Verreweg de slechtste Argento-film die ik ooit heb gezien. Het verhaal is gewoonweg stom, hoewel het verhaal nooit het belangrijkste onderdeel van het Argento-pakket is geweest. Deze keer zijn zijn visioenen helemaal van hun scherpte af, de spetters en onnodige typische Argento-geweldigheid zijn er nog, maar dat en zijn verliefdheid op opera zijn de enige dingen die herinneren aan zijn vorige werk. Acteren is niet veel, maar je ziet nog steeds af en toe een prachtige camerabeweging en hij heeft altijd heel overtuigend gebruik gemaakt van muziek. Over het geheel genomen is het een verontrustend slappe vertoning van zo'n grootmeester, wiens vorige Stendahl-syndroom alleen maar een verbijsterend machtig meesterwerk was.
<br /><br />By far the worst Argento film I've seen. The story is plain stupid, although the story has never been the most significant part of the Argento parcel. This time his visions have lost it's edge totally, the splatter and gratuitous typical Argento-violence is there, but that and his infatuation with opera is the only thing reminding of his previous work. Acting isn't much, but you still see the occasional wonderful camera moves and he has always used music very convincingly. As a whole it is disturbingly lame production from such a grandmaster, whose previous Stendahl's Syndrome was just mindbogglingly powerful masterpiece. Hope his next giallo film has same grit his former giallo visions have portrayed...