En ik heb het zowel over de film zelf als over de mannelijke hoofdrol. Zelfs de versie van Kevin Costner heeft maar drie sterren, op z'n hoogst, vergeleken met de vier sterren die ik aan deze geef.<br />SIR GUY: 'Je bent één keer te vaak naar Nottingham gekomen!'<br />ROBIN: 'Als dit voorbij is, mijn vriend, hoef ik niet meer terug te komen.'<br />De cinematografie was geweldig; vooral de silhouetten van Robin en sir Guy die tegen die pilaar afstaken!<br />En dan die muziek van Erich Wolfgang Korngold! Welke andere film kan bogen op xylofoonmuziek die je zo gespannen maakt dat je letterlijk op het puntje van je stoel gaat zitten, hoe vaak je er ook naar kijkt? En geloof me, ik zal er nooit <0xE2><0x80><0x93> herhaal nooit <0xE2><0x80><0x93> lang naar kijken. Dus, in de onsterfelijke woorden van Little John (Alan Hale sr.):<br />'Lang leve Richard de Leeuw!'
And, I'm referring as much to the movie, itself, as I am to its male lead. Even Kevin Costner's version is only three stars, at best, compared to the four stars I give this one. *Some spoilers ahead.* The dialogue is classic. <br /><br />SIR GUY: "You've come to Nottingham, once too often!"<br /><br />ROBIN: "When this is over, my friend, there'll be no need for me to come again." <br /><br />The cinematography was great; especially the silhouettes of Robin and Sir Guy backlit against that pillar! *Often imitated, but never surpassed.* <br /><br />And, that Erich Wolfgang Korngold music!! What other movie can boast xylophone music that actually makes you tense enough to literally sit on the edge of your seat, no matter how many times you watch it? And, believe me; I will never---repeat; NEVER---tire of watching it. So, in the immortal words of Little John (Alan Hale, Sr.): <br /><br />"LONG LIVE RICHARD THE LION-HEART!"