Ik heb 'The Aviator' een paar dagen geleden gezien en hoewel Howard Hughes nog steeds door mijn hoofd spookt, voelde ik de behoefte om weer een Scorsese te zien. Ik heb al zijn films in mijn collectie. Ik deed mijn ogen dicht en koos er zomaar een uit, op goed geluk. 'The Age of Innocence' Dat is wat er gebeurt met grote kunstenaars, je kunt ze altijd nog een keer bezoeken en dan kom je uit die ervaring met iets nieuws, iets waardevols. Getransporteerd door de sublieme stem van Joanne Woodward maakte ik de reis opnieuw om te ontdekken dat alles in dit buitengewone universum dat Martin Scorsese, gebaseerd op Edith Wharton, maakt, niet is wat het lijkt. Concepties uit het raam, die elke denkbare regel overtreden. Precies op het moment dat de personages uit hun vrachtwagens stappen en tegen de stroom van de tijd in zwemmen. Scorsese verbreekt de filmregels met zo'n kunstzinnigheid dat we een verhaal zo oud als de wereld mogen bekijken, herbeleven en van een volkomen nieuw perspectief mogen genieten. Het is alsof Luchino Visconti plotseling wakker is geworden met een nieuw heden om mee terug te kijken. Daniel Day Lewis is zo fantastisch dat de pijn van zijn hachelijke situatie meer wordt dan visueel, meer tastbaar. Voor Michelle Pfeiffer en Winona Ryder was dit het hoogtepunt van hun carrière. Ze zijn sensationeel. De casting is, zoals gebruikelijk in een Scorsese-film, zelfs in de kleinste rollen subliem. Foto's van Sian Phillips, Alexis Smith en Geraldine Chaplin maken dit overweldigende banket van een film tot een van de meest bevredigende filmervaringen die ik ooit heb gehad.
I saw "The Aviator" a couple of days ago and while I still have Howard Hughes flying through my brain I felt the need to see again another Scorsese. I have all of his films in my collection. I closed my eyes and picked one, just like that, at random. "The Age Of Innocence" This is what happens with great artists, you can always re visit them and you'll come out of the experience with something new, something valuable. Transported by the sublime voice of Joanne Woodward I took the trip again to discover that everything in this extraordinary universe that Martin Scorsese, based on Edith Wharton work, is not what it appears. Conventions out of the window, breaking every imaginable rule. Just as the characters get off their trucks, swimming against the tide of the times. Scorsese breaks cinematic rules with such artistry that we're allow to inspect, re live and enjoy a story as old as the world from a completely new perspective. Is as if Luchino Visconti had suddenly woken up with a new contemporary sight to look back with. Daniel Day Lewis is so marvelous that the pain of his predicament becomes more than visual, becomes visceral. For Michelle Pfeiffer and Winona Ryder this was the zenith of their careers. They are sensational. The casting, as usual in a Scorsese film, is superb even in the smallest roles. Glimpses of Sian Phillips, Alexis Smith and Geraldine Chaplin add to the pleasures, making this overwhelming banquet of a film one of the most rewarding film experiences I've ever had.