De Palma's films zijn over het algemeen in twee kampen te verdelen:<br />- het kamp van de visuele bravoure, de diep satirische wereldvisie en de slimme zelfreflectie als compensatie voor het afdanken van de meer gefundeerde verteltechnieken: waarneembaar realisme, verhalende samenhang, geloofwaardige karakterisering.<br />- en het kamp van degenen die dat niet zijn.<br /><br />In het eerste kamp vind je Carrie, Femme Fatale, Dressed to Kill, Snake Eyes, Blow Out en Body Double.<br />In het laatste kamp vind je The Black Dahlia, Bonfire of the Vanities, de M.I.-film, Raising Cain en Mission to Mars. Interessante mislukkingen, maar evengoed mislukkingen.<br />Nu naar The Fury. Vergeet alle hysterische parodieën op Carrie, de flauwekul over paranormale gaven en overheidsinstanties en verbroken ouderlijke banden. Die dingen zijn het alledaagse prisma waardoor De Palma zijn licht laat schijnen, dat breekt in een miljoen glinsterende stukjes.<br />Wat belangrijk is, is De Palma's relatie met de schurk van De Woede, John Cassavetes. Belezen kijkers zullen Cassavetes ook herkennen als de grote, onafhankelijke regisseur van bijtende drama's als _Shadows_, _ Woman Under the Influence_ en _Gezichten_. Ga ze maar eens bekijken als je dat nog niet hebt gedaan <0xE2><0x80><0x93> ze zijn hartverscheurend.<br />Als regisseur vertrouwde Cassavetes veel op een realistische esthetiek: harde cinematografie, een onopvallende camera, claustrofobische interieurs en close-ups, losse, improviserende optredens. Zijn personages zitten vaak gevangen in hun eigen psychologische gevangenis. De harde emoties die zich in zijn films langzaam, cumulatief, ontvouwen, worden gevangen met de precisie van een scalpel. '<br />Als je nog steeds bij me bent, zul je hopelijk begrijpen waar ik heen wil.<br />'<br />De Palma's manier van filmen is een gruwel voor Cassavetes. Zijn camera vliegt als een engel en zweeft als een demon. Zijn oog is een voyeur, een minnaar, een agressor, een stalker, een leugenaar, een troost, een bedrieger. Eén ding dat het niet is, is passief.<br />'<br />Dus The Fury ziet geen strijd tussen domme FBI-mannen en nog dommere helderzienden, maar tussen twee tegengestelde filmische benaderingen. Zoals altijd gooit De Palma alles op het scherm: scans boven zijn hoofd, derwisjen die door de lucht vliegen, rondzwervende pans, pov-opnamen, nodeloze slomo's, opnamen binnenopnamen, tijdsveranderingen, ingebeelde toekomsten en geprojecteerde verledens, vermommingen, hysterie, romantiek, dood, het diepe, diepe rood van gemorst bloed.<br />Dan hebben we Cassavettes' optreden, een gitzwarte aanwezigheid die aan de randen van het beeld blijft hangen. Hij onderschat elke scène waarin hij zich bevindt en gaat in tegen De Palma's geestdriftige bewegingen. Het is geweldig om naar te kijken.<br />Maar er zou maar één winnaar kunnen zijn. En hoe. Cassavetes' personage explodeert letterlijk, vernietigd door de kracht van emotie (woede?) die wordt opgeroepen door een geweldig, rijk visioen (dat van De Palma). Keurig.<br />'Kan' Ik kan me niet voorstellen dat iemand die zo slim is als Cassavetes hier niet het grote geheel zag. Hij moet er goed voor betaald hebben.
De Palma's films generally fall into two camps: <br /><br />- the ones where his visual bravura, deeply satirical worldview and smart self-referencing compensate for his discarding of more grounded storytelling tools: perceived realism, narrative cohesion, plausible characterisation.<br /><br />- and the ones quite simply where they don't.<br /><br />In the former camp, find Carrie, Femme Fatale, Dressed to Kill, Snake Eyes, Blow Out and Body Double.<br /><br />In the latter, see The Black Dahlia, Bonfire of the Vanities, the M:I film, Raising Cain and Mission to Mars. Interesting failures, but failures all the same.<br /><br />Now to The Fury. Forget all the hysterical parodies of Carrie here, the hokum concerning psychic powers and government agencies and broken parental bonds. These things are the mundane prism through which De Palma shines his light, it refracting into a million shimmering little pieces.<br /><br />What is important is De Palma's relationship with The Fury's villain, John Cassavetes. Learned viewers will also recognise Cassavetes as the great, independent director of caustic dramas like Shadows, Woman Under the Influence and Faces. Check them out if you haven't already - they're soul-searing stuff.<br /><br />As a director, Cassavetes relied a lot on a realist aesthetic: harsh cinematography; an unshowy camera; claustrophobic interiors and close-ups; loose, improvisational performances. His characters are often trapped in their own psychological prisons. The harsh emotions that uncurl themselves slowly, cumulatively, in his films, are caught with the precision of a scalpel.<br /><br />If you're still with me, hopefully you see where I'm going with this.<br /><br />De Palma's operatic brand of film-making is an anathema to Cassavetes'. His camera takes flight like an angel and swoops like a demon. His eye is a voyeur, a lover, an aggressor, a stalker, a liar, a comfort, a cheat. One thing it isn't is passive.<br /><br />So The Fury sees a battle not between silly FBI men and even sillier psychics, but between two opposing cinematic approaches. De Palma as ever throws everything at the screen - overhead scans, dervish swoops, roaming pans, POV shots, gratuitous slo-mo, shots within shots, temporal shifts, imagined futures and projected pasts, disguises, hysteria, romance, death, the deep, deep red of spilt blood.<br /><br />Then we have Cassavettes' performance - a jet black presence lingering at the fringes of the frame. He understates every scene he's in, working against De Palma's rhapsodical movements. Its great fun to watch.<br /><br />There could however only be one winner. And how. Cassavetes' character literally explodes, destroyed by the strength of emotion (fury?) that is evoked by a great, rich vision (De Palma's). Neat.<br /><br />Can't believe someone as smart as Cassavetes went into this not seeing the bigger picture. He must have been paid handsomely.