Ik heb vaak het gevoel dat als ik een film een tien geef, dat op de een of andere manier de recensie en de argumenten verzwakt, maar naar mijn bescheiden mening is dit laatste werk van Ken Loach absoluut top! Het element dat ik het meest toejuich zijn de nuances en de subtiliteit. Niets is zwart-wit, de personages zijn complex en tonen bij tijd en wijle totale minachting voor de mensheid en ontroerende empathie, waardoor ze de complexiteit van de situatie nog sterker maken. De plot is betrekkelijk eenvoudig, maar kleine uitwisselingen tussen de personages die irrelevant lijken, brengen veel menselijkheid in de film. Kierston Wavering is absoluut schitterend, zoals Angie en alle andere 'acteurs' (professioneel of niet) er top uitzien. Een ontroerend, eerlijk, moedig en toch deprimerend meesterwerk!
I often feel like giving a film a ten somehow weakens the review and arguments but in my humble opinion this latest work from Ken Loach is absolutely spot on! The element I applaud the most is its nuances and subtlety. Nothing is black and white, the characters are complex and display at times total disregard for humanity and at others touching empathy, thereby making a stronger point of the complexity of the situation at hand. The plot is relatively simple, but small exchanges between the characters that seem irrelevant bring a great deal of humanity to the film. Kierston Wavering is absolutely magnificent as Angie and every single other "actor" (professional or not) featured is spot on. A moving, honest, brave yet depressing masterpiece!