Ik heb deze film gezien bij de opening van het filmfestival in Karlovy Vary. Het verhaal concentreert zich op de thema's identiteit, ijdelheid en de constante druk om je eigen uiterlijk te verbeteren. Het verhaal draait om het centrale vrouwelijke personage dat radicale plastische chirurgie ondergaat om ervoor te zorgen dat haar minnaar zich niet gaat vervelen. Het verhaal bouwt een steeds ingewikkelder verhaal op rond het centrale vrouwelijke en mannelijke personage en maakt ook gebruik van 3-4 sleutellocaties, waaronder een koffieshop en een beeldenpark. Toch is het verhaal erg ongelijkmatig van tempo <0xE2><0x80><0x93> in het begin neemt het opzettelijk heel weinig tijd om het basisidee van het verhaal te schetsen, maar nadat het middenstuk van het verhaal is uitgetrokken, lijkt de laatste reeks gebeurtenissen in een ronduit bespottelijk tempo te verlopen. Er wordt weinig tijd besteed aan het onderzoeken van motieven of het verklaren van gebeurtenissen en als gevolg daarvan krijgen mogelijk dramatische scènes weinig context. Een recensent was verbaasd dat het publiek op de première lachte tijdens ernstige scènes <0xE2><0x80><0x93> mijn persoonlijke mening is dat veel kijkers de gebeurtenissen ongelooflijk en onrealistisch vonden <0xE2><0x80><0x93> vandaar de ongelovige reactie. Dit probleem werd nog verergerd door een zwakke vertolking van het centrale mannelijke personage. De hoofdpersoon is grotendeels in de war door de gebeurtenissen, maar naarmate het verhaal zich ontvouwt, krijgt hij steeds grotere stemmingswisselingen die niet op zo'n manier worden weergegeven dat de kijker deze emoties gelooft of er empathie mee krijgt. Persoonlijk merkte ik dat ik naarmate het verhaal zich ontvouwde geleidelijk aan mijn belangstelling voor de personages verloor en dat de afloop van het verhaal voorspelbaar, voorspelbaar en overdreven was.
I saw this film at the opening of the Karlovy Vary film festival. The story focuses on the themes of identity, vanity and the constant pressure to improve our own personal appearance. The story revolves around the central female character who undergoes radical plastic surgery in order to ensure that her lover does not grow bored of her appearance. The narrative builds an increasingly complex story woven around the central female and male characters and also utilises 3-4 key locations including a coffee shop and sculpture park. Yet the narrative is very unevenly paced - initially it deliberately takes very little time to set the basic premise of the story, but then after dragging out the middle section of the story, the final series of events seem to pass at a frankly ludicrous pace. Little time is taken to explore motives or explain events and as a result potentially dramatic scenes are given little context. One reviewer was surprised that the audience at the premiere laughed during serious scenes - my personal opinion is that many viewers found the events unbelievable and unrealistic - hence the incredulous reaction. This problem was further compounded by a weak performance from the central male character. The character is largely bewildered by events but then as the story unfolds he goes through wider mood swings that are not conveyed in a way that makes the viewer believe or empathise with these emotions. Personally - I found as the story developed I gradually lost interest in the characters and the conclusion to the story was predictable, convenient and over-engineered.