Om te beginnen is Huisfeest 2 geen Huisfeest. Sterker nog, degenen die de twee willen vergelijken, zijn volledig in de war met hun hypothetische film 'rocker'. Dit zijn twee volkomen afzonderlijke films. Weet je waarom? Wat oorspronkelijk begon als een film over een paar gevoelige en jeugdige tieners die proberen het ultieme dansfeest te bereiken, is nu getransformeerd in dit clichéverhaal over moraliteit dat de kracht van vriendschap en de kracht van nederigheid laat zien. WAT! Is dat waarom ik deze film wilde zien? Het spijt me, maar een van de weinige redenen waarom ik het Huisfeest leuk vond, was dat het de K.I.S.S.-methode (voor degenen die het niet kennen, is het de Hou het simpel dom) van het filmen volgde. In het origineel was het feit dat ik lyrisch werd en de beste party van de stad had, de basis van de film. Hoewel er een romantische kant aan het verhaal zat, werd het een tweede natuur voor de groeiende hiphopscene. Het was in de eerste plaats een dansfilm, in de tweede plaats een ontwikkeld verhaal. Eerlijk gezegd vond ik dat juist zo leuk aan de film. Hoewel ik House Party niet de beste release van de eeuw vond, had het wel iets echts. Na het zien van deze slecht uitgedachte vervolgfilm heb ik zelfs wat meer respect voor het origineel. Waar was het dansen? Waar was de creativiteit? Waar was dezelfde Kid & Play die ik me herinnerde van de eerste House Party? Ze waren nergens te vinden in dit armzalige vervolg.<br />Robin Harris. We herinneren ons hem allemaal als 'Pop' uit de oorspronkelijke film, maar wat we ons niet realiseren over deze humoristische komiek is dat hij vervolgens het beeld van de House Party-serie veranderde. In het origineel was hij deze vader die probeerde zijn zoon een academische weg op te sturen in plaats van rap en feestjes, in het vervolg speelt hij een geest die Kid irritant achtervolgde door de film met flashbacks van het origineel. Vanwege zijn dood brengt hij niets nieuws naar voren, maar toch lijkt dit hele vervolg te draaien om die paar korte woorden die hij in de eerste film gebruikte. Ik wil niet onbeleefd zijn, maar ik heb nooit het gevoel gehad dat de vader zo'n belangrijk element in het origineel was. Ik dacht dat Kid, die het gezag uitdaagt om te proberen zichzelf te vinden, de onderliggende betekenis van het origineel was, terwijl het in deze film Kid is die zijn ware ik onderdrukt in de hoop zijn dode vader gelukkig te maken. Waar ging de lichtheid van het origineel heen? Ik heb naar House Party 2 gekeken met de gedachte dat er een grens is die de schrijvers kunnen overschrijden zonder dat het lijkt alsof Kid helemaal geradbraakt is door de woorden van zijn vader, maar die grens hebben we nooit bereikt. Waar, waar in deze film, probeerde Kid zijn rapwortels te vinden? Ik moest een jongeman zien die er nog steeds in geïnteresseerd was om de lyricus te worden die hij ooit wilde zijn? Waarom moest hij zo snel volwassen worden? In feite lijkt het rappe bijverhaal van deze film het negatieve element te zijn. We zijn van het genre gaan houden en het in één film totaal niet respecteren. Ah, de kracht van het vervolg.<br />Martin Lawrence was weer zo irritant dat ik hem volledig negeerde als hij sprak. Hij bracht niets in het verhaal en niets in de hoofdpersonen. Lawrence was niets meer dan een bekend gezicht waar het publiek mee kon omgaan. In feite is het juist die toewijding aan bekende gezichten uit het origineel die dit vervolg zo'n pijn doet. Wanneer de uiteindelijke PAJAMA JAM dan eindelijk plaatsvindt (een uur na het begin van deze korte film), worden we getroffen door een spervuur van repeterende scènes van bejaarde rappers en komieken uit het origineel die van het begin af aan niets anders doen dan hun tekst, handelingen en emoties herhalen. Hoewel velen van deze bekende gezichten zullen genieten, had ik het gevoel dat het een goedkope truc was die werd gebruikt om me meer op mijn gemak te stellen bij de film. Als deze mindere personages meer hadden gedaan dan alleen hun tekst herhalen, zou ik misschien in de truc zijn getrapt, maar in plaats daarvan zag ik alleen maar goedkope repeterende bewegingen die schrijvers gebruiken om de tijd te vullen. Ik gebruikte het woord'repetitief' een paar keer in deze alinea, omdat het de irritante repetitie aard van deze film demonstreerde en mijn punt over het gebruik van dat element als goedkope truc afmaakte. Ik hoop dat het werkte.<br /><br />In de meeste televisieseries, vooral de goedkope, horen we soms een lachtrack of een geluidsmachine die wordt gebruikt om een of ander 'zany' of 'wacky' geluid te produceren dat de stemming verlicht en het levensvatbare lachpunt creëert. In House Party 2 was de geluidsman volgens mij extreem dronken of werkte hij misschien zijn eerste dag in de cel. Er waren meer geluidseffecten in deze film dan in een muziekvideo van Bobby McFerrin. Was dit een kinderfilm of een andere stedelijke komedie? Noch Kid, noch Play kon in deze film ook maar iets doen zonder dat er ergens op de achtergrond een 'zip zim' of een 'woesh' of een 'ding dong' klonk. Dit was een nieuw element in het vervolg dat ijlings moest worden weggehaald. Er is een achtervolgingsscène tegen het eind van de film die aanvoelde alsof Pee-Wee Herman er een choreografie van had gemaakt met alle onthutsende geluiden die er te horen waren. Na de eerste twintig minuten van deze film, omdat hij steeds ergerlijker werd, tot op het krankzinnige af.<br />Over het geheel genomen bezoedelt dit vervolg het origineel. <0xE2><0x80><0x93> in het ene geval hebben we het over de onderdrukking van de Afro-Amerikaan, terwijl de regisseurs in het andere geval eeuwenoude stereotypen lijken op te bouwen <0xE2><0x80><0x93> gingen de personages verder in hun minzame neerwaartse spiraal, waren die irritante, op willekeurige plaatsen geplaatste racistische politieagenten terug, en leek het overheersende 'vader'-element te ernstig voor het algemene thema van deze film. Ik hoop dat deze film geen indicatie was voor het pad van de universiteiten in de toekomst? Huis Partij 3, laat me nu niet in de steek!<br />********************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************
To begin, House Party 2 is no House Party. In fact, those that would like to compare the two are completely off their hypothetical film "rocker". These are two completely separate films. Do you know why? What originally began as a film about some soulful and youthful teens trying to get to the ultimate dance party has now transformed into this cliché morality tale that demonstrates the power of friendship and the strength of humility. WHAT! Is that why I wanted to watch this film? I apologize, but one of the few reasons that I liked House Party was because they followed the K.I.S.S. method (for those unfamiliar it is the Keep It Simple Stupid method) of film-making. In the original, becoming a lyricist, a ladies man, and having the best party in town was the root of the film. While there was a romantic side to the story, it fell second nature to the growing hip-hop scene. It was a dance film first, developed character story second. Honestly, that is what I enjoyed about the film. While I didn't think House Party was the greatest release of the century, it did have this genuine feel about it. In fact, after watching this poorly crafted sequel, I have a bit more respect for the original. Where was the dancing? Where was the creativity? Where was the same Kid & Play that I remembered from the first House Party? They were nowhere to be found in this trashy sequel.<br /><br />Robin Harris. We all remember him as "Pop" from the original film, but what we do not realize about this humorous comedian is that he subsequently changed the image of the House Party series. In the original, he was this father trying to steer his son into a path of academia instead of rap and parties, in the sequel, he plays a spirit who annoyingly hounds Kid throughout the film with flashbacks from the original. Due to his death, he brings nothing new to the table, yet this entire sequel seems to be focused around those few short words that he used in the first film. I don't mean to be rude, but I never felt that the father was such a big element in the original. I thought that Kid trying to challenge authority to attempt to find himself was the underlying meaning of the original, while in this one it is Kid repressing his true self in hopes to make his dead father happy. Where did the lightness of the original go? I watched House Party 2 thinking that there is a limit that the writers could go without making Kid seem totally whipped by his father's words, but we never hit that limit. Where, anywhere in this film, was Kid trying to find his rap roots? I needed to see a young man still interested in becoming the lyricist that he once desired to be? Why did he have to grow up so fast? In fact, the rap side-story to this film seems to be the negative element. We have gone from loving the genre to completely disrespecting it in one film. Ah, the power of the sequel.<br /><br />Martin Lawrence was again completely annoying to the point in which I completely tuned him out whenever he spoke. He brought nothing to the story and nothing to the main characters. Lawrence was nothing more than a familiar face for the audience to relate to. In fact, it is that dedication to familiar faces from the original that hurt this sequel. When the ultimate PAJAMA JAM finally does occur (one hour into this short film), we are hit with an barrage of repetitive scenes of aged rappers and comedians from the original who do nothing but repeat their lines, actions, and emotions from the first. While many may enjoy these familiar faces, I felt as if it were a cheap trick used to make me feel more comfortable about the film. If these minor characters had done more than just repeat their lines, than maybe I would have bought into the trick, but instead all I saw were cheap repetitive motions used by writers to fill time. I used the word "repetitive" several times in this paragraph because it demonstrated the annoying repetitive nature of this film and completed my point about using that element as a cheap trick. I hope it worked.<br /><br />In most television series, especially the cheapened kind, we sometimes hear a laugh track or a sound machine used to create some "zany" or "wacky" sound that lightens the mood and creates the viable laugh point. In House Party 2, I do believe that the sound guy was extremely drunk or possibly working his first day in the booth. There were more sound effects in this film than in a Bobby McFerrin music video. Was this a child's movie or another urban comedy? Neither Kid nor Play could do anything in this film without a "zip zim" or a "whoosh" or a "ding dong" noise happening somewhere in the background. This was a fresh element to the sequel which direly needed to be taken away. There is a chase scene near the end of the film which felt like Pee-Wee Herman choreographed it with all the unsettling sounds that were happening. After the first twenty minutes of this, it because increasingly annoying to the point of insanity.<br /><br />Overall, this sequel soils the original. The themes were sporadic (i.e. in one instance we are talking about the oppression of the African American, while in the other the directors seem to be building age-old stereotypes), the characters continued towards their bland downward spiral, those annoying, randomly placed racist police officers were back, and the dominating "father" element seemed too serious for the overall theme of this film. I hope this film wasn't an indication of the path of colleges in the future? House Party 3, don't fail me now!<br /><br />Grade: ** out of *****