Ik zou kunnen jubelen over het fantastische acteerwerk en de regie. Maar elke scène is alsof je wakker wordt in een echte Hades. Ik bedoel, het lijkt wel of deze mensen vastzitten in een nooit eindigende sleur van met elkaar moeten leven, en erger nog, met zichzelf.<br />Ik ben het niet eens met een andere opmerking die ik heb geplaatst, waarin stond dat geen van de acteurs goed was, behalve Joan Crawford. Ze acteerden allemaal perfect op het juiste moment, waren dynamisch met elkaar verweven, en hun interacties waren zo echt dat ik de hele tijd dacht dat ik in de kamer was met deze ellendige, rijke mensen.<br />Ik kreeg steeds weer maagzweren en voelde me boos, depressief of paniekerig bij elke karakterverandering. Nu en dan biedt de zachtaardige bezoekende nicht, Jenifer, een nieuw sprankje hoop, maar wauw, wat raakt ze verstrikt in hun giftige bestaan. Je weet nooit of ze dit ellendige gezin zal redden of vernietigen; je weet niet precies wat ze van plan is.<br />Er is meer dan genoeg beweging, dynamisch samenspel, psychologische oorlogvoering en symboliek, en soepele continuïteit. Elke acteur verrast je met onthullingen over zijn innerlijk, die hij niet bang is te onthullen, wat in elke scène meer conflicten opwekt om uit te werken.<br />Ik ben het ook een beetje oneens met de opmerking die aan het eind was geplakt. In zekere zin zou het zo kunnen lijken, maar de gebeurtenissen die eraan was de ontluikende oplossing van al hun zorgen echt? Of alleen maar een hoop gefingeerde vooronderstellingen die nooit het volle licht hadden gezien? We zullen het nooit weten. Maar nadat ik deze anders zo goed geproduceerde film heb gezien, ben ik vastbesloten om een zo goed mogelijk leven te leiden, als de hel zo is! En deze arme mensen zijn in de hel.
I could rave about the fantastic acting and directing. But every scene is like waking up in a real Hades. I mean, these people seem locked into the never-ending strain of having to live with each other, and even worse, with themselves.<br /><br />I disagree with another posted comment which said none of the acting was good except for Joan Crawford. They were all superbly on cue, dynamically intertwined, and their interactions were so genuine I kept thinking I was in the room with these miserable rich people.<br /><br />I kept getting ulcers, and feeling angry, depressed, or panicky with each character interaction. Now and then the sweet-natured visiting cousin, Jenifer, offers a fresh breeze of hope, but wow, how she gets caught up in their poisonous existence. You never know if she is going to save this wretched family, or destroy them; you can't quite figure what she is about.<br /><br />There is plenty of movement, dynamic interplay, psychological warfare and symbolism, and smooth continuity. Every actor surprises you with revelations of their inner selves which they are not afraid to expose, which in every scene stirs up more conflict to work out.<br /><br />I also slightly disagree with the posted comment that the ending was tacked on. In a way it could seem so, but the events leading up to it keep you wondering... was the freshly budding resolution of all their sorrows real? Or just a lot of fake premise that never got to full light? We will never know. But after seeing this otherwise well produced movie,I am determined to live as good a life as I can, if this is what Hell is like! And these poor people are in Hell.