'Harriet Craig' begon als een theatersucces <0xE2><0x80><0x93> en dat was duidelijk <0xE2><0x80><0x93> en sloeg op minstens één eerdere filmversie (Craig's Wife, met Rosalind Russell). De film, die in 1950 opnieuw werd gemaakt, met Joan Crawford in de rol van de huiselijke despoot, nam een dimensie aan die hielp bij het definiëren van het kamp. Hij biedt ook een onvervalste blik op het midden van de jaren vijftig, toen ze was begonnen (Mildred Pierce, Humoresque) en was doorgegaan (Torch Song, Johnny Guitar, Queen Bee) met filmen. (En als er ook maar een greintje waarheid schuilt in het verslag van haar geadopteerde dochter Cristina vanuit de frontlinies, dan liepen die rollen parallel met haar buiten beeld gebleven persoonlijkheid).<br />Het is een parabel over de gevaren van sociale overheersing, een illustratie van Thorstein Veblen's _Songs_ (1956). Harriet Craig van Joan Crawford heeft alles: een man in een grijs flanellen pak die op weg is naar de top van het bedrijfsleven (Wendell Corey) en haar dus kan kopen wat ze het liefst wil: bezit en een goede positie. Ze is geobsedeerd door de vraag wie wel en niet past in wat zij noemt 'het sensuele gezelschap' waarin ze zich in haar perfecte (en saaie) woning in de hogere middenklasse beweegt.<br />Dat haar enige belangstelling voor haar man als kostwinner is, blijkt uit het feit dat ze haar huwelijksplichten vermijdt onder het voorwendsel dat het gevaarlijk zou zijn om kinderen te krijgen. Ze is niet bereid hem met rust te laten, misschien om van een beetje actie te genieten; wat zouden de andere leden van hun groep ervan denken? Ze wil alles onder controle hebben. Als hij op het punt staat om de stad uit te gaan voor een zakenreis, zodat hij in elk geval tijdelijk onder haar tirannieke duim vandaan glibbert, komt ze tussenbeide en liegt ze tegen zijn baas dat hij een dwangmatige gokker is. Uiteindelijk draait de worm zich natuurlijk om... Maar in de slotscène, als Crawford vorstelijk haar wenteltrap bestijgt te midden van de pracht van haar bezittingen, vraag je je af wie er uiteindelijk toch heeft gewonnen.<br />Dit soapachtige melodrama blijft verrassend boeiend. Het extra vleugje authenticiteit dat Crawford aan haar vertolking toevoegt (Mary Tyler Moore speelde een latere versie van deze chique feeks in Ordinary People; en dan is er natuurlijk altijd nog Martha Stewart). De film bewaart een griezelig gevoel van opwaartse mobiliteit in Amerika, rond het midden van de twintigste eeuw, een lugubere eigendunk die helaas niet uit het land is verdwenen.
"Harriet Craig" started out as a stage success  obviously, it struck familiar chords  and saw at least one previous film version (Craig's Wife, starring Rosalind Russell). Remade in 1950 with Joan Crawford commandeering the part of the domestic despot, the movie takes on a dimension that helped define camp. It also offers an unadulterated middle-period glimpse of the controlling monsters she had begun (Mildred Pierce, Humoresque) and continued (Torch Song, Johnny Guitar, Queen Bee) to play on film. (And, if there is a sliver of verity in her adopted daughter Cristina's report from the front lines, such roles paralleled her off-screen personality).<br /><br />It's a parable about the dangers of social ascendancy, an illustration of Thorstein Veblen's view of the affluent wife as agent of conspicuous consumption. Joan Crawford's Harriet Craig has it all: a husband in a grey flannel suit on his way up the corporate ladder (Wendell Corey), and so can buy her what she most desires: property and position. She's obsessed with who does and does not fit in with what she refers to as `our set' as she strikes poses in her perfect (and perfectly dull) upper-middle-class abode.<br /><br />That her only interest in her husband is as a meal ticket is revealed by her avoiding her wifely obligations under the pretext that bearing children would be dangerous. But she's not content to leave him be, maybe to enjoy a little action on the side; what might the other members of their `set' think? She craves total control. When he's about to go out of town on a business trip, thus slithering out at least temporarily from under her oppressive thumb, she intervenes, lying to his boss that he's a compulsive gambler. Finally, of course, the worm turns.... But, in the closing shot, when Crawford regally ascends her curved staircase alone among the splendor of her possessions, you wonder who's really won after all.<br /><br />This soapish melodrama remains surprisingly riveting. Perhaps it's the extra touch of authenticity Crawford brings to her portrayal (Mary Tyler Moore played a later version of this upscale shrew in Ordinary People; then of course there's always Martha Stewart). The movie preserves an uncanny sense of upward mobility in America, circa midcentury, a lugubrious self-importance that has not, alas, vanished from the land.