Deze kleine bekende film verdween in de vergetelheid en zonder veel commentaar na zijn première in 1947. Hij is de laatste jaren weer opgedoken op de Britse televisie, waar hij verscheidene matineevoorstellingen heeft gekregen. De bbc noemde de roman van Sheridan Le Fanu 'The Dark Angel' voor zijn klassieke kerstgeschenk in 1987. In Peter O'Toole vonden ze een veel knappere hoofdpersoon dan Derrick de Marney, maar in alle andere opzichten is het de zwart-witversie uit de jaren veertig die me het meeste plezier doet. Hoe zou dat ook kunnen met een heldin die zo aandoenlijk kwetsbaar is als Jeans Simmons op haar betoverendst? Het echtpaar dat haar later regisseerde in 'So Long at the Fair' moet geweten hebben van 'oom Silas'. Ik weet niets van de regisseur Charles Frank, behalve 'Oom Silas', maar de handen van een getalenteerde vakman zijn duidelijk bezig met de uitwerking van deze sfeervolle bewerking van het Victoriaanse gotische melodrama over de poging van een lafhartige oom om een erfenis los te krijgen van zijn goedgelovige jonge nichtje. Het is jammer dat Derrick de Marney's gezwollen vertolking niet een grotere boosaardigheid uitstraalt, maar zijn vertrouwelinge, Madame de la Rougierre, is in de handen van Katrina Paxinau een van de meest sinistere vrouwelijke monsters van de film. Ik was niet teleurgesteld toen de scène die me als ontvankelijke puber zo fascineerde, waarin de boosaardige gouvernante met haar jonge pupil op een reis van misleiding gaat, na een hiaat van zoveel jaren weer even krachtig tevoorschijn kwam als altijd. De klokken van Bartram Manor die deze episode besluiten, zoals de roep van de jager 'Weg naar de Aarde' in het meesterwerk van Powell en Pressburger, behoren tot mijn meest spookachtige filmherinneringen. Ik vraag me vaak af of het jonge publiek van tegenwoordig in de films ook zulke wonderen vindt.
This little known film disappeared into obscurity and without much comment after its release in 1947. It has resurfaced on British TV in recent years where it has been given several matinee showings. BBC readapted the Sheridan Le Fanu novel as "The Dark Angel" for its classic novel Christmas offering in 1987. In Peter O'Toole they found a much more striking eponymous villain than Derrick de Marney but in every other sense it is the monochrome 'forties version that gives me the stronger pleasure. How could if fail with a heroine as touchingly vulnerable as Jeans Simmons at her most enchanting. The pair that later directed her in "So Long at the Fair" must have known of "Uncle Silas" when they opened their film with a similar wondrous closeup to our first encounter with her here. I know nothing of the director Charles Frank apart from "Uncle Silas" but the hands of a talented craftsman are clearly at the helm of this atmospheric adaptation of the Victorian Gothic melodrama about a dastardly uncle's attempt to wrest an inheritance from his trusting young niece. It is a pity that Derrick de Marney's hammy performance does not resonate with a greater sense of evil, but there is compensation in his confidante, Madame de la Rougierre who, in the hands of Katrina Paxinau, is one of cinema's most sinister female monsters. I was not disappointed when the sequence that had so fascinated me as an impressionable adolescent, where the evil governess embarks with her young charge on a journey of deception, emerged as powerfully as ever after a gap of so many years. The clock chimes of Bartram Manor that conclude this episode, like the huntsman's cry of "Gone to Earth" in the Powell and Pressburger masterpiece are among my most haunting cinematic memories. I often wonder if young audiences of today find similar marvels in the films made for them.