Utpal Dutt is een heel goede sitarspeler in India, die niet veel respect of adoratie van zijn eigen volk lijkt te krijgen, maar al snel wordt opgezadeld met twee Britse studenten: een aanbiddend jong meisje met grote ogen dat geïnteresseerd is in muziek en geestelijke verlichting, en een zorgeloze popsuperster die het niet kan schelen of hij verlicht wordt of niet. Veel ongelooflijke sitarspellen (zie hoeveel verschillende uitspraak van'sitar' er zijn!) en modieuze mode uit de jaren zestig, maar een meanderend verhaal dat al zijn punten binnen een halfuur haalt. Dutt wordt zowel aangetrokken als afgestoten door de decadente wereld van de popster, en hun haat-liefdeverhouding wordt een spirituele aantrekkingskracht. Michael York, die een dikke bos kaneelkleurig haar heeft en met een Engels accent spreekt, speelt de bezoekende beroemdheid met een hatelijke, nonchalante onverschilligheid, die perfect bij het personage past, maar het publiek heeft er niets aan en hij wekt weinig belangstelling; Rita Tushingham (verbonden met York vanuit 'Smashing Time' uit 1967) overdrijft haar parmantige karakter en grote, ronde ogen, maar haar personage heeft niet veel meer dimensies gekregen dan we snel aanvoelen (dat haar doelloosheid haar naar India heeft geleid en dat ze in werkelijkheid een man in haar bed nodig heeft). Het is niet slecht; de locaties zijn geweldig en er zijn af en toe stukjes satire die zeker in de mode zijn (vooral in 1969), maar uiteindelijk is er te veel ambiance en te weinig plot.
Utpal Dutt is very good as a master sitar player in India who doesn't seem to get much respect or adoration from his own people, but soon finds himself saddled with two British students: a wide-eyed, worshipful young girl interested in musical and spiritual enlightenment, and a carefree pop superstar who doesn't care if he gets enlightened or not. Lots of incredible sitar playing (notice how many different pronunciations of 'sitar' there are!) and mod '60's fashions, but a meandering story that makes all its points within the first half-hour. Dutt is both compelled and repulsed by the pop star's decadent world, and their like-hate relationship becomes a spiritual tug of wills. Michael York, sporting a thick crop of cinnamon-colored hair and talking with a Limey accent, plays the visiting celebrity with a snide kind of casual indifference, which is perfectly right for the character, but it does nothing for the audience and he elicits little interest; Rita Tushingham (reunited with York from 1967's "Smashing Time") overworks her perky nature and large, round eyes, yet her character hasn't been given many dimensions beyond what we are made to quickly sense (that her aimlessness led her to India and what she really needs is a man in her bed). As directed by James Ivory and produced by Ismail Merchant--who would become long-time partners and filmmakers--"The Guru" isn't bad; the locations are great and there are intermittent bits of satire that are certainly fashionable (for 1969, especially), yet ultimately there is too much ambiance and not enough plot. ** from ****