Joe Gillis (William Holden) valt per ongeluk voor de verschoten filmlegende Norma Desmond (Gloria Swanson). Ze woont in een vervallen oud landhuis met haar butler Max (Erich von Stroheim). Ze weigert te geloven dat ze niet meer herinnerd wordt en nooit meer een film zal maken. Ze laat Gillis bij haar logeren en herschrijft 'Salome', wat volgens haar haar comeback zal worden. Gillis heeft geen andere keus en de zaken lopen langzaam uit de hand.<br />Een zeer cynische kijk op Hollywood <0xE2><0x80><0x93> vooral in 1950. Het laat zien wat Hollywood met mensen als Norma doet <0xE2><0x80><0x93> het maakt van hen sterren, vertelt hun dat ze geweldig zijn en dumpt hen koud als ze niet langer nodig zijn. Het haalt ook uit naar regisseurs, agenten, scenarioschrijvers, zelfs hele studio's! Het heeft een strak, snel script, is toepasselijk gefilmd in somber zwart-wit en wordt meesterlijk geregisseerd door Billy Wilder. Iedereen vond dit een slecht idee toen het werd gemaakt. Men vond het te kil en gemeen voor het publiek. Ook werd Holden gewaarschuwd dat het zijn carrière zou ruïneren door de rol van een jongere man te spelen die door een oudere vrouw wordt gespeeld. Maar het werd een groot succes en wordt nu terecht beschouwd als een klassieker.<br />De acteerprestaties zijn bijna allemaal goed. Ik had nooit gedacht dat Nancy Olson zo goed was. Haar personage is te puur en te lief om geloofwaardig te zijn. Maar alle anderen zijn precies goed. Holden is gewoon geweldig in zijn rol. Je ziet het medelijden, de woede en de hulpeloosheid op zijn gezicht als hij beseft dat Norma verliefd op hem aan het worden is <0xE2><0x80><0x93> en hij zit in de val. Von Stroheim was even goed als Max, die Norma's waanideeën aanmoedigt. Maar Swanson is gewoon fantastisch! Ze heeft een heel opzichtige rol en had hem kunnen overdrijven <0xE2><0x80><0x93> maar dat doet ze niet. Ze is gek, dat is zeker <0xE2><0x80><0x93> maar je ziet het maar af en toe door de vingers. Als ze het aan het eind helemaal verliest, is het angstaanjagend. Als ze het de hele film zo had gespeeld, zou het nooit zijn gelukt. Hoe het kan dat ze dat jaar de Oscar voor 'Born Yesterday' aan Judy Holliday heeft verloren, is me een raadsel. Dit moet je zien en het is een echte Hollywoodklassieker, maar heel kil en cynisch. Een 10 voor alles.<br />'Ik ben groot <0xE2><0x80><0x93> het zijn de foto's die klein zijn geworden.' 'Goed, meneer deMille <0xE2><0x80><0x93> ik ben klaar voor mijn close-up.'
Hack screenwriter Joe Gillis (William Holden) accidentally falls in with faded screen legend Norma Desmond (Gloria Swanson). She lives in a crumbling old mansion with her butler Max (Erich von Stroheim). She refuses to believe that she's no longer remembered and will never make another movie. She gets Gillis to stay with her and rewrite "Salome" which she thinks will be her comeback. Gillis has no other choice and things slowly get out of hand.<br /><br />A VERY cynical view of Hollywood--especially for 1950. It shows what Hollywood does to people like Norma--it makes them stars, tells them that they're great and dump them coldly when they're no longer needed. It also takes swipes at directors, agents, screenwriters, even entire studios! It has a tight quick script, is appropriately filmed in gloomy black and white and is masterfully directed by Billy Wilder. Everybody thought this was a bad idea when it was being made. It was believed to be too cold and vicious for the public. Also Holden was warned it would ruin his career by playing a younger man kept by an older woman. But it turned out great and is now rightfully considered a classic.<br /><br />The acting is almost all good. I never thought Nancy Olson was that good. Her character is too pure and sweet to be believable. Everybody else is right on target though. Holden is just great in his role. You see the pity, anger and helplessness on his face when he realizes Norma is falling in love with him--and he's trapped. von Stroheim was equally good as Max who encourages Norma's delusions. Swanson however is just magnificent! She has a very showy role and could have overplayed it--but she doesn't. She's mad for sure--but you only see it peeking through every once in a while. When she loses it completely at the end it's frightening. If she had played it like that all through the movie it never would have worked. How she lost the Oscar that year to Judy Holliday for "Born Yesterday" is beyond me. This is a must see and a true Hollywood classic but VERY cold and cynical. A 10 all the way.<br /><br />"I am big--it's the pictures that got small". "All right Mr. deMille--I'm ready for my closeup".