Wat is er niet leuk aan <0xE2><0x80><0x93> Astaire-Rogers die danst op 'I Don't Dance, Don't Ask Me', oceaanschepen die de Atlantische Oceaan oversteken, treinen die door Noord-Frankrijk denderen, jazzbands die repeteren in Parijse clubs, verbijsterende art deco-sets, de elegante salon van een couturier, serenades aan balalaika's, verbluffende modellen die in het geheim satijnen japonnen showen, Russische prinsen, 'Smoke Gets in Your Eyes' gezongen door de mooie Irene Dunne, een elegant oud-Russisch restaurant met zijn fresco's, een modeshow waarin Astaire en Rogers dansen, de warmte van Irene Dunne, een geestig scenario, een hit op Broadway op het scherm <0xE2><0x80><0x93> jemig, wat een film! Ik ben pas sinds kort van musicals gaan houden. De stukken die ik mooi vind zijn de lichte stukken <0xE2><0x80><0x93> niet de stukken waarin sociale kwesties worden behandeld waarvan ik vind dat musicals daar niet voor zijn toegerust.<br />Maar een lichte muzikale komedie <0xE2><0x80><0x93> met exquise dans, charmante hoofdrollen, modieuze kleding, elegante decors, geestige dialogen <0xE2><0x80><0x93> wauw! En dit is echt zo'n musical <0xE2><0x80><0x93> absoluut charmant.<br />De vier hoofdrollen zijn prachtig gecast. Irene Dunne doet me aan Greer Garson denken door een zekere gevoelswaarde te hebben gecombineerd met aangeboren hoffelijkheid en enorme warmte <0xE2><0x80><0x93> Dunne had toevallig ook een wereldklasse operastem (die in latere films, toen operettes niet meer aantrekkelijk waren, zelden werd gehoord). Een gekwetste Irene Dunne heeft iets heel kwetsbaars <0xE2><0x80><0x93> en in deze rol is ze geweldig.<br />Randolph Scott heeft een grote, schone, heel knappe, Amerikaanse kwaliteit die ook geweldig bij deze rol past <0xE2><0x80><0x93> een rol waarin zijn personage openhartig, recht door zee en gemakkelijk te beïnvloeden is <0xE2><0x80><0x93> maar op een gegeven moment doortastend zal optreden als hij beseft dat hij zich in zijn oordeel heeft vergist.<br />De ondergeschikte komische bijrol van Fred Astaire past goed bij het enorme verschil in lengte tussen hem en Scott <0xE2><0x80><0x93> en het is duidelijk dat zijn manier van dansen en zijn gemakkelijke manier van doen met humoristische dialogen gewoon fantastisch zijn. <br />De 24-jarige Ginger Rogers zou wel eens de grootste openbaring voor me kunnen zijn <0xE2><0x80><0x93> niet alleen omdat ze verbazingwekkend goed kan dansen, omdat ze fantastisch (en fantastisch grappig) is met accenten, omdat ze even komisch als romantisch (en met geweldige gebaren) liedjes kan zingen, omdat ze heel erg grappig is met dialogen, maar omdat ze perfect past in het werk van iemand die op zoek is naar een baan, omdat ze zich aan alle omstandigheden aanpast, ruw en bereidwillig is <0xE2><0x80><0x93> en omdat ze zich te allen tijde buitengewoon bewust is van wat er om haar heen gebeurt.<br />Ik denk dat de studiobazen aan het eind van de Tweede Wereldoorlog (waarna ze schandelijk in de steek werd gelaten) echt oog hadden voor Rogers' verbazingwekkende talenten <0xE2><0x80><0x93> ze speelde zelden de 'klassieke vrouw'. en in plaats daarvan vinden we haar als winkelmeisje, gevangene met verlof, society-wannabe, entertainer. Ik had haar graag een rol in haar carrière zien spelen, een rol waarin ze opzettelijk verleidelijker was (zoals Barbara Stanwyck of Joan Crawford, Miriam Hopkins of Bette Davis vaak waren) maar helaas.<br />Dit zul je leuk vinden <0xE2><0x80><0x93> ontspan je gewoon en voel je betoverd.
What's not to like - Astaire-Rogers dancing to "I Don't Dance, Don't Ask Me", ocean liners crossing the Atlantic, trains racing across northern France, jazz bands rehearsing in Paris clubs, stupendous art deco sets, a couturier's elegant salon, serenading to balalaikas, stunning models privately displaying satin gowns, Russian princes, "Smoke Gets in Your Eyes" sung by the beautiful Irene Dunne, an elegant Old Russian restaurant with its frescoes, fashion show that incorporates Astaire and Rogers dancing, Irene Dunne's warmth, a witty script, a Broadway smash hit brought to the screen - geez, what a movie! It is only recently that I've begun to enjoy musicals. The ones I like are the light ones - not the ones incorporating social issues which I feel musicals are ill-equipped to handle.<br /><br />But a light musical comedy - with exquisite dancing, charming leads, swank clothes, elegant sets, witty dialogue - WOW! And this is definitely such a musical - absolutely charming.<br /><br />The four leads are wonderfully cast. Irene Dunne reminds me of Greer Garson in having a certain soulfulness combined with innate gentility and enormous warmth - Dunne also happens to have had a world-class operatic singing voice (that in later movies, as operettas ceased to be appealing, was seldom heard). There is something so very vulnerable about a wounded Irene Dunne character - and she is wonderful in this part.<br /><br />Randolph Scott has a big, clean, very handsome, American quality that is also wonderfully suited to this part - one in which his character is candid, straightforward, easily swayed by others who are sophisticated -but at a certain point will act decisively when he comes to realize his judgment has been mistaken.<br /><br />Fred Astaire's subordinate comic supporting role is suited well by the enormous difference in size between himself and Scott - and obviously his dancing and his easy way with humorous lines is just wonderful.<br /><br />The 24 year old Ginger Rogers may be the biggest revelation to me - it's not just that she can dance astonishingly well, that she is wonderful (and wonderfully funny) with accents, that she can sing songs equally comically or romantically (and with great gestures), that she is very VERY funny, whip-smart with dialogue,, but she perfectly suits the job of one hustling for jobs, adapting to all circumstances, rough and ready -- and extremely aware at all times.<br /><br />I think studio heads really saw Rogers' amazing abilities through the end of World War II (after which she was shamefully abandoned) - she seldom played the "classy woman" and we instead find her as a shop girl, prisoner on furlough, society wannabe, entertainer. I would like to have seen her play in her career, a part in which she more deliberately seductive (like Barbara Stanwyck or Joan Crawford, Miriam Hopkins or Bette Davis often did) but alas.<br /><br />You'll like this - just relax and feel yourself enthralled.