Noodlot en Geschiedenis worden in dit eerste deel van Theodoros Angelopoulos' 'Trilogie: De wenende wei' niet als personages van vlees en bloed voorgesteld, maar de aanwezigheid van elk van hen is zo tastbaar dat ze dat wel zouden kunnen zijn. De hoofdpersonen, Alexis en Eleni, ontmoeten elkaar voor het eerst als kinderen die tijdens de Eerste Wereldoorlog door de verwoesting van de stad Odessa in Griekenland bij elkaar worden gebracht. Als ze opgroeien, neemt hun leven de ene noodlottige wending na de andere, te beginnen met de geboorte van een tweeling, een tienerjongen. Eleni wordt een jonge vrouw en trouwt met een man die oud genoeg is om haar grootvader te zijn, maar na afloop van de huwelijksceremonie laat ze hem in de steek om ervandoor te gaan met de zoon van haar bejaarde bruidegom, Alexis, die een begaafd musicus is geworden. Het is duidelijk dat Eleni hoopt haar geadopteerde tweeling terug te krijgen en een leven van huiselijke harmonie en liefdevolle toewijding te leiden, maar de in de steek gelaten bruidegom wil daar niets van weten en jaagt hen op tot hij letterlijk dood neervalt. De geschiedenis blijkt ook een vijand van hun geluk te zijn. Met het komen en gaan van de Tweede Wereldoorlog ondergaan de jonge geliefden een reeks transformaties als sociale verschoppelingen, ploeterende kunstenaars, wanhopige ouders en politieke vluchtelingen. Deze fascinerende odyssee eist zijn grootste tol van Eleni, die haar man, haar tweelingzoons en haar gezonde verstand verliest in de verwoestingen van de twintigste-eeuwse oorlogvoering. van de eerste helft van de twintigste eeuw, een tijdperk waarin landen overal ter wereld mannen herhaaldelijk tot de oorlog riepen, terwijl vrouwen slachtoffers werden van het verdriet, de armoede en de fysieke vernietiging die achterbleven.<br />Vanaf de openingsscène van Griekse vluchtelingen uit Odessa die op weg zijn naar een rivier, tot aan het slot, overspoelt 'De wenende wei' het scherm met enkele van de meest surrealistische beelden uit de cinematografische geschiedenis. Als er niet een nauwkeurige tijdlijn was geweest die van de ene wereldoorlog naar de andere liep, en als er geen solide structuur voor het totale drama was geweest, zou een kijker gemakkelijk kunnen verdwalen in zulke spookachtige beelden als dode schapen die aan de takken van een boom hangen, een begrafenisdienst die in roeiboten langs daken wordt gehouden, of een menigte jammerende vrouwen die naar een veld met dode 'echtgenoten, zoons en broers' rent. De beelden worden nog intenser door de briljante soundtrack van componist Eleni Karaindrou.<br />Dat dit eerste deel van Theo Angelopoulos' Trilogie een onbetwistbaar meesterwerk is, spreekt voor zichzelf. De enige vraag is of de grote regisseur in de delen twee en drie dezelfde overweldigende grandeur en majesteit zal weten te bereiken die elk deel van 'The Weeping Meadow' vult, door Schrijver-Dichter Aberjhani, auteur van 'Encyclopedia of the Harlem Renaissance'.
Fate and History are not presented as flesh and blood characters in this first part of Theodoros Angelopoulos' "Trilogy: The Weeping Meadow," but the presence of each is so tangible that they could be exactly that. The central characters, Alexis and Eleni first meet as children driven together by the destruction of the town of Odessa, Greece, during World War I. As they grow up, their lives take one fateful twist after another, beginning when a teen-aged Eleni gives birth to twin boys. Growing into a young woman, she marries a man old enough to be her grandfather but, at the wedding ceremony's conclusion, abandons him to run off with her elderly groom's son, Alexis, who has grown into a gifted musician.<br /><br />Eleni's hope is clearly to reclaim her adopted twins and live a life of domestic harmony and loving devotion but the abandoned groom will have none of that as he hounds their every step until he literally drops dead. History also proves an enemy to their happiness. With the coming and passing of the Second World War, the young lovers go through a series of transformations as social outcasts, struggling artists, desperate parents, and political refugees. This spellbinding odyssey takes its greatest toll on Eleni, who loses her husband, twin sons, and sanity to the ravages of twentieth century warfare. She becomes a kind of "Everywoman" of the first half of the twentieth century, an era when countries worldwide repeatedly called men to war while women became casualties of the grief, poverty, and physical destruction left behind.<br /><br />From its opening scene of Greek refugees from Odessa moving toward a river, to its conclusion, "The Weeping Meadow" floods the screen with some of the most eerily surrealistic images in cinematic history. Were it not for the progression of a precise time-line moving from one World War to another, and providing a solid structure for the overall drama, a viewer might easily get lost drifting along in such haunting images as dead sheep hanging from the branches of a tree, a funeral service conducted in row boats alongside rooftops, or a crowd of wailing women running toward a field of dead "husbands, sons, and brothers." The images take on even greater intensity framed by composer Eleni Karaindrou's brilliant soundtrack.<br /><br />That this first part of Theo Angelopoulos' Trilogy is an indisputable masterpiece is a fact that speaks for itself. The only question is whether the great director will be able to achieve in parts two and three the same sweeping grandeur and majesty that fills every frame of "The Weeping Meadow." by Author-Poet Aberjhani, author of "Encyclopedia of the Harlem Renaissance"