Dus gistermiddag zat ik naar een blog te kijken over gezichten die erom smeken om gestompt te worden, en hoewel ik er op dat moment niet al te veel aandacht aan besteedde, kwam ik er later die avond steeds weer op terug toen ik naar de laatste (en mijn eerste) aflevering van de sh*t-fabriek van TBS keek, ook wel bekend als 'Mijn Jongens'. De enige persoon in _My Boys_ die niet binnen 30 seconden nadat ik op het scherm ben verschenen al de neiging krijgt om tegen een muur te slaan of een hond te schoppen (en ik ben dol op honden).<br />Ik vermoed dat de vent die de schreeuwlelijk speelt in het echte leven waarschijnlijk een monnik of een stenograaf is, want hij heeft er geen flauw benul van hoe het is om een echte schreeuwlelijk te zijn of zijn tekst uit te spreken op een manier die niet klinkt alsof hij een getuigenverklaring aflegt. 'Ik kan een shirt maken, dat weet ik zeker, ik kan zijn als een modegod en ik kan een shirt maken dat hij is als een modegod.' Jezus man, doe eens een beetje normaal.<br />'Dat zal ik doen.' Ik zal niet ingaan op de rest van de acteurs, maar laat ik volstaan met te zeggen dat ze gespeeld worden door maar matig betere androïden. En wat die 'gespannen' relatie tussen de kale man en de zwarte vriend betreft, het enige wat gespannen was, was de binnenmuur van mijn darmen, die elke keer dat ze elkaar verkeerd getimede, schalkse blikken toewierpen, tot nieuwe hoogten werd opgestuwd.<br />Dit wil niet zeggen dat de tekst goed is en de acteurs slecht. Helemaal niet. Het schrijven is nog het ergste van alles, hoewel de schrijvers een aantal prestaties hebben geleverd waarvan ik eerder had aangenomen dat ze elkaar uitsloten: ze hebben de plot over-the-top en toch fantasieloos gemaakt, de dialogen simpel en toch zelfvoldaan, en de clous cliché en toch onbekend (clichés zijn clichés omdat ze op een bepaald moment grappig waren, maar in My Boys ontbrak elk spoor van humor).<br />Het was alsof iemand de slechtste comedy's aller tijden in een computer had gestopt en de computer had laten uitspugen wat hij vond dat een comedy moest zijn. Ik verwachtte oprecht dat een van de acteurs spontaan een monoloog zou afsteken uit She's the Sheriff. Het ontbreken van een lachsalvo versterkt alleen maar de g<0xC3><0xAA>nante gruwelijkheid van deze show. Maar ik stel voor er nu geen lachsalvo aan toe te voegen, want dat zou onrealistisch zijn. Misschien zou het geluid van mensen die bloed spuwen of overgeven beter passen. Is er een geluid voor mensen die zichzelf tegelijkertijd in de keel stompen?
So yesterday afternoon I was looking at a blog about faces that are begging to be punched, and while I didn't think too much of it at the time, I kept coming back to it later that night as I watched the latest (and my first) episode of TBS's sh*t factory otherwise known as "My Boys." With the exception of Gaffigan, who gets a pass because I like his stand-up and he seems to be the only actor on the show who isn't as awkward as a boner-afflicted 14-year-old at a jr high dance, there isn't one person on My Boys who does not, within the first 30 seconds of being on screen, make me want to punch a wall or kick a dog (and i love dogs).<br /><br />I'm guessing that the guy who plays the loudmouth jackass is probably a monk or a stenographer in real life, because he sure as hell doesn't know the first thing about being a genuine loudmouth or delivering his lines in a way that doesn't sound like he's repeating testimony. "I can make a shirt sure i can i am like a fashion god and i could make a shirt i am like a fashion god." Jesus man, put some air under that sh*t.<br /><br />I won't go into the rest of the actors individually, but suffice to say they are played by only moderately better androids. And as far as that "strained" relationship between the bald guy and the black friend, the only thing strained was the inner wall of my colon, which was pushed to new limits each time they exchanged mistimed, campy glances.<br /><br />This is not to say that the writing is good and the actors are bad. Not at all. The writing is the worst part of it, in fact, though the writers did accomplish several feats I had previously assumed were mutually exclusive: they made the plot over-the-top yet unimaginative, the dialogue simple-minded yet smug, and the punchlines clichéd yet unfamiliar (clichés are clichés because at some point there were funny, but the ones in My Boys lacked any vestige of humor).<br /><br />It was as if someone took the worst sitcoms of all time, put them in a computer, and had the computer spit out what it thought a sitcom should be. I was honestly expecting one of the actors to spontaneously launch into a monologue from She's the Sheriff.<br /><br />The lack of a laugh track only amplifies the awkward terribleness of this show. But I don't suggest adding one now, as it would be unrealistic. Perhaps the sound of people spitting blood or throwing up would be a better fit. Is there a sound for people simultaneously punching themselves in the throat?