Irina Palm is een van die eigenzinnige, onconventionele Britse films die je zo nu en dan tegenkomt. De film gaat over het leven van een vrouw van middelbare leeftijd, weduwe, met een zoon en een kleinkind die stervend zijn aan een zeldzame ziekte. Maggie heeft veel geld nodig om de behandeling te betalen die de jongen nodig heeft, die alleen in Australië te krijgen is. Maar als weduwe, wier voornaamste beroep een dame met lunches lijkt te zijn geweest, heeft ze niet veel werkervaring. En omdat ze het familiezilver en het huis al een tijdje geleden heeft verkocht, zit er weinig geld in de pot voor de behandeling die hij nodig heeft. Maar ze vindt uiteindelijk haar redding in de seksindustrie, zij het als een onwaarschijnlijke sekswerker, zij het wel een die behoorlijk getalenteerd is. Ze vindt haar niche in handwerk (om beleefd te zijn) en wordt de beste van Londen en het doelwit van headhunters (of in dit geval van headhunters). Wat ik echt leuk vond, was de pure, briljante menselijkheid die mevrouw Faithful naar het scherm bracht toen ze besefte dat er echte mensen in het vak zitten, echte mensen die een gezin hebben, en een huis met een eigen naam moet naar Miki Manojlovic en Jenny Agutter voor twee van de beste scènes in de film. Al met al de moeite van het uitje waard, maar aangezien het nu in Art House-bioscoopjes draait, zou het wel eens lastig kunnen zijn om het te vinden.
Irina Palm is one of those quirky off-beat Brit flicks that you come across every now and again. Based around the life of a middle aged Maggie, widowed, one son and a grandchild dying of a rare illness. Maggie needs a lot of money to pay for the treatment the boy needs, which can only be found in Australia. However, as widow whose main employment seems to have been as a lady who lunches, her work skills are rather non-existent. Also having sold of the family silver and home some time previously there is very little in the kitty to pay for the treatment he needs. However, she eventually finds salvation in the sex trade as an unlikely sex worker however a rather talented one at that. Finding her niche in hand jobs (to be polite) she sets about becoming the best in London and the target of headhunters (or hand-hunters in this case) What I really enjoyed is the sheer brilliant humanity that Ms Faithful brought to the screen as she realizes that there are real people who work the industry, real that is with families, and homes of their own Special mention must go to Miki Manojlovic and Jenny Agutter for two of the best scenes in the film. All in all a well worth the trip out but as its now playing at Art house cinemas might be a little bit tricky to find.