Ik ben het eens met 'Monumental's' rave uit Blighty, maar de vrijwillige 9.3 lijkt me, gezien veel meer'substantiële' films en misschien zelfs een paar televisieseries, overdreven. Dit oeuvre van David Milch verdient zeker hetzelfde, want decor en kostuum en de rolverdeling en het acteren zijn gedurende de hele film niet van belang. Maar in wezen is ook dit een 'fabeltje' van onverbiddelijke houding en stijl en af en toe de wenkbrauwen doen fronsende ongemakken van karakter en/of situatie. Het gevloek wordt gelul, zoals de bedoeling was, maar het zijn de oppervlakkige gedaanteverwisselingen van Swearingen en Bullock, van angstaanjagende schurk tot bijna beminnelijke, onverzettelijke, nuchtere held tot berustende tweede-banaan. In dit opzicht is Brad Dourifs 'Doc' de meest consequente en meest publieksvriendelijke van het stel, ook al is hij' Het is bijna te werelds en te wijs, lijkt het wel, voor zowel periode als plaats. In wezen is de serie een directe afsplitsing van de grote 'Hill Street Blues'-vorm, van composities tot de zuivere'realismen' van de respectievelijke onderwerpen en thema's. Toch doet niets van dit alles af aan de ongelooflijk goed onderhouden mise-en-scène die elke filmmaker eer zou aandoen, laat staan teleserieklunzen. Wat? De laatsten maken tegenwoordig apen van de eerste. O, kleinigheden: me dunkt dat die arme Calamity Jane soms overwerkt is voor komische noot, en ik zou wel eens willen weten wat de historische nominaties zijn voor figuren als meneer Wu en zijn varkensstal. Maar wel een goede snufjeskiller, voor exotische 'kleuren'? Het spel is begonnen, Watson. <br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> Alle leden van het ensemble die het hoofd boven water weten te houden, houden zich nog steeds aan hun eigen 'rollen', zelfs die van Robin Weigard? Laatbloeiende lesbienne, al hebben de schrijvers en regisseurs er moeite mee die overtuigend te maken. Iemand heeft hier de bewering geplaatst dat dit 'Deadwood' het evenbeeld is van de historische versie, als het afkomstig is van een bewoner van het landgoed zou dat iets moeten uitmaken, maar, sceptisch als ik blijf, moet ik wel geloven dat het slechts 'de helft' van het'verhaal' kan zijn, hoe onderhoudend en theatraal het ook is. En ten slotte vind ik persoonlijk twee 'raciale' elementen die niet bij me opkomen, te weten de karakteriseringen van de zwarte moeder en de staleigenaar, en, belangrijker nog, die van Wu. In dat laatste geval hebben de schrijvers wel de waarheid van 'heng-dai' gesproken, maar wel 150 'Chinezen' verzameld tussen Cheyenne en Deadwood? Nou ja, dat is een fabeltje, nietwaar? En nog verdomd bevredigend ook. Maar wat mij betreft, de 'geschiedenis' van de stad valt in het niet bij die van haar mede-stalgenoot-teelten, 'Rome', die alle kracht en glorie toont en minder van de vertoningen en terzijdes.
Have to agree with "Monumental's" rave out of Blighty, but the consensual 9.3, in view of much more "substantial" flicks and maybe even some teleseries, seems to me effusive. This David Milch oeuvre merits same, certainly, for setting and costume and the casting and acting are nonpareil throughout. But, at heart, this too is a "fable" of unrelenting stance and style and occasionally eyebrow-raising discomfitures of character and/or situation. The cussing becomes ho-hum, as intended?, but it's the facile morphings of Swearingen and Bullock from scary villain to almost-lovable reprobate and stalwart no-nonsense hero to acquiescent second-banana. In this view, Brad Dourif's "Doc" is the most consistent and audience-friendly of the lot, even if he's almost too worldly and wise, it would seem, for both period and locale. At bottom, the series is a direct peel-off from the late, great "Hill Street Blues" template, from ensemble characterizations to the true-blue "realisms" of the respective subjects and themes. Still, none of this takes away from the incredibly maintained mise-en-scene that would do credit to any filmmaker, much less mere teleseries wonks. What?, the latter are making monkeys out of the former nowadays. Oh, minor quibbles: meseems poor Calamity Jane has been overworked for comic relief sometimes, and, I would be curious for the historic citations for the likes of Mr. Wu and his pigpen. Nice designated pinch hitter though, for exotic "color"? The game's underfoot, Watson.<br /><br />Addendum: After turning cartwheels for the likes of Season 1, and even extending into Season 2, I, personally, revise my reactions halfway through the Season 3 episodes. There can be no question about the polished savvy of the creators here, indeed, their accomplishments seem all that more astonishing. But, to me, the fact of the matter is that by Season 3, "Deadwood" had become almost a parody of itself, which is to say, "high camp." I can't quite take seriously the evolutions herein, including the Earp brothers as Blackwater types, even as seasoned vets like Gerald McRaney and Brian Cox, and even Gale Harold, make you sit up and take notice despite your askance. ALL sustaining members of the ensemble cast continue to maintain their individual "roles," even Robin Weigard's? late-blooming lesbian, albeit the writers and directors have a hard time making it convincing. Someone has posted here the claim that this "Deadwood" is a dead ringer for the historic one, coming from a resident there it should matter, but, skeptic that I remain, I have to believe that it can only be "half" the "tale," entertaining and theatrical as it is. And, finally, I personally find two "racial" elements that fail to ring my bell, to wit, the characterizations of the Negro mama and stable owner, and, more to the point, that of Wu. In that last case, the writers DID ring in the verity of "heng-dai," but assembled 150 "Chinese" between Cheyenne and Deadwood? Oh, well, this IS a fable, no? And a damnably satisfying one at that. But, to me, its "history"city falls considerably short of that of its fellow stablemate telesries, "Rome," which evinces ALL the strengths and glories and less of the stagings and asides.