Als actrice/danseres in opleiding vond ik deze film zoals zovele anderen hem terecht hebben genoemd: een slecht gemaakte film met oogverblindende stereotypen. In deze bijna-kopie van Dirty Dancing is de rol van Julia Stiles niets minder dan gruwelijk, vol aanduidingen en melodrama, in plaats van echte, in-het-moment-uitdrukkingen. Stereotypen in overvloed, met 'gangsta'-jargon en een paar van de meest belachelijke 'gevechtsscènes' (d.w.z. de gymzaal) die ik ooit heb gezien.<br />Zoals anderen hebben opgemerkt, was de auditie op de Juilliard School zo ongelooflijk dat ik het een belediging vond voor de artiesten en het establishment. De naam op het bord was verkeerd gespeld, Sara's dans was op zijn best middelmatig en het gebeuren van een 'tweede kans'. Bij een belangrijke auditie is dat iets wat gewoon niet gebeurt. Het gebrek aan geloofwaardigheid werd nog verergerd door Dereks spontane optreden op het podium <0xE2><0x80><0x93> en het pedante antwoord van de rechters. Bij een auditie op de universiteit zou een onderbreking als die van Derek elke kans op acceptatie hebben verpest, en onder geen enkele omstandigheid zou er een vriendelijk 'laten we het afronden'-antwoord zijn geweest als: 'Welkom op Juilliard.'<br />De stereotypen, zoals velen al hebben gezegd, doen meer kwaad dan goed aan deze film dan dat ze de werkelijke boodschap overbrengen. Het is jammer dat de filmmakers in een film die zo gericht is op het doorbreken van rassenbarrières, ervoor hebben gekozen om naar de extremistische kanten van beide culturen te gaan, waardoor ze alleen maar die vooroordelen in de geest van de kijkers nog verder aanwakkeren. Nog ontmoedigender is de subtiele boodschap die Stiles meegeeft: om geaccepteerd te worden, moet je je aanpassen aan de mensen om je heen, zelfs als dat tegen je persoonlijke gevoelens of overtuigingen ingaat. Aan het begin van de film heeft Stiles duidelijk haar eigen manier om zich te kleden en te gedragen <0xE2><0x80><0x93> tegen het eind is ze een soort kruising tussen een Barbiepop en een blanke die zich verkleedt in een stedelijke wereld <0xE2><0x80><0x93> een keuze die direct in strijd is met de persoonlijkheid van haar personage. Een groot deel van de film gaat over het benadrukken van Sara's kracht en onafhankelijkheid <0xE2><0x80><0x93> en toch vinden we die onafhankelijkheid vreemd genoeg ontbreken met betrekking tot de dingen die er echt toe doen <0xE2><0x80><0x93> waardoor ze een grote prater is, maar ook iemand die zich in een hoekje weet te verstoppen als er problemen ontstaan. s ex-vriendin'stalkt' Derek op de dansvloer, en de 'confrontatie' in de gymzaal met de ex.)<br />Over het geheel genomen was deze film slecht geacteerd en nauwelijks geloofwaardig. Hoewel er enkele tedere momenten zijn, maken het martelende tempo en de voorspelbaarheid van de film het tot weinig meer dan een wegwerpfilm. Tijdverspilling voor gretige bioscoopbezoekers en een grap voor toegewijde acteurs.
As an actress/dancer in training, I found this movie to be what so many others have adequately dubbed it: a poorly made film with glaring stereotypes. In this near-copy of Dirty Dancing, the acting by Julia Stiles is nothing short of atrocious, full of indication and melodrama, rather than real, in-the-moment expression. Stereotypes abound, with "gangsta" lingo and some of the most ridiculous "fight scenes" (i.e., the gym)I have ever seen.<br /><br />As others have commented, the Juilliard School audition was so unbelievable I found it an insult to performers and to the establishment. The name on the placard was spelled wrong, Sara's dance was mediocre at best, and the event of a "second chance" at a major audition is something that simply would not happen. The added lack of credibility came from Derek's impromptu run onto the stage-and the judges' campy response. At a university audition, an interruption like Derek's likely would have ruined any chance of being accepted, and under no circumstances would there have been a sweet "let's give closure" response like: "Welcome to Juilliard." <br /><br />The stereotypes, as many have mentioned, do more to hurt this film than to communicate its real message. It is unfortunate, in a film so intent on breaking down racial barriers, that the filmmakers chose to go to the extremist sides of both cultures, serving only to further ingrain those biases in the minds of viewers. Even more discouraging is the subtle message that is presented by Stiles-that to be accepted you must conform to those around you, even if that means going against your personal feelings or beliefs. At the beginning of the movie, Stiles obviously has her own way of dressing and behaving-by the end, she has become a sort of crossover Barbie doll, a Caucasian playing dress-up in an urban world-a choice made in direct conflict with her character's personality. So much of the film goes into emphasizing Sara's strength and independence-and yet we find that independence strangely lacking with regard to things that truly matter-leaving her a big talker, but one who manages to slink into a corner whenever trouble arises. (note: scenes where Derek's old girlfriend "steals" Derek on the dance floor, and the "confrontation" in the gym with the ex.)<br /><br />Overall, this movie was poorly acted and hardly credible. Although there are some tender moments, the agonizing pace and predictability of the movie make it little more than a throwaway summer flick. A waste of time for avid moviegoers and a joke to dedicated performers.