Dat het mogelijk is om op een begraafplaats zoveel tekenen van leven aan te treffen, is iets opvallends in de zorgvuldig samengestelde film van Heddy Honigmann. En zoveel troost in schoonheid is ook iets dat ik nooit zal vergeten van het zien van de film. Schoonheid in de vorm van kunst, maar ook in de vorm van aandenkens voor de geliefden die gestorven zijn. Menselijke stemmen die verhalen vertellen zijn in deze film soms zo mooi als een muziekstuk van Chopin!! De meeste personages in de film zijn heel bijzonder en tegelijkertijd voel je een band met bijna iedereen, alsof het je vrienden zijn die je een persoonlijk verhaal vertellen terwijl je met hen in een park zit. Je moet altijd en eeuwig in de bioscoop zijn, zolang al mijn vrienden het kunnen zien en zolang ze tegen hun vrienden kunnen zeggen dat ze het moeten zien en zo voort en zo voort.
That it is possible to find so much signs of life in a cemetery is something striking in the carefully composed film of Heddy Honigmann. And so much consolation in beauty is also something I'll never forget from seeing the film. Beauty in the form of art, but also in the form of mementos left for the beloved death ones. Human voices telling stories are in this film sometimes as beautiful as a piece of music by Chopin!! Most of the characters in the film are very special and at the same time you feel a connection with almost all of them, as if they were your friends telling you a personal story while you're sitting with them in a park. Forever should be in the cinema for a long time, as long as all my friends can see it, and as long as they can tell their friends to see it and so on and so on...