Er zijn films die zo slecht zijn dat ze goed zijn, en er zijn films die zo slecht zijn dat ze waardeloos zijn. Dit zou er een van de laatste categorie zijn. Volstrekt gespeend van één enkele opbeurende eigenschap (tenzij je naaktheid die niet tot de beroemdheden behoort als naaktheid beschouwt), is Anarchy TV de minst grappige komedie die ooit is gemaakt. En gezien het feit dat kabeltelevisie zo'n toevluchtsoord is voor excentriekelingen dat dit ding zichzelf zou moeten schrijven, is dat bijna een prestatie te noemen. Deze gruweldaad richt zich op de breedste doelen die je je kunt voorstellen (Ben je er klaar voor? Wat dacht je van roddelevangelie!) op de meest fantasieloze manier die mogelijk is (het Fundamentalistische christelijke tv-netwerk heet Christian Unity Network Television; een scan van die initialen zal je een voorproefje geven van het niveau van het comedy-genie dat hier aan het werk is). Het wordt voornamelijk bevolkt door onbekenden, of mensen die er nooit zijn geweest (en zelfs zij lijken zich in een achterbuurt te bevinden). In een karakteristieke, briljante scène maakt een moordaanslag op een hoofdfiguur, uitgezonden op het station, het kijkerspubliek zo woedend dat ze uit solidariteit hun tv's kapotslaan.
There are movies that are so bad they're good, and then there are movies that are so bad they're crap. This would be one of the latter. Utterly devoid of a single redeeming quality (unless you count non-celebrity nudity), Anarchy TV is the unfunniest comedy ever made. And considering that cable access TV is such a haven for oddballs that this thing should write itself, that's almost something of an achievement. This atrocity aims for the broadest targets imaginable (Are ya ready? How abouttelevangelism!) in the most unimaginative way possible (the Fundamentalist Christian TV network is called Christian Unity Network Television; one scan of those initials will give you a taste of the level of comedy genius at work here). It is populated mainly by unknowns, or has-beens (and even they seem like they're slumming). In a characteristically brilliant scene, an assassination attempt on a main character, broadcast on the station, infuriates the viewing public so much they, in a show of solidarity, smash their TVs. Right on.