Ik weet niet wat ik van deze moet denken. De boodschap, als die er al was, leek aan me voorbij te gaan. Meerdere verwijzingen naar de bron van de film, de roman van Henry Miller, helpen niet veel. Millers aantrekkingskracht komt voor een groot deel niet alleen voort uit zijn onverdraagzame houding ten opzichte van het leven en de kunst, maar ook uit de manier waarop hij zijn gevoelens op papier uitdrukt. Misschien vertaalt hij gewoon niet goed naar het scherm, niet dat het Miller zelf ook maar iets zou kunnen schelen.<br />De straatwoorden die Miller zo achteloos in zijn proza rondstrooide, lijken hier benadrukt te worden, alsof ze opzettelijk bedoeld waren om te choqueren. En niet alleen het F-woord. Nou ja, de straatwoorden zijn oud en algemeen bekend. Shakespeare heeft een verschrikkelijke woordspeling op het C-woord in een van zijn komedies verwerkt, ik weet niet meer welke. Het F-woord gaat terug op de Angelen en de Saksen of de Mooks en de Gripes of zo iemand. Wacht eens even - het C-woord is ook verwerkt in een woordspeling in 'Hamlet', nu ik erover nadenk.<br />'Ik heb zin om uit te gaan en een fatale dosis druiper te krijgen.' Nou, dat meen ik. Moeten we nu geschokt zijn? Misschien waren we dat in 1970, als we blauw haar hadden en in Dogpatch, USA, woonden.<br />'Als Henry Miller het niet doet.' Veel cachet voegt Country Joe and the Fish niet toe, net zomin als Country Joe and the Fish, waarvan de muziek over de geluidsband blèrt met teksten die net zo zinloos vulgair zijn als de afgrijselijke titels van de nummers.<br />Maar Ben Webster is oké. En de foto's, hoewel irritant korrelig, zijn een paar stappen verwijderd van de opbollende pastelkleuren van softporno. Het is echt zwart-wit, en de naakte lichamen, die er genoeg zijn, zijn niet geverfd, getrimd of geschoren. Als het grietje ergens een puist heeft, zie je de puist. En de mannen zijn van boven kaal en overal behaard. Daar staat een A voor oprechtheid.<br />Het verhaal gaat nergens heen. Er is geen verhaal. Mensen rennen halfnaakt door de straten van Parijs, zwaaiend met hun armen en hijgend, zogenaamd genietend. Een stuk of zes gewoon uitziende mensen klotsen in een badkuip rond, schenken wijn over elkaar heen en lachen duizelig omdat de regisseur zegt dat ze moeten doen alsof ze de grootvader van alle goede tijden hebben. (De Fransen doen dat joi de vivre-gedoe beter.) In de eerste scène van de film pikt de bebrilde held, een bleke imitatie van Miller, een meisje op in een café en geeft haar na de seks al zijn geld, kan geen krediet meer krijgen bij de restaurants en is gedwongen zijn eigen vuilnisemmer te plunderen op zoek naar restjes. Meer dan genoeg seks, maar niet genoeg eten. Zo voelt een kijker zich na het zien van deze film.<br />Ik wou dat deze film beter was geweest. Hij werd er voor de obsceniteit op gedumpt, maar de seksuele en linguïstische openheid was in elk geval een vernieuwing in een doorsneefilm. Hij verdient afkeuring, dat is waar, maar alleen omdat hij geen inhoud heeft. Zoals hij nu is, is hij een historische curiositeit.
I don't know about this one. The point, if there was one, seemed to get by me. Multiple references to the film's source, Henry Miller's eponymous novel, don't help much. Much of Miller's appeal comes not just from his go-to-hell attitude towards life and art but from the way he expresses his sentiments on the page. Maybe he just doesn't translate well to the screen, not that Miller himself would care one way or the other.<br /><br />The street words that Miller flung about so carelessly in his prose seem emphasized here, as if designed expressly to shock. Not just the F word either. Well the street words are old and established. Shakespeare worked a terrible pun on the C word into one of his comedies, I forget which. The F word goes back to the Angles and the Saxons or the Mooks and the Gripes or somebody. Wait a minute -- the C word was also worked into a pun in "Hamlet," come to think of it.<br /><br />"I feel like going out and getting myself a fatal dose of clap." Well, no kidding. Are we supposed to be shocked? Maybe we were, back in 1970, if we had blue hair and lived in Dogpatch, USA.<br /><br />If Henry Miller doesn't add much cachet, neither do Country Joe and the Fish, whose music whangs away on the sound track with lyrics that are as pointlessly vulgar as the horribly dubbed dialog.<br /><br />Ben Webster is okay, though. And the photography, though irritatingly grainy, is several steps removed from the billowing pastels of soft-core porn. It's honestly black and white, and the naked bodies, of which there are plenty, aren't painted, trimmed, or shaved. If the babe has a pimple anywhere, you see the pimple. And the guys are bald on top and hairy everywhere else. A for sincerity there.<br /><br />The story goes no place. There is no story. People run around half naked on the streets of Paris, flapping their arms and panting, supposedly having a great time. Half a dozen ordinary-looking people slosh around in a tub pouring wine over one another and laughing giddily because the director told them to act as if they were having the grandfather of all good times. (The French do this joi de vivre stuff better.) In the first scene of the film, the bespectacled hero, a pallid imitation of Miller, picks up a girl in a café and, after sex, gives her all his money, can't get any more credit at the restaurants, and is forced to raid his own garbage pail for leftover nuggets. Plenty of sex but not enough food. That's how a viewer feels after watching this.<br /><br />I wish this movie had been better. It was dumped on for obscenity, but the sexual and linguistic candor was at least an innovation in a mainstream movie. It deserves dismissal, true, but only because it lacks any substance. As it is, it stands as an historical curiosity.