Vier topacteurs uit het blaxploitatietijdperk van de jaren zeventig spelen mee in wat een re<0xC3><0xBC>nie zou moeten zijn. Het ziet ernaar uit dat deze film veel te laat is gemaakt en uitgebracht, lang na de hoogtijdagen van het genre. Het voelt duidelijk helemaal niet als een klassieke jaren zeventig-show. Verwacht niet veel van Jim Kelly, die twee keer in de schouder wordt geschoten en de rest van de film hulpeloos blijft. Dan blijven Williamson en Brown over om te bieden. Ze leken samen veteranen die dit deden. Helaas wordt deze film verpest door het afschuwelijke trage tempo van de actie, samen met een ernstig gebrek aan originaliteit en te veel jazzy souldeuntjes. Richard Roundtree (SHAFT) verschijnt pas in de laatste minuten. Het einde was absoluut vermakelijk en had na het maken van deze film iets moeten laten zien over de toekomst van de acteurs. Het is interessant om op te merken dat de twee Jims en Fred Williamson (die deze film regisseerde) samen de hoofdrol speelden in DRIE DE HARDE WERELD, wat niet de beste blaxploitatiefilm uit de jaren zeventig was. EEN TERUG, TWEE TERUG was een aardige poging om het zieltogende genre uit het graf te laten herrijzen, maar aan het eind gaat het jammerlijk mis.
Four top actors from the 70s blaxploitation era starred in what should be considered as a reunion. It looked like this film was made and released way too late long after the genre's heydays. Obviously, it doesn't feel like a classic 70s show at all. Don't expect much from Jim Kelly, who gets shot twice in the shoulder and remains helpless throughout the rest of the film. That leaves Williamson and Brown to do the bidding. They seemed to be veterans together in doing this. Unfortunately, the awful slow pace of the action bogs this one down along with a serious lack of originality and too many jazzy soul tunes interferes the whole thing. Richard Roundtree (SHAFT) only appears during the final minutes. The ending was absolutely catchy, and should've proven something about the actors' future following the making of this picture. It's interesting to note that the two Jims and Fred Williamson (who directed this) were cast together in THREE THE HARD WAY, which wasn't the greatest 70s blaxploitation movie around. ONE DOWN, TWO TO GO was a nice try at reviving the soul-crazed genre out of the grave, but it fails miserably at the end.