty funny film as well. Parker Posey delivers a juicy performance, her pessimism never ceases to entertain. The other actresses are also good, and most of the scenes they share together are enjoyable to watch. The only thing that could of used some fixing was the film's last half hour, it dragged on with the whole "new girl" plotline and the final conclusion was too vague to satisfy. But still, "Clockwatcher" is a good film, a unique blend of snappy humour and depressing accuracy that usually succeeds.