Je weet dat het publiek een hobbelige rit te wachten staat als de nachtbus aankomt in een plaats die Terminal City heet. In feite is het de onfortuinlijke chauffeur die het loodje legt, met een kogel in zijn buik van de ondankbare, geschifte passagier Gunther Wykoff (Thompson) die nog niet heeft geleerd met zijn ogen te knipperen of zijn hoofd om te draaien. Dus nu is de gek los in de stad, op weg naar een late-avondbar met die nieuwerwetse uitvinding die televisie heet. (Ik vermoed dat deze productie uit 1950 een van de eerste was die televisie in het verhaal integreerde.) Hij heeft een afspraak met zijn hoofd-dokter (Levene) die tot nu toe duidelijk zijn werk niet goed heeft gedaan. Intussen hebben de politie, een tv-ploeg en een paar honderd toeschouwers belangstelling gekregen voor Gunthers verblijfplaats en staan ze buiten te wachten om hem te begroeten als hij ooit naar buiten komt. Het toneel is dus in gereedheid gebracht, maar hoe gaat het zich afspelen?<br />Dit mag dan de goedkoopste productie van MGM zijn die ooit is gemaakt (in feite een set en een verlichtingsrekening van 20 dollar), maar ze krijgen waar voor hun geld. Dit spannende misdaaddrama is goed geacteerd en zit vol met een flinke dosis humor. Thompson met het babygezicht speelt tegen de achtergrond van het genre en is uitstekend in de spilrol van de starende gek. William Conrad is ook een stand-in, als de nuchtere barkeeper, maar ik neem aan dat het alleen maar logisch is dat hij vroeg naar bed moet. Aan de andere kant zijn de visagiste Earl (Ames) en de chique wat-doet-ze-in-de-dop Helen (King) niet al te geloofwaardig, en ik bleef hopen dat Gunther ons de slechte verleidingsdialoog zou besparen en een vuist in Earls stroperige mond zou steken. Blijkbaar werd de jonge vader Skip (Brasselle) toegevoegd, zodat er ten minste één sympathieke persoon zou zijn onder de verzameling gecompromitteerde personages. Hoe dan ook, het is een goede, strakke B-film, met het nieuwe idee (voor zijn tijd) dat films en tv misschien toch wel met elkaar overweg kunnen.
You know the audience is in for a bumpy ride when the all-night bus arrives in a place called Terminal City. Actually it's the luckless driver who ends up terminated, with a slug in the belly from ungrateful, wacko passenger Gunther Wykoff (Thompson) who has not yet learned how to blink or turn his head. So, now the crazy guy is loose in the city, headed for a late night bar sporting that new-fangled invention called television. (I suspect this 1950 production was one of the first to integrate TV into the storyline.) There, he holds hostage a motley crew of barflies who, needless to say, don't help his condition at all. He'd like to whack 'em all, but first he has to meet with his head-doctor (Levene) who's obviously done a pretty rotten job so far. Meanwhile, the cops, a TV crew, and a few hundred on-lookers have taken a real interest in Gunther's where-abouts and are waiting outside to greet him if he ever comes out. So, the stage is set, but how will it play out.<br /><br />This may be big-budget MGM's cheapest production on record (basically one set and a $20 lighting bill), but they do get their money's worth. This suspenseful little crime drama is well acted and packs a pretty good punch. Baby-faced Thompson plays against type and is excellent in the pivotal role of the stare-happy wacko. William Conrad is a stand-out too, as the no-nonsense barkeep, but I guess it's only logical that he would have to exit early too bad. On the other hand, make-out artist Earl (Ames) and the classy what's-she-doing-in- this-dump Helen (King) are none too believable, and I kept hoping Gunther would spare us the bad seduction dialog and put a fist in Earl's syrupy mouth. Apparently, young father Skip (Brasselle) was added so there would be at least one sympathetic person among the collection of compromised characters. Anyway, it's a good, tight little B-film, with the novel idea (for its time) that movies and TV might get along, after all.