Onder de gasten op een bruiloft bevinden zich een Helene, een eenzame onderwijzeres, gespeeld door Stephane Audran, en een ex-legerslager (Jean Yanne). Ondanks hun verschillen ontwikkelen de twee een vriendschap. Maar in de stad loert een seriemoordenaar, en die moordenaar kan al dan niet de slager zelf zijn. Geplaagd door gevoelens van twijfel en angst, staat Helene voortdurend op hete kolen over haar nieuwe vriendin (zo'n beetje), en verrassingen en schokken worden tot op het allerlaatste moment ingewikkeld gemaakt. <br /><0x3E> 90 minuten voelt dit mysterie langer aan dan het is, en dat kan te wijten zijn aan een aantal stilistische technieken die regisseur Chabrol heeft toegepast, zoals het lome en spaarzame gebruik van camerabewegingen en opnamen van de klokken om een gevoel voor tijd te creëren. Wat de inhoud betreft, leent hij zich voor Hitchcock, met thema's als gedeelde geheimen, obsessie en morele dubbelzinnigheid. Deze thema's worden goed gebruikt, waardoor de kijker een passende hoeveelheid spanning en verwachting krijgt, en Chabrol speelt behendig met zijn publiek, waarbij hij verrassingen en niet-verrassingen in de juiste volgorde plaatst, zodat we net zo nerveus zijn als Audran. Hij maakt zich minder druk om het uitleggen van de motieven voor de moorden dan om het presenteren ervan, en daarom ontstaat er in de film een huiveringwekkende sfeer van onverschilligheid.<br />De twee hoofdrolspelers zijn sterk in hun optredens, en de trage, fragiele romance tussen hen is even geloofwaardig als een integraal onderdeel van de plot. In het bijzonder straalt Stephane Audran, als een vrouw die evenwichtig, tevreden en zelfverzekerd begint, maar uiteindelijk verward en misschien, zoals het einde van de film laat zien, een beetje geruïneerd wordt door de gebeurtenissen waarvan ze getuige is geweest. De film wordt gedragen door een griezelige, quasi-apocalyptische score van Pierre Janse en Domonique Zardi, die nog lang na het einde van de film blijft hangen. Als de afloop een beetje als een uitsmijter aanvoelt, komt dat misschien doordat wij als publiek één plotwending te veel hebben gezien, en de frequentie en de lichtheid waarmee elke wending wordt onthuld, vermindert het effect enigszins. Maar over het algemeen is dit een goede film; heel pretentieloos, koel en afstandelijk, en de subtiele vertolking werkt alleen maar in zijn voordeel.<br />B<0x3E><0x3E> B<0x3E><0x3E>
Amongst the guests at a wedding are a Helene, a lonely teacher, played by Stephane Audran, and an ex-army butcher (Jean Yanne). Against their differences, the two develop a friendship. However, in the town there lurks a serial killer, and that killer may or may not be the butcher himself. Plagued with feelings of doubt and fear, Helene finds herself constantly at tenterhooks regarding her new friend (of sorts), and surprises and shocks are placed intricately until the very last frames.<br /><br />At 90 minutes, this mystery feels longer than it is, and that may be due to some of the stylistic techniques adapted by director Chabrol, such as the languid and very sparse use of camera movement, and shots of the bells to contribute to a sense of time. Content-wise, he borrows from Hitchcock, using themes of shared secrets, obsession and moral ambiguity. These themes are used well, creating appropriate amounts of suspense and anticipation in the viewer, and Chabrol plays with his audience deftly, placing surprises and non-surprises in sequence so that we are every bit as nervy as Audran. He is less concerned with explaining the motives for the killings than just presenting them, and for that, and chilling atmosphere of indifference is created throughout the film.<br /><br />The two leads are strong in their performances, and the slow, fragile romance between them is as credible as it is integral to the plot. In particular, Stephane Audran shines, as a woman who begins, poised, content and assured, only to finish ruffled and perhaps, as the ending shot shows, a little ruined by the events that she has witnessed. The film is carried along by an eerie, quasi-apocalyptic score by Pierre Janse and Domonique Zardi, which haunts long after the film has ended.<br /><br />If the ending does feel like somewhat of a copout, that may because we as the audience have viewed one plot twist too many, and the frequency and slightness at which each twist is revealed diminishes its impact somewhat. But for the most part, this is good film-making; quite unpretentious, coolly aloof, and the subtle delivery only works to its advantage.<br /><br />B+