Toen hij jonger was, droomde Thomas Seyr ervan net als zijn moeder concertpianist te worden, maar toen zijn moeder overleed, liet hij dat doel varen en nam de droom met zich mee. Nu, tien jaar later, is Thomas, achtentwintig jaar oud, weinig meer dan een beroepsmisdadiger wiens taak het lijkt te zijn om te investeren in louche onroerend-goedtransacties en vervolgens achterbakse en soms zelfs gewelddadige methoden te gebruiken om mensen die hun huur of hypotheek niet kunnen betalen het huis uit te zetten. Maar op een dag loopt Thomas de agent van zijn overleden moeder tegen het lijf, die hem aanmoedigt weer muziek te gaan maken. Met een hernieuwd gevoel van doelgerichtheid begint Thomas les te nemen van een beeldschone Chinese virtuoos, terwijl hij tegelijkertijd probeert afstand te nemen van enkele van de onsmakelijkere elementen van zijn leven (waaronder zijn eigen sjofele vader, die hij steeds moet verdedigen tegen recalcitrante schuldeisers). Maar hij komt er al snel achter dat vernieuwing en verlossing vaak gemakkelijker zijn om van te dromen dan om te bereiken, en dat het leven dat we in een vroeg stadium kiezen vaak het leven is waarmee we moeten leven.<br />In een ongebruikelijke trans-Atlantische ommekeer is 'The Beat That My Heart Skipped' in feite een Franse remake van een Amerikaanse film (over het algemeen is het andersom). In dit geval is het James Tobacks 'Fingers' uit 1978. Dit script, dat zich afspeelt in Parijs, is een subtiele, ingetogen studie van een man die vecht tegen de demonen van zijn eigen persoonlijkheid, terwijl hij een leven probeert om te keren dat gevaarlijk van zijn oorspronkelijke koers is afgeweken. De schrijver Tonino Benacquista en co-schrijver/regisseur Jacques Audiard, die aan het oorspronkelijke scenario van Toback hebben meegewerkt, vermijden een zwaarwichtig melodrama en laten Thomas in plaats daarvan zien terwijl hij de routines van zijn hectische dagelijks leven doorloopt. De film is zo verstandig om zelden een moreel oordeel te vellen over het personage; hij registreert alleen zijn activiteiten en stelt ons vervolgens in staat hem te beoordelen op basis van wat we zien. Door de vloeiende camerastijl van Audiard en cinematografiester Stephanie Fontaine lijkt het alsof de gebeurtenissen zich in een flits ontvouwen <0xE2><0x80><0x93> alsof we getuige zijn van een leven dat als het ware aan de manchetten is vastgepind. De filmmakers vinden het ook niet nodig om elke losse draad van de plot vast te knopen of ons te vertroetelen door de plot te nemen op de plek waar wij in het publiek hem willen hebben.<br />'The Beat That My Heart Skipped' zou geen succes zijn geworden zonder de meeslepende rol van Romain Duris in de hoofdrol. Hij brengt zo'n intense concentratie en zo veel nerveuze energie in de rol van Thomas dat we hem gedurende het hele anderhalf uur-plus-uur dat hij op het scherm is niet uit het oog kunnen verliezen. Hij maakt een moreel dubbelzinnige personage dat tegelijkertijd weerzinwekkend en merkwaardig aantrekkelijk is. Dit is een van de sterkste acteerprestaties van de afgelopen jaren, in een film die een rijke karakterstudie biedt, samen met veel mooie klassieke muziek.
When he was younger, Thomas Seyr had a dream of becoming a concert pianist just like his mother but abandoned that goal when she passed away, taking the dream with her. Now, ten years later, Thomas, at twenty-eight, is little more than a professional punk whose job appears to be investing in shady real estate deals then using underhanded and sometimes even violent methods to evict those who cannot pay their rents or mortgages. However, one day Thomas bumps into his late mother's agent who encourages him to take up music again. With a renewed sense of purpose, Thomas begins taking lessons from a beautiful Chinese virtuoso while, at the same time, attempting to pull away from some of the more unsavory elements of his life (including his own derelict father who he keeps having to defend against recalcitrant debtors). But he soon learns that renewal and redemption are often easier to dream about than they are to achieve and that the life we choose early on is often the life we have to live with.<br /><br />In an unusual trans-Atlantic turnabout, "The Beat That My Heart Skipped" is actually a French remake of an American film (it's generally the other way around) - in this case, James Toback's 1978 "Fingers." Set in Paris, this is a subtle, low-keyed study of a man fighting the demons of his own personality while trying to turn around a life that has veered perilously off its original course. Working off Toback's original screenplay, writer Tonino Benacquista and co-writer/director Jacques Audiard avoid making their points with heavy-handed melodrama, choosing instead to show us Thomas as he goes about the routines of his hectic daily life. Wisely, the film rarely makes moral judgments about the character; it merely records his activities, then allows us to size him up based on what we see. The fluid hand-held camera style employed by Audiard and cinematographer Stephanie Fontaine makes it feel as if the events were unfolding extemporaneously - that what we are witnessing is life caught on the cuff as it were. The filmmakers also don't find it necessary to tie up every loose plot end or coddle us by taking the storyline where we in the audience think it should go.<br /><br />"The Beat That My Heart Skipped" would not be the success it is without the riveting performance by Romain Duris in the lead role. He brings such an intensity of focus and so much nervous energy to the part of Thomas that we cannot take our eyes off him for the entire hour-and-a-half-plus that he is on screen. He makes a morally ambiguous character both repugnant and strangely appealing at the same time. This is one of the strongest acting jobs of the past several years, in a film that provides a rich character study along with much fine classical music.