Vigilante-thriller is het niet, zoals de synopsis en de voorkant van de video met beeldspraak zouden kunnen suggereren, hoewel de scène zich wel afspeelt. 'Kordondansen' is een goedbedoelde (ondanks de racistische uitbarstingen en de directe moralisering) en soms ontroerende film, die de buitengewone prestaties van de door de wol geverfde acteurs Lee Strasberg en Ruth Gordon ten volle heeft te danken. Die twee waren gewoon charmant wanneer ze samen waren. Het gadeslaan van het eens zo gelukkige oudere echtpaar dat nu strijdt tegen familieproblemen/gezondheidsproblemen (wat het hoofdthema is dat het verhaal drijft, waar talrijke subplots over de menselijke kant van de zaak zijn), maar ook van de veranderende buurt van Coney Island als jonge jive-pratende wilde beesten (die voornamelijk het begin en het einde bevolken maar zich nog steeds secundair voelen) is innemend en hartstochtelijk in zijn ups en downs. Het hartzeer neemt alleen maar toe, waar het eindigt met een smorend schadelijke climax, en het slot is in zijn gedwongen toestand bijzonder kwellend. De spanning is gering, maar altijd meeslepend. Ze zijn naakt tot op het bot en gedemoraliseerd, ze leven in een gemeenschap die vervuld is van angst, maar toch geven ze zich niet gewonnen en geven ze zich niet over aan de onrust (of het nu de bendes zijn of hun afnemende zaken). Liefde, overlevingsdrang en geweld ineen. In de sombere atmosfeer hangt nog steeds een zonnige sfeer van hoop, geleid door het acteren. De ondersteunende rollen zijn prettige wendingen van Janet Leigh, Joe Silver, Eddie Barth, Merwin Goldsmith en Kim Delgado. Het authentieke locatiewerk helpt een realistisch randje aan te brengen, terwijl het ijsberen nogal afgemeten is en nogal oppervlakkig in zijn escalerende confrontaties en geweld (dat tam geënsceneerd is, maar hartverscheurend, omdat je meteen in de handeling wordt geworpen).
Vigilante thriller its not, like the synopsis reads and the front of the video case might suggest with the imagery though the scene does occur. "Boardwalk" is a well-intended (despite the racial flare and direct moralizing) and at times moving feature thanks hugely by the exceptional performances of seasoned actors Lee Strasberg and Ruth Gordon. The two were simply charming whenever together. Watching the once happy elderly couple, now battling family issues/ health problems (which is the main drama driving the story where there are numerously scattered human interest subplots), but also the changing neighbourhood of Coney Island as young jive talking hoons run wild (which populates mainly the beginning and ending but still feels secondary) is engagingly passionate in its ups and downs. The heartache only grows, where it comes away with a swelteringly damaging climax and the closing shot is particularly haunting in its forced predicament. The suspense is only minor, but it's always compelling. The evocative script is thoughtfully laid out in its exploration of the effects / shake down these central characters find themselves in, as they're stripped to the bone and demoralized, living in a community filled with fear, but still they won't back down and succumb to the turmoil (be it the gangs or their dwindling business). Its love, survival and violence rolled into one. Amongst the sombre air, is still quite a sunny vibe of hope led by the acting. In support roles are agreeable turns by Janet Leigh, Joe Silver, Eddie Barth, Merwin Goldsmith and Kim Delgado. The authentic location work helps cement a realistic edge, while the pacing is rather measured and rather low-scale in its escalating confrontations and violence (which is tamely staged, but gut wrenching since you're thrown right into the acts).