Een van de meest gehoorde toespraken voor Lenny Bruce is dat hij is gestorven voor onze zonden. Een van de sterkste punten van 'Lenny' is misschien wel dat het niet openlijk de waarheid van die opvatting verkondigt <0xE2><0x80><0x93> de overdosis-episode begint natuurlijk na het crescendo van Lenny's juridische verliezen en zou je er daarom toe kunnen brengen te geloven dat zijn dood is veroorzaakt door zijn strijd voor de vrijheid van meningsuiting. Maar we worden ook getrakteerd op talloze voorbeelden van Lenny's hedonisme en de keuzes (misschien armzalig, misschien misplaatst) die ook aan zijn dood te wijten zijn. Is hij gestorven voor onze zonden? Of is hij gestorven omdat hij een overdosis heroïne heeft genomen terwijl hij beter had moeten weten? Een beetje van allebei, maar Fosse en Hoffman laten het open.<br />Hoffman is gewoon geweldig. Ik heb nog nooit beelden gezien van een Bruce-concert/performance, maar ik heb er een paar in mijn muziekbestanden en heb er vaak naar geluisterd (vooral naar de optredens in Berkeley en Carnegie Hall, die nu ongetwijfeld ook op cd zijn gezet); Hoffman weet zijn verbale maniertjes perfect vast te leggen. De pauzes, het gestotter, de sluwe lach <0xE2><0x80><0x93> als je je ogen dichtdoet, zie je Lenny Bruce voor je. Veel van het materiaal zal bekend zijn voor iedereen die naar Bruce' werk heeft geluisterd, maar er is ook veel dat ik nog nooit heb gehoord. De laatste keer dat Lenny op het toneel staat in niets anders dan een regenjas, is bij het openen van de ogen <0xE2><0x80><0x93> volgens de onbenullige details gebeurde dat en werd het gedaan door een student die bij de voorstelling aanwezig was.<br />De zwart-witlook geeft de film een heel rauw gevoel, wat passend is gezien Lenny's komische maniertjes en onderwerpen. Ik weet niet veel van cinematografie, maar ik weet wel dat het goed werkte.<br />De film maakt ook heel duidelijk dat Bruce veel meer was dan grappen en scheldwoorden. Het is voor sommigen gemakkelijk om Lenny Bruce te zien en te horen en te denken dat hij niet origineel is, saai en gewoon niet zo bijzonder, vooral niet in vergelijking met de komedie van vandaag. Mijn persoonlijke mening is dat Bruce vandaag de dag nog net zo grappig is als toen hij nog leefde: een gevaarlijk soort grappig, een ha-ha-grap waarbij je niet zeker weet of je moet lachen maar het toch doet, een grappige onbevreesdheid voor alles, elke grens en elk sociaal meer. De waarde van JFK's toespraak was dat hij lachte om zijn (en onze) fouten en dat we het niet erg vonden om met hem mee te doen. De scène waarin hij heel dramatisch van een succesvol stukje overgaat op 'nikkers' is daar een voorbeeld van; die heeft nog steeds waarde. Het publiek is geschokt, ervan overtuigd dat hij eindelijk over de schreef is gegaan, en Lenny haalt hen binnen met zijn vaardigheid en scherpzinnigheid. Hij wijst op de 'kykes', de 'pic', de 'wops', enzovoort, en merkt op dat als JFK het woord 'nikker' elke dag in zijn toespraak gebruikte, dat op een dag zou kunnen betekenen dat het woord niet langer de macht had om een twaalfjarig zwart kind aan het huilen te maken. Het is gewoon weer een voorbeeld van de kracht van woorden en van Lenny Bruce' besef daarvan.<br />Het dilemma van de film is duidelijk: Bruce is bot, onbeschoft, egoïstisch, vaak irritant, hoogst onsympathiek... en uiteindelijk heeft hij gelijk. Ik heb altijd het gevoel gehad dat Lenny zonder enige twijfel een klootzak was, en dat er in de zaak van het martelaarschap iets te veel revisionisme zit. Ik denk niet dat hij zijn komedie heeft gemaakt om de rest van ons te bezielen, noch om een offer te brengen voor de vrijheid van meningsuiting en, daaruit voortvloeiend, voor de ziel van Amerika. Ik denk dat Lenny Bruce gewoon Lenny Bruce was, dat hij net zomin NIET voor een publiek kon gaan staan om eerlijk te zeggen wat hij op zijn hart had als jij en ik met opzet konden ophouden met ademhalen. Dat hij dat deed, was voor hem juist en natuurlijk, en als hij het anders had gedaan, zou hij waarschijnlijk gek zijn geworden of op zijn minst middelmatig; het doet niets af aan zijn invloed en zijn bijdrage aan de Amerikaanse komedie, de Amerikaanse maatschappij en Amerika.<br />Hoffman en Fosse hebben dit allemaal naar voren gebracht. Kijk naar deze film <0xE2><0x80><0x93> vooral als je snel beledigd bent, want daar heb je het meest behoefte aan.
One of the most common eulogies today for Lenny Bruce is that he died for our sins. Perhaps one of the strongest points of "Lenny" is that it does not overtly proclaim the truth of this sentiment, one way or the other - the overdose sequence comes, naturally, after the crescendo of Lenny's legal losses and might therefore lead one to believe that his death was caused by his struggle for freedom of speech. However we are also treated to multiple examples of Lenny's hedonism and the choices (perhaps poor, perhaps misguided) that are also to blame for his death. Did he die for our sins? Or did he die because he overdosed on heroin when he should have known better? A little bit of both, but both Fosse and Hoffman leave it open.<br /><br />Hoffman is simply wonderful. I have never seen footage of a Bruce concert/performance, but I have several as music files and have listened to them many times (particularly the Berkeley and Carnegie Hall performances that are also undoubtedly CDs now); Hoffman captures his verbal mannerisms perfectly. The pauses, the stutters, the sly laugh - close your eyes and Lenny Bruce is right there. Much of the material will be familiar to anyone who has listened to Bruce's work, but there is also much that I have never heard. The last performance in which Lenny is on stage in nothing except a raincoat, in particular, is eye opening - according to the trivia it actually occurred and was sent in by a student who was at the show.<br /><br />The black and white look lends the film a very raw feel, which is fitting given Lenny's comic mannerisms and subjects. I don't know much about cinematography, but I do know that it worked well.<br /><br />The film also makes it very clear that Bruce was far more than tit jokes and profanity. It's easy for some to see and hear Lenny Bruce and think him unoriginal, boring and simply not that big of a deal especially in comparison to the comedy of today. My personal opinion is that Bruce is just as funny today as he was when he was alive: a dangerous kind of funny, a ha-ha funny in which you're not sure if you should be laughing but you do it anyway, a funny unafraid of anything, any boundary and any social more. Yes he is shocking, and yes sometimes some of the comedy is derived from obscenity in the way that some of the comedy of many an otherwise "highbrow" movie is derived from the obscene, but ultimately Lenny's value was that he laughed at his (and our) faults and made it seem okay to join him. The scene where he very dramatically segue ways from a successful bit to him calling for "niggers" is an example of this; it holds its value even today. The audience is shocked, sure that he has finally stepped over the line, and Lenny reels them in with his skill and acuity, going around pointing out the "kykes", "spic", "wops", etc. and noting that if JFK used the word "nigger" everyday in his public speech it might one day mean that the word no longer had the power to make a twelve year old black kid cry. It is just one more example of the power of words and of Lenny Bruce's awareness of this.<br /><br />The clear dilemma of the movie is that Bruce is crass, rude, selfish, often annoying, highly unlikable... and ultimately right. I have always gotten the sense that Lenny was most undoubtedly an asshole, and that the case for martyrdom has a little too much revisionism going for it. I don't think he did his comedy to empower the rest of us, per se, nor to make a sacrifice for freedom of speech and, by inference, the soul of America. I think that Lenny Bruce was just being Lenny Bruce, that he could no more NOT get up in front of an audience and speak frankly of what was on his mind than you or I could stop breathing on purpose. That he did so was right and natural for him, and to do otherwise would probably have driven him mad or at least mediocre; it does not diminish his impact nor his contribution to American comedy, American society and America.<br /><br />Hoffman and Fosse have brought all of this out. See this movie - especially if you're easily offended, because you need it the most.