Wat een leuke kleine komedie had kunnen zijn, blijkt een volslagen saaie bedoening te zijn. Jack Nicholson is niet meer te beteugelen in zijn optreden hier en Sandler, die vervangen had moeten worden door een acteur als Jim Carrey, voert zijn gebruikelijke onderdrukte boze-mannenact op die gewoon plat op zijn gezicht valt. Nicholson wordt verondersteld een mafkees te zijn en tegelijkertijd een respectabel man, maar we hebben eigenlijk niet het gevoel dat hij zo geloofwaardig is als een autoriteit en zijn mafheid is alleen maar irritant in plaats van grappig. Hij probeert Sandler te provoceren bij een of andere pseudo-psychiatrische behandeling, maar hoe komt het dat Sandler zijn advies opvolgt ook al weet hij vrij vroeg dat hij met een gek te maken heeft.<br /><br />Er zijn een paar fatsoenlijke momenten, zoals de openingsscène in het vliegtuig met de verwaande stewardessen die erop staan dat Sandler zijn stem verheft, maar bijna elke komedie gebruikt die grappen zodat er alleen maar om wordt gelachen.<br />Een andere amusante scène is met de boeddhistische monnik die vroeger Sandlers bullebak was. Ook al is de scène uiterst ongeloofwaardig, het is veel beter om de bullebak precies zo te laten zijn als hij vroeger was dan hem helemaal te laten veranderen in een goeie vent. De rol van John C. Reilly was ook goed omdat hij er dreigend genoeg uitziet en nog steeds een beetje zacht spreekt.<br />Helaas zijn de meeste scènes alleen maar gemaakt met de psychiatergrappen van de fabriek en kon het einde niet meer geënsceneerd worden. Sandler heeft nog geen film gemaakt waarvan ik kan zeggen: 'Dat was briljant!' maar zijn eerdere films zoals 'Billy Madison' hadden tien keer meer gelach dan deze. Nicholson zou een Tim Burton of James L moeten doen. Brooks is de volgende, omdat hij het er veel beter heeft afgebracht dan wie ook.
What could have been a nice little comedy turns out to be a complete bore. Jack Nicholson could not be anymore subdued in his performance here and Sandler, who should have been replaced with an actor like Jim Carrey, does his usual repressed angry man routine that simply falls flat on it's face. Nicholson is supposed to be a weirdo and a man of respectability at the same time but we don't really feel that he is all that credible as an authority and his weirdness is just annoying instead of being funny. He tries to provoke Sandler in some kind of pseudo mental health treatment but how is it that Sandler follows his advice even though he knows pretty early on that he is dealing with a nutball.<br /><br />There are a few decent moments like the opening scene in the airplane with the snotty flight attendants who insist that Sandler is raising his voice, but nearly every comedy uses those jokes so that only generates laughs of recognition than great comedy.<br /><br />Another amusing scene is with the Buddhist monk who used to be Sandler's bully. Even though, the scene is highly unbelievable it is far better to have the bully be exactly the same as he used to be than having him totally transformed into a good guy. The casting of John C. Reilly was also right because he looks menacing enough and is still kind of soft spoken.<br /><br />Unfortunately, most scenes are just run of the mill psychiatrist jokes and the end could not be anymore contrived. Sandler has not made a movie yet that I could sit through saying "That was brilliant!" but his earlier like "Billy Madison" had ten times more laughs than this. Nicholson should do a Tim Burton or James L. Brooks film next because he has done way better with them than anybody else.