Deze biopic over de schokkende komiek Lenny Bruce was Bob Fosses vervolg op zijn goed ontvangen film 'Cabaret' uit 1972. Ik ben er vrij zeker van dat 'Lenny' een financiële bom was, en dat verbaast me niets. Het is een meedogenloos deprimerende en lelijke film, ondanks de stijlvolle opknapbeurt die Fosse eraan geeft. Iedereen die Fosses laatste film, 'Star 80' heeft gezien, weet hoe nihilistisch deze regisseur kan zijn, en 'Lenny' toont daar het bewijs van.<br />Maar het is op zijn eigen manier een fascinerende film. Fosse gebruikt een documentaireachtige benadering, compleet met zwart-witfoto's en een verhaallijn waarin we Bruce' lankmoedige liefde (hartverscheurend gespeeld door Valerie Perrine, de in bikini gehulde vriendin van Lex Luthor in 'Superman' 1978) aan Bruce zien vertellen. Terwijl de feitelijke gebeurtenissen als flashbacks worden afgedraaid, vertelt een filmmaker zijn verhaal aan een filmmaker. Fosse was dol op dit soort biechten en zou het opnieuw gebruiken in 'All That Jazz' (1979). Dustin Hoffman is gewoon sensationeel als Bruce; hij verdwijnt volledig in dit bijtende personage tot er geen spoor meer over is van de acteur Hoffman. Technisch gezien is alles in de film voortreffelijk, maar het is zo desolaat en grimmig dat je het niet voor mogelijk zou houden.<br />Beoordeling: B.
This biopic about shock comedian Lenny Bruce was Bob Fosse's followup to his well-received 1972 film "Cabaret." I'm pretty sure that "Lenny" was a financial bomb, and I'm not surprised. It's a relentlessly depressing and ugly film, despite the stylish polish Fosse gives it. Anyone who has seen Fosse's last film, "Star 80," knows just how nihilistic this director could be, and "Lenny" shows evidence of that.<br /><br />It is a fascinating film though, in its own way. Fosse uses a documentary-like approach, complete with black and white photography and a narrative device in which we see Bruce's long-suffering love (played heartbreakingly by Valerie Perrine, Lex Luthor's bikini-clad girlfriend in "Superman" [1978]) telling Bruce's story to a filmmaker while the actual events themselves are played out as flashbacks. Fosse was fond of this confessional type of storytelling and would use it again in "All That Jazz" (1979). Dustin Hoffman is simply sensational as Bruce; he utterly disappears into this caustic character until no trace of Hoffman the actor is left. Technically, everything about the film is highly accomplished, but it's so desolately grim as to be off putting.<br /><br />Grade: B+