Misschien komt het doordat ik voor een film waar ik absoluut niets goeds over heb gehoord, niet bepaald hoge verwachtingen had, maar ik merkte dat ik O.C. and Stiggs heel erg leuk vond. Ik weet uit ervaring hoe slecht Altman kan zijn, dus verwachtte ik het ergste. Maar als je Altmans bijdehante gevoel voor humor deelt, zoals ik, dan denk ik dat je deze film heel grappig zult vinden.<br />Het zeer precaire plot heeft iets te maken met twee adolescenten (de O.C. and Stiggs van de titel) die een zomer lang een welgestelde middenklassefamilie terroriseren omdat de patriarch (met precies de juiste hoeveelheid flauwekul van Paul Dooley) aan het hoofd van een verzekeringsmaatschappij de verzekering voor O.C. heeft geweigerd.' Maar laat ik de nadruk leggen op het woord 'nominaal'. Dit verhaal houdt losjes bijeen wat anders alleen beschreven kan worden als een beheerste chaos. Op de typische Altman-manier is de film een samenraapsel van nauwelijks gechoreografeerde scènes waarin de acteurs naar hartelust ronddwalen. Dat is geen belediging. Deze stijl heeft voor Altman een paar verschrikkelijke bommen opgeleverd, maar hij heeft er ook een aantal geïnspireerde klassiekers aan te danken. 'O.C. and Stiggs' komt in de verste verte niet in de buurt van het laatste, maar zeker niet van het eerste.<br />Altman zei in interviews dat hij 'O.C. and Stiggs' had bedoeld als satire op al die ondeugende 'jongens die zich slecht gedragen'-komedies die in de jaren tachtig populair waren. Ik weet niet of het niet meer een satire op die films is dan op de mensen in het algemeen. Het zit vol honende minachting voor een soort geestdodende, burgerlijke levensstijl die veel van Altmans werk beïnvloedt. Scottsdale, Arizona, wordt afgebeeld als een saai land van tuinornamenten, plastic meubilair en door de mens gemaakte natuur. We komen niet veel te weten over O.C. en Stiggs, en ze zijn niet eens echt sympathiek, maar dat geldt ook voor de Schwabbs, het gezin dat ze kwelt, en Altman vraagt ons trouwens niet echt om iemand te steunen, maar geniet gewoon van de dwaasheid. Het grappigste aan de film is dat de Schwabbs totaal niet beseffen dat ze...' De rest van de cast bestaat uit Jane Curtin als de beschonken matriarch; Martin Mull als ontwerper van Afrikaanse mode; Cynthia Nixon als geliefde; Jon Cryer als sukkel; en het beste van alles: Dennis Hopper, die zijn rol uit 'Apocalypse Now' weer op zich neemt en die een belangrijke rol speelt in de climax van de film, een schietpartij in de schuilkelder van de Schwabbs.<br />Het lijkt erop dat de tijd deze volkomen afgedankte film uit het midden van de jaren tachtig goed heeft bedeeld, en alleen al uit Robert Altmans canon zou je veel slechtere films kunnen halen, laat staan uit andere films in hetzelfde genre.<br /><0x3E> Bron: B.
Perhaps it's because I came in with bottom-of-the-barrel expectations for a movie I've heard absolutely nothing good about, but I found myself enjoying "O.C. and Stiggs" quite a lot. I know from experience how bad bad Altman can be, so I expected the worst. But if you share Altman's smart-ass sense of humor, as I do, I can't help but think that you'll find this movie pretty funny.<br /><br />The very nominal plot has something to do with two adolescents (the O.C. and Stiggs of the title) spending one summer terrorizing an affluent, middle class family because the patriarch (played with just the right amount of buffoonery by Paul Dooley), head of an insurance company, has denied insurance for O.C.'s grandfather (played uproariously by Ray Walston). But let me stress the word "nominal." This narrative loosely holds together what can otherwise only be described as controlled chaos. In typical Altman fashion, the film is an assemblage of barely choreographed scenes in which actors wander around ad-libbing to their hearts' content. This is not an insult. This style has resulted in some dreadful bombs for Altman, but it's also been responsible for some of his inspired classics. "O.C. and Stiggs" is nowhere near the latter, but it's certainly not the former either.<br /><br />Altman said in interviews that he intended "O.C. and Stiggs" as a satire of all of those naughty "boys behaving badly" comedies popular in the 1980s. I don't know that it's so much a satire of those films as it is on people in general. It's full of a sneering disdain for a sort of vapid, bourgeois lifestyle that rears its head in much of Altman's work. Scottsdale, Arizona is depicted as a bland land of lawn ornaments, plastic furniture and man-made nature. We don't learn much about O.C. and Stiggs, and they're not even necessarily that likable, but neither are the Schwabbs, the family they torment, and anyway Altman doesn't really ask us to root for anyone but rather just enjoy the silliness. The funniest thing about the film is that the Schwabbs seem to be completely unaware that they're being tormented and instead wander around in a self-absorbed daze.<br /><br />The rest of the cast includes Jane Curtin, as the boozy matriarch; Martin Mull, as a designer of African fashions; Cynthia Nixon, as a love interest; Jon Cryer, as a dweeb; and best of all, Dennis Hopper, reprising his role from "Apocalypse Now," and who features significantly in the film's climax, a shootout in the Schwabbs' bomb shelter.<br /><br />It would appear that time has been kind to this utterly dismissed film from the mid-1980s, and you could do much worse from Robert Altman's canon alone, let alone from other films in the same genre.<br /><br />Grade: B