Ik beloofde mezelf dat ik mijn eerste kennismaking met 'Lady Snowblood' niet te veel zou vergelijken met Quentin Tarantino's veelgeprezen meesterwerk 'Kill Bill', maar de waarheid is dat je gewoon nergens anders aan kunt denken omdat ik niet had verwacht dat de twee films zo op elkaar zouden lijken. Nu ik 'Lady Snowblood' heb gezien, heb ik een onuitputtelijk respect voor Toshiya Fujita's spectaculaire uitbuitingsklassieker en eigenlijk iets minder bewondering voor qt, omdat hij blindelings het hele concept van deze film heeft overgenomen en zelfs de ingenieuze verhaalstructuur heeft overgenomen. De plot van 'Lady Snowblood' is ongelooflijk simpel, maar de film heeft een veel hoger kwaliteitsniveau gekregen door de fantastische & stijlvolle opsplitsing van het verhaal in vier hoofdstukken. Vandaar dat het gegeven van een jonge vrouw die haar hele leven wijdt aan wraak nemen op de misdadigers die haar ouders sadistisch hebben vermoord, plotseling uitgroeit tot een enorm boeiend en elegant miniverhaal dat je van begin tot eind op het puntje van je stoel houdt. Het eerste hoofdstuk gaat over wat er met Yuki's ouders is gebeurd en hoe ze geboren is om de wraakmissie die haar moeder is begonnen te voltooien. Twintig jaar en een eindeloze reeks vernietigende vechtlessen later is ze er klaar voor om de drie overgebleven klootzakken die haar leven hebben geruïneerd voordat het zelfs maar was begonnen, met geweld om het leven te brengen. Elke confrontatie met een van hen levert een nieuw hoofdstuk op, met als resultaat een buitensporig hoogtepunt in een restaurant (ook duidelijk geïmiteerd door Tarantino). Wat een verbazingwekkend sensationele filmervaring is dit! De scènes waarin de zwaardvechters elkaar afslachten zijn waanzinnig grotesk en het bloed van de slachtoffers spuit van hier tot Tokio <0xE2><0x80><0x93> maar tegelijkertijd blijft de toon van de film voortdurend melodramatisch en zelfs een tikkeltje poëtisch. Het is heel moeilijk om extreem geweld te laten samengaan met een serieuze sfeer, maar Toshiya Fujita slaagt er kennelijk zonder al te veel moeite in. De decors en het camerawerk zijn subliem, wat een zeer winstgevende productiewaarde suggereert voor zo'n typische Japanse exploitatiefilm uit de jaren zeventig, en de muziek (ook weer gekopieerd in _Kill Bill_ ) belichaamt het genie van deze unieke film nog meer. Meiko Kaji geeft het personage van de hoofdrolspeler een schitterende rol, met oprechte emoties en een overtuigend charisma. Deze geweldige actrice speelde ook in de al even beruchte exploitatiefilm 'Vrouwelijke Schorpioen'. Ik vind het een grote eer om als voornaamste invloed te dienen voor een film van Quentin Tarantino, maar 'Lady Snowblood' verdient het nog groter te worden dan 'Kill Bill' zelf. Het is een meesterwerk!
I promised myself I wouldn't compare my first viewing of "Lady Snowblood" too much with Quentin Tarantino's widely acclaimed masterpiece "Kill Bill", but the truth is you simply CAN'T think about anything else as I didn't expect the two films to be this similar. After seeing "Lady Snowblood", I now have endless respect for Toshiya Fujita's spectacular exploitation classic and actually a little less admiration for QT, since he blindly copied the entire concept of this film and even took over the ingenious narrative structure. The plot outline of "Lady Snowblood" is incredibly simple, but the film is brought to a much higher quality-level due to the marvelous & stylish subdivision of the story into four chapters. Hence, the basic given of a young woman who dedicates her whole life to take revenge on the criminals who sadistically killed her parents suddenly becomes a hugely compelling and elegant mini-saga that'll keep you on the edge of your seat from start to finish. The first chapter enlightens us about what happened to Yuki's parents and how she was born to complete the vengeance mission her mother started. Twenty years and an endless series of devastating fighting lessons later, she's ready to violently slay the three remaining bastards that ruined her life before it even started. Every confrontation with one of them marks a new chapter, resulting in an outrageous climax inside a restaurant (also clearly imitated by Tarantino). What an amazingly sensational film experience this is! The sword-fighting sequences are insanely grotesque  with the victims' blood squirting from here to Tokyo  but at the same time, the tone of the film constantly remains melodramatic and even a tad bit poetic. It's very difficult to blend extreme violence with a serious atmosphere, but Toshiya Fujita seemly pulls it off without too much effort. The set pieces and camera-work are sublime, suggesting very profitable production values for such a typical Japanese exploitation flick from the 70's, and the music (againcopied in "Kill Bill") epitomizes the genius of this unique film even more. Meiko Kaji portrays the titular character splendidly, with honest emotions and a convincing charisma. This great actress also starred in the equally notorious exploitation franchise "Female Scorpion". I reckon it's a great honor to serve as the principal influence for a Quentin Tarantino film, but "Lady Snowblood" deserves to be even bigger than "Kill Bill" itself. It's a masterpiece!