De vertolkingen van de kruistochten zijn al eeuwenlang geïllustreerd met liederen, schilderijen, verhalen en andere populaire media, en een van de manieren waarop dat tegenwoordig gebeurt, is met film. Een bijzonder toegankelijke film over de kruistochten is Cicel B. DeMilles epische avontuur _The Crusades_ uit 1935. DeMille staat bekend om zijn epische films uit de Gouden Eeuw van Hollywood, en veel van zijn films gaan vaak over religie. _The Ten Commandments_ (1959), _Sampson and Delilah_ (1949), _The Sign of the Cross_ (1934) en _The King of Kings_ (1927) zijn perfecte voorbeelden van DeMilles religieus getinte epische films. Als je in de jaren dertig een man nodig hebt om een religieus epos van je te maken, is DeMille de man. De film concentreert zich op de Engelse koning Richard Leeuwenhart en zijn reis naar het Heilige Land om mee te vechten in de Derde Kruistocht. Maar in plaats van een historisch verhaal te vertellen over Richards tijd in de Levant, vertelt de film een zeer gefictionaliseerd en verwaterd verslag van de kruistochten, om de amusementsfactor van zijn actie/avontuur/romance-verhaal te verhogen. De kruistochten laten zien hoe Richard prinses Berengaria ontmoet en met haar trouwt op weg naar het Heilige Land om mee te vechten in de Derde Kruistocht en haar vervolgens moet redden als ze gevangen wordt genomen door de moslimleider Saladin, die verliefd op haar is geworden. Iedereen die iets van de kruistochten weet, zit nu hardop te lachen (of in elk geval een beetje te giechelen). Door het verhaal te veranderen in een soort Robin Hood-verhaal (waarin jonkvrouw Marion wordt ontvoerd door de schout van Nottingham), creëert DeMille een meer doorsnee publieksvriendelijk Hollywood-verhaal dan een intelligente filmische weergave van de Derde Kruistocht.<br />Koning Richard wordt ten tijde van de kruistochten beschreven als een briljant militair genie en een sterke, imposante en moedige man van begin dertig. Ook is bekend dat Richard een groot liefhebber van godsdienst was. Hij zwoer dat hij het kruis zou opnemen nadat hij over de nasleep van de Slag bij Hattin had gehoord en gebruikte zelfs zijn eigen rijkdom om de kruistocht te financieren. De kruistochten, gespeeld door de saaie acteur Henry Wilcoxon, portretteert Richard inderdaad als een jonge en sterke vechtersbaas van een koning, maar de film gaat niet in op enige militaire kennis die Richard zou kunnen hebben gehad. Richard is de held van de film en verovert vele Saraceense vijanden, maar zijn aanvallen hebben weinig logica of reden. Ook is Richard niet de religieuze man die de geschiedenis beschrijft, omdat de film het personage diepte probeert te geven door hem te laten worstelen met zijn godsdienst. In feite is de voornaamste reden waarom Richard in de film het kruis ter hand neemt, dat hij onder een huwelijk met de zuster van koning Filips uit wil komen (want hij heeft een heilige horen zeggen dat alle aardse eden worden uitgewist zodra iemand het kruis ter hand neemt), en dat hij alleen maar gemotiveerd is om Akko en Jeruzalem aan te vallen als zijn vrouw door Saladin wordt gevangen genomen. Koning Richard komt over als meer een grap van Errol Flynn dan een leeuwekoning.<br />Andere personages krijgen ook geen historisch verantwoorde weergave. De vertolking van koning Filips ii Augustus van Frankrijk door C. Henry Gordon is volkomen het tegenovergestelde van de geschiedenis van Filips en Saladin, die ook een geromantiseerde en verwesterde weergave krijgt. Al sinds de tijd van de Derde Kruistocht wordt Saladin door westerlingen vaak afgeschilderd als een ridderlijke tegenstander, en Ian Keiths vertolking van Saladin in The Crusades komt beslist overeen met de 'ridderheld van het Westen'-stijl van Saladin. In plaats van Saladin af te schilderen als de meedogenloze maar vaak genadige militaire geest van de moslims, portretteren Keith en de film Saladin op dezelfde manier als een Europese kruisvaarder. De manier waarop hij staat, de manier waarop hij praat en de manier waarop hij met de Europese kruisvaarders omgaat, verschilt niet veel van de manier waarop de Europese helden in de film lopen, praten en met elkaar omgaan. Als hij niet zo veel over Allah zou praten, zou men hem voor een Europese heerser aanzien. De kruistochten schilderen de kruistochten en de kruistochten op een positieve manier af, soms op een heel extreme manier. Hoewel de historisch onnauwkeurige en bizarre driehoeksverhouding tussen koning Richard, Berengaria en Saladin het hoofdonderwerp van de film vormt, is het christendom duidelijk ook een belangrijk element. De kruistochten schilderen de Europese kruisvaarders af als mensen die een grote ijver voor hun religie aan de dag leggen en aan niets anders denken bij de beslissing om al dan niet het kruis te nemen en in het Heilige Land tegen de moslims te vechten. Een van de interessante scènes in de film gaat over het christendom en de kruisvaarders: na de slag bij Akko is er een soldaat die zwak is en stervende in koning Richard. Terwijl Richard de soldaat mee terugneemt om het 'ware kruis' nog eens te bekijken, toont de film een kleine menigte soldaten en religieuze mannen die verstijfd zijn van ontzag terwijl ze worden beschenen door het felle witte licht van het 'ware kruis' en er als een sprinkhaan naar toe kruipen, naar een straatlantaarn buiten. Deze kruisvaarders krijgen werkelijk een krachtige religieuze ervaring en vinden wat ze op deze kruistocht zochten: geen bloed of rijkdom, maar een religieuze ervaring.<br />Zoals de meeste films is het belangrijkste onderwerp van DeMilles film het 'ware kruis'. De film uit 1935, _The Crusades_, is bedoeld om de kijker te vermaken, wat hij uiteindelijk ook doet, maar niet tegelijkertijd. De film is goed gefilmd (verdient een Oscar voor Beste Cinematografie) en heeft een paar goede actiescènes (in elk geval voor de jaren dertig, want wanneer is het niet leuk om soldaten brandende teer op een binnenvallend leger te zien sprenkelen?). Maar _The Crusades_ bevat een grote hoeveelheid gedateerde, smakeloze humor en maakt de geschiedenis met zijn personages kapot. Het feit dat deze film niet historisch accuraat is, maakt de film niet slecht, maar de manier waarop de film de geschiedenis vernietigt, maakt de film belachelijk.
Artists' depictions of the crusades have been presented through songs, paintings, stories, and other forms of popular media for centuries and one way this act is done today is through film. One particularly accessible film about the crusades is Cicel B. DeMille's 1935 epic adventure The Crusades. DeMille is known for some of the most epic films in the Golden Age of Hollywood and many of his films often dealt with religion. The Ten Commandments (1959), Sampson And Delilah (1949), The Sign Of The Cross (1934), and The King Of Kings (1927) are perfect examples of DeMille's religiously toned epic films  if you need a guy to make you a religious epic in the 1930s, DeMille is the guy to do it.<br /><br />The film centers on the English King, Richard the Lionhearted, and his journey to the Holy Land to fight in the Third Crusade. But rather than tell a historically-based story of Richard's time in the Levant, the film tells a very fictionalized and watered-down account of the crusades to seemingly heighten the entertainment factor of its action/adventure/romance story. The Crusades sees Richard meeting and marrying Princess Berengaria on the route to the Holy Land to fight in the Third Crusade and then having to rescue her when she is captured by Muslim leader Saladin, who has fallen in love with her. Anyone who knows anything about the crusades is laughing out loud right now (or is at least giggling a little bit inside). By changing the story into almost a Robin Hood story (where Maid Marion is kidnapped by the Sheriff of Nottingham), DeMille creates a more average crowd-pleasing Hollywood story rather than an intelligent cinematic recreation of the Third Crusade.<br /><br />King Richard has been described at the time of the crusades as a brilliant military mind  a strong, imposing, and daring man in his early 30s. Also, Richard is known to have had great religious zeal, vowing to take up the cross after hearing of the aftermath of the Battle of Hattin and even using his own riches to finance the crusade. The Crusades, through actor Henry Wilcoxon's boring performance, does portray Richard as a young and strong swashbuckler of a King but the film glances over any sort of military know-how that Richard may have had. Richard is the film's hero and conquers many Saracen foes, but there is little rhyme or reason to his attacks. Also, Richard is not the religious man that history describes, as the film tries to add depth to the character by having him struggle with his religion. In fact, the main reason Richard even takes up the cross in the movie is so that he can get out of marrying King Philip's sister (as he heard a holy man say that all earthly oaths will be erased once a person takes up the cross) and he is only motivated to attack Acre and Jerusalem when his wife is taken by Saladin. King Richard comes off as more of a joke Errol Flynn imposter than a Lion King.<br /><br />Other characters do not get historically sound representations either. The film's portrayal of King Philip II Augustus of France through C. Henry Gordon is the complete opposite to how history describes Philip and Saladin also receives a romanticized and westernized portrayal. Ever since the time of the Third Crusade, Saladin has often been painted as a chivalric opponent by westerners and Ian Keith's performance of Saladin in The Crusades certainly falls in line with the "chivalrous hero of the West" style portrayal of Saladin. Rather than portray Saladin as the ruthless yet often merciful Muslim military mind, Keith and the film portray Saladin very similarly to a European crusader. The way he stands, the way he talks, and the way he interacts with the European crusaders is not very different than how the film's European heroes walk, talk, and interact. If he did not talk about Allah so much throughout the film, one would confuse him for a European ruler.<br /><br />The Crusades definitely paints a positive picture of the crusades and crusading, sometimes in very extreme ways. While the quite historically inaccurate and freaking weird love triangle between King Richard, Berengaria, and Saladin is the main focus of the film, Christianity is also clearly a primary element. The Crusades paints the European crusaders as having great zeal for their religion and thinking of nothing else when deciding whether or not to take up the cross and fight Muslims in the Holy Land. One scene is especially interesting in how the film presents Christianity and the crusaders: after the battle for Acre, a soldier who is weak and dying in King Richard's arms says, is in a blissful state, that he is dying but he "touched the 'True Cross.'" As Richard takes the soldier back to see the "True Cross" again, the film displays a small crowd of soldiers and religious men struck stiff with awe as they are showered in the thick white light of the "True Cross," crawling towards it like a grasshopper crawling to an outdoor streetlight. Truly getting a powerfully religious experience, these crusaders are finding what they were looking for on this crusade: not blood or riches, but a religious experience.<br /><br />Like most films, the primary focus of DeMille's 1935 film The Crusades is to entertain the viewer, which it ultimately does and does not at the same time. The film is well shot (earning a Best Cinematography Oscar nomination) and has some good action scenes (for the 1930s anyway  come one, when is it not fun to watch soldiers pour burning tar on an invading army?). However, The Crusades includes a heavy amount of dated cheesy humor and butchers history with its characters. The fact that this film is not historically accurate does not make the film bad but the way that the film destroys history makes the film ridiculous.