Toneel-, film- en tv-bewerkingen van de personages van Sir Arthur Conan Doyle richten zich op één simpel, onontkoombaar punt: geloven we dat de acteur Holmes is? Als het antwoord ja is, is een slecht verhaal nog steeds vrij goed. Als het antwoord nee is, zijn de andere aantrekkelijke kanten van het verhaal waardeloos.<br />Het antwoord is hier duidelijk ja: Rupert Everett is heel goed als Sherlock Holmes. De overgang van boek naar film is bijna vlekkeloos. Er wordt zo mogelijk te veel gebruik gemaakt van Holmes' duidelijke tekortkomingen als mens: zijn recreatieve drugsgebruik, neerbuigende arrogantie, onverschilligheid voor de gevoelens van anderen, preoccupatie met de werking van zijn eigen geest. Deze Holmes doet me denken aan Dorian Gray. Het is alleen zijn liefde voor het oplossen van misdaden die hem ervan weerhoudt ze te begaan.<br />Het verhaal is tamelijk alledaags. Het is niet zo erg als 'de butler heeft het gedaan', maar het komt in de buurt. Ik zal de film niet bederven zoals anderen hier hebben gedaan door meer te zeggen. Ik vond de scènes waarin Holmes uitvogelt wie de moordenaar is, mooi. Dat was slim, onvoorzien en heel geloofwaardig. Maar vanaf het moment dat de hoofdverdachte wordt geïdentificeerd, tot hij uiteindelijk wordt gepakt... met andere woorden, het hele hoogtepunt van de film was... nou ja, afgezaagd, cliché en elementair, mijn beste Watson...'<br />Hartelijk dank aan Helen McCrory en Perdita Weeks voor het bijwonen van de voorstelling.
Stage, screen, and television adaptations or features using Sir Arthur Conan Doyle's characters turn on one simple, inescapable point: do we believe the actor as Holmes? If the answer is yes, then a bad story is still pretty good. If the answer is no, then whatever other attractions the story holds are worthless.<br /><br />The answer here is clearly yes: Rupert Everett is very good as Sherlock Holmes. The transfer from print to screen is almost flawless. If anything, too much is made of Holmes' obvious flaws as a human being: his recreational drug use, patronizing arrogance, indifference to the feelings of others, preoccupation with the workings of his own mind. This Holmes reminds me of Dorian Gray. It is only his love of solving crimes that keeps him from committing them.<br /><br />The story is pretty pedestrian. This isn't quite as bad as "the butler did it," but it's close. I won't spoil the movie as others here have by saying more. I liked the scenes where Holmes is reasoning out who the killer is. This was clever, unforeseen, and quite believable. But, from the time the chief suspect is identified, until he was finally caught .. the entire climax of the movie, in other words .. was ..well, trite, clichéd, and elementary, my dear Watson ..<br /><br />Kudos to Helen McCrory and Perdita Weeks in supporting performances.