Satyricon, de meest visueel glorieuze film die ik ooit heb gezien, is een leerboek kunstgeschiedenis dat van zijn bladzijden is bevrijd en op film is overgezet. De beelden veranderen van monochroom naar kleur, van abstract naar realisme, van in een studio lijkend naar buiten voor je verbaasde ogen. De buitenkant is adembenemend, de decors zijn subliem, de kleuren, de compositie, de belichting zijn oogverblindend. Ik heb dit in schilderijen en mozaïeken gezien, maar nooit in film. Zelfs Tarkovski kan het niet evenaren.<br />Satyricon vertelt geen verhaal in de gebruikelijke betekenis van het woord. Er zijn twee hoofdrolspelers, maar hun tegenstander is niet op het scherm, hij zit in de stoel van de regisseur. Het lot drijft Encolpius en Ascyltos van het ene avontuur naar het volgende. Net als bij het lezen van Don Quichot komen er in het verhaal verhalen voor en raken we onze hoofdpersonen soms kwijt, maar dan komen ze weer terug om ons naar het volgende hoofdstuk in het boek over kunstgeschiedenis te leiden dat Fellini heeft geschreven.<br />Geschiedenis, architectuur, mythologie, schilderkunst, poëzie: dat zijn de onderwerpen van de film. Maar nog belangrijker dan dat is het ware gevoel van mysterie dat deze film bij kunst oproept. Kunst werd geboren uit de behoefte van de mensheid om orde te scheppen in de confrontatie met chaos en mysterie. Het mysterie is nog steeds niet opgelost, dus kunst (deze film, bijvoorbeeld) leeft voort. In de 2000 jaar sinds Petronius _The Satyricon_ schreef, is er veel veranderd. In de chaos van deze film zul je veel bekende dingen tegenkomen, ook al kun je je vrienden niet vertellen waar het over gaat.
Satyricon, the most visually glorious film I've ever seen, is an art history textbook liberated from its pages and transferred to film. The images metamorphose from monochrome to color, from abstraction to realism, from seeming to be in a studio to being outdoors before your amazed eyes. The exteriors are breathtaking, the sets are superlative, the colors, the composition, the lighting are stunning. I've seen this in paintings and mosaics, but never in film. Not even Tarkovsky can compare.<br /><br />Satyricon does not tell a story in the usual sense of the word. There are two protagonists, but their adversary isn't on the screen, he's in the director's chair. Fate pushes Encolpius and Ascyltos from one adventure to the next. Like reading Don Quixote, there are stories within the story and we lose our protagonists sometimes, but then they reappear to guide us to the next chapter within the art history book Fellini has created.<br /><br />History, architecture, mythology, painting, poetry: these are the subjects of the movie. But even bigger than that is the true sense of mystery that this film evokes regarding art. Art was born out of mankind's need to create order in the face of chaos and mystery. The mystery still has not been solved, so art (this film, for example) continues to live. Art is humanity, and Satyricon is a waking dream on this topic. Although times change and mores shift, mankind hasn't changed much in the 2000 years since Petronius wrote The Satyricon. Within the chaos of this film you will find much that is familiar, even if you can't really tell your friends what it's about.