We hebben de spookauto al eerder gezien: in _The Car_ van 1977 en misschien wel het meest in het oog springend in _DUEL_ van Spielberg (in 1971 gemaakt voor de televisie, nota bene!). Het was dus niet verbazingwekkend dat Stephen King er een poging mee deed, met enigszins tegenstrijdige resultaten.<br />Om te beginnen was de roman te lang: een valkuil die je vaak ziet in King-romans. Er waren achthonderd pagina's voor nodig om het verhaal te vertellen en het resultaat was zo voor de hand liggend en teleurstellend dat ik het boek in de prullenbak gooide. _The Stand_ daarentegen was nog langer dan _The Car_, maar er was praktisch geen tijd verloren gegaan; die roman had zijn lengte nodig om zijn enorme verhaal te vertellen. Een nerd besluit een roestbak van een Plymouth Fury uit 1958 te kopen van een zonderling die George LeBay heet. In een interessante ommekeer van perspectief is de oorspronkelijke eigenaar (in het boek Roland LeBay geheten) de broer van de huidige eigenaar en pleegt zelfmoord in de auto; George LeBay heeft er nooit in gereden en wil hem alleen maar uitladen. Dit is naar mijn mening een verbetering van het boek; het boek schijnt niet te kunnen uitmaken of het kwaad in de auto zit of in LeBay; in de film twijfelt men er nauwelijks aan dat het in de auto zelf zit (in zichzelf). Zijn beste vriend (een van de sporthelden van de middelbare school, als je die kunt kopen), zijn mooie vriendin, en in uiterst ondergeschikte rolletjes zijn ouders en een stel relschoppers die het op hem gemunt hebben, waarop de auto een verschrikkelijke wraak neemt.<br />Niet zo heel erg, eigenlijk, en de film heeft een goede cast; er zijn geen Oscar-optredens, maar het zijn ook geen amateurs.<br />Wat ontbreekt is de kern van het boek. Want de echte tragedie van Kings roman is niet zozeer de destructieve uitwerking van de auto op Arnie Cunningham, maar de manier waarop hij (zij?) Hij voelt zich vervreemd van iedereen die van hem houdt, vooral van zijn beste vriend Dennis, met wie hij zijn leven heeft gedeeld sinds ze baby's waren.<br />Anne Rivers Siddons, die haar voortreffelijke horrorroman The House Next Door heeft geschreven, heeft ooit opgemerkt dat het echte huiveringwekkende van het kwaad is dat het mensen verplettert en relaties verbreekt, en de tragische boodschap van het kwaad is dat zelfs liefde soms niet genoeg is om iemand te redden. Carpenter is een meester in zijn vak, maar dat neemt niet weg dat dit een kille film is. De roman was niet een van Kings beste, maar de grootste kracht ervan was de tragedie van de verwoesting van de vriendschap tussen twee jongens die ondanks hun verschillen echt van elkaar hielden. Helaas zag Carpenter dit niet, of hij vond het niet belangrijk.
We've seen the haunted car before: in 1977's THE CAR and perhaps most notably in the truly chilling Spielberg film DUEL (made in 1971 for TELEVISION, no less!). So it is not unexpected that Stephen King would take a crack at it, with somewhat mixed results.<br /><br />The novel was too long, for one thing: a pitfall often seen in King novels. IT took eight hundred and some pages to tell its story and then the payoff was so obvious and disappointing that I threw the book in the trash. THE STAND, on the other hand, was even longer than IT, but there was virtually no waste; that novel NEEDED its length to tell its massive story.<br /><br />Here the story is not massive: A nerdy kid decides to buy a rustbucket of a 1958 Plymouth Fury from an oddball named George LeBay. In an interesting switch of perspective from the novel, the original owner (called Roland LeBay in the book) was the current owner's brother and committed suicide in the car; George LeBay has never driven it and only wants to unload it. This is rather an improvement on the novel in my opinion; the book can't seem to make up its mind whether the source of the evil is the car or LeBay; in the film there is little doubt that it is the car itself (herself). Fleshing out the relatively small cast are the nerdy kid's best friend (one of the high school jocks, if you can buy that one), his beautiful girlfriend, and in extremely minor roles, his parents and a bunch of hooligans who like to pick on him, for which the car exacts a terrible revenge.<br /><br />Not all that bad, really, and the movie is pretty well cast; there are no Oscar performances here, but they are not amateurs either.<br /><br />What's missing is the soul of the book. Because the real tragedy of King's novel is not so much the car's destructive effects on Arnie Cunningham but the way it (she?) alienates him from everyone who loves him, especially his best friend Dennis, with whom he has shared his life since they were babies.<br /><br />Anne Rivers Siddons, writing about her excellent horror novel THE HOUSE NEXT DOOR, once observed that the really chilling thing about evil is that is smashes people and breaks up relationships, and the tragic message of horror is that sometimes even love is not enough to save someone. Carpenter is a master craftsman, but this is a cold film for all that. The novel was not one of King's best, but its greatest strength was showing the tragedy of the destruction of the friendship between two boys who really loved each other despite their differences. Unfortunately Carpenter either failed to see this or he didn't think it was important.