Afgezien van de aantrekkelijke, gevederde held en een verrassende verschijning van Thelma Ritter (haar laatste, toevallige) als vrouw in de wachtkamer van het ziekenhuis, heeft 'What's So Bad About Feeling Good?' eigenlijk weinig aanbevelenswaardigs, zelfs niet voor de wanhopigste amusementszoeker.<br /><br />In deze moeizame klucht worden schijnbaar eindeloze variaties op die ene grap onvermoeibaar uitgemolken.<br />Het is waar, Dom De Luise, als hij eindelijk op het toneel verschijnt, dat het de boel aanzienlijk opvrolijkt. Maar is het de moeite waard om een saai uur lang op Dom te wachten met de bleke George Peppard en de vermoeiende Mary Tyler Moore? Zelfs de locaties in New York en een Vic Mizzy-score kunnen de verveling niet verdrijven die wordt veroorzaakt door een combinatie van saai handschrift en onaantrekkelijke aanwijzingen.
Beyond its attractive, feathered hero and a surprise appearance by Thelma Ritter (her last as it happens) as a woman in the hospital's waiting room, "What's So Bad About Feeling Good?" actually has very little to recommend it even to the most desperate entertainment-seeker.<br /><br />In this labored farce, seemingly endless variations on its one joke are tirelessly milked to extinction.<br /><br />True, Dom De Luise, when he finally appears on the scene, does liven things up considerably. But is it worth waiting for Dom through a boring hour with pallid George Peppard and tiresome Mary Tyler Moore? Even the New York locations and a Vic Mizzy score fail to overcome the ennui produced by a combination of dull writing and charmless leads.