Sprankelende komedie-mysterie, die voornamelijk te danken is aan Brian Ahernes deskundige geknoei met kleinigheden. Al met al kookt hij ongeveer even goed als hij deuren opent, dat wil zeggen, niet zonder aanzienlijke ervaring. Hij wordt verondersteld een detectiveschrijver te zijn, maar als speurder in het echte leven is hij ongeveer even effectief als een Amerikaanse Clouseau. Ik geloof dat ik hier en daar een subtiel bedrog bespeur van de vele amateur-detectives uit die tijd (Ellery Queen, The Saint, Boston Blackie, et. al.). En het kan ook geen kwaad dat Charlie Chan (Sydney Toler) opduikt als politie-inspecteur. Zie hoe Jeff (Aherne) in een gevecht gewond raakt, elke aanwijzing verkeerd interpreteert, zwak wordt bij het zien van een lijk en zich in het algemeen gedraagt als de anti-Sherlock. Als de charmant onbeholpen Jeff is de Engelsman Aherne gewoon fantastisch, en ik denk dat hij op het hoogtepunt van zijn Amerikaanse carrière is.<br />Het lijkt er ook op dat het concept is begonnen als een toneelstuk, aangezien de actie zich voornamelijk beperkt tot het sjofele appartement van Jeff & Nancy. Hoe het ook zij, de ondersteunende cast bestaat uit een verzameling levendige en bekende gezichten, vooral de favoriete domme politieman van Hollywood, Donald McBride (Bolling), met zijn rubberen gezicht, en de grandioze verliefde meubelverhuizer James Burke. De onsamenhangende gebeurtenissen voltrekken zich allemaal in een zeker tempo, dankzij de ervaren comedy-regisseur Richard Wallace. Mijn enige klacht is dat de beste drakendame uit die tijd, Gale Sondergaard (mevrouw Devoe), vaak sinister genoeg is om Frankenstein de stuipen op het lijf te jagen. Maar hier speelt ze het vrij saai en recht voor zijn raap. Hoe dan ook, het is een handige komedie met een goede mengeling van lachen en huiveren, en ik denk dat het oorlogsmoe geworden publiek van die tijd (1942) het een geweldig ontsnappingsamusement vond dat het tot op de dag van vandaag goed doet. (En zorg er ook voor dat je het amusantste laatste beeld opvangt.)
Sprightly comedy-mystery that holds up thanks mainly to Brian Aherne's expert fumbling with petty annoyances. All in all, he cooks roasts about as well as he opens doors, that is, not without considerable practice. He's supposed to be a mystery writer, but as a real-life sleuth, he's about as effective as an American Clouseau. I think I detect some subtle spoofing of the many amateur detectives of the period (Ellery Queen, The Saint, Boston Blackie, et. al.). And it doesn't hurt that Charlie Chan (Sydney Toler) turns up as a police inspector. Watch Jeff (Aherne) get decked in a fight, get about every clue wrong, get weak at the sight of a corpse, and generally behave like the anti-Sherlock. Good thing he's back- stopped by gorgeously competent wife Nancy (Loretta Young). As the charmingly inept Jeff, Britisher Aherne is simply superb, and, I would think, at the apex of his American career. <br /><br />Also, it appears the concept may have started off as a stage play since the action is mainly confined to Jeff & Nancy's dingy apartment. However that may be, the supporting cast is a collection of lively and familiar faces, especially Hollywood's favorite dumb cop, rubber-faced Donald McBride (Bolling), along with the grandly smitten furniture mover James Burke. The fractured events all move at a sure-handed pace thanks to veteran comedy director Richard Wallace. My one complaint is that better use is not made of the best dragon-lady of the period, Gale Sondergaard (Mrs. Devoe), who's often sinister enough to scare the stitches off Frankenstein's neck. Here however she plays it fairly boring and straight. Anyway, it's a nifty little comedy with a good mix of laughs and chills, and I expect war-weary audiences of the day (1942) found it great escapist entertainment that holds up well, even today. (Alsobe sure to catch the amusingly apt very last frame.)