Dit toneelstuk en de film hebben de critici en het publiek volledig om de tuin geleid. Dit is een van de meest overschatte stukken afval die in vele jaren zo veel erkenning hebben gekregen. Ik vond het stuk ontstellend leeg en gedreven door de prikkeling van sexy jongemannen in ondergoed en een trivialiteit van seksueel misbruik om de hele ervaring'verfijnd' te maken. Dit past bij Het Kinderuurtje als een van de walgelijkste uitbuiting van homoseksualiteit. Alan Bennett wil dat we opgewonden en geschokt zijn door de onthullingen in de plot. Maar niemand anders lijkt geschokt te zijn, behalve het schoolhoofd. Alle andere personages beschouwen de aanrandingen van de leraar als een inwijding. Dus als het niet belangrijk is, wat dan wel?' 'Wat is de zin van dit verhaal?'<br />'Het hele verhaal brengt materiaal tot leven, variërend van _Goodbye, Mr. Chips_, _The Prime of Miss Jean Brodie_, _The Browning Version_, _Butley_ en _Our Miss Brooks_, gooit het in een keukenmachine en serveert het met nieuwe, sexy servetten. De 'debatten' zijn flauwekul die de schijn moet wekken dat ze substantieel zijn. Als je weet waar ze het over hebben, zul je beseffen dat het allemaal om niets gaat.
This play and movie completely hoodwinked the critics and public. This is one of the most overrated pieces of garbage to receive such recognition in many years. I found the play appallingly empty and driven by the titillation of sexy young men prancing in undies and a trivialization of sexual molestation to give the whole experience "sophistication." This ranks with The Children's Hour as one of the most disgusting exploitations of homosexuality. Alan Bennett wants us to be aroused and shocked at the plot revelations. However, no one else appears to be shocked except for the headmaster. All the other characters take the teacher's molestations as a coming of age initiation. So if it's no big deal then what's the point of this story? <br /><br />The entire plot resurrects material ranging from Goodbye, Mr. Chips, The Prime of Miss Jean Brodie, The Browning Version, Butley, and Our Miss Brooks, throws it in a food processor and serves it with new and sexy napkins. The "debates" are drivel that are made to appear substantive. If you know what they are discussing you will realize it's all about nothing.