Je kunt zeggen dat Charlie Chaplin grotere films heeft geschreven, geregisseerd en gespeeld dan zijn verwaarloosde juweeltje uit 1928, The Circus, zijn laatste volkomen stomme film, die hij ook samen met Joseph Plunkett heeft geschreven, maar je kunt niet redelijkerwijs zeggen dat hij een grappigere film heeft gemaakt; en je kunt ook niet zeggen dat The Circus zelf geen geweldige film is. Toch hebben critici, fans van Chaplin en zelfs Chaplin zelf deze geweldige film lang over het hoofd gezien. De reden daarvoor heeft meer te maken met de publiciteitsgeile scheiding van Lita Grey, die Chaplin twee jaar lang heeft moeten doormaken terwijl hij de film maakte, en met een hele reeks andere rampen in de productie. Chaplin was zo paranoïde dat hij dacht dat zijn vrouw de film zou stelen, dus verborg hij de negatieven. De film werd zelfs niet genoemd in Chaplins autobiografie, en hij werd ook niet vertoond in de jaren na de première, tot Chaplin hem in 1970 opnieuw uitbracht met een nieuwe score die hij zelf had gecomponeerd.<br />Als liefhebber van Chaplin kan ik zeggen dat geen enkele Chaplin-film zo lang duurt <0xE2><0x80><0x93> 69 minuten, met zo'n aanhoudend gelach. In deze ene film zitten meer gedenkwaardige grappen dan in enige andere film die hij heeft gemaakt <0xE2><0x80><0x93> of misschien heeft niemand hem daarna nog gemaakt <0xE2><0x80><0x93> en hij verdiende zijn eerste Academy Award bij de eerste ceremonie in 1929. Het was een speciale prijs voor Versatility and Genius in Writing, Acting, Regie, and Producing. Het is duidelijk dat dit de tijd was voordat komedies als Crash, Brokeback Mountain, Monster en Titanic als 'grote films' werden beschouwd. Maar zelfs als Chaplin de film niet al tientallen jaren in zijn kluis had begraven, zou het feit dat hij was gemaakt tussen twee van zijn grootste en belangrijkste financiële successen, The Gold Rush en City Lights, twee onbetwistbare meesterwerken uit de tijd van de stomme film, de film misschien toch tot zijn bijna vergeten status hebben veroordeeld.<br /><br />Als pure komedie, misschien de enige film met zo'n onophoudelijke stroom komische grappen dat alle werk bestaat uit de all-star komedie It's A Mad, Mad, Mad, Mad World uit de jaren zestig, kon die film geen aanspraak maken op grote of hogere kunst. Misschien is het enige nadeel van The Circus <0xE2><0x80><0x93> of liever gezegd de dvd <0xE2><0x80><0x93> dat er geen originele film uit 1928 bij zit, compleet met een stomme film orgelmuziek, zoals die van de grote stomme organiste Rosa Rio? In plaats daarvan hebben we alleen de overspannen, didactische muziek die Chaplin in 1970 componeerde. Zijn openingsvertolking van het suikerzoete Swing Little Girl, gezongen boven de openingstitels, is ronduit slecht <0xE2><0x80><0x93> zowel als muziek als als gezongen, maar gelukkig gaat het snel voorbij. Net als met zijn onfortuinlijke heruitgave van The Gold Rush in 1942, met extra verhaallijn, leidt deze muziek het publiek te veel af, hoewel ik moet toegeven dat het hoofdthema je aan het eind over de streep trekt. De dvd bevat zowel de heruitgave uit 1942 als het origineel uit 1925 <0xE2><0x80><0x93> en dat is beter. Sommige kunstenaars weten nooit wanneer ze iets groots moeten laten. Desondanks is The Circus de zuiverste en minst gebrekkige Chaplin-film die ooit is gemaakt, in die zin dat hij elk aspect van zijn grootsheid en, ja, zelfs van dat veel te vaak gebruikte woordgenie uitstraalt. Voor iedereen die van zuivere cinema, stille cinema en de geschiedenis ervan houdt, zijn deze film en dvd een must om te zien en te bezitten. Maar als je hartproblemen hebt, raad ik je aan om op je hoede te zijn, want het is zo grappig dat het je letterlijk pijn kan doen... maar zou dat niet de beste manier zijn?
One can argue that Charlie Chaplin wrote, directed, and starred in greater films than his neglected 1928 gem, The Circus, his last fully silent film, which he also wrote with Joseph Plunkett, but one cannot reasonably argue that he made a funnier film; nor can one argue that The Circus is not a great film itself. Yet, critics, fans of Chaplin, and even Chaplin himself, long overlooked this great film. The reason has more to do with the highly publicized divorce trial from Lita Grey that Chaplin endured while filming the feature over two years, as well as a host of other production disasters. Chaplin was so paranoid he felt his wife would try to steal the film, so hid the negatives. The film was not even mentioned in Chaplin's autobiography, nor was it screened in the years after its release, until, in 1970, Chaplin rereleased it with a new score that he composed.<br /><br />As a Chaplin aficionado, I can state that no Chaplin film goes as long- 69 minutes, with such sustained laughter. There are more memorable gags in this one film than in any other film he made- or perhaps anyone has made since, and it deservedly won him his first Academy Award at the first ceremony in 1929. It was a special award for Versatility And Genius In Writing, Acting, Directing, And Producing. Obviously, these were the days before schlock like Crash, Brokeback Mountain, Monster, and Titanic were considered 'great films,' worthy of such awards. Yet, even had Chaplin not buried the film in his vault for decades, the very fact that it was made between two of his greatest critical and financial successes, The Gold Rush and City Lights, two indisputable silent film era masterpieces, may have fated the film to its nearly forgotten status anyway.<br /><br />As pure comedy, perhaps the only film that has as ceaseless a run of comic gags that all work is the 1960s all-star comedy classic It's A Mad, Mad, Mad, Mad World, but that film could lay no claim to great nor higher art. Perhaps the only downside to The Circus- or rather the DVD, is that it does not offer the original film from 1928, replete with a silent film organ score- say by the great silent organist Rosa Rio? Instead, we only have the overwrought, and didactic musical score Chaplin composed in 1970. His opening rendition of the saccharine Swing Little Girl, sung over the opening titles, is plain bad- both as music and as sung, but thankfully passes quickly. As with his unfortunate 1942 reissue of The Gold Rush- with added narration, this music guides the audience too much, although the film's main theme, I must admit, wins you over at the end. Fortunately, that film's DVD comes with both the 1942 reissue and the 1925 original- which is superior. Some artists never know when to leave greatness alone. Even so, The Circus is the purest and least flawed Chaplin feature film ever made, in that it distills every single aspect of his greatness and, yes, even that grossly overused term- genius. For anyone with a love of pure cinema, silent cinema, and its history, this film and DVD is a must to see and own. But, if you have heart problems, I advise you to be wary, because it is so funny it could literally hurt you.but wouldn't that be the best way to go?