In de trant van Survive (of Alive, als je het in de jaren zeventig hebt gezien, zoals ik), houdt The Canyon mensen in het ongenaakbare terrein gevangen, alleen om de grenzen van hun overlevingskansen op te rekken. Er zitten een paar echt schokkende scènes in, waarvan er een gaat over een ratelslang en een andere heel verontrustende over een amputatie, maar als de kinderen hun ogen een paar minuten dichtdoen, is er niets anders te zien dan een PG-film. Het idee dat de heldin plotseling Grizzly Adams wordt en met haar blote handen wolven verjaagt, uit het niets een brancard maakt, een wond dichtschroeit met een gloeiend heet mes en daarbij haar schoonheid en gevoel voor humor bewaart, is eigenlijk nogal belachelijk als je erover nadenkt, maar dat doet er niet zoveel toe: dit is een soort rampenfilm, dus denk er niet over na. Het houdt je op de been, het houdt je geïnteresseerd en geboeid, en van tijd tot tijd doet het je ineenkrimpen. Maar wees gewaarschuwd, het einde is de anti-climax van alle anti-climaxen.
In the vein of Survive (or Alive, if you saw it in the 70s like I did), The Canyon traps human beings in unforgiving terrain only to push the limits of survival. There are a couple of really shocking scenes here, one involving a rattle snake and another very disturbing one involving an amputation, but if the kids close their eyes for a few minutes there isn't anything else that would make this anything but a PG film. Some of it isn't very plausible, in fact the entire idea of the heroine suddenly becoming Grizzly Adams and fighting off wolves with her bare hands, creating a stretcher out of thin air, cauterizing a wound with a red hot knife, and keeping her beauty and sense of humor through it all, is actually pretty ridiculous if you think about it, but it doesn't matter that much: this is a disaster movie of sorts, so don't think about it. It'll keep you going, keep you interested and engaged, and from time to time it will make you cringe. But, be warned, the ending is the anti-climax of all anti-climaxes.