Deze film is de Robin Hood van het witte doek: hij is vrolijk en geestig, teder en stoutmoedig, onbeschaamd, zwierig en vrolijk gekleed... en een legende in eigen persoon! Ik heb onlangs de kans gehad hem voor het eerst in de bioscoop te zien, met de heruitgave van de film, en ik vroeg me af of hij het zou kunnen opnemen tegen jeugdherinneringen op televisie. Het vreugdevolle antwoord is dat dat inderdaad het geval is. Het is niet alleen het adembenemende avontuur dat ik me herinner; het is een vurige en verrassend tedere romance die niet bang is om te lachen.<br />Het is ondenkbaar, als je hem eenmaal hebt gezien, om je deze film met iemand anders dan Errol Flynn voor te stellen. Iedere volgende tolk heeft moeite moeten doen om die rol weer op te eisen uit de herinnering aan zijn schurkachtigheid en gratie <0xE2><0x80><0x93> en de meeste moderne Robins worden gehinderd door een hardnekkige hang naar authentiek middeleeuws vuil en roet. In de jaren dertig van de vorige eeuw, met de nieuwste rage in Technicolour, waren modder en zelfgesponnen stof wel het laatste wat een studio wilde. Flynns Robin Hood speelt het Lincoln-groen van de legende en een bos dat zo fel gekleurd is als een geschilderde achtergrond, en de rijke bont- en zijdesoorten die in Nottingham Castle tentoongesteld worden, komen regelrecht uit een sprookje, of uit een geïllustreerd manuscript.<br />Het verhaal zelf is de zuiverste ontsnappingsmagie. Hebzuchtige baronnen, een verdorven usurpator, een rechtmatige koning in ballingschap en een trotse schoonheid in nood... en, natuurlijk, Engeland.' Flynn was in die tijd lichamelijk in een uitstekende conditie <0xE2><0x80><0x93> co-ster Basil Rathbone, die zijn trotse tegenstander en aanbidder voor Marians hand, Guy van Gisbourne, beschreef als 'een volmaakt mannelijk dier' <0xE2><0x80><0x93> en laat geen gelegenheid voorbijgaan om met zijn flamboyante verschijning te pronken.<br />In tegenstelling tot de helden van nu, toont Flynn echter een verrassend talent om alleen met zijn gezicht te acteren. De expressieve reacties die in zijn boudoirscène met Marian te zien zijn, vertellen een ander verhaal dan de vlugge scherts van zijn woorden, en net als Marian worden we er, ondanks onszelf, in meegezogen. Olivia de Havilland, als Marian, is enigszins misplaatst in haar kostuum uit die tijd <0xE2><0x80><0x93> ze is in deze scène op haar mooist, zonder haar haar in haar kap opgesloten <0xE2><0x80><0x93> maar samen vechten ze zich een weg door een klassieke stormachtige romance van de hooggeboren dame en de vogelvrije, waarbij ze uiteindelijk hun leven op het spel zetten om elkaar te redden. Marian is geen anachronistische heldin, maar niemand, zelfs Robin niet, kan haar weerhouden van wat zij als juist beschouwt. Als Guy van Gisbourne speelt Basil Rathbone ook een van de markante rollen in zijn carrière en hij geeft een voortreffelijke voorstelling. Zijn Gisbourne is geen misdadiger van karton, maar een slimme, arrogante man, die qua intelligentie en scherpzinnigheid met Robin kan wedijveren als een waardige rivaal, en wiens hofmakerij van Marian niet zonder gratie is. En zijn sluwe meester, de rossige prins John van de Plantagenets (Claude Rains, in een kleine, maar goed gecaste rol) is ook geen dwaas. Hij weet precies wat hij wil en wat hij ongestraft kan doen, zonder tijd te verspillen aan bluf of loze dreigementen.<br />Een komedie van een bredere aard wordt verzorgd door de laffe schout van Nottingham, en door Bess, Marians dienstmeid. De kluchtige hofmakerij met de schuchtere Much (ze heeft meer echtgenoten begraven dan hij gekust heeft) is niet zonder tedere momenten, en misschien is alleen de sheriff alleen maar een uitgeknipte figuur voor de grap.<br />Er zijn maar weinig mensen die 'het thema van Robin Hood' kunnen fluiten. Maar de beroemde Korngold- partituur, met zijn volle orkestrale diepte en opzwepende fanfares, is vandaag de dag nog net zo bekend als zeventig jaar geleden, toen hij de Academy Award won. Van de vlekkeloze casting door onvergetelijke pracht en praal en tijdloze romantiek tot het laatste spectaculaire duel, als Robin en Gisbourne elkaar 'eens te vaak' ontmoeten, verdient deze film zijn reputatie als dé Robin Hood op film <0xE2><0x80><0x93> en op dit moment is het onwaarschijnlijk dat hij ooit onttroond zal worden.
This film *is* the Robin Hood of the screen: it's merry and witty, tender and bold, impudent, dashing and brightly clad... and an undoubted legend in its own lifetime! I recently had the chance to see it in the cinema for the first time, with the release of the remastered print, and wondered if it could possibly hold up to televised childhood memories. The joyous answer is that indeed it does. It's not only the breathtaking adventure I remembered; it's a fiery and surprisingly gentle romance that isn't afraid of laughs.<br /><br />It's unthinkable, once you've seen it, to imagine this film with anyone other than Errol Flynn. Every subsequent interpreter has had to struggle to reclaim the part from the memory of his roguery and grace - and most modern 'Robin's have been handicapped by an insistence on authentic mediaeval murk and grime. In the 1930s, with Technicolour the latest craze, mud and homespun were the last thing a studio wanted. Flynn's Robin Hood sports the Lincoln green of legend and a forest as brightly coloured as a painted backdrop, and the rich furs and silks on show at Nottingham Castle are straight out of fairy-tale; or an illuminated manuscript.<br /><br />The story itself is purest escapist magic. Greedy barons, a wicked usurper, a rightful king in exile, and a proud beauty in distress... and, of course, England's eponymous outlaw hero, robbing the rich to give to the poor with a jest on his lips in true swashbuckler style. The script sparkles. And the stunts, in those days before wire-fu or CGI, are all for real and still take the breath away. Flynn was in superb physical condition at the time - co-star Basil Rathbone, who played his proud opponent and would-be suitor to Marian's hand, Guy of Gisbourne, described him simply as 'a perfect male animal' - and misses no opportunity to show off his flamboyance.<br /><br />Unlike today's pretty-boy heroes, however, Flynn shows a surprising talent for acting with his face alone. The expressive reaction shots throughout his boudoir scene with Marian tell a different tale to the quickfire banter of his words, and, like Marian, despite ourselves we are drawn in. Olivia de Havilland, as Marian, is somewhat ill-served by her period costume - she is at her most beautiful in this scene, without her hair confined in her wimple - but together they duel their way through a classic tempestuous romance of the high-born lady and the outlaw, ultimately risking their lives to save each other. Marian is no anachronistic action heroine, but no-one, not even Robin, can keep her from what she thinks is right.<br /><br />As Guy of Gisbourne, Basil Rathbone is also playing one of the landmark roles of his career, and gives a superb performance. His Gisbourne is no cardboard villain, but a clever, arrogant man, who matches wits and blades with Robin as a worthy rival, and whose courtship of Marian is not without grace. And his wily master, rufous Plantagenet Prince John (Claude Rains, in a small but well-cast part) is no fool either. He knows precisely what he wants and what he can get away with, wasting no time in bluster or empty threats.<br /><br />Comedy of a broader nature is provided by the cowardly Sheriff of Nottingham, and by Bess, Marian's maid. But even Bess's farcical courtship with timid Much (she has buried more husbands than he has had kisses) is not without its tender moments, and perhaps only the Sheriff is entirely a cut-out figure of fun.<br /><br />Few people can whistle 'the theme from Robin Hood'. But the famous Korngold score, with its full orchestral depth and rousing fanfares, is as familiar today as it was seventy years ago, when it won its Academy Award. From the faultless casting through unforgettable pageantry and timeless romance to the final spectacular duel, when Robin and Gisbourne meet "once too often", this picture richly deserves its reputation as *the* Robin Hood on film - from which on present showing it is unlikely ever to be dethroned.