Er zijn films die zo bizar zijn dat ze niet onder woorden te brengen zijn. HUIS is zo'n maf en echt krom spookverhaal, heel anders dan je van dit genre zou verwachten, met zulke surrealistische scènes als een meisje dat door een piano wordt opgegeten (... haar afgehakte vingers spelen na afloop daadwerkelijk het muziekinstrument!), een meisje dat haar onderlichaam heeft ontbloot en in feite karate trapt tegen een schilderij van een kat waardoor de kwaadaardige kannibalistische geest overstroomt met bloed, een hoofd zonder lichaam dat een meisje in haar billen bijt, matrassen die een meisje aanvallen, reusachtige lippen die proberen de overgebleven meisjes op te eten die nog niet zijn doorgeslikt, en het gezicht van ons leidende meisje dat uiteenspat als glas, terwijl haar lichaam een menselijk inferno wordt. Dat moet je zien om het te geloven. Het uitgangspunt is gestoord. Een jonge tiener, Gorgeous, komt in opstand tegen haar vader, die weduwnaar is, nadat hij haar op de hoogte heeft gebracht van zijn toekomstplannen om met een nieuwe liefde in zijn leven te trouwen. Samen met haar schoolvriendinnen, onder wie Fantasy (... die verliefd is op een leraar die meneer Togo heet), besluiten ze hun zomervakantie door te brengen in het griezelige huis van Gorgeous' mysterieuze Tante, dat op een heuvel staat en uitkijkt over een onbewoonde stad (... met als enige bezienswaardigheid een zeer verdachte watermeloenverkoper!). In de loop van de nacht ontdekken de meisjes dat Tante, vastgebonden in een rolstoel, in werkelijkheid een geest is die wacht tot haar minnaar thuiskomt nadat hij de oorlog in is gegaan. Tante eet ongehuwde vrouwen, wat haar een levenskracht geeft om te blijven leven als een ondode geest met bovennatuurlijke krachten die ze gedurende de hele film heeft waargenomen. Tante en haar witte kat Blanche zijn altijd aanwezig als de meisjes vergeefs proberen te ontsnappen en zich tegen hun zin aan haar overgeven. Directeur Nobuhiko Obayashi staat nooit toe dat de film er realistisch uitziet en de muziek is vaak melodisch met een kauwgomdeuntje dat past bij de energieke, naïeve tieners die recht in een werkelijk moeilijke en ongewone situatie stappen, om het zacht uit te drukken. Obayashi probeert elke filmtechnische techniek uit het boek en hoewel zijn special effects inderdaad gedateerd zijn, leveren ze het publiek een duizelingwekkend bombardement van vreemde beelden en decors. Nergens is er zo'n film als deze. Hij is uniek en wordt met de minuut vreemder, van scène tot scène, zoals Tante's film. De kracht van de film neemt toe en de angst voor de meisjes neemt toe, waarbij elk personage een voor een op zeer creatieve manieren ten onder gaat. Hoewel de film over het algemeen een film is waarvan de reputatie is gebaseerd op de maffe aard ervan, zijn er een paar echte schoonheidsscènes, vaak zelfs melancholiek, maar zelfs het meest romantische moment wordt verstoord door een werkelijk oogverblindend vervolg. De personages zijn sprankelende, enthousiaste, giechelige types waar je aan gewend bent als het om tienermeisjes gaat. Wat er met hen gebeurt in de loop van de film, is de reden waarom HUIS steeds meer aanhang krijgt. Ik kan je verzekeren dat HUIS absoluut de hype over pure krankzinnigheid en waanzinnige beelden waarmaakt.
There are some films that are bizarre beyond words. HOUSE is such a zany and really warped haunted house tale, unlike your typical of the genre, this one has such surreal sequences as a girl being eaten by piano(..her decapitated fingers actually playing the musical instrument afterward!), a girl's removed lower torso actually karate kicking a painting of a cat causing the evil cannibalistic spirit to overflow with blood, a disembodied head biting a girl on the buttocks, mattresses attacking a girl, giant lips attempting to eat the remaining girls not yet swallowed, and our lead girl's face shattering like glass, her body becoming a human inferno. This has to be seen to be believed. The premise is bonkers. A young teenage student, Gorgeous, rebels against her widower father after he informs her of his future plans to wed a new love in his life. Along with her fellow school chums, including Fantasy(..who's in love with a teacher named Mr. Togo), decide to spend their summer vacation at Gorgeous' mysterious Auntie's creepy mansion resting on a hill overlooking a uninhabited town(..featuring only a very suspicious watermelon salesman!). Over the night, the girls discover that wheel-chair bound Auntie is actually a ghost awaiting her lover to return home after heading off to war. Auntie eats unmarried women which provides her with a life force to continue living as an undead spirit with supernatural powers witnessed over the length of the movie. Auntie and her white cat Blanche are ever present images as the girls futilely attempt to escape, succumbing to her unwillingly. Director Nobuhiko Obayashi never allows the film to look realistic and the music is often melodic featuring a bubble-gum score to match the energetic, naive teens who walk right into a truly difficult and unusual situation, to say the least. Obayashi tries every cinematic technique in the book and while his special effects are indeed dated, they provide the audience with a jaw-dropping bombardment of weird images and set-pieces. There's nothing quite like this film anywhere. It's one of a kind, and continues getting stranger every minute, from scene to scene, as Auntie's power grows and the terror towards the girls heightens, with each character falling one by one in very creative ways. While the film is by and large a film whose reputation is built on it's wacky nature, there are some genuine scenes of beauty, often even melancholy, but even the most romantic moment is off-set by a truly eye-popping follow-up. The characters are bubbly, enthusiastic, giggly sorts one is accustomed to in regards to teenage girls. What happens to them over the course of the film is what gives HOUSE it's growing cult following. I can promise you that HOUSE definitely lives up to the hype regarding sheer insanity and crazed visuals.