Dit is een volmaakte kleine film, volmaakt afgerond en verfijnd. Prachtig geënsceneerd, intelligent geregisseerd en schitterend geacteerd.<br />Clark Gable is de succesvolle publisher, pas getrouwd met de societydame Myrna Loy, die, hoewel zeer modern en niet jaloers van aard, begint te vermoeden dat hij een verhouding heeft met zijn geblondeerde secretaresse Jean Harlow. Zoals Gables moeder laconiek over haar zoon zegt: 'Je zou het een jongen niet kwalijk nemen als hij een snoepje stal.'<br />Allemaal poeha, nietwaar? Licht als lucht, nietszeggend? Natuurlijk is dat zo, er zijn meesters in hun vak nodig om deze plot te laten blijven hangen, om de film onvergetelijk te maken. Gable is nog nooit zo goed geweest, hij lijkt te genieten van elke seconde die hij op het witte doek staat, en hij heeft niets meer van de mannelijke stijfheid die hij tijdens zijn ergste optredens had. Hij is een genot om naar te kijken, samen met de altijd even charmante Loy, hun scènes samen stekelig en explosief, en ze zijn een echt lief, innemend stel. Loy moet wel het meest geraffineerde wezen zijn dat ooit is gefilmd, ze is zo cool en eigentijds ('Ik ben de beste, hè?' zegt ze met een licht sardonische ondertoon). Harlow krijgt niet zoveel mee om mee te werken, en ze moet haar brutale, sexy karakter bagatelliseren om de weegschaal niet te laten doorslaan. Maar ze is nog steeds bijna helemaal Harlow en ze gaan zo ver als maar mogelijk is volgens de produktiecode. De scène met Harlow en Gable in de hotelkamer in Havana draait helemaal om seks, zoals we zonder twijfel kunnen vaststellen.<br />Kijk er dus naar en geniet ervan. Het is het meest volmaakte stuk 30-plus-filmen dat je waarschijnlijk zult zien.
This is a perfect little film, absolutely well-rounded and exquisite. Beautifully scripted, intelligently directed, ebulliently acted.<br /><br />Clark Gable is the successful publisher, newly married to society lady Myrna Loy who, although very modern and not jealously disposed, begins to suspect that he is carrying on an affair with his bleach-blonde secretary, Jean Harlow. As Gable's mother states, laconically of her son, "You wouldn't blame a boy for stealing a piece of candy".<br /><br />All fluff, right? Light as air, unsubstantial? Of course it is, it takes masters of their craft to make this plot stick, to make the movie plain unforgettable. Gable was never better, he seems to relish every second he is on screen, and there is none of the masculine stiffness about him that his worst performances have. He is a joy to watch with the always delightful Loy, their scenes together bristle and self-combust, and they are a really sweet, engaging couple. Loy has to be the most sophisticated creature ever to be filmed, she is SO cool and contemporary ("I'm the best, aren't I?", she says with just the slightest sardonic hint.) Harlow isn't given as much to work with, and she has to downplay her sassy sexiness in order not to tip the scales. But she is still almost all Harlow, and they go as far as they possibly could under the Production Code. The scene with Harlow and Gable in the Havana hotel room is all about sex, as we are left in no doubt.<br /><br />So, watch it and love it. It is as perfect a piece of 30's film-making as you are likely to see.