John Hustons versie van Malcom Lowry's beroemde roman lijkt erg veel op zijn versie van Flannery O'Connors _Wise Blood_ : mistig, dromerig en soms niet om aan te zien. Huston vindt een vreemde, afstandelijke toon die het midden houdt tussen ironisch en volslagen bizar, met een doelbewustheid die op zijn best twijfelachtig is. Hoewel Huston op dat moment oud begon te worden, ging hij op zijn oude dag nog steeds uitdagingen aan, wat misschien de verklaring is voor de vreemde mengeling van provocerend, compact materiaal en gekunsteld, intuïtief verhaalvertellen. Als zijn leeftijd niet de voornaamste oorzaak is van de vreemde tekortkomingen van de film, dan is het misschien zijn verstikkend traditionele manier van filmen, die in 1984 een beetje uit de tijd leek. Hoe dan ook, de film vindt nooit een echt stilistisch centrum, wat _Under the Volcano_ tot gevolg heeft. Hustons ernstigste misstap was zijn keuze om de film met voornamelijk statische opnamen en langzame montageritmes te laten lopen. Omdat de film zo conservatief is gemaakt, is er een bijna constant gebrek aan helderheid, omdat geen enkel element in de film het andere aanvult. Albert Finneys rol van de Britse diplomaat Geoffery Firmin is onbevreesd en rauw, maar Hustons shots en de overwegend neutrale mise-en-scènes leiden af van de woede en de pijn die de acteur zo openlijk probeert uit te drukken. Op dezelfde manier voelt het absorberende, mythische beeld van de Mexicaanse 'Dag van de Doden'-instelling van het verhaal willekeurig aan, omdat de symboliek op de voorgrond in het niets lijkt te De filmindustrie verstikt het materiaal, waardoor het overdreven en toch onderontwikkeld raakt.<br />Dat wil echter niet zeggen dat Huston daar de schuld van is. Scenarioschrijver Guy Gallo is er bewonderenswaardig goed in geslaagd om zulke enorme, literaire ideeën samen te vatten in een film van twee uur, en hij doet er alles aan om het verhaal onmiddellijk rond Geoffory's personage te laten draaien, maar aan het eind lijkt het alsof er te veel hoekjes zijn weggesneden om dat voor elkaar te krijgen. Het personage van Hugh, Geoffery's zwierige halfbroer, is zo onderontwikkeld dat je het gevoel krijgt dat je hem niet nodig hebt, en Yvonne, Geoffery's ex-vrouw, krijgt nooit de psychologische behoefte om haar sympathie voor hem geloofwaardig te maken. Erger nog, de conclusie komt met een onhandige bons, waardoor de film plotseling en slordig eindigt.<br />(2 van de 4)
John Huston's adaptation of Malcom Lowry's celebrated novel is very much like his adaptation of Flannery O'Connor's "Wise Blood": foggy, dreamlike and at times unwatchable. Huston finds a strange, distant tone that is somewhere between ironic and completely bizarre, with intentionality that is questionable at best. Even though Huston was getting old at this point, he was still tackling challenging material in his old age, which possibly explains the odd mix of provocative, dense material with stilted, unintuitive storytelling. If his age isn't the main culprit for the film's weird failings, then it may be his stiflingly traditional film-making, which seemed a bit outmoded in 1984. Either way, the film never finds a proper stylistic center, causing "Under the Volcano" to continually sink into incoherence.<br /><br />Huston's most grave misstep was his choice to pace the film with mostly static shots and slow editing rhythms. For being so conservatively made, there is an almost constant lack of clarity, as no one element in the film complements the other. Albert Finney's go-for-broke performance as British diplomat Geoffery Firmin is fearless and raw, but Huston's shot selections and mostly bland mise-en-scene distract from the brimming anger and pain the actor tries so nakedly to express. Similarly, the absorbing, mythical imagery of the story's Mexican "Day of the Dead" setting instead feels random as the foregrounded symbolism seems ham-fisted where it should have been atmospheric. Instead of casting the story's eerie spell, Huston's film-making suffocates the material, causing it to become overblown yet underdeveloped.<br /><br />That is all not to say Huston is completely to blame, however. Screenwriter Guy Gallo's task of condensing such enormous, literary ideas into a stand alone two-hour film is admirable, and structurally he does great things to keep the story immediately revolving around Geoffory's character arc, but by the end it feels like too many corners were cut to make it happen. The character of Hugh, Geoffery's dashing half-brother, is extremely undeveloped to the point of feeling unnecessary, and Yvonne, Geoffery's estranged wife, is never given the psychological need that would make her sympathy toward him credible. Even worse, the conclusion comes with a clumsy thud, ending the film suddenly and untidily.<br /><br />(2 out of 4)