Weet je dat er één vent is die er alles voor over heeft om je te laten ontslaan, je huis te vernielen, je van je vrienden en familie te vervreemden, door je bloeddrukbeschermer heen te bijten? Je weet wel, het gebruikelijke. Nou, stel je voor dat die vent een rioolrat ter grootte van een poedel was.<br />Ik vroeg me af waarom Peter Weller had ingestemd om de hoofdrol te spelen in wat in wezen het rat-equivalent is van _Jaws: The Revenge_. Ik kreeg mijn antwoord ongeveer twintig seconden na het begin van de film, waar hij begint met een opname van Shannon Tweed die Wellers vrouw speelt die onder de douche staat. Eh, oké.<br />Ze gaat weg, samen met Wellers vrouw. Het is een heel stom kind dat in een hotel gaat logeren (om later in de film schaars gekleed in haar hotel of in een droomsequentie weer op te duiken om een of ander vreemd tietenquotum uit de jaren tachtig te halen, neem ik aan).<br />Weller doet het prima in zijn eentje (blijft achter om wat werk af te maken), tot de vaatwasser overstroomt en uiteindelijk een rat van streek maakt die besluit in zijn appartement te gaan wonen. Het is moeilijk in te schatten hoe groot dit ding moet zijn, tot het besluit om later onder de dekens in Wellers bed te kruipen; blijkbaar is hij zo groot als een kater.<br />Weller doet zijn best om van de rat af te komen door de normale rattenvallen te vervangen door (wat in wezen) miniatuurberenvallen. Als de middeleeuwse rattenvallen niet werken of als ze aangevreten terugkomen, besluit hij een kat te nemen, die ook aangevreten terugkomt (of wordt vervangen door een goedkoop knuffeldier dat op zijn kat lijkt). Als hij besluit de rat te negeren, kauwt hij op zijn schokdemper, zijn stoppenkast, en daarmee schakelt hij de stroom uit.<br />Weller rent door het huis, slaat gaten in de muren op zoek naar de rat, wordt geplaagd door nachtmerries over verjaardagsfeestjes waar de reuzenrat uit een taart springt (?) en waar zijn achterlijke kind uiteindelijk verschillende rattengif door zijn cornflakes mengt. De finale deed me aan Arachnofobie denken, omdat hij in een bedompte kelder eindigde; de film eindigde misschien twaalf seconden nadat de rat is afgemaakt, terwijl Weller zich afklopt alsof de afgelopen twee uur niet net op tijd zijn gebeurd om zijn vrouw en kind bij de voordeur te begroeten. Ik weet zeker dat ze het volledig verwoeste appartement niet zullen opmerken.
You know that one guy who'd do anything to get you fired, destroy your house, alienate you from your friends and family, chew through your surge protector? You know, the usual. Well, imagine if that guy was a poodle-sized sewer rat.<br /><br />I wondered going into this movie why Peter Weller would agree to star in what is essentially the rat-equivalent of Jaws: The Revenge. I got my answer about twenty seconds into the film, where it opens on a shot of Shannon Tweed, playing Weller's wife here, showering. Umm, okay.<br /><br />She leaves, along with Weller's extremely dimwitted kid to stay at a hotel (only to pop up later in the movie scantily-clad back in her hotel or in a dream sequence in order to meet some strange 80s boob quota I suppose).<br /><br />Weller is doing fine by himself, (staying behind to finish some work), until the dishwasher overflows, eventually upsetting a rat who decides to move into his apartment. Its hard to gauge just how big this thing is supposed to be until it decides to crawl up under the covers in Weller's bed later, apparently he's the size of a tomcat.<br /><br />Weller does his best to get rid of the rat, upgrading from normal rat traps to (what are basically) miniature bear traps. When the medieval rat traps don't work or come back gnawed on he decides to get a cat, which also comes back gnawed on (or replaced with a cheap stuffed animal that resembles his cat). When he decides to ignore the rat he chews on on his surge protector, fuse box, and therein cutting off the power.<br /><br />Weller runs around the house, bashing holes into walls in search of the rat, is plagued by nightmares of birthday parties where the giant rat jumps out of a sheet cake (?), and where his dimwitted kid ends up mixing in various rat poisons in with his cereal. The finale brought to mind Arachnophobia as it ended in a dank basement; the film ending maybe twelve seconds after the rat's been dispatched as Weller brushes himself off as if the last two hours hadn't just happened just in time to greet his wife and kid at the front door. I'm sure they won't notice the completely demolished apartment.