'Goedemorgen, juffrouw Dove' was een grote en aangename verrassing voor me. Ik had een overdreven sentimentele, hoewel goed gemaakte film verwacht. Integendeel, ik ontdekte dat er een ondertoon van gevoel voor humor in zit, en de vele psychologische subtiliteiten en finesses zijn zelfs nog relevanter dan sentimentaliteit. Natuurlijk ontken ik niet dat ik diep geroerd was door deze buitengewone, fantastische vrouw, juffrouw Dove.<br />Juffrouw Dove is de essentie van de film, en zelfs het gevoel voor humor is op haar gebaseerd. Haar trots, haar afstandelijkheid, haar diepe overtuiging dat ze altijd gelijk heeft, haar verfijnde, elegante en licht ironische manier van praten die wevers, zelfs als ze in de problemen zitten, nooit hebben, maken van juffrouw Dove in zekere zin een komisch personage. En we zien dat ze haar eigen overdreven strengheid met een dosis zelfverheerlijking bekijkt.<br />De missie van juffrouw Dove als lerares is gebaseerd op een ijzeren principe: al haar leerlingen zijn gelijk. Elke voorkeur is gewoon ondenkbaar. Ze kan er in feite niets aan doen dat ze van sommigen van hen bijzonder veel houdt, vooral van Bill. Als de volwassen Bill na zijn diensttijd bij de mariniers tegen juffrouw Dove zegt dat hij zijn gespaarde geld wil gebruiken om zijn studie af te maken, verbergt ze duidelijk haar innerlijke vreugde. Waarom? Dat is duidelijk: als je vreugde toont, zelfs lang na de schooljaren, zou dat betekenen dat je een voorkeur hebt voor haar 'William' (een verrukkelijke, zelfs poëtische subtiliteit is dat juffrouw Dove de kinderen nooit bij hun voornaam noemt). Maar in het ziekenhuis veroorlooft ze zich ten slotte een voorkeur. Ze vraagt al haar bloemen om aan de andere patiënten te geven, en ze neemt de bloemen die haar geliefde, favoriete 'zoon' Bill haar heeft gestuurd gewoon mee naar haar kamer.<br />Juffrouw Dove is een genie op het gebied van de psychologie. De gelijke van alle disciplines is het doek waarop ze met meesterlijke penseelstreken schildert. Ze predikt nooit, haar eigen gedrag toont aan dat het goed is. Als ze ziet dat de kleine joodse Maurice slecht wordt behandeld door de andere kinderen, houdt ze geen (waarschijnlijk nutteloze) preek over xenofobie. Ze vraagt Maurice alleen om haar te vergezellen, om haar te helpen met haar boeken, om iedereen te laten zien hoeveel ze om de kleine vreemdelinge geeft. En dan...' Het is aan de kinderen om de les te begrijpen. Deze episode heeft te maken met een prachtige finesse van de film. We zien meneer Levine, de vader van Maurice, die vreselijk van streek is en zich zorgen maakt over de ziekte van juffrouw Dove. Zo komen we erachter dat meneer Levine, die minder geluk heeft dan zijn zoon, al heel lang heeft geëxperimenteerd met de verschrikkingen van het antisemitisme in Europa. Hij is zich dus volledig bewust van en dankbaar voor de dierbare baan van juffrouw Dove, nog meer dan zijn zoon.<br />Een andere geweldige psychologische taak is de manier waarop juffrouw Dove, terwijl ze met Bill praat, Billie Jeans vaardigheden en menselijkheid als verpleegster prees. Dat is genoeg voor Bill om de les te leren, dat wil zeggen om zijn vooroordelen te overwinnen (die samenvallen met haar eigen vooroordelen; per slot van rekening heeft zelfs juffrouw Dove iets te leren). Vooral aangrijpend is de verlegen, nederige bewondering en liefde die Billie Jean haar vroegere lerares betoont. Dat wordt weerspiegeld in de naïeve pogingen van de verpleegster om de elegante manier van praten en de volmaakte houding van juffrouw Dove te imiteren, die zowel aanleiding geven tot plezier als tot emotie.<br />Sommige personages zijn conventioneel, andere zijn niet helemaal overtuigend, zoals die van de gangster Makepeace. Maar deze vent is van doorslaggevend belang om aan te tonen dat juffrouw Dove de mens nooit veroordeelt. De film is doordrenkt met positieve boodschappen: patriottisme, waardigheid, respect, eer, liefde voor leren, gemeenschapszin, dankbaarheid. Ik zal de allerlaatste zijn die daar misnoegd over is. Soms is sentimentaliteit vergezocht. Ik beschouw het als een kleine tekortkoming van de film.<br />Jennifer Jones als juffrouw Dove is gewoon sensationeel. De rest van de cast doet het heel goed, vooral Peggy Knudsen als Billie Jean, naar mijn mening.<br />Laat ik eindigen met een groot poëtisch beeld. Het kleine meisje, vanaf de top van de boom waar ze in is geklommen (een prachtig symbool van onschuld en vrijheid), staart met een verbijsterde blik naar juffrouw Dove, die wordt weggedragen door de priester en de dokter. Net als de mensen van Liberty Hill houden we allemaal van mevrouw Dove, deze geweldige vrouw, deze moeder van duizend kinderen. Om van dit buitengewone personage te genieten, raad ik u sterk aan 'Goedemorgen, mevrouw Dove' te zeggen.
"Good morning, Miss Dove" was a major and pleasant surprise to me. I expected an over- sentimental, although well-made, movie. On the contrary, I discovered that there is a subtext of sense of humor, and the many psychological subtleties and finesses are even more relevant than sentimentalism. Of course, I do not deny that I was deeply touched by this extraordinary, wonderful woman, Miss Dove. <br /><br />Miss Dove is the essence of the movie, and even the sense of humor is based on her. Her pride, her aloofness, her deep conviction to be always right, her refined, elegant and slightly ironic way of talking that never weavers, not even in dire straits, make Miss Dove a comic character, in some sense. And we see that she looks at her own over-the-top strictness with a dose of self-irony.<br /><br />Miss Dove's mission as a teacher is based on a steel principle: all her pupils are equal. Any partiality is just inconceivable. Actually, she cannot help to have a particular love for some of them, especially for Bill. When, after his service in the Marine Corps, the grown-up Bill says to Miss Dove that he wants to use his saved money to complete his studies, she plainly hides her inner joy. Why? Clear: to show joy, even much time after the school-years, would mean to be partial toward her "William" (a delightful, even poetic subtlety is that Miss Dove never calls the kids by nick-name). However, at the hospital she finally affords herself to show a preference. She asks all her flowers to be distributed to the other patients, and she just takes in her room the flowers sent by her beloved, favorite "son" Bill. <br /><br />Miss Dove is a genius of psychology. The equal-for-all discipline is the canvas where she paints with masterly touches. She never preaches, her own behavior shows the right way. When she sees that the little Jewish Maurice is ill-used by the other kids, she doesn't utter a (probably useless) sermon on xenophobia. She just asks Maurice to accompany her, helping to bring her books, thus showing to everybody how much she cares for the little stranger. Then it's up to the kids to understand the lesson. This episode is related to a beautiful finesse of the movie. We see Mr. Levine, Maurice's father, terribly upset and worried at Miss Dove's illness. Thus we get that, less fortunate than his son, Mr. Levine has long experimented the horrors of anti-Semitism in Europe. So he is fully aware of and grateful for Miss Dove's precious job, even more than his son. <br /><br />Another great psychological job is the way Miss Dove, talking with Bill, praises Billie Jean's skills and humanity as a nurse. That's enough for Bill to learn the lesson, that is to overcome his prejudices (which coincide with her own prejudices; so, after all, even Miss Dove has something to learn). Particularly poignant is the shy, humble admiration and love paid by Billie Jean to her former teacher. That is mirrored by the nurse's naive attempts to imitate Miss Dove's elegant talk and perfect poise, which give rise both to fun and to emotion.<br /><br />Some characters are conventional, others are not fully convincing, like that of the gangster Makepeace. However, this guy is instrumental in showing that Miss Dove never condemns the human being. The film is permeated with positive messages: patriotism, dignity, respect, honor, love for learning, sense of community, gratitude. I will be the very last to be displeased by that. Sometimes the sentimentalism is far-fetched. I consider it a minor fault of the movie.<br /><br />Jennifer Jones as Miss Dove is just sensational. The remainder of the cast works very well, especially Peggy Knudsen as Billie Jean, in my opinion.<br /><br />Let me conclude remarking a great poetic image. The little girl, from the top of the tree she has climbed (a wonderful symbol of innocence and freedom), stares with a stunned look at Miss Dove carried away by the priest and the doctor. What's up? The indestructible teacher has something wrong? Impossible...<br /><br />Like the people of Liberty Hill, we all love Miss Dove, this wonderful woman, this mother of one thousand children. To enjoy this extraordinary character, I strongly recommend "Good morning, Miss Dove".