Is er een andere periode die zo uitputtend door de televisie (of de media in het algemeen) is behandeld als de jaren zestig? Nee. En hebben we echt nog een reis door die turbulente tijd nodig? Niet echt. Maar als we er een moeten hebben, moet die dan net zo oppervlakkig zijn als 'De jaren zestig'?<br /><br />Ik mag graag denken dat de medeschrijvers Bill Couturie en Robert Greenfield meer in gedachten hadden voor deze twee delen dan wat er uiteindelijk uit voortkwam, vooral gezien Couturies rol in de fantastische HBO-film 'Dear America: Letters Home From Vietnam', die weinig originele muziek en geen originele beelden gebruikte om de beelden en geluiden van die tijd voor zichzelf te laten spreken. Deze presentatie vermengt beeldmateriaal met de dramatische productie, maar niemand heeft er iets aan als je te veel probeert te doen in te weinig tijd; zoals zo veel van dit soort producties wordt het gezien vanuit het gezichtspunt van één gezin. Maar de kinderen van het gezin lijken zijdelings betrokken bij bijna alle belangrijke evenementen in de jaren zestig (het is verbazingwekkend dat een van hen niet naar het optreden van de Rolling Stones in Altamont gaat), waardoor het minder op een periodedrama lijkt en meer op een Cliff Notes-versie van het decennium.<br />'De makers gaan er zo snel doorheen dat er...' Het kost de filmmakers weinig of geen tijd om de personages enig karakter te geven, terwijl de broodmagere figuren onze hoofdpersonen soms wel een eeuwigheid van het scherm weren <0xE2><0x80><0x93> vooral de vader van de kinderen is een cliché <0xE2><0x80><0x93> en als ze dan weer terug zijn op BLAMMO! is het weer iets anders. Garry Trudeau zou de filmmakers het een en ander kunnen leren over hoe je dit soort dingen goed aanpakt. Eerlijk is eerlijk: Jerry O'Connell, Jordana Brewster, Jeremy Sisto, Julia Stiles en Charles S. Dutton geven hun materiaal de oude, vertrouwde, maar het is verspilde moeite (vooral de laatste twee); het is onmiskenbaar goed om David Alan Grier in een zeldzame rechte rol als activist Fred Hampton te zien, en Rosanna Arquette (in een onuitgegeven cameo in deel twee) is altijd welkom.<br /> Het is jammer dat 'The 60's' de soundtrack overspoelt met zoveel oude nummers dat het uiteindelijk het toch al minimale effect vermindert (en dit is misschien wel de enige keer dat een Amerikaanse tv-presentatie over Amerika in de jaren zestig het niet heeft over de Britse Invasie <0xE2><0x80><0x93> geen Beatles, geen Rolling Stones... maar ja, er is een grens aan het aantal nummers dat je in een soundtrackalbum kunt proppen, nietwaar?). Met zijn oppervlakkige benadering van zowel de tijd als de plot, met een bijna misplaatst happy end, deden 'American Dreams' en 'The Wonder Years' het allemaal veel, veel beter. Hier is niets te zien wat je elders niet kunt zien, mensen... behalve Julia Stiles die de draai doet, dan.
Is there any other time period that has been so exhaustively covered by television (or the media in general) as the 1960s? No. And do we really need yet another trip through that turbulent time? Not really. But if we must have one, does it have to be as shallow as "The '60s"? <br /><br />I like to think that co-writers Bill Couturie and Robert Greenfield had more in mind for this two-part miniseries than what ultimately resulted, especially given Couturie's involvement in the superb HBO movie "Dear America: Letters Home From Vietnam" which utilized little original music and no original footage, letting the sights and sounds of the time speak for themselves. This presentation intercuts file footage with the dramatic production, but it doesn't do anyone any favours by trying to do too much in too little time; like so many of its ilk, it's seen from the point of view of one family. But the children of the family seem to be involved tangentially with almost every major event of the '60s (it's amazing that one of them doesn't go to the Rolling Stones gig at Altamont), making it seem less like a period drama and more like a Cliff Notes version of the decade.<br /><br />The makers rush through it so much that there's little or no time to give the characters any character, with the stick figures called our protagonists off screen for ages at a time - the children's father is especially clichéd - and then when they're back on BLAMMO! it's something else. Garry Trudeau could teach the filmmakers a thing or two about doing this kind of thing properly. In fairness, Jerry O'Connell, Jordana Brewster, Jeremy Sisto, Julia Stiles and Charles S. Dutton give their material the old college try, but they're wasted (especially the latter two); it's undeniably good to see David Alan Grier in a rare straight role as activist Fred Hampton, and Rosanna Arquette (in an uncredited cameo in part 2) is always welcome.<br /><br />What isn't welcome is how "The '60s" drowns the soundtrack with so many period songs that it ultimately reduces its already minimal effect (and this may well be the only time an American TV presentation about post-60s America never mentions the British Invasion - no Beatles, no Rolling Stones... then again, there's only so much tunes you can shoehorn into a soundtrack album, right?). Capping its surface-skimming approach to both the time and the plot with an almost out-of-place happy ending, "American Dreams" and "The Wonder Years" did it all much, much better. Nothing to see here you can't see elsewhere, people... except for Julia Stiles doing the twist, that is.