Een mooie jonge vrouw (Michelle Williams) zit gevangen in een leeg huwelijk, weggestopt in een lelijk flatgebouw in Londen. Haar trots en vreugde in haar grijze bestaan is haar zoontje van vier. Op een dag, als ze samen naar de voetbalwedstrijd zitten te kijken, verleidt ze in de plaatselijke pub de gehaaide journalist Jasper (Ewan McGregor). Het lot wil dat ze elkaar in een innige omhelzing omarmen, terwijl de voetbalwedstrijd achter hen op de tv woedt, en het stadion met een reeks explosies in vlammen opgaat. Haar man en zoon komen allebei om bij de terroristische aanslag, en ze blijft gebroken en alleen achter. Als je nu denkt dat een film over de nasleep van een grote terroristische aanslag van de regisseur van Brigit Jones' Diary klinkt als een recept voor rampspoed, dan heb je gedeeltelijk gelijk. Maar het is niet slecht om de reden die je misschien denkt. De film is voor het grootste deel een emotionele achtbaan <0xE2><0x80><0x93> je zou je er bijna huilend doorheen kunnen slaan. Maar niet omdat ze rouwt om haar verloren familie. De bommen zijn nog maar het begin <0xE2><0x80><0x93> ze moet nog een hele lading onwaarschijnlijke gebeurtenissen doorstaan in het uur dat voor haar ligt. Het is begrijpelijk dat ze het gaandeweg kwijtraakt omdat het verhaal zo overdreven gedramatiseerd wordt dat het gewoon belachelijk wordt (vooral als je het verhaal naderhand nog eens door je hoofd laat gaan).<br />Tegen het eind komt ze in een fase van rouwhallucinatie en verzoening met het leven. Aangezien de film noch grappig noch opwindend is, had dit de hele weg moeten zijn. Zich concentreren op de rouw van de jonge moeder en misschien zelfs een beetje schuldbewust zijn over haar half vervreemde echtgenoot. Haar echtgenoot is net overleden. Hij wordt niet gemist en er is geen spijt over zijn verdwijning. Zelfs voor een half vervreemde echtgenoot klinkt dit een beetje hard <0xE2><0x80><0x93> ze maakte zich per slot van rekening zorgen om hem, dus ze moet iets hebben gevoeld. Het is ook vreemd dat ze geen familie hebben, of vrienden die langskomen om haar te troosten. Een eenzaam huwelijk moet hen in een of andere sociale kring hebben gedreven, of in een hobby, of op zijn minst af en toe een telefoontje met hun moeder. Was hun leven echt zo eenzaam?<br />De film is duidelijk bedoeld als pamflet tegen terrorisme, door de menselijke kosten op het niveau van gewone mensen te laten zien. Hij neemt ook de tijd om de veerkracht van Londen in een commentaarstem te'verklaren'. Het is een beetje wanhopig om een film te redden door middel van nationalisme, maar het kan hier echt passen, hoewel het beter voorbereid had kunnen zijn, bijvoorbeeld door haar een meer integraal deel van Londen te maken. Dit is geen meesterwerk, geen amusementsjuweel, en het kan gemakkelijk helemaal over het hoofd worden gezien. Jammer, want het heeft wel enige potentie.
A young beautiful woman (Michelle Williams) is trapped in an empty marriage tucked away in an ugly apartment block in London. Her pride and joy in her grey existence is her 4-year-old son. One day, as the two of them are at the football match, she seduces a slick journalist Jasper (Ewan McGregor) in the local pub. As fate would have it, they are locked in a lovers embrace, with the football match raging on behind them on TV, when the stadium going up in flames with a series of explosions. Her husband and son are both killed in the terrorist attack, leaving her broken and alone.<br /><br />If you are now thinking that a film about the aftermath of a major terrorist attack from the director of Brigit Jones' Diary sounds like a recipe for disaster, then you are partly right. But it is not bad for the reason you might think. The film is, for the most part, an emotional roller- coaster - you could be crying your way through most of it. But not because of her grieving for her lost family. The bombs are just the beginning - she still has to endure a full load of unlikely events in the hour to come. She understandably loses it along the way as the story becomes so over-dramatised that it is just ridiculous (especially when you run the story back in your head afterwards).<br /><br />Towards the end she enters a phase of grief hallucination and reconciliation with life. As the movie is neither funny nor exciting, this should have been the route to take all along. Concentrating on the mourning of the young mother, and perhaps even throwing in some guilt towards her semi-estranged husband. Her husband is just gone with his death. He is not missed nor is there any regret for his disappearance. Even for a semi-estranged husband this sounds a little harsh - she did worry about him, after all, so she must have felt something. It is also curious that they have no family, or friends who drop by to comfort her. A lonely marriage must have pushed them into some kind of a social circle, or a hobby, or at least the occasional phone call with their mothers. Was their life really that lonely.<br /><br />The movie is clearly intended as a pamphlet against terrorism, by showing the human cost at the level of ordinary people. It also takes the time to "explain" the resilience of London in a voice-over. It is a little desperate to save a movie through nationalism, but can actually be fit in here, although it could have been better prepared, by, for instance, by making her a more integral part of London. This is no masterpiece, nor an entertainment jewel, and can easily be missed altogether. A pity, because it does have some potential.