Tot ik deze versie van Our Town zag, begreep ik de kracht van het stuk van Thorton Wilder niet echt. Deze versie bevat echte mensen en geen personages die zijn bevrijd van weeïge wenskaarten. De spelers zijn uitstekend. Als dr. Gibbs zijn zoon afkraakt omdat hij de klusjes niet doet, begrijpen we waarom George huilt. We zien onuitgesproken verwarring en conflicten tussen de dokter en zijn zoon over zijn moeder en daarna huwelijksspanning, liefdevolle spanning, tussen de Gibbs als de moeder thuiskomt. Penelope Ann Miller verleent het pathos aan degenen die ze liefheeft en die niet begrijpen wat ze nu over het leven begrijpt. Spaulding Gray is eigenzinnig en doelbewust losgekoppeld van de personages van het stuk dat hij regisseert. Hij is op zijn best als hij de stad in de eerste akte beschrijft. Hij kan zijn handen uitstekend gebruiken.
Until I saw this version of Our Town I did not really understand the power of Thorton Wilder's play. This version contains real people and not characters lifted from cloying greeting cards. The cast is excellent. When Dr. Gibbs dresses down his son for ignoring the chores, we understand why George cries. We see unstated confusion and conflict between the doctor and his son regarding his mother and then marital tension, loving tension, between the Gibbs when the mother comes home. Penelope Ann Miller elicits the pathos of seeing the ones she loves who do not understand what she now understands about life. Spaulding Gray is quirky and purposefully detached from the characters of the play he is supervising. He is at his best when he lays out the town in the first act description. His use of his hands is excellent.