De dunne komedie draait uitsluitend om de aantrekkingskracht van de sterren, en Rosalind Russell en Robert Cummings vormen een heel gezellig team. Ze is een slimme, scherpzinnige en toch wat onhandige advocate, die is voorgedragen voor de functie van rechter, en wier carrière wordt belemmerd door haar relatie met Cummings, de nietsnut van een ex-echtgenoot die nog steeds verliefd op haar is. Een paar grappige scènes (zoals die waarin Roz een foutje in haar lipstick maakt) en een voorspelbare, zonnige, soepele, ondersteunende voorstelling van Gig Young als een zwierige Romeo maken het draaglijk, maar het script en de personages zijn in feite uit de tweede hand. Er is een merkwaardige, maar belachelijke skiscène die nergens toe dient (behalve om Cummings voor gek te zetten) en de regie van Norman Foster is onhandelbaar.
Thin comedy rests solely on the appeal of the stars, and Rosalind Russell and Robert Cummings are a very companionable screen-team. She's a smart, sharp, yet somewhat clumsy lady lawyer--being nominated for judgeship--whose career may be hindered by her association with Cummings, the no-goodnik ex-husband still in love with her. Some funny set-pieces (such as Roz's bit involving a lipstick mistake) and a predictably sunny, smooth supporting performance by Gig Young as a dashing Romeo make it tolerable, but the script and characters are really second hand. There's a curious, but ridiculous skiing sequence that serves no purpose (except to make Cummings look foolish) and Norman Foster's direction is balky. ** from ****