ASSASSIN OF YOUTH, een lichtelijk lachwekkende anti-marihuanafilm, heeft een paar voordelen. De cast van ASSASSIN OF YOUTH is uitstekend geschikt voor een roadshow, en verscheidene acteurs krijgen de kans om te schitteren in komische rollen (in het bijzonder de rechter, de oude, schaakspelende kerel en de 'kwaadaardige heks'-look van Margaret Hamilton). Luana Walters is een aantrekkelijke heldin en een getalenteerde actrice. (Haar biografie op IMDb suggereert dat Luana misschien beter af was geweest met marihuana als haar favoriete drug.)<br /><br />Tegenwoordig worden de oude films met drugs voor de lol gedraaid, maar ASSASSIN OF YOUTH is een buitengewoon competente productie. De ironie hiervan is dat werkelijk verschrikkelijke dopefilms als REEFER MADNESS en MARIHUANA veel amusanter zijn, omdat ze dat niet zijn. Het verspillen van tijd met dramatische finesses.<br />De beruchtste anti-drugsfilms van de jaren dertig werden gemaakt door particuliere ondernemers als Dwain Esper en Elmer Clifton, niet door de Amerikaanse regering. Deze heren maakten gebruik van de anti-drugs publiciteit van de regering, maar ze waren niet gebonden aan de politieke agenda van die tijd. Hun doel was het publiek te leveren wat de Hollywoodstudio's niet konden leveren onder de produktiecode: flitsen van T&A en grafische afbeeldingen van zedeloosheid.
A mildly laughable anti-marijuana picture, ASSASSIN OF YOUTH has some things going for it. The cast of ASSASSIN OF YOUTH is solidly capable for a roadshow production, and several actors have opportunities to shine in comic roles (in particular, the judge, the old checker-playing codger and the Margaret Hamilton "wicked witch" look-alike). Luana Walters is an appealing heroine, and a talented actress. (Her biography at IMDb suggests that Luana might have been better off with marijuana as her drug of choice.)<br /><br />Today the old drug-scare films are played for laughs, but ASSASSIN OF YOUTH is an exceptionally competent production. The irony here is that truly terrible dope-soaps like REEFER MADNESS and MARIHUANA are much more entertaining, because they don't waste time with dramatic niceties. <br /><br />The most notorious anti-drug movies of the 1930s were made by private entrepreneurs like Dwain Esper and Elmer Clifton, not by the U.S. Government. These gentlemen capitalized on the Government's anti-drug publicity, but they were not bound by any political agenda of the day. Their aim was to supply the public what the Hollywood studios could not provide under the Production Code - flashes of T&A, and graphic depictions of vice.