Deze film is absoluut anders in perspectief ten aanzien van het gezinsleven dan 'Cinema Paradiso'. Hij is niet zo sentimenteel, maar heel echt. De kijker kan alles zien in de ogen van de vader, gespeeld door Marcello Mastroianni. Als hij zijn kinderen ziet, ziet hij ze zoals ze ooit waren <0xE2><0x80><0x93> niet als volwassenen. Mastroianni is altijd uitstekend. Maar het is grappig om hem als vader en grootvader te zien, terwijl je er zo aan gewend bent hem als vrijgezel te zien, zoals in 'La Dolce Vita'. Ik kon de liefde voelen die hij voor zijn kinderen had en ook de pijn als de waarheid voor zijn ogen werd gebracht. We willen allemaal zoveel voor onze kinderen en het is pijnlijk om te zien dat het anders is. Een uitstekende uitspraak. Behalve de boodschap die de film overbracht, gaf hij de kijker ook een goede dosis van het italiaanse platteland, Roma en Milaan. De reisscènes waren een extraatje. Niets kan tippen aan 'Cinema Paradiso' in tederheid, maar 'Stanno tutti bene' ligt niet ver weg.<br /><br />
This film is definitely different in perspective on family life compared to "Cinema Paradiso". It is not as sentimental, but very real. The viewer is able to see everything in the father's eyes, played by Marcello Mastroianni. When he sees his children, he sees them how they once were -- not as adults. Mastroianni is always excellent. It is funny though to see him as a father and a grandfather when one is so used to seeing him as a bachelor, like in "La Dolce Vita". I was able to feel the love he had for his children and also the hurt when the truth was brought out in front of him. We all want so much for our children and it is painful to see it otherwise. An excellent statement. Besides the message the film brought, it also gave the viewer a good dose of the italian countryside, Roma, and Milano. The travel scenes were an added touch. Nothing can beat "Cinema Paradiso" in tenderness, but "Stanno tutti bene" is not too far off!<br /><br />