Na een levenslang regime van televisiewesterns heb ik genoeg gekregen van het genre, ben ik ziek van het regisseren, verveeld door de goedkope decors, misselijk van de afgezaagde intriges en ontzet door de mooie taal van twee schoenen die ze in hun scenario's hebben gekozen.<br />Deadwood is iets heel anders, en hoewel ik toegeef dat het een regisseur is, is het, afgezien van het feit dat het geen historische verhandeling is, toch een historisch perspectief dat ik nooit eerder heb gezien. In plaats daarvan is het meer een behandeling van een historisch tijdperk dat een respect voor authenticiteit heeft verleend zonder de amusementswaarde te compromitteren.<br />Het script, de cast, de regie en de decors zijn verbazingwekkend. Het zijn de eerste tv-miniseries (behalve de Soprano's) die me doen verlangen naar meer en meer verdriet om het einde van een seizoen te zien. Konden ze maar iets doen om de start van een nieuw seizoen te verbeteren!
A lifetime regimen of television westerns has left me tired of the genre, sick of the directing, bored by the low budget sets, nauseated by the trite plots and appalled by the goodie two shoes language chosen in their screenplays.<br /><br />Deadwood is something altogether different, and though, by the admission of it's director, short of being an historical treatise it is nevertheless an historical perspective I have never seen before. Instead it is more of a treatment of an historical era lent to a respect for authenticity without compromising entertainment value.<br /><br />The scripting, casts, direction and sets are astounding. It is the first television miniseries (save for the Sopranos) that leaves me wanting for more and truly sad to see a season's ending. If only they could do something to improve new season turnaround!