Ik verliet Dead Man's Shoes met een gevoel van trots, een gevoel van erkenning, een gevoel dat de Britse film op zijn laagste budget en op zijn griebeligste en simpelste niveau nog springlevend is. De reactie had ook invloed op de manier waarop ik Hollywood nu bekijk; het is waar dat films als Zodiac, Blood Diamond en Apocalypto in mijn top drie van 2007 voorkomen, maar zelfs sommige van die films en de vele andere op die lijst passen niet bij de voorliefde en erkenning die ik voor Dead Man's Shoes voelde toen ik ze zag, en het geweldige is dat die voor een groot deel op een laag pitje werd gezet in termen van financiering, maar omhoog werd gepompt in termen van kwaliteit. Vergis je niet, Dead Man's Shoes is heel goed.<br />Ik neem aan dat ik, om deze film te herkennen, iets uit Amerika zou moeten lenen, maar dat is geen schande; deze film is Rain Man meets een keiharde, ruige wraakfilm, misschien iets wat James Cagney in zijn pracht en praal voor ogen stond. Maar het is een wraakfilm met een air van onverschilligheid; de film is vaak grappig, vaak ontroerend en vaak hartverwarmend in zijn weergave van onbekwame kleine tijdschurken, zijn akelige flashbacks van bullebakken en zijn geringe invoeging van scènes waarin iemand met speciale behoeften aanwezig is en zijn onschuld toont. Hoewel ik alleen het nogal onderontwikkelde _Once Upon a Time in the Midlands_ van regisseur Shane Meadows heb gezien, is dit niet zozeer een schok in de goede richting als wel een stevige duw in de goede richting. Meadows regisseert en ontvouwt zijn verhaal op een briljante manier, maar op een manier die zoveel technieken verbruikt dat het publiek van blij naar verdrietig gaat, van boos naar walgend en op zo'n manier dat we de tijd krijgen om te waarderen wat we zien; om te voelen en te denken wat we van alles vinden. '<br />Paddy Considine speelt Richard, een soldaat die net terug is uit, dat kan ik alleen maar aannemen, de verschrikkingen van Irak en de oorlog in Irak. Maar waar bommen en hinderlagen langs de weg zijn uitgewist, zit Richard psychisch opgescheept met voortdurende explosies die in zijn hoofd afgaan: woede, woede, verdriet en dat verlangen naar wraak als hij hoort dat zijn jongere, eenvoudiger broer is gemarteld en getreiterd door de plaatselijke drugsdealers en jongvolwassenen die nog niet volwassen genoeg zijn om die 'chav'-mentaliteit van zich af te schudden. Het behoeft geen betoog dat hij de verschrikkingen van Irak in al hun bloeddorstigheid mee naar huis neemt in wat een van de beste naoorlogse studies over het syndroom van Down zou kunnen zijn sinds Travis Bickle in Taxi Driver. De filmposter van voornoemde film op iemands platte muur wijst daar misschien op.<br />Maar afgezien van de gruwelen en de tragedie, die je wel te pakken krijgen dankzij een paar flashbacks die ik uiteindelijk ben gaan vrezen, wordt alles op een bevredigende en evenwichtige manier onthuld. Aanvankelijk roepen de gebruikers van de jongen hem bij zich, kloppen hem op zijn rug en nodigen hem uit binnen te komen, en alles lijkt heel onschuldig; we denken zelfs dat hij dicht genoeg bij deze mensen is om boodschappen voor hen te gaan doen als er verder niets aan de hand is. Maar wat we ook dachten, het wordt ons keer op keer voorgehouden in een, eerlijk gezegd, vrij briljant staaltje van sturen en heen en weer lopen als we beseffen dat deze mensen niet zijn wat ze voorgeven te zijn. Er volgt nog meer gebruik van de jongen; dan wordt het ernstiger als er drugs en vrouwen in het spel komen. In het begin van de film weet Meadows ook het element van humor goed over te brengen; als je Herbie (Wolfenden) in zijn Citroen 2CV met de andere jongens achterin over straat ziet rijden, kun je niet anders dan meesmuilen over hoe echt dit allemaal aanvoelt; hoe deze mensen worden afgeschilderd als mensen die leven, ademen, in appartementen rondhangen en in obscure auto's rijden.<br />Maar aan de andere kant krijg je ook het gevoel dat er iets niet klopt. We zijn ons pas veel later bewust van de ware omvang van de gebeurtenissen, maar als we terugkijken op de gebeurtenissen in het beginuur, is de ontspannen manier waarop de bende rondhangt en over niets in het bijzonder praat, gezien wat ze hebben gedaan, schokkend. Meadows krijgt ook last van een akelig voorgevoel en het gevoel dat er iets aan zit te komen. Richards aanvankelijke werk voor de bende lijkt nu een soort finale te worden met het laatste lid van de bende; het enige lid waar we ons tegenover zullen voelen omdat hij een vrouw en twee kinderen heeft. Op de boosdoeners in kwestie; aanvankelijk wordt Herbie geïntroduceerd, maar dan krijgen we twee van zijn lakeien-handlangers in een flat te wonen; op nog een paar zware jongens die erbij komen en ten slotte, Sonny (Stretch) die de voornaamste tegenstander is in het pesten van zijn broer, wordt het meer dan een grap; het verandert in echte haat, haat tegen mensen met speciale behoeften, met elementen van fascisme jegens mensen die niet 'normaal' zijn, die de film en de psyche van het personage beginnen binnen te kruipen. Het is dus Meadows die ons in fasen kennis laat maken met de schurken; de doelwitten waar Richard mee te maken krijgt als hij wraak wil nemen, terwijl ons stelselmatig wordt verteld waartegen hij het moet opnemen, maar er is ook dat leuke trekje van Richard die af en toe opduikt om ons de stuipen op het lijf te jagen. Maar met een held op een missie en een draai die een stoot uitdeelt, is _Dodemansschoenen_ een groot succes. Als hij aan het eind de familieman confronteert, zegt Richard zelf dat hij "nu het monster is", wat ons vertelt dat we niet meer voor hem hoeven te werken als we dat niet doen.' Dat wil hij ook, maar de film is briljant in zijn opbouw, zijn finale en zijn aandacht voor details <0xE2><0x80><0x93> geweldig.
I came away from Dead Man's Shoes with a sense of pride; a sense of acknowledgment; a feeling that British film at its lowest budget level and at its grittiest and simplest is very much alive and active. The reaction I had also affected the way I perceive Hollywood a little bit more; it's true that films like Zodiac, Blood Diamond and Apocalypto occupy my top three of 2007 but even some of them and the many others on that list do not match the fondness and recognition that I had for Dead Man's Shoes upon seeing it  the great thing is, this was extensively levelled down in terms of funding but pumped up in terms of quality. Make no mistake, Dead Man's Shoes is very good.<br /><br />I suppose in order to identify this film, I'd have to borrow from America somewhat but that is no shame; this film is 1988's Rain Man meets a hard as nails, gritty revenge film  perhaps something staring James Cagney in his pomp. But it is a revenge film with an air of indifference; the film is often funny, often touching and often heart-warming in its portrayal of inept small time crooks, its nasty flashbacks of bullying and its small inclusion of scenes in which someone with special needs is present and displaying his innocence. While I have only seen the rather underwhelming Once Upon a Time in the Midlands from director Shane Meadows, this isn't so much as a jolt back in the right direction as it is a full blown shove back onto the correct tracks. Meadows directs and unfolds his story in a brilliant manner but in a manner that utilises so many techniques that we the audience flip from happy to sad to anger to disgust and in such a way that we have time to appreciate what we're seeing; feeling and what we think of it all.<br /><br />Paddy Considine plays Richard, a soldier fresh back from, what I can only assume to be, the horrors of Iraq and the Iraq war going on. But where road side bombs and ambushes have been erased, Richard is psychologically stuck with constant explosions going off in his mind  anger, rage, sadness and that lust for revenge when he learns his younger, more simple brother has suffered torment and bullying at the hands of the local drug dealers and young adults who have not matured enough to shake off that 'chav' mentality. Needless to say, he brings home the horrors of Iraq with him in all their bloody infamy in what could be one of the best post-war syndrome studies since Travis Bickle in Taxi Driver. The film poster of said film on someone's flat wall perhaps hints at this.<br /><br />But apart from the horror and the tragedy, which does grab you thanks to some flashbacks that I eventually came to fear popping up, everything is revealed in a satisfying and balanced way. Initially, the users of the boy call him over and tap him on the back and invite him in and everything seems very harmless; we even think he is close enough to these people to go out and get some groceries for them if nothing else is on. But whatever we thought is quickly presented to us over and over in a, frankly, quite brilliant piece of directing and pacing as we realise these people are not what they are cracked up to be. Further utilisation of the kid follows; then it gets more serious when drugs and women come into play. Meadows also gets across the element of humour early on in his film; indeed, when you see Herbie (Wolfenden) trundle down the road in his Citroen 2CV with the other guys in the back, you cannot help but smirk at how real this all feels; at how these people are presented as people who live, breath, hang around in apartments and drive obscure cars.<br /><br />But then again, you get the feeling of disturbance. We are not aware of the true extent of things until much later but looking back at the events in the opening hour, the leisurely way in which the gang hang around and talk about nothing in particular considering what they have done is shocking. Meadows also gets across his feeling of foreboding and the sense its all building up to something. Richard's initial work that he carries out on the gang all feels as if it builds up to the big showdown with the final gang member; the one member we will feel a juxtaposition toward since he has a wife and two children. Onto the wrongdoers in question; initially, Herbie is introduced but then we get two of his lackey accomplices living in an apartment; onto a further pair of heavies that come over and finally, Sonny (Stretch) who is the chief antagonist in the bullying of the brother  to him, it goes beyond a joke; it turns into an actual hatred, a hatred of those with special needs with elements of fascism towards those who are not 'normal' starting to creep into the film and its character's psyche.<br /><br />So this is Meadows introducing to us the villains in stages; the targets Richard must deal with if he is to get his revenge  we are systematically told what Richard is up against but there is also that nice little touch of Richard showing up now and again with scare tactics. But with a hero on a mission and a twist that packs a punch Dead Man's Shoes is a big success. When he confronts the family man at the end, Richard himself says that he "is now the monster" which tells us that we do not have to root for him any more if we don't want to as he is confronting an apparent innocent but the film is brilliant in its build up, its finale and its attention to detail - great stuff.