Hij was een rustige man, echoot het maar al te bekende nieuwsitem over irrationele moorden in openbare gelegenheden <0xE2><0x80><0x93> hier, in dit land, door schijnbaar 'normale, niet van elkaar te onderscheiden mensen'. Schrijver/regisseur Frank A. Cappello heeft zijn onderwerp goed onder de knie en was waarschijnlijk van plan om met de nogal trage opbouw van de film de 'gewone' situaties die in een flits buitengewoon worden, te onderstrepen. En hij heeft een uitstekende cast om zijn gedachten te demonstreren.<br />Bob Maconel (Christian Slater in een fraaie, vervormende make-up) is een nerd, een doodgewone nerd die cijfers nakijkt en zijn steriele hokje in een grote onderneming heeft, belaagd door'snelle jongens' als Scott Harper (Jamison Jones). Hij verafschuwt zijn leven, zijn bouwvallige huis en zijn verwaarloosde gazon, en vooral de mensen met wie hij werkt <0xE2><0x80><0x93> met uitzondering van ene Vanessa (Elisha Cuthbert) die een 'glimlach die een kamer doet oplichten' heeft, maar die geen aandacht besteedt aan de sullige Bob. Bob is gestoord, praat thuis tegen zijn goudvissen (en ze antwoorden terug!) en is van plan de meest aanstootgevende van zijn collega's te vermoorden. Maar in het aangrenzende hokje zit een gelijkgestemde geest die hem voor is en op een ochtend gaat er brand uit in het gebouw, waarbij vijf mensen om het leven komen en Vanessa gewond raakt door een kogel in haar ruggegraat, waardoor ze verlamd raakt: Bob gebruikt toevallig zijn eigen pistool om de aanvaller te doden en wordt een held voor het bedrijf.<br />Hoewel Bob niet is veranderd in uiterlijk of manier van leven, wordt hij benoemd tot hoofd van de afdeling Creatief Denken onder Gene Shelby (William H. Macy). Hij bezoekt Vanessa in het ziekenhuis, lijdt onder haar woede-uitbarsting over het feit dat ze verlamd is, maar wordt ten slotte teruggeroepen naar haar bed en weet haar met zoete praatjes zover te krijgen dat hij haar held wordt, haar reddende voogd <0xE2><0x80><0x93> en meer. Bij Vanessa begint hij te veranderen, maar dan komen er onfortuinlijke herinneringen aan de werkelijkheid binnen en verandert zijn leven opnieuw.<br />Hoewel het onderwerp nogal angstaanjagend is, kiest Cappello ervoor om dit verhaal als zwarte humor te presenteren. In de handen van minder competente acteurs zou het een slap aftreksel zijn geweest, maar met Christian Slaters fijn genuanceerde acteerwerk krijgt de film een krachtige glans. De grens tussen waanzin en normaliteit is erg dun en er vallen veel verontrustende lessen te leren van het kijken naar deze kleine, maar goed uitgevoerde film.
HE WAS A QUIET MAN echoes the all too familiar news item of irrational killings in public places - here, in this country, by seemingly 'normal indistinguishable people'. Writer/director Frank A. Cappello has a good grasp on his subject matter and probably intended the rather slow movement of the film to underline the 'ordinary' situations that in a flash become extraordinary. And he has a fine cast to demonstrate his thoughts.<br /><br />Bob Maconel (Christian Slater in fine distorting makeup) is a nerd, an ordinary geek who checks numbers form his sterile cubicle in a massive corporation, heckled by the 'fast guys' like Scott Harper (Jamison Jones). He loathes his life, his crumby house and unkempt lawn, and most of all the loathes the people with whom he works - except for one Vanessa (Elisha Cuthbert) who has a 'smile that lights up a room', but pays no attention to the geeky Bob. Bob is deranged, talks to his goldfish at home (and they answer back!), and plans to kill the most offensive of his fellow workers. But in the adjacent cubicle there is a like mind who beats him to the show and one morning opens fire killing five people and wounding Vanessa with a bullet to her spine that leaves her paralyzed: Bob serendipitously uses his own gun to kill the assailant and becomes a hero for the corporation.<br /><br />Though Bob is unchanged in appearance or outlook he is elevated to VP of Creative Thinking under the head boss Gene Shelby (William H. Macy). He visits Vanessa in the hospital, suffers her tantrum at being a quadriplegic, but finally is called back to her bedside and sweet-talked into being her hero life-saving guardian - and more. Once Bob feels needed and perhaps 'loved' by Vanessa he begins to change, only to have unfortunate reminders of reality enter and alter his life yet again.<br /><br />Though the subject matter is rather terrifying, Cappello elects to present this tale as black humor. In the hands of less competent actors it would like have been a dud, but with Christian Slater's finely nuanced performance the film takes on a powerful sheen. The line between madness and normalcy is a thin one indeed and there are many disturbing lessons to be gained from watching this small but well-done film. Grady Harp