Dit moet wel een van de meest verwaarloosde fantasyfilms aller tijden zijn. Het is een van de moeilijkste films geworden die William Castle ooit heeft gemaakt. Hij is ook in kleur, wat ook een zeldzaamheid is bij deze regisseur. De Franse mime-acteur Marcel Marceau speelt de rol van Malcolm Shanks, een doofstomme poppenspeler die de kost verdient met het opvoeren van kindervoorstellingen, terwijl hij met zijn geld het grootste deel van zijn ellendige gezinsleven opstrijkt door zijn broer en schoonzus te strikken, die al het geld opstrijken dat hij zelf verdient. Op een dag ziet een oudere professor (ook gespeeld door Marceau in een dubbele rol) zijn marionettenvoorstelling en biedt Jonk een baan aan <0xE2><0x80><0x93> hij moet naar zijn huis komen om hem te helpen bij een paar experimenten met dode dieren die via elektriciteit worden gestimuleerd, of zoiets... waarom of hoe het in werkelijkheid werkt wordt niet uitgelegd, maar er worden kleine implantaten aan de spieren bevestigd en die worden dan geactiveerd door middel van een klein bedieningskastje.<br /><br />Vanwege zijn achtergrond met marionetten blijkt Jonk heel bedreven te zijn in het sturen van de bewegingen van zijn eerste dieren (een dode kikker en later een haan). Maar de zaken nemen een onverwachte wending als hij op een dag op zijn werk komt en de professor dood in zijn leunstoel aantreft, schijnbaar door natuurlijke oorzaken. Jonks is bijna zijn eigen huis uit gejaagd door zijn wrede familieleden, en hij beseft dat er wanhopige maatregelen moeten worden genomen om te voorkomen dat hij daar weer naartoe gaat... en zo wordt de professor de eerste menselijke proefpersoon voor een reanimatie.<br />Wat volgt is het begin van een macabere, droomachtige fantasie. Het 'ontwaken' van de dode professor is een van de gruwelijkste dingen die ik ooit heb gezien. Marceau is beroemd om zijn fysieke voorstellingen, en zijn voorstelling van een dood lichaam dat kunstmatig in beweging wordt gebracht, is heel vaardig. Met een bos wit haar, een ingevallen gezicht en glazige witte oogbollen komt het lichaam van de professor met een ruk overeind en begint door het laboratorium te waggelen, terwijl Jonk zijn manipulatie van de bedieningsdoos perfectioneert. Het duurt niet lang voordat hij zich zelfverzekerd genoeg voelt om met zijn nieuwe pop de straat op te gaan, en dit is het begin van een escalatie van gebeurtenissen die je echt moet zien om er ten volle van te kunnen genieten.<br />Dit is bijna een stomme film, want het grootste deel van de tijd gaat hij gewoon door, met lange scènes zonder enige dialoog, maar de film is zo effectief om je aandacht vast te houden dat je nauwelijks merkt dat er niemand praat. Shanks zelf zegt helemaal niets, maar de bijrollen praten allemaal op een natuurlijke manier als het nodig is <0xE2><0x80><0x93> behalve als ze dood zijn, natuurlijk! En een paar heel charmante, zwijgende ondertitelingsborden op het scherm vullen elke gewenste uitleg aan. Het acteerwerk in deze film is verbazingwekkend. Ik vermoed dat Marceau niet de enige acteur is met een achtergrond in mime of theater, want als hij andere dode personages tot leven moet wekken, zijn de bewegingen altijd behoorlijk eng.<br />Als ik ergens kritiek op heb, dan is het wel dat Castle <0xE2><0x80><0x93> zoals hij al zo vaak heeft gedaan <0xE2><0x80><0x93> de film niet zo gruwelijk maakt als hij had kunnen zijn. Hij maakt nooit gebruik van het 'joh'. William Castle is een curiositeit onder horrorregisseurs omdat hij altijd op de rem trapt voordat zijn onderwerp diep in onplezierig gebied terechtkomt, terwijl anderen zich vrolijk zouden verkneukelen over de gruwelijkste aspecten van een verhaal als dit. Castle lijkt er de voorkeur aan te geven dingen geschikt te houden om met het hele gezin te bekijken! Bovendien eindigt de film zelfs met een 'het is maar een fantasie' epiloog die het zeer duistere einde van het echte verhaal volledig verplettert... het is iets wat hij al eerder heeft gedaan, en het lijkt jammer dat de films van William Castle vaak worden gesaboteerd door de regisseurs zelf, omdat ze er te gevoelig voor zijn. Als iemand denkt dat de talenten van Marcel Marceau eindigen in een wit opgemaakt gezicht en een balletpakje, dan is hij het wel. Hij is perfect voor deze rol, hij brengt zijn hele personage tot leven zonder ook maar een woord te zeggen. De film is een echte rariteit, maar bijna niet te classificeren. Uiteindelijk is het gewoon een unieke en verbijsterende ervaring, en ik denk dat iedereen hem zou moeten zien.
This must surely be one of the most neglected fantasy films of all time. By all accounts a flop at the time of it's release, it has become the hardest to see of all William Castle's movies. It's also in colour, which is another rarity from this director. French mime/actor Marcel Marceau plays the title role of Malcolm Shanks, a deaf mute puppeteer who scratches out a living putting on shows for children, while bearing the brunt of a miserable home life with his money grabbing brother and sister-in-law, who take all the money he earns for themselves. One day, an elderly professor (also played by Marceau in a dual role) sees his puppet show and offers Shanks a job - to come to his home to assist him is some experiments involving the artificial stimulation of dead animals via electricity, or something...why or how it actually works is not expanded on, but it involves small implants being attached to the muscles and these are then activated by means of a small control box.<br /><br />Due to his background with puppets, Shanks proves to be very adept at controlling the movement of his first animals (a dead frog, and later a rooster). However things take an unexpected turn when he turns up for work one day only to find the professor dead in his armchair, seemingly from natural causes. Shanks has all but been hounded out of his own home by his cruel relatives, and he realises that desperate measures are needed to avoid going back there...and so the professor becomes the first human subject for re-animation.<br /><br />What follows is the beginning of a macabre and dreamlike fantasy. The "awakening" of the dead professor is one of the most ghoulish things I have ever seen. Marceau is famous as a physical performer, and his depiction of a dead body being artificially roused into movement is very skillful. With a shock of white hair, sunken face and glazed white eyeballs, the professor's body jerks up off the ground and begins to wobble around the laboratory, as Shanks perfects his manipulation of the control box. It isn't long before he feels confident enough to take his new puppet on a stroll into the streets outside, and this is the start of an escalation of events that you really need to watch to get the full enjoyment out of.<br /><br />This is almost a silent movie for much of it's running time, with long scenes involving no dialogue whatsoever, but the film is so effective in holding your attention that you will barely even notice the fact that nobody is talking. Shanks himself never speaks at all, but the support character all talk naturally when required - except for when they are dead of course! And some rather charming silent movie-style subtitle boards on the screen fill in any required exposition. The acting in this film is amazing, I suspect that Marceau is not the only performer to have a background in mime or theatre, as when he has to animate other dead characters, the movements are always effectively creepy.<br /><br />If I have any criticism, it would be that Castle - as he has often done before - stays shy of making the film as truly horrific as it could have been. He never exploits the "yuk" factor of the dead bodies, and there is no allusion to bloodshed or decomposition at any time. William Castle is an oddity among horror directors in that he always puts on the brakes before his subject matter goes to deep into unpleasant territory, whereas others would gleefully revel in the more gruesome aspects of a story like this, Castle seems to prefer to keep things suitable for family viewing! Plus, the movie even ends with a tacked on "it's only make-believe" epilogue that completely squashes the very dark ending of the real story...it's something he has done before, and it seems a shame that the films of William Castle are often sabotaged from being truly horror by the directors very own sensibilities.<br /><br />That notwithstanding, I would call "Shanks" a success, as it holds your attention constantly throughout. If any one thinks Marcel Marceau's talents end with a white made-up face and leotard, they should see him in this...he is perfect for the part, effective in bringing his whole character to life without speaking a single word. The film is a true oddity, but almost impossible to classify. Ultimately, it's just a unique and bewildering experience, and I think everyone should see it.