Omdat ik van 1973 tot 1995 enige tijd in Rusland had doorgebracht, was ik opgelucht toen ik merkte dat de details van het dagelijks leven in de Sovjet-Unie die in de film werden getoond, de stereotypen van de harde ondervrager grotendeels tenietdeden. Ik vond de scènes van de interactie tussen de bewoners van het gemeenschappelijke appartement het meest waarachtig klinken. Het vermogen van de Russen om te lijden en feest te vieren aan de keukentafel leek ook menselijk authentiek en bereidde me voor om de verhaallijn van dr. Zhivago te accepteren. Ik vroeg me af of mijn vrouw of ik het comfortabele leven dat we aan het eind van de film hadden geleid, zouden opgeven voor de vrijheid van een scheiding.
Having spent some time in Russia from 1973 to 1995, I was relieved to find that the details of the everyday life in the Soviet Union presented in the film mostly counteracted the stereotypic quality of the harsh interrogator. I found the scenes of the interaction among the inhabitants living in the communal apartment to ring the truest. The ability of the Russians to suffer and celebrate at the kitchen table also seemed humanly authentic and prepared me to accept the Dr. Zhivago story line. I found myself questioning if I or my wife would give up the comfortable life the family had found at the end for the freedom of one of us separating.