Helaas had Francis Ford Coppola het mis. De digitale camerarevolutie heeft niet geleid tot een explosie van talent op onze schermen. Het enige wat hij heeft voortgebracht is de nooit eindigende overvloed aan amateurmateriaal, dat zich voordoet als film, die de planken van de videotheken over de hele wereld vult. _You move you die_ is een voortzetting van deze nooit eindigende cyclus van sub-mediocre, op ego's gerichte en volslagen ellendige homevideo's.<br />_You move you die_ doormaken is als kijken naar een groep schooljongens, geïnspireerd door een film die ze net hebben gezien, die _goodies_ en _baddies_ spelen terwijl ze elkaar achternazitten door de saaie achterafstraatjes van hun saaie stadje. Ze vechten, ze spelen toneel, en ze doen alles waar hun ouders een hekel aan hebben (zoals vloeken en roken). De vrolijke stoeipartij is in een opwelling bedacht en na een uur of zo zijn ze zo afgepeigerd van al het geworstel en geschreeuw en de zinloosheid van alles, dat ze er gewoon... mee ophouden.<br />Stel je nu voor dat een stel achterlijke volwassen mannen van in de dertig hetzelfde doet. Maar nog triester is dat hun vriend met de videocamera hen volgt terwijl ze zich tijdens de zomervakantie gedragen als kleine kinderen die zich vervelen. Daarna gaan ze allemaal vermoeid (maar tevreden en met veel schouderklopjes) naar huis om eindeloos naar zichzelf te kijken op tv, onder het drinken van priklimonade en chips, terwijl ze er allemaal over fantaseren om met Tarantino op te trekken. Dat is zo'n beetje de banaliteit van je pols doorsnijden: JE MOET STERVEN.
Alas, Francis Ford Coppola was wrong. The digital camera revolution has not resulted in an explosion of talent gracing our screens. All it has delivered is the never ending glut of amateur material, posturing as cinema, that clog the shelves of video stores worldwide. YOU MOVE YOU DIE is a continuation of this never ending cycle of sub-mediocre, ego- driven and wholly wretched home-movies.<br /><br />Suffering through YOU MOVE YOU DIE is like watching a gang of young schoolboys, inspired by a movie they just saw, playing Goodies and Baddies as they chase each other around the drab back streets of their boring small town. They play-fight and play-act, and do all things their parents would frown upon (like swearing and smoking). The jolly romp is all made up on the spur of the moment and after an hour or so, they're so darn tuckered out from all the tussling and screaming and pointlessness of it all, so they simply...stop. <br /><br />Now imagine a group of age-retarded adult men in their thirties, doing the above. Yet sadder still, is their friend with a video-camera who's followed them around as they playact like little kids- bored during the summer holidays. Then afterwards, they all wearily (but satisfied and with much backslapping) go back home to endlessly watch themselves replayed on telly, over fizzy drinks and chips as they collectively fantasize about hanging out with Tarantino.<br /><br />That pretty much sums up wrist-slitting banality that is YOU MOVE YOU DIE.