Mijn moeder nam me mee naar deze film toen ik tien was, het jaar voordat ze stierf. Hij veranderde mijn hele kijk op de wereld, bevrijdde me van de beperkingen van sprookjes en inspireerde me om iets nuttigs te doen met mijn leven (schrijven). Ik heb de film sindsdien een paar keer gezien en vond dat hij in overeenstemming met mijn begripsvermogen was verbeterd.<br />Blijkbaar vond Judy Davis dit personage niet leuk en had ze geen sympathie voor haar. Ik kan alleen maar zeggen dat ik blij ben dat ze de rol toch heeft aangenomen. Sybylla is als Assepoester met een tikkeltje meer.<br />De film is soms mooi en lyrisch, soms deprimerend en lelijk. Het is te allen tijde geloofwaardig omdat de krachten die Sybylla voortstuwen tijd en plaats overstijgen: creativiteit en onafhankelijkheid. Deze film heeft me geleerd dat een vergulde kooi nog steeds een kooi is.<br />Zelfs twintig jaar nadat ik hem voor het eerst heb gezien, krijg ik bij het zien van deze film zin om te juichen. Gillian Armstrong, als je daar bent, dank je wel!
My mother took me to see this film when I was ten, the year before she died. It changed my entire perspective on the world, set me free from the constraints of fairy tales and inspired me to do something worthwhile with my life (write). I've seen it a few times since then, and found it improved in pace with my understanding.<br /><br />Apparently Judy Davis didn't like this character or sympathize with her. All I can say is that I'm glad she went ahead and took the role anyway. Sybylla is like Cinderella with a twist worthy of M. Night Shymalan.<br /><br />The film is sometimes beautiful and lyrical, sometimes depressing and ugly. At all times it is believable because the forces driving Sybylla transcend time and place: creativity and independence. This film taught me that a gilded cage is still a cage.<br /><br />Even twenty odd years after I first saw it, this film makes me want to cheer. Gillian Armstrong, if you're out there, thank you!