Je kunt niet anders dan verbaasd zijn over de ongelooflijk hoge reputatie die Zeffirelli heeft in sommige kringen, waar hij wordt vereerd als kunstenaar, als schrijver, als Visconti's erfgenaam, als volmaakte estheet, terwijl de man duidelijk veel banaler is: een hansworst, een broodschrijver, een charlatan, een bluffer, een oplichter. Hij is begonnen als een Visconti-minnares, als toortsdrager en als een bekwaam zwendelaar. Zijn vaardigheden, bekwaamheden en kundigheid, echt en bewonderenswaardig, worden vaak verwend, ellendig kapotgemaakt door zijn afzichtelijke persoonlijkheid (en persoonlijkheid). Ik heb een documentaire over Zeffirelli gezien, waarin ook interviews met hem zijn opgenomen - de man, met zijn kwaadaardige, kleverige, gemene glimlach, heeft iets sinisters en griezeligs, iets corrupts en decadents (in het echte leven), iets akeligs en smerigs, iets verontrustends en iets heel, heel, heel, heel onaangenaams. Dat is in overeenstemming met zijn carrière. Hij lijkt zelfs op Demme, op R. Scott, op Scorsese, Mann, Shyamalan, Coppola, enzovoort. Waar hij slecht is, is hij afschuwelijk slecht. Hij is geen schrijver, maar een broodschrijver met af en toe (betekenisvolle) prestaties. Sommige mensen praten over hem alsof hij een kunst heeft, een project, een continuïteit - alsof hij een Bergman is - en niet alleen af en toe, maar op willekeurige momenten succes heeft. Als je teruggaat naar de man, de publieke persoonlijkheid, is hij, boven de paranoïde elementen en de grootheidswaanzin uit, fascinerend verwarrend. Hij lijkt een beetje op een reptiel, een gemeen, vraatzuchtig, sluw beest. (Ik vond Visconti, Antonioni en zelfs de plebejische Fellini er leuk uitzien.) Bij een tweede bezichtiging vond ik hem wel aardig en ik vond zijn HAMLET prachtig.
One can not be but startled by the incredibly high reputation that Zeffirelli has in some quarters, where he is revered as an artist, an author, Visconti's heir, a consummate aesthete ,when the guy is so obviously much more banal--a buffoon, a hack, a charlatan, a bluffer, a hustler, a swindler. He began as a Viscontian minion, torchbearer as well as an able _toadie. His skills, abilities and deftness, real and admirable, are often spoiled, miserably wrecked by his hideous personality (and persona). I have seen a documentary about Zeffirelli, featuring interviews with him as wellthe man, with his evil, viscous, mean smile, has something sinister and eerie, corrupt and decadent (in a real life way), nasty and filthy, disturbing and deeply, severely, strikingly unpleasant. This is in accord with his career. In fact, he is like Demme, like R. Scott, like Scorsese, Mann, Shyamalan, Coppola, etc.where he is bad, he is horrendously so. Not an author, but a hack with occasional (significant) achievements. Some talk about him as if he has an art, a project, a continuityas if he is a Bergmanand not only occasional, almost random successes. Returning to the man, the public persona, he is, beyond the paranoid elements and megalomania, fascinatingly unsettling. He looks somewhat like a reptile, a mean, voracious ,shrewd one. (I liked the looks of Visconti, Antonioni, even the plebeian Fellini.) On a second viewing, I liked much and fined exquisite and pleasing his HAMLET.