Nou, het werd tijd dat de Filippijnen een film maakten en zich niet aan de oude Amerikaanse formule hielden, van het ziekte-van-de-week-syndroom.<br />Deze film schokte je niet om de paar minuten en gaf je ook geen excentrieke personages. Hij ging in een tempo waarin het leven gewoon doorging. We kregen het leven in het dorp en de mensen die daar woonden te zien.<br />Ik had graag de redenen willen zien waarom de oudere broer niet van school hield, en iets meer van Magnifico's vriend, maar over het geheel genomen was het een goede film. Net als in Milaan denken de machthebbers wat meer na over het verhaal. In het verleden hebben Filippijnse films zich schuldig gemaakt aan het verdraaien van het verhaal voor de filmster. Hebben we bijvoorbeeld een rol waarin Sharon Cuneta kan huilen? Ther was geen slechte rol in de hele film, de vader met zijn Rubic's kubus, de moeder met haar pijn, de grootmoeder die alleen maar een grootmoeder wil zijn en Magnifico die alleen maar een... jongen wil zijn.
Well its about time the Philippines made a movie and not stick to the old American formula, of the illness of the week syndrome.<br /><br />This film did not shock you every few minutes, or give you eccentric characters. It went at a pace where life just goes on. We were shown the life in the village and the people living there.<br /><br />I would of liked to see the reasons the older brother did not like school, and a bit more of Magnificoes friend, but overall it was a good film. Like Milan, the powers that be are thinking about the story a bit more. In the past Filipino films have been guilty of getting a thin story and stretching it for the film star. For example, do we have a role where Sharon Cuneta can cry? Ther was not a bad performance in the whole film, the father with his Rubic's cube, the mother with her pain, the grandmother who just wants to be a grandmother, and Magnifico who just wants to be a...boy.