Dit is losjes gebaseerd op gebeurtenissen die plaatsvonden tijdens Frank Sinatra's tournee door Australië, waar hij, nadat hij een verslaggeefster een 'beetje hoer' had genoemd, zwartgemaakt werd door de plaatselijke vakbonden.<br />Jammer genoeg leidt wat een interessante blik op een botsing van culturen, waarden en wilskrachtige individuen had kunnen zijn, tot iets wat lijkt op een komische komedie van een plattelandstoneelgezelschap.<br /><br />Dennis Hopper doet het uitstekend als Sinatra, met heel weinig regisseursondersteuning. Na een tijdje begin je te geloven dat hij Ouwe Blauwoog is. Maar vrijwel alle andere personages zijn geschilderd in de brede penseelstreken van een laag-bij-de-grondse klucht. <br />Joel Edgerton speelt de ongelukkige promotor als een domme surfer met de neiging om in elke tweede scène te vallen of in elkaar geslagen te worden. Portia de Rossi is zo weerzinwekkend in haar rol van belasterde journaliste dat ik me betrapte op het aanmoedigen van Sinatra en de maffia voor het grootste deel van de film.<br />En in een meesterwerk van bizarre casting en make-up verschijnt David Field monter op het scherm, die ongeveer net zoveel op Bob Hawke lijkt als mijn moeder. Bovendien lijkt hij bewust te hebben besloten geen enkele poging te doen om Hawkes accent te imiteren, of een van zijn bekende maniertjes. Het algehele effect is dat de producenten hebben besloten om Dame Edna Everage in de rol te casten in de hoop dat niemand het zou merken.<br />Bijna elk Australisch personage in de film komt over als een klungelige halvegare of een uit eigenbelang opererende schurk. Het verbaast me dat het Toerisme van Australië niet heeft geprobeerd om de film te verbieden. De enige uitzondering is de verrukkelijke Rose Byrne, die als de liefdesverdriet-/gezondheidsstem vanuit een parallel universum naar binnen lijkt te zijn gestraald.<br />Het betreuren van de staat waarin de Australische filmindustrie verkeert is een nationaal tijdverdrijf. Ik denk dat het voor een groot deel voortkomt uit de lange liefdesrelatie van de industrie met 'krentenbrood'. Wie vindt dit nog grappig en vertederend? Het is gewoon g<0xC3><0xAA>nant, en de rest van de wereld denkt dat kennelijk ook. Deze film, met zijn treurige dialoog, houterige'schooltoneel'-opbouw, nul karaktermotivatie en absurde plot, toont bewonderenswaardig aan hoe groot het probleem is.
This is loosely based on events that occurred during Frank Sinatra's tour of Australia where, after referring to a female reporter as a "two-bit hooker" he was black-banned by the local unions.<br /><br />Sadly, what could have been an interesting look at a clash of cultures, values and strong-willed individuals descends into something resembling a comedy sketch put on by a country repertory company.<br /><br />Dennis Hopper does a stirling job as Sinatra, with very little directorial support. After a while you start to believe he is Ol' Blue Eyes. But virtually all the other characters are painted in the broad brush strokes of low farce. <br /><br />Joel Edgerton plays the hapless promoter as a dim-witted surfer with a tendency to fall over or get beaten up in every second scene. Portia de Rossi is so loathsome in her role as the maligned journalist that I found myself cheering for Sinatra and the mob for most of the movie.<br /><br />And, in a masterstroke of bizarre casting and makeup, David Field blithely appears on screen looking about as much like Bob Hawke as my mum. Moreover, he seems to have made a conscious decision not to even attempt Hawke's accent, nor any of his well known mannerisms. The overall effect is as if the producers had decided to cast Dame Edna Everage in the role and hope that no-one would notice.<br /><br />Almost every Australian character in the film comes across as either a bumbling half-wit or a self-serving thug. I'm surprised Tourism Australia didn't try to have it banned. The sole exception is the delightful Rose Byrne who, as the love interest/voice of sanity, seems to have been beamed in from a parallel universe.<br /><br />Lamenting the state of the Australian film industry is a national pastime. I think much of it stems from the industry's long love affair with 'daggyness' for its own sake. Who finds this quirky and endearing any more? It's just embarrassing, and the rest of the world obviously thinks so too. This film, with its woeful dialogue, wooden 'school play level' direction, zero character motivation and absurd plot, admirably demonstrates the problem.