Een mysterie zou geen situatie moeten scheppen waarin de beslissingen van de personages debieler zijn dan de reactie van het publiek. Wanneer het publiek op een kilometer afstand waarschuwingen kan geven aan de hoofdpersonen om zich niet dwaas in gevaarlijke situaties te begeven, en het verhaal de hoofdpersonen herhaaldelijk in gevaar brengt, neemt het ongeduld met de richting en het tempo van de film alleen maar toe. Een groots idee en een echt mysterie (zoals dit verhaal) zouden zich logisch en met subtiele aanwijzingen moeten ontvouwen. In plaats daarvan ondermijnt de film zichzelf door het I.Q. van de personages te verlagen, zodat het aantal gevarenpunten de film kan verlengen. De plot is sterk om het publiek te laten raden, maar is zwak vanwege de herhaalde domme beslissingen van de hoofdpersonen. Misschien is dit om te laten zien dat de liefde ons blind maakt, maar het was niet bevredigend als draad om de film aan de gang te houden, en aan de gang te houden, en wauw <0xE2><0x80><0x93> het is eindelijk voorbij. Alsjeblieft, waar bleef de regisseur toch?
A mystery should not create a situation where the decisions of the characters are more moronic than the audience response. When the audience can issue warnings a mile away for the protagonists NOT to put themselves in dangerous situations foolishly, and the plot repeatedly puts the characters in harm's way, impatience with the film direction and pace only increases. A great idea and genuine mystery (like this story) should unfold logically and with subtle clues. Instead the movie undermines itself by lowering the I.Q. of the characters so that the number of danger points can lengthen the movie. The plot is strong to keep the audience guessing, but is weak because of the repeated foolish decisions of the lead character. Perhaps this is to show that love makes us blind, but it was not satisfying as a thread to keep the movie going, and going, and whew--it's finally over. Please, what took the director so long!