Ik ging naar de film zonder precies te weten wat me te wachten stond. Hij draaide hier in Seattle als onderdeel van het Seattle International Film Festival (SIFF) in het Seattle Center, en ik dacht dat het een subtiel onderzoek naar de twee mannen zou worden. Mijn eerste verrassing kwam toen het publiek werd toegesproken door een medewerker van het festival, die ons vertelde dat de film weliswaar in het Duits was, maar dat de dialoog in het Engels was. Goed van me, want ik denk dat ik een nieuwe bril nodig heb. Ik wil mijn opmerkingen vooraf laten gaan door een paar dingen: ik ben in de twintig en ben daarom opgegroeid in een tijdperk van geweld en morele ontberingen, en ik beschouw mezelf als ongevoelig, soms in alarmerende mate. De belangstelling die ik heb voor abnormale psychologie (vooral seksueel) is diep en hartstochtelijk, en hoewel ik me vrij goed heb aangepast, grenst mijn nieuwsgierigheid aan het griezelige <0xE2><0x80><0x93> zelfs voor degenen die me goed kennen. Ik ben ook buitengewoon liberaal in politiek, en zo dicht bij een atheïst als iemand die zo geestelijk apathisch is als ik maar kan zijn. Deze film heeft me ziek gemaakt. Fysiek. De promovendus die Russell speelde was (hoewel in het begin irritant) de enige redding in deze film, omdat het personage fungeerde als een apparaat dat de kijker scheidde van de handelingen die plaatsvonden. Ja, het waren trieste mensen die een kloteleven hadden, maar het ligt niet in mijn aard om mee te leven. Op een leeftijd waarop mensen elkaar via internet via een chatroom kunnen vinden, had een van hen toch zeker wel een therapeut met een achtergrond kunnen vinden. Het aspect van 'voor elkaar gemaakt' dat het verhaal probeerde te romantiseren was misselijkmakend en pathetisch. Ik weet dat ze niet probeerden er een mooi liefdesverhaal van te maken, maar echt, waar was de psychologische analyse? Deze film is onverantwoordelijk <0xE2><0x80><0x93> de ideeën waaraan de kijker wordt blootgesteld, zijn niet gemakkelijk te vergeten als je zo'n behandeling krijgt. De film raast naar de climax en sleept dan het bloed weg voor iets waarvan ik alleen maar kan aannemen dat het shockwaarde en mediaprovocatie is. Kannibalisme is het enige taboe dat we op deze planeet nog hebben, en deze film ging met het onderwerp om met alle subtiliteit van de steen die Russell door het raam gooit. Ik vind dat mensen zonder schaamte de donkerste kanten van hun schaduw mogen verkennen, maar het verlangen om een ander mens te eten en het verlangen om opgegeten te worden zijn geen seksuele perversies, het zijn ernstige geestesziekten. De menselijke zwakheid is niet iets om mee te spotten en te gestileerd te worden. Dit was gewoon een film over zelfmoord en moord. Ik wou dat ik hem nooit had gezien.
I went to see this movie without fully understanding what I was in for. It played here in Seattle as part of the Seattle International Film Festival (SIFF) at the Seattle Center, and i thought it would be a subtle investigation of the two men. My first surprise came when the audience was addressed by a festival employee who told us that although the movie was German, the dialogue was English. Good for me, because I think I need new glasses. The second surprise was that Kerri Russell was in it (huh?). I'd like to preface my comments by stating a few things: I am in my twenties, and therefore have grown up in an age violence and moral deprivation, and consider myself to be desensitized, sometimes to an alarming degree. The interest I have in abnormal psychology (particularly sexual) is deep and passionate, and although I am pretty well adjusted, my curiosity borders on the creepy-even to those that know me well. I am also extremely liberal in politics, and as close to an atheist as someone as spiritually apathetic as I can be. This movie made me ill. Physically. The grad student that Russell played was (although annoying in the beginning) the one saving grace in this movie, because the character acted as a device that separated the viewer from the actions taking place. Yes, these were sad people who had shitty lives, but it is not in me to be sympathetic. In and age where people can find each other on the internet via a chat room, surely one of them could have found a descent therapist. The "made for each other" aspect that attempted to romanticize the story was sickening and pathetic. I know that they were not trying to make it into a beautiful love story, but really-where was the psychological analysis? This film is irresponsible-the ideas that the viewer is exposed to are not easy to forget when given this sort of treatment. It rushed to the climax and then dragged out the gore for what I can only assume was shock value and media provocation. Cannibalism is the one taboo we have left on this planet, and this movie dealt with the subject with all of the subtlety of the rock Russell throws through the window. I think that people should be allowed to explore the darkest sides of their shadows without shame, but the desire to eat another human, and the desire to be eaten are not sexual perversions, they are severe mental illnesses. Human frailty is not something to be mocked and stylized. This was simply a movie about suicide and murder. I wish I had never seen it.