Ik heb net de vertoning gezien met de filmmakers. Ik wou dat ik na afloop met hen mee had kunnen gaan naar de bar waar ze ons allemaal voor hebben uitgenodigd, maar ik moet morgen werken. Nou ja.<br />De film was wat ik had verwacht. Ik verwachtte geen definitieve versie van een van mijn favoriete muziekstijlen, maar iets wat was aangeprezen als liefdesbrief aan heavy metal-artiesten en -fans. Dat was het ook. Het was deels grappig, deels interessant, niet overdreven leerzaam, maar alles bij elkaar precies wat ik had gewild... een langharige, nuchtere man die een overzicht gaf van ons metalheads en een paar van de muziek, bands en metalstijlen die ons gelukkig maken. Dit was geen afgezaagde VH1-special, maar eerder een welgemeend compliment aan een cultuur die nog steeds bestaat bij tieners en bij ons, iets oudere mensen. De tieners krijgen hun ontlading aan het eind van een schooldag en wij, oudere mensen, krijgen onze ontlading als we thuiskomen van ons werk. We zetten allemaal de muziek harder.<br />Het is een film die meteen verspreid wordt in de presentatie, maar ook bij elkaar wordt gehouden door het onderwerp. Hij heeft een redelijke hoeveelheid commentaar van musici die het tempo goed in de hand houden. De meeste interviews met musici bestaan uit ten minste één goede oneliner waarin metalheads en niet-metalheads grijnzen met of grijnzen om het onderwerp. In het bijzonder, en ik ben geen fan van Grillige Zus, is het me in de loop der jaren opgevallen dat Dee Snider een heel bedreven, welbespraakt en grappig persoon is. In mijn ogen is hij waarschijnlijk de beste woordvoerder voor de heavy-metalgemeenschap. Hij maakte me aan het lachen.<br />Ik denk dat deze film meer zegt over het feit dat metaal een bevrijding is. Sommige mensen krijgen het en andere niet, maar om de een of andere reden werkt het perfect voor sommigen van ons die de muziek gebruiken om zich te laten gaan, ongeacht in welk subgenre we ons bevinden. Dit was een geweldige liefdesbrief voor jong en oud, en ik verheug me op de dvd met de extra beelden.
I just saw the screening with the film makers on hand. I wish I could have joined them afterwards at the bar which they invited us all to, but I've gotta work tomorrow. Oh, well.<br /><br />The film was what I had expected. I wasn't expecting a definitive work on one of my favorite kinds of music but rather what had been touted as a love-letter to heavy metal artists and fans. That it was. It was funny in parts, interesting in parts, not overly educational but all in all just what I had wanted...a longhaired, down-to-earth guy giving an overview of us metalheads and some of the music, bands and metal styles that makes us happy. This was not a corny VH1 type of special but rather a heartfelt tip of the hat to a culture that is still going on with teenagers and with us slightly older folks. The teens get their release at the end of a school day and us older ones get our release when we come home from work. We all crank up the metal.<br /><br />It is a film that is at once scattered in it's presentation but also held together by it's topic. It has a good enough array of commentary from musicians that keeps the pace flowing well. Most of the musician interviews come with at least one good one-liner making metalheads and non-metalheads grin with or grin at the subject. Specifically, as much of a blip as Twisted Sister was in the 80's (and I am not a fan), I keep noticing through the years that Dee Snider is a very adept, articulate and funny person. In my mind he is probably the best spokesman for the heavy metal community. He had me laughing.<br /><br />I think this film speaks more to the fact that metal is a release. Some people get it and some people don't, but for some reason it works perfectly to some of us who use the music to let loose, no matter what sub genre we are into. This was a great love-letter to metal for both young and old and I look forward to the DVD with the extra footage.