Billy Jack (Tom Laughlin) zit vier jaar in de gevangenis omdat hij een hulpsheriff heeft vermoord. In die tijd begint de Freedom School, een hippiecommune onder leiding van Billy's minnaar Jean (Delores Taylor), te bloeien. Ze geven kranten en tv uit die het de man naar de zin maken, zorgen voor kansarme en mishandelde kinderen en gebruiken ongetwijfeld veel drugs (o, sorry, drugsgebruik is daar tegen de regels). Billy helpt de indianen en de Freedom School om de corrupte landeigenaar Posner (Riley Hill) te verslaan, die uiteindelijk de politie en de Nationale Garde erbij haalt, met tragische (denk ik) gevolgen.<br />'The Trial of Billy Jack' is een afgrijselijke film die je moet zien om hem te geloven. Aan de andere kant kan dat wel eens een te hoge prijs zijn. Hoewel de film een deel van de kampwaarde van zijn voorgangers in stand houdt, wordt elk plezier, onbedoeld of anderszins, bedorven door het feit dat de film drie verdomde uren lang is!!! De pretentieuze, overspannen en hilarische, niet-ironische politieke en sociale inhoud van de film is hier niet het probleem; het is de lengte, en tjongejonge, wat sleept die film.<br />De eerste Billy Jack had een zekere zuiverheid van vorm. Het was een redelijk onderhoudende film die het lukte om boeiend te zijn, met het kampeefje en het overspannen hippiewereldbeeld dat de ervaring alleen maar versterkte. De film kon zijn pleidooi voor pacifisme nooit rijmen met de aantrekkingskracht van Billy Jack. Laughlins film is tot de rand toe gevuld met zelfingenomenheid en martial-arts-heroïek, maar dat doet er nauwelijks toe. De veel te lange guerrilla-acts van Howard Hesseman en de eindeloze muzieknummers waren de grootste tekortkomingen, maar Laughlin slaagde erin zichzelf in de hand te houden.<br />Helaas niet, want Trial of Billy Jack druipt van een krachtige dosis narcisme. Laughlins film is tot de rand toe gevuld met genotzucht, die de looptijd van de film opvult met genotzucht en zelfvoldane poses. Minstens een derde van de film bestaat uit lange, eentonige voorstellingen van afgrijselijke smoesjes voor'muziek' door mensen zonder enig talent (op z'n zachtst gezegd, Laughlins dochter Teresa). Billy Jack wordt door iedereen beschouwd als een toonbeeld van deugdzaamheid, zij het een beetje gebrekkig, waarover wordt gezongen en die wordt aanbeden door de kinderen van de vrijheidsschool <0xE2><0x80><0x93> ja, aardige nederigheid, Tom. En natuurlijk is Laughlins zelfingenomen zelfverzekerdheid dat we het eens zullen zijn met onze helden en hun verderfelijke politieke standpunt ook nogal ontmoedigend, maar dat probleem weet hij te omzeilen <0xE2><0x80><0x93> min of meer.<br />De politiek is van nature lachwekkend, accepteert en onderschrijft elk stukje radicaal, links complotjargon. Maar de manier waarop Laughlin de kwesties schildert, maakt ze pas echt aanstootgevend. Hij zet de climax van het bloedbad in de film naast schietpartijen in het echte leven op school, zoals die in Kent State, die hij afschildert als met voorbedachten rade gepleegde massamoord door de Nationale Garde. De schurken zijn bekrompen, inhalige, zeurderige stromannen, niet eens overtuigend als karikaturen. Laughlin en Co. lijken ervan overtuigd dat ze zo belangrijk zijn dat ze door de FBI, de CIA en de Amerikaanse regering in het algemeen worden onderzocht vanwege hun'schroeiende onthullingen' (Laughlin zou in het echte leven dit excuus gebruiken voor het mislukken van zijn latere Billy Jack Goes to Washington). De journalist die Jean interviewt, herhaalt de linkse complotpropaganda zoals die bekend is. Het uiteindelijke bloedbad is zo overdreven dat het tegelijkertijd ontstellend en lachwekkend is; het idee dat iemand dit standpunt werkelijk zou handhaven, is echter wat hier werkelijk ontstellend is (hoewel niet zo lachwekkend als het idee dat duizenden kogels die door getrainde Gardisten worden afgevuurd, alleen maar kunnen resulteren in drie doden in een enorme menigte). Dit is beledigend, niet vanwege de politiek, maar vanwege de oneerlijkheid; het is gemakkelijk om iedereen die tegen je is als een wrede, gemene fascist af te schilderen, en zo (in theorie althans) elk mogelijk argument tegen de film te weerleggen. Je kunt bijvoorbeeld geen hekel hebben aan deze film als je geen betaalde spion bent, Man. Het is een kinderlijk argument, en het zegt veel over Laughlin dat het zijn voornaamste verdediging tegen kritiek is. En we zitten nog steeds met het probleem dat Billy Jack die de boel op stelten zet praktisch antithetisch is aan de vredes- en liefdesboodschap die we verondersteld worden te krijgen.<br />Oké, de film heeft een zekere kampwaarde. De lange indiaanse visie-scènes <0xE2><0x80><0x93> waarin Billy Jack zijn 'geestelijke dubbelganger' het hoofd biedt. '... en een grot vol demonen <0xE2><0x80><0x93> zijn op een bepaalde manier best grappig. Veel van de dialogen en het acteerwerk zijn pathetisch slecht (ik ben dol op de scène waarin een hippie voorstelt dat de Vrijheidsschool 'de hel uit moet!'). Maar de hele film <0xE2><0x80><0x93> en de hele lange <0xE2><0x80><0x93> is zo opgeblazen zelfingenomen dat je er niet eens van kunt genieten. Na twee uur smacht je al naar de oorspronkelijke film, met het 'epictische' karategevecht op het gazon, Howard Hessemans onsamenhangende improvisatiekomedie, en ja, Covens kampklassieker 'One Tin Soldier' <0xE2><0x80><0x93> en dan besef je dat je nog een uur te gaan hebt! Maar over het geheel genomen is dit een film die zelfs de grootste liefhebber van slechte films liever niet zou willen zien.<br /><br />/10
Billy Jack (Tom Laughlin) spends four years in prison for his killing of a sheriff's deputy. During that time, the Freedom School, a hippie commune led by Billy's lover Jean (Delores Taylor) begins to prosper, releasing newspapers and TV that stick it to the man, caring for underprivileged and abused children, and no doubt doing lots of drugs (oh, I'm sorry - drug use is against the rules there). Billy helps the Indians and the Freedom School stick up to the crooked landowner Posner (Riley Hill), who ultimately calls out the police and National Guard, with tragic (I guess) results.<br /><br />"The Trial of Billy Jack" is an atrocious film that has to be seen to be believed. On the other hand, that may be too high of a price. While it maintains some of the camp value of its predecessors, any enjoyment, unintentional or otherwise, is done in by the fact that the movie is THREE FRICKING HOURS LONG!!! The movie's pretentious, overwrought and hilariously un-ironic political and social content isn't the problem here; it's the length, and boy does it drag.<br /><br />The first Billy Jack had a certain purity of form. Clocking in at about two hours, it was a reasonably entertaining film which managed to be watchable, with the camp cheesiness and overwrought hippie world-view only enhancing the experience. The movie could never reconcile its pleas for pacifism with the appeal of Billy Jack's martial arts heroics, but it hardly mattered. The overlong guerrilla theater routines by Howard Hesseman and the interminable music numbers were the biggest flaws, but Laughlin managed to keep himself in check.<br /><br />No such luck here, as Trial of Billy Jack drips with a potent strain of narcissism. Laughlin's film is filled to the brim of self-indulgence, padding the film's running time with self-indulgence and smug posturing. At least a third of the movie is lengthy, droning performances of atrocious excuses for "music", by people with no talent (most egregiously, Laughlin's daughter Teresa). Billy Jack is continually celebrated throughout as a paragon of virtue, albeit a somewhat flawed one, sung about and worshiped by the freedom school kids - yeah, nice humility, Tom. And of course, Laughlin's smug self-assurance that we'll agree with our heroes and their noxious political viewpoint is rather off-putting as well, but he gets around that problem - sort of.<br /><br />The politics are by their nature laughable, accepting and endorsing every bit of radical, leftist conspiracy jargon as concrete fact. But the way Laughlin paints the issues is what makes it truly offensive. He juxtaposes the film's climactic massacre with real life school shootings like Kent State, portraying them as premeditated acts of mass murder by the National Guard. The villains are bigoted, greedy, harrumphing straw-men, not even convincing as caricatures. Laughlin and Co. seem convinced that they're so important that they're being investigated by the FBI, CIA, and the US government at large for their "scorching exposes" (Laughlin would, in real-life, use this excuse for the failure of his later Billy Jack Goes to Washington). The journalist interviewing Jean repeats leftist conspiracy propaganda as known fact. The final massacre is so over-the-top, it's simultaneously appalling and laughable; the idea that someone would actually hold this viewpoint, however, is what's truly appalling here (although, not as laughable as believing that thousands of rounds fired by trained Guardsmen could only result in three deaths in a huge crowd).<br /><br />This is offensive, not because of the politics, but because of the dishonesty; it's easy to paint everyone opposed to you as a brutal, vicious Fascist, and thus (in theory, anyway) renders any possible argument against the film moot. Like, you can't dislike this movie unless you're a paid shill, Man. It's a childish argument, and it says a lot about Laughlin that it's his primary defense against criticism. And we STILL have the problem that Billy Jack is kicking ass is pretty much antithetical to the peace and love message we're supposed to be getting.<br /><br />Okay, the movie has some camp value. The lengthy Indian vision scenes - where Billy Jack confronts his "spirit double" and a cave full of demons - are pretty darn funny, in a trippy sort of way. A lot of the dialogue and acting is pathetically bad (I love the scene where a hippie suggests that the Freedom School "BOMB THE HELL OUT OF THEM!"). But is so pompously self-important throughout - and so LONG - that it isn't even enjoyable. Two hours in, you'll be pining for the original film, with the "epic" karate fight in the lawn, Howard Hesseman's rambling improv comedy, and, yes, Coven's camp classic "One Tin Soldier" - and you'll realize that there's still an hour to go! But overall, this is a film that even the biggest bad movie buff should be leery of approaching.<br /><br />0/10