Meestal als films gebaseerd zijn op waargebeurde verhalen, ben ik geneigd iets te weten te komen over wat er gebeurd is voordat ik de film heb gezien. Ik was me heel goed bewust van de tragedie van Matthew Shepard uit de lessen op school en uit de tv-reportages. Bovendien denk ik dat er een paar verhalen zijn die niet in films zouden moeten worden verwerkt, tenzij ze goed worden aangepakt. Zoals de bomaanslag in Oklahoma City of de tragedie van Matthew Shepard. Toen ik van deze film hoorde en hoe die verband hield met de strijd tegen discriminatie, dacht ik dat hij een redelijke kans zou maken en boven de gewone rondzwervende tv-films zou uitstijgen. Soms was dat ook zo. Maar over het algemeen was ik erg teleurgesteld. Op een puur techinisch niveau was het filmen niet boeiend. Weinig opnamen brachten de film echt tot leven en MTV heeft een manier om daar films te laten verschijnen die er altijd uitzien als een aflevering van TRL. Het script zelf was niet erg sterk. In feite waren de emotioneel ontroerende momenten van de film clips van live nieuwsuitzendingen en wakes bij kaarslicht. De aanvallers werden zowel in levens als in dat van Matthew getoond, maar alle dialogen van de aanvallers waren geforceerd en slecht geschreven. Eén opname van de film springt eruit. Iedereen die van de tragedie op de hoogte was, is bekend met de ene profielfoto van Matthew Shepard. Terwijl Matthew (Cy Carter) in het ziekenhuis ligt te wachten tot hij doodgaat, zegt een vriendin dat ze een foto mee zal nemen om aan een verhaal te hangen dat geschreven wordt, zodat de mensen weten wie hij is. De foto is dat profiel. Ik voelde een rilling over mijn rug lopen. Afgezien daarvan... het acteren was zwak. Cy Carter voldeed aan de fysieke beschrijving van Shepard en kon soms zijn hart veroveren, maar liet mij toch naar meer verlangen. Als de aanvallers bracht geen van beide acteurs een echt uitgewerkt personage voort. De sterkste acteur in de film was de jonge vrouw die Chassity speelde. Zij bracht haar flinterdunne personage echt op een hoger plan. In een van de scènes wordt haar moeder ervan beschuldigd dat ze lesbisch is. Chassity zegt dat ze geen problemen heeft met homo's en dat ze zelfs lid is van de homovereniging, maar als haar moeder wordt aangevallen, komt er een kant van Chassity naar voren. Het is oké als iemand anders homo is... maar niet haar moeder. Het laat echt zien hoe mensen zich soms op één manier kunnen voelen, maar toch in tweestrijd zijn. Al met al... deze film laat de kijker in de steek. Deze tragedie, als het al een film had moeten worden, en ik wou dat het niet zo was... had een veel betere presentatie verdiend. Toch komt de boodschap over en werden de belangrijke feiten van het proces en de daaruit voortvloeiende paniek goed verwoord. Hoewel je weinig sympathie voor de personages voelt, begrijp je het effect dat dit had op hun leven en op dat van alle andere Noord-Amerikanen.
Usually when movies are filmed based on true stories, I tend to find out something about what happened before seeing the movie. I was very aware of the Matthew Shepard tragedy from classes at school and TV reports. As well I think there are a few stories that shouldn't be made into movies unless they are handled well. Such as the Oklahoma City Bombing or the Matthew Shepard tragedy. When I heard of this movie and how it connected with the stand up against discrimination campaign I thought it would stand a fair chance and rise above common TV movie meandering. At times it did. But for the most part I was sadly disappointed. On a purely techinical level the filming was not engaging. Few shots really brought the movie alive and MTV has a way of lighting there movies that always look like an episode of TRL. The script itself was not very strong. In fact the most emotionally moving moments of the movie were clips from live news reels and candle light vigils. The attackers were lives were shown as well as Matthew's but all of the attackers dialogue was forced and poorly written. One shot of the movie does stand out. Anyone who was aware of the tragedy is familiar with the one profile picture of Matthew Shepard. While Matthew (Cy Carter) lies in the hospital waiting to die a friend says she will bring a picture to attach to a story being written, so people will know who he is. The picture is that profile. I felt a chill at that moment. Other than that...the acting was weak. Cy Carter met the physical description of Shepard and at moments captured his heart but still left me wanting more. As the attackers, neither actor really brought a fleshed out character. The strongest actor in the movie was the young woman playing Chassity. She really brought out another level to her paper thin character. In one scene her mother is accused of being a lesbian. Chassity says she has no problems with gay people and even works on the gay student union, but when her mother is attacked a side of Chassity comes out. It's okay for anyone else to be gay...but not her mother. It really shows how sometimes people can feel one way but still be conflicted. All in all...this movie leaves the viewer wanting. This tragedy, if it was to be made into a movie at all, and I wish it hadn't...deserved a much better representation than this. Yet still, the message gets through and the important facts of the trial and ensuing panic were represented well. While you feel little for the characters, you understand the effect this had on their lives and of the lives of all americans.