Ik denk dat ik dit als jongen heb gezien, waarschijnlijk rond mijn elfde, aan het eind van de jaren zeventig. Ik zag het toen op tv. De beelden van deze film staan me tot op de dag van vandaag nog levendig voor de geest, het ijs en de wanhoop die hij afbeeldt. Hoewel ik me niet veel van de plot herinner, en het op dat moment misschien ook niet helemaal begreep, staan een paar scènes gewoon in mijn geheugen gegrift: de scène waarin ze de radio met grafiet uit een potlood proberen te repareren. En natuurlijk Nobiles gesprekken met de geesten. Ik meen me ook te herinneren dat Amundsen, zoals Connery hem speelde, nogal zelfingenomen en arrogant overkwam. <br />Een film die zo'n blijvende indruk kan maken, moet enkele belangrijke eigenschappen bezitten.
I reckon I must have seen this as a young boy, probably around the age of 11, in the late 70'es. I saw it on TV at that time. The images of this movie to this day are very vivid in my memory, the ice, and the desperation it depicts. Although I don't recall much of the plot, and perhaps didn't even grasp it completely at the time, a few scenes are simply as etched in my brain: The scene where they struggle to repair the radio with graphite from a pencil. And of course Nobile's talks with the ghosts. I also seem to recall that Amundsen as portrayed by Connery came across as a rather self-righteous and arrogant person.<br /><br />A movie that can make such a lasting impression must possess some significant qualities.