George Segal speelt een stijve boekverkoper in New York City die schrijver wil worden, maar niets publiceert; nadat hij op een avond de huisbaas heeft gebeld met de prostituee Barbra Streisand, staat ze bij hem op de stoep. Ze vertelt hem dat ze fotomodel en actrice is <0xE2><0x80><0x93> haar derde tv-optreden is voor de bewakingscamera van de lift! De twee beminnelijke verliezers kibbelen wat met elkaar voordat ze in een onzekere liefde belanden, en je zou kunnen zeggen dat de film óf een prima plot heeft, óf een buitengewoon dunne romantische komedie is. Streisand, die zo slecht Brooklyns spreekt dat ze soms Cockney wordt, draagt ordinaire, hilarische hoerenkleding, maar haar schrilheid is niet gemoduleerd (tenminste niet in de eerste akte) en soms kan ze irritant zijn. De sekspraatjes zijn nu gedateerd en de film ziet eruit als een relikwie uit het eind van de jaren zestig, maar het is een grappige film over tegenpolen. Hoewel de laatste scènes veel te zacht zijn, verandert de regisseur Herbert Ross genoeg snelheid om de boel aan de gang te houden, ook al kan zijn onregelmatige ritme sommige kijkers afschrikken.
George Segal plays an uptight New York City book-clerk who hopes to be a writer but can't get anything published; after calling the landlord one night on prostitute-neighbor Barbra Streisand, he finds her on his doorstep. She tells him she's a model and an actress--her third time on TV is in front of the elevator security camera! The two lovable losers banter back and forth before falling into uncertain love, and you could say the film is either nicely devoid of major plot devices or is an exceptionally thin romantic comedy. Streisand, her Brooklynese so thick she sometimes lapses into Cockney, wears tacky, hilarious hooker-outfits, but her shrillness isn't modulated (at least not in the first act) and she can sometimes be grating. The sex-talk is dated now, and the picture looks like a relic from the late-'60s, yet it's a funny film about opposites. Although far too soft in its final scenes, this debut movie for director Herbert Ross changes speeds enough to keep things bubbling, even though his bumpy rhythm may put some viewers off. *** from ****