Als je er 45 minuten aanvullend materiaal aan toevoegt, kun je er een leuke reportage van een uur van maken en een aardig eerbetoon aan Peter Sellers. Zo gaat het meestal ook, met een 'plot' die gewoon halverwege wordt weggelaten en alleen als een van de kaders dient om de Sellers-fragmenten te introduceren. Het andere kader, de reeks interviews van een verslaggever met de medewerkers van Clouseau, is zo onbenullig geschreven en zo duidelijk'special effects' dat het schokkend is om je te herinneren dat dit een speelfilm was.<br />En dat was Blake Edwards' grootste fout. Sommige van de ongebruikte beelden zijn amusant, maar als ze hadden voldaan aan Sellers' gebruikelijke hilarische maatstaven, zouden ze niet ongebruikt zijn gebleven. En de flashbacks bestaan uit, nou ja, flashbacks <0xE2><0x80><0x93> scènes die we al in de vorige films hebben gezien. In een tv-serie zou dat prima zijn geweest. Hier vraag je je alleen maar af wat Edwards gedacht kan hebben.
Cut 45 minutes of filler material and this would make a nice little hour-long network retrospective and a decent tribute to Peter Sellers. It mostly plays that way anyway, with a "plot" which is simply dropped halfway through, serving only as one of the framing devices to introduce the Sellers clips. The other framing device, a reporter's series of interviews with Clouseau's associates, is so inanely written and obviously "tribute-y" that it's shocking to remember that this was a theatrical feature film.<br /><br />And that was Blake Edwards' major mistake. Some of the unused footage is amusing, but if it had been up to Sellers' usual hilarious standard, it wouldn't have gone unused. And the flashback sequences are made up of, well, flashbacks--scenes which we already saw in the previous movies. On a TV special, that would have been fine. Here, it just makes you wonder what Edwards could have been thinking.