Een van de kwijnende acteurs van regisseur Alfred Hitchcock, een melodrama dat zich afspeelt in een slaperig stadje in New England, waar een man uit Boston dood in het bos ligt door een schotwond; het dunne scenario draait om een handjevol geschifte inwoners die elk een aanvaring hebben met het lijk. Een zeer goede cast (de altijd uitmuntende Edmund Gwenn, John Forsythe, Shirley MacLaine in haar debuut, Mildred Natwick, Jerry Mathers als de zoon van MacLaine) kan niet veel met dit afgezaagde scenario beginnen, en verrassend genoeg kan Hitchcock dat ook niet. De meester ijsbeert zo sloom dat hij er niet helemaal bij lijkt te zijn, maar het herfstlandschap is prachtig en de personages zouden amusant zijn als ze wat levendiger waren. MacLaine is een aantrekkelijke wildebras, maar ze lijkt erop gebrand om iedereen limonade te voeren (ze is overduidelijk 'natuurlijk'). Het liedje 'Flaggin' the Train to Tuscaloosa' is gedenkwaardig, en het basisthema van de film (het lastige lijk) biedt een geweldige mogelijkheid die hier niet helemaal wordt verwezenlijkt. Het is gezellig maar nietszeggend.
One of director Alfred Hitchcock's groaners, a COMEDY which takes place in a sleepy New England town where a Bostonian man lays dead in the woods from a gunshot wound; the thin plot revolves around a handful of kooky residents who each have a run-in with the corpse. A very fine cast (the always-excellent Edmund Gwenn, John Forsythe, Shirley MacLaine in her debut, Mildred Natwick, Jerry Mathers as MacLaine's son) can't do much with this hackneyed script, and surprisingly neither can Hitchcock. The Master's pacing is so sluggish that he seems to be not quite present, yet the autumnal scenery is beautiful and the characters would be amusing if they had peppier lines. MacLaine is a fetching gamine, but she seems intent on pushing lemonade on everybody (she's overtly 'natural'). The song "Flaggin' the Train to Tuscaloosa" is memorable, and the basic theme of the movie (the troublesome corpse) is ripe for terrific possibilities which aren't quite realized here. It's cozy but bland. ** from ****