Ja, het is tijd om terug te gaan naar de laatste dagen van Lew Grades ITC Films, een tijdperk van duisternis, van lowbudgets en zelfs nog minder geavanceerde special effects, van slecht acteerwerk en nog slechtere boeken: een wereld waarin clichés de boventoon voeren en Hawk de Slachter met zijn zwaard en zijn geestzwaard de zaak van zwaard-en-tovenarij een aantal jaren terug hebben gebracht. Bijna geheel gebaseerd op één enkele Abbey in Pinewood en de bossen rond de studio's in het hart van de herfst, deze gestoorde, lowbudget Britse spaghettiwestern over een soort would-be Vuistvol van Zwaarden die John Terry's dood veroorzaakt. s deugdzame held tegen zijn kwaadaardige eenogige broer met een voorliefde voor Darth Vader-achtige hoofddeksels, Jack Palance, nadat laatstgenoemde hun slechtgepromoveerde vader Ferdy Mayne doodt in een ruzie over 'De macht die terecht mmmmiiiiiiinnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnn Moeder Superior, die Havik tot actie aanspoort. Nou ja, niet echt tot actie, eerder rondrijden door dezelfde bossen terwijl hij zonder veel succes _De Geweldige Zeven_ en _Een Vuist vol Dollars_ afpikt (je verwacht half dat John Terry zal zeggen: 'Mijn pony houdt niet van Begin' waar hij om wordt uitgelachen) terwijl hij zijn A-team samenstelt: een reus die wordt gespeeld door veteraan Bernard Bresslaw, een elfachtige boogschutter die praat als een geconstipeerde Dalek, een niet al te kleine dwerg en Patricia Quinns heks met een niet al te beste reputatie op het gebied van tovenarij waar, eh, rookeieren aan te pas komen. Het strekt zich in feite uit tot zelfs de goedkoopste special effects, met name die waarbij de camera stilstaat en opnieuw begint nadat de acteurs het beeld hebben verlaten, naast een magische neonhoelahoop die is overgebleven uit een of andere discofilm, een paar Spock-oren uit een snuisterijenwinkel en, in een van de gedenkwaardigste moorden, een dwaze sliert (of zoals het dvd-hoofdstuk het 'de dwaze sliert des doods' noemt). En mijn hemel, wat kregen ze die week een goede korting op de mistmachine!<br />Lange opnamen lijken ook een beetje een vreemd concept voor regisseur Terry Marcel, die zijn tanden in een derde assistent-regisseur van _Carry On Cleo_ zette en die hoge toppen nooit meer lijkt te hebben beklommen. Het grootste deel van de film wordt in middelmatig beeld gedraaid om het aantal acteurs te beperken en het feit te verbergen dat de set niet zo groot is, of misschien alleen maar uit angst dat als ze de camera te ver naar achteren zetten, de acteurs de gelegenheid te baat nemen om weg te rennen voordat ze regels moeten afleveren als 'Mijn zoon Drogo spreekt de waarheid!' 'Terwijl wij hier zitten te praten, verzamelen de tovenaars zich in het zuiden' of Shane Briants onsterfelijke onsterfelijke: 'Ik ben geen boodschapper. Maar ik zal u een boodschap geven. De boodschap van de dood!'<br />Jack Palance krijgt ook niet veel goede dialogen, maar hij kauwt op wat hij krijgt en dat is toch al meer waard dan het waard is. Hij is de enige acteur die het woord 'Wiiiiizzzzzzzzaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Waar ik bezwaar tegen heb, is dat jullie me automatisch als een mindere behandelen. O, Slayer, hè? Heel aardig. En hoe hebben jullie dat voor elkaar gekregen? Door de arbeiders uit te buiten. Door vast te houden aan verouderde imperialistische dogma's die de economische en maatschappelijke verschillen in onze maatschappij in stand houden. Alleen omdat een stervende karakterspeler een zwaard naar je gooit, is dat nog geen basis voor een regeringsstelsel.'<br />Jammer genoeg is een groot deel van de film eerder saai dan onbedoeld grappig: de schrijvers-producers Marcel en Harry Robertson hadden dit duidelijk voor kinderen bedoeld, dus is het een bloedeloos schooltoneelstukje dat het grootste deel van de film lang duurt, en is het visueel saai en lethargisch, zelfs na een bescheiden anderhalf uur. Hoe ze hadden gedacht het uit te breiden tot een serie van vijf films is een raadsel (de film werd de ondersteunende film voor Saturnus Drie). Maar goed, aan de positieve kant staat de voormalige popster en vaste componist van de Hammer and Children's Film Foundation, Harry Robertson (die de fantastische Hammer Transylvanian Western-score voor Twins of Evil schreef als Harry Robinson <0xE2><0x80><0x93> die is echt uitmuntend goed) die een score inlevert die lijkt op een demente disco-combinatie van een Ennio Morricone paella Western en Jeff Waynes War of the Worlds, en de film is bij lange na niet zo zielsvernietigend afschuwelijk als de samenwerking tussen Marcel en Robertson zeven jaar later, in de bijna niet te zien <0xE2><0x80><0x93> zelfs onder vuur liggende <0xE2><0x80><0x93> Jane and the Lost City. <br /><br />Voor een waardeloze film kan dit natuurlijk bogen op een goede Britse dvd, met een uitmuntende transfer (maar aan de andere kant wordt het negatief niet veel gebruikt) en een reeks meer live-interviews dan een normaal mens ooit zou willen zien, inclusief een geweldig moment waarop Marcel wordt gevraagd of het waar is dat hij een budget van 100.000 pond heeft afgewezen omdat hij geen grote namen wilde casten: 'Dat is een hoop onzin,' antwoordt hij terwijl hij zijn best doet niet in lachen uit te barsten.
Yes, it's time to travel back to the dying days of Lew Grade's ITC Films, an age of darkness, of low-budgets and even lower-tech special effects, of bad acting and even worse writing: a world where clichés run rampant and Hawk the Slayer and his mindsword set the cause of sword-and-sorcery back several years. Shot almost entirely on a single Abbey set in Pinewood and the woods surrounding the studios in the heart of Autumn, this demented no-budget British spaghetti sword-opera  a sort of would-be A Fistful of Swords  pits John Terry's virtuous hero against his evil one-eyed brother with a taste for Darth Vaderesque headgear Jack Palance after the latter kills their badly dubbed dad Ferdy Mayne in a squabble over "The power that is rightly mmmmiiiiiiinnnnnnneee!" That power being a magical mindsword with a glowing green handle that can fall into your hand if you think about it (and run the film backwards).<br /><br />Mind you, as flashbacks later reveal, the evil Darth Voltan (okay, he's not really called Darth) has already killed the love of Hawk's life, something which almost shocks one-time Felix Leiter (in The Living Daylights) John Terry into changing his expression, before moving on to underline what a bad egg he is by kidnapping guest star Annette Crosbie's Mother Superior, prompting Hawk into action. Well, not exactly action, more riding around the same stretch of woodlands while ineffectually ripping off The Magnificent Seven and A Fistful of Dollars (you half expect John Terry to say "My pony don't like Begin' laughed at.") as he assembles his A-Team  a giant played by Carry On veteran Bernard Bresslaw, an elfin bowman who talks like a constipated Dalek, a not particularly short dwarf and Patricia Quinn's witch with a particularly naff line in sorcery involving, er, smokey eggs. But then it's pretty obvious that the budget didn't really stretch to much in the way of even the cheapest special effects, with those there are largely of the stopping-the-camera-and-starting-it-again after-the-actors-have-left-the-frame variety, alongside a magic neon hula-hoop left over from some disco movie, a pair of Spock ears from a novelty shop and, in one memorable killing, silly string (or as the DVD chapter stop calls it 'The silly string of death'). And my, didn't they get a good deal on the fog machine that week! <br /><br />Long shots also seem a bit of an alien concept for director Terry Marcel, who cut his teeth as a third assistant director on Carry On Cleo and never seems to have scaled those lofty peaks again. Most of the film is played in medium shot to cut down on the number of actors required and to hide the fact the set isn't that big  or perhaps just out of the fear that if they move the camera too far back, the actors will take the opportunity to run away before they have to deliver lines like "My son Drogo speaks true!" "Even as we speak, the wizards gather in the south" or serial overactor Shane Briant's immortal "I am no messenger. But I will give you a message. The message of DEATH!" <br /><br />Jack Palance doesn't get much good dialogue either, but chews on what he gets for more than it's worth anyway  he's the only actor who could make the word "Wiiiiizzzzzaaaaaahhhrrrrrrdddddd!!!!!" last almost as long as Hamlet's soliloquy, so it's a shock to see how relaxed and, well, normal he looks in the raw onset interviews on the UK DVD (where he expresses far more admiration for Dinsdale Landen than Elia Kazan). Although even he might have balked at Bernard Bresslaw's defiant "I'd sooner eat cowdung." (Met with the inevitable response "That can be arranged, and you can wash it down with your own blood if need be.") Indeed, when Hawk addresses Patricia Quinn as "Woman"  as in "Woman, we need the use of your magic"  you half expect her to reply "I'm a man. I'm not old, I'm 37. What I object to is you automatically treat me like an inferior. Oh, Slayer eh? Very nice. And how'd you get that, eh? By exploiting the workers. By hanging on to outdated imperialist dogma which perpetuates the economic and social differences in our society. Just because some dying character actor lobs a mindsword at you is no basis for a system of government." <br /><br />Sadly much of the film is more dull than unintentionally funny: writer-producers Marcel and Harry Robertson clearly intended this, you know, for kids, so it's a bloodless school panto affair for much of the running time, visually bland and lethargic even at a modest hour-and-a-half. How they expected to stretch it out to a series of five movies is anyone's guess (the film ended up as the supporting feature to Saturn Three). Still, on the plus side former pop star and Hammer and Children's' Film Foundation regular composer Harry Robertson (who wrote the superb Hammer Transylvanian Western score for Twins of Evil as Harry Robinson - it really is outstandingly good) turns in a score that's like a demented disco combination of an Ennio Morricone paella Western and Jeff Wayne's War of the Worlds, and the film is nowhere near as soul-destroyingly awful as Marcel and Robertson's subsequent collaboration seven years later, the almost unwatchable-even-at-gunpoint Jane and the Lost City.<br /><br />Naturally for a naff movie this boasts a good UK DVD, with a superb transfer (but then it's not as if the negative got much use) and an array of more on-set interviews than any sane individual could ever want to watch, including one great moment where Marcel is asked if it's true he turned down a $10m budget because he didn't want to cast big names: "That's a load of rubbish" he replies while trying not to burst out laughing