Gevangen in de kast 'Gevangen in de kast' bevat één akkoord progressie. Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat dit een 'Am-akkoord met C als baspartij voor een E-Major-akkoord met B als baspartij' is. Voor een film die de hele tijd wordt gezongen is dit geen geringe prestatie, en de voorspelbaarheid van de zang van Robert Kelly bezegelt de positie van de plot als hoofdattractie. Dit is misschien de grote fout van het project, dat de status van de eerste echte 'hip-hopera' in gevaar brengt.<br />Hip-hop is in de afgelopen jaren een belangrijke speler geworden in de tv-media (neem me niet kwalijk dat de recensent het over 'de flo' heeft) en de voorliefde voor stadse video's op muziekkanalen maakte zo'n poging beslist onvermijdelijk. Veel mensen zullen onmiddellijk overeenkomsten zien met de verrassend weinig gebruikte rockopera, en misschien zullen de pogingen van The Who ze te binnen schieten. Het onmiddellijke voordeel van 'Tommy' boven 'Trapped' is de variatie. Terwijl het verhaal voldoende vaart houdt, gaat 'Tommy' nog een stap verder en slaagt erin om niet alleen een stroom interessante en duidelijke geluiden te produceren, maar zelfs een paar gedenkwaardige klassiekers. In zijn schaamteloze weigering om elk detail op het scherm te beschrijven, om een situatie op een emotioneel, diffuus niveau te onderzoeken of zelfs maar één keer per uur een nieuwe beat in te zetten, vernietigt Kelly het potentieel van de film als muziekinstrument. Het zou redelijk zijn om dit te weerleggen met gebruikmaking van de basisprincipes van rap. Met zijn zeer illustratief karakter en zijn fundering in langzame, onopvallende beats, zou een hip-hop-opera waarschijnlijk een methodische aangelegenheid zijn. Hoezeer deze neigingen ook trouw blijven aan het genre, iedereen die zich de conceptalbums van The Streets 'A Grand Don't Come For Free' herinnert, zal de grotere capaciteit van rap waarderen en talloze interessante en, wacht maar af, relevante backingtracks gebruiken om de persoonlijke gedachten en emoties van de verteller te benadrukken. Het is een zeer delicaat punt om te maken, maar ik moet benadrukken dat de film van R. niet geschikt is voor degenen die verwachten ontwikkelingen op rijm te zien. Veel verzen eindigen met identieke krachttermen, en het vertrouwen in het gangstabeeld maakt de gecensureerde versie uitsluitend geschikt voor degenen die de inherente humor kunnen waarderen van het missen van elk tweede woord.<br />Zo veel (of misschien zo weinig) voor de muziek. Het moet gezegd dat de eerste twaalf hoofdstukken opmerkelijk snel gaan, elk hoofdstuk bestaat uit 4 minuten intens conflict met een gegarandeerd cliffhanger-einde. Dit heeft meer te maken met de serieuze aard van de vrijlating van Gevangene dan met een onderliggende theorie, maar het is ongetwijfeld een nuttig hulpmiddel in zijn wanhopige strijd om je aandacht. Maar afhankelijk van de instelling van de kijker kunnen de schoktactieken een beetje oudbakken lijken, vooral in een samenleving waar veel van de beschreven incidenten wijdverbreid zijn. Om het begin van een heel vroege plotlijn enigszins te bederven: Kelly dreigt een onschuldige geestelijke neer te schieten met wiens vrouw hij naar bed gaat, tot, na veel spanning, blijkt dat genoemde geestelijke GAY is. Zonder aanwijsbare reden veroorzaken de seksuele neigingen van dit tot nu toe irrelevante personage een grote geestelijke angst bij Kelly, waardoor hij (net als zoveel personages in een verhaal waarin iedereen zijn vrouw bedriegt) een maar al te duidelijk gevoel van homofobie uitstraalt. De film is sterk gebaseerd op vreemde stereotypen, en je kunt je gemakkelijk voorstellen dat R en zijn ploeg (film, natuurlijk) met een lijst van 10 namen gaan zitten om tussen die namen nieuwe verbanden te leggen. A zou met B naar bed kunnen gaan, die getrouwd is met C, die een verhouding had met stripteasedanseres D, wier lichamelijk gehandicapte zoon E de gevangenis in ging omdat hij Mary-Jane van F had gestolen, en ga zo maar door. Het eindresultaat is een wirwar van met elkaar verweven acteurs, allemaal vertolkt door Kelly, en aan het eind van hoofdstuk 22, het hoogtepunt dat ten tijde van deze recensie werd bereikt, ben je van streek, in de war en lichtelijk geïrriteerd. Kortom, de kijker wordt niet volledig beloond voor zijn inspanningen.<br /><br />Hoofdstuk 22 draait uitsluitend om een onverklaard geheim, en het enorme aantal personages dat het opmerkelijk beïnvloedt. Er zijn echter geen aanwijzingen over waar het beloofde vervolg zich op zal richten, of wanneer het daadwerkelijk zal worden geschreven. Als je het soort persoon bent dat niet zou kunnen leven met het kijken naar de eerste twee Godfather-films, blijf dan uit de buurt van 'Trapped'. Dezelfde boodschap geldt voor iedereen die geen basiskennis heeft van hiphop, of voor iemand wiens kennis en selectieve houding ten aanzien van het onderwerp worden teleurgesteld door de dorheid van de rap. Het publiek dat je moet zien te bereiken, bestaat uit mensen die zoveel overeenkomsten in hun leven hebben met de personages dat hun problemen echt en kritisch lijken. Als je een pistool of een mes bij je hebt, of ervaring hebt met het bedriegen van een partner die met een masochistische rabbi bleek te rotzooien, dan lijkt deze film misschien wel echt. Natuurlijk, diegenen onder u die volledig ondergedompeld zijn in de populaire cultuur, die de troosteloze rapper met een cynische en neerbuigende blik kunnen bekijken; wel, studenten, u weet wie u bent...
Trapped in the Closet 'Trapped in the Closet' contains a single chord progression. I am reliably informed that this is an "Am chord with C as pedal bass to an E-Major chord with B as a pedal bass". For a film that is sung throughout, this is no mean feat, and the predictability of Robert Kelly's vocals cements the plot's position as main attraction. This, perhaps, is the great failing of the project, jeopardising its status as the first true "hip-hopera".<br /><br />Hip-hop has, in recent years, become a major player (excuse the reviewer being down wit' the flo') in the televised media, and the prevalence of urban-styled videos on music channels surely made such an attempt inevitable. Many people will immediately observe similarities with the surprisingly underused rock-opera, and perhaps The Who's attempts will spring to mind. The immediate, advantage of 'Tommy' over 'Trapped' is that of variation. Whilst maintaining sufficient momentum within its story, 'Tommy' goes one step further, managing to produce not only a stream of interesting and distinct sounds, but indeed a few memorable classics. In his blatant refusal to omit describing any detail on the screen, to explore a situation on an emotional, digressional level, or even to throw in a new beat once an hour, Kelly destroys the film's potential as a musical device. It would seem fair to rebut this using the basic principles of rap. With its highly illustrative nature and foundations in slow, unimposing beats, a "hip-hopera" would likely be a methodical affair. As much as these tendencies stay true to the genre, anyone recalling The Streets' concept album 'A Grand Don't Come For Free' will appreciate the greater capacity of rap, utilising a myriad of interesting and, wait for it, relevant backing tracks to highlight the private thoughts and emotions of the narrator. It is a very delicate point to make, but I must highlight that R's picture is not suitable for those expecting to see developments in rhyme. Many verses end with identical expletives, and the reliance on the gangsta image makes the censored version solely suitable for those who can appreciate the inherent humour in missing every second word.<br /><br />So much (or perhaps so little) for the music. To its credit, the opening twelve chapters are remarkably fast-paced, each chapter consisting of 4 minutes of intense conflict with an assured cliff-hanger ending. This reflects more on the serialised nature of Trapped's release than an underlying theory, but it is undoubtedly a useful device in its desperate battle for your attention. However, depending on the viewer's mindset, the shock-tactics might appear to be a little old-hat, particularly in a society where many of the incidents detailed are rife. To spoil, slightly, the start of a very early plot line: Kelly is threatening to shoot an innocent clergyman whose wife he has been sleeping with, until, after much suspense, said clergyman is discovered to be GAY. For no apparent reason, the sexual tendencies of this as-yet irrelevant character cause Kelly great mental anguish, displaying (as do so many characters in a tale where everybody is cheating on their respective spouses) an all too clear sense of homophobia. The movie relies heavily on strange stereotypes, and one can readily imagine R and his crew (film, of course) sitting down with a list of 10 names to devise novel links between each. A could sleep with B, who is married to C, who had an affair with stripper D, whose physically challenged son E went to jail for stealing Mary-Jane of F, and so on ad infinitum. The end-result is a mess of interweaving actors, all being voiced by Kelly, and by the end of chapter 22, the landmark attained at the time of this review, you are left upset, confused and slightly irritated. Put simply, the viewer is not fully rewarded for his efforts.<br /><br />Chapter 22 revolves solely around an unexplained secret, and the vast number of characters that it remarkably affects. However, there are no clues as to what the promised continuation will centre around, or when it will actually be made. If you are the kind of person who could not live with watching the first two of the Godfather movies, steer well clear of 'Trapped'. The same message applies to anyone without a basic understanding of hip-hop, or one whose knowledge and selectiveness on the subject will be disappointed by the barrenness of the rap. The target audience is those whose lives share enough similarities with the characters that their issues appear real and critical. If you carry a gun/knife, or have experience cheating on a partner who turned out to be in similar shenanigans with a masochistic rabbi, then perhaps this film will ring true. Of course, those of you fully immersed in popular culture, who can view the disconsolate rapper with a cynical and condescending air; well, students, you know who you are...