Bunuel is een van mijn favoriete filmmakers! Hij is er geweldig goed in om je te laten denken aan dingen die gewoontjes lijken. Hij is briljant in deze film, die al zijn normale obsessies als filmmaker bevat: necrofilie, seksualiteit, religie en de kwestie van vrijheid. Vrijheid is echt een grappig onderwerp. De meeste mensen in de Verenigde Staten zouden zeggen dat ze 'vrijheid' hebben. Maar als ze het onder een microscoop zouden bekijken, het uit elkaar zouden halen en nog eens zouden bekijken, zouden ze beseffen dat ze eigenlijk geen vrijheid hebben. Want in werkelijkheid leven ze onder een heleboel sociale en morele regels, die de vrijheid tot op het bot beperken. Deze film is surrealisme tot op het bot. Alles wordt gepresenteerd op een heel realistische manier die heel goed in het leven zou kunnen voorkomen, als iemand bereid was de kritische blik van de grotere bevolking te verdragen. Deze film is beslist niet normaal, het is in feite een verzameling korte films, elke overgang is gewoon een personage dat naar een andere scène wordt gevolgd en soms verwarrend kan zijn, want het is juist als die korte climax er is en je staat op het punt erachter te komen, en dan schakelt hij over en ben je bij de volgende. De meeste mensen zouden dit waarschijnlijk frustrerend en nogal irritant vinden, maar het is precies waar het om gaat. Je hebt geen climax nodig, alleen een punt dat tot het publiek doordringt en ons ertoe brengt erover na te denken. Je kunt niet naar de films van Bunuels kijken en er logisch over nadenken, zijn films zijn gebaseerd op de logica van dromen. Op hun eigen krankzinnige manier zijn ze volkomen logisch. Maar als je ze probeert te analyseren en uit elkaar te halen, zul je tot de ontdekking komen dat er niets logisch is en dat het bijna op een desintegratie lijkt, omdat je niet verondersteld wordt ze logisch te analyseren. Er is een krankzinnige scène waarin een man gaat slapen en al die krankzinnige dingen de slaapkamer in komen, en als hij op de klok kijkt, lijkt het alsof er een paar uur voorbij zijn gegaan. Maar in werkelijkheid is het een doorlopende scène, omdat er geen montage aan te pas is gekomen, het is opgenomen als één doorlopende scène. In de film hoeft de echte tijd niet te volgen, en in de meeste films hoeft dat ook niet. Maar als dat wel zo is, is daar een reden voor. Deze film is een goed voorbeeld van het moment waarop de namen van de regisseurs bijvoeglijke naamwoorden worden, omdat de regisseur hetzelfde thema in zijn eigen films volgt, tot het punt waarop ze herkenbaar en te onderscheiden zijn, bijna verwacht worden.
Bunuel is one of my favorite film makers! He is wonderful at making you think of things that seem like everyday habits. He is brilliant in this movie, it has all his normal obsessions as a film maker-necrophilia, sexuality, religion, and the question of freedom. Freedom is honestly a funny subject. Most people in the US would say that they have "freedom". But if they were to look at it under a microscope, and pick it apart, and look at it again they would realize that they really don't have freedom. Because in reality they live under a lot of social and moral rules, that restricts freedom to its very core. This movie, is surrealism down to its very core. Everything is presented in a very realistic way that could quite possibly happen in life, if someone were willing to stand the scrutiny of the greater population. This movie is definitely not normal, it is really a bunch of shorts put together, each transition is just a character followed to another scene and can at times seem confusing; because its right when that short climax's and you are about to find out, and then it switches and you are on to the next one. Most people would probably find this frustrating and rather irritating, but its exactly the point. You don't need a climax, just a point that gets across to the audience that makes us think about it. You can not watch Bunuels' films and think about them logically, his films are made of the logic of dreams. In their own insane way, they make perfect sense. But if you try to analyze it and pick it apart, you will realized that there is nothing that makes sense and as if it almost disintegrates because you are not suppose to analyze it logically. There is a crazy scene where a man goes to sleep and all these crazy things start coming into the bed room, and he looks at the clock and it appears a few hours have gone by. But in reality it is continuous time because there were no edits in that scene, it was shot as one continuous scene. Cinematic time doesn't have to follow real time, and in most films it does not. But when it does, it is for a reason. This movie is a good example of where the directors names start to become adjectives, because the director follows the same theme in their own movies, to the point where they are recognizable and distinguishable, almost expected.