Dit heb ik gisteravond net op TCM gezien. Er zitten een paar momenten in, maar over het geheel genomen duurt het lang. Stoler als Martha heeft een eerste scène waarin ze ontslag neemt/ontslagen wordt die van onschatbare waarde is en als haar moeder haar de schuld in de schoenen schuift... dat klinkt alsof het zo hoort in het leven van iemand die katholiek is opgevoed. Maar naarmate het verhaal vordert en de lichamen zich opstapelen, krijgt de film een John Waters-gevoel (d.w.z. een moeder uit een serie). Er zijn scènes die zich voordoen als komedie, terwijl ze tragisch zouden moeten zijn: de scènes bij het meer/picknickplek waar onze grote LOON probeert zichzelf te verdrinken, maken een eind aan elke schijn van dramatische spanning. In scènes die zich afspelen in de slaapkamers die Martha deelt met de niet-wetende, toekomstige bruiden, is er een <0xE2><0x80><0x93>' 'Gooi Mama uit de trein' <0xE2><0x80><0x93> gevoel voor hen dat de vraag oproept waarom een van de aanstaande bruiden zelfs maar instemt met Martha's afschuwelijke gedrag. Laat staan dat ze de door Martha aangeboden pillen slikt!<br />De laatste tien minuten van de film vormen een dramatische verlossing, als het verhaal eindelijk de beste volgorde aanneemt en Martha de moorden (moeder en kind) regisseert die uiteindelijk het weerzinwekkende verhaal zullen afsluiten. De film is vreselijk gefotografeerd en de geluidsopname is de slechtste van alle films die ik op IMDb heb bekeken.
Just caught this last night on TCM. It's got some moments, but overall it drags. Stoler as Martha has an early scene where she quits/is fired that's priceless and when her mother plays the guilt card on her ... that rings as true to life for anyone raised Catholic. However, as the story progresses and the bodies rack up the film takes on a John Waters-feel (i.e.- Serial Mom). There are scenes that play like comedy when they should be tragic: the lake/picnic scenes w/ our main LOON trying to drown herself stops any pretense to dramatic tension in it's tracks. In scenes that take place in the bedrooms that Martha shares w/ the unknowing, prospective brides there's a "Throw Momma From The Train"-feel to them that begs the question why any of the brides-to-be even puts up w/ Martha's awful behavior. Let alone swallow pills pro-offered by Martha!?!<br /><br />There's some dramatic redemption towards the last ten minutes when the story finally delivers the best sequence as Martha orchestrates the murders (mother and child) that will eventually close the grisly story. The film is terribly photographed and the sound recording is the worst of any film I've reviewed on IMDb.