De Verschrikkelijke Waarheid is een van de beste komedies uit de jaren dertig. Irene Dunne en Cary Grant spelen (in de eerste van de 3 films samen) een echtpaar dat gaat scheiden en echt van elkaar houdt, maar ze zijn zo verrekte wereldwijs! Lucy (Dunne) neemt haar tante Patsy (de ondergewaardeerde Cecil Cunningham) in de rol van Lucy die wordt voorgesteld aan een boerenmiljonair uit Oklahoma (Ralph Bellamy). Intussen krijgt Jerry (Grant) een relatie met een grijpgrage beau monde (Molly Lamont). De 'liefdesvogels' blijven elkaar pikken en raken verstrikt in elkaars 'romances'. De chemie tussen Grant en Dunne is gewoon fantastisch en de bijrollen zijn eersteklas. Tot de hoogtepunten behoort Grant die piano speelt terwijl Mr. Smith (de hond) doet alsof hij blaft, maar Dunne krijgt haar kans als ze 'Gejaagd door de wind' zingt op een hoogtonig feest. Heel leuk. Cunningham en Bellamy zijn geweldig, maar dat zijn Esther Dale (Bellamy's moeder), Joyce Compton (Dixie Bell) en Mr. Smith (die, naar ik vermoed, in werkelijkheid Asta uit The Thin Man was). De film, Dunne en Bellamy, kreeg Oscarnominaties en Leo McCarey kreeg een onderscheiding voor de regie. Hij zat vol flitsende scènes en hysterische situaties. De beste scènes waren misschien wel de scène in de nachtclub, waarin Dunne met Bellamy moet dansen, en het feest waarop Dunne doet alsof hij Grants zus is en tegen de verwaande Mary Forbes roept: 'Hé, wacht eens even! Iemand heeft mijn tas gestolen!' Heel grappig.
The Awful Truth is one of the best comedies of the 1930s and ever. Irene Dunne and Cary Grant star (in the first of 3 pictures together) as a divorcing couple who really love one another, but they're just so darned sophisticated! Lucy (Dunne) moves in her Aunt Patsy (the underrated Cecil Cunningham) who gets Lucy introduced to a hick millionaire from Oklahoma (Ralph Bellamy). Meanwhile Jerry (Grant) gets hooked up with a grasping socialite (Molly Lamont). The "love birds" continue to peck away at each other and get entangled in each other's new "romances." The chemistry is just wonderful between Grant and Dunne, and the supporting cast is first rate. Highlights include Grant playing the piano while Mr. Smith (the dog) does a barking routine, but Dunne gets her chance, singing "Gone with the Wind" at a high-toned party. Great fun. Cunningham and Bellamy are terrific, but so are Esther Dale (Bellamy's ma), Joyce Compton (Dixie Bell), and Mr. Smith (who I suspect was really Asta from The Thin Man). The film, Dunne, and Bellamy scored Oscar nominations, and Leo McCarey won for direction. Filled with snappy one liners and hysterical situations. Best scenes may be the night club sequence when Dunne gets stuck dancing with Bellamy, and the party where Dunne pretends to be Grant's sister and yells out, "Hey wait a minute! Somebody stole my purse!" to snooty Mary Forbes. Very funny.