Op een andere dag weer een slechte film uit de box van 'Chilling Classics'... 'Haunts' heeft een wat interessante premisse (zoals andere recensenten hebben gezegd, overdrijving in overvloed): Ingrid (May Britt) wordt achtervolgd door de verdrongen herinnering aan de zelfmoord van haar moeder; ze woont op een boerderij met haar logge oom (Cameron Mitchell, die opnieuw zijn stempel van slechtheid drukt); er is een gemaskerde overvaller die meisjes uit de buurt vermoordt met een schaar (in één hilarisch moment valt hij aan in het volle zicht van 2 politieagenten) en ze heeft net tijdens koorrepetitie een engerd met een slecht figuur ontmoet. Zie je, ze is een puriteins meisje dat huivert bij het idee dat haar vrouwelijke lichaam wordt geschonden door een sinistere man (weer die 'weerzin'). Het hele verhaal heeft een spookachtige draai, die de filmmakers op zo'n ruwe manier weten uit te leggen als maar enigszins mogelijk is (maar waar ze nog steeds geen touw aan vast kunnen knopen). Aan het eind van 'Haunts' was ik in de war en apathisch... dat kan iets te maken hebben gehad met het feit dat ik tijdens het kijken af en toe in slaap viel. De score van de gewoonlijk zo betrouwbare Pino Donaggio is onopvallend en onherkenbaar, wat een indicatie is voor het totaalbeeld van de film.
Another day, another bad movie from the "Chilling Classics" boxed set... "Haunts" has a somewhat interesting premise (as other reviewers have stated, overtones of "Repulsion" abound): Ingrid (May Britt) is haunted by the repressed memory of her mother's suicide; she lives on a farm with her hulking uncle (Cameron Mitchell, who once again lends his seal of badness); there's a masked assailant killing local girls with a pair of scissors (in one hilarious moment, he attacks in full view of 2 policemen), and she's just met a poor-postured creep at choir practice. You see, she's a Puritanical girl who shudders at the notion of having her womanly plane violated by a sinister male ("Repulsion" again). There is a ghost-story twist to the whole thing, explained in about as heavy-handed a way as the filmmakers can muster (but still manages to make little sense). By the end of "Haunts," I was confused and apathetic...this might have had something to do with my lulling in and out of sleep while watching. The score by the usually-reliable Pino Donaggio is undistinguished and unmemorable, which is indicative of the film overall.