De film schakelt afleidend heen en weer tussen zwart, wit en kleur, en tussen tijd. Hij gaat van het heden naar het verleden, en een paar keer terug door de hele film heen. We krijgen te zien hoe verschillende mensen in de drugswereld (die eindigen in de gevangenis) het gevoel krijgen dat we medelijden moeten hebben met de manier waarop ze hun leven hebben geleid.<br />De dialoog bestaat uit vier lettergrepen. Misschien is dat de taal die in deze gemeenschap wordt gebruikt, maar het lijkt weinig toe te voegen aan de inhoud van het leven van deze man.<br />Als er een boodschap in deze film zit, is het de verkeerde. Drugs en gevangenissen lijken verheerlijkt en geaccepteerd te worden als een manier van leven. We hebben allemaal een keuze. De meeste mensen die in deze film worden afgebeeld, hebben de verkeerde keuze gemaakt.
The film distractingly switches between black and white and color, as well as time. It goes from the present to the past, and back a number of times through the feature. We are shown how several individuals live in the drug environment(ending up in prison), getting the feeling we are to be sorry for the way they have lived their lives.<br /><br />The dialogue is filled with four letter words. Maybe that's the language that is used in this community, but it seems to add little to the content of the story of this man's life.<br /><br />If there is a message in this film, it's the wrong one. Drugs and prisons seem glorified and accepted as a way of life. We all have choices. The people depicted in this film, for the most part, made the wrong ones.