De kleine, nietszeggende, knappe Jason Carns, een ogenschijnlijk gewone en bescheiden aardige man van de buren die vreselijk de kluts kwijt is, geeft een vreselijk geloofwaardige voorstelling als de nederige bewaker Eddie, die zijn verknipte, afwijkende, vleselijke kicks krijgt door te doen alsof hij een politieman uit Los Angeles is, die met veel plezier straathoertjes negeert, bepotelt en bevrijdt van onbetaalde seksuele gunsten, terwijl hij een pluizig uniform draagt en rondrijdt in een nep-politiewagen. Op een dag is Carns er getuige van dat een huisvrouw (de betoverende brunette Linda Harris) op het moment dat ze haar nietsnut van een man vermoordt, nog veel erger de kluts kwijtraakt en bezwijkt voor verdorven waanvoorstellingen waarin hij met Harris zijn sadistische gang gaat. Van de schokkende openingssequentie, waarin Carns wreed misbruik maakt van een bange prostituee, tot de elektriserende laatste confrontatie tussen Carns en Harris (compleet met een schokkende verkrachting en een opwindende achtervolging met een auto met draaiende motor), deze harde, agressieve, fel confronterende psycho-zieke ruige pornofilm van de overleden, grote Lee Frost maakt je doodsbang en brengt je van je stuk. De film beslaat 84 aangrijpende, van wreedheid doordrenkte minuten vol zenuwslopende dementie en perversiteit. De botte, no-nonsense aanpak van Frost, de spookachtige, etherische score die is gezet op een dreunend pseudo-discoritme (de genoemde score gaat ook gepaard met een steeds terugkerend thema van gefloten fluittonen), de vlakke, ongepolijste cinematografie die handig het eenvoudige, ploeterende ritme van het alledaagse leven van alledag vastlegt, de authentiek lugubere locaties in L.A., een aantal schokkende visualisaties van Carns' film. De ruige, ruige machtsfantasieën, de gemene, keiharde dialogen, de vaak schokkende, akelige, ruige seksscènes en de ongewoon sterke en geloofwaardige acteurs van een grotendeels onbekende cast (de enige bekende gezichten zijn de filmsterren Rene Bond en Uschi Digard als de meisjes van de massagesalon, plus Wes Bishop, een oude medewerker van Frost, als rechercheur en de legendarische uitbuiter Bob Cresse als de eigenaar van de massagesalon) zijn allemaal op hun best. Bovendien snijdt de harde, korrelige, bijna ondraaglijk vlijmscherpe rand van de film diep in de donkerste, meest primitieve en verontrustende uithoeken van de menselijke psyche. Verrek, dit onverslaanbare uitje heeft zelfs een prijzenswaardige gewaagde en provocerende ondertoon: het schandelijk misbruiken en mishandelen van macht en gezag, met vooral onthullende inzichten over rollenspel en hoe mannen seks gebruiken als middel om vrouwen volledig te domineren en te overheersen.
Short, blandly handsome Jason Carns, a seemingly ordinary and unassuming nice guy next door type gone horribly bug crazy wrong, gives a frightfully plausible performance as lowly security guard Eddie, who gets his twisted deviant carnal kicks by pretending to be a Los Angeles police officer who joyfully browbeats, manhandles and elicits unpaid sexual favors from street hookers while wearing a fuzzball uniform and driving around in a phony cop car. One day Carns witnesses a housewife (bewitching brunette Linda Harris) in the act of killing her no-account husband; this in turn causes the already seriously nuts Carns to go further around the bend and succumb to depraved delusional fantasies in which he has his sadistic way with Harris.<br /><br />From its shocking opening sequence depicting Carns cruelly taking advantage of a frightened prostitute to the electrifying final face-off between Carns and Harris (complete with jolting rape and an exciting last reel automobile chase), this harsh, aggressive, fiercely confrontational psycho sickie roughie porno from the late, great Lee Frost profoundly scares and unsettles, spewing forth 84 harrowing, brutality-ridden minutes that are jam-packed with plenty of nerve-jangling full-throttle dementia and perversity. Frost's blunt, no-nonsense direction, the eerie, ethereal score set to a pounding pseudo-disco beat (said score also boasts a haunting recurrent whistled theme), the flat, unpolished cinematography which adroitly captures the plain, plodding rhythms of mundane everyday life, the authentically lurid L.A. locations, several jarring visualizations of Carns' savage power trip fantasies, the mean, hard-hitting dialogue, the frequently quite startling all-out nasty rough sex tableaux, and the unusually strong and credible acting from a mostly no-name cast (the sole familiar faces are skinflick starlets Rene Bond and Uschi Digard as massage parlor girls, plus longtime Frost collaborator Wes Bishop as a detective and legendary exploitation producer Bob Cresse as the massage parlor owner) are all uniformly tops. Moreover, the film's hard, gritty, almost unbearably razor-sharp edge digs deep into the darkest, most base and disturbing wacko recesses of the human psyche. Hell, this unbeatable outing even possesses a commendably daring and provocative subtext: The flagrant abuse and mistreatment of power and authority, with especially revealing insights on role playing and how men use sex as a means to an end for totally controlling and dominating over women.