Patrick Still Lives is een merkwaardig staaltje van cultfilm; niet vanwege de inhoud, maar louter vanwege het feit dat hij gemaakt is. Patrick was een obscure (en nogal saaie) Australische thriller die in 1978 werd uitgebracht, en ik betwijfel of zelfs de makers ervan een vervolg zouden hebben gepland; maar om de een of andere reden vond Giallo het om de een of andere reden toch Mario Landi gepast om een (vermoedelijk) onofficieel vervolg erop te regisseren. Ik heb geen idee wat de feitelijke reden is dat deze film is gemaakt; maar gezien de staat van dienst van Italië als filmproducent, zou het me niet verbazen als deze film begon als gewoon een thriller over een comateuze patiënt met telekinetische krachten, en eindigde als een 'afrekening'. Het verhaal is net zo dun als het in de oorspronkelijke film was en concentreert zich op een comateuze patiënt die Patrick heet. Hij mag dan in coma zijn, maar dat weerhoudt hem er niet van om te moorden, want hij beschikt over telekinetische krachten, en de gasten die in de spa van zijn vader logeren, worden al snel het slachtoffer van Patricks moordzuchtige woede.<br />Al met al moet gezegd worden dat _Patrick Still Lives_ niet erg goed is. Maar het is wel leuk om naar te kijken, en Mario Landi heeft voor eens en voor altijd bewezen dat films over moordzuchtige comateuze patiënten veel beter zijn als ze een aantal bloederige sterfscènes bevatten. De meeste doodsscènes in deze film zijn belachelijk, maar de regisseur houdt zich in elk geval niet in en we worden getrakteerd op een hele reeks akelige manieren waarop de hoofdpersonen sterven. Zoals iedereen die Giallo a Venezia heeft gezien zal verwachten, is veel ervan van de vrouwenhatende soort; met één doodsscène in het bijzonder, waarin een van de dames een pook in haar vagina geramd krijgt (in een echt nogal bizarre scène die je echt moet zien om hem te geloven!) die een grote uitschieter is. Ook naaktheid is sterk vertegenwoordigd, voornamelijk van de vrouwelijke leden van de cast. Buiten de naaktheid en het bloed is er eerlijk gezegd niet veel om eerlijk te zijn. De film is niet slecht in elkaar gezet en de regisseur heeft een interessant gebruik van kleur gemaakt, maar de plot is zo goed als afwezig en een groot deel van de film is alleen maar bedoeld als decor voor de sterfscènes. Maar hé, ik ben gek op dit soort dingen en ondanks de talloze problemen ga ik hem toch een kans geven.
Patrick Still Lives is a curious piece of cult cinema; not for its content, but merely for the fact that it was made. Patrick was an obscure (and rather boring) Australian thriller released in 1978 and I doubt even the makers of it would have planned a sequel; but for some reason Giallo a Venezia director Mario Landi saw fit to direct a (presumably) unofficial sequel to it anyway. I have no idea what the actual reasons are for this film being made; but given Italy's film-making record, I wouldn't be at all surprised to find that this film started life as merely a thriller about a comatose patient with telekinetic powers and ended as a 'sequel' to Patrick simply to cash in on the title. Anyway, the plot here is just as thin as it was in the original film and focuses on a comatose patient named Patrick. He may be in a coma but this doesn't stop him killing as he has telekinetic powers, and the guests staying at his father's spa soon find themselves becoming victim to Patrick's murderous rage.<br /><br />All in all, it really has to be said that Patrick Still Lives isn't very good. However, it is fun in places; and Mario Landi has proved once and for all that films about murderous comatose patients are much better when they feature a bunch of gory death scenes. Most of the death scenes in this film are ridiculous, but at least the director doesn't hold back and we get treated to a range of grisly ways for the main characters to die. As anyone who has seen Giallo a Venezia will expect, much of it is of the misogynistic variety; with one death scene in particular, which sees one of the ladies have a poker rammed up her vagina (in a really rather bizarre scene that has to be seen to be believed!) being a major standout. Nudity is strongly featured also, most of it from the female cast members. Outside of the nudity and gore, there's not a great deal to like here to be honest. The film is not badly put together and the director shows some interesting use of colour, but the plot is pretty much nonexistent and much of the film is just padding for the death scenes. But hey, I love this stuff and despite its numerous problems, I'm going to give it a thumbs up anyway.