Wauw. Een soort 'leuke' film, gebaseerd op de onafhankelijke filmvibe van het individu dat op zoek is naar betekenis in het leven en zich uit alle macht verzet tegen een onwetende en zwaar cynische wereld. Klinkt dat als een afknapper? Wees maar niet bang, deze film besteedt vijfentachtig procent van de tijd aan het bespotten van Japanners.<br />Als dit vernietigende aanvallen waren, kon deze film misschien bijna doorgaan voor een parodie, want de draak steken met stereotypen is heel effectief. Alleen waren deze letterlijk: 'Laten we de spot drijven met de Japanners als bizarre, goedaardige buitenaardse wezens die net zo willen worden als wij.' Dit gaat over twee blanken die plezier proberen te maken in een vreemd land, die hun hoofd schudden over de belachelijke gewoonten van deze grappige kleine mensen en zich erover verbazen hoe de Japanners zo anders kunnen zijn dan wij verstandige, blanke mensen. Er is in deze film geen Japans personage dat niet karikaturaal is. En telkens wanneer Sofia Coppola een lange pauze inlast in de film, tja, dan zet ze weer een grappige opmerking over lengte/accenten/cultuur in en maakt ze het publiek weer aan het lachen! Er bestaat niet zoiets als een afgezaagde grap in deze film, sommige grappen worden om de 15 minuten methodisch ingebracht.<br />Eigenlijk is het de moeite waard om te zien hoe Sofia Coppola handig de uiterst subtiele relatie regisseert tussen een 21-jarige yale filosofiestudent en een uitgeputte 55-jarige acteur. Natuurlijk... ze houden allebei niet van hun leven, ze drinken graag aan de bar, ze eten graag (hé, geen grapjes meer over apenhersenen, hè? maar goed dat dit geen koreanische film was), en ze maken grappen over het Japans! De film zou als titel moeten hebben: 'Hoe twee blanke mensen, hoe verschillend in leeftijd en persoonlijkheid, zielsverwanten konden worden als ze eenmaal in deze afschuwelijke, technologisch geavanceerde maar spiritueel achterlijke wereld werden geduwd.' Of: 'Peter Pan en Wendy in Kapitein Haak's oriëntaalse Nimmernachtmare.' Deze film kan metaforisch worden samengevat door te zeggen dat twee mensen verliefd kunnen worden op een verlaten eiland, een verlaten eiland vol giftige slangen, stinkend water, drijfzand en uitbarstende vulkanen. Ik daag iedereen ter wereld uit, inclusief alle soorten grappige buitenaardse wezentjes, om logisch te bewijzen dat de omgeving van Japan noodzakelijk was voor de plot van de film. Zou de relatie tussen Bill M. en Scarlett J. anders zijn als die zich in Manhattan zou afspelen? Absoluut niet, maar dan zouden we niet te maken hebben met het 'komische' aspect van de film. En wat maakt het komisch? Lach je om de komedie of lach je om de Japanners, die gewone, stereotiepe grappen? Het zich dwaas of overdreven gedragen, als onderdeel van een grap, een grap waarbij de Japanners het door de lijn geslagen wezen zijn.
Wow. Kind of a 'cute' movie, riding on that independent film vibe of the individual's search of meaning in life, struggling mightily against an ignorant and heavily cynical world. Sounds like a downer? Never fear, this movie spends 85 percent of the time making fun of japanese people.<br /><br />If these were scathing attacks, perhaps this movie could almost pass as parody, making fun of stereotypes by overkill is quite effective. Except these were literally, 'let's make fun of the Japanese as bizarre little benign aliens who want to become like us.' This is about two white people trying to have fun in an alien land, shaking their heads at the ridiculous customs of these funny little people, marvelling at how the Japanese could be so different from our own sensible caucasian perspectives. There is no japanese character in this movie who is not grossly caricaturized. Also, whenever Sofia Coppola directed a long lull in the film, hey, insert reocurring joke about height/accents/culture and make the audience laugh, again! There is no such thing as a tired joke in this movie, some jokes are methodically inserted every 15 minutes.<br /><br />Actually, it's really worthwhile to watch Sofia Coppola deftly direct the profoundly subtle relationship between a 21-year-old yale philosophy major and a washed-up 55-year-old actor. Sure...they both...don't like their lives, do like to drink at the bar, eat food (hey at least no more jokes about monkey brains, huh? good thing this wasn't a korean movie), crack jokes about the japanese! The movie should have the tagline, "How any two white people, no matter how different in age and personality could become soulmates once thrust into this horrible technologically advanced but spiritually backwards world." Or "Peter Pan and Wendy in Captain Hook's Oriental Nevernevernightmare." This movie can be metaphorically summarized by how any two people can fall in love on a deserted island, a deserted island full of poisonous snakes, fetid water, quicksand, and erupting volcanoes.<br /><br />I challenge anybody in the world,including any type of funny little aliens, to logically prove that the particular setting of Japan was necessary to the plot of the movie. Would the relationship between Bill M. and Scarlett J. be any different, if say, it took place in manhattan? Absolutely not, but we wouldn't have the 'comedy' aspect of the movie. And what makes it comedic? Are you laughing at comedy, or are you laughing at the Japanese, these common, stereotypical jokes? I challenge somebody to find any shot in this movie of a japanese person (or perhaps apes in japanese costumes) who isn't acting silly or over the top, as part of a joke, a joke in which the japanese are the being punched by the line.