Nou, dat was niet de beste film om zeshonderdvijftig dollar aan uit te geven. In het begin beet ik van frustratie op mijn lip. Tegen het midden van de film zat ik inwendig te kreunen. Aan het eind zat ik in shock op mijn stoel te tieren tegen mijn vrienden en iedereen die maar wilde luisteren.<br />Het was duidelijk dat er niet genoeg research in deze film zat. Sam (Sean Penn) was een onrealistische figuur. De personages legden uit dat hij autistische neigingen had en achterlijk was. Nee. Ik heb meer dan zestien jaar nauw met autisme te maken gehad (ik woon samen met iemand die het heeft, ik werk er op een kinderdagverblijf mee, ik ga naar de kleuterschool in een klas met meer dan halve mensen met een handicap) en ik kan je vertellen dat Sam er niet zo best aan toe is. Hij functioneert veel te goed voor sommige van zijn slechte eigenschappen. Met andere woorden, hij wordt ongelooflijk capabel als dat nodig is, maar lijkt op andere momenten heel slecht te functioneren.<br />Hij kent de Beatles als zijn broekzak. Oké. Daar kan ik inkomen. Maar hoe past hij de liedjes en levensverhalen toe op zijn eigen leven en legt hij ingewikkelde verbanden tussen de Beatles en zijn eigen leven? Hoe kan hij met zulke levenslessen voor zijn dochter komen en met diepgaande uitspraken voor precies het juiste moment ('Stel je dromen hoog, Lucy.' 'Je moet bij je man weg.' 'Je weet niet hoe het is als je het steeds maar weer probeert, en het lukt je nooit!')? Dus hij functioneert hoog genoeg om dat allemaal te kunnen doen, maar hij kan na al die jaren bij Starbucks geen drankje voor zichzelf inschenken? Hij kan concepten niet begrijpen die eenvoudiger zijn dan de diepe uitroepen die hij slaakt?<br />Een paar van de andere gehandicapte mensen in de film waren goed. Maar de man die de filmmakers kennelijk als autistisch wilden afschilderen (de man die maar bleef zeuren over films en hun releasedata) was een goedkope, maar plausibele versie van Rain Man. Het grootste probleem met hem was echter dat hij in staat leek de personages in de films waarover hij sprak te analyseren. Hoewel dat maar een of twee keer gebeurde, was het genoeg om me te frustreren.<br />Verder werd er heel weinig verteld, en geen achtergrondinformatie gegeven. Hoe kreeg Sam een kind? Hoe kreeg hij een vrouw, hoer of niet? Hoe heeft hij zeven jaar lang in zijn eentje een kind grootgebracht (behalve met de hulp van een vrouw die nooit het huis uit gaat)? Hoe wist hij welke luiers hij moest kopen? Hoe, hoe, hoe? Hoe zijn al die gaten in de plot hem door de vingers geglipt? Daarmee bracht hij de kijkers alleen maar in verwarring en gaf hij hun een instabiele kijk op Sams capaciteiten. Er werden meer 'hoe's' gegenereerd dan antwoorden.<br />Het beste personage uit deze film was Dakota Fanning (Sams dochter). Zij was het meest geloofwaardig en leek van nature te weten hoe ze moest acteren en reageren. Laura Dern (Randy, pleegmoeder) was ook fantastisch. Zij wilde kennelijk alleen het beste voor de kleine Lucy. Sean Penn deed voor Sam wat hij kon, maar het was gewoon niet goed genoeg. Met een script dat goed was onderzocht, een duidelijk omschreven personage met een duidelijk omschreven handicap en nog wat meer onderzoek van zijn kant, zou hij het veel beter hebben gedaan.<br />Velen denken dat dit 'gewoon een film' is en geen harde kritiek verdient, maar laten we eerlijk zijn, dit is wat het grote publiek van mensen met een handicap ziet. Dit is wat de gemiddelde mens denkt over mensen met autisme. Ze krijgen hun kennis over handicaps door films als deze. En wat ze zien is een vals beeld. Ik ben het zo zat om autisme verkeerd voorgesteld te zien in de film. Als je een goed drama wilt zien dat met handicaps te maken heeft, is Rain Man de beste. Dustin Hoffmans vertolking van de autistische savant Raymond is er geknipt voor <0xE2><0x80><0x93> ik dacht dat hij autistisch was. De op een na beste is What's Eating Gilbert Grape? Leonardo DiCaprio doet het uitstekend met zijn autistische personage Arnie, een volkomen onherkenbare verandering ten opzichte van de DiCaprio in Titanic of Romeo en Julia. Als je _Ik ben Sam_ wilt zien, ga je gang. Verspil er alleen geen tijd aan om het te geloven.
Well, that was not the greatest movie to spend six-fifty on. In the beginning, I bit my lip with frustration. Toward the middle, I was groaning inwardly. By the end, I sat in my seat filled with shock, ranting to my friends and anyone else who would listen.<br /><br />Obviously, not enough research went into this film. Sam (Sean Penn) was an unrealistic character. The characters explained that he had autistic tendencies and was retarded. No. I have dealt intimately with autism (living with someone who has it, working at a daycare for children with it, going to preschool in a class with well over half people with disabilities) for over sixteen years, and I can tell you that Sam is well off his marker. He is far too high functioning for some of his low functioning traits. In other words, he becomes incredibly capable when the plotline requires it, then appears to be quite low functioning at other times.<br /><br />He knows the Beatles like the back of his hand. Okay. I can go for that. But how does he apply the songs and life stories to and draw complex connections from the Beatles to his own life? How can he come up with these life lessons for his daughter and profound statements for just the right time ("Always set your dreams high, Lucy." "You need to leave your husband." "You don't know what it's like when you try and you try and you try, and you never get there!")? So he is high functioning enough to do all that, but he can't make a drink at Starbucks after many years there? He can't understand concepts simpler than the profound exclamations he makes?<br /><br />Some of the other disabled people in the movie were well done. However, the man who the filmmakers apparently wanted to appear to have autism (the one who kept rattling off movies and their release dates) was a cheap Rain Man rip off but plausible. The largest problem with him however, the thing that made me not believe in him, was that he seemed capable of analyzing the characters in the movies of which he spoke. While this only happened once or twice, it was enough to cause me frustration.<br /><br />Also, there was very little to no background given. How did Sam have a baby? How did he hook up with a woman, hooker or not? How did he raise a child alone (except for the help of a woman who never leaves home) for seven years? How did he know what diapers to buy? How, how, how? How did all of these plot holes sneak by? This only served to confuse viewers and give an unstable view of Sam's abilities. More "hows" were generated than answers.<br /><br />The best thing to come out of this movie was Dakota Fanning (Lucy, Sam's daughter). She was the most believable character, and seemed to innately know how to act and react. Laura Dern (Randy, foster mother) was also fantastic. She obviously just wanted the best for little Lucy. Sean Penn did the best he knew how for Sam, but it just wasn't up to par. With a script that had adequate research, a well-defined character with a well-defined disability, and some more research on his part, he would have fared much better.<br /><br />Many think this is "just a movie" and doesn't deserve harsh criticism, but face it, this is what the general public sees of disabilities. This is what the average person thinks about people with autism. They'll get their education about disabilities from movies like this one. And what they're seeing is a false image. I'm so sick of seeing autism misrepresented in cinema.<br /><br />If you want to see a good drama that deals with disabilities, Rain Man is the best. Dustin Hoffman's portrayal of autistic savant Raymond is dead on-I believed that he was autistic. The next best is What's Eating Gilbert Grape?. Leonardo DiCaprio does an excellent job with his autistic character Arnie, a completely unrecognizable change from the DiCaprio in Titanic or Romeo and Juliet. If you do want to watch I Am Sam, knock yourself out. Just don't waste any of your time believing it.