Dit is een van die zogenaamde klassieke films die ik nooit te zien krijg. De aftiteling is onberispelijk, en de regisseur Vincente Minnelli had elders briljant werk geleverd. Het scenario won een Academy Award. Actrice Gloria Grahame won een Academy Award. Met verontschuldigingen aan mevrouw Grahame, die in de loop der jaren uitstekend werk heeft geleverd, lijkt dit niet verdiend. Als het verhaal van het opklimmen, afdalen en weer opklimmen van een meedogenloze producent, van wie algemeen wordt aangenomen dat hij is gemodelleerd naar David Selznick, is het niet meer dan een reeks clichés en inside-grapjes. Aangezien ik van geen van beide een fan ben, vond ik het niet bijzonder grappig. Kirk Douglas is ongelooflijk in de hoofdrol. Hij kan kwelling en ambitie uitbeelden, maar geen genialiteit. In het privé-leven mag hij dan briljant zijn, maar op het witte doek komt dit niet over. Hij heeft niets van een entrepeneur of een impresario; en geen gevoel voor de zakenman. Hij lijkt voortdurend op een acteur die een rol speelt. Lana Turner is ietsje beter. Barry Sullivan is als regisseur nietszeggend, en de normaal zo capabele Dick Powell kan een ernstig geval van miscasting niet overwinnen in zijn rol van pijpende schrijver uit het Zuiden (niet gebaseerd op Faulkner, hoop ik). Hoe dan ook, Barton Fink is dit niet. Ik heb het gevoel dat de film populair is vanwege zijn 'in'-verwijzingen, de nauwelijks verhulde vertolkingen van echte Hollywood-figuren, de pure lol die film-ingewijden en -buitenstaanders hebben met het verbinden van alle puntjes. Dat deed ik ook, terwijl ik naar de film keek, maar uiteindelijk klopte het gewoon niet. Ik snapte het niet.
This is one of those so-called classic movies I just don't get. Its credits are impeccable, and director Vincente Minnelli had done brilliant work elsewhere. The screenplay won an Academy Award. Actress Gloria Grahame won an Academy Award. With apologies to Miss Grahame, who did some fine work over the years, this does not seem deserved. As the story of the rise, fall and rise again of a ruthless producer widely believed to be modeled on David Selznick, it is no more than a series of cliches and in-jokes. As I am not a fan of either I was not particularly amused. Kirk Douglas is unbelievable in the leading role. He can portray torment and ambition, but not brilliance. In private life he may well be brilliant, but this doesn't come across on the screen. There's nothing of the entrepeneur or impressario about him; and no sense of the businessman. He seems at all times like an actor playing a part. Lana Turner is marginally better. Barry Sullivan is bland as a director, and the normally capable Dick Powell cannot overcome a bad case of miscasting in his performance as a pipe-puffing Southern writer (not based on Faulkner, I hope). In any case, Barton Fink this ain't. My sense is that the movie is popular for its "in" references, the thinly veiled depictions of real life Hollywood folk, the sheer fun that movie insiders and outsiders have connecting all the dots. I did this, too, while watching the movie, but in the end it just didn't add up. I didn't get it.