Een andere complexe, soms moreel dubbelzinnige film noir van Otto Preminger, met de diensten van topschrijver Ben Hecht en acteurs van de kwaliteit van Gene Tierney & José Ferrer om hem tot leven te brengen. Het is natuurlijk voor hen allemaal een oude koek, Preminger en Tierney hadden samen in 'Laura' gespeeld en zouden dat samen met Hecht weer doen in de binnenkort te verschijnen 'Where the Sidewalk Ends', terwijl Hecht eerder de psychoanalyse had omgevormd tot een opwindend effect in Hitchcocks 'Spellbound'. Er zitten zeker een paar typisch subversieve kleine Preminger/Hecht-trekjes in de film, bespeur ik, zoals voyeurisme en fetisjisme, die de film, zo stel ik me voor, dicht bij de heersende morele code van die tijd brengen, die eersten verder zouden doorvoeren in 'The Moon Is Blue'. en tien jaar later tot een soort hoogtepunt in 'Anatomie van een moord'. Kijk en luister hier goed en je ziet de camera vervagen bij een opname van Tierney's man die net op het punt staat zijn vrouw uit te kleden nadat ze in een door hypnotische prikkels teweeggebrachte diepe slaap is gevallen en op een ander punt het obscene citaat aan Tierney gericht door moreel corrupte hypnotiseur/astroloog (wat een cv!) Ferrer over 'het uitkleden van haar gewetensbezwaren'. Ik werd zelfs gegrepen door de scènes van de bloedsporen op de vloer van Ferrers personage als iets wat je niet dagelijks zag in de gezuiverde wereld, Hollywood dat nog steeds in het reine moest komen met de communistische heksenjacht in het naoorlogse tijdperk. Ze is (voornamelijk door het kijken naar oude film noirs!) nog maar net ontdekt als actrice (voornamelijk door het kijken naar oude film noirs!) en is weer stralend mooi als de beschaamde kleptomaan, die wanhopig op zoek is naar genezing, maar die tegelijkertijd de complexiteit en innerlijke taaiheid van haar personage overbrengt als ze eindelijk de hypnotische betovering doorbreekt die Ferrer over haar heeft uitgesproken. Voor mij steelt Ferrer de film, en je krijgt er kippenvel van in elke scène die hij speelt als zijn perverse (in elke betekenis van het woord) plannen eenmaal duidelijk worden. De scènes waarin ze samen spelen, waarin hij zijn begeerte voor Tierney nauwelijks kan verbergen en haar gelukkige thuis verscheurd wil zien worden, zijn geladen en hij krijgt ook een lange scène waarin hij zichzelf hypnotiseert tegen de folterende nawerking van zijn zelfgecontroleerde galblaasoperatie. Hij overtuigt je volledig van zijn wilskracht ten aanzien van zijn fysieke pijn, zodat hij achter Tierney aan kan gaan terwijl zij worstelt om haar geheugenverlies terug te krijgen, wat natuurlijk zijn eigen schuld aan het licht zal brengen. De richting is strak, de cinematografie is uitstekend, de setting is overtuigend en ik heb ook bijzonder genoten van het uitstekende gebruik van muziek om belangrijke scènes te dramatiseren. Natuurlijk is er een grote mate van onwaarschijnlijkheid over hoe Tierney zich onder de controle van zo'n giftig personage weet te brengen en de ontknoping is misschien ingewikkelder en uitgespeelder dan hij zou kunnen zijn, maar dit is nog steeds een uiterst intelligent, uitdagend stuk film, dat de barrières van de volwassen cinema aan het eind van de jaren veertig in Hollywood nog verder vermindert.
Another complex, at times morally ambiguous film noir from Otto Preminger, engaging the services of top writer Ben Hecht and actors of the quality of Gene Tierney & Jose Ferrer to give it life. It's old ground of course for all of them, Preminger and Tierney had teamed up in "Laura" and, with Hecht were to do so again in the soon-come "Where the Sidewalk Ends" while Hecht had previously turned psychoanalysis to thrilling effect in Hitchcock's "Spellbound". There are certainly some typically subversive little Preminger / Hecht touches, I detect, of voyeurism and fetishism, running the film close, I would imagine, to the prevailing moral code of the day, which the former was to take on further in "The Moon Is Blue" and to some kind of apogee in "Anatomy Of A Murder" 10 years later. Look and listen closely here and you'll see the camera fading out a shot of Tierney's husband just about to disrobe his wife after she falls into a hypnotically induced deep-sleep and at another point the salacious quote addressed to Tierney by morally corrupt blackmailing hypnotist/astrologist (what a CV!) Ferrer about "undressing her scruples". I was even pulled up by the scenes of the blood-marks on the floor from Ferrer's character as something you didn't see everyday in the sanitised, Hollywood still coming to terms with the Communist witch-hunt in the post-war era. The playing is excellent, Tierney, who I've only just discovered as an actress (largely through watching old film-noirs!) is again radiantly beautiful as the ashamed kleptomaniac, desperate for a cure, but at the same time conveying her character's complexity and inner toughness as she finally breaks the hypnotic spell cast on her by Ferrer. For me, Ferrer steals the movie, making your skin crawl in every scene he plays once his perverted (in every sense of the word) designs become apparent. Their scenes together, where he can hardly conceal his lust for Tierney and desire to break up her happy home are electric and he also gets a lengthy scene where he hypnotises himself against the excruciating after-effects of his self-conducted gall-bladder operation. He completely convinces you of his strength of will over his physical pain to enable him to go after Tierney as she struggles to recover her amnesia which will of course expose his own guilt. The direction is taut, the cinematography excellent, the settings convincing and I also especially appreciated the excellent use of music to dramatise key scenes. Naturally there's a large degree of implausibility about just how Tierney finds herself under the control of such a toxic character and the denouement is perhaps more complicated and played out than it might be but this is still a highly intelligent, challenging piece of cinema, further pushing back the barriers of adult cinema in late 40's Hollywood.