Rian Johnsons debuutfilm 'Brick' was op een aantrekkelijke manier excentriek. Hij paste de stijl van de film noir toe op een Amerikaanse middelbare school, met de altijd interessante en vermetele jonge acteur Joseph Gordon-Levitt als de jonge privédetective. Hoe ingewikkeld <0xE2><0x80><0x93> en misschien wel geënsceneerd <0xE2><0x80><0x93> de actie in 'Brick' ook was, je had voortdurend het gevoel dat er iets werd ontdekt wat al 'er was'. Er valt veel te zeggen voor Rian Johnsons tweedejaarsproject, een fantasierijke, op het karakter gebaseerde komedie die 'The Brothers Bloom' heet. Maar hij zakt in het midden in, omdat hij ondanks al zijn charme van het begin tot het eind aanvoelt als een kunstmatige constructie. Soms wordt hij gewoon een beetje te slim voor zijn eigen bestwil. In een zwierige openingsproloog worden de broers afgebeeld als schattige jongetjes in donkere pakken en met bolhoeden op, die vanwege hun wangedrag door het ene pleeggezin na het andere worden afgewezen, waarna ze in het begin afglijden naar ontvreemding. Ze verleiden een groep welgestelde schoolkinderen om hen te betalen voor het voorrecht een magische grot te mogen betreden, en hoewel ze worden betrapt en het geld terug moeten geven, profiteren ze van een smeergelddeal met een stomerij omdat de kinderen in de grot met modder worden bespat. Deze hele reeks heeft iets van een nostalgische film-flashback, hoewel het idee dat kinderkleding naar de stomerij gaat nogal vergezocht is.<br />Brothers Bloom volgt de premisse van 'een laatste klus'. Als we even teruggaan naar het heden, zien we dat de broers, beiden in de dertig, veteranen zijn geworden van vele gezamenlijk uitgevoerde oplichterspraktijken. Mastermind Stephen (Mark Ruffalo) lokt de ontgoochelde jongere broer Bloom (Adrien Brody) terug voor een absoluut laatste, dit-is-het-beste-klus waarbij losgeld betaald moet worden aan een eenzame, verveelde, zeer rijke jonge vrouw die Penelope Stamp (Rachel Weisz) heet.<br />Johnson gebruikte zijn budget voor explosies en locaties en gedetailleerde weergave van de gebeurtenissen. Er zijn korte fragmenten van eerdere oplichterspraktijken, en in een korte versnelde opname zien we Penelopes duizelingwekkende prestatieniveau op haar diverse 'hobby's'. Om de tijd te verdrijven heeft ze pingpong, een half dozijn muziekinstrumenten, vechtsporten, tuimelen, jongleren, spelcamera's enzovoort onder de knie gekregen. Om de een of andere reden kan ze geeneens fatsoenlijk rijden en rijdt ze een hele stroom nieuwe gele Lamborghini's in de prak. Als de laatste crasht, komt er al een vrachtwagen aanrijden om de vervangende auto af te leveren. Johnson geniet van een budget dat hem in staat stelt Lamborghini's in de prak te rijden, maar hij geniet vooral van de kunstmatigheid van het filmspel.<br />Bloom en Penelope leren elkaar kennen als de broers het zo regelen dat zij hem overrijdt met haar huidige gele Lamborghini. Als ze eenmaal in de val zit, wordt ze ook nog eens verleid tot een ingewikkelde list die hen van New Jersey naar Praag, van de Middellandse Zee naar Mexico en weer terug voert. De truc is dat ze haar laten denken dat zij ook in het complot zit, zonder zich ervan bewust te zijn dat zij degene is die wordt opgelicht. Maar voor je het weet valt Bloom voor haar en dat vreet aan je.<br />Wiesz, die Engels is, gaat helemaal op in haar rol en geniet niet alleen van het feit dat ze er volkomen Amerikaans uitziet, maar ook van het feit dat ze afwisselend afstandelijk en kinderlijk enthousiast is, zoals het karakter van de verwende, onervaren Penelope vereist. Ze is zo goed, zelfs als ze staat te springen van vreugde, dat het niet overdreven voelt.<br /><br />Een van de grootste genoegens van een film die steeds meer overdadig en op zichzelf gericht lijkt te worden, is het kijken naar Adrien Brody's lange, slanke lichaam als een fotomodel, gehuld in een opeenvolging van onberispelijke maatpakken. Misschien heeft hij zich voor deze film ingeschreven in de verwachting dat hij iets van zijn vorige project zou krijgen, Wes Andersons ingenieuze, stijlvolle 'Darjeeling Limited'. Brody heeft een aantrekkelijke, gevoelvolle uitstraling. Hij doet het droevige gevoelswerk heel goed, maar is niet in staat veel andere noten te slaan, wat misschien verklaart waarom hij een Academy Award heeft gekregen voor zijn wegkwijnende gevoelswerk in _The Pianist_ van Roman Polanski, maar hij voldoet niet aan de verwachtingen die die triomf bij hem opriep. De Pianist mag dan zijn enige grote rol zijn, maar ik vind het leuk om hem mooie kleren te zien showen.<br />Ruffalo is een vreemd soort broer voor Bloom, omdat hij er altijd verfomfaaid uitziet. De beste pakken zijn aan hem niet besteed. Dat geldt ook voor de rol van het meesterbrein van de maffia, want hij is het beste in het spelen van zwakke mensen. Zijn hoogtepunt kan de nietszeggende broer in Kenneth Lonergans 'You Can Tell Me' zijn geweest. Hij is een energieke, soepele acteur die meer rollen kan spelen dan Brody, maar op de een of andere manier mist hij de gewiekstheid en energie van een ingenieuze oplichter.<br />De film heeft een fantasierijke jaren-zestigsfeer en is opgesierd met excentrieke personages. De curator (Robbie Coltrane) is boekenexpert die Belg is (of misschien niet), Diamond Dog (Maximillian Schell) is een oude mentor, en Bang Bang (Rinko Kikuchi) is een bijna stomme Aziatische vriend die gespecialiseerd is in nitroglycerine. De explosies van Banig Bang lopen uit de hand, maar net als bij de auto-ongelukken loopt het weer uit de hand.' Het is moeilijk te zeggen of de plot hiermee gediend is of dat Johnson gewoon met zijn grotere budget speelt.<br />Afgezien van het plezier van Brody's outfits en hoe goed hij ze draagt, zijn de intense kleuren van de film ook een lust voor het oog, vooral het rijke rood en zwart.<br />Met zijn ingewikkelde plot vol klassiek Hollywood en ook literaire overdrijvingen, zouden de gebroeders Bloom kunnen profiteren van herhalingen, als je de film nog eens zou willen zien. Ik zou dat niet doen, want Johnson weet de fundamentele aspecten van oplichterij niet goed uit te beelden. Kijk maar eens naar Stephen Frears' klassieke 'The Grifters' om te zien wat ik bedoel. Je moet acteurs hebben die gemeenheid, energie en slimheid uitstralen (Angelica Houston en John Cusack voldoen daaraan; Brody en Ruffalo niet). En je moet een gevoel overbrengen, of echt mysterie en gevaar; dat is meestal niet het geval. Pas wanneer het echte de fantasie begint te overweldigen, krijgt Johnsons alomtegenwoordige gevoel voor romantiek de overhand en wordt het werkelijke doel van Stephens uitvindingen <0xE2><0x80><0x93> zijn broer gelukkig maken <0xE2><0x80><0x93> ontroerend.
Rian Johnson's debut feature 'Brick' was appealingly offbeat. It applied the style of film noir to an American high school, with the always-interesting and audacious young actor Joseph Gordon-Levitt as the young private eye. However intricate -- perhaps contrived -- the action was in Brick there was a constant sense of something being discovered that was already "there." There's much to like about Rian Johnson's sophomore effort, an imaginative, character-based caper movie called The Brothers Bloom. But it sags in the middle because, for all its charm, it feels like an artificial construct from first to last. Sometimes it just gets a little too clever for its own good.<br /><br />In a jaunty opening prologue, the brothers are shown as cute little tykes in dark suits and bowler hats being rejected by one foster family after another due to their misbehavior, which early on drifts into larceny. They con a group of well-off schoolchildren into paying them for the privilege of entering a magical cave, and though they get caught and have to return the money, they profit from a kickback deal with a dry cleaning establishment because the kids get coated with mud in the cave. This whole sequence has a nice nostalgic-movie-flashback look, though the idea that children's clothing goes to the dry cleaners is far-fetched.<br /><br />Brothers Bloom follows the "one last job" premise. Jumping ahead to the present, we find the brothers have become thirty-something veterans of many jointly executed con jobs. Mastermind Stephen (Mark Ruffalo) lures back disenchanted younger brother Bloom (Adrien Brody) for an absolutely final, this-is-it caper involving ransom to be paid by a lonely, bored, very rich young woman called Penelope Stamp (Rachel Weisz).<br /><br />Johnson used his budget on explosions and locations and elaborate stagings of things. There are quick run-throughs of earlier cons, and in a brief speeded- up sequence the film shows us Penelope's dazzling accomplishment level at her various "hobbies." To while away her time she has mastered ping pong, half a dozen musical instruments, martial arts, tumbling, juggling, pinhole cameras, and so on. For some reason she can't drive worth a damn and keeps wrecking a stream of new yellow Lamborghinis. As the last one crashes, a truck is already driving up to deliver the replacement. Johnson is reveling in a budget that allows him to wreck Lamborghinis, but most of all delighting in the artificiality of the movie game.<br /><br />Bloom and Penelope meet cute when the brothers arrange for her to run him over with her current yellow Lamborghini. Once ensnared she's further lured into an elaborate gambit that takes them from New Jersey to Prague to the Mediterranean to Mexico and back. The trick is they make her think she's in on the con, not aware that she's the one being fleeced. Wouldn't you know it though, Bloom falls for her and that gums up the works.<br /><br />Wiesz, who is English, really gets into her role and enjoys not only seeming totally American but alternately remote and childishly enthusiastic, as the character of the spoiled, inexperienced Penelope requires. She's so good even when she's jumping for joy it doesn't feel overdone.<br /><br />One of the greatest pleasures of a movie that comes to seem increasingly over-elaborate and self-involved is observing Adrien Brody's tall, lean, fashion model body enveloped in a succession of immaculately tailored suits. He may have signed up for this movie expecting something on the level of his previous project, Wes Anderson's ingenious, stylish 'Darjeeling Limited' where he was one of several eccentric brothers. Brody has an appealing, soulful presence. He does the soulful sad thing very well, but isn't capable of striking many other notes, which may explain why his soulful-sad wasting-away walk-through in Roman Polanski's The Pianist got him an Academy Award, but he's not lived up to the expectations that triumph aroused. The Pianist may be his one great role; but I like watching him model beautiful clothes.<br /><br />Ruffalo is a funny kind of brother for Bloom, since he's always rumpled-looking. The best suits are wasted on him. So is the role of a con mastermind, because he is best at playing weak people. His high point may have been the no-account brother in Kenneth Lonergan's 'You Can Count on Me.' He's an energetic, supple actor who can do more different roles than Brody, but he somehow lacks the wiliness and energy of an ingenious grifter.<br /><br />The film has an fanciful Sixties flavor, and is adorned with eccentric characters. The Curator (Robbie Coltrane) is book expert who's Belgian (or may not be), Diamond Dog (Maximillian Schell) is an old mentor, and Bang Bang (Rinko Kikuchi) is a nearly mute Asian pal whose specialty is nitroglycerin. Banig Bang's explosions get out of hand, though again as with the car crashes it's hard to tell if this serves the plot or is simply Johnson playing around with his bigger budget.<br /><br />Apart from the pleasure of Brody's outfits and how well he wears them there is further eye candy in the film's intense color, especially its rich reds and blacks.<br /><br />With its intricate plot replete with classic Hollywood and also literary overtones, Brothers Bloom might profit from re-watchings, if you'd care to sit through the movie again. I wouldn't, because Johnson doesn't' get the fundamental aspects of con jobs right. Watch Stephen Frears' classic 'The Grifters 'to see what I mean. You've got to have actors who project meanness, energy and smarts (Angelica Houston and John Cusack fill the bill; Brody and Ruffalo don't). And you've got to convey a sense or real mystery and danger; this mostly doesn't. It's only when the real starts to overwhelm the make-believe that Johnson's pervasive sense of romance takes hold and the real purpose of Stephen's contrivances -- to make his brother happy -- becomes touching.