Archie Bollen (George C. Scott, heel goed) is een vierkante pin in een zeer cirkelvormige wereld. Hij lijkt een Waldo te zijn tussen bloemenkinderen. Er is een scène die ik grappig vind (... terwijl anderen hem misschien vreemd en/of zielig vinden) waarin Archie midden in een menigte hippe mensen staat te dansen in een psychedelische zaal terwijl een band speelt met vreemd gekleurde stroboscooplichten. Wat deze film zo geweldig maakt, is dat hij helemaal niets te maken heeft met de 'jonggehuwde' Petulia (Julie Christie). Ze heeft dat gevoel voor hem dat ze heeft overgehouden aan een operatie die ze hem heeft zien uitvoeren bij een jong Latijns-Amerikaans kind dat Oliver heet. Oliver wordt, zoals de film later zou bevestigen, onder een voortrazende auto geraakt en het heeft alles te maken met Petulia en haar wispelturige, onvoorspelbare, 'van het ene moment op het andere razende' echtgenoot David (Richard Chamberlain; hij is hier helaas de niet-acteur, want alle rollen zijn zo groot dat Chamberlain vergeten kan worden tot zijn personage Petulia's leven verandert door een afgrijselijke aframmeling).<br />Archies vorige huwelijk met 'Polo' (Shirley Knight, die een uitstekende echtgenote is in een conflictsituatie; haar werk hier is duidelijk beter dan dat van iedereen, zelfs beter dan dat van Christie, naar mijn mening) was niet slecht, maar er ontbrak iets. Hij had het gevoel dat hij stikte, om het maar niet te zeggen, er was geen vreugde. Als hij zich niet van Petulia kan ontdoen, bezwijkt hij voor haar charmes en schoonheid. Deze film laat hun ongebruikelijke relatie zien, vooral hoe hun verschillen hen merkwaardigerwijs dichter bij elkaar brengen door deze verlammende, overweldigende aantrekkingskracht die uitloopt in liefde.<br />Ik moet zeggen dat de regie van Richard Lester me gewoon van mijn stuk bracht. De manier waarop hij de levensstijl van die periode in het leven in San Francisco regisseert en hoe hij de mensen in die tijd vastlegt... het is gewoon wauw. Ik wou dat dit soort films vandaag de dag werden gemaakt. Ze kwamen gewoon buiten het scherm op me af en ik was helemaal geobsedeerd door de charmes en het visuele vuur. De uitvoeringen zijn om te beginnen al schitterend, maar hoe Lester het verleden binnen het kader van het heden brengt... het is zo fris en vernieuwend. Deze film riekt naar vakmanschap. Een meesterwerk.
Archie Bollen(George C Scott, very good)is a square peg in a very circular world. He seems to be a Waldo amongst flower children. There's a scene I find humorous(..while others might find strange and/or pathetic)that shows Archie in the middle of a crowd of hipsters dancing in a psychedelic hall as some band was playing with weird-colored strobe lights flashing throughout. What makes this film so great is that he has no business having any connection whatsoever with "young-married" Petulia(Julie Christie). She has this feeling for him that spurns from an operation she watched him perform on a young Latino child named Oliver. Oliver, as the film would confirm later, is caught under a speeding car and it has everything to do with Petulia and her volatile, unpredictable, "quick-to-rush-into anger" husband David(Richard Chamberlain;he's unfortunately the unsung actor here because all the roles are so great that Chamberlain can be forgotten until his character changes Petulia's life through a horrible beating).<br /><br />Archie's previous married life to "Polo"(Shirley Knight who is outstanding as the conflicted wife;clearly, her work on here outshines everyone..even Christie in my opinion)wasn't a bad one, but something was missing. He felt suffocated, not to mention, there was no joy. When he can not get rid of Petulia, he succumbs to her charms and beauty. This film shows their unusual relationship, specifically how their differences bring them peculiarly closer because of this transfixing, overwhelming attraction that morphs into love.<br /><br />I have to say that Richard lester's direction just floored me. The way he edits the lifestyle of that period in San Francisco life and how he captures the people in that era..it's just Wow. I wish films like this were made today. It just vibrated off-screen to me and I was completely hooked to it's charms and visual fervor. The performances are already superb to begin with, but how Lester brings the past within the frame-work of the present..it's so fresh and innovative. This movie just wreaks of craftsmanship. A masterpiece.