Gisteravond was ik gespannen. Zo'n nerveuze spanning die komt opzetten en dan weer verdwijnt. Toen drukte ik op 'play' op mijn video en een halfuur later sliep ik, volgens mijn vriendin, als een roos. Dat kwam door de porren in mijn ribben die me dwongen de rest van deze bloedarmoede te verdragen. Ik moet zeggen dat ik vaak een fan ben van films waarin heel weinig van enige betekenis gebeurt. De vorige avond bijvoorbeeld had ik van elke minuut van _The Station Agent_ genoten. Maar dit soort films kan alleen werken als het lukt om te boeien. En in deze film faalt _The Girl with a Pearl Earring_ met al zijn prachtige kostuums en decors op spectaculaire wijze. Colin Firth speelt dezelfde rol die we allemaal uit ons hoofd kennen, en Scarlet Johansson slaagt er gewoon niet in sympathie of leven in haar personage te brengen. Tom Wilkinson is nog net zo goed als vroeger, maar zijn personage is zo eendimensionaal dat je je afvraagt of hij niet gewoon uit een stripboek vol schurken is gekopieerd en geplakt. Ik werd nogal geïrriteerd door dit zinloze werk. Ten eerste omdat ik wakker was gemaakt om het te ondergaan, en ten tweede omdat ik elke keer als ik het prachtige schilderij zie dat er de inspiratie voor was, het pijnlijke beeld achterlaat van een stomme Scarlet Johansson en een stomme Colin Firth samen in een kamer, zonder een greintje spanning tussen hen.
Last night I was feeling edgy. That fidgeting edginess that seems to arrive and then settle in for the evening. Then I pressed play on my video and half an hour later I was, according to my girlfriend, sleeping like a baby. Cue the jabs in the ribs that forced me to endure the remainder of this anaemic folly. I must say that I am often a fan of films in which very little of any consequence occurs. The previous night, for instance, I had loved every minute of The station Agent. This sort of film however can only work if it manages to engage. And in this The Girl with a Pearl Earring, for all its beautiful costumes and scenery, spectacularly fails. Colin Firth plays the same role we all know by heart, and Scarlet Johansson simply fails to bring any sympathy or life to her character. Tom Wilkinson is as good as ever, but his character is so one dimensional you wonder whether he has simply been copied and pasted from a comic book of villains. I was left rather annoyed by this pointless work. Firstly because I had been woken up to suffer it, and secondly because every time I see the beautiful painting that inspired it, I will be left with the painful image of a mute Scarlet Johansson and a mute Colin Firth in a room together, with not an ounce of tension between them.