Oké, het is duidelijk dat dit geen 'geweldige film' is. Hij heeft een soort sensatiezucht die hem in verband brengt met films van een regisseur als Fuller. En hij is gewijd aan een heel rauw soort amateurisme dat, voor zover ik weet, uniek is in Chabrols oeuvre. De hoofdacteur was Chabrols hoofdscenarist (Paul Gegauff), die (met Chabrols zoon) ook de pianomuziek in de film ten gehore brengt (nou ja, er is er één <0xE2><0x80><0x93> pianist Schubert Impromptu op een belangrijk punt). Het stel en de jongen zijn een echt stel en een jongen. Enzovoort. Dit alles verleent de film een speciale intensiteit, maar creëert ook een gebrek aan nuance. Maar ik merk dat deze energie overeenkomt met een bepaalde ervaring die ik (via mijn ouders) heb met een huwelijk dat wordt gekenmerkt door emotionele mishandeling, beter dan met meer genuanceerde films. Ik wou dat Chabrol een manier had bedacht om deze rauwheid te combineren met zijn gebruikelijke minzaamheid in latere films. In plaats daarvan krijgen we vermoeide stijloefeningen als Merci Pour Le Chocolat (hoewel ik moet toegeven dat hij in die film echt de Zwitsersheid vastlegt). Chabrol heeft een trucje, waar ik niet dol op ben, om vlak voor het einde een'surrealistisch' element aan zijn films toe te voegen. In deze film is dat de sluier als symbool van de dood. Mijn vriendin zei: ''Konden 5 mensen hem niet van haar af trekken?'' Ze wist niet dat dat kon.' In de eerste plaats heeft de vrouw een ergerlijke angst voor de krab. In de tweede plaats, op hetzelfde strand, is de nieuwe vrouw een meester in de krab, en daardoor mist Gegauff de nu - vertederende angst van de eerste vrouw. Controleer het.
OK, it's clear that this isn't a "great movie". It has some kind of tabloid energy that connects it to films by a director like Fuller. And it's committed to a very raw kind of amateurism that, as far as I know, is unique in Chabrol's oeuvre. The main actor was Chabrol's main screenwriter (Paul Gegauff), who also performs (with Chabrol's son) the 4-hand piano music used throughout the film (well, there is a one - pianist Schubert Impromptu at a key point). The couple and kid are a real-life couple and kid. And so on. This all lends a special intensity to the film but it also creates a lack of nuance. But I find that this energy corresponds to a certain experience I have (via my parents) of a marriage marked by emotional battering better than more nuanced films do. I wish Chabrol would have figured out a way to combine this rawness with his usual suavity in later films. Instead we end up with tired style exercises like Merci Pour Le Chocolat (although he really captures Swiss-ness in that film, I have to admit). Chabrol has a little trick, which I don't love, of adding some "surreal" element to his films right near the end. In this film, it's the veil as symbol of death. My girlfriend said "5 people couldn't pull him off her?" She didn't know that there's this kind of suspension near the end of many Chabrols. Anyway, I want to point out how Woody Allen seems to have stolen the 2 crab sequences for Annie Hall (the lobster sequences). In the 1st, the wife has an annoying fear of the crab. In the second, on the same beach, the new wife is masterful with the crab, and this makes Gegauff miss the 1st wife's now - endearing fear. Check it out.