Over het algemeen kan het leven zelfs in de beste tijden al een heel zware opgave zijn; en eenvoudigweg onderhandelen over de dagelijkse sleur kan zelfs voor de veerkrachtigste onder ons een kwelling zijn. En daarom is het zo verfrissend om respijt te vinden van het drama van het dagelijks leven <0xE2><0x80><0x93> een veilige haven, zo je wilt <0xE2><0x80><0x93> zelfs al is het maar voor een paar uur of zo in de bioscoop, en dat is precies wat je krijgt met de luchthartige komedie _Crocodile Dundee in Los Angeles_ onder leiding van Simon Wincer. Mick Dundee, zijn wederhelft, Sue Charleton (Linda Kozlowski) en hun zoontje Mikey (Serge Cockburn) die in de vierde klas van de middelbare school zitten, wonen in een klein gehucht (bevolkingsaantal 20) in Australië op de rand van de Outback. Als de hoofdredacteur van het kantoor van Sues vader aan de westkust van Amerika plotseling overlijdt, vraagt meneer Charleton zijn dochter, de journaliste, om een paar weken voor hem in te vallen tot hij een permanente vervanger heeft gevonden. Dus gaan Mick, Sue en Mikey naar Los Angeles, waar Sue zich al snel bezighoudt met het onderzoek naar een louche nieuwe filmstudio, terwijl Mick daar als figurant in hun nieuwste Er is ook tijd genoeg voor Mick en Mikey om het terrein van de grote stad te verkennen, wat nieuw terrein is voor Mikey, maar voor Mick <0xE2><0x80><0x93> al een veteraan van een reis naar New York <0xE2><0x80><0x93> wordt het gewoon de ene g'dag na de andere, maat. En daar gaat het in deze film eigenlijk om. En het werkt.<br />Het is vanaf het begin een lichte kost, en Wincer slaagt er goed in om alles op het juiste spoor te houden en het materiaal op de juiste manier te presenteren. Het is luchtig vermaak en er wordt veel gelachen, en hoewel er veel beeldspraak en fysieke humor in zit, is het nooit overdreven of slapstick, wat het ritme van de film niet verstoort en de humor heel natuurlijk laat verlopen. Kortom, Wincer heeft de formule gevonden voor wat hier werkt, en hij probeert nooit iets anders van deze film te maken dan wat het is, wat het voor het publiek gemakkelijk maakt om er gewoon in mee te gaan en te genieten van wat er gebeurt.<br /> Hogan heeft een charismatische uitstraling, en als Mick is hij zo ontspannen dat je je al ontspannen voelt als je alleen maar naar hem kijkt. Hij maakt zijn personage echt, en de manier waarop hij reageert op zo ongeveer elke situatie maakt het verhaal verfrissend en gemakkelijk toegankelijk. Als je naar deze film kijkt, is het net alsof je wat tijd doorbrengt met een oude vriend; het is een leuke en aangename ervaring, en je wordt er blij van dat je na al die jaren weer bij elkaar bent. Net als in de film probeert Hogan nooit iets anders van Mick te maken dan wat hij is, namelijk iemand die toevallig voor zijn brood op krokodillen jaagt. En dat is een aspect dat hij gemakkelijk had kunnen uitspelen, omdat het een nogal buitenissig beroep is vergeleken met de gemiddelde man op straat. Maar dat doet hij niet, en hij kiest ervoor om van Mick een gewone man op straat te maken, zoals de winkelbediende of de postbode. En het verleent het personage, evenals het verhaal, geloofwaardigheid, aangezien de plot vrij onbeduidend is in het licht van het feit dat deze film in feite gaat over de personages en de manier waarop ze met elkaar omgaan, in tegenstelling tot de verhaallijn. Het is goed werk van Hogan, die een personage heeft gecreëerd dat zo sympathiek en echt is, terwijl Hogan de acteur, achteraf bezien, voorbestemd is om ervoor gewaardeerd te worden. Het is een van die gevallen waarin het te moeilijk is om de acteur van het personage te scheiden, wat in wezen een eerbetoon is aan de kwaliteit van Hogans acteerwerk.<br />Nadat hij zo'n zes jaar van het witte doek was weggeweest, is het...'<br />'Na zo'n zes jaar van het witte doek weg te zijn geweest, is het...' Het is goed om te zien dat Linda Kozlowski haar rol van Sue Charlton weer op zich neemt. Als actrice is ze getalenteerd, heeft ze een heel natuurlijke uitstraling en is ze absoluut beeldschoon; het is jammer dat ze niet meer dan een stuk of zes films heeft gemaakt sinds 'Dundee II' in 1988. Haar rol hier is vrij rechttoe rechtaan, maar ze speelt hem zo goed en met zo'n gemak dat het een prestatie is die maar al te vaak over het hoofd wordt gezien. En ze speelt goed tegenover Hogan (maar dat zou ze ook moeten doen; ze zijn in het echte leven getrouwd). Ze is een begaafde actrice en hopelijk zullen we haar in de nabije toekomst nog veel vaker zien; haar aanhoudende aanwezigheid zou een echte aanwinst voor de filmwereld zijn. Intussen doet Serge Cockburn het ook goed als Mikey; hij is een sympathieke jongeman met een aangeboren talent dat een onmisbare aanwinst was voor de film. Ook Alec Wilson helpt mee de film te verkopen, als Jacko, Micks vriend uit Australië, die hem volgt naar L.A. om zich in de strijd te mengen, en die daarbij af en toe een lach op zijn gezicht weet te toveren.<br />De bijrollen worden gespeeld door Jere Burns (Rothman), Jonathan Banks (Milos), Aida Turturro (Jean), Paul Rodriguez (Diego), Kaitlin Hopkins (juffrouw Mathis), Gerry Skilton (Nugget) en Steve Rackman (Donk). Er zijn hier geen Oscars, maar dat doet er niet toe; dit is een film die het leven een beetje vrolijker maakt <0xE2><0x80><0x93> een tijdje althans <0xE2><0x80><0x93> en dat is in het grote geheel der dingen niet zo'n slechte zaak. Het is de magie van de film. Ik geef deze 7/10.
In general, life can be a most trying proposition even in the best of times; and simply negotiating the daily grind can be exasperating for even the most resilient among us. And that's why it's so refreshing to find respite from the drama of day-to-day living-- a safe haven, if you will-- even if it's only for a couple of hours or so at the movies, which is just what you get with the light-hearted comedy, `Crocodile Dundee In Los Angeles,' directed by Simon Wincer. In this third installment of the `Dundee' series, once again starring Paul Hogan as the famed and fearless crocodile hunter, Mick Dundee, we find Mick, his significant other, Sue Charleton (Linda Kozlowski) and their fourth-grade son, Mikey (Serge Cockburn) living in a small hamlet (population 20) in Australia on the cusp of the Outback. When the editor of Sue's father's West Coast office of his newspaper in America dies suddenly, Mr. Charleton asks his journalist daughter to fill in for a few weeks until he can find a permanent replacement. So it's off to Los Angeles for Mick, Sue and Mikey, where Sue quickly finds herself involved with the investigation of a shady new movie studio, while Mick gets work there as an extra on their latest production. There's also plenty of time for Mick and Mikey to explore the terrain of the big city, which is new territory for Mikey, but for Mick-- already a veteran of a trip to New York-- it becomes just one g'day after another, mate. Which is really what this film is all about. And it works.<br /><br />	It's light fare from the outset, and Wincer does a good job of keeping it all on track and presenting the material in just the right way. It's casual fun and a lot of laughs, and though there's a lot of sight-gags and physical humor it's never overblown or slapstick, which keeps the rhythm of the film intact and makes the humor flow quite naturally. In short, Wincer has the formula down for what works here, and he never attempts to make this film anything other than what it is, which makes it easy for the audience to just go with it and enjoy the proceedings.<br /><br />	Hogan has a charismatic screen presence, and as Mick he's so laid back that you feel relaxed just watching him. He makes his character real, and the way he under-reacts to just about any given situation makes the story refreshingly and readily accessible. Watching this movie is kind of like spending some time with an old friend; it's a fun and pleasant experience, and makes you glad you got together after all these years. Like the film itself, Hogan never attempts to make Mick anything other than what he is, which is a guy who happens to hunt crocodiles for a living. And that's an aspect he could easily have tried to play upon, approaching it from the perspective that this is a rather `odd' occupation compared to the average guy on the street. But he doesn't take that route, opting instead to make Mick just another average guy on the street, like the clerk at the store or the mailman. And it lends credibility to the character, as well as the story, inasmuch as the plot is fairly insignificant in light of the fact that this movie is really about the characters and the way they interact, as opposed to what the storyline is. It's good work by Hogan, who has created a character who is so likable and real, while Hogan the actor, in retrospect, is destined to be under appreciated for it. It's one of those instances in which it's too hard to separate the actor from the character, which in essence is a tribute to the quality of Hogan's performance.<br /><br />	After being absent from the big screen for some six years, it's good to see Linda Kozlowski back reprising her role of Sue Charlton. As an actor, she is talented, has an extremely natural screen presence and is absolutely gorgeous; it's a shame she hasn't made more than a half dozen movies or so since `Dundee II' in 1988. Her role here is fairly straightforward, but she plays it so well, and with such facility, that it's the kind of performance that is easily and too often overlooked. And she plays well opposite Hogan (but then, she should; they're married in real life). She's a gifted actor, and hopefully we'll see much more of her in the near future; her continued presence would be a real asset to the cinematic community.<br /><br />	Serge Cockburn, meanwhile, does a good turn as Mikey; he's a likable youngster with a natural talent that was a definite asset to this film. Also helping to sell the movie is Alec Wilson, as Jacko, Mick's friend from Australia who follows him to L.A. to join in the fray, and who adds some laughs along the way.<br /><br />	The supporting cast includes Jere Burns (Rothman), Jonathan Banks (Milos), Aida Turturro (Jean), Paul Rodriguez (Diego), Kaitlin Hopkins (Miss Mathis), Gerry Skilton (Nugget) and Steve Rackman (Donk). An entertaining, uplifting comedy, `Crocodile Dundee In Los Angeles' is well crafted and delivered, and will make you feel good and put a smile on your face. There won't be any Oscars here, but it doesn't matter; this is a film that makes life a little brighter-- for awhile anyway-- and that's not such a bad deal in the grand scheme of things. It's the magic of the movies. I rate this one 7/10.