Een van de betere post-apocalyptische films uit de jaren tachtig was en is Def Con 4. De film werd in 1985 gebombardeerd, maar heeft daarna een kleine cult aanhang verworven. Het is het verhaal van drie astronauten, één in het bijzonder, die getuige zijn van een oorlog en een nucleaire holocaust vanuit een sateliet. De ruimtebeelden zijn goed geschoten en er heerst een oprecht gevoel van angst als we zien hoe ze nadenken over de dood van hun gezin en van de beschaving.<br />Als hun sateliet gedwongen wordt te landen vallen ze in een nucleaire woestenij vol gewapende militanten en door de pest geteisterde kannibalen. Dit is misschien een van de smerigste films uit die tijd, wat de toch al beklemmende sfeer nog versterkt. Helaas loopt Def Con uit op de ietwat gehaaste finale. Maar als je je niet gemakkelijk laat afschrikken door de harde toon van de film, dan is de sciencefiction wel 90 minuten van je leven waard.
One of the better eighties post-apocalyptic films was and is Def Con 4. It bombed in 1985 but has gone on to gain a small cult following. It is the story of three astronauts, one in particular, who witness war and nuclear holocaust from a satelite. The space footage is well shot and a genuine sense of dread reigns as we watch them contemplate the deaths of their families and of civilization.<br /><br /> When their satelite is forced to land they fall into a nuclear wasteland fillled with armed militants and plague ridden cannibals. This is perhaps one of the dirtiest looking movies of its day, which rather adds to the already oppresive atmosphere. Unfortunately Def Con runs out of steam toward the somewhat hurried finale. Yet if your not easily put off by the brutal tone of the movie, its science fiction worthy of 90 minutes of your life.