Roger Ebert gaf 'Big Night' vier sterren; ik zou er 3/2 voor geven, maar hij staat tegenwoordig nog steeds ver af van de meeste films. Ik kwam hem toevallig tegen in de openbare bibliotheek; ik heb hem nooit in een bioscoop gezien, in geen enkele videotheek of op de kabel. Hij hoort thuis in dat kleine, maar gedistingeerde genre van 'Films over eten'. De structuur lijkt het meest op 'Babette's Feest', waar de dramatische climax van de film een weelderig, maar uitbundig banket is. Ondanks het voortdurende gekibbel van de personages en de incidentele ruzies is dit een verfrissende vriendelijkheid, een onafhankelijke film van het soort dat Hollywood zich niet eens kan voorstellen, laat staan maken. Het is rond 1958 in wat naar ik aanneem een kuststadje in New Jersey is, hoewel het overal kan zijn, van Maine tot Maryland. Twee broers, immigranten uit Italië, runnen Il Paradiso, een restaurant dat na twee jaar ten onder zal gaan. Primo (Tony Shalhoub) is de Bobby Fischer onder de chef-koks: een buitengewoon geniale en creatieve man, maar onpraktisch, moeilijk, een purist, vol minachting voor elke vorm van commercie. Hij is een gelukzalige, toegewijde Puck vergeleken met Emeril Lagasse's Bottom (een metafoor, geen woordspeling). Secundo (Stanley Tucci) is de jongere broer, zelf ook een goede kok, maar hij probeert vooral succes te hebben als restaurantmanager. Secundo vindt Primo's halsstarrige weigering om zijn visie aan te passen, om 'de mensen te geven wat ze willen', heel anders dan het enorm succesvolle Italiaanse restaurant verderop in de straat dat wordt gerund door Pascal (Ian Holm). Hoewel Secundo zich voortdurend ergert aan Primo's halsstarrige weigering om in te spelen op de smaak van het publiek, beseft hij ook dat het talent van zijn broer zeldzaam en kostbaar is en aarzelt hij om het restaurantmenu in een meer populaire en winstgevende richting te dwingen. Uiteindelijk biedt Pascal, die beweert dat hij iedereen kent, aan om te helpen door bandleider Louis Prima naar Il Paradiso te brengen, zodat ze kunnen profiteren van de publiciteit. Maar de film, hoe mooi ook, heeft ook een ondertoon van zo'n droefheid dat de kijker niet verbaasd is als Prima niet op komt dagen, en eigenlijk ook niet van plan was te komen; het was een wrede truc van Pascal, die de capaciteiten van de broers erkent, zodat ze gedwongen zouden zijn het restaurant te sluiten en, naar hij hoopt, voor hem te gaan werken. Maar dat is niet waar de impact van de ontknoping ligt, en aan het eind is er geen keurige Hollywood-afsluiting, alleen een bevestiging van de liefde van de twee broers voor elkaar en hun toewijding aan de goede keuken.<br /><br />Stanley Tucci's inspanningen om onafhankelijk film te maken zijn niet altijd succesvol (zie _De bedriegers_ ), maar dit is een van zijn triomfen. Hij en de Libanese Tony Shalhoub spreken wat in de oren van de twee erg overtuigend Italiaans klinkt. Toen Shalhoub Antonio Scarpacci speelde in Wings, klonk zijn namaak-Italiaans accent komisch, maar in _Big Night_ klonk het echt. Minnie Driver speelt een ondersteunende rol, met haar dat in een soort peenhaar is geverfd, en doet weer haar perfecte Amerikaanse accent. Allison Janney krijgt, vanwege Primo's romantische belangstelling, meer tijd op het scherm dan haar ondersteunende rol zou doen vermoeden. Isabella Rossellini heeft een kleine, maar cruciale rol. Kijk hoe ze van Engels overgaat op haar moedertaal Italiaans: in het Italiaans veranderen al haar linguïstische eigenaardigheden en wordt ze plotseling veel natuurlijker en levendiger. De productieontwerper heeft voornamelijk pasteltinten voor deze film gekozen, en die werken heel goed. Een niet erg overtuigend detail in de film is dat, hoewel het volgens het weerbericht het 'aan'-seizoen is, de straat waar het restaurant staat altijd bijna verlaten is, hoewel het maar een paar straten van het strand is. Er zouden meer mensen van en naar het strand moeten lopen. Misschien was het budget niet toereikend om de figuranten te huren, te kleden of te regisseren die je nodig hebt om de straat te bevolken met zomergasten, of misschien is de afwezigheid van mensen op straat een opzettelijke metafoor voor de slechte zaken die het restaurant doet.
Roger Ebert gave 'Big Night' four stars; I would give it 3 1/2, but it is still way out in front of most films these days. I stumbled across it at the public library; I have never seen it in a theater, in any video store or on cable. It belongs in that small but distinguished genre of Movies About Food. Its structure most resembles "Babette's Feast," where the dramatic climax of the film is a sumptuous yet exuberant banquet. Despite the characters' constant bickering and occasional fighting, this is a film of refreshing gentleness, an independent film of the type Hollywood seems incapable of even imagining, much less making. <br /><br />It is circa 1958 in what I take to be a Jersey shore town, although it could be anywhere from Maine to Maryland. Two brothers, immigrants from Italy, run Il Paradiso, a restaurant that is about to go under after two years. Primo (Tony Shalhoub) is the Bobby Fischer of chefs: Of superlative genius and creativity but impractical, difficult, a purist, disdainful of commercialism in any form. He is a dysphoric, dedicated Puck compared to Emeril Lagasse's Bottom (a metaphor, not a pun). Secundo (Stanley Tucci) is the younger brother, a good chef himself but trying to succeed mainly as the restaurant manager. The restaurant's impending failure is probably for several reasons but a big one is Primo's steadfast refusal to compromise his vision, to 'give people what they want,' unlike the tremendously successful Italian restaurant down the street run by Pascal (Ian Holm). Although Secundo is in constant chagrin about Primo's stiff-necked refusal to cater to public taste, he also recognizes that his brother's talent is rare and precious and hesitates to force the restaurant menu in a more popular and profitable direction. Eventually Pascal, who claims to know everyone, offers to help out by delivering bandleader Louis Prima to Il Paradiso so that they will profit from the publicity. But the film, though sweet, also establishes an undertone of such mournfulness that the viewer is not surprised when Prima never shows up, in fact, was never going to show up; it was a brutal trick by Pascal, who recognizes the brothers' abilities, so that they would be forced to close the restaurant and, he hopes, go to work for him. But that is not where the impact of the denouement lies, and there is no neat Hollywood-style resolution at the end, just an affirmation of the two brothers' love for each other and their dedication to good cuisine.<br /><br />Stanley Tucci's endeavors in independent film-making aren't always successful (viz., The Impostors), but this one is one of his triumphs. He and the Wisconsin Lebanese Tony Shalhoub speak what sounds like very convincing Italian to each other. When Shalhoub played Antonio Scarpacci in 'Wings,' his faux Italian accent was comical, but it sounds real in 'Big Night.' Minnie Driver shows up in a supporting role, with hair dyed a sort of carrot color, again doing her perfect American accent. Allison Janney, as Primo's romantic interest, gets more screen time than her supporting billing would suggest. Isabella Rossellini has a small but crucial role. Watch her switch between English and her native Italian: In Italian, all of her linguistic mannerisms change, and she suddenly becomes much more natural and animated. The production designer chose mostly pastels for this film, which work very well. One unconvincing detail in the film is that, although it appears to be the 'on' season from the weather, the street the restaurant is on is always nearly deserted despite being only a couple of blocks from the beach. There should be more people walking to and from the beach. Perhaps the budget didn't permit hiring, dressing or directing the extras you'd need to populate the street with summer beachgoers, or perhaps the absence of people on the street is a deliberate metaphor for the poor business the restaurant is doing.