Films, zo vertellen de scenarioschrijvers ons, worden vanaf het einde geschreven. Schrijvers zijn op reis; ze weten waar ze naartoe gaan en hoe ze daar moeten komen. De bestemming in deze film is twee ex-collega's die samen op hetzelfde moment in een bank opduiken, de een met een bos bloemen, de ander met een pistool. Elk van hen is even onwaarschijnlijk, gezien het feit dat ze hetzelfde doel hebben: de genegenheid van een vrouw winnen. Als je denkt dat ik het mis heb, vraag dan je vriendinnen hoe leuk ze het vinden als hun ex midden in hun dienst opduikt in het bijzijn van hun collega's om te proberen weer bij elkaar te komen. Ik neem aan dat dit het einde is dat de schrijvers voor ogen stond, en het is een slecht voorteken voor de Britse filmindustrie dat niemand op enig moment 'geïntrigeerd' heeft geroepen. Als dit niet het einde was waarmee ze zijn begonnen, hoe is de samenwerking dan op deze lachwekkende manier tot stand gekomen?
Films, so the screen writing gurus tell us, are written from the ending. Writers are on a journey; they know where they are going and then plan how to get there. The destination in this film is two ex-mates turning up coincidentally in a bank at the same time, one with a bunch of flowers, the other with a gun. Each equally implausible, given that they share the same purpose - to win a woman's affection. If you think I am wrong, ask your female friends how much they like it when their ex turns up in the middle of their shift in front of their workmates to try and get back together.<br /><br />I assume this is the ending the writers set out with, and it bodes ill for the British film industry that no one shouted 'contrived!' at any stage. If this was not the ending they started out with, how did the collaboration process end up at this farcical destination??