<0xE2><0x80><0x93> Zeer kleine spoilers <0xE2><0x80><0x93><br /><br />Deze onovertroffen megaserie, samen met de prequel 'De winden van de oorlog', is meer dan verbluffend, het is hartverscheurend. Dit is een meeslepend, betoverend, hartverscheurend en toch inspirerend epos dat boven alle andere afbeeldingen van de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust uittorent. Eigenlijk valt dit geheel op zichzelf in een geheel eigen categorie: er is gewoon niets om het mee te vergelijken en niets dat er ook maar in de verste verte op lijkt. Zelden heeft een kunstwerk me zo diep geraakt. Het stelt, en beantwoordt zelfs, enkele van de grootste vragen: wat is kwaad? hoe kan iemand een zinvol leven leiden in het aangezicht van zo'n zinloos, bruut kwaad? Wat is een vol leven? Hoe moet je leven? Hoe moet je sterven? Zoals gezegd, dit valt in een categorie die geheel op zichzelf staat: hoewel het tekortkomingen heeft die ze niet kunnen wegnemen ten aanzien van de algehele impact van het verhaal, is het soms eenvoudigweg verbijsterend hoe het verhaal van een intense, zelfs hypnotiserende betovering in zijn onwankelbare, vernietigende weergave van de Holocaust kan veranderen in het vertonen van lange, saaie, uitgesponnen scènes die rechtstreeks uit een soapserie (zij het met superieure acteurs) komen. Ik moet toegeven dat ik de meeste scènes met de geesteloze, hysterische en over het algemeen weerzinwekkende Rhoda Henry (Polly Bergen) snel heb doorgekeken. Ook de hoeveelheid drank en sigaretten zonder dat iemand (behalve president Roosevelt) er nadelige gevolgen van ondervond, was vreemd, gezien het verder wrede realisme. Op een gegeven moment drinkt een Russische generaal in ongeveer 15 seconden een hele fles wodka leeg. Een paar uur later is hij niet aangeschoten en vertoont hij ook geen enkele schadelijke gevolgen (of welke gevolgen dan ook). De hoeveelheid drank in deze film is gewoonweg verbazingwekkend, maar kan misschien historisch juist zijn, ik weet het niet. Wat de algehele grootheid van de film absoluut wegneemt is de eendimensionale weergave van alle niet-blanken. Alle zwarten en Aziaten (zelfs de Japanse generaals) zijn volkomen platte cartoons en dat is vooral verontrustend in de context van een overigens krachtige antiracistische boodschap. Misschien zou zo'n fout niet zijn gemaakt als dit vandaag was gemaakt. Een ander vreemd aspect van deze serie, dat mensen in verschillende mate tegen de borst stuit, is dat verschillende acteurs grote rollen vervullen in de eerste en tweede serie. Hoewel beide groepen acteurs die Natalie en Aaron Jastrow spelen uitstekend zijn en al snel natuurlijk lijken, vond ik de overstap van Jan-Michael Vincent naar Hart Bochner als Byron Henry van begin tot eind heel verwarrend. Meneer Bochner was weliswaar getalenteerd, maar kon de geïnspireerde, natuurlijke rolbezetting van Jan-Michael Vincent gewoon niet aan. Ik vond ook de overstap van acteurs die Adolph Hitler speelden verwarrend, maar in veel mindere mate. In _Der Winden der Oorlog_ gaf G<0xC3><0xBC>nter Meisner een huiveringwekkende en serieuze lezing van het kwade genie, maar in _Oorlog en Herdenking_ vond ik de overdreven, zelfs clowneske lezing van de Fuher van Steven Berkoff nogal ongelukkig. Een uitmuntende aanvulling hierop was _Der Utergang_, de film over Hitlers laatste dagen in de bunker, met een verbijsterende en moedige vertolking van Hitler door de Zwitserse acteur Bruno Ganz. Robert Mitchum was weliswaar ouder dan het personage dat oorspronkelijk voor de rol nodig was, maar hij was gewoonweg perfect als kapitein (later admiraal) 'Pug' Henry: ik kende hem niet zo goed en ben blij dat ik een nieuwe favoriet heb gevonden! Een ander twistpuntje was dat sommige van de nazi's een bespottelijk kolonel-Klinks accent hadden terwijl anderen spraken als in Oxford opgeleide Amerikanen, afhankelijk van hoe'slecht' ze waren. Dat was dom, maar gezien de algehele grootsheid van het stuk gemakkelijk over het hoofd te zien.<br />Ik bestudeer de geschiedenis en de historische nauwkeurigheid van dit stuk overstijgt alles wat ik ooit in een fictief werk heb gezien. Het kost tijd om dit te bekijken: alles bij elkaar meer dan dertig uur, maar het is het meer dan waard. Ik ben zelfs van plan om dit monumentale, tour de force, dit ongelooflijk ontroerende en toch vreemd ongelijkmatige meesterwerk meer dan eens te bezoeken. Het te huren. Het te zien. Het te liefhebben.<br />Waarschuwing: dit is niet voor onschuldigen. Tenzij je er klaar voor bent om je kinderen hun kindertijd te laten loslaten en ze heel diepe, verontrustende en heel volwassen vragen gaan stellen, moet je ervoor zorgen dat ze er niet naar kijken. Dat geeft jongere kinderen gegarandeerd nachtmerries en zal ze waarschijnlijk ernstig traumatiseren.
*Very minor spoilers*<br /><br />This unsurpassed mega-series along with it's prequel "The Winds of War" is beyond stunning, it is shattering. This is a compelling, mesmerizing, heartbreaking yet inspiring epic which towers above all other depictions of World War Two and the Holocaust. In fact this body of work, taken in total is in a category all its own: there is simply nothing to compare it to and nothing remotely like it. Rarely has a work of art affected me so profoundly. It asks, and even answers, some of the biggest questions: what is evil? how can one live a meaningful life in the face of such senseless, brutish evil? What is a full life? How should one live? How should one die? As above, this is in a category all of it's own: while it has flaws they cannot take away from the overall impact of the story. However it is simply flabbergasting at times how the story can shift from casting an intense, even hypnotic spell in its unflinching, devastating depictions of the Holocaust to showing long, boring, drawn out scenes straight out of a daytime soap opera (albeit with superior actors). I must admit I fast forwarded through most of the scenes featuring the vapid, hysterical, and generally loathsome Rhoda Henry (Polly Bergen). Also the amount of drinking and smoking without anyone (except President Roosevelt) suffering any ill effects was odd, given the otherwise brutal realism. At one point a Russian General drinks an entire fifth of vodka in about 15 seconds. Several hours later he is neither tipsy nor showing any ill effects (or indeed effects of any kind) whatsoever. The amount of drinking in this film is simply astounding, but may be historically accurate, I don't know. One thing that absolutely takes away from the overall greatness of the film is it's one-dimensional depiction of anyone non-white. Any Blacks or Asians (even the Japanese Generals) are utter flat cartoons and this is troubling especially in the context of an otherwise powerful anti-racist message. Perhaps if this had been made today such an error would not have been made.<br /><br />One other odd aspect of this series, which people find jarring to various degrees is that different actors fill major roles in the first and second series. While both sets of actors who play Natalie and Aaron Jastrow are excellent and soon seem natural, I found the switch from Jan-Michael Vincent to Hart Bochner as Byron Henry totally distracting from beginning to end. Mr. Bochner, while talented, simply could not fill the inspired, natural reading of the role by Jan-Michael Vincent. I also found the switch in actors playing Adolph Hitler distracting, but to a much lesser degree. In The Winds of War, Gunter Meisner gave a chilling and serious reading of the evil genius, but in War and Remembrance, I found Steven Berkoff's over-the-top, even clownish, reading of the Fuher to be unfortunate. An excellent companion piece to this would be Downfall (Der Utergang), the film about Hitler's last days in the bunker featuring an astonishing and courageous performance by the Swiss actor Bruno Ganz as Hitler. Robert Mitchum, despite being older than the character the role originally called for, was simply perfect as Captain (Later Admiral) "Pug" Henry: I was not overly familiar with him and am pleased to have found a new favorite! One other minor quibble was that some of the Nazis had ridiculous Colonel-Klinkish accents while others spoke like Oxford-educated Americans, depending on how "evil" they were. This was silly, but easy to overlook given the overall greatness of the piece.<br /><br />I am a student of history and the historical accuracy in this piece is far beyond anything I have ever seen in a work of fiction. There is a time commitment in watching this: over 30 hours, all told, but it is more than worth it. In fact, I plan to revisit this monumental, tour-de-force, this unbelievably touching, yet oddly uneven masterwork more than once. Rent it. See it. Love it.<br /><br />Warning: this is not for the innocent. Unless you are ready to let your children start to let go of childhood and begin to ask very deep, very troubling, and very adult questions don't let them watch it. This is absolutely guaranteed to give younger children nightmares, and very likely to seriously traumatize them.