Deze documentaire verkent twee aspecten van Crumbs leven: zijn gezinsleven en zijn seksuele interesses. De man is een ongelooflijke kunstenaar en zijn werk is zuivere kunst, ook al is het dan een komiek. Om die positie te verdedigen horen we van een Britse kunstcriticus die Crumbs werk prijst, ongeacht het beledigende onderwerp. Aan de andere kant zien we vrouwen <0xE2><0x80><0x93> vroegere vriendinnen, collega-artiesten en anderen die toegeven dat Crumb een geweldige illustrator is, maar uiterst op hun hoede zijn voor de seksistische en racistische boodschappen die Crumbs komieken bevatten. Is Crumb echt een seksistische en racistische man of heeft hij het over de hele wereld? Het antwoord is moeilijk te bepalen, maar na het zien van deze film denk ik dat het allebei is. Het is verbazingwekkend hoe Crumb, deze magere, lelijke, gestoorde gek met neptanden, zo ongelooflijk betrokken is bij het gestoorde mannelijke id en zijn seksuele verlangens en racistische overtuigingen.<br />En tegelijkertijd is hij nauwelijks in staat om te functioneren in de maatschappij. Hij gaat gewoon op in de menigte en begrijpt de wereld om hem heen niet echt. Veel van Crumbs observaties over de veranderende wereld zijn gebruikt door Terry Zwigoff, die deze film regisseerde, in zijn volgende film, 'Ghost World'. Die film is ook een bewerking van een stripboek, dus misschien was het daar dat Crumbs invloed zich deed gelden. Hoe dan ook, hij is de stripversie van John Waters <0xE2><0x80><0x93> zijn tijd ver vooruit in grofheid, ongelooflijk invloedrijk en nog niet overtroffen. Het verbazingwekkende van het gezinsleven van Crumb is dat hij het meest normale lid van zijn gezin is. Zijn broers zijn ook geweldige kunstenaars, maar ze zijn nog slechter in functioneren in de wereld. Misschien is het erfelijk bepaald. Misschien is het de kwelling om kunstenaar te zijn. Het zien van Crumbs familie maakt hem menselijk. Daarna zien we zijn strips. En we kunnen zelf beslissen of we de kunstenaar van de kunst kunnen scheiden, maar belangrijker nog, we moeten beslissen of we onszelf van de kunst kunnen scheiden. Kunnen we lachen om seksisme en racisme zonder seksisten of racisten te zijn? Betekent het feit dat we hem zo beledigend vinden dat we een hekel hebben aan seksisme en racisme of dat we bang zijn om onze eigen overtuigingen (of de overtuigingen van degenen die ons na staan) onder ogen te zien? Deze vragen naar voren brengen is de grootsheid van deze film.
This documentary explores two aspects of Crumb's life: His family life and his sexual interests. The man is an incredible artist and his works are pure art, even if they are comics. To defend this position, we hear from a British art critic who praises Crumb's work, no matter what the offensive subject matter is. On the other side, we see women - past girlfriends, fellow artists, and others who admit that Crumb is a great illustrator but are extremely wary of the sexist and racist messages Crumb's comics contain. Is Crumb really a sexist and racist or is he commenting on the world? The answer is hard to determine but, after seeing this movie, I think that its both. It's amazing how Crumb, this skinny, ugly, fake-toothed weirdo is so incredibly tapped in to the crazy male id and its sexual desires and racist beliefs.<br /><br />And, at the same time, he's barely able to function in society. He just blends into the crowd and doesn't really understand the world around him. A lot of Crumb's observations on the changing world are used by Terry Zwigoff, who directed this film, in his next movie, "Ghost World." That movie is also an adaptation of a comic book so maybe it was there that Crumb's influence was made. Either way, he's the comic book version of John Waters - ahead of his time in grossness, incredibly influential, and not yet surpassed.<br /><br />As for Crumb's family life, the amazing part is that he's the most normal member of his family. His brothers are also great artists but are even worse at functioning in the world. Maybe it's genetics. Maybe it's the torment of being an artist. Seeing Crumb's family humanizes him. Then we see his comics. And we can decide for ourselves if we can separate the artist from the art but, more importantly, we have to decide if we can separate ourselves from the art. Can we laugh at sexism and racism and not be sexists or racists? Does the fact that we find it so offensive mean that we hate sexism and racism or that we are afraid to face our own beliefs (or the beliefs of those close to us)? Bringing out these questions is the greatness of this movie.