Ik ben gisteren voor de 2e keer bij ROOKK geweest, en afgezien van de talloze kleine gebreken wil ik me concentreren op belangrijke kwesties die Jacksons karakterontwikkeling betreffen.<br />ARAGORN is het eerste grote probleem. In het boek is hij zowel een woudloper uit het noorden, als een man die is voorbestemd om koning te worden. Hij weet wie hij is, en heeft een verwachting van die bestemming. Evenals in het boek heeft hij een 'geestelijk' bewustzijn. Aragorn stamt niet alleen van mensen af, maar ook van Numenor; dus heeft hij al iets van het bloed van de elfen in zich. Nu geeft Jackson de elfen alle vooruitziende blik <0xE2><0x80><0x93> en maakt de mensen louter mensen. Maar het hele punt is dat de-man-die-koning-zal-worden het geestelijke bewustzijn van de grote koningen van vroeger heeft. Dus is het in boek II bij de rivier Aragorn, niet Legolas (zoals in Jacksons versie), die zich bewust is van een schaduw die in zijn hart groeit. En, belangrijker nog, het is Aragorn die in het boek de palantir aan zijn rechterhand neemt (Gandalf buigt zelfs om hem die te geven). Gandalf raadt hem aan hem niet te gebruiken, maar Aragorn weet wie hij is. Dus kijkt hij in de palantir en laat Sauron het zwaard zien. Hij daagt Sauron uit, en wrikt de palantir dan van het Oog weg om hem te gebruiken als zijn wil, niet als die van Sauron. Al doende ziet hij de zwarte vloot, en kent hij de dreiging. Daarom gaat hij het pad van de doden op. En wanneer hij onder het Dimholt doorgaat, roept hij de doden werkelijk op. De uitwisseling in de film tussen Aragorn en de Geoffry-Rush-Piraten-van-de-Caraïbische-archipel-lijkt-op-een-spook is in de film zwak. In het boek twijfelt Aragorn niet aan wie hij is: hij roept hen op, hij onderhandelt niet met hen.<br />Nu maakt Aragorns actie hier deel uit van een veel grotere samenhang in Tolkien, die in Jackson volkomen ontbreekt. Als gevolg daarvan blijven wij met een wanhopig tegengestelde kroningsplechtigheid zitten. Waarom? Aragorn heeft gewoon geen karakterontwikkeling doorgemaakt. Hij is beroofd van een gevoel van wie hij is.<br />SAURON is het volgende grote probleem. Het is waar dat hij in het boek voornamelijk het Oog wordt genoemd. Maar hij heeft ook persoonlijkheid. In de film hebben we, afgezien van de openingssequentie van de film _I_ (die briljant was) alleen maar af en toe een plasmalamp als zoeklicht. Sinds Gandalf in het boek tegen Frodo heeft gezegd dat 'Sauron weer vorm aanneemt', waarom heeft Jackson dan niet Sauron ontwikkeld uit de figuur in _I_? In het boek wordt verteld over Saurons knagende twijfel. We horen van rapporten over'spionnen' die Mordor binnendringen. We weten dat hij verteerd wordt door angst voor de omhooggevallen erfgenaam van Elendil. Niets van dit alles is in de film ontwikkeld. (En de Ring schijnt zijn macht te verliezen wanneer hij Mordor binnengaat, in plaats van hem te verwerven! Resultaat? Er was geen gevoel van opgetogenheid bij de val van Barad'dur.<br />Dit is een ernstige theologische fout, waarvan ik vermoed dat Tolkien die zou hebben verafschuwd. Benoem het goede, en je moet ook het kwaad belichamen. Tolkiens epos draaide om die krachten die werden belichaamd: en hoe je ze onderscheidt. Sauron is de belichaming van het kwaad. Hij is in feite niet het ergste <0xE2><0x80><0x93> dat behoort toe aan Morgoth (van wie de Balrog een dienaar is). Hoewel Tolkien terecht een hekel had aan allegorie, zou hij toch nooit zo'n zwakke en ineffectieve weergave van de vijand hebben goedgekeurd. Waar het om gaat, en als dat vandaag de dag niet duidelijk is, dan is Jackson nog minder scherpzinnig dan ik dacht, is dat het kwaad in vele gedaanten een menselijke gedaante aanneemt. Hetzelfde gebrek aan karakterisering in Aragorn en Sauron gaat met veel van de anderen door. Opvallende uitzonderingen zijn GANDALF en SARUMAN (beiden goed gespeeld). Jackson maakte een fout door Saruman uit III te schrappen, nadat hij zoveel van hem in I en II had gemaakt (meer dan van het boek). ARWEN is de hele tijd druipend. EOWYN wordt in de film veranderd. Miranda Otto was uitstekend. Maar Jackson speelt de liefde tussen haar en Aragorn zo goed na, dat wij ons blijven afvragen hoe het mogelijk is dat Eowyn schijnbaar gelukzalig is als ze hem met Arwen ziet. Wat Eowyn betreft is het zo jammer dat Jackson het doden van de heksenkoning niet beter heeft gedaan. In het boek houdt het slagveld op <0xE2><0x80><0x93> er komt een wolk op en iedereen in Minas Tirith is gelukkig. Het is een van de werkelijk grote ogenblikken, die door Jackson verloren gaan. De rapporten lekken zelfs naar de orks in de toren boven Shelobs hol, zodat Sam en Frodo horen dat 'Nr. 1 gedood is'.<br />Wat de hobbits betreft, ik denk dat dit een kwestie van voorkeur kan zijn. Persoonlijk vind ik Sean Astins optreden als SAM abominabel, maar sommigen vinden van wel. Voor mij wordt de eenvoudige tuinman een minifilosoof en ik vind zijn monoloog zowel aan het eind van film ii in Osgiliath (waar ze in het boek nooit aan toekomen) als op de berg (tweemaal) werkelijk tenenkrommend afschuwelijk: pap! En, o jee, aan het eind van de film gingen we zelfs over op Titanic-muziek-momenten en nog een keer op de berg. Tot het eind ging het goed met billy. Ja, we weten dat hij snel ouder wordt nu hij de ring kwijt is, maar de protheses in Salieri-stijl zijn slecht. Jackson is zo dol op het slow-motionwerk dat we een paar bijzonder verschrikkelijke scènes met de hobbits moeten doorstaan (met name de toch al beruchte bedscène) en aan het eind (waar ik echt dacht dat Frodo Sam een volle opdonder zou geven!). Als de elfen verschijnen, komt er een even smakeloze regie voor <0xE2><0x80><0x93> de zachte focuslens wordt ingeschakeld met 'celtisch' gezang. Argh <0xE2><0x80><0x93> dit is een kleuterfilm. Ik verwacht dat de film de Oscar-ceremonie zal winnen. Maar ik hoop dat sommige mensen in Tinseltown de moed hebben om te erkennen dat hoewel sommige van de beelden voortreffelijk zijn (hoewel velen dat niet zijn <0xE2><0x80><0x93> bijvoorbeeld de afstamming van de olifant door Legolas, de leider van de orks in Merrick-stijl, en het leger van de doden), de film eigenlijk niet erg goed is.<br />Peter <0xE2><0x80><0x93> ik ben bang dat je ons en J.R.R. Tolkien hebt laten zakken.
I went to see ROTK for the 2nd time yesterday and aside from the myriad of minor flaws, want to concentrate on major issues surrounding Jackson's character development.<br /><br />ARAGORN is the first big problem. In the book he is both a ranger from the north, but also a man destined to be king. He knows who he is, and he has an expectation of that destiny. Likewise in the book he has 'spiritual' awareness. Aragorn is descended, not merely from men, but from Numenor: so he already has in him some of the blood of the Elves. Now Jackson gives all foresight to the Elves - making the men merely, men. But the whole point is that the-man-born-to-be-king has the spiritual awareness of the great kings of old. Thus, in book II at the river it is Aragorn, not Legolas (as in Jackson's version), who is aware of a shadow growing in his heart. And, more significantly, it is Aragorn who in the book takes the palantir by his right (Gandalf actually bows to give it to him). Gandalf counsels him not to use it, but Aragorn knows who he is. So he looks in the palantir and shows Sauron the sword. He challenges Sauron, and then wrenches the palantir away from the Eye to use as HE wills, not as Sauron wills. In so doing he sees the black fleet, and so knows the threat. That's why he takes the path of the dead. And when he goes under the Dimholt he REALLY summons the dead. The exchange in the film between Aragorn and the Geoffrey-Rush-Pirates-of-the-Caribbean-look-alike ghost is feeble in the film. In the book Aragorn does not doubt who he is: he calls them, not barters with them.<br /><br />Now Aragorn's action here is part of a much larger cohesion in Tolkien that is entirely absent in Jackson. As a result we're left with a desperately anti-climactic coronation. Why? There's simply been no character development of Aragorn. He's been denuded of a sense of who he is.<br /><br />SAURON is the next big problem. It's true that in the book he is mostly referred to as the Eye. But he also has personality. In the film, apart from the opening sequence to film I (which was brilliant) all we have is a plasma lamp sometime searchlight. Since in the book Gandalf has told Frodo that 'Sauron is taking shape again' why on earth didn't Jackson then develop Sauron from the figure in film I? In the book, we are told of Sauron's gnawing doubt. We hear of reports about 'spies' entering Mordor. We know that he is consumed by fear of the upstart heir of Elendil. None of this is developed in the film. (And the Ring seems to lose power on entering Mordor, not gain it!) Result? There was no sense of elation at the fall of Barad'dur.<br /><br />Now this is a serious theological error that I suspect Tolkien would have detested. Personify good, and you must also personify evil. Tolkien's epic was all about those forces being personified: and how you discern them. Sauron is a personification of evil. He's not actually the worst - that belongs to Morgoth (of whom the Balrog is a servant). Whilst Tolkien rightly loathed allegory, he nonetheless never would have countenanced such a weak and ineffectual portrayal of the enemy. The whole point, and if this isn't obvious in the world today then Jackson is even less astute than I imagined, is that evil in many guises takes human form.<br /><br />OTHERS<br /><br />The same lack of characterisation in Aragorn and Sauron goes on with many of the others. Notable exceptions are GANDALF and SARUMAN (both well acted). Jackson made a mistake in cutting Saruman out of III having made so much of him in I and II (more than the book). ARWEN is drippy throughout. EOWYN is changed in the film. Miranda Otto was excellent. But Jackson plays up the love between her and Aragorn so much that we are left wondering how Eowyn is apparently beatifically happy to see him with Arwen. On the subject of Eowyn it's such a shame Jackson didn't do the slaying of the witch-king better. In the book the battlefield pauses - a cloud goes up and everyone in Minas Tirith is happy. It's one of the truly great moments, lost by Jackson. The reports even leak back to the orcs in the tower above Shelob's lair so that Sam and Frodo hear that 'No.1. has been done in'.<br /><br />As for the HOBBITS . I think this may be a question of preference. Personally I think Sean Astin's acting as SAM is execrable, but some like it. For me, the simple gardener becomes a mini-philosopher and I find his soliloquy both at the end of film II in Osgiliath (to which they never go in the book) and on the mountain (twice) truly toe-curlingly dreadful: pap I'm afraid. And, oh dear, we even veered towards Titanic-music-moments at the end of film I and again on the mountain. BILBO was fine until the end. Yes, we know he ages fast now he's lost the ring, but the Salieri-style prosthetics are poor. Jackson loves the slow-motion work so much that we have to endure some particularly dreadful sequences with the Hobbits (most notably the already infamous bed scene) and at the end (where I really thought Frodo was going to give Sam a full-on smacker!). A similarly tacky piece of directing occurs when the elves appear - the soft focus lens is deployed with 'celtic' singing. Argh - this is kindergarten film production.<br /><br />I expect the film will garner the Oscars ceremony. But I hope some people in Tinsel town have the courage to acknowledge that whilst some of the visuals are outstanding (though many are not - e.g. the oliphaunt descent by Legolas, the Merrick-style leader of the orcs, and the Army of the dead), the film is not actually very good.<br /><br />Peter - I'm afraid you've let us, and J.R.R. Tolkien, down.