Toen deze film gemaakt werd, waren de mensen nog verliefd op auto's, autowegen en op de vooruitgang in het westen. Het was dus een hele prestatie om een verdeelde held op het witte doek te brengen, die aan de ene kant de indiaanse levenswijze bewonderde en die begreep dat het doden van de buffels de inboorlingen ellende zou brengen, maar die tegelijkertijd buffeljachten organiseerde voor de mensen in het oosten en als verkenner het leger hielp tegen de indianen te vechten. Tegenwoordig zijn de mensen zich meer bewust van de ecologie en dat maakt deze film betekenisvoller dan in 1944. Het eerste deel van de film gaat over het westen en de oorlog met de indianen, met uitstekende gevechtsscènes en prachtige kleuren. Maureen O'Hara is mooier dan in enige andere film die ik van haar heb gezien en Linda Darnell ook. Het tweede deel gaat over Buffalo Bill die naar het oosten trekt, en dat is het moment waarop de film op zijn best is.
When this film was made, people were still in love with cars, freeways and bringing progress to the west. So it was quite an achievement to bring to the screen a divided hero, who from one side admired the Indian way of life, and who understood that the killing of the buffaloes would bring misery to the natives, but at the same time arranged buffalo hunts for people of the east, and as a scout helped the army fight the Indians. When he goes east and see stories written about him by Ned Buntline we know that it is impossible for him (as for any human being) to live up to them, and he is bound to end up in ridicule. People nowadays are more ecology conscious and that makes this film more meaningful than in 1944. The first part of the film shows the west and the war with the Indians with excellent battle scenes and great color. Maureen O'Hara is more beautiful than in any other film I've seen her and so is Linda Darnell. The second part is when Buffalo Bill goes east, and that is when the film is at its best.