Ik beschouwde dit als gewoon een goed verhaal, een solide drama met toevallig de sport van het boksen erin. 'Boksfilms', als mensen erop staan om dit onder die categorie te scharen, waren bijzonder populair rond de tijd van deze film. Veel van die films hadden soortgelijke verhalen over een goede kerel die te horen kreeg dat hij moest duiken of anders. Ja, dat stond hier ook in, maar het kwam niet in de buurt van het centrale deel van het verhaal. Deze film was meer een soort van eerder 'Boksersverhaal' in die zin dat hij zich concentreerde op de vrienden, familie, klaplopers, misdadigers en vrouwen rondom de hoofdfiguur. Dit was meer een verhaal over een fatsoenlijke man die zich laat meeslepen door succes en de macht en het geld dat daarbij hoort. Net zo goed als de hoofdrolspeler, John Garfield <0xE2><0x80><0x93> en hij was goed <0xE2><0x80><0x93> was ik meer geïntrigeerd door de bijrollen.<br />Lilly Palmer zag eruit en klonk als een beschaafd, lief, knap Frans meisje (wat dat ook mag betekenen) en vormde een mooi contrast met de ongeschoolde en lichtgeraakte bruut (Garfield). Zoals in zoveel verhalen werd ze pas op het eind volledig gewaardeerd door haar man. De film had veel aan de film toegevoegd. Wlliam Conrad en Hazel Brooks hadden er een soort film noir-dialoog aan toegevoegd, waarbij ze elkaar af en toe de mantel uitveegden.<br />Deze acteurs, en de fotografie van James Wong Howe, maken dit een stuk beter dan de meeste, zo niet alle, zogenaamde 'boksfilms'.
I looked at this as simply a good story, a solid drama that happened to have the sport of boxing figure into it. "Boxing movies." if people insist on labeling this under that category, were particularly popular around the time of this film. Many of them had similar stories about a good guy being told to take a dive or else. Yes, that was in here, too, but it wasn't anywhere near the central part of the story. This film was more of an earlier "Raging Bull"-type tale in that it concentrated on the friends, family, freeloaders, criminals and women surrounding the main male character. <br /><br />This was more of a story about a decent man who gets carried away with success and with the power and money that goes with it. As good as the lead actor, John Garfield, was in here - and he was good - I was more intrigued with the supporting characters. <br /><br />Lilly Palmer looked and sounded the part of a refined sweet, pretty French girl (whatever that means) and was a good contrast to the uneducated and quick tempered brute (Garfield). As in so many stories, she wasn't fully appreciated by her man until the end. Anne Revere, as Garfield's mom (she seemed to always play the lead character's mother in 1940s films) was fascinating as she always was and kudos to Joseph Peveny as "Shorty" and Lloyd Gough a "Roberts." Both added a lot to the film. Wlliam Conrad and Hazel Brooks added some great film noir-- type dialog, berating each other once in a while.<br /><br />These actors, and the photography of James Wong Howe, make this a cut above most if not all the so-called "boxing films."