Uit de demografische gegevens blijkt dat ik de enige persoon onder de 60 ben die naar PHC luistert. Heb ik er iets mee te maken als ik bekijk wat kennelijk de film van een ouder iemand is? Vermindert je tolerantie voor opwinding zo sterk naarmate je ouder wordt dat ik dit over 20 jaar nog als kijkbaar zou beschouwen? Kan ik ooit nog vertrouwen op IMDb-recensies, nadat ik een gemiddelde score van 7,7 heb gezien voor deze afschuwelijke film? En kan ik ooit nog genieten van het luisteren naar PHC op de radio, na de twee saaiste uren die ik ooit in een bioscoop heb doorgebracht?<br />Ik ging er met mijn vriendin naar kijken. Ze wilde het Lake House zien. Ik wees haar erop dat de film slechte recensies had gekregen en dat hij pas over twee uur zou beginnen, en zei dat ze de mensen van Prarie Home Companion kon vertrouwen. Ik ben al fan van de film sinds Reagan in het Witte Huis zat.<br />Je zou denken dat een PHC-film van twee uur minstens zo goed kon zijn als een PHC-radioprogramma van twee uur. Maar de film had een paar grote tekortkomingen ten opzichte van het radioprogramma.<br />1. Je kon niet opstaan om kleren te strijken of rekeningen te archiveren of wat je ook deed tijdens de muzikale gedeelten van het programma.<br />2. De grappige gedeelten van het radioprogramma, zoals de monoloog en de grappen, kwamen niet in de film voor.<br />3. Er zijn geen grenzen tussen werkelijkheid en fantasie. In het radioprogramma weet je altijd waar de grenzen liggen tussen waarheid en fictie. De sketches zijn fictie; de acteurs zijn echt. De film werd gepresenteerd alsof de sketches echt waren. Guy Noir is een echte detective; Dusty en Lefty zijn echte cowboys. Een lichtelijk amusante sketch over een orang-oetan, een rottweiler, een kudde ganzen en een brief van een ex-minnares <0xE2><0x80><0x93> ongeveer het soort dingen dat je in het programma zou kunnen horen <0xE2><0x80><0x93> werd gepresenteerd alsof de ex-minnares echt was, zodat het niet zozeer grappig was als wel zielig.<br />4. De film kon niet besluiten of hij slapstick of drama wilde zijn. Er zouden echt ernstige dingen gebeuren of er zou door de acteurs over gepraat worden, en ik wist niet of we met hen mee moesten voelen of hen moesten uitlachen. Als Lily Tomlin en Meryl Streep over hun familieperikelen praten terwijl Lily's dochter haar slechte gedichten over zelfmoord leest, zijn de verhalen net buitenissig genoeg om niet te weten of het een komisch stuk of een karakterdrama moet voorstellen.<br />5. Ik kon de bovennatuurlijke elementen van het'stuk' niet rijmen met de vertrouwde achtergrond van het radioprogramma van de PHC. Om nog maar te zwijgen van het feit dat alles wat er gebeurt geen verschil maakt en je niet weet wat er in de laatste scène gebeurt. En ook een tip voor GK voor toekomstige scenario's: introduceer de eerste plotwending binnen een uur na het begin van de film.<br /><br />Als ze gewoon een PHC-show hadden gegeven zonder de afleidende en oninteressante 'plot', hadden ze in interessanter materiaal gepast. Als ze echt een plot wilden, hadden ze er 5 of 6 muzieknummers uit moeten knippen om ze wat tijd te geven om er iets mee te doen. In plaats daarvan gaven ze ons een pseudo-film, pseudo-radioshow met een pseudo-plot en pseudo-personages die niet voldoende ontwikkeld waren om 2-dimensionaal genoemd te worden. Als ik daar alleen was geweest, zou ik naar buiten zijn gelopen. Ik probeerde een boek te lezen, maar ze had er geen en zei dat ik met haar moest lijden.<br />Ik moet het van de zonnige kant bekijken. Voor mijn vriendin was het veel erger <0xE2><0x80><0x93> ze heeft een hekel aan folkmuziek.
It seems, from the audience demographics, that I'm the only person under 60 who listens to PHC. Do I have any business reviewing what is, apparently, an older person's movie? Does one's tolerance for excitement diminish so much with age that I myself would consider this watchable 20 years from now? Can I ever trust IMDb user reviews again, after seeing an average score of 7.7 for this most awful of movies? And can I ever enjoy listening to PHC on the radio again, after suffering through the two most tedious hours I have ever spent in a movie theater?<br /><br />I went to see it with my girlfriend. She wanted to see The Lake House. I pointed out that it had gotten terrible reviews, and it wasn't on for 2 hours, and said that she could trust the Prarie Home Companion people. I've been a fan of the show since Reagan was in office.<br /><br />You would think that a 2-hour PHC movie could be at least as good as a 2-hour PHC radio show. But the movie suffered some major flaws relative to the radio show:<br /><br />1. You couldn't get up and iron clothes or file bills or do whatever you do during the musical parts of the show.<br /><br />2. The funny parts of the radio show, like the monologue and the skits, weren't in the movie.<br /><br />3. The movie didn't set any boundaries between reality and fantasy. In the radio show, you always know where the boundaries are between truth and fiction. The sketches are fiction; the actors are real. The movie was presented as if the sketches were real. Guy Noir is a real detective; Dusty and Lefty are real cowboys. A mildly amusing sketch about an orangutan, a rottweiler, a flock of geese, and a letter from an ex-lover - much the sort of stuff you might hear on the show - was presented as if the ex-lover bit was reality, so that it was not so much funny as pathetic.<br /><br />4. The movie couldn't decide whether it wanted to be slapstick or drama. Really serious things would happen to or be talked about by the actors, and I couldn't tell whether we were supposed to sympathize with them, or laugh at them. When Lily Tomlin and Meryl Streep are talking about their family woes while Lily's daughter reads her bad poems about suicide, the stories are just outrageous enough that you can't tell if it's supposed to be a comic piece or character drama.<br /><br />5. I couldn't reconcile the supernatural elements of the "plot" with the familiar background of the PHC radio show. Not to mention that everything that happens, makes no difference, and you don't know what happens in the final scene. Also, a tip to GK for any future screenplays: Introduce the first plot event LESS than one hour into the show.<br /><br />If they had just presented a PHC show without the distracting and uninteresting "plot", they could have fit in more interesting stuff. If they really wanted to go with a plot, they should have cut 5 or 6 musical numbers out to give them a little time to do something with it. Instead, they gave us a pseudo-movie, pseudo-radio show with a pseudo-plot and pseudo-characters not developed enough to be called 2-dimensional. I writhed in my seat waiting for it to end, knowing that I would owe my girlfriend big-time for this. If I'd been there alone, I would have walked out. I tried to read a book, but she didn't have one and said I had to suffer with her.<br /><br />I have to look on the bright side. It was much worse for my girlfriend - she hates folk music.