Ben ik de enige ter wereld die het Diner voor Eén niet in het minst grappig vindt? De schets behoort tot een laag, weinig subtiel soort slapstick, iets wat sommige niet-Anglosaxon-publieksgroepen misschien zal aanspreken. Een wereld van verschil met de beste subtiele humor (zoals in Yes Minister) of de beste slapstick (zoals in Laurel en Hardy-films). Zelfs als sommige van de incidenten als komisch beschouwd zouden kunnen worden (bijvoorbeeld de veelvuldige botsingen tussen de butler en een tijgerkop op de vloer), dan nog leidt hun herhaling tot verveling. Alle 'komische' stukjes zitten in de eerste drie minuten, waarna ze tot vervelens toe worden herhaald. De zwakheden van de ouderdom bespotten lijkt mij onwaardig. Het succes van Eten voor Eén blijft een mysterie.
Am I the only person in the world who does not find Dinner for One in the least funny? The sketch belongs to a low, unsubtle type of slapstick, something that may appeal to some non-Anglosaxon audiences. A world apart from the best of subtle humor (as in Yes Minister), or the best of slapstick for that matter (as in Laurel and Hardy movies). Even if some of the incidents could be regarded as comical (for example, the butler's frequent collisions with a tiger's head on the floor), their very repetitiousness engenders tedium. All the 'comical' bits are contained in the first three minutes, after which they are repeated ad nauseam. Mocking the frailties of old age seems unworthy to me. The success of Dinner for One remains a mystery.