Ik vond dit een uitstekend portret van een zeer complexe en individualistische vrouw. Julia Davis straalt zoals altijd en lijkt moeiteloos de onkenbare mevrouw Cradock te bewonen.<br />Of je Madame Fanny nu bewondert of niet, en hoe belachelijk en onhebbelijk ze ook lijkt, ik vind van wel, ze was een pioniersvrouw, een groot deel van haar tijd, en de wereld is een interessantere plek omdat zij erin zat. Om een zin uit het programma te parafraseren: liever doodgaan dan saai zijn, schat! <br /><0x3E> Mijn enige klacht is dat ik graag meer over haar vroegere leven had willen zien, hoe ze ondanks de rantsoenering in de Tweede Wereldoorlog in staat was om fantastische etentjes te geven door alle onfortuinlijke dieren te vangen en te koken die in haar tuin rondzwierven, waarom ze haar kinderen in de steek liet en wat precies haar beweegredenen waren. Misschien zullen we het nooit echt weten. Misschien moeten we het ook niet weten.
i thought that this was an excellent portrait of a deeply complex and individualistic woman. Julia Davis shines as she always does, and seems to inhabit the unknowable Mrs Cradock effortlessly.<br /><br />Whether you admire Madame Fanny or not, and preposterous and obnoxious as she seems, I rather do, she was a pioneering female, very much of her time, and the world is a more interesting place because she was in it. To paraphrase a line from the programme, better to die miserable than be boring, darling! <br /><br />My only complaint is that I would have liked to have seen more about her earlier life, how she managed to throw fabulous dinner parties despite World War 2 rationing by catching and cooking whatever unfortunate wildlife strayed into her garden, why she abandoned her children and just what made her tick. Maybe we'll never really know. Maybe we shouldn't.