'Big Night' kwam op me over als een film die een stel vrienden samen wilde maken, en natuurlijk wilde ieder van hen minstens één grote dramatische scène voor zichzelf, dus gaven de vrienden die het script schreven en de vrienden die regisseerden die aan elk van hen. En dat was zo'n beetje het hele verhaal. Ze vergaten dat acteren niet draait om het spelen van een personage, maar om het publiek een ervaring te geven. Mijn ervaring was dat ze zich totaal niet bekommerden om mij, de toeschouwer. Het was allemaal ego op het scherm. Ik verveelde me de hele tijd.<br />Ik had hetzelfde gevoel over 'The Imposters', waar Tucci ook aan meeschreef.
"Big Night" came off to me exactly like a movie that a bunch of actors who were friends decided to make together and of course each one wanted at least one big dramatic scene for themselves, so those of their friends that were writing the script and the friend directing gave them each one. And that was pretty much the entire story. They forgot that acting is not about "playing a character," it is about giving the audience an experience. My experience was that they were not in the least concerned with me, the watcher. It was all ego on the screen. I was bored throughout.<br /><br />I felt the same way about "The Imposters," which Tucci also co-wrote.