Maar ja, wat kun je anders van Michael Winner verwachten? Gewoonlijk zul je ontdekken dat regelmatig gebruik van voice-overs als vertelmiddel het laatste toevluchtsoord is van een regisseur die niet in staat is om economisch te zijn; iets wat in de verste verte niet past bij visueel of genuanceerd verhalen vertellen. De trend is niet omgeslagen, dat is hier het geval.<br />De wereld van de man die alles orkestreert is kleurloos en groezelig, met engerds die elke buitenwijk bevolken. Mijn hemel, hij moet in zijn alternatieve levensstijl wel een paar onverlaten tegen het lijf zijn gelopen om zo'n onophoudelijk nihilistische kijk op het leven te hebben! Antwoorden op een ansichtkaart die dankbaar wordt ontvangen, over de vraag waarom de soundtrack blijkbaar een didgeridoo bevat. Het is duidelijk dat de persoon die hem heeft gecomponeerd geen idee heeft waarom...<br />Een vrouwelijke versie van 'Death Wish' Precies wat de jaren negentig nodig hadden om ons te leren hoe we beschaafd moesten zijn en <0xE2><0x80><0x93> dat is belangrijker <0xE2><0x80><0x93> om hopelijk betere films te maken voor het nieuwe millennium!
... but then, what else would you expect from Michael Winner?? You'll usually find that regular use of voice-over as a narrative device is the last refuge of a director incapable of being economical; alien to visual or nuanced storytelling. The trend isn't bucked, such is the case here.<br /><br />The world of he who orchestrates everything is colourless and grimy, with creeps populating every suburb. My word, he must have met some reprobates in his alternate lifestyles to have such a ceaselessly nihilistic outlook! Answers on a postcard gratefully received please, as to why the soundtrack apparently contains a didgeridoo. It's obvious that the person who composed it has no idea why...<br /><br />A female version of "Death Wish" with even more specious motivations. Just what the '90's needed to teach us how to be civilised, and - this is more important - hopefully make better films for the new millennium!