Dit is een onfortuinlijke film. Een van de grootste problemen is het gebrek aan richting. Veel van Schroeders ideeën zijn maar voor de helft ontwikkeld, en dit gebrek aan besluitvaardigheid is duidelijk te zien. In een vraag-en-antwoordgesprek na de première zei Schroeder dat hij niet wilde dat zijn film vol clichés over 'Hollywood' zou zitten; helaas is dat precies wat er gebeurt. Zoals eerder door mijn collega-recensenten genoemd, wordt de zwengeltechniek verkeerd gebruikt en geeft die de film een muziekvideotint. Voeg daar een aantal non-sequiturtrucjes aan toe (zoals de hele hondengevechtensequentie met het overduidelijke gebruik van stockbeelden, de manier waarop Cameron de financiering voor zijn film ontvangt, de sabotagetekening, enz.) en je hebt een film die tjokvol gaten zit. Het is ook moeilijk om een echte stem te vinden, en dat is iets waar een film van deze aard om draait. Hij blijft nooit lang bij één onderwerp hangen, en als hij een andere kant op gaat, wordt het nooit iets wat de moeite waard is. Het enige positieve eraan is Christopher Plummer. Zijn optreden is bewonderenswaardig op de manier waarop hij zorgvuldig een tamelijk pedante dialoog voert. Hoewel veel personages eendimensionaal zijn, hebben de acteurs hun werk goed gedaan. Kortom, dit is een film die je gemakkelijk vergeet en die veel mensen zal verbazen met zijn 'hart'. Maar als je beter kijkt, zul je zien dat hij op zijn best oppervlakkig en middelmatig is.
This is an unfortunate film. One of its biggest problems is its lack of direction. Many of Schroeder's ideas are only half developed, and this lack of decisiveness shows. In a Q&A after the screening, Schroeder said that he did not want his film to be full of "Hollywood" clichés; unfortunately this is exactly what happens. As previously mentioned by my fellow critics, the hand-crank technique is used incorrectly and lends the film a music video tone. Add several non sequitur contrivances (e.g. the whole dog pound sequence(s) with its obvious use of stock footage, the way that Cameron receives funding for his film, the sabotage vignette, etc.) and you have a film that is chock full of holes. It also has a problem finding a true voice, which is something a film of this nature hinges on. It never sticks to one subject for long, and when it veers off in another direction, it fails to solidify into anything worthwhile. The one good thing it has going for it is Christopher Plummer. His performance is admirable in the way that he carefully delivers fairly pedantic dialogue. Although many characters were one-dimensional, the cast members did an adequate job. In brief, this is a forgettable film that will wow many people with its "heart." However, if you look more closely, you will see that it is shallow and mediocre at best.