De film _Het smaragdgroene bos_ was een fictief verhaal dat gebaseerd was op een waar gebeurd verhaal. Boorman baseerde zijn film op een artikel dat begin jaren tachtig in _Los Angeles Times_ verscheen en dat ging over een vader wiens zoon was ontvoerd door inheemse stammen en tien jaar later werd herontdekt. Dit zou een waar gebeurd verhaal kunnen zijn, hoewel er critici zijn die beweren dat de man het verhaal heeft verzonnen omdat hij aandacht wilde. _Het smaragdgroene bos_ was een heel goede film. _Het smaragdgroene bos_ was de eerste film die de vernietiging van het Amazonegebied ter sprake bracht. De locaties zijn schilderachtig en Boorman is in staat de culturele authenticiteit van de inheemse stammen van het Amazonegebied vast te leggen. Wat me echt verbaasde was dat Boorman geen acteurs gebruikte, maar diep de jungles van Brazilië inging om echte inboorlingen te vinden om zijn film een authentiek gevoel te geven. Dat gold vooral voor het Onzichtbare Volk, dat door Boorman werd geportretteerd als een mysterieuze en ongrijpbare stam, wat duidelijk wordt als ze gecamoufleerd in de jungle zitten en Tommy's gezicht weten te strelen met een veertje zonder dat zijn familie het merkt, die maar een paar meter van het Onzichtbare Volk vandaan is. Dat gezegd hebbende, hoewel Boorman de authenticiteit van de inboorlingen wist te vangen en de kwestie van de ontbossing aanpakte, was de verhaallijn een beetje saai en clichématig. Deze film bevat alle clichés die andere films hebben over de ontmoeting van een blanke man met de inboorlingen. Het eerste grote cliché dat we in de film kunnen zien is dat als de blanken komen ze wapens en alcohol meenemen en natuurlijk maken ze misbruik van de inboorlingen. Een ander cliché is dat als de blanken komen en de ontwikkeling en vooruitgang van de inboorlingen de manier van leven van de inboorlingen verstoren en het regenwoud vernietigen. Het laatste cliché dat we in veel films zien waarin de inboorlingen een overheersende rol spelen is dat de inboorlingenlevensstijl wordt afgeschilderd als een toevluchtsoord waar de zonde nooit binnen is gekomen. Ik geloof nog steeds dat de film goed was en ik begrijp voor het grootste deel dat het in werkelijkheid zo gaat, maar Boorman had de film iets interessanter en anders kunnen maken en toch zijn boodschap kunnen overbrengen. Het behoud van het regenwoud kan gemakkelijk worden getypeerd als het overheersende en meest voor de hand liggende thema dat in deze film wordt beschreven. De zorg voor het behoud van het regenwoud wordt echter geïllustreerd door de veronderstelde wijsheid die we van de Amerikaanse indianen moeten zien; Bill Markham is tot het eind van de film blind voor deze wijsheid. In de film worden ook een paar statistieken rondgestrooid die betrekking hebben op de rol die het Amazonegebied in de wereld speelt en hoe de blanke man het allemaal te gronde richt door de industrie naar het gebied te halen. De statistieken worden zo subtiel rondgestrooid dat Markham de implicaties en de schade die hij heeft aangericht door de rimboe op te bouwen, beseft en beseft dat ze veel groter en omvangrijker zijn dan hij had verwacht. Het was indrukwekkend om de verslaggever te horen zeggen dat veertig procent van de wereldvoorraad aan zuurstof wordt geproduceerd door het regenwoud en om te zien hoe Markham hem wegstuurt omdat hij niet weet waar het werkelijk om gaat. Verder beweert de film dat er elke dag 1500 hectare regenwoud in het Amazonegebied verdwijnt. Dit is eigenlijk heel genereus. Als Markham eenmaal beseft hoe groot het probleem is, zijn de rollen al omgedraaid. Ook hij wordt ontvoerd en gered door zijn zoon 'Tomme'. Dit is een indrukwekkend tafereel, omdat het laat zien dat de jongen loyaal is geworden aan zijn ontvoerders en aan waar zij voor staan, en niet aan de blanke man die in een positie verkeert waarin hij moet vechten voor ontwikkeling en industrialisatie. Ondanks al zijn smeekbeden en smeekbeden wil Bill niet terug naar de beschaving, naar zijn biologische vader. Wat heeft dit voor gevolgen voor Bill? Hij begrijpt eindelijk de verwoesting van het leven waaraan hij de afgelopen 10 jaar heeft bijgedragen en probeert zijn fout ongedaan te maken door een hevige onweersbui de dam te laten vernietigen die zij hebben gebouwd.
The movie the Emerald Forest was a fictional story that was based on a true story. Boorman based his movie of a article that appeared in the Los Angeles Time in the early 1980's which talked about a father whose son was abducted by native tribes and rediscovered ten years later. This may be a true story although there are critics out there who claim that the man made up the story because he wanted attention. The Emerald Forest was a very good film. The Emerald Forest was the first film to bring up the issue of the destruction of the Amazon. The locations are picturesque and Boorman is able to capture the cultural authenticity of the native tribes of the Amazon. What really surprised me was that Boorman did not use actors but went deep into the jungles of Brazil to find real natives to give his a film an authentic feel. This was especially true regarding the Invisible People who Boorman portrayed as a mysterious and elusive tribe which is demonstrated when they are camouflaged in the jungle and manage to stroke Tommy's face with a feather undetected by his family who are only a few feet a away from the Invisible People. That being said although Boorman did capture the authenticity of the native tribes and address the issue of deforestation the storyline was a little dull and cliché. This movie contains all the clichés that other movies have where a white man meets the natives. The first major cliché we can see in the movie is when the white men come they bring with them guns and alcohol and of course they exploit the natives. Another cliché is that as the white men come and development and progress disturbs the native's way of living as well as destroy the rainforest. The final cliché which we see in a lot of movies where natives play a predominant role is that the native lifestyle is portrayed as a sanctuary that sin has never entered. I still believe the film was good and I understand for the most part that is really what happens but Boorman could have made the film a bit more interesting and different and still portray his message. The preservation of the rainforest can easily be identified as the overriding and most obvious theme portrayed in this movie. The concern for maintaining the rainforest is demonstrated through the presumed wisdom we are called to see in the American Indian elders, however; Bill Markham is blind to this wisdom until the end of the movie. A few statistics are also thrown around in the movie concerning the role the Amazon plays in the world and how the white man is destroying it all by bringing industry to the area. The statistics are thrown around in a subtle way for Markham to realize the implications and damage he has caused by building the damn, showing them as being far greater and vaster than he had expected. It was powerful to hear the reporter say that 40 percent of the world's oxygen supply is generated by the rain forests and watch Markham dismiss him because of his ignorance to the real issue. Also, the movie goes on to assert that 5,000 acres of Amazonian rainforest is disappearing every day. This is actually generous. Once Markham realizes the vastness of the problem, the tables had already been turned on him. He too is kidnapped and is rescued by his son "Tomme". This scene was powerful because it shows that the boy had actually become loyal to his kidnappers and what they stand for, not the white man plight for development and industrialization. Through all of Bill's begging and pleading, he wouldn't return back to civilization with his biological father. What does it reveal to his Bill? He finally understands the destruction of life he had contributed to over the past 10 years and tries to undo his wrong by letting a violent thunderstorm destroy the dam they built.