Ik heb hem drie jaar lang op video bekeken voordat ik hem kocht. Op de een of andere manier kwam ik er gewoon niet aan toe. Wat bezielde me? Ik heb er een paar recensies over gelezen, de meeste waren middelmatig of honend, en ik dacht dat het een waardeloze opname zou zijn voor het tv-programma _CBC Doc_, met een paar pratende hoofden die uitleggen (duh) waarom ze denken dat Kurt Weill een muzikaal genie is.<br />Toen heb ik die film bekeken en wow! Ten eerste is het geen documentaire! Het is een concertfilm met verbazingwekkende uitvoeringen van Weills muziek door sterren als Nick Cave, William S. Burroughs (!), Lou Reed, Mary Margaret O'Hara, David Johansson, Elvis Costello en P.J. Harvey, onder anderen, die ongelooflijke interpretaties van Weills werk geven. De film speelt zich af in een oud pakhuis en roept zowel de vroege industriële periode waarin Weill werkte op als de vervreemdingstechniek van Brechts theater.<br />Ik kan niet beschrijven hoe geweldig dit werk is. Als je een Brecht-purist bent, vind je dit misschien een beetje te ontzagwekkend, maar als je een open geest hebt en van uitdagende en inventieve muziek houdt, moet je dit zien.<br />Wat me zo sterk trof, was dat Weills muziek nooit paste in wat iedereen voor'muziek', 'opera' of 'pop' zou houden, maar dat hij ze allemaal combineerde in een poging de kunst te verzoenen met de politiek die hem in die tijd omringde. Zijn muziek was de soundtrack voor de opkomst van het nazisme in Europa en zijn schokkende scores zijn achteraf gezien nog verontrustender.<br />Lang leve WEILL!
I actually owned this on video for three years before watching it. Somehow, I just didn't get around to it. What was I thinking? I read some reviews of it, most were either mediocre or sneering and I thought the work would be a lame shot on video CBC doc with some talking heads explaining (duh) why they think Kurt Weill is a musical genius.<br /><br />Then I watched this film and WOW! First of all, it's not a documentary! It's a concert film with amazing renditions of Weill's music by luminaries such as Nick Cave, William S. Burroughs(!), Lou Reed, Mary Margaret O'Hara, David Johansson, Elvis Costello and P.J. Harvey, amongst others doing incredible interpretations of Weill's work.<br /><br />The film is interestingly staged in an old warehouse that evokes both the early industrial period in which Weill worked as well as the alienation technique of Brecht's theatre.<br /><br />I can't describe how wonderful this work is. If you are a Brecht purist you may find this a little too awesome, but if you have an open mind and enjoy challenging and inventive music, you must see this.<br /><br />What struck me so powerfully was that Weill's music never fit into what anybody would mistake as a 'musical' or 'opera' or 'pop', but amalgamated them all in an attempt to bridge art with the politics that surrounded him at the time. Weill's music was the soundtrack to the rise of Nazism in Europe and his haunting scores are even more disturbing in retrospect.<br /><br />LONG LIVE WEILL!