Mijn dierbare internetvriendin, de legendarische Crawford van Boston Mass, nodigde me uit om de film te zien, en omdat ik de mening van mijn internetvriendin over dit soort films zeer op prijs stelde, kon ik niet weigeren.<br />Maar 'Rain' was lachwekkend, niet echt intens, aangrijpend of tot nadenken stemmend. Ik keek er alleen naar om Mammie Liefste te zien, om enig inzicht te krijgen in mogelijk de op een na meest zelfdestructieve Hollywoodactrice, met Monroe als de eerste.<br />Vanaf het moment dat Crawford sprak en zich op haar aardse, brutale manier bewoog, dacht ik aan Penny Marshall, die LaVerne DeFazio speelde in de sitcom uit de jaren zeventig.<br />Zelfs tijdens de 'bekering' leek het precies op de manier waarop DeFazio zich vroeger gedroeg als ze zich verslagen voelde. Een deel ervan grensde aan 'ik eet mijn suppah'. Maar het meeste ervan was vermoeiend en cliché en gekunsteld.<br />Waarom zou de vrome vrouw van de dominee zo beledigd zijn door Crawford en niet door de onthutsende dronkaard? Het verhaal was duidelijk alleen bedoeld om Crawford het slachtoffer te maken van de discriminatie vanwege haar levensstijl.<br />Haar outfit en gedrag van een gevallen vrouw waren ook amusant als je denkt aan al die lieve dames die in MTV-video's zijn verschenen en al die 'doorbraak'-zaken die Madonna in de jaren tachtig en negentig heeft gedaan. Gaat rond, komt rond.<br />Kijk deze film alleen voor Crawford. Weer tijdens de bekering moest ik onwillekeurig denken aan dominee Lovejoy in de Simpsons, toen Walter Huston begon te bidden. En ik begreep helemaal niets van Hustons lot.<br />Crawford loopt hand in hand weg met de prins op het witte paard, iets wat ze later in veel films zou doen. Maar haar slonzige kleding straalt inzicht uit (denk maar aan MTV. Ik ga dit aan mijn neefje van tien laten zien).
My dear online friend, legendaryCrawford of Boston Mass, invited me to see this movie, and valuing my internet pal's opinion on films like this, I couldn't refuse.<br /><br />But "Rain" was laughable, hardly intense, gripping or thought-provoking. I watched it only to see Mommie Dearest to get some understanding of possibly the second-most self-destructive Hollywood actress, Monroe being the first. <br /><br />From the moment Crawford spoke and moved in her earthy, brazen manner, I thought of Penny Marshall doing LaVerne DeFazio on the seventies sitcom. <br /><br />Even during the 'conversion' it looked just like the way DeFazio used to behave when she felt defeated. Some of it bordered on precious (I'm eating' my suppah. I guess my suppah can wait.), but most of it was tiresome and clichéd and contrived. <br /><br />Why would the pious minister's wife be so offended by Crawford and not by the staggering drunk? Obviously the story was just to make Crawford the victim of the discrimination due to her lifestyle. <br /><br />Her getup and behaviour of a fallen woman was amusing also when you think of all the dear ladies who have appeared in MTV videos and all that "breakthrough" business Madonna pulled back in the eighties and nineties. Goes around, comes around. <br /><br />Watch this movie only for Crawford. Again in the conversion, I couldn't help but think of Reverend Lovejoy on the Simpsons when Walter Huston began praying.<br /><br />Huston and his on screen wife were very unpleasant stereotypes of ticky, self-righteous bible-thumpers ("Don't even look at her" -- but the drunk could stagger all around their table) And I didn't understand Huston's fate at all. <br /><br />Crawford walks off hand-in-hand with Prince Charming, something she would do in many films later on. But her trashy attire is insightful (again, think of MTV. I'm gonna let my teen-aged nephew see this).