De succesvolle regisseur Fred Olen Ray ontketende deze mislukkeling halverwege de jaren tachtig. 'Stars' Sybil Danning en John Carradine spelen elk ongeveer 5 minuten in de film, en Cameron Mitchell is zo verstandig om pas na 50 minuten op te komen en wordt 15 minuten later vermoord. Geen van deze acteurs heeft dit in zijn cv vermeld. Wat onze hoofdrolspeler, David O'Hara, betreft, laten we het erop houden dat hij zijn baan als coach niet had moeten opgeven. En de tweede mannelijke hoofdrol, Richard Hench, die pas op het toneel verschijnt als de film al half voorbij is, lijkt zijn tekst te lezen aan de hand van keu-kaarten die buiten het beeld liggen. Soms lijkt hij in trance te zijn. Sommige van de meubels brengen meer leven in hun optreden dan hij.<br />Natuurlijk komt de schuld voor het grootste deel op de schouders van de regisseur te rusten. Olen Ray schijnt niet in staat te zijn een scène door te lopen om zijn leven te redden; ze slepen zich allemaal maar voort en de acteurs nemen lange, ik bedoel lange pauzes tussen elke regel van een dialoog. Je kunt gewoon voelen hoe kostbare seconden van je leven wegglippen terwijl je wacht tot zij hun discussie hebben afgerond. Natuurlijk hebben we een paar zinloze t & a nodig om een toch al uitgerekte film nog verder op te rekken, en er zijn genoeg scènes die nergens heen gaan en niets doen om de 'plot' te versterken. Het beste wat ik van deze troep kan zeggen is dat hij maar 84 minuten duurt.<br />Sla deze film over en kijk naar de film uit 1980, The Awakening, die vrijwel hetzelfde onderwerp behandelt. Hoewel het geen geweldige film is, is hij stukken beter dan deze troep.
Hack director Fred Olen Ray unleashed this loser back in the mid eighties. "Stars" Sybil Danning and John Carradine are in the film for about 5 minutes each, and Cameron Mitchell has the good sense to not show up until about 50 minutes in and then gets killed about 15 minutes later. It's for sure none of these actors listed this on their resumes. As for our lead, David O'Hara, well let's just say he shouldn't have quit his coaching job. And the second male lead, Richard Hench, who doesn't enter the film until it's half over, seems to be reading his lines from cue cards offscreen. At times he appears to be in a trance. Some of the furniture has more life in its performance than he does. <br /><br />Of course most of the blame falls squarely on the director's shoulders here. Olen Ray can't seem to pace a scene to save his life; they all just drag on and on with the actors taking long, I mean long, pauses between each line of dialog. You can just feel precious seconds of your life slipping away while waiting for them to complete their discussions. Naturally we need some pointless t & a to pad out an already stretched film, and plenty of go nowhere scenes that do nothing to advance the "plot". The best I can say for this garbage is that it is only 84 minutes long.<br /><br />Skip this film and watch the 1980 flick The Awakening, which covers pretty much the same ground. While not a great movie, it's worlds better than this dreck.