In wat een van de beste afleveringen van de _Twilight Zone_ is die ik tot dusver heb gezien, speelt Brian Aherne de rol van Booth Templeton, een oude Broadway-acteur die niet blij is met wat er van zijn leven is geworden. Op een dag, nadat hij heeft gezien hoe zijn trophy wife zich schaamteloos vermaakt met een aantrekkelijke huurder die half zo oud is als Templeton, begint hij te klagen over zijn verloren verleden en wordt hij er al snel weer naar teruggevoerd.<br />Als ik films of tv-programma's over tijdreizen zie, is een van de interessantste dingen voor mij de manier waarop het eigenlijke tijdreizen wordt gepresenteerd. In dit geval wordt het helemaal niet gepresenteerd. Templeton loopt letterlijk de deur uit om naar zijn werk te gaan, wij gaan naar een reclameblok en als we terugkomen, is hij weer terug.' Weliswaar zijn er in het verleden al meer dan 30 jaar verstreken, maar deze aflevering heeft nog steeds meer lagen van betekenis dan alle andere afleveringen van de serie die ik tot nu toe heb gezien.<br />Templeton is begrijpelijkerwijs geschokt als hij merkt dat hij wordt meegevoerd naar zijn verleden, en hij bezwijkt voor het overduidelijke verlangen om alleen te zijn met zijn vrouw, die, in de tijd dat we Templeton aan het begin van de aflevering ontmoetten, al vele jaren dood was, maar in zijn herinneringen nog springlevend was. In een van de interessantste scènes van de serie krijgen hij en zijn overleden vrouw ruzie en vertelt hij haar dat hij het niet leuk vindt wat er van haar is geworden. Wat we in het publiek weten, en waar Templeton uiteindelijk achter komt, is dat zij niet degene is die iets is geworden, maar dat hij is veranderd in de decennia die zijn verstreken sinds de laatste keer dat ze elkaar zagen. Het is een interessante analyse van hoe mensen in de loop der jaren veranderen, zowel van wie ze waren toen ze jonger waren als, helaas vaak, van de persoon die ze als levenspartner hebben gekozen. We vragen ons af hoe gelukkig Templeton en deze vrouw zouden zijn geweest als ze was blijven leven.<br /><br />Pas op voor Sydney Pollack in haar eerste rol als een onuitstaanbare regisseur, nota bene, en voor Adhere. Aan het eind van de episode raken verleden en heden in de war, maar het is er nog steeds een dat je nog meer aan het denken zet dan de meeste andere.
In what is one of the best episodes of the Twilight Zone that I've seen so far, Brian Aherne stars as Booth Templeton, an aging Broadway play actor unhappy with what his life has become. One day, after witnessing his trophy wife flagrantly galavanting with an attractive lodger half Templeton's age, he beings lamenting about his lost past, and soon finds himself transported back to it.<br /><br />Anytime I see time travel stories in movies or TV shows, one of the most interesting things to me is how the actual time travel is presented. In this case, it's not presented at all, Templeton literally walks out to the door to go to work, we go to commercial, and when we come back he's dropped off more than 30 years in the past, but this episode still has more layers of meaning than any other episode of the show I've seen so far.<br /><br />Templeton is understandably shocked to find himself transported into his past, and succumbs to the obvious desire to get alone with his wife who, at the time we had met Templeton at the beginning of the episode, had been dead for many years but remained very much alive in his memories. In one of the show's most interesting scenes, he and his lost wife get into an argument, leading him to tell her he doesn't like what she has become.<br /><br />What we in the audience know, and Templeton eventually figures out, is that it's not her that has become anything, it is him who has been changed by the decades that have passed since the last time they saw each other. It's an interesting analysis of how people change over the years, both from who they were when they were younger and, unfortunately often, from the person they have chosen as their life partner. We wonder how happy Templeton and this woman would be had she lived.<br /><br />Watch for Sydney Pollack in an early role as an obnoxious director, of all things, and for Adhere's revelation early in the show of the fact that he has no idea how to tie a necktie. Past and present become confused at the end of the episode, but it's still one that makes you think even more than most other...