Het is altijd onthutsend om te denken aan andere films over liefde en huwelijk en de verknipte banden die ontstaan als je ze vergelijkt met wat Ingmar Bergman in zijn scripts doet. Weg van de problemen die voortkomen uit zulke gevaarlijke clichés als de oude moeder die haar dochter verbiedt om samen te zijn met een man die ze gewoon niet aardig vindt, of het huwelijk dat onder druk komt te staan door invloeden van buitenaf. Misschien is dat laatste niet zo'n groot cliché als het misschien lijkt, maar Bergman gaat in zijn verhaal over Henrik Bergman en Anna Bergman met volledige, ongefilterde eerlijkheid te werk, zelfs op moeilijke momenten. Het is niet echt een van zijn beste scenario's, met hier en daar een foutje, en omdat het niet lang genoeg is (d.w.z. Scenes From a Marriage en Fanny & Alexander, die elk vijf uur duren), heeft het meer emotioneel verpletterende momenten, en zelfs onderkoelde momenten, die de meeste andere drama's over een problematische relatie in vergelijking daarmee tam zouden maken.<br />Dat gezegd hebbende, is het technisch gezien ook geen Bergman-film, maar wordt hij geregisseerd door Billie August met misschien een iets ander gevoel. Toch is het bij lange na geen Bergman-film, afgezien van specifieke keuzes in de muziek (ik denk niet dat Bergman de muzikale begeleiding zou hebben gebruikt, niet dat het dat doet). Het is niet goed, maar het geeft aan wat gewoonlijk anders en minder frequent is voor het materiaal) en vanwege de aard van het materiaal en de personages is het niet verwonderlijk dat de Beste intenties meer aan een Bergman-film doet denken dan aan August. Het ritme van het acteren voelt ook aan alsof het nog steeds uit die oude meesterwerken uit de jaren zestig en zeventig stamt. Hier krijgen we het verhaal te horen over hoe Henrik (Samuel Froler) en Anna (Pernilla August) man en vrouw werden. Het is in feite twee helften <0xE2><0x80><0x93> de eerste kant van het verhaal gaat over Karin Akerblom (Ghita Nmederby), Anna's moeder, en haar verwoede pogingen om die twee bij elkaar uit de buurt te houden. En in het begin stemt Anna toe, maar al gauw kan de genegenheid voor elkaar niet meer.' Het is niet kapot te krijgen, zelfs niet door een vroegere relatie van Henrik met een serveerster en de tuberculoseangst van Anna.<br />Veel specifieke scènes, zoals een heel harde (hoewel altijd onder de oppervlakte) scène tussen Karin en Henrik als ze hem zonder omhaal zegt dat hij weg moet gaan en nooit meer terug moet komen om Anna te zien, of als Anna na de dood van haar vader te horen krijgt van Johan (Max von Sydow, altijd geweldig om hem te zien, zelfs in beperkte tijd) dat ze een brief heeft vernietigd die ze naar Henrik wilde sturen. Zoveel hiervan is zo krachtig dat alle dialogen, alle kleine noten en emoties in de handeling doordringen tot de kernelementen van het drama. Soms had ik het gevoel dat ik nog diepere waarheden zag over ouders en kinderen (niet alleen Anna met haar moeder, maar ook Henrik met zijn gezin, want ze hebben allebei een bezoedelde relatie, maar hoeveel vergeving er ook wordt weggelaten of welke banden er ook worden doorgesneden, het laat ook zien hoe de kinderen worden zoals ze zijn) en een opvatting over de vrije wil versus het determinisme van zo'n beslissing. Dus dit alles is altijd fascinerend om te zien, die'verwording' van Bergmans ouders en hun worsteling om bij elkaar te zijn: Henrik als het soort kille, maar meelevende einzelg<0xC3><0xA4>nger/priester en Anna als de heel warme en innige aanstaande moeder, want ze hebben allebei de neiging om het hoofd in de nek te leggen.<br /> Het valt niet te zeggen hoeveel van wat zich in de tweede akte ontvouwt volledig overeenkomt met het leven van Bergmans ouders, maar wie zou dat kunnen zeggen? Het is allemaal om theatrale redenen gemaakt, maar wat uiteindelijk het meeste blijft hangen is de wrijving in hun huwelijk in het begin, wanneer ze verhuizen naar een klein arbeidersdorp waar Henrik als dorpsdominee wil werken. In dit gedeelte komen de tekortkomingen naar boven, maar geen grote, net genoeg om het vreemd en toch intrigerend te houden. Net als bij het personage Petrus, een rare kleine onruststoker die te ziekelijk en te gefrustreerd is om bij zijn ouders te wonen, nemen Henrik en Anna hem in huis, wat rampzalig uitpakt. Maar er moet óf meer context zijn met deze figuur (en inderdaad, een versie van deze film <0xE2><0x80><0x93> een miniserie voor de Zweedse televisie <0xE2><0x80><0x93> is twee keer zo lang) óf helemaal niets, aangezien alles wat er gezegd moet worden over de tweestrijd tussen hen beiden in feite in het subplot met de boze dorpeling Nordenson zit. En met het einde is het bevredigend, op een catharsis-achtige manier, hoewel het niet zo'n geweldig of zelfs volmaakt einde is als het geweest zou zijn als Henrik een bepaalde beslissing had genomen als hij Anna buiten ziet.<br />Ik zal niet zeggen wat, maar het doet er in elk geval niet toe. Wat _The Best Intentions_ tot een juweeltje in het Bergman-kanon maakt, is zijn vertrouwen in het publiek dat deze 'personages' als volwaardige menselijke wezens zal zien, die de grootste moeite hebben met maar één ding, compromissen sluiten en de ware betekenis van liefde voor elkaar, en dat is waar Bergman in de meeste van zijn films naar op zoek is. En wat dat enorm bevordert zijn de hoofdrolspelers, die halverwege een discussie (over de locatie van de bruiloft) het machtige terrein bereiken waar ze naar op weg zijn. August voldoet aan de eisen van haar personage, net als Froler, ook al wordt Froler iets meer ingeperkt door de aard van zijn eigen, zichzelf beperkende en onder druk gezette priester. Uiteindelijk maakt The Best Intentions van de autobiografie een prachtig gebruik voor een vaak hartverscheurend romantisch drama waarin het persoonlijke in het theatrale overgaat en de regie en het acteerwerk het beste naar voren brengen in Bergmans stem in zijn gouden eeuw.
It's always kind of staggering to think of other films that deal with love and marriage and the twisted ties that bind when compared to what Ingmar Bergman does in his scripts. Stripped away from the problems that come with such dangerous clichés like the old mother forbidding her daughter from being together with a man she just does not like, or with the marriage being strained by outside influences. Maybe the latter isn't much of a cliché as it might be a convention, but it's all dealt with by Bergman in his story of Henrik Bergman and Anna Bergman with complete, un-filtered honesty, even in the harsher moments. While it's not actually one of his very best scripts, with a couple of flaws here and there and it not being quite long enough (i.e. Scenes From a Marriage and Fanny & Alexander being five hours each), it has more emotionally shattering moments, and even under-stated ones, that would make most other dramas about a relationship in trouble meek in comparison.<br /><br />That being said, it's also not technically a Bergman film, but directed through Billie August with maybe a slightly differed sensibility. Yet it's not by that much, aside from specific choices in the music (I don't think Bergman would have used the musical accompaniment, not that it's bad but it tells of what is usually different and less frequent for the material), and because of the nature of the material and the characters, it's not surprising if the Best Intentions feels more like a Bergman film than August. The rhythm of the acting, too, feels like it still is out of those vintage masterpieces of the 60s and 70s. Here we're given the story of how Henrik (Samuel Froler) and Anna (Pernilla August) came to be husband and wife. It's basically in two halves- the first dealing with Karin Akerblom (Ghita Nørby), Anna's mother, and her dire attempts to keep the two away from one another. And at first Anna agrees, but soon the attachment to one another can't be broken, even through an early affair Henrik has with a waitress and Anna's tuberculosis scare. <br /><br />Many specific scenes, like a very harsh (though always under the surface) scene between Karin and Henrik, when she tells him point blank to leave and never come back to see Anna, or when Anna is told after the death of her father Johan (Max Von Sydow, always great to see him even in limited time) about how she destroyed a letter she found that she meant to sent to Henrik. So much of this is so powerful for how all of the dialog, all of the little notes and emotion in the action penetrate to the core elements of the drama. Sometimes I felt like I was seeing even deeper truths being reached about parents and children (not only Anna with her mother but Henrik with his family- both have tarnished relationships, but however much forgiveness is left off or ties severed shows also how the children become as they are), and a take on the free will vs. determinism of such a decision. So all of this is always fascinating, seeing this 'version' of Bergman's parents and their struggles to be together- Henrik the sort of cold yet compassionate loner parish/priest, and Anna the very warm and heartfelt soon-to-be-mother- as they both have head-strong tendencies. <br /><br />I can't say how much of what unfolds in the 2nd act holds up as being totally true to what Bergman's parents lives were, but then who could? It's all made for dramatic sake, anyway, but what ends up sticking most is the friction in their marriage early on, when they move away to a small, working-class village where Henrik wants to work as the village pastor. It's in this section that the flaws arise, but not big ones, only enough to keep it odd yet intriguing. Like the character of Petrus, who is a weird little trouble-maker who is too sickly and frustrated to live with his parents, so Henrik and Anna take him in, which turns out disastrously. But there needs to be either more context with this character (and, indeed, a version of this film- a mini-series for Swedish TV- is double the length), or nothing at all, as everything that needs to be said about the strife in the two of them is actually there in the sub-plot with the angered villager Nordenson. And with the ending, it's satisfying, in a catharsis way though it's not as great, or even perfect, an ending it could have been had a certain decision been made on Henrik's part when he sees Anna outside.<br /><br />I won't mention what, but it doesn't matter at any rate. What makes The Best Intentions a gem in the Bergman cannon is his trust in the audience to take these 'characters' as full-on human beings, who have the utmost trouble with one thing, compromise and the real meaning of love for one another- connection, which is what Bergman goes for in most of his films. And helping this greatly are the main actors, who elevate an argument mid-way through (regarding the location of the wedding) to the powerful terrain it's reaching for. August fits the requirements of her character just as Froler does, even if Froler ends up being slightly more constricted due to the nature of his own self-restrictive and hard-pressed priest. In the end, The Best Intentions makes wonderful use of autobiography for the stuff of an often gut-wrenching romantic drama where the personal goes into the theatrical, and the direction and acting brings out the best in Bergman's voice in his golden-age.