Nadat ik twee van zijn films heb gezien (de andere was INNOCENCE) begrijp ik gewoon niet waarom Paul Cox zo'n beroemde regisseur is. Ik vind zijn werk niet inspirerend, houterig en saai. Eenzaam harten is een slap, traag, onsamenhangend en oninteressant verhaal. Het is geen liefdesverhaal; er is geen vonk tussen de twee hoofdpersonen. Er gebeuren dingen in de film zonder enige verklaring. Het acteerwerk is op zijn best gemiddeld. Het script is volkomen leeg. Hoe is het mogelijk dat dit de Australische tegenhanger is van de Academy Award voor de beste film? Het komt over als een tweederangs tv-film.<br />Ik zie nu twee terugkerende thema's in deze Paul Cox-films: toetsenbordvaardigheid en rebound. INNOCENCE: een organist springt bij zijn vroegere vriendin in bed omdat hij zijn overleden vrouw mist. STILTE: een pianostemmer komt na de dood van zijn moeder in de datingscene terecht. Ik weet niet waarom meneer Cox deze thema's gebruikt, maar hij is geen goede verteller.
After watching two of his films (the other being INNOCENCE), I simply cannot understand why Paul Cox is such an acclaimed director. I find his work uninspiring, wooden and dull. Lonely HEARTS is an insipid, slow, disjointed and uninteresting story. It is not a love story; there is no spark between the two principal characters. Things happen in the film without any explanation. The acting is average at best. The script is utterly empty. How did this win Australia's equivalent of the Academy Award for Best Picture?? Comes off as a second-rate TV movie.<br /><br />I now see two recurring themes in these Paul Cox films: keyboard skills and rebound. INNOCENCE: an organist hops into the sack with his old girlfriend because he misses his deceased wife. LONELY HEARTS: a piano tuner hits the dating scene after his mother dies. I do not know what Mr. Cox's reasons are for using these themes but, from any angle, he is not a good storyteller.