Melanie is, eenvoudig en onveranderlijk, wie ze is en altijd is geweest. Ze kan zich niet echt manifesteren. Ze kan de indruk die andere mensen van haar hebben niet beheersen. Ze kan mensen niet dicht bij zich halen, of zelfs maar aan haar kant krijgen. Dat geldt ook voor haar buiten beeld gebleven familie (we kennen hen alleen van haar afgeluisterde telefoongesprekken met hen), haar studenten, haar collega's en haar buren en zogenaamde vrienden.<br />Emotionele afzondering heeft nog nooit zo echt aangevoeld in een film. Niets is overdreven gedramatiseerd. Goddank wordt hier niet aan het landschap geknaagd. Geen oneerlijke verwijzingen naar een kleurrijke fantasiewereld in het hoofd van de hoofdpersoon. Geen Hollywood-situaties of ontwikkelingen. Wat er de hele tijd gebeurt, voelt onvermijdelijk, en dus echt. In het begin vond ik de shot-on-video-figuur van deze film maar niets, omdat het automatisch leek te betekenen dat er geen klassieke filmtaal en een minder welbespraakte camera aan te pas kwamen... En er zijn momenten dat ik dacht dat een score zou hebben geholpen. Maar uiteindelijk begon de opzettelijk afgeplatte stijl (noem het Bressoniaans) op me in te werken. Ik besefte dat de film geen overdreven gehypete thriller was (zoals de videodoos me min of meer in de waan bracht) die een hoop flitsende stijl nodig had of uitnodigde bij het vertellen. Directheid is de beste beslissing die de makers hadden kunnen nemen in een voertuig dat gebouwd is om emotionele waarheid te vervoeren. <br />Ik beveel deze film aan voor mensen die iets emotioneels naakt willen zien, soms pijnlijk om te zien, met een psychologische preoccupatie. Als je naar Melanie kijkt en een stukje van jezelf in het echte leven ziet, zal deze film je waarschijnlijk naar beneden halen. Aan de andere kant kan hij ook je kijk op jezelf en de wereld verruimen en je opnieuw imponeren met het feit dat niemand raar is; mensen zijn gewoon zo.
Melanie is, simply and unalterably, who she is and has always been. She cannot effectively assert herself. She cannot control other people's impression of her. She cannot draw people close to her, or even get them on her side. This applies to her out-of-view family (we know them only from overhearing her end of unrewarding telephone conversations with them), her students, her staff peers and her neighbors and would-be friends. <br /><br />Emotional isolation has never felt so completely real on film. Nothing is over-dramatized. No scenery chewing here, Thank God. No dishonest cutaways to a colorful fantasy world inside the main character's head. No Hollywood situations or developments. What happens throughout feels inevitable, and thus real.<br /><br />I was turned off, in the beginning, by the shot-on-video character of this film, because by default it seemed to mean a dispensing with classic film language, and a less articulate camera. --And there are times I thought a score would have helped. But eventually the deliberately flattened style (call it Bressonian) grew on me. I realized the film wasn't an over-hyped thriller (as the video box more or less lead me to believe) that needed or invited a lot of flash style in the telling. Directness is the best decision the makers could have made in a vehicle built to carry emotional truth.<br /><br />I recommend this film for people who want something emotionally naked, at times painful to watch, with a psychological preoccupation. If you look at Melanie and see some piece of yourself in real life, this film will probably bring you down. On the other hand, it might also broaden your view of yourself and the world, and impress you again with the fact that no one is weird; people simply are.