Al met al was het soms moeilijk om naar deze film te kijken. Ik wist dat het een enigszins verontrustende ervaring zou worden. Het is tenslotte Solondz. Maar als je hem vergelijkt met zijn vorige films, _Happiness_ en _Palindrooms_, lijkt hij in vergelijking met hem op _Sesamstraat_.<br />De film bestaat uit twee delen: _Fictie_ en _Non-fictie_. Het eerste verhaal gaat over een jongedame die samen met haar gehandicapte vriendje in een schrijfklas zit. Haar leraar is een arrogante en wreed eerlijke zwarte man. Het is duidelijk dat er een seksuele spanning tussen hen bestaat. Ze dumpt haar vriendje, gaat op een avond naar een bar en toevallig is haar professor daar ook. Ze komt weer bij hem thuis en er gebeurt iets vreselijks met haar dat haar emotioneel ruïneert. Ze schrijft een kort verhaal dat gebaseerd is op wat haar die avond is overkomen. Iedereen in de klas beschuldigt haar van uitbuiting, van racistisch gedrag, enzovoort. Haar enige reactie op de harde kritiek is: 'Maar het is echt gebeurd!' Sterk materiaal...<br />De tweede helft van de film gaat over een documentairemaker die eigenlijk Solondz zelf zou moeten vertegenwoordigen. Hij wil een film maken over tieners die in een moderne voorstad wonen en hij kiest een lanterfanter die Scooby heet als onderwerp. Scooby komt uit een extreem disfunctioneel gezin, met aan het hoofd zijn extreem temperamentvolle vader. Scooby weet niet wat hij van het leven wil, vindt het niet eens nodig om een toelatingsexamen voor de universiteit af te leggen en wil later graag een talkshow presenteren. Hij heeft twee broers. De ene is zo'n typische schooljongen die denkt dat Scooby homo is. Zijn jongere broer is een demonisch intellectueel rotjoch dat het dienstmeisje voortdurend lastigvalt en zo nu en dan zijn ouders hypnotiseert om te krijgen wat hij wil. Maar de documentairemaker houdt vol dat hij om deze mensen geeft en besluit door te gaan met zijn project. Er zijn momenten dat het duidelijk is dat Solondz een statement maakt over eerdere kritieken op zijn films. Iedereen die enig onderzoek naar de regisseur heeft gedaan, zal dit oppikken. Scooby stort zijn hart uit voor de camera en vertelt over zijn hoop en dromen. Uiteindelijk doet hij de toelatingstest, zij het op een heel onconventionele manier. Al die tijd worden de bedoelingen van de filmmakers steeds minder eerbaar. Ik zal daar niet verder op ingaan, uit angst dat ik het schokkende einde zal verklappen.<br />Solondz laat hier misschien een beetje stoom afblazen, en voor een deel voelt dat ook zo. Maar het geeft je genoeg stof om over na te denken, en voorlopig zul je nergens anders aan kunnen denken.
*MAY CONTAIN SPOILERS* All in all, this film was hard to watch at times. I knew going into it that it was going to be a somewhat disturbing experience. It is Solondz after all. However, when you compare it to his previous films, "Happiness" and "Palindromes", it seems like Sesame Street in comparison.<br /><br />The film is split up into two parts: "Fiction" and "Non-fiction". The first story deals with a young lady who has enrolled in a writing class with her handicapped boyfriend. Her teacher is an overbearing and brutally honest black man. It is apparent that there is some sexual tension between the two of them. She dumps her boyfriend, goes to a bar one night, and her professor just so happens to be there. She ends up back at his place, and something horrible happens to her that pretty much ruins her emotionally. She writes a fictional short story based upon what happened to her that night Everyone in class accuses her of exploitation, of being a racist, etc. Her only response to the harsh criticism: "But it really happened!" Powerful stuff...<br /><br />The second half of the film deals with a documentary filmmaker who is basically supposed to represent Solondz himself. He wants to make a film about teenagers living in modern day suburbia, and he chooses a slacker named Scooby to be his subject. Scooby comes from an extremely dysfunctional family, headed by his extremely temperamental father. Scooby doesn't know what he wants out of life, doesn't even care to take the SATs at school, and wants to be a talk show host when he grows up. He has two brothers. One is your typical high school jock, and he thinks that Scooby is gay. His younger brother is a demonic little intellectual brat who is continually harassing the maid, and on occasion, hypnotizes his parents to get what he wants. However, the documentary filmmaker insists that he cares about these people and decides to go on with his project. There are moments here where it is clear that Solondz is making a statement about past criticisms of his films. Anyone who has done any research on the director will pick up on this. Scooby pours his heart out in front of the camera, telling of his hopes and dreams. He ends up taking the SAT, albeit in a very unconventional way. All the while, the filmmakers intentions become less and less honorable. I will stop there for fear of giving away the shocking ending.<br /><br />Solondz may be letting off a little steam here, and some of it feels gratuitous. However, it gives you plenty of food for thought, and you won't be able to think about anything else for a while.