Deze film had net zo goed LITTLE LITTLE PANZER ON THE RANGE kunnen heten, en is een bijna hersendode, maar niettemin plezierige Spaghetti Western die zich voordoet als een oorlogsthriller. Aangezien Spaghetti Westerns in wezen tekenfilms voor volwassenen zijn, begrijp ik dat BATTLE OF THE LOTTE PANZER veel kijkers in de war heeft gebracht omdat ze dachten dat het een mislukking was. Er zijn geen 'goeien' in deze film (een eigenschap die Spaghetti deelt), maar er zijn ook geen echte'slechteriken', wat misschien wel de grootste tekortkoming van de film is <0xE2><0x80><0x93> het is moeilijk uit te maken voor wie je precies sympathie zou moeten hebben, maar een van de personages legt behulpzaam de agenda van de film bloot: er zijn geen goede of slechte naties, alleen goede of slechte mensen. Een waardig en romantisch einde, dat zeker, maar in direct conflict met de traditionele rol die Duitsers spelen in de populaire oorlogsfilms uit de jaren twintig, en dat is de rol van de slechteriken. Vraag maar aan Steven Spielberg.<br />Dus net als Umberto Lenzi's Desert Commons is dit een lowbudget oorlogsfilm uit de tijd van voor DAS BOOT, die ons vraagt om de Duitse soldaten te beschouwen als mensen met dezelfde soort goede/slechte dualiteiten die zelfs in de meest edele van ons bestaan. in het commando over wat beschreven wordt als de laatste nog functionerende pantsertank die nog in de Tweede Wereldoorlog vecht, afgesneden van de Duitse linies na een vernietigende hinderlaag die alle andere pantservoertuigen in zijn colonne uitschakelt nadat ze zich na de geallieerde invasie van D-Day uit Normandië hebben teruggetrokken, de Duitse oorlogsinspanningen duidelijk hopeloos verloren & de nazi's in paniek als de nederlaag dreigt. Het grootste deel van de film laat Cooper en zijn ploeg zien terwijl ze door het nep-Franse landschap zwerven <0xE2><0x80><0x93> wat voor iedereen die ten minste drie Spaghetti Westerns heeft gezien, griezelig bekend zal zijn, aangezien de meeste opnamen op dezelfde Spaanse locaties zijn gemaakt <0xE2><0x80><0x93> en verschillende inheemse bewoners ontmoeten, zich tegen gemeenschappelijke elementen verzetten en nadenken over de betekenis van dienstbaarheid, loyaliteit, de waarde van het leven en de prijs die je moet betalen als je een bevel niet opvolgt. Het gebruikelijke spul, vakkundig geënsceneerd en gefilmd door echte professionals. Of de tanks of andere gebruikte apparatuur historisch gezien wel of niet accuraat zijn, doet er niet toe: daar moet je je overheen zetten. Dit is een goed gemaakte film, ook al is hij ongelooflijk stom als je erover nadenkt. Desalniettemin werkt het allemaal prima, tot de film hapert omdat er een vrouw in voorkomt, en Cooper merkt dat hij verliefd wordt op een gijzelaar (blonde Erna Sch<0xC3><0xB6>rer, een klassieke schoonheid in elke betekenis van het woord) die zich als vrijwilliger heeft aangemeld om de onhandelbare tankbemanning terug naar de Duitse linies te leiden. Er worden schermutselingen vertoond met vreemd uitziende partizanen in oorlogskledij en met de kop 'Gorgo-ster Guy Madisons ineffectieve Amerikaanse brigade doodt mensen en verhoogt het aantal doden', afgewisseld met een fascinerende gevechtsscène waarin regisseur José Luis Merinos <0xE2><0x80><0x93> bekend van zijn griezelthrillers <0xE2><0x80><0x93> zijn film met bijna ondoorzichtige rode en blauwe filters kleurt. Een ander interessant moment doet zich voor wanneer Cooper toegang krijgt tot het lichaam van zijn nieuwe lust-thang en de gedachte aan zijn mannen, zijn missie en het gevaar waarin ze verkeren een zekere mate van posttraumatische stressstoornis coïtus interruptus veroorzaakt, tot zijn ergernis tot zijn ergernis. Het romantische subplot is misschien de andere grote tekortkoming van de film, maar het zorgt er wel voor dat er enige dimensie wordt toegevoegd aan het karakter van deze overijverige, ultra-loyale Duitse officier, wat uiteindelijk leidt tot een barst in zijn oppervlak waardoor iets van de menselijkheid naar boven komt.<br />Maar het einde is bijna een onvergeeflijke uitvlucht, een schijnbaar willekeurig 'War Is Hell' Het laatste tankgevecht doet in feite erg denken aan een show in de straten van een stoffig westernstadje tussen de held en de schurk, en Merinos heeft ervoor gekozen de twee tanks identiek te laten zijn om ons min of meer te laten weten dat de een net zo is als de ander, net als Radio Raheem.' Het is niet het meest diepgaande inzicht in het menselijk karakter dat ooit in een oorlogsfilm naar voren komt, maar in dit geval zal het moeten volstaan.<br />Alles bij elkaar gaat de film ongeveer 10 minuten langer door dan zou moeten, en hoewel het verhaal er zeker toe doet, resoneert het nooit echt op het emotionele niveau dat het onderwerp gewoonlijk aan een film toekent. Het is dus eigenlijk een zuiver voorbeeld van hoe de Europese cultregisseurs hun Spaghetti Western-benadering van aap-oorlogsfilms in de korte periode (1968 tot 1970 of zo) dat deze vreemde kleine 'Euro-oorlog' tot stand brachten. Het B-genre was in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw in de mode en staat bekend als een instructief voorbeeld van hoe het in zijn werk ging. Fans van de B-filmscène uit de jaren zestig en zeventig zullen er veel aan hebben om een kijkje te nemen, maar iedereen die op zoek is naar een geschiedenisles wil misschien alleen maar zien wat er op History Channel te zien is. Daar zijn deze films niet voor gemaakt, en het is niet eerlijk om ze verantwoordelijk te houden voor het feit dat ze niet aan de maatstaven van een toekomstige generatie met verschillende sociale mores voldoen.<br /><0x3E> 7/10; kijk ernaar op een van die spotgoedkope dvd-doosjes met een dvd-speler voor ongeveer 80 dollar, en neem dan een besluit.
This one could have easily been called LITTLE LOST PANZER ON THE RANGE, and is a nearly brain dead but nonetheless enjoyable Spaghetti Western masquerading as a war thriller. Since Spaghetti Westerns are essentially cartoons for grown-ups, I can see how BATTLE OF THE LAST PANZER has confused many viewers into thinking it a failure. There are no "good guys" in this movie (a quality shared with Spaghetti), but there are no real "bad guys" either, which is perhaps the movie's biggest flaw -- it's hard to figure out whom exactly one should be rooting for, but one of the characters helpfully states straight out the movie's agenda: There are no good or bad nations, only good or bad men. A worthy and romantic conclusion to be sure but in direct conflict with the traditional role that Germans play in mainstream WW2 movies, which is to be the villains. Just ask Steven Spielberg.<br /><br />So like Umberto Lenzi's DESERT COMMANDOS, here is a low budget pre- DAS BOOT war movie that asks us to consider the German soldiers as people with the same kind of good/bad dualities that exist within even the most noble of us. "Stan Cooper" plays a more or less straight-laced young German Lt. in command of what is portrayed as the last functioning Panzer tank still fighting World War II, cut off from German lines after a devastating ambush knocks out all of the other Panzers in his column retreating from Normandy after the allied D-Day invasion, the German war effort obviously lost beyond any hope & the Nazis in a near panic as defeat looms. The majority of the film depicts Cooper and his crew roaming the faux-French countryside -- which will look eerily familiar to anyone who has seen at least three Spaghetti Westerns, since most were filmed on the same Spanish exterior locations -- encountering various indigenous locals, fighting off allied elements, and contemplating the meaning of service, loyalty, the value of life, and the price of failure to follow orders. The usual stuff, competently staged & filmed by true professionals. Whether or not the tanks or other equipment used are historically accurate is irrelevant: get over it. This is a well made movie, even if incredibly stupid if you stop to think about it.<br /><br />Regardless, all of that works pretty well until the film stumbles when the element of a woman is arbitrarily interjected, and Cooper finds himself falling in love with a hostage (blond Erna Schürer, a classic beauty in every sense of the term) who has volunteered to lead the wayward tank crew back to German lines. Skirmishes with odd looking war surplus garbed Partisans and headline Gringo star Guy Madison's ineffectual American brigade kill time and raise the body count, punctuated by a fascinating combat sequence where director Jose Luis Merino -- best known for his Gothic Horror thrillers -- colors his film with nearly opaque red and blue filters. Another interesting moment comes when Cooper is allowed access to the body of his new lust-thang and the thought of his men, his mission, and the danger they are in causes a certain amount of post traumatic stress disorder coitus interruptus, much to the annoyance of his would be squeeze. The romance subplot is perhaps the film's other major flaw but it does allow for some dimension to be added to the character of this zealous, ultra-loyal German officer and leads to the eventual cracking of his surface to let some of the humanity come through.<br /><br />But the ending is almost an unforgivable cop-out, a seemingly arbitrary "War Is Hell" moment added to show viewers the futility of it all, in case we missed the point on our own & were having fun. In the end Merino's message seems to be that war isn't fun but it can be entertaining for others to watch, especially if you can get your hands on a big, cool looking working tank, a pretty girl or two and some moments of choreographed destruction. The final tank battle is actually very reminiscent of a show down on the streets of a dusty Western town between the hero & the villain, and Merino chose to have the two tanks be identical to sort of tell us that one is just like the other, like Radio Raheem's LOVE and HATE knuckle dusters from DO THE RIGHT THING. It's not the most profound insight into human character ever to pop up in a war movie, but in this case it will have to do.<br /><br />All in all the movie goes on for about 10 minutes longer than it should have, and while the story is involving for sure it never really resonates on the emotional level that the subject matter would usually endow on a film. So it really is almost a pure example of how the Euro cult genre directors re-tooled their Spaghetti Western approach to ape war movies for the brief period of time (1968 to 1970 or so) that this strange little "Euro War" genre was all the rage, and stands as an instructive example of the process at work. Fans of the Euro B-movie scene from the 1960's/1970's will be well served by taking a look, but anyone in search of a history lesson might want to just see what's on the History Channel. That's not what these movies were made for, and holding it accountable for failing to rise to a standard imposed upon it by a future generation with different social mores isn't fair.<br /><br />7/10; look for it on one of those bargain priced multi-disc DVD box sets for about $9, and make up your own mind.