Zo opvallend als Bela Lugosi's enige kleurfilm (hij is eigenlijk best goed als goochelaar), zo opvallend is de beschrijving van een lijk (zou dat invloed hebben gehad op SUNSET BOULEVARD DER 1950-ondertiteling?) <0xE2><0x80><0x93> maar te oordelen naar de absurde fragmentarische flitsen van het lijk op de snijtafel dachten de filmmakers blijkbaar dat het publiek voortdurend aan deze nieuwigheid moest worden herinnerd!<br />Ik wilde deze film echt graag mooi vinden, omdat het centrale idee (een vrouw met schuldgevoelens over haar leven in een inrichting) en een deel van de beelden (vooral het groene maskermotief) intrigerend genoeg waren. Jammer genoeg was de plot erg warrig <0xE2><0x80><0x93> er werden van tijd tot tijd nieuwe personages geïntroduceerd, die vervolgens weinig te doen kregen (waaronder Angelo Rossitto als Lugosi's doofstomme, maar, zoals laatstgenoemde zelf toegeeft, slechtgehumeurde dwergachtige handlanger). Bovendien worden situaties <0xE2><0x80><0x93> zoals Lugosi's jarenlange wrok tegen George Zucco <0xE2><0x80><0x93> die uiteindelijk in de lucht blijven hangen en die nooit worden opgelost of adequaat worden uitgelegd, waardoor de aandacht van de kijker voortdurend afdwaalt. Voeg daarbij de onnozele, komische vertolking van Nat Pendelton als domme agent (die nog minder aantrekkelijk betrokken is bij een romance met het gezin). s gewone en onvermijdelijk bange dienstmeisje) en Douglas Fowley als een geagiteerde verslaggever (die er helemaal niets te zoeken heeft, maar voor de goede orde een onnozele blondine op sleeptouw heeft) en het is dan ook geen verrassing dat het eindresultaat in alle opzichten zo vlak en slecht is!!<br />P.S. Hier volgt een interessante (en hilarische) recensie over de film die de verschillende tekortkomingen van de film perfect samenvat <0xE2><0x80><0x93> de auteur schijnt een speciale wrok te koesteren tegen de titel: http://www.scifilm.org/musings/musing125.
Mainly notable as Bela Lugosi's only film in color (he's actually quite good as a magician), it's narrated by a corpse (could it have influenced SUNSET BOULEVARD [1950]?) - however, judging by the absurd split-second flashes to the body on the morgue slab every once in a while, the film-makers apparently thought the audiences constantly needed to be reminded of this novelty! <br /><br />I really wanted to like this film because the central idea (a woman with a guilty past fears for her life in an institution) and some of the imagery (especially the green mask motif) were intriguing enough. Unfortunately, the plot development was extremely muddled - with new characters introduced from time to time but subsequently given little to do (chief among them Angelo Rossitto as Lugosi's deaf-and-dumb but, by the latter's own admission, bad-tempered dwarfish sidekick). Besides, it establishes situations - for instance, Lugosi's long-time grudge with George Zucco - that are ultimately left hanging in the air and which it never bothers to resolve or adequately explain, that one's attention is bound to wander throughout. Add to this the inane comic relief provided by Nat Pendelton as a dumb cop (who is even less appetizingly involved in a romance with the household's ordinary and inevitably frightened maid) and Douglas Fowley as a flustered reporter (who has no purpose in being there at all but has a ditzy blonde in tow for good measure) and it comes as no surprise that the end result is so flat and poorly done in all departments!! <br /><br />P.S. Here's an interesting (and hilarious) review about the film which perfectly encapsulates its various shortcomings - the author seems to bear a particular grudge against the title: http://www.scifilm.org/musings/musing125.html