Ik heb het nog nooit zo leuk gevonden om de draak te steken met een film, tot die lange Hercules-episode langskwam. Alles leek uit de onderste la te zijn gevist: lamme vlammende zwaarden (goh, zouden dat hun pogingen zijn om lichtzwaarden te maken?), schrootmetalen artefacten, tweederangs hellebeesten en een ensemble van clowns. Allemaal bij elkaar gegooid met die wannabe fantasie-epos intro. Mijn vriend en ik bleven achter met tranen in onze ogen en buikpijn van het bijna onafgebroken lachen. Zo'n film die zo slecht is dat hij eigenlijk wel goed is.
I never had such a good time making fun of a movie until this feature-length Hercules episode came along. Everything seemed to have been fished from the bottom drawer: lame flaming swords (gosh, could those be their attempts at light-sabres?), scrap-metal artifacts, second-rate hell-beasts, and an ensemble of clowns. All thrown in with that wannabe fantasy-epic intro. My friend and I were left with eyes watering and bellies aching from almost non-stop laughter. One of those flicks which are so bad they're actually good.