Voor deze ene keer (eindelijk) zijn het de neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, neerwaartse, Hij zit gevangen in een neerwaartse spiraal van werkloosheid, drugs, alcohol en eenzaamheid, vertrouwde ingrediënten van eindeloze films, docudrama's op de tv, praatprogramma's en nieuws, allemaal bedrieglijkheid en valse preken; zo vertrouwd zelfs dat hij een Amerikaanse fixatie lijkt, iets wat we zo vaak zien dat we het helemaal niet meer zien.<br />Hij is niet bang om de dingen lelijk te laten worden, echt lelijk, ronduit smerig. Een werkloze, werkloze automonteur eindigt bij gebrek aan beter in een ijscowagen door de zonovergoten, met bomen omzoomde straten van een buitenwijk, een typisch Amerikaanse versie van de hel. Het is vreemd om te zeggen, maar de hele toestand is opbeurend en absurd; Buscemi houdt van zijn personages, met alle kwetsuren die daarbij horen; hij verwarmt ons met een overvloed aan details, en we komen tevoorschijn in een hele menigte mensen, compleet met hun eigen geschiedenis en verleden, elk lid compleet en compleet gevormd, met nauwelijks een spoor van overdrijving of kunstgrepen, een valse noot of cliché.<br />Omdat er meer op het spel staat <0xE2><0x80><0x93> de 'Amerikaanse droom' <0xE2><0x80><0x93> is dit een betere film dan Buscemi's i Living in Oblivion (1995), die ging over de beproevingen en beproevingen van het maken van een onafhankelijke film op een schoenveter. Omdat beide films gericht zijn op het sociale leven van een bar, is de vergelijking met Barbet Schroeders i Barfly uitnodigend; maar de laatste' De held is een ruwe diamant, terwijl de held hier gewoon een schmegegge is.
For once (at last) extremes inform the middle, the down-and-out the up-and-in, Long Island blue collar barflies the rest of us so-called well-adjusted's. This demands the proper mix of compassion and dispassion, which for Buscemi, as for others similarly gifted, leads to an almost inseparable mix of comedy and pathos: up is down, down is up.<br /><br /> Buscemi plays himself, or what he probably would have been had he not found his talent in movie making, namely, a "loser" trapped in a downward spiral of unemployment, drugs, alcohol, and loneliness, familiar ingredients of endless movies, TV docudramas, talk shows, and news, all humbuggery and false preaching; so familiar, in fact, as to pose an American fixation, something we see so much of that we no longer see at all. <br /><br /> He's not afraid to let things get ugly, really ugly, down right squalid. An unemployed, unemployable car mechanic ends up by default driving an ice cream truck through the sun-drenched tree-lined streets of suburbia, a peculiarly American version of hell. Strange to say, the whole mess is uplifting and absurd; Buscemi loves his characters, warts and all; he warms us to them with a wealth of detail, emerging us in a whole crowd of people, complete with its own history and past, each member whole and completely formed, with hardly a trace of exaggeration or artifact, a false note or cliche. <br /><br />Because more is at stake--the "American dream"--this is a better movie than Buscemi's i Living in Oblivion (1995), which was about the trials and tribulations of making an independent film on a shoe-string. Because both films are centered on the social life of a bar, comparison to Barbet Schroeder's i Barfly is inviting; but the latter's hero is a diamond in the rough, while the one here is just a schmegegge.