New York, New York Film Fr. Pan.<br />New England is de fysieke en psychische achtergrond van LITTLE ERIN MERRYWEATHER, een verbluffende film die zowel cerebraal als angstaanjagend is. Voor iedereen die de afgelopen dertig jaar Amerikaanse horrorfilms heeft gezien, is dit geen geringe prestatie. Het grootste deel van de oogst bestaat uit goedkope sensaties, slecht acteerwerk, lachwekkende dialogen, glorieuze nihilistische bloedstollende scènes die niets te betekenen hebben en alleen maar betekenen dat het publiek net zo banaal en saai is als in deze bloedstollende films. Voorbereid op het horror-equivalent van een toneelstuk van Brecht: het zal het publiek en de verwachtingen over wat het genre kan doen veranderen als het de knarsende conventies achter zich laat. '<br />Vigdis Anholt speelt Erin, een studente met een duister verleden en een nog duisterder geheim, waarvan het bestaan noch in de werkelijkheid, noch in de sprookjes die ze schrijft, echt tot uiting komt. Ze doorbreekt deze drempels met verschrikkelijke gevolgen en de mentale aardrijkskunde die ze bewandelt, brengt haar al snel boven het menselijke uit. Nou ja, misschien is dat niet helemaal waar en mijn ambivalentie ten aanzien van mijn commentaar op haar transformatie heeft evenzeer te maken met Anholts acteerwerk als met het goed uitgedachte script. In een van de meest genuanceerde acteerprestaties van de afgelopen paar jaar laat Anholt zien hoe lang we al wachten op een innovatief personage in het horrorgenre. Haar vermogen om zich tegelijkertijd kwetsbaar en verdorven te maken is roerend (niet bepaald een bijvoeglijk naamwoord dat aan acteurs in griezelfilms wordt toegeschreven); ten slotte een vrouwelijke belichaming van het toevallige kwaad dat actief is, niet passief, machtig en volkomen sui generis. Een voorstelling die een Bergman-actrice waardig is. Haar uitmuntendheid wordt gecompleteerd door de rest van de cast, met name door David Morwick als Peter, de student die de mantel van het kwaad aflegt en de wereld bevrijdt van een van de gedenkwaardigste personages die je ooit zult ontmoeten (moeten we hem prijzen of verachten omdat hij deze rol zo goed heeft gespeeld? Morele ambiguïteit ten opzichte van moordenaars is in dit geval onvermijdelijk). Morwick is, te midden van veel degelijke uitvoeringen, het meest natuurlijk; het personage is in hem aanwezig en zijn gevoeligheid weerspiegelt een fijnafstemming van de rollen van jonge volwassenen die maar al te vaak overacteren, oversekst worden, maar al te vaak overkill worden. We hebben dus een moordenaar die bezeten is door familiedemonen en een mannelijke hoofdrol die bezeten is door zijn personage: laten we dankbaar zijn dat er geen bezweringsscènes zijn.<br />Ik zag deze film op het New York City Horror Film Festival en werd overweldigd door mijn aanblik. De rest van het publiek was het met me eens, althans dat was te horen aan hun gehijg, nerveus gefluister en af en toe een kreet. De Franse filosoof Pascal schreef ooit over zijn angst voor open ruimten. De regisseur van de foto's, Michael Marius Pessah, verdient een compliment voor het feit dat hij zijn breedbeeldscherm heeft laten trillen met een kracht en een spanning die doen vermoeden dat er in de openlucht angst heerst, en niet alleen in krappe, donkere ruimtes. Agorafobie verdient een waarschuwing! David Leans _Lawrence of arabia_ komt me voor de geest als referentiepunt; in elk van die films neemt de breedhoeklens van de camera een geheel eigen leven aan, alsof hij zelf een personage in de actie is. _Kleine errorweter_ is een verfrissend voorbeeld van de vlijt van kleine budgetfilms, gesierd met acteerwerk en intelligent schrift. Ga ernaar kijken en bereid je voor op verrassingen, angst en verrukking.
New York, New York Film Fr.Pan.<br /><br />New England is the physical and psychic backdrop for LITTLE ERIN MERRYWEATHER, a stunning film that manages to be both cerebral and terrifying. For anyone who has watched American horror films over the last thirty years, this is no mean achievement. Most of the bumper crop consists of cheap thrills, bad acting, laughable dialogue, gloriously nihilistic exsanguination scenes that mean nothing and only signify an audience as banal and boring as these slash-and-gash films. Prepared for the horror equivalent of a Brecht play: it will transform the audience and expectations about what the genre can do when it is permitted to move beyond its creaky conventions.<br /><br />Vigdis Anholt plays Erin, a college student with a dark past, and even darker secret, whose existence is neither quite lived in reality or within the fairy tales she writes. She moves through these thresholds with dreadful consequences and the mental geographies she travels soon moves her beyond the human. Well, this may not be entirely true, and my ambivalence about commenting about her transformation has as much to do with Anholt's acting as much as the well-crafted script. In one of the most nuanced acting performances of the past few years, Anholt demonstrates how long we've been waiting for an innovative character in the horror genre. Her ability to make herself vulnerable and wicked simultaneously is moving (not typically an adjective one attributes to actors in horror films); finally, a feminine embodiment of accidental evil who is active, not passive, empowered and completely sui generis. A performance worthy of a Bergman actress. Her excellence is complemented by the rest of the cast, most notably David Morwick, as Peter, the student who removes the cloak of evil and rids the world of one of the most memorable characters you'll meet (should we applaud or scorn him for this job well done? Moral ambiguity towards murderers is inevitable in this case). Morwick, amid many solid performances, is the most natural; the character inhabits him and his sensitivity reflects a fine-tuning of the young adult roles that so often become overacting, oversexed, overkill all too often. So we have a killer possessed by family demons and a male lead possessed by his character: let's be thankful that there are no exorcism scenes.<br /><br />I saw this film at the New York City Horror Film Festival and was overwhelmed by my viewing. The rest of the audience would concur, or so their gasps, nervous whispers, and intermittent screams would infer. The French philosopher Pascal once wrote of his fear of open spaces. The Director of Photography Michael Marius Pessah should be complimented for inflecting his widescreen vision with a tension and force that suggests terror thrives in the open air, not just in tight, dark pockets. Agoraphobics take warning! David Lean's LAWRENCE OF ARABIA comes to mind as a reference point; in each, the camera's wide-scope takes on a life all on its own, as if it were itself a character in the action. LITTLE ERIN MERRYWEATHER is a refreshing example of the industriousness of small-budget films graced with acting chops and intelligent writing. Go see it and prepare to be surprised, terrified, and delighted.