De pestdokters, de artsen die de zieken behandelden tijdens de Grote Pest van Londen, droegen breedgerande zwarte hoeden, lange zwarte overjassen en primitieve gasmaskers in de vorm van een vogelbek. Kortom, ze zagen er verrekte bizar uit.<br />Horrornieuws Curtis Radclyffe probeert te profiteren van de verontrustende aard van deze bizarre historische figuren door ze als antagonisten te gebruiken in zijn film _The sick House_, maar beseft niet dat het hebben van een koelbloedige moordenaar op zich niet genoeg is: een samenhangende plot, fatsoenlijke acteerprestaties, vakkundig monteren en een weloverwogen regie kunnen ook geen kwaad.<br />Na een door en door verwarrende opname van een fluisterend kind begint Radclyffes film met de ontdekking van een verzegelde kamer onder een zeventiende-eeuws ziekenhuis. Archeoloog Anna (Gina Philips) wil graag weten wat er zich binnenin bevindt, maar als de vindplaats als biogevaar wordt aangemerkt, mag ze niet verder graven. Dus wat doet die zogenaamd intelligente wetenschapper dan? Hij breekt natuurlijk in, wat niet alleen resulteert in een uitbraak van de pest, maar ook in de wederopstanding van een moorddadige pestdokter. Ondertussen zoekt een auto vol plezierrijders hun toevlucht in het ziekenhuis, na een dodelijk ongeluk. Wie zou er willen dat ze hun asbo's niet hadden gebroken...? Nadat hij zijn vloedgolf van door en door egoïstische personages heeft geïntroduceerd en ze heeft ondergebracht in een tamelijk griezelige omgeving, verloochent Radclyffe zijn status van beginnend schrijver en regisseur door zijn gehoor te vervelen met anderhalf uur lang mensen die doelloos door donkere gangen dwalen, terwijl de schimmige pestdokter hier en daar opduikt en weer verdwijnt in de schaduwen. <br /><br />Fluorescente lichten flikkeren aan en uit om een beetje extra sfeer te creëren (of in mijn geval, om me nog meer te irriteren), geen van de bovennatuurlijke gebeurtenissen die zich voordoen wordt ooit adequaat uitgelegd, gimmick-correctie en postproductietrucjes maken alles extreem moeilijk te volgen, en de hele zaak eindigt net zo verwarrend als hij begonnen is, met weer een kind dat onzin fluistert die misschien nog ergens op sloeg als ik het niet al lang geleden had opgegeven.
Plague doctors, the physicians who treated the sick during the Great Plague of London, wore wide-brimmed black hats, long black overcoats and primitive gas masks in the shape of a bird's beak; in short, they looked bloody freaky.<br /><br />Horror newcomer Curtis Radclyffe attempts to capitalise on the unsettling nature of these bizarre historical figures by making them the antagonists in his film The Sick House, but fails to realise that having a cool looking killer just isn't enough on its own: a coherent plot, decent acting, competent editing and considered direction doesn't go amiss either.<br /><br />After a thoroughly confusing pre-credits sequence featuring a whispering child, Radclyffe's film begins proper with the discovery of a sealed chamber beneath a 17th century hospital. Archaeologist Anna (Gina Philips) is keen to find out what is on the inside, but when the site is declared to be a bio-hazard, she is prevented from continuing her dig. So what does this supposedly intelligent scientist do next? Why, break in, of coursea stroke of genius which not only results in an outbreak of the plague, but also the resurrection of a murderous plague doctor. Meanwhile, a car full of joy-riders seek refuge in the hospital after their fun results in a fatal accident. Guess who's going to wish they'd not broken their ASBOs...<br /><br />Having introduced his raft of thoroughly selfish characters, and established them within a fairly creepy locale, Radclyffe then proceeds to belie his novice status as both a writer and director by boring the pants off his audience with a solid hour and a half of people wandering aimlessly through dark corridors, whilst the shadowy plague doctor randomly appears and disappears in the shadows.<br /><br />Fluorescent lights flicker on and off to add a little extra ambiance (or in my case, to irritate me even further), none of the supernatural events that occur are ever adequately explained, gimmicky editing and post production trickery makes everything extremely hard to follow, and the whole thing finishes as confusingly as it began, with a child once again whispering some nonsense that might possibly have made some sense had I not given up caring long before.