Deze B-film biedt een zeldzame gelegenheid om de ondergesneeuwde Anna May Wong te zien in een hoofdrol als een bekende Chinese danseres op tournee in Londen, die toevallig ook de dochter is van de sinistere Fu Manchu. De Japanse acteur die een Chinese detective speelt, is niet minder dan Sessue Hayakawa. Je kunt zien waarom Hayakawa met zijn elegante fysieke verschijning een succesvolle stille filmacteur zou zijn geweest, en je kunt tegelijkertijd horen waarom hij de mosterd niet bij de film heeft gehaald <0xE2><0x80><0x93> het accent is zo zwaar dat je je moet inspannen om hem te verstaan. Hij is nooit beter geworden. Zelfs in late films, zoals _Three came home_ en _The Bridge on the River Kwai_, werd door het accent de kracht van zijn optredens tot op zekere hoogte afgezwakt. Warner Oland, de Zweedse acteur die het meest bekend is om zijn rol als Charlie Chan, is Fu Manchu. Tot slot krijgen we de kans om de voortreffelijke acteur Bramwell Fletcher te zien in een vrij belangrijke rol als een van Fu Manchu's beoogde slachtoffers. Hij is waarschijnlijk het bekendst als de archeoloog die zo gedenkwaardig goed gilt in _THE MUMMY_ als het monster hem in een graftombe nadert. Voor de rest is deze film gewoon een redelijk misdaaddrama met een paar kleurrijke, exotische accenten van kostuums en decor. De montage en de continuïteit zijn opvallend onhandig. Wong maakt een spectaculaire entree, gekleed in een fonkelende Chinese godin-jurk met een enorme Ziegfeld-achtige hoofdtooi. Als dit een stille film was, zou het de moeite waard zijn om alleen maar naar haar te kijken in een reeks flatterende outfits, van scène tot scène. Haar emotie is zo goed als je zou kunnen verwachten van het stripboekmateriaal dat ze heeft gekregen. Ze had een prachtige, ietwat diepe spreekstem, vergelijkbaar met die van Claudette Colbert, met een heel licht accent, wat het des te betoverender maakte voor het oor. Als je het op zijn eigen manier bekijkt, is _Dochter van de Draak_ een redelijk vermakelijke thriller, met wat echte opwinding in de laatste scène, waarin de slechteriken het uitvechten met de helden, en een prachtige en romantische slotscène die ik niet zal verklappen.
This Grade B film offers a rare opportunity to see the underused Anna May Wong in a lead role as a noted Chinese dancer on tour in London who also happens to be the daughter of the sinister Fu Manchu. Playing a Chinese detective is the Japanese actor Sessue Hayakawa no less. One can see why Hayakawa would have been a successful silent film actor with his elegant physical presence and one can simultaneously hear why he didn't cut the mustard in talkies - the accent is so thick that one must strain to understand him. He never improved. Even in late films such as THREE CAME HOME and THE BRIDGE ON THE RIVER KWAI the accent blunted the power of his performances to some extent. Warner Oland, the Swedish actor best known for playing Charlie Chan, is Fu Manchu. Finally, we also get a chance to see the fine actor Bramwell Fletcher in a rather substantial role as one of Fu Manchu's intended victims. He is probably best known as the archaeologist who screams so memorably well in THE MUMMY when the monster approaches him in a tomb. Otherwise, this film is just a passable crime melodrama with some colorful exotic touches of costuming and decor. Editing and continuity are noticeably clumsy. Wong makes a spectacular entrance dressed in a sparkling Chinese goddess gown with a huge Ziegfeld-style headdress. If this were a silent it would be worth watching just to look at her in an array of flattering outfits from scene to scene. Her emoting is as good as one could expect from the comic book-level material she is given. She had a beautiful, somewhat deep speaking voice similar to that of Claudette Colbert with just the slightest trace of an accent, making it all the more enchanting to the ear. Judged on its own terms, DAUGHTER OF THE DRAGON is a reasonably diverting suspense offering with some real excitement in the final reel as the bad guys fight it out with the heroes as well as a beautiful and romantic closing shot which I won't give away.