Deze film staat op een laag pitje <0xE2><0x80><0x93> zelfs met 'Wolf' ben ik nog nooit zo dicht bij de uitgang geweest als nu, vlak voor de aftiteling. Wat een vreselijke teleurstelling.<br />De trailer/commercials voor deze film zien er interessant uit, omdat je een korte samenvatting krijgt van wat er is gebeurd in het leven van Ben en Katie (met de kinderen Josh en Erin). Je zou denken dat, als je de echte film voor je ziet, de scènes zich ontwikkelen tot wat je in de commercials ziet. Raad nog eens! De blik van leven-voor-je-ogen op het leven is wat we in de film te zien krijgen. In plaats van deze momenten te ontwikkelen, krijgen we korte glimpen te zien terwijl de andere 100 minuten of wat dan ook (die voelden als vier uur) gevuld waren met overbodige plotwendingen (oké, jullie hebben elkaar voor de zesde keer gebeld en niets gezegd, alleen maar: 'Is alles goed met de kinderen?' gevolgd door een ongemakkelijke stilte... we snappen het) en weinig grappige humor, die voornamelijk te maken heeft met de toiletten (letterlijk <0xE2><0x80><0x93> de lege wc-rol is in de trailer veel grappiger dan in de film; Reiser en Reiner hebben de neiging het gesprek op de 'huidfluit' te houden). De dialoog die naar ik aanneem was bedoeld als komische afleiding, was net zo pijnlijk om naar te luisteren als de gesprekken van Willis en Pfeiffer.<br />'De rol van Willis en Pfeiffer was...' Het is niet slecht, maar het einde is helemaal niet geloofwaardig (weer zo'n geval van een film die al bijna twee uur duurt en die een oplossing nodig heeft, hoe flinterdun die ook is). Het was zo'n formule <0xE2><0x80><0x93> ik verwachtte eigenlijk zo'n einde waarin ze je een samenvatting geven van wat ze nu aan het doen zijn. Je weet wel: 'Katie heeft haar leven een andere wending gegeven en doneert nu tijd aan de plaatselijke dierenhulpvereniging. Erin zit in het debatteam...' <0xE2><0x80><0x93> dat soort dingen. En nog iets: mijn verloofde en ik keken elkaar allebei aan tijdens de 'climactische' scène en vroegen ons af waarom de kinderen, die eerder in de film bijna elke keer zo nieuwsgierig waren geweest, in godsnaam nu weer zo nieuwsgierig waren. Ze staken hun hoofd uit de auto om te zien waar ma het in godsnaam over had... en nog eens en nog eens... en nog eens en nog eens... en nog eens en nog eens.<br />Dit was pijnlijk om te zien, en niet op een goede manier. Sommige films trekken de emoties aan, brengen de tranen, de vreugde, de woede of de angst naar boven... maar deze film brengt alleen maar verveling. De slechte tekst had gecompenseerd kunnen worden door een goede timing, maar elke keer als de film een beetje ritme probeerde te vinden, was er een van die afschuwelijke scènes waarin een van de personages alleen in een kamer met de camera stond te praten! Weer zo'n irritante trend van tegenwoordige film en televisie, die boven op deze schroothoop van een voertuig werd gestapeld. Bewaar je geld voor toekomstige publicaties.
This movie ranks dead-even with "Wolf" as the closest I've come to being driven to the exits before the closing credits. What a dreadful disappointment.<br /><br />The trailer/commercials for this movie make it look somewhat interesting, because it gives you a quick snippet of what has happened in Ben and Katie's lives together (with children Josh and Erin sprinkled throughout). You would think when the actual full-length movie is front of you, the scenes would develop what you see in the commercials. Guess again! The life-flashing-before-your-eyes look at life is what we get in the full movie. Instead of developing these moments, we get brief glimpses while the other 100 minutes or whatever (felt like four hours) were filled with redundant plot devices (OK, you've called each other for the sixth time and said nothing but "are the kids OK" followed by awkward silence ... we get it) and unfunny humor, which is mainly of the toilet manner (literally--the empty toilet paper roll is much funnier in the trailer than it was in the movie; Reiser and Reiner tend to keep the conversation on the subject of the "skin flute"). The dialogue that I assume was intended for comic relief was as painful to listen to as any of the Willis-Pfeiffer conversations.<br /><br />The acting of Willis and Pfeiffer wasn't bad, but the ending is not believable at all (another case of wrapping a movie up simply because it's nearing two hours and we need a resolution, no matter how flimsy). It was so formula -- I was halfway expecting one of those endings where they give you the summary of what they are doing now. You know, "Katie turned her life around and is now donating time at the local animal rescue league. Erin is on the debate team ..."; that kind of thing. And another thing: My fiancee and I both turned to each other during the "climactic" scene and wondered why the hell the kids, who had been so nosy earlier in the movie on almost every occasion, hadn't stuck their heads out of the car to see what the hell Mom was going on and on and on and on and on about ....<br /><br />This was painful to watch, and not in a good way. Some movies tug at the emotions, bringing out the tears or joy or anger or fear ... this movie only brings boredom. The bad writing could have been compensated by good timing, but every time the movie attempted to find some rhythm, there would be one of those awful scenes where one of the characters would be in a room by themselves talking to the camera! Another annoying trend of current cinema/television lumped right on top of this scrap heap of a vehicle. Save your money for upcoming releases.