Een van de meest ongebruikelijke facetten van de film die me opviel, waren de jurken/jurken die waren ontworpen voor de hoofdrolspeelster <0xE2><0x80><0x93> ze vielen op in deze zwart-witfilm, waardoor een niet zo lange Geraldine Fitzgerald er lang en elegant uitzag. Er zijn maar weinig films met kostuumontwerpen die de optredens overtreffen <0xE2><0x80><0x93> deze film is er een die dit ongebruikelijke onderscheid maakt.<br />Even ongebruikelijk was de geschreven proloog van de film op het standbeeld. Die ging over populistische mythen van het Oosten en eindigde met de mededeling dat de locatie van de film Londen was. Je verwachtte Britse maniertjes en accenten en het kenmerkende transport, maar de enige redenen voor de keuze van de locaties leken het rechtssysteem, de wet op trusts, de pubs, het feit dat Canada ver weg lag, de Zuid-Afrikaanse mijnen en het advocatenkantoor te zijn. De rest was onmiskenbaar Amerikaans. Merkwaardig.<br />De film was even merkwaardig vanwege een andere factor: twee vrouwen, Icey en Janet, die verontrustend veel op elkaar leken, twee mannen die aanzienlijk op meneer Shackleford en meneer Fallon leken, afgezien van hun lengteverschil. Was daar een reden voor, of was het toeval?<br />Afgezien van deze details, leverde de film een groot deel van de opbrengst die 'The Maltese Falcon' tot een filmgeschiedenis maakte: John Hustons 'The Maltese Falcon'. Het scenario van Fitzgerald en de raadselachtige optredens van Greenstreet en Lorre. Greenstreet had niet de briljante zinnen van 'Falcon' om hem te helpen, maar zijn gniffelende optreden is niettemin fascinerend. Lorre daarentegen levert de beste prestatie, omdat de grijze cocktail van goed en kwaad de kijker raakt. Op dezelfde manier laat de hoofdrol van Fitzgerald de kijker achter met de vraag of het personage onze sympathie verdient of niet.<br />Aan het eind is de kijker gedwongen onszelf in de spiegel te zien <0xE2><0x80><0x93> we zijn slechts pionnen van een machtiger kracht, en geen van ons is een schurk of een heilige. De film zet de kijker volkomen onbewust aan het leven. Daarom zou deze film waarschijnlijk beter moeten zijn dan 'The Maltese Falcon'. die ongetwijfeld meer pakkende dialogen maar minder inhoud heeft.
One of the most unusual facets of the movie that struck me was the gowns/dresses designed for the lead actress--they stood out in this black and white movie making a not-so-tall Geraldine Fitzgerald look tall and elegant. Very few films have costume designs that out-do the performances--this film is one that achieves this unusual distinction.<br /><br />Equally unusual was the written prologue for the film on the statue. It wreaked of populist myths of the Orient and then ended with the statement that the film's location was London. One expected British mannerisms and accents and its distinctive transport--but the only reasons for the choice of the locations seemed to be the legal system, the law on Trusts, the pubs, the mention of Canada being far away, the South African mines, and the solicitor's office. The rest was distinctly American. Curious stuff.<br /><br />The film was equally curious for another factor: two women Icey and Janet look disturbingly similar, two men look considerably alike Mr Shackleford and Mr Fallon, save for their difference in height. Was there some reason for this or was this a coincidence.<br /><br />Apart from these details, the film provided much of the fare that "The Maltese Falcon" made cinema history--John Huston's screenplay and the enigmatic performances of Greenstreet and Lorre. Greenstreet did not have the brilliant lines of "Falcon" to aid him but his chortling performance is nevertheless fascinating. Lorre on the other hand provides the best performance because the grey cocktail of good and bad touches the viewer. Similarly the lead character of Fitzgerald leaves the viewer wondering whether the character deserves our sympathy or not.<br /><br />At the end, the viewer is forced to see ourselves in the mirror--we are but pawns of a mightier force, and none of us is either a villain or a saint. The film quite unwittingly makes the viewer think about life. That is probably why this film ought to rate better than "The Maltese Falcon" which no doubt has more catchy dialogues but less substance.