Ik heb alle commentaren gelezen voordat ik dit schreef, dus wat ik nu ga zeggen zal heel anders klinken dan wat alle anderen zeggen. Ik vind In the Company of Men een geweldige film. Iedereen geeft zijn redenen, maar ik denk dat de mensen niet precies weten waar ze het over hebben. Ik zal mijn best doen om dat wel te doen.<br />Ten eerste is het een film over mannen. Niet dat de film anders zou zijn geweest als de hoofdrollen (Howard en Chad) door vrouwen waren gespeeld. Het punt is dat de film veel ingewikkelder zou zijn geweest en waarschijnlijk te moeilijk om te begrijpen, als er geen vlakke vrouwen waren geweest. In feite spelen er maar drie vrouwen in de film, en hoewel Christine (dove vrouw) een groot deel van de tijd op het witte doek te zien is, is ze slechts een figurant.<br />Ten tweede is de film op de meest intelligente manier anti-politieke correctheid. Er wordt niemand vermoord, er worden geen onnodige godslasteringen gebezigd, maar het is een klap voor de PC en voor de hele Hollywood-machine die blije films produceert. De film zegt dingen die we allemaal al weten: soms krijgen de slechtste mensen alles. Met het gevoel van escapisme dat de meeste Amerikaanse films omringt, is dit een verfrissende film die zich feitelijk aan de regels van Hollywood houdt. Het geeft mensen een slecht gevoel omdat ze gewend zijn geraakt aan een goed gevoel. Deze dualiteit van het scherm en het echte leven werd zo'n belangrijk deel van ons leven dat we geschokt zijn als ons het leven wordt getoond zoals het is.<br />Ten derde zijn het camerawerk, de montage, de muziek, de dialogen enz. niet zo geweldig. Je ziet geen grote effecten, er is geen 'randje' in de montage, de film heeft iets van een louche-tv-soap-opera. Meer niet. En dat is het hele punt van de film. De omgeving, de mensen, de anonieme bars... onbewust gaan we met dat alles om. Niets weerhoudt ons daarvan. 'Gummo', 'Kids', 'Tetsuo'... zelfs 'Blade', ze zijn allemaal niet-PC, maar hun plot laat een element van ontsnapping achter, de situatie lijkt onwerkelijk of in elk geval te ver weg om ons zorgen te maken. Maar ICM haalt al het escapisme uit de film, zodat jij, de kijker, eindelijk betrokken raakt bij de film die je in feite een rotgevoel geeft.<br />Dit is volgens mij de grootste prestatie van ICM.
I've read all the comments prior to posting this, so now what I am saying will sound a lot more different than everyone else. I think that In the Company of Men (ICM) is a great movie. Everyone gives their reasons, but I think people did not pinpoint it. I will try to do just so.<br /><br />First, it is a movie about men. Not that the movie would have been any different if the leads (Howard and Chad) were played by female. The point is that the movie would have been much more complex and probably too difficult to comprehend if not for flat females. Basically, there are only three females in the movie and even though Christine (deaf girl) occupies quite a lot of screen time, she is just a filler.<br /><br />Second, the movie is anti-political correctness in the most intelligent way. Nobody gets killed, there are no unnecessary profanities but it packs a punch to PC and to the whole Hollywood machine of producing happy movies. The movie says things that we all already know: Sometimes the worst people get everything. With the sense of escapism surrounding most American movies, this is a refreshing movie that actually plays by the rules of Hollywood. It makes people feel bad because they got used to feeling good. This duality of screen and real life became so much the part of our lives that we are shocked when we are shown the life as it is.<br /><br />Third, the camera work, editing, music, dialogue, etc. are not that great. You do not see great effects, there is no "edge" in editing, the movie has a sleazy-tv-soap-opera feel to it. Nothing more. And this is the whole point of the movie. The surrounding, the people, anonymous bars... we unconsciously associate with all that. There is nothing to prevent us from doing so. "Gummo", "Kids", "Tetsuo"... even "Blade", they are all non-PC, but their plots leave an element of escapism, the situation seem unreal or at least too far away to worry.<br /><br />But ICM scraps all the escapism in order for you, the viewer, to finally engage into the movie that actually makes you feel bad.<br /><br />This, I think is the greatest achievement of ICM.