Obligate liefdesaffaires zijn in Hollywood al jaren en jaren een vaste prik, met wisselende gradaties van succes, en hier wint de formule. Joan Crawford, net terug van haar Oscarwinnende rol in _MILDRED PIERCE_, speelt haar rol als de noodlottige Louise Howell, een voormalige verpleegster die midden op straat in elkaar is gezakt terwijl ze 'David... David...'jammert. Het punt is dat ze een onbekende persoon is in een vreemde stad en een team van psychiaters probeert de reden achter haar waanzin te achterhalen.<br /><br />POSSESSED is een goed, zeepachtig verhaal dat in flashbacks wordt verteld met een paar leuke wendingen en wendingen, heel goed geregisseerd door Curtis Bernhardt, die de film een somber noir-gevoel geeft, en terwijl bij tijd en wijle Louise's leven een somber noir-gevoel krijgt, en terwijl bij tijd en wijle Louise's leven een somber noir-gevoel krijgt, en terwijl bij tijd en wijle Louise's leven een somber noir-gevoel krijgt. Het personage kan heel onsympathiek zijn, van bezitterig tot manisch tot humeurig (en vooral wanneer 'David', gespeeld door Van Heflin, weer in haar leven komt), er is een zekere treurigheid over haar onvermogen om opnieuw te beginnen met haar eigen leven als getrouwde vrouw, en gelukkig is Crawford in staat dit perfect over te brengen. Een krachtige scène die laat zien hoe geweldig ze als actrice (in tegenstelling tot als ster) zou zijn geworden als ze een echte rol had gekregen en de kans had gekregen om haar gevoelens te uiten terwijl ze weinig zei, is de fantasiescène waarin ze zich verbeeldt dat ze haar stiefdochter (Geraldine Brooks) heeft vermoord. Brooks heeft verkering gehad met Heflin en Crawford, maar is nog niet over hem heen, is ziedend. Als ze de confrontatie met haar aangaat, volgt er een worsteling, worden er geheimen onthuld en gaat Brooks de trap af. Dan beseft Crawford dat dit nooit is gebeurd, maar het is ijzingwekkend om haar wrede ogen te zien staren uit een gezicht dat er tegelijkertijd gekweld, kwaadaardig en dement uitziet terwijl ze op Brooks wacht, en dat is het beste in de film.<br />De enige zwakke plek in de film is de noodzaak om Crawfords aftakeling tot schizofrenie aan het eind te verklaren: het doet denken aan de procedure die Hitchcock zou gebruiken voor PSYCHO. Krankzinnigheid is altijd het beste als er geen diagnose wordt gesteld, maar toen werd het noodzakelijk geacht, en dit berooft de film van wat misschien een perfect einde had kunnen zijn: Crawford die 'David! David! David...!' blijft schreeuwen. Absoluut een om op te zoeken en in de gaten te houden.
Obssessive love affairs have been a Hollywood staple for years upon years now with varying degrees of success, and here the formula wins. Joan Crawford, fresh out of her Oscar win in MILDRED PIERCE, acts the hell out of her role as the ill-fated Louise Howell, a former nurse who has collapsed in the middle of a street moaning "David... David.... " The thing is, she is an unknown person in a strange town and a team of psychiatrists try to find out the reason behind her madness.<br /><br />POSSESSED is a good, soapy yarn told in flashback with some nice twists and turns, directed quite well by Curtis Bernhardt who gives the movie a moody noir feel, and while at times Louise's character can be quite unsympathetic, going from possessive to manic to moody (and more so once "David," played by Van Heflin, re-enters her life), there's a certain sorrowfulness about her inability to start again with her own life as a married woman, and thankfully Crawford is able to convey this perfectly. One powerful sequence which shows how great an actress (as opposed to star) she would have become if given true roles and a chance to emote while expressing little is the fantasy sequence where she imagines she has killed her step-daughter (Geraldine Brooks). Brooks has been going steady with Heflin and Crawford, not over him yet, is seething. When she confronts her, there is a struggle, secrets are revealed, and down the stairs goes Brooks. Then Crawford realizes this never happened, but to see her cruel eyes staring out from a face that looks tortured and evil and demented all at once as she waits for Brooks is chilling and the best thing in the movie.<br /><br />The only flaw in the film is the need to explain Crawford's descent into schizophrenia at the end: it recalls the same procedure Hitchcock would adopt for PSYCHO. Madness is always best when left undiagnosed, but then it was deemed necessary, and this robs the film of what might have been a perfect ending: Crawford screaming "David! David! David...!" over and over again. Definitely one to seek and watch.