Ik heb deze versie van _De kleine prinses_, verreweg de beste, voor het eerst gezien op een PBS-station in het noordwesten van de Verenigde Staten. Het moet toen nieuw zijn geweest.<br />Het werd vertoond tijdens een liefdadigheidsevenement op een station in de kerstvakantie en werd bekroond met afgrijselijke opmerkingen van een aantrekkelijke, fysiek aantrekkelijke vrouw die het soort opmerkingen maakte waarvan ik zou verwachten dat een nogal dwaze grootmoeder die zou maken tegen het kleinkind van iemand anders. Ik was een beetje beledigd, maar toen de film begon, nam ik genoegen met een betovering die sterk genoeg was om me in de buurt te houden toen de tweede aflevering (ik geloof dat het er maar twee waren, maar dat was zo'n twintig jaar geleden) de volgende avond kwam, toen ik er ook achter kwam dat de film tijdens de promotie die mij in staat stelde er een bandje van te maken, zou worden herhaald.<br />Hoewel het script niet slaafs elk stukje van de Burnett-roman herhaalt, weerspiegelt het het volledig, verandert het sommige situaties en condenseert het op sommige plaatsen. De meeste kleine afwijkingen van de plot, waarvan ik aannam dat ze nog steeds bestonden, kwamen doordat Sara in haar jeugd moest worden getoond en het verhaal binnen de lengte van de film moest passen. Amelia Shankley was even fantastisch als haar Nemesis, gespeeld door Maureen Lippman. Zelden wordt haar metgezellin, de keukenmeid Becky, genoemd, of een van de vele andere mooie karakteriseringen.<br />Delen van de film zijn triest en, omdat wij (kijkers) dol op Sara zijn geworden, soms een beetje beangstigend. Soms wensen we dat Sara in haar proces uitdagender zou zijn, maar ook zou beseffen dat ze zich moet onderwerpen om te overleven en ook om haar vrienden te beschermen.<br />Zoals de bedoeling was, komt Sara over als iemand die in een dergelijke stemming verkeert nog voordat de situaties als een echte heldin zijn gedefinieerd, wanneer ze door tegenspoed wordt getroffen. Ze blijft barmhartig en dankbaar tegenover degenen die haar vrienden zijn, waaronder Melchizedek (je moet het verhaal kennen) voor wie ze ook een weldoener is.<br /><br />Shankley, de kostuumontwerpers en visagisten, overwonnen de uitdagingen van een groeiend en veranderend meisje dat uiteindelijk enige tekenen van een ziekte vertoont (misschien scheurbuik?).<br />Sara en haar verhaal blijven boeiend en aantrekkelijk na een onderbreking van meer dan honderd jaar en deze gefilmde versie blijft dat na twintig jaar, maar kunnen we niet een zo boeiende versie vinden van wat misschien wel Francs Hodgson Burnetts mooiste verhaal uit de kindertijd is?
I first encountered this version of A Little Princess, by far the best, on a PBS station in the Pacific Northwest. It must have been new then. <br /><br />It was shown during a holiday season station fund-raiser and promoted by ghastly comments by an attractive  physically  woman who made the sorts of comments I would expect a rather silly grandmother to make to someone else's grandchild.<br /><br />I was somewhat insulted, but when the film began settled for enchantment which was sufficiently strong to keep me around when the second installment (I think there were only two, but this was 20-odd years ago) came along next night, when I also learned that the picture would be replayed throughout the promo which allowed me to make a tape of it.<br /><br />Although the script does not slavishly repeat every bit of the Burnett novel, it completely mirrors it, changing some situations and condensing in some areas. Most of the minor deviations from the plot I assumed  still do  were because Sara had to be shown growing up and the story had to fit within length restrictions. Amelia Shankley was superb as was her nemesis, played by Maureen Lippman. Seldom mentioned is her companion, scullery maid Becky, or many other fine characterizations.<br /><br />Parts of the film are sad and, because we (viewers) have become fond of Sara, a little frightening at times. We wish, sometimes, that Sara in her times of trial would be more defiant but realize, too, that she must submit to survive and also to protect her friends.<br /><br />As intended, Sara comes across  this mood is set even before the situations are defined  as a true heroine, when adversity befalls her. She remains compassionate toward and grateful to those who are her friends, including Melchizedek (you have to know the story) toward whom she is also a benefactor.<br /><br />Shankley, the costumers and makeup artists, surmount the challenges of a growing and changing girl who eventually displays some signs of illness (scurvy perhaps?).<br /><br />Sara and her story remain compelling and attractive after a lapse of more than 100 years and this filmed version remains so after 20 years, but can we not find so compelling a version of what is perhaps Francs Hodgson Burnett's finest tale childhood?