De horrorfilm van d'Amato is berucht omdat hij op de lijst van Britse videokwaaltjes staat, en bepaalde scènes in de film duwen de kijker tot in de verste uithoeken van zijn maag van walging. De film heeft ook de reputatie een van de slechtste films op de lijst te zijn, met de beschuldiging dat hij saai, onbetekenend en absurd is. Hij lijkt niet eens populair te zijn bij de d'Amato-liefhebbers. Toch is het een indrukwekkend werk vol atmosfeerspanning, afgrijselijke visioenen en de bijtende misantropie over de hedendaagse samenleving die d'Amato's handelsmerk was. <br />De film begint in de luxueuze omgeving van een Grieks eiland, waar een paar Duitse toeristen, gekleed in badkleding en uitgerust met de moderne uitrusting uit het begin van de jaren tachtig, liggen te zonnebaden en te zwemmen, om vervolgens te worden aangevallen en vermoord door een mysterieuze figuur. Dit is een proloog op de hoofdfilm, waarin dezelfde aanvaller een grotere groep Italiaanse toeristen bedreigt die van het ene eiland naar het andere trekken en die toevallig op het eiland van de moordenaar komen omdat ze een lifter hebben opgepikt die daar zal werken als metgezel van een blind meisje. De Amato-scenarist George Eastman (die ook het script heeft geschreven) kiest de toeristen een voor een uit en vermoordt ze door in hun nek te bijten en op hun vlees te kauwen.<br />De toeristen zijn een typische groep mensen van in de twintig uit de middenklasse, die zich bezighouden met sightseeing, hun relaties en wat zonnen. Een van de gasten heeft toevallig belangstelling voor tarotkaarten, en ze leest die van een van haar metgezellen, een zwangere vrouw. Helaas ziet ze er niets in, wat ze opvat als een aanwijzing dat de vraagsteller 'geen toekomst' heeft. Deze profetie heeft een echo van het bijtende refrein van de Sex Pistols in hun God Save the Queen, een lied dat dezelfde 'Geen toekomst' voorspelt voor de Engelse consumentengemeenschap uit ruwweg dezelfde periode. En net als het grote anti-monarchistische lied van de Pistols, identificeert de film van d'Amato de oorzaak van geen toekomst als afkomstig van degenen die aan de top van de sociale ladder staan. We ontdekken dat de kannibaal een telg is van een rijke koopmansfamilie, die woont in wat eruitziet als een typisch handels- en koloniaal herenhuis op het Eiland. Deze kerel is betrokken geweest bij een schipbreuk en zag zich gedwongen met zijn vrouw in een reddingsboot te ruziën over het lichaam van hun zoon, wiens karkas nu het enige vlees was dat ze hadden. De vrouw maakte bezwaar en de man stak haar neer in een wanhopige strijd om te overleven, waarna hij een voorliefde voor mensenvlees schijnt te hebben ontwikkeld die hij bevredigt met zijn moorddadige uitspatting. Het tafereel in de reddingsboot heeft iets wat symbolisch is voor de strijd om te overleven, het darwinistische overleven van de sterkste dat het kapitalisme ons allemaal opdringt. Door de kannibaal te ontmoeten, komen de toeristen de waarheid tegen over het systeem dat hen in staat stelt zich zulke luxueuze vakanties te veroorloven.<br />D'Amato benadrukt dit gevoel van personages die de waarheid over zichzelf tegenkomen door hun ontmoeting met de kannibaal, door een reeks shots waarin ze zichzelf weerspiegeld zien kort voordat ze hem zien. De Duitse toerist ziet zichzelf weerspiegeld in het kannibalenmes, de eerste dode Italiaan wordt vlak voor zijn dood geconfronteerd met een spiegel en later moet de liftster een enorme spiegel stukslaan waarin ze wordt weerspiegeld om de weg naar zijn hol te vinden en zijn geheimen te ontdekken. De kannibaal is, net als in Sondheims eigentijdse Broadway-musical uit 1980, Sweeney Todd (later verfilmd door Tim Burton), een ideaal beeld van een kapitalistische samenleving waarin de mens de mens verslindt, een slachtpartij van antropofaagheid die hier eindigt met de kannibaal die letterlijk op zijn eigen ingewanden kauwt, een zichzelf verslindend monster.<br />'De film' Het meest beruchte tafereel schetst het lot van de zwangere vrouw, wier ongeboren baby door de kannibaal uit haar wordt gerukt en de foetus vers van de baarmoeder wordt verslonden. Er kan geen dieper gevoelsmatiger beeld bestaan van een kind dat in de wereld van Geen Toekomst is geboren dan dit, maar degenen die het van D'Amato's kant louter als onnodige gemeenheid zien, zouden kunnen opmerken dat het een gedeeltelijke analogie vertoont met de behandeling die Sharon Tates ongeboren kind in de Manson-bendemoorden is toegediend, evenals een veel klassiekere voorvader in de beroemde Goya-schildering van Cronos die zijn kind verslindt (in D'Amato's tijd). In D'Amato's films kijkt de vader toe terwijl zijn kind wordt opgegeten door de kannibaal, maar als de analogie met de spiegel klopt, kijkt hij naar een beeld van zichzelf).<br />In D'Amato's films worden blanke Europeanen vaak gezien als vervloekt met een cultuur die dodelijk, kannibalistisch en uitbuitend is. Als hij Anthropophagus op een Grieks eiland plaatst, volgt D'Amato die kannibalistische neiging terug naar zijn oorsprong in de klassieke beschaving van de Grieken, waar de romantische associaties zijn weggenomen en de mens wordt gezien als een verslindende demon boven een Minotaurus in zijn hol op het eiland, die zich te goed doet aan de jongen die per schip worden gebracht om geofferd te worden.
D'Amato's horror film is notorious from its placement on the UK's video nasties list, and certain scenes in it do push the viewer into the outer reaches of stomach churning disgust. The film also has a reputation as one of the worst films on the list, with accusations that it is boring, inconsequential, absurd. It doesn't even seem to be popular amongst D'Amato aficionados. Yet it's a striking work  full of atmospheric tension, horrific visions and the caustic misanthropy about contemporary society which was D'Amato's stock-in-trade.<br /><br />The film begins in the luxurious setting of a Greek island, where a couple of German tourists  swim-wear clad and equipped with the mod-con accoutrements of the early 1980s  are sunbathing and swimming only to be attacked and murdered by a mysterious figure. This offers a prologue to the main action, in which the same attacker menaces a larger group of Italian tourists who are island hopping and who happen to stop on the killer's island because they've picked up a boat-hiker who is going to be working there as the companion of a blind girl. As usually happens in a stalk-and-slash film, the killer  a giant cannibal played by regular D'Amato collaborator George Eastman (who also scripted)  picks the tourists off one by one and murders by munching into their necks and chomping on their flesh.<br /><br />The tourists are a typical bunch of middle-class twenty-somethings, concerned with sightseeing, their relationships and grabbing some sun. One of the party happens to have an interest in Tarot cards, and she reads those of one of her companions, a pregnant woman. Unhappily, she sees nothing in the cards, which she takes to suggest that the querent has "no future." This prophecy has an echo of the Sex Pistols' corrosive refrain in their God Save the Queen, a song which predicts the same "No Future" for English consumer society of roughly the same era. And like the Pistols' great anti-Monarchist song, D'Amato's film identifies the cause of no future as coming from those at the top of the social pile. We discover that the cannibal is a scion of a wealthy merchant family, who live in what looks like a typical mercantile, colonial mansion on the Island. This fellow has been involved in a shipwreck, and found himself forced to squabble with his wife in a lifeboat over the body of their son, whose carcass was now the only meat they had. The wife objected, and the man stabbed her in a desperate struggle for survival, after which he seems to have developed a taste for human meat which he satisfies on his murderous spree. But there's something about the scene in the lifeboat which is emblematic of the struggle for survival, the Darwinian survival of the fittest which Capitalism foists on us all. In encountering the cannibal, the tourists are encountering the truth about the system which allows them to afford such luxurious holidays in the first place.<br /><br />D'Amato emphasises this sense of characters encountering the truth about themselves through their encounter with the cannibal by a series of shots in which they see themselves reflected shortly before seeing him. The German tourist sees himself reflected in the cannibals knife, the first dead Italian confronts a mirror shortly before death and later the boat-hiker has to smash a huge mirror in which she is reflected in order to find her way into his lair and discover his secrets. The cannibal, as in Sondheim's contemporaneous 1980 Broadway musical Sweeney Todd (later filmed by Tim Burton) is a ideal image of a Capitalistic society in which man devours man, a rampage of anthropophagy which ends here with the cannibal literally chewing on his own entrails, a self-devouring monster.<br /><br />The film's most infamous scene depicts the fate of the pregnant woman, whose unborn baby is ripped from her by the cannibal and the foetus devoured, fresh from the womb. There can be no more visceral an image of a child born into the world of No Future than this, yet those who see it as mere unnecessary nastiness on D'Amato's part might reflect that it has a partial real life analogy in the treatment meted out to Sharon Tate's unborn child in the Manson gang murders as well as a rather more classical forebear in the famous Goya painting of Cronos devouring his child (in D'Amato's film, the father looks on as his child is eaten by the cannibal, but if the mirror analogy holds, he is looking at an image of himself).<br /><br />Often in D'Amato's films, white Europeans are seen as cursed with a culture which is deadly, cannibalising and exploitative. In setting Anthropophagus on a Greek Island, D'Amato traces that cannibalistic tendency back to its source in the classical civilisation of the Greeks, here stripped of its Romantic, idealized associations and seen as a devouring demon  a Minotaur in its island lair, feasting upon the young who are delivered by ship for sacrifice.