Sommige films verouderen slecht, maar _Golden Boy_ ligt praktisch te ontbinden voor je ogen. Niet door de beeldkwaliteit, die zo fris en mooi is als nieuw in de recente dvd van Columbia, maar door de plot en de dialogen is het meer dan prehistorisch. Het heeft misschien de waarde van een eersteklas productie, maar tjonge, wat is het slecht.<br />Clifford Odets mag zich dan hebben opgeworpen als voorvechter van de werkende mens, maar met zijn neerbuigende vertolking van de immigrantenfamilie van de violist-bokser William Holden doet Chico Marx in vergelijking met hem denken aan Arthur Miller. Er blijft geen enkel cliché onbezongen, of het nu Lee J. Cobbs Gepetto-achtige Ay-a-Tallyana-papa is, de beminnelijke zwager die zijn vrouw slaat (ze vindt het echt geweldig: nee, ze DOET het echt) of Holdens _Golden Boy_ die Brahms' _Cradle Song_ op de viool speelt terwijl jij zit te spelen. Ik zal ervoor zorgen dat hij zijn hand bezeert, zodat hij nooit meer viool kan spelen. Alle goden, de man noemt zelfs een zwarte vechtersbaas een zwarte vechtersbaas als ik me niet vergis. En de dialoog! De cast had gevarengeld moeten krijgen om ook maar in de buurt ervan te komen.<br />Barbara Stanwyck en Adolphe Menjou vergaat het beter, maar de maffiabaas van Joseph Calleia is onbedoeld grappiger dan Joe Piscopo's Danny Vermin in _Dangerously_, al rookt hij tenminste een flinke peuk. Zelfs William Holden, in zijn rol van ster, is hier opvallend arm. Dat is het niet alleen, het is angstaanjagend maar waar, hij ziet eruit als een jonge Tom Hanks, maar hij acteert onhandig, zijn stem is zwak en af en toe lijkt hij niet te weten hoe hij zich tegenover de camera moet gedragen: moeilijk te geloven dat je naar de eerste stappen kijkt van een toekomstig groot scherm hier, inderdaad, zo ongeveer de enige regel die echt klinkt is wanneer Stanwyck tegen hem zegt: 'Ik zie je in 1966. Tegen die tijd ben je misschien iemand geworden.' Doe jezelf een lol en kijk in plaats daarvan naar Body and Soul of The Set-Up.
Some films age badly, but Golden Boy practically decomposes before your eyes. Not the print, which is crisp and beautiful as new in Columbia's recent DVD, but in plot and dialogue its beyond prehistoric. A-list production values it may have, but boy, is it bad.<br /><br />Clifford Odets may have fashioned himself as a champion of the workingman, but his patronising portrayal of violinist-boxer William Holden's immigrant family makes Chico Marx look like Arthur Miller by comparison. No cliché is left unturned, be it Lee J. Cobb's Gepetto-like Ay-a-Tallyana papa, the lovable wife-beating brother-in-law (she loves it really: no, she really DOES) or Holden's Golden Boy playing Brahms' Cradle Song on the violin  you'll be rooting for him to bust his hand so he can never play the violin again. Ye gods, the man even names a black fighter  I'm not kidding  the Chocolate Drop. And the dialogue! The cast should have been paid danger money for going anywhere near it.<br /><br />Barbara Stanwyck and Adolphe Menjou fare better, but Joseph Calleia's mobster is unintentionally funnier than Joe Piscopo's Danny Vermin in Johnnv Dangerously, though he does at least flick a mean cigarette. Even William Holden, in his star-,making role, is strikingly poor here. It's not just that, terrifying but true, he looks like a young Tom Hanks but his acting is clumsy, his voice weak and he occasionally looks unsure of how to act to camera: hard to believe that you're watching the first steps of a future screen great here  indeed, just about the only line to ring true is when Stanwyck tells him "I'll see you in 1966. By then, you may have become somebody." Do yourself a favour and see Body and Soul or The Set-Up instead.