Ik las ergens dat Marina Golbahari het geld dat ze met deze film had verdiend gebruikte om een huis voor haar ouders te kopen in een arm deel van Afghanistan. Voor mij leek dat te passen bij de ongelijkheid in het leven die in deze film werd uitgebeeld. Onwillekeurig dacht ik dat de ster van een van de beste films die ik in jaren heb gezien alleen met haar verdiensten een goedkoop huis kon beheren, terwijl mindere acteurs in veel mindere films miljoenen verdienen. Deze film was voor mij een echte openbaring, niet alleen wat betreft de behandeling van mensen die onder een militair regime vallen, maar ook wat betreft het leven in Afghanistan in het algemeen. Het belangrijkste wat ik uit deze film heb opgemaakt, is dat niet iedereen die onder een bepaalde regering leeft, het eens is met wat hun wordt opgedragen of wat er in hun land gebeurt. De meeste mensen willen gewoon hun kinderen grootbrengen, eten hebben om te eten, en verdergaan met hun leven.
I read somewhere that Marina Golbahari used the money she made from this film to buy her parents a house in a poor part of Afghanistan. For me this seemed to fit in with the inequality of life that was depicted in this movie. I couldn't help but think that the star of one of the best movies I have seen in years could only manage a cheap house with her earnings while lesser actors in much lesser films earn millions. This movie for me was a real eye opener, not only in regards to the treatment of people under the rule of a military regime, but life in general in Afghanistan. The main point that I got from this movie is that not everyone who lives under a particular government supports or agrees with what they are told to do or with what is happening in their country. Most people just want to raise their children, have food to eat, and to get on with their lives.