Dit was waarschijnlijk Vittorio DeSica's laatste uitstekende film voor zijn dood in 1974 en het kostte me ongeveer twintig jaar om hem voor de tweede keer te bekijken. Deze keer begrijp ik hem beslist beter dan de eerste keer. Het verhaal speelt aan het eind van de jaren dertig in Ferrara, Italië, waar de ophanden zijnde oorlog aan de horizon opdoemt. De familie Finzi-Contini is rijk en joods en woont in een groot landhuis achter gesloten hekken en ze vinden het heerlijk om vrienden te ontvangen voor picknicks en tennis. Een van die vrienden is Giorgio (Lino Capolicchio) en hij is verliefd op Micol Finzi-Contini (Dominique Sanda) en ze kennen elkaar al sinds hun kindertijd, maar Micol houdt niet van Giorgio. Giorgio's vader (Romolo Valle) lijkt zich niet bewust van wat er in de wereld gebeurt en zegt: 'Zo erg is het nu ook weer niet.' Mussolini heeft wetten uitgevaardigd die Joden verbieden naar school te gaan, de bibliotheek te betreden en andere beperkingen op te leggen. Op een avond ontdekt Giorgio dat Micol een verhouding heeft met zijn meer fascistische vriend Bruno (Fabio Testi) en Micol ziet hem door het raam, maar lijkt zich er niets van aan te trekken.<br />**SPOILER ALERT************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************* DeSica wilde de wereld nog steeds laten zien hoe het er in Italië in de duistere tijden aan toe ging, en hoewel hij een groter budget had en beroepsacteurs in zijn films speelde, veranderde zijn houding nooit echt. Deze film gaat in de eerste plaats over de twee hoofdrollen van Capolicchio en Sanda. Zelfs met de oorlog voor de deur leken ze allebei in hun eigen wereldje te leven. Giorgio werd een heel boze en diepbedroefde man, en zelfs als er soldaten in zijn stad rondliepen, leek hij zich alleen maar druk te maken over Micols afwijzing van hem. Maar aan het eind van de film kwam hij bij zijn positieven en ontsnapte. Hij liet zich niet de baas worden door wat er met hem gebeurde. Jammer genoeg moesten Micol en haar familie te lang wachten en werden ze opgepakt en naar kampen gestuurd. Er zijn in deze film scènes waarvan ik dacht dat Micol zat te wachten tot ze door de fascisten en de nazi's zou worden opgepakt. Het is een van de redenen waarom ze met Bruno naar bed ging en zich niets leek aan te trekken van de gebeurtenissen om haar heen. Weet je nog wat Giorgio's vader tegen hem zei? Hij zei: 'Om het leven te begrijpen, om de wereld echt te begrijpen, moet je minstens één keer sterven. Dus is het beter om jong te sterven, als er nog tijd is om te herstellen en weer te leven.' Nadat we deze gedachte nog een keer in de film hadden gezien, liet DeSica ons misschien zien dat Micol uit haar toevluchtsoord moest komen om de wereld om haar heen te begrijpen.
This was probably Vittorio DeSica's last excellent film before his death in 1974 and it took me about 20 years to view it a second time. I certainly understand it more this time than the first time I viewed it. Story is set in the late 1930's in Ferrara, Italy with the impending war looming on the horizon. The family of the Finzi-Continis are rich and Jewish and live in a huge manor behind locked gates and they love to have friends over for picnics and tennis. One of the friends is Giorgio (Lino Capolicchio) and he is in love with Micol Finzi-Contini (Dominique Sanda) and they have known each other since they both were kids but Micol does not love Giorgio. He's persistent in his affections but Micol lives in an isolated world hidden behind the gates and her demeanor is very cold and malicious. Meanwhile, Giorgio's father (Romolo Valle) seems to be oblivious to what is happening in the world and utters "It's not that bad". Mussolini has enacted laws that forbid Jews from going to school, entering the library and other restrictions. One night Giorgio discovers Micol having an affair with his more Fascist friend Bruno (Fabio Testi) and Micol notices him in the window but seems not to care. <br /><br />*****SPOILER ALERT*****<br /><br />While DeSica somewhat abandoned his neo-realism approach later in his career this does have an aura of those wonderful films like "The Bicycle Thief" and "Umberto D". DeSica still wanted to show the world what it was like in Italy during the darker times and even though he had a larger budget and professional actors in his films his attitude never really shifted. This film is primarily about the two lead characters played by Capolicchio and Sanda. Even with war upon them they both seemed to be in their own world. Giorgio became a very angry and heartbroken man and even with soldiers walking around his city he seemed to only care about Micol's rejection of him. But late in the film he did snap out of it and escaped. He didn't allow what happened to him to get the better of him. Unfortunately, Micol and her family waited too long and were rounded up to be sent to camps. There are instances in this film that I thought Micol was awaiting to be taken by the Fascists and Nazi's. It's one of the reasons she slept with Bruno and seemed unperturbed by the events around her. Remember what Giorgio's father told him? He said, "In life, in order to understand, to really understand the world, you must die at least once. So it's better to die young, when there's still time left to recover and live again". After viewing this thought provoking film once again, maybe DeSica was showing us that Micol needed to get out of her haven and understand the world about her.