Robert Crumb is niet iedereens beste vriend. Hij is ervan beschuldigd een racist en een vrouwenhater te zijn. Deze film heeft veel te maken met misvattingen over de kunstenaar, maar niet alle misvattingen zijn negatief.<br />Zoals kenmerkend is voor een documentaire als deze, worden er verschillende kunstenaars/critici geïnterviewd over Crumbs werk. Onveranderlijk wordt er een soort analyse gegeven. Crumb wordt vergeleken met Brueghel, met Daumier, hij wordt beschreven als een groot politiek satiricus.<br />Het is een feit dat het eerste wat in de film wordt besproken, is wat Crumbs kunst motiveert, wat hij probeert over te brengen. Na een licht geamuseerd, licht geërgerd 'Jezus! Ik weet niet...' zegt hij dat hij pas bewust aan zijn werk denkt nadat hij het heeft gemaakt. Hij heeft het getekend; dan komt hij erachter waar het over gaat.<br />Deze film wijst er heel subtiel op dat Crumb eigenlijk niet iets is waar hij van wordt beschuldigd of waar hij om wordt geprezen. Zijn werk 'is de zuiverste vorm van zijn id,' merkt zijn vrouw Aline op.<br />De film is in feite zijn triomf om zichzelf te zijn door middel van een aantal afschuwelijke hindernissen: een wrede vader en een aan drugs verslaafde broer; afgewezen worden door vrouwen; in de verleiding komen het huis te verkopen; en juridische problemen over cartoons. Terwijl zijn twee broers, Charles en Max, allebei in verschillende mate laten zien hoe hun jeugd in die tijd voorgoed getekend was, komt Robert Crumb er heel, zelfs bewonderenswaardig uit, ondanks de onbuigzame aard van zijn kunst. Hij is uniek, zijn werk is niet gemakkelijk te scheiden van allegorische betekenissen of uiting van politieke overtuigingen.<br />Crumb is een groot kunstenaar, en hij is niet in een paar interviews te begrijpen, en zijn kunst kan niet worden teruggebracht tot iets begrijpelijks in clichématige artistieke termen. In Zwigoffs film wordt Crumb op alle mogelijke manieren getoond, en hij probeert zijn kunst op dezelfde manier tot uitdrukking te brengen. Aan het eind kunnen we alleen maar verbijsterd zijn dat de man het niet alleen heeft overleefd, maar ook heeft gedijd, en ons verbazen over het brede scala van wat hij heeft geproduceerd.<br />Zwigoffs stijl is zo naadloos dat het niet aanvoelt als zijn film, maar als die van Crumb. Natuurlijk is het niet Crumbs stijl, maar die indruk is een indicatie van Zwigoffs meesterschap in de vorm. Als zijn eigen persoonlijkheid in het weefsel van de film doorklinkt door wat hij laat zien en hoe hij het beveelt, dan vult hij het geniale van Crumb eerder aan dan dat hij het verdoezelt.<br />Het resultaat is onvergetelijk, niet alleen vanwege de verhandeling van Crumb, kunstenaar en mens, maar ook vanwege het feit dat Zwigcks werk over de film en ons heen stroomt.
Robert Crumb is not everybody's cup of tea. He has been accused of being a racist and a misogynist. This film does much to deal with misconceptions about the artist, but not all the misconceptions are negative.<br /><br />As typical for a documentary like this, there are several artists/critics interviewed about Crumb's work. Invariably, there is some sort of analysis given. Crumb's compared to Brueghel, to Daumier, he's spoken of as a great political satirist.<br /><br />The fact is the first thing discussed in the film is what motivates Crumb's art, what is he trying to express. After a slightly amused, slightly annoyed "Jesus! I dunno..." he speaks that he doesn't think of his work in conscious terms until _after_ he's drawn it; then he figures out what it's about.<br /><br />This film very subtly points out Crumb is not really anything he's been accused or praised for being. His work "is the purest form of his id," his wife, Aline, comments.<br /><br />The film is really his triumph to be himself through a number of horrendous hurdles: a brutal father and drug addicted brother; being rejected by women; being tempted to sell out; and legal problems over cartoons. While his two brothers, Charles and Max, both show in differing degrees how their youths were permanently scarred then, Robert Crumb emerges whole, even admirable, in spite of the uncompromising nature of his art. He is unique, his work not easily separable into allegorical meanings or expression of political beliefs.<br /><br />Crumb is a great artist, and he cannot be understood from a few interviews and his art can't reduced into something understandable in clichéd artistic terms. Zwigoff's film shows Crumb in every way available and tries to express his art similarly. At the end, all we can do is be astonished that the man not only survived but flourished, and marvel at the wide range of what he's produced.<br /><br />Zwigoff's style is so seamless, it doesn't feel like his film, but Crumb's. Of course, it is not Crumb's, but that impression is an indication of Zwigoff's mastery of the form. If his own personality intrudes in the fabric of the film by what he shows and how he orders it, he complements rather than obscures Crumb's genius.<br /><br />The result is unforgettable, not just for its exposition of Crumb, artist and human being, but for the experience of letting Zwigoff's work flow over the film and us.