(Bewaar spoilers)<br />Deze satire op nieuwerwetse maar onderdrukte burgers was een grote hit op Broadway voor het juiste publiek (toekomstige Woody Allen-fans). Misschien was het geen goed idee om het op het witte doek te brengen met een hoofdrolspeelster, een decor dat een Spielberg-film waardig was, en nog wel in de bioscoop ook. Absurd theater en pantomime werken nooit op het witte doek. Voeg daar een achtervolging in een auto en een onbegrijpelijke hoeveelheid slapstick aan toe en je begrijpt waarom deze film is geflopt. De plot is op zich goed: de winnaar-achtige Milt Manville (Peter Falk) wil zijn vrouw Ellen (Elaine May) dumpen en met zijn liefje Linda trouwen. Dus huurt hij de verliezer-type Harry Berlin (Jack Lemmon) in om Ellens tweede echtgenoot te worden. Het duurt niet lang of Milt en Ellen beseffen dat hun nieuwe echtgenoten losers zijn en komen weer bij elkaar. Aangezien Harry niet weg wil, besluiten ze hem te vermoorden.<br />Peter Falks optreden is handig en soepel. Zijn Milt is een echte opschepper: hij pronkt met zijn gouden horloge, zijn zijden ondergoed en zijn rijtjeshuis. Hij noemt zichzelf'makelaar', hoewel zijn inkomen afkomstig is van een bloeiende handel in tweedehands spullen ('Er ligt een fortuin op ons te wachten in de vuilnisbakken!'). Harry daarentegen is de klassieke loser. Beste jongen op school, ambitieuze plannen. Drank & drugs & meisjes & goeroes. Nu is het 'waarom ik?' en overweegt hij zelfmoord.<br />Milt probeert Ellen aantrekkelijk te maken voor Harry. Hij maakt haar mooier en looft haar talenten: ze vertegenwoordigt haar huwelijksleven als een schematisch diagram. Milt verkoopt Harry als intellectueel: 'Hij had bijna een boek geschreven!' en hij weet Ellen over te halen verliefd op hem te worden, ondanks zijn tics en onsmakelijke tafelmanieren. Maar pas als Ellen en Harry ontdekken dat ze gemeenschappelijke interesses hebben (flamenco) slaan twee harten als één. Er zijn inspirerende momenten waarop de tortelduifjes vertrouwen in elkaar hebben. Ellen zegt roekeloos dingen als: 'Ik wou dat ik lesbisch was' en 'Ik ben te intelligent. Mannen voelen zich bedreigd'. Ze gaan naar een pretpark en voeren een 'diep' gesprek over hun ongelukkige jeugd. Tijdens de scheidingsprocedure probeert Milt hen te verslaan met hun eigen spelletje: 'Ik ben gegeseld!' <0xE2><0x80><0x93> tevergeefs: de rechter vindt het goed dat hij alleen zijn ondergoed bewaart...<br /><br />De grappigste scène in de film is die van Harry en Ellen tijdens hun huwelijksreis in de Niagara-watervallen: zij stelt hem intieme vragen <0xE2><0x80><0x93> en hij beantwoordt ze tot in de kleinste details. Ze testen hun liefde: hij trapt op haar voeten, zij snijdt zijn bretels af, hij gooit haar nertsmantel in de waterval... Maar al snel zijn Milt en Ellen gedesillusioneerd. Linda brengt haar dagen in bed door, met krulspelden in haar haar, en weigert de verzorging van de ex-vrouw van haar man te betalen. Ook Harry heeft een afkeer van werken en wil in plaats daarvan medicijnen studeren...<br />Deze film bevat veel geestige dialogen. Mijn favoriete moment komt als Ellen haar schema's bekijkt en tot de conclusie komt: 'Je houdt uitsluitend van Milt <0xE2><0x80><0x93> je bent homo!' Lemmons gezichtsuitdrukking als hij een heel lange seconde over dit alternatief nadenkt is onbetaalbaar, maar helaas komen die momenten maar zelden voor. Een overdosis slapstick dempt elk gevoel. Lemmon ziet eruit alsof hij uitgehongerd is, hij is afgevallen tot 136 pond <0xE2><0x80><0x93> van de films die hij tussen 1962 en 1968 heeft gemaakt is dit de enige die ik aarzel aan te bevelen. Ik betwijfel of je van deze film in zijn geheel zult houden, je kunt je beter concentreren op de details. Het is een parodie op het liefdesleven in een hedonistische maar onzekere samenleving, tien jaar voor annie hall.<br /><br /><br />
(Contains spoilers)<br /><br />This satire on new-fangled but repressed citizens was a big hit on Broadway in front of the right audience (future Woody Allen fans). Perhaps it was not a good idea to put it on the big screen with a star cast, a scenery worthy of a Spielberg film and in cinemascope, no less. Absurd theater and pantomime never work on screen. Add a car-chase and an incomprehensible amount of slapstick and you understand why this film flopped. The plot in itself is good: Winner-type Milt Manville (Peter Falk) wants to get rid of his wife Ellen (Elaine May) and marry his sweetheart Linda. So he hires loser-type Harry Berlin (Jack Lemmon) to become Ellen's second husband. Before long Milt and Ellen realize their new spouses are losers and reunite. Since Harry won't leave they decide to kill him.<br /><br />Peter Falk's performance is adroit and smooth. His Milt is a true braggart: he shows off with his golden watch, his silk underwear and his terrace-house. He styles himself as "broker" although the source of his income is a flourishing second-hand trade ("A fortune is waiting for us in garbage-cans!"). Harry, on the other hand, is the classic loser. Top boy in school, high-flying plans. Drinks & drugs & girls & gurus. Now it's "why me?" and he contemplates suicide.<br /><br />Milt tries to make Ellen palatable to Harry. He smartens her up and lauds her talents: She represents her married life diagrammatically. Milt sells Harry as intellectual: "He nearly wrote a book!" and cajoles Ellen into falling in love with him despite his tics and unsavory table-manners. But it's not before Ellen and Harry discover they have common interests (flamenco) that two hearts beat like one. There are some inspired moments when the lovebirds place confidence in each other. Ellen recklessly declares things like: " I wish I were a lesbian" and "I'm too intelligent. Men feel threatened". They go to an amusement-park and lead a "profound" conversation about their miserable childhood. During the divorce-suit Milt tries to beat them at their own game "I have been flogged!" - in vain: the judge allows him to keep nothing but his underwear...<br /><br />The funniest scene in the film shows Ellen and Harry during their honeymoon in Niagara Falls: She asks him intimate questions - and he answers them down to the last detail. They test their love: He steps on her feet, she cuts his suspenders, he throws her mink-coat in the flood...But soon Milt and Ellen are disillusioned. Linda spends her days in bed, curlers in her hair, and refuses to pay maintenance for her husband's ex-wife. Harry too has an aversion to work and plans to study medicine instead...<br /><br />There is much witty dialogue in this film. My favorite moment comes when Ellen examines her diagrams and jumps to the conclusion: " You love exclusively Milt - you are gay!". Lemmon's facial expression when he considers this alternative for a very long second is priceless, but sadly those moments are rare. An overdose of slapstick quells any delicacy of feeling. Lemmon looks half-starved, he went down to 136 pounds - of the films he made between 1962 and 68 this is the only one I hesitate to recommend. I doubt that you will love this film in its entirety, better concentrate on its details. It parodies the love-life in a hedonistic but insecure society ten years before ANNIE HALL.<br /><br />