De Luipaardman, een veel beter dan gemiddelde eerste film van de afdeling in Val Lewton, is net zo goed een moordmysterie als een horrorfilm. Hij speelt in een stadje in New Mexico waar een paar vreemde dingen gebeuren, waaronder, onder andere, grote kattenaanvallen. De fotografie is uitzonderlijk, gaat van subjectief naar documentaireachtig objectief zonder de sfeer van de film drastisch te veranderen. De verschrikkingen komen meer voort uit een gevoel van angst dan uit iets wat echt gebeurt; en ook uit het griezelige gevoel dat bepaalde plaatsen ongeluk brengen, dat sommige mensen gedoemd zijn te sterven alleen maar om waar ze zijn. Hoe waar.<br />De hoofdrolspelers zijn een beetje saai, maar de bijrollen zijn heel goed. En het samensmelten en soms botsen van de Angelsaksische, Latijns-Amerikaanse en Indiaanse culturen wordt mooi weergegeven. De hele film door heerst er een gevoel van primitief gevoel, van oude religie, dat eerder geïmpliceerd dan verwoord is en dat de hyperrationele hoofdrolspelers niet kunnen bevatten. We kunnen deze stemming bij vlagen opvangen, maar net als de hoofdpersonen ontgaat het ons. De regie van Jacques Tourneur is meesterlijk bij elke stap die hij zet; en hij gebruikt de muziek sensueel maar nadrukkelijk, en het resultaat is een goed afgestemde film. Het grootste gebrek is de onthulling van de schuldige, maar toen Tourneur eenmaal de beperkingen van het script had aanvaard, werkte hij zich er voortreffelijk doorheen. Het beste aan de film is dat de belangrijkste gebeurtenissen zich voornamelijk buiten beeld afspelen en veel aan onze verbeelding overlaten. En het minimalistische scenario laat veel aan het duister over, en zelfs na de uitbundige, bijna surrealistische climax van de film blijft de sfeer van geheimzinnigheid hangen. Er zijn zeker losse eindjes, maar Tourneurs beleefde, beschaafde aanpak zorgt ervoor dat ze eerder diepzinnig en suggestief lijken dan versleten, en het resultaat is een prettige conclusie die niet helemaal verraadt wat er precies gebeurd is; en wij willen nog een klein beetje meer weten. Tourneur was een ware meester.
A far better than average early film from the Val Lewton unit, The Leopard Man is as much murder mystery as horror picture. It is set in a New Mexico town where there are some weird goings on, including, among other things, big cat attacks. The photography is exceptional, moving from subjective to documentary-style objective without drastically altering the tone of the picture. What horror there is comes more from a sense of dread than anything that actually happens; also from the eerie feeling that certain places are unlucky, that some people are bound to die simply because of where they are. How true.<br /><br />The star players are somewhat dull, but the supporting cast is quite good. And the merging and sometime colliding of the Anglo, Hispanic and Indian cultures is nicely presented. There is a sense of primitive feeling, of old religion, throughout the film, implied rather than stated, that is beyond the grasp of the hyper-rational lead players. We can catch this mood in fits and starts, but like the major characters, it eludes our grasp. Jacques Tourneur's direction is masterful every step of the way; and he uses music sensually yet emphatically, and the result is a fine-tuned film. It's major flaw is the revelation of the culprit, yet once Tourneur accepted the script's limitations he works superbly within them. The best thing about the movie is that its most crucial events happen mostly off-screen, leaving a good deal to our imaginations. And the minimalist script leaves a great deal in the dark, and even after the picture's florid, almost surreal climax, the air of mystery lingers. There are loose ends for sure, but Tourneur's polite, civilized touch dresses them up to appear profound and suggestive rather than threadbare, and the result is a pleasing conclusion that does not quite give the whole thing away; and we are left wanting to know just a little bit more. Tourneur was a true master.