Verschrikkelijk. De eerste twintig minuten zijn bekwaam, en vormen de normaal betrouwbare premisse van een nieuwsgierige vreemdeling die op een paranoïde, vijandige stad stuit. Maar 'Bad Day At Black Rock' is dat niet. Op een gegeven moment krijgt de kijker het misselijkmakende gevoel dat de producenten hebben opgegeven en dat ze zeiden: 'Ach, wat dondert het ook. We weten niet wat we hier doen. Wat zou je ervan zeggen als we de boel maar eens afronden en gaan bowlen?' Er zijn veel slechte voorstellingen, vooral van 'leider' Elliott Reid (zo'n beetje Farley Granger, een arme man) die alles doet behalve zijn wenkbrauw optrekken en over zijn kin wrijven als hij weer een stukje van de puzzel in elkaar zet. Degene die de meelijwekkende oude winkelier speelt, lijkt nogal g<0xC3><0xAA>nant een paar keer van karakter te veranderen. De enige die een gunstige indruk achterlaat, is Raymond Burr (die een louche plaatselijke acteur speelt). Hij speelt het op een vermakelijke manier en is zich er ongetwijfeld van bewust hoe afschuwelijk het allemaal is.<br />Er is één ongelooflijk zwakke uitwisseling tijdens een zogenaamd spannende achtervolging tegen het eind. Reid en zijn kartonnen liefje proberen te ontsnappen en hij vraagt: 'Heb je een horloge om?' Ze antwoordt bevestigend. Zijn feitelijke antwoord? 'Goed.' Ik verwachtte half en half dat ze terug zou schieten zegt ze bedroefd. Ik wil zeggen dat Reid antwoordt met: 'Ja, dat is een harde klap, hè?' maar dat kan ik me moeilijk herinneren. Ik was op dat moment al een aantal hersencellen kwijt.<br />De laatste tien minuten van dit armzalige excuus voor een film moeten worden gezien om te worden geloofd. Daaruit blijkt maar weer eens dat er toen ook al van die lomperiken werden gemaakt. Aan de andere kant is het onbedoeld grappig als je het in de juiste gemoedstoestand ziet.
Atrocious. The first 20 minutes or so are competent, establishing the normally reliable premise of a curious stranger stumbling upon a paranoid, hostile town. But "Bad Day At Black Rock" this isn't. At a certain point, the viewer develops the queasy feeling that the producers gave up and said "Oh to hell with it. We don't know what we're doing here. What do you say we just try to wrap things up and go bowling?" Bad performances abound, especially from "leading man" Elliott Reid (sort of a poor man's Farley Granger) who does everything except raise his eyebrow and stroke his chin whenever he puts together another piece of the puzzle. Whoever plays the pitiful old shopkeeper rather embarrassingly seems to break character a couple times. The only person who leaves any kind of favorable impression is Raymond Burr (playing a sleazy local). He hams it up entertainingly, undoubtedly aware of how awful the whole thing is.<br /><br />There is one incredibly weak exchange during a supposedly suspenseful chase towards the end. Reid and his cardboard love interest are trying to escape and he inquires "Are you wearing a watch?" She answers in the affirmative. His matter of fact reply? "Good." I half expected her to fire back with "Yes. Did you comb your hair?" At another point the love interest is in a reflective mode. "I can't believe my brother's a Communist" she states sadly. I want to say that Reid responds with "Yeah, tough break huh?" but it's hard to recall. I had lost a number of brain cells by that point.<br /><br />The last ten minutes of this sorry excuse for a motion picture have to be seen to be believed. Just goes to show that clunkers were indeed made back then as well. Then again it is quite unintentionally funny if one watches it in the right frame of mind.