Dit is een tour de force voor Charlotte Rampling <0xE2><0x80><0x93> alleen al door haar prestatie is het de moeite waard om naar haar te kijken.<br />Het begint met Marie (Rampling) en haar man Jean (Bruno Cremer) die uit Parijs vertrekken naar hun zomerhuis op het platteland. Door de alledaagse activiteiten van hun reis en hun eerste nacht weg te volgen, komen we heel wat over hen te weten. Het ritme van hun huwelijksleven is al lang geleden ingesleten. Maries gehechtheid aan Jean is duidelijk, maar Jeans gevoelens voor Marie zijn minder vastomlijnd en dat wordt een relevant element in de plot.<br />Op de dag na hun aankomst in het zomerhuis gaat het stel naar het strand. Terwijl Marie zich in de zon zit te koesteren, gaat Jean zwemmen en komt niet meer terug. Marie doorloopt alle verwachte reacties <0xE2><0x80><0x94> ze wacht gespannen, belt de politie, is getuige van de zoektocht en geeft het ten slotte op. Op dat punt begeven we ons in de diepere lagen van het verhaal, als het ware. De uitdrukking op Jeans gezicht vlak voordat hij gaat zwemmen, geeft aan dat de oorzaak van zijn verdwijning onduidelijk is. Was zijn verdwijning een ongeluk, zelfmoord of moedwillig?<br />Marie lost deze verbijsterende situatie op door in een staat van ontkenning te geraken en dat is het moment waarop Rampling en Ozon de film boven het gewone laten uitstijgen, terwijl ze op subtiele wijze het geleidelijk aan afbreken van Maries illusies volgen. De reacties op de foto's waarop Marie een oudere man in een zwembad ziet zwemmen of een opgenomen boodschap krijgt dat er een lichaam is gevonden, zijn krachtig in hun understatement. Het gebruik van belichting om Maries stemmingen te accentueren is heel effectief, net als het gebruik van fel wit licht wanneer ze duidelijk in de problemen zit.<br />Ze is op haar best als ze zich afvraagt of een vrouw van in de vijftig wel sexy kan zijn.<br />De onderliggende boodschap van de manier waarop Maries vrienden met haar reacties proberen om te gaan, is onderhoudend, waardoor je je afvraagt hoe je het beste kunt omgaan met een vriend die in een staat van ontkenning verkeert. Je wilt hen steunen, maar je wilt hen ook aanmoedigen de realiteit onder ogen te zien.<br />Relaties zijn altijd ingewikkelder dan de betrokkenen begrijpen en, zoals hier het geval is, een traumatische gebeurtenis kan emoties en gedachten losmaken die nooit eerder zijn onderzocht. Ik heb het dubbelzinnige einde gebruikt om de hoop, de angst en het onkenbare te personifiëren in Maries relatie met Jean, en misschien in alle belangrijke relaties.
This is a tour de force for Charlotte Rampling - her performance alone makes this worth watching. <br /><br />Things begin with Marie (Rampling) and her husband Jean (Bruno Cremer) heading out of Paris to their summer home in the country. In following the mundane activities of their trip and first night away we learn quite a bit about them. The rhythms of their married life have long since been grooved. Marie's attachment to Jean is apparent, but Jean's feelings for Marie are less well established and this becomes a relevant plot element.<br /><br />On the day after their arrival at the summer home the couple go to the beach. While Marie suns herself, Jean goes for a swim and he does not come back. Marie goes through all of the expected reactions - waiting anxiously, calling the police, witnessing the search, and finally giving up. It is here that we move into the deeper waters of the story, as it were. The expressions on Jean's face just prior to his going on the swim sets the tone of ambiguity as to the cause of his vanishing. Was his disappearance an accident, suicide, or willful?<br /><br />Marie deals with this bewildering situation by entering into a state of denial and this is where Rampling and Ozon boost this movie beyond the ordinary as they subtly trace the gradual chipping away of Marie's illusions. The reaction shots of Marie's seeing an older man swimming in a pool, or receiving a recorded message that a body has been found, are powerful in their understatement. The use of lighting to accentuate Marie's moods is quite effective, like the use of harsh white light when she is in obvious agony.<br /><br />Rampling is at the top of her form and she completely puts to rest any idea that a woman in her 50s cannot be sexy.<br /><br />The subtext of how Marie's friends try to deal with her reactions is engaging, making you wonder about the best way to deal with a friend in a state of denial. You want to be supportive, but also want to encourage them to face what you think are the realities of the situation.<br /><br />Relationships are always more complicated than the participants understand and, as is the case here, a traumatic event can unleash emotions and thoughts previously unexplored. I took the ambiguous ending to personify the hopes, fears, and unknowables in Marie's relationship with Jean, and maybe in all significant relationships.