Waarom is Final Fantasy VII zo populair? Die vraag heeft me lange tijd voor een raadsel gesteld. Toen ik het spel speelde, zag ik al snel wat het was: een slecht gemaakte en onvolledige smet op het blazoen van een verder uitstekende franchise. Dus waarom zien anderen niet wat ik doe? Ik beantwoord mijn eigen vraag.<br />Gameplay: In dit opzicht was het een opvallende stap terug van andere spellen in de serie. De selectie van speelbare personages was bijna gehalveerd. Het ATB-systeem functioneerde nog steeds precies zoals het vroeger deed, zonder de verfijningen die je zou verwachten in een spel op een krachtiger systeem. Het materia-systeem zorgde ervoor dat de personages volledig inwisselbaar waren en zich aan elke taak konden aanpassen, waardoor de hele partijdynamiek waardeloos werd.<br />Wat viel er dan nog leuk te vinden aan het spel? Het was gemakkelijk. De mensen gaven niets om het spel. Het enige wat ze wilden was het volgende stuk van de...<br />Verhaal: Het hele verhaal van ffVII is in een rechte lijn uitgezet, zonder dat er onderweg iets gebeurt wat op een wending lijkt. Elke gebeurtenis gaat rechtstreeks over in de volgende, precies zoals je zou verwachten. Er gebeurt nooit iets waardoor je de gebeurtenissen van het spel opnieuw onder de loep moet nemen of je kijk erop moet veranderen. Aan het eind van het spel is Shinra nog steeds slecht, Sephiroth is nog steeds gek, de partijleden doen nog steeds hetzelfde, enzovoort. Alles is precies zoals het vanaf het begin leek.<br />Daar komt nog bij dat het verhaal onvolledig is. Zoals de makers hebben toegegeven, werd het spel overhaast afgemaakt en is er heel wat weggelaten. Er blijft veel onverklaard dat niet weg mag. Dingen die de personages weten, worden nooit aan de speler onthuld, wat in het karakterschrift een enorm nee is.<br />Waarom is het dan zo populair? Om te beginnen was het eenvoudig genoeg om het zonder enige moeite te volgen. Goed en slecht waren duidelijk afgebakend, de personages maakten belachelijke sprongen in de "logica" om het verhaal voort te zetten, en het voorkwam dat een van de onderliggende complexiteiten van het scenario van vitaal belang werd voor het begrijpen van de uitkomst. Het feit dat de incompleetheid ten onrechte is opgevat als diepgang. De spelers krijgen geen informatie die ze in de loop van het spel zouden moeten krijgen, dus besluiten ze antwoorden te verzinnen. Door hun verschillende theorieën te bespreken, vormen ze gemeenschappen en versterken ze hun collectieve waanidee dat het spel diepgang had, in plaats van een eenvoudig gebrek aan een goede presentatie.<br />Het idee dat het spel bedoeld was om een open einde te hebben om diepte toe te voegen, wordt nog eens versterkt door het bestaan van het FFVII Ultimania Omega-boek, dat jaren later werd uitgebracht en de meeste dingen verklaarde die het spel had weggelaten, waardoor jarenlang theoretiseren volstrekt onzinnig werd. Een ander belangrijk stukje van de puzzel: de personages zijn oppervlakkig en tonen geen diepte in hun persoonlijkheid. Ze zijn allemaal opgebouwd rond een heel elementair persoonlijkheidsmodel en volgen dat op de meest stereotiepe manier. Voorbeelden: Barrett is een brutale, agressieve zwarte jongen uit het getto, Cid is een oudere jongen die veel rookt en vloekt omdat hij verbitterd is, Tifa vleit zich alleen maar met Cloud, Yuffie is hyper en steelt dingen, en Vincent is een sombere, depressieve jongen die niet over zijn verleden praat.<br />Dit gedeelte is gemakkelijk te verklaren. Fans kijken niet naar hun waarde als personages, maar naar hun waarde als avatars. Ze zien dingen die ze in hun eigen leven kunnen relateren, en dat maakt de personages voor hen zo aantrekkelijk, ook al zijn de personages niet meer dan een persoonlijkheidsmodel. Op geen enkel niveau zijn ze op wat voor manier dan ook geloofwaardig, tenzij je je eigen persoonlijkheidskenmerken op hen afstemt. Fans doen dat, ze veranderen belachelijk slechte personages in iconische figuren van hun eigen dromen over macht en avontuur. Daar komt nog bij dat fans hun achtergrondverhalen voor echte persoonlijkheidsdiepte hebben aangezien.<br />Marketing: de release van ffviii markeerde de eerste keer dat er zo wijd en zijd geadverteerd werd voor een videogame. Tv-spots toonden consumenten de hoge kwaliteit FMV-sequenties om de volgende generatie impact te maken. Mensen die nog nooit een videogame hadden gespeeld, vielen erop. Die nieuwkomers speelden het spel, vonden het leuk om de voornoemde redenen, evenals de flitsende graphics en de muziek van hoge kwaliteit, en dreven de hypemachine nog verder op.<br />Kortom, het spel zelf is overdreven eenvoudig, heeft een slecht ontwikkelde verhaallijn en oppervlakkige karakters en maakt absoluut geen significante vorderingen wat betreft de gameplay. Rond dezelfde tijd bracht een spel dat grotendeels over het hoofd werd gezien, Bloed omen, een krachtig verhaal met niet één, maar verscheidene van de beste wendingen die ooit in een videospel zijn verschenen. Het is jammer dat niet meer mensen dat grafisch inferieure spel speelden dat in alle andere opzichten beter was dan het volgen van de hype.
Why is Final Fantasy VII popular? This question baffled me for a long time. When I played it, I quickly saw it for what it was, a poorly crafted and incomplete stain on the record of an otherwise outstanding franchise. So why do others not see what I do? I answer my own question:<br /><br />Gameplay: In this regard, it was a noticeable step down from other games in the series. The selection of playable characters was nearly halved. The ATB system still functioned exactly as it did before, with none of the refinements you would expect to see in a game on a more powerful system. The materia system ensured that characters were completely interchangeable and adaptable for any task, making the entire party dynamic worthless.<br /><br />So what was there to like about the gameplay? It was easy. People didn't care about the gameplay. All they wanted was to get to the next piece of the...<br /><br />Story: The entire story of FFVII is laid out in a straight line, with nothing resembling a twist along the way. Every event progresses directly into the next exactly as one would expect. Nothing ever happens to make you re-examine or change your outlook on the game's events. At the end of the game, Shinra is still bad, Sephiroth is still loony, the party members act the same way, etc. All is exactly as it seemed from the beginning.<br /><br />On top of that, the story is incomplete. By the admission of the creators, the game was rushed to make its release window, and quite a bit was cut out. Much goes unexplained that should not. Things the characters know are never revealed to the player, which is a tremendous no-no in character writing.<br /><br />Why is it popular then? For one thing, it was simple enough to follow without any effort at all. Good and bad was clearly defined, characters made ridiculous leaps of "logic" to keep the story progressing, and it avoided making any of the underlying complexities of the scenario vital to understanding the outcome. Then there's the fact that its incompletion has been wrongly perceived as depth. Players are not given information that should be given throughout the course of the game, so they decide to make up answers. By discussing their various theories, they form communities and reinforce their mass delusion that the game had depth, rather than a simple lack of proper presentation.<br /><br />Further disproving the idea that the game was intended to be open-ended to add depth is the existence of the FFVII Ultimania Omega book, which was released years later and explained most of the things the game left out, making years of theorizing utterly moot.<br /><br />Characters: Another important piece of the puzzle; the characters are shallow, showing no depth to their personalities. Each is constructed around a very basic personality template and follows it in the most stereotypical manner possible. Examples: Barrett is a brash and aggressive black guy from the ghetto, Cid is an older guy who smokes and swears a lot because he's bitter, Tifa merely fawns over Cloud the entire game, Yuffie is hyper and steals stuff, and Vincent is a gloomy and depressed guy who doesn't talk about his past.<br /><br />This part is easily explained. Fans don't look at their value as characters, they look at their value as avatars. They see things that they can relate to in their personal lives, and that endears the characters to them, even though the characters are merely personality templates. On no level are they believable in any way unless you juxtapose your own personality traits onto them. Fans do this, turning ridiculously bad characters into iconic figures of their own dreams of power and adventure. On top of that, fans have mistaken their background stories for actual personality depth.<br /><br />Marketing: FFVII's release marked the first time a video game had been so widely advertised. TV ads showed consumers the high-quality FMV sequences to really drive home the next-gen impact. It made people who had never even played video games before take notice. Those newcomers played the game, liked it because of the aforementioned reasons, as well the flashy graphics and high-quality music, and further drove the hype machine.<br /><br />In summary, the game itself is overly simple, has a poorly developed story and shallow characters, and makes absolutely no significant strides in terms of gameplay. Around the same time, a largely overlooked game called Blood Omen delivered a powerful story with not just one, but several of the best twists ever to appear in a video game. It's a pity more people didn't play that graphically inferior game that was better in every other aspect instead of following the hype.