In de climax van 'KALPURUSH' wordt dit gesprek tussen vader en zoon gevoerd. Ik citeer de Engelse ondertiteling van de dvd. Shumonto zegt tegen zijn vader: 'Ik ben misschien niet iemand geworden, maar als ik twee verliefde mensen zie, moet ik glimlachen. En als ik iemand alleen zie eten, moet ik huilen.' Ashvini, zijn vader, antwoordt weemoedig: 'Ik wou dat ik mijn leven had kunnen leiden zoals jij.' Deze 2 regels vormen misschien de kern van deze nieuwe film van Boeddhadev Dasgupta <0xE2><0x80><0x93> regisseur van piepkleine edelstenen als 'Tahader Katha', 'Bagh Bahadur', 'Uttara' & 'Mondo Meyer Upakhyan', die er bijna 3 jaar over deed om de bioscopen in India te bereiken.<br />De film begint met een man die Ashvini heet en die een jongere man volgt die Shumonto heet en, zo wordt ons verteld, zijn zoon is. Het lijkt erop dat de vader zijn zoon stalkt, of liever gezegd achtervolgt. Naarmate de film vordert en we Shumonto's ambitieuze vrouw, Supriya, en zijn moeder, Koyel, leren kennen, die met iets uit haar verleden te maken lijkt te hebben, beseffen we dat de zoon inderdaad wordt achtervolgd door zijn vader, die ooit iemand was. Hij was een succesvol arts en ze hadden een prachtig gezin, maar er komt iets <0xE2><0x80><0x93> of iemand <0xE2><0x80><0x93> in beeld en dit gelukkige man-vrouw-kind drijft uit elkaar. Dit uit elkaar drijven is voor deze drie te moeilijk om te verdragen, en de zoon, zien we, is zelfs niet in staat om een behoorlijke relatie met zijn vrouw te hebben.<br />Ik ken niet veel vader-zoonfilms uit Bollywood of andere Indiase taalfilms. Ik heb alleen 'Shakti' van Ramesh Sippy & 'Gandhi, mijn vader' van Feroos A. Khan gezien. Het waren allebei machtige types met een dramatisch, triest einde. Ik heb ook 'Thevar Magan' & de Hindi remake 'Virasat' gezien, maar die waren anders. KALPURUSH is drama, maar niet van het machtige type. Het is, net als andere Dasgupta-films, creatief gefotografeerd, droomachtig, poëtisch & zacht. Dit houdt de kijker absoluut niet voorbereid op het onverwachte einde, want de film voelt nauwelijks aan als een vader-zoonfilm. Het begint als een verhaal van man en vrouw, creëert spanning, wordt een moeder-zoonfilm en legt dan uit waarom het zo is, waarom de zoon zo is, hoe zijn relatie met zijn vader was, wat er met de vader gebeurt, de moeder, wat de zoon doet.' Dat doet zijn vrouw, en hoe de zoon verdergaat met zijn leven.<br />Het zou niet eerlijk zijn om KALPURUSH alleen aan boeddhadev Dasgupta-fans te laten zien. Ik stel echter wel voor dat de kijkers zich vertrouwd maken met Dasgupta's films voordat ze KALPURUSH gaan zien. Dasgupta's films worden er vaak van beschuldigd dat ze een bijna onzichtbare verhaallijn hebben. Dat geldt ook voor KALPURUSH. Het begint ook op een heel on-boeddhadev Dasgupta-achtige manier. In plaats van de kale landschappen van Puruliya & Midnapore zie je in de openingstitels de trams van Calcutta. Maar dat helpt, want het is net... Wat is dit, een stedelijk Bengalen? Kort daarna wordt de film typisch Dasgupta. Het landelijke Bengalen is dit keer het schilderachtige landschap van de kust van Orissa.<br />De acteurs zijn adembenemend. Mithun Chakraborty is een legende. Dit is zijn tweede film met Dasgupta. Hij speelt zijn leeftijd, past bij de rol, je hoeft hem alleen maar te zien in deze film. Rahul Bose is zo zwijgzaam dat je het verlies van zijn loser-personage zou kunnen voelen. Sameera Reddy heeft er goed uitgezien in slechts 3 films - 'Musafir', 'Migration' & 'Kalpurush'. 'Ami, Yasin ar amar Madhoebala' heb ik niet gezien dus daar kan ik niets over zeggen. Ze kan maar beter overstappen naar de Bengaalse filmindustrie. Een mentor als Dasgupta zou haar vast en zeker veel goed doen. Sudipta Chakraborty's rol als 'andere vrouw' is kort, maar lang genoeg om de juiste hoeveelheid glamour, verlangen & hartzeer te brengen. Labony Sarkar is natuurlijk met een hoofdletter N. KALPURUSH is een visuele traktatie. Er zijn kale landschappen, dorre bladeren die in de wind wapperen, spookachtige achtergrondmuziek, mysterieuze volksartiesten in nog mysterieuzere kostuums en maskers, vervallen, oude gebouwen en rustiek en antiek. Deze keer is er ook de zee en een vliegtuig dat vlak voor het open raam vliegt. KALPURUSH is een film die gezien moet worden.
There is this father-son conversation in the climax of 'KALPURUSH'. I quote the English DVD-subtitle version. Shumonto tells his father: "I may not have become someone, but when I see two people in love, I smile. And when I see someone eating alone, I cry." Ashvini, his father, replies wistfully: "I wish I could've lived my life like you did." These 2 lines, perhaps, comprise the gist of this new film by Buddhadev Dasgupta - director of teeny-weeny gems like 'Tahader Katha', 'Bagh Bahadur', 'Uttara' & 'Mondo Meyer Upakhyan' - which took nearly 3 years to reach the cinemas in India.<br /><br />The film opens with a man called Ashvini following a younger man called Shumonto, who, we are told, is his son. It seems that the father is stalking - or haunting, rather - his son. As the film progresses and we meet Shumonto's ambitious wife, Supriya, and his mother, Koyel, who seems to be tied up with something in her past, we realise that the son is, indeed, haunted by his father who was a somebody. He was a successful doctor and they had this beautiful family, but something - or someone - comes in and this happy husband-wife-child drift apart. This drifting apart is too hard for these three to endure, and the son, we see, is unable to lead even a proper relationship with his wife.<br /><br />I don't know of too many father-son films from Bollywood or other Indian language films. I've seen only Ramesh Sippy's 'Shakti' & Feroze A. Khan's 'Gandhi, my father'. Both were the powerful types with dramatic, sad endings. I've also seen 'Thevar Magan' & its Hindi remake 'Virasat', but they were different. KALPURUSH is drama, but not the powerful type. It is, like other Dasgupta films, creatively- photographed, dream-like, poetic & soft. This keeps the viewer absolutely un-prepared for the surprise ending, for the film hardly feels like a father-son film. It starts like a husband-wife story, creates the tension, goes to become a mother-son film, and then explains why it is so, why the son is so, what was his relationship like with his father, what happens to the father, the mother, what the son's wife does, and how the son carries on with his life.<br /><br />It would be unfair to dub KALPURUSH strictly for Buddhadev Dasgupta fans. However, I do suggest that the viewers acquaint themselves with Dasgupta's films before going to see KALPURUSH. Dasgupta's films are often accused of having a near-invisible storyline. KALPURUSH is no different. It starts, too, in a very un-Buddhadev Dasgupta-ish way. Instead of bare landscapes of Puruliya & Midnapore, one sees the trams of Calcutta in the opening credits. It helps, though, for it is like - What is this, urban Bengal? Soon after this, the film turns typical Dasgupta. The rural Bengal, this time, are the scenic outdoor locales of coastal Orissa.<br /><br />The actors are stupendous. Mithun Chakraborty is a legend. This is his second film with Dasgupta. He plays his age, suits the part, one just has to see him in this one. Rahul Bose is so silent one could feel the loss of his loser character. Sameera Reddy has looked good in just 3 films - 'Musafir', 'Migration' & 'Kalpurush'. I haven't seen 'Ami, Yasin ar amar Madhubala' so I can't comment on that. She better shift to the Bengali film industry. A mentor like Dasgupta would surely do her a lot good. Sudipta Chakraborty's Other Woman role is short, but long enough to bring in that right amount of glamour, desire & heartbreak. Labony Sarkar is natural with a capital N.<br /><br />With the usual Buddhadev Dasgupta tropes in place, KALPURUSH is a visual treat. There are bare landscapes, dry leaves flying in the wind, haunting background score, mysterious folk artistes in even more mysterious costumes & masks, dilapidated, old buildings, and things rustic and antique. This time there is also the sea and an aeroplane flying right outside the open window. KALPURUSH is a film which needs to be seen.