Ik aarzel om buitenlandse films al te streng te bekritiseren, want wat we zien is een verfilmde versie die wie weet wat voor veranderingen heeft ondergaan bij het publiek in Amerika. Maar vergeleken met de manier waarop films van Fulci en Argento ondanks het vertaalproces zoveel kracht hebben, is Panic gewoon een puinhoop.<br />Dit is het soort film dat een eerstejaarsstudent had moeten kunnen maken. Dit is niet ingewikkeld en er is niet veel wereldwijsheid voor nodig van schrijvers of de regisseur.<br />Er is een laboratorium in Engeland dat medisch onderzoek doet. Er gaat iets vreselijk mis en er gebeurt een afschuwelijk ongeluk. Een van de wetenschappers verdwijnt. We ontdekken dat hij is gemuteerd tot een afschuwelijk monster dat het licht mijdt... niet zozeer omdat hij zo lichtgevoelig is als wel omdat de make-up niet zo overtuigend is als je hem in het volle licht ziet.<br />De held gaat op onderzoek uit met de hulp van een mooie blonde wetenschapper die een heel slechte permanent heeft. We zien de decors van het monster dat verschillende mensen aanvalt. Eerst, voorspelbaar, een stel dat in hun auto aan het zoenen is. Een vrouw onder de douche. Het publiek in een bioscoop (het monster komt door het scherm heen stormen, een aardig detail). Een priester en een groep kinderen in een kerk. Een dronken man die over straat strompelt. Een gezin in hun huis. We weten dat deze mensen door het monster zullen worden aangevallen omdat ze, met uitzondering van de familie bij de laatste aanval <0xE2><0x80><0x93> de vader is betrokken bij het onderzoeksproject <0xE2><0x80><0x93> geen enkel verband met het verhaal hebben, behalve dan dat ze potentiële monsters zijn. We zien de kinderen en de priester tenminste in één scène voordat ze door het monster worden opgejaagd. De anderen worden simpelweg in het narrenverhaal gestopt met geen ander doel dan te worden opgejaagd en mogelijk gevangen door het monster.<br />Aangezien er geen manier lijkt te zijn om het monster (dat een afschuwelijke ziekte bij zich draagt) tegen te houden, deelt het leger mee dat als de situatie niet op een bepaalde tijd onder controle is, de stad zal worden verwoest. <br />Oké. Ik zou dit kunnen schrijven. Net als de meeste mensen die deze recensie lezen.<br />Wat Panic kapotmaakt is dat het saai en niet opwindend is. Als een regisseur geen enkele spanning kan ontlokken aan de benarde situatie van een groep kleine kinderen die opgesloten zitten in een kerk terwijl een priester een manier probeert te vinden om hen te redden, dan is het tijd om een nieuw soort werk te gaan doen.<br />Er is geen sprake van haast. Het leger komt de stad binnenrijden en snijdt de communicatie met de buitenwereld dagenlang af, maar dat gebeurt in een vacu<0xC3><0xBC>m. De held keert terug naar de bioscoop en wordt aangevallen door het monster. De plaatselijke politie komt met vurende pistolen binnen. Het monster verdwijnt om een hoek en niemand lijkt haast te hebben om hem te pakken te krijgen.<br />De mensen in de stad doen halfslachtige pogingen om naar buiten te komen, maar ze hebben vast geen familie of vrienden in andere plaatsen. Er wordt weinig overtuigend gesproken over een'militaire oefening', maar dit gaat dagen door en we zien niemand die zich afvraagt waarom ze geen contact kunnen opnemen met iemand in deze stad. Vandaag de dag zou een stad van enige omvang die wordt afgesneden binnen een paar uur een leger verslaggevers op de barricaden trekken.<br />Continuïteit is op z'n best eigenaardig. We ontmoeten de priester op de repetitie voor het kinderkoor. Hij geeft hun snoep en zegt dat ze op weg naar huis voorzichtig moeten zijn. We verwachten dat de volgende scène ons een of meer kinderen laat zien die in gevaar zijn, maar we zien ze dagenlang niet meer. Er is ook een cavia die uit het lab is ontsnapt. Hij wordt in een riool gevonden. De mensen zeggen 'wat opmerkelijk' en 'dám, moet je dat zien', maar er wordt nooit meer over gesproken.<br />Er is een subplot over een reeks tunnels die zogenaamd door de Romeinen zijn gebouwd en die de bioscoop, de kerk, het huis waar het gezin wordt aangevallen en andere plekken met elkaar verbinden, maar die wordt geïntroduceerd en weer weggelaten. De Amerikaanse horrorfilm THE BOOGENS maakte effectief gebruik van monsters die een stad terroriseerden waar de mijnbouw de belangrijkste industrie was. Het subplot wordt genoemd en weer weggelaten, alsof de schrijvers gewoon niet...' Ik weet niet wat ik ermee aan moet. Jammer.<br />Het leukste is om te zien hoe de Spaanse en Italiaanse acteurs doen alsof ze Britten zijn (allemaal onder een andere naam, natuurlijk) en hoe de regisseur ons ervan probeert te overtuigen dat de standaardbeelden van Engeland overeenkomen met de straten van de stad die we zien. Te veel acteurs zien er gewoon niet Brits uit, vooral de soldaten niet.<br />De hoofdrolspeler komt uit Nieuw-Zeeland. De blonde vrouwelijke wetenschapper komt uit Zweden. Waren er twee mensen op de set die dezelfde taal spraken? Ik hoop het.<br />Dit stond in de CHILLING CLASSICS-collectie uit Mill Creek. De beeldkwaliteit was goed, het geluid minder. De IMDb heeft me de oorspronkelijke beeldverhouding niet verteld. Dit is het hele scherm, en vaak gaat de actie aan de randen van het scherm verloren. Als dit oorspronkelijk op Panavision-rantsoen was (1:2.35), had het in een brievenbus moeten zitten. De slottitels zouden erop wijzen dat dit de beoogde beeldverhouding was. Natuurlijk beperken distributeurs zich tot wat ze in handen kunnen krijgen.<br />Het ligt niet in mijn aard om mensen'slechte' acteurs te noemen (iets waar andere recensenten op deze pagina een punt van hebben gemaakt vanwege een opmerking van de hoofdrolspeler die deze weg wijd openlaat. Ik heb genoeg geacteerd en geregisseerd op het toneel om te weten dat je rekening moet houden met het materiaal en met de krachtige regie van de acteur. Deze mensen lijken grotendeels aan hun lot overgelaten te zijn. Aan het eind van elke scène kun je je voorstellen dat de acteurs zeggen: 'Nou, dat is voorbij. Laten we maar eens een kop koffie gaan drinken.' Francis Ford Coppola zei dat als er geen passie is, er ook geen kunst is. De directeur van Panic heeft geen zichtbare passie voor het project, dus ik zag geen kunst.
I hesitate to criticize foreign films too harshly because what we see is a dubbed version that has undergone who knows what changes in coming to an American audience. But compared to the way that films by Fulci and Argento have such power despite the translation process, PANIC is simply a mess.<br /><br />This is the kind of movie that a first year film student should have been able to make. This isn't complicated and doesn't require a lot of sophistication from writers or the director.<br /><br />There's a lab in England doing medical research. Something goes terribly wrong and there's an awful accident. One of the scientists disappears. We find that he's mutated into a horrible monster that avoids the light...not so much because he's photosensitive as that the makeup isn't really all that convincing when seen in full light.<br /><br />The hero investigates with the help of a beautiful blonde scientist who has a really bad perm. We have the setpieces of the monster attacking various people. First, predictably, a couple smooching in their car. A woman in the shower. The audience at a cinema (the monster comes bursting through the screen, a rather nice touch). A priest and a group of children in a church. A drunk stumbling down the street. A family in their home.<br /><br />We know these people are going to be attacked by the monster because, with the exception of the family in the last attack- the father is involved with the research project- they have no connection with the story other than being potential monster chow. We at least see the children and the priest in one scene prior to their being chased by the monster. The others are simply dropped into the narative for no purpose other than being chased and possibly caught by the monster.<br /><br />Since there seems to be no way to stop the monster (which is carrying an awful disease) the military decrees that if the situation isn't contained by a certain time, the town will be destroyed.<br /><br />OK. I could write this. So could most people reading this review.<br /><br />What kills PANIC is that it's dull and unexciting. When a director can't wring any suspense from the plight of a group of small children locked in a church while a priest tries to find a way to save them, it's time to go into a new line of work.<br /><br />There's no sense of urgency. The military rolls into town and cuts off communication with the outside world for days but this happens in a vacuum. The hero returns to the cinema and is attacked by the monster. The local police come in with guns blazing. The monster vanishes around a corner and nobody seems in a hurry to catch him.<br /><br />People in the town make halfhearted attempts at getting out but they must not have any relatives or friends in other places. There's unconvincing talk of a "military exercise" but this goes on for days and we don't see anyone wondering why they can't contact anyone in this town. Today a town of any size being cut off would attract an army of reporters at the barricades within hours.<br /><br />Continuity is, at best, peculiar. We meet the priest at rehearsal for the children's choir. He gives them candy and tells them to be careful on the way home. We expect the next scene to show us one or more children in danger, but we don't see them again for days. There's a guinea pig that's escaped from the lab, too. It's found in a sewer. People are like "how remarkable" and "dang, look at that" but it's never mentioned again.<br /><br />There's a subplot about a series of tunnels supposedly built by the Romans that connect the cinema, the church, the house where the family is attacked and other sites but that's introduced and dropped. The American horror film THE BOOGENS made effective use of monsters that terrorized a town where mining had been the main industry. The subplot is mentioned then dropped, as if the writers just didn't know what to do with it. Pity.<br /><br />The most fun in this is watching the Spanish and Italian actors pretending to be British (all dubbed, of course) and the director trying to convince us that the stock footage of England is a match for the city streets we see. Too many of the actors just don't look British, especially the soldiers.<br /><br />The leading man is from New Zealand. The blonde lady scientist is from Sweden. Were there two people on the set who spoke the same language? I hope so.<br /><br />This was in the CHILLING CLASSICS collection from Mill Creek. The picture quality was adequate, the sound less so. The IMDb didn't tell me the original picture ratio. This is full screen, and often action at the edges of the screen is lost. If this was originally in Panavision ration (1:2.35) it should have been letter-boxed. The closing titles would indicate that this was the intended screen ratio. Of course distributors of DVD's are limited to what they can get their hands on.<br /><br />It's not in me to call people "bad" actors (something other reviewers in this page have made a point of because of a comment made by the leading man that leaves this avenue wide open. I've done enough acting and directing on stage to know that you've got to consider the material and how strongly directed the actor is. These folks seem to have been largely left to their own devices. At the end of every scene you can imagine the actors saying, "Well, that's over. Let's go get some coffee." Francis Ford Coppola said that if there is no passion, there is no art. The director of PANIC has no visible passion for the project, so I didn't see any art.