Ik zou dolgraag willen zeggen dat ik dol ben op 'Dodge City', maar om eerlijk te zijn kan ik dat niet. De film heeft heel wat in huis <0xE2><0x80><0x93> een geestig scenario, felle kleuren, geweldige muziek, en momenten van plotselinge, schokkende duisternis te midden van een over het algemeen luchtige plot <0xE2><0x80><0x93> maar hoewel hij vrij goed is, is het niet het hoogtepunt van Errol Flynn, en hij behoort ook niet tot de beste westerns. Geniet ervan <0xE2><0x80><0x93> ja; hou van <0xE2><0x80><0x93> nee.<br />Dit was Flynns eerste western, en hij lijkt niet echt op zijn gemak tussen de grijze cast: hij is te blank voor die verweerde ploeg, te goed verzorgd in een wereld van warrig gezichtshaar (het handelsmerk van de potloodsnor van Flynn is'm). Hij is te keurig gekleed om zich in de rest van de stad thuis te voelen, en een ietwat verlegen grijns heeft de neiging op ongepaste momenten op te duiken (zoals wanneer hij de rol van sheriff afwijst, bijvoorbeeld), wat erop wijst dat hij niet helemaal zeker van zichzelf was in de rol. Een stralende, stralende glimlach is echter wel te zien in de komediescènes, die waarschijnlijk het sterke punt van de film zijn: een goed script wordt geëvenaard door Flynns natuurlijke aanleg voor kattenkwaad, en door een overduidelijke, oprechte band tussen hem, Alan Hale en Guinn Williams als een vrolijk, scène stelend triootje.<br />'Dodge City' De lijst gaat maar door, met heel weinig origineels, behalve <0xE2><0x80><0x93> vreemd genoeg <0xE2><0x80><0x93> dat Abigail Irving erbij betrokken is. De tragedie aan het begin die De Havillands karakter van dat van Flynn onderscheidt. s is niet het standaardverhaal over een trein met wagons, en de scènes waarin Abbie een baan krijgt als columniste bij een krant <0xE2><0x80><0x93> tot ongenoegen van Wade, haar oom en alle anderen <0xE2><0x80><0x93> zijn een van de opvallendste in de film.<br />Het is vreemd, want deze film is geen bijzonder goed voertuig voor Olivia de Havilland; haar personage is volkomen waardeloos tijdens de laatste confrontatie (hoewel zij de enige is die ziet wat er gebeurt, wordt ze gewoon als een blok aan het been van de mannen gebruikt), ze heeft relatief weinig speeltijd in vergelijking met het driemanschap, en met uitzondering van de scènes in de krant heeft het personage weinig anders te doen dan er mooi uitzien. Het strekt juffrouw De Havilland tot eer dat ze erin slaagt er net zoveel van te maken als ze doet.<br />'Dodge City' kan zich niet beroemen op een bijzonder gecompliceerde moraal, een bijzonder nagelbijtende plot of een bijzonder rijke reeks karakteriseringen. Ondanks al zijn technicolor- en A-list-acteurs is het in wezen een B-film in het groot, uit de tijd dat de westerns op zaterdagochtend standaard waren en de grote budgetten voor westerns net begonnen op te raken. De komende dertig jaar zouden een paar klassiekers van het genre voortbrengen, maar dit is er niet een van. Het is best aardig, maar Errol Flynn ziet er nooit helemaal goed uit onder een cowboyhoed, en de rol is niet echt op zijn sterke punten afgestemd - hij en De Havilland zouden het beter doen in hun laatste 'Western'. 'They Died with their Boots On' als de arrogante, getalenteerde, kleurrijke en ongehoorzame generaal Custer en zijn eigenzinnige vrouw Libby.<br />Voor de kijker die van westerns houdt, is dit een mooi en onderhoudend voorbeeld; voor de kijker die van Flynn houdt, is het een voldoende dosis humor en romantiek. Maar ik moet toegeven dat deze film waarschijnlijk geen bekeerlingen zal winnen van degenen die dat nog niet zijn.
I'd love to be able to say I love "Dodge City", but to be honest I can't. The film's got a lot going for it -- wisecracking script, bright colour, great music, and moments of sudden shocking darkness amid a generally easy-going plot -- but while it's pretty good, it isn't Errol Flynn's finest hour, and it isn't among the greatest Westerns either. Enjoy -- yes; love -- no.<br /><br />This was Flynn's first Western, and he doesn't really look at home among the grizzled cast: he's too fair-skinned for that weatherbeaten crew, too well-groomed in a world of straggly facial hair (the trademark Flynn pencil moustache isn't really appropriate here), too neatly dressed to fit in with the rest of the town, and a somewhat self-conscious grin has a tendency to turn up at inappropriate moments (as he disclaims the role of Sheriff, for example), suggesting that he was not entirely certain of himself in the part. A whole-hearted flashing smile is in evidence for the comedy scenes, on the other hand, which are probably the film's strong point: a quality script is matched by Flynn's own natural aptitude for mischief, and by a transparently genuine bond between him, Alan Hale and Guinn Williams as a cheerful scene-stealing threesome.<br /><br />Considered as a Western, "Dodge City" is admittedly a ripe collection of clichés, from the gold spike driven into the final sleeper to the cattle stampede, the villain threatening the crusading journalist, the lynch mob at the jail, the dance-hall queen, the poker game, the corrupt saloon owner, the horses galloping alongside the speeding train, the men clambering over its roof... the list goes on and on, with very little original in it save -- oddly enough -- for the involvement of Abigail Irving. The tragedy at the beginning that antagonises de Havilland's character from Flynn's is not out of the standard wagon train story, and the sequences where Abbie finds herself employment as a columnist in a newspaper office -- to the disapproval of Wade, of her uncle, and everyone else -- are among the most striking in the film.<br /><br />It's odd, because this picture isn't an especially good vehicle for Olivia de Havilland; her character is completely wasted during the final showdown (despite being the only one to notice what is going on, she is used simply as a liability to the men), she has relatively little screen-time compared to the male trio, and with the exception of the newspaper-office scenes, the character has little to do save look pretty. It is to Miss de Havilland's credit that she manages to make as much of it as she does.<br /><br />"Dodge City" doesn't boast a particularly complicated morality, a particularly nail-biting plot or a particularly rich set of characterisations. For all its Technicolor and A-list casting, it's at heart a B-movie writ large, from the era when Saturday-morning horse opera serials were standard fare and big-budget Westerns were just taking off: the next thirty years would produce some classics of the genre, but this isn't one of them. It's amiable enough, but Errol Flynn never looks quite right under a cowboy hat, and the part isn't really tailored to his strengths -- he and de Havilland would do better in their final 'Western' picture together, "They Died with their Boots On", as the arrogant, talented, colourful and insubordinate General Custer and Libby, his strong-minded wife.<br /><br />To the viewer who likes Westerns, this is a glossy and entertaining example; to the viewer who likes Flynn, there is a sufficient dose of humour and romance. But I have to admit that this particular film probably isn't going to win over converts from those not already that way inclined.