Deze slecht gemaakte films uit de jaren zeventig vallen me altijd tegen, vaak niet vanwege de verhalen, maar omdat ze me opnieuw doen denken aan de afgrijselijke mode en haartrends van dat tijdperk. Wat wil zeggen dat ik deel uitmaakte van dat decennium en er waarschijnlijk net zo maf uitzag als de personages die hier worden beschreven, en dat ik mezelf een zekere mate van opluchting gunde omdat ik erbuiten was gegroeid.<br />Deze film combineerde echter de mode-imitaties met een slappe uitvoering en het resultaat was een martelend uur om het eind van de film te halen. Ik was verbaasd toen ik zag hoe de oude Leslie Nielsen eruitzag in een film van iets meer dan dertig jaar geleden, en ik kreeg de schok van de dag toen ik ontdekte dat hij op een paar weken na vierentachtig is terwijl ik dit schrijf. Blij te zien dat hij nog steeds werkt nadat hij zo'n prutser als deze heeft gemaakt.<br />Maar het was niet allemaal zijn schuld. Hoewel de film een actieavontuur probeert te zijn, stuit hij op een aantal fronten op missers. De vechtsportscènes zijn pijnlijk georkestreerd, let wel, ik heb niet het woord gechoreografeerd gebruikt. Het meeste wat er op het scherm gebeurt is onbedoeld grappig; kijk maar eens hoe Gary Lockwood zijn haar naar achteren gooit in een scène waarin het misschien een beetje in de war is geraakt. Andere recensenten hebben iets gezegd over de twijfelachtige behoefte van Nancy Kwan om in beeld te komen, maar als dat zo is, geldt dat dubbel voor Pamela Parsons als de onverschrokken Lynn Walker. Waarom was ze hier? Ze staat in de meeste scènes waarin ze optreedt naar de andere spelers te kijken, en Lockwood heeft haar zelfs een keer gevraagd om naar de vissen in het aquarium te kijken terwijl hij met de Filippino's bezig was. Heel vreemd.<br />'Luister, man.' Ik laat me niet in de luren leggen door de titel van een spannende vechtsportfilm of een avontuur met een hoog tempo. Als er al een prioriteit voor deze film is, dan is het dat je van tevoren weet waar je aan begint.
These poorly done films from the Seventies always bum me out, often not because of the stories, but because they remind me once again of the seriously hideous fashion sense and hair styles the era produced. Which is to say that I was part of that decade and probably looked just as goofy as the characters depicted here, allowing myself some measure of relief for having grown out of it.<br /><br />This flick however combined the fashion faux-pas with lame execution and the result was a tortuous hour and a half to make it to the end of the picture. I was surprised to see how old Leslie Nielsen looked in a film from just over thirty years ago, and got the shock of the day to find out he's a couple weeks shy of eighty four as I write this. Glad to see he's still working after turning out a clunker like this.<br /><br />But it wasn't all his fault. Though the film attempts to be an action adventure, it finds itself misfiring on any number of fronts. The martial arts scenes are agonizingly orchestrated, note I didn't use the word choreographed. Most of what occurs on screen is unintentionally funny; as an example, check out how Gary Lockwood throws his hair back after any scene in which it might have gotten mussed up a bit. Other reviewers have commented on Nancy Kwan's dubious need to be in the picture, but if that's the case, it goes double for Pamela Parsons as the intrepid Lynn Walker. Why was she here? She stands around watching the other players in most scenes she's in, and once was even asked by Lockwood's character to go watch the fish in the aquarium while he hooked up with the Filipinos. Very strange.<br /><br />Listen, don't get hoodwinked by the video jacket proclaiming exciting martial arts displays or an adventure of pressure cooker intensity. If there's a Priority One for this film, it's to be warned in advance of what you're getting yourself into.