Ik ging vandaag naar een vertoning van dit alles in de wetenschap dat het ging over een vrouw die het huis koopt waarin ze als weeskind heeft gewoond, met de bedoeling het open te stellen voor andere weeskinderen, dat het een mengeling was van fantasie en werkelijkheid, en dat Guillermo del Toro van 'Pans Labyrint' er de hand in had. Ik had geen verwachtingen. En zelfs als ik die wel had gehad, had ik zeker niet verwacht wat ik kreeg. 'El Orfanato' verraste me eerst door me met succes op te winden met zijn oppervlakte, en opnieuw verraste het me hoe diep het me raakte met zijn kern. Als Laura (de fantastische Belén Rueda) weer in het huis trekt dat vroeger het weeshuis was waar ze als meisje woonde, is ze zevenendertig, getrouwd, en hebben zij en haar man een zoon geadopteerd <0xE2><0x80><0x93> Simón, een jongetje met hiv dat niet weet dat hij ongeneeslijk ziek is of geadopteerd. Simón is ontzettend creatief <0xE2><0x80><0x93> hij heeft een aantal denkbeeldige vriendjes en een voorliefde voor schatgraven, hersenspelletjes en het verhaal van Peter Pan. Op een dag, kort na een mysterieus bezoek van een maatschappelijk werker en Simóns onthulling dat hij de waarheid kent over zijn adoptie en zijn ziekte, verdwijnt Simón. Laura's wanhopige zoektocht naar haar zoon terwijl ze ook haar verlies en haar eigen verleden onder ogen ziet.<br />Screenwriter Sergio G. Sánchez levert meesterlijk werk door de thriller in evenwicht te houden met het drama. Laura's pogingen om contact te maken met alles wat haar en haar huis achtervolgt, zijn duister ontroerend, zij het enigszins psychologisch gestoord. Het acteerwerk is sterk, en de regie, de montage, de cinematografie en de muziek werken allemaal goed samen. Sommige geluidseffecten <0xE2><0x80><0x93> het voortdurende gekraak, de wind die om het huis giert enzovoort <0xE2><0x80><0x93> werden vermoeiend naarmate de film vorderde, en sommige van de spannende momenten waren een beetje goedkoop <0xE2><0x80><0x93> ik zal het voor niemand verpesten door ze te onthullen <0xE2><0x80><0x93> maar ze waren niettemin effectief. Het verhaal sleepte zich een beetje naar het eind toe en tijdens de scène met het medium <0xE2><0x80><0x93> het iets korter maken <0xE2><0x80><0x93> was dat misschien net zo effectief en gemakkelijker voor de kijker.<br />Het komt erop neer dat, zelfs als je niet van 'angstaanjagende' films houdt (zoals ik), je de meer opwindende aspecten waarschijnlijk nog steeds zult waarderen en ervan zult genieten. Als je een liefhebber van horrorfilms bent, zul je sommige thrillerelementen waarschijnlijk een beetje saai en overdreven vinden. Hoe dan ook, het is de moeite van het zien waard <0xE2><0x80><0x93> de verkenning van Laura's hart en geest is zowel mooi als tragisch om te zien, en hoewel de film morbide is, is hij ook mooi.
I went into a screening of this today knowing only that it was about a woman who buys the home she lived in as an orphaned child, planning to open it to other orphans, that it mixed fantasy and reality, and that Guillermo del Toro of 'Pan's Labyrinth' had a hand in it. I didn't have any expectations. Even if I did, I certainly not have expected what I got. 'El Orfanato' surprised me first in successfully thrilling me with its surface, and surprised me again in how deeply it moved me with its core.<br /><br />When Laura (the marvelous Belén Rueda) moves back into the house that used to be the orphanage she lived in as a girl, she is thirty-seven, married, and she and her husband have adopted a son - Simón, a little boy with HIV who doesn't know that he's terminally ill or adopted. Simón is wildly creative - he has several imaginary friends and a penchant for treasure hunts, mind games, and the story of Peter Pan. One day shortly after a mysterious visit from a social worker and Simón's revelation that he knows the truth about his adoption and illness, Simón disappears. The rest of the film follows Laura's desperate search for her son as she comes to terms with her loss and her own past as well.<br /><br />Screenwriter Sergio G. Sánchez does a masterful job of balancing the thriller with the drama. Laura's attempts to connect with everything that haunts her and her home are darkly touching, though slightly psychologically twisted. The acting is strong, and the directing, editing, cinematography, and music all work together well. Some of the sound effects - the constant creaking, wind blowing, etc. - got wearisome as the film went on, and some of the thrills were a little cheap - I won't ruin it for anyone by revealing them - though, admittedly, they were effective all the same. The story dragged a little towards the end and during the scene with the medium - cutting it just a little shorter might have been equally as effective and easier on the viewer.<br /><br />Bottom line: even if you don't like "scary" movies (like me), you'll probably still appreciate and enjoy the more thrilling aspects. If you're a horror flick buff, you'll probably find some of the thriller elements a little tired and overdone. Either way, it's still worth seeing - the exploration of Laura's heart and mind are both lovely and tragic to behold, and though the film is morbid, it is beautiful as well.