Deze film vraagt alleen maar om het etiket 'charmant excentriek romantisch drama uit de jaren dertig', compleet met empirejurken, oogverblindende locaties op het platteland en een grillige, ruziënde familie. Maar het is de vertolking van de goddelijke Romola Garai, als het middelste kind Cassandra, die deze film tot een succes maakt. Beroofd van make-up en haar dat in een onflatteuze bob is geknipt en voortdurend in haar dagboek krabbelt, is ze de belichaming van de intellectuele tiener; haar vermogen om een stortvloed van emoties te uiten als ze ziet hoe ze een hartstochtelijke band met het geschreven woord aangaat. Maar haar voortdurende overpeinzingen over haar waanzinnige familie komen eerder voort uit bezorgdheid dan uit een obsessie met zichzelf. In afwezigheid van hun moeder is Cassandara begonnen een deel van de verantwoordelijkheid voor haar broer, de vroegrijpe en emotioneel catatonische vader, op zich te nemen. Haar last wordt eerder vergroot dan verminderd door de komst van een paar rijke Amerikanen en de romance die daarop volgt. De manier waarop Garai wijst op Charlottes verwarde emoties <0xE2><0x80><0x93> verscheurd tussen verschillende impulsen die haar ertoe brengen een dochter, een zuster en een minnares te worden <0xE2><0x80><0x93> is opmerkelijk. Terwijl Garai het middelpunt van de film vormt, schitteren sommige andere spelers in hun rollen, vooral de altijd onderhoudende (en altijd ongekleed zijnde, ja, ze is hier weer naakt!) Tara Fitzgerald en de lieftallige Rose Byrne als Cassandra's oudere zus Rose. De mannen vergaat het minder goed. Bill Nighy is niet de juiste acteur als de teruggetrokken levende vader van de schrijver, en Henry Cavill als Casandara's toekomstige minnaar Stephen is lomp. De andere tekortkoming van de film <0xE2><0x80><0x93> eigenlijk meer een indirect compliment <0xE2><0x80><0x93> is dat ik meer over de familie wilde weten en meer van hun onderlinge strijd wilde zien. De plot neigt naar het romantische in plaats van het komische (oké, eerlijk is eerlijk, dat is ook de bedoeling), maar ik vond het eindresultaat een beetje teleurstellend. Ik heb de roman van Dodie Smith niet gelezen, dus ik weet niet of de enigszins gedempte toon te wijten is aan een gelijke behandeling van het oorspronkelijke verhaal. Maar over het geheel genomen is 'Ik neem het kasteel in bezit' lief en veeleisend vermakelijk, en Romola Garai's kwetsbaarheid is bedwelmend.
This film is just begging for the tag 'Charmingly eccentric 30s romantic drama', complete as it is with Empire line dresses, stunning countryside locations and a whimsical, bickering family. However it's the performance of the divine Romola Garai, as the middle child Cassandra, that really makes this film work. Bereft of makeup and hair shorn to an unflattering bob, constantly scribbling in her diary, she is the embodiment of the intellectual teen; her capacity for articulating cascading emotions seeing her forming a passionate bond with the written word. But her ongoing contemplation of her madcap family is born of concern rather than self-obsession. In the absence of their mother, Cassandara has begun to shoulder some of the responsibility for her brother, precocious and emotionally catatonic father. Her burdens are increased rather than lessened with the arrival of a pair of rich Americans, and the romance that ensues. The way Garai indicates Charlotte's confused emotions - torn between different impulses that propel her towards being a daughter, a sister and a lover - is remarkable. While Garai occupies the center of the film, some of the other players shine in their roles, especially the always entertaining (and perpetually unclothed, yes, she's naked again here!) Tara Fitzgerald and the lovely Rose Byrne as Cassandra's elder sister Rose. The men fare less well. Bill Nighy is miscast as the reclusive writer father, and Henry Cavill as Casandara's would-be beau Stephen is leaden. The other failing of the film - which is really more of a backhanded compliment - is that I found myself wanting to know more about the family and see more of their infighting. The plot errs towards the romantic rather than the comic (OK, fair enough, that's what it sets out to do) but I found the end result a little disappointing. I haven't read Dodie Smith's novel so don't know whether the slightly muted tone is due to allegience to the original story. Overall though, "I capture the castle" is sweetly and undemandingly entertaining, and Romola Garai's vulnerability is intoxicating.