Het was gebaseerd op een bestseller, een detective in de stijl van Tom Clancy, in een tijd dat naoorlogse Europese detectiveschrijvers (zoals Maj Sjowall en Per Wahloo, weet je nog?) de oorlog op revisionistische wijze naar voren brachten. Het thema van de nazi-kunstdiefstal was ook een revisionistisch onderwerp van de dag.<br />De twee sterren die de film dragen, hebben een hekel aan producent Sam Speigel vanwege vroegere onrechtvaardigheden en ze hebben een hekel aan de film waar hij hen in heeft geluisd. O'Toole in het bijzonder vond het een afgang om geregisseerd te worden door de oude-school-Anatole Litvak, hoewel Litvak in dit opzicht het Euro-aspect aanhoudt. Toole en Speigel vertellen over de acteur die de rol van Tanz opzettelijk overdrijft om het mysterieuze element van de film te saboteren, hoewel het moeilijk te zien is hoe zelfbeheersing de rol zou hebben verbeterd. (En hoewel deze film niet The Lion in Winter is, is het ook moeilijk te zien hoe erger het is dan Beckett.)<br />Zelfs als kind had ik al bewondering voor het 'grote concept' van de film: in nazi-Europa is moord wijdverbreid, maar toch koopt de ene gek het in de detailhandel, en de andere heeft net zoveel moraliteit (of perversiteit) als nodig is om obsessief jacht te maken op de kleine moordenaar, maar niet op de grotere. Als een jongere regisseur het in een kunstzinnigere stijl had gedaan, als het de geschiedenis niet op zo veel manieren had genegeerd, zouden de mensen zich doodschrikken als ze dit met _Blow-up_ vergeleken als een portret van de moderne tijd. Ze zouden ook dingen zeggen over laag-bij-de-grondse dingen die waren goedgemaakt.<br />Maar omdat de tijd van de oorlog dichter bij de tijd staat dan films als _The Good German_ ( _Ehhh!_ ) geeft dat de schijnbare onverschilligheid van de morele behandeling van het materiaal een eigentijds tintje. De oorlog verdwijnt ongemerkt in het verleden, net zoals hij, in Amerikaanse ogen, in Europa leek te zijn gebeurd. Alleen de moorden op prostituees overleven als misdrijven die vervolgd kunnen worden <0xE2><0x80><0x93> zelfs niet als oorlogsmisdaden. De vertoning van Jack de Ripper lijkt de twee tijdperken met elkaar in verband te brengen, en het einde, waarin de verheerlijking van zijn publieke uitspattingen wordt bedorven door de ontdekking van zijn privé-uitspattingen, spijkert het thema vast in dezelfde uitgestreken stijl die de film al die tijd al heeft aangenomen. Het is moeilijk Litvak hierin ongelijk te geven, hoewel een andere regisseur het verstrijken van de tijd misschien zou hebben benadrukt als een dramatisch-psychologisch element.<br /><br />Net als het script van _Bendes of New York_ propt _De nacht van de generaals_ een heleboel historische achtergrond in elkaar (ja, met anachronismen als de actie in het Warschause Ghetto in 1942), maar het lijkt nooit op het dekken van een onnauwkeurige voorgrondfictie zoals in _Bendes._ Hannah Arendts 'Banaliteit van het kwaad' Alle feiten <0xE2><0x80><0x93> zelfs die van de holocaust <0xE2><0x80><0x93> worden statistisch voer voor de oorlogsmachine die Europa hervormt, terwijl alleen de persoonlijke moorden die de Tanz-figuur op zijn geweten heeft het kalme gegons van het naoorlogse apparaat verstoren. Zodoende is zowel Litvak als de schrijver Hans Helmut Kirst verantwoordelijk voor een eigentijdse en afstandelijke kijk op de oorlog. Sommige overgangen en plotpunten worden niet minzaam, nauwkeurig of humaan behandeld. Maar laat je door een slechte scenarist niet voor de gek houden en denken dat dit een stripverhaal is over de oorlog of het naoorlogse tijdperk. Vergelijk de thema's van individuele en staatsacties in _De nacht van de generaals_ met die in _Blade Runner_, _The Sixth Sense_ <0xE2><0x80><0x93> zelfs _The Fugitive_. Die films hebben een Noir-achtige'slachtoffermentaliteit' die lijkt op die van _Camus_, _De vreemdeling_, terwijl _generaals_ een activistische mentaliteit hebben zoals _The Plague_, gepresenteerd in een soortgelijke uitgestreken existentialistische stijl, in het aangezicht van de zinloosheid.
It was based on a best-selling mystery novel that did Tom Clancy-style business, at a time when post-war Euro mystery writers (like Maj Sjowall and Per Wahloo - remember them?) were bringing the war back in revisionist ways. The Nazi-art theft theme was also a revisionist topic of the day.<br /><br />The two stars who carry the picture hated producer Sam Speigel for past injustices, and hated the picture he had roped them into. O'Toole, in particular, thought it was a comedown to be directed by aging old-schooler Anatole Litvak, though Litvak does keep the Euro flavor consistent in this. O'Toole and Speigel biographies talk of the actor deliberately overplaying the Tanz role so as to sabotage the mystery element of the picture, though it's hard to see how restraint would have improved the role. (And while this pic isn't The Lion in Winter, it's also hard to see how it's worse than Beckett.) <br /><br />Even as a kid, I admired the 'big concept' of the film: Murder is wholesale in Nazi Europe, yet one freak is buying it retail, and another has only as much morality (or perversity) as is necessary to obsessively hunt the small murderer, but not the larger ones. If the state-vs.-individual angle had been played up a little more, if a younger director had made it in an artier style, if it didn't disregard history in so many ways - people would be falling over themselves comparing this to Blow-up as a portrait of modern times. They'd also be talking stuff about low material redeemed.<br /><br />Being closer in time to the war than pictures like The Good German (Ehhh!) gives the apparent offhandedness of the moral treatment of the material a contemporary edge, though. The war slips away into the past without notice, just as, to American eyes, it seemed to have happened in Europe. Only the singular prostitute murders survive as prosecutable crimes - not even as war crimes. O'Toole's Jack-the-Ripperish performance seems to tie the two eras together, and the ending, in which celebration of his public excesses is spoiled by discovery of his private ones, nails the theme in the same deadpan style the picture has quietly established all along. It's hard to fault Litvak in this, though another director might have emphasized the passage of time as a dramatic-psychological element.<br /><br />Like the script of Gangs of New York, Night of the Generals crams in a lot of historical background (yes, with anachronisms like the Warsaw Ghetto action placed in 1942), but it never seems like butt-covering for an inaccurate foreground fiction as in Gangs. Hannah Arendt's 'Banality of Evil' trope is put to work, as all facts - even those of the Holocaust - become statistical fodder for the war machine that remade Europe, while only the personal murders that the Tanz character is hunted for disturb the placid hum of the post-war apparatus. So both Litvak and novelist Hans Helmut Kirst are creditable for a contemporary and distanced view of the war. Some transitions and plot points are not suavely or accurately handled, or humanely considered. But don't let bad screenwriter shorthand fool you into thinking this is a comic-book treatment of the war or the post-war era.<br /><br />Compare the themes of individual and state action in Night of the Generals to those in Blade Runner, The Sixth Sense - even The Fugitive. Those pics have a Noir-ish 'victim mentality' akin to Camus' The Stranger, while Generals has an activist mentality like The Plague, presented in a similar deadpan-existentialist style, in the face of futility. However it came about collaboratively, it did come about.