Alex Proyas <0xE2><0x80><0x93> een regisseur die me altijd films heeft gegeven die op z'n minst interessant waren. Voor mij in elk geval. Hij heeft me er ook heel wat gegeven waar ik van hield (Dark City en The Crow zouden mijn toppers zijn). Dus het was bemoedigend om de lof te horen die over Knowing werd uitgestort toen hij werd uitgebracht, en sommige gingen zelfs zo ver dat ze hem misschien de beste sciencefictionfilm aller tijden noemden. Maar laten we even duidelijk zijn en iets van de overdrijving wegvegen: het is niet de beste sciencefictionfilm aller tijden. Het is zelfs niet de beste film van de afgelopen paar jaar. Wat het is, is een geweldige film die, zoals tegenwoordig maar al te vaak het geval is, in staat is om diepgewortelde opwinding en grote knallers te combineren met intelligentie en een paar momenten van kwaliteitsdrama. Hij doorloopt het hele spectrum, van zacht gegrinnik tot schrikreacties, van persoonlijke banden tussen personages tot oogverblindend indrukwekkende rampscenario's. En hij doet het allemaal heel briljant.<br />De film begint met een intrigerende proloog. Een lagere school die een tijdcapsule begraaft met tekeningen van alle kinderen in de klas en een pagina met getallen van de jonge Lucinda, die het idee in eerste instantie had bedacht. Vijftig jaar verder wordt de capsule geopend en de kinderen van vandaag krijgen te zien wat hun voorvaderen zich van de toekomst hadden voorgesteld. De jonge Caleb Koestler (een mooie vertolking van Chandler Canterbury, ook al klinkt zijn naam als een schilderachtig oud Engels stadje) krijgt de pagina met getallen te zien en begint fluisterende stemmen te horen. Hij laat de getallen aan zijn vader, astrofysicus en weduwnaar John Koestler (gespeeld door Nicolas Cage) zien, en dan wordt het interessant. Nadat hij op die gedenkwaardigste datum is gestuit, de dag waarop de twee torens zijn neergehaald, ziet hij dat er naast die datum het aantal mensen staat dat is gestorven. Na wat koortsachtig googelen komen de meeste andere getallen als datums en lichaamsgewichten naar voren... hoewel sommige nog moeten komen, waaronder iets heel, heel groots. Het is aan de Kooi om samen met Rose Byrne (die de dochter van de 'profeet' speelt en haar eigen jonge dochter probeert te beschermen) de code te ontcijferen en hopelijk levens te redden. Ondertussen wordt het gefluister steeds indringender, maar alleen voor de kinderen.<br />Een krakende, en vaak tot nadenken stemmende plot wordt naar voren gebracht door personages waar je echt om geeft. Natuurlijk zijn er veel mensen die een hekel hebben aan de tics en zenuwtrekjes van de Kooi, maar hij is zowel aangenaam als geloofwaardig in de hoofdrol. Alle kinderen in de film doen het verrassend genoeg ook heel goed, en Rose Byrne blijkt een goede partner voor Cage te zijn. Ze belemmert de ontwikkelingen afwisselend door te weigeren de gebeurtenissen te geloven en helpt af en toe met commentaar/inbreng, waardoor de zaken voor Cage nog duidelijker worden.<br />Ondanks alle intelligentie en ideeën die in deze film verweven zijn, is het een gebeurtenisfilm, en indrukwekkend genoeg stelt de film hier ook niet teleur. De grote scènes zijn GROOT en ze houden je echt op je plaats met uitstekend FX-werk en -ontwerp.<br />In feite is het zo.' Het is moeilijk om te veel gebreken in deze film te vinden, maar ik moet zeggen dat ik wilde dat het laatste halfuur wat sneller voorbij zou zijn, omdat ik al voelde hoe het zou aflopen en ik het gevoel had dat ik de hoofdrolspelers een stap voor was. Ik werd ook een beetje koud gelaten door de sf-attributen die tegen het eind van de film werden aangebracht. Ik voelde me bijna teleurgesteld en wilde dat er een andere, even mysterieuze en indrukwekkende manier was geweest om de zaak op te lossen.<br />Maar dat was ik, voor anderen is het misschien het enige einde waarop ze hopen, dus laat je niet afschrikken. In tegenstelling tot die laatste scènes zijn de 90 minuten die het nog duurt briljant vermakelijk.<br />Zie dit als je wilt: The Medusa Touch, The Day After Tomorrow, Terminator 3 - Rise of the Machines.
Alex Proyas - a director who has always provided me with movies that were at least interesting. To me, anyway. He has also given me quite a few that I loved (Dark City and The Crow would be my top picks). So it was heartening to hear the praise that was heaped on Knowing when it was released, with some even going so far as to call it perhaps the greatest sci-fi movie ever made. But let's be clear just now and sweep away some of the hyperbole, it's not the greatest sci-fi movie ever made. It's not even the greatest movie of the last few years. What it IS is a great film that, as is all-too-rare nowadays, manages to mix visceral thrills and big bangs with intelligence and some moments of quality drama. It runs the gamut from mild chuckles to jump scares, from personal connections between characters to eye-searingly impressive disaster sequences. And it does it all quite brilliantly.<br /><br />Things kick off with an intriguing prologue. An elementary school burying a time capsule that features drawings from all of the children in class and a page of numbers from young Lucinda, who came up with the idea in the first place. Moving forward fifty years, the capsule is opened and the children of today each get to see what their forerunners imagined the future to be. Young Caleb Koestler (a fine performance from Chandler Canterbury even if his name does sound like a quaint old world English town) receives the page of numbers and begins to hear whispering voices. He shows the numbers to his father, astrophysicist and widower John Koestler (played by Nicolas Cage), and it's here that things get interesting. After he stumbles upon that most memorable of dates when the twin towers were brought down he finds that beside that date is written the number of people who died. Some frantic googling soon shows up most of the other numbers as dates and bodycounts . . . . . although some have yet to happen, including something very, very big. It is up to the Cage, along with Rose Byrne (playing the "prophet's" daughter struggling to keep her own young daughter safe), to decipher the code and hopefully save lives. Meanwhile, the whispering grows more insistent but only to the children.<br /><br />A cracking, and often thought-provoking, plot is moved forward by characters that you really care about. Of course, there are many people who dislike Cage's tics and twitches but he is both enjoyable and believable in the lead role. All of the child actors, rather surprisingly, do very well too and Rose Byrne proves to be a good partner for Cage, alternately hindering developments with a refusal to believe events and helping out with the odd comment/input that clarifies things further for Cage.<br /><br />Despite all of the intelligence and ideas woven throughout this movie it IS an event film and, impressively, the film doesn't disappoint here either. The big scenes are BIG and they really pin you back in your seat with some top-quality FX work and design.<br /><br />In fact, it's hard to find too many flaws in this film but I must say that I was wanting things to wrap up a little quicker in the final half hour, already sensing how things would pan out and feeling one step ahead of the protagonists. I was also left a little cold by the sci-fi trappings that were inserted near the very end of the movie, feeling almost disappointed and wishing there had been some other, equally mysterious and impressive, way to resolve things.<br /><br />But that was me, to others it may be the one and only ending they were hoping for so don't be put off. Even if you don't like those last scenes, the 90 minutes running up to them are brilliantly entertaining.<br /><br />See this if you like: The Medusa Touch, The Day After Tomorrow, Terminator 3 - Rise Of The Machines.