Ik heb genoeg van Laurence Oliviers werk voor de bioscoop gezien om te begrijpen waarom voorgaande generaties hem beschouwden als de grootste acteur die ooit heeft geleefd. Ik werd aan hem voorgesteld in 'De jongens uit Brazilië', dus ik begreep het niet helemaal. Toen in 'Marathon Man' was hij ijzingwekkend. Pas sinds kort heb ik 'Wuthering Heights', 'Rebecca', 'Hamlet', 'Henry V' en 'The Entertainer' gezien. Hij was zonder enige twijfel geweldig. 'The Prince and the Showgirl' geeft een interessant beeld van dat beroemde 'tijdsbestek'-gedoe. De grootste acteur die ooit heeft geleefd speelt deze keer niet alleen met Marilyn Monroe, maar regisseert haar ook. Blijkbaar konden ze niet met elkaar overweg. Olivier had natuurlijk genoeg van haar laatkomers en haar buien. Hij was geen toonbeeld van diplomatie. Hij klaagde dat haar tanden er geel uitzagen op het scherm. Dat alleen al zorgde ervoor dat ze een paar dagen uit de running was. Maar nu, in 2005, kijken we naar de film en vergeten we al die amusante onzin, en wat zien we? De grootste acteur die er nog leeft, die acteert, ja, die stormt. Die de woorden en het ritme van Rattingan recht doet in de meest eerbiedwaardige theatertraditie. Zijn optreden, hoe amusant ook, lijkt volledig verankerd in 1957. Marilyn Monroe daarentegen reist met de tijd mee en haar optreden is vandaag de dag even fris en natuurlijk als het zijne stoffig en berekenend is. Ze is glorieus. Is het niet grappig hoe de tijd doet wat hij doet? Ik noem het gerechtigheid.
I've seen enough of Laurence Olivier's work for the cinema to understand why, previous generations, considered him the greatest actor that ever lived. I was introduced to him in "The Boys From Brazil" so I didn't quite get it. Then in "Marathon Man" he was chilling. Only recently I've seen "Wuthering Heights" "Rebecca" "Hamlet" "Henry V" and "The Entertainer". He was unquestionably great. "The Prince and the Showgirl" presents an interesting picture of that famous "test of time" thing. The greatest actor that ever lived is, this time, not only acting with Marilyn Monroe but he's also directing her. Apparently they didn't get along. Olivier was, naturally, fed up with her lateness and her moods. He wasn't a model of diplomacy. He complained that her teeth looked yellow on the screen. That alone put her out of business for a couple of days. But now in 2005 we look at the film, forgetting all those amusing bit of nonsense and what do we see? The greatest living actor, acting, yes, acting up a storm. Doing justice to Rattingan's words and rhythms in the most respectful theatrical tradition. His performance, amusing as it is, seems completely embedded in 1957. Marilyn Monroe on the other hand travels with the times and her performance is as fresh and natural today as his is stuffy and calculated. She is glorious. Isn't funny, how time does what it does? I call it justice.