Dit is niet zozeer een western als wel een film noir die toevallig rond de eeuwwisseling in New Mexico speelt. Dame Judith Anderson steelt de film als de katalysator van alles wat er gebeurt en, in veel opzichten, als de held ervan. Dean Jagger is fantastisch als de schurkachtige wetsdienaar die niet met rust kan worden gelaten. Harry Carey jr. scoort met een gedenkwaardige vertolking van een goedbedoelende kwajongen die door Jagger gemanipuleerd wordt.<br />De fotografie en montage (James Wong Howe en Christian Nyby) zijn eersteklas film noir. Alan Hale (Sr.) is perfect als de wrange gokker die Mitchums talent herkent en hem het hof maakt als partner. Mitchum doet het prima als de emotioneel verlamde Jeb, die in wezen fatsoenlijk is, maar met een kapot emotioneel kompas, die zich door het lot laat leiden. Hoewel ik normaal gesproken geen fan ben van de slaperige en laconieke Mitchum, vond ik dat zijn kenmerkende eigenschappen hier uitstekend tot hun recht kwamen, en goed verklaard werden door het trauma dat hem vanbinnen zo aanvreet dat hij niet voor zichzelf op wil komen. Teresa Wright is adembenemend als Mitchums pleegzus die object van zijn lust werd, die zijn ware liefde werd, die zijn beul zou worden. Wat een vrouw! Een van de dingen die deze film uit 1947 in mijn boek als _noir_ en niet als _western_ onderscheiden, is dat de twee belangrijkste vrouwen allesbehalve passief zijn <0xE2><0x80><0x93> en dat zijn ze nog meer <0xE2><0x80><0x93> ze doen _alles_, _behalve_ madonna's of hoeren. Ze zijn niet bang om wapens af te vuren of zich te verweren tegen milities. Maar ze zullen vervullen wat ze in hun hart voelen, zelfs als dat sociale afkeuring of de dood betekent.<br />Hoewel de plot vol gaten zit, is het verhaal uitstekend genoeg om het te overwinnen. Ook geweldig geijsbeer <0xE2><0x80><0x93> echt een plezierritje.
This is not so much a Western as a film noir that happens to be set in New Mexico around the turn of the century. Dame Judith Anderson steals the film as both the catalyst of all that happens and, in many ways, its hero. Dean Jagger is marvelous as the villainous lawman who cannot leave well enough alone. Harry Carey Jr. scores with a memorable portrayal of a well-meaning milquetoast manipulated by Jagger. <br /><br />The photography and editing (James Wong Howe and Christian Nyby) are topnotch film noir. Alan Hale (Sr.) is perfect as the wry gambler who recognizes Mitchum's talent and woos him as a partner. Mitchum does a fine job as the emotionally paralyzed Jeb who is basically decent but with a busted emotional compass, he allows himself to be led by the fates. Although I'm not normally a fan of the sleepy-eyed and laconic Mitchum, I thought his signature traits were used to excellent effect here, and well explained by the trauma that eats him apart so much inside that he is unwilling to stand up for himself. Teresa Wright is stunning as Mitchum's foster-sister-turned-object-of-lust-turned-true-love-tuned-would-be-executioner-turned-true love again. What a woman!<br /><br />One thing that differentiates this 1947 film in my book as a noir not a western is that the two main women are anything but passive -- and even more so -- ANYTHING BUT madonnas or whores. They are unafraid to fire guns or stand up to militias. But they will fulfill what is in their hearts even when it means societal disapproval or death. <br /><br />Although the plot is full of holes, the storytelling is excellent enough to overcome it. Great pacing too -- a really fun ride.