Jia heeft zijn stijl behouden, maar heeft iets van zijn scherpte verloren in deze door de staat gefinancierde poging, met zijn niet-aflatende gehamer op de ironie van een geglobaliseerd China, waarvan de onderdanen het land niet uit kunnen en in Beijing achter een laag baantje aan zitten, afgesneden van hun eigen dialecten en waar ze vandaan komen, en gedwongen hun sterkste emoties te uiten in sms'jes en sms'jes via mobiele telefoons. Er zijn dwingende momenten, zoals de twee belangrijkste minnaars van Taisheng (Taisheng Chen) en Tao (Tao Zhao) die op het harde bed van Taisheng liggen, en zelfs de sentimentele woordeloze communicatie tussen Tao en haar Russische vriendin Anna (Alla Shcherbakova), maar in de doelloze ronde van de dagelijkse leegte van het werken op deze ordinaire hightech kermis van 'De Wereld'. Jia verliest de vaart van het turbulente, emotionele decennium dat hij in 'Platform' beschrijft, of de tragische neerwaartse spiraal van de twee jongens in 'Unknown Pleasures'. Ik heb geen bezwaar tegen de animaties, omdat ze thematisch met elkaar verbonden zijn doordat ze altijd verbonden zijn met reis- en mobiele telefoons, en ze scheppen een gevoel van verbondenheid met de 20-nogwats, de generatie na de regisseur op wie hij zich richt; het feit dat ze gladjes en kitsch zijn, past heel bewust bij al het andere. Dat geldt ook voor de newage-elektronische muziek, die irritant en eentonig is, maar ook weer opzettelijk. Deze keer is er een ronduit ironisch contrast tussen de behoorlijk felgekleurde kostuums die de meisjes in de World-films dragen en de armoedige, armoedige omgevingen waarin ze buiten diensttijd leven. Het contrast is een beetje te groot: sommige omgevingen - en er is er een, op het treinstation - zijn beslist net zo glinsterend en nieuw als de World-theaters. Je kunt niet zeggen dat Jia de complexiteit van de omgeving die hij in zijn eerdere films wist te bereiken, heeft verloren; hij heeft alleen de focus beperkt. Men zal echter de galmende omgevingsgeluiden van Platform en Onbekend Genot missen, en in het bijzonder de informatieve tv-uitzendingen van de laatste, die altijd in de context passen, ook al spreken ze misschien meer tot ons dan tot de personages.<br />Voor mij is Onbekend Genot verreweg de emotionele hoogtepunten van Jia's werk tot nu toe, en daarom is de film ook de film die zijn thema's het sterkst naar voren brengt. Daarna komt Platform, dat onthutsend is en soms bijna absurd moeilijk te volgen, maar dat niettemin voor de regisseur een diepe persoonlijke betekenis heeft als authentiek portret van de reis van zijn generatie naar de jaren negentig. De wereld is een bijna te zelfbewuste ontwikkeling van zijn thema's vervreemding en globalisering en van een generatie zonder hoop of doelstellingen. Het themapark is een bijna te voor de hand liggende en te goede metafoor, en het berooft zijn voortreffelijke acteurs van de gelegenheid om meer dan een paar minuten achter elkaar zichzelf te zijn.<br />Wat betekent het einde? Het lijkt meer dan wat ook te betekenen dat Jia ons een klap op ons hoofd wil geven met het idee dat zijn personages nergens heen kunnen, en het leek me ook op de een of andere manier een te late, onbewuste poging om te stelen van de effecten die we in Kiselowski's Dekalog krijgen. Maar het onderstreept alleen maar dat deze wereld van elk moreel systeem lijkt te zijn afgesneden.<br />De wereld wikt en weegt te lang, gezien het gebrek aan emotionele verbindingen, maar het is niettemin een machtig, rijk en origineel werk en Jia is zonder enige twijfel een van de groten van zijn generatie die tegenwoordig werken en omdat hij letterlijk miljoenen mensen vertegenwoordigt in een dynamisch, enorm veranderend land, staat hij bekend als een van de (kleine) belangrijkste filmregisseurs ter wereld. Of'succes' in de vorm van open filmproducties en overheidssubsidies hem zal'vernietigen' of zijn oorspronkelijke oorspronkelijkheid zal aantasten, blijft een open vraag.
Jia has kept his style but lost some of his edge in this state-funded effort with its rather relentless harping on the irony of a globalized China whose underlings can't get out of the country and are stuck in menial jobs in Beijing, cut off from their native dialects and where they came from and reduced to expressing their strongest emotions in text messages and cellphone chats. There are compelling moments, like the two main lovers Taisheng (Taisheng Chen) and Tao (Tao Zhao) lying on Taisheng's hard dormitory bed and even the schmaltzy wordless communing between Tao and her Russian friend Anna (Alla Shcherbakova), but in the aimless round of daily emptiness of working at this trashy hi-tech carnival falsification of "The World" outside, which the workers will never see in person, Jia loses the momentum of the turbulent, emotional decade he chronicles in "Platform" or the tragic downward spiral of the two boys in "Unknown Pleasures." I don't object to the animations, because they're thematically unified by always being connected to travel and cellphones and they create a sense of link with the 20-somethings, the generation after the director's that he's focusing on here; the fact that they're glib and kitsch just fits with everything else quite intentionally. So does the New Age-y techno music score, which is annoying and repetitious, but again, intentionally so. This time there is a bluntly ironic contrast between the pretty brightly colored costumes of the World shows the girls put on, and the shabby run down environments in which they live off-duty. The contrast is a little too pat: surely some of the environments -- and there is one, at the train station -- off duty are as glittering and new as the World stage shows. One can't say that Jia has lost the complexity of environment he achieved in his earlier films; he's just limited its focus. One may miss the jangling ambient noise of Platform and Unknown Pleasures, though, and particularly the informative TV broadcasts of the latter, which always fit in context even though they may speak to us more than to the characters.<br /><br />For me, Unknown Pleasures is by far the emotional peak of Jia's work so far, and hence the film that puts across his themes most powerfully as well. Next comes Platform, which is off-putting and sometimes almost absurdly hard to follow, but which nonetheless obviously has deep personal significance to the director as an authentic portrait of his generation's journey into the Nineties. The World is almost too self-consciously a development of his themes of alienation and globalization and of a generation without hope or aims. The theme park is almost too obvious and too good a metaphor, and it robs his excellent actors of the opportunity to be themselves for more than a few minutes at a time.<br /><br />What does the ending mean? It seems to mean more than anything else that Jia wants to hit us over the head with the idea that his characters have nowhere to go, and it also seemed to me to be somehow a too-late subconscious attempt to steal from the kind of effects we get in Kiselowski's Dekalog. But it only underlines that this is a world seemingly cut off from any moral system.<br /><br />The World meanders too long, given the failure to connect emotionally, but it is nonetheless a powerful, rich, and original work and Jia is unquestionably one of the great ones of his generation working today, and representing as he does literally millions and millions of people in a dynamic enormously changing country, he stands as one of the world (small W)'s most important movie directors. Whether "success" in the form of open film-making and state funding will "destroy" him or water down his raw originality remains an open question.