Jammer dat er een limiet is aan het aantal reacties, want ik zou boekdelen kunnen schrijven over hoe verschrikkelijk deze film is. Voor degenen die dit als een soort reclame voor de peta zien, stel ik voor dat jullie nog eens kijken (maar ik stel niet voor om deze troep ook maar één keer te bekijken, laat staan twee keer). Is het je niet opgevallen dat de twee personages die iets om dieren gaven, zwaar beschadigde goederen waren? Deze film is verre van pro-peta, maar impliceert sterk dat de enige reden waarom iemand iets om dieren geeft, is omdat ze om de een of andere reden niet in staat zijn om in de menselijke samenleving te functioneren. Voor degenen die dachten dat deze film 'warm' of 'grappig' was, houdt hij in dat de enige reden waarom iemand iets om dieren geeft, is omdat ze <0xE2><0x80><0x93> om welke reden dan ook <0xE2><0x80><0x93> niet kunnen functioneren in de menselijke samenleving. Als uw idee van warm of grappig is om een enigszins introverte, maar verder competente vrouw onverbiddelijk weg te zien zinken in een neerwaartse spiraal van psychotische waanzin, vol van diefstal, kindermishandeling, dierenmishandeling, vandalisme, verraad en poging tot moord, dan is deze film misschien niet meer dan een kopje thee voor u. En voor degenen die zich identificeerden met de hoofdpersoon <0xE2><0x80><0x93> ik smeek u zo snel mogelijk professionele hulp te zoeken.<br />Ik heb veel van de andere commentaren gelezen en wil een paar punten verbeteren die naar mijn mening onjuist zijn: 1. Peggy was aan het begin van de film geen Het feit dat ze goed kon omgaan met een duidelijk paranoïde baas, dat ze een normale, gezonde vriendschap kon onderhouden met een collega, dat ze bevriend kon blijven met een uiterst onsympathieke broer en schoonzus en dat ze de genegenheid van haar verwende nichtje kon wekken, wees erop dat haar aanvankelijke problemen niet dieper gingen dan het feit dat ze een nogal alledaagse muurbloem was die haar gebrek aan een intieme menselijke relatie had gecompenseerd door nauw <0xE2><0x80><0x93> maar niet pathologisch <0xE2><0x80><0x93> verbonden te zijn met haar hond.<br />2. Newt was geen homo. Als je goed luisterde naar wat hij zei, ontdekte je dat hij in zijn jeugd verschrikkelijk was mishandeld <0xE2><0x80><0x93> en de meest waarschijnlijke reden dat hij geen intieme relatie met een vrouw of een man kon hebben, was een niet al te subtiele suggestie dat deze mishandeling een fysiologische in plaats van een psychologische onmacht veroorzaakte (verminking? castratie?).<br />3. Peggy is niet op weg naar een happy end aan het eind van de film, maar heeft zich volledig in een psychose teruggetrokken. De misdaden waartoe haar waanideeën haar hebben gebracht, zijn geen misdaden waar ze van weg kan lopen <0xE2><0x80><0x93> en haar volledig psychotische toestand zal haar alleen maar meer in haar gestoorde verlangen om dieren te beschermen doen belanden.<br /><br />4. Veel commentatoren beweerden dat de mensen om Peggy heen zich niets aantrokken van het feit dat ze Pencil kwijt was. Integendeel, elk personage met wie ze in contact kwam, uitte zijn medeleven en probeerde haar in elk geval op de een of andere manier te troosten. Dat sommige van hun methoden bot waren of contraproductief, doet niets af aan hun onderliggende empathie.<br />De voornaamste weerzinwekkende veronderstellingen in de film zijn dat a) iedereen die een hechte band met dieren heeft, die band alleen maar krijgt omdat hij <0xE2><0x80><0x93> om welke reden dan ook <0xE2><0x80><0x93> niet in staat is <0xE2><0x80><0x93> om welke reden dan ook <0xE2><0x80><0x93> om een gezonde band met andere mensen op te bouwen, en b) dat mensen die zo'n band met dieren hebben, hopeloos blind zijn voor rede. Ongeveer halverwege liet de film elk voorwendsel varen om een verkenning van gevoelens en emoties te zijn en werd hij niets meer dan een zieke, verwrongen aanval op dierenvrienden. Een van de voornaamste bewijzen van deze transformatie was dat Peggy, toen ze ontdekte dat de Duitse herder de gewonde hond had gedood, zich naar het asiel haastte om te proberen de Duitse herder te redden. PETA of niet, geen enkele dierenvriend die bij zijn volle verstand was, zou beweren dat een hond die een ander huisdier aanvalt en doodt (laat staan een mens) niet onmiddellijk moest worden afgemaakt. En geen enkel dierenasiel zou nog eens vijftien honden aan de zorg van zo iemand toevertrouwen, ongeacht hun geloofsbrieven. Ik denk dat de schrijver van dit afschuwelijke, afschuwelijke stuk werk een paar diepe problemen met dieren heeft <0xE2><0x80><0x93> en totaal niet in staat is te begrijpen dat liefde en empathie niet het enige gebied van menselijke relaties tussen mensen zijn, maar dat ze zich rechtmatig <0xE2><0x80><0x93> en gezond <0xE2><0x80><0x93> moeten uitstrekken tot een oprechte zorg voor alle schepselen, groot en klein.<br />Ik kan nog veel, veel meer manieren opnoemen waarop het beeld dat deze film schetst van mensen die om dieren geven, ongelooflijk onrealistisch was. En ja, ik'snap' de donkere komedie... maar er was niets komisch aan. Het was niets meer dan een kortzichtige, laaghartige weergave van dementie <0xE2><0x80><0x93> en ik ben bang dat ik daar niets amusants of grappigs in kan ontdekken.
Too bad there's a length limit on comments, because I could write volumes about how incredibly awful this movie is. To those who saw this as some sort of commercial for PETA, I'd suggest you go back and watch it again (but I wouldn't suggest anyone watch this garbage even once, let alone twice). Did you not notice that the two characters who cared anything about animals were severely damaged goods? Far from being a pro-PETA piece, this movie strongly implies that the only reason anyone cares deeply about animals is because they are incapable - for one reason or another - of functioning in human society. To those who thought this movie was "warm" or "funny" - if your idea of warm or funny is to watch a slightly introverted but otherwise competent woman sink inexorably into a downward spiral of psychotic madness replete with larceny, child abuse, animal abuse, vandalism, betrayal, and attempted murder - then this movie may be just your cup of tea. And to those who identified with the main character - I implore you to get professional help as soon as possible.<br /><br />I've read many of the other comments and want to correct a few points that I believe are misperceptions: 1. Peggy was not a sociopath at the beginning of the movie - she was a fairly introverted but otherwise normal person. The fact that she could deal competently with an obviously paranoid boss, maintain a normal, healthy friendship with a coworker, remain friends with a thoroughly unlikeable brother and sister-in-law and engender the affection of her spoiled niece all indicated that her initial problems ran no deeper than being a rather homely wallflower who had compensated for her lack of an intimate human relationship by being closely - but not pathologically - attached to her dog.<br /><br />2. Newt was not gay. If you paid attention to what he said, you discovered that he was abused terribly in childhood - and the most probable reason that he was unable to have an intimate relationship with either a woman or a man was a not-too-subtle suggestion that this abuse produced a physiological rather than psychological incapacity (mutilation? castration?).<br /><br />3. Peggy is not headed toward some sort of happy ending at the end of the movie, but rather has retreated fully into psychosis. The crimes to which her delusions have led her are not crimes she will be able to walk away from - and her fully psychotic state will only lead her to commit more in her deranged desire to protect animals.<br /><br />4. Many commenters claimed that the people around Peggy didn't care about her loss of Pencil. On the contrary, each character she came into contact with expressed their sympathy and at least tried in some way to comfort her. That some of their methods were crass or counter-productive does not diminish their underlying empathy.<br /><br />The movie's primary detestable assumptions are that a) anyone who has a close bond to animals only comes to that bond because they are incapable - for one reason or another - of forming healthy bonds with other people, and b) that people so bonded to animals are hopelessly blind to reason. About midway through, the movie abandoned any pretext of being an exploration of feelings and emotions and became nothing more than a sick, twisted attack on animal lovers. One of the principle evidences of this transformation was when, discovering that the German Shepherd had killed the disabled dog, Peggy rushes to the pound to try to save the German Shepherd. PETA or not, no animal lover in possession of their senses would contend that a dog that attacks and kills another pet (let alone a person) should not immediately be put down. And no animal pound in existence would entrust another fifteen dogs to the care of such a person, no matter what credentials they claimed.<br /><br />I suggest that the writer of this awful, awful piece of work has some deep issues with animals - and is completely incapable of understanding that love and empathy are not the sole province of human-to-human relationships, but rightfully - and healthily - should extend to a genuine care for all creatures - great and small.<br /><br />I could list many, many other ways in which this movie's portrayal of people who care about animals was screamingly unrealistic. And yes, I "get" dark comedy...but there was nothing comic about this. It was nothing more than a myopic, mean-spirited portrayal of dementia - and I'm afraid I can find nothing either entertaining or funny in that.