Dit is een vreemde komedie met Frederick March, Gary Cooper en Miriam Hopkins. March en Cooper spelen kunstenaarsvrienden, respectievelijk schrijver en schilder, die op hetzelfde moment kennismaken met Hopkins en haar stekeligheid schattig vinden. Ik denk dat dit een pre-code moet zijn geweest, want het woord'seks' wordt behoorlijk vaak gebruikt, en luister goed, en er wordt zelfs met het woordje 'fuckin'' gepronkt.<br />Hopkins gaat bazig met ze om, zet ze tegen elkaar op, bevordert hun carrière en op de een of andere manier besluiten ze uiteindelijk dat ze het leuk vinden. Deze naïeve ménage <0xC3><0xA0> drie zou de geruchten over Coopers privéleven beslist niet hebben kunnen helpen. Cooper en March zijn echt goede pionnen voor elkaar, Cooper die de gepassioneerdere, minder gepolijste schilder speelt, en March de meer verfijnde en spraakzame. Het werkt. Edward Everett Horton speelt een saaie reclameofficier die de mentor van Hopkins is geweest en op zijn manier ook verliefd op haar is.<br />De premisse is echt niet grappig, en hoewel dat in zijn tijd misschien een schok was, omdat Hopkins het heel brutaal speelde, is het heel moeilijk om het grappig te vinden. Hopkins heeft een prachtige garderobe en het figuur om die te dragen, en ze ziet er fantastisch uit als ze niet zo'n scherpe aanpak had. Natuurlijk speelde ze twee jaar later Becky Sharp in _Vanity FAIR_ van 1935, en ze was perfect gecast voor de hardvochtige heldin.<br />Ik ben een fan van Cooper, March en Horton, maar het enige wat ik leuk vond aan deze film was Hopkins garderobe.
This is an odd um- comedy with Frederick March, Gary Cooper, and Miriam Hopkins. March and Cooper play artist friends, writer and painter respectively, who meet Hopkins at the same time and find her abrasiveness cute. I'm thinking this must have been pre-code, because the word "sex" is used quite a bit, and listen closely, and there is even a cute "flockin'" flaunting of the F word.<br /><br />Hopkins bossily dates both of them, plays them against each other, advances their careers and somehow, by the end, they decide they like it. This naive ménage a trios certainly could not have helped the rumors about Cooper's private life.Cooper and March really are good foils for each other, Cooper playing the more passionate, less polished painter, and March, the more refined and verbal. It works. Edward Everett Horton plays a boring advertising Exec who has been the mentor of Hopkins and who is also in love with her, in his way.<br /><br />The premise really is not funny, and while this may have had some shock value in its day, because Hopkins certainly played it brazen, it is very hard to find cute. Hopkins has a gorgeous wardrobe, and the figure to wear it, she looks fantastic if she just weren't such a sharp tack. Naturally, two years later she played Becky Sharp in 1935s VANITY FAIR, and she was perfectly cast for the hard edged heroine.<br /><br />I'm a fan of Cooper, March and Horton, but the only thing I liked about this one was Hopkin's wardrobe.