Three Strangers is geen typische Hollywoodfilm. Donker en filosofisch stelt de film de kijker voor aan drie mensen, vreemden voor elkaar, en volgt vervolgens hun trieste, wanhopige leven. Hoewel een recensent op deze site zegt dat het jammer is dat ze dit soort films niet meer maken, is het een feit dat ze dit soort films in die tijd bijna nooit maakten. Dit is veel minder keurig en filosofisch dan de gemiddelde jaren-veertigfilm, een film over vreemde wendingen van het lot en de manier waarop mensen de verantwoordelijkheid voor hun daden niet op zich nemen.<br />De cast is uitstekend, en Peter Lorre is in het bijzonder indrukwekkend in een van de beste optredens van zijn carrière als alcoholist die te veel denkt en te weinig doet. Ik was ook erg onder de indruk van Joan Lorrings ontroerend kwetsbare optreden als meisje dat met de verkeerde mensen omging.<br />Ik moet toegeven dat het einde de zaak in een keurige plooi houdt, maar toch lijkt deze film qua sfeer veel meer op de onafhankelijke films uit de jaren negentig dan op de film noirs uit de jaren veertig waar hij voor kan worden aangezien.
Three Strangers is not a typical Hollywood film. Dark and philosophical, it introduces the viewer to three people, strangers to one another, and then follows their sad, desperate lives. While one reviewer on this site says it's a shame they don't make movies like this anymore, the fact is, they almost never made movies like this back then. This is far less neat and more philosophical than your typical 40s flick, a movie about strange twists of fate and the ways in which people fail to take responsibility for their actions.<br /><br />The cast is excellent, with Peter Lorre particularly impressive in one of the best performances of his career as an alcoholic who thinks too much and does too little. I was also quite taken by Joan Lorring's touchingly vulnerable performance as a girl in with the wrong crowd.<br /><br />Admittedly the ending ties things up in a neat little bow, yet for the most part this movie is far closer in spirit to the indie movies of the 1990s than to the film noirs of the 1940s it could be mistaken for.