Ik was totaal overdonderd door deze film. Een film als deze komt maar eens in de zoveel tijd uit. Deze film verkent de ingewikkelde politiek en conflicten tussen hindoes en moslims, die als marionetten worden 'behandeld' door de corrupte nationale regering. Voor het eerst zie ik een film waarvan de onderliggende tekst niet elk personage als goed of slecht bestempelt. Alle tinten grijs zijn aanwezig in bijna elk personage en bij elke gebeurtenis. De meeste beslissingen van elk personage zijn gedeeltelijk gerechtvaardigd en deels immoreel, maar toch verergeren ze allemaal de spanningen en wakkeren ze de strijd aan. Onenigheden stapelen zich op en resulteren in absolute chaos. Bij elke volgende poging is er sprake van dood en vernietiging en een zweem van optimisme, terwijl de personages vechten voor rechtvaardigheid. Te midden van zoveel geweld en anarchie vond ik het heel interessant dat de kracht van de strijders niet in de spieren lag. De echte helden waren de vrouwen uit de stad die voor hun rechten opkwamen. Govind Nilhani was een uitstekende regisseur. Alle artiesten deden hun uiterste best. Zinloze liedjes werden niet in de film gepropt, en de paar korte die er wel in zaten, maakten de film nog rijker. De nasleep van het 'einde' in deze film is heel realistisch. Het is niet duidelijk of definitief, maar dat hoeft ook niet. Amitabh, een van de beste sprekers ooit, houdt een prachtige monoloog over het thema van de film: het maakt niet uit of we winnen of verliezen. We moeten trouw zijn aan onszelf en onze strijd voor gerechtigheid niet opgeven.
I was completely taken aback by watching this movie. A film like this comes once in a blue moon. This film explores the convoluted politics and conflicts between Hindus and Muslims, who are like puppets being "handled" by the corrupt national government. For the first time, I am seeing a movie whose subtext doesn't label each character as good or bad. All shades of gray are present in almost every character and in each event. Most of each character's decisions are partially justified and partly immoral, yet they all increase tensions and further flare up the fighting. Misunderstandings pile up on one another and result in absolute chaos. With each subsequent effort comes near certainty of death and destruction and a hint of optimism as the characters struggle for justice. Amongst so much violence and anarchy, I found it very interesting that the fighting's strength lied not in the muscle. Rather, the true valiant heroes were the city's women who stood up for their rights. Govind Nilhani did an excellent job directing. All the artists performed extraordinarily. Pointless songs were not forced into the movie, and the few short ones that were there further enrichened the movie. The aftermath/"ending" in this film is very realistic. It is not clear or definite by any means, but it does not need to be. Amitabh, one of the best speakers ever, gives a beautiful monologue that displays the theme of the movie: It does not matter whether we win or lose. We must be true to ourselves and not give up our struggle for the pursuit of justice.