Het leven van een wonderkind is nooit gemakkelijk, en de zesjarige Vitus von Holzen is een echt wonderkind. Met een IQ dat zo ver boven het gemiddelde ligt dat het als 'onberekenbaar' is aangemerkt, is Vitus al zo'n begenadigd pianist dat Mozart en Beethoven het in de muzikale genialiteitswedstrijd niet van hem zouden kunnen winnen. Vitus' ouders zijn terecht trots op hun zoon en begrijpelijkerwijs van plan hem alle mogelijke kansen te geven om zijn zeldzame, door God gegeven potentieel te verwezenlijken. Maar hoe kan een jongen een 'normale jeugd' hebben als hij zijn leeftijdgenoten op het gebied van intelligentie en talent ver voor is en zelfs zijn eigen leraren geïntimideerd zijn door zijn kennis? Vitus is een arrogant, vroegrijp joch, lang voordat hij in de puberteit komt (hij is al van plan om op zijn dertiende naar de universiteit te gaan). Maar op welk moment komt een jongen eindelijk in opstand tegen zijn 'bijzonderheid' en zoekt hij het leven van een 'normaal' kind? Nou, in een schokkende wending van de gebeurtenissen bedenkt Vitus een manier om dat te doen.<br />'Vitus' is een schitterende Duitse film die de stress en spanning van het hebben van een volwassen brein, dat in wezen gevangen zit in de psyche van een kind, levendig weergeeft. Maar de film brengt ook de onophoudelijke strijd van de ouders in beeld, die een balans proberen te vinden tussen het koesteren en ontwikkelen van het kind.' En hoeveel van hun obsessie met de gave van het kind komt werkelijk voort uit de roem die hij hun als ouders schenkt? En wiens dromen proberen ze eigenlijk te verwezenlijken door middel van zijn succes, dat van hem of dat van henzelf?<br />'Vitus' is briljant geschreven door Peter Luisi, Lukas B. Suter en Fredi M. Murer, en de regie is in handen van Murer. 'Vitus' brengt ons in een wereld die we niet vaak in films zien <0xE2><0x80><0x93> die van de mysteries van het intellect <0xE2><0x80><0x93> en doet dat met vernuftige intriges, complexe personages en voortreffelijke acteurs. Julika Jenkins en Urs Jucker zijn uitstekend als de ouders die het zeker goed bedoelen, maar die niet altijd doen wat het beste is voor hun kind, terwijl Bruno Gans een sterke emotionele focus heeft als de liefhebbende grootvader die de enige persoon in Vitus' leven is die hem een veilige plek biedt waar hij zonder druk kan leven en gewoon een normaal kind kan zijn. De twee jonge acteurs die Vitus spelen <0xE2><0x80><0x93> Fabrizio Borsani op zijn zesde en Teo Gheorghiu op zijn twaalfde <0xE2><0x80><0x93> slaan geen enkele valse noot aan in hun vertolking van een personage dat half volwassen is en half een temperamentvol kind.<br />'In deze film is niemand een held of een schurk. Gewoon mensen met goede bedoelingen die proberen zich een weg te banen door een ongewone en uitdagende situatie zonder daarbij alles in het honderd te laten lopen.<br />In de tweede helft verliest het script iets van zijn kracht, omdat het te veel afdwaalt naar wensvervulling en de esoterische warboel van grote zakendeals en aandelenportefeuilles voor zijn eigen bestwil, maar dat is een klein foutje in een film die verder een overvloed aan onweerlegbare deugden biedt.
The life of a child prodigy is never an easy one, and six-year-old Vitus von Holzen is quite the child prodigy. With an I.Q. so off-the-charts it's been classified as "incalculable," Vitus is already such an accomplished pianist that he would give Mozart and Beethoven a run for their money in the musical genius sweepstakes. Vitus' parents are justifiably proud of their son and understandably intent on affording him every opportunity possible for him to fulfill his rare, God-given potential. But how is a boy supposed to have a "normal childhood" when he's eons ahead of his peers in intelligence and talent and when even his own teachers are intimidated by his knowledge? Small wonder he's an arrogant, precocious little brat long before he's reached puberty (he's already planning on attending college at age 13). Yet, at what point does a boy finally rebel against his "specialness" and seek the life of a "normal" child? Well, in a shocking turn of events, Vitus comes up with a way of doing just that.<br /><br />"Vitus" is a superb German film that vividly captures the stress and strain of having an adult brain essentially trapped inside a child's psyche. But the movie also brings into focus the nonstop struggle the parents go through as they attempt to find a balance between nurturing and cultivating the child's talents, on the one hand, and not making a psychological wreck of him on the other. And how much of their obsession with the child's gift really just comes down to the glory he reflects back on them as parents? And whose dreams are they really trying to fulfill through his success anyway, his or their own?<br /><br />Brilliantly written by Peter Luisi, Lukas B. Suter and Fredi M. Murer, and solidly directed by Murer, "Vitus" takes us into a world we don't often visit in the movies - that of the mysteries of the intellect - and does so with ingenious plotting, complex characterizations and outstanding performances by a wonderful cast. Julika Jenkins and Urs Jucker are excellent as the parents who certainly mean well but who don't always act in the best interest of their child, while Bruno Gans provides a strong emotional focal point as the loving grandfather who is the one person in Vitus' life who provides him with a safe place where he can live life without pressure and just be a normal kid. The two young actors who play Vitus - Fabrizio Borsani at six and Teo Gheorghiu at twelve - don't hit a single false note in their portrayals of a character who is half grownup and half temperamental child.<br /><br />Nobody is a hero or a villain in this film; they're just well-intentioned individuals trying to work their way through an unusual and challenging situation without making a total mess of everything in the process.<br /><br />The script does lose its way a bit in the second half, wandering too far into wish-fulfillment fantasy and the arcane muddle of big business deal-making and stock portfolios for its own good, but that's a small enough flaw in a movie that otherwise provides an abundance of inarguable virtues.