Leo McCarey's 'The Awful Truth' behoort tot de beste van de 'klunzige' komedies van de jaren dertig. Het is ook een van de eenvoudigste scenario's en films, omdat er geen samenzweringen of verborgen identiteiten of mysteries voor nodig zijn (zoals in het komische drama 'The Thin Man', of in 'His Gal Friday' <0xE2><0x80><0x93> waarin ook Cary Grant en Ralph Bellamy in min of meer gelijksoortige karakters spelen). De plot van 'The Awful Truth' doet denken aan wat Jimmy Cagney en Pat O'Brien altijd zeggen als scenarioschrijvers van 'Boy meet Girl'. Daar is de plot: 'Boy meets girl, boy loses girl, boy finds girl again!' Hier zou het zijn: 'Man en vrouw gaan uit elkaar, man en vrouw saboteren elkaar.' 's liefdesaffaires, man en vrouw verzoenen zich!'<br /><br />Grant en Irene Dunne zijn al een tijdje getrouwd (we horen later in de rechtszaal dat ze elkaar hebben leren kennen toen ze allebei verliefd werden op een puppy in een dierenwinkel), maar ze komen allebei tot de conclusie dat de ander buitenechtelijke affaires heeft gehad (met name Grant vindt het grappig dat hij steeds meer begint te walgen en dat hij steeds kwader wordt op Dunnes vrij onschuldige spraaklerares Alex D'Arcy). Ze spreken af om uit elkaar te gaan en uiteindelijk te scheiden (hun enige geschilpunt is de puppy <0xE2><0x80><0x93> 'Asta' uit de serie 'The Thin Man' <0xE2><0x80><0x93> die Dunne met een ietwat geniepig trucje voor zich wint. Dunne wordt door haar tante (Cecily Courtneigh) voorgesteld aan een buurvrouw in haar luxueuze appartementengebouw <0xE2><0x80><0x93> Bellamy. Grant is een steenrijke oliemagnaat uit Oklahoma. Hij probeert een romance te beginnen met een nachtclubdanseres (Joyce Compton), maar hij merkt dat hij het heerlijk vindt om Dunne te vernederen met haar onhandige nieuwe aanbidder. De scène in de nachtclub is grappig omdat Grant zich voor Comptons act schaamt, maar hij ziet hoe Bellamy jitterbug Dunne van de dansvloer danst.<br />Grant slaagt er, zonder dat hij het van tevoren zo gepland heeft, in Dunnes romance te verpesten. Dan begint hij serieuze belangstelling te tonen voor de snobistische societydame Molly Lamont. Dunne, die deze romance in de roddelrubrieken volgt, verschijnt in het huis van Lamonts ouders als Grants dronken jongere zusje <0xE2><0x80><0x93> en vernielt vervolgens zijn verloving ten overstaan van zijn geschokte verloofde en haar ouders. De verzoening is aan het eind, hoewel het erop lijkt dat Dunne er een beetje eerder dan Grant uitkomt omdat hij er bij de afsluiting minder absurd uitziet.<br />De dialoog is de moeite waard om naar te luisteren. Een walgende Bellamy die aankondigt dat de beste vriendin van een jongen zijn moeder is (hier Esther Dale). D'Arcy die er zwakjes mee instemt om Dunne te helpen Grant voor gek te zetten <0xE2><0x80><0x93> maar die vraagt of Grant een pistool draagt (vreemd genoeg wordt 'Carl', Ingrid Bergmans bediende, op dezelfde manier gebruikt in 'Indiscreet', en ze is bang dat Grant haar ook zal neerschieten!). '<br /><br />Zo niet zo betekenisvol als 'My Man Godfrey' of zo theatraal uitgebalanceerd als 'The Thin Man', dan is 'The Awful Truth' toch altijd nog heerlijk vrolijk tot het einde toe. Het is een komedie die je altijd blijft boeien.
Leo McCarey's "The Awful Truth" is among the best of the "screwball" comedies of the 1930s. It is also one of the simplest in plots and screenplays, because it does not require any attempts at conspiracy or hidden identities or mystery (say as in the comic mystery "The Thin Man", or in "His Gal Friday" - which also co-starred Cary Grant and Ralph Bellamy in somewhat similar character types). The plot of "The Awful Truth" is reminiscent of what Jimmy Cagney and Pat O'Brien always are arguing about as screenplay writers in "Boy Meets Girl". There the plot is "Boy meets girl, boy loses girl, boy finds girl again!" Here it would be, "Husband and wife split, husband and wife sabotage each other's love affairs, husband and wife reconcile!"<br /><br />Grant and Irene Dunne have been married for awhile (we later learn in court that they met when both fell in love with a puppy in a pet shop), but both jump to the conclusion that the other has been having extra-marital affairs (Grant, in particular, is funny growing disgusted and angrier at Dunne's fairly blameless voice teacher Alex D'Arcy). They agree to separate and eventually divorce (their only bone of contention is the puppy - "Asta" from "The Thin Man" series - who Dunne wins by a slightly sneaky trick. Dunne is introduced by her aunt (Cecily Courtneigh) to a neighbor in her luxury apartment house - Bellamy. He's a very wealthy oil man from Oklahoma. Grant tries to pick up a romance with a nightclub dancer (Joyce Compton), but he finds he delights in humiliating Dunne with her ham-handed new beau. The scene in the nightclub is funny because of how Compton's act embarrasses Grant, but he watches Bellamy jitterbug Dunne off the dance floor.<br /><br />Grant manages, without fully planning it, in wrecking Dunne's romance. Then he starts showing a serious interest in snobby socialite Molly Lamont. Dunne, following this romance in the social columns, shows up at the home of Lamont's parents as Grant's drunken younger sister - and proceeds to demolish his engagement before his shocked fiancé and her parents.<br /><br />The reconciliation is at the end, although it seems hinted that Dunne comes out a little ahead of Grant in looking less absurd at the conclusion.<br /><br />The dialog is worth listening to here. A disgusted Bellamy announcing that a boy's best friend is his mother (here Esther Dale). D'Arcy weakly agreeing to help Dunne make Grant look foolish - but inquiring if Grant carries a gun (oddly enough Ingrid Bergman's servant "Carl" is used in a similar way in "Indiscreet", and worries about getting shot by Grant too!). Grant reassuring a dismal looking Dunne that if she gets tired of the nightlife of Oklahoma City, she can always go with Bellamy to swinging Tulsa.<br /><br />If not as somewhat meaningful as "My Man Godfrey" or as dramatically balanced as "The Thin Man", "The Awful Truth" ends up being sweetly mirthful to the conclusion. It is a comedy that never fails to entertain.