Deze aflevering is waarschijnlijk de meest favoriete aflevering van alle tv-programma's die ik ooit heb gezien. Ik ben een gepensioneerde marinier en deze aflevering brengt me altijd aan het huilen. De eenzaamheid van korporaal Yost en wat die met hem heeft gedaan, is een van de redenen. Als ze de eremedaille uitreiken en Charles Durning de hemel in prijzen terwijl hij door de gang schuifelt, krijg ik altijd tranen in mijn ogen. De laatste scène in de Sushi Bar is ook zo ontroerend... vooral de laatste regels. Ik kan niet aan 'Begin the Beguine' denken zonder Ernie en Kate te zien dansen. Gewoon een prachtig stuk schrijven en acteren. Dank aan de cast en de crew voor een prachtige en ontroerende voorstelling. Het verbaast me helemaal niet dat de schrijver van deze aflevering heeft gewerkt aan 'Moonlighting' en 'Hill Street Blues'. Bedankt, Roger Director, voor een geweldig verhaal. Bedankt, Don Bellisario... van een andere marinier voor deze aflevering en dit programma.
This show is probably my all-time favorite episode of any television show I've ever watched. I'm a retired Marine and this episode never fails to move me to tears. The loneliness of Corporal Yost and what it has done to him is one of the reasons. When they are reading the Medal of Honor Citation and pan onto Charles Durning as he shuffles along the hallway always brings tears to my eyes. The last scene in the Sushi Bar is another one that I find touching... especially the last lines. I can't think of "Begin the Beguine" without seeing Ernie and Kate dancing. Just a marvelous piece of writing and acting. Thanks to the cast and crew for a wonderful and touching performance. It doesn't surprise me at all that the writer of this episode worked on "Moonlighting" and "Hill Street Blues". Thanks, Roger Director for a great story. Thanks, Don Bellisario... from another Marine for this episode and this show.