De laatste film van mevrouw Cheyenne was niet zo'n goede film, hoewel je dat waarschijnlijk pas zou denken als de film ongeveer half af was. Dat komt doordat de basisscènes en het acteerwerk heel goed waren. In feite had de film een supersterke cast <0xE2><0x80><0x93> met Joan Crawford, Robert Montgomery, Frank Morgan en William Powell. Het is duidelijk dat dit een dure MGM-film was. Maar tegen het midden van de film werd het een heel theatrale en afschuwelijke film <0xE2><0x80><0x93> met veel te weinig actie en veel te veel afgrijselijke dialogen. Aan het eind van de film duikt de film in plaats van beter te worden in de ellende! Als je me niet gelooft, lees dan verder om meer te weten te komen over die verschrikkelijke plot.<br />Joan speelt de titelfiguur. Ze wordt verondersteld een rijke Amerikaanse te zijn, maar in werkelijkheid is ze een dievegge die samenwerkt met de bende van William Powell. Haar doel is om zich in de rijke kringen te mengen, zodat ze wat dure juwelen kan stelen. Maar gaandeweg merkt ze dat deze mensen niet alleen erg gastvrij zijn, maar ook aardige mensen <0xE2><0x80><0x93> zo aardig dat het duidelijk is dat het haar moeite kost om zich aan het plan te houden. Maar de bendeleden staan dit niet toe <0xE2><0x80><0x93> ook al is het duidelijk dat Powell om Joan geeft en haar zelf geen kwaad zou doen. Tot nu toe is dit geweldig, en het feit dat de liefde opbloeit tussen Joan en twee aardige kerels (Montgomery en Morgan) maakte het des te beter. Ik neem helaas aan dat de oorspronkelijke schrijvers zijn gestorven of zware hoofdwonden hebben opgelopen, want de geestige dialogen en het fascinerende verhaal raakten halverwege de film volledig uit beeld. Het was alsof ze een goed verhaal hadden bedacht en geen idee hadden waar ze moesten beginnen. Of de schrijvers gingen staken en werden vervangen door maki's! Op dat moment leek de film niet te weten of Joan zich als een fatsoenlijke of een schurk moest bewijzen <0xE2><0x80><0x93> dus maakten ze haar allebei! Dat sloeg nergens op, maar wat nog erger was, was de reactie van haar nieuwe vrienden uit de hogere kringen toen haar plan aan het licht kwam. De gedachte dat een juwelendief zou liegen en stelen zou een probleem zijn, maar in een geval van krankzinnig scenarioschrijven hadden ze de rijkelui niet alleen laten instemmen met vergeving en vergeten, maar ook nog eens geprobeerd haar en Powell 10.000 pond te betalen! Wat was dit in vredesnaam? Geen woede, geen beschuldigingen, maar in plaats daarvan was iedereen blij en had het er zelfs over dat ze Joan een bedrijf zouden geven! Dit was gewoon stom en 0,000000003% geloofwaardig. Over gekunsteld en stom gesproken. En om het nog erger te maken, was het enige wat ze de afgelopen 30 minuten hadden gedaan praten, praten, praten en nog eens praten. Na een tijdje leek het allemaal zinloos geklets. Het ergste van dit alles vond ik nog wel dat William Powell in de film zo'n volslagen mislukkeling was. Hij is een van mijn favoriete acteurs van zijn leeftijd, maar hier is zijn optreden heel mat en krijgt hij een heel nietszeggende rol. Het was alsof hij door de film slaapwandelde. Wat Robert Montgomery betreft, die was vrij typerend voor zijn gebruikelijke duivelse playboy-personage tot aan het eind <0xE2><0x80><0x93> waar hij door Joans allure veranderde in een onnozel watje. Ugghh! Terwijl ze waardeloos materiaal kreeg om mee te werken, kwam Joan waarschijnlijk als beste uit de bus bij de hoofdrollen in de film <0xE2><0x80><0x93> en dat zegt niet veel. Van alle tijdperken zijn de films uit de jaren dertig mijn favoriet, en ik ben dol op Hollywoods Gouden Eeuw. Dus mijn afkeer van deze film is niet dat ik een hekel heb aan oudere films. Het is alleen dat er zoveel prachtige films zijn (vaak met diezelfde acteurs in de hoofdrol), dat dit een van de slechtste MGM-films met het grootste budget is. Deze film is ALLEEN voor toegewijde fans van de acteurs <0xE2><0x80><0x93> en zelfs dan wil je je misschien wel twee keer bedenken voordat je hem gaat zien.
THE LAST OF MRS. CHEYNEY was not a very good film, though you probably wouldn't suspect that until the film was about half complete. That's because the basic premise and acting were very good. In fact, the film had a super-strong cast--with Joan Crawford, Robert Montgomery, Frank Morgan and William Powell. It's obvious that this was a big-budget MGM film. However, towards the middle, the whole thing became a very stagy and dreadful film--with way too little action and way too much horrid dialog. By the end of the film, instead of improving, the film takes a nose-dive into wretchedness! If you don't believe me, then read on to find out about the terrible plot.<br /><br />Joan plays the title character. She is supposed to be a rich American but is actually a thief working with William Powell's gang. Her goal is to insinuate herself into rich society so she can steal some fancy jewels. However, along the way, she finds that not only are these people very welcoming but nice folks--so nice that it's obvious that she's having a hard time sticking with the plan. However, the gang members won't allow this--even if it's obvious that Powell cares about Joan and wouldn't hurt her himself. So far, this is great stuff and seeing love blossom between Joan and two nice guys (Montgomery and Morgan) made it all the better.<br /><br />Unfortunately, I assume the original writers must have died or suffered massive head injuries because the witty dialog and fascinating story completely lost its way midway through the film. It was as if they'd set up a good story and had no idea where to go. That, or the writers went on strike and were replaced by lemurs! At this point, the film didn't seem to know whether to have Joan prove herself to be decent or a crook--so they made her BOTH!! This made no sense, but what was worse was the reaction her new society friends had when her plan came to light. Now you'd THINK having a jewel thief lie and steal would cause a problem, but in a case of insane script writing, they had the rich folks not only agree to forgive and forget but try to pay her and Powell 10,000 pounds!!! What the heck was this?! No anger, no recriminations but everyone instead being happy and even talking about setting Joan up in business! This was just stupid and .000000003% believable. Talk about contrived and dopey. To make it worse, all they seemed to do for the last 30 minutes or so was talk, talk, talk and talk. It all seemed like mindless prattle after a while.<br /><br />I guess the worst part about all this for me was how utterly wasted William Powell was in the film. He is one of my very favorite actors of his age, yet here his performance is very muted and he's given a very bland part. It was as if he was sleepwalking through the film. As for Robert Montgomery, he was pretty typical of his usual devilish playboy character up until the end--where he was transformed by Joan's allure into a simpering wuss. Ugghh! While she was given crappy material to work with, Joan probably came off the best of the leads in the film---and this isn't saying much.<br /><br />Please understand that of all eras, 1930s films are my very favorite and I adore Hollywood's Golden Age. So my dislike for this film is not because I hate older films. It's just that with so many wonderful films out there (often starring these same actors), this is among the worst of the larger budget MGM films. This film is ONLY for devoted fans of the actors--and even then you might want to think twice about seeing this one.