In de zestig jaar dat ik naar de film ben geweest, heb ik een paar prutsers gezien, maar 'Negen maanden' is er helemaal bij met 'Ik richt op de sterren', 'Mrs Doubtfire' en 'Johnny English' die wedijveren om het pluimpje 'De ergste van de ergste'. Het is een film zonder een greintje verdienste. Robin Williams, die duidelijk denkt dat hij een van de grappigste mannen op aarde is, heeft een kleine rol. Helaas had niemand het lef hem te vertellen dat het een kleine rol was en hij geeft ons zijn gebruikelijke 'beminnelijke' buitenlandse schlemiel-imitatie door te schreeuwen en met zijn armen te zwaaien. Door zijn komische misbruik van het woord'slet' zou je door het gangpad moeten rollen. Tom Arnold heeft een veel grotere rol. Ook hij brengt het grootste deel van zijn tijd schreeuwend en met zijn armen zwaaiend door tussen zijn 'hilarische' pogingen om Hugh Grant te kussen. Er is ook een rol voor Joan Cusack, een soort madonna (met een kleine'm') die wordt aanbeden om haar vruchtbaarheid. Ook zij maakt heel veel lawaai, haar kreten tijdens de weeën zijn werkelijk angstaanjagend. En dan is er Julianne Moore, die halfhartig door de film zweeft en eruitziet alsof haar gedachten werkelijk bij de plaats zijn waar ze haar autosleutels heeft achtergelaten. Ze is zo ongeïnteresseerd dat ze nauwelijks de moeite neemt om naar Hugh Grant te kijken, wat een gevoel is waar ik tenminste een zekere sympathie voor kan opbrengen. Mr. Grant komt nooit in de eerste versnelling, laat staan dat hij er uit komt in het minder - dan - vermoeiende deel van de bekakte Engelse psychiater met een praktijk in San Francisco en een tegenzin om kinderen te krijgen zonder er lang en ernstig over na te denken, een opmerkelijk verstandige houding die hem in deze film tot onderwerp van minachting en spot maakt. Hij stottert veel en sluit zijn ogen om diepe emoties tot uitdrukking te brengen, fronst zijn voorhoofd en neemt dan in zijn wanhoop zijn toevlucht tot schreeuwen en met zijn armen zwaaien zoals ieder ander. In de laatste film komt mr. Grant tot het inzicht dat 'vaderschap', ook al is het toevallig, een 'goed ding' is en vliegt naar juffrouw Moore om aanwezig te zijn bij wat de langste en luidruchtigste geboortescène in de film moet zijn. Meneer Williams houdt helemaal op met acteren, hij stuitert gewoon een aantal stukjes decor (de weinige die niet zijn opgegeten) af als een dolgedraaide flipperbal. Dan wijst hij naar 'Neuf Mois', om het de titel van het Franse origineel te geven, en geloof me, het heeft moeite gehad om die te bereiken.
In sixty years of movie-going I have sat through some clunkers but "Nine Months" is right up there with "I aim at the stars","Mrs Doubtfire" and "Johnny English" vying for the accolade "Worst of the worst".It is a movie with absolutely no merit whatsoever.It has Robin Williams, who clearly thinks he is one of the funniest men on the planet, in a small role. Unfortunately no one had the nerve to tell him it was a small role and he gives us his usual "lovable" foreign schmuck stereotype,shouting and waving his arms.His comical misuse of the word "Pussy" should have you rolling in the aisle.It has Tom Arnold in a rather bigger role.He too spends most of his time shouting and waving his arms in between "hilarious" attempts to kiss Hugh Grant.It also has Joan Cusack,a sort of madonna (with a small "m") figure worshipped for her fecundity.She too is very loud,her screams in labour are truly terrifying.And then there is Julianne Moore wafting through the movie half - heartedly,looking as though her mind is really on where she left her car keys.She is so disinterested she can barely be bothered to look at Hugh Grant,which is a sentiment I can at least have a certain sympathy for. Mr Grant never gets into first gear let alone out of it in the less - than - taxing part of the posh English shrink with a practice in San Francisco and a reluctance to have children without long and serious consideration,a remarkably sensible attitude that renders him an object of contempt and ridicule in this movie.He stutters a lot and closes his eyes to express deep emotion,furrowing his brow then,in desperation, resorts to shouting and waving his arms like everybody else. In the last reel Mr Grant gets round to seeing that "fatherhood",even if accidental, is a "Good Thing" and flies to Miss Moore's side to be present at what must be the most protracted and noisiest birth scene in the movies.Mr Williams dispenses with acting altogether,simply bouncing off various bits of scenery(the very few left unchewed)like a demented pinball. Un point then for "Neuf Mois",to give it the title of the French original,and,believe me,it struggled to reach that.