Er zijn veel films gemaakt over het onderwerp vervreemding. Ik stel me zo voor dat er een soort film is die eerst 80% van de tijd opzettelijk deprimerend en saai zou zijn, alleen maar om de mentaliteit van het publiek te peilen, vergelijkbaar met het schoonmaken van het gehemelte, zodat de laatste 20% echt enige indruk zou maken.<br />De meeste mislukten. Maar voor 'alles of niets', na bijna 2 uur onverschillig kijken, aan het eind van de film, huilde ik met mijn hele lichaam trillend (maar goed dat het een middagvoorstelling is en maar 10 ppl in het theater). Zo huil ik maar 1 of 2 jaar, ik geloof dat de laatste keer in 1999 was. Ja, ik werd af en toe gestrest, maar niet op deze manier, dit is huilen. En daarna voelde ik me zo ontspannen als ik net s3x had gehad.<br />De film was een hele tijd onscherp, ik persoonlijk denk dat de tienerliefdesverhalen minstens de helft korter kunnen. Maar nogmaals, ik weet het niet zeker omdat ik zonder de betamelijk deprimerende 'afleidingen' misschien niet zo diep geraakt zou zijn als ik was.<br />Jouw plezier hangt sterk af van je ervaring, vermoed ik. Voor mij is een deel van de dialoog net zoiets als uit mijn familiegesprekken gehaald toen ik een kind was. Mensen maken zich zorgen over geld en werk en kinderen, zo erg dat ze elkaars gevoelens vergeten.<br /><br />
A lot of films about subject of alienation were made. I imagine there is this kind of film that would be overtly depressing and boring for first 80% of the time on purpose, just to caliberate audience's mind-set, similiar to cleaning the palate, so the final 20% would really make some impression. <br /><br />Most of them failed. However for "all or nothing", after almost 2 hours of watching indifferently, near the end of the film I was crying with my whole body shaking (good thing it's an afternoon showing and only 10 ppl in the theatre). I cry like this only once 2 or 3 years, I think last time was in 1999. Yeah, I got chocked up every now and then, but not like this, this is weeping. And afterwards I felt as relax as just had s3x.<br /><br />The film was unfocused for quite a while, I personally think the teenager love stories can be cut at least by half. But again I am not sure since without the seemly depressing wandering "distractions", I might not be touched as deeply as I was.<br /><br />Your enjoyment is greatly depend on your experience, I suspect. To me some of the dialog is just like taken out of my family conversation when I was a kid. People worry about money and job and kids, so much so that they forgot each other's feelings. <br /><br />