Elke scène van deze film sloeg je om de oren met het feit dat het <0xE2><0x80><0x93> inderdaad <0xE2><0x80><0x93> een film was. Ik kon niet geloven dat Walken een doorgewinterde huursoldaat was, net zomin als ik kon geloven dat een waardeloze dictator zo gemakkelijk ten val te brengen zou zijn, of zo geneigd zou zijn tot lafhartig gedrag.<br />En de gevechtsscènes leken allemaal precies op hoe een filmversie van een oorlog eruit zou zien. Veel zorgvuldig geplaatste explosieven, veel propaanbranders om vuur te simuleren, en veel sentimenteel gedoe in al die dood en verderf.<br />En dan komt er een eind aan de film, met weinig of geen echte afsluiting. Het gevecht was voorbij en de aftiteling kwam in beeld. Ho, ho. Waarom hadden ze die moeite genomen?
Every scene of this movie hit you over the head with the fact that it was - indeed - a movie. I could never believe that Walken was a hardbitten mercenary anymore than I could believe that a tinhat dictator would be so easily overthrown, or so given to fits of cowardice.<br /><br />And the battle scenes all seemed to be exactly what a movie version of war would look like. Lots of carefully placed explosives, lots of propane torches to simulate fire, and lots of schmaltzy acting in all the death and dying.<br /><br />And then the film just sorta ends with little or no real conclusion. The fight was over and the credits rolled up. Ho hum. Why did they bother?