Deze film, een van de beste Griekse komedies aller tijden, is een stille satire op de moderne Griekse werkelijkheid: die van een vergeten politieke hartstocht, een eeuwige strijd om het verkrijgen en het ontbreken van zelfkritiek.<br />In overeenstemming met hun identiteit zijn de helden van deze film <0xE2><0x80><0x93> mannen, verwanten, hartstochtelijke mensen <0xE2><0x80><0x93> een microkosmos van een hele natie, die altijd klaagt, altijd verliefd wordt en altijd probeert van elke situatie het beste te maken. Moreel als het hun uitkomt, ideologen als het hun wordt toegestaan, zijn 'altijd gelijk', altijd slachtoffers en doen uiteindelijk altijd wat ze willen. De dynamische confrontatie tussen Panos en Antonis (gespeeld door een vast artistiek paar, met natuurlijke chemie) haalt deze film uit de typische sfeer van een Tsioli-film en maakt hem toegankelijker voor een breder publiek. Toch functioneert hij perfect als een weergave van twee typische karakters in het Griekse leven.<br />Argiris Bakirtzis, de standaardheld van de regisseurs van de nieuwste en beste films, fungeert hier als evenwichtsfactor, die slechts een 'tussen de regels door'-persoonlijkheid toont die het laatste derde deel van de nationale karakterpool beslaat. Nu is de weergave van de moderne Griekse man compleet! Vrouwen zijn bijna afwezig in deze film, hoewel er altijd mannen onder hun invloed te zien zijn. Een oppervlakkige invloed die zelfs in de vorm van een huwelijk of een waanzinnige liefde een rol speelt in de ogen van deze moderne mannen. Vrouwen hoeven hier niet veel te praten. Misschien omdat mannen toch niet luisteren.<br />Tsioli's visie is zoals altijd meer optisch dan integraal. Wat de mensen zeggen is trouwens van weinig belang, want het dient alleen als een geluidsmasker om te verhullen wat ze werkelijk zijn, en dat zie je altijd aan hun handelingen, die nooit liegen. De personages praten veel meer dan in andere films van hem, vooral omdat ze van nature grote monden hebben. Maar het verhaal speelt zich in hun bewegingen af. Bewegingen soms pittoresk en stilistisch, die het niveau van pantomime bereiken.<br />Toch werkt de komedie heel goed, waardoor het verreweg de grappigste film van de regisseur is en een van de grappigste Griekse komedies ooit. Maar ook weer moeilijk te waarderen voor iemand die niet Grieks is, met al die inside jokes.
One of the best Greek comedies ever, this film is a silent satire of the modern Greek reality; that of a forgotten political passion, eternal struggle for gaining and lack of self-criticism.<br /><br />True to their identity, the heroes of this film, men, relatives, passionate, are a microcosm of a whole nation, which always complains, always falls in love and always tries to make the most out of every situation. Moral when it serves them, ideologists when they are allowed to be, are "always right", always victims and always do what they want in the end.<br /><br />The dynamic confrontation of Panos and Antonis (played by an established artistic pair, with natural chemistry) takes this film away from the typical atmosphere of a Tsiolis work, making it more oral and approachable by the wider public. Yet, it functions perfectly as a representation of two typical characters of Greek life.<br /><br />Argiris Bakirtzis, the standard protagonist of the directors latest and best films, functions here as a balance factor, that only displays any personality "between the lines" covering the final third of the national character pool. Now the representation of the modern Greek man is complete! Women are almost absent in this film although men always appear under their influence. A superficial influence that even in the form of a marriage or mad love, play a second role in the eyes of these modern men. Women don't need to talk much here. Maybe because men don't listen anyway.<br /><br />Tsioli's direction is as always more optical than integral. What people say is of little importance anyway, since it only serves them as a mask of sound to cover what they really are, and you can always see it in their actions, that never lie. The characters here talk a lot more than in other of his films, mostly because they are by nature big mouths. But the story again really takes place in their movements. Movements sometimes picturesque and stylistic, that reaches the level of pantomime.<br /><br />Still, the comedy works really well, making it by far the funniest film of the director and one of the funniest Greek comedies ever. Yet, again a difficult one, for a non-Greek to appreciate, with all these inside jokes.