Helemaal in het begin vond ik dit programma leuk, vanwege Tony Shalhoubs meesterlijke vertolking van extreme sociale onhandigheid (niet zozeer de stripversie van ocs, zoals de schrijvers hem beschreven), die mooi contrasteerde met de droge politie-inspecteur van Ted Levine en de slimme mysteries die me deden denken aan de gloriedagen van 'Columbo'. Maar het ging bergafwaarts, of bergaf, als de schrijvers besloten om alle realisme op te offeren om hun hoofdpersoon elke week in de ergste nachtmerrie van iemand met ocs te stoppen, altijd dankzij een of andere onontkoombare speling van het lot. De eerste, derde en tiende keer was het best grappig, maar acht seizoenen lang is het afschuwelijk. Monk onderzoekt de dood van een hoofdrolspeelster in een toneelstuk en herhaalt een paar regels uit het stuk, en hij wordt afgeluisterd door de regisseur, die, _gasp!_, Monk in die rol zet! En hij is bang om in het openbaar te spreken! Je zou je kunnen afvragen waarom een rechercheur erin toestemt een aantal regels te leren terwijl hij tegelijkertijd een moord onderzoekt <0xE2><0x80><0x93> of waarom hem gevraagd wordt dit te doen <0xE2><0x80><0x93> of waarom hem dat wordt toegestaan <0xE2><0x80><0x93> maar dan zou je je hersens gebruiken, wat niet wordt aangeraden als je van de show wilt genieten.<br />Ik heb deze waanzin ongeveer de helft van de tijd van de show verdragen, en ik geniet nog steeds van de interactie tussen de acteurs, maar de laatste druppel kwam in seizoen vier, toen Mr. Monk ging naar een rockconcert (ho ho, hij denkt dat het om rock-'n-roll gaat) en zag een _port-a-john_ aan voor een telefooncel. En hij sprak in het urinoir. Omdat hij dacht dat het een telefoon was. De geniale rechercheur met een bacteriologische fobie. Hij praatte. In. Het urinoir. Op dat moment was het duidelijk dat de schrijvers hun potentieel interessante personage alleen maar als rekwisiet gebruikten en verder niets. De paar afleveringen die ik sindsdien heb gezien, lijken geen significante veranderingen te hebben ondergaan. Het enige waar de serie nog voor geprezen kan worden, is consistentie. 3/10.<br />(Postscript: de finale was tenminste goed.)
I liked this show in the very beginning for Tony Shalhoub's masterful portrayal of extreme social awkwardness (not so much the writers' cartoon version of OCD), nicely contrasted against Ted Levine's dry-witted police lieutenant, and the clever mysteries that called to mind the glory days of "Columbo." But things went downhill, or over a cliff, when the writers made the decision to sacrifice all realism in favor of putting their lead character in an OCD sufferer's worst nightmare every week, always thanks to some "Final Destination"-style inescapable twist of fate. It was kinda funny the first, third, and tenth times, but eight seasons of it is appalling. To take but one of countless examples, Mr. Monk is investigating the death of a lead actress in a play and repeats some of the play's lines, and he's overheard by the director, who, *gasp*, casts Monk in the role! And he's afraid of public speaking! You might wonder why a detective would agree to learn a bunch of lines at the same time he's investigating a murder--or why he'd be asked to do this--or why he'd be allowed to do it--but then you'd be using your brain, which is not recommended if you're planning to enjoy the show.<br /><br />I put up with this insanity for about half of the show's duration, still enjoying the interplay of the actors, but the final straw came in season four, when Mr. Monk went to a rock concert (ho ho, he thinks it involves rocks) and mistook a port-a-john for a phone booth. And spoke into the urinal. Because he thought it was a phone. The genius detective with a germ phobia. He talked. Into. The urinal. At that point, it was obvious the writers were just using their potentially interesting character as a prop and nothing else. The few episodes I've caught since then don't seem to have made significant changes. The only thing the show can be praised for anymore is consistency. 3/10. <br /><br />(Postscript: the finale, at least, was good.)