Veel filmfans rennen gillend naar de deur als ze geconfronteerd worden met het Franse filmdrama. Het is waar: veel van hen zijn geneigd te veel te praten en zichzelf te verwennen. _Sous le sable_ van Fran<0xC3><0xA7>ois Ozon is een waardige uitzondering. Het verhaal van een vrouw die niet in staat is het verlies van haar man onder ogen te zien, is bijna geheel door Charlotte Rampling verfilmd. Dit verhaal van een vrouw die niet in staat is het verlies van haar man onder ogen te zien, geeft de terugkeer weer van een groot actrice. Door de gevoelige manier waarop ze haar personage neerzet, vergeet je bijna de moeite die het moet hebben gekost om een intelligente vrouw te verbeelden die langzaam aan het aftakelen is. Ozon slaagde erin de speciale sensualiteit van een oudere vrouw bijzonder goed te vangen in de erotische scènes, verbeeld of anderszins. Het is geen gemakkelijke film om naar te kijken, het onderwerp is te pijnlijk, maar de onwankelbare eerlijkheid in combinatie met Ramplings beweeglijke acteerprestaties maken hem meer dan de moeite waard.
Many film fans run screaming for the door when confronted with French film drama. It is true: a lot of them tend to be over-talkative and self indulgent. François Ozon's Sous le sable is a worthy exception. Carried almost entirely by Charlotte Rampling, this story of a woman unable to face the loss of her husband marks the return to form of a great actress. Through her sensitive handling of her character one tends to forget the effort that must have gone into depicting an intelligent woman slowly going to pieces. Ozon managed to capture the special sensuality of an older woman especially well in the erotic scenes; imagined or otherwise. It is not an easy film to watch, the subject matter too painful, but its unflinching honesty coupled with Ramplings moving performance make it more than worth-while.