'... als de absolute hansworst die hij volgens veel mensen was. Misschien kon je er niet aan ontkomen, maar Broadbent schetste Longford inderdaad als een wispelturige oude man die niet de moeite nam om rekening te houden met de gevoelens van de familie van de slachtoffers, noch met de mogelijkheid dat Myra een prijs van hem maakte. Sommige kijkers zouden misschien echt geloven dat er 'diepgang' in dit verhaal zat, maar eerlijk gezegd denk ik dat die kijkers iets in het programma zouden lezen wat er gewoon niet in zat.<br />Het is verbazingwekkend hoe eendimensionaal de karakteriseringen lijken. Bijna al Longfords lasteraars worden afgeschilderd als simpele boerenkinkels die maar één ding willen <0xE2><0x80><0x93> dat Hindley en Brady in de gevangenis wegrotten. En o ja, de programmamakers schijnen te denken dat de ouders van de slachtoffers van Hindley en Brady ook boerenkinkels zijn, want de enige keer dat we ooit een kik van hen horen is wanneer ze zeggen dat ze Hindley en Brady willen vermoorden uit wraak. Des te beter is het om Longfords geblaat te rechtvaardigen dat 'de maffia' niet mag beslissen of Myra voor altijd en eeuwig geen voorwaardelijke vrijlating mag krijgen.<br />Helaas voor de programmamakers komt Longford net zo eendimensionaal over als die boerenkinkels, alleen heeft hij een andere mening dan zij. Je zou kunnen zeggen dat het programma laat zien hoe hij worstelt met zijn geweten, of hij Myra wel of niet moet helpen... en je zou het mis hebben, want Longford loopt bij elke gelegenheid die hij krijgt om na te denken over wat hij aan het doen is, weg. Iemand zegt iets over de banden die de Moors-moordenaars hebben gemaakt en waarop de dood van hun slachtoffers is vastgelegd, en Longford gaat de tuin in om te kijken of het buiten nog steeds zonnig is. Hij heeft een van die banden gegeven om naar te luisteren, en die band verdwijnt in een la waar hij nog jaren blijft liggen. Longford gaat Myra helpen, wat er ook gebeurt.<br />Wat net zo erg is als de mening van het drama over Longfords lasteraars, is de suggestie dat wij, de kijker, dit opzettelijk onwetende gedrag zouden moeten onderschrijven en steunen. Het programma begint met Longford in een praatprogramma op de radio, wat op zich al een waarschuwing is voor wat er gaat komen. Hij is uitgenodigd om te praten over een boek dat hij onlangs heeft geschreven, maar geen van de bellers wil daar natuurlijk over praten. En ze zijn stuk voor stuk onbeschoft, agressief, ongevoelig. Op een gegeven moment, als Longford wordt uitgescholden om zijn steun aan Myra, werpt hij een blik in de camera alsof hij wil zeggen: 'Niet te geloven, die mensen!' Een vraag die hij niet aan de aanwezigen stelt, maar aan jou, de kijker.<br />Het enige personage dat meer dan één 'dimensionaal' krijgt, is Longfords vrouw, en het is ook veelzeggend hoe de schrijver dat doet. Het is heel simpel. Eerst is ze er net zo fel op tegen dat Myra voorwaardelijk vrijkomt als elke andere boerenkinkel, en dan... verandert ze van gedachten en gaat ze achter haar man staan. Je ziet Longford vanbinnen opspringen van vreugde als zijn vrouw 'het licht ziet', zogezegd. Misschien omdat het betekent dat hij voor het eerst (en waarschijnlijk voor het eerst in zijn leven) tegen zichzelf kan zeggen: 'Ik ben geen hansworst! Ik ben geen hansworst!'
...as the absolute buffoon many people presumed him to be. Perhaps there was no getting away from it, but Broadbent's performance did indeed depict Longford as a dithering, pig-headed old man who didn't care to consider the feelings of the victims' families, nor the possibility that Myra was making a prize pratt out of him. Some viewers might actually believe there was 'depth' to this story, but frankly I think those viewers would be reading something into the programme that just isn't there.<br /><br />It's amazing how one-dimensional the characterizations seem to be. Nearly all of Longford's detractors are depicted as simple minded boors who only want one thing - for Hindley and Brady to rot in jail. And oh yes, the programme makers seem to think that the parents of Hindley and Brady's victims are also boors, since the only time we ever hear a peep out of them is when they talk about wanting to kill Hindley and Brady for revenge. So much the better to justify Longford's bleatings about how 'the mob' must not be allowed to decide whether Myra should be denied parole for ever and ever.<br /><br />Unfortunately for the programme makers, Longford also comes across as being just as one-dimensional as those boors, just that he has a different opinion to theirs. You could say that the programme shows him wrestling with his conscience, as to whether he should or shouldn't help Myra...and you would be wrong, since Longford walks away from and shuts down every opportunity he's given to actually think about what he's doing. Someone mentions the tapes the Moors murderers made where they recorded the deaths of their victims, Longford goes out into the garden to see if it's still sunny out. He's given one of those tapes to listen to, that tape goes into a drawer where it sits for several years. Longford's going to help Myra, no matter what.<br /><br />What's just as bad as the drama's opinion of Longford's detractors are intimations that we the viewer are supposed to endorse and sympathise with this wilfully ignorant behaviour. The programme begins with Longford appearing on a radio talk show, which in itself is a warning sign for what's coming next. He's been invited to talk about a book he's recently written, but none of the callers want to talk about that, of course. And each and every one of them are rude, belligerent, insensitive. At one point, when Longford is being heckled for his support of Myra, he shoots a breaking-the-fourth-wall glance to camera, as if to say, 'can you believe these people!' A question he asks not of anyone in attendance, but of you, the viewer.<br /><br />The only character who's given more than one 'dimension' is Longford's wife, and it's also telling how the writer does so. It's very simple. She starts of as being as adamantly against Myra getting parole as any other boor, and then...she changes her mind, and starts backing her husband. You can just see Longford jumping for joy inside when his wife 'sees the light', so to speak. Possibly because it means that for the first time (in his life, quite possibly) he can tell himself, 'I'm not a buffoon! I'm not a buffoon!'