Hij wordt opgehangen wegens moord; zij sterft aan een mysterieuze ziekte. Bij toeval ontmoeten ze elkaar voordat ze aan boord gaan van een schip dat op weg is naar San Francisco, en ze worden verliefd. Hij is William Powell, de meest charmante hoofdrolspeler van de 30's. Zij is Kay Francis, de best geklede vrouw van de 30's. Ze zijn allebei heel aantrekkelijk, maar gedoemd te sterven.<br />Zo luidt de basisscenariotekst voor dit prachtige drama vol tranen, humor en drama. Het team van Powell en Francis was al in vier films van Paramount verschenen voordat ze in 1932 door Warner Brothers werden gecontracteerd, toen ze deze film maakten, samen met een andere klassieker, Jewel Robbery. Waar Powell en zijn latere partner Myrna Loy een aantal jaren later bij MGM een toonbeeld van verfijnde humor waren, waren Powell en Francis een romantisch stel. Zowel Loy als Francis waren goedgeklede, donkerharige schoonheden. Terwijl Loy een carrière had die bijna zestig jaar duurde, zou Francis halverwege de veertig van het toneel verdwijnen. Als gevolg daarvan was ze een van Hollywoods vergeten hoofdrolspeelsters, tot het succes van Ted Turners klassieke filmkanaal haar weer in de schijnwerpers bracht.<br />'One Way Passage' is de meest geliefde film van het team, en het winnende verhaal dat een Academy Award won, is slechts een van de hoogtepunten. De sterren zijn er ook een, maar de bijrollen waren eenvoudigweg fantastisch. Frank McHugh als dronken oplichter is een perfecte komedie-aflevering, samen met de fabelachtige Aline MacMahon als de valse'gravin'. Als er in 1932 voor het eerst een Academy Award was uitgereikt voor acteerprestaties, zou ze die gewonnen hebben voor deze film. Ze is gewoonweg fantastisch. Er is geen moment op het witte doek waarop ze niet domineert. Warner Brothers bood haar blijkbaar de kans om een hoofdrol te krijgen, maar de realistische MacMahon besefte dat haar beste rollen zouden komen met de karakterrollen die de schijnwerpers vaak wegnamen van de sterren. Bekijk MacMahon in de zeer bekende 'Gold Diggers of 1933' en meer obscure films zoals 'The Merry Frinks' en 'While the Patient Slept' om te zien wat ik bedoel. Haar latere films, 'Dragon Seed' en 'The Search', zijn perfecte voorbeelden van wat een juweel ze als actrice was.<br />De muziek, later op de achtergrond te horen in menig 'B'-film van Warners, is klassiek. Het scenario is uitmuntend, en de lengte - nou ja, niet meer dan 68 minuten, wat aantoont dat goede dingen in kleine porties komen. Helaas zijn Powell en Francis na dit en 'Jewel Robbery' nooit meer aan elkaar gekoppeld; Powell ging naar MGM, waar hem betere dingen te wachten stonden, terwijl Francis bij Warners bleef voor vele soortgelijke films, die geen van alle de charme van deze film konden overtreffen. Hij werd natuurlijk in 1940 door Warner Brothers herschreven als 'Till We Meet Again' met George Brent en Merle Oberon. Die versie was niet slecht, maar zeker niet te vergelijken met deze film. Het einde zal je met een gebroken hart achterlaten.
He's set to be hanged for murder; she's dying of a mysterious illness. By chance, they meet before sailing on a ship set-sailing for San Francisco, and fall in love. He is William Powell, the most debonair leading man of the 30's. She is Kay Francis, the best dressed woman of the 30's. They are both very attractive, yet doomed.<br /><br />Such is the basic storyline for this wonderful drama filled with tears, humor, and drama. The team of Powell and Francis had appeared together in four films at Paramount before being signed by Warner Brothers in 1932 when they made this film along with another classic, "Jewel Robbery". Where Powell and his later partner Myrna Loy exemplified sophisticated humor several years later at MGM, Powell and Francis were a romantic couple. Both Loy and Francis were well-dressed, dark-haired beauties. While Loy had a career that lasted almost 60 years, Francis would retire from the screen by the mid-late 40's. As a result, she was one of Hollywood's forgotten leading ladies until the success of Ted Turner's classic movie channel brought her back into the limelight.<br /><br />"One Way Passage" is the team's most beloved film, and its Academy Award winning story is just one of the highlights. The stars are another, but the supporting cast was simply superb as well. Frank McHugh, as a drunken conman, is perfect comedy relief along with the fabulous Aline MacMahon as the phony "countess". If there had been Supporting Academy Awards for acting in 1932, she would have won for this film handsdown. She is simply wonderful. There is not a moment of hers on screen where she doesn't dominate it. Warner Brothers apparently offered her the chance to become a leading lady, but the realistic MacMahon realized that her best parts would come with the character roles that often stole the limelight away from the stars. Catch MacMahon in the very well known "Gold Diggers of 1933" and more obscure films such as "The Merry Frinks" and "While the Patient Slept" to see what I mean. Her later films, "Dragon Seed" and "The Search", are perfect examples of what a gem she was as a performer.<br /><br />The music score, later heard in the background of many a Warners "B" film, is classic. The screenplay is superb, and the length-well, a mere 68 minutes, which goes to show that good things do come in small packages. Sadly, after this and "Jewel Robbery", Powell and Francis were never paired again; Powell went onto MGM where better things awaited him, while Francis remained at Warners for many similar films, none of which could surpass the charm of this film. It was remade of course by Warner Brothers in 1940 as "Till We Meet Again" with George Brent and Merle Oberon. That version was not bad, but certainly an also ran compared to this film. The ending will leave you joyfully heartbroken.