Helaas heb ik deze film gezien tijdens een filmcursus die ik op het Hunter College volg. Als inleiding tot deze film en andere films van Michael Haneke, verklaarde mijn docent dat Haneke een van haar favoriete filmmakers was, en hij besprak verschillende technieken om films te maken (zoals het gebruik van de lange opname, en andere realistische elementen die het verhaal beter zouden dienen) die Haneke in zijn films gebruikte. Ik, die een fan van dergelijke technieken was (en er een paar in mijn eigen films had gebruikt), was een beetje opgewonden. Maar toen zag ik deze film.<br />Deze film was afschuwelijk. Het begin van de film, die zich afspeelde in een autowasserij, was interessant. Het trok mijn aandacht. Ogenblikkelijk begon het me te duizelen: wat was dit? Had dit te maken met wat ik op het punt stond te zien? Was dit het hoogtepunt van de rest van het verhaal? Zag ik als eerste het einde? En, misschien wel het allerbelangrijkste, zag ik een symbolische verwijzing naar waar deze film voor stond?<br />Aan het eind van de film voelde ik iets diep in mijn binnenste. Maar in plaats van dat het dat werkelijk opmerkelijke en onmiskenbare gevoel was van iets te zien wat je als mens, filmmaker, kunstenaar of bioscoopbezoeker echt raakte, was het het soort gevoel dat het gewelddadige, woeste deel van me in actie bracht dat niets liever wilde dan Michael Haneke opsporen en zijn ingewanden met een hooivork uit zijn lijf rukken. Deze film miste, in alle betekenissen van het woord, de samenhang van de eerste scène tot de laatste.<br />Ik begrijp het begrip'realisme', evenals de wijdverbreide stijl van filmen die inspireerde en, in sommige opzichten, voortkwam uit de Franse nieuwe golf. Maar deze film probeerde iets te doen waar hij in alle opzichten in faalde: hij leek niet realistisch, het acteerwerk was overdreven en volkomen ongeloofwaardig, hij bood weinig tot geen verklaring voor de helft van de plot van de film (bijvoorbeeld waarom het meisje zo van streek was en waarom de echtgenoot zo geestelijk losgeslagen was), de regie was verre van indrukwekkend, het verhaal was saai (en ik gebruik zelden het woord'saai'). Het laatste half uur of zo was meer dan belachelijk (met weinig uitleg), en de laatste opname van de film was, om eerlijk te zijn, afschuwelijk (om de film te imiteren, denk ik).<br />Sla deze film over, of verbrand het negatief, en ga naar een film van Lars von Trier, Gus van Sant of Inarritu. Veel geluk.
I, quite unfortunately, viewed this film in a film class I am currently enrolled in at Hunter College. As a preface to this film, as well as other Michael Haneke films, my professor declared Haneke as one of her favorite filmmakers, and discussed several film-making techniques (such as the use of the long take, as well as other realistic elements that were supposed to serve the story better) that Haneke offered in his films. I, being a fan of such techniques (and having used some of them in my own films), was slightly excited. However, I then saw this film.<br /><br />This movie was horrendous. The beginning of the film, taking place in a car wash, was interesting. It grabbed my attention. Instantly, my mind started reeling: what was this? Was this related to what I was about to see? Was this the culmination of the rest of the story? Was I seeing the ending first? And, possibly most importantly, was I seeing a symbolic reference to what this movie stood for?<br /><br />At the end of the film, I felt something deep inside me. However, instead of it being that truly remarkable and unmistakable feeling of seeing something that genuinely affected you as a person, filmmaker, artist or moviegoer, it was the kind of feeling that triggered the violent, savage part of me that desired to do little else than find Michael Haneke and tear his insides out with a pitchfork. This film lacked, in all sense of the word, coherency, from the first scene to the last.<br /><br />I understand the concept of "realism," as well as the widely influential style of film-making inspired and, in some ways, birthed by the French new wave. However, this film was attempting to do something that it failed in every respect in doing: it did not seem realistic, the acting was overdone and completely implausible, it offered little to no explanation as to half of the film's plot (a.k.a. why was the girl so distraught, and why was the husband so mentally disassociated?), the directing was far from impressive, the story was boring (and I rarely use the word "boring," but it frankly was), the last thirty minutes or so were beyond ridiculous (with little explanation offered), and the final shot of the film was, to admittedly sound sophomoric (I guess mimicking the film), horrendous.<br /><br />Skip this film, or burn the negative, and go watch a film by Lars von Trier, Gus van Sant, or Inarritu. Good luck.