Dit is de film waarmee het allemaal begon, vóór King Kong, Beast From 20.000 Fathoms, Godzilla, Jurassic Park, enz. Bijna tachtig jaar geleden werd deze ambitieuze stomme film op een verbijsterd publiek losgelaten, het verhaal aangepast aan de beroemde roman van sir Arthur Conan Doyle. Hoewel er al eerder zwijgende korte films met prehistorische dieren waren geweest, was The Lost World de eerste volledige film die het concept van zulke bovenmaatse monsters die een grote metropool binnendringen introduceerde. Tegenwoordig lijkt zo'n plot vreselijk cliché, maar het is niet eerlijk om The Lost World naar moderne maatstaven te beoordelen <0xE2><0x80><0x93> technisch of artistiek. Sterker nog, als imitatie inderdaad de meest oprechte vorm van vleierij is, zou deze oorspronkelijke versie van de Verloren Wereld moeten blozen van de aandacht!<br /> Willis O'Brien (die al veel korte films had geproduceerd) was de belangrijkste bron achter de Verloren Wereld: zonder zijn expertise en deelname zou de film waarschijnlijk nooit voltooid zijn, of zelfs maar overwogen zijn. De producers van de film hadden er terecht op gerekend dat het publiek de film voornamelijk zou willen zien voor de prehistorische dieren, dus de menselijke cast speelde een ondersteunende rol. O'Brien en zijn crew gingen verder dan Doyles verhaal en bevolkten de Verloren Wereld met schijnbaar tientallen wezens (er worden er maar een paar genoemd in het boek). De toevoeging van nog meer dinosaurussen maakte het mogelijk dat ze in de film werden voorgesteld als de voornaamste bedreigingen, in plaats van als het verhaal van de stammenoorlog tussen inboorlingen en aapmensen. Afgezien van stuntman Bull Montana als de schurkachtige ontbrekende schakel die op onverklaarbare wijze samen reist met een chimpansee, werd dit deel van de film niet in de film opgenomen.<br />De film verschilt enigszins van Doyles roman: een groep onverschrokken ontdekkingsreizigers vergezellen de wispelturige professor Challenger (Wallace Beery) naar een plateau in de jungle van Zuid-Amerika. Beery's Challenger is waarschijnlijk het interessantste personage in de film. Hij is een man die gedreven wordt door zijn overtuigingen en niet bereid is op zijn argumenten terug te komen. In verschillende opzichten kan hij worden gezien als een voorloper van King Kong. 's Carl Denham. Lewis Stone als Sir John Roxton is de enige echte subtiliteit van het personage, een oudere man die verliefd is op de enige vrouw van de expeditie, Paula White (Bessie Love). Roxton ziet zijn kans op romantiek vervagen als Paula valt voor Ed Malone (Lloyd Hughes), een jongere man die hoopt carrière te maken als journalist op de expeditie. Roxton laat eerst zijn ontsteltenis blijken over de ontluikende romance, dan berusting en hij maakt zich hoffelijk los uit deze romantische driehoeksverhouding. Het is een onverwacht vleugje subtiliteit in een film die is afgestemd op drama en conflict.<br /><br />Onvermijdelijk <0xE2><0x80><0x93> vanwege de nadruk op de special effects <0xE2><0x80><0x93> lijkt deze romantische subplot opdringerig. Had de film maar zo'n menselijke interactie kunnen hebben, of had hij maar wat mededogen kunnen opwekken in het publiek. Helaas, hoewel de effecten op zich al opzienbarend zijn, zijn het ijsberen en de richting die The Lost World aanneemt alleen maar nuttig. O'Brien en zijn ploeg hebben wonderen verricht bij het creëren van de dinosaurussen en de vulkaanuitbarsting, maar de technische toverkracht wordt tenietgedaan door de vakkundige, fantasieloze richting van Harry Hoyt, die totaal geen oog lijkt te hebben voor de mogelijkheden die een dergelijke plot met zich meebrengt. In tegenstelling tot King Kong, die wijselijk spanning en spanning opbouwde door de prehistorische bewoners van Skull Island te introduceren, verschijnen de dinosaurussen in The Lost World abrupt en zonder context. De brontosaurus, bijvoorbeeld, wordt voor het eerst rustig grazend door een eenvoudige uitsparing van de actie gezien, en wordt pas later op schaal met de spelers getoond, bijna als een bijgedachte. De Allosaurus die het nachtelijke kamp binnensluipt, wordt daarentegen goed aangepakt. Met ogen die de gloed van het kampvuur griezelig weerkaatsen als die van een oerwoudkat, komt de dinosaurus vanuit de duisternis op de ontdekkingsreizigers af. Zelfs hier wordt de spanning echter verdreven door het feit dat we al hebben gezien dat de Allosaurus (of een soortgelijk exemplaar) eerst een Trachodon en daarna een Triceratops aanviel, dus is zijn verschijning in het kamp minder schokkend. (Ook zijn aanval is te kort.) Het is duidelijk dat O'Brien veel technische mankementen heeft verbeterd tijdens de productie: de resultaten zijn gemengd. Soms is de animatie van de monsters vloeiend (met name van de Brontosaurus die in Londen amok maakt), maar in eerdere scènes is duidelijk te zien dat veel van de stop-motion is gemaakt met gebruikmaking van twee of zelfs drie belichtingstijden tussen het verplaatsen van de modellen. Dat geeft de animatie een ongelijkmatige aanblik, en het is vreemd dat deze primitievere scènes in de uiteindelijke versie zijn gebleven. Het is ook vreemd dat er een Brontosaurus is uitgekozen om los te laten in de finale, vooral omdat deze scène niet in het boek voorkomt. Ze hebben niet veel andere motivatie dan sjokken door de straten. Zelfs de instorting van de Tower Bridge lijkt eerder een anticlimax dan een spektakel hoogtepunt. Er vallen gewonden, maar de dinosaurus vormt weinig opzettelijke dreiging. Als de filmmakers een vleesetende allosaurus hadden gebruikt als de gevangene die losbrak (zoals te zien was op de posters voor de film!), zou hij veel meer een bedreiging zijn geweest. (Hmmm, dat klinkt heel erg als een andere verloren wereld die 72 jaar later wordt gemaakt!)<br />De verloren wereld is onlangs opnieuw uitgebracht op dvd in een prachtig gerestaureerde (en veel uitgebreidere) uitgave, geselecteerd uit verschillende bronnen. De meeste van deze gerestaureerde beelden zijn van het menselijke drama, maar er zijn ook een paar belangrijke scènes met dinosaurussen. Er zijn meer beelden van de op hol geslagen dinosaurussen, en het lijkt erop dat een deel van de bestaande animatiefilm is vervangen door een andere versie van dezelfde scène in eerdere films. Al met al is De Verloren Wereld een van de interessantste stomme films, vooral omdat je kunt zien hoe het zaad van King Kong hier zeven jaar geleden is gezaaid. Deze versie van De Verloren Wereld is misschien geen echte klassieker, zoals King Kong, maar heeft toch zijn momenten. Als je nieuwsgierig bent naar de geboorte en ontwikkeling van stop-motion, of wilt zien wat de inspiratie vormde voor de meer recente Jurassic Park-films, raad ik je aan nog een keer naar deze Verloren Wereld te gaan.<br /><br />
***WARNING SOME SPOILERS*** This is the one that started it all, before King Kong, Beast From 20,000 Fathoms, Godzilla, Jurassic Park, etc. Nearly eighty years ago, this ambitious silent film was unleashed on an astonished public, the story adapted from the famous novel by Sir Arthur Conan Doyle. Although there had been silent short subjects featuring prehistoric animals before, The Lost World was the first full-length feature to introduce the concept of such outsized monsters invading a major metropolis. Today, such a plot seems terribly cliched, but it's unfair to judge The Lost World by modern standards- technically or artistically. In fact, if imitation is indeed the sincerest form of flattery, this original version of the Lost World should be blushing from the attention!<br /><br /> Willis O'Brien (who had produced many short animated subjects previously) was the primary resource behind Lost World: without his expertise and participation, the movie would likely never have been completed, or even considered. The film's producers rightly figured audiences would want to see the film primarily for the prehistoric animals, so the human cast took a supporting role. O'Brien and his crew went above and beyond Doyle's story, populating the Lost World with seemingly dozens of creatures, (only a few are mentioned in the novel). The inclusion of more dinosaurs allowed the film to feature them as the primary menaces, instead of the novel's plot of tribal warfare between natives and ape-men. Except for stuntman Bull Montana as the villainous missing link inexplicably traveling in conjunction with a chimpanzee, this portion of the novel was excluded from the film.<br /><br />The film varies somewhat from Doyle's novel: a group of intrepid explorers accompany the volatile Professor Challenger (Wallace Beery) to a plateau in the jungles of South America. Beery's Challenger is probably the most interesting character in the film. He's a man driven by his convictions and unwilling to back down on his arguments. In several ways, he can be seen as a precursor to King Kong's Carl Denham. Lewis Stone as Sir John Roxton provides the only real subtlety of character, an older man in love with the sole woman of the expedition, Paula White (Bessie Love). Roxton sees his chances for romance fade as Paula falls for Ed Malone (Lloyd Hughes) a younger man who hopes to make his career as a journalist on the expedition. Roxton first conveys dismay at the budding romance, then resignation as he chivalrously bows out of this romantic triangle. It's an unexpected touch of subtlety in a film that is geared towards drama and conflict.<br /><br />Inevitably- because of this emphasis on the special effects- this romantic subplot seems intrusive. If only the film could have sustained such human interaction, or managed to evoke some compassion in audiences. Sadly, though the effects themselves are quite startling, the pacing and direction of The Lost World are merely serviceable. O'Brien and his crew worked wonders to create the dinosaurs and volcano eruption, but the technical wizardry is let down by the workmanlike, unimaginative direction of Harry Hoyt, who seems completely disconnected to the possibilities inherent in such a plot. Unlike King Kong, which wisely built up suspense and tension when introducing the prehistoric denizens of Skull Island, the dinosaurs in Lost World appear abruptly and without context. The brontosaurus, for instance, is first seen grazing sedately through a simple cut away from the live action, and is not shown in scale with the players until later, almost as an afterthought. The Allosaurus that stalks into the nighttime camp, contrarily, is well handled. With its eyes eerily reflecting the glow of the campfire like a jungle cat's, the dinosaur advances from the darkness towards the explorers. Even here, however, the suspense is dissipated by the fact we've already seen the Allosaurus (or another like it) attacking first a Trachodon, then a Triceratops, so its appearance in the camp is less of a shock. (Its attack, as well, is too brief).<br /><br />As for the effects themselves, it is obvious that there were many technical bugs that O'Brien worked to improve upon during production: the results are mixed. Sometimes the animation of the monsters is smooth, (most notably with the Brontosaurus running amok in London) but in earlier scenes it is obvious much of the stop motion was shot using two or even three frame exposures between moving the models. This gives the animation an uneven look, and it's odd that these more primitive scenes survived into the final version. It's also strange that a Brontosaurus was selected to be loose in the finale, especially since this sequence wasn't included in the novel. Unlike Kong, the dinosaur doesn't have much motivation other than lumber through the streets. Even the collapse of Tower Bridge seems anticlimactic rather than a spectacle highlight. People are injured, but the dinosaur provides little intentional menace. Had the filmmakers substituted a flesh-eating Allosaurus as the captive that broke loose (as shown in the posters for the film!) it would have provided far more of a threat. (Hmmm, sounds a lot like ANOTHER `Lost World made 72 years later!)<br /><br />The Lost World has recently been re-released on DVD in a beautifully restored (and much extended) print, culled from several sources. Most of this restored footage is of the human drama, but there are a few significant dinosaur scenes, as well. There is more footage of the dinosaur stampede, and it appears some of the existing animation was replaced by a different `take' of the same scene featured in earlier releases. On the whole, The Lost World is one of the more interesting silent films-- mostly because one can see some of the seeds of King Kong being sown here, seven years before. This version of the Lost World, while perhaps not a true classic like King Kong, nonetheless has its moments. If you're curious about the birth and development of stop-motion, or see what inspired the more recent Jurassic Park films, I'd recommend visiting this Lost World again.<br /><br />