De eerste keer dat ik deze film zag, moet ik een jaar of negen, tien zijn geweest, en zelfs op die leeftijd had ik tranen met tuiten gehuild. Tot op de dag van vandaag is het de droevigste film die ik ooit heb gezien.<br />De film draait om de achtjarige Ben Madison, een hemofiliepatiënt die aids heeft opgelopen door een bloedtransfusie met een bloedtransfusie. Terwijl Ben dapper omgaat met alles wat zijn verwoestende ziekte hem oplegt, voeren zijn ouders twee strijd. Ze moeten zich inspannen om het feit te accepteren dat hun jonge zoon ongeneeslijk ziek was, maar toch sterk genoeg bleef om hem voor te bereiden op zijn eigen dood, maar ze vechten ook tegen de onwetendheid over hoe aids in de jaren tachtig werd gezien.<br />'Go Toward the Light' Bens begrafenis, waar zijn moeder vertelt dat het leven van haar zoon misschien kort was maar dat hij zijn stempel op de wereld had gedrukt, en Bens vader die aan zijn drie jonge zoons uitlegt wat er na de dood met de ziel gebeurt, en de laatste scène waarin Ben in de armen van zijn ouders sterft. Wat deze film uniek maakt, is dat hij niet allemaal deprimerend is, en door gelukkiger scènes te laten zien, voelen we ons dichter bij Ben en zijn familie. We hebben hun vreugde gedeeld toen Ben naar huis kon komen voor de geboorte van zijn nieuwe broertje en toen de pasgeboren zoon van de Madisons geen hemofilie had. We krijgen een idee van hoe hecht de familie is door de grote rol die de grootouders spelen in Bens verhaal. De film gaat over Bens leven (zijn grootvader heeft Bens doodskist heel ontroerend gemaakt) en over de liefde die Ben voor zijn familie voelt, vooral voor zijn broers (een bitterzoet moment is wanneer zijn jongere broer zegt dat hij in de uren voor Bens dood bezoek heeft gehad van een spookachtige Ben).<br />Voor een tv-film was het script niet alleen uitstekend, maar de acteurs ook. De jonge Joshua Harris moet in zijn tijd een getalenteerd kindacteur zijn geweest, gezien zijn ontroerende vertolking van Ben, terwijl Linda Hamilton en Richard Thomas als de ouders perfect waren als hun verdriet, kracht en liefde voor hun zoon en zijn benarde situatie. Ik kan dit niet alleen aanbevelen aan mensen die op zoek zijn naar een goed, hartverscheurend drama (want niets is hartverscheurender dan naar deze film kijken en weten dat dit een waargebeurd verhaal was dat een echt klein jongetje en zijn familie is overkomen), maar ook aan oudere kinderen en tieners die op zoek zijn naar een betekenisvollere kijk op aids en de gevolgen ervan.
The first time I watched this film, I must have been about nine or ten and even at that age, I sobbed my heart out. To this day, it remains the saddest film I've ever seen.<br /><br />The film revolves around eight-year-old Ben Madison, a haemophiliac who contracted AIDS from an infected blood transfusion. As Ben bravely copes with all that his devastating illness forces upon him, his parents are fighting two battles. They have to struggle to accept the fact their young son was terminally ill yet remain strong enough to prepare him for his own death but they are also fighting the ignorance of how AIDS was perceived in the Eighties.<br /><br />'Go Toward the Light' has many emotive scenes: notably, Ben's funeral where his mother recounts how her son's life may have been short but he had made his mark on the world, when Ben's father explains to his three young sons about what happens to the soul after death, and the final scene where Ben dies in his parents' arms. What makes this film unique is that it's not all depressing and, by depicting happier scenes, we feel closer to Ben and his family. We shared their joy when Ben is able to come home for his new brother's birth and when the Madisons' newborn son was haemophiliac-free. We get a sense of how close the family is by the large role the grandparents play in Ben's life (his grandfather poignantly made Ben's coffin) and the love Ben feels for his family, especially his brothers (one bittersweet moment is when his younger brother says he was visited by a ghostly Ben in the hours before Ben's death).<br /><br />For a TV film, not only was the script excellent but so were the actors. Young Joshua Harris must have been a talented child actor in his time given his affecting performance as Ben while Linda Hamilton and Richard Thomas were perfect as the parents, depicting their grief, strength and love for their son and his plight.<br /><br />I highly recommend this to not only people seeking a good gut-wrenching drama (as there is nothing more gut-wrenching than watching this film and knowing this was a true story that happened to a real little boy and his family) but also for older children and teenagers seeking a more meaningful view of AIDS and its consequences.