Hier komt 'A Dirty Shame', John Waters' laatste hooliganisme. Het moet gezegd: Waters is meer een product van een bepaalde tijd dan een goede filmregisseur. Hij was op het juiste moment op de juiste plaats om de zo puriteinse Amerikaanse samenleving van de jaren zeventig te choqueren met films als 'Pink Flmingos' of 'Female Trouble' (de meeste gespeeld door het niet nader te definiëren Divine en een enorme cast van freaks en buitenstaanders). Onbeschoftheid, lelijkheid, een blik die de slogan 'doe het zelf', de slogan van de punk, waardig was... Een paar films die, in hun eigen context, zo waardevol waren dat ze taboes doorbraken, dat ze die samenleving in het gezicht spuugden omdat de toekomst eraan kwam. Nu is de toekomst aangebroken en Waters heeft de amateuristische manier van werken achter zich gelaten om een paar briljante stukken te schrijven ('Cry Baby', 'Serial Mom') die meer in de stijl van Hollywood waren, veel meer in overeenstemming met de algemene opvattingen. Met 'A Dirty Shame' lijkt John terug te willen naar zijn oorsprong, om de Amerikaanse rednecks, de vrienden van de Rifle Association, de mormonen, diep te choqueren... Om dat te bereiken heeft hij een nogal grof verhaal geschreven over een epidemie van seksverslaving ergens in Midden-Amerika, een soort pikante versie van de 'Invasion of the Body snatchers'. Ruwe humor, en een paar mensen lachen.<br />Hoofdattracties? Nou, we hebben de mtv-boy Johnny Knoxville en Tracey Ullman die geboren waren om komedies te maken, en de exquise smaak van meneer Waters voor de muziek: 'S Dirty Shame' heeft een soundtrack vol fantastische muziek uit de jaren vijftig. Kortom: misschien zou met wat behang en een camera op de schouder, en 30 jaar terug in de tijd gaan, dit product nog ergens op slaan. Maar we zitten in 2005 en de man die _The Divine_ maakte terwijl hij hondenuitwerpselen at, heeft zojuist zijn slechtste film ooit gemaakt. Laten we eens kijken of John Waters het de volgende keer beter doet (ik hoop het echt).<br /><0xE2><0x80><0x93> Mijn tarief: 2,5/10.
Here comes "A Dirty Shame", John Waters' last hooliganism. It must be said: Waters is more a product of a specific time than a good cinema director. He was in the right place at the right moment to scandalize the so puritan American society of the 70's with movies such as "Pink Flmingos" or "Female Trouble" (most of them played by the unclassifiable Divine and a huge cast of freaks and outsiders). Disrespect, ugliness, a look worthy of the "do it yourself" punk slogan... A few movies that, in their own context, were so valuable, they broke taboos, they spit in the face of that society because the future was coming. <br /><br />Well, now the future has come, and Waters left behind the amateur ways in order to make some brilliant pieces ("Cry Baby", "Serial Mom") that were more in the Hollywood style, much more according to the mainstream ways. With "A Dirty Shame" John seems to want to go back to his origins, to scandalize deep America's rednecks, the friends of the Rifle Association, the Mormons... In order to achieve that he's written a rather coarse story about an epidemic of sex-addiction somewhere in middle America, sort of a spicy version of the "Invasion of the Body snatchers". Rough humor, and a few laughing.<br /><br />Main attractions? Well, we got the MTV-boy Johnny Knoxville and Tracey Ullman that were born to make comedies, and the exquisite taste of Mr. Waters for the music: "S Dirty Shame" has a soundtrack full of fantastic 50's music. In short: maybe with some wallpaper, a camera on the shoulder, and going 30 years back in time this product would make any sense. But we're in 2005, and the man who shot Divine eating canine feces has just made his worst film ever. Let's see if the next time John Waters does it better (I really hope so).<br /><br />*My rate: 2.5/10