Een grillig winderig oppervlak maakt plaats voor een knallende, balbrekende en luidruchtige spaghettiwestern van de getalenteerde Sergio Corbucci (de man die ook achter 'The Great Silence' en 'The Mercenary' zat). Eigenlijk zou ik die twee films nog voor deze kunnen laten gaan. Verdomme, er ging een explosie van opwinding uit van dit uiterst competente en levendige uitstapje. De brutale stijl die van het fascinerende materiaal droop was goed geplaatst en uitgevoerd. Zelfs door de actie heen voelt de grootse toestand ervan aan als iets uit een stripverhaal en hoe kun je niet houden van de bloeddorstige machinegeweeractiviteit in de richting van de finale? Wat een sensationele climax! Het trio Franco Nero, Tomas Milian en Jack Palance was allesbehalve fantastisch, en de chemie tussen de eerste twee was geweldig. Maar Palance's geraffineerd wellustige dreiging was de echte troefkaart. Fernando Rey zorgt ook voor een goede invalshoek. Ennio Morricone grijpt in met een vrolijk gepassioneerde en bloedstollende muziekscore, die een van zijn beste is, en de ruige locatie is vastgelegd door Alejandro Ulloa's vrije en expressieve cinematografie, die veel schrijnende details bevat. Corbucci maakt wat inventieve regisseursspoelingen tussen het gruis, de chaos en de uitbundigheid. Het hardgekookte verhaal blijft hangen in een nogal stabiele en niet al te flitsende stijl, maar kan in zijn brede opbouw van capriolen en tactieken heel attent zijn. Het is een levendige politieke subtekst (over de behandeling van de armen en het gebruik van geweld om je punt duidelijk te maken) die een beetje slap en prekerig kan worden, maar die het op andere gebieden, zoals het taaie script met zijn voortdurende geestigheid en verrassingen, absoluut goedmaakt.<br /><0x3E> Overdreven vermaak staat gelijk aan een volkomen barokke en aangename spaghettiwestern van Corbucci.
A whimsically breezy surface makes way for a bang-up, ball-breaking and noisy spaghetti western by the talented Sergio Corbucci (the man also behind "The Great Silence" and "The Mercenary"). Actually I might still put those two films ahead of this one. Hell, there was an explosion of excitement ringing from this this highly competent and vivid outing. The cheeky style dripping from the fascinating material was well placed and delivered. Even from the action, the grand state of it feels like something out of a comic strip and how can't you love the flat-out, bloodthirsty machine gun activity towards the finale. What a sensational climax it builds up to! <br /><br />The trio of Franco Nero, Tomas Milian and Jack Palance were nothing but marvellous, and the chemistry between the former two was a blast. But Palance's sophisticatedly leering menace was the real draw-card. Fernando Rey makes for a solid turn too. Ennio Morricone plucks in with a gleefully passionate and killer music score, which is one of his best and the rugged location was captured by Alejandro Ulloa's free-flowing and expressive cinematography that had plenty of poignant scope and detail. Corbucci stews up some inventive directorial flushes amongst the grit, chaos and exuberance. The atmospheric setting hit's the spot and sets up many potboiler and comedic scenes. It can lull at times, and might feel somewhat overlong.<br /><br />The hard-boiled story sticks to something rather stable and less than flashy, but can be thoughtful in its wide arrange of antics and tactics. It's gusty political sub-text (on the treatment of the poor and use of violence to get your point across) can get a bit wishy-washy and preachy, however it definitely makes up for it in other areas like the chewy script with its constant wit and surprises.<br /><br />Over-the-top entertainment equals a totally baroque and enjoyable Corbucci spaghetti western.