Ik heb die film net op Turner Classic Movies gezien. Toen hij voorbij was, moest ik denken aan wat Hemingway zei toen hem werd gevraagd naar zijn mening over de filmversie van _De sneeuwbergen van de Kilimanjaro_ : 'Hij was oké, op één ding na: in mijn verhaal sterft de hoofdpersoon, en in de film leeft hij.' Deze film is net zo'n vervorming van Greene als die andere film van Hemingway; in Greenes roman was de titelfiguur bedoeld als een schurk, maar in deze film is hij een held.<br />Het is geen bedrieger om te zeggen dat de titelfiguur sterft, want de film begint met zijn dood en vertelt in flashbacks wat er daarna gebeurt. De hoofdpersoon van het boek, de schijnbaar naïeve, idealistische Amerikaan die in (toen) Frans Indo-China voor een vaag idealistische agent werkt, is in werkelijkheid een sinistere, undercover CIA-agent die onder één hoedje speelt met een gewetenloze generaal. Samen met de generaal beraamt hij bomaanslagen op openbare plaatsen die de dood van tientallen onschuldige mensen tot gevolg hebben, en laat dan bewijsmateriaal achter dat de indruk wekt dat de communisten de bomaanslag hebben gepleegd. Zijn doel is om het Vietnamese volk tegen zowel de Fransen als de communisten op te zetten, waardoor ze kwetsbaar zijn voor interventie van de Verenigde Staten, die de afvallige generaal natuurlijk de leiding zullen geven. De Amerikaan wordt door Fowler, de meelijwekkende Engelse journalist die zijn rivaal in de liefde is, zo slecht gevonden dat hij meedoet aan een complot om hem te laten vermoorden. De roman is intens anti-Amerikaans, net als Greene.<br />Deze film daarentegen, die in 1958 op het hoogtepunt van de Koude Oorlog en vlak na het McCarthy-tijdperk werd uitgebracht, kon het zich niet veroorloven om anti-Amerikaans te lijken. Het titelpersonage wordt daarom neergezet als een goed mens die inderdaad hoopte dat een door de VS gesteunde 'derde macht' in Vietnam zou ingrijpen. Hij wordt nooit als CIA-agent geïdentificeerd, en zijn medeplichtigheid aan de bomaanslagen wordt onthuld als een communistisch verzinsel om de naïeve Fowler en anderen voor de gek te houden. '... moord omdat hij een rivaal in de liefde is en niet omdat hij slecht is. Greene zou woedend zijn geweest over deze verandering en de film hebben afgekeurd. Er was enige poëtische gerechtigheid: de film was zowel een commerciële als een kritieke mislukking.<br />De film heeft zo zijn voordelen. Hij werd op locatie in Saigon opgenomen, wat heel ongebruikelijk is voor de tijd dat de meeste films zoals deze in de studio werden opgenomen. Als gevolg daarvan krijgen we te zien hoe Saigon in een onschuldiger tijd was, voordat de Amerikaanse interventie op grote schaal plaatsvond. Er zijn verscheidene Aziatische acteurs en actrices in bijrollen, maar niet in de hoofdrol van Phuong, de Vietnamese prostituee op wie zowel Fowler als de Amerikaan verliefd wordt. Phuong wordt gespeeld door een blanke actrice met slechte make-up, een voortzetting van een betreurenswaardige Hollywood-praktijk die tot de jaren zestig heeft geduurd. Er is een schitterende voorstelling van Michael Redgrave als Fowler. Audie Murphy slaapwandelt door zijn vertolking van de Amerikaan.<br />Deze film is een interessante curiositeit die de moeite waard is, maar de film uit 2002 met Michael Caine en Brendan Frasier is veel beter en veel waarachtiger dan Greenes roman. Die versie wordt ten zeerste aanbevolen.
I just saw this film on Turner Classic Movies. When it was over I was reminded of Hemingway's comment when he was asked his opinion of the film version of "The Snows of Kilimanjaro": "it was okay except for one difference; in my story the protagonist dies, and in the film he lives." This film is as much a distortion of Greene as the other film was of Hemingway; in Greene's novel the title character was intended to be a villain, but in this film he is a hero.<br /><br />It is not a spoiler to tell you that the title character dies, because the film begins with his death and tells what leads up to it in flashback. In Greene's novel, the seemingly naive, idealistic American who is in (then) French Indochina for vaguely idealistic operative is in fact a sinister undercover CIA operative in cahoots with an unscrupulous general. Together with the general, he plans and executes bombings in public places that result in the deaths of dozens of innocent people, then leaves evidence making it appear that the Communists carried out the bombing. His purpose is to turn the Vietnamese people against both the French and the Communists, leaving them open to intervention by the US, who will of course put the renegade general in charge. The American is seen as so evil by Fowler, the pathetic English journalist who is his rival in love, that Fowler goes along with a plot to have him killed. The novel is intensely anti-American, as was Greene.<br /><br />By contrast, this film, released in 1958 at the height of the cold war and just after the McCarthy era, could not afford to appear anti-American. The title character is therefore made to appear like a good guy who was indeed hoping for a US-backed "third force" to intervene in Vietnam. He is never identified as a CIA operative, and his complicity in the bombings is revealed as a Communist fabrication intended to dupe the naive Fowler and others. Fowler collaborates in the American's murder because he is a rival in love and not because he is evil. Greene was reportedly outraged at this change and denounced the film. There was some poetic justice: the film was both a commercial and critical failure.<br /><br />There are some merits to the film. It was filmed on location in Saigon, very unusual for the time when most films like this were filmed in the studio. Consequently, we get to see what Saigon was like in a more innocent time, before large scale US intervention. There are several Asian actors and actresses in minor roles, but not in the key role of Phuong, the Vietnamese prostitute with whom both Fowler and the American fall in love. Phuong is played by a Caucasian actress with poor makeup, a continuation of a lamentable Hollywood practice that lasted until the 1960s. There is a superb performance by Michael Redgrave as Fowler. Audie Murphy sleepwalks through his portrayal of the American.<br /><br />This film is an interesting period curiosity that is worth watching, but the 2002 film with Michael Caine and Brendan Frasier is much better and much truer to Greene's novel. That version is highly recommended.