'Papillon' (uitgesproken als 'pap-e-yawn') is een van de meest onderschatte films uit de jaren zeventig. De meeste critici vielen de film aan toen hij werd uitgebracht en beschuldigden hem ervan dat hij veel te lang was. Dat is jammer, want dat is de enige grote fout. Ondanks de nogal dwaze casting van Steve McQueen en Dustin Hoffman als Franse criminelen werken ze verrassend goed samen. De regie van Franklin J. Schaffner is inspirerend, net als het merendeel van het werk dat hij deed toen hij op zijn hoogtepunt was. Hij creëert een van mijn favoriete scènes uit de filmgeschiedenis (de korte blaaspijpsequentie) en weet het isolement van McQueen perfect vast te leggen. Wat de lengte betreft: de sequentie van de inlandse dorpsbewoners duurt te lang (hoewel sommigen ongetwijfeld zullen genieten van de naaktheid), en het bijschaven van sommige eerdere scènes kan hebben geholpen. Toch blijft 'Papillon' een van de meest slopende en goed gemaakte gevangenisdrama's aller tijden.<br /><br />7,7 van de 10.
"Papillon" (pronounced "pap-e-yawn") is one of the most underrated films of the 1970s. Most critics attacked it on it's released, accusing it of being extremely overlong. That is unfortunate, because that is it's only major fault. Despite the rather silly casting of Steve McQueen and Dustin Hoffman as French criminals, they work surprisingly well together. Franklin J. Schaffner's direction is inspiring, as is most of the work he did while at the top of his game. He creates one of my favorite shots in film history (the short blow-dart sequence), and captures the isolation of McQueen perfectly.<br /><br />As for length issues, the native villager sequence runs too long (though the nudity will no doubt entertain some), and trimming of some earlier scenes may have helped. Still, "Papillon" remains one of the most gruelling and well-made prison dramas of all time.<br /><br />7.7 out of 10