Er zijn 5 verhalen die op de een of andere manier met elkaar verbonden maar niet echt verweven zijn (dit is het misleidende deel), maar ik vond ze allemaal leuk, de film legt een speciale nadruk op het bizarre, maar gaat niet te ver.<br />Vrouw en Echtgenoot <0xE2><0x80><0x93> Dit is in feite het fantastische deel van de film, de zwijgzaamheid van de vrouw is het belangrijkste middel om je in die zoete weifeling te brengen of dingen echt zijn of niet, maar er zijn er veel meer, zoals de kostuums die ze altijd draagt (wat me doet denken aan een film die op deze breedtegraden 'héroe' heet) en de faseverschuivingen. Hier hebben we ook de zoete dosis geweld.<br />Moordenaars <0xE2><0x80><0x93> ik was behoorlijk verbaasd toen ik 'Big Chris' tegenkwam! Het contrast tussen Jones en de vertaler was bizar. Er is niet veel aan de hand, want ze zijn allebei een eenzaam, functioneel personage.<br />_Birdman_ <0xE2><0x80><0x93> De 'vreemde' vector van de film, maar in Keiichi's perspectief is de openheid van kinderen heel accuraat.<br />_Yoko de Creatief_ <0xE2><0x80><0x93> O god, Yoko's ideeën voor reclamespots zijn zo onzinnig dat ze grappig worden, en Yoko is zelf grappig. Ze lacht echt zoals ze lacht en ze knippert wild met haar ogen als ze haar 'afflati' krijgt. Hier kan ik twee personages aanwijzen die ik graag wat meer van de cafémeisjes had willen zien. Het meisje van het ongeluk was zo grappig meelijwekkend, en dat werd nog eens versterkt door de onverschillige vriendin. Ik vraag me af wat er met haar gebeurd zou zijn als ze een derde scène had gekregen!<br />En weer vinden we een bizar contrast, deze keer tussen de 'lelijke' en de'sexy' inbrekers. Dit verhaal neemt weinig van de lengte van de film in beslag en is ook het meest onsamenhangende, maar het voegt een funky'seksualiteit'-noot toe.<br />En tot slot: de muziek beviel me.
There are 5 stories that somehow connect but not really intertwine (this is the deceptive part), however, I liked all of them, the movie puts a especial emphasis in bizarreness, but it doesn't go too far.<br /><br />Wife and Husband- This is in fact the fantastic part of the movie, the silentness of the wife is the main tool for getting you into that sweet vacillation of whether things are real or not, but there are lot more, as the costumes she wears every time (Which reminds me to a movie knows as "héroe" by this latitudes) and the phase-shifts. Here we also have the sweet dose of violence.<br /><br />Killers - I got pretty surprised when I ran into "Big Chris"! The contrast between Jones and the translator was way bizarre. There's not much going on here, since both of them are like a lone functional character.<br /><br />Birdman- The "strange" vector of the film, yet the cutest, Keiichi's perspective keeps the frankness of children accurately. I LOVED the teacher scene.<br /><br />Yoko the Creative- Oh god, Yoko's ideas for commercials are so unfunny they become funny, and Yoko is funny herself. Really laugh with the way she laughs and with the wild winking when she's having her "afflati". Here I may mark two characters I would had LOVED to see a little bit more of = The café girls. The accident girl was so funnily pathetic, and that were really strengthened by the uncaring friend. I wonder what would have happened to her if she'd got a third scene!!<br /><br />The Housebreakers = And again we find a bizarre contrast, this time between the "ugly" and the "sexy" burglars. This story takes little of the film's length and it is also the most disconnected one, but adds a funky "sexuality" note.<br /><br />And to finish, I liked the music.