HOU OP MET SPOILERS!<br />In deze Franse taalfilm (met Engelse ondertitels) speelt Juliette Binoche wat je tegenwoordig een 'bloeddorstige liberaal' zou kunnen noemen, misschien zelfs een 'hoofdsterke bloeddorstige liberaal'. Ze heet Pauline en haar man Jean (Daniel Auteuil) is de kapitein van een troep soldaten op het eiland St. Pierre voor de kust van Newfoundland. Het is 1849.<br />Op een avond worden twee van de plaatselijke boeren dronken en krijgen ruzie over de vraag of een bepaalde man van het eiland dik of alleen maar groot is. Voor de grap gaan ze naar zijn huisje en maken hem wakker aan zijn eettafel met kreten als 'dik!' en 'groot'. en komt dan met een mes in zijn handen om zich te beschermen op onderzoek uit. In de daaropvolgende confrontatie houdt een van de mannen de grote man van achteren vast terwijl de andere (Ariel Neel Auguste, gespeeld door Emir Kusturica) het mes uit zijn hand slaat, oppakt en de man in een soort waanzin opensnijdt om te zien of hij echt dik is of alleen maar groot.<br />Toevallig wordt Neel ter dood veroordeeld, maar hij kan niet terechtgesteld worden omdat de wet vereist dat hij onthoofd wordt en er geen guillotine op het eiland is en ook geen beul. Aangezien hij nauwelijks weg kan lopen van dit besneeuwde eiland, wil Pauline dat hij zijn cel verlaat en haar helpt in huis, misschien als tuinman. Jean, die buitensporig veel van Pauline houdt, stemt toe en Neel wordt Paulines protegé. Ze wil hem heropvoeden en leren lezen, enzovoort. De spanning in de film neemt toe als haar goede bedoelingen in botsing komen met de gezagsgetrouwe autoriteiten van het eiland. Al die tijd blijft Jean op een heroïsche manier standvastig bij zijn vrouw.<br />Ik zal niets meer zeggen over de plot. Wat mij meer interesseert is de motivatie van Pauline om Neel te helpen. Wordt ze gedreven door edelmoedigheid of door haar verlangen om iemand te zijn die goed doet? Dit is een oeroude vraag. Doen we goed omdat dat in onze aard ligt of omdat we een verlangen vervullen om goed te zijn? Bovendien, is Paulines hart vervuld van menselijke liefde voor Neel of hunkert ze in feite naar hem?<br />Directeur Patrice Leconte geeft ons reden genoeg om sceptisch te zijn. Wanneer Pauline praktisch bij Neel op schoot zit om hem te leren lezen, sluit de camera aan op hun vingers die de regels in de tekst volgen. De vingers komen steeds dichter bij elkaar tot ze elkaar aanraken en zelfs een beetje met elkaar vermengen.<br />Ze gaan onmiddellijk over naar een scène door een slaapkamerdeur: twee naakte figuren in een krachtige seksuele vereniging. Ik kan niet zien wie het zijn en het is moeilijk je niet voor te stellen dat het Pauline en Neel zijn in een overspelige omhelzing. Maar het zijn Pauline en haar man, Jean.<br />In een andere scène zien we de verveelde vrouwen van het eiland praten over de hechte band tussen Pauline en Neel en hoe dit Jean moet inspireren om een betere minnaar te worden; maar in feite zien we dat de aanwezigheid van Neel een vuur onder Pauline aanwakkert.<br />Kapitein Jean is een volkomen bewonderenswaardig personage dat van zijn vrouw houdt. Neel is ook bewonderenswaardig in de zin dat hij van Pauline houdt maar geen toenaderingspogingen doet. Hij wordt een soort held als hij het bouwen van een café op wielen van de ondergang redt. Zij is natuurlijk de meest besproken persoon op het eiland, de bron van de meeste roddels. Terwijl we naar de film kijken die zich ontvouwt, is er een gevoel van naderend onheil. We weten dat er iets verschrikkelijks gaat gebeuren; we weten alleen niet wat of tegen wie.<br />In de uiteindelijke analyse kunnen we, denk ik, zeggen dat Pauline <0xE2><0x80><0x93> die in het kader de gebeurtenissen uit haar geheugen vertelt <0xE2><0x80><0x93> niet heeft gekregen wat ze verdiende <0xE2><0x80><0x93> want niemand verdient wat er met haar is gebeurd; en wat er gebeurt kunnen we ook niet toeschrijven aan een soort fatalisme. In plaats daarvan kan de tragedie worden gezien als het directe gevolg van haar gecompromitteerde gedrag. Of misschien kunnen we een ruimhartiger interpretatie geven en zeggen dat geen enkele goede daad ooit ongestraft blijft.<br />Deze film kan ook worden gezien als een traktaat tegen de doodstraf, aangezien Neel in wezen een goed mens is die een ernstige fout heeft gemaakt. Hij is duidelijk een waardevol lid van de gemeenschap. Hij heeft zelfs zo veel berouw dat hij gelooft dat hij voor zijn zonde moet boeten in overeenstemming met de wet. Zie dit voor de regisseur Patrice Laconte, die een aardig gevoel voor historische periodes heeft en regisseert met het soort aandacht voor detail en verhaal dat hem tot een van de beste auteurs van de Franse cinema maakt. Ook kan ik zijn _Ridicule_ (1996) en _La fille sur la pont_ (1999) van harte aanbevelen.
BEWARE OF SPOILERS!<br /><br />In this French language film (with English subtitles), Juliette Binoche plays what some today might call a "bleeding heart liberal," maybe even a head-strong bleeding heart liberal. Her name is Pauline and her husband Jean (Daniel Auteuil) is the Captain of a troop of soldiers on the island of St. Pierre off the coast of Newfoundland. The year is 1849. <br /><br />One night two of the local peasants get drunk and have an argument about whether a certain man of the island is fat or just big. As a joke they go to his cottage and rouse him from his dinner table with calls of "fat!" and "big" until comes out to investigate with a knife in his hands for protection. In the ensuing confrontation one of the men holds the big guy from behind while the other (Ariel Neel Auguste, played by Emir Kusturica) knocks the knife from his hand, picks it up, and in a kind of madness cuts the man open to see--as they later testify at the trial--whether he is really fat or just big.<br /><br />As it happens, Neel is condemned to death, but can't be executed because the law requires that he be beheaded and there is no guillotine on the island, nor is there an executioner. Since he can hardly run away from this snowy island, Pauline wants him out of his cell and at work helping her around the house, maybe as a gardener. Jean, who loves Pauline extravagantly, agrees and Neel becomes Pauline's protégé. She wants to reform him and teach him to read, etc. The tension in the film builds as her good intentions run afoul of the island's governing authorities. Through it all Jean stands steadfast by his wife in a most heroic way.<br /><br />I won't say anymore about the plot. What interests me more is the motivation of Pauline in helping Neel. Is she motivated by generosity of heart or by her desire to be a person doing good? This is an ancient question. Do we do good because that is our nature or because we are fulfilling a desire to be good? Furthermore, is Pauline's heart filled with human love for Neel or does she in fact have a yen for him?<br /><br />Director Patrice Leconte gives us plenty of reason to be skeptical. When Pauline is sitting practically on Neel's lap while teaching him to read, the camera closes in on their fingers as they trace the lines in the text. The fingers get closer and closer together until they touch and even mingle a bit.<br /><br />Cut immediately to a scene through a bedroom door: two naked figures in vigorous sexual union. At first we can't see who they are, and it is hard not to imagine that it is Pauline and Neel in adulterous embrace. However, it is Pauline and her husband, Jean. <br /><br />In another scene the bored women of the island are seen talking about how close Pauline and Neel have gotten and how this must inspire Jean to be a better lover; but in fact we can see that what the presence of Neel is doing is lighting a fire under Pauline.<br /><br />Captain Jean is an entirely admirable character who loves his wife. Neel is also admirable in that he loves Pauline but doesn't make any moves on her. He becomes something of a hero when he saves the building of a café on wheels being moved from crashing. She is of course the most talked-about person on the island, the source of most of the gossip. As we watch the film unfold there is a sense of doom coming. We know something terrible is going to happen; we just don't know what or to whom.<br /><br />In the final analysis I guess we can say that Pauline--who, in the framing device, narrates the events from memory--got not what she deservedfor no one deserves what happened to her; nor can we attribute what happens to some kind of fatalism. Instead the tragedy can be seen as the direct result of her compromised behavior. Or perhaps we can make a more generous interpretation and say that no good deed ever goes unpunished.<br /><br />This film can also be seen as a tract against capital punishment since Neel is basically a good man who made a bad mistake. He is clearly a worthwhile member of the community. He is also repentant even to the point of believing that he must pay for his sin in accordance with the law. <br /><br />See this for director Patrice Laconte who has a nice touch with historical period pieces and directs with the kind of attention to detail and story that rank him among the very best auteurs of the French cinema. I also highly recommend his Ridicule (1996) and La fille sur la pont (1999).