De laatste film van een grote meester, zijn zwanenzang, was gebaseerd op de roman 'La femme et le pantin', geschreven door Pierre Loudes. De roman is acht keer aan het scherm aangepast, en tot de films behoren Josef von Sternbergs 'The Devil Is a Woman' met Marlene Dietrich, Julien Duviviers 'La Femme et le Pantin' met Brigitte Bardot, en The Woman and the Puppet (1920), geregisseerd door Reginald Barker met Geraldine Farrar, Amerikaanse operaster uit de Metropolitan Opera (1906-1922), een van de grote schoonheden van haar tijd, en een van de grote stemmen aller tijden. Het is niet verwonderlijk dat Luis Bunuel voor zijn film het verhaal koos van obsessie, begeerte en allerlei obstakels, waaronder sociale, religieuze en seksuele, die het onmogelijk maken om die begeerte te bevredigen. Al zijn films zijn verkenningen van hetzelfde thema, te beginnen met de vroege _L'entge d'or_. _L'entge d'or_ is het verhaal van Mathieu, een zakenman van middelbare leeftijd (Fernando Rey, die in vier van Bunuels films heeft gespeeld), en een jonge vrouw die Conchita heet en gespeeld wordt door twee verschillende actrices (de Franse serene schoonheid Carole Bouquet en de Spaanse sensuele venngela Molina) die hem beurtelings fascineert en kwelt. De regisseur omschreef zijn film als 'een verhaal over de onmogelijkheid om een vrouwenlichaam te bezitten'. Luis Buunuel beweert dat er geen reden of verklaring was voor het gebruik van twee actrices voor dezelfde rol, hij dacht gewoon dat het goed zou zijn: 'Ik weet niet waarom het er twee moesten zijn. Het ging vanzelf' (uit het dvd-interview). Toen hem werd gevraagd wat het obscure voorwerp van verlangen was, antwoordde Buunuel: 'Ik weet het niet.' Dat lijkt me het beste antwoord. Hoe kon het obscure voorwerp van verlangen worden beschreven of gedefinieerd? Bunuel wist in de film de sfeer van gevaar, onzekerheid en onzekerheid weer te geven. Overal waar de hoofdpersoon op zoek gaat naar het voorwerp van verlangen, zijn er bommen, schietpartijen en diefstallen.
The last film of a great master, his "swan song" was based on the novel "La femme et le pantin" written by Pierre Louÿs. The novel has been adapted to the screen eight times, and among the films are Josef Von Sternberg's "The Devil Is a Woman" with Marlene Dietrich, Julien Duvivier's "La Femme et le Pantin" with Brigitte Bardot, and The Woman and the Puppet (1920) directed by Reginald Barker with Geraldine Farrar, American opera star from the Metropolitan Opera (1906-1922), one of the great beauties of her day, as well as one of the great voices of all time. It is not surprising that Luis Bunuel chose for his film the story of obsession, desire and all kinds of obstacles, including social, religious, and sexual that make it impossible to fulfill. All his films are explorations of the same theme, starting with the early "L'Âge d'or". "That obscure object of desire" is a story of Mathieu, a middle age businessman (Fernando Rey who had given great performances in four Bunuel's films), and a young woman named Conchita  played by two different actresses (French serene beauty Carole Bouquet and Spanish sensual Ángela Molina)  who alternately captivates and torments him. The director described his film as a "story of impossibility to own a woman's body". Luis Buñuel claims that there were neither a reason nor an explanation for using two actresses for the same role, he just felt that it would be right: "I don't know why it should be two. It was automatic" (from the DVD interview). When asked, what the obscure object of desire is, Buunuel answered: "I don't know." I think it is the best answer. How could the obscure object of desire be described or defined? Bunuel was able to recreate in the movie the atmosphere of danger, uncertainly and insecurity. Wherever the main character goes in search of his object of desire, there are always bombings, shootings, and theft.