De acteurs in deze stompzinnige mislukking van een film lijken niet bij elkaar te passen. Richard Anderson is geen moment overtuigend als dokter die onderzoek doet naar het vreemde zombieachtige wezen, of als minnaar van de kunstenares/liefdesrelatie Elaine Edwards. Mevrouw Edwards is ook niet bijzonder overtuigend als kunstenares, maar samen zetten ze evenveel vuur op het scherm als een brandblusser. Het script van Jerome Bixby kan niet besluiten of de Gezichtloze Man een tragische held of een regelrecht monster moet worden, en uiteindelijk doet hij beide met horten en stoten. Wat wil zeggen dat geen van beide goed is. En iedereen die ooit een film van Edward L. Cahn heeft gezien, weet wat 'pedestrian' betekent. Aan het eind van de film blijkt hoe weinig de gezichtloze man werkelijk voor iemand betekende, en hoe dom al zijn slachtoffers waren.
The actors in this dull-witted failure of a film seem mismatched. Richard Anderson is not for one minute convincing either as a doctor investigating the strange zombie-like creature, or as a lover to the artist/love interest Elaine Edwards. Ms. Edwards is not especially convincing as an artist either, but together they start as much fire on screen as a CO2 extinguisher. Jerome Bixby's script can't decide whether to make the Faceless Man tragic hero or outright monster, and ends up doing both in fits and starts. Which goes to say that neither is done well at all. And anyone who's watched any Edward L Cahn film knows the meaning of "pedestrian" in spades. The end of the film proves just how little of a threat the Faceless Man really was to anyone, and consequently how stupid all his victims were.