Het probleem met Dennis, de 'dikke jongen' van de titel, is precies dat. Wat is zijn probleem? Hij is een loser, een schoft en volstrekt onsympathiek, en in geen enkele film wordt hij een aardige, sympathieke of sympathieke figuur. Het is dus heel moeilijk om sympathie te voelen voor iemand die zo met zichzelf bezig is. Op geen enkel moment is hij op een grappige manier gemeen of pathetisch, hij is gewoon een zak. En hoeveel 'emotionele' scènes er ook in worden geramd, het is vijf jaar geleden dat hij zijn zwangere verloofde voor het laatst heeft gezien. Vijf jaar dat hij haar elke dag ziet. Hoe kan het dan dat hij er nu pas iets aan wil doen? En het maakt niet uit of hij dat wel of niet wil. Het is vijf jaar geleden. Het is te laat. Gelukkig voor hem zijn de mensen die hij terug wil winnen, de saaie Libby en hun nog saaiere zoon Jake, zo saai dat het publiek zich ook niet om hen kan bekommeren. Vooral Jake niet. En het lui demonstreren van Libby's nieuwe liefde, Whit, is voor de hand liggend en handig, zodat Dennis zich weer in Libby's genegenheid kan dringen nadat hij vijf jaar lang de meest verachtelijke en onbetrouwbare hufter is geweest die ze maar kon hopen te ontmoeten.<br />Run Fat Boy Run is dus niet grappig. Er zijn een paar grappen die mogelijk hadden kunnen werken als onderdeel van een sitcom, maar nooit in een eenmalig filmpje, maar om het duidelijk te maken: dit is niet grappig. De serieuze scènes zijn nog erger. Ze zijn afschuwelijk, oncomfortabel vlak, en de pijnlijke manier waarop een hartverwarmend einde eruit komt, is helemaal niet hartverwarmend. Er is geen karakterontwikkeling of motivatie, dus eigenlijk is er helemaal niets wat je nodig hebt om een film te maken.
The problem with Dennis, the 'fat boy' of the title, is exactly that. What is his problem? He's a loser, a scumbag and utterly unlikeable, and at no point in the film does he become a nice, likable, or sympathetic character. So it is very hard to root for someone this self-involved. At no point is he ever nasty or pathetic in a funny way, he's just a jerk. And no matter how many 'emotional' scenes are rammed in, it has been five years since he left his pregnant fiancée at the alter. FIVE YEARS of seeing her every day. How is it only NOW that he wants to do anything about it? And it doesn't matter if he does. It's been FIVE YEARS. It's too late. Luckily for him, the people he wants to win back, the dull Libby and their duller son Jake, are so flat, the audience can't care about them either. Especially Jake. And the lazy demonising of Libby's new love Whit is obvious and convenient so Dennis can worm his way back in to Libby's affections after five years of being the most detestable and unreliable jerk she could hope to meet.<br /><br />So, Run Fat Boy Run isn't funny. There are a couple of jokes that possibly could have worked as part of a sitcom, but never in a one-off film, but just to make it clear, this isn't funny. The serious scenes are even worse, falling horribly, uncomfortably flat, and the painful dragging out of a heart-warming ending is not heart-warming. There is no character development or motivation, so basically there is nothing here that is needed to make a film. Dire.