Plotsomschrijving: De mens laat auto neerstorten in vreemde stad die auto-ongelukken veroorzaakt om winst te maken.<br />'The Cars That Ate Paris' heeft het doodsklokgeluid van een 'cultfilm'. Dus het is een kwestie van houden van of haten van de film. Maar in tegenstelling tot de grote uitdagers van dat soort films, zoals Rocky Horror, kun je van het eerste kwartier niet zeggen in welk kamp je terecht zult komen. Het begin zou je conventioneel kunnen noemen; de film zou gemakkelijk kunnen omslaan in een eigenzinnig drama over een man die gewond raakt bij een auto-ongeluk en moet wennen aan het leven van dag tot dag in een stad vol zonderlingen. Maar naarmate de film vordert wordt het duidelijk dat er meer sinistere thema's aan ten grondslag liggen; hoe de film tot aan de climax ook zijn luchtige, hartverwarmende sfeer behoudt, dat maakt hem juist zo leuk, voor mij tenminste. In de climax verandert de toon van de film enigszins; de jongere generatie van de stad neemt haar bizarre uitvindsels van auto-onderdelen, waaronder een speldenkussen van een VW Kever, en gaat de stad te gronde richten als gevolg van de manier waarop de oudere generaties ze behandelen. In sommige scènes tijdens de laatste tien minuten vraag je je af of je nu moet lachen of huilen; de slotscène waarin de Burgemeester Arthur dwingt om een van de aanvallers te blijven rammen met de achterkant van zijn Cadillac, bijvoorbeeld. De film heeft nog andere pluspunten, voornamelijk in de vorm van het Australische culticoon Bruce Spence, bekend van _Road Warrior_, en de regie van Peter Wier. Wier is zich in Hollywood meer op het commerciële vlak gaan begeven, met als opvallendste producties _The Truman Show_ en _Master and Commander_. Als je diep genoeg graaft, kun je misschien een paar overeenkomsten vinden tussen de duistere comedy-aard van Cars en Truman, maar verder is Cars in een andere wereld dan zijn werk in Hollywood.<br />Over het geheel genomen lijkt dit een dwaze, eigenzinnige lowbudgetfilm, maar er zijn een paar duistere onderstromen die je belonen als je ze kunt ontcijferen. De moeite waard om naar te kijken, maar nog steeds een liefdes- of haatverhouding. Ik ben een van de minnaars.
Plot Summary: Man crashes car in weird town that causes car crashes for profit.<br /><br />"The Cars That Ate Paris" has the death knell label of 'cult' film. So it is a very much love it or hate it affair. But unlike the main contenders of that ilk such as Rocky Horror, you can't tell from the first fifteen minutes which camp you are going to fall into. The start could be called conventional; the film could easily regress into a quirky drama about a man who is injured in a car crash and has to get used to the day to day living in a town full of oddballs.<br /><br />But, as the film progresses it is clear there are more sinister themes; however up to the climax the film never looses its light hearted atmosphere that makes it so enjoyable, for me anyway. In the climax the film changes tone somewhat; the younger generation of the town take to their bizarre contraptions made of salvaged car parts, included a pincushion VW Beetle, and set about destroying the town as a result of the older generations treatment of them. Some scenes during the final ten minutes may make you wonder if you should be laughing or crying; the end scene where the Mayor forces Arthur to keep ramming one of the attackers with the rear of his Cadillac for example.<br /><br />The film has other plus points, mainly in the shape of Australian cult icon Bruce Spence of "Road Warrior" fame, and the direction of Peter Wier. Wier has gone on to be more commercial in Hollywood, his most notable output there being "The Truman Show" and "Master and Commander". If you dig deep enough you could maybe find some similarities between the dark comedy nature of Cars and Truman, but otherwise Cars is in a different world to his Hollywood work.<br /><br />Overall this seems like a silly, quirky low budget film but there are some dark undercurrents that reward if you can decipher them. Worth a look, but still a love or hate affair. But I'm pleased to say I'm one of the lovers.