Terwijl ik naar een andere indie-horrorfilm zat te kijken, had ik besloten dat ik Indië moest gaan bekijken als een afzonderlijke eenheid van Hollywood-films; ze kunnen eenvoudig niet met elkaar worden vergeleken. Toen keek ik naar 'Dead Life' en besefte dat dat wel eens de grootste flauwekul kon zijn sinds het excuus 'Weaopns of Mass Destruction'.<br />De eerste 38 minuten is het gemiddeld; niet slecht, gewoon gemiddeld. Het acteerwerk is, zoals bij de meeste Indie-producties, een mengelmoes; sommige (Michael Hanton) zijn bovengemiddeld en zouden gemakkelijk de overstap kunnen maken naar producties met een groter budget en andere... nou ja, laten we het daar maar bij laten. De effecten zouden ook in het begin van de film nog wat bijgeschaafd moeten worden; het is allemaal niet geweldig.' Het valt niet mee om het geloof te laten varen als op een close-up van een zombiegezicht de weerspiegeling te zien is van de crèmekleurige make-up en, daar omheen, een rand van een centimeter normale huid.<br />Maar na 39 minuten doet 'Dead Life' niet alleen alles goed, het overtreft zelfs de meeste Hollywoodfilms en doet een heleboel dingen beter.<br />Schotten is zo verstandig om zijn camera's een beetje naar achteren te trekken en de zombies hun gang te laten gaan zonder de zwakke plekken in het effect te onthullen. Het script begint zijn aandacht te verscherpen en hoewel een groot deel van de film zijn bestaan te danken heeft aan Romero's 'Dead'-trilogie, zijn er ook een paar onverwachte wendingen in verwerkt. Zelfs de korrelige, met artefacten gevulde beelden van de film zorgen voor een korrelige, griezelige ervaring. Voeg daar een onverwachte, onderliggende moraal aan toe en een paar van de creatiefste éénshots die ik in tijden heb gezien (de zombie die zichzelf opeet, bijvoorbeeld) en je hebt een geweldige rit. Van begin tot eind blijft de slachting maar doorgaan. Bedankt, William Victor Schotten en de 'Dode Levens'-ploeg, dat jullie deze uitgebluste recensent hebben laten zien dat er een paar juweeltjes te vinden zijn in Indie Horror.<br />Mijn beoordeling: 8 van de 10 kerels die in de ijzerwinkel naar 'voedsel' zoeken, zijn misschien niet op de verkeerde plek.
While watching another indie horror flick, I'd made up my mind that I need to start reviewing Indies as a separate entity from Hollywood films; they simply can't compare. Then I watched "Dead Life" and realized that may just be the biggest crock since the "Weaopns of Mass Destruction" excuse.<br /><br />For the first 38 minutes, it's average; not bad, just average. The acting is, like most Indie releases, a mixed bag; some (Michael Hanton) are above average and could easily make the transition into bigger-budgeted productions and others...well, let's just leave it at that. The effects, too, could use some work in the beginning of the film; it's hard to suspend belief when a closeup of a zombie face shows the reflective glare from the cream-based makeup and, around it, a half-inch border of normal skin.<br /><br />At the 39 minute mark though, "Dead Life" not only does everything right, it actually surpasses most Hollywood films and does a lot of things better.<br /><br />Schotten wisely pulls his cameras back a bit and lets the zombies strut their stuff without revealing flaws in the effects. The script begins to tighten its focus and, while much of the film owes its existence to Romero's "Dead" trilogy, it also throws in a couple of unexpected twists of its own. Even the film's grainy, artifact-filled visuals work to create a gritty, creepy experience.<br /><br />Add to that an unexpected, underlying morality and some of the most creative one-shots I've seen in a while (the zombie who eats himself, for example) and you've got a helluva ride. From start to finish, the carnage never lets up. Thank you, William Victor Schotten and the "Dead Life" crew, for showing this jaded reviewer that there are some gems to be found in Indie Horror.<br /><br />My rating: 8 out of 10 guys looking for "food" in the hardware store may not be in the wrong place.