De Satyricon was een van de ontroerendste films die ik ooit heb gezien. Er was zoveel symboliek en er waren zoveel onderstromen.<br />Fellini's weglatingen en toevoegingen spreken elkaar niet tegen, maar beschrijven wel de overgebleven fragmenten van de oorspronkelijke Satyricon. Hij had de taak een doorlopend kunstwerk te maken van een gehavende, gefragmenteerde romp waarvan hoofd en ledematen waren afgehakt. Een aantal van Fellini's bronnen over wat er niet in Petronius zit, komt van Suetonius, Ovidius, Tacitus, Juvenalis en Propertius. Je zou zijn reconstructie kunnen vergelijken met die van een paleontoloog die vorm geeft aan enkele tientallen fossiele beenderen. Hij verklaarde dat het niet zijn bedoeling was ondeugd of corruptie te tonen, maar om een onbevooroordeelde blik te werpen op een moreel in verval geraakte wereld. De film voorspelt zowel de wereld van Rome voor het christendom als de postchristelijke wereld die op het punt staat geboren te worden. Het morele geweld dat de film illustreert, voorspelt de irrationele barbaarsheid van onze eigen tijd.<br />Fillini verwerpt wat er over de antieke wereld geschreven is en houdt zich aan wat er geschilderd is. Het scenario synthetiseert kunst, beweegt als muziek en spreidt zich uit als een reeks schilderijen, een catalogus van beelden zonder karakterontwikkeling, verhaal of drama. Droomachtige beelden van lijden en obsessies vereisen grote intellectuele inspanning van de kant van de kijker. Zijn beelden zijn hypnotiserend, als het water van de Styx, en hallucinerend als de doeken van Hiëronymus Bosch. Beschilderd vlees wordt tot leven gewekt en behoudt het gevoel van leven op fragmenten tussen de ruïnes.<br />We krijgen een enorm levend fresco van Romeinse decadentie voorgeschoteld als metafoor voor de huidige samenleving en als allegorische satire over waar we heen gaan. De film is een raam en een spiegel waarin we zowel het verleden als het heden tegelijk kunnen zien, een wereld zonder morele ankering, een nachtmerriewereld, een ontbindend lichaam dat vergeven is van ongedierte. Het is een fabel voor onze tijd, die morele decadentie gelijkstelt met de Apocalyps. Fellini creëert het met een frescoachtige beheersing.<br />We zijn zowel gefascineerd als afgestoten. De jonge en de mooie zijn even monsterlijk en onzuiver als de oude en de lelijke. Fellini gebruikt het groteske om te proberen het verloren gevoel van de kijkers voor het mysterieuze, het transcendente en het heilige terug te winnen. Deze groteskheid brengt ons in een ontmoeting met een andere werkelijkheid. Surrealistische elementen overheersen, ze duwen de menselijke elementen opzij. Dissociatie, of een vervreemde en onsamenhangende gelijktijdigheid, wordt gebruikt om de sfeer van een droom te creëren. Fellini zei dat zijn film 'de documentaire van een droom' was. De droom is angstaanjagend, omdat hij alleen te verdragen is door intense en onverantwoordelijke toegeeflijkheid, gevolgd door een eindeloze ontsnapping. De personages zijn ballingen in een wereld die ze zelf hebben gecreëerd en waar ze geen controle over hebben. De film is doordrenkt van freudiaanse symboliek. De overgeschilderde fresco-achtige gezichten vertegenwoordigen zowel de uiterlijke maskers van oppervlakkige relaties als de maskers die de duistere impulsen en dwangmatigheden verbergen die de identiteit van het ego dreigen te overweldigen en in te nemen. Fellini's film is een surrealistisch visioen van een hedonistische wereld waar alleen het masker van het ego bestaat; er is geen echt ego dat logica of rede invoert, en geen superego dat ethiek of moraliteit invoert. Het is een idyllische wereld die onvermijdelijk zijn pionnen moet verteren, omdat hij zich alleen beweegt op primitieve drijfveren, een wereld zonder onschuld, zuiverheid, wederzijdse verplichtingen, beperkingen of echte liefde. Als thema zou je kunnen zeggen dat het verhaal gaat over de seksuele opvoeding van Encolpio die zich afspeelt in een moreel dalende wereld. Hij overtuigt zijn tegenstanders door zijn fysieke schoonheid; een wensdroom van de adolescent die, geconfronteerd met een verschrikkelijke en corrupte wereld, ontdekt dat hij er betrekkelijk ongeschonden doorheen kan komen, dankzij zijn jeugd en schoonheid. Hij ontwapent zijn tegenstanders met zijn oppervlakkige aura van onschuld en seksuele aantrekkingskracht, die hem meer dan eens het leven redt, maar hem in zijn eigen geweten ontmant, waardoor hij uiteindelijk impotent wordt bij vrouwen. Fellini's oversekste, verslindende vrouwen zijn geen moederfiguren of liefdesfiguren, maar symbolisch vrouwen die gecastreerd willen worden. In plaats van ideaalobjecten voor het voltooien van de innerlijke vermenging van mannelijke en vrouwelijke elementen van de psyche, zijn ze nachtmerrieachtig uit op ontmanning. Ze kunnen alleen maar functioneren als copulerende verslinders. Maar de dood van Ascilto, Encolpio's alter ego, vertegenwoordigt symbolisch de dood van Encolpio's homoseksuele verlangens en twijfels, die hem weer tot een man maken en zijn impotentie uitwissen.<br />Net als de fragmentarische resten van de Satyricon van Petronoius Arbiter eindigt Fellini's film als een onafgemaakte zin. De personages zijn als in een overbrengingspatroon bevroren, vastgelijmd in afzonderlijke rottende muren van gebroken metselwerk; het is ons venster op de wereld van Rome, maar een wereld die een voorbode is van het heden en de toekomst van onze eigen wereld. Het is een film die de moeite waard is om keer op keer te bekijken om de symboliek en diepere facetten ervan te ontdekken.
The Satyricon was one of the most moving films I have ever seen. There was so much symbolism and so many undercurrents. I present a composite critique.<br /><br />Fellini's omissions and additions neither contradict nor violate, but further define the surviving fragments of the original Satyricon. He had the task of making a continuous work of art of a scarred, fragmented torso with its head and limbs chopped off. Some of Fellini's sources of what is not in Petronius are from Suetonius, Ovid, Tacitus, Juvenal and Propertius. One might liken his reconstructing to that of a paleontologist giving form to a few dozen fossil bones. He stated that his intention was not to show vice or corruption, but to give an unbiased look at a morally decaying world. The film prefigures both the world of Rome prior to Christianity and the post-Christian world presently lurching toward birth. The moral violence that punctuates the film prefigures the irrational savagery of our own age.<br /><br />Fillini rejects what has been written about the ancient world and sticks to what has been painted. The scenario synthesizes art, moving like music and spreading out like a suite of paintings, a catalog of images without character development, story, or drama. Dream-like images of anguish and obsessions demand great intellectual effort on the part of the viewer. His images are mesmerizing, like the waters of the Styx, and hallucinating like the canvases of Hieronymous Bosch. Painted flesh is brought to life and retains the sense of life on fragments amid the ruins.<br /><br />We are presented a vast living fresco of Roman decadence as a metaphor for present society and as an allegorical satire of where we may be trending. The film is a window and a mirror where we may see both past and present at the same time, a world without moral anchoring, a nightmare world, a decomposing body infested with vermin. It is a fable for our times, equating moral decadence with apocalypse. Fellini constructs it with fresco-like mastery.<br /><br />We are both fascinated and repelled. The young and the beautiful are as monstrous and impure as the old and the ugly. Fellini uses the grotesque to try to reclaim the viewers' lost sense of the mysterious, the transcendent and the holy. This grotesqueness zaps us into an encounter with another reality. Surrealistic elements dominate, pushing aside the human elements. Dissociations, or an alienated and incoherent simultaneity, are used to create the atmosphere of a dream. Fellini said that his film was "the documentary of a dream." The dream is frightening, because it is endurable only through intense and irresponsible indulgence followed by interminable escape. The characters are exiles in a world that is both of their own creation and beyond their control.<br /><br />The film is heavy with Freudian symbolism. The over-painted fresco-like faces represent both the external masks of surface relationships and the masks that hide the darker impulses and compulsions that threaten to overwhelm and assume the identity of the ego. Fellini's film is a surrealistic vision of a hedonistic world where there is only the mask of the ego; there is no real ego to impose logic or reason, and no superego to impose ethics or morality. It is an id world that must inevitably consume its pawns, because it moves only on primitive drives, a world without innocence, purity, mutual commitments, restraints, or real love.<br /><br />As a theme, one might say that the story is about the sexual education of Encolpio set in the context of a morally declining world. He triumphs over his opponents via his physical beauty; a wish-fulfilling dream of the adolescent who, confronting a terrible and corrupt world, finds that he can wander through it relatively unscathed, thanks to his youth and beauty. He disarms his opponents with his surface aura of innocence and sexual attraction, which saves his life more than once, but it emasculates him in his own conscience, eventually rendering him impotent with women. Fellini's oversexed, devouring women are not mother figures or love figures but symbolically wish to castrate. Rather than objects of idealization for completing the inner merger of male and female elements of the psyche they are nightmarishly intent on emasculation. They can function only as copulatory devourers. However, the death of Ascilto, Encolpio's alter ego, symbolically represents the death of Encolpio's homosexual desires and self doubts, restoring him to manhood and erasing his impotence.<br /><br />Like the fragmented remains of Petronoius Arbiter's Satyricon, Fellini's film ends as an unfinished sentence. The characters are as if in a transfer pattern, frozen, plastered into separate decaying walls of broken masonry; it is our window to the world of Rome, but a world that mirrors a portent for the present and the future of our own world.<br /><br />This is a film well worth viewing again and again to uncover its symbolism and deeper facets.