Ik wilde echt dat deze film zou slagen, maar dat gebeurde niet. Wat begon als een licht interessant uitgangspunt, groeide uit tot een verontrustende en vreemde film over een leerling-leerling die op een gewone school zijn weg vindt door de geestelijke gezondheid van zijn medeleerlingen te behandelen en voor te schrijven. Het was niet grappig, niet amusant en niet onderhoudend. Het acteren heeft in verschillende scènes moeite, maar het duidelijkste probleem is het gebrek aan emotionele band tussen de personages. Onze hoofdrol, Charlie, heeft een romantisch intermezzo met de hoofdrolvrouw, de dochter van de directeur, en ik kan me geen sterielere, minder romantische verbintenis voorstellen. Ze lijken nauwelijks met elkaar verbonden of geïnteresseerd in elkaar, en toch wordt ons wijsgemaakt dat ze met elkaar naar bed zijn geweest. Het is vreemd en meelijwekkend. Ik had het gevoel dat ik naar een film zat te kijken die een toneelstuk probeerde te zijn, maar het was gewoon niet zo. Ik ben diep teleurgesteld en zou deze film aan niemand aanbevelen.
I really wanted this movie to succeed, but it didn't. What started out as a mildly interesting premise grew into a disturbing and strange movie about a prep school drop-out making his way in a regular school by treating and prescribing for the mental health of his fellow students. It was not funny nor amusing nor entertaining. The acting struggled in several scenes, but the most obvious deficit is the lack of emotional connection between the characters. Our lead, Charlie, has a romantic interlude with the lead female character, the principal's daughter, and I couldn't imagine a more sterile, unromantic joining. They barely seem connected or interested in each other, and yet we're led to believe that they've made love. It's strange and pathetic. I felt like I was watching a movie trying to be a play trying to be significant, and it just wasn't. I'm sorely disappointed and wouldn't recommend this movie to anyone.