Je moet niet met mijn helden knoeien. Mickey Mantle en Roger Maris waren twee van de grootste honkballers van het begin van de jaren zestig, wier prestaties op het honkbalveld nu legendarisch zijn, en het is schandalig om deze twee grote sporters, deze twee grote honkballers, deze twee grote mannen die in hun eigen tijd legenden werden, deze icoontjes van de Amerikaanse sportgeschiedenis, af te schilderen als weinig meer dan verwende, temperamentvolle verklikkers. Hadden Mantle en Maris persoonlijke zwakheden? Nou en? Wat maakt het uit? Waar het om gaat is wat ze op het veld deden, voor de ogen van de hele wereld!!!! Het jaar 1961 was een van de grootste jaren in de geschiedenis van het honkbal. De Detroit Tigers wonnen dat jaar 103 wedstrijden, maar konden niet het American League-vaandel winnen, omdat de Yankees dat jaar 109 wedstrijden wonnen. Over dat belangrijke feit wordt in de film met geen woord gerept. Wat de Yankees dat jaar hebben gepresteerd is legendarisch en wordt tot op de dag van vandaag besproken en kan niet worden genegeerd als je bedenkt wat Mantle en Maris dat jaar hebben gepresteerd. Deze film slaagt er totaal niet in de opwinding en de intense publieke belangstelling te vangen die Mantle en Maris hebben geoogst bij de jacht op een van de heiligste records van de sport en slaagt er bovendien niet in het binnen de context te plaatsen van wat een van de mooiste seizoenen uit de geschiedenis van de Amerikaanse competitie was. Er wordt niets gezegd over de ongelooflijke wedstrijd om het kampioenschap tussen de Detroit Tigers en de New York Yankees, een cruciaal stukje informatie dat van essentieel belang is voor een beter begrip van de omstandigheden rond de queeste om Ruths record te breken. Het breken van Babe Ruths enige seizoensrecord van 60 homeruns was net zoiets als het doorbreken van de geluidsbarrière, maar deze film reduceert het evenement tot een klef, sentimenteel zooitje en vreemde pogingen om Maris af te schilderen als een norse, kettingrokende, ontevreden man en Mantle als een temperamentvolle, rokkenjagende alcoholist. Ik heb Hollywood niet nodig om me te laten zien dat Roger Maris en Mickey Mantle menselijke wezens met menselijke zwakheden waren. Ik heb Hollywood niet nodig om mijn helden neer te halen. Wat Maris en Mantle in 1961 hebben gepresteerd, spreekt voor zichzelf. Het breken van Babe Ruths homerunrecord is iets wat op het veld gebeurde, waar de hele wereld getuige van was. Hoe Maris en Mantle het deden, kan het beste aan de verbeelding van het publiek worden overgelaten.<br />Bij elke behandeling van het onderwerp Mantle en Maris moet meer komen kijken dan alleen een terloopse vermelding van het hele honkbalseizoen van 1961. De competitie om Ruths enige homerunrecord te breken was pittig. Dat jaar scoorden zes spelers in de American League en twee in de National League meer dan 40 homeruns. Ook Luis Arroyo, de werper van de New York Yankees, had 15 WINS, naast 29 homeruns, een ongelooflijke prestatie die bijna vergeten is, maar toch is gebeurd. Zijn er tegenwoordig nog werpers die 15 wedstrijden winnen?
Don't tamper with my heroes. Mickey Mantle and Roger Maris were two of the greatest baseball players of the early 1960s whose accomplishments on the baseball field is now legend and to portray these two great athletes, these two great baseball players, these two great men who became legends in their own time, these icons of American sports history, as little more than spoiled, temperamental substance-abusers is outrageous. Mantle and Maris had personal weaknesses? So what? Who cares? What counts is what they did ON THE FIELD, in front of the ENTIRE WORLD!!! The year 1961 was one of the greatest years in the history of baseball. The Detroit Tigers won 103 games that year yet failed to win the American League pennant by SIX games because the Yankees won 109 games that year. Nary a mention is made of that important fact in the movie. What the Yankees accomplished that year was legendary and is talked about to this day and cannot be ignored when considering what Mantle and Maris did that year. This movie completely fails to capture the excitement and intense public interest in Mantle and Maris's chase of one of sport's most sacred records and further fails to place it within the context of the what was one of the greatest seasons in the history of the American league. No mention is made of the incredible pennant race between the Detroit Tigers and the The New York Yankees, a critical piece of information that is essential to better appreciating the circumstances surrounding the quest to break Ruth's record. Breaking Babe Ruth's single season record of 60 home runs was like breaking the sound barrier but this movie reduces the event to a hokey, schmaltzy mess and strangely attempts to portray Maris as a surly chain-smoking malcontent and Mantle as a temperamental, philandering alcoholic. I don't need Hollywood to show me that Roger Maris and Mickey Mantle were human beings with human frailties. I don't need Hollywood cutting down my heroes. What Maris and Mantle accomplished in 1961 speaks for itself. Breaking Babe Ruth's home run record is something that happened on the field, for the whole world to witness. How Maris and Mantle handled it is best left to the audience's imagination.<br /><br />Any treatment of the subject of Mantle and Maris must include a more than just passing mention of the entire 1961 baseball season. The competition to break Ruth's single season home run record was brisk. That year SIX players in the American League and two in the National League hit more than 40 home runs. Also a relief pitcher, Luis Arroyo of the New York Yankees, had 15 WINS in addition to 29 saves, an incredible performance that is all but forgotten yet actually happened. Any relief pitchers winning 15 games nowadays?