Colin Welland heeft dit script gejat uit de B-plots van wel duizend oorlogsfilms, waarbij hij vergat een verhaal te schrijven. Dit is het deel van de oorlogsfilm dat niet zo goed is uitgevoerd als de echte show, het deel waar je alleen maar naar zit te kijken om te zien hoe tanks worden opgeblazen. Hier krijgen we tweeënhalf uur van dat niveau van middelmatigheid. Een Redgrave kan een hoop doen zonder goede dialogen of interessante situaties, maar niet iedereen heeft dat in zich. Deze regisseur, bijvoorbeeld, is nooit boven het niveau van zijn scenario's uitgestegen: als hij Waldo Salt of William Goldman achter de typemachine had zitten, was er niets aan de hand.<br /><br />YANKS heeft fouten die alleen bij John Schlesinger voorkomen. 's laatste werk <0xE2><0x80><0x93> in de eerste plaats lijkt hij verkouden te zijn. Hij is niet zo spectaculair afschuwelijk als _Day of the LoCUST_, maar bijna net zo stom. Nu eens is het slapstick-onzin, dan weer brute zwaartekracht, dan weer gewoon saai. Als de afzonderlijke scènes vaak werken, sijpelt er een algemene Hallmark-klefheid over alles heen. Richard Gere is op zijn mooist. De acteerprestaties zijn allemaal vrij goed, sommige zelfs beter dan dat. En hij ziet er heel knap uit, voor het grootste deel door filters geschoten voor een glans van nostalgie naar een bepaalde periode. Maar ik vind de film niet erg interessant als document of elegie, en helemaal niet als amusement. Maar thema en stijl zijn twee verschillende dingen, en ze complimenteren elkaar niet. Er is een bijna interessante wisselwerking tussen oorlogsmoeë Britten en onervaren yanks; bijna, want er wordt niets diepgaand onderzocht.<br />Geen van de liefdesverhalen is overtuigend. Dat is het grootste probleem. Dus de film is, onbedoeld, vermoed ik, nogal hopeloos. Dat is prima, maar je kunt niet op de ingeving afgaan. Ongeacht het onderwerp is competentie altijd een deugd.
Colin Welland hacked this script from the B-plots of a thousand war pictures, in the process forgetting to write a story. This is the part of the war movie not quite as well done as the real show, the part you sit through only so you can watch tanks blow up. Here we get two and a half hours of that level of mediocrity. A Redgrave can do a lot without good dialog or interesting situations, but not everybody has such chops. This director, for instance, never rose above the level of his screenplays: if he had Waldo Salt or William Goldman at the typewriter, he was fine. <br /><br />YANKS has faults endemic to John Schlesinger's latter work - primarily it seems to be suffering a head cold. Not as spectacularly awful as DAY OF THE LOCUST, it is nearly as dumb. Now it's slapstick silliness, now it's brutal gravity, now it's just dull. If the individual scenes often work, a general Hallmark cloy drizzles over all. Richard Gere is at his prettiest. The acting is all pretty good, some of it better than that. And it looks very handsome, mostly shot through filters for a sheen of period nostalgia. But I find the movie not very watchable as document or elegy, and not at all as entertainment.<br /><br />The production is grimed with dissatisfaction, which certainly works thematically; it's about the "chin-up" attitude that replaces happiness in wartime. (If we believe Loach, Hodges and every postwar British director who never worked for Cubby Broccoli, not to mention T.S. Eliot, resignation is a British attitude not exclusive to wartime.) But theme and style are separate issues, and they do not compliment each other here. There's an almost interesting interplay between war-weary Brits and callow Yanks; almost, because nothing's investigated in any depth. <br /><br />None of the love stories is convincing. This is the major problem. So the movie is, unintentionally I suspect, rather hopeless. That's fine, but you can't fly on intention. Regardless of subject matter, competence is always a virtue.