De nieuwe documentaire van Errol Morris, _Standard Operating Procedure_, probeert het hele medium fotografie aan de kaak te stellen en de onrechtvaardigheden in Abu Ghraib aan het licht te brengen. De film slaagt enigszins in het eerste opzicht, maar klungelt zich door het tweede heen. Documentaires zijn inherent subjectief en zijn bedoeld om een bepaalde invalshoek te laten zien; dat wat regisseur Errol Morris zegt dat zijn bedoelingen zijn en wat op het scherm verschijnt, zijn twee totaal verschillende dingen. De film wankelt tussen de gebeurtenissen in Abu Ghraib door, maar weet tijdens het werk geen enkele echte emotie, vloeiendheid of energie vast te houden.<br />Laten we eerst naar het goede kijken. De film is gebaseerd op het verhaal van Errol Morris, die het medium dat hij gebruikt onder de loep neemt. Dit onder de loep nemen wordt enigszins beantwoord door getuigenverklaringen, maar ook heel letterlijk door de kijkers foto's te laten zien voordat ze werden afgeknipt, zoals de beruchte smetfoto. Errol gebruikt enkele interessante technieken, met name het gebruik van de interotron. De interotron is een scherm, vergelijkbaar met een TelePrompTer, dat de geïnterviewde in staat stelt rechtstreeks in de camera te kijken, waardoor de film een meer authentieke eerste-persoonssfeer krijgt.<br />Maar voor alles wat Errol Morris goed doet, zijn er talloze dingen die fout gaan. Terwijl de cinematografie van de filminterviews via de interotron interessant is, is de montage die het geheel samenvoegt afschuwelijk. De film snijdt door verschillende hoeken van dezelfde persoon die praat met zwarte pauzes die bijna twee seconden duren. Deze zwarte pauzes smeken je om te vragen: 'Is de film afgelopen?' wat altijd nee is. De film loopt door tot 117 minuten, maar hij had net zo goed vier uur kunnen zijn, want zo voelt het. Je kunt mensen alleen zo lang tegen je zien praten. Morris probeert de film te kruiden door korrelige, melodramatische, slowmotionsequenties te gebruiken die weinig anders doen dan de looptijd van een toch al lange film verlengen en beelden van zijn verbeelding uitwerken in een poging het publiek tot zijn soort denken over te halen. <br /><0x3E> Errol Morris heeft bij verschillende gelegenheden verklaard dat 'Standaardoperatie-procedé' geen politieke film is. Zo voelt hij het in elk geval wel. Morris schildert zichzelf af als een detective, net zoals hij dat deed in 'The Thin Blue Line', in een poging degenen die werkelijk verantwoordelijk zijn voor de rechter te brengen. Degenen die in de film voorkomen zijn verantwoordelijk, maar hij wil achter diegenen aan die hoger in rang zijn, die de ondervragingstechnieken hebben bevolen en wisten wat er aan de hand was. De film besteedt slechts aandacht aan dat aspect en wijst met een brede vinger naar het hogere gezag en de regering-Bush. Morris zinspeelt ook schaamteloos op het feit dat elk cellenblok in elke gevangenis in Irak dit soort martelingen uitvoert. Waarom er geen foto's van een ander cellenblok zijn uitgelekt, kun je zelf ook wel bedenken.<br />'Standaardprocedure' is een mislukte documentaire in die zin dat hij probeert een onderzoek in te stellen, maar het materiaal is zo subjectief dat het alleen maar overkomt als een onhandige kluit informatie. Er wordt niets echt opgelost en er worden meer vragen gesteld dan beantwoord. Het geeft iets meer inzicht in de gebeurtenissen in Abu Ghraib, maar na bijna twee uur is de s.o.p. zelfverheerlijkend en toegeeflijk. Zijn politieke overtuigingen vertroebelen zijn objectiviteit; zoals hij het uitdrukt, waren president Bush en Rumsfeld zich daar van het begin af aan van bewust en hebben ze actief geprobeerd het in de doofpot te stoppen. Waarom zou Morris deze benadering kiezen? Omdat grote samenzweringen van de regering heel wat interessanter zijn dan op zichzelf staande incidenten. Uiteindelijk is er niet zozeer sprake van veel verslaggeving als wel van speculatie.
Errol Morris's new documentary "Standard Operating Procedure" attempts to challenge the very medium of photography and bring to light the injustices at Abu Ghraib. The film somewhat succeeds in the first respect but fumbles its way through the second. Documentaries are inherently subjective and set out to portray a certain angle; that being said what Director Errol Morris says are his intentions and what appears on the screen are two totally different things. The film stumbles through the events at Abu Ghraib but fails to retain any real emotion, fluidity or energy throughout the work. <br /><br />Let's look at the good first. Errol Morris takes an interesting stance by constantly asking the viewers "What's outside the frame?" In a sense he's questioning the very medium he is using. This questioned is answered somewhat through testimonies but also quite literally by showing viewers photographs before they were cropped, such as the infamous leach photograph. Errol using some interesting techniques, most noticeably the use of the interotron. The interotron is a screen, similar to a TelePrompTer, that allows the interviewee to look directly into the camera, allowing for a more genuine first person feel to the film.<br /><br />However, for everything Errol Morris does right, there are a myriad of things done wrong here. While the cinematography of the film interviews via the interotron is interesting, the editing that pieces it together is awful. The film will cut different angles of the same person talking with gaps of black transition that last for almost two seconds. These pauses of black beg you to question "Is the film over?" which is always no. The film clocks in at 117 minutes, but it might as well be four hours long, because that's what it feels like. You can only watch people talk at you for so long. Morris attempts to spice up the picture by using grainy, melodramatic, slow motion sequences that serve little purpose other than to pad an already long film's running time and to flesh out images of his imagination in an attempt to sway the audience to his kind of thinking. <br /><br />Errol Morris has stated on several occasions that "Standard Operating Procedure" is not a political film. It sure feels like one. Morris paints himself as a detective, similarly to the way he did in "The Thin Blue Line", attempting to bring those truly responsible to justice. Those in the picture are responsible, but he wants to go after those higher up, who ordered the interrogation techniques and knew what was going on. The film merely graces that aspect, pointing a broad finger towards higher command and Bush administration. instead, the film indulges in the American atrocities committed at Abu Ghraib, while sympathizing with those who were jailed. Morris also blatantly hints towards the fact that every cell block in every prison in Iraq is performing this sort of torture to this degree. Why no photographs of any other cell block have not leaked, you can decide. <br /><br />"Standard Operating Procedure" is a failed documentary in that it attempts to be investigative but is so subjective in it's material that it just comes off as a fumbling clump of information. Nothing is truly resolved and more questions are asked than answered. It does give slightly more insight to the happenings at Abu Ghraib, but at almost two hours, S.O.P. is self aggrandizing and indulgent. Morris's political beliefs cloud his objectivity; the way he paints it, President Bush and Rumsfeld were fully aware from the beginning and actively trying to cover it up. Why would Morris take this approach? Because large government conspiracies are a whole lot more interesting than isolated incidents. In the end, there isn't a whole lot of reporting going on here as much as speculating.