Al Pacino speelt Bobby, een sjofele heroïneverslaafde die een sjofel bestaan leidt in New York. Kitty Winn speelt Bobby's vriendin Helen. Helen krijgt een relatie met Bobby en hij brengt haar in de smerige wereld van het heroïnegebruik.<br />Deze film is zo gemaakt dat hij op een documentaire lijkt. Het gevolg is dat de kijker zich een beter beeld kan vormen van de sjofelheid van de personages en hun wanhopige zoektocht naar voldoende heroïne. Over het geheel genomen is de film boeiend, maar hij heeft ook iets weerzinwekkends. De personages in deze film zijn erg meelijwekkend. Ze weten zowel sympathie als minachting op te wekken.<br />Je zult waarschijnlijk blij zijn als de film voorbij is, want je hebt geen idee.' Ik hoef geen getuige meer te zijn van het ellendige lijden van verslaafden. Al Pacino is verbazingwekkend getalenteerd. Zijn optreden in deze film is de enige reden om deze verder deprimerende film te zien.
Al Pacino stars as Bobby, a grungy heroin addict, who's living a seedy existence in NYC. Kitty Winn plays Bobby's girl, Helen. Helen becomes romantically involved with Bobby, and he initiates her into the sordid world of heroin use.<br /><br />This film is shot to look like a documentary. As a result, the viewer can better envision the squalor of the characters, and their desperate quest to keep themselves supplied with enough heroin. Overall, the film is engrossing, and yet has a repulsive quality. The characters in this film, are very pitiful. They manage to invoke both sympathy, and contempt at the same time.<br /><br />You may likely feel glad when the film is over, because you don't have to witness the wretched suffering of the addict characters anymore. Al Pacino is amazingly talented. His performance in this film, is the only reason to see this otherwise depressing movie.