'Getuige van de moord' is een kleine, maar interessante film met in de hoofdrollen Barbara Stanwyck, George Sanders en Gary Merrill. In 1954 was Stanwyck zevenenveertig en werd ze niet langer als een geschikte hoofdrolspeelster beschouwd. Maar omdat ze zo'n grote ster en actrice was, kon ze nog steeds goede rollen krijgen in grote films, met 'Titanic' en 'Executive Suite' als twee films die meteen in je opkomen. Ze kon ook, net als Loretta Young, vast komen te zitten in B-films als deze en 'Jeopardy'. 'Getuige van de moord' is niet zozeer een B-film als wel iets wat je in 1954 op de televisie zag. '<br />Stanwyck speelt een carrièrevrouw, Cheryl, van een bepaalde leeftijd, die een vermoorde vrouw ziet in het appartement tegenover het hare. Het appartement is van een schrijver, Albert Richter, die na de oorlog naar Amerika is geëmigreerd. Cheryl meldt de moord, maar niemand gelooft haar. Richter is te glad en is de politie altijd een stap voor. Cheryl wordt beschouwd als een hysterische alleenstaande vrouw die aan waanvoorstellingen lijdt omdat ze niet getrouwd is en waarschijnlijk in de overgang zit, hoewel dat niet met zoveel woorden wordt gezegd. Volkomen buitensporig en zonder enige twijfel wat er in die tijd werkelijk aan de hand was. Deze veronderstellingen werden in de jaren vijftig gewoon als vanzelfsprekend aangenomen. Er was iets helemaal mis met een vrouw die nooit was getrouwd. Het doel van een vrouw in het leven is het huwelijk; de carrière is niet meer dan een noodoplossing tot de ring aan haar vinger zit. Hoe moet het voor een intelligente vrouw zijn geweest om die mantel te moeten dragen? In deze film is de rechercheur (Gary Merrill) genoeg in haar geïnteresseerd om de zaak in elk geval te volgen.<br />Al het acteerwerk is uitstekend, en Stanwyck straalt echt als iemand die vastbesloten is de waarheid boven tafel te krijgen, ook al moet ze er zelf een beetje speurwerk voor verrichten. Sanders is heel effectief als de schurkachtige Richter, en aan het eind van de film is hij behoorlijk angstaanjagend. De laatste 15 minuten zijn opwindend en brengen je op het puntje van je stoel. Dit is in feite een tamelijk afgeleide film, gesterkt door zijn sterren. En er gaat niets boven de gelegenheid om de houdingen ten opzichte van vrouwen op een realistische manier te zien uitgebeeld. Helaas zijn er vandaag de dag nog steeds stukjes van te zien.
"Witness to Murder" is a small but interesting film starring Barbara Stanwyck, George Sanders, and Gary Merrill. By 1954, Stanwyck was 47 and no longer considered leading lady material. However, because she was such a great star and actress, she could still get good roles in big films, "Titanic" and "Executive Suite" being two that leap to mind. She could also, like Loretta Young, get stuck in B movies like this one and "Jeopardy." "Witness to Murder" isn't so much a B movie as it is closer to what one was seeing on television by 1954. And it's not a B cast.<br /><br />Stanwyck plays a career woman, Cheryl, of a certain age who sees a woman murdered in the apartment across from hers. The apartment belongs to an author, Albert Richter, who emigrated to America after the war. Cheryl reports the murder but no one believes her. Richter is too smooth and always one step ahead of her with the police. Cheryl is considered an hysterical single woman who has delusions because she isn't married and probably going through menopause, though this isn't out and out stated. Completely outrageous and no doubt what actually went on at the time. These assumptions were just taken for granted in the '50s. There was something really wrong with a woman who never married. Read LOSER. A woman's goal in life was marriage; the career was just a stopgap until the ring was on the finger. What must it have been like for an intelligent woman to have that mantle put on her. In this film, the police detective (Gary Merrill) is interested enough in her to at least follow the case.<br /><br />All of the acting is very good, with Stanwyck really shining as someone determined to get the truth out, even if she has to do a little detective work herself. Sanders is very effective as the villainous Richter, and he's pretty scary at the end of the film. The last 15 minutes or so are exciting and will have you on the edge of your seat.<br /><br />This is actually a fairly derivative film bolstered by its stars. And you can't beat the opportunity to see the attitudes toward women played out in a realistic manner. Alas, there are still touches of it today.