Malkovich geeft een voorstelling die de film weergeeft. Maar de film gaat nergens heen! Ik was niet beledigd door al die homo-dingen in de film, maar dat zou ik wel zijn geweest als ik homo was. Het is een beetje te veel van het goede.<br />Hoewel er veel verwijzingen naar Kubrick-films zijn, zijn er maar weinig, zo niet geen, pogingen om een van zijn filmische signatuur te verwerken in een van zijn films; dat wil zeggen: de achtervolgingsscène, de badkamerscène, de norse blik in de camera. Er zijn herhalingen van muziek die met deze films in verband staat, Zarathustra, Thiende Magpie, Sarabande, fragmenten van de Clockwork Orange-score van Wendy Carlos. Dat wordt vermoeiend.<br />De films slagen niet, omdat de Alan Conway-figuur op geen enkele manier wordt onderzocht. Dat is de schuld van Brian Cook, niet van Malkovich. Het hoogtepunt van deze langlopende oplichterstruc vindt plaats in een restaurant, waar Conway de superknappe Frank Rich van The New York Times mee naar binnen neemt. Ongeacht Conway's achtergrond of motivatie had dit een geweldig moment voor hem moeten zijn. Was hij bang? Werd hij uitgedaagd? Was hij zo op de oplichterstruc gefixeerd dat hij er niets mee te maken had? Hij heeft wel de moeite genomen om Rich te verifiëren bij de gerant. Het script vond het belangrijk. Maar de scène vertelt ons niets.<br />Het is de moeite waard om te zien, denk ik, voor fans van Kubrick zoals ik. Maar het voegt niets toe aan de canon. Het scenario is prima, komt waarschijnlijk op de juiste toon uit, maar de richting is fataal.
Malkovich gives a performance that carries the picture. But the picture goes nowhere! I wasn't offended by all the gay stuff in it. but I might have been were I gay. It's a bit much.<br /><br />While there are a lot of references to Kubrick movies, there are few, if any, attempts to include any of his cinematic signatures; i.e. the tracking shot, the bathroom scene, the sullen stare into the camera. There are repetitive inclusions of music associated with this movies, Zarathustra, Thieving Magpie, Sarabande, snippets from Wendy Carlos' Clockwork Orange score. These become tiresome.<br /><br />The movies fails, because the Alan Conway character is never explored in any way. This is Brian Cook's fault, not Malkovich's. Here's and example: The high point of this long-running con occurs in a restaurant, where Conway takes in super sharp Frank Rich of the New York Times. Now, regardless of Conway's background or motivation, this should have been a great moment for him. Was he scared? Was he challenged? Was he so into the con that it was inconsequential to him? He did go to the trouble of verifying Rich with the maitre'd. The script thought it was important. But the scene tells us nothing.<br /><br />It's worth seeing, I suppose, for Kubrick fans like myself. But it adds nothing to the canon. The screenplay is fine, probably hits the right notes, but the direction is fatal.