Er zijn twee fundamentele problemen met deze film. Ten eerste mag Rudolph Valentino op het witte doek dan ongelooflijk sexy zijn geweest (woehoe!), maar buiten het scherm was hij niet zo interessant. Ten tweede is hij niet goed genoeg om Rudolf Nureyev interessant te maken. Russell probeert deze fundamentele problemen te omzeilen door zoveel mogelijk Hollywood-uitspattingen en decadentie uit 1920 in de film te verwerken, en zoveel seks en geweld als hij erin kan stoppen, allemaal in verbazingwekkende kleding uit die tijd, maar het is niet genoeg.<br />Het is een prachtige film om naar te kijken, het doek glinstert van licht en kleur en glamour, en sommige scènes zijn adembenemend genoeg om naar te blijven kijken. Mijn favoriete scènes zijn de dansscènes, Valentino was een danser en de sluike, sexy Nurejev doet een paar oogverblindende tangonummers. (Om die reden beveel ik deze film aan bij elke serieuze balletliefhebber.)<br />Als hij moet praten, komt de film in de problemen, en omdat hij de hele film is, zijn het grote problemen. Nurejevs Engels is nooit zo goed geweest, en hij struikelt over zijn zinnen of spuugt ze op topsnelheid uit. Zijn lichaam is expressief, maar zijn gezicht niet, wat typerend is voor dansers wier gezichten niet duidelijk door het publiek worden gezien en die er vooral op letten dat ze niet zichtbaar hijgen.<br />Maar het probleem dat waarschijnlijk nooit kan worden opgelost, is dat de personages...' Valentino bracht zijn korte carrière door als een passieve pion van de studio's, met zijn trut van een vrouw Natasha Rambova (een weinig boeiende rol van de nietszeggende Michelle Phillips) en de diva-acteur-regisseur Alla Nazimova (Leslie Caron knaagt aan het decor). Het script probeert sympathie op te bouwen voor de typische Joe-die-nooit-een-ster-wilde-zijn, wat hem op de een of andere manier minder waardig maakt voor dit soort aandacht.<br />Nee, Valentino was een verbazingwekkende dekhengst op het witte doek en een watje, het enige boeiende aan hem zijn de voorstellingen die hij achter zich liet. Beter een bandje van 'The Sheik' dan dit.<br /><br />
There are two basic problems with this film: First, Rudolph Valentino may have been incredibly sexy on screen (woo-hoo!), but he wasn't that interesting off-screen. Second, he Rudolf Nureyev isn't a good enough actor to make him interesting. Russell tries to work around these basic problems by including lots of 1920's Hollywood excess and decadence, and as much sex and violence as he could fit in, all in amazing period clothes, but it's not enough.<br /><br />It's a gorgeous film to look at, the screen glitters with light and color and glamour, and some of the scenes are stunning enough to keep you watching. My favorites are the dance sequences, Valentino was a dancer and the slinky, sexy Nureyev does several dazzling tango numbers. (I recommend this film to any serious balletomane for that reason)<br /><br />It's when he has to talk that the film runs into trouble, and since he's the entire film, it's major trouble. Nureyev's English was never that good, and he either stumbles over his lines or spits them out at top Russian speed. His body is expressive, but his face is not, which is typical of dancers whose faces aren't clearly seen by the audiences, and who are mainly concerned with not panting visibly.<br /><br />But the problem that could probably never be overcome is that the characters aren't very sympathetic or interesting. Valentino spent his short career as a passive pawn of the studios, his bitch wife Natasha Rambova (snippily played by the bland Michelle Phillips), and diva actor-director Alla Nazimova (Leslie Caron gnawing on the scenery). The script tries to build some regular-Joe-who-never-wanted-to-be-a-star sympathy for him, which somehow makes him less worthy of this kind of attention.<br /><br />No, Valentino was an astonishing stud on screen and a wuss off, the only compelling thing about him are the performances he left. Better to get a tape of "The Sheik" than to watch this.<br /><br />