Een pistool dat zoek is geraakt, een politiefunctionaris die de louche kant van het naoorlogse Tokio afzoekt om het op te sporen en daarmee zijn eer te redden <0xE2><0x80><0x93> een klassieke film noir-scenario. Dit is een Kurosawa-film, dus natuurlijk wordt hij briljant uitgevoerd. Deze film zit vol oogverblindende scènes met een uiterst fantasievolle en technisch vaardige montage en camerawerk. Dit mag dan zijn eerste 'geweldige' film zijn, op sommige punten verraadt hij zijn betrekkelijke onervarenheid als filmer <0xE2><0x80><0x93> in het centrale deel van de film raakt hij af en toe een beetje de draad kwijt en af en toe laat hij zijn beeldspraak te wensen over (iets wat Kurosawa altijd al deed). Hij experimenteert ook duidelijk met verschillende technieken, hij heeft zijn eigen unieke filmtaal nog niet helemaal gevonden. Maar het blijft een geweldige film, hij verdient het om daar op de lijst te komen met de beste noirs uit Amerika en Frankrijk.<br /><0x3E> Er zijn hier veel genoegens <0xE2><0x80><0x93> de levendige scènes die zich afspelen in een verminkt en door armoede geteisterd Tokio <0xE2><0x80><0x93> de afzonderlijke scènes <0xE2><0x80><0x93> de pijn van de weduwnaar die zich in doodsnood opkrult bij de gedachte aan zijn dode vrouw <0xE2><0x80><0x93> de jonge danseres die verscheurd wordt door haar loyaliteit aan de enige man die haar edelmoedigheid heeft getoond <0xE2><0x80><0x93> en zelfs de verwrongen pijn van de moordenaar als hij beseft dat hij zijn vrijheid heeft verloren. De voorlaatste achtervolging is werkelijk meesterlijk, je kunt je nauwelijks voorstellen dat iemand het ooit beter heeft gedaan <0xE2><0x80><0x93> elk element ervan, de achtervolging, het snijden naar een pianospelende dame, de nieuwsgierigheid naar het lawaai, het laatste visioen van spelende kinderen en een bloem die waait in de wind <0xE2><0x80><0x93> verbluffend.<br />Bovenal is dit een moreel complexe film <0xE2><0x80><0x93> het voortdurende onbehagen van de politieman die beseft hoe dicht hij bij de'zwerfhond' is, knaagt aan de film en wordt verbluffend echt aan het eind, als ze allebei uitgeput naast elkaar in het gras liggen, bijna als verzadigde geliefden. Kurosawa was zijn tijd ver vooruit met zijn vertolking van hoe het toeval bepaalt hoe we aan ons eind komen, maar omdat de mensen aan de ene kant van het goede of het kwade zijn gevallen, bouwen ze muren op om hun scheiding van de 'andere' te benadrukken. Als nieuwe politieman wordt Mifune gekweld door de wetenschap dat hij op de moordenaar lijkt, maar zijn oudere, meer volwassen collega verzekert hem dat hij zal leren hen te haten, dat hij hen als minderwaardig zal gaan beschouwen.<br />Zoals in de meeste Kurosawa-films zitten er geen eenvoudige conclusies in <0xE2><0x80><0x93> hoewel er misschien oppervlakkige'morelen' in zijn verhalen zitten, kijk je eronder en zie je lagen van complexiteit en dubbelzinnigheid, maar altijd binnen de context van zijn sympathieke humanisme. Zijn films mogen dan somber zijn, ze geven nooit toe aan cynisme of ironie.<br />Dit is misschien niet zo goed als zijn latere 'High and Low', maar het is nog steeds een geweldige thriller die de overgrote meerderheid van de moderne films naar de kroon steekt.
A lost pistol, one police officers search through the sleazy side of post war Tokyo to track it down and save his honour by doing so - a classic film noir plot. This is a Kurosawa movie, so of course it is executed brilliantly. This film is full of dazzling sequences with highly imaginative and technically adept editing and camera work. This may be his first 'great' movie, but in some sections it betrays his relative inexperience as a film maker - it slightly loses focus in the central part of the movie and he occasionally over-eggs his metaphors (something Kurosawa was always inclined to do). He is also clearly experimenting with different techniques, he hasn't quite found his own unique film language. But it is still a truly great film, it deserves to rank up there with the best noir movies from America and France.<br /><br />There are many pleasures here - the vivid scenes set in a crippled and poverty stricken Tokyo - the individual vignettes - the pain of the widower who curls up in agony at the thought of his dead wife - the young dancer torn in her loyalties to the one man who showed her generosity - and even the twisted agony of the murderer as he realizes he has lost his freedom. The penultimate chase sequence is truly masterful, its hard to imagine it being ever done better - every element of it, the chase, the cutting to a piano playing lady, curious at the noise, the final vision of children playing and a flower blowing in the wind - stunning.<br /><br />Most of all, this is a morally complex movie - the constant unease of the policeman who realizes how close he is to the 'stray dog' nags away at the movie and becomes stunningly real at the end, as they both lay exhausted in the grass side by side, almost like sated lovers. Kurosawa was far ahead of his time in his portrayal of how chance determines how we end up, but having fallen on one side of good or evil, people build up walls to emphasize their separation from the 'other'. As a new policeman, Mifune is tortured by his knowledge of how similar he is to the killer, but his older, more mature colleague assures him that he will learn to hate them, to see them as beneath him.<br /><br />As with most of Kurosawas movies, there are no simple conclusions - while there may be superficial 'morals' to his tales, look beneath and there are layers upon layers of complexity and ambiguity, but always within a context of his sympathetic humanism. His films may be bleak but they never give in to cynicism or irony.<br /><br />This may not be quite as accomplished as his later 'High and Low', but it is still a terrific thriller that puts the vast majority of modern movies to shame. Strongly recommended.