Ik zal het kort houden; als ik over dit soort dingen schrijf, besef ik pas goed in welke mate de Engelse taal beperkt is.<br />Van concept tot postproductie is deze film vlekkeloos. De regie en vooral de montage van het stuk tonen jaren van creatieve ervaring in het veld. Laurence Hilton-Jacobs keert terug op het scherm met een proto-naturalistische benadering van het beeld van een gebroken man die leeft in een wereld die hem niet waardeert. Het mooie hiervan is dat het tot nu toe het leven van Merhi lijkt te weerspiegelen. Zijn unieke stijl als regisseur van zijn werk is niet altijd geaccepteerd door een publiek dat gewend is aan veel meer mainstream, commerciële films.<br />'Het algehele 'gevoel' De afwerking van de film is van perfectie en finesse. Hij behoudt deze finish terwijl hij de status van kunsthuis behoudt en ontwijkt de glanzende overjas die steeds populairder wordt bij de Amerikaanse filmindustrie. In de loop der jaren heb ik me vertrouwd gemaakt met de abstracte schrijfstijl van Kanganis en het is een kleine gewoonte van me geworden om bij elke vertoning van zijn film deze kleine verrassingen voor ons te verwachten. De reflectie die ik hierboven heb genoemd, lijkt vanzelf te zijn gekomen: de gekwelde geest van Merhi en de artistieke aanleg van Kanganis komen samen om de film een verfijnde smaak te geven, maar niet pretentieus, en om hem met zo'n korrelige climax af te sluiten. <br />Merhi is een overspannen genie wiens presentatie, wanneer ze wordt gecombineerd met het tekstuele goud van Kanganis' schrift en de op het scherm aanwezige Hilton-Jacobs met zoveel charme en zonder antecedenten, eerlijk gezegd magisch is.
Ill keep this short; writing about stuff like this really makes me realise to what extent the English language is limited.<br /><br />From concept to post-production, this film is flawless. The direction and, specifically, the editing of the piece show years of creative experience in the field. Laurence Hilton-Jacobs returns to the screen with a proto-naturalistic approach to the portrayal of a broken man living in a world which does not appreciate him. The beauty of this is that it seems to reflect the life of Merhi so far. His unique style when directing his works has not always been accepted by an audience of which the majority are used to much more mainstream, commercial films.<br /><br />The overall 'feel' of the film is of perfection and finesse. It maintains this finish while keeping its art-house status and evading the glossy overcoat which is becoming more and more popularly associated with the industry in America. Over the years I've familiarised myself with the abstract writing style of Kanganis, and it has become a little habit of mine to expect these little surprises that he has for us with each release. The reflection mentioned above seems to have come about naturally; the troubled mind of Merhi and artistic aptitude of Kanganis come together to bring the film together with a fine-tuned taste, but not pretentiousness, and to end it with such a gritty climax as it does.<br /><br />Merhi is an overwrought genius whose presentation, when grouped with the textual gold of Kanganis' script and the on screen presence of Hilton-Jacobs of such charm and without antecedence is, frankly, magical.