Ik had redelijk hoge verwachtingen van deze film. Ik ben Spaans, en aangezien Paz Vega in de afgelopen paar jaar snel een van de populairste actrices van mijn land was geworden, kon ik niet anders dan wensen dat haar sprong naar Hollywood succes zou hebben. Bovendien suggereerde de naam James L. Brooks kwaliteit. Dit is een man die niet vaak films maakt, omdat zijn roem voornamelijk gebaseerd is op zijn tv-shows, dus als hij dat wel doet, heb je de neiging te denken dat het is omdat hij echt iets te zeggen heeft.<br />Helaas is het resultaat van mijn verwachtingen een verpletterende teleurstelling geweest, want deze film faalt op zo veel punten dat ik niets kon vinden wat mijn belangstelling vasthield. Ik vond Sandlers regie bijvoorbeeld verbazingwekkend onhandig en zonder enig ritme. Vaak had je de indruk dat de camera te lang op de acteurs bleef rusten, en dat ze niet wisten wat ze moesten zeggen, wat ze moesten doen of zelfs maar waar ze moesten gaan staan. Sandler was, opnieuw verrassend, de enige die zich in zijn optreden inhield, tussen Leoni's en Vega's verschrikkelijke overacting door; allebei overdreven ze hun gebaren zo erg dat je zou denken dat ze in een kinderstuk van volwassenen speelden (in feite had ik de indruk dat de kinderen in de film veel beter acteerden dan zij, vooral Steele, die Sandlers dochter met ontwapenende charme speelt). Aan de andere kant is goed acteren niet gemakkelijk te bereiken met een script dat zo verschrikkelijk is: de dialogen voelden soms zo nep aan dat je kon zien dat ze hun best deden om half geloofwaardig te klinken; de personages waren nauwelijks ontwikkeld of bijna cartoonachtig gemaakt (Deb, Tea Leoni's psychotische zenuwbundel van een vrouw zou het beste voorbeeld zijn); de situaties waren vaak onlogisch (Flors houding van angst en minachting tegenover Deb gaat alle redelijkheid te boven, zelfs tot op het stuitende af. Deb mag dan een neuroot zijn, maar Flor heeft goede redenen om haar heel dankbaar te zijn); de subplots vertakten zich in verschillende richtingen, maar gingen nooit echt ergens heen; en de grote plot, de ontwikkeling van de romantische vonk tussen de hoofdrolspelers, voelde gehaast en onrealistisch, en ik kon er gewoon geen woord van geloven. Het lukte me maar net om de film te verdragen terwijl hij steeds erger werd, en ik was dankbaar toen hij afgelopen was, en toen besefte ik dat het voor mij niet alleen maar lang leek; het is ook dat het allemaal veel te lang duurt!<br />Duimen dan maar voor Brooks, en de volgende keer meer geluk voor Paz, ik hoop dat deze vergissing haar niet tegenhoudt om een ster te worden.
I had moderately high expectations for this movie. I am Spanish, and since Paz Vega has rapidly become in the last few years one of my country's most popular actresses, I couldn't help but wish that her jump to Hollywood would be successful. Also, the name of James L. Brooks suggested quality. This is a man who doesn't make films often, his fame being grounded mostly on his TV shows, so when he does, one tends to believe it's because he really has something to say.<br /><br />Sadly, the result of my expectation has been crushing disappointment, for this film fails at so many levels that I couldn't find anything to keep me interested. Brooks's direction, for example, seemed to me amazingly clumsy and lacking in rhythm. Often you had the impression that the camera lingered too long on the actors, and they didn't know what to say, what to do or even where to stand. Sandler, again surprisingly, was the only one to exercise restraint in his performance, in between Leoni's and Vega's terrible overacting; both of them exaggerated their gestures so much you would think they were in a children's play by adults (Actually, it seemed to me the children in the movie were acting much better than them, especially Steele, who plays Sandler's daughter with disarming charm). Then again, good acting is not easy to achieve with a script this terrible: The dialog felt sometimes so fake that you could see them make efforts to sound half believable; the characters were hardly developed or made almost cartoonish (Deb, Tea Leoni's psychotic bundle of nerves of a wife would be the prime example); the situations often didn't make sense (Flor's attitude of fear and disdain towards Deb is completely beyond reason, even to the point of bigotry. Deb may be a neurotic, but Flor has good reason to be very grateful to her); subplots branched out in several directions but never really went anywhere; and the big plot, the development of the romantic spark between the protagonists, felt rushed and unrealistic and I simply could not believe a word of it. I just managed to bear the movie as it got worse and worse and was thankful when it ended, which is when I realized that it didn't just feel long to me; it's also that the thing is way too long! <br /><br />Thumbs down to Brooks then, and better luck to Paz next time, I hope this mistake doesn't stop her rise to stardom.