Head Case is een donkere en huiveringwekkende film, maar als je hem uitsluitend in de context van een gratis horrorfilm plaatst, zie je duidelijk de voornaamste drijfveer waar Spadaccini naar streeft over het hoofd. Hoewel de moorden en de gruwelijke verminkingen een belangrijk en zelfs gruwelijk onderdeel van de plot vormen, heeft de film een heilzamer en intrigerender aspect dat de meer schokkende elementen vaak neutraliseert.<br />De dialoog tussen Wayne en Andrea is misschien wel het sterkste element van Head Case, en hoe geestig en scherpzinnig die ook kan zijn, hij kan ook koud en huiveringwekkend zijn. Er zijn een paar heerlijke humoristische gesprekken tussen man en vrouw en in eerste instantie gaan we ervan uit dat Andrea op gelijke voet staat met haar man. Maar hoe meer we hun dagelijkse bezigheden gadeslaan, hoe meer we beseffen dat Andrea niet meer is dan een belangstellende toeschouwer, en zonder de camera zouden we ons haar kunnen voorstellen als een ongeïnteresseerde huisvrouw. Spadaccini legt deze emotionele tweedeling van het stel prachtig vast, zoals wanneer Wayne en Andrea een huiselijke ruzie hebben in de slaapkamer en Wayne bedenkt dat de enige manier om de opkomende woede van zijn vrouw te sussen is om haar mee te nemen op een ritje om een ander ongelukkig slachtoffer te vinden dat zijn eigen woede kan sussen. Maar bij het deconstrueren van hun gedrag lijkt het vrij duidelijk dat dit geen gruwelijk verhaal is over twee seriemoordenaars, maar een tragisch verhaal over een getrouwd stel dat probeert hun steriele huwelijk te redden. Beide personages geven blijk van een duidelijk gevoel van emotionele afstandelijkheid, een gevoel dat sterk naar voren komt wanneer ze met hun slachtoffers te maken krijgen. Terwijl Wayne een van die slachtoffers ontleedt en ontdekt dat ze zwanger is, kan Andrea geen enkele moederlijke sympathie vinden, behalve dan dat ze de camera even over het bloederige karkas van de foetus laat glijden. Ironisch genoeg is dit het wrede keerpunt in de film wanneer Monica de kamer binnenkomt om de gruwelijke ontdekking te doen, en Wayne bestraft op de enige manier die hij het beste kent. Vanaf dit moment is het duidelijk wie de werkelijke macht in de relatie heeft, want ondanks Andrea's pathetische smeekbeden van 'Zo is het genoeg', ziet Wayne maar één manier om te voorkomen dat zijn duistere geheim naar buiten sijpelt. Ik weet zeker dat Spadaccini kritiek op dit schokkende moment zal accepteren, maar hij geeft wel aan wie de werkelijke macht in de film heeft, ongeacht het kritieke karakter van Andrea: 'Kijk eens wat een puinhoop je ervan hebt gemaakt!'<br />Maar deze tegenstrijdigheden houden je vaak geïnteresseerd in de film, net zoals de tweedeling in Misdaad en straf je geïnteresseerd houdt in de motivatie van Raskalnikov, en of hij verlossing en verlossing zal zoeken in een groter goed. Maar als het huwelijk en het gezin Wayne niet hebben gered, is het de vraag of zijn momenten van goedheid in het gezin opwegen tegen zijn grotere momenten van sadistisch kwaad. Een man die zijn zoon liefdevol naar rijles brengt, maar sadistisch de smeekbeden van een binnenkort afgeslachte moeder negeert, beseft heel goed hoe ver de verlossing van Wayne is gevorderd, en de spiraal van waanzin waar hij zo invloedrijk in is, laat weinig kans op een verzoening na het einde van de film. Als Wayne Andrea in zijn sadistische wereld wil inwijden, weten we dat er voor dit stel geen hoop meer is, en hoe eerder deze nachtmerrie wordt vernietigd, hoe beter het is voor alle betrokkenen. Natuurlijk heeft Spadaccini het laatste woord in deze kwestie.<br />Voor een onafhankelijke film heeft Spadaccini hard gewerkt met veel genres en filmstijlen, gezien de beperkingen waaronder hij moet hebben gewerkt. Hij heeft er goed aan gedaan een unieke ervaring te bieden voor de kritische horrorfan, en ik begrijp waarom deze film niet iedereen zal bevallen. Maar gebaseerd op de karakters, de humor en de plot, denk ik wel dat Head Case in staat is een cult-lievelingsfilm te worden voor vele anderen. In navolging van andere commentaren zien we hier de ontwikkeling van een zeer getalenteerde schrijver en regisseur, die in staat lijkt iets nieuws en meeslepends te injecteren in een heel vermoeid en overdadig genre.
Head Case is a dark and chilling film, but if you solely take it in the context of a gratuitous horror film, then you are clearly going to overlook the main impetus Spadaccini is striving for. Although the acts of murder and vile mutilation are a major and indeed gruesome part of the plot, there is a more wholesome and intriguing aspect to the film which often neutralises its more shocking elements.<br /><br />The discourse between Wayne and Andrea is perhaps the strongest element of Head Case, and as much as it can be witty and incisive it can equally be cold and chilling. There are some wonderfully humorous exchanges between husband and wife and initially infers Andrea holds equal footing with her husband. But the more we observe their day-to-day activities we soon realise Andrea is nothing more than an interested spectator, and without the camera we could imagine her to be nothing more than a disinterested housewife. Spadaccini does capture this emotional dichotomy of the couple beautifully, such as when Wayne and Andrea are having a minor domestic argument in the bedroom, and Wayne considers the only way to soothe his wife's rising anger is to take her on a drive to find another hapless victim that will sooth his own.<br /><br />But when deconstructing their behaviour it seems fairly obvious this is not a gruesome tale of two serial killers, but a tragic tale of a married couple seeking to invigorate their sterile marriage. Both characters display an overt sense of emotional detachment that comes forcefully through when dealing with their victims. While Wayne dissects one such victim and discovers her to be pregnant, Andrea cannot find any maternal sympathy other than briefly pass the camera over the bloody carcass of the foetus. Ironically, this is the brutal turning point of the film when Monica enters the room to make the horrific discovery, and Wayne enacts punishment in the only way he knows best. From this moment it is clear who holds the real power in the relationship, because despite Andrea's pathetic pleas of "That's enough," Wayne can only see one way of preventing his dark secret from seeping out. I am sure Spadaccini will take criticism for this shocking moment, but does enforce who is in real control of the film, regardless of the critical character of Andrea: "Look at the mess you've made!"<br /><br />But these dichotomies often keep you interested in the film, much as the dichotomy of Crime & Punishment keeps you interested in the motivation of Raskalnikov, and whether he will seek redemption and salvation in a greater good. But if marriage and family have not saved Wayne, then it is doubtful his moments of familial good will outweigh his greater moments of sadistic evil. For a man who can lovingly take his son on a driving lesson but sadistically ignore the crying pleas of a soon-to-be butchered mother forcefully realises how far beyond redemption Wayne has gone, and the spiral of madness he is influential for leaves little possibility of a reconciliation by the close of the film. Indeed, when Wayne seeks to initiate Andrea into his sadistic world we know there is no hope for this couple, and the sooner this nightmare is destroyed the better it will be for all concerned. Naturally, Spadaccini has the last word on this matter.<br /><br />For an independent film Spadaccini has worked hard with many genres and movie styles; considering the constraints he must have been working under. He has done very well to provide a unique experience for the discerning horror fan, and I can appreciate why this film will not be to everyone's taste. But based on the characterisation, the humour and the plot, I do think Head Case has the capacity to become a cult favourite for many others. Following on with other comments, we are seeing here the development of a very talented writer and director, who seems to be able to inject something fresh and compelling into a very tired and overdone genre.