Het interessante aan 'The Fearless Freaks' is het verschil tussen de stijl van Brad Beesleys film en het productieproces van de albums van de Lips. De muziek van Wayne Coyne is vreemd, ja, zelfs chaotisch, maar hij is zorgvuldig in elkaar gezet en eindeloos bewerkt, waardoor de rauwe elementen van het songschrijven (gitaarakkoorden, gezongen melodie) zijn veranderd in een soort betoverend digitaal orkest. Beesleys documentaire is echter tevreden met korrelige, met de hand gemaakte 16mm-beelden van (meestal) Coyne die aan het orakelen is. Het is vreemd dat zulke futuristische, onconventionele muziek zo'n goede bron is voor ouderwetse, ouderwetse films. Het interessantste deel van deze documentaire, in plaats van de heroïnescène met Steven Drozd, is Wayne die zijn oude Long John Silver-film bekijkt. De film begint met een paar scènes waarin de vader van de hoofdrolspelers in de gevangenis zit en twee jonge kinderen in dienst neemt om een roofoverval na te spelen, wat hem aanzet tot een verhaal over de nogal onpoëtische werkelijkheid van de dood. Het is, net als de rest van de film, een ongelooflijk kiekje van een paar echte zonderlingen in de Amerikaanse muziekwereld.
The interesting thing about "The Fearless Freaks" is the difference between the style of Brad Beesley's film-making and the production process of the Lips' albums. Wayne Coyne's music is weird, yes-- even chaotic, but it is carefully put together and endlessly tweaked, elevating the raw elements of songwriting (guitar chords, sung melody) into a mesmerizing digital orchestra of sorts. Beesley's documentary, however, is satisfied with gritty, hand-held 16mm footage of (usually) Coyne pontificating. It's odd that such futuristic, unconventional music-making would make such good source material for old-school, back-to-basics film-making. The most interesting part of this documentary, rather than the heroin scene with Steven Drozd, is Wayne revisiting his old Long John Silver's and enlisting two young children to reenact a robbery which launches him into a spiel about the rather un-poetic reality of death. It, like the rest of the film, is an incredible snapshot of some true oddballs in the American music scene.