De meerderheid van de recensenten loofde deze film en het scenario werd genomineerd voor een Academy Award, dus ik dacht dat het een redelijk veilige gok was. Je kunt ze niet allemaal winnen. Deze film was Mumblecore in plaats van Mumblecore (een genre waar de critici aanvankelijk veel te veel lof over uitriepen). Natuurlijk mompelen deze personages niet zozeer, maar ze zeuren alleen maar door over hun angst voor een uiteindelijke mislukking die kennelijk nog meer leegte in hun leven op Park Avenue zou brengen. Ons op deze wereld zetten heeft het potentieel om de belangstelling van het publiek korte tijd vast te houden, maar de film komt nooit verder dan het verkennen van deze jeugdige angst. Het is geen plotkwestie. Een filmmaker kan het zich veroorloven om 90 minuten te hebben waarin niet veel gebeurt wat de plot betreft, vooropgesteld dat hij of zij personages en situaties creëert die zo meeslepend zijn dat je wilt blijven kijken (er gebeurt ook niet veel in 'The Last Detail' van Hal Ashby, maar probeer maar eens weg te kijken van Nicolson en zijn gezelschap in die film). Helaas is dat hier niet het geval. Toch draait deze film, net als Mumblecore (dat godzijdank een snelle dood sterft), om post- (of midden-)studenten, blanke, hogere middenklasse, onbeholpen jongelui die hun algemene gevoel van malaise maar niet van zich af lijken te kunnen schudden. De film zelf lijkt met een miniem budget te zijn gemaakt, en als je dat in aanmerking neemt, is de cinematografie behoorlijk indrukwekkend. Het acteren is echter vaak pijnlijk om naar te kijken (met uitzondering van Carolyn Farina), en hoewel er geen vuurwerk is, is er nauwelijks een geloofwaardig moment in de film. Geen van de personages spreekt of gedraagt zich op een manier die ook maar enigszins geloofwaardig is. Het is de ene pseudo-intellectuele tirade na de andere, zonder een spoor van een natuurlijke overgang. De acteurs lijken allemaal op een kluitje te staan, zonder enig gevoel voor echt leven of actie, wachtend tot ze hun gal kunnen spuwen of de volgende ongemotiveerde monoloog moeten aanhoren. Afgezien van een soort waar-of-onwaar-spelletje waarbij je sigaretten door een servetje moet branden, is er geen enkel gesprek dat authentiek aanvoelt. De ene scène gaat over een ogenschijnlijk nuchtere man van middelbare leeftijd die in een plaatselijke bar zijn hart uitstort bij onze twee negentienjarige hoofdpersonen, zonder aanwijsbare reden, behalve misschien dat de auteur nog een monoloog wilde instoppen. Deze scène had ook met een ander personage kunnen werken als hij handiger in elkaar was gezet. Ten slotte is de laatste scène in het strandhuis 'knor-waardig' in zijn poging een misplaatst drama te scheppen, maar eindigt als een slechte studentenfilm, waarbij de arme acteurs totaal de weg kwijt zijn, zoals hoe ze moeten proberen de scène realistisch te laten lijken. Maar dit was Stillmans eerste film, dus ik zou graag zijn andere 2 films willen zien om te zien hoe het hem verder is vergaan.
The majority of critics ADORED this movie and the screenplay was nominated for an Academy Award, so I figured it was a fairly safe bet. You can't win 'em all. This film was Mumblecore before Mumblecore (a genre which critics initially poured far too much praise upon). Of course, these characters don't mumble as much as simply drone on and on about their fear of eventual failure that would apparently bring more emptiness to their Park Avenue lives. Bringing us into this world has the potential to keep an audience's interest for a short period of time, but the film never progresses behind exploring this youthful angst. It's not a plot issue. A filmmaker can afford to have 90 minutes where not much happens in terms of plot, provided he or she creates characters and situations that are so compelling, you want to continue watching (not much happens in Hal Ashby's "The Last Detail" either, but try looking away from Nicolson and company in that film). Alas, that is not the case here. Yet, like Mumblecore (which is thankfully dying a rapid death), this film revolves around post- (or mid-) college, white, upper middle class, awkward youngsters who can't seem to shake their general sense of malaise. The film itself appears to be shot on a shoestring budget, and considering that, the cinematography is quite impressive. However, the acting is often painful to watch (with the exception of Carolyn Farina), and though there are no pyrotechnics, there's barely a plausible moment in the film. None of the characters speak or behave in a way that is even remotely believable. It's one pseudo-intellectual diatribe after another with no hint of a natural segue. The actors all seem to be standing around, with no sense of true life or action, waiting to spew out or be the recipient of the next unmotivated monologue. Aside from a truth-or-dare type party game that involves burning cigarettes through a napkin, there's not one conversation that feels authentic. One scene finds an apparently sober middle-aged man at a local bar pouring his heart out to our pair of 19-year old protagonists for no apparent reason except possibly that the author wanted to squeeze in another monologue. This scene could have worked with a different character if it were more skillfully setup. Finally, the final scene at the beach house is "groan-worthy" in its attempt to manufacture misplaced drama, but winds up looking like a bad student film with the poor actors looking completely lost as how to try and make the scene look realistic. However, this was Stillman's first film, so I'd be interested in checking out his other 2 films to see where he went from here.