Veteranenregisseur Robert Aldrich probeerde het succes van 'The Dirty Dozen' te reconstrueren met een schaamteloos anti-oorlogsequivalent, 'Te laat de Held'. Jammer genoeg wordt een bekwame cast verspild aan dit anti-oorlogsequivalent, dat meer weg heeft van een anti-Vietnam allegorie dan van een verhaal over oorlogshelden in oorlogstijd.<br />In het voorjaar van 1942 zit de Amerikaanse luitenant Lawson (Cliff Robertson, 'Up from the Beach') lui op een eiland in de Stille Oceaan en doet al het mogelijke om gevaarlijke taken te vermijden. Kapitein Nolan (Henry Fonda, in een cameo) verstoort zijn gemak met een gevaarlijke opdracht. Lawson wordt naar de Nieuwe Hebriden gevlogen voor een co<0xC3><0xB6>peratieve missie met de Britten. We ontdekken dat de Britten het ene eind van het eiland in handen hebben, de Japanners Lawson en een patrouille zullen vijandelijk gebied binnendringen om een belangrijk radiostation te vernietigen.<br />In het begin lijkt de film volkomen voorspelbaar. Lawson is een type dat we eerder hebben gezien: een onwaarschijnlijke soldaat die zich heldhaftig redt door de laatste akte. Maar als de Engelse personages en hun Japanse tegenhangers in beeld komen, worden alle verwachtingen van het publiek de grond in geboord. Kapitein Hornsby (Denholm Elliott), de commandant van de eenheid, blijkt een klungelige r en een homoseksuele r te zijn, en de mannen hebben geen vertrouwen in hem. Pvt. Hearne (Michael Caine, 'Play Dirty') is duidelijk niet tevreden met Hornsby's besluiteloze 'leiderschap', en nadat zijn incompetentie tot onnodige doden heeft geleid, begint Hearne openlijk in opstand te komen. Het duurt niet lang of het gaat bergafwaarts met de missie, en Lawson en Hearne raken verwikkeld in een gezamenlijke strijd om te overleven in vijandelijk gebied.<br />Aldrich is duidelijk van plan om de boodschap over te brengen dat oorlog slecht is en heel erg slecht. Hij heeft een aantal punten die hij wil benadrukken: officieren zijn corrupte, koelbloedige incompetenten. In een van de scènes wordt Hornsby gezien terwijl hij zonder een spier te vertrekken gewonde gevangenen doodschiet. In het verleden zijn typische Japanse personages altijd afgeschilderd als kwaadaardige, moordzuchtige honden. Hier doet Aldrich veel te veel zijn best om ze menselijk te maken. Eerst introduceert hij een sympathieke Japanse figuur, majoor Yamaguchi (Ken Takakura) in de tweede helft van de film. Yamaguchi is lang, knap en meelevend, ook al treitert hij de vluchtende geallieerde soldaten over luidsprekers die verspreid door het oerwoud staan. Hij spoort hen aan zich over te geven, belooft een goede behandeling en lijkt volkomen oprecht. Ten tweede maakt Aldrich de Engelsen tot de schurken. Pvt. Campbell (Ronald Fraser) is een lafaard die wegvlucht voor de strijd, maar hij plundert ook de lichamen van dode soldaten, zowel in het Engels als in het Japans. Hij wakkert de tweedracht aan en vermoordt zelfs een van zijn eigen mannen, die weigert mee te werken aan een poging om zich aan de Japanners over te geven.<br />Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd. Ik probeer niet te zeggen dat alle geallieerde troepen helden of heiligen waren, zoals veel historici en filmmakers zullen proberen je te vertellen. En ik geloof ook niet dat elke Japanse soldaat een moorddadige schurk was. Ik ben geneigd me tegen de oorlog te verzetten en vind die uiterst verachtelijk <0xE2><0x80><0x93> er zijn goede en slechte mannen aan beide kanten; sommigen genieten van het doden en sommigen zouden liever ergens anders zijn dan in de strijd. Maar Aldrich gaat tot belachelijke extremen om onvolkomenheden bij de geallieerden te tonen (hij demoniseert ze op de een of andere manier allemaal) en laat de Japanners zoeken naar mededogen en vriendelijkheid dan de meesten van hen waren. We worden verondersteld geallieerde soldaten tijdens de Tweede Wereldoorlog als vervangers voor het Amerikaanse leger tijdens Vietnam te zien, en iedereen zal het erover eens zijn dat die twee eenvoudig niet met elkaar te vergelijken zijn.<br />Het ensemble dat dit stuk bijeenhoudt. De acteurs zijn allemaal heel capabel en lijken oprecht, ondanks het feit dat een groot deel van het script krankzinnig is. Robertson lijkt een prettige hoofdrol, hoewel Lawsons personage nooit helemaal tot zijn recht komt. In het begin van de film is hij duidelijk een lafaard, maar in de tweede helft van de film neemt hij veel te gemakkelijk de rol van leider aan. Hij lijkt niet te worstelen met zijn vroegere ideeën over oorlogvoering of leiderschap; zijn rol is plotseling zonder enige verklaring veranderd. Robertson is echter zo goed dat dit enigszins over het hoofd kan worden gezien en vergeven kan worden. Als Hearne is Caine de echte ster van de film. Hij is net zo cynisch als Lawson, maar hij is er open en eerlijk over. Caine is bang om hem erop te wijzen, zelfs als dat betekent dat hij voor de krijgsraad moet verschijnen. Zijn argumenten lijken altijd oprecht, en Caine komt altijd volkomen oprecht over. Ten slotte is Denholm Elliott als Hornsby uitzonderlijk goed. Hij lijkt zijn rol als leider niet al te goed te kennen, en dat leidt vaak tot de dood van zijn mannen en uiteindelijk tot een verknoeide missie.<br />De locaties in het oerwoud zijn prachtig gefotografeerd door cinematografieker Joseph Biroc, maar komen nooit over als bijzonder duister en onheilspellend. Hier vinden bloederige dood en vernietiging plaats tussen prachtige bomen, varens en bloemen. Ook dit is een film die bedoeld is als een anti-Vietnamverklaring, en de locaties in het oerwoud vormen een perfecte setting.<br />Helaas, zoals ik al eindeloos heb herhaald...' 'Te laat de Held' lijkt niet te kunnen besluiten of het een film moet worden over een junglepatrouille in de New Hebrides in 1942, of een film over een patrouille in Cambodja in 1968. Het sociale commentaar op de Vietnamoorlog is te zwaar en te opzichtig vervormd. De personages garneren weinig sympathie en er is niet genoeg actie om het trage, spraakzame tempo aan te houden. Als drama slaagt het er bijna in; maar als spectaculaire film, zoals de trailer beweert, is hij nauwelijks bruikbaar. Als je een goed gemaakte, ontroerende film wilt zien die de Tweede Wereldoorlog gebruikt als allegorie op de Vietnamoorlog, en de oorlog in het algemeen, kijk dan naar 'Beach Red', gemaakt in 1967. Het is veel evenwichtiger en veel mooier dan dit stuk <0xE2><0x80><0x93> handen omlaag.<br /><br />4 <0xE2><0x80><0x93> misschien 5 van de 10.
Veteran director Robert Aldrich tried to re-work the success of "The Dirty Dozen" with a blatantly anti-war remake, "Too Late the Hero". Unfortunately, an able cast is wasted in this very anti-war effort, which plays out more like an anti-Vietnam allegory than a tale of wartime heroics.<br /><br />In the spring of 1942, American Lt. Lawson (Cliff Robertson, "Up from the Beach") sits lazily on a Pacific island, doing everything possible to avoid hazardous duties. Captain Nolan (Henry Fonda, in a one-scene cameo) disrupts his comfort with a hazardous assignment. Lawson is flown to the New Hebrides for a cooperative mission with the British. We find that the British hold one end of the island; the Japanese hold the other. Lawson and a patrol will penetrate enemy territory to destroy a vital radio station.<br /><br />At first, the film seems utterly predictable. Lawson is a type we've seen before  an unlikely soldier who redeems himself heroically by the final act. But with the introduction of the English characters and their Japanese counterparts, all audience expectations are shattered. Captain Hornsby (Denholm Elliott), the unit commander, proves to be a bungling  and homosexual  idiot, and the men have no faith in him. Pvt. Hearne (Michael Caine, "Play Dirty") is obviously dis-satisfied with Hornsby's indecisive "leadership", and after his incompetence results in unnecessary deaths, Hearne breaks into an open rebellion. Before long, the mission goes downhill, and Lawson and Hearne find themselves united in a mutual struggle for survival behind enemy territory.<br /><br />Aldrich all-too-clearly means to convey a heavy-handed message that war is bad  very bad. He's got several points to make: officers are corrupt, cold-blooded incompetents. In one scene, Hornsby is seen to shoot wounded prisoners without flinching. In the past, typical Japanese characters have been portrayed universally as evil, murderous dogs. Here, Aldrich tries far too hard to humanize them. First, he introduces a sympathetic Japanese character, Major Yamaguchi (Ken Takakura) in the second half of the film. Yamaguchi is tall, handsome and compassionate  even though he is taunting the fleeing Allied soldiers over loudspeakers spread throughout the jungle. He urges them to surrender, promising good treatment  and seems utterly sincere. Secondly, Aldrich makes the English out as the villains. Pvt. Campbell (Ronald Fraser) is a coward who runs from battle, but also loots the bodies of dead soldiers  both English and Japanese. He stirs up dissension and even murders one of his own men who won't cooperate with an attempt to surrender to the Japanese.<br /><br />Please don't misunderstand me. I am not trying to say that all of the Allied troops were heroes or saints, as many historians and movie makers will try to tell you. Nor do I believe every Japanese soldier was a murderous villain. I tend to oppose war and find it utterly despicable - there are good men and bad men on both sides; some enjoy the killing and some would prefer to be anywhere else but in combat. But Aldrich goes to ridiculous extremes to show imperfections among the Allies (he nearly demonizes all of them in some way) and makes the Japanese look for compassionate and friendly than most of them were. We're supposed to see Allied soldiers during WWII as substitutes for the American military during Vietnam, and anyone will agree the two simply cannot be compared side-by-side. <br /><br />The ensemble cast is what holds this piece together. The actors are all very capable and seem sincere, despite the lunacy of much of the script. Robertson seems a comfortable lead, although Lawson's character is never totally fleshed out. As the film begins, he's obviously a coward, but steps into the role of leader far too easily in the second half. He doesn't seem to struggle with his previous notions of warfare or leadership, his role has suddenly shifted without explanation. Robertson is so good, though, that this can be overlooked somewhat and is forgivable. As Hearne, Caine is the real star of the film. He's just as cynical as Lawson, but is open and blunt about it. He knows that Hornsby is incapable of leading and isn't afraid to point it out to him, even if it means a threat of court-martial. Throughout, his arguments seem legitimate, and Caine always come across as completely sincere. Finally, Denholm Elliott is exceptionally fine as Hornsby. He doesn't seem to know his role as a leader-of-men too well, and this often results in the deaths of his men and, ultimately, a botched mission.<br /><br />The jungle locations are beautifully photographed by cinematographer Joseph Biroc, but never come across as particularly dark and foreboding. Here, gory death and destruction takes place among beautiful trees, ferns and flowers. Again, this is a film meant as an anti-Vietnam statement, and the jungle locations are a perfect setting.<br /><br />Unfortunately, as I've repeated ceaselessly, "Too Late the Hero" can't seem to decide supposed to be a movie about a jungle patrol in the New Hebrides in 1942, not a movie about a patrol in Cambodia in 1968. The social commentary on the Vietnam War is delivered too heavily and blatantly distorted. The characters garnish little sympathy, and there is not enough action to keep the slow, talkative pace flowing. As a drama, it almost succeeds; as the action spectacular the trailer claims, it is barely serviceable. If you would like to see a well-made, moving film that uses WWII for an allegory on the Vietnam War, and war in general, see BEACH RED, made in 1967. It's a much more even-handed and a lot fairer than this piece - hands down.<br /><br />4 - maybe 5 out of 10