Hoewel ik Elisabeth Shue een prachtige voorstelling vond van een jonge moeder die door de angst en de depressies van het posttraumatisch stresssyndroom heen breekt, waren de bijrollen niet zo innemend. Haar emoties waren geloofwaardig, maar de verhaallijn was buitengewoon verwarrend. Misschien omdat dat nu juist de bedoeling van de film was? Was het hele thema gericht op de verwarring, de angst en de bezorgdheid waar de meeste jonge moeders mee te maken krijgen? Want het einde vernietigde alle sympathie die ik had voor wat het hoofdpersonage doormaakte. De film liet me achter met een HARDE, verontrustende ervaring. Ik wil de film niet voor iedereen bederven, maar wat de voorafgaande commentaren betrof, moest ik de film echt nog een keer zien. Niet alleen als moeder, maar ook als iemand die verantwoordelijk is voor een ander leven.
While I thought Elisabeth Shue did a wonderful performance of a new mother going through the anxiety of post par-tum depression, the supporting actors were not as engaging. Her emotions were believable, but the storyline was extremely confusing. Perhaps because that was the whole point of the movie? Was the entire theme centered around the confusion, fear, and anxiety that most new mothers face? Because the ENDING completely destroyed any sympathy I had for what the main character. This movie left me with a HORRIBLE, unsettling feeling. I don't want to spoil the movie for everyone, but to the comments posted prior, I actually DID have to watch the movie again. There are subtle foreshadowing events that reveal her insecurities building...not only as a mother, but also as someone responsible for another life. I just hoped for a better ending.