'The Edukators', een wat dunne maar aardige film, toont ons een stel jonge Duitse jongens die herboren terroristen uit de jaren zeventig zijn, gereduceerd tot gebaren.'s Nachts breken ze in bij rijke mensen en zetten ze het meubilair anders neer, waarbij ze briefjes achterlaten waarin ze hun slachtoffers vertellen dat ze te veel geld hebben en maar beter uit kunnen kijken. ('De dagen van overvloed zijn voorbij' <0xE2><0x80><0x93> 'Die Fetten Jahre sind vorbei' <0xE2><0x80><0x93> luidt de Duitse titel van de film.) Ze gaan ook naar demonstraties en dringen schoenwinkels binnen met waarschuwingen voor kinderarbeid, maar hun echte kick komt van de inbraken: ze zijn verslaafd aan de drukte. Een van hen heeft een vriendin die in een verwaand chic restaurant werkt waar de klanten en de manager haar even slecht behandelen. Het loopt uit de hand als de andere jongeman, Jan (Daniel Br<0xC3><0xBC>ddehl) wordt aangespoord tot een impulsieve inbraak met het meisje van zijn vriend, Jule (Julie Jentsch). Hij valt voor haar en onthult zijn geheime wetsovertreding om indruk op haar te maken. Ze staat erop om het huis binnen te gaan omdat het eigendom is van een man aan wie ze 94.000 euro schuldig is voor het totaliseren van zijn Mercedes. Dit gebaar is niet gepland en het meisje is onervaren en ze moeten de volgende avond weer inbreken om haar mobiele telefoon te vinden. De eigenaar komt terug als zij er zijn en herkent het meisje. Ze moeten de rijke kerel ontvoeren en hem meenemen naar een hut in de bergen, wat ze natuurlijk onmiddellijk doen.<br />Dit zijn jonge revolutionairen achteraf. Er zijn geen Bader-Meinhofs of Rode Brigades meer om aan toe te behoren. De paradox, een nogal opbeurende paradox, is dat de kerel die ze ontvoeren, Hardenberg (Burghart Klaussner), zelf een revolutionair uit de jaren zestig en zeventig was, die maar langzaam in het kapitalistische leven gleed. Onnodig te zeggen dat de glijpartij nogal succesvol was, aangezien hij nu meer dan drie miljoen per jaar verdient. Maar hij beweert dat hij heimwee heeft naar de oude tijd en sympathie voor zijn ontvoerders. Het duurt niet lang of ze zitten allemaal gezellig te kaarten en hij kookt voor ze en zou waarschijnlijk eerder kunnen ontsnappen, als hij dat was.' Het is niet het genieten van een gedwongen vakantie te midden van romantische herinneringen aan vroeger dagen.<br />De dingen eindigen verrassend genoeg, maar 'The Edukators' is niet zozeer geïnteresseerd in zijn verhaal als wel in het bestaan als een platform voor jeugdige kritiek op het kapitalisme en overpeinzingen over de oude zaag - waar Hardenberg uiteindelijk mee op de proppen komt. Iemand van onder de dertig die niet liberaal is, heeft geen hart; iemand van boven de dertig die niet conservatief is, heeft geen verstand. De jongeren zijn uitbundig en naïef. De hormonen razen, dus, typisch voor hen, neemt de driehoeksverhouding bijna de politiek over. Hun gevangene is slimmer dan zij, maar wat de te lange tweede helft van het verhaal overeind houdt, is dat zijn sympathie voor zijn ontvoerders niet gespeeld lijkt, net zoals zijn verhaal niet geënsceneerd lijkt. Of liever gezegd, een beetje nep en een beetje geënsceneerd.<br />Dit is een film die in het begin wat goede spanning en adrenaline opwekt, maar die begint te verliezen als de ontvoering vordert, omdat het allemaal meer lijkt te draaien om politiek en het gepraat dan om de actie, hoewel je je nog steeds blijft afvragen hoe het zal aflopen. Dat er zo'n tegenstrijdigheid in het stuk zit - politiek versus actie - is een ironie van het verhaal. Als je sympathie hebt voor de jeugdige opstandigheid of de kritiek op het kapitalisme - of gewoon wilt discussiëren over de onderwerpen die ter sprake komen - kan de film je belangstelling vasthouden. De acteurs zijn allemaal geloofwaardig en aantrekkelijk, met name Klaussner en de jonge maar ervaren Brándhl, wiens vriendelijkheid en uitbundigheid de Oost-Berlijnse komedie 'Vaarwel, Lenin' uit 2003 inspireerden. De schokkerige digitale video hoort bij het territorium, hoewel hij op een dag misschien zo gedateerd wordt als een klok. De filmmakers hadden dit kunnen terugbrengen tot minder dan twee uur en vier minuten en het verhaal een hardere rand kunnen geven. De muziek is luid en doorslaggevend voor de jeugdige portretten.
A somewhat thin but likable film, "The Edukators" shows us a couple of young German guys who are reborn Seventies terrorists reduced to gesture. At night they break into rich people's houses and rearrange the furniture leaving notes telling their victims they've got too much money and had better watch out. ("The Days of Plenty Are Over" -- "Die Fetten Jahre sind vorbei" -- goes the German film title.) They also go to demos and forcibly leaflet shoe stores with warnings about child labor, but their real thrills come in the break-ins: they're hooked on the rush. One has a girlfriend who works at a snooty upscale restaurant where customers and manager are equally abusive to her.<br /><br />Things get messy when the other young man, Jan (Daniel Brühl) is prodded into an impulsive break-in with his friend's girl, Jule (Julie Jentsch). He's falling for her and reveals his secret lawbreaking to impress her. She insists on entering the house because it belongs to a man she owes 94,000 Euros to for totaling his Mercedes. This gesture's unplanned and the girl's inexperienced and they have to break back in the next night to find her cell phone. The owner returns while they're there and recognizes the girl. The three young people, Jule, Jan, and Peter (Stipe Erceg) feel that now they're "blown" they must kidnap the rich guy and take him to a cabin in the mountains, which of course they immediately do.<br /><br />These are young revolutionaries after the fact. There are no longer any Bader-Meinhofs or Red Brigades to belong to. The paradox, a rather pat one, is that the guy they kidnap, Hardenberg (Burghart Klaussner), was a Sixties and Seventies revolutionary himself, who only slowly slid into the capitalist life. Needless to say the slide turned quite successful since he now earns over three million a year. But he claims to feel nostalgia for the old days and sympathy for his captors. Before long they're all happily playing cards and he's cooking for them and could probably escape sooner, if he weren't enjoying the forced vacation amid romantic reminders of the old days.<br /><br />Things end surprisingly, but "The Edukators" isn't so much interested in its story as in existing as a platform for youthful critiques of capitalism and pondering the old saw -- which Hardenberg comes up with eventually, Anyone under thirty who isn't liberal has no heart; anyone over thirty who isn't conservative has no mind. The youths are exuberant and naive. Hormones are raging, so, typically, the love triangle almost takes over the politics. Their prisoner is smarter than they are, but what sustains the over-long second half is that his sympathy for his kidnappers doesn't seem fake, just as his story doesn't seem contrived. Or rather, only a little fake and a little contrived.<br /><br />This is a film that musters some good suspense and adrenalin rushes at first, but starts losing them as the kidnapping wears on because it all begins to seem more about politics and the talk than about the action, though wondering how it's going to end is still what's going to keep you watching. That such a dichotomy should appear -- politics vs. action -- is an irony of the piece. If you've got sympathy for the youthful rebellion or the critiques of capitalism -- or just want to debate the issues brought up -- the movie can hold your interest. The actors are all plausible and appealing, particularly Klaussner and the young but experienced Brühl, whose sweetness and exuberance motivated the 2003 East Berlin comedy, "Goodbye, Lenin." The jerky digital video comes with the territory, though it may some day become as dated as bell-bottoms. The filmmakers could have edited this down to less than two hours and four minutes and given the story harder edges. The music is loud and integral to the youthful portraits.