Ik had twee weken geleden in een recensie van _Schandaal_ gezegd dat de nieuwe Kurosawa-doos van de _Eclipse_ net zo goed _Klein Kurosawa_ zou kunnen heten. Dat is niet eerlijk. Ik weet dat er mensen zijn die _De idioot_ en _Geen spijt voor onze jeugd_ verdedigen, en zelfs die ene film die ik van de set had gezien, _I Live in Fear_, is heel goed (hoewel het moeilijk te ontkennen valt dat het een mindere film is, omdat het zo'n voortreffelijk oeuvre is). De waarheid is dat ik heel erg hoopte een paar minder bekende Kurosawa-klassiekers te vinden. Ik zal maar al te graag doen alsof ik de eerste ben die dit verborgen juweel in Kurosawa's catalogus heeft ontdekt. Dit is echt een prachtig filmpje. Geïnspireerd door Vittorio de Sica, een van Kurosawa's favoriete regisseurs, volgt One Wonderful Sunday twee jonge geliefden, Yuzo en Masako (Isao Numasaki en Chieko Nakakita), die de officiële dag samen doorbrengen met niets anders dan n-35 tussen hen in. De twee beleven droefheid en ontberingen terwijl ze hun afspraakjes maken. De structuur is episodisch, want de geliefden zien vreemde taferelen en ontmoeten verschillende naoorlogse types, zoals zwervers, wezen en kaartjesverkopers. De twee proberen gelukkig te zijn met elkaars gezelschap, maar Yuzo's armoede geeft hem het gevoel een mindere man te zijn. In een van de sterkste scènes uit Kurosawa's carrière besluit Yuzo zich als een ploert te gedragen om Masako weg te jagen. Kurosawa was niet bepaald het subtiele type, en hij staat niet bekend om zijn lange stiltes of lange takes. Deze scène toont een andere kant van de regisseur. De climax van de film is een vreemd breken van de vierde muur, dat doet denken aan het apparaat in _Peter Pan_ van J.M. Barrie. Voor zover ik weet, is dit de enige keer dat Kurosawa zoiets heeft geprobeerd. Maar dat zou niet zo vreemd zijn, aangezien het publiek in een film zelden in contact komt met personages op het scherm. Het is gewoon te vergezocht voor het medium. Maar God zegene Kurosawa dat hij het heeft geprobeerd. 's een beetje sentimenteel, maar ik hield zo veel van de personages dat ik er in elk geval over dacht om voor ze te klappen. Een bijna vergeten meesterwerk.
I had said two weeks ago, in a review of Scandal, that Eclipse's new Kurosawa box set could just as easily be called Lesser Kurosawa. That's not fair. I know there are those who champion The Idiot and No Regrets for Our Youth, and even the one film I had previously seen from the set, I Live in Fear, is quite good (though it's hard to argue with it being a lesser film is such an outstanding oeuvre). The truth was, I was hoping very much to find some lesser-known Kurosawa classics. Which brings us to One Wonderful Sunday. Judging solely by IMDb's votes, it's Kurosawa's third least seen movie. And it ranks #26 out of 30 when listed by ratings. Well, I'll be happy to act like I was the first who discovered this hidden gem in Kurosawa's catalogue. This really is a wonderful little film. Influenced very much by Vittorio de Sica, one of Kurosawa's favorite directors, One Wonderful Sunday follows two young lovers, Yuzo and Masako (Isao Numasaki and Chieko Nakakita), spending the titular day together with nothing but ¥35 between them. The two experience sadness and hardship as they go about their date. The structure is episodic, as the lovers experience odd vignettes, meeting various post-war types, like bums and orphans and ticket scalpers. The two try to be happy with each other's company, but Yuzo's poverty makes him feel like less of a man. In one of the strongest sequences in Kurosawa's career, Yuzo decides to act like a cad to drive Masako away. Kurosawa was hardly ever the subtle type, and he is not known for long periods of silence or long takes. This sequence demonstrates a different side of the director. The climax of the film involves an odd breaking of the fourth wall resembling the device in J.M. Barrie's Peter Pan. As far as I know, this is the only time Kurosawa ever attempted such a thing. That wouldn't be too surprising, though, as film audiences rarely interact with characters on screen. It's just too out there for the medium. But God bless Kurosawa for trying it. It's kind of schmaltzy, but I loved the characters so much that at least I thought about clapping for them. A forgotten near-masterpiece.