Als Sergio Leones Once Upon A Time wordt beschouwd als een ode aan de Amerikaanse western met al zijn fundamentele elementen, keurig verpakt in een pakket van 3,5 uur visuele pracht en praal, dan is Takashi Miikes Sukiyaki Western een ode aan de Italiaanse western in al zijn facetten, met alle stijl, geweld en geluid die Leone in de filmkunst bracht en Sergio Corbucci gebruikte om zijn beroemdste werk 'Django' te creëren. Het visuele feestmaal van Miikes eerbetoon aan Corbucci is het poëtische equivalent van Tarantino's eigen eerbetoon aan de Italiaanse western (en een paar andere cultseries) Kill Bill. Sukiyaki Western Django is het verhaal van een mysterieuze schutter (gespeeld door Hideoki Ito) die in een bijna verlaten, ooit welvarende stad komt die nu in handen is van de twee rivaliserende clans. In zekere zin is dit het Italiaanse Westen dat teruggaat naar zijn oorsprong, en het is geen geheim dat Leone zich sterk liet inspireren door de werken van Akira Kurosawa, met Yojimbo als de blauwdruk voor de doorbraak van de maestro met A Fistful of Dollars. Corbucci's eigen Django gebruikte dezelfde uitgangspunten, en nu volgt Miike. Na een paar flitsende vertoningen van vaardigheid en een paar pogingen van de twee clans om hem over te halen zich bij een van hen aan te sluiten, wordt de scherpschutter overgehaald door Ruriko, een van de weinige inwoners die nog over zijn om de mensen in de stad te helpen. Een reeks flashbacks toont een groot deel van de achtergrond en de motieven achter de komst van de twee clans. Ze openen ook de weg naar een subplot dat draait om een tragisch verwoeste familie Genji/Heike die een belangrijke rol speelt in het hoofdverhaal. Voor diegenen onder u die zich Tarantino-fans wanen, is er veel om blij mee te zijn, want Tarantino speelt een keiharde revolverheld met een poncho die Ringo heet, die ons kennis laat maken met het conflict tussen Genji en Heike, en die later een belangrijke rol speelt. Sukiyaki heeft stijl. Hoewel het een eerbetoon aan Django is, is het niettemin pure Miike-cinema. Verwacht dezelfde bizarre humor, surrealistische kinetische actie, met een paar seksuele verwijzingen (hoewel die veel ingetogener zijn dan sommige van zijn vorige ondernemingen) waar hij beroemd om is geworden. Het is een ononderbroken pretrit, prachtig gefilmd, met een indrukwekkend decor en achtergronden, prachtige kostuums en ja, een machinegeweer in een doodskistscène, pure poëzie. Dit gaat niet om realisme, het gaat niet om het scheppen van een geloofwaardige wereld, maar om een wereld die reageert op de stemming die zich daaraan aanpast. De uiteindelijke confrontatie vertegenwoordigt een botsing tussen twee werelden, twee genres: het is de ultieme samensmelting van samoerai- en westernfilms, het duel tussen het geweer en het zwaard. Er zijn een paar prachtige kleine verwijzingen die alleen opvallen bij de energiekere Django-fans, en een werkelijk ontzagwekkend einde.<br />Wat misschien mijn enige probleem met Sukiayki is, is de taalkeuze. Het feit dat de Japanse cast in gebrekkig Engels spreekt, vermindert de ervaring min of meer niet door veel te vergelijken met sommige van de afgrijselijke Engelse dialecten in sommige Italiaanse westerns, maar toch zou het de voorkeur hebben gehad om een Japanse taalspoor te gebruiken met een optioneel Engels spoor. 's om te zeggen dat de dialoog zelf een pastiche is van merkbare clichés uit één lijn, over de top onzinnig, maar luisteren naar hele dialogen die aan elkaar zijn genaaid aan de hand van gebruikte zinnen heeft een opmerkelijk verfrissend effect op die zinnen.<br />Koji Endo componeert de soundtrack, het is niet de eerste keer dat hij met Miike samenwerkt en hopelijk ook niet de laatste keer. Voor de film combineert hij de typische, door Morricone beïnvloede westerse muziek met die van de Japanse samoeraifilm in een moderne, maar licht rock-'n-roll-bewerking.<br />Sukiyaki Western Django brengt eer aan wat nu een dood genre is. Dood, maar niet vergeten. Niet door Takashi Miike, die de instrumenten van de Italiaanse western gebruikt om zijn eigen visie naar voren te brengen, zijn eigen kijk op een verhaal dat algemeen bekend en geliefd is en dat een waar juweel is.
If Sergio Leone's Once Upon A Time is considered an ode to the American Western with all it's fundamental elements all packed neatly in an 3 and a half hour package of visual splendor than Takashi Miike's Sukiyaki Western Django is an ode to the Italian Western through and through with all the style, violence and sound that Leone brought to the art of cinema and Sergio Corbucci used to create his most famous work "Django". A visual feast, Miike's tribute to Corbucci's work is the poetic equivalent of Tarantino's own tribute to the Italian Western (and some other cult genres) Kill Bill.<br /><br />Set around, in a strikingly offbeat way to, the 12th century Heike/Genji clan wars Sukiyaki Western Django is the tale of a mysterious gunman (played by Hideoki Ito) who comes into a nearly deserted once prospering town now controlled by the two rival groups. In a sense this is the Italian West going back to its roots, it's no secret Leone was greatly inspired by the works of Akira Kurosawa with Yojimbo serving as the blueprints for the maestro's own breakthrough with A Fistful of Dollars. Corbucci's own Django used the same basic premise and now Miike follows. After some flashy display of skill, and some attempts from the two clans to persuade him to join one of them the Gunman is persuaded by Ruriko one of the few residents who remain to help the townspeople. A series of flashbacks reveal much of the background and motives behind the two clans arrival. They also open the pathway to a subplot revolving around a tragically destroyed Genji/Heike family which plays a major part in the main plot. For those of you who deem themselves Tarantino fans will have much to be happy about as Tarantino plays a bad-ass, poncho-wearing gunslinger named Ringo who introduces us to the Heike/Genji conflict and plays an important part later on.<br /><br />Style is of the essence and style is what Sukiyaki has. Though a tribute to Django this is nevertheless pure Miike cinema, expect that same weird humor, surreal kinetic action, with some sexual cues (although much restrained compared to some of his previous endeavors) he's become renowned for. It's a non stop joy ride beautifully shot, the impressive set design and backgrounds, the great costumes and yes a machine gun in coffin scene, pure poetry. This is not about realism, it is not about creating a believable world but about a world that responds to the mood that adapts according to it. The final showdown represents a collision of two worlds, two genres it is the ultimate fusion of samurai and western films, the duel between the gun and the sword. There are some lovely little references only noticeable to the more vigorous Django fans, and a truly awesome ending.<br /><br />What might be my only gripe with Sukiayki is the choice of language. Having the Japanese cast speak in broken-down English does sort of lessen the experience not by much comparing to some of the horrendous English dubs in some Italian Westerns but still it would have been preferable using a Japanese language track with an optional English one. That's to say the dialogue itself is a pastiche of noticeable one-liner clichés, over the top silly yet listening to entire dialogues stitched together from over used lines has a remarkably refreshing effect on those lines.<br /><br />Koji Endo composes the soundtrack, it is not his first time working with Miike and hopefully won't be the last. For the film he combined, the typical Morricone-sque western music with that of the Japanese samurai flick in a modern just lightly rock adaptation.<br /><br />Sukiyaki Western Django pays homage to what is now a dead genre. Dead but not forgotten. Not by Takashi Miike who uses the tools of the Italian Western to bring forth his own vision, his own take on a story well known and loved and it is a true gem.