De Darjeeling Limited is een rit vol metaforen waarin de personages allemaal bagage hebben, zowel letterlijk als figuurlijk, die ze niet lijken af te kunnen werpen omdat ze nog steeds niet begrijpen dat ze zonder die bagage minder belemmerd zouden zijn.<br /><br />Ik ben een fan van Wes Anderson, ook al bezorgen zijn films me meestal een gevoel van verdoving bij de eerste aanblik, en een gevoel van onzekerheid of ik de film al dan niet goed vond vanuit een plot en karakter standpunt. Ik merk dat ik me scènes en beelden herinner en de dagen en weken die volgen; ik geniet ervan om mijn herinneringen te herbeleven en de grillen van de personages te overpeinzen, de gedachten van de personages en de bedoelingen van de regisseur. Er zijn geen grote emotionele beloningen of keurige plotwendingen. Een dialoog die onzinnig, triviaal of onbeholpen lijkt, blijkt gemakkelijk in verband te brengen met overkoepelende thema's terwijl de film zich voor mijn geestesoog ontvouwt en terugspoelt. Of misschien is het allemaal gewoon een grote, dampende stapel pretentieuze onzin, te veel en te kostbaar voor zijn eigen bestwil. Ik kan het niet beslissen. Ik kan het nooit beslissen. Ik blijf verbijsterd en gefrustreerd, maar iets aan hen houdt me op de been.<br />'Ik moet uit deze trein zien te komen,' zei de stewardess, Rita. De trein is de grootste metafoor, nog groter dan de stapel Louis Vuitton-koffers die de drie broers, gespeeld door Adrien Brody, Owen Wilson en Jason Schwartzman, door heel India meesleuren op zoek naar spirituele verlichting en een terugkeer naar de broederschap 'zoals ze vroeger waren'. Je zou zeggen dat ze nooit zo zijn geweest als ze vroeger waren.<br />Peter kan zijn vader niet loslaten, die is omgekomen bij een ongeluk waarvan hij getuige was, en die hij niet heeft kunnen redden. Hij draagt bepaalde persoonlijke voorwerpen bij zich die hem niet passen, of die ouderwets zijn, als talismannen. Intussen is hij doodsbang om zelf vader te worden. Francis, die een motorongeluk heeft overleefd waardoor hij in verband gewikkeld is, wil dat de broers een hechte band krijgen, maar irriteert hen voortdurend met zijn pietluttige, dominante, controlfreakachtige manier van doen. Jack hunkert naar een vriendin die hij niet kan verlaten, of die hem niet wil verlaten, en die zijn twee broers afkeuren. Intussen heeft hij losse seks met Rita, zonder echt na te denken, net zoals hij zich toelegt op het slikken van verdovende hoestsiroop en pillen van onbekende herkomst, alleen maar om zijn omgeving interessanter te maken en zijn gedachten af te leiden van zijn ex-vriendin.<br />Maar de grootste bron van verdriet van de broers is dat hun eigen familie niet heeft kunnen voldoen aan hun beeld van wat een familie zou moeten zijn. Dit verlangen naar een geïdealiseerd gezin en ouders is een belangrijk thema in Andersons films. Ze hebben de pest aan hun weggelopen moeder, die niet op de begrafenis van hun vader is verschenen, ze kibbelen over wie de bezittingen van hun vader zou moeten hebben.<br />Het is een diepbedroefde Indiase vader die Peter de absolutie geeft waarnaar hij hunkert, niet zijn broers of zijn moeder. Uiteindelijk haalt Francis het verband eraf en laat hij zijn jongere broers zijn verwondingen zien, zowel emotioneel als lichamelijk. Jack is de enige die grotendeels onveranderd lijkt <0xE2><0x80><0x93> is dat omdat de acteur co-schrijver was? Het moet heel moeilijk zijn om voor jezelf te schrijven.<br />Dit alles maakt dat het een serieuze film lijkt, wat het niet is. Er zijn twee goede, hartelijke lachbuien in te vinden, en veel wrange glimlachjes. De broers zijn irritant en oppervlakkig, soms zelfs kleinzielig, en toch vind je ze sympathiek. Ik vond deze personages intrigerend. Peter lijkt uiterlijk het meest normaal, maar hij heeft de vreemdste eigenaardigheden. Francis is merkwaardig seksloos, bijna kloosterlijk. Je vermoedt dat hij wel eens net zo zou kunnen gaan leven als zijn moeder. Ik bleef maar wachten tot hij een opmerking zou maken over zijn littekens en hoe die zijn liefdesleven zouden kunnen beïnvloeden, maar dat deed hij niet. Jack is erg seksistisch, maar hij lijkt zich niet op zijn gemak te voelen in zijn lichaam, verborgen achter zijn pornosterrensnorretje. Hij snakt ernaar om mysterieus en exotisch te zijn, of een romantische geëmigreerde artieste, maar als hij zich als zodanig probeert te gedragen, komt het er alleen maar onhandig en geforceerd uit.<br />Owen Wilson is een acteur waar ik nooit veel aan heb gehad, maar ik moet toegeven dat hij in deze film heel goed was. Hij gaf een personage dat eenvoudig irritant had kunnen zijn iets liefs. Adrien Brody was prima als Peter. Zijn personage moest het meest emotionele en ook het meest fysieke in zich hebben, en sommige scènes waren echt slapstick. Anderson begreep Brody's sterke punten en zorgde ervoor dat ze werkten. Hij en Wilson waren samen effectief in scènes en hadden de chemie van echte broers. Ik was minder onder de indruk van Jason Schwartzman. Ik heb hem in andere films veel leuker gevonden. Ik had het gevoel dat hij in deze film overschaduwd werd als hij het tegen Brody en Wilson moest opnemen, ondanks het feit dat hij de grappigste teksten kreeg. Hij deed het goed in zijn scènes met Rita.<br />Wes Andersons films zijn bekritiseerd omdat ze te blank, te rijk (zijn hoofdpersonen hebben meestal geen geldzorgen, Max Fischer uitgezonderd) en omdat er een leegte in het midden zit. Ik denk dat het wit maken van de film door hem in India te draaien met al zijn schoonheid en verscheidenheid en door een paar sterke bijrollen in het Indiaas te laten spelen, heeft geholpen. Maar als je kritiek hebt op films als deze, omdat ze een leegte in het midden hebben, dan gaat het niet om het onderwerp. Zijn films gaan over de leegte <0xE2><0x80><0x93> de leegte die bestaat tussen mensen die verlangen naar dat gevoel van verbondenheid. En de beste manier om die leegte te overbruggen is door jezelf niet meer zo verdomd serieus te nemen.
The Darjeeling Limited is a metaphor-laden ride in which the characters all have baggage, both literal and figurative, that they cannot seem to shed because they have yet to understand that they would be less encumbered without it.<br /><br />I am a fan of Wes Anderson, even though his movies generally leave me with a feeling of numbness on first viewing, and a sense of uncertainty as to whether or not I thought the film was any good from a plot and character standpoint. I find myself remembering scenes and images and in the days and weeks that follow; I enjoy revisiting my memories of it and pondering the quirks of characters, the mind of the characters, and the intent of the director. There aren't any big emotional payoffs or any neat plot twists. Dialogue that seems nonsensical, trivial, or awkward turns out to be easily related to overarching themes as the movie unfolds and rewinds in my mind's eye. Or maybe it's all just a big, steaming pile of pretentious nonsense, too twee and too precious for its own good. I can't decide. I can never decide. I remain baffled and frustrated, but something about them keeps me coming back.<br /><br />"I have GOT to get off this train," said the stewardess, Rita. The train is the biggest metaphor, bigger even than the pile of Louis Vuitton luggage the three brothers, played by Adrien Brody, Owen Wilson, and Jason Schwartzman, drag all over India in a quest for spiritual enlightenment and a return to being brothers "they way they used to be". One suspects that they never were the way they used to be.<br /><br />Peter cannot let go of his father, who died in an accident he witnessed, and who he was not able to save. He carries around certain personal objects that do not fit him, or are outdated, like talismans. Meanwhile, he is terrified of becoming a father himself. Francis, survivor of a motorcycle accident that has left him wrapped in bandages, wants the brothers to become close, but constantly annoys both of them with his fussy, overbearing, control-freak ways. Jack pines for a girlfriend he can't leave, or who won't leave him, and of whom his two brothers disapprove. Meanwhile, he has casual sex with Rita with no more real forethought than he applies to slugging down narcotic cough syrup and pills of unknown provenance, just to make his surroundings more interesting and to take his mind off his ex-girlfriend.<br /><br />But the brothers' most profound source of unhappiness is that their own family has failed to live up to their image of what a family should be. This longing for an idealized family and parents is a major theme in Anderson's movies. They resent their runaway mother, who did not show up for their father's funeral, they squabble over who should have possession of their father's belongings.<br /><br />It is a bereaved Indian father who gives Peter the absolution he craves, not his brothers or his mother. Francis finally removes his bandages and lets his younger brothers see his wounds, both emotional and physical. Jack is the only one who seems largely unchangedis this because the actor was a co-writer? It must be very hard to write for yourself.<br /><br />All this makes it seem a serious movie, which it is not. There are two good hearty laughs to be found in it and many wry smiles. The brothers are exasperating and shallow, at times even petty, and yet you find yourself liking them all the same. I found these characters to be intriguing. Peter seems the most outwardly normal, but he has the strangest quirks. Francis is oddly sexless, almost monastic. One suspects he may very well end up living much as his mother does. I kept waiting for him to make some comment about his scarring and how it might affect his romantic life, but he never did. Jack is highly sexed, yet seems uncomfortable in his body, hiding behind his little porn star moustache. He yearns to be mysterious and exotic, or a romantic expatriate artiste, but when he attempts to act as such, it just comes off awkward and forced.<br /><br />Owen Wilson is an actor I've never had a whole lot of use for, but I must admit that he was very good in this movie. He brought a sweetness to a character who could have been simply annoying. Adrien Brody was fine as Peter. His character had to display the most emotional range, and was also the most physical, with some episodes of good slapstick. Anderson clearly understood Brody's strengths and made them work. He and Wilson were effective in scenes together and had the chemistry of real brothers. I was less impressed with Jason Schwartzman. I have liked him a lot better in other movies. I felt he was overshadowed in this film whenever he had to go up against Brody and Wilson, despite being given the funniest lines. He did well in his scenes with Rita.<br /><br />Wes Anderson's movies have been criticized for being too white, too rich (his main characters usually don't have money worries, Max Fischer aside), and for having a void in the center. I think setting this movie in India with all its beauty and diversity and having some of the strong supporting characters be Indian helped with the whiteness factor. But to criticize movies like this for having a void in the center kind of misses the point. His movies are about the voidthe one that exists between people who yearn for that sense of connection. And the best way to bridge it is to stop taking yourself so damn seriously.