Als wedergeboren christen heb ik deze film gezien om meer te weten te komen over de uitdagende ideeën over God en religie die in de loop der jaren in de bioscoop zijn vertoond. Wat we met 'The Rapture' hebben, is een verhaal met nogal wat haken en ogen (promiscue swingers), tragische wendingen en hartverscheurende momenten (heeft iemand 'Jude the Obscure' gelezen?), meer dan genoeg om iedereen naar te laten kijken. Wat we ook krijgen, is een scheve preek over de harde lessen van de Bijbel, zonder veel contrapunt.<br />Wat een waarschuwing voor alle niet-gelovigen verdient: deze film slaat je om de oren met de zin 'Houd van God', samen met andere willekeurige ideeën over religie (bijvoorbeeld 'Mama? Waar is de hemel?' 'In de lucht.'). Zodoende voelde het op mijn bank zitten alsof ik gevangenzat in een soort plattelandskerkje, waar mijn moeder mijn pols vasthield zodat ik niet de achterdeur uit kon vluchten.<br />Wat deze film miste, en wat Mimi Rogers in de laatste akte zo goed demonstreert, is het idee van geloof tegenover de overweldigende twijfel. In plaats van Sharon af te schilderen als de wijze en bedachtzame christen, vraagt Tolkin haar het uiteindelijk gedoemde idee van blind geloof te omarmen. Ironisch genoeg is dat meestal de snelste manier om het licht te zien: dat van de koele rede en de werkelijkheid. Als ik Sharon had afgeschilderd als een dwingender reiziger op weg naar het geloof, zou dat al snel tot een meesterwerk hebben geleid. In plaats daarvan hebben we nu alleen nog een stoutmoedige herbevestiging voor degenen die al geloven.
As a died-again Christian, I watched this movie to better learn how the challenging notions of God and religion had been presented in cinema over the years. What we have with 'The Rapture' is a story filled with quite a hook (promiscuous swingers), tragic twists, and gut- wrenching moments (anybody read 'Jude the Obscure'?), quite enough to get anyone watching. What we also get is a lopsided sermon on the hard-line lessons of the Bible, without much in the way of counterpoint.<br /><br />Which warrants a warning to all non-believers: this movie will beat you over the head with the line 'Love God', along with other arbitrary notions of religion (e.g. "Mommy? Where's heaven?" "In the sky."). As such, sitting on my couch felt like being trapped in a cultish, Can I Get an Amen sort of rural church, with my mom holding my wrist down so I couldn't flee out the back door.<br /><br />What this movie lacked, and which Mimi Rogers demonstrates so well in the final act, is the notion of faith in the face of overwhelming doubt. Instead of portraying Sharon as the insightful and thoughtful Christian, Tolkin asks her to embrace the ultimately doomed notion of blind faith. Ironically enough, that tends to be the quickest way to see the light--that of cold reason and reality.<br /><br />To have painted Sharon as a more compelling traveler on the road to faith would have quickly turned this into a masterpiece. Instead, we are left only with a bold reafffirmation for those who already believe.