Het Zwembad bevatte goede symboliek, acteerwerk en vooral een geweldige cinematografie. Maar de eerste 70 mintues was de film echt te traag voor me, en ik bleef me afvragen: wat heeft het voor zin om een film te maken over de interacties van deze stugge en ongelukkige schrijver met een wellustige, onverantwoordelijke, brutale jonge vrouw? Hoewel ik de karakterbeschrijving bewonderde en de film visueel artistiek en soms zelfs briljant vond, was ik emotioneel niet genoeg in Sarah Morton geïnteresseerd, en ook niet in Julie, om me er druk over te maken. Maar het einde veranderde dat allemaal.<br />**** SPOILERS BLACK!<br />**** De draai aan het eind deed me denken aan Fight Club en Sixth Sense, waarin de kijker plotseling beseft dat hij alles door de verkeerde lens heeft gezien. Als de verdraaiing aan het licht brengt dat de Julie die we hebben gezien nooit heeft bestaan, krijgt alles in het verhaal plotseling een diepere betekenis en kunnen we de tijd waarderen die het heeft gekost om een gedetailleerde karakterstudie van Sarah Morton te maken.<br />Ik vond het echt leuk dat deze film zo geletterd was en dat de symboliek zo goed in elkaar zat. Het is grappig dat mensen óf alle naaktheid en seksualiteit die in de Europese filmindustrie gebruikelijk zijn, bagatelliseren óf er lof voor hebben, hoewel die naaktheid en seksualiteit hier intrinsiek noodzakelijk waren omdat ze zo'n cruciale component vormden van de mechanica van Sarah Mortons persoonlijkheid. Ze was zo onderdrukt! Ik vond het echt leuk dat Julie zo'n honger had naar seks, lekker eten en zwemmen in de 'vuile' wereld. Het zwembad was een spiegel van hoe erg Sarah al die dingen miste. Ik was vooral dol op de scènes waarin Sarah yoghurt en tarwekiemen eet. We zien een vrouw die, hoewel ze superrijk is en zich alle soorten voedsel kan veroorloven, ervoor kiest zich te ontdoen van zo'n fundamentele bron van genot als smakelijk eten.<br />Het is een mooie tegenstrijdigheid dat Sarah aan de buitenkant heel rijk is, maar vanbinnen verhongert (voor goed eten, seksualiteit, levenslust, creativiteit). Deze film bewijst bovendien dat roem en rijkdom geen garantie zijn voor echt geluk in het leven. Maar het einde van deze film maakte het allemaal de moeite waard en het is heel opwindend als we het gevoel hebben dat we een 2e keer een film moeten zien om het allemaal echt in ons op te nemen. Ik zal hem nog eens bekijken en wie weet? Misschien vind ik de eerste 70 minuten toch niet zo langzaam gaan.<br /><br />
Swimming Pool contained good symbolism, acting, and especially great cinematography. The movie was really too slow for me for the first 70 mintues, however, and I kept wondering, what is the point of painting us a pictures of this dour and unhappy author's interactions with a lustful irresponsible bratty young woman? Although I admired the character portrayal and felt the movie visually artistic and even brilliant at times, I was not emotionally invested in Sarah Morton enough nor in Julie's to care. However, the ending changed all of that.<br /><br />*** SPOILERS BELOW!***<br /><br />The twist at the end reminded me of Fight Club and and Sixth Sense, where all of a sudden the viewer realizes he percieved everything through the wrong lens. When the twist reveals that the Julie we've seen never existed, all of a sudden everything in the story takes a deeper meaning and we can appreciate all the time it took to create a detailed character study of Sarah Morton.<br /><br />I really enjoyed how literate this movie was, the symbolism very well constructed. It's funny how people either critisize or praise all the nudity and sexuality common in European film, however here nudity and sexuality were intrinsically necessary because they were such a crucial component underlying the mechanics of Sarah Morton's personality. She was so repressed! I really liked how Julie's appetite for sex, rich food, and swimming in the "dirty" pool was a mirror for just how badly Sarah lacked all of these things. I especially loved the scenes where Sarah eats yogurt and wheat germ. Here we have a woman, who although she is super wealthy and can afford any type of food, instead chooses to deprieve herself of such a basic source of pleasure as eating appetizing food.<br /><br />It is a nice contradiction that Sarah is very wealthy on the outside yet starving (for good food, sexuality, a zest for living, creativity) on the inside. This movie further gives evidence to the fact that fame and wealth are not a guarantee of genuine happiness in life.<br /><br />The ending to this film made it all worthwhile, however and it is very exciting when we feel we need a 2nd viewing of a movie to really absorb it all. I will watch it again and who knows? I might not find the first 70 minutes too slow after all.<br /><br />