Briljante, fascinerende documentaire over het leven van een 'typisch Amerikaans gezin' in Santa Barbara, CA, in het begin van de jaren zeventig. De 12-delige serie was aan PBS opgedragen en liep elke donderdagavond van 11 januari 1973 tot en met 29 maart 1973. Ik was toen 8 jaar en ik herinner me nog veel van de controverse rond het programma, evenals de reactie van mijn eigen familie erop.<br />Jammer genoeg kreeg de familie Loud in het openbaar enorme kritiek te verduren omdat ze koude, materialistische, onsympathieke figuren waren. Nu ik de serie kortgeleden in zijn geheel heb gezien, vind ik deze beschuldigingen volkomen ongegrond. Ik werd in dezelfde tijd volwassen; ik kan heel eerlijk zeggen dat de Louds dat waren.' Het verschilde niet veel van mijn eigen familie of die van anderen bij ons in de buurt. Toegegeven, ze waren iets welvarender dan 'gemiddelde Amerikanen', maar de gezinsdynamiek was precies hetzelfde. Ze hadden dezelfde angsten, dezelfde verlangens, hetzelfde onvermogen om hun gevoelens te uiten als alle andere Amerikaanse families uit de jaren zeventig.<br />De serie was in elk geval baanbrekend. Vergeet niet dat dit twintig jaar eerder was dan The Real World. Het idee om echte mensen vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week te volgen om de hele levenservaring te laten zien, was nog nooit eerder gedaan. Maar vergis je niet, dit is NIET de reality-tv die vandaag de dag aan het publiek wordt opgedrongen. Er wordt weinig gevloekt, er wordt niet aan de haren getrokken, er wordt niet op de vuist gegaan, en er is niets van de uitbuiting die in het nieuwe millennium aan de gezinnen van de Nielsens wordt voorgeschoteld. Degenen die de obsceniteit van een Jerry Springer-aflevering kunnen waarderen, zouden deze serie beslist moeten mijden.<br />Hoewel de filmmakers ook kritiek hebben gekregen omdat ze hun camera hebben gebruikt om emoties te manipuleren, lijkt de serie een oprechte poging om het leven van gewone mensen te beschrijven. Slechts één keer vindt er een duidelijke manipulatie plaats, een dramatische cliffhanger aan het eind van de achtste aflevering, wanneer Pat Loud heeft besloten van haar man te scheiden en zoon Grant zich gedwongen ziet zijn vader van het vliegveld op te halen, omdat hij precies weet wat er zal gebeuren als ze thuiskomen. Bovendien is er veel te veel geschreven over de flamboyante zoon Lance en de beruchte episode waarin hij 'uit de kast komt' om Pat te bemoederen. Hoewel Lance een wonderbaarlijke, buitensporige aanwezigheid is en de scènes waarin hij verschijnt verlevendigt, domineert hij de serie niet zo erg als je zou denken. Ik identificeerde me meer met de jongste broer Grant, die op zijn zeventiende alleen maar op zijn gitaar wilde tokkelen en van zijn laatste zomer voor hij volwassen werd wilde genieten, terwijl vader Bill zijn zoon liever aan het werk zag. Met vijf kinderen zijn er veel verschillende archetypen te vinden. Ik vind het moeilijk te geloven dat iemand zich niet met ten minste één archetype zou kunnen identificeren.<br />Een Amerikaanse Familie kan het best worden bekeken vanuit een culturele en sociologische context. Inderdaad, iedereen die geïnteresseerd is in dit tijdperk zou dit programma moeten opzoeken. Zelfs als de situaties en de dialoog niet aanslaan (er zijn heel wat rustige momenten te midden van de angst), is het leuk om naar een gefilmde tijdcapsule uit 1971 te kijken, waar je telefoons kunt afbellen, bierblikjes openmaken, in winkels roken en failliete luchtvaartmaatschappijen als Pan Am zien. Natuurlijk is dit in wezen een echte soap, zo veel aangrijpende momenten vinden er plaats. De scènes waarin Pat en Bill een fiesta in Santa Barbara bijwonen, zijn bijna pijnlijk om te zien, niet vanwege wat er wordt gezegd, maar vanwege wat er niet wordt gezegd. De uitdrukking op Pats gezicht als ze zorgvuldig toekijkt hoe Bill geanimeerd met een andere vrouw praat, spreekt boekdelen over de staat van hun kwetsbare huwelijk. Er komt nog een droevig moment in de nu beruchte beelden van Lance die door de heuvels van Santa Barbara fietst, terwijl Bill in de commentaarstem een brief aan zijn zoon voorleest waarin hij de ondergang van het huwelijk beschrijft en zegt dat hij hoopt dat hij en zijn zoon op een dag vrienden kunnen zijn. Ondanks de af en toe banale dialogen en kleinzielige ruzies is dit duidelijk een familie met een diepe, maar onuitgesproken liefde, en universele emoties.<br />Sommigen hebben _An American Family_ tragisch gevonden. Ik vind het niet tragisch vanuit het standpunt dat een van de zoons homo was of dat het huwelijk van de ouders op de klippen liep. Ik vind het zelfs niet tragisch.' Nee, de echte tragedie hier is dat de Louds in feite niet anders waren dan je eigen vrienden, familie en buren, en dat zijn ze nog steeds niet. Dertig jaar later zijn Amerikanen niet beter in communicatie en het oplossen van problemen. Als samenleving hebben we blijkbaar ook geen les geleerd van de geschiedenis. Het is gemakkelijk om naar een ander gezin te kijken en een oordeel te vellen, vooral als het verdriet dat je ziet stiekem een weerspiegeling is van je eigen onbevredigde leven. Eerlijk gezegd is het Amerikaanse gezin nu nog meer gebroken dan ooit tevoren, wat deze serie ironisch genoeg meer relevantie geeft dan 35 jaar geleden. <br />**** uit 4 sterren.
Brilliant, fascinating documentary following the lives of a "typical American family" in Santa Barbara, CA, during the early 1970's. The 12 part series was commissioned for PBS, running every Thursday night from January 11, 1973, through March 29, 1973. At the time, I was 8 years old, and I recall much of the controversy surrounding the program, as well as my own family's reaction to it.<br /><br />Unfortunately, the Loud family purportedly received tremendous public criticism as being cold, materialistic, unsympathetic figures. Having recently viewed the series in its entirety, I find these accusations completely unwarranted. I came of age in the same era; I can say quite honestly that the Louds weren't much different from my own family or any others in our neighborhood for that matter. Admittedly, they were a bit more affluent than "average Americans", but the family dynamics were just the same. They had the same fears, the same desires, the same inability to communicate their feelings that every other American family of the 1970's had.<br /><br />The series was certainly groundbreaking. Remember, this preceded The Real World by 20 years. The idea of following real people 24 hours a day, 7 days a week to present the whole life experience had never been done before. Make no mistake, though, this is NOT the reality TV foisted on the public today. There's little cursing, no hair-pulling, no fistfights, and none of the trailer-park exploitation fed to Nielsen families in the new millennium. Those who enjoy the obscenity of a Jerry Springer episode definitely should avoid this series.<br /><br />Although the filmmakers have also been criticized for using their camera to manipulate emotions, the series does appear to be a genuine attempt to simply chronicle the lives of ordinary people. Only once does an obvious manipulation occur, a dramatic cliffhanger at the end of the 8th episode when Pat Loud has decided to divorce her husband, and son Grant is forced to pick his dad up at the airport, knowing exactly what will transpire when they get home.<br /><br />Additionally, far too much has been written about flamboyant son Lance and the infamous episode in which he "comes out" to mother Pat. Although Lance is a wonderfully outrageous presence and enlivens the scenes in which he appears, he really doesn't dominate the series to the extent one would think. I actually identified more with youngest brother Grant, who at 17, just wanted to strum his guitar and enjoy his last summer before adulthood, while dad Bill preferred his son work. With five children, there are many different archetypes to be found here. I find it difficult to believe that someone couldn't identify with at least one.<br /><br />An American Family is best viewed from a cultural and sociological context. Indeed, anyone interested in the era should seek out this program. Even when the situations and dialog fail to engage (there are plenty of low-key moments amidst the angst), it's fun to watch a filmed time capsule of 1971 where you can see dial telephones, pop-top beer cans, smoking in retail shops, and defunct airlines like Pan Am. Of course, this is essentially a real-life soap opera, so many poignant moments occur. The scenes where Pat and Bill attend a Santa Barbara fiesta are almost painful to watch, not because of what is said, but because of what isn't. The look on Pat's face as she carefully watches Bill talk animatedly with another woman speaks volumes about the state of their fragile marriage. Another sad moment comes in the now infamous footage of Lance riding his bike through the hills of Santa Barbara, while in voice-over, Bill reads a letter to his son explaining the destruction of the marriage and how he hopes one day he and his son can be friends. Despite the occasionally banal dialog and petty squabbles, this is obviously a family with whom love is deep yet unspoken, and emotions that are universal.<br /><br />Some have deemed An American Family tragic. I don't think it is tragic from the standpoint that one son was gay or that the parents' marriage dissolved. I don't even think it's tragic because the filming of their lives perhaps accelerated certain unpleasant events, leaving Lance to decry later, "Television ate my family." No, the real tragedy here is that the Louds were really no different from your own friends and family and neighbors, and they still aren't. 35 years later, Americans are no better at communication and solving problems. As a society, we apparently haven't learned any lessons from history either. It's easy to look at another family and pass judgment, especially when the unhappiness you see is secretly a reflection of your own unsatisfied life. Truthfully, the American family is even more broken now than ever before, which ironically, gives this series more relevance today than it had 35 years ago.<br /><br />**** out of 4 stars