'The Public Enemy' is een van de beginpunten van het grote seizoen van gangsterfilms, een heel interessant werk. Het is niet het verhaal van de opkomst en ondergang van een of andere grote baas in de misdaad. Tom Powers (James Cagney) en Matt Doyle (Edward Woods) zijn gewoon kleine oplichters, en dus blijven ze in de film. Alleen verdienen ze het grote geld dat de omstandigheden van het verbod een misdadiger te bieden hebben. Tom is gewoon een halfblinde, van nature gewelddadige boef. Hij is niet eens professioneel. Hij doodt alleen uit stompzinnigheid of uit verlangen naar een zinloze wraak, die hem uiteindelijk ernstig zal beschadigen. Verder bewijs van zijn goedkope persoonlijkheid wordt geleverd wanneer hij onmiddellijk valt voor het vulgaire, smakeloze meisje Gwen (Jean Harlow). Tussen haakjes, Harlow ziet er bijzonder onaantrekkelijk uit (in onze moderne ogen, tenminste). Was het een keuze van Wellmann? Matt is iets beter dan Tom, maar hij heeft duidelijk niet het lef zijn partner te dwarsbomen.<br />Een van de grootste pluspunten van de film is naar mijn mening dat hij systematisch alle clichés ontwijkt. Tom noch Matt is het resultaat van armoede en maatschappelijke onrechtvaardigheid. Ze komen uit eenvoudige maar eerlijke, fatsoenlijke en liefhebbende families. Maar ze zijn allebei slecht (dat is het woord) en ze gebruiken de vrijheid en de kansen van hun democratische land om kwaad te stichten.<br />'The Public Enemy' We zullen waarschijnlijk de eerste voorbeelden vinden van de prachtige stijlvolle cinematografie en het slimme camerawerk dat het handelsmerk zal worden van latere gangster- en noirfilms. Sommige scènes zijn onvergetelijk, zoals de laatste, of die in de regen, of die van Cagney die het meisje misbruikt. De korte scène van het doden van het paard is puur filmisch genie.<br />Maar in de film zijn er ook wat naïviteit en onhandigheid. De manier waarop Tom de persoonlijkheid van zijn goede broer ondergaat is vergezocht. Het is niet duidelijk waarom een gangster in een ziekenhuis, gewond in een vuurgevecht, niet strikt door de politie onder controle wordt gehouden. Het gedrag van Toms baas aan het eind is onlogisch. Bovendien is het deel waarin Tom en Matt kinderen zijn te lang (wij zijn allemaal benieuwd naar Cagney!) en is de actie een beetje schaars voor een gangsterfilm.<br />'The Public Enemy' was Cagney's doorbraakfilm, en hij levert in feite een krachtige en nauwkeurige prestatie. In feite wordt de hele cast voorzien van een sterk acteerwerk. De regisseur William A. Wellmann brengt de film met veel talent.<br />'The Public Enemy' is een prachtige en historisch belangrijke film. Ik kan hem aanbevelen aan elke bioscoopliefhebber.
"The Public Enemy" is one of the starting points of the great season of gangster movies, a very interesting work. It is not the story of the rise and fall of some big boss of crime. Tom Powers (James Cagney) and Matt Doyle (Edward Woods) are just small time crooks, and so they remain throughout the movie. Only, they make the big money that the circumstances of prohibition offer to any criminal. Tom is just a semi-illiterate, naturally violent thug. He is not even professional. He kills just out of stupidity or desire of a pointless revenge, that ultimately will severely damage himself. Further evidence of his cheap personality is shown when he instantly falls for the vulgar, tasteless girl Gwen (Jean Harlow). By the way, Harlow looks remarkably unattractive (to our modern eyes, at least). Was it a choice of director Wellmann? Matt is slightly better than Tom, but clearly he has not the guts to cross his mate. <br /><br />In my opinion a major credit of the film is that it systematically avoids cliché. Neither Tom nor Matt are outcomes of poverty and social injustice. They come from simple but honest, decent and loving families. But they are both bad (that's the word) and they use the freedom and opportunities of their democratic country to make evil.<br /><br />In "The Public Enemy" we find probably the first instances of the beautiful stylish cinematography and clever camera-work that will become the trade-mark of later gangster and noir movies. Some scenes are unforgettable, like the final one, or that under the rain, or that of Cagney abusing the girl. The brief scene of the killing of the horse is pure cinematic genius.<br /><br />In the film there are also some naiveness and clumsiness, though. The way Tom undergoes the personality of his good brother is far-fetched. It is not clear why a gangster in a hospital, wounded in a gun-fight, is not under strict police control. The behavior of Tom's boss in the ending is illogical. Moreover, the part where Tom and Matt are kids is too long (we audience are all eager to see Cagney!), and action is a bit scarce for a gangster movie. <br /><br />"The Public Enemy" was Cagney's breakout film, and really he makes a powerful and accurate job. Actually, a strong acting is provided by the whole cast. The director William A. Wellmann handles the movie with sound talent.<br /><br />"The Public Enemy" is a beautiful and historically important movie. I recommend it to any cinema-lover