De Twee Tronen is de derde en laatste aflevering van de Prins van Perzië-trilogie, die drie jaar geleden begon met het verbluffende Zand van de Tijd, een spel dat de populaire 2D-platformserie veranderde in een compleet en spectaculair 3D-avontuur. Springen, zwaaien, grijpen, aan richels hangen, puzzels oplossen en sierlijke gevechten, dat alles maakte een van de beste spellen die ik ooit heb gespeeld goed. Nu weet ik dat veel mensen niet zo blij waren met de donkere en grimmige sfeer in de Krijger daarbinnen, maar ik was eigenlijk heel tevreden met deze nieuwe stijl. Het spectaculaire vrije-gevechtssysteem dat erbij hoorde, waardoor de speler tegelijkertijd tegen 6 vijanden tegelijk kon vechten, was vooral opmerkelijk, evenals de grote verhaallijn die op onverwachte manieren bleef draaien.<br />De Twee Tronen keren terug naar de zonnige stijl van SoT, met zo min mogelijk bloedvergieten en minder rondvliegende lichaamsdelen. De Prins heeft de dood getrotseerd op het Eiland van de Tijd en keert terug naar zijn geboorteplaats Babylon, waar hij een woest leger aantreft dat zich moordend en plunderend een weg baant door de stad. Het duurt niet lang of de Prins gaat weer op pad om het kwaad te vernietigen en de vrede te herstellen. Maar het Zand van de Tijd heeft hem een beetje veranderd, waardoor hij van tijd tot tijd verandert in een duister alter ego, de Duistere Prins. Dat is een leuke manier om het spel een beetje te vernieuwen, want de Duistere Prins maakt gebruik van een bijzonder kwaadaardige ketting van scheermessen, waardoor hij veel efficiënter lange sprongen kan maken en zich veel efficiënter van zijn vijanden kan ontdoen. Toch verandert het spel niet zo ingrijpend als ik had gehoopt. Veranderen in de Duistere Prins gebeurt als het verhaal erom vraagt, niet als de speler het wil. Levensenergie neemt langzaam af bij het spelen van de Duistere Prins, wat een zekere druk geeft om te bewegen en vijanden snel te verspillen om snel weer energie aan te vullen, maar zoiets zagen we al in WD, toen we als de Zandgeest speelden. Andere vernieuwingen zijn onder meer de snelheidsdoden, die de speler in staat stellen om een vijand met een paar slagen te doden, en die een beetje stealth toevoegt aan het bestaande spel. Het is leuk dat je deze technieken kunt gebruiken om snel een paar vijanden te elimineren als je met veel bent, maar er is niet veel variatie in snelheidsdoden-bewegingen, en het neemt veel kansen weg om in een adrenalinepompende free-fightroes te raken. Snelheidsdoden worden veel gevarieerder en nuttiger als je het tegen de mini-bazen opneemt, en de gevechten die daaruit voortkomen zijn heel spectaculair om te zien.<br />Hetzelfde kan gezegd worden van de strijdwagens die je om de zoveel tijd kunt doen. Maar net als de verschijningen van de Duistere Prins komen ze alleen tussendoor en zijn ze voorbij op het moment dat het leuk wordt. De meeste van deze vernieuwingen voelen aan als leuke extra's in plaats van volledig geïntegreerde nieuwe onderdelen van het spel, zoals de actie op het 3D-platform en het free-fightsysteem.<br />Er zijn meer aspecten van het spel die de indruk wekken dat de ontwikkeling van TT enigszins overhaast is geweest. Het verhaal is deze keer heel rechttoe rechtaan en mist de meeste uitweidingen die in SoT en WW zo opvallend waren. Als gevolg daarvan is het spel maar half zo lang als Warrior en kan het in een paar dagen in plaats van weken worden voltooid. De graphics en FMV's zijn meestal goed, maar de cut-scenes in het spel zien er op hun best uit als vijf jaar oud. Was de productie van veelhoeken op? Als ik niet speelde als de Duistere Prins of op een strijdwagen reed, merkte ik dat springen en rennen langs muren een beetje eentonig werd na de twee vorige spellen. Moeilijke puzzels zijn schaars en het vinden van oplossingen voor situaties wordt steeds eenvoudiger, met alleen snelheidsdoden die meestal enige variatie bieden. De invloed van Jordan Mechner, die geschiedenis schreef met de oorspronkelijke PoP en die herschreef met SoT, wordt soms zwaar gemist.<br />Maar hoe hardvochtig dit alles ook mag klinken, dit maakt TT beslist geen slechte game; het voorkomt alleen dat deze game een meesterwerk wordt zoals SoT en (in mindere mate) WW. Hoewel de opwinding die ik voelde toen ik de voorgangers speelde een beetje afwezig was, vond ik het nog steeds leuk om TT te spelen. Ook al is het niet meesterlijk, het is op zijn minst competent gemaakt.
The Two Thrones is the third and last installment in the Prince of Persia trilogy that started three years ago with the astonishing Sands of Time, a game that turned the popular 2D platform series into a complete and spectacular 3D adventure. Jumping, swinging, grasping, hanging off ledges, solving puzzles and graceful combat made up for one of the best games I ever played. Now I know that many people weren't too happy with the dark and grim atmosphere in Warrior Within, but I was actually quite satisfied with this new style. The extremely spectacular free-fight system that came with it, allowing the player to battle up to 6 enemies at the same time, was especially noteworthy, as well as the great storyline that kept twisting and turning in unexpected ways.<br /><br />The Two Thrones returns to the sunny style of SoT, with minimal bloodshed and less body parts flying around. The Prince has defied death on the Island of Time, and is returning to his hometown of Babylon, only to find a fierce army murdering and looting its way through the city. It doesn't take long for the Prince to once again go on a quest to destroy evil and restore peace. The Sands of Time, however, have altered him slightly, causing him to change into a dark alter ego, the Dark Prince, from time to time. This is a nice way of bringing some innovation to the game play, as the Dark Prince makes use of a particularly vicious razor-chain, that allows him to make long jumps and dispose of his enemies much more efficiently. Yet, it does not revolutionize the game play as much as I hoped for. Changing into the Dark Prince happens when the story calls for it, not when the player wants it. Life energy slowly diminishes when playing the Dark Prince, which gives a certain amount of pressure to move and waste enemies fast in order to replenish energy quickly, but we already saw something like this in WW, when playing as the Sand Wraith. Other innovations include the speed kills, which enables the player to kill an enemy with a few strokes, and adds a little stealth to the existing game play. It is nice that you can use this techniques to quickly get rid of a few enemies when you are faced with many, but there isn't much variation in speed kill moves, and it takes away a lot of opportunity to go into an adrenalin-pumping free-fight frenzy. Speed kills become much more varied and useful when fighting the mini-bosses, and the resulting battles are quite spectacular to see.<br /><br />The same can be said from the chariot races that you can do once every while. But just like the Dark Prince appearances, they come only incidentally and they're over just when they become fun. Most of these innovations feel like nice extras instead of fully integrated new parts of the game play, like the 3D platform action and free-fight system.<br /><br />There are more aspects of the game that give the impression that development of TT was slightly rushed. The story is very straightforward this time, and lacks most of the exiting twists that were so prominent in SoT and WW. As a result, the game is only half as long as Warrior and can be finished in mere days instead of weeks. The graphics and FMVs are okay most of the time, but the in-game cut-scenes look at best five year old. Did production run out of polygons? When not playing as the Dark Prince or riding a chariot, I found that jumping and running along walls was getting a bit monotonous after the two previous games; difficult puzzles are scarce, and finding solutions to situations becomes increasingly simple, with only speed kills offering some variance most of the time. The influence of Jordan Mechner, who wrote history with the original PoP and rewrote it with SoT, is dearly missed at some times.<br /><br />But as harsh as this all may sound, by no means does this make TT a bad game; it merely prevents this game from becoming a masterpiece like SoT and (to a lesser degree) WW. Although the thrills I got from playing its predecessors were a bit absent, I still got a good time playing TT. Even though not masterly, it is at the very least competently made.