Ik had vrijkaartjes voor deze film, maar zag ervan af die te gebruiken nadat ik de verschrikkelijke recensies had gelezen: _Vermoeide buddyfilm; Samuel Jackson kan niet verveelder kijken_... et cetera. Maar toen ik hem eindelijk had gehuurd, vond ik het een heel onderhoudende film met rollen die de acteurs als een lievelingsstoel leken te passen. Als Jackson verveeld keek, kwam dat doordat zijn personage verveeld was <0xE2><0x80><0x93> levend maar niet levend <0xE2><0x80><0x93> en Jackson had het er heel goed afgebracht. Veel mensen hier hebben het een goedkope buddyfilm genoemd, maar ik vraag me af of ze niet gewoon in de tientjesrecensies trappen; of misschien zijn ze buddyfilm-kenners.' Persoonlijk kan ik dit geen buddy-film noemen, want ze waren in geen enkel opzicht buddy's. Eerder zoiets als _Shaft meets Felix Unger_. Bovendien schijnt men het erover eens te zijn dat er een hoop toilethumor in zat. Ik denk dat de scheetscènes er wel uit hadden kunnen blijven, hoewel de eerste bijna een verdiende scène is om de uitgebrande slechte jongen te benadrukken en over de top de goede jongens Ironie; en het uitpluizen van de lichaamsholten leek volkomen onnodig en in wezen niet bij de film te passen of in elk geval niet op zijn plaats, behalve dat de regisseur zich niet op zijn gemak voelde bij elk 'aahh'. 's bepaalde scènes zouden kunnen hebben opgeroepen.<br />Bovendien gebruikte Les Mayfield slapschtick-humor, en het hele stel <0xE2><0x80><0x93> Jackson, Levy, Goss en Mayfield <0xE2><0x80><0x93> leek het allemaal te doen in een bijna Buster Keaton-stijl; de belichaming van gespeelde komedie waarbij de humor in een bruine papieren zak wordt afgeleverd in plaats van in een pi-ton die snoep over je heen spuit (of erger nog, een taart in je gezicht). <br /><br />Levy is perfect als de stuntelende verkoper wiens dromen opbloeien in de hoop een staande ovatie te krijgen voor zijn presentatie van de nieuwste tandheelkundige instrumenten in zijn nerd-outfit en zijn overdreven zelfingenomen rechtschapenheid, terwijl Jackson smetteloos is als de onbetrouwbare, te veel geziene undercoveragent, die zijn wetenschappelijke koprollen en zijn verklikkerswerk met de regelmaat van de klok uitvoert, wat zijn leven een doel geeft, maar waarvan de passie en de opwinding hem ontglippen. Hoewel de waarde van het amusement volledig ligt in de interactie tussen deze twee tegenpolen, is er een niet zo subtiele overdracht van kwaliteiten van de een naar de ander. Geweldige optredens van een fabelachtige cast voor dit dwaze en aangename karweitje.
I actually had free tickets to this film but forwent using them after seeing the terrible write-ups: Tired buddy film; Samuel Jackson couldn't look more bored... etc. In contrast, after finally renting it, I found it to be a very entertaining film with roles that seemed to fit the actors like a favorite chair. If Jackson looked bored it was because his character was bored -- alive but not living -- and Jackson pulled it off very well. Many people here have referred to it as a rip-off buddy-film but I wonder if they aren't just buying into the dime-a-dozen reviews; or perhaps they are buddy-film connoisseur's and have some authority on it all when actually this movie deserves to be seen for itself. Personally, I can't call this a buddy film since they were not buddies in any sense of the word. More like Shaft meets Felix Unger. As well, there seems to be a consensus that there was a lot of bathroom humor. I think the fart scenes could have been left out, although the first is an almost a deserved scene to accentuate the burned out bad boy and over the top good boy irony; and the cavity search seemed totally unnecessary and basically out of character for the movie or at least out of place except the director felt uncomfortable with any "aww"s certain scenes might have evoked.<br /><br />Beyond that, Les Mayfield was using slapschtick humor, and the lot of them -- Jackson, Levy, Goss and Mayfield, seemed to pull it all off with an almost Buster Keaton style; the epitome of poker-faced comedy whereby the humor is delivered in a brown paper bag instead of a piñata spewing candy all over you (or worse, a pie in the face).<br /><br />Levy is perfect as the bumbling salesman whose dreams peak at the hope of having a standing ovation for his presentation on the latest dentistry tools in his text-book nerd attire and over-indulgence in self-obsessed righteousness; while Jackson is impeccable as the rouge untrusting, seen-too-much undercover agent rotely implementing his down-to-a-science head-banging and snitch chasing, which brings purpose to his life but of which the passion and excitement of it all elude him. While the entertainment value lies squarely in the interaction between these two polar opposites, there is a not so subtle gaining of qualities from each to the other. Great performances from a fabulous cast for this silly and enjoyable caper.