Battlestar Galactica wordt vaak afgedaan als een van de duurste kalkoenen uit de geschiedenis van de televisie. In de jaren zeventig was het een schaamteloze rip-off van _Star Wars_, en aan het eind van de jaren zeventig explodeerde de serie op tv, om in het eerste seizoen weer te vervagen, nadat het publiek de steeds slapper wordende scenario's moe was geworden, die blijkbaar waren opgebouwd rond het gebruik van dure effecten. Maar voor een generatie kinderen die zich alleen nog maar los konden rukken van hun _Star Wars_ -actiefiguren voor de wekelijkse avonturen van Apollo en Starbuck, was het het echte werk. Nu, net als _Star Trek_, lijkt de veelbesproken serie op weg naar een opleving, en de voortdurende belangstelling van fans voor de serie wakkert de rivaliserende kampen aan om de productierechten voor een nieuwe serie of bioscoopversie te bemachtigen. Battlestar Galactica was aanvankelijk een groot succes toen het in 1978 in première ging met een proefaflevering waarin de vernietiging van de menselijke beschaving door de robot-Cylons werd beschreven: verchroomde discostormtroepen met metaalachtige stemmen, het laatste woord in de Casio-huissynthese-effecten.<br />Lorne Greene als Adama speelde zijn patriarchale leiderrol uit Bonanza effectief opnieuw en leidde de ellendige restanten van de menselijke beschaving terwijl ze hun mechanische onderdrukkers ontvluchtten op zoek naar een toevluchtsoord op een verloren gewaande planeet die Aarde heette. Richard Hatch speelde zijn zoon Apollo, terwijl Dirk Bennedict, die de scène stal, zijn kwajongensachtige vriend Starbuck speelde. De twee gef<0xC3><0xB6>hnde hartendiefjes waren duidelijk gemodelleerd naar Luke Skywalker en Han Solo, maar bewerkt met bruin fluweel op een manier die hun tegenhangers in de film nooit zouden kunnen. De eerste verhaallijnen - over massale hongersnood, politieke corruptie, klassenstrijd en religieus fanatisme - gaven een gedetailleerd beeld van de wanhopige situatie van de vluchtelingen en spraken tot de verbeelding van de kijkers. Maar toen de pilot-serie enorme kijkcijfers won, verruilde de serie die haastig in productie werd genomen zulke ingewikkelde en korrelige verhaallijnen voor een meer kinderlijk scenario, dat onvermijdelijk veel hergebruikte fragmenten van explosies bevatte. De karakterontwikkeling verdween grotendeels naar de achtergrond. De blonde feeks Cassiopeia (Laurette Spang), die in de pilot werd geïntroduceerd als een prostituee die door de _Starbuck_ werd gered van een schreeuwende meute vluchtelingen, werd op onverklaarbare wijze vervangen door een verpleegster en een algemene liefde. Een ontstemde Jane Seymour eiste blijkbaar dat haar personage, Serina, bij de eerste de beste gelegenheid door een Cylon zou worden doodgeschoten. Haar wens werd in de vierde aflevering vervuld, waardoor fans wensten dat haar zoon Boxey en zijn keffende mechanische hond Muffet ook onder de Cylon-zwaarden waren bezweken. De menselijke verrader Baltar, die in de filmversie van de piloot zo bevredigend was doodgehakt door zijn Cylon-bondgenoten, was het onderwerp van een absurde plotverandering die hem de leiding gaf over de moordzuchtige robots in hun queeste om de mensheid uit te roeien. John Collicos deed zich voor als Baltar en kauwde zijn belachelijke dialoog met een octaaf op. Baltars machtsstrijd met zijn luitenant Lucifer - een kreng van een robot met een indrukwekkende garderobe van capes - was een regelmatig terugkerend onderdeel van de serie. Te midden van hergebruikte hondengevechten en budgetbesparende plotlijnen, waarbij regelmatig personages gestrand waren op achterlijke planeten die onvermijdelijk op de Aarde leken, werden verscheidene uitstekende afleveringen geproduceerd die tot op de dag van vandaag de belangstelling van de fan hebben vastgehouden. Lloyd Bridges kreeg een sterrol als de oorlogszuchtige commandant Cain en Patrick McNee als een verleidelijk buitenaards wezen dat waarschijnlijk Satan was. Ondanks de incidentele dramatische uitbarstingen vervreemdden de vaak kinderachtige plotlijnen de adverteerdersvriendelijke demografie van elkaar. De serie werd aan het eind van het eerste seizoen geschrapt, waardoor de plot onopgelost bleef en een generatie kinderen zich bedrogen voelde. Veel meer kinderen werden het jaar daarop in verleiding gebracht door de verschijning van Galactica 1980, een ultragoedkope imitatie van de oorspronkelijke serie waarin de aankomst van de vluchtelingen op een hedendaagse Aarde werd beschreven. Zelfs de zeer jonge demografische groep waar het op gericht was, werd er niet door aangetrokken. Twintig jaar later werken de acteurs Richard Hatch, Glen A. Larson en het Sci-Fi Channel alle drie aan verschillende Galactica-voorstellen. Hoewel de mogelijkheid van een heropleving nog steeds wordt belemmerd door het feit dat er nog steeds kopij wordt geschreven, zullen veel fans hun dierbare jeugdherinneringen aan deze veelbesproken show in ere houden.
Battlestar Galactica is often dismissed as one of the most expensive turkeys in television history. Labelled a shameless Star Wars rip-off, the show exploded on to TV screens in the late 70s, only to peter out in its first season after audiences tired of increasingly lame scripts apparently built around the re-use of expensive effects footage. But to a generation of kids who could only tear themselves away from their Star Wars action figures for the weekly adventures of Apollo and Starbuck, it was the real deal. Now, like Star Trek before it, the much-maligned series looks set for a possible revival, with ongoing fan interest stirring rival camps to vie for production rights for a new series or cinema version. Battlestar Galactica was initially a major ratings success when it debuted in 1978 with a pilot episode detailing the destruction of human civilisation by the robotic Cylons - chrome-plated disco stormtroopers with metallic voices that were the last word in Casio home synthesiser effects.<br /><br />Lorne Greene as Adama effectively reprised his patriarchal leader role from Bonanza, leading the wretched remnants of human civilisation as they fled their mechanical oppressors in search of refuge on a lost planet called Earth. Richard Hatch played his son Apollo, while a scene-stealing Dirk Bennedict played his roguish friend Starbuck. The two blow-waved heartthrobs were clearly moulded on Luke Skywalker and Han Solo, but worked brown velvet in a way their cinema counterparts never could. Early plotlines -- involving mass starvation, political corruption, class division and religious fanaticism -- effectively detailed the desperate plight of the refugees and caught the imagination of viewers. But when the pilot episode won huge ratings, the full-length series that was hastily rushed into production abandoned such complex and gritty storylines for more puerile scripts that inevitably involved lots of re-used clips of explosions. Character development largely went out the window. Blonde vixen Cassiopeia (Laurette Spang), introduced in the pilot as a prostitute rescued from a baying refugee mob by Starbuck, was inexplicably reassigned as a nurse and a generic love interest. A disgruntled Jane Seymour apparently demanded that her character, Serina, be shot dead by a Cylon at the first possible opportunity. Her wish was granted in the fourth episode, leaving fans wishing that her son, Boxey and his yapping mechanical dog, Muffet, had also fallen under Cylon swords. Human traitor Baltar, who had been so satisfyingly hacked to death by his Cylon allies in the cinema version of the pilot, was the subject of an absurd plot alteration that saw him leading the genocidal robots in their quest to finish off humanity. John Collicos camped it up as Baltar, chewing through his ridiculous dialogue with occassional style. Baltar's queeny power struggles with his lieutenant, Lucifer - a bitchy robot with an impressive wardrobe of capes - were an ongoing feature of the series. Amid the recycled dog fights and budget-saving plotlines that involved characters being regularly stranded on backward planets that inevitably resembled Earth, several excellent episodes were produced that have maintained fan interest to this day. Lloyd Bridges put in a star turn as the war-mongering Commander Cain and Patrick McNee appeared as a seductive alien who was probably Satan. Despite occasional dramatic flourishes, the often-puerile plotlines alienated advertiser-friendly demographics. The show was axed at the end of its first season, leaving the storyline unresolved and a generation of kids feeling ripped off. Many more were tempted the following year with the appearance of Galactica 1980, a ultra-cheap bastardisation of the original show detailing the arrival of the refugees on a contemporary Earth. It failed to attract even the very young demographic it was aiming for. Twenty years later, actor Richard Hatch, series creator Glen A. Larson and the Sci Fi Channel are all working on separate Galactica proposals. Although copywrite issues continue to cloud the possibility of a revival, many fans will retain their fond childhood memories of this much maligned show.