Het is grappig dat Williams hier de hoofdrol in speelde, want hij speelde ook in een oudere film die 'Sieze de dag' heette, met Jerry Stiller, over een loser die in New York geld probeert te verdienen <0xE2><0x80><0x93> een Saul Bellow-verhaal. Ik vond het begin leuk, toen hij tegen zijn leerlingen zei dat ze 'wormvoer' zouden zijn en dat ze moesten luisteren naar de dode leerlingen uit het verleden, terwijl hij fluisterde: 'Carpe Diem! Grijp de dag!' Maar ik moest sommige veronderstellingen in de film in twijfel trekken. De poëzieles was bijvoorbeeld maar één van de vele lessen. Het is niet belangrijker dan welke andere ook, maar professor Keating is zo egoïstisch om zichzelf de taak toe te dichten om het karakter van deze jongens te kneden, alsof de andere leraren allemaal sukkels waren. Hij geeft zijn ontvankelijke leerlingen het idee dat het beter is om een hopeloze romanticus te zijn dan een saaie bankier. Maar zou de leraar zich niet op poëzie moeten richten, en de studenten dat moeten laten inzien, in plaats van te proberen van hen allemaal romantici te maken? De meeste studenten werden daar immers heen gestuurd om advocaat, bankier of arts te worden. Een goede leraar zou ervoor zorgen dat de studenten van poëzie gingen houden, niet van de leraar. Bovendien schreef een criticus van IMDb dat 'deze film alleen maar de rebellie laat zien in de vorm van het volgen van een sektarische leider'. Dat miste ik. Echt individualisme en rebellie hebben vaak geen leider, en de film leek te suggereren dat deze ontvankelijke jongens ofwel'met het officiële programma meegingen' of'met dat van professor Keating'. Het grootste probleem dat ik met de film had, was dat de personages niet geloofwaardig waren. Prof. Keating mag dan enig charisma hebben, maar dat alle studenten zo snel van hem hielden en hun vrije tijd doorbrachten in dezelfde grot om gedichten te lezen, vond ik ongelooflijk. Terwijl ze daar waren, gedroegen ze zich alleen maar dwaas, en er werd niet echt aandacht besteed aan de poëzie zelf. En de jongen Knox, die het meisje het hof maakt, vond ik ook ongelooflijk. In het begin is hij heel verlegen, en tegen het eind wordt hij een echte bohémien van een charmeur met zijn gedichten en zijn liefdesbetuigingen. Ja hoor. Charlie Dalton, degene die de hartstochtelijke lessen van zijn mentor het meest serieus neemt, wordt een echte charmeur en dichter <0xE2><0x80><0x93> maar dan wordt hij plotseling degene in de groep die de politieke gevolgen van zijn daden het best voorspelt (door te proberen meisjes op school te krijgen). Dus wat is hij, een romantische dichter of een realist? Dat kan niet allebei zijn op die leeftijd. Het treurigste deel van de film zou de dood zijn van een leerling wiens vader niet wilde dat hij acteur werd. Ik was een beetje geroerd door zijn hartstochtelijke 'Puck'-optreden, maar het was verwarrend omdat zijn vader tijdens het optreden binnenkomt en je denkt 'zijn vader heeft hem eindelijk geaccepteerd'. Maar nee, zijn ongevoelige vader sleept hem mee naar huis, waar zijn zoon zich diezelfde avond nog van het leven berooft. De jongen kon niet zeggen wat hij voor zijn vader voelde, maar de jongen was een geboren leider te midden van andere jongens; het was frustrerend en deprimerend. Als de jongen te zwak was geweest om zijn vader zelfs maar zijn passie te vertellen, dan zou hij het als acteur waarschijnlijk ook niet hebben overleefd (zo denk ik erover). En net als bij de Keizersclub blijkt dat beide leraren, hoewel ze hun ongrijpbare, maar onuitwisbare stempel drukken op de jongemannen die ze lesgeven, nogal zwak en naïef zijn in zaken van de wereld en van de politiek. In dps wordt Prof Keating tot zondebok gemaakt en van de school getrapt, terwijl hij toekijkt hoe een andere prof precies dezelfde 'uitwerpselen' doceert die hij de studenten heeft opgedragen uit hun boeken te rukken. Het is hem dus gelukt een paar bohémienachtige gevoelens in de boezem van een paar studenten te prikkelen, maar dan kan hij daar niet meer lesgeven <0xE2><0x80><0x93> mooi werk. In de Emperor's Club raakt Prof Hundert zijn plek als hoofd kwijt aan een jonge, met politiek verbonden parvenu, ook al heeft hij daar dertig jaar lesgegeven. Wat een sukkel. Waarom zou een student respect hebben voor een man die niet eens zijn weg in de wereld kan vinden, en die verbaasd is dat hij is gepasseerd voor promotie omdat hij zo bekrompen is? Hij lijkt ook nietig in de ogen van de volwassen, stoute jongen Sedgewick Bell, de student die hij zonder succes heeft proberen te 'bewerken' tot een moreel hoogstaand mens <0xE2><0x80><0x93> Bell nodigt hem uit op zijn enorme landgoed, waar hij ook zijn kandidatuur voor senator bekendmaakt <0xE2><0x80><0x93> waardoor prof Hunderts moraliseren een beetje dwaas lijkt. Hier wordt hij per helikopter uitgenodigd op het landgoed van deze rijke man <0xE2><0x80><0x93> Hundert ziet eruit als een vis op het droge. Prof Hundert leeft in zijn kleine-jongenswereldje van de Klassieke 'Groten' en gaat er ten onrechte van uit dat de grote Grieks-Romeinse leiders mannen met hoogstaande principes en eer waren, waarden die hij zijn studenten probeert bij te brengen. Toch weet elke arme student uit die tijd dat figuren als Sedgewick Bell, de jongen die vals speelt om bij iemand in de gunst te komen, heel goed hadden gepast naast tirannen als Augustus en Julius Caesar, die machiavellistische sluwheid en dwang, en niet eer, gebruikten om hun stempel op de geschiedenis te drukken. Dus in dat opzicht was de Keizersclub nog erger dan dps, want de basisregel dat'mannen van eer' lang geleden over de wereld heersten, klopt niet, terwijl Prof Keating in dps de chaotische passie in de poëzie erkent en niet zozeer probeert te moraliseren als wel zijn studenten dezelfde romantische passie bij te brengen die grote dichters voelden. Ik geef deze film een 7. Hij is mooi, ontroerend, maar soms te sentimenteel, wat hem bijna tenietdoet.
It's funny that Williams starred in this, b/c he was in another older movie called "Sieze the Day" with Jerry Stiller, about a loser trying to make a buck in NYC--A Saul Bellow story. I liked the beginning, when he told his students they would be "worm food" and told them to listen to the dead past students as he whispered "Carpe Diem! Seize the Day!" But I had to question some of the assumptions in the movie. For example, the poetry class was only one class out of several. It's not more important than any other, yet Professor Keating selfishly arrogates to himself the task of molding the character of these boys, as if the other teachers were all just dopes. He fills his impressionable students with the notion that it is better to be a hopeless romantic than a boring banker. But shouldn't the teacher focus on poetry, and having the students appreciate that, instead of trying to turn them all into romantics? After all, most of the students were sent there to become lawyers, bankers and doctors. A good teacher would have gotten the students to love poetry, not the teacher. Also, one IMDb critic wrote that "this film only shows rebellion in the form of following a sectarian leader". I missed that. True individualism and rebellion often are leader-less, and the film seemed to suggest that these impressionable boys either "go with the official program", or "go with Professor Keating's"--no third way, really. The biggest problem I had with the film was that the characters were not credible. Prof. Keating may have some charisma, but for all the students to love him so quickly, and spend their free time going into the same cave to read poems I found unbelievable. While they were there, they just acted silly, and no real attention was paid to poetry itself. Also, the boy Knox, who woos the girl, I found unbelievable. At first he's all shy, and toward the end, he becomes a real bohemian charmer with his poetry and professions of love. Yeah, right. Charlie Dalton, the one who takes most seriously the passionate teachings of his mentor, becomes quite the charmer and poet--but then all of a sudden becomes the one in the group who best predicts the political fallout of his actions (to try and get girls admitted to school). So which is he, a romantic poet, or a realist? Can't be both at that age. The saddest part of the movie was supposed to be the death of one student whose dad would't let him become an actor. I was a bit touched by his passionate "Puck" performance, but it was confusing because his dad walks in during the performance, and you're thinking "his dad finally accepted him", but no his insensitive dad drags him home, where his son eventually kills himself that same night. The boy just couldn't say what he felt to his dad, but the boy was a natural leader among other boys; it was frustrating and depressing. If the boy was too weak to even tell his father his passion, then he probably wouldn't have survived as an actor, either (that's my take). And like Emperor's Club, both teachers, although leaving their intangible, yet indelible mark on the young men they taught, are shown to be quite weak and naive in matters of the world and politics. In DPS, Prof Keating is made a scapegoat and kicked out from the school, even as he watches in humiliation another prof teaching the exact same "excrement" he told the students to rip out of their books. So he succeeded in stimulating some bohemian feelings into the bosoms of a few college prep kids, but then he can't teach there any more--good job. In Emperor's Club, Prof Hundert loses his spot as headmaster to a young, politically-connected upstart, even though he taught there for 30 years. What a sap. Why should any student respect a man who cannot even make his way in the world, and is surprised he's passed over for promotion for being so insular? He also seems puny to the grown-up bad boy Sedgewick Bell, the student he tried to unsuccessfully "mold" into a moral man--Bell invites him to his huge estate, where he also announces his candidacy for Senator--it makes prof Hundert's moralizing seem a bit silly. here he is invited, via helicopter, to this rich man's estate--Hundert looks like a fish out of water. Prof Hundert lives in his little-boy world of the Classical "Greats", and wrongly assumes that the great Greco-Roman leaders were men of high principles and honor, values he tries to instill onto his students. Yet any meager student of this era knows that the likes of Sedgewick Bell, the boy who cheats to gain favor, would have fit in just fine next to tyrants such as Augustus and Julius Caesar, who used Machiavellian cunning and force, not honor, to make their mark in history. So in that respect, Emperor's Club was even worse than DPS, because the basic premise that "men of honor" ruled the world of long ago is flawed, whereas in DPS, Prof Keating acknowledges the chaotic passion in poetry, and tries not to moralize as much as instill his students with the same romantic passion great poets felt. I want to see "Goodbye, Mr. Chips" to see how this stacks up against these 2. I give this film a 7. It is beautiful, touching, but too sentimental at times, which almost ruins it.