Net als in de meeste films van Beat Takeshi moet je het echt zien om zijn films echt te kunnen waarderen. Zijn stijl is bijna zenachtig in de lange shots van mensen en landschappen. Je moet heel goed opletten bij alles wat hij je voorschotelt, anders'snap je het gewoon niet'. De mensen hier in Amerika zijn eraan gewend dat hun informatie met lepels wordt opgediend en dat is niet anders in Amerikaanse films. Ze moeten te horen krijgen of een personage boos, verdrietig, moe is enzovoort... en films als Sonatine zeggen tegen je: 'Hé, je staat er alleen voor, gebruik je hersens eens een keer.' In de meeste Aziatische culturen hebben mannen de neiging hun emoties niet verbaal uit te drukken, maar ze zijn wel zichtbaar in hun ogen en hun lichaamstaal, en daarom hebben westerlingen zo'n moeite om onze cultuur te begrijpen. Ik ben Chinees, geboren en getogen in de Verenigde Staten, en ik vond deze film een prachtig complex en prachtig shot.
Like most of Beat Takeshi's movies, you have to really observe it, rather than watch it, to really appreciate his movies. His style is almost Zen-like in its lingering shots of people and scenery. You have to be very attentive to everything he presents to you, or you are just not going to "get it." People here in the US are used to being spoon fed their information and it's no different in US-made movies. They need to be told if the character is angry, sad, tired, etc... and movies like Sonatine tells you "hey, you're on your own, use your brain for once." In most Asian cultures, males tend not to verbally express their emotions, but they will show in their eyes and body language, which is why Westerners have such a hard time understanding our culture. I'm Chinese, born and raised in the US, and I found this movie to be a wonderfully complex and beautifully shot.