Terwijl ik naar Charles Russell in de hoofdrol kijk, krijg ik het knagende gevoel dat ik hem eerder heb gezien, maar ik weet dat dat niet zo is. Met een beperkte filmcarrière die zes jaar heeft geduurd, begin ik me af te vragen of hij verder had kunnen gaan met grotere en betere dingen als hij niet zo eendimensionaal was geweest als hij hier verschijnt. Dan dringt het tot me door: de rol had net zo goed naar iemand als John Payne of Rory Calhoun kunnen gaan, virtuele dubbelgangers van Russell die rond dezelfde tijd op weg waren naar de top en uiteindelijk terechtkwamen in klassieke tv-westerns (Payne in 'The Restless Gun' en Calhoun in 'The Texan'). Als film noir werkt deze heel goed als je een paar van de eigenaardigheden in de plot achter je hebt gelaten. Russells personage, Harold Dunlap, lijkt er alles aan te doen om een jonge getuige (Dale Belding) van de onopzettelijke moord op zijn verloofde om zeep te helpen. De nachtelijke achtergrond en de afgelegen locatie bieden de perfecte gelegenheid, maar Dunlap mist de kans als de jongen zich omdraait en hem aankijkt. Nu vraag ik je, als je vastbesloten bent om een jongen met een koevoet te doden, waarom zou het dan enig verschil maken als hij jou ziet?<br />Het gevolg van dit alles is dat Dunlap en Mike the Kid een soort tweede spelletje spelen en elkaar in de maling nemen. Tegen de tijd dat het allemaal voorbij is, ziet Dunlap er als een sukkel uit. In feite is hij de onhandigste gangster die ooit heeft bestaan, zo onhandig dat het hem niet eens meer kan schelen of hij gepakt wordt of niet. En trouwens, is hij blind? Mary Beth Hughes gaat van zedig zedig over op een rokend heet wijf, en Dunlap wimpelt haar gewoon af. Nu weet ik dat ze in deze film alleen maar problemen zou veroorzaken, dus je zou denken dat Dunlap haar wel tegemoet zou zijn gekomen.<br />Maar zelfs met die kritiek was het een interessante film met een van die nette haken die toevallig het verhaal ondersteunen. Je had het einde moeten zien aankomen, en omdat je dat niet had gedaan, voelde je je niet zo verblind als in de film _The Limping Man_ uit 1953. Blijf gewoon niet te lang stilstaan bij de manier waarop het verhaal zich ontwikkelt, anders ga je na afloop van het verhaal in een kringetje ronddraaien.
As I watch Charles Russell in the lead role, I get the nagging feeling that I've seen him before, but I know I haven't. With a limited film career spanning six years, I begin to wonder if he could have gone on to bigger and better things if he hadn't been so one dimensional as he appears here. Then it hits me, the part could have just as well gone to someone like John Payne or Rory Calhoun, virtual Russell look-alikes who were on the way up around the same time who eventually wound up in classic TV Westerns (Payne in 'The Restless Gun' and Calhoun in 'The Texan').<br /><br />As film noir, this one works pretty well if you get beyond some of the quirks in the plot. Russell's character, Harold Dunlap, seems hell bent on dispatching a young teenage witness (Dale Belding) to the inadvertent murder of his fiancée. The cover of night and out of the way location provide the perfect opportunity, but Dunlap misses the chance when the kid turns around and looks at him. Now I ask you, if you're determined to kill a kid with a crowbar, why would his seeing you make any difference?<br /><br />The follow up to all this is that Dunlap and Mike the Kid play a game of second guessing each other's identity and real intentions, and Dunlap winds up looking like a sap by the time it's all over. In essence, he winds up being the most inept hoodlum ever, to the point where he doesn't even care if he gets caught or not. And by the way, is he blind? Mary Beth Hughes goes from coyly demure to smoking hot 'come on boy', and Dunlap just brushes her off. Now I know she was never meant for anything but trouble in this picture, so you think Dunlap would have obliged. <br /><br />But even with the criticism, this was an interesting flick that had one of those neat hooks that happened to bookend the story. You should have seen the ending coming, and because you didn't, it didn't leave you feeling blind sided like the 1953 film "The Limping Man". Just don't get too caught up in the way the story arc progresses, or you'll wind up going loop-de-loop well after it's over.