Een van de beste films uit het stille tijdperk, vanaf het begin: de stunt waarbij Fairbanks met behulp van een touw, een ezel en een slapende dikke man op een balkon komt, is nog steeds een van de grappigste films. Het is misschien ook wel de opvallendste film die ooit is gemaakt. Er zijn veel art-nouveaumeubels en sieraden uit die tijd, maar dit is de enige art-nouveaufilm, van de paleismuren en poorten tot aan het flesje dat de dief gebruikt om een drankje op een roos te doen (dat zelf gestileerd is). Elke set, rekwisiet, lamp en kostuum is een kunstwerk. Zelfs de zwaarden en pieken zien er origineel en oogverblindend uit. (Haal die muurschildering in het Mongoolse paleis! Gewoon een onbelangrijk detail.) Fairbanks heeft een enorm bedrag voor deze film neergeteld, en dat is hem aan te zien. Volgens filmhistoricus Kevin Brownlow was Fairbanks diep onder de indruk van de Duitse studiofilms die hij tijdens een reis had gezien, en deze film heeft dezelfde ontworpen, uit één stuk bestaande look.<br />Er zijn een paar minpunten. Zoals de meeste stomme films verloopt hij naar moderne maatstaven langzaam. De korte monsterscènes waren zelfs voor 1924 niet erg goed. En het duurt een tijdje voordat de dief de prinses het hof begint te maken. Daar staat tegenover dat Anna May Wong, die toen al een schoonheid was, een verraderlijke hofdame speelt. Op 16-jarige leeftijd wist Wong al dat ze met haar ogen moest acteren in plaats van met haar armen, zoals Johnston (de prinses) dat doet. De meeste mensen die een 'Dief van Bagdad' hebben gezien, schijnen de versie uit 1940 en de tekenfilm 'Aladdin' te hebben gezien, maar deze film hebben ze gemist. Dat is jammer. De versie uit 1940 is heel goed (het heeft schitterende kleuren en een geweldige Genie), maar zoals de meeste films die door een commissie van regisseurs worden gemaakt, ziet het eruit en speelt het als een film die door een commissie is gemaakt. Ik geef de voorkeur aan deze versie uit Fairbanks, met het oubollige acteerwerk en zo. Het is minder sentimenteel en vitaler, en het ziet er origineler uit. De dialoog die voor de film uit 1940 is geschreven, is opvuller; hij voegt weinig toe aan de film. Dit is precies het soort verhaal dat Chaplin in gedachten had toen hij bang was dat praten in films een handicap zou blijken te zijn.
One of the best films of the Silent era, right from the start: the stunt where Fairbanks gets to a balcony by means of a rope, a donkey, and a sleeping fat man is still one of the funniest in movies. It is also perhaps the most distinctive-looking film ever made. There's a lot of Art Nouveau furniture and jewelry out there but this is the only Art Nouveau movie, from the palace walls and gates down to the little vial the Thief uses to put a potion on a rose (which is itself stylized). Every set, prop, lamp, and costume is a work of art. Even the swords and pikes look original and eye-grabbing. (Get that mural in the Mongol palace! Just a throwaway detail.) Fairbanks spent a vast sum on this film, and it shows. According to film historian Kevin Brownlow, Fairbanks had been highly impressed by the German studio films he'd seen on a trip, and this one has that same designed, all-of-a-piece look.<br /><br />It has some low points. Like most silent films, it moves slowly by modern standards. The brief monster sequences were not very good even for 1924. And things drag a bit when the Thief starts romancing the princess. On the plus side it's got Anna May Wong, already a beauty, as a traitorous lady-in-waiting. At 16 Wong already knew to act with her eyes, rather than with her arms, like Johnston (the princess) does. <br /><br />Most people who've seen a "Thief of Bagdad" seem to have seen the 1940 version and the cartoon "Aladdin" but missed this one. That's a shame. The 1940 version is very good (it has dazzling color and a great Genie) but, like most films that are made by a committee of directors, it looks and plays like a film made by a committee. I prefer this Fairbanks version, corny acting and all. It's less sappy and more vital, and it looks more original. The dialogue written for the 1940 film is filler; it adds little to the pictures. This is exactly the sort of story Chaplin had in mind when he worried that talk in movies might turn out to be a handicap.