Het zien van de Amerikaanse Gaffitti is een merkwaardige ervaring. De film is gesitueerd in 1962, maar is in 1973 opgenomen met verscheidene toekomstige sterren in hun eerste rollen. Als je goed kijkt, kun je zien dat veel van de jongens moeite hebben gehad om hun jarenzeventigkapsel bij dat van meer dan tien jaar geleden aan te passen. Maar over het geheel genomen is AG een oogverblindend en gedenkwaardig nostalgisch drama dat voortreffelijk geschreven en geregisseerd is, maar net niet een meesterwerk is.<br />Het scenario is bijzonder goed, en beschrijft de ervaringen van alle hoofdpersonen tijdens de laatste avond van het feest voordat ze naar de universiteit gaan. Ik vond het een goed idee om de plaatselijke kroeg <0xE2><0x80><0x93> Mel's Drive-in <0xE2><0x80><0x93> te gebruiken als middelpunt voor de bende.' Ook interessant en nostalgisch is het 'rondrijden' de hele avond door de kinderen die op zoek zijn naar plezier en dat meestal ook krijgen. Een mogelijke klacht die ik heb, is dat er een poging had moeten worden gedaan om de personages aan het begin te introduceren. In het ideale geval had dat gekund door middel van een nostalgische voice-over van Curt Henderson (Dreyfuss) die terugkijkt op die avond en verschillende personages introduceert als ze bij Mels huis aankomen.
Seeing American Gaffitti now is a curious experience. It was set in 1962 but made in 1973 with several future stars in their early roles. If you look carefully, you can see that many of the boys have struggled to turn their 70s hairstyle to match those over a decade earlier. But overall, AG is a dazzling and memorable nostalgic drama superbly written and directed, falling just short of a masterpiece.<br /><br />The editing is particularly good, depicting the experiences of all main characters as they go through the last night of celebration before going off to college. I liked the idea of using the local haunt - Mel's Drive-in - as the focal point for the gang's fun even though they actually spend very little time inside it during that night. Also interesting and nostalgic is the all night 'cruising around' by the kids looking for fun and mostly getting it. One possible complaint that I have is that there should have been an attempt at introduction of the characters at the start. Ideally, it could have been by way of a nostalgic voice-over by Curt Henderson (Dreyfuss) looking back at that night and introducing various characters as they arrived at Mel's.