De Engelse films uit die tijd zijn <0xE2><0x80><0x93> op een paar uitzonderingen na <0xE2><0x80><0x93> verbluffend slecht, zoals dit relikwie ons in herinnering brengt.<br /><0x3E><0x3E> Gevuld met aftreksels van films die om te beginnen al niets voorstelden (gevaarlijk maanlicht, de grootste liefde van Beckenhouse) krijgen we de studio-met-lokatie-romantiek van de klassieke pianiste Margaret Lockwood, die lang niet zo slecht is als ze na de oorlog had kunnen zijn, en die binnenkort blind zal zijn (hij oefent in mijnschachten!), Stewart Granger, die haar inspireert om in Pony Carts traditionele nummers te zingen en dan de Cornish Rhapsody te componeren, waarin ze het geluid van zeemeeuwen en brekende golven uitbeeldt. Dit gezwets, dat nooit overtuigend is en nooit aanlokkelijke fantasieën opwekt, heeft alleen maar een zelfgenoegzaamheid die de historische context verstoort. Ondanks de pogingen tot een hoogglanslaagje is het ook opvallend saai.
The English films of this time - with a few exceptions - are stunningly awful, as this relic reminds us.<br /><br />Packed with derivations from films that weren't any good in the first place (DANGEROUS MOONLIGHT, BEETHOVEN'S GREATEST LOVE) we get the studio-with-location-insets romance of classical pianist (wouldn't you know) Margaret Lockwood, who is not quite as awful as she would be in her post war efforts, and soon to be blind (he practices walking in mine shafts !) Stewart Granger, which inspires her to go riding in Pony Carts singing traditional numbers then pushed by the radio and composing the Cornish Rhapsody, in which she entombs the sound of sea gulls and breaking waves.<br /><br />Never convincing and never throwing up appealing fantasies, this twaddle just offers a complacency which disturbs in its historical context. Despite it's attempts at high gloss, it's also remarkably drab.