Het is waar dat Edgar Bergan en Charlie McCarthy veel effectiever waren in hun nationale publiek op de radio dan in de film. Dat kwam door de close-up van de film op Bergens gezicht <0xE2><0x80><0x93> hij kon niet verbergen dat zijn lippen een beetje bewogen. Op een podium in een nachtclub of in een vaudevilletheater was hij te ver weg om zijn lippen te zien bewegen. Op film niet.<br />Maar Bergan en McCarthy zetten buikspreken op de kaart. 'Oom Claude's stem' en bracht er een bijtende humor in, waardoor de dummy een echte persoonlijkheid kreeg: een slimme, kleine man, met oog voor de dames en oog voor het lastigvallen van mensen die hij niet mocht (onder wie Fields). De vete tussen McCarthy en Fields was een afspiegeling van de huidige vete tussen Fred Allan en Jack Benny, alleen waren Allan en Benny allebei echt. Maar op de radio was Charlie even echt als 'Oom Claude', dus deed het er niet toe dat het een blok hout was dat werd gemanipuleerd om een echte man van het leven te maken. Het publiek was dol op Charlie en herinnerde Fields aan zijn alcoholisme, vooral aan zijn grote, rode neus. En het publiek genoot van de dreigementen van Fields dat hij Charlie een ritje op een cirkelzaag zou geven.<br />Vanwege de sterke persoonlijkheid van McCarthy kijkt zelfs vandaag de dag het publiek naar deze film en heeft het de neiging de lichte lipbewegingen van Bergen te negeren. Charlie is de echte belangstellingsfactor, niet Edgar <0xE2><0x80><0x93> hier speelt hij een hardwerkende jongeman die graag met Vicki Whipsnade (Constance Moore) zou willen trouwen, maar zich erbij neerlegt dat ze in plaats daarvan met een rijke jonge nietsnut wil trouwen. Bergen zou kunnen acteren (kijk maar naar zijn optreden in I HERINNER MAMA, als de vriend/echtgenoot van Ellen Corby, en zijn komische scène met Oskar Homolka over de bruidsschat). Maar hij hoefde hier niet als Bergen op te treden <0xE2><0x80><0x93> het enige wat hij hoefde te doen was Charlie zijn werk laten doen (en trouwens ook Mortimer Snerd zijn werk laten doen, in twee scènes). De trucjes die de regisseur toepaste om scènes te creëren waarin Charlie zonder Bergan verschijnt, zijn zelfs nog effectiever, omdat ze het idee van een onafhankelijke, komische persoonlijkheid die uit de paspop tevoorschijn komt, versterken.<br />Voor Fields zijn er ook veel uitgelezen momenten. Zijn wandeling, zogenaamd naakt na een douche, over het circusterrein <0xE2><0x80><0x93> verborgen achter mensen die spullen dragen, of olifanten en andere dieren, totdat een dame begint te gillen en flauwvalt (en Fields zich eindelijk fysiek aan het publiek openbaart) is een juweeltje. Dat geldt ook voor het feit dat hij het verlovingsfeest van de Bel-Goodies heeft verpest, eerst door zijn krankzinnige pingpongwedstrijd, en vervolgens door het feit dat hij per se wilde vertellen hoe zijn leven ooit was gered door een intelligente ratelslang (zonder te beseffen dat mevrouw Bel-Goody er een hekel aan heeft als er zelfs maar over slangen wordt gesproken). De manier waarop hij omgaat met het circuspersoneel, met de idiote Grady Sutton, met de vakbondsleider Edward Brophy, en met de verschillende mensen die kaartjes voor het circus kopen, of die zijn naam verkeerd uitspreken als 'Larceny Slang' zijn van onschatbare waarde. Net als zijn eigen poging tot buikspreken: hij doet het zo dat je zijn lippen niet kunt zien bewegen, maar je kunt gewoon niet geloven dat hij met zijn stem gooit. Nou, hij gooit op dat moment met stof of iets anders. Maar het zijn zijn voortdurende confrontaties met McCarthy, waarvan hij er een paar verliest (hij heeft er een waarin hij Charlie moet omkopen om zijn mond te houden), die de aandacht van het publiek vasthouden. De film is een van Fields beste, en hij verdient het dat hij nog steeds zo populair is.
It is true that Edgar Bergan and Charlie McCarthy were far more effective in their national audience on radio than in the movies. This was due to the close-up affect of cinematography on Bergen's face - he could not hide the fact that his lips moved a little. When on a stage in a nightclub or in vaudeville he'd be too far away to be seen moving his lips. Not so on film. <br /><br />But Bergan and McCarthy put ventriloquism on the map. Their act and radio show took the art of throwing one's voice and brought a biting humor to it, giving the dummy a real personality: a wise guy little man, with an eye for the ladies and an eye for making trouble for people he did not like (among whom was Fields). The feud of McCarthy and Fields mirrored the contemporary feud of Fred Allan and Jack Benny, except that Allan and Benny were both real. But on radio Charlie was as real as "Uncle Claude" was, so the fact that it was a block of wood that was manipulated fighting a real life man did not matter. The public just loved Charlie reminding Fields of his alcoholism, in particular his large red nose. And the public loved the threats of Fields to give Charlie a ride on a buzz saw.<br /><br />Because of the strong personality of McCarthy, a movie audience even today looks at this film and tends to ignore Bergen's slight lip movements. Charlie is the real personality of interest, not Edgar - here playing a hard working young man who would like to marry Vicki Whipsnade (Constance Moore) but is resigned that she wants to marry a wealthy young wastrel instead. Bergen could act (look at his performance in I REMEMBER MAMA, as Ellen Corby's boyfriend/husband, and his comic scene there with Oskar Homolka regarding the dowry). But he did not have to act as Bergen here - all he had to do was let Charlie do his job (and, for that matter, let Mortimer Snerd do his work too in two scenes). The tricks used by the director to have scenes where Charlie appears without Bergan are just even more effective, as they enhance the idea of an independent comic personality coming out of the dummy.<br /><br />For Fields there are many choice moments too. His walk, supposedly naked after a shower, across the circus grounds - hidden behind people carrying items, or elephants and other animals, until a lady screams and faints (and Fields is finally physically revealed to the audience) is a gem. So is his wrecking the Bel-Goodies engagement party, first by his mad ping pong match, and then by his insistence of telling the story of how his life was saved once by an intelligent rattlesnake (not realizing that Mrs. Bel-Goody hates even the mention of snakes). His interactions with the circus staff, with the idiotic Grady Sutton, with labor union organizer Edward Brophy, and with the various people buying tickets for the circus, or for that matter mispronouncing his name as "Larceny Whipsnake" are priceless. So is his own attempt at ventriloquism: he does it so you can't see his lips move, but you just can't believe he is throwing his voice. Well he is throwing dust or something else at that moment.<br /><br />But it is his running confrontations with McCarthy, some of which he actually loses (he has one where he has to bribe Charlie at one point to keep quiet) that maintains the audience's attention. The film is one of Fields' best ones, and deservedly retains it's popularity to this day.