Deze film had al politieke correctheid voordat die ziekte zelfs maar een naam had. Maar dat is het minste van de problemen van deze film. Een tiental mensen uit de hogere kringen komt bijeen op het gazon van een moerasvilla in Florida, en het enige waar ze over kunnen praten is hoe irritant luid de padden zijn. Ze moeten zich echt vervelen <0xE2><0x80><0x93> maar niet zo verveeld als de kijker. Dit is een korte film, maar hij voelt aan als een experimentele Franse film van tien uur. Het tempo is tergend langzaam, en dan heb ik het niet over Judy Pace die in deze film speelt. Wat we hier zien zijn apathische, dikke padden die er even dreigend uitzien als een mandje Florida-sinaasappels. Milland speelt als Mr. Brompot een belachelijke figuur die, zelfs als er een catastrofe dreigt, de tijd vindt om te mopperen over kleinigheden, en iedereen om hem heen moet hem opmerken vanwege het testamentgeld. Maar hij amuseert het verveelde publiek tenminste een beetje. Aan het eind van de film zegt Elliot dat het 'een lang verhaal' is; heel lang zelfs, vooral als je bedenkt dat er niet eens genoeg plot is om een tv-aflevering van 25 minuten te vullen van een soort 'Tales of the Evening News'. Het enige positieve is de fotografie, die niet slecht is als je bedenkt hoe slecht al het andere is.
This movie had political correctness before that disease even had a name. But that's the least of this movie's problems. A dozen upper-class people congregate on the lawn of a Florida swamp villa, and all they can talk about is how annoyingly loud the toads are. They must be really bored - but not as bored as the viewer. This is a short movie, but it feels like a ten-hour experimental French film. The pace is excruciatingly slow, and I'm not talking about Judy Pace who is in this one. What we get here are apathetic, fat toads that look as threatening as a basket of Florida oranges. And it's not even the frogs who terrorize; the real killing work is done by lizards, snakes, and crocks, but who gets all the credit and glory? Frogs. Milland, as Mr.Grumpy, plays a ridiculous character who, even when faced with a catastrophe, finds the time to grumble about trivialities, and everyone around him has to take note of him because of the testament money. But at least he amuses the bored audience a bit. At the end of the movie Elliot says that "it's a long story"; very long, indeed, particularly when one considers that there isn't enough actual plot to even fill a 25-minute TV episode of any "Tales of the Something or Other" type of show. The only positive thing is the photography which is not bad considering how bad everything else is.