Across the Bridge heeft zo'n titel die het doet klinken als een toneelstuk van Arthur Miller, maar die in werkelijkheid is gebaseerd op een van Graham Greenes door schuldgevoelens gekwelde verhalen. En het is geweldig, met een grote premisse die je eraan herinnert dat Greene voordat hij overging op schuldgevoel, ontrouw en het katholicisme, baanbrekende pulpthrillers als A Gun for Sale schreef. Rod Steiger is de machtige en louche financier Carl Schaffner, die op de vlucht is voor de Britse politie in Amerika en de grens met Mexico probeert over te steken voordat hij kan worden uitgeleverd. Dus doet hij wat ieder van ons zou doen: hij vermoordt nog iemand die vaag op hem lijkt om zijn Mexicaanse paspoort te stelen en ongehinderd te kunnen reizen. Natuurlijk gaat het mis. Hij wordt opgezadeld met de hond van de dode man. De dode man blijkt een moordenaar te zijn die door de Mexicaanse politie gezocht wordt. En de dode man blijkt niet dood te zijn. En dat is nog niet het minste, want de onverwachte plot begint zich te ontwikkelen, terwijl Schaffner de minst corrupte persoon in de film begint te lijken vergeleken met de streken die Noel Willmans geduldige, inhalige Mexicaanse politiechef en Bernard Lee's vastberaden, maar niet bepaald ethisch verantwoorde man van Scotland Yard bereid zijn uit te halen om zijn geld te krijgen of hem over de brug te lokken...<br /><br />Ken Annakin' De film van Steiger mag dan op locatie in Spanje zijn opgenomen, maar hij is door een resolute Britse studio gemaakt (evenals de nogal overdreven nadrukkelijke muziek van James Bernard) <0xE2><0x80><0x93> je kunt de Britten wel uit Engeland halen, maar niet de Britten uit hun films, lijkt het wel. Niet dat dat een klacht is: het geeft de film zelfs een vreemde sfeer die je niet vanzelf associeert met dit soort materiaal dat bijdraagt aan de anonieme, professionele uniekheid ervan. Steigers vertolking is zowel theatraal als overtuigend (hoewel overtuigend genoeg om niet te vervallen in de ham van latere rollen) <0xE2><0x80><0x93> en het bestaan van soortgelijke oplichters als Robert Maxwell draagt alleen maar bij aan de geloofwaardigheid. Maar meer dan dat, nu hij van alles is ontdaan, krijgt hij een echte heldhaftige hoedanigheid. Dat die zich manifesteert in een bijna pathetische daad om de enige ziel in de wereld terug te betalen die hem niet verraadt, maakt dit schuifelende, lompe figuur des te tragischer. En wie kan het hem kwalijk nemen <0xE2><0x80><0x93> één blik in Dolores' ogen en je zou hetzelfde doen.
Across the Bridge has one of those titles that makes it sound like an Arthur Miller play but is actually based on one of Graham Greene's guilt-racked stories. And it's a corker, with a great premise that reminds you that before he moved on to guilt, infidelity and Catholicism, Greene wrote cracking pulp thrillers like A Gun for Sale. Rod Steiger is powerful and shady financier Carl Schaffner, on the run from the British police in America and trying to cross the border into Mexico before he can be extradited. So he does what any one of us would do - kills another person who looks vaguely similar to steal his Mexican passport and travel unhindered on that. Naturally, things go wrong. He finds himself saddled with the dead man's dog. The dead man turns out to be a killer wanted by the Mexican police. And the dead man turns out not to be dead. And that's not the least of it, as the unexpected plot twists mount while Schaffner starts to look like the least corrupt person in the film compared to the strokes Noel Willman's patiently greedy Mexican police chief and Bernard Lee's determined but less than ethical Scotland Yard man are willing to pull to either get his money or lure him across the bridge...<br /><br />Ken Annakin's film may be shot on location in Spain, but it has a resolutely British studio look to both its photography and its interior work (as well as its rather over-emphatic James Bernard score) - you can take the British out of Britain but not the Britishness out of their films, it seems. Not that that's a complaint: indeed, it gives the film a strange texture that you don't naturally associate with this kind of material that adds to its anonymously professional uniqueness. Steiger's performance is at once theatrical (while contained enough not to descend into the ham of later roles) yet convincing - and the existence of similar fraudsters like Robert Maxwell only adds to the credibility. But more than that, as he is stripped of everything, he attains a genuine heroic quality. That it manifests itself in an almost pathetic act to repay the only soul in the world that does not betray him only makes this shambling, ungainly figure all the more tragic. And who can blame him - one look into Dolores' eyes and you'd do the same.