Er zijn films die beter zijn dan het verhaal waarop ze zijn gebaseerd. Ik denk dat dat hier het geval is, dankzij een goede regisseur, neem ik aan. Ik heb verscheidene boeken gelezen over Duitse emigrantenregisseurs in Hollywood. In die verslagen staat om de een of andere reden Curtis Bernhardt bovenaan met beroemdere mensen als Fritz Lang en Robert Siodmak. Bezetene gaf me een idee waarom dat zo is. Bernhardt heeft een stijlvolle, donkere film gemaakt die technisch gezien van de hoogste kwaliteit is. Bovendien heeft hij geweldige voorstellingen gekregen van Crawford, Heflin en Brooks. Voor één keer bevindt Joan Crawford zich niet helemaal in het midden, maar maakt ze deel uit van een driehoek, en daar zorgt de mise-en-scène prachtig voor; haar gebruikelijke overacting wordt meestal in toom gehouden door de optredens van Heflin, Brooks en, in mindere mate, van de betrouwbare karakterspeler Raymond Massey.<br />Het zou me niet verbazen als Van Heflin deze voorstelling tot een van de beste van zijn carrière zou uitroepen. Op het eerste gezicht lijkt hij een vreemde keus voor dit in wezen hoffelijke personage, maar hij speelt het heel goed en geeft hem een veelzijdige persoonlijkheid. En het is een echt interessante figuur, waarschijnlijk een van de interessantste in de cyclus van de _noir_. Beschaafd (speelt Schumann op de piano), beminnelijk, maar ook een ruig individu in de beste zin van het woord (een ingenieur die een nieuwe steunbalk uitvindt en naar het afgelegen Canada wordt gestuurd om de boel op gang te brengen). Crawfords personage heeft een psychotische fixatie op hem. Hij gaat daarmee om op een manier die ik eenvoudig fatsoenlijk zou noemen <0xE2><0x80><0x93> nou ja, misschien met een scheut cynisme. (Het is ook een beetje verrassend hoe lang die acteur is, hij torent echt boven Crawford uit). Afstandelijk en kalm <0xE2><0x80><0x93> maar onder de oppervlakte onzeker en doelloos <0xE2><0x80><0x93> probeert hij met de vrouw te praten die hij liever niet meer zou willen ontmoeten en die een levende nachtmerrie voor hem begint te worden. Tegelijkertijd geeft hij blijk van het inzicht dat deze zaak beslist te groot voor hem is. Het ziet er echt naar uit dat het lot hem toebedeeld heeft.<br />Geraldine Brooks speelt de stiefdochter en rivale van de Crawford-figuur. De relatie tussen de twee vrouwen ondergaat tijdens de film een aantal ingrijpende veranderingen, die ik volkomen overtuigend vind. In het begin haten ze elkaar, later worden ze vriendinnen en raken weer van elkaar vervreemd. Met de onschuld van haar jonge personage brengt Brooks een paar lichtpuntjes in deze in wezen donkere film die hard nodig zijn.<br />De term schizofrenie speelt ook een grote rol in _Poort naar de hemel_. Heel vroeg in de film wordt de toestand van de Crafword als zodanig gediagnosticeerd. Ze zwerft doelloos door de straten van Los Angeles, in een verwarde toestand, en wordt keurig afgeleverd bij een ziekenhuis (een geweldige pv-sequentie, als de patiënt door de gangen wordt gerold). De hospikken praten vrijuit over de strazo's, die in groten getale binnenkomen. Vanuit het ziekenhuisbed wordt het verhaal in lange flashbacks verteld. Het is net een biecht, met de psychiater in de rol van priester. De film eindigt ook met Crafword, die zich wanhopig op de grond werpt in een steriele cel van een inrichting. Hoe onwaarschijnlijk het ook mag klinken, het is de bedoeling dat het goed afloopt! Haar mentale toestand wordt gepresenteerd als een ziekte die genezen kan worden als een lichamelijke kwaal, als die eenmaal op de juiste manier is ontdekt, en de heldin staat op het punt om op weg te worden gestuurd naar een gegarandeerd herstel. Ik denk dat dit in de periode dat _Bezeten_ werd gemaakt niets anders kon zijn dan een elektronische shockbehandeling. Dat was de tijd van een bijna onbeperkt vertrouwen in vooruitgang en wetenschap.
There are movies that are better than the story they are based on. I think this is the case here, thanks to a good director, I suppose. I read several books about German émigré directors in Hollywood. In those accounts Curtis Bernhardt for some reason is right up there with more famous people like Fritz Lang and Robert Siodmak. Possessed gave me an idea why this is so. Bernhardt shot a stylish, dark movie that is technically of the highest quality. Furthermore he got great performances out of Crawford, Heflin and Brooks. For once Joan Crawford is not quite in the center but part of a triangle, and the mise en scene beautifully takes account of that; her usual overacting is generally held in check by the performances of Heflin, Brooks and, to a lesser extent, of reliable character actor Raymond Massey.<br /><br />I would not be surprised had Van Heflin ranked this performance one of the best in his career. At first sight he seems an odd choice for this basically urbane character, but he acquits himself very well indeed and gives him a multi-layered personality. And it is a really interesting character, probably one of the most interesting in the noir cycle. Cultured (plays Schumann on the piano), suave but also a rugged individual in the best sense of the word (an engineer who invents a new girder and is sent to remote Canada to get things going). Crawford's character has a psychotic fixation on him. He deals with that in a manner I would call simply decent - well, maybe with a shot of cynicism. (It's also somewhat surprising how tall that actor is, he really towers over Crawford) Detached and calm  but underneath insecure and aimless -, he tries to reason with the woman he'd rather not like to meet again and who is becoming a living nightmare for him. At the same time he conveys the insight, that this business is decidedly too big for him to handle. It really looks like fate comes to him.<br /><br />Geraldine Brooks plays the Crawford character's stepdaughter and rival. The relationship between the two women undergoes several sharp changes during the movie which I find entirely convincing. They hate each other in the beginning, become friends later and are estranged again. With the innocence of her young character Brooks brings some specks of light in this basically dark movie that is badly needed.<br /><br />The term schizophrenia also plays a big role in Possessed. Very early in the movie the Crafword character's state is diagnosed as such. She is aimlessly wandering the streets of Los Angeles in a confused state and is duly delivered to a hospital (great POV sequence as the patient is rolled along the corridors). The medics comment freely about the schizos" that are coming in in large numbers. From the hospital bed the story is told in long flashback sequences. It's like a confession, with the psychiatrist in the role of the priest. The movie also ends with Crafword prostrate and desperate in an aseptic cell of an institution. As unlikely as it may sound; it is meant to be a happy ending! Her mental state is presented as an illness that can be cured like a physical ailment, once it is properly detected, and the heroine is just about to be sent on the road to a guaranteed recovery. I guess in the period Possessed was made this could be nothing but electronic shock treatment. Those were the days of almost unlimited trust in progress and science.