Ik zet dit hier niet zozeer neer om het uit te leggen of te recenseren, maar om 1) andere haters van Guinevere een plek te geven om zich te melden, en 2) om degenen die graag negatieve recensies lezen van films waarvan ze weten dat ze die toch wel gaan zien, te vermaken.<br />Arme, zielige Harper, die zich letterlijk verstopt in de kast op de bruiloft van haar zus, met haar haar in de war en haar bruidsmeisjesjurk die van haar schouders afzakt. 'U ziet me kennelijk aan voor iemand met potentieel,' weet ze met moeite uit te brengen tegen de trouwfotograaf, in een van de vele zinnen van een openhartige dialoog in deze zelfbewuste, overspannen kluns. Op de een of andere manier is deze intelligente, mooie 20-jarige erin geslaagd haar hele leven door te komen, inclusief vier jaar studie, zonder ooit iemand te ontmoeten die haar intelligentie en creativiteit heeft bevestigd, ook al is ze slim genoeg om toegelaten te worden tot de rechtenfaculteit van Harvard. Soortgelijke ironie komt in het echte leven voor <0xE2><0x80><0x93> de schoonheid die denkt dat ze lelijk is, de streber die vindt dat ze niet genoeg haar best doet <0xE2><0x80><0x93> maar op een gegeven moment verlies je je belangstelling voor een personage dat ofwel een ernstige persoonlijkheidsstoornis heeft ofwel wier schepper (de schrijver) denkt dat bizarre gebaren en toespraken de plaats van de psychologie kunnen innemen. Het mooie, intelligente meisje blijkt uiterst gevoelig te zijn voor de verleidingen van de trouwfotograaf: een oudere, minder veelbelovende, vaak onbeschaamde, wellustige man die dingen tegen haar zegt als 'Je kunt het' en 'Je moet leren de bourgeoisie te verafschuwen'. O, ik weet niet meer of hij die dingen echt heeft gezegd, maar wat hij zegt is zo'n kletspraatje dat er alleen maar een indruk van onzin overblijft. Harper wordt voorgesteld aan... koffiehuizen! Ze luistert naar... jazz! Iemand vraagt haar voor het eerst in haar hele leven naar haar ideeën! Om terug te komen op dat biografische gedoe, hoe kreeg dit meisje ooit de universitaire opleiding kunstgeschiedenis die vereist was om aan Harvard rechten te kunnen studeren zonder dat iemand haar op zijn minst één keer haar mening over het een of ander ontlokte? En er waarschijnlijk bewondering voor had? Zonder ooit een levendig gesprek te voeren met intellectuele en creatieve types? Zonder ooit te lachen? Zonder dat hele fascinerende-oudere-man-gedoe ongeveer tien keer door te maken? Zonder een glimp op te vangen van de wereld waar ze vandaan kwam?<br />Het is onwaarschijnlijk dat er vreemde taferelen volgen, de een na de ander, zonder enige vooruitgang in karakter of conflict. Ze stort zich hongerig op hem. Ze trekt bij hem in. Als hij op zijn dieptepunt is, gaat ze als een bezetene foto's van hem maken, waarschijnlijk van een rolletje met ongeveer tweehonderd opnamen. Dan stelt ze hem scherp en geeft ze met een zucht toe.<br />Uiteindelijk blijkt de fotocamera net zo slecht te zijn als hij heeft beloofd, en misschien iets beter, aangezien hij principieel genoeg is om haar weg te sturen op een moment dat de relatie niets anders kan doen dan haar omlaaghalen. Ze spoelt door naar zoveel jaar later en ze doet het enige wat ze kan doen: hem het beste wensen voor een goede dood. De scène sleept zich voort en eindigt met zijn ontbinding in een hemels wit licht. Waarom? Wiens verhaal was dit? 'Hij was de slechtste man die ik ooit heb ontmoet. Of de beste die ik ooit heb ontmoet.' Deze ellenlange samenvatting, neem ik aan, wordt verondersteld een staaltje van briljante, gekwelde, complexe dubbelzinnigheid te zijn. Voor mij is het een onvermogen om stelling te nemen, een excuus voor de schrijver om een lading tegenstrijdigheden in een personage te dumpen en dan weg te glippen zonder er ook maar iets van uit te leggen. En waarom zou het verhaal met hem eindigen? Opnieuw vraag ik: wiens verhaal was dit?<br />Audrey Wells, je bent een bedriegster.
I'm putting this in here not so much for the purposes of explaining or reviewing, but for 1) giving other haters of Guinevere a place to check in, and 2) entertaining those who love to read negative reviews of movies they know they're going to see anyway.<br /><br />Poor, pathetic Harper, literally hiding in the closet at her sister's wedding, her hair mussed and her bride's-maid dress sagging off her shoulders. "You've obviously mistaken me for someone with potential," she barely manages to squeak to the wedding photographer, in one of the multitudinous lines of on-the-nose dialogue in this self-conscious, overwrought clunker.<br /><br />Somehow this bright, beautiful 20-year-old has managed to get through her entire life, including four years of college, without once meeting a person who has affirmed her intelligence and her creativity, even though she's smart enough to have been accepted into Harvard Law. Similar ironies occur in real life--the beauty who thinks she's ugly, the overachiever who thinks she's not doing enough--but at some point you lose interest in a character who's either got some serious personality disorder or whose creator (the writer) imagines that weird gestures and speeches can take the place of psychology.<br /><br />The beautiful, bright girl proves utterly vulnerable to the seducements of the wedding photographer: an older, less-promising, often insolent, and lecherous man who says things to her like "You can do it" and "You must learn to detest the bourgeoisie." Oh, I don't remember if he actually said *those* things, but his utterances are so much hogwash that only an impression of nonsense remains. Harper is introduced to . . . coffee houses! She listens to . . . jazz! Someone actually asks her about her ideas for the first ever time in her whole entire life! To go back to the biographical thing, how did this girl ever get the liberal arts education required to enter Harvard Law without someone at least once eliciting her opinion on something? And probably admiring it? Without ever having a lively conversation with intellectual and creative types? Without ever laughing? Without going through that whole fascinating-older-man thing about ten times? Without getting a glimpse outside the world she came from? <br /><br />Unlikely, weird scenes get slapped on, one after the other, without any progress in character or conflict. She throws herself on him hungrily. She moves in. He insults her, she runs away, she insults him and then comes back, they insult each other and reunite. When he's at his lowest, she goes into a frenzy of taking his picture, presumably off a roll of film with about 200 exposures on it. Then she gets him into focus and relents with a whimper.<br /><br />Ultimately, the photog turns out to be every bit as bad as he promises, and perhaps a little better since he's principled enough to send her away when it's at the point where the relationship can do nothing but drag her down. Fast-forward to so many years later and she's giving him the last and only thing she can: her best wishes for a good death. The scene drags on and on, and ends with his dissolution into heavenly white light. Why? Whose story was this? "He was the worst man I ever met. Or the best man I ever met." This ham-fisted summary, I suppose, is supposed to be a specimen of brilliant, tortured, complex ambiguity. To me, it's a failure to make a stand, an excuse for the writer to dump a truckload of contradictions into a character then sneak away without explaining any of it. And why end with him? Again I ask, whose story was this?<br /><br />Audrey Wells, you're a fraud.