Tom Berenger moet wanhopig op zoek zijn geweest naar werk toen hij zich aanmeldde voor deze g<0xC3><0xAA>nante film. Hij heeft het gevoel en de toon van een tv-film waar je uit pure verveling en uitputting naar kijkt op een zondagmiddag als je te moe bent om de afstandsbediening te zoeken of een kogel af te vuren op het televisiescherm. Het acteerwerk is houterig en onnatuurlijk, en de muziek, die geweldig zou moeten zijn, klinkt vreemd genoeg als een slechte imitatie van Springsteen, ook al zijn de flashbacks in de film grotendeels gesitueerd in 1963, toen NIETS naar Springsteen klonk. Erger nog, de sets lijken helemaal niet op '1963'. Dit is heel duidelijk een goedkope productie, vanaf het begin gedoemd door een afschuwelijk script, afschuwelijk acteerwerk en een houding die de duivel misschien behaagt als het gaat om het vastleggen van het gevoel van een tijdperk. Dit is de premisse van de film: jaren nadat Eddie, de onstuimige en domme (kan hij Rimbaud spellen?) leadzanger van de Cruisers is verdwenen (hij is omgekomen bij een auto-ongeluk, maar zijn lichaam is nooit gevonden), besluit een verslaggeefster een verhaal over de band te schrijven. Ze heeft een theorie dat Eddie nog leeft en denkt dat de band op het punt staat een renaissance door te maken, als de vermiste laatste opnamen, genaamd A Season in Hell, kunnen worden gevonden. Ze dringt haar aanwezigheid op in de levens van de overgebleven bandleden, die overigens zo saai zijn als de pest, om de geschiedenis van de band te reconstrueren. Deze verslaggeefster is zo eng en irritant dat ze haar tegenwoordig waarschijnlijk een straatverbod zou geven. Ironisch genoeg beschrijft _A Season in Hell_ de kijkervaring heel accuraat.
Tom Berenger must have been desperate for work when he signed on for this embarrassment of a film. It has the feel and tone of the kind of made for television movie you might watch out of sheer boredom and exhaustion on a Sunday afternoon when you're too tired either to locate the remote or to fire a bullet at the television screen. The acting is wooden and unnatural, and the music, which is supposed to be awesome, sounds curiously like a bad rip-off of Springsteen, even though the flashbacks in the film are set, for the most part, in 1963, when NOTHING sounded like Springsteen. Worse yet, the sets do not look at all like anything reminiscent of "1963." This is very clearly a cheap production, doomed from the start by an awful script, terrible acting, and a devil may care attitude about capturing the feeling of an era. Here's the premise of the film: years after Eddie, the tempestuous and dumb (can he spell Rimbaud?) lead singer of the Cruisers, has disappeared (he died in a car accident, but his body was never recovered), a reporter decides to write a story about the band. She has a theory that Eddie is still alive and believes that the band may be on the verge of a renaissance, if the missing final recordings, named A Season in Hell, can be located. She forces her presence into the lives of the remaining band members, who are, by the way, dull as dirt, to piece together the band's history. This reporter is so creepy and annoying that she'd probably have a restraining order slapped on her, nowadays. Ironically enough, A Season in Hell describes the viewing experience quite accurately.