Deze documentaire geeft je het gevoel dat het middenoosten deel uitmaakt van een heel andere wereld. Hij begint met een opname van voor de oorlog boven Koeweit. Het ziet eruit als een plek ver van deze wereld, met quasi-religieuze wolkenkrabbers die de camera verwelkomen als hij over de haven vliegt. Satellietbeelden van na de oorlog, uit elkaar geblazen tot een verwarde massa die op een gevallen ruimtestation lijkt. Een echo van een sciencefictionfilm, maar met een spookachtig gevoel dat alleen de werkelijkheid kan bereiken. De beelden worden versterkt door enkele van de ontroerendste muziek ooit gecomponeerd. Herzog worstelt met een grote brok in zijn keel om de situatie met onregelmatige tussenpozen te verduidelijken. De situatie spreekt voor zichzelf, er zijn geen woorden nodig, de beelden en de muziek combineren om zo dicht mogelijk bij het niet-representatieve te komen. Ik adviseer Godfrey Reggio's Koyaanisqatsi (1983) aan mede-bewonderaars van deze film, en het is een boodschap.
There is a sense with this documentary, that the middle east is part of another world altogether. It opens with a fly over of Kuwait pre-war, looking like a place far removed from this world, with its quasi-religious skyscrapers welcoming the camera as it comes over the port. Satellites are shown post-war, blown apart in a tangled mass resembling a fallen space station. Echoing a sci-fi, but with a ghostlike feeling only reality can achieve. The images are reinforced by some of the most moving music ever composed. Herzog struggles with a large lump in his throat, to clarify the situation with infrequent narration. The situation speaks for itself, no words are necessary, the images and the music combine to get as close to representing the unrepresentable as possible. I recommend Godfrey Reggio's Koyaanisqatsi (1983) to fellow admires of this film, and it's message.