Deze stoffige, onopvallende, goedkope gangsterfilm slaagt erin de aandacht voor het grootste deel vast te houden, ondanks het feit dat hij nogal uit de duim gezogen en nogal saai is.<br />Voor een karakterfilm heeft hij een fatale tekortkoming. Het acteerwerk is puur en alleen afkomstig van de schreeuw-en-herhaal-dan-met-toegevoegde-V-woorden school van Italiaans-Amerikaanse gangsteroptredens en wordt al snel vermoeiend. Het lijkt er zelfs op dat een groot deel ervan geïmproviseerd is, met Abel Ferrara als regisseur die kennelijk tevreden is met het feit dat als de acteurs maar genoeg schreeuwen, ze een gepast rood hoofd en speeksel in hun mond krijgen en dezelfde vraag maar vaak genoeg herhalen, ze als 'intens' bestempeld zullen worden. Maar dat gebeurt niet.<br />Chris Penn is de ergste misdadiger, die een afgrijselijke voorstelling opvoert die Harvey Keitel in Bad Lieutenant had kunnen zijn, maar die er meer uitziet als Christopher Lloyd in Who Framed Roger Rabbit. <br />Christopher Walken speelt zichzelf, maar zelfs dat lijkt hem niet te interesseren, tenzij hij de kans krijgt zich te uiten in een pijnlijk 'Ik ben een acteur!'-moment <0xE2><0x80><0x93> wat het beste te zien is in de scène waarin hij huilt en tegen het lijk van zijn broer schreeuwt <0xE2><0x80><0x93> en het wordt aan Gretchen Mol en Isabella Rossellini overgelaten om de enige fatsoenlijke optredens te verzorgen.<br /><br />Gezien het budget dat er in deze tijd voorhanden is, is er af en toe wat nodeloos geweld om het interessant te houden, en de over het algemeen deprimerende stemming van het hele stuk is behoorlijk effectief, maar dat zijn kleine compensaties voor het feit dat hij al dat herhaalde geschreeuw en die afschuwelijk genotzuchtige optredens moet aanhoren.
This dusty, low key, low budget gangster film manages to hold the attention for the most part despite being very derivative and rather dull.<br /><br />For a character piece it's fatally flawed. The acting is strictly from the shout-and-then-repeat-with-added-F-words school of Italian-American gangster performances and very quickly gets tiresome. In fact it appears that much of it has been improvised, with director Abel Ferrara seemingly content that if the actors shout enough, get suitably red-faced and spittly, and repeat the same question enough times they'll qualify as "intense." They don't.<br /><br />Chris Penn is the worst offender, turning in an awful performance that wants to be Harvey Keitel in Bad Lieutenant but emerges more like Christopher Lloyd in Who Framed Roger Rabbit.<br /><br />Christopher Walken plays himself but even that seems to disinterest him unless he's being given the chance to indulge in some painful "I'm an ac-tor!" moments - best demonstrated in the scene where he cries and shouts at his brother's corpse - and it's left to Gretchen Mol and Isabella Rossellini to deliver the only decent performances.<br /><br />Considering the budget the period feel is quite good, there's some occasional gratuitous violence to keep things interesting, and the generally depressing mood of the whole piece is quite effective, but those are small compensations for having to sit through all that repetitive shouting and those horribly self-indulgent performances.