Het enige wat aan deze film stinkt is... waar ga ik hem op volgen? Dongmakgol is zo'n gedenkwaardige, krachtige ervaring dat ik bang ben om nog een film te kijken, omdat de volgende dan misschien een flop zal zijn.<br />De enige reden waarom ik deze film heb gezien, was omdat ik hoorde dat Joe Hisaishi de muziek had geschreven. Hij heeft natuurlijk als altijd briljant werk geleverd, maar dat is nog niet eens het topje van de ijsberg. Om te beginnen is het de eerste <0xE2><0x80><0x93> kleurrijke <0xE2><0x80><0x93> oorlogsfilm die ik ooit heb gezien. Wat is dat toch met oorlogsfilms en saaie, gebleekte sepiatinten? Is dat niet al eerder gedaan met de dood? Nou, de adembenemende openingsscène van een engelachtig meisje dat in een weiland naar een neerstortend gevechtsvliegtuig staat te kijken, zou genoeg moeten zijn om je duidelijk te maken dat dit geen oorlogsfilm voor de kleintjes is. Alleen al bij de gedachte begin ik te huilen.<br /><0x3E><0x3E> Geef me een minuutje, wil je?<br /><0x3E><0x3E> Oké... we gaan verder...<br /><0x3E><0x3E> Ik zal niet doen alsof ik iets van de Koreaanse Oorlog weet. Ik zal het politieke gekibbel overlaten aan andere IMDb-posters. Voor mij vertelde dit een zeer tijdloos, menselijk verhaal dat in elke oorlog had kunnen spelen. Het is het verhaal van twee gewelddadige vijanden die iets belangrijkers vinden dan hun conflict.<br /><0x3E><0x3E> Het kon me niet schelen wie welk uniform droeg, en het kon me ook niet schelen wie de...' Ik heb al die dingen genegeerd; het is allemaal puur toeval. Je kunt te allen tijde van vlag verwisselen en het verhaal blijft hetzelfde. Magisch, deemoedigend, emotioneel, grappig en diep aangrijpend.<br />Ik beveel ten zeerste aan dat alle Amerikanen dit boek moeten lezen. Nu. Het is geen geschiedenisles, het is een menselijke les. En de boodschap komt precies op het juiste moment met wat er in de wereld van vandaag gebeurt. Laat je persoonlijke politieke opvattingen voor wat ze zijn en laat je meevoeren door de poëzie van dit prachtige verhaal.
The only thing that stinks about this movie is... what am I going to follow it with? Dongmakgol is such a memorable, powerful experience that I'm afraid to watch another movie lest the next one be a dud.<br /><br />The only reason I watched this film was that I heard Joe Hisaishi did the musical score. He of course did a brilliant job as always, but that's not even the tip of the iceberg. For one thing, it's the first *colourful* war film I've ever seen. What is it with war movies and drab, bleached sepia tones anyway? Hasn't that been done to death? Well, the gorgeous opening scene of an angelic girl standing in a meadow and watching a fighter plane crash ought to be enough to tell you that this is no cookie-cutter war movie. I'm about to cry just thinking of it.<br /><br />*sob* give me a minute, willya<br /><br />OK... moving along...<br /><br />I won't pretend to say I know anything about the Korean War. I'll leave the political bickering to other IMDb posters. For me, this told a very timeless, human story which could have been set in any war. It is the story of two violent enemies who find something more important than their conflict.<br /><br />I didn't care who was wearing which uniform, nor did I care who the "bad guys" were, nor did I even flinch when I, a red-blooded American, found myself occasionally hoping for an American soldier to be shot (a truly bizarre experience). I ignored all that stuff; it's all purely incidental. At any time, you could swap flags, and the story would be the same. Magical, humbling, emotional, funny and profoundly affecting.<br /><br />I strongly recommend that ALL Americans SHOULD SEE THIS FILM. NOW. It's not a history lesson; it's a human lesson. And the message is extremely timely with what is going on in the world today. Leave your personal political views at the door, and allow yourself to be swept away by the poetry of this wonderful tale.