Ik keek ernaar toen het voor het eerst werd uitgezonden, in de tijd dat ik in Washington woonde, waar de pers de mond vol had over wat een gevaarlijke, subversieve, asociale daad het zou zijn om naar deze paranoïde fantasie te kijken. Natuurlijk maakte die verontwaardiging me nog nieuwsgieriger. Tegen de tijd dat ik aan dag vier van dit hondenontbijt was toegekomen, was ik verdoofd van verveling, maar ik ging door tot het eind, ervan overtuigd dat geen enkele filmmaker zoveel tijd in een project kon investeren zonder aan het eind een geweldige beloning te krijgen, als compensatie voor de ijzige opbouw. Maar dat geluk had ik niet. Het programma eindigde zoals het was begonnen, een kolossale tijdverspilling. Ik heb gelezen dat dit gebaseerd was op een verhaal van Ben Stein, die de herinnering aan de manier waarop het werd afgeslacht nog steeds te pijnlijk vindt om over te praten. De hersenloze linkse Kris Kristofferson, die werd gevraagd waarom hij zo'n onkarakteristieke rol had aangenomen (leider van een opstand tegen de Russische opperheren van een overwonnen Amerika) antwoordde dat hij dat had gedaan omdat hij dacht dat een andere acteur in staat zou zijn om in zo'n rol ernstige schade aan te richten. Dat wil zeggen, een andere acteur zou het werk waarvoor hij was ingehuurd in feite hebben kunnen doen en de rol geloofwaardig hebben kunnen maken. Kristofferson liep niet het risico in zo'n val te lopen <0xE2><0x80><0x93> hij emoteert voortdurend met de energie van havermout op hoge snelheid. Elke scène lijkt op het punt te staan iets opwindends en meeslepends af te leveren en valt dan levenloos op de grond.<br />Het is moeilijk te zeggen wat precies het motief was achter het maken van zo'n verwarde puinhoop. Maar ik denk dat mensen die het als een waarschuwing zien de bedoelingen van de makers verkeerd begrijpen en het tijdperk waarin het is gemaakt vergeten. Ik denk dat het, net als aan het eind van het Reagan-tijdperk, Hollywoods steek onder water was naar de triomfalisten onder het Amerikaanse rechts, een spottende 'Dus jij denkt dat je zo goed bent?' fantasie over een verslagen, verslagen Amerika dat het verliest van de gehardere, vastberadener communisten. In dat opzicht is het minder een nachtmerrie dan een linkse natte droom.
I watched this when it was first broadcast, living at the time in Washington DC, where the press was harrumphing about what a dangerous, subversive, anti-social act it would be to watch this paranoid fantasy. Naturally, such indignation made me even more eager to see it. By the time I'd gotten to Day 4 of this dog's breakfast, I was stupefied with boredom, but kept going until the end, convinced that no filmmaker could invest this much time into a project and not have a terrific payoff at the end, to compensate for the glacial buildup. No such luck. The show ended as it started, a colossal waste of time.<br /><br />I've read that this was based on a story originally by Ben Stein, who still finds the memory of the way it was slaughtered too painful to talk about. The brainless lefty, Kris Kristofferson, when asked why he took such an uncharacteristic role (leader of a revolt against Soviet overlords of a conquered America) answered that he did it because he thought another actor might have been able to do serious damage in such a role. That is, another actor might have actually done the job he was hired to do and made the role believable. No risk of Kristofferson falling into such a trap - he emotes throughout with the energy of high-speed oatmeal. Every scene seems to be on the verge of delivering something exciting and engaging, then falls lifeless to the ground.<br /><br />It's hard to be sure just what was the motive behind the making of such a confused mess. But I think that people who see it as a cautionary tale are misreading the makers' intent, and forgetting the era it was made in. Coming as it did at the end of the Reagan era, I think it was Hollywood's poke in the eye at the triumphalists among the American Right, a sneering "So you think you're so good?" fantasy of a prostrate, failed America losing out to the hardier, more determined Communists. In that way, it is less a nightmare than a leftist wet dream.