Wat een genot! Eindelijk heeft iemand een 'b'-horrorfilm gemaakt die zowel hysterisch grappig als angstaanjagend is. Het uitgangspunt is eenvoudig: een groep jonge filmproducenten (die denken dat ze sexy, schaars geklede babes zijn) breekt op een paar uur afstand van de sloopbal in in een vervallen filmstudio (de studio was jaren geleden al gesloten na de tragische dood van een tieneridool) om de laatste film te maken die er ooit is gemaakt. In de loop van de nacht worden de acteurs en de crew een voor een vermoord door een moordenaar. Is het een geest, of een van hun eigen mensen die de gruwelijke daden verricht? De roemruchte studio in Venetië is niet verloren, integendeel, de cineasten spelen de geschiedenis van Corman met aplomb uit. Directeur Brian Katkin ontwerpt stijlvol scènes om de budgettaire elementen weg te werken en verhoogt de inzet. Slim, goed gedoseerd, Katkin houdt zijn tong stevig in bedwang terwijl hij materiaal opneemt dat heel gewoon had kunnen zijn en er zowel geestigheid als dwaasheid aan toevoegt om het tot leven te brengen. Maar laat je hierdoor niet voor de gek houden. De film is echt eng, balanceert op het scherp van de snede tussen klucht en angst. Moord en mahjong komen net zo vrijelijk voor als de borsten. Opnieuw wordt het publiek, gebruikmakend van 'b'-stereotypen, getrakteerd op een plezierige stoeipartij. Producent Damian Akhavi (Shakedown) die de hand had in het script, toont een zekere hand en oog voor dit materiaal. Het ensemble van voornamelijk onbekende personen creëert grappige, gedenkwaardige personages die het publiek oprecht raakt en hun voortijdige dood wordt zeker gevoeld. Kuddo's ook voor componist Christopher Farrell (een lange medewerker van Katkin) wiens effectieve score de kijker moeiteloos van het lachen naar de angst en weer terug naar het lachen leidt.
What a delight! Finally, someone has made a send-up of 'b' horror movies that is both hysterically funny and scary at the same time. The premise is simple: A group of young film makers (think hot, scantilly clad babes) break into a dilapidated movie studio hours from the wrecking ball (the studio was closed years before after the tragic accidental death of a teen idol)to make the last movie ever there. Through the course of the night, the actors and crew are picked off one by one by a killer. Is it a ghost, or one of their own doing the horrific deeds? The fact that this was THE last film ever shot at Roger Corman's famous Venice studio is not lost, in fact the flim makers play up Corman's history with aplomb. Director Brian Katkin stylishly designs scenes to play off the no-budget elements and raises the bar. Clever, well directed, Katkin keeps his tongue firmly in cheek as he takes material that could have been pedestrian and adds both wit and silliness to make it come alive. But don't let this fool you. The film is genuinely scary, walking a tight-rope between farce and fear. Murder and mahem abound as freely as do the breasts. Again, playing off 'b' movie stereotypes, the audience is treated to an enjoyable romp. Producer Damian Akhavi (Shakedown) who had a hand in the script, show a sure hand and eye for this material. The ensemble cast of mostly unknowns create funny, memorable characters that the audience genuinely cares about and their untimely deaths are certainly felt. Kuddos also to composer Christopher Farrell (a long time Katkin collaborator) whose effective score guides the viewer from laughter to fear and back to laughter with ease.