In het begin speelde Harry Enfield een personage dat 'Kleine Broer' heette. Maar op een dag werd Kleine Broer volwassen, veranderde in Kevin de Tiener en kreeg gezelschap van Kathy Burke als zijn vriend Perry. De resulterende schetsen, die in een aantal series op Enfields tv-programma te zien waren, vormden een van de hoogtepunten van de serie. Toen Kevin uiteindelijk een beurt kreeg, was het resultaat hilarisch, een langverwachte clou van een mop die al jaren aan de gang was.<br />Op het hoogtepunt van zijn creativiteit maakte Enfield vaak karakters dood voordat ze hun natuurlijke levensduur hadden bereikt (Kleine Broer zelf was daar een voorbeeld van). Maar de laatste tijd lijkt die creativiteit te zijn opgedroogd en werden Kevin en Perry weer tot leven gewekt, eerst op tv (Kevins vader). En nu in deze teleurstellende film.<br />Ten eerste is deze film grover dan de tv-serie (geïllustreerd door de eindeloze herhaling van een bepaalde scène die pas op het eerste uitje was opgenomen, maar die zijn overbelichting hier niet overleeft. Ten tweede heeft Enfield op een bizarre manier besloten een parodie te maken op de uitgaansscene, en dat doet hij zo onhandig dat hij er niet in slaagt een heel gemakkelijk doelwit te raken. Met een doorlopende soundtrack van dansmuziek heeft hij zowaar het soort film gemaakt waar Kevin en Perry zelf van zouden kunnen genieten. Dat is geen compliment. Een groot deel van de humor van de oorspronkelijke schetsen is te danken aan het feit dat de hoofdpersonen totaal niet op elkaar lijken, aan de manier waarop ze op de een of andere manier precies het gedrag van tieners weergeven, ondanks hun slecht verhulde leeftijd en, in het geval van Burke, hun sekse. De simpele schok die je krijgt, elke keer als je weer met de hoofdpersonen kennismaakt, zorgt ervoor dat je om de helft van een scène van twee minuten moet lachen; maar slechts om één procent van een speelfilm. Omdat er niets is wat de ontwikkeling van de hoofdpersonen belemmert, kunnen slechts heel veel, heel goede en heel gevarieerde grappen deze film redden. Er zijn grappige momenten, maar bij lange na niet genoeg.<br />Mijn advies is: blijf bij de re-runs van de tv om Kevin in zijn natuurlijke omgeving te laten genieten. Of kijk -' Norbert Smith - A Life', een tv-film en een onderschat juweel uit het verleden van Enfield, met een creativiteit die hier helaas ontbreekt.
In the beginning, Harry Enfield played a character called "Little Brother". Then one day Little Brother grew up, morphed into Kevin the Teenager and was joined by Kathy Burke as his friend Perry. The resulting sketches, screened on Enfield's television program over a number of series, were among the highlights of the show. When Kevin finally got laid the result was hilarious, a long-awaited punchline to a joke years in the telling.<br /><br />At the peak of his creativity, Enfield frequently killed off characters before they exceeded their natural lifespan (Little Brother himself being a case in point). But recently, that creativity seems to have been drying up, and Kevin and Perry were resurrected, first on TV (Kevin's sexual encounter explained as a dream) and now in this disappointing film.<br /><br />So what's wrong? Firstly, this film is cruder than the TV series (illustrated by the endless repetition of one particular sight gag that was fresh at its first outing but that does not survive its over-exposure here). Secondly, Enfield has bizarrely decided to make a parody of the clubbing scene, and does so with such clumsiness that he fails to make a mark on a very easy target. With a dance soundtrack playing throughout, he has actually made the sort of film that Kevin and Perry themselves might enjoy. This is not a compliment.<br /><br />More generally, a lot of the humour of the original sketches comes from the sheer unlikeness of the leads, the way that they somehow exactly capture teenage behaviour in spite of their ill-disguised age and, in Burke's case, sex. The simple shock delivered each time one is re-introduced to the characters leaves one laughing for half of a two minute scene; but for only one percent of a feature film. With nothing in the way of character development, only very many, very good, and very varied jokes could save this movie. There are funny moments; but nowhere near enough. <br /><br />My advice: stick to the TV re-runs to enjoy Kevin in his natural habitat. Or watch "Norbert Smith - A Life", a TV film and underrated gem from Enfield's past rich with a creativity sadly lacking here.