James Mason is net zo bleek als het script van deze 'thriller' uit de jaren veertig, die eruitziet alsof hij is opgevoerd en geregisseerd door een gezelschap van amateurtoneelspelers. Mason is slecht gecast als Oostenrijkse medische student die wordt beschuldigd van spionage terwijl hij op vakantie is in een vakantiehotel in het zuiden van Frankrijk. De politie dreigt hem over te dragen aan de Gestapo als hij niet meewerkt door de echte spion onder de hotelgasten te ontmaskeren. Met een groep narren, van wie sommigen sinistere blikken opzij werpen, anderen zich als clowns gedragen, begint een spannend spel Clue. Daarbij vergeleken is het bordspel levendiger.<br />Met uitzondering van Herbert Loms fraaie, sinistere draaivoorstellingen die van slecht naar slecht naar onzichtbaar gaan. Het decorontwerp is spaarzaam, de belichting fantasieloos en de foto's onscherp. De montage is schandalig incompetent en de regie (er worden er drie genoemd; over te veel koks gesproken) lukraak.<br />In een poging de spanning op te voeren en hun matineeidool te promoten, trekken de regisseurs de bleke Mason een trenchcoat aan en nemen hem mee om de schurk bij de climax van de film te verslaan. Het is een belachelijk geënsceneerde afloop die in zekere zin helemaal past bij een film die van begin tot eind voortdurend slecht blijft.
James Mason is as pale as the script in this forties "thriller" that looks like it was performed and directed by a community theatre group. Mason is poorly miscast as a Austrian medical student accused of espionage while on vacation at a resort hotel in the south of France. The police threaten to turn him over to the Gestapo if he doesn't cooperate by uncovering the real spy among the hotel guests. With a group of arch characters, some casting sinister side glances, others acting buffoonish, a suspenseless game of Clue commences. In comparison the board game is more animated.<br /><br />With the exception of Herbert Lom's fine sinister turn performances run from bad to ham to invisible. The set design is sparse, the lighting unimaginative and the photography flat. The editing is glaringly incompetent and the direction (three are given credit; talk about too many cooks) haphazard.<br /><br />In an attempt to amp up the tension and showcase their matinée idol, the directors throw a trench coat on the pallid Mason and bring him along to vanquish the villain at the film's climax. It is a ridiculously contrived ending that in a way is wholly appropriate to a film that remains consistently bad from start to finish.