Ik herinner me dat ik in _The New York Times_ en elders in 1983 recensies heb gelezen over Woody Allens briljante en volkomen originele idee om zichzelf in _Zelig_ in oude filmbeelden op te nemen. Ze hadden natuurlijk niet opgemerkt dat iedereen, van Ernie Kovacs tot John Zacherle, dat 'briljante en volkomen originele idee' op de televisie al had uitgevoerd <0xE2><0x80><0x93> en, het meest in het oog springend, Steve Martin had het gedaan in een speelfilm, _Dead Men Don't Wear Plaid_, een jaar voor _Zelig_. Hoewel _Zelig_ zijn momenten heeft, is het uiteindelijk saai en duurt het ongeveer twee keer zo lang als de één-op-een-knevelbehandeling die het kan verdragen. In scherp contrast daarmee staat de veel slimmere, geïnspireerde, volledig ontwikkelde, inzichtelijke en geestige _DMDWP_, die, zoals gezegd, een jaar eerder was uitgekomen. Zoals vaak het geval is met inbrekers die zich ergens buiten de norm bevinden, was DMDWP niet bepaald een kassucces <0xE2><0x80><0x93> een van de belangrijkste redenen waarom er nooit vervolgen zijn gemaakt. Dat is jammer, want Martins personage was een van zijn beste scheppingen en had meer afleveringen in de serie kunnen hebben. (Steve is op film nooit beter geweest dan hier.) Het is goed dat de mensen achter 'Politieteam' het niet hebben opgegeven nadat het rond dezelfde tijd niet meer paste binnen de grenzen van de standaard tv-concepten. Het concept van het 'Politieteam', herboren als de 'Naked Gun'-serie, werd drie van de grootste komediefilms aller tijden. DMDWP verdiende ook veel beter dan het in 1982 kreeg, en ik ben blij te zien dat het eindelijk respect en publiek heeft gekregen door de televisie-optredens (die veel weg hadden van een eerdere bom onder de kassa's, 'It's A Wonderful Life'). Het soort creativiteit dat Martin, Carl Reiner en de rest van de DMDWP-ploeg in hun project stoppen, moet dringend worden aangemoedigd, want het is een uitstekende manier om een komische film te maken, in tegenstelling tot de hersenloze parade van routinematige grofheden die Hollywood normaal gesproken produceert.
I remember reading reviews in The New York Times and elsewhere in 1983 fawning over Woody Allen's brilliant and wholly original idea of inserting himself into old film footage in "Zelig." They'd not noted, of course, that everyone from Ernie Kovacs to John Zacherle had already done that "brilliant and wholly original idea" on television -- and, most notably, Steve Martin did it in a feature film, "Dead Men Don't Wear Plaid," one year prior to "Zelig." While "Zelig" has its moments, it is ultimately tedious, running about twice as long as it's one-note gag treatment can sustain. In sharp contrast is the far more clever, inspired, fully developed, insightful and witty DMDWP, which, as noted. came out one year earlier. As often happens with groundbreakers set somewhere outside the norm, DMDWP was not exactly a box office hit -- a key reason why no sequels were ever made. That's unfortunate, as Martin's character was one of his finest creations and could have sustained more installments in the series. (Steve was never better on film than he is here.) It's good that the people behind "Police Squad" did not give up on it after it failed to fit within the confines of standard TV concepts around the same time. Reborn as "The Naked Gun" series of feature films, the "Police Squad" concept turned into three of the greatest comedy motion pictures of all time. DMDWP deserved a lot better than it got in 1982 as well, and I'm glad to see that it has finally found respect and its audience through television exposure (much like a previous box office bomb, "It's A Wonderful Life"). The kind of creativity Martin, Carl Reiner and the rest of the DMDWP crew put into their project needs to be strongly encouraged -- as it represents excellent comic film-making, as opposed to the witless parade of routine crudities that Hollywood ordinarily churns out.