Terwijl ik naar de film keek, bleef ik mezelf de vraag stellen: wat is de motivatie van de moordenaar? Pas de laatste paar minuten werd dat me duidelijk, zo duidelijk als maar kon, gezien de verhaalstructuur: die doet denken aan de plot van _Se7en_ (1995), maar dan met de toevoeging van een aantal flashbacks die eerder verwarren dan bevredigen.<br />En er zijn overduidelijke knikjes naar niet alleen _Se7en_, maar ook naar _Silence of the Lambs_ (1991), vooral naar de cinematografie en het decor. Op een gegeven moment ligt rechercheur Cho (Suh-kyu Han) uitgeput in een drijfnatte steeg, terwijl de moordenaar op nog geen twee meter afstand in zijn auto zit te wachten; maar in plaats van Cho omver te rijden, rent de moordenaar gillend weg, de regen in. In een andere scène zit Cho in een lift en ziet hij helderrood bloed uit het luik druppen, en dan ook nog langs de wand; plotseling barst het luik open en gutsen er emmers bloed over hem heen. Voeg daarbij de vele binnenscènes in vervallen huurkazernes en zo, die allemaal doen denken aan de spookachtige gangen van die eerdere films. Toch is het een interessant verhaal, op een macabere manier: overal in Seoul duiken lichaamsdelen op in zwarte plastic zakken, maar niet alle lichaamsdelen horen bij het lichaam. Iemand pleegt stukje bij beetje een moord. Rechercheur Cho duikt op, enigszins verdacht van corruptie, maar hij heeft de zaak in handen gegeven om zijn carrière te redden. Er worden nog meer lichaamsdelen gevonden, maar geen handen met vingerafdrukken. Dus geen aanwijzingen. Tot er een hoofd verschijnt met vullingen in de kiezen die getraceerd kunnen worden. Van het een komt het ander, tot Cho op de deur klopt bij Chae Su-Yeon (Eun-ha Shim), een jonge vrouw die alle mannelijke slachtoffers kent.<br />En zo begint het echte mysterie voor Cho <0xE2><0x80><0x93> en de kijker. Door de ondervragingen en een reeks flashbacks lijkt het erop dat Chae in beeld is, maar terwijl zij in de gaten wordt gehouden, gaan de moorden gewoon door. Haar vader wordt verdacht, omdat hij volgens Chae een sadistische, autoritaire figuur is, maar hij is niet te vinden. En dan is er nog een andere thriller, _Kus de meisjes_ (1997), waarin het idee van een dodelijk duo wordt aangewakkerd en vervolgens de grond in wordt geboord als de hoofdverdachte zelf wordt gereduceerd tot een hoopje onderdelen in een zak. Allemaal heel smerig voor Cho, en dat wordt steeds erger, want hij lijkt zich aangetrokken te voelen tot de lieve Chae Su-Yeon, een complicatie waar hij niet op zit te wachten, zou je denken. In zekere zin kan ik deze film ook vergelijken met de manier waarop David Lynch zijn films construeert. Als je een van de recentere Lynch-films ziet, is het echte mysterie (en de uitdaging) hoe je het verhaal moet begrijpen. Bij _Tell Me_ is het probleem hoe je het mysterie moet begrijpen, omdat, zoals ik al zei, de motivatie(s) van de moordenaar de sleutel zijn. En toch is er aan het eind geen absolute helderheid, ook al is de identiteit duidelijk. Dus als ik hier en nu mijn begrip geef, denk ik dat dat afbreuk zou doen aan het genoegen om het zelf te ontrafelen. Intussen zal ik blijven nadenken over de betekenis van de titel, waarvan de betekenis me ontgaat. Maar de productie is uitstekend en de special effects (in stukken gehakte lichamen, lichaamsdelen, hoofden, opengereten torso's en dergelijke) zijn zo realistisch dat sommige mensen er misschien meer dan een beetje van in de war raken. Het zal in elk geval de liefhebbers van bloederige taferelen die deze film met de Italiaanse _giallo_ -cinema vergelijken, tevredenstellen, zoals blijkt uit Dario Argento's films als _Deep Red_ (1977), _Tenebre_ (1982) en andere. Het is geclassificeerd als een horrorfilm en ik denk dat dat gerechtvaardigd is, gezien de fundering van het verhaal en het camerawerk.<br />Ik kan niet veel zeggen over het acteerwerk, want ik ben niet bekend met de acteurs of de Koreaanse cinema, want ik heb er maar een paar gezien; maar over het algemeen vind ik dat de acteurs heel goed acteerden. <br />Aanbevolen voor degenen die houden van een mengeling van horror, mysterie en thriller... en lichaamsdelen.
As I watched this film, I kept asking myself: What's the killer's motivation(s)? Not until the last few minutes did that become clear  well, as clear as it could be, given the narrative structure: reminiscent of the plot of Se7en (1995) but with the addition of a number of flashbacks that do more to confuse than to wholly satisfy.<br /><br />And, there are obvious nods to not only Se7en, but Silence of the lambs (1991), also, particularly the cinematography and scene construction. At one point, echoing a scene from the former, Detective Cho (Suh-kyu Han) is lying exhausted in a rain-soaked alley way, while the killer sits waiting in his car, only two metres away; but instead of running Cho down, the killer screams away into the rain. In another scene, Cho is in an elevator and looks up to see bright blood dripping from the hatchway, and then also dripping down the wall; suddenly, the hatch breaks and buckets of blood cascade onto him. Add to that are the many interior scenes in run-down tenements and so forth, all evocative of the spooky corridors of those earlier films.<br /><br />Still, the story is interesting, in a macabre way: across Seoul, body parts turn up in black plastic bags, but not all parts belong to the body. Somebody is perpetrating murder piecemeal. Enter Detective Cho, somewhat under suspicion for corruption but handed the case as way to redeem his career. More mixed-up body parts are discovered, but no hands with fingerprints. So, no clues. Until a head appears with teeth fillings that can be traced. One thing leads to another until Cho finds himself knocking on the door to Chae Su-Yeon (Eun-ha Shim), a young woman who knows all the male victims.<br /><br />And so begins the real mystery for Cho - and the viewer. Through questioning and a series of flashbacks, it looks like Chae is in the frame; yet, murders continue while she is under surveillance. Suspicion falls upon her father, who, from Chae's account, is shown to be a sadistic, authoritarian figure; but he can't be found. And then there's a further nod to another thriller, Kiss the girls (1997), where the idea of a deadly duo is raised and then quashed when a prime suspect is himself reduced to a jumble of parts in a bag. All very messy for Cho, and increasingly so, because he appears to be attracted to the sweet Chae Su-Yeon, a complication he can do without, you would think.<br /><br />In a way, I can also compare this film to the manner in which David Lynch constructs his films. When you see any of the more recent Lynch films, the real mystery (and challenge) is how to understand the story. For Tell Me Something, the problem is how to understand the mystery because, as I said, the killer's motivation(s) is the key. And yet, at the end, there is no absolute clarity, even though the identity is obvious. So if I provide my understanding here and now, I think that would detract from the pleasure of unraveling it for yourself. Meanwhile, I'll continue to ponder the significance of the title, the significance of which escapes me.<br /><br />However, the production is excellent and the special effects (dismembered bodies, body pieces, heads, gutted torsos and so on) are so realistic they may cause some people more than just some discomfit. It will certainly satisfy the slash-and-gore set who liken this movie to Italian giallo cinema, exemplified by Dario Argento's works such as Deep Red (1977), Tenebre (1982) and others. It's classified as a horror film and I think that's justified, given the underpinnings of the story and the camera work.<br /><br />I can't comment much on the acting as I'm not familiar with the actors or Korean cinema, having seen only a few; generally, however, I think the actors performed quite well.<br /><br />Recommended for those who like a mixed bag of horror, mystery and thriller...and body parts.