Pastiches in de nobele betekenis van het woord, de B-films van Truffaut, half seriéus en intelligent, zijn gebaseerd op een ongebruikelijk verslag - het verrukkelijke contrast tussen de finesse en de brusque. De finesse van de conceptie, van de behandeling, van de methode; de brusque en de brusque van de voornaamste literaire bronnen, die Truffauts decadente aantrekkingskracht op het brute en het verdorven (Truffaut zelf had een nogal ondeugende puberteit, en zijn fysionomie vertoont bepaalde menselijke trekjes - er zijn Lombrosiaanse sporen die op de een of andere manier niet bij elkaar passen of in tegenspraak lijken met zijn reputatie van een zachtaardig, ontembaar menselijk wezen en zijn hoge, verfijnde intellectualiteit; hij wilde er kennelijk uitzien als de engel die hij was (Réaud deed dat niet).<br /><br />Uit dit contrast tussen finesse en brusque komen een nonchalance en een verrukkelijk contrast voort. De betreffende films zijn geen griezelfilms, het zijn geen pastiches in de pejoratieve zin van het woord, het zijn geen analytische films, maar vernuftig, ironisch en tegenstrijdig. Het zijn ook zeer ontwikkelde producten van dezelfde vacu<0xC3><0xBC>mpomp die je ook bij Godard aantrof (met een heel andere functie in de bioscoop van Truffaut, enz.). Deze kunstmatigheid lijkt misschien op het eerste gezicht verontrustend, maar is toch van een Hitchcockiaanse efficiëntie en strikt functioneel. Deze kunstmatigheid heeft waarde - verschillende waardes, menselijke, persoonlijke of artistieke. Je kunt het niet afdoen als een gebrek. Het maakt deel uit van de charme.
Pastiches in the noble sense of the word, Truffaut's B movies, semiserious and intelligent, are constructed on an unusual reportthe delicious contrast between the finesse and the brutality/ brusqueness. Finesse of conception, of treatment, of methods; brutality and brusqueness of the primary literary sourcestestifying of Truffaut's decadent attraction towards the brutal and the sordid (Truffaut himself had a rather naughty adolescence, and his physiognomy shows a certain human stuff, there are Lombrosian traces that somehow are at odds or seem to contradict his reputation of a gentle, emasculate human being and his high and refined intellectuality; he obviously wanted to look like the angelic leadsLéaud ;he did not).<br /><br />From this juxtaposing of finesse and brutality issue a nonchalance and a delicious contrast. The respective pictures are not _epigone flicks, they are not pastiches in this pejorative sense, they are not derivativebut ingenious, ironic, and contradictory. They are also highly cultured productsthe same vacuum pomp found at Godard as well (with an entire different function in Truffaut's cinema, etc.). This artificiality might seem at first disconcerting; yet it is of a Hitchcockian efficiency, and strictly functional. This artificiality bears valuesseveral values, either human, personal or artistic. It can not be dismissed as a defect. It is part of the charm.