Ook ik heb die film in de Berlinale gezien, en hoewel de kwestie van de verkrachting werd behandeld met volwassenheid en openhartigheid, was de film zelf slecht geconstrueerd. Meer dan wat ook was hij saai <0xE2><0x80><0x93> de plaatsing van de camera en de belichting waren standaard, het niet-diagetische geluid bestond bijna niet, en de dialoog was uiterst onrealistisch, bestaande uit lange, langgerekte pauzes, afgewisseld met korte zinnen.<br />Het resultaat hiervan was dat ik me niet meer aan de personages hechtte dan een oppervlakkige sympathie voor hun huidige hachelijke situatie <0xE2><0x80><0x93> de dialoog werd zo uitgerekt dat hij zijn emotionele resonantie verloor, en veel zinnen werden gebracht met weinig gevoel van de acteurs. Het was een van de weinige momenten waarop ik me bewust was van Claire Danes acteertalent, dat haar in staat stelde te schreeuwen in plaats van te huilen. Vergeleken met Claire Danes verbluffende, gekwelde vertolking van _Romeo en Julia_ voelde ik me volkomen onbevredigd door haar vertolking.<br />Het waren deze factoren die de personages minder menselijk maakten, waardoor ze niet tot leven kwamen. Dit, in combinatie met de volstrekt nietszeggende regie en montage, betekende dat ik me niet aan hen kon hechten, en ik kon alleen nog maar smachten naar elke volgende dialooglijn om even te ontsnappen aan de stille, uitdrukkingsloze momenten daartussenin. Toen ik het verhaal meer dan tweeënhalf uur lang had uitgerekt, wreef ik alleen maar zout in de wond. De Vrije Wil was op zich niet afschuwelijk, maar er waren zo weinig interessante punten dat ik binnen veertig minuten rusteloos begon te worden, en toen de aftiteling voorbijkwam in wat ongetwijfeld een briljante emotionele finale zal zijn, voelde ik me nog steeds niet erg aan de personages gehecht.
I, too, saw this film at the Berlinale, and though the matter of rape was treated with maturity and frankness, the film itself was constructed poorly. More than anything, it was bland - camera placement and cuts were standard fare, non-diagetic sound was near non-existent, and the dialogue was highly unrealistic, comprising of long, drawn-out pauses interspersed with briefly-spoken lines.<br /><br />The upshot of this was that I felt no attachment to the characters beyond a basic sympathy for their current predicaments - dialogue was stretched out to the point of losing its emotional resonance, and many lines were delivered with little feeling from the actors. I was particularly unconvinced by Sabine Timoteo's performance, whose talent restricted her to screaming rather than actual crying. Compared to Claire Dane's stunning depiction of anguish in Romeo and Juliet, I felt wholly unsatisfied by her performance.<br /><br />It was these factors that made the characters feel less than human, failing to imbue them with life. This, coupled with the utterly bland direction and editing, meant that I felt no attachment to them, and I was left gagging for each coming line of dialogue purely to provide a break from the silent, expressionless moments in between. Drawing out the narrative to over two and a half hours simply rubbed salt in the wound.<br /><br />The Free Will was not in itself awful, but there were so few points of interest that I found myself becoming restless within forty minutes, and when the credits rolled in what will doubtless be considered a brilliantly emotional finale, I still felt little attachment to the characters.