Het acteer- en technisch talent, de locatie-instelling voor de binnenstad en de gebruikelijke blaaskaakvertoning van celluloid zijn hier verspild aan een plotlijn die zo oud is dat het leeftijdsverschil groter is dan het gangbare cliché dat 'zelfs zijn grijze bakkebaarden grijze bakkebaarden hebben', dat heel slecht is ingekort tot een nieuw filmverhaal over het Urban America van de jaren negentig.<br />Het verhaal gaat over twee kameraden die merken dat hun eigen territorium overspoeld wordt door de misdaad, en terwijl ze het opnemen tegen de slechteriken, wordt er een gedood, zodat de ander de grenzen van de wet overschrijdt om zijn maat te wreken <0xE2><0x80><0x93> door een zwart masker op te zetten, in zijn eentje de schuilplaats te plunderen, er met de buit vandoor te gaan en alles aan de kerk te geven, behalve net genoeg om het gezin van zijn maat te onderhouden. Vernederde en gebroken slechteriken gaan dan na wie die gemaskerde man toch was, nemen wraak, maar krijgen in plaats daarvan hun verdiende loon en de held rijdt weg in de zonsondergang.<br />Het is het best gedaan in films als Robin Hood, Zorros en Lone Rangers, maar heeft ook ontelbare lowbudget 'B'-westerns, kostuumdrama's, misdaadfilms en politiefilms opgeleverd sinds de eerste fictiefilm, vooral in de pre-WWII-periode. Hier is het vernieuwd voor de actiescènes van de jaren negentig als een detective-v.-drugsbaron-opus.<br />Het lijkt erop dat iemand van deze plot hield <0xE2><0x80><0x93> waarom zou iemand anders proberen het weer op te rakelen? Hij kon niet echt iets origineels bedenken om ermee te doen, dus koos hij voor de benadering van de oude B's, namelijk door het verhaal van begin tot eind zo voorspelbaar en simplistisch mogelijk te maken, en het zo nodig met extra's uit te rekken tot de lengte van de hoofdstukken.<br />Helaas hadden de oude 'B's' op deze manier vulling nodig om een verhaal van 30 tot 60 minuten te krijgen, maar tegenwoordig heb je meer dan een uur nodig om de postmoderne 10-filmstandaard te bereiken. Erger nog, vulling was vroeger in elk geval actiemateriaal, maar hier is het voornamelijk soap opera, steeds terugkerende afleidingsmanoeuvres in de Privé-emotionele relaties van de twee rechercheurs, de held en zijn vrouw, de held-plus-vrouw en het slachtoffer.' 's drie kinderen (die ze, zoals de traditie voorschrijft, opvoeden als hun eigen kinderen), terwijl de advertentie ons oproept tot politieacties.<br />Veel huilen en een band smeden, een band smeden en huilen. Toch is dit potentieel ontroerende en onderhoudende spul alleen maar opvulling, vastgepind tussen heel af en toe opduikende actiescènes in de vorm van lange, loooonnnnnggg-fragmenten die vervolgens gewoon worden achtergelaten of als bij toverslag worden opgelost, bijvoorbeeld, na 20 minuten close-up van de eerste 48 uur van het rouwproces van het oudste meisje, springen we over naar wat actie, en zij is de volgende <0xE2><0x80><0x93> en laatste <0xE2><0x80><0x93> die we zien ronddartelen op een driewieler in haar nieuwe huis, papa's verlies is gewoon niet langer aan de orde, en het deel wordt even plotseling een 'extra'. <br />De film is letterlijk al na 75 minuten voorbij voordat de eenzame aaseter wordt geïntroduceerd <0xE2><0x80><0x93> en de scène jankt van het lachen als de kleine Dick (Keaton) met één trap de deur van de misdaadbaas ramt, zijn bovenmaatse glimmende revolvers wild zwaaiend, schreeuwend en schuimbekkend achter een bovenmaats skimasker, zodat iedereen op de grond valt. Maar de enige deugd van de onbedoelde komische opluchting is dat die ons in staat stelt de spanning weg te lachen die is opgebouwd door de alomtegenwoordige vraag: 'Gaat deze film echt beginnen en iets opwindends doen, of heb ik de advertenties verkeerd gelezen?'<br />Helaas is de opluchting maar van korte duur, want nu is er niet genoeg filmtijd over om iets met deze 'nieuwe' aanpak in detail te doen. Of onze schrijver zou...' Ik kan geen enkele interessante plek bedenken die erbij past. Dus worden we zoals te verwachten was door de vergelding van de bende en de triomf van de held, 1-2-3, heen geloodst. Zeurende realistische vragen, opgeworpen door de zeurende'realistische' achtergrond van de film en al die eerdere zeurende'realistische' tranentrekkers - zoals: hoe gaat onze echte smeris de wettelijke consequenties van over de rand gaan vermijden, hoezeer je ook met hem te doen hebt - worden vervolgens in een mum van tijd (misschien wel twee minuten) afgehandeld, waarbij de korpschef alleen maar de 'afsluitingen' van zijn 'enige goede smeris' opsomt.<br />Een paar seks-en-taal-vragen bleven hangen bij het episodische geweld, maar daar was niets onverwachts aan, en zoals we eerder al zeiden, zijn productiewaarden het gebruikelijke 'het beste wat voor geld te koop is' in weerwil van het ziekelijke schrift; dus geven we het een IMDb '2', meer niet.<br /><br />
Acting & technical talent, inner-city location settings, and the usual bladder-bursting length of celluloid are here wasted on a plotline so old it's age exceeds the applicable cliche that 'even its grey whiskers have grey whiskers', which has been very badly hacked into a new film tale of 90s Urban America.<br /><br />Plot's the one about the two comrades who find the home turf awash in crime and, while taking on the baddies, one gets killed, so the other sets out beyond the limits of the law to avenge his buddy - by donning a black mask, raiding the hideout singlehanded, making off with the swag, and giving all to the church save just enough to provide for his pal's surviving family. Mortified and broke baddies then deduce who was that masked man anyhow, go for the revenge, but end up getting their just desserts instead and the hero rides off in the sunset.<br /><br />It's been best done in movies as various Robin Hoods, Zorros, and Lone Rangers, but has also served uncounted zero-budget "B" westerns, costume actioners, serials and cop pics since fiction film first unspooled, particularly during the pre-WWII period. Here it's been revamped for the 90s action crowd as a detectives-vs.-druglords opus.<br /><br />Appearance is that someone liked this plot - why else try to revive it again? - but the lone screenwriter-director couldn't really figure out anything original to do with it, so he opted for the approach of the old B's, namely, just give it the most predictable, simplistic rendition from start to finish, then pad with extranea to stretch it to feature length as needed.<br /><br />Unfortunately, the old "B's" done this way needed padding to get 30 minutes of story up to 60 minutes of feature film, but now is needed over an hour to reach the post-modern 10-reel standard. Worse still, filler at least used to be action material, but here most of it is Soap Opera, recurring diversions into the Private Emotional Relationships of the two detectives, the hero and his wife, the hero-plus-wife and the victim's three children (who, as per tradition, they take in to raise as their own), while the advertising sets us up for cop action.<br /><br />Lots of crying and bonding, bonding and crying. Yet this potentially moving and engaging stuff *is* just padding, stuck in between very occasional action scenes as long, loooonnnnnggg vignettes which are then either just left behind or just magically resolved: e.g., after 20 minutes of closeup on the oldest girl's first 48 hours of stages-of-grieving, we jumpcut to some action, and she is just next - and last - seen frolicking off on a tricycle at her new home, daddy's loss just no longer to be at issue, and the part just as suddenly becomes an 'extra'.<br /><br />Film is literally past 75 minute mark before lone-masked-avenger is introduced - and the scene's a howler, as the Diminutive Dick (Keaton) rams through the crimelord's door with one kick, oversized shiny revolvers waving wildly, screaming and frothing behind an oversized ski-mask for everybody to hit the floor. But the unintended comic relief's only virtue is that it allows us to laugh out the tension built by the omnipresent question, 'Is this picture really going to take off and do something exciting; or did I misread the ads?'<br /><br />Unfortunately, relief is brief, because now there's not enough film-time left to do anything with this 'new' tack in any detail. Or our writer couldn't think of anyplace interesting to go with it. So we're just predictably trotted through the gang's retaliation and the hero's triumph, 1-2-3. Nagging realistic questions, raised by the nagging "realistic" backdrop of the film and all the earlier nagging "realistic" tearjerker sequences - such as, how's our reallife cop going to avoid the statutory consequences of going over the edge, no matter how much one may sympathize with him - are then disposed of in a coda-quickie (maybe two minutes) with the Detective Chief simply *summarizing* the wrap-ups to his "one good cop".<br /><br />Some sex'n'language stuck in with the episodic violence, but nothing unexpected there, and as we said earlier, production values are the usual 'best that money can buy' in spite of the sickly script; so we give it an IMDb "2", and no more.<br /><br />