Als er ooit een film is geweest die raadselachtiger en zinlozer is dan deze favorieten uit de winkel, dan is die moeilijk voor te stellen en nog moeilijker te zeggen voor welk publiek hij precies bedoeld was. Op papier klinkt het ongeïnspireerd, maar het klinkt redelijk, met Caines oude schoolgangster die van plan is papier te stelen dat voor bankbiljetten wordt gebruikt, met inside-informatie van James Fox' rijkeluiszoonje en elektronische hulp van de doodzieke beveiligingsmedewerker van Kenneth Colley. Alleen is dat nog maar de helft van het verhaal <0xE2><0x80><0x93> een groot deel van de plot wordt in beslag genomen door een gepest dik schooljochie dat over de bloederige nasleep van een van Caines mislukte auto-ongelukken struikelt, maar niemand kan overtuigen hem te geloven. Verbazingwekkend genoeg wordt de mislukte overval nooit gemeld bij de politie, dus geloven ze hem de hele film niet, terwijl hij wreed wordt gepest door de gemene, eh, koorknapen van de school, van wie er een bijna een meter tachtig lang is. Producer-regisseur Reeve schijnt te denken dat de spanning van de film afhangt van de vraag of hij nog in staat zal zijn om mee te zingen in de koorcompetitie.<br />Het is allemaal bijna net zo gegaan als in het soort film dat Tim Mooie Mafketel zou maken als hij ooit producer zou worden, als hij Michael Caine een heleboel geld zou toewerpen en een paar van hun geluksacteurs een weekendje naar het landgoed van de familie zou sturen. Pony's, gekostumeerde bals, openbare scholen met hoofdonderwijzers in tenniskleding, suggestieve dialogen over lacrosse <0xE2><0x80><0x93> zelfs in de jaren vijftig zou dit een ietwat verouderde kijk op Engeland hebben geleken, maar in een misdaadroman uit het eind van de jaren negentig is het gewoon zielig. Om het amateurisme nog wat aan te vullen worden sommige rollen gespeeld door echte leraren, opzichters of agenten (geen prijs voor. Wedden dat ze van hen komen. Onbeholpen tekst. Bezorging), om nog maar te zwijgen van de dochters van de regisseur. Alsof dat nog niet genoeg zelfgemaakte films zijn, is het het soort film waarin zelfs de pony's worden genoemd en waarin personages picknicken in verlaten fabrieken om de achtergrond van het verhaal uitgebreid uit te leggen. Tv-reconstructies van misdrijven hebben meer zwier dan dit geplette relikwie, en om het allemaal nog erger te maken is het laatste dubbeldubbelkruis bijna Robbie Moffat-slecht, en dat is niet iets wat ik lichtvaardig beweer. Het is geen verrassing dat dit de bioscopen heeft overgeslagen en regelrecht naar een supergoedkope dvd is gegaan, maar je vraagt je nog steeds af hoe en waarom het <0xC3><0xBC>berhaupt gemaakt is.
If ever there were a film more mystifyingly pointless than this £1 shop favorite, it's hard to imagine  and even harder to tell exactly what possible audience it was made for. On paper it sounds uninspired but reasonable enough, with Caine's old school armed robber planning to steal paper used for banknotes with inside information from James Fox's toff and electronic help from Kenneth Colley's terminally ill security guard. Only that's only half the story - much of the plot is taken up by a bullied chubby schoolboy who stumbles across the bloody aftermath of one of Caine's botched armoured car jobs but can't get anyone to believe him. Amazingly the botched robbery is never reported to the police, so they just go on not believing him throughout the film while he's cruelly bullied by the vicious, er, school choirboys, one of who is nearly four foot tall. Producer-director Reeve seems to think the film's suspense lies on whether he'll still be able to sing in the choir competition. <br /><br />It's all played out almost like the kind of movie that Tim Nice But Dim would make if he ever became a producer, throwing loads of money at Michael Caine and getting a few down on their luck character actors down to the family estate for the weekend. Ponies, fancy dress parties, public schools with headmasters in tennis attire, suggestive dialogue about lacrosse - even in the 50s this would have seemed a somewhat outdated view of Britain, but in a late-90s crime thriller it's just pitiful. Just to add to the amateurishness, some of the parts are played by real teachers, vergers or cops (no prizes for. Guessing wh. ich onesfromtheir. Awkward line. Delivery), not to mention the director's daughters. As if that weren't home movie enough, it's the kind of film where even the ponies get credited and where characters have picnics in abandoned factories to explain the backstory at great length. TV crime reconstructions have more panache than this flattened relic, and to make matters even worse, the final double-double cross is almost Robbie Moffat bad, and that's not a claim I make lightly. No surprise that this skipped theatres and went straight to ultra-cheap DVD, but you'll still find yourself wondering how and why it ever got made in the first place.