Een van de vele films die vloeken verwarren met krachtige dialogen. Net als horrorfilms die bloed gebruiken om spanning te vervangen, gebruiken deze films vloeken als kruk. Dit was de eerste film van Nick Gomez en uit de 'artistieke invalshoek' blijkt dat het scenario te beverig was, te veel handwerk aan het camerawerk, waarvan ik aanneem dat het twee pagina's lang was, en dat de rest van de film geïmproviseerd was (ik vind het moeilijk te geloven dat iemand zo'n soort dialoog kan schrijven). De hoofdrol werd gespeeld door Peter Greene (die voor altijd bekend zou worden als Zed uit 'Pulp Fiction') en een cast van toekomstige Soprano-acteurs. Wat het verhaal betreft, gaat het over een paar oude vrienden die geen vrienden meer zijn en die naar de buurt terugkeren, hoe origineel. als je een stukje leven uit het slonzige deel van de stad wilt hebben.
One of the MANY movies that mistakes profanity for powerful dialogue. Like horror movies that use gore to supplant suspense, these movies use profanity as a crutch. This was Nick Gomez's first film and it shows, from the "artistic", read too shaky, hand-held camera-work to the script which I imagine was two pages long, the rest of the film being improvised (I have a hard time believing anyone can write that kind of dialogue). The film starred Peter Greene (doomed to be forever known as Zed from "Pulp Fiction")and a cast of future Soprano actors. As for the story, it involves some old friends that are no longer friends coming back to the neighborhood, how original. See "Mean Streets" if you want a slice of life from the seedy section of town.