Ik geef deze 4 uit 10 want hoewel ik het met de andere posters eens ben dat de film op geen enkele manier helder was of zelfs maar een reden had om te zijn, waren er een paar momenten in die film die best interessant waren.<br />De voornaamste indruk die ik van de man krijg nadat ik deze film heb gezien, is dat hij het eigenlijk niet prettig vond om gefilmd te worden en dat hij zich niet op zijn gemak voelde bij het project. Ik bedoel niet dat hij, als filosoof, filosofische redenen had om bezwaar te maken tegen het feit dat hij zichzelf als een subject zag, maar gewoon dat hij gewoon het soort persoon was dat zich een beetje raar voelde als hij gefilmd werd. In principe is daar niets mis mee, maar het maakt hem wel een slecht subject voor een documentaire van dit soort. Voor mij is de scène die de onbeholpenheid van de film het best weergeeft een scène waarin een Australische interviewer Derrida vraagt of de tv-serie Seinfeld iets te maken heeft met het deconstructionisme, met zijn nadruk op het alledaagse. In theorie zou dat een interessante vraag kunnen zijn, om te zien hoe hij over populaire cultuur praat. Alleen had Derrida nog nooit van Seinfeld gehoord en had hij er eigenlijk niets interessants over te zeggen. Ik neem het Derrida niet kwalijk dat hij nog nooit van Seinfeld had gehoord, maar ik neem het de filmmakers wel kwalijk dat ze zo'n onbelangrijke uitwisseling in hun film hebben gestopt. Zoals anderen al hebben opgemerkt, krijgen we ook een heleboel nepscènes te zien van Derrida die zijn dagelijkse dingen doet (op straat lopen, naar de kapper gaan, zijn ontbijt klaarmaken, enz.), en dat zijn er niet veel.<br />Toch moet ik toegeven dat ik hier en daar wel een paar interessante scènes heb gezien. De man heeft bijvoorbeeld een heel legioen volgelingen, en het was interessant om te zien hoe hij tijdens lezingen en andere gelegenheden met hen omging.
I'm giving this 4 out of 10 because while agree with the other posters that the film lacked any sort of clarity or even a reason for being, there were a few moments in there that were sort of interesting.<br /><br />The main sense I get of the man after watching this movie is that he basically didn't like being filmed and seemed uncomfortable doing the project. I don't mean that, as a philosopher, he had philosophical reasons for objecting to seeing himself as a subject, but simply that he was just the kind of person who felt a little weird being filmed. Nothing wrong with that in principle, but it does make him a poor subject for a documentary of this kind.<br /><br />To me, the scene that captures the ineptitude of the movie the best is a scene in which an Australian (I think) interviewer asks Derrida whether the TV show Seinfeld got at all at deconstructionism, with its emphasis on the mundane. In theory this could be an interesting question, to see how he talks about popular culture. Except that Derrida hadn't even heard of Seinfeld and didn't really have anything interesting to say about it. I don't fault Derrida for not having heard of Seinfeld, but I do fault the filmmakers for putting such an inconsequential exchange in their movie.<br /><br />As others have noted, we also get a lot of faux-deep scenes of Derrida going about his daily business (walking down the street, getting a haircut, making his breakfast, etc.). which don't add up to a whole lot.<br /><br />Still, I have to admit I did find a few scenes interesting here and there. The guy does have a legion of followers, for instance, and watching him interact with them at lectures and other places was interesting.