Dit was een moderne versie van een gangsterfilm uit de jaren veertig, ook bekend als film noir, maar met een andere invalshoek. Steve Martin, Rachel Ward en een paar andere acteurs praten als regisseur Carl Reiner met veel klassieke sterren uit het verleden. Ze laten het voorkomen alsof Alan Ladd, Barbara Stanwyck, Humphrey Bogart et cetera met Martin praten.<br />Het is duidelijk dat hoe beter je die film noirs leert kennen, des te leuker de film zal zijn als je probeert te herkennen uit welke film die clips komen. (De antwoorden staan in de aftiteling.) is het leukste deel van de film.<br />Het niet-zo-leukste deel is dat je je afvraagt hoe wat er gebeurt eigenlijk gebeurt. De plot is niet altijd gemakkelijk te volgen, en het is dubbel zo moeilijk vanwege de voortdurende 'onderbrekingen' met de klassieke filmscène die in het verhaal wordt opgenomen. Je raakt zo geboeid door het kijken naar die oude sterren dat je het spoor bijster raakt.<br />Dat is een van de redenen waarom ik niet geloof dat deze film veel indruk heeft gemaakt <0xE2><0x80><0x93> het verhaal is te ingewikkeld, gewoon te moeilijk om te volgen.<br />Ward was geweldig om naar te kijken en Martin was na een tijdje irritant. Als Ward er niet uitziet als de belichaming van een filmgodin uit de jaren veertig, weet ik niet wie dat wel doet. Dat, en de vlijmscherpe zwart-witfilm met de echte acteurs, is leuk om te zien. Maar Martin, die de film domineert, overdrijft de stomme opmerkingen. Ik had deze film graag wat rechter gespeeld gezien, als een echte noir. Het is een slimme film, maar soms te slim voor zijn eigen bestwil.
This was a modern-day version of a 1940s narrative gangster film, also known as film noir, but with a different twist. Steve Martin, Rachel Ward and a few others actors are seen talking to many classic stars of the past as director Carl Reiner used clips of those films to fake conversations with the up-to-date real actors of this film . They made it appear that Alan Ladd, Barbara Stanwyck, Humphrey Bogart et al were actually talking to Martin. <br /><br />Obviously, the more acquainted you are with those film noirs, the more fun this movie will be as you try to recognize what movie those clips came from. (The answers are shown in the ending credits.) That's the fun part of this movie.<br /><br />The not-so-fun part is simply trying to figure how what is happening in the first place. The plot is not always easy to discern, and it's doubly difficult because of the constant "interruptions" with the classic film scene inserted in the story. You get so captivated watching those old stars that you lose track of the storyline.<br /><br />That's a big reason I don't think this film ever caught on that much - the story is too convoluted, just too hard to follow.<br /><br />Ward was great to watch and Martin was annoying after awhile. If Ward doesn't look like the embodiment of a 1940s film goddess, I don't know who does. That, and the razor sharp black-and-white picture with the real actors, is nice to see. But, Martin, who dominates the film, overdoes the stupid comments. I would like to have seen this film played a little straighter, like a real noir. It's a clever film but sometimes too clever for its own good.