Wat is film noir? Misschien is het gemakkelijker om deze vraag te beantwoorden door uit te leggen wat het n<0xC3><0xAD>ét is. Omdat film noir tegenwoordig de maand van de maand is onder cineasten, bieden veel dvd-maatschappijen bijna elke oude zwart-witfilm uit hun bibliotheken aan als film noir. Een opvallend voorbeeld daarvan is de film Daisy Kenyon uit 1947, geregisseerd door Otto Preminger. Ik moet toegeven dat Daisy Kenyon een paar noir-achtige elementen heeft, voornamelijk in de donkere fotografische textuur die het beeld wordt opgelegd door Leon Shamroy (die er waarschijnlijk een hekel aan had om met Joan Crawford te werken omdat hij vaak zijn uiterste best lijkt te doen om haar close-ups vanuit een onflatteuze hoek te fotograferen). En er zit ook een rechtszaak in de film. En twee auto-ongelukken. Maar de rechtszaak is een echtscheidingsprocedure, geen strafzaak, en een van de auto-ongelukken speelt zich af buiten het beeld van de camera voordat het verhaal zelfs maar begonnen is. Het is ook waar dat de Andrews-figuur een schoft is, en dat Fonda's soldaat zowel gehavend als neurotisch is, en dat Daisy zelf zich als een vreselijk verward kind gedraagt. Maar afgezien van Daisy's voortdurende besluiteloosheid zijn deze elementen onderbelicht. In plaats daarvan, zoals de titel al aangeeft, afgezien van een paar uitstapjes naar het mistroostige, tweeverdienersgezin van de Andrews', blijft de aandacht van de camera altijd strak op Daisy gericht. Is ze emotioneel labiel? Niet echt! Ze lijdt weliswaar aan een ernstige zenuwinzinking, maar herstelt vervolgens opmerkelijk snel. Wordt ze ingesloten door krachten die ze niet kan beheersen? Tot op zekere hoogte, maar alleen tot het bijna breekpunt bij één gelegenheid (het kruisverhoor) en tot een echte breuk op het hoogtepunt. Is ze gedeprimeerd, gedesillusioneerd? Niet meer dan de meesten van ons, en waarschijnlijk eerder minder dan meer. Is ze ooit in gevaar? Slechts in één korte scène, en dan nog uitsluitend voor zichzelf. Bedreigd? Nooit! Heeft ze ooit het gevoel dat ze geen uitweg heeft? Nee.<br />Bovenal, is de overheersende stemming van de film neerslachtig? Donker? Zwart? Antwoord, ondanks alle pogingen van Shamroy om het tegendeel aan te tonen: nee!<br />Daarom is Daisy Kenyon, hoewel er een paar noir-elementen in zitten, geen film noir. Persoonlijk vond ik de hoofdpersoon niet overtuigend. Haar reacties zijn eerder die van een heldin uit een stuiversroman dan van iemand die echt bestaat. Het is waar dat Joan alle trucs uit het handboek van de acteur haalt om deze onmogelijke karikatuur een schijn van werkelijkheid te geven, maar ze wordt verslagen door de traag werkende mechanieken van de onmogelijk saaie plot. Wat de twee mannelijke personages betreft, ik vond ze allebei bepaald onsympathiek.<br />Wat ik leuk vond aan de film waren de incidentele accenten die producent Preminger aanbracht (Garfield, Runyon, Lyons en Winchell in de Stork Club). Het hoofdthema van regisseur Preminger was helaas doodsaai van begin tot eind. Iedere filmbezoeker die na vijf minuten nog niet wist welke man Daisy zou kiezen, was duidelijk niet bekend met het Breen Office. En terwijl de hele plot om die vraag draait, is de film volkomen zinloos. Waarom zou je zo'n enorm punt maken van Daisy's keuze, als we allemaal weten wat Breen tevreden zal stellen zodra de film begint? En toch wordt dit negenennegentig minuten lang naar voren gebracht. Ongelooflijk, maar waar! Al met al is Daisy Kenyon een film die uitsluitend bestemd is voor bezoekers die ervan houden om te zien hoe verf droogt.
What is film noir? Perhaps it's easier to answer this question by detailing what it is not. Because film noir is currently flavor of the month among cineastes, many DVD companies are issuing almost any old black-and-white film from their libraries as film noir. A notable case in point is the 1947 movie Daisy Kenyon directed by Otto Preminger. Now I'll admit that Daisy Kenyon does have some noirish elements, chiefly in the dark photographic texture imposed on the picture by Leon Shamroy (who presumably disliked working with Joan Crawford because he often seems to go out of his way to capture her close-ups from unflattering angles). And there's also a court case in the movie. And two auto accidents. But the court case is a divorce proceeding, not a criminal suit, and one of the car accidents occurs off-camera before the story even commences. It's true too that the Andrews character is a heel, and that Fonda's soldier is both battle-scarred and neurotic, and that Daisy herself presents as a terribly mixed-up kid. But aside from Daisy's consistent indecision, these elements are under-played. Instead, as the title implies, aside from a few forays into the glum two-timing Andrews household, the camera's focus always remains firmly fixed on Daisy. Is she emotionally unstable? Not really! She does admittedly suffer one major breakdown, but then recovers with remarkable celerity. Is she hemmed in by forces she can't control? To some extent, but only to near breaking point on one occasion (the cross examination) and to an actual break at the climax. Is she depressed, disillusioned? No more than most of us, and probably less rather than more. Is she ever in any danger? Only in one short sequence, and that strictly from herself. Threatened? Never! Does she ever feel she has no way out? No.<br /><br />Above all, is the prevailing mood of the movie downbeat? Dark? Black? Answer, despite all Shamroy's efforts to indicate otherwise, no!<br /><br />Therefore Daisy Kenyon, although it possesses a few noir elements, is not film noir. Personally, I found the central character unconvincing. Her reactions are those of a dime novel heroine rather than a real life person. True, Joan pulls out every trick in the actor's handbook to bring this impossible caricature to a semblance of reality, but is defeated by the slow-moving mechanics of the impossibly stodgy plot. As for the two male characters, I found them both distinctly unsympathetic. <br /><br />What I did like about the movie were the incidental touches that producer Preminger introduced (Garfield, Runyon, Lyons and Winchell at the Stork Club). The main game from director Preminger, alas, was dead dreary from go to whoa! Any picturegoer who couldn't figure out which man Daisy would choose five minutes into the action was obviously unacquainted with the Breen Office's inflexible requirements. And as the whole plot revolves around this question, the movie is totally pointless. Why make such an enormous issue of Daisy's choice, when we all know what will satisfy Breen almost as soon as the picture starts? And yet for 99 minutes this is dragged out. Incredible, but true! All told, Daisy Kenyon is a picture strictly for patrons who enjoy watching paint dry.