Deze film is alles wat een film hoort te zijn, want hij dicteert dat de menselijke conditie op zichzelf al dramatisch en tragisch genoeg is, zonder overdreven theatraal gedoe. Deze zeetragedie heeft geen ijsberg nodig. Wat hij wel heeft, is uitstekende cinematografie van Gregg Toland, uitmuntende regie van John Ford en een voortreffelijk script dat is gebaseerd op de toneelstukken van Eugene O'Neill. Het drama ontwikkelt zich eenvoudigweg vanuit een schip dat tijdens de Tweede Wereldoorlog in het oorlogsgebied is, met een volle lading munitie en zonder escorte of wapen ter bescherming <0xE2><0x80><0x93> met een bonus van vijfentwintig procent voor de bemanning. Het acteerwerk is zo goed als acteerwerk maar kan zijn: Arthur Shields (als Donkey Man) en Thomas Mitchell (als Aloysius Driscoll) weifelen nooit in de personages die ze spelen. Ze zijn, zonder enige twijfel, zo realistisch dat ze buiten de film leven. In feite zijn ze meer dan personages in een film, het zijn universele mensen die proberen orde te scheppen in de chaos, ook al moeten ze daarvoor een chaos scheppen. Het hoofdpersonage is de 'Glencairn' zelf, het schip in de film. Net als in een Griekse tragedie is het het koor waar de dramatische actie plaatsvindt. De lange terugreis van sommige personages gaat eindeloos door, maar de lange reis voor de 'Glencairn' gaat net als bij zoveel andere roestbakken door. In de Tweede Wereldoorlog wachtten voortdurende gevaren en mogelijke rampen net buiten elke haven.
This film is all that a film should be for it dictates that the human condition is in itself dramatic and tragic enough without exaggerated theatrics. This sea tragedy needs no iceberg. What it does contain is excellent cinematography by Gregg Toland, superb direction by John Ford and a superior script based on the plays of Eugene O'Neill. The drama developes simply from a ship being in the war zone during World War Two with a full cargo of ammunition and no escort or weapon for protection--just a twenty-five percent bonus for the crew. The acting is about as good as acting can be: Arthur Shields (as Donkey Man) and Thomas Mitchell (as Aloysius Driscoll) never waver in the characters they portray. They are, without question, so realistic that they live beyond the movie. In effect, they are more than characters on film, they are universal humans trying to make order out of chaos, even if they must create chaos to do so. The main character is the "Glencairn" itself, the ship in the film. Like Greek tragedy, it is the chorus about which the dramatic action occurs. The long voyage home for some of the characters goes on and on, but the long voyage for the "Glencairn" continues like so many other rust buckets. In World War Two, constant danger and possible disaster waited just outside every harbor.