Onlangs heb ik _Geboorte_ voor de tweede keer gezien. Er zijn films waarvan ik de eerste keer heb genoten, en de tweede keer dacht ik: hmmm, misschien niet zo goed als ik eerst dacht <0xE2><0x80><0x93> _Status of Grace_, _Fight Club_, bijvoorbeeld. Er zijn films waar ik de eerste keer een hekel aan had, en die ik de tweede keer net zo erg vond <0xE2><0x80><0x93> _Verdwaald in de vertaling_ en _In de pas_ komen in me op. Er zijn films waar ik eerst een hekel aan had, maar die ik later heel goed vond, bijvoorbeeld _Sin City_. En er zijn films die de eerste keer schitterend waren, en de tweede keer nog schitterender. Deze film toont, meer dan welke andere ook, het gebrek aan geloofwaardigheid dat aan de Academy Awards kleeft. Er zijn altijd onrechtvaardigheden, waarbij de meest eervolle wegloopt zonder de prijs. Alleen al in de acteercategorie kan ik denken aan Gary Oldman in _State of Grace_, Cate Blanchett in _Elizabeth_, Russell Crowe in _A Beautiful Mind_, Naomi Watts in _21 Grams_ (hmmm, een heleboel Aussies en Nieuw-Zeelanders in die film <0xE2><0x80><0x93> ik vraag me af of er een boodschap in zit). Maar de grootste travestie van allemaal is niet alleen dat Nicole Kidman voor deze film niet met de prijs van een kilometer of drie wegstoof, maar niet eens genomineerd werd. Een van de grote genoegens van deze film is het kijken naar haar sublieme optreden terwijl ze langzaam van onderdrukt verdriet naar krankzinnig verdriet beweegt. Zij is degene die de film in handen heeft, en neemt deel aan zo veel uitmuntende scènes <0xE2><0x80><0x93> de talmende scène in de concertzaal, waarin ze de situatie probeert uit te leggen aan Clifford (de getuige bij haar huwelijk met Sean) waarbij haar aftakelende geestelijke toestand zich openbaart, de scène in de badkamer waarin ze haar krankzinnige plan om er met de jongen vandoor te gaan onthulde en ontdekte dat hij een leugenaar was, de scène in de directiekamer waarin ze Joseph probeert te vertellen dat niets daarvan haar schuld was (waarschijnlijk mijn favoriete scène), de hartverscheurende scène op het strand. De film onthult ook de hypocrisie, de lafheid en de fundamentele domheid van de filmindustrie. Het is mogelijk dat ik het over het hoofd heb gezien, maar geen enkele criticus die deze film en de premisse ervan heeft bezoedeld, lijkt vat te hebben gekregen op het feit dat Anna gek aan het worden was, hoewel de film dat overduidelijk laat doorschemeren. Ze concentreren zich liever op de paar korte scènes waarin de jongen bij Anna in bad klimt en haar later op de lippen kust, zowel met smaak, discretie als terughoudendheid. Aaaah, schrik, afgrijzen! De scènes worden beschreven als verontrustend, onsmakelijk, van twijfelachtige smaak. Maar voor een film als _This Is England_, waarin een veel primitievere relatie tussen een jonge jongen en een ouder meisje wordt onderzocht ('Je ziet eruit als een vierjarig kind, maar kus als een veertigjarige!') wordt de relatie 'leuk' genoemd.<br />Dit is zonder enige twijfel een van de beste films die ik ooit heb gezien, met misschien wel de beste voorstelling van allemaal. Een 10/10.
I watched Birth for the second time the other night. There are movies I've loved the first time, then thought on the second time around, hmmm, maybe not as good as I first thought - State of Grace, Fight Club, for instance. There are movies I hated the first time, and hated just as much the second - Lost in Translation and In the Cut come to mind. There are movies that I hated at first, but later came to think were quite good, e.g. Sin City. And there are movies that were magnificent the first time, and even more magnificent the second. Birth is one of these.<br /><br />This movie, more than any other, reveals the lack of credibility attaching to the Academy Awards. There are always injustices, whereby the most deserving walk away without the prize. In the acting category alone, I can think of Gary Oldman in State of Grace, Cate Blanchett for Elizabeth, Russell Crowe for A Beautiful Mind, Naomi Watts for 21 Grams (hmmm, a lot of Aussies and Kiwis in there - I wonder if there's a message in this). But the greatest travesty of all is not just that Nicole Kidman didn't waltz away with the award by a mile or two for this movie, but wasn't even nominated. One of the great pleasures of this film is watching her sublime performance as she moves gently from suppressed grief to insane grief. She's the one carrying the movie, and takes part in so many outstanding scenes - the lingering shot at the concert hall, trying to explain the situation to Clifford (the best man at her marriage to Sean) during which her declining mental state starts to reveal itself, the scene in the bathroom when she reveals her insane plan to run away with the boy only to find that he's a liar, the boardroom scene in which she tries to tell Joseph that none of it was her fault (probably my favourite scene), the heartrending scene at the beach.<br /><br />The movie also reveals the hypocrisy, cowardice and basic stupidity of the film establishment. It's possible I've missed it, but no critic savaging this movie and its premise seems to have cottoned on to the fact that Anna was going mad, although the movie makes it blatantly obvious. Rather they like to concentrate on the couple of brief scenes in which the boy climbs into the bath with Anna, and later kisses her on the lips, both handled with taste, discretion, and restraint. Aaaah, shock, horror! The scenes are described as being disturbing, unsavory, of questionable taste. And yet for a film like This Is England, in which a much cruder relationship between a young boy and an older girl is explored ("you look like a four old, but kiss like a 40 year old!") the relationship is described as "cute".<br /><br />This, without a doubt, is one of the finest films I've seen, containing possibly the greatest performance of all. A 10/10.