Er zijn veel geweldige films met spannende, tragische, diepe, sentimentele of volmaakte liefdesverhalen. Bekijk ze allemaal voordat je aan deze begint. De film ploetert voornamelijk door tot het laatste half uur, waarin hij als een steen wegzakt vanwege de plot, het acteerwerk en vooral de regie. Zonder ook maar iets te bederven gedraagt de vrouwelijke hoofdrolspeelster (Toni Collette) zich tijdens deze laatste scènes op een werkelijk onverklaarbare manier, gezien de climax van de film. En in de climax doet Collette niets verstandigs, maar raakt in plaats daarvan in paniek en gedraagt zich op een manier die echt ongemakkelijk en g<0xC3><0xAA>nant is om naar te kijken. Ooit konden de hoogtepunten van het afgelopen half uur gemakkelijk worden samengevat in 7, en dan bleef er nog genoeg over om te denken dat ze misschien niet genoeg goede beelden hadden geschoten om het einde van het verhaal te bereiken. De montage werd daardoor extreem lang, de emoties overdreven en steeds herhaald, en de plot werd eenvoudigweg irritant of ongelooflijk. Deze film zou moeten gaan over de gedaanteverandering van de personages door hun liefde voor elkaar, maar uiteindelijk verandert er in geen van beiden iets, behalve dat we op het moment dat we met Collette zouden moeten huilen, alle empathie voor haar personage volledig verliezen. Er lijkt een of andere poging te zijn <0xE2><0x80><0x93> doelbewust of per ongeluk <0xE2><0x80><0x93> om 'Verloren in Vertaling' te maken. Dat is een geweldige film en ik stel voor dat je hem twee of drie keer bekijkt voordat je _Japanse geschiedenis_ huurt. Misschien hoeft dat niet.
There are many great films out there with exciting, tragic, deep, sappy, or perfect love stories. Rent all of them before getting to this one. The movie mostly plods until the last 30 minutes at which time it sinks like a rock due to plot, acting, and most of all direction. Without spoiling anything, the female lead (Toni Collette) behaves during these final scenes in a truly inexplicable manner, given the movies climax. And in the climax scene Collette does nothing sensibly and instead panics and acts out in a manner that is really uncomfortable and embarrassing to watch. Once the film peaks these last 30 minutes could be condensed easily into about 7, and one is left to think that perhaps they didn't shoot enough good footage to get to the end of the story. The edits thus become extremely long, the emotions excessive and repetitive, and the plot simply becomes either irritating or unbelievable. This film should be about the characters transformation through their love for each other, but in the end there is exactly nothing that changes in either of them, except that we completely lose empathy for Collette's character at the moment we should be weeping with her. There seems to be some attempt -- purposeful or accidental -- to make "Lost in Translation" here. That is a great film and I suggest you watch it two or three times before renting Japanese Story. Maybe you won't have to.