Halverwege de jaren zeventig tot halverwege de jaren tachtig bood de televisie een enorme verscheidenheid aan actie-avonturen-mysteriethrillers, zoals Charlie's Angels, Simon & Simon en de Rockford Files. En in het midden van dat pak zat Magnum P.I. Grappig dat het in sommige opzichten niet zo lang geleden lijkt, maar Magnum P.I. uit een ander tijdperk was. Al die programma's hadden een gestileerde 'look' die heel herkenbaar en anders is dan tegenwoordig. En in die tijd zat Ronald Reagan in het Witte Huis, was het World Wide Web nog maar een kiem van een idee in Zwitserland, had de nieuwe pc van IBM maar twee diskettedrives (geen harde schijf) en hadden alleen rijke mensen antwoordapparaten. De meeste televisies hadden kleur, maar het geluid was alleen mono. Kun je je voorstellen dat het bijna dertig jaar geleden was dat Magnum P.I. voor het eerst een serie uitzond die in die tijd zo fris en origineel leek?<br />Als je in het begin van de jaren tachtig een jonge Amerikaan was (ik zat toen op de middelbare school), was je waarschijnlijk bekend met de elektrische gitaarriff die de gladde rode Ferrari vergezelde die op donderdagavonden om acht uur door de achterafstraatjes van Oahu scheurde. Magnum was de coolste van de coolste. Behalve de Ferrari heeft hij de beste baan van de wereld: hij zorgt voor de veiligheid op het landgoed van een rijke en anonieme schrijfster van detectiveromans, Robin Masters, die nooit op het toneel verschijnt, een beetje zoals Charlie uit _Charlie's Angels_. Hoewel we hem ook nooit horen. Zijn wensen worden doorgegeven door zijn trouwste Britse rechterhand, Jonathan Higgins, die tot in de puntjes is uitgedost door de ongeëvenaarde Tony Hillerman. Higgins lijkt een kruising tussen generaal Montgomery (van de roem van de Tweede Wereldoorlog) en premier Gordon Brown. Dus heeft Magnum gratis onderdak, waardoor hij privé-detective kan zijn. Zijn enige belemmering is Higgins. En de voice-over van Magnum voegt natuurlijk iets toe aan de detectiveflair van de jaren veertig. Afgezien van een paar afleveringen over Vietnam (die een van de beste zijn) stijgt Magnum zelden uit boven de rechttoe rechtaan actiescènes van pure entertainmenttelevisie. Afgezien van een paar uitmuntende acteurs als Tony Hillerman als Higgins en Jeff McKay als Mac Reynolds, is het entertainment dat zelden boven zichzelf uitstijgt. In het kielzog van recentere dramaseries als Law and Order en The West Wing lijken de intriges van Magnum nogal lineair en voorspelbaar. Hij wordt altijd ingehuurd door beeldschone vrouwen die waarschijnlijk net hun tijd bij Vogue Magazine achter de rug hebben. En dan huurt Magnum zijn twee beste vrienden, Rick en TC, in om hem met de zaak te helpen. Helaas zijn zowel het acteren als het schrijven van Magnums films en televisieseries nogal voorspelbaar. De vrienden van Magnum waren op z'n best marginaal en op z'n slechtst arm. Ergens in de loop van de aflevering zou de vrouw die Magnum inhuurde wel eens een potentiële geliefde kunnen zijn.<br />Natuurlijk wist je van het begin tot het eind wie de slechteriken waren. Ze droegen altijd een sportjasje en een polyester overhemd zonder stropdas. Je kent het wel, de kraag over de geruite revers. Ik denk dat ze in Hawii nooit een das dragen. En meestal werkten er vijf of zes van hen voor de leider, vaak een drugsbende of een soort politieke corruptie. En natuurlijk kregen de slechteriken het uiteindelijk ook te pakken, meestal werden ze in de laatste paar minuten van de show overreden door vuilnisemmers in een of andere godvergeten schuilplaats.<br />Als je de show van vandaag goed bekijkt, is Tony Hillerman in sommige opzichten het echte talent. Hillerman, een bonafide Texaan, speelt Higgins met precies de juiste hoeveelheid arrogantie (maar niet te veel) om je ervan te overtuigen dat hij een Brit is die vroeger tot de Engelse aristocratie behoorde. Hij heeft twee dobermannpinchers, Zeus en Apollo, die Hillerman altijd misselijk maakt bij Magnum, alweer een van de beste momenten van de show. De teksten die Hillerman samen met zijn acteerwerk schrijft zijn een van de meest memorabele van Magnum, in tegenstelling tot de wegwerppersonages Rick en TC die meer op karikaturen lijken dan op mensen. Vreemd genoeg is er een vreemde chemie ontstaan tussen Hillerman en Selleck die voorkomt dat de show een compleet cliché wordt. Op de een of andere manier zorgt het feit dat ze in alle opzichten bijna elkaars tegenpolen zijn voor een interessante dynamiek die de show overeind houdt. Wat aansluit bij mijn theorie dat sommige van de beste acteurs in feite van de ondersteunende soort zijn in plaats van de'sterren', die meer voor charisma en uitstraling zorgen dan voor hun acteertalent. Naar mijn mening is Hillerman de echte ster van de show.<br />Alles in aanmerking genomen, Magnum P.I. Het is geen slechte show, maar het is ook geen geweldige show. Afgezien van het personage van Higgins en Hillerman, is de show zeer verweven met de stijl en de mode van die tijd, die nog afhankelijk was van de beproefde formule van goed tegen slecht in een enkel verhaal, in tegenstelling tot de West Wing en andere shows waarvan de schrijvers de noodzaak inzagen van elkaar overlappende niet-lineaire verhalen die misschien wel of misschien niet aan het eind worden opgelost. Misschien zou Magnum, als hij een beetje minder doortastend was geweest, vandaag de dag beter stand hebben gehouden. Of misschien hadden de slechteriken een paar keer moeten winnen. Het moet gezegd worden dat Selleck het meisje niet altijd kreeg. Maar ze wilde hem evengoed, en misschien is dat het.' Daarom is de show vandaag een beetje gedateerd.
In the mid 1970's until the mid 1980's, television offered a vast assortment of action-adventure-mystery thrillers, such as Charlie's Angels, Simon & Simon, and the Rockford Files. And in the middle of the pack was Magnum P.I. Funny how in some ways it doesn't seem that long ago but Magnum P.I. was from another age. All those shows had a certain stylized "look" that is very identifiable and different from today. And at the time, Ronald Reagan was in the White House, the World Wide Web was just a germ of an idea in Switzerland, IBM's new PC had only two floppy drives (no hardisk), and only rich people had answering machines. Most televisions were color but the sound was only mono. Can you believe it was almost 30 years ago at this writing that Magnum P.I. first aired which seemed so fresh and original at the time?<br /><br />If you were a young American in the early 1980's (I was in Junior High at the time), you were probably familiar with the electric guitar riff that accompanied the slick red Ferrari streaking through the back streets of Oahu in Hawii at 8:00pm on Thursday nights. Magnum was the coolest of the cool. In addition to the Ferrari, he has the best job in the world: he provides security at the estate of a wealthy and faceless mystery-romance writer named Robin Masters who is never seen throughout the run of the show, a bit like Charlie of Charlie's Angels. Although, we never hear him either. His wishes are relayed through his most loyal British right-hand man, Jonathan Higgins, played to the hilt by the incomparable Tony Hillerman. Higgins seems a cross between General Montgomery (of WWII fame) and Prime Minister Gordon Brown. So Magnum has free lodgings which allows him to be a private investigator. His only hindrance is Higgins. And of course Magnum's voice-over adds a bit of the noir investigator flair of the 1940's.<br /><br />Except for a few episodes dealing with Vietnam (which are some of the best), Magnum rarely rose above the straight-forward pure entertainment TV action sequence. Aside from a couple of excellent actors like Tony Hillerman as Higgins and Jeff McKay as Mac Reynolds, it's entertainment that rarely transcends itself. In the wake of more recent drama series like Law and Order and The West Wing, Magnum's plots seem rather linear and predictable. He is always hired by gorgeous women who probably just finished their stint with Vogue Magazine. And then Magnum drafts his two best friends, Rick and TC, to help him with the case. Unfortunately, both the acting and the writing of Magnum's friends were marginal at best and down-right poor at worst. Sometime during the episode, the woman who hired Magnum might be a potential love interest.<br /><br />Of course, you always knew who the bad guys were from beginning until the end. They were always in sport coat and polyester shirt without a tie. You know the look, with the shirt collar pulled over the plaid lapels. I guess they never wear ties in Hawii. And there were usually five or six of them working for the head guy, often a drug ring or some kind of political corruption. And of course the bad guys got it in the end, usually being run over by garbage cans in some god-forsaken hideout in the last few minutes of the show.<br /><br />If you look closely at the show today, in some ways the real talent is Tony Hillerman. Hillerman, a bona fide Texan, plays Higgins with just the right amount of upper-lip (but not too much) to convince you that he is a Brit formerly of the English aristocracy. He has two Doberman Pinschers, Zeus and Apollo, whom Hillerman is always sicking at Magnum, again some of the best moments of the show. The writing for Hillerman along with his acting are some of the most memorable of Magnum, rather than the throw-away characters Rick and TC who seem more like caricatures than people. Strangely, a weird chemistry evolved between Hillerman and Selleck which saves the show from being a total cliché. Somehow the fact they are nearly opposite in every way made for an interesting dynamism which kept the show together. Which holds to my theory that some of the best actors are in fact of the supporting variety rather than the "stars", who are there more for charisma and presence than character-acting ability. Hillerman, in my judgment, is the real star of the show.<br /><br />All things considered Magnum P.I. is not a bad show, but it is not a great show either. Aside from the Higgins/Hillerman character, it is very much entrenched with the style and vogue of the era which still relied on the tried-and-true formula of good versus bad in a singular storyline, unlike the West Wing and other shows whose writers recognized the need for overlapping non-linear stories which may or may not be resolved by the end. Maybe if Magnum had had a little bit less resolution it would stand up better today. Or maybe the bad guys should have won a few times. To the show's credit, Selleck didn't always get the girl. But she still wanted him regardless, and maybe that's why the show is a little bit dated today.