Ik had wat moeite met wat ik de pogingen van deze film vond om emotionele extremen te bereiken door volkomen onrealistische weergaves van middelbare scholieren, maar over het geheel genomen had ik het gevoel dat de vele innemende elementen van de film die negatieven ruimschoots overtroffen. Er waren ook een paar twijfelachtige elementen die volgens mij positief zijn, maar waar ik niet echt over kan beslissen. Ik zal beginnen met de positieve.<br />De film heeft over het algemeen een handheld-stijl van filmen, wat ik een goed idee vind, maar als je hem online bekijkt zoals ik deed, kan dat samengaan met af en toe wat wispelturigheid, zodat het lijkt alsof je hele computerscherm heen en weer schokt. Je kunt handheld kijken zonder de Blair Witch te worden! '<br />Danielle Panabaker, die de hoofdrol speelt in de film, is uitzonderlijk. Ze gaat helemaal op in het personage, en haar acteerprestaties zijn voortdurend fascinerend. Ik vind het leuk dat Jacey thuis een bril draagt en contactlenzen draagt als ze uitgaat. Ik geloof niet dat ik ooit een film heb gezien waarin zoveel aandacht aan details wordt besteed. En ik geloof niet dat ik ooit acteurs in haar leeftijdsgroep zo goed seks heb zien verkopen als zij doet in Jaceys korte romantische ontmoeting met Brad. Ook vond ik de scène waarin ze verward haar lerares bezoekt, leuk. We hebben allemaal wel van die dagen dat we bij een vertrouwde kennis thuiskomen en niet goed weten wat we moeten doen.' Het is duidelijk dat er veel aandacht is besteed aan dit scenario.<br />De film heeft een soort van geleidelijke, onthullende stijl van presenteren, waarbij we pas op ongeveer een kwart van het begin te weten komen dat Charley Jaceys baby is. Er werd misschien op gezinspeeld, maar het kwam over als een oprechte verrassing <0xE2><0x80><0x93> wat tegenwoordig nogal zeldzaam is in films <0xE2><0x80><0x93> dat we beginnen met 5 maanden van het leven van de baby.<br />De langzame onthulling heeft ook betrekking op de introductie van Brad in de film, die misschien halverwege plaatsvindt. Wat ik interessant vond, was dat de film tot dan toe Jacey had geportretteerd als intelligent en volwassen voor haar leeftijd. De kijker heeft niet echt iets gedaan om zich zorgen over te maken. Maar van Brad horen we dat ze 1) al een paar maanden niet met hem had gesproken, 2) hem niet had verteld dat ze zwanger was. Het herinnert ons eraan dat Jacey, hoewel vroegrijp, pas 16 is en in staat om vergissingen te maken.<br />Het idee van Jayce' atypische verlies van onfeilbaarheid wordt ook in het verhaal van Macey benadrukt. Nu we op semi-negatief terrein komen, vond ik Maceys wild-om-erop-uit-subplot meer dan een beetje vreemd, maar ik neem aan dat het de bedoeling was om de invloed te laten zien die Jayce' onverantwoordelijke gedrag op haar jongere zusje had. Iedereen met jongere broers en zusjes kan dat subplot waarderen, ook al was de afbeelding een beetje overdreven. Het was verfrissend om Jane Krakowski in een rol buiten 30 Rock te zien. Ik vond haar optreden over het algemeen goed, afgezien van haar uitbarsting in de eerste scène bij haar thuis, die zo overdreven dramatisch leek dat ik me gemakkelijk kon voorstellen dat het een parodie op 30 Rock was, met Jenna Maroney als personage.<br />Maar toen kwam de middelbare school. Dat was een goed begin, en ik moet toegeven dat de film meer liet zien dan vertelde: Jayce loopt voor het eerst door de gangen van haar nieuwe school, en de camera zoomt in op de zeer onthullende kleding die veel meisjes dragen. Maar daarna lieten ze het realisme varen en kozen ze voor een heel algemene, onrealistische aanpak. Je kunt op deze school niet de toiletten binnenlopen zonder mensen te zien die roken of seks hebben, en die geen enkele moeite doen om dat te verbergen. Een kledingvoorschrift wordt vaak genoemd, maar nooit nageleefd. In het echte leven betekent een overtreding van het kledingvoorschrift dat je in de problemen komt; herhaalde overtredingen leiden tot ernstige disciplinaire maatregelen. Een korte broek tot op de vinger is bijvoorbeeld niet alleen een aanbevolen richtlijn: het is een regel, en als je die overtreedt, kan dat ertoe leiden dat je van school wordt getrapt. Om die reden vermijden leerlingen over het algemeen het overtreden van het kledingvoorschrift; als er af en toe een overtreding plaatsvindt, proberen ze er onopvallend mee om te gaan, zodat ze niet in de problemen komen. Paradoxaal genoeg leek het erop dat de scenarioschrijvers wel individuele middelbare scholieren (Jacey) konden schrijven, maar geen groepjes middelbare scholieren. (Een staande ovatie? Echt???)<br />Het meest onrealistische was de reactie van de leerlingen op het nieuws dat Jayce een tienermoeder is. Eerst dacht ik dat ik naar een droom zat te kijken of naar een overdreven paranoia van Jayce, waarin iedereen opvallend en hoorbaar over haar praatte en later eten naar haar gooide. Waar kwam dat vandaan? Op welke middelbare school beginnen kinderen met eten naar iemand te gooien, alleen omdat ze een tienermoeder is? Antwoord: niet. Nog minder geloofwaardig als je bedenkt dat Jayce mooi en intelligent is. Ik zou denken dat haar grootste probleem zou zijn dat ze te veel positieve aandacht zou krijgen, dat ze het hof gemaakt zou worden door een heleboel jongens en dat ze in vrouwenkliekjes en machtsstrijd terecht zou komen, zoals in Twilight of Mean Girls. In dat opzicht leek Juno een beetje op haar, want we moesten ervan uitgaan dat iemand die zo slim, grappig en sexy was als Ellen Page maar één goede vriendin zou hebben. Hoe dan ook, dit was een extreem dat volgens mij bedacht was, maar zoals ik al zei, over het geheel genomen een geweldige film. 8/10 op een algemene schaal, maar 9,5/10 wat tv-films betreft.
I had some issues with what I felt were this movie's attempts at achieving emotional extremes through completely unrealistic portrayals of high school students, but overall I felt that the movie's many engaging elements outweigh those negatives. There were also some questionable elements which I think are positive but can't really decide. I'll start with the positive.<br /><br />The film generally employs a hand-held style of cinematography, which I think was a good idea; however, if you are watching it online as I was, this can blend with occasional choppiness to make it look like your whole computer screen is jerking back and forth. You can do hand-held without going the full Blair Witch!<br /><br />Danielle Panabaker, who plays the lead character Jacey, is exceptional. She really gets into the character, and her performance is compelling throughout. I like the way that Jacey wears glasses at home and contacts when going out -- I don't think I've seen a movie take that much attention to detail. And I don't think I've ever seen actors in her age range sell sex as well as she does in Jacey's brief romantic encounter with Brad. Also, I liked the scene in which she just kind of confusedly visits her teacher. We've all had days like that, where we wind up at the house of a trusted acquaintance, don't really know what we're doing there, and maybe wind up falling asleep on their couch. Clearly a lot of thought went into this screenplay.<br /><br />The film employs kind of a gradual-reveal style of exposition, in which we don't definitively learn that Charley is Jacey's baby until about a quarter of the way in. It was perhaps hinted at, but it came across as a genuine surprise--somewhat rare today in movies--that we start 5 months into the baby's life.<br /><br />The slow reveal also applies to the introduction of Brad to the film, which occurs maybe halfway through. What I found interesting was that the film had, up until this point, portrayed Jacey as intelligent and mature for her age. She hadn't really done anything to bother the viewer. But from Brad, we learn that she 1) hadn't spoken to him in several months, 2) nor had she told him about her pregnancy. It serves as a reminder that Jacey, though precocious, is only 16 and capable of erring.<br /><br />The idea of Jayce's atypical loss of infallibility is emphasized too in the story, by Macey. Moving now into semi-negative territory, I found Macey's going-wild subplot to be more than a little strange, but I guess that the purpose was to show the influence that Jayce's irresponsible behavior had on her younger sister. Anyone with younger siblings may appreciate that subplot, even if its depiction was a little over-the- top.<br /><br />It was refreshing to see Jane Krakowski in a role outside of 30 Rock. I generally liked her performance, except for her outburst in the first scene at her home, which seemed so overly dramatic that I could easily imagine it being a 30 Rock soap parody with Jenna Maroney cast as a character.<br /><br />But then there was the high school. Now, things got off to a good start, and I do have to give the movie credit for showing rather than telling: as Jayce first walks the halls of her new school, the camera pans to show the very revealing clothing worn by many girls. After this, however, they dispensed with realism and went a very generically unrealistic route. You can't walk into the restrooms at this school without seeing people either smoking or having sex, making no effort to conceal either act. A dress code is often mentioned but never adhered to. In real life, a dress code violation means that you get into trouble; repeated violations lead to serious disciplinary action. Finger-length shorts, for example, isn't just a recommended guideline: it's a rule, the breaking of which can result in being kicked out of school. For this reason, students generally avoid breaking dress code; when occasional violations occur, they try to be inconspicuous about it, so as to avoid getting in trouble. Paradoxically, it seemed as if the screenwriters could accurately write individual high schoolers (Jacey) but not groups of high schoolers. (A standing ovation? Really??)<br /><br />Most egregiously unrealistic, there was the the student body's reaction to news that Jayce is a teenage mother. At first, I thought that I was watching either a dream sequence or a Jayce's exaggerated internal paranoia, where everyone was conspicuously and audibly talking about her and, later, THROWING FOOD AT HER. Where did that come from? At what high school do kids start throwing food at someone just because she is a teenage mother? Answer: none. Even less believable considering that Jayce is beautiful and intelligent. I would think that her main problem would be receiving too much positive attention, being courted by lots of guys and worked into women's cliques and power struggles, a la Twilight or Mean Girls. Juno was a bit similar in this regard, as we had to believe that someone as smart, funny, and hot as Ellen Page's character would have only one close friend. Anyway, this was one extreme that I felt was contrived. but like I said, overall a great movie. 8/10 on a general scale, but 9.5/10 as far as made-for-TV movies go.