Geen geweldige film, maar een verrukking. Er zijn zoveel films gemaakt om de oorlogsstemming te verlichten, waarvan we er veel kennen en waarvan we er veel zijn vergeten. Dit is een genot <0xE2><0x80><0x93> de muziek is geweldig, de plot zo dun dat het doorzichtig is. Het voorwendsel is dat Kysers band en zangers van de ene basis naar de andere reizen om de troepen te vermaken. (Kyser is na deze show met de leadzangeres getrouwd en ze heeft haar zangcarrière opgegeven.) De muzikanten en zangers zijn getalenteerd, en Kyser brengt het soort brede humor ten gehore dat Bob Hope beroemd heeft gemaakt op tournees door de Verenigde Staten. Joan Davis is een komisch genie <0xE2><0x80><0x93> heel fysiek, net zo extreem als Lucille Ball of Imogene Coca, maar mooi genoeg om zich staande te houden tussen de vrouwelijke sterren. Interessant dat ze de clowneske weg heeft gekozen. Ze is een vrouwelijke Danny Kaye.
Not a great movie but a delight. So many movies were made to lighten the mood of wartime, many of which we know and many of which were forgotten. This is a joy - the music is terrific, the plot so thin it's transparent. The pretext is that Kyser's band and singers are traveling from one base to another to entertain the troops. (Kyser married the lead singer after this show and she quit her singing career.) The musicians and singers are talented, and Kyser pulls off the kind of broad humor that Bob Hope made famous on USO tours. Joan Davis is a comedic genius - very physical, as extreme as Lucille Ball or Imogene Coca, but pretty enough to hold her own with the feminine stars. Interesting that she chose the clownish route. She's a female Danny Kaye.