Wat het meest verbazingwekkende aan deze film is, is hoe gemakkelijk je vergeet dat je naar een film zit te kijken, en niet naar twee vrienden die zitten te eten. Een excentrieke theaterregisseur en oude vriend (die het etentje al jaren ontloopt) en een worstelende toneelschrijver, zitten te eten en bespreken... nou ja, zo ongeveer alles. Roger Ebert noemde dit 'de enige film zonder clichés', en hoewel het niet helemaal waar is (wat echt zou kunnen), slaagt hij er wel in om elke verwachting van karakterisering of plot om te keren.<br />Het gesprek is ook NIET willekeurig, alle ideeën die hier zijn onderzocht, worden later in de film verwerkt, wat begint met de'regisseur'. De tekst... ik weet niet waarom ik ze zo blijf noemen, de namen van de personages zijn hun namen in het echte leven, Andre Gregory en Wallace Shawn (die het leuk vindt om hem in een serieuze rol te zien na zijn idiote rol in _Southland Tales_ )... Hoe dan ook, Shawn luistert voornamelijk naar Andre, die duidelijk dol is op aandacht en die zichzelf hoort praten, maar die hem later ondervraagt, tegenspreekt en die het noodzakelijke evenwicht aanbrengt in Andre's excessen en paranoia. Niet dat het er zo duidelijk of zo keurig uitkomt als Andre's tekst. In de monoloog van Shawn is hij een schrijver die zich op papier meer op zijn gemak voelt dan in het echte leven (er staat een citaat van Ingmar Bergman over in het begin) en je kunt letterlijk de gedachten en reacties zien die zich achter zijn ogen opbouwen, ook al kan hij ze niet helemaal onder woorden brengen. Er zijn ook veel details over Andre, voornamelijk vrijgevochten schuldgevoelens (luister maar eens hoe vaak hij zichzelf met die van de nazi's vergelijkt)... maar zo kan ik nog wel even doorgaan. Het punt is dat de personages oprecht en lyrisch zijn, ook al struikelen ze over hun woorden.<br />'My Dinner With Andre' is absoluut noodzakelijk als je wilt weten hoe Richard Linklater aan zijn wijdlopige conversatiegrap is gekomen. Het komt zelden voor dat een film een echte intellectuele en emotionele lading krijgt.' Voordat Sunris/Sunset en Waking Life het doen, komt Spalding Grey's 'The Monster' in de buurt, maar deze film barst van het leven, hij is heel fascinerend en heel banaal. Dit is het opwindende gesprek waarop je hebt gewacht.
What's most amazing about this film is how easily you forget you are watching a movie, and not just two friends having dinner. An eccentric theater director and old friend (whose been avoiding the dinner for years) a struggling playwright, have dinner and discuss...well just about everything. Roger Ebert called this 'the only movie without clichés", and while it's not completely true(what really could be), it does manage to invert any expectations of characterization or plot.<br /><br />The conversation is NOT random either, all ideas explored here get re-integrated into the film later on, what begins with the "director" telling the details of his breakdown and bizarre attempts at spiritual and artistic fulfillment, in a cross between the most pretentious theater professor you have ever seen and the most interesting man in the world from those "Dos Euis"commercials. The play-write....don't know why I keep calling them by these titles, the characters names are their names in real life Andre Gregory and Wallace Shawn (who it's nice to see in a serious role after his mad scientist Southland Tales bit)...anyway Shawn mostly listens to Andre who obviously loves attention and hearing himself speak, but later interrogates, contradicts, and adds much needed balance to Andre's new age excesses and paranoia. Not that it comes out as clearly or as neatly as Andre's monologue, Shawn is a writer, more comfortable on paper than in real life(there's an Ingmar Bergman quote about this idea early on), and you can literally see the thoughts and reactions building behind his eyes, even as he can't fully express them. Also little details about Andre abound, liberal guilt mostly (listen for how many times he compares himself to Nazi's)....but I could go on like this forever. The point is the characters are genuine and lyrical even as they trip over their words.<br /><br />If you want to see some of where Richard Linklater got his sprawling conversational wit, "My Dinner With Andre" is absolutely necessary. It's rare to get a real intellectual and emotional charge out of a movie, "Before Sunris/Sunset" and "Waking Life" did it, Spalding Grey's "The Monster", comes close, but this movie explodes with life, at it's most fascinating and most banal. This is the thrilling conversation you've been waiting for.