De Soprano's is waarschijnlijk de meest succesvolle tv-serie ooit, dus natuurlijk waren mijn verwachtingen hooggespannen, en toch overtrof de serie ze. Ik ben dol op het maffia- en misdaadgenre in de film en ik vind het heerlijk om de meeslepende verhalen te volgen die zich in deze werelden afspelen, maar dit is zoveel meer. 86 uur materiaal geeft het verhaal niet alleen de kans om een van de meest opwindende en onvoorspelbare maffia-/actieverhalen te worden, maar ook om een geweldig familiedrama te worden, een schokkende karakterstudie, een komedie waar iedereen om moet lachen, een briljant psychologisch onderzoek naar de aard van goed en kwaad, en een intellectuele kunstzinnige samenwerking van representatieve dromen en hallucinaties, allemaal tegelijk. De epische serie slaagt erin dit alles en nog veel meer te bereiken en verankert HBO in de buurt van de cinematografische perfectie, door de weg te plaveien voor een aantal andere series die het publiek blijven wegblazen.<br />Realisme is aanwezig als het nodig is, maar de beslissingen van Chase om af en toe voor het effect af te wijken voor 'droomafleveringen' en dergelijke, voegen alleen maar meer lagen toe aan de serie. Chase <0xE2><0x80><0x93> samen met een sterke redactie, onder wie Matthew Weiner en Terrence Winter, respectievelijk toekomstige scheppers van Mad Men en Boardwalk Empire <0xE2><0x80><0x93> verandert New Jersey in een ingewikkeld universum vol met de beste acteurs die ik ooit op tv heb gezien. <br />James Gandolfini domineert de show als Tony, een van de meest baanbrekende figuren ooit op tv. Tony hecht aan de helft van de gangsterster stereotypen uit de popcultuur, maar hij tart de andere helft volledig, en door zijn familie interacties en zijn therapiesessies met dokter Melfi (Lorraine Bracco, met wie hij een aanzienlijke chemie heeft die ervoor zorgt dat de therapiescènes altijd een totaal andere sfeer hebben dan de rest van de show), zien we bijna elke kant van Tony Soprano en leren we dat hij meer een allemansvriend is dan je zou verwachten.<br />Edie Falco past de kracht van Gandolfini's optreden als Tony's vrouw Carmela toe. Uit haar gemengde gevoelens over Tony' Carmela's levensstijl, haar vermoedens over moorden, haar verdriet over Tony's ontrouw, haar eigen gedachten over ontrouw, Carmela's hele scala aan emoties in 6 seizoenen, en Falco maakt haar tot het belangrijkste voertuig voor de niet-maffiakijkers om een kijkje te nemen in zo'n corrupte wereld. De scènes tussen Tony en Carmela vormen een van de meest hartverscheurend en pijnlijk realistische drama's die je ooit op de televisie hebt gezien.<br />De bijrollen zijn bijna net zo fenomenaal, en de cast wordt gedurende alle zes seizoenen bevolkt door een grote verscheidenheid aan personages, die op de een of andere manier allemaal hetzelfde zijn. Nancy Marchand steelt de show als Tony's dominante moeder Livia, een inzicht in Tony's persoonlijkheidsproblemen en paniekaanvallen. Haar onophoudelijke geklaag is bijna gruwelijk, omdat ze het personage zo geloofwaardig tot het uiterste weet te brengen. Michael Imperioli is Christopher, Tony's protegé, wiens verschillende verkeerde keuzes hem op een pad brengen dat pijnlijk is om te zien, maar briljant wordt uitgevoerd. Drea De Matteo speelt Christophers vriendin Adriana, en ze is zo goedbedoeld en liefdevol dat de donkere boog die haar personage maakt als ze te veel betrokken raakt bij Christophers carrière, bijna komisch aandoet. Tony Sirico is Paulie, die wordt geïntroduceerd als het ultieme maffia stereotype en een bron van komische hilariteit, maar uiteindelijk wordt hij een van de meest sympathieke en complexe personages van de show, en niemand speelt beter echte woede dan hij. En dat is nog maar het topje van de ijsberg. Bekende gezichten als Peter Bogdanovich, Jon Favreau, Ben Kingsley, Lauren Bacall, Will Arnett, Nancy Sinatra, David Strathairn, Robert Patrick, Hal Holbrook, Burt Young en Eric Mangini maken in de loop van de serie hun opwachting, terwijl bekende namen als Joe Pantoliano, Steve Buscemi en Steven Van Zandt regelmatig een rol spelen als hoofdpersonen in de serie. Er zijn 50-jarige grote personages met een krachtige uitstraling, en de opwinding en spanning in de verschillende subplots in de serie worden in de loop van de serie nooit minder.<br /><br />Komische elementen en hele afleveringen vol briljante hilariteit verdunnen de enorme dramatische intensiteit van de serie, die zo veel verschillende aspecten heeft dat de aftiteling van bijna elke aflevering me om de een of andere reden enigszins van mijn stuk brengt. De Soprano's is de krachtigste en meest verslavende serie die ik tot nu toe heb gezien, en de hoogtepunten zijn zo adembenemend dat ik het, ondanks de betwistbare dieptepunten (waarvan ik de meeste niet kan rijmen met de serie), toch mijn favoriete serie zou moeten noemen.<br />Of je het einde nu leuk vindt of niet, of wat je ervan vindt, doet er niet toe: de discussie die erdoor is ontstaan is op zich al een prestatie. De iconische aard van de hele serie maakt het tot een essentieel onderdeel van de televisiegeschiedenis. Er zijn in deze serie talloze elementen om van te houden en je over te verwonderen, dus als je erover denkt om in plaats daarvan naar iets anders te kijken, doe jezelf dan een lol en laat het voor wat het is.
The Sopranos is probably the most widely acclaimed TV series ever, so naturally my expectations were through the roof, and yet the show surpassed them. I love the mafia and crime genre in film and I enjoy following the compelling stories set in these worlds, but this is so much more. 86+ hours of material gives the story a chance to not only be one of the most thrilling and unpredictable mafia/action stories, but also to be a great family drama, a shocking character study, a laugh-out-loud comedy, a brilliant psychological examination dealing with the nature of good and evil, and an intellectual arty collaboration of representative dreams and hallucinations all in one. David Chase's epic series manages to accomplish all of this and more, and cements HBO as the closest TV can get to cinematic perfection, paving the road for a number of other series to continue blowing audiences away.<br /><br />Realism is present when it is needed, but Chase's decisions to depart from it for effect on occasion for "dream episodes" and the like only adds more layers to the series. Chase--along with a strong writing staff including Matthew Weiner and Terrence Winter, future creators of Mad Men and Boardwalk Empire respectively--turns New Jersey into an intricate universe full of the greatest cast of characters I've seen on TV.<br /><br />James Gandolfini domineers the show as Tony, one of the most groundbreaking characters on TV ever. Tony adheres to half of the mobster stereotypes from pop culture, but he defies the other half entirely, and through his family interactions and his therapy sessions with Dr. Melfi (Lorraine Bracco, with whom he has a considerable chemistry that ensures that the therapy scenes always have a completely different feel to the rest of the show), we see nearly every side to Tony Soprano and learn that he is more of an everyman than one would expect.<br /><br />Edie Falco matches the power of Gandolfini's performance as Tony's wife Carmela. From her mixed feelings about Tony's lifestyle, to her suspicions about murders, to her torment over Tony's cheating, to her own thoughts about infidelity, Carmela runs the gamut of emotions throughout 6 seasons and Falco makes her the prime vehicle for the non- mafia viewers to have eyes into such a corrupt world. Scenes between Tony and Carmela provide some of the most heartwrenching and painfully realistic drama ever seen on television.<br /><br />The supporting cast is almost as phenomenal, and a wide array of characters populate the cast over all six seasons, somehow without any redundancies. Nancy Marchand steals the show as Tony's overbearing mother Livia, an insight into Tony's personality problems and panic attacks. The familiarity of Marchand's incessant complaints is almost gruesome since she takes the character so believably far. Michael Imperioli is Christopher, Tony's protégé, whose various poor choices lead him down a road that is painful to watch but brilliantly executed. Drea De Matteo plays Christopher's girlfriend Adriana, and is so well- meaning and loving that the dark arc her character takes as she gets too involved with Christopher's career. Tony Sirico is Paulie, introduced as the ultimate mafia stereotype and a source of comic, but eventually he becomes one of the most sympathetic and complex characters on the show, and nobody plays true anger better than he. And that's just the tip of the iceberg.<br /><br />Familiar faces such as Peter Bogdanovich, Jon Favreau, Ben Kingsley, Lauren Bacall, Will Arnett, Nancy Sinatra, David Strathairn, Robert Patrick, Hal Holbrook, Burt Young, and Eric Mangini make appearances over the course of the show, while names as notable as Joe Pantoliano, Steve Buscemi, and Steven Van Zandt have regular roles as main characters in the series. There are 50+ great characters with powerful arcs, and the excitement and tension never let up in any of the various subplots throughout the show.<br /><br />Comedic elements and entire episodes filled with brilliant hilarity dilute the powerhouse dramatic intensity of the series, which is so multipurpose that for one reason or enough, the credits of nearly any episode left me somewhat bewildered. The Sopranos is the most powerful and addicting series I have seen overall, and its highs are so mindblowing that I would have to call it my favourite show in spite of arguable lows (most of which I disagree with).<br /><br />Whether you love or hate the ending, or what you make of it is irrelevant: the discussion it has created is an achievement in itself. The iconic nature of the entire series makes it an essential part of television history. There are multiple elements for anyone to love and marvel at in this show, so if you're thinking of watching something else instead, do yourself a favour and fuhgeddaboutit.