Eerst moet ik erop wijzen dat ik de _British Forsyte_ -serie nog nooit heb gezien, dus ik kan deze film onmogelijk vergelijken. Ik heb gehoord dat de Britse serie beter en voller is, maar ik heb geen idee of dat waar is.<br />Ten tweede is deze film een van de vreemdste castings die ik in tijden heb gezien! Errol Flynn, bekend als feestbeest en rokkenjager, speelt de rol van de ongelooflijk saaie en liefdeloze Soames Forsyte! En, vreemd genoeg, Walter Pidgeon de rol van de aardige Jolyon Forsyte. Logischerwijs had Flynn de andere rol en vice versa moeten spelen, maar misschien konden de machthebbers bij MGM 'Mr. Miniver' en 'Mrs. Miniver' niet toestaan. om een liefdeloos huwelijk te hebben (rollen waar Pidgeon en Garson om bekendstonden). Ongeacht de redenering, werkte het eigenlijk heel goed.<br />Wat Flynn betreft, was deze casting waarschijnlijk een goede beslissing, want zijn rol was verreweg de interessantste en raadselachtigste in de film. Terwijl Garson en Pidgeon innemende mensen spelen en Robert Young een vurige aanbidder, moet Flynn een heel koude en cynische man spelen. De uitdrukking 'hij kent de prijs van alles en de waarde van niets' is een geweldige beschrijving van hem: een dwaas die misschien rijk is, maar liefde niet kan waarderen of dingen die hij niet met geld kan kopen. Het moet moeilijk zijn geweest voor de zwierige Flynn om zo'n overmatig ingehouden personage te spelen, en het was een van de beste rollen in de latere helft van zijn carrière.<br /><0x3E> Greer Garson speelt in wezen de stereotiepe 'Greer Garson'-rol <0xE2><0x80><0x93> je weet wel, de aardige en lieve vrouw van wie je van nature houdt. En Pidgeon speelt in wezen dezelfde aardige mannenrol die hij in de jaren veertig meestal speelde. Robert Young en Janet Leigh waren belangrijk voor het verhaal, maar hun personages waren niet echt belangrijk voor het verhaal <0xE2><0x80><0x93> ze hielpen het verhaal alleen maar vooruit.<br /><0x3E> In wezen gaat het verhaal over de heel rijke en saaie oude Soames Forsyte (Flynn) die heel, heel vurig achter Irene (Garson) aan zit. Maar zijn passie en liefde lijken volledig te verdwijnen als hij met haar trouwt <0xE2><0x80><0x93> bijna alsof ze een financiële aanwinst is in plaats van een liefhebbende echtgenote. Later ontmoet Irene de vriend van haar nichtje (Young) en op de een of andere manier worden ze verliefd op elkaar. In sommige opzichten is dit heel, heel weinig overtuigend <0xE2><0x80><0x93> Irene is tenslotte aardig en het idee dat ze de aanbidder van haar nichtje zou stelen is moeilijk te verteren. Maar gezien het feit dat Soames een koude kikker is, kan ik me heel goed voorstellen dat ze bij de eerste kans op passie voor hem springt. Ik zou de film alleen iets leuker hebben gevonden als het voorwerp van haar affectie beter was omschreven of als deze verliefdheid iets geloofwaardiger was geweest.<br />'Hoe dan ook, wat er verder gebeurt, zal ik niet vertellen, want dat doe ik niet.' Ik wil de film niet bederven. Dus hoe dit alles moet worden opgelost, moet wachten tot je de film hebt gezien. Maar ik zal je zeggen dat de beste zin in de film de laatste was die Irene zei. Over ex-man Soames gesproken: ze zei: 'Ik heb medelijden met hem... hij is een arme man.' Wat een fantastische zin <0xE2><0x80><0x93> een fantastische manier om deze uitstekende film af te sluiten.<br />P.S. <0xE2><0x80><0x93> Nog een droevige opmerking: je zou de Errol Flynn in deze film kunnen vergelijken met dezelfde man in films van een jaar of drie geleden. Ik heb deze film ook gezien, net als OBJECTIEF, BURMA! (1945) en NIET GOODBYE (1946) <0xE2><0x80><0x93> allemaal met een dag ertussen. Ondanks het feit dat hij ongeveer in dezelfde tijd was gemaakt, was Flynn een stuk dikker en pafferiger in die vrouw van vlees en bloed als gevolg van de gevolgen van alcoholisme. Natuurlijk was het de bedoeling dat hij in deze film ouder zou zijn, maar de gevolgen waar ik het over heb, werden niet veroorzaakt door de make-upafdeling. Zijn drankgebruik had eindelijk zijn tol geëist en hij ziet er in drie jaar tijd minstens vijftien jaar ouder uit! Het is eigenlijk heel deprimerend dat hij zichzelf dit heeft aangedaan <0xE2><0x80><0x93> van een heel knappe hoofdrolspeler in een opgeblazen, binnenkort overleden persoon (zijn films uit de jaren vijftig waren voor het grootste deel derderangs zooi).
First I need to point out that I have NEVER seen the British Forsyte series, so I cannot possibly compare this movie to it. I have heard that the British series is better and fuller, but I just have no idea if this is true.<br /><br />Second, this movie has among the strangest casting I have seen in some time! Errol Flynn, well-known as a party-animal and womanizer, is cast as the incredibly dull and loveless Soames Forsyte! And, oddly, Walter Pidgeon plays the nice Jolyon Forsyte. Logically, Flynn SHOULD have played the other role and vice-versa, but perhaps the powers that be at MGM couldn't allow "Mr. Miniver" and "Mrs. Miniver" to have a loveless marriage (roles that Pidgeon and Garson were very famous for). Regardless of the reasoning, it actually worked pretty well.<br /><br />As far as Flynn goes, this casting was probably a good decision, as his role was by far the most interesting and enigmatic in the film. While Garson and Pidgeon play likable people and Robert Young plays an ardent suitor, Flynn must play a very cold and cynical man. The expression "he knows the price of everything and the value of nothing" is a great description of him--a fool who might be rich but can't appreciate love or things cash can't buy him. It must have been tough for the dashing Flynn to play such an overly restrained type of character and it was one of the best roles of the later half of his career.<br /><br />Greer Garson essentially plays the stereotypical "Greer Garson" role--you know, the nice and sweet lady you naturally love. And Pidgeon plays essentially the same nice guy role he usually played in the 1940s as well. As far as Robert Young and Janet Leigh, they were important to the plot, but their characters weren't really all that important to the plot--they just helped the story along.<br /><br />Essentially, the story is about very rich and boring old Soames Forsyte (Flynn) pursuing Irene (Garson) very, very ardently. However, his passion and love seems to completely vanish once he marries her--almost like she's a financial acquisition, not a loving wife. Later, Irene meets her niece's boyfriend (Young) and they somehow fall in love. In some ways this is very, very unconvincing--after all, Irene is nice and the idea of her stealing her niece's beau is a bit hard to swallow. But, considering what a cold fish Soames is, I could certainly understand her jumping at the first chance for passion. I just would have liked the movie a little more if the object of her affection were better defined or if this infatuation seemed a bit more believable.<br /><br />Anyways, what exactly happens next, I'll not explore further, as I don't want to spoil the film. So how all this is resolved is just going to have to wait until you see the film. However, I will say that the very best line in the movie was the final one given by Irene. Speaking of now ex-husband Soames, she says "I feel sorry for him,...he's a very poor man". What a fantastic line--a marvelous way to wrap up this excellent film.<br /><br />PS--On a sad note, you might want to compare the Errol Flynn in this film to the same man in movies from just three or so years earlier. I saw this movie as well as OBJECTIVE, BURMA! (1945) and NEVER SAY GOODBYE (1946) all a day or so apart. Despite being made about the same time, Flynn was a lot fatter and puffier in THAT FORSYTE WOMAN due to the effects of alcoholism. Sure he was supposed to be older in this film, but the effects I am talking about were not created by the makeup department. His drinking had finally taken its toll and he looks at least 15 years older just in three years! It's very depressing, really, that he did this to himself--going from a very handsome leading man to a bloated soon-to-be has-been (his films of the 1950s were, for the most part, third-rate messes).