De dagen van weleer, de straten van Parijs, orde en chaos, mensen en gebouwen, auto's en verkeer, en... een man van middelbare leeftijd die ons een verhaal wil vertellen, deels grappig, deels droevig: een liefdesverhaal...<br />De film begint op een nogal vreemde manier, vooral als we kijken naar het jaar waarin hij is gemaakt. Hij lijkt te rommelig, zonder enige orde, omdat hij zo middenin begint. Niettemin verklaart de openingsscène van 5-10 minuten waar het allemaal om draait. We beseffen al snel dat het de hoofdheld is die tegen ons praat en ons iets probeert te vertellen wat veel voor hem betekent.<br />Ja, dat is wat demoti in uw herinnering zal blijven. Het is een mooi, onschuldig verhaal over oprechte liefde tussen twee arme jonge mensen die elkaar toevallig tegenkomen en verliefd op elkaar worden. Monpti (Horst Buchholz) is een jongeman die de kost verdient met het schilderen van schilderijen die hij in Parijs verkoopt. Hij is verloren, eenzaam en in veel situaties in de war, maar... hij wordt gelukkig door een jong meisje, Anne Claire (Romy Schneider) die hij een keer in een park ontmoet en op wie hij verliefd wordt. Ze is heel jong, mooi en onschuldig, maar er is één probleem met haar dat Monpti niet ziet: het enige wat ze hem vertelt is een misleidende leugen over haar zogenaamde chauffeur, rijke familie en verloving. Maar toch, wat zijn die leugens rechttoe rechtaan en naïef! Ze leeft in de fantasie van rijkdom en voelt zich daar goed bij, of in elk geval meer op haar gemak. Maar hun jeugdige liefde en vreugde, vergelijkbaar met het kussen van drie sinaasappels, staat in contrast met een ander stel dat aanzienlijk ouder is en dat in luxe leeft, vergelijkbaar met kille elegantie en ingehouden emoties. Dit al te rijke stel is daar met een bepaald doel, zoals de verteller ons vertelt...<br />Een ander voordeel van de film, afgezien van het voornoemde verhaal, zijn de vele humoristische momenten. Hoewel _MONPTI_ nogal triest van inhoud en soms zelfs melancholiek is, zit het vol prachtige humor die verschillende kijkers zal aanspreken. Ik genoot van de scène in een luxueus restaurant, waar Monpti zo in de war is over hoe hij zich moet gedragen, hoe hij moet eten omdat hij zo dicht bij 'vlammen van vuur' is... De hele scène met een eendje, Napoleon, is ook heel amusant. De eend is gewoon alles wat hij (Monpti) heeft, afgezien van de liefde, die hij Anne Claire kan bieden <0xE2><0x80><0x93> die schattige kleine Napoleon die hij in zo'n hilarische situatie heeft verloren. Gezien de humor zou ik ook de eerste ontmoeting tussen Monpti en Anne Claire in het park moeten noemen: 'Heb ik dat echt gezegd?' vraagt het meisje zich af, en de jongen neemt alles zo serieus...<br />Een ander aspect van de film is de titelmelodie, een liedje dat Monpti ooit zingt als Anne Claire hem bezoekt. Het heeft melancholie, genegenheid, maar ook veel plezier en vitaliteit, en als gevolg daarvan past het heel goed bij de film. De stijgende en dalende melodieën geven inderdaad de emotionele gemoedstoestanden van de hoofdfiguren weer: een Hongaarse in Parijs die zich in de meest onverwachte omstandigheden bevindt, een arm meisje dat ervan droomt rijk en onafhankelijk te zijn. Aan dit artistieke aspect moet ik de optredens van die twee toevoegen: Romy Schneider en Horst Buchholz. Ze passen bij elkaar en spelen overtuigend. Je kijkt ernaar en hebt het gevoel dat het een echt jong stel is dat tot over zijn oren verliefd is.<br />Er is nog één aspect dat ik moet noemen: het historische aspect. Als we bedenken dat de film in 1957 in de Herzog-studio werd gemaakt, is het een zuiver Duitse film (al was het alleen maar om eraan te herinneren dat Herzog beroemd is om de vele films van Ernst Marischka, de regisseur van SISSI). Maar de stijl van de meeste Duitse en Oostenrijkse films uit die tijd wordt erdoor overschaduwd: wat we in monni vinden is het ontbreken van een lineaire plot, er zijn flashbacks die dromen en fantasieën laten zien, er is een mengeling van komedie en drama die maatschappelijke situaties aanpakt. Het contrast dat op de paren wordt aangebracht, lijkt de gedachte te vertegenwoordigen die het probleem van sociale tegenstrijdigheden oproept: de rijken en de armen en hoe de twee groepen tegen de wereld aankijken. Dromen verwijzen naar de freudiaanse psychoanalytische theorie van de mens met zijn verlangens, en bijgevolg bevat de Duitse bioscoop deels het surrealistische. Het gebrek aan lineaire actie lijkt op de superioriteit van karakterontwikkeling tot het verhaal zelf. Daarom is de film iets vernieuwends voor de Duitse bioscoop in de jaren vijftig. Het is ook een film die Romy 'behandelde' voor het lieve beeld van Sissi en een 'preludium' vormde voor haar Franse carrière (natuurlijk niet de enige film die dat deed, maar een belangrijke en een vroege: 1957).<br /><br />MONPI is een aardige, onderschatte film over eenvoud, jeugdige vreugde, pure genegenheid waar alle jonge mensen misschien doorheen komen als ze dat willen. Het is ook een prachtig inzicht in een verandering die in de film is geïntroduceerd. Zeer aanbevolen!
Days of yore, the streets of Paris, order and mess, people and buildings, cars and traffic, and... a middle aged man that wants to tell us a story, partly humorous, partly sad one: a love story...<br /><br />The movie begins in a pretty strange way, particularly when we consider the year it was made in. It seems to be too messy, without any order, beginning so much in the middle. Nevertheless, the opening 5-10 minutes explain what the action is going at. We soon realize that it is the main hero who speaks to us and attempts to tell us something that means much to him.<br /><br />Yes, that is what MONPTI will leave in your memory most. It is a beautiful, innocent STORY about genuine love of two poor young people who meet by chance and fall in love. Monpti (Horst Buchholz) is a young man who makes a living painting pictures and selling them in Paris. He is lost, lonely, confused in many situations but...happiness comes to him through a young girl Anne Claire (Romy Schneider) whom he once meets in a park and with whom he falls in love. She is very young, beautiful, innocent but there is one problem about her which Monpti does not see: all she tells him is an illusive lie about her alleged chauffeur, wealthy family and engagement. Yet, how straightforward, how naive these lies are! She lives in the fantasy of wealth and feels good about it or at least more comfortable. However, their youthful love and joy comparable to kissing three oranges is contrasted with another couple who are considerably older and who live in luxury comparable to cold elegance and restrained emotions. This overly rich couple is there for some purpose, as the narrator tells us...<br /><br />The movie's another advantage, except for the aforementioned story, are its many humorous moments. Although MONPTI is rather sad in its content and sometimes even melancholic, it is filled with wonderful humor that will appeal to various viewers. I loved the scene in a luxurious restaurant where Monpti is so confused how to behave, how to eat being so close to "flames of fire"... The whole sequence with a little duck, Napoleon, is also very amusing. The duck is simply all he (Monpti) has, except for love, that he can offer Anne Claire - lovely little Napoleon lost in such a hilarious situation. Considering humor, I should also mention Monpti and Anne Claire's first meeting in the park: "Did I really say that?" wonders the girl and the boy takes everything so seriously...<br /><br />Another aspect of the movie is the title melody, a song that Monpti once puts on when Anne Claire visits him. It has melancholy, affection but also a great fun and vitality in some parts and, as a result, fits to the movie really well. The rising and declining tunes indeed express the emotional states of the main heroes: Hungarian in Paris who finds himself in the most unexpected circumstances, a poor girl who dreams to be rich and independent. To this artistic aspect, I have to add the performances of the two: Romy Schneider and Horst Buchholz. They fit as a couple and act convincingly. You just watch and feel as if it's a real young couple head over heels in love.<br /><br />There is one more aspect that I have to mention: the historical one. Keeping in mind that the film was made in 1957 in Herzog studio, it is a purely German movie (just to remind the fact that Herzog is famous for many movies by Ernst Marischka, the director of SISSI). Yet, it puts aside the style of most German and Austrian movies of that time: what we find in MONPTI is the lack of linear plot, there are flashbacks showing dreams and fantasies; there is a mixture of comedy and drama addressing social situations. The contrast put on the couples appears to represent the thought provoking problem of social discrepancies: the rich and the poor and how the two groups regard the world. Dreams refer to the Freudian psychoanalytic theory of man with his desires and, consequently, German cinema partly contains the surreal. The lack of linear action resembles the superiority of character development to story itself. Therefore, the movie is something innovative for 1950s German cinema. It is also another movie that "cured" Romy of the sweet image of Sissi and constituted a "preludium" to her French career (of course not the only film doing that but an important and an early one - 1957).<br /><br />MONPTI is a nice underrated film about simplicity, youthful joy, pure affection that all young people may get through when they only want to. It's also a wonderful insight into a change introduced in cinema. Highly recommended! 7/10