Ik was toevallig in Denver voor zaken en het filmfestival in Denver was in volle gang. Toen ik hoorde dat deze film om middernacht draaide op mijn laatste avond in Denver, greep ik de kans om 20 blokken de andere kant op te lopen (en in november) om hem te zien met beide handen aan. Ik werd niet teleurgesteld.<br />In het begin was ik niet onder de indruk omdat de film me een beetje afwijkend voorkwam. Ik bedoel, hoeveel spookverhalen over kinderen zijn er eigenlijk? En dan nog wel met denkbeeldige vriendjes? Ik dacht 'Amityville Horror', 'The Shining', 'Sicked Little Things', et al ad nauseum. Maar man, wat had ik het mis! Er zijn hele reeksen die doen denken aan klassieke angstfilms: natuurlijk de jongen met denkbeeldige vrienden, zoals hierboven genoemd; maar ook een helderziende en haar gevolg, zo uit 'Poltergeist'; er is een sterfgeval dat ik ook eerder heb gezien, denk ik, uit een van de 'Einde-Bestemming-films'; en natuurlijk doet de algemene opzet <0xE2><0x80><0x93> een spookverhaal dat zich afspeelt in een weeshuis <0xE2><0x80><0x93> vaag denken aan Guillermo del Toro's eigen 'De Duivelsrug'. Alle spookachtige attributen die we zijn gaan verwachten van klassieke angstfilms zijn er ook, van mysterieuze geluiden en gebonk tot spookachtige visioenen. Ik wil niet zeggen dat deze film alle andere films overtrof; integendeel, het was heel leuk om al die klassieke angstmomenten te herkennen, en ze werden niet op een eerbetoon-achtige manier gedaan <0xE2><0x80><0x93> ze stonden op zichzelf.<br />Ik kan je niet vertellen wanneer ik voor het laatst van een film ben geschrokken. Het is lang geleden dat ik een film heb gezien waarbij het hele publiek schrok. Deze doet het niet één keer, niet twee keer, niet drie keer, maar meerdere keren. Het is hier en daar spookachtig en sfeervol, het heeft een paar schrikmomenten, maar ook een paar regelrechte schrikmomenten die je gegarandeerd te pakken krijgen, hoe hard je ook denkt dat je bent. Ik moet wel zeggen dat ik al in een vroeg stadium had geraden wat er uiteindelijk was gebeurd. Ik wist niet precies waarom of hoe, maar ik had wel een vermoeden van de oorzaak van het spoken. Ik geloof niet dat het er iets toe deed, ik geloof niet dat het verborgen werd gehouden. Ik geloof dat het duidelijk was dat het weeshuis spookte vanwege een of andere verschrikkelijke gebeurtenis uit het verleden waarbij kinderen betrokken waren (waarom zou je het anders 'Het Orpanage' noemen?!). Maar de reden voor de gebeurtenis was duidelijk en de manier waarop de hoofdpersoon de informatie verwerkt is cool. Trouwens, was het niet Alfred Hitchcock die zei dat het niet de bom onder de tafel is die de scène eng maakt, maar het feit dat je niet weet wanneer het gebeurt?' De film zal ontploffen en dat veroorzaakt spanning. Dus deed het er niet toe dat ik al vroeg begreep wat de oorzaak van het spookbeeld was geweest.<br />En ten slotte is het einde bitterzoet. Het is geen typisch Amerikaans einde in die zin dat alles ingepakt wordt en met een strik aan het publiek wordt gepresenteerd. Het is geen gezuiverd einde en het is niet noodzakelijkerwijs een volmaakt gelukkig einde. Dat bevalt me. Het lijkt me echter. Ik vind het vreselijk dat wij Amerikanen geneigd zijn naar een suikerzoet, zoet einde te streven, zodat we naar buiten kunnen lopen en glimlachend om de film kunnen lachen zonder dat er verder over wordt nagedacht. De laatste Amerikaanse film die ik kan bedenken die geen zoet einde had, was Sandra Bullocks 'voorgevoel'. en hij draaide in de bioscoop.<br />Een andere film die ik zou willen vergelijken is 'Dragonfly' van Kevin Costner. Het thema is hetzelfde, in die zin dat het behoorlijk eng en eng is tot aan het eind, als de hoofdpersoon een oplossing heeft gevonden, maar het is geen typisch gelukkige Amerikaanse afloop <0xE2><0x80><0x93> een bitterzoete afloop, ongeveer zoals 'Het weeshuis'.<br />Al met al heb ik echt van deze film genoten. Het was eng, ik schrok ervan, het was leuk en het had een goed einde. Ik hoop dat de regisseur meer van dit soort films maakt.
I happened to be in Denver on business and the Denver film festival was in full swing. When I found out this film was playing at midnight on my last night in Denver, I jumped at the chance to walk 20 blocks one way (and in November) to see it. I was not disappointed.<br /><br />I was not impressed in the beginning because the film seemed a bit derivative to me. I mean, just how many ghost stories concerning children are there? And with imaginary friends, too? I was thinking "Amityville Horror", "The Shining", "Wicked Little Things", et al ad nauseum. But, boy was I wrong! There are entire sequences that are reminiscent of classic fright films: of course the boy with imaginary friends, as mentioned above; but also a psychic and her entourage right out of "Poltergeist"; there's a death I've seen before as well, I think out of one of the "Final Destination" films; and of course, the general outline--a ghost story set in an orphanage--is vaguely reminiscent of Guillermo del Toro's own "The Devil's Backbone". All the ghostly trappings we have come to expect from classic fright films are there as well, from mysterious noises and bangings to ghostly visions. I'm not saying that this film ripped off any other film; on the contrary, it was great fun recognizing all these classic fright moments, and they weren't done in an homage type of way--they stood on their own.<br /><br />I can't tell you the last time a film made me jump. It has been a long while since I've attended a film that made the entire audience jump. This one does it not once, not twice, not thrice, but several times. It is spooky and atmospheric in places, it has some jump scares, but it also has some out-and-out scares that are guaranteed to get to you, no matter how hard-core you think you may be.<br /><br />I do have to say that I guessed early on what happened in the end. I didn't know exactly why or how, but I did guess the cause of the haunting. I don't think it mattered, I don't think it was being hidden. I think it was obvious that the orphanage was haunted because of some terrible past event involving children (why else would you call it "The Orpanage"?!). But the reason behind the event was solid and the way the protagonist finds the information is cool. Besides, wasn't it Alfred Hitchcock who said that it isn't the bomb under the table that makes the scene scary, it's the fact that you don't know when it's going to blow up that creates the tension. So it didn't matter that I understood early on WHAT had caused the haunting.<br /><br />And finally, the ending is bittersweet. It isn't a typical American ending in that everything is wrapped up and presented to the audience with a bow. It isn't a sanitized ending, and it isn't necessarily a perfectly happy ending. I like that. It seems more real to me. I hate the fact that we Americans tend to want a sugary sweet ending so we can walk out and smile about the film without any more thought given. In fact, the last American film I can think of that didn't deliver the sappy ending was Sandra Bullock's "Premonition", and it flopped at the theater.<br /><br />Another film that I would draw comparisons to is Kevin Costner's "Dragonfly". It is similar in theme in that it is pretty creepy and scary until the end when you have some resolution for the protagonist, but not a typically happy American ending--a bittersweet ending, much like "The Orphanage".<br /><br />Overall, I truly enjoyed this film. It was spooky, it made me jump, it was fun, and it had a good ending. I hope the director makes more like this.