Ik had hier vorige zomer kaartjes voor op het Toronto International Film Festival, maar werd afgeleid door een obscuur filmpje dat Slumdog Millionaire heette, dus ben ik er pas gisteravond aan toegekomen om het op pay-per-view te bekijken. Op een vreemde manier hebben de twee films veel gemeen. In een tijdperk waarin iedereen ofwel gespannen thrillers, kinderachtige komedies of ontzagwekkende special effects lijkt te willen (de enige hier, zoals al gezegd, is een goedkoop in elkaar geflanste tornado), bieden beide films weinig meer dan een volstrekt onwaarschijnlijke plot en een focus op karakterontwikkeling. Maar ze werken allebei opmerkelijk goed. Ik verbaas me over degenen die vonden dat de film te lang duurde. Hoewel het grootste deel van de plot niet één keer, maar meerdere keren werd gefaxt, was het acteren vanuit alle drie de hoofdpersonen zowel geloofwaardig als heel vaardig. Eerst dacht ik dat Rachel McAdams gewoon te naïef was om waar te zijn, maar het werd al snel duidelijk dat ze veel wijzer was dan wij (of zelfs zij) wisten. Ze speelt het prachtig. Tim Robbins is ook geweldig, en nogal zielig, in een nuchtere rol als een oude oorlogsveteraan, die blij is dat hij het heeft overleefd en weldra wordt geconfronteerd met een paar harde realiteiten. Maar Michael Pena was de echte verrassing. Hij is volkomen meeslepend in zijn vertolking van een trotse jonge dierenarts uit een militair gezin die op weg is naar zijn vriendin, met zijn mannelijkheid in gevaar door een oorlogsverwonding. Zijn personage is het meest subtiel schrijnend als hij zijn eigen angsten over zijn mannelijkheid onder ogen ziet, op verschillende niveaus.<br />Zoals alle films die zijn gebaseerd op de oorlog in Irak, lijkt dit te lijden onder de wens van Amerika om de oorlog helemaal te negeren, net zoals ze een generatie geleden de Vietnamveteranen hebben genegeerd (Coming Home, The Deer Hunter). Amerika lijkt nu veel minder bereid te zijn om zijn mislukkingen aan te pakken dan toen, of zelfs de mindere mislukkingen in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog.
I had tickets for this at the Toronto International Film Festival last summer but was side-tracked by an obscure little film called Slumdog Millionaire instead, so only got around to watching it last night on pay-per-view. In a strange way, the two films have a good deal in common. In an era in which everyone seems to want either tense thrillers, puerile comedies or awesome special effects (the only one here, as has been pointed out, is a cheaply put together tornado), both movies offer little more than a thoroughly improbable plot and a focus on character development. But both work remarkably well. I am puzzled by those who found that the movie dragged. While most of the plot development was telegraphed not once but several times, the acting from all three leads was both believable and very deft. At first I thought that Rachel McAdams' character was simply too naive to be true but it soon became apparent that she was much wiser than we (or even she) knew. She plays it beautifully. Tim Robbins is wonderful too, and rather pathetic, in a down-to-earth role as an aging war veteran, happy to have survived and soon to be confronted with some harsh realities. But Michael Pena was the real surprise. He is completely captivating in his portrayal of a proud young vet from a military family on his way to meet his girlfriend, with his masculinity compromised by a war injury. His character is the most subtly poignant as he confronts his own fears about his manhood, on several levels.<br /><br />Like all movies based on the Iraqi war, this seems to suffer from America's desire to ignore the war altogether, just as they ignored the Vietnam veterans a generation ago (Coming Home, The Deer Hunter). America seems to be much less willing to address its failures now than it was then, or even the lesser failures in the wake of World War II.