Als het op films over terrorisme aankomt, wordt de markt in Hollywood gedomineerd door de wapenfeiten van cowboys en het stoere, no-shit-amerikanisme waar je af en toe een kick van krijgt als het niet al te serieus wordt genomen (Die Hard), maar die te vaak elke inhoud en waarheid aan de situatie ontneemt door te gretig te proberen het popcorn kauwende publiek te behagen. Zulke waaghalzerij in het vaak complexe en uiterst tegenstrijdige gebied van de politiek, oorlog en huidige sociale vooroordelen worden vervolgens met rust gelaten door degenen die de film zogenaamd probeert te trekken (degenen die op zoek zijn naar intelligent, inzichtelijk politiek drama) en in plaats daarvan geadopteerd en geliefd door mensen die geboeid worden door de gemiddelde Michael Bay-film. Je kunt gerust zeggen dat die films hun plaats hebben, zoals de meeste films, maar dat als je werkelijkheid en werkelijkheid begint te vermengen <0xE2><0x80><0x93> en dan vooral zaken die te maken hebben met zaken als terrorisme en religie <0xE2><0x80><0x93> dat je dan iets begint te ontrafelen wat eigenlijk met rust gelaten zou moeten worden als je er niet op een waardige manier mee omgaat.<br />Verrader, van regisseur Jeffrey Nachemanoff (bekend van zijn script The Day After Tomorrow), schrikt niet terug voor het gevoel van actie dat de gemiddelde politieke actiethriller kenmerkt, maar het wordt er ook niet door beheerst of overheerst. In plaats daarvan is de film een gespannen, opwindende ervaring, maar wel een die veel meer van zijn dwingende momenten ontleent aan elementen die in de werkelijkheid geworteld zijn, zowel aan de ethische discussie als aan de personages die de zaak naar voren brengen. De gebruikelijke kronkels en wendingen in het verhaal zijn hier aanwezig (zozeer zelfs dat ik bewust elke vorm van een synopsis vermijd om belangrijke keerpunten te bewaren), maar ze weigeren zich te onderwerpen aan banale trucs en absurde mysteries die veel te lang duren om zich te openbaren. Integendeel, Nachemanoff houdt de kijker vaak voor de gek en laat hem raden waar dit alles heen gaat, maar verzuimt nooit om hen alleen maar getuige te laten zijn van een stel eeltige details en kogels die over het scherm vliegen. Het script is goed getimed en gefocust, met veel pauzes die karakter en plot aanzienlijk ontwikkelen, met weinig overdaad.<br />Je zou kunnen zeggen dat _Verrader_ misschien een beetje te lang is voor zijn eigen bestwil; er zijn momenten waarop de film langzamer gaat lopen.' Maar zulke voorbeelden zijn nooit aanmatigend, en ze overstemmen ook nooit de spanning die zich tot dan toe heeft ontwikkeld. Maar zonder deze punten zou Verrader niet zo'n ervaring zijn als hij nu is, vooral omdat veel personages in de film je weten binnen te halen via hun centrale personages, hun morele dilemma's en de gevolgen van hun daden. Door zulke gedetailleerde kwesties rechtstreeks aan te pakken, zorgt Nachemanoff ervoor de valkuilen van je gebruikelijke politieke thriller te vermijden; de beslissingen die hier worden gepresenteerd worden precies als zodanig gepresenteerd; er zijn gevolgen, er zijn twijfels en er zijn conflicten binnen en buiten genoemde mensen die zich door de hele film heen manifesteren en tot de hele film doordringen; Verrader danst met de mensen achter de FBI-pakken en de mutsjes, en zorgt ervoor dat het niet alleen maar karikaturen zijn om de uiteindelijke onwerkelijkheid te bewaren.<br />Natuurlijk wordt het ongeloof in de film voor een groot deel opgeschort door de optredens van de hoofdrolspelers, die hun personages gedurende de hele film belichamen met een overtuigend gevoel voor realisme. Hier is niemand veilig, en een paar belangrijke personages bijten zich vast in hun rol, maar vaak komen en gaan ze zonder melodramatische excessen, doordrenkt van een dramatisch, maar gegrond temperament. Hoewel ik hier zou kunnen doorgaan over de optredens van de acteurs, moet gezegd worden dat de belangrijkste weergave komt van de hoofdrolspeler Don Cheadle, die ons opnieuw herinnert aan het talent voor genuanceerde subtiliteit dat hij zo overduidelijk bezit. Maar uiteindelijk is het deze consistentie in scherpte en cerebraal-aantrekkelijke toon die Verrader tot een veel groter geheel maakt dan de som van zijn delen. Het is beslist geen perfecte film; als film mist hij een onmiddellijk te definiëren structuur die van tijd tot tijd ronddraait, en de uiteindelijke conclusie voelt een beetje halfbakken aan, maar voor het grootste deel weet Nachemanoff een intelligente en ingetogen visie te geven op een genre dat te vaak geobsedeerd is door wilde escapades en sentimentele gevoelens.<br />- Een recensie van Jamie Robert Ward (<0x3C>http://www.invocus.net<0x3E>)
When it comes to films about terrorism, the Hollywood market is one dominated by the exploits of cowboys and tough-headed, no-crap Americanism that one might get a kick out of every now and again if it doesn't take itself too seriously (Die Hard), but too often submerges any substance and truth to the situation by trying to please the popcorn-munching audience members too eagerly. Such ventures into the often complex and extremely conflicted area of politics, war and current social prejudices are subsequently left alone by those the film ostensibly tries to draw in (those looking for intelligent, insightful political drama) and instead adopted and loved by people riveted by your average Michael Bay movie. It's just about safe to say that those movies have their place, as most movies do, but that when you start mixing real-life affairsand especially those linked to such acts as terrorism and religionyou begin unravelling something that really should be left alone if you're not going to deal with it in a dignified manner.<br /><br />Traitor, which comes from director Jeffrey Nachemanoff (known for his script The Day After Tomorrow), certainly doesn't shy away from this sense of action that permeates the average political action thriller, but it isn't ruled or dominated by it either. Instead the movie exists as a tightly wound, exciting experience, but one that draws far more of its compelling moments from elements grounded in reality through both ethical discussion and the characters that drive the thing forward. The usual twists and turns in narrative are here (so much so that I'm consciously going to avoid giving any form of a synopsis for the sake of preserving vital turning points), but they refuse to submit to banal contrivances and absurd mystery tangents that take far too long to reveal themselves. Rather, Nachemanoff fools the viewer many times and keeps them guessing as to where all of this is going, yet never neglects them to being mere witnesses to a bunch of calloused details and bullets flying around the screen. The script is well paced and focused, with plenty of time-out segments that develop character and plot significantly, with little excess.<br /><br />One could argue that perhaps Traitor is a little too long for it's own good; there are moments where the movie slows down to snail's pace for the sake of filling in plot holes and making sure the viewer is up to speed with what is going on, but such instances never become overbearing, nor do they drown out any tension developed up until that point. Yet without these points, Traitor wouldn't be quite the experience it is, mainly because a lot of the movie's ability to draw you in through its central characters, their moral dilemmas involving what they feel they have to do, and the repercussions of such actions. By tackling such detailed issues head-on, Nachemanoff makes sure to avoid the pitfalls of your common political thriller; the decisions presented here are presented exactly as such; there are consequences, there are doubts and there are conflicts inside and outside said people that manifest throughout and permeate the entire feature; Traitor dances with the people behind the FBI suits and the skull-caps, and it makes sure that they aren't mere action-movie caricatures for the sake of preserving its ultimate drawing pointreality.<br /><br />Of course, a large portion of the movie's ability to suspend disbelief is through the performances of the central cast who embody their characters with a convincing sense of realism throughout. Here, nobody is safe, and a few important characters bite the bullet, yet often they will come and go without melodramatic excess, imbued with a dramatic but grounded temperament. While I could go on about each of the actors' performances here, it must be stated that the key portrayal comes from lead man Don Cheadle who reminds us once more of the talent he has for nuanced subtlety that he so obviously possesses. In the end however, it's this consistency in grit and cerebrally engaging tone that makes Traitor a far greater whole than the sum of its parts. By no means is it a perfect motion picture; as a movie it lacks an immediately definable structure that meanders from time to time, and the eventual conclusion does feel a little half-baked, but for the most part, Nachemanoff does well to craft an intelligent and subdued take on a genre too often obsessed with gung-ho escapades and mawkish sentiments.<br /><br />- A review by Jamie Robert Ward (http://www.invocus.net)