Douglas Fairbanks jr. zat al 14 jaar in de filmwereld toen hij deze film maakte, ondanks het feit dat hij nog maar 21 jaar oud was. Hoewel hij later een van de meer verrukkelijke acteurs van de jaren dertig en veertig zou worden, is daar hier weinig van te merken, evenmin als van enig teken van talent dat hij tijdens zijn vorige 25 films had opgedaan.<br />Een proloog verkondigt de deugdzame bedoeling om een morele gesel af te beelden, zodat een goed geïnformeerd publiek die kan bestrijden <0xE2><0x80><0x93> maar dit is duidelijk alleen maar een CYA die het bedrijf met de intrigerende naam 'Personality Pictures' in staat stelt deze smakeloze exploitatiefilm langs het toch al tandeloze productiebureau te laten gaan.<br /><br />Maude Lindsay (Almeda Fowler) leidt een 'partygirl' De enige echte humor in de hele film is dat haar secretaresse haar voortdurend aanspreekt met 'Madame Lindsay' en dat Lindsay haar vermanend toespreekt: 'Noem me geen madam!') John Rountree is een nuchtere zakenman die met de officier van justitie wil samenwerken om de invloed van het feestbeest uit te schakelen; zijn zoon Jay (Fairbanks) is een nietsnut van een corpsbal die verliefd is op de secretaresse van zijn vader, Ellen (Jeanette Loff) <0xE2><0x80><0x93> een meisje met een geheim.<br />Jay en zijn corpsbroeders vallen het feest van United Glass binnen en een dronken Jay wordt door een feestbeest in de val gelokt, terwijl ze zelf in een netelige situatie verkeert.<br />De gebruikelijke verwarring volgt. Zoals de vorige recensent opmerkte, is de geluidskwaliteit abominabel, maar dat is misschien maar goed ook <0xE2><0x80><0x93> de dialoog is niet geweldig. Er zijn bepaalde scènes die pijnlijk in hun lachwekkendheid zijn, vooral de doodsscène van een teer jong ding dat 6 verdiepingen is gevallen en toch geen schrammetje lijkt te hebben.<br />Het is een afschuwelijke film, en zelfs niet eens afschuwelijk op die verrukkelijke 'zo slecht dat het goed is'-manier.
Douglas Fairbanks jr had already been in the movie business for 14 years when he made this film, despite being a youthful 21 years old. Although he would go on to become one of the more delightful actors of the '30s and '40s, he shows little promise of that here, nor any sign of talent acquired during his previous 25 films.<br /><br />A prologue announces the virtuous intention of depicting a moral scourge so that an informed public can combat it--but this is clearly just a CYA that allows the intriguingly-named "Personality Pictures" company to run this cheesy exploitation flick past the already toothless production code office.<br /><br />Maude Lindsay (Almeda Fowler) runs a "party girl" service for business functions, and she tries to send her hootchiest coochies to the United Glass soiree. (The only real humor in the entire film comes from her secretary continually addressing her as "Madame Lindsay," and Lindsay admonishing her, "Don't call me madam!") John Rountree is an upright business man who wants to work with the district attorney to eliminate the party girl influence on doing business; his son Jay (Fairbanks) is a ne'er-do-wheel frat boy in love with dad's secretary, Ellen (Jeanette Loff)--a girl with a secret.<br /><br />Jay and his frat brothers crash the United Glass party, and a drunken Jay is trapped by a party girl, herself in a delicate situation.<br /><br />The usual confusion ensues.<br /><br />As the previous commenter notes, the sound quality is abysmal, but it may be just as well--the dialogue is no great shakes. There are certain scenes painful in their laughableness, especially the death scene of a tender young thing who's fallen 6 stories, and yet appears not to have a scratch on her.<br /><br />It's a dreadful film, and not even dreadful in that delicious "so bad it's good" sort of way.