Ergens staat geschreven dat het wreedste wat je tegen een kunstenaar kunt zeggen, is dat zijn werk onberispelijk is. John Ford beschouwde de _Fugitive_ als een perfecte film, ook al was het geen kassucces, en een van zijn favorieten. Het is misschien meer dan verstandig om dan een paar kritieken op de film te zetten (wat misschien niet ter zake doet, want hij is al tientallen jaren dood). Als fan van Fords werk heb ik gezien dat hij af en toe de perfectie heeft opgezocht ( _Grapes of Wrath_ en _The Searchers_ zijn mijn favorieten), en soms niet eens zoveel, wat vanzelfsprekend betekent dat hij veel films heeft geregisseerd. Bij de _Fugitive_ is me duidelijk waarom.' Het publiek is verdeeld: sommigen vinden het een totaal onderschatte film en een briljante weergave van religieuze allegorie en lijden, en anderen zeggen dat het een volslagen kletskoek is omdat het veel te zwaarwichtig en overdreven is.<br />Beide partijen hebben hun goede kanten; het is een onderschatte film, al was het alleen maar vanwege de technische verdiensten van de film (Gabriel Figueroa is precies de juiste man voor dit soort materiaal voor Ford) en Fords gebruikelijke talenten als verhalenverteller met een neiging tot zuivere bioscoopuitdrukking (d.w.z. gebrek aan dialoog is een pluspunt voor de emotie die door de camera en de acteurs wordt uitgedrukt). Maar het wordt ook in een paar gevallen niet goed geacteerd, in het bijzonder door de mooie maar bazige Delores Del-Rio als de vrouw die in het stadje woont, wordt gedoopt door de Priester die wordt gespeeld door Henry Fonda. Voor Fonda, moet worden gezegd, doet hij in elk geval alles wat hij kan voor een voorstelling die andere acteurs misschien met meer grandeur hadden kunnen spelen. In feite is een deel van de film voor hem het meest om naar te kijken, terwijl hij zijn emotionele spieren spant voor een scène waarin het...' De rol vereist een zekere complexiteit, zoals wanneer hij de boot mist en gevraagd wordt iemand te zegenen die op sterven ligt, om vervolgens te beseffen dat er geen wijn is en bij een vulgair type om wijn moet gaan vragen (die, zoals later blijkt, dronken is van de brandewijn en helemaal van hem).<br />Hoewel het misschien niet de Fonda is die we allemaal kennen en die we zo mooi vinden uit _Druiven der Gramschap_ of _Mijn lieve Clementine_, doet hij wat hij kan met die rol, en het is een eer voor hem en Ford dat ze er een meeslepende rol van maken op een heel eenvoudig niveau dat een aantal complexe associaties met zich meebrengt. Als je je concentreert op de eigenlijke achtervolging en de vlucht voor de Mexicaanse politie, werkt het heel goed (vooral met een aanstellerige maar effectieve verklikker gespeeld door J. Carrol Nash). Alleen als Ford te veel toegeeft aan het spirituele aspect van het beeld, dat pas tegen het eind duidelijker wordt, verliest het zijn houvast. Het begin van het beeld bracht me inderdaad een beetje van mijn stuk toen Fonda binnenkwam met de Christus-achtige symboliek op de muur gemarkeerd, en de stadsbewoners kwamen binnen met tranen in hun ogen en een somber lied om te zingen en Fonda zegende en doopte anderen. Ik vroeg me af: staat dit een beetje te veel in de weg van wat Ford het beste doet, namelijk het verhaal vertellen? Hij kan briljant zijn als hij zijn diepgewortelde katholieke ideeën als zuivere visioenen op het scherm gooit, en een of twee keer doet hij dat in _The Fugitive_... en dan wordt het soms te plat of te hoog, en wordt het een echt religieus schilderij in plaats van een maatschappelijke thriller.<br />Zouden de fans van Ford het moeten zien? Natuurlijk; zelfs een mindere Ford zal wel iets interessants hebben. Zal iedereen het mooi vinden? Vast niet. Toch is het meestal mooi, traditioneel werk en moet het niet helemaal worden afgekeurd.
It's been written somewhere that the cruelest thing you can say to an artist is that his work is flawless. John Ford thought of the Fugitive as, despite not being a box-office success, a perfect film and one of his very favorites. It's perhaps more than prudent then to point out some of the criticisms one would have of the film (which, perhaps, is moot since he's been dead for decades). As a fan of the Ford work I've seen there are some times when he's touched perfection (Grapes of Wrath and the Searchers are it for me), and sometimes not so much, which goes without saying he directed many films. With the Fugitive it's recognizable to me why it's split its audience: some hail it as being totally underrated and a brilliant depiction of religious allegory and suffering, and some say that it's a total crock for being far too heavy-handed and acted over-the-top.<br /><br />Both sides have their right points; it is an underrated picture, if only for its technical feats of cinematography (Gabriel Figueroa is just right for this kind of material for Ford) and Ford's usual talents as a basic storyteller with a tendency for pure cinema expression (i.e. lack of dialog is a plus with the emotion expressed through the camera and actors. But it is also not well-acted in a couple of instances, notably the beautiful but overbearing Delores Del-Rio as the woman living in the town who's baby is baptized by the Priest played by Henry Fonda. For Fonda, it should be said, he at least gives all he can for a performance that possibly other actors could have played with more magnificence. In fact it's for him that some of the picture is most watchable, as he flexes his emotional chops for a scene where it's required for complexity like when he misses the boat and is asked to bless someone dying only to realize there is no wine and must go to ask from a vulgarian for wine (which, as it turns out, is drunken with brandy and all by him).<br /><br />While it might not be the Fonda we all know and love from Grapes of Wrath or My Darling Clementine he does what he can with the part, and it's a tribute to him and Ford that they make it engrossing on a very simple level that carries some complex connotations. When focusing on the actual chase and flight from the Mexican police it works very well (particularly with a hammy but effective informer played by J. Carrol Nash). It's just when Ford over-indulges in the spiritual aspect of the picture, which is only made clearer towards the end, that it loses its footing. Indeed the start of the picture kind of threw me off for a little bit as Fonda comes in with the Christ-like symbolism highlighted on the wall, and the townspeople come in with tears in their eyes and a somber song to sing and Fonda blesses and baptizes others. I wondered: is this a little TOO much in the way of what Ford does best, which is telling the story? He can be brilliant in throwing in his deep-rooted Catholic ideas as pure visions on the screen, and once or twice in the Fugitive he does... and then other times it falls flat or goes too high where it starts to become a full-blown religious picture as opposed to a societal thriller.<br /><br />Should Ford fans see it? Of course; even a lessor Ford picture will have something interesting. Will everyone like it? Surely not. Yet it is usually fine, traditional work and shouldn't be completely dismissed.