Deze film is, natuurlijk, artistiek failliet. Hij is ongekunsteld, saai en eerlijk gezegd onlogisch. Maar hij is op een vreemde manier toch best de moeite waard om naar te kijken... Niet helemaal volgens plan 9, waarbij je de hele tijd moet lachen, want de productiewaarden zijn hier helemaal niet zo slecht. Het 'Zij-wezen', hoewel een lachwekkend concept, ziet er heel indrukwekkend uit, met een beetje ongeloof <0xE2><0x80><0x93> ontreddering <0xE2><0x80><0x93> die natuurlijk van vitaal belang is voor een echte filmliefhebber. Het is jammer dat het wezen zo langzaam beweegt dat iedereen die erdoor wordt gedood er volkomen zielig uitziet.<br />De plot is een mengeling van clichés en goedkope hypnose, een zorg die in 1956 in de mode was, zoals je kunt zien. Er zijn een paar interessante gebieden die grotendeels nog niet zijn onderzocht: de grote zakelijke betrokkenheid bij de goede dr. Lombardi had een redelijk drama en een komedie kunnen opleveren. Deze gemiste kans is verre van het ergste van het verhaal: de relatie tussen de Andrea van Marla English en Lombardi en Erickson is rampzalig geschreven. We krijgen scènes voorgeschoteld die dagenlang tussen Lombardi en Andrea doorschommelen, scènes die helemaal niets nieuws vertellen, zoals we vanaf het begin wisten over Andrea's dilemma. Nog erger is de abrupte, vermoeiend voorspelbare 'romance' tussen Andrea en Erickson. Het acteerwerk is verstoken van charisma, humor en vaak zelfs de vaagste fysieke of emotionele uitdrukking. Misschien zouden deze marionetten een goede rol kunnen spelen in een Ballardiaanse verfilming, maar ze zouden niet de juiste houding hebben om dat voor elkaar te krijgen.<br />Lance Fuller geeft een soort onbedoelde, minimalistische, huichelachtige voorstelling van de sceptische dr. Erickson. Je krijgt eerlijk gezegd sympathie voor Lombardi, zo is de ongegronde, onverdiende zelfvoldaanheid van de 'rationele' Erickson. Cathy Downs' personage toont alleen maar belangstelling voor hem vanwege de beperkingen van de genreconventie. Ericksons strijd met Lombardi over Andrea's geest en de enige bedoeling van zijn humor, die bestaat uit scènes met de huisbedienden, zijn een van de zwakste, meest kruiperige scènes in de annalen van de film. Chester Morris, de enige ervaren en professionele acteur in de film, lijkt te weten hoe hij met dit bespottelijke materiaal moet omgaan, door het dodelijk serieus te nemen. Hij geeft een effectieve weergave van een zwijgzame, oppervlakkige showman die niet zo slim is als iedereen eindeloos beweert. Morris' scala aan gezichtsuitdrukkingen is belachelijk klein, gereduceerd tot een permanente frons, en bij nader inzien zou een beetje wrange humor en zwierigheid de film, als die al niet bij hem paste, misschien nog hebben doen slagen ook. Hij heeft tenslotte de snor en de zwarte cape van de archetypische schurk <0xE2><0x80><0x93> die je zo vaak tegenkomt in het rijpste stadium en in melodrama's.<br />Het is echt 'tegen alle verwachtingen'. <0xE2><0x80><0x93> zoals een zekere meneer Collins ooit kirde <0xE2><0x80><0x93> dat het leuk is om naar deze film te kijken. Misschien geeft de zwart-witfotografie het een zekere sfeer. De film werkt inderdaad, als je je ongeloof opzijzet, op het niveau van een B-film uit de jaren vijftig, zonder ooit de hoogte van dat genre te dreigen te bereiken. De meeste lol zit'm in het observeren van deze ongelukkige, zelfvoldane figuren <0xE2><0x80><0x93> die er maar net in slagen zich binnen een paar nogal ingewikkelde genreconventies te houden <0xE2><0x80><0x93> en het ontdekken van de onbedoelde vrolijkheid in wat ze zeggen en doen. Dus de moeite van het kijken waard <0xE2><0x80><0x93> het is gelukkig maar kort door de tegenwoordige maatregelen <0xE2><0x80><0x93> maar houd je verwachtingen laag!
This movie is, of course, artistically bankrupt. It is artless, tedious and frankly illogical. It is, however, rather watchable in an odd sort of way... Not quite in the Plan 9 fashion, where you're left laughing all the time, because the production values here aren't all that bad for the time. The "She Creature", whilst a risible concept, looks quite impressive, given a bit of disbelief-suspension - vital for any true lover of film, of course. 'Tis a shame the creature moves so slow as to make anyone killed by it look utterly pathetic.<br /><br />The plot is a mixture of clichéd horror and cut-price hypnotism, a concern which you can tell was topical in 1956. It has some interesting areas which are largely unexplored: the big-business involvement with the good Dr Lombardi could have made for some reasonable drama and comedy. This missed opportunity is far from the worst thing about the story; the relationship between Marla English's Andrea and both Lombardi and Erickson is abysmally written. We are presented with scenes that stutter on for days between Lombardi and Andrea; scenes that say nothing new at all, as we knew right from the start about Andrea's dilemma. Even worse is the abrupt, tiresomely predictable "romance" between Andrea and Erickson. The acting is devoid of charisma, humour and often even the vaguest physical or emotional expression. Perhaps these marionettes would make good human-fodder in a Ballardian concept, but they really wouldn't have the poise to achieve that.<br /><br />Lance Fuller gives a kind of unintended, minimalist-hammy performance as the sceptic-type Dr Erickson. You frankly end up rooting for Lombardi, such is the unfounded, uncalled-for smugness of the 'rational' Erickson. Cathy Downs' character only shows interest in him due to the constraints of genre convention. Erickson's battle of wills with Lombardi over Andrea's mind and the only intended humour, which comprises scenes of the house-servants, are some of the feeblest, most cringe-worthy scenes in the annals of cinema. <br /><br />The crucial figure is that of the sole experienced and professional actor in the film, Chester Morris, who seems to know how to handle this ludicrous material, by playing it deadly seriously. He actually gives an effective portrayal of a taciturn, smalltime showman who isn't quite as clever as everyone is endlessly saying. Morris's range of expressions is ridiculously small, reduced to a permanent frown, and, on second thoughts, perhaps some wry humour and flamboyance would have lifted the film, if even been out of character. He does, after all, sport the archytypal villain's moustache and black cape - so often found in the ripest stage and film melodramas. <br /><br />It really is 'against all odds' - as a Mr Collins once crooned - that this film is fun to watch. Perhaps it is the black-and-white photography that lends it some atmosphere. Indeed the film, if you suspend your disbelief, works on a 1950s B-Movie level, without ever threatening to reach the heights of that genre. Most of the fun is in observing these hapless, smug characters - only just managing to keep within some rather ropey genre conventions - and finding the unintended mirth in what they say and do. So, worth watching - it is mercifully brief by latterday measures - but do keep expectations very low!