Het is heel moeilijk om een roman te dramatiseren waarin een onbetrouwbare verteller een belangrijke rol speelt zonder zijn essentie te verliezen. David Cronenburg heeft met 'Spider' van Patrick McGrath een briljante prestatie geleverd, voor een deel doordat hij het praatzieke gezichtspunt van de verteller op de pagina bijna geheel visueel heeft gemaakt. Maar deze aanpassing van een andere voortreffelijke McGrath-roman (mijn favoriet) werkt op geen stukken na zo goed.<br /><br />Terwijl het boek een duivels misleidende pseudo-gothic is die heel iets anders blijkt te zijn, speelt de film als een doodgewone, ondeugende kostuumintrige, voor een deel 'kapsones', voor een deel Agatha Christie. Ondanks de zeer interessante cast is niemand bijzonder goed (en Theresa Russell geeft een van haar heel slechte voorstellingen, die helaas inmiddels haar weinige heel goede voorstellingen overtreft). De oorspronkelijke macabere psychologische complexiteit gaat verloren ten gunste van iets veel breders, en de belangrijkste onthulling van het boek gaat eenvoudigweg verloren in de ongeïnspireerde shuffle.<br />Het is best om naar te kijken als je er niet veel van verwacht, en als het je iets kan schelen, zie je bij een paar gelegenheden Russell en Sting bijna allemaal. Maar je bent veel beter af met McGraths dunne, sardonische, akelige romannetje, dat zowel een subtiele parodie op gotische literatuur is als een prachtig staaltje van pervers, onbetrouwbaar vertolken van de rol van instructeur.<br />P.S. Je weet dat een film flopt als hij ondanks zulke vooraanstaande acteurs zo veel wanhopige naamsveranderingen ondergaat: van 'The Grotesque' (de bronnaam) tot 'Gentlemen Don't Eat Poets', en vervolgens tot 'Grave Indiscretions'.
It's very difficult to dramatize novels hinging on an unreliable narrator without losing their essence. David Cronenburg did a brilliant job with Patrick McGrath's "Spider," in part by turning the narrator's garrulous on-page viewpoint almost entirely visual. But this adaptation of another excellent McGrath novel (my favorite) doesn't work remotely as well. <br /><br />Where the book is a fiendishly misleading quasi-Gothic that turns out to be quite something else, the movie plays like a routine naughty costume intrigue, part "romp," part Agatha Christie. Despite the very interesting cast no one is particularly good (and Theresa Russell gives one of her really bad performances, which unfortunately by now outnumber her few very good ones). The story's original macabre psychological intricacy is lost in favor of something much more broad, and the book's key revelation simply gets lost in the uninspired shuffle. <br /><br />It's watchable enough if you're not expecting much, and should you care, on a couple occasions Russell and Sting bare nearly all. But you're much better off reading McGrath's slim, sardonic, nasty little novel, which is both a subtle parody of Gothic literature and a great piece of perverse unreliable-narrator gamesmanship.<br /><br />P.S. You know a movie has misfired when despite such notable actors it goes through so many desperate name changes: Debuting as "The Grotesque" (its source name), barely released to theaters as ""Gentlemen Don't Eat Poets," then to video as "Grave Indiscretions."