Eerlijk waar, halverwege B.E. dacht ik: 'Deze regisseur heeft te veel John Cass-films gezien.' Ik wist niet dat zijn dochter de regie had gedaan, tot ik naar de doos keek. Veel scènes met maar één of twee mensen op het scherm maken niet noodzakelijkerwijs drama. Nora was irritant, niet sympathiek, en ze was geen ideaal slachtoffer. Je krijgt geen Purple Heart voor verwondingen die je jezelf hebt toegebracht. Moest dat een kunstig einde voorstellen? Ik was alleen maar blij dat het voorbij was. Positief, ik moet Zoe C. nageven dat ze iets heeft gedaan dat aantoonbaar een beetje riskant was, al leek het gemaakt voor een filmpubliek. Ik ben een paar keer uit geweest met een vrouw als Nora, tot ik besefte dat ze saai was en een emotioneel zwart gat.<br />In B.E.II dumpt hij haar na 2 weken en zweert dat hij nooit meer uit zal gaan met een Amerikaanse vrouw.
Honest to God, halfway through B.E. I thought, "This director has watched too many John Cass. movies." I did not know his daughter directed it until I looked at the box. Lots of scenes with only one or two people on screen does not necessarily make drama. Nora was annoying, not sympathetic,and did not make an ideal victim. You don't get a Purple Heart for self-inflicted wounds. Was that supposed to be an arty ending? I was just glad it was over. On a positive note, I gotta give Zoe C. credit for doing something that was arguably a little risky, although it seemed tailored for film-fest crowd. I went out with a woman like Nora a few times, until I realized she was boring and an emotional black hole. <br /><br />In B.E.II, he dumps her after 2 weeks and swears never to go out with an American woman again.