Dane Youssef<br /><br />De schrijver/regisseur van deze film is Todd Solondz, dus jullie weten allemaal wat je kunt verwachten. Voor degenen die zijn veelgeprezen (door zowel critici als publiek) 'Welcome To The Dollhouse' hebben gezien, is dit een film over de hel op aarde die de middelbare school is.<br />Ik was niet een van de vele bewonderaars van de film. Ja, ik had net als zo'n beetje iedereen het gevoel dat de film een paar schrijnende waarheden bevatte, maar... ik kende ze zo'n beetje allemaal al. Het voelde allemaal nogal overbodig. Ik zat op dat moment op de middelbare school en bij elke scène die ik zag, dacht ik: ja, nee, sst.<br />Ik bedoel, ik weet het. De film wordt geacht een satire te zijn, maar ik had het gevoel dat ik keek naar wat ik al wist en dacht en wat al te vaak was gezegd. Solondz preekte tegen de dominee.<br />Zijn volgende film, 'Geluk', gaat over drie zussen en hun leven... en dat volwassenheid nog minder geestelijk onevenwichtig is dan de middelbare school. Over drie zussen en dat hun leven niet zo goed aangepast is als het lijkt. De schijnbaar perfecte zus is droog, heimelijk saai en leidt zo'n steriel leven dat als een obscene beller haar belt... ze hem begint te stalken.<br />De beste zin van de film 'Geluk'... die bijna de hele film inkapselt.<br />'Ik lach je niet uit, ik...' 'Ik lach met je mee.' 'Maar ik lach niet.'<br />De film gaat over twee verschillende vertelvormen: 'fictie' en 'non-fictie'.<br />In het eerste verhaal, 'fictie', laat Solondz een licht schijnen op een creatieve schrijfklas.<br />Een vrouw met schrijfaspiraties en haar vriend met hersenverlamming die hetzelfde heeft. Vi heeft het uitgemaakt met haar vriend nadat zijn duidelijk autobiografische verhaal op een afschuwelijke manier wordt afgekraakt door de leraar die het verafschuwt. Hij schept er vooral een soort genoegen in om de titel aan te vallen: 'De rauwheid van de waarheid'.<br />Vi's vriend is woedend op haar omdat ze het hem niet recht in zijn gezicht heeft gezegd. Marcus' 'rauwheid' gaat over hoe Vi hem zelfvertrouwen heeft gegeven en hem het gevoel heeft gegeven dat hij... 'volkomen cerebraal' is. Het grootste deel van de klas warmt zich op... behalve het huisdier van de leraar... en de schrijver zelf, een Pulitzer-winnende auteur van een roman met de titel 'Een zondagse bespiegeling'.<br /><br />Vi, aangeslagen, raakt in de war, gloeit op en... nou ja... laat ik het zo zeggen... nadat de professor haar laatste verhaal aan flarden heeft gescheurd, is haar volgende verhaal zeker een verbetering. En ze evolueert beslist... omdat hij eindelijk iets te zeggen heeft.<br />De professor heeft een poëtische regel over het schrijfproces die ongelooflijk waar klinkt: 'Als je schrijft... wordt het allemaal fictie.'<br />'Non-fictie' doorboort werkelijkheid en menselijke ervaringen met het leven met een scalpel. Vaak lijken die documentairemakers hun onderwerp uit woede en woede te roosteren en aan te vallen... maar proberen ze alleen maar aandacht te krijgen voor hun film... of zien ze het echt zo?<br />Wie zal het zeggen? Veel kunstenaars zijn voormalige slachtoffers, volwassen kinderen met slechte ervaringen en gebrand op wraak. 'Non-Fictie' draait om de wapenfeiten van een documentairemaker en zijn verlangen om een documentaire te maken over tieners en wat ze nu voelen.<br />Is er veel veranderd? Drugs... zelfmoordneigingen... zelfverachting... walging van de wereld om hen heen... van de manier waarop de maatschappij hen behandelt, hen onder druk zet, hen conformeert en hen uit de weg ruimt... hoe houden tieners dat vol? Wat staat hun te wachten? Mark Webber is Scooby Livingston, een depressieve, humeurige tiener die helemaal de weg kwijt is, en net als veel tieners zijn zijn standaardvragen bij elke zoektocht: 'Ik weet het niet', 'Het kan me echt niet schelen' en 'Wat dan ook'.<br />Hij lijkt altijd diep in gedachten en op zoek naar antwoorden. Hij heeft grote aspiraties... maar geen flauw idee hoe hij die moet verwezenlijken. Als hem wordt gevraagd hoe hij zijn dromen voor het sterrendom wil verwezenlijken, antwoordt hij: 'Ik weet het niet, kijk eens of ik connecties heb... wat dan ook...' Na een ontmoeting met een documentairemaker, Toby, lijken ze allebei precies te zijn wat ze zoeken, en misschien hebben hun schijnbaar onbereikbare dromen toch nog een kans om uit te komen.<br />De familie is niet erg enthousiast over het hele gebeuren... Vooral de vader, die niet wil dat de vuile was van het gezin buiten wordt gehangen. Maar na een paar moeilijke vragen en serieuze beloften stemt hij toe.<br />Geen enkele familie wil uitgebuit worden... en deze familie zou zeker meer dan genoeg materiaal leveren. Ik denk dat de jongen Solondz als jonge tiener afbeeldt (Solondz is zelf vegetariër) en natuurlijk Giamatti als Toby Solondz als filmmaker (Solondz kleedt Giamatti zo aan dat hij precies op hem lijkt). Er staat van alle kanten druk op en jammer genoeg is er geen uitweg te zien. Scoob vindt studeren niet aantrekkelijk klinken. Zal er een plaats voor hem zijn? Aangezien Scooby is opgegroeid tot Solondz zelf, moet er hoop zijn. Maar ik denk dat Scooby alle tieners vertegenwoordigt. Hij is een afspiegeling van onze generatie. God, hoeveel tieners lopen er nog rond die precies op Scooby lijken?<br />Zoals al zijn andere pogingen gaat dit over hoe lelijkheid en onthutsende woede leven in de voorsteden van de middenklasse. Je kunt niet naar deze film kijken, sommige mensen horen/zien en niet denken aan iemand die je kent of hebt ontmoet of die je toevallig op straat hebt gezien. Solondz komt uit Suburbia, New Jersey, en hij praat over wat daar gaande is. Ik vind het leuk hoe hij praat over dingen waar de meeste mensen voor terugdeinzen. Hij wil kritiek leveren, satirisch zijn en je vragen stellen... 'Hoeveel mensen zijn er echt zo? En... is er hoop voor ons? Hoeveel van die mensen bestaan er... en belangrijker nog, zijn ze in onze buurt? Niet veel... hopelijk.'<br />Net als in alle films van Solondz zullen mensen erdoor gebiologeerd raken of er een hekel aan krijgen, maar het is een film die veel mensen moeten zien. Misschien een film voor cynische tieners en ambitieuze verhalenvertellers. Als je maar weet waar je aan begint. Net als in alle films van Solondz snijdt dit diep... en laat het sporen na.
by Dane Youssef<br /><br />The writer/director of this one is Todd Solondz, so you all know what to expect. For those who saw his heavily acclaimed (by critics and audiences alike) "Welcome To The Dollhouse" a movie about the hell almighty on earth that is junior high school.<br /><br />I was not one of the film's many admirers. Yes, I felt like just about everybody else that the film did have some poignant truths, but... I pretty much already knew them all. It all felt kinda redundant. I was in high school at the time and every scene I was watching, I thought, "Yeah, no sh*t."<br /><br />I mean, I know it's supposed to be a satire, but I felt too much like I was watching what I already knew and thought and what has been said too many times before. Solondz was preaching to the reverend there.<br /><br />His next film, "Happiness" about three sisters and their lives... and how adulthood is even less as mentally unbalanced as junior high school. About three sisters and how their lives aren't as well-adjusted as they seem. The seemingly ideal perfect sister is dry, secretly dull and lives such a sterile life that when an obscene phone caller calls her... she starts stalking him.<br /><br />The best line in the movie "Happiness"... that almost encapsulates the entire film:<br /><br />"I'm not laughing at you, I'm laughing with you." "But I'm not laughing."<br /><br />The film is about two different forms of storytelling: "Fiction" and "Non-Fiction."<br /><br />In the first story, "Fiction," Solondz shines an interpretive light a creative writing class.<br /><br />A woman with writing aspirations and her cerebral-palsy boyfriend with the same. Vi has broken up with her boyfriend after his obviously autobiographical story is panned horribly by the school teacher who scathes it. He especially takes some kind of pleasure in attacking the title: "The Rawness of Truth." <br /><br />Vi's boyfriend is furious with her for not giving it to him straight. Marcus' "Rawness" is about how Vi gave him confidence and made him feel... "completely cerebral."<br /><br />Most of the whole class warms up to it... except for the teacher's pet... and the writing teacher himself, a Pulitzer-winner author of a novel entitled, "A Sunday Lynching."<br /><br />Vi, stricken, gets hammered, lights up and... well... let me just put it this way... after having her last story ripped to shreds by the professor, her next story is certainly something of an improvement. And she's definitely evolving... because he's finally got something to say.<br /><br />The professor has a poetic line about the writing process that rings incredibly true: "Whenever you write... it all becomes fiction."<br /><br />"Non-Fiction" skewers reality and human experiences with life with a scalpel. Often at times, those documentarians seem to be roasting and attacking their subjects with great anger and fury... but are they just trying to get heat for their film... or is that how they really see it?<br /><br />Who knows? Many artists are former victims, grown children with bad experiences and hell-bent on vengeance. "Non-Fiction" revolves around the exploits of a documentation filmmaker and his desire to make a documentary about teenagers and what they're feeling now.<br /><br />Have things changed much? Drugs... suicidal feelings... self-loathing... loathing of the world around them... of the way society treats them, pressures them, conforms them and disposes of them... how do teenagers put up with it? What's ahead? Mark Webber is Scooby Livingston, a depressed, moody teenager who's completely lost and like many teenagers, his all-purpose requests to every questing is "I don't know," "I really don't care" and "Whatever." <br /><br />He always seems deep in thought and in need of answers. He has big goal aspirations... but no idea whatsoever as how to attain them. When asked how he plans to attain his dreams of stardom, he answers: "I don't know, see if I have any connections... whatever..." After a meet-strange with a documentian Toby, both seem to be exactly what they're looking for and maybe their seemingly unobtainable dreams might have a chance of coming true after all.<br /><br />The family is not enthusiastic about the whole thing... especially the father who doesn't want the family's dirty laundry to be aired out. But after some hard questions and earnest promises, he agrees.<br /><br />No family wants to be exploited... and this family certainly would provide more than enough of such material. I think the boy represents Solondz as a young teenager (Solondz himself is a vegetarian) and of course, Giamatti as Toby is Solondz as a filmmaker (Solondz dresses up Giamatti to look exactly like him). There's pressure all around from every angle and sadly, no way out in sight. College doesn't sound appealing to Scoob. Will there be a place for him. Since Scooby grew up to be Solondz himself, there must be hope. But I think Scooby represents all teenagers. He reflects our generation. God, how many teens are there out there EXACTLY like Scooby?<br /><br />Like all of his other efforts, this is about how ugliness and unsettling rage lives in middle class suburbia. You can't watch this movie, see/hear some of these people and not think of someone you know or have met or seen randomly on the street. Solondz is from Suburbia, New Jersey and is talking about what's going on there. I like how he talks about things that most people shy away from. He wants to criticize, satirize and get you to ask yourself... "How many people are really like this? And... is there hope for us? How many of these people exist... and more importantly, are they in our neighborhood? Not many... hopefully."<br /><br />Like all of Solondz films, people will either be mesmerized by it or despise it, but it's a movie that many should see. Perhaps a movie for cynical teenagers and aspiring storytellers. Just know what you're getting into. Like all of Solondz's pictures, this cuts deep... and leaves a mark.