Alleen al als ik aan die film denk, krijg ik de rillingen en wil ik huilen. Van geluk, bedoel ik. Ik vind het vreselijk om zo melodramatisch te klinken, maar zo voelde ik me toen ik die film voor het eerst zag toen ik tien was. Als ik het me goed herinner, was het een mini- kerstfilm die elk jaar met Kerstmis op cbs werd uitgezonden. Ze lieten hem elk jaar een jaar of 5, 6 zien, en toen verdween hij. Ik was een jong kind dat opgroeide in Brooklyn en mijn leven had sterke overeenkomsten met dat van J.T., want ook ik leidde een hard, eenzaam bestaan en adopteerde zwerfhonden en katten, om ze dan dood aan te treffen nadat ze een voor een door auto's waren aangereden. Maar dat weerhoudt me er niet van om vriendschap te sluiten met andere zwervers, want deze film heeft me veel waardevolle lessen over het leven geleerd. Vooral voor dieren. Wat zou ik er niet voor overhebben om deze personages nog eens te zien!
Just thinking about this movie gives me shivers and makes me want to cry. In happiness, that is. I hate to sound so melodramatic, but that's how this movie affected me as a 10 year old seeing it for the first time. If I can recall, this movie was a Christmas season mini-classic shown every year on CBS. They used to show it every year for about 5 or 6 years or so, then it vanished. I was a young kid growing up in Brooklyn and my life had some strong parallels to JT's as I, too, had a hard, lonely existence and adopted stray dogs and cats only to find them dead after being hit by cars one after another. That didn't stop me from befriending other strays though, as this movie taught me many valuable lessons about life. Especially for animals. What I wouldn't give to revisit these characters again!