Om een van de vele afgezaagde oneliners uit de film te gebruiken, is de eenvoudigste manier die ik ken om Gebroken Engels te beschrijven: 'Barf.' Deze verwarrend geschreven film richt zich op het disfunctionele leven van een drugsverslaafde en lichtelijk psychotische vrouw, gespeeld door Parker Posey. De doorgaans fascinerende Posey lijkt gedurende de hele film volkomen saai, bij gebrek aan een betere term. Dit zou kunnen komen door het feit dat haar personage de hele tijd onderontwikkeld en emotioneel dubbelzinnig bleef. De acteerprestaties, de cinematografie, de verhaallijn en de soundtrack in Gebroken Engels voelen allemaal neerslachtig, oncreatief en geforceerd. Gebroken Engels trok totaal niet mijn aandacht, want halverwege de film zat ik zelfs te gapen en het aantal tegels op het plafond te tellen. (148, als het u interesseert.)
To use one of the many off-placing one-liners seen within the film, the simplest way I know to describe Broken English is, "Barf." This confusingly written film focuses on the dysfunctional life of a prescription drug addict and slightly psychotic female, played by Parker Posey. The usually fascinating Posey seems utterly boring, for the lack of a better term, throughout the entire film. This might be due to the fact that her character remained underdeveloped and emotionally ambiguous the entire time. The acting, cinematography, storyline, and soundtrack within Broken English all feel despondent, uncreative, and forced. Broken English completely failed to grab my attention as by the middle of the film, I was actually yawning and counting the number of tiles on the ceiling. (148, if you were interested.)