Dit is een moeilijke film om te recenseren, omdat het in wezen een amalgaam is van verschillende kortere studentenfilms, en sommige beter werken dan andere.<br />Dat gezegd hebbende, op de crux van 'Who's That Knocking at My Door' (de uiteindelijke massavertoningversie) is een complexe karakterstudie geladen met katholieke schuldgevoelens en belast door alle aangeboren stigma's en tradities van het opgroeien als Italiaans-Amerikaans kind.<br />Het is duidelijk dat Scorsece zijn bronmateriaal heel goed kende. Meer dan de helft van de spelers en vrijwel alle locaties komen rechtstreeks uit zijn eigen leven. Maar wat echt cool is aan de film, is hoe eerlijk hij die sociologische nuances weergeeft. Het is duidelijk te zien hoe het personage ze ontwikkelde vanaf het moment dat hij een blik in zijn alledaagse wereld wierp.<br />Deze verfrissende eerlijkheid is het aantrekkelijkste aan de film, samen met een paar adembenemende opnamen en montage. De eerste scène waarin Keitel Bethune op de veerboot ontmoet, moet wel een van de meest fantasievol geschoten en betoverend goed gespeelde jongens-tegen-meisje-momenten op celluloid zijn. Gedurende de hele film legt Scorcese geluidloze scènes uit het verleden en de toekomst over elkaar heen en creëert hij interessante tegenstellingen, die altijd je perceptie prikkelen en uitdagen.<br />Met een heleboel debutanten zijn er misstappen. Ik denk echter niet dat dat de film typeert. Er zijn beslist delen die slepen en die niet.' Het werk is goed, maar gezien in de context van een kortere film zou het effectiever zijn geweest. Omdat ze hier allemaal samenkomen, heeft het tempo soms te lijden.<br />Het is moeilijk voor te stellen dat een van de fans van Scorse's latere werken, die zo zwaar leunen op hyperrealistisch camerawerk en strak gestructureerde verhaallijnen, het geduld heeft voor 'Who's That Knocking'. Maar voor degenen die echt genieten van de attentheid, subversieve kracht en subtekst van Scorcese's films, is het een feest om hun oorsprong zo prominent in beeld te zien komen.
This is a hard movie to review because it's essentially an amalgam of several different shorter student films, and some work better than others.<br /><br />That said, at the crux of "Who's That Knocking at My Door" (the final mass-released version) is a complex character-study laden with Catholic guilt and burdened by all the inherent stigmas and traditions of growing up Italian-American.<br /><br />Obviously Scorsece knew his source material very well. More than half of the players and virtually all the locations come straight from his own life. What's really cool about the film, though, is how honestly he portrays these sociological nuances. He doesn't tell you Keitel's character's views and attitudes are good or bad, they just "are" --- and it's obvious how the character developed them from a peek into his everyday world.<br /><br />This bracing honesty is the most appealing thing about the film, along with some drop-dead gorgeous camera work and editing featured here. The first scene where Keitel meets Bethune on the ferry has got to be one of the most imaginatively-shot and enthrallingly staged boy-meets-girl moments on celluloid. Throughout the film, Scorcese overlays soundless scenes from the past and future, creating interesting juxtapositions, always engaging and challenging your perceptions.<br /><br />With a lot of debuts there are missteps. I don't think that fairly characterizes this movie however. There are definitely parts that drag and don't work well but seen in the context of a shorter film, they would have been more effective. As they're all blended together here, the pacing sometimes suffers. <br /><br />It's hard to imagine any of the fans of Scorsece's later works, which rely so heavily on hyper-real camera-work and tightly-structured story lines, to have the patience for "Who's That Knocking." But for those who really enjoy the thoughtfulness, subversiveness, and subtext of Scorcese's films, it's a treat to see their origins so prominently displayed.