Oude mannen hebben de neiging om kunst te maken die oppervlakkig is, een imitatie van hun eerdere, betere werk, en die nooit een greintje lof zou oogsten als ze niet op de een of andere manier de glans van hun patina hadden behouden. In Amerika is het beste bewijs van dit snufje de toekenning van de levenslange Academy Award aan een filmregisseur of acteur. Blijkbaar is Europa ook niet immuun voor zulke waardeloze lauweren, want in 1987 won de rampzalig slechte film Intervista van Federico Fellini de veertigste jubileumprijs van het filmfestival van Cannes en de Grand Prize op het filmfestival van Moskou. Er zijn veel pastiches van eerdere Fellini-films te zien, zoals Ingmar Bergman ideeën en scènes uit zijn eerdere meesterwerken heeft gejat voor zijn rampzalige laatste film Saraband, zoals Akira Kurosawa willekeurige ideeën voor Dreams in elkaar heeft geflanst, en zoals Woody Allen voortdurend thema's uit zijn grote films uit de jaren zeventig en tachtig heeft aangepast aan de voornamelijk middelmatige films van zijn laatste tien jaar. Dat neemt niet weg dat zelfs de ergste recente films van Allen, zoals The Curse of the Jade Scorpion, beter waren dan Intervista. Fellini mag dan enige troost putten uit het feit dat Intervista een betere film is dan Bergmans door incest geteisterde Saraband, maar het is op z'n best een schrale troost, en zelfs deze waardeloze film blijft ver achter bij Dreams.
Old men tend to make art that is shallow, imitative of their earlier, better works, and which would never garner an ounce of praise were it not for their backlog of greater works somehow letting their patina still rub off. In America, the best proof of this nostrum is the awarding of the lifetime Academy Award to a film director, or actor. Apparently, Europe is not immune to such worthless laurels either, for, in 1987, Federico Fellini's disastrously bad film Intervista won the Cannes Film Festival's Fortieth Anniversary Award and the Grand Prize at the Moscow Film Festival. In it, one can see many pastiches from earlier Fellini films, much as Ingmar Bergman cribbed ideas and scenes from his earlier masterpieces for his disastrously bad last film Saraband, the way Akira Kurosawa tossed random ideas together for Dreams, and the way Woody Allen has constantly reworked themes from his 1970s and 1980s great films into his last decade's worth of mostly mediocrities. That said, even the worst of Allen's recent films, like The Curse Of The Jade Scorpion, were better than Intervista. Fellini might take some solace in the fact that Intervista is a better film than Bergman's incest-ridden Saraband, but it's a minor comfort, at best, and this shoddy film still falls well shy of even Dreams.