Het is moeilijk om een film uit 1985 tot een goed einde te brengen, maar op de een of andere manier slaagt Gregg Araki erin dat te doen met zijn amateuristische regie. De plot is geïnspireerd, de cast is competent, maar Araki verpest de film met zijn slepende regie en afgezaagde dialogen. Zelfs de getalenteerde en charismatische Mike Dytri kan deze kluns niet redden. Tegen de tijd dat de film aan het eind kwam, waar ik zoveel over had gehoord, was ik bereid hem gewoon af te zetten en de band terug te geven. Het is heel moeilijk om iets om de personages te geven, hoe sympathiek ze ook zijn, als elke dialoog wordt onderbroken door onnodige, zwangere pauzes (een zeker teken van incompetente regie). De film had veel potentie, maar kwam naar buiten als een stel scènes die aan elkaar waren geplakt met een heel slechte soundtrack (niet de muziek: het geluid bleef afwisselend zacht en hard van scène tot scène op en neer springen).
It's difficult to make an 85 movie drag on, but somehow, Gregg Araki manages to do so with his amateurish direction. The plot is inspired, the cast is competent, but Araki ruins it with draggy direction and corny dialogue. Even talented and charismatic Mike Dytri can't save this clunker. By the time it got to the end, which I had heard so much about, I was ready to just turn it off and return the tape. It's very hard to care about the characters, likeable though they are, when every line of dialogue is punctuated by unnecessary pregnant pauses (a sure sign of incompetent direction). The film had great potential, but it came out as just a bunch of scenes slapped together with a really bad soundtrack (not the music: the volume kept jumping up and down alternating soft to loud from scene to scene).