Films van Eric Rohmer staan niet iedereen aan. Voor mij persoonlijk zijn ze een aaneenschakeling van toevalligheden. Zijn films zijn altijd traag en zitten vol dialogen, en buiten de dialogen vindt er maar weinig verhaal plaats. Het kan heel toepasselijk, geloofwaardig en effectief zijn, maar het kan ook helemaal misgaan. Hier is het helemaal misgegaan. De film is te spraakzaam; ik voelde me voortdurend vervreemd van de personages die er op de een of andere manier in slaagden in een eigen wereldje te leven. 'Neem een leven!' wilde ik aanvankelijk tegen hen schreeuwen, of: 'Vinden jullie het leuk om je ellendig te voelen?', maar uiteindelijk zou ik niet genoeg om hen geven.
Movies by Eric Rohmer are not to everybody's liking. For me, personally, they are a hit-and-miss affair. His films are always slow and full of dialogue, and there is very little story taking place outside the dialogue. It can be very appropriate, believable and effective, but it can also go badly wrong. Here it has gone badly wrong. The film is too talkative; I felt continuously alienated from the film's characters who somehow managed to live in a world of their own. "Get a life!" I wanted to shout at them initially, or "You like feeling miserable?", but ultimately I would not care enough about them.