'Bezeten' is een van de fantastische genrehybriden die aan het eind van de jaren veertig en het begin van de jaren vijftig opkwamen. Het is zowel een film noir (toegegeven, een 'uitgevonden' genre) als een vrouwenfilm. Elementen van het laatste genre omvatten een vrouwelijke hoofdfiguur en haar obsessie voor een minnaar die is vertrokken. De Noir-elementen (flashback, donkere, sombere fotografie en een sinistere, fatalistische ondertoon) tillen dit melodrama tot bijna tragische hoogten. Het mag niet worden afgedaan als een wegwerpartikel van Crawford, of een overwoekerde B-film.<br />Curtis Bernhardt regisseert de film met een dwingende zelfverzekerdheid. Deze film weet waar hij heen gaat en neemt je mee. Veel scènes hebben een betoverende dramatische aantrekkingskracht. In het begin van de film wordt Louise bijvoorbeeld overweldigd door de Van Heflin-figuur die een gedeelte van Schumanns 'Carnaval' op de piano speelt. Er is een geweldige combinatie van close-ups van Crawfords gezicht met de muziek. Deze muziek zal een subtiele rol spelen in de rest van de film. Ook de intense, niet al te romantische score van Franz Waxman is de moeite waard. En deze film maakt gebruik van wat een vroege vorm van elektronische stemvervorming moet zijn om Louises geleidelijke aftakeling naar een zenuwinzinking uit te beelden.<br />Alle acteurs <0xE2><0x80><0x93> Raymond Massey, Van Heflin, Geraldine Brooks <0xE2><0x80><0x93> zijn goed en geven hun rollen meer dan een greintje overtuiging. Maar Joan Crawford is het middelpunt van de film, en hier geeft ze haar misschien wel beste acteerprestatie te zien. Het is niet verbazingwekkend dat Crawford is genomineerd voor een Academy Award voor de beste actrice voor deze gedetailleerde, gegradeerde vertolking van een vrouw die door een privé-hel reist. Deze vertolking is zo overtuigend en geïnspireerd dat hij universeel aantrekkelijk is.<br />'Possessed' zou een trilogie kunnen vormen met 'Born to Kill' (1947, met Claire Trevor en Lawrence Tierney) en 'No Man of Her Own' (1950, met Barbara Stanwyck en Lyle Bettger): allemaal immens onderhoudende reizen door donkere emotionele landschappen van obsessie, verraad en wanhoop.
"Possessed" is one of the marvelous genre hybrids that appeared in the late 40s and early 50s. It is both Film Noir (admittedly, an "invented" genre) and woman's picture. Elements of the latter genre include a female main character and her obsession with a lover who has moved on. The Noir elements (flashback, dark, moody photography, and a sinister, fatalistic edge to the proceedings) raise this melodrama to nearly tragic heights. It should not be dismissed as a throwaway Crawford vehicle, or overgrown B picture.<br /><br />Curtis Bernhardt directs the film with a compelling assurance. This movie knows where it's going and it takes you along for the ride. Many scenes have an enthralling dramatic appeal. Early in the film, for example, Louise is overwhelmed by the Van Heflin character playing a section from Schumann's "Carnaval" on the piano. There is a terrific admixture of closeups of Crawford's face with the music. This music will play a subtle leitmotivic role in the rest of the film. Worthy of note as well is Franz Waxman's intense, not too-romanticized score. And this film contains what must be an early use of electronic voice distortion to convey Louise's gradual descent toward a nervous breakdown.<br /><br />All actors--Raymond Massey, Van Heflin, Geraldine Brooks--are good and bring more than a touch of conviction to their roles. But Joan Crawford is at the center of the picture, and she gives here what may be her very best screen performance. It is not surprising to learn that Crawford was nominated for a Best Actress Academy Award for this detailed, gradated portrayal of a woman travelling through a private hell. So convincing and inspired is this performance, that it is universal in its appeal.<br /><br />"Possessed" could form a "trilogy" with "Born to Kill" (1947, with Claire Trevor and Lawrence Tierney) and "No Man of Her Own" (1950, with Barbara Stanwyck and Lyle Bettger): all immensely entertaining journeys through dark emotional landscapes of obsession, betrayal and desperation.