John Candy is altijd grappig om naar te kijken, maar Michael Moores anti-Amerikanisme kwam in deze film echt naar voren. Deze film werd na Candy's dood uitgebracht, en in dat opzicht staat Canadian Bacon dus bekend om zijn fans. Dan Aykroyds cameo-optreden als rcmp-soldaat is onbetaalbaar en andere delen van de film zijn goed gedaan. Moores pens uitkotsen is een andere kwestie. Van zijn typische militaire scheldkanonnade (belichaamd in de General Panzer van Rip Torn) die hij tegenwoordig 'het steunen van de troepen' noemt, tot het bespotten van de westerse houding tegen het communisme (waarvan Canada een volwaardig steunlid was in de strijd), is Moore niet veel veranderd. Zijn premisse dat de goeie ouwe ussr niet zo slecht was (let op 'Vrede door Angst Sinds 1947') is niet erg veranderd. In de fabriek waar de president op bezoek is, gaat Moore evenwijdig aan zijn standpunt dat Al Qaida zo slecht nog niet is en dat er, om met Moores woorden te spreken, 'geen terroristische dreiging' bestaat. Sinds Moore is 'afgestudeerd' aan het maken van fictieve films die vermomd zijn als documentaires om te profiteren van het lijden van anderen (Columbine, 11 september). Achteraf gezien had Moore het misschien bij komedie moeten houden.
John Candy is always funny to watch, but Michael Moore's anti-Americanism was really coming to the fore in this movie. This was released after Candy's death, and so Canadian Bacon is notable for his fans in that regard. Dan Aykroyd's cameo appearance as an RCMP trooper is priceless and other parts of the movie are well done. Stomaching Moore's tripe is another matter. From his typical military-bashing (embodied in Rip Torn's General Panzer) that he refers to these days as "supporting the troops" to mocking the Western position against Commumism (of which Canada was a fully-supporting member in the fight), Moore hasn't changed much. His premise that the good old USSR wasn't so bad (note the "Peace through Fear Since 1947" signs in the factory the President visits) runs parallel to his position today that Al Qaida isn't such a bad bunch of chaps and that, in Moore's words, "there is no terrorist threat." Moore has since "graduated" to creating fictional movies disguised as documentaries in order to profit from the suffering of others (Columbine, 9/11). In retrospect, perhaps Moore should have stuck to comedy.