Zegt onze waardige verteller en gids: 'Groot-Brittannië... Groot-Brittannië... Groot-Brittannië... land van traditie... vis en friet... de wisseling van de seizoenen... de kleuren van de vlag. Heb je je ooit afgevraagd hoe het er toegaat in Groot-Brittannië? Ik ook niet...'<br />En daarmee brengen Matt Lucas en David Walliams ons in een Groot-Brittannië dat ver verwijderd is van Jane Austin. Lucas is klein, dik en onbehaard, een soort roze, zachte lappenpop. Walliams is lang, behaard (haarpakje?) en, afhankelijk van de gelegenheid, wolfachtig of alleen met een heleboel tanden. Zij zijn de scheppers, schrijvers en acteurs van Klein-Brittannië, een komedieserie die draait om de levens van een stuk of tien van de slechtste Britse voorbeelden van het menselijk leven. Wil je een irritante, lastige tiener met een zwaar accent en een smoes voor alles? Probeer Vicky Pollard dan eens. Wat dacht je van de verwijfde assistente van de premier, die altijd wel een smoes vindt om zich voor de man op zijn knieën te laten vallen. Of de dikke, in een rolstoel zittende Andy Pipkin, die moppert en lummelt en gewoon te lui is om te lopen. En dan heb je nog de mollige Daffyd Thomas, een jonge jongen uit Wales die strakke, felgekleurde polyester kleren draagt en de enige homo in zijn dorp is... en vastbesloten is dat zo te houden. En dat gebeurt steeds vaker. We gaan vaak bij hen op bezoek, meestal in plaatsen als de Kelsey Grammar School en het St. God's Hospital. Aangezien Lewis en Walliams ze allemaal spelen (geholpen door een kleine cast van acteurs met een uitgestreken gezicht), is de oude traditie van mannen in jurken in Groot-Brittannië nog springlevend.<br />In de Verenigde Staten is er niets wat daarop lijkt, en dat zal waarschijnlijk ook nooit gebeuren. De FCC zou een rolberoerte krijgen, en de meeste Amerikaanse sociale diensten ook. Groot-Brittannië is verschrikkelijk on-PC. Als je denkt dat het smakeloos is om de draak te steken met homoseksuelen, oude dametjes, geestelijk gestoorden, dikke mensen, minderheden of allerlei andere groepen (afgezien van politici en tieners natuurlijk), dan is dit niet de show voor je. ('Ben je dik omdat je lesbisch bent of ben je dik omdat je lesbisch bent?' Matt Lucas en David Walliams hebben een wereld (en een serie) gecreëerd die dwaas, schunnig, bruut, slim, satirisch, surrealistisch, obsceen en grappig is. Je kunt er het best in kleine doses naar kijken. Groot-Brittannië was zo populair in Groot-Brittannië dat het bijna een imperium werd... kerstspecials, optredens voor liefdadigheidsinstellingen, een poging om naar Amerika te emigreren, interviews en prijzen. Natuurlijk zijn de snuffelaars en zelfbenoemde morele hoeders altijd op hun hoede. Een Britse criticus zei: 'Groot-Brittannië is een voertuig geweest voor twee rijke kinderen om multimiljonair te worden door de zwaksten van Engeland te bespotten. Hun doelwitten zijn bijna altijd de gemakkelijkste, goedkoopste groepen om te bespotten: gehandicapten, armen, bejaarden, homo's of dik. In één klap hebben ze alle bescherming tegen het bespotten van de zwakken die zich in de loop van tientallen jaren hebben opgebouwd, vernietigd.'<br />Volkomen waar. Jammer dat ze zo grappig zijn.
Says our dignified narrator and guide, "Britain...Britain...Britain...land of tradition...fish and fries...the changing of the garden...trooping the colours. Have you ever wondered about the people of Britain? Nor have I..." <br /><br />And with that, Matt Lucas and David Walliams take us into a Britain far removed from Jane Austin. Lucas is short, fat and hairless, something like a pink, soft kewpie doll. Walliams is tall, hirsute (hair suit?) and, depending on the occasion, wolfish or just showing a lot of teeth. They are the creators, writers and performers of Little Britain, a sketch comedy series centered on the lives of a dozen or so worst examples of British human life. Want an obnoxious, trouble-making teen with a thick accent and an excuse for everything? Try out Vicky Pollard. How about the effeminate assistant to the Prime Minister, who invariably finds excuses to fall to his knees directly in front of the man. Or the fat, wheelchair-bound Andy Pipkin, who mumbles and lolls, and is just too lazy to walk. And there's plump Daffyd Thomas, young Welsh lad who dresses in tight, bright polyester and is the only gay in his village...and is determined to keep it that way. And more and more. We visit them often, usually in places like Kelsey Grammar School and St. God's Hospital. Since Lewis and Walliams play all of them (backed up by a small cast of straight-faced actors), the old tradition in Britain of men wearing dresses is alive and well. <br /><br />There's nothing like it in the United States, and probably never will be. The FCC would have a fit, and so would most U.S. social service agencies. Little Britain is ferociously un-PC. If you think it is terrible taste to make fun of homosexuals, old ladies, the mentally disturbed, the fat, minorities, or any number of other groups (politicians and teenagers, of course, excepted), this is not the show for you. ("Are you fat because you're a lesbian or are you a lesbian because you're fat?") Matt Lucas and David Walliams have created a world (and a series) that is silly, bawdy, brutal, clever, satiric, surreal, lewd and funny. It's best watched in small doses. Little Britain was so popular in Britain that it just about became an empire...Christmas specials, performances for charity, a try at transplanting to America, interviews and awards. Of course, the pecksniffs and self-appointed moral guardians are always on the alert. Said one British critic, "Little Britain has been a vehicle for two rich kids to make themselves into multi-millionaires by mocking the weakest people in Britain. Their targets are almost invariably the easiest, cheapest groups to mock: the disabled, poor, elderly, gay or fat. In one fell swoop, they have demolished protections against mocking the weak that took decades to build up." <br /><br />Perfectly true. Shame they're so funny.