Om de een of andere reden had ik deze film nog niet eerder gezien. Ik zat van 1967 tot 1970 in het leger (ik ben niet naar Vietnam geweest) en sindsdien heb ik over die tijd gelezen, geschreven en films gezien. Burt Lancaster was... Burt Lancaster. Hij had een paar geweldige zinnen, maar ik ben het eens met de recensent die opmerkte dat zijn leeftijd een beetje afleidend was. Maar het verhaal compenseerde dat meer dan goed. In die tijd hadden de Amerikanen in het algemeen nog nooit van Vietnam gehoord. Burts verbazing over het feit dat er een dienstplichtige was, sprak boekdelen over hoe vroeg onze verloving was. Toch waren er verlovingen. Het Amerikaanse leger steunde actief de Zuid-Vietnamezen, onder andere door veldslagen op de grond en luchtsteun. De bezetting van het ensemble voelde aan als een stereotiepe oorlogsfilm, maar de lichtere dialoog in de eerste helft van de film begint plaats te maken voor de ernst van de situatie. En ten slotte, aan het eind van de tweede akte van de film, krijgt het meer een 'alamo'-gevoel.<br />Het cynisme van Burts personage, plus de historische kennis van de kijkers over hoe het er voor het Amerikaanse leger in Vietnam voor stond, zorgt voor een paar krachtige momenten. Het leidt er ook toe dat ik dit als een anti-oorlogsfilm beschouw. Want uiteindelijk, waarvoor zijn alle soldaten die in de film stierven gestorven? Zoals Burts majoor aan de kapitein van de _hang-ho_ vertelt, is dit geen tweede wereldoorlog. Deze laat ons alleen maar in een kringetje ronddraaien. Hij wist hoe het er in 1964 voor stond, maar helaas was het het beleid van generaals als Dolph Sweet dat de oorzaak was van zoveel onnodige doden.
For some reason, I hadn't seen this film before. I was in the army from 67-70 (did not go to Vietnam) and have read, written, and watched films about that time ever since. Burt Lancaster was...Burt Lancaster. He had some great lines, but I agree with the reviewer who commented on his age being a bit of a distraction. But the story more than compensated. This was when Americans in general had never heard of Vietnam. Burt's amazement that a draftee would be there spoke volumes about how early in our engagement this was. Yet, there were engagements. The US military was actively supporting the south Vietnamese, including fighting battles on the ground and giving air support. The ensemble cast felt like a stereotypical war movie cast, but the lighter dialogue in the first half of the film starts to give way to the seriousness of the situation. And finally, by the end of the film's "second act" it takes on more of an "alamo" feeling.<br /><br />Burt's character's cynicism, plus the viewers' historical knowledge of how things turned out for the US military in Vietnam, makes for some powerful moments. It also leads me to consider this an anti-war film. Because in the end, what did all the soldiers who died in the movie die for? As Burt's Major tells the hung-ho captain, this isn't like world war II. This one is just running us in circles. He knew the score in 1964, but unfortunately it was generals like Dolph Sweet's character who drove the policies that LBJ followed that resulted in so many more needless deaths.