Nog een film van robert flaherty (nanook van het noorden en de man van aran). De twee andere films die ik van hem heb gezien zijn documentaires, terwijl dit eigenlijk een gewone film is (hoewel hij op de academie een prijs voor de beste documentaire heeft gewonnen). Je zou kunnen beargumenteren dat _man van aran_ een documentaire is, maar ik denk niet dat dit dat is. Ik denk dat flaherty beter werkt binnen de grenzen van de documentaire. Misschien komt dat doordat hij zich geen zorgen hoeft te maken over de ontwikkeling van een verhaal of een script <0xE2><0x80><0x93> dat is logisch gezien het genre <0xE2><0x80><0x93> en zich dus meer kan concentreren op het montageproces en het vastleggen van de menselijkheid van de personages. Het is ook mogelijk dat zijn waagstuk in speelfilms pas kwam nadat hij zijn hoogtepunt had bereikt. nanook van het noorden en de mens van aran hadden hetzelfde thema van de strijd van de mens om te overleven in de natuur. Terwijl zij achter nogal eenvoudige mensen aanliepen die eenvoudige werktuigen gebruikten (voornamelijk harpoenen en vishaken) introduceert deze film de industrie als werktuig van de mens bij het overwinnen van de natuur. Ik moet toegeven dat dit me een beetje afstootte van de film; hij leek gewoon niet zo zuiver. Het is een prachtige film <0xE2><0x80><0x93> de zwart-witfotografie ziet er echt goed uit (hij werd gerestaureerd door het filmarchief van ucla) en de opnamen zijn goed. het verhaal wordt verteld door de ogen van een jongen die in zijn kano door de louisianamoerassen dwaalt. Hij begint bewondering te krijgen voor de bemanning van de olieboortoren die naar zijn deel van het moeras is gekomen om naar olie te boren als onderdeel van een deal die zijn vader heeft gesloten met een zakenpartner. De aanwezigheid van de oliemensen wordt veel beter weergegeven dan ik van flaherty had verwacht. Toen ik een paar extra dvd's bekeek, ontdekte ik waarom dat is... het blijkt dat standaardolie de productie heeft opgedragen en om een film heeft gevraagd die de schoonheid van de mensheid laat zien en de positieve invloed die olie kan hebben terwijl je al die tijd mensen vermaakt. Het is de beste film die flaherty heeft gemaakt en ook deze is een hoogtepunt, maar ik vind hem niet goed.' Het was eigenlijk jammer dat dit zijn laatste foto moest zijn.
another film from robert flaherty (nanook of the north and man of aran). the other two films i've seen from him are documentaries, whereas this one is pretty much a straight film (though it won an academy for best documentary). an argument could be made for man of aran as a documentary, but i don't think that this one qualifies. i think that flaherty works better within the documentary confines. perhaps this is because he needn't worry about developing a story or script - that comes naturally given the genre - and so he can focus more on the editing process and capturing the humanity of the characters. it's also possible that his venture into feature films came after he reached his peak. nanook of the north and man of aran had the similar theme of man's struggle to survive within nature. while they followed rather simple people using simple tools (harpoons and fish hooks mostly) this film introduces industry as man's tool in conquering nature. i must admit that this turned me off of the film a bit; it just didn't seem as pure. it's a beautiful film - the black and white photography really looks good (it was restored by the ucla film archive) and the shots are well composed. the story is told through the eyes of a young boy who wanders around the louisiana swamps on his canoe. he comes to admire the crew of the oil rig that has come to his part of the swamp to drill for oil as part of a deal his father has made with a business partner. the oil people's presence is given much more of a positive portrayal than i would have expected from flaherty. as i perused some of the dvd extras i discovered why this is...it turns out that standard oil commissioned the production and requested a film that showed the beauty of humanity and positive impact oil can have while being entertaining all the while. it's flaherty's best looking film and, again, the score is a highlight, but i think it's kind of a shame this had to be his final picture. B.