Naast Molinaro's 'La Mort de Belle' de beste versie van een verhaal uit Simenon voor het witte doek.<br />Helmer Delannoy bewijst een meester te zijn in het creëren van een verstikkende sfeer (nachtscènes, een heet stormachtig weer, een bedwelmende melodie die het verhaal doordrenkt), waarbij hij erin slaagt de spanning regelmatig te laten stijgen en dalen tot hij explodeert in een driedubbele climax (Maurices ondervraging, de confrontatie tussen Maurices vrouw en moeder, de laatste poging om Mauricette te vermoorden). Dus als het in de laatste seconden van de film eindelijk begint te regenen, heeft het voor de corpulente, vermoeide Gabin evenveel nut als voor de gespannen kijker. <br /><0x3E> Uiteraard heeft de film veel te danken aan een grootse interpretatie: Jean Gabin geeft leven aan zijn vastberaden, sluwe, uitgeputte 'commissaris', terwijl Jean Desailly de rol speelt van de arme maar gevaarlijke Maurice, wiens jeugd wordt verlengd door de misplaatste liefde van zijn moeder (Lucienne Bogaërt, perfect). En Annie Girardot speelt subtiel en met welkome terughoudendheid de liefhebbende echtgenote van een monster.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> Natuurlijk, Misraki's muziek en lied zijn meeslepend en het camerawerk is gelikt, maar wat deze film in feite tot een belangrijk werk maakt, is dat de auteurs (R.M.Arlaud, Delannoy en Audiard) trouw zijn aan de geest van Simenon: gedesillusioneerd in de menselijke natuur, maar sympathiserend met degenen die de slachtoffers zijn, hoe monsterlijk ze ook lijken in de ogen van de maatschappij.
Alongside Molinaro's "La Mort de Belle", the best adaptation of a Simenon story for the big screen.<br /><br />Helmer Delannoy proves a past master at creating a stifling atmosphere ( night scenes, a hot stormy weather, a heady melody pervading the story ), managing to make the tension rise and swell regularly until it explodes in a triple climax ( Maurice's interrogation, the confrontation of Maurice's wife and mother, the final attempt to murder Mauricette ). So, when the rain finally starts falling in the final seconds of the movie, it does as much good to bulky, weary Gabin as it does to the tense viewer.<br /><br />Of course, the film benefits from a great interpretation : Jean Gabin gives life to his determined-shrewd-exhausted "commissaire" while Jean Desailly shines as the poor but dangerous Maurice whose boyhood has been prolonged by the misguided love of his mother ( Lucienne Bogaërt, perfect ). And Annie Girardot plays subtly and with welcome restraint the loving wife of a monster.<br /><br />Sure, Misraki's music and song are haunting and the camera-work is sleek, but what actually makes this film a major work is that the authors( R.M.Arlaud, Delannoy and Audiard ) are true to the spirit of Simenon : disillusioned with human nature but sympathetic with those who are its victims, however monstrous they may appear to society.