Deze zeer lange film uit 1980 is niet de slechtste Merchant/Ivory/Jhabvala-film (dat zou 'Jefferson in Parijs' zijn), maar is zelfs voor een bewonderaar van veel van hun films verlammend saai. Ik geef Jhabvala's scenario voornamelijk de schuld van twee totaal verschillende gezelschappen die wedijveren om de première van een (echt) pas ontdekt toneelstuk dat op twaalfjarige leeftijd door Jane Austen is geschreven. Uit wat we ervan zien, blijkt dat Austen op twaalfjarige leeftijd nog niet zo'n goede toneelschrijver was (wie wel?!).<br /><br />Jhabvala stelt zich een charismatische experimentalist Svengali (Robert Powell) voor die het opneemt tegen een actrice met goede connecties op leeftijd die hij eerder heeft gebruikt en in de steek gelaten (Anne Baxter in haar laatste grote filmrol, die de zonden van Eve Harrington afkoopt?). Ze wil een operaversie opvoeren. Het is onaannemelijk dat de experimentele acteurs een operastem hebben, maar het publiek moet dat gewoon accepteren, terwijl het zijn best moet doen zich iets aan te trekken van de personages die worstelen om de grillige praktijken van hun beschermheer te overleven. Ik kon een beetje sympathie opbrengen voor Baxter, en nog meer voor de knappe, afgewezen echtgenoot die door Kurt Johnson werd gespeeld, maar ik gaf geen zier om de'ster' die door Sean Young werd gespeeld (in haar eerste filmrol) of om welke absurde productie buiten Broadway werd gesteund en geënsceneerd.
This very long1980 movie isn't the worst Merchant/Ivory/Jhabvala movie (that would be "Jefferson in Paris") but is numbingly dull even to an admirer of many of their movies. I'd assign blame mostly to Jhabvala's screenplay about two radically different troupes vying for the chance to première a (real) recently discovered play written at age twelve by Jane Austen. From what we see of it, Austen wasn't much of a playwright at age 12 (who is?!). <br /><br />Jhabvala imagines a charismatic experimentalist Svengali (Robert Powell) pitted against a socially well-connected aging actress whom he had used and abandoned earlier (Anne Baxter in her last big-screen role paying off the sins of Eve Harrington?). She wants to stage an operatic version. It defies plausibility that the experimentalist actors have operatic voices, but the audience has to simply accept that, while trying to care about any of the characters struggling to survive whimsical arts patronage. I could muster a bit of sympathy for Baxter, and more for the very handsome spurned husband played by Kurt Johnson, but couldn't care less about the "star" played by Sean Young (in her first screen role) or about which absurd production got supported and mounted off- Broadway.