Hitchcock wist natuurlijk precies hoe hij spanning moest creëren. Zijn typische verklaring hield in dat er een bom onder de tafel lag: als die uit het niets explodeert, is dat verrassing. Als het publiek weet dat de bom onder de tafel ligt, maar niet wanneer hij afgaat, is dat spanning. Het geheim voor het meester maken van spanning was dus om het publiek iets te laten weten waar de personages in de film geen behoefte aan hadden, want wat we ook weten, we zijn absoluut niet in staat om ook maar iets te doen. Hitchcock verplaatste af en toe de elementen van deze regisseur-publiek interactie naar zijn eigen personages, zoals we zien in 'Rear Window' (1954), waarin Jimmy Stewart onbeweeglijk en hulpeloos in zijn appartement zit. Hitchcock gebruikt opnieuw de premisse van een hoofdpersoon die, net als het publiek, niet bij machte is de gebeurtenissen van het verhaal te beïnvloeden.<br />Joseph Cotten speelt William Callew, een hardvochtige zakenman die weinig achting heeft voor menselijke emoties. Nadat een oude werknemer onbeheerst heeft gehuild nadat hij zijn baan is kwijtgeraakt, veroordeelt Callew op een onsympathieke manier zijn gebrek aan zelfbeheersing. Maar de gerechtigheid staat op het punt te komen. Nadat hij betrokken is geraakt bij een afgrijselijke auto-ongeluk met een vrachtwagen vol kettinggangers, wordt Callew van top tot teen verlamd wakker, maar voldoende bij bewustzijn om logisch te kunnen denken. De vluchtende gevangenen bieden hoop op redding, maar in plaats daarvan geloven ze dat hij dood is en grijpen ze de kans aan om zijn kleren te plunderen. Ondanks het feit dat hij weer een kleine beweging in één vinger maakt, lijkt niemand te beseffen dat Callew nog leeft, en hij lijkt voorbestemd om op die manier te worden begraven. Hitchcock maakt gebruik van camerastandpunten die een krachtig effect hebben, en Cotten, hoewel er niet van haar wordt verwacht dat ze acteert, geeft een griezelige, monotone voice-over die zijn overweldigende paranoia overbrengt. Hoewel er aan het slot een les wordt voorgesteld, lijkt de toon ervan sarcastisch te zijn, en Hitchcock spelt de noodzaak van een'moreel' in zijn inleiding.
Hitchcock, of course, understood exactly how to create suspense. His typical explanation involved a bomb under the table: if it explodes out of nowhere, then that's surprise. If the audience knows that the bomb is under the table but not when it will go off, that's suspense. Thus, the secret for mastering suspense was to allow the audience to know something that the film's characters didn't  for, whatever we may know, we are absolutely helpless to do anything. Hitchcock occasionally transferred the elements of this director/audience interaction to his own characters, as we see in 'Rear Window (1954),' in which Jimmy Stewart sits immobile and helpless in his apartment. "Breakdown" (Season 1, Episode 7) was the second episode of "Alfred Hitchcock Presents" to be personally directed by the host, and, tellingly, it's also the best of the series so far. Hitchcock once again utilises the premise of a central character who, like the audience, is powerless to influence the events of the story.<br /><br />Joseph Cotten plays William Callew, a callous businessman with little regard for human emotion. After a long-time employee weeps uncontrollably after losing his job, Callew unsympathetically condemns his lack of self-control. However, poetic justice is about to ensue. After becoming involved in a ghastly car collision with a truck of chain-gang prisoners, Callew wakes up paralysed from head to toe, but conscious enough to thinking logically. The fleeing prisoners offer hope of rescue, but instead  believing him to be dead  seize the opportunity to loot his clothing. Despite regaining slight movement in a single finger, nobody seems to recognise that Callew is still alive, and he seems destined to be buried that way. Hitchcock uses point-of-view shots to powerful effect, and Cotten  though not called upon to do much in the way of acting  delivers a creepy monotone voice-over that communicates his overwhelming paranoia. Though a lesson is proposed by the conclusion, its presence seems to be tongue-in-cheek, with Hitchcock spelling out the necessity of a "moral" in his introduction.