Dit is waarschijnlijk het kroonjuweel in de lange en illustere carrière van een zeer gestoorde en zeer geestige man. Fields heeft een buitenkansje om een melodramastijl te introduceren die in die tijd erg populair was. Tegelijkertijd is dit niet kenmerkend voor Fields' werk, maar zijn vingerafdrukken staan er wel op. Er zijn veel te veel hoogtepunten om op te noemen, maar Fields' vertolking van het lied 'The Fatal Glass of Beer' (je kunt het niet echt zingen noemen), de uithaal 'It ain't a fit out for man or beast' en het einde zijn hilarisch perfect, met een gevoel voor timing waar Chaplin trots op zou zijn geweest.
This is quite possibly the crown jewel in the long and illustrious career of an extremely troubled and very funny man. Fields has a field day sending up a style of melodrama popular at the time. At one and the same time, this is atypical of Fields' work generally, but still has his fingerprints all over it as well. Highlights are far too numerous to list, but Fields's rendition of the song, "The Fatal Glass of Beer" (you can't really accurately call it singing), the running gag, "It ain't a fit night out for man or beast" and the ending are hilariously perfect, with a sense of timing of which Chaplin would have been proud. Most joyously recommended