Waarom o waarom maken mensen films die beginnen met een luchthartige houding, maar uiteindelijk grimmig en deprimerend worden. In dit opzicht doen ook 'Hickey and Boggs' en 'Shout at the Devil' zich voor. Het enige wat deze film behoedt voor een gooi naar 'Hustle' (naar mijn mening de slechtste Reynolds-film uit 1970) is Jack Weston als een stuntelende federale rechercheur en Jerry Reed als de ijzige schurk. Natuurlijk is er met de acteertalenten van Lauren Hutton veel meer nodig dan alleen een paar goede karakterspelers. Voeg daar een uitbuitende afloop aan toe die voelt alsof hij is aangebracht voor een gevoel van serieus 'drama' en je hebt een slechte film.
Why oh why do people make films that start off with a light-hearted attitude but in the end become grim and depressing. "Hickey and Boggs" and "Shout at the Devil" also come to mind in this respect. The only things saving this film from being lumped in with "Hustle" (the worst '70's Reynolds film in my opinion) is Jack Weston as a bumbling federal investigator and Jerry Reed as the icy evil villain. Of course, with the acting talents of Lauren Hutton on display, a lot more is needed than just a couple of good character actors. Add an exploitative ending that feels like it was tacked on for a sense of serious "drama" and you get one bad movie.