Ik heb maar weinig langdurige relaties gehad en de huwelijken van de twee paren hier klonken mij trouw in de oren. Vooral het besef dat wanneer een huwelijk zich ontwikkelt tot een huwelijk dat zich bezighoudt met de dagelijkse verantwoordelijkheden van het opvoeden van kinderen en de dagelijkse beslommeringen van ons leven, het huwelijk eronder lijkt te lijden... maar het verschil tussen de twee paren is dat de een besluit bij elkaar te blijven en de realiteit van het leven het hoofd te bieden, terwijl het andere paar elders op zoek gaat naar avontuurlijke gevoelens van nieuwe liefde met een nieuwe partner. De vraag is: blijf je voor de lange termijn en wordt de dagelijkse routine een onderdeel van een rijker weefsel, of ga je weg om elke keer als de wittebroodsweken voorbij zijn een nieuwe, frissere prikkel te vinden?
I've lived few a number of long term relationships and the marriages of the two couples here rang true to me. Particularly the realization that when a marriage evolves into one dealing with day-to-day responsibilities of bringing up children and the daily business of our lives, the marriage seems to suffer.... but, the difference between the two couples is that one decides to stay together and cope with the realities of life, while the other couple looks elsewhere to recapture the adventurous feelings of new love with a new partner. The question becomes: Do you stay for the long haul and have the day-to-day routine become part of a richer tapestry, or do you leave to find fresher new stimulus each time the honeymoon phase is over?