De grootste uitdaging voor een filmregisseur is zijn tweede film. Veel regisseurs hebben een goede of zelfs slechte, maar toch interessante eerste film gemaakt, en daarna hebben ze laten zien hoe goed het eigenlijk kan zijn (d.w.z. in Tarantino's Pulp Fiction) of dat de hoogtepunten van hun eerste succesfilm alleen maar toevallig waren (d.w.z. in Amenábars Open Your Eyes). Voor mij is Javier Fessers Mortadelo y Filemón iemand die alleen maar een talent heeft om vuilnisman te zijn. Zijn eerste film, The Miracle of P. Tinto, was heel onregelmatig, er zaten een paar geweldige momenten in (zoals de openingsscène met B&W) en er zaten ook een heleboel niet grappige en slappe grappen in en het was allemaal heel vreemd. Maar het visuele aspect van de film, ook al was het een te verlengstuk van Jean-Pierre Jeunet, gaf me het idee dat Fesser ooit iets interessants zou maken.<br />Natuurlijk had ik het helemaal mis. Mortadelo y Filemón was een bronmateriaal dat commercieel even veilig was (gezien de roem van de stripboeken zou IEDEREEN in Spanje ernaar kijken) als artistiek riskant (niet alleen zijn de stripboeken echt moeilijk aan het scherm aan te passen, maar iedereen heeft zijn eigen visie op wat Mortadelo & Filemón zou moeten zijn). Hoe dan ook, zelfs een interessante mislukking zou leuk zijn om te zien.<br />Wat Fesser deed was de slechtste versie van een stripboek aan deze kant van Schumachers Batman en Robin. Benito Pocino en Pepe Viyuela zijn redelijke M & F-personages (vooral Pocino, wiens hartverwarmende optreden het enige goede in de film is), maar ik zou liever Affleck en Damon M & F zien spelen dan het debacle dat Fessers film is. En de rest van de cast is ook niet zo goed: de hoofdinspecteur is te mager, Bacterio is te dik en iedereen heeft te veel haar. Maar ik zou het niet erg vinden als de optredens voldoende waren. In de strips is Filemón bijvoorbeeld een serieuzere figuur die veel pech heeft (hij loopt alle fysieke schade op die Mortadelo zal oplopen). In de film is Filemón alleen maar een permanent boze freak en is het niet te begrijpen waarom hij de 'baas' is. Bovendien is Rompetechos nu een 'facha' (Francisco Franco steunend op nostalgie), wat in de strips nooit het geval was.<br />En het script... Ooo, het afgrijselijke script! Ik heb een interview met Fesser gelezen waarin hij zei dat hij de eerste live-actiefilm van Astérix niet leuk vond, omdat hoe goed de dubbelgangers ook waren, de essentie van de strips niet werd gerespecteerd. Is het niet vreemd dat in M & F de dubbelgangers veel beter zijn, maar dat de essentie van de boeken veel minder wordt gerespecteerd? Niet alleen Fesser deed hetzelfde als de producenten van Astérix (ook een heel slechte film, BTW), die kleine stukjes van dit en dat verhaal gebruikten en die zonder veel samenhang aan elkaar plakten, maar Fessers film is veel onlogischer. Hij lijkt alleen op de strips in de film (die trouwens nog steeds veel lenen van Jeunet), maar de plot neemt de personages in zich op en geeft ze een draaiing van 360 graden (als Ofelia in de strips ooit met Mortadelo heeft gezoend, in plaats van blij te zijn dat zijn reactie meer op kotsen leek). Wil je nog meer slechtheid? Het is ongelooflijk saai en ongerijmd. Wil je nog véél meer slechtheid? De meeste personages, vooral de niet-stripfiguren Fredy Mazas (Dominique Pinon! Was het verband met Jeunet niet duidelijk genoeg? Nadiusko en de in Frankrijk wonende slechterik Tyrant hebben veel meer schermtijd dan M & F zelf. Dit lijkt meer op 'Fredy Mazas' Grote Avontuur met cameo's van Mortadelo en Filemón'. En je raadt het al: Fesser is meer geïnteresseerd in zijn obsessies met liedjes uit de katholieke mis, butagascilinders en schimmige Spielberg-films dan in het maken van iets wat ook maar in de verste verte iets te maken heeft met het werk van Francisco Ibáronez.<br />Dat gezegd hebbende, en aangezien de tv-strip van 1994 ook waardeloos was (maar om andere redenen), zijn de enige goede M & F-bewerkingen die van eind jaren zestig en begin jaren zeventig (El Armario del Tiempo en dergelijke).<br />2 van de 10. Vermijd het als de pest, vooral als je van strips houdt.
The definite challenge for a film director is his second movie. Many have made a good or even flawed but interesting first feature, and then either showed how good can really be (i.e. Tarantino's Pulp Fiction) or how the hits of their hit'n'miss first effort were just coincidential (i.e. Amenábar's Open Your Eyes). To me, Javier Fesser's Mortadelo y Filemón classifies him as somebody just gifted to be a garbage picker. His first movie The Miracle of P. Tinto was very irregular, it had some great moments (like the opening B&W short) and also tons of unfunny and lame jokes and weirdness for the sake of weirdness. However, the visual aspect of the film, while too tributary of Jean-Pierre Jeunet, made me think Fesser would ever make something of interest.<br /><br />Of course, I was totally wrong. Mortadelo y Filemón was a source material choice that was as commercially safe (given the fame of the comic books, EVERYBODY in Spain would watch it) as artistically risky (not only the comic books are really difficult to adapt to the screen, but everbody has his own vision of what Mortadelo & Filemón should be). Anyway, even an interesting failure would be nice to watch.<br /><br />What Fesser did was the worst comic book adaptation this side of Schumacher's Batman and Robin.<br /><br />OK, I see, Benito Pocino and Pepe Viyuela are reasonable M & F lookalikes (specially Pocino, whose heartwarmingly fun performance is the only good thing in the film), but I'd rather see Affleck and Damon play M & F than endure the debacle that's Fesser's film. And the rest of the cast isn't that good either: The Super is too thin, Bacterio is too fat, and everybody has too much hair. But I wouldn't mind if the performances were adequate. For example, in the comic books, Filemón is a more serious person with very bad luck (he receives all the physical damage that's destined to Mortadelo). In the movie, Filemón is just a permanently angry freak, and is not comprensible why he's the "boss". Also Rompetechos is now a "facha" (Francisco Franco-supporting nostalgic), which in the comic books never was.<br /><br />And the script... Ohhh, the gawd-awful script! I have read a Fesser interview where he said he didn't enjoy the first live-action Astérix movie because no matter how good the lookalikes were, it didn't respect the essential of the comics. Given this isn't it strange that in M & F the lookalikes are much better but the essence of the books is way less respected? Not only Fesser did the same thing than the producers of Astérix (another very bad movie, BTW), which was taking little bits of this and that story and glueing them without much coherence, but Fesser's film makes much less sense. It only resembles the comics in the visuals (which, by the way, still borrows a whole lot from Jeunet), but the plot takes the characters and gives them a 360 degrees rotation (if, in the comics, Ofelia ever kissed Mortadelo, instead of feeling pleased his reaction would be more like puking). Want more badness? It's incredibly boring and incongruous. Want EVEN more badness? Most of the characters, specially the non-comics-based characters Fredy Mazas (Dominique Pinon! Wasn't the Jeunet link already clear enough?), Nadiusko and the Franco-based bad guy Tyrant, have A LOT MORE screen time than M & F themselves. This seems more like "Fredy Mazas' Big Adventure with cameos of Mortadelo and Filemón". And, you guessed it, Fesser is more interested in his obsessions about Catholic Mass songs, butane gas cylinders and spoofing Spielberg movies than in making anything remotely connected to the works of Francisco Ibáñez.<br /><br />This said, and as the 1994 TV cartoon sucked as well (but by different reasons), the only worthwhile M & F screen adaptations are those made in the late 60s and early 70s (El Armario del Tiempo, and the likes).<br /><br />2 out of 10. Avoid like the plague, specially if you are a fan of the comics.