Brigitte heeft nu het virus in haar bloed dat haar zus Ginger in de eerste film vernietigde. Dus om te voorkomen dat ze in het beest verandert, injecteert ze monnikenbloed in haar lichaam, maar na een overdosis wordt ze wakker in een revalidatiekliniek. Waar ze nu zo aan de stroop gehecht is geraakt dat de effecten van de vloek zich in haar beginnen te transformeren. Van de fysieke naar de mentale attributen. Maar haar staart is ook die van een mannelijke weerwolf die met haar wil paren, en Ginger houdt haar in de gaten door haar geest te kwellen.<br />Ik herinner me dat ik, toen ik 'Ginger Snaps' oppakte, een andere middelmatige of ondergemiddelde weerwolffilm verwachtte. Goh, ik had het mis! Net als 'Dog Soldiers' was het meer dan goed en voegde het wat nieuw leven toe aan de jammerende subgenre. En ik kan tot mijn genoegen zeggen dat het weer werkte in dit monsterlijke vervolg en dat ik deze aflevering eigenlijk een beetje meer uitdiepte, hoewel dat pas gebeurde in de vertragingssequenties waarbij ik me in een huis moest verstoppen. Het zou ook geweldig zijn geweest om Katharine Isabelle meer als Ginger te zien, maar je kunt het niet helemaal je eigen gang laten gaan, denk ik. Ik verwachtte niets ongelooflijk bijzonders, maar er moesten wel grote gaten worden opgevuld en we kennen allemaal de wet van de afnemende meeropbrengst. Nou, dit vervolg houdt die trend ver weg en doet dat niet.' Niet dat het afwijkt van het grillige en excentrieke karakter van zijn voorganger, maar het versterkt het juist met een zeer morbide en kil aandoende aantrekkingskracht. Het is deprimerend tot op het bot, maar ik krijg altijd een kick van films die zo'n soort sfeer creëren! Hoewel de oorspronkelijke verjongingskuur bestond uit de warme, natuurlijke relatie tussen de personages, vooral tussen Bridget en Ginger, maar ook met de ouders. Vanwege de deprimerende sfeer van het vervolg mist het de hartzeer van de afschuwelijke gebeurtenis die de zussen in de eerste film nog dichter bij elkaar bracht. Ook mist het de zeer pijnlijke karakteristieke interacties tussen de zussen. Hoewel, als je zegt dat ze hier wel wat tijd op het witte doek doorbrengen, bedoel je dat in kleine doses, dus met veel minder impact.<br />De plot neemt je in beslag, wat niet veel nieuw terrein aansnijdt zoals in het origineel, maar nog steeds genoeg honger opwekt om het te laten lijken op de meeste andere horrorfilms van de afgelopen tien jaar, maar ook een nieuwe dimensie aan het verhaal toevoegt. Net als in de eerste film, en zoals veel recensenten hebben geschreven, is het een metafoor voor het leven van een puber, van angst, drugs en seks. Maar deze cocktail is vermengd met een verfrissende wending die te maken heeft met de weerwolfmythologie, waardoor het metafoorgedeelte van dit alles naar voren komt. Het vlotte scenario houdt goed stand en het verhaal gaat vrij snel verder als er genoeg opwinding is en de wendingen zijn verre van gemakkelijk te ontdekken. De structuur van dit verhaal is in geen geval voorspelbaar! Het eigenlijke einde was best slim, maar voelde vreemd aan en gaf me een beetje een onbevredigd gevoel. Het redigeren was al snel scherp en krachtig. Het herneemt ook de soepele productie van die van het origineel, maar het ziet ernaar uit dat er hier meer aan te pas is gekomen. Dat komt vooral doordat de special effects en weerwolfontwerpen deze keer veel beter waren en de aanvallen hartelozer en bloediger waren. De geïsoleerde setting werd goed gebruikt met zijn koude winterse achtergrond en somber ontzag. De actie mocht dan de doorslag geven in dit vervolg, maar dat gold ook voor de soundtrack, die zichzelf in vuur en vlam zette met de gothic en spookachtige melodieën die het origineel zo geweldig maakten. Het vrolijke tempo van de soundtrack hield de stemming erin. De spookachtige geluidseffecten werkten zich ook de film in en het was moeilijk om de dreunende vibraties erbuiten te houden. Het uit-en-te-nastilistische camerawerk ontwikkelt een paar inventieve shots. De regie van Brett Sullivan is voortreffelijk en hij scherpt zijn vaardigheden nauwkeurig aan, maar hij voegt zoveel spanning en spanning toe aan de film. De uitvoeringen waren schitterend. Emily Perkins komt hier uit de schaduw van Katharine Isabelle en ze maakte er het beste van door een overtuigende voorstelling af te leveren. Tatiana Maslany als het spook, een van de kinderen in de kliniek, zorgt voor de humor in de film, en Eric Johnson is net zo uitschot als een van de werknemers in de kliniek. Katharine Isabelle geeft een paar kleine, maar toch effectieve glimpen van de film te zien en voegt er een paar voice-overs aan toe. Deze productie is absoluut een stap verder gegaan.<br />Na twee waardige weerwolffilms vraag ik me af of de filmmakers deze winnende formule kunnen herhalen in hun derde film van de serie _Ginger Snaps Back: The Beginning_ (2004) of dat hij met een klap weer op aarde zal vallen. Het vervolg is op en top het origineel en beslist de moeite waard. 'Ik moet je vragen of je het origineel hebt gezien.'
Brigitte now has the virus in her blood that destroyed her sister Ginger in the first film. So to prevent herself from changing into the beast she injects monksblood into her system, but after an overdose she wakes up in a rehabilitation clinic. Which now she has become so attached to the syrup and without it, the affects of the curse starts to transform within her. From the physical to the mental attributes. But also on her tail is that of a male werewolf who wants to mate with her and Ginger is keeping a tab on her by haunting her mind. <br /><br />I remember when I picked up 'Ginger Snaps' I was expecting another mediocre or below-average werewolf flick. Gosh, I was wrong! Just like 'Dog Soldiers' it was more then good and added some new life to the whimpering sub-genre. And I'm happy to say it worked out again in this monstrous sequel and I was actually digging this one a tad more, though that was up until the stalling sequences involving hiding out in a house. It would've been great to see more Katharine Isabelle as Ginger too, but you can't have it all your own way I guess. I wasn't expecting anything incredibly special, but it did have big boots to fill and we all know the law of diminishing returns. Well, this sequel keeps far away form that trend and doesn't lean away from the quirky and offbeat nature of its predecessor, but it actually enhances it with a very morbid and cold-hearted appeal. It's depressing to the bone, I but I get kick out of any films that create this sort of tone! Though what made the original rejuvenating was that it had warm and natural relationships between the characters, especially between Bridget and Ginger, but also with the parents. Because of the sequel's depressing vibe, it does lack the heartache of the horrifying matter that drove the sisters even closer in the first film. Also it sorely does miss the characteristic interactions between the sisters. Although saying that they do share some screen time here, but only in small doses meaning far less impact. <br /><br />The plot is an absorbing one, which doesn't break a whole lot of new ground like the original, but still comes up with enough hunger to set it out from most other horror flicks of the last decade, but also adding another dimension to the tale. Just like in the first film and like many reviewers have painted it's a metaphor for adolescent life, from angst, drugs and sex. But this cocktail is mixed with a refreshing twist involving the werewolf mythology, introducing the metaphor part of all of this. The snappy script holds up well and the story moves along pretty quickly with enough excitement initiated and the twists are far from easy to detect. No way is this story's structure predictable! The actual ending was kind of clever, but felt odd and left me feeling a little unsatisfied. The editing was swiftly sharp and potent to the pacing. It also recaptures the slickly handled production of that of the original, but it looks like it had more to work with here. That's especially because the special effects and werewolf designs were vastly better this time around and the attacks were more callous and bloodier. The isolated setting was made to great use with its cold wintry backdrop and gloomy awe. The action might have up the ante in this sequel, but so did the soundtrack by igniting itself with the Gothic and haunting tunes that made the original great. The upbeat tempo of the soundtrack bounds the mood. The spectral sound effects also worked its way into the picture and it was hard to shut out its thumping vibration throughout. The out-and-out stylistic camera-work sinuously develops some inventive shots. The direction by Brett Sullivan is above par and he hones down his skills with preciseness but adding such tautness and tension to the picture. The performances were magnificent. Emily Perkins comes out of the shadow of Katharine Isabelle here, and she made the most of it by turning in a convincing performance. Tatiana Maslany as Ghost one of the kids in the clinic provides on the humour side of things and Eric Johnson is perfectly scummy as one of the workers at the clinic. Katharine Isabelle makes some small but yet effective glimpses and adds in with some voice-overs. This production most definitely went one step bigger.<br /><br />After two worthy werewolf films, I wonder if the film makers can repeat this winning formula in their third flick of the series Ginger Snaps Back: The Beginning (2004) or will it come crashing back to earth with a thud. The sequel is very much on par with the original and definitely well worth the look. Actually I would say it's a must-see if you seen the original.