The Last Broadcast wordt gepresenteerd alsof het een 'documentaire' is over de moord op twee presentatoren en een ingehuurde kracht voor een tv-programma dat Fact or Fiction heet. In het scenario was Fact or Fiction in New Jersey, in de Pine Barrens, om een liveshow over de Jersey Devil te presenteren. Een tweede ingehuurde kracht wordt veroordeeld voor de moorden (dit is geen spoiler omdat het aan het begin van de film wordt gezegd). De film doet ook een poging om tegen het eind filosofischer te worden, en er is een onverwachte wending.<br />Voor mij heeft deze film in de meeste opzichten gefaald, hoewel er een paar kleine dingen waren die wel werkten. The Last Broadcast wordt vaak vergeleken met The Blair Witch Project, dat een jaar later verscheen. De vergelijking is terecht, en het is moeilijk voor te stellen dat de schrijver/regisseur van The Blair Witch Project het basisidee niet uit The Last Broadcast heeft gehaald. The Blair Witch Project werkte voor mij ook niet, hoewel het naar mijn mening beter werkt dan The Last Broadcast. Beide films berusten op een soortgelijke truc: ze beweren dat ze deels een 'documentaire' zijn en deels een verzameling videobeelden van een groep jonge volwassenen die op het punt staan in het bos te worden vermoord, en wij kijken ernaar als 'bewijs' van wat er met hen is gebeurd. Beide films hebben een dubbelzinnigheid of er iets bovennatuurlijks is gebeurd, zoals de personages een legende over een bovennatuurlijk wezen onderzoeken, of dat er gewonere moorden zijn gepleegd. Er zijn ook subtielere overeenkomsten, maar ik breng het vooral ter sprake om je een idee te geven van hoe _The Last Broadcast_ is als je hem niet hebt gezien, maar _The Blair Witch Project_ wel.<br />Het eerste probleem met _The Last Broadcast_ is dat het niet als een documentaire overkomt. Ik heb veel documentaires gezien. Ik heb er nooit een gezien die eruitzag als _The Last Broadcast_. Deze film ziet er eerder uit zoals een amateurfilmer die nog nooit een documentaire heeft gezien, zich een documentaire zou kunnen voorstellen, gewapend met alleen een beschrijving van het genre. Het is een groot probleem, want de film moet zich gedragen als een documentaire. In dezelfde trant is er een probleem met het programma _Fact or Fiction_ en de acteurs die de gastheer spelen. Hoewel _Fact or Fiction_ alleen maar bedoeld is als kabelprogramma, wordt het materiaal slecht uitgevoerd en zijn de acteurs niet overtuigend. Ook hier lijkt het meer op een amateurfilmer die nog nooit een kabelprogramma heeft gezien en zich alleen maar een voorstelling kan maken van hoe het zou zijn. Een ander groot probleem met _The Blair Witch Project_, net als _The Last Broadcast_, is dat de regisseurs Stefan Avalos en Lance Weiler om de een of andere vreemde reden hebben besloten om voor een groot deel van het materiaal opzettelijk slecht camerawerk te gebruiken, vooral de opnamen van de jongens van _Fact or Fiction_, en de opnamen van de presentator van de documentaire, David Beard. Hoewel het idee om opzettelijk slecht camerawerk te gebruiken niet fout is, is de uitvoering fout, omdat het camerawerk zo belachelijk is dat het weer overkomt als een amateurfilmer die zich voorstelt hoe slecht camerawerk zou kunnen zijn. Personages houden de camera om onverklaarbare redenen niet stil (een echt irritante scène laat zien dat David Beard tegen het eind van de film zichzelf filmt in het bos en steeds ronddraait). Onverklaarbaar genoeg hebben ze extreme close-ups van monden, ogen enzovoort. Als het de bedoeling is om de documentaire en de kabelshow echt te laten lijken, dan werkt zulk overdreven slecht camerawerk gewoon niet.<br />Een ander probleem is dat de documentaire het materiaal blijft herhalen. Het meeste van het op video vastgelegde bewijsmateriaal wordt vele malen herhaald. Het telefoontje naar 911 wordt herhaald. De verteller blijft steeds maar dezelfde ideeën herhalen. Het lijkt allemaal op een poging om de looptijd van de film te vertragen. Bovendien heeft de verteller een heel irritante monotone stem, die het grootste deel van de dialoog door de hele film heen bevat. Dat is nog een aspect dat de film niet helpt om als documentaire te verkopen.<br />Ten slotte is de poging om filosofisch te worden over de media een poging om filosofischer te worden. De invloed van de film op de perceptie van de werkelijkheid is erg puberaal, en de grote'verdraaiing' aan het eind was voor mij tamelijk onverklaarbaar. Er waren nog een paar kleine punten in de film die me ook in de war brachten, zoals de vraag waarom de regisseur van de soap niet betrokken was bij de opnamen van Pine Barrens, maar mijn aandacht is misschien een paar keer afgedwaald. Ik was ook in de war over de vraag hoe _Fact or Fiction_, dat technisch gezien zo kaal en incompetent was, in 1995 zowel een audio/video- als een internet-satellietuitzending kilometers het bos in kon sturen.<br />Aan de positieve kant is het uitgangspunt veelbelovend: het verhaal is interessant, en er zijn een paar mooie opnamen van het bos, vergezeld van sfeervolle muziek. Als de film op een conventionelere manier was behandeld, zou The Last Broadcast misschien redelijk succesvol zijn geweest. Ook al vond ik de draai die hij eraan gaf niet erg logisch, de stijl van de film op dat moment, die verder afweek van de geveinsde documentaire, werkte beter voor mij.
The Last Broadcast is presented as if it's a "documentary" about the murder of two hosts and a hired hand for a cable access show named Fact or Fiction. In the scenario, Fact or Fiction was in New Jersey's Pine Barrens to present a live show on the Jersey Devil. A second hired hand is convicted of the murders (this isn't a spoiler because it's stated at the beginning of the film). The film also makes an attempt to become more philosophical towards the end, and there is an unexpected twist.<br /><br />For me, this film failed on most levels, although there were a few small things that worked. The Last Broadcast is often compared to The Blair Witch Project, which arrived a year later. The comparison is appropriate, and it's difficult to imagine that The Blair Witch Project writer/directors didn't lift the basic idea from The Last Broadcast. The Blair Witch Project didn't work for me, either, although in my view, it works better than The Last Broadcast does. Both films rest on a similar gimmick of claiming to be partially a composed "documentary" and partially a collection of videotaped images by a group of young adults who are about to get killed in the woods, and we're watching them as "evidence" of what happened to them. Both have ambiguity whether something supernatural happened, as the characters were exploring a legend about a supernatural being, or whether more mundane homicides occurred. There are finer-grained similarities as well, but I mainly bring it up to give you an idea of what The Last Broadcast is like if you haven't seen it but you've seen The Blair Witch Project.<br /><br />The first problem with The Last Broadcast is that it doesn't play like a documentary. I've seen many documentaries. I've never seen one that looked like The Last Broadcast. Rather, this film looks like how an amateur filmmaker who has never seen a documentary might imagine documentaries, armed only with a description of the genre. That's a big problem, because the film hinges on playing like a documentary. In a similar vein, there is a problem with the Fact or Fiction program, and the actors playing the hosts. Even though Fact or Fiction is supposed to only be a cable access show, the material is done poorly and the actors are unconvincing. Again, it looks more like an amateur filmmaker who has never seen cable access programming imagining what it would be like based on a description only.<br /><br />Like The Blair Witch Project, another big problem with The Last Broadcast is that for some strange reason directors Stefan Avalos and Lance Weiler decided to use purposefully bad camera-work for much of the material, especially any footage shot by the Fact or Fiction guys, and footage by the documentary host, David Beard. While the idea to use purposefully bad camera-work isn't flawed, the execution is flawed, because the camera-work is so ridiculous that it again comes across like an amateur filmmaker imagining what bad camera-work might be like. Characters inexplicably will not keep the camera still (a really annoying scene showing this is when David Beard is filming himself in the woods towards the end and keeps revolving). They inexplicably have extreme close-ups of mouths, eyes, etc. If the idea is to make the documentary and the cable access show seem real, such exaggerated bad camera-work just does not work.<br /><br />Another problem is that the documentary keeps repeating material. Most of the videotaped evidence is repeated many times. The 911 phone call is repeated. The narrator keeps repeating the same ideas over and over. It all plays like an attempt to pad out the film's running time. Also, the narrator has a very annoying monotone, which comprises the bulk of the dialogue throughout the film. It is another aspect that does not help sell the film as a documentary.<br /><br />Finally, the attempt at becoming more philosophical about media's influence on reality perception is very sophomoric, and the big "twist" at the end was fairly inexplicable to me. There were a couple other small points throughout the film that were confusing to me, as well, such as why the soap opera director wasn't involved with the Pine Barrens shoot, but my attention might have drifted a couple times. I was also confused how Fact or Fiction, which was otherwise so technically bare bones and incompetent, was able to manage an audio/video as well as an Internet satellite feed miles into the woods in 1995.<br /><br />On the plus side, the premise has promise--the story is interesting, and there are some nice shots of the woods accompanied by atmospheric music. Perhaps if the film were handled more conventionally, The Last Broadcast may have been moderately successful. Even though the twist made little sense to me, the style of the film at that point, which pulled further away from the feigned documentary, worked better for me.