Neem een grijsharige Harrison Ford, stop hem in een net pak en laat hem dan tegen iemand vechten die toevallig helemaal in het zwart is gekleed, en je zou zweren dat je naar een heleboel films van de afgelopen vijftien jaar keek. Noem Fords personage Jack en je zou denken dat het daarmee teruggebracht zou worden tot een goede. Maar aan de andere kant zou je net zo goed naar 'Firewall' kunnen kijken, een film die geleend is uit de post-Jones-collectie van Ford en er niets aan toevoegt.<br />In een veilige campagne om de wereld te laten zien dat hij niet te oud is, wordt Harrison Ford in 'Firewall' geduwd. Het is nu veertien jaar geleden dat Ford in 'Patriot Games' een man speelde die over de top leek te zijn, en nu zit hij in dezelfde situaties. Om je geheugen op te frissen: Ford verdient zijn brood al jaren met het spelen van dezelfde personage in soortgelijke situaties, dankzij de eerder genoemde 'Patriot Games', 'The Fugitive' en 'Air Force One'.<br />'Firewall', geregisseerd door Richard Loncraine, gaat over Jack Stanfield, gespeeld door Harrison Ford, die door Bill Cox (Paul Bettany) wordt gedwongen om elektronisch te stelen van de bank waar hij dagelijks hackers weghoudt. Cox heeft een onderhandelingstroef, de familie Stanfield. Uiteindelijk passen Cox en zijn team op de gijzelaars en omzeilen zo hun eigen succes. Vervolgens jaagt Jack hen op, en niets van dit alles komt als een verrassing vanwege de formulering van de film.<br />Sommigen vinden 'Firewall' misschien wel interessant. Het is een film waar je moeilijk een hekel aan kunt hebben, omdat hij alle clichés gebruikt. Hij is niet artistiek, maar eerder commercieel. Hij leent elementen uit alle genoemde films en combineert die op een samenhangende, maar niet opwindende manier. De actiescènes komen pas aan het eind van de film, en die vijf minuten zijn weinig meer dan stuntwerk van acteurs die half zo oud zijn als Ford. Dit is een voertuig voor Ford, en als publiek worden we geacht dit onbewust te zien als een oefenopname voor een vierde Indiana Jones-film. Met zo'n schaamteloze minachting voor plot en zelfs unieke actie kun je deze film zien als de voorloper van 'Indiana Jones and the Gated Community'. Er is een element dat realistisch lijkt, en dat is het acceptabele aantal trawanten dat de leider in dienst heeft. Als ze geld proberen te stelen, zou het feit dat er minder mensen zijn om de premie te verdelen tot een grotere beloning leiden. Cox heeft vier bescheiden mannen die met hem samenwerken. Ongelukkig voor zowel hem als de kijker is hun gebrek aan gezond verstand onthutsend. De hond van de familie Rusty bijvoorbeeld, speelt een prominente rol wanneer de stuntelende idioten hem gijzelen. Er moet een logische reden zijn waarom ze Rusty gijzelen. Nu zijn gezin al op een onbekende plaats gevangen wordt gehouden, weet ik zeker dat Jack Stanfield klaar was om bij hen weg te lopen en een nieuw leven te beginnen. Maar wacht, Rusty is ook verdwenen, nu moet ik aan hun eisen voldoen. Dit vernietigt uiteindelijk de geloofwaardigheid van het scenario.<br />De scènes in de film zijn overtuigend. Virginia Madsen is goed als de ontspannen echtgenote, gezien de situatie waarin haar personage zich bevindt. Mijn favoriete rol was die van Paul Bettany als een soms zorgzame schurk die een gemene streek uithaalt. Desondanks heeft regisseur Richard Loncraine een film gemaakt die je het best kunt omschrijven als wat een computer zou uitspugen als het commando 'thriller' was. Alles werkt mee om het verhaal een vrolijke wending te geven. Het ontbreken van karakternuances, rijke emoties en mooie omgevingen is prima voor een spannende film over een bankoverval. Dat verraadt het genre: het levert geen wendingen, originaliteit of een intrigerend verhaal op.
Take a gray-haired Harrison Ford, place him in a business suit and then have him fight someone conveniently wearing all black, and you'd swear you were watching any number of movies from the last fifteen years. Name Ford's character Jack, and you'd think that would narrow it down to a good one. Then again you could just be suckered into seeing "Firewall" which borrows and doesn't add from the Ford post-Jones collection.<br /><br />In a play-it-safe campaign to show the world that he isn't too old, Harrison Ford is pushed into "Firewall". It's been fourteen years since, "Patriot Games", in which Ford played a man that seemed over the hill then, and here he is today in the same situations. To jog your memory, Ford has been making a living playing essentially the same character in similar situations for years, thanks to the aforementioned "Patriot Games", "The Fugitive", and "Air Force One".<br /><br />"Firewall", directed by Richard Loncraine, concerns the tale of Jack Stanfield, played by Harrison Ford, being forced through the methods of Bill Cox (Paul Bettany), into electronically stealing from the bank he keeps hackers out of on a daily basis. Cox has a bargaining chip, the Stanfield family. Eventually Cox and his team baby-sit the hostages and circumvent there own success. Jack then hunts them down, and none of this comes as a surprise due to the formulaic structure of the picture.<br /><br />Some may find "Firewall" a difficult film to dislike because it plays all the clichés. It isn't artistic but rather commercial film-making. Borrowing from every film mentioned above, it uses elements from what worked and safely combines them in a coherent, yet unexciting manner. The action scenes don't come till the end of the picture, and those five minutes offer little more than stunt work put on by actors half Ford's age. This is a vehicle for Ford and as the audience we are supposed to subconsciously see this as a practice run at a fourth Indiana Jones film. With such blatant disregard for a plot and even unique action, you can view this movie as the precursor to "Indiana Jones and the Gated Community".<br /><br />There is an element that seems realistic and that is the acceptable number of henchmen who are employed by the leader. If they are trying to steal money, then having less people to divvy up the bounty would result in a greater payday. Cox has a modest four men working with him. Unfortunate for both him and the viewer, their lack of common sense is staggering. For example, the family dog Rusty, plays a prominent role when the bumbling fools take him hostage. There should be a logical reason for taking Rusty. With his family already held captive in an unknown locale; I'm sure Jack Stanfield was ready to walk away from them and start a new life. But wait, Rusty is missing too, now I have to comply with their demands. This ultimately destroys the credibility of the screenplay.<br /><br />Performances in the film are convincing. Virginia Madsen is good as the relaxed wife considering the situation her character is put through. My favorite role was of Paul Bettany as a sometimes caring villain that flips a mean pancake. Despite this, director Richard Loncraine has crafted a film that is best described as what a computer would spit out if the command was: thriller. Everything functions to drive the story on its merry way. Lacking character nuances, rich emotions, and beautiful scenery is OK for a suspense film about robbing a bank. Where "Firewall" betrays the genre is in not providing twists, originality, or an intriguing story.