Toen de actiescènes voor _Gypsy Moths_ op het punt stonden opgenomen te worden, voornamelijk op het vliegveld van Benton, Kansas, was ik 18 en woonde ik in Wichita. Vanwege mijn belangstelling voor acteren, voornamelijk in High School-producties, reageerde ik, samen met mijn vijf broers en zussen en mijn moeder, die zelf een beetje een trut was, op een 'roep' voor publieksscènes op het vliegveld van Benton. Omdat ik Burt Lancasters lengte en bouw had en even groot was, 1 meter 42, werd ik gepromoveerd tot stand-in voor hem en werd ik uiteindelijk de vervanger van alle mannelijke hoofdrolspelers, behalve Gene Hackman, die zijn broer gebruikte. Er was een scène in een park in El Dorado, KS, waar Deborah Kerr en Burt Lancaster op een draaimolen zitten te praten. Dan staat hij op en leunt nogal dicht tegen mevrouw Kerr aan. De regisseur wilde de belichting van die scène veranderen om de nieuwe positie van meneer Lancaster te compenseren. Hij riep de'seconden' op om de plaatsen van de acteurs in te nemen terwijl ze de belichting bijstelden. Op dat moment was Deborahs stand-in bij de schommels bezig de vettige chili die die avond was geserveerd kwijt te raken en kon ze de oproep niet beantwoorden. John Frankenheimer was van streek omdat ze geen verslag had uitgebracht en deed alsof hij op het punt stond haar te ontslaan, maar, als altijd de gracieuze dame, mevrouw. Kerr zei dat ze het prima vond om daar alleen maar te zitten en dat ze voor zichzelf zou invallen. De scène vereiste dat Burt Lancaster zo ver naar voren leunde dat hun gezichten maar een paar centimeter van elkaar verwijderd waren. Daar was ze, de volmaakte professional en ik, die voor meneer Lancaster inviel, stonden oog in oog met een actrice van wie ik hield sinds ik haar had gezien in films als 'From Here to Eternity' en 'The King and I'. Het is een understatement om te zeggen dat ik me niet op mijn gemak voelde door te zeggen dat ik zweette als een otter en me zorgen maakte over mijn adem. Ze voelde dat ik me niet op mijn gemak voelde en stelde me vragen over wat ik wilde worden (ze zei niet 'toen ik volwassen werd'). Ik was in die tijd erg geïnteresseerd in een acteercarrière en ze zei dat als ik ooit naar Hollywood zou komen om haar op te zoeken, ze een afspraak met haar agent voor me zou regelen. Wat me verbaasde aan de uitwisseling was dat ik besefte dat ze het meende en dat ze waarschijnlijk de tijd uit haar drukke agenda had vrijgemaakt om dat te doen. Mijn achting voor haar groeide die avond vele plooien. Hoewel ik begrijp dat ze nu in Zwitserland woont, heb ik dat vaak gedacht, ook al zit ik in mijn 50'ers.' Het zou geweldig zijn als ze nog steeds in Hollywood woonde en ik contact met haar kon opnemen. Ik zou haar herinneren aan wat ze 36 jaar geleden had gezegd en vragen wanneer ze me kon meenemen naar haar agent. Met mijn 85 jaar zou het me niet verbazen als ze zei: 'Geef me een paar minuten, dan gaan we er meteen naartoe.' Deborah Kerr, ik hou nog steeds van je en dat zal altijd zo blijven.
When action scenes for "Gypsy Moths" were about to be shot, mostly at the Benton,Kansas airfield, I was 18 and living in Wichita. Due to my interest in acting, mainly in High School productions, I, along with my five brothers and sisters and Mother who was a bit of a ham herself, answered a "cattle call" for crowd scenes at Benton Airfield. Because I was Burt Lancaster's general height and build and was the same size, 42 Long, I was upgraded to Stand-in for him and ended up standing in for all the principle male characters except Gene Hackman who used his brother. There was a scene in a park in El Dorado, KS where Deborah Kerr and Burt Lancaster sit on a merry-go-round and talk. He then stands up and leans in rather closely to Ms. Kerr. The director wanted to change the lighting on that particular shot to compensate for Mr. Lancaster's new position. He called for the "Seconds" to take the actors' places while they fine tuned the lighting. At that moment Deborah's stand-in was over by the swings, in the process of losing the greasy chili which had been catered that night and couldn't answer the call. John Frankenheimer was upset by her failure to report and acted like he was about to fire her, but, always the gracious lady, Ms. Kerr said she was fine just sitting there and would stand in for herself. The scene required that Burt Lancaster lean in to the point that their faces are mere inches apart. There she was, the consummate professional and I, standing in for Mr. Lancaster, was face to face with an actress I had loved ever since seeing her in such films as "From Here to Eternity" and "The King and I". It's understating my uneasiness by saying I was sweating bullets and worrying about my breath. She sensed my discomfort and proceeded to ask me questions like what I aspired to be (she didn't say 'when I grew up', which was, to me, just more evidence of her class) to set me at ease. At the time I was very interested in an acting career and she said that if I ever got to Hollywood to look her up and she would get me an appointment with her agent. What amazed me about the exchange was that I realized she was serious and would very probably have taken the time out of her busy schedule to do just that. My esteem for her grew many fold that night. Although I understand she now lives in Switzerland, I have often thought that even though I am in my 50's and gave up the thought of acting professionally years ago, it would be great if she still lived in Hollywood and I was able contact her. I would remind her of what she said 36 years ago and ask when she would be able to take me to see her agent. At 85 years old, I wouldn't be surprised if she said, "Give me a couple of minutes and we'll go over right now." Deborah Kerr, I still love you and I always will.