Ik ging de film in met de wetenschap dat hij triest was, en al die tijd kon ik zien hoe alles werd voorbereid op een triest einde. Maar toch raakte ik erdoor van streek, en dat is een pluim op de hoed van de film. De afbeelding van de dode moeder is verontrustend, en het verhaal van de broer en zus is hartverscheurend. De scène die me echt raakte was toen Setsuko stierf en de beelden van haar leven worden getoond. Vooral het deel waarin ze in haar eentje speelt terwijl haar broer op zoek is naar eten. De film is zo effectief dat ik al verdrietig word als ik dit opschrijf. Ik geef toe dat deze film me tot tranen toe heeft bewogen. De muziek en de beelden complimenteren elkaar prachtig. Jammer genoeg leek het hele verhaal een beetje gehaast en onaf, zonder dat er veel rechtvaardiging werd gegeven voor bepaalde handelingen. Het verhaal van de tante wordt bijvoorbeeld niet echt verteld. De film was nog steeds geweldig, maar had kunnen worden versterkt met een gedetailleerder verhaal.
I went into this film with the knowledge that it was sad, and all the way through I could see how things were being set up for a sad ending. But it still got to me, which is a credit to the film. The depiction of the dead mother is unsettling, and the story of the brother and sister is heartbreaking. The scene that really got me was when Setsuko died, and the images of her life are shown. Particularly the part where it shows her playing by herself when her brother was out finding food. The movie is so effective is saddens me just writing this. I admit that this movie brought me to tears. The music and the images compliment each other beautifully. Unfortunately, the whole storyline seemed a bit rushed and unfinished, without much justification given for certain actions. For example, the story of the aunt isn't really told. The movie was still great, but could have been enhanced with a more detailed storyline.