Dit was een belachelijke versie van mannelijke hoerenlopers en andere dakloze tieners, omdat het op zo'n keurige manier gebeurt. Ik neem aan dat de mensen die de zwerfjongere Johnny tijdens zijn verblijf in Las Vegas tegenkomt, veel vijandiger, gestoorder en dergelijke zijn. Als je niet op zoek bent naar een krachtig verhaal over soortgelijke omstandigheden, zoals 'Waar de dag je meeneemt', dan is Speedway Junky een goed, onschuldig speeltje.<br />Het verhaal is dat van Johnny, die kortgeleden van school is gegaan, en wiens zuidelijke accent op wonderbaarlijke wijze komt en gaat. Hij is van streek door de strenge opvoeding van zijn militaire vader, en misschien door gebrek aan genegenheid (ik zou niet weten hoe, of in elk geval hebben ze nooit veel aandacht voor Johnny's zogenaamde'misdaden'). en'verwaarlozing' overduidelijk), besluit hij te liften naar North Carolina om daar niemand minder dan lid te worden van Richard Petty's stockcarraceteam. Als je de ongelooflijke Hollywoodfilms kent, zou je toch al verwachten dat Johnny een hoop ellende doormaakt, maar dat sommige dingen uiteindelijk goed aflopen.<br />Johnny wordt beroofd van zijn kwartjes ter waarde van twintig dollar uit een casino. De rest van zijn spullen wordt meegenomen door een geile pooier van middelbare leeftijd met een voorliefde voor jongens met leren kragen. Dus Johnny zit vast. Gelukkig raakt hij bevriend met een groep straatkinderen. Namelijk met Eric (die mooi gespeeld wordt door Jordan Brower), de jongen die Johnny het meest helpt als veel anderen dat niet doen. Hij brengt hem ook in contact met het leven van tippelen, gestolen auto's en dergelijke. En hoewel Johnny soms succes heeft, lijkt hij nog steeds een grote amateur. Een belachelijk komische amateur bovendien.<br />En dan komt Steve, gespeeld door Jonathan Taylor Thomas, die merkwaardig genoeg de rol van Balthazar Ghetty heeft overgenomen (Ghetty speelt een vergelijkbaar personage in 'Where the Day Takes You', maar dan minder ontmenselijkt). Steve is net een professionele tippelaarster, die alles doet wat haar klanten van haar vragen zolang ze maar betaald krijgt. Johnny en Eric komen zwaar in de problemen als Steven de drugs en het geld van een ander kind steelt, en hij is niet het soort kind tegen wie je sorry zegt en dat je vervolgens op een ijsje trakteert. <br />Eric is een interessanter personage. Hij is een homoseksuele jongeman die Johnny graag mag, maar blijft geobsedeerd door het idee dat Johnny misschien niet de diepe vriendschap zal aangaan die Eric voor ogen heeft, alleen maar omdat Johnny hetero is. Johnny is een beetje een irritant personage, ondanks het feit dat hij de hoofdfiguur in de film is. Hij is de aardige, de charmante man, maar uiteindelijk is hij nog steeds een hopeloze sukkel.<br />De rest van de personages zijn gewoon komische karikaturen van wat geen werkelijkheid lijkt te zijn die de kijker ertoe zou kunnen verleiden emotionele banden aan te gaan of op de een of andere manier mee te voelen of wat dan ook. We leren ook geen lessen uit deze film, wat waarschijnlijk inherent is aan films als deze, dat je ergens mee weg moet komen. Waarom zouden ze als gevolg daarvan zoveel tijd besteden aan het verhaal en dramatische elementen en karakterontwikkeling (of het gebrek daaraan)? Er is een reden voor dat alles. Alleen werkt het hier niet. Johnny is een idioot en daarom vond ik het echt moeilijk om te begrijpen in welk stom dilemma hij zich had gestort. Het ene na het andere. Steve is ook nauwelijks echt, hoewel hij een walgelijke figuur is. Er gebeurt niets met hem. Hij zweeft alleen maar de scènes in en uit om je te herinneren aan een schurkachtige aanwezigheid. En het einde was zo afgezaagd als de pest.<br />' Als dit het soort film is dat je wilt zien, blijf dan bij 'Where the Day Takes You'. Of ga in elk geval kijken naar Browers optreden.
This was a ridiculous version of male hustlers and other assorted homeless teens because it is done in such a clean-cut manner. I assume that the people that drifter teen Johnny encounter during his stay in Las Vegas would be much more hostile, crazy, and the like. If you're not looking for a vigorous story of similar circumstances like say, 'Where the Day Takes You,' then Speedway Junky is a good weening toy. <br /><br />The story is that of a recent high school dropout, Johnny, who's Southern accent miraculously comes and go. Upset with his military father's strict manner of upbringing, and perhaps lack of affection (I don't see how, really, or at least they never make much of Johnny's perceived 'abuses' and 'neglect' evident), he decides to hitchhike his way to North Carolina to be none other than a member of Richard Petty's stock car racing team. If you know incredulous Hollywood movies, then you should already expect Johnny to go through a lot of crap, but some how wind up with a happy ending in the end.<br /><br />Johnny gets robbed of his twenty-bucks worth of quarters from a Casino. The rest of his things are taken by a horny middle-aged pimp with a penchant for boys in leather collars. So Johnny is stuck. Luckily, he befriends a group of street kids. Namely, Eric (played nicely by Jordan Brower), the kid who helps Johnny out the most when it seem many others won't. He also introduces him to the life of hustling, stolen cars, and the like. And Johnny, though successful at times, still seems like a major amateur. A ridiculously comical one at that. <br /><br />Enter Steve, played by Jonathan Taylor Thomas, who interestingly enough replaced Balthazar Ghetty in the role (Ghetty plays a similar character in 'Where the Day Takes You' only less dehumanized). Steve is like the professional teen hustler, who'll do anything his clients ask as long as he gets paid. Johnny and Eric get into serious trouble when Steven steals another kid's stash of drugs and money, and he isn't the kind of kid you just say sorry to and then treat to ice cream. <br /><br />Eric is the more interesting character. A gay young man, he likes Johnny, but is consistently obsessed with the idea that maybe Johnny isn't going to carry on the deep friendship Eric imagines simply because Johnny is straight. Johnny is kind of an obnoxious character, despite being the main presence in the movie. He is the nice guy, the charming guy, but in the end, still a hopeless doofus. <br /><br />The rest of the characters, too, are simply comical caricatures with what seems like no reality in there that would entice the viewer to form emotional connections with or somehow empathize or whatever. We learn no lessons from this movie either, which I suppose is inherent in movies like these, that you should walk away with something. Why would they spend so much time on the story and dramatic elements and character development (or lack thereof) as a result? There's a reason for all of that. Only here, it doesn't work. Johnny is a moron and for that, I really found it hard to appreciate whatever stupid dilemma he got himself into. One after the other. Steve, too, though a disgusting character, is hardly real. Nothing happens to him. He just floats in and out of the scenes to remind you of a villainous presence. And the ending was just corny as hell.<br /><br />I'd stick with 'Where the Day Takes You' if this is the kind of movie you desire. Or, at least see it for Brower's performance.