Ja, deze film is gedateerd. Maar met alle respect, ik moet erbij zeggen dat de heer en mevrouw Corrington (met hulp van Seltzer, Sagal & Heston) wisten dat de meeste visioenen van de verre toekomst er met het verstrijken van de tijd niet beter op zullen worden. Zie 'Soylent Green'. Dientengevolge plaatsten ze de film in ongeveer dezelfde periode als Matheson in 'I Am Legend'. In de roman gaat het verhaal over de periode van 1975 tot 1979.<br />Op deze manier kan de film uit 1971 het best worden gezien als een soort alternatieve werkelijkheid voor de manier waarop de Amerikaanse cultuur zich ontwikkelde in de turbulente jaren zestig/vroeg in de jaren zeventig. Als je hem zo bekijkt, is de film niet alleen slim, maar ook echt geïnspireerd.<br />**** Matheson's Legend. Het idee van Matheson was om te proberen science-fiction te gebruiken om de vampierlegende enige geloofwaardigheid te geven. Dat was tot op zekere hoogte geprobeerd in 'Het Huis van Dracula', toen de wetenschapper een micro-organisme had geïsoleerd dat Dracula had 'besmet'. Matheson ging nog verder en vergrootte daardoor de premisse. De roman is in sommige opzichten heel aangrijpend. Maar het voornaamste probleem is dat hij probeert een soort morele gelijkwaardigheid te scheppen tussen Neville en de vampiers. Dat verzwakt de kracht van het verhaal. In de roman dronk Neville tomatensap uit blik, zoals de vampiers bloed dronken? Delen waren gewoon dwaas: vampiervrouwen die zich ontkleedden om Neville na het donker naar buiten te lokken; de hoofdvampier leek op Oliver Hardy. Tegen het eind probeerde Matheson de lezer er kennelijk van te overtuigen dat vampiers gewoon een 'alternatieve' levensvorm waren, geïnfecteerd met 'vampirus', die alleen maar probeerde te overleven en medelijden verdiende. Want in andere omstandigheden is 'normaal' relatief en werd Neville de gevreesde legende voor de 'nieuwe soort' van de mensheid, d.w.z. hij werd de nieuwe 'Dracula'.<br />Dat gold niet voor het concept uit 1971; hier was geen sprake van'relativisme'. De wereldoorlog waarop Matheson alleen maar zinspeelde werd expliciet gemaakt. Neville werd een hooggeplaatste militaire wetenschapper (wie had er beter toegang tot een potentieel vaccin?), niet Mathesons leek die zichzelf microbiologie probeerde bij te brengen.<br />De slachtoffers van het virus werden kwaadaardige, moordzuchtige, collectivistische, antitechnologen, buiten alle redelijkheid en compromissen om. Kolonel Robert Neville van de Amerikaanse Geneeskundige Troepen werd het doelwit van hun woede. Zijn tegenstander: Jonathan Matthias, tv-nieuwslezer/pundit, bedreven in het beïnvloeden van een publiek. Mediamonster. Hij is de gevallene, die de Mansonsiaanse 'familie' creëert en alle traditionele Amerikaanse waarden verwerpt. Het is de contracultuur.<br />Kolonel Neville daarentegen is de gevestigde orde. Hij drinkt stevig, is buitengewoon goed bewapend (dank u, NRA!) en heeft er geen bezwaar tegen de zombies neer te maaien. Maar hij is barmhartig en verlicht. Hij valt voor een Afro-Amerikaanse vrouw (wijlen Rosalind Cash) en probeert haar te helpen (Heston heeft in het begin van de jaren zestig ook samen met dominee King voor burgerrechten gedemonstreerd).<br />Tegen het einde beseffen we dat Hij de redder is. Als we Zijn bloed drinken, zullen we gered worden. Christenen noemen dat de eucharistie. Uiteindelijk offert Hij Zichzelf voor het heil van de mensheid, zodat de normale wereld, Amerika, herboren zal worden. Het kleine meisje dat het heeft overleefd, voelt het: Hij is God, of in elk geval een man die is uitverkoren om Gods vertegenwoordiger op aarde te zijn. Hij is natuurlijk ook een soldaat, iemand die bereid is zijn leven te geven zodat anderen kunnen leven. Geen relativisme hier.<br />Een mooie samensmelting van ideeën, meneer en mevrouw Corrington. U hebt Mathesons basisverhaal overgenomen en het veel beter gemaakt. Neville werd de legende die hij verdiende te worden. De ultieme held.
Yes, this film is dated. However, I respectfully submit that Mr & Mrs Corrington (with input from Seltzer, Sagal & Heston) knew that most visions of the far future are going to appear deficient with the passage of time. See "Soylent Green." Accordingly, they set the film in roughly the same time period that Matheson used in "I Am Legend." In the novel, the story covered the period of 1975 to 1979.<br /><br />In this way, the 1971 film is best viewed as a kind of alternative reality for the way American culture was evolving in the turbulent late '60s/early '70s. When so viewed, the film is not only clever, but is really inspired. *** SPOILER ALERT****<br /><br />Matheson's concept was to try to use science fiction to give some credibility to the vampire legend. That had been tried, to a point, in "House of Dracula," when the scientist isolated a microorganism that had "infected" Dracula. Matheson went further and in so doing over-extended the premise. The novel is very poignant in parts. However, its primary problem is that tried to create a kind of moral equivalency between Neville and the vampires. That weakened the strength of the narrative. In the novel Neville drank canned tomato juice, like the vampires drank blood? Parts were just silly: vampire women disrobed to lure Neville outside after dark; the head vampire resembled Oliver Hardy. By the end, Matheson was apparently trying to persuade the reader that the vampires were just an "alternate" form of life, infected with "vampirus," that was just trying to survive and deserved pity. For, in different circumstances, "normal" is relative and Neville became the fearsome legend for the "new breed" of humanity, i.e., he became the new "Dracula." <br /><br />Not so for the 1971 concept; no "relativism" here. The world war to which Matheson only alluded was made explicit. Neville became a high-level military scientist (who better to have access to a potential vaccine?), not Matheson's layman who was trying to teach himself about microbiology.<br /><br />The victims of the virus became vicious, homicidal, collectivistic, anti-technologists, beyond reason and compromise. Colonel Robert Neville, US Army Medical Corps, became the object of their fury. His antagonist: Jonathan Matthias, TV newsman/pundit, adept at influencing an audience. Media Monster. He is the fallen one, who creates the Mansonesque "Family," rejecting all traditional American values. It is the counter-culture. <br /><br />Colonel Neville, by contrast, is the establishment. Hard-drinking, exceedingly well-armed (thank you, NRA!) and not averse to zapping the zombies. However, he is compassionate and enlightened. He falls for an Afro-American woman (the late Rosalind Cash) and tries to help her (Heston also marched for civil rights in the early '60s with Rev. King).<br /><br />By the end, we realize that He is the savior. If we partake of His blood, we will be saved. Christians call that the Eucharist. Ultimately, he sacrifices Himself for the good of humanity, so that the normal world, America, will be re-born. The little girl survivor senses it, He is God, or at least a man chosen to be God's agent on Earth. He is, of course, also a soldier, one who is willing to lay down his life so that others might live. No relativism here.<br /><br />Very nice fusion of ideas, Mr & Mrs Corrington. You took Matheson's basic story and made it much better. Neville became the legend he deserved to become. The Ultimate Hero.