Maar al te vaak ontvouwt 'Films' zich op twee manieren. Plot en personages raken verdwaald in een wanhopige en sneue poging te bewijzen hoe homoseksueel een film kan zijn. Een serieuze poging tot filmen gaat vaak verloren in de behoefte om homo te zijn en gooit er onnodige en expliciete liefdesscènes en naaktscènes in om de kijker er alleen maar aan te herinneren dat de personages inderdaad homoseksueel zijn. De andere manier (de ergste van de twee, naar mijn mening) lijkt te zijn dat veel filmmakers de regel hebben dat je geen serieuze film kunt maken over homo's zonder dat een van hen aan aids overlijdt. Ik prijs Posterboy dat hij niet in een van deze valstrikken is getrapt. De mannelijke hoofdpersonen zijn zonder enige twijfel homoseksueel zonder dat ze het openlijk toegeven en zonder dat ze hun seksualiteit verliezen, en geen van de homomannen sterft aan aids of is seropositief. Er is een personage dat seropositief is en van wie we te horen krijgen dat hij aan aids sterft, maar dat speelt geen rol in de plot en het is een heteroseksuele vrouw. De film bagatelliseert de ziekte niet, maar dat is ook niet de bedoeling van de film. Deze film gaat over de relatie tussen een vader en zijn zoon en de wereld waarin ze leven. Hij is strak geregisseerd en beide partijen hebben een goed karakter ontwikkeld. Het acteren is heel goed, vooral van Michael Lerner in een heel andere rol voor hem. Karen Allen is altijd een genoegen om naar te kijken. De hoofdpersonen worden gespeeld door betrekkelijk onbekende personen, wat volgens mij goed werkt voor de personages. Goed gedaan door alle betrokkenen.
Too often in gay cinema, Films loose their way in two ways. Plots and characters get lost in a desperate and schlocky attempt to prove just how gay a film can be. A serious attempt at film making is often lost in a need to be gay and throws in unnecessary and explicit love scenes and nudity for no other reason than to remind the viewer that the characters are indeed homosexual. The other way (the worse of the two in my opinion) is that there seems to be this rule that many film makers have that you can not make a serious film about gay men without one of them dying of AIDS. I applaud Poster Boy for not falling into either of these traps. The lead male characters are unquestionably homosexual without being explicit yet without losing their sexuality and none of the gay men die of aids nor are they HIV positive. There is a character who is HIV positive whom we are told dies of AIDS but it is not pivotal to the plot and it is a straight woman. The film does not belittle the disease but it is not the agenda of the film. This film is about the relationship between a father and son and the worlds they live in. It is tightly directed with good character development on both sides. The acting is very good especially by Michael Lerner in a very different role for him. Karen Allen is always a joy to watch. The main characters are played by relatively unknowns which I think works well for the characters. Well done by all involved