Vandaag is de première van Jodhaa Akbar hier, en de redenen om deze film te willen zien zijn eenvoudig: de koppeling van Hrithik Roshan en Aishwarya Rai Bachchan, regisseur Ashutosh Gowariker en muzikant A.R. Rahman. Het is eenvoudigweg een onweerstaanbare combinatie, waarvan iedereen in de bioscoopzaal zou getuigen als de zaal vol was, en de zaal bij de volgende vertoning vol.<br />Jodhaa Akbar speelt zich af in de zestiende eeuw, en gaat over een gearrangeerd huwelijk voor strategische bondgenootschappen dat uitgroeide tot ware liefde tussen een mogolkeizer, Jalaluddin Mohammad (Hrithik Roshan) en een Rajput-prinses, Jodha (Aishwarya Rai Bachchan). In feite, zoals de meeste historische epos, zoals die van Alexander of de Bollywoodfilm Asoka (met Shah Rukh Khan in de hoofdrol), waarbij uitgebreid onderzoek wordt gedaan om zo authentiek mogelijk te blijven, zijn er nog steeds verschillende interpretaties van personages, van wie sommigen (zoals Oliver Stones visie op Colin Farrell als Alexander de Grote) door het publiek onder handen zullen worden genomen. Het gaat hier om het verhaal achter Jodha en de verschillende namen die ze in verschillende verhalen gebruikt, en dat wordt al aan het begin van de aftiteling vermeld.<br />'Directeur Gowariker' Door zijn voorgeschiedenis met succesvolle epische werken als Lagaan en Swades komt hem dit liefdesverhaal op meerdere fronten van pas. In feite is het, zoals hij het formuleert, een verhaal over de ontmoeting van twee culturen en twee religies, dus wat heeft een naam er eigenlijk mee te maken? Soms vraag ik me af of er overeenkomsten zijn met de vorming van grote landen zoals we die vandaag de dag kennen, met China dat diverse burgeroorlogen doormaakt in ruil voor veroveraars om het land te verenigen, en met India, waar het niet anders lijkt te zijn. We krijgen de talloze etnische groepen te zien, elk met hun unieke praktijken waar we een glimp van hebben opgevangen dankzij de voortreffelijke artistieke leiding en de prachtige, authentieke sets die zijn nagemaakt. <br /><br />Jalaluddin Mohammad komt uit een familie van mammelukken en is een moslim, die van jongs af aan van verschillende instanties te horen krijgt wat hij moet doen en hoe hij zijn leven moet leiden als keizer van hindoestan. Hij krijgt een reputatie op het slagveld, die in termen van omvang en grandeur die van Hollywood zou kunnen evenaren, en hij maakt zelfs gebruik van horden plunderende olifanten en vestigt zich in een of ander smerig gebied als olifanten tekeergaan en soldaten vertrappen. Afgezien van zijn bloedverwantschap zien we dat Jalaluddin langzaam een man van zichzelf wordt, en in een poging een strategisch bondgenootschap te smeden heeft hij de hand van Jodha Bai aangeboden. Maar dit gearrangeerde huwelijk was van alle kanten tot mislukken gedoemd, vanwege het verschil in religie (zij is hindoe) en cultuur. Bovendien maakt de onwillige Jodha het des te moeilijker door om 2 voorwaarden te vragen, namelijk dat ze haar godsdienst mag belijden en dat ze een heiligdom in haar bruidshuis mag bouwen. Hij stemt toe.<br />En in de huidige context zou ik zeggen dat deze daad van voorstel en aanvaarding ook heel wat wenkbrauwen zou doen fronsen. Maar hier komt de sleutelboodschap die door de film heen wordt gestampt: waarom kunnen we niet van elkaar houden ondanks onze verschillen? Waarom kunnen we niet genieten van de diversiteit die elke religie of cultuur met zich meebrengt, in plaats van te schreeuwen om bloed en haat op te wekken? Jodhaa Akbar heeft zijn boodschap van (religieuze) tolerantie heel nadrukkelijk op zijn mouw. Het is nogal radicaal en vooruitstrevend in Jalaluddins film. 's karakter, en we hebben met het stel te doen als ze van vreemden naar zielsverwanten gaan die de verschillende uitdagingen die van buitenaf op hen afkomen overwinnen, en als ze samen hun best doen om het dikke ijs te breken.<br />Maar het is niet allemaal koek en ei in roerige tijden als die van hen, waarin politiek wordt bedreven vanaf het macroniveau met de voortdurende dreiging van oorlog en het besturen van een land, tot aan de micro waarin interne jaloezie en het verdedigen van privé-eigendom de kop opsteken en herinneringen opwekken aan de vele kleine vergrijpen die achter gesloten deuren achter gesloten deuren worden gepleegd, zoals Jalaluddins kindermeisje Maham Anga (Ila Arun) die in het huwelijk de poging tot bezoedeling en _tussen_ blijkt te zijn. Het is een scène die weliswaar niet nieuw is, maar die hen er altijd aan herinnert dat ze niet op hun ivoren torens moeten gaan zitten, maar over de grond moeten lopen en de grommende stem uit de eerste hand moeten horen, want er gaat niets boven de intelligentie van de grond.<br />In de meeste opzichten had Jodhaa Akbar me doen denken aan de historische producties van Cecil B. DeMille, met hun prachtige decors, kostuums, geweldig acteerwerk en intense gevechtsscènes. Er zijn een paar leuke actiescènes ingelast, variërend van een oorlog op grote schaal met het gekletter van twee tegengestelde partijen (de olifanten waren een geweldige bonus, geloof me) tot een duel dat een hofmakerijritueel blijkt te zijn, iets wat niet nieuw is omdat zowel Hrithik als Aishwarya elkaar al eerder uitdaagde (al was het op het basketbalveld), waarbij de laatste behoorlijk bedreven was in zwaardvechten, gezien haar eerdere rol in Het Laatste Legioen, en een waarin iets waarvan ik dacht dat het een noot van de strijd tussen Hektor en Achilles in Troje was, werd gebruikt.<br />Natuurlijk zal geen enkele Bollywood-film zonder muziek en dans zijn, en hier is het heel smaakvol gedaan, want je verwacht geen plotselinge uitbarstingen in een lied. Rahman staat zoals gewoonlijk op de eerste plaats, en de danspassen zijn een natuurlijk onderdeel van de verhalende stroom, waarbij het eerste nummer net voor het uur om is wordt gespeeld. Ik hoef niet te zeggen dat ik naar bijna alle nummers met mijn voet zat te tikken. Er zitten een heleboel pluspunten in deze kaskraker, en als ik je vertel dat ik de dvd krijg als hij uitkomt, geef ik deze al een stem in het vertrouwen dat het een kanshebber is om in mijn top tien van beste films van het jaar te komen. Zeer aanbevolen!
Today marks the premiere of Jodhaa Akbar here and the reasons for wanting to watch this film are simple - the pairing of Hrithik Roshan and Aishwarya Rai Bachchan, director Ashutosh Gowariker, and musician A.R. Rahman. It's simply an irresistible combination, one that everyone in the cinema hall would attest to, given the full house, and the full house in the next screening.<br /><br />Jodhaa Akbar is set in the 16th century, which tells of an arranged marriage for strategic alliance purposes that blossomed into true love between a Mughal emperor, Jalaluddin Mohammad (Hrithik Roshan) and a Rajput princess Jodha (Aishwarya Rai Bachchan). In fact, as how most historical epics would go, such as the likes of Alexander or peer Bollywood film Asoka (starring Shah Rukh Khan), while efforts are placed into extensive research to try and stay as authentic as possible, there still are various interpretations to characters, some of whom will be taken to task (like Oliver Stone's vision of Colin Farrell as Alexander the Great) by audiences. The contention here is the story behind Jodha, and the various names she goes by with different retellings, and that is put up front even before the opening credits start to roll.<br /><br />Director Gowariker's pedigree with his successful epics like Lagaan and Swades puts him in good stead as he tackles this love story on multiple fronts. In fact, as he puts it, it's a story about the meeting of two cultures and two religions, so basically, what's in a name? Sometimes I wonder about similarities with the formation of big countries as we know it today, with China undergoing multiple civil styled wars in bids by conquerors to unite it, and with India, it seems that it's no different. We get to see the multitudes of ethnic groups, each with their unique practices which we were given glimpses on, thanks to the superb art direction and wonderful, authentic sets recreated.<br /><br />Jalaluddin Mohammad hails from the Mughals, and is a Muslim, who from young is told by various quarters what to do, and how to lead his life as Emperor of Hindustan. He gains a reputation on the battlefield, which could parallel those in Hollywood in terms of sheer scale and grandeur, even utilizing hordes of marauding elephants and settled into some icky territory when elephants rampage and stomp on soldiers. Blood aside, we see Jalaluddin slowly become a man of his own, and in a bid to forge a strategic alliance, he's offered the hand of Jodha Bai. However, this arranged marriage was doomed a failure from all quarters, because of the difference in religion (she's a Hindu) and culture. Furthermore, the reluctant Jodha makes it all the more difficult by asking for 2 conditions, that she be allowed to practice her religion, and to build a shrine in their bridal home. He agrees.<br /><br />And in today's context, I would say this act of proposition and acceptance would also raise some eyebrows sky high. But herein likes the key message that gets drummed through the movie - why can't we love despite our differences? Why can't we enjoy the diversity that each religion or culture bring, instead of baying for blood and inciting hatred? Jodhaa Akbar has its message of (religious) tolerance worn very prominently on its sleeve. It's quite radical and forward thinking in Jalaluddin's character, and we feel for the couple as they go journey from strangers to soul mates overcoming the various challenges posed from the outside, and between themselves as they try hard to break the thick ice.<br /><br />But it's not all lovey-dovey in turmoil times like theirs, where politicking takes place from the macro with the constant threat of war and the running of a country, to the micro where internal jealousies and the defending of personal turf rear their ugly head, which kind of reminisce the many petty backstabbings found behind closed royalty doors, with Jalaluddin's nanny Maham Anga (Ila Arun) proving to be the attempted spoiler and go between in the marriage. And to leaders out there, there's a scene which while it's something that's not new, is always apt to remind them not to sit on their ivory towers, but to walk the ground and hear the grumbling first hand, as nothing beats ground level intelligence.<br /><br />In most parts, Jodhaa Akbar had reminded me of Cecil B DeMille's historical productions, with its beautiful sets, costumes, great acting, and intense battle sequences. There are a couple of nice action set pieces ranging from full scale war with the clashing of two opposing sides (the elephants were a great bonus, trust me), to a duel which turns out to be a courtship ritual, something not new since both Hrithik and Aishwarya challenged each other before (though on the basketball court), with the latter quite well versed in swordplay given her earlier role in The Last Legion, and one featuring what I thought took a leaf out of the battle between Hector and Achilles in Troy.<br /><br />Of course, no Bollywood movie will be without music and dance, and here, it's done quite tastefully as you don't expect sudden outbursts into song. The music by A.R. Rahman is top notch as usual, and dances here happen naturally as part of the narrative flow, with the first song coming out only just before the hour mark. Needless to say I found myself tapping my feet to almost all of them. There are a numerous plus points in this blockbuster, and if I'm telling you I'm getting the DVD when it's released, I'm already giving this a vote of confidence that it's a contender to make it to my top 10 movies of the year. Highly recommended!