Kort nadat een vreemd stille jonge vrouw, Sadako Yamamura (Yukie Nakama), zich bij een toneelgezelschap aansluit, beginnen vreemde gebeurtenissen, waaronder sterfgevallen onder verdachte omstandigheden, plaats te vinden. Houdt Sadako op de een of andere manier verband met deze gebeurtenissen? En wat heeft het te maken met een verslaggever die onderzoek doet naar een tragedie van jaren geleden tijdens een paranormale demonstratie?<br />Tekst: Er zijn veel verschillende films, televisieseries, boeken, stripboeken enz. gebaseerd op het 'Ring-universum', en het is erg ingewikkeld om ze uit te zoeken. De Japanse films die bekendstaan als 'Ring' of 'Ringu' kunnen genummerd worden als 0 (deze), 1 (Ringu, 1998) en 2 (Ringu, 2, 1999), en ze functioneren goed als een verhaal dat op zichzelf staat. Deze film, Ring 0, is een inleiding. Ik kijk er liever eerst naar, maar als je meer mysterie in de andere films wilt, moet je ze bekijken in de volgorde waarin ze uitgebracht zijn: Ringu, Ringu 2, en dan Ringu 0. Er is ook een Japanse film die Rasen heet (aka Spiral, 1998) en die een 'Ring 2' had moeten zijn, maar die werd later vervangen door Ring 2 van 1999. Rasen lijkt meer op de tweede roman van Ring te lijken, maar Ringu 2 van 1999 wordt min of meer beschouwd als het 'officiële' vervolg op Ringu.<br />Er is een beruchte spotreclame uit de begintijd van 'Saturday Night Live' (1975) over een product dat 'Glinster' heette. Glinster was opvallend omdat het zowel een vloerwas als een toetje was. In Ring 0 is Sadako een Glinster-achtige entiteit. Maar in plaats van twee soorten dingen is ze zes: telekinetisch, paranormaal, precognitief, een geest, een paranormaal genezer, en een fysieke manifestatie van een gespleten persoonlijkheid. De film heeft ook iets van een griezelfilm. Het is zowel een griezelfilm als een traag, realistisch drama met een romantische ondertoon. De griezelfilms werken meestal wel, hoewel Sadako er baat bij zou hebben gehad als ze niet zoveel functies had gehad. De serieuzere dramatische delen, die bijna een uur van deze negentig minuten durende film in beslag nemen, zijn niet zo succesvol.<br />Het script, van Hiroshi Takahashi, uit een verhaal van Ring-schrijver Koji Suzuki, is bewonderenswaardig op artistiek niveau. Takahashi is dol op parallellisme, het opzetten van de toneelgroep.' 's repetities en optreden als een onschuldige sluier die vaak overeenkomt met meer sinistere gebeurtenissen onder de oppervlakte. Hij verandert vaak ons perspectief, zodat we een toneelspeler zien schreeuwen, bijvoorbeeld, op hetzelfde moment dat iemand achter het toneel zou moeten schreeuwen. Dit soort parallellen zijn door de hele film heen te vinden.<br />Het probleem is dat regisseur Norio Tsuruta gewoon niet veel vaart in het materiaal kan krijgen. De dramatische repetities en het gekibbel achter de schermen die een groot percentage van de filmtijd in beslag nemen, zijn gewoon niet zo spannend of opwindend. Er zijn glimpen, via Sadako of om haar heen, van een intrigerender wereld, maar het zijn vaak weinig meer dan 'flitsen' die ons tot een tweede blik kunnen verleiden. Takahashi en Tsuruta doen hun uiterste best om een romantisch subplot te creëren waarin een liefdesdriehoek (of twee) een rol speelt, maar dat kan nauwelijks van de grond komen. Het voelt vaak overbodig.<br />Het beste materiaal met Sadako in het eerste deel van de film lijkt een beetje op een kruising tussen een Hitchcock-thriller en Brian De Palma's Carrie (1976). Maar dat zijn veel te ruime vergelijkingen, want in elk geval heeft het eerste uur van Ring 0 weinig van de spanning, stijl of regisseurspanache van een van beide.<br />Ik had liever een sterkere focus gehad op Shoko Miyaji (Yoshiko Tanaka), de verslaggeefster die onderzoek doet naar de psychische ramp. Haar scènes, die de neiging hebben om de sfeer te hebben van een politieprocedure met een beetje afgrijzen, zijn onderhoudend en een grotere focus op haar zou de repetitiescènes beter hebben onderbroken. Het zou het personage ook meer gewicht hebben gegeven voor de climax, wat het einde nog meer impact zou hebben gegeven.<br />Zoals het er nu voor staat, is het laatste halfuur nog steeds het beste deel. Uiteindelijk ontrafelen we een groot deel van het mysterie achter Sadako (hoewel er nog een heleboel vragen zijn die beantwoord zouden kunnen worden) en krijgen we inzicht in enkele van de gebeurtenissen en commentaren in de eerste twee derde van de film, die anders cryptisch kunnen lijken (het loont om het eerste uur na afloop van de film nog eens te kijken <0xE2><0x80><0x93> ik vond het de tweede keer leuker).<br /><br />Er zijn een aantal gebeurtenissen tijdens de climax die adembenemend zijn in hun wreedheid, allemaal keurig in het script en geregisseerd. Een daarvan, waarin twee personages buiten het scherm op raadselachtige wijze omkomen, is een zeldzaam voorbeeld van een 'aanvalsscène' waarin ik toegeef dat wat je niet te zien krijgt effectiever kan zijn dan wat je wel te zien krijgt. We krijgen de gebeurtenis te zien die tot aan de dood heeft geleid, en we zien de bloederige nasleep. Als we zouden filmen hoe het is gebeurd, zou dat veel van de mystiek hebben weggenomen. Een andere opmerkelijke ontwikkeling in de climax is geworteld in de relatie tussen twee personages en werkt zo goed vanwege sterke culturele taboes.<br />Hoewel het waarschijnlijk mijn minst favoriete film uit de Ring-serie is, is Ring 0 de moeite van het bekijken waard vanwege zijn plaats in de serie en de uitstekende climax.
Shortly after an oddly quiet young woman, Sadako Yamamura (Yukie Nakama), joins a drama troupe, strange events, including deaths with suspicious circumstances, start occurring. Is Sadako somehow connected to these events? And what does it have to do with a reporter investigating a years-old tragedy at a psychic demonstration? <br /><br />Series Note: There are many different films, television series, books, comic books, etc. based on the "Ring Universe", and it's very complicated trying to sort them out. The Japanese films known as "Ring" or "Ringu" can be numbered 0 (this one), 1 (Ringu, 1998) and 2 (Ringu 2, 1999), and function well as a self-contained story. This film, Ring 0: Birthday is a prequel. I prefer watching it first, but if you want more mystery in the other films, watch them in their release order: Ringu, Ringu 2, then Ringu 0. Note that there is also a Japanese film named Rasen (aka Spiral, 1998) which was meant to be a "Ring 2", but that was later superseded with the 1999 Ringu 2. Rasen is supposedly closer to the second Ring novel, but 1999's Ringu 2 is seen as more or less the "official" Ringu sequel.<br /><br />There is an infamous mock commercial from the early days of "Saturday Night Live" (1975) about a product named "Shimmer". Shimmer was notable for being both a floor wax and a dessert topping. Ring 0 has Sadako as a Shimmer-like entity. Only, instead of being just two kinds of things, she's six--a telekinetic, a psychic, a precognizant, a ghost, a psychic healer, and a physical manifestation of a split personality. The film overall has a Shimmer-like quality, too. It's both a horror film and a slow, realistic drama with romance overtones. The horror stuff generally works, although Sadako would have benefited from not having so many functions. The more serious dramatic sections, which take up almost an hour of this 90-minute film, are not quite as successful.<br /><br />The script, by Hiroshi Takahashi, from a story by Ring novelist Koji Suzuki, is admirable on an artistic level. Takahashi is fond of parallelism, setting up the drama troupe's rehearsals and performance as an innocuous veil that often matches more sinister events beneath the surface. He frequently changes our perspective so that we see a stage performer scream, say, at the same time someone offstage should be screaming. These kinds of parallels can be found throughout the film.<br /><br />The problem is that director Norio Tsuruta just cannot get much momentum going with the material. The dramatic rehearsals and backstage bickering that take up a large percentage of screen-time just aren't that eventful or exciting. There are glimpses, through Sadako or around her, of a more intriguing world, but they're often little more than "flashes" that might cause us to do a double take. Takahashi and Tsuruta work hard to establish a romance subplot involving a love triangle (or two), but this can barely get off the ground. It often feels superfluous.<br /><br />The best material featuring Sadako in the earlier part of the film resembles something of a cross between a Hitchcockian thriller and Brian De Palma's Carrie (1976). But those are overly generous comparisons, since at least the first hour of Ring 0 has little of the suspense, style or directorial panache of either.<br /><br />I would have preferred a stronger focus on Shoko Miyaji (Yoshiko Tanaka), the reporter who is trying to investigate the psychic demonstration tragedy. Her scenes, which tend to have the flavor of a police procedural with slight horror twinges, are entertaining, and a larger focus on her would have broken up play rehearsal scenes better. It would have also given the character more weight for the climax, which would have given the ending even greater impact.<br /><br />As it stands, the last half hour is still the best part. We finally unravel much of the mystery behind Sadako (although there are a lot of questions that could still be answered), and gain insight into some of the events and comments in the first two-thirds of the film, which otherwise can seem cryptic (it pays to rewatch the first hour after the film is over--I enjoyed it more the second time). <br /><br />There are a number of events during the climax that are breathtaking in their brutality, all nicely scripted and directed. One of these, when two characters are enigmatically killed off-screen, is a rare example of an "attack scene" where I agree that what you're not shown can be more effective than what you are shown. We get to see the event leading right up to the death, and we see the bloody aftermath. Filming how it happened would have drained much of its mystique. Another outstanding development in the climax is rooted in the relationship between two characters, and works so well because of strong cultural taboos.<br /><br />While it's probably my least favorite Ring-related film, Ring 0 is worth viewing because of its place in the series and the excellent climax.