Een busje vol kinderen dat door het land rijdt, komt in aanraking met een gestoorde, gedegenereerde familie van wrede, redneck-moordenaars op het afgelegen, landelijke platteland van Texas. Dat is het wel zo'n beetje voor wat betreft de (toegegeven, minieme) opzet, maar de plot is in wezen onbelangrijk, aangezien het er in dit verhaal echt om gaat een uiterst duistere, grimmige en meedogenloze stemming te creëren en in stand te houden, die onder je huid kruipt en je laat kronkelen als een ongelukkige vis die aan een haak is geslagen. Het meesterlijke talent van Hooper voor het scheppen van een rauwe, rammelende en onverzoenlijk felle intensiteit die zich langzaam maar zeker opbouwt tot een zenuwslopend koortsachtig hoogtepunt in het zenuwslopende laatste derde deel (de infame scène aan de eettafel is bijzonder gruwelijk) is nooit geëvenaard of overtroffen in een van de volgende vervolgen of in de nodeloze en afgrijselijke, al te beeldende remake. Hoopers sterke evocatie van de troosteloze, stoffige en verlaten binnenlanden van Texas wekt een diep gevoel van angst en onbehagen op dat geen minuut verslapt. Bovendien versterkt Hoopers verstandige besluit om het geweld grotendeels buiten beeld te houden eerder dan dat het afbreuk doet aan de alarmerende kracht van de film om angst aan te jagen en te verontrusten; deze welkome en verfrissende concessie aan de kijker' De fantasie van Hooper en co-schrijver Kim Henkel zorgt ervoor dat de film nooit ontaardt in een stompzinnig en weerzinwekkend bloedbad, terwijl de schokkende uitbarstingen van plotseling grof geweld het publiek wel aan het schrikken kunnen maken. De bewonderenswaardige weigering om een verklaring te geven voor de gruwelijke gebeurtenissen wordt als een belangrijke troef beschouwd; in plaats daarvan geven Hooper en co-schrijver Kim Henkel alleen maar een grimmige en onwrikbare voorstelling van willekeurig geweld en ongebreidelde wreedheid, alsof er voortdurend zulke afschuwelijke dingen gebeuren. Deze film wordt nog versterkt door een bijzonder komisch gevoel voor galgenhumor, met de gekken van de provincie - de vermoeide, verbitterde oude man (verrassend gespeeld door Jim Siedow), de invalide lifter (een verrukkelijke, krankzinnige vertolking door Edwin Neal) en de bizarre, krijsende, brabbelende Leatherface (een verbazingwekkend beestachtige en bloedstollende Gunnar Hansen) - die dienen als een opvallend groteske karikatuur van de doorsnee Amerikaanse familie. Kudos zijn ook op hun plaats voor de wonderbaarlijke rijkdom aan geïnspireerde, macabere details: een kip in een vogelkooi, de leunstoel gemaakt van menselijke beenderen, en de bejaarde grootvader (John Dugan met afzichtelijk verschrompelde make-up) die mensenbloed drinkt. De sobere, monotone en dissonante experimentele geluidsband van Hooper en Wayne Bell draagt aanzienlijk bij aan de aanzienlijke, verontrustende impact van de film. Daniel Pearls korrelige, maar gepolijste cinematografie biedt een aantal soepele en vloeiende achtervolgingsshots die absoluut adembenemend zijn om te zien. Essentiële bezienswaardigheden.
A vanload of kids driving across the country run afoul of a crazed degenerate family of vicious redneck killers in remote rural Texas. That's it for the (admittedly slight) set-up, but the plot is basically inconsequential as this one's really all about creating and sustaining a supremely dark, grim, and unsparingly harsh mood that gets under your skin and makes you squirm like a hapless fish caught on a hook. Director Tobe Hooper's masterful talent for crafting a raw, rattling and uncompromisingly fierce intensity that slowly, yet surely builds to a nerve-wracking fever pitch in the harrowing last third (the infamous diner table sequence is particularly horrifying) has never been matched or surpassed in either any of the subsequent sequels or in the needless and atrocious overly graphic remake. Hooper's strong evocation of the bleak, dusty and desolate Texas backwoods projects a profound sense of dread and unease which never lets up for a minute. Moreover, Hooper's wise decision to keep the violence largely off-screen enhances rather than detracts from the film's alarming power to scare and disturb; this welcome and refreshing concession to the viewer's imagination ensures that the movie never deteriorates into a mindless and revolting bloodbath while still allowing the jolting outbursts of sudden brutal violence to retain their ability to startle the audience. The admirable refusal to provide some kind of explanation for why the horrific goings-on occur qualifies as another major asset; instead Hooper and co-writer Kim Henkel merely present a stark and unwavering depiction of random gratuitous violence and unbridled savagery as if such horrible things happen all the time. This movie is further enhanced by a wickedly funny sense of black-as-coal gallows humor, with the loony hick clan -- the weary, bitter old man (marvelously played by Jim Siedow), unhinged hitchhiker (a deliciously batty portrayal by Edwin Neal), and the freakish, squealing, gibbering Leatherface (an astonishingly bestial and bloodcurdling Gunnar Hansen) -- serving as a strikingly grotesque caricature of your typical American family. Marilyn Burns makes for a fetching and pitiable luckless damsel-in-distress as Sally while Paul A. Partain contributes a memorably obnoxious performance as the extremely whiny, hateful and unsympathetic cripple Franklin. Kudos are also in order for the wondrous wealth of inspired macabre touches: a chicken in a birdcage, the armchair made out of human bones, and the aged grandfather (John Dugan in hideously wizened make-up) who drinks human blood. The spare, droning and dissonant experimental score by Hooper and Wayne Bell adds substantially to the picture's considerable unsettling impact. Daniel Pearl's grainy, but polished cinematography offers several smooth and sinuous tracking shots that are positively breathtaking to behold. Essential viewing.