Ik weet dat deze film zijn verdedigers heeft, en de openingsscènes zijn veelbelovend, maar ik moet zeggen dat ik Two Seconds uiteindelijk onbevredigend vond, ondanks enkele interessante elementen. Edward G. Robinson is een acteur die ik bijna altijd bewonder, zelfs als zijn materiaal niet aan de eisen voldoet, maar in de laatste scènes hier is zijn vertolking overspannen en niet overtuigend. Voor de finale gooit hij alle terughoudendheid overboord en geeft hij zich over aan overdreven theatraal gedoe, alsof hij een script dat niet bij de gelegenheid paste wil compenseren. Om eerlijk te zijn was hij niet geschikt voor de rol van de naïeve, simpele bouwvakker John Allen; Robinson liep tegen de veertig toen deze film werd gemaakt en zijn kinderlijke uitspraken in de eerste scènes lijken gewoon niet te kloppen. Als deze film in de jaren veertig was gemaakt, zou Broderick Crawford of zelfs Lon Chaney jr. deze figuur misschien geloofwaardig hebben kunnen maken, maar Robinsons intelligentie is te duidelijk om hem te kunnen zien als een merkwaardig maagdelijke arbeider die moordzuchtig wordt.<br />De premisse is dat wat we zien de gedachten vertegenwoordigt in de geest van een veroordeelde gedurende de laatste twee seconden dat zijn hersenen nog functioneren, terwijl hij sterft in de elektrische stoel. Dat is het haakje dat de titel verschaft, maar het is het niet.' Het script is weinig meer dan een truc om het verhaal in te kleden: wat zich in John Allens hoofd ontvouwt is een rechttoe rechtaan verhaal over de gebeurtenissen die leidden tot de halsmisdaad die hij beging, gepresenteerd in de vertrouwde stijl van een misdaadfilm uit de jaren dertig. (En het script overtreedt zijn eigen truc, want er zijn scènes in Allens flashbacks die zich voordoen als hij er niet bij is, waarin dingen worden uitgelegd die hij niet weet, en dus 'herinneringen' zijn die hij niet had kunnen hebben.) Vanaf het begin wekt het script verwachtingen die niet worden waargemaakt. In een vroege scène, waarin John hoog boven Manhattan met zijn vriend Bud aan het werk is aan het skelet van een onvoltooid kantoorgebouw, kijkt hij neer op de mensen beneden en houdt hij een toespraak waarin hij hen vergelijkt met mieren, wat doet denken aan de beroemde toespraak van Harry Lime in The Third Man. We zijn bereid om te verwachten dat John zich een soort Nietzsche-achtig 'Superman' zal gaan verbeelden en dat zijn misdaad voort zal komen uit een gevoel van superioriteit over anderen, maar uit zijn latere gedrag blijkt niets van deze toespraak. In plaats daarvan worden Johns daden gemotiveerd door diepgewortelde gevoelens over de juiste relatie tussen mannen en vrouwen <0xE2><0x80><0x93> en misschien onuitgesproken gevoelens voor Bud, zijn vriend en al heel lang zijn kamergenoot. De misdaad die John pleegt, wordt uitgelokt door zijn woede jegens zijn graaiende vrouw Shirley, die hem tot een huwelijk heeft verleid door hem stomdronken te voeren en die indirect bijdraagt aan de dood van Bud.<br />Shirley wordt goed gespeeld door Vivienne Osbourne, een actrice die ik nooit eerder had gezien en die een levendige, tweedimensionale rol speelt. Shirley is, net als John, ook een personage dat van scène tot scène vreemd inconsistent is, maar uiteindelijk wordt ze de bekende filmster van de nietsnut van een slet, een parasiet die John trouwt voor zijn vaste salaris en hem overlaadt met minachting als zijn gezondheid achteruitgaat en zijn salaris niet meer wordt uitbetaald. Er is geen geloofwaardige reden waarom Shirley bij hem blijft, en als ze werk zoekt als danseres op haar vroegere werkplek, lijkt dat een slimme overlevingstactiek, maar dan komt de ware stelling van het verhaal: John is nu de parasiet omdat hij van de verdiensten van zijn vrouw leeft.<br />Het script wordt in deze laatste scènes steeds schriller en hysterischer, en Robinsons optreden volgt. Interessant is dat Johns toespraken de paniek weerspiegelen die veel mannen uit zijn tijd voelden vanwege het pijnlijke feit dat ze niet langer de kostwinners in hun gezin waren. Naarmate de Depressie verhevigde en steeds meer mannen werkloos werden, moest een groeiend aantal vrouwen, getrouwd of niet, hun inkomen verdienen met secretaressewerk, fabriekswerk, borduren, winkelbediendenwerk of minder smakelijke bezigheden. Er wordt botweg gesuggereerd dat Shirly niet al haar geld verdient met dansen, en het is haar succes in het verdienen van 'laag' geld dat Johns woede opwekt. Hij zegt herhaaldelijk dat een man die leeft van de verdiensten van zijn vrouw niet beter is dan een rat, en nadat hij haar vermoord heeft, klaagt hij dat het volkomen oneerlijk is hem daarvoor te straffen nu hij weer een'man' is geworden!<br />Geloofden de mensen die Twee Seconden gemaakt hebben dat? Ik betwijfel het ten zeerste, maar wil dat zeggen dat we John als gek moeten afdoen en zijn tirades moeten negeren? Het is niet helemaal duidelijk, en ik wou dat de scenarioschrijvers hun thema's (en hun intrigerende uitgangspunt) wat zorgvuldiger hadden uitgewerkt voordat de camera's draaiden. Desondanks is dit een interessante, ongewone film die een fascinerende weerspiegeling is van de periode waarin hij is gemaakt. Maar voor een echt geweldige voorstelling van Edward G. Robinson neem ik graag Little Caesar of Double Indemnity.
I know this film has its defenders, and the opening scenes are promising, but I have to say that in the end I found Two Seconds unsatisfying, despite some interesting elements along the way. Edward G. Robinson is an actor I almost always admire, even when his material isn't up to par, but in the final scenes here his performance is overwrought and unconvincing. For the finale he throws all restraint out the window and indulges himself in over-the-top histrionics, as if to compensate for a script that didn't rise to the occasion. To be fair, he was miscast in the role of naive, simple-minded construction worker John Allen; Robinson was pushing 40 when this film was made and his childlike pronouncements in the early scenes just don't ring true. If this had been made in the 1940s perhaps Broderick Crawford or even Lon Chaney Jr. might have made this character credible, but Robinson's intelligence shines through too plainly for us to accept him as an oddly virginal blue-collar guy who turns homicidal.<br /><br />The premise is that what we are seeing represents the thoughts in a condemned man's mind during the last two seconds that his brain still functions, as he dies in the electric chair. That's the hook which provides the title, but it's little more than a gimmick for framing the story: what unfolds in John Allen's mind is a straightforward narrative of the events leading to the capital crime he committed, presented in the familiar style of a '30s crime flick. (And the screenplay violates its own gimmick, for there are sequences in Allen's flashback that occur when he isn't present, explaining things he doesn't know, which are therefore "memories" he couldn't have.) From the beginning the script sets up expectations it fails to meet. In an early scene when John is working high above Manhattan with his friend Bud on the frame of an unfinished office building, he looks down on the people below and delivers a speech comparing them to ants that suggests a seminal version of Harry Lime's famous speech in The Third Man. We're prepared to expect that John will come to fancy himself some kind of Nietzsche-like 'Superman,' and that his crime will derive from a sense of superiority over others, but nothing in his subsequent behavior follows from this speech. Instead, John's actions are motivated by deep-seated feelings about the proper relationship between men and women --and perhaps unspoken feelings for Bud, his friend and longtime roommate. More directly, John's crime is provoked by his rage toward his grasping wife Shirley, who tricked him into marriage by getting him blotto drunk and who indirectly contributes to the accidental death of Bud.<br /><br />Shirley is well played by Vivienne Osbourne, an actress I'd never seen before, who is vivid in a two-dimensional, underwritten role. Shirley, like John, is another character who is strangely inconsistent from scene to scene, but she eventually settles into the familiar movie staple of no-good trollop, a parasite who marries John for his steady paycheck and showers him with contempt when his health fails and the paychecks are no longer coming in. We're given no credible reason whatever why Shirley stays with him, and when she seeks work as a dancer at her former place of employment it seems like a smart survival tactic, but this is where the story's true thesis kicks in: John is now the parasite because he's living off his wife's earnings.<br /><br />The script becomes increasingly shrill and hysterical as it reaches these final scenes, and Robinson's performance follows suit. What's interesting is that John's speeches reflect the panic felt by a lot of men of his era over the painful fact that they were no longer the breadwinners in their households. As the Depression deepened and more and more men were jobless, a growing number of women, married or not, had to earn income through secretarial work, factory work, needlework, clerking in shops, or less savory pursuits. It's bluntly implied that Shirly isn't making all her money by dancing, and it's her success in earning "low" money that provokes John's rage. He states repeatedly that a man who lives off his wife's earnings is no better than a rat, and after he's killed her he complains that since he's become a "man" once more it's entirely unfair to punish him for it!<br /><br />Did the people who made Two Seconds believe this? I seriously doubt it, but does that mean we are to dismiss John as crazy and ignore his rants? It isn't entirely clear, and I wish the screenwriters had worked out their themes (and followed their intriguing premise) more carefully before the cameras rolled. Even so, this is an interesting, unusual movie which stands as a fascinating reflection of the period when it was made. Still, for a truly great performance by Edward G. Robinson I'll take Little Caesar or Double Indemnity any day.