Het is een toepasselijke titel voor een Jan Svankmajer-aflevering; hij is erdoor geobsedeerd, voor het geval je dat niet aan zijn andere films kon zien (in Little Otik wordt het soms voor belachelijke hoeveelheden gebruikt) en op zowel speelse als vrolijk gestoorde manieren. In deze aflevering zien we zijn talent voor het mengen van live-action en stop-motion als twee heren aan een tafel eten en opeten... dan eten ze de vorken op, dan de borden, dan de tafel, dan de stoelen, om nog maar te zwijgen van hun kleren, en we zien hoe hun monden plotseling overschakelen op stop-motion voor dat beetje kauwen en dan weer terug naar de echte menselijke vormen. Het is ook het geweldige met de man als een soort kasregister van voedsel als de mensen gaan zitten en met een druk op de knop op zijn jasje plastic vorken en andere dingen krijgen om hun deel van het goede op te knabbelen. Soms is het walgelijk, en aan het eind, als echte lichaamsdelen in de mengeling van dingen terechtkomen (inclusief, niet al te onverdiend, een penis en testikels, die in feite de grenslijn zijn die niet is overschreden), is het gewoon grof, maar het is gewoon goor en krankzinnig en in wezen Svankmajer. Het glazuur op de taart is natuurlijk de Blauwe Donau die wordt gebruikt als de twee naakte mannen op hun tafel zitten te knabbelen.
It's an apt title and solo-focus for Food to be a Jan Svankmajer short; he's obsessed with it, in case you couldn't tell from his other movies (it's used sometimes to ridiculous amounts in Little Otik), and in both playful and gleefully deranged ways. In this short we see his knack at mixing live-action and stop-motion as two gentlemen at a table have plates of food and eat them up... then they eat the forks, then the plates, then the table, then the chairs, not to mention their clothes, and we see how their mouths suddenly flip over to stop-motion for just that bit of mastication and then back to the real human forms. There's also the great bit with the man as a kind of cash-register of food as people sit down and at the flick of a button on his jacket get plastic forks and other things to munch down on their lot of good. Sometimes its disgusting, and at the end when actual body parts get in the mix of things (including, not too undeservedly, a penis and testicles, which actually are the dividing line that isn't crossed) it's downright crude, but it's downright raunchy and crazy and quintessentially Svankmajer. The icing on the cake, of course, is the Blue Danube used as the two naked men munch on their table.