Phillip Kaufmans liefdevolle onderzoek naar de relatie van Anais Nin met Henry en June Miller is een betoverende reis. In de film wordt Anais door Henry en June geïnspireerd om af te dalen in een wereld van losbandigheid die haar erotische schrijven voedt. Wij, het publiek, zien Henry en June door de ogen van Anais, wat kan betekenen dat het niet precies is zoals ze werkelijk waren, maar eerder een geromantiseerde versie van hen. Dit is NIET een biopic over Henry Miller, wat de dwaze vergissing is die sommige recensenten bij de vertoning van de film leken te maken.<br />Het script heeft de neiging een beetje te meanderen en mist een echte plot. Elke scène leeft voor zichzelf, sommige met meer succes dan andere. Als de wilde wegen haar eindelijk hebben ingehaald, valt alles keurig op zijn plaats en blijft er een gevoel van voltooiing achter.<br />De bezetting is eersteklas. Maria de Medeiros, die weliswaar niet de hoofdrol heeft, speelt het grootste deel van de tijd als Anais. Ze heeft een betoverende uitstraling en belichaamt een gevoel van onschuld, ook al is ze een promiscue type. Als ze bij tijd en wijle te veel melodrama uitstraalt, zou je haar moeten prijzen omdat ze erin slaagt een nogal bloemrijke dialoog te spinnen zonder belachelijk te klinken. Veel mindere actrices zouden hebben geaarzeld.<br />In wat ongetwijfeld het hoogtepunt van zijn filmcarrière is, maakt Fred Ward Henry kennis met wat ouderwets charisma en enthousiasme. Hoewel hij ons een zeer onderhoudende Henry geeft, heb ik nog steeds moeite om deze figuur als schrijver van erotische fictie te zien. Hij lijkt te veel op een mannenman. De oorspronkelijke castingkeuze van Alec Baldwin zou in dit geval logischer zijn geweest, maar ik betwijfel of hij uiteindelijk net zo onderhoudend zou zijn geweest in de rol van Ward.<br />Uma Thurman als June geeft een gedenkwaardige voorstelling. Het is het meest opzichtige personage in de film, en Thurman krijgt de kans om heel wat echt decor te kauwen. Ze gebruikt de volledige schaal van emoties en verandert het personage van een dreigende verleidster in een meelijwekkend emotioneel wrak. Ondanks de verrassende opmerkingen van een van de andere posters hier, is het echt een van de beste optredens van haar jonge en veelbelovende carrière.<br />Ter ondersteuning is Richard E. Grant onhandig (waarschijnlijk opzettelijk) als Hugo, Anais' goedgeklede en trouwe echtgenoot. Jean-Philippe Lecoffey is voldoende als Anais' neef en korte minnaar. Kevin Spacey is amusant in wat nu een camee lijkt, maar toen een heel belangrijke rol voor hem was.<br />Philippe Rousselots cinematografie is prachtig. Hij creëert een bijna surrealistisch gevoel van Parijs in de jaren dertig. De muziek is ook goed geplaatst en draagt bij aan deze stemming. Kaufman en Rousselot maken de talrijke seksscènes eerder tot iets moois dan tot iets prikkelends, ze gaan er creatief mee aan de slag. In feite is de film verrassend weinig opwindend als je bedenkt hoeveel seks er in voorkomt. Of dat nou goed of slecht is, kun je zelf wel uitmaken, denk ik. Waarom hij in vredesnaam een NC-17-rating heeft gekregen, weet ik niet. Ik betwijfel of dat zou gebeuren als hij vandaag zou worden uitgebracht.<br />Niet iedereen zal deze film leuk vinden. Het is zogezegd 'arty prut'. Het is misschien zelfs een beetje pretentieus. Maar ik vind het een fascinerende en gewoon een boeiende reis. Ik heb de tijd weten te vinden om hem een paar keer te bekijken, en hij lijkt met de jaren te verbeteren. Ik kan hem aanbevelen aan elke denkende filmbezoeker.<br /><br />9/10 20.00 uur.
Phillip Kaufman's loving examination of Anais Nin's relationship with Henry and June Miller is an enthralling journey. In the film Anais is inspired by Henry and June to descend into a world of debauchery that fuels her erotic writing. We the audience see Henry and June through the eyes of Anais, which may mean it's not exactly as they really were, but rather a romanticised version of them. This is NOT a biopic of Henry Miller, which is the foolish mistake that some reviewers seemed to make on the films release.<br /><br />The script tends to meander a bit, lacking any real plot. Each scene lives for itself, some more successfully than others. But in the torrid climax when Anais' wild ways have finally caught up with her, it all comes together nicely to leave a feeling of completion.<br /><br />The cast is first rate. Maria de Medeiros, despite not having top billing, get's the bulk of the screen time as Anais. She has a captivating look, and embodies a sense of innocence throughout, despite displaying the most promiscuous nature. If at times she overdoes the melodrama, she should be commended for managing to purr out some rather flowery dialogue without sounding silly. Many lesser actresses would have faltered.<br /><br />In what is undoubtably the highlight of his film career, Fred Ward instils Henry with some old styled charisma and gusto. While he gives us a throughly entertaining Henry, I still however have trouble seeing this character as a writer of erotic fiction. He seems too much like a man's man. The original casting choice of Alec Baldwin would make more sense in this case, but I doubt in the end he would have been as entertaining in the role as Ward.<br /><br />Uma Thurman, as June, gives a memorable performance. It's the most showy character in the film, and Thurman gets the chance for plenty of legitimate scenery chewing. She uses the full scale of emotions and performs a transformation of the character from menacing seductress to pitiful emotional wreck. Despite the surprising comments of one of the other posters here, it really is one of the best performances of her young and promising career.<br /><br />In support, Richard E. Grant is awkward (probably purposely) as Hugo, Anais' well-hung and faithful husband. Jean-Philippe Écoffey is adequate as Anais' cousin and brief lover. Kevin Spacey is amusing in what now looks like a cameo, but then was quite an important role for him.<br /><br />Philippe Rousselot's cinematography is beautifully done. He creates an almost surreal feeling of Paris in the 1930's. The music is also well placed and adds to this mood. Kaufman and Rousselot make the numerous sex-scenes things of beauty rather than titillating, they get creative with them. In fact, the film is surprisingly unarousing considering the amount of sex occurring in it. Whether this is a good thing or a bad thing I guess you can decide for yourself. Why on earth it got an NC-17 rating I don't know. I doubt it would if released today.<br /><br />Not everyone will like this film. It is 'arty farty' so to speak. It's maybe even a little pretentious. But I find it to be a fascinating and just plain absorbing trip. I have managed to find the time to watch it quite a few times, and it seems to improve with age. I recommend it to any thinking filmgoers.<br /><br />9/10