Het Grand Hotel van Edmund Goulding is een perfect voorbeeld van hoe een slechte film nog steeds geweldig kan zijn vanwege de onvolkomenheden, en niet ondanks die onvolkomenheden. Het is de winnaar van de Academy Award voor de beste film in 1933 (maar niet eens genomineerd in een andere categorie), en het is een onbetwistbare klassieker die zich onderscheidt als een van de beste (en meest tijdloze) films van de jaren dertig <0xE2><0x80><0x93> wat een geweldig decennium was voor de film. De verhaalstructuur was in wezen ongekend <0xE2><0x80><0x93> met uitzondering van dat ene jaar. Greta Garbo speelt een danseres die in een hotel verblijft, samen met een dief vermomd als baron (John Barrymore), een jonge, mooie stenografe (Joan Crawford), een strenge zakenman (Wallace Beery), een nerveuze sociale paria die probeert te genieten van wat er nog over is van zijn leven (Lionel Barrymore) en een mysterieuze dokter (Lewis Stone). 's Happiness en P.T. Andersons Magnolia), en het was beslist boeiender dan de meeste films die in die tijd door Hollywood werden geproduceerd (hoewel dit een geweldige tijd voor de film was, waren de meeste films gebaseerd op zeer conventionele en vaak geïmproviseerde stijlen om hun populariteit te bereiken). Dus als je bedenkt dat de Academy zulke buitenissige meesterwerken ooit erkende, vraag je je af wat er in de afgelopen paar jaar mee is gebeurd. Zelfs na 70 jaar is het Grand Hotel nog net zo briljant en fascinerend als het in het begin was <0xE2><0x80><0x93> zo niet meer: elk personage is net zo dynamisch en boeiend als het volgende, en elk kader is gevuld met verrassingen en eigenaardigheden. Misschien dat Pauline Kael het het best verwoordde toen ze schreef: 'Als je wilt zien wat voor glamour er vroeger was en wat oorspronkelijk'sterren' waren, dan is dit misschien wel het beste voorbeeld van alle tijden.' De sterren in het Grand Hotel zijn inderdaad echte sterren, waarvan Garbo de belangrijkste is: hoewel ze vaak genoemd wordt als een van de grote actrices, schijnen maar weinigen zich te herinneren hoe betoverend Garbo in werkelijkheid was. Ze leek bijna nooit te acteren, maar elk gebaar dat ze maakte en elk woord dat ze sprak, was schitterend overdreven - wat nodig zou zijn geweest in haar zwijgende rollen. En hoewel haar schoonheid verre van conventioneel is, is ze werkelijk onmiskenbaar. Toen de film voor het eerst werd uitgebracht, was Crawford berucht om haar frustratie over het feit dat Garbo altijd de hoofdrol kreeg (het gerucht ging dat ze altijd te laat op de set kwam en tussen de bedrijven door platen van Marlene Dietrich draaide, alleen maar omdat ze wist dat Garbo daar dol op was), maar voor mij maakt dit de personages alleen maar indrukwekkender: Crawfords rol wordt verondersteld wat ingetogener te zijn (zij is tenslotte de stenograaf en Garbo is de beroemdheid in de film). Misschien is Lionel Barrymore wel de indrukwekkendste rol van allemaal: als een stuntelende, overbezorgde man die zijn hele leven genegeerd is, is hij ronduit hartverscheurend; er is geen enkel moment waarop hij niet in zijn rol is (en dat geldt ook voor de rest van de cast). Zijn broer in levenden lijve, John Barrymore, is al even uitmuntend, een beminnelijke tegenhanger van Lionels subtiele melancholie. De aanpak van Goulding is zonder meer spectaculair: zijn innovatieve gebruik van close-ups en herhalingen is bewonderenswaardig <0xE2><0x80><0x93> vooral in een tijd waarin er geen precedent was voor deze methoden. Het script (dat oorspronkelijk een toneelstuk was) zit vol humor en inzicht (maar geen Oscar?). Eerder in deze recensie heb ik melding gemaakt van de veronderstelde tekortkomingen van de film, en Grand Hotel is inderdaad verre van perfect; veel scènes zijn ruw en ongelijk, en sommige plotontwikkelingen komen over als plotseling en ongelooflijk, maar de film is er alleen maar beter door geworden. Door de gebreken heeft het een scherp randje dat anders zou zijn vervangen door een overdreven gepolijste uitstraling die bij lange na niet zo meeslepend zou zijn. Al met al is het Grand Hotel een absoluut meesterwerk, zo simpel is het. Kijk ernaar en je zult versteld staan.<br /><br />**** A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ******A** ****
Edmund Goulding's Grand Hotel is a perfect example of how a flawed film can still be great because of its blemishes, and not in spite of them. Winner of the Best Picture Academy Award of 1933 (but not even nominated in any other category), it is an indisputable classic that stands apart as one of the finest (and most timeless) motion pictures of the 30's -- which was a terrific decade for the cinema. The story structure was essentially unprecedented -- with the exception of that same year's Freaks, which was unprecedented in practically every way possible -- in that it featured multiple characters with independent relationships and intertwining narratives (in other words, it laid the groundwork for every Robert Altman film ever made -- Gosford Park in particular). Greta Garbo plays a dancer staying at a hotel along with a thief disguised as a baron (John Barrymore), a young and beautiful stenographer (Joan Crawford), a stern businessman (Wallace Beery), a fidgety social outcast trying to enjoy what's left of his life (Lionel Barrymore), and a mysterious doctor (Lewis Stone). The mysticism and coincidence of multiple people dealing with secret issues in the same location remains one of the most compelling and intriguing film techniques out there (see Todd Solondz's Happiness and P.T. Anderson's Magnolia), and it was certainly more compelling than most of what was being produced by Hollywood at the time (in spite of the fact that this WAS a great time for film, most pictures relied on very conventional and often contrived styles to achieve their popularity). So to think that the Academy once recognized such offbeat masterpieces makes you wonder what happened to them over the past few years. Even after 70+ years, Grand Hotel remains just as brilliant and fascinating as it was to begin with -- if not more: each character is as dynamic and enthralling as the next, and each frame is filled with surprises and idiosyncrasies. Perhaps Pauline Kael put it best when she wrote, "If you want to see what screen glamour used to be, and what originally 'stars' were, this is perhaps the best example of all time." Indeed, the stars in Grand Hotel are true stars, the foremost being Garbo: while often cited as one of the great actresses, few seem to recall how mesmerizing Garbo truly was. She hardly ever appeared to be acting, yet every gesture she made and every word she spoke was magnificently overdone -- as would have been necessary during her silent roles. And even though her beauty is far from conventional, it is truly undeniable. When first released, Crawford was notoriously frustrated that Garbo received top billing (she was rumored to have always arrived late on the set, playing Marlene Dietrich records in between cuts just because she knew they were Garbo's pet peeves), but to me this only enhances the characters: Crawford's role is supposed to be more subdued (afterall, she IS the stenographer and Garbo IS the celebrity in the film). Perhaps the most impressive performance of all is Lionel Barrymore's: as a bumbling, overly anxious everyman who has been ignored his entire life, he is completely and utterly heart-breaking; there is not a single moment when he isn't in character (and the same goes for the rest of the cast). His real-life brother John Barrymore is equally outstanding, providing a suave counterpart to Lionel's subtle melancholy. Goulding's direction is nothing short of spectacular: his innovative use of close-ups and repeated set-ups is something to be admired -- especially at a time when there was no precedent for these methods. The script (which was originally a play) is filled with both wit and insight (yet no Oscar nod?). Earlier in this review I made mention of the film's supposed flaws, and Grand Hotel is indeed far from perfect; many of the cuts are rough and uneven, and some of the plot developments come off as sudden and unbelievable, but the film is only better for it. Its faults give it an edge that would have otherwise been replaced by an overly polished look which wouldn't be nearly as compelling. All in all, Grand Hotel is an absolute masterpiece, plain and simple. Watch it and be amazed.<br /><br />Grade: A+<br /><br />(#88 on my All-Time Top 100 list. Visit http://imdb.com/board/bd0000002/thread/6917771 to view the entire list)