Een man krijgt een hersentrauma bij een auto-ongeluk, met als gevolg dat hij aan geheugenverlies lijdt; een verpleegster geeft hem een notitieboekje waarin staat dat hij in zijn ijltoestand veel vreemde dingen heeft gezegd die rechtstreeks uit zijn onderbewuste zelf kwamen, uit zijn zwarte doos, en zij heeft zijn woorden in dit boekje gekrabbeld zodat het hem zal helpen zijn geheugen terug te krijgen. Op deze manier begint zijn fragmentarische en manische geestelijke reis door zijn verleden: 'Als een rat in een val zal ik op je wachten. Als je me schopt zal ik als lokaas dienen om je te doden. Zat het allemaal in mijn hoofd, heb je al die tijd geweten dat het alleen jij en ik is en dat we tegen de wereld zijn?' Deze liedregels beschrijven zijn cerebrale reis het best. De visuele versie van De Zwarte Doos is van het soort dat ik ook het beste vind: onsamenhangend modernistisch en op de meest fantastische manier surrealistisch.
A man gets a brain trauma in a car crash and as a result he is amnesiac; a nurse gives him a notebook telling him that while delirious he's said many strange things which came straight from his subconscious self, his black box and she's scribbled his words into this pad so it will help him to recover his memory. In this way his fragmentary and manic mental journey through his past begins: "Like a rat in a trap I'll be waiting for you. Taking punches for kicks I'll be bait for the kill. Was it all in my head, did you know all along that it's just you and me  we're against the world."  These song lines describe his cerebral voyage best. Visual array of The Black Box is of the kind I like best too: disconnectedly modernistic and fabulously surrealistic  in the finest way.