Ik wilde deze film graag leuk vinden. Ik bestelde de dvd in de hoop dat het een controversiële satire zou zijn op de oppervlakkigheid van het homoseksuele getto, zoals beloofd. Wat ik kreeg was een lichtelijk amusante komedie, met lang niet zo veel pit als ik had verwacht.<br />Er waren onmiddellijk problemen. Hoewel hij een perfect lichaam heeft en John-Michael Lander is als Christopher een personage uitbeeldt dat zo onsympathiek is, is het onmogelijk om sympathie voor hem op te brengen, laat staan belangstelling te ontwikkelen voor wat er met hem gebeurt naarmate de plot vordert. Sommigen vinden hem misschien onweerstaanbaar aantrekkelijk, maar eerlijk gezegd zou ik hem geen tweede blik waardig hebben gekeurd, hoe goed hij ook verborg wat een engerd hij is met zijn perfecte buikspieren en zo. Een groter probleem voor mij was het personage dat door David Vincent werd gespeeld. De premisse van de film was het zwaartepunt van de 'harde satire' <0xE2><0x80><0x93> het feit dat Christophers vriend het tegenovergestelde zou moeten zijn van wat wij 'geconditioneerd' zijn om aantrekkelijk te vinden omdat (gaap!) hij niet traint in een sportschool en zelfs liefdesknopen heeft (afschuwelijk!). Hij heeft ook geen glamourbaan (ik bedoel, echt, wie kent er nou zulke homomannen?) en het meest schokkende wat ik me kon voorstellen in een satire op homowaarden was dat hij in homobars sliep! Nu ken ik een paar kerels in Chelsea die dit onmogelijk kunnen geloven, maar ondanks de liefdesknopen en de pyjama's, is het de...' De man die in de film uit vorm blijkt te zijn, de lompe, werkloze nerd, blijkt de aantrekkelijkste man van de hele film te zijn. Op de een of andere manier denk ik dat sommige mensen voor wie deze film bedoeld was, dat niet helemaal zullen begrijpen.<br />Wat deze film probeerde te zeggen, beviel me wel. Christopher is oppervlakkig, oppervlakkig, ijdel en irritant, en krijgt uiteindelijk min of meer wat hij verdient. Het is niet zijn promiscuïteit die ons dwarszit, maar de manier waarop hij zijn veroveringen behandelt, weigert ooit een tweede afspraakje te maken en in elke potentiële huwelijkskandidaat de meest belachelijke fouten aantreft die je je maar kunt voorstellen. Het was niet erg interessant, of erg grappig, en als ze er echt een satire van wilden maken, had het veel genadelozer moeten zijn om mijn belangstelling vast te houden.<br />Misschien ben ik gewoon oud genoeg om me te herinneren dat homo's niet al hun tijd in een sportschool doorbrachten en in de spiegel keken om hun eigen schoonheid te bevestigen. Ik meen me te herinneren dat er, toen ik in het begin van de jaren zeventig voor het eerst naar de sportschool ging, maar heel weinig homo's waren in de homoseksuele mannengemeenschap. In die tijd was je mager, dik of gemiddeld, en als mensen je op je uiterlijk beoordeelden, was dat uitsluitend op basis van of je al dan niet een knap gezicht had. De belangrijkste dingen die we in die tijd gebruikten om mensen aan te trekken waren geestigheid, charme, persoonlijkheid en intelligentie, en we zorgden ervoor dat we er goed uitzagen. Nu hoor en zie ik overal alleen maar statistieken, statistieken en nog eens statistieken over taille, borst, armen en dijen, samen met de eis dat iedereen een perfect lichaam, perfecte kleren en een perfecte carrière moet hebben, of het vergeten. Ik hoopte dat deze film ernstige bezwaren tegen dergelijke waarden zou oproepen, maar toen de aftiteling kwam, had ik het gevoel dat ik niet veel had gezien of gehoord om zinvolle discussies uit te lokken of deze houdingen aan te vechten, en dat is precies wat ik van een goede satire verwacht. Sommigen vinden het misschien heel leuk en vinden dat het zijn beloften waarmaakt, maar ik was bepaald niet tevreden toen het voorbij was.
I wanted to like this movie. I ordered the DVD hoping it was a controversial satire on the superficiality of the gay ghetto, as promised. What I got was a mildly amusing comedy, with nowhere near as much punch as I expected from the premise.<br /><br />There were problems immediately. Although he has a perfect body, John-Michael Lander as Christopher portrays a character who is so unlikable, it's not possible to warm to him at all, let alone develop an interest in what happens to him as the plot progresses. Some may find him irresistibly attractive, but frankly I wouldn't have given him a second glance no matter how much he masked what a creep he is  perfect abs and all. A bigger problem to me was the character played by David Vincent. The film's premise  the brunt of the "hard-hitting satire" - is the fact that Christopher's boyfriend is supposed to be the opposite of what we've been "conditioned" to find attractive because (gasp!) he doesn't work out in a gym and actually has love handles (horrors!). He also doesn't have a glamorous job (I mean, really, who knows any gay men like that?) and  now here's the most shocking thing I could imagine in a satire on gay values  he sleeps in PAJAMAS! Now I know a few guys in Chelsea who might find this impossible to believe, but despite the love handles and the pajamas, the "out-of-shape, chunky, under-employed geek" turns out to be the most attractive man in the whole film. Somehow I think that some of the people this film was intended for won't quite get that.<br /><br />I liked what this picture was trying to say  Christopher is shallow, superficial, vain and annoying, and more or less gets what he deserves in the end. It's not his promiscuity that bothers us, but the way he treats his conquests, refusing to ever have a second date, and finding the most ridiculous faults imaginable in each potential suitor. But the telling of the tale just isn't very interesting, or very funny, and if they really wanted to make it a satire, it should have been far more merciless to maintain my interest.<br /><br />Maybe I'm just old enough to remember when gay men didn't spend all their time in a gym, staring at the mirror to confirm their own beauty. I seem to recall that when I first came out in the early 70's, gym bunnies were few and far between in the gay male community. In those days, you were either skinny, fat or average, and if people judged you by your looks, it was solely on the basis of whether or not you had a pretty face. The main things we used back then to attract people were wit, charm, personality and intelligence, along with keeping ourselves reasonably well groomed. Now all I hear and see everywhere is stats, stats and more stats  numbers for waists, chests, arms, and thighs, together with demands that everyone have a perfect body, perfect clothes and a perfect career, or forget it. I was hoping that this film might raise some serious objections to such values, but when the final credits were rolling I felt I hadn't really seen or heard very much to either provoke meaningful discussion or challenge these attitudes, which is what I expect a good satire to do. Some may find it quite enjoyable, and feel it delivers on its promises, but I was less than satisfied when it was over.