In het begin dreigt dit meer te worden dan een R&B-opera. R. Kelly is onmiddellijk de opgesloten verteller en de verbijsterde hoofdpersoon in het bed buiten. De episode <0xE2><0x80><0x93> als zijn opvolgers in deze eerste serie <0xE2><0x80><0x93> gaat de strijd aan met de intentie om iets opmerkelijks te doen in lyrische verhalen, met de dramatische doodlopende wegen van aanstellerij, homofobie en vuurwapens.<br />Ik kwam deze serie tegen nadat ik een artikel had gelezen van Alex Petridis, een popcriticus voor The Guardian, een Engelse krant. Wat hij te zeggen had is de moeite waard om te herhalen: 'Tegenwoordig hebben platenmaatschappijen hele afdelingen die zich bezighouden met het voorkomen van kunstenaars als R. Kelly van het begaan van grootse dwaasheden zoals Gevangen in de Kast. Jim Swaffields nogal plichtmatige toezegging van R. Kelly's plan om een video-opname te maken, moet in beide betekenissen wel op hetzelfde neerkomen.
At the beginning this threatens to be more than an R&B opera. R Kelly is immediately the closeted narrator and the bewildered protagonist in the bed outside. The episode - as its successors in this first series - battles the intent of doing something remarkable in lyric storytelling with the dramatic dead ends of posturing, homophobia and brandishing firearms.<br /><br />I came across this series after having read an article by Alex Petridis, a pop critic for The Guardian, a UK paper. What he had to say is worth repeating: "These days, record companies have entire departments dedicated to preventing artists like R Kelly from perpetrating acts of grand folly such as Trapped in the Closet. Whatever you think of the end product... you have to be glad he has circumvented them. The increasingly beige world of rock and pop could use the occasional grand folly, however crass, idiotic, baffling and unintentionally hilarious it may be." Jim Swaffield's rather perfunctory committal of R Kelly's plan to video must rank, in both senses, alongside. 3/10