Five Senses is een Canadese film noir die in een filmtheater in de buurt wordt gedraaid. Het verhaal speelt tegen de achtergrond van een grijze herfst in Toronto en vertelt de verhalen van een menagerie van individuen die een frustrerend, onvolledig en onbevredigend bestaan leiden. Een van de vijf menselijke zintuigen, horen, zien, ruiken, voelen of proeven, speelt een dominante rol in het leven van verschillende hoofdpersonen. Alle spelers hebben een relatieprobleem, of twee, of drie. Het verhaal wordt verteld rond de centrale gebeurtenis van een vermiste persoon, hoewel niet alle personages er direct bij betrokken zijn. Five Senses is een prijswinnende film in Canada, maar voor anderen kan het alleen maar een voorbeeld zijn van de pogingen van de overheid om creatieve films aan te moedigen <0xE2><0x80><0x93> en zo indirect de inhoud te censureren en in de hand te houden. De verhaallijn heeft benen, maar kan niet lopen. Elk verhaal is meeslepend, maar slechts weinigen zijn volledig ontwikkeld. Het plot is slecht gestructureerd, de hoofdpersonen staan er grotendeels buiten en de boodschap is indirect. Ten slotte heeft de film een keerpunt, maar geen echt einde. Robert Altman had hier een meesterwerk van kunnen maken, maar van Jeremy Podeswa krijgen we alleen maar celluloid.
Five Senses is a Canadian film noir playing at an art theater near you. Set against a gray fall Toronto background, it tells the stories of a menagerie of individuals leading frustrating, incomplete and unfulfilling existences. One of the five human senses [hearing, seeing, smelling, feeling or tasting] takes on a dominant role in the lives of several of the main characters. All the players have a relationship issue, or two, or three. The story is told around the central event of a missing person, although not all of the characters are directly involved. Five Senses is an award winning film in Canada, but to others it may be just an example of government effort to encourage creative film making [and thus indirectly censor and control content]. The story line has legs, but cannot walk. Each individual story is compelling, but few are fully developed. The `plot' is poorly structured, the main characters largely unrelated, and the message oblique. Finally, the movie has a stopping point, but not no real end. Robert Altman could have made this a masterpiece, but Jeremy Podeswa gives us only celluloid.