Net wanneer het erop lijkt dat de filmkunst weer eens is afgedaald in de diepe afgrond van het nulpunt van plot, gecombineerd met tonnen special effects, uitgevoerd door knappe jongens en poptrutten zonder enig acteertalent om te verdoezelen dat het rotzooi is, doet zich iets nieuws voor dat de hele treurige toestand van de moderne film nieuw leven inblaast en het opmerkzame publiek het geloof in de ware kunst van de film teruggeeft. Ik heb precies zo'n voorstelling bijgewoond op de première van Gypo in het Verenigd Koninkrijk op het Edinburgh International Film Festival (EIFF) op 24 augustus 2005 en vond het een krachtig dramatisch stuk (het eerste Britse) uit het recente Dogme-genre van de film. Volgens het manifest verbiedt Dogme het gebruik van special effects, scenario's en improvisatie, en filmen ze alle scènes in een omgeving waarin de acteurs de hoofdrol spelen in plaats van na de productie toegevoegd te worden. Uit het gezichtspunt van de echtgenote Helen, de echtgenoot Paul en de Tsjechische immigrant Tasha, zorgt het verhaal van de desintegratie van een Brits arbeidersgezin uit Margate terwijl het te maken krijgt met pas gearriveerde vluchtelingen, voor wat gruizig, aangrijpend vermaak. Terwijl de film uit drie verschillende gezichtspunten dezelfde gebeurtenissen weergeeft, wordt de plot geleidelijk aan scherper en tot een zeer verrassende conclusie gebracht. Niets is zoals het oorspronkelijk lijkt. Wees erop voorbereid om verrast te worden en volledig in het zich ontvouwende, veelgelaagde verhaal op te gaan. <br /><br />Pauline McLynn, die meestal bekendstaat om haar komische rollen in het Verenigd Koninkrijk, geeft een tour de force-dramavoorstelling als de gefrustreerde, ineffectieve echtgenote Helen. Je voelt haar frustratie als haar man en tienerdochter haar op verschillende manieren gebruiken en de draak steken met haar pogingen om haar innerlijke creatieve zelf te vinden in de beeldhouwlessen. Als ze Tasha ontmoet, mogen we haar zorgzame en meelevende kant zien bij het zoeken naar mensen die het minder goed hebben getroffen. Paul McGann speelt de smeulende, boze, onderdrukte, gefrustreerde kostwinner die verandering haat, maar ook zijn beperkte, verarmde, betekenisloze bestaan van dagtaakjes tapijt leggen verafschuwt. Afwisselend tussen ijzige stilte en onverdraagzame scheldwoorden bij 'Gypos' McGann, die (terecht) het gevoel heeft dat hij zijn baan inpikt, schetst een volslagen schoft met wie je nog wel enige sympathie kunt opbrengen. Misschien had hij in sommige van de stille scènes meer tekst gehad, maar zijn acteerprestaties waren over het algemeen heel goed. De pasgetrouwde actrice Chloe Sirene, die eigenlijk in Londen is geboren, geeft ook een fantastische en volkomen overtuigende rol als de Joegoslavische vluchtelinge Tasha, die worstelt met etnische haat en mannelijke familieleden probeert te ronselen om het Britse staatsburgerschap, onafhankelijkheid, te verkrijgen en haar weg te vinden in een verarmd en vijandig gebied. Ook al is ze een tiener van de leeftijd van Helens dochter, ze toont grote kracht en veerkracht te midden van grote tegenspoed. De bijrollen geven ook heel goede prestaties die de zich ontwikkelende verhaallijn structuur geven. Hopelijk zal deze uitmuntende film het komende jaar zijn weg vinden naar de Amerikaanse bioscopen, of op zijn minst in het Art Theater. Deze film verdient het absoluut om op de lijst met must-sees te komen.
Just when it seems that cinema has descended yet again into the deep abyss of zero plot combined with tons of special effects performed by pretty boys and pop tarts with no acting abilities whatsoever to disguise the fact that it is trash, something new comes along to uplift the entire sorry state of modern film and restore the discerning audience's faith in the true art of the cinema. I attended just such a performance at the 24th August 2005 premiere screening of Gypo in the UK at the Edinburgh International Film Festival (EIFF) and found it to be a powerful dramatic piece (the first British one) from the recent Dogme genre of film making. According to its manifesto, Dogme rules reject special effects, scripted and formulaic acting, and films all scenes in ambient light to make the actors rather than post- production additions drive the plot. Told from the points of view of the wife Helen, the husband Paul and the Czech immigrant Tasha, the story of the disintegration of a working-class British family from Margate while encountering newly-arrived refugee immigrants, makes for some gritty, gripping entertainment. As the film covers the same events from three differing points of view, the plot is gradually fleshed out and brought to a most surprising conclusion. Nothing is as it originally appears. Be prepared to be surprised and absorbed completely in the unfolding, many-layered story.<br /><br />Pauline McLynn, usually known for her comedic acting in the UK, gives a tour de force drama performance as the frustrated, ineffective-feeling wife Helen. One feels her frustration when her husband and teenage daughter use her in various ways and make fun of her attempts to find her inner creative self in sculpture classes. When she meets Tasha, we are allowed to see her caring and compassionate side in reaching out for those less fortunate still. Paul McGann portrays the simmering angry, repressed, frustrated breadwinner who hates change yet despises his limited, impoverished, meaningless existence of doing carpet installation day jobs. Alternating between stony silence and lashing out in bigoted epithets at "Gypos" whom he feels (incorrectly) take his jobs, McGann portrays a total bastard with whom one may still feel some sympathy. Perhaps, he might have filled some of the silent scenes with more lines, but his performance was generally quite solid. Relative acting newcomer Chloe Sirene, actually London-born, also gives a fantastic and completely convincing performance as the Romany Czech refugee, Tasha, struggling against ethnic hatred and pursuing male relatives to gain British citizenship, independence, and find her way in an impoverished and hostile area. Even though a teen the age of Helen's daughter, she shows great strength and resilience in the face of great adversity. The supporting cast also give very solid performances that add texture to the developing story line.<br /><br />Hopefully, this excellent film will make its way into American theaters, at the very least the Art Theater circuit, in the next year. This deserving film definitely should be added to everyone's must-see list.