Ik knikte instemmend toen ik hoorde dat een enkele foto die tijdens een oorlog is genomen de macht heeft om een oorlog te maken of te breken. In een tijd waarin de oorlogskist leeg is en de strijd langer lijkt te duren dan verwacht, heb je publieke steun nodig om geld bijeen te schrapen en schenkingen te doen aan de wapenindustrie. In de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog heeft de foto die je hierboven ziet, het Amerikaanse publiek gestimuleerd om schenkingen te doen voor die laatste zet. Denk nu eens aan Abu Graib, zei Nuff, over zijn nadelige invloed op de oorlogsmachinerie. Voor films uit de Tweede Wereldoorlog heeft het theater in de Stille Oceaan aantoonbaar minder door het Westen gemaakte films, vooral films die zich richten op de grondtroepen, in vergelijking met het Europese theater, en dat kan mogelijk te wijten zijn aan de beschikbaarheid van locaties, het budget en (niet) toestemming om op de plek zelf te filmen. Het Iwo Jima hier is een vervangend decor, niet het echte Iwo Jima met zwarte stranden dat je direct na de aftiteling kunt zien, als in stille meditatie over de soldaten aan beide zijden die hun leven hebben gegeven om voor hun zaak te vechten.<br />En de Slag om Iwo Jima heeft zijn historische betekenis gekregen.' Het is de eerste landing van geallieerde troepen op Japanse bodem, en ook een van de bloedigste, met aan beide kanten veel slachtoffers. Het opende ook de ogen van de Amerikanen voor de vasthoudendheid van de Japanse troepen en hun niet-aflatende verdediging van het thuisland tegen een invasie, in een door _Digital Domain_ gemaakte massale landing op het strand. Degenen die op zoek zijn naar nagebootste gevechtsscènes, zullen waarschijnlijk niet teleurgesteld zijn door de details die in _Vlaggen_ te zien zijn, zoals de wapens en het beruchte gebruik van vlammenwerpers om verborgen troepen in bunkers uit te roken.<br />Maar deze film is geen actiefilm. Het is geen macro-opname van de manier waarop de geallieerden hun eerste voet aan de grond kregen op Japanse bodem. Het is eerder zo dat je een heel persoonlijke blik moet werpen op de mannen die de Amerikaanse vlag over een prominente heuvel in Iwo Jima hesen. Hoewel er talloze versies zijn van de omstandigheden waaronder dit heffen van een symbool plaatsvond, of het nu ging om een doel om het moreel op te vijzelen, of om politiek, of om abstracte idealen als hoop, is de definitieve versie zoals die in dit verhaal wordt verteld eigenlijk heel gewoon, gevoed door een mengeling van menselijk verlangen naar iets monumentaals en het luisteren naar bevelen van een T.<br />Als je het op een onlogische manier hoort vertellen met flashbacks en voice-overs, is het buitengewoon moeilijk om je te vervelen bij deze film, tenzij je verwachtingen de verkeerde kant op gaan. Er is meer dan genoeg materiaal en thema's waar de film op ingaat, hoewel je kunt zeggen dat ze niet allemaal voldoende aandacht krijgen, zoals kwesties als racisme en vooroordelen. Wat deze film zo boeiend maakt, is het verhaal van de overlevenden, die naar de Verenigde Staten worden teruggehaald om deel uit te maken van de propaganda om geld in te zamelen. Accuraatheid en verantwoordelijkheid nemen op de achtergrond tegen de hagel van heldendom, en het ontwikkelt zich al snel tot een mediacircus. <br /><br />Vlaggen bestuderen de levens van degenen op de foto die de strijd hebben overleefd, hun tegenzin om helden te worden genoemd, de demonen waarmee ze op het slagveld werden geconfronteerd, de voortdurende herinnering aan doden of gedood worden, de leugens die ze moeten vertellen om te verkopen, en hun gevoel voor moraal dat wordt opgeofferd voor het minste van twee kwaden. Als soldaten moeten ze naar bevelen luisteren, ook al klinkt dat op dit moment absurd (ik denk dat degenen die in het leger hebben gediend het daarover eens zullen zijn). Het is het conflict en de noodzaak om te liegen tot ze erbij neervallen, wat het des te treuriger maakt, vooral als je een medebroeder zijn moment van erkenning moet ontzeggen en zijn familie de noodzaak om het af te sluiten.<br />En natuurlijk weten we allemaal hoe wispelturig de pers kan zijn. Aan de ene kant kunnen ze je prijzen, aan de andere kant is er altijd wel iemand die manieren zoekt om je te kleineren en twijfels te zaaien. Flarden van het moment, fragmenten van controverses zoals de vraag of de foto in scène was gezet, doen je beseffen dat iconen nooit aan het cynische oog kunnen ontsnappen. Politici, rijke zakenlieden en militairen staan niet al te positief in het licht, omdat ze worden afgeschilderd als mannen die graag geassocieerd worden met macht, roem en glorie.<br />Clint Eastwood blijft me verbazen. Hier is de ster van de spaghettiwesterns, Dirty Harry zelf, die ouder is geworden, maar nog steeds geen tekenen vertoont van aftakeling. Net als goede wijn laat hij zijn talenten zien in de films die hij maakt, en ook in de prijzen vallende, lovend besproken films. Maar waar ik echt van geniet en waar ik echt van geniet, is de score die hij voor _Flags_ heeft geschreven. Die is ingetogen, maar krachtig, eenvoudig van instrumentatie, maar nooit zonder grandeur. Een filmmaker zijn is één ding, maar een bijdrage leveren aan een zeer effectieve score om de film te complimenteren is iets heel anders. Er zijn er niet veel die dat kunnen.<br />Vlaggen van onze vaders is een must- watch, en ik verheug me nu al op de tweede film, met gezichtspunten van de Japanners die in dezelfde oorlog vechten, Letters from Iwo Jima, en die zou even krachtig moeten zijn.
I nodded in agreement when it was mentioned a single photo taken during combat has the power to make or break a war. At a time when the war chest is drained and the battle seemed to be drawn out longer than expected, you need public support to cough out funds and make donations to the manufacturing of arms. In the dying days of WWII, that photo you see above, gave reason to galvanize the American public into making donations for that final push. Now think Abu Graib. Nuff said, on its adverse impact to the war machinery.<br /><br />For WWII movies, the Pacific theatre has arguably fewer number of films made by the West, especially those whose focus is on the ground troops, as compared to the European theatre, and possibly could be due to the availability of locales, as well as budget and (non) permission to film at the actual place. The Iwo Jima here is a substitute backdrop, not the real Iwo Jima with black beaches that you can see right after the end credits roll, as if in silent meditation of the soldiers on both sides who had given up their lives fighting for their cause.<br /><br />And the Battle of Iwo Jima had its historical significance given it's the first landing of Allied troops on Japanese soil, and one of the bloodiest yet with high casualties on both sides. It also opened up the American eyes to the tenacity of the Japanese troops and their relentless defence of the homeland from invasion, in a Digital Domain CGI-created massive naval beach landing. Those looking for recreated battle scenes will probably not be disappointed with the level of detail shown in Flags, like the weapons, and the infamous use of flamethrowers to smoke out hidden troops in bunkers.<br /><br />But this movie is not an all out action film. It's not a macro look at how the Allies secured their first foothold in Japanese soil. Rather, it takes a very personal look at the surviving men who hoisted the American flag over a prominent knoll in Iwo Jima. While there are countless of versions of the circumstances surrounding this lifting of a symbol, be it for morale boosting purpose, or politics, or for abstract ideals like hope, the definitive version as recounted in this story is actually quite ordinary, fueled by a mix of human desire for something monumental, as well as the listening to orders to a T.<br /><br />Told in a non linear fashion with flashbacks and voiceovers, it is extremely difficult that you'll be bored by the movie, unless your expectations have been set the wrong way. There is plenty of material and themes that the movie touched upon, although it can be argued that each doesn't necessarily have enough focus, issues like racism and prejudice. What makes this film compelling is the story of the survivors, being whisked back to the States to be part of propaganda to raise funds. Accuracy and accountability take the backseat against the hail of heroism, and it evolves very quickly into a media circus.<br /><br />Flags examines the lives of those in the photo who survived the battle, their reluctance to be called heroes, the demons that they faced while on the battlefield, the constant reminder to kill or be killed, the lies they have to tell to sell, and their sense of morality sacrificed for the lesser of two evils. Being soldiers, they have to do listen to orders, even if at the moment, it sounds absurd (I believe those who have been through service in the armed forces will agree on this). It is the conflict, and the need to lie through their teeth, which makes it all the more a sorrowful struggle, especially when you have to deny a fellow brother his moment of recognition, and denying his family the need for closure.<br /><br />And of course, we all know how fickle the press can be. On one hand they can praise you, on the other, someone's always looking at ways to demean and cast doubts. Flavours of the moment, potshots of controversy like whether the picture was staged, ring to mind that icons can never escape from the cynical eye. Politicians, rich businessmen and the military brass too are cast in none too positive light, as they get portrayed as men who like association with power, fame, and glory.<br /><br />Clint Eastwood again never ceases to amaze me. Here's the star of spaghetti westerns, Dirty Harry himself, who has aged but still showing no signs of slowing down. Like fine wine, he has started to show his talents in the films he makes, and award winning critically acclaimed ones too. But what I'm really pleasantly and thoroughly enjoyed, is the score that he wrote for Flags. It's restrained, yet powerful, kept simple in instrument, yet never lacking in grandeur. Being a filmmaker is one thing, but having contribute to a highly effective score complimenting the movie, is another. Not many can do that.<br /><br />Flags of Our Fathers is a must watch, and I'm already eagerly anticipating the companion movie, with viewpoints from the Japanese, fighting the same war, in Letters From Iwo Jima, and it should be equally powerful.