Een beetje te bespottelijk voor mij: rivaliserende huurmoordenaars ontdekken dat ze oude vrienden kwijt zijn en werken samen om een grote slag te slaan die ze aan Afrikaanse kinderen willen geven om het slechte karma goed te maken. De film is gewoon overladen met onontwikkelde ideeën en clichés die de richting, hoe nieuw zoals Takashi Miike altijd is, niet konden bijbenen. De huisvideo's van de hoofdpersonen als kinderen waren een te vaak gebruikt middel dat gevoelens van verveling opriep in tegenstelling tot de sentimenten die hij moest oproepen. Er is niet genoeg actie of karakteranalyse om deze film anders dan als een oefening van Miike te maken, wat terwijl ik...' Ik weet zeker dat het een goede oefening voor hem was, want de kijker heeft verder weinig te zeggen, behalve dat het wel aardig was toen het personage vleugels kreeg, een niet al te subtiele metafoor voor hun wedergeboorte als 'helden'. Ik heb geduldig naar veel van Miikes ingenieuze werken zitten kijken, en dit is tot nu toe mijn minst favoriete.
A little too ridiculous for me, rival hit men discover they are long lost friends and team up to do a big score which they plan to donate to African children in order to make up for bad karma. It's just overwrought with non developed ideas and cliché's which the direction no matter how novel, as Takashi Miike always is, could not redeem. The stock home video footage of the lead characters as children was an overused device, eliciting feelings of boredom as opposed to the sentiment it is intended to evoke. There's not enough action or character analysis here to make this film anything but an exercise from Miike, which while I'm sure was a good workout for him, leaves the viewer with little else to say, except it was kinda neat when the character's sprouted wings, a non too subtle metaphor for their rebirth as "heroes". I've sat patiently through many of Miike's ingenious works, and this is so far my least favorite.