In de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw waren er in Hollywood maar vier echte _badass_ -films: Clint Eastwood, Steve McQueen, Lee Marvin en Charles Bronson. En in de carrière van Charles Bronson waren er eigenlijk maar twee grote hoogtepunten voor hem: 'Once Upon a Time in the West' en 'Death Wish'. Zijn enige film met Sergio Leone was fantastisch, maar 'Death Wish' was zijn grote voorbeeld. De film was voor hem gemaakt en dat was geweldig. Charles Bronson is een man van weinig woorden en hij zegt meer met een gezichtsuitdrukking dan met een dialoog. En als hij erachter komt dat zijn vrouw is vermoord en zijn dochter is verkracht, heb je echt met hem te doen vanwege zijn voortreffelijke acteerwerk. En je staat helemaal aan zijn kant als hij een leven van waakzaamheid gaat leiden en psychopathische straatrovers vermoordt, omdat hij zo geloofwaardig is. Oké, de regisseur Michael Winner is dan misschien niet een van de grootste regisseurs ter wereld en de andere vier Death Wish-films waren ook echt waardeloos (vooral 'The Face of Death'), maar aan het eind van de dag, als in 'Death Wish' Charles Bronson glimlacht naar een groep luidruchtige kinderen en doet alsof hij op hen schiet, jullie moeten je mond houden en de koning der slechteriken zijn werk laten doen.
When it comes to the 60s and the 70s in Hollywood, there were only four true badasses of cinema: Clint Eastwood, Steve McQueen, Lee Marvin, and Charles Bronson. And in Charles Bronson's career, there were really only two big highlight films for him: "Once Upon a Time in the West" and "Death Wish". While his one film with Sergio Leone was amazing, it was "Death Wish" that was his vehicle. The film was made for him and it was great at that. Charles Bronson is a man of few words and he says more with a facial expression than with dialogue. Which is why when he finds out that his wife has been murdered and his daughter has been raped, you really feel for him because of his superb acting. And you're completely on his side when he turns to a life of vigilantism, killing sociopathic muggers, because he is just so believable. Sure, the director Michael Winner may not be one of the greatest directors in the world and sure the other four "Death Wish" films really sucked (especially "The Face of Death"), but at the end of the day when, in "Death Wish", Charles Bronson smiles at a group of rowdy kids and mimes firing a gun at them, you have to shut up and let the king of badasses do his work.