'Shake Hands With The Devil' beschrijft de ervaringen van het Canadese Gen. Romeo Dallaire, die in 1994 aan het hoofd stond van de VN-troepen in Rwanda, terwijl hij zijn terugkeer naar Rwanda filmde ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van de genocide in 2004. Dallaires kleine VN-vredesmacht werd gestuurd om te helpen bij het beschermen van de kwetsbare wapenstilstand in de burgeroorlog in Rwanda, en was als zodanig niet in staat om op welke manier dan ook tussenbeide te komen. In april 1994 brak de hel los toen extremisten de president van Rwanda vermoordden en een coup pleegden, waarbij ze deden alsof een 'derde macht' schuldig was. Hoge militaire commandanten sloten zich aan bij de 'Hutu-macht'. In de eerste paar uur na de moordaanslag werden alle gematigde leiders gedood, zodat er niemand meer over was om zich tegen hen te verzetten toen ze een zorgvuldig voorbereide genocide in gang zetten. Buitenlanders vluchtten het land uit en de VN trokken iedereen terug, op een minimale troepenmacht na. Er mochten slechts tweehonderdzeventig soldaten achterblijven, verlamd door de beperkingen van de parameters van hun missie. Ze konden op een handjevol door de VN beschermde locaties zo veel mogelijk Tutsi's onderbrengen, maar afgezien daarvan werden ze gedwongen om omstanders te zijn.<br />De ambivalentie van de VN ondermijnde elk operationeel aspect van de missie. Dallaire moest smeken om zelfs de meest elementaire voorraden <0xE2><0x80><0x93> ik heb het hier over papier en potloden, niet over geweren of jeeps. Tijdens de genocide sprong hij het grootste deel van de tijd door de meest waanzinnige administratieve hoepels, diende rapporten in, schreef beoordelingen, probeerde van alles om zijn bazen bij de VN te overtuigen. Het was duidelijk dat de hoge bazen hoopten dat als ze maar lang genoeg treuzelden, het allemaal vanzelf zou ophouden.<br />Eindelijk, na drie maanden van ongebreideld moorden, waren de rebellentroepen in staat de genocide een halt toe te roepen. Tegen die tijd waren er 800.000 mensen dood.<br />Zoals je je kunt voorstellen, was Dallaire kapot van deze ervaring. In de jaren daarna kreeg hij een emotionele inzinking en probeerde twee keer zelfmoord te plegen. Hij werd achtervolgd door schuldgevoelens en wroeging, ervan overtuigd dat de minimale kracht van 5000 man de genocide had kunnen tegenhouden of zelfs voorkomen. Hij ziet dit als zijn eigen persoonlijke falen, zoals het ook zijn onvermogen was om zijn superieuren ervan te overtuigen dat ze moesten ingrijpen, wat zoveel levens heeft gekost.<br />Maar in plaats van toe te geven aan de wanhoop, met de hulp van zijn familie en dierbaren, heeft hij zich uiteindelijk vermand. Hij heeft een paar van de ergste demonen tot rust gebracht door een boek te schrijven over zijn ervaringen. De film heeft zijn titel te danken aan de naam van zijn boek.<br />Dallaire is naar Afrika teruggekeerd om te getuigen in de processen over oorlogsmisdaden, maar tot het tiende jaar was hij niet teruggegaan naar Rwanda. Terwijl hij de scènes van zijn ervaringen in 1994 opnieuw beleefde, gingen de filmmakers met hem mee, soms terugspringend naar de archiefbeelden van de genocide, zodat we konden zien wat Dallaire in gedachten voor zich zag terwijl hij het verleden met het heden vergeleek.<br />Daar, te midden van die gekwelde herinneringen, overweldigt Dallaires mededogen voor de overlevenden die hij ontmoet zijn droefheid en wroeging. Elk individu is belangrijk voor hem. En op sommige plaatsen brengen ze een weemoedige glimlach op zijn gezicht. Hij wordt herenigd met een aantal mensen met wie hij in 1994 heeft gewerkt, en ze begroeten elkaar met grote genegenheid. De film wordt onderbroken door interviews met sommige van die mensen, die andere details in het verhaal invullen. <br />Dallaire doet me denken aan de helden uit de klassieke mythologie, zoals in een van de verhalen van Joseph Campbell, opgebouwd uit diepe archetypen. Hij schudde de hand van de vleesgeworden duivel, hij werd getransformeerd door zijn afgrijselijke ervaring, hij verdroeg, hij overleefde, en hij is teruggekeerd naar het land der levenden, met de littekens van zijn beproeving als een scharlaken letter of een kaïnsteken. Hij is een moderne Cassandra, veroordeeld om de waarheid te vertellen die niemand wil horen. Het is niet verbazingwekkend dat Dallaire onder druk is gezet om zijn wijzende vingers weg te halen en zijn mond te houden. Hij weigert. Net als de oude zeeman vertelt hij zijn verhaal omdat hij het moet doen. Hij is getuige van die hel op aarde. We moeten naar hem luisteren, en deze film helpt ons zijn boodschap over te brengen.<br />Ik wil ook reageren op de recensie van 16 mei 2005. Deze kijker vond het jammer dat de film kritiek leverde op de Verenigde Staten, maar ik denk dat hij het verkeerd heeft begrepen. Hoewel Dallaire heel wat te stellen heeft met de Verenigde Staten, is de kritiek in de film vooral gericht op de VN. Ja, de Verenigde Staten staan natuurlijk onder een zwaardere druk dan andere lidstaten, omdat we zoveel meer te bieden hebben en zoveel meer invloed hebben. Maar de VN heeft het hier flink verknald. De invloed van de VN reikt veel verder dan die van individuele lidstaten. Begin 1994 was het staakt-het-vuren van Rwanda precies het soort situatie waar de VN bij moesten helpen. In dit geval waren de VN en de VS er alleen maar in geslaagd er als racistische hypocrieten uit te zien.<br />Deze recensent beweert dat niemand van ons bereid zou zijn een Amerikaans leven op te offeren om een Rwandees te redden, maar daar ben ik het niet mee eens. Ik denk dat Amerikaanse soldaten een eergevoel hebben en niet werkeloos willen toezien hoe een kind voor de ogen van de ouders wordt doodgehakt. Een wereldleider zijn is meer dan vooraan in de rij staan bij de voertrog. Onze grote rijkdom, onze machtige strijdkrachten en onze buitengewoon rijke middelen stellen ons in staat anderen die hulp nodig hebben een handje te helpen. De internationale wet is overtreden. Wij (de Verenigde Staten en de VN) hebben beloofd die wet te handhaven en wij (de Verenigde Staten en de VN) hebben de plicht ons aan ons woord te houden.
*spoilers in here* "Shake Hands With The Devil" reviews the experiences of Canadian Gen. Romeo Dallaire, who was head of the UN troops in Rwanda in 1994, while filming his return to Rwanda for the 10th anniversary of the genocide in 2004. Dallaire's small UN peacekeeping force was sent in to help protect the fragile truce in Rwanda's civil war, and as such was unable to interfere in any way. In April of 1994, all hell broke loose as extremists assassinated Rwanda's president and staged a coup, pretending a "third force" was at fault. High-level military commanders joined forces with the "Hutu power" extremists and quickly killed all the moderate leaders in the first few hours after the assassination, so there was no one left to oppose them as they set in motion a carefully planned genocide. Foreign nationals fled the country and the UN pulled out everyone except a minimal force. Only 270 soldiers were allowed to remain, paralyzed by the restraints of their mission's parameters. They could shelter as many Tutsis as possible in a handful of UN-protected sites, but apart from that, they were made to be bystanders.<br /><br />The UN's ambivalence hamstrung every operational aspect of the mission. Dallaire had to beg for even the most basic supplies -- I'm talking about paper and pencils here, not guns or jeeps. He spent most of his time during the genocide jumping through the most insane administrative hoops, filing reports, writing assessments, trying everything to convince his bosses at the UN. It was plain that the higher-up hoped if they stalled long enough, it would all just go away.<br /><br />Finally after 3 months of unrestrained killing, the rebel troops were able to move in and halt the genocide. By then 800,000 people were dead.<br /><br />As you can imagine, Dallaire was devastated by this experience. In the years afterwards, he had an emotional breakdown and attempted suicide twice. He was haunted with guilt and remorse, certain the a minimal force of 5,000 could have stopped or even prevented the genocide. He sees this as his own personal failure, as it was his inability to convince his higher-ups to intervene which cost so many lives.<br /><br />But instead of succumbing to despair, with the help of his family and loved ones, he eventually pulled himself together. He laid some of the worst demons to rest by writing a book about his experience. The movie takes its title from the name of his book.<br /><br />Dallaire has returned to Africa to testify in the war crimes trials, but until the 10th anniversary, he had not gone back to Rwanda. As he revisited the scenes of his experiences in 1994, the filmmakers came with him, sometimes jumping back to archive footage of the genocide, so that we could see what Dallaire saw in his mind's eye as he contrasted past to present.<br /><br />There in the midst of those tormented memories, Dallaire's compassion for the survivors he meets overpowers his sadness and remorse. Each individual matters to him. And some places bring a wistful smile to his face. He is reunited with several people he worked with in 1994, and they greet one another with great affection. The film intersperses interviews with of some of those people, who fill in other details in the story.<br /><br />Dallaire reminds me of the heroes of classic mythology, like one of Joseph Campbell's stories, built from deep archetypes. He shook hands with evil incarnate, he was transformed by his horrific experience, he endured, he survived, and has passed back into the land of the living, wearing the scars of his ordeal like a scarlet letter or a mark of Cain. He is a modern day Cassandra, condemned to tell the truth no one wants to hear. Not surprisingly, Dallaire has been pressured to quit pointing fingers and keep his mouth shut. He refuses. Like the ancient mariner, he tells his tale because he must. He bears witness to that Hell on Earth. We need to listen to him, and this movie helps bring us his message.<br /><br />I would also like to respond to the review of May 16, 2005. This viewer was unhappy that the film was critical of the US, but I think he misunderstood. Although Dallaire has plenty of gripes with the US, the movie's main target for criticism is the UN. Yes, the US naturally comes under heavier scrutiny than other member nations because we have so much more to offer and have so much more influence. But the UN is the one who blew it in a big way here. The UN's scope reaches far beyond that of individual member nations. The Rwandan cease fire in early 1994 was exactly the type of situation the UN was meant to help with. In this case, the only thing the UN and the US succeeded in was in looking like racist hypocrites.<br /><br />This reviewer contends that none of us would be willing to sacrifice an American life to save a Rwandan, but I don't agree. I think American soldiers have a sense of honor, and would not want to stand by and watch a child hacked to death in front of the parents. Being a world leader is more than just getting to be first in line at the feed trough. Our great wealth, our powerful military, and our extraordinarily rich resources enable us to lend a hand to others who need help. International law was broken. We (the US AND the UN) promised to uphold that law and we (the US AND the UN) had a duty to stand by our word.