Je hebt elk element van deze film al eens eerder gezien. Misschien niet in precies dezelfde volgorde als hier wordt beschreven, maar vanaf de openingsscène is de plot even voorspelbaar als de smaak van een Big Mac. De enige verrassing is John C. McGinley (Scrubs) en Dabney Coleman als de onvermijdelijk corrupte senator. Er is zelfs een klein meisje met haar lappenpop, de hoofdinspecteur van politie, de hoofdfiguur die door het korps als een grap wordt beschouwd, enzovoort, enzovoort.<br />Het script leest als een werkstuk. (Eerste werkstuk).<br />Maar als je bereid bent erom te lachen (er is geen gelegenheid om mee te lachen), komt het over als een klassieker in zijn genre van B-films, die je meteen vergeet, maar die je na middernacht nog kunt zien.
You've seen every single element of this movie before. Perhaps not in exactly the same order as presented here, but from the opening shot the plot is as predictable as the taste of a Big Mac. The only surprise is John C. McGinley (Scrubs) and Dabney Coleman as the inevitably corrupt Senator. There is even the little girl and her rag doll, the police captain, the main protagonist who is seen as a joke on the force, etc etc.<br /><br />The script reads like a term paper. (First term).<br /><br />Yet if you're willing to laugh at it (there's no opportunity to laugh with it), it comes across as a classic in its B-movie genre, instantly forgettable but watchable after 1am.