Net als in STRIPES (1981; zie elders in dit boek), was ik te jong om deze volwassen komedie te verfilmen, die tegenwoordig het bekendst is vanwege het feit dat de voormalige acteur Howard als assistent-regisseur werkte en Michael Keaton een sterrenrol bezorgde. Om eerlijk te zijn sta ik nogal ambivalent tegenover Howards zogenaamde talent als filmer: hij is uitstekend in staat tot luchtige, levensbevestigende komedies zoals deze, SPLASH (1984) en COCOON (1985), maar helaas is hij er niet in geslaagd serieuzere onderwerpen aan te snijden. Hoe dan ook, dit was in elk geval een veelbelovend begin: een originele, zij het niet helemaal geloofwaardige premisse, waarin twee personeelsleden van het mortuarium (de zachtaardige Henry Winkler, Howards ex-vriend uit zijn tv-serie HAPPY DAYs, en de charismatische Keaton) besluiten hun letterlijk inerte dienstverband om te zetten in een bloeiende callgirlbusiness! De ongeremde uitbundigheid die hij hier tentoonspreidt kan ertoe hebben geleid dat hij de titelrol kreeg in BEETLEJUICE (1988), maar het komt niettemin over als in wezen overdreven; Winkler daarentegen, die mijlenver verwijderd is van zijn iconische en uiterst zelfverzekerde Fonzie-personage, is geweldig, en hij wordt gekoppeld aan Shelley Long (van CHEERS, een andere bekende tv-actrice die probeert in te breken in films) als de callgirl die door klanten wordt misbruikt (nadat haar pooier flamboyant is 'geexecuteerd') en troost zoekt in de armen van buurman Winkler (die verloofd is met een neurotische vrouw die door strenge ouders wordt gedomineerd). Ondanks alle verknipte toestanden (zoals feestjes in mortuaria, exhibitionisme in de rechtszaal en exclusieve seksclubs) blijkt de film over het algemeen aangenaam en onderhoudend, al is hij soms wat langdradig (106 minuten). Het gevolg is dat er in de loop der jaren een heleboel gelukkige momenten zijn (niet in de laatste plaats een vroege uitvoering van het nummer 'That's What Friends Are For' van Burt Bacharach/Rod Stewart) in situaties (met als uitsmijter een scène waarin Winkler wordt achternagezeten door een loslopende hond in de gangen van zijn appartementengebouw) en dialogen (vooral wanneer Winkler in de gevangenis belandt en wordt lastiggevallen door een moordlustige celgenoot, die hem sarcastisch bedankt omdat hij het hem mogelijk heeft gemaakt kennis te maken met de zoon van Peter Lorre!). Joe Spinell heeft tegen het einde een kleine rol als de slijmerige manager van het chique bordeel waar Long naartoe verhuist nadat haar relatie met Winkler is verbroken; Keaton werkt toevallig in dezelfde tent als een handdoekenjongen (! Terwijl de eerste haar volgt om de moed te verzamelen om eindelijk zijn liefde te uiten. Tussen twee haakjes, tijdens de scène van het feest-in-het-mortuarium kunnen we een glimp opvangen van een Kevin Costner van voor de film!
Like STRIPES (1981; see review elsewhere), I was too young to catch this adult comedy  best-known today for being former actor Howard's sophomore directorial effort and for providing Michael Keaton with a star-making role. To be honest, I am rather ambivalent towards Howard's supposed talent as a film-maker: well-suited to light-hearted, life-affirming fare such as this, SPLASH (1984) and COCOON (1985), he has regrettably failed to convince when tackling more serious subjects. Anyway, this was certainly an auspicious beginning: an original, if not exactly credible, premise wherein two morgue attendants (mild-mannered Henry Winkler  Howard's ex-buddy from his HAPPY DAYS TV series  and charismatic Keaton) decide to turn their literally inert shift into a booming call-girl business! Keaton's uncontained exuberance here may have lead to his getting the title role in BEETLEJUICE (1988) but nonetheless comes across as essentially overstated; Winkler though, miles away from his iconic and ultra-confident Fonzie character, is wonderful and he is matched by Shelley Long (of CHEERS fame, hence another established TV performer trying to break into movies) as the call-girl abused by customers (after her pimp is flamboyantly 'executed') who seeks comfort in the arms of neighbor Winkler (himself engaged to a neurotic woman dominated by strict parents). For all the seediness on display (involving partying in morgues, courtroom exhibitionism and exclusive sex clubs), the film proves a generally agreeable and entertaining ride  faltering only on occasion due to overlength (106 minutes). Consequently, there are plentiful felicities throughout (not least an early rendition of the Burt Bacharach/Rod Stewart song "That's What Friends Are For") in the way of situations (notably a running-gag involving Winkler being chased by a hound let loose in the corridors of his apartment building) and dialogue (particularly when, ending up in prison and being accosted by a murder-happy cellmate, Winkler sarcastically thanks Keaton for having made possible his acquaintance with Peter Lorre's son!). Joe Spinell has a small role towards the end as the slimy manager of the swank brothel to which Long relocates after her association with Winkler and Keaton is disrupted: the latter happens to work at the same joint as a towel-boy(!), while the former follows her there on summing up the courage to finally express his love. By the way, a pre-stardom Kevin Costner can be glimpsed during the party-in-the-morgue sequence!