Ik vond Ca Twiste heel interessant. Niet dat het diepzinnig of productief was... Het was gewoon omdat ik een buitenstaander ben die toekijkt. Deze jonge mensen waren Afrikanen, zo zuiver als maar kan (gezien het feit dat ze gekoloniseerd zijn) en ik ben een beetje een Amerikaanse 'jongens-onder-elkaar'; 'Jack en Dianne in het hart van Amerika' in één persoon samengebald. Hebben deze mensen en ik echt iets gemeen? Ik denk van wel. We moeten allemaal leven, leren en groeien, ook al zijn we een halve wereld van elkaar verwijderd. Ik heb naar mijn mening niets goed gedaan.<br />Ik zal er maar meteen mee voor de dag komen. Het einde was schokkend. Ik wilde meer. De film eindigt met de twee kinderen die onder de tafel een verwijzing naar Ivanhoe maken die ik niet begreep. (Als ik dat boek ooit had gelezen, had ik het misschien kunnen begrijpen.) Gelukkig was er iemand die het me uitlegde. De ruzie tussen de ruziënde kinderen was voorbij, niet omdat er iets was geregeld, maar omdat ze genoeg hadden van het vechten. De stem in de aftiteling vertelt je hoe de kinderen opgroeiden om lief te hebben, te lachen en ergens anders te wonen. Zo eindigt het: mooi, puur en simpel. De stem aan de andere kant was voor mij het meest betekenisvol; hij herinnerde me eraan dat we een glimp opvangen van iemands privéleven, en dat we daar met respect en eerbied mee om moeten gaan, zoals je met het dagboek van iemand anders omgaat. Daarom heb ik het hart niet om het uit elkaar te halen zoals een normale criticus zou doen.
I found Ca Twiste to be very interesting. It's not that it was profound or prolific... It was just because I am an outsider looking in. These young-ones were Africans, as pure as can be, (given the fact that they've been colonized) and I'm a little all American "tom-boy;" "Jack and Dianne in the American heartland" rolled into one person. Do these people and I actually have something in common? I guess we do. We all have to live, learn, and grow, even if we are half-a-world-apart. But I digress, the movie is what is important, I supposed. It's sad really, or at least pathetic. For the first time in goodness knows how long I crave an American Hollywood-style ending. But Hollywood can't do anything right in my opinion.<br /><br />I'm just going to get right to it. The ending was- upsetting. I wanted more. The film just ends with the two children under the table making a reference to Ivanhoe that was lost on me. (Perhaps, if I had ever read that book, I could have understood it.) Thankfully, someone was there to explain it to me. The fighting between the quarrelsome children was over not because anything had been settled, but because they were sick of fighting. The voice over during the credits tells you how the kids grew up to love, laugh, and live elsewhere. That's how it ends: nice, pure, and simple.<br /><br />The voice over was the most meaningful part to me; it served as a reminder that we are being given a glimpse into a real somebody's personal life, and it should be treated with a form of respect and reverence akin to what one would give someone else's diary. This is why I don't have the heart to pick it apart like a normal critique would.