Toen ik voor het eerst de titel van Cannons 'Cyborg' en de naam Jean Claude Van Damme zag, dacht ik aan een cyborg van Van Damme. O ja! Nou, ik had niet meer ongelijk kunnen hebben. Nou, Van Damme acteert als een robot, maar hij kan zich nog steeds in zijn menselijke vorm uitleven als hij achter een cyborgvrouw aangaat die vitale informatie heeft die de ziekte zou kunnen genezen die de beschaving in de 21e eeuw aantast. Maar op zijn manier en met de cyborg gegijzeld, is Fender, de barbaarse leider van de 'Vleespiraten' die door de verlaten steden zwerven en een hel uithakken.<br />Er zit iets rauws in, maar het is efficiënt geënsceneerd. Waar ik moeite mee had, was dat de film zo oninteressant en emotieloos was, ondanks het komische aspect en de voortreffelijk uitgevoerde choreografie <0xE2><0x80><0x93> hoewel regisseur Albert Pyun de overdadige slow motion had kunnen terugschroeven. Niettemin was het goed om te zien hoe Van Damme met zijn kickbokskwaliteiten de vloer aanveegde, maar het ontlokte me wel een lachje tijdens de slordige flashbacks waarin Van Damme een onhandig uitziende blonde pruik draagt. Het meest meelijwekkende aspect was echter de overdreven, geforceerde voorstelling van Vincent Klyn als Fender. Man, ik kon alleen maar met mijn ogen rollen, vooral toen hij zijn mond opendeed en zijn poses aannam. Sadistisch was het in de verste verte niet. Deborah Richter was het tegenovergestelde, met een levendige en energieke draai. Het gebruik van afgezaagde special effects werkt. Omdat hij zich in een wanhopige woestenij bevindt, geboren uit apocalyptische symptomen, is het voorbeeldig hoe Pyun dat op de gekozen locaties tot uiting brengt. Een paar impulsief nette beelden, gevangen door expressief camerawerk en snel heen en weer geloop, voegen iets toe aan een vlekkerig verhaal zonder veel verhaal in deze goedkoop geproduceerde sf-film. Hoewel er in sommige scènes op de achtergrond een vreemde toevoeging is van Jezus aan het kruis en dan nog een reeks met Van Damme. Wordt zijn personage gezien als de ware verlosser van de maatschappij?<br />Passend gemiddeld.
When I first saw the title of Cannon's 'Cyborg' and the name Jean Claude Van Damme tagged, I thought of a cyborg Van Damme. Oh yeah! Well I couldn't be any more wrong. Well Van Damme's acting is robotic, but he still gets to kick butt in human form as he goes after a cyborg woman carrying vital information that could cure the plague that affects civilization in the 21st century. However in his way and holding the cyborg hostage is Fender, the barbarous leader of the 'Flesh Pirates' that roams the vacant cities carving out a hellhole.<br /><br />There's rawness to it, but it's efficiently staged. What I had trouble with was how unexciting and emotionless the film was, despite its comic-book edge and choreographed action being superbly executed although director Albert Pyun could've cut down on the over-cooked slow motion. Nonetheless it was good to see Van Damme wipe the floor with those kick-boxing skills, but it did give me a snicker during the sloppy flashback sequences which has Van Damme in an awkward looking blonde wig. However the most pitiful aspect was the over-the-top, try-hard performance of Vincent Klyn as Fender. Boy I could only roll my eyes, especially when he opened his mouth and got into his posing stances. Sadistic far from it. Deborah Richter was the opposite, with a lively and feisty turn.<br /><br />The use of junky special effects works out. Being set in a desperate wasteland born from apocalyptic symptoms, Pyun does an exemplary job bringing that out the chosen locations. Some impulsively neat visuals caught by expressive camera-work and rapid pacing go onto add more to a blotchy narration without much of a story in this cheaply produced sci-fi outing. Although there's an odd inclusion of Jesus on the cross in some scenes in the background and then you another sequence with Van Damme. Is his character seen as society's true savior? <br /><br />Passably average.