Oké, aan het eind van de film is hij dus geen volslagen vreemde meer. We komen wel iets over hem te weten. Maar toch voel je je min of meer zoals je je zou voelen als het protocol vereiste dat je de begrafenis bijwoonde van iemand met wie je niet eens vluchtig had kennisgemaakt. Respectvol in het aangezicht van de dood, in alle ernst, ja, maar ook een beetje verveeld en hopend dat je snel weg kunt komen.<br />Toch was het schouwspel van een man die zo vastbesloten was om zelfmoord te plegen, en die dat verrassend moeilijk vond, best interessant. Ik zou het niet erg hebben gevonden om deze film te zien, als het einde er niet was geweest, dat alles op zijn kop zet en je doet afvragen waarom je je tijd hebt verdaan.
OK, so he's not a perfect stranger by the end of the movie. We do learn just a little about him. But nonetheless, you feel more or less the way you would if protocol required that you attend the wake of someone you had not even a passing acquaintance with. Respectful in the face of Death, duly serious, yes, but also somewhat bored and hoping you can get away quickly.<br /><br />Still, the spectacle of a man so intent on suicide, and finding it surprisingly difficult, was rather interesting. I would not have regretted seeing this movie, were it not for the ending, which scotches everything, making you wonder why you've wasted your time.