Two-Lane Blacktop, al lang uit de roulatie vanwege geschillen over muziekrechten, is een van de meest originele en meeslepende Amerikaanse films van de twintigste eeuw. Het is een film over de weg, een film over auto's en een zoektocht naar betekenis in het Amerikaanse leven, die je gemakkelijk 'Zen en de kunst van het racen' zou kunnen noemen. De film, die vanuit de auto wordt opgenomen, geeft een authentiek beeld van hoe het is om op een bepaald historisch moment door Amerika te rijden. Hij werd in 1971 door Universal Studios uitgebracht als een antwoord op Columbia's _Columbiad_ -films. De film _Easy Rider_ werd oorspronkelijk uitgebracht voor een niet al te enthousiast publiek, maar heeft inmiddels de status van cultklassieker en is dat meer dan waard. In tegenstelling tot _Easy Rider_ is het een film die alleen maar observeert, en wat hij ziet is puur Amerikaans: mensen, benzinestations, restaurantjes en dragstrips. We voelen de claustrofobie, de ruimte, de snelheid en de eenzaamheid.<br />De filmsterren James Taylor ( _Fire and Rain_ ) en Dennis Wilson van de Beach Boys zijn de zwijgzame dragraces die hun opgevoerde Chevy uit 1955 door het land rijden en de plaatselijke bevolking uitdagen tot een dragrace. De hoofdpersonen zijn zwervers. Ze komen uit het niets en rijden naar het oosten, naar een bestemming die op zijn best duister is. Het zijn mensen wier werkelijkheid met hun machines begint en eindigt. Iedereen heeft het erover hoe goed het leven kan zijn <0xE2><0x80><0x93> ergens anders <0xE2><0x80><0x93> in New York, Chicago, op de stranden van Florida en aan de kust van Mexico, ieder op zijn eigen manier. Warren Oates, een vaste klant van Monte Hellman, levert een werkelijk voortreffelijke prestatie als de chauffeur van een Pontiac GTO die Taylor en Wilson uitdaagt tot een crosscountryrace, waarbij de prijs het bezit van de auto's is. GTO is een praatgrage kerel die sterke verhalen over zijn achtergrond verzint om indruk te maken op iedere lifter die hij oppikt (een ervan is een homoseksuele cowboy, gespeeld door Harry Dean Stanton). Hij is een triest en misschien zelfs destructief individu, maar hij is menselijk en je kunt je hand naar hem uitsteken en zijn pathos voelen.<br />De eerste keer uiten de acteurs Taylor en Wilson weinig emotie en er is weinig dialoog, maar ze lijken ook geschikt voor hun rol. Ze hebben alleen maar aandacht voor hun auto. Hoewel de Chevy er oud en lelijk uitziet, is hij net zo krachtig als elke andere auto op de weg en de chauffeur en de monteur behandelen hem als hun eigen vlees en bloed, waarbij ze hem voortdurend zorgvuldig afstellen om zijn onberispelijke prestatie te handhaven. Ze rijden van stad naar stad en proberen alleen maar te overleven door te racen. Om met de schrijver John Banville te spreken: ze...' Onderweg pikken ze een engelachtige jonge roadie op (Laurie Bird) die bereid is overal naartoe te gaan waar de rit haar brengt. Nadat de jongens in de motelkamers en in de auto met haar naar bed zijn geweest, wordt ze humeurig en wrokkig en vreest ze dat ze wordt gebruikt, maar ze kan nergens anders heen. Hoewel de hoofdmoot van de plot bestaat uit de race naar Washington, D.C., lijkt de focus gaandeweg te vervagen en de film wordt meer een karakterstudie van het gebrek aan menselijke connecties dan van de race. De film gaat op zoek naar de ziel van Amerika aan het begin van de jaren zeventig en vindt niets. Hij werd in 1971 uitgebracht in een tijd dat de hoop en de dromen van de tegencultuur van de jaren zestig plaats hadden gemaakt voor de desillusie van Kent State en Altamonte, de bombardementen op Cambodja en de cynische vooringenomenheid van de hippiebeweging.<br />De film gaat over alles en niets. Iedereen wacht zijn tijd af tot het leven zijn loop neemt in plaats van de mogelijkheid te creëren. Hoewel ze voor het moment leven, is er geen vreugde, alleen de knagende realiteit dat er iets ontbreekt. Ze zijn als velen van ons, zwevend op het oppervlak van het leven, herinneringen ophalend aan een doel dat ooit reëel leek maar nu net buiten bereik is. Ze kijken vooruit naar een lege toekomst, terwijl ze het leven om hen heen negeren, wat in het huidige moment is. Two-Lane Blacktop is een uitzonderlijk mooie film, een poëtische beschrijving van een wereld zonder mogelijkheden. Het kan ook de definitieve verklaring zijn van de angst van het materialistische paradigma dat aan het afbrokkelen en uiteenvallen is.
Long out of circulation because of disputes over music rights, Two-Lane Blacktop, now available on DVD, is one of the most original and compelling American movies of the twentieth century. It is a road movie, a film about cars, and a search for meaning in American life that could easily be called "Zen and the Art of Drag Racing". Shot from the inside of a car, it is an authentic vision of what it is like to be driving across America at a specific historical moment. Promoted by Universal Studios in 1971 as an answer to Columbia's Easy Rider, the film was originally released to less than enthusiastic audiences but has since taken on the status of cult classic and it is richly deserved. Unlike Easy Rider, it is a film that simply observes and what it sees is pure Americana: its people, gas stations, diners, and drag strips. We feel the claustrophobia, the spaces, the speed, and the loneliness.<br /><br />The film stars singers James Taylor (Fire and Rain) and Dennis Wilson of the Beach Boys as taciturn drag races who drive their souped-up 1955 Chevy across the country challenging locals to a drag race. The main characters are drifters. They come from nowhere and are headed east, toward a destination that is murky at best. They are people whose reality begins and ends with their machines. Everyone talks about how good life can be -- somewhere else -- in New York, Chicago, the beaches of Florida, and the coast of Mexico, somewhere up the road apiece. Warren Oates, a Monte Hellman regular, turns in a truly outstanding performance as the driver of a Pontiac GTO who challenges Taylor and Wilson to a cross-country race, the prize being the ownership of the cars. GTO is a talkative fellow who concocts tall tales about his background to impress every hitchhiker he picks up (one is a gay cowboy played by Harry Dean Stanton). He is a sad and perhaps self-destructive individual but he is human and you can reach out to him and feel his pathos.<br /><br />First time actors Taylor and Wilson express little emotion and there is scant dialogue but they also seem right for their roles. Their total focus is on their car. Though the Chevy looks old and ugly, it is as powerful as any car on the road and the driver and the mechanic treat it like their own flesh and blood, constantly fine tuning to maintain its impeccable performance. They go from town to town, just trying to survive by racing. In the words of author John Banville, they "have no past, no foreseeable future, only the steady pulse of a changeless present". Along the way they pick up a cherubic young roadie (Laurie Bird) who is willing to go wherever the ride takes her. After each of the boys has sex with her in motel rooms and in the car, she becomes moody and resentful and fears that she is being used but has nowhere else to go. Though the main thrust of the plot is the race to Washington, DC, the focus seems to get lost along the way, and the film becomes more of a character study of the lack of human connection than about racing.<br /><br />The film looks for the soul of America in the early 1970s and comes up empty. It was released in 1971 at a time when the hopes and dreams of the '60s counter culture had given way to the disillusion of Kent State and Altamonte, the bombing of Cambodia, and the media's cynical preemption of the Hippie movement.<br /><br />The movie is about everything and nothing. Everyone is biding their time waiting for life to turn out rather than creating the possibility. Though they live for the moment there is no joy, only the gnawing reality of something missing. They are like many of us, skimming along on the surface of life, reminiscing about a goal that once seemed real but is now just out of reach. They look ahead to a blank future, while ignoring the life around them, what is in the present moment. Two-Lane Blacktop is an exceptionally beautiful film, a poetic description of a world without possibilities. It may also be the definitive statement of the anguish of the materialist paradigm that has begun to crumble and fall apart.