In het midden van de jaren dertig diende RKO een verzoek tot faillissement in en stond op het punt om in 1940 financieel weer op de been te komen. Ik vermoed dat iemand van hun kostenboekhouding in 1939 het magazijn van de studio is binnengewandeld en dat het daar wemelde van onder contract staande acteurs en productiepersoneel dat zich uitsloofde en studiovoedsel at. Ze verzamelden die groep, propten het hele stel op een ongebruikt geluidspodium (met een restant zuidwesterse muziek) en lieten ze zingen en dansen op nummers uit een Broadway-show van Rogers en Hart (waar ze een optie op hadden, maar die ze onwaardig achtten voor een speelfilmbehandeling).<br />Het resultaat werd uitgebracht als 'Too Many Girls' (1940), financieel praktisch omdat bijna alles al is betaald (vervang hier de vaste kosten), de extra kosten van het daadwerkelijk produceren van iets dat is teruggebracht tot een beetje elektriciteit en wat zwart-witfilm.<br />Er is geen goede reden om dit op te sporen, het is als komedie behoorlijk stompzinnig <0xE2><0x80><0x93> de miscasting zorgt voor grappiger momenten dan al het andere in de film. Iedereen behalve Ann Miller is te oud om student te spelen en ze proberen Hal Le Roy (een van de meest verwijfde acteurs van Hollywood) af te schilderen als een All-American footballspeler. Over het algemeen hou ik van dit soort dingen en ik zal alles doen om naar Ann Miller te kijken, dus als ik er helemaal niets aan vond, zal het de meeste kijkers waarschijnlijk niet aanspreken.<br />Het is vooral opvallend vanwege wat er buiten de camera gebeurde toen Lucy en Desi hun eerste contact maakten.<br />Sommige muzieknummers van Rodgers en Hart waren draaglijk: 'Heroes in the fall' en 'Pottawatomie'. Trudy Erwin speelt Lucy's enige nummer. Francis Langford doet de meeste andere nummers.<br />De licht ontvlambare erfgename Connie Casey (Lucille Ball) komt terug van een kostschool in Europa met een ongebruikelijk verzoek om haar vaders alma mater in New Mexico-Pottawatomie College te mogen bijwonen. Je raakt de plek waar ik zit, Pottawatomie. Ik hou van Pottawatomie met al mijn anatomie. Dus elk stukje van mij, dat van mij is, gaat naar Pot, Pot, Pottawatomie.'<br />Lucy was toen bijna 30 en zelfs met 'extreme' zachte focus en minimale close-ups kan ze in de verste verte niet voor 18 doorgaan.<br />Haar vader vermoedt dat ze een vriendje op school heeft en huurt vier footballsterren van de Ivy League in om het gedrag van de nieuwe eerstejaars in de gaten te houden. De vier spelen uiteindelijk voor het ongelukkige footballteam van de school, dat in een paar dagen tijd zijn programma heeft aangepast voor wedstrijden met grote programma's als Nebraska, Columbia en Tennessee. Er is een grootse viering waarbij de leerlingen de volgende minder-onsterfelijke teksten zingen: 'You're a ham-better scram-Notre Dame, We'll laat Williams jammeren, Army-You too Navy, Boo Hoo to Purdue, Georgia Tech day you'll fear, you're a wreck, Look at Brown turn blue, We'll make abumpia from Columbia, In a quota Minnesota's must go, You'll see University of D, We'll have all the alphabet to shout.' (Reviewers merken op: University of D is de Universiteit van Detroit die ooit een football-macht was. De schaal van dit alles wordt uiteindelijk desastreus als de ensembles van 15 op Broadway worden vervangen door een bezetting van honderden mensen (denk aan al die mensen die in de rko-winkel zitten en hun looncheques tekenen omdat ze niets doen). Op het gewaagde Broadway dragen de meisjes die nog maagd zijn bonenstaken; in de film dragen ze die om aan te geven dat ze nog nooit zijn gezoend (het is amusant om te zien hoe deze oudere en blasé rko-sterretjes voor ultra-kuise tieners proberen door te gaan).<br />Er is een afgezaagde en weinig overtuigende romance tussen Lucy en Richard Carlson, wiens houterige acteerwerk uiteindelijk in zijn voordeel zou werken in de sciencefictionfilms van de jaren vijftig, zoals 'It Came From Outer Space'.<br />Maar ja, wat weet ik ervan? Ik ben nog maar een kind.
RKO filed for bankruptcy in the mid-1930's and was on the verge of finally getting back on their feet financially by 1940. I suspect that someone from their cost accounting group wandered into the studio commissary in 1939 and found it full of under-contract actors and production staff goofing off and eating studio food. They rounded up this group, stuffed the whole bunch onto an unused sound stage (with a leftover southwestern set) and got them singing and dancing to songs from a Rogers and Hart Broadway show (which they had an option on but had deemed unworthy of feature film treatment). <br /><br />The result was released as "Too Many Girls" (1940), financially practical because with almost everything already paid for (insert fixed cost here), the additional expense of actually producing something boiled down to a little electricity and some black and white film stock. <br /><br />No good reason to track this one down, it's pretty witless as a comedy-with the miscasting making for funnier moments than anything else in the film. Everyone except Ann Miller is too old to be playing college students and they try to pass Hal Le Roy (one of Hollywood's most effeminate actors) off as a college football All-American. I generally like this kind of stuff and will sit through anything to watch Ann Miller; so if it totally turned me off it is unlikely to appeal to most viewers. <br /><br />Mostly it is notable for what happened off camera as Lucy and Desi made their first connection. <br /><br />Some of the musical numbers by Rodgers and Hart were bearable; "Heroes in the Fall" and "Pottawatomie". Trudy Erwin dubs Lucy's only song. Francis Langford does most of the other numbers. <br /><br />Mildly wild heiress Connie Casey (Lucille Ball) returns from finishing school in Europe with an unusual request to attend her father's alma mater in New Mexico-Pottawatomie College. "You mean a lot to me, Pottawatomie. You hit the spot of me, Pottawatomie. I love Pottawatomie with all my anatomy. So every tot of me, that is begot of me, will go to Pot, Pot, Pottawatomie". <br /><br />Lucy was almost 30 at the time and even with "extreme" soft focus and minimal close-ups can't remotely pass for 18. <br /><br />Her father suspects that she has a boyfriend at the school and hires four Ivy League football stars to monitor the behavior of the new freshman. The four eventually end up playing for the school's hapless football team, which in a matter of a few days has changed its schedule to include games with big time programs like Nebraska, Columbia and Tennessee. There is a grand celebration at which the student body sings the following less-than-immortal lyrics: "You're a ham-better scram-Notre Dame, We'll make Williams wail, Army-you too Navy, Boo Hoo to Purdue, Georgia Tech day you'll dread-you're a wreck, Look at Brown turn blue, We'll make a bumpia out of Columbia, In a quota Minnesota's got to go, You'll see U of D, We'll have all the alphabet to shout out." (reviewers note: the U of D is the University of Detroit which was once a football power). <br /><br />The scale of this thing is ultimately its undoing as Broadway ensembles of 15 are replaced with a cast of hundreds (remember all those people sitting in the RKO commissary drawing paychecks for doing nothing). On risqué Broadway the girls who are still virgins wear beanies; in the film they wear them to signify that they have never been kissed (it is amusing to watch these aging and jaded RKO starlets trying to pass for ultra-chaste teens). <br /><br />There is a corny and unconvincing romance between Lucy and Richard Carlson; whose brand of wooden acting would eventually work to his advantage in 1950's science fiction films like "It Came From Outer Space". <br /><br />Then again, what do I know? I'm only a child.