Het mag duidelijk zijn dat Wharton niet Poesjkin was, en Scorsese Ingmar Bergman evenmin.<br />De poging tot het nabootsen van Edith Wharton is vals en smakeloos, en mist de juiste gronden in de beste Franse of Spaanse traditie, en alle pogingen om epische proporties te bereiken verbleken tot onbeduidendheid, vergeleken met die van de grote meesters <0xE2><0x80><0x93> sen Tolstoj, Sholakhov, Doestojevski, onder anderen.<br />Dat Martin Scorsese, een regisseur die zijn kaliber ruimschoots heeft bewezen in films als _The Last Temptation of Christ_, _The Color of the Money_, en _Téxi Driver_, een van zijn beste titels, een poging waagt om een gecompliceerde, door Europeanen al minstens vijfenzeventig jaar verafschuwde overwinning van de regenten uit te voeren, is meer dan verrassend en blijkt uiteindelijk zelfs irritant te zijn. Pérez-Galdós zou bijvoorbeeld zeer ontstemd zijn geweest over een dergelijke behandeling van zijn _Fortunata y Jacinta_. Wharton in 1870 was beslist retrograde, maar Scorsese in 1993 bevond zich beslist op een andere planeet. Hoe of waarom Scorsese ooit geïnspireerd is geraakt om een namaak-replica te maken van iets in de stijl van de schitterende _Fanny och Alexander_ is gewoon niet te geloven. Hij bouwt een weelderig, zelfs kieskeurig decor, decoreert het met een paar tamelijk goede acteurs en gebruikt hoogglanzende kleuren, ongetwijfeld om een belediging toe te voegen aan de ernstige occulte schade, die in 1870 in New York inderdaad een grove onbeschaamdheid en onsamenhangend onrecht was. De dialogen lijken enigszins op de weelderige gerechten die op de extravagante tafels staan uitgestald: gemaakt van plastic en onverteerbaar, hoe briljant ook.<br /><br />Zoveel maniertjes en geforceerde modieuze gebaren, die soms dramatische theatrale proporties aannamen, leken even authentiek als een pinguïn die als toeristengids fungeert in _La Alhambra_.<br />De niet-originele muziek bevatte een paar goede stukken, ook al verscheen _Alerte! Alerte!'_ uit _Faust_ van Charles Gounod pas in maart 1869 in zijn laatste grote operavorm in de Parijse Opera in première, een paar jaar later in de Metropolitan, met dezelfde opname als die van Tony Richardson in _The Phantom of the Opera_. Drie jaar eerder is niet alleen maar een ongelukkige samenloop van omstandigheden; en zo'n dertig seconden van Enya tijdens een scène van honderden mannen die in de wind hun bolhoed vasthouden, was op zijn best een lachwekkende miskleun.<br />Het resultaat is meer dan 150 minuten lang saaie inconsequentie: laat-negentiende-eeuwse, rijke, hoogdravende toestanden in hun eigen gecreëerde moeras van veronderstelde fatsoen en weelderig geaccentueerde egocentrische hypocrisie hebben geen contact meer met meer oprechte menselijkheid.<br />Edith Wharton is dood en begraven; ik hoop dat ze nu zo zal blijven.
It should be obvious that Wharton was not Pushkin, nor is Scorsese Ingmar Bergman.<br /><br />The attempted custombrism of Edith Wharton is false and insipid, lacking grounding in the best French or Spanish tradition, and all attempts at reaching epic proportions pales into insignificance beside the great masters  Tolstoy, Sholakhov, Doestoyevsky, among others.<br /><br />That Martin Scorsese, a director who has amply shown his calibre in such films as `The Last Temptation of Christ', `The Color of The Money' and `Taxi Driver' among his best titles, should try his hand at an involuted regentist victorianism so abhorred by Europeans for at least 75 years, is more than surprising and turns out in the end to be even irritating. Pérez-Galdós would have been greatly angered by any similar treatment of his `Fortunata y Jacinta', for example. If Wharton in 1870 was decidedly retrograde, Scorsese in 1993 was definitely on another planet. How or why Scorsese could ever have been inspired to make a pretence replica of anything in the style of the magnificent `Fanny och Alexander' just beggars belief. He builds a sumptuous, even fastidious, set, decorates it with some rather good actors, and uses highly toned up coloring, no doubt as if to add insult to grievous occular harm, which, for 1870 New York, was indeed a gross insolence and incoherent injustice.<br /><br />The dialogues are somewhat akin to the luscious-looking dishes spread out on the extravagant tables: made of plastic and indigestible, however brilliantly  sic  they may have been filmed.<br /><br />So much mannerism and forced modalities, at times taking on tragicomedy theatrical proportions, seemed as authentic as a penguin acting as a tourist guide in `La Alhambra'.<br /><br />The non-original music included some good pieces, even though `Alerte! Alerte!' from `Faust' by Charles Gounod did not appear in the Paris Opera in its final grand opera form until March 1869, making its début in the Metropolitan a few years later; using the same recording as that used by Tony Richardson in `The Phantom of the Opera' three years earlier is not merely an unhappy coincidence; and some thirty seconds of Enya during a scene of hundreds of men hanging on to their bowler hats in the driving wind was a laughable misfit at best.<br /><br />The result is more than 150 minutes of tedious inconsequentiality: late nineteenth century wealthy upper-crust goings-on in their own conceived quagmire of supposed respectability and lushly veneered egocentric hypocracy, is out of touch with more genuine humanity.<br /><br />Edith Wharton is dead and buried: I hope she will now remain that way.