Oké, dit is geen geweldige film en de plot is soms nogal raar (en bovendien is de versie die in de Carol Burnett Show werd vertoond misschien nog wel beter), maar ik vond het een leuke film. Joan Crawford die de liedjes zingt en met haar schoudervullingen onder haar balletpakje danst is allebei raar, maar de film had een zekere maffe charme. Het was absoluut een laatste ademtocht-film uit de jaren vijftig die verbazend veel leek op een musical uit de jaren dertig of begin jaren veertig, behalve dat de film in kleur was.<br />Joan is de intrigerende vrouw die gebrand is op succes als zangeres/danseres. Ondanks het feit dat ze maar een klein beetje talent heeft (naar mijn mening, niet naar die van de mensen in de film), bereikt ze de top en ontdekt ze dat ze helemaal alleen is. Dan ontdekt ze dat haar blinde pianist al die jaren stiekem van haar heeft gehouden en eindigt de film in een romantische omhelzing.<br />Geïntrigeerd? Ja. Een beetje overdreven? Reken maar. Maar ondanks alles is het allemaal leuk en aardig.
Okay, this is NOT a great film and the plot is quite silly at times (plus, the version of this film performed on the Carol Burnett Show is possibly better), BUT I liked it. Yes, Joan Crawford belting out the songs and dancing with her football player shoulder pads underneath her leotards are both silly, but there was a certain goofy charm to the film. It definitely was a last gasp film--a 1950s film that looked amazingly like a 1930s or early 40s musical except for the film being in color.<br /><br />Joan is the scheming woman bent on success as a singer/dancer. Despite having only marginal talent (my opinion, not that of the people in the film), she makes it to the big time only to discover she is all alone. Then, she discovers her blind pianist has secretly loved her all these years and the movie ends in a romantic clinch.<br /><br />Contrived? Yep. A bit over-the-top? You betcha. But, despite all this it is all good fun.