De meeste oorlogsfilms die ooit zijn gemaakt, zoals 'Saving Private Ryan' en 'Cross of Iron', proberen de film en de oorlog meestal te laten zien vanuit het gezichtspunt van de soldaten, degenen die daar hebben gevochten. Het is zeldzaam om een film te zien vanuit het gezichtspunt van de onschuldige slachtoffers van de oorlog. De beroemdste slachtoffersfilm is waarschijnlijk 'Schindler's List' van Steven Spielberg. Nog zeldzamer is een animatiefilm over oorlogsslachtoffers. In het westen worden animatiefilms meestal aangeduid als kinderfilms, dus is het geen wonder dat Disney heeft geweigerd deze film uit te brengen, een van de grootste werken van Studio Ghibli.<br />'21 september 1945 na dat was de avond dat ik stierf.' Met die woorden begint Isao Takahata's beroemdste film, _Grave of the Fireflies_ ( _Hotaru no haka_, 1988). In tegenstelling tot zijn oude vriend en collega Hayao Miyazaki laat Takahata de fantasieelementen in zijn films tot een minimum beperkt. Op die manier weet Takahata de kijkers te verbazen. Als Miyazaki's fantastische beelden onze monden doen openvallen van verbazing, raken Takahata's bijna-werkelijke verhalen ons diep door onze emoties te raken. En _Grave of the Fireflies_ doet dat meesterlijk, want het is de enige film die mij ooit tot tranen toe heeft weten te roeren (en <0xC3><0xAD>k ben geen huilebalk). De film, gebaseerd op een roman van Akiyuki Nosaka, vertelt het verhaal van een jonge jongen, Seita, die samen met zijn zusje Setsuko in het Japan van de jaren veertig van de twintigste eeuw woont, tijdens de Tweede Wereldoorlog. Na hun moeder tijdens een bombardement te hebben bevrijd, doet Setsuko alles wat in zijn macht ligt om Setsuko de illusie te geven dat er niets aan de hand is en dat ze zich nergens zorgen over hoeft te maken. De film wordt er vaak van beschuldigd te deprimerend te zijn en een triest einde te hebben, maar volgens mij is het juist het tegenovergestelde. Dit is natuurlijk niet het soort film waar je om moet lachen, maar in het begin wordt al duidelijk dat broer en zus zullen sterven. Dus als we aan het eind van de film komen, met een beeld van hen als geesten, die op een bank zitten en er gelukkig en gezond uitzien, met een moderne stad om hen heen, is dat eigenlijk een gelukkig einde na al het lijden dat ze hebben doorgemaakt.<br />Het is heel moeilijk om precies te zeggen waarom deze film volle sterren van mij zou moeten krijgen. Dat doet hij gewoon. Hij zit vol mooie scènes die onmiddellijk effect op je hebben, vergezeld van Michio Mamiya's vredige muziek. Misschien is het feit dat ik me kan afvragen waarom hij zo goed is, voldoende bewijs om er een meesterwerk van te maken. En dat is wat 'Grave of the Fireflies' is: een meesterwerk. Een van de meest verbazingwekkende films van Studio Ghibli en de beroemdste film van Isao Takahata. En het ultieme bewijs dat animatiefilms ook kunnen worden gebruikt voor andere verhalen dan kinderverhalen.
Most of the famous war films ever made, like "Saving Private Ryan" and "Cross of Iron", usually try to show the film and the war from the point of view of soldiers, those who fought in there. It is rare to see a film from the point of view of the innocent victims of the war. Probably the most famous film of victims is Steven Spielberg's "Schindler's List". Even rarer is an animated film of victims of war. Animations in western countries are usually labeled as children's stuff, so it is no wonder Disney has refused to distribute this film, one of the Studio Ghibli's greatest works.<br /><br />"September 21, 1945 that was the night I died"<br /><br />With those words starts director Isao Takahata's most famous film, "Grave of the Fireflies" (Hotaru no haka, 1988). Unlike his long time friend and colleague Hayao Miyazaki, Takahata prefers to leave fantasy elements in his films to minimum. This is the way how Takahata amazes viewers. If Miyazaki's fantastic visions make our jaws drop to floor with amazement, Takahata's close to reality stories touch us deeply by hitting our emotions. And "Grave of the Fireflies" certainly does that masterly, being the only film that has ever managed to move me to the point of tears (and I am *not* a teary guy).<br /><br />The film, based on a novel by Akiyuki Nosaka, tells the story of a young boy named Seita, who with his little sister Setsuko, lives in the 1940's Japan, during the World War II. After loosing their mother during a bombing, Seita does everything in his power to create an illusion for Setsuko that things are fine and there is nothing to worry about. The film has been often blamed of being too depressing and having a sad end, but I think it's the opposite. Of course this certainly is not the kind of film to make you smile, but it is already revealed in the beginning that both brother and sister will die. So when we reach the end of the movie, with an image of them as spirits, sitting on a bench looking happy and healthy, with a modern day city around them, this is actually a happy ending after all the suffering they went through.<br /><br />It's very hard to say exactly why this film should deserve full stars from me. It just does. It's full of little beautiful scenes that instantly have an effect on you, accompanied by Michio Mamiya's peaceful music. Maybe the fact that it can make me wonder why it is so good is the proof enough to make it a masterpiece. And that is what "Grave of the Fireflies" is; a masterpiece. One of the most amazing films from Studio Ghibli and Isao Takahata's most famous film. And definitely the ultimate proof that animations can be used for other than children's stories.