Na het zien van de voorvertoningen had ik mijn vermoedens al. Na het zien van de film werden die alleen maar bevestigd. Het lijkt veel op de liefde van dezelfde regisseur, Nigel Cole, en we hebben iets gemeen: een stijl die je het best kunt omschrijven als langdradig, die een zekere sfeer oproept zonder al te direct te zijn. Ik denk dat je het wel leuk moet vinden, maar ik ben meer een fan van regisseurs die een kader of mijn tijd niet bederven. Vooral in de eerste helft draait het hele verhaal om één grap: dat het ongepast is voor beschaafde dames om naakt te poseren. (En die grap is maar matig interessant voor mensen die in een minder puriteinse omgeving leven.) Hoewel de oppervlakkige manier waarop de dood van John wordt behandeld wel interessant is.' Zo'n beetje alles wat er in het begin is. Later komen er meer thema's bij: familieproblemen, de nadelen van succes, groepsspanningen, het contrast tussen provincialisme en Hollywood.<br />De mentaliteit van het kleine stadje wordt goed geportretteerd en de acteerprestaties (vooral die van Helen Mirren) zijn zeker bovengemiddeld. Maar dit is zo gericht op een bepaalde demografische en leeftijdsgroep dat alle anderen in het script vergeten lijken te zijn. Zelfs de problemen van Jem worden voornamelijk vanuit een ouder perspectief bekeken.
After seeing the previews I already had my suspicions. After seeing it, these were only confirmed. A lot like love from the same director Nigel Cole and this have something in common: A style that can best be described as lingering, setting some atmosphere without being very much to-the-point. I guess you have to like this but I'm more a fan of directors who do not spoil a frame or my time. Especially in the first half the whole story revolves around one joke: that it is inappropriate for civilized ladies to pose naked.(And that joke is only mildly interesting for those living in less puritan environments.) Although the sketchy way the death of John is handled is interesting that's about all there is in the beginning. Later more themes are thrown in: family problems, downsides of success, group tensions, contrast between parochialism and Hollywood.<br /><br />The small-town mentality is well portrayed and acting (especially Helen Mirren) is certainly a cut above average. But this is so targeted at a certain demographic and age group that everyone else seems to be forgotten in the script. Even the problems of Jem are mostly viewed from an older perspective.