Dit klinkt misschien niet als een aanbeveling, maar als je het over het onderwerp van de film hebt, is 'pijnlijk' eigenlijk een goed woord om de genialiteit van THE GREY ZONE te omschrijven. Directeur Tim Blake Nelson heeft een fascinerende vertolking gemaakt van de Sonderkomando, de Joodse concentratiekampgevangenen die de nazi's helpen om voor zichzelf een paar extra maanden van leven te garanderen, en ook wat comfort dat de andere gevangenen is ontzegd. Het script en de cast zijn even effectief. David Arquette bewijst dat hij niet alleen maar de idiote bastaardzoon van de familie Arquette is met een indrukwekkende vertolking; Harvey Kietel en Steve Buscemi zijn briljant als altijd. De film is echt geweldig, en maakt hem tot de grootste Holocaust-film die ik ooit heb gemaakt. Het belang van de Sonderkomando, zo stelt Nelson briljant, is misschien wel het belangrijkste dat we ooit hebben gezien; we denken misschien dat het nobel van ons is om onze broeders te verraden om ons eigen leven te redden, maar we zouden zeker van gedachten veranderen als we daadwerkelijk voor deze keuze kwamen te staan. Uiteindelijk impliceert Nelson briljant dat de nachtmerriewereld van de Sonderkomando misschien toch niet zo heel veel verschilt van onze alledaagse werkelijkheid.
This might not sound like a recommendation, but when you consider the film's subject matter, "painful" is actually a good word to describe THE GREY ZONE's brilliance. Director Tim Blake Nelson has crafted a fascinating portrayal of the Sonderkomando, Jewish concentration-camp prisoners who help the Nazis in order to ensure for themselves a few extra months of life, as well as creature comforts denied to the other prisoners. The script and cast are equally effective. David Arquette proves himself to be not merely the idiot bastard son of the Arquette family with a powerful performance; Harvey Kietel and Steve Buscemi are brilliant as always. The film's real strength, making it the greatest Holocaust film I've ever seen, is its relevance; we may think ourselves to noble to sell out our brethren to save our own lives, but we would certainly reconsider if actually faced with this choice. In the end, Nelson brilliantly implies that perhaps the nightmare world of the Sonderkomando is really not so different from our own workaday reality.