Terwijl de fans van Peckinpah tot in hun graf zullen blijven volhouden dat het een film van hoge kwaliteit is; (onzichtbaar voor ons, niet-Peckhead-debielen; het feit blijft in elke versie op het scherm: dit is een aardige, maar geestdodende film, vol oneffen optredens, domme dialogen en pretentieus opgeklopte ideeën uit andere Peckinpah-films.<br />Je zou Peckinpahs ideeën in 'Straw Dogs' of zelfs in 'The Wild Bunch' misschien niet zo mooi vinden, maar ze werden zeker geleid door een originele, virtuoze hand. Hier denken de personages na over een scène, maken ze een schuine mop, krabben ze zich en schieten ze iemand neer, of... misschien ook niet. Peckinpah lijkt ijdele frambozen naar zijn critici te blazen, er zijn scènes van zinloze wreedheid die door de film worden uitgebeeld.' De film is gebaseerd op het boek _Sleep_ van Bob Dylan, en gaat over helden, dierenmishandeling en hoertjes die altijd gelukkig stom lijken te zijn in hun werk.<br />De cast, de fotografie en de goede score van Bob Dylan geven hem een zekere curiositeitswaarde, en de scène met Slim Pickens werkt goed. Dit is echter moeilijk en uiteindelijk behoorlijk saai. Als je de commentatoren over de film hoort leuteren, denk je onwillekeurig dat sommige van dit soort dingen een rol hebben gespeeld in de ondergang van de man. Zoals Dylan eens over zijn eerste rockoptredens zei: 'Nou, je kunt iemand doden met vriendelijkheid.'
While Peckinpah fans will go to their graves insisting on it's high quality; (invisable only to us non Peckhead morons}; the fact remains right up their on the screen in any version: this is a nicely shot but vapid film, filled with uneven performances, dumb dialog, and pretentiously rehashed ideas from other Peckinpah films. <br /><br />You might not have like Peckinpah's ideas in "Straw Dogs" or even "The Wild Bunch", but they were certainly guided by an original, virtuoso hand. Here characters wonder into a scene, crack a dirty joke, scratch themselves, and shoot somebody, or... maybe not. Peckinpah seems to be blowing vainglorious raspberry's at his critics, there are scenes of pointless cruelty enacted by the film's anti-heroes, animal abuse, and women whores who always seem happily mute in their work. <br /><br />The cast, the photography, and Bob Dylan's good score give it curio value; and the Slim Pickens scene works well. This is, however, tough going and ultimately pretty dull. When you hear the commentators fawning over the film on the commentary, you can't help but thinking some of this sort of stuff played a part in the man's downfall. As Dylan once said of his early rock performances, met with vicious booing: "Well, you can kill somebody with kindness."