Er is veel kans dat hier een geweldige film van wordt gemaakt met flitsen van briljante ideeën: een jonge homoseksueel die zichzelf verkoopt voor een seksleven met de operazangeres van zijn zus in de dop; toch wordt deze relatie nauwelijks aangeroerd en haar personage wordt nauwelijks ontwikkeld. Een moslimagente die getrouwd is met een atheïstische schrijver die worstelt met het moederschap; een eenzame en oude dokter die toekijkt hoe zijn zogenaamde minnaar hiv contracteert.<br />Deze film is een perfect voorbeeld van hoe je een slecht scenario moet schrijven <0xE2><0x80><0x93> elke scène waarin er dialoog is, is een ruzie. De personages zijn lukraak geportretteerd en hele stukken verhaal worden aan onze verbeelding overgelaten. Onze homoseksuele protagonist lijkt door wormgaten tussen Parijs en Zuid-Frankrijk te reizen, want hij is arm, en we zien hem nooit rijden, vliegen of met de trein gaan. Zeeën komen en gaan sneller dan de personages en relaties zich ontwikkelen. We krijgen een glimp te zien van het leven van een schrijfster, maar de reden waarom ze schrijft is van weinig tot geen belang voor het verhaal, en er is slechts een vermoeden van wat ze schrijft.<br />De saaie, gekunstelde argumenten, waarbij het script geen subtekst of nuance achterlaat waar de acteurs mee kunnen werken, maken soaps hoogdravend.
There is much potential for this to be made into a great film with flashes of brilliant ideas - a young homosexual who sells himself for sex lives with his budding opera singer of a sister; yet this relationship is barely touched upon, and her character barely developed. A Muslim cop married to an atheist writer who struggles with maternity; a lonely and ageing doctor who watches his would-be lover contract HIV.<br /><br />This film is a perfect example of how to write a bad screenplay -- every scene in which there is dialogue is an argument. The characters are haphazardly portrayed, and whole chunks of storytelling are left up to our imagination. Our homosexual protagonist seems to travel through wormholes between Paris and south of France, as he is poor, and we never see him drive, fly, or take the train. Seaons come and go faster than the characters and relationships develop. We are given glimpses into a female writer's life, yet the reason why she is a writer is of little to no importance to the story, and there is only a suggestion of what she writes. <br /><br />The dreary, stilted arguments, where the script leaves no subtext or nuance for the actors to work with make soap operas seem high brow.