Dit verhaal, gebaseerd op een roman van de Californische schrijver Dan Totheroh, had jammerlijk kunnen falen als het niet op de juiste manier was ingestudeerd, aangezien het hele verhaal afhangt van de geloofwaardigheid van het meisje dat door Ida Lupino wordt gespeeld. Jean Negulesco is zoals gewoonlijk uitstekend in het regisseren. Maar regisseren zou niet hebben volstaan, als de hele film niet doordrenkt was geweest van het mysterieuze 'Lupino Essence'. Er schieten me veel woorden te binnen om te proberen te beschrijven wat ze op het witte doek doet, woorden als 'integriteit', 'intelligentie', 'opmerkzaamheid', 'authentiek', 'oprecht','spontaan en ongekunsteld'. Maar hoe definieer je magie? Lupino is de getraumatiseerde dochter van twee ruziënde en chagrijnige mensen die op verschillende verdiepingen van een bouwvallige boerderij in een diepe, geïsoleerde vallei in het noorden van Californië wonen. De vader en moeder zijn al zeven jaar niet meer bij elkaar op bezoek geweest en Lupino is hun enige tussenpersoon, wat haar tot extreme verlegenheid, teruggetrokkenheid en gestotter heeft gereduceerd. Fay Bainter speelt de moeder heel goed, met haar expressieve ogen die zo groot zijn als schoteltjes, dat wil zeggen, schoteltjes die altijd overal heen glijden, alsof ze in een storm aan boord van een schip zijn. De diepe isolatie van het gezin komt binnenkort ten einde, want er wordt een van die Californische kustwegen aangelegd, met veel dynamiet, aardverschuivingen en het werk van veroordeelden met pikhouwelen op de weerbarstige rotsen. De weg zal door hun voorweide gaan, en ze zullen echt mensen zien! De naar liefde hunkerende en pathetische Lupino valt voor een ontsnapte gevangene, schitterend geportretteerd door Dane Clark. Lupino's vader wordt gespeeld door Henry Hull, die vooral bekend is geworden door zijn optreden in 'The Fountainhead' (1949), twee jaar later. Hier heeft hij weinig kans om herinnerd te worden. Dit is een zeer aangrijpend en ontroerend verhaal van wanhoop, zowel emotioneel als op leven en dood, en Lupino en Clark doen hun uiterste best om te voorkomen dat hij wordt doodgeschoten of gevangengenomen. Het is een tot mislukken gedoemde liefdesgeschiedenis tussen twee jonge mensen die tot het uiterste van hun leven gaan. De film is in alle opzichten grandioos en kan als een kleine klassieker worden beschouwd. Was Negulesco maar bij dit soort intense, dramatische films gebleven in plaats van zijn tijd te verdoen met latere dingen als de weerzinwekkende en weerzinwekkende crème de la crème, 'Daddy Long Legs' (1955).
This story, based on a novel by California author Dan Totheroh, could have failed miserably if it had not been cast correctly, since the entire tale hangs on the believability of the girl played by Ida Lupino. Jean Negulesco does his usual excellent job of directing. But directing would not have sufficed, if the entire film had not been suffused with the mysterious 'Lupino Essence'. Many words come to mind to try to describe what she does on screen, words like 'integrity', 'intelligence', perceptive', 'authentic', 'genuine', 'spontaneous and uncontrived'. But how does one define magic? Lupino is the traumatised daughter of two quarrelling and cantankerous people who live on different floors of a tumbledown farmhouse in a deep and isolated valley in the north of California. The mother and father have not gone upstairs or downstairs to see one another for seven years, and Lupino is their only go-between, which has reduced her to extreme shyness, withdrawal, and stuttering. Fay Bainter plays the mother very well, with her expressive eyes the size of saucers, that is, saucers which are always sliding around all over the place, as if on shipboard in a storm. The profound isolation of the family is shortly to come to an end, because one of those California coastal highways is being constructed, with much dynamiting, landslides, and convict labour with picks on the obdurate rocks. The road will go through their front meadow, and they will actually see people! The love-starved and pathetic Lupino falls for an escaped convict, brilliantly portrayed by Dane Clark. Lupino's father is played by Henry Hull, who is chiefly remembered for appearing in 'The Fountainhead' (1949), two years later. Here he has little scope to be memorable. This is a very harrowing and moving tale of desperation, both emotional and of the life-and-death variety, as Lupino and Clark struggle to prevent his being shot or captured. It is a doomed love story between two young people who are at the very extremes of life. The film is superb in every way, and qualifies as a minor classic. If only Negulesco had stayed with this kind of intense dramatic films instead of wasting his time with such later things as the appalling and revolting cream-puff, 'Daddy Long Legs' (1955).