Er valt weinig over De gebroeders Bloom te zeggen wat niet al duidelijk was. De plotlijnen kunnen worden vergeleken met een hek van harmonicagaas, een net van staaldraad. De personages zijn marionetten waarvan de meester, Rian Johnson, ze zo heeft neergezet dat ze doen wat het slimst en het ingewikkeldst is, en dat het afrondingsproces is overgeheveld naar een secundair station. Dat is wat ik ervan vind, en ik heb me enorm geamuseerd met Johnsons vorige debuutfilm Brick, die het klassieke film noir-verhaal vertelt in het milieu van alledaagse middelbare scholieren die het sollipsistische jargon van het boek opdreunen. Beide films zijn een en al stijl. En dan bedoel ik ook echt allemaal. <br /><br />Mark Ruffalo neemt de stilistische prioriteiten volledig in zich op en verfraait zijn verder zo natuurlijke koelheid met het opgesmukte beeld van het criminele meesterbrein van de bioscoop dat zichzelf aanvult met een zonnebril en een zwart pak, die luxueus leeft van de opbrengsten van zijn verheerlijkte arbeid. Dit is een teken dat de stijlvolle vernuftigheid van het centrale zwendelspel, dat, hoewel het beslist zijn momenten van ondeugende pret heeft, veel te hoog ingebouwd is. Adrien Brody is soms net de gevoelige pragmaticus die het id belichaamt waarmee we ons identificeren, in tegenstelling tot Ruffalo's belichaming van het ultieme zelfbeeld, en ze hebben ook verschillende relaties met de respectievelijke vrouwen. Het ogenschijnlijke keerpunt in het hilarische verhaal is dat Brody in contact komt met de excentrieke miljonair Rachel Weisz, die zelf ook een keerpunt vormt door een zekere voorliefde voor krankzinnige komedie te tonen. Brody en Weisz beginnen schijnbaar tedere gevoelens voor elkaar te krijgen omdat ze elkaars eenzaamheid en vervreemding lijken te begrijpen. Ondertussen is er Rinko Kikuchi, die in feite een ander personage speelt dat niet kan praten, net als in Babel, maar hier is ze Bang Bang, de munitiedeskundige. Ze heeft een bijna mannelijke zelfverzekerdheid en een dominante sexy uitstraling die voor haar spreken, in tegenstelling tot haar verlangen naar acceptatie in Babel.<br />Dan komt Robbie Coltrane in beeld, die de rol van Robbie Coltrane speelt. Onverbiddelijk slecht, en de briljante, met een Oscar bekroonde Oostenrijkse acteur Maximilian Schell wordt uit de dood herrezen om de rol van Diamond Dog te spelen, een soort Mordoriaans ogende mysterieuze figuur. Hij speelt in zijn eerste grote Engelstalige film in tijden, en hij is aan het eind van zijn Latijn. Wat mij betreft is dat de enige ware misdaad die in de film voorkomt.<br />De andere misdaden <0xE2><0x80><0x93> wanneer de ogenschijnlijke broers kinderen zijn die hun eerste grote oplichterstruc uithalen, waarbij ze zich voordoen als antiekhandelaren en Weisz' fortuin schijnbaar in bezit hebben <0xE2><0x80><0x93> hebben een bijna verschuivend effect doordat ze elke werkelijkheid die ze presenteren lijken te vervalsen <0xE2><0x80><0x93> ondanks al hun verreikende gevatheid en diefachtig boogschieten, komen in wezen neer op wat we van een oplichtersfilm verwachten. En gezien de geringe frequentie waarmee dergelijke films de afgelopen jaren zijn uitgebracht, is dat niet slecht.
There is little to say about The Brothers Bloom that isn't already apparent or expected. Its plot strands can be likened to a chain link fence, a netting of steel wire. The characters are puppets whose master, Rian Johnson, has positioned them to do whatever it is that is most clever and elaborate to do, the fleshing out process relegated to secondary station. That is my take, and I was vastly entertained by Johnson's prior debut film Brick, which tells the classic film noir story in the milieu of everyday high school kids who rap the textbook Chandlerisms and sollipsistic slang. Both of these films are all style. And I mean all.<br /><br />Mark Ruffalo totally absorbs the stylistic priorities, embroidering his otherwise natural cool with the spiffed-out black-suit-sunglasses-and-vice-substance image of the cinema's self- complementing criminal mastermind who lives luxuriously from the spoils of his aggrandized labor. This is a signification that builds up the classy ingenuity of the central con, which, though it absolutely has its definite laugh-of-mischief moments, is built up way too high. Adrien Brody is at times like the sensitive pragmatist who embodies the id with which we identify, as opposed to Ruffalo's avatar of the ultimate self-image, and they have likewise differing relationships with the respective women. The seeming turning point of the bluff- happy narrative is that Brody finds himself connecting with the millionaire eccentric played by Rachel Weisz, who makes a turning point of her own by revealing a certain penchant for madcap comedy. Brody and Weisz seemingly begin to have seemingly soft feelings for each other because they seemingly understand one another's loneliness and displacement. Meanwhile, there is Rinko Kikuchi, who actually plays another non-speaking character just as she did in Babel, but here she is Bang Bang the munitions expert. She has an almost butch self-assurance and dominant sexiness that speak for her, as opposed to her longing for acceptance in Babel.<br /><br />Then Robbie Coltrane comes in to play Robbie Coltrane, which isn't inexorably bad, and brilliant Oscar-winning Austrian actor Maximilian Schell is brought back from the dead to play Diamond Dog, some kind of Mordorian-looking mystery figure. He is in his first major English-language film in ages, and he is wasted here. That, as far as I'm concerned, is the only true crime to occur in the film.<br /><br />The other crimes---when the seeming brothers are children pulling their first big con, their scheme to seemingly masquerade as antique dealers and seemingly commandeer Weisz's fortune, the almost displacing effect it has by seemingly falsifying every reality it presents-- -for all their far-reaching wit and larcenous archery, boil down essentially to be just what we expect from a con film. And at any rate, considering the low frequency at which such movies have come out for the past few years, that's not bad.