De eerste keer dat ik deze film zag, was ik er helemaal weg van. Mijn ouders hadden een restaurant dat een hangplek werd voor de jeugd van halverwege de jaren vijftig tot het begin van de jaren zestig. Het was geen ritje naar binnen, maar het werd een plek voor veel van wat er in deze film gebeurde. We woonden in een kleine stad, dus er zijn stedelijke elementen die niet van toepassing waren. Maar er werd gepatrouilleerd. Er werd gevochten. Er waren stoere jongens. Ik herinner me John Steinke die op zaterdagavond met zijn.22 op brievenbussen schoot. De meeste kinderen waren normale kinderen. In sommige opnamen uit de jaren vijftig leek het alsof iedereen een leren jack droeg en een kuif had. Dat was maar een klein percentage. De meesten gedroegen zich en paradeerden rond als de kinderen die we nu hebben. Andere tijden, hetzelfde basisgedrag. Ik hield van de mythe. Het meisje in de witte auto. De gemiddelde Joe (Richard Dreyfuss). De nerd. Het meisje van wie je dacht dat ze voor altijd je liefde zou zijn. De enge toekomst. Het is er allemaal. Dan is er die middernachtelijke reis, die queeste. Wolfman Jack, wiens carrière door deze film echt een grote stap vooruit heeft gemaakt. De politie, die begrijpelijkerwijs geobsedeerd is door deze criminelen en wat ze doen. Het is heel leuk. Maar ik weet niet waarom deze film de laatste keer dat ik hem zag niet net zo goed was. Waren er te veel Happy Days-afleveringen? Is hij nu minder relevant? Hebben we dan geen onschuld? Ik heb de magie gewoon niet gevoeld. Of komt het doordat ik zoveel dichter bij de leeftijd van de personages was toen ik de film voor het eerst zag? Het is nog steeds een film met historische waarde. De cinematografie is treffend. Kijk maar als je het niet gezien hebt.
The first time I saw this film, I was utterly taken with it. My folks ran a restaurant which became a hangout for the kids of the mid to late fifties and early sixties. It wasn't a drive in, but it became a place for much of what went on in this movie. We were in a small town, so there are urban elements that didn't apply. But there was cruising. There were fights. There were tough guys. I remember John Steinke who spent his Saturday evenings shooting up people's mailboxes with his .22. Most of the kids were normal kids. Some portrayals of the fifties make it seem like everyone had a leather jacket and a duck tail haircut. These were just a small percentage. Most postured and pranced around like the kids we have today. Different times; same basic behavior. I loved the mythos. The girl in the white car. The average Joe (Richard Dreyfuss). The nerd. The girl friend who you thought would be your love forever. The scary future. It's all here. Then there is that midnight journey, that quest. Wolfman Jack, whose career was really made big by this film. The police, who are understandably obsessed with these hoods and what they do. It's a lot of fun. I don't know why, however, this film didn't wash quite as well the last time I saw it. Was it too many Happy Days episodes? Is it less relevant now? Have we no innocence? I just didn't feel the magic. Or is it that I was so much closer to the ages of the characters when I saw it the first time. It's still a landmark film. The cinematography is striking. See it if you haven't.