Wat moet ik zeggen over een oorlogsfilm die door Uwe Boll is gemaakt? Ik ken de man alleen van reputatie en dit is mijn eerste kennismaking met zijn filmmakende domein. Het schijnt dat hij een heel aura om zich heen heeft hangen van afgrijselijke slechte films, en toch zat ik naar Tunnel Rats te kijken en dacht ik oprecht dat het een goede poging was. Moet ik hier gaan zitten en zeggen dat het een afschuwelijke, zinloze puinhoop is van snelle montage en onzinnige actie in een dun scenario, compleet met afschuwelijk acteerwerk? Moet zo'n soort samenvatting synoniem zijn met een oorlogsfilm van Uwe Boll? Nou, verrassing, verrassing, Tunnelratten is in feite een verdomd goede prestatie en het bewijst dat mensen net zo gemakkelijk bereid zijn om op bepaalde kritieke terreinen te springen als mensen bereid zijn om op positieve terreinen te springen.<br />De film slaagt in de zin dat hij de waanzin van de oorlog vastlegt en sterke, bloederige scènes laat zien die meer afstoten dan opwinden, terwijl de diverse actiescènes en scenario's zich afspelen. Hé, dat is meer dan wat de recente Rambo-film te bieden had, toen we alleen maar een overvloed aan bloed en opengereten buiken kregen terwijl er een 'gerechtvaardigde' oorlog werd uitgevochten tussen die arme, arme christenen en die kwaadaardige, kwaadaardige Birmaanse soldaten. van de titel verwijst naar soldaten die bezig zijn met een activiteit waarvan je denkt dat je wel gek moet zijn om eraan deel te nemen; een activiteit die niet draait om het veroveren of verdedigen van terrein; of het opsporen van een individuele _alá Apocalypse Now_ of _Save Private Ryan_, maar om het vrijmaken van de Vietcong-tunnels die onder de slagvelden liggen.<br />De tunnelratten van de titel zijn drie jeepladingen soldaten die in 1968 in het Créchi-tunnelcomplex in Vietnam worden ingezet. Hun taak is het vrijmaken van de tunnels die hun basiskampen omringen, met vijanden en al. Het peloton bestaat uit allerlei soorten; het zijn niet alleen maar figuren zonder gezicht die worden opgeroepen om bloedig geweld te plegen of iets anders te doen terwijl ze 'een paar dingen heel goed opblazen'. ten behoeve van een passief publiek. Sommigen zijn blank, sommigen zijn zwart; sommigen zijn jonger dan anderen; sommigen zijn onschuldig, naïef en hebben een zacht lichaam, terwijl anderen de behoefte voelen om gezag binnen de groep uit te stralen. Sommigen delen zelfs bepaalde religieuze overtuigingen waar anderen niet achter staan.<br /><0x3E> Er zijn momenten waarop je wilt dat de personages die in die tunnels zitten zo snel mogelijk naar buiten komen en'veilig' zijn, en er zijn andere momenten waarop je wilt dat ze daarbeneden zijn en'veilig' zijn als er een mogelijk gevaar op het oppervlak nadert. Op andere momenten overleven soldaten de beproevingen in de tunnels en komen ze weer naar buiten om nieuwe verschrikkingen onder ogen te zien. In dit opzicht speelt Boll met het publiek, en gebruikt ze elke respectieve 'ruimte'. als een veilig toevluchtsoord en een potentiële levensgevaarlijke val die op verschillende momenten echt goed uitpakte.<br />Het team dat belast is met het onderzoek naar dit tunnelnetwerk deelt enkele gedachten en herinneringen uit hun kindertijd de avond voordat ze aan het werk gaan. We weten dat de tunnels een groezelige, claustrofobische ruimte zijn boven op een gevaarlijke locatie dankzij de openingsscène. Verdere discussies over het feit dat de tunnels levensgevaarlijk zijn, vinden plaats tussen een paar figuren die speculeren over de gevaren van oude verhalen en geruchten, en over hoe de Vietcong je kan 'ruiken'. Dit maakt de scènes later, wanneer een van de personages een sigaret opsteekt, nog aangrijpender. Het gepraat over de tunnels verlengt de spanning, want de korte maar gedenkwaardige openingsscène zweeft in en rond ons geheugen. De tunnels blijven echter buiten beeld en we weten wat de groep te wachten staat, wat ons een machtspositie geeft <0xE2><0x80><0x93> een machtspositie die nog eens wordt benadrukt als we hele scènes zien die aan de Vietcong zijn gewijd, de vijand van de Amerikanen. In een van die scènes ziet de camera een kraan recht onder een tunnelrat en wordt een geïmproviseerde oorlogskamer van de Vietcong zichtbaar.<br />In eerste instantie is de eerste tunnel een beetje een ramp. Hij loopt dood en hoewel ze twee van de vijand elimineren, laten ze drie mannen vrij. Het gevoel van mislukking en frustratie bij zo'n lage prijs voor zo weinig is duidelijk zichtbaar en creëert heel even een hulpeloze en wanhopige sfeer in de film en in onze eigen gedachten over de situatie. Boll legt de verschrikkingen en de benauwende omstandigheden in de tunnels perfect vast. Hij filmt bij weinig licht en houdt zijn camera rotsvast op zijn onderwerp gericht, dat zich in het wilde weg voortbeweegt. We zijn bang als mensen zich in het onbekende wagen en vol afschuw als er ruzie met de vijand ontstaat.<br />Boll vindt zelfs ruimte om scenario's te ontwikkelen binnen de reeds bestaande conventies door het personage van Vo Mai (Jane Le) op te nemen als deze bange Vietnamese vrouw die met haar twee jonge kinderen in de tunnels woont. De prijswinnende Jane Le weet de angst en de waanzin van dit alles prachtig te verwoorden. Het laatste half uur is pure, aangrijpende, indrukwekkende oorlogsfilm. Ik had het van tevoren niet in de gaten, maar er is een bepaald elektronisch pulserend geluidseffect/muzieknummer dat in deze tijd in een lus wordt afgespeeld en dat de gruwelen en de spanning die je ziet als mensen voor hun leven vechten echt tot leven brengt. Het is fascinerend om te zien. Terwijl Michael Bay gewoon fetisjistisch actie en geweervuur met overvloedige hoeveelheden explosies en slow motion naar het einde van _Transformers_ kan sturen, naarmate die nog leeghoofdiger wordt; leeghoofdig en onzinniger dan het al was, en Stallone die niets te bieden heeft behalve een paar nekbrekende acties terwijl de slechteriken hun verdiende loon krijgen bij het einde van _Rambo IV_, laat Boll ons zien dat oorlog in feite de hel is, en oorlogszones zijn plekken waar je eigenlijk nooit wilt zijn. De twee respectieve films hebben een IMDb-score die dicht bij '7' ligt; _ Tunnel Rats_ heeft iets wat grenst aan '4' en ziet eruit alsof de Boll-haat-band in volle gang is, terwijl de Stallone-/Bay-liefde-band net zo gladjes is. Wat triest.
What am I supposed to say about a war film made by Uwe Boll? I know the man by reputation alone and this is my first venture into his film-making domain. It seems he's brought about quite an aura for horrifically bad films, and yet there I was watching Tunnel Rats and genuinely thinking it was a good effort. Am I supposed to sit here and say it's a horrid, pointless mess of fast edits and nonsensical action running on a paper thin script complete with horrid acting? Should that sort of summary be synonymous with a Uwe Boll war film? Well surprise, surprise Tunnel Rats is actually a damn fine effort and it proves people are willing to jump on certain critical bandwagons just as easily as people are willing to jump on positive bandwagons.<br /><br />The film succeeds in the sense it captures the madness of war as well as delivering scenes of strong, bloody violence that repulses more than it does excite as these various action set-pieces and scenarios play out. Hey, this is more than what the recent Rambo film offered when all we got was a plethora of gore and disembowelment as 'justified' warfare was played out between those poor, poor Christians and those evil, evil Burmese soldiers. The primary content and the 'tunnel rats' of the title refers to soldiers whom engage in activity you feel you'd have to be mad to partake in; an activity that is not about capturing or defending terrain; or searching out an individual alá Apocalypse Now or Saving Private Ryan, but about clearing Vietcong tunnels located beneath the battlefields.<br /><br />The Tunnel Rats of the title are three jeep loads of soldiers assigned to the Củ Chi tunnel complex, Vietnam, in 1968. Their task is to clear out the tunnels surrounding their base camp  traps, enemies and all. The platoon are made up of all sorts; these are not just faceless characters called in to spawn some bloody violence/action as they 'blow some stuff up real good' for the benefit of a passive audience. Some are white, some are black; some are younger than others; some are innocent, naive and soft-bodied whereas some others feel the need to stamp authority within the group. Some even share certain religious beliefs that others do not subscribe to.<br /><br />There are some points in which you want the characters whom are down in those tunnels out and 'safe' as soon as possible, then there are others during which you want them down there and 'safe' as potential danger approaches on the surface. Other times, soldiers survive the ordeal of the tunnels only to emerge and face new horrors. Boll toys with the audience in this regard, using each respective 'space' as both a safe haven and a potential death trap at various times to really good effect.<br /><br />The team assigned to deal with this tunnel network share some thoughts and memories from childhood the night before they ship out to begin work. We know the tunnels are a dingy and claustrophobic space on top of a dangerous locale thanks to the opening scene. Further talk of the tunnels being death traps plays out with some characters speculating the dangers through past stories and rumour as well as how the Vietcong can 'smell' you. This makes the scenes later on when a character lights up a cigarette down there even more harrowing. The talk of the tunnels further prolongs anxiety, as the brief but memorable opening scene floats in and around our memory. The tunnels, however, remain off screen and we know what awaits the group, giving us a position of power  a position of power that is further emphasised when we witness entire scenes dedicated to the Vietcong, the American's enemy, one occurrence of which sees the camera crane directly below a Tunnel Rat to reveal a makeshift Vietcong war room.<br /><br />Initially, the first tunnel is a bit of a disaster. It is a dead end and while eliminating two of the enemy, they loose three guys. The sense of failure and frustration at such a cost for so little is clearly evident, very briefly creating a helpless and desperate atmosphere in the film and in our own minds about the situation. Boll captures the horror and the cramped conditions of the tunnels perfectly. Shooting in low light and keeping his camera rock steady as his subject scurries and struggles about erratically, we feel frightened when people venture into the unknown and horrified when altercation with the enemy arises.<br /><br />Boll even finds room to develop scenarios within the already established conventions by including the character of Vo Mai (Jane Le) as this frightened Vietnamese woman who lives within the tunnels with her two young children. The award winning Jane Le does a great job in portraying the fear and madness of it all. The final thirty minutes or so are pure, gripping, impressive war genre cinema. I didn't notice it beforehand, but there is a certain electronic pulsating sound effect/musical number that plays on a loop during this time, which really captures the horror and the suspense you're witnessing as people scrap for their lives  it's fascinating to watch.<br /><br />Whereas Michael Bay can just fetishise action and gunfire with copious amounts of explosions and slow motion towards the end of Transformers as that becomes even more empty headed; vacuous and nonsensical than it already was, and Stallone can offer nothing bar mere break-neck action as the baddies get their comeuppance toward the conclusion of Rambo IV, Boll shows us that war is, in fact, Hell and war-zones are places you really don't ever want to be. The two respective films have high IMDb ratings close to '7'; Tunnel Rats has something bordering on '4'  looks like that Boll-hate bandwagon is in full runaway mode, whereas the Stallone/Bay-love bandwagon is on an equally slick streak. How sad.