'Metropolitan' is als een sieraad dat mooi en een beetje versierd is, en nog steeds pretentieloos (misschien heeft iemand anders het ook zo beschreven <0xE2><0x80><0x93> ik wil niet plagiaat plegen!). Het klinkt misschien niet als de meest onderhoudende film om te zien, maar voor mij is het heel plezierig. Er wordt veel en veel gepraat, wat niet voor iedereen is weggelegd, maar het is ook een verfrissende afwisseling van al die films die je op je hoofd slaan met luidruchtigheid, geweld en cinematografische seks. En veel van de personages zijn heel sympathiek. Mensen zoals ik, bij wie een avondje met vrienden bordspelletjes spelen hoort, zouden zich nauw verwant voelen met de kinderen die hier worden afgebeeld.<br />Een van Whit Stillman. Het grote voordeel van Charley is dat hij afwijkt van het Hollywood-cliché dat alle rijke mensen slecht, idioot of schuldig zijn. Uit wat ik over hem heb gelezen, blijkt dat hij heel goed op de hoogte is van de wereld van de Amerikaanse rijken, en dus weet hij waar hij het over heeft. Belangrijker nog, hij is er ook heel goed in om de menselijke natuur in het algemeen te laten zien. In zijn films spelen aardige mensen en klootzakken een grote rol, en dat geldt natuurlijk voor alle soorten mensen.<br />Eén grappig fragment toont de grote hindernissen die de personages Tom en Charley moeten nemen als ze van Manhattan naar Long Island proberen te rijden <0xE2><0x80><0x93> de meesten van ons zouden er niet zoveel moeite mee hebben, maar vanwege Tom en Charley is dat wel het geval. Maar Stillman kleinert hen niet en maakt geen karikaturen van hen. Ze komen over als volledig menselijk en als mensen met wie we ons kunnen inleven.<br />Stillman verwerkt ook morele boodschappen in zijn films, maar gelukkig zijn ze anders dan de hardhandige, politiek correcte en saaie boodschappen in zoveel andere films. Ik weet niet of hij een christen is of niet, maar hij toont in alle drie de films een subtiel respect voor de christelijke waarden, wat in de afgelopen decennia in Hollywood een zeldzaamheid is geweest. Maar ik betwijfel of Pat Robertson zijn films zou aanbevelen, aangezien ze een grote verscheidenheid aan menselijke deugden en ondeugden laten zien zonder eenvoudige zwart-witboodschappen. Naast een soort mini-eposverhaal over Tom, Charley en Audrey, zijn er door de hele film heen een paar onderhoudende bijrollen, die vaak bestaan uit bijeenkomsten tussen vrienden. Het licht excentrieke personage van Nick is vooral grappig en aantrekkelijk, en helpt de puzzelstukjes in elkaar te passen. Charley, Tom en Audrey zijn goede afspiegelingen van aardige, intelligente maar onhandige pubers, en hoewel ze zich in rijke kringen in Manhattan bewegen, maken ze veel van de tienerangst mee die andere minder fortuinlijke kinderen ervaren, en ze dienen als een soort 'Alleman'-personages.<br />'Metropolitan' is niet zo gepolijst als de andere twee uitstekende films van Stillman, 'Barcelona' en 'The Last Days of Disco', maar het is mijn favoriete van de drie vanwege de personages. Er zit humor in alles, en een heleboel schrijnendheid.
"Metropolitan" is like a little piece of jewelry which is beautiful and a bit ornate, and still unpretentious (maybe someone else described it this way too--I don't mean to plagiarize!). It might not sound like the most entertaining movie to watch, but for me its very enjoyable. It has lots and lots of talk, which isn't everyone's cup of tea, but its also a refreshing change from so many movies which bang you over the head with loudness, violence and graphic sex. And many of its characters are very likable. People like me whose idea of a good time includes an evening with friends playing board games would feel a close kinship with the kids portrayed here.<br /><br />One of Whit Stillman's many strengths is that he goes against today's Hollywood stereotype of showing all rich people as evil, idiotic or guilt-ridden. From what I've read about him, he is very familiar with the world of the American wealthy, and so he knows what he's talking about. More importantly, he's also very good at showing human nature in general. In his movies, people with lots of money include nice people and jerks, and that's how it is, of course, in all classes of people.<br /><br />One funny segment shows the big hurdles that the characters Tom and Charley have to overcome when they try to drive from Manhattan to Long Island--most of us wouldn't have as much trouble, but because of Tom and Charley's privileged background they don't have an easy time of it. Yet Stillman doesn't belittle them or turn them into caricatures. They come across as fully human and people with whom we can empathize.<br /><br />Stillman also includes moral messages in his movies, but thankfully they are unlike the heavy-handed, politically-correct and dreary messages in so many other movies. I don't know if he is a Christian or not, but he shows subtle respect in all three movies for Christian values, which has been a rarity during the past few decades in Hollywood. I doubt, though, whether Pat Robertson would be likely to recommend his films, as they show a wide variety of human virtues and vices without simple black-and-white messages.<br /><br />In addition to a sort of mini-epic storyline involving Tom, Charley and Audrey, there are several little entertaining side-shows throughout the movie, often consisting of get-togethers amongst a circle of friends. The slightly eccentric character of Nick is especially funny and appealing throughout, and helps tie things together. Charley, Tom and Audrey are good portrayals of nice, bright but awkward adolescents, and although they move in rich Manhattan circles, they go through much of the teenage angst that other less fortunate kids experience, and they serve as sort of "Everyman" characters.<br /><br />"Metropolitan" isn't as polished as Stillman's other two excellent movies, "Barcelona" and "The Last Days of Disco," but its my favorite of the three because of its characters. There is humor throughout, and lots of poignancy.