Metal: de reis van een hoofdbanger<br /><br />Als deze documentaire op de multiplexen wordt vertoond, zal dat de grootste publiciteit zijn die dit muziekgenre tot nu toe heeft gekregen, afgezien van een paar belachelijke rechtszaken die in de loop der jaren in de openbaarheid zijn gekomen. Het idee dat het grote publiek alles te horen zal krijgen, van Dio's unieke meningen over dingen tot het Noorse Black Metal, is op zich al ontstellend. Belangrijker is dat deze documentaire hopelijk voor eens en voor altijd alle valse twijfels en misvattingen zal wegnemen die Metal altijd heeft geportretteerd aan de verkeerd geïnformeerden.<br />De reis van een hoofdbanger begint met het onderzoeken van Metals wortels, de lange discussie over wie de eerste Metal-band was. Vervolgens wordt er een analyse gemaakt van de manier waarop de subgenres metaal zijn ontstaan. Dunn geeft ook zijn mening over de cultuur van Metal, standpunten, religieuze standpunten, de fans en alle andere aspecten van metaal. Sommige veteranen uit het vak en enkele inzichtelijke buitenstaanders geven hun interessante mening om de discussie te ondersteunen. De film balanceert de serieuze aspecten van Metal met enige onbedoelde humor. Persoonlijkheden als Alice Cooper, Bruce Dickinson, Alex Webster, Slipknot, Ghaal, Dee Snider, Doro, Ihsahn en vele anderen geven op een intellectuele manier hun eigen gedachten weer, terwijl bands als Mayhem zichzelf belachelijk maken tijdens een dronken interview.<br />Dunn is een echt metalen hoofd. Het is zijn passie, maar toch geeft hij een kritische en soms subjectieve mening over de muziek die ter beschikking staat. De documentaire is buitengewoon onderhoudend en informatief. Ik ben er trots op dat ik een metalen hoofd heb. Ik heb er zelfs bands waar ik niet zo dol op ben nog een kans mee gegeven. Waar het op neerkomt, is dat als je een Metal-fan bent, je van begin tot eind zult genieten. Als je een nieuwsgierige buitenstaander bent, is dit je kans om onze wereld beter te begrijpen en een meer afgebakende mening over onze muziek te krijgen. En zelfs als je dat niet doet, nou, om Dunn aan het eind te citeren: 'We doen het prima zonder jou.'
Metal: A head banger's journey<br /><br />When this documentary starts showing at the multiplexes, it will be the biggest exposure this musical genre would have gotten thus far, aside from a few ridiculous lawsuits that went public throughout the years. The concept itself that mainstream audiences will be learning of everything from Dio's unique opinions on things to Norwegian Black Metal is quite appalling. More importantly, hopefully this documentary will clear once and for all every false doubt and misconception that Metal has always portrayed to the misinformed.<br /><br />A head banger's journey starts off by examining Metal's roots, the long debate in regards to who was the first Metal band ever. Then, we are taken through an analysis of how metal sub-genres came to exist. Dunn also gives his thoughts about Metal's culture, viewpoints, religious standpoints, the fans and every other aspect of metal. Some of the veterans of the scene as well as some insightful outsiders give their interesting opinions to support the argument at hand. The film balances the serious aspects of Metal with some unintentional humor. Personalities like Alice Cooper, Bruce Dickinson, Alex Webster, Slipknot, Ghaal, Dee Snider, Doro, Ihsahn and many others offer their own individual thoughts in an intellectual way while bands like Mayhem make a fool out of themselves during a drunken interview.<br /><br />Dunn is a true metal head. It is his passion, yet he gives a critical and sometimes subjective opinion of the music at hand. The documentary is extremely entertaining and informative. It made me proud to be a metal head. It even made me give bands I'm not too fond of another chance. Bottom line is, if you're a Metal fan you'll enjoy this from beginning to end. If you're a curious outsider, here's your chance to understand our world better and get a more defined opinion of our music. And even if you don't, well to quote Dunn at the end: "We're doing just fine without you"