Wat gebeurt er met goede films die helemaal tegen de draad in zijn gemaakt? Stel dat Botticelli's Venus urinerend in de mond van een acoliet is geschilderd? In de bioscoop kunnen dergelijke werken hun weg vinden naar late avondvertoningen, veilig voorbij de bedtijd van iedereen die er bezwaar tegen zou kunnen hebben of ze te 'fout' zou vinden. Dat was de geboorte van films als _The Rocky Horror Show_ en _Eraserhead_. Of films die openlijk choquerend zijn, zoals _Pink Flamingoes_. Late avondvoorstellingen kunnen waardeloos zijn, of ze kunnen het laatste bastion zijn van kunstenaars die niet meer in overeenstemming zijn met de populaire en kritische smaak. Op het moment dat ik dit schrijf, is _The Filmhouse in Edinburgh_ een van de vele subgenres bij de nachtelijke massa's van heimelijke cinefielen. '<br />Onze film werd passend geïntroduceerd door een gemaskerde man met een zwaar Europees accent. 'Hoeveel films,' vraagt hij, 'hebben uw voyeuristische en artistieke voorkeuren bevredigd?' Hij vermeldt vervolgens de prijzen die Singapore Sling in zijn geboorteland Griekenland heeft gewonnen. De belofte van kinky seks, zelfs met braken, incest en marteling, klinkt veel respectabeler als er ondertiteling bij zit en een dialoog in het Grieks, Frans en Engels. En een prijs voor cinematografie, zodat we een beleefd gesprek kunnen voeren over de mooie fotografie. Maar voordat we het afschrijven als kunsthuisuitbuiting, wil ik eraan toevoegen dat alleen al de intrige en de vernieuwende acteertechnieken (het personage, de voice-over, het verslag voor de camera en de repetities voor de camera) ervoor zorgen dat het een uitzonderlijke film is. En de film zou een Oscar waardig zijn als het niet om het onderwerp ging.<br /><br />Zonder al te veel prijs te geven (Singapore Sling is in wezen een film noir met andere elementen die krachtig met elkaar zijn vermengd), gaat het verhaal over een louche privédetective die verliefd is op een dode vrouw. Als dat je bekend voorkomt, is dat de bedoeling. De vrouw is Laura, volgens de plotlijn uit de klassieker van Otto Preminger, en ze wordt spookachtig beschreven door de weemoedige Julie London-versie van het lied met dezelfde naam (van een cappella tot de romantische Glen Miller). Singapore Sling is gewoon de bijnaam die de rechercheur heeft gekregen van een paar vrouwelijke sociopaten, van wie er één verontrustend veel op zijn dode Laura lijkt.<br />De zwart-witfoto's laten ons van het begin af aan met open mond achter. Weelderig, sfeervol schaduwspel wordt aaneengeregen terwijl onze zintuigen worden gegeseld door een onweersbui. Regen vecht met de flora, ketst af op oppervlakken, doordrenkt de gezichten en lijfjes van twee vrouwen die met Hamlet-achtige grandeur een graf graven. Je voelt je doorweekt. En elke scène in Singapore Sling is van een even betoverende schoonheid. De barokke pracht en praal en de verfijnde smaak behoeden ons voor de smerigheid die volgt. Moord is een salonspel... vroeger vermoordde vader het personeel... de meisjes hoefden alleen maar bloemen te planten.<br />Onze vrouwelijke hoofdpersonen zijn moeder en dochter. Ze spelen de moord opnieuw als een verfijnd sado-masochistisch en incestueus ritueel. Wie is Laura? Was ze alleen maar een dienstmeisje? Wie staat er op het schilderij dat aan de muur hangt? Singapore Sling wordt in hun dodelijke web getrokken nadat hij op hun deur heeft geklopt, met een kogelwond in zijn schouder. Hij doet alsof hij een beetje afwezig is om zichzelf de tijd te geven. Op welk moment maakt de marteling het verlies van zijn geestelijke vermogens echt? Hoewel dit geen film is om te kijken als je een misselijk gevoel in je maag hebt (denk aan Greenaway's, The Cook, The Thief, Zijn Vrouw En Haar Minnaar), wordt ons gevoel van walging verdoofd doordat we worden meegezogen in de verwrongen esthetiek van de hoofdrolspelers. Ik maak geen grapje als ik zeg dat ze hem vastbinden, hem elektrische schokken geven en hem voor seks gebruiken voordat ze op zijn gezicht urineren. Later dwingt zijn verkrachter zichzelf realistisch over hem heen te kotsen terwijl ze een orgasme krijgt. Vind je dat oké? Als je nog steeds leest, laten we dan teruggaan naar de filmtechniek.<br />Singapore Sling geeft zo nu en dan een commentaar, dat hij stoïcijns behandelt als 'gewoon weer een geval'. Onze andere twee personages gaan nog een stap verder. Ze vertellen de camera wat er gebeurt of gaat gebeuren. Op een gegeven moment repeteert mam (we komen hun namen nooit te weten) dramatische zinnen in het Frans en Engels. Voor een aankomend toneelstuk of voor ons eigen plezier? Wat het ook is, de barrière tussen publiek, personage en acteur wordt doorbroken. Als we tegelijkertijd worden overspoeld door uiterst tastbaar en verontrustend materiaal, is het effect uitdagend. Cocteau heeft ooit gezegd dat film een'verstijfde fontein van gedachten' is. We willen misschien de plot, de freudiaanse symboliek, zelfs de technieken analyseren. Maar we worden hulpeloos verlamd door het verschrikkelijke visioen en meegesleurd door een sm<0xC3><0xB6>rg<0xC3><0xA5>sbord van extreme seksuele fetisjisme dat 'Het verhaal van O' Dat maakt het nog moeilijker om het mysterie te ontrafelen als 'alles is onthuld' (er is een aantal interpretaties van het centrale mysterie). Een van de eerste dingen die ik deed, was een exemplaar van Preminger's Laura bestellen bij Amazon om de gedetailleerde verwijzingen nog eens te bekijken.<br />Op het filmfestival van Thessaloniki won Singapore Sling een driedubbele prijs voor beste actrice, beste cinematografie en beste regisseur. Hoewel het net zo opzettelijk schokkend is als bijvoorbeeld Pink Flamingos of Thundercrack!, druipt de stijl er net zo van af als perversiteit. Britse censuur verbood het prompt. De regisseur noemde het 'een komedie met enkele elementen van de Oud-Griekse Tragedie', maar reageerde op het verbod door te beseffen dat het misschien een onderliggende malaise in ons allemaal weergaf. Een duistere kant die we proberen te negeren. Een kant die ons lokt zonder substantie. Het spul dat verborgen ligt in dromen. Zoals Laura <0xE2><0x80><0x93> 'het gezicht in het mistige licht... dat je je nooit helemaal kunt herinneren', zoals ons liedje zegt.<br />Of je het nu leuk vindt of niet, een beleid van's avonds laat vertonen van zeldzame films houdt de onafhankelijke bioscoop levend. _Singapore Sling_ is misschien niet je smaak, maar een dergelijke bereidheid om het te wagen houdt de deuren open voor een bredere selectie van films dan je buiten filmfestivals ergens anders kunt vinden.
What happens to good films made totally against the grain? What if Botticelli's Venus was painted urinating into an acolyte's mouth? In cinema, such works can find their way to late night screenings, safely past the bedtime of anyone who might object or find them too 'off-beat'. Such was the birth of films that include The Rocky Horror Show and Eraserhead. Or films openly shocking like Pink Flamingoes. Late nighters may be rubbish  or they may be the last bastion of artists that are out of synch with popular and critical tastes. At the time of writing, The Filmhouse in Edinburgh runs seasons of 'psychotronic' film  one of the many sub-genres at the midnight masses of secretive cinephiles.<br /><br />Our film was fittingly introduced by a masked man with a heavy European accent. "How many films," he asks, "satisfy both your voyeuristic and artistic tastes?" He goes on to mention the awards Singapore Sling has won in its native Greece. The promise of kinky sex, even with vomiting, incest and torture, sounds so much more respectable if it has subtitles and a dialogue in Greek, French and English. And a cinematography award so we can make polite conversation about the nice photography.<br /><br />But before we write it off as art-house exploitation, let me add that the plot machinations and breakthrough acting devices alone (that blend character, voice-over, narrating to the camera and rehearsing to the camera) put it in an exceptional class of movie. And the cinematography would be Oscar-worthy were it not for the subject matter.<br /><br />Without giving too much away (Singapore Sling is basically film noir with other elements forcefully mixed), the story concerns a dodgy private detective in love with a dead woman. If that sounds familiar, it's meant to be. The woman is Laura  cue the plot line from the Otto Preminger classic  and she is hauntingly described by the wistful Julie London version of the eponymous song (from a cappella to romantic Glen Miller). Singapore Sling is just the nickname that the detective earns from a couple of female sociopaths, one of whom is worryingly like his dead Laura.<br /><br />The black and white photography leaves us open-mouthed from the outset. Lush, atmospheric shadows are thrown together as our senses are pounded by a thunderstorm. Rain fights with the flora, ricochets off surfaces, drenches the faces and bodices of two women who, with Hamlet-like grandeur, dig a grave. You feel drenched. And each scene in Singapore Sling is composed with equally mesmerising beauty. Baroque magnificence and delicate taste insulate us from the nastiness to follow. Murder is a parlour game. . . . in the old days, father would murder the servants . . . the girls would only have to plant flowers.<br /><br />Our female protagonists are mother and daughter. They re-enact murders as a refined sado-masochistic and incestuous ritual. Who is Laura? Was she just a serving maid? Who is in the picture hanging on the wall? Singapore Sling is drawn into their deadly web after knocking on their door, a bullet wound in his shoulder. He feigns a degree of distractedness to give himself time. At what point does the torture make his loss of mental capacity real? While this is not a film to watch if you have a queasy stomach (think, Greenaway's, The Cook, The Thief, His Wife And Her Lover), our sense of revulsion is numbed by being drawn into the twisted aesthetics of the protagonists. I am not kidding  they tie him up, give him electric shocks, and use him for sex before urinating on his face. Later, his abuser realistically makes herself vomit over him as she orgasms. Are you OK with that? If you're still reading, let's get back to the cinematic technique . . .<br /><br />Singapore Sling occasionally narrates a voice-over, stoically treating it as 'just another case.' Our other two characters go one further. They will narrate what is happening or about to happen to the camera. At one point, Mom (we never learn their names) rehearses dramatic lines in French and English. For a coming role play or for our benefit? Whichever it is, the barrier between audience, character and actor is broken down. When we are simultaneously being inundated with extremely visceral and unsettling material, the effect is challenging. Cocteau once said that film is a, 'petrified fountain of thought.' We might want to analyse, the plot, the Freudian symbolism, even the techniques. But we are helplessly frozen in the terrible vision, and swept along by a smorgasbord of extreme sexual fetish that makes 'The Story of O' look like 'Gone With the Wind.' This makes it even harder work piecing together the mystery when 'all is revealed' (there are a number of interpretations to the central mystery). One of the first things I did was order a copy of Preminger's Laura from Amazon to re-examine the detailed references.<br /><br />At the Thessaloniki Film Festival, Singapore Sling won a triplet of Best Actress, Best Cinematography, and Best Director. Although as deliberately shocking as, say, Pink Flamingos or Thundercrack!, it oozes style in equal proportion to perversion. British censors promptly banned it. The director called it, "a comedy with some elements of Ancient Greek Tragedy" but reacted to the ban by realising it maybe depicts an underlying malaise in all of us. A darker side we try to ignore. A side that inveigles without substance. The stuff hidden in dreams. Like Laura  'the face in the misty light . . . that you can never quite recall', as our song says.<br /><br />Love it or hate it, a policy of late night screenings on rare movies is something that keeps independent cinema alive. Singapore Sling may not be to your taste, but such willingness to dare keeps the doors open for a wider selection of films than can be found anywhere outside of film festivals.