Het lijkt bijna ongelooflijk dat deze film in 1936 is gemaakt, toen de bijna onveranderlijke neiging in Hollywood was om negers af te schilderen als (misschien) beminnelijke, maar meestal onbeholpen, onderdanige, nogal primitieve wezens, goed voor een lach en muzikaal vermaak maar niet voor veel anders. Hier zien we, in primitieve vermomming maar met grote delicaatheid, gevoel, ernst en diepte (zelfs het moeilijke theologische probleem van de twijfelende God wordt tegen het eind aangeroerd) de gebeurtenissen in het Nieuwe Testament zoals ze gezien worden door de ogen van negergelovigen. Dit is een van de zeer weinige films waar ik op heb gestaan die mijn kinderen zien als onderdeel van hun opvoeding, en dit zou ook op veel volwassenen van toepassing moeten zijn.
It seems almost incredible that this film was made in 1936, when the almost invariable tendency in Hollywood was to portray negroes as (perhaps) lovable, but mostly inept, submissive, rather primitive creatures, good for a laugh and musical entertainment but for not much else. Here we see, in primitive guise but with great delicacy, feeling, seriousness and depth (even the difficult theological problem of the doubting God is touched on towards the end) the events of the New Testament as seen through the eyes of negro believers. This is one of the very few movies I have insisted on that my children see as part of their education, and this should apply to many grownups too.