De film is gemaakt op de schaal van een klassieker, maar hij haalt het niet, omdat hij een pittiger montage nodig heeft. Over het geheel genomen haalt hij het wel! Ongetwijfeld.<br />Ik ben geen historicus, dus ik kan niet zeggen hoe nauwkeurig de geschiedenis in de film is weergegeven; maar het gevoel van de film <0xE2><0x80><0x93> ah, het gevoel! <0xE2><0x80><0x93> is beslist iets wat je naar dat Tijdperk voert. De kleren, de decors, de sieraden! Laat me eerst de tekortkomingen uit de weg ruimen: Ashutosh Gowariker is geen actieregisseur, dus de gevechtsscènes en zelfs de actiesequenties missen flair, terwijl ze briljant hadden kunnen zijn, vooral omdat Hrithik Roshan fantastisch goed actie kan uitvoeren. De eerste gevechtsscènes doen denken aan _The Lord of the Rings_, tot en met het zwiepen van de zwaarden in een lineaire beweging, zoals de elfen deden toen de orks aanvielen. De mars van de olifanten lijkt veel op de _Mumakil_, die tevoorschijn komen om de ruiters van Rohan te verpletteren in de Slag van de Pelennorvelden.<br />Sommige van de minder belangrijke karakteracteurs brengen hun dialogen vreselijk slecht over. En in de meeste gevallen worden de dialogen zelf zwaar onder druk gezet door hun taalgebruik, en verrassend genoeg klinken de personages die Hindi spreken er minder ongemakkelijk bij dan degenen die met Urdu moeten omgaan.<br /><br />Sonu Sood die Sujamal speelt, Jodhaa' Suhasini Mulay als Jodhaa's moeder, Padmavati, is geschikt voor die rol, haar lengte is in Lagaan verspild geweest en Ashutosh speelt haar uiteindelijk perfect. Kulbhushan Kharbanda als Jodhaa's vader, Raja Bharmal, doet wat hij in Lagaan deed. Dit voelde aan als een verlengstuk van hetzelfde personage dat hij daar speelde.<br />Nikitin Dheer, die Mirza Shariffuddin Hussain speelt, heeft goed werk geleverd voor een nieuwkomer en hij past bij de rol van een degelijke krijger die Akbar ongeschikt vindt om te regeren. Maar Ila Arun, die de rol van Maham Anga speelt, speelt die rol verrassend genoeg met waardigheid, ondanks een sterk accent in haar stem dat het gebruik van het Urdu-dialect in de weg staat. Maar Ila Arun, die de rol van Maham Anga speelt, is iemand voor wie je op je hoede moet zijn. Haar intensiteit vibreert van het scherm terwijl ze machtsspelletjes speelt met de nieuwe vrouw in Akbars leven. De jaloezie die ze uitstraalt, is bijna tastbaar en het pathos van het einde van het personage is werkelijk ontroerend, want ze verdient echt een eervolle vermelding.<br />Aishwarya Rai-Bachchan is goed, Aishwarya Rai-Bachchan. Ze past bij de rol omdat ze gewoonlijk stijf en afstandelijk is. Als iemand de rol van koningin zou spelen, zou zij het zijn, dus was haar rol goed gecast. Ze heeft bruine contactlenzen gedragen voor de rol, waaruit blijkt dat Indiase filmmakers tegenwoordig aan bepaalde details denken waar we over moeten nadenken.<br />Hoewel ik een fan ben van Hrithik Roshan, had ik het gevoel dat de rol van Jalaluddin Mohammad Akbar niet bij hem paste, zoals bijvoorbeeld een Krish of een Aryan Singh. Ik kan niet precies zeggen waarom, misschien was het de slechte snor boven zijn lippen, of misschien omdat ik me nooit had voorgesteld dat Jalaluddin Mohammad Akbar zo'n mooi lichaam zou hebben. Misschien. Maar ik zei wel: 'Niet bij hem paste'. Dat geeft mij de ruimte om er nog iets aan toe te voegen, namelijk dat hij zijn best heeft gedaan en dat blijkt uit zijn acteerwerk. De regisseur wilde ook de keizer van de Mughals als een gevoelige ziel laten zien, en dat is wat Hrithik illustratief naar voren brengt in de kwetsbaarheid die hij uitbeeldt, terwijl hij zich verontschuldigt bij Maham Anga, of in de passie, vermengd met terughoudendheid, die hij tentoonspreidt als hij met zijn verre vrouw omgaat.<br />De filmografie van Kiran Deohans is fabelachtig. De meeste films hebben een allesomvattende rekwisiet, maar op de een of andere manier blijft het gevoel van een episch slot achter. Het gevoel dat je krijgt is eerder iets dat zich naar binnen sluit dan iets dat zich naar buiten opent. En in sommige scènes had de belichting enorm verbeterd kunnen worden. De kostuums zijn fantastisch, te mooi, en de sieraden die Tanishq heeft geleverd zijn ontzagwekkend. Ze geven de film meer uitstraling en gevoel dan wat er eigenlijk door het verhaal, de acteurs en de regisseur gecreëerd zou moeten worden.<br />Wat me het meest raakte in de hele film was het beeld van het lied 'Khwaja Mere Khwaja'. Het was volkomen surrealistisch <0xE2><0x80><0x93> de melodie en het ritme van dit soefilied vermengden zich met de smetteloze kostuums en de weergave van het tafereel en brachten me volledig in vervoering. Net als het personage van Akbar had ik zin om op te staan en me bij de zangers te voegen in dit moment van rhapsodie! Echt een verrukking! Afgezien daarvan kan ik niet met zekerheid zeggen of ik dit of dat deel van de film leuk vond. Het zijn delen die in een geheel zijn gezet en op de een of andere manier samenhangend zijn gemaakt; toch zal ik deze film nog een keer terugzien. Ik heb het gevoel dat het een film is die meer dan één keer gezien moet worden om de verschillende nuances te kunnen bevatten die zich over de hele film hebben verspreid. Hij ebt en vloeit met zijn eigen leven en op sommige plaatsen verloren de makers van de film zelf de controle erover, en dat is waarneembaar. Maar je kunt het hun niet kwalijk nemen, want dat is de gewoonte van elk creatief proces. Hoewel perfectie ontstaat wanneer je je inhoudt over onnodige ontrafeling en uitweiding. In zekere zin ben ik blij dat de regisseur niet veel terughoudendheid heeft betracht in de film, want dat zou een einde maken aan het gevoel van 'je ne sais quoi' dat door mijn plezier in deze film heen stroomt.
The movie is made on the scale of a classic, but it falls short of the mark because it needs crisper editing. On the whole, it surely leaves a mark! No doubt.<br /><br />I am not a historian, so I cannot mention how accurately history was depicted in the movie; but the feel of the movie  ah, the feel!  is surely something that takes you to that Era. The clothes, the sets, the jewellery! Let me get rid of the flaws first: Ashutosh Gowariker is not an action director, so the battle scenes and even the action sequences lack panache  when they could have been executed brilliantly  especially since Hrithik Roshan can do action fabulously well. The first battle scenes are reminiscent of The Lord of the Rings, down to the swinging of the swords in linear movement, much like the Elves did when the Orcs attack. The march of the elephants is much like the Mumakil that come out to crunch the riders of Rohan in the Battle of the Pelennor Fields.<br /><br />Some of the lesser character actors have terrible dialogue delivery. And in most cases, the dialogues themselves get weighed down by verbosity  and surprisingly, the characters who speak Hindi sound more uncomfortable with it then the ones who have to deal with Urdu diction.<br /><br />Sonu Sood who plays Sujamal, Jodhaa's cousin, enacts his part with restraint and he kept reminding me of a young Amitabh Bachchan. Suhasini Mulay as Jodhaa's mother, Padmavati, is apt for the role, in fact, her stature was wasted in Lagaan and Ashutosh finally casts her perfectly. Kulbhushan Kharbanda as Jodhaa's father, Raja Bharmal, does what he did in Lagaan. This felt like an offshoot of the same character he played there.<br /><br />Nikitin Dheer who plays Mirza Shariffuddin Hussain has done a good job for a newcomer and he suits the role of a solid warrior who thinks Akbar unfit to rule. Mrs. Punam S. Sinha, who plays Akbar's mother, surprisingly carries off the role with poise  despite a strong accent in her voice that interferes with the use of the Urdu dialect. But Ila Arun performing the role of Maham Anga is someone to watch out for. Her intensity vibrates from the screen as she plays power games with the new woman in Akbar's life. The jealousy she exudes is almost tangible and the pathos of the character's end is touching indeed  she truly deserves a reputable mention.<br /><br />Aishwarya Rai-Bachchan is  well, Aishwarya Rai-Bachchan. She fits the role because she is usually stiff and aloof. If anyone was to play a queen she would be it  so her role was well-cast. She has worn brown contact lenses for the role, which shows that Indian film-makers are now thinking of certain details that need to be thought about.<br /><br />Though I am a fan of Hrithik Roshan, I felt that the role of Jalaluddin Mohammad Akbar did not suit him to a tee  like say, for instance, a Krish or an Aryan Singh. I cannot pinpoint the reason for this, maybe it was the bad moustache sitting above his lips, or maybe because I never pictured Jalaluddin Mohammad Akbar to have such a beautiful body. Maybe. But I did say, 'did not suit him to a tee'  which leaves me room to add further, that he tried his best and that shows in his acting. Also the director's vision was to show the Mughal Emperor as a sensitive soul and that is what Hrithik evocatively brings about either in the vulnerability he portrays, while apologising to Maham Anga, or the passion tinged with restraint he exhibits when dealing with his distant wife.<br /><br />The cinematography by Kiran Deohans is fabulous. The scope of most shots is all-encompassing  but somehow the feel of an epic lags behind. The feeling that one gets is something that closes inward rather than something that opens outward. And in some scenes, the lighting could have vastly been improved upon. Neeta Lulla's costumes are fabulous, too  and the jewellery provided by Tanishq is awe-inspiring. They, combined, bring about the look and feel of the movie more than what actually should be created by the story, the actors and the director.<br /><br />What touched me most within the entire movie was the picturisation of the song "Khwaja Mere Khwaja". It was completely surreal - the melody and rhythm in this Sufi song mixed with the pristine costumes and depiction of the scene completely enraptured me. Much like the character of Akbar, I felt like standing up and joining the singers in this moment of rhapsody! Truly a delight! Apart from this, I cannot say for certain, I liked this part of the movie or that part. They are parts which have been put into a whole and made coherent, somehow; but yet, I will go back to see this movie one more time. I feel it is a movie that needs to be viewed more than once in order to grasp the different nuances that are spread throughout. It ebbs and flows with its own life and at places, the creators of the movie themselves lost control over it, and that is noticeable. But one cannot blame them for that for that is the wont of any creative process. Although perfection comes when restraint is used over unnecessary unravelling and digression.<br /><br />In a way, I am glad that the director hasn't used much restraint within the movie, because it would kill this feeling of 'je ne sais quoi' that flows through my enjoyment of this movie.