Een moeder en haar zoontje komen voor de laatste keer uit hun huis, als een gezin dat tijdelijk is gemaakt door een onderbreking van de oorlog. De dunne stammen van de toploze bomen kunnen de oude man in het zwart niet camoufleren, wiens ontmoeting met de vrouw en de jongen wordt onderbroken door het volgende angstige moment. De bijbel zou een duidelijke aanwijzing moeten zijn voor deze angstige ontmoeting, maar de priester neemt zijn hoed af voordat hij dichterbij komt, zodat er geen verwarring kan ontstaan over de betekenis van hun ontmoeting. Het duurt niet lang of Eero (Topi Majaniemi) en zijn moeder (Marjaana Maijala) krijgen van een paar grimmige vrouwen te horen dat ze uit elkaar moeten gaan. 'Aideista parhain' gaat over de onuitgesproken gevoelens tussen Eero en zijn moeder Kirsti tijdens de periode van hun gescheiden bestaan, waarin beide partijen gedwongen zijn elkaar weer op te zoeken wanneer het voormalige 'oorlogskind' naar Zweden terugkeert voor de begrafenis van zijn pleegmoeder, waarmee het stilzwijgen dat ze in de tussenliggende decennia hadden bewaard wordt doorbroken. In flashbacks wordt verteld dat het zwart-witfilmpje overschakelt op kleur, alsof het verleden Eero levendiger voor de geest staat dan het heden. De jongen wiens vader door de Russen werd gedood, ontmoet zijn nieuwe voogden per boot, per trein en vervolgens per bus op een onverharde weg; Hjalma (Michael Nyqvist) en Signe (Maria Lundqvist) Jonsson, een van de vele Zweedse echtparen die onderdak en voedsel verschaften aan meer dan zeventigduizend Finse kinderen die door de oorlog waren getroffen. Hoewel de boer heel inschikkelijk lijkt, gedraagt Signe zich vanaf het begin vijandig en soms ronduit verfoeilijk tegenover Eero. Ze loopt voor haar man uit en stormt met een hoofd vol stoom terug naar hun huis op een boerderij. Aangezien we inzien dat 'Aideista parhain' een episch verhaal wil zijn dat uit hetzelfde hout is gesneden als Amerikaanse epische verhalen over het leven in oorlogstijd, laten we ons niet misleiden door Signes afkeer van het 'vreemde'. Een Finse jongen met zijn vreemde Finse gewoonten. Het ene panorama na het andere van weelderig Zweeds landschap maakt duidelijk dat 'Aideista parhain' door dezelfde parameters wordt beheerst als een studiofilm uit Hollywood. Signe mag dan schreeuwen of Eero slaan, maar ze zal hem niet met een keukenmes te lijf gaan. En de jongen ook niet, zoals een jongen uit een verfilming van Patrick McCabe. De soundtrack van de film is zo sentimenteel, zo overladen met snaren om elk moment van de film met zijn crescendo te overstemmen, dat het de mogelijkheid van het onverwachte wegneemt, want 'Aideista parhain' is in wezen een Europese versie van een prestigefilm, bedoeld om meerdere Oscar-nominaties in de wacht te slepen.<br />Maar als Signe's vader haar in zijn armen neemt, is er geen houden meer aan. Als het moment van de transformatie aanbreekt, lijkt de verschijning van de zorgzame moeder onder dat norse uiterlijk dat we al die tijd al hebben voorspeld, volkomen willekeurig, evenals haar openbaring over Eero's plotselinge aanhankelijkheid. In de laatste scène berispt Signe de jongen omdat hij geld heeft gestolen en is weggelopen. Ze belt maatschappelijk werk om de jongen naar huis te sturen. Maar als de vrouw van de administratie voorstelt Eero naar een kindertehuis te sturen, verandert Signe van gedachten, maar het publiek zal moeite hebben om die verandering van gedachten toe te kennen. Een luchtje, daar heeft ze het vandaan. Zijn ophanden zijnde vertrek zou een reden voor een feestje moeten zijn na haar voortdurende ongemanierde gedrag tegenover de jongen. 'Aideista parhain' is niet genoeg rook en spiegelmagie uit het scenario om het paradigma te verdoezelen.<br />Als 'Aideista parhain' klaar is met de rol van Signe, horen we dat Eero's moeder hem in de steek heeft gelaten ten gunste van een Duitse soldaat. De film zou geweldig zijn als het voor ons, samen met Eero, moeilijker zou zijn om tussen beide moeders te kiezen als het tijd is voor zijn terugkeer naar Finland. 'Aideista parhain' beslist voor ons. Natuurlijk staan we sympathieker tegenover Signe's bewering dat zijn biologische moeder een soldaat is die banden heeft met de nazipartij. Terwijl Eero als vervanging voor Signe's moeder fungeert. De moeder gebruikt haar zoon als een preventieve maatregel tegen hartzeer van het romantische soort (zo lijkt het althans).<br />'Aideista Parhain' wordt nog manipulatiever als de oude man in een door Signe geschreven brief achter de bedoelingen van zijn moeder komt. Het is een vergezocht idee dat Eero het onderwerp al die jaren nooit met Kirsti heeft besproken, want als hij zich een troostprijs voor een Duitser voelde, zou hij logischerwijs naar Zweden terugkeren om de ware liefde van een toegewijde moeder te zoeken. 'Aideista Parhain' is onmiskenbaar vrouwenhaat; het is een kick om een oude vrouw tot tranen toe te roeren, en dan probeert het van twee walletjes te eten door haar te verlossen. Maar het is te laat. Het publiek zal het gevoel hebben dat er met ons is geknoeid nadat we onze trouw aan Signe hebben bewezen.<br />'Aideista parhain' speelt Signe en Kirsti als de moeder en de hoer, en mist dan de overtuiging om de zeug een zeug te laten zijn.
A mother and her young son emerge from their house for the last time as a family made temporary by an interrupting war. The thin trunks of topless trees can't camouflage the old man in black whose convergence with the woman and the boy is halted by the next anxious moment. The bible should be a dead giveaway to this apprehensive encounter, but the priest removes his hat before he gets any closer, just so there's no confusion about the meaning of their meeting. Before long, Eero(Topi Majaniemi) and his mother(Marjaana Maijala) are told by some grim women that they'll have to separate. And so it is, the church's will, that Eero finds himself on a crowded boat with other fatherless Finnish children, en route to Sweden where he'll live with a Swedish family until the war is over.<br /><br />"Aideista parhain" is about the unexamined feelings between Eero and his mother Kirsti during the period of their severed existences, in which both parties are forced to revisit when the former "war child" returns to Sweden for the funeral of his foster mother, breaking the complicit silence they maintained throughout the intervening decades. Told in flashback, this black and white film switches to color, as if the past is more vivid to Eero than the present.<br /><br />By boat, by train, and then by bus, the boy whose father was killed by Russians, meets his new guardians on an unpaved road; Hjalma(Michael Nyqvist) and Signe(Maria Lundqvist) Jonsson, one of many Swedish couples who provided shelter and sustenance to over seventy-thousand Finnish children affected by the war. While the farmer seems accommodating enough, Signe is hostile and sometimes downright odious towards Eero from the outset, walking ahead of her husband and charge with a head full of steam, back to their house on a farm. Since we recognize that "Aideista parhain" aspires to be an epic cut from the same cloth as American epics about life during wartime, we're not fooled by Signe's distaste for the "strange" Finnish boy with his strange Finnish ways. Panorama after panorama of sumptuous Swedish scenery makes it clear that "Aideista parhain" is governed by the same parameters as a mainstream studio movie from Hollywood. Signe may shout, or even hit Eero, but she's not going to stab him with a kitchen knife, nor will the boy, like a boy from some Patrick McCabe adaptation. The movie's soundtrack is so sentimental, so heavily laden with strings to overemphasize every moment of incident with its crescending bulge, it takes away the possibility of the unexpected, because "Aideista parhain" is essentially a European version of a prestige film meant to secure multiple Oscar nominations.<br /><br />But when Signe's moment of transformation arrives, the emergence of the nurturing mother beneath that gruff exterior we predicted all along seems entirely arbitrary, as is her epiphany about Eero's sudden lovability. In the last scene, Signe chastises the boy for stealing money and running away. She calls social services to send the boy back home. But when the administrative woman suggests that Eero would be sent to a children's home, Signe has a change of heart, but the audience will be hard-pressed to allocate that change of heart's origin. Thin air, that's where she got it. His impending departure should be cause for celebration after her constant ill-mannered behavior towards the boy. There's not enough smoke and mirror-magic from the screenplay to obscure the paradigm.<br /><br />After "Aideista parhain" is through with casting Signe as the villain, we learn that Eero's mother abandoned him in favor of a German soldier. The film would be riveting if we, along with Eero, had a harder time deciding between both mothers when it's time for his return to Finland. "Aideista parhain" decides for us. Of course, we're more sympathetic towards Signe's claim, after all, his birth mother is f****** a soldier affiliated with the Nazi party. While Eero functions as a replacement for Signe's dead little girl(who drowned under her care), the mother uses her son as a preventive measure against a heartbreak of the romantic sort(or so it seems).<br /><br />"Aideista Parhain" gets even more manipulative after the old man learns belatedly about his mother's intentions in a letter written by Signe. It's a far-fetched notion that Eero never broached the subject with Kirsti in all those years, because if he felt like a consolation prize to a German, logic dictates that he'd return to Sweden and seek the real love of a devoted mother. "Aideista Parhain" is unmistakably misogynistic; it gets off on reducing an old woman to tears, then tries to have it both ways by redeeming her. But it's too late. The audience will feel jerked around after investing our allegiance with Signe.<br /><br />"Aideista parhain" casts Signe and Kirsti as the mother and the whore, then lacks the conviction to let the sow be a sow.