Arthur Miller is altijd mijn favoriete toneelschrijver geweest en All My Sons is mijn favoriet van al zijn stukken. Ik was echt onder de indruk van de filmversie, want ze wisten de film op een interessante, nieuwe en opwindende manier tot leven te brengen. De scènes waren betekenisvol, maar niet pretentieus. Het acteerwerk van Edward G. Robinson als de tragische Joe Keller was geïnspireerd. De subtiele manieren waarop zijn personage zonder een woord te zeggen boekdelen sprak. Mady Christians (Kate Keller) had weinig tekst, maar we vroegen ons zelden af wat er in haar hoofd omging. Alle optredens waren goed gedaan... maar...<br />Er waren twee dingen aan de film die me dwarszaten.<br />De eerste was merkbaar, hoe vergeeflijk ook. Ik merkte dat de tekst van Burt Lancaster (die Chris speelde) klonk alsof hij op het toneel probeerde te acteren. Hij sprak de regels met nadruk en flair uit. Hij overdreef niet, maar de manier waarop hij zijn zinnen uitsprak voelde geforceerd, alsof ik naar de voorstelling keek in plaats van naar het leven dat zich ontvouwde.<br />Het volgende stuk was een teleurstelling voor me. Maar als je het stuk niet hebt gelezen, zou je het helemaal niet opmerken. Het einde van het stuk is nogal emotioneel, en telkens als ik het lees (ongeveer één keer per jaar) merk ik dat ik onbeheerst huil. De film had echter niet hetzelfde emotionele effect, en hoewel hij nog steeds tragisch was, had hij op de een of andere manier minder impact dan de woorden op de pagina.<br />Ik ben zelf filmmaker en het is altijd mijn droom geweest om All My Sons te herscheppen als ik eenmaal genoeg ervaring heb opgedaan om het goed te doen. Ik hoop dat ik het op een dag recht kan doen.
Arthur Miller has always been my favourite playwright and All My Sons my favourite of all of his plays. The film version really impressed me as they were able to make the film come alive in an interesting, new and exciting way. The shots were meaningful, but not pretentious. The acting work of Edward G. Robinson as the tragic Joe Keller was inspired. The subtle ways his character would speak volumes without saying a word. Mady Christians (Kate Keller) had few lines but we rarely wondered what was going on in her head. All the performances were well done...but...<br /><br />There were two things that bothered me about the film.<br /><br />The first was noticeable, however forgivable. I found that the delivery by Burt Lancaster (who played Chris) sounded like he was trying to act on stage. He spoke the lines with pronounced enunciation and flair. He did not overact in any way, but the way he delivered his lines felt forced, felt like I was watching the performance rather than watching life unfold.<br /><br />The next was a disappointment for me. However, if you have not read the play you wouldn't notice it at all. The end of the play is quite emotional and whenever I read it (about once a year) I find that I weep uncontrollably. The film did not have the same emotional affect, however, and although it was still tragic it somehow came across with less impact than the words on the page.<br /><br />I am a filmmaker myself and it has always been my dream to remake All My Sons once I have garnered enough experience to do it right. I hope one day to do it justice.