Er zit zoveel grootsheid in deze onverwachte Hollywood-komedie dat de goedkope shots echt goedkoop zijn en, eerlijk gezegd, onverdraaglijk. Ergens tussen de special effects (buitengewoon trouwens) zit een van de geestigste satires die Hollywood in vele, vele manen heeft voortgebracht. Meryl Streep is sensationeel en Bruce Willis is, ik zweer het, op de best mogelijke manier onherkenbaar. De film bereikt de hoogste hoogtepunten wanneer Meryl bijvoorbeeld aan Isabella Rossellini vraagt hoeveel het toverdrankje kost en Isabella 'Oh the sordid onderwerp of munt' subliem, verfijnd, grappig maar met enorm veel respect voor het publiek. Maar wanneer Bruce Goldie Hawn belt om het 'incident' uit te leggen, is de film op zijn hoogtepunt. Thuis neemt hij een monoloog in tv-stijl door die bij een talkshow lijkt te horen en niet bij de elegante vulgariteit van deze drie trieste, schitterende wannabe's. De monoloog is voor het grootste deel de beste in welke Amerikaanse komedie dan ook sinds Billy Wilder. De structuur van het script is vlekkeloos en inventief. De kostuums zijn afgrijselijk en sommige scènes lijken geregisseerd te zijn door een derde assistent. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen. Maar ik heb het, ik ben de eigenaar en soms zet ik het op met mijn vinger in de fast forward. Wat goed is, is zo goed dat het de hele zaak echt de moeite waard maakt.
There is so much greatness in this unexpected Hollywood comedy that the cheap shots are really cheap and, quite frankly, unbearable. Buried somewhere between the special effects (extraordinary by the way) is one the wittiest satires to come out of Hollywood in many, many moons. Meryl Streep is sensational and Bruce Willis is, I swear, unrecognizable in the best possible way. The movie hits the highest moments when, for instance, Meryl asks Isabella Rossellini how much the magic potion costs and Isabella replays: "Oh the sordid topic of coin" sublime, exquisite, funny but with enormous regard for its audience. But when Bruce calls Goldie Hawn to explain the "incident" at home he goes through a TV style monologue that seems to belong to a sit-com and not to the elegant vulgarity of this three sad, magnificent wannabees. The dialog, for the most part, is the best in any American serious comedy since Billy Wilder. The structure of the script is flawless and inventive. The costumes are atrocious and certain scenes seem directed by a 3rd assistant. I don't know how to explain it. However, I have it, I own it and sometimes I put it on with my finger in the fast forward. What's good is so good that makes the whole thing really worth it.