Een psychopaat snijdt bij een plaatselijke drive-inbioscoop met een zwaard de hoofden van slachtoffers af in auto's en het is aan de rechercheurs Larry en Mike (Bruce Kimball en Steve Vincent) om uit te zoeken wie het is. De drive-inbioscoop was ooit een kermis en veel van de mensen die er werkten, waren in dienst. Het zou heel goed de ongelooflijk chagrijnige, chagrijnige en in alle opzichten onbeschofte theaterdirecteur Austin Johnson (Newton Naushaus) kunnen zijn, wiens smerige houding naar iets verdorvens stinkt; hij is ooit de stamgast geweest en heeft de hele zaak moeten regelen terwijl zijn voormalige werkgever de boerderij verkocht en naar Hawaï of zo is vertrokken. Een andere verdachte is de 'halfgare'. De hoofdverdachte is Orville (Norman Sherlock), een enge gluurder die door Germy in de buurt van auto's wordt gezien terwijl hij bepaalde stelletjes bespioneert. De rechercheurs doen hun uiterste best om de zaak op te lossen, maar hun methoden zijn een beetje verdacht (...waarom zou je je inlaten met Germy, een mogelijke verdachte, hoe aardig en gastvrij hij ook mag zijn?)... ik bedoel, twee slachtoffers worden vermoord in auto's op nog geen meter van de plek waar ze stonden te loeren! Het grootste probleem dat door een aantal andere gebruikers wordt aangedragen, is het trage tempo van de hele film. Sommige ondervragingsreeksen worden te lang gerekt en wij zijn getuige van het ongemakkelijke wegkwijnen met nogal ijzingwekkend materiaal. Ik vond het smerige karakter van Johnson nogal amusant in de manier waarop hij iedereen beschrijft met wie hij in contact komt... nooit een vriendelijk woord voor wie dan ook, hij is een echte misantroop. Johnson is het soort figuur naar wie je verlangt als hij met een zwaard in de keel wordt gestoken. Ik genoot ook van de eerste onthoofding... maar directeur Seagall past dit niet helemaal bij de volgende moorden (...het hoofd van een slachtoffer valt eraf en een stel wordt tijdens het omhelzen door het gevreesde zwaard doorboord). Er is een bizarre afleidingsmanoeuvre met de grote Buck Flower die achter een vrouwelijk slachtoffer aanzit (in werkelijkheid gespeeld door zijn echte dochter Verkina! In een pakhuis met een machete (hij wordt als verdachte beschouwd, maar iedereen die bij zijn volle verstand is, weet dat de film uiteindelijk in de drive-in eindigt). De werkelijk afgrijselijke climax aan het eind is een nogal onbeholpen gemaakte film. Als je probeert de identiteit van de moordenaar niet prijs te geven, ga je je alleen maar op je hoofd krabben. Een geloofwaardige climax, waarbij je kunt vaststellen wie van de twee voor de hand liggende verdachten de echte moordenaar zou kunnen zijn, zou in elk geval een bevredigend einde zijn geweest van een tamelijk slecht gemaakte horrorfilm. Maar de echt bizarre scène waarin Larry en Mike Orville thuis ondervragen (met naaktposters aan de muren van zijn woonkamer) moet je echt zien om het te kunnen geloven. Orville wringt en wringt zich in allerlei bochten om zijn seksuele lusten te bevredigen (hij geeft zelfs hardop toe dat hij 'zijn vrouw slaat' terwijl hij in de drive-in staat, volkomen in verlegenheid gebracht!) terwijl de rechercheurs vol afschuw toekijken. Een film als _Drive-in Massacre_ bewees dat in de jaren zeventig bijna iedereen een film kon maken.
A psychopath is slicing the heads off of victims in cars with a sword at a local drive-in and it's up to Detectives Larry and Mike(Bruce Kimball and Steve Vincent)to find out who it is. The drive-in theater was once a carnival and many of those who worked in it are employed. It could very well be the incredibly cranky, ornery, and all-around rude theater manager, Austin Johnson(Newton Naushaus)whose foul attitude stinks something rotten;once the barker, he has been left to take care of the entire business while his former employer sold the farm and ran off to Hawaii or some place. Another suspect is the "half-wit" janitor, Germy(Douglas Gudbye)who is an admitted former sword swallower, but seems too mild-mannered and simple-minded to be a killer. The main suspect is Orville(Norman Sherlock), a creepy peeping tom, spotted by Germy hanging around cars, spying on certain couples making out. The detectives attempt woefully to solve the case but their methods are a bit suspect(..why would you associate yourself with Germy, a possible suspect, no matter how nice and hospitable he might be?)..I mean two victims are killed in cars not feet from where they were staking out! The major problem established by a host of other users is the languid pace of the entire film. Some interrogation sequences are stretched too long and we witness the uncomfortable cast languishing with rather dire material. I did find the foul character of Johnson rather amusing in how he describes everyone he comes in contact with..never a kind word for anyone, he's quite the misanthrope. Johnson is the kind of character you yearn to see get stabbed in the throat with a sword. I also enjoyed the opening beheading..but director Seagall doesn't quite match this with the subsequent killings(..one victim's head falls off and a couple is skewered by the dreaded sword while hugging). There's a bizarre red herring set-up featuring the great Buck Flower chasing after a female victim(..actually played by his real daughter Verkina!) inside a warehouse with a machete(..he's considered a suspect, but anyone in their right mind knows that the film will ultimately end at the drive-in). The truly horrible climax at the end punctuates a rather ineptly made film..attempting to leave open the killer's identity, it only has you scratching your head. A plausible climax determining who between two obvious suspects might in fact be the real killer would've at least provided a satisfying conclusion to a rather poorly conceived horror film. The really oddball sequence where Larry and Mike are questioning Orville in his home(..with nude posters of models pinned all over his living room walls)really has to be seen to be believed..seeing Orville squirming and wallowing in misery over his sexual appetites(..he even admits out loud to "beating his meat" while at the drive-in, completely overwhelmed in embarrassment!)while the detectives appear quite appalled. A film like Drive-in Massacre only proved that in the 70's almost anyone could make a movie.