Dat is een grote uitspraak, maar ik sta er zonder voorbehoud achter. Dit is mijn favoriete film van de afgelopen tien jaar en het staat met gemak in mijn top vijf van beste films aller tijden. Om te beginnen moet je niet een stijlvolle, extravagante film verwachten met een uitstekende cinematografie. De visie van Neil Labute is de belichaming van minimalisme, met vrijwel geen camerabewegingen en hele scènes die in één shot worden afgedraaid. Ik weet het niet helemaal zeker, maar ik zou zeggen dat er misschien twee of drie close-ups zijn in de hele film, en dat is het dan. De personages worden altijd van een afstand bekeken, als een afspiegeling van Labutes visie. De film is gebaseerd op het leven van een acteur in het theater (als je dit trouwens leuk vindt, lees Bash dan, je zult ervan opkijken) en laat zijn acteurs zo realistisch en naturalistisch mogelijk spelen. In tegenstelling tot wat algemeen wordt aangenomen, is acteren op het toneel natuurlijker dan in de film; Labutes afstand en lange shots creëren een realisme dat je zelden op celluloid ziet.<br />Deze film bestaat vrijwel geheel uit dialogen, maar dit is een van de best geschreven dialogen die ik ooit heb gehoord. Ik denk dat geen enkele man deze film kan bekijken zonder een paar van de gesprekken te herkennen die in deze film plaatsvinden. Aaron Eckhart en Matt Molloy zijn perfect gecast als de chauvinistische, aantrekkelijke en uiteindelijk boosaardige Chad en de nerd, meelijwekkende en uiteindelijk emotioneel verdoemde Howard. Stacy Edwards als de dove Christine is ook heel sterk; toen ik haar in een andere film normaal zag praten, viel ik zelfs bijna uit mijn stoel. Ik zal niet veel zeggen over de plot, want dit is een van die films die echt beter zijn als je niets weet en kijkt naar de misselijkmakende gebeurtenissen die zich ontvouwen. Laat ik alleen zeggen dat deze film een wending aan het einde heeft die een van de weinige momenten in de film markeert die me echt hebben geschokt. Ik daag iedereen uit om stil te blijven zitten tijdens deze scène; ik heb de film vijf keer gezien en ik zit nog steeds te kronkelen op mijn stoel. Verwacht geen goedkope sensatie. Na _Vertigo_ heb ik volgens mij nog nooit een film gezien met een grotere psychologische impact. O, en als je een vrouw bent, en je wilt geen lesbienne worden, moet je deze film niet zien. Punt uit.
That's a big statement, but I stand behind it without reservation. This is my favorite movie of the past decade and it easily makes my top five films of all time. First off, don't come in expecting a stylish, extravagant film with excellent cinematography. Neil Labute's direction is the epitome of minimalism, with virtually no camera movement and entire scenes played out in one shot. I'm not totally sure, but I'd say there are maybe two or three medium close-ups in the entire film, and that's it. The characters are always viewed from a distance, reflecting Labute's background in theater (if you like this, by the way, read Bash, it will blow your mind) and allowing his actors to be as realistic and naturalistic as possible. Contrary to popular belief, stage acting is more natural than film acting; Labute's distance and long takes create a realism that is rarely seen on celluloid.<br /><br />This film is pretty much all dialogue, but this is some of the best-written dialogue I have ever heard. I don't think any man can watch this movie without recognizing some of the conversations that take place in this film. Aaron Eckhart and Matt Molloy are pitch perfect as the chauvinist, attractive, and ultimately evil Chad and the nerdy, pathetic, and ultimately emotionally doomed Howard. Stacy Edwards as the deaf Christine is also very strong; in fact, when I saw her in another movie speaking normally I almost fell out of my chair. I won't say much about the plot, for this is one of those movies that's really better to go in knowing nothing and watch the sickening events unfold. Let me just say that this film has a twist ending that marks one of the few moments in film that truly shocked me. In fact, I challenge anyone to sit still through this scene; I've seen the movie five times and it still makes me squirm in my seat. If you're looking for a big shock, look no further than this masterpiece, but don't expect a cheap thrill. Next to Vertigo, I don't think any film has hit me with a greater psychological impact. Oh, and if you're a female, and you don't want to become a lesbian, don't see this movie. Period. 10/10