De dag dat de aarde bleef staan is een volstrekt zinloze remake van een film. Het origineel <0xE2><0x80><0x93> en ik wil hier even pauzeren zodat iedereen die hem nog nooit heeft gezien met zijn ogen kan rollen <0xE2><0x80><0x93> is een van de beste sciencefictionfilms aller tijden. Dit moderne vertelling houdt alleen de namen van de personages bij en laat al het andere weg.<br />In deze versie beginnen de problemen al in het begin. Buitenaardse bezoekers arriveren op aarde ('s nachts in een onwaarschijnlijk druk Central Park), maar we zien de landing van hun schip niet. In plaats daarvan krijgen we een heleboel dramatische mist en zien we geleerden in hazmatpakken die er verloren uitzien. Keanu/Klaatu komt uit een mooie bol, begroet de mooie microbioloog en wordt dan neergeschoten.<br />En dan Gort, de onverwoestbare robotbewaker van de vrede. In wat het meest dramatische deel van de film had moeten zijn, blijkt het uiteindelijk de grootste teleurstelling te zijn. Gort, een schoolvoorbeeld van een budgetfilmer, verschijnt en maakt een hard geluid dat politiehonden de stuipen op het lijf jaagt. En net als hij op het punt lijkt te staan om een blik met zweepslagen open te trekken, wordt hij tot zwijgen gebracht door Keanu/Klaatu, die in foetushouding op de schoot van de knappe microbioloog ligt.<br />De rest van de film speelt zich af als een Spielberg-autootje met een schattig kind, een hoop goedkoop sentiment, een buitenaards wezen dat uiteindelijk naar huis gaat en de niet-aflatende boodschap 'Love Will Save The Day'.<br />Luister, mensen, spaar je geld en zoek de versie uit 1951 op, in prachtig zwart-wit. De soundtrack alleen al is de prijs van een huurauto waard, en als je hem ziet, kun je je aansluiten bij de legioenen fans die glazig uit hun ogen kijken als ze die drie onsterfelijke woorden horen: klaatu barada nicto.
The Day the Earth Stood Still is an utterly pointless movie remake. The original - and I'll pause here for everyone who's never seen it to roll their eyes - is one of the best sci-fi films of all times. This modern telling keeps only the names of the characters and abandons everything else.<br /><br />In this version the trouble starts early on. Alien visitors arrive on earth (in an improbably crowded Central Park at night) but we don't see the landing of their vessel. Instead we get lots of dramatic mist and scientist types in haz-mat gear looking lost. Keanu/Klaatu emerges from a pretty orb, greets the pretty microbiologist, then gets shot.<br /><br />Cue Gort, the indestructible robot guardian of peace. In what should have been the most dramatic part of the film ends up being its biggest disappointment. Gort, a textbook example of budget CGI filmaking, appears and makes a loud noise that frightens police dogs. And just when he seems poised to open a can of whip-ass, he gets silenced by Keanu/Klaatu who is coiled up in a fetal position on the pretty microbiologist's lap.<br /><br />The rest of the movie plays like a throwaway Spielberg vehicle with a cute kid, lots of cheap sentiment, an alien who eventually goes home and the never-ending message that Love Will Save The Day.<br /><br />Listen folks, save your money and seek out the 1951 version, filmed in beautiful black & white. The soundtrack alone is worth the price of a rental and when you see it, you can join the legions of fans who's eyes glaze over when they hear those three immortal words: klaatu barada nicto.