Verrassend genoeg vond ik deze dvd verstopt in een donker en afgelegen deel van een plaatselijke dvd-winkel, voornamelijk gereserveerd voor films uit de B-categorie, kunst en indiemateriaal. Omdat ik zelf een metalhead ben, vond ik het geweldig om een documentaire te zien die ingaat op de meest controversiële en'verboden' stijl van muziek/kunst/leven ter wereld. Het was een beetje een vreemde ervaring.<br />De eerste paar seconden van de film, toen de vertrouwde intro van Number of the Beast begon, met de clips van metalheads op het scherm, huiverde ik. De haartjes in mijn nek gingen overeind staan. Ik voelde iets heel zeldzaams, ik voelde: ik ben thuis, schatje! Ik zal niet gaan doorzeuren over de dingen die iedereen weet. Ja, deze film is geweldig. Het heeft die zeldzame sfeer die alleen een echte metalhead kan creëren, zoals Sam Dunn. Als je een echte rocker bent, voel je je op één lijn met de man, dan weet je waar hij het over heeft en waarom, maar als je niet van metal houdt, is het moeilijk iets van de betekenis te begrijpen.<br />Mijn grootste probleem met deze dokter is hetzelfde als dat van de anderen: het is te oppervlakkig. Voor mij gaat het te veel over satanisme, bloed en het in brand steken van kerken. Voor mij gaat metaal daar niet over. Metaal is een vorm van expressie, een manier van leven. Ik wilde meer zien over metaal van over de hele wereld. '<br />Voor een antropoloog maakt Dunn zich veel te druk over de verschillende stijlen van back en death metal, in plaats van metaal te beschouwen als een fenomeen en cultuur over de hele wereld. Hij concentreert zich op de Verenigde Staten en Noorwegen, maar dat is slechts een klein stukje van het grote geheel. Hoe zit het met de rest van Europa? Hoe zit het met oostelijk metaal of andere delen van de wereld? Hoe zit het met de andere soorten metaal? Ik wilde meer horen over de verschillende soorten, de geschiedenis en de pioniers van elk ervan... enzovoort, hoe die in de loop der jaren geëvolueerd en getransformeerd zijn, en wie de kunstenaars zijn die dat mogelijk hebben gemaakt.<br />'In een notendop: het is te eenzijdig, het perspectief is te smal. Ik weet het.' Het duurt maar 90 minuten, maar het had gekund. Oké, misschien zit ik hier haarkloverij te verkopen. Ik geef toe, het is een behoorlijke documentaire, en voor zo'n (vergeef me de term) amateurteam is het een heel goede film over metaal, maar ik bleef het knagende gevoel houden dat er 'iets ontbreekt', dat het op de een of andere manier niet compleet is, en ik denk dat de meeste mensen dat gevoel hebben over deze documentaire. De interviews zijn heel goed gedaan, maar met de verkeerde mensen. Ik wilde meer grote namen horen, meer naambanden en echte pioniers van het metaal. Ik weet dat de film erg lowbudget is, en waarschijnlijk konden ze dat niet.' Ik betaal niet voor een interview met Ozzy, Lars, Joacim Cans of zelfs Serj Tankian, maar die stukjes uit een documentaire over metaal mis ik echt. Afgezien daarvan is het een aangename ervaring, en ik kan het aanbevelen voor elke metalhead en niet-metalhead daar.
I surprisingly found this DVD hidden in dark and secluded section of a local DVD store, mostly reserved for B grade flicks, art and indie material. Me being a metal-head myself, was thrilled about watching a documentary that digs into the world's most controversial and "forbidden" style of music/art/life. The experience was a little odd.<br /><br />The first few seconds into the film, when the all familiar intro of Number of the Beast began, with the clips of metal-heads on screen, I shivered, the hairs on the back of my neck standing up. I felt something very rare, I felt "I'm at home, baby!" \m/ I won't go ramble on about the things everyone knows. Yes, this film is awesome. It has that rare atmosphere, that only a true metal-head could create, like Sam Dunn. If you are a true rocker, you'll feel in sync with the guy, you'll know what he is talking about and why, but if you aren't into metal, you'll have a hard time understanding some of the meaning.<br /><br />My biggest problem with this doc, is the same as the others: it's too superficial. For me, it's too much about satanism, gore and torching of churches. For me, metal is not about that. Metal is a form of expression, a way of life. I wanted to see more about metal from around the world.<br /><br />For an anthropologist, Dunn is far too concerned about the different styles of back and death metal, rather than reviewing metal as a phenomenon and culture around the world. He focuses on the US and Norway, but that is just a little piece of the big picture. What about the rest of Europe? What about eastern metal or other regions of the world? What about the other genres of metal? I wanted to hear more about the different genres, the history and pioneers of each of them...etc, how those evolved and transformed over the years, and who are the artists that made it happen.<br /><br />In a nutshell, it's too one-sided, too narrow perspective. I know it's only 90 minutes, but it could've been done. Okay, I'm maybe splitting hairs here. I agree, it's a decent documentary, and for such an (pardon the term) amateur team, it's a very good film about metal, but it left me with a nagging feeling of "something's missing", it's somehow not complete, and I guess that's what most people are feeling about this documentary. The interviews are very well done, but with the wrong people. I wanted to hear more big names, more name bands and real pioneers of metal. I know the film is very low-budget, and they probably couldn't pay for an interview with Ozzy, Lars, Joacim Cans or even Serj Tankian, but I really miss those bits from a documentary about metal. Other than that, its a pleasant experience, and I recommend it for every metal-head and non-metal-head out there.