Tijdens de voorbereidingen voor Thanksgiving, een paar jaar geleden, merkte mijn vader op dat niemand gesuikerde yams had gemaakt. Goed, we kochten een blik, warmden ze op en zetten ze op tafel. Niemand raakte ze aan, pa ook niet. 'Waarom,' vroegen we,'stond je erop om yams te maken?' Eenvoudig: traditie. Met Thanksgiving heb je gesuikerde yams nodig.<br />En met Nieuwjaar in Midden-Europa heb je 'Eten voor Eén' nodig. Dat de mensen hier het heerlijk vinden, is duidelijk. Waarom ze het heerlijk vinden, is een absoluut mysterie. Ik geloof oprecht dat ze het vooral heerlijk vinden omdat het traditie is <0xE2><0x80><0x93> het is geliefd, dus de mensen vinden het heerlijk. Omdat ik met een Duitser getrouwd ben, heb ik dit al minstens vijf keer gezien; ik heb er zelfs bij gelachen. Natuurlijk kan ik ook doen alsof ik van yam hou.<br />De film is geheel en al gebaseerd op de clowneske capriolen van de hoofdpersoon, Freddie Frinton, die zichzelf gestaag naar de vergetelheid drinkt. Hier is het pure gehakthumor, met grappen die al oud waren toen de film veertig jaar geleden werd gemaakt. Frinton is evenmin een genie op het gebied van fysieke komedie, want zijn timing is in het stuk werkelijk feilloos.<br />Als u uit Midden-Europa komt, hebt u deze film al gezien. Bespaar u verder de moeite.
During preparations for Thanksgiving a few years back, my dad noticed that no one had made any candied yams. Fine, we bought a can, warmed them up and set them out. Nobody touched them, pa included. "Why," we asked, "did you insist on the yams?" Simple--tradition. With Thanksgiving you need candied yams.<br /><br />And with New Years in central Europe, you need "Dinner for One." That people here love it, is clear. *Why* they love it is an absolute mystery. I honestly believe that it is enjoyed primarily because it is tradition -- it is beloved, so people love it. Being married to a German, I have now seen this short at least five times; I *have* laughed during it. Of course, I can pretend to like yams, too.<br /><br />The film relies entirely on the clownish antics of the protagonist, Freddie Frinton, as he steadily drinks himself into oblivion. Purely pie-in-the-mush humor here, with gags that were old when the film was made forty years ago. Neither is Frinton a genius of physical comedy, his timing truly hit-and-miss in the skit.<br /><br />If you are from central Europe, you have already seen this film. Otherwise, spare yourself the bother.