Laten we Tod Browning een handje helpen. Hij heeft zijn leven op het spel gezet om deze film te maken.<br />Hoe dan ook, ik had nooit gedacht dat ik een stomme film leuk zou vinden, maar dit is er een die je niet kunt missen. De uitvoeringen zijn fantastisch, Lon Chaney is zo goed dat je zijn gedachten kunt lezen, je hebt bijna geen woorden nodig. En laat ik dit zeggen over Joan Crawford: ze heeft er nog nooit zo goed uitgezien als in deze film. Lenig, slank en statig schrijdt ze door de film als een balletdanseres, en haar lichaam is zo strak als dat van een luipaard. Het is moeilijk om haar jeugdige aantrekkingskracht te beschrijven zonder te denken aan de karikatuur die ze later in haar leven zou worden, met haar schoudervullingen en dikke wenkbrauwen, maar in deze film is ze gewoonweg oogverblindend. Haar ogen zijn zo intens dat ze niet echt lijken.<br />Het verhaal zelf is heel eenvoudig, zeker, mensen kunnen het voor je beschrijven, maar Chaneys Alonzo is zo zorgvuldig in elkaar gezet dat hij bijna van het scherm floept, je moet het zien om het te geloven. Hij kookt van woede als de knappe Malabar een poging doet om Nanon te versieren. Nanons pathologische aversie om door mannen aangeraakt te worden wordt alleen geëvenaard door Alonzo's pathologische obsessie met Nanon. Hier ligt de kracht van de film. Nadat ze een paar weken met de angstige en altijd geduldige Malabar heeft doorgebracht, laat ze haar man-hand-fobie varen en kondigt ze hun verloving aan, waarop Alonzo's psychotische gedrag uitbarst. Je kunt de mengeling van ironie, woede en waanzin die tegelijkertijd over Chaneys gezicht trekt, duidelijk zien. Browning laat deze krachtige scène een paar minuten doorgaan, en elk moment is hartverscheurend. Terwijl Alonzo op de rand van de waanzin balanceert en jammert over zijn geliefde dode armen, lachen Malabar en Nanon met hem mee en denken ze dat hij blij voor hen is. Het is afschuwelijk om te zien, het is alsof je in slow motion naar een treinongeluk kijkt.<br />Als je maar één keer in je leven naar een stomme film kijkt, laat dit dan de eerste zijn. Hij is echt bizar en cool.
Let's give Tod Browning a hand. He risked life and limb to make this movie.<br /><br />Anyway, I never thought I'd like a silent movie but this is one you can't turn away from. The performances are amazing, Lon Chaney is so good that you can read his mind, you almost don't need the words. And let me just say this about Joan Crawford: she never looked better than she does in this movie. Lithe, svelte, and statuesque, she glides through the movie like a ballet dancer, and her body is as taut as a leopard's. It's difficult to describe her youthful attraction without bringing to mind the caricature she became later in life with her shoulder pads and thick eyebrows, but in this movie she is simply stunning. Her eyes are so intense that they don't look real.<br /><br />The story itself is very simple, sure people can describe it to you, but Chaney's Alonzo is so carefully fleshed out that he practically pops off the screen, you have to see it to believe it. He seethes with anger when the hunky Malabar makes a pass at Nanon. Nanon's pathological aversion to being touched by men is matched only by Alonzo's pathological obsession with Nanon. This is where the power of the movie lies. When the fickle Nanon's man-hands-phobia evaporates after spending several weeks with the anxious and ever-patient Malabar, she announces their engagement to Alonzo and his psychotic behavior explodes. You can read the mixture of irony, rage, and madness that simultaneously wash over Chaney's face. Browning lets this powerful scene go on for several minutes, and every moment is wrenching. As Alonzo teeters on the edge of madness, lamenting his dearly departed arms, Malabar and Nanon join in his laughter, thinking he is happy for them. It's a horrible thing to see, it's like watching a train wreck in slow motion.<br /><br />If you only watch one silent film in your life, let this be the one. It's really weird and cool.