Ik zal niet proberen de voorafgaande opmerkingen over 'Zenda' te overtreffen met de voortreffelijke cast en hun weergaloze prestaties, maar ik zal mijn mening geven over het hoogtepunt van deze geweldige film. Colman komt de kathedraal binnen in de kroningsscène, vermomd als koning Rudolf, en wordt geconfronteerd met de broer van de koning, hertog Michael. De haat die uit Massey's blik op Colman straalt, is zo sterk dat de kijker die zelfs kan voelen! Colman (als Colman) kan niet worden overtroffen. Zijn reactie is dat hij Massey met verbazing en verbazing beziet over de mate van haat die op hem is gericht, nu hij de ware omvang van de kwaadaardigheid van de hertog beseft. Een werkelijk opmerkelijke scène tussen twee grote acteurs, geen dialoog van deze twee nodig. Een zelden bereikt moment in de filmwereld, misschien over het hoofd gezien als regel vanwege de korte duur. Een ander soort scène in films komt niet onmiddellijk bij me op.
I am not going to try to outdo the preceding remarks regarding "Zenda" with it's superlative cast and their matchless performances I will however, give my opinion of the high point of this great film. Colman enters the cathedral in the coronation scene masquerading as King Rudolf and is confronted by the king's brother, Duke Michael. The hatred that radiates from Massey's regard of Colman is so powerful that it can actually be felt by the viewer! Colman(being Colman)is not to be outdone. His response is to regard Massey with wonder and amazement at the level of hatred directed at him, now realizing the true extent of the duke's malice. A truly remarkable scene between two great actors, no dialog needed from these two. A rarely achieved moment in moviedom -- perhaps overlooked as a rule due to its brevity. Another scene like it in films does not immediately come to mind.