Ik heb dit vanavond opgepikt om geen andere reden dan de cast. O, zeker, zo nu en dan hou ik wel van een goede horrorfilm (dit is er geen) en ik was in de stemming om een of andere hersenloze sukkel te zien. Nou, FEARDOTCOM is beslist hersenloos; ik mompelde zelfs hardop toen de aftiteling begon: 'O, mijn god! Ze hadden echt een schrijver!' Ik had me kunnen vergissen - ik verwachtte letterlijk zo'n 'Script by Committee'-bevestiging; wie Josephine Coyle ook is, ik hoop maar dat ze haar gewone baan niet opgeeft (haar enige andere credit op IMDb is dat ze 'productieco<0xC3><0xB6>rdinator' was voor PRESENCE OF MIND in 1999). En, voornamelijk vanwege dat armzalige script, blijkt het uiteindelijk helemaal NIET EEN GOED WERKELIJK TE ZIJN: als filmproducenten nou eens de tamelijk elementaire waarheid onder ogen zouden zien (zoals op het niveau van de kleuterschool) dat als je geen goed script hebt, je ook geen film hebt? Punt uit! Laat die goede productiewaarden nou maar zitten (en ik geef het niet graag toe, maar ze zijn niet slecht), goede regie (daar heeft dit absoluut niets van <0xE2><0x80><0x93> jezus! Het aantal bloopers is gewoon verbijsterend <0xE2><0x80><0x93> net als een voorbeeld: als McElhone de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis op stormt om met Dorff te praten (zonder uit te leggen WAAROM hij op een psychiatrische afdeling zit), wordt hij naar zijn kamer gestuurd...' Ze is er onmiddellijk, merkt dat hij een attaque krijgt (zonder dat er een dokter bij is, let wel) en plotseling <0xE2><0x80><0x93> als ze, o, wat is het toch handig dat ze een telefoontje krijgt <0xE2><0x80><0x93> moet ze de deur uit, een trap op en weer een deur door voordat ze weer in dezelfde gang is! Echt een goede continuïteit daar, mensen!<br />Ik heb Stephen Dorff in veel films bewonderd <0xE2><0x80><0x93> maar dit was gewoon, nou ja, een grommende quasi-Neanderthaler die zo'n beetje elk vermoeid cliché belichaamde dat er bestaat voor een uitgeputte smeris sinds ergens in de jaren dertig! (O ja! En iemand zou deze over het algemeen bewonderenswaardige jonge acteur erop moeten wijzen dat als je een verhaal hebt waarin de hoofdpersoon het hoofdprobleem niet 'oplost', maar in plaats daarvan een onnozele omstander het leven bezorgt, je gewoon geen goed verhaal hebt.) Ik was dol op Natasha McElhone in MEVROUW DALLOWAY (en <0xE2><0x80><0x93> ondanks de zwakheden van de hoofdpersoon in het script <0xE2><0x80><0x93> in DE TRUMAN SHOW) en ik ben sinds THE RIYING GAME ook een bewonderaar van Stephen Rea <0xE2><0x80><0x93> maar ik snap niet waarom ze dit wilden doen; hadden ze allemaal snel wat geld nodig of zo? <br />Meestal kun je tenminste iets leren van een echt slechte film (wat dit is), maar bij deze wilde ik, voor de allereerste keer, terug naar de filmwinkel om mijn 3,50 terug te eisen.<br />Ik ben blij dat ik mijn eerste impuls om de film aan het eind van de 'eerste film' van 20 minuten te stoppen niet heb gevolgd, want ik kan heel eerlijk verslag doen van deze ramp van een film: Vreselijk! Gewoon afschuwelijk op elk niveau behalve, zoals ik al zei, de productiewaarde. Nou en?
I picked this up this evening for no other reason than the cast. Oh, sure, now and then I do enjoy a good horror flick (this isn't one) and was in the mood to watch some mindless goop. Well, FEARDOTCOM is certainly mindless; indeed, I muttered out loud when the credits were running, "Oh my God! They actually had a writer!" Could have fooled me -- I was literally expecting one of those "Script by Committee" acknowledgments; whoever Josephine Coyle is I sure hope she doesn't quit her day job (her only other credit listed at IMDb is as a "production coordinator" for PRESENCE OF MIND in 1999).<br /><br />And, largely because of that miserable excuse for a script, it winds up being not a good ANY kind of film: When the bloody hell are film makers going to realize the rather elementary truth (as in Kindergarten level) that if you don't have a good script, you don't have a film? Period! Never mind good production values (and I hate to admit it but they ain't bad), good direction (this definitely has none of that - Lord! The number of bloopers is just astonishing SPOILER**Just as a for instance: When McElhone rushes into the psychiatric ward of the hospital to talk to Dorff (with no explanation WHY he's in a psychiatric unit), is directed to his room "first door on the left," she is instantly there, finds him having a full-on seizure (with no medical people in attendance, mind you), and suddenly -- when she, oh, so frightfully conveniently gets a phone call -- NOW she's got to go out the door onto a stair landing and through yet another doorway before she's back in the same corridor! Really good continuity there, folks!) END SPOILER.<br /><br />I have admired Stephen Dorff in many films **but this was just, well, a grunting quasi-Neanderthal that pretty much embodied every tired cliché there is for a world weary cop since sometime in the 1930s**! (**Oh yeah! And somebody really should point out to this generally admirable young actor that if you have a story in which the primary character doesn't "solve" the main problem, but instead winds up a clueless bystander, you just don't have a viable story.**) I adored Natasha McElhone in MRS DALLOWAY (and -- even GIVEN the weaknesses of the character in the script -- in THE TRUMAN SHOW), and have been an admirer of Stephen Rea ever since THE CRYING GAME, too -- but I can't figure out why they agreed to do this one; did they all need some quick-and-dirty money or something. . . .<br /><br />Usually one can at least learn something from a genuinely bad movie (which this is) but with this one, for the very first time, I wanted to go back to my film rental store and demand my $3.50 back on general principles.<br /><br />I'm glad I didn't follow my first impulse to shut the show down at the end of the "first reel" 20 minute period, because I can quite honestly report about this disaster of a movie: Dreadful! Just dreadful on every level except, as I said above, production values. Big deal!