2 nov. 2002 (op de valreep) Er is geen adequate manier om te beschrijven hoe verschrikkelijk deze film was. Ik geloof in een redelijk systeem van het beoordelen van films: dat ze een bepaald doel voor ogen hebben en hun uiterste best doen om dat te bereiken. Het enige doel van deze film was het aanwijzen van gebeurtenissen die in de plotlijn van de oorspronkelijke _High Noon_ voorkwamen in muffe en ongelooflijke situaties, zoveel mogelijk, om het volslagen gebrek aan betekenisvolle dialogen of een doel in het algemeen te verhullen. Als stand-alone film had hij geen enkele schijn van een interessante plot. Als vervolg verwierp het de motivaties van de personages in de oorspronkelijke film volledig, waardoor de bioscoopervaring werd teruggebracht tot: 'zwelgen in de verschrikkelijke dialoog tot er een vuurgevecht plaatsvindt'. Als slechts een paar woorden of een enkele zin konden uitdrukken hoe volkomen leeg deze film is, dan zou deze recensie beslist een paar alinea's korter zijn en hoogstwaarschijnlijk een paar krachttermen bevatten.<br /><br />Will Kane (de valse Lee Majors) komt terug naar Hadleyville met zijn niet-zo-sexy-als-Grace-Kelley-bruid Amy Kane (Katherine Cannon) met de bedoeling een kleine veeboerderij op te zetten, met hier en daar een paar paarden en een paar koeien en stieren. Bij gebrek aan een verklaring of geïmpliceerde bedoeling besluiten drie schurken naar de stad te komen op een manier die vreemd genoeg plagiaat wordt genoemd (en veel beter wordt uitgevoerd) door de oorspronkelijke _High Noon_. Ben Irons (David Carradine), de hoofdmisdadiger, wordt opgejaagd door de nieuwe maarschalk van de stad (Michael Pataki) en zijn trawanten, die een niet zo verschrikkelijke strijd ontketenen die gemakkelijk had kunnen worden opgelost als ze deze film nooit hadden gemaakt. In een vreemde wending van het uitgangspunt besluit Kane een pistool te gebruiken waar het maar mogelijk is en mensen neer te schieten op de tonen van de afschuwelijk samengestelde soundtrack. Jerry Jameson, de regisseur, had een seconde de tijd moeten nemen om te beseffen dat hij niet had moeten doorgaan met het afslachten van het vervolg op zo'n geweldige film en zijn uitzichtloze baan bij de prestigieuze USA Filmstudio's had moeten opzeggen, al was het alleen maar om zijn toekomstige publiek geen marteling te laten ondergaan die mogelijk gebruikt kon worden om waardevolle informatie los te krijgen van de gedetineerden in Guantánamo Bay. 'Vertel ons de waarheid, of je zult gedwongen worden deze film te zien!' Gewoonlijk vertrouwen films op genuanceerde cinematografie en geweldig acteerwerk om een interessant verhaal te creëren dat het publiek daadwerkelijk een deel van zijn kostbare tijd zou geven om te kijken. Blijkbaar ging USA Studio's verder en sloeg dit hoofdstuk in het boek met de titel 'De waarheid' over. De enige manier waarop High Noon Pt. 2 drama kon produceren, was door een paar slecht geschreven synth-muziek uit de jaren tachtig boven op de actie te leggen. Je weet wel, het soort muziek waardoor je bijna moet overgeven en die oude Casio weggooit die je al tientallen jaren in je kast bewaart. Blijkbaar was het noemen van belangrijke gebeurtenissen in de vorige High Noon niet genoeg om deze film interessant te maken, en er moesten dramatische 'Dun Dun DUNs' en 'SHREEK SHREEKS' aan worden toegevoegd om het publiek tot overgave te dwingen. 'O, nee, doe me dit alsjeblieft niet aan,' bleef ik maar schreeuwen terwijl de namaak Kane zich in dialogen stortte over 'High Noon Pt. 2'. Mijn pogingen om op de een of andere manier mijn krijsende stem te gebruiken om de soundtrack van de magnetische VHS-band te veranderen waren tevergeefs, en ik liep bijna een paar dodelijke verwondingen op. Gelukkig kon ik de film twee uur nadat ik hem had gezien in de box met Hollywood-video's terugleggen, waarbij ik mijn laatste 'dank je wel' zei tegen de erfenis van High Noon-uitverkochte films die snel vergeten moeten worden. Als je nog meer hartzeer wilt, moet je de remake uit 1980 van de originele High Noon eens proberen. Ik zweer je, de paarse pil zal je deze keer niet redden.<br />Het grootste deel van deze recensie heeft een dubbelzinnig negatief commentaar bevat dat de verschrikkelijke realiteit van de film zelf niet onder ogen ziet. Herinner je je de originele _High Noon_ nog, waarin Will Kane een schoorvoetende held was die deed wat juist was en zich doodvocht? Zeg maar dag met je handje. Kane neemt deel aan een reeks gebeurtenissen die in strijd zijn met zijn 'geen geweld tenzij het absoluut noodzakelijk is'-geloof, en verschuift de film van een allegorie over politieke vervolging naar een slecht uitgevoerde western die volledig is gebaseerd op vuurgevechten om het publiek te vermaken. Kane vecht een aantal keren tegen de nieuwe marshal, heen en weer schietend, zonder ooit geraakt te worden, gebruikmakend van bijna elke failliete westerse filmconventie die de mensheid kent. In plaats van je de boodschap te geven dat je voor jezelf op moet komen als de druk van buitenaf te groot wordt, laat deze film je weten dat geweld altijd het antwoord is, zelfs als het erom gaat te beslissen of iemand onschuldig is of niet. Waarom vragen stellen als je gewoon mensen kunt neerschieten? High Noon pt. 2 voldeed niet aan zijn eigen maatstaven en was zo ongelooflijk slecht en onaantrekkelijk dat hij het stadium van 'zo slecht dat het eigenlijk grappig is' voorbijging en veranderde in 'twee uur pijn die niet gemakkelijk vergeten zullen worden'. De details van de plot zijn niet eens de moeite van het bespreken waard, omdat ze in het gunstigste geval volledig uit de oorspronkelijke film zijn gescheurd, of rechtstreeks uit het dagboek van een scenarioschrijver die net zo goed verhalen kan vertellen als een veteraan die niet over een oorlog heen komt. 'Op een dag terug in Vietnam' wordt 'Op een dag terug in High Noon, het origineel'. Alsjeblieft, zie deze film niet. Als je toevallig een collectieve eis indient tegen USA Studios omdat ze hem hebben uitgebracht, laat me dat dan alsjeblieft weten, zodat ik mijn naam kan zetten naast zo veel mogelijk valse namen als ik maar kan bedenken.
HIGH NOON PT. 2 (BRING ON THE DISAPPOINTMENT) There really isn't an adequate way to describe how terrible this movie was. I believe in a fair system of evaluating movies: that they have certain goals in mind and try their very hardest to achieve them. The single goal of this movie was to point out events that happened in the plot line of the original High Noon through stale and unbelievable situations, as much as possible, as to conceal its completely lack of meaningful dialog or purpose in general. As a standalone movie, it failed to have any semblance of an interesting plot. As a sequel, it completely rejected the motivations of the characters in the original movie, reducing the cinematic experience to, "suffer through the terrible dialog for 5 minutes until a gunfight occurs". If only a few words or a single phrase could convey how completely vacuous this movie is, then this review would definitely be paragraphs shorter and most likely contain a few expletives.<br /><br />Will Kane (the fake one, Lee Majors) comes back to Hadleyville with his not-as-hot-as-Grace-Kelley bride Amy Kane (Katherine Cannon) with the intent of setting up a small cattle farm, with some horses here, and some cows and bulls there. Lacking any explained or implied purpose or intent, three villains decide to come to town in a fashion that is strangely plagiarized (and far better executed) by the original High Noon. Ben Irons (David Carradine), the main outlaw, is hunted down by the new Marshal of the town (Michael Pataki) and his posse, setting in motion a not-so-epic struggle that could have easily been resolved by never making this film in the first place. In a strange twist of foundational beliefs, Kane decides to wield a gun whenever possible and shoot people to the tunes of the awfully compiled soundtrack. Jerry Jameson, the director, should have taken a second of his time to realize that he should have opted out of butchering the sequel to such a great movie and quit his dead-end job at the prestigious USA Film studios, if not only to spare his future audiences from torture that could possibly be used to extract valuable information from the inmates at Guantanamo bay. "Tell us the truth or you will be forced to watch this movie!" Usually movies rely on nuanced cinematography and great acting to create an interesting story that an audience would actually surrender some of their valuable time to watch. Apparently USA Studios went ahead and skipped this chapter in the book entitled "how not to make a bomb of a movie". The only way High Noon Pt. 2 could produce drama was by putting some poorly written, 80's syn th music on top of the action. You know, the kind of music that makes you want to vomit and throw away that old Casio you have been storing in your closet for decades. Apparently mentioning important events in the previous High Noon was not enough to make this movie interesting, and dramatic "DUN DUN DUNS" and "SHREEK SHREEKS" needed to be added to jar the audience into submission. "Oh no, please don't do this to me," I kept screaming as the fake Kane plunged into dialog about "how he needed to get back at the new marshal." My efforts to somehow use my shrieking voice to alter the soundtrack on the magnetic VHS tape were in vain, and I nearly suffered a few mortal wounds. Fortunately, I was able to return the movie to the Hollywood video drop-off box two hours after viewing it, saying my last "thank you" to the legacy of High Noon sell-out movies that need to be quickly forgotten. If you want more heartaches, try the 80's remake of the original High Noon. I swear, the purple pill isn't going to save you this time.<br /><br />Most of this review has contained ambiguous bad-mouthing that does not confront the terrible reality of the movie itself. I'll fix that in the flick of a wand! Remember the original High Noon, where Will Kane was a reluctant hero who did the right thing and fought Miller to the death? Say goodbye. Kane takes part in a series of events that run contrary to his "no violence unless absolutely necessary" beliefs, shifting the movie from an allegory about political persecution into a poorly executed Western that completely relies on gunfighting to entertain the audience. Kane fights the new Marshal a number of times, shooting back and forth, never getting hit, utilizing almost every bankrupt Western movie convention known to humanity. Instead of leaving you with the message that you need to stand up for yourself when outside pressures become overwhelming, this film lets you know that violence is always the answer, even when it comes to deciding whether someone is innocent or not. Why ask questions if you can just shoot people? High Noon pt. 2 failed to live up to its own standards, and was so incredibly bad and unwatchable that it descended beyond the point of being "so bad that its actually funny" to become "two hours of pain that will not be easily forgotten". The specifics of the plot are not even worthy of discussion, because at best they were completely ripped from the original film, or taken straight from the journal of a screenwriter who has the same ability to tell stories as a veteran who can't get over a war. "One day, back in 'Nam" becomes "One day, back in High Noon the original". Please, do not see this film. If you happen to start a class action lawsuit against USA Studios for releasing it, please notify me so I can sign up my name along with as many fake names as I can possibly think of.