Net toen de Hammer Christopher Lee Dracula-franchise aan het eind van de jaren zestig op zijn eind liep, stuwde het bedrijf zijn produkt op door over te gaan op Sheridan Le Fanu's Carmilla (tussen haakjes geschreven voordat Bram Stoker Dracula schreef, en met grote invloed op dat bekendere boek) en verschillende versies van de roman te filmen. De andere interessantste is _Vampiervrienden_, dat veel dichter bij de plot van het boek blijft en meer gevoel voor stemming en sfeer heeft, maar uiteindelijk wordt ontmaskerd door een actrice die veel te oud is om geloofwaardig te zijn als de Lolita met de hoektanden die Le Fanu zich voorstelde lang voordat iemand ooit van Vladimir Nabokov had gehoord. Toegegeven, het script is niet al te best, en de ambiance is ook weer niet al te best (maar wauw, wat is het fantastisch als hij aanstaat). Wat deze klik met zoveel horrorfans teweegbrengt, vooral bij degenen die dol zijn op lesbische vampierfilms, is de voormalige ster Yvette Stensgard, een beeldschone Scandinavische kindvrouw die er absoluut onschuldig uitziet (vooral wanneer haar ogen innemend scheel kijken), zelfs vlak voordat ze de hals van haar volgende slachtoffer openrijt. Veel naakt, met niets dan bloed op haar huwbare lichaam. Carmilla Karnstein is biseksueel en verleidt zowel haar beeldschone jonge kamergenotes op de meisjesacademie als haar leraar, een Byronachtige Britse romanticus die elementen van Shelley, Byron en Le Fanu combineert. Rond deze film heeft zich een ware cultus gevormd vanwege Stensgards vernietigende charisma, dat nooit meer op de juiste manier zou worden aangewend, door Hammer of door welk ander bedrijf dan ook. (Hammer heeft zijn vrouwelijke stercreaties even snel weer afgedankt als hij bij zijn mannelijke sterren, Christopher Lee en Peter Cushing, bleef.) Veel sukkels klagen over een stom liedje, 'Strange Love', dat onverschillig aan één scène wordt opgedrongen. Idioten: zet het geluid zachter en geniet van de twee beeldschone nimfjes die in het maanlicht zwemmen, elkaar aanbiddend knuffelen en dan... de kus des doods.
Just when the Hammer Christopher Lee Dracula franchise began to run out of steam in the late sixties, the company revved up its product by turning to Sheridan Le Fanu's Carmilla (written before Bram Stoker penned Dracula, by the way, and a big influence on that better known book) and filming several versions of the novel. The other most interesting one is Vampire Lovers, which keeps far closer to the plot of the book and has a more sustained sense of mood and atmosphere, but ultimately is undone by an actress who is far too old to be believable as the Lolita with fangs that Le Fanu imagined long before anyone had ever heard of Vladimir Nabokov. Lust is admittedly shaky in terms of script, and the ambiance is on again off again (but wow is it terrific when it's on). What makes this click with so many horror buffs, in particularly those who love lesbian vampire films, is the one-time star Yvette Stensgard, a gorgeous Scandanavian child-woman who looks absolutely innocent (particularly when her eyes fetchingly cross), even the moment before she rips open the neck of her next victim. Lots of nudity, with nothing but blood covering her nubile body. Carmilla Karnstein is bisexual, seducing both her lovely young roommates at the all girl's academy and her teacher, a Byronic British romantic who combines elements of Shelley, Byron, and Le Fanu. A genuine cult following has formed around this film because of Stensgard's devastating charisma, which would never be properly employed again, by Hammer or any other company. (Hammer discarded its female star creations as quickly as it stuck with its male stars, Christopher Lee and Peter Cushing.) Many jerks complain about a dumb song called "Strange Love" that's indifferently imposed on one sequence. Morons: turn down the volume and enjoy the two gorgeous nymphettes as they swim in the moonlight, adoringly cuddle one another, and then . . . the kiss of death.