Jim Jarmusch is een gelukkig man. Zijn films zijn allesbehalve origineel, de meest memorabele dialogen worden meestal geïmproviseerd door zijn acteurs, en zijn filmstijl is traag, 2-dimensionaal en voorspelbaar. Zelfs tijdens dit alles slaagt hij erin om een cult aanhang te krijgen en is hij in staat om all-star ensembles samen te stellen, zoals met deze film, 'Coffee and Cigarettes'. Wat in de jaren tachtig begon als een subpar-tieve, duidelijk 'wie kan het wat schelen' korte filmklus, is uitgegroeid tot een veel te lange klucht over sociale interacties in restaurants en bars, met een handvol soortgelijke stukken die allemaal om één onderwerp draaien: waar je over praat bij koffie en sigaretten. Na het eerste stukje krijg je al snel een gevoel voor de rest van de film: een ongemakkelijk, droog kletspraatje vol esoterische verwijzingen en schattige statistieken. Na het derde en vierde stukje krijg je door dat de interacties ongemakkelijk zijn en op een ironische manier inspelen op de echte personages van de acteurs. Het is net een klop-klopgrap: ja, Jim. We snappen het, maar we lachen alleen om wie de grap vertelt <0xE2><0x80><0x93> niet om wie hem heeft geschreven, en zeker niet om de grap zelf. Mijn aanbeveling voor jou, de potentiële kijker, is deze: als je een fanatieke fan bent van iemand die in de film verschijnt, ga er dan voor. Doorspoelen naar het stukje met Jack White of Iggy Pop, en neem niet de moeite de rest te bekijken. Geloof me nou maar. Ga naar een restaurant en ga in plaats daarvan een gesprek aan. Dat is veel verhelderender.
Jim Jarmusch is a lucky man. His movies are anything but original in concept, the most memorable dialog is generally improvised by his actors, and his shooting style is slow, 2-dimensional and predictable. Even through all of this, he manages to net a cult following and is able to assemble all-star ensembles, such as with this film, "Coffee and Cigarettes." What started as a sub-par, decidedly "who cares" short film skit in the eighties, has ballooned into a much-too-lengthy farce on social interactions in diners and bars, featuring a handful of similar and droning bits all revolving around one topic: What you talk about over coffee and cigarettes. After the first bit, you get a feel for the rest of the film quickly: Awkward, dry banter full of esoteric references and cute statistics. After the third and fourth, you get that the interactions are awkward and playing off of the actors' real-life personas in an ironic way. It's like a knock-knock joke; Yes, Jim. We get it, but we're only laughing because of who's telling the joke--not who wrote it, and certainly not because of the joke itself. My recommendation for you, the potential viewer, is this: If you're a rabid fan of anyone appearing in the film, then go for it. Fast-forward to the bit containing Jack White or Iggy Pop, and don't bother watching the rest. Trust me on this one. Go to a diner and actually HAVE a conversation, instead. It'll be much more enlightening.