'Doctors' Wives'' uit 1971 is een stuk oudbakken rotzooi waar ik tientallen jaren op heb gewacht, en het is in alle opzichten zo afschuwelijk als ik al lang had verwacht. Dit is een schitterend voorbeeld van een groot budget in Hollywood dat probeert de hippietijd van de seksrevolutie bij te houden, en tegelijkertijd een aantrekkingskracht uitoefent op de smaak van mensen uit de buitenwijken van Squaresville, en het resultaat is net zo onappetijtelijk als wanneer je je ouders in de achterkamer van een leren bar zou tegenkomen. Met andere woorden, het is een vulgaire gruwel en het is verplichte kost.<br />'God, wat ben ik geil!' verkondigt Dyan Cannon, die voor de smaakvolle openingszin van de film zorgt. Zij is de inwonende nymfomane van de echtgenotes in kwestie, en ze zitten te bridgen op hun countryclub. Ze vertelt haar neurotische rijke vriendjes dat ze, als openbare dienst, ' Ze gaat met al hun echtgenoten naar bed en vertelt hun precies wat ze verkeerd doen in bed. Uren later wordt ze doodgeschoten, terwijl ze op heterdaad wordt betrapt met de eerste van haar veroveringen. De verovering overleeft het en we worden getrakteerd op eindeloze en misselijkmakende beelden van de echte openhartoperatie, waarbij de figuur de kogel grafisch uit zijn lichaam laat verwijderen. Dit was natuurlijk schokkend materiaal voor een mainstreamfilm uit de jaren zeventig, met zijn schaamteloos uitbuitbare marketinggimmick. De rest van de film is precies het soort glossy soap waarin Lana Turner tien jaar eerder de hoofdrol speelde, maar dan overgoten met een groezelige laag vunzigheid. Let wel, niet veel echte seks en naaktheid, maar een stelletje imbecielen van middelbare leeftijd die zichzelf vernederen met vernederende seksuele onthullingen.<br />De moord, ziet u, heeft de diverse echtgenotes wakker geschud, die besluiten dat het tijd wordt om'met de tijd mee te gaan' en hun huwelijk te vertroetelen. Een blanke ijsberg heeft een avontuurtje met een knappe co-assistent, terwijl een andere zichzelf oppompt met een afrodisiacumcocktail van morfine en champagne. Hierdoor begint ze als een loopse kat over het tapijt te woelen terwijl ze haar verveelde chirurg-echtgenoot op fetisj-manier verleidt, in de hoop zijn genegenheid terug te winnen. Intussen heeft hij een verhouding met zijn hoofdverpleegster, een nobele alleenstaande moeder van een ziek jongetje - maar hun liefde durft zijn naam niet uit te spreken omdat ze (gaap!) zwart is. Een andere vrouw is intussen een onbeheerste dronkaard wier man haar voor zelfmoord behoedt door haar te laten verdrinken, wat hem weer naar bed lokt voor een lik. De grappigste van het stel is een frigide feeks die een lesbische verhouding opbiecht met de vermoorde hoer ('Het was een warme avond en ik droeg geen beha onder een doorzichtige blouse'). Haar man, gespeeld door Gene Hackman, reageert door haar herhaaldelijk met een opgerolde krant te slaan.<br />'Wat?' Het is eigenlijk verfrissend aan deze verdovende waanzin dat het zo merkwaardig vrij is van goedkoop moraliseren. Met uitzondering van het slachtoffer en haar moordenaar draait iedereen eromheen en wordt bijna gefeliciteerd omdat ze elkaar beter begrijpen, en het einde suggereert dat hun smerige, bevoorrechte levens meer van hetzelfde zullen zijn. Het is een strijdkreet voor de kortlevende, vrouw-verwisselende rage van de louche jaren zeventig, en erger nog, het neemt zichzelf doodserieus. Alleen in zijn opzettelijke komedierefrein, bijvoorbeeld, wordt er melding gemaakt van soa's. Dit gaat over een knappe jonge studente geneeskunde die zoveel mogelijk ziekenhuispersoneel verleidt als ze kan, en die de details van geslachtsgemeenschap vastlegt terwijl ze die uitvoert, als het proefschrift van een Kinsey-professor. Het blijkt dat ze de druiper als een lopend vuurtje verspreidt. Onnodig te zeggen dat dit subplot het enige deel van de film is dat niet hilarisch is.<br />Als verhaal is 'Doktersvrouwen' eigenlijk een heleboel absoluut niets - smerig als een beerput zonder zelfs maar zachte seks; vol krijsende conflicten zonder dramatische betrokkenheid of vastberadenheid; en het ergste van alles is dat het perfect is opgezet als een moordmysterie. Dit wordt, stom genoeg, snel opgelost en terzijde geschoven, ten gunste van een of andere vreemde mengeling van vernederende meidenfilms en ondoorgrondelijke maatschappelijke documenten, met nodeloze stukjes bloederige porno, maar zonder spanning of geweld. Met andere woorden, het is een van die ware zeldzaamheden die de brede kant van een schuur weten te missen, in termen van welk soort publiek dan ook.<br />Dat wil zeggen, elk publiek van die tijd, want het is nu een fascinerende rariteit van onuitsprekelijke, ellendige periodecinema, veel leuker en veel interessanter voor wat er fout gaat, dan wat in hetzelfde jaar in hoog aanzien staat, en op soortgelijke wijze is opgezet, 'The Hospital' ooit goed leek te doen. Dat nummer, van de veelgeprezen Paddy Chayefsky, was een opzettelijke satire op medische professionals, die nu zelfvoldaan en voor de hand liggend lijkt. De toevallige parodie op de intellectueel uitdagende tijdgeest, 'Doctors Wives', bedekt hetzelfde terrein met een tijdcapsule-crash-cratch die beslist een stuk minder saai is.<br />O, en heb ik de Carpenters-achtige herkenningsmelodie al genoemd, gezongen door Mama Cass Elliot, over de wereld als een gemaskerd bal dat maar door en door gaat? Nu is er een beetje diepe en koele ironie om de diepzinnigheid die erop volgt precies goed in te kleden.
1971's "Doctors' Wives" is a piece of vintage garbage I've waited decades to see, and it's every bit as splendidly awful as I've long anticipated. This is a sterling example of big budget Hollywood trying to keep up with the hippy era sex revolution, while appealing to suburban Squaresville tastes, and the results are as unappetising as walking in on your parents in the backroom at a leather bar. In other words, it's a vulgar abomination, and required viewing.<br /><br />"God, am I horny!" announces Dyan Cannon, providing the film's tasteful opening line. She's the resident nympho of the wives in question, and they're playing bridge at their country club. She tells her neurotic rich cronies that, as a public service, she's going to sleep with every last one of their husbands, and report back to them exactly what they're doing wrong in bed. Hours later she's shot dead, while caught in the act with the first of her conquests. The conquest survives, and we're treated to endless and nauseating footage of real life open heart surgery, as the character has the bullet graphically dug out of him. This, of course, was shocking stuff for an early 70s mainstream movie, and its blatantly exploitational marketing gimmick. The rest of the film is exactly the kind of glossy soap opera that starred the likes of Lana Turner a decade earlier, but overlaid with grimy layer of smut. Not much genuine sex and nudity, mind, but an all star cast of middle aged imbeciles debasing themselves with humiliating sexual revelations.<br /><br />The murder, you see, has come as a wake-up call to the various wives, who decide it's about time to "get with the times" and spice up their marriages. One WASPy iceberg has a fling with a studly intern, while another pumps herself up with an aphrodisiac cocktail of morphine and champagne. This makes her thrash around on the carpet like a cat in heat, as she seduces her bored surgeon husband fetish style, with hopes of winning back his affections. He, meanwhile, has been having an affair with his head nurse, a noble single mother of a sick little boy -- but their love dare not speak its name because she's (gasp!) black. Another of the wives, meanwhile, is an out-of-control drunk whose husband saves her from suicide by drowning, which lures him back to bed for a sympathy lay. The funniest of the lot is a frigid shrew who confesses to a lesbian fling with the murdered harlot ("It was a hot night and I was wearing no bra, under a see-through blouse") Her husband, played by Gene Hackman, reacts by swatting her repeatedly with a rolled-up newspaper.<br /><br />What's actually refreshing about this numbing lunacy is how curiously free it is of cheap moralizing. With the exception of the victim and her killer, everyone screws around and are all but congratulated for doing so, as they arrive at better understandings of one another, and the ending suggests that their sordid privileged lives will be more of the same. It plays like a battle cry for the short-lived suburban wife-swapping fad of the sleazy 70s, and worse, it takes itself dead serious. Only in its intentional comedy relief, for instance, is there any mention of STDs. This involves a pretty young med student seducing as many hospital staffers as she can, and tape recording the details of intercourse while performing it, as a Kinsey style master's thesis. It turns out she's spreading the clap like wild fire. This subplot, needless to add, is the only part of the film that isn't hilarious.<br /><br />As a narrative, "Doctors' Wives" really is a whole lot of absolute nothing -- dirty as a cesspool without even softcore sex; full of shrieking conflict with no dramatic involvement or resolve; and worst of all, it's perfectly set up to be a murder mystery. This, stupidly, is quickly solved and cast aside, in favour of some strange hybrid of degrading chick flick and clueless social document, with gratuitous bits of gore porn, but no suspense or violence. In other words, it's one of those true rarities that manages to miss the broad side of a barn, in terms of any sort of target audience.<br /><br />That is to say, any audience of its day, since it's now a fascinating freak of unspeakably wretched period cinema, way more fun and thought-provoking for what it gets wrong, than what the same year's highly regarded, and similarly set, "The Hospital" once seemed to get right. That one, from the over-rated Paddy Chayefsky, was a deliberate satire of medical professionals that now seems smug and obvious. The accidental parody of its intellectually challenged contemporary, "Doctors' Wives", covers the same turf with a time capsule crassness that's certainly a lot less boring.<br /><br />Oh, and did I mention the Carpenters-style theme song, sung by Mama Cass Elliot, about the world being a masquerade ball that goes on and on? Now there's a bit of deep and cool irony to frame the profundity that follows exactly right.