Ik ben echt dol op die Britse films. In tegenstelling tot de meeste Amerikaanse films zijn de mensen niet allemaal fotomodellen die net een of twee klusjes hebben gedaan, maar gewone mensen met net zoveel tekorten als jij en ik. Het verhaal toont het leven van sommige gezinnen die in hetzelfde overheidsgebouw wonen. Allemaal arme mensen die stomme klusjes moeten doen om net genoeg te verdienen om in leven te blijven. En net als het leven voor altijd klote lijkt te zijn, beseft iedereen van wie ze houden en waarvoor ze leven als ze bijna een van hun eigen mensen verliezen. Goede films hebben zelden briljante verhalen, maar net als in deze film zit de schoonheid in de personages, die je raken alsof het echte mensen zijn die naast je wonen. Nou ja, voor mij in elk geval.
I really love those British movies. Unlike most American movies, the people aren't all models who've just done a nosejob or two but ordinary people with just as many shortages as you and I. The story shows the life of some families living in the same governmentapartment building. All poor people who need to do stupid jobs to earn just enough to keep alive. And just when it seems that life sucks bad forever, everyone realizes who they love and what they live for when they almost lose one of their own. Great movies seldom have brilliant stories, but just like this one the beauty is within the characters, hitting you as if they were real people, living next door to you. Well, to me anyway.