De jonge, al te gretige groentje-Gary Grimes bedelt om een baan bij zijn veefokkerij. Hij wil weg van het leven op de boerderij bij zijn moeder, maar hij wil ook een echte cowboy zijn, blijkbaar een beroep dat je op je neemt 'als je niets anders kunt doen'. Directeur Dick Richards heeft in de jaren zeventig een paar goede films gemaakt, maar zijn debuut hier mist inhoud (met opzet). Grimes is zo naïef dat hij niet eens kan helpen met het koken van het eten zonder dat het hem tegen de borst stuit. Als hij de opdracht krijgt om de paarden te bewaken, is het volkomen voorspelbaar dat hij dat doet. Het is niet bepaald het uitnodigende niveau van Jack Lemmons klunzige pogingen om een cowboy te zijn; Richards lijkt te zijn grootgebracht met westerns op de televisie en geeft ons een scenario dat rechtstreeks uit de buis komt. Terwijl we wachten tot de jongen zich heeft gehard en 'een man' is geworden, worden we getrakteerd op nepdrama met een vermoeide oude cast van karakteracteurs (als je ooit nepdrama wilt zien, moet je bij Bo Hopkins of Geoffrey Lewis of Anthony James zijn <0xE2><0x80><0x93> deze film heeft ze alle drie). Door de stoffige cinematografie krijgt de film een passend vuil, bloederig aanzien. Maar zodra de acteurs beginnen te praten, verliest de film zijn vitaliteit, overtuiging en belangstelling.
Excruciating 'tenderfoot western' has young, overeager greenhorn Gary Grimes begging bearded, salty cattle boss Billy "Green" Bush for a job on his cattle drive--to get away from life on the farm with Ma, but also to be a real cowboy, apparently an occupation you take up "when you can't do nothing else." Director Dick Richards made some good movies in the '70s, but his debut here lacks substance (it deliberately lacks heart). Grimes is so open-mouthed innocent that he can't even help cook dinner without looking repulsed by the process. When he's assigned to stand watch over the horses, it's entirely predictable he'll run afoul of horse thieves (after being left bloodied and horseless by the scurrilous gang, boss Bush of course blames the naive kid, not himself for neglecting to get an experienced cowboy on the post). This isn't on the inviting level of Jack Lemmon's klutzy attempts to be a cowpoke; Richards seems to have been raised on TV westerns, and gives us a scenario lifted straight from the tube. While we wait for the kid to harden and become "a man", we're treated to fake high drama featuring a weary old cast of character-actors (if ever you want fake drama infused into the proceedings, you get Bo Hopkins or Geoffrey Lewis or Anthony James--this picture has all three). The dusty cinematography helps give the movie an appropriately dirty, mud-and-blood appearance. Yet, the minute the actors start speaking, it loses vitality, conviction, and interest. * from ****