De programmeurs van Channel 13 hebben een interessante keuze gemaakt om hun nieuwe (en nogal opwindende) Reel 13-project te beginnen: het selecteren van James Bridges' lofzang op de rechtenstudie in 1973: THE PAPER CHASE. Ik besef dat 2008 het vijfendertigjarig bestaan van de film markeert, maar als ze geïnteresseerd zijn in jubileums, waarom dan niet voor een film met iets meer punch? Zeg maar THE STING of de Amerikaanse GRAFFITI, of zelfs als ze vijftig jaar terug willen gaan om ons GIGI of VERTIGO te laten zien, iets wat dit nieuwe initiatief met een knal opent.<br />Maar THE PAPER CHASE is wat we hebben, en dus is THE PAPER CHASE waar we mee te maken krijgen. Ik heb _The Pagecracy_ niet meer gezien sinds ik een jaar of veertien was, en ik herinner me hem vooral als saai en een beetje saai. Ik wilde hem graag nog eens zien op Reel 13, omdat ik het gevoel had dat ik hem nu, als meer ontwikkelde en hopelijk meer geavanceerde kijker, volledig zou kunnen waarderen voor het belangrijke kunstwerk dat hij had moeten zijn, maar nee hoor, hij is nog steeds behoorlijk saai.<br />Ik wil er niet lichtvaardig over doen. De meer ontwikkelde versie van mezelf kan nu zien waarom de film niet voor mij werkte, en uiteindelijk denk ik dat het komt door de episodische aard van het stuk. Hart (Timothy Bottoms) over een reeks tegenslagen en anekdotes die voornamelijk draaien om zijn borderline-obsessie voor een van zijn docenten, maar ook over zijn relatie met een vrouw uit de buurt die hij ontmoet, het leven van een paar van zijn medestudenten, de druk van de tentamens, enzovoort, enzovoort. Er zitten een paar goede en interessante scènes in The Paper Chase (ik vind vooral de scène op het bevroren meer en de meeste scènes van de studiegroep erg goed), maar als geheel stellen ze niet veel voor. De film heeft niet genoeg algemene lijn en spanningsboog en het resultaat is een onrustig en onsamenhangend verhaal. Het probleem van de romantische relatie tussen Hart en Susan, gespeeld door Lindsay Wagner (die twee jaar later de oorspronkelijke bionische vrouw op de televisie zou worden), speelt een belangrijke rol bij dit alles. Ze ontmoeten elkaar voor het eerst als Susan in een willekeurige straat in Boston naar hem toe komt en hem vraagt met haar mee te lopen naar de hoek, omdat iemand haar volgt. Hij zegt dat hij de hele weg met haar mee zal lopen. Wat????? Maak je een geintje? Is dit de manier waarop onze romantische hoofdpersonen elkaar ontmoeten? Op de terugweg (de zogenaamde stalker zien we nooit) babbelt hij alleen maar over zijn rechtenstudie en de bionische vrouw kijkt (toepasselijk) verveeld en ongeïnteresseerd. Een paar scènes later staat hij voor haar huis, verzamelt moed om op de deur te kloppen en ze nodigt hem meteen uit binnen te komen. Op naar een licht dat aangaat als ze naakt in bed liggen. Ik bedoel, echt??? Ik ken de jaren zeventig, waar alles vrij was en zo, maar dit is belachelijk (of ben ik de enige die dat soort dingen niet overkomt?). En dan, in deze postcoïtale scène, begint hij weer te filosoferen over zijn rechtenstudie. Ik zweer het, tot nu toe heeft BW maar twee of drie zinnen dialoog gehad. En raad eens wie Susans dochter blijkt te zijn? Het zijn van die trucjes die een script/film kunnen verpesten. Bovendien heb ik lang volgehouden dat schrijvers en filmmakers de tijd moeten nemen om een basis te leggen voor de belangrijke romantische relaties in een film. We moeten begrijpen en voelen waarom twee mensen van elkaar houden en bij elkaar zijn. Bottoms en The Bionic Woman hebben geen enkele chemie als acteurs en hun relatie wordt ook niet sterk ondersteund door het script. Een van de belangrijkste (zij het zwakke) conflicten in de film is de balans tussen Harts romance met Susan en zijn goede cijfers op de juridische faculteit van Harvard, en het gebrek aan inspanning dat in het eerste wordt gestoken, is van grote invloed op het totaaleffect van de film. (Opmerking: de relatie had enige potentie in die zin dat beide personages afzonderlijk geobsedeerd leken te zijn door dezelfde persoon. Ik vond dat een interessant (en uniek) idee en een potentieel bouwblok voor hen, maar de film maakt er lang niet genoeg gebruik van en laat hem in de ruimte rondzweven).<br />De film wordt vooral herinnerd om de uitvoering van John Houseman als professor Kingsfield. Hij won vele prijzen voor zijn optreden, waaronder de Academy Award voor de beste ondersteunende acteur van het jaar. De prestatie van Houseman is prima in orde, hij was immers twintig jaar lang een saaie en heerszuchtige professor aan het Julliard, dus dat hij een saaie en heerszuchtige professor aan Harvard speelde was nauwelijks een punt van discussie (zoals Neal Gabler schertsend tijdens zijn openingstoespraak liet doorschemeren) en hij heeft een heleboel gevatte, citeerbare dialogen. Maar ik vond hem nauwelijks een Oscar waard. Houseman won de Oscar omdat hij een legendarische theaterproducent en regisseur was (hij werkte met Orson Welles en het Mercury Theater, enz.) en het was een leuk verhaal dat hij op 71-jarige leeftijd zijn acteerdebuut maakte. Als je echt terugkijkt op dat jaar, denk ik dat je moet zeggen dat Jason Miller als pater Damien in _THE EXORCIST_ de beste bijrol had. Ik bedoel, hij was ongelooflijk subtiel en liet veel zien. Ik zou zelfs Robert Shaw in _THE STING_ hoger aanslaan dan Jack Gilford in _SAVE THE TIGER_ en zelfs Paul LeMat in _American GRAFFITI_, allemaal boven Houseman hier. (Heeft iemand hier ideeën over? Ik zou graag een herschreven Oscar-stem zien, samen met jullie commentaren en berichten over de beste bijrollen van 1973, als jullie de kans krijgen.)<br />(Voor de rest van deze recensie, ga naar onze myspace-pagina op www.myspace.com/realthirteen.)
The programmers at Channel 13 made an interesting choice to kick off their new (and kind of exciting) Reel 13 project in selecting James Bridges' 1973 paean to law school THE PAPER CHASE. I realize that 2008 marks the 35th anniversary of the film, but if it's anniversaries they're interested in, why not select a film with a little more punch  say THE STING or American GRAFFITI  or even if they wanted to go back 50 years to show us GIGI or VERTIGO  something that opens this new initiative with a bang.<br /><br />But THE PAPER CHASE is what we got and so THE PAPER CHASE is what we'll deal with. I hadn't seen THE PAPER CHASE since I was fourteen years old or so and mostly remembered it as being boring and a little dull. I was excited to re-watch it on Reel 13 because I felt that now, as a more educated and hopefully more sophisticated viewer, I could fully appreciate it for the important work of art that it was supposed to be, butno  it's still pretty boring.<br /><br />I don't mean to be flip about it. The more educated version of myself can now see why the film didn't work for me and ultimately, I think it boils down to the episodic nature of the piece. The film follows first year law student James T. Hart (Timothy Bottoms) on a series of misadventures and anecdotes mostly revolving around his borderline obsession with one of his professors, but also dabbles in his relationship with a local woman he meets, the lives of some of his fellow students, the pressure of finals, etc., etc. There are a number of good and interesting scenes in The Paper Chase (I particularly like the scene on the frozen lake and most of the study group scenes), but as a whole, they don't add up to much. The film doesn't have a sufficient overall arc or thru line and the result is a jumpy and disjointed narrative.<br /><br />Part and parcel with all that is the trouble with the romantic relationship between Hart and Susan, as played by Lindsay Wagner (who two years later would become television's original Bionic Woman). Firstly, they meet when Susan comes up to him randomly and abruptly on some Boston street and asks him to walk her to the corner because someone's following her. And he says he'll walk her all the way home. What??!?? Are you kidding? This is how our romantic leads meet? Then, on the walk home (we never see the alleged stalker, btw) all he does is ramble and babble about law school  the Bionic Woman looks (appropriately) bored and disinterested. A few scenes later, he lurks outside her house, builds up the courage to knock on the door and she instantly invites him in. Cut to a light turning on when they are naked in bed. I mean, really??? I know the seventies where freewheeling and everything, but this is ridiculous (or am I the only person that these things don't happen to?). And then, in this post-coital scene, he starts philosophizing about law school AGAIN. I swear  the BW has only had two or three lines of dialogue to this point. And wouldn't you know it, guess who's daughter Susan turns out to be? It's contrivances like those that can ruin a script/film. Furthermore, I have long maintained that writers and filmmakers need to take the time to build a foundation for the important romantic relationships in a film. We need to understand and feel why two people like each other and are together. Bottoms and The Bionic Woman have absolutely zero chemistry together as actors and neither is their relationship strongly supported by the script. As one of the key (albeit tenuous) conflicts in the film is the balance between Hart's romance with Susan and his pursuit of good grades at Harvard Law School, the lack of effort put into the former does serious damage to the overall impact of the film. (Sidenote: The relationship had some potential in the sense that both characters seemed to be separately obsessed with the same person. I thought this was kind of an interesting (and unique) idea and a potential building block for them, but the film doesn't capitalize on it nearly enough, instead letting it linger drifting in space).<br /><br />The film is mostly remembered for the performance by John Houseman as Professor Kingsfield. He won many accolades for the performance, including the Academy Award as Best Supporting Actor of the year. Now, Mr. Houseman's performance is fine  after all, he was a stodgy and imperious professor at Julliard for twenty years before this so playing a stodgy and imperious professor at Harvard was hardly a stretch (as Neal Gabler jocularly hinted at during his opening remarks)  and he has a lot of snappy, quotable lines of dialogue. However, I hardly felt he was Oscar-worthy. Houseman won the Oscar because he was a legendary theater producer and director (he worked with Orson Welles and the Mercury Theater, etc.) and it was a fun story that he was making his acting debut at the age of 71. If you really look back at that year, I think you have to say that the best supporting performance was Jason Miller as Father Damien in THE EXORCIST. I mean, he was amazing  subtle and displayed lots of range. I would even rank Robert Shaw in THE STING, Jack Gilford in SAVE THE TIGER and hell, even, Paul LeMat in American GRAFFITI all above Houseman here. (Does anybody have any thoughts on this? I'd love to have a revisionist Oscar vote here  weigh in with your comments and postings on the Best Supporting Actor of 1973 if you get a chance).<br /><br />(For the rest of this review, check out our myspace page at www.myspace.com/realthirteen.)