Ik weet niet wat het was, misschien had het te maken met een van zijn eigen beproevingen en beproevingen (verslaving en ontwenningsverschijnselen), maar George Carlin lijkt deze keer, nou ja, anders te zijn. In zekere zin had ik dit kunnen verwachten <0xE2><0x80><0x93> ik herinner me dat ik een paar jaar geleden, toen hij de special voorbereidde, las dat die meer gebaseerd zou zijn op taal (al is hij in elk geval de grootste taalkundige in de geschiedenis van de postmoderne stand-up) <0xE2><0x80><0x93> en op dat niveau is de special geen teleurstelling. Er zijn echter drie dingen die de special niet noodzakelijkerwijs slecht of overtrokken maken, maar gewoon, nou ja, anders, als een muzikant of band die we allemaal door en door kennen en die iets nieuws probeert. Deze keer, met Leven is Verliezen, is er in sommige opzichten veel meer filosofie, en ook een beetje verlies in de timing van een paar goede grappen.<br />Het eerste is dat zijn presentatie een beetje anders is; meestal zal het lijken alsof hij kiest voor zijn drie onderwerpen (de kleine dingen in het leven in de 'Seinfeld-stijl', woorden en uitdrukkingen, en de 'grote' wereld), maar een groot deel van de specialiteit van deze keer is een presentatie die niet (tenminste een deel van de tijd, misschien niet voor het grootste deel misschien) dezelfde vreemde scepsis heeft. Het tweede is dat hij de structuur verandert rond één basisonderwerp, zelfmoord, en je je afvraagt of dit over de hele lengte zal zijn of dat er een switch zal zijn naar een ander onderwerp of niet. Er zijn variaties op het thema, soms waaiert het uit tot de kuren van Amerika, en het is altijd fascinerend, maar misschien niet zo hilarisch als je zou verwachten (soms lijkt het meer op ironische overpeinzingen dan op volledige grappen). Het derde is dat hij er soms zo op gebrand is om op zijn linguïstische manier een lyrisch, soms zelfs poëtisch ritme te geven aan zijn stukjes en termen (de eerste vijf minuten van de special zijn een geweldige warming-up, zijn een leidraad) dat het mensen kan afschrikken. In zekere zin is hij nog bozer dan hij al was in wat volgens mij een van zijn beste specials is, _You Are All Disease_, want deze keer is zijn woede gericht op onderwerpen van vandaag die, eerlijk gezegd, om razend van te worden zijn.<br />Zoals sommigen misschien zullen denken, zeg ik dit allemaal om te verhullen dat ik denk dat de special gewoon niet zo grappig was als zijn beste werk. Dat is het niet per se. Soms zat ik in hetzelfde praktisch non-stop gelach van een paar minuten per clip. Als Carlin-fan zijn al die tirades die uiteindelijk niet leiden tot hetzelfde soort routines en zo op een bepaalde manier verfrissend, ook al is het een beetje vreemd. Soms vroeg ik me wel eens af of hij in de jaren zeventig weer een beetje de geest van zijn act terugvond, vermengd met zijn inmiddels gebruikelijke soort oudemannenglimlach en het in acht nemen van alle dingen in de wereld. Hij lijkt zelfs voorbij het gewone cynisme te gaan. Er zit zo veel waarheid in de specialiteit dat het soms bijna onthutsend is. En als ik dat in zo'n overvloed zie en het zich in zulke zijpaden zie ontwikkelen, dan weet ik weer waarom ik steeds weer terugkom op zijn beste werk. Ik weet alleen niet zeker, nu ik dit zo van het begin af aan heb gezien, of hij op zijn best is, het is bijna alsof hij...' Hij is nu in een overgangsfase naar een totaal nieuw deel van zijn carrière. Toch is het de moeite waard om een paar van zijn klassieke einde-van-de-wereld-scenario's te horen, de'vette' situatie in de Verenigde Staten en dingen die met zelfmoord op tv te maken hebben. En die laatste vijftien minuten zijn heel aangrijpend.
I don't know what it was, maybe it was going through some of his own trials and tribulations (addiction and rehab), but George Carlin seems to be, well, different this time around. In a way I should've expected this- I remember reading a couple of years back when he was planning the special that it would be more based around language (if nothing else he is the single greatest linguist in the history of post-modern stand-up), and on that level the special isn't a disappointment. There are three things, however, that make the film not necessarily bad or over-wrought, but just, well, different, like a musician or band we all know through and through trying a little something new. This time, with Life is Worth Losing, there is a lot more philosophy in some ways, and also a little bit of loss in some of the timing for a few good laughs.<br /><br />The first thing is that his delivery is a little different; usually it'll seem like he'll go for his three topics (the little things in life 'Seinfeld' style, words and expressions, and the "big" world), but much of the special this time is with a delivery that doesn't (at least some of the time, maybe not for the most part maybe so) have that much of the same strange skepticism. The second thing is that he changes the structure around one base topic, suicide, and one wonders if this will be for the entire length or if there will be a switch to another topic or not. There's variations on the theme, sometimes it spreads out into the gripes of America, and it's always fascinating, but maybe not as hilarious as one might expect (sometimes it's more like ironic musings than full-our jokes). The third thing is that at times he is so into giving a lyrical, sometimes even poetic kind of rhythm to his bits and terms in his linguist way (the first five minutes of the special a great warm-up, is a keeper) that might throw people off. In a way he is even angrier than he was in what I think is one of his very best specials, You Are All Diseased, because this time his anger is loaded at present day subjects which are, quite frankly, infuriating.<br /><br />As some might come to think, I might be saying all this to shadow over thinking that the special just wasn't as funny as his best stuff. It's not necessarily that. At times I was in the same practically non-stop laughs at a few minutes a clip. As a Carlin fan all these rants that end up not leading to the same kinds of routines and such is in a way refreshing even as it is a little odd. At times I almost wondered if he was returning to a little of the spirit of his act back in the 70's mixed with his now usual brand of old-man brilliant wit and observance of all things in the world. He even seems to be going past just plain old cynicism. There is so much truth in the special at times it's kind of staggering. And to see that in such abundance and forming out into such tangents reminds me why I keep coming back to his best stuff. I'm just not sure after seeing this right off the bat that it's him at his total best, it's almost as if he's in a transition now into a totally new part of his career. Still, it's worth it to hear some of his classic takes of end of the world scenarios, the 'fat' situation in the US, and things involving suicide TV. And those last fifteen minutes are very poignant.