In 1984 ging ik vaker naar Duffy Square in Manhattan om te zien naar welke voorstellingen ik kaartjes voor Broadway kon krijgen. Een van de voorstellingen die ik zag was _You can't take it with you_, die ik kende (omdat ik er in het verleden producties van had gezien). Ik besloot hem nog een keer te zien, omdat deze productie goede kritieken had gekregen en Jason Robarts speelde, met Ellis Rabb en Colleen Dewhurst in de rol van Colleen. Hoewel het opwindend was om een stuk met Robarts en Dewhurst te zien, had laatstgenoemde een kleine bijrol en verscheen alleen in het laatste bedrijf (waar ze een komisch stukje deed over dansen met Rabb). Maar het was geweldig om naar Robarts te kijken (de enige keer dat ik hem op het toneel zag). Ik stond zo dicht bij hem dat ik kon zien hoe zijn personage (grootvader Martin Vanderhof) zijn'stempelcollectie' doornam (in het kleine boek zaten zelfs postzegels!).<br />Het is maar goed dat er nog video-opnamen van de productie bestaan, compleet met optredens van Robarts, Dewhurst, Nicholas Surovy, Bill McCutcheon (als meneer DePinna), Jack Dodson en anderen uit de oorspronkelijke cast. Alleen Raab was er niet bij <0xE2><0x80><0x93> ironisch genoeg werd zijn rol van Boris Kolenkhov, de Russische dansleraar, gespeeld door George Rose, die ik in andere stukken ook op het toneel heb gezien. s beroemde neerbuigendheid ('Het stinkt,' zegt ze met een vriendelijk, afwijzend gezicht).<br /><br />Het verhaal van Kaufman en Hart gaat over de excentriciteiten van de Vanderhof-Sycamore-clan, die geen belasting betaalt (waarom zou dat ook? belasting wordt alleen gebruikt om de marine te onderhouden, en de laatste keer dat er gebruik van werd gemaakt was in 1898!), die verschillende mensen als DiPinna en Kolenkhov gratis kost en inwoning geeft, en die vrijheid aanmoedigt (Penelope schrijft verhalen omdat er ooit per ongeluk een schrijfmachine bij haar thuis is bezorgd, haar dochter schildert DiPinna als discussieforum, haar man maakt illegale voetzoekers in de kelder, en haar schoonzoon verdient de kost met zijn kleine drukpers (waarmee hij helaas communistische posters drukt). Als haar meer bezadigde dochter voor een gewone jongen valt en de familie van de jongen wordt uitgenodigd, breekt de hel los.<br />De filmversie van het toneelstuk (geregisseerd door Frank Capra) heeft de filosofie van het genieten van het leven uitgebreid tot een nieuwe aanval op de superrijken, met Edward Arnold als meneer Kirby... niet als effectenmakelaar zoals in het toneelstuk of in deze videoproductie, maar als bankier en imperiumbouwer, die emotioneel gestoord en verloren raakt en dan weer zichzelf wordt. Hoewel het beslist een interessante variant op het oorspronkelijke toneelstuk was, was het niet nodig. Het origineel heeft een heleboel gekkigheid en gezond verstand in zich, en is een van de weinige komedies uit de jaren dertig die nog tot opwekking in staat zijn. De productie hier bewaart de enkele toneelproductie van de opwekking op Broadway (wat mogelijk een vergissing is <0xE2><0x80><0x93> ze hadden bijvoorbeeld de kelder van het huis kunnen laten zien). Aan de andere kant houdt die ene set de opname van de oorspronkelijke opwekkingsproductie in tact. Ik kan alleen maar zeggen dat het de moeite waard is om naar te kijken.
In 1984 I was more active in going to Duffy Square in Manhattan and seeing what plays I could get tickets to on Broadway. One that I saw was YOU CAN'T TAKE IT WITH YOU, which (as I had seen productions of it in the past) I was acquainted with. I decided to see it again because this production had gotten good reviews, and it starred Jason Robarts, with Ellis Rabb and Colleen Dewhurst in the cast. Actually while it was exciting to see a play with Robarts and Dewhurst in it the latter had a small cameo role and only appeared in the final act (where she did a comic bit about dancing with Rabb). But watching Robarts (the only time I saw him on stage) was wonderful. I was so close to him that I could see his character (Grandfather Martin Vanderhof) perusing his "stamp collection" (the small collection book actually did have stamps in it!). <br /><br />It is fortunate that a video record of the production still exists, complete with performances by Robarts, Dewhurst, Nicholas Surovy, Bill McCutcheon (as Mr. DePinna), Jack Dodson, and others of the original cast. Only Raab was not in it - ironically his role of Boris Kolenkhov the Russian dance master is played by George Rose, who I also saw on stage in other plays. But Rose was a fine comic performer and gave proper distinction to the Russian's famous put-down ("It stinks", said with a friendly dismissive air).<br /><br />The story by Kaufman and Hart is about the eccentricities of the Vanderhof - Sycamore clan, which does not pay taxes (why should it? taxes are only used to support the Navy, and the last time it was of use was in 1898!), which gives free room and board to several people like DiPinna and Kolenkhov, and which encourages freedom (Penelope writes stories because a typewriter was once delivered to the house by mistake, her daughter paints DiPinna as a discuss thrower, her husband makes illegal firecrackers in the basement,and her son-in-law earns his living with his small printing press (unfortunately printing Communist posters). When her more staid daughter falls for a normal boy, and the family of the boy is invited over, all hell breaks loose.<br /><br />The movie version of the play (directed by Frank Capra) expanded the philosophy of enjoying life into another assault on the super-rich, with Edward Arnold as Mr. Kirby...not as a stockbroker as he is in the play or in this video production, but as a banker and empire builder, who gets emotionally twisted and lost, and then finds himself again. While certainly an interesting variant on the original play it was unnecessary. The original has a lot of nuttiness and common sense mingled into it, and is one of the few comedies of the 1930s that are still capable of revival. The production here keeps the single stage production of the Broadway revival (which is possibly a mistake - they could have shown say the basement of the house). On the other hand the single set keeps the record of the original revival production in tact. I can only say it is worth watching.