Dit is een prachtig film noirverhaal dat zich afspeelt in het gegoede Amerika van de hogere middenklasse. Het geeft blijk van de populaire ambivalentie die men toentertijd had ten aanzien van de psychoanalyse, met één 'goede' dokter en één charlatan.<br />Ik ben een fan van Gene Tierney, zonder dat ik haar een geweldige actrice vind. Ze was uitzonderlijk knap, had een zeer gepolijste manier van doen en was van een heel gemiddeld niveau. Dat maakte haar tot een geweldige vertegenwoordigster van de middenklasse en van hun hoop om verfijnd te worden. Hoewel dit niet haar beste film is (dat is ofwel _The Death and Mrs. Muir_ of _Laat haar maar aan de hemel over_ ), vind ik dit haar beste acteerwerk. Het gebruikt haar nietszeggendheid in zijn voordeel, en dit script geeft haar ook het pathos en de verwarring om haar emoties volledig te uiten, wat zeldzaam is voor haar films. (Voor de oplettende kijker toont het ook de tekortkomingen van haar acteerstijl; zoals wanneer ze in een stortvloed van bittere tranen uitbarst en achteraf met droge ogen en sereen kijkt. Maar voor deze film speelde ze een vrouw die volledig gescheiden was van haar eigen emoties, en zelfs dat werkte in het voordeel van de plot.)<br />Een acteur wordt altijd beter gemaakt, wordt meer uitgedaagd door te werken met andere grote acteurs, en zij werkt hier met een van de allerbeste, José Ferrer. Dit was kort voor zijn nominatie voor de Academy Award in _Cyranno_, en het is heel goed mogelijk dat deze ongelooflijk complexe vertolking heeft bijgedragen aan die overwinning, want hij is gewoonweg uitmuntend. Alle schurken op het witte doek zouden dit moeten zien, elke seconde van zijn vertolking is gevuld met een heel scala aan emoties en alledaagse details. Het is duidelijk dat niet alleen zijn personage de slimste persoon in de zaal is, maar Ferrer misschien ook wel. Tierney draagt het verhaal en Ferrer voert het uit. Charles Bickford geeft ook een fantastische vertolking in een kleinere, maar gelaagde rol als de verfomfaaide, bedroefde rechercheur.<br />Richard Conte, is de echte vreemde eend in de bijt. Zijn stoere manier van doen is wat zijn carrière heeft gedragen. Dus het was een interessante keuze om hem te casten als de eersteklas psycholoog en ideale echtgenoot, maar het werkt niet echt. We kunnen gewoon niet echt geloven dat mensen hem om hulp zouden vragen, dat niveau van gevoeligheid is er niet. Maar uiteindelijk is dit een onderstroom van de film, en regisseur Otto Preminger heeft misschien wel duidelijk gemaakt dat zelfs een goede psychiater misschien niet zo goed voor mensen is.<br />Deze film was waarschijnlijk in zijn tijd schokkend <0xE2><0x80><0x93> alsof je naar een dronken knokpartij van die aardige mensen naast je keek. Een groter thema dat hier aan de orde komt, is dat het 'perfecte naoorlogse leven' een lege huls is. Omdat deze film in 1949 is gemaakt, laat hij een heel vroeg waarschuwingsschot op de boeg van de 'Cleaver Family'-huls zien. Het zou nog bijna tien jaar duren voordat dit een veel vaker voorkomend thema werd in films als de 'Strangers when we meet' van Kim Novak en Kirk Douglas, en daarna in films met James Dean, die het schoolvoorbeeld werd van een idyllisch gezinsleven met een verstoorde kern.<br />De getalenteerde Ben Hecht schreef het scenario met Andrew Solt, gebaseerd op een roman van Guy Endore. Veel meer dan een mysterie, veel meer dan een film noir, is dit een heel mooi verhaal met goede plotwendingen, een emotioneel leven (dat gewoonlijk afwezig is of ijskoud in een film noir), ontwikkeld met subtiliteit en hersens. Het is nog steeds een genot om naar te kijken, maar tijdloos geworden door de verachtelijke, van-hen-houden-tot-hen-haten-opvoering van José Ferrer.
This is a marvelous film noir story set in every day upper-middle-class America. It presents the popular ambivalence felt at the time about psychoanalysis, with one "good" Doctor and one charlatan.<br /><br />I am a fan of Gene Tierney, without thinking she a great actress. She was exceptionally pretty, had a very polished manner, and very average in range. This made her a wonderful representative of both the middle class, and their hopes of being refined. To my mind, while this is not her best film (That being either THE GHOST AND MRS. MUIR or LEAVE HER TO HEAVEN), this IS her finest acting work. It uses her blankness to advantage, and this script also gives her the pathos and confusion to vent full emotional range which is rare for her films. (To the observant person, it also displays the flaws of her presentational acting style; as when she breaks down in a torrent of bitter tears, and looks up afterwards  dry eyed and serene. But for THIS film  playing a woman completely divorced from her own emotions  even that works to the benefit of the plot.) <br /><br />An actor is always helped  made better, challenged more  by working with other great actors, and she is working here with one of the very best, Jose Ferrer. This was shortly before his academy award win in CYRANNO, and quite possibly, this incredibly complex performance contributed to that win, he is simply excellent. All screen villains should watch this, every second of his performance is filled with a gamut of emotions, and mundane details. It is clear that not only is his character the smartest person in the room, but Ferrer may be as well. Tierney carries the story and Ferrer moves it along. Charles Bickford also gives a marvelous performance in a smaller, yet layered role as the rumpled, grieving Detective.<br /><br />Richard Conte, is the real oddball casting. His street-tough demeanor is what carried his career. (He is magnificent as the psycho mob boss in stylish expressionistic noir film, THE BIG COMBO.) So it was an interesting choice to cast him as the intellectual top-notch psychologist, and ideal husband, but it doesn't really work. We just can't really believe that people would turn to him for help, that level of sensitivity isn't there. Ultimately, this is an undercurrent of the movie, however, and Director Otto Preminger may have been making the point that even a good Psychiatrist may not be that good for people.<br /><br />This film was probably shocking in its day  not very nice - like watching those lovely people next door have a drunken brawl. A larger theme which is being exposed here is that the "perfect post-war life" is an empty façade. Since this was made in 1949, this film presents a very early warning shot across the bow of the "Cleaver Family" façade. It would be almost 10 years before this was a much more common thread, in such movies as the Kim Novak/Kirk Douglas "STRANGERS WHEN WE MEET," and then films with James Dean, who became the poster boy of idyllic family life with a dysfunctional core.<br /><br />The talented Ben Hecht wrote the screenplay with Andrew Solt, based on a novel by Guy Endore. Much more than mystery, much more than noir, this is a very fine story with good plot twists, emotional life (which is usually absent or ice-cold in noir), developed with subtlety and brains. It is still a joy to watch for itself, but made timeless by the despicable, love-to-hate-him performance of Jose Ferrer.