Dit is echt een heel bijzondere film. Ik heb hem maar één keer gezien en dat was meer dan zestien jaar geleden. Normaal gesproken kijk ik niet zo naar films, maar op een regenachtige middag zat ik er toch naar te kijken en ik herinner me nog levendig niet alleen de film zelf, maar ook de uitwerking die hij op me had. William Powell laat zien wat een goed acteur hij is. Een veroordeelde moordenaar wordt naar San Francisco teruggebracht om daar te worden opgehangen. Hij ontmoet een terminaal zieke vrouw en ze worden verliefd op elkaar. Zonder de kans om te ontsnappen, brengt Powell de zieke Kay Francis terug naar het schip dat hem naar zijn ondergang terugbrengt. De af en toe opdoemende verlichting van de wachtende galg onderstreept het offer dat hij heeft gebracht. Eenmaal terug aan boord spelen ze de schertsvertoning dat hun romance kan voortduren, terwijl ze zich voor elkaar verbergen <0xE2><0x80><0x93> hun eigen lot verborgen <0xE2><0x80><0x93> hoewel ze in het geheim hun eigen lot en dat van elkaar kennen. Het is tegelijkertijd bijna ondraaglijk droevig en opbeurend. Als ze de haven bereiken nemen ze afscheid en spreken af elkaar met Nieuwjaar in een nachtclub te ontmoeten. De dramatische impact van het einde deed me in tranen uitbarsten. Hoewel dit een spoiler-alarm bevat kan ik mezelf er niet toe brengen het einde te beschrijven <0xE2><0x80><0x93> je moet het gewoon zien. Tragedie speelde met Powells gebruikelijke schroom, maar hier is het alleen maar oppervlakkig. Grote optredens in alle opzichten.
This is a truly remarkable film. I have only ever seen it once and that was over sixteen years ago. It is not normally my kind of film but found myself watching it one wet afternoon and I can still vividly remember not only the film itself but the impact it had upon me. William Powell shows just what a good actor he is. A convicted murderer being returned to San Francisco to be hanged he meets a terminally ill woman and they fall in love. Foregoing the chance to escape Powell returns the sick Kay Francis to the ship which is taking him back to his doom. The occasional relief of the awaiting gallows underlines the sacrifice he has made. Once back on board they play out the charade that their romance can continue, each hiding from the other their own known fate yet secretly knowing their own and each others. At once almost unbearably sad yet uplifting. On reaching harbour they bid farewell and agree to meet at a night club at New Year. The dramatic impact of the ending sent me into a flood of tears. even though this contains a spoiler alert I can't bring myself to describe the ending - you simply must see it. Tragedy played with Powell's usual diffidence but here it is only superficial. Great performances all round.