De regisseur Robert Aldrich levert niet vaak een film af die ergens tussenin valt. Meestal garandeert de naam van Aldrich op de film ofwel een goede film, ofwel een absoluut vreselijke film. _The Choirboys_ is Aldrich op zijn slechtst, en als je dacht dat _The Grissom Gang_ en _Hustle_ slecht waren, dan heb je nog niks gezien! Het is een smakeloos en zich steeds herhalend episodische verhaal, een complete puinhoop van een film die alleen maar de vooroordelen versterkt die hij zogenaamd koestert. Niets aan de film deugt, zelfs niet een beetje. Joseph Wambaugh, die de oorspronkelijke roman heeft geschreven waarop de film is gebaseerd, was zo ontzet over deze karikatuur dat hij juridische stappen heeft ondernomen om zijn naam uit de aftiteling te laten verwijderen! Dat zou je alles moeten vertellen wat je moet weten.<br />Een eenheid van de politie van L.A. patrouilleert in de stad op zoek naar geweld en smeerlapperij. Als ze dienst hebben, zijn ze niet veel beter dan boeven met een penning, die gerechtigheid afdwingen zonder zich iets aan te trekken van morele normen en de openbare veiligheid. Als ze geen dienst hebben, zijn ze nog erger. Dan zitten ze's nachts dronken te worden in een plaatselijk park en gedragen ze zich als relschoppers. Langzaam maar zeker worden de motieven van elke figuur onthuld. Zo blijkt agent Sam Lyles (Don Stroud) een ex-Vietnam-veteraan te zijn wiens ervaringen in de oorlog hem claustrofobisch hebben gemaakt. In één aangrijpende scène slaat hij in een afgesloten politiebusje door terwijl hij dronken is en vermoordt hij een ritselaar, een schokkende daad die de hogere echelons van het korps van L.A. maar al te graag in de doofpot willen stoppen. Een paar agenten (Randy Quaid, Tim McIntire) krijgen de opdracht om een zelfmoordspringer vanuit een hoog gebouw naar beneden te praten, maar hun benadering is zo weinig subtiel en agressief dat ze zichzelf uiteindelijk de dood in werpt. Eén agent, de knappe, all-American Baxter Slate (Perry King), wordt ontmaskerd als een perverse seksverslaafde en onterfd door zijn collega's, wat tot zo'n persoonlijke schaamte leidt dat hij zelfmoord pleegt. En zo gaat het verder. De politie verprutst voortdurend de ene klus na de andere met hun schietgrage houding, hun racistische en seksistische onprofessionele gedrag en hun roekeloze minachting voor wet en orde.<br />Er zijn mensen die _The Choirboys_ opvatten als een zwartgallige, komische vertoning van het politievak. Maar in werkelijkheid is er niets grappigs aan dit afschuwelijke filmpje. Aldrich slaat ons letterlijk met extreme vulgariteit en aanstootgevendheid op ons hoofd om zijn punt duidelijk te maken, en de benadering is zo grof en onaangenaam dat de film een uitdaging wordt om naar te kijken. De cast van geweldige acteurs is vooral g<0xC3><0xAA>nant in hun ondankbare rollen, en niet minder in die van Lou Gossett Jr., Charles Durning en Robert Webber (de laatste vooral vernederd door zijn rol als ongevoelige superieur met een immorele persoonlijke agenda). Het scenario van Christopher Knopf biedt geen sprankje redding voor de galerij van slijmballen, zodat de kijker na twee eindeloze uren een nare smaak in zijn mond en een leeg gevoel in zijn maag achterlaat als de film ten einde komt. Vermijd The Choirboys, want het is een van de ergste films aller tijden!
Director Robert Aldrich doesn't often deliver a film that falls in the middle ground. Most of the time, Aldrich's name on the film either guarantees a good movie or an absolutely terrible one. The Choirboys is Aldrich at his very worst  if you thought The Grissom Gang and Hustle were bad, you ain't seen nothing yet! It is a tasteless and repetitively episodic story, a complete mess of a film which merely reinforces the very prejudices that it is supposedly criticising. Nothing about the film works, not even slightly. Joseph Wambaugh, who penned the original novel upon which the movie is based, was so appalled at this travesty that he took legal action to have his name removed from the credits! That should tell you all you need to know.<br /><br />A unit of L.A. cops spend their shifts patrolling the city in search of violence and sleaze. When they're on duty they are little better than thugs with a badge, dishing out justice with total disregard for moral standards and public safety. When they're off duty they are even worse, spending their nights getting drunk in a local park and acting like hooligans. Slowly but surely, each character's motivations are revealed. For example, Officer Sam Lyles (Don Stroud) is shown to be an ex-Vietnam vet whose wartime experiences have left him claustrophobic. In one harrowing scene, he flips out whilst drunk in a locked police van and kills a hustler, a shocking act that the higher echelons of the L.A. force are only too keen to cover up. A pair of cops (Randy Quaid, Tim McIntire) are assigned to talk a suicide jumper down from a high-rise building, but their approach is so unsubtle and aggressive that she ends up flinging herself to her death. One cop, the handsome all-American Baxter Slate (Perry King), is found out as a kinky sex addict and disowned by his colleagues, leading to such personal shame that he commits suicide. And so it goes. the cops continually foul up one job after another with their trigger-happy attitudes, their racist and sexist unprofessionalism, and their reckless disregard for true law and order.<br /><br />There are those who hail The Choirboys as a blackly comic expose of the police profession. But in truth there is nothing funny about this horrible little film. Aldrich virtually hammers us over the head with extreme vulgarity and offensiveness to make his point, and the approach is so heavy-handed and unpleasant that the film becomes a challenge to sit through. The cast of terrific actors are particularly embarrassing in their thankless roles, none more so than Lou Gossett Jr, Charles Durning and Robert Webber (the latter especially degraded by his part as a callous superior officer with an immoral personal agenda). Christopher Knopf's screenplay offers no glimmer of salvation for the gallery of slimeball characters, so that as the film comes to an end after its interminable two hours the viewer is left with a nasty taste in the mouth and an empty feeling in the stomach. Avoid The Choirboys  it's one of the worst of all-time!