Het analyseren van Miikes films is min of meer te vergelijken met het analyseren van David Lynch of Stan Brakhage(sic?). Hij lijkt zelf het gevoel te hebben dat iets goed is, in plaats van alles logisch uit te werken. Dit kan resulteren in slonzig, ruw werk, zoals Izo soms doet, en ook in een zuiver cinematografische vorm van puur gevoel dat wat er werd vertoond op geen enkele andere manier kon worden gedaan. Izo is ook zo. Na dit gezegd te hebben, kwam ik tot de ontdekking dat Izo een van de duidelijkste films van Miike is die ik heb gezien (al geef ik toe dat het er maar zes of zeven zijn). Ik voelde me behoorlijk aangesproken, zowel in beeld als in dialoog. Ik zal hier niet verder op ingaan omdat er zoveel te vertellen is, en ik geloof altijd dat mensen blind naar films kijken en niet op zoek zijn naar een bepaalde vooropgezette boodschap. Ik zal alleen zeggen dat dit de waarachtigste film was die ik van Miike heb gezien, de zuiverste in gevoel en hart, en ook verreweg de meest relevante en aangrijpende.
analyzing Miike's flicks is somewhat akin to analyzing David Lynch or Stan Brakhage(sic?). He himself seems to feel that something is right, rather then have it all worked out in his mind logically. This can result in junky, rough work, as Izo is at times, and also touch a pure cinematic form of pure feeling, that what was shown could not be done any other way. Izo is this also. Having said this I found Izo to be one of the most clearly defined of Miike's movies that i've seen (admittedly only six or seven). I felt rather clearly spoken to, both in image and dialog. I wont go into this because of the sheer amount of what is there, and I always believe in people seeing movies blind, not looking for any particular preconceived message. I'll just say this felt like the truest movie I've seen of Miike's, the purest in feeling and heart, and also, by far, the most relevant and poignant.