Heb je ooit naar een tekenfilm gekeken die je lang geleden hebt gezien? Zoals je tegenwoordig naar Superman uit 1940 kijkt, geeft Gulliver's Travels uit 1939 de kijkers van nu niet alleen een nostalgisch gevoel, maar ook het gevoel dat het naar de maatstaven van vandaag een goede film was. Toegegeven, de smaak van films verandert met de tijd, maar echte klassiekers sterven nooit.<br />De tekenfilmstijl van Gulliver is eenvoudig en het verhaal rechttoe rechtaan. Het begint met Gulliver die schipbreuk lijdt op een eiland vol piepkleine mensjes, ongeveer zo groot als mieren. De prinses van de ene natie trouwt met de prins van een andere natie, en de koningen maken plannen voor de bruiloft. Als het op het huwelijkslied aankomt, stellen beide koningen hun eigen liederen voor en maken daar ruzie over. Uiteindelijk komen ze in een oorlog terecht, maar voordat de oorlog kan beginnen, wordt Gulliver gevonden en gevangengenomen door de kleine mensen. Hij ontsnapt en wordt een bondgenoot van het volk van Lilliput, het land met de prinses. De rivaliserende koning heeft spionnen naar Lilliput gestuurd en hun gevraagd Gulliver te doden. De film gaat verder met de strijdende landen en Gulliver die in het midden gevangenzit. Gulliver herenigt de prins en de prinses en staat op het punt een eind aan de oorlog te maken als de spionnen zijn eigen pistool op hem richten. De prins springt op zijn paard en slaat het pistool net op tijd af, maar valt daarbij van een klif. Gulliver pakt de jongen op en vertelt de koningen hoe stom ze zijn geweest, dat ze hebben gevochten om een lied, en dat de prins dood is. Uiteindelijk blijkt de prins nog te leven en hij zingt het lied van zijn land met de prinses die het lied van haar land zingt. Gulliver krijgt een nieuw schip en is onderweg. Alles is in orde.<br />Het opvallendste wat een kijker in de film zal opvallen, zijn de verschillen tussen de personages. De slimmere, meest deskundige en redelijke personages, zoals Gulliver, de prins en de prinses, zijn allemaal zo geanimeerd dat ze echt lijken, terwijl de dorpelingen, spionnen en koningen allemaal een soort dwergachtige tekenfilmstijl hebben. Dit zorgt voor een visuele lijn in het zand tussen de personages, die steeds duidelijker wordt naarmate de film vordert. De koningen gedragen zich dwaas en de mensen uit het dorp handelen namens hen. De spionnen en Gabby, de man die Gulliver vindt, hebben allemaal de meest tekenfilmachtige bewegingen en zijn de meest komische reliëffiguren. De tekenfilmstijl zorgt voor een visuele weergave van de persoonlijkheid van het personage, waarbij op subtiele wijze wordt gesuggereerd dat echte mensen redelijker en intelligenter zouden moeten zijn, omdat ze er anders uitzien als dwergachtige, onwetende mensen.<br />Een ander element dat de aandacht trekt, is de herhaling van Gullivers regel 'O jee'. Vreemd genoeg zegt hij het alleen op momenten dat de plot zich verdicht, zoals wanneer de prins terugkomt voor de prinses. Hij lijkt het niet vreemd te vinden dat mensen die niet veel groter zijn dan mieren hem aankleden en voor hem dansen om geen andere reden dan dat hij in hun ogen een reus is. Dat kan verrassend zijn, maar gezien Gullivers karakter kan het ook gewoon deel uitmaken van zijn goedhartige aard. Het onderscheid tussen 'o jee' dat iets verrassends is en Gullivers 'o jee' dat betekent dat er iets te gebeuren staat, wordt naarmate de film vordert concreter. Dus wanneer een 'o jee' Als er iets van Gulliver wordt gehoord, weet het publiek dat het aandacht moet besteden aan dit punt in de plot, omdat het belangrijk is voor de algehele verhaallijn.<br />De meest opvallende animatieprestatie is het realisme achter Gulliver. Tegenwoordig kunnen er verbazingwekkende dingen worden gedaan met 3D-animatie, waardoor personages er realistischer uitzien, maar om de een of andere reden hebben ze nog steeds een onnatuurlijke uitstraling. Dat komt door de bewegingen van de personages, die in deze film met Gulliver worden vastgelegd. Zijn bewegingen zien eruit als die van een mens, soms schokkerig, misschien langzaam, maar altijd realistisch in die onvolkomenheden. Niemand beweegt snel over de vloer met weinig stuiterwerk, of met een regelmatige, vloeiende beweging, en dat gebrek aan vloeiendheid is in Gulliver gevangen. Een goed voorbeeld hiervan zijn de scènes waarin Gulliver over de stad heen stapt en tijdens de eerste scène van de schipbreuk. Voordat hij over de gebouwen heen stapt, blijft hij even staan, alsof hij zijn evenwicht wil hervinden en verder wil gaan. Deze korte pauze is wat hem onderscheidt van de huidige CGI. Als Gullivers schepen vergaan en hij verdrinkt, komt zijn hoofd een paar keer boven water, maar zijn armen maaien wild door de lucht, alsof hij lucht probeert te krijgen. Hun bewegingen zijn bijna willekeurig, maar betekenisvol. Dit niveau van realisme in Gulliver is vandaag de dag, bijna zeventig jaar na de productie van de film, nog steeds verbijsterend.<br />De regisseur Dave Fleischer heeft iets met deze animatiestijl te maken. In die tijd was hij een groot regisseur van veel tekenfilms, met name van Popeye. Gulliver had een enorme stap voorwaarts gemaakt in de richting van het realisme, en dat ging door in Fleischers werk. Een paar jaar later regisseerde hij de Superman-tekenfilms, die nog steeds in hoog aanzien staan vanwege hun animatiestijl en technieken van realistische bewegingen en het in zich opnemen van verhaallijnen.<br />Hoewel deze film door velen misschien vergeten is, dragen de animatiestijl, de subtiele herhaling van elementen en de rechtlijnige verhaallijn allemaal bij aan de tijdloosheid van deze film. Normaal gesproken kijken mensen naar de toekomst om de nieuwste en grootste te zien, maar Gulliver is een lichtend voorbeeld van wat het verleden de toekomst kan leren.
Have you ever watched a cartoon you used to watch a long time ago? Like watching the 1940's Superman today, Gulliver's Travels from 1939 leaves viewers of today not only feeling nostalgic, but like it was a good movie by the standards of today. True, tastes in movies change with time, but true classics never die.<br /><br />The animation style of Gulliver is simple and the story straightforward. It starts with Gulliver being shipwrecked onto an island full of tiny people, about the size of ants. One nation's princess is getting married to another nation's prince, and the kings are planning the wedding. When it comes down to the wedding song, both kings suggest their own songs and have a fight about it. They end up going to war over it, but before the war can start, Gulliver is found and captured by the tiny people. He escapes and becomes allies with the people of Lilliput, the nation with the princess. The rival king has sent spies to Lilliput and asks them to kill Gulliver. The movie progresses with the countries warring and Gulliver trapped in the middle. Gulliver reunites the prince and princess and is about to put a stop to the war when the spies pull his own pistol on him. The prince hops on his horse and knocks the gun off just in time, but falls down a cliff in doing so. Gulliver picks up the boy and tells the kings how stupid they've been, fighting over a song, and that the prince is dead. In the end, the prince turns out to be alive and sings his country's song with the princess singing her country's song. Gulliver gets a new ship and is on his way. All is well.<br /><br />The most striking thing a viewer will notice in the movie is the differences between characters. The smarter, most knowledgeable and reasonable characters like Gulliver, the prince and princess all are animated to look lifelike, whereas the villagers, spies and kings all have a sort of dwarfish, cartoon style about them. This puts a visual line in the sand between the characters that becomes more and more obvious as the movie goes on. The kings are acting foolish and the people from the village are acting on their behalf. The spies and Gabby, the man who finds Gulliver all have the most cartoonish movements and are the most comic-relief type characters. The animation style provides for a visual representation of the character's personality, subtly hinting that real people should be more reasonable and intelligent, lest they look like the dwarfish, ignorant people.<br /><br />Another element that draws attention to itself is the repetition of Gulliver's line "Oh my." Oddly enough, he only says it at times where the plot is thickening, such as when the prince comes back for the princess. He doesn't seem to find it odd that people not much bigger than ants are clothing him and dancing for him for no reason other than he's a giant to them. This may be surprising, but considering Gulliver's character, it could just be a part of his kind-hearted nature. This distinction between "Oh my" being something surprising, and Gulliver's "Oh my" meaning something is about to happen, becomes more concrete as the movie goes on. Thus, when an "Oh my" is heard from Gulliver, the audience knows it should pay attention to this point in the plot, as it is important to the overall storyline.<br /><br />The most notable animation achievement is the realism behind Gulliver. Nowadays, amazing things can be done with 3D animation, making characters look more realistic, but for some reason, they still have an unnatural feel to them. This comes down to the motion of the characters, which this movie nailed with Gulliver. His movements look like that of a human being, jerky at times, possibly slow, but always realistic in those flaws. Nobody moves swiftly across the floor with little bounce, or keep steady, fluid motion, and this lack of fluidity is captured in Gulliver. Good examples of this include when Gulliver steps over the town and during the first shipwreck scene. Before he steps over the buildings, he pauses slightly as if to gain balance and keep going. This slight pause is what separates him from the CGI of today. When Gulliver's ships wrecks and he's drowning, his head comes above water a few times, but his arms are seen flailing, wildly, but with purpose, as if in an attempt to get air. Their movement is almost random, but meaningful. This level of realism within Gulliver is still astounding today, almost seventy years after the film's production.<br /><br />The director Dave Fleischer has something to do with this animation style. At that time, he was a great director of many cartoons, most notably Popeye. Gulliver had a huge step toward realism and it continued on in Fleischer's work. A few years later, he went on to direct the Superman cartoons, which are still held in high acclaim for their animation style and techniques of realistic movements and absorbing story lines.<br /><br />Though this movie may have been forgotten by many, its animation style, subtle repetition of elements and straightforward storyline all lend to this movie's timelessness. Normally, people look to the future for the latest and greatest, but Gulliver is a shining example of what the past can teach the future.