Ik heb deze film jaren geleden gezien, toen ik Cary Grant voor het eerst ontdekte en een paar van zijn grote films zag, en op de een of andere manier heeft hij nooit veel indruk op me gemaakt en ben ik hem grotendeels vergeten. Daarom heb ik onlangs besloten hem nog eens te bekijken. Hij was heel goed, maar kon niet tippen aan alle lovende recensies die je op deze site ziet.<br />Ik was volkomen tevreden met de plot (al is die een beetje vreemd, daarover later meer). De cast en de uitvoeringen waren prima. Er was beslist wat luid gelach en grappige tekst. Alleen... minder dan ik had verwacht. Dat is eigenlijk mijn klacht, ik heb er gewoon niet genoeg van.' Ik vond dit stuk net zo geestig als sommige andere grote komedies uit die tijd. Dat komt door het script. Er zitten een paar goede zinnen in, maar over het geheel genomen vind ik dat de dialogen wel een beetje opgeklopt hadden kunnen worden. Sommige scènes deden me gewoon niet zo veel, vooral niet als Cary piano speelt en de hond 'zingt'. Ik vond het alleen maar luid en irritant, en ik begreep niet waarom de andere personages over deze kakofonie heen probeerden te praten in plaats van om stilte te vragen of gewoon naar Leesons appartement te gaan (dat aan de andere kant van de gang lag!) En sommige van de bijrollen konden ook niet...' Zowel de tante als de moeder van Leeson waren veelbelovend, maar uiteindelijk kregen ze niet zoveel te doen, en zoals iemand anders scherpzinnig opmerkte, verdwijnt de hond gewoon in de ether.<br />Nu over de plot: ik vind het echt heel vreemd dat we nooit te weten komen wat Cary in zijn schild voerde toen hij zogenaamd in Florida was. Hij is duidelijk betrokken bij een of ander soort bedrog. Moeten we aannemen dat hij inderdaad een verhouding had? Dat lijkt me zowel een beetje hardvochtig als een beetje misplaatst, gezien de rest van de film. Het belangrijkste twistpunt tussen het stel is duidelijk zijn onvermogen om haar te vertrouwen; afgezien van haar eerste ontdekking van de sinaasappel, berispt ze hem nooit over zijn streken (wat die ook mogen zijn) en toont hij nooit enige wroeging, wat je zou verwachten als hij echt iets van plan was geweest wat niet goed was. Bovendien, als hij een verhouding had, leidt dat tot een paar voor de hand liggende vragen: 1) Waarom geen verhouding in Florida? Florida is beslist een heel leuke plek om met een minnaar naartoe te vliegen, en hij kon het zich duidelijk veroorloven. 2) Waarom na de scheiding niet doorgaan met die minnaar? Het enige wat hij voor de eerste helft van de film weet te verzinnen, is Miss Gejaagd door de Wind, van wie hij toegeeft dat hij haar nog maar net had ontmoet. Eerlijk gezegd geloof ik niet echt dat hij een verhouding had; het lijkt me waarschijnlijker dat hij iets deed met een veel minder ondeugende figuur, zoals een potje pokeren met de jongens of zoiets. Maar je zou toch denken dat zoiets ons wel bekend zou zijn. Helaas ziet het ernaar uit dat de schrijvers geen idee hadden wat hij niet-in-Florida aan het doen was, dat ze alleen maar iets moesten verzinnen om de eerste ruzie die tot een scheiding leidt aan te zwengelen. Wat eigenlijk gewoon lui is en de hele zaak onnodig vergezocht maakt. Het voordeel is: ik denk dat de hele laatste slaapkamerscène echt werkt. De film is tot nu toe zo succesvol geweest dat we die twee echt _willen_ zien (nou ja, weer bij elkaar), en we zijn echt nieuwsgierig hoe het gaat gebeuren, en dus plaagt en kwelt de film ons aan het eind een tijdje. En ik denk niet dat iemand daar al een sterk punt van heeft gemaakt: als Irene daar in dat bed ligt, man, dan is ze GEWELDIG! Haar gezichtsuitdrukking en lichaamstaal zijn zo perfect, ze is ongelooflijk verleidelijk. Je voelt gewoon hoe Cary's...' Het personage in de film moet haar willen bespringen, omdat jij haar zo graag zelf wilt bespringen! (Misschien kunnen alleen mannen (en lesbiennes) dit echt waarderen.)<br />Dus over het geheel genomen een heel goede film, maar niet te vergelijken met films als _His Girl Friday_ of _The Philadelphia Story_.
I saw this film many years ago, when I was first discovering Cary Grant and going through some of his big films, and somehow it never made a big impression on me, and I largely forgot it. So I recently decided to see it again. It was very good, but didn't live up to all the rave reviews you see on this site.<br /><br />I was perfectly content with the plot (althought it *is* a little odd, more on that later). The cast and performances were just fine. There were definitely some out-loud laughs and funny lines. Just... less of them than I expected. That's really my complaint, I just didn't think this one was as consistently funny as some of the other great screwball comedies of the era. I blame the script. While there are a few great lines, on the whole I think the dialog could've used some punching up. Some scenes just didn't do that much for me, especially when Cary is playing the piano and the dog is "singing". I just found it loud and irritating, and it didn't make sense to me why the other characters were trying to talk over this cacophony rather than either asking for some quiet or just going over to Leeson's apartment (which was only across the hall!) Also, some of the supporting characters could've been used to greater advantage: both the aunt and Leeson's mother had great promise but in the end weren't given that much to do, and as someone else astutely pointed out, the dog just disappears into the aether.<br /><br />Now about the plot: It really seems very odd to me that we never DO find out what Cary was up to when he was supposed to be in Florida. He's clearly involved in *some* kind of deception. Are we supposed to assume that he was indeed having an affair? That seems both a little harsh and a little out of place, given the rest of the film. The key sticking point between the couple is clearly made out to be his inability to trust her; other than her initial discovery with the orange, she never reproaches him over his shenanigans (whatever they might be) nor does he ever display any contrition over them, which you'd think would be required if he really had been up to serious no good. Moreover, if he *was* having an affair, it leads to some obvious questions: 1) Why not have the affair *in Florida*? Florida is surely a very nice place to fly off to with a lover, and he could clearly afford it. 2) Why not continue with this lover after the divorce? The best he's able to come up with for the first half of the film is Miss Gone-With-The-Wind, who he admits he had just met. Frankly, it just never really seems credible to me that he was having an affair; it seems more likely that he was doing something of a decidedly less naughty character, like big-poker-game-with-the-boys or something. But you'd think that something like that would be revealed to us. Sadly, it looks like the true answer is that the writers had NO IDEA what he was doing not-in-Florida, they just needed to contrive something to help fuel the initial argument that leads to divorce. Which really is just lazy and makes the whole thing unnecessarily contrived.<br /><br />On the plus side: I think the whole last bedroom scene really works. The film has been successful enough up to this point that we really *want* to see these two finally get together (well, back together), and we're really curious to see just how it's going to happen, and so the film teases and tantalizes us for a while at the end. And I don't think anybody has made a strong enough point of this yet: when Irene is lying there in the bed there, man, she is HOT! Her expression and body language is just so right-on, she's unbelievably alluring. You totally feel how much Cary's character must want to jump her, because you so much want to jump her yourself! (maybe only men (and lesbians) can truly appreciate this. :) )<br /><br />So, overall, a very good film, but not quite up there with the likes of His Girl Friday or The Philadelphia Story.