Na de vertoning gisteravond op het International Filmfestival van Dubai kreeg de film een warm applaus: het publiek, een mengeling van Europeanen, mensen uit het Midden-Oosten en indianen, overstelpte de regisseur, schrijver en hoofdrolspeelster na de vertoning met vragen. Ik had vooral bewondering voor het einde (een regelrechte afknapper): het aanbrengen van de 'bindi' op het voorhoofd van George Washington <0xE2><0x80><0x93> een uitstekende, subtiele uitnodiging voor een kritische blik op wat voor drijfveren werken (en onvermijdelijk leven) <0xE2><0x80><0x93> die de film nog steeds niet rechtstreeks had geïllustreerd: het is tenslotte niet vreemd in Seattle om het ontbrekende stuk aan te brengen. Het is ook heel opmerkelijk dat beide auteurs geen Indiaas zijn: toen ik mijn vrienden in Mumbai om een reëel oordeel vroeg, bevestigden ze alleen maar dat de film inderdaad een goed realistisch beeld gaf van hoe India is. In elk geval in de hoeken die verkend zijn. Heel indrukwekkende research van de twee auteurs.<br />Het zou jammer zijn als deze film zich niet uitbreidt naar meer theaters in meer landen: hoewel het een uitdaging lijkt in een monochrome wereld, kan hij beslist veel pleitbezorgers hebben onder degenen die hem daadwerkelijk gaan zien. Het zou fantastisch zijn om het op onafhankelijke, onconventionele wijze te verspreiden en het succes ervan te volgen: staan we op het punt getuige te zijn van een nieuwe revolutie in de filmindustrie? Ik kan erover dromen, maar ik ben zelf Indiaas noch Amerikaans, dus ik zie niet in hoe een van ons beiden absoluut van dit voortreffelijke werk zou kunnen genieten.
Movie earned warm heavy applause after its screening in the Dubai International Film Festival yesterday evening: the audience, a mix of Europeans, Middle Easterns, and Indians, showered the director and author and lead actress with questions after the show. I particularly admired the ending (spoiler ahead): sticking the "bindi" on George Washington's forehead - an excellent subtle invitation for a critical look on what drives work (and inevitably life) that the movie did not pretend to tackle head-on yet illustrated throughout: after all, placing the missing piece isn't foreign to Seattle. <br /><br />It is also quite remarkable that both authors are not Indian: asking my Mumbai-native friends for a reality check, they only confirmed the movie did indeed capture a good realistic snapshot of what India is like. At least in those corners explored. Quite impressive research efforts from the two authors. <br /><br />It would be a shame if this movie doesn't spread to more screenings in more theaters in more countries: although marketing it may seem a challenge in a monochrome world, it definitely can have many advocates among those who go and actually see it. It would be fantastic to work on spreading it by independent unconventional means then track its success: are we about to witness a new revolution in cinema marketing? I can dream on but then, myself neither Indian nor American, I cannot see how one must be either to absolutely enjoy this excellent piece of work.