Ik zal het kort houden. Martin Ritts 'Norma Rae' was een origineler, minder stereotiep beeld van uitgebuite arbeiders in de Appalachen en hun beproevingen, en dat gold ook voor de documentaire van Barbara Koppel over deze confrontatie tussen vakbondsleiders en het kwaad waar ze voor zwoegen.<br />Het acteren is niet slecht. Holly Hunter is goed, zoals gewoonlijk, en Stellan Skarsgard is zoals altijd prima. Hij is een opmerkelijk ontspannen acteur, of de rol nu om schurkachtigheid ('Ronin') of om begrip voor de ander vraagt, zoals in 'Good Will Hunting'. Hunters zuidelijke accent mag dan voor sommige mensen overdreven klinken, maar vijfendertig jaar geleden paste het volgens mij goed in het stramien.<br />Het is het verhaal dat inzakt. Er zijn goede en slechte mensen, en geen van hen is bijzonder complex. Dat is het.' Het is ook min of meer de manier waarop Koppels documentaire zich heeft ontwikkeld, maar het is niettemin niet de manier waarop het leven op de grond is gestructureerd. De conventies die hier worden gevolgd, zijn die van een soapserie, behalve dan dat we in plaats van een leugenachtige en kwaadaardige echtgenoot een misdadige onderneming hebben.<br />Het doet er niet toe dat de film in Canada is opgenomen. Dat heeft weinig te maken met de kwaliteit. Ik wou alleen dat het script het publiek iets meer had gegeven om over na te denken, een beetje voedsel om over na te denken, een ham of twee, in plaats van Pablum.
I'll keep this short. Martin Ritt's "Norma Rae" was a more original, less stereotyped study of exploited Appalachian workers and their tribulations, and so was Barbara Koppel's documentary of this confrontation between union organizers and the evil company they labor for.<br /><br />The acting isn't bad. Holly Hunter is good, as she usually is, and Stellan Skarsgard is fine as always. He's a remarkably relaxed performer, whether the role calls for villainy ("Ronin") or sympathetic understanding, as in "Good Will Hunting". Hunter's Southern accent may sound overdrawn to some, but thirty-five years ago I imagine it fit the template well enough.<br /><br />It's the story that sags. There are good people and evil people and none of them are particularly complex. That's more or less how Koppel's documentary rolled along too, but it's nevertheless not how life on the ground is structured. The conventions followed here are those of a soap opera, except that instead of a deceitful and vicious husband, we have a nefarious corporation.<br /><br />It doesn't matter that the film was shot in Canada. That has little to do with its quality. I only wish the script had given the audience a bit more to chew on, just a little food for thought, a ham hock or two, rather than Pablum.