Wat er verder ook gezegd mag worden over de algehele amusementswaarde van deze productie, Rex Stout zou niet teleurgesteld zijn door de beslissing van de regisseur of de casting van deze fraai geënsceneerde vertolking.<br />De film zit boordevol prachtige details uit die tijd, mooie Studebakers en saaie kantoorkamers. De fysieke kenmerken van Wolfes hele wereld in een herenhuis lijken hier precies op hun plaats, alsof de producenten de film hebben voorbereid voor de beroemde speurder zelf. Maury Chaykin geeft zijn personage de gedachte, de zorg en de ernst die een King Lear waardig zijn, en slaagt erin een Nero Wolfe te spelen die zowel psychisch gekwetst is, als een showkat is <0xE2><0x80><0x93> poeslief, mannelijk, dwangmatig met zijn ordelijke routine, inzicht heeft in de manier waarop anderen te werk gaan, en een beetje onwetend is over zichzelf. Hoewel de heftigheid van zijn woedende uitbarstingen een beetje overdreven lijkt, kun je je moeilijk een betere keuze voor die rol voorstellen.<br />Archie Goodwin heeft een minder stoere geschreven rol, maar in deze productie lijkt hij zich volledig bewust en heel natuurlijk. Timothy Hutton slaat de juiste toon aan als Archie met zijn veeleisende baas te maken heeft, en het is helemaal niet vreemd dat deze slimmerik loyaal is aan een man die hem stelselmatig vertelt waar hij moet gaan zitten. (De toewijding van het hele verklikkersteam aan Wolfe is tastbaar, niet zozeer in wat er gezegd wordt als wel in wat er niet gezegd hoeft te worden. Dit alles lijkt een klein wonder in een tv-film. Archie schijnt het heel leuk te vinden om de onfortuinlijke betrokkenen in het mysterie te manipuleren, alsof het ontzettend leuk is om gasten de deur uit te werken voordat ze er klaar voor zijn. (Alleen Bruce Willis <0xE2><0x80><0x93> uit 1988 <0xE2><0x80><0x93> komt dichter in de buurt van de ideale Archie <0xE2><0x80><0x93> je wilt echt niet zien hoe Tim Huttons Archie een dreun uitdeelt.)<br />De plot is een beetje ingewikkeld, en vrouwelijke personages krijgen niet de kans om te schitteren, maar die tekortkomingen gaan rechtstreeks terug op Rex Stout. De vreugde van dit verhaal ligt in de unieke en symbiotische relatie tussen Nero Wolfe en Archie, en in het mysterie van een detective wiens inzichten net niet tot de badkamerspiegel doordringen.
Whatever else might be said about the overall entertainment value of this production, Rex Stout would not be disappointed by the production decisions or the casting of this nicely drawn adaptation.<br /><br />The movie is brimming with gorgeous period details, handsome Studebakers and drab office waiting rooms. The physical characteristics of Wolfe's entire world in a brownstone appear here to be spot on, as though the producers were preparing it for the famously particular sleuth himself. Maury Chaykin brings to his character the thought, care, and gravitas worthy of a King Lear, and manages to present a Nero Wolfe at once psychically wounded, showcat-finicky, masculine, compulsive about his orderly routine, insightful in the workings of others, and a little bit clueless about himself. Although the violence of his angry outbursts seems a little overmodulated, a better choice for the role is hard to imagine.<br /><br />Archie Goodwin is a less boldly written role, but in this production he seems fully realized and very natural. Timothy Hutton gets the right tone when Archie is dealing with his exacting boss, and it doesn't seem at all odd that this smart aleck would be loyal to a man who routinely tells him where to sit. (The entire snoop team's devotion to Wolfe is palpable, felt not so much in what's said as in what need not be said. All this seems like a minor miracle in a TV movie.) Archie seems very much to enjoy manipulating the hapless participants in the mystery, as though escorting guests out the door before they are ready is wicked fun. (Only Bruce Willis -circa 1988- comes to mind as closer to the ideal Archie - you really don't want to see Tim Hutton's Archie take a punch.)<br /><br />The plot's something of a tangle, and women characters don't get a chance to shine, but these shortcomings go straight back to Rex Stout. The joys of this story are in the unique and symbiotic relationship of Nero Wolfe and Archie, and in the mystery of a detective whose gifts of insight stop just short of the bathroom mirror.