Misschien is er een reden waarom sommige mensen de prestaties van de acteurs hoog aanslaan, maar de film niet aanbevelen, omdat de feitelijke ervaring van het kijken naar 'In the Valley of Elah' te verwarrend is, als een weerspiegeling van onze feitelijke ervaring in Irak (hoe uw politieke opvattingen ook mogen zijn).<br />Het valt op dat, hoewel het misdaadverhaal aan het eind is opgelost, er geen samenzwering in het spel blijkt te zijn, precies het tegenovergestelde van wat het verhaal ons heeft doen verwachten (we interpreteren het gedrag van de legerofficier verkeerd, ervan uitgaande dat het leger iets probeert te verdoezelen). Hij wordt gedood terwijl hij heldhaftig een duister geheim probeert te ontrafelen. In plaats daarvan sterft hij zinloos en voor niets.<br />Maar lijkt deze ervaring, deze teleurstelling tijdens het kijken naar de film, niet veel op onze echte levenservaring van de afgelopen 4 jaar? We wilden geloven dat Irak op de een of andere manier te maken had met de verschrikkelijke misdaad die ons is aangedaan, maar in plaats daarvan hebben we in het begin gehoopt op vergelding, maar zijn we in plaats daarvan geconfronteerd met een totaal andere realiteit: geen massavernietigingswapens en een steeds langer wordende oorlog die niemand wil. De David van onze hoop is Irak binnengemarcheerd, maar de steeds langer wordende schaduw van Goliath staat nog steeds voor ons.<br />Fantastische film. Werkt op zoveel niveaus tegelijk, nooit prekerig, nooit voor de hand liggend, volkomen echt. Ik voelde me geweldig toen ik het theater verliet, maar ik had het gevoel dat ik er helemaal in opging, en ik had het gevoel dat het er weer toe deed om Amerikaan te zijn. De mensen in deze film zijn, bijna allemaal, zo aardig (vroeg of laat zijn ze dat in elk geval), en de plaatsen zijn zo herkenbaar Amerikaans op een manier die me aanstaat dat de film een bevestiging was. Behalve natuurlijk dat de mensen in deze film <0xE2><0x80><0x93> net als wij allemaal <0xE2><0x80><0x93> gevangenzitten in een oorlog met vreselijke onvoorziene gevolgen, die ons raakt waar we wonen, ook al doen de bommen dat niet. Dus de zogenaamde bevestiging leidt alleen maar tot trieste teleurstelling en wroeging, des te hartgrondiger omdat hij van toepassing is op het echte leven. Het is vrij duidelijk dat Mike Deerfield te gronde is gericht, juist omdat hij als zo'n goede en fatsoenlijke jongeman is begonnen. Behalve dat hij dapper is (door uit de Humvee te stappen en de foto te nemen), heeft hij een hart en een geweten, en daarom kan hij zijn aandeel in het doden van die Irakese jongen niet wegredeneren, hoe onbedoeld ook. In zekere zin probeert Mike een David te zijn die tegenover het monster Goliath staat.<br />Maar dat is de conventionele zienswijze. De veel verontrustender zienswijze is dat Mikes ondergang te wijten is aan het feit dat hij zelf een monster is geworden, hoe onbedoeld ook. En helaas is Mike niet echt een plaats voor ons. In de Vallei van Elah zijn de rollen omgedraaid en is Amerika op de een of andere krankzinnige, onbedoelde manier de slechterik geworden. Merk op dat Amerika duidelijk de Goliath is die aan de macht is vergeleken met een stelletje voddige Irakezen, hoe moordzuchtig sommige van hen ook mogen zijn. Toch worden we geveld door de onverschrokken houding van een kleine Irakese jongen (waarom is hij niet gewoon de weg af gerend?!), door de impliciete beschuldiging van de jongen dat hij op het hart van Goliath schoot in plaats van op zijn hoofd <0xE2><0x80><0x93> niet minder dodelijk.<br />Een goed en fatsoenlijk mens wordt te gronde gericht, zijn beste motieven worden omgebogen en verdraaid tot ze tot de ontdekking komen dat ze barbaarsheid toebrengen die ze nooit voor mogelijk hadden gehouden, net als de vader in de film die dat wel kan. Tot het einde toe geloven we niet dat de kameraden van zijn zoon schuldig zouden kunnen zijn. Daarom hangt de vader de Amerikaanse vlag op zijn kop en roept hij het universele noodsignaal uit: er is iets ernstig mis en we hebben alle hulp nodig die we kunnen vinden om uit onze Vallei van Elah weg te komen.<br />Het krachtige aan deze film is dat we naadloos, zij het ongemakkelijk, heen en weer worden geslingerd tussen de twee opvattingen over wie David is en wie Goliath. De echo's blijven nog lang nagalmen.
Maybe a reason some people are praising the actors' performance highly but not recommending to see the movie is because the actual experience of watching "In the Valley of Elah" is just too unsettling, like a mirror of our actual experience in Iraq (whatever your political views may be).<br /><br />Notice that although the movie's crime story is solved by the end, it turns out not to involve any conspiracy, the exact reverse of what the story has led us to anticipate (we misread the army official's behavior, assuming the military must be trying to cover up something). We're pulled into the whodunit but we don't get the satisfying twist that crime stories like this usually give us. The young soldier wasn't killed while heroically trying to uncover a dark secret. Instead he dies senselessly and for nothing.<br /><br />But isn't this experience, this let down while watching the movie, a lot like our real life experience of the past 4 years? We wanted to believe Iraq was somehow linked to the terrible crime inflicted on us, but our early hoped for retribution has instead come up against a completely different reality: no weapons of mass destruction, and a lengthening war no one wants. The David of our hopes marched into Iraq, but the lengthening shadow of Goliath still stands before us.<br /><br />Terrific movie. Works on so many levels at once, never preachy, never obvious, completely real. I didn't leave the theater feeling great but I felt fully engaged, and I felt like it mattered again to be an American. The people in this movie are, almost every single one, so likable (at least sooner or later they are), and the places are so recognizably American in ways I care about that the movie was an affirmation. Except, of course, the people in this movie - like all of us - are trapped in a war with awful unforeseen consequences, hitting where we live, even if the bombs don't. So the would-be affirmation leads only to sad disappointment and remorse, the more heartfelt for its real-life applicability.<br /><br />In the movie it's pretty clear that Mike Deerfield is destroyed exactly because he starts out as such a good and decent young man. Besides being brave (getting out of the Humvee to take the photo), he has a heart and a conscience, and therefore couldn't rationalize away his part in killing the Iraqi boy, no matter how unintended. In one sense, Mike tries to be like a David who faces the monster Goliath of war.<br /><br />But that's the conventional view. The much more disturbing one is that Mike's downfall is rooted in the fact that he himself has become a monster, no matter how unintended. And, sadly, isn't Mike really a stand in for us? In the Valley of Elah the roles have been reversed and America has become the bad guy in some crazy unintended way. Notice that America is clearly the Goliath in power compared to a bunch of rag-tag Iraqis, no matter how murderous some of their intent. Yet we are felled by a small Iraqi boy's fearless stand (why didn't he just run out of the road?!), the boy's implied recrimination shooting for Goliath's heart instead of his head - no less deadly for that.<br /><br />A fine and decent people are brought low, their best motives twisted around and perverted until they find themselves inflicting barbarity they never thought was possible, just like the father in the movie who can't believe until the end that his son's comrades could be culpable. That's why the father hangs the US flag up-side-down, making the universal distress call: something's gone seriously wrong and we need any help we can find to get out of our Valley of Elah.<br /><br />The powerful thing about this movie is that we are propelled seamlessly if uncomfortably back and forth across these two understandings of who is David and who is Goliath. The reverberations continue for a long time.