Ik lachte hardop tijdens het grootste deel van de film. De manier waarop deze film het geslacht en de culturele scheidslijnen die hij laat zien, vastlegt, klopt precies. Ik moet zeggen dat mijn waardering voor de film nog groter werd toen ik ontdekte dat Julie Delpy de rol van Julie's moeder speelde. Ik hou van het dubbelzinnige, feestelijke einde en ik hou van de manier waarop de Da Vinci-toeristen aan het eind weer opduiken. Deze film is niet voor iedereen. Ik hou van Parijs, maar vond het oneerbiedig dat er een 'idyllische' film van werd gemaakt. Een reisje naar Parijs om grootse, ondeugende pret te maken!
I laughed out loud through much of this movie. The way this movie captures the gender and cultural divides it portrays is right on target. I must say that it enhanced my appreciation of the movie to discover that Julie Delpy's parents played themselves (and, if I understand correctly, the apartment was genuine as well) and Julie Delpy and Adam Goldberg were also involved at one time, and per one interview with Julie Delpy- monogamy was not exactly her strong suit) Julie Delpy has a deft touch with all this and with numerous details (including the rabbit dish episode which I experienced in almost an identical fashion in Italy once, the tourists seeking to travel the path of the Da Vinci code) I love the ambiguous celebratory ending and I love the way the Da Vinci tourists reappear at the end. This movie is not for everyone. I love Paris but found the irreverent take on an "idyllic" trip to Paris to be great, wicked fun!