Een verre verwant van de onstuimige realistische stadsfilms uit het eind van de jaren negentig, die zich afspelen in Londense wijken, samen met films als Wonderland, Nil by Mouth en Intimacy. Mike Leighs film begint ruwweg vanuit een positie van gespannen, onbemiddelde stabiliteit en glijdt eenvoudigweg door de ellendige tandwielen. Het is een heel moeilijke, onverbiddelijk naargeestige film om te zien zonder humor (zwart of anderszins) om de ervaring te verlaten.<br />Ik vermoed dat de ontwikkeling die Leigh voor Phils familie in gedachten heeft, is dat ze door de gebeurtenissen van de film leren elkaar te waarderen. Wat ik bedoel is dat ze zich ongelukkig lijken te schikken in een situatie van wederzijdse vervreemding. In tegenstelling tot Leighs familie. In andere films wordt het drama van buitenaf toegepast in plaats van dat het van een van de hoofdrolspelers afkomstig is. Het acteerwerk is van hoge kwaliteit, hoewel de acteurs in dit licht eerder pionnen zijn dan acteurs, en ik vind de film daardoor zwak.
A distant companion of the rash of late 90s realist urban films set in London estates, along with the likes of Wonderland, Nil by Mouth and Intimacy. Mike Leigh's film starts, roughly speaking, from a position of tense, impecunious stability and simply slides through the misery gears. It's a very difficult, unrelentingly bleak film to watch with no humour (black or otherwise) to leaven the experience.<br /><br />I suspect that the development Leigh has in mind for Phil's family is that they learn to value one another through the events of the film. The issue I have is that they seem unhappily resigned to a situation of mutual, coexistent alienation in the first place. Unlike Leigh's other films, the drama is externally applied rather than coming from one or other of the protagonists. The acting is of a high standard although the actors are, in this light, pawns rather than agents and I find the film consequently weak. 3/10