Hoe vaak ik ook tot de conclusie kom dat onze middelbare scholen en universiteiten mensen die niet kunnen lezen en schrijven het leven zuur maken, ik word regelmatig bemoedigd door het professionele niveau van al die recensies op internet. In deze serie vond ik 'Het begin van het einde' van Jim Griffin, een bijzonder attent en goed geschreven miniessay, en ik ben het eens met al zijn specifieke observaties. Aan de andere kant, hoe nauwkeurig ik alle bezwaren tegen de manier waarop deze film is gemaakt ook vind, de negatieven wegen nog steeds niet op tegen de positieve. 'Great Guns' is heel onderhoudend, voor het grootste deel kordaat gemonteerd en zo grappig dat ik er hardop om moet lachen.<br />Toegegeven, ik voelde een soort cognitieve dissonantie terwijl ik keek. Het was g<0xC3><0xAA>nant om L&H te zien acteren tijdens de flauwe oneliners, terwijl ze dingen zeiden die ze in hun eigen wereld nooit zouden zeggen, en de geforceerde emotionele reacties die door het script werden gedicteerd; vlak na een slecht moment werd ik gecharmeerd van hun perfecte timing en natuurlijkheid door een stukje fysieke humor of een stukje van hun eigen dialoog. Dus de hele tijd stond ik op het punt mijn ogen te bedekken, en dan moest ik lachen. Voor mij is het meest irritante kenmerk van het script dat het eist dat L&H de Nelson-figuur (verbijsterend genoeg) blijft vertroetelen, terwijl ik wilde dat ze al in een vroeg stadium sympathieke bondgenoten werden en hun speciale clowneske vindingrijkheid gebruikten om hem te helpen een klein, gezond avontuur en romantiek te beleven. Shit, had een goed script kunnen zijn...<br />Mensen, _Great Guns_ is geen film van Hal Roach. Vergeet het maar. Dit is een film uit 1941 van de militaire dienst van Laurel & Hardy. Accepteer het op die manier en je zult ervan genieten. _Swiss Miss_ en _Chump at Oxford_ waren niet veel beter.<br />Stel je voor dat iemand twee verstokte clowns vraagt een hoofdrol te spelen in een legerfilm, en dat ze erin toestemmen. Stanley krijgt nog steeds een paar magische momenten, zoals het knippen van het gras met een draadschaartje en een vogel op zijn schouder, en het proberen te scheren met een (verlicht) lampje in zijn mond. Oliver laat zijn fysieke behendigheid zien als hij met een kraai danst, en hij kan nog steeds beginnen te rennen zonder ergens te komen. En hij is niet zo dik! Moet je zien hoe ongelooflijk keurig hij eruitziet in een maatpak, 49 minuten na het begin van de film.<br />Beide komieken zien eruit alsof ze in uitstekende gezondheid verkeren; ze zijn nu wel wat ouder, maar dat komt voor. Als Stan dezelfde bovennatuurlijke leeghoofdige figuur uit de jaren van Hal Roach zou spelen, zou hij achterlijk lijken; hier lijkt hij een beetje meer op een normale vent die een beetje te... nou ja, beschut in het leven staat en een aantal interessante excentrieke trekjes heeft. Een beetje als een prototype van Ed Norton. Als L&H wat vaderlijker zijn dan gewoonlijk, lijkt het me een logische poging om hun persona te ontwikkelen in overeenstemming met hun leeftijd. Het is jammer dat ze niet de kans hebben gekregen om de juiste veranderingen in hun personages aan te brengen naarmate de tijd hun uiterlijk veranderde.<br />De laatste 20 minuten zijn een beetje traag, maar L&H maken het de moeite waard met al hun innemende gebaren en hun uitstekende partnerplanning. Alleen de laatste 7 minuten worden saai met te veel stockbeelden van oorlogsspellen. Maar wel een leuk einde.<br />Om het commentaar van een andere kijker verkeerd te citeren: het is geen slechte film, alleen geen echte L&H-film. Het is een beetje alsof L&H erin heeft toegestemd zichzelf te imiteren, en als je dat 75 minuten lang niet erg vindt, is de film een goede 7 van de 10: dat wil zeggen, een aangename en meer dan gemiddelde afleiding voor een zondagmiddag. Ter vergelijking, ik denk dat ik de 'Chumpneus' van Hal Roach 6 van de 10 zou geven (misschien iets hoger vanwege de achtergrondmuziek), 'Swiss Miss' 7 van de 10 (ik zou het 7-1/2 geven als het in kleur was), en ik zou 'Bonnie Scotland' 8 van de 10 geven omdat L&H de integriteit van hun persoonlijkheden zo grondig bewaart, en omdat ze dansen.
As often as I dismay that our high-schools and colleges are churning out people who cannot read and write, I am regularly heartened by the pro level of writing in so many online reviews. In this set, I found "The beginning of the end" by Jim Griffin, a particularly thoughtful and well-written mini-essay, and I agree with all of his specific observations. On the other hand, as accurate as I find all objections to the way this movie was made, the negatives still do not outweigh the positives. "Great Guns" is very entertaining, mostly briskly edited and funny enough to make me laugh out loud.<br /><br />Granted, I felt a sort of cognitive dissonance while watching. It was embarrassing to watch L&H play-acting through the dopey one-liners, saying things they would never say in their own world, and the forced emotional responses dictated by the script; then right after a poor moment I would be charmed their perfect timing and naturalness with a bit of physical comedy or some of their own dialogue. So all the way through I was about to cover my eyes, and then I'd have to laugh. For me, the most irritating characteristic of the script is it demands that L&H continue to (maddeningly) coddle the Nelson character, whereas I wanted to see them become sympathetic allies early on, and use their special brand of clown-resourcefulness help him have a little healthy adventure and romance. Dang; could've been a good script...<br /><br />Folks, Great Guns is not a Hal Roach L&H movie. Forget about it. This is a 1941 Military Service movie with Laurel & Hardy. Accept it that way and you'll enjoy it. "Swiss Miss" and "Chump at Oxford" weren't much better.<br /><br />Imagine that someone asked two inveterate clowns to take leading roles in an army film, and they agreed to do it. Stanley still gets a few magical moments, like clipping the grass with tiny wire cutters and a bird on his shoulder, and trying to shave with a (lit) light bulb in his mouth. Oliver shows off his physical deftness dancing with a crow, and he can still begin to run without getting anywhere. And he's not so fat! See how incredibly dapper he looks in a tailored suit, about 49 minutes into the film. <br /><br />Both comedians look in excellent health; a little older now, for sure, but age happens. If Stan played the same otherworldly empty-headed character of the Hal Roach years, he would seem retarded; here he seems a little more like a normal guy who's been a little too- -well, sheltered in life, and has a number of interesting eccentric mannerisms. A bit like a prototype Ed Norton. If L&H are more paternal than usual, I think it's a logical attempt at developing their personas to fit their age. It is regretful they did not get the chance to really work out the appropriate alterations to their characters as time altered their appearance.<br /><br />The last 20 minutes or so are a little slow, but L&H make it worthwhile with all their engaging little gesticulations and their excellent partner-timing. Only the last 7 minutes becomes boring with too much stock footage of war games. Cute ending though. <br /><br />To misquote another viewer's comment, it's not a bad movie, just not real L&H movie. It's a little like L&H agreed to impersonate themselves, and if you don't mind that for 75 minutes, the movie is a good 7 out of 10: that is, a pleasant and better-than-average diversion for a Sunday afternoon. For comparison, I suppose I would rate the Hal Roach "Chump" at 6 out of 10 (maybe a little higher because of the background music), "Swiss Miss" 7 out of 10 (I'd give it 7-1/2 if it were in color), and I'd rate "Bonnie Scotland" 8 out of 10 because L&H so thoroughly sustain the integrity of their personalities, and because they dance.