Nog maar een week geleden begon en voltooide ik het lezen van Sir Arthur Conan Doyles 'The Lost World', zijn verbluffende verslag uit 1912 van een expeditie die prehistorisch leven ontdekt op een geïsoleerd Zuid-Amerikaans plateau. De roman heeft mijn mening over de grote schrijver enorm verbeterd, zelfs nadat ik zijn hele verzameling fascinerende Sherlock Holmes-verhalen had gelezen (waar ik ruim een halfjaar over deed), en 'The Lost World' behoort nu tot mijn favorieten. Er zijn natuurlijk talloze filmversies van het verhaal, en ik verspilde geen tijd en zocht snel de allereerste op van een oude en nogal gehavende VHS-band van 'The Lost World' (1925), geregisseerd door Harry O. Hoyt en met waarschijnlijk de mooiste visuele effecten van zijn tijd.<br /><0x3E> We zijn ons ongetwijfeld allemaal bewust van de grote professor Challenger (Wallace Beery), de omvangrijke, opvliegende wetenschapper die een expeditie organiseert om het prehistorische plateau te ontdekken. De hoofdfiguur van de film is de onhandige journalist van de Londense Gazette, Edward E. Malone (Lloyd Hughes), die snakt naar een avontuur. Prof. Summerlee (Arthur Hoyt) is gereserveerd en sceptisch, en raakt vaak verwikkeld in kinderlijk gekibbel met professor Challenger over de authenticiteit van zijn fantastische beweringen. Ook is er de beroemde jager sir John Roxton (Lewis Stone), die een feilloze schutter is en nooit bang is om in de klauwen van het gevaar te stappen. De oorspronkelijke roman was heel schaars met vrouwelijke personages, terwijl het enige tastbare voorbeeld Gladys Hungerford was (hier gespeeld door Alma Bennett), Malones egoïstische verloofde die weigert met hem te trouwen tenzij hij een 'echte man' wordt. Om deze onbalans van geslacht te compenseren, voegde scenarioschrijfster Marion Fairfax Miss Paula White (Bessie Love) toe, de avontuurlijke dochter van Maple White, de verdoemde ontdekkingsreiziger die oorspronkelijk op het plateau was gestuit. Deze toevoeging biedt ook ruimte voor een (vrij voorspelbaar) liefdesverhaal, aangezien het volstrekt onredelijk is dat de jonge Malone de film afsluit als vrijgezel.<br />Voordat ik verder ga met mijn recensie van de film, is het de moeite waard op te merken dat in de loop van de tijd veel delen van 'The Lost World' verdwenen zijn. Hoewel het oorspronkelijk 106 minuten duurde, was de versie die ik heb gezien iets meer dan een uur lang, en mijn voornaamste klacht over de film was dat het allemaal zo gehaast leek. Gelukkig zijn er nu completere restauraties beschikbaar, en in 2004 werd een onvolledige 35mm-afdruk van de originele nitraatdruk ontdekt. Hopelijk zal ik, zodra ik een definitiever exemplaar van 'The Lost World' in handen krijg, het beter kunnen waarderen. Hoe dan ook, de rest van mijn recensie zal natuurlijk alleen over de verkorte versie gaan.<br />Het lijdt geen twijfel dat de special effects de belangrijkste eigenschappen van de film zijn. Brien was voor een groot deel verantwoordelijk voor de uitstekende stop-motionanimatie van de dinosaurussen, en de ervaring was ongetwijfeld een essentiële opwarmer voor de iconische effecten die te vinden zijn in 'King Kong (1933)', geregisseerd door Merian C. Cooper en Ernest B. Schoedsack. De laatste film is ook in meerdere opzichten beïnvloed door 'The Lost World', met inbegrip van het algemene 'Lost World'-thema en de destructieve ontsnapping van het gevangen dier naar een drukke stad (met als hoogtepunt dat Steven Spielberg in zijn ondergewaardeerde poging van 1997, 'The Lost World: Jurassic Park', waarin een Tyrannosaurus Rex uit San Diego ontsnapt, ook eer betoont aan deze film). In deze film is het een Brontosaurus die in heel Londen verwoestingen aanricht, een aanzienlijke afwijking van Conan Doyle.' Het verhaal van Hoyt (waarin het niet meer is dan een Pterodactyl).<br />Tot op het moment dat we voor het eerst een glimp van de machtige dinosaurussen opvangen, had ik besloten dat de film een zeer trouwe versie was. De openingsscènes in Londen waren heel goed gespeeld en dienden als een prachtige introductie voor alle personages en hun eigenaardigheden. Na een indrukwekkende kanotocht door de gevaarlijke jungle van de Amazone, stijgen de enthousiaste avonturiers via een gevelde boomstam op naar het plateau, en dat is uitstekend gedaan, met dank aan een paar slimme modellen. Maar ondanks de speciale effecten is het duidelijk dat Hoyt niet al te veel ervaring had met het creëren van spanning en verwondering, het enige wat Cooper en Schoedzaks 'King Kong' zo gedenkwaardig maakte. Er is geen gestage opbouw naar onze eerste aanblik van de machtige Brontosaurus; we komen er gewoon uit het niets aan, en je krijgt onwillekeurig het gevoel dat de regisseur O'Briens uitstekende werk geen goede dienst bewijst.<br /><br />De meeste scènes over de dinosaurussen zijn opwindend om te zien, vooral een nachtelijke aanval van een hongerige allosaurus, maar er is gewoon niet genoeg interactie tussen de mensen en de dinosaurussen om er iets geweldigs van te maken, hoewel ik me ervan bewust ben dat technische beperkingen hier zeer zeker een rol hebben gespeeld. Aangezien het verhaal voornamelijk over de dinosaurus gaat, sluit de plot Doyles primitieve menselijke bevolking op het plateau volledig uit, en zijn er maar twee van de gevreesde aapmens 'Vermiste Links'. Toen de vijf avonturiers plotseling een manier ontdekten om van het plateau te ontsnappen, was ik ervan overtuigd dat het daar nog te vroeg voor was, hoewel dit armzalige geijsbeer opnieuw kon worden toegeschreven aan de rijkdom aan ontbrekende beelden. Niettemin, hoewel de film als geheel misschien niet als meesterlijk kan worden omschreven, zijn de visuele effecten niets anders dan dat, en de scheppingen uit de Juratijd zijn meer dan genoeg reden om 'De Verloren Wereld' te proberen.
It was just one week ago that I started and completed reading Sir Arthur Conan Doyle's 'The Lost World,' his stunning 1912 account of an expedition that discovers prehistoric life on an isolated South American plateau. The novel massively boosted my opinion of the great author  even after having read his entire collection of fascinating Sherlock Holmes stories (which took me a good six months)  and 'The Lost World' now ranks among my all-time favourites. There are, of course, countless film adaptations of the story, and, wasting no time, I quickly tracked down the very first of them  an old and rather battered VHS tape of 'The Lost World (1925),' directed by Harry O. Hoyt and featuring probably the finest visuals effects of its time.<br /><br />We are all, no doubt, completely aware of the great Professor Challenger (Wallace Beery), the bulky, quick-tempered scientist who arranges an expedition to discover the prehistoric plateau. The film's main character is clumsy London Gazette journalist Edward E. Malone (Lloyd Hughes), who is desperate for an adventure. Prof. Summerlee (Arthur Hoyt) is reserved and skeptical, and often becomes engaged in childish bickering with Professor Challenger over the authenticity of his fantastic claims. There is also the famed hunter Sir John Roxton (Lewis Stone), who is a flawless shot with the rifle and is never afraid to step into the very jaws of peril. Notably, Arthur Conan Doyle's original novel was very scarce on female characters  the only substantial example being Gladys Hungerford (played here by Alma Bennett), Malone's selfish fiancé who refuses to marry him unless he becomes a "real man." To counter this gender imbalance, screenwriter Marion Fairfax added Miss Paula White (Bessie Love), the adventurous daughter of Maple White, the doomed explorer who originally stumbled upon the plateau. This addition also allows for a (rather predictable) love story, since it's completely unreasonable for young Malone to conclude the film as a single man.<br /><br />Before I launch any further into my review of the film, it is worth noting that, over time, many portions of 'The Lost World' have gone missing. Whilst it originally ran at 106 minutes, the version that I watched was little over an hour in length, which is significant in that my main complaint with the film was how rushed it all seemed. Fortunately, more complete restorations are now available, and, in 2004, an incomplete tinted/toned/hand-coloured nitrate 35mm print of the original version was uncovered. Hopefully, as soon as I get my hands on a more definitive copy of 'The Lost World,' I'll be better able to appreciate it. In any case, the remainder of my review will, of course, concern only the shortened version.<br /><br />Without a doubt, it is the special effects that are the film's main assets. Willis H. O'Brien was largely responsible for the excellent stop-motion animation of the dinosaurs, and the experience was undoubtedly an essential warm-up for the iconic effects to be found in 'King Kong (1933),' directed by Merian C. Cooper and Ernest B. Schoedsack. The latter film was also certainly influenced by 'The Lost World' in several other ways, including the general "Lost World" theme and the destructive escape of the captured beast into a bustling city (notably, Steven Spielberg also pays tribute to this film in his underrated 1997 effort, 'The Lost World: Jurassic Park,' in which a Tyrannosaurus Rex escapes in San Diego). For this film, it is a Brontosaurus which wreaks havoc across London, a substantial departure from Conan Doyle's story (where it is merely a Pterodactyl).<br /><br />Up until the point where we get our first glimpse of the mighty dinosaurs, I had decided that the film was a very loyal adaptation. The opening scenes in London were very well handled, and served wonderfully to introduce all the characters and their intricacies. After an impressive canoe trip through the danger-ridden Amazon jungle, the enthusiastic adventurers ascend onto the plateau via a felled tree trunk, and this is excellently done, with no small thanks to some clever model work. However, despite the special effects, it is apparent that Hoyt was not overly experienced with creating suspense and wonder, the one thing that made Cooper and Schoedsack's 'King Kong' so memorable. There is no steady build-up towards our first sight of the mighty Brontosaurus; we merely cut to it out of nowhere, and you can't help but feel that the director is doing O'Brien's excellent work a disservice.<br /><br />Most of the scenes involving the dinosaurs are exciting to watch  particularly a nighttime assault from a hungry Allosaurus  but there just isn't enough interaction between the humans and the dinosaurs for it to be magnificent, though I'm aware that technical restrictions would most certainly have played a part in this. With the story focusing largely on the dinosaur, the plot completely excludes Doyle's primitive human population on the plateau, and there are only two of the dreaded ape-man "Missing Links" (Bull Montana, accompanied by a young chimpanzee). When the five adventurers suddenly discovered a means of escaping the plateau, I was convinced that it must be too soon for that, though, once again, this poor pacing might be attributed to the wealth of missing footage. Nevertheless, though the film as a whole might not be described as masterful, the visuals effects are nothing but, and its Jurassic creations are more than enough reason to give 'The Lost World' a try.