Tenko is zonder twijfel een van de succesvolste en populairste dramaseries van de bbc. De serie is nooit herhaald op de bbc, en alleen het eerste seizoen is op video verkrijgbaar (en is al lang geleden gewist). Tenko heeft nog steeds sterke en populaire plaatsen in de herinnering van het publiek. Ik slaagde erin de hele serie op te nemen in de recente digitale televisieherhaling, en raakte eraan verslingerd. Soms keek ik zes afleveringen achter elkaar.<br />Tenko dwingt een groep vrouwen te overleven in een gevangenkamp en verkent de menselijke drama's, emoties en persoonlijke botsingen die voortkomen uit deze ondraaglijke situatie. We brengen drieënhalf jaar in het gezelschap van deze groep door. Ze hebben weinig eten, geen schoon water en geen medicijnen of hygiënische voorzieningen. Gedwongen tot slavenarbeid, slapend op kale planken, zijn de spanningen en spanningen van hun hachelijke situatie volkomen geloofwaardig, en zorgen ze voor de spanning van de zitplaatsen. De serie is perfect geschreven (de serie is gecreëerd door een vrouw die een Japans gevangenkamp heeft overleefd) en perfect geacteerd; gezegend met werkelijk verbazingwekkende make-up (sommige van de vrouwen zien er echt uitgehongerd, uitgemergeld, overdekt met blaren en verbrand door de zon) en sommige van de spelers hebben maar één jurk om de hele serie te dragen. De menselijke tragedie en de afschuwelijke, slopende verschrikking van het gevangeniskampleven zijn onvergetelijk.<br />De eerste serie gaat over de Japanse invasie in Singapore, die het leven van de expats in de Britse kolonie ontwricht. Gedwongen te evacueren vallen de overlevenden in Japanse handen en we volgen een paar van de vrouwen naar de gevangenis. Het noemen van de 'overlevenden' is van groot belang. Tenko is niet bang om te laten zien dat een leven in deze toestand kan resulteren in een afschuwelijke, slopende dood. Personages die we leren kennen en liefhebben, begrijpen en ons in hen inleven, worden geveld door beriberi, cholera, malaria. De pijnlijke droefheid en oprechte menselijkheid van Tenko zijn werkelijk opmerkelijk. Geleidelijk aan wordt meer onthuld over de personages, hun vorige levens en hun hoop voor de toekomst, waardoor het absoluut niet meer te missen is. Ik merkte dat ik naar sommige scènes keek terwijl ik mijn adem inhield, omdat ik het hart-en-zielspel dat op het scherm te zien was niet wilde verstoren. De tweede helft van het seizoen brengt de vrouwen naar een nieuw kamp, waar ze onderweg een aantal vrouwen afleveren en een paar nieuwe gezichten oppikken. Het nieuwe kamp, dat beter is uitgerust, heeft een heel ander regime en stelt ons voor aan juffrouw Hasan, de kwaadaardige en rancuneuze rechterhand van de commandant. De tweede helft van het seizoen heeft te maken met een gevangene die een schotwond oploopt: haar opereren in een hut vol vliegen, met alleen een suikertang om de kogel eruit te halen, is absoluut onmogelijk.<br />De derde helft brengt het einde van de oorlog en de terugkeer van de overlevenden naar Singapore in beeld. Hun pogingen om weer 'normaal' te worden. en het besef dat ze misschien meer vrijheid in de gevangenis hebben gehad, weg van de beperkingen van de naoorlogse soberheid, is perfect gespeeld.<br />Niemand die bij Tenko betrokken is geweest, heeft een gelukkige afloop. Iedereen heeft het gevoel dat de overlevenden, als ze op het schip terug naar Engeland klimmen, alles zijn kwijtgeraakt en dat ze kwetsbaar en gebroken zijn. De verschrikkingen waarvan ze getuige zijn geweest en de wreedheid waarmee ze dagelijks zijn geconfronteerd, zullen hun altijd bijblijven. Degenen die aan de Japanse gevangenschap zijn ontsnapt, zullen dat nooit begrijpen.<br />Tenko is een meesterwerk. Een van de meest intense en krachtige televisietoestellen die ik ooit heb gezien. Commandant Yamuchi laat af en toe zijn menselijkheid en eerzaamheid schitteren (getuige de scène in het eerste seizoen waarin hij naast een pas gedolven graf staat, in gedachten verzonken); de ouderwetse kwezel Sylvia Ashburton laat geleidelijk haar vooroordelen varen als ze beseft dat iedereen in wezen hetzelfde is; de zwarte-marktkoopvrouw Verna Johnson verliest haar paalpositie in het kamp uit het oog als de oorlog ten kwade keert; Dorothy Bennetts ongemakkelijk hechte relatie met een paar van de bewakers; Lillians liefde voor haar zoontje die haar langzaam gek maakt; zuster Ulrica die gedwongen wordt beslissingen te nemen die ze in de 'echte' wereld niet zou nemen; doctor Mason.' Tenko is een bijzonder geval. Hij mag onder geen enkele omstandigheid gemist worden.
Without doubt, Tenko is one of the BBC's most successful and popular drama series. Never repeated on BBC television, and only the first season available on video (and long since deleted), Tenko still holds strong and popular places in the memories of its audience. I managed to record the whole run on its recent digital television rerun, and became hooked, sometimes watching six episodes in one sitting.<br /><br />Forcing a group of women to survive in a prison camp, Tenko explores the very human dramas, emotions and personality clashes that arise from this unbearable situation. We spend three-and-a-half years in the company of this group. They have little food, no clean water and no medication or sanitation. Forced into slave labour, sleeping on bare boards, the stresses and strains of their predicament are entirely believable, and make for edge of the seat viewing. Perfectly written (the series was created by a woman who survived a Japanese prison camp) and perfectly acted; blessed with truly amazing make-up (some of the women really do look starving, emaciated, covered in blisters and sunburn); some of the cast have only one dress to wear for the entire series. The human tragedy and awful, grinding horror of prison camp life is unforgettable.<br /><br />The first series deals with the Japanese invasion of Singapore, disrupting lives of the ex-pats living in the British colony. Forced to evacuate, the survivors fall into Japanese hands, and we follow some of the women into prison. Mentioning "the survivors" is a very relevant point. Tenko is not afraid to show that life in this condition can result in awful, lingering death. Characters whom we grow to know and love, to understand and empathise with, are struck down with beriberi, cholera, malaria. The aching sadness and genuine humanity of Tenko is truly remarkable. Gradually revealing more about the characters, their past lives, and their hopes for the future, piles on the emotion, making it absolutely unmissable. There were some scenes I found I was watching while holding my breath, not wishing to disrupt the heart-and-soul being displayed onscreen.<br /><br />Season two moves the women to a new camp, offloading several en route and picking up some new faces. The new camp, although better equipped, has a very different regime, and introduces us to Miss Hasan, the malicious and spiteful right-hand woman to the Commandant. The second half of season two deals with a prisoner receiving a gunshot wound: operating on her in a hut full of flies, with just a pair of sugar-tongs to remove the bullet, is absolutely gripping. <br /><br />Season three deals with the war drawing to a close, and the survivors' return to Singapore. Their struggles to return to "normal" and realisation that they may have had more freedom in prison, away from the strictures of post-war austerity, are perfectly played.<br /><br />No-one involved in Tenko has a happy ending. There's a definite feeling that, as the survivors climb about the ship to return to the UK, they have lost everything, and are fragile and broken. The horrors they've witnessed and cruelty they faced daily, will be with them forever more. Those who escaped Japanese capture will never understand.<br /><br />Tenko is a real masterwork. One of the most intense and powerful pieces of television I have ever seen. Careful touches throughout the series never fail to amaze: Commandant Yamuchi occasionally allowing his humanity and honour to shine (witness the scene in season one where he stands beside a newly dug grave, lost in thought); old-fashioned bigot Sylvia Ashburton gradually letting her prejudices slip as she realises everyone is the same, underneath; season two's black marketeer Verna Johnson losing sight of her pole position in the camp as the war takes a turn for the worse; Dorothy Bennett's uncomfortably close relationship with some of the guards; Lillian's love for her young son gradually driving her mad; Sister Ulrica being forced to make decisions she would not make in the "real" world; Doctor Mason's horror at the death and disease she cannot solve ... Tenko is a special thing. Not to be missed, under any circumstances.