Eigenlijk zou het onderwerp van deze film heel interessant kunnen zijn. Het verhaal wordt, zoals ik het bekijk, gekenmerkt door de overgang van slecht naar slechter. Het biedt een aanzienlijk psychologisch inzicht in hoe gemakkelijk studenten, in een zeer strikt geordende omgeving die hun heel weinig vrijheid geeft, kunnen vervallen in bidden tot een soort sektarische leider die eist dat ze hem aanbidden als hun 'kapitein' en het gevoel van realiteit verliezen.<br />Twee heel verschillende gezichten van totalitarisme worden op een heel interessante manier met elkaar vergeleken. In principe zou het er niet zoveel toe moeten doen dat dit waarschijnlijk niet de bedoeling was. Zo was Dostojevski bijvoorbeeld een fervent conservatief die een conservatieve nationalistische en religieuze ideologie voorstond, wat hem er niet van weerhield om romans te schrijven die een verbazingwekkende verscheidenheid aan ideologische en filosofische topoi laten zien. Daarom zou het er niet zoveel toe moeten doen dat de totalitaire actie van de docent waarschijnlijk bedoeld was als een duidelijk contrast met de strikte orde die er op de universiteit heerst. Maar naar mijn mening beïnvloedt het ideologische doel in dit geval toch de kwaliteit van deze film. Het is goed om de gedachte aan sektarisch totalitarisme op te wekken, maar dat is dan ook alles. De alomtegenwoordigheid van het ideologische doel domineert het hele verhaal zo sterk dat de meeste interessante aspecten van de situatie verloren gaan. Ik zou zeggen dat dit een typisch Amerikaanse film is, in de enigszins denigrerende betekenis die dit woord vaak heeft voor Europeanen wanneer het in culturele kwesties wordt gebruikt: hij wordt gedomineerd door ideeën, zoals vrijheid, maar de woorden blijven leeg, verstoken van levendigheid, en er is niet de geringste aanwijzing voor het idee dat het vluchten voor de autoritaire orde iets anders kan betekenen dan het volgen van een sektarische leider. Ik heb er geen bezwaar tegen zo'n somberheid in films af te beelden, en het moet waarschijnlijk worden beschouwd als een prestatie van deze film dat hij zo'n weerzin kan oproepen bij mensen die niet bekend zijn met dit soort autoritaire samenleving, maar de somberheid wordt verhuld in zo'n leuke en kitscherige Amerikaanse stereotypen, zoals streven naar vrijheid, dat ik het gewoon een slechte smaak vind.
Actually, the topic of this film could be quite interesting. Its narrative, as I view it, is characterised by the move from bad to worse. It offers considerable psychological insight into how easily students, in a very strictly ordered environment that gives them very little freedom, can fall pray to a kind of sectarian leader who demands that they worship him as their 'captain' and lose the sense of reality.<br /><br />Two very different faces of totalitarianism are contrasted in a very interesting way. In principle, it should not matter that much that this is probably not what was intended.<br /><br />Dostoyevski, for instance, was a staunch conservative who propounded a conservative nationalist and religious ideology, which did not prevent him from writing novels that show an astonishing variety of ideological and philosophical topoi. Therefore, it should not matter that much that, as it seems, the totalitarian action of the teacher was probably intended as a positive contrast to the strict order that is there at the college. But, in my view, in this case, the ideological purpose nevertheless affects the quality of this film. It is good for provoking thought about sectarian totalitarianism, but that's all. The pervasiveness of the ideological purpose dominates the whole story so much that most of the interesting qualities of the situation get lost.<br /><br />I would say that this is a most typically American film, in the slightly derogatory sense this word often has to Europeans when used in cultural issues: It is dominated by ideas, such as freedom, but the words remain empty, devoid of liveliness, and there is not the slightest hint of the idea that flight from authoritarian order could mean something else than following a sectarian leader. I do not object to depicting such bleakness in movies, and it must probably be regarded as an achievement of this film that it can produce such repulsion in people who are not familiar with this kind of authoritarian society, but the bleakness is disguised in such a nice and kitschy American stereotypes, such as striving for freedom, that I find it just bad taste.