Ze doet me bijna denken aan een zeer getalenteerde studente die zich in één nacht door de stad haast om een slordige scriptie te schrijven over de staat van het Amerikaanse bedrijfsleven en de relatie tussen man en vrouw, en je voelt de geest en de felheid bij tijd en wijle van dezelfde man die het juiste deed. Maar het feit dat de man het juiste deed, maakt dit des te meer een moeras van een shredder. Ik wilde het een kans geven, ondanks al het gezeur van de critici, maar die zijn niet echt ongerechtvaardigd. Er zijn een paar kleine dingetjes met betrekking tot de seksscènes (niet grappig bedoeld, geloof ik) die de moeite waard zijn, maar voor het grootste deel is dit een fiasco dat alleen door iemand met de vermetelheid, de vaardigheid en de moed om zo ver te gaan kan worden volbracht. Er is een keerzijde aan de munt van het ultratalent bij de auteurs Lee en De Palma en Herzog en Coppola en anderen, en dat is dat hetzelfde leven dat door het hele oorspronkelijke werk heen gaat soms verlammend kan werken als het op de verkeerde manier wordt gebruikt. Deze film hakt gewoon veel te veel ideeën in één veel te lang pakket, en dat is...' Het is des te frustrerender voor de stukjes die, in een heel andere context, misschien met wat meer inzicht en scherpzinnigheid zouden kunnen worden losgepeuterd.<br /><br />De twee belangrijkste partijen, afgezien van de zijpaden die te maken hebben met familiebanden met John Armstrong (Anthony Mackie) en zijn vriend (die een van de ergste familiebanden heeft met een slechte spermatest), zijn de bedrijfssloof en de lesbische bevruchting. Raad eens welke minder geloofwaardig is? Niet dat Lee en zijn medewerker de eerste partij echt met veel enthousiasme of wat dan ook aanpakken; Armstrong, de vicepresident van een farmaceutisch bedrijf die niet van lesbische relaties houdt. Het schijnt dat er sprake is van corruptie in de vorm van aandelen en prijzen van een vaccin tegen aids (dat, tussen twee haakjes, een succespercentage van 75% heeft, alsof dat iets ergs is!), dat een voormalige vriend van de wetenschapsmensen zich op zijn zelfmoord werpt en dat alle sappige details op een schijfje staan, wat ertoe leidt dat er wordt gefloten en dat hij ontslagen wordt. Dat is het moment waarop Lee en zijn handlanger in de grootste knoeiboel terechtkomen die ze zich maar kunnen voorstellen, want tot nu toe hebben ze materiaal dat niet geweldig is, maar wel een belofte inhoudt. Maar dan komt de laatste plotlijn, over Armstrongs ex-vriendin (Kerri Washington, die tussen haar personage en dat van Dania Ramirez in zit) en over de manier waarop ze aan haar eind komt. 's personage zijn de meest irritant simplistische lesbiennes die ik de laatste tijd op film heb gezien), die zullen betalen om door John bevrucht te worden.<br />Hier begint de 'leuk'. Met 'leuk' bedoel ik alleen maar pure, onlogische geintjes die als overdrijving bedoeld zijn, maar Lee maakt het nooit echt geloofwaardig over wat voor soort overdrijving, niet één keer. Het is misschien één ding als maar een paar van de bijna twintig lesbiennes die Mackie oppikt van de seks genieten, maar dat doen ze allemaal. Bovendien heeft het personage elke avond weer seks, keer op keer. Het grootste probleem is dat het een groot deel van de film beslaat, afgezien van het feit dat het er is om Armstrong meer 'dimensie' te geven. en om het hele aspect van de titel aan het geheel toe te voegen: Lee weet niet hoe hij de satire in evenwicht moet brengen met de meer dramatische punten, en het ergste van alles voor een satiricus is dat het materiaal plat is en niet grappig. Ze proberen het wel, de vrouwen, om de lachers op hun hand te krijgen met hun goedkope bedavonturen, maar het is verweven tot een uitgangspunt dat zo belachelijk is om te accepteren dat het zijn energie heel, heel snel verliest. Als er niet die verschrikkelijk slechte tekenfilms waren geweest over sperma van Armstrong en lesbische eicellen, zou het nog erger zijn. In elk geval is er een paar ogenblikken pure absurditeit te midden van de chaos. In de pot zitten de gebruikelijke stukjes zwart-wit commentaar (de moeder van Armstrong is gemengd, wat geen probleem zou zijn als het er niet van was gemaakt door Spike Lee), de Turturro-scènes (was het alleen maar een gunst om hem in een andere film te laten spelen?) en een vergelijking van Armstrong met de man die de klok heeft geluid over de Watergate-inbraak, om nog maar te zwijgen van de montages van geboorten en nog meer ongekookte stukjes semantiek in de stijl van Enron. En naast de theatrale slordigheid hapert Lees stijl ook stylistisch, zij het niet zo vaak en zo verwarrend als met de inhoud; een deel ervan ziet eruit alsof het is opgenomen voor de eindexamenklas van CBS, vermengd met een paar tinten van de gebruikelijke kleurenschema's die Lees handelsmerk zijn, evenals de eigenaardig upbeat en muzak-achtige muzieknoten. Tegen de tijd dat _She Hate Me_ is afgelopen, heb je zoveel vragen over wat er zojuist is gebeurd dat het een klein notitieblok zou kunnen vullen.<br />Misschien is het het beste om het te zien als iets wat de regisseur uit zijn systeem moest zien te krijgen, zoals een misplaatste viagra-ejaculatie met ala Armstrong, en dat hij kon overschakelen op groenere, creatievere weiden. Het enige wat ik kan zeggen, is dat als je doorgaat, doe het dan voorzichtig aan, want het is de grootste blunder die ik tot nu toe van hem heb gezien.
She Hate Me almost makes me think of a very talented student rushing through in one night to write and present a sloppy thesis on the state of corporate America and male/female relations, and you do feel the spirit and ferocity at times of the same man who made Do the Right Thing. BUT the fact that the man DID make Do the Right Thing makes this all the more of a quagmire of a shmorgesbord. I wanted to give it a chance, despite all of the lambasting from critics, but they are not really that unwarranted. There are a few small things involving the sex scenes (no pun intended, I think) that are noteworthy, but for the most part this is a fiasco that only someone with the temerity, skill, and daring to go as far as this can pull off. There's a flip-side to the coin of ultra talent with auteurs Lee and De Palma and Herzog and Coppola and others, which is that the same life that goes all through an original work can sometimes be crippling if wielded the wrong way. This film just simply tackles way too many ideas into one way too long package, and it's all the more frustrating for the bits that could, in a whole other context, maybe be pulled off with a little more insight and skewering.<br /><br />The two major sides, aside from the side-bars involving familial ties with John Armstrong (Anthony Mackie) and his friend (who has one of the worst plot-strands involving a bad sperm test), are the corporate drudgery and the lesbian impregnations. Guess which one is less credible? Not that Lee and his collaborator really tackle the former side with a lot of gusto or much of anything; Armstrong, the vice president at a pharmaceutical company who doesn't seem to know that there is corruption involving stocks and prices involving a vaccine for AIDS (that, by the way, has a 75% success rate, as if that's a bad thing!), sees a former scientist friend jump to his suicide, and has on a disc all of the juicy details, thus leading to whistle blowing, and being fired from his job. This is when Lee and his collaborator get into the biggest pickle that they can never squirm out of, as up to now they have material that isn't terrific, but has some promise to be developed. But then comes the latter plot-line, involving Armstrong's ex girlfriend (Kerri Washington, who between her character and Dania Ramirez's character are the most infuriatingly simplistic lesbians I've seen depicted recently on film), who will pay to get impregnated by John.<br /><br />This is where the "fun" begins. By fun I mean just pure illogical hijinks meant to be exaggerations, but Lee never makes it really believable about what kind of exaggeration, not once. It might be one thing if only a few of the nearly twenty lesbians Mackie knocks up enjoyed the sex, but ALL of them do. Furthermore, the character is having sex over and over and over again, time and time again on each night. The biggest problem of all, encompassing this big chunk of the picture, aside from it being there to give Armstrong more 'dimension' and to add the whole aspect of the title to it all, is that Lee doesn't know how to balance the satire with the more dramatic points, and worst of all for a satirist the material falls flat and isn't funny. They do try, the women do, to rake up the laughs with their cheesy bed exploits, but it's meshed together into a premise that is so ridiculous to accept that it loses its energy very, very quick. If not for the awesomely bad cartoon sequences involving Armstrong sperm and lesbian eggs, it would be even more excruciating. At the least, for a few moments, there is pure absurdity in the midst of chaos.<br /><br />Throwing into the pot are the usual bits of black/white commentary (the mother of Armstrong being mixed, which wouldn't be an issue except that it is Spike Lee making it one), the Turturro scenes (was this just a favor to put him in another movie?), and a comparison of Armstrong to the man who blew the whistle on the Watergate break-in, not to mention montages involving births and more undercooked slices of Enron-style semantics. And alongside the thematic sloppiness Lee falters stylistically as well, if not as frequently and befuddling as with the substance; some of this looks like it was shot for CBS prime-time mixed with a few touches of the usual color schemes that are Lee trademarks, as well as the oddly up-beat and muzak-like musical score. By the time She Hate Me finishes up, one is privy to so many questions about what just happened that it could fill a small notepad.<br /><br />Maybe it's best to think of it as something the director had to get out of his system, like a mis-begotten Viagra fueled ejaculation ala Armstrong, and could move on to greener creative pastures. All I can say is that if you do proceed, do so with caution, as it's the biggest blunder I've come across so far from his career.