Deze film eindigt somber <0xE2><0x80><0x93> of juist schrijnend <0xE2><0x80><0x93> met de bewering dat we de relatie tussen de zwerver en de goochelaar opnieuw moeten evalueren. Was het einde het gevolg van de problemen die Chaplin had bij het maken van de film, of een gevolg van zijn persoonlijke problemen, of was het onvermijdelijke einde voorafgegaan aan de eerste keer dat de zwerver verliefd werd? Hij kijkt naar de papieren ster die is overgebleven van de circuswagens die net zijn vertrokken, en waggelt weg als de iris close-up het einde van de film aankondigt. Charleys verdwijntruc (Charley, die zich voor de politie verstopt, bevindt zich al in het compartiment waarin het mooie meisje geacht wordt te materialiseren) en een nog grappiger scène waarin Charley konijnen, biggetjes en duiven van de tafel van de goochelaar loslaat. Het grappigste moment is misschien wel Charleys klim naar het podium met de hoogspanningskabels <0xE2><0x80><0x93> hij wordt omhooggetrokken, <0xC3><0xA0> la Peter Pan, maar doet alsof hij hand over hand naar boven gaat. Het beste voorbeeld van een voortreffelijke timing is wanneer Charley een stoel voor zichzelf uittrekt en die net op tijd terugzet zodat de circusdirecteur kan gaan zitten. De film brengt ook de kwestie van spontaniteit versus nauwgezette repetitie ter sprake. Het eerste komt het best naar voren, maar het is duidelijk een gevolg van het laatste. Dit wordt donker en misschien ligt de duisternis besloten in de figuur van de zwerver en de locatie van het circus, maar er zijn ook een paar adembenemende en heel grappige scènes voor die laatste derde. Bedankt tcm dat je deze naar de buis hebt gebracht! Het is een van de laatste voorbeelden van hoe geweldig stomme films kunnen zijn.
This one ends bleakly -- or just poignantly -- insisting that we reevaluate the relationship between the tramp and the trick rider. Was the ending a result of the problems that Chaplin had in making the film, or a product of his personal problems, or the inevitable ending prefigured from the tramp's first falling in love? He looks at the paper star left over from just-departed circus wagons, then waddles off as an iris close ends the film. Before that, Chaplin shows his genius (not an overused term for him!) in a beautifully timed house of mirrors sequence, a riotous destruction of a magician's disappearance-trick (Charley, hiding from the police, is already in the compartment in which the beautiful girl is supposed to materialize), and an even funnier sequence in which Charley releases rabbits, piglets, and pigeons from the magician's table. Perhaps the funniest moment is Charley's ascent to the high-wire platform -- he is being yanked up, a la Peter Pan, but pretends to be going hand over hand. The best example of superb timing is when Charley pulls a chair out for himself and replaces it just in time for the circus manager to sit down in. The film also raises the issue of spontaneity vs. meticulous rehearsal. It favors the former, but is clearly a product of the latter. This turns dark and perhaps the darkness is implicit in the persona of the tramp and the venue of the circus, but it also has some breathtaking and very funny sequences before that final third. Thanks TCM for bringing this one to the tube! It is one of the last examples of how great silent films could be.