Na een korte proloog waarin Ann Leatherbee ('Het meisje van 1940', Leighann Belair) en haar moeder, Abigail ('Oude dame' Douglas Gibson) nonchalant over een dood lichaam gebogen zitten en staan, gaan we veertig jaar de toekomst in, wanneer er zeven opvliegende jonge volwassenen bij hetzelfde huis arriveren om het op te knappen. Mark (ook gespeeld door Gibson) heeft het huis stiekem gekocht vanwege het verontrustende verleden, waarvan hij zich niet bewust is. Natuurlijk is dit de stereotiepe spookhuisfilm. _Dode mannen in het huis_ combineert zijn bovennatuurlijke spookhuisangst met een bloedstollende plot en entiteiten die een kruising zijn tussen zombies en geesten. Het verhaal ontwikkelt zich zoals je gezien die elementen zou verwachten. Maar iedereen die me goed kent, weet dat ik daar geen punten voor aftrek. De 'Cultuur van het Origineel' <0xE2><0x80><0x93> die meer waarde hechtte aan het ongeëvenaarde dan aan al het andere, en die eigenlijk alleen in de latere negentiende eeuw op de voorgrond trad <0xE2><0x80><0x93> was naar mijn mening een vergissing.<br />Maar toch, als schrandere lezers merken dat mijn waardering voor een film als deze hoger is dan of gelijk aan mijn waardering voor films als Constantine (2005), Mulholland Drive (2001), Predator (1987), Ichi the Killer (Koroshiya 1, 2001) en Donnie Darko (2001), vragen ze zich (misschien terecht) af: 'Wat is er aan de hand? Hoe kun je zeggen dat Dead Dudes in the House even goed of beter is dan (vul maar in: je favoriete film die ik volgens jou onderschat heb)?' Het is belangrijk om te onthouden dat mijn beoordelingen (en die van veel andere critici, vermoed ik) niet bedoeld zijn als een vergelijking met andere films, alsof ze allemaal op gelijke voet spelen en allemaal proberen korte stop te worden in hetzelfde team. Mijn beoordelingen zijn wel vergeleken, maar met een aantal andere factoren. Ten eerste bekijk ik hoe goed de film erin is geslaagd te doen wat hij wilde doen, waarbij hij alleen concessies deed voor onvermijdelijke beperkingen (waaronder budgetbeperkingen en historische/technische beperkingen); ik zie de film zelf als bepalend voor wat hij wil doen. Ten tweede bekijk ik de waarde die ik aan de film heb overgehouden <0xE2><0x80><0x93> inclusief de waarde van het amusement, andere esthetische waarden enzovoort. De laatste factor is belangrijkheid in een historisch/cultureel milieu. Dit wordt veel minder zwaar aangezet, deels omdat het niet zo direct verband houdt met wat er op het scherm te zien is, en deels omdat het onmogelijk is om dit voor de meeste nieuwere films te'meten'; deze laatste factor helpt de kijkcijfers ook niet veel verder; ik trek eigenlijk geen punten af voor culturele/historische _onbelangrijkheid_. Het is ook handig om te onthouden dat ik alle films begin met een 9 (een 'A') en dan dienovereenkomstig hoger of lager scoor.<br />Als ik dit begrijp, geloof ik dat Dead Dudes in the House heel goed doet wat het wil doen, hoewel er een paar kleine blunders zijn <0xE2><0x80><0x93> genoeg om een punt af te trekken. De film is onderhoudend, vaak grappig (soms onbedoeld), er zit verrassend goede cinematografie in, de premisse wordt uiterst vakkundig behandeld (gericht, geschreven enzovoort), de sterfscènes zijn goed gedaan en creatief, en de prestaties variëren van bizar goed (in deze context) tot onderhoudend slecht (vaak van dezelfde acteur).<br />James Riffel, schrijver/regisseur/producer/koffiemaker, die er helaas pas sinds kort in is geslaagd een andere film te maken, Black-Eyed Susan uit 2004, weet precies waar hij voor filmt en krijgt het voor elkaar. Het doel was om een enigszins wrange jaren tachtig-stijl te creëren (de film is eigenlijk aan het eind van de jaren tachtig gemaakt <0xE2><0x80><0x93> de copyrightdatum op de aftiteling is 1988, en de titel van de film is 'The Dead Come Home'). Het doel was om de noodzakelijke isolatie te bereiken door de tien kleine indianen in het spookhuis op te sluiten en geesten tot hun recht te laten komen door uitgestoten figuren zombieachtige dreigingen te laten worden.<br />Gedeeltelijk vanwege deze opzet heeft de dialoog de neiging belachelijk te zijn, goed geschreven, onbedoeld hilarisch en vernietigend satirisch, vaak allemaal tegelijk. De meeste hoofdpersonen passen ook bij die reeks adjectieven, vooral Bob (Victor Verhaeghe), de timmerman, en Abigail Leatherbee, de 'oude dame'. Bob krijgt meestal de beste tekst, en Verhaeghe levert een van de meest onderhoudende optredens af. De lange scène waarin de 'kinderen' voor het eerst bij het huis aankomen en proberen het te repareren, is een juweeltje. Het grappigste aspect is misschien wel dat Bob niet zo heel veel verschilt van een paar timmerlieden en bouwvakkers die ik in het verleden heb gekend.<br />Maar het bloed is ook heel goed gedaan. In een film als deze is dat heel belangrijk. Het enige andere belangrijke aspect dat Riffel mist, is de gratis naaktheid, maar er is geen enorme vrouwelijke hoofdrol, en het is niet altijd gemakkelijk om gratis naaktheid te krijgen voor een lowbudgetfilm als deze (ik vermoed dat dit meer weg heeft van een 'guerilla'-film). <br />Wat de cinematografie betreft, verwacht Riffel een aantal recentere genrestylistische tendensen, zoals monochromatisme en chiaroscuro-nachtscènes. Er is ook een uiterst belangrijk en aantrekkelijk shot dat het monochromatisme in de ontknoping doorbreekt, vlak voor de obligate en welkome 'tag' vol onheil. Dit is het gebruik van cinematografie als symboliek op een manier die doet denken aan zulke gerespecteerde films als Equilibrium (2002) <0xE2><0x80><0x93> iets wat minder ruimdenkende mensen tot hun verbazing tegenkomen in een 'clichématige kleine schok' als _Dode Kerels in het Huis_.<br />Tussen haakjes, _Dode Kerels in het Huis_ is onlangs op dvd uitgebracht door Troma's _Toxies Triple Terror_ -serie. Het is interessant om te zien hoeveel films in die serie over travestieten gaan. Wordt het niet eens tijd om te vragen wat voor soort ondergoed Lloyd Kaufman draagt? Heeft hij iets gemeen met houthakkers?
After a brief prologue showing Ann Leatherbee ("1940's Girl" Leighann Belair) and her mother, Abigail ("Old Lady" Douglas Gibson), nonchalantly sitting/standing over a dead body, we move 40 years into the future, when seven feisty young adults arrive at the same house to fix it up. Mark (also played by Gibson) has purchased the home at a steal because of its disturbing past, which he isn't aware of. Of course, this is the stereotypical haunted house film set-up. Dead Dudes in the House combines its supernatural haunted house horror with a slasher plot and entities that are a cross between zombies and ghosts. The story progresses as you'd expect given those elements. Yes, it's derivative, but anyone who knows me well knows I do not subtract points for that. The "Cult of Originality"--which valued the unprecedented over all else, and which really only came to the fore in the later 1800s--was a mistake in my opinion.<br /><br />Still, when astute readers notice that my rating for a film like this is higher than or the same as my ratings for films like Constantine (2005), Mulholland Drive (2001), Predator (1987), Ichi the Killer (Koroshiya 1, 2001) and Donnie Darko (2001), they (maybe rightly) wonder, "What is going on? How can you say that Dead Dudes in the House is as good or better than (fill in your favorite film that you think I underrated here)?" It's important to remember that my ratings (as well as many other critics', I suspect) are not meant as comparative to other films, as if they're all on an even playing field, trying out for shortstop on the same team. My ratings are comparative, but to a number of other factors. First I consider how well the film managed to do what it set out to do, making concessions only for unavoidable limitations (these include budget constraints and historical/technological limitations); I see the film itself as defining what it wants to do. Secondly, I consider the value I got from the film--including entertainment value, other aesthetic value and so on. The last factor is importance in a historical/cultural milieu. This is given far less weight, partially because it's not so directly related to what's on the screen, and partially because this is impossible to "measure" for most newer films; this last factor also only tends to help ratings; I don't really subtract any points for cultural/historical _unimportance_. It's also helpful to remember that I begin all films at a 9 (an "A"), and then score up or down accordingly.<br /><br />Understanding this, I believe that Dead Dudes in the House does a very good job accomplishing what it wants to accomplish, although there are a couple small blunders--enough to subtract a point. I also got a lot of value out of it. It's entertaining, often funny (sometimes unintentionally), there is some surprisingly good cinematography, the premise is handled (meaning directed, written, and so on) extremely competently, the death scenes are well done and creative, and the performances range from bizarrely good (in this context) to entertainingly bad (often from the same actor).<br /><br />Writer/director/producer/coffee-maker James Riffel, who unfortunately only recently managed to complete another film, 2004's Black-Eyed Susan, knows exactly what he's shooting for and easily gets it. The goal was to create a slightly tongue-in-cheek 1980s-style (the film was actually made in the late 80s--the copyright date on the end credits is 1988, and the title of the film is given as The Dead Come Home) gore-comedy slasher, achieving the necessary isolation by locking the ten little Indians in the haunted house and gaining ghouls to enable variety by letting dispatched characters become zombie-like menaces.<br /><br />Partially because of this set-up, the dialogue tends to be ridiculous, well written, unintentionally hilarious and scathingly satirical, often all at the same time. Most of the major characters fit that set of adjectives as well, especially Bob (Victor Verhaeghe), the carpenter, and Abigail Leatherbee, the "old lady". Bob is usually given the best lines, and Verhaeghe turns in one of the most entertaining performances. The extended scene when the "kids" first arrive at the house and try to start fixing it is a gem. The funniest aspect, perhaps, is that Bob is not that far removed from a couple carpenters and construction workers I've known in the past.<br /><br />But the gore is also very well done. In a movie like this, that is extremely important. The only other important aspect that Riffel misses is gratuitous nudity, but there isn't a huge female cast, and it's not always easy to acquire gratuitous nudity for low-budget film-making like this (I'd suspect this was more akin to a "guerilla" film).<br /><br />As for cinematography, Riffel actually anticipates a number of more recent genre stylistic tendencies, such as monochromaticism and chiaroscuro night scenes. There's also an extremely important and attractive shot that breaks the monochromaticism in the dénouement, right before the obligatory and welcomed doom-laden "tag". This is using cinematography as symbolism in a way akin to such well-respected films as Equilibrium (2002)--something less broad minded folks act surprised to encounter in a "clichéd little shocker" like Dead Dudes in the House.<br /><br />By the way, Dead Dudes in the House was recently released on DVD through Troma's Toxie's Triple Terror series. It's interesting to note how many films in that series feature transvestite characters. Is it time we ask just what kind of undergarments Lloyd Kaufman is wearing? Does he have something in common with lumberjacks?