Ik kan de beelden niet vergeten die Marcelo Pi Voneyro heeft opgeroepen en die hij in deze film heeft weten te vangen. Alles, de beelden, het geletterde script met zijn gevoelige, sensuele, hartverscheurende dialoog, de spanning die je geen minuut met rust laat, de gewelddadige finale die je verwacht en toch blijft hopen dat het niet zal gebeuren, de voortreffelijke acteerprestaties van alle hoofdrolspelers, het zal me altijd bijblijven, daar ben ik zeker van. Dit is een film van de beste soort: eigentijds, volwassen, het gaat over de werkelijkheid, maar overstijgt die en bereikt een volmaakt mooi, artistiek, poëtisch niveau. Het is ook een film die een homoseksuele relatie met volledige eerlijkheid en waarheid behandelt. De personages hebben hun fouten, maar geen van hen heeft iets te maken met hun seksualiteit. Ze vormen inderdaad een prachtig paar, en ik wou dat ze de kans hadden gehad om samen gelukkig te zijn, ergens, op de een of andere manier, aan het eind.
I cannot forget the images that Marcelo Piñeyro conjured up and was able to capture in this film. Everything, the visuals, the literate script, with its sensitive, sensuous, heartbreaking dialogue, the suspense that does not leave you for a single minute, the violent finale that you expect and still keep hoping it will not happen, the exquisite acting of all the major players, it will all stay with me, forever, I am sure. This is film-making of the best kind: contemporary, mature, it relates to reality but transcends it and reaches a perfectly beautiful, artistic, poetic level. This is also a film that treats a gay relationship with total honesty and truth. The characters have their faults, but none of them has to do with their sexuality. They make, indeed, a beautiful pair, and I wish they would have had a chance to be happy together, somewhere, somehow, at the end.