Ik moest zo hard lachen toen ik naar de film keek dat ik mezelf bijna van kant maakte. Het is zo ongelooflijk slecht en je bent je er zo totaal niet van bewust hoe slecht het is, dat je onwillekeurig geschokt en ongelovig naar de film zit te staren. De dialoog is afschuwelijk, het acteerwerk is waardeloos (behalve dan dat Monroe het heel goed deed) en de regie is een schoolvoorbeeld van slechte timing. Maar wat de film echt de moeite waard maakt, zijn de actiescènes. Die kleine, goedkope juweeltjes kunnen zelfs concurreren met de ergste, slecht nagesynchroniseerde monstertjes. Voorbeelden: een vent sterft aan een schotwond in zijn schouder; mensen springen van een muur en vliegen 20 meter door de lucht; elke keer dat iemand zich snel omdraait of naar iets grijpt, krijg je het altijd populaire 'woesj'-geluidseffect. Deze film is afschuwelijk, maar het is een geweldige avondfilm als je wilt zien hoe slecht het maken van slechte films kan zijn.
I laughed so hard watching this movie I nearly killed myself. It is so unbelievably bad and so completely unaware of how bad it is that you can't help staring in shocked disbelief. The dialogue is horrible, the acting sucks (save for a pretty OK performance by Monroe), and the directing is a textbook of cheesy bad timing. But what really makes the film worth watching is the action sequences. These little cut rate gems rival even the worst overseas, badly dubbed monstrosities. Examples: A guy dies from a gunshot wound to the shoulder; people jump off walls and fly 20 feet in the air; Every time somebody turns quickly or reaches for something, you get the ever popular "whoosh" sound effect. This movie is horrible, but it's a great late night choice if you want to see just how bad bad film making can be.