Bogart mag dan de ster zijn, maar De Corsia zorgt voor de vitaliteit. De openingsscène blijft een fascinerende casestudy in wilde angst, terwijl Rico (de Corsia) een emmer vol zweet, ook al zit hij veilig achter politiemuren. Hij heeft een goede reden om te zweten. De echte levensfiguur waarop Rico lijkt te zijn gebaseerd, Abe 'Kid Twist' Reles, is uiteindelijk dood aangetroffen in het huis van bewaring. Hij is op de een of andere manier uit een raam op de vijfde verdieping gevallen voordat hij tegen Murder Inc. getuigde. Hoe handig.<br />Dit mag dan niet de Warner Bros. van de jaren dertig zijn, maar het is nog steeds snel, taai en niet-sentimenteel. En als moordenaar Digger een kreet slaakt in de wetenschap dat zijn beurt is gekomen, was ik tot op het bot verkleumd en had ik geen dure special effects nodig. Als de eerste 15 minuten al een en al paranoia zijn, dan is het laatste een en al spanning als een koelbloedige moordenaar een nietsvermoedend meisje door de drukke straten van de stad besluipt.<br />Wat een geweldige cast van karakters: de weerzinwekkende psychopaat Jack Lambert, helemaal in ijs gewikkeld en blijkbaar dol op ijs; Fatso Nul Mostel, die auditie doet als huurmoordenaar, maar in plaats daarvan dienstdoet als schop-me-de-deurstop; en een dreigende Bob Steele die met een revolver in plaats van zijn gebruikelijke revolver zwaait, samen met bekende maar toch niet zo bekende gezichten als het hoofd van politie Roy Roberts en rechercheur King Donovan, die een onaangekondigde gezichtswasbeurt krijgt zonder handdoek. Officier van justitie Bogart is ook goed, hij past goed in de rol die hij speelt in plaats van te proberen het scherm te vullen zoals andere grote sterren soms doen. Hier geen romantische noot, gewoon een huiveringwekkend verhaal over een ambitieuze vent met een briljant idee waar niet mee in de Gouden Gids kan worden geadverteerd. Het wordt nogal ingewikkeld als je de flashbacks in de gebeurtenissen probeert te passen, maar uiteindelijk valt alles op zijn plaats. Ik kan echter niet zeggen dat ik onder de indruk was van de sleutel die het raadsel ontsluit. Het lijkt me nogal vergezocht en het zou zeker niet werken in deze tijd van gekleurde contactadvertenties. Niettemin is dit een verrassend gespannen en compromisloze blik op een gevoelig onderwerp dat sindsdien vertrouwd is geworden, maar nog steeds een blik waard is.
Bogart may be the star, but it's De Corsia who supplies the vitality. The opening sequence remains a riveting case study in wild-eyed fear, as Rico (de Corsia) sweats a bucket load even though he's safely behind police walls. He's got good reason to sweat. The real life character that Rico appears based on, Abe "Kid Twist" Reles, ended up dead in police custody, somehow falling from a fifth story window before testifying against Murder Inc. How convenient.<br /><br />This may not be the Warner Bros. of the 1930's, but it's still fast, tough, and unsentimental. And when killer Digger lets out a yelp knowing his turn has come, I was chilled to the bone and without need of fancy special effects. If the first 15 minutes amounts to paranoia run amok, the last amounts to suspense in spades as a cold-eyed killer stalks an unsuspecting girl along crowded city streets.<br /><br />What a great cast of character parts-- plug-ugly psycho Jack Lambert all wrapped up in ice and apparently loving it; Fatso Zero Mostel auditioning as an assassin but serving as a kick-me doorstop instead; and a menacing Bob Steele brandishing a revolver instead of his usual six-gun, along with such familiar yet unsung faces as police chief Roy Roberts and detective King Donovan who gets an unscheduled face wash and without a towel. District attorney Bogart's good too, blending in nicely instead of trying to hog the screen as major stars sometimes do.<br /><br />No romantic clinches here, just a chilling tale about an ambitious guy with a bright idea that can't be advertised in the Yellow Pages. Things get pretty complicated trying to fit the flashbacks into the unfolding events, but it all comes together in the end. Can't say I was impressed, however, by the key that unlocks the puzzle. Seems pretty far-fetched and certainly wouldn't work in these days of colorized contacts. Nonetheless, this is a surprisingly tense and uncompromised look at touchy subject that's since become familiar, but still merits a look-see.