Ik wacht al sinds ik zijn korte film _Where's the Money, Ronny_ heb gezien op een film van Meadows die de belofte waarmaakt die hij met zijn korte film _Where's the Money, Ronny_ heeft gedaan, en nu komt hij eindelijk met _Dodemansschoenen_ op de proppen. Het is een opmerkelijke herschepping van de doodswens zoals die in de echte wereld zou zijn, gesitueerd in sjofele buitenwijken in de Midlands, met schurken met waardeloze auto's en een armzalige verzameling postorderwapens. Heel doeltreffend gesitueerd in een stijl die het midden houdt tussen Italiaans neorealisme, de vroege Scorsese en zelfs Cassavettes improvisatie, maar met een geheel eigen smaak, maakt het niet uit dat een van de plotwendingen heel voor de hand liggend is (zo voor Paddy Considine is zo'n fascinerende en toch natuurlijke hoofdpersoon. Hij is in staat echt bedreigend te zijn, maar tegelijkertijd volkomen echt, waardoor hij een heel geloofwaardig monster creëert. Hij is niet ijdel, doet geen enkele poging om cool of komisch te zijn (al ondermijnt hij de pogingen van zijn personage om cool te zijn zonder ooit een goedkope grap te worden) en heeft weinig gevoel voor theater. En de close-up van Considine die in een bushokje zijn ogen sluit, is een werkelijk opmerkelijk staaltje acteren zonder acteren. In een branche waar lichtgewichten als Clive Owen de hoofdrol krijgen toebedeeld, is hij de echte, en misschien wel de grootste Britse acteur van zijn generatie. Misschien niet voor iedereen (de ontvangst in de Verenigde Staten is bijzonder slecht geweest), maar wel een van de beste Britse lowbudgetfilms in lange tijd.
I've been waiting for Meadows to make a film that fulfilled the promise his short films showed ever since seeing his short film Where's the Money, Ronny?, and with Dead Man's Shoes he finally delivers. It's a remarkable reimagining of Death Wish as it would be in the real world, set among tatty Midlands housing estates with villains with crap cars and a pathetic array of mail order weaponry. Shot very effectively in a style somewhere between Italian neo-realism, early Scorsese and even Cassavettes improv but with a flavor all its own, it doesn't matter that one of the plot twists is very obvious (so obvious, in fact, I'm not even sure that it's even meant to be a twist) because co-writer Paddy Considine is such a riveting yet natural presence in the lead: he's able to be genuinely threatening while keeping it absolutely real, creating a very believable monster. There's no vanity, no attempt to go for the cool or the comic (if anything he undercuts the character's attempts to do so without ever becoming a cheap joke) and little in the way of grandstanding. And the gutted close-up of Considine closing his eyes in a bus shelter is a truly remarkable piece of acting without acting. In an industry where lightweights like Clive Owen get lead roles thrown at them, he's the real thing and quite possibly the greatest British actor of his generation.<br /><br />Not for everyone, perhaps (the reception in the US has been particularly poor), but one of the best low-budget British films in a long time.