Ik verwacht nooit echt dat ik van Franse films zal houden, net zomin als ik verwacht dat ik van escargots of kikkerbilletjes zal houden. Maar dat deed ik wel. Ik zette de film op dvd en had daardoor de mogelijkheid om de film nog eens te bekijken als ik het gevoel had dat ik hem 'niet snapte'.<br />Als je op zoek bent naar een actiefilm, vergeet het dan maar. 'Zo'n soort film ben ik niet,' zou hij zeggen. De aantrekkingskracht van de film komt voort uit de menselijke spanningen die tussen de personages bestaan, en niet alleen tussen Sarah Silver (Leelee Sobieski) en Mr. Zao (James Hong, wiens acteercarrière teruggaat tot 'Love is a Many Splendoured Thing', 1955). Er is een verstrengeling van frustratie, achterdocht, jaloezie, wrok, woede, futiliteit, wanhoop en schurkenstreken. Over dit alles heen ligt de seksuele spanning die tussen Sarah en Zao nooit wordt geconsumeerd en ook waarschijnlijk nooit zal worden geconsumeerd en die de film een onheilspellend gevoel geeft. Er is een gevoel van naderend onheil. De ramp manifesteert zich echter in een richting die niet was voorzien toen de hoofdrolspeelster, Sylvia Martin, wier plaats Sarah wilde innemen, dodelijk gewond raakte. Het effect op Sarah, die een zogenaamde vloek over Martin had uitgesproken, is dat Sarahs leven verandert.<br />Een van de meest intrigerende aspecten van de film was het personage van Caroline (Maria Loboda) die op Emmanuelle Beart lijkt. Een meisje dat om de ouder wordende Zao heen hangt en erop vertrouwt dat hij haar vogels te eten geeft, en dat de belichaming van onschuld zou moeten zijn, is doordrenkt van jaloezie (op de 'artiste'), kwaadaardigheid (haar onderschepping van Sarahs afscheidsbrief is werkelijk wraakzuchtig) en hebzucht <0xE2><0x80><0x93> wat bijna tot haar dood leidt als ze hongerig de vergiftigde taart meegrist.<br />Zao is ook complex. Een man die de gruwelen van de Japanse invasie van China heeft meegemaakt en lijdt aan de verbittering die het gevolg is van zijn afgeslachte kind, is zo vriendelijk om Sarah te helpen, die duidelijk niet voor zichzelf kan zorgen. Maar hij maakt een dodelijke taart klaar met Sarah's taart. Ze had hem afgewezen omdat hij haar melodramatische zelfmoordpoging had gedwarsboomd.<br />Andere personages zijn ook goed getroffen. De stelende buurman Castellac, die tegen Zao zegt dat als Zao hem nodig heeft, hij er is om te helpen <0xE2><0x80><0x93> terwijl hij Zao's fles wijn inpikt. Zijn seksuele frustratie, die voortkomt uit een gebrek aan erkenning na zijn pensionering (hij was een ge<0xC3><0xBC>niformeerde spoorwegbewaker), wordt deels verzacht doordat hij boven de overloop Sarahs orgastische kreten kan horen, die op hun beurt leiden tot de intrigerende 'petitie' van de bewoners. De film begint en eindigt met het motief van de rolschaatsers, waardoor de film tot op de minuut nauwkeurig klopt. Ondanks het fatale ongeluk, de aanranding en de moordzuchtige bedoelingen was er niets veranderd.<br />Eén kritiek: Leelees Australische accent niet!
I never really expect to enjoy French films anymore than I would think that I would enjoy escargot or frog legs. However, I did. I took the film out on DVD and consequently had the facility to go back over the film when I felt that I "didn't get it".<br /><br />If you're looking for an action film, forget it. "I'm not that kind of film" it would say. The appeal in the film is generated by the very human tensions that exist between the characters, and not just between Sarah Silver (Leelee Sobieski) and Mr Zao (James Hong, whose acting career goes back to "Love is a Many Splendoured Thing" 1955). There is an interlacing of frustration, suspicion, jealousy, spite, anger, futility, despair, and villainy. Overlaying all of this is the sexual tension which is never consummated, nor is ever likely to be, between Sarah and Zao, which endows the film with a sense of foreboding. There is a feeling of imminent disaster. The disaster, however, manifests itself in a direction not anticipated when the lead actress, Sylvia Martin, whose place Sarah wanted to supplant, suffers fatal injuries. The effect on Sarah who had placed a so-called hex on Martin is to change Sarah's life.<br /><br />One of the most intriguing aspects of the film was in the character of Caroline (Maria Loboda) who looks like Emmanuelle Beart. A girl who hovers around the aging Zao and relies on him to feed her birds, and who should be the very embodiment of innocence, is riddled with jealousy (for the 'artiste'), malevolence (her interception of Sarah's parting letter is truly spiteful), and greed - which nearly results in her death when she hungrily snatches up the poisoned cake.<br /><br />Zao is also complex. A man who has suffered the atrocities of the Japanese invasion of China and suffers from the bitterness which resulted from his slaughtered child(ren), kindly succours Sarah who is clearly not looking after herself. But he prepares a lethal cake with Sarah's sleeping pills which he had formerly substituted with rice grains, when she tried to commit suicide, after she rejected him. She rejected him because he had frustrated her melodramatic moment of suicide.<br /><br />Other characters are well drawn too. The thieving neighbour Castellac who tells Zao that if Zao needs him, he's there to help - as he filches Zao's bottle of wine. Suffering from lack of recognition in his retirement (he was a uniformed railway guard) his sexual frustration is partially assuaged by listening over the landing to Sarah's orgasmic cries which, in turn, lead to the intrigue of the 'petition' from the residents.<br /><br />The entire film is shot in shadows and darkness to match the dark motives of the denizens. The film began and ended with the motif of the roller-skaters which brought the film to a pinpoint in time. Nothing was different despite the fatality, sexual assault, and murderous intentions.<br /><br />One criticism: Leelee's Australian accent wasn't!