In tegenstelling tot wat het op IMDb lijkt, zag ik de film in de juiste volgorde en genoot van de eerste helft, meer dan van de tweede helft, omdat die niet zo gruizig en fundamenteel niet zo treurig was. Ik genoot ervan de Cubaanse Revolutie te zien ontvouwen en ik genoot ervan een film te zien over gebeurtenissen die ik me alleen van de televisie herinner. Het is nu heel moeilijk om Castro in New York aan de VN voor te stellen. Ik kan me herinneren dat hij bij dat bezoek bijna als een filmster werd ontvangen en dat Sonderbergh die gebeurtenis en de hele revolutie behandelde, dus zelfs overhandigen was voor mij een uitstekende film. Ze raken zo opgewonden over Hollywood en de zogenaamde linkse neigingen van de hele stad. Ze vergeten voor het gemak het voedsel dat regelmatig door Disney wordt opgediend, omdat het door het weglaten van die studio veel gemakkelijker is de hele filmindustrie te bedekken. Ik vond dit eerste deel van Che het interessantst en ik zag glimpen van de nationale scheidslijn die naar mijn mening zo'n belangrijke rol zou spelen in het tweede deel. Ik had altijd gedacht dat, omdat Zuid-Amerikaanse landen, met uitzondering van Brazilië, Spaans spreken, nationale grenzen slechts een ondergeschikte rol zouden spelen; maar zoals in deel twee duidelijk wordt, is dat zeker niet het geval. Ik geloof dat Soderbergh in deze film een uiterst strakke koers heeft gevolgd. Het had gemakkelijk politiek kunnen worden, vanwege de opruiende aard van het onderwerp, maar ik geloof dat hij een uiterst gelijkmatige film over een uiterst moeilijk onderwerp heeft gemaakt.
Contrary to how it appears on IMDb I saw the film in its correct order and enjoyed this, the first half, more than the second half because it was not as gritty nor as fundamentally sad. I enjoyed watching the Cuban Revolution unfold and I enjoyed seeing a movie about events I remember only from television. It is very hard now to see Castro in New York City addressing the UN. I can remember him being received as almost a movie star on that visit and to see Sonderbergh treat that event, as well as the entire revolution, so even handed was excellent film making to me. I can easily understand why the conservative commenter's get so worked up about Hollywood and the supposed leftist leanings of the entire city. They conveniently forget the pabulum regularly dished out by Disney because by omitting that studio it makes it much easier to blanket the entire movie industry. I found this first part of Che most interesting and I saw glimpses of the national divide that would play, in my opinion, such a major role in part two. I had always thought that because South American countries, with the exception of Brazil, speak Spanish then it seemed that national boundaries would play only a minor role; but as becomes clear in part two that is most certainly not the case. I think Soderbergh steered an extremely tight course through the rapids of politics in this film. It could easily have become politicised because of the inflammatory nature of the subject matter but I believe he delivered an extremely even-handed film about a most difficult topic.