Ik zie dat een aantal commentatoren in de loop van het jaar de behoefte heeft gevoeld om dit volkomen onschuldige programma te bezoedelen. De centrale thema's gingen over eerlijk spelen en geloven, en als het een eenvoudige premisse lijkt, zou ik graag willen horen waar een geraffineerde premisse werd gebruikt voor een kinderprogramma dat succes had. De leeftijdsgroep waarvoor dit programma werd gemaakt was in wezen die van de kleuterschool tot de kleuterschool, en slaagde erin tientallen jaren samen te bestaan met types als Mr. Rogers en Sesamstraat, dus zo afschuwelijk kan het niet zijn geweest.<br />Ik meen me te herinneren dat het programma een heerlijk naïef halfuurtje was van kleuterjuffen die 'kinderen' die eigenlijk speelgoed waren, aanwijzingen gaven over hoe ze zich samen moesten gedragen. Dit kan worden beschouwd als een verraderlijke vorm van socialisatie, maar het is ontstaan in de zeer liberale jaren zeventig, dus die bewering is paranoïde anti-regeringsonzin.<br />Wat betreft het feit dat dit programma geen kindacteurs had, maakten de speelgoedfiguren perfecte surrogaten, zowel omdat ze als kind werden afgebeeld als omdat ze het idee van abstractie versterkten dat nodig was om kinderen in staat te stellen zichzelf in dezelfde positie te zien. Dat niveau van abstractie was een noodzakelijk ingrediënt om kinderen te leren hun verbeelding te gebruiken.<br />Ook programma's die in de eerste plaats kinderen laten zien, kregen vaak te maken met een van de twee problemen die kindersterren vaak hebben: amateurs en professionals. Je kunt er niet op rekenen dat je op de poppen en het speelgoed goed reageert, en de professionals komen zo gerepeteerd en plasticachtig over dat het beledigend ongeloofwaardig wordt.<br />Uiteindelijk is het een discussie over welke filosofie voor kinderopvoeding de beste resultaten oplevert. Persoonlijk geloof ik niet dat de kinderprogramma's sinds de jaren zeventig, toen diversiteit en verbeeldingskracht tenminste openlijk werden aangemoedigd, merkbaar zijn verbeterd, en de morele lessen iets duidelijker werden verwoord zonder de onderdanige en misselijkmakende tastende voorstellingen die moderne kinderprogramma's gebruiken in plaats van dingen aan kinderen uit te leggen. De veronderstelling dat kinderen niets mogen of mogen horen wat niet van belang is, zoals spelen op het schoolplein, is volslagen onzin. Met dat in mijn achterhoofd zou ik willen opmerken dat The Polka Dot Det Door in feite een fantastische kindershow was die door types als The Teletubbies niet is verbeterd.
I see a number of commentors over the year have felt the need to lambaste this perfectly innocent program. The central themes were about playing fair and making believe, and if it seems to be a simple premise, I'd like to hear where a sophisticated premise was used for a children's show that succeeded. The age group this show was created for was essentially preschool to kindergarten, and managed to coexist with the likes of Mr. Rogers and Sesame Street for decades, so it couldn't have been that gawdawful.<br /><br />I seem to remember the show was a sweetly naive little half hour of kindergarten teacher types directing 'children' who were really toys how to behave together. This may regarded as insidious socialization, but it was created and ran through the very liberal 70s, so that claim is paranoid anti-government nonsense.<br /><br />As for this show having no child actors, the toys made perfect surrogates, both because they were portrayed as childlike and because they reinforced the notion of abstraction necessary to allow children to see themselves in the same position. That level of abstraction was a necessary ingredient to instructing children to use their imagination.<br /><br />As well, shows that primarily feature children often ran afoul of one of two problems with child stars: amateurs and professionals. The amateurs couldn't be relied upon to react properly to the puppets and toys, and the professionals come off so rehearsed and plastic as to be offensively unbelievable.<br /><br />In the end, it's an argument over which philosophy for child education yields the best results. Personally, I don't think children's shows have been improved upon appreciably since the 70s, when at least diversity and imagination were openly encouraged, and the moral lessons were delivered a little more clearly without the obsequious and nauseating touchy feelie performances modern children's shows tend to use in lieu of actually explaining things to children. The assumption that children cannot or should not be told anything not relevant to playing in the schoolyard is utter nonsense.<br /><br />With that in mind, I'd like to offer that The Polka Dot Door was actually a wonderful preschool children's show which hasn't been improved on by the likes of The Teletubbies.