Ik ben in de war door de grootmoedige lof voor deze film. Om te beginnen wil ik hem respecteren om zijn ongevoelige stijl. Hij gaf uitdrukking aan de alledaagse, onromantische ervaring van hoe het er toen moet hebben uitgezien. Op die manier vermeed hij het Hollywoodisme, maar als ik bedenk hoe de makers van de film enorme vergezichten hadden kunnen inpassen als filmische uiting van de isolatie van deze gemeenschappen, was ik ontzet. Deze mensen leefden in een immense isolatie, maar het enige wat we negentig procent van de tijd kregen, waren strakke shots, en landschappen werden over het algemeen gepresenteerd als één deel van het kiezelstrand met een paar grimmige rotseilanden voor de kust. En laten we de opening eens bekijken (van de versie die ik heb gezien). Er werd geen poging gedaan om de historische context vast te leggen. In plaats daarvan kregen we close-ups van dichtbij die overal hadden kunnen zijn, en zeker in de stijl van'rechtstreeks naar de video'. Kom op! Het script was slim, met de potentie van een geweldige dramatische ervaring, maar de regisseur moet een zeer beperkt budget hebben gehad, want het eindresultaat zag eruit als 'gemaakt voor de tv'. De synthetische muziek was af en toe effectief, maar diepere akkoorden zouden vast en zeker een onheilspellende sfeer hebben gecreëerd. De held had niet echt gespannen uitdagingen. Hij leek door alles heen te zeilen. Hoewel ik hem min of meer mocht, had ik nooit het gevoel dat hij in gevaar was. Kortom, er was geen dramatische spanning. In die zin was er een echo van sommige films van Clint Eastwood, maar dan zonder de stijl. Er werd aangenomen dat wij aan de kant van de hoofdpersoon stonden, maar waarom zouden ze ons beroven van zijn menselijke kwetsbaarheid terwijl hij op wraak uit is? Ik vind dat de schrijvers een groter budget verdienen om ons te bewijzen dat ze een echt filmische ervaring kunnen creëren in plaats van een klein tv-drama. Ik heb de volgende 2 delen van de trilogie niet gezien.
I am confused by the magnanimous praise for this film. First of all, let me respect it for its unsensational style. It expressed the everyday unromantic experience of what it must have been like then. In this way, it avoided Hollywoodism, but when I consider how the film-makers could have incorporated vast vistas as a cinematic expression of the isolation of these communities I was dismayed. These people lived in immense isolation, but all we were given 90 percent of the time were tight shots, and landscapes were generally presented as one section of the pebbly beach with some stark rocky islands off shore. And let us consider the opening (of the version I saw). There was no attempt at establishing the historical context. Instead, we got close shots that could have been anywhere, and certainly shot in the style for 'straight to video". Come on! The script was clever, with the potential for a great dramatic experience, but the director must have been limited by a highly restrictive budget, because it ended up looking like 'made for TV'. The synthesized music was occasionally effective but surely deeper chords would have created an ominous atmosphere. The hero did not really have any tense challenges. He seemed to cruise through it all. While I sort of liked him, I never had a sense of his jeopardy. In short, there was no dramatic tension. In this sense, there was an echo of some of Clint Eastwood's movies, but without the stylishness. There was an assumption that we were on the protagonist's side, but why deprive us of his human vulnerability as he seeks revenge? I feel that the writers deserve a bigger budget to prove to us that they can create a truly cinematic experience rather than a small dimension TV drama. I have not seen the subsequent 2 parts of the trilogy.