Directeur Michael Sarne zou het filmpubliek laten geloven dat de studio's, de acteurs (in MYRA BRECKINRIDGE in het bijzonder) en 'het systeem' zijn carrière de grond in hebben geboord. Maar als je zijn enige belangrijke film, JOANNA, in een zeldzame openbare vertoning op het witte doek ziet <0xE2><0x80><0x93> dan ontdek je dat de filmwereld niet veel heeft verloren. Componist Rod McKuen was dit weekend aanwezig bij de vertoning van American Cinemateque en onthulde dat het titelpersonage een dun autobiografisch substituut was voor de regisseur zelf (Joanna's achternaam is tenslotte 'Sarne'). Wat vreemd dan dat zo'n groot deel van de film doelloos van de ene plaats naar de andere zwerft, van de ene persoon naar de andere, van het ene incident naar het andere, met zo weinig betekenis of gevolg. Het komt zelden voor dat iemand zijn eigen leven zo doelloos vindt. Dat doelloosheid zeker een deel is van wat Sarne najaagt, maar bijna zeker niet in de mate die hier wordt beschreven.<br />Om eerlijk te zijn zijn er flitsen van echt artistiek talent (en sommige zijn ook afkomstig van MYRA BRECKINRIDGE). De openings- en slottitels zijn geweldig, speels en geïnspireerd. Met kleur, geluid en montage wordt op interessante manieren geëxperimenteerd. Een lang verblijf in Marokko is zowel kleurrijk als betekenisvol. Het midden van de film wordt inderdaad gedomineerd door Donald Sutherland als een rijke kerel die Joanna en een paar vrienden meeneemt naar Afrika. Hij heeft een bizar stotterend accent, maar toch amuseert hij je, zelfs als je vermoedt dat de reactie van het moderne publiek meer te danken is aan de vertrouwdheid met Sutherland dan aan de vaardigheid van zijn optreden (McKuen hield vol dat Sutherlands accent zo vaak kwam en ging dat veel van zijn optreden moest worden gereconstrueerd en in zijn muziek moest worden verdronken!).<br />Het is in elk geval een interessant document uit die tijd (met de'schokkende' beelden). Joanna is een fascinerende mislukkeling.
Director Michael Sarne would have the filmgoing public believe that the studios, the actors (in MYRA BRECKINRIDGE in particular), and 'the system' torpedoed his career. But, when one sees his single picture of note, JOANNA, on the big screen in a rare public showing - One discovers that the film world did not lose much. Composer Rod McKuen attended this weekend's American Cinemateque screening and revealed that the title character was a thinly autobiographical substitute for the director himself (Joanna's surname is 'Sarne' after all).<br /><br /> On paper, it would seem to make an exciting story - Young and handsome teen comes to London; Dresses in chic fashions; Hangs out with the 'in' crowd; Has sex with every other person one meets; Parties every night; Travels to exotic lands etc. How odd then that so much of the film wanders around aimlessly from venue to venue, from person to person, from incident to incident with so little meaning or consequence. It's rare that someone would find his own life so aimless. That aimlessness is certainly a part of what Sarne was after, but almost certainly not to the degree portrayed here.<br /><br /> To be fair, there are flashes of genuine artistic talent (and some can be mined from MYRA BRECKINRIDGE as well). The opening and closing title sequences are terrific, playful and inspired. Color, sound and editing are experimentmented with in interesting ways. A long sojourn to Morocco is both colorful and meaningful. The middle of the picture is indeed dominated by Donald Sutherland as a rich dude who takes Joanna and some friends to Africa. Affecting a bizarre stuttering accent, one can't help but be entertained, even if one suspects that much of the reaction of modern audiences is the result of familiarity with Sutherland more than the skill of the performance (indeed McKuen insisted that Sutherland's accent came and went so frequently that much of his performance had to be edited around and drowned in his music!).<br /><br /> Certainly an interesting document of its time (with the 'shocking' inclusion of not one but two interracial romances, free sex, and the intrusion of unnecessary violence into young people's lives - a nod to Vietnam?), JOANNA is a fascinating failure.