Ik ben opgegroeid met het verlangen om andere mensen te spelen... om hun leven binnen te glippen en te zien hoe ze anders <0xE2><0x80><0x93> en gelijksoortig <0xE2><0x80><0x93> zijn dan ik. Pas toen ik afstudeerde ben ik me gaan bezighouden met pen-en-papier RPG's, en ik heb niet veel computerspelletjes gevonden die me interesseerden...<br />Dat wil zeggen, tot ik een van de Final Fantasy-spellen speelde. Het eerste spel dat ik speelde was FFVI (wat was, wat, III in Japan?) en ik was verslaafd. Ik was dol op de personages, en ik ergerde me als de paren aan het eind niet uitpakten zoals ik wilde. Maar ik was dol op de manier waarop alles in elkaar paste, en dat was...' Het was gewoon een kwestie van van punt a naar punt b rennen en alles vertrappen wat je in de weg stond.<br />Toen begon ik ff8 te spelen, en ik was helemaal van de kaart geveegd. Alleen al de eerste graphics verbijsterden me, en ik was nog niet eens aan het spel zelf begonnen. Ik ben nog niet helemaal klaar met het spel (ik ben opnieuw begonnen omdat ik in de war raakte over een aspect van de Guardian Forces, dus ik kwam bij een gevecht dat ik onmogelijk kon winnen, en ik kon er niet aan ontkomen), maar ik heb 3/4 deel ervan uitgespeeld, en het enige wat ik kan zeggen is dat ik nóóit een videospel heb gezien dat me aan het huilen maakte... maar dit spel heeft het voor elkaar gekregen. Ik bekijk het spel als een buitenstaander... Ik heb een hekel aan vechtsporten waarbij je niets anders doet dan een tegenstander in de ring het hoofd bieden. Ik zie er het nut niet van in. Ik heb ook een hekel aan de rondrennen-met-grote-geweren-en-dingen-opblazen-spelletjes. Ik hou van de spelletjes die meer op puzzels lijken en die je laten nadenken over wat je doet (zoals Tetris, Mah Jong, dat soort dingen). Maar FF8 krijgt de hoogste score die ik een spel kan geven, omdat ik het fascinerend en prachtig vind gemaakt. Anderen die miljoenen andere games hebben gespeeld, vinden links en rechts dingen verkeerd met FF8, omdat het anders is dan ze gewend zijn... Maar omdat ik er met een soort open geest in ben gedoken, zie ik alleen de overweldigende schoonheid en emotie van de personages, de animatie en het ontwerp.
I've grown up wanting to play other people... to slip into their lives and see how they're different-- and similar-- to myself. I didn't actually get involved in pen-and-paper RPG's until I graduated from college, and haven't found many computer or console games that have been of any interest to me...<br /><br />That is, until I played one of the Final Fantasy games. The first game I played was FFVI (which was, what, III in Japan?) and I was hooked. I loved the characters, and I was annoyed when the couples at the end didn't work out the way I wanted them to. ;) But I loved the way everything meshed together, and it wasn't simply a matter of running from point a to point b and beating up anything that got in your way.<br /><br />Then I started playing FF8, and I was completely blown away. Just the opening graphics stunned me, and I hadn't even *started* the game itself yet. I haven't quite finished the game yet (I started over 'cause I got confused over an aspect of the Guardian Forces, so I got to a battle that was impossible for me to win, and I couldn't get away from it.) but I've made it through 3/4 of it, and all I can say is that I've *NEVER* seen a video game that made me cry... but this one accomplished it.<br /><br />I look at the game as an outsider to the industry... I hate the fighting games where you do nothing but face off against an opponent in the ring. I see no point to them. The run-around-with-big-guns-and-blow-things-up games do nothing for me either. I like the games that are more like puzzles and that make you think about what you're doing (like Tetris, Mah Jong, things like that). However, FF8 gets the highest rating I can give a game, because I find it fascinating and beautifully made. Others who have played bazillions of other games find things wrong with FF8 left and right, because it's different from what they're used to... Since I went into it with an open mind of sorts, however, all I can see is the overpowering beauty and emotion of the characters, animation, and design.