Palace, ook bekend als 'Prinsesuurtjes', is een Coreanisch televisiedrama, gebaseerd op een concurrerend stripboek. Toen het werd uitgezonden, werd het een van de populairste drama's die in die tijd werden uitgezonden. Het speelt zich af in een alternatieve werkelijkheid, waar op Corea's onafhankelijkheid van Japan het volk zijn koninklijke familie weer in ere herstelt in de vorm van een constitutionele monarchie. Wat zich in de loop van de serie ontvouwt, is een emotioneel geladen, langzaam voortkabbelend relatiedrama met een kwartet principes, gecombineerd met hoofse intriges en opmerkelijke productie en kunstzinnige opzet.<br />Dit is mijn tweede ervaring met een Coreanisch televisiedrama en ik begon er heel sceptisch aan nadat ik teleurgesteld was door mijn vorige poging met de Wintersonate. Maar ik vond Palace veel toegankelijker, leuker en minder gekunsteld. Een van de sterke kanten is dat het productiewaarden en kunstontwerpen bevat. De hele toestand straalt van het geld dat erin is gepompt, van enorme decorstukken (de koninklijke bruiloftsoptocht was geweldig) en schitterende kostuums, tot hoge kwaliteit video en decors. Er zit een heleboel oogverblindends in de film en het is met gemak een van de mooiste drama's die ik in tijden heb gezien.<br />Het verhaal gaat in wezen over een levendige middelbare scholiere, die door een lang vergeten verloving de bruid wordt van de kroonprins van Corea. Het verhaal volgt haar intrede in de monarchie en de daaruit voortvloeiende onrust terwijl zij en het paleis zich aan hun nieuwe situatie aanpassen. Voeg daar nog wat complicaties aan toe met betrekking tot de oorspronkelijke liefde van de kroonprins (die hem in het begin afwijst, wat tot dit huwelijk leidt) en de terugkeer van de samenzweerderige voormalige kroonprinses en prins-regent, en je hebt niet alleen te maken met de ontwikkeling van een ingewikkeld web van relaties, maar ook met de strijd om de macht aan het hof. Toegegeven, het kost niet veel moeite om te zien hoe het verhaal zich zal ontwikkelen, aangezien het in feite relatief eenvoudig is. In plaats van hoge gradaties van 'actie' volgen we in plaats daarvan heel langzaam de ontwikkeling van de personages, terwijl hun botsingen ervoor zorgen dat ze allemaal reageren en groeien. Dat gezegd hebbende, hoewel ik de personages vrij interessant vond, lijdt de show een beetje onder het feit dat de personages zich te langzaam ontwikkelen, wat vaak tot gevolg heeft dat de personages saai worden. Dit geldt met name voor de teruggekeerde prins, die nogal saai wordt.<br />Maar de jonggehuwden hebben een hoop chemie en hun gekibbel over hun relatie helpt het verhaal vooruit te helpen, en gelukkig rust de crux van Palace op dat verhaal. De andere delen van het verhaal bieden weinig verrassing en missen dezelfde dynamiek. Ik heb vaak gemerkt dat veel scènes konden worden ingekort of hele episodes konden worden herschreven en ingekort om het tempo van het verhaal te handhaven. De onderliggende thema's en'structuur' De hoofdrolspelers in het verhaal zijn een beetje zwak en als zodanig wordt het Palace een beetje een suikerspin, die vaak van het ene soapterrein naar het andere zwenkt, maar het heeft zijn hart op de tong liggen en het doet zich te goed aan het delen van die emoties op het eerste gezicht met zijn kijkers.<br />De inspiciënt van de acteurs, de jonge onbekenden die de hoofdrollen vervullen. Hoewel ze soms een beetje stijf zijn, kun je zien dat ze niet alleen maar de voorstelling afraffelen en dat de veteranen hun werk zo goed doen als je van veteranen op het witte doek kunt verwachten. De richting wordt af en toe een beetje grillig, misschien door het feit dat het een stripboek is, met een handvol manische of belachelijke fantasie-/dagdroomsequenties, maar uiteindelijk is dit een rechttoe rechtaan boek en het hapert niet echt waar het telt.<br />Ik kan Palace eenvoudigweg aanbevelen omdat het gemakkelijk te lezen is, veel heeft om naar te kijken en een emotioneel pakkende centrale liefdesgeschiedenis heeft. Hoewel het soms een beetje moeizaam gaat, merkte ik dat ik zo onder de indruk was van de hoofdfiguur en haar Assepoesterverhaal dat het nog steeds gemakkelijk was om het hele verhaal tot het einde toe te volgen. Ik geloof niet dat Palace het boek helemaal herschrijft als het gaat om zijn medium, genre of opzet, maar ik denk het wel.' Het is een leuk ritje. Het kan geen kwaad dat ik ook van de alterna-historische verbeeldingskracht hou. Het is leuk, licht (ook al wordt het zwaar voor de personages) amusement en een fatsoenlijke entree in de wereld van de Corean-drama's.
Palace, also known as "Princess Hours", is a Corean television drama, based on a concurrent comic book. Upon its airing, it became one of the most popular dramas to air during its time period. Set in an alternate reality where upon Corea's independence from Japan, its people reinstate its royal family in the form of a constitutional monarchy. What unfolds over the course of the series is an emotionally charged, slowly paced, relationship drama featuring a quartet of principles, combined with courtly intrigue and remarkable production and art design.<br /><br />This is my second experience with a Corean television drama and I came into it with a lot of skepticism after being disappointed by my previous attempt with Winter Sonata. However, I found Palace a lot more accessible and enjoyable and less contrived. One of its strongest aspects is it's production values and art design. The whole affair glows from the money that's pumped into it, from huge set pieces (the royal wedding parade scene was tremendous) and gorgeous costumes, to high quality video and sets. There's a lot of eye candy in the picture and it's easily one of the prettiest dramas I've seen in a while.<br /><br />The story essentially follows a spirited high school girl, who by a long-forgotten betrothal, becomes the bride of the Crown Prince of Corea. It follows her entry into the monarchy and the ensuing turmoil as she and the palace itself adapts to their new situation. Throw in some complications with the Crown Prince's original love (who spurns him at first, leading to this marriage) as well as the return of the conniving exiled former Crown Princess and Royal Prince and you have courtly battles for power as well as the development of a tangled web of relationships. Granted, it doesn't take much effort to see how the story's going to play out as it's actually relatively straightforward. Instead of high degrees of "action", we instead follow, very slowly, the development of the characters as their collisions cause them all to react and grow. That said, while I found the characters fairly interesting, the show suffers a little from developing the characters too slowly, often threatening the characters becoming flat. This is especially true of the returned Royal Prince, who becomes fairly stale.<br /><br />The newlyweds however, retain a lot of chemistry and their bickering on-off relationship helps propel the story forward and fortunately, the crux of Palace rests on that story. The other parts of the story don't lend themselves to much surprise and fail to provide the same dynamism, as such, I often found that many scenes could be trimmed or entire episodes rewritten and cut down to keep the pace of the story afloat. The underlying themes and "substance" to the story are a little weak and as such Palace becomes a little bit more of a confection, often veering into and from soap territory, but it wears its heart on its sleeve and its pleasures are in sharing those up front emotions with its viewers.<br /><br />Props to the actors, the young unknowns that take the main roles. Although they are sometimes a little stiff, you can tell that they're not just rattling off the performances and the veterans do their jobs as well as you can expect from veterans of the screen. The direction gets a little quirky at times, perhaps thanks to its comic book heritage, with a handful of manic or ridiculous fantasy/daydream sequences, but ultimately, this is a straightforward work and it doesn't really falter where it counts.<br /><br />I can recommend Palace quite simply because it's easy to get into, has a lot to look at, and has a emotionally hooking central love story. While it does plod at times, I found myself enough enchanted by the principal protagonist and her Cinderella story that it was still easy to watch the whole thing through to the end. I don't think Palace rewrites the book at all when it comes to its medium, genre or format, but I think it's a fun ride. It doesn't hurt that I love its alterna-history imagination as well. It's fun, lightweight (even though it gets heavy for the characters) entertainment and a decent entering place into the world of Corean dramas. 8/10.