Ik herinner me de maandagochtend na de eerste uitzending op de Britse televisie, in 1982, toen al mijn klasgenoten het erover hadden: 'Heb je dat stukje gezien waarin die vent zei...' en ik herinner me dat ik dacht dat mijn klasgenoten naar een andere film hadden zitten kijken omdat ik me duidelijk herinnerde dat ik er een hekel aan had.<br />Het probleem dat ik had, was het episodische karakter van de film. Die iskwelling voelt aan als 90 minuten in mezelf verpakte schetsen in plaats van een lange speelfilm, en misschien is dat de reden waarom iedereen het erover had: 'Dat stukje waar...'het is echt niet het meest samenhangende scenario dat je ooit zult zien. De plot draait om een groep tieners uit Glasgow die een overval willen plegen, maar we zien hoe ze door kinderen in elkaar worden geslagen en dat ze niet genoeg geld hebben om een kop thee te kopen in een café. In veel te grote letters wordt duidelijk gemaakt dat het zielige criminelen zijn, alsof we dat niet weten. Er is ook een grap waarin twee figuren het hebben over de overval die ze gaan plegen, als een van hen uitroept: 'Laten we maken dat we hier wegkomen, het is net een openbaar park.' De camera zoomt dan uit om inderdaad te laten zien dat het gesprek plaatsvond in een openbaar park. Als de grap al flauw was, werd hij nog flauwer door het feit dat de camera niet dicht genoeg op de acteurs gericht was voordat de grap onthuld werd, we wisten dat ze lang voor de clou op een bankje in het park zaten!<br />Misschien moet ik niet te hard zijn, want Bill Forsyth heeft een succesvolle guerrillafilm gemaakt, maar ik moet de mensen die deze pagina lezen voor ze de film zien erop wijzen dat Bill Forsyth een heel eigenzinnige filmmaker is wiens films geen universele aantrekkingskracht hebben, en dat is waarschijnlijk de reden waarom we tegenwoordig zo weinig van hem horen.
I remember the Monday morning after THAT SINKING FEELING received its first broadcast on British television in 1982 , all my classmates were discussing it: " Did you see that bit where the guy said ... " and I remember thinking that my peers had been watching another film because I recalled distinctly hating it .<br /><br />The problem I had was the very episodic nature of the movie . THAT SINKING FEELING feels like 90 minutes of self contained sketches rather than a feature length comedy , and maybe this is why everyone was discussing " That bit where .... " it's really not the most cohesive screenplay you'll see . Secondly as a comedy it's made the cardinal sin of being silly rather than funny . The plot revolves around a group of Glasgow teenagers wanting to commit a heist but we see them getting beaten up by children and not having enough money to buy a cup of tea in a cafe , the point is spelled out in far too bold letters that these are pathetic criminals as if we didn't know this . There's also a joke where two characters are discussing the robbery they're going to pull when one exclaims " Let's get out of here , it's like a public park " The camera then pulls away to indeed show the conversation was taking place in a public park . If the joke was lame it was rendered even lamer still by the fact the camera isn't locked on the actors close enough before the joke was revealed , we knew they were sitting on a park bench long before the punch line ! <br /><br />Maybe I shouldn't be too hard since Bill Forsyth has made a successful guerilla film , but I should point out to people reading this page before seeing the movie that Bill Forsyth is a very idiosyncratic film maker whose movies lack a universal appeal , that's probably why we hear so little from him these days