De Duitstalige roman van Vicki Baum, die in 1921 in première ging, werd een internationale bestseller. MGM kocht de rechten en nam William A. Drake in de arm om de roman aan het toneel aan te passen. De titelrol in GRAND HOTEL bleek een groot succes op het Broadway-toneel, en met zijn roem als zowel roman- als toneelstukken maakte de studio het huis tot het middelpunt van zijn krachtige oeuvre. De film was een groot succes bij zowel de critici als het publiek en won de Academy Award voor de beste film van 1932.<br />Hoewel de jaren dertig bekendstonden om hun sociale drama's, wilde het publiek van de Grote Depressie ontsnappen aan de ontberingen van hun leven, en er werden kosten noch moeite gespaard om het schitterende en uiterst glanzende imago te creëren waar de bioscoopbezoekers zo naar smachtten. Ontworpen door de legendarische art-director Cedric Gibbons, die een combinatie van art-deco- en modernistische stijlen tot een enorm effect wist te brengen, was elk decor speciaal voor de film gebouwd en werden er geen details over het hoofd gezien; Adrians kostuums waren ook uiterst nauwkeurig in hun combinatie van modieus en romantisch. Er werden geen details over het hoofd gezien, en alleen al qua productiewaarde hebben maar weinig films ervoor of erna GRAND HOTEL overtroffen.<br />Maar als GRAND HOTEL in termen van visuele stijl een duidelijk voorbeeld is van zijn tijd, dan is het ook een duidelijk voorbeeld van zijn tijd in termen van acteerwerk, en daar komen we een beetje in de problemen. De meeste acteurs uit het stille tijdperk vertrouwden op een goedgemanierde acteerstijl die het gebrek aan geluid compenseerde. De komst van het geluid dwong hen tot het uitvinden van een nieuwe stijl van optreden, en sommigen bleken zich beter aan te passen dan anderen. GRAND HOTEL is in veel opzichten een studie van de strijd om deze nieuwe manier van optreden uit te vinden; sommige van de artiesten zijn buitensporig groot, sommige verkeren in de overgang naar een stille en gezonde manier van optreden, en sommige zijn duidelijk modern in hun benadering.<br />Wat het verhaal betreft, biedt GRAND HOTEL verscheidene elkaar overlappende en onderling verweven plotlijnen. De gevierde ballerina Grusinskaja (Garbo) treedt op in Berlijn <0xE2><0x80><0x93> en is een diepe depressie die haar carrière bedreigt. Baron von Geigern (John Barrymore) heeft dringend geld nodig <0xE2><0x80><0x93> en heeft ermee ingestemd Grusinskaja's beroemde parels te stelen. Als Grusinskaja's zelfmoordpoging in botsing komt met de voorgenomen diefstal van de baron, is er sprake van romantiek. Op hetzelfde moment is industrieel Preysing (Wallace Beery) in het hotel aangekomen in een poging een belangrijke zakelijke transactie af te ronden en heeft hij een stenograaf genaamd Flaemmchen (Joan Crawford) in dienst genomen om hem te assisteren <0xE2><0x80><0x93> maar Preysing is zich er niet van bewust dat boekhouder Kringelein (Lionel Barrymore) ongeneeslijk ziek is en kamers heeft genomen in het hotel, vastbesloten zich te amuseren voor hij sterft. Deze figuren komen in de loop van een paar dagen herhaaldelijk in botsing met de hotelmedewerkers (met inbegrip van Jean Hersholt), samen met Grusinskaya's kamermeisje (Rafaela Ottiano), de hotelarts (Lewis Stone) en diverse hotelmedewerkers (met inbegrip van Jean Hersholt). <br />John Barrymore stond bekend om zijn meer dan levensgrote optredens op het toneel, en hij bracht diezelfde kwaliteit mee in veel stomme films. Minder gelukkig werd hij ook opgenomen in het geluidstijdperk, en zijn acteerprestaties zijn net zo buitensporig groot. Hoewel Garbo een grote ster was in het stille tijdperk, paste ze zich al snel aan de nieuwe eisen van het geluid in films als ANNA Christie <0xE2><0x80><0x93> maar als ze geconfronteerd wordt met Barrymores over-de-top-act, reageert ze op dezelfde manier, en het resultaat is visueel prachtig maar ongelooflijk welgemanierd, en hun scènes worden niet veel geholpen door hun dialoog, die op zichzelf al zeer 'groots' is. Hoewel ze inderdaad fascinerend zijn, lopen hun optredens totaal niet synchroon met de rest van de film, waar een meer natuurlijke manier van acteren de norm is.<br />Hoewel Wallace Beery en Lewis Stone vrij goed zijn, en Lionel Barrymore onverwacht effectief is (en veel minder welgemanierd dan zijn broer John), is het in feite Joan Crawford die de weg wijst naar de nieuwe acteerstijl. Crawford zelf heeft in stille films gespeeld en grote successen behaald in films als _OUR DANcing DAUGHTERS_, maar ze heeft een gemakkelijke sprong gemaakt naar het geluidstijdperk en overdrijft nooit; Flaemmchen is een van de beste van haar vroege optredens, en Crawford zelf vond het een van de beste van haar hele carrière. Niks mis mee.<br /><br />Met al die verschillende stijlen op de kaart moet een moderne kijker in het Grand Hotel voortdurend van gedachten veranderen; bijgevolg voelt de film soms meer dan een beetje als een berg. Toch zijn er genoeg compensaties: Garbo op het toppunt van haar schoonheid, Lionel Barrymores veelzijdige optreden, een klassieker van Crawford, en altijd, altijd het weelderige uiterlijk en de sfeer van de film. Hoewel ik denk dat het de meeste filmliefhebbers zal aanspreken, valt niet te ontkennen dat het ding kracht heeft, ook al is die kracht door de jaren heen een beetje vervaagd.<br /><br />GFT, Amazon Reviewer.
Published in 1921, Vicki Baum's German-language novel MENSCHEN IM HOTEL was an international bestseller. MGM purchased the rights and employed William A. Drake to adapt the novel to the stage. Titled GRAND HOTEL, it proved a great success on the Broadway stage, and with its fame as both novel and play the studio made the property the focus of its powerful array of contract talent. It was smash with both critics and audiences and won the Academy Award as Best Picture of 1932.<br /><br />Although the 1930s was notable for social dramas, audiences of the Great Depression wanted an escape from the hardship of their lives, and no expense was spared to create the glittering and very high-gloss image moviegoers craved. Designed by legendary art director Cedric Gibbons, who mixed Deco and Moderne styles to tremendous effect, each set was built specifically for the film and no detail was overlooked; Adrian's costumes were also meticulous in their combination of high-fashion and romance. No detail was overlooked, and in terms of production values alone few films before or after have bested GRAND HOTEL.<br /><br />But if GRAND HOTEL is distinctly of its era in terms of visual style, it is also distinctly of its era in terms of performance, and it is here that we run into a bit of trouble. Most actors of the silent era relied on a mannered performance style that compensated for the lack of sound. The arrival of sound forced them to invent a new performance style, and some proved more adaptable than others. In many respects, GRAND HOTEL is a study of the struggle to invent this new way of acting; some of the performers are excessively large, some are in transition between silent and sound modes, and some are distinctly modern in their approach.<br /><br />In terms of story, GRAND HOTEL presents several overlapping and interweaving plot lines. Celebrated ballerina Grusinskaya (Garbo) is performing in Berlin--and is a deep depression that threatens her career. Baron von Geigern (John Barrymore) is in desperate need of money--and has agreed to steal Grusinskaya's famous pearls. When Grusinskaya's suicide attempt collides with the Baron's intended theft, romance is result. At the same time, industrialist Preysing (Wallace Beery) has arrived at the hotel in an effort to conclude a important business deal and has hired a stenographer named Flaemmchen (Joan Crawford) to assist him--but Preysing is unaware that company accountant Kringelein (Lionel Barrymore) has been diagnosed with a terminal illness and has taken rooms at the hotel, determined to enjoy himself before he dies. These characters, along with Grusinskaya's maid (Rafaela Ottiano), the hotel doctor (Lewis Stone), and various hotel employees (including Jean Hersholt) collide repeatedly over the course of a few days--and none will emerge entirely unscathed from their encounters.<br /><br />John Barrymore was noted for his larger-than-life performances on the stage, and he brought that same quality to many silent films; less fortunately, he also carried into the sound era, and his performance reads as excessively large. Although Garbo was a great star in the silent era, she quickly adapted to the new demands of sound in such films as ANNA Christie--but when faced with Barrymore's over-the-top performance she responds in kind, and the result is visually beautifully but incredibly mannered, and their scenes are not greatly aided by their dialogue, which is itself very much in "the grand manner." Although they are indeed fascinating, their performances are distinctly out of synch with the rest of the film, where a more natural style of acting is the norm.<br /><br />While Wallace Beery and Lewis Stone are quite good, and while Lionel Barrymore is unexpectedly effective (and much less mannered than his brother John), it is really Joan Crawford that points the way toward the new acting style. Crawford herself had worked in silents, and scored notable successes in such films as OUR DANCING DAUGHTERS, but she has made an easy leap to the sound era and never overplays her hand; Flaemmchen is among the best of her early performances, and Crawford herself thought it among the best of her overall career. She wasn't wrong.<br /><br />With the acting styles all over the map, GRAND HOTEL requires a modern viewer to make constant mental shifts; consequently, the film sometimes feels more than a little uphill. Even so, there are plenty of compensations: Garbo at the height of her beauty; Lionel Barrymore's multi-layered performance; a Crawford classic; and always, always the lush look and feel of the movie. Although I think it will most appeal to film buffs, there is no denying the thing has power, even though that power has become somewhat obscured by the passing years.<br /><br />GFT, Amazon Reviewer