Soms is de dood het beste wat een kunstenaar of andere mensen met mogelijke roem en bewondering kan overkomen. Eeuwenlang zijn figuren, van Vincent van Gogh tot Martin Luther King jr. tot Michael Jackson, tot grotere hoogten getild of meer gewaardeerd, omdat ze niet meer op deze aarde zijn. Al hun fouten worden praktisch vergeten of vergeven, en hun sterke punten, of de redenen waarom ze beroemd zijn geworden, komen snel onder de aandacht van het publiek. De uitzonderingen op deze regel omvatten misschien ook seriemoordenaars.<br /><0x3E> Pauly Shore, in zijn regisseursdebuut (als dat feit je niet al de stuipen op het lijf jaagt) had dit idee in gedachten toen hij de zogenaamde 'Pauly Shore is dood'-film maakte. In de film speelt Shore zichzelf en speelt hij zijn eigen dood na, met als enige doel gratis publiciteit en een nieuwe waardering te krijgen. Helaas geeft Shore maar heel weinig reden waarom hij na zijn dood zou worden verafgood tot in de hoogte van John Belushi of Sam Kinison. Deze film is waarschijnlijk zijn sterkste werk tot nu toe, maar dat zegt niet veel.<br />Shore begint de film met een korte samenvatting van zijn leven en carrière, waarbij hij niet schroomt om toe te geven dat zijn moeder, Mitzi Shore, eigenaar was van de Comedy Store, waar veel legendarische komieken, van Andy Kaufmann tot Jim Carrey en Sam Kinison, hun grote doorbraak hadden. Deze familieband droeg bij aan zijn roem in de jaren negentig, maar was, dat moet hij toegeven, ook wel een beetje bezoedeld. Ongetwijfeld was Shore gedurende een paar jaar in de jaren negentig een grote filmster. Siskel & Ebert dachten dat hij de antichrist was (ga naar themoviestv.com, typ Shores naam in en kijk zelf. Het is behoorlijk grappig), maar hij maakte nog steeds komedies die bescheiden succesjes waren.<br />Na 1997 stortte Shores carrière in. Hier eindigt de synopsis en begint de film, kort na de premières van Pauly Shores sitcom 'Pauly' (oorspronkelijk uitgezonden op Fox). Onnodig te zeggen dat de show een flop was. In de film geeft Shore de sitcom zelf de schuld van zijn uiteindelijke verscheiden en lijkt hij niet te erkennen dat zijn 'Hé, buuuddy!'-shit na een tijdje misschien oud is geworden. Maar dat doet er niet toe. Shore zeurt zich door de rest van de film heen, zonder echt een poging te doen om zijn carrière nieuw leven in te blazen of zelfs maar (God verhoede!) zichzelf opnieuw uit te vinden. Pas na een ontmoeting met de geest van Sam Kinison (door een echt goede Kinison-imitator die zo goed is dat je zou denken dat Kinison zelf zijn dood in scène heeft gezet) besluit Shore zijn carrière opnieuw uit te vinden door zichzelf te doden, of in elk geval te doen alsof.<br />Hij krijgt de enorme media-aandacht die hij wilde, met zijn foto op tijdschriftomslagen en interviews met beroemdheden (die allemaal zichzelf spelen met meer cameo's dan je met je ogen kunt knipperen) die zeggen wat een onbegrepen genie Shore was. Aangezien Michael Jackson kort na de datum waarop deze recensie is geschreven is overleden, zijn dit soort loftuitingen na zijn dood heel bekend. Maar uiteindelijk wordt Shore gepakt en naar de gevangenis gestuurd om redenen die in de film niet goed worden uitgelegd. Mensen die hun dood in scène zetten gaan niet naar de gevangenis tenzij er verzekeringsfraude in het spel is. Er werd in deze film niets over verzekeringen gezegd, hoewel dat een intrigerende plotwending zou zijn geweest.<br />Jammer genoeg heeft Shore niet goed over de premisse nagedacht voordat hij ging schieten. Er zijn trouwens een heleboel dingen waar hij niet over heeft nagedacht voordat hij ging schieten. In een scène die zich in 1997 afspeelt, stopt er bijvoorbeeld een bus voor Shore met een poster van de film _Resident Evil_, die in 2002 uitkwam! Meer dan dat, want Shore staat nu al tien jaar niet meer in de schijnwerpers van de A-lijst, maar je weet nooit hoeveel van deze film een feit of fictie is. Natuurlijk ging het na 1997 bergafwaarts met Shores carrière, maar is hij echt zijn huis kwijtgeraakt? Is hij echt weer bij zijn moeder ingetrokken? Het zou leuk voor Shore zijn geweest om deze feiten vast te stellen en iets eerlijker te zijn over hoe klote het is om je carrière te verliezen. Hij had een eerlijke, grappige film kunnen maken die geworteld was in de waarheid, maar hij had die ambitie verblind met een premisse die hij niet aankon, een scheepslading cameo's van beroemdheden (bijna te veel onnodige) en een echt irritant egoïsme waarvan ik niet zeker weet of het grappig bedoeld was.<br /><br />Een terugkerende zin die je vaak hoort tijdens de film is wanneer Shore een beroemde vriend (zoals Charlie Sheen of Vern 'Minime' Troyer, die zichzelf spelen) benadert en hem vraagt: 'Is er een rol voor mij in de film? (Insert Long, Opmerkbare Pauze Hier) Gast, is er een rol voor mij in de film?! Vond Shore dat grappig? Had hij nog nooit van een agent gehoord? Is hij in het echte leven echt net zo dom als in 'In The Army Now'? Deze film, die verfrissend grappig had kunnen zijn, is schuldig aan te veel aannames. Een van die aannames is dat Shore, terwijl hij in de gevangenis zit, in een gat wordt gestopt en een helderziend gesprek heeft met Adam Sandler (die in deze film zijn eigen stem heeft geleverd). Beide komieken denken erover na hoe ze dezelfde soort film hebben gemaakt, dezelfde soort domme mensen hebben gespeeld, en toch is Sandler nog steeds een belangrijk personage en Shore niet. Hoewel sommige mensen Sandler geweldig vonden in zijn tijd van 'Billy Madison' en 'Happy Gilmore' en hem nu haten, is Sandler nog steeds beroemd omdat hij is opgegroeid. Hij heeft een paar slechte films gemaakt, maar als hij hetzelfde soort personage als Billy Madison zou blijven spelen, zou zijn carrière net zo goed afgelopen zijn. Shore gaat ervan uit (volgens mij) dat het steeds opnieuw spelen van hetzelfde personage veel vruchten afwerpt. Of hij gaat ervan uit, of zijn eigen personage in de film gaat ervan uit. Er is geen duidelijk onderscheid, en dat is eigenlijk wat de film het meest kwetst.
Sometimes death is the best thing to happen to an artist or other people with potential fame and admiration. For centuries, figures from Vincent Van Gogh to Martin Luther King, Jr. to Michael Jackson have been elevated to greater heights, or have become more appreciated, because they are no longer on this earth. All their faults become virtually forgotten or forgiven, and their strengths, or the reasons they became famous in the first place, come quickly to the public's consciousness. The exceptions to this rule perhaps include serial killers.<br /><br />Pauly Shore, in his directorial debut (if that fact doesn't scare you away from this film already), had this idea in mind when he made the mockumentary "Pauly Shore Is Dead". In it, Shore plays himself, and fakes his own death for the sole purpose of getting free publicity and a new appreciation. Unfortunately, Shore gives very little reason why he would be idolized to the extent of John Belushi or Sam Kinison after he dies. This movie is probably his strongest work so far, but that's really not saying much.<br /><br />Shore starts the movie out by giving a brief synopsis of his life and career, while not being shy to admit that his mother, Mitzi Shore, owned the Comedy Store, where many legendary comedians from Andy Kaufmann to Jim Carrey to Sam Kinison got their big breaks. This family connection contributed to his fame during the 90's, but admittedly wasn't the sole contributor. No doubt, for a few years in the 90's, Shore was a major movie star. Siskel & Ebert thought he was the anti-Christ (check out atthemoviestv.com, type in Shore's name, and see for yourself. It's pretty funny.), but he still made comedies that were modest hits.<br /><br />After 1997, Shore's career crashed and burned. This is where the synopsis ends and the movie begins, shortly after Pauly Shore's sitcom "Pauly" (originally aired on Fox) premieres. Needless to say, the show was a flop. In the movie, Shore blames the sitcom itself for his ultimate demise, and doesn't appear to acknowledge that maybe his "Hey buuuddy!" dumb guy shtick may have gotten old after a while.<br /><br />No matter, though, Shore whines his way through the rest of the movie, making no real attempt to revive his career or even (God forbid!) reinvent himself. It's only through a meeting with the ghost of Sam Kinison (by a really good Kinison impersonator who's so good, you'd think Kinison himself faked his death) that Shore decides to reinvent his career by killing himself, or at least pretending to.<br /><br />He receives the vast media attention he wanted, with his picture on magazine covers and interviews with celebrities (all of whom play themselves in more cameos than you can shake a stick at) saying what a misunderstood genius Shore was. Since Michael Jackson died recently as of the date this review is written, these kinds of post-death accolades are very familiar. Ultimately, though, Shore is caught, and is sent to jail for reasons not explained very well in the film. People who fake their death don't go to jail unless there's insurance fraud involved. There was no mention of insurance in this movie, although that would have been an intriguing plot point.<br /><br />Unfortunately, Shore didn't think the premise all the way through before shooting. As a matter of fact, there are a lot of things he didn't think through before shooting. For instance, in a scene that takes place in 1997, a bus pulls in front of Shore that has a poster on it for the movie "Resident Evil", which came out in 2002! More than that, though, since Shore has been out of the A-list spotlight for a decade now, you never know how much of this movie is fact or fiction. Of course Shore's career fizzled after 1997, but did he really lose his house? Did he really move back in with his mother? It would have been nice for Shore to establish these facts, and be a little bit more honest about how losing a career sucks. He could have made an honest, funny movie rooted in truth, but really blinded that ambition with a premise he couldn't handle, a boatload of celebrity cameos (almost too many unnecessary ones), and really annoying egomania that I'm not sure was supposed to be funny.<br /><br />A recurring line you hear a lot during the movie is when Shore approaches a famous friend (like Charlie Sheen or Vern "Minime" Troyer, who play themselves) and asks them, "Is there a part in the movie for me? (**Insert Long, Noticeable Pause Here**) Dude, is there a part in the movie for me!?!" Did Shore think this was funny? Had he not heard of an agent? Is he really as dumb in real life as he was in "In The Army Now"? This movie, which could have been refreshingly funny, is guilty of too many assumptions. One such part is when Shore, while in jail, is put into the hole and has a clairvoyant conversation with Adam Sandler (who provided his own voice in this movie). Both comedians contemplate about how they made the same kinds of movie, played the same kinds of stupid people, yet Sandler is still a high commodity and Shore isn't. Although some people loved Sandler during his "Billy Madison" and "Happy Gilmore" days and hate him now, Sandler's still famous because he grew up. Sure he's made some bad movies, but if he kept playing the same kind of character as Billy Madison, his career would be equally as dead. What Shore assumes (I assume) is that playing the same character over and over again would reap many rewards. Either he assumes that, or his self in the movie assumes that. There's no clear distinction, and that's really what hurts the movie the most.