'Two-Lane Blacktop' is een cultfilm met in de hoofdrol James Taylor in zijn enige filmoptreden, Dennis Wilson als Beach Boys-legende, Warren Oates die net zijn carrière heeft afgesloten met zijn optreden in Peckinpah's 'The Wild Bunch', Harry Dean Stanton met een gedenkwaardige cameo als homoseksuele lifter en Laurie Bird, wier korte leven en carrière op tragische wijze worden afgesloten met zelfmoord in het appartement van haar vriend Art Garfunkel.<br />In veel opzichten is 'Two-Lane Blacktop' beter dan de veel beroemdere 'Easy Rider' die een jaar of twee eerder is uitgebracht. Terwijl 'Easy Rider' ernstig gedateerd is door de verheerlijking van drugs, psychedelische beelden, haarstijlen, kledingmode en hardhandige anti-establishmentpolitiek, is 'Two Lane' een stuk moderner. De Amerikaanse romantische traditie die door Walt Whitman in het leven werd geroepen en in de jaren vijftig door Jack Kerouac en de Beats werd herontdekt, gaat dieper en minder op de topografie van de Amerikaanse Romantiek in. Net als in Kerouacs 'On the Road' is de reis door Amerika die de bouwwerken van 'Two Lane' behelzen zowel een zoektocht naar het immense Amerikaanse landschap als een poging om ons te bevrijden van de beperkingen van de moderne beschaving, zoals uitgedrukt in de autocultuur en de jeugdige rebellie die in de jaren vijftig en zestig ontstond. Zoals regisseur Monte Hellman in de Criterion-dvd-uitgave oppert, is 'Two Lane Blacktop' ondanks de officiële releasedatum de laatste film uit de jaren zestig. De opgevoerde Chevy uit 1955, bestuurd door Taylor en bediend door zijn monteursmaatje Wilson, is het centrale symbool voor het romantische idee van branden met een withete vlam. ('Je kunt nooit snel genoeg gaan.') Op dezelfde manier is reizen over de mythische Route 66 van west naar oost een omkering/hernieuwing van het pad dat werd gevolgd bij de stichting van het land. Toch komt geen van de hoofdpersonen daadwerkelijk terug in Washington D.C., New York of Florida <0xE2><0x80><0x93> de drie locaties aan de oostkust worden verschillend genoemd als geografische doelen. Hun reis en de onze leidt naar het landelijke, achterafweggetjeshart van het land, waar we ons achterlaten en de volgende stap in de reis open en onbekend maken. In geest en visie heeft 'Two Lane' veel gemeen met 'Breathless', het baanbrekende werk van de Franse New Wave. Net als de door Bogie geïnspireerde Michel van Godard nemen de hoofdpersonen van 'Two Lane' een willekeurige identiteit aan <0xE2><0x80><0x93> in hun geval die van renpaarden en zwervende vrije geesten. Net als Michel geven ze hun wereld een willekeurige betekenis. Terwijl die van hem de vorm aanneemt van kruimeldiefstal en seksueel avontuur, is die van hen een crosscountry race voor roze slipjes. Toch wordt de race verlaten en zelfs vergeten aan het eind van de film. Alleen het leven in het moment heeft betekenis; zodra er een glimp van een 'einde' wordt opgevangen, wordt de zoektocht opgegeven ten gunste van een nieuwe impuls. Ook de Franse New Wave heeft veel gemeen met de film, vooral de afwijzing van de grote budgetten van de studio's voor het schrijven van scenario's. De film werd op locatie opgenomen, terwijl de acteurs in werkelijkheid de reis over het platteland maakten die in de film werd geromantiseerd. Er werd opzettelijk gebruikgemaakt van spontane en toevallige gebeurtenissen (bijvoorbeeld een onweersbui die niet in het script stond). Om de acteurs in het'moment' te houden, mocht alleen de meest ervaren acteur, Warren Oates, het script zien. Er werd geen gebruik gemaakt van make-up, decorontwerp, special effects of andere voorzieningen van het Hollywoodsysteem. De acteurs waren jong en onervaren (afgezien van Oates) en de plot, voor zover die er is, is doordrenkt van doelbewuste doelloosheid en onevenwichtigheid en eindigt anti-climactisch en met weinig of niets opgelost.<br />In de meeste opzichten is 'Two Lane Blacktop' eigenlijk een anti-wegracefilm en degenen die ernaar kijken met de gedachte dat ze beloond zullen worden met opwindende autoraces en seksuele avonturen, staan een grote teleurstelling te wachten. Uiteindelijk gaat de film helemaal niet over autoraces, maar over het definiëren van jezelf in een existentiële leegte. Het gaat over absoluut in het heden leven, in het hier en nu <0xE2><0x80><0x93> met het verleden irrelevant en de toekomst onbekend. Meer dan wat ook is het deze extreme en onbeschaamde romantische inslag die 'Two Lane Blacktop' tot zo'n romantische film maakt. een zuivere en onvergetelijke uitdrukking van de jaren zestig.
"Two-Lane Blacktop" [1971] is a cult road film starring James Taylor in his only film appearance, Dennis Wilson of Beach Boys fame, Warren Oates fresh from his career making appearance in Peckinpah's "The Wild Bunch," Harry Dean Stanton in a memorable cameo as a homosexual hitchhiker, and Laurie Bird, whose short life and career would be capped tragically by suicide in her boyfriend Art Garfunkel's apartment.<br /><br />In many respects "Two-Lane Blacktop" holds up better than the much more celebrated "Easy Rider" released a year or two earlier. Whereas "Easy Rider" is seriously dated by drug glorification, psychedelic imagery, hair styles, clothing fashions, and heavy-handed anti-establishment politics, "Two Lane" ties more deeply and less topically into the American Romantic tradition begun by Walt Whitman and re-invented in the 1950s by Jack Kerouac and the Beats. As in Kerouac's "On the Road," the journey across America that structures "Two Lane" is both a quest to grasp the huge American landscape and a thrust at freedom from the restraints of modern civilization as expressed through the car culture and youthful rebellion born in the 1950s and burgeoning in the 1960s. As director Monte Hellman suggests on the Criterion DVD release, "Two Lane Blacktop," despite its official release date, is the last movie of the 1960s.<br /><br />The souped up 1955 Chevy driven by Taylor and tended to by his mechanic sidekick Wilson is the film's central symbol for the Romantic notion of burning with a white hot flame. ("You can never go fast enough.") Similarly, travel on mythic Route 66 back from West to East is a reversal/renewal of the path followed in the founding of the country. Yet none of the principal characters actually make it back to Washington D. C., New York, or Florida - the three east coast locations variously mentioned as geographical goals. Their journey and ours leads into the rural, back-roads heart of the country, leaving us there and making the next step in the journey open and unknown.<br /><br />In spirit and vision "Two Lane" has much in common with "Breathless," the defining work of the French New Wave. Like Godard's Bogie-inspired Michel, "Two Lane"'s main characters adopt arbitrary identities - in their case, racing hustlers and wandering free spirits. Like Michel too, they impose an arbitrary meaning on their world. While his takes the form of petty thievery and sexual adventure, theirs is a cross country race for pink slips. Yet the race is abandoned and even forgotten by film's end. Only life in the moment has any meaning; once an "end" is glimpsed, the quest is abandoned in favor of some new impulse.<br /><br />The film shares much else with the French New Wave as well, especially its rejection of big budget studio formulas for structuring stories. The film was shot on location in sequence as the actors were actually making the cross country journey that the film was fictionalizing. There was a deliberate use of spontaneous and accidental event (e.g. a rainstorm that wasn't scripted). To keep the actors in the "present," only the most experienced one of them, Warren Oates, was allowed to see the script. No use was made of make-up, set design, special effects or other accoutrements of the Hollywood system. The actors were youthful and inexperienced (other than Oates) and the plot, such as it is, is riddled with deliberate aimlessness and disproportion, ending anti-climactically and with little or nothing resolved.<br /><br />In most ways "Two Lane Blacktop" is really an anti-road movie and those who watch it thinking they will be rewarded by exciting car races and sexual adventure are in for a big disappointment. Ultimately the film isn't about car racing at all, but about defining one's self in an existential void. It's about living absolutely in the present, in the here and now - with the past irrelevant and the future unknown. More than anything, this extreme and unapologetic romantic bent is what makes "Two Lane Blacktop" such a pure and unforgettable expression of the 1960s.