Vanwege schijnbaar ongebruikelijke omstandigheden komen elf mensen, die buiten hun respectievelijke 'groepen' (twee gezinnen, twee beroepsverenigingen) vreemden voor elkaar zijn, op een donkere, stormachtige nacht vast te zitten in een troosteloos motel in Nevada. Een van de 'vreemden' is een ter dood veroordeelde moordenaar die voor zijn executie naar een andere gevangenis wordt gebracht. Als er lijken opduiken en de moordenaar wordt vermist, is hij de voor de hand liggende verdachte. Maar de dingen zijn niet wat ze lijken. Identiteit biedt een 'dubbel mysterie' <0xE2><0x80><0x93> een traditionele whodunit en een steeds bizarrere 'rubber realiteit'-mysterie dat we samen met de personages moeten oplossen.<br />Dit is mijn tweede bezichtiging van Identiteit. Deze keer vond ik het niet zo leuk, hoewel het nog steeds een 'B' verdiende. De twee aspecten waar ik op de tweede draaidag een klein probleem mee had, waren één: de plot was me niet in dezelfde mate omhuld (misschien omdat ik me de draai herinnerde?) en twee: sinds ik de film voor het eerst heb gezien, heb ik veel meer films in het rubber realiteitsgenre gezien, en Identiteit is bij lange na niet zo geestverruimend als veel andere voorbeelden. Maar goed, dit is een geweldige film, met een heleboel mogelijkheden.<br />Directeur James Mangold gebruikt hier een aantal interessante technieken. Het belangrijkste opvallende in de eerste spoel is het gebruik van Tarantino-achtige'multiple viewpoint'-shots, waarin we vanuit het gezichtspunt van één personage dezelfde tijd zien, en dan nog een, en nog een. Hij creëert ook twee zeer aantrekkelijke atmosfeeren, vooral voor fantasy-fans: een 'Twilight Zone'-achtige ambiance en een aanhoudende, donkere sfeer. Het Twilight Zone-aspect begint het meest voor de hand liggend met de scène waarin de veroordeelde Robert Maine (Jake Busey) probeert te vluchten, maar ontdekt dat hij toch nog in het motel is. De constante, Blade Runner-achtige regen onderstreept de donkere sfeer, die doet denken aan films als Fallen (1998) en Se7en (1995).<br />Hoewel Identity niet bepaald een bastion van visueel geweld is, zijn er een aantal sterk ingebeelde taferelen en opnamen die buitengewoon goed zijn uitgevoerd en effectief zijn om realistisch te lijken. De sfeer wordt nog versterkt door de hoteldecors, die in groezelige somberheid overeenkomen met die van het Bates Motel uit Psycho (1960). De film heeft ook een prachtig nihilistisch einde.<br />Hoewel ik deze keer niet zo in spanning verkeerde, werd ik toch naar de film toe getrokken door de geleidelijke versnelling en spiraal van het verlies van controle dat de personages ervaren. Hoewel het langzaam afslachten van elk van hen terwijl ze vastzitten in een geïsoleerde omgeving een traditioneel '10 Little Indians'-horrormotief is dat de schrijver Michael Cooney gebruikt, stellen de Twilight Zone-effecten hem in staat het gevoel van afgrijzen en wanhoop te overtreffen als de overlevende personages zich realiseren dat ze niet de baas zijn over hun eigen leven, dat kunnen ze wel.' Ze roepen de schoten af en hun illusies over hun werkelijkheid verkruimelen voor hun ogen.<br />Een van de negatieven is dat de rubber werkelijkheidsoplossing een beetje te gefaxt is, te openlijk. De oplossing wordt te vroeg gegeven en wordt uiteindelijk noot voor noot uitgespeld. Het is net zoiets als een college geven over een mop vlak nadat je de clou hebt verteld. Het is echter moeilijk om Cooney of Mangold hier de schuld van te geven, want Amerikaanse filmstudio's en testpublieken staan erom bekend allergisch te zijn voor dubbelzinnigheid, wat deprimerend is, want ik ben dol op dubbelzinnigheid in films. Toch is de Identiteit misschien gewoon makkelijker te doorgronden als je tientallen rubber werkelijkheidsfilms hebt gezien. Toen ik de film na de bioscoopuitgave bekeek, hoorde ik meer dan één theaterbezoeker die nog steeds probeerde de essentie te doorgronden toen de lichten aangingen.<br />Je zou in de verleiding kunnen komen om te beweren dat Mangold zijn uitstekende acteurs onderschat <0xE2><0x80><0x93> die allemaal uitstekende voorstellingen geven, onder wie een van mijn favoriete karakteracteurs, John C. McGinley. Maar aan de andere kant is het logisch dat er zo'n groot aantal en zo'n breed scala aan personages is. In dit scenario onderschat je ze of je hebt een film van meer dan drie uur (niet dat ik zou klagen over een film van meer dan drie uur).<br />Natuurlijk heeft het thema van de film, evenals alle subteksten, te maken met persoonlijke identiteit, en dan vooral verhulde persoonlijke identiteit. Geen van de personages is wie ze lijken. De meesten liegen op de een of andere manier tegen elkaar als ze elkaar voor het eerst ontmoeten, en zelfs degenen die elkaar al kennen, liegen ook tegen elkaar. Cooney en Mangold onderzoeken de diverse sociale feiten, handelingen, ceremonies, rituelen en dergelijke die ons helpen een persoonlijke identiteit voor ons te creëren, zoals geboortedata, namen, woonplaatsen, huwelijken, weldadigheid versus misdadige of onethische handelingen en beroepen. Ze onderzoeken ook een meer dynamische identiteit van handelingen, aangezien relaties in de film voortdurend veranderen.
Because of what seem to be unusual circumstances, eleven people, strangers to each other outside of their respective "groups" (two families, two professional associations), end up stranded in a desolate Nevada motel on a dark, stormy night. One of the "strangers" is a death row murderer being escorted to another prison for execution. When bodies start turning up and the murderer goes missing, he's the obvious suspect. But things are not what they seem. Identity provides a "double mystery"--a traditional whodunit and an increasingly bizarre "rubber reality" mystery that we must figure out along with the characters.<br /><br />This is my second viewing of Identity. I didn't like it quite as much this time, although it still earned a "B". The two aspects I had a slight problem with on the second go-round were one, the plot didn't quite envelop me to the same extent (maybe because I remembered the twist?) and two, since first watching it, I've seen a lot more films in the rubber reality genre, and Identity is nowhere near as mind-bending as many other examples. Still, this is a great film, with a lot of assets.<br /><br />Director James Mangold effectively employs a number of interesting techniques here. The main standout in the first reel is the use of Tarantino-like "multiple viewpoint" shots, where we see the same span of time from one character's point of view, then another, then another. He also effectively creates two very attractive atmospheres, especially for fantasy fans--a "Twilight Zone"(1959)-like conundrum and a sustained dark ambiance. The Twilight Zone aspect makes itself most obvious beginning with the scene where the convict, Robert Maine (Jake Busey), tries to flee, but discovers that he's still at the motel, after all. The constant, Blade Runner (1982)-like rain underscores the dark ambiance, which is reminiscent of films such as Fallen (1998) and Se7en (1995).<br /><br />While Identity isn't exactly a bastion of graphic violence, there are a number of strongly visceral scenes and shots that are extremely well done and effective for seeming realistic. The atmosphere is also greatly enhanced by the hotel set, which matches the Bates Motel from Psycho (1960) in dingy gloom. The film also has a wonderfully nihilistic ending.<br /><br />Even though I wasn't as enraptured in suspense this time, one is still drawn into the film by the gradual quickening and spiraling of loss of control experienced by the characters. While slowly killing each one of them off as they're stuck in an isolated setting is a traditional "10 Little Indians" horror film motif that writer Michael Cooney employs, the Twilight Zone aspects allow him to trump the sense of horror and despair, as the surviving characters come to realize that they are not in charge of their own lives, they can't call the shots, and their illusions about their realities crumble before their eyes.<br /><br />One of the negatives is that the rubber reality resolution is a bit too telegraphed, too overt. The solution is given too early, and ends up being spelled out note-for-note. It's a bit like giving a lecture on a joke right after one gives the punch line. It might be difficult to blame either Cooney or Mangold with this, however, as American film studios and test audiences are notoriously allergic to ambiguity, which is depressing, because I love ambiguity in films. Still, maybe the Identity is just easier to figure out when you've seen tens of rubber reality flicks. When I watched the film upon its theatrical release, I overheard more than one fellow theater-goer still trying to figure out the gist as the lights came up.<br /><br />One might be tempted to claim that Mangold under-uses his fine cast--who all turn in excellent performances, including one of my favorite character actors, John C. McGinley. But on the other hand, it makes sense that there is this large number and broad range of characters. Under this scenario, you either under-use them or you've got a 3-hour-plus film (not that I'd complain about a 3-hour-plus film).<br /><br />Of course the theme of the film, as well as all of the subtexts, has to do with personal identity, and especially veiled personal identity. None of the characters are who they seem. Most of them are lying to each other in some way when they first meet, and even some of the ones who know each other already are also lying to each other. Cooney and Mangold explore the various social facts, actions, ceremonies, rituals and so on that help provide personal identity for us, such as birthdates, names, residency, marriages, benevolent versus criminal or unethical actions, and occupations. They also explore a more dynamic identity of action, as relationships continually shift throughout the film.