Misschien wel een van de slechtste films van Sigourney Weaver tot nu toe, haar vertolking van een forensisch psychologe met posttraumatische stressstoornis. Sigourney Weaver speelt dr. Helen Hudson, de briljante forensisch psychologe, die enigszins doet denken aan de Lincoln Rhyme van Denzel Washington in de recentere en iets betere 'The Bone Collector'. Ze wordt achtervolgd door de herinnering aan de aanval van een seriemoordenaar en is nu de nieuwe, ongezonde belangstelling van een na-aper. Holly Hunter speelt M.J. Monahan, een keiharde smeris met een duidelijk onverkende geschiedenis. Een heel oppervlakkig personage dat weinig doet om de film tot leven te brengen. De film lijkt de twee vrouwelijke hoofdrolspeelsters te willen verkennen, maar dat doet hij zonder dat de kijker er emotioneel bij betrokken raakt. Ik zat er onbewogen bij tijdens scènes waarin ik zogenaamd aan de snaren van mijn hart probeerde te trekken. Alleen door te zinspelen op de inhoud van hun hart en geest, opent een slecht uitgevoerde subplot deze deuren niet. Een saaie, voorspelbare, fantasieloze plot, gekoppeld aan overdreven toevallige muziek, leidt uiteindelijk tot een even ongeïnspireerde climax. Ik heb de film tot het eind uitgekeken, met als gevolg dat ik 123 minuten van mijn leven heb verspild.<br />Als je de kans hebt om deze film te zien, doe dat dan niet.
Perhaps one of Sigourney Weavers worst films to date, her portrayal of a criminal psychologist with post traumatic stress disorder grinds from the first scene. Sigourney Weaver plays Dr Helen Hudson, the brilliant criminal psychologist, somewhat reminiscent of Denzel Washington's Lincoln Rhyme in the more recent and marginally superior 'The Bone Collector'. She is haunted by the memory of being attacked by a serial killer and has now become the new unhealthy interest of a copycat serial killer. Holly Hunter plays M.J. Monahan, a tough cop with a distinctly unexplored history. A very shallow character who does little to bring the film to life. The film seems to want to explore the two female leads, though it does so with no emotional attachment for the viewer. I sat unmoved during scenes supposedly trying to tug at my heart strings. Only hinting at the contents of their hearts and minds, a token poorly executed sub-plot does little to open any of these doors. A boring, predictable, unimaginative plot married to over-the-top incidental music eventually leads to an equally uninspired climax. I saw the film through to the end, my horror being that I wasted 123 minutes of my life.<br /><br />If you have the opportunity to see this film, don't.