Het is een Amerikaanse mythe dat 'Apocalypse Now' Francis Coppola tot de rand van de waanzin heeft gedreven (zie 'Hearts of Darkness'), en hij is nooit meer de oude geworden. _From the Heart_ werd gemaakt naar aanleiding van zijn _Boy Gang_ -trilogie, die ook velen in verwarring heeft gebracht met de vraag waarom de schepper van de _Godfather_ -saga zo ver is gegaan.<br />Creatieve meesters zijn gewoon anders. Soms creëren hun ego's en wilskracht ongelooflijke kunstwerken die ook commercieel succes en massapubliek weten te bereiken. Vaak slagen hun werken als kunst, maar halen ze de kassa niet.<br />_From the Heart_ is een eerbetoon aan de overdadige musicals van de jaren dertig en een uiting van Coppola's liefde voor het theater. De decors en de effecten zijn prachtig op een groot scherm. De vakmanschap en technische vaardigheid zijn duidelijk te zien in elke opname en in de hele film. Terri Garr en Frederic Forrest zijn de 'allemande' antithese van Astaire en Rogers. De mengeling van eenvoud en grandeur is niet voor iedereen weggelegd.<br />Ik was dol op de film. Ik begrijp ook waarom de meesten dat niet zijn. Kijkers gaan naar een overdadige musical om te ontsnappen en vermaakt te worden. Coppola wil dat je de film bekijkt en zijn visie en zijn leven waardeert, en misschien een paar van zijn romantische ideeën over vervlogen tijden ervaart. De meeste mensen willen geen geld en gelegenheid uitgeven aan zulke ideeën.
It is American myth that "Apocalypse Now" drove Francis Coppola to the brink of insanity (see "Hearts of Darkness") and he has never been the same. One From the Heart was made following his Boy Gang trilogy, which has also confused many as to "why?" the creator of the Godfather saga would go so far afield.<br /><br />Creative masters simply are different. Sometimes their egos and force of will create incredible works of art which also manage to achieve commercial success and mass appeal. Often times their works succeed as art, but fail at the box office.<br /><br />One From the Heart is homage to the lavish musicals of the 30's, and an expression of Coppola's love of Theater. The sets and effects are beautiful on a large screen. The craft and technical skill is apparent in each shot and throughout the film. Terri Garr and Frederic Forrest are the "everyman" antithesis of Astaire and Rogers. The mix of simplicity and grandeur is not for everyone.<br /><br />I loved the movie. I also understand why most do not. Viewers go to a lavish musical to escape and be entertained. Coppola wants one to view the movie and appreciate his vision and his life, and perhaps experience some of his romantic notions of times gone by. Most people do not want to spend money and opportunity for such notions.