'You Don't Mess With the Zohan' is het nieuwste schijtfestijn dat is ontketend door de briljante geest van de komiek Adam Sandler en regisseur Dennis Dugan. De film vertelt het absurde, maffe verhaal van Zohan Dvir, een belachelijk beledigende speciaal agent van een antiterrorismeorganisatie van de Isralei, die bekendstaat als de 'Mossad'. Zijn buitengewoon stomme nepaccent en persoonlijkheid die de intelligentie van een elfjarige zouden beledigen, geven de schrijvers (Adam Sandler, Judd Apatow en Robert Smigel van de SNL) het kader om een film te maken die onbegrijpelijk slecht is.<br />De film begint met Zohan die in zijn vaderland stomme schijtpraat uithaalt, wat hij zo'n beetje voor de hele film doet. 'Waarom moet Adam Sandler altijd de rol van superslimme coole vent spelen, terwijl de enige reden waarom iemand "Happy Gilmore", "Billy Madison", "Bulletproof", "The Wedding Singer", "Big Daddy", "Little Nicky" of "Mr. Deeds" leuk vond, zijn bijrollen waren?' 'Waarom kan Adam Sandler niet de rol spelen van een pedofiel die verslaafd is aan methamfetamine, die getrouwd is met een achterlijke homoseksueel en zijn vrije tijd doorbrengt met zijn kont afvegen met een Amerikaanse vlag?' Achter de fa<0xC3><0xA7>ade van een achterlijk accent, een stom kapsel en een constante stroom lulgrappen, bekrompen culturele verwijzingen en zo'n beetje alles wat iemand met ook maar een greintje waardigheid zou kunnen ergeren, geeft Zohan uiting aan zijn aspiraties om haarstylist te worden en mensen hun haar 'zijdezacht glad' te laten maken (wat hij minstens ZEVEN keer herhaalt voor de film is afgelopen en je niet meer je hoofd in een oven wilt steken om naar deze afschuwelijke gruwel te kijken), wat weer zo'n stomme eigenaardigheid is van elke Adam Sandler-film in de afgelopen negen jaar, waaronder een'subtiele' verwijzing naar een van zijn oudere films, waarvan de schrijvers blijkbaar denken dat het een leuke film is. Na een letterlijk vijf minuten lange homoseksuele grap verhuist hij naar Amerika.<br />Niet lang na zijn aankomst (in... je raadt het al... New York City!!!, waar alle films die ooit zijn gemaakt zich afspelen) bereikt hij eindelijk zijn doel: hij wordt haarstylist.<br />Toen de film bijna een uur oud was, werd er eindelijk iets van de plot onthuld (de tijd ertussen moest worden gebruikt als opvulling voor Adam Sandler, die minstens twintig karakters uit zijn mouw schudde en zichzelf nog verder vernederde). De aartsvijand van Zohan, de Palestijnse terroristenleider Phantom (John Turturro), onthult zichzelf. Blijkbaar is hij ook een superheld, net als Zohan. Er zijn een paar scènes die onlogisch genoeg over elkaar heen zijn gestrooid: Zohan die nog meer stomme onzin uitkraamt en de film verder afwerkt als de meest racistische mainstreamfilm die ooit is gemaakt, die het Amerikaanse publiek volledig negeert omdat het te dom is om iets te begrijpen wat niet expliciet wordt verwoord. Als er nog ongeveer een halfuur over is in de film (ik heb het waarschijnlijk niet bij het juiste eind wat het tijdsbestek betreft, want ik deed mijn uiterste best om niet naar de film te kijken uit angst dat de film me in de afgrond van de waanzin zou trekken, dus probeer het maar eens), roept Zohan de hulp in van miljonairs uit de beau monde om hem te helpen in zijn strijd tegen het Spook. Onder deze mensen bevindt zich Michael Buffer, de beroemde bokscommentator. Ik ben nog steeds diep onder de indruk van de massa's mensen die schreeuwend in dit fiasco werden meegesleurd, maar ik ben nog steeds gefrustreerd door de meedogenloze cameo's. Echt, dat is in geen enkele film nodig.<br />Ik weet dat ik een beetje om de plot heen draai, maar ik probeer niet te veel na te denken over deze film.<br />Aan het eind van de film hebben de Palestijnen onder leiding van Phantom en de Israëli's onder leiding van Zohan een explosieve krachtmeting in de straten van New York als gevolg van een of ander idioot subplot over Rob Schneiders' trouw aan zijn geit (omdat iedereen die in het Midden-Oosten woont en die is). t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t. <br />Over het geheel genomen geef ik deze film een 2 uit 10, omdat er in totaal drie keer werd gegrinnikt toen ik naar de film keek. Het is een vrij slechte verhouding, want de film moet het record hebben van de meeste pogingen om het publiek aan het lachen te maken. Maar het was vreselijk om te zien, dus ik geef hem uit nijd een 1.
"You Don't Mess With the Zohan" is the newest regurgitated $hitfest unleashed upon us by the brilliant minds of comedian Adam Sandler and director Dennis Dugan. The movie chronicles the absurd, zany story of Zohan Dvir, a ridiculously offensive special agent of an Isralei counter-terrorism organization known as the "Mossad". His extraordinarily stupid fake accent and personality that would insult the intelligence of an eleven year old give the writers, (Adam Sandler, Judd Apatow, and SNL writer Robert Smigel) the framework to create a movie that is incomprehensibly bad. <br /><br />The movie begins with Zohan in his home country doing stupid $hit, which is what he does pretty much for the entire movie. As the movie scrapes along, you're pondering what the hell "Zohan" is even supposed to be. "How does he have super powers?" "Is he a superhero?" "Why the hell am I watching this?" "Why does Adam Sandler always have to play the role of a super savvy cool-guy when the only reason anyone really liked "Happy Gilmore", "Billy Madison", "Bulletproof", "The Wedding Singer", "Big Daddy", "Little Nicky", or "Mr. Deeds" is because of his supporting cast?" "Why can't Adam Sandler play a pedophile addicted to methamphetamines who is married to a retarded homosexual and spends his free time wiping his ass with an American Flag?" Veiled behind the facade of a retarded accent, a stupid haircut, and a constant beating of dick jokes, narrow minded cultural references, and pretty much anything else that would annoy anyone with a shred of dignity, Zohan expresses aspirations of becoming a hair stylist {in which he will make people s' hair "silky smooth"(which he repeats at least SEVEN times before the movie ends and you stop wishing to stick your head in an oven for watching this hideous abomination), which is another stupid idiosyncrasy of every single Adam Sandler movie in the past nine years, which is including a "subtle" reference to one of his older movies, which the writers apparently think is cute}. After a literal five minute long homosexual joke, he moves to America.<br /><br />Not long after his arrival,(in,...you guessed it... NEW YORK CITY!!!, where every single movie ever made takes place) he finally achieves his goal of becoming a hairstylist. <br /><br />Nearly an hour into the movie, a bit of plot is finally revealed (the time between had to be used as filler for Adam Sandler tea bagging at least twenty different characters and further humiliating himself into oblivion). Zohans' arch enemy, Palestinian terrorist leader Phantom (John Turturro), reveals himself. Apparently, he is also a superhero like Zohan. There are several scenes illogically strewn together depicting Zohan doing some more stupid $hit and further cementing this movie as being the most racist mainstream movie ever made that the American public completely ignores because they're too dense to be able to comprehend anything that isn't expressed explicitly. When there's about a half hour left in the movie (I'm probably not correct on the time frame because I was trying my hardest not to pay attention to the movie for fear that the movie would have pulled me into the depths of insanity, so try to bare with it), Zohan enlists the help of socialite millionaires to aid him in his battle against Phantom. Among these people is Michael Buffer, the famous boxing announcer. I'm still in awe of the throngs of people who were dragged screaming into this fiasco. But I'm still frustrated because of the relentless cameos. Seriously, it is not necessary in any movie. <br /><br />I know that I'm skipping around the plot a bit, but I am trying not to think too much about this movie. <br /><br />At the end of the movie, the Palestinians led by Phantom and the Israelis led by Zohan have an ultra explosion-filled showdown in the streets of New York as the result of some idiotic subplot regarding Rob Schneiders'affinity for his goat (because every single person who lives in the middle east who isn't a terrorist is a goat farmer), some other retarded subplot, and some other retarded subplot. The movie predictably ends with each group realizing their differences and learning to love each other. There. I spoiled the entire movie for you because it really doesn't matter.<br /><br />In the midst of all of the racism, sexism, xenophobia, and pretty much every other idiotic antisocial American sentiment that entrenched this travesty of a film, there is one notion for me that resides over all others. It is the fact that the creators of this movie actually thought that they were making a good movie. To me that is mind boggling. <br /><br />Overall, I give this movie a 2 out of 10 because there were a total of three times when I chuckled at the movie. It's a pretty bad ratio because the movie has to have the record of most attempts at trying to make its audience laugh. However, it was agonizing to watch, so I'll give it a 1 out of spite.