Ik ben blij dat de IMDb-gebruikers zich niet lieten misleiden door de uiteindelijk lege, zij het mooie, versie van Hamlet. Toen ik de persteksten voor de film las, dansten er visioenen van massawaanzin en woekerrente door mijn hoofd. Dit is een weelderige, prachtig georkestreerde film die jammerlijk faalt, omdat de regisseur vergat dat je een film meer moet laten doen dan er goed uitzien.<br />Ik heb gelezen dat de regisseur uitgebreid onderzoek heeft gedaan naar het stuk, andere versies heeft bekeken enzovoort, voordat hij aan zijn eigen reis begon. Blijkbaar heeft hij niet goed genoeg gekeken. Zijn script is grotendeels gebaseerd op een kijker die al bekend is met het stuk en die een paar van de belangrijkste scènes aanpast of herschrijft. Het grootste deel van de scène tussen Polonius en Hamlet, die begint met Hamlet die de oudste een visboer noemt, is verdwenen. De laatste scène is zo ingekort dat hij zo goed bij de moderne opvattingen van Almereyda past dat hij vrijwel onherkenbaar is. Ook die scène is haastig en slordig gefilmd. Wanneer vergiftigt de koning de wijn? Een kijker die niet al weet dat hij vergiftigd is, is verloren. Net als deze productie.<br />Afgezien van de problemen met het houterige handschrift en de vlekkerige richting, kan het echte probleem hier worden teruggebracht tot drie woorden: acteren, acteren, acteren. Ik heb Shakespeare niet meer zo slecht zien acteren sinds de middelbare school. Kyle MacLachlan steekt in zijn rol ver boven de rest uit, en Diane Venora en Leif Schreiber kunnen ermee door en zijn soms zelfs goed in hun rol. Steve Zahn lijkt het beste te weten hoe hij Rosencrantz als een moderne drinkebroer moet spelen, maar helaas heeft Almereyda het grootste deel van zijn rol weggelaten. Maar afgezien daarvan is veel van de rest g<0xC3><0xAA>nant en lachwekkend. Julia Stiles komt over als een ordinaire amateur; de kruiperige factor in haar lectuur is buiten proportie. De _coup de gr<0xC3><0xA2>ce_ is het moment waarop ze helemaal gek wordt en scheel gaat kijken terwijl ze met polaroids staat te smijten. Ze ziet er meer uit alsof ze probeert een slapstickachtige benadering van dronkenschap te benaderen dan een van wanhoop vervulde afdaling in de waanzin. Bill Murray, van wie ik hou en die volgens mij een van de meest onderschatte acteurs in de wereld is, gaat volkomen aan hem voorbij. Hij is bang dat als hij Polonius te geestig speelt, de mensen hem ervan zullen beschuldigen dat hij 'zijn stempel' op het stuk heeft gedrukt. Hij speelt het droog en slaagt erin het grappigste personage in het stuk alle humor te ontnemen. Polonius is een clown en moet als zodanig worden gespeeld. Ian Holms definitieve rol in de niet al te overtuigende Mel Gibson Hamlet is die van een echte hofnar, en Holm speelt hem als een echte hofnar. Zelfs Sam Shepard lijkt een beetje verloren. Toegegeven, Shakespeare is niet echt zijn vakgebied, maar je zou denken dat hij er meer greep op zou hebben. En dan komen we bij Ethan Hawke, die ik over het algemeen ook een zeer getalenteerde acteur vind. Maar zijn norse, sombere Hamlet is een prins op één noot, en dan ook nog eens een behoorlijk saaie noot. Terwijl het veelbesproken 'Zijn of niet zijn' prachtig is bedacht in dat monument van besluiteloosheid, Blockbuster, met de niet al te subtiele 'Actie'-bordjes die onze vreugdeloze erfgenaam passeren, leest Hawke de monoloog zonder ook maar één keer uit de eerste versnelling te komen, zonder ook maar een zweem van betekenisvolle stembuiging. Op de middelbare school moesten we deze monoloog uit ons hoofd leren en opzeggen... in mijn klas werd beter voorgelezen dan Hawke hier doet, en zijn hele optreden volgt min of meer zijn voorbeeld. Zijn joviale, troostende advies aan Ophelia om 'naar een nonnenklooster te gaan' is lachwekkend, en terwijl hij de juiste toon weet te treffen in de ook goed bedachte, maar gewijzigde afsluiting van de scène en de rest van de toespraak op haar antwoordapparaat achterlaat, zijn we nog steeds zo druk aan het lachen dat de woede zijn kracht verliest.<br />Deze Hamlet is stijlloos, terwijl Almereyda de grenzeloze ruimte van Shakespeares tekst in een notendop probeert te vatten, om er vervolgens achter te komen dat er niets meer in zit als hij klaar is.
I'm glad to see that IMDb users were not fooled by Almereyda's ultimately empty, though pretty, adaptation of Hamlet. In reading press for the film, visions of mass delusions and payola danced through my head. This is a lush, beautifully paced film that fails miserably, because the director forgot that you must make a movie do more than look good.<br /><br />I've read that the director did copious research on the play, watching other adaptations, etc. before embarking on his own journey. Apparently he didn't watch closely enough. His script relies heavily on a viewer already familiar with the play, and cuts or rearranges some of the most important scenes. The bulk of the scene between Polonius and Hamlet which begins with Hamlet calling the elder a fishmonger is gone. The final scene is so chopped up to fit Almereyda's modern conceits that it is virtually unrecognizable. That scene is also hastily and sloppily filmed. When does the King poison the wine? A viewer who does not already know that it is poisoned is lost. As was this production.<br /><br />Problems with Almereyda's ham-handed script and spotty direction aside, the real problem here can be reduced to three words: acting, acting, acting. I haven't seen Shakespeare handled this badly since high school. Kyle MacLachlan shines above the rest in his role, and Diane Venora and Leif Schreiber are passable and sometimes even good in their roles. Steve Zahn appears to have the best handle on how to effectively play Rosencrantz as a modern day drinkin' bud, but unfortunately Almereyda has cut most of his role. But aside from them, much of the rest is embarassing and laughable. Julia Stiles comes off as a rank amateur; the cringe factor in her readings is off the meter. The coup de grace is the scene when she fully goes mad and goes cross-eyed as she's flinging polaroids about. She looks more like she's trying to approach a slapstick approximation of drunkenness than a despair-filled descent into madness. Bill Murray, who I love, and who I think is one of the most underrated actors around, is completely out of his depth. Afraid that by playing Polonius too funny, people will accuse him of putting his "stamp" on it, he plays it dry and manages to rip all the laughs out of the funniest character in the play. Polonius is a clown, and should be played as such. Ian Holm's definitive performance in the less-than-definitive Mel Gibson Hamlet is the high watermark, and Holm plays him like a proper court jester. Even Sam Shepard seems a little lost. Granted, Shakespeare isn't really his area of theater, but one would have thought he'd have a better handle on it. And then we come to Ethan Hawke, who I generally think is a very talented actor as well. But his sullen, brooding Hamlet is a one-note prince, and a pretty tedious note at that. While the much-talked about To be or not to be speech is wonderfully conceived in that monument of indecision, Blockbuster, with the not-too-subtle "Action" signs passing by our mirthless heir, Hawke reads the speech without ever getting out of first gear, without ever giving a hint of meaningful inflection. In my Brit.Lit. class in high school we had to memorize and recite this monologue...there were better readings in my class than Hawke offers up here, and his entire performance pretty much follows suit. His jovial, consoling advice to Ophelia to "get thee to a nunnery" is laughable, and while he hits the right note in the also well-conceived, but displaced finish to the scene, leaving the rest of the speech on her answering machine, we're still so busy laughing that the rage loses it's power.<br /><br />This Hamlet is style lacking substance, as Almereyda tries to bind the limitless space of Shakespeare's text within a nutshell, only to find that there's nothing left inside when he's done.