'The Year My Voice Broke' is een van die onbekende, typische diamant-in-de-dop-films die niet de weg naar de dvd-markt lijken te vinden, maar die tijdens het hele kijken op Criterion lijken. Het gedurfde, eerlijke en beschrijvende verhaal van een jonge jongen, zijn liefde voor dit oudere meisje en de beproevingen van het opgroeien in een kleine stad, zijn slechts de oppervlakkige tekenen van wat deze film te bieden heeft. Hij spreekt tot de verbeelding van die klassieke films van eind jaren veertig, begin jaren vijftig door een stad te creëren met karakter, mythologie en individualiteit. Je zou kunnen zeggen dat de stad waar deze film zich afspeelt, onze vierde personage is, achter Danny, Freya en Trevor, maar misschien loopt deze enthousiasteling op de zaken vooruit. Toen ik deze import op een tweedehands videorecorder bekeek, was het beeld korrelig, de speler maakte lawaai en het geluid was volkomen destructief, maar toch sijpelde het hart van deze film van het scherm. De kracht van de personages, de details van ons verhaal en de waarheid in de woorden van regisseur/scenarioschrijver John Duigan veranderden van betekenis in een film uit 1987 (die zou plaatsvinden in 1962) tot het creëren van een verhaal dat niet gedateerd of oud aanvoelde toen we het vandaag de dag, eind 2009, bekeken. Dat is de erfenis van...' 'The Year My Voice Broke' <0xE2><0x80><0x93> de rauwe emotie die in deze film de kop opsteekt, is vandaag de dag nog steeds relevant <0xE2><0x80><0x93> misschien zelfs nog wel relevanter. Aangezien Hollywood alle mogelijke technieken gebruikt om hetzelfde effect te bereiken, hoef je alleen maar terug te kijken op films die de ouderwetse methode gebruiken <0xE2><0x80><0x93> geweldige acteurs, een gewaagd script en een achtergrond die je de adem beneemt.<br />Om deze film te kunnen toejuichen, zou je een klopje op de rug van een heel jonge, heel getalenteerde Noah Taylor moeten geven. Hij speelde niet alleen een ongemakkelijke rol, hij moest ook zijn woede, zijn tienerfrustratie laten zien, evenals zijn vermogen om hersens te gebruiken in plaats van spieren. Hij had ons zijn onvoorwaardelijke liefde voor Freya laten zien, zijn spottende haat jegens Trevor, en zijn speurderstalenten bewezen dat deze jongen tot alles in staat was. Zijn collega's die in elke scène voorkwamen, werkten met zijn dynamiek mee en werkten net zo hard aan hun talent. Freya, gespeeld door Loene Coleman, een groentje op het witte doek, was betoverend in de rol van de verliefde tiener. Hoewel ze niet helemaal het niveau van meneer Taylor had, werkte haar talent om haar rollen te spelen. Ze was het klassieke foute buurmeisje met geheimen. Haar chemie met Taylor zorgde ervoor dat ik aan het scherm gekluisterd bleef. Hetzelfde kan gezegd worden van Trevor, gespeeld door Ben Mendelsohn, die...' Zijn duivelse, bijna irritante lach schiep een heel eigen personage. Als de wildcard wisten we nooit wat hij zou gaan doen, en zowel onze personages als ons publiek was daar bang voor. Om de intensiteit van deze acteurs te demonstreren, moet je goed kijken naar de scène waarin ze de nacht doorbrengen in het'spokenhuis' bij de spoorlijn. Elk van hen heeft een motief, elke acteur/karakter verwoordt zijn emotie, en met elke regel wordt de scène krachtiger. Ik had dit niet verwacht bij zulke jonge kinderen.<br />Met deze drie dominante personages kun je je afvragen wat er nog meer nodig zou zijn om een onafhankelijke film te laten slagen. Nog een: de stad. Zoals gezegd doet de stad waar deze drie (en vele anderen) wonen denken aan onze Amerikaanse 'Bedford Falls'. Er zijn inwoners die hun hele leven al bij hen zijn en geheimen hebben die velen van hen bewaren om hun stad te beschermen. Tijdens de film zijn onze personages voortdurend bezig hun momenten te bouwen via een kleiner leven in de stad. We horen over Danny's passie voor de zwarte kunst, dat Trevor de politie uit de eerste hand kent en dat Freya's onbekende geheim de stad op afstand houdt. Zonder de nabijheid van deze stad zou 'Het jaar dat mijn stem brak' niet hebben gewerkt. Als de film in een grotere stad was opgenomen, zou het intieme gevoel van een beschermende, maar destructieve stad niet hebben gewerkt. De dronken stad zou minder aangrijpend zijn geweest, Danny's vader's stad. Zijn rol zou minder persoonlijk hebben aangevoeld, en het idee dat hij veilig thuis was zou minder geruststellend zijn geweest. De stad moest een personage in deze film zijn. Duigan wist dat, ontwikkelde het en legde er een sterke nadruk op in zijn film.<br />Dit was een film met een personage in de hoofdrol. Zonder Noah Taylor, Loene Coleman of Ben Mendelsohn zou deze film hebben gefaald. Het is moeilijk voor te stellen dat iemand anders in staat zou zijn om deze personages te spelen, of dat een Amerikaanse werkelijkheid zo'n enorme aantrekkingskracht zou hebben. Het was indrukwekkend om Australië in 1962 te zien, een land dat we in de afgelopen eeuwen niet vaak genoeg in de bioscoop hebben gezien. Ik had al genoeg met hem te doen, begreep deze film, schreef een waargebeurd verhaal en bouwde een filmische triomf op. Helaas is deze film vergeten, maar kijk eens goed naar de filmografie, de weelderige landschappen, de toewijding van onze personages, de bovengenoemde stad, en dit alles had niet tot stand kunnen komen zonder een hartstochtelijk oog. Ik bedank Duigan voor zijn talent en zijn vermogen om deze film uit de jaren tachtig om te toveren tot een universeel emotioneel en opwindend filmmoment.<br />Al met al heb ik genoeg gezegd. Ik was dol op deze film. Hij was gedetailleerd, emotioneel en prachtig. Iedereen, van de regisseur tot de acteurs, speelde voortreffelijk. Het waren een paar slechte eerdere films, maar 'The Year My Voice Broke' bood die klassieke niche. Het voelde fris en nieuw aan, ondanks de leeftijd. Ik kan dit iedereen aanbevelen. Koop een videorecorder en neem een kopie van deze film, je zult niet teleurgesteld zijn.
"The Year My Voice Broke" is one of those unknown, quintessential diamond-in-the-rough films that can't seem to find its way into the DVD market, but breaths Criterion throughout the entire viewing. The daring, honest, and descriptive story of a young boy, his love for this older girl, and the tribulations of growing up in a small town are merely scratching the surface to what this film has to offer. It speaks, and pays homage, to those classic films from the late 40s, early 50s by creating a town with character, mythology, and individuality. One could argue that the town in which this film takes place is our fourth character, behind Danny, Freya, and Trevor  but perhaps this enthusiast is getting ahead of himself. Watching this import on a used VHS, the picture was grainy, the player made noise, and the sound was utterly destructive  yet the heart of this film oozed from the screen. The power of the characters, the detail of our story, and the truth in director/screenwriter John Duigan's words went from having meaning in a 1987 film (that was supposed to take place in 1962) to creating a story that didn't feel dated or old watching it today, at the end of 2009. That is the legacy of "The Year My Voice Broke", the raw emotion harassed in this film continues to be relevant today  perhaps even more. As Hollywood uses every CGI possible to recreate the same effect, all one needs to do is look back at films that used the old-fashioned methodgreat actors, a daring script, and a background that could knock your socks off.<br /><br />To applaud this film, one would need to pat the back of a very young, a very talented, Noah Taylor. Taking on not just an awkward role, he needed to show his anger, his teenage frustration, as well as his headiness for brains instead of brawn. Noah Taylor, known to me as Technical Support in "Vanilla Sky", succeeded gracefully and with the power of most of our top paid American stars. His ability to show us his unconditional love for Freya, his quizzical hatred for Trevor, as well as his sleuthing skills proved that this kid was ready for anything. His co-workers inhabiting each scene worked with his dynamic and equally pushed their talents. Freya, played by Loene Coleman, a newbie to the screen, was enchanting as the love interest. While she wasn't quite the level of Mr. Taylor, her ability to carry her scenes worked. She was the classical bad-girl-next-door with secrets. Her chemistry with Taylor kept me glued to the screen. The same can be said for Trevor, played by Ben Mendelsohn, who's diabolical, nearly irritating, laugh created a character all his own. As the wildcard, we never knew what he was going to do next, and both our characters and our audience were scared of that. To demonstrate the intensity of these actors, watch closely the scene in which they spend the night in the "haunted" house near the railroad tracks. Each one has a motive, each actor/character delivers their emotion, and with each line the scene gets more and more powerful. I wasn't expecting this with children so young.<br /><br />With these three dominate characters; one may ask what else would be needed for an independent film to succeed? One more, the town. As mentioned before, the town that these three (and many others) reside is reminiscent of our American "Bedford Falls". There are residents that have been their all their lives and secrets many of them keep to protect their town. Throughout the film, our characters are continually building their moments via smaller lives within the town. We learn about Danny's passion for the black arts, that Trevor knows the police firsthand, and that Freya's unknown secret keeps the town at bay. Without the closeness of this town, "The Year My Voice Broke" wouldn't have worked. If filmed in a bigger city, the intimate feeling of a protective yet destructive town would have floundered. The town drunk would have been less poignant, Danny's dad's role would have felt less personal, and the idea of home being safe would have felt less comforting. The town had to be a character in this film. Duigan knew it, developed it, and built it strongly into his film.<br /><br />This was a character driven film. Without Noah Taylor, Loene Coleman, or Ben Mendelsohn, this film would have failed. It is hard to imagine anyone else being able to carry these characters, or that an American reality would pack as much of a punch. It was impressive to see Australia in 1962, a place we don't explore in cinema enough over past centuries. Director Duigan, if I haven't already drooled over him enough, understood this film, wrote a genuine story, and built a cinematic triumph. Alas, this film has been forgotten, but look closely at the cinematography, the lavish landscapes, the devotion of our characters, the above mentioned town  these all could not have been accomplished without a passionate eye. I applaud Duigan for his talent and ability to transform this 1980s film into a universally emotional and exciting moment of cinema.<br /><br />Overall, I have said enough. I loved this movie. It was detailed, emotional, and beautiful. Everyone, from director to actors performed superbly. It was a rough couple of prior films, but "The Year My Voice Broke" provided that classic niche. It felt fresh and new, despite the age. I recommend this to everyone. Buy a VHS player and get a copy of this movie, you will not be disappointed.<br /><br />Grade: **** 1/2 out of *****