Ik genoot van de manier waarop de film het leven van een ernstig autistisch kind beschreef. Ik hield van de manier waarop de moeder met haar leven en haar realiteit omging. Ik kon me goed inleven in haar leven en de manier waarop ze met de dingen omging. Ik kon ook haar verbazing begrijpen toen ze ontdekte dat haar zoon meer kon dan ze had gedacht.<br />Maar toen de film was afgelopen en ze haar kind in een inrichting had gestopt en de deur uit was gelopen... en haar laatste toespraak tot haar zoon, waarin ze hem vertelde dat ze hem had tegengehouden... toen was het voor mij een beetje bedorven.<br /><br />De zeer ongelukkige boodschap van deze film lijkt te zijn dat het om de moeder gaat.' Het is de schuld van de moeder dat haar kind autistisch is, en het beste voor autistische kinderen is om in een inrichting te gaan wonen, en het beste voor moeders van autistische kinderen is om hun kinderen in een inrichting te stoppen en eruit te gaan en een leven te hebben. Er wordt ook een punt gemaakt dat moeders die hun kinderen niet in een inrichting willen stoppen, hun kinderen alleen maar gebruiken om zichzelf het gevoel te geven dat ze bijzonder zijn.<br />Ik geloof dat deze film een heel goede weergave is van 1994. Kirstie Alley heeft fantastisch de complexe emoties weergegeven die komen kijken bij het opvoeden van een kind dat haar tegelijkertijd wanhopig nodig heeft en nauwelijks haar bestaan erkent. De toespraak die ze hield toen haar man haar verliet, was precies goed. We doen wat we moeten doen, hoe moeilijk het ook is. En de onfortuinlijke waarheid is dat de meeste vaders van kinderen met een beperking vertrekken. Ze kunnen het niet aan en geven het op, en laten het helemaal aan de moeder over om het in haar eentje aan te pakken. En tegen de tijd dat er een echt aardige man langskomt die het wil accepteren en helpen en deel wil uitmaken van het gezin, is de moeder zo uitgeput dat ze niets meer kan voelen behalve wat er gedaan moet worden. De complexe combinatie van hoop en wanhoop was hier prachtig weergegeven. Ik zou graag zien dat deze film opnieuw werd gemaakt met dezelfde cast, maar met een ander einde. Ik zou graag zien dat de moeder een school vond die overdag open was, alleen om voor haar zoon te zorgen en hem les te geven, zodat ze haar dagen vrij had om haar eigen interesses na te jagen. Ze kon zien hoe haar zoon vooruitging en leren hoe ze hem thuis kon helpen zijn levensvaardigheden te leren. Als ze zich begint te ontspannen en op een dagelijkse basis meer hoop en minder wanhoop krijgt, kan ze zich weer met zichzelf verbinden.<br />Natuurlijk hou ik zo veel van Kirstie Alley, Stockard Channing en Sam Waterston dat ik die drie bijna alles zou willen zien doen. Het was zo heerlijk om ze alle drie samen te zien en een show te zien opvoeren over een onderwerp dat me zo na aan het hart lag.
I actually enjoyed this movie's portrayal of life with a severely autistic child. I loved the mom's mouthy way of dealing with her life and her reality. I could easily relate to her life and the way she was handling things. I could also understand her amazement at finding that her son could do more than she thought he could.<br /><br />But having the movie end with her putting her child into an institution and walking out the door.... and her final speech to her son where she tells him that she has been holding him back... that spoiled it for me a bit.<br /><br />This movie's very unfortunate message seems to be that it is the mother's fault that her child is autistic and the best thing for autistic children is to go live in an institution and the best thing for moms of autistic children is to put their children in an institution and get out and have a life. There is also a point made that moms who don't want to put their children into an institution are just using their kids to make themselves feel special.<br /><br />I believe that this movie is a very good representation of 1994. Kirstie Alley did a fantastic job of conveying the complex emotions involved in raising a child who simultaneously needs her desperately and barely acknowledges her existence.<br /><br />The speech that she gave when her husband was leaving her was exactly right. We do what we have to do no matter how hard it is to do. And the unfortunate truth is that most fathers of special needs kids do leave. They can't handle it and they give up, leaving it all to the mother to handle on her own. And by the time some actually nice man comes along who wants to accept and help and be part of the family the mother is so worn out she cannot feel anything except what must be done. The complex combination of hope and despair was beautifully portrayed here.<br /><br />I would love to see this movie made again with the same cast but with a different ending. I would like to see the mom find a school that was during the day only to take care of and teach her son and then she could have her days free to pursue her own interests. She could see her son's progress and learn how to help him learn life skills at home. As she begins to relax and have more hope and less despair on a daily basis she becomes able to reconnect with her own self again.<br /><br />Of course I love Kirstie Alley, Stockard Channing and Sam Waterston so much I would watch those three do just about anything. It was such a treat to see all three of them together and doing a show about a subject so close to my heart.