Dario Argento's Vier Vliegen Op Grijze Fluweel mag dan uit zijn meest consequent geïnspireerde periode stammen, het is nog steeds zo dun en vaak zo saai dat je bijna zou denken dat hij het uit g<0xC3><0xAA>ne verborgen hield, tot je beseft dat hij het prima vindt dat het veel ergere Phantom of the Opera en De Kaartspeler nog steeds op de markt zijn.<br />Het voornaamste probleem is het onsamenhangende en niet overtuigende plot, maar Michael Brandons smakeloze optreden als de passieve, onsympathieke en oninteressante passieve musicus die wordt gechanteerd nadat hij per ongeluk iemand heeft vermoord, laat zien hoe wankel dit stuk is zonder een charismatische of proactieve figuur die het bij elkaar houdt. Het is niet zonder compensaties en een paar opvallende beelden na een steeds terugkerende scène van een Saudische executie en een auto-ongeluk in slow motion <0xE2><0x80><0x93> hoewel Argento veel meer energie en visuele flair lijkt te steken in louter verklarende opnamen zoals brieven die worden afgeleverd of telefoontjes die worden gepleegd dan in de verbazingwekkend weinige decorstukken. Hij vertrouwt maar al te vaak op goedkope foefjes, of het nu de homoseksuele privédetective Jean-Pierre Marielle is die nog nooit een zaak heeft opgelost of het oude 'beeld dat op het netvlies van een dode is blijven hangen'-plot, terwijl de hoofdfiguur watertrappelt. Hoe minder er gezegd wordt over de stuntelige komedie (waarvan het meeste voortkomt uit een brute afranseling van een Arabische postbode), hoe beter.<br />' Het is een aantrekkelijke vertoning van Francine Racette die gedeeltelijk de hysterische overdrijving van Mimsy Farmer vervangt en een camee van Bud Spencer die even dreigt de boel wat op te fleuren, maar het is veel minder memorabel dan het zou moeten zijn op die onwelkome ik-denk-dat-ik-ga-slapen-manier.
Long lost in a prolonged rights battle and unseen for years, Dario Argento's Four Flies On Grey Velvet may come from his most consistently inspired period but it's still such thin and often tedious stuff you'd half suspect he was keeping it hidden himself out of embarrassment until you realise that he's happy enough for the far worse Phantom of the Opera and The Card Player to still be out there.<br /><br />The chief problem is the disjointed and unconvincing plotting, but Michael Brandon's insipid performance as the passive unlikeable and uninterestingly passive musician being blackmailed after accidentally killing someone shows up just how rickety this one is without a charismatic or proactive figure to hold it together. It's not without its compensations and a couple of striking pieces of imagery  a recurring sequence of a Saudi execution and an ultra-slow motion car crash  although Argento seems to be expending far more energy and visual flair into purely expositionary shots like letters being delivered or phone calls being made than the surprisingly few setpieces. Too often he relies on cheap gimmickry, be it Jean-Pierre Marielle's gay private eye who has never solved a case or the old 'image caught on dead person's retina' plot device, while the main character treads water. The less said about the clumsy comedy (much of which comes from brutally beating an Arab postman), the better.<br /><br />There's an appealing performance from Francine Racette that partially offsets Mimsy Farmer's hysterical overacting and a cameo from Bud Spencer that briefly threatens to liven things up but it's far more forgettable than it has any right to be in that unwelcome I-think-I'm-dropping-off-to-sleep kind of way.