Het beste wat ik over 'Burgerplicht' kan zeggen, is dat ik daardoor graag naar Hollyland wil verhuizen om daar een baan te zoeken. Het is duidelijk dat ze daar hulp nodig hebben.<br />Het probleem met deze film is niet alleen dat het geen goede film is (hoewel hij eerlijk gezegd ook niet erg goed is), maar ook dat hij waarschijnlijk nooit gemaakt had moeten worden. Dit is de reden: het fundamentele conflict in dit soort films ligt per definitie tussen paranoia en de werkelijkheid. Krauses personage is echter opgezet om duidelijk paranoïde te zijn. In elke spannende thriller moet een filmmaker tegen de verwachtingen in werken. En in een écht goede spannende thriller moet de filmmaker zelfs tegen de verwachting in werken dat hij tegen de verwachting in zal werken. En in een waarlijk uitzonderlijke* film van dit soort kun je dat proces herhalen en de werkelijkheid een paar keer omdraaien.<br />'Burgerplicht' neemt dergelijke stappen niet. Terry wantrouwt zijn buurman vanaf het moment dat hij hem voor het eerst ziet, hoewel daar geen echte reden voor is, behalve dan dat de nieuwsmedia er te veel van op de hoogte zijn. Er wordt heel weinig (of misschien wel helemaal geen) moeite gedaan om de kijker te laten vermoeden dat de buurman in feite misschien wel een misdadiger is. We wachten gewoon af om te zien hoe erg Krause zich zal uitsloven.<br />'Maar dat is nog steeds niet wat de kern van deze film aangaat.' Het probleem van Terry is dat het in de overweldigend liberale amusementsindustrie vrijwel onmogelijk is om een film te maken waarin een personage paranoïde is over een mysterieuze buurman uit het Midden-Oosten, om er vervolgens achter te komen dat die buurman in feite een 'terrorist' is. Het zou zelfs een beetje lef vergen om zo'n film te maken. En aangezien Terry doordrenkt is van paranoia en de filmmakers ons een paar minuten nieuwsbeelden en Bushpraat voorschotelen voordat de film zelfs maar op gang is gekomen, kan de film gewoon nergens heen.<br />En dat is wat hij doet. Hij gaat nergens heen.<br />Het zou beter zijn geweest als het andersom was gebeurd. Misschien zou Terry een oude vriend of collega kunnen hebben die...' Misschien kon een derde partij, een FBI-agent of zelfs zijn vrouw, verdenkingen uiten. Terry zou zijn vriend tot het einde toe verdedigen, maar uiteindelijk zou hij samen met hem in vlammen opgaan als de waarheid eindelijk aan het licht kwam. Dat zou in elk geval iets van dramatische ironie hebben.<br />Of misschien had de FBI-agent, of de hoofdrolspeler in de film, zelf uit het Midden-Oosten kunnen komen, en had de film de innerlijke strijd van die acteur kunnen laten zien: hij wilde niet geloven dat de kandidaat van deze hardwerkende meester iets te verbergen had, en hij wilde zijn plicht doen om het Amerikaanse publiek te beschermen, gefrustreerd omdat hij altijd mensen van zijn eigen etnische achtergrond moest onderzoeken. Dat zou natuurlijk de afwezigheid van Richard Schiff vereisen, die naar mijn mening de enige reddende engel van de film was (man, wat mis ik 'The West Wing').<br />Dit is een nog beter scenario. Terry zou tegen het eind van het tweede bedrijf tot bezinning kunnen komen over zijn paranoia. Te midden van zijn g<0xC3><0xAA>ne zou hij met tegenzin bevriend kunnen raken met Gabe. Dan zou hij erachter kunnen komen dat niet Gabe zelf, maar Gabes collega's in de copyshop deel uitmaakten van een terroristische cel en Gabe zonder het te weten 'gebruikten' als een'muilezel' (of wat dan ook). Dat zou voor Terry aanleiding zijn om weer in actie te komen. Zijn weerzin om weer voor gek te staan zou worden getemperd door plichtsbesef (nee, 'burgerlijk'). Gabe zou het natuurlijk niet willen geloven. En misschien zou het publiek weer gaan vermoeden dat Gabe er bewust bij betrokken is. Maar uiteindelijk zou het Gabe zijn die zijn leven zou geven om de cel te vernietigen, waardoor hij een held zou worden en zijn 'burgerplicht' zou doen.<br />En daar heb je het al: je had een goede film kunnen hebben en toch politiek correct kunnen zijn. Verdomme, de'slechteriken' hoeven niet eens uit het Midden-Oosten te komen. Het kunnen ook bleke, blanke bedrijfscriminelen zijn geweest, die misschien informatie of materiaal verkopen aan 'terroristen' die zelf nooit worden gezien. De enige persoon uit het Midden-Oosten in de film zou de held blijken te zijn. Dan zou je je film kunnen maken en nog steeds volkomen politiek correct zijn.<br />Maar zoals het er nu voor staat, gaat 'Civic Duty' precies daarheen waar je denkt dat het naartoe gaat op het moment dat je de foto op de dvd-doos ziet en de beschrijving leest. Omdat het nergens anders heen kan.<br />Wat me terugbrengt bij mijn oorspronkelijke punt: wie zet er in godsnaam zulke projecten in de schijnwerpers? Hoe kun je een spannende thriller maken als de uitkomst, voornamelijk om politieke redenen, praktisch een uitgemaakte zaak is? Ik probeer hier echt niet mijn eigen ideologie te bevorderen. 'Ik wil alleen maar demonstreren hoe de politiek in de weg is komen te staan van goed amusement en kwaliteitsverhalen vertellen.'
The best thing I can say about 'Civic Duty' is that it makes me want to move out to Hollyland and get a job. They obviously need help.<br /><br />The problem with this film isn't just that it's not a good film (though, truly, it isn't very good); its problem is that it should probably never have been made. Here's why: The basic conflict in this kind of movie, by definition, is between paranoia and reality. Krause's character, however, is set up to be obviously paranoid. In any suspense thriller, a filmmaker must work *against* expectations. And in a *really* good suspense thriller, the filmmaker should even work against the expectation that he or she will be working against expectation. And in a truly *exceptional* film of this kind, you can repeat this process and flip reality several times.<br /><br />'Civic Duty' takes no such steps. Terry is suspicious about his neighbor from the first time he sees him, though for no real reason except overexposure to news media. There is very little effort (indeed, perhaps none at all) made to make the viewer suspect that perhaps the neighbor is, in fact, nefarious. We're simply waiting around to see how badly Krause will unravel.<br /><br />But that *still* doesn't address the heart of this movie's problem, which is that in the overwhelmingly liberal entertainment industry, it would be all but impossible to make a movie in which a character is paranoid about a mysterious Middle Eastern neighbor, only to find that said neighbor *is* in fact a "terrorist." It would be somewhat gutsy film-making, in fact, to make such a movie. And since Terry is riddled with paranoia, the filmmakers spoon-feeding us with several minutes of news footage and Bushspeak before the movie even gets underway, the movie simply has nowhere to go.<br /><br />And that's what it does. It goes nowhere.<br /><br />It would have worked better if it had been done the opposite way. Perhaps Terry could have a long-time friend or co-worker who's Middle Eastern. Perhaps a third party, an FBI agent or even his wife, could voice suspicions. Terry would defend his friend right to the end, only to end up going down in flames with him when the truth was finally revealed. That would have at least loaned a touch of dramatic irony. <br /><br />Or perhaps the FBI agent, or lead investigating character, could have himself been Middle Eastern, and the film could have shown that character's inner struggle: not wanting to believe that this hard-working master's candidate had something to hide vs. doing his duty to protect the American public, frustrated by always being required to investigate people of his own ethnic background. Of course, that would require the absence of Richard Schiff, who in my opinion was the movie's only saving grace (man, do I miss 'The West Wing'). <br /><br />Here's an even better scenario. Terry could have come to his senses about his paranoia toward the end of the second act. Amidst his embarrassment, he could have become reluctant friends with Gabe. Then he could discover that, not Gabe himself, but Gabe's associates at the copy shop were part of a terrorist cell and were 'using' Gabe as an unwitting 'mule' (or whatever). This would then provide motivation for Terry to again take action. His reluctance to end up looking foolish again would be outweighed by a sense of duty (nay, 'civic' duty) to Gabe, whom he is now motivated to protect since he put him through such an ordeal to begin with. Of course, Gabe would be reluctant to believe this. And perhaps the audience would again suspect that Gabe himself is knowingly involved. But in the end, it would be Gabe who would give his life to destroy the cell, thereby becoming a hero and doing his 'civic duty.' <br /><br />And there you have it: You could have had a good movie, and still been politically correct. Hell, the 'bad guys' don't even have to end up being Middle Eastern. They could have been pale white corporate crooks, perhaps selling information or materials to "terrorists" who themselves are never seen. The only Middle Easterner in the film would turn out to be the hero. Then you could have your movie and still be *completely* politically correct. <br /><br />But as it stands, 'Civic Duty' goes exactly where you think it's going to go the moment you see the photo on the DVD box and read the description. Because it has nowhere else to go. <br /><br />Which brings me back to my original point: Who the heck greenlights such projects?? How can you set out to make a suspense thriller when the outcome, for largely political reasons, is practically a foregone conclusion. I'm really not trying to advance my own ideology here. I'm just demonstrating how politics has gotten in the way of good entertainment and quality storytelling.