Ik woon en werk in LA. Dit is de reden waarom ik een hoge score heb. Eerst haal je een willekeurige pornofilm van de plank en vervolgens vervang je de fysiek aantrekkelijke maar enge mensen door de superlage versies van dezelfde mensen. Alleen zijn ze nu groter en minder aantrekkelijk, op een sekspoes met een knarsende stem na, en geloven ze echt dat ze kunst maken. Dit zorgt ervoor dat elke handeling, gedachte en beweging van de camera wordt weerspiegeld in de foto. Vervolgens haal je het grootste deel van de seks eruit en vervang je die door documentairebeelden van, nou ja, Mexico City. Als je ernaar kijkt, krijg je een bedwelmend soort sensatie, door acteurs als stijve kartonnen silhouetten in de ene scène na de andere te plaatsen, meestal starend in de ruimte terwijl ze een paar regels zeggen als 'Ik heb net een kind ontvoerd'. Dan zijn we in een hoerenkast om de zogenaamde seksuele wortel een tijdje te laten bungelen, en dan kijken we weer naar een dikke vent in een wolk van stof. Alsof het in dezelfde metafysische dimensie is als naar City of God of Capote kijken... of naar Harry Potter, verdomme. Ik kan me niet voorstellen dat er in Quebec geen veertienjarige met een digitale videotelefoon rondloopt die dat niet heeft.' Het is niet nodig om een boeiender film samen te stellen om hem te vervangen in de indie-theaters. Volwassenen die seks hebben en zo.<br />De ware belediging van Battle in Heaven is niet dat het een doorzichtig verhulde, stompzinnige toegeeflijkheid is die alleen een gemeenschappelijk belang heeft in een wereld die niet bestaat in de werkelijkheid (een wereld van 2006 die snakt naar low-kunst-concepten met lage budgetten voor bewegingsfoto's van naakte castingkandidaten in de bioscoop). Het is niet zo dat je het hoofd van de actrice achter de camera kunt zien en dat het zich dan ontspant als hij op haar neerkomt, of dat de montage van de scène waarin de bel rinkelt wordt onderbroken, of de totaal smerige structuur en de manipulatieve, deprimerende leidende hand van het verhaal en van de regisseur. De echte kluif onder mijn zadel was het potentieel dat ik dacht te zien in de eerste scène, die zo erotisch en nieuw en dierlijk en folkloristisch en diepgeworteld leek. Het was opwindend. Daarna leek de film me meedogenloos te straffen, me urenlang te beuken tot ik me overgaf aan een Latijns-Amerikaanse onderwerping. De film maakte dat ik me schaamde dat ik in het begin opgewonden was geweest. Sterker nog, hij maakte dat ik zelfs een beetje walgde bij de gedachte aan seks. Toen ik thuiskwam, vertelde ik mijn tamme papegaai dat ik hem had verteld dat er een stukje van me was gestorven. Dat hormonale stukje dat opgewonden raakt bij de poorten van de hemel, ook al is wat me te wachten staat gewoon de zoveelste Slag. Het kijken naar deze film heeft me ouder gemaakt. Ik ben vandaag meer volwassen geworden dan me lief was. Het was smerig.<br />Normaal gesproken negeer ik fanatieke kritiek op andermans kunst, maar dit is duidelijk het moment waarop ik de grens trek. Deze filmmakers verdienen veel, maar deelname aan Hollywood hoort daar niet bij. Ik kan het weten, ik ben in Gigli geweest.
I live and work in LA. Here's the reason for my rating. First you take a random porn movie off the shelf, then you replace the physically attractive but creepy-brained human beings with the super ultra low rent versions of the same people. Only now they're large and less attractive, save one gravel-voiced sex cat, and they really truly believe they are making art. This causes every action and thought and move of the camera to s l o w w a y the f * * k d o w n. Then you take out most of the sex and replace it with documentary footage of, well, Mexico City.<br /><br />It creates a drugged-out kind of sensation watching it, by planting actors like stiff cardboard cutouts in scene after scene, usually staring into space amid saying a line or two like "I just kidnapped a kid" in subtitled slang. Then we're at a whore house to dangle the would-be sexual carrot for a bit, and it's back to staring at a fat dude in a cloud of farm dust. As though it's in the same metaphysical dimension as watching City of God or Capote... or Harry freaking Potter. It blows my mind that there isn't a 14 year old in Quebec with a digital video phone that hasn't put together a more compelling film to replace one like this in the indie theaters. Adults having sex and all. <br /><br />The true offense of Battle in Heaven isn't that it's a transparently disguised mindless self indulgence which only has common-thread relevance in a world that doesn't exist in reality (a 2006 world thirsting for high-art-concept low budget motion photographs of naked central casting hopefuls). It's not that you can see the actress' head tracking the camera and then relaxing when it landed on her, or the splicing of the edit in the bell ringing scene, or the totally scuzzy texture and manipulatively depressing guiding hand of the story and of its director. The real burr under my saddle was the potential I thought was there from watching the first scene, which seemed so erotic and new and animalistic and folksy and deeply visceral. It was arousing. Then, the movie seemed to relentlessly punish me, pummel me for hours and hours into a Latin America submission. The movie made me embarrassed to have been turned on at the beginning. More than that, it made me feel a little repulsed even at the thought of sex. When I got home I told actually told my pet parrot that a piece of me had just died. That hormonal piece that gets excited at the gates of Heaven even though what awaits me is just another Battle. Watching this film aged me. I grew up more than I wanted to today. It was icky.<br /><br />I'm normally one to shun mean spirited criticism of other people's art, but obviously this is where I draw the line. These filmmakers deserve many things, but participation in Hollywood isn't one of them. I should know, I was in Gigli.