Een bioscoop met een slechte voorgeschiedenis van gruwelijke moorden uit het verleden gaat weer open. Natuurlijk beginnen de bloederige moorden opnieuw. Geschreven, geregisseerd, opgenomen, gescoord en met een ontstellend gebrek aan flair en finesse geregisseerd door de buitengewoon talentloze Rick Sloane (die later celluloid nog eens te schande maakte met de absoluut afgrijselijke 'Hobgoblins'), slaat deze gruwelijk stuntelige poging tot een bloederige spoof op iets wat op elke denkbare manier verrot is: het folterend lethargische ijsberen, de pijnlijk statische, korrelige cinematografie (er is een stinkend overschot aan saaie meesterfilms in verwerkt), een irritant dreunende en overbodige zoemende synthesizer-plaat, de vlakke (geen) regie, een langdradig spraakzaam en saai scenario, het kreunende gevoel voor laag-bij-de-grondse humor van de middelbare-school-student, de bloedeloze moordscènes, een deerniswekkend onaantrekkelijke moordenaar (hij). Het is gewoon een gerimpelde oude man met pastelkleurige make-up), de allemaal even onaantrekkelijke en onaantrekkelijke personages, een onbevredigend abrupt einde en levenloze optredens van een opvallend ongeïnspireerde cast zorgen er allemaal voor dat het kijken naar deze kleffe troep net zo leuk en bevredigend is als het eten van ranzige, rauwe paling die is doordrenkt met zure azijn. Deze troep mist de noodzakelijke ruwe charme en slonzige kracht die nodig zijn om leuke troep te zijn. In plaats daarvan is het gewoon een saai, ploeterend en meanderend zootje dat nooit vlam vat of ook maar in de verste verte amusant wordt op een zo-slonzig-is-het-rookachtige manier. Slechts een klein beetje naaktheid en de verrukkelijke aanwezigheid van de altijd betrouwbare Mary Woronov als sarcastische secretaresse bieden enige verlichting van de algehele prullerigheid van deze waardeloze loser.
A movie theater with a bad history of past gruesome murders reopens. Of course, the bloody killings start anew. Written, directed, shot, scored and edited with an appalling lack of flair and finesse by the singularly talentless Rick Sloane (who later disgraced celluloid some more with the absolutely atrocious "Hobgoblins"), this horrendously ham-fisted attempt at a slasher spoof strikes out something rotten in every conceivable way: the excruciatingly lethargic pacing, the painfully static, grainy cinematography (there's a stinky surplus of drab master shots featured throughout), an annoyingly droning and redundant hum'n'shiver synthesizer score, the flat (non)direction, a tediously talky and uneventful script, the groan-inducing sophomoric sense of lowbrow humor, the bloodless murder set pieces, a pitifully unscary killer (he's just some wrinkled-up old guy in pasty make-up), the uniformly obnoxious and unappealing characters, a dissatisfyingly abrupt ending, and lifeless performances from a noticeably uninspired cast all ensure that watching this schlocky swill is about as fun and rewarding as eating rancid raw eels drenched with sour vinegar. This crud totally lacks the necessary crude charm and sleazy vigor required to be enjoyable junk. Instead it's just a bland, plodding and meandering stiff that never catches fire or becomes even remotely amusing in a so-shoddy-it's-smoking sort of way. Only a smidgen of nudity and the delightful presence of the always dependable Mary Woronov as a snarky, sardonic secretary provide a little relief from the overall crumminess of this lousy loser.