De muziek is van Jerome Kern, uit het Broadway-stuk. Wat een bloei van muziektalent in de showbusiness tussen, laten we zeggen, 1925 en 1955. Componisten en tekstschrijvers zijn Kern, George en Ira Gershwin, Yip Harburg, Charles Warren, Dorothy Fields, Cole Porter, Irving Berlin, Richard Rogers en een hele horde anderen. (Het is verbazingwekkend hoeveel van hen op hetzelfde moment in dezelfde buurt in Brooklyn zijn opgegroeid.) Kern was hun gelijke en hoewel Roberta zijn origineelste of gedenkwaardigste songs niet opneemt, zijn de songs die we wel horen zowel sonoor als technisch vaardig.<br />Maar de liedjes en de dansen zijn praktisch de enige goede dingen in de film. Het verhaal heeft een plot en is voor de Astaire-Rogers-serie wat 'Room Service' is voor de Marx Brothers. Otto Harback heeft het script voor het stuk geschreven, dat voornamelijk een contrast vormt tussen stereotiepe mannelijkheid en vrouwelijke tederheid. (Randolph Scott, een voormalig footballspeler, erft een of ander modebedrijf en vindt dat zijn viriliteit in gevaar is.) Het zorgt voor een hoop geploeter in de film. Scott is lang niet zo leuk als hij was in de latere 'Follow the Fleet', laat staan komedies als 'The Awful Truth'. Of zelfs (durf ik het te opperen?) de pedante cowboy die hij speelde in de goedkope Ranown-films uit de jaren vijftig: 'U maakt goede koffie. Goedenacht, mevrouw Lowe.' Of de beste zin die Scott ooit op het witte doek heeft uitgesproken over een mooie vrouw: 'Ze is niet lelijk.' Ik heb de indruk dat het stuk, met zijn contrasterende gevoeligheden ten opzichte van de seksen, iets gewaagder was dan de film, maar een deel van de humor is bewaard gebleven: Astaire die in een telefoon klaagt dat hij de modezaak al zo lang runt 'dat mijn stem begint te veranderen'.<br />Kern schreef acht nummers voor het stuk en vier daarvan zijn hier te horen: 'Let's begin', 'I'll be Hard to Handle', 'Smoke Gets in Your Eyes' en 'Yesterdays'. Er zijn twee nieuwe nummers van Kern bij: 'Lovely to Look At' en 'I Won't Dance'. Het laatste zou wel eens de herkenningsmelodie van Astaire-Rogers kunnen zijn. Ik ken een schizofreen die in een inrichting zit en de gebruikelijke vlakke emotie uitstraalt, maar die zo nu en dan in een energiek tempo 'I Won't Dance' begint te zingen.<br />Waarschijnlijk zijn de twee beste dansen Astaires solo in 'I Won't Dance' en de pas de deux in 'Smoke Gets in Your Eyes'. In de eerste wordt Astaire naar de voet van een trap gesleept en raakt hij in een stuiptrekking van draaien, draaien en onmogelijk snelle tikken, waarbij zijn armen wild heen en weer zwaaien en hij als een krankzinnige marionet draait en draait, waarbij hij er ook nog in slaagt iemand een hand te geven. Astaire stond tijdens de dansnummers altijd op volledige lichaamsbeweging en zo weinig mogelijk stoten. In deze scène is er maar één stoot. Dit is zonder enige twijfel een van zijn opvallendste solo's. 'Smoke Gets in Your Eyes' met Rogers is langzamer, maar niet dromerig. Door het rudimentaire pulserende ritme ziet hun eenvoudige dans samen er beslist elegant uit. Als ze door een Duitse band werden begeleid, zou er een tuba OOM-pah, OOM-pah spelen. Rogers is opmerkelijk soepel. Op een gegeven moment legt Astair haar achterwaarts over zijn arm en zij legt haar bovenlichaam eroverheen alsof haar ruggengraat niet uit botten bestaat, maar uit chondrocyten.<br />Het bekijken waard, maar alleen voor de liedjes.
The music is by Jerome Kern, from the Broadway play. What a flowering of musical talent show business produced between, say, 1925 and 1955. Composers and lyricists include Kern, George and Ira Gershwin, Yip Harburg, Charles Warren, Dorothy Fields, Cole Porter, Irving Berlin, Richard Rogers, and a horde of others. (It's surprising how many of them grew up at the same time in the same Brooklyn neighborhood.) Kern was the equal of any of them and though Roberta doesn't include his most original or memorable songs, those we do hear are both sonorous and technically adept.<br /><br />But, the songs and dances are virtually the only good things in the movie. The story is plot bound, and is to the Astaire-Rogers series what "Room Service" is to the Marx Brothers. Otto Harback wrote the script for the play, mainly a contrast between stereotypical masculinity and feminine delicacy. (Randolph Scott, a former football player, inherits some kind of fashion business and feels his virility is compromised.) It makes for some heavy plodding in the film. Scott isn't nearly as enjoyable as he was in the later "Follow the Fleet," let alone straight comedies like, "The Awful Truth." Or even (dare I suggest it?) the priggish cowboy he played in the cheap Ranown movies of the 1950s -- "You make good coffee. Good-NIGHT, Mrs. Lowe." Or the best line Scott has ever uttered on screen about a beautiful woman -- "She ain't ugly." I gather the play, with its contrast in gender sensibilities, was a little more risqué than the film, but some of the humor survives: Astaire complaining into a phone that he's been running the fashion shop "for so long my voice is beginning to change."<br /><br />Kern wrote eight songs for the play and four of them are included here: "Let's Begin," "I'll be Hard to Handle," "Smoke Gets in Your Eyes," and "Yesterdays." Two new Kern songs were brought in: "Lovely to Look At" and "I Won't Dance." The last may be the Astaire-Rogers signature tune. I know an institutionalized schizophrenic who shows the usual flat affect but who, every once in a while, begins to sing "I Won't Dance" in a peppy tempo.<br /><br />Probably the two best dances are Astaire's solo in "I Won't Dance" and the pas de deux in "Smoke Gets in Your Eyes." In the first, Astaire is hauled to the foot of a staircase and goes into a spasm of twists, turns, and impossibly rapid taps, his arms flailing about as he twists and turns like a crazed marionette, managing to shake hands with someone in the process. Astaire always insisted on full body shots during the dance numbers and as few cuts as possible. There is only one cut in this scene. This is unquestionably one of his most distinctive solos. "Smoke Gets in Your Eyes", with Rogers, is slower but not moony. The rudimentary pulsing rhythm makes their simple dance together look positively elegant. If they were backed by a German band, there would be a tuba playing OOM-pah, OOM-pah in the arrangement. Rogers is remarkably supple. At one point Astair drapes her backward over his arm and she drapes her torso over it as if her spine were made not of bones but chondrocytes. <br /><br />Worth seeing, but only for the songs.