Met deze ogenschijnlijk arrogante maar eerlijke boodschap op het scherm begint de film op een donkere begraafplaats in Edinburgh, waar twee kwaadaardige figuren een lijk uit het graf tillen... 'The Flesh and the Fiends' vertelt het ware verhaal van William Burke en William Hare, de lijkbezorgers van de ambitieuze chirurg en hoogleraar dr. Robert Knox. Van wat ik heb gelezen in feitelijke biografieën en naslagwerken (ja, ik vind dit soort dingen zo intrigerend dat ik er apart in ga studeren), is het script behoorlijk accuraat en getrouw als het gaat om de beschrijving van de moordzaken. Burke en Hare's modus operandi en hun onderhandelingen met dr. Knox was echt zo onhandig en gewetenloos, terwijl Knox verdomd goed op de hoogte was van de verdachte methoden van de twee, maar het kon hem niets schelen zolang de studieobjecten die hij ontving vers waren en regelmatig werden geleverd. Ik denk dat die schrijver/regisseur John Gilling toen een paar fictieve elementen aan zijn film heeft toegevoegd, zoals de karakterisering van de hoofdrollen, aangezien Hares personage bijna zwartgallig komisch is en de houding van dokter Knox koppig en typisch onhebbelijk is, zoals bijna elke wetenschapper in horrorfilms. Toch wordt de escalatie van de tragedie naar waarheid geïllustreerd door Burke en Hare, die zich aanvankelijk toevallig met de diefstal van lijken inlaten, maar zich er al snel in specialiseren vanwege het geld en zich uiteindelijk zelfs op moord toeleggen om 'de meeste kwaliteit' te leveren.<br />'The Flesh and the Fiends' is niet alleen een geweldige historische film, het is ook een prijzenswaardige griezelfilm met een unieke grimmige sfeer en zeer overtuigende acteerprestaties. John Gilling brengt een negentiende-eeuws Edinburgh met zijn onopvallende inwoners (drinkers, bedelaars en dieven...) en onheilspellende kroegen en steegjes tot leven. De moorden zijn heel gemeen en kil geïllustreerd (de dood van een jonge, domme jongen, gewurgd te midden van gillende varkens, is bijzonder onthutsend) waardoor deze film waarschijnlijk het meest verontrustende is van de hele vijftig jaar van de twintigste eeuw. Peter Cushing doet het uitstekend in de voor hem vertrouwde rol van briljante arts, maar vooral Donald Pleasance (hypocriet en egocentrisch) en George Rose (een simpele moordenaar) maken indruk als Hare en Burke. De ondersteunende rollen zijn een beetje stijfjes en brengen overbodige subplots naar voren, zoals de romantische interactie tussen Knox' dochter Martha en haar dokter-minnaar Geoffrey. De karakteristieke Schotse accenten zijn een genot om naar te luisteren en de griezelige zwart-witfoto's benadrukken de toch al zeer huiveringwekkende toon. Deze film is nog steeds onbegrijpelijk onderschat en onbekend. Misschien omdat het geen Hammer-productie is, of misschien omdat het materiaal lange tijd als controversieel werd beschouwd. Feit blijft dat deze oude schokbreker veel beter is dan de meeste hedendaagse gruweljuwelen en dat iedereen die belang stelt in het obscure hem dringend moet bekijken!
With this seemly arrogant but honest message showing on the screen, the film opens at a dark Edinburgh cemetery where two vicious figures lift a cadaver from its grave... "The Flesh and the Fiends" tells the true story of William Burke and William Hare, corpse-suppliers to the ambitious surgeon and university professor Dr. Robert Knox. From what I've read in factual biographies and works of reference (yes, I find this stuff so intriguing that I study it on the side), the screenplay is rather accurate and faithful when it comes to the basic re-telling of the murder cases. Burke and Hare's modus operandi as well as their negotiations with Dr. Knox really were this clumsy and unscrupulous while Knox damn well knew about the suspicious methods of the two, but he couldn't care less as long the study-objects he received were fresh and supplied regularly. I reckon that writer/director John Gilling then added some fictional elements to his film, like the characterizations of the main roles, since Hare's persona is almost blackly comical and Dr. Knox' attitude is stubborn and typically obnoxious like nearly every scientist in horror cinema. Still, the escalation of the tragedy is truthfully illustrated with Burke and Hare getting into the body-snatching business coincidentally at first, but quickly specializing in it because of the good cash money and eventually even converting to murder in order to deliver the most 'quality'.<br /><br />"The Flesh and the Fiends" isn't just a great historical film, it also is a praiseworthy horror achievement with a uniquely grim atmosphere and very convincing acting performances. John Gilling terrifically revives a 19th century Edinburgh with its low-perspective inhabitants (drunks, beggars and thieves...) and ominous bars and alleys. The murders are very mean and cold-heartedly illustrated (the death of a young unintelligent boy, strangled amid squealing pigs is particularly unsettling) which probably makes this film the most disturbing of the entire 50's decade. Peter Cushing is excellent in the  for him  familiar role of brilliant doctor but it especially are Donald Pleasance (hypocrite and self-centered) and George Rose (a simple-minded killer) who impress as Hare and Burke. The supportive roles are somewhat stiff and they bring forward redundant sub plots, like the romantic interactions between Knox' daughter Martha and her doctor-lover Geoffrey. The typically Scottish accents are a joy to listen to and the eerie black and white photography emphases the already very chilling tone. This movie is still incomprehensibly underrated and unknown. Maybe because it's not a Hammer production or maybe because the substance was considered controversial for a long period of time. Fact remains that this old shocker is far better than most contemporary horror gems and everybody who has an interest in the obscure should urgently check it out!