De eerste 3/4 van de film is leuk, maar niets om over te jubelen: jongen ontmoet meisje, uiteindelijk worden ze verliefd, ze trouwen, zij wordt zwanger en iedereen is gelukkig. Dan treft een ramp in de vorm van een aardbeving haar, waardoor ze een miskraam krijgt en haar verwondingen zo ernstig zijn dat ze nooit meer een kind zal kunnen krijgen. Ze zijn verdrietig, maar ze blijven bij elkaar en uiteindelijk leggen ze hun leven weer in elkaar. Ze besluiten dat ze nog steeds een kind willen en adopteren. Als ze bij het adoptiebureau komen, biedt een vriendelijke adoptiedame hun een meisje aan en ze worden verliefd op het kind en besluiten haar te adopteren. Je ziet hoe het adoptieproces verloopt en hoe gelukkig ze zijn. Het is leuk om te zien hoe ze leren voor een baby te zorgen. Hun financiële situatie verandert als het kind een jaar of twee is, en voordat de adoptie definitief is, dreigen de bazen van de adoptiefouders haar weg te halen, omdat ze nu arm zijn. Een opzwepende toespraak van Grant (en het vertrouwen van de vriendelijke adoptiemevrouw) overtuigt de genoemde bazen ervan dat Grant en Dunne nog steeds goede ouders zijn en dat hun kind nooit van de honger zal omkomen. Ze mogen het kind houden, dat we de volgende keer als een lief klein meisje zullen zien. Zoals ik al zei, tot nu toe is alles goed gegaan, met af en toe een dipje, maar ze hebben hun problemen opgelost en vormen een gelukkig, goed functionerend gezin. Als geheel is de film tot nu toe net zo schattig en lief geweest als hun kleine meisje.<br />Dan bam, het volgende moment is het kind dood (geen waarschuwing voor het publiek dat het kind ziek is, gewoon bam dood door het een of ander). Ze zijn te zeer door verdriet overmand om elkaar te helpen, en in plaats daarvan verscheuren ze zichzelf en elkaar in een deel van de film. Het is pas DRIE DAGEN geleden dat het kleine schatje doodging, en ze gaan uit elkaar omdat ze het verdriet gewoon niet aankunnen (dit verklaart waarom Dunne zijn spullen pakt om Grant te verlaten tijdens de tijdscènes in de film). Zodra het meisje was overleden, schreef Dunne een brief aan de vriendelijke adoptiedame om haar op de hoogte te brengen van hun tragedie, en voordat Dunne de kans krijgt om Grant voorgoed te verlaten, informeert de adoptiedame het echtpaar (die het nog steeds niet hebben bijgelegd en zich net zo ellendig voelen als altijd <0xE2><0x80><0x93> ze weten dat hun dochtertje pas drie dagen geleden is gestorven) dat het adoptiebureau zojuist een lief jongetje heeft binnengekregen (twee jaar oud, goudblonde krullen, het soort kind dat ze dachten te willen adopteren voordat ze hun kleine meisje zagen), en of ze hem misschien willen zien? Nu is alles plotseling in orde en ze zijn van plan om de kamer van hun dochter om te toveren tot de perfecte kamer voor een klein jongetje. Er is niets opgelost in hun huwelijk. Voordat ze achter het bestaan van de jongen kwamen, zaten ze midden in een diep verdriet om hun dochter, ze waren zelfs zo diepbedroefd dat ik zeker wist dat ze de kamer van het meisje zouden omtoveren tot een altaar of zoiets. Dan horen ze over die kleine jongen, en het is alsof hun kleine meisje nooit heeft bestaan. Kortom, het einde is onnodig tragisch in het geval van de dood van de kleine meisjes, vooral wanneer haar dood Dunne en Grant uit elkaar drijft, en het einde wordt verpest door het feit dat de huwelijksproblemen aan het eind van de film niet zijn opgelost, alleen maar verdoezeld, en door de manier waarop het verlies van een kind wordt behandeld als iets wat verwant is aan het verlies van een goudvis. O, je hebt je kind verloren? dat is triest, maar geen echt probleem. Je trekt je er gewoon niets van aan en vooruit, vader en moeder, hier is er nog een. Het is alsof de film bijna een waarschuwing aan ouders is, dat ze er nu van moeten genieten omdat de kleintjes van wie je houdt je elk moment kunnen worden afgenomen, maar, het is maar een grapje, dat doet er niet echt toe, want je kunt er altijd nog een nemen en dan is je verdriet weg.<br />Het komt erop neer dat als je de film met Kerstmis stopzet, als het meisje zes is, hij niet slecht is, het is een leuke film, maar niet de lovende recensies waard. De laatste twintig minuten verpesten het, een redelijke film verandert in iets wat ik gewoon niet kan verdragen.
The first 3/4 of the movie is cute, but nothing to rave about: boy meets girl, they eventually falling love, marry, she becomes pregnant and everyone is happy. Then disaster strikes in the form of an earthquake causes her to miscarry and her injuries are such that she will never be able to have a child. They are sad but stick together through it, and they eventually put their lives back together again. They decide they still want a child so they adopt. When they get to the adoption agency, a kind adoption lady presents them with a baby girl and they fall in love with the child and decide to adopt her. You see the adoption process and how happy they are. It is cute to see them learn how to take care of a baby. Their financial situation changes when the child is about 2, and before the adoption is final, the adoption head honchos threaten to take her away, because now they are poor. A stirring speech by Grant (and the faith of the kind adoption lady) convinces said honchos that Grant and Dunne are still good parents and that their child will never starve. They are allowed to keep the child, who we next see as sweet a little girl as anyone could wish for. Now as I said, up to this point, everything has been fine, some downs, but they've worked out their problems and are a happy, functioning family unit. As a whole the movie up to this point has been as cute and sweet as their little girl.<br /><br />Then BAM, the next minute the kid is dead (no warning to the audience that the kid is sick, just BAM dead of something or other). They are too grief stricken to help each other, and instead tear themselves and each other a part. It's only been THREE DAYS since the little darling's death, and they are splitting up because they just can't handle the grief (this explains why Dunne is packing to leave Grant throughout the current time scenes in the film). Dunne wrote to the kind adoption lady telling her their tragedy as soon as the girl died, and before Dunne has a chance to leave Grant for good, the adoption lady informs the couple (who have yet to make up and are just as miserable as ever - remember it has only been three days since their little girl died) that the agency just got in a sweet little boy (two years old, golden curls, the sort of kid they thought they wanted to adopt before they saw their baby girl), and would they be interested in seeing him? Now suddenly, everything is a-okay, and they have plans to turn their daughter's room in to the perfect room for a little boy. Nothing, has been resolved in their marriage. Before they found out about the boy they were in the middle of deeply grieving for their daughter, in fact they were so grief stricken I thought for sure they were going to turn the little girl's room in to a shrine or something. Then they hear about this little boy, and it's like their little girl never existed. <br /><br />In short, the ending is unnecessarily tragic in the little girls death alone, more so when her death splits Dunne and Grant apart, and ruined both by the fact that the couples problems are not fixed at the end of the movie, just papered over, and the treatment of a loss of a child as something a kin to the loss of a goldfish. Oh you lost your child? that's sad, but not a real problem. Just never you mind that and buck-up mom and dad, here's another. It is as though the movie is almost a warning to parents, enjoy them now because the little ones you love maybe taken from you at any moment, except, just kidding, that does not really matter because you can always have another and poof your grief will be gone. <br /><br />Basically, if you stop the movie at the Christmas when the girl is six, it is not bad, it's a cute film, though not worth its rave reviews. The last twenty minutes or so ruin it, turning a tolerable film in to something that I just can't take.