Er komen drie soldaten terug uit Irak; een Tim Robbins van een jaar of 40 die er voorgoed uit is en de jonge Michael Pena en Rachel McAdams met dertig dagen verlof. Ieder van hen heeft zijn eigen probleem waar ze aan het begin van de film mee te maken krijgen. Robbins komt thuis bij een vrouw die wil scheiden en een zoon die 20.000 dollar nodig heeft om te studeren, Pena heeft een wond opgelopen waardoor hij impotent is geworden en McAdams is haar vriend kwijtgeraakt en wil zijn familie vinden om zijn gitaar terug te geven en bij hen te gaan wonen omdat ze geen enkele band meer heeft met haar eigen familie. Het lijkt een film te zijn die is gemaakt voor de voor de hand liggende ups en downs, maar hij slaagt er toch in om heel origineel en verfrissend te zijn. In plaats van een film te zijn die alleen maar gaat over het oplossen van individuele situaties, is hij veel zorgelozer en gaat hij veel meer over deze drie mensen die gewoon van het leven genieten en elkaar blij maken.<br />Natuurlijk zijn er veel verschillende haltes op weg naar hun uiteindelijke bestemming om ons een paar situaties te geven waarin ze in de echte wereld met elkaar in contact komen, maar elke halte is weer leuk en we krijgen bij elke halte wat meer diepgang over de personages. Alle personages zien er goed uit en voelen niet aan als de zoveelste herhaling van stereotypen die we al zo vaak hebben gezien. Een van de dingen die me echt verrasten was dat toen er een beetje romantiek opbloeide tussen Pena en McAdams, ik niet met mijn ogen rolde zoals ik had verwacht, maar in plaats daarvan glimlachte en genoot van het flirten tussen die twee op een niet-typische manier. En tijdens de hele film worden we getrakteerd op drie sterke optredens van drie goede acteurs.<br />De echte ster is Rachel McAdams, die volgens mij een Oscar waardig is. Ze blijft de hele tijd lachen en steelt elke scène met haar heldere ogen en zuidelijke accent, maar je kunt zien dat er onder de oppervlakte echte emotie schuilgaat. Ze is een meisje dat alle reden heeft om het leven met woede te haten, maar ze blijft optimistisch en probeert de mensen om haar heen net zo van het leven te laten genieten als zij. Eén scène in het bijzonder, wanneer ze eindelijk de familie van haar gesneuvelde vriend ontmoet, is een demonstratie van wat een buitengewone actrice ze is. Dit is verreweg haar beste voorstelling, en beslist een van de beste van het jaar. De Geluksvogels is een verhaal dat voor de hand lag en clichématig was, maar dat uiteindelijk precies het tegenovergestelde bleek te zijn: een verfrissend en zeer goed geacteerd verhaal dat ik liever niet vergeten had willen zien tijdens het prijzenseizoen.
Three soldiers are home from Iraq; a 40-ish Tim Robbins out for good and the young Michael Pena and Rachel McAdams on a thirty day leave. Each has their own problem that they are faced with at the beginning of the film. Robbins comes home to a wife who wants a divorce and a son who needs $20,000 for college, Pena suffered a wound that has made him impotent and McAdams lost her friend and wants to find his family in order to return his guitar and live with them since she's lost any ties with her own. Think every problem is going to be solved in a little bow by the end? Well, you'd be right. Think that it's going to really typical and schmaltzy? Not so much on that one. It seems like a film that's made for the obvious ups and downs throughout but it actually manages to be quite original and refreshing. Instead of feeling like a film that's just about resolving the individual situations, it's a lot more carefree and a lot more about these three people simply enjoying life together and keeping one another joyful.<br /><br />Of course there are many different stops on the way to their ultimate destinations in order to give us some situations of them interacting in the real world, but each one is a lot of fun and we gain a little more depth to the characters at each stop. All of the characters are well-fleshed out and don't feel like just another retread of stereotypes we've seen over and over again. One of the things that really surprised me is that when a little romance starts to bloom between Pena and McAdams, I didn't roll my eyes like I would have expected but instead I smiled and enjoyed watching this flirtation grow between the two of them in a non-typical way. And all the way through we are treated to three strong performances from three solid actors.<br /><br />The real star is Rachel McAdams, who I'd say is Oscar-worthy. She keeps the laughs coming all the way through and steals every single scene with her bright eyes and southern drawl, but you can tell that there is real emotion brimming just under the surface. She's a girl who has every reason to hate life with a fury, but she remains optimistic and tries to get those around her to enjoy living just as much as she does. One scene in particular, when she finally meets the family of her fallen friend, is a showcase for what an extraordinary actress she is. This is her best performance by a long shot, and definitely one of the best of the year. The Lucky Ones is something that could have been obvious and clichéd, but ended up being just the opposite; a refreshing and very well-acted story that I wish wasn't destined to be forgotten come awards season.