Ik heb hier een aantal recensies gelezen die voornamelijk erg negatief zijn, omdat de recensent de muziek van Wild Man Fischer óf irritant óf talentloos óf een combinatie van die twee vond.<br />Hoewel het waar is dat Wild Man Fischer zonder zijn muziek geen aanspraak zou kunnen maken op roem, en het soms moeilijk is om het verband te zien tussen alle loftuitingen die hem in deze documentaire worden toegezwaaid en de talloze nogal armzalige voorbeelden van zijn songs die door de hele film heen royaal worden geciteerd, gaat deze documentaire niet echt over hoe geweldig of irritant zijn muziek is, maar over de Wild Man zelf, en het blijkt een echt interessant verhaal te zijn dat deskundig wordt verteld.<br />Ik moet toegeven dat ik hier enige vooringenomenheid moet toegeven. Ik ben een van de weinige mensen die 'An Evening With Wild Man Fischer' kochten toen het voor het eerst werd uitgebracht aan het eind van de jaren zestig. Ik heb die plaat eigenlijk heel vaak beluisterd. Ik heb nooit gedacht dat Wild Man Fischer een groot artiest was (met een hoofdletter A), maar ik besefte wel dat er meer achter de muziek zat dan de buitenkant <0xE2><0x80><0x93> de muziek onthulde de man die erachter zat en zijn tragische verhaal dat interessant was. Bovendien was de plaat op een vreemde manier onderhoudend.<br />Larry 'Wild Man' Fischer werd in veel opzichten gered door zijn muziek. Het is niet alleen de manier waarop hij zijn hele leven heeft weten te ontsnappen, een bizar soort zelftherapie, maar het heeft ook als een magneet gewerkt op mensen die door hun invloed en geloof in zijn muziek hun uiterste best hebben gedaan om hem te helpen. Mensen als Frank Zappa, Mark Mothersbaugh, Barnes & Barnes & Rosemary Clooney om er maar een paar te noemen. Daar gaat dit verhaal in feite over.<br />En het blijkt dat Larry het niet erg gemakkelijk maakt om hem te helpen. Zijn paranoia zorgt er keer op keer voor dat degenen die hem na staan afstand van hem moeten nemen <0xE2><0x80><0x93> soms voor hun eigen veiligheid <0xE2><0x80><0x93> omdat Larry werkelijk een wilde is die zowel aan paranoïde waanvoorstellingen als aan auditieve hallucinaties lijdt. Dit overkomt zelfs de filmmakers tijdens de opnamen van deze documentaire.<br />De filmmakers leveren een uitzonderlijke prestatie, niet alleen door de wilde Fischer overal te volgen en zijn verschillende stemmingen en gedragingen vast te leggen, maar ze slagen er ook in toegang te krijgen tot veel mensen die Larry in het verleden hebben gekend of met hem hebben samengewerkt en hun mening te geven over verschillende gebeurtenissen (ik zou wel willen dat dr. Demento werd aangemoedigd om rechtop te gaan zitten voor zijn interview <0xE2><0x80><0x93> hij gaat op zijn zij liggen met zijn hoofd omhoog terwijl hij zijn Dr. D-outfit aanheeft <0xE2><0x80><0x93> compleet met hoge hoed <0xE2><0x80><0x93> het leidt af en hij ziet eruit als een pretentieuze sukkel. Bovendien zijn er een heleboel zeldzame archiefbeelden in de film die ik bijzonder vermakelijk vond. Er is ook een uitzonderlijk geanimeerd fragment van Pat Moriarity dat ook gedenkwaardig was.<br />'Wat ik was.' Waar ik me op voorbereid had, was de algehele droefheid van de film, droefheid in die zin dat er een man in voorkomt die oprecht een visie en een verlangen heeft en vastbesloten is om iets van zichzelf te maken, maar wiens aandoening tegelijkertijd de bron is van zijn inspiratie en de bron van zijn onvermogen om zijn doelen te bereiken. Als hij zijn paranoïde schizofrenie onder controle heeft, verliest hij zijn 'pep', zoals hij het noemt, zijn vermogen om te creëren en te presteren, dus de ironie is dat hij, als hij zijn mentale stoornis verliest, ook zijn kunst verliest. Anders gezegd: als Larry niet gek was, zou hij een nul zijn. Jammer ook, want dit is een man die duidelijk snakt naar aandacht en liefde, en toch steekt zijn paranoia voortdurend zijn lelijke kop op en vernietigt hij nodeloos belangrijke relaties. Bill Mumy, waarschijnlijk de langste relatie in zijn leven, moest zich uiteindelijk van Larry distantiëren. Toen hem werd gevraagd wat het beste was aan werken met Barnes & Barnes Fischer, antwoordde hij zonder aarzelen dat het het beste was om Bill Mumy te hebben om mee te praten <0xE2><0x80><0x93> om hem de hele tijd te hebben om mee te praten. Toen hem werd gevraagd wat hij ervan vond dat hij geen relatie meer had met Bill Mumy, verscheurde hij een paar papieren waar de filmmakers mee bezig waren en liep weg. De laatste scènes in de film, aan de zijde van zijn bedlegerige tante, waarschijnlijk het enige familielid dat echt in hem geloofde en hem onvoorwaardelijke liefde gaf, zijn oprecht hartverscheurend.<br />'Ontspoord' omvat, zoals alle goede documentaires, de totaliteit van het onderwerp en brengt het tot leven in al zijn lelijk-mooie werkelijkheid. In veel opzichten deed deze documentaire me denken aan 'Crumb', met zijn mengeling van het pathos van een vreemde buitenstaander. Verdient het om gezien te worden.
I've read several reviews here that are very negative principally because the reviewer found Wild Man Fischer's music to be either annoying or talentless or some combination of the two.<br /><br />While it is true that without his music Wild Man Fischer would have no claim to fame, and sometimes it's difficult to see the connection between all the plaudits lauded upon him by the various celebrities in this documentary and the numerous rather poor examples of his songs generously placed throughout the film, this documentary isn't really about how great or annoying his music is, it's about the Wild Man himself, and it turns out that it's a genuinely interesting story expertly told.<br /><br />I have to admit here some bias. I am one of the handful of people who actually purchased "An Evening With Wild Man Fischer" when it was originally released in the late 60s. I listened to that record quite a bit actually. I never once thought of Wild Man Fischer as a great Artist (with a capital "A") but I did recognize that there was more to the music than the surface - the music revealed the man underneath and his tragic story which was interesting. Plus, the record WAS entertaining in an odd sort of way.<br /><br />Larry "Wild Man" Fischer in many ways was saved by his music. Not only has it been his means of escape throughout his life, a bizarre sort of self therapy, but it has also served as a magnet drawing in people who through their influence and belief in his music have gone out of their way to be helpful to him. People like Frank Zappa, Mark Mothersbaugh, Barnes & Barnes & Rosemary Clooney to name just a few. That's really what this story is about.<br /><br />And as it turns out, Larry doesn't make it very easy to be helpful to him.<br /><br />Time after time his paranoia causes those close to him to have to distance themselves - sometimes for their own safety - because Larry really is a wild man who is subject to paranoid delusions as well as auditory hallucinations. This even happens to the filmmakers during the course of filming this documentary.<br /><br />The filmmakers do an exceptional job not only of following Wild Man Fischer around and documenting his various moods and behaviors, but they manage to get access to many people who have known or worked with Larry in the past and get their takes on different events (I do wish though that Dr. Demento had been encouraged to sit up for his interview - he reclines on his side with his head propped up for the duration of his interview while duded out in his Dr. D outfit - complete with top hat - it's distracting and makes him look like a pretentious doofus). In addition there's a lot of rare archival footage in the movie which I found highly entertaining. There's an exceptional animated segment produced by Pat Moriarity that was also memorable.<br /><br />What I wasn't prepared for was the overall sadness of the movie, sad in that here is a man who genuinely has a vision and a desire and the determination to try to make something of himself but whose affliction is at the same time both the wellspring of his inspiration and the source of his inability to achieve his goals. When he has his paranoid schizophrenia in check he loses his 'pep' as he calls it, his ability to create and perform, so the irony is that when he loses his mental disorder, he loses his art. Put another way, if Larry wasn't crazy, he'd be a nobody.<br /><br />Sad also because here is a man who obviously craves attention and love and yet his paranoia constantly rears its ugly head and destroys important relationships needlessly. Bill Mumy, probably the longest running relationship in his life, finally had to distance himself from Larry. When asked what was the best thing about working with Barnes & Barnes Fischer answers without hesitation that the best thing about it was having Bill Mumy to talk to - having him to talk to all the time. When asked how he feels about the fact that he no longer has a relationship with Bill Mumy, he tears up some papers the filmmakers are working from then walks off.<br /><br />The final scenes in the film at the side of his bed-ridden aunt, probably the only family member who really believed in him and gave him unconditional love, are genuinely heart rending.<br /><br />"Derailroaded", like all good documentaries, encompasses the totality of its subject and brings it home in all its ugly-beautiful reality. In many ways, this documentary reminded me of "Crumb" in its mixture of oddball outsider pathos. Deserves to be seen.