Deze film is heel ontroerend. Bijna pijnlijk zelfs. Ik zou hem aanbevelen aan iedereen die in de stemming is voor een gedachteprikkelend verhaal over de menselijke conditie.<br />Ik moet toegeven dat ik toen ik deze film voor het eerst zag, niet verwachtte dat hij zou zijn wat hij is. De basisgedachte van de film is een spookachtige website, dus toen ik ging zitten om hem te bekijken, verwachtte ik iets wat net zo verschrikkelijk was als angst.com; in plaats daarvan was ik geschokt om een waarlijk provocerend verhaal vol surrealisme en drama te zien dat het concept van isolement en de diepe angst die alle mensen hebben voor eenzaamheid onder de loep neemt. <br />Dit betekent natuurlijk dat de angst die Kairo oproept niet typerend is voor het horrorgenre <0xE2><0x80><0x93> in elk geval niet voor het Noord-Amerikaanse horrorgenre; ik kan niet voor de Japanners spreken <0xE2><0x80><0x93> omdat het niet echt eng is. Het is verontrustend en griezelig, en eerlijk gezegd zou ik er niet in mijn eentje in het donker naar kijken, maar ik geef toe dat ik een beetje een lafaard ben (De Wreker jaagt me nog steeds de stuipen op het lijf, dus maak daar maar van wat je wilt). Als je naar deze film gaat omdat je wilt zien hoe mensen in stukken worden gehakt, of als je om de paar minuten uit je stoel wilt springen van voorgewende angst, zul je waarschijnlijk behoorlijk kwaad zijn tegen de tijd dat deze film voorbij is. Ik ben waarschijnlijk meer van slag door de originele versie van _Dark Water_, en dat wil wat zeggen.<br />Maar dat hoeft niet per se slecht te zijn. Deze film geeft een zeer ontroerende weergave van het onvermogen van mensen om echt contact met elkaar te maken. Hij geeft een somber beeld van de menselijke natuur zonder grof of pretentieus te zijn; hij komt niet neerbuigend over en de makers proberen duidelijk niet snobistisch of 'intellectueel' te zijn. Hij stelt alleen de vraag: kunnen we ooit echt contact met elkaar maken, of zijn we door onze eigen aard gedoemd om alleen te zijn?
This movie is very touching. In fact, almost painfully so. I would recommend it to anyone in the mood to engage in a thought-provoking narrative about the human condition.<br /><br />I have to admit that when I first saw this film I did not expect it to be what it is. The basic premise involves a haunted website, so when I sat down to view it I was expecting something at the same level of terrible as fear.com; instead, I was shocked to find a truly provocative story full of surrealism and drama that examines the concept of isolation and the deep fear that all people have of loneliness.<br /><br />This, of course, means that the fear that Kairo invokes is not typical of the horror movie genre--at least not the North American horror movie genre; I can't speak for the Japanese--because it isn't really scary. It's disturbing and eerie, and frankly I wouldn't watch it alone in the dark, but I'll admit that I'm a bit of a coward (The Grudge still terrifies me, so make of that what you will). If you go into this movie wanting to see people being hacked apart, or if you want to be jumping out of your seat every few minutes by fake-out scares, you will probably be pretty angry by the time this one's over. Seriously--you'll probably be more freaked out by the original version of Dark Water, and that's saying something.<br /><br />However, I don't think that's necessarily a bad thing. This film provides a very moving portrayal of people's inability to truly connect with one another. It offers a bleak examination of human nature without being heavy-handed or pretentious; it doesn't come off as condescending and the creators obviously aren't trying to be snobbish or "intellectual". It simply asks the question: can we ever truly connect with one another, or are we doomed to be alone by our very natures?