Twee hiv-mannen gaan op reis. Dat is het wel zo'n beetje. Het is niet zo deprimerend als het klinkt. Er zit veel humor in de film, maar de woede die ze voelen is niet terug te brengen.<br />Het camerawerk is beverig, het geluid verandert meer dan eens van hoorbaar naar onhoorbaar en er is eigenlijk geen plot. En moeten we ons ook de afgezaagde clichés voorstellen van twee lesbiennes die psychopaten zijn? Maar de dialoog bevat meer waarheid dan elke Hollywood-film die ik ooit heb gezien. Bijvoorbeeld, op een gegeven moment zegt een van de mannen: 'Laten we naar Washington gaan en ons bloed in de president spuiten. Wedden dat ze binnen 30 seconden een remedie vinden?' Helaas geloof ik dat ze dat zouden doen. Dit was in 1992 zijn tijd ver vooruit. Het was kwaad, in je gezicht, en je ving een glimp op van een kleine boodschap na de aftiteling.<br />Grim, grappig, krachtig, met een droevig (maar waarachtig) einde. Bovendien is Mike Dytri een van de mooiste, lekkerste mannen die ik ooit heb gezien.<br />Een must-see voor homo's.
Two HIV+ men go on a road trip. Basically that's about it. It's not as depressing as it sounds. There's lots of humor in the movie but no pulling back on the anger they feel. <br /><br />The camera-work is shaky, the sound goes from audible to inaudible more than once and there really is no plot. Also, must we have the tired old stereotypes of two lesbians being psychopaths? But the dialogue contains more truth than any Hollywood movie I've seen. For instance, at one point, one of the guys goes "Let's go to Washington and inject our blood in the President. Want to bet they'll find a cure in 30 seconds?" Sadly, I believe they would. This was WAY ahead of its time in 1992. It was angry, in your face and catch a look at a little message after the closing credits,.<br /><br />Grim, funny, powerful with a sad (but truthful) ending. Also Mike Dytri is one of the most beautiful, hunky men I've ever seen.<br /><br />A must-see for gay men.