Dat is natuurlijk een verwijzing naar de eerste van twee films die ze samen hebben gemaakt, waarin Bette sprak met een accent waar Meryl Streep nooit jaloers op zou zijn. Deze tweede film samen, 15 jaar na het drama dat we ons het best herinneren, is een obscure actiekomedie die niet genoeg aandacht kreeg om zelfs maar een mooie advertentie in de New York Times te halen. (Toen ik deze film onderzocht, vond ik tot mijn stomme verbazing een advertentie ter grootte van mijn duimnagel in microfilm in mijn plaatselijke bibliotheek.) Gezien het feit dat ze allebei Oscar Winners waren en dat co-ster Jack Cassidy een populaire Broadway-artiest was, was dit duidelijk nog veel onder de 'B'-grens om zo'n gebrek aan publiciteit te rechtvaardigen. De recensies waren natuurlijk niet beter. Bette wordt gezien als het begin van de aftiteling, waarin ze de bank smeekt haar huis niet te verkopen. Natuurlijk kan ze er geen woord tussen krijgen als ze contact opneemt met haar dochter (Reva Rose, die net Lucy had gespeeld in Off-Broadway's 'Your a Good Man Charlie Brown') omdat de telefoonman de verbinding verbreekt. Als ze een tweede keer belt, zit de kat het ontbijt van haar schoonzoon op te eten terwijl de man ernaast zit en er geen aandacht aan besteedt, en de dochter moet wegrennen. Dan, als ze er eindelijk toe komt haar dochter te vertellen wat er aan de hand is, ploegt een tractor het huis om. Ernest Borgnine biedt haar, als de loodgieter die het toilet uitruimt, een lift aan naar waar ze ook maar heen moet, en voor hij het weet is ze in feite zijn gast geworden. Hij probeert van haar af te komen, maar elke keer als hij een poging waagt, weet ze op de een of andere manier weer in zijn caravan te komen. Dankzij een hobbelige rit achter in de caravan komt ze te weten dat hij vroeger bankrover is geweest en dat hij uit de gevangenis is ontsnapt, en ze chanteert hem op subtiele wijze om haar de kunst van het bankroven bij te brengen. In een nogal grappige scène zien we Bette allerlei vernederingen ondergaan (ze rent in een weinig glamoureus trainingspak, klimt op klimrekken en ziet er helemaal niet uit als de actrice die in de jaren 30 en 40 al die pittige heldinnen van Warner Brothers speelde). Zelfs Margo Channing zou zich nooit op deze manier hebben laten portretteren! Davis en Borgnine, die een groep hippies zien protesteren tegen de Bank van New Mexico, gebruiken hun uiterlijk om zich te vermommen. Niemand lijkt de rimpels rond Davis' mond op te merken, waardoor het lijkt alsof ze ouder is, zodat de plaatselijke politie op haar hoede is voor jonge hippies. Een grappige opmerking over het uiterlijk van Reva Rose als de dochter van Bette: ze was een vreemde keus, gezien het feit dat mevrouw Borgnine de dochter van een bankdirecteur is. Rose is duidelijk joods, en mevrouw Davis duidelijk niet. Het is een van die ontzettend grappige details die je niet verwacht en die 'Bunny O'Hare' komisch maken. Terwijl John Astin als haar zoon veel geloofwaardiger is (Gomez Addams als de zoon van Bette <0xE2><0x80><0x93> hoe toepasselijk!), lijkt zijn eendimensionaal beeld te zijn ontleend aan Dick Shawns vertolking van Ethel Mermans stomme zoon in 'It's a Mad, Mad, Mad, Mad World'. Een reeks schaars geklede vrouwen komt en gaat als de laatste vrouw in zijn leven, waardoor Astin een schoft wordt die de schrijvers kennelijk hebben gebruikt om duidelijk te maken hoe kinderen te veel van hun ouders afhankelijk zijn, ongeacht wat ze zelf doormaken. En dan is er nog Jack Cassidy's o zo stomme hulpje bij de politie. Zijn openingsscène waarin hij een toespraak houdt voor zijn ondergeschikten is o-zo-slecht geschreven; Cassidy was inmiddels duidelijk bezig een karikatuur te worden van de persoon die hij op het witte doek speelde, net als John Barrymore vele jaren eerder. En wanneer hij openlijk de schijnbaar bereidwillige Joan Delaney lastigvalt (als de jongere nieuwe agente die hem moet helpen Davis en Borgnine te pakken), neemt hij het personage zo in dimensies op dat het publiek in de film het er warm van zou krijgen. Delaney wordt geacht slimmer te zijn dan Cassidy, maar haar bereidheid om op deze manier gebruikt te worden is destructief voor haar personage. En de finale waarin ze alle vier bij elkaar komen wordt ongelooflijk gemaakt door wat er gebeurt. De agenten worden afgeschilderd als hansworsten, en Davis, die het geld dat ze steelt gebruikt om haar waardeloze kinderen te helpen, is ook niet al te snugger. De allerlaatste scène levert in dat opzicht wel degelijk iets op, een van de weinige goede ontwikkelingen die zich tegen het eind voordoen.<br />In het begin van de jaren zeventig waren de veteranensterren (Barbara Stanwyck, Joan Crawford, Kate Hepburn, Olivia DeHavilland, Joan Bennett en Bette) allemaal aan het werk; Hepburn en Stanwyck bleven min of meer ongeschonden, terwijl Bennetts 'Dark Shadows' nog steeds een hit was, wat de critici ook dachten. DeHavilland was zo verstandig om kleinere rollen aan te nemen, maar Crawford en Davis namen gewoon elk vooraanstaand scenario dat ze te pakken konden krijgen. Joan Crawford zou hebben gewonnen voor 'Trog' uit 1970, en Bette voor 'Bunny O'Hare' uit 1971. Wacht maar tot je de kans krijgt om te lachen om de buffonerie die pas na 91 minuten ontrafelt. Het is het bewijs dat het oude systeem van Hollywood niet zo slecht was, en wat er na dit tijdperk van filmvervuiling zou volgen, kon alleen maar beter worden.
That, of course, is a reference to the first of two films which they did, where Bette spoke with an accent that Meryl Streep would never envy. This second film together, made 15 years after the more well remembered drama, is an obscure action comedy which didn't get enough attention to even rank a nice ad in the New York Times. (Investigating this film, I was stunned to find an ad the size of my thumb nail in microfilmed copies at my local library). Based upon the fact that the two of them were both Oscar Winners and that co-star Jack Cassidy was a popular Broadway performer, this obviously was way even below "B" grade to warrant such lack of publicity. Reviews, of course, were no better. Bette is seen as the opening credits closed pleading with the bank not to forclose on her home. Of course, she can't get a word in edgewise when she contacts her daughter (Reva Rose, who had just come off of playing Lucy in Off-Broadway's "Your a Good Man Charlie Brown") since the phone man disconnects her. When she calls back a second time, the cat is eating her son-in-law's breakfast with the guy sitting right there paying no attention, and the daughter has to rush off. Then, as she is finally getting around to telling her daughter what is going on, a tractor plows the house down. Ernest Borgnine, as the plummer taking out the toilet, offers her a ride to wherever she needs to go, and before he knows it, she has basically become his guest. He tries to get rid of her, but every time he makes an attempt, she some how manages to get back in his trailer. Thanks to a bumpy ride in the back of the trailer, she learns of his past as a bank robber wanted for escaping from prison, and subtly blackmails him into training her on the art of robbing banks. In a rather funny sequence, we see Bette going through all sorts of indignities (running in unglamorous sweats; climbing on monkey bars; and not at all looking like the actress who played all those feisty Warner Brothers heroines in the 30's and 40's.) Even Margo Channing would have never allowed herself to be profiled this way! Noticing a group of hippies protesting the Bank of New Mexico, Davis and Borgnine use their looks to disguise themselves. Nobody seems to notice the lines around Davis's mouth which make it appear she is older, so the local police are on the look-out for young hippies. A funny note about Reva Rose's looks as Bette's daughter; She was a strange choice considering that Ms. Rose is obviously Jewish, and Ms. Davis was obviously not. It's one of those howlingly funny details not considered that make "Bunny O'Hare" comically bad. While John Astin as her son is much more believable (Gomez Addams as Bette's son---how appropriate!), his one-dimentional portrayal seems taken from Dick Shawn's portrayal of Ethel Merman's stupid son in "It's a Mad, Mad, Mad, Mad World". A string of scantilly clad women are on and off as the latest woman in his life, making Astin a cad the writers obviously used to make the point of how children use and depend on their parents too much, no matter what they are going through themselves. Then, there is Jack Cassidy's oh-so-stupid police commisioner. His opening scene giving a speech to his underlings is oh-so-badly written; Cassidy obviously was by this time becoming a caricturature of his off-screen persona, much like John Barrymore many years before. And when he openly sexually harasses the seemingly willing Joan Delaney (as the younger new female cop assigned to help him capture Davis and Borgnine), he just takes the character into dimensions that would have today's film audiences up in arms. Delaney is supposed to be smarter than Cassidy, but her willingness to be used in this way is destructive to her character. And the finale where all four come together is made unbelievable by what occurs. The cops are presented as buffoons, and Davis, using the money she steals to help her worthless children, isn't too bright, either. The very last scene does have a payoff in that aspect, one of the only good developements which happens towards the end. <br /><br />In the early 1970's, veteran stars (Barbara Stanwyck, Joan Crawford, Kate Hepburn, Olivia DeHavilland, Joan Bennett, and Bette) were all working; Hepburn and Stanwyck pretty much remained unscathed, while Bennett's "Dark Shadows" was still a hit no matter what the critics thought. DeHavilland sensibly took on smaller parts, but Crawford and Davis simply took any leading script they could get their hands on. If there were awards for "Most embarrasing role for a veteran star", Joan Crawford would have won for 1970's "Trog", and Bette would have won for 1971's "Bunny O'Hare". Watch for a chance to laugh at the buffonery which takes 91 minutes to unravel. It's evidence that the old system of Hollywood wasn't too bad, and what was to follow this era of film trash could only get better.