Ik heb in juni 2000 voor het eerst een recensie over deze film hier op IMDb geschreven. Destijds was ik diep onder de indruk van de film, het script, het acteerwerk, de cinematografie, de muziek en vooral de regie van Tekashi 'Beat' Kitano.<br />Nu, 18 maanden later, hou ik nog steeds van de film en hij staat zeker in mijn top vijf van internationale films. Ik heb Kitano's laatste films gezien, Hana-bi, Brother, Tokyo Eyes & Gonin, en hoewel de productiewaarden zijn verbeterd, vooral met Brother en Hana-Bi, heb ik persoonlijk het gevoel dat Sonatine nog steeds de beste film van Beat tot nu toe is.<br /><br />Achteraf gezien kun je in de film een beeld zien van Beats gemoedstoestand op dat moment. Het is geen geheim dat hij kort na de voltooiing van Sonatine heeft geprobeerd om in het echte leven zelfmoord te plegen. Met dat in gedachten is het gemakkelijk om het motief in de film te begrijpen en te begrijpen hoe het in Kitano's hoofd is gestructureerd.<br />Hoewel het een film is over yakuza en gangstermoorden, vult Kitano niet elke scène met doorlopend commentaar of 100-meter-actiefeesten. In plaats daarvan is Sonatine een avant-gardistische film waarin de 'actie' een ondergeschikte rol speelt in het saaie leven van de gangsters zelf.<br />Kitano is de baas van een succesvolle yakuza-maffia in het centrum van Tokio, ten koste van zijn armere rivalen. Als gevolg daarvan wordt er een complot gesmeed om hem en zijn bendeleden op een zinloze tocht naar Okinawa te krijgen om een vredesakkoord te sluiten tussen de strijdende partijen, waardoor zijn 'patch' kwetsbaar wordt voor een overname.<br />Dus als Kitano's bende in Okinawa arriveert, ontdekken ze dat er geen vredesakkoord is, maar in plaats daarvan worden zijn bendeleden geleidelijk aan gedood, zodat alleen hijzelf, drie andere bendeleden en een jonge vrouw die hij heeft achtergelaten overblijven, en die hij redt van een verkrachting door haar echtgenoot.<br />Ze verhuizen naar de kust, een heel eind van centraal Okinawa, en wachten tot de gemoederen tot bedaren zijn gekomen voordat ze overwegen terug te keren naar Tokio. In die tijd hebben ze weinig anders te doen dan strandspelletjes spelen, liedjes zingen of Russische roulette spelen om de tijd te doden.<br />Maar uiteindelijk is zelfs de strandhut waar ze wonen niet langer veilig voor de kogel van de huurmoordenaar, en heeft Kitano geen andere keus dan zijn rivalen voor eens en voor altijd het hoofd te bieden in een bloedige finale van een vuurgevecht.<br />En zo eindigt de film. Het is geen vrolijke film zonder een bevredigend 'Hollywood-achtig' einde. Integendeel, het einde illustreert alleen maar de werkzame geest van Kitano in die tijd. Er zijn in de film veel voorbeelden te vinden die de sombere, suïcidale neigingen van zijn geest in het echt onderstrepen, vooral de Russische roulettescène. Het is ook interessant dat deze gangsters niet aan hun eigen leven of veiligheid denken: ze aanvaarden hun lot als een doodswens. Ze hebben in hun leven zoveel dood gezien dat ze hun moraal en menselijkheid in zichzelf en in andere mensen zijn kwijtgeraakt. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat Kitano en zijn mannen zich tijdens de verschillende vuurgevechten tussen rivaliserende groepen niet achter meubilair verschuilen om de kogels te ontwijken. In plaats daarvan staan ze rechtop als standbeelden en schieten ze met hun geweren, hopend op het beste, in de hoop dat hun vijand in het volle zicht zal worden gedood.<br />Het leven van de yakuza in de context van deze film is dus van weinig belang. Ze hebben geen leven, alleen een beperkt bestaan. Er zijn een paar hoogtepunten, zoals de scène met Sumo, het vuurwerkgevecht en zelfs de scène waarin Aya Kokumai voor de ogen van Kitano haar T-shirt uittrekt, zodat ze halfnaakt voor hem staat. Maar zelfs dat maakt geen indruk op hem. Hij is zo'n lege huls geworden dat zelfs zijn sensuele aard al lang verdwenen is, zo is het leven van een yakuza-krijgsheer.<br />Critici zouden zeggen dat deze film te anaal is voor zijn eigen bestwil, dat er niet veel gebeurt en dat de film wordt onderbroken door 'voor de camera'-opnamen van de hoofdpersonen die met een lege blik naar het publiek kijken, wachtend tot er iets gebeurt.<br />Naar mijn mening missen deze critici de essentie. Er is een reden waarom ze terugstaren naar de camera/het publiek. Er is geen sprankeling in hun ogen, geen glimlach om hun lippen, geen soepele huid, geen positieve lichaamstaal om ons te vertellen dat deze mensen echt gelukkig zijn. In plaats daarvan zien we alleen maar geesten, lege omhulsels van mensen die hun lot afwachten met de zilveren kogel; ze kijken naar ons alsof ze ons smeken hen uit hun trieste bestaan te verlossen. Ze mogen dan wapens hebben, het geld, de macht, maar ze zijn niet gelukkig, ze zijn niet tevreden, ze zijn jou en mij niet!<br />Sonatine blijft een van de invloedrijkste films die ooit uit Japan zijn gekomen. Ik was zo onder de indruk van deze film dat ik deze IMDb-login creëerde ter ere van zijn grootsheid. Ja, misschien is het triest om een login naar een film te noemen, maar voor mij heeft Tekeshi Kitano nog geen betere film geregisseerd en zal Sonatine me nog jaren om allerlei redenen achtervolgen, vooral de uitstekende score van Joe Hisaishi.
I first wrote a review of this film here on IMDb back in June 2000. At the time I was totally in awe of the film, the script, the acting, the cinematography, the musical score and above all the direction from Tekashi "Beat" Kitano.<br /><br />Some 18 months on and I still love the film and is certainly one of my top five international films. I have seen Kitano's latter films, Hana-bi, Brother, Tokyo Eyes & Gonin, and even though production values have improved, especially with Brother and Hana-Bi, I personally feel that Sonatine still remains Beat's best film to date.<br /><br />In retrospect one can see within the film a vision of Beat's state of mind at the time. It is no secret that he tried to commit suicide in real life shortly after the completion of Sonatine. With this in mind it is easy to understand the motive within film and how it is structured within Kitano's head.<br /><br />Even though it is a film about Yakuza and gangland killings Kitano doesn't fill every scene with a running commentary or 100mph action-fests. Instead Sonatine is very much an avante-garde kind of film with the "action" taking a backseat to the humdrum lives of the gangsters themselves.<br /><br />Kitano is the boss of a successful Yakuza mob in central Tokyo at the expense of its poorer rivals. As a consequence a plot is hatched to get him and his members on a meaningless trip to Okinawa to sort out a peace-deal between waring factions and thus leaving his "patch" vulnerable to a take-over.<br /><br />So Kitano's gang arrive in Okinawa only to find that there is no such "deal" but instead his gang are steadily killed off leaving only himself and 3 other gang members and an abandoned young woman, whom he saves from a rape ordeal by her husband<br /><br />They move to the coast well away from central Okinawa and wait for the troubles to calm down before considering returning to Tokyo. During that time they have very little to do other than play beach games, sing songs or play Russian Roulette in order to pass the time.<br /><br />But eventually even the beach hut where they live is no longer safe from the assassin's bullet and so Kitano has no other choice but to face his rivals once and for all in a bloody gun battle finale.<br /><br />And so ends the film. It is not a happy film with no satisfying "Hollywoodesque" ending. Far from it, the ending only illustrates the working mind of Kitano at the time. In fact there are many examples within the film that underlines the bleak suicidal tendencies of his mind for real, especially the Russian Roulette scene.<br /><br />It is also interesting that these gangsters think nothing of their own lives or safety: they accept their fate as a death-wish. They have witnessed so much death in their lives that they have lost their morality & humanity in themselves and to other people. So it is no surprise that during the various gun battles between rival groups neither Kitano or his men hide behind furniture in order to avoid the bullets. Instead they stand erect like statues firing their guns, hoping for the best waiting to be killed by their enemy in full view.<br /><br />The life of the Yakuza in the context of this film, therefore, counts for little. They have no life, only a limited existence. There are few highlights - such as the Sumo scene, the firework fight and even the scene where Aya Kokumai removes her t-shirt in front of Kitano so that she is semi-nude before him. And yet not even this makes an impression on him. He is has become such an empty shell that even his sensual nature has long since gone, such is the life of a Yakuza warlord.<br /><br />Critics would argue that this film is too anal for its own good, that nothing much happens and that the film is punctuated with "to camera" shots of the main protagonists looking vacant at the audience waiting for something to happen.<br /><br />In my opinion these critics miss the point. There is a reason why they stare back at the camera/audience. There is no sparkle in their eyes, no smile playing on their lips, no supple skin tone, no positive body language to tell us that these people are really happy. Instead, we see nothing but ghosts, empty husks of humanity awaiting their fate with the silver bullet; they look at us as if they are pleading with us to put them out of their sad existence. They may have guns, the money, the power but they are not happy, they are not content, they are not you and me!<br /><br />Sonatine remains one of the most influential films ever to come out of Japan. So impressed was I with this film that I created this IMDb login in honour of its majesty. Yes, it maybe seen as a sad act to name a login after a film but for me Tekeshi Kitano has yet to direct a better film and Sonatine will haunt me for all sorts of reasons for years to come, especially the excellent score from Joe Hisaishi.<br /><br />*****/*****