'The Texas Chain Saw Massacre' zou een van de beste voorbeelden van horrorfilms kunnen zijn, misschien zelfs wel van horrorfilms in het algemeen. De plot heeft niet veel om het lijf, maar bestaat er in plaats daarvan uitsluitend uit om de kijker in een staat van ontreddering te brengen. Ik herinner me dat ik dit voor het eerst zag en dat ik helemaal over mijn toeren was.<br />Ondanks het feit dat het een afmattende ervaring was, bevat de film niet veel expliciet geweld. Sommige moorden gebeuren net buiten het bereik van de camera; slechts één keer zien we daadwerkelijk een kettingzaag door het vlees gaan, en dat is toevallig een van de schurken. Waar de film zijn gruwelijke reputatie aan te danken heeft, is de onverbiddelijke, grimmige toon, en door die zo hard mogelijk op te zetten, slaagt Tobe Hooper erin je te laten denken dat je iets ziet wat je niet ziet.<br />Hooper begint de film relatief langzaam af te draaien met een groepje jonge mensen op een reisje in een hete bestelbus, en de intensiteit neemt langzaam toe terwijl ze een voor een ten prooi vallen aan een familie van psychotische, gedegenereerde kannibalen die in een landelijk huis wonen dat ze zo ongelukkig zijn in de buurt te zijn. Het meest verontrustende aspect van de film was misschien wel het geweld, maar wat ik nog verontrustender vond, was dat de dood van de personages zo plotseling en onverwacht kwam (voor hen in elk geval). Het ging verder dan de meeste slasherfilms, vooral de eerste twee, van een stel dat Kirk en Pam heette. Kirk komt bijna per ongeluk in het gevreesde huis terecht, gaat naar binnen en wordt meteen vermoord met een voorhamer op zijn hoofd. Pam wordt achterdochtig als hij niet terugkomt. De camera vindt haar op een schommel buiten, zich er totaal niet van bewust dat haar vriendje al dood is in het huis. Als ze het huis in gaat om hem te zoeken, wordt ze gillend gegrepen door de bizarre 'Leerkop', die haar aan een vleeshaak op haar rug hangt. In doodsnood en in shock ziet ze hoe Lederkop Kirks lijk met een kettingzaag aan stukken zaagt, zich er plotseling van bewust dat Kirk dood is en dat zij zeker verdoemd is, terwijl ze nog maar tien minuten daarvoor buiten op zoek waren naar een zwemplek. Later gaat een andere figuur naar hen op zoek en komt ook bij het huis, waar hij Pam in een afgesloten vriezer aantreft. Het meest afschuwelijke is dat ze nog niet dood is, rechtop zittend in shock, maar dan hopeloos naar binnen geduwd door Lederkop, die nu haar redder in spe heeft gedood. Deze nihilistische scènes duidden op een abrupte overgang naar de film, die tot dan toe een beetje saai was geweest. De plotselinge duik in de woestheid was als een val die op de kijker werd gezet, en het effect was buitengewoon gedenkwaardig. De rest van de film ging over het lot van het laatste slachtoffer, Sally, die een van de meest slopende ervaringen ondergaat die een heldin uit een horrorfilm ooit heeft moeten doorstaan.<br />'The Texas Chain Saw Massacre' was in 1974 nogal een schok voor de kijkers. In dat opzicht leek het veel op 'Psycho'; daarvoor was er niet veel om het mee te vergelijken. In plaats daarvan was het de basis voor talloze films die daarna werden gemaakt, en het zal misschien geen weerklank vinden bij het jongere publiek, dat meer gewend is aan de films die daarna zijn gemaakt.
"The Texas Chain Saw Massacre" could be one of the finest examples of horror film-making, maybe even film-making in general. It does not have much plot, but instead exists solely to put the viewer in a state of distress. I remember watching this for the first time and how utterly freaked out I was.<br /><br />Despite being a grueling experience, the movie really does not have much explicit violence. Some of the murders happen just out of the camera's frame; only once do we actually see a chainsaw penetrate flesh, and it happens to be one of the villains. What earns the film its grisly reputation is the unrelentingly grim tone, and by playing this to the maximum, Tobe Hooper manages to make you think you are seeing something that you are not.<br /><br />Hooper starts the film off at a relatively slow pace with a small group of young people on a road trip in a hot van, and it slowly builds in intensity as one by one they fall victim to a family of psychotic degenerate cannibals inhabiting a rural house that they are unfortunate enough to be in the vicinity of. <br /><br />Some people might expect the most unsettling aspect of the movie to be the violence, but what I found even more upsetting is the way the deaths of the characters come suddenly and unexpectedly (to them, anyway). It went beyond most slasher films, especially the first two deaths, a couple called Kirk and Pam. Happening upon the dreaded house almost by accident, first Kirk goes inside and is immediately murdered with a sledgehammer to the head. Then Pam begins to get suspicious when he doesn't return. The camera finds her sitting on a swing outside, completely unaware that her boyfriend is already dead inside the farmhouse. When she goes into the house looking for him, she is seized, screaming, by the bizarre "Leatherface", who hangs her on a meat hook through her back. In agony and shock, she is forced to watch Leatherface dismember Kirk's corpse with a chainsaw, all at once aware that Kirk is dead and that she herself is certainly doomed, when just ten minutes beforehand, they were outside looking for a swimming hole. Later, another character goes looking for them and happens upon the house as well, finding Pam inside a locked freezer. The most horrifying thing is that she is not dead yet, sitting upright in shock but then hopelessly shoved back inside by Leatherface, who has now killed her would-be rescuer.<br /><br />These nihilistic scenes signaled an abrupt shift for the film, which up until this point had been a little boring. The sudden plunge into savagery was like a trap springing on the viewer, and the effect was extremely memorable. The remainder of the film dealt with the plight of the final victim, Sally, who endures what has to be one of the most grueling experiences a horror-movie heroine ever had to face.<br /><br />Grotesque and fever-pitched once it gets going, "The Texas Chain Saw Massacre" was quite a shock for viewers in 1974. In this sense it was a lot like "Psycho"; before it, there wasn't much to compare it to. Rather, it set the stage for numerous films that came after, and it may not resonate with younger audiences who are more accustomed to the films that have been made since.