Als liefhebber van horrorfilms ben ik altijd op zoek naar een paar van de oudere horrorfilms uit het verleden, zowel om meer te weten te komen over wat een goede griezel oplevert, als om interessante inzichten te krijgen in hoe en waarom die dingen in de loop van tientallen jaren zijn veranderd. En ik kan met een gerust hart zeggen dat 'Geproefd in leven gehouden' daar niet voor heeft gezorgd.<br />Dit is de derde film van regisseur Tobe Hooper (die vooral bekendstaat om zijn cultklassieker 'The Texas Chain Saw Massacre'). Opnieuw draait de film om een geestelijk gestoorde persoon die in het zuiden van de Verenigde Staten woont. Deze keer gaat het verhaal over een gestoorde hotelhouder die, om redenen die nooit zijn uitgelegd, de gasten die naar zijn motel komen steeds vermoordt en ze vervolgens voert aan de grote krokodil in het moeras ernaast.<br />Degenen die bekend zijn met Hoopers stijl, zullen veel overeenkomsten zien tussen deze film en zijn beroemdste werk, 'The Texas Chain Saw Massacre', de film die hij direct voorafgaand aan deze maakte. Hij zit vol met het soort vreemde en bizarre cinematografie, met vreemde neonverlichting en close-ups van close-ups van vreemde beelden. Maar in tegenstelling tot het vorige werk is het hier niet echt gelul. Wat ooit regisseursoverdaad zou kunnen zijn, is gewoon zinloze en onbegrijpelijke onzin. Het is duidelijk dat hij een griezelige en enge sfeer probeert te creëren, maar die is zo slecht uitgewerkt en mist elk gevoel van gemeenschappelijkheid, dat wat als bizar en surrealistisch bedoeld is, in plaats daarvan volkomen ongeloofwaardig aanvoelt. Het script moet ongeveer één pagina lang zijn geweest, want zo slecht zijn de plot en de verhaallijnen.<br />De acteerprestaties zijn ook zeer onder de maat, zelfs voor een lowbudget horrorfilm. Er wordt getoond dat de herbergier (gespeeld door Neville Brand) niet goed bij zijn hoofd is, maar we komen er nooit achter waarom of wat het is wat de gasten doen waardoor hij zo uit zijn slof schiet. Dit gebrek aan context maakt het bijna onmogelijk om bang te zijn voor zijn krankzinnige (re)acties en maakt dat je eerder geneigd bent je verbaasd op je hoofd te krabben dan dat je enig gevoel van angst of dreiging voelt. Geen van de andere personages krijgt echt genoeg ontwikkeling om je iets te kunnen schelen, behalve Buck (gespeeld door een toen nog onbekende Robert Englund). Zijn optreden is het enige dat een echte weerklank heeft en zelfs dat is niet veel.<br />Misschien dacht Hooper dat hij voor de tweede keer de bliksem in een fles kon vangen, zoals hij deed met 'The Texas Chain Saw Massacre'. Maar zoals deze film laat zien, is het niet iets wat je kunt forceren of gemakkelijk kunt nabootsen. Het gevolg is dat 'Eaten Alive' nooit echt tot leven komt of zijn eigen stem vindt (een punt dat alleen maar wordt aangestipt door het feit dat deze film in vele verschillende tijden een andere titel heeft gekregen). Hij stagneert en draait maar wat rond, zonder echte opwinding, angst of zelfs maar de macabere toon van TCM. Als je een Hooper-completist bent, zou je misschien enig plezier of belangstelling voor dit uitstapje kunnen opbrengen. Anders kun je dit oninteressante maar beter overslaan en minder plannen maken. De reden dat deze film zo vaak over het hoofd wordt gezien, is niet omdat hij zijn tijd ver vooruit was. Het is omdat de inspanningen van deze arme mensen beter vergeten kunnen worden.
As a bit of a horror film buff, I'm always looking to check out some of the older b-movie horrors of the past, both to learn more about what makes for a good scare, as well as to get interesting insights into exactly how and why those things have changed over the decades. And I can safely say that "Eaten Alive" provided none of that for me.<br /><br />This is the third film from Director Tobe Hooper (known mainly for his cult classic "The Texas Chain Saw Massacre"). Once again, the film revolves around a mentally disturbed person, living within the southern part of the United States. This time around, the story is about a deranged inn keeper who, for reasons never explained, keeps killing the guests who come to his motel and feeding them to the large crocodile in the swamp next to it.<br /><br />Those who are familiar with Hooper's style, will see a lot of similarities between this film and his most famous work, "The Texas Chain Saw Massacre", which was the film he made directly preceding this one. It is filled with the kind of strange and oddball cinematography, with weird neon lighting and close-up focusing shots on weird images throughout. But unlike the previous work, it doesn't really gel here. What once might have been directorial excess, is simply pointless and unintelligible nonsense. It is obvious he's trying to set an eerie and creepy atmosphere, but it is just so poorly crafted and lacking in any sense of commonality, that what is meant to feel bizarre and surreal, feels completely unbelievable instead. The script for this must have been about one page long, as that is how bad the plot and storytelling here is.<br /><br />The acting is, also, very much below par, even by low budget horror film standards. It is shown that the inn keeper (played by Neville Brand) is out-of-his-mind, but we never come to understand why or what it is the guests do that sets him off. This lack of context makes it almost impossible to be scared by his crazy (re)actions and leaves you more inclined to scratch your head in puzzlement, than to feel any sense of dread or menace. None of the other characters really gets enough development for you to care about them, save that of Buck (played by a then unknown Robert Englund). His performance is the only one to have any real resonance at all and even that isn't very much.<br /><br />Perhaps Hooper thought he could capture lightning in a bottle for a second time, like he did with "The Texas Chain Saw Massacre" a couple years earlier (even going so far as to bring back Marilyn Burns to play the part of a victim once more). But as this film shows, it isn't something you can force or easily recreate. As a result, "Eaten Alive" never really comes to life or finds it's own voice (a point only belabored, by the fact this film has been renamed many different times). It just stagnates and meanders, providing no real thrills, scares, or even the macabre tone of TCM. If you are a Hooper completist, you might derive some kind of enjoyment or interest from this outing. Otherwise, you are best just to skip on this uninteresting and plot less bomb. The reason this film is highly overlooked, isn't because it was ahead of it's time. It is because efforts this poor are better off being forgotten.