In 1985 had Whitney Striber een droom die tot een ontmoeting leidde. Het werd het onderwerp van zijn boek 'Communion', dat een bestseller werd. Vier jaar later vertelt hij ons dit. Hoe waar het verhaal ook mag zijn, het is duidelijk te persoonlijk voor Striber om te manipuleren (al is het maar een klein beetje) om het de juiste vorm en vorm voor een film te geven. In plaats daarvan blijft het te abstract en vervolgens onhandig. Maar dat is slechts de helft van het probleem.<br />Communion wint mijn prijs voor de grootste miskleun in de geschiedenis van de bioscoop. Christopher Walken doet alles verkeerd, te beginnen met de manier waarop hij zijn dialoog brengt. Hij is in de verste verte niet betrokken bij het verhaal, hij is emotioneel dood. Walken schetst een beeld van iemand die de meest traumatische ervaring van zijn leven heeft gehad. De enige keer dat hij op het randje van een trauma zit, is als hij zichzelf aan het eind van een scène een beetje aan het huilen weet te krijgen.<br />Dan is er nog de kwestie van de visuele effecten. Als je een kamer binnenloopt waar dit op tv te zien was, tot aan het moment waarop we de 'blauwe doktertjes' en hun iets langere, magerere roodhuidige neefjes en nichtjes ontmoeten, zou je kunnen denken dat je naar een film van Ed Wood kijkt, of naar iets uit die tijd. Als je naar deze wezens kijkt, zou je eerder denken dat ze schattig zijn dan griezelig of surrealistisch. Alles wat eruitziet als rubber aan touwtjes hoort in een poppenkast thuis, niet in een sciencefictionthriller.<br />Ik denk dat het enige crewlid dat in hun vakgebied een goede prestatie heeft geleverd Eric Clapton is, die een goed thema voor een verder middelmatige film schreef. Communion heeft veel potentie, maar uiteindelijk wordt het een van die films waar je blij om bent als hij afgelopen is.
In 1985, Whitney Striber had a dream which led to a close encounter. It became the subject for his book 'Communion' which became a best-seller. Four years later he gives us this. True story though it may be, it is clearly too personal for Striber to manipulate (even just a little bit) to make it the right shape and form for a movie. Instead it remains too abstract, and subsequently clumsy. But that is only half the problem.<br /><br />Communion wins my award for biggest miscast in cinema history. Christopher Walken does everything wrong, starting with the way he delivers his dialogue. He is not even remotely engaged in the story, he is emotionally dead. Walken is portraying somebody who went though what must've been the most traumatic experience that a person could have. The only time he comes close to showing signs of trauma is his ability to make himself cry (a little) at the end of one scene. <br /><br />Next, there is the matter of visual effects. If you were to walk into a room where this was on TV, and up to the part when we meet the 'little blue doctors' and their slightly taller, skinnier red-skinned cousins, you might think you were watching an Ed Wood flick, or something from that decade. Looking at these creatures, one is more likely to think they are cute rather than creepy or surreal. Anything that looks like rubber on strings belongs in a puppet theatre, not in a sci-fi thriller.<br /><br />I guess the only crew member who did a competent job in their field is Eric Clapton, who wrote a good theme for an otherwise mediocre score. Communion has much potential, but sadly it ends up being one of those films that you are glad when it is over.