Zo nu en dan word ik misselijk van romantische komedies, maar van die andere soort komedies <0xE2><0x80><0x93> het soort dat te maken heeft met die pure, dweperige familieliefde <0xE2><0x80><0x93> kan ik gewoon geen genoeg krijgen. Bovendien slaagden ze erin om van deze een spannende film te maken en voegden ze er voor de goede orde nog een van mijn favoriete fictionele concepten aan toe: tijdreizen, in deze film vertegenwoordigd door de parallelle dimensie waardoor een zoon voor zijn dood, dertig jaar geleden, met zijn vader spreekt.<br />In feite zal iedereen die om dezelfde redenen als ik van 'Back to the Future' houdt, het hersensnoepje in 'Frequency' opslokken. De manier waarop de film omgaat met het tot nadenken stemmende idee om het verleden te veranderen, is weliswaar godslasterlijk voor het terrein van de fysica, maar na de aftiteling ontbrandt er een interessant gesprek.<br />De griezelige krullen van rokerige wolken die met tussenpozen aan de hemel te zien zijn, getuigen van het feit dat de makers van 'Frequency' niet pretenderen dat ze een logische verklaring hebben voor het feit dat twee mannen over een afstand van dertig jaar via dezelfde radio aan hetzelfde bureau in hetzelfde huis met elkaar kunnen praten.<br />Ik was zo geboeid door de secundaire plot, een oude onopgeloste moordzaak die al snel persoonlijk wordt als vader en zoon g-d spelen, dat ik niet verder heb gekeken.' Ik kreeg niet de kans om me druk te maken over de eendimensionaalheid van de meeste personages, de smakeloze dialoog of de voorspelbaarheid van de handeling. Mijn door de jetlag geteisterde ogen waren vastgekleefd aan de armzalige ontvangst die ik voor de duur van de film als filmscherm heb.<br />Terugkijkend was het geen kunstwerk! Ik kan met een gerust hart zeggen dat films als deze veel beter zijn als je ernaar kijkt, maar waar zijn films voor? Deze was geweldig.
I occasionally get sick of romantic comedies, but the other kind of chick flick--namely, the kind having to do with that pure, gushy family love--I just can't get enough of. Plus, they managed to weave this one into a suspense/thriller, and threw in another one of my favorite fictional concepts for good measure: time travel, in this film represented by the parallel dimension through which a son speaks to his father before his death 30 years ago.<br /><br />In fact, anyone who loves "Back to the Future" for the same reasons I do will gobble up the brain candy in "Frequency." The ways in which the film deals with the thought-provoking concept of changing the past, while certainly blasphemous to the field of physics, sparks some interesting conversation after the credits. <br /><br />The eerie curlicues of smoky clouds shown in the sky at various intervals attest to the fact that the makers of "Frequency" do not pretend to have a logical explanation for how two men can be using the same radio at the same desk in the same house to be speaking to each other over a distance of 30 years. <br /><br />I was so captivated by the secondary plot, an old unsolved murder case that quickly becomes personal when father and son play G-d, that I didn't have a chance to care about the unidimensionality of most of the characters, the flavorless dialogue or the predictability of the action. My jetlagged eyes were glued to the poor reception I have for a screen for the duration of the film. <br /><br />Retrospectively, it was no piece of art! I can safely say that movies like this are much better while you're watching them, but what are movies for? This one was great.