Voordat ik The Curious Case of Benjamin Button zag, vroeg ik me af hoe ik zou reageren op het verhaal van een man die oud wordt geboren en jonger wordt naarmate hij ouder wordt. Van alle verhalen die ik heb gezien, is dit verreweg het bizarste en intrigerendste. Als ik iemand zou moeten kiezen om dit verhaal naar het witte doek te brengen, denk ik niet dat David Fincher mijn eerste keus zou zijn geweest.<br />Wat zou ik me vergist hebben. Deze film is veruit een van de beste, zo niet de beste van 2008. Finchers regie is vlekkeloos! De film van begin tot eind blijft boeien. Er zijn momenten van vreugde en extase, gevolgd door verdriet en begrip. Brad Pitt speelt Benjamin, een jongen die geboren is als een oude man die zijn leven in omgekeerde volgorde moet leiden. Zijn jeugdvriendin Daisy wordt gespeeld door Cate Blanchett. Het verhaal wordt vanuit Benjamins gezichtspunt verteld met een paar speciale hoogtepunten van Daisy.<br />De cast doet niets verkeerd. Pitt voert Blanchett aan en een sterke rol van Taraji P. Henson als Benjamins surrogaatmoeder Queenie, de enige persoon ter wereld die hem vanaf het begin lijkt te begrijpen en echt van hem lijkt te houden. Andere cameo's brengen een groot aantal personages, onder wie Tilda Swinton, een van Benjamins eerste liefdes. De film gaat van het einde van de Eerste Wereldoorlog naar de komst van orkaan Katrina in New Orleans. De overgangen van het ene levensstadium naar het andere en van decennium naar decennium zijn naadloos. Fincher slaagt er geweldig in om een gestage stroom van actie en dialoog in stand te houden. Er is geen saai moment in de film. De cinematografie is schitterend en past mooi bij Finchers stijl van het accentueren van bepaalde kleuren om een stemming of moment te versterken.<br />Er is echt niets mis met deze film. Zelfs met een speeltijd van ongeveer 160 minuten vliegt de tijd voorbij, net als bij Benjamin, alleen gaan wij vooruit. Dit is een tedere en betekenisvolle film die je niet wilt.
Before seeing The Curious Case of Benjamin Button I wondered how I would react to the story of a man who is born old and gets younger as he grows up. Of all of the stories I have come across, this is by far the most bizarre and intriguing. If i had to pick someone to bring this story to the screen I do no think David Fincher would have been my first choice.<br /><br />How wrong I would have been. This film is by far one of the best if not the best of 2008. Fincher's direction is flawless! The film from start to finish does not let up. There are moments of joy and ecstasy followed by sorrow and understanding. Brad Pitt stars as Benjamin, a boy born an old man who must live his life in reverse. His friend from childhood, Daisy, is played by Cate Blanchett. The story is narrated from Benjamin's point of view with some particular highlights from Daisy.<br /><br />The cast does nothing wrong. Pitt leads with Blanchett and a strong performance from Taraji P. Henson as Benjamin's surrogate mother Queenie, the only person in the world who seems to understand and truly love him from the start. Other cameos along the way bring a large array of characters, including Tilda Swinton, one of Benjamin's early love interests.<br /><br />The film spans from the end of World War I to the the arrival of Hurricane Katrina in New Orleans. The transitions from life stage to life stage and decade to decade are seamless. Fincher does a tremendous job at maintaining a steady flow of action and dialogue. There is not a dull moment in the film. The cinematography is superb and couples nicely with Fincher's style of accentuating certain colors to enhance a mood or moment.<br /><br />There really is nothing wrong with this film. Even with a runtime of about 160 minutes, time just flies by, much like it does for Benjamin, only we are going forward. This is a tender and meaningful film you do not want to wish.