Geduchte film, gebaseerd op een oorspronkelijk scenario, Twee mannen in de stad is een zware last tegen de doodstraf en een duister rapport over de onmacht van de republiek om een tweede kans te geven aan datgene wat een fout heeft gemaakt. Maar het is ook, heel eenvoudig, de tragische geschiedenis van een man. Vier jaar na hun clan van de siciliens voegt José Giovanni zich weer bij het stel, Gabin/Delon in een film. Er komt ook een van de bekende hoofdrolspelers in voor, met de verfomfaaide Michel Bouquet als de meedogenloze politieman, Bernard Giraudeau die de zoon van de onderwijzer Cazeneuve speelt, de presentatrice Christine Fabréga, zijn vrouw, Cecile Vassort, zijn dochter. Victor Lanoux, Gerard Depardieu en Gabrille Briand, drie maffia's, zou je op een bepaalde manier kunnen zeggen, wat we allemaal van Gino Strabliggi zijn. Dat is een eenvoudig bestaan dat met het drama wordt overgebracht. Wat opvallend is, is dat het leven het personage letterlijk uit de film ontsnapt. Een combinatie van omstandigheden: een rouw die je dwingt ergens anders opnieuw te beginnen, de kans die je in de aanwezigheid van schadelijke personages, vrijwillig of onvrijwillig, het gevoel van onrechtvaardigheid in gerechtigheid geeft.<br />De interpretatie van Alain Delon een van zijn beste in zijn carrière. Het belang van de blikken in deze film zal je altijd bijblijven. Jean Gabin geeft in zijn praktijk veel waarde aan de belangstelling van de film. Verteller en piloot zijn in dit drama de belangrijkste rollen; het vervangt systematisch de pseudo-waarheden in hun ware tegenspraak met de eigenaar van de drukkerij die Gino Strabliggi in dienst heeft, de mensheid in een verschrikkelijk mechanisch en koud landschap.<br />Het is noodzakelijk om de twee bijna stomme scènes te hebben gezien waarin de twee acteurs blikken uitwisselen, die van de bezoekkamer en die van de executie. In de laatste glipt Gino Strabliggi naar Germain Cazeneuve '- ik ben bang' als een zoon naar zijn vader.<br /><br />Het laatste woord is de oorspronkelijke muziek van Philippe Sarde, volmaakt aangepast aan de film; licht en droevig oud verhaal... als het lot. <br /><br />
Formidable film built on an original scenario, Two men in the city is a load against the death penalty and a dark report on the incapacity of the Republic to grant one second chance to that which made an error. But it is also, quite simply, the tragic history of a man. Four years after their Clan of the siciliens, José Giovanni again joins together the couple, Gabin/Delon in a film . It calls also upon one of known leading man , with dishevelling Michel Bouquet in relentless police , Bernard Giraudeau who plays the son of the teacher Cazeneuve, the presenter Christine Fabréga, his wife, Cecile Vassort ,his daughter.Victor Lanoux , Gerard Depardieu and Gabrille Briand three mafias, One could say, in a certain manner, which we all are of Gino Strabliggi..... that's a simple existence transfers with the drama. What is striking, it is to see the life gradually escaping the character literally from film. A combination of circumstances: a mourning which pushes to start again elsewhere, the chance which puts to you in the presence of harmful characters, voluntarily or involuntarily, the feeling of injustice in justice.<br /><br />The interpretation of Alain Delon one of his best in his career. One will never say enough the importance of the glances in this film. Delon deploys a varied and sensitive "pallet" . Jean Gabin, to his practice, brings a considerable appreciation to the interest of film. Narrator and the pilot main thing of the drama, it systematically replaces the pseudo truths in their true contradiction with the owner of the printing works which employs Gino Strabliggi, humanity in a terribly mechanical and cold landscape.<br /><br />It is necessary to have seen the two almost dumb scenes in which the two actors exchange glances, that of the visiting room and that of the execution. Into the latter, Gino Strabliggi slips to Germain Cazeneuve "- I am afraid" like that of a son to his father.<br /><br />last word ,the original music of Philippe Sarde, perfectly adapted to film; light and sad old story... like the destiny.<br /><br />