Sommige andere recensenten schijnen te denken dat Woody Allen zijn inspiratie voor Radio Days uit buitenlandse bronnen heeft gehaald. Ik denk dat zijn eigen jeugd, net als de mijne een halve generatie later, het enige was wat hij nodig had, en om nog meer invloed te krijgen moet hij net als ik hebben geluisterd naar het radiogebrabbel van Jean Shepherd op WOR Radio in die tijd.<br />Met de rol van de jonge Seth Green als de hoofdpersoon en de jonge Allen uit zijn jeugd, was dit het begin van een hele reeks eigenzinnige rollen die hij tot op de dag van vandaag heeft gespeeld. Allen heeft een goed oog voor details en plaatsen die sinds zijn jeugd niet veel zijn veranderd. Het enige verschil is dat hij de Rockaways gebruikte in plaats van Brooklyn, omdat het uiterlijk nog steeds hetzelfde is, althans in 1987. Eén ding was zeker niet veranderd: het olifantenhuis in de dierentuin van Prospect Park waar de jonge Seth Green en zijn ouders Michael Tucker en Julie Kavner een ontmoeting hebben met een van de Quiz Kids en zijn ouders. Een alles bij elkaar onbevredigende ervaring voor iedereen.<br />De film heeft geen plot om het zo maar te zeggen, het is gewoon een verzameling verhalen van vlak voor de Tweede Wereldoorlog en de Amerikaanse intrede in de Tweede Wereldoorlog. Het was het hoogtepunt van het Amerikaanse radio-amusement waar je alleen maar verbeelding nodig had. De radio heeft de jonge Green/Allen ook op directe en subtiele wijze beïnvloed. De televisie werd voor het eerst commercieel populair in 1947, het jaar waarin ik mijn aardse debuut maakte. Maar Allens jeugd werd beïnvloed door de radio. Je kon alles geloven als de acteurs maar goed genoeg waren. De jonge meneer Green geloofde dat Wallace Shawn een superheld was vanwege de radio.<br />De techniek van de film lijkt op die van _The Christmas Story_ van Jean Shepherd en zijn monologen over _WOR_ waren precies als _Radio Days_, niet meer dan een verzameling losse verhalen over de dingen die Shepherd zich herinnerde uit zijn jeugd in het Midwesten van Hammond, Indiana. Alleen door de joodse humor van Woody Allen onderscheidt het zich van een radioprogramma van Jean Shepherd waar een film van wordt gemaakt.<br />Woody speelde zijn film goed, maar mijn absolute favoriet was Dianne Weist als zijn verliefde Tante Bea, die voorbestemd was om een oude vrijster te worden, net als een andere Tante Bea van de televisie. De arme vrouw was verliefd op de liefde en had voortdurend verkering met een stelletje losers dat nooit echt tot bloei kwam.<br />Als je een fan bent van Jean Shepherds nostalgische humor en The Christmas Story, zul je Radio Days geweldig vinden. Je hoeft echt niet joods te zijn.
Some other reviewers seem to think that Woody Allen got his inspiration for Radio Days from foreign sources. I think his own childhood, similar to mine a half a generation later, was all he needed and for any further influence, he must have listened as I did to the radio ramblings of Jean Shepherd on WOR Radio back in the day.<br /><br />With the casting of young Seth Green as the protagonist and childhood Allen this was the start of a whole series of quirky roles he's played right up to this day. Allen has a good eye for detail and places that haven't changed too much since he was a child. The only difference is that he used the Rockaways instead of Brooklyn because the appearance is still the same or at least in 1987 it was. One thing that certainly hadn't changed was the elephant house at the Prospect Park Zoo where young Seth Green and his parents Michael Tucker and Julie Kavner meet one of the Quiz Kids and his parents. An all together unsatisfactory experience all around.<br /><br />The film does not have any plot so to speak, it's simply a collection of stories from just before World War II and American entry into World War II. It was the height of American radio entertainment where all you needed was imagination. Radio as we see influenced young Green/Allen in direct and subtle ways as well. Television first became commercially popular in 1947 the year I made my earthly debut. But Allen's childhood was influenced by radio. You could believe anything if the actors were good enough. Young Mr. Green believed that Wallace Shawn was a superhero because of the radio.<br /><br />The technique of the film is like Jean Shepherd's The Christmas Story and his monologues on WOR were exactly like Radio Days, just a collection of loose ramblings about the things that Shepherd remembered from his childhood in the Midwest of Hammond, Indiana. Only the Jewish humor of Woody Allen makes it distinct from a Jean Shepherd radio show being made into a film.<br /><br />Woody cast his film well, but my absolute favorite was Dianne Weist as his lovelorn Aunt Bea, destined to be a spinster like another Aunt Bea from television. The poor woman was in love with love and constantly dating a real collection of losers that never quite cut the mustard.<br /><br />If you are a fan of Jean Shepherd's nostalgic humor and The Christmas Story, you will love Radio Days. You don't have to be Jewish, honestly.