Om te beginnen is dit de eerste film van Antonio Banderas die ik ooit heb gezien. Het is nooit bij me opgekomen dat hij een groot regisseur zou kunnen zijn. Ik hield van zijn visie, en hij verwierf mijn respect voor het maken van zo'n prachtige film. Ik was onder de indruk, echt waar.<br />De dialoog was subliem en'slim'; en laten we er even van uitgaan dat de scenarist Antonio Soler zelf was, de auteur van het anonieme boek, El Camino de los Ingleses. Nooit gedacht dat de dialoog zo poëtisch en hartstochtelijk kon zijn, en daarom was ik erdoor geroerd. Ik denk dat de voice-over absoluut noodzakelijk was, en ik heb het nooit irritant gevonden. Ik had er geen last van, in tegenstelling tot anderen.<br />Het acteerwerk was uitmuntend. Ze waren allemaal overtuigend en oprecht tegenover zichzelf en de film. Ze gaven allemaal een geweldige voorstelling, vooral Raul Arevalo (Babirusa), en ik moet toegeven dat hij mijn favoriet was. Hij slaagde erin de film een groot gevoel over te brengen. Ik geloofde hem; (hier is de spoiler) vooral als hij zijn tijdschriften verbrandt en tegen Miguelito zegt dat ze het soort mensen zijn dat niet vergeet, dat ze het type zijn dat hun dierbare bezittingen pakt en verbrandt. Je zult het beter begrijpen als je naar deze film kijkt.<br />De fotografie was adembenemend en ontzagwekkend; het landschap (Malaga <0xE2><0x80><0x93> de plaats waar Magdalena is geboren), het gebruik van levendige kleuren, hoeken, bijna alles was schitterend. De muziek was ook geweldig en heel inspirerend. De muziek was gecomponeerd door Antonio Melieveo, voor het geval je dat wilde weten.<br />Ik vond El Camino de los Ingleses misschien wel het eerlijkste werk van de regisseur. Ik kon zien dat hij niet alleen een geweldig werk heeft afgeleverd, maar ook passie en de beste bedoelingen.<br />Ik hoop dat je ervan geniet (en let goed op). Bedankt!<br />(Eh, dit is de eerste keer dat ik een recensie voor een film plaats, dus ik hoop dat je me vergeeft dat ik geen uitzonderlijke recensie heb geschreven.)
First of all, this is the first Antonio Banderas film I've ever seen. It never crossed my mind that he could be a great director. I loved his vision; and he gained my respect for making such a beautiful film. I was blown-away, I really was.<br /><br />The dialogue was sublime and 'clever'; and let's take into account that the screenwriter was Antonio Soler himself, author of the homonymous book, El Camino de los Ingleses. Never thought that the dialogue could be so strongly poetic and passionate and therefore I was touched by it. I think that the voice-over was absolutely necessary and never found it annoying. It didn't bother me, as opposed to others. <br /><br />The acting was superb. They all were convincing and true to themselves and to the film. They all delivered a great performance; especially Raul Arevalo (Babirusa), which I must admit, he was my favourite of all. He managed to transmit a great feeling to the film. I believed him; **(here's the spoiler)** particularly when he's burning his magazines and he tells Miguelito that they're the type of people who don't forget, that they're the type who get their precious belongings and burn them.** You'll understand it better if you watch this film.<br /><br />The photography was completely breath-taking and awe-inspiring; the landscape (Malaga--Bandera's place of birth), the use of vivid colors, angles, pretty much everything was magnificent. The music was great, too, and very inspirational. The score was composed by Antonio Melieveo, in case you needed to know.<br /><br />I felt that El Camino de los Ingleses is, perhaps, the most honest work of the director. I could see that he delivered not only a great work, but passion and the best of intentions.<br /><br />Hope you enjoy it, (and play close attention). Thanks!<br /><br />(Uh, this is my first time posting a review for a film, so I hope you forgive me for not writing an exceptional one.)