De enige vergissing met betrekking tot deze vertolking is dat Ray Liotta geen knikjes of onderscheidingen kreeg voor zijn vertolking van Charlie Metcalf. Zijn vertolking van een terminale en moreel beschadigde patiënt, op zoek naar <0xE2><0x80><0x93> en uiteindelijk ontvangen <0xE2><0x80><0x93> absolutie, was vlekkeloos pijnlijk en schrijnend. Deze episode is nu in mijn geheugen gegrift voor gebruik in de klas, om te illustreren hoe volmaakt een vertolking van een onvolmaakt personage kan zijn. Als recensent en schrijver is het vaak moeilijk om vast te houden aan het uitstellen van ongeloof, een verkeerde invalshoek, de belichting die verkeerd is, de schaduw van een cameraman die in een scène wordt geworpen... Zeer zelden wordt deze filmstudent tot emotionele demonstraties in televisiedrama's gebracht, maar in dit geval, meneer Liotta, dank u voor de tranen; ze kwamen uit het diepst van mijn ziel.
The only mistake in regard to this performance is that Ray Liotta did not receive any nods or awards for his performance as Charlie Metcalf. His portrayal of a terminal and morally damaged patient, in search of - and finally receiving - absolution, was flawlessly painful and poignant. This episode is now in my cache for use in class, to illustrate just how perfect a portrayal of an imperfect character can be. As a reviewer and writer, it is often difficult to hold to the suspension of disbelief, an angle is wrong, the lighting is off, a cameraman's shadow is cast in a scene . . . Rarely is this student of film moved to emotional demonstrations during television dramas, but in this case, Mr. Liotta, thanks for the tears; they came from the depth of my soul. -Maura Coghlan Richardson