Billy Crudup is een acteur die ik met koortsachtige verwachting volg. Ik zag hem voor het eerst op Broadway, ongeveer 10 jaar geleden, in een stuk van Stoppard. Het was liefde op het eerste gezicht. Een sensuele, magnetische, mooie man. 'Jesus Son', 'Waking the Dead' en 'Almost Famous' bevestigden mijn eerste indruk. Hier hebben we een acteur voor de eeuwigheid. Een uniek, monumentaal talent. Maar 'Stage Beauty' zet me aan het denken. Billy wordt een meer dan levensgrote rol toebedeeld en hij komt er half gekookt, zelfbewust en gespeeld uit te voorschijn. Hij onderstreept elke andere regel met een halve glimlach, een lichte druk van de mond alsof hij de kracht van zijn eigen vertolking niet vertrouwde. Je zou het een karaktertrek kunnen noemen als je Billy Crudup nooit eerder hebt gezien, maar die tic behoort toe aan de acteur en niet aan het personage. Ik ben natuurlijk een beetje anaal gefixeerd. Op zijn zwakst is Billy sterker dan de meeste anderen, maar mijn verwachtingen zijn zo hooggespannen dat zoiets me uit mijn betrokkenheid bij zijn personage zou halen. De film als geheel is prachtig en leuk. Het meest effectieve element is Rupert Everetts optreden als Karel II, zijn beste <0xE2><0x80><0x93> en dat zegt veel <0xE2><0x80><0x93> in vele, vele manen. Composities met 'Shakespeare in Love' zijn onvermijdelijk, maar volkomen misplaatst. Zie het voor wat het is en je zult er met volle teugen van genieten.
Billy Crudup is an actor I follow with feverish anticipation. I saw him for the first time on Broadway, about 10 years ago, in a Stoppard play. It was love at first sight. A sensual, magnetic, beautiful man. "Jesus Son" "Waking the Dead" and "Almost Famous" confirmed my initial impression. Here we have an actor for the ages. A unique, monumental talent. "Stage Beauty" however, gives me pause. Billy is entrusted with a bigger than life role and he comes out of it with a half cooked, self conscious, affected performance. He underlines every other line with a semi smile, a slight pressure of the mouth as if he didn't trust the power of his own delivery. It could be treated as a character trait if you've never seen Billy Crudup before but that tic belongs to the actor not to the character. I'm, of course, being a bit anal retentive. At his weakest, Billy is stronger than most but my expectations are so high that something like that would throw me out of my involvement with his character. The film as a whole is lovely and fun. The one most effective element is Rupert Everett's performance as Charles II, his best - an that is saying a lot - in many, many moons. Comparasions with "Shakespeare in Love" are unavoidable but totally misguiding. See it for what it is and you'll enjoy it thoroughly.