Ik ben het niet eens met een paar opmerkingen eronder: ten eerste vind ik het 'gepast' om van Frans naar Engels over te schakelen, omdat de hoofdpersoon een Engelse literatuurprofessor in Parijs is en tweetalige vrienden heeft; ten tweede vind ik het oneerlijk dat iemand de hoofdfiguur ouder laat lijken, ze is sensueel, aantrekkelijk en heeft voorlopig nog een goed leven voor zich. Ik denk dat het verlies van de vrouw van haar man zoiets is als het verlies van de laatste 25 jaar van haar leven. Om met deze veranderde werkelijkheid om te kunnen gaan, moet ze voorzichtig een nieuwe ervaring onderzoeken; ze is bang om haar verleden los te laten en bang om zich aan een toekomst vast te klampen. Ik geloof dat ons aan het eind van de film wordt getoond dat ze zal blijven weigeren het verleden los te laten, maar dat haar onveranderlijk wordt getoond dat ze verder moet gaan, het heden moet omarmen, net als wij allemaal.
I disagree with a few comments below: first, I believe it 'is' appropriate to switch back and forth between French and English because the character is an english literature professor in Paris and has bilingual friends; second, I feel it is unfair of anyone to characterize the main character as elderly, she is sensual, attractive, and tentatively has a good life to live in her future. I think the loss to the woman of her husband is like suddenly confronting the loss of the last 25 years of her life. To be able to cope with this changed reality she must cautiously explore a new experience; she is afraid to let go of her past and afraid to take hold of a future. I believe at the end of the movie we are shown that she will continue to refuse to relinquish the past, yet, invariably, it is shown to her that she must go on, embracing the present, as must we all.