IZO (4 sterren uit 5 sterren) Nou, deze film krijgt maar 2 soorten recensies... heel laag of heel hoog. Je kunt er niet omheen... je moet hem zelf zien om te weten te komen wat hij verdient. Ik vond de film eerst een beetje verwarrend... maar na een tweede en derde keer kijken is hij beslist zinniger. Er is eigenlijk niet veel aan. Izo, een dode strijder, wordt willekeurig door de tijd geslingerd. Hij doodt iedereen met wie hij in contact komt... goed, slecht, hij maakt geen onderscheid. De film is Takashi Miikes poging tot een soort filosofische verhandeling over geweld en religie. Prettig? Natuurlijk! Als je het goed bekijkt, is ALLE filosofie Prettig! Maar is de film amusant? Ja. Leidt hij tot nadenken? Ja. (Zelfs als de gedachten van de meeste mensen in de richting zullen gaan van: 'Wat is er in godsnaam aan de hand???') De ene na de andere fantasierijke actiesequentie wordt non-stop afgespeeld, de een na de ander. Af en toe wordt de actie onderbroken door opwindende akoestische gitaarmuziek en wilde folksongs van Kazuki Tomakawa... die je ofwel je handen over je oren zal laten houden of wanhopig op zoek zal gaan naar zijn gegevens op internet. Extreem gewelddadige film, soms heel krachtig... vergelijkbaar met Jodorowsky's 'El Topo'. Als je denkt dat je deze film leuk zult vinden op basis van de beschrijvingen die je hebt gelezen, dan zul je dat waarschijnlijk wel doen. Als je denkt dat het klinkt als een saai kletspraatje... nou, dan kun je maar beter iets anders gaan kijken.
IZO (4+ outta 5 stars) Well, this movie gets only 2 kinds of ratings... either really low or really high. There's no way around it... you will have to see it for yourself to figure out which it deserves. I found the movie a bit confounding at first... but it definitely makes more sense after a second and third viewing. There really isn't much of a plot. Izo, a dead warrior, is flung arbitrarily through time. He kills everyone he comes into contact with... good, bad, he makes no distinctions. The movie is director Takashi Miike's attempt at some kind of philosophical dissertation on violence and religion. Pretentious? Well, of course! When you get right down to it, ALL philosophy is pretentious! But, is the movie entertaining? Yes. Does it provoke thought? Yes. (Even if most people's thoughts will be along the lines of "What the f*** is going on???") Imaginatively-staged action sequences are piled on non-stop, one after the other. Occasionally the action stops for some rousing acoustic guitar and wild folk-singing from Kazuki Tomakawa... who will either have you covering your ears or desperately searching for his records online. Extremely violent movie, very powerful at times ... similar in style to Jodorowsky's "El Topo". If you think you will like this movie based on the descriptions you read, you probably will. If you think it sounds like boring twaddle... well, you better go watch something else.