Als Amerikaan van Noorse afkomst benaderde ik deze film eerlijk gezegd onbevooroordeeld. Ik was benieuwd hoe de Noren in de dertiende eeuw leefden. In een liefdesverhaal is het van levensbelang om acteurs te hebben die chemie met elkaar hebben en het publiek hun pijn te laten voelen omdat ze niet bij elkaar kunnen zijn. Dat was in deze film niet het geval. Ik kon gewoon niet voorbij de gevorderde leeftijd van alle acteurs komen. Over rimpels gesproken! Wat het nog erger maakte, waren al die close-ups van de camera's! Wauw! Draai de camera terug of gebruik een gefilterde lens, alsjeblieft!<br />De acteur die Kristens minnaar Erlend speelde, was 45 jaar toen de film in 1995 werd gemaakt. Leefden mensen in de dertiende eeuw eigenlijk wel zo lang? Konden ze niet iemand vinden die er visueel aantrekkelijker uitzag, zoals de Noorse acteur Dennis Storhoi (De 13de Krijger). Zelfs Simon, de verloofde van Kristen, was jonger en aantrekkelijker dan Erlend. Ik vond het een beetje vreemd dat een vermoeide man van middelbare leeftijd achter een veel jongere vrouw aan zat (hoewel ze wel 10 jaar ouder leek dan haar personage). Ik kon de passie tussen hen niet geloven vanwege het enorme leeftijdsverschil. Daarentegen was de actrice die Erlend speelde veel jonger. Eline, de voormalige geliefde van Erlend, was een heel mooie actrice, die qua leeftijd in de buurt van Erlend kwam, en ze speelde maar heel weinig op het witte doek, maar de actrice die Kristen speelde, was heel, heel gewoontjes en kwam in vrijwel elke scène voor. Toen ik Eline eenmaal op het witte doek zag, kon ik me niet voorstellen dat Erlend zo'n mooie vrouw zou verruilen voor de gewone, oninteressante boerenmeid Kristen. Nog iets vreemds was de griezelige grijns die Erlends handlanger Ulv altijd op zijn gezicht had. Hij deed me denken aan een perverseling.<br />Mijn volgende klacht is dat het verhaal met een slakkengang van drie uur vooruitgaat. Dit verhaal had gemakkelijk in één uur kunnen zijn afgerond. Er wordt beweerd dat op het moment dat deze film in Noorwegen werd uitgebracht, het halve land naar de bioscoop is gegaan. Ik wou dat ik wist hoeveel Noren net zo teleurgesteld waren als ik, nadat ze geld hadden betaald om hem te zien. Hoewel ik begrijp dat er Noren zijn die dol zijn op deze film en heel trots zijn op hun eigenaresse, regisseur Liv Ullmann, zijn ze beslist een beetje bevooroordeeld. Ze kunnen niet verwachten dat alle anderen hun passie voor deze tijdverspilling delen. Liv beweert dat ze een jaar bezig is geweest met de voorbereiding van deze film. Het is in elk geval niet te zien. Misschien had ze een groter deel van dat jaar moeten besteden aan audities voor betere acteurs in plaats van op het laatste moment, vlak voordat iedereen doodging, het plaatselijke bejaardentehuis te ontruimen. Dit was een zeer teleurstellende film en gras zien groeien kan een snellere en meer bevredigende onderneming blijken te zijn als je veel tijd over hebt.
As an American of Norwegian ancestry I honestly approached this movie with an open mind. I was anxious to see how Norwegians lived in the 13th century. In a love story, it's vital to have actors who have chemistry on screen and make the audience feel their pain at not being able to be together. That did not happen in this movie. I simply could not get past the advanced age of all the actors. Talk about wrinkles! What made it worse was all those close up camera shots! Whoa! Back up the camera or use a filtered lens, please! <br /><br />The actor who played Kristen's love interest Erlend was 45 years old when the movie was made in 1995. Did people even live that long in the 13th century? Couldn't they find someone more visually appealing like Norwegian actor Dennis Storhoi (The 13th Warrior)? Even Simon, Kristen's betrothed who was cast by the wayside was younger and more appealing than Erlend. I was kind of turned off by the fact that a worn out, middle aged man was pursuing a much younger woman (although she looked about 10 years older than her character's age). I was unable to believe the passion between them because of their huge age difference. In contrast, the actress who played Erlend's former love interest Eline was a very beautiful actress closer in age to Erlend, and she had very little screen time, yet the actress who played Kristen was very, very plain and in virtually every scene. Once I saw Eline on the screen, I could not imagine that Erlend would leave such a beautiful woman for the plain, uninteresting farm girl Kristen. Another strange thing was the creepy grin that Erlend's sidekick Ulv always had on his face. He reminded me of a pervert. <br /><br />My next complaint is that the story moves along at a snail's pace at three hours. This story could have easily wrapped up in only one hour. It is claimed that at the time this movie was released in Norway, half the country went to see it. I wish I knew how many Norwegian were as disappointed as I after they paid money to see it. While I understand that there are Norwegians who loved this movie and are very proud of their hometown girl, director Liv Ullmann, they are surely a bit biased. They can't expect everyone else to share their passion for this waste of time. Liv claims to have spent one year preparing for this movie. It certainly doesn't show. Maybe she should have spend a bigger part of that year auditioning better actors instead of clearing out the local retirement home at the last minute before everyone died. This was a very disappointing film and watching grass grow may prove to be a faster and more rewarding endeavor if you have a lot of extra time on your hands.