Deze film uit 1935 werd kortgeleden vertoond op een tv-zender en bleek een onschuldig genoegen te zijn. De verhaallijn is eenvoudig, het einde is vrolijk, de mensen zijn flitsend gekleed en de decors zijn schitterend. Een tanende prima donna wordt door de Metropolitan Opera ontslagen en begint haar eigen operagezelschap. Een vermaarde dirigent komt na zijn pensionering om te dirigeren en neemt de bariton Lawrence Tibbett in dienst, een van Amerika's eerste supersterren van de opera, wiens schitterende zang de belangrijkste attractie van de film is. De stem van de heldin Alice Brady, die in haar eentje operaster had willen worden, blijkt een rijke erfgename te zijn en redt de wereld. De soundtrack doet vermoeden dat iemand op spectaculaire wijze de lp heeft gerestaureerd; Tibbetts galmende stem maakt indruk op baritonvrienden met 'The Road to Mandalay', 'Largo al factotum' van Barber of Seville, 'The Toreador Song' van Carmen en 'Si puo' van I Pagliacci.
This 1935 film showed recently on a TV movie channel and proved an innocent delight. The story line is simple, the ending happy, the people snappily dressed and the sets splendid. A fading prima donna is fired from the Met and starts her own opera company. A renowned conductor comes from retirement to conduct, and hires baritone Lawrence Tibbett, one of America's first operatic super stars, whose superb singing is the chief attraction of the film. He has a rich, focused voice and agreeable good looks. When the prima donna's voice fails, the conductor quits and all is about to fall apart, until the heroine Alice Brady, who wanted to be an opera star on her own, turns out to be an heiress and saves the day.The sound track suggests that someone has done a spectacular job of restoring the print; Tibbett's ringing voice impresses in baritone favorites, "The Road to Mandalay," "Largo al factotum" from Barber of Seville, "The Toreador Song" from Carmen, and "Si puo," from I Pagliacci.