Angelopoulos maakt opnieuw gebruik van een intellectuele manier van filmen, die weliswaar vol poëzie is en doordrenkt van mededogen. Geschiedenis en menselijke betrekkingen worden benadrukt door de symbolische ordening van de oude Griekse tragedie en dat maakt de film wat 'zwaar' van karakter, waardoor hij wat moeilijker te volgen is dan een gewone Hollywood-productie <0xE2><0x80><0x93> beoordeel me niet verkeerd, ik hou er ook van. Zolang het om het scenario gaat, wordt de moderne geschiedenis van Griekenland slechts de omgeving waarin de man samen met zijn lot ten onder gaat. De film zelf is de meest volwassen film van de Griekse regisseur en heeft al zijn persoonlijke kenmerken samengesmeed tot een voortreffelijk werk!
Angelopoulos again makes the most of an intellectual way of cinema, which is though full of poetry and with the stain of compassion. History and human relationships are emphasized through the symbolic order of ancient Greek tragedy and that is what makes the film have a more "heavy" character, which makes it a little harder to follow than a usual Hollywood production- do not misjudge me, I love it too. As long as it concerns the scenario the modern history of Greece becomes only the environment in which the man wrecks along with his fate. Angelopoulos recons the mechanizations of History upon man and tries to make a clear statement upon it. The film itself is the most mature of the Greek director and has all his personal characteristics bound together in an excellent work!