Statisch, saai, houterig, saai, eindeloos. En toch...<br />Dit is een cast van fantastische MGM-acteurs in de bloei van hun leven. Joan Crawford is niet zo ver verwijderd van de musicals uit haar jeugd. Haar schoonheid is niet verhard tot het afschuwelijke Kabuki-masker van latere jaren. Ze is een van de ergste dingen aan deze film. Ze is totaal niet grappig en totaal onaantrekkelijk. Ze laat elke scène zinken naar de bodem van de zee, en vandaar naar het middelpunt van de aarde. Toch is het altijd interessant om naar haar te kijken, om de belichting en andere trucs te zien die haar in elke opname de sterbehandeling geven.<br />De mannelijke hoofdrolspelers zijn de weergaloze William Powell (een jaar na 'My Man Godfrey'). ) en Robert Montgomery (een jaar voor 'Night Must Fall').<br />De rest van de cast bestaat uit fantastische karakteracteurs, onder wie Frank Morgan, Nigel Bruce en Melville Cooper. Om nog maar te zwijgen van Jessie Ralph, een bioscooponsterfelijke voor haar rol als Mrs. Hermosillo Brunch in 'The Bank Dick'.<br />In 1937 hadden Amerikaanse acteurs ernstige last van het nep-Engelse accentsyndroom ('cahnt' voor 'kan niet'). Hier zou de cast voornamelijk Engels zijn, met alleen Crawford en Powell als bezoekende Amerikanen. Maar Crawford en Powell spreken allebei met dat Midden-Atlantische half-Engelse accent. Intussen wordt de helft van de 'Engelse' personages gespeeld door Amerikanen die nauwelijks een poging doen om Engels te klinken (Robert Montgomery, Frank Morgan, Jessie Ralph). In deze verbijsterende accenten wordt veel gebrabbeld, maar weinig ervan is de moeite van het aanhoren waard.<br />Maar onder de puinhopen kun je de film onderscheiden die iemand hoopte te maken: zoiets als de oneindig veel betere 'Problemen in het Paradijs', het meesterwerk van Ernst Lubitsch over twee juwelendieven, hun slachtoffer en de daaruit voortvloeiende liefdesdriehoek. Samson Raphaelson, de briljante schrijver van 'Problemen in het Paradijs', is een van de vele schrijvers die in deze film worden genoemd. Er zijn een paar flitsen van briljante dialogen die op hem lijken. Intussen speelt Frank Morgan (later de Tovenaar van Oz) een personage dat een prototype is van Mr. Matuschek in de fantastische Lubitsch/Raphaelson 'Shop Around The Corner'.<br />Maar in deze film is negentig procent van de dialogen loodzwaar. Er is een heleboel koortsachtig komen en gaan, en geen ervan is grappig. Deze film is in geen enkel opzicht een komedie <0xE2><0x80><0x93> als we met komedie bedoelen waar je om moet lachen. Het aantal (onbedoelde) lachbuien in deze film: 0. Onbedoelde lachbuien: weinig. Dit is er niet eens zo een die zo slecht is dat het een goede film is. Het is gewoon een stinkfilm.<br />En toch... al die acteurs die bijna aan het toppunt van hun carrière zijn... een eersteklas MGM-productie uit de gouden eeuw... en mevrouw Hermosillo Brunch! Mijn advies: bekijk hem met driedubbele snelheid als je wilt, maar kijk wel goed.
Stagy, tedious, wooden, boring, endless. And yet... <br /><br />Here's a cast of wonderful MGM actors in their prime. Joan Crawford is not that far removed from the musicals of her youth. Her beauty hasn't hardened into the horrible Kabuki mask of later years. She's one of the worst things about this movie. She's utterly unfunny and totally charmless. She sinks every scene to the bottom of the sea, and thence downward to the center of the earth. Still, it's always interesting to watch her, to notice the lighting and other tricks that give her the star treatment in every shot. <br /><br />The male leads are the incomparable William Powell (one year after "My Man Godfrey"), and Robert Montgomery (one year before "Night Must Fall"). <br /><br />The rest of the cast is filled out with wonderful character actors including Frank Morgan, Nigel Bruce, and Melville Cooper. Not to mention Jessie Ralph, a cinema immortal for her role as Mrs. Hermosillo Brunch in "The Bank Dick."<br /><br />In 1937 American actors were severely afflicted with the phony English accent syndrome ("cahnt" for "can't"). Here, the cast is supposed to be mostly English, with only Crawford and Powell as visiting Americans. But Crawford and Powell both speak in that mid-Atlantic half- English accent. Meanwhile, half the "English" characters are played by Americans who barely attempt to sound English (Robert Montgomery, Frank Morgan, Jessie Ralph). In these bewildering accents, much dialog is babbled, little of it worth hearing. <br /><br />But under the wreckage you can discern the movie somebody was hoping to make: something like the infinitely better "Trouble In Paradise," Ernst Lubitsch's masterpiece about two jewel thieves, their victim, and the resulting love triangle. Samson Raphaelson, the brilliant writer of "Trouble In Paradise," is one of the many listed writers on this movie. There are a few flashes of brilliant dialog here that sound like him. Meanwhile, Frank Morgan (later the Wizard of Oz) plays a character that's a prototype for Mr. Matuschek in the wonderful Lubitsch/Raphaelson "Shop Around The Corner." <br /><br />But in this movie, 90% of the dialog is heavy as lead. There are many frenzied comings and goings, none of them funny. In no way is this movie a comedy -- if by comedy we mean what makes you laugh. Number of (intentional) laughs detected in this film: 0. Unintentional laughs: few. This isn't even one of those so bad it's good movies. It's just a stinker.<br /><br />And yet... all those actors near the tops of their careers... a first-class MGM production from the golden age... and Mrs. Hermosillo Brunch! My advice: Tivo it and watch it at triple speed if you like, but do take a gander.