Dit is een van de domste en, erger nog, veel ergere, saaiste schilderijen uit die tijd. Ik moet erover schrijven om het uit te bannen, om het volledig uit mijn gedachten te wissen.<br /><br />Errol Flynn is tegengesteld aan type als de stijve en correcte Forsyte van de grillige en machtige Forsyte-dynastie van succesvolle zakenlieden die wedijvert met de oude Victoriaanse aristocratie. Zijn broer, gespeeld door Walter Pigeon in de rol die je voor Flynn zelf had kunnen bedenken, is het zwierige zwarte schaap van de familie, en ze zijn allebei verliefd op de zwoele, roodharige Greer Garson, maar Flynn trouwt met haar om redenen die mij nooit helemaal duidelijk zijn geweest. Natuurlijk is Garson ook geliefd bij de toekomstige echtgenoot, Robert Young, van Flynns dochter, de jonge Janet Leigh. Vraag het hem niet...<br />Hoe het ook zij, als het alleen maar verteld was met gevoel voor stijl of op een manier die deze hocus pocus een soort psychologische lading had gegeven, zou 'Die Forsyte Vrouw' misschien, heel misschien, hebben gewerkt. Maar het is zo onvergeeflijk grof en eendimensionaal dat ik me nu afvraag waarom ik de moeite heb genomen om het tot het eind toe te volgen.<br />Achter de koude en onkarakteristieke frisheid is het duidelijk dat Errol Flynn, hoewel zichtbaar ouder geworden, nog steeds het verrukkelijke seksuele dier is dat hem tot een stimulerende verschijning op het witte doek maakte, maar hij heeft hier niets om mee te werken. Garson heeft haar momenten, maar wordt meestal alleen maar gedwongen om er mooi en met wazige ogen uit te zien.<br />Het is zijn film die altijd op een scherm bij jou in de buurt wordt vertoond, en TCM maakt daar een punt van, wees gewaarschuwd: kijk er niet naar, doe iets anders met je tijd, als je weet wat goed voor je is.
This is one of the most silly and, worse, much worse, boring pictures of its time. I need to write about it to exorcise it, delete it from my mind completely.<br /><br />Errol Flynn is cast against type as the stiff and correct Forsyte of the rick and powerful Forsyte dynasty of successful business competing with the old Victorian aristocracy. His brother, played by Walter Pigeon in the part one might have envisaged for Flynn himself, is the dashing black sheep of the family, and they are both in love with sultry redheaded Greer Garson, only Flynn gets to marry her for reasons that were never quite clear to me. Of course, Garson is also loved by the prospective husband, Robert Young, of Flynn's daughter, the young Janet Leigh. Don't ask ...<br /><br />Be that as it may, if only told with a sense of style or acted in a way that made some sort of psychological sense of this mumbo jumbo, 'That Forsyte Woman' might, just might, have worked. But it is so inexcusably heavy-handed and one-dimensional that I now wonder why I bothered to watch it until the end.<br /><br />Behind the cold and uncharacteristic crispiness it is obvious that Errol Flynn, although visibly aged, is still the gorgeous sexual animal that made him an exhilarating screen presence, but he is given nothing to work with here. Garson has her moments, but is mostly just coerced into looking lovely and misty-eyed.<br /><br />It his movie is ever shown on a screen near you, and TCM does make a point of that, be forewarned: don't watch it, do something else with your time, if you know what's good for you.