Terwijl mijn man en ik naar de film keken, leek het verhaal griezelig veel op dat van _Chiari Malformation_. Ik ben ook lerares tweedegraads, heb twee hersenoperaties gehad (voor Chiari Malformatie, maar niet voor AVM), gevolgd door heropvoeding voor ernstige infecties, en uitgebreide revalidatie om weer te leren spreken en lopen. Debra Wingers optreden was ongelooflijk en het was alsof je in een spiegel keek. Ze gaf een nauwkeurige beschrijving van de eindeloze frustratie en problemen die bij het revalidatieproces komen kijken, en hoe dat zowel zijn tol eist van de familie als van de patiënt. Het einde was volkomen onverwacht en ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo sterk naar een gezin heb verlangd. De wetenschap dat dit echt is, breekt mijn hart, maar Dawn Anna's verhaal is echt. Mijn kracht houdt me op de been, want ik sta voor de derde hersenoperatie in de komende paar weken.
As my husband and I watched the movie, the story was eerily similar. I'm also a secondary ed teacher, have had two brain surgeries (for Chiari Malformation not an AVM though), followed by re-hospitalization for severe infection, and had extensive rehabilitation to learn to speak and walk again. Debra Winger's performance was incredible and like looking in a mirror. She accurately portrayed the unending frustration and difficulty involved in the rehab process, and how it takes its toll on the family as well as the patient. The end was completely unexpected and I can't remember the last time I have felt so strongly for a family. To know this is real just breaks my heart, but Dawn Anna's strength keeps me going, as I'm facing a third brain surgery in the next couple weeks.