Films uit dit tijdperk. De stijlen van acteren, regisseren en schrijven zijn duidelijk drastisch veranderd. Om nog maar te zwijgen van de productiewaarden. Ik geef toe dat ik niet altijd begrijp waarom sommige films als 'klassiek' worden beschouwd. Dit is zo'n film. Uitgebracht in 1932, moet het Grand Hotel een heerlijke ontsnapping zijn geweest voor degenen die de depressie doorstonden. Mooie mensen, op een mooie, rijke locatie, die hun mooie leven leidden. M-G-M adverteerde in die tijd dat ze'meer sterren hadden dan de hemel', en dat bewezen ze met de prachtige cast in deze film.<br />Ik bewonder de manier waarop de verschillende verhalen met elkaar verweven zijn en onhandig met elkaar verbonden zijn. Uit mijn blote hoofd kan ik dat niet.' Denk maar eens aan een andere film die dit ook deed in deze periode. De openingssequentie van de bovenshots en de introductie van de hoofdpersonen zijn ook heel goed gedaan, in deze periode. Ik vind ook de manier waarop Jean Hersholts (spelling?) personage de film omlijst mooi. En de hoeveelheid seksualiteit die werd gesuggereerd, moet ervoor hebben gezorgd dat mensen weer massaal naar de bioscopen kwamen.<br />Maar het valt niet te ontkennen dat veel delen van deze film puur melodrama zijn. Het feit dat geen van de hoofdpersonen ooit beschuldigd zou worden van 'het spelen van hun rol', heeft daar ook geen goed aan gedaan. De scène waarin Garbo aan het telefoneren is en probeert Barrymore te vinden, en die op het eind met Lionel Barrymore en Wallace Beery, zijn bijzonder slecht. Maar nogmaals, dat was de stijl van die tijd, dus in hoeverre kun je de film daartegenover stellen?<br />Ik zou deze film graag opnieuw gemaakt zien, maar dan in het Berlijn van vóór de WWII, en hopelijk met een kleine verhaallijn over wat er in die tijd in Berlijn gebeurde.<br />Een prachtig artefact uit de gouden eeuw van Hollywood, ik zou 'Grand Hotel' een acht van de tien geven.<br /><br />
movies from this era. Clearly acting, directing, and writing styles have changed drastically. Not to mention production values. I admit I don't always understand why some films are considered "classics". This is one of those films. Released in 1932, Grand Hotel must have been a wonderful escape for those living through the depression. Beautiful people, in a beautiful, rich location, living their beautiful lives. M-G-M at the time advertised that they had "more stars than the heavens", and they proved it with the wonderful cast in this movie.<br /><br />I admire the way the different stories are interwoven and clumsily connected to each other. Off the top of my head, I can't think of another film that did this as well during this period. The opening sequence of the overhead shots and the introduction of the lead characters is also very well done, for the period. I also like the way that Jean Hersholt's(spelling?)character frames the movie. And the amount of sexuality suggested must have brought people pouring back into the theatres.<br /><br />But there is no denying that many parts of this movie are pure melodrama. It is not helped by the fact that none of the lead actors would ever be accused of "under playing" their roles. The scene where Garbo is on the phone trying to find Barrymore, and the one towards the end with Lionel Barrymore and Wallace Beery are particularly bad. But again, that was the style of the day, so how much can you discount the film for that?<br /><br />I would love to see this picture re-made, but left in the pre-WWII Berlin, and hopefully include a minor storyline of what was happening in Berlin at the time.<br /><br />A wonderful artifact from Hollywood's golden age, I would rate "Grand Hotel" a 8 out of 10.<br /><br />