Het spijt me dat ik het niet snap.<br />Leg het me eens uit. Waarom heeft die vent ooit succes gehad? Ik studeer al meer dan een jaar aan de universiteit en ben op twee films van Jean Renoir gestuit, waaronder deze die bijzonder pijnlijk was.<br />Het kan zijn dat mijn ongeloof het probleem is, maar ik heb een paar films uit die tijd gezien (waaronder Citizen Kane, waar ik dol op was) en ik heb ze nooit zo hartgrondig gehaat. Alles in die film is overdreven en irritant. De muziek is vervloekt slecht, het acteerwerk is BEKEND overdreven en de montage is niets bijzonders. Ik ben het met degenen die semio-pragmatisch zijn eens dat er een paar interessante wendingen in die theorie zitten, maar de film is veel te saai voor de 40 minuten die hij duurt. Hij ziet eruit als een toneelstuk met komieken op paddenstoelen. Heel slecht.
Sorry I don't get it.<br /><br />Explain it to me. Why does this guy had any kind of success. I've been studying cinema in university for more than a year and stumbled across two Jean Renoir films including this one who was particularly painful.<br /><br />It might be my suspension of disbelief being the problem, but i've watched some movies from this era(including Citizen Kane that I loved) and never hated'em with so much passion. Everything in that movie is overplayed and annoying. The music is damn horrible, the acting is BEYOND overplayed and the editing ain't anything special.<br /><br />The ones who knows semio-pragmatic, I might agree that it contains some interesting twists of that theory, but the movie is way too damn boring for the 40 minutes it last. It looks like a theater play with comedians on mushroom Very bad