Toto the Hero is een van die zeldzame films die met elke keer dat je hem bekijkt beter wordt (en je zult hem keer op keer willen zien). Er zijn genoeg niveaus om de doorgewinterde filmdeconstructionist tevreden te stellen, maar tegelijkertijd is het verhaal innemend eenvoudig en ogenschijnlijk naïef. Aan de oppervlakte een verhaal over een verloren liefde, een persoonsverwisseling, een familietragedie, leven/dood en tulpen. Als je dieper graaft, vind je een complexe subtekst over taal en subject-identiteit die filosofie, psychoanalyse en de rol van de media zelf omvat. Joyce, Levi Strauss, Freud en Lacan worden genoemd naast talloze verwijzingen naar film en televisie. Kijk naar de opening van Sunset Boulevard van Billy Wilder of lees de eerste bladzijde van Joyce' boek. 'Portret van de Kunstenaar als Jongeman na Toto en je begrijpt wel wat ik bedoel. Een werkelijk subliem stuk film dat vaardig de postmoderne aanstellerij weet te vermijden die veel van Van Dormaels tijdgenoten veroordeelt.'
Toto the Hero is one of those rare films that improves with each viewing (and you will want to watch it again and again) there are enough levels going on to satisfy the hardened movie deconstructionist but at the same time the story-telling is engagingly simple and seemingly naive. At the surface level a narrative of lost love, mistaken identity, family tragedy, life/death and tulips. Dig deeper and there is a complex reflexive subtext about language and subject identity that encompasses philosophy, psychoanalysis and the role of the media itself. Joyce, Levi Strauss, Freud and Lacan are cited alongside countless references to cinema and television. Watch the opening of Billy Wilder's Sunset Boulevard or read the first page of Joyce's Portrait of the Artist as a Young Man after Toto and you may catch my drift. A truly superb piece of cinema that skillfully manages to avoid the post-modern posturing that condemns many of Van Dormael's contemporaries.