De plot is enigszins typerend voor een scififilm, maar zou toch potentie kunnen hebben: in het verleden kaapte een gestoorde vrouw een schip met genoeg explosieve chemicaliën om een hele wereld te vernietigen. Ze had het zo geënsceneerd dat degene die het schip ontdekte en het in de toekomst weer in werking stelde, op ramkoers met de aarde kwam te liggen. Spring vooruit: het schip, dat lang verloren leek, duikt weer op en een bergingsploeg gaat de inhoud redden en winst maken. Helaas blijkt de tweede helft van het team terroristenkapers zonder sociaal geweten te zijn, die het grootste deel van de eerste helft afslachten, zodat er nog maar twee overlevenden over zijn om het schip van de uiteindelijke bestemming te houden. Klinkt opwindend, hè? Er is zelfs een verdorven plotwending waarin de gestoorde vrouw video-opnamen heeft gemaakt van zichzelf terwijl ze citaten van Shakespeare opzegt die je om de paar minuten moet afdraaien om toegang te krijgen tot het computersysteem. Zelfs de personages klinken goed: een stoere vrouwelijke bergingspiloot; de naïeve barkeeper/wannabe-ruimtevaarder; het ex-vriendje van de piloot, een man die zo dronken van hebzucht is dat hij een hele planeet op het spel zet om te proberen er winst mee te maken. De effecten zijn ook redelijk goed. Dus waarom gaat deze film dan zo verschrikkelijk de mist in? Omdat de dialouge een van de slechtste scenario's aller tijden is. Een voorbeeld: Bad Guy met pistool bij de deur <0xE2><0x80><0x93> 'Little Pigs, Little Pigs, Let Me In! Je snapt wat ik bedoel. De ongelooflijk getalenteerde Sandra Bernhard en Laura San Giacomo (die de ongelooflijke taak hebben gekregen om Shakespeare vrijelijk te associëren met een geestelijk gestoorde ruimtevrouw) verknoeien hun tijd met een film die zo slecht is dat je er misschien wel van gaat genieten als je in de stemming bent om er tijdens het kijken de spot mee te drijven.
The plot is somewhat typical of a scifi movie, yet could've had potential: in the past, a crazy woman hijacked a ship carrying enough explosive chemicals to destroy a world. She rigged it so that whoever discovered the ship and reactivated it in the future would be stuck on it in a collision course with Earth. Jump ahead: the ship, thought long lost, reappears and a salvage crew goes to save the contents and make a profit. Unfortunately the second half of the team turns out to be terrorist hijackers with no social conscience who slaughter most of the first half, leaving only two survivors to stop the ship from it's final destination. Sounds exciting, right? There's even a wicked plot twist wherein the crazy woman has recorded video footage of herself reciting Shakespeare quotes that you have to complete every few minutes in order to continue accessing the computer system. Even the characters sound good: a tough-talking female salvage pilot; the naive bartender/wannabe space explorer; the pilot's ex boyfriend, a man so drunken with greed that he'd risk an entire planet to try and turn a profit. The effects are fairly good as well. So why then does this movie fail so horribly? Because the dialouge is some of the worst scriptwriting EVER. An example: Bad Guy With Gun Pointed at Door - "Little Pigs, Little Pigs, Let Me In! (BLAM!) Or I'll Huff! (BLAM!) And I'll Puff! (BLAM!)" You get the idea. The incredible talented of Sandra Bernhard and Laura San Giacomo (left with the incredible task of free-associating Shakespeare with a mentally deranged space woman) are wasted in this film that's so bad you might just enjoy it if you're in the mood to mock it while you're watching.