Het vriendelijkste wat je over deze film kunt zeggen is: 'Godzijdank dat hij er niet meer is!'<br />Begrijp me niet verkeerd. Het was een vernuftig idee <0xE2><0x80><0x93> een homemovie, zeer geïmproviseerd, een uitstekende regisseur van Steven Soderberg, een zeer getalenteerde cast, een complexe film binnen de structuur van de film (in de film <0xE2><0x80><0x93> zoals de laatste akte laat zien) <0xE2><0x80><0x93> maar het resultaat is veel minder dan de som van de delen. Het is een vuile smet op alle betrokkenen, alleen vergelijkbaar met Spielbergs _AI_ <0xE2><0x80><0x93> wat, tot ik _Full Frontal_ zag, de slechtste film was die ik ooit van een getalenteerde regisseur had gezien.<br />Ik zal niet de moeite nemen om te reppen over wat door moet gaan voor een plot. Laat ik volstaan met te zeggen dat de film 24 uur duurt en langer aanvoelt. Het is net zoiets als opgesloten zitten en naar de homevideo's kijken van een groep zeer artistieke, zeer neurotische, zeer egocentrische en uiteindelijk zeer saaie mensen.<br />Als ik één aspect zou moeten noemen dat in het bijzonder lijkt op vingernagels op een schoolbord, dan is het de rol van Catherine Keener als Lee. Ik moet zeggen dat het een goed staaltje acteerwerk is, want Lee is de nachtmerrie van iedere man: behoeftig, egocentrisch, manipulatief, wreed (door haar kantoorgedrag zou ze bij elke fatsoenlijke firma ontslagen worden) en natuurlijk is ze ook nog eens iemand van Personeelszaken, en dat is een druppel op een gloeiende plaat. Ze doet elke neuroot van Woody Allen eruitzien als een poster voor geestelijke gezondheid. Het is waarschijnlijk geen onrealistisch portret van een bepaald soort vrouw. De vraag is: wil je wel 101 minuten met haar doorbrengen?<br />Ik besloot dit te bekijken op basis van een gunstige ingeving die ik had gekregen. Leer van mijn fout. Vermijd het ten koste van alles. Dit is 101 minuten geestdodende, zelfgerichte Hollywood-masturbatie, zonder ook maar een greintje charme of humor. Ik hoop dat meneer Soderberg het fatsoen heeft om te blozen als deze loden kalkoen ter sprake komt.
The kindest thing that one can say about this film is "Thank God it's not any longer!"<br /><br />Don't get me wrong. It was an ingenious idea--$2 mm home movie, highly improvised, fine director in Steven Soderberg, a very talented cast, complex movie within movie (within movie--as the last shot shows) structure--but the result is far less than the sum of its parts. It's a dirty patch on the bootsoles of all involved comparable only to Spielberg's "AI"--which was until I watched "Full Frontal" the worst film by a talented director I had ever seen.<br /><br />I won't bother reprising what passes for a plot. Suffice it to say that the film covers 24 hours, and feels longer. It's rather like being trapped watching the home movies of a group of very artsy, very neurotic, very self centered, and ultimately very boring people. <br /><br />If I were to single out one aspect that is particularly like fingernails on the blackboard, it is Catherine Keener as Lee. I must say that it's probably a pretty good piece of acting, since Lee is every man's nightmare--needy, self centered, manipulative, cruel (her office behavior would get her fired at any decent firm--of course the character is an HR person, and so there is a drop of reality there), and completely loathsome. She makes any Woody Allen neurotic look like the poster child for mental health. It's probably not an unrealistic portrait of a certain kind of woman. The question is, do you want to spend even 101 minutes with her?<br /><br />I decided to watch this based on favorable buzz I had heard. Learn from my error. Avoid at all costs. This is 101 minutes of mind-numbingly self centered Hollywood masturbation, without a single relieving touch of charm or humor. I hope that Mr. Soderberg has the grace to blush when this leaden turkey is mentioned.