Toen ik dit jaar op vakantie in Wales was, had ik de pech dat ik in een huis zat opgesloten met een videorecorder en een video van de goedkope film 24 Hours In London.<br />Nadat ik de eerste tien minuten had gezien, leek het acteerwerk oké, de plot leek potentie te hebben en het knippen van de titelsectie was eersteklas.<br />Toen stortte de film als een gans zonder vleugels in. Zonder al te veel te verraden (dat doet de film zelf al genoeg met zwaar gemarkeerde plotelementen), schommelt 24 Hours In London onvast tussen wat een poging lijkt te zijn tot een cockney-gangsterfilm en een regelrechte slapstickkomedie. De tweede helft van de film is bijzonder bizar, met zo veel gaten in de plot dat de hele film willekeurig lijkt te verlopen.<br />Waarom heb ik dan toch de moeite genomen om tot het einde te kijken? Nou, dat vraag ik me steeds weer af. Is het omdat er, ondanks al die schokkend slechte acteerprestaties, een paar acteurs waren die echt emotie konden overbrengen? Is het omdat de lompe, komische momenten eigenlijk best grappig waren, op een onbeholpen manier? Of is het misschien omdat, ondanks al die opvallende fouten en het hilarische houterige acteerwerk, de flinterdunne charme van de film erdoorheen schemert? Ik zou het echt niet weten.
When I was staying on holiday in Wales this year, I had the misfortune of being stuck in a house with a VCR player and a video of the cheapo movie 24 Hours In London.<br /><br />After watching the first ten minutes or so, the acting seemed okay, the plot seemed to have potential, and the cutting on the titles section was first rate.<br /><br />Then the film plummeted like a goose with no wings. Without giving too much away (The film does enough of that itself with heavily signposted plot elements), 24 Hours In London swings unsteadily between what appears to be an attempt at a cockney gangster flick and outright slapstick comedy.<br /><br />The latter half of the film is particularly bizarre, with plot holes so large that the entire film seems to be progressing at random.<br /><br />So why did I bother watching it to the end? Well, I keep asking myself that. Is it because, despite all the shockingly-bad acting, there were a few actors who could actually convey emotion? Is it because the lumbering comedy moments were actually pretty funny, in an oafish way? Or is it that maybe, despite all its glaring errors and hilariously wooden acting, the film's shoestring charm manages to shine through? I honestly couldn't say.