Dit is een geweldige film, die draait om het leven van een familie van Tunesische Joden in de troosteloze banlieue van Sarcelle (aka la Petite Jérusalem). We volgen twee verhaallijnen: Laura (gespeeld door de betoverende Fanny Valette) is een 19-jarige filosofiestudente, die zich in een pietluttig huishouden aan Kant en het rationalisme wijdt, maar die, om het zacht uit te drukken, haar enthousiasme voor filosofie niet deelt (zoals zijn vrome zus opmerkt: filosofen richten op hun doel en raken de roos: het probleem is dat ze op het verkeerde doel richten). Laura wordt door Kant zo opgevat dat ze zijn dagelijkse wandeling imiteert, elke dag op hetzelfde tijdstip... maar in tegenstelling tot Kant, is Laura's leven anders dan dat van Kant. Toevallig leidt haar wandeling haar langs de deur van de donker knappe Algerijnse clandestiene immigrant met wie ze's avonds als schoonmaker werkt. De rest is niet moeilijk te voorspellen, maar Abdou's route is altijd ingehouden, subtiel, ingehouden. Er is nooit een moment waarop de woorden of daden van de personages onecht klinken. Dit is trouwens een van de beste beschrijvingen van filosofie die ik ooit in een film heb gezien: we zien Laura vaak in haar filosofieklas, waar een prof met een Derrida-uiterlijk <0xE2><0x80><0x93> vrij welsprekend <0xE2><0x80><0x93> een verhandeling houdt over vrijheid versus de wet in Kant. Dit soort dingen doet er in feite toe voor Laura, maar de wet waar het haar om gaat is natuurlijk de wet van de Thora. Kan vrijheid worden verzoend met het gehoorzamen aan de wet? Dat is Laura's dilemma, en Albou behandelt het met waardigheid, maar zonder preutsheid.<br />Het andere hoofdthema van de film is Laura's oudere zus Mathilde, gespeeld door Elsa Zylberstein. Getrouwd met vier kinderen is ze uiterst vroom en zeker van zichzelf, tot ze ontdekt dat haar man vreemdgaat. Haar enige troost is dan het rituele bad, en ze vraagt seksuele raad aan de wijze dienaar ervan om haar man niet te verliezen. Het zou gemakkelijk zijn geweest om deze scène als slapstick te behandelen, maar in plaats daarvan...' Mathilde, die bang is haar bescheidenheid te verliezen en toe te geven aan de duistere neigingen van haar ziel, is verbijsterd als ze hoort dat ze, inderdaad, volgens de Thora inderdaad de genitaliën van haar man mag aanraken. Let ook op de prachtige scène waarin Mathilde haar moeder om seksueel advies vraagt (de voortreffelijke Sonia Tahar). Elke dialoog klinkt oprecht en de bijgelovige moeder, die aanvankelijk overkomt als een dominante harpij, blijkt een vrouw met diepgang en waardigheid: niet omdat ze evolueert of 'het licht ziet', maar gewoon omdat we haar beter leren kennen. Het is een diep humanistische film, die zich afspeelt tegen een achtergrond van de meest hedendaagse relevantie (er wordt een synagoge in brand gestoken en een groep voetballende joden wordt aangevallen door een groep gemaskerde schurken). Het is onmogelijk van deze film af te komen zonder een dieper inzicht in, en dus respect voor, een heel aspect van de Sefardische joodse cultuur vanuit een vrouwelijk gezichtspunt.
This is a terrific film, centered on the life of a family of Tunisian Jewish immigrants in the desolate Paris banlieue of Sarcelle (aka la Petite Jérusalem). We follow two stories : Laura (played by the ravishing Fanny Valette) is a 19 year-old philosophy student, committed to Kant and to rationalism in the midst of a pietistic household which, to put it mildly, does not share her enthusiasm for philosophy (as his pious sister remarks, philosophers take aim at their target and hit the bullseye : problem is, they're aiming at the wrong target). So taken is Laura by Kant that she imitates his daily promenade, every day at the same time...unlike Kant, however, Laura's stroll happens to lead her past the door of the darkly handsome Algerian clandestine immigrant alongside whom she works as a janitor in the evenings. The rest is not hard to predict, but Abdou's direction is always restrained, subtle, understated. There is never a moment in which here characters' words or actions ring false. This is, by the way, one of the best portrayals of philosophy I have ever seen in a film : we often see Laura in her philosophy class, where a Derrida-lookalike prof discourses - rather eloquently - on freedom versus the law in Kant. This stuff actually *matters* to Laura, but the Law she is concerned with is, of course, the law of the Torah. Can freedom be reconciled with obeying the Law? That's Laura's dilemma, and Albou treats it with dignity yet without sententiousness.<br /><br />The other main focus of the film is Laura's older sister Mathilde, played in an award- deserving performance by Elsa Zylberstein. Married with four children, she is deeply pious and sure of herself until she discovers her husband's been fooling around. Her only solace then is the ritual bath, and she seeks sexual advice from its wise attendant in order not to lose her husband. It would have been easy to treat this scene as slapstick, but instead it's done with the greatest respect for the characters involved : Mathilde, who is afraid of losing her modesty and giving way to the dark tendencies of her soul, is astonished to learn that yes, according to the Torah, she is in fact allowed to touch her husband's genitals. Watch also for the lovely scene where Mathilde asks for sexual advice from her mother (the excellent Sonia Tahar). Every dialog rings true, and the superstitious mother, who initially comes across as a domineering harpy, is revealed as a woman of depth and dignity : not because she evolves or "sees the light", but just because we get to know her better.<br /><br />This is a deeply humanist film, set against a background of the utmost contemporary relevance (a synagogue is burned and a group of soccer-playing Jews is attacked by a group of masked thugs ). It's impossible to come away from this film without a deeper understanding of, and therefore respect for, an entire aspect of Sephardic Jewish culture from a feminine point of view