Ik moet bekennen dat ik <0xE2><0x80><0x93> afgezien van de brede penseelstreken <0xE2><0x80><0x93> nauwelijks bekend ben met de roman van Nathaniel Hawthorne, en dus niet in staat ben de trouw van deze film aan dat verhaal te beschrijven. Afgaand op zijn verdiensten als film was dit niet slecht. De strijd tegen de zonde en de hypocrisie was vrij goed vertegenwoordigd, het oordeelsvermogen van de vroege puriteinse gemeenschap is duidelijk geportretteerd. Dat gezegd hebbende, is de film soms nogal saai en emotieloos (wat, toegegeven, past in het stereotype van een vroege puriteinse gemeenschap), hoewel die emotie in de paar scènes waarin er emotie is (ik denk met name aan de slotscène met Dimmesdales openbare biecht) goed geportretteerd is. De setting leek hier verkeerd. Vooral de huizen die te zien waren, leken me veel te gerieflijk voor de jaren 1640. Sommige optredens (vooral die van Hardie Albright als Dimmesdale, met uitzondering van die slotscène) leken een beetje geforceerd, hoewel ik de poging om humor te mengen in een film die heel zwaar had kunnen zijn, waardeerde, zoals Alan Hale en William Kent de pogingen van Hockings weergeven om Goodfellow te helpen de weduwe Crakstone het hof te maken, hoewel dat in sommige opzichten (alweer, ik heb de roman niet gelezen) niets te maken leek te hebben met het verhaal. In de hoofdrol was Colleen Moore goed als Hester Prynne, hoewel ze de film niet domineerde zoals je zou verwachten van een hoofdrolspeelster. Wat betreft de algehele kwaliteit van de film vergeleken met andere uit die tijd, vind ik de jaren dertig een vreemd decennium. Sommige films lijken heel modern, terwijl andere heel oud lijken. Deze versie van 'The Scarlet Letter' lijkt in de laatste categorie te vallen.
I have to confess that - aside from the broad brushstrokes - I'm largely unfamiliar with the novel by Nathaniel Hawthorne, and so am not able to speak to the faithfulness of this movie to that story. Judged on its merits as a movie, this wasn't bad. The struggle against sin and hypocrisy was fairly well represented, the judgmentalism of the early Puritan community in which its set is clearly portrayed. Having said that, it's rather bland and unemotional at times (which, admittedly, fits the stereotype of an early Puritan community) although in the few scenes in which there is emotion (I think particularly of the closing scene with Dimmesdale's public confession) that emotion is well portrayed. The settings here seemed wrong. In particular I thought the homes that were shown looked far too comfortable for the 1640's. Some of the performances (especially I thought that of Hardie Albright as Dimmesdale, with the exception of that closing scene) seemed a bit forced, although I appreciated the attempt to mix some humour into a movie that could have been very heavy, as Alan Hale and William Kent portray the attempts of Hockings to help Goodfellow court the widow Crakstone, although in some ways (again, I haven't read the novel) that seemed unconnected to the overall story. In the lead role, Colleen Moore was good as Hester Prynne, although she didn't dominate the movie in the way you would expect the lead to do. In terms of the overall quality of the movie compared to others of the era, I find the 1930's a strange decade. Some of its films seem quite modern, while others seem very old. This version of "The Scarlet Letter" seems to fit into the latter group. 4/10