Een uiterst belangrijk onderdeel van vrijwel alle succesvolle films is spanning, een gevoel van onzekerheid bij de kijker over wat er kan voortkomen uit de gebeurtenissen die zich op het scherm afspelen, welk genre het ook is, zelfs wanneer we een uitkomst (Apollo 13) kennen als het werk goed wordt gedaan; en dat alles moet wijzen op een totale afwezigheid van spanning in deze zwak geregisseerde film, die dof van scène naar scène ploetert tot aan het vlakke einde. Hij probeert per ongeluk een eind te maken aan het overspel, hij pleegt per ongeluk een moord, waarop hij een plan smeedt om de verantwoordelijkheid voor de misdaad af te schuiven op een plaatselijke dronkaard, waarbij hij zijdelings een vraag over de titel stelt: was Scotts 'What a warled web we weave...' (Marmion) de beoogde bron, onbedoeld omgezet in 'rafelig'? (een amendement dat een onderdeel zou zijn van deze slecht geconstrueerde affaire). De film is doordrenkt van clichés, wordt gehinderd door een onbenullige score, en het acteerwerk van de drie genoemde hoofdpersonen is vaak g<0xC3><0xAA>nant slecht, met name in het geval van Bridges, dat aan het afgezaagde script zou kunnen worden toegeschreven als het niet was dat Anne Helm als de hoer en Murray Hamilton als Stagg waren. Zijn partner slaagt erin iets van hun materiaal te maken, terwijl Broderick Crawford tijdens zijn paar scènes boven het zijne uitstijgt.
A critically important component of virtually all successful cinema is suspense, a perception of uncertainty within the viewer as to what may ensue from the events occurring upon the screen, whichever genre, present even when we know an outcome (Apollo 13) if the work is done well; all of which is meant to point to a total absence of suspense in this weakly directed feature, which dully plods from scene to scene until its flat ending. Lloyd Bridges, cast as police sergeant Ed Stagg, has discovered that the husband (Frank Converse) of his daughter Tina (Sallie Shockley) is dallying with a local chippy and during Stagg's attempts to end the adultery, he accidentally commits a murder, upon which he forges a plan to place responsibility for the crime upon a local inebriate, tangentially providing a question of the title: was Scott's "What a tangled web we weave..." (Marmion) the intended source, inaptly transposed into "tattered"? (an amendment that would be of a piece within this poorly crafted affair). The film is steeped in cliché, hampered by a witless score, and the acting from the three mentioned leads is often embarrassingly bad, notably in the case of Bridges, which might be attributed to the hackneyed script if it were not that Anne Helm as the doxy and Murray Hamilton as Stagg's partner manage to make something of their material, while Broderick Crawford rises above his during his few scenes.