Aanvankelijk zou deze film ontstellend teleurstellend kunnen lijken. Gebaseerd op een roman van Isak Dinesen lijkt hij zijn literaire oorsprong niet te overstijgen. Verhalen en dialogen worden woordelijk geciteerd (en vaak gemompeld of te snel gezegd) tot de bijbehorende beelden. Het tempo is erg traag voor een film van Welles, met weinig van zijn kenmerkende, ontwrichtende montage. De symboliek lijkt eerder literair dan filmisch. En toch is de film onder dit oppervlak herkenbaar als een Welles-film <0xE2><0x80><0x93> de oude man die grote rijkdom heeft vergaard ten koste van een emotioneel leven, die anderen wil beheersen; het gebruik van het vertellen van verhalen als metafoor; het idee van de auteur als een onderdrukkende God die zijn personages naar zijn wil laat handelen; de daaropvolgende vernietiging van de auteur die zijn macht gebruikt om te onderdrukken, niet uit te drukken of te scheppen, die niet beseft dat het 'echt' maken van een verhaal 'echt' is. In de stompzinnige hoop op onsterfelijkheid kan het alleen maar betekenen dat de auteur overbodig wordt; de trouwe assistent/vriend wiens leven emotioneel is afgestompt door de noodzaak de grote man te dienen (en morele scrupules over hem te onderdrukken); de toon van de film, nachtelijk, stil, weergalmend van de krekels, doordrenkt van steriliteit en dood.<br />Zelfs het uiterlijk van de film, schijnbaar kostbaar en overdreven formeel, is stil Wellesiaans (nee, geen oxymoron! Het gebruik van _lokale_ als privé-labyrint (er is hier maar heel weinig van het Verre Oosten te zien, ondanks pogingen tot plaatselijke kleuren - het lijden ervan is heel erg Europees en decadent); het idee van het donkere, geketende huis als figuur voor de geest of de ziel; het gebruik van gevonden locaties, vooral van oude gebouwen, die oudere, betere, nobeler tijden suggereren, ook onveranderlijke herinneringen aan de ondergang; de ingehouden uitbarstingen van ontwrichtende montage in het elegante ontwerp; de lange opnamen in groothoeklenzen die vervormde hoeken onthullen, karakters onthullen die niet meer zijn dan pionnen, geometrische vormen in een totaal, vijandig ontwerp; het idee dat de film de laatste droom van een stervende man is. Er is ook, in Welles' eerste zwart-witfilm, een schitterend gebruik van diepe kleuren. De opbouw van de film blijft te literair om een volledig succes te zijn, maar hij is buitengewoon mooi en treurig. Alle drie de personages zijn gevangen in het typische solipsisme van Welles, ze zijn alle drie alleen en scheppen mythen en verhalen om de waarheid van hun eigen falen om tegen de ruïnes op te tornen te verdoezelen. De gedwarsboomde mogelijkheid om te ontsnappen maakt de valstrik alleen maar des te verstikkender. En toch heeft de centrale slaapkamersequentie, geholpen door Jeanne Moreaus verbazingwekkende optreden, iets bovenaards, waardoor de film in het rijk van de magie komt. De ijle sfeer van de film is dus volkomen passend.
Initially, this film might seem dismayingly disappointing. Based on an Isak Dinesen novel, it appears not to transcend its literary origins. Narrative and dialogue are quoted verbatim (and often mumbled or too fast) to accompanying pictures. The pacing is very slow for a Welles film, with little of his trademark, disruptive editing. The symbolism seems literary, rather than cinematic.<br /><br />And yet the film is, under this surface, recognisably Wellesian - the old man who has amassed great wealth at the expense of an emotional life, who seeks to control others; the use of storytelling as a metaphor; the idea of the author as a repressive God, who makes his characters conform to his will; the subsequent destruction of the author who uses his power to repress, not express, or create, who does not realise that making a story 'real', in the fatuous hope for immortality, can only mean that the author becomes superfluous; the loyal assistant/friend whose life has been emotionally deadened by the need to serve (and suppress moral qualms about) the great man; the tone of the film, nocturnal, quiet, still, cicadas resounding, suffused with sterility and death.<br /><br />Even the look of the film, seemingly precious and over-formal, is quietly Wellesian (no, not an oxymoron!) - the use of locale as a private labyrinth (there is very little of the Orient here, in spite of attempts at local colour - its anguish is very European and decadent); the idea of the dark, fettered house as a figure for the mind or the soul; the use of found locations, especially old buildings, suggesting older, better, nobler days, also irremovable reminders of decline; the restrained bursts of disruptive editing in the elegant design; the deep-focus long-shots form distorted angles, revealing characters to be mere pawns, geometric shapes in a total, hostile design; the idea of the film being the final dream of a dying man. There is also, in Welles' first non-black-and-white film, a gorgeous use of deep colours.<br /><br />The thrust of the film remains too literary to be a total success, but it is exquisitely beautiful and mournful. All three characters are locked in typical Wellesian solipsism, all are alone, creating myths and stories to cover up the truth of their own failure to shore against the ruins. The thwarted possibility of escape only makes the entrapment all the more suffocating. And yet, there is an otherworldly quality to the central bedroom sequence, aided by Jeanne Moreau's astonishing performance, that raises the film into the realm of the magical. The rarefied atmosphere of the film is thus entirely appropriate.