Als Woody een idee van Bergman leent, maakt hij dat meestal zelf en verandert het in iets dat slim is, maar ook grappig en onderhoudend. Hier is dat beslist niet het geval. Dit ziet eruit als een parodie van Woody Allen, gemaakt door een ongeschoolde regisseur, volkomen onrealistisch omdat X van Y houdt die van Z houdt die van A houdt en die op zijn beurt van X houdt om de cirkel rond te maken. We hebben een stel clichés in de strijd geworpen waartussen het arme dochtertje dat haar hele leven in de schaduw van haar moeder heeft geleefd al briljant geanalyseerd werd door Bergmans Herfstsonate (met Ingrid Bergman, niet die gekke oude heks met artistieke aanspraken). De acteurs zijn voor het grootste deel prima, maar wat?' Wat is het nut daarvan? Dit is een trucje dat bedoeld is voor de bewonderaars van soapseries. Het 'postmoderne', intertekstuele gedoe dat zo goed werkt in films als _Love and Death_, _Deconstructing Harry_, _Hannah and her Sisters_ enz., heeft hier geen schijn van kans om de personages te laten overkomen als gefrustreerde imbecielen die te intelligent zijn om slim te zijn. Uiteindelijk gebeurt er niets, komen we na anderhalf uur sombere saaiheid terecht in een abrupt einde dat ons nergens brengt. De muziek was het enige wat deze film van een totale ramp redde, Art Tatum werkt overal goed, maar nogmaals, wat is het nut ervan?... Saaie cinematografie, donker en ongeïnspireerd, te claustrofobisch en het kan me echt niet schelen dat het hun bedoeling was. 'Nee,' zei hij.
Usually when Woody borrows an idea from Bergman he makes that idea his own, and turns it into something that's clever yet funny and entertaining. It is definitely not the case here. This looks like a Woody Allen parody,made by an unskilled director, totally unrealistic since X loves Y who loves Z who loves A and who in turn loves X to make the circle complete. We have a bunch of clichés thrown in among which the poor little daughter who lived her whole life in the mother's shadow was already brilliantly analyzed on screen by Bergman's Autumn Sonata (with Ingrid Bergman not this crazy old hag with artistic claims). The actors are for the most part quite OK, but what's the use of that? This is a gimmick meant for the soap opera admirers. The "postmodern", intertextual stuff that works incredibly well in movies such as Love and Death, Deconstructing Harry, Hannah and her Sisters etc. completely fails here making the characters appear like frustrated morons too intelligent to be clever. In the end nothing happens, we find ourselves after an hour and a half of murky bore at an abrupt end that took us nowhere. The music was the only thing that saved this movie from a total disaster, Art Tatum works good anywhere, but again, what's the use?... Boring cinematography, all dark and uninspired, too claustrophobic and I really don't care it's what they intended. Check Nykvist's cinematography in the aforementioned Autumn Sonata, or the same Nykvist in Woody's Crimes and Misdemenaors.