Waar kwam deze film in vredesnaam vandaan? Waarom was er geen waarschuwing? Hadden we het niet op de een of andere manier moeten zien aankomen? Net als PISTO OPERA, schildert TORENS VAN DE BLACK TIGER zich brutaal over het scherm in felle, opvallende kleuren, alsof hij tegen de rest van de film, die de wereld verandert, wil zeggen: 'Zijn jullie nu al door je ideeën heen?' Maar in tegenstelling tot PO is TOBT niet alleen totaal anders dan de filmconventies <0xE2><0x80><0x93> het is alleen op de volstrekt verkeerde tijd en plaats.<br />De film is in wezen een Hollywood-western/-drama uit de jaren vijftig... gemaakt in Thailand in de 21e eeuw (en met de tong stevig in de mond). De kleren, de kapsels, de sets, het camerawerk, de soundtrack, het acteerwerk, het script... alles klopt voor Amerika in de jaren vijftig. De film is zelfs op een bizarre manier gekleurd, op een manier die doet denken aan heel vroege kleurenfilms, maar dan digitaal en weloverwogen, met een oog voor de exacte kleurverandering die bij elke opname past. De tinten zijn aangepast aan kleuren die niet voor de wereld bedoeld zijn, en de verzadiging is selectief opgevoerd tot 1000 om felroze en schokkend geel te creëren en de film een absoluut unieke uitstraling te geven. Het ziet er vreemd, maar fantastisch uit.<br />Tears of the Black Tiger heeft twee grote voordelen boven PISTOL OPERA. Ten eerste hebben ze eraan gedacht een verhaal toe te voegen. En dat is echt goed... Een melodrama in de beste traditie, met liefde en verlies en vriendschap en rivaliteit en haat en verdriet en jaloezie en heldhaftigheid en goed en kwaad en alle mooie dingen in het leven. Het script is heel goed uitgedacht, vol details die op zo'n manier zijn verweven dat je op je tenen blijft lopen.<br />De stemming is absoluut spoof, en absoluut perfect. Ik heb niet meer zo hard gelachen sinds SHAOLIN SOCCER, maar stiekem geef ik echt om wat er met de personages zou gebeuren. Het acteren is net zo overdreven als de soundtrack, die in een permanent crescendo wordt gebracht, met een uitgestreken gezicht en zo oprecht dat zelfs de meest melancholieke toeschouwer er een beetje om zou moeten giechelen. Ik genoot zo van deze film <0xE2><0x80><0x93> zo volkomen uit het niets, onverklaarbaar, grappig, ontroerend, ontroerend... waar kwamen die ideeën vandaan? Het past allemaal in elkaar en het is zo logisch dat je denkt dat het idee misschien al die tijd al voor de hand lag, maar ik ben er vrij zeker van dat het in precies één persoon zat voordat hij het op film zette. En dan zijn er nog een paar boogballetjes die absoluut ideeën zijn van een krankzinnige maar briljante geest.<br />Zeer aanbevolen!
Now where on earth did this movie come from? Why was there no warning? Shouldn't we have seen it coming somehow? Like PISTOL OPERA, TEARS OF THE BLACK TIGER boldly paints itself across the screen in bold bright colours as if to say to the rest of the movie making world "Are you so fresh out of ideas already?". Unlike PO though, TOTBT is not just utterly removed from filmic convention - it's just in utterly the wrong time and place.<br /><br />The movie is basically a 1950's Hollywood Western/Melodrama... made in 21st Century Thailand (and with tongue firmly in cheek). The clothes, the hairstyles, the sets, the camerawork, the soundtrack, the acting, the script... all spot on for 50's America. The movie has even been bizarrely colourised in a way reminiscent of very early colour film stock, but obviously done digitally and deliberately, with an eye to the exact shifting of colours that best suits each shot. Hues are shifted to colours the world is not meant to be, and saturation is selectively ramped up to 1000 to create lurid pinks and shocking yellows and an absolutely unique look to the film. It looks weird, but fantastic.<br /><br />TEARS OF THE BLACK TIGER has two major advantages over PISTOL OPERA. Firstly, they remembered to include a story. And it's a really good one... a melodrama in the finest tradition, featuring love and loss and friendship and rivalry and hatred and sorrow and jealousy and heroism and good and evil and all the finest things in life. The script is very well thought out, full of lots of details that are woven together in a way that keeps you on your toes.<br /><br />The mood is definitely spoof, and absolutely pitch perfect. I haven't laughed out loud so much since SHAOLIN SOCCER, yet secretly really caring about what was going to happen to the characters. Acting is as over the top as the soundtrack, in permanent crescendo, delivered with a straight face and sincerity that would make the most melancholy of viewers at least giggle a bit.<br /><br />I enjoyed this movie so much - so utterly out of nowhere, inexplicable, funny, sweet, moving,... where did these ideas come from? It all fits together and makes so much sense you think perhaps the idea was obvious all along, but I'm pretty sure that it was in exactly one persons head ever before he put it on film. And then there are few curveballs that are *definitely* ideas of an insane but brilliant mind .<br /><br />Very highly recommended!