Ken Russell regisseerde en co<0xC3><0xB6>rdineerde deze schaamteloos nutteloze biografie over de legendarische filmlegende Rudolph Valentino, die hij ontleende aan het boek 'Valentino, an Intimate Exposé of The Sheik' van Brad Steiger en Chaw Mank; de producers en acteurs die met deze film te maken hadden, waren op de hoogte van Russells voorliefde voor het grove en bizarre, maar toch lijkt iedereen geblinddoekt aan boord te zijn gesprongen. Het is een stijf en zelfbewust circus, zij het een met een weelderige productie uit de jaren twintig. De essentie van het spelen van een romantische held uit de film is zelden tot uiting gekomen (het bewijs daarvan is de mislukte 1951-versie van 'Valentino'). In deze film worstelt de Russische balletster Rudolf Nureyev met zijn Italiaanse accent, worstelt hij met zijn romantische partners en lijkt hij zich eigenlijk alleen maar op zijn gemak te voelen bij het dansen (een vroege scène waarin Valentino en Vaslav Nijinsky samen op de dansvloer staan, is het beste moment van de film). De imitaties van echte spelers in Valentino's korte leven zijn groteske karikaturen, en de verwaande manier van doen van vrouwelijke bewonderaars die zich hun associaties met 'de sjeik' herinneren na zijn voortijdige dood is slap en vermoeiend (en levert in geen enkele verhaalmatige context iets op). Ken Russell is nooit erg behendig geweest met acteurs, maar met deze grote cast verwacht je meer vuurwerk (ze zijn grotendeels geposeerd en houterig). Valentino's gekke interpretatie van de beroemde actrice Alla Nazimova ontlokt wat lacherig gelach, en Seymour Cassel is altijd leuk om in de buurt te hebben als Valentino's manager, maar de hoofdrol is te oud voor zijn rol <0xE2><0x80><0x93> en op het scherm totaal oncharismatisch.
Ken Russell directed and co-authored this flagrantly useless biography of silent-screen legend Rudolph Valentino, adapted from the book "Valentino, an Intimate Exposé of The Sheik" by Brad Steiger and Chaw Mank; certainly the producers and actors associated with this film knew of Russell's penchant for the gross and bizarre, yet everyone seems to have jumped on-board blindfolded. It's a stiff and self-conscious circus, albeit one with an opulent 1920s production design. The essence of capturing a romantic hero of the movies on film has seldom come off (proof of that is the unsuccessful 1951 version of "Valentino" starring Anthony Dexter); here, Russian ballet star Rudolf Nureyev struggles with his Italian accent, struggles with his romantic partners, and really only looks comfortable with the dancing (an early scene featuring Valentino and Vaslav Nijinsky together on the dance floor is the picture's best moment). The impersonations of real-life players in Valentino's short life are grotesque caricatures, and the flashback conceit of female admirers recalling their associations with "The Sheik" after his premature demise is flabby and tiresome (and fails to pay off in any sort of narrative context). Ken Russell has never been very nimble with actors, but one expects more fireworks with this large cast (they are largely posed and wooden). Leslie Caron's nutty interpretation of famed actress Alla Nazimova gets some goosey laughs, and Seymour Cassel is always nice to have around as Valentino's manager, but the lead is too old for his role--and intensely uncharismatic on the screen. *1/2 from ****