In 1942-1945 stierf geen enkele verpleegster die op de Filippijnen had gediend tijdens de Japanse invasie of later in Japanse gevangeniskampen.<br />Daarentegen was het sterftecijfer onder mannen in beide situaties, waaronder de dodenmars naar Bataan (waaraan de verpleegsters niet deelnamen), absoluut afgrijselijk, en dat gold ook voor de slavenarbeid in Japan, die daar werd uitgevoerd door Japanse helleschepen zonder herkenningstekens, die regelmatig tot zinken werden gebracht door onwetende Amerikaanse onderzeeërs, waar uitgehongerde, zieke, stikkende mannen met duizenden tegelijk in ruimen werden opgesloten. Zelfs in 1943 waren er eindeloos veel aspecten van de film die de kijker uitprobeerden: sentimentele toespraken van de legerpredikant, verpleegsters en anderen (waaronder een in een liefdesbrief aan het eind van de film opgenomen toespraak) om de 15 minuten; soldaten van de frontlinie en een marinier (die om de een of andere reden helemaal alleen rondzwerft in een legereenheid, op de reis over en naar de Filippijnen, terwijl hij bij zijn collega-mariniers van het 4e Mariniersregiment had moeten zijn) die nonchalant van de frontlinie naar de achterhoede heen en weer slenteren om met hun vriendinnen te kletsen; verbroedering (absoluut verboden) tussen een verpleegster en de (schijnbaar) verloren gegane marinier (die in zijn hemd een soldaat is en in werkelijkheid een korporaal) De gebruikelijke, vermoeiende litanie van grappen en grollen uit 1940 werd niet één keer gemaakt; er werd niet één keer melding gemaakt van de hospikken van het Amerikaanse leger en de mariniers die, in tegenstelling tot de hospikken, inderdaad aan het front zaten, gedecimeerd en achtergelaten met hun patiënten (voor hen geen Australië); Claudette Colbert en Paulette Goddard, die duidelijk te oud waren voor hun rol; Veronica Lake met haar tot op haar schouders; eindeloze, kinderlijke kattengevechten; en een scène met Veronica Lake, Japanse soldaten (die niet vuren maar zich gedienstig om hen heen verzamelen) en een handgranaat die niet kan wedijveren met de 20th Century Prize for the Hands Down Stupidest Scene Ever Filmed in a War Film. De kwaliteit van de film was goed, maar dat en zijn patriottisme zijn de enige positieve dingen die je over deze film kunt zeggen.
Not a single nurse in 1942-1945 who served in the Philippines died during the Japanese invasion or later in Japanese prison camps.<br /><br />In contrast, the death rate among males in both situations, which included the Bataan Death March (in which the nurses did not participate), was absolutely horrific, and included slave labor in Japan by being transported there by unmarked Japanese hell ships routinely sunk by unknowing U.S. submarines where starved, sick, suffocating men locked in holds drowned by the thousands.<br /><br />There were endless aspects of the movie that tried the viewer, even in 1943: maudlin speeches by the chaplain, nurses, and others (including a speech in a love letter at the end of the movie) every 15 minutes or so; front line soldiers and a Marine (who for some reason wanders around all alone in an Army unit, on the voyage over and in the Philippines when he should have been with his fellow Marines in the 4th Marine Regiment) who nonchalantly stroll back and forth at will from the front lines to the rear to schmooze with their girl friends; fraternization (absolutely forbidden) between a nurse and the (apparently) lost enlisted Marine (who is a PFC in his blouse and a Pvt. in his shirtsleeves); absolute confusion as whether these nurses were Red Cross (civilians) or U.S. Army and Navy; the usual tiresome 1940's litany of wisecracks; not a single, solitary mention of the U.S. Army medics and Navy Hospital Corpsmen who, unlike the nurses, indeed WERE in the front lines, decimated, and left behind with their patients (no Australia for them); Claudette Colbert and Paulette Goddard obviously too old for their roles; Veronica Lake with hair shoulder length; endless, childish cat fights; and a scene with Veronica Lake, Japanese soldiers (who don't fire but obligingly gather around), and a hand grenade which has no competition for the 20th Century's Prize for the Hands Down Stupidest Scene Ever Filmed in a War Movie. The production values were good, but that and its patriotism are the only positive things you can say about this movie.