Deze film leek bijna voortdurend te draaien toen ik een jaar of zeven was, en ik herinner me dat hij toen ontzettend eng en boeiend was. Mijn zus is tot op de dag van vandaag nog steeds doodsbang voor die kleine dooraderde mensen, dus als het boosaardige kleine broertje dat ik ben, zocht ik een exemplaar dat ik haar met Kerstmis kon geven en keek er als eerste naar.<br />Het verhaal gaat dat de afzichtelijke Kim Darby, met een kapsel dat zo te zien door de krulspelden is gekomen, dit prachtige huis van haar grootmoeder heeft geërfd. Haar man, Jim Hutton, ziet al die prachtige ramen en ruimte en het zwembad aan de achterkant, en hij zou nog liever in een flat in een wolkenkrabber wonen. Tijdens de film wordt er voortdurend gepraat over hoeveel werk er in het huis gedaan moet worden, en op een gegeven moment zeggen ze dat een etentje in het huis net zoiets is als 'eten in de metro', terwijl dit allemaal volkomen wordt tegengesproken door het huis zelf, dat spectaculair is. Oké, het is versierd met een uitgebreide dwarsdoorsnede van alles wat er mis is met de jaren zeventig, maar het huis zelf is adembenemend. Later horen we steeds weer dat het stel 'zoveel werk' aan het huis heeft gedaan dat we dachten dat we daar tijdens de film geen enkel bewijs van zouden zien.<br />Hoe dan ook, Kim wil hier een studie van maken, nou ja, een studie in de kelder, waar een grote open haard is die dichtgemetseld en vergrendeld is. De klusjesman blijft maar tegen haar zeggen dat ze het maar beter niet kan openmaken als ze weet wat goed voor haar is, maar wil niet uitleggen waarom. Natuurlijk maakt ze het open, en al gauw horen we kleine stemmetjes zeggen: 'We zijn vrij! We zijn vrij! Ze heeft ons vrijgemaakt!'<br />Eén ding is vanaf het begin duidelijk: Kims man is een enorme klootzak. Deze kleine tijdcapsule is afkomstig uit de periode waarin mannen er geen been in zagen hun vrouw te vertellen dat ze psychotisch waren in plaats van zelfs maar de geringste poging te doen om te horen wat ze te zeggen hadden. Jim is ook de hele tijd een kreng tegen Kim, gooit haar voortdurend met zijn houding om de oren en geeft om niets anders dan zijn baan en zijn reputatie. Er is een beetje 'plaatselijkheid'. In de zin dat Kim het gevoel heeft dat hij zich de rest van hun huwelijk alleen maar zorgen hoeft te maken over zijn baan, maar ik heb het idee dat hun problemen veel dieper gaan.<br />Zo snel al beginnen er vreemde dingen te gebeuren, die, zo komen we al snel te weten, worden veroorzaakt door dit ras van manshoge mannen in gorillapakken met vreemde dooraderde maskers op. Om de een of andere reden willen ze Kim hebben. Probeer alsjeblieft niet te veel waarde te hechten aan een verklaring voor deze verschijnselen <0xE2><0x80><0x93> hoe dan ook, een verklaring komt er nooit. Je denkt: is het hekserij? Buitenaardse wezens? Een oud Indiaas kerkhof? Een oud Chinees geheim? En er komt nooit iets. De kleine aapmensen, altijd vergezeld van een onverklaarbare en volslagen belachelijke groene gloed, sluipen naar buiten en veroorzaken met regelmatige tussenpozen chaos in het huishouden. Na een paar borstelsessies met haar harige vriendinnen is Kim begrijpelijkerwijs over haar toeren en schichtig (terwijl haar man haar, met toenemende ergernis, als een krankzinnige beschouwt (wie had kunnen denken dat echtgenoten zo graag wilden dat hun vrouw stapelgek was?), wat het verbazingwekkend maakt dat ze niet in het minst over haar toeren is als, op het toppunt van haar nervositeit, het licht in de badkamer uitgaat terwijl zij onder de douche staat. Kim doucht zich gewoon weg, zonder acht te slaan op wat er om haar heen gebeurt. Ik denk dat ze gewoon heel, heel hard die crèmespoeling uit haar haar moest spoelen.<br />Spoilers vooruit! De aanvallen nemen toe, met een bijbehorende daling van de kijkcijfers. Maar ze bieden in elk geval de schrale lol van jongens die ronddartelen op decors van reusachtige boeken en trappen die zo zijn ontworpen dat ze er klein uitzien. Al die tijd denkt Kim er niet aan om gewoon het huis te verlaten. Weet je, ze hébben hotels, Kim. Ze wordt verondersteld de nacht in het huis van een vriendin door te brengen, hoewel die vriendin nooit komt opdagen en niemand dat vreemd lijkt te vinden. De idioten ook, hoewel het inmiddels duidelijk is dat de kleine mannetjes bang zijn voor het licht en nooit het licht aandoen. Afgezien van het feit dat ze nooit heeft overwogen om overdag, als de kleine mannetjes slapen, de schoorsteen weer open te zetten, wat de enige methode is die in het verleden kennelijk heeft gewerkt. Idioten.<br />En zo loopt het uit op een noodlottige avond - nadat de bebaarde binnenhuisarchitect is vermoord - waarin Kim door de kleine beestjes wordt gedrogeerd. Haar vriendin, Geraldine Ferraro, gelooft haar eindelijk, maar vindt het nog steeds geen probleem om haar alleen te laten (ook al is ze gedrogeerd!) om telefoontjes te plegen en buiten rond te sluipen. Haar man, die haar nu een beetje begint te geloven, laat haar in huis achter om een praatje met de klusjesman te maken. Niemand overweegt om haar gewoon het huis uit te zetten, wat alle kleine angsten die dit ding misschien bij de zwakzinnigen heeft opgeroepen, vernietigt.<br />Het hele geval heeft de sfeer van het script dat ver voor de film werd geschreven, en van niemand die genoeg om het geeft om terug te gaan en het aan te passen. Het grootste voorbeeld hiervan is al dat gepraat over het huis dat een puinhoop is, terwijl het duidelijk klaar is voor Architectural Digest, en er zijn andere kleine voorbeelden waarin iemand praat over iets wat nooit is gebeurd of wat dan ook. Niettemin weten kleine enge mannetjes die in hoeken sluipen een paar huiveringwekkende dingen te vertellen. Iemand zou deze film kunnen herschrijven en een onvoldoende krijgen. Jammer dat er zo weinig moeite in deze versie is gestoken.<br />- Kijk eens naar andere recensies op mijn website over slechte en goedkope films, Cinema de Merde, cinemademerde.com.
This movie seemed to be almost constantly when I was around seven, and at the time I remember it being totally scary and engrossing. My sister remains freaked out about the little veiny-headed people to this day, so, being the evil little brother that I am, I hunted down a copy to give to her for Christmas, and watched it first.<br /><br />The story is that the hideous Kim Darby, in a hairdo seemingly accomplished by swirlie, has inherited this gorgeous house from her grandmother. Her husband, Jim Hutton, sees all the beautiful windows and space and pool out back and alland would rather live in an apartment in a high-rise. Throughout the movie, there is all this talk about how much work the house needs, saying at one point that a dinner party there will be like "eating in the subway," when all of this is utterly belied by the house itself, which is spectacular. Sure, it's decorated with a comprehensive cross-section of everything wrong with the 70s, but the house itself is a stunner. We later keep hearing about how the couple has "done so much work" on the house, thought we never see ANY evidence of this throughout the movie.<br /><br />Anyway, Kim wants to make a study out of this, well, study in the basement, which features a big fireplace that has been bricked up and bolted closed. The handyman keeps telling her that she'd better not open it if she knows what's good for her, but won't explain why. Naturally, she opens it, and soon enough we're hearing little voices saying "We're free! We're free! She set us free!"<br /><br />One thing apparent from the start is that Kim's husband is a major jerk. This little time capsule comes from the period in which men thought nothing of telling their wives that they are psychotic rather than even making the slightest attempt to hear what they have to say. Jim is also a bitch to Kim throughout, throwing constant attitude at her and caring about nothing but his job and reputation. There is a little bit of "topicality" in that Kim feels like he's going to only be worried about his job for the rest of their marriage, but it seems to me that their problems run far deeper than that.<br /><br />So soon enough strange things start happening, caused, we soon find out, by this race of foot-high men in gorilla suits with strange veiny-headed masks on. For some reason they want Kim. Please don't put too much stock in getting an explanation for this phenomena-ever-as one never comes. You're like, is it witchcraft? Aliens? Ancient Indian burial ground? Ancient Chinese secret? And nothing ever comes. The little ape-men, always accompanied by an inexplicable and wholly ludicrous green light, creep out and cause havoc in the household at regular intervals.<br /><br />After a few brushes with her furry friends, Kim is understandably freaked out and skittish (while her husband, with increasing annoyance, considers her a lunaticwho knew husbands were so eager to consider their wives plumb nuts?), which makes it surprising that she doesn't seem phased in the least when, at the height of her nervousness, the lights in the bathroom go out while she's taking a shower. Kim just showers away, taking no heed. I guess she just really, really had to get that crème rinse out.<br /><br />Spoilers ahead! The attacks increase, with a corresponding drop in viewer interest. But they do at least offer the meager fun of seeing guys cavort around sets made of giant books and stairways designed to make them look small. During all this time, Kim never thinks of just leaving the house. You know, they DO have hotels, Kim. She is supposedly going to spend the night at a friend's house, though the friend never shows up and no one seems to think that's strange. The fools also, though by now it's obvious that the little men are afraid of the light, never turn on the lights. In addition to never considering just bolting up the chimney again during the day, while the little men are sleeping, which is the only method that obviously worked in the past. Idiots.<br /><br />So it all builds toward a fateful evening-after the bearded decorator is killed-in which Kim is drugged by the little beasties. Her friend, Geraldine Ferraro, finally believes her, but still has no problem leaving her alone (while drugged!) to make phone calls and creep around outside. Her husband, now starting to believe her a little bit, leaves her in the house to go have a chat with the handyman. No one considers just taking her out of the house, which destroys any minor scares this thing may have generated on the weak-minded. <br /><br />The whole thing has the air of the script being written way before the film was shot, and of no one caring enough to go back and adjust it. The biggest example of this is all the talk about the house being a wreck, when it's clearly ready for Architectural Digest, and there are other little instances where someone will talk abut something that never happened or whatever. Nevertheless, little creepy guys skulking around in corners does manage to offer a few chills. Someone could remake this movie and have a B-feature on their hands. Too bad such little effort was put into this version.<br /><br />--- Check out other reviews on my website of bad and cheesy movies, Cinema de Merde, cinemademerde.com