Deze film, die door velen als film noir wordt beschouwd, speelt meer als een overdreven dramatisch melodrama en soap opera IMHO. Joan Crawford speelt een labiele vrouw die langzaam gek wordt nadat ze door Van Heflin is afgewezen. Om het nog erger te maken, heeft Heflin nu verkering met Crawfords stiefdochter na Joans hernieuwd huwelijk met Raymond Massey. Klinkt nogal sentimenteel, en dat is het ook.<br />Ik vond de optredens van zowel Heflin als Massey erg goed, maar om de een of andere reden kon ik Crawford in deze film niet echt serieus nemen en vond ik haar rol hautain en overdreven. Veel mensen prijzen deze film en Joans werk, maar het moet aan me voorbij zijn gegaan. Ik vond het helemaal niet zo amusant, maar hier en daar was het beslist sfeervol.
Classified by many as film noir, this one plays more like an overly dramatic melodrama and soap opera IMHO. Joan Crawford plays an unstable woman who slowly slips into madness after being rejected by Van Heflin. To make matters worse, Heflin is now dating Crawford's step daughter following Joan's rebound marriage to Raymond Massey. Sounds pretty sappy, and, it really is.<br /><br />I did like the performances of both Heflin and Massey but for whatever reason, I couldn't really take Crawford seriously in this one and found her role to be hammy and over the top. A lot of folks praise this movie and Joan's work but it must have slipped right by me. I didn't find it all that entertaining but it definitely was atmospheric in spots.