Deze vroege film, die onder vele titels en in verschillende lengtes werd uitgebracht, kan het best worden beschouwd als WHO'S THAT KICKING OVER MIJN DEUR, HELEMAAL, waar zijn diepgang en rijkdom in zijn geheel naar voren komen. Harvey Keitel en Zina Bethune zijn allebei uitmuntend, Keitel overmatig geacteerd en Bethune perfect geacteerd. De filmmaakster is verbazingwekkend avant-garde, ondanks het feit dat deze film werkt als een mainstreamfilm, met zijn schitterende en schokkende, maar succesvolle camerastandpunten, zijn gedurfde montage, en alle woede en pijn van de jeugd die een rauwe klassieker gaan creëren. Het is vaak bijna te pijnlijk om naar te kijken. Misschien is Scorsese een masochist, maar hij geeft blijk van de droefheid van onvolwassenheid die hij zelf moet hebben ervaren in een schroeiende aanklacht tegen de onnadenkende hardheid van de jeugd. Zina Bethune leverde in deze film een van de gevoeligste optredens van de jaren zestig. Het bloed stroomt uit deze studie van het jong zijn, net als het bloed stroomt uit de wonden van de Verlosser, die aan het eind met zulk wreed sarcasme worden getoond in de montage van de katholieke iconografie. Dit moet de meest persoonlijke van Scorseses films zijn, en ook de film waarvan hij's nachts droomt. Vaak zijn het de rauwe, jeugdige getuigenissen zoals deze die ons het meest vertellen over een groot kunstenaar als Scorsese. Om een zekere politicus te parafraseren: 'Hij mag dan volwassen worden, maar hij kan niet 'Verstop je niet.'
This early film, issued under many titles and at varying lengths, is best seen as WHO'S THAT KNOCKING AT MY DOOR, full length, where its profundity and richness comes out in its entirety. Harvey Keitel and Zina Bethune are both outstanding, Keitel over-stated and Bethune under- stated to the perfect degree. The film-making is astonishingly avant garde despite this film working as a mainstream movie, with its magnificent and shocking, but successful, camera angles, its bold editing, and all the rage and pain of youth going to create a raw classic. It is often almost too painful to watch. Maybe Scorsese is a masochist, but he conveys the sadness of immaturity which he must have experienced himself in a searing indictment of the unthinking callousness of youth. Zina Bethune delivered one of the most sensitive performances of the 1960s in this film. The blood flows from this study of being young just as it does from the Saviour's wounds shown with such savage sarcasm in the montage of the Catholic iconography at the end. This must be the most personal of Scorsese's films, and the one he dreams of at night. Often it is the raw youthful testaments, like this, which tell us most about a great artist like Scorsese. To paraphrase a certain politician: 'He may grow up, but he can't hide.'