Ik heb een paar Fu Manchu-films gezien en hij was een populaire figuur vanaf de jaren twintig tot en met de jaren zeventig <0xE2><0x80><0x93> hij kwam voor in veel Amerikaanse en Britse films en televisieseries. Hij was een gestoord en machtsbelust genie <0xE2><0x80><0x93> zoiets als Dr. No of Blofeld of Dr. Evil. Maar in deze nogal lusteloze episode is de dreiging van het kwaad heel, heel ingetogen en de film heeft zijn belofte nooit waargemaakt.<br />In tegenstelling tot andere Fu Manchu-films is hij in deze film NIET de hoofdfiguur. Warner Oland speelt Manchu en lijkt veel op zijn Charlie Chan-figuur. Hij heeft maar ongeveer 10 minuten de tijd om de film te bekijken, ondanks het feit dat hij er veel geld voor vraagt. Zijn doel is Anna May Wong te zien.' Wong is een aardige, charmante danser, en de volgende dag wordt van haar verwacht dat ze een moordplan uitvoert, en in het begin stemt ze daar van harte mee in. Het was niet zo'n slecht idee om haar zijn boosaardige medeplichtige te laten worden, maar wat deze film de das omdeed, was dat Manchu kort daarna werd vermoord. Deze 'briljante' schurk was niet erg voorzichtig en werd vrij gemakkelijk vermoord. Het personage van Wong was echt negatief, omdat ze nooit echt kon beslissen of ze al dan niet slecht was <0xE2><0x80><0x93> omdat ze zoveel van de film heen en weer liet stuiteren <0xE2><0x80><0x93> en daarbij alle wrede dreiging verloor die bij een Fu Manchu-film hoorde.<br />Een bijkomend nadeel van de film is dat ze de oude acteur Sessue Hayakawa gebruikten. Ik vond het niet erg om een Japanse man een Chinese man te zien spelen <0xE2><0x80><0x93> ach, voor Hollywood, dat is een stuk realistischer dan de gebruikelijke witte westerling die een Aziatische rol speelt. In plaats daarvan was het een volkomen gedachteloze plot die tegen het eind in de film werd geworpen. De hoofdpersonen komen nauwelijks met elkaar in contact, er is een liefdesscène die uit het niets verschijnt en nergens op slaat omdat de vrouw al verliefd was op een andere man. Het zag ernaar uit dat er oorspronkelijk veel meer aan de hand was, maar dat het op de een of andere manier, in elk geval gedeeltelijk, uit de film was geknipt en dat ze vergaten om alle sporen van dit subplot volledig uit te wissen.<br />Dus wat een opwindende avonturenfilm had geleken, bleek een nogal saai filmpje te zijn. Het enige grote pluspunt van de film waren de geweldige decors <0xE2><0x80><0x93> die waren echt cool en maakten dat deze B-film meer leek op een film met een hoger budget.<br />Zo veel belofte <0xE2><0x80><0x93> zo weinig afgeleverd.
I have seen several Fu Manchu films and he was a popular character from the 1920s all the way up to the 1970s--having appeared in many American and British films and serials. He was a demented and power-mad genius--sort of like Dr. No or Blofeld or Dr. Evil. However, in this rather listless installment, the menace of evil is very, very subdued and the film never delivered on its promise.<br /><br />Unlike other Fu Manchu films, in this one he is NOT the main character. Warner Oland plays Manchu and looks a lot like his Charlie Chan character. He is only in about 10 minutes worth of film despite his high billing in the movie. His purpose is to see Anna May Wong's character and reveal to her that she is his daughter--and that he expects her to help him carry out his revenge. So, one day, Wong is a sweet cabaret dancer and the next she's expected to carry out a plan for murder--and at first she agrees wholeheartedly. Having her become his evil accomplice wasn't a bad idea, but what sank this film was by having Manchu killed soon after this. This "brilliant" villain sure wasn't very careful and got himself killed rather easily. Additionally, Wong's character was a real negative because she never really could make up her mind whether or not to be evil--spending so much of the film bouncing back and forth---and in the process losing all the cruel menace that SHOULD be part of any Fu Manchu picture.<br /><br />An additional deficit in the film is how they used veteran actor Sessue Hayakawa. I wasn't upset to see a Japanese man playing a Chinese man--heck, for Hollywood, that's a lot closer to realistic than the usual White Westerner playing Asian roles of the era. Instead it was a completely mindless plot device thrown into the film towards the end. While his and Wong's characters barely interact, there is a love scene that appears out of no where AND makes no sense since the lady was already in love with another man. It looked as if there may have originally been much more to this but it was somehow cut, at least in part, from the film and they forgot to completely remove traces of this subplot.<br /><br />So, what looked like an exciting adventure film turned out to be a rather dull little film. The only big plus for the film were the great sets--they really were cool and made this B-movie look more like a higher budget feature film.<br /><br />So much promise--so little delivered.