Wat maakt Petulia precies zo'n geweldige film?<br />Is het de betoverende Julie Christie, die nooit op een toepasselijker manier uit de toon viel? De door het kismet aangeraakte productie, die op de een of andere manier op het juiste moment in Haight-Ashbury was? Misschien is het de montage, de ongelijkmatige opeenvolging van beelden, die zowel desoriënteert als verheldert, waardoor het meer wordt dan de som van de delen? De beelden van Nicholas Roeg, de vloeiende begeleiding van Richard Lester?<br />Hoe zit het met de perfecte bijrollen van Shirley Knight, Joseph Cotten, Richard Chamberlain (!), en zelfs Austin Pendleton, Howard Hesseman en Rene Aberjonois (de laatste twee op mysterieuze wijze niet geregistreerd op de imdb?)? Scott, die zo ver verwijderd is van het vuurwerk van General Turgidson of Patton, verankert het allemaal met het soort onaangekondigde optreden waar de meeste zogenaamde grote acteurs nooit aan toe komen.<br />Dat zijn het allemaal, en meer. Voor mij is het vooral de diepe en oprechte droefheid die het opwekt, de humor die niets anders doet dan de spirituele leegte waarvan Petulia getuigt te verlichten of te verheffen. 40 jaar later zijn er maar weinig films die de geest van het hedendaagse leven zo goed hebben gevangen. Het is verschrikkelijk actueel. En toch is Petulia (net als het personage zelf!) een paradox die ook zo'n groot deel van zijn tijd in beslag neemt, dat hij gevangen lijkt te zitten tussen twee werelden. Tijd is zelden zo'n soort film als deze, maar deze is allesbehalve een relikwie, laat staan een oefening in nostalgie.<br />Het leven zit vol spijt, zowel om dingen die we hebben gedaan als om dingen die we niet hebben gedaan. Hoe ouder ik word, hoe meer ik van Petulia ga houden.
What, exactly, makes Petulia such a great movie?<br /><br />Is it the ravishing Julie Christie, who never seemed more appropriately out-of-place? The kismet-touched production, which was somehow at Haight-Ashbury at the right time? Maybe it's the editing, the fractured juxtaposition of images that both disorients and clarifies, making it more than the sum of its parts? The images by Nicholas Roeg, the fluent guidance of Richard Lester? <br /><br />What about the pitch-perfect supporting cast Shirley Knight, Joseph Cotten, Richard Chamberlain (!), even Austin Pendleton, Howard Hesseman, and Rene Aberjonois (the last two mysteriously uncredited on the IMDb)? Certainly, the haunting John Barry theme doesn't hurt. And the great George C. Scott, so far removed from the pyrotechnics of a General Turgidson or Patton, anchors it all with the kind of unshowy performance that most so-called great actors never get around to giving.<br /><br />It's all these, and more. Most of all, for me it's the profound and true sadness it evokes, its humor which does anything but lighten or elevate the spiritual emptiness to which Petulia testifies. 40 years later, few movies have captured the spirit of contemporary life so well. It's terribly pertinent. And yet, Petulia is (like the character herself!) a paradox so very much of its time, as well, that it seems caught between two worlds. Time is rarely this kind to a movie, but this one is anything but a relic, much less an exercise in nostalgia. <br /><br />Life is full of regret, both for things we've done, and things we've not done. The older I get, the more I love Petulia.