Fran<0xC3><0xA7>ois Ozon is een zeldzame regisseur, iemand die een eenvoudig verhaal pakt, het in de ogen en het lichaam van zijn spelers plaatst en het verhaal zichzelf laat vertellen. SOUS LE SABLE (ONDER HET ZAND) is een onvergetelijke filmervaring die diep in onze psyche, ons hart en onze rede doordringt: hoe gaan we om met een plotselinge dood? Op het Franse platteland begint een liefhebbend echtpaar van middelbare leeftijd aan een korte vakantie in een gezinshuis, waar ze rustig en liefdevol de stoflakens uittrekken, de luiken openen en zich installeren om een tijdje samen alleen te zijn. Marie (Charlotte Rampling) is hoogleraar Engels in Parijs (Virginia Woolf is haar specialiteit) en Jean (Bruno Cremer) is haar gepensioneerde echtgenoot. Hun liefde op lange termijn is tastbaar: Ozon levert bijna geen dialoog, want die is niet nodig om deze speciale relatie te vestigen, zo krachtig is de non-verbale communicatie tussen Rampling en Cremer. De volgende dag gaan ze naar het strand en terwijl Marie ligt te zonnebaden, gaat Jean zwemmen <0xE2><0x80><0x93> en komt nooit meer terug. Marie gaat naar hem op zoek, schakelt de strandwachten in en keert uiteindelijk bevend maar ongeschonden terug naar Parijs. Maanden later, als Jean nog steeds niet is gevonden, zien we Marie reageren alsof hij nog steeds bestaat. Ze visualiseert hem in verschillende situaties en de twee acteurs (ja, Jean is aanwezig in deze scènes) gaan met elkaar om alsof er niets is veranderd. en doet verschillende pogingen om professionele en emotionele hulp te zoeken. Als het nieuws uiteindelijk binnenkomt dat Jeans lichaam is gevonden, ontkent ze inwendig die mogelijkheid, maar uiteindelijk keert ze terug naar het vakantiehuis om het opgezwollen lijk te identificeren. Zelfs op dat moment, hoewel ze duidelijk in shock is, ontkent ze dat het lijk dat van haar geliefde Jean is. Ze loopt terug naar de plek waar ze Jean voor het laatst heeft gezien en in de verte wakkert een gestalte haar hoop weer aan...<br /><br />Charlotte Rampling geeft een volledig uitgevoerde voorstelling. Ze communiceert het spectrum van gevoelens van deze uitgedaagde sterke vrouw met haar ogen, haar blikken in de spiegel, haar interactie met haar klasgenoten, haar vrienden, haar bewonderaarster met zo'n kracht dat ze van Marie een volkomen geloofwaardig schepsel maakt, aangeslagen door verlies maar toch in leven op de manier die ze heeft gekozen. Het is een van de beste films die ooit zijn gemaakt. De hele kleine cast van deze film is perfect. Ozon is een magische regisseur en blijft bewijzen dat hij een van de eerlijkste en machtigste figuren in de hedendaagse filmwereld is. Zeer aanbevolen.<br />Grady Harp.
François Ozon is a rare director, one who takes a simple story, places it in the eyes and bodies of his cast, and simply lets the tale tell itself. SOUS LE SABLE (UNDER THE SAND) is an unforgettable film experience that probes deeply into our psyches, hearts, and reason: how do we cope with sudden death? Opening quietly in the French countryside, a loving middle-aged couple begins a brief vacation in a family house, quietly and lovingly going about removing dustcovers, opening shuttered windows - settling in for a time of being alone together. Marie (Charlotte Rampling) is a professor of English in Paris (her specialty is Virginia Woolf) and Jean (Bruno Cremer) is her retired husband. Their long-term love is palpable: Ozon provides almost no dialogue, as none is needed to establish this special relationship, so powerful is the non-verbal communication between Rampling and Cremer. They visit the beach the next day and while Marie is sunbathing, Jean goes for a swim - and never returns. Marie searches for him, engages lifeguards, and ultimately returns to Paris, trembling but intact. Months later, while Jean is never found, we see Marie reacting as though he still exists. She visualizes him in various situations and the two actors (yes, Jean is present in these scenes) interact as though nothing has changed. But Marie's friends note with great concern that she is 'delusional' and make various attempts for her to seek professional and emotional help. When news eventually arrives that Jean's body has been found, she internally denies this possibility but eventually returns to the vacation house town to identify the bloated corpse. Even at this point, though obviously in shock, she denies that the corpse is that of her beloved Jean. She walks back to the site where she last saw Jean and in the distance a figure rekindles her hope...<br /><br />Charlotte Rampling delivers a performance wholly committed. She communicates the spectrum of feelings of this challenged strong woman with her eyes, her gazes in the mirror, her interaction with her class of students, her friends, her admirer with such power that makes her Marie a wholly credible creature stricken by loss yet surviving in her chosen manner. It is one of the great performances of cinema. The entire small cast of this film is perfection. Ozon is a magical director and continues to prove he is one of the most honest and quietly powerful figures in today's cinema. Highly recommended.<br /><br />Grady Harp