Eugene O'Neill is <0xE2><0x80><0x93> zo'n tweeënvijftig jaar na zijn dood en zevenentachtig jaar nadat zijn eerste stukken op het toneel verschenen <0xE2><0x80><0x93> nog steeds Amerika's grootste dramaturg. Dat is niet moeilijk te begrijpen <0xE2><0x80><0x93> niemand heeft onze persoonlijke ellende ooit zo grondig ontleed door zijn eigen tragedies bloot te leggen. Het is begrijpelijk dat hij zich zelden met komedie heeft beziggehouden (het komt wel voor in zijn stukken <0xE2><0x80><0x93> in HUGHIE, kijk maar naar de verwrongen heldenverering van de gokker en misdaadbaas Arnold Rothstein). Twee keer (in feite) probeerde O'Neill komedie. Eerst een spoof, MARCO MILLIONS over Marco Polo. De andere keer was AH, WILDERNESS!, zijn enige succesvolle Broadway-stuk in de jaren dertig <0xE2><0x80><0x93> 1955. Het is een sympathieke weergave van het Amerikaanse gezinsleven in de middenklasse van 1905 (ongeveer in dezelfde tijd dat die veel afschrikwekkender versie van het gezinsleven plaatsvindt, _Lange dag, lange nacht_ ). En omdat we weten wat O'Neill doormaakte, is het helemaal niet geruststellend om deze versie te zien. Het stuk zal amusant zijn, maar in ons cynische hart weten we dat O'Neill het echt nodig had en het nooit heeft gekregen.<br />Eén ding dat het publiek helaas nooit heeft gekregen, was de ster van de oorspronkelijke productie. In zijn op een na laatste voorstelling op Broadway speelde George M. Cohan de vader, Nat Miller. De critici van 1932 waren dolenthousiast over Cohans rol. De oorspronkelijke keuze voor de rol bij MGM was Will Rogers, maar Rogers wilde met Wiley Post de hele wereld rondvliegen en kwam in plaats daarvan bij een vliegtuigongeluk op Point Barrow om het leven. Lionel Barrymore is nog steeds een goede vervanger voor Cohan of Rogers. De rolbezetting is uitstekend, van Barrymore en Spring Byington als de ouders (let op de problemen die Barrymore heeft met het eten van bepaalde soorten vis) tot Wallace Beery als de beschonken oom en Aline MacMahon als de ongetrouwde tante. De drie zoons, Arthur (Frank Albertson), Dick (Eric Lindon) en Tommy (Mickey Rooney) en de dochter Mildred (Bonita Granville) helpen allemaal mee om een beeld te schetsen dat dicht bij Norman Rockwell komt (hoewel het ogenschijnlijke alcoholisme van de oom verontrustend is). Maar er zijn ook een paar geweldige momenten, zoals aan het eind wanneer Nat Dick waarschuwt voor gevallen vrouwen/prostituees als 'kerkhoven'. Neill-fans kunnen ze inschakelen, de dode oudere broer die zijn talenten verspilde aan drank en vrouwen, en de jongere broer die voortijdig stierf. Plotseling verandert de glitter en glamour van het kleine stadje Amerika in 1905 tijdens het weekend van 4 juli in de schaduwwereld van vier dode zielen die een eindeloze, wederzijdse strijd voeren in een zomerhuis in New England. Het is een goed gemaakte film van MGM van ongeveer dezelfde hoogte, maar de bron van alle aangename humor van het stuk heeft een lange, donkere schaduw die verontrustend is.
Eugene O'Neill remains, some fifty two years after his death and some eighty seven since his first plays appeared on stage, America's greatest dramatist. This is not hard to understand - no one ever dissected our personal miseries as well by laying bare his own tragedies. It is understandable that he rarely touched on comedy (it does crop up in some forms in his plays - in HUGHIE look at the way the hotel night man has some twisted hero-worship of the gambler crime kingpin Arnold Rothstein). Twice (actually) O'Neill tried comedy. First a spoof, MARCO MILLIONS about Marco Polo. The other was AH, WILDERNESS!, which was his only successful Broadway play in the 1930s - 1955. It is a lovable look at middle class, small town American family life in 1905 (about the same time that that far more horrifying version of family life, A LONG DAY'S JOURNEY INTO NIGHT, occurs). And because we know what O'Neill was going through, seeing this version is not reassuring at all. The play will amuse, but in our cynical souls we know that it is what O'Neill really needed and never got.<br /><br />One thing the audience never got (unfortunately) was the star of the original production. In his penultimate Broadway performance, George M. Cohan played the father, Nat Miller. The critics of 1932 raved for Cohan's meaningful and wonderful performance, but we can only read of it - he was never in the running for the movie role. He was extremely difficult to work with under other directors, and would have been hard to control. It's too bad. The original choice for the role at MGM was Will Rogers, but Rogers wanted to make a round the world plane trip with Wiley Post, and went to their joint death in a crash at Point Barrow instead. Still Lionel Barrymore is good as substitute for either Cohan or Rogers.<br /><br />The cast on the whole is first rate, from Barrymore and Spring Byington as the parents (note the business about the problems Barrymore has eating certain types of fish) to Wallace Beery as the inebriate uncle and Aline MacMahon as the spinster aunt. The business of the three sons, Arthur (Frank Albertson), Dick (Eric Lindon), and Tommy (Mickey Rooney), and the daughter Mildred (Bonita Granville) all helps paint a picture that is close to Norman Rockwell (although the apparently alcoholism of the uncle is troubling). But it has some terrific moments, as towards the end when Nat warns Dick about fallen women/prostitutes as "sepulchres". But with a knowledgeable audience of O'Neill fans they can put in the dead older brother who wasted his talents on booze and women, and the baby brother who died prematurely. Suddenly the glitz and glare of the 1905 small town America on the 4th of July weekend turns into the shadow world of four dead souls pursuing an endless mutual fight in a New England summer house. It is a finely made movie of MGM near it's height, but the source for all the pleasant humor of the piece has a long dark shadow that is unsettling.