Een belangrijke film in de 'New Hollywood'-beweging, 'Bob & Carol...', is een innemende komedie die vandaag de dag misschien nog steeds gewaagd lijkt. De meesterlijke openingsscène (het is moeilijk te geloven dat dit de eerste film van Mazursky is) vol naakte lichamen brengt de sfeer goed en vertelt ons dat we naar iets anders kijken, naar iets nieuws. De film kronkelt en zit vol geweldige momenten, op een manier die vaak vreemd aandoet voor hedendaagse films. Het zijn allemaal veelzijdige personages; de humor is eerder te danken aan hun situatie en hun persoonlijkheid dan aan het feit dat ze de clou vormen.<br />De voorstellingen waar je voor moet oppassen zijn die van Gould en Cannon. Beiden zijn energiek en fris <0xE2><0x80><0x93> met Culp gaat het ook goed, maar hij is verzwakt doordat hij de tegenspeelster is van Natalie Wood. Ze is bepaald geen g<0xC3><0xAA>nante verschijning, maar het verschil in acteerprestaties tussen haar studio-ervaring en de naturalistische stijl van het eind van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig is duidelijk. Ze is nooit helemaal overtuigend en belemmert haar personage niet, zoals Cannon (zij en Gould waren terecht allebei genomineerd) wel doet.<br />De laatste scène is opbeurend en gedenkwaardig, en het publiek raakt in een roes.
An important movie in the 'New Hollywood' movement, 'Bob & Carol...' is an engaging comedy that still might seem daring today. The masterful opening scene (it is hard to believe that this is Mazursky's first movie) replete with nude bodies sets the mood well and tells us that what we're seeing is something different, something new. The film meanders and is full of great moments, in a way that often seems alien to contemporary movies. These are all multi-faceted characters - the humor is mined from their situations and their personalities, rather than being punchline driver.<br /><br />The performances to watch out for are those particularly from Gould and Cannon. Both are energetic and fresh - Culp is fine too, but weakened by playing opposite Natalie Wood. She isn't an embarrassment by any means, but the difference in acting from her studio experience, to the more naturalistic style of the late 60s/70s is apparent. She's never quite convincingly there, not inhibiting her character as Cannon (she and Gould deservedly were both nominated) does.<br /><br />The final sequence is uplifting and memorable, leaving the audience on a high.