O, waar moet ik beginnen... Het is mogelijk dat een goedkope film nog steeds goed is. Sommige films, hoe afgezaagd ook, zijn verrukkelijk goed. Deze film heeft een kaasfactor die de hele staat Wisconsin zou kunnen overtreffen. Begrijp me niet verkeerd, deze film zal je confronteren met de hele 'noodzaak om het kind van haar dode zuster te redden van de man die haar vermoordde'-verhaallijn, maar dat betekent niet dat je hem moet uitzitten om erachter te komen wie het kind krijgt. Ik stuitte op deze stereotiepe Lifetime-film op een volmaakt nuttige zaterdagochtend en tegen de tijd dat de film was afgelopen, was de dag ook voorbij. Het wordt een Lifetime-film genoemd omdat het een heel leven kost om hem te zien... Voor een...' De plaats delict was zo gruwelijk, en het idee dat familieleden in het huis mogen wonen terwijl de politie onderzoek doet, is zo ongelooflijk dat het bijna lachwekkend is. Als je hier gaat zitten kijken, betekent dat minstens vier uur van je leven dat je nooit meer terugkomt.
Oh where do I begin... It is possible for a cheesy movie to still be good. Some movies, while corny, are delightfully so. This movie has a cheese factor that could beat out the entire state of Wisconsin. Now don't get me wrong, this movie will hook you with the whole "plight to save her dead sister's child from the husband who murdered her" storyline, but that doesn't mean you should sit through it to find out who gets the kid. I happened upon this stereotypical Lifetime movie on a perfectly useful Saturday morning and by the time the film was over, so was the day. It's called a Lifetime movie because it takes a lifetime to watch... For a "based on a true story" movie, it was ridiculously unrealistic. The crime scene was so outrageous and the idea that relatives would be allowed to live in the house while it's under police investigation is so unbelievable it's almost laughable. Sitting down to watch this will mean at least four hours of your life that you will never get back.