Hoewel ik genoot van de eerste paar delen, begon ik me langzaam maar zeker een beetje ongemakkelijk te voelen. Met zulke sentimentele schrijvers als Dickens is het moeilijk te zeggen wanneer je kritiek hebt op de regisseur en wanneer op de auteur, en ik vind het bijna onmogelijk om ze uit elkaar te houden bij mijn evaluatie van dit miniboek. Dit komt het beste naar voren helemaal aan het eind, wanneer alle losse eindjes eindelijk zijn opgelost. Wat een afknapper! Hoewel ik genoot van de vorige delen, voelde ik me in het laatste volkomen bedrogen. Dat is deels de schuld van Dickens, maar een deel van de schuld ligt ook bij de regisseur. Gedurende de hele mini-serie heeft hij de opvallende neiging gehad zich te concentreren op wat er goed zou uitzien in plaats van op wat er dramatisch goed zou werken. Nu ben ik dol op mooie films, maar toen ik het einde naderde, werd het me allemaal een beetje te veel: de voorspelbare overgangen tussen de hogere en de lagere maatschappij, de overdreven dramatische decors (Bella Wilfer voor haar huisje in de laatste aflevering), de gekunstelde overgangen tussen de scènes. Aan de andere kant was het acteren goed.<br />Alles bij elkaar een magere 8 uit 10 (want voor wat mogelijk is in dit genre, bekijk de eersteklas mini-mini- _Vrouwen en dochters_ (1999), geregisseerd door Nicholas Renton. Aan de andere kant is Elizabeth Gaskell het meer met me eens dan Dickens).
Although I enjoyed the first few installments, slowly but surely a slight feeling of discomfort came over me. With such sentimental authors like Dickens it is difficult to know when you are criticising the director and when the author, and I find it almost impossible to keep them apart in my evaluation of this mini. This comes out best at the very end when all the loose threads are finally resolved. What a bummer! Eventhough I enjoyed the previous installments I felt completely cheated in the last. This is partly Dickens' fault, but some blame is due to the director as well. Throughout the mini he has displayed a marked tendency to concentrate on what would look good rather than on what would work well dramatically. Now I am al for pretty pictures, but as I was approaching the end it just all became a bit too much: the predictable switches between high and low society, the over-the-top staged settings (Bella Wilfer in front of her cottage in the last installment), the stilted switches between scenes. The acting on the other hand was good. <br /><br />All in all, a bare 8- out 10 (for what is possible in the genre see the first rate mini _Wives and Daughters_ (1999) directed by Nicholas Renton. Then again, Elizabeth Gaskell agrees with me more than Dickens does).