Koning Vidor brengt zijn gebruikelijke oprechtheid en visuele soberheid in dit verhaal over de beginjaren van de Texas Rangers, gezien door de ogen van een stel wetsovertreders (Fred MacMurray en Jack Oakie) die bij het korps komen en van plan zijn om vertrouwelijke informatie te gebruiken om hun berovingen effectiever te maken. Maar in de loop van de film gaan eerst Wahoo (Oakie) en ten slotte Jim (MacMurray) de verantwoordelijkheid onder ogen zien en zich tot de wet wenden. In dit opzicht wordt Jim beïnvloed door zijn liefde voor de dochter van zijn commandant, Amanda (Jean Parker).<br />Dit is zo'n film die er belangrijk uitziet, maar uiteindelijk aanvoelt als luie filmproductie. Er zijn bijvoorbeeld allerlei scènes met Jim en de Rangers die boven op een heuvel op indianengeweren schieten. Ze gebruiken pistolen, maar schieten die op de een of andere manier van honderden meters afstand van hun paarden af. Ik weet dat realisme niet altijd vereist is voor westerns, maar in elk geval wat betreft vuurwapens die je zou verwachten in een niet-komische film. Het verhaal van de commandant van de Rangers is zo slap dat het lijkt alsof het uit een G-man-film is gehaald. Over het geheel genomen is er alleen een gevoel van kleinheid, van gebrek aan ambitie rond deze film.<br />MacMurray heeft moeite om zijn karakter waardigheid te geven. Hij is een goede acteur, maar hij heeft hier een vrij standaard karakter. In feite voelen alle 3 de boeven zich een beetje te maf en minzaam voor ons om te geloven dat ze'misdadigers' zijn of om de mogelijkheid van een bekering echt dramatisch te vinden. Oakies personage is interessant omdat hij begint als komische afwisseling en uiteindelijk de morele stem van de film wordt. Lloyd Nolan geeft waarschijnlijk de beste vertolking van de film als de derde man in hun partnerschap die niet 'het rechte pad' wil bewandelen. Niet te veel om aan te bevelen, maar het is niet afschuwelijk, dus het is het soort film dat je moet zien als je je verveelt en je een loser voelt, maar het is niet de moeite waard om het uit te zoeken of in het bijzonder te bekijken.
King Vidor brings his usual sincerity and visual austerity to this tale of the early years of the Texas Rangers, as seen through the eyes of a pair of lawbreakers (Fred MacMurray and Jack Oakie) who join the force planning to use inside information to make their robberies more effective. But gradually through the course of the film first Wahoo (Oakie) and finally Jim (MacMurray) face responsibility and turn in the direction of the law. Jim is influenced in this regard by his love for his commanding officer's daughter, Amanda (Jean Parker).<br /><br />This is one of those films that looks kind of important but ultimately feels like lazy film-making. For instance there are all these scenes with Jim and the Rangers on the top of a hill shooting Indians. They're using pistols but somehow shooting them off their horses from hundreds of yards away. I know realism isn't always the requisite for Westerns, but at least in the matter of firearms that could be expected from a non-comedy film. It features put-you-to-sleep narration from the Ranger commander that feels like it was lifted out of a G-man film. Overall there's just a feeling of smallness, of a lack of aspiration surrounding this movie.<br /><br />MacMurray struggles to give his character dignity. He's a good actor but he's been given a pretty standard character here. In fact all 3 villains just feel a bit too goofy and affable for us to believe they are "badmen" or for the possibility of reformation to feel really dramatic. Oakie's character is interesting because he begins as basic comic relief and ends up becoming the moral voice of the film. Lloyd Nolan gives probably the film's best performance as the third man in their partnership who doesn't want to "go straight." Not too much to recommend but it's not horrible, so it's the type of film to watch when you're bored and feel like an oater, but not something worth seeking out or re-watching in particular.