Ik ben geneigd het eens te zijn met de meeste opmerkingen over deze film, die ik pas kortgeleden heb gehoord. Het acteerwerk is redelijk, maar het script, de set, het anachronistische gevloek en het algehele gebrek aan gevoel voor tijd maken het moeilijk om naar te kijken zonder diep te zuchten. Ik besloot vooral commentaar te geven omdat ik omlaag scrolde om een commentaar te vinden van iemand in New York die zei dat dit 'een conventionele voortzetting was van de Britse obsessie met de Eerste Wereldoorlog als de meest symbolische oorlog'. Daar ben ik het niet mee eens, maar dan noemt ze drie films die dit standpunt onderschrijven: All Quiet on the Western Front (een Amerikaanse film, gebaseerd op een roman van een Duitser, over het Duitse leger), Paths of Glory (een film van een Amerikaan over het Franse leger) en Gallipoli (gemaakt door een Australiër, over de ervaringen van de Australiërs in de Dardanellen). Ik denk wel dat we deze oorlog hier in Groot-Brittannië als symbolisch beschouwen, maar ik denk niet dat we de enigen zijn.
I tend to agree with most comments about this film, which I only caught up with recently. The acting is decent, but the script, the set, the anachronistic swearing and the general lack of any feel for the time makes it difficult to watch without sighing heavily. I mainly decided to comment because I scrolled down to find a comment from someone in New York who says this was 'a conventional continuation of the British obsession with World War I as being the most symbolic war'. I wouldn't disagree with that, but she then mentions three films to back up this view: All Quiet on the Western Front (an American film based on a novel by a German, about the German army), Paths of Glory (a film made by an American about the French army) and Gallipoli (made by an Australian about the Australian experience in the Dardanelles). I do think we see this war as symbolic here in the UK, but I don't think we're the only ones.