Lang na de première van deze film werd de term 'Slice of Life' bedacht om dit soort films te beschrijven. Ik heb een hekel aan labels, en ik heb vooral een hekel aan moderne films waarvoor deze term werd bedacht. Toch lijkt het een toepasselijke naam voor deze film, waar ik paradoxaal genoeg dol op ben. (Deze opmerking geeft evenveel inzicht in de geschiedenis van de film als in mijn eigen personage.) Ik geef toe dat ik sentimenteel ben. Daarom vind ik Slice of Life-films uit de jaren dertig tot het eind van de jaren veertig meestal veel aantrekkelijker dan latere films. Veel Slice of Life-films uit de jaren veertig lijken me nogal zinloos, nogal tragisch <0xE2><0x80><0x93> of erger nog <0xE2><0x80><0x93> allebei! Net als elke kunstvorm drukt de film het ethos uit van de cultuur waarin ze zijn gemaakt. Soms betreur ik het lot van de samenleving die van de jaren dertig tot het eind van de jaren veertig Slice of Life-films produceerde.<br />Roughly Speaking is een film die vol tragische gebeurtenissen zit, maar geen ervan lijkt zinloos of zelfs maar tragisch. In dat opzicht is hij moralistisch. Zoals hun dialoog tijdens de fade-out van de film duidelijk aangeeft, lijken Rosalind Russell en Jack Carson voor elkaar gemaakt te zijn in hun onbuigzame tweelinggeest. Die geest doordrenkt deze hele film met optimisme. Als de film soms overdreven sentimenteel lijkt (sommigen vinden hem zelfs sentimenteel), denk ik dat dat komt doordat de meeste mensen tegenwoordig dat soort optimisme als overdreven sentimenteel beschouwen. Opgevoed door ouders die de Grote Depressie en de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt, kan ik me een tijd voorstellen waarin zo'n optimisme niet als overdreven sentimenteel of ongeloofwaardig werd beschouwd. Deze film belichaamt die tijd en die mensen, en hij spreekt tot mijn hart en ziel. Hij inspireert me en doet me vandaag verlangen naar zo'n milieu, op een retrospectieve manier die ten tijde van de première voor het publiek niet mogelijk was. Dus voor mij is deze film groter geworden en met de jaren beter geworden. <br />Russell is een van die actrices die in staat zijn een voorstelling te geven die je aan het lachen maakt en toch je hart raakt. Carson wordt meestal niet gezien in rollen die hem de kans geven zulke genuanceerde personages te spelen. Maar hier is hij, en hij straalt. Hij was een van de grote 'tweederangsacteurs' van die tijd. Als ik hem zie in een film als deze of in Mildred Pierce, vind ik het jammer dat hij niet meer vlezige, sprekende rollen heeft gekregen. In deze film is Russell de kracht en Carson de visie <0xE2><0x80><0x93> ze zijn een geweldig team en ik vond het leuk om ze samen oud te zien worden.<br />De afloop is nogal abrupt. Maar voor degenen die de Tweede Wereldoorlog hebben overleefd, zijn er genoeg voortekenen geweest om de rest van het verhaal in algemene zin te kunnen zien. Bijna geen enkele familie die zoveel zoons naar de oorlog had gestuurd, was gezegend om ze allemaal weer thuis te zien komen. Deze familie had heel wat ontberingen doorstaan en zou ongetwijfeld nog meer te verduren krijgen. Maar ze zou overwinnen...<br />Dit lijkt me niet overdreven sentimenteel <0xE2><0x80><0x93> alleen maar optimistisch.
Long after this movie's release, the term "Slice of Life" was coined to describe films such as this. I dislike labels, and I especially tend to dislike modern films for which this term was coined. However, it seems like an apt label for this movie which I paradoxically love. (This comment provides as much insight into film history as it does into my own character.) I admit to being a sentimentalist. Consequently Slice of Life films from the thirties to the late forties usually appeal to me far more than later films. A lot of Slice of Life movies since the late forties seem to me to be rather pointless, rather tragic - or worse - both! Like any art form, films express the ethos of the culture in which they are made. I sometimes lament the passing of the society that produced Slice of Life films from the thirties to the late forties...<br /><br />Roughly Speaking is a film that is full of tragic events, but none seem pointless or even tragic. In that sense it is moralistic. As their dialog during the film's fadeout clearly indicates, Rosalind Russell and Jack Carson seem made for each other in their twin indomitable spirits. That spirit imbues this entire film with optimism. If the film seems at times to be overly sentimental (even maudlin to some), I think it is because today most people think of that kind of optimism, itself, as overly sentimental. Raised by parents who experienced the Great Depression and WWII, I can imagine a time when such optimism was not deemed overly sentimental or unbelievable. This film epitomizes that time and those people, and it speaks to my heart and soul. It inspires me and makes me yearn today for such a milieu, in a retrospective way that was not possible for audiences at the time of the film's release. So, for me this movie has grown in stature and improved with age.<br /><br />Russell is one of those actresses who is capable of delivering a performance that evokes laughter and yet tugs at your heartstrings. Carson is not usually seen in roles that offer him the opportunity to portray such nuanced characters. Here he is, and he shines. He was one of the era's great "second bananas." When I see him in a film such as this or Mildred Pierce, I regret that he wasn't given more meaty, starring roles. In this movie Russell is the strength and Carson is the vision - they are a great team, and I enjoyed seeing them grow old together.<br /><br />The ending does come rather abruptly. Yet for those who lived through WWII, there is enough foreshadowing for the rest of the story to be imagined in a general sense. Hardly any family that sent as many sons to the war was blessed to see them all return home. This family had seen plenty of hardship, and would, no doubt, see more. But it would overcome...<br /><br />This doesn't seem overly sentimental to me - just optimistic.