Zelfs de geanimeerde versie van Disney is niet zo smakeloos, lamlendig of ronduit belachelijk als deze live-actieversie, gebaseerd op het verhaal van Lewis Carroll. Je kent het basisverhaal: Alice (In A View to a Kill van Fiona Fullerton) valt in slaap en droomt dat ze het Witte Konijn achternazit (Some Mothers Do 'Ave 'Em's Michael Crawford) naar de bizarre (meer zoon in deze versie) wereld van Wonderland, waar ze een aantal vreemde en 'geweldige' personages ontmoet, zoals de Dormouse (Dudley Moore), De rups (Sir Ralph Richardson), Tweedledee (Frank Cox) en Tweedledum (Freddie Cox), de Cheshire Cat (Roy Kinnear), de popschildpad (Michael Hordern), de Mad Hatter (Robert Helpmann) en March Hare (Peter Sellers), de Griffioen (Spike Milligan) en de Koningin (Flora Robson) en de Koning (Dennis Price) van Harten. Ik weet niet of het de film zelf is die belachelijk is, of het feit dat zoveel bekende tv- en filmsterren zichzelf voor schut zetten, en wat de liedjes betreft, die helpen ook niet, o, Fullerton praat te veel in zichzelf. Hij won de BAFTA's voor beste cinematografie en beste kostuumontwerp, allebei verkeerde keuze. Hij stond op nummer 63 van de 100 grootste familiefilms. Behoorlijk slecht!
Even the Disney animated version isn't as cheesy, lame or frankly ridiculous as this live action remake, based on the Lewis Carroll tale. You know the basic story, Alice (A View to a Kill's Fiona Fullerton) falls asleep, and dreams chasing the White Rabbit (Some Mothers Do 'Ave 'Em's Michael Crawford) into the bizarre (more son in this version) world of Wonderland, meeting a variety of weird and "wonderful" characters, such as the Dormouse (Dudley Moore), The Caterpillar (Sir Ralph Richardson), Tweedledee (Frank Cox) and Tweedledum (Freddie Cox), the Cheshire Cat (Roy Kinnear), the Mock Turtle (Michael Hordern), the Mad Hatter (Robert Helpmann) and March Hare (Peter Sellers), the Gryphon (Spike Milligan), and Queen (Flora Robson) and King (Dennis Price) of Hearts. I don't know if it is the film itself that is ridiculous, or the fact that so many well known TV and film stars are making complete idiots of themselves, and as for the songs, they don't help, oh, Fullerton talks to herself too much. It won the BAFTAs for Best Cinematography and Best Costume Design, both wrong choices. It was number 63 on The 100 Greatest Family Films. Pretty poor!