Ik weet niet wat Gena Gershons probleem is, maar o mijn god, het ergerde me elke seconde van deze verschrikkelijke film mateloos.<br />Ik merk dat in het algemeen de nieuwe-aankomende-rockgroepfilms iets te wensen overlaten: het verhaal van 'The Commitments' (1991) <0xE2><0x80><0x93> een snelle opkomst naar de roem <0xE2><0x80><0x93> was misschien de moeite waard, maar niet plausibel. 'Satisfaction' (1988) was geen van beide, en alleen maar oppervlakkig tot op het bot. 'That Thing You Do' (1996) deed zo zijn best, maar kwam niet verder dan een suikerzoete, sullige, valse-rockuitvoering. Maar het spijt me, 'Prey For Rock and Roll' is absoluut de laatste. Het is gewoon waardeloos.<br />Gena Gershon portretteert een meisje op de 'rafelranden' In deze film wordt meer dan anderhalf uur lang rock-'n-roll en kattengejank ten gehore gebracht. Haar band speelt de pijnlijkste, zelfingenomen, saaie, oninteressante muziek die je in een van de bovengenoemde films hoort. Haar optreden is ongelooflijk theatraal en overspannen in alle opzichten. En ondanks het volume van haar stem is ze geen zangeres. Als ik deze band live zou zien, zou ik weggaan. Het was zo erg dat ik denk dat ik nooit meer op dezelfde manier naar deze vrouw (in welke film dan ook) kan kijken.<br />Misschien, zeggen sommigen, was het de persoonlijke angst van haar personage die haar tot zulke gekwelde kunst heeft gebracht. Maar laat je niet voor de gek houden <0xE2><0x80><0x93> alleen de kijker wordt gekweld. Ik zeg dat ze misschien beter visuele kunst of misschien pantomime had kunnen gaan doen. Alles om maar niet getuige te hoeven zijn van een primadonna, een non-rock-treinramp zoals deze. Afschuwelijke voorstellingen en muziek maken er een pure hoofdpijn van. Jakkes.<br />Het goede nieuws voor filmliefhebbers van de rockgroep is dat 'The Buddy Holly Story' (1978) uitstekend is, en 'Cotton Candy' (ook 1978) is zo slecht dat het goed is. Zoek die maar uit, tegen elke prijs.
I don't know what Gena Gershon's problem is, but oh my god it royally annoyed me during every second of this terrible movie.<br /><br />I find that in general, up-and-coming rock group movies leave a bit to be desired: The tale of "The Commitments" (1991) rapid rise to glory may have been watchable, but was just not plausible. "Satisfaction" (1988) was neither, and was just superficial to the core. "That Thing You Do" (1996) tried so hard only to achieve saccharine, dorky, false-rock results. But I'm sorry, "Prey For Rock And Roll" absolutely takes last place. It just sucks.<br /><br />Gena Gershon portrays a girl on the "ragged edge" of rock and roll, caterwauling for over an hour and a half in this movie. Her band plays the most painful, self-important, hook-less, uninteresting music heard in any of the above movies. Her performance is incredibly over-dramatic and overwrought in every way. And despite the volume of her voice, she is not a vocalist. If I saw this band live I would leave. It was so bad that I don't think I can ever look at this woman (in any movie) the same way again.<br /><br />Perhaps, some say, it was her character's personal anguish that led her to such tortured artistry. But don't be fooled - it is only the viewer who is tortured. I say perhaps she should have taken to visual art or maybe pantomime instead. Anything to avoid witnessing a primadonna, non-rock trainwreck like this. Abysmal performances and music throughout make this a pure headache. Yuck.<br /><br />The good news for rock group movie lovers is that "The Buddy Holly Story" (1978) is excellent, and "Cotton Candy" (also 1978) is so bad that it's good. Seek these out instead, at any price.