Ik ben de laatste tijd steeds meer gedesillusioneerd geraakt over Bollywood en zijn onveranderlijke werveling van met suiker bedekte, goede producten, die geen hart en ziel hebben, maar als iemand één film zou oppikken, als een baken, als een voorbeeld van de grote emotionele en spirituele golven die door India stromen, dan zou het deze zijn.<br />Een aangrijpend maar eeuwigdurend drama van liefde en de kracht van mededogen en menselijkheid. Het vertelt het verhaal van een vrouw (Pushpa), die door de maatschappij en haar etablissementen wordt verstoten en gemeden, om weg te rotten aan de beruchte randen ervan. Maar in het bordeel waar ze verblijft, bouwt ze een tempel van liefde en zorg voor de twee mensen die haar komen bezoeken. Nandu en Anand maken deel uit van de maatschappij, maar alleen ogenschijnlijk, verlangend naar het mededogen dat hun families hun niet kunnen bieden, en op zoek naar dat medeleven komen ze bij Pushpa, wier overvloed aan liefde en menselijke sympathie haar sjofele sociale status ver overschaduwt. Alleen zij zien haar innerlijke schoonheid, terwijl de maatschappij haar mishandelt, maar zoals de directeur al aangeeft, kunnen zij niet de eigenschappen van liefde, geluk en rust leveren voor leden als Nandu en Anand. Pushpa's relatie met Anand is zeker een van de mooiste die u zult zien. Hun relatie is zuiver platonisch, en slaagt waar de sociale verbintenis van het huwelijk <0xE2><0x80><0x93> voor beiden <0xE2><0x80><0x93> faalt. Als ze elkaar blijven ontmoeten, groeit hun band, en naast hun eigen sociaal verankerde families creëren ze een kleine familie van ware liefde, diepte en zorg. Ze ontvangen van elkaar de liefde waar ze zo naar verlangen <0xE2><0x80><0x93> moederlijke liefde voor Nandu, een ware metgezel voor Anand en een kind en echtgenoot voor Pushpa <0xE2><0x80><0x93> hoewel hun relatie met elkaar geen sociale legitimiteit heeft. Samanta slaagt erin een cynische voorstelling van de maatschappij te creëren die mensen dwingt binnen de grenzen van haar maatschappelijke instituut van een familie te blijven, maar die hen niet kan voorzien van de emotionele en spirituele ingrediënten waaruit die familie bestaat. Voeg daar het feit aan toe dat het uiteindelijk de maatschappij is die het bordeel heeft gecreëerd, waar onvervulde verlangens vervuld kunnen worden, en je hebt een representatie die Pushpa's relatie met Nandu en Anand des te 'heiliger' maakt.<br />Deze film behandelde een thema dat een groot taboe was in Indian Cinema, en slaagt erin een volwassen, maar nooit overdreven of didactisch verhaal te presenteren waarmee uiteindelijk elk Indiaas huishouden zich kan identificeren. De muziek is een absolute verrukking en voegt iets toe aan het melancholieke maar verlossende karakter van de relatie tussen de drie hoofdrolspelers. De presentatie is klasse, en er wordt niets gedaan om de levendig groteske aard van de rosse buurt en de mensen die er komen te wonen te verbergen. Het heeft een redelijk aantal stereotiepe personages, die vooral fungeren als symbolen van de gewetenloze, sluwe aard van de maatschappij. Ja, je krijgt porties van het typische Hindi-drama, maar het is zeer beperkt tot op zekere hoogte. Waar het in slaagt, is je te leren over menselijke relaties en dat het liefde, saamhorigheid en begrip zijn die tot een gezin maken, en niet een sociale ceremonie of een juridisch document. Dit is een film voor alle generaties die menselijke relaties waarderen en het vermogen om maatschappelijke grenzen te overschrijden.
I have recently become more disillusioned that ever with Bollywood and its invariable churning of sugar-coated, feel good products, which lack a heart and soul. but if someone was pick up one film, as a beacon, as an example of the great emotional and spiritual waves that flow though India, it would be this one.<br /><br />A poignant yet everlasting drama of love and the power of compassion and humanity. it tells the story of a woman (Pushpa), who is ostracized and eschewed by society and its establishments, to rot away on the notorious fringes of it. Yet within the brothel she resides, she builds a temple of love and care for those two people that come to see her. Nandu and Anand are members of society, yet only ostensibly, yearning for the compassion that their families fail to provide them, and in search, they come to Pushpa, whose abundance of love and human sympathy far overshadows her disreputable social standing. They alone see her inner beauty, while society maligns her, yet as the director points, cannot provide the qualities of love, happiness and tranquility for members like Nandu and Anand. Pushpa's relationship with Anand is certainly one of the most beautiful you will see. Theirs is a purely platonic relationship, which succeeds where the social union of marriage - for both - fails.<br /><br />As they continue to meet, their bond grows, and beyond their own socially certified families, they create a little family of true love, depth and care. They receive from each other the love they so desire - motherly love for Nandu, a true companion for Anand, and a child and husband for Pushpa - though their relationship with each other has no social legitimacy. Samanta succeeds in creating a cynical presentation of society as one that compels people to stay within the confines of its social institution of family yet cannot provide for the very emotional, and spiritual ingredients that constitute it. Add the fact that it is society after all that created the brothel, where unquenched desires can be fulfilled, and what you have is a representation that makes Pushpa's relationship with Nandu and Anand all the more 'holy'.<br /><br />This film tackled a theme that was very much taboo in Indian Cinema, and succeeds in presenting a mature, yet never over-the-top, nor didactic story that ultimately every Indian household can identify with. The music is an absolute delight and adds to the melancholic yet redemptive nature of the relationship between the three protagonists. Setting presentation is class, with nothing done to hide the vividly grotesque nature of the red light district and the people that patronise it. It has its fair share of stereotypical characters, who function very much as symbols of the unscrupulous, cunning nature of society. Yes, you get doses of the typical Hindi film melodrama, but its very much reserved to a modicum. Where it succeeds is in teaching you about human relationships and that it is love, togetherness and understanding that makes family, and not a social ceremony or some legal document. This is a film for all generations who appreciate human relationships and its power to transcend social boundaries.