Deze Franse film, geschreven en geregisseerd door vrouwen (twee verschillende), valt zonder meer in het genre van de seriemoordenaar, althans zo lijkt het aanvankelijk. Hij begint nogal typerend: een muizige maar mooie blonde vrouw, Claire, die een bril draagt (om te laten zien hoe ontzettend muizig ze is) en die vaak wordt gefilmd in een strak om haar lichaam gewikkelde wollen jas en op pijnlijk ogende hoge hakken, werkt als verzekeringsagente die mensen onderzoekt die claims indienen. Ze is een beetje netjes en een beetje opdringerig, zoals we gaan zien als haar collega's hun werk op haar afschuiven omdat ze weten dat ze geen nee zal zeggen. Ze is getrouwd met een niet erg ambitieuze fotograaf, gespeeld door de lekkere Jonathan Zaccai ('Ik heb een kaartje voor deze film gekocht vanwege hem, ik...' Ik geef het toe) en heeft een dochter van een jaar of vijf, zes, die bang is in het donker. Tot nu toe gaat het goed. We hebben een saai, kernachtig gezin.<br />Claire heeft ook een 'wilde' vriendin, Valerie. Hoe weten we dat ze wild is? Ze gaat veel uit, laat haar vriendjes na een maand vallen, en in een bijzonder irritante scène hoort ze een liedje op de radio dat ze leuk vindt, zet hem harder en begint wild te dansen, tot Claires grote verbazing. Ja, die slet moet dood! Ze is in wezen het tegenovergestelde van Claire. Claire is blond, seksueel en persoonlijk 'bevrijd', terwijl Claire een slavin is van haar familie en haar werk, en grapjes maakt, terwijl Claire streng is.<br />Hoe dan ook, Claire onderzoekt een dierenarts. We krijgen een griezelige scène te zien, waarin de dierenarts, Laurent, Claire alleen laat in het donkere, ondergelopen souterrain, en vanaf dat moment begint de spanning toe te nemen. Om een lang verhaal kort te maken, Laurent en Claire kunnen het goed met elkaar vinden. In het begin slaat Laurent haar steeds vaker, totdat Claire verliefd op hem wordt en hij zich terugtrekt. Waarom? Omdat hij problemen met zijn vader heeft en hij de behoefte voelt om sletterige dames in mootjes te hakken en Claire als 'anders' beschouwt, als iemand van wie hij echt zou kunnen houden. Voor het eerst in zijn leven (klik op de muziek).<br />Op dat moment wordt de film interessant. Het publiek weet dat Laurent de moordenaar is (tenminste, ik denk dat we dat verondersteld worden te weten) en naarmate het verhaal vordert, beginnen we hem zelfs aardig te vinden. Er is een belangrijk punt: tot het eind van de film zien we hem nooit iemand vermoorden, en dat draagt sterk bij aan onze sympathie voor hem. We zien de Laurent die Claire ziet. Tot aan een scène, waarin we een moord zien die zo visueel is, zo ongeremd, dat we geschokt zijn over onze eerdere meningen. Het is een briljante filmische zet, opzienbarend, beschuldigend, grotesk.<br />Maar Claire is ook niet helemaal onschuldig, want als er nieuwsberichten komen over een man die vrouwen vermoordt met een scalpel, begint Claire zich af te vragen wat Laurent eigenlijk voor de kost doet. Ja, ze weet het en ze kan zichzelf er niet toe brengen hem met rust te laten, omdat ze zich... levend begint te voelen, wat de vraag oproept of ze hem aardig vindt om wie hij is of omdat hij een seriemoordenaar is. Ze raakt haar bril kwijt (is het niet interessant dat acteurs nooit echt een bril nodig hebben?), begint make-up te gebruiken, gaat's avonds laat van huis om Laurent in een verlopen kroeg te ontmoeten... we zitten hier heel dicht op het sm-terrein, maar Fontaine neemt die route nooit. We komen kleine dingen over Claire te weten, zoals dat ze als kind door haar familie op het strand werd vergeten, of dat ze, toen ze in de puberteit was, zichzelf sneed om zichzelf eraan te herinneren dat ze leefde. Laurent luistert alleen maar, spreekt geen oordeel uit, wetend dat zijn niveau van gekte veel hoger is dan het hare.<br />Ik weet niet welk aspect van de film grimmiger is, het feit dat Claire sympathiseert met een seriemoordenaar, of dat wij dat doen. Laurent is in wezen als de slapende leeuw? de tijger? die we hem zien behandelen, mogelijk woest, maar lief als hij slaapt.<br />De film eindigt met een prachtige maar onduidelijke opname van Claire, alleen, terwijl ze naar het reuzenrad loopt waar zij en Laurent eerder in de film samen in hebben gezeten. Het lijkt mij dat reuzenraderen symbolisch zijn voor jeugd, onschuld, eerste afspraakjes, eerste kussen, allemaal natuurlijk door eerdere filmbewerkingen ervan, en ik denk dat het een van de filmbewerkingen is.' De thema's zijn onschuld, de onschuld van het niet-weten, van liefde, van hoop, van kinderen, van dieren, en de onvermijdelijke verloedering van die onschuld.<br /><br />cococravescinema.blogspot.com.
This French movie, written and directed by women (two different ones), falls squarely into the serial killer genre, or so it initially seems. It starts off rather typical, a mousy but beautiful blonde woman, Claire, who sports glasses (to show her extreme mousiness) and is often filmed wearing a tightly wrapped wool coat and painful-looking high heels, works as an insurance agent who examines people filing claims. She's a bit proper and a bit pushed around, as we come to see as her co-workers unload their work on her because they know she won't say no. She is married to a somewhat unambitious photographer husband, played by the yummy Jonathan Zaccai (I bought a ticket for this movie because of him, I'll admit it) and has a daughter, aged around 5 or 6, who is afraid of the dark. So far so good. We have a boring nuclear family.<br /><br />Claire also has a "wild" friend Valerie. How do we know she's wild? She sleeps around a lot, dumps her boyfriends after one month, and in one particularly annoying scene, hears a song she likes on the radio, turns it up, and starts dancing wildly, much to Claire's bemusement. Yup, that slut has to die! She is essentially the opposite of Claire. Brunette whereas Claire is blonde, sexually and personally "liberated", while Claire is a slave to her family and job, wisecracking where Claire is austere.<br /><br />Anyway, Claire investigates a vet's office, where the basement has flooded. We get an eerie scene, where the vet, Laurent, leaves Claire to walk around the dark, flooded basement, and from that moment on, the tension begins to build. To make a long story short, Laurent and Claire hit it off, Laurent initially doing more of the hitting until Claire falls in love with him, and he starts to back off. Why? Because he's got daddy issues and he feels the need to carve up slutty ladies and sees Claire as "different", someone he could actually love. For the first time in his life (cue the music).<br /><br />This is where the film gets interesting. The audience knows Laurent is the killer, (at least I think we are supposed to) and as the story progresses, we start to actually like him. There's a key point here, up until late in the film we never see him kill anybody and that contributes greatly to our process of sympathizing. We see the Laurent that Claire sees. All until one scene, where we see a murder so graphic, so no-holds-barred, that we are shocked at our previous opinions. It's a brilliant cinematic move, arresting, indicting, grotesque.<br /><br />However, Claire is not totally innocent either, as news reports of a man killing women with a scalpel arise, Claire begins to question what Laurent might be moonlighting as. Yes, she knows it and she can't bring herself to leave him alone, because she starts to feel- alive, which begs the question, does she like him for him or because he's a serial killer? She loses the glasses (isn't it interesting how actors never actually need the glasses they wear?), starts to wear makeup, leaves her home late at night to meet up with Laurent at seedy bars- we're very close to S&M territory here, but Fontaine never takes that route. We learn small things about Claire, such as when she was a child, she was forgotten at the beach by her family, or that when she was an adolescent, she used to cut herself to remind herself that she was living. Laurent just listens, passing no judgment, knowing his levels of craziness far outweigh hers.<br /><br />I don't know which aspect of the movie is starker, the fact that Claire sympathizes with a serial killer, or that we do. Laurent is essentially like the sleeping lion? tiger? that we see him treat, potentially ferocious but sweet when asleep.<br /><br />The film ends with a beautiful but ambiguous shot of Claire alone, walking towards the ferris wheel that she and Laurent rode together previously in the film. Ferris wheels seem to me to be emblematic of youth, innocence, first dates, first kisses, all of course from previous cinematic treatments of them, and I think one of the film's themes is innocence, the innocence of not knowing, of love, of hoping, of children, of animals, and the inevitable corruption of that innocence.<br /><br />cococravescinema.blogspot.com