Deze ontroerende aflevering van de ncis brengt de geweldige acteerprestaties van Charles Durning in beeld, en een zeer verdiende Emmy-nominatie voor zijn prestaties. Meneer Durning speelt een veteraan uit de Tweede Wereldoorlog die in stilte heeft geleden omdat hij gelooft dat hij in 1945 zijn beste vriend op Okinawa heeft gedood. Als we hem ontmoeten, geeft hij zich, ondanks het feit dat hij de Congressional Medal of Honor heeft gewonnen, over aan de Investigative Services voor moord. Hij is oud, drinkt te veel en zijn geheugen is niet meer zo scherp als het was. Om deze en andere redenen gelooft Gibbs zijn verhaal niet, of hij gelooft op zijn minst dat deze soldaat waarschijnlijk handelde uit naam van zijn medekameraden die in een gevaarlijk oorlogsgebied, omringd door Japanners, gevangenzaten. Deze episode heeft me een paar keer de tranen in de ogen doen springen. Meneer Durning is zo volkomen overtuigend als een man in doodsnood. We horen flarden van Edward Elgar op de achtergrond en zien pijnlijke beelden van hoe het voor deze soldaat moet zijn geweest toen de Japanners's nachts langzaam over het zwarte zand naar de Amerikanen toe kropen. Let op voor meneer Durning en voor alle soldaten die niet zijn teruggekomen, want alleen de doden hebben het einde van de oorlog gezien.
This moving episode of NCIS brings forth the wonderful acting of Charles Durning, and a most deserving Emmy nomination for his performance. Mr. Durning plays a World War II veteran who has been suffering in silence because he believes he killed his best friend on Okinawa in 1945. When we meet him, despite having won The Congressional Medal of Honor, he is turning himself in to Investigative Services for murder. He's elderly, drinks too much, and his memory isn't as sharp as it used to be. For these and other reasons Gibbs does not believe his story, or at the very least, believes this soldier probably acted on behalf of his fellow comrades caught in a dangerous war zone surrounded by Japanese. This episode brought tears to my eyes several times. Mr. Durning is so completely convincing as a man in agony. We hear strains of Edward Elgar in the background, and see painful images of what it must have been like for this soldier, as the Japanese slowly crawled toward the Americans on the black sand at night. Watch this for Mr. Durning, and for all the soldiers who didn't come back, for only the dead have seen the end of war.