Ik dacht dat deze film zo veel mogelijkheden had omdat het leven van de twee vrouwen parallel liep en ze wisten dat ze elkaar zouden kruisen. Maar ik werd duizelig van de stress en de angst van de personages. Ik dacht dat mijn kijkervaring misschien minder duizelingwekkend zou zijn geweest als hun stress zeker aan het licht was gekomen, maar dat de reactie van de personages op de stress rustiger zou zijn geweest. Ik bedoel, wie zou zo'n leven kunnen leiden? Het bleek dat de afloop zelfs nog slechter had kunnen zijn, gezien een film van twee uur die weinig met de werkelijkheid te maken had. Ja, we hebben allemaal angst in ons leven, heel veel, maar het is een persoonlijke keuze om erdoor verblind te worden.
I thought this film had so much potential with the two women's lives running parallel and knowing they were going to intersect. But I felt dizzy by the stress and angst of the characters. I thought what might have made my viewing experience less dizzying was that their stress could have been exposed for sure but the character response to the stress could have been more tranquil. I mean who could live their lives like that. As it turned out the ending could have been even more dire given a two hour film with little touch with reality. Yes, we all have angst in our lives, loads of it but it's a personal choice to be that blinded by it.