Een van de meest excentrieke episoden uit de reeks van de eeuw. Wat is er in's hemelsnaam in _The Jar_ dat die boerenkinkel van een Pat Buttram koopt van een rondreizende kermis en nog wel voor de vorstelijke som van twaalf pond? Het ziet eruit als een of ander misvormd wezen dat in formaldehyde drijft. Er lijkt zelfs een bungelend oog te zijn dat terugkijkt naar die boerenkinkels die's avonds bijeenkomen in Buttrams voorkamer en die allemaal hun mening geven over de hypnotische inhoud.<br />Buttram zelf geeft alleen maar om zijn nieuwe status als eigenaar van de mysterieuze inhoud, die naast hem zit als een trotse boerenboeddha en hoeder van het geheim. Eindelijk benijden zijn eens zo afwijzende buren hem. Het leven zou perfect zijn als Collin Wilcox, de sletterige echtgenote, er niet was geweest, die met James Best rondsluipt en Buttram daarbij vernedert. Het einde zelf blijkt een meesterwerk van horror.<br />Hoe goed de episode ook is, ik kan het niet helpen te denken dat hij beter zou hebben gewerkt in een half uur durende versie, aangezien er sprake is van opvallend veel vulling, vooral de drijfzandsequentie die actie toevoegt aan een spraakzame verhaallijn, maar weinig doet om de plot vooruit te helpen. Bovendien is het acteerwerk onevenwichtig. Buttram verrast met een doeltreffend onderkoeld optreden <0xE2><0x80><0x93> je weet gewoon dat hij stoom afblaast, ook al laat hij dat niet merken. En George Lindsey levert een absoluut adembenemende prestatie als traag van begrip maar gevoelig buurman. Voor degenen onder ons die gewend zijn beide acteurs in hanige rollen te zien, is hun beurt een aangename verrassing.<br />Maar Wilcox paradeert zo meedogenloos met haar 'babypop'-wellust dat het bijna het punt van karikaturale overdrijving bereikt. Ik stond op het punt haar en de episode af te schrijven, toen ze zo abrupt en zenuwslopend overging op het'spinnende poesje' dat ik tot op het bot verkild was. Deze briljante, perverse streek wijst ook op een griezelig seksueel aspect van haar relatie met Buttram, en eerlijk gezegd was ik meer gegrepen dan door de gevierde climax. Hoe dan ook, ik heb nog nooit zoiets gezien. Hoewel The Jar meer gebreken heeft dan The Unlocked Window, blijven ze samen de enige twee afleveringen van de een uur durende Hitchcock die echt de moeite waard zijn, en ik ben blij dat het internet kijkers de kans geeft om te salueren voor zulke klassieke afleveringen, die anders <0xE2><0x80><0x93> vanwege het genadeloze programmaschema <0xE2><0x80><0x93> in de vergetelheid zouden raken.
One of the most offbeat episodes of any anthology series of the time. What the heck is in The Jar that country rube Pat Buttram buys from a traveling carnival act, and for the princely sum of $12, no less. It looks like a deformed creature of some sort floating in formaldehyde. There even appears to be a dangling eye staring back at those country folk who assemble nightly in Buttram's front parlor, each offering an opinion on the hypnotic contents.<br /><br />Buttram himself only cares about his new found status as owner of the mysterious contents, sitting next to it like some proud hayseed Buddha and keeper of the secret. At last, his once dismissive neighbors envy him. Life would be perfect if it weren't for slutty wife, Collin Wilcox, who sneaks around with James Best, humiliating Buttram in the process. The ending itself turns out to be a horror masterpiece.<br /><br />As good as the episode is, I can't help thinking it would have worked better in a half-hour format, since there is noticeable padding, especially the quicksand sequence which does add action to a talky story-line, but does little to advance the plot. Then too, the acting is uneven. Buttram surprises with an effectively understated performance-- you just know he's building a head of steam even if he doesn't show it. And George Lindsey delivers an absolutely riveting performance as a slow-witted, but sensitive neighbor. For those of us used to seeing both actors in buffoonish roles, their turn here comes as a pleasant surprise.<br /><br />However, Wilcox parades her 'baby doll' wantonness so relentlessly, it almost reaches the point of cartoonish exaggeration. I was about ready to write her and the episode off, until she went into the 'purring kitten' routine so abruptly and unnervingly that I was chilled to the bone. This brilliantly perverse stroke also suggests a creepy sexual aspect to her relationship with Buttram, and frankly grabbed me more than than the celebrated climax. Anyway, I've seen nothing quite like it before or since.<br /><br />Although The Jar contains more flaws than The Unlocked Window, together they remain the only two episodes from the hour-long Hitchcock really worth seeing, and I'm glad the Internet gives viewers a chance to salute such classic episodes, which otherwise-- because of relentless scheduling-- would pass into TV oblivion.