Vele expat-Hongaren bevonden zich in het publiek bij de bezichtiging die ik bijwoonde, waarschijnlijk in de veronderstelling dat ze iets zouden zien in de trant van 'de geschiedenis van de taxidermie' of een film met kamers in een museum vol trofeeën. Halverwege de eerste kotsscène excuseerden deze lieftallige, beschaafde mensen zich van hun plaatsen om nooit meer terug te keren. Ze schenen zich een beetje opgelaten te voelen omdat ze een gemeenschappelijke nationaliteit met de filmmaker deelden. Ik probeerde, ja ik probeerde, verdienste in dit brouwsel te vinden, maar de laatste scènes lieten me volkomen in de steek met de groteske aanblik van een man van 300 pond, onbeweeglijk, die op zijn zoon moest vertrouwen om de afvalproducten van zijn voortdurende en opzettelijke luiheid te verwijderen. Net toen ik dacht dat de zoon ons een beetje menselijkheid zou tonen door zijn vlezige vader en sombere taxidermisterij in de steek te laten, misschien een Hermes-model te worden of zoiets belangrijks, maakte hij er een eind aan door zichzelf te taxideren! Ik besef dat hij herhaaldelijk werd afgewezen door de vrouw van de kruidenier, maar de verliezer bleef zijn geld terughalen uit die pels van een buidel die hij had gemaakt en liet de kleine pootjes van zijn slachtoffer er nog aan zitten. Nou, serieus, dat is pas een afgang! Ga maar kijken als je wilt, maar ik heb je gewaarschuwd. P.S. Er is niemand in deze film die ook maar in de verste verte op Audrey Hepburn lijkt. De overgewichten worden gevierd.
Many expat Hungarians were in the audience at the viewing I attended, probably thinking that they were going to see something on the order of "the history of taxidermy," or a movie that featured rooms in a museum full of trophy fowl. By mid-way through the first vomiting scene, these lovely cultured people were excusing themselves from their seats, never to return. They seemed to feel somewhat embarrassed, sharing a common nationality with the filmmaker. I tried, yes I tried, to find merit in this concoction, but the final scenes completely lost me with the grotesque makeup of a 300+lb. man, immobile, and having to rely on his son to remove the waste products from his continual and deliberate slothfulness. Just when I thought the son would show us some humanity by leaving his gross father and gloomy taxidermy shop, perhaps becoming a Hermes model or something meaningful like that, he ends it all by taxidermying himself! I realize he was rejected by the female grocery clerk repeatedly, but the loser kept retrieving his money from that pelt of a pouch he had made, leaving the tiny paws of his victim still attached. Now, seriously, THAT is a turn-off right there! Go and see it if you want, but I did warn you. P.S. There is no one in this movie that looks even remotely like Audrey Hepburn. The overweight are celebrated.