Ik hoef u niet te vertellen dat Sergei Eisenstein een van de belangrijkste vernieuwers van de film was, en dat hij de montage voorgoed meester was en de manier waarop films werden gemaakt en door het publiek werden waargenomen kon veranderen. Ik kan niet toegeven dat ik Eisensteins grootste bewonderaar was, en dat kwam niet door een aversie tegen zijn werk, maar gewoon door onervarenheid. Afgezien van 'The Battleship Potemkin' (1925) <0xE2><0x80><0x93> een vereiste voor iedere filmliefhebber in de dop <0xE2><0x80><0x93> had ik zijn debuutfilm 'Glumov's Diary' (1923) alleen maar gezien, een korte en weinig intrigerende korte film waar je moeilijk aan kunt komen. 'Sentimental Romance' werd geregisseerd door Eisenstein en Grigori Aleksandrov, die bij verschillende gelegenheden samenwerkten. Dit was de eerste keer dat het stel zich in 'talken' waagde, en ik moet toegeven dat ik onder de indruk was van de film.' 'Sentimental Romance' wordt op IMDb onverklaarbaar omschreven als een komedie, wat vreemd is, want er is geen spoor van humor te bekennen.<br />In plaats daarvan is dit een van de droevigste films die ik in weken heb gezien, een treurige en bitterzoete ode aan de onontkoombare eenzaamheid. Ik weet niet waar de zangeres (gespeeld door Mara Griy) over zong, maar haar eenzame situatie brak mijn hart. Er zitten twee kanten aan de film van Eisenstein en Aleksandrov. De eerste, die zo'n vijf minuten duurt, is een fanatieke en maffe collage van vallende bomen, doorsneden met brekende golven van de oceaan, die zo ingenieus in elkaar zijn gezet dat ik zou kunnen zweren dat ik een beeld zag van water dat een bos verzwolg. Dan wordt alles wat trager en doet Eisenstein even een stap achteruit van de montagetafel. De zangeres wordt voorgesteld als een stil silhouet tegen een felverlicht raam, en de camera vangt haar bewegingen soepel en gracieus op. Hoewel het waarschijnlijk geïnspireerd is door de steeds populairdere surrealistische werken van het eind van de jaren twintig en het begin van de jaren dertig, zoals 'Un chien andalou' (1929), 'H2O' (1929) en 'The Blood of a Poet' (1930) <0xE2><0x80><0x93> vind ik deze inspanning veel beter. Het mist de pretenties van zijn tijdgenoten en heeft aanzienlijk meer hart dan ik voor een surrealistisch werk voor mogelijk had gehouden.
It doesn't need saying that Sergei Eisenstein was one of cinema's most significant innovators, and his mastering of the montage was forever to alter how films were made and perceived by audiences. I can't confess to being Eisenstein's greatest admirer  not through any aversion to his work, but simply due to inexperience. Aside from the 'The Battleship Potemkin (1925),' a prerequisite for any budding film buff, I'd previously only seen his debut effort 'Glumov's Diary (1923),' a brief and plot-less short that is rather difficult to come by. 'Sentimental Romance (1930)' was co-directed by Eisenstein and Grigori Aleksandrov, who worked together on several occasions. This was the pair's first venture into "talkies," and I must admit to being impressed by the film's complex mastery of this new medium. Dialogue is absent, with the exception of the lone female protagonist's melancholy opera performance, and rhythmic editing is used to synchronise the music with the accompanying images. IMDb inexplicably lists 'Sentimental Romance' as a comedy short, which is odd since there isn't a trace of humour in sight.<br /><br />Instead, this is one of the saddest films I've seen in weeks, a mournful and bittersweet ode to inescapable loneliness. I don't know what the singer (played by Mara Griy) was singing about, but her solitary plight really broke my heart. There are really two sides to Eisenstein and Aleksandrov's film. The first, comprising the opening five minutes or so, is a frenetic and zany montage of trees falling down, intercut with crashing ocean waves, which are spliced so ingeniously into place that I could swear I saw a shot of water actually engulfing a forest. Then everything slows down a bit, and Eisenstein briefly steps back from the editing console. The singer is introduced as a silent silhouette against a brightly-lit window, and the camera catches her movements smoothly and gracefully. Though likely inspired by the ever-more-popular Surrealist works of the late 1920s and 1930s  namely 'Un chien andalou (1929),' 'H2O (1929)' and 'The Blood of a Poet (1930)'  I like this effort much better. It lacks the pretensions of its contemporaries, and has considerably more heart than I imagined possible for a work of surrealism.