Om het in één zin samen te vatten: een film om snel te vergeten, maar een vergeeflijke vergissing.<br />Losey. Burton. Delon. Schneider. Cortese. Trotsky. Een stel grote namen, in de diepten van een zwak script gegooid dat allebei wil zijn: een geschiedenisles en een onderhoudende politieke thriller. Geschoten op locatie in Mexico en Rome, werd deze Europese coproductie voorbereid op internationaal succes en bleek een verpletterende teleurstelling voor alle betrokkenen. Het publiek kon er niet tegen en bleef weg, de critici waren niet onder de indruk.<br />De film beschrijft de laatste dagen van Trotzky (Richard Burton) als politiek vluchteling in Mexico-Stad. Alain Delon probeert de rol van Frank Jacson te spelen, een Belg die op een Canadees paspoort reist en de toegewijde marxist en atheïst vermoordt.<br /><br />Het duurt maar een paar kostbare ogenblikken voordat je een gedeeltelijke indruk krijgt van Loseys talent dat hij elders heeft bewezen (d.w.z. in 'De bediende', 'Een poppenhuis' of 'Ongeluk'), en Delons optreden is ijdel en niet overtuigend. (De Engelse taal overdreef duidelijk de capaciteiten van de acteur.) Het Losey/Delon-team deed het een paar jaar later veel beter met 'Monsieur Klein'.
To sum it up in one sentence: A forgettable movie, but a forgivable mistake.<br /><br />Losey. Burton. Delon. Schneider. Cortese. Trotsky. A bunch of great names, thrown into the depths of a weak script that wants to be both, a history lesson and an entertaining political thriller. Shot on location in Mexico and Rome, this European co-production was groomed for international success and turned out to be a devastating disappointment for everyone involved. The audience couldn't cope with it and stayed away, the critics weren't impressed.<br /><br />The film chronicles the last days of Trotzky (Richard Burton) as a political refugee in Mexico City. Alain Delon tries to play Frank Jacson, a Belgian traveling on a Canadian passport, who murders the dedicated Marxist and atheist.<br /><br />It is only for a few precious moments that you can partially perceive Losey's talent which he has proved elsewhere (i.e. in "The Servant", "A Doll's House" or "Accident"), and Delon's performance is vain and unconvincing. (The English language clearly overdrew the actor's abilities.) The Losey/Delon team did much better a couple of years later with "Monsieur Klein".