Wauw! Noribuki Obayashi's 'Hausu', oftewel 'Huis', uit 1977 is zonder meer een van de vreemdste films die ik ooit heb gezien en over het algemeen ben ik een fan van het bizarre. Als horrorfan en liefhebber van Japanse cinema, vooral uit de jaren zeventig, had ik hoge verwachtingen van deze film en ik werd niet teleurgesteld, ook al was de film totaal anders dan ik had verwacht. Omdat ik geen recensies over de film had gelezen voordat ik hem zag, verwachtte ik een zuivere horrorfilm, maar het bleek een onvergelijkbaar bizarre en experimentele horrorparodie te zijn, met een verrukkelijk macabere en groteske humor in plaats van angst. De film begint al heel vreemd (op een ontzagwekkende manier) en wordt naarmate hij vordert steeds vreemder.<br />De film begint met een stel tienermeisjes van de middelbare school, die allemaal bepaalde karakteristieke kenmerken hebben die in hun bijnamen worden genoemd, en die naar het platteland reizen om de tante van een van de meisjes te bezoeken. Ik wil de plot van deze unieke horrorparodie niet ook maar een heel klein beetje bederven en zal daarom geen beschrijving van de plot geven, maar ik kan je verzekeren dat fans van surrealisme en bizarre films blij zullen zijn. Het is geen film die ik aan iedereen zou aanbevelen, dit is een absoluut must-see voor al mijn mede-fans van Japanse films, het horrorgenre en de bizarre kunstfilm. Regisseur Obayashi gebruikt een bizar soort montage, met groteske, snijdende, volslagen krankzinnige effecten. Soms is de montage gelijk aan die van een (bizarre) videoclip, om vervolgens over te gaan in een totaal andere stijl. Toch trekt al deze vreemdheid de kijker nooit weg van het verhaal, dat op zichzelf al even surrealistisch is als de stijl van de film. Het algemene 'Hausu' kan worden omschreven als een uniek en bizar sprookje met een grotesk en ingenieus, vaak macaber en altijd uniek gevoel voor humor. Er zijn momenten in deze film waarop de kijker alleen maar naar het scherm staart zonder te weten wat hij ervan moet denken, en scènes waarbij men nauwelijks in staat is adem te halen van het lachen, en elke seconde van de film is heel vreemd. Heel verrukkelijk vreemd is dat, want 'Hausu' is een bizar juweel dat door liefhebbers van het surrealistische niet over het hoofd mag worden gezien. Het grote publiek weet misschien niet wat het ervan moet denken, maar iedere fan van een meer unieke vorm van cinema zou dit een kans moeten geven. Surrealistisch, uitzonderlijk en uniek!
Wow! Noribuki Obayashi's "Hausu" aka. "House" of 1977 is easily one of the weirdest films I ever saw and I generally generally am a fan of the bizarre. A Horror-fan and avid lover of Japanese cinema, especially from the 70s, I had high expectations for this film, and I was not disappointed, even though the film was totally different than what I had expected. Having read no reviews of the film before seeing it, I expected a pure Horror film, but it turned out to be an incomparably bizarre and experimental Horror-parody, with a delightfully macabre and grotesque humor rather than scares. The film already starts out extremely strange (in an awesome manner), and it gradually gets weirder and weirder as it goes on.<br /><br />The film starts off with a bunch of teenage high-school girls, all of whom have certain distinctive characteristics that are mentioned in their nicknames, who travel to the countryside to visit the aunt of one of the girls. I don't want to spoil even a tiny bit of the plot of this unique Horror-parody, and therefore won't carry with a plot description, but I can assure that fans of surrealism and weird cinema will be delighted. While "Hausu" is not a film I would recommend to everyone, this is an absolute must-see to all my fellow fans of Japanese film, the Horror-genre and bizarre art-house cinema. Director Obayashi uses a bizarre of editing imaginable, with grotesque cutting, totally insane effects. Sometimes the editing equals that of a (bizarre) video-clip, only to jump to an entirely different style. Yet all this strangeness never draws the viewer away from the story, which is itself just as surreal as the film's style. Overall "Hausu" can be described as a unique and bizarre fairy tale with a grotesque and ingenious, often macabre and always unique sense of humor. There are moments in this film at which the viewer will just stare at the screen not knowing what to think, and scenes at which one is barely able to breathe in laughter, and every second of the film is very strange. Very delightfully strange that is, as "Hausu" is a bizarre gem that must not be missed by lovers of the surreal. Mainstream audiences might not know what to think of this, but every fan of a more unique form of cinema should give this a try. Surreal, exceptional, and one of a kind!