Het vooruitzicht van tachtig minuten tegenwind en sneeuwbuien heeft me de afgelopen drie weken van het Buster Keaton-seizoen niet van het National Film Theatre kunnen weghouden, en elke keer hebben de films me weer teleurgesteld: 'Battling Butler' is geen uitzondering! Ik zou hier onmiddellijk een 9 voor geven als ik het kon rechtvaardigen ten opzichte van de eerste scènes; ondanks het enthousiasme dat ik aan het eind van de film had, ben ik er nog steeds niet helemaal zeker van dat ik dat kan.<br />Het duurt beslist even voor ik op dreef ben (in het begin nam ik aan dat de vader een dokter was die zijn zieke zoon nog maar drie maanden te leven gaf! ) en voor de eerste spoel of zo hangt het grotendeels af van één enkele uitgesponnen grap - de elegante fat is volkomen ongeschikt voor een omgeving buitenshuis. Alfreds uitgebreide alfresco-huisvesting is een echo van Keatons kenmerkende fascinatie voor gecompliceerde uitvindingen, en er is een typisch stukje misleiding waarbij we wachten op de terugslag van het geweer om Alfred achterover in het water te smijten, alleen om een iets andere loop van de gebeurtenissen zijn ondergang te laten bewijzen; maar deze film komt pas goed tot leven als de held zowel onze sympathie opwekt als een wandelende grap is. In 'The General' gaan we bijna onmiddellijk in gesprek met Johnnie Gray - in 'Battling Butler' bleef Alfred een raadsel voor me tot het moment waarop hij zenuwachtig 'Beatrice Faircatch' repeteert.' Het is grappig, maar het is ook ontroerend, en het is geen toeval dat Alfred Butler na de eerste stappen die hij zet om op zijn eigen benen te staan <0xE2><0x80><0x93> het verscheuren van de krant en het weggooien van de nutteloze krantencolumn <0xE2><0x80><0x93> eindelijk een stap verder is gekomen dan een eenvoudig eendimensionaal personage, en dat de film nu echt kan beginnen.<br />Vanaf dat moment wordt de film een Keaton-klassieker, die de ongelukkige held steeds verder wegrukt van de gecapitonneerde normaliteit van zijn leven, met een reeks escalerende en plausibele toevalligheden. Uiteindelijk zal de worm natuurlijk wel omkeren <0xE2><0x80><0x93> maar niet op de tijd en de manier die we verwachten. En Keaton gedraagt zich hier niet alleen met dat beroemde gezicht, maar met elke lijn van zijn hele lichaam: triomf, uitputting, wanhoop, angst, verontwaardiging, verlegenheid, strijdlust... en ten slotte, in de laatste scène, een subliem vertrouwen in zijn eigen kunnen door een kostuum te showen dat zo uit de toon valt dat alleen Buster Keaton het met zo'n oprechte elegantie zou kunnen dragen!<br />De scènes van Alfreds beproeving zijn hilarisch en bewegen zich geleidelijk - het is bijna onmogelijk om Keatons aantrekkingskracht te analyseren. 'Lief' is beslist het verkeerde woord, net als 'beminnelijk': Buster is geen Kleine Zwerfster. 'Bitterzoet' zou dichter bij de waarheid kunnen liggen... of 'gruwelijk'; de metafoor van de man die wordt neergeslagen maar het blijft proberen is nog nooit zo toepasselijk geweest. Er is een kort, levendig moment waarop Alfred, verbijsterd en uitgeput, zijn gezicht afwendt en het in de armen van zijn secondant legt, met zo'n hopeloze uitdrukking op zijn gezicht dat er in plaats van een lach een medelijdend gemompel uit de zaal opstijgt. Maar Keaton staat zichzelf nooit toe het publiek uit te melken om sympathie op te wekken <0xE2><0x80><0x93> de beste van zijn films mogen dan lachen door tranen heen, maar hij trapt nooit in de val van de sentimentaliteit.<br />Ik weet niet zeker of dit tot de beste van Keatons films behoort... maar het is in elk geval een van de films waarvan ik tot nu toe het meest heb genoten. Ik ben van gedachten veranderd: ik geef het toch een 9, en zeg dat ik een punt aftrek in plaats van een 10!)
Neither the prospect of eighty minutes of biting headwind nor snow showers has been able to keep me from the National Film Theatre over the three weeks so far of its Buster Keaton season, and every time the films have yet to disappoint: "Battling Butler" is no exception! I'd instantly give this a 9 if only I could justify it relative to the early scenes; despite the pitch of enthusiasm I'd reached by the end of the film, I'm still not quite sure in all fairness that I can.<br /><br />It definitely takes a while to get up to speed (at the start, I took the father to be a doctor giving his sickly son only three months to live!) and for the initial reel or so it depends largely on a single extended gag -- the elegant fop's complete unsuitability for an outdoor environment. Alfred's elaborate al-fresco living arrangements echo Keaton's trademark fascination with complicated contrivances, and there's one very typical bit of misdirection where we wait for the shotgun's recoil to knock Alfred backwards into the water, only for a somewhat different turn of events to prove his downfall; but this film doesn't come properly to life until its hero engages our sympathy as well as being a walking joke. In "The General", we engage with Johnnie Gray almost immediately -- in "Battling Butler", Alfred remained a cipher for me until the moment when he nervously rehearses "Beatrice Faircatch"'s newspaper advice on making a proposal, with such an earnest air: it's funny, but it's also touching, and it's no coincidence that it is with his subsequent first steps towards standing on his own two feet -- tearing up and throwing aside the useless newspaper column -- that Alfred Butler may finally be said to have progressed beyond a simple one-dimensional character, and the film can really begin.<br /><br />From here on the picture becomes a Keaton classic, sweeping the hapless hero further and further from the cushioned normality of his life with a series of escalating and plausible coincidences. Ultimately the worm will turn, of course -- but not in the time and manner that we are expecting. And Keaton acts here not just with that famous face but with every line of his whole body: triumph, exhaustion, despair, apprehension, indignation, timidity, pugnacity... and finally, in the last scene, sublime confidence in his own skin, modelling a costume so incongruous that only Buster Keaton could carry it off with such genuine elegance! <br /><br />The scenes of Alfred's ordeal are hilarious and moving by degrees -- it's almost impossible to analyse Keaton's appeal. 'Sweet' is quite definitely the wrong word, as is 'lovable': Buster is no Little Tramp. 'Bittersweet' might be closer to the mark... or 'poignant'; the metaphor of the man who gets knocked down but keeps on trying has never been more apt. There is a brief vivid moment when Alfred, bewildered and worn out, turns his face aside into the arms of his second with such a hopeless little air that instead of a laugh, it raised a murmur of pity from the auditorium. But Keaton never allows himself to milk the audience for sympathy -- the best of his films may mingle laughter through tears, but he never falls into the trap of sentimentality.<br /><br />I'm not sure if this is among the best of Keaton's films... but it's certainly one of those I've ultimately enjoyed the most so far. I've changed my mind: I'll give it a 9 after all, and say I'm dropping a mark down instead from a 10! :-)