De Verdwijning is een film die alleen mensen met ijs in hun aderen ooit kunnen vergeten. De invalshoek is absoluut briljant, van het begin tot het eind. Ik voelde Saskia's angst toen ze in eerste instantie dacht dat ze Rex kwijt was, en haar beschrijving van haar droom bezorgde me koude rillingen. Toen ze verdween, was Rex' combinatie van woede, frustratie, angst en verdriet een kwelling om naar te kijken. Een bijzonder krachtig moment was toen hij het portier zo hard dichtsloeg dat het raam in stukken uiteenspatte.<br />Het was ook heel moeilijk om toe te kijken hoe Rex in alle opzichten werd verteerd door zijn zoektocht naar Saskia, hoewel het onvermijdelijk was. In veel gevallen was Rex' beschrijving van zijn daden ontstellend, vooral wanneer hij zich op Saskia concentreert en wij zijn auto zien. Het was verschrikkelijk om Saskia zo hartelijk op hem te zien reageren, want ze wist wat er zou gebeuren. De hele film lang heerste er een overweldigend gevoel van onheil en isolement, alsof dit een wrede wereld was waar zelfs in de meest idyllische omgeving het kwaad op de loer lag en het zinloos was om ertegen te vechten. Rex ondergaat een van de meest aangrijpende emotionele beproevingen van alle filmpersonages ooit, en wanneer hij aan het eind van zijn Latijn is, lijkt zijn cruciale beslissing buiten de context zo krankzinnig, maar de kijkers begrijpen dat het echt zijn enige keus is. Het einde was zo schokkend, vooral de manier waarop, dat ik het bijna uitschreeuwde, en ik zal het laatste shot nooit vergeten. De Verdwijning had je in elke filmles kunnen laten zien, als een voorbeeld van perfectie. Materiaal dat gewoon een middelmatige thriller had kunnen zijn, leek door George Sluizer te zijn veranderd in een uiterst aangrijpende filmervaring. En dat is het juiste woord, want een film als De Verdwijning is niet alleen maar kijken <0xE2><0x80><0x93> hij is ervaren.<br />Ik schat dat ik in mijn leven zo'n zevenhonderd films heb gezien, en horror is mijn favoriete genre. Ik heb maar twee films gezien die me zo bang maakten dat ik me na afloop niet eens meer kon bewegen. De ene was _Psycho_, die ik 10 jaar geleden heb gezien toen ik nog maar 12 was. De andere was pas dit jaar <0xE2><0x80><0x93> _De Verdwijning_.
The Vanishing is a movie only those with ice in their veins can ever forget. The direction is absolutely brilliant, from the opening frames until the very end. I felt Saskia's fright when she thought she lost Rex initially, and her description of her dream made me feel chills. When she disappeared, Rex's combination of rage, frustration, anxiety, and grief was torture to watch. A particularly powerful moment was when he slammed the car door shut so hard the window crumbled into pieces.<br /><br />Watching Rex become consumed in every way by his quest to find Saskia was also extremely difficult to watch, although it was certainly inevitable. I found the professor's description of his actions appalling in many cases, the most notable one being when he fixates on Saskia and we see his POV. Seeing Saskia warmly respond to him was devastating, knowing what would happen. Throughout the film there was an overwhelming sense of doom and isolation, like this was a cruel world where even in the most idyllic settings evil lurked everywhere and attempting to fight it was futile. Rex undergoes one of the most harrowing emotional ordeals of any movie character ever, and when he is at the end of his rope his crucial decision would seem so insane out of context but viewers understand that it really is his only choice. The shock ending, especially the way it was done, almost made me scream, and I will never forget the final shot. The Vanishing could be shown in any film class on direction, as an example of perfection. Material that could have been turned into just a mediocre thriller with would have seemed like a lame twist was turned by George Sluizer into an utterly harrowing filmgoing experience. And that is the right word, because a movie like The Vanishing is not just watched-it is experienced.<br /><br />I estimate I have seen around 700 movies in my life, and horror is my favorite genre. I have only seen two films that left me so scared that after they ended I couldn't even move. One was Psycho, which I saw 10 years ago when I was only 12. The other one was just this year-The Vanishing.