Ik heb bewondering voor de acteerkwaliteiten van Drew Barrymore en Jessica Lange, maar ik was teleurgesteld over het oninteressante verhaal, dat ik zou samenvatten als: 'Verwende societymoeder en dochter zien zichzelf als slachtoffers van de Depressie en zijn te passief om voor zichzelf te zorgen. Bij gebrek aan personeel zijn ze gedwongen zelfmedelijden te krijgen, stinkende kattenvrouwen met een hang naar publiciteit.' Ik vraag me af of deze film ooit gemaakt zou zijn als ze niet verwant waren geweest aan Jacqueline Bouvier Kennedy.<br />De Edie's zijn saaie personages zonder lef, inzicht of nieuwsgierigheid. Zelfs grote acteurs kunnen ze niet interessant maken, alleen maar meelijwekkend. Het had een dramatisch verhaal kunnen zijn als ze een poging hadden gedaan om hun eigen vuil op te ruimen of (verschrikkelijke verschrikking!) een baan te krijgen als gewone mensen en een nieuw leven te scheppen, in plaats van te wachten tot ze gered werden.<br />De muziek, kostuums en decors waren geweldig.
I admire the acting skills of Drew Barrymore and Jessica Lange, but I was disappointed by the uninteresting story, which I'd sum up as "Pampered socialite mother and daughter see themselves as victims of the Depression and are too passive to take care of themselves. Lacking servants, they are forced to become self-pitying, smelly cat ladies with an appetite for publicity." I wonder if this film would ever have been made if they had not been related to Jacqueline Bouvier Kennedy.<br /><br />The Edie's are boring characters with no gumption or insight or curiosity. Even great actors cannot make them interesting, only pitiable. It might have been a dramatic story if they had made an effort to clean up their own squalor or, (horror of horrors!) get jobs like ordinary people and create a new life, instead of waiting to be rescued.<br /><br />The music, costumes and sets were great.