Het is veel te gemakkelijk om in de val van de media van na de Tweede Wereldoorlog te trappen en te denken dat de oorlog een mannenoorlog was en dat vrouwen er alleen maar bij betrokken waren. Gelukkig zijn er films als deze om de Amerikanen eraan te herinneren dat de oorlog voor bijna iedereen een totale inspanning was. In feite hebben vrouwen nog niet de volledige eer gekregen voor hun bijdrage aan de oorlogsinspanning, of het nu ging om het vervoeren van vliegtuigen, het verzorgen van gewonden of het vervoeren van inlichtingen. In deze film merk je dat de verschrikkingen van de oorlog verder gaan dan de frontlinies en doordringen in de geest van degenen die de realiteit van een wereld die vermoeid en bang is voor oorlog onder ogen moeten zien. Deze film herinnert er ook aan dat de meeste Amerikanen tijdens de oorlog de val van Bataan en de Phillippines als de grootste tragedie van die tijd beschouwden. Pearl Harbor was al angstaanjagend genoeg, maar de omvang van de nederlaag in de Stille Oceaan maakte duidelijk dat er meer slachtoffers zouden vallen <0xE2><0x80><0x93> als ze van het eiland af konden komen. Het is moeilijk om een Colbert-film uit deze periode te vinden waarin ze niet uitblonk als actrice. Deze film is geen uitzondering, ze is buitengewoon. Bovendien is de evacuatiescène spectaculair. Als deze film het thuisfront niet tot grotere inspanning aanzette, wat dan wel? De Tweede Wereldoorlog was voor iedereen een oorlog en de vrede zou voor iedereen een vrede zijn.
It is much too easy to fall into the post-World War Two media trap that the war was a man's war, and that women were just incidental to the effort. Thank goodness there are movies like this to remind Americans that the war was a total effort by almost everyone. In a real sense, women have not yet received full honor for their contribution to the war effort, whether they were ferrying planes, tending wounded, of carrying intelligence. In this film, one finds the horrors of war go beyond the battle lines into the minds of those who faced the reality of a world weary and frightened of war. This movie is also a reminder that most Americans during the war saw the fall of Bataan and the Phillippines as the major tragedy of the time. Pearl Harbor was frightening enough, but the very magnitude of defeat in the Pacific brought home the reality that there would be more casualties--if they could get off the island. It is difficult to find a Colbert movie of this period where she did not excel as a actress. This movie is no exception, she is extraordinary. Also, the evacuation scene is spectacular. If this movie did not inspire the Homefront to greater effort, what could? World War Two was everyone's war, and the peace would be everyone's peace.