Ik hou van de correlatie tussen de opmerking van de Arabier over de Amerikaanse arrogantie die ons doet denken dat we de wereld altijd een stap voor zijn en het feit dat deze film in precies dezelfde val loopt. Ik begrijp het concept van meerdere gezichtspunten bij de gebeurtenissen, evenals het terugspoelen om ons die verschillen te laten zien, maar als je het gaat doen, laat je ons alleen maar zien wat we de eerste keer over het hoofd hebben gezien. Om de pret niet te bederven: de volgorde waarin een figuur een bom onder het podium van de president gooit, wordt vier keer getoond zoals hij door vier mensen wordt gezien <0xE2><0x80><0x93> maak je een grapje? We weten dat die persoon het de eerste keer heeft gedaan, verdoezel het en kom tot wat we NIET weten. Een gimmick kan werken als hij met volle kracht wordt gebruikt. Maar ik kan me daar niet echt over beklagen, want het hele concept van de film is valse reclame. Acht beelden, één waarheid? Niet echt. Eerder acht mensen met verhaallijnen in de vorm van een opeenvolging van verhaallijnen die samen één waarheid vormen. Deze mensen zien niet verschillende dingen en komen niet tot verschillende conclusies, ze geven ons niet meer dan het complete beeld in plaats van onvolledige fragmenten.  Het is echt jammer, want de plot en de samenzwering zijn goed doordacht en gepland. Als het een gewone korte film was geweest, zou hij misschien geweldig zijn geweest, maar als documentaire, waarbij de beelden worden gerecycled en de camera wordt gemanipuleerd om de speeltijd te verlengen, is hij gewoonweg waardeloos. Bovendien is het einde echt afgezaagd, cliché en voor de hand liggend.<br />Ik vraag me af hoeveel van de problemen voortkomen uit een zeer lange montageperiode. Ik heb de eerste trailer van deze film in juni 2007 gezien en hij is pas gisteren, eind februari 2008, uitgekomen. Er zit een luchtje aan. Misschien hebben ze alle achtergrondinformatie weggelaten, want eerlijk gezegd is er helemaal niets te zien. We krijgen nooit te horen waarom dit allemaal gebeurt; waarom de loyaliteit van de mensen is veranderd; waarom een held van de geheime dienst zichzelf'straft' voor wat hij heeft gedaan (aangezien we alleen maar weten dat hij een kogel opving voor de president, moeten we aannemen dat hij daarna iets deed om de indruk te wekken dat hij de tweede keer uit de vuurlinie zou stappen); of waarom de man die dit allemaal heeft bekokstoofd op eigen houtje lijkt te werken. De film laat ons net genoeg zien om ons te redden en geeft er dan een nieuwe draai aan, zodat we vergeten dat we niet echt iets te horen hebben gekregen. Ik denk dat het feit dat Amerika en Arabische landen in oorlog zijn en proberen tot een vredesverdrag te komen voldoende achtergrond is voor ons om te geloven dat dit allemaal zo snel zou gebeuren zonder de steun van een ander land.<br />Maar ik kan het werk niet helemaal negeren, want deze cast is verbazingwekkend. Ik heb geen idee hoe ze iedereen erbij hebben gehaald. Dennis Quaid trekt zijn gebruikelijke strenge gezicht van contemplatie, maar hij speelt altijd een agent van de geheime dienst als hij aan het werk is, dus het is acceptabel. Matthew Fox is heel leuk, vooral later als hij wat loslaat en wat lol heeft. Forest Whitaker is waarschijnlijk het beste wat de film te bieden heeft en laat zien dat hij elke rol die hem wordt toebedeeld naar een hoger plan kan tillen. Na de tragedies die zich voor zijn ogen afspelen, is hij perfect op het toneel. Er zijn zo veel andere mensen dat het moeilijk zou zijn om ze allemaal te noemen, maar noem Edgar Ramirez en Saïd Taghmaoui (beiden hopeloos ondergesneeuwd in Hollywood) en dat is het nieuwe gezicht dat Eduardo Noriega nodig heeft.<br />Uiteindelijk wordt Vantage Point een blockbuster die zijn mogelijk intelligente plot helemaal uitwerkt en tot de laagste gemene deler van het Amerikaanse publiek doordringt. Arrogantie wordt het woord van het moment, want Hollywood is zo arrogant geworden dat ze besluiten dat ze weten wat het beste is voor het land. Ze voeren hersenloze acties uit en hersenspoelen de samenleving door te denken dat elke film die om nadenken vraagt gewoon saai is. Met een kleiner budget, een uniekere visie achter de camera en het lef om een beetje bloedvergieten en wanhoop te laten zien, had dit geweldig kunnen zijn. In plaats daarvan krijgen we een verhaal te zien dat de zogenaamde winnaar- en verliezerrollen omgooit. Waar de terroristen denken aan Amerikaanse arrogantie, is het uiteindelijk hun eigen ego dat hen te gronde richt. Ze denken dat ze de democratie verslagen hebben door niet op hun hoede te zijn, maar in werkelijkheid hebben ze gewoon een oogje dichtgeknepen voor het feit dat één man in zijn eentje de kracht zou kunnen hebben om een hele cel uit te schakelen terwijl zijn collega's denken dat hij gek is, en een toevallige samenloop van omstandigheden dat iedereen die hij tegen het lijf loopt video-opnamen heeft van de exacte momenten die nodig zijn om de puzzel in elkaar te zetten. Man, wat kunnen die terroristen toch stom zijn.
I love the correlation between the Arab's comment of American arrogance making us think we are always one step ahead of the world and the fact that this film falls into the same exact trap. I understand the concept of multiple viewpoints on the proceedings, as well as the rewinding to show us those differences, however, if you are going to do it, only show us what we missed the first time. Not to spoil anything, the sequence of a character throwing a bomb underneath the presidential podium is shown four times as it is seen by four peopleare you kidding? We know the person did it the first time, gloss over it and get to what we DON'T know. A gimmick can work if it is utilized to full effect. However, I can't really complain about that because the entire concept of the film is false advertising. Eight views, one truth? Not really. More like eight people with plot progression story lines that add up to the one truth. These people aren't seeing different things and coming up with different conclusions, they are only giving us the full picture rather than incomplete snippets. The tricks involved are great, in theory, but it seems that the filmmakers needed a lot of padding for the short script and decided hiding information and/or cutting away when the truth is apparent in order to show it later would be a more fun way to tell the tale.<br /><br />My real problem is the fact that we as an audience are played with at every moment. We are teased with answers and made to sit through a new character's account that holds 75% old information with only 25% new before we are actually given what we should have received twenty minutes ago. Where is the cream filling? Vantage Point ends up being all flash with no center to hold it together. It is a real shame because the plot and conspiracy going on are well thought out and planned. Maybe if it was a straightforward short film it would have been great, but as a feature, recycling footage and manipulating what's on screen in order to extend the runtime, it just plain fails. Also, the ending is real corny, clichéd, and obvious.<br /><br />I wonder how much of its trouble comes from a very extended cutting period. I saw the first trailer for this film in June 07 and it only came out yesterday at the end of February 08. Something is fishy there. Maybe they cut all the backstory, because honestly, there is absolutely none on display. We are never told why all this is happening; why people's allegiances have been changed; why a hero secret service man is "punishing himself" for what he did, (considering we only know he took a bullet for the President, we have to assume he did something after to make it appear that he might step out of the line of fire the second time); or why the orchestrator of it all is seemingly working on his own. The movie shows us just enough to get by and then throws a new twist so that we forget we haven't really been told anything. I guess the fact that America and Arab nations are at war and trying to come to a peace accord is enough background for us to believe this would all happen so quickly without any other nation's support.<br /><br />I can't disregard the work completely, though, because this cast is amazing. How they got everyone involved, I have no idea. Dennis Quaid does his usual stern face of contemplation, but he plays a secret service agent always on the job, so it is acceptable. Matthew Fox is a lot of fun especially later on when he lets loose a bit and has some fun. Forest Whitaker is probably the best thing the movie has going for it and shows that he can elevate any role given to him. He is pitch perfect with every emotion he is made to elicit after the tragedies that unfold in front of him. There are so many other people that it would be tough to get to them all, but mention for Edgar Ramirez and Saïd Taghmaoui (both desperately underused in Hollywood) and new face Eduardo Noriega needs to be made.<br /><br />In the end, Vantage Point becomes a by the numbers blockbuster that takes its possibly intelligent plot and dumbs it down completely in order to be served up to the lowest common denominator of the American public. Arrogance becomes the word of the moment as Hollywood has become so much so that they decide they know what's best for the country, churning out mindless action, brainwashing society into feeling that any movie that asks for thought is just boring. With a smaller budget, a more unique vision behind the camera, and the guts to let some carnage and desperation be shown, this might have been great. Instead we are shown a story that flips the supposed winner and loser roles. Where the terrorists think of American arrogance, it ends up being their own egos that ruins them. They think they have beaten democracy with their guard down, but in actuality they just turned a blind eye to the fact that one man could single-handedly have the fortitude to take down an entire cell by himself while his fellow agents think he is crazy, and a little friendly coincidence that every person he runs into has video footage of the exact moments necessary to put the puzzle together. Man those terrorists can be so stupid.