Hoe bekijk je een film die te bizar, te extreem en over het algemeen te uniek is? Waarschijnlijk door gewoon te zeggen dat je hem zelf moet gaan zoeken en net zo verbaasd moet zijn als wij allemaal waren! 'Singapore Sling' is inderdaad een van de krankzinnigste films van de Euro-cultus die ooit zijn uitgebracht; een honderd procent originele hybride tussen de film noir uit de jaren veertig en de meedogenloze exploitatie uit de jaren zeventig, opgenomen in elegant zwart-wit en met een paar van de meest excentrieke personages die filmbezoekers ooit hebben gezien. Geen enkel taboe blijft onaangeroerd in het ingewikkelde scenario van Nikos Nikolaidis, of het nu gaat om smakeloze seksuele perversiteiten of waanzinnig gewelddadige neigingen, en toch is het op een onverklaarbare manier allemaal prachtig geïllustreerd in het oog van de camera. Nikolaj's belangrijkste inspiratiebron gaat duidelijk terug tot de gouden jaren van de wijd en zijd geprezen film noir, met name Otto Preminger's 'Laura' en John Huston's 'The Maltese Falcon', aangezien de in wezen verhaallijn een eenzame rechercheur introduceert die wanhopig op zoek is naar zijn verloren en onbereikbare muze Laura. Maar dit beslaat slechts een klein deel van 'Singapore Sling's inhoud, aangezien het onderzoek hem naar het afgelegen landhuis van een demente Griekse dame en haar even gestoorde dochter leidt. Moeder en dochter brengen hun dagen door met rouwen om de onlangs overleden man des huizes (zijn lichaam houden ze nog steeds bij zich, gemummificeerd op zolder) en het opvoeren van met seks beladen rollenspellen waarin ze eerdere daders elimineerden. Als de bijnaam Singapore Sling letterlijk op hun stoep valt, wordt hij prompt een belangrijk onderdeel van hun afwijkende universum van ongebruikelijke lusten en fetisjen. Behalve dat ze hun incestueuze lesbische relatie in stand houden, wedijveren de vrouwen nu ook om de seksuele belangstelling van hun mannelijke gast, en het duurt niet lang voordat er dubbelzinnige samenzweringen worden bedacht.<br />'Singapore Sling' hanteert een uiterst inventieve verhaalstructuur, waarbij alle drie de hoofdpersonen regelmatig in de camera kijken om met het publiek te praten. Dit is een perfecte weergave van hun verschillende persona's zonder al te veel terug te vallen op al te lange kennissen. De mannelijke hoofdrol is mysterieus en een beetje wereldvreemd, het jonge meisje is absoluut gek, maar voornamelijk volgzaam omdat ze niet beter weet en de volwassen dame dat ook niet kan.' Ze herhaalt haar zinnetjes bijna altijd een keer in het Frans, een keer in het Engels en ze ziet er echt griezelig uit met haar wilde kapsel en doordringende ogen. De verdorven seksuele gewoonten van het vreemde stel worden uitgebreid & grafisch weergegeven, wat resulteert in talloze kaakbrekende scènes waaronder braken tijdens de geslachtsdaad, masturberen met allerlei soorten keukengerei & fruit, urineren, necrofilie en bondage. Maar afgezien van het sterke geslacht bevat 'Singapore Sling' nog andere weerzinwekkende en ongebruikelijke kijkmateriaal, met name de misselijkmakende eetrituelen van de dames. Niet alleen ziet het eten (menselijke kliekjes?) er walgelijk uit, hun tafelmanieren zijn zo misselijkmakend dat je de komende weken geen hap door je keel zult kunnen krijgen. Hoe kan een film vol met zo'n grote hoeveelheid extreem vuil er nog steeds uitzien als kijkbaar, laat staan stijlvol, vraag je je af? Ik heb geen idee, maar regisseur Nikolaidis slaagt er redelijk in om zijn film aantrekkelijk te maken voor een publiek dat veel breder is dan alleen maar zieke puppy's en seksueel gefrustreerde gekken. 'Singapore Sling' is meeslepend en vreemd genoeg komisch, en er komen voortdurend krankzinnige citaten in voor ('Ik herinner me nog levendig de dag dat pappie me ontmaagdde' of 'lijken zijn de beste tuinmest') en ongecensureerde schunnigheden. Het is niet helemaal zonder gebreken, helaas, aangezien ik persoonlijk meer echte horrorschokken verwachtte. Je moet wachten tot de film...' 's Verbazingwekkende climax om getuige te zijn van het eerste en enige, verontrustende bloedvergieten en ik vond dat dit een beetje te lang duurde. Ook gaat Nikos Nikolaidis af en toe te ver door oudere films op te sommen, omdat de muziek en zelfs een deel van de dialoog een beetje te veel doet denken aan Preminger's klassieke 'Laura'. Afgezien daarvan is 'Singapore Sling' een absolute must-see voor fanatieke cultfans.<br /><0xE2><0x80><0xA2> Speciaal woord van dank aan IMDb-er Dario 2e!
How do you review of film that is too bizarre, too extreme and generally too unique for words? Probably just by stating that you should track it down yourself and be as amazed as the rest of us were! "Singapore Sling" is indeed one of the craziest Euro-cult movies ever released; a totally 100% original hybrid between 1940's film-noir and relentless 1970's drive-in exploitation, shot in elegant black and white and introducing some of the most eccentric characters movie-goers have ever beheld. Not a single taboo is left untouched in Nikos Nikolaidis convoluted screenplay, whether it involves tasteless sexual perversions or insanely violent tendencies, and yet  in some inexplicable fashion  it's all beautifully illustrated in the eye of the camera. Nikolaidis main inspiration clearly goes back to the golden years of widely acclaimed noir-cinema, particularly Otto Preminger's "Laura" and John Huston's "The Maltese Falcon", as the primarily storyline introduces a lonely detective desperately seeking for his lost and unreachable muse Laura. But this only covers a small part of "Singapore Sling's content, as the investigation leads him to the secluded mansion of a demented Greek lady and her equally insane daughter. Mother and daughter spend their days mourning over the recently deceased man of the house (whoms body they still keep around, mummified in the attic) and enacting sex-laden role plays of how they eliminated previous perpetrators. When Singapore Sling  the detective's nickname  literally tumbles down on their doorstep, he promptly becomes an important part in their deviant universe of unusual lusts and fetishes. Apart from maintaining their incestuous lesbian relationship, the women now also compete for the sexual interest of their male guest, and it doesn't take too long before ambiguous conspiracies are thought up.<br /><br />"Singapore Sling" implements a seriously inventive narrative structure, with all the three lead characters regularly facing the camera to talk to the audience. This perfectly portrays their different persona's without reverting too much to overlong acquaintances. The male lead is mysterious and a bit unworldly, the young girl is definitely crazy but mainly docile because she doesn't know any better and the adult lady can't possibly be categorized. She nearly always repeats her lines  once in French, once in English  and looks genuinely uncanny with her wild hair-styles and penetrating eyes. The odd couple's depraved sexual habits are extendedly & graphically shown, resulting in numerous jaw-dropping sequences including vomiting during intercourse, masturbating with all sorts of kitchen devices & fruit, urination, necrophilia and bondage. But apart from the strong sex, "Singapore Sling" also contains other repulsive and unusual viewing material, most notably the ladies' nauseating eating rituals. Not only does the food (human leftovers?) look disgusting, their table manners are sickening enough to put you off of having dinner for the next couple of weeks. How can a movie stuffed with such a large amount of extreme filth still come across as watchable, let alone stylish, you ask? I have no idea, but director Nikolaidis succeeds seemly without efforts in making his film appealing to audiences much wider than just sick puppies and sexually frustrated lunatics. "Singapore Sling" is compelling and oddly comical, constantly firing off demented quotes ("I vividly remember the day daddy took my virginity" or "corpses are the best garden-fertilizer") and uncensored sleaze. It's not entirely without flaws, unfortunately, as I personally anticipated more genuine horror shocks. You have to wait until the film's perplexing climax to witness the first and only bit of unsettling bloodshed and I found this to be a little too long. Also, Nikos Nikolaidis occasionally crosses the line tributing older films, as the music and even some of the dialog are a little TOO reminiscent to Preminger's classic "Laura". Other than that, "Singapore Sling" is an absolute must-see for fanatic cult-pursuers.<br /><br />* Special word of thanks to IMDb'er Dario 2nd!