Ik ben echt dol op deze film. Iemand heeft eens gezegd: 'Na het eerste deel ben je verslaafd. Na het tweede heb je het gevoel dat je de personages kent alsof het je eigen vrienden zijn. Uiteindelijk is het alsof je je lievelingsboek uit hebt.' En het is waar. Toen ik naar het laatste deel keek, moest ik lachen als zij lachten, had ik tranen in mijn ogen als zij huilden. En voor mij betekent dat veel. Ik weet dat zes uur vrij lang is, maar deze film was elke seconde waard.<br />Eerst dacht ik niet dat La Meglio Gioventone een interessante film zou zijn, maar omdat ik niets beters te doen had, heb ik hem toch bekeken. Na ongeveer een halfuur wilde ik niet meer ophouden met kijken, want de film bleek best leuk te zijn. Ik zou hem graag nog een keer willen zien. Hij is realistisch, het lijkt alsof het echt gebeurd kan zijn, en de personages komen me op de een of andere manier heel bekend voor, alsof ik ze echt ken. En tja, ik vraag me af waarom niemand die ik ken hem heeft gezien. Dat zouden ze wel moeten doen.
I just really love this movie. Someone once said, "After the first part, you're addicted. After the second, you feel like you know the characters as if they were your own friends. In the end it's like finishing the reading of your favorite book", and it's true. When I was watching the last part of it, I laughed when they laughed, I had tears in my eyes when they were crying. And for me, that means a lot. I know six hours is quite long, but this movie was worth every second of it. <br /><br />At first, I didn't really think La Meglio Gioventù would be an interesting movie, but having nothing better to do, I watched it. After like, half an hour, I didn't want to stop watching any more, because the movie started turning out to be quite nice. I'd love to see it again. It is realistic, it looks like it could really have happened, and the characters somehow feel very familiar to me, like I really know them. And well, I wonder why nobody I know has seen it. They really should.