Na hun succes in 1942 met het fabelachtige 'Cat People' zou het sterteam van producent Val Lewton en regisseur Jacques Tourneur het jaar daarop twee keer met elkaar samenwerken. Eerst voor het meeslepende en briljante 'I Walked With a Zombie', en vervolgens voor deze film, _The Leopard Man_. Voor de film regisseerden de twee filmmakers de ster van hun eerste succes, de grote zwarte luipaard, in deze film, die opnieuw een grote zwarte luipaard speelt. Het scenario maakt deze keer veel beter gebruik van het dier in het midden van de film, waardoor het indrukwekkende wezen een veel grotere indruk op de film maakt, en het geeft de film ook een uniek tintje boven andere horrorfilms, zoals die er zijn.' Er is heel veel dat zich rond een luipaard kan opbouwen. Een van de dingen die me aan deze film opviel was de gelijkenis met de remake uit 1980 van Cat People, en ik vraag me af hoeveel invloed die film op deze productie heeft gehad. Hoe dan ook, het verhaal hier is uitzinnig simpel en volgt een luipaard die uit een nachtclub is ontsnapt. Na een paar doden krijgt de kat de schuld... maar zit er meer achter dit scenario dan je op het eerste gezicht zou denken?<br />Net als de eerdere en latere producties van Val Lewton is The Leopard Man opmerkelijk omdat het een adembenemende sfeer heeft, en dat is weer eens iets heel bijzonders. Het gebruik van schaduwen en belichting is indrukwekkend, en als je dat combineert met het ongelooflijke vermogen van Jacques Tourneur om te midden van deze atmosfeer een scène op te voeren, heb je een recept voor een echt geweldige horrorfilm. Deze film zit niet zo vol met geweldige scènes als de Cat People-film, maar er zijn nog steeds een paar echt goede stukken te zien, waaronder mijn favoriete scène waarin iemand achter een gesloten deur wordt mishandeld. Ik ben geen groot liefhebber van het idee van'minder is meer', maar de scène die ik net noemde laat zien hoe goed hij kan werken als hij op de juiste manier wordt gebruikt. Als de film rechtstreeks de moord had laten zien, zou hij de atmosfeer hebben ontworteld, en de angst van de film over het geheel genomen zou...' 'Ik zou niet zo scherpzinnig zijn geweest. Het toeval wil dat De Luipaardman het helemaal goed heeft. Maar ja, wat verwacht je anders van een productie van Val Lewton?'
After their success in 1942 with the fabulous 'Cat People', the star team of producer Val Lewton and director Jacques Tourneur would team up twice the year later. First for the compelling and brilliant 'I Walked With a Zombie', and second for this film; The Leopard Man. For the movie, the two filmmakers re-cast the star of their first success, the big black leopard, in this movie, who once again plays a big black leopard. The screenplay this time round makes far better use of the animal at the centre of the film, which allows the impressive creature to make a much bigger impression on the movie, and it also gives the film a unique edge over other horror movies, as there aren't a great deal that can build around a leopard. In fact, one thing that struck me about this movie was it's similarity to the 1980's remake of Cat People, and I wonder just how much influence that film took from this production. Anyway, the story here is deliriously simple and it follows a leopard that has escaped from a nightclub. After a few deaths, the cat is blamed...but is there more to this scenario than meets the eye?<br /><br />Just like Val Lewton's earlier and later productions, The Leopard Man is notable for it's breathtaking atmosphere, which is once again up there with the greatest ever seen in cinema. The use of shadows and lighting is impressive, and when you combine this with Jacques Tourneur's incredible ability to stage a scene amidst this atmosphere; you've got a recipe for a truly great horror movie. This movie isn't as full of great scenes as Cat People was, but there is still some really good stuff on display, including my favourite scene which sees someone mauled behind a closed door. I'm not a big subscriber to the idea of 'less is more', but the scene I just mentioned goes to show just how well it can work if utilised properly. If the film had directly shown the killing, it would have uprooted the atmosphere and the terror of the movie on the whole wouldn't have been as astute. As it happens, The Leopard Man has got it spot on. But then again, would you expect anything less from a Val Lewton production?