Aan het eind van de jaren zestig ging de Spaghetti Western-boom over in een nieuwe fase, waarin de Zapata Western erg populair werd. De Mercenary was Sergio Corbucci's belangrijkste bijdrage aan het subgenre.<br />Nu hij met Alberto Grimaldi samenwerkte als producent van Sergio Leones westerns, was Corbucci eindelijk in staat om een western te maken met echt overdadige productiewaarden. De Mercenary bevat indrukwekkende decors, honderden figuranten en natuurlijk, omdat het een Corbucci-film was, een heleboel enorme explosies. Hij wordt ook herenigd met zijn Django-hoofdman, Franco Nero (hier spreekt hij voor zichzelf in plaats van dat hij een rol krijgt, wat erg welkom is), en met de vooraanstaande Italiaanse acteur Tony Musante en Hollywood-veteraan Jack Palance aan boord voor zijn meest prestigieuze productie tot nu toe.<br />Een ander pluspunt voor _The Mercenary_ is dat het niet lijdt onder de rommelige plot van Corbucci's vorige westerns, maar in plaats daarvan een heel strakke verhaallijn heeft van Franco Solinas met een scenario van een andere Leone-scenarist, Luciano Vincenzoni. Net als _Bullet for the General_ en _Big Gundown_ is het een politieke western waarin de held moet kiezen tussen materieel gewin en revolutionaire betrokkenheid. Het is een voorbeeld van deze bizarre, bijna puriteinse vorm van het marxisme die in alle verhalen van Solinas voorkomt, en het irriteert me een beetje. Maar het verhaal is goed geconstrueerd en de dialogen zijn niet slecht vergeleken met Corbucci's eerdere pogingen en het merendeel van de spaghetti die in deze tijd is gemaakt. Waar het om gaat, is dat er meer subtiliteit en spanning in zit. Een goed voorbeeld is de eerste scène in de mijn, waarin we van Tony Musante, die beseft dat het pistool van de bendeleider binnen handbereik is, naar de scène gaan waarin hij en zijn kameraden de eigenaars van de mijn gijzelen. Corbucci lijkt de tijd te hebben genomen om ideeën uit te werken en opnamen te plannen. Er is hier en daar prachtig camerawerk en de manier waarop de dingen aan het publiek worden getoond, heeft een prettige subtiliteit. In een eerste scène richt de camera zich bijvoorbeeld op de nonchalante maniertjes van Jack Palance, terwijl zijn handlanger buiten beeld een man vermoordt. De oude Corbucci zou de moord zelf tot in het bloederige detail hebben laten zien.<br />Er was ook een steeds groter wordend gebruik van symboliek in Corbucci's films, en tegen die tijd was hij bijna kunstzinnig geworden. Een van de redenen waarom Corbucci echt opvalt als regisseur van spaghettiwesterns is dat hij zijn eigen stijl heeft, in plaats van alleen maar de meester van Sergio Leone na te doen. Maar de _Esposizioni_ bevat wel een heel duidelijke Leone-imitatie van een uitgerekt, gespannen laatste duel, compleet met een cirkelvormige arena en ritmische montage tussen de close-ups. Het is vergeeflijk, want hij doet het zo goed dat het in feite een van de beste scènes is die hij ooit heeft gemaakt, en er zit een grote wending in die ik niet zal verklappen. Het stuk van Morricone dat deze vertoning van een triomfantelijke Mexicaanse mars begeleidt en dat later door Quentin Tarantino voor Kill Bill zou worden geplunderd, is ook vergelijkbaar met het werk van die componist met Leone.<br />Maar als je het goed bekijkt, is Corbucci nog steeds gewoon een simplistische actieregisseur die van explosies, ontsnappingen op het laatste moment en onverwoestbare helden houdt. Vaak passen de over-de-top-vaardigheden van de hoofdrolspelers niet bij de serieuzere momenten, en het is eigenlijk heel onmarxistisch om te doen alsof revolutionairen een soort onoverwinnelijke supermensen zijn. Sommige armzalige pogingen tot komedie slagen er niet helemaal in van de grond te komen, en hoe goed hij ook acteert, Franco Nero is eerlijk gezegd (niet grappig bedoeld) irritant als het irritante titelpersonage.<br />Corbucci, Nero en Palance zouden in Companeros (1970) weer hetzelfde terrein bewandelen, maar de film lijkt er zo veel op dat het bijna een remake is. The Mercenary is echter frisser en sterker, en veruit de beste van de twee. Hoewel dit waarschijnlijk Corbucci's fraaiste tot nu toe gemaakte film was, zou zijn volgende <0xE2><0x80><0x93> The Great Silence <0xE2><0x80><0x93> zijn meesterwerk worden.
In the late 1960s the Spaghetti Western boom entered a new phase, in which the Zapata Western became very popular. The Mercenary was key spaghetti director Sergio Corbucci's main contribution to the sub-genre.<br /><br />Now that he was working with Alberto Grimaldi  producer of Sergio Leone's westerns  Corbucci was at last able to create a western with really lavish production values. The Mercenary features impressive sets, hundreds of extras and of course, being a Corbucci picture, plenty of huge explosions. He is also reunited with his Django lead man, Franco Nero (here speaking for himself rather than being dubbed, which is very welcome), as well as having prominent Italian actor Tony Musante and Hollywood veteran Jack Palance on board for his most high-class line up yet.<br /><br />Another plus point for The Mercenary is that it does not suffer from the messy plotting of Corbucci's previous westerns, having instead a very tight storyline from Franco Solinas with screenplay by another Leone collaborator, Luciano Vincenzoni. Like Bullet for the General and Big Gundown before, it's another political western in which the hero has to make a choice between material gain and revolutionary commitment. It's an example of this bizarre, almost puritan form of Marxism that seems to be in all Solinas' stories, and it does grate a bit. However the story is well constructed, and the dialogue isn't too bad when compared to Corbucci's previous efforts and the majority of spaghettis made at this time. Crucially there is greater subtlety and tautness, a good example being in the first scene at the mine where we cut from Tony Musante realising the gang boss's pistol is within reach straight to the scene in which he and his comrades are holding up the mine owners.<br /><br />On more solid ground as far as production and script go, Corbucci appears to have taken the time to work out ideas and plan shots. There is some great camera work here and again there is some nice subtlety in the way in which things are revealed to the audience. For example, in an early scene the camera focuses on Jack Palance's nonchalant mannerisms while his henchman is killing a man off screen. The old Corbucci would have shown the killing itself in full gory detail.<br /><br />There had also been a growing use of symbolism in Corbucci's pictures and by this point he was become almost arty. There's a very clever moment at Paco and Columba's informal wedding, in which Giovanna Ralli is shown behind a net curtain. When she and Musante kiss the camera moves so that she is no longer obscured by the net, referencing the lifting of the veil at a traditional wedding.<br /><br />One of the reasons Corbucci really stands out as a spaghetti western director is that he has his own very distinct style, rather than simply copying the master Sergio Leone. The Mercenary does however contain one very obvious Leone rip off  a drawn out, tense final duel, complete with a circular arena set and rhythmic editing between close-ups. But it's forgivable, since he does it so well  it is in fact one of the best sequences he ever filmed  and there's a great twist to it which I won't reveal. The Morricone piece which accompanies this stand off  a triumphant Mexican march which would later be plundered by Quentin Tarantino for Kill Bill  is also comparable to that composer's work with Leone.<br /><br />When you get down to it though, Corbucci is still really just a simplistic action director who likes explosions, last-minute escapes and indestructible heroes. Often the over-the-top abilities of the protagonists don't sit well with the more earnest moments, and it's actually profoundly un-Marxist to pretend that revolutionaries are some kind of invincible supermen. Some poor attempts at comedy don't quite get off the ground, and good actor as he is, Franco Nero is frankly (no pun intended) annoying as the obnoxious title character.<br /><br />Corbucci, Nero and Palance were to tread the same territory again in Companeros (1970), which is so similar as to be virtually a remake. The Mercenary however is fresher and stronger, by far the better of the two. While this was probably Corbucci's most finely crafted film to date, his next  The Great Silence  was to be his masterpiece.