Moonraker, een van de minst interessante van de James Bond-serie, is groot en dom en lijkt niet op de fantastische thriller van Ian Fleming. Dit is de film waarin Bond de ruimte ingaat om te voorkomen dat de krankzinnige Hugo Drax de mensheid met het gif van de orchideeën te gronde richt (in het boek wilde Drax alleen Londen met een raket vernietigen). Idioot gedrag is overal te zien, van Drax' komische trawanten in The Spy Who Loved Me tot ruimteshuttles die zo snel opstijgen dat het net zoiets is als opstijgen in een Cessna. Er is ook Drax' ruimtestation dat onzichtbaar is voor radar (ja, maar optische telescopen en het blote oog hebben geen radar nodig). De steeds groter wordende globetrottende aard van de gekke Q (Desmond Llewellyn) is ook volkomen absurd, denk maar eens terug aan de tijd toen Bond nog maar een gewone ambtenaar was in de krochten van het gebouw van de geheime dienst. De beste scènes zijn de momenten van vrije val uit een vliegtuig in de eerste scène, Bonds draai (letterlijk) in een centrifuge en de dood van Hugo Drax' secretaresse (met wie Bond naar bed is geweest) door de handen van een paar gemene buldogs - een scène die een beetje misplaatst is tussen de rest van de campy scènes en minder ernstig dan de gewone actiescènes. De Matt Helm-films mogen dit dan prachtig vinden, maar het Bond-personage (en de situaties) staat te ver af van Flemings versie om er enige voldoening aan te beleven.
One of the least interesting in the James Bond series, Moonraker is big and dumb and bears no resemblance to the superb thriller penned by Ian Fleming. This is the movie where Bond goes into space to prevent madman Hugo Drax from destroying human kind with the poison from orchids (in the novel Drax only wanted to destroy London with a rocket). Idiocy is rife throughout, from Drax's comical henchmen notably Jaws (who was menacing in The Spy Who Loved Me) to Space shuttles that blast off at a moments notice as though it's as easy as taking off in a Cessna. There's also Drax's space station that is invisible from radar (yes, but optical telescopes and the naked eye don't require radar). The increasing globe trotting nature of the nutty Q (Desmond Llewellyn) is quite absurd also, remember way back in the early Bond's when he was just a common functionary in the bowels of the secret service building. The best scenes are the free fall moments from a plane in the pre-title sequence, Bond's spin (literally) in a centrifuge machine and the death of Hugo Drax's secretary (who Bond has bedded) at the hands of some vicious mastiffs - a scene that is a bit jarring amongst the rest of the campy and less serious than usual action scenes. Those that enjoy the zany and campy such as the 60's Batman and Dean Martin's Matt Helm movies may love this but the Bond character (and the situations)are too far removed from Fleming's version for any satisfaction.