Ik vind de titel van de film toepasselijk. Mijn motivatie om te reageren is te danken aan een eerdere mening over deze film, om precies te zijn: 'de centrale figuur van Delilah is het ergste soort raciale stereotype; een onophoudelijk opgewekte moeder, volkomen tevreden om haar leven te wijden aan de behoeften van haar blanke werkgever'. Ik ben een Amerikaanse zwarte (Afrikaans-Amerikaans) en ik vind Delilah niet beledigend. Sterker nog, ik juich het toe dat deze film uit 1934 een poging doet eerlijk te zijn. De'moeder' uit die tijd had heel weinig keus. Dat ze haar heel aardige blanke werkgever maar al te graag wilde helpen voor de veiligheid, wil nog niet zeggen dat zwarten haar haten. Het is een herinnering aan de enorme ellende die zwarte mensen hebben doorgemaakt en hoe ze de pijn hebben verwerkt om eerlijke, vriendelijke en behulpzame mensen te blijven. Had Delilah de rest van haar leven op straat moeten wonen en blanken moeten haten? Had ze niet de kracht en het inzicht moeten hebben om een situatie met een ander zorgzaam mens aan te gaan, ook al was die ander blank? En wordt ze daarvoor geprezen als een stereotype van het ergste soort? Nee. Het antwoord is een luid NEE. Als Delilah nu regelmatig werd geslagen en verkracht en nog steeds haar blanke werkgever wilde behagen terwijl ze haar ras ontkende, dan zou de vorige affiche een punt hebben gehad. Oké, ik vond de treurige gospelmuziek niet echt leuk, R&B zou deze film perfect voor me gemaakt hebben, maar zo ben ik nu eenmaal. Live and Love. Het is geen schande om een goed mens te zijn.
I find the movie aptly named. My motivation for responding is due to an earlier opinion on this movie, specifically: "the central character of Delilah is the worst kind of racial stereotype; a relentlessly cheerful mammy, perfectly satisfied to spend her life tending to the needs of her white employer". I am an American Black (African-American) and I do not find Delilah offensive. In fact I applaud the reflection of honesty that this 1934 film attempts. The "mammy" of that time period had very few choices. That she was happy to help her very nice white employer for the safety provided does not make for a hate figure by Blacks. It makes for a reminder of the intense level of crap Black folks went through and how they dealt with the pain of it to stay honest, kind and helpful people. Should Delilah lived in the streets and hated white people the rest of her life? Should she have not had the fortitude and insight to find a situation with another caring human being, albeit this other human was white? And for this she is lauded as a the worst kind of racial stereotype? No. The answer is a resounding NO. Now if Delilah was beaten and raped on a regular basis and still wanted to please her white employer while denying her race the previous poster would have had a point.<br /><br />Okay, I really didn't like the mournful gospel music, R&B would have made this movie perfect to me but that's just me. Live and Love. There is no shame in being a good person.