'Calendar Girls' is een amusante komedie van het soort dat de Britten de afgelopen vijftig jaar heel goed hebben gedaan. Helen Mirren (Chris) en Julie Waters (Annie) zijn uitstekend als de twee beste vriendinnen die Chris' idee van een naaktkalender uitvoeren om geld in te zamelen voor de leukemieafdeling van het ziekenhuis waar Annies man is overleden. Zoals veel Britse films die zich op gebieden buiten Londen richten, brengt het accenten met zich mee die moeilijk te verstaan zijn voor deze Amerikaanse oren. Ik heb vaak gewenst dat de Britten op sommige punten ondertitels zouden toevoegen, zodat ik zou weten wat er wordt gezegd. Dat klinkt misschien belachelijk, maar het PBS News Hour en af en toe CNN doen het regelmatig als bijvoorbeeld Irakezen of Pakistanen of Afghanen in het Engels worden geïnterviewd, wat voor de kijkers moeilijk te verstaan is. Hoewel het verhaal gemakkelijk te volgen is, waren er sommige scènes waarin mijn vrouw en ik de dialogen kwijtraakten vanwege de ondoorgrondelijke accenten. Hoewel ik vrij veel tijd in Engeland heb doorgebracht, moet ik bekennen dat ik vaak verbijsterd ben door de accenten van de North Country en de Midlands. Misschien zouden we in ruil daarvoor het Britse publiek ondertitels voor regionale accenten in de Verenigde Staten kunnen geven.
"Calendar Girls" is an amusing comedy of the sort that the British have done very well during the past 50 years. Helen Mirren (Chris) and Julie Waters (Annie) are excellent as the two best friends who execute Chris' idea of a nude calendar to raise funds for the leukemia wing of the hospital where Annie's husband died. Like many British films centered on areas outside London, it brings in accents that are difficult for these American ears. I've often wished that the British would add subtitles at some points so that I'd know what's being said. That may sound ridiculous but the PBS News Hour and occasionally CNN do it regularly when Iraqis or Pakistanis or Afghans, for example, are being interviewed in English that is hard for viewers to understand. Although the story is easy to follow, there were some scenes where my wife and I lost lines of dialog because of impenetrable accents. Even though I've spent a fair amount of time in England, I confess that I'm often baffled by North Country and Midlands accents. Perhaps in exchange we could provide British audiences with subtitles for regional accents in the U.S.