Zwigoff, Schmigoff <0xE2><0x80><0x93> deze film was saai, onbeholpen en heel zelden grappig. In het begin waren er glimpen van frisheid, maar toen kreeg de mufheid de overhand en zelfs pogingen om hem als een droge zelfparodie te zien werden met tjirpende krekels begroet. Maar toch, met zulke artistieke giganten in de cast <0xE2><0x80><0x93> die stuk voor stuk, neem ik aan, vrij goed wisten waar ze aan begonnen <0xE2><0x80><0x93> heb ik moeite om er iets van te begrijpen. Misschien, heel misschien was de grap voor ons. Misschien heeft Zwigoff al die tijd geweten dat hij een zeker publiek zou trekken <0xE2><0x80><0x93> het soort publiek dat aanneemt dat het komt om de spot te drijven met deze vermoeide, opgeblazen, slijmerige stereotypen <0xE2><0x80><0x93> terwijl de rollen in feite omgedraaid waren en hij...' Hij lacht echt om ons banale gevoel van superioriteit, om nog maar te zwijgen van onze gretigheid om onze grootsheid te projecteren op elke snertfilm die hij ons voorschotelt. Als dat zo was, zou dat heel slim van hem zijn, maar dan nog zou de film tijdverspilling zijn.
Zwigoff, Schmigoff - this movie was boring, awkward, and very rarely funny. There were glimmers of freshness at the start, but then the staleness took over and even efforts to view it as dry self-parody were met with cricket chirps. Still, with such artistic giants in the cast - each of whom, I'm assuming, had a pretty good sense of what they were getting into - I'm struggling to make more sense of it. Maybe, just maybe the joke was on us. Maybe Zwigoff knew all along that he'd attract a certain audience - the type who assumes it's coming to sneer at these tired, overblown, kiss-ass stereotypes - when, in fact, the tables were turned and he's actually laughing at our banal sense of superiority, not to mention our eagerness to project greatness onto any schlock he throws our way. If so, that would be very clever of him, but the movie would still be a waste of time.