Ik ben gek op deze film! Al sinds ik hem als kind voor het eerst zag, heb ik hem tot mijn favoriete komedies gerekend, en toen ik hem onlangs weer zag, was hij nog net zo grappig, warm en onderhoudend als altijd, misschien des te meer met het verstrijken van de tijd. Het is misschien niet de grappigste film die hij ooit heeft gemaakt, maar _The Old Friendshiped Way_ is misschien wel Fields' autobiografischste werk, omdat hij het leven weergeeft van de reizende toneelspeler uit het begin van de twintigste eeuw, een leven dat hij persoonlijk heeft ervaren als jongleur bij de vaudeville. (Het exacte jaar waarin het verhaal zich afspeelt, wordt nooit vermeld, maar de kostuums en de verwijzing naar een 'nieuwerwets rijtuig zonder paarden' doen vermoeden dat het rond 1905 of daaromtrent speelt.) Er werd gezegd dat de eerste jaren dat hij onderweg was, behoorlijk zwaar waren. Hij en zijn medespelers waren voortdurend overgeleverd aan de genade van gewetenloze managers, die hen dwongen in armoedige logementen te wonen, waar ze slecht te eten kregen en in steden waar ze door de misprijzende bevolking als zwervers en hoeren werden beschouwd. Het kwam wel eens voor dat die gewetenloze managers er met de kassabonnen vandoor gingen, zodat de spelers zonder een cent op vijandelijk terrein belandden. Toch wist Fields, met het voordeel dat hij het achteraf kon zien, deze ongelukkige herinneringen om te zetten in een grote komedie, een komedie die tevens als een soort geschiedenisles <0xE2><0x80><0x93> zij het een aangename <0xE2><0x80><0x93> dient voor kijkers die geïnteresseerd zijn in de begintijd van het Amerikaanse toneel. Omdat Fields halverwege de vijftig was toen hij deze film maakte, kon hij in zekere zin de rollen omdraaien: in plaats van de rol van de uitgehongerde jonge acteur te spelen, had hij zich inmiddels ontwikkeld tot de rol van de gewetenloze manager, die hier kortweg bekendstaat als 'de Grote McGonigle'. McGonigle staat aan het hoofd van een mengelmoes van acteurs die het achterland doorkruisen op dat steeds populairder wordende nuchtere strijdros 'de Dronkemans'. Aan het begin van ons verhaal vlucht dit gezelschap een stad uit, de sheriff een stap voor, op weg naar hun volgende treffen in het dorp Bellefontaine, waar de vooruitzichten niet veel beter zijn. Omdat hij dringend geld nodig heeft, ziet McGonigle zich genoodzaakt een plaatselijke rijke weduwe die naar het toneel streeft het hof te maken, ene Cleopatra Pepperday (die met gepaste grootsheid door Jan Duggan wordt gespeeld), terwijl zijn dochter intussen het hof wordt gemaakt door een student die er ook van droomt om op te treden. Het pension waar het gezelschap verblijft dient als locatie voor twee hilarische komische scènes, rug aan rug: eerst wordt McGonigles lunch verpest door de luidruchtige peuter Albert van mevrouw Pepperday, die eten in zijn gezicht gooit, zijn neus vastgrijpt en zijn zakhorloge in de stroop doopt. En dan, alsof hij nog niet genoeg gestraft is, moet McGonigle ook nog luisteren naar mevrouw Pepperdays geestdriftige vertolking van 'The Sea Shell Song'. Alleen al deze twee scènes zijn reden genoeg om deze film tot een klassieker te maken, en het interessante is dat Fields zelf in elk ervan de rol van het slachtoffer speelt: eerst die van Baby LeRoy, dan die van Jan Duggan, wiens vertolking van het nummer een daverende triomf is. Fields' reacties op beide personages zijn van onschatbare waarde, maar het is ook de moeite waard om erop te wijzen dat in dit geval de berucht paranoïde, chagrijnige W.C. Fields, die naar verluidt diep jaloers was op andere komieken, de spotlight royaal deelde met niet één maar twee medespelers, die elk tijdelijk de spotlight mochten stelen, tot uiteindelijke voldoening van het project. plus een paar liedjes en, het beste van alles, de jongleursact van The Great McGonigle. Deze uitgebreide reeks lijkt een authentieke weergave van hoe een avond in een klein theater in die tijd eruit zou hebben gezien, van de goedkoop ogende decors en declamerende acteerstijlen tot het zware doek dat na elke scène met een klap op het toneel valt. Het jongleursnummer is een speciale traktatie, omdat het de meest complete opname is van Fields' legendarische goocheltrucs. Mijn enige klacht is dat er te veel weggeknipte beelden zijn van de reacties van het publiek; ik had de hele voorstelling met alle plezier willen zien in een paar ononderbroken opnamen zonder enige reactie. Maar hoe dan ook, de jongleeract is geweldig.<br />Volgens een recente biografie van W.C. Fields door James Curtis heeft THE OLD FASHION WAY zich door een problematisch geboorteproces heen geworsteld. Toen de film in productie werd genomen, bleek Fields' oorspronkelijke scenario, getiteld 'Playing the Sticks', nogal onsamenhangend te zijn en te kort voor een speelfilm. De verlosser van het project bleek een onbekende scenarist te zijn, Jack Cunningham, die toen vooral bekend was vanwege zijn eerdere werk aan westerns als THE COVERED WAGON en een paar auto's van Douglas Fairbanks. Cunningham was degene die Fields' oorspronkelijke script bewerkte en uitbreidde tot het naadloze verhaal dat het werd, en die ervoor koos om de scènes uit 'The Drunkard' door elkaar te laten lopen. Ook wist hij Fields over te halen zijn oude jongleeract voor de finale af te raffelen. Als deze achtergrondinformatie juist is, zijn de kijkers meneer Cunningham veel dank verschuldigd voor zijn belangrijke bijdrage aan dit uiterst onderhoudende, grappige en nostalgische stukje theater-Americana.
I love this movie! Ever since I first saw it as a kid I've counted it among my favorite W.C. Fields comedies, and when I saw it again recently it was just as funny, warm, and entertaining as ever, maybe all the more so with the passage of time. While it may not be the funniest film he ever made, THE OLD FASHIONED WAY is perhaps Fields' most autobiographical work, as it recreates the life of the traveling player of the early 1900s, a life he experienced personally as a vaudeville juggler. (The exact year the story takes place is never specified, but the costumes and the reference to a "new-fangled horseless carriage" would put it around 1905 or so.) Fields' early years on the road were said to be pretty rough. He and his fellow performers were forever at the mercy of unscrupulous managers, forced to live in crummy lodgings where they ate poorly, in towns where they were generally regarded as no better than tramps and whores by the disapproving townsfolk. It was not unheard of for those unscrupulous managers to abscond with the box office receipts, stranding the actors in hostile territory without a penny. Yet somehow, with the advantage of hindsight, Fields was able to turn these unhappy memories into great comedy, comedy that also serves as something of a history lesson-- albeit a pleasant one --for viewers interested in the early days of the American stage.<br /><br />Because Fields was in his mid-50s when he made this film he was able to turn the tables, in a sense: instead of reprising his real-life role as a starving young actor he'd graduated by this time to the role of the unscrupulous manager, known here simply as The Great McGonigle. McGonigle leads a ragtag troupe of players who are touring the hinterland in that ever-popular temperance warhorse, "The Drunkard." As our story begins this troupe is fleeing a town one step ahead of the sheriff, and heading for their next engagement in the village of Bellefontaine, where prospects don't look much better. In desperate need of cash, McGonigle is compelled to woo a local wealthy widow who aspires to the stage, the magnificently named Cleopatra Pepperday (played with appropriate magnificence by Jan Duggan), while in the meantime his daughter is wooed by a college boy who also dreams of performing. The boarding house where the troupe stays serves as the locale for two hilarious comic set-pieces, back-to-back: first, McGonigle's lunch is ruined by Mrs. Pepperday's rowdy toddler Albert, who flings food in his face, grabs his nose, and dunks his pocket watch in molasses. And then, as if he hadn't been punished enough already, McGonigle must listen to Mrs. Pepperday's spirited rendition of "The Sea Shell Song."<br /><br />These two sequences alone are reason enough to make this movie a must-see comedy classic, and, interestingly, in each of them Fields himself plays victimized straight man: first to Baby LeRoy, then to Jan Duggan, whose rendition of the song is a show-stopping triumph. Fields' reactions to both of these characters are priceless, but it's also worth pointing out that in this instance the notoriously paranoid, cantankerous W.C. Fields, who was said to be deeply jealous of other comedians, generously shared the spotlight with not one but two fellow players and permitted each to temporarily steal the spotlight, to the ultimate benefit of the project.<br /><br />The movie's finale consists of the troupe's performance of "The Drunkard" plus a couple of songs and, best of all, The Great McGonigle's juggling act. This extended sequence feels like an authentic recreation of just what an evening at a small-town theater of the period would have been like, from the cheap-looking sets and declamatory acting styles to the heavy curtain that hits the stage with a crash after each scene. The juggling bit is a special treat, as it represents the most complete filmed record of Fields' legendary feats of legerdemain. My only complaint is that there are too many cut-away shots showing audience members' reactions; I'd have been perfectly happy to watch the whole routine in a couple of uninterrupted takes with no reaction shots at all. But in any event, the juggling act is wonderful.<br /><br />According to a recent biography of W.C. Fields by James Curtis THE OLD FASHIONED WAY suffered through a troubled gestation process. Just as the film was going into production Fields' original screenplay, entitled "Playing the Sticks," was found to be somewhat jumbled and too brief to sustain a feature-length movie. Apparently the savior of the project was an unheralded screenwriter named Jack Cunningham, then known primarily for his earlier work on Westerns such as THE COVERED WAGON and a couple of Douglas Fairbanks vehicles. It was Cunningham who reworked and expanded Fields' original script into the seamless story it became, and who chose to interpolate the sequences from "The Drunkard"; he also persuaded Fields to dust off his old juggling act for the finale. If this background information is correct then viewers owe a debt of thanks to Mr. Cunningham for his important contribution to this terrifically entertaining, funny, and nostalgic slice of theatrical Americana.