Dit is weer zo'n zorgwekkend modieuze en prominente documentaire die een overvloed aan geluidsfragmenten biedt, met bijna non-stop muziek, maar verdomd weinig inzicht. Net als die vreselijk overgewaardeerde skateboardfilm Dogtown And Z-Boys is dit een spervuur van informatie die je niet wilde weten, gebracht door mensen die soms zichtbaar kwijlen bij het vooruitzicht een verhaal te vertellen dat eigenlijk niet de moeite van het vertellen waard is.<br />Veel van deze onderwerpen zijn zo rigoureus vastbesloten om deze periode van Australisch filmen te mythologiseren, dat ze uiteindelijk verhalen vertellen waardoor ze eruitzien als een grijnzend collectief misantropen. Was het niet grappig toen die actrice bijna verdronk, alleen maar omdat een of andere lul van een regisseur niet de shot kon krijgen die hij wilde? Wat dacht je van het moment dat Henry Silva, een acteur met hoogtevrees, bijna bezweek van angst omdat een cameraploeg hem zonder hem te waarschuwen van de grond tilde? En die scène in Patrick et cetera? Ze overwogen de acteur een echte shocktherapie te geven! Wat een beminnelijke schurken! Wat een giller!<br />Als je al die voorbeelden van nonchalant racisme en vrouwenhaat bij elkaar optelt, heb je een vrij leeg document van weinig echte betekenis over.<br />Er is een handjevol interessante, nuchtere bijdragen (onder wie een voor zijn doen ingetogen Quentin Tarantino), maar er is geen enkele vorm, structuur of analyse van enige culturele impact die deze beweging kan hebben gehad. En dat is jammer, want zo'n analyse had de film wel eens kunnen rechtvaardigen.' Er zijn misschien waardevolle dingen te zeggen over dit onderwerp, maar daar is een veel ambitieuzere regisseur voor nodig.
This is another one of those worryingly fashionable and prominent documentaries that offers plentiful sound-bites set to almost non-stop music, but precious little insight. Like that terribly overrated skateboarding flick Dogtown And Z-Boys, this is a barrage of information that you didn't care to know, delivered by people sometimes visibly salivating at the prospect of recounting a story that isn't really worth telling.<br /><br />Many of these subjects are so rigorously determined to mythologize this period of Aussie film-making, that they end up telling tales that make them look like a smirking misanthropy collective. Wasn't it funny when that actress nearly drowned, just because some schmuck of a director couldn't get the shot that he wanted? How about when Henry Silva, an actor petrified of heights, almost p*ssed himself with fear because a camera crew took him 70ft off the ground without warning him? And that Etc sequence in Patrick? They considered giving the actor real shock therapy! What lovable rogues! What tw*ts.<br /><br />Stir in the endless shrugging off of numerous instances of casual racism and misogyny, and you're left with a pretty empty document of little genuine significance. <br /><br />There are a handful of interesting, level-headed contributors (one of them being an uncharacteristically restrained Quentin Tarantino) but there is no form, structure or analysis of any cultural impact that this movement may have had. Which is a shame, because such analysis may have justified the film's existence. <br /><br />There may well be valuable things to say about this subject, but it'll take a much more ambitious director to do it.