Het personeel in _The Arrangement_ doet me denken aan het basketbalteam van de LA Lakers (rond de tijd dat deze film werd gemaakt) toen ze Hall of Famers Wilt Chamberlain, Jerry West en Elgin Baylor in dezelfde ploeg hadden. Er waren grote verwachtingen van een team met drie supersterren, maar ze werden nooit een eenheid en waren een treurige mislukking in het algemeen. Dat is het geval met _The Arrangement_ van Elia Kazan, een verpletterend, slordig uit de hand gelopen melodrama van echtelijke ontrouw en wanhoop.<br />Het zou moeilijk zijn om de tien jaar durende serie te overtreffen waarin Elia Kazan van 1947-1957 filmregisseur was. Zo ongeveer alles wat hij regisseerde werd goud, en alles wat dat niet werd...' Dat respect is er nog steeds (Boomerang, Paniek in de Straten, Gezicht in de menigte). In het begin van de jaren zestig produceerde hij nog kwaliteitswerk (Splendor in the Grass, America, America) toen hij zich toelegde op het schrijven van een bestseller (The Arrangement) die hij eind jaren zestig uiteindelijk op het witte doek bracht. Kazan, de regisseur van acteurs als hij dat ooit was geweest, die de woorden en gevoelens van John Steinbeck en Tennessee Williams zo goed in film vertaalde, leek geen raad te weten met zijn eigen werk en zijn vermogen om goed gedoseerde voorstellingen uit zijn cast te persen. Kirk Douglas, Deborah Kerr en Faye Dunaway zijn stuk voor stuk schril van begin tot eind aan het mokken, waardoor het moeilijk te geloven is dat ze ook maar ergens tederheid voor zouden kunnen voelen. De scènes tussen Douglas en zijn ma<0xC3><0xAE>tresse (Dunaway) missen intimiteit en warmte, hun passie is geforceerd. Met zijn vrouw (Kerr) is er totale afstandelijkheid en geen enkele aanwijzing waarom ze <0xC3><0xBC>berhaupt bij elkaar zijn gekomen. Kerr van haar kant lijkt nog aan het repeteren te zijn. Bij gebrek aan oprechtheid en doorzettingsvermogen is ze een heel slechte actrice. Richard Boone, als Eddies bazige oude man, maakt de ramp compleet met overdreven bombast, maakt een hoop lawaai en zegt niets wat de rol ophitst. Na gefaald te hebben in waar hij het beste in is (het regisseren van acteurs) brengt Kazan zichzelf nog verder in verlegenheid door gebruik te maken van een aantal van de nieuwste technieken (in het bijzonder Batman-popkunst) om au courant te zijn in dit onstuimige tijdperk van de Amerikaanse film, maar in zijn handen heeft hij het niet in de hand. Zelfs de in hoog aanzien staande filmregisseur John Surtees ploetert door met slordige camerabewegingen en ongeïnspireerde composities. Het is alsof iedereen die bij het maken van de Arrangement betrokken was aan geheugenverlies leed. Kazan was zijn vaardigheid zeker kwijt en De Arrangement symboliseert die aftakeling in één klap. Als filmregisseur had hij niets meer in de tank.
The personnel in The Arrangement reminds me of the LA Lakers basketball team ( around the time this film was made) when they had Hall of Famers Wilt Chamberlain, Jerry West and Elgin Baylor on the same squad. There were great expectations for a team with three superstars but they never jelled as a unit and were a dismal failure overall. Such is the case with Elia Kazan's The Arrangement, a crashing, sloppy out of touch melodrama of marital infidelity and despair.<br /><br />It would be hard to surpass the ten year run that Elia Kazan had a as film director from 1947-57. Just about everything he directed turned to gold and those that didn't then (Boomerang, Panic in the Streets, Face in the Crowd) have that respect today. In the early 60s he was still producing quality work (Splendor in the Grass, America,America) when he turned to writing a best seller (The Arrangement) eventually bringing it to the screen in the late sixties. Kazan, an actor's director if their ever was one and who translated the words and feelings of John Steinbeck and Tennessee Williams to film so well seemed to be at a loss with his own work and his ability to coax well measured performances out of his cast. Kirk Douglas, Deborah Kerr and Faye Dunaway are uniformly shrill from start to finish moping from one scene to another, making it hard to believe they could feel tenderness for anything. The scenes between Douglas and his mistress (Dunaway) lack intimacy and warmth, their passion forced. With his wife (Kerr) there is total detachment and not even a hint of why they got together in the first place. Kerr for her part seems like she's still in rehearsal. Lacking both sincerity and push she is badly miscast. Richard Boone as Eddie's overbearing old man adds to the disaster with complete over the top bombast, making a lot of noise and saying nothing that brings incite to the role.<br /><br />Having failed at what he does best (directing actors) Kazan goes on to embarrass himself further by employing some of the latest techniques (including Batman pop art) to be au courant in this heady era of American film but in his hands he fumbles. Even the highly regarded cinematographer, John Surtees flounders with sloppy camera movement and uninspired compositions. It's as if everyone attached to the making of the Arrangement suffered from talent amnesia. Kazan had certainly lost his touch and The Arrangement in one full swoop symbolized that decline. As a film director he had nothing left in the tank.