De Japanse animatie heeft veel films voortgebracht die als de klassieken van het genre worden beschouwd (voor het gemak zal ik even voorbijgaan aan het feit dat animatie niet echt een genre op zich is, maar eerder een stijl van animatie die verschillende genres omvat, o.a. horror, komedie, sciencefiction enzovoort), maar om de een of andere reden wordt Macross: Do You Remember Love zelden genoemd naast edelstenen als Akira, Ghost In The Shell of Mononoke Hime (en zo'n beetje elke andere poging van Studio Ghibli) <0xE2><0x80><0x93> iets wat ik maar moeilijk kan begrijpen. Ik had het geluk deze film een paar jaar geleden op de late avond op tv te zien en was er helemaal door gefascineerd. Hij heeft een eenvoudige verhaallijn (jongen houdt van meisje, terwijl de mensheid'). De toekomst van Nausicaa wordt bedreigd door oorlogszuchtige cyborgs <0xE2><0x80><0x93> hé, het is een animatiefilm <0xE2><0x80><0x93> maar in zijn hart heeft hij een onschuld die maar weinig films, zelfs geanimeerde, kunnen evenaren. Ik had nog meer geluk toen ik een ondertitelde vhs-kopie ervan ontdekte, en sindsdien is het een van mijn favoriete animatiefilms aller tijden geworden.<br />Voor die tijd is de animatienorm behoorlijk indrukwekkend. Deze film moet op zijn minst een paar mensen de adem hebben benomen toen hij in 1984 voor het eerst werd vertoond, want zelfs als je hem vergelijkt met de Japanse animatie van die tijd (inclusief Hayao Miyazaki's veelbejubelde debuut Nausicaa), zijn de details en de bewegingen die je te zien krijgt verbijsterend. Ze bewegen niet alleen hun ogen en lippen (zoals in bijna 99 procent van de animatiefilms); hun haar beweegt, hun kleren vertonen kreukels, terwijl de achtergronddetails bijna perfect zijn. Macross zelf ziet er niet alleen uit als een enorm intergalactisch ruimtestation, het voelt ook zo aan. Ik kan maar weinig films bedenken die net zoveel aandacht voor detail hebben als DYRL, en dat is de enige reden waarom het zijn rechtmatige plaats in de animatiezaal van de roem verdient, naast alles wat Disney of Ghibli ooit naar voren hebben gebracht.<br />De verhaallijn is, zoals gezegd, vrij rechttoe rechtaan (en af en toe wel wat clichématig), maar gelukkig is dit niet het geval.' Ik wil niet afdwalen van de unieke charme van dit verhaal, vooral niet omdat het verhaal van een standaardgevecht tussen goed en kwaad overgaat in iets heel anders, iets wat ik niet tot in detail zal beschrijven omdat ik anders de verrassing voor u volledig teniet zal doen <0xE2><0x80><0x93> maar dit wil ik wel zeggen: het einde zelf is een van de meest ontzagwekkende dingen die ik ooit heb gezien. Afgezien van de merkwaardig ontroerende premisse van J-pop die het universum redt, is de hele choreografie van die scène een geniale zet. Het is een bizar einde, maar vreemd genoeg werkt het.<br />Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat ik dat ben.' Ik ben geen expert op het gebied van de Robotech-serie <0xE2><0x80><0x93> eigenlijk weet ik zo goed als niets van de andere afleveringen van de Macross/Robotech-serie. Maar ik denk graag dat ik weet wat goed filmen is als ik het zie, en Do You Remember is dat zeker. Het is een vergeten klassieker van Japanse animatie die het niet verdient om in de vergetelheid te etteren, maar in plaats daarvan grote erkenning verdient als het baanbrekende kunstwerk dat het werkelijk is. Eenvoudig gezegd: het is geweldig. <br />(NB, ik wil er even op wijzen dat deze recensie uitsluitend gaat over de ondertitelde versie van Macross: Do You Remember Love, niet over de verkorte versie van de film met de titel Clash of the Bionoids, die, zoals velen hier hebben opgemerkt, een monster is dat vermeden moet worden.)
Japanese animation has brought forward many films which are regarded as classics of the genre (for now ignoring the fact that anime isn't really a genre in and of itself, but rather a style of animation which encompasses several different genres, eg. horror, comedy, sci-fi, etc), but for some reason Macross: Do You Remember Love is seldom mentioned alongside gems like Akira, Ghost In The Shell, or Mononoke Hime (and pretty much every other Studio Ghibli effort) - something I find quite difficult to understand. I was lucky enough to catch this movie on late night TV several years ago and was completely spellbound by it. It has a simple storyline (boy loves girl, while humanity's future is threatened by warmongering cyborgs - hey, it's anime) but an innocence at heart which very few movies, even animated ones, are able to match. I was even luckier when I discovered a subtitled VHS copy of it, and it has since become one of my favourite animated movies of all-time.<br /><br />For its time, the standard of animation is quite impressive. This movie must have taken at least a few people's breaths away when it was initially screened in 1984, because, even when you compare it to Japanese animation of the time (including Hayao Miyazaki's much-lauded feature debut Nausicaa), the level of detail and movement on display is mind-boggling. People don't just move their eyes and lips (as was the case in virtually 99% of animation then); their hair moves, their clothes show wrinkles, whilst the background details are nearly inch-perfect. Macross itself doesn't just look like a huge intergalactic space station, it also *feels* like one. I can think of few films which display a similar attention to detail as DYRL, and for that reason alone it deserves its rightful place in the animation hall of fame, next to anything Disney or Ghibli have ever brought forward.<br /><br />The storyline, as mentioned before, is fairly straightforward (and admittedly clichéd at times), but thankfully this doesn't sidetrack from its unique charm, especially as the narrative progresses from a bogstandard battle of Good vs Evil into something else entirely, which I won't describe in great detail lest I completely ruin the surprise for you - however, I will say this: the ending itself is one of the most awe-inspiring things I have ever seen. Quite aside from the strangely moving premise of J-pop saving the universe, the entire choreography of that scene is an utter stroke of genius. It's a bizarre ending, but strangely enough it works.<br /><br />I'll be the first to admit that I'm no expert on the Robotech series - in fact, I know pretty much next to nothing about the other instalments in the Macross/Robotech series. But I like to think that I know good film-making when I see it, and Do You Remember Love certainly is that. It's an unsung classic of Japanese animation which does not deserve to fester in obscurity, but instead requires widespread recognition as the ground-breaking work of art it truly is. Simply put, it's wonderful.<br /><br />(NB, I want to point out that this review concentrates solely on the subtitled version of Macross: Do You Remember Love, not the dubbed and narrowed-down version of the movie entitled Clash Of The Bionoids, which, as many here have pointed out, is a monstrosity to be avoided.)