Gisteren heb ik _The Wedding Night_ (1935) opnieuw bekeken, ditmaal met mijn vrouw, die hem nooit eerder had gezien. Voor mij was het alsof ik hem voor de eerste keer helemaal opnieuw zag. Ik denk dat dit gebeurt met geweldige films, zoals deze. Zij was ook dol op de film en dat gaf me een heel voldaan gevoel, want helaas is dit soort rustige, gevoelige films niet het soort film dat je met wie dan ook kunt bekijken en waar je volledig van kunt genieten zoals het hoort.<br />Ik ben een fan van 'de Gary Cooper' uit de late jaren twintig en dertig, naar mijn mening werden zijn beste films rond die tijd gemaakt, voordat zijn definitieve imago op het witte doek was gevestigd, vooral in het begin van de jaren dertig. Hij geeft een gevoelige, evenwichtige, genuanceerde voorstelling in een film die eruitziet als een stukje leven. Zijn personage is zo onkarakteristiek, zo oprecht geportretteerd door hem, dat je helemaal ondergedompeld raakt in dit prachtige liefdesverhaal. En dat is geen toeval, want de film is geregisseerd door de meesterlijke koning Vidor.<br />Ook de twee actrices die de twee vrouwen in Coopers leven zo levendig uitbeelden, verdienen een pluim: de ten onrechte vergeten en onderschatte Russische actrice Anna Sten en de even ten onrechte vergeten actrice Helen Vinson. Mejuffrouw Vinson speelt zonder te vallen in de karikatuur, een oppervlakkige, maar tegelijkertijd sympathieke society-vrouw, die denkt dat het leven een nooit eindigend feest is en het huwelijk niet zo ernstig opvat als het zou moeten en dat te laat beseft. Mejuffrouw Sten speelt de naïeve maar wilskrachtige Poolse vrouw die aanvankelijk met tegenzin begint te vallen voor de schrijver die door Cooper wordt geportretteerd. De scène waarin Cooper haar de eerste hoofdstukken voorleest van het nieuwe (autobiografische) boek dat hij aan het schrijven is, is in dit opzicht het meest veelzeggend, omdat Mejuffrouw Sten niet valt voor de zwierige, lange, knappe Cooper, maar voor de gevoeligheid van zijn personage, gevoelens en emoties die ze aanvoelt door middel van dit boek in wording. Kortom, geen van de drie hoofdpersonen in dit verhaal heeft zich stereotiepe beschrijvingen aangemeten, die me hielpen om contact te maken met de emoties van hun personages, met hun deugden en tekortkomingen.<br />Een heerlijke ervaring, die ik ongetwijfeld in de toekomst zal herhalen, want deze film verdient het om vele malen te worden bekeken en is precies mijn soort film; een eenvoudig liefdesverhaal, zonder pretenties geënsceneerd, dat niet sentimenteel is en niet vervalt in de sentimentaliteit die een film kan ruïneren, met uitmuntende, ongekunstelde optredens van de hoofdpersonen.
Yesterday I re-watched "The Wedding Night" (1935), this time with my wife who had never seen it before. For me it was like watching it all over again for the first time. I think that this happens with great pictures, like this one. She also loved the film and I felt so gratified by that, because sadly this type of quiet, sensitive films is not the kind of film which you can watch with anybody and can be fully appreciated as it should be.<br /><br />I'm a fan of "the Gary Cooper" of the late '20s and 1930s, in my opinion some his best films were made around this time, before his definitive screen persona was established, especially in the early thirties. He gives a sensitive, balanced, nuanced, performance in a film that looks like a slice of life. His character is so unarchetypical, so honestly portrayed by him, that you get immersed totally in this beautiful love story. And this is no by chance, because the film was directed by the masterful King Vidor.<br /><br />Praise must also go to the two actresses that vividly portray the two women in Cooper's life: the unjustly forgotten and underrated Russian actress Anna Sten and the equally unfairly forgotten actress Helen Vinson. Miss Vinson portrays without falling in the caricature, a shallow, but at the same time likable society woman, who thinks that life is a never-ending party and does not take marriage as seriously as it should be taken, realizing it too late. Miss Sten plays the naïve but strong-willed Polish woman who reluctantly at first, begins to fall for the writer portrayed by Cooper. The scene in which Cooper reads to her the first chapters of the new (autobiographical) book he is writing, is most telling in this aspect; because Miss Sten does not fall for the dashing, tall, handsome Cooper, but for his character's sensitiveness, feelings and emotions which she apprehends by means of this book in progress.<br /><br />In short, none of the three principals of this story incur in stereotypical portrayals, which helped me to connect with their characters' emotions, with its virtues and flaws.<br /><br />A wonderful experience, which with no doubt I'll repeat in the future, because this film deserves many viewings and is just my kind of film; a simple love story, unpretentiously directed, that does not aim at over sentimentality and does not fall into the maudlin which can ruin a movie, with superb, unaffected performances by the leads.