Ik heb genoeg anti-Moore-informatie gezien om te weten dat de man inderdaad manipulatieve technieken gebruikt en de waarheid oprekt om zijn standpunten te onderstrepen of een goed verhaal te vertellen. In tegenstelling tot andere recensenten hier die dit als excuus gebruiken, vind ik dit absoluut belachelijk, onnodig en moreel weerzinwekkend. Ook zie ik in dat hij een megalomaan en een keiharde is die meer om zichzelf geeft dan om de populistische verandering die hij predikt. Als je immers echt tegen 'De Man' vecht (en niet alleen maar voor linksen amusement maakt), kun je maar beter een pistool richten dat geladen is met feiten, niet met losse flodders.<br />Gezien dit alles vind ik zijn verhalen nog steeds leuk en vind ik de man verbazingwekkend charismatisch. Degenen die hem bekritiseren, lijken te negeren dat hij een meester is in het maken van interessante films, waarbij hij humor en emotie zo handig met elkaar vermengt dat het gemakkelijk lijkt. Of die vaardigheid wordt gebruikt voor goed of kwaad, feit of fictie, is een andere zaak.<br />Of het nu om gerechtigheid of kwaadaardigheid gaat, ik denk dat de makers van 'Manufacturing Dissent' geen greintje van de capaciteiten van Michael Moore hebben. De film ploetert voort en streept punt na punt af als een waslijst. De redacteuren zouden een flink pak slaag moeten krijgen. Er is geen duidelijke verhaallijn, alleen een reeks scènes, de een na de ander. Na iets meer dan anderhalf uur lijkt de film lang en komen steeds weer dezelfde vermoeidheidspunten aan de orde.<br />Uiteindelijk is mijn grootste probleem met de film dat hij dezelfde trucjes toepast waartegen Moore wordt beschuldigd. De documentaire is duidelijk een uitglijder van de man, bedoeld om zijn erfenis te dwarsbomen. De film is vanaf de allereerste minuten vergeven van de voetafdrukken van een persoonlijke vendetta. Dat is prima. Sterker nog, ik ben er blij mee. Toch gebruiken de filmmakers een manipulatieve en 'neutraliteits'-stijl, alsof ze alleen maar 'feiten' presenteren. Ook stelen ze Moores ingelijste foto van een mislukte poging tot een interview. Dit leidt nergens toe (Het). Het is vrij duidelijk dat ze de film 'Michael en ik' wilden noemen, maar uiteindelijk kozen voor het slappe 'Manufacturing Dissent'. Eerst dacht ik dat het een documentaire over Noam Chomsky was). Tegen het eind van de film geven ze opgewekt toe dat ze 'over de schreef zijn gegaan' en gebruiken ze een Moore-tactiek om een van zijn persconferenties bij te wonen. Vervolgens proberen ze sympathie op te bouwen bij het publiek, waarbij ze eerst geschokt en verontwaardigd lijken als ze hem in de val lokken (Wat? Zijn wij niet het middelpunt van Moores universum?) en opnieuw als ze worden betrapt en eruit worden getrapt.<br />Dit alles valt in het niet, deels omdat het wordt gedaan met een schrille zelfingenomenheid, niet met de humor en menselijkheid van Moores eigen pogingen. Maar het faalt voornamelijk omdat Moore' Een manipulatieve tactiek om aan te tonen hoe verkeerd die tactiek is, is nogal dwaas om te doen.
I've seen enough anti-Moore information to know that yes, the guy uses manipulative techniques and stretches the truth to fit his points or tell a good story. Unlike other reviewers here who seem to excuse this, I find this absolutely ridiculous, unnecessary and morally repugnant. Also, I totally see that he's a megalomaniac and a blow-hard who cares more about himself than the populist change he preaches. After all, if you're truly fighting "The Man" (and not just making entertainment for Lefties), you'd better point a gun that is loaded with facts, not blanks.<br /><br />Given all of this, I still like his stories and find the guy amazingly charismatic. Those who critique him seem to ignore that he is a master at making interesting films, deftly mixing humor and emotion in a way that makes it seem easy. If that skill is being used for good or evil, fact or fiction, is another matter.<br /><br />Whether on the side of justice or malice, I think that the makers of "Manufacturing Dissent" don't have an ounce of the ability of Michael Moore. The film plods along, marking off point after point like a laundry list. The editors should be viciously beaten. There's no clear narrative line, just a series of scenes, one after the other. At just over one hour and a half, the film seems long, making the same tired points over and over again.<br /><br />Ultimately, my biggest problem with the film is that it indulges in the same bag of tricks against which it accuses Moore. The documentary is obviously a hack job against the guy, meant to counter his legacy. The footprints of a personal vendetta are all over this film, from the very first minutes. This is fine. In fact, I welcome it. Yet the filmmakers manipulatively use a "neutral" and "unbiased" style, as if they were simply presenting "facts." Also, they steal Moore's framing device of a failed chance for an interview. This goes nowhere (It's pretty obvious that they wanted to call the film "Michael and Me" but settled on the lame "Manufacturing Dissent." At first I thought this was a documentary about Noam Chomsky). Toward the end of the film, they gleefully admit to "stepping over the line," using a Moore tactic to enter one of his press conferences. They then attempt to build sympathy with the audience, appearing shocked and indignant first when they ambush him (What? We're not the center of Moore's universe?) and again when they get caught and kicked out.<br /><br />All of this falls flat, partly because it is done with strident self-righteousness, not the humor and humanity of Moore's own attempts. But it mostly fails because using Moore's manipulative tactics to show how wrong those tactics are is a rather silly thing to do.