In Anthony Minghella's personages schuilt een dwingende behoefte aan verlossing. Die behoefte is op zich zo overduidelijk menselijk dat je soms je blik moet afwenden. De smeekbeden van de personages zijn even gevarieerd als identiek. Vraag me niet het uit te leggen, want misschien verpest ik de hele gedachte alleen maar door een intellectuele verklaring te proberen, terwijl die in feite alleen maar intuïtief te begrijpen is. Jude Law is weer in topvorm en ik kan hem alleen maar toejuichen. Hij is buitengewoon. Buitengewoon! De Bosnische moeder van Juliette Binoche is een ander wonder van waarheid in haar al schitterende galerij van waarheidsgetrouwe personages. Haar zoon, prachtig gespeeld door Rafi Gavron, stelt ons niet in staat iets als vanzelfsprekend aan te nemen. Liv is echt Bergman-achtig en vormt de perfecte ijzige folie voor het verlangen van Jude Law. Ik kwam uitgeput en gesterkt het theater uit. Dat is op zichzelf al een enorme aanbeveling.
There is a compelling need for redemption in Anthony Minghella's characters. The need itself is so blatantly human that sometimes, you have to look away. The plea of the characters is as diverse as it is identical. Don't ask me to explain, I may ruin the whole thought just by trying an intellectual explanation when in fact it only makes sense viscerally. Jude Law is back in top form and I for one want to cheer. He is extraordinary. Extraordinary! Juliette Binoche's Bosnian mom is another miracle of truth in her already magnificent gallery of truthful characters. Her son, played beautifully by Rafi Gavron doesn't allow us to take anything for granted. Robin Wright Penn's Liv is truly Bergmanesque and provides the perfect icy foil for Jude Law's longing. I came out of the theater drained and reinvigorated. That in itself is a huge recommendation.