Vanaf de eerste scènes maakt regisseur Richard Sale je duidelijk dat dit geen'mooie' film zal worden. Met de korte opname van een eenvoudige zeemijn die in het water drijft en met de afgrijselijke kreten van de passagiers verandert in een klassieke explosie uit de jaren vijftig, herinnert Sale je er opnieuw aan dat dit geen typische Hollywoodrampfilm zal worden. Als recensent moet ik de lezers eraan herinneren dat dit geen mooie film is en dat ze niet moeten verwachten dat dit een typische film is waarin de heldin altijd goede beslissingen neemt en de beslissingen die worden genomen geen invloed hebben op het leven van anderen. 'Seven Waves Away' was een vlekkeloze film. Het is een van die zeldzame, extreem zeldzame edelstenen die niet meer in druk zijn, waarschijnlijk door de meesten vergeten, maar als ze gevonden worden zullen ze de meest hartverscheurende 97 minuten filmische kijktijd opleveren. De plot is eenvoudig: als een luxe passagiersschip door een willekeurige mijn wordt vernietigd, worden degenen die het overleven in een reddingsboot geperst die slechts geschikt is voor 12, 14 op zijn hoogst, maar het dilemma: er zijn 27 overlevende passagiers. Gewicht, rantsoenen, geestelijke gezondheid en controle zijn allemaal factoren waarmee onze leider, Tyrone Powers, moet worstelen om zo veel mogelijk levens te redden. Nu er de komende 1200 mijl geen land is, moet Powers de touwtjes in handen houden, zelfs als de dood aan elke deur klopt.<br />'Seven Waves Away' Nu hoor ik bij een van mijn favoriete films aller tijden. Waarom? Regisseur Richard Sale levert een fenomenale prestatie door een sterke cast in zo'n kleine ruimte te regisseren. Hij creëert een gevoel van claustrofobie dat in de filmindustrie nog nooit is vertoond. Deze film is het hoofdstuk dat ontbreekt in de veel te dure rampenfilm 'Titanic', waarin iedereen aan het eind gelukkig weer veilig opduikt. Dit is het menselijke element van een ramp, de keuzes die worden gemaakt en de moeilijkheid om te overleven. Dit had niet kunnen gebeuren zonder dat zij hun respectievelijke rollen speelden. Tyrone Powers was meer dan indrukwekkend als de aangewezen leider van dit bootje vol bange mensen. Toen we hem voor het eerst ontmoetten, toen hij anderen hielp bij het wegdrijven van de wrakstukken, zagen we dat hij een grote kracht in deze film zou worden, en pas als hij wordt gedwongen, zien we de volle potentie van zijn personage. Hij duwde zichzelf weg van alle stoere stereotypen waar hij om bekendstond, liet toe dat er water in zijn gezicht werd geduwd, en gaf ons een ruige voorstelling die al heel lang niet meer is vertoond. Het was aan Powers' vertolking te danken dat de anderen ook in hun eigen karakters vielen. Anderen hebben aangevoerd dat elk karakter clichématig en soms racistisch leek, maar in mijn ogen werkten ze allemaal en vielen ze respectievelijk in hun rol. De enige die ik maar moeilijk kon geloven was Mai Zetterlings vertolking van Powers' geliefde en verpleegster. Ze was van karton, maar ze werkte met de anderen om haar heen. Ze was draaglijk omdat het eigenlijke verhaal bijna volmaakt was.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> De camera-opnamen waren strak, de special effects in de stijl van de jaren vijftig, maar perfectie in alle richtingen, en de sombere kleuren zorgden ervoor dat ik elke minuut van deze film op het puntje van mijn stoel zat. Er is iets aan een film, vooral een die in de jaren vijftig is gemaakt, dat onfortuinlijke mensen laat zien die net hun dood tegemoet drijven. Er is ook iets aan de macht van een film die niet bang is eerlijk tegenover zichzelf te zijn. 'Seven Waves Away' was eerlijk; de afschuwelijke aard van Powers die zei 'vrouwen en kinderen betekenen niets meer' deed mijn hart op hol slaan. Hij was machtig, maar tegelijkertijd verscheurd. Hij droeg een last met zich mee waar niemand van ons waarschijnlijk toe bereid zou zijn, en vreemd genoeg was hij daardoor gekwetst. Het einde van deze film heeft het voor mij voor elkaar gekregen. De opwinding van de crew veranderde bij de eerste tekenen van mogelijke veiligheid in een kwaadaardige knolraap. De eerlijkheid van deze film heeft bij mij de snaar geraakt. Hij was krachtig en echt tegelijk. Er was geen tijd voor goedkope CGI of zielige special effects, dit was een door mensen gemaakte film, en hij werkte omdat het allemaal personages waren waar we in geloofden of die we ooit hadden gekend. Wat zou jij zijn geweest als je in deze boot had gezeten als een van de sterken of een van de zwakken? Dit is een gesprek dat ik met iedereen zou kunnen voeren nadat ik deze film heb gezien, en het is dit gesprek dat deze film tot mijn onmiddellijke favoriet maakt.<br />Over het geheel genomen denk ik niet dat mijn woorden deze film enige krediet hebben gegeven. Het was, opnieuw, een van die zeldzame films die nooit uit de roulatie zouden moeten gaan, maar die een niet te versmaden onderdeel van onze filmwereld blijven. Tyrone Powers is fantastisch, en Richard Sale geeft ons een verhaal dat bijna Hitchcock waardig is. Ik krijg nog steeds kippenvel als ik eraan denk dat Powers de uiteindelijke beslissing neemt over degenen die als 'dood gewicht' worden beschouwd. Deze film had een zwaar thema en was niet bang om dat aan de wereld te tonen. Het is een echte film over eerlijke gebeurtenissen en de waarheid achter de mensheid, hij spreekt nu nog meer waarheid en zou een geweldige herinterpretatie zijn, zo niet een te grote Hollywood-verfilming. Ik kan deze film niet genoeg aanbevelen. Als je ooit wat meer geld in je portemonnee hebt, is deze film de perfecte investering voor je collectie. Een schoonheid van begin tot eind.<br />************************************************************************************************************************************************************************************* **********************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************
From the opening scenes, director Richard Sale makes you aware that this is not going to be a "pretty" film. With the small shot of a simple sea mine floating in the water transforming into a classic 1950s explosion with horrific screams of passengers, Sale again reminds you that this is not going to be a typical Hollywood disaster film. As a reviewer, I must remind those reading that this is not a pretty picture  do not expect your typical film where the heroine always makes good decisions and those that are made do not impact the lives of others. "Seven Waves Away" was a flawless film. It is one of those rare, extremely rare gems that has gone out of print, probably forgotten by most, but when found will provide the most gut-wrenching 97 minutes of cinematic viewing. The plot is simple  a luxury liner is destroyed by a random mine, those surviving are cramped into a lifeboat only equipped to handle 12, 14 at the most, but the dilemma, there are 27 surviving passengers. Weight, rations, sanity, and control are all factors that our leader, Tyrone Powers, must struggle with to save as many lives as possible. With no land for the next 1200 miles, Powers must remain in control, even with death knocking at every door.<br /><br />"Seven Waves Away" now ranks among one of my favorite films of all times. Why? Director Richard Sale does a phenomenal job directing a strong cast in such a small space. He creates a sense of claustrophobia that is unprecedented in the film industry. This film is the chapter missing from the over-budgeted disaster film "Titanic", which happily everyone shows up safe near the end. This is the human element of disaster, the choices that are made, and the difficulty of survival. This couldn't have happened without those playing their respective roles. Tyrone Powers was more than impressive as the designated master-in-command of this little boat full of scared people. When we first met him, as he assisted in others floating away from the wreckage, we can see that he is going to be a force in this film, and it isn't until he is pushed that we see the full potential of his character. He pushed himself away from any swashbuckling stereotypes that he was better known for, allowed water to be pushed into his face, and gave us a rugged performance that hasn't been seen for a very long time. It was due to Powers' portrayal that the others fell into their own characters as well. Others have argued that each character seemed cliché and at times racist, but to me, they all worked and fell into their roles respectively. The only one I had trouble believing was Mai Zetterling's portrayal of Powers' love interest and nurse. She was cardboard with lines, but worked with the others around her. She was tolerable because the actual story was powerfully near to perfection.<br /><br />With the characters in place, a strong lead that obviously could control the darkening waters, all we needed to ensure was that there was a strong enough story to accompany these deserved moments. Thankfully, there was. "Seven Waves Away" was one of the tightest scripts that I have witnessed in a very long time. The camera shots were tight, the special effects were 50s style, but perfection in every direction, and the bleak tones were what kept me on the edge of my seat each minute of this film. There is something about a film, especially one made in the 50s that shows unfortunate people just floating out to their death. There is also something about the power of a film that isn't afraid to be honest to itself. "Seven Waves Away" was honest; the horrid nature of Powers saying "women and children don't mean anything anymore" had my heart racing. He was powerful, yet torn all at the same time. He carried a burden none of us would probably be willing to do, and oddly, he was hurt for it. The ending of this film is really what pulled it together for me. The excitement of the crew turned to a wicked shade of turnip at the first signs of possible safety. The honesty of this film is what struck the chord with me. It was powerful and real all at the same time. There wasn't time for cheap CGI or pathetic special effects, this was a human driven film, and it worked because they were all characters we either believed in or have once known. Which would you have been if you were in this boat  one of the strong or one of the weak? This is a conversation that I could have with anyone after viewing this film, and it is conversation that launches this film into my immediate favorites.<br /><br />Overall, I don't think my words gave this film credit at all. It was, again, one of those rare films that should never go out of print, but remain a staple in our cinematic community. Tyrone Powers is superb, and Richard Sale gives us a story nearly worthy enough of Hitchcock. I still get goose bumps as I think about Powers making the final decision on those that are considered "dead weight". This film carried a heavy theme and wasn't afraid to show it to the world. It is a real film about honest events and the truth behind humanity, it speaks further truth now, and would make for a great re-interpretation if not Hollywood-ized too much. I cannot suggest this film enough. If ever you find yourself with a bit more money in the wallet, this film is the perfect investment for your collection. A beauty from beginning to end.<br /><br />Grade: ***** out of *****