Ik ben dol op David Hasselhof. Als ik's avonds thuis naar zijn films zit te kijken en met elk beschikbaar deel van mijn lichaam de posters aan mijn muur streelt, vraag ik me onwillekeurig af hoe hij het telkens weer voor elkaar krijgt om zichzelf in verband te brengen met zulke energieke en creatief originele scenario's. Ik had het einde van deze film niet zien aankomen! Het was absoluut NIET zo dat ik mezelf lichamelijk wilde verwonden, alleen maar om iets ergers te ervaren dan de ziekelijk zoete, clichématige banaliteit die zich op het scherm manifesteert! Ik kan's nachts beter slapen in de wetenschap dat als de Hoff er niet was geweest, de moderne film, zoals wij die kennen, zou stikken in zijn eigen creatieve braaksel.
I love David Hasselhof. When i sit at home at night watching his movies over and over again stroking the posters on my wall with every available part of my body, I can't help wondering how he repeatedly manages to associate himself with such energetic and creatively original scripts. I couldn't see the ending of this one coming at all! It definitely did NOT make me want to physically injure myself just so i could experience something worse than the sickly sweet clichéd banality manifesting itself on screen!! I can sleep better at night knowing that if it weren't for the Hoff, modern cinema as we know it would be choking on its own creative vomit.