De helft van de lol van het kijken naar 'De luipaardman' is dat je probeert uit te vogelen hoe de plot in elkaar zit. Als je hem nog niet hebt gezien, moet je de rest van deze recensie maar niet lezen. Het is een lekker eng filmpje, en meer hoef je niet te weten.<br />Voor degenen die de film hebben gezien, mijn mening erover: een symfonie bestaat van oudsher uit vier delen. Dit is de structuur van 'De luipaardman'. Na een inleiding die de aandacht trekt, waarin het hoofdthema (kletterende castagnetten) wordt geïntroduceerd, samen met de hoofdpersonen (Jerry, Kiki, Clo-Clo en de ontsnapte luipaard), worden we getrakteerd op vier delen.<br />1ste deel: waarschijnlijk de beste van de vier delen, beginnen we met Clo-Clo die haar castagnetten bespeelt terwijl ze over straat loopt. Ze kiest een kaart om haar toekomst te voorspellen, en het is de kaart van de dood. Dit geeft een onheilspellende sfeer als we plotseling worden voorgesteld aan een heel nieuw stel personages: een arm Mexicaans gezin. De dochter wordt eropuit gestuurd om maïsmeel te kopen, en we krijgen een prachtig spannende scène waarin ze bang is voor een aanval van de luipaard. De beweging komt tot een hoogtepunt met haar dood, een perfecte combinatie van beeld, geluid en (vooral) wat er aan de verbeelding wordt overgelaten.<br />2e beweging: we krijgen weer een korte ontmoeting met de hoofdpersonen en worden herinnerd aan het castanet-thema. Dan worden we voorgesteld aan een heel nieuw stel personages: een jong meisje, haar familie en haar minnaar buiten het beeld. Er vindt nog een griezelige scène plaats op een kerkhof, die ook eindigt met de dood van het jonge meisje.<br />3. De derde beweging: we worden weer herinnerd aan de hoofdpersonen, maar deze keer beginnen we hun verhalen tot het einde toe te volgen. De derde beweging concentreert zich op Clo-Clo, en de castagnetten worden, hoewel ze aanwezig zijn, spaarzaam gebruikt. Dit vormt de volledige ontwikkeling van het doodskaartverhaal dat eerder in de film werd voorafgegaan door de dood van de vrouw. Opnieuw bereikt dit gedeelte het einde met de dood van de vrouw.<br />4. De vierde beweging (de finale): tot nu toe zijn we er door selectieve camera-opnamen niet helemaal zeker van of de moorden het gevolg zijn van de luipaard of van iemand anders. Het verhaal van de ontsnapte luipaard eindigt met het vinden van zijn dode lichaam. Het verhaal van Val Lewton wordt ook tot het einde toe doorverteld. De ware moordenaar wordt onthuld <0xE2><0x80><0x94> opnieuw met behulp van de castagnetten <0xE2><0x80><0x94> en gedood. De climax van de hele film is de dood van 'de luipaardman'.<br />In al zijn films speelde Val Lewton met het idee van leven tegen dood, en deze film is geen uitzondering. De castagnettenmuziek door de hele film helpt ons de dans tussen leven en dood te ervaren. De sterfgevallen zijn altijd schokkend, en aanvankelijk schijnen ze het laatste woord te hebben. Maar de laatste scène toont feitelijk de overwinning van het leven. Ik weet niet hoe lang we op deze aarde zijn, dus we moeten elk moment koesteren. En alleen door de dood kunnen we het geschenk van het leven waarderen. Dat is de boodschap van de opwindende, mooie en soms verontrustende symfonie van Lewton en Tourneur.
Half the fun of watching "The Leopard Man" is trying to figure out the plot structure. If you haven't seen it yet, don't read the rest of this review. It's a good creepy little film, and that's all you need to know.<br /><br />For those who have seen the film, here are my thoughts on it: A symphony traditionally contains four movements. This is the structure of "The Leopard Man". After an attention-grabbing introduction, in which the main theme (clattering castanets) is introduced, along with the main characters (Jerry, Kiki, Clo-Clo, and the escaped leopard), we are treated to four movements.<br /><br />1st movement: Probably the best of the four parts, we begin with Clo-Clo playing her castanets while walking down the street. She picks a card to receive her fortune, and it's the card of death. This sets an ominous tone when we are suddenly introduced to a completely new set of characters--a poor Mexican family. The daughter is sent to buy some cornmeal, and we have a wonderfully suspenseful scene where she fears an attack by the leopard. The movement climaxes with her death, a perfect combination of visual, audio, and (especially) what's left to the imagination.<br /><br />2nd movement: We once again have a brief encounter with the main characters and a reminder of the castanet theme. Then we are introduced to a whole new set of characters--a young girl, her family, and her off-camera lover. Another creepy scene takes place in a graveyard, and it also climaxes with the young girl's death.<br /><br />3rd movement: We are again reminded of the main characters, but this time we begin to follow their stories to completion. The third movement focuses on Clo-Clo, and the castanets, though present, are used sparingly. This completely develops the death card story which was foreshadowed earlier in the film. Once again, this section climaxes with the woman's death.<br /><br />4th movement (the finale): Up until now, due to selective camera shots, we haven't been entirely certain whether the killings have been the result of the leopard or someone else. The escaped leopard's story is concluded by finding its dead body. The remaining cast's story is also carried out to the end. The true murderer is revealed--once again with the aid of the castanets--and killed. The climax of the entire film is the death of "the leopard man".<br /><br />In all of his films, Val Lewton played with the idea of life vs. death, and this film is no exception. The castanet music throughout the film helps us to experience the dance between life and death. The deaths are always shocking, and they initially seem to have the final word. But the final scene actually shows the victory of life. Jerry and Kiki walk off together, determined to make the most of their lives together.<br /><br />We don't know how long we have on this earth, so we should cherish every moment. And only through death can we appreciate the gift of life. This is the message of Lewton's and Tourneur's thrilling, beautiful, and sometimes unsettling symphony.