Suburban Disturbance<br /><br />Op weg naar school dendert een padvinder door de tuinen en straten van een keurig, schoon universiteitsstadje. Hij stopt om zijn vriend Timmy Ainley op te halen, maar Timmy heeft de hik en moet thuisblijven bij zijn moeder (Rosemary DeCamp), terwijl meneer Ainley (Ray Milland), een professor Engels aan de plaatselijke universiteit, denkt dat de hik gespeeld is om een wiskundeproefwerk te vermijden. Terwijl de professor naar zijn werk gaat, worden hij en zijn vrouw benaderd door hun bejaarde buurvrouw, mevrouw Niemoller, die bedeesd klaagt dat de jongens uit de buurt, Timmy incluis, te veel lawaai maken als ze spelen en ook nog eens achteloos haar tuin vertrappen. Nadat de Ainleys hebben beloofd zich over de kwestie te zullen buigen, beginnen ze er zelf over: meneer Niemoller zet midden in de nacht heel hard Mozart op, om meneer Ainley wakker te houden. Dat is de waarschuwing dat in deze schijnbaar idyllische gemeenschap niet alles even keurig en perfect is.<br />En dan gaat het verhaal in een andere richting: terwijl ze een passage uit Shakespeares 'Richard II' bespreken (die waarschijnlijk een symbolische betekenis heeft voor het verhaal) horen Milland en zijn studenten sirenes. Brandweerwagens racen naar het huis van de professor, dat na een explosie van een hoogoven in lichterlaaie staat. Zijn vrouw en zoon komen om het leven. In zijn verdwaasde verdriet gaat hij aan de drank en wordt hij ook getroost door een collega (Nancy Davis), een oorlogsweduwe die met hem meevoelt. Davis' vriend (John Hodiak) voelt zich niet op zijn gemak bij de aandacht die Davis aan Milland besteedt, ook al is er niets romantisch aan. Hodiaks onbehagen groeit uit tot boze jaloezie, terwijl Millands drankzucht uit de hand loopt (verwacht geen herhaling van 'Lost Weekend'; hier is het drankgebruik in vergelijking mild).<br />Een groot deel van de film bestaat uit vriendelijke conversatiepogingen van Davis om Milland te helpen. Jean Hagen verschijnt pas laat in de film als een sletterige jonge vrouw die een hotelkamer betrekt tegenover de kamer van de professor. Overigens, Milland ontmoet Hagen als hij bij haar aanklopt om te klagen over de hardheid van de klassieke muziek die uit haar grammofoon komt. Maar na één keer kijken is het niet duidelijk waarom harde klassieke muziek twee keer in het scenario moet voorkomen.<br />Alle voorstellingen zijn erg goed en komen over alsof de regisseur ze zo veel mogelijk heeft gedempt. Hodiak en Davis vormen een vreemd paar. Op een gegeven moment verwijst ze naar zijn 'grote, dikke hoofd', terwijl zijn hoofd in werkelijkheid kleiner is dan het hare! De film in het algemeen heeft een ontspannen gesprekstoontje en de kleine schaal en nep-decors doen denken aan een tv-drama.<br />SPOILER: Het hele verhaal kan in feite worden teruggebracht tot die ene afgezaagde en oprechte opmerking dat het beter is om je verdriet te voelen dan het in te slikken of op te kroppen; als je het eenmaal voelt, d.w.z. als je instort en huilt enz., ben je op weg naar herstel.
Suburban Disturbance<br /><br />A Cub Scout careens through the yards and streets of a neat, clean college town on his way to school. He stops to pick up his friend Timmy Ainley, but Timmy has the sniffles and must stay home with his mother (Rosemary DeCamp) while Mr. Ainley (Ray Milland), a professor of English at the local college, thinks the sniffles are being faked to avoid a math test. As the professor sets off to work, he and his wife are approached by their elderly neighbor Mrs. Niemoller who complains timidly that the boys in the neighborhood, including Timmy, make too much noise when they play and also heedlessly trample her garden. After promising to address the issue, the Ainleys raise one of their own: Mr. Niemoller plays Mozart very loudly in the middle of the night, keeping Mr. Ainley awake. This is the tip-off that all is not so neat and perfect in this seemingly idyllic community. <br /><br />And then the plot shifts gears: While discussing a passage from Shakespeare's "Richard II" (which probably has a symbolic bearing on the story) Milland and his students hear sirens. Fire trucks are racing to the professor's own house, which has been engulfed in flames after a freak furnace explosion. His wife and son are killed.<br /><br />In his stunned grief he turns to drink and is also given solace by a colleague (Nancy Davis), a war widow who empathizes with his loss. Davis's boyfriend (John Hodiak) is uncomfortable with the attention Davis is giving to Milland, even though there is no romantic angle to it. Hodiak's discomfort builds toward angry jealousy while Milland's drinking gets out of control (don't expect a rehash of "Lost Weekend"; the boozing here is mild in comparison).<br /><br />Much of the movie involves gentle conversational attempts by Davis to help Milland cope. Jean Hagen appears late in the proceedings as a sluttish young woman who occupies a hotel room across the hall from the professor's, her inclusion perhaps a device to set in relief his hopeless emotional isolation. Incidentally, Milland meets Hagen when he knocks on her door to complain about the loudness of the classical music coming from her phonograph player. But after only one viewing, it is not clear why loud classical music has to figure twice in the scenario. <br /><br />All of the performances are very good and come across as if the director toned them down as much as possible. Hodiak and Davis make an odd couple. At one point she refers to his "big, thick head," when in fact his head is smaller than hers! There is a laid-back conversational feel to the film in general and its small scale and fake looking sets suggest a television drama. <br /><br />****SPOILER: The whole story can be reduced, really, to the single trite and true observation that it is better to feel your grief than swallow it or bottle it up; once you feel it, i.e., break down and cry, etc., you are on the road to recovery.***** END OF SPOILER