Wilbur, die schijnbaar onredelijk maar hardnekkig suïcidaal is, kan niet met zichzelf leven. Harbour, zijn zorgzame en zachtaardige broer, kan niet zonder Wilbur leven. De dood van hun ouders heeft op beide broers een andere uitwerking gehad, waardoor de een niet meer normaal kan leven en de ander niet meer kan leven zonder de abnormaliteit van iemand om voor te zorgen. Alice, een alleenstaande moeder die het moeilijk heeft en een trieste liefheid heeft waar Harbour geen weerstand aan kan bieden, speelt een rol in deze disharmonie. Ze maken elkaar het hof en trouwen, en als hun geluk de levens van alle vier begint te vullen, begint er een gezin te ontstaan, ondanks de weerstand die ze allebei voelen. Uit het vierkant dat ze vormen, ontdekt Wilbur eindelijk wat er in zijn eigen leven ontbreekt, en hij wil wat zijn broer zo gemakkelijk heeft begrepen: dat liefde, in de vormen en vormen om ons heen, het enige is dat het leven uiteindelijk de moeite waard maakt. Zo verlicht wordt hij dat hij zonder het te weten de liefde van zijn broer vastpakt en die ook voor zichzelf opeist. Alice, hoewel schuldig, is niet onwillig. Ze is op dezelfde manier verliefd geworden op beide broers, maar op een andere manier. Haar dochter, die zich een beetje laat gaan, wordt een spil waar de drie hun energie op richten, terwijl ze wanhopig proberen elkaar niet meer pijn te doen dan absoluut noodzakelijk is. Een beetje deus ex machina neemt het over (of misschien is het gewoon het lot dat tussenbeide komt? Het is moeilijk om zowel de wanhoop als de hoop in de ogen van zowel Wilbur als Alice te zien opwellen als ze erachter komen wat de uiteindelijke conclusie zal zijn; en ze worstelen met zowel hun schuldgevoel als hun opwinding. Maar Alice laat haar liefde voor Harbour niet verslappen, en ook al kunnen ze hem pijn doen, zij noch Wilbur is bereid zover te gaan. Wat zal er van Wilbur en Alice en het kind worden? Het ligt niet voor de hand. Het doet pijn om de overgangen te zien die ieder van ons bij tijd en wijle in zijn gedachten maakt, maar zou iemand van ons het anders hebben gedaan? Toch geeft het einde voldoening, en je blijft achter met de nasmaak van iets dat groter is dan jijzelf en waarschijnlijk meer en beter weet dan wij. Hoewel het verhaal een beetje gekunsteld kan zijn, is het de moeite waard om te zien. We worden niet tot tranen toe geroerd door de ontroering, en we zijn ook niet ontsteld door de handelingen van de personages; we zijn ons er alleen van bewust dat ze menselijk zijn, en feilbaar. Dat is soms genoeg.
Wilbur, who is seemingly unreasonably yet persistently suicidal, cannot live with himself. Harbour, his caring and gentle brother, can't live without Wilbur. The deaths of their parents has affected both brothers differently, making one unable to live normally, and the other unable to live without the abnormality of having someone to care for. Into this dysfunction comes Alice, a struggling single parent who has a sad sweetness that Harbour cannot resist. They woo, and marry, and as their happiness begins to infuse the lives of all four, a family begins to take shape, despite the resistance that each feels. It is from the quadrangle they form that Wilbur finally finds what is missing in his own life, and wants what his brother has so easily grasped: that love, in the forms and shapes around us, is all that will eventually make life worth living. So enlightened, he unwittingly grabs hold of his brother's love, and takes some for his own; Alice, though guilty, is not unwilling. She has fallen in love with both brothers, equally, but differently. Her daughter, somewhat underplayed, becomes a pivot around which the three focus their energies, trying desperately not to hurt each other anymore than will be absolutely necessary. A bit of deus ex machina takes over (or perhaps it is simply fate stepping in?) and Harbour must bow out due to incurable cancer of the pancreas. It's hard to watch both the despair, as well as hope, rising in both Wilbur's and Alice's eyes as they find out what the ultimate conclusion will be; and they struggle with both their guilt and their excitement. But Alice does not waiver in her love for Harbour, and even though they /can/ hurt him, neither she nor Wilbur is willing to go that far. What will become of Wilbur and Alice and the child? It is not obvious. It hurts to watch the transitions each makes in their thought processes at times, but would any of us have done any differently? Still, there is satisfaction in the ending and one is left with the aftertaste of something larger than oneself probably knowing more and better than we do. Though the story can be a bit contrived, it is worth watching. We aren't brought to tears by the poignancy, nor are we appalled by the actions of the characters; we are simply aware that they are human,and fallible. That's enough sometimes.