Tony Lo Bianco speelt een Latijns-Amerikaanse schoft die vrouwen ontmoet via een datingbureau, hen vrolijk aan het lijntje houdt en onder een valse naam met hen trouwt voordat hij er met hun geld vandoor gaat; nadat hij Shirley Stolers bezitterige, veranderlijke Martha heeft ontmoet, laat hij zijn bedrog bijna met tegenzin in een reeks moorden omslaan. Een goedkope misselijkheid (die in het begin door Martin Scorsese werd aangewend) heeft verrassend veel tijd nodig om zijn weerzinwekkende verhaal op te bouwen <0xE2><0x80><0x93> en tegen die tijd zit je gewoon te kijken en te wachten tot een van de akelige moorden zich voordoet, gewoon omdat er niets anders gebeurt. Ik begrijp niet waarom hij zo dol op haar is (of waarom hij <0xC3><0xBC>berhaupt iets anders voor haar is gaan doen). Stoler, in haar verpleegstersuniform, ziet eruit als een kampicoon (en in een huisjurk met haar los, lijkt ze een vluchteling uit een satire van John Waters); haar optreden is bijna uitsluitend ééntonig en ze is vermoeiend, hoewel Lo Bianco uitzonderlijk is en goed geacteerd als een geile, ondeugende jongen in een mannenlichaam. De film is gebaseerd op een echt stel uit de jaren veertig, getiteld 'The Lonely Hearts Killers', en werd het jaar daarvoor overtroffen door de donkere komedie 'No Way To Treat A Lady' (die in feite explicieter en verontrustender was dan deze film). Het is een verschrikkelijke film (sommige concepties en camera-opstellingen zijn verbijsterend), maar omdat er zo weinig gebeurt op de voorgrond, neemt de belangstelling snel af.
Tony Lo Bianco plays a Latin cad who meets women through a dating service, happily strings them along and marries them under an alias before taking off with their money; after meeting Shirley Stoler's possessive, mercurial Martha, he almost reluctantly allows his deceptions to turn into a series of murders. Low-budget queasiness (worked on at an early point by Martin Scorsese) takes a surprising amount of time to mount its grisly story--and by this time, one is watching and waiting for one of the nasty killings to occur simply because nothing else is happening. Lo Bianco and Stoler argue constantly, yet we can't see why he is so devoted to her (or why he changed his course of action for her in the first place). Stoler, in her nurse's uniform, looks like a camp icon (and in a house-dress with her hair down, she seems a refugee from a John Waters satire); her performance is almost all on one-note and she's tiresome, though Lo Bianco is exceptional and well-cast as a horny, naughty boy in a man's body. Based on a real-life couple in the 1940's dubbed 'The Lonely Hearts Killers', the movie was trumped the year before by the dark comedy "No Way To Treat A Lady" (which was actually more explicit and disturbing than this film). It isn't a terrible picture (some of the conceptions and camera compositions are startling), but with so little happening in the foreground, interest quickly wanes. *1/2 from ****