Toen ik deze film in 2005 voor het eerst zag, vond ik hem prachtig, hoewel ik het destijds misschien wel met hem eens was dat de tweede helft van de film nogal stroef verloopt. Maar nu ik onlangs _Camera Buff_ van Krzysztof Kieslowski heb gezien, ben ik er absoluut van overtuigd dat _Torremolinos 73_ er op de een of andere manier door is geïnspireerd. Ik wil niet ontkennen dat Bergers creatie oorspronkelijk is, maar de kennismaking met de Poolse film kan ertoe bijdragen dat we _Torremolinos_ beter kunnen begrijpen en evalueren. Het kan ons in staat stellen om enkele details te waarderen (vergelijk bijvoorbeeld de cameo van een andere Poolse filmmaker, Zanussi, in _Camera Buff_ met de altijd aanwezige aanwezigheid van Bergmans luidspreker in _Torremolinos_ ). ), maar het belangrijkste is dat je nu kunt zien wat het onderwerp van de film precies is. Als ons begrip niet wordt ingegeven door 'Camera Buff', dan is 'Torremolinos' een vinaigrette van politiek, porno en kunstnijverheidscinema. Als dat zo is, dan is het hoofdthema precies het onderwerp dat de film een beetje 'zwaar' maakt in zijn tweede deel, en dat een van de centrale thema's van Kieslowski's film was. Film wordt een wig die wordt gehamerd tussen routine en creativiteit. De ambitie om'serieuze' films te maken en het koesteren van een film als je kind op gewelddadige wijze geconfronteerd wordt met de ouderlijke verantwoordelijkheden van de hoofdpersoon van Kieslowski's film, die toegaf aan creatieve impulsen. Het is echter het belang van de keuze en het verband met verschillende problemen met betrekking tot het gezinsleven dat een soort saaiheid aanbrengt in het tweede deel van 'Torremolinos'. In dit geval zou het nuttig kunnen zijn om het eens te zijn met degenen die dit deel'subtiel' noemen in vergelijking met het optimistische begin. Vooral dit tweede deel bevat een gemakkelijk over het hoofd gezien onderwerp van hoeveel belediging de mannelijke trots kan verdragen en of het al dan niet de moeite waard is om op je hoede te zijn als er liefde op het spel staat.
When I first watched this film in 2005, I loved it, although at the time I was perhaps ready to agree that the second half of the film stumbles in a lot. But having recently seen 'Camera Buff' by Krzysztof Kieslowski, I am absolutely convinced 'Torremolinos 73' was inspired by it, in one way or another. This is not to deny originality to Berger's creation, but the acquaintance with the Polish film can seriously help understand and evaluate 'Torremolinos'. It can let us appreciate some details (compare, for instance, a cameo appearance of another Polish filmmaker, Zanussi, in 'Camera Buff' to the ever-powerful presence of Bergman's loudspeaker in 'Torremolinos'), but, most importantly, it allows to see, what exactly the subject of the film is. If our understanding is not informed by 'Camera Buff', then 'Torremolinos' is a vinaigrette of politics, porn and art-house cinema. If it is, then the main topic is exactly the one that makes the film somewhat 'heavy' in its second part and which was one of the central topics in Kieslowski's film. Cinema becomes a wedge, which is hammered between the routine and creativity. Aspiration to make 'serious' films and the cherishing of a film as one's child violently confronted the parental responsibilities of Kieslowski's protagonist, who gave in to creative impulses. The conflict in 'Torremolinos' is slightly reversed in that cinema becomes a more complex agent: it is the reason for misunderstanding, but it also unveils the problem and in the end even helps to resolve it. It is nevertheless the importance of the choice and its connection to various problems concerning family life that bring a kind of dullness into the second part of 'Torremolinos'. In this case it might be useful to agree with those who call this part 'subtler' in comparison to the upbeat start. In particular, this second part contains an easily-unnoticed topic of how much insult the male pride can take, and whether or not it is worth being guarded when love is at stake.