Deze film, geregisseerd en geproduceerd door Chaplin, gaat net zo snel als de meeste van zijn zelfbedachte films. Chaplin is een schilder wiens meisje wordt verleid door een man met meer geld. Hij klaagt daarover door te schelden op het portret dat hij kennelijk van de man heeft geschilderd en vervolgens dronken en kwaad te worden in een bar en klanten eruit te gooien. Vervolgens komt hij zijn meisje later tegen, niet door haar herkend, met haar groeiende familie. Deze film is om een aantal redenen opmerkelijk. De tweede reden is dat in deze film misschien zijn eerste echte poging tot pathos zit: hij tekent een smiley op de vloer van de bar van het meisje dat bij hem is weggegaan. Maar op de prent die ik heb gezien, is de scène waarin Chaplin tegen de familie van zijn meisje op botst, verwisseld met de scène in de bar. Dit is de tweede Chaplin-film die ik heb gezien waarin de restauratie niet is gelukt door de montage te veranderen, zoals hier, of de beelden om te draaien.
This film, directed and edited by Chaplin moves quickly like most of his self-involved films do. Chaplin is a painter whose girl is wooed away by a man with more means. He bemoans this by scolding the portrait he had apparently painted of the man earlier on and then getting drunk and angry in a bar, tossing out patrons. Then he supposedly runs into his girl later on, unrecognized by her, with her and her growing family. This film is notable for a couple of reasons. The first is it's one of Chaplin's first films where he plays a relatively straight role throughout the film, and the second reason is it contains perhaps his first real attempt at pathos in his films: He draws a smiley face on the bar room floor of the girl who left him. However, the print I saw had the scene of Chaplin bumping into his girl's family reversed with his scene in the bar. This is the second Chaplin film I've seen where restoration has failed by changing the editing, like this, or reversing the images. *1/2 of 4 stars.