Kruiswoordpuzzels, en de vele mensen die ze populair maken, vormen het brandpunt van Wordplay, onder wie de redacteur van de puzzel van de _New York Times_ (de beruchtste in de Verenigde Staten), beroemdheden en politici, en het grote publiek dat erdoor geobsedeerd is. Als documentaire is Wordplay goed, niet geweldig, als film over zijn onderwerp met een paar montages en in elkaar grijpende scènes die zwak zijn. Maar het onderwerp, en meestal hoe het werd gepresenteerd, wekt een goede belangstelling, zelfs bij een niet-kruiswoordpuzzelspeler zoals ik. Omdat woorden het enige zijn waarmee we kunnen werken in communicatie en gewone gesprekken, is het hier ook verbonden met het idee van testen, van concurrentie, en hoe verschillend en verschillend kruiswoordraadsels kunnen worden. Net als in de documentaire Spellbound van een paar jaar geleden is de regisseur ook uit op het soort ironie van het maken van zo'n geïsoleerde ervaring van het oplossen van een puzzel tot een evenement met honderden spelers eens per jaar, met vrienden en kennissen <0xE2><0x80><0x93> evenzeer een sociaal gebeuren als een koppeling.<br />Veel stukken zijn ook amusant; we krijgen interviews van Jon Stewart, Bill Clinton, Bob Dole en de redacteur van de _NY Times_ zelf, Will Shortz, en ze geven allemaal wat inzichtelijke, grappige stukjes belangstelling voor het oplossen van de puzzels en het spelen ervan. Maar het grootste deel van de tijd zitten we in de geest van een aantal belangrijke spelers, echte mensen die allemaal bij elkaar zullen komen voor het toernooi in Jaunary. Wat dit alles tot een succes maakt, en wat kruiswoordpuzzels goed genoeg maakt voor de bioscoop, is het kijken naar slimme mensen, meestal zonder problemen, die al hun aandacht op deze ene activiteit kunnen richten, tot op het obsessieve, dwangmatige gedrag aan toe. Het is echt leuk, op een nerdachtige manier, om te proberen een paar van deze woorden te raden (of liever gezegd, te kijken hoe zij de woorden raden) samen met de spelers. En de manier waarop de puzzels worden gemaakt, wekt ook enige belangstelling op, want het is een van die onderdelen van het leven die ik zelf nooit, maar dan ook nooit zou kunnen volbrengen. De moeite waard om naar te kijken, maar waarschijnlijk nog meer voor liefhebbers van de activiteit.
Crossword puzzles, and the many people who make them popular, are the focus in Wordplay, including the editor of the NY Times puzzle (the most notorious of them in the USA), celebrities and politicians, and the general public obsessed with them. As a documentary Wordplay is good, not great, film-making about its subject with a couple of montages and interlocking scenes that are weak. But the subject matter, and usually how its presented, sparks a fine interest even in a non-crossword puzzle player like myself. As words are all that we have to work with in communication and just everyday discourse, it's also attached here to the idea of testing, of competition, and how different and varying crosswords can get. Like the documentary Spellbound from a few years back, the director is also after the kind of irony of making such an isolated experience of finishing a puzzle into an event with hundreds of players once a year with friendships and acquaintances- a social event as much as a match-up.<br /><br />Many parts are amusing as well; we get interviews from Jon Stewart, Bill Clinton, Bob Dole, and the editor of NY Times Crossword himself, Will Shortz, and they all give some insightful, funny little bits of interest into making the puzzles and playing them. But for the most part we're into the mind-set of several key players, real people whom will all come together for the tournament in Jaunary. What makes all of this work, and what actually makes crossword puzzles become good enough for cinema, is watching smart people, un-cluttered for the most part with problems, who can focus all of their attentions on this one activity, to the point of obsessive compulsive behavior. It's really fun, in a nerdy way, trying to guess some of these words (or rather watching them guessing the words) along with the players. And the way the puzzles are created sparks a little interest too, as it's one of those parts of life I myself could never, ever accomplish. Worth a look, though probably more so for fans of the activity.