Dit is de tweede film van schrijver/regisseur/acteur Tim Blake Nelson die in het niets verdwijnt. Hij is bekend van zijn hoofdrol in O Brother Where Art Thou, en hij schreef en regisseerde O, dat na de slachtpartij in Columbine op de plank kwam. Het heeft 3 jaar geduurd voordat _The Grey Zone_ de Australische kust bereikte, en nu is hij meteen op video gezet. Dat is heel jammer, want het is een verbijsterende film die veel meer aandacht verdient. Het is het ware verhaal van de Sonderkommando-groepen in Auschwitz, de beruchtste van alle concentratiekampen van de nazi's. De Sonderkommando's waren Joodse gevangenen die zich als vrijwilliger opgaven om in ruil voor een betere behandeling en een langer leven in de gaskamers en ovens te werken. Geen enkel team hield het langer dan 4 maanden uit, en zou zelf worden toegevoegd aan de groepen die door de volgende sonderkommando-groep de gaskamer in werden gedreven. Dit is het verhaal van de 12e groep, die hun positie gebruikte om in opstand te komen tegen de nazi's en de twee belangrijkste gaskamers/brandhaarden op te blazen. Er zitten veel zwakke plekken in de film; de dialoog lijkt te veel op een toneelstuk dat de discussies wat statisch maakt, iedereen heeft een Amerikaans accent behalve Harvey Keitel die er op de een of andere manier in slaagt te klinken als Mel Brooks die zich als Duitser voordoet, en de details van de manier waarop ze Sonderkommando's en hun levensstijl uitkiezen worden niet erg goed aangepakt. Maar deze zwakke plekken doen weinig af aan de kracht van deze film. Want bovenal is dit een verhaal dat niet alleen antwoord geeft op de vraag waarom Joden zich vrijwillig voor zo'n taak zouden melden, maar dat de kijker ook een verbluffende en afschrikwekkende kijk geeft op de menselijke psychologie en de politiek van de onderdrukking. Hoewel een film als _Schindler's List_ ons een bredere kijk op de algehele situatie geeft, geeft hij niet echt inzicht in de individuen die de oorlogsmachines in werking lieten blijven. Hoe konden mensen niet opstaan en proberen te vechten in de wetenschap dat ze toch zouden sterven? De Grijze Zone geeft de kijker een heel duidelijk en heel pijnlijk beeld van de zwakheid van de mensheid, van de manier waarop mensen zichzelf ervan overtuigen dat alles goed zal komen, ongeacht het bewijs dat we voor ons hebben. Door het verhaal te vertellen van de ene opstand die plaatsvond in de meest destructieve van alle concentratiekampen, laten we het goede in de mens zien, en het kwade. En hierin is de film beter dan veel andere films, en hij is het waard om geprezen te worden, veel meer dan de melodramatische onzin die Hollywood ons meestal probeert voor te schotelen met betrekking tot de tweede wereldoorlog. En in ons huidige politieke klimaat is het belangrijker dan ooit om te begrijpen hoe gemakkelijk we terugvallen op ons vermogen een oogje dicht te knijpen en de leugens te geloven die zelfs onze buurman ons zal vertellen.
This is the second film from writer/director/actor Tim Blake Nelson to disappear into film limbo. Known for his leading role in O Brother Where Art Thou, he also wrote and directed O, which was shelved after the Columbine massacre. It has taken 3 years for The Grey Zone to arrive on Australian shores, and it has now gone straight to video. This is a great shame as this is a stunning film worthy of far more attention. It is the true story of the Sonderkommando groups in Auschwitz, the most infamous of all Nazi concentration camps. The Sonderkommandos were Jewish prisoners who volunteered to work on the gas chambers and furnaces in exchange for better treatment and extended life. No team ever lasted more than 4 months, and would themselves be added to the groups herded into the gas chamber by the next sonderkommando group. This is the tale of the 12th group, who used their position to revolt against the Nazis and blow up the two primary gas chambers/furnaces. There are many flaws within the film; the dialogue feels too much like a play which makes the discussions somewhat static, everybody has an American accent except for Harvey Keitel who somehow manages to sound like Mel Brooks impersonating a German, and the details of how they select Sonderkommandos and their lifestyles are not very well dealt with. However, these faults do very little to diminish the power of this film. For above all else, this is a story that not only succeeds in answering the question of why Jews would volunteer for such a duty, but also allows the viewer a stunning and horrifying look into human psychology and the politics of oppression. While a film like Schindler's List allows us a broader view of the overall situation, it failed to truly give any insight into the individuals who allowed the machines of war to keep operating. How could people not rise up and at least to try fight knowing they were going to die anyway? The Grey Zone gives the viewer a very clear and very painful view of the weakness within humanity, of how humans allow themselves to be convinced that everything will be ok, no matter what evidence we have in front of us. In telling the story of the one uprising to occur within the most destructive of all concentration camps, we get to show the good in man, and the evil. And in this the film succeeds above many other films, and is worthy of praise far surpassing the melodramatic tripe that Hollywood usually tries to feed us in regards to the second world war. And, in our current political climate, it is more important than ever to understand how easily we fall back on our ability to turn a blind eye and believe the lies that even our next door neighbour will tell us.