Als onderzoeker van de geestelijke gezondheid ben ik altijd geïntrigeerd door films waarin pathologie wordt getoond. Dus als mensen dingen gaan doen die niet worden verklaard door een onderliggende psychische stoornis, raak ik in de war. Misschien kwam het door de vertaling (of door een slecht geschreven verhaal), maar ik begreep gewoon niet wat de onderliggende reden was voor haar zelfverminking. Ik dacht dat het misschien iets te maken had met een Body Dysmorphic Disorder (verklaard door de aanblik van haar losse hand op de tafel tijdens het zakendiner). Ik begreep niet helemaal wat er met haar aan de hand was, en ik had graag een verklaring gezien voor haar pathologie. <br /><br />Jammer genoeg, omdat er geen karakterontwikkeling in zat, leek deze film een excuus om het publiek te choqueren met iets wat op de rand van verontrustend en taboe was. Door het gebrek aan karakterontwikkeling leek het gewoon een oefening in exhibitionisme, wat het effect van de film in elk geval dempte.
As a mental health researcher, I'm always intrigued by movies that display pathology. So when people start doing things that are not explained by an underlying mental disorder, I get confused. Perhaps because of the translation (or a poorly written story), I just didn't see what her underlying reason was for her self-mutilation. I thought maybe it was something akin to Body Dysmorphic Disorder (evidenced by seeing her disconnected hand on the table at the business dinner). I couldn't quite understand what was going on with her, and I would have liked to see some reasoning for her pathology.<br /><br />Unfortunately, lacking any sort of character driving force, this movie seemed like an excuse to shock the audience with something on the edge of disturbing and taboo. Because of the lack of character development, it seemed simply to be an exercise in exhibitionism, which certainly dampened the effect of the film.