Dit is misschien wel de slechtste film die ik ooit heb gezien. Ik heb de première van het Rotterdams Filmfestival gezien, en terwijl er veel mensen naar buiten liepen, ben ik tot het bittere einde gebleven. Maar dat was vooral omdat ik mijn vrienden niet kwijt wilde raken. Zelfgenoegzaam is een woord dat in de kunst vaak te vaak wordt gebruikt, en sommige van de beste muziek en films zijn ongelooflijk zelfgenoegzaam, maar achter die toegeeflijkheid zit vaak genialiteit. Helaas zit hier niets achter, zelfs geen plot. De vergissing die de regisseur Simon Rumley maakt, is dat hij stil blijft staan bij het lijden van de personages, allemaal op een soort puberachtige manier, zonder enig inzicht, zonder enige frisheid. Alle beste films zijn tegenwoordig niet meer zo sentimenteel, waardoor The Living and The Dead op een slecht studentenproject uit de jaren zeventig lijkt. Er is hier geen sprake van een luchtige toon en geen humor. Misschien moeten we mentalist James uitlachen zoals we Julian Donkey Boy uitlachen. Maar hij is gewoon niet zo grappig en hij heeft niets van de gestoorde hilariteit van Donkey Boy. Net als de rest van de cast is hij gewoon een stereotype, een buitengewoon irritant stereotype. Het enige wat je uit The Living and The Dead leert, is dat sommige mensen duidelijk veel meer geld dan verstand hebben. En dan heb ik het niet over de personages in de film.
This is possibly the worst film i have ever seen. I actually saw the premiere in Rotterdam Film Festival, and whilst many people walked out I stayed to the bitter end. But that was mainly because I didn't want to lose my friends. Self indulgent is a word often overused in the arts, and some of the best music and film is incredibly self indulgent, but behind that indulgence there is often genius. Unfortunately here there is nothing, not even a plot. The mistake the director Simon Rumley makes is to dwell on the suffering of the characters, all in a kind of 'gross out' adolescent way, without any insight, or any freshness. All the best films now tend not to be so mawkish, making The Living and The Dead seem like a bad student project from the 1970s. There's no lightness of touch here and no humour. Perhaps we're supposed to laugh at mentalist James in the same way we laugh at Julian Donkey Boy. But he's just not that funny and he has none of the demented hilarity of Donkey Boy. Like the rest of the cast, he's just a stereotype, an extremely annoying stereotype. All you'll learn from The Living and The Dead is that some people clearly have much more money than sense. And I'm not talking about any of the characters in the film here.