Eerst dacht ik dat _Vergeten Zilver_ een grap was, maar ik veranderde van gedachten toen ik zag dat een van de grootste hedendaagse filmhistorici en -critici, Leonard Maltin, zijn inzichten had toegevoegd aan het verhaal van Colin McKenzie, de filmpionier. Het is een verbazingwekkend verhaal over hoe een geïnspireerd en toegewijd filmgenie, gevestigd in Nieuw-Zeeland, zoveel van de filmtechnieken voorzag en uitvond die wij nu vanzelfsprekend vinden. Het is moeilijk te bevatten dat deze ene man ons dingen gaf als door stoom aangedreven projectiesystemen, het eerste volgshot, het eerste voorbeeld van een sprekende film, de eerste kleurenfilm, de eerste close-up. Hij was naïef, zeker, maar met de naïviteit van de onschuldigen. De eerste sprekende film, bijvoorbeeld, toonde Chinese dagloners die hun moedertaal spraken. Helaas verzuimde Mr. McKenzie ondertitels te verschaffen. Terwijl de Nieuw-Zeelandse bioscoopbezoekers in drommen wegbleven, was de zuiverheid van zijn bedoelingen boven alle twijfel verheven.<br />Hij was een onbegrepen genie dat de moed van zijn overtuiging bezat. Hij was daar om's mensen eerste vlucht te filmen die zwaarder was dan de lucht. Hij vond een kleine filmcamera uit die, in samenwerking met Stan the Man, de spontane hilariteit van Candid Camera voorzag. Voor diegenen, zoals ik, die nog nooit van Stan the Man hadden gehoord, was Stan een geïnspireerde zwijgende komiek die zich specialiseerde in het aanvallen van nietsvermoedende mensen. De reactie van de premier op het politie-escorte van de premier werd door de Rodney King-bioscoop vertoond.<br />McKenzies ongeëvenaarde creatieve prestatie was natuurlijk zijn drie uur durende film over Salome. Hij bouwde een enorme stad in de jungle van Nieuw-Zeeland (die pas werd ontdekt en nu wordt uitgegraven). Het kostte hem jaren om de financiering rond te krijgen en het resulteerde in een diepe, blijvende persoonlijke tragedie. Toch bevestigde de pas gerestaureerde film niet alleen de visie van meneer McKenzie, maar versterkte ook onze mening over stomme films. Harvey Weinstein, destijds directeur van Miramax, bevestigde het genie van meneer McKenzie en benadrukte hoe gelukkig meneer McKenzie zou zijn als meneer Weinstein er zelf op zou staan dat er een uur uit de gerestaureerde film werd gesneden. <br />Colin McKenzie was een onbemind genie dat van tijd tot tijd verdween en dan weer opdook met nieuwe uitvindingen en passies om de mensen die nu op de hoogte zijn van zijn buitengewone prestaties, te imponeren. Toch kende niemand hem echt. Zijn uitvindingen leidden nooit tot roem of rijkdom. Zijn teleurstellingen waren groot. Zijn nalatenschap werd toevallig gevonden in een afgesloten kist in een oude schuur achter in de tuin van zijn weduwe. Daar vonden twee jonge filmmakers, Peter Jackson en Costa Botes, de ene na de andere film, opgeslagen en allang vergeten in roestende containers. Als we deze toevallige ontdekking niet hadden gehad, zouden we misschien nooit hebben gehoord van de transformatieve invloed van meneer McKenzie op het maken van films.<br /><br />Meneer McKenzie. McKenzie stierf tragisch tijdens de Spaanse Burgeroorlog, neergeschoten terwijl hij een gewonde soldaat probeerde te redden. Hoe inspirerend zou het niet zijn als degenen onder ons die van film houden D.W. Griffith, Alfred Hitchcock, Louis B. Mayer of F.W. Murnau konden zien, en nog eens zien, en nog eens zien, terwijl ze stierven. Dankzij de vooruitziende blik van meneer McKenzie, die zijn camera installeerde om zijn reddingspoging te filmen, kunnen we dat met dit Nieuw-Zeelandse... nee, deze wereld... het geniale van de film. Hij stierf zoals hij leefde... met draaiende tandwielen.<br />Ondanks de verslechterde toestand van zo'n groot deel van de filmopnamen van meneer McKenzie, hebben Jackson en Botes een boeiende documentaire samengesteld. Ze zijn zo verstandig om eigentijdse evaluaties van meneer McKenzie's filmopnamen af te wisselen. Jacksons prestaties en de herinneringen van zijn weduwe, met veel voorbeelden van het pionierswerk van Mr. McKenzie.<br />Maar hoe zat het met de jonge filmmakers zelf, die ons het verhaal van McKenzie brachten? Er is weinig bekend over Botes. Maar Jackson kan worden herdacht omdat hij zo nu en dan aan de rand van de filmindustrie heeft gewerkt. Zijn innovatieve gebruik van Nieuw-Zeelandse middelbare scholieren om een fantasie over de middenwereld te filmen werd goed ontvangen door de ouders van de leerlingen. Helaas had zijn poging om geavanceerde technologie te gebruiken om het probleem op te lossen van het filmen van een verhaal over een gorilla die steroïden had gekregen bij het football, gemengde resultaten. Terwijl hij een chimpansee fotografeerde en deed alsof het een reusachtige aap was, een vergrootglas voor zijn camera houden en net doen of het een reuzenaap was, was voor de meeste bioscoopbezoekers een te grote stap.
At first I thought Forgotten Silver was a joke, but I changed my mind when I saw that one of the greatest of contemporary film historians and critics, Leonard Maltin, had contributed his insights to the story of film pioneer Colin McKenzie. It's an amazing story of how an inspired and dedicated film genius, located in New Zealand, anticipated and invented so many of the film techniques we take for granted now. It's hard to comprehend how this one man gave us such things as steam-powered projection systems, the first tracking shot, the first example of a talking movie, the first color film, the first close-up. He was naive, yes, but with the naiveté of the innocent. The first talking movie, for instance, featured Chinese day laborers speaking their native tongue. Mr. McKenzie, regrettably, neglected to provide sub-titles. While New Zealand movie goers stayed away in droves, the purity of his intent is beyond question. <br /><br />He was an unsung genius who had the courage of his beliefs. He was there filming man's first heavier-than-air flight. He invented a small motion picture camera which, in partnership with Stan the Man, anticipated the spontaneous hilarity of Candid Camera. For those, like me, who had never heard of Stan the Man, Stan was an inspired silent comic who specialized in attacking the unsuspecting. His pie in the face gag featuring the New Zealand prime minister resulted in Mr. McKenzie's filmed reaction of the prime minister's police escort, which was the forebear of the Rodney King cinema verite. <br /><br />McKenzie's superlative creative achievement, of course, was his three-hour film of Salome. He built a vast city in the jungles of New Zealand (which was newly discovered and is being excavated). It took him years to achieve the financing and it resulted in a deep, permanent personal tragedy. Yet the film, newly restored, reaffirmed not only Mr. McKenzie's vision, but also strengthened so many of our feelings about silent films. Harvey Weinstein, then chairman of Miramax, reaffirmed Mr. McKenzie's genius and emphasized how happy Mr. McKenzie would be that Mr. Weinstein himself insisted that an hour be cut from the restored film. <br /><br />Colin McKenzie was an unsung genius who periodically would disappear, then reemerge with new inventions and passions to over-awe those of us who now are familiar with his extraordinary accomplishments. Yet no one really knew him. His inventions never led to acclaim or fortune. His disappointments were great. His legacy, in fact, was accidentally found in a locked chest in an old shed at the bottom of his widow's garden. There, two young filmmakers, Peter Jackson and Costa Botes, found reel after reel of film, stored and long forgotten in rusting containers. If it hadn't been for this chance discovery, we might never have learned of Mr. McKenzie's transforming impact on film making. <br /><br />Mr. McKenzie died tragically during the Spanish Civil War, shot while trying to rescue a wounded soldier. How deeply inspiring it would be if those of us who love film could watch, and re-watch, and watch again, D. W. Griffith, Alfred Hitchcock, Louis B. Mayer or F. W. Murnau as they died. Thanks to the foresight of Mr. McKenzie, who set up his camera to film his rescue attempt, we can with this New Zealand...no, this world...genius of film. He died as he lived...with his sprockets turning. <br /><br />Despite the deteriorated condition of so much of Mr. McKenzie's film record, Jackson and Botes have put together a compelling documentary. They wisely intersperse contemporary evaluations of Mr. McKenzie's achievements and the recollections of his widow with many examples of Mr. McKenzie's pioneering work. <br /><br />But what of the young filmmakers themselves, who brought us the McKenzie story? Little is known of Botes. Jackson, however, can be founded occasionally working on the fringes of film-making. His innovative use of New Zealand middle school students to film a fantasy about middle earth was well received by the students' parents. Unfortunately, his attempt to use advanced technology to solve the problem of filming a story featuring a gorilla which had been fed football steroids met with mixed results. Holding a magnifying glass in front of his camera lens while photographing a chimpanzee and pretending it was a giant ape was too advanced a leap for most movie ticket buyers.