In het begin is er een martelende scène waarin een volstrekt onnodige en buitengewoon irritante kantoorbediende wordt uitgenodigd om de rol van Barbara Stanwyck en Sterling Hayden te spelen, met een pijnlijk ongrappig stukje over wie welke sandwich had besteld. Niemand beweert dat hij die laatste sandwich die hij had besteld is gaan halen en tjonge, wat was hij kwaad! Je zou denken dat hij een van de sterren van de film was, als je bedenkt hoe sterk de camera op hem is gericht, maar hij komt nooit meer te voorschijn en je komt nooit meer achter die sandwich! En het doet er ook niet toe dat zijn irritante gejammer de cruciale, uitputtende informatie verdringt die de gebeurtenissen die de rest van de film vormen in gang zou moeten zetten. 's adviescolumnist een gesprek heeft met een knorrige redacteur die onverstaanbare woorden mompelt. De eerste tien minuten zei ik tevergeefs 'Wat?' en 'Huh?' en 'Wie?', en ik wist dat me een echte uithoudingstest te wachten stond.<br />'Crime of Passion' is een beetje een prefeministische tirade over een gedreven carrièrevrouw die onverstandig genoeg valt voor een plompe, burgerlijke rechercheur (Hayden), haar baan bij de krant opzegt, zich verstikt voelt door haar alledaagse bestaan in een buitenwijk en een of ander verbijsterend plan bedenkt om hun vooruitzichten te verbeteren. De film is weinig meer dan een reeks saaie feestjes en afschuwelijk saaie telefoongesprekken. De hoogtepunten zouden waarschijnlijk de twee opwindende scènes moeten zijn waarin een auto een parkeergarage binnenrijdt, de passagiers uitstappen en langzaam weglopen.<br />Hoewel ze het nog maar een paar jaar eerder in 'Clash by Night' en 'Jeopardy' voor elkaar had gekregen, was Stanwyck in 1957 al vijftig jaar oud en eenvoudig niet meer overtuigend als zwoele minnaar. Ze is onaangenaam broos en hysterisch en niet in staat aan de basisbehoeften van haar rol te voldoen, hoewel ik moet toegeven dat ze het in dit stadium van haar legendarische carrière wel geprobeerd heeft. Op zijn slechtst zag Hayden er vaak uit alsof hij tegen zijn zin werd gedwongen om in zo'n soort film mee te spelen, alsof een naast familielid gegijzeld werd en pas op de laatste dag van de opnamen zou worden vrijgelaten.<br />Ook dit is onjuist geclassificeerd als een Film-Noir. Om als Noir te worden aangemerkt, moet een film van minstens gemiddelde kwaliteit zijn. Als het iets minder dan gemiddelde is, is het gewoon een slechte film over misdaad. Het enige interessante aan deze film zou moeten bestaan uit een paar verrassend expliciete verwijzingen naar een alternatieve levensstijl, gezien het jaar waarin de film is gemaakt. Het is bijna niet te missen.)<br /><br />
Early on there is an excruciating scene where a completely unnecessary and extremely annoying office boy is invited to upstage Barbara Stanwyck and Sterling Hayden with a painfully un-funny bit concerning who ordered what sandwich. Nobody is claiming that last sandwich he went out and got and boy is he steamed! You would think that he was one of the stars of the film considering how much the camera focuses on him, but he never appears again and you never do find out about that sandwich! And never mind that his obnoxious whining drowns out crucial expository information that is supposed to set into motion the events that make up the remainder of the film. This is right on the heels of Stanwyck's advice columnist having a conversation with a grumpy editor who mumbles his dialogue unintelligibly. For the first ten minutes, I was going "What?" and "Huh?" and "Who?" to no avail, and I knew I was in for a real endurance test.<br /><br />Awkwardly scripted and filmed, and deadly dull, "Crime Of Passion" is sort of a pre-feminist tantrum about a driven career woman who unwisely falls for a hulking, middle class police detective (Hayden), quits her newspaper job, feels suffocated by her mundane suburban existence and conceives some baffling scheme to improve their prospects. The movie is little more than a series of drab parties and horribly unexciting phone conversations. The highlights would probably have to be the two thrilling scenes where a car pulls into a parking garage, the passengers climb out and then slowly walk away from it.<br /><br />Though she was able to pull it off just a few years before in "Clash by Night" and "Jeopardy", by 1957 Stanwyck was now 50 years old and simply no longer convincing as a sultry love interest. Uncomfortably brittle and hysterical, she is unable to meet the basic requirements of her role, although I guess you have to give her credit for trying at this stage of her legendary career. At his worst, Hayden often looked like he was being forced to act in this type of B grade fare against his wishes, as if perhaps a close family member was being held hostage and wouldn't be set free until the final day of shooting.<br /><br />This is also incorrectly classified as a Film-Noir. In order to qualify as Noir, a film has to be of at least average quality. If it's anything less than average it's just a bad movie about crime. The only interesting thing about this movie would have to be a few surprisingly bold alternative lifestyle references, considering the year it was made. (They come in the first 15 minutes and while never explicitly stated, they're pretty hard to miss.) <br /><br />