'Verboden' is zonder twijfel een puur melodrama. Frank Capra, de regisseur, geeft in zijn autobiografie te kennen dat hij 'in bed had moeten blijven'. Gelukkig deed hij dat niet, want hoewel het verhaal 'zwak en voor 99,44 procent pure soap' is, met zijn eigen woorden, bevat het toch krachtige momenten en uitstekende interpretaties van de hoofdpersonen: Barbara Stanwyck en Adolphe Menjou. Hun eerste ontmoeting tijdens een cruise naar Havana, met Menjou zo dronken dat hij eindigt in een verkeerde hut (nummer 66 in plaats van 99) waar Stanwyck, die zich verveelt en blij is iemand te ontmoeten, een van de vele momenten is waarop Capra's talent duidelijk naar voren komt. Raplh Bellamy is ook prima als hoofdredacteur van een krant, waar roddels altijd welkom zijn. Ongetwijfeld verhult deze vroege talkie, met enkele tekortkomingen of twijfelachtige situaties, nog steeds gedeeltelijk dat er achter de camera een van de meesters van de film zit: Frank Capra. Ik adviseer duidelijk deze onvolmaakte maar waardevolle film niet te missen.
"Forbidden" is no doubt pure melodrama. Frank Capra, its director expressed in his autobiography, that he " should have stood in bed". Fortunately he didn't because although the story is "soggy and 99.44% pure soap opera", using his own words, it still retains powerful moments and excellent interpretations from its main actors: Barbara Stanwyck and Adolphe Menjou. Their first meeting at a cruise to Havana, with Menjou so drunk that he ends in a wrong cabin (number 66 instead of 99) where Stanwyck, bored and happy to encounter somebody, is one of many moments where Capra's talent is evident. Raplh Bellamy is also fine as the managing editor of a newspaper, where gossip is always welcome. No doubt that this early talkie, with some flaws or doubtful situations, still partially conceals that behind the camera there is one of the masters of cinema: Frank Capra. I clearly recommend not to miss this imperfect but valuable movie.