Toen Edge of Doom voor het eerst werd uitgebracht, wendde het publiek zich er met ijskoude schouders van af. De film werd uit de circulatie gerukt zodat er een paar boekensteunen konden worden geschoten, waarin het verhaal een soort parabel wordt die door een wijze oude dominee (Dana Andrews) wordt verteld aan een jongere priester die een pastorale crisis doormaakt. De filmmakers hadden zich de moeite kunnen besparen: Edge of Doom blijft een van de somberste, minst troostrijke offers uit de hele cyclus van de noirs (geen geringe prestatie) en waarschijnlijk de ongodsdienstigste film die ooit in Amerika is gemaakt. Als zijn vrome, maar tbc-lijdende moeder overlijdt, zet dat een stormloop in tegen alles wat de gevangenis van zijn leven vormt: zijn afzichtelijke stedelijke armoede; zijn krenterige werkgever, die eerder beloftes doet dan dat hij salarisverhoging geeft; de kerk, die ooit weigerde zijn vader te begraven, die zelfmoord pleegde, en die zijn moeder nu de 'grote' begrafenis weigert die hij haar verschuldigd denkt te zijn; de slijmerige, schijnheilige begrafenisondernemer. Om een lang verhaal kort te maken: hij vermoordt een chagrijnige, helse priester. De politie pakt hem op voor een beroving die hij niet heeft gepleegd, maar die hem op een andere verdachte van moord brengt. Maar de barmhartige dominee Dana Andrews (nu in een flashback) vermoedt de waarheid... Er is iets bijna vertederend ouderwets links aan de wreedheid van de tenlastelegging die tegen de samenleving is ingediend. 's Big Guns: Kerk, politie en kapitalisme. De sloppenwijk waar Granger met zijn moeder woonde, doet Ralph en Alice Kramdens opgravingen in Chauncey Street in Brooklyn er knus en uitnodigend uitzien (Adele Jergens, als de slonzige vrouw van een buurman, merkt op: 'Slimme mensen wonen hier niet'). Buiten is het nachtleven van de stad noir op zijn opwindendst. Het is gemakkelijk te begrijpen waarom het publiek, op het hoogtepunt van de fabelachtige jaren vijftig, deze film vermeed, wiens onaantrekkelijkheid onverzoenlijk is. Maar het is een even beknopt overzicht van de noir-visie als alles in de canon.
When Edge of Doom was first released, audiences turned away from it with the coldest of shoulders. It was yanked out of circulation so that a pair of bookends could be shot, in which the story becomes a kind of parable told by a wise old rector (Dana Andrews) to a younger priest undergoing a pastoral crisis. The filmmakers shouldn't have bothered: Edge of Doom remains one of the bleakest, least comforting offerings of the entire noir cycle (no mean feat), and probably the most irreligious movie ever made in America. <br /><br /> When Farley Granger's devout but tubercular mother dies, it precipitates a rampage against everything that makes up the prison of his life: his ugly urban poverty; his penny-pinching employer who offers promises rather than a raise; the Church, which once refused burial to his father, a suicide, and is now refusing his mother the "big" funeral he thinks he owes her; the smarmy, sanctimonious undertaker. Long story short, he ends up murdering a crusty, hell-and-brimstone priest. The police nab him for a robbery he didn't commit but end up with a different murder suspect. But compassionate pastor Dana Andrews (now in flashback) suspects the truth.... There's something almost endearingly Old Left about the savagery of the indictment leveled against society's Big Guns: Church, police and capitalism. The slum where Granger lived with his mother makes Ralph and Alice Kramden's Chauncey Street digs in Brooklyn look cozily inviting (Adele Jergens, as the slatternly wife of a neighbor, observes, "Smart people don't live here"); outside, the nighttown is noir at its most exhilaratingly creepy. It's easy to see why the public, on the cusp of the fabulous fifties, shunned this movie, whose unprettiness is uncompromised. But it's as succinct a summing up of the noir vision as anything in the canon.