'Cocksucker Blues' is een filmische tijdcapsule in de stijl van een filmset, geregisseerd door de Amerikaanse fotograaf Robert Frank, die als een soort vlieg op de muur van de kleedkamer werkt, zogezegd. Als zodanig zijn vergelijkingen met andere bestaande 'rockumentaires' zinloos.<br />De film is in wezen een verzameling van echte situaties die zijn vastgelegd tijdens de beruchte tournee van de Rolling Stones in 1972 in de Verenigde Staten, toen hun status als beroemdheid een kritiek punt had bereikt. Kijkers worden meegezogen in het vissenkombestaan van de band, reizen van vliegtuig naar hotel naar locatie en brengen in veel gevallen veel tijd door op een verrassend weinig glamoureuze manier.<br />In elk geval laat de film de fan in het oog van de storm kijken; de band.' De optredens op het podium staan herhaaldelijk in schril contrast met hun reisbeperkingen, terwijl om hen heen zowel de media als het publiek voortdurend in een ware vreetbui zijn.<br /><br />Het besef van de kijkers van wat de algemene gebeurtenisloze realiteit is van de feitelijke ervaring van een rockband tijdens een tournee <0xE2><0x80><0x93> nog scherper, gezien de wereldwijde beruchtheid van de Stones <0xE2><0x80><0x93> maakt de live-optredens van de muzikale hoogtepunten des te indrukwekkender, en geeft inzicht in het feit dat geen enkele hotelkamer veilig is voor rockbands die kunnen (of soms niet kunnen) betalen voor wat ze vernietigen.<br />De levensstijl op de loopband van de band, in combinatie met het feit dat de groep zo goed als geïsoleerd is van zijn fans, verleent perspectief aan de vraag waarom rondreizende bands de neiging hebben zich te buiten te gaan aan willekeurige daden van vernietiging, zowel van zichzelf als van anderen. Waarschijnlijk is het meest zinloze onderdeel van de film de aanwezigheid achter de coulissen van bijzonder onwelkome aanhang, zoals de schrijver Truman Capote en prinses Lee Radziwill, jetset-types uit de roddelbladen voor wie de Stones niet meer zijn dan de Flavour of the Week, hun kleedkamer een andere plek om 'gezien' te worden.<br />Het is duidelijk dat de fans van de groep het meest aangetrokken worden door een tourfilm. In het geval van de Rolling Stones is hun heiligdom moeilijker te bereiken dan welk ander heiligdom ook, en gezien de mythologie die zich de afgelopen dertig jaar rond de band heeft opgebouwd, verdienen ze het dat ze de moed hebben om hun eigen wereld te onthullen, met wratten en al. Iedereen die de film heeft gezien, kan begrijpen waarom hij nooit officieel is uitgebracht en dat waarschijnlijk ook nooit zal doen. En dat maakt 'Cocksucker Blues' tot een nog grotere traktatie voor echte fans van de Greatest Rock 'n' Roll Band in the World. Ga erheen als je kunt; ondanks de gebreken is het nog steeds een verbazingwekkend document over een andere turbulente periode in de verbazingwekkende levensduur van deze opmerkelijk veerkrachtige band.
'Cocksucker Blues' is a cinema-verite style time capsule, filmed by American photographer Robert Frank, who functions as a sort of fly on the dressing room wall, so to speak. As such, comparisons to any other existing "rockumentary" are pointless.<br /><br />The film is essentially a collection of real life situations captured during the Rolling Stones' infamous 1972 U.S. tour, when their celebrity status had reached critical mass. Viewers are sucked into the band's fishbowl existence, travelling from jet to hotel to venue, spending time, in many cases, in a surprisingly un-glamorous fashion.<br /><br />If nothing else, the film lets the fan into the eye of the storm; the band's onstage performances are repeatedly set in contrast with their travelling constraints, while around them both the media and the public continually orbit in a veritable feeding frenzy.<br /><br />The viewers' realization of what is the general event-less reality of a rock band's actual offstage touring experience--even more pointed, given the Stones' worldwide notoriety--makes the live musical highlights all the more impressive, and reveals insight into why no hotel room t.v. is safe from any rock band who can (or, sometimes, can't) pay for what they destroy.<br /><br />The band's treadmill lifestyle, coupled with the fact that the group is all but isolated from their fans lends perspective to why touring bands tend to indulge in random acts of destruction, self and otherwise. Possibly the most inane segment of the film is the backstage presence of seriously unwelcome hangers on such as writer Truman Capote and Princess Lee Radziwill, tabloid-style jet setters for whom the Stones are merely the Flavour of the Week, their dressing room another place to be "seen".<br /><br />Obviously, a tour film's main appeal is to the fans of the group. In the case of the Rolling Stones, their inner sanctum is harder to reach than almost any other, and considering the mythology that has built up around the band over the last 30 years, they deserve credit for having the courage to reveal their private world, warts and all.<br /><br />Anyone who has seen the film can understand why it has never seen official release, and probably never will. And that just makes 'Cocksucker Blues' an even bigger treat for true fans of the Greatest Rock 'n' Roll Band in the World. See it if you can; regardless of its' flaws, it's still an amazing document of yet another turbulent period in the amazing lifespan of this remarkably resilient band.