Vertaald in het Engels als Hainan-kippenrijst, of South Sea-kippenrijst, neemt Kenneth Bi's 2004-schoonheid de voedselkant voor haar rekening op een manier die een beetje te veel doet denken aan Ang Lee's Eat Drink Man Woman, en die twee hebben meer dan culinaire geneugten met elkaar gemeen. De nieuwere uitgave wil eveneens op de voorgrond treden door internationale toeschouwers een prettige premisse voor te schotelen waarin iedereen vriendelijk en opgewekt is, en alles er fleurig en kleurrijk uitziet alsof het zo uit een Ikea-catalogus komt. <br /><0x3E> Niet noodzakelijkerwijs de grootste fouten, maar als je op zoek bent naar keiharde feiten, moet je elders zoeken, zeker nu Rice Rhapsody een duit in het zakje probeert te doen in de meer controversiële, namelijk homoseksualiteit, maar niet echt in staat is om kwesties van enige betekenis aan te pakken. Het doet het in elk geval redelijk goed op het gebied van de politieke correctheid, door het onderwerp zakelijk en zonder vooroordeel of sensatiezucht aan te snijden.<br /><0x3E> Ook de schrijfster Sylvia Chang komt erin voor, de regisseur van de bekende films Prinses D en 20-30-40, in een van haar betere rollen. Bovendien brengt de film door de introductie van een westerse uitwisselingsstudent in het proces, de kijkers in een multiculturele interactie van een variëteit die minder stereotiep is dan gewoonlijk, en dat is nog niet alles. Maar ondanks deze kwaliteiten culmineert Rice Rhapsody uiteindelijk in een vlakke, onopvallende ervaring die je niet lang zal bijblijven, in tegenstelling tot andere producten uit het assortiment, zoals de uiterst emotionele Yi Yi (2000).<br />Bovendien lijkt het besluit om dit een in Singapore gemaakt artikel te maken nogal willekeurig en bizar, vooral omdat de hoofdpersoon en de ster duidelijk terug willen naar iets wat verdacht veel lijkt op Taiwanees (Tjang komt uit Taiwan, voor het geval je je dat afvroeg).<br />Wat haar betreft doet ze het redelijk goed als restauranteigenares Jen, samen met drie succesvolle zoons wier seksuele geaardheid en levensstijl ze met tegenzin accepteert. Haar grootste hoop ligt bij de jongste zoon Leo (Lepham Tan), een student die op weg is een weg door het leven te vinden. De dingen gaan min of meer volgens het boekje voor de familie en Jens rivaal-zou-minnaar Kim Chui (Martin Yan), een mede-eethuiseigenaar, die wedijvert met haar lievelingsgerecht, Hainan-kippenrijst (zijn versie heeft in plaats daarvan eend). Dat wil zeggen, normaal, tot Jens zorgen over de kinderen die allemaal voor hetzelfde team spelen, op de voorgrond treden en ze Kim Chui's hulp inroept om de zaak te redden. Dit verwerft hij, of verwaardigt hij zich, door met Jen en de laatste vogel in het nest, de Franse intellectuele reiziger Sabine (Melanie Laurent) te krikken, in de hoop dat de twee een relatie zullen aanknopen die de jongen van de rand van de afgrond zal brengen. De plot die hieruit voortvloeit, bevat een aantal thema's, waarvan het meest memorabele het existentiële gesprek tussen Sabine en Leo is, dat voor een deel plaatsvindt op een kerkhof, puur voor het effect.<br />Natuurlijk loopt het plan een beetje uit de hand. Sabine speelt niet altijd volgens het script en toont over het algemeen meer belangstelling voor haar uitstapje naar Singapore dan voor Jen en haar koppelpogingen. Ze schrijft zich ook nooit echt in voor colleges, de officiële reden waarom ze in de stad is. Als je aan het front van Singapore bent, zou je, afgezien van een paar glimpen van Tiger Beer, de zelden gebruikte locatie nauwelijks opmerken, in tegenstelling tot wat wij doen.' Er is echter wel een hoogtepunt in de omgeving, met de knappe Maggie Q als Gigi, die extra tijd op het scherm doorbrengt met het opeten van hoofdgerechten in plaats van Leo te vergasten op haar overduidelijke charme.<br />En hoewel Sabine niet in staat is om eetstokjes te gebruiken (nog een keer lachen om de 'buitenlanders', waarom ook niet), moet gezegd worden dat Rice Rhapsody over het geheel genomen geen geld probeert te verdienen aan Aziatische versus westerse flauwekul, en ook maakt ze geen ophef over interculturele liefdesaffaires. Eigenlijk maakt ze helemaal geen ophef, ze kiest voor een alles-of-niets-benadering die grenst aan een ietwat ongewenste, en grotendeels ineffectieve, komische invalshoek. Laat ik volstaan met te zeggen dat het grootste moment van spanning zich tegen het eind voordoet bij een kookwedstrijd, en laat ons je vertellen dat het daarbij geen IJzeren Kok is.<br />Maar je hebt tenminste Sylvia Chang die een veelzijdig, geloofwaardig beeld schetst van zichzelf, en een film zonder absoluut storende of anderszins riskante aspecten.<br />Voor degenen die op een missie zijn om zo veel mogelijk films uit het gebied van China te bekijken (het klinkt bekend), is Rice Rhapsody waarschijnlijk een goede metgezel voor dingen als Duwhanden en zo. Het is ook de eerste internationale verfilming van JCE Productions, het begin van Jackie Chans inspanningen als wereldberoemde producer op het mondiale toneel, door zijn eigen bedrijf. Maar misschien nog wel belangrijker dan het bovenstaande, is dat Rice Rhapsody heel handig is om samen met je moeder of zusjes naar te kijken op een van die familiemiddagen die we zo nu en dan hebben. Geniet ervan en probeer het serieus te nemen: deze doet dat niet voor je.
Translated literally to English as Hainan Chicken Rice, or South Sea Chicken Rice, Kenneth Bi's 2004 polish galore rides the food angle in a manner a bit too reminiscent of Ang Lee's Eat Drink Man Woman, with the two having more than culinary delights in common. The newer release likewise wants to hop on the bandwagon by way of presenting international spectators with a pleasant premise where everyone's friendly and cheerful, and everything looks brightly colorful as if fresh out of an Ikea catalog.<br /><br />Not necessarily major faults, but if in the market for hard-hitting content, look elsewhere, let alone since Rice Rhapsody does attempt a dabble in the more controversial, namely homosexuality, but stops short of genuinely addressing issues of any meaningful disposition. At least it does reasonably well in the political correctness department, touching on the topic matter-of-factly and without prejudice or sensationalism. <br /><br />It also features auteur Sylvia Chang, director of notable flicks Princess D and 20-30-40, in one of her better performances. In addition, through the introduction of a Western exchange student into proceedings, the film engages viewers in multicultural interaction of a variety less stereotypical than usual, a substantial plus right there. However, despite these pros Rice Rhapsody in the end culminates in a flat, unremarkable experience that won't stay with you very long, unlike other products in its range, like excellently emotional Yi Yi (2000). <br /><br />Furthermore, the decision to make this into a Singapore-based item seems random and bizarre, especially since the main character and star obviously insist on reverting to what sounds suspiciously akin to Taiwanese (Chang's from Taiwan in case you were wondering).<br /><br />For her part, she does pretty well as restaurant owner Jen, straddled with three successful sons whose sexual orientation and lifestyle she reluctantly accepts. Her greatest hope lies with youngest offspring Leo (Lepham Tan), a student on his way to finding a path through life. Things go more or less as per normal for the family and Jen's rival-would-be-lover Kim Chui (Martin Yan), a fellow eatery proprietor competing with her titular signature dish, Hainan Chicken Rice (his version has duck instead). Normal, that is, until Jen's worries over the kids all playing for the same team begin to encroach, and she enlists Kim Chui's help in saving the day. This he attains, or deigns to, by shacking up French intellectual traveler Sabine (Melanie Laurent) with Jen and last bird in the nest Leo, hoping the two will strike up a relationship that'll bring the lad back from the brink. The ensuing plot involves a little bit of several themes, most memorable of these the existential discourse between Sabine and Leo, parts of which take place in a cemetery for sheer effect. <br /><br />Naturally, the plan goes slightly awry, with Sabine not always playing along the script and generally showing more overt interest in simply making the most of her Singapore jaunt instead of catering to Jen and her matchmaking schemes. She also never really signs up for classes, official reason for being in the city state to begin with. While on the Singapore front, save for a few glimpses of Tiger Beer you'd be hard pressed to even notice the seldom-used locale, opposite of what we've come to expect from Hong Kong, for example. There's one ambient highlight, though, with hottie Maggie Q stepping in as starlet Gigi, an underutilized extra idling screen time chomping on entrees instead of enlightening Leo with her obvious allure. <br /><br />And although Sabine's incapable of using chopsticks (laugh at the "foreigners" again, why not), overall one must assert Rice Rhapsody really doesn't try to cash in on any Asian vs. Western tripe, nor does it make a big deal of cross-cultural love affairs. In fact, it makes a big deal of nothing at all, opting for a smiles-all-around, friendly approach that borders on a somewhat unwanted, and largely ineffective, comedic angle. Suffice to say the greatest moment of tension throughout comes at a cooking contest towards the end, and let us tell you it ain't no Iron Chef at that.<br /><br />But at least you have Sylvia Chang pulling off a manifold, believable depiction of basically her own self, and a film devoid of absolutely any disturbing or otherwise risky aspects.<br /><br />For those on a mission to watch as many movies from the greater China region as possible (sounds familiar), Rice Rhapsody probably makes for a decent companion to stuff like Pushing Hands et al. It's also the first of JCE Productions' international iterations, marking the beginnings of Jackie Chan's endeavors as world-hugging producer on the global stage through is own outfit.<br /><br />Probably more than the above, though, Rice Rhapsody comes in handy for watching with your mom or sisters during one of those family afternoons we get once in a while. Have fun and try to take it seriously: this one won't do that for you.<br /><br />Rating: * * *