Directeur Frank Perry, die aan het begin van de jaren zeventig blijk gaf van enig talent en een overvloed aan visuele gevatheid, heeft dezelfde karikaturale benadering van het 'leven' hier als met zijn 'Compromissen'... en de invloeden zijn even gering. Shelley Long sterft, maar komt terug, hoewel er niets menselijks is aan de manier waarop Long acteert. Ja, ze speelt een klunzige sukkel met een hart van goud, maar Long heeft geen kleur, en als ze oprecht probeert te zijn, klinkt het hol (zelfs haar al te heldere stem klinkt alsof hij uit een echokamer komt en niet van een persoon). Ik vond Long leuk in de ondergewaardeerde 'Onverzoenlijke Verschillen', waar ze echt de kans had om een personage te creëren dat verder ging dan haar snibbige 'Cheers'-personage. Het is niet zo dat ze een slechte actrice is, er lijkt gewoon geen ziel in dat lichaam te zitten. Ze is parmantig en parmantig, ze is volkomen eendimensionaal, roze-met-blond en zachtaardig. Wie kan het wat schelen of ze uit de dood terugkeert?
Director Frank Perry, who in the early 1970s showed some honest talent and an abundance of visual wit, channels the same cartoony approach to 'life' here as he did with his "Compromising Positions"...and the affects are equally as meager. Shelley Long dies but comes back, however there's nothing relatably human about Long's approach to acting. Yes, she's playing a klutzy ditz with a heart of gold, but Long has no shadings, and when she tries for sincerity it rings hollow (even her overly-clear speaking voice sounds as if it's coming from an echo chamber and not a person). I liked Long in the underrated "Irreconcilable Differences", where she really had a chance to carve out a character beyond her snippy "Cheers" persona. It's not that she's a bad actress, there just doesn't seem to be a soul in that body. Pert and perky, she's utterly one-dimensional, pink-and-blonde-and-bland. Who cares if she returns from the dead? *1/2 from ****