TE MARVELOOS VOOR WOORDEN is de enige reden dat ik deze zeer middelmatige musical heb gezien. Het nummer wordt in de loop van de film vele malen gezongen en gebruikt voor een nogal dwaze finale, waarin Ruby Keeler en Lee Dixon op de toetsen van een typemachine dansen (een echt smakeloos stel). Het was duidelijk een zwanenzang (ze had in de jaren dertig nog maar drie musicals gemaakt) voor haar carrière en een typische 'B'-film uit die tijd. De plot, die draait om verkeerde identiteiten en misverstanden, is simplistisch en nogal dom. Er zijn drie nummers (naast het klassieke TE MARVELOOS VOOR WOORDEN zijn er ook HANDJE MET JE VOETEN en EEN VOLGENDE VRIENDschappelijke GEEST), maar alleen dat ene is de moeite van het vermelden waard. Het was onverklaarbaar genoeg een Oscarnominatie voor choreografie (onverdiend), maar kreeg geen nominatie voor Beste Song.<br />Ross Alexander (de hoofdrol) verscheen in 18 films voor Warners, maar viel niet in de smaak bij het publiek. Dit zou zijn laatste worden <0xE2><0x80><0x93> in het jaar dat de film werd uitgebracht, maakte hij zich van het leven.<br />Lee Dixon (een slungelige, ongetalenteerde amateur en nogal onhebbelijk) verscheen in slechts acht films en had zijn enige hit met het creëren van de rol van Will Parker in de oorspronkelijke Broadway-cast van R&H's OKLAHOMA! <0xE2><0x80><0x93> een rol die hij speelde zolang de show liep en tournees maakte. Hij zou sterven als een alcoholist die jammerde over het verlies van de enige rol waarvoor hij geschikt leek. Als mentor van Keeler is Louise Fazenda nogal een lachebekje, Jane Wyman heeft iets van een pittige secretaresse en de broer van Lorenz Hart, Teddy, heeft iets van een toneelmeester. Wini Shaw heeft 19 films gemaakt, dit zou haar op een na laatste worden.<br />De film is volkomen vergeten, zowel als film als als musical, maar er zitten genoeg grappige stukjes in de bovengenoemde observaties van artiesten om de tijd door te komen.
TOO MARVELOUS FOR WORDS is the one reason for seeing this very mediocre WB musical. The song is sung many times during the course of the film and used for a somewhat silly finale, where Ruby Keeler and Lee Dixon dance on typewriter keys (a really tacky set). It was obviously a swan song (she'd only make three more musicals in the later thirties) for her career and a typical "B" picture of the period. The plot dealing with mistaken identities and misunderstandings is simplistic and rather dumb. There are three songs (in addition to the classic TOO MARVELOUS FOR WORDS, there's HANDY WITH YOUR FEET and JUST A QUIET EVENING)but only the one is worth mentioning. It inexplicably was Oscar nominated for Choreography (decidedly undeserved) but did not receive a Best Song nomination.<br /><br />Ross Alexander (the lead) appeared in 18 films for Warners but did not click with the public. This would be his last - he took his life the year of its release.<br /><br />Lee Dixon (a gawky, untalented amateur and rather obnoxious) appeared in only eight films and had his sole hit in creating the role of Will Parker in the original Broadway cast of R&H's OKLAHOMA! - a part he played as long as the show ran and toured. He was to die an alcoholic bemoaning the loss of the one part he seemed right for.<br /><br />Louise Fazenda is rather a hoot as Keeler's mentor, Jane Wyman has a bit as a snappy secretary, and Lorenz Hart's brother, Teddy, has a bit as a stage manager. Wini Shaw made 19 films, this was to be her second to last.<br /><br />The film is totally forgettable, both as a film and as a musical, but there are enough "bits" of fun in the above observations of performer personalities to pass the time.