Ik geloof dat deze openhartige manier van doen binnen de gekwelde wereld van de latere Beatles een goed beeld geeft van de reden waarom's werelds grootste muziekwereld uiteindelijk uit elkaar viel. Ik zou het niet zo snel aanbevelen aan een 'ongeïnteresseerde' Beatles-luisteraar, en ik zou het al helemaal niet aanbevelen aan 'niet-fans' zonder enig benul. Maar voor de serieuze fan zoals ikzelf is het fascinerend om te zien. Op dat moment was Paul McCartney de enige Beatle die geïnteresseerd was in het bij elkaar houden van de band; George Harrison had het te druk met het beu worden van Paul omdat die hem vertelde hoe hij zijn eigen gitaar moest bespelen; Ringo Starr was lethargisch en berustte erin dat hij de plechtige achtergronddrummer moest spelen; en John Lennon was zo verliefd op Yoko Ono dat het hem geen zier kon schelen wat de andere drie aan het doen waren. Dus het is deze grimmige realiteit die de ooit magische wereld van de opnamesessies van de Beatles binnensluipt, die zo gespannen en ongemakkelijk is om hier te zien. Maar het valt niet te ontkennen dat het allemaal eerlijk, recht voor zijn raap en goed gevangen is.<br />Maar het is niet allemaal lelijkheid. Als Billy Preston bijvoorbeeld wordt uitgenodigd voor een geïnspireerde jamsessie, lijkt alles weer leuk en gezellig. En het geïmproviseerde dakconcert aan het eind van de film laat zien hoe The Fab Four op hun best zijn, hoe ze samen geweldige muziek maken en nog een laatste keer als eenheid veel plezier hebben, bijna in weerwil van zichzelf.<br />Natuurlijk is er altijd de muziek, zelfs met al zijn gebreken. Klassieke nummers als 'Two of Us', 'I've Got a Feeling', 'Don't Let Me Down', 'The Long and Winding Road', 'Get Back' en de toepasselijke titelsong zijn er altijd om ons weer een goed gevoel te geven.
I believe this candid look inside the troubled world of the later Beatles is a good account of why the world's greatest musical force ultimately broke up. I wouldn't easily recommend it to a "casual" Beatles listener, and certainly not at all would I suggest it for clueless "non-fans". But for the serious fan such as myself, this is fascinating to watch.<br /><br />Paul McCartney was the only Beatle at this point who was interested in trying to keep the band together; George Harrison was too busy getting fed up with Paul for telling him how to play his own guitar; Ringo Starr was lethargic and resigned to being the solemn background drummer; and John Lennon was so in love with Yoko Ono that he couldn't care less what the other three were doing anyway. So, it's this grim reality creeping into the once magical world of the Beatles' recording sessions that is tense and uncomfortable to watch here. But there is no denying that it's all frank, in-your-face, and well captured.<br /><br />But it's not all ugliness. When Billy Preston is invited in for an inspired jam session, for example, everything seems like fun and games again. And the impromptu rooftop concert at the end of the movie displays The Fab Four at their best, playing great music together and having a lot of fun one last time as a unit, almost in spite of themselves.<br /><br />Of course, even with all its warts, there's always the music. Classic songs like "Two of Us," "I've Got a Feeling," "Don't Let Me Down," The Long and Winding Road," "Get Back," and the appropriate title tune itself are always there to make us feel good again.