Phantasm IV zou wel eens mijn favoriete film aller tijden kunnen zijn, en ik zou graag willen uitleggen waarom ik er zo dol op ben en waarom ik het gevoel heb dat het in alle opzichten een passend einde van de serie is, en dat er geen vragen onbeantwoord blijven.<br />Deze serie is altijd een raadsel geweest, altijd een raadsel, en de antwoorden zijn net zo moeilijk te zien als de bestemming van een van de dimensievorken van de Lange.<br />Ik weet zeker dat iedereen een theorie heeft over wat bedoeld of geïmpliceerd werd door veel van de gebeurtenissen van Phantasm IV, en hier...' Het is mijn persoonlijke mening waar ik heilig in geloof, zozeer zelfs dat als ik naar deel IV kijk, de tranen me in de ogen springen, elke keer weer, zonder uitzondering.<br />Een heleboel mensen raken in de war door de 'tegenstrijdige' flashbacks waarin andere gebeurtenissen worden beschreven dan wat er in het oorspronkelijke Phantasm gebeurde.<br />Denk eens na over deze waarheid: het is waar dat het einde van Phantasm aantoont dat alles alleen maar een nare droom was, en dat Jody is omgekomen bij een auto-ongeluk. Maar de arme verwarde kleine Michael beweert dat alles zo echt voelde. Tien jaar later blijkt zijn droom werkelijkheid te zijn geworden omdat de Lange Man terug is en elke stad waar hij doorheen reist ontheiligt <0xE2><0x80><0x93> hij vermoordt ook Reggies familie. Reggie denkt dan dat Michael en de twee anderen een team vormen en de rest van de serie speelt zich tamelijk lineair af.<br />Maar hoe kan alles dan een droom zijn geweest, als het allemaal waar blijkt te zijn? Wat is er dan in werkelijkheid gebeurd? In deel IV begint Michael niet alleen alles te begrijpen over de oorsprong van de Lange Man, maar ook over de precieze oorsprong van zijn eigen verband met dit alles. Het WAS een droom, maar er is iets anders gebeurd. Alle flashbacks die we in deel IV te zien krijgen, onthullen eindelijk wat er in werkelijkheid is gebeurd toen Michael de Lange Man voor het eerst ontmoette. Al het andere dat we in het origineel zagen, was ofwel een van de vele parallelle universums die we hebben gezien.' Jody is inderdaad omgekomen bij een auto-ongeluk, maar we hebben nooit in die werkelijkheid geleefd. Het is deze onthechting en het verlies van Michaels herinnering aan zijn broer die deze serie zo effectief maken in zijn gevoel van eenzaamheid en emotioneel verlies.<br />Ik geloof ook dat het meisje uit Phantasm II, met wie Michael een telepathische band heeft, hier het gevolg van is. Ze lijkt sprekend op de kleindochter van de helderziende uit het origineel, en ik geloof dat als alles uit deel I een droom was, hij dat meisje uit een andere dimensie van de werkelijkheid kende, de werkelijkheid die we nooit hebben geweten, dat wil zeggen, tot we er een glimp van opvingen in deel IV.<br />Het einde van deel IV brengt tranen in mijn ogen. Reggie scheurt door het weefsel van de tijd om terug te reizen naar waar zijn persoonlijke reis met Mike is begonnen. Samen in de ijscowagen zittend zijn ze werkelijk teruggereisd in de tijd, waar ze de strijd kunnen herbeleven, alleen deze keer gewapend met iets krachtigers dan een geweer met vier lopen.<br />Ze zullen deze strijd voortzetten, hoogstwaarschijnlijk voor altijd. Maar elke keer dat ze terugkeren naar waar ze begonnen zijn, zullen ze elke keer meer te weten zijn gekomen.<br />Dat is de reden waarom ik geen Phantasm V wil, hoezeer ik deze 'frasering' ook adoreer. Ik heb nog nooit zoveel liefde en medeleven gevoeld voor een serie films of een cast van personages als voor wat ik in de Phantasm-saga heb gezien. Ik zou dolgraag nog een reis met hen maken, maar in mijn hart weet ik dat Reggie en Mike nog steeds ergens zijn, dat ze door eindeloze dimensies reizen en tot in de eeuwigheid tegen de Lange Man vechten. Zij zijn de Yin en Yang, het Leven en de Dood, van Ruimte en Tijd. Als de een zou toegeven, of de ander zou vernietigen, zou dat waarschijnlijk het weefsel van alle werkelijkheid ontrafelen. Laten we hopen dat hun strijd nooit eindigt.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E>
Phantasm IV just might be my favorite film of all time, and I'd like to explain why I adore it so much and feel that, in every sense, it IS a fitting end to the series, and that it leaves NO questions unanswered.<br /><br />This series has always been a riddle, always an enigma, and the answers are as difficult to see when they're right in front of you as perhaps the destination of one of the Tall Man's dimensional forks.<br /><br />I'm sure everyone has a theory of what was meant or implied by a lot of the events of Phantasm IV, and here's my personal take that I strongly believe in, so much so that when I watch part IV, it brings tears to my eyes, every time, without fail.<br /><br />A lot of people get confused by the "contradictory" flashback scenes that depict different events than what happened in the original Phantasm.<br /><br />Think about thisit IS true that the ending of Phantasm reveals that everything was just a bad dream, and that Jody died in a car wreck. But poor confused little Michael claims that everything felt so real Ten years later, his dream is proved a reality because the Tall Man is back, desecrating every town he travels throughhe also kills Reggie's family. Reggie then believes Michael and the two team up and the rest of the series plays out rather linearly.<br /><br />Butthen how could everything have been a dream, if it all proved true? What.REALLY happened? In part IV, Michael is not only beginning to understand everything about the Tall Man's origins, but about the CORRECT origins to his own connection to it all. It WAS a dream, but something ELSE happened. All the flashback footage we are shown in part IV finally reveals what REALLY happened when Michael first encountered the Tall Man. Everything else we saw in the original was either one of many parallel universes we've witnessed in the series, or merely a dream caused by the Tall Man affecting Michael's perception of reality.<br /><br />So.Jody DID die in a car wreck, but we never LIVED that reality. It's this disconnection and robbery of Michael's memory of his brother that makes this series so effective in it's sense of loneliness and emotional loss.<br /><br />Also, I believe that the girl from Phantasm II that Michael has a telepathic connection to is a result of this. She looks extremely similar to the granddaughter of the psychic from the original, and I believe, that if everything from part I WAS a dream, then he knew that girl from a separate dimension of reality, the reality we never knew, that is, until we saw glimpses of it in part IV.<br /><br />The ending of part IV brings tears to my eyes. Reggie tears through the fabric of time, to journey back to where his personal journey with Mike began. Sitting together in the ice cream truck, they truly have traveled back in time, where they can relive the battle, only this time, armed with something more powerful than a four-barreled shotgun.knowledge.<br /><br />They will continue this battle, most likely forever. Yet every time they come back to where they started, they will have learned more every time.<br /><br />It is for this reason that I do not wish for a Phantasm V, no matter how much I adore this "phranchise". I have never held so much love and compassion for a series of films or a cast of characters as much as what I've seen in the Phantasm saga. I would love another journey with them, but, in my heart, I know that Reggie and Mike are still out there, traveling across endless dimensions, fighting the Tall Man for all eternity. They are the Yin and Yang, the Life and Death, of Space and Time. For one to give in to, or to destroy the other, would probably unravel the very fabric of all reality. Let's hope their fight never ends.<br /><br />Thank you, Don, for giving us the most endearing, complex, and compassionate horror film saga that has ever been created. I will cherish these films until the day I die.<br /><br />Your undying Phan, Justin Warren