John Garfield is een bokser die 'Body and Soul' overneemt in dit Faustiaanse drama uit 1947 over een man die te dronken wordt van succes en te hebberig, en uiteindelijk in zee gaat met een corrupte bokspromotor. Garfield wordt hier gesteund door Lilli Palmer, Anne Revere, Hazel Brooks, William Conrad, Canada Lee en Lloyd Gough.<br />Amerikaanse filmmakers zijn dol op boksfilms, en waarom ook niet? Het is een film over een brute vechtsport die een goed drama heeft vanwege wat er op het spel staat voor mensen die waarschijnlijk uit het niets zijn ontstaan en hun vuisten op straat hebben gebruikt. 'Body and Soul' is in dit opzicht niet anders, maar het is een van de beste in zijn soort. Ook heeft de film een ongebruikelijke en uitzonderlijk getalenteerde cast.<br />De film zit vol conflicten voor Charlie Davis (Garfield) <0xE2><0x80><0x93> zijn moeder (Revere) wil niet dat hij ruziemaakt; hij is verliefd op Peg (Palmer) en wil met haar trouwen, maar ze haalt hem over om het uit te stellen als hij een contract tekent met een nieuwe, corrupte promotor, Roberts (Gough). Dit is de eerste van Charlies concessies en helaas niet de laatste. Hij vecht tegen Ben (Lee), maar krijgt niet te horen dat de man een bloedprop heeft en dat hij maar een paar ronden hoeft door te komen. In plaats daarvan verpulvert hij Ben, waardoor hij nog meer hersenletsel oploopt, en neemt hem uit schuldgevoel als trainer aan. Dan wordt hij verleid door een op geld beluste slet die Alice (Brooks) heet. En zo gaat het maar door, tot Roberts een weddenschap aangaat met hem en hem opdraagt een duik te nemen in het kampioenschapsgevecht waarop hij heeft zitten wachten. (Met al die films over duiken is iedereen die een weddenschap aangaat gek.) Iets in deze film <0xE2><0x80><0x93> misschien is het de herkenningsmelodie, die een van mijn favorieten is <0xE2><0x80><0x93> heeft me van mijn stuk gebracht. Het is een van Garfields kleurrijkste optredens, en de mooie, stijlvolle Palmer is een perfecte combinatie met niet alleen de streetwise Charlie, maar ook de ordinaire Alice.<br />De waarlijk transcendente rol en de uitvoering worden geschetst door Canada Lee, een geweldige acteur die te jong is gestorven en te weinig kansen in de film kreeg. Zijn optreden als de wispelturige, zieke Ben was een Oscar waard. Net als Ben Carter in 'Crash Dive' komt het feit dat Lee zwart is helemaal niet voor in het script, en hij wordt behandeld als een gelijke. Ondanks alle rotte stereotypen die in die tijd in films werden gebruikt, waren er een paar scripts die daar niet tegen bestand waren. Lee werd gediskwalificeerd en stierf bijna letterlijk aan een gebroken hart in 1952 (het jaar dat John Garfield stierf), met achterlating van een nalatenschap van vijf films en prachtig toneelwerk, waaronder Orson Welles' geheel zwarte Macbeth. Hij was 45. De leden Garfield, Lee, Anne Revere, Lloyd Gough, Art Smith, Shimen Ruskin, scenarioschrijver Abraham Polonsky en producent Bob Roberts zouden allemaal op de zwarte lijst komen te staan, en regisseur Rossen zou bedreigd worden, maar toegeven dat hij communist was en namen noemen.<br />'Body and Soul', schitterend gefotografeerd in zwart-wit door James Wong Howe en met topdirectie door Robert Rossen, is een voorbeeld van hoe geweldig film kan zijn.
John Garfield is a fighter taken over "Body and Soul" in this 1947 Faustian drama about a man who becomes too heady with success and too greedy, eventually signing on with a crooked fight promoter. Garfield is supported here by Lilli Palmer, Anne Revere, Hazel Brooks, William Conrad, Canada Lee and Lloyd Gough.<br /><br />American filmmakers love boxing movies, and why not? It's a one on one brutal action sport that has inherent in it good drama because of what is at stake for people who most likely came from nothing and used their fists on the street. "Body and Soul" is no different in this regard, but it's one of the best of its kind. It also boasts an unusual and exceptionally talented cast.<br /><br />The film is loaded with conflict for Charlie Davis (Garfield) - his mother (Revere) doesn't want him to fight; he's in love with Peg (Palmer) and wants to marry her but is talked into delaying it when he signs on with a new and corrupt promoter, Roberts (Gough). This will be the first of Charlie's concessions and unfortunately not the last. He fights Ben (Lee), but isn't told that the man has a blood clot and he needs to coast through only a few rounds. Instead, he pulverizes Ben, causing further brain damage, and takes him on as a trainer out of guilt. Then he's seduced by a money-hungry babe named Alice (Brooks). And on and on, until Roberts bets against him and orders him to take a dive in the championship fight he's been waiting for. (With all the films done about taking dives, anyone who bets on a fight is nuts.) Something about this movie - maybe it's the theme song, which is one of my favorites - swept me away. It's one of Garfield' most colorful performances, and the beautiful, classy Palmer is a perfect juxtaposition not only to the streetwise Charlie but the trashy Alice.<br /><br />The truly transcendent role and performance is essayed by Canada Lee, a wonderful actor who died too young and had too few opportunities in film. His performance as the volatile, ill Ben was Oscar-worthy. Like Ben Carter in "Crash Dive," the fact that Lee is black does not enter into the script at all, and he is treated as an equal. For all the rotten stereotyping done in films at that time, there were a few scripts that defied it. Lee was blackballed and died, almost literally, of a broken heart in 1952 (the same year that John Garfield died), leaving a legacy of five films and some wonderful stage work, including Orson Welles' all-black Macbeth. He was 45. Cast members Garfield, Lee, Anne Revere, Lloyd Gough, Art Smith, Shimen Ruskin, scriptwriter Abraham Polonsky and producer Bob Roberts would all find themselves blacklisted, and director Rossen would be threatened but admit to being a Communist and name names.<br /><br />Magnificently photographed in black and white by James Wong Howe and with top direction by Robert Rossen, "Body and Soul" is an example of how wonderful film can be.