Ik heb me vaak voorgesteld hoe de film van William Gibsons briljante korte verhaal over bedrijfsspionage en verraad gemaakt zou kunnen worden. Ik stelde me voor hoe ik het zou doen, maar ik wist niet of het verhaal voldoende substantie had voor een complete film van twee uur. Nadat verschillende regisseurs tevergeefs hadden geprobeerd de film gefinancierd te krijgen, was Abel Ferrara uiteindelijk degene die hem maakte. Hij slaagt erin de glans en stijl te ontwikkelen die nodig zijn om de sfeer van losbandigheid en intrige in het hart van het korte verhaal te creëren, maar stijl zit diep in de huid en wordt een heel zwak middel om een doel te bereiken. Als de film eenmaal van het bordeel naar de plot is verplaatst, verdwijnt hij in een moeras van visuele styling en een verspild halfuur van herhaalde beelden die geen betekenis en geen impact hebben. Voor een soortgelijke behandeling van het filmen zou een kijker gebruik kunnen maken van Dennis Hoppers afschuwelijke 'The Last Movie'.<br />Ik moet meneer Ferrara zijn film nageven dat hij een zeer suggestieve en sensuele onderwereld in Tokio creëert, en een sterke rol krijgt toebedeeld van Christopher Walken als Fox, het hoofd van een syndicaat dat van plan is's werelds beste genetisch bioloog van de ene megacorporatie naar de andere te smokkelen. De verhandeling, die lang en luxueus is, brengt ook het werktuig voor de verleiding mee: een jonge Italiaanse hoer, Sandii (Asia Argento), wier pruillippen, sensueel ongekamde haar en mooie lichaam het werktuig zullen zijn om de wetenschapper van zijn 'bal-verpestende' vrouw af te lokken en zijn ongenoegen over zijn huidige positie. Ze is goed opgeleid <0xE2><0x80><0x93> de wetenschapper Hiroshi wordt beschermd door zijn werkgever en er zullen extra vaardigheden voor nodig zijn om zijn overplaatsing te verdienen. Iedereen zal veel geld verdienen om dit brein over te brengen. Walken legt moeiteloos de intrige uit en nodigt het meisje uit binnen te komen, hoewel ze met zijn compagnon X (Willem Dafoe) naar bed is geweest. Dafoe doet mee, maar wordt ook verliefd op Sandii, ook al weet hij dat ze geneigd is om over bijna alles te liegen.<br />Vanaf het moment dat hun plan in werking treedt (ongeveer na 40 minuten) lopen de instincten van Ferrara helemaal verkeerd. In plaats van Sandii te volgen naar het hart van de verleiding, worden we op afstand gehouden <0xE2><0x80><0x93> de informatie over hun succes/falen wordt doorgegeven via een ergerlijke reeks onsamenhangende videobeelden die in de omgeving van de bordelen werkten maar hier niet, die terugflitsen naar Fox die trots rondparadeert en 100.000.000 dollar op hun rekening wordt gestort voor het succes van hun missie. Maar dan, zonder buitensporige spoilers, volgt er een vreselijk verraad, alles gaat mis en ze belanden op de vlucht, X verstopt zich in het New Rose Hotel. Hij kruipt rond de 60 minuten van de film in zijn betonnen kooitje in dit Tokiose hotel en gaat niet weg. Op dat punt eindigt het korte verhaal met een paar plichtmatige zinnen, maar hier loopt Ferrara's verhaal helemaal uit de hand. Hij verdoet nog een halfuur met het uitleggen van de wortels van het verraad aan degenen die gek genoeg zijn om het de eerste keer niet te begrijpen. Er gaat niets boven het maken van een film van 60 minuten en er dan een film van 90 minuten van maken door een halfuur lang fragmenten uit de eerste 60 minuten af te spelen. Er waren in die tijd zoveel hiaten dat ik minstens 4 keer verwachtte dat ik de aftiteling te zien zou krijgen, om vervolgens met open mond te kijken naar de volgende scène waarin Dafoe met Argento in bed ligt. Het was een verbijsterend slechte film, van het soort dat je verwacht bij gesubsidieerde Europese producties, en Dafoe was gewoon niet in staat om de wanhoop, angst en het hopeloze verlangen van X over te brengen.<br /><br />Ferrara's styling aan het begin van de film leidt tot de verwachting dat er iets veel beters in zit, maar zijn verhaalgevoel laat hem volledig in de steek. Ik geef hem drie van de tien pluspunten voor erotiek en een kale bottensfeer, een nul voor alles wat verder gaat dan vijftig minuten.
I have often imagined how the film of William Gibson's brilliant cyberpunk short story of corporate espionage and betrayal could be made. I pictured how I would do it in my head, but I didn't know if there was enough substance in the story for a complete two hour movie. After several directors tried and failed to get the film financed, Abel Ferrara was finally the one to make it. He succeeds in developing the gloss and style necessary to create the atmosphere of debauchery and intrigue at the heart of the short story, but style is skin deep and becomes a very weak means to an end. Once the movie moves out of the whorehouse and into the plot, it disappears into a morass of visual stylistics and a wasted half-hour of reiterated images that have no meaning and no impact. For a similar treatment of film-making, a viewer could avail themselves of Dennis Hopper's dreadful 'The Last Movie'.<br /><br />I will give Mr. Ferrara credit where it is due with his film - he creates a very evocative and sensual Tokyo underworld, and gets a strong performance from Christopher Walken as Fox, the head of a syndicate that is going to seduce and snatch the world's top genetic biologist from one mega-corporation to work for another. The exposition, which is long and luxurious, also brings in the tool for the seduction - a young Italian harlot named Sandii (Asia Argento), whose pouty lips, sensuously unkempt hair and beautiful body will be the tool to lure the scientist from his 'ball-busting' wife and displeasure with his current position. She is trained well - the scientist Hiroshi is protected by his employer and it will take extra skills to earn his defection. Everybody will earn big bucks to bring this brain over. Walken effortlessly explains the plot and invites the girl in, although she has been sleeping with his associate X (Willem Dafoe). Dafoe is in on the deal, but is also falling in love with Sandii, even though he knows she is prone to lying about almost everything.<br /><br />From the point their plot starts to go into action (about the 40-minute mark) Ferrara's instincts go all wrong. Rather than following Sandii into the heart of the seduction, we are kept at a distance - the information about their success/failure is relayed through an exasperating series of off-kilter video images which worked in the whorehouse environment but do not work here, flashing back to Fox strutting around crowing and $100,000,000 being put into their account for the success of their mission. But then, without adding excessive spoilers, there is a terrible betrayal, everything goes wrong, and they wind up on the lam, with X hiding out at the New Rose Hotel. He crawls into his tiny concrete berth in this Tokyo hotel at around the 60 minute mark in the movie and does not leave. At this point the short story ends with a perfunctory sentence or two, but here Ferrara's narrative goes all awry. He expendes another half hour explaining the roots of the betrayal for those daft enough not to understand it the first time. There's nothing like taking a 60-minute movie and then turning it into a 90-minute movie by replaying clips from the first 60 minutes for half an hour. There were so many fade-outs during this time that at least 4 times I expected to start seeing credits, only to drop my jaw as we get another scene of Dafoe in bed with Argento. It was flabbergastingly bad film-making of the sort expected from subsidized European productions, and Dafoe was simply not up to emoting X's desperation, fear and hopeless longing.<br /><br />Ferrara's stylistics at the beginning of the film lead one to expect something much better, but his narrative sense fails him completely. I give it three out of ten - pluses for eroticism and bare bones atmosphere, a zero for anything past the 50-minute mark.