Op de dvd van Tucker: The Man and His Dream merkt George Lucas op dat Francis Ford Coppola, de regisseur van de film, eigenschappen deelt met Preston Tucker <0xE2><0x80><0x93> beide mannen hebben grote dromen en zijn altijd op zoek naar vernieuwing, en hun ideeën komen altijd op excentrieke maar opwindende manieren naar voren. Dat is min of meer waar, afhankelijk van wanneer je naar het leven van een van beide mannen kijkt (op dit moment bijvoorbeeld is Coppola prima in staat om wijn te drinken met een'student'-film als Tetro). Maar ik zou de vergelijking graag een stapje verder doorvoeren in het bedrijf van Tucker en het filmbedrijf van Coppola, het Amerikaanse Zoetrope. Als je kijkt naar wat er met de twee bedrijven is gebeurd, in elk geval binnen het kader van het verhaal dat in de film wordt verteld (ik kan niet zeggen hoe waar het is voor echte gebeurtenissen, alleen hoe het hier wordt weergegeven), zijn er opvallende overeenkomsten, en ik weet zeker dat Coppola er iets mee te maken had. Beide mannen hadden de hartstocht om een droom ergens te verwezenlijken <0xE2><0x80><0x93> voor Tucker was het een autolijn, voor Coppola was het een onafhankelijke bioscoop en een middel om uit de controle van de studio te breken <0xE2><0x80><0x93> en ze gingen ervoor om dat te bereiken, als buitenstaanders, maar met de vaardigheden en de gedrevenheid om te slagen. En uiteindelijk hebben beide mannen hun droom niet helemaal waargemaakt. Het is een beetje ironisch dat de enige andere vent die echt iets uit het Amerikaanse Zoetrope heeft weten te halen in zijn beginjaren (de pieken en dalen in de jaren tachtig niet meegerekend) George Lucas is, die de rollen van Coppola, die Lucas' eerste films heeft geproduceerd, deze keer verschuift naar die van Coppola's eigen films. Het is een glanzende, nostalgische blik op de dromen die je kunt hebben. Tucker en Coppola hebben het in elk geval geprobeerd.<br />En in de film over Tucker maken Coppola en zijn ploeg, vooral dank zij regisseur Vittorio Storaro in de credits, wat je een filmische versie van een 'Tucker'-auto zou kunnen noemen. Hij is fel en snel en een beetje uit de toon en ongewoon. Maar we vinden het leuk om erin te rijden, en het heeft een aantrekkingskracht die het net iets anders maakt, en het is ook mooi om naar te kijken. Dit is misschien niet te vergelijken met Dick Tracy Storaro's 'kleurrijkste' kleurenfilm, om het zo maar te zeggen, met de heldere primaire kleuren en de reclame voor Americana uit 1940 die op het scherm te zien zijn. Maar goed, dit is niet echt een'rebel'-film zoals het vroege werk van Coppola. In plaats daarvan staat het ook in verband met de periode in de film, en de primaire invloed zou waarschijnlijk van Capra komen. Dit bedoel ik als een compliment <0xE2><0x80><0x93> Tucker als film is vermakelijk omdat Tucker zo innemend is, omdat Jeff Bridges hem in deze context speelt (een man met de geest van een pionier, met een glimlach zelfs als alles er somber uitziet), en omdat de schurken, bestuursleden, een senator en de 'Grote Drie' zo goed uit de verf komen.<br />Coppola heeft zelfs tijd om ons twee echt geweldige scènes te laten zien. Alsof ze zo goed zijn dat ze zo in een van de belangrijkste scènes van de films van de regisseur zouden kunnen worden geplaatst (bijna daar, maar niet helemaal, met de Wagner-bom in Apocalypse Now en de sterfscène van Vito Corleone). De ene is de onthulling van het prototype van de Tucker-auto. Het is een intense scène, een scène met een 'o nee!'-factor, ook al weten we in ons achterhoofd dat alles goed zal komen. Er gebeuren steeds weer ongelukken als een menigte van honderden mensen ongeduldig wacht tot de auto naar buiten komt, terwijl de bemanning hem blijft bijstellen zodat hij echt kan rijden (met een spion in het midden die g<0xC3><0xAA>nante foto's maakt) en niet helemaal in elkaar stort of in vlammen opgaat. Het is een verbazingwekkende, opbeurende scène. De andere grote, niet helemaal in de toon vallende scène in de film is die waarin Tucker Howard Hughes ontmoet. Het is een vreemde scène, want Hughes zit's nachts op het donkere vliegdekschip met zijn 'Spruce Goose'. en, zoals gespeeld door een teruggetrokken Dean Stockwell, is een beetje angstaanjagend als vernieuwer die misschien te veel heeft gekregen van wat hij wilde. Het is een korte, maar belangrijke scène om de tegenstrijdigheid van de twee mannen, Tucker en Hughes, te demonstreren.
On the DVD of Tucker: The Man and His Dream, George Lucas comments that Francis Ford Coppola, the director of the film, shares qualities with Preston Tucker - both men have big dreams and always admire and gravitate towards innovation, and their ideas are always springing out in some eccentric but exciting ways. This is true, more or less, depending on when looking at either man's life (right now, for example, Coppola is fine just making wine with the occasional 'student' film like Tetro). But I would like to take the comparison a step further in the Tucker company and Coppola's film company, American Zoetrope.<br /><br />Looking at what happened to the two companies, at least in the scope of the story told in the movie (I can't say how true it is to real events, just how it's depicted here), there's glaring similarities, and things I am sure Coppola connected with. Both men had passion to take a dream of something- for Tucker it was a car line, for Coppola it was independent cinema and a means to break out of studio controls- and they went forward to achieve it, like outsiders but with skills and a drive to succeed. And, ultimately, both men didn't quite live up to the dream. It's somewhat ironic then that the only other guy to really get something out of American Zoetrope in its early years (not counting its peaks and valleys in the 80s), was George Lucas, who turns the tables on the usual dynamic of Coppola producing Lucas' early films to producing Coppola's own film this time around. It's a glossy and nostalgic look at dreams how they can go. At the least, Tucker and Coppola tried.<br /><br />And in the film on Tucker, Coppola and his crew, primarily in credit due to DP Vittorio Storaro, make what could be said like a filmic version of a "Tucker" Car. It's bright and fast and a little off-kilter and unusual. But we like riding in it, and it has an appeal that gives something just a little different, and it's also pretty to look at, too. This may be outside of Dick Tracy Storaro's most "colorful" color film, so to speak, with the bright primary colors and advertisement of 1940's Americana springing out in the screen. Now, this said, this is not exactly a 'rebel' picture like Coppola's early work. Instead it's in debt to the period in film as well, and the primary influence would probably be Capra. This I mean as a compliment - Tucker as a film is entertaining because of how endearing Tucker is, how Jeff Bridges plays him in this context (a guy with a pioneer-spirit, with a smile even when things look bleakest), and how the villains, corporate board members, a Senator, the "Big Three" come off.<br /><br />Coppola even has time to give us two really great scenes. Like they're so good that they could be put right up against some of the essential scenes in the director's films (almost up there, though not quite, with the Wagner bombing in Apocalypse Now and Vito Corleone's death scene). One is the unveiling of the prototype of the Tucker car. It's an intense scene, one that is full of a "oh no!" factor, even as in the back of our minds we know things will be alright. Mishaps keep happening as a crowd of hundreds waits impatiently for the car to come out, as the crew keeps retooling it so it can actually move (with a spy in the midst snapping embarrassing photos) and not totally break down or go up in flames. It's an amazing, uplifting scene. The other great one, not quite in tone like any other scene in the film is when Tucker meets Howard Hughes. It's a strange scene, as Hughes is in the dark aircraft carrier at night with his "Spruce Goose" and, as played by a withdrawn Dean Stockwell, is a bit frightening as an innovator who, perhaps, got too much of what he wanted. It's a brief scene, but an important one, to showcase the variance of the two men, Tucker and Hughes.