Soms brengt een leven in de film zo'n ervaring met zich mee. Het is vreemd gespannen in sommige dimensies en ontspannen in andere, en de balans tussen die twee lijkt onmiskenbaar Australisch. Ik had dit nog niet gezien toen het nieuw was, en daar ben ik blij om. Voor het eerst een geweldige film zien is een duidelijk genoegen.<br />Ik kan maar twee soortgelijke genoegens in het leven bedenken.<br />Recensenten richten zich vaak op het verhaal; dat is de gemeenschappelijke taal voor discussie. Het interessante feit achter de kracht van deze film is dat het verhaal onsamenhangend is, slecht ontwikkeld. Er zijn een paar hoofdpersonen, en geen van hen is verbonden met wat als noodzakelijk wordt beschouwd voor het vertellen van een verhaal. Als ze niet worden geïntroduceerd, zien we ze alleen door het effect van hun aanwezigheid. Ze ontwikkelen zich niet. Ze hebben geen invloed.<br />De hoofdfiguur wordt gepresenteerd als een soort Jane Austen, met zowel een Austen-vrouw die wordt aangemoedigd om te trouwen als Austen zelf als een soort schrijfster-in-haar-eigen-boek, zoals we zagen in de film uit 1999 van Mansfield Park. Maar het vreemde is dat we Austen in Australië hebben, de rol en alle verwachtingen, zonder de barokke mechanica van de maatschappij die om haar heen wervelt. In plaats daarvan krijgen we koeien en schapen.<br />En leegte, een cinematografische uitgestrektheid die zelfs de Verenigde Staten nog niet hebben voortgebracht, ondanks Terence Malick.<br />Dus de onvolledigheid van het verhaal maakt deel uit van het geniale ervan. De film heeft geen Austen-achtige toekomst, maar wordt in plaats daarvan een plattelandsverhaal van Louisa May Alcott of George Sand. Davis speelde Sand en Anderson regisseerde 'Little Women'. Onze filmmaker heeft een verhaal gecreëerd waarin we onbewust merken dat er iets ontbreekt. En dan vult ze het aan met twee dingen, deze doorschijnende actrice en een even doorschijnend open landschap.<br />Eerst het landschap. Kijk hoe dit begint. Het is geniaal, het schiet van buiten naar binnen, gluurt door ramen en deuren naar binnen terwijl we zien hoe letterlijk het verhaal begint te schrijven. Dan schieten we van binnen naar buiten door dezelfde ramen naar buiten en zien we hoe een stofstorm begint. <br />Dit idee van ruimte, ontoereikende afscherming, boek en heldin in elkaar overvloeiend en erdoorheen weven, werd in zekere zin gekopieerd in de openingsscène van de 'Pride and Prejudice' uit 2005. Hier is het fris, origineel, schokkend. Effectief, zelfs levensbevestigend.<br />Je kunt een soortgelijke meesterlijke visie zien in de manier waarop het einde vorm krijgt. We zien onze vrouw, inmiddels een goede vriendin, die haar boek naar ons opstuurt. Ze loopt naar het hek en haar hond schiet eronderdoor, niet gehinderd door hekken. Het is een kleinigheid, maar inmiddels zijn we ons ervan bewust hoe prachtig onze verborgen vrouw achter de camera alles zo precies heeft vormgegeven. Die hond beweegt zich natuurlijk onder het hek door, met een gang en een holte die alleen door honderden van zulke uitgangen kan zijn gekomen. Ik heb geen idee hoe Anderson het voor elkaar heeft gekregen.<br />En nu over mevrouw Davis. In de loop van de tijd kies je dingen uit het filmvocabulaire die je aan je vastklampt, dingen die van nature in de emmer van je ziel zinken. Een van die dingen is voor mij een bepaald soort slap acteerwerk dat ik bij Australische actrices heb gezien. Blanchett en Winslet zijn degenen die ik in hoge mate volg.<br />Maar je kunt het hier zien, en ik stel me zo voor dat dit de eerste keer is dat deze stijl in een goede film te zien is. In mijn eigen historiografie heeft Judy Davis hem uitgevonden en doet ze dat hier. Als je op haar manier let, kun je Cate zien. De stijl is wat ik 'gevouwen' noem, waarbij we zowel de personage als een hoger niveau van communicatie van de acteur over het personage krijgen.<br />We hebben een paar gevouwen actrices. Wat nog zeldzamer is, is als de actrice intelligent en vaardig genoeg is om die hogere vouw in het hart van de intentie van de filmmaker te plaatsen. Dat gebeurt hier. Het is mooi, op een eenvoudiger niveau, dat het feit weerspiegelt dat we een boek zien, het maken ervan en de verschillende overwegingen over het maken van het boek.<br />Omdat het zo'n soort doorschijnend vouwen is, zien we Cate als we Judy zien.<br /><br />Dat zul je niet snel vergeten.<br />Ik.' Ik zet dit op mijn lijst van films die je echt moet zien. Lezers zullen misschien geschokt zijn. Ik gun mezelf maar twee films van elk gegeven jaar en dit jaar kreeg ik 'Alien', 'Apocalypse Now', 'Manhattan' en 'Boom of Wooden Clogs', die dit allemaal te verduren krijgen. Maar dit zal jou, een vrouwelijke Herzog, veranderen, niet Herzog.<br />Als ik nu alleen 'High Tide' nog kan zien.<br />Ted's Evaluation <0xE2><0x80><0x93> 4 van 3: ieder geciseleerd persoon zou dit moeten meemaken.
Sometimes a life in film brings an experience like this. Its oddly tense in some dimensions and relaxed in others and the balance between the two seems distinctly Australian. I hadn't seen this when it was new, and I'm glad. Seeing a great film for the first time is a distinct pleasure.<br /><br />I can think of only two similar pleasures in life.<br /><br />Reviewers often focus on the story; its the common currency for discussion. The interesting fact behind the power of this movie is that the story is incoherent, poorly developed. There are a few main characters and none of them are attached to what are considered necessities for storytelling. They aren't introduced, we see them only through the effect of their presence. They don't develop. They influence nothing.<br /><br />The main character is presented as a sort of Jane Austen  both an Austen woman encouraged to marry, and Austen herself as a sort of author-in-her-own-book, like we saw in the 1999 film of Mansfield Park. But the odd thing is that we have Austen in Australia, the role and all the expectations without the baroque mechanics of society swirling around. Instead we get cows and sheep.<br /><br />And emptiness, a cinematic vastness that even the US hasn't yet produced, despite Terence Malick.<br /><br />So the incompleteness of the story is part of the genius of the thing. Our heroine doesn't have an Austenian future, instead becomes a backcountry Louisa May Alcott or George Sand. Indeed, Davis did go on to play Sand and Anderson went on to direct "Little Women." What our filmmaker has done is create a story where we subconsciously notice something is missing. And then she fills it with two things, this translucent actress and a similarly translucent open landscape.<br /><br />First the landscape. Watch the opening of this. Its genius, shooting from outside in, peering in through windows and doors while we see  literally  the story beginning to be written. Then we shoot from the inside through the same windows out and see a dust tempest beginning.<br /><br />This notion of space, inadequate enclosure, book and heroine conflated into them and weaving through them was copied after a fashion in the opening for the 2005 "Pride and Prejudice." Here, it is fresh, original, shocking. Effective, even life-affirming.<br /><br />You can see a similar master vision in how the ending is shaped. We see our woman, a best friend by this time, going to mail her book to us. She approaches the fence and her dog scurries under, unconstrained by fences. Its a small thing, but by then we've become aware of how wonderfully our hidden woman behind the camera has shaped everything so minutely. That dog moves under the gate naturally, using a gait and hole that can only have come through hundreds of such exits. I have no idea how Anderson did it.<br /><br />And now to Ms. Davis. Over time you pick things from the film vocabulary that you cleave to, things that naturally tip into the bucket of your soul. One of these for me is a certain type of folded acting I've noticed in Australian actresses. Blanchett, Winslet are the ones I follow deeply.<br /><br />But you can see it here and I imagine that this is the first appearance of the style in a competent film. In my own historiography, Judy Davis invented it and does so here. If you watch her manner, you can see Cate. The style is what I call folded, where we get both the character and a higher level communication from the actor about the character.<br /><br />We have a few folded actresses. What's even rarer is when the actress is intelligent and skilled enough to place that higher fold in the center of the filmmaker's intention. It happens here. Its beautiful, on a simpler level echoing the fact that we see a book, its making, and various considerations about the making of the book.<br /><br />Because it is this sort of translucent folding, we see Cate when we see Judy.<br /><br />You won't soon forget that.<br /><br />I'm putting this on my list of films you really must see. Readers may be shocked. I only allow myself two from any given years and this year gave us "Alien," "Apocalypse Now," "Manhattan," and "Tree of Wooden Clogs," all of which are bumped by this. But this will change you, a female Herzog, unHerzog.<br /><br />Now if I can only see "High Tide." <br /><br />Ted's Evaluation -- 4 of 3: Every cineliterate person should experience this.