Ik heb me nooit zo druk gemaakt over een film, maar 'My Cousin Vinny' is een zeldzaam voorbeeld van een film die me in de loop der tijd aanzienlijk meer ging interesseren. In 1993 verwachtte ik dat de film al snel uit mijn geheugen zou verdwijnen. Nu is het jaren later en citeer ik nog steeds uit de tekst. Ik ben bezig het ontbijt klaar te maken als de woorden in me opkomen: 'Geen enkele zichzelf respecterende zuiderling gebruikt instantgrutten.' Ik glimlach bij de herinnering. Deze film heeft me ertoe gebrachtgrutten te gaan eten, maar niet van het soort dat me tot een zichzelf respecterende zuiderling zou bestempelen.<br />Dit is een film die meer bepaald wordt door kleine momenten dan door grote gebeurtenissen. Op zich is het een vrij routinematige film. Maar de kleine momenten maken het verschil. Te veel komedies in Hollywood blijven hangen bij de eerste inspiratie en eindigen plat. Ik heb meer respect voor een film die een oud, versleten idee gebruikt om het te laten werken.<br />Onlangs heb ik de originele trailer gezien op Youtube. Zoals vaak het geval is bij trailers, accentueert hij de zeer weinige blunders van de film: Joe Pesci die uitglijdt in de modder, Joe Pesci die op straat een vent een stomp geeft, Joe Pesci die gekleed in een belachelijk pak naar de rechtbank komt. Hoewel de film als slapstick is verkocht, is hij in werkelijkheid bijna geheel op dialogen gebaseerd. Het is het soort komedie waarin de meeste personages intelligent zijn, maar elkaar toch naar de keel vliegen vanwege verschillen in persoonlijkheid en achtergrond. <br /><0x3E> De film gaat over twee studenten uit New York (Ralph Macchio en Mitchell Whitfield) die vlak voor een moord in een winkel in Alabama stoppen. Ze nemen per ongeluk een blikje tonijn mee zonder te betalen, en als ze worden aangehouden als verdachten van moord, biechten ze uiteindelijk een misdaad op waarvan ze niet eens beseffen dat ze ervan worden beschuldigd, omdat ze zorgvuldig gereconstrueerde gesprekken voeren, geholpen door hun paranoia over de rechtspraak in het Zuiden. Deze hele openingsscène klinkt grappiger dan het is.<br /><0x3E> Maar dan komt Pesci, als Vinny Macchio's neef, in de stad om de kinderen te verdedigen. Een groot deel van de film speelt zich af buiten de rechtszaal, waar Vinny met de plaatselijke bevolking omgaat en kibbelt met zijn verloofde (Marisa Tomei). Er is een sterk menselijk element dat de film aantrekkelijk kan maken voor mensen die normaal gesproken niet van juridische komedies houden.<br />Met zijn ingewikkelde plotwendingen heeft een film als deze het gevaar dat hij cartoonachtig wordt. Dat lot wordt deels vermeden door een slim geschreven scenario, maar vooral door de warme uitvoeringen.<br />Door de jaren heen hebben filmfanaten het tot een sport gemaakt om Tomei's optreden af te kraken. Ik vind dat heel oneerlijk. Ze sprankelt in deze rol en toont veel chemie met Pesci, ondanks het feit dat ze meer dan twintig jaar jonger is, een feit dat de film op de een of andere manier onzichtbaar maakt. Ik vermoed dat de meeste mensen het met me eens zouden zijn als ze niet zo'n verrassende Oscar had gekregen, gevolgd door hardnekkige (hoewel onwaarschijnlijke) geruchten dat een oude, seniele Jack Palance de verkeerde naam had genoemd. Mensen hebben de neiging dingen die ze te hoog inschatten te bekritiseren.<br />De andere optredens zijn even belangrijk. Fred Gwynne's rechter is een standaardfiguur, de keiharde gezagsdrager die we geleidelijk aan gaan respecteren. Maar met zijn veelbetekenende glimlach speelt Gwynne de rol zo innemend dat hij het stereotype overstijgt. Lane Smith speelt de officier van justitie als iemand die een fatsoenlijke vent zou lijken als we niet wisten dat hij twee onschuldige levens in gevaar brengt op basis van indirect bewijs. Dat de film karikatuur vermijdt, is een van de aantrekkelijke kanten.<br />Maar Pesci neemt de film mee. Eerdere films van hem <0xE2><0x80><0x93> de irritante bijrol in 'Lethal Weapon 2', de inbreker in 'Home Alone' en de gestoorde gangster in 'Goodfellas', dat hem een Oscar opleverde <0xE2><0x80><0x93> hadden niet voorspeld dat hij de hoofdrol zou kunnen spelen, zelfs niet in een komedie. Hij slaagt erin een Danny DeVito-achtige figuur te creëren, een grappig mannetje dat sluw is, maar aanstekelijk sympathiek. Er is nauwelijks een spoor van zijn psychopathische imago te bekennen, behalve in een van de grappigste scènes van de film, als de jongen die geen familie is van Vinny hem naar de gevangeniscel ziet komen en denkt dat hij een verkrachter is.<br />De film levert goed werk met de beelden van Vinny's verkrachting. Zijn gebrek aan ervaring in de rechtszaal, een feit dat hij voor de rechter probeert te verzwijgen, zorgt voor enige lachsalvo's. De verwaandheid wil dat hij heel goed is in wat hij doet, als hij eenmaal op gang is. Met Pesci in de hoofdrol werkt dit thema goed. Een scène waarin hij de fatale fout in de getuigenis van een harde maar onoprechte getuige ontdekt, wordt met zo'n prachtige timing gespeeld dat het bijna geheel van Pesci's aanwezigheid lijkt af te hangen <0xE2><0x80><0x93> een mindere acteur had er gemakkelijk een puinhoop van kunnen maken, hoe goed het script ook had geklonken.<br />De film is niet perfect. Zoals ik al eerder zei, gaat hij pas echt lopen als Pesci op het toneel verschijnt. Een scène waarin Austin Pendleton de rol van incompetente pro-Deoadvocaat speelt, is overdreven en langdradig. En de climax van de film bevat details die een beetje te technisch zijn voor een komedie. Maar de kern van de film wordt gevormd door de relaties: de romantische spanning tussen Pesci en Tomei, en de culturele spanning tussen hen en de plaatselijke bevolking <0xE2><0x80><0x93> alles even charmant, alles resulterend in een hilarische afkoopsom.
While I've never turned 180 degrees about a movie, "My Cousin Vinny" is a rare example of one that significantly grew on me over time. Back in 1993, I expected the film to quickly fade from memory. Now it's years later, and I'm still quoting its lines. I'll be preparing breakfast, when the words spring to the surface of my mind, "No self-respecting Southerner uses instant grits." I smile at the memory. This movie got me into eating grits, but not the kind that would qualify me as a self-respecting Southerner.<br /><br />This is a movie defined more by small moments than by big events. Plotwise, it's fairly routine. But the small moments make all the difference. Too many Hollywood comedies get hung up on the initial inspiration and then end up flat. I have more respect for a film that takes an old worn idea and makes it work.<br /><br />Recently, I viewed the original trailer on Youtube. As trailers often do, it highlights the movie's very few pratfalls: Joe Pesci slipping in the mud, Joe Pesci punching a guy on the street, Joe Pesci coming to court dressed in a ridiculous suit. Though marketed as slapstick, the actual film is almost entirely dialogue-driven. It's the type of comedy where most of the characters are intelligent but still end up at each other's throats because of differences in personality and background.<br /><br />The movie concerns two New York college students (Ralph Macchio and Mitchell Whitfield) who stop at a convenience store in Alabama shortly before a murder takes place. They inadvertently take a can of tuna fish without paying, and when they're pulled over as murder suspects, they end up "confessing" to a crime they don't even realize they're being charged with, because of carefully parsed conversations aided by their paranoia about the rough-and-tumble justice of the South. This whole opening sequence sounds funnier than it plays out.<br /><br />But then Pesci, as Macchio's cousin Vinny, arrives in town to defend the kids. Much of the film takes place outside the courtroom, as Vinny interacts with the locals and bickers with his fiancée (Marisa Tomei). There is a strong enough human element that the film may appeal to those who don't normally enjoy legal comedies.<br /><br />With its elaborate plot contrivances, a movie like this has a danger of seeming cartoonish. It avoids that fate partly because of a cleverly written screenplay, but even more because of the warm performances.<br /><br />Over the years, movie buffs have made it a sport to bash Tomei's performance. I consider that highly unfair. She sparkles in this role, displaying much chemistry with Pesci despite being more than twenty years younger, a fact the movie somehow makes invisible. I suspect that most people would agree with me if not for her having received a surprising Oscar, followed by persistent (though implausible) rumors that an old and senile Jack Palance had called out the wrong name. People tend to over-criticize things they feel are over-rated.<br /><br />The other performances are equally crucial. Fred Gwynne's judge is a stock character--the hard-nosed authority figure whom we gradually come to respect. But with his knowing smile, Gwynne occupies the role so engagingly that he transcends the stereotype. Lane Smith plays the DA as someone who would seem like a decent guy if not for our knowledge that he's jeopardizing two innocent lives based on circumstantial evidence. That the movie avoids caricature is one of its attractions.<br /><br />But Pesci carries the film. Earlier performances of his--the pesky sidekick in "Lethal Weapon 2," the burglar in "Home Alone," and the crazy gangster in "Goodfellas," which earned him an Oscar--might not have predicted that he could play lead, even in a comedy. He manages to create a Danny DeVito sort of character, a funny little guy who's shrewd, but infectiously likable. There is barely a hint of his psycho image here, except in one of the movie's funniest scenes, when the kid who's unrelated to Vinny sees him coming toward the jail cell and thinks he's a rapist.<br /><br />The movie does a good job depicting Vinny's strengths and weaknesses as an attorney. His lack of courtroom experience, a fact he tries to conceal from the judge, provides for some laughs. The conceit is that he's very good at what he does, once he gets going. With Pesci in command of the screen, this theme manages to work. A scene where he uncovers the fatal flaw in a tough but disingenuous witness's testimony is executed with such beautiful timing that it seems to depend almost entirely on Pesci's presence--a lesser actor could have easily screwed it up, no matter how good the script sounded.<br /><br />The movie is not perfect. As I mentioned before, it never really takes off until Pesci appears. A sequence featuring Austin Pendleton as an incompetent public defender is overdone and drags. And the movie's climax involves details a bit too technical to be appropriate for a comedy. But the heart of the film is in the relationships: the romantic tension between Pesci and Tomei, and the cultural tension between them and the locals--all of it charming, all of it resulting in hilarious payoff.