'Quel Maledetto Treno Blindato' alias 'Inglorious Bastards' uit 1978 is een uiterst onderhoudend stukje oorlogs-uitbuitingscinema dat je is gebracht door niemand anders dan cultregisseur Enzo G. Castellari. Het vertoont veel overeenkomsten met de klassieke 'The Dirty Dozen' van Robert Aldtrich (1967), alleen is dit een zuivere, ontzagwekkende Italiaanse uitbuiting uit het eind van de jaren zeventig. De succesvolle Hollywoodsterren van 'The Dirty Dozen' worden vervangen door beroepsuitbuiters als Bo Svenson en, het gedenkwaardigst, de grote Fred Williamson. In het Frankrijk van 1944 staat een stel Amerikaanse soldaten uit WW2 op het punt naar een krijgsgevangenengevangenis te worden gebracht voor andere vergrijpen, als de vrachtwagen van de militaire politie waarin ze worden vervoerd plotseling wordt aangevallen door Duitsers. Vijf van hen maken van de gelegenheid gebruik om te ontsnappen, onder wie een officier (Bo Svenson) en de supersterke zwarte Pvt. Fred Canfield (Fred Williamson). Ze besluiten naar Zwitserland te vluchten, wat niet gemakkelijk is, omdat ze zowel de militaire politie als de Duitsers tegenover zich hebben... In wezen verenigen de vijf alle kenmerken die de twaalf leden van de 'Dirty Dozen' hadden. In wezen zijn Bo Svenson en Fred Williamson de helden van de roedel, Williamson de stoere en supercoole zwarte gast en Svenson de slimme strateeg. De rest van de cast bestaat uit een oplichter met affiniteit met grappen en diefstal, in wezen de man die verantwoordelijk is voor de grappige rol, een jonge sukkel die het de hele film bijna in zijn broek doet, en een sinistere, racistische eikel. De andere spelers zijn bekende gezichten voor fans van uitbuiting, en ik was vooral blij om de grote Donal O'Brien in een kleine rol te zien. Toch is de voornaamste reden om naar hem te kijken Fred Williamson, die opnieuw de koelheid zelve is. De film heeft niet de geweldige verhaallijn of karaktertekening van 'The Dirty Dozen', maar dat wordt goedgemaakt door een heleboel actie, explosies, bloedige gevechten en af en toe vrouwelijke naaktheid. Desalniettemin is de film lang niet zo buitensporig gewelddadig als ik had verwacht (en hij is ook niet erg smerig). Toch is dit een hoogst vermakelijk en geweldig vermaak om naar de film _War/Action_ te kijken, die ik al mijn medeuitbuiters van harte kan aanbevelen!
"Quel Maledetto Treno Blindato" aka. "Inglorious Bastards" of 1978 is a highly entertaining little piece of War/action exploitation cinema brought to you by no one else than cult-director Enzo G. Castellari. This has many similarities to Robert Aldtrich's classic "The Dirty Dozen" (1967), only that this one is pure, awesome late 70s Italian exploitation. The prolific Hollywood stars of "The Dirty Dozen" are replaced with exploitation regulars like Bo Svenson and, most memorably, the great Fred Williamson. In France of 1944, a bunch of WW2 US-Army soldiers are about to be brought to a POW prison for different offenses, when the Military Police truck they are being transported in is suddenly attacked by Germans. Five of them take the opportunity to escape, among them an officer (Bo Svenson) and the super-tough black Pvt. Fred Canfield (Fred Williamson). They decide to flee to Switzerland, which is not easy, since they have both the Military Police and the Germans against them... Basically, the five unite all the characteristics that the twelve members of the "Dirty Dozen" had. Bo Svenson and Fred Williamson basically are the heroes of the pack, Williamson being the tough and super-cool black dude and Svenson the clever Strategist. The rest of the bunch include a trickster with an affinity to jokes and theft, basically the guy responsible for the fun-part, a young wuss who almost wets his pants throughout the film, and a sinister and racist jerk. The supporting cast includes a bunch of familiar faces for exploitation fans, I was especially delighted to see the great Donal O'Brien in a small role. Still, the main reason to watch this is Fred Williamson, who is, once again, coolness personified. The film does not have the great storyline or character-drawing of "The Dirty Dozen", but it makes up for this with lots of action, explosions, bloody battle and occasional female nudity. Even so, the film is not nearly as outrageously violent as I had expected it to be (and neither is it very sleazy). Yet, this is a highly entertaining and great fun to watch War/Action flick that I highly recommend to all my fellow exploitation-buffs!