Alleen een paar aantekeningen over uitzonderlijke taferelen, wat erin zit en wat niet: 1) het einde, de ingelijste foto die 50 seconden blijft hangen terwijl Anna over de esplanade van de begraafplaats naar Holly en verder loopt; 2) de ziekenhuisscène: geen enkele foto van de kinderen, maar de gehavende teddybeer was genoeg; 3) het wachten tot Harry in de cafédeur zou verschijnen: de close-ups van de gezichten van de in een hinderlaag wachtende militairen kwamen regelrecht uit Leni Riefenstahls 'Triumph of the Will'. en met dezelfde dramatische impact; 4) de totale afwezigheid van zinderende seksscènes, gevloek en bloederig geweld (met één uitzondering, geen van de vermoorde mannen wordt gedood, en in dat ene geval is er geen bloed, alleen een snel opkomend verdriet); 5) en zou het niet mogelijk kunnen zijn dat Anna door de Sovjets werd gezocht als oorlogsmisdadiger? Hier was het scenario van Graham Greene strikt gebaseerd op de Koude Oorlog: de Russen waren noodzakelijkerwijs de'slechteriken', bereid om een stuk tuig als Lime te huisvesten en een gevoelige ziel als 'Anna Schmidt' te vervolgen (misschien was ze de minnares geweest van een hooggeplaatste nazi-commandant in een vernietigingskamp en had ze zijn sadistische genoegens gedeeld). En ten slotte moeten de sukkels in deze kolom, die de muziek niet mooi vonden omdat die een 'Hawaïaans' geluid had, gedacht hebben dat ze naar Arthur Godfrey op de ukelele luisterden in plaats van naar de citer van Anton Karras. Of het nu de Koude Oorlog was of niet: tien van de tien.
Just a few notes on exceptional scenes, what's in them and what's not: 1) the ending, the framed shot that lingers for 50 seconds as Anna advances down the esplanade of the cemetery towards Holly and beyond; 2) the hospital scene: not a single shot of the children, but the tattered teddy bear was enough; 3) the wait for Harry to show in the cafe`: the close-ups of the faces of the military men waiting in ambush were straight out of Leni Riefenstahl's "Triumph of the Will" and with the same dramatic impact; 4) the total absence of sizzling sex scenes, profanity, & gory violence (with one exception, none of the men killed is seen being killed, and in that one case there is no gore, only a quick hitting sadness); 5) and couldn't it have been just possible that Anna was wanted by the Soviets as a war criminal? Here's where Graham Greene's screenplay was strictly Cold War boilerplate: The Russians were necessarily the "bad guys," prepared to harbor a scumbag like Lime and persecute a sensitive soul like "Anna Schmidt" (maybe she'd been the lover of a high-ranking Nazi commander of a death camp and had shared in his sadistic delights). And, finally, the bozos in this column who disliked the music because it had an "Hawaiian sound" must have thought they were listening to Arthur Godfrey on the ukelele rather than Anton Karas' zither. Cold War boilerplate or not: 10 out of 10.