Toen Luc Besson de status van de demandarin de Franse cinema bereikte, en door te bewijzen dat hij de onbetwiste heerser van de niet-Amerikaanse cinema was, trok hij zich terug als regisseur en schrijver en producent van een hele serie tamelijk eenvoudige Franse programmeurs die moesten concurreren met Hollywoods middenkader-inspanningen. Sommige van die films, zoals _Taximan_ of _Rivieres pourpres_ ( _Rivieres pourpres_ ), wisten een verbazingwekkende kassuccessen te worden. En toch slaagden Bessons werknemers er niet in iets anders af te leveren dan halfbakken producten. Maar elk van die titels slaagde erin Hollywood-producten in bepaalde scènes te overtreffen of te overtreffen. En zo genazen Bessons producties de Europese angst voor de technische suprematie van Hollywood.<br />De andere lijn van Franse zucht naar Hollywood, in tegenstelling tot Bessons films, was gericht op Europa. De oppervlakkige familie wordt vertegenwoordigd door de voormannen van de nieuwste Franse cinema, die bestaan uit buitengewoon getalenteerde en hoogopgeleide auteurs als Gaspar Noe, Christophe Gans, Jan Kounen en Olivier Assayas, die gebruik maken van de rethoriek van de genrefilm om een moedig en scherpzinnig geheel van werk en mix van kunst te creëren.<br />De acteursiconen van de nieuwste golf zijn Vincent Cassel en Monica Bellucci, het stel dat de vier belangrijkste films in de laatste tien jaar van de Franse filmgeschiedenis definieerde <0xE2><0x80><0x93> Jan Kounens _Dobermann Man_, Gilles Mimouni's _L'Appartement Man_, Christophe Gans' _Pacte de Loups_, en Gaspar Noe's _Irreversible Son_. Samen spelen ze de hoofdrol in _Seriemoordenaarsgeheimen_, de film die de vierde methode probeert te gebruiken om de energie van de commerciële film te temmen.<br />De ontdekker van de vierde methode is Frederic Schoendoerffer, een classicus onder tijdgenoten, zoon van de beroemde Pierre (Dien Bien Phu), wiens werk voornamelijk bestaat uit documentaires en kronieken over de Franse koloniale aanwezigheid in Indochine. Frederics aandacht werd getrokken door de grimmige en zeer serieuze politieserie _Scenes de crimes_. In zijn debuut voorkwam het ontbreken van sterren dat het een belangrijke titel werd in de seriemoordenaarsfilm _Pantheon_.<br />_Seriemoordenaarsgeheimen_ <0x5C>- is een thriller die deels is geïnspireerd door een recent incident toen de Franse geheime dienst (DGSE), die tot de meest discrete behoort, het schip van Greenpeace tot zinken bracht. Die gebeurtenis zorgde voor een terugslag en uiteindelijk liet de DGSE een aantal van haar agenten in de steek.<br />In de geheimen van de agenten krijgen agenten de opdracht het schip tot zinken te brengen dat wordt gebruikt door de beruchte wapenhandelaar uit Oost-Europa. Als het schip tot zinken is gebracht, denken de agenten dat hun missie is volbracht. Plotseling blijkt dat ze de CIA door deze daad hebben geprovoceerd en laat de DGSE hen in de steek.<br />Deze opwindende smoes is op volwassenen gericht, afgaand op robuuste ijsberen en karakterschetsen. In tegenstelling tot (even uitzonderlijk) 'The Bourne Supremacy', dat de kijker grijpt, kunnen de geheimen van de agenten niet worden gebruikt om je te verleiden. Dus als 'Supremacy' het model is van wat 007-franchise had moeten zijn, dan is Schoendoerffers film een voortzetting van John Mackenzies 'The Fourth Protocol'. Aan de andere kant is zijn Hollywood-tegenhanger Tony Scotts 'Spy Game'. Een andere mooie film over de dynamiek van de spionage werkelijkheid. Al deze films zijn geregisseerd door Europeanen, ook al behoren sommigen tot het milieu van Hollywood, wat betekent dat Europeanen, vooral de Britten, de grote jongens zijn als het op spionageverhalen aankomt.<br />_Agent's Secrets_ is een mooie spionagethriller die twee authentieke en waarschijnlijk grootste hedendaagse Franse filmsterren een efficiënte en gedisciplineerde rol geeft. Deze film markeert de terugkeer van de volwassen spionagefilm, waarin spionage uiteindelijk een onderwerp werd in plaats van een excuus voor actieverschrikking. Simpel gezegd: in _Agent's Secrets_ is het apparaat ook het doel, en daarom valt het op als een kalme en goed gearticuleerde commerciële film in het tijdperk van de hysterie.
As he reached the status of French cinema's »mandarin«, and by proving to be the undisputed commercial ruler of non-American cinema, Luc Besson retired form directing and began writing and producing a whole serial assembly of rather simple French programmers which were set to compete with mid-budget Hollywood efforts. Some of those films like »Taxi« or »Crimson rivers« (Rivieres pourpres) managed to score amazing box office. And yet, Besson's employees failed to deliver anything more than middle-of-the-road of half-baked products. However, each of those titles managed to either reach or surpass Hollywood products in certain set-pieces. Thus, Besson's productions cured European fear of Hollywood's technical supremacy.<br /><br />The other line of French lust for Hollywood, unlike Besson's superficial clan, is represented by frontmen of the Newest Wave of French Cinema consisted of extremely talented and educated auteurs like Gaspar Noe, Christophe Gans, Jan Kounen and Olivier Assayas who use the rethorics of genre cinema in order to create brave and edgy body of work and blend of art-house.<br /><br />The acting icons of the Newest Wave are Vincent Cassel and Monica Bellucci, the couple who defined four most important films in the last ten years of French film history  Jan Kounen's »Dobermann«, Gilles Mimouni's »L'Appartement«, Christophe Gans' »Pacte de loups" and Gaspar Noe's »Irreversible«. The two of them star in »Agents secrets «, the film which tries to use the fourth method in order to tame the energy of commercial cinema.<br /><br />The explorer of the Fourth Method is Frederic Schoendoerffer, a classicist among contemporaries, son of famous Pierre (Dien Bien Phu), whose body of work mostly includes documentaries and chronicles of French colonial presence in Indochine. Frederic gained attention by grim and very serious police procedural "Scenes de crimes". In his debut the absence of stars prevented it from being an important title in the Serial Killer Film Pantheon.<br /><br />»Agents secrets« is a thriller partly inspired by a recent incident when French secret service (DGSE), which belongs among the most discrete, sank the Greenpeace ship. That event caused a backlash and DGSE eventually abandoned some of its' operatives.<br /><br />In »Agents secrets «, agents are ordered to sink the ship used by the notorious Easteuropean arms dealer. When the ship is sunk, agents consider mission accomplished. Suddenly, it transpires that they provoked CIA by this act and DGSE abandons them.<br /><br />This exciting yarn is adult-oriented judging by robust pacing and character portraying. Unlike (as exceptional) "The Bourne Supremacy" which grabs the viewer, »Agents secrets « attempt to seduce you. Thus, if "Supremacy" is the model of what 007-franchise should have been, then Schoendoerffer's film threads in legacy of John Mackenzie's "The Fourth Protocol". On the other hand its' Hollywood counterpart is Tony Scott's "Spy Game", another fine film about the dynamics of espionage reality. All of these films were directed by Europeans even if some belong to A-List Hollywood milieu, meaning that Europeans, especially Brits, are the go-to guys when it comes to spy yarns. <br /><br />»Agents secrets« is a fine espionage thriller that delivers efficient and disciplined roles of two authentic, and probably greatest contemporary French film stars. This film marks the return of adult-minded espionage film where espionage finally became a subject instead of being an excuse for action mayhem. Simply put, in »Agents secrets «, the device is also the goal, and this is why it stands out as a calm and articulated commercial film in the age of hysteria.