Ik weet niet of deze film vandaag de dag nog zo amusant zou zijn. Ik bedoel, hij is vandaag de dag nog steeds buitengewoon amusant, maar in 1940 werden sommige onderwerpen waar grappen over worden gemaakt serieuzer genomen. In het midden van Amerika was een scheiding bijvoorbeeld zeldzaam. Nog in 1964 verloor Nelson Rockefeller de republikeinse nominatie omdat hij kort daarvoor was gescheiden en hertrouwd. We hadden pas een gescheiden president tot Reagan, 16 jaar later. En op een gegeven moment wordt Cary Grant eropuit gestuurd om kleren voor zijn vrouw te halen en een psychiater ziet hem de jurken in haar kast bekijken en voor de spiegel poseren, terwijl hij de jurken voor zich omhooghoudt en verschillende vrouwen aankleedt.' De suggestie van homoseksualiteit en travestie moet destijds schandalig zijn geweest. Homoseksualiteit was nog steeds 'de liefde die haar naam niet durft uit te spreken' en werd door iedereen in Bassett, Nebraska, als een geestesziekte beschouwd <0xE2><0x80><0x93> althans, door de inwoners die ervan hadden gehoord.<br />De grappen zijn gebaseerd op een vrij eenvoudige plot. Grant, die gelooft dat zijn vrouw (Dunne) 7 jaar eerder in een scheepswrak is verdronken, hertrouwt. Maar Dunne duikt springlevend op, nadat ze een eiland heeft weten te bereiken. Grant probeert Dunnes identiteit voor zijn bruid verborgen te houden terwijl hij probeert te bedenken wat hij moet doen. Halverwege de film ontdekt hij dat Dunne niet alleen was toen ze van het eiland werd gered. Ook een andere overlevende is gered: de robuuste, mannelijke, knappe en atletische Randolph Scott, die ook verliefd is op Dunne.<br />Dat doet me ergens aan denken. Toen ik eerder zei dat homoseksualiteit serieus werd genomen, meende ik dat ook. Carrières kunnen door geruchten geruïneerd worden, hele levens kunnen naar de knoppen gaan. Grant en Scott waren toevallig heel goede vrienden en ze woonden in hetzelfde huis op het moment dat deze film werd opgenomen. Er gingen geruchten dat ze allebei homo waren, gebaseerd op het feit dat ze in hetzelfde huis woonden. Beide carrières hebben het overleefd, maar het gerucht over Scott blijft hangen.<br />Het grootste personage in de film is ongetwijfeld de rechter, Granville Bates. Wat een chagrijnig gezicht! Wat een prikkelbare, ongeduldige man! Iemand in de rechtszaal maakt haar poederdoos open en begint make-up aan te brengen, en de weerspiegeling van het licht bereikt hem. 'Hé! Doe dat ding weg! Wat probeer je te doen, me verblinden? Dat wil ik in deze rechtszaal niet hebben. Probeer je gezicht te wassen in plaats van het te beschilderen. (pauze) Er bestaat zoiets als minachting van de rechtbank, weet je. (pauze) Laat me niet achter je aan komen.' De andere geweldige voorstelling komt van Cary Grant. Niemand is ooit beter geweest in lichte komedie dan Grant, ik zweer het. Alles wat hij zegt is grappig. Zelfs zijn aarzelingen, zoals 'Nou...' En hij gebruikt de vaardigheden die hij als acrobaat heeft geleerd om zijn succes te vergroten. Kijk hoe hij over het balkon van het huis rent met de jurken van zijn vrouw, zijn benen bewegen als die van een marionet terwijl zijn hoofd in een rechte lijn vooruitgaat zonder te stuiteren. Het hoort thuis op het Ministerie van Grappige Wandelen.<br />Randolph Scott is ook goed in een van zijn eerdere, vrije rollen. Zijn borst is altijd opgeblazen, zijn stem luid en galmend, zijn gebaren flamboyant, alles wat met opzet is weggelaten uit zijn latere rollen in de Boetticher westerns.<br />Ik heb Irene Dunne nooit echt goed leren kennen. Ik begrijp dat ze een oprecht fatsoenlijke vrouw was, maar haar aantrekkingskracht op het witte doek ontgaat me.<br />Het' Het is maar goed dat die film zo lang meegaat, want er zijn niet veel komedies meer die zo succesvol zijn als deze.
I don't know if this movie would strike today's viewers as being so amusing. I mean, it's STILL extremely amusing today, but in 1940 some of the subjects that gags are built around were taken more seriously. In middle America divorce was rare, for example. As late as 1964 one of the reasons Nelson Rockefeller lost the Republican nomination was that he had recently divorced and remarried. We didn't have a divorced president until Reagan, 16 years later. And at one point Cary Grant is sent to gather some clothes for his wife and a psychiatrist sees him examining the dresses in her closet and posing in front of the mirror, holding up the dresses in front of him, trying on different women's hats. The suggestion of homosexuality and cross-dressing must have been outrageous at the time. Homosexuality was still "the love that dare not speak its name" and was thought by everyone in Bassett, Nebraska, to be a mental disease -- those residents who had heard of it, anyway.<br /><br />The jokes are built around a simple enough plot. Grant, believing his wife (Dunne) to have drowned 7 years earlier in a shipwreck, remarries. But Dunne shows up vibrantly alive, having made it to an island. Grant tries to hide Dunne's identity from his bride while trying to figure out what to do. Halfway through the movie he discovers that Dunne was not alone when she was rescued from the island. Also rescued was another survivor -- the robustly masculine, handsome, and athletic Randolph Scott, who is also in love with Dunne.<br /><br />That reminds me. When I said earlier that homosexuality was taken seriously, I meant it. Careers could be ruined by rumors -- whole lives could go down the drain. Grant and Scott happened to be pretty good friends and they shared a house at the time this movie was being shot. Rumors began that they were both gay, based on nothing more than their living in the same house. Both careers survived, but the rumor about Scott lingers on.<br /><br />The greatest character in the movie is undoubtedly the judge, Granville Bates. What a crabby face! What an irritable and impatient man! Someone in the courtroom opens her compact and begins applying makeup, and the reflection of the light reaches him. "Hey! Put that thing away! What are you trying to do, blind me? I won't have any of that in this courtroom. Try washing your face instead of painting it. (pause) There's such a thing as contempt of court, you know. (pause) Don't let ME get after you." The other great performance comes from Cary Grant. Nobody has ever been better at light comedy than Grant, I swear. His every statement is funny. Even his hesitations, like "Well ---" And he uses the skills he learned as an acrobat to add to his success. Watch him scuttle across the balcony of the house with his wife's dresses, his legs working like a marionette's while his head advances in a level line without bouncing at all. It belongs in the Ministry of Funny Walks.<br /><br />Randolph Scott is good too in one of his freewheeling earlier roles. His chest is always puffed out, his voice loud and resonant, his gestures flamboyant, everything that was deliberately dropped from his later roles in the Boetticher Westerns.<br /><br />I could never really get with Irene Dunne. I understand that she was a genuinely decent woman, but her on-screen appeal eludes me.<br /><br />It's a good thing that film lasts as long as it does, because they no longer make many comedies as successful as this one.