In 1820 zijn twee mannen, Hare en Burke, op zoek naar een snelle manier om aan geld te komen door zich te specialiseren in het ontvoeren en vervoeren van lijken naar een anatoom, dr. Knox. Maar al snel gaat de obsessie over in moord en de dokter lijkt zich er niet druk om te maken hoe ze aan hun lijken komen. Maar de dingen veranderen als ze een stap te ver gaan en op heterdaad worden betrapt.<br />'The Flesh and the Fiends' is een historisch realistisch verslag van het ware verhaal van de moorden die Burke en Hare in het begin van de negentiende eeuw in Edinburgh pleegden. Het portret van deze twee van lijkenrovers veranderde seriemoordenaars bedekt een verontrustend onderwerp en de doordringende gemoedstoestand van dr. Knox doet je huiveren. De film vertoont ook enige overeenkomsten met de briljante 'The Body Snatcher' uit 1945, die ook in dezelfde trant was en de altijd betrouwbare Boris Karloff speelde. Het verschil is dat deze film gaat over de gruwelen en de moraal van een wetenschappelijk onderwerp, terwijl 'The Body Snatcher' meer een door het karakter gedreven film was die liet zien hoe schuld, hebzucht en trots persoonlijk iemand kunnen vernietigen door een ongewenste beproeving te worden. Zelfs deze film was meer visueel in zijn weergave van het voortdurende geweld, waardoor het een echt verwarrende mengeling wordt, vooral omdat we zien hoe deze twee mannen zich na en soms tijdens hun daden met vreugde en lichtheid gedragen. De eerste en laatste doodsoorzaak toont dat perfect aan. De seksuele context ook, nietwaar?' Het gaat niet onopgemerkt voorbij, want het was het echte werk, en regisseur John Gilling bracht met zo'n ingewortelde aandacht een provocerend periodestuk in beeld dat je met zijn onplezierigheid om de oren slaat. En dat maakt het zeker niet slecht.<br />Deze film zou zeker schokkend zijn geweest voor zijn tijd, maar dat maakt het des te meer een reden om hem op te zoeken. Misschien was hij voor zijn tijd gemaakt? Want de context van de film lijkt niet te passen bij het tijdperk, maar hé, er is voor alles een eerste keer, nietwaar? Ook heeft hij bijgedragen aan de vermaarde satire van klassestatus en behandeling, tussen de rijke bovenlaag en de arbeidersklasse die in een sloppenwijk wonen. Dit is verwerkt in de plot waarin een van Knox' studenten een meisje uit de werkende klasse ziet, wat aantoont dat ze in twee totaal verschillende werelden leven, maar ongeacht hun levensstijl deelden ze een unieke band die op een tragisch einde uitdraait. Ook kun je door bepaalde aspecten van de plot zien dat het een vernietigende aanval op de hogere klasse (dr. Knox) doet door misbruik te maken van bepaalde situaties door de armen het vuile werk voor hen te laten doen, terwijl ze hun handen in principe schoonhouden. Hoewel er misschien wat bijtende onderwerpen in zitten, maar er is nog steeds een subplot waarin Knox' nichtje een rol speelt die min of meer irrelevant lijkt voor de algehele gang van zaken. De vaart zit er altijd in en ik was diep onder de indruk van de verbazingwekkende prestaties van de acteurs en de uitzonderlijke manier waarop ze deze periode tot stand hebben gebracht.<br />Er zijn nuances van smerigheid in deze botte sfeer van loerende verschrikking. De afschrikwekkende straten, die vol staan met zulke griezelige gebouwen, felle verlichting en donkere schaduwrijke paadjes, ademen een onbehaaglijke knars en die zinspeling ervan kruipt in bepaalde scènes naar boven. Het camerawerk roept ook enige aandacht op; door de films een vaste structuur en dreiging te geven, door diep in de angstaanjagende hysterie te komen waarin deze rotzooi ontaardt. Wat in de schijnwerpers nog meer opvalt zijn de voortreffelijk geportretteerde personages, die in de voorstellingen geen enkel detail missen. <br />Peter Cushing heeft ervoor gezorgd dat dr. Knox, die door zijn werk maar al te zeer verblind is om het kwaad in zijn eigen manier van doen te zien, geen andere keus heeft dan een enorme dreun uit te delen als er een kind voor nodig is om hem van zijn stoel te krijgen. Cushing speelt dat moment op briljante wijze uit door ons te laten weten dat hij weliswaar een eerzaam man is die tegen een stootje kan, maar dat hij ons op dat moment een glimp van wroeging geeft en dat we zijn eigen daden in twijfel moeten trekken, waardoor je een beetje met hem te doen krijgt. Donald Pleasence en George Rose waren ongelooflijk overtuigend als de kleurrijk opgewekte lijkenpikkers Hare en Burke, die zo'n kille en kwaadaardige aard hadden, en die door hun zorgeloosheid hun eigen ondergang veroorzaakten. De manier waarop ze alle mogelijke moeite deden om de goede dokter een lijk te bezorgen, had een verpletterend effect op de dwangmatigheid van hun daden. Het was moeilijk voor te stellen hoe immuun ze waren geworden voor het feit dat het nu een tweede natuur was en hoe de zwarte humor ervan tussen die twee vloeide. Het personage van Knox is net een marionet en je krijgt er kippenvel van, vooral vanwege zijn sluwe karakter, lichaamsbeweging en reacties als hij dit soort harteloze dingen doet. Maar Rose doet het opmerkelijk goed als de beheerste bruut. Deze twee zelfverzekerde personages die op elkaar afketsen, maken de film en alle credits gaan naar Pleasence en Rose om dit te bereiken. De andere leden van de cast waren ook zonder meer geweldig: Dermot Walsh als Knox' mede-dokter/vriend, Renee Houston als Burkes vrouw, John Cairney als een van Knox' studenten, Chris Jackson, en dan nog een even goede rol van Billie Whitelaw als de sterke Mary Patterson. Ook het script is vrij goed in elkaar gezet, door de spanning en de verrassingen op te voeren, maar ook door die van moraliteit en de weerslag van dit gevoelige onderwerp in twijfel te trekken. En dan heb ik het nog niet eens over de melodramatische uitbarstingen, die een down to earth benadering toevoegen. Waarbij de eer van Knox' werk uiteindelijk naar voren komt en het einde de hele zaak min of meer vergoelijkt. Hoewel, eerlijk gezegd, zoals het zich tussen de beschuldigingen aftekent, laat het zien hoe klasse een gemakkelijke invloed kan hebben op bepaalde uitkomsten. Dus hier is geen sprake van poëtische rechtvaardigheid, wat het eindproduct geloofwaardiger maakt.<br />Onrustbarend gruizige en hardgekookte thriller die overal wonderbaarlijke voorstellingen in houdt.
In 1820 Edinburgh, two man Hare and Burke are looking for a quick buck by turning to body snatching and suppling their corpses to an anatomist Dr. Knox. Though, soon there obsession turns to murder and the Doctor don't seem to worry how they are getting their cadavers. But things change when they go one step to far and get caught in the act.<br /><br />'The Flesh and the Fiends' is a historically realistic account of the true story about the murders that were committed by Burke and Hare in Edinburgh of the early 19th century. This portrait of these two corpse robbers turned serial killers covers disturbing subject matter and the piercing Dr Knox's emotionless state of mind makes one shiver. The film also has some similarities to the brilliant 'The Body Snatcher (1945)', which also followed in the same vein and starred the ever-reliable Boris Karloff. The difference is this one is about the horror and morality about an issue of a scientific level, while 'The Body Snatcher' was more a character driven film that looked how guilt, greed and pride can personally destroy someone by becoming an unwanted ordeal. Even this was more graphic in its depiction of the continuous violence that it becomes a real unsettling mix, especially on how we see these two men act with joy and lightness after and sometimes during their actions. The first and last death showcases that perfectly. The sexual context too, didn't go by unnoticed with undertones it was the real deal and director John Gilling brought to the screen with such penetrated attention a provocative period piece that grips you with its unpleasantness. Which by no means makes it a bad thing.<br /><br />For sure this flick would have been shocking for its time, but that makes it more the reason to seek it out. Maybe it was made before its time? Because the context of it doesn't seem to fit the era, but hey there's a first for everything, right? Also contributed to the story is that of the accomplished satire of class status and treatment, between the wealthy upper-class and working class who live in a slum. This was moulded into the plot with one of Knox's students seeing a working class girl, showing how they live in two totally different worlds, but no matter their lifestyles, they shared a unique bond that meets a tragic end. Also through aspects of the plot you can tell its having a scathing attack on the upper class (Dr. Knox) by taking advantage of the certain situations by getting the poor to do their dirty work for them, while keeping their hands basically clean. Though, it might have some biting topics covered, but there's still a sub-plot involving Knox's niece that seems more or less irrelevant to the overall proceedings. But overall the film's momentum never slows up and I was kept in awe by the simply amazing performances of the cast and the exceptional direction in constructing the period.<br /><br />There are shades of dirtiness amongst this blunt atmosphere of lurking horror. The forbidding streets that are covered with such eerie buildings, stark lighting and dark shadowy pathways breaths an uneasy grittiness and that alluding essence of it creep up in certain scenes. The camera-work also evokes some attention too; by holding together the films steady structure and menace by getting deep into the terrifying hysteria that this mess eventuates into. What stands out more so in the spotlights are the superbly portrayed characters that there isn't a minor hiccup in the performances.<br /><br />Peter Cushing's determined Dr. Knox whose all too blinded by his work to see the wrong in his ways, but this honour takes a huge bump when it takes a child to knock him off his perch. Cushing plays out that moment brilliantly by providing us that even though he's an honourable man that can take it on the chin, but that moment he gives us a small glimpse of remorse and to question his own actions, which makes you feel for him a bit. While, Cushing's stern performance is transfixing, Donald Pleasence and George Rose were incredibly persuasive as the colourfully upbeat body snatchers Hare and Burke that held such a cold-hearted and malevolent nature, with the carelessness of their greed causing their own downfall. The way they would go to any lengths to provide the good doctor with a corpse really did have shattering effect on the compulsiveness of their acts. It was hard to see how immune they have become to it that now it was second nature and how the black humour of it flowed between the two. Pleasence, though who did play Rose's character like a puppet, really gets your skin crawling, especially with his sly nature, body movement and reactions to when performing these callous acts. While, Rose's performance is remarkably sufficient as the controlled brute. These two surefooted characters that bounce off each other are what makes the film and all that credits goes to Pleasence and Rose to achieving this. The other cast members too were downright splendid Dermot Walsh as Knox's fellow doctor/friend, Renee Houston as Burke's wife, John Cairney as one of Knox's medical students Chris Jackson and then you another equally good performance by Billie Whitelaw as the strong-minded Mary Patterson.<br /><br />The script too, is fleshed out rather well, by upping the suspense and surprises but also questioning that of morality and the backlash of this touchy subject. And not forgetting the melodramatic spurts too, which added a down to earth approach. Where the honour of Knox's work eventually comes through and the ending does kinda play the whole thing down. Though honestly, the way it plays out amongst the accuse, it shows how class can have an easy influence on certain outcomes. So there's no poetic justice here, which makes it more believable in the finish product.<br /><br />Unrestingly gritty and hard-boiled thriller that holds miraculous performances all round.