Hoewel deze film radicaal verschilt van Jia's eerdere films, bevat hij nog steeds dezelfde culturele kritiek. Als commentaar op de urbanisatie van het moderne China is Jia de gladde wereld van door de overheid goedgekeurde films binnengestapt zonder het contact met de richting van zijn eerdere films te verliezen. Het is verleidelijk om de film oppervlakkig te bekijken en hem af te doen als een door de staat goedgekeurde glossy. Maar vanuit mijn perspectief is wat er in de film gebeurt veel subtieler; het is een vorm van kunst die van belang is voor China en zijn autoritaire bestuurssystemen door de geschiedenis heen.<br />Praktisch gesproken heeft China nooit vrijheid van meningsuiting genoten voor zijn kunstenaars en schrijvers. Om de censuur te omzeilen die uit absolute monarchieen of dictaturen voortkwam, gebruikten kunstenaars en schrijvers subtiele intertekstuele boodschappen. Zo werd een regel of een radicaal weggelaten uit een personage om de betekenis binnen de tekst enigszins te veranderen. De hoofdradicaal werd weggelaten uit een personage dat de keizer beschreef om aan te geven dat de schrijvers wilden dat de keizer onthoofd werd, of iets in die trant. De boodschappen waren zo klein dat sympathisanten ze zouden oppikken, maar een censor (censuurambtenaren zijn meestal niet de slimste of creatiefste mensen) zou ze over het hoofd zien.<br />Ik ben van mening dat Jia Zhangke iets dergelijks doet met deze film. Het is misschien niet zo subtiel als de historische boodschappen, maar als je ze van dichtbij leest, zie je iets waar de regering niet blij mee zou zijn. De Chinese regering wil graag dat de wereld ze ziet als stedelijk, flitsend, glanzend en nieuw, dus gebruikt Jia in deze eerste film van hem, met steun van de overheid, een cinematografie, moderne technobeats, computeranimatie en moderne elektronica. Maar onder al die glitter schuilt de werkelijkheid die schreeuwt om door de fa<0xC3><0xA7>ade van het World Park heen te breken. Het is smerig en persoonlijk. Er is prostitutie, misdaad en piraterij van kopieerapparaten (misschien gaat het hier om de moderne Chinese samenleving, zoals die door de regering en het grote bedrijfsleven wordt gestimuleerd, de gekopieerde kopie van de rest van de wereld). De in leven zijnde jongeren kunnen allemaal een mobiele telefoon hebben, maar ondanks al hun sms-berichten schijnen ze niet in staat te zijn met elkaar te communiceren. In feite schijnt Jia te zeggen dat de Chinese jongeren, gezien de huidige koers van hun land, op weg zijn naar een toekomst van vergetelheid. Het is moeilijk het met hem oneens te zijn. Maar hij laat in elk geval een sprankje hoop achter.
While this film is radically different from Jia's earlier films it still packs the same cultural criticism wallop. A commentary on the urbanization of modern day China, Jia has moved into the slick world of government approved film-making without losing touch with the direction of his earlier films. It is tempting to watch the film superficially and dismiss it as a glossy state approved image. However, from my perspective, what is happening in the film is much more subtle; it is form of art-making that is particular to China and its authoritarian governing systems through history.<br /><br />Practically speaking China has never enjoyed freedom of expression for its artists and writers. In order to get around censorship that came from absolute monarchies or dictatorships artists and writers would use subtle inter-textual messages. For instance, a line or radical would be left out a character to slightly change the meaning within the text. The head radical might be left out of a character describing the emperor to indicate the writers desire that the emperor be beheaded, or something along those lines. They were small enough messages that sympathizers would pick up on them, but a censor (censors usually not being the brightest or most creative people around) would miss it.<br /><br />It is my opinion that Jia Zhangke is doing something along these lines with this film. It may not be as subtle as the messages have historically been, but a close reading clearly conveys something the government wouldn't be happy with. The Chinese government would like for the world to see them as metropolitan, glitzy, shiny, and new, so Jia, in this first film of his with government backing, uses cinema-scope, modern techno beats, computer animation and up-to-date electronics. But under the glitz is the reality screaming to get through the World Park facade. It is dirty and personal. There is prostitution, crime, and pirate copiers (maybe the theme here is modern Chinese society, as promoted by the government and big business, that is the pirated copy of the rest of the world). The subsistence living youth can all have cell phones, but for all their text messaging they don't seem to be able to communicate. Basically Jia seems to say that the Chinese youth are headed for a future of oblivion under the current direction of their country. It is hard to disagree with him. But at least he he leaves a morsel of hope in the end of it all.