Ik moet toegeven dat ik echt genoten heb van de originele Sister Act. Misschien komt het door mijn religieuze opvoeding, maar de aanblik van de nonnen die door Whoopi Goldberg werden gecoacht om do-wop en Motown in hun koormuziek te integreren, kietelde altijd mijn humor. Dus verheugde ik me met groot genoegen op het vervolg. Helaas is er nergens een lach te bekennen. Het origineel heeft het materiaal gedolven van de onwaarschijnlijke combinatie van een brutale Las Vegas-wannabe-zangeres die de geschifte nonnen in het klooster tot oneerbiedigheid inspireert. Het vervolg brengt Goldberg terug in een hoogst onwaarschijnlijke ontwikkeling en in plaats van de zingende nonnen krijgen we... zingende tieners in weer een muf 'laten'. Wauw! Wat origineel en slim! Dit verhaal is in 1930 tot op de draad versleten en er is niets grappigs aan de kinderen in kwestie. Eigenlijk zijn ze net zo grappig als een amputatie. Afgezien van het feit dat er letterlijk geen geloofwaardige reden is waarom de Goldberg-figuur een beroemdheid uit Las Vegas zou achterlaten om een school in de binnenstad te helpen, zou je gemakkelijk kunnen denken dat Goldberg een of andere komedie opvoert waarin ze de oneerbiedige tieners aanpakt. In plaats daarvan speelt ze de eerlijke man voor een stel niet-grappige kinderen. Er zijn geen klassieke Whoopi-momenten en ze ziet er vreselijk verveeld uit. Bovendien, waarom moet ze 'undercover' gaan? Het slaat nergens op. Net zomin als het feit dat de wereld in deze film een collectief geheugenverlies lijkt te hebben. Hoewel haar personage op de cover van tijdschriften staat en de paus op een media-evenement heeft ontvangen, herkent niet alleen geen van de tieners haar, maar ook geen van de volwassenen of de mannelijke leden van de docentenstaf. De film komt even tot leven als de nonnen uit de eerste film een cameo-nummer doen, maar de hoofdpersonen zoals Maggie Smith (ik hoop dat ze goed werd betaald), Kathy Najimy en Wendy Makkena doen er niet toe. En wat nog erger is, als de stomvervelende zangwedstrijd de film afsluit, weet je dat de show in de problemen zit, omdat alle deelnemers beter lijken dan de groep waar je voor zou moeten zorgen om te winnen. Het is net zo'n puinhoop als wanneer je zonder Novacaine naar de tandarts gaat.
I have to admit I truly enjoyed the original Sister Act. Perhaps it is my religious upbringing, but the sight of the nuns being coached by Whoopi Goldberg to integrate do-wop and Motown into their choir music never fails to tickle my funny bone. So it was with great pleasure that I looked forward to the sequel. Unfortunately, there is nary a laugh to be found. The original mined the material of watching the unlikely combination of a sassy Las Vegas wannabe singer inspire the zany cloistered nuns to irreverence. The sequel brings Goldberg back to the fold in a highly unlikely development and in place of the singing nuns we get...singing teens in another stale 'let's put on a show and save the day' scenario. Wow! How original and clever! This story was threadbare in 1930 and there is nothing funny about the kids in question. In fact, they are about as funny as an amputation. Overlooking the fact that there is literally no credible reason for the Goldberg character to leave behind being a Las Vegas headliner to help at a floundering inner city school, one could easily see some comedy being mined from Goldberg tackling the disrespectful teens. Instead, she plays straight man to a gaggle of unfunny kids. There are no classic Whoopi moments and she looks terribly bored. Also, why is she required to go "undercover" to teach these kids and keep her real identity from the male members of the teaching staff? It makes no sense. Nor does the fact that the world in this film seems to have undergone collective amnesia. Despite her character being on the cover of magazines and having entertained the pope in a media event, not only do none of the teens recognize her, but neither do any of the adults nor the male contingencies of the teaching staff. The film does come briefly to life when the nuns from the first film do a cameo number, but the main returnees such as Maggie Smith (I hope she was paid well), Kathy Najimy and Wendy Makkena are irrelevant. Even worse, when the lame-brained singing competition caps the film, you know the show is in trouble when ALL of the competitors seem better than the group you are supposed to be rooting for to win. A total mess akin to having dental surgery without Novacaine.