In het verre verleden werd een grote samoeraikrijger, Izo genaamd, op een gruwelijke manier ter dood gebracht. Maar zijn geest rust niet en nu zwerft hij over de aarde, reist door de tijd en doodt (bijna) elk levend wezen dat hij tegenkomt. Hoewel het grootste deel van deze film een pure slachtpartij is (wat veel fans leuk zullen vinden), moet je uitkijken voor de diepere boodschappen en symboliek.<br />Het acteerwerk was geweldig. Zoals gewoonlijk zul je, tenzij je een grote fan van Japanse cinema bent, waarschijnlijk alleen Takeshi Kitano herkennen. Dat maakt het voor mij veel gemakkelijker om commentaar te geven op het acteerwerk, zodat ik geen grappen hoef te maken over de vorige carrière van een acteur. Takeshi's filmkeuze is vrij vlekkeloos, dus je weet al dat dit goed zal zijn als je zijn naam ziet (om nog maar te zwijgen van het feit dat het een Takeshi Miike-film is, wat geweldig is).<br />Mijn verwachtingen voor deze film waren gemengd. Zoals gezegd zijn Miike en Kitano een geweldig stel, maar mij werd verteld dat dit een soort actiefilm was en minder een griezelfilm. En dat zal ook wel zo zijn, hoewel horrorfans meer dan hun portie bloed en dubieuze perversiteit zullen krijgen (incest, wie dan ook?). Ik vond deze film veel leuker dan ik had verwacht, en ik dacht dat hij het onmogelijk kon winnen van 'Visitor Q' of zelfs 'Auditing'. Maar ik denk dat het heel goed mogelijk is.<br />Het bloed trekt de meeste mensen aan. Izo vermoordt schoolkinderen, een oude krijger met een stemkastje, zakenlieden en alle anderen. Het sproeit veel en het zwaardvechten is leuk. De verscheidenheid aan moorden compenseert het feit dat het complot eigenlijk niet veel te bieden heeft (behalve dan talloze steekpartijen, houwen en onthoofdingen).<br />Wat me aantrok was de filosofie en de symboliek. We hebben Izo, die verteerd wordt door woede en langzaam in een demon verandert terwijl hij doodt (wat een Japanse _oni_ lijkt, hoewel mijn kennis van de Japanse mythologie beperkt is). We hebben een troubadour die achter hem aan loopt en liedjes voor hem zingt (sommige zijn wel zeven minuten lang). Is hij de verteller of Izo's ziel die het uitschreeuwt? We hebben het slangachtige wezen, de moeder van de hele mensheid, en een raad van bestuur van een of ander groot bedrijf. En, het interessantst van alles, een leraar die leerlingen lesgeeft over 'democratie' en wat een'staat' in de meest abstracte termen is. Zoals wat John Searle of Richard Rorty zou zeggen. En als Izo iedereen vermoordt, blijven we ons afvragen waarom er nog een paar <0xE2><0x80><0x93> heel weinig <0xE2><0x80><0x93> mensen over zijn die hij in leven laat.<br />Kom voor het bloed en blijf voor de symbolen. Deze moet je twee of drie keer zien om het echt te begrijpen en te waarderen. Eerlijk is eerlijk, voor sommige mensen is het misschien saai (hoe vaak kun je iemand neersteken) maar ik vind het kunst in de zuiverste, dierlijkste vorm. Hou je van _Audition_ of _Ichi the Killer_? Probeer deze eens.
In the distant past, a great samurai warrior named Izo was put to death in a most heinous manner. But his spirit does not rest, and he now wanders the earth, traveling through time, killing (almost) every living thing he comes across. While most of this film is just pure slaughter (which many fans will enjoy), watch for the deeper messages and symbolism.<br /><br />The acting all around was wonderful. As usual, unless you're a big fan of Japanese cinema, you'll probably only recognize Takeshi Kitano. This makes it far easier for me to comment on the acting, not having to make running jokes on an actor's past career. Takeshi is pretty much flawless in his film choices, so you should already know this will be good when you see his name (not to mention it's a Takeshi Miike film, which is great).<br /><br />My expectations for this film were mixed. As stated, Miike and Kitano are a great pair, but I was told this was something of an action film and less of a horror film. And I suppose that's true, although horror fans are going to get more than their share of blood and questionable perversity (incest, anyone?). I came out liking this film a lot more than I had thought I would, thinking there's no way it could out-do "Visitor Q" or even "Audition". But I think it very well may have.<br /><br />The blood is what's going to attract most people. Izo kills school children, an old warrior with a voice box, businessmen and everyone else. It sprays a lot, and the swordplay is enjoyable. The variety of things killed makes up for the fact that the plot doesn't really have much to offer (besides countless stabbings, slashings and beheadings).<br /><br />What hooked me was the philosophy and symbolism. We have Izo, who is consumed with rage, slowly turning into a demon as he kills (what appears to be a Japanese oni, though my grasp of Japanese mythology is limited). We have a troubadour who follows him around singing songs (some of them up to seven minutes in length). Is he the narrator, or Izo's soul crying out? We have the snake creature, the mother of all humanity and a board of directors for some big corporation. And, most interestingly, a teacher teaching students about "democracy" and what a "nation" is in the most abstract of terms. Like what John Searle or Richard Rorty would say. And if Izo is killing everyone, we are left to wonder why there remain a few -- very few -- people he leaves alive.<br /><br />Come for the blood and stay for the symbols. You'll need to watch this one two or three times to really begin to understand and appreciate it. In all fairness, it may be boring for some people (how many times can you stab someone) but I think it's art in the purest, most animalistic of forms. You like "Audition" or "Ichi the Killer"? Give this one a shot.