Ik heb deze film gezien op het Toronto International Film Festival van 2005.<br />L'Annulaire is de tweede speelfilm van regisseur Diane Bertrand, die ook het script voor deze bewerking van Yoko Ogawa's roman heeft geschreven.<br />De film volgt Iris (Olga Kurylenko), die naar een havenstad verhuist nadat ze bij een bedrijfsongeval het topje van haar ringvinger heeft afgesneden. Ze vindt al snel onderdak in een hotel bij de haven, maar moet een kamer delen met een zeeman die's nachts werkt en overdag slaapt. Terwijl ze op zoek is naar werk, komt ze toevallig een De film gaat over een school waar nu een man zit (Marc Barbe) die persoonlijke voorwerpen bewaart en opslaat die mensen hem brengen.<br />Ze neemt een baantje aan als kantoorassistente van de man en krijgt al snel een soort relatie met hem, terwijl ze tegelijkertijd geïntrigeerd raakt door de zeeman (Stipe Erceg), die ze alleen kent via de dingen die in hun gezamenlijke kamer zijn achtergebleven.<br />De film, die in Hamburg en net buiten Parijs is opgenomen, is prachtig gefilmd. Bertrand geeft de voorkeur aan veel close-ups van de personages, waardoor veel momenten in de film een intiemer karakter krijgen. Noah Cowan, de co-regisseur van het festival, omschreef de film als een combinatie van de contemplatieve sfeer van Aziatische cinema met de seksuele energie van Europese cinema. Dus de film is heel spaarzaam in zijn dialogen en laat alleen de woorden die worden gesproken en de blikken tussen de personages als kader achter om het verhaal te interpreteren.<br />Het bewaren van persoonlijke voorwerpen in de film zet je aan het denken over de aard van herinneringen, verlies en het verlangen of de noodzaak om verder te gaan, wat zich zelfs uitstrekt tot Iris' eigen leven. Dit helpt de kijker in wat een heel rustige en meditatieve film is.<br />Ik merkte dat de actrice die Iris speelde heel goed was, vooral omdat het haar eerste film was en ze zoveel non-verbale communicatie nodig had. Een paar scènes tussen haar en de restaurateur waren geladen met een heleboel sensuele energie, zelfs in zoiets eenvoudigs als het aantrekken van een paar schoenen aan haar voeten.<br />Aantekeningen van het vraag-en-antwoordgesprek met regisseur Diane Bertrand: _L'Annulaire_ heeft een heel open einde, en Bertrand zelf gaf toe dat de film geen antwoorden geeft; het publiek kan zich voorstellen wat het wil.<br />- Ze probeerde trouw te blijven aan de roman, maar die is erg kort. Bertrand voegde er het subplot met de zeeman aan toe.<br />- Toen haar werd gevraagd waarom ze deze roman had aangepast, zei Bertrand dat ze dat niet kon toen ze het boek voor het eerst las. En ze had al die beelden in haar hoofd, wat ongebruikelijk was, want de sfeer in het boek is niet Europees. Maar zelfs toen ze de roman herlas, had ze nog steeds dezelfde gevoelens. Ze voelde aspiraties om het verlangen, de liefde en de mysteries van het verhaal te onderzoeken.<br />Olga Kurylenko komt uit de Oekraïne, en dit was haar eerste film, waardoor het moeilijk was om financiering te krijgen. Ze had dus veel tijd om aan haar personage te werken; Bertrand vroeg haar om veel films te kijken en veel boeken te lezen. Kurylenko voelde zich verbonden met het personage.<br />De filmregisseur is ook fotograaf, wat verklaart hoe de film eruitziet. <br />- Bertrand wilde iets langzaams filmen, zoals een schilderij, om het publiek het gevoel te geven dat ze naar bewegende beelden kijken.<br /><br /><0x3E> Kleine spoilers eronder: <0x3E>.<br /><0x3E> Bertrand had minder leiding voor Marc Barbe, maar ze vroeg hem wel om zijn scènes met Kurylenko niet te spelen alsof hij haar wilde verleiden, ook al lijkt het personage precies te weten wat ze nodig heeft. Iris wordt geacht te voelen dat hij in haar kijkt zodra ze elkaar ontmoeten. Barbe was het ermee eens dat het personage zichzelf niet hoeft te verklaren.<br /><0x3E> <0xE2><0x80><0x93> In de roman zijn de schoenen die een belangrijke rol spelen in het verhaal zwart, niet rood, hoewel Bertrand een beetje geobsedeerd is door de kleur rood. <br />- Bertrand heeft het gevoel dat het verhaal eigenlijk begint met de scène waarin de inrichter de schoenen aan Iris' voeten zet. Het is Ogawa's thema dat Iris het gevoel heeft dat de schoenen bezit van haar nemen. Maar als Barbe's personage tegen Iris zegt dat ze de schoenen niet uit mag doen, werpt ze hem een snelle blik toe die zegt 'oké, dus je wilt dit spelletje spelen' en besluit het toch te doen, omdat ze liever iets wil beleven dan niets.
I saw this film at the 2005 Toronto International Film Festival.<br /><br />L'Annulaire is the second feature film from director Diane Bertrand, who also wrote the screenplay for this adaptation of Yoko Ogawa's novel.<br /><br />The film follows Iris (Olga Kurylenko), who moves to a port town after cutting off the tip of her ring finger in an industrial accident. She quickly finds lodging in a hotel down by the harbour, but is forced to share a room with a sailor who works at night and sleeps while she is out in the day. While searching for work, by chance she comes across an old girls' school that now houses a man (Marc Barbe) who preserves and stores personal artifacts that people bring to him.<br /><br />Taking a job as the man's office assistant, she soon becomes involved in a sort of relationship with him, while at the same time being intrigued by the sailor (Stipe Erceg), whom she only knows through the things left in their shared room.<br /><br />The movie, filmed in Hamburg and just outside Paris, is beautifully shot. Bertrand favours many tight shots of the characters, giving a more intimate feel to many of the moments in the film. Noah Cowan, the co-director of the festival, described the film as combining the contemplative feel of Asian cinema with the sexual energy of European cinema. Thus, the film is very spare in its dialogue, leaving only the words that are spoken and the looks between characters as the framework on which to interpret the story.<br /><br />The preservation of personal artifacts in the film causes one to wonder about the nature of memories, loss, and the desire or need to move on, extending even to Iris' own life. This helps to draw the viewer into what is a very quiet and meditative film.<br /><br />I found the actress playing Iris was quite good, especially given that it was her first film and that she had to communicate so much non-verbally. A few of the scenes between her and the preservationist were charged with a lot of sensual energy, even in something as simple as him putting a pair of shoes on her feet.<br /><br />Notes from the Q&A with director Diane Bertrand: - L'Annulaire is very open-ended, and Bertrand herself admitted the film doesn't give any answers; the audience can imagine what it wants.<br /><br />- She tried to be faithful to the novel, but it is very short. Bertrand added the sub-plot with the sailor.<br /><br />- When asked why she adapted this novel, Bertrand said when she first read the book, she couldn't stop, and had all these images in her head, which was unusual since the atmosphere in the book is not European. But even upon re-reading the novel she still had the same feelings. She felt aspirations to explore the desire, love, and mysteries of the story.<br /><br />- Olga Kurylenko is from the Ukraine, and this was her first film, thus making it difficult to obtain financing. Thus, there was lots of time for her to work on her character; Bertrand asked her to watch lots of films and read a lot of books. Kurylenko felt a bond to the character.<br /><br />- The director of photography is also a photographer, which accounts for the look of the film.<br /><br />- Bertrand wanted to film something slow like a painting, to make the audience feel as though they are watching moving images.<br /><br />Minor spoilers below:<br /><br />- Bertrand had less direction for Marc Barbe, but she did ask him to not play his scenes with Kurylenko like he wanted to seduce her, even though the character seems to know exactly what she needs. Iris is supposed to feel that he sees inside her as soon as they meet. Barbe agreed that the character does not need to explain himself.<br /><br />- In the novel, the shoes which play an important role in the story are black, not red, however Bertrand has a bit of an obsession with the colour red.<br /><br />- Bertrand feels the story really starts with the scene where the preservationist puts the shoes on Iris' feet. It is Ogawa's theme that Iris has a feeling of being possessed by the shoes. But when Barbe's character tells Iris that she can't take the shoes off, she gives him a quick look that says "ok, so you want to play this game" and decides to do it, preferring to live something rather than nothing.