Ik denk niet dat veel mensen Hail Hail Rock and Roll hebben gezien toen die in 1987 uitkwam. Ik heb het altijd een van de beste Rock and Roll-films gevonden die ooit zijn gemaakt, en ik heb hem zelfs op VHS. Nu hij op dvd is uitgekomen (4 schijfjes!), werk ik de bonusschijfjes door.<br />Disc 2:<br /><br />Disc 2 bevat een aantal repetities plus een stuk over wat een nachtmerrie het was om met Chuck Berry aan dit project te werken (dat was tenslotte om hem te eren!). Als ik het me goed herinner, zegt Keith Richards in de film iets in de trant van: 'Man, ik heb met Mick Jagger gewerkt, maar die vent (Chuck) is me er eentje.' Nu, op deze dvd, vertellen de producers hun verhaal, en wat voor verhaal. Er is veel gezegd over de geweldige scène in de film waarin Chuck voortdurend kritiek heeft op Keiths gitaarspel bij 'Carol', maar dat is niets vergeleken bij wat hij de producers heeft laten doormaken, tussen het voortdurend vragen om meer geld, te laat komen of niet komen opdagen, en een ongelooflijke ervaring in een van de gevangenissen waar Chuck in zijn jeugd heeft gezeten. (Aan de andere kant wist iedereen in 1987 al dat Chuck Berry een absolute prima donna was, dus het was een beetje overmoedig om te verwachten dat hij al het filmen in 5 dagen zou doen, nietwaar?) Hoewel dit stuk een beetje lang is (zoals veel "bonusbeelden" lang zijn), is het wel goed.' Het is een geweldig verhaal, en het is jammer dat er niet meer film is en minder opnamen van mensen die tegen de camera praten.<br />De repetities laten echt het verschil zien tussen Chuck Berry als hij niet op het podium staat (kieskeurig, egocentrisch, neurotisch) en Chuck als hij optreedt (een unieke entertainer). De repetities vinden allemaal plaats bij Chuck thuis, en de hoofdrolspelers zijn Keith Richards, Eric Clapton en Johnny Johnson. Ook hier weer te veel 'pratende hoofden' tussen de muziek door, maar het doel van de repetities (dat wordt ons verteld, maar we kunnen het ook zien) is om getuige te zijn van het ongelooflijke samenkomen van de band terwijl ze met elkaar leren spelen. Dat is iets wat je zelden ziet, vooral niet bij muzikanten van dit kaliber, en als je van Chuck Berry-muziek houdt, dan hou je van hem.' Ik ben echt dol op die tapes van de repetities.<br />Aan de productiekant vond ik het geluid en de camera's allemaal even uitstekend voor de livemuziek op de disk.<br />Disc 3:<br /><br />Disc 3 bevat drie extra's. De film die ik het mooist vond, heet 'Chuckisms' en gaat over Chucks taal en zijn liefde voor poëzie. De beste scène is die waarin Chuck uit zijn hoofd een gedicht van William Wordsworth opzegt, terwijl Robbie Robertson op zijn gitaar tokkelt. 'Echt mooi,' zegt Chuck een paar keer tijdens het opzeggen. Je kunt echt horen waar Chucks eigen teksten vandaan komen.<br />De tweede extra is van Bo Diddley, Little Richard en Chuck, die rond een piano zitten en het over de begindagen van de rock-'n-roll hebben. Deze documentaire gaat (heel licht) over de beproevingen van zwarte artiesten in de jaren vijftig, toen ze probeerden door witten gedomineerd te worden. Maar vooral door de invloed van Little Richard wordt het nooit echt serieus. Als je echt geïnteresseerd bent in deze periode, kan ik de autobiografie van Chuck Berry aanbevelen.<br />Het laatste item op disk 3 is van Robbie Robertson en Chuck, die rond de salontafel zitten en het over Chucks leven hebben terwijl ze een enorm plakboek doornemen. Dit heeft een paar schrijnende momenten, maar ook hier gaat het slechts licht over dingen die in Chucks autobiografie tot in detail worden beschreven. Ik vraag me af of Robbie Robertson veel over Chuck Berry wist voordat hij bij hem kwam zitten. Hij stelt vragen als: 'Waarom schreef je over de middelbare school?' Terwijl iedereen weet dat Chuck schreef over waar zijn fans in geïnteresseerd waren, omdat Chuck zelf vooral geïnteresseerd was in geld verdienen.<br />Als gevolg daarvan denk ik dat het interview met Robertson de verkeerde indruk wekt, van Chuck als een genie dat een nieuwe muziekvorm uitvond. De waarheid, als je de autobiografie gelooft, is dat Chuck een genie was, maar dat hij dat had omdat hij ongelooflijk gevoelig was voor zijn publiek. Als ze applaudisseerden, deed hij meer van wat dat veroorzaakte, en als ze dat niet deden, deed hij dat niet nog een keer. Robertson leest Chuck ook verkeerd (ik vond het behoorlijk grappig), als hij Chucks tweede gevangenisterm noemt: 'Tegen een stenen muur lopen'. Chuck zegt: 'Helemaal niet, dat is niet waar.' '... waar hij al die zakelijke cursussen heeft gevolgd die hem hebben gemaakt tot de zakenman die hij nu is, en als gevolg daarvan is hij rijk, terwijl veel van zijn tijdgenoten dat niet zijn. Robertson lijkt er ook verbaasd over dat Chuck nooit drugs heeft gebruikt. Chuck antwoordt dat met een lijst van entertainers (Elvis, Janis, enz.) die nu dood zijn, en daar heeft hij een punt.<br />Ik dacht dat het deel over waarom Chucks teksten zo gemakkelijk te horen zijn de waarheid miste. De waarheid was dat Chuck naar muziek luisterde en besefte dat de jongens (blanken) die het geld verdienden hun woorden duidelijk afknipten, dus deed hij dat ook. Als gevolg daarvan (plus een publiciteitsfoto die hem blank deed lijken) werd Chuck geboekt in zalen waar hij niet kon spelen als hij kwam opdagen. Vond hij dat erg? Niet als hij ervoor betaald werd.<br />Dus, kort samengevat, disk 3 is precies wat de regisseur beloofde. Ze hadden een heleboel beelden die niet in de film terechtkwamen, en daar hadden ze alle reden toe, dus stopten ze die in de extra's. Ik kan disk 3 aanbevelen voor mensen die gewoon niet genoeg kunnen krijgen van Chuck Berry. Er staat bijna geen muziek op deze disk, maar Chuck komt heel goed over en ook het volwassen 'Father of Rock and Roll'.
I don't think many people saw Hail Hail Rock and Roll when it came out in 1987. I've always considered it one of the greatest Rock and Roll movies ever made, and actually own it on VHS. Now that it's out on DVD (4 discs!), I'm working through the bonus discs.<br /><br />Disc 2:<br /><br />Disc 2 contains a number of rehearsals plus a piece on what a nightmare it was to work with Chuck Berry on this project (which was, after all, to celebrate himself!). In the film, if I remember correctly, Keith Richards says something like, "Man, I've worked with Mick Jagger, but this guy (Chuck) is something else." Now, on this DVD, the producers tell their story, and what a story it is. A lot has been said about the great scene in the movie where Chuck continually criticizes Keith's guitar playing on "Carol", but that is nothing compared to what he put the producers through, between constantly asking for more money, being late or not showing up, plus an incredible experience at one of the prisons where Chuck spent time in his youth. (On the other hand, even in 1987, everyone knew Chuck Berry was a total prima donna, so expecting to get all the filming done in 5 days was a bit of hubris, no?) While this piece is a bit wordy (as many "bonus features" are), it's a great story, and it's too bad there wasn't more film and less shots of people speaking to the camera.<br /><br />The rehearsals really show the difference between Chuck Berry when he's off stage (picky, self-centered, neurotic) and Chuck when he's performing (a unique entertainer). The rehearsals all take place at Chuck's house, and the main players are Keith Richards, Eric Clapton, and Johnny Johnson. Again, too much "talking heads" between the music, but the point of the rehearsals (we're told, but can also see), is to witness the incredible coming together of the band as they learn to play with each other. That's something you rarely see, particularly with musicians of this caliber, and if you love Chuck Berry music, you'll really love these rehearsals tapes.<br /><br />On the production side, I thought the sound and camera work was uniformly excellent for the live music parts of the disc.<br /><br />Disc 3:<br /><br />Disc 3 contains three bonus features. The one I liked most was titled "Chuckisms" and covers Chuck's language and love of poetry. The best scene is with Chuck reciting a William Wordsworth poem from memory while Robbie Robertson strums his guitar. "Just beautiful," as Chuck says several times in the recitation. You can really hear the origin of Chuck's own lyrics.<br /><br />The second bonus feature has Bo Diddley, Little Richard and Chuck sitting around a piano discussing the early days of rock and roll. This feature touches (very lightly) on the trials of black performers in the 1950's trying to break into the white-dominated business. However, mostly due to the influence of Little Richard, it never really gets very serious. If you're really interested in this period, I recommend Chuck Berry's autobiography.<br /><br />The last feature on disc 3 is Robbie Robertson and Chuck sitting around the coffee table talking about Chuck's life as they go through a huge scrapbook. This has some poignant moments, but again, only lightly touches on stuff that Chuck's autobiography covers in great detail. I have to wonder if Robbie Robertson knew much about Chuck Berry before sitting down with him. He asks questions like, "Why did you write about high school?", when everyone knows that Chuck wrote about what his fans were interested in, because Chuck himself was mostly interested in making money. <br /><br />As a result, I think the Robertson interview gives the wrong impression, of Chuck as a genius inventing a new music form. The truth, if you believe the autobiography, is that Chuck had a genius, but it was for being incredibly sensitive to his audiences. When they applauded, he did more of what caused that, and when they didn't, he didn't do that again. Robertson also mis-reads Chuck (I thought it was pretty funny), when he calls Chuck's second prison term, "running into a brick wall". Chuck says, not at all, that's where he took all those business courses that made him into the businessman he is, and as a result, he's rich when many of his contemporaries are not. Robertson also seems amazed that Chuck never took drugs. Chuck replies that with a list of entertainers (Elvis, Janis, etc.) who are now dead, and he does have a point. <br /><br />I thought the part about why Chuck's lyrics are so easy to hear missed the truth. The truth was that Chuck listened to music, and realized that the guys (white) who were making the money clipped their words distinctly, so he did too. As a result of that (plus a publicity photo that made him look white), Chuck got booked in venues where he could not play when he showed up. Did he mind? Not if he was paid.<br /><br />So, in summary, disc 3 is exactly what the director promised. They had a lot of footage that didn't make it into the film, for good reason, so they stuck it in the bonus features. I recommend disc 3 for folks who just can't get enough of Chuck Berry. There is almost no music on this disc, but Chuck comes across very well and the mature "Father of Rock and Roll".