Ik weet niet of George Lucas echt wist wat hij in deze film had <0xE2><0x80><0x93> het script leek vast wel grappig, en de gedachte aan de auto's en de muziek uit die tijd was verleidelijk <0xE2><0x80><0x93> maar kende hij die 'onbekende' acteurs die deze personages tot leven brengen echt? Het lijkt bijna een toevalstreffer, opgenomen in 29 dagen en met een krap budget, maar 'American Graffiti' is een klassieker met vier sterren. Misschien is het pure nostalgie, een mengeling van pathos en humor, droefheid en gekte, hoop en overpeinzing, in rustige, korte uitbarstingen van opwinding. Nadat ze de hele nacht met Milner heeft rondgereden, heeft de tiener Carol er een hekel aan om afscheid te nemen, maar ze doet het toch en staat vanaf haar veranda met het licht aan naar hem te zwaaien. Toad overleeft het ene na het andere ernstige ongeluk, maar het moment waarop hij de loftrompet over zijn date (de fantastische Candy Clark met haar hese stem, opgedoft als een Sandra Dee die een sprintje trekt) hoort, is het mooiste moment. Nadat hij de hele nacht achter zijn droomdate aan heeft gezeten, krijgt Kurt (Richard Dreyfuss, groen en gespannen en aantrekkelijk verdwaasd) eindelijk de kans om het oogverblindende blonde wonder aan de telefoon te krijgen, waar ze hem een hartverscheurend vaarwel fluistert. De hele film is doordrenkt van reflectie. Er zit veel humor in, maar toch blijft er een bitterzoete melancholie in hangen. Want gisteren is verleden tijd, met onze muziek, onze herinneringen en ons aarzelende afscheid.
I don't know if George Lucas really knew what he had in this picture--surely the script seemed funny enough, and the thought of the cars and the period music was enticing--but did he really know these "unknown" actors who bring these characters to life? It seems almost a fluke, shot in 29 days and on a tight budget, but "American Graffiti" is a four-star classic. It is perhaps pure nostalgia, mixing pathos and humor, sadness and craziness, hope and reflection, in quiet little bursts of excitement. After cruising with Milner all night, teenage Carol hates to say goodbye but does, waving from her porch with the light on; Toad survives one bad accident after another, but his real moment is in hearing praise from his date (fantastic, husky-voiced Candy Clark, dolled up like a speeding Sandra Dee) just before she says good night; after chasing his dream date all night, Kurt (Richard Dreyfuss, green and anxious, and appealingly bemused) finally gets to talk to the stunning blonde wonder on the telephone, where she whispers a wrenching goodbye. The whole movie is steeped in reflection. It has great, great humor, yet it leaves one with a bittersweet melancholia. For yesterday is in the past, with our music, our memories, and our hesitant farewells.