Ik ben een afgestompte fan van horrorfilms, daarom kijk ik ongeveer eens in de zoveel tijd naar een film uit dit genre die me eerder aan het scherm kluistert dan dat ik me verveel of snerend lach om het bloederige terwijl dat niet de bedoeling is. Maar misschien was dat hier de sleutel, het essentiële ingrediënt <0xE2><0x80><0x93> of liever het gebrek eraan: het feit dat er geen bloederig is. Net als in het Japanse 'Ringu' komt de griezeligheid eerder voort uit wat wordt geïnsinueerd dan uit met bloed bevlekte ledematen die door kamers vliegen alsof ze vleugels hebben. 'Kairo' blijft interessant ondanks zijn lengte van twee uur, hoewel een klein knipje hier of daar het wat compacter had kunnen maken. De dialogen zijn grotendeels standaard, d.w.z. niet erg interessant (op een paar uitzonderingen na), dus het zijn de spookscènes die deze film boven het gebruikelijke horrorspul verheffen. Het verhaal is een beetje warrig (of waren mijn ondertitels slecht?), maar dat maakt niet uit. 'Kairo' toont nogmaals aan waarom de Japanners (of de Aziaten in het algemeen) de laatste jaren in het genre de overhand hebben.<br />En zelfs als je het niet leuk vond: het is toch beter dan naar een Stephen King- of Wes Craven-film kijken? Bovendien zijn Japanse actrices zoveel knapper dan de steeds lelijkere, mannelijke blondines die Hollywood ons de laatste tijd voorschotelt...<br />'Printo screenki': zo verwees een mannelijk personage naar een bepaald toetsenbordonderdeel...
I'm a jaded horror-movie fan, hence approximately once in a blue moon do I get to watch a film from this genre that has me glued to the screen rather than bored or sneering/almost laughing at the gore when I'm not supposed to. But perhaps that was the key here, the essential ingredient - or rather the lack of it: the fact that there is no gore. Just like in the Japanese "Ringu", the eeriness comes out of what is insinuated rather than catchup-stained limbs flying through rooms as if they had wings. "Kairo" remains interesting in spite of its 2-hour length, although a little editing snip here or there might have made it a little more compact. The dialogue is mostly standard, i.e. not that interesting (with some exceptions), so it's the ghost scenes that elevate this movie above 98% of the usual horror crap. The story is slightly muddled (or were my subtitles bad?) but it matters not. "Kairo" shows once again why the Japanese (or Orientals in general) have an upper hand in the genre in recent years.<br /><br />And even if you disliked it: it still beats watching a Stephen King or Wes Craven film, doesn't it? Plus, Japanese actresses are so much better-looking than the increasingly ugly, masculine blonds Hollywood serves us lately...<br /><br />"Printo screenki": this is how one male character referred to a certain computer-keyboard feature...