Het verhaal draait om een man van in de zestig die al sinds zijn kindertijd een jong meisje opvoedt op een schip dat onanerend voor de westkust van Korea dobbert. Hoewel de grenzen van haar wereld duidelijk zeer beperkt zijn, lijkt ze gelukkig, en de oude man is van plan met haar te trouwen op de dag dat ze meerderjarig wordt. De twee verdienen de kost door vissers aan boord van het schip te ontvangen en ook op een nogal bizarre en gevaarlijke manier de toekomst te voorspellen, door pijlen langs het hoofd van het meisje te schieten die in een boeddhistisch schilderij op de zijkant van het schip terechtkomen. (Deze methode van het voorspellen van de toekomst lijkt te zijn uitgevonden door Kim, zij het mogelijk geïnspireerd door de gebruikelijke manier om een pijltje op een ronddraaiende schijf te laten vallen).<br />De film begint op opvallende wijze met een opname van het wapen dat de titel van de film heeft geïnspireerd. Als er een extra onderdeel aan wordt toegevoegd, wordt de boog een snaarinstrument. Helaas past het instrument niet in de plot van de film, behalve dat het af en toe voor stemmingsmuziek zorgt. De boog wordt vaker gebruikt als middel om een wellustige visser af te houden van het jonge meisje, dat hartje winter in een dunne jurk de winter trotseert en dat (net als alle vrouwen in Kims films) erg aantrekkelijk is. Maar al snel duikt er een gevoelige mannelijke student op aan boord, en de oude man ontdekt dat hij meer nodig heeft dan een buiging als hij het verrukkelijke jonge ding voor zichzelf wil houden.<br />Een van Kims meest gebruikte benaderingen van het vertellen van verhalen is om een geïsoleerde of marginale wereld op te zetten (meestal een fysieke ruimte, maar soms een manier van leven zoals in 3-Iron) die op zijn eigen ingewikkelde regels en gewoonten drijft. Voorbeelden daarvan zijn de rosse buurt in _Bad Guy_, het meer in _The Isle_, het motel in _Birdcage Inn_, of de drijvende tempel in _Zomer en Lente_ enzovoort. Een deel van het plezier van het kijken naar zijn films komt voort uit het verkennen en begrijpen van deze werelden en hoe ze functioneren. In _De Boog_ krijgen we bijvoorbeeld te zien hoe het meisje en de oude man zich verdedigen in een reeks herhaalde scènes. Eerst krijgen we de vaardigheid van de man met de boog te zien, dan zien we hoe de ruimtelijke kennis van het meisje over de boot en haar vaardigheden als boogschutter kunnen dienen als een tweede verdedigingslaag. Deze scènes voegen niet echt veel diepte toe aan de menselijke personages, maar ze karakteriseren de 'gemeenschap' van de boot zelf.<br />Dit wordt nog versterkt door het feit dat de twee hoofdpersonen niet met elkaar praten. Het is waar dat een van Kim' Het gebrek aan dialoog tussen de hoofdrollen in _The Isle_ en _3-Iron_ werkte goed omdat deze echtparen emotioneel met elkaar konden communiceren, en het ontbreken van woorden benadrukte hun vreemde band alleen maar. Maar in _The Bow_ worden de oude man en het meisje emotioneel steeds afstandelijker. Omdat ze niet praten, kunnen ze alleen nog met elkaar communiceren door elkaar steeds boze blikken toe te werpen, en dat doen ze, telkens weer. Op die manier voelt het gebrek aan dialoog meer aan als een truc dan als een integraal onderdeel van de film.
The story centers around a man in his sixties who has been raising a young girl since childhood on a ship that floats unanchored off Korea's western coast. Though the borders of her world are obviously quite limited, she seems happy, and the old man plans to marry her the day she reaches legal age. The two make their living by hosting fishermen aboard the boat, and also tell fortunes in a rather bizarre and dangerous fashion, by shooting arrows whizzing past the girl's head into a Buddhist painting on the side of the boat. (This method of fortune-telling appears to have been invented by Kim, though possibly inspired by the common practice of dropping a dart onto a spinning disc)<br /><br />The film opens in striking fashion with a shot of the weapon that inspired the film's title. When fitted with an additional piece, the bow becomes a stringed instrument. Sadly, however, the instrument doesn't fit into the film's plot beyond providing for occasional mood music. The bow is utilized more often as a means of fending off lecherous fisherman from the young girl, who braves the dead of winter in a flimsy dress, and who (like all the women in Kim's films) is pretty gorgeous. Soon, however, a sensitive male college student shows up on board, and the old man discovers he's going to need more than a bow if he wants to keep the delectable young thing for himself.<br /><br />One of Kim's most common approaches to storytelling is to set up an isolated or marginalized world (usually a physical space, but sometimes a way of life like in 3-Iron) that operates by its own elaborate set of rules and customs. Examples include the red-light district in Bad Guy, the lake in The Isle, the motel in Birdcage Inn, or the floating temple in Spring, Summer, etc... Part of the pleasure in watching his films comes in exploring and coming to understand these worlds and how they operate. For example, in The Bow we are shown how the girl and the old man defend themselves in a series of repeated scenes. First we are shown the man's skill with the bow, then we see how the girl's spatial knowledge of the boat and archery skills can serve as a second layer of defense. These scenes don't really add much depth to the human characters, but they characterize the "society" of the boat itself.<br /><br />This is compounded by the fact that the two main characters do not speak to each other. It's true that one of Kim's strengths is to be able to tell stories using very little dialogue. The lack of dialogue between the leads in The Isle and 3-Iron worked well because these couples could communicate with each other emotionally, and the absence of words only accentuated their strange bond. However, in The Bow the old man and the girl spend much of the film growing emotionally more detached. Since they don't talk, the only way left for them to communicate is to trade angry stares, which they do, over and over and over again. In this way, the lack of dialogue comes across feeling more like a gimmick than an integral part of the film.