Dit is een filmmusical <0xE2><0x80><0x93> wat is een filmmusical? Vergeet het verhaal! Het is op z'n best bescheiden, met een man (Scott) die een ontwerpbureau in Parijs erft. Het komt compleet met assistente (Dunne) en een valse gravin (Rogers) en een band (compleet met Astaire als leider) die met hem naar Parijs is gekomen. Waarom hij met de band mee reist, of waarom Rogers wegkomt met dat zogenaamde koningsgedoe, wordt nooit echt verklaard. Om eerlijk te zijn, de eerste helft van de film is volkomen misplaatst en nogal verwarrend. Scott als liefdesobject? Niet te zien. Dunne als zanger? Moeilijk te bevatten. Dat gezegd hebbende, is er het dansen van Astaire en Rogers, dat door niemand voor of na hen geëvenaard is. Geen wonder dat tapdansen enigszins uit de mode is geraakt. Als je die twee eenmaal ziet optreden, is alles en iedereen een afknapper. De muziek van Jerome Kern is een van de beste die ooit voor een film is gemaakt. Als je onder de 35 bent, heb je misschien nooit de kans gehad om te luisteren naar 'Smoke Gets in Your Eyes', 'I Won't Dance' en de rest. Doe jezelf een lol en kijk alleen voor de muziek en het dansen naar deze film. Een grappenmaker heeft eens gezegd dat Fred Astaire er zo goed uitzag in een smoking, dat hij zich aan hen verhuurde. Niemand anders ziet er zo op zijn gemak uit met een hoge hoed en een rokkostuum. De kleren zijn misschien gedateerd, maar je krijgt een idee van wat echte glamour kan zijn. Hele meters exotisch materiaal gedrapeerd over een paar verrukkelijke modellen, waaronder een korte glimp van het geduchte Lucille Ball! Het is de moeite waard om naar te kijken!
Here is a movie musical what is a movie musical! Forget the story! It is slight at best, involving a he-man (Scott) inheriting a designing house in Paris. It comes complete with assistant (Dunne) and a phony countess (Rogers) and a band (complete with Astaire as leader) which has come to Paris with him. Why he is traveling with the band, or why Rogers is getting away with the phony royalty bit is never really explained. To be honest, the first half of the movie is totally missable and rather confusing. Scott as a love interest? Unable to see it. Dunne as a singer? Hard to take. Having said that, then, there is the dancing of Astaire and Rogers, unmatched by anyone before or since. No wonder tap and ballroom dancing has gone somewhat out of vogue. Once you see these two perform, everything and everyone else is a letdown. The music of Jerome Kern is some of the best ever put out for a movie. If you're under 35, you may never have had the opportunity to listen to "Smoke Gets in Your Eyes", "I Won't Dance" and the rest. Do yourself a favor - watch this movie just for the music and dancing. A wag once said that Fred Astaire looked so good in a tuxedo that he rented himself out to them. No one else looks so at ease in top hat and tails. The clothes are dated, maybe, but you get an idea of what real glamour can be. Yards and yards of exotic looking material draped over some delicious looking models, including a brief glimpse of the redoubtable Lucille Ball! Well worth the time it takes to watch!!