Dit is een nieuwe en andere recensie voor deze film. Ik had hem al eerder gezien en ik vond hem een beetje aardiger. Maar toen ik hem opnieuw zag, vond ik hem eigenlijk lang niet zo middelmatig als ik me herinnerde (hij was veel slechter) <0xE2><0x80><0x93> vooral in de manier waarop hij karikaturen creëerde in plaats van echte en geloofwaardige mensen. Bijna niemand in de film is erg sympathiek of geloofwaardig <0xE2><0x80><0x93> vooral de hoofdrol, William Holden. Hoewel hij een wonderkind is in het boksen en met de viool, lijkt hij de hele film door alleen maar erg egoïstisch, onvoorspelbaar en stom. Bovendien lijkt zijn motivatie nooit duidelijk omschreven en zijn personage alleen maar heethoofdig en dwaas <0xE2><0x80><0x93> en van de ene stemming in de andere overschakelen in luttele seconden! Als voorbeeld: het grootste deel van de film is hij een fatsoenlijke vent die op zijn promotor gesteld is en smoorverliefd is op Barbara Stanwyck, maar dan, in een paar seconden of zo, zet hij ze allebei aan de kant om zich aan te sluiten bij een duidelijk kwaadaardige en slijmerige gangster als zijn NEW promotor! Hè?! Dat leek alleen maar een opzetje en niet iets wat iemand die bij zijn volle verstand of nuchter was gedaan zou hebben. Waarom deed hij dat? Dat is bijzonder vreemd, omdat hij zich tot dan toe nooit als een gek of een heethoofd had gedragen (in feite precies het tegenovergestelde).<br />Nu de rest van de personages, met uitzondering van zijn vader (gespeeld door Lee J. Cobb) waren ook moeilijk te volgen of te begrijpen en het was moeilijk om er ook maar iets om te geven. Het was alsof het alleen maar omtrekken van personages waren en er geen poging werd gedaan om ze te definiëren of je te helpen ze te begrijpen. De uitzondering was Cobb <0xE2><0x80><0x93> die heel goed als personage was ontworpen... behalve dat zijn 'Italiaanse' accent buitengewoon breed leek en bijna komisch (zo'n beetje alsof Chico Marx de vader speelde). Dit was niet een van Cobbs betere momenten in de film.<br /><br />Ik denk dat een paar andere grote problemen met de film zijn dat er veel, veel betere boksfilms zijn (zoals CHAMPION, THE SETUP, REQUIUM for A HEAVYWEIGHT, ROCKY, enzovoort). En deze plot is een herinterpretatie van de vreselijk gedateerde JAZZ SINGER. Denk er maar eens over na: hoewel de familie Italiaans is en de vader wil dat hij concertviolist wordt in plaats van cantor, is het bijna precies dezelfde film. En dat is jammer, want afgezien van het feit dat hij de eerste 'talkie' is, is JAZZ SINGER een erg clichématige en ouderwetse film.<br />P.S. <0xE2><0x80><0x93> Dit is een geweldige film om aan je kinderen te laten zien, want hij heeft een paar prachtige boodschappen over het huwelijk en de behandeling van vrouwen. Op een gegeven moment schreeuwt Lee J. Cobb tegen zijn schoonzoon omdat hij zijn vrouw in het openbaar een klap heeft gegeven <0xE2><0x80><0x93> 'dat doe je in de beslotenheid van je eigen huis', legt hij uit. Dan zegt de dochter (het slachtoffer) tegen haar vader dat hij zijn mond moet houden, want 'hij kan me slaan wanneer hij maar wil!' Ik weet zeker dat Susan B. Anthony en de andere Suffragettes zich in hun graf omdraaien, elke keer dat deze film wordt vertoond!
This is a NEW and different review for this film. I had previously watched it and I was a little kinder to it. However, after seeing it again I really found the film wasn't nearly as mediocre as I remembered(it was a lot worse)--especially in the way it created caricatures instead of real and believable people. Hardly anyone in the film is very likable or believable--especially the lead, William Holden. Although he is a prodigy in boxing and with the violin, he just seems very selfish, unpredictable and stupid throughout the film. Plus, his motivation never seems clearly defined and his character just seemed hot-headed and foolish--and switching from one mood to another in mere seconds! As an example, for most of the film, he's a decent guy who likes his promoter and is infatuated with Barbara Stanwyck but then, in a matter or seconds, he casts them BOTH aside to join up with an obviously evil and slimy gangster as his NEW promoter! Huh?! This seemed only like a plot device and not something any sane or sober person would have done. Why did he do this? This is especially odd, since up until then he never acted crazy or hot-headed (just the opposite in fact).<br /><br />Now the rest of the characters, with the exception of his father (played by Lee J. Cobb), were also difficult to follow or understand and it was hard to care about them at all. It was as if they were just outlines of characters and no attempt was made to define them or help you understand them at all. The exception was Cobb--who was very well designed as a character,...except that his "Italian" accent seemed extremely broad and almost comical (sort of like having Chico Marx play the dad). This was not one of Cobb's finer moments in film.<br /><br />I think a couple other big problems with the movie is that there are MANY, MANY better boxing films (such as CHAMPION, THE SETUP, REQUIUM FOR A HEAVYWEIGHT, ROCKY, etc.) AND this plot is a re-working of the awfully dated JAZZ SINGER. Think about it, although the family is Italian and the dad wants him to be a concert violinist instead of a cantor, it's almost the exact same film. And that's sad, because apart from being the first "talkie", the JAZZ SINGER is a very clichéd and old fashioned film.<br /><br />PS--This is a wonderful film to show your kids, as it has some lovely messages concerning marriage and the treatment of women. At one point, Lee J. Cobb yells at his son-in-law because he was slapping his wife in public--"you do that in the privacy of your own home" he explains. Then, the daughter (the victim) tells her dad to be quiet, as "he can hit me ANY TIME HE WANTS!". I'm sure that Susan B. Anthony and the other Suffragettes spin in their graves every time this film is shown!!