Deze film is zo goed dat ik me er nauwelijks toe in staat voel er iets over te zeggen. Ik zag hem voor het eerst als 7-jarige in het begin van de jaren vijftig, en hoewel ik destijds niet in staat was de volledige kwaliteiten ervan te waarderen, bleef ik er op een vreemde manier door geroerd en ben ik er sindsdien door achtervolgd. Dit is de enige perfecte film die ooit is gemaakt. Ik denk dat de meeste geweldige dingen over fotografie en charisma en citeerthema en verhaal zijn gezegd door mensen die veel welbespraakter zijn dan ik. Maar er zijn twee dingen die ik wil opmerken. Ten eerste lijken de camerastandpunten ontworpen om te voorkomen dat de kijker zich ooit op zijn gemak zal voelen bij wat niet als een prettig verhaal bedoeld is. Ten tweede is het einde volmaakt, maar de scène vlak voor het einde is nog volmaakter. Kijk hoe Lime in het riool vastzit en Calloway tegen Martins zegt dat hij hem moet neerschieten. Harry draait zich naar Holly en knikt bijna onmerkbaar, en Holly haalt de trekker over. Dat heeft wel indruk gemaakt!
This movie is so good that I barely feel qualified to comment on it. I first saw it as a 7 year old in the early 50s and, although unable at the time to appreciate its full qualities, I remained strangely moved by it and have been haunted by it ever since. This is the only perfect movie ever made. I guess most of the great things about photography and charisma and zither theme and story have been said by people far more articulate than I. However, there are two points I would like to make. Firstly, the camera angles seem to be designed to preclude the viewer from ever being comfortable in involvement with what is not meant to be a comfortable story. Secondly, the ending is just perfect, but the scene just prior to the ending is even more so. Watch as Lime is trapped in the sewer and Calloway tells Martins to shoot him. Harry turns to Holly and gives an almost imperceptible nod, and Holly pulls the trigger. Now that has some impact!