en zo'n beetje iedereen. Wie had kunnen denken dat misleiding, verraad en wraak zo saai konden zijn?<br /><0x3E> Hoewel de stijl van de periode waarin de film is gemaakt redelijk is, lijdt deze film aan een lakse regie en de aanwezigheid van een niet-Engelse cast, met de daaruit voortvloeiende mengeling van accenten en acteerstijlen. Van de bekendere toneelspeelsters laat Geraldine Chaplin opnieuw zien dat ze het uiterlijk van haar moeder heeft geërfd, maar niet het talent van haar vader, terwijl het beste wat je van de Amerikanen Elizabeth Shue en Jessica Lange kunt zeggen is dat ze jammerlijk in de fout gaan.<br /><0x3E> Als courtisane vertoont mevrouw Shue ongeveer evenveel vermogen om mannen te ruïneren als een oud stokbrood, terwijl een blozende, rimpelloze mevrouw Shue een ongerimpelde huid heeft. Lange geeft een bestudeerde, monotone voorstelling, die slechts af en toe wordt onderbroken door een zuidelijk accent.<br />Dit Gallische debacle deed de recensent zich afvragen of de laatste muzikale reeks een teken was van een zeker respect voor het publiek, en hij was er vast van overtuigd dat het op het witte doek brengen van de Franse literatuur het best aan de Fransen kon worden overgelaten.
and just about everyone else. Who knew that deception, treachery, and revenge could be this tedious.<br /><br />Although the period production design is reasonable, this film suffers from lax direction and the presence of an `international cast', with the resultant mix of accents and acting styles. Of the better known thespians, Geraldine Chaplin again demonstrates that she inherited her mother's looks but not her father's talent, whereas the best that can be said of Americans Elizabeth Shue and Jessica Lange is that they are woefully miscast.<br /><br />As a courtesan, Ms. Shue exhibits about as much ability to drive men to ruin as a stale baguette, while a rosy-cheeked, unwrinkled Ms. Lange delivers a studied, monotone performance relieved only by occasional lapses into a southern accent.<br /><br />This Gallic debacle left this reviewer wondering if the final musical sequence was indicative of a certain regard for the audience, and firmly convinced that bringing French literature to the screen is best left to the French.