Is het een prepuberaal meisje dat haar gehoor is kwijtgeraakt, gelukt om weg te lopen uit een klein dorp en na 10-15 jaar te belanden in een torenflat in een grote stad, compleet met een opslagruimte, een goed uitgeruste privé-filmkamer voor minstens tien personen en een balkon dat toevallig uitkijkt op de barak waar haar lang vervreemde ouders wonen... in het hedendaagse China (bevolking: 1,4 miljard)? Ik weet dat er van je wordt verwacht dat je ongelovig naar een film kijkt, maar dit is meer dan belachelijk! En hoe zit het met het feit dat de jongeman die ze in het huidige deel van het verhaal verwondt, toevallig een 'geadopteerde' jeugdvriend is van wie ze tientallen jaren geleden, honderden kilometers verderop, is gescheiden? En het feit dat ze de man die volgens haar een geliefd hondje heeft gedood niet eens herkent en hem toch vertrouwt en hem erop uitstuurt om voor haar vissen te zorgen, zodat hij er gemakshalve achter kan komen dat hun band uit hun kindertijd, die, wat zal het zijn, een week heeft geduurd, wat voor een woedende vader meer dan genoeg tijd is om zijn dolende zoon in een klein Chinees dorp op te sporen? Dit is waarschijnlijk de slechtst geschreven Chinese film die in heel wat maanmaanden in westerse kunsthuizen en op festivals is vertoond. Het is een belediging voor de precommunistische en communistische films waar hij nostalgisch over is. En schaam je voor de critici die zelfs maar een greintje lof hebben uitgesproken over deze onzinnige en sentimentele onzin!
...does a pre-adolescent girl who'd lost her hearing manage to run away from a small village and in 10-15 years end up living in a big city high-rise apartment complete with a storage room, a well-equipped private screening room that seats at least ten and a balcony that just happens to overlook the hutong inhabited by her long-estranged parents...in contemporary China (population: 1.4 billion)? I know one is supposed to suspend disbelief at the movies, but this is beyond ridiculous! And how about the fact the the young man she injures in the present-day part of the story just happens to be an "adopted" childhood playmate from whom she was separated dozens of years before, hundreds of miles away? And the fact that she doesn't even recognize the guy whom she thinks has killed a beloved pooch and yet trusts and sends him to look after her fish, so that he can conveniently discover their childhood connection that lasted, what, maybe a week, which is more than enough time for an enraged father to locate his errant son in a small Chinese village? This is probably the worst-written Chinese film to make it to western arthouses and festivals in many a moon. It is an insult to the pre-Communist and Communist movies about which it waxes nostalgic. And shame on the critics who bestowed even an iota of praise on this wrongheaded and sentimental hogwash!