Perfecte, vlekkeloze, zwarte komedie met een humor die even duister is als de nacht waarin Paul Hacket (Griffin Dunne), een aardige vent, een allemansvriend, een gewone computerman in zijn duisternis, werd omringd door allerlei vreemde vreemden die heel goed de dodelijke wezens van de nacht konden zijn die de SOHO in het begin van de jaren tachtig elke avond na sluitingstijd bevolkten... of zijn ze er misschien nog? Als er ooit een briljante film is gemaakt over een nachtmerrie die werkelijkheid is geworden, dan is het After Hours. Deze film lijkt heel anders dan wat we met Martin Scorsese zijn gaan associëren, maar het is onmiskenbaar zijn film. Hij speelt zich af in New York en de donkere, angstaanjagende straten komen rechtstreeks uit Scorseses eerdere meesterwerken, 'Mean Streets'. (De straten na sluitingstijd zijn nog akeliger, nietwaar?) en 'Taxi Driver', de afschrikwekkende afdaling naar het echte Inferno.<br /><br />Amy Robinson, de filmproducente, noemt _After Hours_ een 'donkere, grappige, paranoïde New Yorkse zomerfilm' <0xE2><0x80><0x93> en dat zegt genoeg. Deze film doet me eraan denken hoe geweldig het zou zijn als Scorsese vaker komische films zou maken (niet de hersenloze, romantische Hollywood-komedies, maar het 'donkere, grappige, paranoïde' type). Ik moet het schrijven van de film noemen, wat absoluut briljant is, gezien het feit dat het het eerste werk van Joseph Minion was. Roger Ebert, die _After Hours_ onlangs heeft opgenomen in zijn lijst van grote films, zegt dat Minions leraar, de Joegoslavische regisseur Dusan Makavejev, het script een 'A' heeft gegeven. Ik wil ook het camerawerk vermelden van Michael Ballhaus, de Duitse filmer die met Rainer Werner Fassbinder fabelachtig werk heeft afgeleverd. Het lijkt me dat Scorsese misschien Fassbinders The Bitter Tears of Petra von Kant heeft gezien, omdat beide films de claustrofobische en verstikkende sfeer delen die door Ballhaus op verbazingwekkende wijze is vastgelegd. Na hun eerste samenwerking in After Hours zouden Scorsese en Ballhause The Color of Money (1986), The Last Temptation of Christ (1988), Goodfellas (1990), Gangs of New York (2002) en The Departed (2006) maken. De reis door de ergste nacht die Paul ooit had meegemaakt, deed me denken aan een andere surrealistische reis, een van mijn allergrootste favorieten, 'O Lucky Man' van Lindsay Anderson. _After Hours_ is voor mij even goed. In beide films maken de aardige mannen een reis die wreed, bizar, gevaarlijk en tegelijkertijd onweerstaanbaar grappig wordt. Mick Travis wilde slagen in het leven, terwijl Paul Hacket alleen maar een leuke avond wilde en misschien in de buurt wilde komen van een mooie vrouw die hij eerder had ontmoet (Rosanna Arquette). In plaats daarvan kwam hij een drietal mysterieuze en gevaarlijke vrouwen tegen die hem verleidden, betoverden en met afschuw vervulden (Linda Fiorentino, Terri Garr en Catherine O'Hara). En dan heb ik het nog niet eens over alle gestoorde mannelijke personages. After Hours wordt niet genoemd in de opmerkelijkste en gedenkwaardigste films van Scorsese, maar het is wel zo. Ook al speelt de film zich af in de jaren tachtig, het is tijdloos; het verliest niets van zijn duistere nachtelijke kracht. Het is een groots werk van de meester die altijd gepassioneerd over film is geweest. Scorsese maakte After Hours toen hij gedwongen werd op te houden met werken aan _The Last Temptation of Christ_, en hij was gedeprimeerd, gefrustreerd en onzeker of hij er ooit nog naar zou terugkeren. Scorsese zei tegen zijn vriendin Mary Pat Kelly: 'Mijn idee was toen om me terug te trekken en niet hysterisch te worden en te proberen mensen te vermoorden. Dus de truc was toen om te proberen iets te doen.' Scorsese bekende later dat het werken aan After Hours hem zijn liefde voor het maken van films teruggaf. De leden van de jury van het Festival van Cannes waren beslist gebiologeerd door Scorsese's inspirerende regie. In 1986 werd hij onderscheiden met de prijs voor de beste regisseur. Als er ooit een regisseur was die die prijs verdiende, dan was het Martin Scorsese voor het wonder dat After Hours is.<br /><br />10/10/10.
Perfect flawless black comedy with humor as dark as the night that caught Paul Hacket (Griffin Dunne), a nice guy, an everyman, an ordinary computer operator in its darkness and surrounded him by all kinds of weird strangers who very well could be the deadly creatures of night that inhabited SOHO of early 1980s every night after hours... or perhaps they are still there? If ever a brilliant film was made about a worst nightmare come true, After Hours it is. This movie seems so different from what we've come to associate with Martin Scorsese but it is undeniably his film. It takes place in NYC, and its dark scary streets come directly from Scorsese's earlier masterpieces, "Mean Streets" (the streets after hours are even meaner, are they not?) and "Taxi Driver", the horrifying descend to the real Inferno.<br /><br />Amy Robinson, the film producer calls After Hours "dark, funny, paranoid New York summer movie" - and it says it all. This movie makes me think how great it would be if Scorsese turned to comedies (not the Hollywood brainless light romantic comedies but "dark, funny, paranoid" type) more often. I have to mention writing which is absolutely brilliant, considering that it was the first work by Joseph Minion. Roger Ebert, who recently has included After Hours to his list of Great movies, mentions that Minion's teacher, the Yugoslavian director Dusan Makavejev, gave the script an "A." Having seen Makavejev's infamous Sweet Movie, I am not at all surprised. I also want to mention the camera work by Michael Ballhaus, the German cinematographer who has made fabulous in their beauty films with Rainer Werner Fassbinder. It seems to me that Scorsese might have seen Fassbinder's The Bitter Tears of Petra von Kant because both films share the claustrophobic and suffocating atmosphere which was captured amazingly by Ballhaus. After their first work together on After Hours, Scorsese and Ballhause would make The Color of Money (1986), The Last Temptation of Christ (1988), Goodfellas (1990), Gangs of New York (2002), and The Departed (2006).<br /><br />The journey through the worst night ever by Paul brought to mind another surreal journey, one of my all time favorites, "O Lucky Man" by Lindsay Anderson. After Hours is in the same league for me. In both films, the nice guys take a trip that would turn brutal, bizarre, dangerous yet irresistibly funny. Mick Travis wanted to succeed in life while Paul Hacket only wanted some fun night and perhaps to get close to a beautiful woman he'd met earlier (Rosanna Arquette). Instead, he would encounter a trio of mysterious and dangerous women who seduce, mystify, and horrify him (Linda Fiorentino, Terri Garr, and Catherine O'Hara). And I don't even mention all crazy male characters. After Hours does not get mentioned among Scorsese's most remarkable and memorable films but it is. Even if it takes place in the 80s, it is timeless; it does not lose any of its dark nocturnal power. It is a great work of the master who has been always passionate about cinema. Scorsese made After Hours when he was forced to stop working on "The Last Temptation of Christ" and was depressed, frustrated, and uncertain if he would ever return to it. Scorsese told his friend Mary Pat Kelly. "My idea then was to pull back, and not to become hysterical and try to kill people. So the trick then was to try to do something." Scorsese later confessed that working on After Hours gave him back his love for making movies. The members of the jury in Cannes Festival were certainly mesmerized with Scorsese's inspiring directing. They awarded him with the Best Director Prize in 1986. If ever any director deserved it, it was Martin Scorsese for the marvel which After Hours is.<br /><br />10/10