Ik word vrolijk van dit soort films, want het komt maar zelden voor dat een film zo'n hoge lat legt en zo veel succes heeft. Ik wil niet alleen de schrijver/regisseur Paul Andrew Williams complimenteren met zijn ijzersterke verhaallijnen, maar ook met de uitstekende uitvoeringen van de acteurs.<br />Dit is een uiterst onplezierige film, waarmee ik wil zeggen dat hij over duistere onderwerpen gaat. Het is moeilijk om naar te kijken. Maar ik kan me niet herinneren dat ik acteurs heb zien werken om hun salaris te verdienen, vooral niet de twee hoofdrollen van de ongelooflijke Lorraine Stanley en de jonge Georgia Groome, wier doodsbange gesnik me volledig van mijn stuk bracht. Terwijl ik toekeek hoe Lorraine Stanley schuld en verantwoordelijkheid met zich meedroeg (vooral haar scène terwijl ze op de bank zat te luisteren), drong het tot me door hoe moeilijk het moest zijn om te acteren. Ik spoelde de film twee keer terug, verbaasd over het overweldigende realisme van haar reactie op wat er gebeurde. Ik was niet overdreven of minimalistisch, maar ik kon me gewoon niet voorstellen dat dit personage op een andere manier zou reageren, nog geen haar op mijn hoofd. Kijken naar een acteur die zo precies zijn doel treft, deed me denken aan alles wat ik nooit voor een camera kon presteren en waarom ik nooit acteur wilde worden: ik weet dat ik zelfs na jaren studeren en oefenen niet in staat zou zijn tot dit soort precisie. Deze actrice loopt de hele film rond met een afgetobd gezicht en haar fundamentele menselijkheid boort dwars door de latex en make-up heen op een manier die je nooit precies laat raden wat er in haar omgaat. Ze is gewoon fantastisch.<br />En ik wil de slechteriken niet weglaten. Soms doen ze dat niet.' Ze verdienen de lof die ze verdienen, want we vinden het heerlijk om ze te haten, maar zonder hen kun je niet zo hard uithalen naar de goeien als je zou willen, en vooral Johnny Harris haalt met opmerkelijke doeltreffendheid uit naar de louche, kwaadaardige, enigszins dikke Derek, die de immoraliteit van de personages op zijn mouw draagt en de joint zo ongeveer op de best mogelijke manier laat stinken. Idem dito naar de rest van de slechteriken, voor wie je, dat beloof ik je, geen enkele sympathie zult hebben. Nadat ik vroeg in de avond naar een afschuwelijke film met een groot budget met top-Hollywood-types heb gekeken, kan ik niet anders dan me concentreren op het contrast tussen het in elkaar rammen van een klok in een grote budgetfilm en het zweet en bloed in een liefdesarbeid steken die van Londen tot Brighton moet zijn gegaan.<br /><br />Er is een enorm verschil <0xE2><0x80><0x93> en uit sommige opmerkingen hier blijkt duidelijk dat velen het onderscheid niet kunnen maken <0xE2><0x80><0x93> tussen het maken van een ontaarde film en het maken van een film over een ontaarde persoon. Deze film is zeker het laatste. Op geen enkel moment in deze film worden we uitgenodigd om mee te voelen met de gedegenereerde schurken, en ons medeleven met Kelly en Joanne neemt alleen maar toe naarmate we meer vertrouwd raken met de kwaadaardigheid en de motieven van de verwerpelijke en soms gestoorde tegenstanders.<br />Dit zal uw tijd waard zijn, en ik zou hem zeker hoger aanbevelen dan de 7.1 die hij momenteel op IMDb staat. Dit is een uitstekende film en, afgezien van het onaangename en ongrijpbare onderwerp, kan ik hem zonder voorbehoud aanbevelen.<br />Scherp, effectief filmen. Zo doen we dat, mensen.
Films like this make me cheer, because it is rare that a film aims so high and hits all of its marks. I mean to compliment not only the writer/directory Paul Andrew Williams's sure-shot storytelling, but the outstanding performances all around.<br /><br />This is a deeply unpleasant film, by which I mean it deals in dark subject matter. It is difficult to watch. But I cannot remember watching actors work harder to earn their paychecks, especially the two protagonists played by the incredible Lorraine Stanley and the young Georgia Groome, whose terrified sobbing just absolutely tore me apart.<br /><br />Watching Lorraine Stanley carry both guilt and responsibility (especially her scene as she sits listening on the couch), I was struck by what exactly how difficult acting must be. I rewound to watch this scene twice, amazed with the overwhelming realism of her reaction to what was going on. Neither overblown nor self-consciously minimalist, I could simply not imagine this character reacting any other way; not even by a hair. Watching an actor hit their mark so precisely, it reminded me of everything I could never pull off myself in front of a camera, and why I never sought to be an actor: I know that even after years of study and practice, I would not be capable of this kind of precision. This actress walks around the whole film with a beat up face and her basic humanity just bores straight through the latex and makeup in a way that never leaves you guessing exactly what's going on in her mind. She's just fantastic.<br /><br />And I don't want to leave out the bad guys. Sometimes they don't get the credit they deserve because we love to hate them, but without them, you can't pull as hard for the good guys as you would, and Johnny Harris in particular pulls off the sleazy, evil, slightly thick Derek with remarkable effectiveness, wearing the characters immorality on his shirtsleeve and fairly stinking up the joint in the best possible way. Ditto for the rest of the baddies, for whom you will have, I promise, no sympathy whatsoever.<br /><br />After watching a terrible big-budget film with A-list Hollywood types early in the evening, I cannot help but focus on the contrast between punching a clock in a big budget film and putting sweat and blood into a labor of love that London to Brighton must have been.<br /><br />There is a vast difference - and it is clear from some of the comments here that many cannot make the distinction - between making a depraved film, and making a film about a depraved subject. This film is certainly the latter. At no point in this film are we invited to sympathize with the degenerate villains, and our sympathies for Kelly and Joanne simply grow as we become more and more acquainted with the malevolence and motivations of the reprehensible and sometimes demented antagonists.<br /><br />This will be worth your time, and I'd definitely rate it higher than the 7.1 it is currently at on IMDb. This is an outstanding film and, unpleasant and squicky subject matter aside, I recommend it unreservedly.<br /><br />Deft, effective film-making. This is how it's done, folks.