Als groot liefhebber van Dickens' geliefde kerstverhaal sta ik er versteld van dat het zo mis kan gaan met een film die daarop is gebaseerd, vooral een die eigenlijk vrij trouw is aan de inhoud.<br />Ik denk dat de voornaamste fout ligt in de cast of de regie van de cast. Patrick Stewarts vertolking is in het algemeen levenloos vergeleken met andere filmische Ebeneezers. Op de momenten dat Stewart probeert wat kleur in te brengen, is zijn instinct helemaal verkeerd. Ik zal nooit de scène aan het eind van de film vergeten, waarin de bekeerde Scrooge zich verheugt in een veranderd leven en Stewart een hartstilstand probeert te veranderen in een lachbui. Ik begrijp wat Stewart probeerde te bereiken, maar het effect is gewoon verontrustend en bizar. Het doel van de regisseur in die scène moet zijn om de kijker blij te maken met de verlossing van Scrooge, niet om hem af te schrikken met zijn groteske capriolen!<br />De geesten van Kerstmissen verleden, heden en toekomst waren ook grote teleurstellingen. Vooral de Geest van Kerstmis die nog moest komen. Anderen hebben opgemerkt dat hij meer leek op een maffe figuur uit een vroege Star Wars-film dan op de mysterieuze en gevreesde verschijning van ondoorgrondelijke toekomstige gebeurtenissen. De dwaze, verlichte ogen verlichtten het interieur van de motorkap en verrieden de geest als gewoon een vent in een goedkoop kostuum. Natuurlijk hielp het ook niet dat hij een sf-hoofd had, maar normale handen van vlees en bloed. Het kostuumeren van de Geest van Kerstmis die nog moest komen, was een nog vreemder besluit van de regisseur dan de hartverscheurende lach van Patrick Stewarts Scrooge.<br />Deze versie heeft een vreemde, ongeëmotioneerde afstandelijkheid die je in andere versies niet vindt. Ik denk dat dat komt doordat de richting totaal geen gevoel voor de stemming van het stuk heeft. De zinnen worden letterlijk uit Dickens' roman geciteerd, maar toch lijken de acteurs vaak niet overtuigend en missen ze de emotionele betrokkenheid die nodig is om sommige scènes te spelen.<br />De opvoering is soms ook nogal vreemd. Andere versies hebben bijvoorbeeld, om het kort te houden, sommige scènes uit het boek niet opgenomen, misschien vooral de scène waarin de geest van het kerstfeest Scrooge meeneemt op een tocht door afgelegen gebieden waar zelfs mensen in afzondering genieten van de geest van de dag. Deze versie heeft dat deel van het boek wel opgenomen. Het gebruik van 'Stille nacht' als een continu<0xC3><0xBC>m van de ene festiviteit naar de andere. Het tafereel eindigt met een ver gezicht op Scrooge en de geest die triomfantelijk afgetekend staan op een heuvel terwijl het kerstlied zijn einde bereikt. In plaats van een ontroerende scène komt het over als een melodramatische en dwaze grap die eerder komisch is dan iets anders. Anderen hebben opgemerkt dat deze versie ook dat goedkope, voor televisie gemaakte uiterlijk heeft, en ik moet het met ze eens zijn. Vergelijk de rijke, exquise, verlichte cinematografie van de George C. Scott-versie met die van de George C. Scott-versie, en u zult zien dat het feit dat deze film voor televisie is gemaakt niet betekent dat hij er ook zo uit moet zien.<br />Ik geef deze film alleen een cijfer vanwege mijn eerbied voor het verhaal. Toch is het jammer dat filmisch navertellen zoveel van dit niet-mis te verstane materiaal mist.
Speaking as a big fan of Dicken's cherished Christmas story, I am amazed that it is possible to go so wrong with a movie based upon it, especially one that is actually fairly faithful to the content.<br /><br />I think the main fault lies with the cast or direction of the cast. Patrick Stewart's portrayal is predominantly lifeless compared to other cinematic Ebeneezers. In those moments when Stewart does attempt to inject some color, his instinct is all wrong. I'll never forget the scene toward the end of the film, where the reformed Scrooge is rejoicing in a changed life, and Stewart attempts to morph cardiac arrest into a fit of laughter. I get what Stewart was trying to accomplish but the effect is just plain disturbing and bizarre. The director's goal in that scene should be to get the viewer to be happy for Scrooge's redemption, not to be repulsed by his grotesque antics!<br /><br />The ghosts of Christmases past, present and future were also big disappointments. Especially the Ghost of Christmas yet to come. Others have noted that he looked more like a goofy character from an early Star Wars movie than the mysterious and dreaded apparition of inscrutable future events. The silly lit-up eyes illuminated the interior of the hood and betrayed the ghost as simply a guy in a cheesy costume. Of course, sporting a sci-fi head but normal, flesh and bone hands didn't help either. This costuming of the Ghost of Christmas yet to come was an even stranger decision by the director than the heart-attack laugh of Patrick Stewart's Scrooge.<br /><br />There is a strange unemotional, detachment from this version that you don't get in others. I think it is because the direction is completely lacking instinct for the mood of the piece. Lines are quoted literally from Dickens' novel and yet the actors often appear unconvincing and without the emotional commitment required to carry off some of the scenes.<br /><br />The staging at times is also quite weird. For example, other versions, for the sake of brevity, have not included some scenes from the novel, perhaps most notably the scene where the Ghost of Christmas Present takes Scrooge on a tour of remote areas where even people in seclusion are reveling in the spirit of the day. This version does include that part of the book. It utilizes the singing of "Silent Night" as a continuity element from one celebration to another. The vignette ends with a far away view of Scrooge and the Ghost triumphantly silhouetted atop a hill as the carol reaches its ending crescendo. Instead of it being a moving scene, it all comes across as a melodramatic and silly gimmick that is more comical than anything else.<br /><br />Others have noted that this version also has that cheap, made-for-TV appearance and I have to agree. Compare to the rich, exquisitely-lit cinematography of the George C. Scott version and you will see that just because this was made for TV didn't mean it had to look it.<br /><br />I rate this film with a two only because of my reverence for the story. Still, it's a shame this cinematic retelling misses so badly with such can't-miss material.