Nadat ik op de middelbare school de rol van 'Ruth' had gespeeld, heb ik veel dierbare herinneringen aan 'The PoP'. Deze hysterische Australische versie van de operette deed me hardop lachen. Wat heerlijk om de kunst van Gilbert en Sullivan zo'n honderd jaar vooruitgeschoven te zien worden! De grappen, de gezichtsuitdrukkingen, het modernisme, het tempo en de lyrische veranderingen, de beweging... allemaal gedaan om te amuseren. Mijn klassieke musicus-echtgenoot keek ook en genoot intens van de humor en de theatrale momenten. Mijn jonge kinderen keken, zongen mee en lachten <0xE2><0x80><0x93> denk eens aan het effect dat een Victoriaanse operette normaal gesproken zou hebben op 3 kinderen die meer geïnteresseerd waren in SpongeBob en Yu-Gi-O!! Dagen later zongen ze nog steeds mee. De aanpassing werkt voor mij. Maar ik ben geen purist. Ik hou van een beetje kleur in mijn leven, ik hou van goed zingen (zelf getraind worden) en ik zie geen enkele reden waarom ik mijn kinderen mee zou slepen naar de victoriaanse tijd als die ook naar ons toe kan komen!
Having performed the role of "Ruth" at secondary school, I have many fond memories of "The PoP". This hysterical Australian version of the operetta had me laughing aloud. How wonderful to see the art of Gilbert and Sullivan brought forward around 100 years! The jokes, the facial expressions, the modernisms, the tempo and lyric changes, the movement... all done to entertain. My classical musician husband also watched and thoroughly enjoyed the humour and theatricals. My young children watched, sang along and laughed - consider the effect a Victorian operetta would normally have on 3 kids more interested in SpongeBob and Yu-Gi-O?! Days later they were still singing away. The adaptation works for me. But I'm not a purist. I like to have a bit of fun and colour in my life, I appreciate good singing (being trained myself) and I see no reason why I should drag my kids into Victorian times when it can travel towards us!