De ironie van de eerste legendarische 'POTA'-film was dat iedereen bezwaar moest maken tegen de manier waarop de mensen werden behandeld, terwijl wij net zo slecht of nog veel slechter met onze gevangen dieren omgingen. 'Verovering', de wrede vierde aflevering van een van de grootste franchises van de sciencefiction, vindt de ironie om ons weer terug te brengen naar het begin.<br />Helaas is 'COTPOTA' het zwakste hoofdstuk van allemaal. Een van de redenen is waarschijnlijk de 'irritante x ironie' die hierboven wordt genoemd. Maar dat is niet de enige reden. Deze film wordt bevolkt door ew-don't-touch-me, chauvinistische mensen en'see, do' apen. Daar staat tegenover dat de acteurs in apenmake-up de lat hoog legden in termen van aapachtige armzwaaien. En Roddy McDowall, als Caesar, de enige aap op aarde die kan praten, doet een beetje denken aan het boze communistische leider-varken in Orwells 'Animal Farm', ontzet over de ellendige manier waarop zijn soortgenoten door hun menselijke overweldigers worden behandeld, maar bereid om een paar duistere, sadistische dingen te doen om de overhand te krijgen. Ricardo Montalban is geweldig als Armando, Caesars enige menselijke vriend, maar zijn scènes zijn schaars en (over het algemeen) ver van elkaar verwijderd. Natalie Trundy (het hoofdpersonage uit de POTA-serie) streeft naar een echte voorstelling onder haar dikke, stomme chimpansee-personage, maar dat lukt haar niet. En Don Murray speelt gouverneur Breck, Caesars schurkachtige beschermeling, wiens menselijke superioriteitscomplex tot veel martelingen en geweld leidt. De climax van de film is de enige sleutel die het hele verhaal van vijf films ontsluit, maar er zit veel bruutheid in en weinig echte inhoud. Directeur J. Lee Thompson maakt de film donkerder dan obsidiaan, doet vaak te weinig aan de echte emotie om ons in doodsangst op onze nagels te laten bijten. Natuurlijk doen we dat niet. En Tom Scotts bizarre musicalmuziek is niet het cruciale laatste stukje van de puzzel <0xE2><0x80><0x93> het is het stukje in de hoek waarvan je niet eens wist dat het bestond.<br />Ik zou niet willen zeggen dat je bij deze film uit de buurt moet blijven, vooral niet als je het hele verhaal wilt zien. Maar wees voorbereid op de donkerste, saaiste POTA-film aller tijden. En wat'saai' betreft: hij duurt maar 88 minuten. Dus dat zegt wel iets.
The irony of the first legendary "POTA" movie was that everyone had to object to the way the humans were treated, when we did just as bad or far worse to our captive animals. "Conquest," the brutal fourth installment of one of sci-fi's greatest franchises, finds irony in bringing us back to square one.<br /><br />Unfortunately, "COTPOTA" is the weakest chapter of all. One reason is probably the "irony x irony" mentioned above. However, that isn't the only reason. This film is populated with ew-don't-touch-me, chauvinistic humans and "See, do" apes. On the plus side, the actors in ape makeup did raise the bar in terms of simian arm-swinging. And Roddy McDowall, as Caesar, the one ape on Earth who can talk, is sort of like the angry Communist leader-pig in Orwell's "Animal Farm," appalled by the wretched treatment of his fellows by their human captors but willing to do some dark, sadistic things to gain the upper hand. Ricardo Montalban is terrific as Armando, Caesar's only human friend, but his scenes are few and (generally) far between. Natalie Trundy (the POTA staple) strives for a genuine performance underneath her thick, mute chimpanzee character, but it doesn't come through. And Don Murray plays Governor Breck, Caesar's villainous foil, whose human superiority complex leads to much torture and violence.<br /><br />The climax of the film is the one key that unlocks the entire jumbled five-film story, but it's heavy on brutality and skimpy on any real substance. Director J. Lee Thompson makes the film darker than obsidian, often shortchanging real emotion for the sake of keeping us biting our nails in terror. Of course, we don't. And Tom Scott's bizarre musical score is not the critical final piece of the puzzle-- it's the corner piece you had no idea even existed.<br /><br />I wouldn't say stay away from this movie, especially if you want to see the entire story. Just be ready for the darkest, most boring POTA movie ever. And about "boring"-- it's only 88 minutes long. So that is saying something.