Ik weet het. Alle voorgaande opmerkingen hebben jullie al verteld. Maar ik wil zelf ook iets zeggen.<br />Deze geweldige thriller zal inderdaad langer leven. Om een heleboel redenen. De reden waar ik het hier over wil hebben, is dat de sterke hoofdpersoon zich in eerste instantie in dit script concentreert. Want dat is iets wat tegenwoordig in alle Amerikaanse thrillers zeldzaam is.<br />Hier heb je 2 gezichtspunten die afkomstig zijn van 2 verschillende generaties, of gewoon 2 soorten mensen.<br />De eerste is (David Mills/Brad Pitt) die zo onbesuisd, gespannen is, die meestal achter zijn gevoelens aan rent en altijd afhankelijk is van de foto's, de vorm van dingen. Maar ondanks zijn ware ijver, moed en idealisme is hij zo onverstandig en onbezonnen dat hij zichzelf gemakkelijk zou kunnen verwonden of verliezen. Hij is te zwak om op gerechtigheid te wachten, dus gaat hij op zoek naar gerechtigheid, omdat hij een slaaf is van zijn opwinding... zijn emotionaliteit.<br />De andere (William Somerset/Morgan Freeman) is van een eerdere generatie, die alle goedheid en rationaliteit bezat. Omdat hij zo discreet is, vertrouwt hij op de boeken, en is hij een echte koele, deskundige deskundige. Deze is ook niet volmaakt! Hij is te zwak om de liefde, de pijn, de verantwoordelijkheden of zelfs het verlies ervan te verdragen. Er is dus geen vreugde in zijn leven, noch iets blijvends in zijn leven! <br /><0x3E> Allebei vormen ze samen een verdomd goede eenheid (zodat ze erin slagen de moordenaar op te sporen). Maar hé, het is niet (dodelijk wapen) hier. Dus je hebt ze allebei in tegenspraak, te tegenstrijdig, en de enige duidelijke tussenpersoon tussen hen was de vrouw van de eerste. Dus toen zij stierf (en Brad Pitt de moordenaar doodde) was de grens al overschreden en was er geen tussenpersoon meer! Dus werd de scheiding het lot.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> Het zijn twee zeer onverenigbare manieren, of personen, of gevoelens: de liefde die de angst doodt (zodat Brad Pitt zijn leven verloor), en de liefde die door angst wordt gedood (zodat Morgan Freeman zijn eigen angst verliest!! En wat (John Doe/Kevin Spacey) betreft, de limiet wordt tot het uiterste opgerekt; dus had hij zijn angst of zijn liefde of misschien allebei al te lang geleden gedood. Hij verachtte het extremisme van de menselijke lusten omdat hij dat niet was. Hij verloor zijn menselijkheid volledig. Daarom werd hij een moordmachine, een losbandige waanzin, of het extremisme zelf.<br /><0x3E> Balans tussen je liefde en je angst, anders ben jij de moordenaar en het slachtoffer! Dat is een premisse die deze film voor zoveel komende generaties tot leven zal brengen.
I know. All of the previous comments told you all. But I want to say something of my own.<br /><br />This great thriller will live longer indeed. For a lot of reasons. The one I want to talk about here is the strong focusing on the characterization firstly in this script. Because this is something really rare in any of the American thrillers nowadays.<br /><br />Here you have 2 points of view come from 2 different generations or simply 2 kinds of human beings.<br /><br />The first is (David Mills/Brad Pitt) who is so rash, tense, running mostly after his sensations and always relies on the photos, the shape of things. But despite his true zeal, courage, and idealism he is so unwise and very impetuous who could easily hurt or lose himself. He is too weak to wait justice, so he goes and gets it by his hand because he is a slave for his excitability.. his emotionality.<br /><br />The other one (William Somerset/Morgan Freeman) is an earlier generation who had all the goodness and rationality. Being so discreet, relies on the books, and a real cold proficient expert. This one is not perfect also ! He is too enfeeble to stand love or its pain, responsibilities, or even its loss. So there is no joyful thing about his life nor lasting thing in his life ! <br /><br />Both of them make together one hell of a perfect unit (so they succeed in pursuit the killer). But HEY, it's not (lethal weapon) here. So you'll have them both at variance, too contradictory and the only clear medial between them was the first's wife. Therefore when she died (and Brad Pitt went and killed the killer) the borderline already ended and there is no medial no more ! So separation became the fate.<br /><br />They are two very irreconcilable ways, or persons, or feelings : the love which kills the fear (so Brad Pitt lost his life), and the love which is killed by fear (so Morgan Freeman is losing his own)!! And as for (John Doe/Kevin Spacey) the limit is pushed in the extreme; so he had his fear or his love or maybe both killed too long ago. He was despising the extremism of the human lusts because he wasn't one. He lost his humanity completely. Therefore he became a killing machine, a loose madness, or the extremism itself.<br /><br />Balance between your love and your fear or you'll be the killer and the victim ! That's one premise which will make this film live for so many upcoming generations.