Dus dit was waar al die ophef over ging, hè? Nou, ik weet zeker dat de roman voor zijn tijd in feite net zo schandalig was als ik heb gehoord. Uiteraard was de filmversie vanwege de beperkingen van het Wetboek van Strafrecht afgezwakt, hoewel hij nog steeds zijn boodschap weet over te brengen. Ik moet zeggen dat de film zeker geen gebrek aan plotpunten heeft als er veel verhaallijnen in zitten, maar toen het allemaal achter de rug was, voelde het toch op de een of andere manier als een anticlimax, vanwege het onrealistische, opzwepende einde. Het is alsof, na zoveel beproevingen en beproevingen (heel goed geportretteerd door de hele cast), alles weer goed is met de wereld. Is de film op deze manier geëindigd? Ik zal het moeten lezen om erachter te komen.<br />Ik had graag meer gezien van het personage van Norman Page (fantastisch gespeeld door Russ Tamblyn). Hij was zo'n interessante figuur, en toch werd er maar beperkte tijd aan hem besteed. Dat is jammer, want ik wilde elke keer dat hij op het scherm verscheen meer over hem te weten komen. (SPOILER:) Dit gebrek aan diepgang in het script was waarschijnlijk te wijten aan het taboe karakter van zijn relatie met zijn moeder. Niettemin een heel goede voorstelling van Tamblyn.<br />Hope Lange was hartverscheurend als Selena Cross, een meisje uit de verkeerde kringen. Haar gedweeë houding en vervolgens de barsten in die fa<0xC3><0xA7>ade zorgden voor een krachtige voorstelling. Je wist gewoon dat iemand uiteindelijk de ziekmakende situatie van haar gezinsleven zou moeten overnemen, en ik juichte toen de dokter (een uitmuntende Lloyd Nolan als zorgzame arts) naar voren kwam om te helpen de situatie recht te zetten en haar naam te zuiveren.<br />Lana Turner was geweldig als Constance MacKenzie, hoewel ook zij niet genoeg speeltijd had. Hoewel ik normaal gesproken een hekel heb aan langere films, heb ik het gevoel dat Peyton Place wel een halfuurtje meer had kunnen gebruiken. De conflicten met dochter Allison (Diane Varsi in een sterke rol) waren heel realistisch en de kijker kan zich gemakkelijk identificeren met beide personages en hun ontwikkeling gedurende de film. Heel goed gedaan.<br />Lee Philips was vrij goed als Michael Rossi, de knappe nieuwe directeur van de school. Hij is de eerste figuur die de gebruikelijke manier van denken van de stad aan de kaak stelt. Uiteindelijk krijgt hij zijn zin, maar pas na een aantal worstelingen met de gemeenschap, zijn liefdesrelatie en met zichzelf. Het enige nadeel is de stem van de acteur, die echt piept. Als je goed kijkt, lijkt zelfs een deel van zijn dialogen te worden getransformeerd tot hoe het oorspronkelijk moet hebben geklonken, je kunt er alleen maar naar raden! Een minder belangrijk onderdeel van het verhaal was dat van Rodney Harrison, de aan Harvard verslaafde middelbare scholier die een schandaal veroorzaakte vanwege zijn liefde voor de beruchte losbandige middelbare scholiere Betty Anderson. Dit aspect van het verhaal had ook veel meer kans om te slagen, en opnieuw was de (droeve) vastberadenheid van het verhaal te gekunsteld, hoewel het levensechter was dan sommige plotwendingen. Zowel Barry Coe als Rodney en Terry Moore als Betty waren geloofwaardig in hun rollen, en deze kijker was bedroefd over hun lot <0xE2><0x80><0x93> wat, gezien de tijd waarin het speelde, niet verbazingwekkend was <0xE2><0x80><0x93> en de houding die ze aannamen.<br />Peyton Place als personage ondergaat ook een metamorfose in de film. De voice-over, die de veranderende seizoenen perfect beschreef, vertegenwoordigde de veranderende houdingen/tijden van de stad en haar inwoners. In feite dienen het verstrijken van de tijd en de seizoenen om te illustreren hoe de mensen zich ontwikkelen en aanpassen aan het leven terwijl de wereld en haar idealen zich ontwikkelen. De mechanismen van deze transformatie waren het sterke punt van het verhaal, en ze waren heel effectief.<br />Zo ook een enigszins gedateerde film met een sociaal geweten en niet zonder verdiensten.<br /><br />
(Some spoilers) So, this is what all the furor was about, huh? Well, I'm sure that the novel, for its time, was in fact as scandalous as I've heard. Of course, due to Code restrictions, the movie version was watered down, although it still manages to deliver its message. I must say that the film certainly does not lack plot points  there are many plots to the story, yet when it was all over it still felt somehow anticlimactic, due to the unrealistically up-beat ending. It's as though, having gone through so many trials and tribulations (very well portrayed by the entire cast), all is right with the world again. Did the novel end this way? I'll have to read it and find out.<br /><br />I would have liked to have seen more of the character of Norman Page (played fabulously by Russ Tamblyn). His was such an interesting character, yet was given limited screen time. This is a shame, as I wanted to know more about him each time he appeared on the screen. (SPOILER>>) This lack of depth in the script was probably due to the taboo nature of his relationship with his mom. A very fine performance by Tamblyn nonetheless.<br /><br />Hope Lange was heartbreaking as Selena Cross, a girl from the wrong side of the tracks. Her meek demeanor and then the cracks in that façade made for a powerful performance. You just knew that someone was going to end up having to take control over the sickening situation of her family life, and I cheered when (her fear still paralyzing her to fight completely) the doctor (a superb Lloyd Nolan  extremely believable as a caring physician) came forward to help rectify the situation and clear her name.<br /><br />Lana Turner was great as Constance MacKenzie, although she too did not have enough screen time. In fact, as averse as I usually am to longer films, I feel as though Peyton Place could have benefitted from another half hour at least. Turner's conflicts with daughter Allison (Diane Varsi in a strong performance) were very realistic, and the viewer can easily identify with both characters and their development throughout the film. Very well done.<br /><br />Lee Philips was pretty good as Michael Rossi, the handsome new school principal. His is the first character to challenge the town's usual way of thinking. In the end, he gets his way, but not until after several struggles with the community, his love interest and himself. The only drawback here is the actor's voice, which is really squeaky. In fact, if you look closely, some of his dialog seems to be dubbed  what it must have sounded like originally, one can only guess!<br /><br />A more minor sub-plot was that of Rodney Harrison, the Harvard-bound high school graduate facing scandal due to his love for the infamous loose-living high school girl, Betty Anderson. This aspect of the story also had a lot more potential that what was seen, and again, its (sad) resolve was too pat  although truer-to-life than some of the plots. Both Barry Coe as Rodney and Terry Moore as Betty were believable in their roles, and this viewer was saddened by their fates which, given the times, was unsurprising  a `you play, you pay' attitude.<br /><br />Peyton Place as a character itself also goes through a metamorphosis in the film. An excellent narrative device of Allison MacKenzie's voiceover describing the changing seasons perfectly represented the changing attitudes/times for the town and its people. In effect, the passage of time and the seasons serve to illustrate the townspeople maturing and adapting to life as the world and its ideals evolve. The mechanisms of this transformation was the strong point of the story, and was quite effective, indeed.<br /><br />So  a somewhat dated film with a social conscience and not without its merits.<br /><br />