Zoals een andere recensie al zei, kiest deze film geen partij. Uniformen verbinden soldaten met een natie, maar elk uniform wordt door een individu gedragen. In de film zien we de hoofdpersonen voor het eerst met elkaar vechten om een of ander abstract ideaal, iets wat ze zich gaan realiseren (of zich al hebben gerealiseerd) en waar ze niet echt in geloven. Tijdens hun verblijf in Dongmakgol gaan ze echter beseffen wat het werkelijk waard is om voor te vechten, en uiteindelijk ruilen ze hun leven om dat te behouden.<br />Mij lijkt het dat de film snakt naar de onschuld die Korea tijdens de Koreaanse oorlog heeft verloren. Dongmakgol, het dorp <0xE2><0x80><0x93> een voorbeeld van de jonge, buitengewoon naïeve en misschien een beetje gekke, maar leuke vrouw <0xE2><0x80><0x93> is zo'n beetje het paradijs van Korea. De dorpelingen weten niets van geweren, granaten of zelfs maar dat er een oorlog aan de gang is. Als een dorpeling aan een van de soldaten vraagt wie Korea heeft aangevallen, heeft de soldaat moeite om de dorpeling duidelijk te maken dat het Korea is dat zichzelf heeft aangevallen. Voor de dorpeling klopt het gewoon niet.<br />Er is een niet al te subtiel thema van de hoop op hereniging (maar wel een voorkeur voor Zuid-Korea), wat me aan Taegukgi doet denken.<br />Dit is volgens mij de eerste film van de regisseur Kwang-hyun Park. Omdat hij nog zo jong is, is hij een bekwame regisseur. Ik kijk met hoop uit naar zijn volgende film.
As another review put it, this movie takes no sides. Uniforms link soldiers to a nation, but each uniform is worn by an individual. In the film, we first see the main characters, as they fight each other for some abstract ideal, something they come to realize (or already realized) that they don't really believe in. During their stay at Dongmakgol, however, they come to realize what is truly worth fighting for, and ultimately trade their lives to preserve it.<br /><br />To me, it seems that the movie yearns for the innocence that Korea lost during the Korean War. Dongmakgol, the village - exemplified by the young, exceedingly naive, and perhaps a bit crazy, but cute, woman - is sort of Korea's Eden. The villagers know nothing of guns, grenades, or even that there's a war going on. When one villager asks one of the soldiers who has attacked Korea, the soldier has trouble getting the villager to understand that it is Korea that has attacked itself. For the villager, it just doesn't compute.<br /><br />There's a somewhat non-so-subtle theme of the hope of reunification (but, definitely a bias toward South Korea), which reminds me of Taegukgi.<br /><br />This is the director Kwang-hyun Park's first film, I believe. For being so young, he is an adept director. I anticipate his next film with hope.