Deze prachtige film biedt een warme, nostalgische blik op het leven van een zieke onderwijzeres. Naarmate de tijd verstrijkt en haar ziekte vordert, beseft juffrouw Dove, die in het stadje vooral bekendstaat als een strenge en strenge tuchtmeester, de positieve gevolgen die ze heeft gehad op de mensen om haar heen en hun liefde voor haar. De kinderloze juffrouw Dove, die nooit is getrouwd, vindt een doel en voldoening in haar taak: ze wil de schuld van haar vader vereffenen en zo een schandaal vermijden door als onderwijzeres te werken, in plaats van te trouwen met de man van wie ze hield.<br />De film heeft vooral een mooie regie, een goed verhaal en een intelligent, gelaagd scenario. Terwijl mevrouw Dove aan het begin van de film een eendimensionale, humorloze snob lijkt, worden in de loop van de film de vele lagen van haar verhaal en persoonlijkheid onthuld. Aan het eind begrijp je waarom iedereen zo dol op haar is.<br />Toen ik terugdacht aan de film, werd ik getroffen door het beeld in mijn hoofd van een Amerika dat niet langer lijkt te bestaan. Gezonde, trotse en welvarende stadjes, het geloof dat je je plicht moet doen in het leven in plaats van grillen, en het gevoel van persoonlijke verantwoordelijkheid onder deze personages zijn zo ongewoon voor een moderne film <0xE2><0x80><0x93> of een modern leven. Er was een scène waarin mevrouw Dove een bank hielp bij het vermijden van sluiting, een onbaatzuchtige, altruïstische daad die zo anders leek dan alles wat zich in de recente bankcrisis had kunnen voordoen.<br />Toen ik in de jaren tachtig opgroeide, dacht ik dat ik de laatsten van deze generatie zag verdwijnen. Misschien denk ik dat nog steeds. Ik herinner me dat ik jaren geleden een fanbrief aan Jennifer Jones schreef. Ik hield toen van haar, en nog steeds. Ik heb het nooit vreemd gevonden dat ze geen antwoord gaf. Ze was een symbool van de gratie en waardigheid van een lang vervlogen tijdperk. Het geeft me het gevoel dat ze is gestorven met de onfortuinlijke verandering van onze cultuur, aan het gewelddadige, slonzige en onverantwoordelijke. Maar wat een blijvend, magisch filmerfenis heeft ze achtergelaten.
This wonderful film contains a warm, nostalgic look back at the life of an ailing school teacher. As time and her illness progresses, Miss Dove, best known to the small town as a rigid and stiff disciplinarian, realizes the positive effects she has had on the people around her, and their love for her. Never married, childless Miss Dove finds purpose and contentment in her duty -- to repay her father's debt and thereby avoid a scandal, by working as a teacher, instead of marrying the man she loved.<br /><br />The film has especially fine direction, performances, and an intelligent, multi-layered script. While Miss Dove appears a one-dimensional, humorless snob at the beginning of the film, the many layers of her story and personality are revealed throughout the course of the film. By the end, you realize why everyone is so fond of her.<br /><br />Thinking back over this film, I was struck by the image in my mind of an America that seems to no longer exist. Healthy, proud, and affluent small towns, the belief in following one's duty in life instead of whims, and the sense of personal responsibility among these characters are so unusual to see in a modern film -- or modern life. There was a scene in which Miss Dove helped a bank avoid closing, a selfless, altruistic act that seemed so different than anything that could have occurred in the recent banking crisis.<br /><br />Growing up in the 1980s, I think I was seeing the last of this generation fade away. Perhaps I still am. I remember writing a fan letter to Jennifer Jones years ago. I loved her then as I still do. I never considered it odd that she did not reply. She was a symbol of the grace and dignity of a long gone era. Noticing that she just passed away, I can't help but feel she passed away with the unfortunate changing of our culture, to the violent, seedy, and irresponsible. But what an enduring, magical film legacy she left behind.