Het verbaast me dat er mensen zijn in de filmwereld die enig respect tonen voor deze gedateerde, onhandige, racistische film door hem een 7 te geven, zoals de meerderheid van de IMDb-kijkers doet. De bonus die me aansprak was de kleurenversie van Bill Robinson ('Bojangles') die tapdanst in een carnavalsscène. Na de theatrale stuiptrekkingen van onbeantwoorde liefde door de heldin, de houterige opvoering van de hoofdrol (een afdankertje van de Metropolitan Opera) en het saaie en overduidelijk komische geklets van het komische duo, komt eindelijk de grote scène. Drie minuten. Een paar stappen, een paar synchronisaties en... wat gebeurde er? Deze film kan het beste op de 'klassieke' vuilnisbelt worden gedumpt om af en toe te worden bekeken door studenten filmgeschiedenis die gelukkig allang dood zijn.
I am amazed that there are people in the film community who show any respect for this dated, awkward, racist film by giving it a "7" as a majority of the IMDb viewers have. The bonus that attracted me was the color version of Bill Robinson ("Bojangles") tap dancing in a carnaval scene. After suffering through the histrionic throes of unrequited love by the heroine, the wooden performance of the lead (a Metropolitan Opera reject), and the dull and obvious comic chatter of the comic duo, finally comes the big scene. Three minutes. Some steps, some synchronization and... what happened? This film is best relegated to the "classics" trash heap for occasional viewing by students of cinema history thankfully long dead.