Ik had Bunuels eerste film, Un Chien Andalou, al gezien en verwachtte een pretentieuze, zinloze, boze film. Ik had me niet erger kunnen vergissen. Dit is een briljante, verhalende film die je vanaf het begin bij de kladden grijpt. De hele film zul je je eigen ogen in twijfel trekken, lachen om de gebeurtenissen die zich voor je ogen afspelen en je tegelijkertijd ontspannen, terwijl je je door Bunuels technieken laat vermaken. Geef deze film een kans en je zult worden beloond. Ik weet zeker dat je er na het zien van de film nog maanden over zult nadenken. De thema's en kwesties die hij oproept, zijn nog steeds heel relevant: seksueel verlangen en frustratie, de aard van het verlangen, terrorisme, de conventies in de samenleving die we accepteren. Bunuel laat je in twijfel trekken wat je in het leven wilt en daagt je uit met beslissingen en gevoelens waarvan je dacht dat ze betrouwbaar waren. Fernando Rey blijkt een betrouwbare en sympathieke hoofdpersoon te zijn, die je door de gebeurtenissen met het mysterieuze meisje, Conchita, loodst.
Having watched Bunuel's first film: Un Chien Andalou, I was expecting a film of a pretentious, pointless, and angering nature. I couldn't have been more wrong. This a brilliant narrative film, which grips you from the beginning. Throughout the film you will be questioning your own eyes, laughing at events before you and at the same time relaxing, and letting Bunuel's techniques entertain you. Give this film a chance, and you will be rewarded. Having watched it, I am sure you will be thinking about it for months afterwards. The themes and issues it raises are still very much relevant; sexual desire and frustration, the nature of desire, terrorism, the conventions within society that we accept. Bunuel has you questioning what you want in life, and challenges the decisions and feelings that you thought were reliable. Fernando Rey proves to be a reliable and likable protagonist, who guides you through events as he experienced them with the mysterious girl; Conchita.