Versie: Koreaanse/Japanse audio, Engelse ondertiteling.<br />Het is grappig hoe de dingen kunnen lopen. Ik leverde een recensie voor 'The Big Swindle' <0xE2><0x80><0x93> een Koreaanse overval die 2 uur duurde <0xE2><0x80><0x93> en schreef dat ik altijd winnaars schijn te vinden als ik naar willekeurige Koreaanse films kijk. Ik moet een vloek over mezelf hebben afgeroepen, want uiteindelijk stuitte ik op deze prutser in het huis van een vriend. Een slechte Koreaanse film? Ik weet niet meer waar ik in moet geloven.<br />In 2009: Lost Memories! werd de moord op Ito Hirobumi (een Japanse functionaris in het bezette Korea) verijdeld, en de geschiedenis volgt een heel andere route. De Tweede Wereldoorlog is nooit in de Stille Oceaan uitgevochten en Korea is tot 2009 Japans grondgebied gebleven. Masayuki Sakamoto (Dong-Kun Jang) en Shojiro Saigo (T Lakeru Nakamura) zijn jbi (Japanse inlichtingendienst) agenten die een onderzoek doen naar een kennelijke terroristische aanslag op een Japans museum in Seoul. Het doel van de aanslag was de Maanziel <0xE2><0x80><0x93> of zoals ik hem graag noem: 'De Boomerang van de Dood', zodat het niet klinkt als iets wat is gestolen uit een 'Final Fantasy'-spel <0xE2><0x80><0x93> en het is aan Sakamoto en zijn dappere helper om uit te zoeken waarom de Haruseijin zo wanhopig graag de Boomerang van de Dood willen stelen.<br />Zoals een paar andere Koreaanse films die rondgaan: '2009: Lost Memories'. '2009' heeft veel te maken met het Koreaanse nationalisme: Seoul wordt gepresenteerd als een heel Japanse stad, de Japanse karakters lijken goed maar zijn in werkelijkheid slecht, en vice versa voor de Koreaanse karakters. Ik weet zeker dat '2009' een gevoelige snaar zou raken bij de Koreaanse kijkers, maar ik zat vast en moest voortdurend de tijd bijhouden. 'Shiri', 'JSA' en 'Phantom: The Submarine' zijn allemaal gebaseerd op het Koreaanse nationalisme. Wat maakt ze beter dan '2009'? Nou, om te beginnen zijn ze niet helemaal saai.<br />'2009: Lost Memories' lijkt verloren te gaan tussen drama en actie. De eerste actiesequentie is overdreven dramatisch, maar zonder goede reden. Hij probeert krachtig te zijn, maar wat kan mij dat schelen als ik nog steeds de namen van de karakters niet ken, laat staan hun motieven. Vanaf dat moment worden de actiescènes alleen nog maar erger. Ze zijn allemaal erg lomp en in slow motion opgenomen, en sommige vertonen camerawerk dat zo slecht is dat je alleen maar onder de indruk kunt zijn. Net als in de rest van de film wordt de actie overvleugeld door de sterke orkestratie. Als er van alle kanten op je geschoten wordt, word je blijkbaar op magische wijze beschermd door vioolmuziek. Als je niet voor het einde van de negentig minuten in slaap bent gevallen, schreeuw je: 'Ja, de hoofdpersoon kan niet gedood worden met conventionele wapens! IK KRIJG HET!' Ik weet dat ik dat deed.<br />Wat houdt het drama met de actie in? Nou, het moet het onophoudelijke huilen zijn! In dramatische scènes en schietscènes probeert '2009' voortdurend tranen te vergieten. Als er geen mensen sterven, doet de film zijn best om een verhaal te vertellen dat geen logica heeft en redelijk voorspelbaar is. Als je bekend bent met de geschiedenis, vind je het misschien moeilijk om het ongeloof over het hele wat-als-gebeuren op te schorten. Het is voorspelbaar, dus je hoeft niet al te veel aandacht te besteden aan wat er daarna gebeurt. Het grootste deel van de tijd is het enige wat er gebeurt een cliché of een scène waarin de film de kijker aan het huilen probeert te maken. Ik verveelde me zo dat ik huilde.<br />Ik heb nog een Koreaanse film over tijdreizen gezien. Het was een dramafilm die 'Il Mare' heette. Vreemd genoeg vond ik dat leuk, maar '2009: Lost Memories' is ongelooflijk saai.
Version: Korean / Japanese audio, English subtitles.<br /><br />Its funny how things work out. I submitted a review for 'The Big Swindle' - a 2 hour long Korean heist move - and mentioned that I always seem to find winners while watching random Korean movies. I must have jinxed myself, as I ended up coming across this dud at a friends house. A bad Korean movie? I don't know what to believe in anymore.<br /><br />"What if?" time! In '2009: Lost Memories', the assassination of Ito Hirobumi (a Japanese official in occupied Korea) was foiled, and the course of history takes a very alternate route. World War Two was never fought in the Pacific and Korea has remained as a Japanese territory until 2009. Masayuki Sakamoto (Dong-Kun Jang) and Shojiro Saigo (Tôru Nakamura) are JBI (Japanese Bureau of Investigation) agents investigating an apparent terrorist attack on a Japanese museum in Seoul. The objective of the attack was the Lunar Soul - or as I like to call it: "The Boomerang of Death", that way it doesn't sound like something stolen from a 'Final Fantasy' game - and it is up to Sakamoto and his plucky little sidekick to find out why the Haruseijin are desperate to steal the Boomerang of Death.<br /><br />Like a few other Korean films floating around, '2009: Lost Memories' plays heavily to Korean nationalism: Seoul is presented as a very Japanese city, the Japanese characters appear good but are really evil, and vice-versa for the Korean characters. I'm sure '2009' would strike a chord with Korean viewers, but I was left stranded and constantly checking the time. 'Shiri', 'JSA, and 'Phantom: The Submarine' are all based in Korean nationalism. What makes them better than '2009'? Well, for one, they are not totally boring.<br /><br />'2009: Lost Memories' seem to be lost in between drama and action. The first action sequence is overly dramatical, but for no good reason. It tries to be powerful, but why should I care when I still don't know the names of the characters, let alone their motivations. The action scenes only get worse from then on. They're all very clunky and shot in slow-motion, and some of them display camera-work so poor that you can only be impressed. Like the rest of the movie, the action is over-powered by the strong orchestral score. Apparently when being shot at from all directions, you will be magically protected by violin music. If you have not fallen asleep by the 90 minute mark, you will be screaming "Yes, the main character cannot be killed by conventional weapons! I GET IT!". I know I was.<br /><br />What links the drama with the action? Why, it must be the incessant tear-jerking! In dramatical scenes and gun-play scenes alike, '2009' is constantly trying to jerk tears. When people aren't dying, the film is trying hard to present a story that is lacking in logic and fairly predictable. If you're familiar with the history, you may find it hard to suspend disbelief about the whole what-if thing. It is predictable, so you don't need to pay too much attention to figure out what happens next. Most of time the only thing happening next is a cliché or a scene in which the film tries to make the viewer cry. I was so bored that I was crying.<br /><br />I've seen another Korean movie about time-travel. It was a drama movie called 'Il Mare'. Strangely enough, I liked that, but '2009: Lost Memories' is incredibly boring. 'Nuff said - 1/10