In hun boek 'Fantastic Television' gaven Gary Gerani en Paul H. Schulman _Space:1999_ de schuld van de kennelijke minachting voor de wetten van de fysica, en ze deden de enigszins ongewone bewering dat 'het publiek tegenwoordig gewend is aan zware klonten wetenschap met hun sciencefiction'.<br />Echt waar? Nou, ik kan me niet herinneren dat er in 'The Six Million Dollar Man' of 'Planet of the Apes' zware klonten wetenschap zaten. Als elke sciencefictionfilm of tv-serie 100% wetenschappelijk accuraat moest zijn, zouden er nogal wat saaie dingen rondzweven.<br />Het was het vervolg op 'U.F.O.' van Gerry en Sylvia Anderson, en in feite begon het leven als een afgebroken tweede seizoen. Het uitgangspunt was dat op de maan een nucleair afvalstortplaats was geëxplodeerd, met als gevolg een reeks hevige ontploffingen die de maan - en de mannen en vrouwen die gebaseerd waren op 'Moonbase Alpha' - uit het zonnestelsel wegvaagden en in het onbekende verdwenen. De Alphanen gaven elke hoop op terugkeer naar de aarde op en begonnen naar een nieuw thuis te zoeken. In de loop der jaren is er veel gediscussieerd over de rol die ze in de voorstelling heeft gespeeld, en velen hebben haar als 'houterig' omschreven. Ik denk dat de show zeker baat zou hebben gehad bij een andere actrice in de rol.<br />Barry Morse speelde 'professor Victor Bergman', een soort vaderfiguur tot wie iedereen zich wendde voor advies. Hij bracht veel humor en warmte in wat anders een standaardrol had kunnen zijn.<br />Er was meer dan genoeg hardware; de Alphanen reisden in'reisbuizen' van het ene deel van de basis naar het andere en hadden draagbare communicatieapparatuur bij zich die 'commlocks' werden genoemd. Ze hadden ook schattig ogende straalgeweren die op kantoornietmachines leken! <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> ging later in de oorspronkelijke uitzending helaas uit, wat betekende dat de kijkers een belangrijk punt misten <0xE2><0x80><0x93> de maan was een gebied in de ruimte binnengegaan waar de normale natuurwetten niet van toepassing waren, vandaar dat dr. Asimov en al die opscheppers van wetenschappelijke nauwkeurigheid verkeerd waren geïnformeerd in hun harde kritiek.<br />'Space: 1999' nam terecht het standpunt in dat amusement voorrang moest krijgen boven authenticiteit. De eerste serie kon wedijveren met '2001: A Space Odyssey' in termen van grandeur en spektakel. Met uitzondering van 'Het Domein van de Draken' was het een monstervrije zone. Episodes als 'Breakaway', 'Het Domein van de Draken', 'De Macht van het Leven', 'De Infernale Machine' en 'Het Einde van de Eeuwigheid' zijn de hoogste lof waardig. Helaas is het nooit helemaal uit de schaduw van 'Star Trek' getreden. Als het tweede jaar naar dezelfde maatstaven was gemaakt als het eerste, dan denk ik dat dit uiteindelijk ook gebeurd zou zijn.<br />De kans om in Groot-Brittannië een hit te worden werd hem ontzegd omdat het geen netwerk had. Maar het deed het goed genoeg in het buitenland om voor een tweede seizoen te worden gevraagd. De Amerikaanse producent (en de man die Star Trek vermoordde) Fred Freiburger werd eerst aangenomen als hoofdschrijver, toen als producent. Hij sloeg de serie uit de rails, duwde hem dezelfde weg op als 'Verloren in de ruimte', met bespottelijke monsters die op hol sloegen. Barry Morse verdween en Catherine Schell kwam in de plaats van de Psychon 'Maya', die van gedaante veranderde. Ze was mooi, maar haar aanwezigheid maakte jammer genoeg een einde aan de behoefte aan verbeeldingskracht in de scripts, want telkens wanneer de Alphanen met een crisis werden geconfronteerd, lieten ze haar eenvoudig in een monster veranderen. Tony Anholts 'Verdeschi' was weer een grote fout.<br />Iemand bij H.T.V. (mijn plaatselijke H.T.V.-regio) moet gevoeld hebben dat Jaar 2 een no-no was <0xE2><0x80><0x93> we kregen het pas in 1984 te zien!<br />Het is een beetje verontrustend om beide seizoenen tegelijk te zien. Ze zijn zo verschillend dat het moeilijk is ze met elkaar te verzoenen als ze deel uitmaken van dezelfde serie. Niettemin is Jaar 1 het beste dat ooit is gemaakt en staat het bekend als een van de beste producties van Gerry en Sylvia Anderson.
In their book 'Fantastic Television', Gary Gerani and Paul H. Schulman took 'Space:1999' to task for its apparent contempt for the laws of physics, and made the somewhat extraordinary claim that 'these days audiences are used to heavy dollops of science with their science fiction'.<br /><br />Really? Well, I do not remember there being dollops of science, heavy or otherwise, in 'The Six Million Dollar Man' or 'Planet Of The Apes'. If every sci-fi film or television series had to be 100% scientifically accurate, there would be some pretty dull stuff floating around.<br /><br />It was Gerry and Sylvia Anderson's follow-up to 'U.F.O.' and in fact started life as an aborted second season. The premise was that a nuclear waste dump on the Moon had exploded, triggering a series of violent blasts that took it - and the men and women based on 'Moonbase Alpha' - out of the Solar System and careering off into the unknown. The Alphans gave up any hope of getting back to Earth, and began looking for a new home.<br /><br />Martin Landau took up the lead as 'Commander John Koenig', the man responsible for making the important day-to-day decisions concerning the running of the base, while his then-wife Barbara Bain played 'Dr.Helena Russell', Alpha's chief scientific officer. Both had recently starred in the hit series 'Mission: Impossible'. Landau was excellent, while Bain's performance has been the subject of much debate over the years, with many describing her as 'wooden'. I certainly think the show would have benefited from a different actress in the role.<br /><br />Barry Morse played 'Professor Victor Bergman', a sort of father figure to whom everyone turned to for advice. He brought much humour and warmth to what otherwise could have been a stock role.<br /><br />There was hardware a-plenty; the Alphans travelled from one part of the base to another in 'travel tubes' and carried portable communication devices called 'commlocks'. They also had cute looking ray-guns that resembled office staplers! What should have been the second episode - 'Black Sun' - unfortunately went out later in the original run, meaning viewers missed an important plot point - the Moon had passed into a region of space where the normal laws of physics did not apply, hence Dr.Asimov and all those sticklers for scientific accuracy were misinformed in their harsh criticism.<br /><br />'Space: 1999' rightly took the view that entertainment should take precedence over authenticity. The first series rivalled '2001: A Space Odyssey' in terms of grandeur and spectacle. With the exception of 'Dragons Domain', it was a monster-free zone. Episodes such as 'Breakaway', 'Dragons Domain', 'Force Of Life', 'The Infernal Machine', 'End Of Eternity' are worthy of the highest possible praise. Unfortunately, it never quite succeeded in emerging from 'Star Trek's' shadow. Had Year 2 been made to the same standard as 1, I believe this would have happened eventually.<br /><br />It was denied the opportunity to be a hit in Britain because it was not networked. However, it did well enough abroad for a second season to be commissioned. American producer ( and the man who assassinated 'Star Trek' ) Fred Freiburger was brought in first as a head writer, then as producer. He knocked the series out of shape, pushing it down the same road as 'Lost In Space', with ludicrous monsters running amok. Out went Barry Morse and in came Catherine Schell as the shape-changing Psychon 'Maya'. She was lovely but her presence unfortunately negated the need for any imagination in the scripts, as each time the Alphans faced a crisis they simply got her to turn into a monster. Tony Anholt's 'Verdeschi' was another major error. <br /><br />Someone at H.T.V. ( my local I,T.V. region ) must have sensed Year 2 was a no-no - we did not get to see it until 1984! <br /><br />It is a little alarming to watch both seasons in conjunction. So different are they it is hard to reconcile them as being part of the same series. Nevertheless, Year 1 is the best remembered, and stands as one of Gerry and Sylvia Anderson's finest productions.