Een Filippijnse cinematografische edelsteen die tijdens de commerciële productie grotendeels onopgemerkt bleef. Gelukkig kreeg de film de lof die hij werkelijk verdiende toen hij zowel de prijs voor de beste film en de prijs voor de kinderjury won <0xE2><0x80><0x93> een prestatie die nog nooit eerder was geleverd <0xE2><0x80><0x93> op het Berlijnse filmfestival van 2004.<br />Een Palanca-winnend verhaal, meesterlijke regie en geweldig acteerwerk van zo ongeveer iedereen in de cast, maar vooral van de kinderen: Jiro Manio, Isabella de Leon en de jongen die Manio's beste vriend speelde, vormen samen een kijkervaring die je je nog lang na de aftiteling zult herinneren. Armoede en dood smeken in deze film niet om medeleven en tranen, maar ze zullen er waarschijnlijk toch in vallen.<br />Het zou de veteraan (hoewel ondergewaardeerd) regisseur Maryo J. delos Reyes' meest hartverwarmende, opbeurende film.
A Filipino cinematic gem that went largely unnoticed during its commercial run. Thankfully, it got the acclaim it truly deserves when it won both the grand prix and children's jury prize -- a feat never before achieved -- in the 2004 Berlin Film Festival.<br /><br />A Palanca-winning story, masterful directing and great acting from just about everyone in the cast, but most specially child actors Jiro Manio, Isabella de Leon and the boy who played Manio's best friend, combine for a viewing experience you will remember long after the credits roll. Poverty and death do not beg for sympathy and tears in this movie, but they are likely to fall just the same.<br /><br />Could be veteran (though nonetheless underrated) director Maryo J. delos Reyes' most heartwarming, uplifting film.