In 1970 was de eerste goudkoorts van de spaghettiwestern voorbij en waren de regisseurs op zoek naar nieuwe manieren om het genre vooruit te helpen. Trinita koos voor een satirische benadering, terwijl Sabata de klassieke antiheld James Bond-gevoeligheden bijbracht. Anderen kozen ervoor om de Mexicaanse revolutie te gebruiken als achtergrond voor de escapades van hun helden. Dat is het geval met Sergio Corbucci's _Companeros_.<br />Het is in wezen een remake of herverfilming van Corbucci's _The Mercenary_, met een groot deel van dezelfde cast, en met Tony Musante als de Mexicaanse revolutionair in de plaats van de grote Thomas Milian. Franco Nero speelt opnieuw de Europeaan (dit keer een Zweed) en Jack Palance keert terug als de meedogenloze, zo niet half krankzinnige slechterik. Ze slaan allemaal de juiste toon aan en de interacties tussen Nero en Milian zijn een lust voor het oog. Het verhaal begint met een duel tussen de twee in een stoffig Mexicaans dorp, en de hele film is een flashback die ons naar de gebeurtenissen aan het begin van de film leidt, weer net als in The Mercenary, twee jaar eerder. Nero en Milian worden door de corrupte Mexicaanse generaal Mongo in dienst genomen om naar de Verenigde Staten te reizen en de Mexicaanse professor Xantos te bevrijden, die gevangen wordt gehouden in Fort Yuma. Xantos is de leider van een andere kleine groep studentenrevolutionairen, maar generaal Mongo wil hem om praktische redenen hebben. Xantos kent de code van een kluis die onmogelijk open te krijgen is, en met het goud hoopt generaal Mongo de revolutie tegen Porfirio D<0xC3><0xAD>az te financieren. Of niet? Ieder van hen heeft natuurlijk zijn eigen persoonlijke agenda. Op de terugweg naar Mexico zullen een half krankzinnige Jack Palance met een houten hand (voel ik hier een klein eerbetoon aan Frankenstein?) en een havik hen opsporen en zullen de twee companeros langzaam de edelere houding van de professor aannemen.<br />Hier kiest Corbucci voor een meer Leone-achtige benadering, waarbij hij de duistere, broeierige aard van zijn vorige westerns (zoals Django en De grote stilte) achter zich laat. Het verhaal voert ons van de Mexicaanse revolutie naar de Fort Yuma-gevangenis en de Rio Grande, naar een spectaculaire krachtmeting aan het eind, met komische nootjes, wilde schietpartijen, explosies, een typisch grote score van Morricone en uitstekende voorstellingen en filmopnamen. Dit is meer een avontuurlijke spaghettiwestern in de Leone-traditie. Het is heel luchtig, maar met dezelfde politieke ondertoon die je in het werk van Sergio Sollima en zijn briljante manier van lopen zou kunnen aantreffen. En bovenal is dit eersteklas amusement zoals alleen de Italianen dat kunnen leveren.<br />Sergio Corbucci wordt niet zomaar als de op een na beste spaghettiwestern in het spaghetti-western-universum beschouwd. Zijn aandacht voor details, van de decors, camerastandpunten, rekwisieten, kostuums en cinematografie, is feilloos en hij slaagt erin dat iconische aspect van het westen dat alleen de Europeanen konden vastleggen, over te brengen.
By 1970 the initial gold rush of the spaghetti western was over and directors were seeking new ways to push the genre forward. Trinita opted for a satirical approach while Sabata brought James Bond sensibilities to the classic anti-hero. Others chose to use the Mexican revolution as the backdrop for the escapades of their heroes. That is the case for Sergio Corbucci's Companeros.<br /><br />It is essentially a remake or a reimagining of Corbucci's The Mercenary, using much of the same cast, and swapping Tony Musante as the Mexican revolutionary for the great Thomas Milian. Franco Nero plays once again the European (this time a Swede) and Jack Palance returns to the fold as the ruthless if not semi-insane baddie. All of them hit all the right notes and Nero and Milian's interactions are a joy to behold. The story opens with a duel between the two in a dusty Mexican village and the whole movie is a flashback that leads us to the events at the start of the movie, again as in The Mercenary two years earlier. Nero and Milian are employed by corrupt Mexican General Mongo to travel to the US and free the Mexican professor Xantos that is held captive in Fort Yuma. Xantos is the leader of another small group of student revolutionaries, but General Mongo wants him for more practical reasons. Xantos knows the code to a safe that is impossible to open and with the gold General Mongo hopes to finance the revolution against Porfirio Diaz. Or does he? Each one has his own personal agenda of course. As they make their way back to Mexico, a semi-insane Jack Palance with a wooden hand (do I sense a small Son of Frankenstein tribute here?) and a hawk will hunt them down and the two companeros will slowly begin to take to the more noble attitude of the professor.<br /><br />Here Corbucci goes for a more Leone-esquire approach, leaving the dark and brooding nature of his previous westerns (like Django and The Great Silence) behind. As Leone used to say, this is a "fairytale for grown ups". The story takes us from the Mexican revolution to the Fort Yuma prison to the Rio Grande to a spectacular showdown in the end, with comedic touches, wild shootouts, explosions, a typically great Morricone score and excellent performances and cinematography. This is more of an adventure spaghetti western in the Leone tradition. It's considerably light-hearted but fused with the same political undertones one could find in Sergio Sollima's work and brilliant pacing. Above all, this is A grade entertainment like only the Italians can deliver.<br /><br />Sergio Corbucci is not considered only second to Leone in the spaghetti western realm for no reason. His attention to detail, from the sets, camera angles, props, costumes and cinematography is impeccable and he manages to convey that iconic aspect of the west only the Europeans were able to capture. Don't miss it.