Helaas lijkt de definitie van 'documentaire' te veranderen. Tegenwoordig noemen we het 'propaganda'. (Zie: elke Michael Moore-film.) Geen poging tot evenwicht, alleen een totaal eenzijdige, bevooroordeelde opvatting die voor een feit moet doorgaan. Heckler is het laatste voorbeeld. Eigenlijk begint het als gejammer over hecklers, dat al snel overgaat in dezelfde klacht over critici. Het leert wel een serieuze les: beroemdheden (vooral komieken) zijn goden en verdienen het te allen tijde aanbeden te worden, en iedereen die hen niet mag, zou beroofd moeten worden van zijn recht op een mening, of op zijn minst van het recht die mening openbaar te maken. <br />Er worden een paar goede punten aangevoerd: je krijgt dronkenlappen en hufters die optredens verstoren om geen andere reden dan de aandacht op zichzelf te vestigen. Als iemand die betaalt om naar de artiest te kijken, kan ik dat in principe niet waarderen, maar ik moet toegeven dat een paar van de grappigste momenten die ik ooit in comedyclubs heb meegemaakt, waren wanneer de artiest reageerde op de grapjas. Soms vraag ik me af of ze opzettelijk grapjassers neerzetten zodat ze die kunnen bewerken. En sommige (misschien wel de meeste) critici zijn ver boven hun stand in hun recensies, maar dat is een van de manieren om tegenwoordig je mening te laten opvallen bij de steeds groter wordende menigte.<br />Af en toe kan ik begrip opbrengen voor een grapjas. Als je veel geld hebt betaald voor een optreden dat niet was wat het leek, en je kunt je geld niet terugkrijgen (laat staan je tijd), kun je behoorlijk gefrustreerd raken. Dat is wat er gebeurde bij het concert van Barbra Streisand, waar ze vloekte om een grap. Wat de film met opzet verzweeg, was dat ze in plaats van te zingen een politieke tirade afstak <0xE2><0x80><0x93> waarschijnlijk niet iets waar het publiek veel geld voor had neergeteld. Het overkwam me ook bij een show van Willie Nelson, waar hij duidelijk dronken en/of stoned was.<br />Het is waar dat niemand ooit een beeld ophangt voor een criticus, maar ze hebben wel een plek. Je hoeft er alleen maar een te vinden wiens mening en smaak gelijk zijn aan de jouwe en die je op die manier waardevolle aanwijzingen zal geven. Wat de anderen betreft, negeer ze. En dat geldt ook voor de acteurs, in plaats van te proberen ze te onderdrukken.<br />Dit argument dat de opruier/criticus niet zo goed werk kon leveren, laat je zien hoe oppervlakkig het denkproces van de film is. Als een tandarts, plamuur, loodgieter, belastinginspecteur etc. slecht werk levert, hebben ze dan het recht om tegen je te zeggen dat je niet mag klagen omdat ze nog steeds beter zijn dan jij? Er waren genoeg beroemdheden, maar waar waren de gewone mensen? Je weet wel, degenen die de kaartjes kopen, die deze beroemdheden in staat stellen om hun brood te verdienen. Waarom vragen ze niet aan een paar van hen na een komische voorstelling wat ze van de opdringerige types vonden? Vindt men dat mensen die kaartjes kopen duidelijk te horen moeten krijgen dat opdringerige types niet welkom zijn en dat ze zonder terugbetaling worden weggestuurd? Vindt men dat mensen binnen redelijke tijd terugbetaling kunnen vragen als de voorstelling hen niet aanstaat? Besteedt men enige aandacht aan de critici en verandert men als gevolg daarvan hun keuzes? Dat zou een echte documentaire doen.
Unfortunately, the definition of "documentary" seems to be changing. These days it is what we used to call propaganda. (See: any Michael Moore movie.) No attempt at balance, just a totally one-sided, biased point of view passing as fact. Heckler is the latest example. Actually, it starts out as a whine about hecklers, quickly turning into the same complaint about critics. It does teach a serious lesson: celebrities (especially comics) are gods and deserve to be worshipped at all times and anyone who doesn't like them should be deprived of their right to an opinion, or at least the right to make it public.<br /><br />There are some good points made: you get drunks and a-holes disrupting performances for no apparent reason other than to call attention to themselves. As someone who paid to watch the performer, I really don't appreciate that in principle, but I have to admit that some of the funniest moments I've ever experienced at comedy clubs were when the performer responded to the heckler. Sometimes I wonder if they purposely plant hecklers just so they can lay into them. And some (maybe most) critics are way over the top in their reviews, but that's one way these days to make your opinions stand out from the ever-growing crowd.<br /><br />Occasionally I can sympathize with a heckler. If you've paid good money for a performance that was not as advertised and you can't get your money back (let alone your time), you can get pretty frustrated. That's what happened at the Barbra Streisand concert where she swore at a heckler. What the movie purposely failed to tell you provoked the heckler was that, instead of singing, she had gone into a political rant - probably not what the audience had paid big bucks to see. It also happened to me at a no-refunds Willie Nelson show where he was clearly drunk and/or stoned.<br /><br />It's true that no one ever put up a statue to a critic, but they do have their place. You just need to find one whose opinions and tastes are similar to your own and thus s/he will provide you with valuable guidance. As for the others, ignore them. As should the performers, rather than trying to suppress them.<br /><br />This argument that the heckler/critic couldn't do as good a job really shows you how shallow the movie's thought process is. If a dentist, driveway paver, plumber, tax preparer, etc. does a bad job, are they justified in telling you not to complain because they're still better than you? While there were plenty of celebrities, where were the ordinary people? You know, those who buy the tickets, enabling these celebrities to make a living. Why not ask some of them after a comedy show what they thought of the hecklers? Do they think people buying tickets should be told clearly that hecklers are not welcome and will be thrown out without a refund? Do they think people should be able, within a reasonable time, to ask for and get a refund if they don't like the performance? Do they pay any attention to critics and change their choices as a result? That's what a real documentary would do.