Toen het eerste seizoen van Oz klaar was met uitzenden, hadden we veel personages die we aardig vonden (of haatten) en die we dood waanden. Dat was een riskant uitgangspunt waar de makers zich niet aan waagden. Ik ben dol op Oz. Het is een ware overwinning, maar na het zien van deze film (in het filmfestival van Haifa) weet ik dat er iets beters is.<br />Carandiru doet dat wel en gaat nog een stap verder. Het brute bloedbad doodt uiteindelijk bijna iedereen, nadat we in ons binnenste pure hoop hebben opgebouwd, niet door middel van melodramatiek (geen verkrachtingsscènes of mannelijke naaktheid bijvoorbeeld), maar door middel van hard realisme. Het is moeilijk uit te leggen, maar door deze film ga je om de ergste soort mensen geven, omdat deze film je hun menselijkheid laat zien <0xE2><0x80><0x93> hun zwakheden en fouten, in de gevangenis en daarbuiten. Hij geeft de doden geen gezichten <0xE2><0x80><0x93> hij geeft hun zielen. Het is niet alleen een statistiek waarover je in het nieuws hoort <0xE2><0x80><0x93> 111 doden <0xE2><0x80><0x93> het zijn mensen met verhalen, goede en slechte, die in deze film weer tot leven komen. En je rouwt om hun zinloze dood op een manier die je niet zou doen als je erover hoorde in het nieuws, hoe schokkend het ook zou zijn. In een tijdperk van computergegenereerde effecten waarachter slechte films schuilgaan, biedt het zien van dit zeldzame juweel een rijke cast van personages, veel scènes waarin honderden acteurs perfect meedoen (vooral de bezoekende scène) gedetailleerde, originele verhalen, en dat alles in een claustrofobische set. Dit is een les in hoe de film zou moeten zijn en kan zijn.
When the first season of oz finished airing, we had many characters who we grew to care for (or hate) presumably dead. That was a risky premise that the creators didn't venture into. I love Oz. It's a true victory, but after seeing this movie (in the Haifa film festival), I know there's something better.<br /><br />Carandiru does just that and takes it one step further. The brutal massacre in the end kills almost everybody, after building in us pure hope, not through melodramatics (no rape scenes or male nudity for example), but through hard realism. It's difficult to explain this, but this movie makes you care for the worst kinds of men because it shows you their humanity - their weaknesses and faults, in the prison and outside it. It doesn't give faces to the dead - it gives them souls. Not just a statistic you hear about in the news - 111 dead - they are people with stories, good and bad, that live again in this movie. And you mourn for their senseless death in a way you wouldn't if you heard about it in the news, shocking as it would be.<br /><br />In an era of computer-generated effects which hide poor movies, seeing this rare gem, offers a rich cast of characters, many scenes where hundreds of actors participate perfectly (especially the visiting-day scene) detailed, original stories, and all of this in a claustrophobic set. This a lesson in how cinema should be and can be.