Deze voortreffelijk gefotografeerde film geeft een beeld van de culturele botsing tussen Europeanen (in dit geval zijn de Europeanen toevallig Frans) en verschillende inheemse stammen in Noord-Amerika in de zeventiende eeuw, zonder de Franse cultuur of die van de inheemse bevolking te romantiseren.<br />Misschien was het opvallendste aspect van deze film vanuit mijn gezichtspunt de volslagen arrogantie van de Europeanen om naar een woest land te komen waar ze de superioriteit van hun manier van leven voorstonden boven die van de inheemse bevolking. Geen enkel personage scheen dat beter te begrijpen dan pater LaForgue, bewonderenswaardig geportretteerd door Lothaire Bluteau. De Algonquin-gidsen maken zich zorgen over hun gehechtheid aan de 'demon' LaForgue en vragen zich af of ze hem niet gewoon moeten doden. Zelfs de jonge assistent van LaForgue, Daniel, vraagt zich af hoe de aanwezigheid van een Franse missionaris het leven van de inboorlingen zou kunnen verbeteren. De Irokezen, die te lijden hebben van een wrede vertolking in de film, hebben een meer economische kijk op LaForgue <0xE2><0x80><0x93> hij en Daniel worden door de Irokezen gezien als betaalmiddel voor het ruilen van wapens.<br />Een terzijde over de Irokezen. Hoewel het geweld dat in de film afgebeeld wordt ongetwijfeld juist is, onthulde de film niet dat de Irokezen waarschijnlijk nog vijandiger werden toen de Fransen oude vijanden, zoals de Algonquin, begonnen te helpen bij het betreden van jachtgronden die voorheen Irokees grondgebied waren.<br />Maar terug naar LaForgue, wiens reis de hoofdmoot van de film vormt. Hij heeft een reis gemaakt, kennelijk vanuit een leven dat in Frankrijk tot een zekere bevoorrechting behoorde, en heeft een liefhebbende moeder en (misschien) een mooie jonge vrouw achtergelaten. Hij heeft de 'genoegens van het vlees' achter zich gelaten. Hij blijft hangen bij de aanblik van een stel dat in de gemeenschappelijke tipi de liefde bedrijft en bekent later aan Daniël dat hij, LaForgue, zijn zinnen gezet heeft op de jonge Alogonquin-vrouw, Annuka, met wie Daniël al een seksuele relatie had. Hij verdwaalt tijdens de tocht door het kathedraalachtige bos en verheugt zich erover dat hij gevonden wordt door Algonquin-jagers, die uiting geven aan hun verbazing dat de Zwarte Mantel <0xC3><0xBC>berhaupt verdwaald is. Ten slotte reist hij af naar de Hurons en een dorp dat geteisterd wordt door de pokken, waar de doop aan de inboorlingen verkocht is als een wondermiddel, maar ook als een sleutel tot verlossing. Door de neiging te vermijden van films die het leven van de indiaanse bevolking romantiseren, heeft Bruce Beresford de dagelijkse harde realiteit van het leven voor de volkeren die het noordoostelijke deel van Noord-Amerika bewonen, beter vastgelegd. Geen van beide manieren van leven wordt uiteindelijk als superieur afgeschilderd: het is gewoon zo. Dit is geen 'gevoelsmatig goede' film. In plaats daarvan is het een realistisch, tot nadenken stemmend verhaal over een reis van een mens, van culturen en van het leven zelf. Een simpele, briljante film.
This exquisitely photographed film portrays the cultural clash between Europeans (in this case the Europeans happen to be French) and various native tribes in seventeenth century North America without romanticizing either French culture or that of the native peoples.<br /><br />Perhaps the most striking feature of this film from my perspective was utter arrogance of the Europeans to come into a wild country presuming the superiority of their way of life over that of the indigenous peoples. No character seemed to understand that better than Father LaForgue, admirably portrayed by Lothaire Bluteau. The good Father soldiers on despite the evidence that his presence in the vast wilderness of North America won't make a whit of difference in his life or in the lives of the people he has vowed to introduce into "paradise." The Algonquin guides worry about their attachment to the "demon" LaForgue and wonder whether they shouldn't just kill him. Even LaForgue's young assistant, Daniel, wonders how the presence of a French missionary makes the the native people's lives any better. The Iroquois, who suffer from a harsh depiction in the film, take a more economically-based view of LaForgue -- he and Daniel are seen by the Iroquois as currency to be exchanged for guns.<br /><br />An aside concerning the Iroquois. While the violence depicted in the film is no doubt accurate, what the film does not reveal is that the Iroquois likely became decidedly more hostile when the French began to assist old enemies, such as the Algonquin, in traveling into hunting grounds that had previously been Iroquois territory.<br /><br />But back to LaForgue, whose journey is the primary emphasis of the film. He has journeyed, apparently from a life of some privilege in France, leaving behind a doting mother and (perhaps) a beautiful young woman. He has journeyed away from the "pleasures of the flesh," lingering on the sight of a couple making love in the communal tipi and later admitting to Daniel that he, LaForgue, lusts after the young Alogonquin woman,Annuka, with whom Daniel had already struck up a sexual relationship. He gets lost on the journey in the cathedral-like forest and rejoices and being found by Algonquin hunters, who express some bemusement that the Black Robe got lost in the first place. Finally, he journeys to the Hurons and a village beset by smallpox, where baptism has been sold to the natives as a miracle cure as much as it has a key to salvation.<br /><br />By avoiding the tendency of films depicting Native American life to romanticize, Bruce Beresford has captured more profoundly the daily harsh realities of life for the peoples inhabiting the northeastern portion of North America at the arrivals of the first trickling of Europeans. Neither way of life is ultimately depicted as superior to the other: each simply is. This is not a "feel-good" film. Instead it is a realistic, thought-provoking tale of a journey of a man, of cultures, and of life itself. Simply a brilliant film.