Brian De Palma's 'film noir' heeft alle aspecten van een geweldige film: rechercheurs, wapens, moord, een mooie blondine, een Oscar winnende brunette en een bokswedstrijd. Het gaat over geweld, geld, pooiers, porno en 'de beruchtste moord in de geschiedenis van Californië'. Maar helaas is de film gewoon niet goed genoeg.<br />De Black Dahlia gaat niet over moord, wapens, pooiers of porno. De Black Dahlia gaat over de nieuwe Amerikaanse droom: naar bed gaan met Scarlett Johansson. De Dahlia begint pas als een derde van de film is afgelopen, de langste 45 minuten die ik ooit in een bioscoop heb gezien. Een goed uur van de film heeft niets te maken met de plot, en ernaar kijken is net zoiets als kijken hoe je verf droogt. Een groot deel van deze verspilde filmtijd wordt toegeschreven aan de relatie tussen brigadier Leland 'Lee' Blanchard (Aaron Eckert) en agent Dwight 'Bucky' Bleichert (Josh Hartnett), waarbij we zien hoe hun transformatie van vijanden naar partners en vrienden onrealistisch snel gaat, wat onrealistisch cliché is.<br />Maar het grootste nadeel van de film is Josh Hartnett. Wat Hartnett als serieuze acteur doet, gaat mijn verstand te boven, maar zijn spel is zo houterig als maar kan. Het is ongelooflijk dat hij werd uitgekozen voor de rol van Bleichert, en het feit dat hij werd gecast, maakt dat ik mijn vertrouwen in Hollywoods doorsneeacteurs verlies. Zijn noir-achtige commentaar was als het lezen van woorden uit het script, waardoor de film steeds minder leek op de artistieke film die De Palma voor ogen had gehad.<br />Het enige positieve aan de film was Mia Kirshner, die ongeveer één minuut de tijd had om de rol van Dahlia te spelen, maar die was wel het meest memorabele personage. O ja, en we kregen ook nog Hilary Swanks kont te zien.<br />Maar over het geheel genomen is The Black Dahlia gewoon weer een slechte film om de zomer mee af te sluiten. Hij is ontzettend verwarrend met al zijn zinloze subplots, en aan het eind wordt hij alleen maar irritant. Het was een van die films waarvan je denkt dat je ze nooit meer hoeft te zien, en ik telde de minuten af tot wat volgens mij een climax zou worden, maar niet meer was dan een reeks lange monologen en onduidelijke uitspraken. Uiteindelijk kwamen we weinig te weten over de Dahlia en waren we zo'n beetje terug bij af, op een paar vermiste kameraden na.
Brian De Palma's so called "film noir" has all the aspects of a great film: detectives, guns, murder, a beautiful blonde, an Oscar winning brunette, and a boxing match. It involves violence, money, pimps, porn, and "the most notorious murder in California history". Sadly though, the movie just doesn't cut it.<br /><br />The Black Dahlia isn't about murder, or guns, or pimps or porn. The Black Dahlia is about the new American dream: to sleep with Scarlett Johansson. The Dahlia isn't even introduced until a third of the movie is over, the longest 45 minutes I've ever experienced in cinema. A good hour of the movie doesn't have anything to do with the plot, and watching it is just like watching paint dry. Much of this wasted screen time is attributed to the relationship between Sgt. Leland "Lee" Blanchard (Aaron Eckert) and Officer. Dwight "Bucky" Bleichert (Josh Hartnett), where we see their transformation from enemies to partners to friends unrealistically fast, which is unrealistically cliché.<br /><br />But the biggest downside of the movie is Josh Hartnett. What Hartnett is doing as a serious actor is beyond me, but his performance is a wooden as they come. It is unbelievable that he was considered for the role of Bleichert, and the fact that he was cast really makes me lose faith in Hollywood's mainstream actors. His noir-ish voice-over was like reading words off the script, making it feel less and less like the artsy film De Palma intended it to be.<br /><br />The only redeeming feature of the flick was Mia Kirshner who had about one minute of screen time as the Dahlia, but was the most memorable character. Oh, yeah, and we do get to see Hilary Swank's ass.<br /><br />But overall, The Black Dahlia is just another bad film to cap off the summer. It is extremely confusing with all its pointless sub-plots, and just gets annoying at the end. It's one of those movies you consider walking out of, and I counted down the minutes to what I thought would be a climactic finale, but was just a series of long monologues and unclear speaking. In the end, we learned little about the Dahlia, and were pretty much back where we started, except for a few missing comrades.