Toen de controversiële Duitse regisseur Uwe Boll (HOUSE OF THE DOAD) voor het eerst aankondigde dat hij een absoluut onverzoenlijke, botte en brute film wilde maken over de wreedheden van de Vietnamoorlog, schudden niet alleen een paar critici ongelovig hun hoofd en voorspelden een grote mislukking op alle niveaus, want ze konden zich gewoon niet voorstellen dat de beruchte filmmaker, die ooit vier boksers uitschakelde op internet tijdens een bokswedstrijd, zo'n serieus onderwerp zou aanpakken met de benodigde tact en oprechtheid. En ik moet toegeven dat ik, ook al ben ik een grote fan van Uwe Bolls werk, persoonlijk niet 100 procent zeker wist wat ik van een project als dit moest verwachten... Maar nu ik eindelijk de hand heb weten te leggen op een dvd van voornoemde film en uiteindelijk TUNNEL RATS te zien kreeg (ik heb de korte filmvoorstelling van de film hier in Duitsland gemist), kan ik met een gerust geweten zeggen dat al die hufters weer eens een beetje te snel waren met hun kritiek en bezorgdheid, want blijkbaar bleek TUNNEL RATS een behoorlijk nette en goed uitgevoerde oorlogsfilm te zijn, waarvan de intensiteit en wreedheid je niet koud zullen laten.<br /><br />De film, die zich afspeelt in de jungle van Cu Chi in 1968, vertelt het tragische verhaal van een groep jonge Amerikaanse soldaten onder leiding van de keiharde Sgt. Hollowborn (Michael Pare) die opdracht krijgt een ingewikkeld tunnelsysteem te onderzoeken en te beveiligen dat de Vietcong gebruikt om zich door de jungle te verplaatsen zonder gehoord of gezien te worden. Maar zodra de GI'S in de donkere, smalle gangen afdalen, moeten ze door schade en schande leren dat hun vijand veel meer gewend is aan de ongewone omgeving en veel beter is in de capriolen van de guerrillaoorlog dan zij en dat het daarom niet lang duurt voordat de ene GI na de andere een genadeloze dood te wachten staat en de nederlaag van het hele peloton bijna onvermijdelijk lijkt. De mannen die voor hun land vechten met geweren in hun handen zijn allemaal jong, vitaal en vol hoop, dromen en ambities. Ze hebben hun hele leven nog voor zich, maar eerder dan ze hadden verwacht, moeten ze beseffen dat er in een spel als dit alleen verliezers zijn, maar geen winnaars. En als ze helemaal alleen moeten sterven, vijftienhonderd kilometer van huis, voelen ze zich helemaal geen helden, en trots en glorie zijn wel het laatste waar ze aan denken.<br /><br />De hele zinloosheid van oorlog is een constant en terugkerend thema in _TUNNEL RATS_, en net als oorlog zelf is het ook een oorlog. Deze film is niet alleen leuk en leuk om naar te kijken, maar hij is ook verre van een typische klere-blockbuster, want TUNNEL RATS is heel traag, heel rauw, heel smerig, heel bruut, heel pessimistisch en heel eerlijk. Hij mist beslist de epische proporties van 'grote' oorlogsfilms als PLATOON, APOCALYPSE NU EN FULL METAL JACKET, maar dat wordt goedgemaakt door pure intensiteit en een grote dosis spanning; dat laatste is voornamelijk het gevolg van het feit dat Uwe Boll de hele film lang heel goed gebruik maakt van de gevaarlijke omgeving. Het kan niet anders of je voelt je voortdurend ongemakkelijk en niet op je gemak, en dat gevoel bereikt uiteindelijk zijn hoogtepunt in een vernietigende en werkelijk verpletterende finale die je niet snel zult vergeten.<br />Omdat ik meer het luchthartige type ben, moet ik zeggen dat ik TUNNEL RATS niet zo leuk vond als Uwe Bolls op actie gerichte, over-de-top-onbenullige films als HOUSE OF THE DOAD, BLOODRAYNE en IN THE NAME OF THE KING, maar dat verandert niets aan het feit dat TUNNEL RATS tot nu toe een van Uwes levendigste en meest samenhangende films is en absoluut de moeite waard om naar te kijken voor alle fans van genadeloze oorlogsfilms als JOHN RAMBO & Co.
When controversial German director Uwe Boll (HOUSE OF THE DEAD) first announced that he wanted to shoot an absolutely uncompromising, blunt and brutal movie about the cruelties of the Vietnam War, not just a few critics shook their heads in disbelief and predicted a major failure on all levels as they just couldn't imagine that infamous filmmaker, who once knocked out four internet bashers in a boxing challenge, to tackle such a serious subject with the needed amount of tactfulness and sincerity. And I gotta admit that even though I'm quite a huge fan of Uwe Boll's work, I personally wasn't 100% sure either what to expect from a project like this...<br /><br />But now that I finally got my hands on a DVD of said film and ultimately got to see TUNNEL RATS (I missed the flick's short theatrical run here in Germany), I can say with a clear conscience that all those badmouths were once again a bit too fast with their criticism and concerns, cause apparently TUNNEL RATS turned out to be a pretty neat and well-done war movie, whose intensity and brutality will not leave you cold.<br /><br />The film, which is set in the jungle of Cu Chi in 1968, tells the tragic story of a group of young American soldiers lead by the hard-boiled Sgt. Hollowborn (Michael Pare) who get orders to explore and secure a complex tunnel system which the Vietcong use to move through the jungle without being heard or seen. As soon the GIs step down into the dark and narrow corridors, however, they gotta learn the hard way that their enemy is way more accustomed to the unusual surroundings and skilled in the antics of guerrilla warfare than they are and hence it doesn't take long until one GI after the other has to face a merciless death and the defeat of the whole platoon seems almost inevitable In an early interview, Uwe Boll once said that one of his main intents for TUNNEL RATS was to show the absurdity and senselessness of war. <br /><br />Those guys who fight for their country with guns in their hands are all young, vital and full of hopes, dreams and ambitions. They got their whole lives ahead of them, but earlier than they've bargained for, they have to realize that in a game like this there's only losers but no winners. And when they're left to die all on their own a thousand miles away from home, they don't feel like heroes at all and pride and glory are about the last things that they think of <br /><br />The whole pointlessness of war is a constant and reoccurring theme in TUNNEL RATS and just like war itself ain't exactly fun and enjoyment, this film is also far from being your typical good time bubblegum blockbuster TUNNEL RATS is very slow-paced, very raw, very dirty, very brutal, very pessimistic and very honest. It surely lacks the epic proportions of "big" war movies such as PLATOON, APOCALYPSE NOW and FULL METAL JACKET, but it makes up for this with sheer intensity and a great dose of suspense; the latter being mainly the product of Uwe Boll making really good use of the perilous environment throughout the whole course of the movie. No matter whether the GIs are marching through the thick green hell of the jungle or crawling through the claustrophobic constriction of the tunnels, you can't help but feel a constant uneasiness and uncomfortableness, which ultimately finds its climax in a devastating and truly shattering finale that you won't soon forget. <br /><br />Being more of light-hearted kind of guy, I have to say that I personally didn't enjoy TUNNEL RATS as much as I enjoyed Uwe Boll's action-packed, over-the-top no-brainers such as HOUSE OF THE DEAD, BLOODRAYNE and IN THE NAME OF THE KING, but this doesn't change the fact at all that TUNNEL RATS is still one of Uwe's most atmospheric and coherent films so far and definitely worth watching for all fans of unsparing war movies such as JOHN RAMBO and Co.