Hoewel Sunset (1988) eigenlijk niet eens zo slecht is, als je bedenkt wat er allemaal in zit. Bruce Willis speelt Tom Mix en James Garner speelt Wyatt Earp; in werkelijkheid spelen ze gewoon zichzelf (de standaardpersonages) en omdat ze allebei erg sympathiek zijn en een goede chemie met elkaar hebben, heeft de film een sterke basis. Schrijver/regisseur Blake Edwards krijgt de kans om een film te maken over het maken van films in Hollywood, een project waar hij erg enthousiast over was en waar hij hard aan heeft gewerkt. Dus het zou moeten lukken, maar het komt niet eens in de buurt.<br />Het is een misdaadthriller met komische en buddyfoto-elementen die zich afspelen in 1929 in Hollywood. Nu het geluidstijdperk net is aangebroken, maakt Tom Mix een film over het vuurgevecht bij de OK-kraal. Een oudere Wyatt Earp wordt ingehuurd als technisch adviseur en de twee worden vrienden buiten de set. Ze stuiten op een moord en werken samen om een mysterie op te lossen dat draait om een corrupte studiobaas en zijn vrouw, zus en zoon. Zijn zus wordt goed gespeeld door Jennifer Edwards, die het meest bekend is om haar titelrol in de controversiële remake van Heidi, die de Jets-Raiders-wedstrijd in 1968 onderbrak. Edwards geeft de enige echt overtuigende voorstelling. Aan de andere kant van het spectrum staat een optreden van Mariel Hemingway dat zo slecht is dat je je afvraagt wat model Kathy Ireland bezielde om een poging tot acteren te wagen.<br />De baas van de studio (gespeeld door Malcolm McDowell) is een soort gestoorde Charlie Chaplin; blijkbaar dacht Blake dat Chaplin de enige vroege Hollywood-producer was die iemand uit het publiek zou herkennen. Maar de karakterschets is ongelooflijk slap en uiteindelijk klopt er niets van de man.<br />Tussen dezelfde regels door is het verhaal hopeloos gekunsteld en in het algemeen debiel; eerder kenmerkend voor een slechte tv-film uit de jaren tachtig dan voor een speelfilm. Op een gegeven moment gaan Willis en Garner naar een club die zich specialiseert in meisjes die eruitzien als beroemde actrices, een ondoordacht idee gezien het feit dat de kijkers van 1988 en later geen idee hebben wie de sexy Hollywood-personages uit die tijd in werkelijkheid waren. Edwards moet het doen met Greta Garbo en Mae West als voorbeelden; Garbo brak net door in de Amerikaanse filmwereld en West zou pas drie jaar later haar eerste film maken.<br /><br />Aan het gevoel van 'gemaakt-voor-televisie' wordt bijgedragen door een uiterst kunstmatig productieontwerp over het authenticiteitsniveau van 'The Time Tunnel' van de televisie.<br /><br />Verwacht dus van Willis en Garner en hun vriendenfilmpjes te genieten, maar doe dat niet. Je kunt niet verwachten dat je het ongeloof lang genoeg kunt opschorten om in het verhaal te komen of om de personages te geven.<br />Maar ja, wat weet ik ervan? Ik ben nog maar een kind.
While not actually awful, "Sunset" (1988) is unexpectedly bad considering what it has going for it. Bruce Willis plays Tom Mix and James Garner plays Wyatt Earp; in truth they just play themselves (their standard characters) and because they are both very likable and have decent chemistry together the film has a strong foundation. Writer/director Blake Edwards gets his chance to make a film about old Hollywood movie-making, a project he was passionate about and worked hard to pull off. So it should work yet it doesn't even come close. <br /><br />It's a crime thriller with comic and buddy picture elements set in 1929 Hollywood. With the sound era just dawning, Tom Mix is making a picture about the gunfight at the OK corral. An aging Wyatt Earp is hired as technical adviser on the film and the two become pals off the set. They stumble on a murder and work to solve a mystery involving a corrupt studio chief and his wife, sister, and son. His sister is nicely played by Jennifer Edwards who is best known for her title role in the controversial "Heidi" remake that interrupted the Jets-Raiders game back in 1968. Edwards gives the only really convincing performance. On the other extreme is an appearance by Mariel Hemingway that is so bad it might have been what inspired model Kathy Ireland to give acting a try. <br /><br />The studio chief (played by Malcolm McDowell) is a kind of demented Charlie Chaplin; apparently Blake thought Chaplin was the only early Hollywood producer anyone in the target audience would recognize. But the characterization is incredibly lame and in the end nothing about the guy adds up. <br /><br />Along those same lines the story is hopelessly contrived and generally moronic; more characteristic of a bad 1980's made-for-TV movie than a theatrical feature film. At one point Willis and Garner go to a club that specializes in girls who look like famous actresses, an ill-advised idea given that 1988 and later viewers have no idea who the sexy Hollywood personalities of that era actually were. Edwards is reduced to using Greta Garbo and Mae West as his examples; Garbo was just breaking into American cinema and West was three years away from making her first picture.<br /><br />Contributing to the made-for-television feel is an extremely artificial production design on about the authenticity level of television's "The Time Tunnel".<br /><br />So expect to enjoy the buddy picture antics of Willis and Garner but don't expect to be able to suspend disbelief long enough to get into the story or care anything about any of the characters. <br /><br />Then again, what do I know? I'm only a child.