Dit is een heel vroege gangsterfilm. Omdat hij pas een paar jaar na de première van de gesproken film werd gemaakt, zijn er een paar mankementen die met de technologie te maken hebben <0xE2><0x80><0x93> zoals te veel vertrouwen in lange shots <0xE2><0x80><0x93> waardoor de film er een beetje'slordig' uitziet. Bovendien zijn de achtergrond en de muziek in de film opvallend afwezig. Je kunt het de filmmakers niet echt kwalijk nemen, want de technologie was nieuw en ze moesten nog een paar mankementen verhelpen, maar het maakt de film wel behoorlijk gedateerd en krakkemikkig. Pas een jaar later werden deze twee problemen min of meer opgelost in Amerikaanse films en kwamen er nog betere gangsterfilms als PUBLIC ENEMY en LITTLE CAESAR uit. Het verhaal zelf is heel interessant vanwege de acteurs. Lew Ayres, die net naam had gemaakt in _ALL FORCE ON THE WESTFRONT_, speelt een 'aardige' en'respectabele' maffialeider. Pas aan het eind van de film zien we hem een golf van extreem geweld ontketenen. Dat is eigenlijk nogal ironisch, aangezien Ayres in het echte leven sterk tegen geweld gekant was, en toen hij in de Tweede Wereldoorlog werd gecast, diende hij als hospik, omdat hij er moreel gezien zo op tegen was om mensenlevens te nemen! Bovendien was dit pas de tweede film van Jimmy Cagney. Aangezien hij geen gevestigde ster was, is het niet verbazingwekkend dat hij een ondersteunende rol speelt, hoewel hij al een rol kreeg in een film als maffioso. De film is in zekere zin een typische gangsterfilm van Warner Brothers, met één uitzondering. Maffiabaas Ayres is een zogenaamd slimme man, die zich uit de maffia terugtrekt als hij nog heel jong is en van de buit van zijn werk kan genieten. Maar als de bendes onderling gaan vechten, wordt hij met tegenzin weer in de film getrokken <0xE2><0x80><0x93> wat tot een nogal dramatische afloop leidt. Interessant is dat, hoewel de film op sommige plaatsen behoorlijk gewelddadig was en waarschijnlijk meer geweervuur te zien gaf dan welke film uit de jaren dertig ook, sommige van de belangrijkste gewelddadige scènes niet worden gezien, maar alleen gehoord. Een interessant idee dat ongetwijfeld is aangewakkerd door de nieuwe geluidstechnologie.
This is a very early talkie gangster film. Because it was made only a few years after talking pictures debuted, it suffers from a few defects that were related to the technology--such as an over-reliance on long shots--making the film look a bit "stagy". Additionally, background and incidental music in the film is noticeably absent. You really can't blame the filmmakers, as the technology was new and they still had to work out a few kinks, but it does make the film seem pretty dated and creaky. It wasn't until a year later that these two problems were pretty much eliminated in American films and even better gangster films like PUBLIC ENEMY and LITTLE CAESAR debuted.<br /><br />The story itself is very interesting due to its cast. Lew Ayres, who had just made a name for himself in ALL QUIET ON THE WESTERN FRONT, stars as a "nice" and "respectable" mob leader. Only late in the film do we see him unleash a wave of extreme violence. This is actually rather ironic considering that in real life, Ayres was strongly opposed to violence and when drafted in WWII, served as a medic because he was so morally opposed to taking lives! Also, this was only the second film for Jimmy Cagney. Since he wasn't an established star, it's not surprising he plays a supporting role though he already was being cast as a mobster in films.<br /><br />The movie is in some ways a very typical Warner Brothers gangster film, though with one exception. Mob boss Ayres is a supposedly smart man and retires from the mob when he's still very young and able to enjoy the spoils of his work. But, when the gangs start fighting among themselves, he is reluctantly pulled back into the picture--leading to a rather dramatic conclusion. Interestingly, although the movie was pretty violent in spots and probably featured more gunfire than any film of the 30s, some of the key violent scenes are not seen but are only heard. An interesting idea no doubt spurred on by the new sound technology.