Toen Joe Dante een remake van Fantastic Voyage wilde maken, vond ik de manier waarop hij besloot van zijn versie een komedie te maken wel leuk. Ik was verbaasd toen ik ontdekte dat deze film niet al te succesvol was, want ik geloof dat Innerspace prima degelijk vermaak is, zij het een beetje maf.<br />Het verhaal begint wanneer luitenant Tuck Pendleton (Dennis Quaid), een uitstekende piloot maar een onverantwoordelijke harddrinker, zich vrijwillig opgeeft voor een hoogst ongebruikelijk experiment. Hij wordt in een duikboot geplaatst en met behulp van twee microchips geminiaturiseerd en ingespoten in een laboratoriumkonijn (de zogenaamde Bugs, wat is dat toch met die figuren van Joe Dante en Looney Tunes?). Maar vlak nadat Tuck is gekrompen, breekt er een groep industriële spionnen van Silicon Valley in het lab in en steelt een van de microchips die nodig zijn om het miniaturisatieproces om te keren. In zijn wanhoop neemt een van de wetenschappers (Ozzie) de injectiespuit mee waar Tuck in zit en injecteert hem in het lichaam van Jack Putter (Martin Short).<br />Jack is een gestreste hypochonder die doodsbang is voor het leven, en de ontdekking dat er een gekrompen menselijk wezen in zijn lichaam zit, maakt hem niet minder neurotisch. Nu Tuck en Jack van elkaar afhankelijk zijn om te overleven, werken ze samen met Tucks ex-vriendin Lydia Maxwell (Meg Ryan) om de gestolen chip terug te halen voordat Tucks zuurstof op is. <br />Ik moet toegeven dat ik een sukkel ben als ik me door die sukkels laat beetnemen, en deze film is geen uitzondering. Jack is een man die niets heeft in het leven, maar nu Tuck hem aanmoedigt, slaagt Jack erin innerlijk zelfvertrouwen te vinden waarvan hij nooit heeft geweten dat hij het had en neemt hij de controle over zijn leven over.<br />Zowel Tuck als Jacks personages ondergaan veranderingen in deze film. Tuck, die de wereld door Jacks ogen ziet, begint na te denken over de fouten die hij in zijn leven heeft gemaakt. Zijn onverantwoordelijke gedrag en zware drankgebruik waren er de oorzaak van dat Lydia het uitmaakte met hem, en hij zou niet in de situatie zijn beland waarin hij nu verkeert als hij dat wel had gedaan.' Ze zijn roekeloos doorgegaan met dit experiment met de hazenhersenen.<br />Dennis Quaid is een sympathieke figuur als Tuck, want hoewel hij een slimme vent is, zijn de peptalks die hij tegen Jack houdt heel inspirerend en je kunt er goed in leren je eigen lot in eigen hand te nemen.<br />Martin Short is net als Jack een sympathieke held, hoewel hij de neiging heeft over de schreef te gaan. Hoewel hij zogenaamd neurotisch is, kunnen zijn capriolen je af en toe behoorlijk dwarszitten. Sommige van zijn capriolen zijn ook grappig, zoals de krankzinnige dans die hij in Tucks appartement uitvoert, en het schreeuwen van 'Ik ben bezeten' als hij voor het eerst Tucks stem in zijn hoofd hoort. <br />De verschillende schrammen die ze oplopen zijn heel opwindend, zoals Jack die zich uit alle macht vastklampt aan de achterkant van een koelwagen (hoewel die een beetje te lang is). Tucks gevecht met een van de spionnen in Jacks lichaam is heel goed uitgevoerd, en de methode om hem te doden is ook heel vernieuwend.<br />Een van de grappigste scènes is wanneer Tuck Jacks gezicht verandert zodat hij eruitziet als De Cowboy (Robert Picardo), iemand die de microchip komt kopen van Scrimshaw (Kevin McCarthy), de man die verantwoordelijk is voor de diefstal van de chip. De speciale FX voor deze scènes zijn behoorlijk verbazingwekkend, en de uitdrukking op ieders gezicht tijdens deze transformaties is onbetaalbaar. De FX die in Jacks lichaam worden gebruikt, zijn ongelooflijk en volkomen realistisch. Een van de beste scènes is die waarin Tuck bijna in Jacks hart wordt gezogen en erg nagelbijtend is. Een andere goede scène is die waarin Tuck door een kus met Jack in Lydia's lichaam terechtkomt en zijn ongeboren kind in haar baarmoeder ziet. Dat is een zeer ontzagwekkende scène, die dezelfde fascinatie verdient die Fantastic Voyage zo geweldig maakte.<br />Ik geloof dat dit een crimineel onderschatte film is. Toegegeven, het is moeilijk te verteren, met dingen als het veranderen van Jacks gezicht zodat het op dat van iemand anders lijkt. Hoe zou je dat precies kunnen doen? Maar dit is een film van Joe Dante, dus je moet het ongeloof een beetje opschorten. Meg Ryan heeft niet genoeg te doen, en het is jammer dat haar personage niet genoeg ontwikkeling heeft gehad.<br />Er gebeuren ook een heleboel dingen in deze film, en niet alles is zoals het had moeten zijn. Zoals Innerspace eindigt, had er een vervolg kunnen komen, maar tot nu toe is dat niet gebeurd. Met de scheiding van Dennis Quaid en Meg Ryan lijkt dat nu niet erg waarschijnlijk.<br />Toch heeft Quaid een briljante verstandhouding met Short, en sommige (zo niet alle) belangrijke zaken zijn opgelost. Het is een onderhoudende film, en je wordt meegesleept, of je het nu leuk vindt of niet. Na Gremlins is Innerspace mijn favoriete film met Joe Dante.
When Joe Dante wanted to do a remake of Fantastic Voyage, I liked the way he decided to make his version into a comedy. I was surprised to discover that this film wasn't too successful, because I believe Innerspace is good solid entertainment, albeit daft.<br /><br />The story begins when Lt Tuck Pendleton (Dennis Quaid), an excellent pilot but an irresponsible hard drinker volunteers for a highly unusual experiment. He will be placed inside a submersible pod, and with the use of two microchips, be miniaturised and injected into a laboratory rabbit (called Bugs, what is it about Joe Dante and Looney Tunes characters anyway?).<br /><br />But just after Tuck has been shrunk, a group of Silicon Valley industrial spies break into the lab, and steal one of the microchips necessary to reverse the miniaturisation process. In desperation, one of the scientists (Ozzie) runs with the syringe Tuck is in, and injects him into the body of Jack Putter (Martin Short).<br /><br />Jack is a stressed out hypochondriac who is terrified of life, and learning that a shrunken human being is inside his body doesn't make him any less neurotic. With Tuck and Jack now having to depend on each other for survival, they team up with Tuck's ex girlfriend Lydia Maxwell (Meg Ryan) to recover the stolen chip before Tuck's air supply runs out.<br /><br />I must confess to being a sucker for these loser comes out on top stories, and this film is no exception. Jack is a man who has nothing going for him in life, but with Tuck urging him on, Jack manages to find inner confidence he never knew he had and takes control of his life.<br /><br />Both Tuck and Jack's characters go through changes in this film. Seeing the world through Jack's eyes, Tuck begins to reflect upon the mistakes he has made in his life. His irresponsible behaviour and heavy drinking was responsible for Lydia breaking up with him, and he wouldn't be in the situation he's in now if he hadn't recklessly gone through with this hare brained experiment.<br /><br />Dennis Quaid makes a likable character as Tuck, because although he is a wise guy, his pep talks to Jack are quite inspiring and how you can learn to take control of your own destiny.<br /><br />Martin Short is also a likable hero as Jack, although he does have a tendency to go over the top. Although he is supposed to be neurotic, his antics can grate on you a little on occasion. Some of his antics can be funny too, such as the crazy dance he does in Tuck's apartment, and yelling "I'm possessed" when he first hears Tuck's voice inside his head.<br /><br />The different scrapes they get into are quite exciting, such as Jack's hanging on for dear life at the back of a refrigerated truck (although it is a little overlong). Tuck's battle with one of the spies inside Jack's body is very well done, and the method of killing him is quite innovative too.<br /><br />One of the funniest scenes is when Tuck alters Jack's face to look like The Cowboy (Robert Picardo), someone who has come to buy the microchip off Scrimshaw (Kevin McCarthy), the man responsible for stealing the chip in the first place. The special FX for these scenes are pretty amazing, and the look on everyone's faces during these transformations are priceless.<br /><br />The FX used for inside Jack's body are incredible, and are totally realistic. One of the best scenes is when Tuck is nearly pulled into Jack's heart, and is very nail biting. Another good scene is when Tuck ends up in Lydia's body through a kiss with Jack, and sees his unborn child in her womb. That is a very awe inspiring scene, and is worthy of the same fascination that made Fantastic Voyage great.<br /><br />I believe this is a criminally underrated film. Admittedly, its a hard film to swallow, with things like altering Jack's face to look like someone else. How exactly could you do that? But this is a Joe Dante film, so you have to suspend disbelief a little. Meg Ryan isn't given enough to do, and its a pity her character couldn't have been given enough development.<br /><br />There are also a lot of things happening in this film, and not everything is tied up like it should have been. The way Innerspace ends, there could have been a sequel, but so far it hasn't been followed up. With Dennis Quaid's and Meg Ryan's divorce that doesn't seem very likely now.<br /><br />Still, Quaid has got a brilliant rapport with Short, and some (if not all) of the important matters are resolved. Its an entertaining film, and you find yourself being pulled along for the ride whether you like it or not. After Gremlins, Innerspace is my favourite Joe Dante film.