Mijn probleem met deze film is dat hij te veel probeert te doen en niet de tijd heeft om een van de thema's voldoende tot een bevredigende afloop te ontwikkelen. Romantische komedie, komische komedie, politieke intrige, komedie van goede manieren na afloop heeft zo veel invalshoeken dat je er nogal onbevredigd van achterblijft. Monroe is, zelfs met haar af en toe lodderige blik, nog steeds fascinerend <0xE2><0x80><0x93> ik ben een fan, en een deel van haar aantrekkingskracht is haar soms overduidelijke gebrek aan gepolijste acteertrucs. Soms balanceert ze tijdens haar optreden op het slappe koord, net op het randje van een rampzalige amateurisme, en die spanning is beslist een deel van haar aantrekkingskracht. Het is een beetje alsof je naar de Indy 500 kijkt en stiekem bang bent voor een fatale crash, terwijl je toch gefascineerd bent door de pure schoonheid van de gebeurtenis. Laurence Olivier daarentegen is zo'n type dat je snel vergeet als je ervoor kiest zijn personage als stereotype te zien. We komen zo weinig te weten over wat hem drijft, afgezien van het overduidelijke feit dat hij zijn emoties opsluit. En er is iets reptielachtigs aan zijn ogen wat me ervan weerhoudt hem ooit als iemands romantische interesse te beschouwen. Ze zien er altijd smal en sluw uit, en dat is alleen maar erger geworden met het verstrijken van de jaren. Ja, er leek weinig chemie tussen hen te zijn, en ondanks wat ik net over zijn ogen zei, was er gewoon geen tijd om die chemie te laten ontstaan. Heb ik iets over het hoofd gezien, of heeft Marilyn haar liefde voor hem aangekondigd te midden van zijn voorspelbare, stuntelige pogingen om verleidelijk te zijn? Als dat zo is, moet ik aannemen dat ze gewoon overweldigd was door zijn uiterlijk, en dat vind ik onbegrijpelijk. Al met al blijft dit een zwakke inleiding in Marilyns oeuvre. Het was visueel verrukkelijk, met een soort voorbedachte gekunsteldheid die het een sprookjesachtige charme verleende. Had het schrijven maar hetzelfde kunnen bereiken.
My problem with this film is that it tries to do too much, and doesn't have the time to adequately develop any of its themes to a satisfying conclusion. Romantic comedy, screwball comedy, political intrigue, comedy of mannersit has so many angles that it leaves one rather unsatisfied. Monroe, even with her sometimes doe-eyed stupor, is still captivating---I am a fan, and part of her appeal to me is her sometimes obvious lack of polished acting tricks. She sometimes walks a tightrope in her performance, just on the edge of tumbling into abject amateurism, and that tension is definitely part of her appeal. You can't take her eyes off of hera bit like watching the Indy 500 and secretly dreading yet anticipating a fatal crash, all the while captivated by the sheer beauty of the event. Laurence Olivier, on the other hand, is imminently forgettable in thischoosing to play the character as a stereotype. We learn so little about what makes him tick, other than the obvious fact that he keeps his emotions bottled-up. And there is something reptilian about his eyes which keep me from ever regarding him as someone's romantic interest. They always looked narrow and conniving, and it just got worse with age. Yes, there seemed little chemistry between them, and in spite of what I just said about his eyes, there just wasn't any time devoted to letting that chemistry develop. Did I miss something, or did Marilyn announce her love for him in the midst of his predictable, bumbling attempts to be seductive? If so, I must assume she was just overwhelmed by his looks, and I find this incomprehensible. Overall, this remains a weak entry in Marilyn's oeuvre. It was visually delightful, with a sort of premeditated artifice which lent it a storybook charm. If only the writing could have accomplished the same.