'Wax' is waarschijnlijk de vreemdste film die ik ooit heb gezien. Fantastisch, prachtig, lyrisch en in alle opzichten diep intellectueel stimulerend. Adembenemend in omvang en prestatie. Maar heel vreemd.<br />Ik heb medische rapporten gelezen met interviews over natrium pentathol en transcripties van monologen van schizofrenen. Ik heb memoires en fictie gelezen van schizofrenen en gebruikers van harddrugs. Ik heb Surrealist- en Beat-literatuur gelezen. Ik heb James Joyce en Gertrude Stein gelezen. Ik heb de visionaire poëzie van Charles Williams en H.D. gelezen.<br />Ik heb films gezien van Kenneth Anger, David Lynch en Maya Daren. Ik heb Yoruba-etnische literatuur uit West-Afrika gelezen en Aleister Crowleys skrying on the Enochian aethyrs. Lovecraft en ook Kenneth Grants post-Crowleyaanse magische geschriften die de reizen achter de Boom des Levens beschrijven die H.P.L.'s gebruikelijke nachtmerries zouden hebben verdreven, als hij er maar van had geweten.<br />'Wax' staat hoog in dat gezelschap. Een hypnotische, hallucinerende, zuiver poëtische samensmelting van woorden, beelden, politieke ideeën en mystieke transformaties, niets lijkt er helemaal op. 'Pi' (1998) probeerde iets dat er net zo opvallend uitzag, maar die film gaf ons een dreigend, paranoïde, gekweld visioen, gefilmd in opzettelijk pijnlijke close-ups. 'Wax' vormt een compleet contrast met zijn vreugdevolle vrijheid van welsprekendheid in verhaal en beeld.<br />'Wax' versterkt het leven terwijl het bekritiseert. De film maakt gebruik van vroege, eenvoudige computergraphics. Hij jongleert met idiosyncratische woestijnarchitectuur, prozaïsche fotografie en absurde combinaties van gemeenschappelijke beelden. Het vertelt het verhaal van honingbijen uit het Midden-Oosten en geeft een scherp beeld van de oorspronkelijke Amerikaanse militaire acties tegen Irak in 1991 (een tijd die achteraf zo eenvoudig lijkt dat het de goede oude tijd lijkt). Het verbindt Los Alamos met transformaties in het bewustzijn. 'Wax' gaat verder dan alleen de politiek in zijn heldere metaforen voor het menselijk bestaan.<br />Je kunt sterkere, mooiere, linguïstisch sprankelender films vinden, maar waarschijnlijk zul je nooit zoiets als dit vuurwerk van taal en beeld vinden. Denk aan '2001: A Space Odyssey' op een budget voor een eigen film. Je greep op de werkelijkheid (en de film) zal misschien nooit meer hetzelfde zijn.
"Wax" is very likely the oddest film I've ever seen. Marvelously, beautifully, lyrically, and profoundly intellectually stimulating in all respects. Breathtaking in its scope and achievement. But very odd.<br /><br />I have read medical reports containing sodium pentathol interviews and transcripts of schizophrenics' monologues. I have read memoirs and fiction by schizophrenics and hard drug users. I have read Surrealist and Beat Movement literature. I have read James Joyce and Gertrude Stein. I have read the visionary poetry of Charles Williams and H.D. <br /><br />I have watched films by Kenneth Anger and David Lynch and Maya Daren. I have read Yoruba ethnic literature from West Africa and studied Aleister Crowley's skryings on the Enochian aethyrs. I have read H. P. Lovecraft and also Kenneth Grant's post-Crowleyan magickal writings describing journeys behind the Tree of Life which would have preempted H.P.L.'s usual nightmares had he but known of them.<br /><br />"Wax" stands tall in that company. A hypnotic, hallucinatory, purely poetic fusion of words, images, political ideas, and mystical transformations, nothing quite resembles it. "Pi" (1998) tried for something as distinctive, but that film gave us a glowering, paranoid, tortured vision shot in deliberately painful close-ups. "Wax" makes a complete contrast in its joyful freedom of eloquence in narration and visuals.<br /><br />"Wax" enhances life while critiquing it. The film employs early, simple computer graphics. It juggles idiosyncratic desert architecture, prosaic photography, and absurd juxtapositions of common images. <br /><br />It tells a story of Middle Eastern honey bees along with offering a hard view of the original U.S. military actions against Iraq in 1991 (a time so simple in retrospect as to seem the good old days). It links Los Alamos with transformations in consciousness. "Wax" leaps beyond the merely political in its luminous metaphors for human existence.<br /><br />You can find stronger films, more beautiful films, more linguistically spry films, but you will probably never find anything quite like this fireworks display of language and image. Think "2001: A Space Odyssey" on a home movie budget. Your grasp of reality (and cinema) may never feel the same.