Het is niet de moeite waard om lang door te gaan over deze semi-bovennatuurlijke thriller. De jonge, schattige, roofzuchtig uitziende blonde Izabella Miko is aanwezig bij de begrafenis van haar voormalige beste vriendin in een afgelegen landhuis in New England dat wordt beheerd door Miko's ex-minnaar, Austin Nichols, die Roderick Usher heet.<br />Ze zijn allebei nogal somber. Ik bedoel, met de zelfmoord van de beste vriendin en zo. De sfeer wordt er niet beter op door de aanwezigheid van de huishoudster, Beth Grant, die zich heeft opgemaakt als een vampier, zodat Madonna naast haar eruit zou zien als een frisse maagd.<br />De algemene sfeer van angst weerhoudt Miko er niet van om in haar ondergoed door het huis te dwalen. Daar is niets mis mee. Ik doe het zelf ook altijd. Het probleem is dat deze scènes de hoogtepunten van de film zijn! Dit is erger dan de ergste kater van Edgar Allan Poe. De foto's zijn wel sfeervol en de locatie is goed gekozen, maar verder lijkt alles in elkaar te passen. Het lijkt op een zorgvuldig geconstrueerde speelfilm, zoals een kind met opgerolde, van klei gemaakte ledematen en een bolletje als hoofd, op een mens lijkt.<br />Niemand in de film kan acteren, maar afgezien daarvan slaat het verhaal nergens op. Dat zou Edgar niet veel kunnen schelen, maar hij had andere dingen aan zijn hoofd, terwijl dit alleen Miko's broodjes heeft. Van de drie principes is Miko het minst slecht, Nichols bevindt zich op negatief terrein en elke opmerking van Grant herinnert ons eraan dat ze probeert te acteren in een film.<br />In het begin, nadat ze haar verdrietwerk heeft gedaan, zoent Miko de Nichols. Haar wijd open lippen laten glinsterende snijtanden van angstaanjagende afmetingen zien. Hij maakt bezwaar. Zijn neurasthenie verhindert dat hij reageert. Later, als ze de zaken minder formeel regelt en schrijlings op zijn schoot gaat zitten, verontschuldigt hij zich omdat hij nog steeds niet kan acteren. Er is nog een duistere scène waarin ze met de ceintuur van zijn badjas speelt. En dan <0xE2><0x80><0x93> poef! <0xE2><0x80><0x93> is ze zwanger van een tweeling. Wat is dit, coitus interruptus zonder de coitus? Het minste wat de regisseur had kunnen doen, was ons een expliciete en climactische scène van inspannende paring voorschotelen.<br />'Neurasthenie', de mysterieuze ziekte waaraan Roderick Usher lijdt, is een ouderwetse term, die in Freuds periode van ongeorganiseerde nomenclatuur maar al te vaak werd gebruikt. Hij werd gebruikt voor wat we tegenwoordig chronische vermoeidheid zouden kunnen noemen, gecombineerd met een lichte prikkelbaarheid die de aandacht opeist.<br />Maar waarom blijf ik maar doorzeuren over neurasthenie, vraagt u? Omdat ik denk dat ik het van deze film heb. Het valt me vooral op in verband met mijn zwarte kat, Pluto, een duivel uit de hel. Ik zeg steeds tegen hem: 'Gewoon doorgaan, dat is alles.' Maar luistert hij wel?
It's not worth going on too long about this semi-supernatural thriller. The young, cute, predatory-looking blond Izabella Miko attends the funeral of her erstwhile best friend at a remote New England estate ruled by Miko's ex lover, Austin Nichols as Roderick Usher.<br /><br />The two of them are rather gloomy. I mean, what with the suicide of the best friend and all. The atmosphere isn't helped by the presence of the housekeeper, Beth Grant, made up like a vampire, so much so that Madonna would look like a fresh-faced virgin beside her.<br /><br />The general air of dread doesn't keep Miko from spending a lot of time wandering about the mansion in her underwear. There's nothing intrinsically wrong with that. I do it all the time myself. The problem is that these scenes are the highlights of the film! This is worse than Edgar Allan Poe's worst hang over. The photography is atmospheric enough and the location aptly chosen but everything else seems slapped together. It resembles a carefully conceived feature film the way a child's rolled-together limbs and torso made of clay, topped by a tiny ball of a head, resembles a human being.<br /><br />Nobody in it can act, but -- that aside -- the story itself makes no sense. Edgar wouldn't have cared too much about that, but he had other things going for him, whereas this has only Miko's buns. Of the three principles, Miko is least bad, Nichols is well into negative territory, and Grant's every utterance reminds us that she's trying to act in a movie.<br /><br />At first, after doing her grief work, Miko comes on the Nichols, smooching him up, her wide-open lips revealing glistening incisors of frightening dimensions. He demurs. His neurasthenia prevents him from responding. Later, when she arranges matters less formally and straddles his lap, he apologies because he still can't perform. There is another murky scene in which she toys with the belt of his robe. Next thing -- pow! -- she's pregnant with twins. What is this, coitus interruptus without the coitus? The least the director could do is throw us an explicit and climactic scene of strenuous coupling.<br /><br />"Neurasthenia," the mysterious disease from which Roderick Usher suffers, is an old-fashioned term, current enough in Freud's period of disorganized nomenclature. It was used to refer to what we might call chronic fatigue today, combined with a little attention-getting irritability.<br /><br />But why am I going on about neurasthenia, you ask? Because I think I caught it from this movie. I notice it particularly in regard to my black cat, Pluto, a fiend from hell. I keep telling him, "Just keep it up, that's all." But does he listen?