Er is door minstens één andere recensent een samenvatting van de plot van deze film gegeven, dus die sla ik over. Wat opvallend en verfrissend was aan de film, was dat hij weigerde psychologisch te worden. Ik denk niet dat iemand hiernaar kan kijken <0xE2><0x80><0x93> zeker niet de eerste 15 minuten <0xE2><0x80><0x93> zonder zich af te vragen waar Max' ongelooflijke woede vandaan komt. Het zou verleidelijk zijn geweest voor de schrijver/regisseur om een soort verhandeling over zijn jeugd en/of zijn relatie met zijn moeder en andere vrouwen in te brengen, hetzij in een flashback of in een monoloog. Maar wat je ziet, is wat je krijgt. Max is infantiel en onbeschaafd (zoals de titel al aangeeft) en daar wordt geen doekjes om gewonden.<br />Toch is het verleidelijk om te speculeren. Je vraagt je bijvoorbeeld af of zijn leven chaotisch is geworden na het verlies van zijn eerste vriendin <0xE2><0x80><0x93> degene die we in het begin heel goed zien <0xE2><0x80><0x93> of dat het altijd zo is geweest. Brengt de afwezigheid van onvoorwaardelijke liefde zijn leven in nihilistische wanorde, of heeft hij alleen een vriendin nodig om zijn huis schoon te houden? Waarom accepteert Mei-Ling hem twee keer, de tweede keer nadat hij haar op een afschuwelijke manier heeft vernederd? Ziet ze daarin een grote teddybeer of neemt ze hem als project aan? Ik zie dit als een kracht van de film. Te veel psychologiseren voelt aan als neerbuigendheid. Dit is een uitstekende en krachtige film, die uiteindelijk een gevoel van tederheid en vrede geeft zonder ooit sentimenteel te worden.<br />Nadat ik erover heb nagedacht <0xE2><0x80><0x93> en dankzij de opmerkingen van andere kijkers <0xE2><0x80><0x93> heb ik een theorie over deze vraag. Als een boeddhist de hel zou betreden om een ander ervan te redden, zou Mei-Ling Max blijven accepteren om zijn plaats in de hel in te nemen. Misschien weten de boeddhisten dat een dergelijke daad hen beiden zal verlossen.
A plot synopsis of this film has been provided by at least one other reviewer, so I'll skip that. What was striking and refreshing about the film was its refusal to get psychological. I don't think anyone can watch this--especially the first 15 minutes--without wondering where Max's incredible anger comes from. It would have been tempting for the writer/director to include some sort of exposition of his childhood and/or his relationship with his mother and other women, either as flashback or monologue. Instead, what you see is what you get. Max is infantile and uncivilized (as the title implies) and no bones are made about it.<br /><br />Still it's tempting to speculate. For example, one wonders if his life became chaotic after the loss of his initial girlfriend--the one we get a very good look at in the beginning--or if it was always like that. Does the absence of unconditional love throw his life into nihilistic disarray, or does he just require a girlfriend to keep his house clean? Why does Mei-Ling accept him twice, the second time after he's humiliated her horribly*? Does she see a big teddy bear in there or is she taking him on as a project? I see this as a strength of the film. Too much psychologizing feels like condescension. "Here. Let me explain every motive the characters have because I'm sure you're not sharp enough to think about them on your own." This is an excellent and powerful film, which ultimately imparts a sense of tenderness and peace without ever becoming mawkish.<br /><br />*After having thought about it and, thanks to comments from other viewers, I have a theory about this question. If a Buddhist would enter hell in order to save another person from it, Mei-Ling continued to accept Max in order to take his place in hell. Perhaps the Buddhists know that such an act will redeem them both.