Jillian Christopher-Smalley <0xE2><0x80><0x93> New York<br /><br />Onlangs ben ik naar het New York City Horror Film Festival geweest, dat mijn belangstelling had gewekt als bijdragend schrijfster voor een cultureel tijdschrift. De enige screening die de moeite van het vermelden waard was, was een onafhankelijke film, Little Erin Merryweather. Het festival neigt naar het gebruikelijke horrorgenre (doordrenkte bloederige scènes, afgerukte ledematen en onthoofde lijken, zonder enig oog voor plot, en gepresenteerd op een manier die grenst aan exhibitionisme). Na tien minuten verliezen deze films al snel hun smaak. De laatste film die op het festival werd vertoond, Little Erin Merryweather, hernieuwt de hoop dat de creativiteit nog steeds floreert in de onafhankelijke filmwereld. Het is een stijlvolle horror/thriller met tal van elementen die zo goed samengaan. Alleen al door de voortreffelijke cinematografie en de keuze van de locaties onderscheidt deze film zich van de andere. Het indrukwekkende decor hier zou wel eens een nieuwe norm kunnen vormen en een nieuwe trend kunnen betekenen voor toekomstige griezelfilms. Gladde gothische kunstvoorwerpen zijn kunstig in het weefsel van de verhaallijn verweven. De muzieknoten, met hun spookachtige leitmotief, zijn indrukwekkend in zowel de professionele compositie als de uitvoering. Wat me misschien nog het meest verbaasde aan deze film was de natuurlijkheid van de acteurs, met name Vigdis Anholt en David Morwick. Anholt en Morwick klikken op het scherm als een dynamisch duo. Anholt, als Erin Merryweather, is een betoverende rode ruiter die een betovering uitoefent over wolfachtige studenten. Liz Callahan is ook een goedgetrainde actrice die een geweldige prestatie levert als de professor. Het is duidelijk dat deze acteurs geen doorsnee-slachtoffers zijn. In tegenstelling tot de gebruikelijke horrorhackers met een hoog aantal slachtoffers en zonder ontwikkeling van de karakters, zijn de karakters en de verhaallijn in Little Erin Merryweather goed ontwikkeld en passen ze precies in een script dat echt werkt. Bovendien is een vrouwelijke seriemoordenaar die de rol van een sprookjesfiguur op zich neemt niet bepaald de vlakke formule die in de horrorfilms die ik heb gezien wordt gebruikt. Dit is een creatieve film die het horrorgenre een beetje pit geeft. Hij is van een geheel eigen klasse. Hou je ogen open voor deze!
Jillian Christopher-Smalley -New York<br /><br />Recently I went to the New York City Horror Film Festival, which caught my interest as a contributing writer for a cultural magazine. The only screening worth mentioning was an independent film, Little Erin Merryweather. The festival leans towards the usual horror mold (soaking wet bloody scenes, torn limbs and headless corpses without regard for plot and presented in a way that borders on exhibitionism). After ten minutes, these films quickly lose their flavor. The last film screened at the festival, Little Erin Merryweather, renews the hope that creativity is still flourishing in the independent film world. It is a classy horror/thriller with numerous elements that work so well together. The excellent cinematography and choice of locations alone set this movie apart from the others. The impressive scenery here might well set a new standard and trend for future horror films. Whimsy gothic-like artwork is artfully woven into the fabric of the storyline. The music score, with its haunting leit motif, is impressive in both its professional composition and execution. Perhaps what astounded me most about this film was the naturalness of the actors, most notably Vigdis Anholt and David Morwick. Anholt and Morwick click on screen as a dynamic duo. Anholt, as Erin Merryweather, is a bewitching red riding hood who casts a spell over wolfish college boys. Liz Callahan is another well-trained actor who turns in a great performance as the college professor. Clearly these actors are not the run-of-the mill screaming victims. Unlike the usual horror hackers with high body counts and no character development, the characters and storyline in Little Erin Merryweather are well developed and fit uniquely into a script that really works. Also, a female serial killer assuming the role of a fairy tale character is not exactly the typical flat formula used in the horror films I have seen. This a creative film that gives the horror genre some spice. It is in a class of its own. Keep your eye out for this one!