Ik schrijf dit voornamelijk als een weerlegging van sommige slechte recensies. Dit is een eerlijk portret van een kunstenaar, of hij het nu is of niet, het is goed gedaan en in elk geval provocerend; en hoewel hij misschien niet de beste gesproken man ter wereld is, vond ik de film verbazingwekkend. Maar wees gewaarschuwd: hij is, om het maar ronduit te zeggen, pervers en ongelooflijk excentriek, maar ook eerlijk en zelfbewust, dus neem het zoals je wilt.<br /><br />**mogelijke spoilers hieronder** Eén commentaar beschuldigde de film ervan voyeuristisch te zijn en in te gaan tegen wat Crumb had gezegd. Waar zijn kunst over gaat <0xE2><0x80><0x93> wat belachelijk is, in de film zit hij in een paar lounges en tekent hij portretten van mensen in zijn schetsboek die meer dan voyeuristisch zijn <0xE2><0x80><0x93> alles aan zijn kunst leent zich voor dit soort kijk op zijn leven. Verdomme, hij heeft autobiografische strips die net zo voyeuristisch zijn als de film. Het is Crumb in zijn eigen woorden die een hoofdstuk van zijn leven afsluit.
I'm writing this mostly as a rebuttal to some of the bad reviews. This is an honest portrait of an artist, like him or not, it's well done, and certainly thought provoking; and while he may not be the best spoken man on earth I thought the film was amazing. But be forewarned he is, to put it plainly, perverted and incredibly eccentric but also honest and self aware, take it for what you will.<br /><br />**possible spoilers below** One comment accused the film of being voyeuristic and going against what Crumb's art is about-which is ludicrous, in the film he sits in a few lounges and draws portraits of people in his sketchpad that are more than voyeuristic- everything about his art lends itself to this kind of look into his life. Hell, he has autobiographical comics that are just as voyeuristic as the film. It's Crumb in his own words closing a chapter of his life.