Niemand kan ontkennen dat Ann Harding iets was om naar te kijken, en dat is zo'n beetje het enige wat deze film te bieden heeft. Haar tegenspeler is een heel jonge, besnorde Laurence Olivier die heel hard werkt om een niet overtuigend geschreven personage te maken <0xE2><0x80><0x93> in het bijzonder een overgevoelige romanschrijver die er een hekel aan heeft om snel geld te verdienen om de rekeningen te kunnen betalen terwijl hij met zijn vrouw (Harding) en een dochtertje in een klein appartement woont. Uiteindelijk kan hij het niet meer aan, gaat van zijn vrouw scheiden en gaat in alle rust schrijven wat hij wil, en laat zijn vrouw achter om te trouwen met een oude bewonderaar (Irving Pichel) die haar voorziet van geld en status, ook al is ze niet verliefd op hem. Jaren later ontmoet het van elkaar vervreemde stel elkaar opnieuw in Luzern. Hij is inmiddels een succesvol en beroemd romanschrijver en besluit impulsief om de vrouw die hij in de steek had gelaten terug te winnen. Tijdens het hele proces kibbelen ze en maken het met steeds grotere regelmaat weer goed. De film bestaat voornamelijk uit gepraat in de stijl van Noel Coward, maar zonder de sprankeling van de Coward. De ruzies en verzoeningen, inclusief de hereniging van een gescheiden echtpaar in een chic vakantieoord, doen sterk denken aan Cowards _Private Lives_, die het jaar daarvoor met rampzalige gevolgen was opgenomen. Net als in _Lives_ speelt en zingt het stel zelfs af en toe een liedje, in dit geval 'What'll I Do?' Kortom, dit is goed als je graag naar Harding kijkt, een geweldige filmschoonheid, en het nauwgezette vakmanschap van Olivier wilt bestuderen. Voor de rest is het een loden, stompzinnige praatfilm.
No one can deny that Ann Harding was something to look at, and that is about all this film has to offer. Her co-star is a very young mustachioed Laurence Olivier working very hard to make something of an unconvincingly written character -specifically, a high-strung novelist who resents churning out hack material for quick money to pay the bills while living in a small apartment with his wife (Harding) and a baby daughter. Eventually he can take no more, divorces his wife and goes off to write what he pleases in peace, leaving his wife to marry a long-time admirer (Irving Pichel) who provides her with money and status even though she is not in love with him. Years later the estranged couple meets again in Lucerne. By now he is a successful and famous novelist and impulsively decides to wrest back the woman he had deserted. Throughout the proceedings they bicker and make up with tiring frequency. The movie is mostly talk in the Noel Coward style but without the Coward sparkle. The fights and reconciliations, including the reuniting of a divorced couple at a classy resort, are very reminiscent of Coward's "Private Lives" which had been filmed with disastrous results the year before. As in "Lives," the couple even plays and sings a song from time to time, in this case "What'll I Do?" In short, this is good if you like watching Harding, a great screen beauty, and examining the meticulous craftsmanship of Olivier. Otherwise it's a leaden and witless talkathon.