Het verbaast me dat zoveel mensen op dit forum deze film beschouwen als de ultieme film over de 'Beat-generatie'. Een van de commentaren gaat zelfs zover om te zeggen dat 'dit voor een Kerouac/Cassady-fan en fan van dat tijdperk (eind jaren veertig, begin jaren vijftig) puur goud is'.<br />Waarom, vraag ik me af. Omdat wat een weergave van de werkelijkheid betreft (en door de ijlende berichten op dit forum heen lezend voor velen is de essentie van deze film een eerlijke weergave van wat er werkelijk heeft plaatsgevonden), deze film een regelrechte travestie is. In mijn archief heb ik (de vertaling van) een artikel dat in 1979 door Kenneth Turan is geschreven en dat een interview bevat met de toen 55-jarige Carolyn Cassady. Ze zegt dat ze, toen ze het script (van John Byrum) voor het eerst las, schrok van de onwaarachtigheid ervan. De feiten waren verdraaid, de personages waren verknipt, en toen ze een paar dialogen las, zei ze tegen zichzelf: kom op, dit is nep! Maar ze kreeg 70.000 dollar plus 2,5 procent van de netto-opbrengst, en dat was zo goed als ze had kunnen verwachten, en algauw viel ze voor het script, hoe vals het ook was. En waarom? 'Als dit mijn echte leven was geweest, zou ik er tevreden mee zijn geweest.' Ze is ook dol op wat Sissy Spaceck met haar rol heeft gedaan: 'Ik ben de ware heroïne van het verhaal, wat wil een mens nog meer?' En dat was dan het karakter.<br />Interessant genoeg weigerde Alan Ginsberg mee te werken aan de film en verbood hij de producent zelfs maar zijn naam of citaat uit zijn gedichten te gebruiken. Dus de Alan Ginsberg-figuur in de film heet Ira Streiker.<br />Ik ben zestig jaar en lees On the Road voor het eerst in 1969. Vorige maand, veertig jaar later, las ik het opnieuw. Het was een vreemde ervaring... Het proza van Kerouac is verbijsterend, hij was echt een groot schrijver, maar de ervaringen die hij in On the Road beschrijft, hebben geen enkele betekenis. In feite is Neal Cassady een misdadiger (Kerouac heeft hem meer dan eens 'een rat' genoemd). En geen enkele biopic kan daar verandering in brengen.
I am amazed that so many people on this forum rate this movie as the pan-ultimate film regarding the 'Beat generation'. One comment even goes as far to state that "to a Kerouac/Cassady fan and fan of that era ( late 40s early 50s ) this is pure gold".<br /><br />Why, I wonder. Because as far as a depiction of reality goes (and reading the raving messages on this forum to many the essence of this film is a fair picture of what actually took place), this film is a travesty if ever there was one. In my files I have (the translation of) an article written by Kenneth Turan in 1979 which contains an interview with the then 55 year old Carolyn Cassady. She says that when she first read the script (by John Byrum), she was taken aback by the untruthfulness's of it. Facts were distorted, characters twisted, and reading some of the dialogues, she said to herself: come off it, this is a sham! However, she was paid 70.000 dollars plus 2,5 percent of the nett turnover, which was as good deal as she might have expected, and soon enough she took to the script, false as it may have been. And why? "If this had been my real life, I'd have been satisfied with it". Also, she loves what Sissy Spaceck did with her part: "I am the true heroin of the story, what more could one want?" So much for character.<br /><br />Interestingly, Alan Ginsberg refused to cooperate with the film and forbade the producer even to use his name or quote from his poetry. So the Alan Ginsberg character in the movie is called Ira Streiker.<br /><br />I am 60 years old and read On the Road for the first time in 1969. Last month, forty years later, I read it again. It was a weird experience... Kerouac's prose is baffling, he truly was a great writer, but the experiences he describes in On the Road have no meaning whatsoever. Actually, Neal Cassady is a low life (Kerouac more than once refers to him as "a rat"). And no biopic can change that.