The Purple Rose... is een fantasie/romance-film van Woody Allen waarin een personage uit een film verliefd wordt op een 'echte' vrouw en op het witte doek een liefdesrelatie met haar begint. Dit begint een probleem te worden als de echte man die het personage in de film speelde zijn personage confronteert met zijn personage en eist dat hij terugkeert naar de film en iedereen zijn 'echte' leven hervat waarin filmpersonages fictief zijn en mensen echt zijn. Er komt meer bij kijken, maar dit is essentieel.<br />In IE geeft Lynch het volgende basisidee door dat de hele film structureert en er een betekenis aan geeft: wat zou er gebeuren als de personages in een film een 'echt' personage gaan aannemen? De 'vloek' betekende naar mijn mening dat het fictieve werkelijkheid wordt. Dit thema kan worden geassocieerd met Mullholand Dr. en het idee van de illusie. Film is alleen maar een illusie, je kunt het niet echt'spelen als het werkelijkheid wordt' omdat het (cinema) nooit werkelijkheid wordt. Het personage in Bergmans _Persona_ (geciteerd in M. Dr.) houdt op met praten omdat ze de zinloosheid van het acteren voelt, omdat het nooit echte levensproblemen oplost.<br />Ik denk dat de personages in _Persona_ aan de ene kant de zogenaamde 'echte' mensen zijn. Nikki en Kingsley etc. die On High in Blue Tomorrows maken, de 'fictieve' Sue, Billy etc. die in de film spelen en de Poolse tegenhangers van de onvoltooide film uit 47. Allemaal proberen ze de passages te vinden die hun hun WAARHEID zullen geven, hun gevoel dat ze in tijd en ruimte zijn. Omdat de film vervloekt is en nooit afgemaakt, hebben de personages een afgehakte identiteit. Net zoals de vent die uit het scherm komt in Allens film er geen idee van heeft dat je sleutels nodig hebt om een auto te besturen, hebben de personages in IE er geen idee van dat ze soms in een film spelen die niet van hen is en andere regels heeft. Daarom zijn ze soms verbijsterd dat er een ander personage is in hun film. De verwarring houdt misschien nooit echt op, hoewel ik denk dat het personage van het Verloren Meisje misschien het enige 'echte' personage is, omdat zij de enige is die kijkt naar wat alle anderen spelen, zij is de enige die het echt speelt. Haar familiere<0xC3><0xBC>nie aan het eind is misschien ook echt en misschien is het kijken naar die films op het scherm alleen maar een manier om te weigeren met echte problemen om te gaan, net als het meisje uit _The Purple Rose_.<br /><br />De Rabbits zijn een metafoor van uitlokking, gezien het feit dat ze maar vanuit één perspectief zijn gefilmd (in de serie). In IE verandert het perspectief maar één keer aan het eind en dat betekent dat de personages hun weg beginnen te vinden door de gangen, door de konijnenholen zo je wilt, en dat ze misschien iets bereiken. Het kan zijn dat, gezien het feit dat de film vervloekt is, er geen echte oplossing is voor geen van de personages, dat ze zijn voorbestemd om zich schuil te houden in deze onsamenhangende wereld verstoken van gisteren en morgen, oorzaak en gevolg. Daden hebben alleen gevolgen in het echte leven <0xE2><0x80><0x93> niet in een film die, zoals we weten, gedurende vijf jaar is gemaakt (ik denk dat Lynch gebruikmaakt van zelfironie in IE). De eerste scène die Lynch regisseerde, was die waarin de Poolse acteur het huis uit kwam met een lampje in zijn mond. Geen enkele film wordt op een lineaire manier gefilmd, hij kan met het einde beginnen. Maar als de Poolse film in de steek werd gelaten en de hypothese van de werkelijkheid van de personages werd aangenomen, bedenk dan eens hoe emotioneel en cognitief gefrustreerd ze zich moeten voelen omdat ze niet weten waarom hun god, de scenarist, hen heeft gemaakt zoals ze zijn. Hun daden hebben geen gevolgen, een filmpersonage kan vandaag sterven omdat de regisseur het laatste shot van de film filmt en hij/zij kan met alle plezier de liefde bedrijven als er een volgend shot wordt opgenomen.<br />Lynch weet heel goed dat film trucjes kan uithalen! Geen ijdele hoop, geen hooikoorts, maar er is een weg om er te komen... over de regenboog!
The Purple Rose.. is a fantasy/romance movie by Woody Allen where a character from a movie falls in love with a "real" woman and steps of the screen starting a love affair with her. This begins to be a problem when the real guy who played the character in the film confronts his persona and demands that he return to the movie and everyone resume their "real" lives where movie character are fictional and people are real. There's more to it but this is essential. <br /><br />In IE Lynch puts forward the following basic idea that structures the whole movie and makes it have a meaning: what would happen if the characters in a film start assuming a "real" identity interfering with the "real" people? What if, added to this, those characters are only remakes of characters from an older film that was never finished because the actors were killed? In my opinion this is what the "curse" meant, that the fictional becomes real. This theme can be associated with Mullholand Dr. and the idea of illusion. Cinema is just an illusion, you can't actually "play it real when it gets real" because IT (cinema) never gets real. The character in Bergman's Persona (referenced in M Dr) stops talking because she feels the pointlessness of acting, that it never solves any real, life problems. <br /><br />I think the characters in IE are on the one hand the so-called "real" Nikki and Kingsley etc who make On High in Blue Tomorrows, the "fictional" Sue, Billy etc who are In the film and the Polish counterparts from the 47 unfinished movie. All of them are trying to find the passages that will give them their TOMORROW, their sense of being in time and space. Because the film is cursed and never finished the characters have a truncated identity. Just like the guy that comes down from the screen in Allen's movie has no idea you need keys to drive a car, the characters in IE have no idea that they sometimes play in a movie that is not theirs and has other rules. This is why sometimes they are bewildered that another character IS THERE, in their movie. The confusion maybe never really stops, though I think the Lost Girl character may be the only "real" character because she is the only one watching what all the others play, she is the only one who plays it for real. Her family reunion at the end may be also real and maybe her watching those movies on the screen is just a way to refuse to deal with real life problems, just as the girl from The Purple Rose...<br /><br />The Rabbits are a metaphor of entrapment given the fact they are only filmed from one perspective (in the series). In IE the perspective changes only once towards the end and it means that the characters are starting to find their way through the passages, through the rabbit holes, if you like, and maybe are getting somewhere. It may be that given the film is cursed there is no actual solution for none of the characters, they are meant to lurk in this disjoint world devoid of yesterdays and tomorrows, causality and agency. Actions have consequences only in real life not in a movie that as we know was filmed during five years (I think Lynch uses self-irony in IE). <br /><br />The first scene Lynch filmed was the one with the Polish actor coming out of the house with a light-bulb in his mouth. No movie is filmed in a linear manner, it may start with the end. But if the Polish movie was abandoned and assuming the hypothesis of the reality of its characters just think how emotionally and cognitively frustrated they must feel not knowing why their god the screenwriter made them as they are. Their actions have no consequences, a movie character can die today because the director films the last shot of the movie and he/she can happily make love the other day when another shot is filmed. <br /><br />Lynch knows very well cinema can play tricks! Don;t loose hope, no hay banda but there is a passage to get there...over the rainbow!