Dit filmen van het vaak vertelde verhaal over Rex Beach is een klap in het gezicht van de filmers, ze worden uit hun tent gelokt, ze krijgen het verhaal te horen van een groep van je favoriete spelers, die van het oude Westen naar de goudkoorts in Alaska zijn getransporteerd. En het is een hele hoop lol.<br />Je kunt gewoon niet aan de cast tippen... zelfs niet aan de kleine rollen, zoals Russell Simpson als Flapjack en de stomdronken Jack Norton als Skinner. Natuurlijk zijn de hoofdpersonen, Wayne, Dietrich en Scott, de brandpunten die het verhaal bij elkaar houden. Ze zijn op hun best met Dietrich als de brutale eigenaar van de danszaal: Randolph Scott die tegen het type in speelt als een onbeschaamde schurk: en Margaret Lindsay, meestal het lieve maagdelijke type, is hier ook tegen het type in als een intrigante met een hart van goud (nou ja, min of meer). Hij wordt goed oud (hij was pas zevenenveertig toen deze film werd gemaakt, maar hij zag er ouder uit). Hoe dan ook, hij doet zijn werk goed, maar je weet vanaf het begin dat hij op een gegeven moment moet sterven... en dat gebeurt ook.<br />De film bevat een van de beroemdste scènes uit de filmgeschiedenis waarin Wayne en Scott met elkaar op de vuist gaan (hoewel het gebruik van dubbelgangers vrij duidelijk is). Ze vechten boven, beneden, op de trap en de deur uit. Het is een dandyfilm. Het is een opwindende, onderhoudende film die de moeite waard is om naar te kijken... Ik vind hem goed!
This filming of the oft told Rex Beach tale is a knock down, drag 'em out, shoot 'em up story of a group of your favorite players, transported from the old West to the Alaska gold rush. And it is a whole bunch of fun.<br /><br />You just can't beat the cast.....even to the small parts such as Russell Simpson as Flapjack and the consummate drunk Jack Norton as Skinner. Of course, the main characters, Wayne, Dietrich and Scott are the focal points which pull the story together. They are at their best with Dietrich as the sassy dance hall owner: Randolph Scott playing against type as a unapologetic scoundrel: and Margaret Lindsay,usually the sweet virginal type is also against type here as a schemer with a heart of gold (well, sort of).<br /><br />But there is something about Richard Barthelmess that kept my attention. Here was an Oscar winner (The Patent Leather Kid), who was as big as they got during the silent era but just couldn't seem to make the transition to talkies (with the exception of "Only Angels Have Wings"). And I'm not sure why.....it wasn't his looks, his voice or his acting style. Maybe he just didn't age well (he was only 47 when this film was made but looked older). Whatever the case, he does a good job here but you know from the beginning that he has to die somewhere along the line.....and sure enough, he does.<br /><br />The film includes one of the most famous fights scenes in movie history between Wayne and Scott (although the use of stunt doubles is pretty obvious). They brawl upstairs, downstairs, on the stairs, and out the door. It's a dandy. It's a rousing, good time film that is worth watching......I like it!!