De enige prijs die de doorgaans uitmuntende Jodie Foster voor haar rol in de afgrijselijke 'Nell' verdiende, was een Booby-Price, geen Oscarnominatie. De film en haar optreden zijn allebei zoetsappige, manipulatieve beschamende vertoningen. Ik heb het hele kostbare, grillige, verlammend voorspelbare stuk kletskoek aangehoord, verbijsterd dat deze normaal gesproken intelligente en bedachtzame actrice zo'n langdurige aanval van tijdelijke krankzinnigheid kon hebben gehad als nodig was om deze speciale voorstelling te geven. Iedereen heeft recht op fouten, denk ik. Het verbijsterende is dat sommige mensen deze film echt leuk vinden, en niet alleen als kamp! Tussen haakjes, Liam Neeson heeft er ook last van, en Natasha Richardson ook. Ze doen ook mee aan de rit, hoewel het moeilijk is om ze te zien terwijl Jodie zo druk bezig is met gekke gezichten trekken en gorgelen.
The only prize that the usually excellent Jodie Foster deserved for her performance in the God-awful "Nell" was a Booby Prize, not an Oscar nomination. The movie and her performance are both cloying, manipulative embarassments. I sat through the whole precious, fey, numbingly predictable piece of claptrap, dumbfounded that this normally intelligent and thoughtful actress could have experienced such an extended bout of temporary insanity as was needed to give this particular performance. Everyone's entitled to mistakes, I guess. The jaw-dropping thing is that some people actually like this movie, and not just as camp! By the way, it also features Liam Neeson at his most constipated, and Natasha Richardson's along for the ride too, though its hard to notice either of them while Jodie's so busy making funny faces and gurgling.