Het is walgelijk hoe een vierderangs, goedkope, uitbuitende soapopera als deze het hele oeuvre van een waarlijk begaafde, waarlijk opmerkelijke filmster als Joan Crawford kan uitwissen. Geschreven door een jaloers klein kreng zonder schoonheid of talent, dat haar betoverende moeder haatte omdat ze iets had wat zij nooit zou kunnen hebben, deze film en het boek dat gebaseerd is op een beroep op de laagste instincten van de mens. We vinden het heerlijk om beroemdheden te haten, we vinden het heerlijk als machtige en getalenteerde mensen ten val komen, we vinden het heerlijk om smakeloze verhalen te lezen over misbruik dat door machtige mensen wordt gepleegd op hulpeloze slachtoffers, we vinden het heerlijk om verhalen te lezen over afschuwelijke moeders, en vooral over afschuwelijke vrouwen. Ze had als moeder apocriefe fouten (die niet door haar andere kinderen worden bevestigd), ze was een zeer getalenteerde ster, en iedereen kan zich honderd keer beter vermaken door naar een van haar films te kijken dan door naar deze klerefilm te kijken. Mensen die Dunaways afschuwelijke acteerprestaties toeschrijven aan het feit dat ze alleen maar Joan Crawford nadeed, hebben het helemaal mis. Je hoeft Crawford alleen maar op het witte doek of in een interview te zien om dat duidelijk te zien. Dunaway is de enige die verantwoordelijk is voor haar bespottelijke acteerprestaties, en de afschuwelijkheid daarvan is de voornaamste reden dat deze film uit de vergetelheid is gehaald en nu berucht is. Het kan me genoeg schelen dat het zo'n waardeloze film is om erover te schrijven, alleen heeft het Joan Crawford in de ogen van het publiek, dat de ster vaak alleen van deze film kent, zo goed als geruïneerd. Ik geef de stommiteit van het publiek, dat deze film net zo blijft steunen als de film zelf, Christina's boek, het script, de regie of Dunaways acteerprestaties, de schuld. Maar ja, rotzooi komt nu eenmaal bij rotzooi terecht.
It's disgusting how a fourth-rate, cheap, exploitative soap opera of a movie like this can erase the entire oeuvre of a truly gifted, truly remarkable film star such as Joan Crawford. Written by an envious little brat with no beauty or talent who hated her glamorous mother for having what she could never have, this movie and the book it's based on appeal to the lowest instincts of the human character. We love to hate celebrities, we love it when the powerful and talented fall, we love tawdry stories of abuse perpetrated on helpless victims by the powerful, we love stories about horrible mothers, and especially about horrible WOMEN. Regardless of Joan Crawford's apocryphal flaws as a mother (which are not corroborated by her other children), she was a richly talented star, and anyone can gain a hundred times more entertainment from watching any one of her movies than by watching this dreck. People who blame Dunaway's horrible performance on the fact that she was merely mimicking Joan Crawford herself are dead wrong. One only has to view Crawford on screen or in interviews to clearly see this. Dunaway alone is responsible for her ludicrous scenery-chewing performance, the awfulness of which is the main thing that pulls this film out of oblivion into camp notoriety. I normally wouldn't care enough about such a worthless movie to write about it, except that it has all but ruined Joan Crawford in the eyes of audiences, who often know the star only by this movie. I blame the stupidity of audiences who continue to support this movie as much as the movie itself, Christina's book, the script, the directing, or Dunaway's performance. But of course trash is drawn to trash.