Deadwood is een mijlpaal in de tv-dramaturgie, zowel technisch als logistiek. Het is ook een uitmuntend drama op meerdere niveaus en een verbluffend accuraat ogende (wie zal het zeggen?) weergave van een stad in de tijd van de goudkoorts, met lagen van gedachteprikkelende parallellen met onze moderne politieke situatie. Het probleem met deze algehele uitmuntendheid is dat een of twee fouten eruit springen als kippenbotjes in een prop tabak.<br />In de hele serie heerst een gevoel van anticlimax. Tussen de veelgeroemde bendes huurmoordenaars en de gecompliceerde menselijke tragedies is de grote boosdoener gewoon... de stad uit; Swearengen besluit een zondebok te doden en dat is het dan. We weten al dat hij een hart heeft, dus de beslissing om Trixie niet te doden is een gegeven. Deadwood is het grootste deel van de tijd prijzenswaardig trouw aan het idee van realisme in de plot, maar dramatisch wordt dit een afknapper, en het wordt ook niet duidelijk genoeg gemaakt waarom alleen het doden van Hearst niet zou werken. Ik verwachtte een nieuwe invalshoek voor een vuurgevecht van drie kanten, en toen dat niet gebeurde, was er verder niet veel om je zorgen over te maken. En er waren veel te veel losse eindjes. Het drama leed hier omwille van het realisme.<br />_personages_ : er zitten een paar klassieke cameo's in Deadwood. Mijn favorieten zijn Doc Cochran, dominee Smith (waarom geen profiel op de website?) en Richardson, en Trixie is verbazingwekkend modern en driedimensionaal. De personage dat niet bij me past, is Calamity Jane, ondanks het feit dat Robin Weigert het script feilloos heeft begrepen. Ik begrijp wel waar Milch vandaan komt <0xE2><0x80><0x93> ze is een beminnelijke dronkaard, in tegenstelling tot, laten we zeggen, Steve de onbeminde dronkaard <0xE2><0x80><0x93> maar je hoeft maar één foto van de vrouw zelf te zien om te beseffen dat ze bij de casting uiterst vriendelijk zijn geweest. Als je van Calamity Jane wilt maken dat ze een pionierende lesbienne is, moet ze wel de grootste bullebak zijn die er bestaat. Robin Weigert is gewoon een onbegrepen kwajongen. Waar is het realisme gebleven? Ik heb ook het gevoel dat er uiteindelijk te veel personages worden geïntroduceerd: als je de Langrishe Theatergroep helemaal buiten beschouwing laat, zou dat weinig verschil maken voor de plot, en hoewel Brian Cox net zo goed is als ik...' Powers Boothe veranderde van een geloofwaardige rivaal in Al in een schurk met een snor, minder overtuigend dan E.B. Farnum. De twee brutale soldaten bij de verkiezing van Stirgis waren fantastisch dreigend; wat was de dreiging (afgezien van Hearst) in Deadwood zelf?<br />Performance: de enige voorstelling die Deadwood (van een Olympische hoogte) echt teleurstelt, is Timothy Olyphant. Hij ziet er geweldig uit en varieert van een zorgzame echtgenoot tot een psychopathische moordenaar. Dus hoe komt het dat ik steeds denk dat hij op het verkeerde moment in lachen zal uitbarsten? Hij probeert alleen maar zijn schattige tanden te verbergen in plaats van ze te ontbloten en te vermalen. Hij is net als Roger Moore in James Bond: gewoon te glad. Ik vraag me af of ze Seth Bullock daarom al die littekens hebben gegeven. Het gebeuk op zijn gezicht op de vloer wordt bijna een lopende grap.<br />Vanaf het begin dacht ik echt dat Deadwood me zou verpletteren. Op het laatst, toen het de deur openzette voor Hi-Def TV, had ik het gevoel dat het vastliep in al dat realisme, en uiteindelijk was het geen beter-dan-de-eerste-klas-drama meer, maar een eersteklas docu-drama met een beetje te veel overacting op sommige plaatsen en veel, veel meer cast dan goed was gebruikt. Een pionierswerk van de tv, het beste te zien en te horen in HD.
Deadwood is a landmark in TV dramatisation - technically as well as logistically. It's also a superb multi-level drama and a stunningly accurate-seeming (who knows for sure?) recreation of a Gold Rush town, with layers of thought-provoking parallels to our modern political situation. The trouble with its overall excellence is that one or two faults stick out like chicken bones in a tobacco wad.<br /><br />Plot:(SPOILERS) Over the whole series there's a sense of anticlimax. Among the much-trumpeted gangs of hired guns and the convoluted human tragedies, the main baddie simply - leaves town; Swearengen decides to kill a scapegoat and that's it. We are already aware that he has a heart, so the decision not to kill Trixie is a given. While Deadwood is commendably faithful to the idea of realism in the plot most of the time, dramatically this becomes a letdown, and nor is it made clear enough why just killing Hearst wouldn't work. I anticipated a new take on a three-way gun battle, and when that didn't happen there wasn't much agonising about anything else. And there were far too many loose ends. Drama suffered here for realism's sake.<br /><br />Characters: There are some classic cameos in Deadwood: my favourites are Doc Cochran, Reverend Smith (why no website profile?) and Richardson, and Trixie is amazingly modern and three-dimensional. The character that doesn't work for me is Calamity Jane, in spite of Robin Weigert's faultless realisation of the script. I see where Milch is coming from - she's a lovable drunk, as opposed to, say, Steve the unlovable drunk - but you only have to see one photo of the actual woman to realise that they've been extremely kind in their casting. If you're going to make Calamity Jane's reason for being in it being a pioneering lesbian, she's got to be the bullest of bull dykes. Robin Weigert's just a misunderstood tomboy. Where was the realism here? I also feel that there are eventually too many characters introduced: if you left the Langrishe Theatre Group out completely it would make very little difference to the overall plot, and while Brian Cox is as good as I've ever seen him, that particular brand of scenery-chewing tends to rub off on the other actors - and it did. Powers Boothe turned from a believable rival to Al into a moustache-twirling pantomime villain, less convincing than E.B. Farnum. The two sassy soldiers at the Stirgis election were fantastically menacing; where was the menace (apart from Hearst per se) in Deadwood itself?<br /><br />Performances: The one performance that really lets Deadwood down (from an Olympian height) for me is Timothy Olyphant. He looks great, and ranges from caring husband to psycho killer beautifully. So why is it that I keep thinking he's about to burst out laughing at the wrong moment? Maybe he's just trying to hide his cute teeth, instead of baring and grinding them. He's like Roger Moore as James Bond: just too smooth. I wonder if that's why they kept giving Seth Bullock all those scars. The face-pummelling on the floor almost becomes a running gag.<br /><br />From the start, I really thought Deadwood was going to blow me away. In the end, while it sets the bar for Hi-Def TV to come, I felt it got bogged down in all that realism, and eventually stopped being a better-than-first-rate drama and became a first-rate docu-drama with a bit too much over-acting in places and far, far more cast than was well utilised. But it's a pioneering chunk of TV, best seen and heard in HD.