Dit is een documentaire over een tournee van Dylan, gemaakt met een camera in een heel beverige hand. _Eat the Document_ zou een goede, maar waarschijnlijk onbruikbare, driedelige documentaire kunnen worden met Neil Youngs _Reis door het verleden_ en _De hanesproeier van de Stones_, een drieluik uit de jaren zestig, geschilderd op gebroken ruiten na een nacht vol heel slechte drugs. Dylans poging om zijn eigen mythe te ontmantelen of te ontwrichten, of wat hij ook probeerde te doen, zegt veel over dit tijdperk en laat de kunstenaar even raadselachtig achter als hij altijd is geweest, met de gebruikelijke afwisseling tussen sublieme poëzie en rammelende ketsers. Toch zijn er ook mooie momenten <0xE2><0x80><0x93> het eentonige duet met Johnny Cash, als twee generaties foute jongens een bovennatuurlijke disharmonie creëren, de glimpen van de Band op het toppunt van hun magie, de gezichten van de jonge Britten die in de rij staan voor de show, wanhopig verlangend naar een scène die ze niet willen zien. De band die ik zag, werd gevolgd door een aangrijpende tien minuten durende opname van Dylan en John Lennon achter in een limousine, de camera strak (en vaak onscherp) op hen gericht terwijl ze zich mompelend een weg banen door een dikke paarse nevel <0xE2><0x80><0x93> het onmiskenbare bewijs dat niemand zo slim is als hij denkt dat hij is als hij aan de drugs is.
Absolutely for fans only, this is a documentary of a Dylan tour made by a camera held in a very shaky hand. Eat the Document would make a good, but probably unwatchable, triple feature with Neil Young's Journey Through the Past and The Stones' Cocksucker Blues, a sixties triptych painted on broken windowpanes after a night of very bad drugs. Dylan's attempt at deconstructing or subverting or whatever he was trying to do to his own myth here says a lot about the era and leaves the artist as enigmatic as he ever has been, with the usual alternation between sublime poetry and clunking misfires. Still, there are some fine moments -- the droning duet with Johnny Cash, as two generations of bad boys create an otherworldly disharmony, the glimpses of the Band at the peak of their magic, the faces of the young Brits waiting in line for the shows, desperate to be at a scene they were determined not to dig. The tape I saw was followed by a harrowing ten minute outtake of Dylan and John Lennon riding in the back of a limo, the camera focused unflinching (and often unfocused) on them as they mumble their way through a thick purple haze -- sure proof that no one is as clever as he thinks he is on drugs.