Zoals duidelijk wordt in de complexe reacties op zowel het boek als de film van Errol Morris en Philip Gourevitch, plaatst _Staande Omroeper Procedure_ ons voor een aantal feiten die we liever verbergen dan bespreken. Het verhaal van de periode tussen september 2003 en februari 2004 in de Abu Ghraib-gevangenis in Irak is zo bekend, niet alleen bij de nieuwsmedia, maar ook bij de blogs op internet, dat het niet in een recensie van deze film hoeft te worden beschreven. De feiten die worden gedocumenteerd door foto's die zijn genomen door degenen die de onmenselijke behandeling van de gevangenen hebben gezien en meegemaakt, zijn onweerlegbaar: het is bijna meer dan het medelijdende oog kan verdragen om ze op het scherm te zien, in beeld en in close-up. Maar zo is het nu eenmaal en ja, we moeten getuige zijn van het misbruik en de vernedering die de behandeling van Amerikaanse krijgsgevangenen in Irak beschrijven, ongeacht wie daar de schuld van is <0xE2><0x80><0x93> dienstplichtigen, MI, hoge militaire functionarissen, het Witte Huis. Het feit dat het zo'n grove schending van de mensenrechten was, zou bij ons allemaal het besef moeten opwekken dat mensen door de oorlog tot zulke dingen in staat zijn. Het is afschuwelijk om te zien, moeilijk te verteren en buitengewoon vermoeiend voor onze overtuigingen dat de onmenselijkheid van de mens tegenover de mens bestaat en ook bestaat, ondanks onze behoefte om iets anders te geloven. Gezien de gruweldaden die door deze film zijn vastgelegd, verdient ook de stijl van de film als filmwerk een nadere beschouwing. De stroom van de documentaire met de intermezzo's van interviews door de beruchte jonge mensen op wier schouders de schuld werd gelegd in wat een afleidingsmanoeuvre lijkt te zijn om een dieper onderzoek naar de ware schuld te vermijden, samen met de beelden van de gevangenis zelf <0xE2><0x80><0x93> strakke lijnen van cellenblokken en leefomstandigheden die zo smerig zijn dat ze op het scherm daadwerkelijk lijken te ruiken <0xE2><0x80><0x93> is goed bedacht en prachtig/creatief vastgelegd door de filmmakers Robert Chappell en Robert Richardson en versterkt door een merkwaardig toepasselijke muzikale score van Danny Elfman. De film mag dan over lelijke dingen gaan, maar de techniek die is gebruikt om het verhaal te vertellen is van hoge kwaliteit.<br />Abu Ghraib en Guantanamo zullen altijd een litteken op het geweten van Amerika blijven, zelfs na de tijd dat deze akelige oorlog in Irak voorbij is. We moeten allemaal naar deze film kijken in de hoop dat we door het zien van echte beelden van een nachtmerrie in de toekomst herhalingen kunnen voorkomen.
As is obvious in the complex responses to both the book and the film by Errol Morris and Philip Gourevitch, STANDARD OPERATING PROCEDURE places in our faces some facts we would rather shield than discuss. The story of the period of between September 2003 and February 2004 at the Abu Ghraib prison in Iraq is so well known not only from the news media but also from the Internet blogging sites that it need not be outlined in a review of this film. The facts documented by photographs taken by those who participated and observed the inhuman treatment of prisoners are indisputable: seeing them on the screen in full frame and in close-up shots is almost more than the compassionate eye can tolerate. But there it is and yes, we do need to witness the abuse and humiliation that describes the US prisoner treatment in Iraq, no matter who is to blame - enlisted personnel, MI, high ranking military officials, the White House. The fact that it occurred as such a gross abuse of human rights should awaken in all of us a more complete awareness that war makes humans do such things. It is ugly to watch, difficult to digest, and extremely trying on our set of beliefs that man's inhumanity to man has and does exist despite our need to believe otherwise. <br /><br />Given the atrocities documented by this film, the style of the film as a work of cinema deserves to be addressed also. The flow of the documentary with the interplay of interview pieces by those infamous young people upon whose shoulders the blame was placed in what appears to be a diversionary technique to avoid deeper probing of the true guilt, along with the images of the prison itself - stark lines of cellblocks and living conditions so foul they seem to actually smell on the screen - is well conceived and beautifully/creatively captured by cinematographers Robert Chappell and Robert Richardson and enhanced by a strangely appropriate musical scoring by Danny Elfman. The film may be about things ugly, but the technique used to tell the story is high quality art. <br /><br />Abu Ghraib, along with Guantanamo, will always be a scar on the conscience of America, even beyond the time that this ugly Iraq war is over. We should all look at this film with the hope that with seeing actual footage of a nightmare may help prevent recurrences in the future. Grady Harp