Lachwekkend melodramatische would-be erotica, een verademing na de enige andere 2 Luna-titels die ik heb gezien (die zelf minderwaardig werk waren)! Om te beginnen geeft Anita Ekberg (die heel even verschijnt als de meer dan levensgrote, dronken moeder van het titelpersonage, Greta Gustafsson!) een kauwoptreden ten beste; en Jorge Perrugoria als de pummelige egomaniak die de hele film lang over het meisje kwijlt is beslist een van de meest weerzinwekkende personages die ik ooit heb moeten verdragen! Terwijl het Italiaanse sekssymbool Valeria Marini haar best doet, wordt ze gehinderd door haar kinderlijke stem <0xE2><0x80><0x93> om nog maar te zwijgen van het overdreven gekreun tijdens het vrijen en het feit dat de relatie van het stel geen seconde overtuigt (als het 'l'amour fou' moet oproepen, is het een zielige poging)! De subplot over de wanhoop van Marini's homobroer over zijn onbeantwoorde liefde voor een gevangen dekhengst (die aan het eind op magische wijze wordt geregeld) is alleen maar saai. Het enige wat echt de aandacht trekt <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, afgezien van Marini zelf <0xE2><0x80><0x93> is de score; de tamme geiten zijn ook schattig. De versie die ik heb gezien mag dan zijn gecensureerd omdat het 'Stracult'-boek een onvergetelijke seksscène met palingen vermeldt <0xE2><0x80><0x93> maar hier is het al voorbij voordat het zelfs maar is begonnen, terwijl we ons naar de rommelige nasleep toe haasten!
Laughably melodramatic would-be erotica, a far cry even from the only other 2 Luna titles I've watched (which were themselves lower-tier efforts)! To begin with, Anita Ekberg (who appears briefly as the title character's larger-than-life drunken termagant mother, named Greta Gustafsson!) delivers a scenery-chewing performance; likewise, Jorge Perrugoria as the loutish egomaniac who drools over the girl all through the film is surely one of the most obnoxious characters I've ever had to suffer! While Italian sex symbol Valeria Marini tries, she's hampered by her babyish voice - not to mention the exaggerated moans during the love-making and the fact that the couple's relationship never convinces for a second (if it's supposed to evoke "l'amour fou", it's a pathetic attempt)! The subplot involving Marini's gay brother's desperation over unrequited love for an imprisoned stud (which is all magically settled by the end) is merely boring. Really, the only attention-grabbing element - apart from Marini herself, that is - is the score; the pet goats are cute, too. Actually, the version I watched may have been cut as the "Stracult" book mentions an unforgettable sex scene involving eels - but, here, this is over before it has even begun as we're rushed to its messy aftermath!!