De episode concentreert zich voornamelijk op Cartman en Butters, en hoe Cartmans intrigerende geest en neiging tot overdenken zijn eigen ondergang veroorzaakt. Tegelijkertijd brengen Butters' verwarring en onvermogen om mensen te begrijpen een wonderbaarlijke, onschuldige oplossing voor zijn situatie, in tegenstelling tot Cartmans 'enigszins controversiële' uiteindelijke vernedering.<br />Het verhaal bevordert de tolerantie van homoseksualiteit en bespot het idee van religieus rechts over 'bekeringskampen' ('Een afgezonderd kamp waar een heleboel dubbelzinnige jongens bij elkaar worden gezet; dat lijkt me een goed idee.') Cartmans voortdurende intolerantie jegens joden en homoseksualiteit en zijn vreemde fascinatie voor kunstfotografie met Butters in vernederende situaties geven hem iets van een gestoorde nazi, die uiteindelijk alleen nog maar huilend naar zijn moeder kan rennen. Er is ook een vrij aardige scène waarin de politieagent geduldig probeert Cartman serieus te nemen, terwijl Cartman het verlies van de foto van zichzelf in een compromitterende situatie meldt en van de politie hulp verwacht.<br />De op een na laatste scène, waarin Bradley overweegt zelfmoord te plegen en Butters hem redt door een toespraak te houden waarin hij verdraagzaamheid predikt, hoewel hij niet echt begrijpt wat er aan de hand is, is een van de mooiste scènes uit de geschiedenis van de show. Een cynische show zou Bradley als een goedkope grap hebben laten sterven, maar als het duidelijk wordt dat het goed met hem komt, is dat echt ontroerend en veel meer de moeite waard. Dit wordt gevolgd door de kampleider die belachelijk genoeg verklaart: 'Bij de macht van Christus hebben we dit kind gered.' Pure genialiteit.
The episode concentrates mostly on Cartman and Butters, and how Cartman's scheming mind and tendency to over-think things creates his own downfall. At the same time Butters' confusion and inability to understand people brings about a wonderfully innocent resolution to his situation  contrasted with Cartman's 'somewhat controversial' eventual humiliation.<br /><br />The storyline promotes tolerance of homosexuality and ridicules the religious right's idea of 'conversion camps' ("A secluded camp where lots of bi-curious boys are put together; that sounds like a good idea.") Cartman's continued intolerance of Jews and homosexuality, and his strange fascination for art photography with Butters in degrading situations, gives him something of the air of a deranged Nazi, who is finally reduced to running crying to his mother. There is also a rather nice scene where the police officer patiently tries to take Cartman seriously, as Cartman reports the loss of the photograph of himself in a compromising situation and expects the police to help.<br /><br />The penultimate scene, where Bradley is contemplating suicide and Butters saves him with a speech promoting tolerance, despite not really understanding what is going on, is one of the finest scenes in the show's history. A cynical show would have had Bradley die as a cheap joke, but when it becomes clear he will be all right it feels genuinely touching and far more rewarding. This is followed by the camp leader declaring ridiculously that "By the power of Christ we have saved this child." Sheer genius.