Ik vind het moeilijk te bevatten dat er in al die jaren dat dit programma op de buis is geweest, nooit ook maar de geringste ophef is gemaakt over de manier waarop de ocd-patiënten in beeld worden gebracht. Natuurlijk, het is een grappig detectiveprogramma dat af en toe ronduit slim kan zijn in zijn intriges en dialogen. Maar in tegenstelling tot wat de producenten en 'ocd-experts' blijkbaar hebben gezegd, is de rol van Monk ronduit beledigend. Vanaf de allereerste aflevering heeft het programma ocd als een grap behandeld, een komische stoornis die gemakkelijk afgedaan en daarom gemakkelijk bespot kan worden. Ik durf te wedden dat als een nieuw, luchthartig detectiveprogramma zou proberen een personage te portretteren dat, laten we zeggen, geen benen heeft, het onderwerp iets serieuzer zou worden genomen. Hebben jullie die aflevering gezien waarin hij zonder rolstoel de trap op probeerde te komen, en hij maar bleef bonken en weer naar beneden viel terwijl de stomme muziek speelde, en toen kwam zijn assistent binnen en zei: 'O, Ironside, leer je het dan nooit? Je bent nog maar een halve man!' en toen moest iedereen heel hard lachen. Nee? Wat dacht je van de zes SEASONS-series waarin dat gebeurde?<br />Dat is een van de dingen die ik het leukst vind aan het programma... dat iedereen zo ontzettend neerbuigend doet, en Monk pikt dat natuurlijk. Want, weet je, hij verdient het. Eerlijk, dat het personage van Sharona, die gewiekste alleenstaande moeder die de baan echt nodig had, ongestraft kon wegkomen met voortdurende en openlijke kritiek, kritiek op en spot met haar werkgever, is het ultieme bewijs van hoe de makers van de serie de situatie werkelijk zien. In alles wat in de buurt van een plausibele situatie komt, zou ze onmiddellijk zijn ontslagen, en als er enige gerechtigheid bestond, zou ze hard zijn geslagen voordat ze uit zijn huis werd gezet. Maar nee... het is de bedoeling dat ze het realistische personage is waar we allemaal mee te maken hebben, nietwaar?<br />Ik weet dat sommige mensen met ocd enige troost hebben gevonden in de serie, en in het feit dat ocd <0xC3><0xBC>berhaupt door de mainstream is erkend, en dat is iets geweldigs. Maar over het algemeen is deze serie...' De beschrijving van een man met een aandoening waarvan de schrijvers onverklaarbaar denken dat het ocd is, maakt dat mensen die de echte aandoening hebben zich nog meer buitengesloten voelen. En de eerste seizoens-dvd inpakken met een vochtig doekje... wat een blijk van gevoeligheid van de marketingjongens in de VS. Maar nee, het is een zorgzame show, dat hebben de producenten gezegd.<br />Ik heb een paar van de commentaren die hier staan doorgenomen... ocd is de laatste paar jaar een soort populair woord geworden. Iedereen die graag een opgeruimd huis heeft of beide schoenen dezelfde kant op laat wijzen, giechelt en zegt dat hij het heeft. Weet je hoe je weet dat iemand niet weet waar hij het over heeft? Als ze zeggen: 'O, ik...' '... een beetje ocd...' Dit is een belangrijk detail, mensen: ocd is geen bijvoeglijk naamwoord. Als iemand het op die manier gebruikt, kun je je volkomen gerechtvaardigd voelen om alles te negeren wat ze verder nog zeggen, ooit zullen zeggen.<br />Persoonlijk zou ik graag een aflevering willen zien die 'Mr. Monk Kan De Kamer Niet Uit' heet. Het zou een vol uur kunnen zijn waarin Tony Shalhoub probeert zijn hand uit de deurpost te halen. In het tweede bedrijf, na de pauze, kan hij gaan huilen. De ontknoping kan zijn als hij in het vijfde bedrijf de badkamer niet haalt en in zijn broek plast. En we zullen er allemaal hartelijk om lachen.
I find it difficult to fathom that in all the years this show has been on the air, the hasn't been the slightest hint of public outcry at its portrayal of OCD sufferers. Sure, it's a funny little detective show that can occasionally be downright clever in its plots and dialogue. But despite what the producers or "OCD experts" have apparently said, the character of Monk is insulting beyond words. From the very first episode, the show has treated OCD as a joke, a comical disorder, easily dismissed and therefore easily mocked. I daresay if a new, lighthearted detective show attempted to portray a character with, say, no legs, the subject would be taken a bit more seriously. Like Ironside, for instance... did you ever see that episode where he tried to get up the stairs without his wheelchair, and he just kept thumping along and then falling back down while the goofy music played, and then his assistant came in and said "Oh, Ironside, won't you ever learn? You're only half a man!" and then everybody had a good laugh? No? How about the SIX SEASONS worth of episodes where that happened? <br /><br />That's one of my very favorite things about the show... the way everyone is so desperately patronizing, and Monk naturally puts up with it. Because, y'know, he deserves it. Honestly, that the character of Sharona, that streetwise single mom who really needed the job, could get away with constantly and publicly criticizing, second-guessing, and mocking her employer is the ultimate testament to how the show's creators really view the condition. In anything approaching a plausible situation, she would have been instantly fired, and if there were any justice, slapped very hard before being ejected from his home. But no... she's meant to be the realistic character we all relate to, isn't she? <br /><br />I know that some OCD sufferers have taken some solace from the show, and from the fact that OCD has been recognized by the mainstream at all, and that's a wonderful thing. In the main, though, this show's depiction of a man with something the writers inexplicably think is OCD simply makes people who have the real condition feel more ostracized than ever. And packing the first season DVD set with a moist towelette... what a stroke of sensitivity from the marketing guys at USA. But no, it's a caring show, the producers said so.<br /><br />I've been looking through some of the comments posted here... OCD's become something of a popular buzzword the last few years. Everyone who likes to keep a tidy house or have both shoes pointing the same way giggles and says they have it. You know how you can tell when someone doesn't know what they're talking about? When they say "Oh, I'm a little bit OCD..." Here's an important detail, folks: OCD is not an adjective. If someone uses it that way, you can feel completely justified in ignoring everything else they ever say, ever.<br /><br />Personally, I'd like to see an episode called "Mr. Monk Can't Leave the Room." It could be a full hour of Tony Shalhoub trying to move his hand from the doorframe. In act two, after the break, he can start to cry. The denouement can be when he can't make it to the bathroom in act five, and urinates on himself. And we'll all have a good laugh.