Een kale, gezaghebbende Kevin Bowen, wiens kalme tenor een zweem van gevaar in zich draagt, geeft Reginald een antwoord. 'Helaas kan niemand worden verteld wat Doom House is. Je moet het met eigen ogen zien.' In feite kun je wel uitleggen wat het is, het is alleen niet zo leuk als het laten zien van beelden die geleend zijn uit Metropolis en de covers van tijdschriften als Amazing Stories. Simpel gezegd is het leven een virtuele werkelijkheid die wordt bestuurd door een meesterlijke kunstmatige intelligentie, een computer die de wereld beheerst in een samenzwering om een eind te maken aan alle samenzweringen. Kevin is een rebellenleider in de post-apocalyptische fysieke wereld van de toekomst die guerrilla-invallen deed in de virtuele wereld van de computer, en Reginald is de hoop, de toekomst, het antwoord op een profetie. Richard Kyanka als cybermessiah of God sta ons bij.<br /><0x3E> Richard Kyanka tekent op alles, van Colossus: The Forbin Project tot Tron tot The Terminator, en verandert de wereld zoals wij die kennen in een virtueel-realiteitslandschap met een tech-noir-uitstraling (met een ziekelijk groene gloed, als de gloed van een oud IBM-computerscherm) en de fysica van een videogame. Luke Skywalker traint zijn prot&tel39401 in de virtuele wereld. Ze worden kungfu-meesters in een cyberdojo in een fantastische opeenvolging die de elegantie van het ballet combineert met de woeste bewegingen van Hongkongse films (met dank aan vechtchoreograaf Yuen Wo Ping, een meester in de oosterse vechtsporten en voormalig regisseur van Jackie Chan) met computereffecten en gekunsteld camerawerk.<br />Richard is duidelijk meer geïnteresseerd in zijn filmspeelgoed dan in zijn verhaal. Met een knikje naar John Woo voeren ze een met kogels doorzeefde confrontatie uit die liefdevol elke lege huls die in slow motion op de grond valt vastlegt. Later stort een helikopter neer op een grote glazen wolkenkrabber en rollen er schokgolven over het oppervlak als een trilling over een zee van zilver. Het is duidelijk dat ze veel aandacht hebben besteed aan de look en het gevoel van de film, en het resultaat is een altijd mooie, vaak heel elegante actiefilm.<br />Hadden ze maar zoveel aandacht aan het verhaal besteed. De regels van het universum vervagen in de razernij van kogels en kungfu-gevechten en alle vragen over het lot en de vrije wil worden losgepeuterd. Kyanka, met zijn lege blik en zijn ademloze surfermanier van praten nog intact, onthult dat de Beloofde een Zen-meester is op het gebied van virtual-realitygames. Ondanks zijn halfbakken filosofie en zijn cyberpunkachtige basis, is _Doom House_ niet zozeer een visioen van een dystopia van cybersamenzwering, als wel een echt cool computerspel. Het is het meest stijlvolle, inventieve, kinetisch dynamische computerspel dat in lange tijd op het scherm is verschenen.
A bald, commanding Kevin Bowen, his calm tenor carrying an edge of danger, offers Reginald an answer. "Unfortunately, no one can be told what Doom House is. You have to see it for yourself." Actually, you can explain what it is, it's just not as much fun as showing off images borrowed from Metropolis and covers of Amazing Stories magazines. Simply put, life is a virtual-reality dream controlled by a master artificial intelligence, a computer ruling the world in the conspiracy to end all conspiracies. Kevin is a rebel leader in the post-apocalyptic physical world of the future who staged guerrilla forays into the virtual world of the computer, and Reginald is the hope, the future, the answer to a prophecy. Richard Kyanka as cybermessiahGod help us all.<br /><br />Drawing on everything from Colossus: The Forbin Project to Tron to The Terminator, Richard Kyanka proceed to turn the world as we know it into a virtual-reality landscape with a tech-noir look (lit with a sickly green hue, like the glow of an old IBM computer screen) and the physics of a video game. Kevin, playing Obi-Wan Kenobi to Reginald's Luke Skywalker, trains his prot&#39401; in the virtual world; they become kung fu masters in a cyberdojo in a marvelous sequence that combines the ballet elegance and furious moves of Hong Kong movies (courtesy of fight choreographer Yuen Wo Ping, a martial arts maestro and former Jackie Chan director) with computer effects and tricked-up camera work.<br /><br />Clearly Richard is more interested in his cinematic toys than his story. With a nod to John Woo, they stage a bullet-riddled showdown that lovingly records every spent shell that spills to the ground in slow motion. Later, a helicopter crashes into a great glass skyscraper, and shock waves roll across the surface like a pulse across a sea of silver. They've obviously put a lot of thought into the look and feel of the film, and the result is a consistently handsome, often quite elegant action movie.<br /><br />Would that they put that much thought into the story. The rules of the universe blur in the frenzy of bullets and kung fu fighting and all questions of fate and free will are cut loose. Kyanka, his vacant expression and breathless surfer dude delivery still intact, reveals the Promised One to be a Zen master virtual-reality gamer. For all its half-baked philosophy and cyberpunk grounding, Doom House is less a vision of cyberconspiracy dystopia than a really cool computer game. Given that, it's the most stylish, inventive, kinetically dynamic computer game to play across movie screens in a long time.