Jiang Xian gebruikt de complexe achtergrond van Ling Ling en Mao Daobing om Mao's 'culturele revolutie' (1966-1976) op dorpsniveau te bestuderen. De film heeft de elementen en het tempo van de Chinese opera en komt daardoor traag en soms sentimenteel over op de buitenlandse kijker. Maar de film biedt een blik op het hedendaagse leven in China, met zijn focus op de dorpelingen in de stad, de allesoverheersende kwaliteit van zelfbehoud <0xE2><0x80><0x93> dagelijkse strijd, familie en plaatselijke wreedheden <0xE2><0x80><0x93> en de aantrekkingskracht van films als ontsnapping, fantasie en, uiteindelijk, als bron van gemeenschap. Dat laatste is het radicaalste element in de film, want het suggereert dat de moderne <0xE2><0x80><0x93> en universele <0xE2><0x80><0x93> cultuur de plaats zal innemen van de geïsoleerde Chinese tradities. Vooral de kindacteurs zijn uitstekend.
Jiang Xian uses the complex backstory of Ling Ling and Mao Daobing to study Mao's "cultural revolution" (1966-1976) at the village level. The film has the elements and pace of Chinese opera and so appears slow and sometimes sentimental to the foreign viewer. But the movie provides a window onto contemporary life in China, with its focus upon villagers in the city, the consuming quality of subsistence--daily struggle, family and local cruelties--and the appeal of movies as escape, fantasy, and, ultimately, as source of community. This last is the most radical element in the film, for it suggests the modern--and universal--experience of culture will replace the insular Chinese traditions. The child actors are particularly fine.