Romantiek, avontuur, hoge zeeën bevaren, sinistere schurken die de wereld willen regeren, vechten op de kliffen, F-16's, moedige helden, stuntelende handlangers, gedurfde heldinnen, hevige zandstormen, achtervolgingen op hoge snelheid, mythische legenden, weglopers uit de woestijn, worstelende inboorlingen, piratenkoningen, dagdromen, geheime kaarten, ontvoeringen, laffe explosies, dodelijke valstrikken en een stel dat in de schaduw van de ondergang weer bij elkaar komt. En om het allemaal samen te vatten: het is een vervolg op 'Romancing the Stone'. Een zeker meesterwerk, denk je? Dan moet je 'The Jewel of the Nile' nog zien, die zeldzame film die een reputatie en een carrière verwoestte.<br />De film gaat achteruit als de openingsscène zich aandient. Het is maar een dagdroomscène, maar o, wat een dagdroom is het. Het gaat over Jack (Michael Douglas) en Joan (Kathleen Turner) die op een boot midden op zee trouwen. Plotseling valt een piratenkapitein hun territorium binnen en ontwikkelt zich tot een gevecht met dezelfde lachwekkende kwaliteit als een toneelstuk op de middelbare school. Het script loopt van daaraf helemaal vast, en geloof me, het moet zich een weg door het grind banen, want het ligt al op de bodem van het vat.<br />Dan is er de dialoog waarin de subtekst van de gesprekken van de personages verklaart hoe ze zich voelen; een bijna zeker zelfmoord voor de structuur van elke film: het laten zien van het personage. 's gevoelens is de juiste manier van ontwikkelen, het publiek erover vertellen is de verkeerde.<br />Wat dacht je van de teleurstellende tweede akte van de film, waarin we voor het eerst te horen krijgen dat de personages op zoek zijn naar een bepaald 'juweel', waarna halverwege de productie het probleem is opgelost en er een nieuw probleem ontstaat: een schurk die Omar heet, wil de wereld veroveren. Daar hebben we het, twee conclusies, die geen van beide verband met elkaar houden, zodat het publiek alleen maar kan wensen dat er een echte verhaallijn was. De hele tweede akte draagt absoluut niets bij aan de plotontwikkeling.<br />En de schurk, Omar, die geen enkele dramatische structuur heeft. In een bepaalde scène moet hij er dommer uitzien dan een stompje. In een andere scène bedenkt hij een valstrik die zelfs Einstein niet had kunnen bedenken. En de Jack en Joan-personages, die eruitzien alsof ze voor zichzelf kunnen zorgen, worden in elke gevaarlijke scène gered door een natuurlijke gelaatskleur in plaats van door hun eigen slimheid. Geen van de personages bevat iets van belang voor de kijker.<br />De uitvoeringen zijn ongeveer net zo goed als de rest van de film. Kathleen Turner ziet eruit alsof ze liever in bed ligt dan op de set. Douglas lijkt heel weinig vertrouwen te hebben in het scenario en Danny DeVito is niet meer dan een irritante sukkel. Wat dacht je van de romance waarin Joan en Jack het ene moment ruziemaken en het volgende moment de liefde bedrijven? De scènes waarin de chemie tussen hun relatie zich ontwikkelt, tarten elke verbeelding. Daarom kan het ons nooit iets schelen wat er tussen hen gebeurt.<br />In 'Het Juweel van de Nijl' zit een of andere komedie die kleurrijk en energiek is. Maar de meeste ervan zijn helemaal niet zo lachwekkend. Ik heb er een paar keer om moeten lachen, maar ik denk niet dat die scènes grappig bedoeld waren.<br /><br />
Romance, adventure, sailing the high seas, sinister villains who desire to rule the world, cliff top fighting, F-16's, courageous heroes, bumbling sidekicks, daring heroines, over powering sandstorms, high speed train chases, mythical legends, desert runaways, native wrestling, pirate kings, daydreaming, secret maps, kidnapping, dastardly explosions, deadly death traps, and a couple who reunite in the shadow of doom. And to sum it all up, it's a sequel to "Romancing the Stone." A sure masterpiece, you think? Then you have yet to see "The Jewel of the Nile," that rare film that destroyed a reputation and a career.<br /><br />The movie takes a turn for the worse when the opening sequence presents itself. It is only a daydream scene, but oh, what a daydream it is. It features Jack (Michael Douglas) and Joan (Kathleen Turner) getting married on a boat in the middle of the sea. The suddenly, a pirate captain invades their territory evolving into a fight with the same laughable quality as a middle school drama play. The script is all down hill from there, and trust me, it has to dig its way though the gravel, for it is already at the bottom of the barrel.<br /><br />Then there's the dialogue in which the subtext quality of the characters' conversations explains how they feel; an almost certain suicide for any movie's structure: showing the character's feelings is the right way of development, telling the audience about them is the wrong way.<br /><br />How about the film's disappointing false second act. In which we first learn that the characters will be searching for a certain "jewel," then half way though the production, the problem is solved, and a new one then opens: a villain named Omar wishes to take over the world. There we have it, two conclusions, neither of the two related to one another, leaving the audience to only wish that there was an actual storyline basis here. The entire second act does absolutely nothing to further the plot movement.<br /><br />And the villain, Omar, who has zero dramatic structure to him. In a selected scene he is made to look dumber than a stump. In another, he devises a trap that not even Einstein could have concocted. And the Jack and Joan characters, who seem to look like they can take care of themselves, are saved in every danger scene by a natural complexion rather than their own smarts. None of the explained characters contain anything of interest to the viewer.<br /><br />The performances are about as good as anything else in the film. Kathleen Turner looks like she'd rather be in bed than on the set. Douglas seems to have very little confidence in the screenplay, and Danny DeVito is nothing but a pesky little goofball.<br /><br />How about the romance in which Joan and Jack argue one minute and make love the next. There is no imagination in the scenes developing chemistry between their relationship. Thus we never care about what goes on between them.<br /><br />There is some comedy in "The Jewel of the Nile," that is colorful and energetic. Most of which isn't all that laughable, however. I did laugh a few times, though, but I don't think those scenes were meant to be funny.<br /><br />