Deze min of meer volkomen nutteloze film is hopeloos vastgelopen in een romantisch (net als in de negentiende eeuw) beeld van de kunstenaar als een eenzaam, ploeterend genie. De film (zo niet het leven van zijn onderwerp) is een catalogus van clichés: de ellendige kindertijd, de berooide volwassenheid, het moeilijke liefdesleven, de dreiging van krankzinnigheid, het kritische onbegrip, de weigering om 'uit te verkopen' (misschien wel het meest langdurige van alle romantische clichés, het schijnt nog steeds relevant te zijn in de wereld van de rock-'n-roll) en de godvergeten post-mortem-rechtspleging zijn allemaal aanwezig en verklaard. Voeg daarbij de gelijkenissen met de gebruikelijke verdachten van Parijs tussen twee wereldoorlogen <0xE2><0x80><0x93> Cocteau, Picasso, Gertrude Stein et cetera <0xE2><0x80><0x93> en een audiëntie met de goddelijke Auguste Renoir (met dank aan Picasso) en je krijgt dit: twee uur lang herkauwende ideeën in een poging de toeschouwer te overtuigen van de originaliteit van een kunstenaar door hem te vergelijken met elk gestereotypeerd beeld van het gekwelde genie. Dit extreme conservatisme past nauwelijks bij de herinnering van een onconventionele kunstenaar als Modigliani, nietwaar?
This more or less completely useless film is hopelessly stuck in a romantic (as in 19th century) view of the artist as a lonely, struggling genius. The film (if not its subject's life) is a catalogue of clichés: The miserable childhood, the penniless adulthood, the difficult love life, the threat of insanity, the critical incomprehension, the refusal to 'sell out' (possibly the most long-lived of romantic clichés, it's still thought to be relevant in the world of rock and roll) and the god-damned post mortem vindication are all present and accounted for. Add to this lookalikes of the usual suspects of Paris between world wars - Cocteau, Picasso, Gertrude Stein etcetera - and an audience with the godlike Auguste Renoir (courtesy of Picasso) and you get this: Two hours of rehashed ideas trying to convince the viewer of an artist's originality by equating him with every stereotyped image of the troubled genius. This extreme conventionalism is hardly suited to the memory of an unconventional artist like Modigliani, is it?