Ik heb deze film nu zo'n vijftien keer gezien. Ik hou van de ijdele, oppervlakkige karakters van Madeline en Helen, die het ultieme voorbeeld zijn van wat er zou kunnen gebeuren als je het advies van onze 'geobsedeerd-met-perfectie'-media opvolgt en tot zijn onlogische conclusie komt. Meryl en Goldie spelen hun rollen met ongebreideld enthousiasme, ze tot het uiterste drijvend om te benadrukken dat deze twee, die geloven dat ze echt mooi zijn, per slot van rekening alleen maar karikaturen van perfectie zijn.<br />Net als Icarus volgen Mad en Hell geen advies op en gaan ze het onbereikbare achterna, ongeacht de prijs. Dat ze elk bergachtig obstakel als een onbeduidend ongemak beschouwen, versterkt de humor van de film. Bruce Willis is geweldig als Ernest, de ongelukkige muis die midden in zijn spel wordt betrapt; de stem van de rede te midden van de waanzin.<br />Het schrijven is geestig en soms pijnlijk scherp, en benadrukt in bijna elke scène dat schoonheid niet gelijkstaat aan geluk, en hoe dichter je komt bij het bereiken van een obsessief nagestreefde fysieke perfectie, hoe verder je verwijderd raakt van echt geluk en vervulling. Stylistisch wordt onze aandacht steeds weer op dit concept gericht, met spiegels en reflecties die heel creatief in de film worden gebruikt.<br />We zien tegenwoordig niet veel slimme satire, wat jammer is. Dit is een fantastische film.
I must have seen this film about 15 or so times now. I love the vain, shallow characters of Madeline and Helen who are the ultimate example of what might happen if you took the advice of our "obsessed-with-perfection" media to its illogical conclusion. Meryl and Goldie play their parts with unrestrained enthusiasm, pushing them to the limit to emphasise that these two who believe they are truly beautiful are, after all, just caricatures of perfection. <br /><br />Like Icarus, Mad and Hell take no advice and pursue the unattainable regardless of the cost. That they see every mountainous obstacle as a mere minor inconvenience helps reinforce the humour of the film. Bruce Willis is marvellous as Ernest, the unhappy mouse caught in the middle of their game; the voice of reason amid lunacy.<br /><br />The writing is witty and sometimes painfully sharp, emphasising in almost every scene that beauty does not equal happiness, and the closer you come to attaining an obsessively pursued physical perfection, the further you get from real happiness and fulfillment. Stylistically our attention is focused on this concept over and over again, with mirrors and reflections used very creatively throughout the film.<br /><br />We don't see a lot of clever satire these days, which is a pity. This is a fabulous film.