Bij het werk van de Zuid-Koreaanse filmmaker Kim Ki-Duk moet de kijker een aantal zeer fundamentele 'fouten' accepteren die in praktische zin deel lijken uit te maken van zijn werk. De productiewaarden zijn altijd goedkoop, de soundtrack is altijd smakeloos, het acteerwerk is nooit meer dan op het meest basale niveau, er zijn continu fouten... Kortom, zijn films lijken altijd lowbudget en alsof alles in één keer is opgenomen. Hij staat er ook bijna op om het realisme te doorbreken en in zijn eigen vage allegorie te vervallen. Zijn personages volgen nooit enige vorm van echte interne logica, maar handelen eerder naar het scenario dat hij bedenkt. Al deze factoren komen samen in de reden waarom ik dat niet doe. Ik denk niet dat ik ooit in staat zal zijn om een van zijn films als een echt meesterwerk te beschouwen.<br />Dat gezegd hebbende, wordt de kijker in ruil voor het accepteren van deze inherente gebreken beloond met een openhartige, onverbloemde kijk op de creatieve geest van een heel interessant persoon. De visie van Kim Ki-Duk is meedogenloos persoonlijk, maar heel consistent en zuiver. Door naar zijn films te kijken, krijg je rechtstreeks toegang tot zijn gedachten. Dit is geen film maken in commissies, dit is 'auteurschap' in de meest ware zin van het woord. Dat is op zichzelf al zo'n zeldzaamheid dat zijn films alleen al om die reden de moeite waard zijn. En deze film, 'Bad Guy', is waarschijnlijk het zuiverste, meest definitieve voorbeeld van Kim Ki-Duks visie. Alle preoccupaties die zich in zijn andere werk manifesteren, zijn hier aanwezig: de zwijgzame, zwijgzame hoofdpersoon, de ogenschijnlijke obsessie met prostitutie en de vernedering van vrouwen in het algemeen, en ook de neiging van de regisseur om zijn personages uiteindelijk naar een onbegrijpelijke fantasiewereld te leiden. Of de kijker al dan niet bereid is deze onlogische fantasieën te accepteren, is puur een kwestie van smaak, maar persoonlijk vind ik zijn werk alleen maar fascinerend omdat het zo koppig idiosyncratisch is en wordt gevoed door een opmerkelijk zuiver gevoel voor creatieve expressie.
With the work of South Korean filmmaker Kim Ki-Duk, the viewer has to accept some very fundamental "flaws" that inherently seem to be a part of his work in a practical sense. The production values are always cheap, the soundtrack music is always tacky, the acting is never more than at the most basic level, there are continuity errors... in a word, his films always seem low budget and as if everything were shot in one take. Also he has almost an insistence on breaching realism and lapsing into his own vague allegory. His characters never follow any kind of real internal logic, but rather act according to the scenario he conceives. All of these factors amount to the reason I don't think I will ever be able to consider any of his films true masterpieces.<br /><br />That said, in return for accepting these inherent flaws, the viewer is rewarded with a candid, unadulterated look into the creative mind of a very interesting person. Kim Ki-Duk's vision is relentlessly idiosyncratic, but very consistent and pure. Watching his films, you gain direct access into his thoughts. This is not film-making by committee, this is "auteurism" in the truest sense. That in and of itself is such a rarity that his films are worth seeing for this reason alone. And this film, "Bad Guy", is probably the purest, most definitive example of Kim Ki-Duk's vision. All the preoccupations that manifest in his other work are here: The mute, inexpressive protagonist, the seeming obsession with prostitution and the degradation of women in general, and also the director's tendency to eventually lead his characters into an incomprehensible fantasy world. Whether or not the viewer is willing to accept these illogical flights of fancy is purely a matter of taste, but personally i find his work fascinating solely because it is so stubbornly idiosyncratic and fueled by a remarkably pure sense of creative expression.