Ik zal niet zeggen dat het de slechtste film aller tijden was, maar dit was geschreven voor de echte, de eenvoudige liefhebber. Als je de afgelopen 30 jaar geen tv-series of andere films hebt gezien, zul je deze film verfrissend en origineel vinden (heeft iemand _National Lampoon's Vacation_ gezien?). Het thema (een oudere vader verliest het contact met zijn gezin en gaat op reis om hen te herenigen, met bij elke afslag een ramp) is bijna jaarlijks in Hollywood in de een of andere vorm toegepast. Ik zal de film niet bekritiseren, want het zijn flauwe grappen of gebrek aan inzicht in humor, of denigrerende oneliners, maar ik beschouw hem voor 100 procent als gebrek aan originaliteit. Vooral de laatste 15 minuten die uit eigenbelang waren, waren een zoetsappige versie van elk 'levensrealisatie-moment', waarin onze held zijn grote toespraak houdt voor zijn zakelijke collega's (en natuurlijk zijn op geld beluste baas) en hen berispt omdat ze alleen maar over zaken praten en niet over LOVE en familie... kotsverwekkend, neerbuigend en tot op de laatste minuut gedaan. Compleet met familie die in een hoek bij elkaar staat in een perfecte foto-portrethouding, kun je deze toespraak van kilometers afstand zien aankomen. En raad eens? Uiteindelijk geeft hij zijn baan op, maar de andere mannen (zo'n hippietype als Ben en Jerry) die aanwezig zijn bij het andere bedrijf, willen hem ter plekke inhuren omdat hij hun visie deelt over een wereld waarin zaken geen zaken doen... Ik moet nu mijn koekjes weggooien.
I won't say it was the worst movie ever, but this was written for the REAL, REAL simple to enjoy. If you've not watched TV sitcoms or any other movie in the past 30 years, you'll find this movie refreshing and original (has anyone seen National Lampoon's Vacation?). The theme (middle aged dad loses touch with his family and sets out on a trip to unite them, with calamity at every turn), has been done almost annually in Hollywood in one form or another. I won't criticize the movie for it's potty jokes or lack of insightful humor, or groan-inducing one-liners, but I will pan it for it's 100% lack of any originality. Especially the self-serving last 15 minutes which were a cookie-cutter version of any "life-realization" moment, with our hero delivering his big speech to his business colleagues (and, of course, his money-only-minded boss) where he chastises them for being all about business and not LOVE and family.....puke-inducing, patronizing, and done-before to exhaustion. Complete with family grouped together in the corner in a perfect photo-op portrait pose, this speech can be seen coming for miles. Guess what? He ends up quitting his job, BUT the other guys (Ben and Jerry-type hippie jillionaires)in attendance from the other company want to hire him on the spot for sharing their vision of a world where business doesn't do business....it makes LOVE grow. I have to go toss my cookies now.