Dit is een prachtige surrealistische komedie, gebaseerd op het stuk van Spike Milligan en John Antrobus. Je weet dat het vanaf het begin een vreemde film zal zijn, wanneer de openingstitels de cast in volgorde van lengte noemen. De film begint met de BBC (Frank Thornton) die ons via de voorgevel van een oude televisie vertelt dat dit de derde, of is het de vierde?, verjaardag is van de kortste oorlog in de geschiedenis, die 2 uur en 28 minuten duurt. Engeland is nu een kaal landschap, bezaaid met vervallen auto's en gebouwen, heuvels met oude laarzen, gebroken aardewerk en ander puin. Veertig miljoen mensen zijn omgekomen en er zijn slechts 20 overlevenden bekend. De koningin heeft het niet overleefd, en van de 20 overlevenden is mevrouw Ethel Schroake uit High Street 393a in Leytonstone de volgende in de lijn van troonopvolging. Onder de andere overlevenden bevindt zich Ralph Richardson (O, wat een mazzel!) als lord Fortnum van Alamein, die zich niet bepaald verheugt op zijn aanstaande mutatie naar een slaapkamer. Michael Hordern is Bules Martin, die een 18-karaats Hovis-broodring draagt. Spike Milligan is een postbode die rondzwerft en een paar gedenkwaardige dialogen afsteekt, bijvoorbeeld: 'En daar kwamen de drie beren <0xE2><0x80><0x93> de vaderbeer zei: "Wie heeft er in mijn pap geslapen?" <0xE2><0x80><0x93> en de moederbeer zei: "Dat was geen pap, dat was mijn vrouw".' Arthur Lowe verandert langzaam in een papegaai (die vervolgens door Spike Milligan wordt opgegeten), terwijl zijn vrouw, de eigenaresse van haar eigen overlijdensakte, verandert in een kleerkast. Zijn dochter is zwanger van een vreemd wezen, dat ze zeventien maanden lang in zich heeft gehouden. Peter Cook en Dudley Moore zijn twee politiemannen die voortdurend tegen de anderen zeggen dat ze 'in beweging moeten blijven'. Moore gromt veel en verandert aan het eind in een hond. Marty Feldman is een verpleegster met laarzen aan. Het is een hilarische, absurde traktatie en een van mijn dierbaarste filmische genoegens.<br /><br /><br />
This is a wonderful surreal comedy based on the play by Spike Milligan and John Antrobus. You know that it is going to be an odd film right at the beginning, when the opening credits list the cast in order of their height. The film begins with the BBC (Frank Thornton) telling us through the facade of an old television that this is the third, or is it the fourth?, anniversary of the shortest war in history, lasting 2 hours and 28 minutes. England is now a barren landscape, littered with derelict cars and buildings, hills of old boots, broken crockery, and other debris. Forty million people perished and there are only 20 known survivors. The Queen did not survive, and of the 20 known survivors the next in line for the throne is a Mrs Ethel Schroake of 393a High Street, Leytonstone. Among the other survivors are Ralph Richardson (O Lucky Man!) as Lord Fortnum of Alamein, who isn't looking forward to his impending mutation into a bed sitting room. Michael Hordern is Bules Martin, who wears a 18-carat Hovis bread ring. Spike Milligan is a postman who wanders around and delivers some memorable dialogue, for example: "And in come the three bears - the daddy bear said, 'Who's been sleeping in my porridge?' - and the mummy bear said, 'that's no porridge, that was my wife' ". Arthur Lowe is slowly turning into a parrot (which is then eaten by Spike Milligan), while his wife, the owner of her own death certificate, turns into a wardrobe. His daughter is pregnant with a strange creature, which she has held inside her for seventeen months. Peter Cook and Dudley Moore are a pair of policemen who perpetually tell the others to "keep moving!". Moore growls a lot and turns into a dog at the end. Marty Feldman is a wellington-boot-wearing nurse. It's a hilarious, absurdist treat, and one of my treasured filmic pleasures.<br /><br />