(De beschrijving van de stemming van de film kan worden beschouwd als een spoiler <0xE2><0x80><0x93> omdat er eigenlijk niet veel actie in zit).<br /><br />Een geweldige...<br /><br />Is het vanwege mijn bijzondere belangstelling voor de dystopia's en utopia's? Vanwege de sfeer van de film? Of zit er nog meer magie in? Als dat zo is, dan is het in elk geval de meest menselijke...<br />Deze film is ongetwijfeld buitengewoon artistiek/kunstzinnig (hangt van de smaak af). Ik kan me voorstellen dat de meeste mensen die een hekel hebben aan trage films (en dat geldt ook voor Tsai Ming Liang (die ik op andere momenten niet zo leuk vond) een van de traagste mensen zijn die ik ken) tijdens de film te lijden hebben. Ja, mensen zijn niet in staat hun tempo te vertragen en de tijd te laten verstrijken <0xE2><0x80><0x93> en ernaar te kijken zonder het gevoel te hebben dat ze die verspillen. Je kunt dit stuk opvatten als een marteling of als een therapie...<br />Het onderwerp aan de oppervlakte? Het gebrek aan communicatie <0xE2><0x80><0x93> zelfs als we in konijnenkooien leven <0xE2><0x80><0x93> één naast elkaar, maar niet echt samen? Mensen zijn moe, ziek van iets en niet in staat het te beschrijven <0xE2><0x80><0x93> willen elkaar gewoon niet ontmoeten, aanraken, praten, de confrontatie aangaan met de anderen... alsof ze verdwenen waren. Het grote flatgebouw ziet er leeg uit en de regen die voortdurend valt, roept de vreemde melancholie van binnen op. En soms moet het iets abnormaals zijn, iets onverwachts, een ongewenst verval als een gat in de betonnen vloer <0xE2><0x80><0x93> dat ons in staat stelt elkaar te bereiken.<br />Een van de mogelijke manieren om ernaar te kijken is deze: bekijk de innerlijke wereld van de personages niet <0xE2><0x80><0x93> beschouw de hele filmruimte als binnen in jezelf. En vraag <0xE2><0x80><0x93> waarom is die er? Waar kunnen die depressieve stemmingen en stemmingen vandaan komen? Is er een plaats voor ze, hebben ze het recht niet om hier te zijn? En zoek naar de antwoorden (als je die nodig hebt) tussen de muren en gangen van het blok <0xE2><0x80><0x93> in plaats van in de nauwelijks doorzichtige geest van een mens. De sleutel tot begrijpen is niet-begrijpen <0xE2><0x80><0x93> ons door een film te laten lenen <0xE2><0x80><0x93> als studieobject <0xE2><0x80><0x93> in zichzelf <0xE2><0x80><0x93> en ons ten slotte veilig terug te laten keren naar onze kleurrijker en 'normaal' ogende werkelijkheid.<br />Dan zul je misschien <0xE2><0x80><0x93> net als ik <0xE2><0x80><0x93> het gevoel krijgen van reële, mogelijke, niet- pathetische hoop, dat we in wezen nog steeds mensen zijn... en deze gemoedstoestand kan je veel helpen om in deze wereld te leven.
(the description of the mood of the movie may be considered as a spoiler - because there is not much action in fact)<br /><br />Great one...<br /><br />Is it for my peculiar interest for the dystopias and utopias? Is it for the atmosphere of the movie. Or is there some more magic? If yes, it is for sure the utmost human one...<br /><br />This film is, no doubt, extremely artistic/artificial (depends on taste). I can imagine most of the people who hate to watch slow movies (and those of Tsai Ming Liang (who I didn't enjoy other times) are one of the slowest that I know), suffering during the movie. Yes, people are unable to slow down and to let time pass - and to watch it without feeling they waste it. One can take this piece as torture or as a therapy...<br /><br />The topic at the surface? The lack of communication - even if we live in rabbit cages - one next to each other - but not really together? People are tired, sick of something and unable to describe it - just don't want to meet, touch, talk, confront the others... like if they had disappeared. The big block of flats looks void and the rain falling constantly evokes the strange melancholy inside. And sometimes it must be something abnormal, unexpected, some unwanted decay as a hole in the floor of concrete - that allows us to reach each other.<br /><br />One of the possible ways to look at it is this: Don't survey the inner world of the characters - consider the whole movie-space to be inside of yourself. And ask - why is it there? Where could these depressive states and moods come form? Is there a place for them, they don't have a right to be here? And search for the answers (if you need them) among the walls and halls of the block - instead of inside hardly transparent mind of a man.<br /><br />The key to understand is not-to-understand - to let a movie borrow us - as a subject of study - inside itself - and at the end safely return us to our more colorful and "normal" looking reality.<br /><br />Then, maybe, you will reach - like me - the feeling of real, possible, non-pathetic hope, that in core we are still humans... and this state of mind can help one much to live in this world.