Toen ik dit voor het eerst zag, was ik niet zo'n fan, en dat kwam niet doordat ik het met het origineel vergeleek, want ik had Castles versie uit 1958 nog niet gezien. Ook al is het niet saai, het is voornamelijk te danken aan de doeltreffend afleidende Vincent Price van Geoffrey Rush en een pittige Famke Janssen. Wat we krijgen is iets van tamelijk ondermaatse kwaliteit dat grotendeels berust op glanzende special effects, akelige bloedspetters en gekunstelde schokeffecten van het vermoeiende soort. Dick Beebes scenario van het oorspronkelijke verhaal van Robb White verhoogt de kronkels en het onaangename karakter van een recht doortrokken bovennatuurlijk verhaal. Zelfs met zijn voortdurende kronkels had ik het gevoel dat ze er waren om te verdoezelen hoe gering de premisse was. De invalshoek is ernstiger en duisterder, hoewel hij soms een ietwat spottende houding aanneemt vergeleken met de eenvoudige, buitenissige en overdreven kitscherige stijl van het origineel. Wat dat veel leuker maakte, zelfs met de gebruikelijke spookachtige apparaten. Hier gaat regisseur William Malone te werk op een conventionele, gestroomlijnde, ultrakinetische manier, waar hij gewoon te gestroomlijnd is (dit is de kunstrichting van het somber uitziende huis) en vol zit met veel niet overtuigend uitgewerkte wendingen en zware sprongen die geen enkele verontrustende punch bevatten. De elementaire 'laten we iets kiezen dat echt eng klinkt'-muziek kon niet ontsnappen aan de algemene noten van gefaxte voorspelbaarheid. De sterfgevallen zijn in elk geval behoorlijk verwrongen, en de morbide flair waarmee Rush en Janssen elkaar afwisselen is een onvoorspelbare verrukking. De special effects waren niet verschrikkelijk en hier en daar werd er een paar keer flink aan gesleuteld (zoals bij de zenuwachtige spookdokters), maar over het geheel genomen werd de sfeer niet veel beter of blijvender toen ze er uiteindelijk veel te veel van maakten. De laatste 15 minuten zijn een mooi voorbeeld. Ali Carter drentelt voortdurend heen en weer, en Taye Riggs heeft vrijwel de hele tijd dat bezorgde gezicht. Peter Gallagher, Bridgette Wilson en Max Perlich vormen de hoofdmoot. Jeffery Combs verschijnt ook in een griezelige cameo, die om meer tijd op het witte doek vroeg.
When I first saw this I wasn't much of a fan, and that wasn't due to comparing it to the original, as I hadn't seen Castle's 1958 version. Again while it isn't boring, due mainly to Geoffrey Rush's effectively diverting Vincent Price send up, and a saucy Famke Janssen. What we get is something of pretty sub-standard quality that heavily relies on glossy special effects, nasty blood spatter and contrived shocks of the tiresome kind. Dick Beebe's screenplay of Robb White's original story ups the twists, and unpleasant nature in a straight laced supernatural story. Even with its constant twists, it felt like they were there to cover how slight the premise was. The angle is more so serious and dark, though at times with a somewhat mock attitude compared with the plain outlandish, and overly campy style of the original. Which did make that one far more enjoyable, even with the usual haunted house devices. Here director William Malone goes about things in a conventionally slick, ultra-kinetic manner where it was just too streamlined (this being the art direction of the sombre looking house) and packed with many unconvincingly elaborated twists, and heavy handed jump scares that lacked any sort of unsettling punch. The basic "let's go for something that sounds really scary" music score, couldn't escape its generic notes of telegraphed predictability. At least the deaths are fairly twisted, and the morbid flair of Rush and Janssen's interplay is an unpredictable delight. The special effects weren't terrible and there a few well pulled off moments (like the jittery ghost doctors), but overall it didn't enhance or cook up much of a lasting atmosphere when they finally pile it on far too much. The final 15 minutes is a fine example. Ali Carter aggregately fluffs around, and Taye Riggs pretty much has that concerned face throughout. Peter Gallagher, Bridgette Wilson and Max Perlich make up the numbers. Jeffery Combs also appears in a spooky cameo part, that called out for more screen time.