Deze film is bespottelijk slecht. Elke opname wordt drie keer langer gemaakt dan nodig is... het script ontbeert elke verkenning van emoties die door de omstandigheden gerechtvaardigd zouden zijn en zit vol banaal geklets in plaats van een verhaal te vertellen. De richting is houterig en de acteurs zijn niet veel beter. Het lijkt alsof de schrijver en de regisseur bang zijn om emoties te onderzoeken en een ploeterende score en een hoop stille, gekwelde poses gebruiken om emotionele pijn te suggereren. De fotografie biedt niets in termen van visuele betekenis of interessante opnamen. Er gebeurt niets in Ciao en niets wordt werkelijk opgelost. Dit is een intrigerend verhaalconcept dat volkomen verspild is. Je wilt je verdrietig voelen of blij of meelevend of zoiets; je verveelt je gewoon. En het gezucht van het publiek bevestigde een gemeenschappelijk gevoel van verveling. Een van de slechtste films die ik ooit heb gezien.
This movie is laughably bad. Every shot is held three times longer than necessary... the script lacks any exploration of emotions that would be warranted by the circumstances and is filled with banal chatter rather than driving a story. The direction is wooden and the actors aren't much better. It appears as if the writer and director are afraid of exploring emotion, and use a plodding score and a lot of quiet tormented posing to imply emotional pain. The photography offers nothing in terms of visual meaning or interesting shots. Nothing happens in Ciao and nothing is truly resolved. This is an intriguing story concept that is completely wasted. You want to feel sad or happy or empathetic or something; you just feel bored. And the sighs from the audience confirmed a communal sense of boredom. One of the worst films I've ever seen.