Tijdens de rampzalige vier jaar van zijn bestaan was de tv-serie 'Starsky & Hutch' nooit een groot succes; hoewel de kijkcijfers in het eerste jaar (1975-1976) op een indrukwekkend aantal van 15 lagen, daalden de kijkcijfers daarna gestaag. Het was nooit een bijzonder goede serie en in de jaren die volgden heeft de serie nooit echt veel aanhangers van een cultstatus gehad (behalve misschien onder homo's die zich meer in de Starsky & Hutch-relatie zagen dan ooit de bedoeling was geweest <0xE2><0x80><0x93> iets wat vereeuwigd werd in een Halloween-aflevering van 'Will & Grace'). Een groot deel van het succes van de show kon worden toegeschreven aan het feit dat het spreekwoordelijke tweetal niet bij elkaar passende agenten in de show een gemodificeerde Ford Gran Torino reden <0xE2><0x80><0x93> een overigens niet coole auto die op de een of andere manier wel cool werd omdat hij een opvallend lelijke rood-witte lak had. Toch, niet bijzonder bewonderd om zijn kwaliteit of geliefd om zijn onbedoeld humoristische middelmatigheid, is de show in ons bewustzijn blijven hangen, ook al zijn vele andere die veel beter en origineler waren in de vergetelheid geraakt. Toch is het moeilijk voor te stellen dat er ooit veel vraag naar is geweest om er een grote film van te maken. In een tijdperk waarin de meeste politieseries gladjes en gladjes waren en soms naar een beetje glamour streefden, bewoog 'Starsky & Hutch' zich in een wereld van pooiers en prostituees, drugsdealers en schooiers. Het probeerde een gevoel van realisme in stand te houden, of in elk geval iets wat in de jaren zeventig voor realisme kon doorgaan. Daarom is het, net zoals er geen echte reden is voor het bestaan van een Starsky & Hutch-film, nog meer een raadsel dat de enige eigenschap die het tv-programma enig aanzien of een doel gaf, het was.' De ruwe kwaliteit van de film is het enige wat de filmversie onmiddellijk overboord gooide.<br />De film gaat niet zozeer over de serie als wel over het onnoemelijke aantal korrelige buddy-agentfilms die onderweg zijn gekomen en gegaan, van FREEBIE AND THE BEAN tot LETHAL WEAPON en zelfs ZEVEN. De film maakt ook opnamen van de disco-verdwaasde trends van de jaren zeventig, een kwaliteit die ook nooit een groot deel van de serie heeft uitgemaakt. Dus de humor in STARSKY & HUTCH is zo algemeen en zo breed dat het verder gaat dan satire en in plaats daarvan direct overgaat in parodie, en uiteindelijk weinig meer is dan een verlengde versie van het soort grappen die in de 'Carol Burnett Show' werden opgevoerd. Zonder het handelsmerk Gran Torino hadden de personages die Ben Stiller en Owen Wilson speelden net zo goed Smith en Jones kunnen heten <0xE2><0x80><0x93> of Hope en Crosby. De personages werden zelfs zo onbeduidend gevonden dat Stiller en Wilson er in feite voor kozen om zichzelf te spelen <0xE2><0x80><0x93> of in elk geval hun veelgebruikte schermbeelden af te stoffen <0xE2><0x80><0x93> in plaats van te proberen iets unieks te vinden in de personages die Paul Michael Glaser en David Soul op tv speelden.<br />Misschien is dat maar goed ook. Maar als de oorspronkelijke serie zo verstoken was van enig herkenbaar element om een volledige speelfilm aan op te hangen, maakt dat de zinloosheid van de film als geheel alleen maar groter. Zoals zoveel vertalingen van de tv naar de film heeft de film geen echte belangstelling voor het bronmateriaal, behalve voor het exploiteren van de voorverkochte titel en het recyclen van een paar kenmerkende trivia als moppen <0xE2><0x80><0x93> zoals het binnenhalen van Glaser en Soul voor de cameo's van zichzelf. Verder is er niets in STARSKY & HUTCH dat niet al bespot is, en met veel meer vaardigheid en geestigheid, door Emilio Estevez en Samuel L. Jackson in NATIONAL LAMPOON'S LOADED WEAPON 1, een komedie die zo slim was om te weten dat het herhalen van clichés niet hetzelfde is als er de draak mee steken.
During its inauspicious four year run, the TV series "Starsky & Hutch" was never a huge hit; though it did land at an impressive number 15 in the Nielsen ratings its first year (1975-76), the numbers declined steadily thereafter. It was never a particularly good show and in the ensuing years it has never really had much of a cult following (except, maybe, among gay audiences who imagined more in the Starsky-Hutch relationship than was ever intended -- something immortalized in a Halloween episode of "Will & Grace"). Indeed, much of the success of the show could be attributed to the fact that the proverbial pair of mismatched cops it featured drove a tricked out Ford Gran Torino -- an otherwise uncool make of car which somehow became cool because it was given a remarkably ugly red-and-white paint job. Yet, neither particularly admired for its quality nor beloved for its unintentionally humorous mediocrity, the show has lingered in our consciousness, even as many that were far better and more original have faded into oblivion. Even so, it is hard to imagine that there was ever a great demand for it to be turned into a big screen movie.<br /><br />It does, however, deserve some credit; the show did strive for a bit of grittiness in the style of THE FRENCH CONNECTION. In an era when most TV cop shows were slick and glib and sometimes striving for a touch of glamor, "Starsky & Hutch" moved around in a world of pimps and prostitutes, drug pushers and lowlifes. It tried to maintain a sense of realism, or at least what could pass as realism on network television in the 1970s. Therefore, just as there is no real reason for a Starsky & Hutch movie to exist, it is a further puzzlement that the one quality that gave the TV show any distinction or purpose, it's rough-edged quality, is the one thing the movie version immediately jettisoned.<br /><br />The film is less about the series than it is about all the untold number of gritty buddy-cop films that have come and gone along the way, from FREEBIE AND THE BEAN to LETHAL WEAPON and even SEVEN. The movie also takes shots at the disco-dazed trendiness of the seventies, a quality that was also never a big part of the series. Thus, the humor in STARSKY & HUTCH is so generic and so broad that it jumps past satire and instead goes directly into parody, ending up little more than an extended version of the type of skits that "The Carol Burnett Show" used to stage. Without the trademark Gran Torino, the characters played by Ben Stiller and Owen Wilson could just as easily have been named Smith and Jones -- or Hope and Crosby. Indeed, the two characters' personas were deemed so inconsequential that essentially Stiller and Wilson opted to simply play themselves -- or at least dust off their well-used screen images -- rather than to even attempt to find something unique about the characters played by Paul Michael Glaser and David Soul on TV.<br /><br />It may be just as well. But if the original series was so bereft of any distinctive element on which to hang a full length feature, then it only increases the pointlessness of the movie as a whole. Like so many TV-to-movie translations, the film has no real interest in the source material beyond exploiting its pre-sold title and recycling a few trademark bits of trivia as jokes -- like dragging in Glaser and Soul for self-mocking cameos. Otherwise, there's nothing in STARSKY & HUTCH that hadn't already been mocked, and with much greater skill and wit, by Emilio Estevez and Samuel L. Jackson in NATIONAL LAMPOON'S LOADED WEAPON 1, a comedy that had the sense to know that merely repeating clichés is not the same as making fun of them.