Degene die op het lumineuze idee kwam om van het stuk _The Front Page_ van Ben Hecht en Charles MacArthur een komedie voor jongens en meisjes te maken, zou een Nobelprijs voor komedie moeten krijgen als er op dat moment zo'n prijs beschikbaar was geweest.<br />Natuurlijk helpt het als een van je twee hoofdpersonen een onduidelijke voornaam heeft, zoals Hildy. Afkorting van Hildreth als Pat O'Brien het speelt, Rosalind Russell is in dit stuk helemaal vrouwelijk. Russell bijt een groot stuk af van het carrière-vrouwengebied van Katherine Hepburn, en ze verwerkt het goed.<br />Ze is de beste verslaggeefster van de Morning Post en haar redacteur Cary Grant wil haar op geen enkele manier kwijtraken. Ooit is hij zelfs met haar getrouwd, maar dat liep op niets uit. Ze zijn nu gescheiden en Russell heeft er genoeg van en besluit dat ze een huis wil en kinderen en zekerheid en dat Ralph Bellamy haar dat allemaal gaat geven. Plus een huis met zijn moeder Alma Kruger voor een jaar in Albany.<br />Zoals haar bevriende rivale Regis Toomey zegt: Russell zou nooit uit het krantenwereldje kunnen stappen. Dat bewijst ze als ze aan die ene laatste opdracht werkt om een executie in de staatsgevangenis te verslaan.<br />Hoewel Howard Hawks een romance in The Front Page heeft toegevoegd, heeft hij geen greintje van de bijtende satire van Hecht en MacArthur opgeofferd. Als je naar The Front Page kijkt of naar His Girl Friday of zelfs naar de remake van de jaren tachtig-uitzending News, dan zou je zweren dat de wereld bestaat uit hufters en nitwits en dat de enige verstandige mensen journalisten zijn. Maar al te vaak blijkt dat niet het geval te zijn.<br />Arme deemoedige John Qualen, die naar een paar radicalen luisterde en zich liet meeslepen door het moment en per ongeluk een zwarte politieman neerschoot. In die tijd werd de etnische politiek tot op het bot uitgemolken en een burgemeester van orde en gezag, Clarence Kolb, wil dat Qualen wordt geëxecuteerd. Zijn zwager, sheriff Gene Lockhart, wil dat het vonnis wordt voltrokken.<br />Cary Grant' Het artikel van Howard Bellamy is tegen de doodstraf <0xE2><0x80><0x93> althans voor die arme schnook. Maar als Qualen ontsnapt, komen er allerlei complicaties en Russell is er om die te rapporteren.<br /><0x3E> Zoals hij in _De Ontzagwekkende Waarheid_ was, is Ralph Bellamy daar de lichtelijk in de war geraakte sufferd die het meisje kwijtraakt aan Cary. Bellamy's optreden is op zichzelf al een briljant stuk werk. Hij is zo grappig omdat hij de rol volkomen eerlijk speelt en de humor om hem heen valt.<br /><0x3E> Howard Hawks verzamelt een werkelijk grandioze cast van gedenkwaardige karakterspelers. Maar mijn favoriet, hoe kort zijn scènes ook zijn, is Billy Gilbert, die een boodschapper van de gouverneur is die een vonnis overbrengt. De arme man wordt belaagd en betrokken bij allerlei intriges die zich allemaal boven zijn hoofd afspelen. Je moet hem zien om te geloven hoe grappig hij is en hij doet het zonder te niezen.<br />Zijn Meisjes-Vrijdag combineert met succes een stompzinnige romantische komedie met bijtende satire en geen naden laten zien dat het allemaal in het stiksel zit. Het is een blauwdruk van hoe je een succesvolle filmkomedie moet doen.
Whoever had the bright idea to turn the Ben Hecht-Charles MacArthur play, The Front Page into a boy and girl comedy ought to get a Nobel Prize for comedy if such an award had been available at the time. <br /><br />Of course it helps when one of your two main characters has an ambiguous first name like Hildy. Short for Hildreth when Pat O'Brien plays it, Rosalind Russell is all female in this one. Russell bites off a huge chunk of Katherine Hepburn career woman territory here and she digests it well. <br /><br />She's the best reporter on the staff of the Morning Post and her editor Cary Grant doesn't want to lose her no way. At one time he even married her, but that didn't take. They're divorced now and Russell is fed up and decides she wants a home and children and security and Ralph Bellamy is going to give her all of that. Plus a home with his mother Alma Kruger for a year in Albany.<br /><br />As her friendly rival reporter Regis Toomey says, there ain't no way that Russell could ever leave the newspaper game. She proves it when she goes to work on that one last assignment to cover an execution at the state penitentiary.<br /><br />Even though Howard Hawks did add a romance into The Front Page he did not sacrifice one iota of the biting satire from Hecht and MacArthur. If you watch the either The Front Page or His Girl Friday or even the remake from the eighties Broadcast News you will swear the world is made up of boobs and nitwits and the only smart people around are journalists. Too often however that's proved to be the case.<br /><br />Poor meek John Qualen who was listening to some radicals speaking and got caught up in the moment and accidentally shot a black police officer. Back then ethnic politics were played to the hilt and a law and order mayor, Clarence Kolb, wants to see Qualen executed. His brother-in-law, sheriff Gene Lockhart means to see the sentence is done.<br /><br />Cary Grant's paper is against capital punishment at least for this poor schnook. Of course when Qualen escapes all kinds of complication arise and Russell's on the job to report them.<br /><br />As he was in The Awful Truth, Ralph Bellamy is there to be the slightly befuddled doofus who loses the girl to fast talking Cary. Bellamy's performance is a brilliant piece of work itself. He's so funny because he plays the part absolutely straight and the humor falls around him.<br /><br />Howard Hawks assembles a really grand cast of memorable character actors. My favorite however, brief though his scenes are is Billy Gilbert who is a messenger from the governor who is delivering a sentence commutation. The poor man gets waylaid and involved in all kinds of intrigue that is all going on over his head. You have to see him to believe how funny he is and he does it without a sneeze.<br /><br />His Girl Friday successfully combines screwball romantic comedy with biting satire and no seams show it all in the stitching. It's a blueprint on how to do successful cinema comedy.