'Roberta (1935)' markeerde de derde ploeg van Fred Astaire en Ginger Rogers, en net als 'Flying Down to Rio (1933)' lijdt het aan een vergissing van de studio: RKO had zich nog niet gerealiseerd dat Fred en Ginger de hoofdattractie waren. Dit is natuurlijk om niets af te nemen van Irene Dunne, die een eersteklas actrice is en een echte publiekstrekker, maar achteraf gezien is het niet Dunne naar wie ik deze film kijk <0xE2><0x80><0x93> gewoon uit belangstelling, dit was mijn achtste Astaire/Rogers-film <0xE2><0x80><0x93> nu hoef ik alleen maar 'The Gay Divorcée (1934)' en 'Carefree (1938)' op te sporen. Het hoofdverhaal gaat over de all-American football-speler John Kent (Randolph Scott), die in Parijs is aangekomen met zijn vriend Huckleberry Haines (Astaire), die zijn orkest, de Indianen van Wabash, heeft meegebracht. Terwijl John verliefd wordt op modeontwerpster Stephaine (Dunne), maakt Haines opnieuw kennis met Lizzie Gatz (Rogers), die nu voor showbusiness-doeleinden een nep-Europees accent heeft en de prestigieuze titel van gravin Scharwenka.<br />Randolph Scott verscheen samen met Astaire in twee musicals uit de jaren dertig, en het is interessant om te zien hoe hun respectievelijke rollen in zo'n korte tijd veranderden. In 'Roberta' is hij duidelijk de hoofdrolspeler, en hij doet er ook goed aan, te meer omdat John Kent oprecht, sympathiek en een beetje naïef is in die Frank Capra-achtige all-American zin. Astaire is er om lichtelijk maffe komische ondersteuning te geven, en zijn muzikale repertoire verdoezelt het feit dat Scott geen muzikale talenten heeft die Irene Dunnes ongelooflijke zangstem kunnen evenaren. Slechts een jaar later, na Top Hat (1935) dat Fred en Ginger in het publiek in de ban heeft gekregen, wordt Scott op dezelfde manier veroordeeld tot een romantische bijrol, waarbij hij genoegen moet nemen met Gingers onopvallende zus (Harriet Hilliard). Het grootste deel van de plot in 'Roberta' gaat over Johns gecompliceerde romance met Stephanie, en daar raakt het verhaal af en toe door vastgelopen. Maar als Fred en Ginger aan het tappen zijn, gaan ze tekeer, met gedenkwaardige musicalnummers zoals 'I'll Be Hard to Handle', 'Lovely to Look At' en 'I'll Won't Dance'. <br /><br />Hoewel Dunne een uitstekende zangstem heeft (en het is inderdaad haar eigen stem), is het contrast tussen haar plechtige operaliedjes en de speelse variéténummers van Fred en Ginger te groot om gezellig samen te kunnen zitten. Dit, en de overdreven afhankelijkheid van een centraal liefdesverhaal, maken de film aangenaam maar onevenwichtig. Zoals veel van de Astaire-Rogers-films bleek 'Roberta' een succes bij het publiek, omdat het de treurige economische omstandigheden waarin de Verenigde Staten zich nog steeds bevonden, bewust trotseerde. Afgezien van een lift die er niet helemaal komt, zijn de hotels en nachtclubs van Parijs schitterende hotspots van klasse en mode. Het was duidelijk dat er veel moeite was gestoken in het ontwerpen van de verschillende outfits die in de film voorkwamen, en als ik ook maar iets om mode had gegeven, zou ik als het ware in de hemel zijn beland, want de modeshow zelf bleek een beetje saai. Hoe dan ook, het is fascinerend om te zien hoe de tijden zijn veranderd sinds de jaren dertig. Die controversiële jurk die Randolph Scott afdeed als 'vulgair'? Ik vond hem geweldig!
'Roberta (1935)' marked the third teaming of Fred Astaire and Ginger Rogers, and, like 'Flying Down to Rio (1933),' it suffers from a studio oversight: RKO hadn't yet realized that Fred and Ginger were the main attraction. This, of course, is to take nothing away from Irene Dunne, who is first-billed, a talented actress and a genuine box-office draw, but, with the apology of hindsight, it's not Dunne for whom I'm watching this film {just out of interest, this was my eighth Astaire/Rogers film  now I need only to track down 'The Gay Divorcée (1934)' and 'Carefree (1938)'}. The main plot concerns All-American football player John Kent (Randolph Scott), who has arrived in Paris with his friend Huckleberry Haines (Astaire), who has brought along his orchestra, the Wabash Indianians. While John falls in love with fashion designer Stephaine (Dunne), Haines reacquaints with childhood sweetheart Lizzie Gatz (Rogers), who is now, for show-business purposes, sporting a fake European accent and the prestigious title of Countess Scharwenka.<br /><br />Randolph Scott appeared with Astaire in two 1930s musicals, and it's interesting to observe how their respective roles changed in such a short time. In 'Roberta,' he is clearly the leading man, and makes a good go at it, too  John Kent is sincere, likable and slightly naive in that Frank Capra All-American sense. Astaire is there to provide slightly goofy comedic support, and his musical routines help obscure the fact that Scott has no musical talents to complement Irene Dunne's incredible singing voice. Just one year later in 'Follow the Fleet (1936)'  after 'Top Hat (1935)' had made box-office gold of Fred and Ginger  Scott is similarly relegated to a romantic supporting role, having to settle for Ginger's nondescript sister (Harriet Hilliard). The bulk of the plot in 'Roberta' concerns John's complicated romance with Stephanie, and it occasionally gets bogged down by it. Still, whenever Fred and Ginger get tapping they kick up a storm, with memorable musical numbers including "I'll Be Hard to Handle," "Lovely to Look At" and "I Won't Dance."<br /><br />Though Dunne certainly has an excellent singing voice (and it is, indeed, her own voice), the contrast between her solemn, operatic songs, and Fred and Ginger's playful vaudeville routines is too great to sit comfortably together. This, and the over-dependence on a central love story, makes the film enjoyable but uneven. As did many of the Astaire/Rogers films, 'Roberta' proved successful with audiences because it consciously defied the woeful economic conditions in which the United States still found itself. Aside from an elevator that doesn't quite get there, the hotels and nightclubs of Paris are glittering hot-spots of class and high fashion. Much effort was evidently spent designing the range of outfits that appeared in the film, and, had I cared one bit about fashion, I might have found myself in Heaven  as it were, the fashion show itself proved a little tedious. In any case, it's fascinating to note how times have changed since the 1930s. That controversial dress that Randolph Scott dismissed as "vulgar?" I thought it was a knockout!