Zoals velen hebben opgemerkt, lijkt het er niet op dat Scorsese geïnteresseerd zou zijn in een negentiende-eeuws werkstuk. Toch zie ik deze film als een grote gelijkenis met 'Goodfellas'. Beide films beschrijven het leven van mensen die leven volgens een zeer strikte gedragscode. Beide films hebben hun eigen gevoel van eer en loyaliteit. Beide films hebben hun eigen methoden om om te gaan met mensen die buiten hun boekje gaan. In 'Goodfellas' gaat het om wapens en vuisten (of keukenmessen); in 'The Age of Innocence' gaat het om roddel en uitnodigingen voor etentjes. Beide films zijn rijke, gedetailleerde weergaven van een specifieke manier van leven. Scorsese is een filmmaker die zijn vak volledig onder controle heeft. Elk aspect van deze film voegt er een integraal deel aan toe. Niets is toevallig of overbodig. Het productieontwerp van deze film is zo goed als het maar kan. Er zit zoveel detail in elke scène. De huizen waar deze mensen wonen zijn gebaseerd op het principe van het uiterlijk, net als hun leven. Alles in hen is ontworpen om de waarheid te verdoezelen of te vervormen. Ik vind het heerlijk dat de muren van vloer tot plafond bedekt zijn met foto's. Deze mensen streven ernaar levende portretten te zijn, perfect in elk zichtbaar detail. De muziek en het geluid passen perfect bij elkaar. De soundtrack heeft een bittere lieflijkheid. De klassieke beweging die Scorsese gebruikt is prachtig en betekenisvol. Het acteerwerk is fantastisch. Daniel Day-Lewis is een van de grootste hedendaagse acteurs. Hij geeft een heel diepe en volledige voorstelling. Ik kon zijn wanhoop en claustrofobie voelen. Michelle Pieffer is heel ironisch en cynisch. Net als Lewis is zij een echt wezen dat gevangenzit in een wereld van geënsceneerde illusies. Ryders optreden is een van de belangrijkste optredens in de film. Ze is sluw en doortrapt, en heeft haar omgeving volledig in de hand. Toch is ze in staat haar duivelse manipulaties te maskeren als een lief, verlegen uiterlijk. Ik hou van de manier waarop de film wordt verteld. Het zou in deze film niet zinvol zijn geweest als een van de hoofdpersonen zou vertellen, zoals in 'Goodfellas'. De wereld in deze film wordt bepaald door wat andere mensen denken en zeggen. Daarom is het goed om een commentator aan de buitenkant te hebben. Woodward levert uitstekend werk als cynische, satirische commentator, die de verrotte onderbuik van deze wereld blootlegt, en hij doet dat met een sluw genoegen. De cinematografie is een van de beste die ik ooit heb gezien. Scorsese beweegt zijn camera nooit doelloos heen en weer. Elke opname wordt gemaakt om het maximale emotionele en cognitieve effect te bereiken. De scènes worden meesterlijk geïllustreerd. Vaak snijdt hij midden in een opname iets weg, zodat er een beeld ontstaat dat de stemming en de context van de scène perfect weergeeft. Dit is een van de meest strak geregisseerde films van Scorsese die ik ooit heb gezien. Ik moet deze film vaker gaan zien. Hij is heel ingewikkeld. Het is een geweldige film.
As many have pointed out, it wouldn't seem as though Scorsese would be interested in an 19th century period piece. Yet, I see this film as very similar to "Goodfellas". Each catalogue the lives of people who live by a very strict code of conduct. Each has their particular sense of honor and loyalty. Each have methods of dealing with those who step outside the box. In "Goodfellas" it is guns and fists (or kitchen knives); in "The Age of Innocence" it is gossip and dinner invitations. Both films are rich, elaborate representations of a specific way of life. Scorsese is a filmmaker completely in control of his craft. Every aspect of this film adds an integral part to it. Nothing is incidental or superfluous. The production design in this film is as good as it gets. There is so much detail in every scene. The houses these people live in a founded on the principle of appearances, much like their lives. Everything in them is designed to disguise or distort the truth. I love that fact that the walls are covered, floor to ceiling, with pictures. These people strive to be living portraits, perfect in every visible detail. The music and sound is perfectly suited. There is a bitter loveliness to the score. The classical movement that Scorsese uses is lovely and meaningful. The acting is fantastic. Daniel Day-Lewis is one of the greatest current actors. He gives a very deep and complete performance. I could feel his despair and claustrophobia. Michelle Pieffer is very ironic and cynical. She, like Lewis' character, is a real being trapped in a world of contrived illusion. Ryder's performance is one of the key performances in the film. She is sly and cunning, completely in control of her surroundings. Yet she is able to mask her devilish manipulation as a sweet, shy exterior. I love the narration of the film. It would not have made sense in this film for one of the main characters to narrate, as in "Goodfellas". The world in this film is determined by what other people think and say. So it is apropos to have a exterior commentator. Woodward does fine work as the cynical, satirical commentator, exposing the rotten underbelly of this world, and doing it with wily delight. The cinematography is some of the best I have ever seen. Scorsese never moves his camera without purpose. Each shot is executed for the maximum emotional and cognitive effect. The scenes are edited masterfully. Many times he will cut away right in the middle of a shot to an image that perfectly metaphors the mood and context of the scene. This is one of the most tightly composed films of Scorsese I have seen. I need to watch this film more times. It is very complex. It is a great film.