De ongelooflijke waarheid is de typische romantische komedie die gebaseerd is op een misverstand tussen de hoofdrolspelers. Jerry en Lucy Warriner (Irene Dunne & Cary Grant) zijn een getrouwd stel dat gaat scheiden <0xE2><0x80><0x93> hun enige twistpunt schijnt de voogdij over hun hond 'Mr Smith' te zijn <0xE2><0x80><0x93> omdat Jerry denkt dat Lucy hem heeft bedrogen met haar vocale coach Duvalle (D'Arcy). Het thema van de film is dat een huwelijk gebaseerd moet zijn op vertrouwen, zonder twijfel en achterdocht. Wat vreemd is, is dat Jerry de eerste helft van de film probeert Lucy terug te winnen <0xE2><0x80><0x93> terwijl h<0xC3><0xAD>j degene was die haar om te beginnen al niet vertrouwde. Lucy besteedt de tweede helft aan een poging om Jerry terug te winnen, nadat hij opnieuw voor hetzelfde misverstand is gevallen als hij Duvalle tegen het lijf loopt die zich in de andere kamer van haar flat verbergt. Wat ik vreemd vind is dat het misverstand waarop de hele film gebaseerd is zo klein is dat het niet belangrijk is. Waarom zegt Lucy niet gewoon met zoveel woorden dat ze niets verkeerds heeft gedaan? Wat is er zo moeilijk aan om te zeggen: "Mijn vocale coach is vanmiddag bij me geweest nadat ik was weggelopen om te zien of alles in orde was"? Waarom hem een kamer binnendringen om vervolgens de hele klucht weer van voren af aan te beginnen? (Ik neem aan dat dat uiteindelijk het punt is. Het misverstand uit de weg ruimen, zoals de meeste verstandige volwassenen zouden doen, omdat de film dan niet zou bestaan.)<br />De plot van de film is dus niet bijzonder sterk <0xE2><0x80><0x93> wat is er dan nog goed aan? Het moet waarschijnlijk de voorstelling zijn die de hoofdrolspelers van de film geven <0xE2><0x80><0x93> Cary Grant is alles wat je van Cary Grant zou willen. Charmant, innemend, vrolijk, speels, ondeugend, kwetsbaar, gekwetst: elke emotie die Grant zo behendig en hypnotiserend in zijn carrière tentoonspreidt, is hier beschikbaar, mogelijk voor het eerst in één onweerstaanbare verpakking. Irene Dunne is mooi en ook heel grappig in haar rol (lichte bedriegers gaan voor), vooral wanneer ze de rol van Lola Warriner op zich neemt om Jerry's situatie met Barbara te verzieken. Een echte aangename verrassing is Ralph Bellamy als Dan: hij speelt de volmaakte boerenpummel en steelt de film praktisch met zijn voortdurende gezang van 'Home On The Range', zijn vurige omhelzing van Lucy en zijn bewering dat hij zo gelukkig is dat hij wel drie biefstukken zou kunnen eten!<br />Het grootste deel van de film voelt aan als decorstukken die aan elkaar zijn geknoopt om de komische talenten van de sterren tentoon te spreiden. De film zelf lijdt er zeer zeker onder (aangezien de plotwendingen niet vaak logisch zijn), maar de uitvoeringen zijn absoluut klassiekers. Een paar van de beste momenten zijn Lucy's ontbijtpraatje met haar bijtende tante (verrukkelijk gespeeld door Cecil Cunningham); Dans 'beker winnende' draai om de dansvloer met Lucy; en Duvalle die met een grote boog om Lucy's benen wegrent; en Duvalle die met de staart tussen de benen uit Lucy's armen rent. Ook het einde is verrukkelijk suggestief en sexy, iets wat alleen had kunnen gebeuren met de vindingrijkheid die je in die tijd nodig had om de Hays Code te omzeilen.<br />Als je op zoek bent naar een komedie van een minuutje, ben je beter af met BRING BABY. En als je romantiek zoekt, kun je waarschijnlijk niet beter dan THE PHILADELPHIA STORY. (Beide klassiekers van Cary Grant.) Maar deze film weet de elementen van komedie en romantiek goed samen te voegen tot een samenhangend geheel. THE AWFUL TRUTH is beslist een komedie voor echte Grant-fans, maar het is ongetwijfeld een geweldige manier om een paar uur door te brengen.
THE AWFUL TRUTH is the quintessential romantic comedy based on a misunderstanding between the protagonists. Jerry and Lucy Warriner (Irene Dunne & Cary Grant) are a married couple who get a divorce--their only point of contention appearing to be the custody of their dog "Mr Smith"--because Jerry thinks Lucy cheated on him with her vocal coach Duvalle (D'Arcy). The theme of the film is that a marriage must be built on trust, without doubt and suspicion. What's odd, then, is that Jerry spends the first half of the film trying to win Lucy back--when *he* was the one who hadn't trusted her in the first place. Lucy spends the second half trying to win Jerry back, after he falls for the same misunderstanding again when he happens upon Duvalle hiding in the other room in her apartment. What strikes me as odd is that the misunderstanding the entire film is based on is so small as to be insignificant. Why doesn't Lucy just come right out and *say* that she didn't do anything wrong? What's so difficult about saying, "My vocal coach came over this afternoon after I ran away to see if I was alright"? Why shove him in a room only to have the farce start all over again? (I suppose, in the end, that is the point. She doesn't clear up the misunderstanding as most sensible adults would because then the film itself wouldn't exist.)<br /><br />So the plot of the film isn't particularly strong--what is its saving grace? It's probably got to be the performance given by the leading members of the cast--Cary Grant is everything you'd ever want Cary Grant to be. Charming, debonair, gleeful, playful, mischievous, vulnerable, hurt: every emotion that Grant so skilfully and mesmerisingly displays through his career is available here, possibly for the first time in one irresistible package. Irene Dunne is beautiful and very funny in her role as well (mild spoilers ahead), especially when she assumes the role of Lola Warriner to mess up Jerry's situation with Barbara. A real pleasant surprise is Ralph Bellamy as Dan: he plays the perfect country bumpkin, and practically steals the picture with his constant singing of "Home On The Range", his fervent hug-swinging of Lucy, and declaring that he's so happy that, why, he could eat three steaks!<br /><br />Most of the film feels like set-pieces strung together to showcase the comedic talents of the stars. The film itself most certainly suffers for it (since the plot twists don't often make sense), but the performances are absolute classics. Some of the best moments include Lucy's breakfast chat with her acerbic aunt (played delightfully by Cecil Cunningham); Dan's "cup-winning" turn around the dance floor with Lucy; and Duvalle hightailing out of Lucy's apartment with Jerry right on his heels. The ending as well is played out in a delightfully suggestive and sexy way, something that could only have been done with the inventiveness needed to get around the Hays Code in those days. <br /><br />If you're looking for laugh-a-minute comedy, you'd be better off with BRINGING UP BABY. And if it's romance you're after, you probably couldn't do better than THE PHILADELPHIA STORY. (Both Cary Grant classics.) But this film does a pretty good job of melding the elements of comedy and romance into one coherent whole. THE AWFUL TRUTH is definitely one for true Grant aficionados, but it is no doubt a great way to spend a couple of hours.