Waarom iemand goed geld zou betalen om naar een boksfilm te kijken, is me een raadsel. Waarom iemand geld zou betalen om naar een sportfilm te kijken, is me ook een raadsel. Sportfilms, vooral boksfilms, hebben heel weinig te zeggen behalve: 'Kijk eens hoeveel straf ik kan krijgen en kijk eens wat een sukkel ik ben dat ik zelfs maar in de ring ben gestapt!' 'Body and Soul' heeft alle clichés die je zou verwachten van een boksfilm: 1) de bokser met een lage I. 1. 2. de afkeurende moeder; 3. de slimme vriendin die om god-mag-weten-wat-redenen van de bokser houdt; 4. de corrupte bokspromotor; 5. de dood van een bokser die beter zou moeten weten; 6. atleten die zich willens en wetens onderwerpen aan een corrupt systeem; 7. managers die vechters voor hun eigen doeleinden manipuleren. Deze film probeert te veel terrein te bestrijken.
Why anyone would pay good money to watch a boxing movie is beyond me. Why anyone would pay money to watch any sports movie is also beyond me. Sports movies, especially boxing movies, have very little to say beyond, "Look how much punishment I can take and look how big a dope I am for even stepping in the ring!" "Body and Soul" has all the common clichés that one would expect from a rope-a-dope film: 1) the boxer with a low I.Q; 2) the disapproving mother; 3) the smart girlfriend that likes the boxer for God-knows-whatever reasons; 4) the crooked boxing promoter; 5) the death of a fighter that should know better; 6) athletes knowingly submitting to a crooked system; 7) managers manipulating fighters for their own benefit. This movie tries to tackle too much territory. If you watch it, prepare for you brain to take a "slugging" and come away from it punch drunk.