Het gebeurt niet vaak dat ik de kans krijg om documentaires te bekijken (en ik weet niet eens of Michael Moore wel meetelt), maar ik had het geluk om vanmiddag de uitstekende film 'Shake Hands with the Devil: The Journey of Roméo Dallaire' te zien. Daillaire werd uit het Canadese leger gekozen om de VN-vredesmissie in Rwanda te leiden toen de genocide van Tutsis (door een andere stam, de Hutu's) op het punt stond te beginnen. De film gaat in op de geschiedenis van het begin van de haat, en hoe de wereld er niet in slaagde om op tijd in te grijpen. Daillaire werd bij alles gedwarsboomd door zijn zogenaamde superieuren. Zijn mannen moesten toekijken hoe het land zichzelf vernietigde. Omdat dit allemaal in het voorjaar van 1994 gebeurde, was de wereld geobsedeerd door ene OJ Simpson en zijn bebloede handschoen. Toen ik de film zag, werd ik misselijk van de apathie van de eerste wereld ten opzichte van Afrika. Bono heeft eens gezegd dat deze generatie zich zal herinneren omdat ze met water klaarstonden toen Afrika in brand stond. Deze film versterkte die uitspraak alleen maar. Na afloop had de regisseur, Peter Raymont, een vraag-en-antwoordgesprek met het publiek (er was ook Dallaires assistent uit die periode in Rwanda <0xE2><0x80><0x93> zijn naam is me ontschoten) en hij zei dat hij in Canada in het nieuwe jaar op het CBC zal worden vertoond. Ik zag het als onderdeel van het Vancouver International Film Fest, en het...' 's heeft al in Toronto gespeeld, en komt volgend jaar naar Berlijn en Sundance. Kijk alsjeblieft naar deze film! Hij verdient het om door iedereen gezien te worden.
It's not often that I get to review documentaries (and I'm not sure that Michael Moore counts) but I was fortunate enough to see the excellent film 'Shake Hands with the Devil: The Journey of Roméo Dallaire' this afternoon. Daillaire was picked from the Canadian Army to lead the UN Peacekeeping mission in Rwanda as the genocide of Tutsis (by another tribe the Hutu) was about to begin. The film goes into the history of how the hatreds began, and how there was a real failure from the world to intervene in time. At every turn Daillaire was thwarted by his so-called superiors to do anything. For the most part his men were left to watch as the country destroyed itself. As this was all happening in the spring of 1994, the world was obsessed with one OJ Simpson and his bloody glove. Watching the film I was sickened by the first world's apathy toward Africa. Bono once said that this generation will be remembered for standing by with water while Africa burned. This film only reinforced the statement. Afterwards the director, Peter Raymont, had a Q&A with the audience (there was also Dallaire's assistant from that period in Rwanda - his name escapes me), and he said that in Canada it will be playing on the CBC in the new year. I saw it as part of the Vancouver International Film Fest, and it's played at Toronto already, and will be at Berlin and Sundance next year. Please check this film out! It deserves to be seen by one and all.