De slachtoffers van de pest sterven als vliegen in deze ietwat trage, door Mark Robson geregisseerde inleiding in de horrorcyclus van Val Lewton. Deze is niet zo goed geschreven als de eerdere films in de serie, en het isolement, hoewel psychologisch goed voorgesteld, mist de betovering van hopeloosheid en wanhoop die het zou moeten hebben. De film is te beschaafd om angstaanjagend te zijn, en mist de verfijnde afstemming van een regisseur als Jacques Tourneur, die er zeker meer van gemaakt zou hebben. Maar Boris Karloff is vrij goed in de "leiding" en de bijrollen zijn competent, zij het niet opwindend. Naar de maatstaven van vandaag is het een goeie film.' Er is hier niet veel om bang voor te zijn, en hoewel het tegen het eind lekker op stoom komt, slaagt het er meer in als een stemmingsschilderij dan als een griezelverhaal.
Plague victims are dropping like flies in this somewhat sluggish, Mark Robson-directed entry in the Val Lewton horror cycle. This one isn't as well-written as the earlier films in the series, and the isolation, while nicely suggested psychologically, fails to cast the spell of hopelessness and despair it ought to. The movie is too genteel to be frightening, and lacks the fine tuning of a director like Jacques Tourneur, who surely would have made more of it. Boris Karloff is quite good in the "lead", however, and the supporting cast is competent if unexciting. By today's standards, there's not much to be scared of here, and though it works up a nice head of steam near the end, it succeeds more as a mood piece than a horror tale.