Richard Tuggle heeft veel ambitie in zijn script, maar om de een of andere reden komt hij als regisseur nog beter uit de verf. Hij probeert misschien te veel in zijn rol te kruipen om een duistere psychologische thriller te maken voor zijn ster, Clint Eastwood, maar er zijn in elk geval een paar heel interessante scènes die hij in elkaar zet te midden van alle voortdurende'misdaadscènes' (en er zijn er veel in deze film, waarschijnlijk te veel, tenzij je een fan van CSI bent). Aan de ene kant vertelt Tightrope het verhaal van een gescheiden vader van twee meisjes die, zoals hij zegt, de enige twee dingen zijn die hij niet heeft verknald. Hij probeert ook echt in zijn werk op te gaan, dat wil zeggen. Het verhaal gaat over een seriemoordenaar die alleen vrouwen vermoordt <0xE2><0x80><0x93> genoemde prostituees en andere dames van de nacht <0xE2><0x80><0x93> en die alleen een rood lint en wat speeksel achterlaat. Dat laatste verhaal is in feite niet eens het verhaal dat de meeste fans van Eastwood en van seriemoordenaarsfilms zullen willen zien. Met dat doel voor ogen komt Tuggle erdoorheen met voldoende punten, zij het zonder iets wat te erg of te stom is om het ondraaglijk te maken.<br />Maar deze verhaallijn kruist wel de verhaallijn met die van Eastwood. Rechercheur Eastwood raakt tot aan zijn nek <0xE2><0x80><0x93> of zijn kruis misschien <0xE2><0x80><0x93> bij deze zaak betrokken, en het is fascinerend om Eastwood voor de verandering eens in zo'n seksueel geladen thriller te zien, om nog maar te zwijgen van het feit dat de tong-in-de-wang-lijntjes en het machismo tot 11 zijn omgebogen. Hij is een werkende politieman met meer dan genoeg tekortkomingen, maar hij houdt van zijn kinderen en probeert zijn werk als professional te doen, en Eastwood speelt hem op die manier, maar door dit te doen, en door de typische liefdesrelatie die zich heel subtiel bij een expert op het gebied van zedenmisdrijven ontwikkelt, zitten we met een paar complicaties. In elke neo-noir, of het nu in de juiste sfeer is (Eastwood die door een pakhuis vol kermisachtige animatronics loopt, heel nachtmerrieachtig) of in de manier waarop zijn visie op de zaak hem naar het hoofd stijgt (een droomscène waarin hij de moordenaar is klinkt te gemakkelijk, maar Tuggle is er niet op uit het hem gemakkelijk te maken). Als het persoonlijk wordt, als de moordenaar achter de Detective aan gaat, is er zelfs een effectief moment waarop Eastwood eindelijk emotioneel doorslaat en je beseft wat er achter al die intense, cynische grofheid schuilgaat. Als regisseur moet je er niet aan denken om dit zo duister mogelijk te laten lijken, en met de seksualiteit is het, hoewel vulgair (waar anders zul je vrouwen zien worstelen die helemaal geolied zijn en gecoacht worden door een dwerg die Shorty heet), ook effectief voor de stemming.<br />Dit alles leidt tot een intrigerende kijk, voor een groot deel, maar de meer standaardonderdelen van de plot, het soort dat misschien wel of misschien niet mensen op het spoor brengt van Eastwoods meer obscuur ogende auto's, missen de vonk van wat onverwacht is. Eastwoods scènes met zijn eigen kind, Alison, maken deel uit van de intrige. Als we ze zien op heel realistische momenten, waarin de ex-vrouw/moeder, een verre figuur in deze wereld van New Orleans, opduikt.' Er zijn een paar dingen die niet gezegd hoeven te worden, maar die toch worden overgebracht. Hoeveel waarheid zit hier in voor de echte vader-dochterdynamiek, of is het alleen maar voor de show van een doorgewinterde professional en zijn al even getalenteerde kroost? Ik kan het niet met zekerheid zeggen, maar het zou tot een betere film kunnen leiden, als de hoek waarin de rode strikken worden afgeschoten maar wat extra gewicht kreeg. Dat wil niet zeggen dat Tuggle het einde niet hoog opvoert voor thrillerfans, met inbegrip van een bulderende lach om wat er aan het eind van de spoorbaan aan de hand is.
Richard Tuggle's got plenty of ambition in his script, but for some reason he actually fares even better as a director. He tries to mix around maybe too much in his way of making a dark psychological thriller for his star, Clint Eastwood, but there's at least some very interesting set-ups he puts together in the middle of all the constant "crime scene" scenes (and there are MANY in this film, probably too much unless a fan of CSI). On the one hand, Tightrope tells the story of a divorced father of two girls who, as he says, are the only two things he hasn't screwed up. He's also into really getting into his work, i.e. going into the red-light districts of New Orleans and finding prostitutes at night. This comes out of the other story, which is about a serial killer who only kills women- said prostitutes and other ladies of the night- and leaves a red ribbon and some saliva as his only markers. This latter one, in all actuality, isn't even the story with more interest, even though that's the one most fans of Eastwood and of serial killer movies will want to see. On that end, Tuggle just pulls through with adequate marks, albeit with nothing too wrong or stupid to make it unbearable.<br /><br />But this storyline does provide an intersection into the one with Eastwood's Detective as he becomes embroiled in this case up to his neck- or groin maybe- and it's fascinating seeing Eastwood in such a sexually charged thriller for once, not to mention without the tongue-in-cheek lines and machismo turned to 11. He's a working cop with more than his share of flaws, but he loves his kids and tries to go at his job as a professional, and Eastwood plays him that way, but in doing this, and in the typical love interest angle that develops ever so subtly with a sex crimes expert, there's some complexities here. Tuggle provides some of the freshest psychological thrills I've seen in any neo-noir, either in just atmosphere (Eastwood walking through a warehouse filled with carnival-like animatronics, very nightmarish) or in how his perceptions of the case get to his head (a dream scene where he's the killer sounds too easy, but Tuggle isn't out to make it easy for him). When it starts to get personal, as the killer goes after the Detective, there's even an effective moment when Eastwood finally cracks through emotionally, and one realizes what's under all of that intense, cynical gruff. Meanwhile, Tuggle doesn't stop as a director in giving this about as dark a look as possible, and with the sexuality, while sleazy (where else will you see women wrestling all oiled up and refereed by a midget named Shorty), is also effective for the mood.<br /><br />All of this makes for some intriguing viewing, in many parts, however the more standard parts of the plot, the kind that may or may not bring some who want to seek out Eastwood's more obscure starring vehicles, lack the spark of what's unexpected. Eastwood's scenes with his own kid, Alison, are part of the intrigue. When we see them in very down-to-earth moments where the ex-wife/mother, a distant figure in this New Orleans world, pops up there's some things that don't need to be said, but get conveyed anyway. How much is there truth-wise in this for the real father/daughter dynamic, or is it just for show by a consummate professional and his equally apt offspring? I can't say for sure, but it makes for what might make for a better movie, if only the red-ribbon killer angle got some extra lift. That's not to say Tuggle doesn't end it on a high-note for thriller-fans, including a big laugh at what happens at the end of the train tracks tussle.