Nu ik eindelijk Sonatine heb meegemaakt, kan ik niet genoeg zeggen voor deze aangrijpende en ontroerende film. Beat Takeshi mag dan de dood onder ogen zien met diezelfde onsamenhangende blik op zijn gezicht, maar het is het nietsdoen, de tijd tussen de moorden, dat de doorslag geeft. Zelfs bij een vuurgevecht beweegt niemand zich, probeert niemand weg te duiken, het is alsof iedereen zich gewoon aan zijn lot geketend voelt. Dit schokt de Aziatische bioscoopliefhebbers die gewend zijn aan zijsprongen, dubbelloopsgymnastiek en verbazingwekkende opvoeringen.<br />Ik vind het prachtig dat de enige emoties die Murakawa uitdrukt humor en nihilistische apathie zijn. De'sumoscène' is zo verrukkelijk misplaatst, terwijl het einde je mond gewoon open laat staan. De warmte die de personages uitstralen, maakt het alleen maar pijnlijker als ze op zo'n meelijwekkende, onopvallende manier aan hun eind komen. Ik ben geen deskundige op het gebied van de Japanse samenleving, maar ik zie deze film als een commentaar op de leegte van een van angst vervulde cultuur van terughoudendheid, waar het belangrijker is om terughoudendheid en respect te tonen dan om door te gaan met leven.<br />Ik zal nog steeds genieten van die goeie ouwe HK-komedies, maar ik zal ze nooit meer helemaal hetzelfde zien.
Having finally experience Sonatine, I can't say enough for this poignant and moving film. Beat Takeshi may face death with that same disconnected look on his face, but it is the inaction, the time between the killings, that carry all the meaning. Even when in gunbattles, nobody moves, nobody tries to dodge, it is as if everyone simply feels chained to their fate. This is jarring to Asian cinema lovers used to side-jumping, dual-gun gymnastics and amazing set pieces.<br /><br />I love how the only emotions Murakawa expresses are humor and nihilist apathy. The "sumo scene" is so delightfully out-of-place, while the ending simply leaves your mouth open. The warmth the characters show just makes it more hurtful when they meet such pathetic, low-key ends. I'm not an expert on Japanese society, but I see this film as a comment on the emptiness of a fear-filled culture of reservation, where it is more important to show restraint and respect than it is to continue living.<br /><br />I'll still enjoy good ol' HK pistol operas, but I'll never see them quite the same again.