De film begint op een heuvel waar een stel begint te picknicken, maar wordt al snel een nachtmerrie als er een heteluchtballon langszeilt, die duidelijk in moeilijkheden verkeert. Ondanks de inspanningen van Joe, de hoofdpersoon, en anderen in het gebied, sterft er een man. Dit begint Joe zwaar te raken, vooral omdat het erop lijkt dat een van degenen die met de ballon probeerden te helpen, Jed, nu een obsessie voor Joe heeft ontwikkeld. Al met al stapelen de problemen zich op! Nou, om heel eerlijk te zijn, vooral in vergelijking met _Verzoening_, dat het boek volmaakt recht deed, heeft deze film het boek volledig geruïneerd. Wat subtiel en dubbelzinnig was, heeft hier de subtiliteit van een man die de sjofele flat van een andere man in elkaar slaat. Het werkte allemaal veel beter toen Jed een welgestelde liberaal was, in plaats van een man die net zo goed een zwerver had kunnen zijn, toen Claire een poëzieliefhebber was, toen het publiek, net als Claire, in twijfel werd getrokken over Joe's geestelijke gezondheid. Hier is het praktisch onmogelijk om met Claire mee te voelen: is het niet duidelijk dat Jed Joe overal volgt en 'God mag het weten' zingt? Die arme man: wat doet hij nog steeds met iemand die hem zo duidelijk niet begrijpt? Toen ik de bladzijden las, vloog ik soepel door de bladzijden, geschokt, vol verwachting, geïnteresseerd, terwijl de film me alleen maar een vaag misselijk gevoel gaf. Om te zeggen dat het moeilijk kijken was, is een understatement. Ik wil het nooit meer zien. Ik heb het zelfs met plakband dichtgeplakt. Maar ik zou het boek makkelijk opnieuw kunnen lezen.
The film starts on a hillside where a couple begin to have a picnic, but it quickly turns into a nightmare as a hot air balloon sails past, clearly in trouble. Despite the efforts of Joe, the protagonist, and others in the area, a man dies. This begins to affect Joe badly, especially as it seems that one of those who tried to help with the balloon, Jed, has now developed an obsession with Joe. All in all, problems are piling up! Well, to be quite honest, particularly in comparison with Atonement which did the novel perfect justice, this film completely ruined the book. What was subtle and ambiguous, has here the subtlety of a man smashing up another man's dingy flat. It all just worked so much better when Jed was a well-off liberal, rather than a man who seems tantamount to being a vagrant, when Claire was a poetry enthusiast, when the audience was actually left in doubt, like Claire, about the state of Joe's mental health. Here, it is virtually impossible to sympathise with Claire: isn't it obvious that Jed is following Joe around, singing 'God only knows'? That poor man: what is he still doing with someone who so clearly does not understand him! When reading the pages, I flew smoothly through the pages, feeling shocked, anticipating, interested, while the film just left me feeling vaguely sick. To say that it made for difficult watching is an understatement. I never want to see it again. In fact, I have taped over it. I could easily, however, read the book again.