Alec Guinness is geweldig in deze film. Als de film begint, zwerft hij door Londen met een verslaggever op sleeptouw, die een vaatje rum bij zich heeft. Hij loopt een bank binnen en slaat met zijn vuist op de balie, terwijl hij om glazen vraagt. Een verbijsterde Donald Pleasance, die een bankbediende speelt, kijkt hem aan en zegt: 'We hebben geen glazen.' Alec Guinness kijkt ongelovig om zich heen en zegt: 'Geen glazen? Wat doe je als er beroemdheden binnen komen?' Dit soort humor is de kern van de film.<br />Guinness koopt een vervallen pier en slentert door de zaak, die vol zit met verveelde gepensioneerden die naar goedkope toneelvoorstellingen kijken. De pier is al tientallen jaren aan het afbrokkelen, maar hij blaast er nieuw leven in door een danszaal te bouwen en drank aan te bieden. De plaatselijke politici hebben andere ideeën, en Guiness komt erachter dat ze hem om de tuin hebben geleid en dat ze, dankzij de rechten die in hoog aanzien staan, van plan zijn de pier voor de helft van de prijs terug te kopen. Hij is hen te slim af door de pier als een schip te registreren, de politici tegen zich in het harnas te jagen en 'cruises' aan te bieden voor mensen die last hebben van zeeziekte. Het is een cruise die nooit ergens heen gaat, maar wel eten, dansen, muziek en zelfs een radarscherm voor de wat rijpere mensen. Het is allemaal heel keurig en charmant. Guinness laat zijn danspassen zien, dat is pas leuk.' is een climax die te maken heeft met een baggerboot, en dan aan het eind een opzwepend liedje, begeleid door de geesten van Guinness' voorouders (allemaal gespeeld door hem, natuurlijk); het liedje gaat net lang genoeg door om je aan het lachen te maken om het bizarre ervan.<br />Dit is misschien niet een van de beste rollen van Guinness, maar het blijft een grappige film.
Alec Guinness is wonderful in this movie. As the movie starts, he wanders around London with a reporter in tow, carrying a keg of rum. He walks into a bank and bangs on the counter, demanding drinking glasses. A stunned Donald Pleasance, playing a bank clerk, stares back and says "we don't have glasses." Alec Guinness looks around in disbelief and says "No glasses? What do you do when famous people come in here?" It's this kind of humor that permeates the film.<br /><br />Guinness purchases a run-down resort pier and strolls through the place, which is filled with bored pensioners watching cheap stage shows. The pier has been falling apart for decades, but he breathes new life into it by creating a dance hall and offering spirits. The local politicians have other ideas, and Guiness finds out that they have hoodwinked him and, through the rights of eminent domain, plan to purchase the pier back at half the price. He outwits them by registering the pier as a ship, enraging the politicians, and offers "cruises" for people prone to seasickness. It's a cruise that never goes anywhere, but offers food, dancing, music, and even a radar screen for the more mature folks. It's all very proper and charming. Guinness shows off his dance moves, there's a climax involving a dredging boat, and then a bouncy little song at the end accompanied by the ghosts of Guinness's ancestors (all played by him, of course); the song goes on just long enough to make you laugh like hell at the weirdness of it.<br /><br />This might not be one of Guinness's best roles, but it's still a fun movie.