Geen ruimtemonsters, geen doodsstralen, geen vreemde buitenaardse wezens. Misschien ben ik te veel geconditioneerd door de goedkope sciencefiction en horrorfilms van de jaren vijftig en zestig, maar 'First Spaceship on Venus' is gewoon zo saai dat het de weinige inventieve elementen die het verder bevat, overstijgt.<br />Er is echter één grappig idee dat opvalt. Het verhaal, dat in 1960 werd gefilmd, speelt zich af in de verre toekomst van 1985, wanneer er een buitenaardse'spoel' wordt ontdekt in het gebied van de Gobiwoestijn in Siberië. De voice-over meldt dat er een verband is gelegd tussen het buitenaardse voorwerp en een meteoorexplosie die daar in 1908 plaatsvond, zo'n achtenzeventig jaar eerder. Op de ruimtevlucht naar Venus in de Cosmostrater 1 hebben wereldberoemde geleerden een doorbraak gemaakt met betrekking tot de informatie van de spoel <0xE2><0x80><0x93> de Venusianen hebben het op de Aarde gemunt en zijn van plan de bevolking van de planeet te decimeren. De geleerden zijn wanhopig om de Aarde te waarschuwen en hun onvermogen om door de storingen in de ruimte heen te breken om hun waarschuwing te laten horen, frustreert hen. Nu ik hierover nadenk en de informatie uit de film samenvoeg die de Aarde op een reis van ongeveer 31 dagen naar Venus brengt, zou mijn vraag zijn <0xE2><0x80><0x93> 'Waarom zo'n haast?' De communicatie is bijna tachtig jaar oud, zouden ze er nu nog niet aan toe zijn gekomen?<br />De reden waarom de Venusianen <0xE2><0x80><0x93>' Dat ze er nog niet aan toe zijn gekomen, komt doordat hun eigen geavanceerde technologie hen al had ingehaald. Bij de landing op Venus loopt de verkenningskracht op niets onheilspellenders uit dan op metaalachtige 'insecten' en zwarte lava die op aanvallende slijk lijkt, maar verder niets! Hoewel de astronauten een vernietigingsroutine in werking hebben gezet, vinden ze al snel een tegenmaatregel die de zaak omkeert. Je smeekt bijna om een grote, maffe alien zoals die uit 'The Phantom Planet' om de boel een beetje op te vrolijken.<br />Aan de andere kant van de medaille levert de film een indrukwekkende, zij het geen internationale, cast op, waaronder Aziaten, een zwarte, een Rus en een Duitser. Zeven mannen en een vrouw uit de wetenschappelijke gemeenschap vormen het astronautenteam, al is het intrigerend dat Sumiko een felrode jumpsuit krijgt in plaats van dezelfde kleur als de mannen. Ze wordt ook afgebeeld als de meest menselijke van het team, met een hart voor de robot die professor Orloff voortdurend verslaat met schaken.<br />Ik denk dat mijn grootste probleem met de film is dat hij zichzelf veel te serieus neemt. Het voortdurende verhaal in de eerste helft van de film lijkt de spelers te verwaarlozen in plaats van ze het verhaal te laten vertellen door middel van hun eigen interactie. Zonder enige komische afleiding om de monotonie te doorbreken, merkte ik dat ik wilde dat deze snel voorbij zou zijn, en dat was bij een race van negenenzeventig minuten, maar het leek veel langer.
No space monsters, no death rays, no strange alien beings. Perhaps I've been conditioned by too many cheesy sci-fi and horror films of the 1950/60's era, but "First Spaceship on Venus" is simply so boring that it overrides the few inventive elements that it otherwise contains.<br /><br />There is one humorous idea though that stands out. Filmed in 1960, the story takes place in the way distant future of 1985, when an extraterrestrial "spool" is discovered in the Gobi Desert area of Siberia. Voice-over narration states that a connection has been made between the alien artifact and a meteor explosion that took place there in 1908, some seventy eight years earlier. On the spaceflight to Venus in the Cosmostrater 1, world renowned scientists have made a breakthrough regarding the spool's information - the Venusians have targeted Earth for conquest and intend to decimate the planet's population. Frantic to warn Earth, the scientists are frustrated in their inability to break through space interference to get their warning heard. Now in thinking about this, and piecing together information from the film that places the Earth to Venus trip at about thirty one days, my question would be - "What's the rush?" The communication is almost eighty years old, wouldn't they have gotten around to it by now? <br /><br />The reason the Venusians haven't gotten around to it is because their own advanced technology had already done them in. Landing on Venus, the exploratory force runs into nothing more ominous than metallic "insects" and black lava like attacking ooze, but nothing else! Though the astronauts have set a destruct sequence into effect, they quickly find a counter measure that reverses it. One almost begs for a big goofy alien like the one from "The Phantom Planet" to appear to lighten things up a bit.<br /><br />On the flip side, the movie assembles an impressive, though no name international cast, including Asians, a black, a Russian and a German. Seven men and one woman from the scientific community form the astronaut team, though why Sumiko is given a bright red jumpsuit to wear instead of the same color as the men is intriguing. She's also portrayed as the most human of the team, suggesting a heart for the robot that continuously beats Professor Orloff at chess.<br /><br />I guess my main problem with the film is that it takes itself way too seriously. The constant narration in the first half of the film seems to neglect the players instead of letting them move the story along through their own interaction. With no comic relief to counteract the monotony, I found myself wanting this one to be over quick, which it was at a seventy nine minute run time, but it seemed much longer.