Alleen Roger Ebert en de recensent van _Rolling Stone_ lijken hier de waarheid te zien: deze film is traag en melancholiek omdat hij over zware zaken gaat, maar hij is nooit saai, niet als je de situatie begrijpt en de diepte van de gevoelens die worden onderzocht. Het is alsof recensenten het niet begrijpen omdat ze niet echt voelen wat de film zegt. Als je zegt dat er tientallen films zijn geweest over hoe de oorlog mensen ruïneert zodat het een cliché is, en dat deze te saai en traag is, betekent dat dat iemand niet meer voelt voor wat echt pijnlijk is, zelfs in ontkenning is. En dat is het thema van deze film: wat gebeurt er als we het contact verliezen met wat pijnlijk is en niet meer...' Het kan me niet meer schelen. De film is ingetogen maar krachtig, en daarom heeft hij zo'n krachtig effect.<br />Jones is prachtig grimmig, met een gezicht als een wegenkaart, terwijl hij onderzoek doet naar wat er met zijn zoon is gebeurd. Charlize Theron is mooi, ook al speelt ze een vrouw die gedwongen is zich zo niet-sexy mogelijk te gedragen om in haar baan bij een mannelijke politiemacht een plaatsje te veroveren. Susan Sarandon is niet, zoals een criticus zei, 'onderworpen'; ze geeft een voorstelling die des te krachtiger is omdat hij ingetogen is. Deze film zou een must-see moeten zijn voor iedereen die gelooft dat de oorlog in Irak moet doorgaan tot er een eervolle tijd is om Amerika te verlaten. Die tijd is al voorbij.
Only Roger Ebert and the reviewer for Rolling Stone seem to see the truth here: this film is slow and elegiac because it deals with heavy matters, but it is never boring, not if you understand the situation and the depth of feelings being explored. It's as if reviewers don't get it because they didn't really feel what the film is saying. Saying that there have been dozens of films about how war ruins men so it's a cliché, and that this one is too dreary and slow means that a person has stopped feeling for what is really hurtful, is even in denial. And that's the theme of this film: what happens when we lose touch with what's painful and don't care any more. The film is restrained but powerful, which is why it has such a strong effect. <br /><br />Jones is wonderfully grim, with a face like a road map, as he explores what happened to his son. Charlize Theron is beautiful even though she is playing a woman who is forced to act as non-sexy as possible to get on in her job in a male police force. Susan Sarandon is not, as some critic said, "underused"; she gives a performance that is all the more powerful because it is restrained. This movie should be a must see for all who believe that the Iraq war should continue until there is an honorable time for America to leave. That time is already passed.