Als acteur stelt Mike Binder niet veel voor. Maar bij een regisseur gaat hij op de rand van het geluk en gebruikt hij alleen wat hij uit de bron van oudere films kan putten. Ik heb nog nooit een schrijver-regisseur gezien die niet in staat is met iets nieuws te komen. Op zijn best is hij een middelmatige tv-regisseur.<br />'Man over Town' gaat over een man die te veel werkt en uiteindelijk ontdekt dat hij tijd met zijn gezin moet doorbrengen. Tjonge, dat is nog eens een plot. Affleck, normaal gesproken een fatsoenlijke vent, slaapwandelt door de rol. Romjin, normaal gesproken heet en opwindend, is lusteloos en saai. De rest van de cast bestaat uit wegwerpfiguren (behalve Hesse, die meer tijd op het witte doek had kunnen doorbrengen).<br />Maar het is wel zo. '... is het verhaal <0xE2><0x80><0x93> of het ontbreken daarvan <0xE2><0x80><0x93> wat dit tot een verspilling maakt. Er is geen echte verklaring voor iemands motieven en je komt er nooit echt achter. Het verhaal bouwt op tot verschillende climaxen die plotseling worden afgezwakt om naar het einde toe door te gaan <0xE2><0x80><0x93> alsof de regisseur klaar was om iets op te lossen, maar meer tijd nodig had. Er vindt uit het niets en geheel tegen zijn karakter in een akelige gewelddaad plaats.'<br />Het gaat er blijkbaar om dat Affleck zich realiseert dat hij van zijn vrouw houdt en haar haar overspel kan vergeven. In de loop van de tijd worden er komische taferelen geschetst in de stijl van de jaren vijftig: mensen die in een hoek staan, krijgen een deur in hun gezicht; er zijn telefoongesprekken waarbij A met B praat, maar C denkt dat A zo tegen hem praat; personages schreeuwen en nemen een houding aan over dingen die in hun hoofd opkomen, los van de verhaallijn...<br /><br />Waarschijnlijk had Binder een idee van dit alles en neemt daarom zijn toevlucht tot de meest luie truc: het wordt de hele tijd verteld. Je kunt het toch niet volgen, maar als je doorspoelt (zoals je zou willen) verlies je elk gevoel van continuïteit dat het waardeloze verhaal (Affleck die zijn dagboek leest) zou kunnen geven.<br />Al met al een complete tijdverspilling: geen gelach, geen liefde, geen drama, geen eureka's.
As an actor Mike Binder isn't much. But at a director he rides the crest of sappiness and uses only what he can borrow from the well of older movies. I've never seen a writer-director so incapable of coming up with something new. At best he's a mediocre TV director.<br /><br />"Man about Town" is about a guy who works too much and eventually learns that he needs to spend time with his family. Woo, there's a plot. Affleck, normally decent, sleepwalks through the role. Romjin, normally hot and exciting, is listless and dull. The rest of the cast are throwaways (except Hesse, who could have had more screen time)..<br /><br />But it's the story - or lack thereof - that makes this a waste. There's no real explanation of anyone's motives and you never really find anything out. The story builds to various climaxes which are suddenly diffused in order to continue towards the end - as if the director was ready to resolve something but needed more time. Nasty violence happens out of the blue and out of character.<br /><br />The point seems to be to get Affleck to realize that he loves his wife and can forgive her adultery. Along the way comic relief is offered grade-B 1950s style: people standing in corners have doors slammed in their faces; phone conversations happen where A is talking to B but C thinks A is talking to him so; characters yell and posture about things that come into their heads separate from any storyline ......<br /><br />Presumably Binder had a sense of all this and so resorts to the laziest trick: it's narrated throughout. You can't follow it anyway but if you fast-forward (as you want to) you lose any possible sense of continuity that the worthless narration (Affleck reading his journal) might give.<br /><br />All in all, a complete waste of time: no laughs, no love, no drama, no eurekas. Nada.