Omdat ik de laatste tijd op een epische filmkick zit te wachten, besloot ik dit'verloren' debuut van Arnold Schwarzenegger nog eens te bekijken, waarin niet alleen zijn toen onuitspreekbare achternaam is veranderd in de fantasieloze Strong (zoals de sterren van Italiaanse _peplums_ ), maar ook zijn stem is verfilmd door een Amerikaanse acteur voor de Amerikaanse bioscoopuitgave (wat niet verwonderlijk is, aangezien zijn oorspronkelijke zanglijn <0xE2><0x80><0x93> zoals ik zelf naar de film heb gekeken <0xE2><0x80><0x93> af en toe bijna onverstaanbaar is)! Hoe dan ook, de 'Griekse god in het moderne New York' De plot had zeker een komisch potentieel, maar ondanks de schaarse kansen (Hercules voelt zich beledigd als hij een bedrieger als zichzelf ziet optreden in een fictieve zwaard-en-zandfilm die in een bioscoop wordt gedraaid), wordt het over het algemeen hopeloos verkwist door de amateuristische aard van het geheel. In elk geval, ondanks de nietszeggendheid en het afgezaagde van het verhaal, verlicht de Griekse muziek van tijd tot tijd de pijn...
Being on an epic movie kick lately, I decided to check out again this "lost" debut of Arnold Schwarzenegger's where not only is his then unpronounceable surname changed to the unimaginative Strong (in the manner of the stars of Italian peplums) but his voice was also dubbed by an American actor for U.S. theatrical release (which is unsurprising as his original vocal track - which is how I watched the movie myself - is virtually unintelligible at times)! Anyway, the "Greek god in modern NYC" plot had comic potential to be sure but, despite the scarce felicities (Hercules is insulted on seeing an impostor posing as himself in a fictional sword-and-sandal flick playing in a movie theater), it is generally hopelessly squandered by the sheer amateurishness of it all. At least, despite its blandness and derivativeness, the Greek-style musical score alleviates one's pain from time to time...