Het lijkt erop dat alle recensies die ik heb doorgebladerd deze film hoog hebben geprezen, hoewel ik er veel aan vond, waaronder geweldige optredens van Silverstone (aha, die Britten...) en Charlotte brittain (die als linda de meest hilarische en ontroerende mini- monoloog heeft vanuit het standpunt van een 'dikke meid' die ik ooit heb gehoord) en het grootste deel van het realisme, met inbegrip van een geweldig einde, vond ik dat er verscheidene elementen waren die nogal gekunsteld waren, waaronder een 'terug naar school'-scène die gevaarlijk naar goedkoopheid neigde. Wat ik het moeilijkst te geloven vond was dat er een wederzijdse aantrekkingskracht was tussen de twee jongens. Om te beginnen vond ik het nogal vergezocht dat dixon, de diepgewortelde liefdesrelatie, nogal oud was voor die rol en dat de film niet genoeg tijd had besteed aan het ontwikkelen van hun relatie op het witte doek. Dat wil zeggen, we hebben weinig tot geen idee van wat ze doen als ze niet aan het dollen, vrijen of praten zijn over hoe moeilijk hun relatie voor hen allebei is. carter is duidelijk niet erg geïnteresseerd in sport en dixon schijnt niet erg geïnteresseerd te zijn in de journalistiek. Hoewel het een leuke film was, staat hij niet in de top tien van klassieke films, zoals <0xE2><0x80><0x93> mooi ding <0xE2><0x80><0x93> of <0xE2><0x80><0x93> john greysons <0xE2><0x80><0x93> lelies, hoewel die ook soortgelijke tekortkomingen hadden als het ging om het ondergraven van de aard van de relatie van de hoofdrolspelers.
it seems like all the reviews i've skimmed through have highly praised this flick. although i appreciated a lot about it including great performances by silverstone (ah, those brits ...) and charlotte brittain (who as linda has the most hilarious and poignant mini-soliloquy from the point of view of a "fat girl" i have ever heard) and most of its realism including a great ending, i thought there were several elements which were rather contrived, including a "coming out to the entire school" scene which veered dangerously towards cheesiness. the thing i found the hardest to believe was that there was a mutual attraction between the two boys. for one, i felt gorton as dixon, the deeply closeted love interest, was rather old for the part and that the movie didn't spend enough time developing their relationship on screen. that is, we have little to no idea of what they do when they're not horsing about, making out, or talking about how much of a strain their relationship is to the both of them. carter clearly isn't much interested in sports and dixon doesn't seem to be much interested in journalism. although it was an enjoyable movie, i don't rank it among the classics such as -beautiful thing- or john greyson's -lilies-, although they too had similar failings with regard to underdeveloping the nature of the relationship of the protagonists.