Net als 'Six Feet Under' en 'The Sopranos' ervoor, symboliseert Deadwood het feit dat een lange vorm, die 'juist' is uitgevoerd, een veel breder palet aan kunst biedt dan dat armzalige 'cinema' ooit zou kunnen. (Sorry, film, je was mijn eerste liefde, maar... dat was voordat ik het wist!) De diepgang van het karakter, de niet-aflatende schoonheid en diepgang van de dialoog... Deze show is Shakespeare/Dickens op tv, week na week. Over honderd jaar kijken de mensen Deadwood nog steeds <0xE2><0x80><0x93> waarschijnlijk nog steeds in een TWINTIG, als de soort zo lang bestaat. Ze zullen het op de middelbare school onderwijzen. Deze show houdt nooit op met het verkennen en uitdagen van zijn enorme intermenselijke landschap. Hij straalt voortdurend en steeds helderder licht in de duistere diepten van de menselijke ziel. Als je ernaar kijkt, zakt de kaak en blijft alleen maar zakken terwijl de seizoenen maar al te snel voorbijrollen.
Like "Six Feet Under" and "The Sopranos" before it, Deadwood is emblematic of the fact that long form, done "right," provides a far broader palette for art than dinky old "cinema" ever could. (Sorry, cinema, you were my first love, but... that was before I knew!) The depths of character, the unremitting beauty and profundity of the dialogue... This show is Shakespeare/Dickens on TV, week after week. People will CLEARly still be watching Deadwood in a hundred years -- probably still in a THOUSAND, if the species lasts that long. They will be teaching it in high school. This show never ceases to explore and challenge its vast interpersonal landscape. It shines constant and ever brightening light into the murky depths of the human soul. Watching it, the jaw drops and only continues to plummet as the seasons roll all too quickly by.