Hoewel niets beter is dan _La Cage aux Folles_, de film waarop deze Amerikaanse versie is gebaseerd, vond ik _The Birdcage_ toch ontzettend leuk en soms zelfs hilarisch, dankzij de komische genieën van Robin Williams en Nathan Lane. Lane is de theatrale Albert, een over de top travestiet die al jaren samenwoont met Robin Williams, Armand, de eigenaar van _The Birdcage_, waar Albert optreedt. Armand had ooit een verhouding met een vrouw, die een zoon voortbracht, Val, die nu getrouwd wil zijn met de dochter van een conservatieve politicus. Om dat voor elkaar te krijgen moet Armand een man worden, alle homokunstwerk enz. moet het appartement verlaten <0xE2><0x80><0x93> en Albert moet een paar dagen verdwijnen. Mijn twee favoriete scènes zijn zijn repetitie met Albert en een jongeman die samen met hem op het toneel verschijnt, en de scène waarin hij Armand leert hoe hij een macho moet zijn - onbetaalbaar. Nathan Lanes rol is me bekend, ik heb hem gezien in _The Producers_ en _The Odd Couple_ <0x5C>- hij is geweldig als de onzekere, jaloerse man die Albert gemakkelijk pijn doet.<br />De rol van Val is problematisch, want hoe voorkom je dat hij eruit ziet als een complete klootzak terwijl hij Armand, die hem heeft opgevoed, buitensluit? Maar Dan Futterman en Calista Flockhart als Barbara vormen een prachtig jong stel. Gene Hackman en Dianne Wiest zijn heel grappig als de verwarde ouders van Barbara.<br />' Het is lang geleden dat ik de Franse 'La Cage aux Folles' heb gezien, en ik heb de musical ook op Broadway gezien. De Franse versie is beter dan welke versie ook. De musical is heel aangrijpend en benadrukt zijn boodschap in het lied 'I Am Who I Am'. Het leuke van de Franse film is dat de acteurs van de geliefden, Ugo Tognazzi en Michel Serrault, hun rollen heel serieus spelen, en dat de humor en de ontroering voortkomen uit de situatie en de buitensporigheid van het personage Armand (Albin/Zaza in het Frans). In 'The Birdcage' wordt de hele tijd komedie gespeeld. Dat geeft niet. Je zult er nog steeds van genieten. Maar zie het origineel.
Though nothing can beat "La Cage aux Folles," the film on which this American version is based, I still found "The Birdcage" delightful fun and hilarious at times, thanks to the comic geniuses of Robin Williams and Nathan Lane. Lane is the dramatic Albert, an over the top drag queen who has lived for years with Robin Williams, Armand, the owner of The Birdcage, where Albert performs. Armand once had a liaison with a woman, which produced a son, Val, who now wants to be married to the daughter of a conservative politician. In order for that to occur, Armand has to become butch, all gay art work, etc., needs to exit the apartment - and Albert must disappear for a few days.<br /><br />Williams is hilarious - my two favorite scenes are his rehearsal with Albert and a young man appearing with him on stage, and the scene where he coaches Armand on being macho - priceless. Nathan Lane's shtick is familiar to me, as I've seen him in "The Producers" and "The Odd Couple" - he's a riot as the insecure, jealous, easily hurt Albert.<br /><br />The role of Val is problematic, because how does one keep him from looking like a complete bastard as he shuts out Armand, who raised him. But Dan Futterman and Calista Flockhart as Barbara make a lovely young couple. Gene Hackman and Dianne Wiest are very funny as Barbara's befuddled parents.<br /><br />It's been a long time since I've seen the French "La Cage aux Folles," and I saw the musical on Broadway as well. The French is superior to any version. The musical is quite poignant and emphasizes its statement in the song, "I Am Who I Am." The joy of the French film is that the actors playing the lovers, Ugo Tognazzi and Michel Serrault, play their roles very seriously, and the humor and poignancy come out of the situation and the outrageousness of the Armand character (Albin/Zaza in the French). In "The Birdcage," it's played for comedy all the way. That's okay. You'll still enjoy it. But see the original.