Zoals de mensen van 'Fametracker.com' zouden zeggen, zou de tagline van 'Ravenhawk' moeten zijn:<br />'Rachel MacLish heeft een kont! Wil je die zien???'<br /><br />Er zitten altijd HEEL VEEL goede dingen in Albert Pyun-films om naar te blijven kijken, maar de goede dingen zitten altijd vermengd met een zootje smoezelige, waardeloze, clichématige verhalen en camerawerk waardoor het moeilijk wordt om naar te blijven kijken. Je kunt het dus niet gewoon uitzetten, omdat er misschien iets goeds, of cools, of op zijn minst schilderachtigs langskomt, maar je kunt er geen aandacht aan besteden omdat je je door eindeloze, stomme clichés moet worstelen om dat te doen.<br />Punt uit: Rachel MacLish in 'Ravenhawk'.<br />MacLish (de eerste Ms. Olympia) rent voor de camera rond in een spectaculair 'afgesneden' toestand, en ze draagt niet veel kleding om haar spieromvang te verbergen. Ze heeft prachtige jukbeenderen, enorme, donkere ogen en haar om een moord voor te doen. Dus we hebben het hier over oogverblindend mooi.<br />Maar we hebben het n<0xC3><0xAD>ét over dramatisch bereik. Hoe opvallend MacLish ook is, ze is in geen enkele betekenis van het woord een actrice. Ze heeft twee gezichtsuitdrukkingen <0xE2><0x80><0x93> woedende intensiteit en boze verwarring <0xE2><0x80><0x93> en ze wisselt ze bijna willekeurig af. Rachel, schat, je ziet er fantastisch uit en ik hou van je, maar je kunt geen speelfilm maken, net zomin als Cory Everson dat kon.<br />Dus Pyuns reactie op dit probleem is MacLish uit te buiten. Zelfs de grootste MacLish-fan zou zich geen groter lichaam kunnen wensen. Dat is ook niet nodig <0xE2><0x80><0x93> MacLish (of haar stuntdubbel) kan zich vrij goed bewegen en ze is redelijk overtuigend in de actiescènes. Maar zodra hij de kans krijgt, zoomt Pyun in voor close-ups van verschillende delen van de anatomie van de dame, die hij veel langer (en soms in slow motion) vasthoudt dan een bodybuildingfetisjist zou wensen. Na de vierde of vijfde keer is het eigenlijk nogal afleidend en bespottelijk. Het is alsof Pyun gewoon aan de kijker toegeeft: 'Oké, we hebben echt geen enkel idee voor iets nieuws, dus hier is een foto van Rachel.' 'Ze is een van de weinige mensen die de tijd kunnen doden met zwoegen en zweten om de tijd te doden.'<br />Pyun probeert ook het gebruik van MacLish' exotische uiterlijk en geharde lichaam te rechtvaardigen door er allerlei elementen in te verwerken die te maken hebben met indiaanse tradities, sjamanistische mystiek en een obsessie voor wraak op de mannen die haar ouders hebben vermoord... maar het resultaat is onbeholpen en clichématig. De'slechteriken' zijn zo slijmerig en eendimensionaal dat niemand het voor mogelijk zou houden. (Eén uitzondering: die arme William Atherton, die een beetje waardigheid probeert te bewaren als de voorman van de slechteriken.) De mensen van de stam zijn kartonnetjes die zwijgend lijden en het morele gelijk aan hun kant hebben omdat ze slachtoffers zijn.<br />Een bijzonder schandalig voorbeeld is de jongeman die de rol van de politieman uit het reservaat speelt. De acteur die de rol speelt lijkt op Lorenzo Lamas zonder gevoel voor humor. Iemand moest met hem gaan zitten en tegen hem zeggen dat acteren meer is dan een houding voor de camera projecteren, maar het is duidelijk dat niemand dat heeft gedaan. Niets persoonlijks tegen de jongeman, die in het echte leven kennelijk een soort kledingmodel is, en die ongetwijfeld is gecast vanwege zijn vermogen om strakke spijkerbroeken te dragen en aantrekkelijke baardstoppels te krijgen <0xE2><0x80><0x93> hij is gewoon waardeloos als acteur en heeft nog meer acteerlessen nodig dan MacLish.<br />Dus in het kort: 'Ravenhawk' Het is een typische Pyun-film uit de 2e klasse, gebaseerd op het schrift van de tweede klasse, met net genoeg flitsen hier en daar (inclusief een goede achtervolging tussen de bergkliffen en een spectaculair landschap) om te voorkomen dat de kijker hem geërgerd uitzet.<br />Ik hoop dat MacLish haar agent zover krijgt dat hij haar inschrijft voor een paar echte acteerlessen en dat hij haar rollen geeft die haar laten zien als vrouw en actrice, niet alleen als Body.
As the folks at "Fametracker.com" would put it, the tag-line to "Ravenhawk" should be:<br /><br />'Rachel MacLish has an ass! Would you like to see it???"<br /><br />There is always JUST ENOUGH good stuff in Albert Pyun movies to keep you watching, but the good stuff is always mixed in with a bunch of hokey, crappy, clichéd storytelling and camera work that make it hard to KEEP watching. So you can't just turn it off, because something good, or cool, or at least picturesque might come along, but you can't pay attention because you have to wade through endless stupid clichés to do it. <br /><br />Case in point: Rachel MacLish in "Ravenhawk". <br /><br />MacLish (the first Ms. Olympia) runs around in front of the camera in spectacularly "cut" condition, and she's not wearing a whole lot of clothing to hide her muscle definition. She's got killer cheekbones; huge, dark eyes; and hair to die for. So we are talking major eye candy here. <br /><br />However, we are NOT talking about dramatic range. As striking as MacLish is, she isn't an actress in any sense of the word. She has two expressions - furious intensity and angry confusion - and she alternates between them almost at random. Rachel, honey, you look fabulous and I love you, but you can't carry a feature movie, anymore than Cory Everson could.<br /><br />So Pyun's response to this problem is to exploit MacLish's body far more than even the biggest MacLish fan could ever want. There really is no need for this - MacLish (or her stunt double) can actually move fairly well, and she is reasonably convincing in the mid-shot action scenes. But every chance he gets, Pyun zooms the camera in for close-up shots of various parts of the lady's anatomy, held for many more seconds (and some times in slow motion zooms) than anyone but a bodybuilding fetishist would desire. It's actually pretty distracting and ludicrous after the fourth or fifth time. It's as if Pyun is simply admitting to the viewer, "OK, we really don't have a single bloody idea for something new, so here is a shot of Rachel's heaving, sweaty muscles to pass the time." <br /><br />Pyun also tries to justify the use of MacLish's exotic looks and stone-cut physique by mixing in plot elements involving tribal Indian traditions, shamanistic mysticism and and obsessed revenge against the men who killed her parents...but the results are ham-handed and cliché ridden.The 'bad guys' are so slimy and one-dimensional that no one could possibly swallow it. (One exception: poor William Atherton, who tries to salvage a modicum of dignity as the front-man for the bad-guys). The tribal folks are cardboard cutouts who suffer mutely and have the moral high ground because they are victims.<br /><br />One especially egregious example is the young man who plays the character of the reservation police guy. The actor playing the part is like Lorenzo Lamas without the sense of humor. Someone needed to sit down with him and talk to him about acting being more than projecting an attitude on camera, but it's obvious that no one did. Nothing personal against the young man, who is obviously some kind of clothes model in real life, and who was undoubtedly cast for his ability to wear slim cut jeans and to grow attractive beard stubble - he just sucks as an actor and needs acting lessons even more than MacLish. <br /><br />So in summary, "Ravenhawk" is typical Pyun - 2nd rate movie making based on third rate screen writing, with just enough flash here and there (including a good chase sequence among the mountain cliffs and some spectacular scenery) to keep the viewer from turning it off in irritation. <br /><br />I hope MacLish gets her agent to sign her up for some real acting lessons, and holds out for parts that show her as a woman and an actress, not just a Body.