Dit is een in de stijl van de 'Mothman Prophecies' gespeeld mysterie. Het gaat maar door en het werkt niet. Wat de film nooit nodig heeft, maar niet uit zijn hoofd te praten is, is een andere scène waarin de heldin haar greep verliest, of haar verwarring escaleert<br />Maar Hollywood is dol op onze culturele fictie. In AlphaKiller doet een overgelopen agente haar eigen ding: ze bestormt gijzelingssituaties en schiet zich door alle restricties heen, niet omdat het ook maar een minuut geloofwaardig is, maar omdat een sterk personage (vertaald als ongeleid projectiel) over de problemen van een slecht geconstrueerd verhaal heen kan walsen en de barrières kan overwinnen die de maatschappij opwerpt om 'dingen gedaan te krijgen' (Dit is bekend uit honderden films die helemaal teruggaan tot Charles Bronsons _Doornroosje_ uit de jaren zeventig). In werkelijkheid zijn Amerikanen nergens zo bang voor als voor iemand die zich niet precies zo gedraagt als het publiek. Misschien wil het publiek iemand op eigen houtje zien gaan, omdat ze zich in hun roes verbeelden dat dit in overeenstemming is met hun eigen leven. Of misschien weten ze dat ze machteloos zijn en is het geruststellend om iemand (zelfs een fictief personage) autonoom te zien handelen. Voor mij is het buitengewoon vermoeiend. Niemand heeft zoveel autonomie omdat de samenleving dan in chaos zou verkeren.<br />Andere vermoeiende thema's die voor deze film zijn geleend, zijn: b/w-geesten (uit The Devil's Backbone), dramatische scènes in onverklaarbare donkere kamers (X-Files), tv-geschakeerde emotie en de gevreesde, zinloze ShakyCam.
This is a 'Mothman Prophecies'-styled mystery. It lurches along, and doesn't work. What the movie never needs but can't be talked out of, is another scene in which the heroine loses her grip, or her perturbation escalates<br /><br />But Hollywood sure loves our cultural fictions. In AlphaKiller, a renegade cop does her own thing, barging in on hostage situations, ejecting herself past all restrictions, not because it's plausible for a minute, but because a strong character (trans: loose cannon) can waltz over the problems of a poorly constructed narrative, and overcome the barriers that society places on "getting things done" (This is familiar from hundreds of movies dating all the way back to Charles Bronson's Deathwish in the 70s). In reality, absolutely nothing terrifies Americans more than someone who doesn't behave exactly like the crowd. Perhaps audiences want to see someone go maverick because they deliriously imagine this conforms to their own lives. Or perhaps they know they're powerless and it's comforting to see someone (even a fictional character) acting autonomously. For me, it's extraordinarily tiresome. No one has this much autonomy because society would be in chaos.<br /><br />Other tiresome tropes borrowed for this movie are: b/w ghosts (from the Devil's Backbone), dramatic scenes in inexplicably dark rooms (X-Files), TV-scaled emoting and the dreaded, pointless ShakyCam.