LEO is het soort film waar maar weinig mensen van gehoord zullen hebben <0xE2><0x80><0x93> en je plaatselijke videotheek zal proberen je hem te laten huren, omdat hij er ook niets van weet en wil dat je hem voor hem bekijkt. Dat is mij tenminste overkomen. En met een cast die zo interessant is, waarom niet? Laat me je vertellen waarom niet. Dit is een zeer ambitieuze poging om te gaan met thema's als identiteit, kindermishandeling, schuld, verlossing en acceptatie (allemaal rond James Joyce en zijn _Odyssey_, in godsnaam!) <0xE2><0x80><0x93> met bijna geen van de vereiste schrijvers of regisseurstalenten om al die ambitie te ondersteunen. De regisseur schijnt te hebben vertrouwd op zijn goede acteurs, die ongetwijfeld aan boord zijn gekomen vanwege het ambitieuze script. Maar acteertalent kan niet alles zijn; hier komt het niet aan productiviteit te pas. Elizabeth Shue is bijzonder slecht - ze emo-teert om de band te verslaan in een rol die één noot (nou ja, één en een half) en vermoeiend is. Een jonge acteur, Davis Sweatt, doet wonderen met de hoofdfiguur als adolescent, en Joseph Fiennes is ook prima. Deborah Kara Unger wordt weer mishandeld (ze moet met dit soort dingen ophouden), Dennis Hopper is zijn gebruikelijke mafkees, en Sam Shepard is laconiek en macho. Aan het eind van de film is bijna alles wat goed was weggevallen en wat er overblijft lijkt pure aanmatiging. Het komt zelden voor dat zoveel mogelijkheden tot zo weinig leiden.
LEO is the kind of film few people will have heard of--and that your local video store dealer will try to get you to rent because he knows nothing about it, either, and wants you to check it out for him. That's what happened to me, at least. And with a cast this interesting, why not? Let me tell you why not. This is a very ambitious attempt to deal with themes of identity, child abuse, guilt, redemption and acceptance (all wrapped around James Joyce and his Ulysses, for Christ sake!)--with almost none of the requisite writing or directing talent to back up all that ambition. The director appears to have relied upon his good cast, who undoubtedly came aboard due to the ambitious script. But acting talent can only go so far; here, it stops well short of productivity. Elizabeth Shue is particularly wasted--emoting to beat the band in a role that is one-note (well, one-and-one-half) and tiresome. A young actor named Davis Sweatt does wonders with the main character as an adolescent, and Joseph Fiennes is fine, too. Deborah Kara Unger gets abused again (she's got to stop this sort of thing), Dennis Hopper is his usual nut case, and Sam Shepard's laconic and macho. By film's end, almost anything good has fallen away and what is left seems like pure pretension. It's rare to see so much possibility come to so little.