Alweer zo'n typisch Mills & Boon-onderzoek naar de onfortuinlijke liefdesrelatie tussen de'verraderkoning' (Edward VIII... David voor de familie) en zijn Amerikaanse minnares, maar deze keer was het allemaal een beetje eenzijdig en een beetje slap.<br />Wallis Simpson was een vrouw met een twijfelachtig karakter en een gehavend verleden. De suggestie dat ze een hoer in een Chinees bordeel was geweest, was ongetwijfeld pure fictie, maar het gevoel dat (zoals in de film werd geciteerd) 'er geen rook is zonder vuur' gaf de algemene consensus van die dag (hoewel er een zekere sympathie was voor Edwards hachelijke situatie) dat de vrouw van zijn keuze geen koningin moest worden. Hoewel ze duidelijk niet zo zwart was als de media haar in die tijd afschilderden, was ze beslist een vrouw van de wereld, en ik geloof geen moment dat ze niet echt van plan was Edwards gemalin te worden. Als ze van het begin af aan had geweten dat ze nooit koningin zou worden, betwijfel ik of de romance de afstand ooit zou hebben overbrugd. Zoals het was, en dat moet ik haar nageven, hield het toekomstige huwelijk (zo niet de hartstocht) stand, maar zij beleefde het in teleurstelling en desillusie, en nadat hij alles had opgegeven en het hele Britse Rijk in beroering had gebracht, had ze waarschijnlijk het gevoel dat ze hem niet kon verlaten. Hoe dan ook, ze is misschien geen koning.' Maar zoals iedereen weet, veranderde het sprookje in een zinloos, omslachtig bestaan, met inbegrip van een hoopvolle samenzwering met de nazi's (in het bijzonder met Von Ribbentrop, een goede vriend van mevrouw Simpson) die Edward weer op de troon wilde zetten als marionettenkoning, om te voorkomen dat Groot-Brittannië zich zou bemoeien met de gemene plannen van Hitler in Europa. Ik vraag me af hoe de wereldgeschiedenis zou zijn veranderd als het plan was geslaagd.<br />Het lijdt geen twijfel dat Edward en Wallis met dit doel sympathiseerden, en zelfs voor hun huwelijk hadden ze allebei vrienden in het naziregime, en bewondering voor het regime, en hij vooral voor alles wat Duits was.<br />Gezien Winston' In zijn antinazistandpunt had Churchill tot mijn verbazing het voorgenomen huwelijk gesteund, maar misschien had hij, omdat hij in die tijd nog in zijn 'wildernisjaren' zat, zijn eigen agenda in gedachten gehad. Het grootste deel van het Britse establishment moet echter buitengewoon nerveus zijn geweest.<br />Afgezien van de feitelijke constitutionele crisis, die natuurlijk de voornaamste zorg was, geloof ik dat deze onderliggende factor een van de onuitgesproken bezwaren tegen het huwelijk was, en de reden waarom het paar uiteindelijk naar verre oorden werd verbannen. Bezwaren ten aanzien van Wallis' achtergrond, haar scheidingen, haar buitenlandse nationalisme enzovoorts waren terecht, maar hadden overwonnen kunnen worden (tenzij ze rooms-katholiek was, wat niet het geval was) en laten we het zo houden. Als je het goed bekijkt, hebben de Britse koninklijke families al eeuwenlang met dergelijke situaties te maken. Maar met het oog op de toegenomen Europese spanningen en mogelijke en ophanden zijnde vijandelijkheden zou een potentiële nazi-collaborateur op zijn zachtst gezegd een beetje ongemakkelijk kunnen zijn. Dat Edward smoorverliefd was op de invloedrijke Wallis is goed gedocumenteerd, en een marionet zijn van een vrouw is één ding, maar een marionet zijn van een psychotische dictator is iets heel anders. Dus achteraf gezien was de troonsafstand misschien wel een zegen.<br />Natuurlijk waren geen van de verraderlijke en verraderlijke eigenschappen van 'Romeo' Windsor en 'Juliet' Simpson in deze ietwat banale en inferieure herhaling van 'Romeo' Windsor en 'Juliet' Simpson aan het licht gekomen. Edward & Mrs. Simpson', en waarom het ooit is gemaakt gaat mijn verstand te boven, maar als je een fan bent van 'Brief Encounter' of Barbara Cartland, zul je het waarschijnlijk prachtig vinden. En ik neem aan dat het de moderne generatie zal aanmoedigen om in de geschiedenisboeken te duiken.<br />De dialoog was traag en af en toe moeizaam en werd alleen maar voortgesleept door de ervaring van een indrukwekkende cast, waarvan de acteerprijzen naar Margaret Tysack als koningin Mary, de veterane Richard Johnson als Stanley Baldwin en de immer uitmuntende David Calder als een verfrissend gelijkende Churchill gaan.<br />Blijkbaar was Wallis Simpson niet zozeer haar schoonheid, maar haar charme. Het is triest om te zeggen dat een irritante Joely Richardson geen enkele charme uitstraalde, en ook niet veel van haar acteertalent, en haar vreselijk gekunstelde Amerikaanse accent werkte op mijn zenuwen. (Waarom had er geen Amerikaan voor de rol in aanmerking kunnen komen? Lijkt me logisch.) Stephen Campbell Moore als de ongelukkige en belegerde prins zag er tijdens het grootste deel van de ceremonie zo houterig en lusteloos uit dat ik niet eens zeker wist of hij de troonsafstand wel zou halen, laat staan de bruiloft. Maar tegen het eind leefde hij een beetje op.<br />Toen ik de voorvertoning van deze productie en het onderwerp ervan zag, dacht ik: 'O god, niet weer', maar toen bedacht ik dat het misschien een ander licht op de gebeurtenissen zou werpen. Dat deed het niet. Niettemin worstelde ik me er dapper doorheen, maar over het geheel genomen werd de verveling van dit overtreden verhaal alleen maar verlicht door de reclame-uitbarstingen en natuurlijk door het slot.<br />Ik hoop dat dit het einde is, want er is zeker genoeg gezongen van het hele treurige lied, over deze zielige kleine Merryman en zijn Maagd. Toevallig werd Edward niet echt gemist. Koning George VI (Bertie voor de familie) was, in tegenstelling tot Edward, geliefd bij iedereen en zonder hem zouden we de huidige koningin niet hebben gehad.<br />Ik moet eindigen met te zeggen dat mijn vader altijd trots een 'Windsor'-knoop in zijn stropdas droeg. Vanaf de dag van Edwards geboorte. Na zijn troonsafstand droeg hij nooit meer zo'n knoopsgat, en zijn latere opmerkingen over de echte Wallis en Edward zijn niet voor herhaling vatbaar.<br />NB. Eduncan-1 is verkeerd ingelicht. Ernest Simpson was in Amerika geboren, Brits genaturaliseerd, maar zeker niet Engels. Eduncan-1 zou ook zijn feiten goed moeten hebben.
Yet another Mills & Boon type foray into the unfortunate love affair between the "traitor king" (Edward VIII...David to the family) and his American paramour, but this one was all a bit one-sided and wishy-washy.<br /><br />Wallis Simpson was a woman of questionable character and a chequered past. The suggestion bandied about that she had been a whore in a Chinese brothel, was I'm sure pure fiction, but the feeling that (as quoted in the film) "there's no smoke without fire", gave impetus to the general consensus of the day (although there was a certain popular sympathy with Edward's predicament), that the woman of his choice should not become queen.<br /><br />Although obviously not as black as the media of the time painted her, she was certainly a woman of the world, and I don't believe for a moment that she hadn't really got designs on becoming Edward's consort. If she had known at the outset that she would never become queen, I doubt if the romance would ever have gone the distance. As it was, and I suppose to her credit, the future marriage (if not the passion) did last, but she lived it in disappointment and disillusionment, and after him giving up everything and bringing the whole British Empire into turmoil, probably felt she couldn't leave him. Anyway, she may not be a king's consort, but she had gained a certain status, and wealth. And who knows...? But as everyone does know, the fairy tale turned into a pointless, roundabout existence, including a hopeful collusion with the Nazis, (in particular von Ribbentrop, a close friend of Mrs Simpson) who wanted to put Edward back on the throne as a puppet king to prevent any interference from Britain to Hitler's nasty little designs in Europe. I wonder how world history would have changed had the plan succeeded.<br /><br />There is no doubt that Edward and Wallis were sympathetic to this aim, and even before their marriage they both had friends in, and an admiration for, the Nazi regime, and he especially for everything German.<br /><br />Given Winston's anti-Nazi views, Churchill surprisingly had supported the intended nuptials, but maybe as he was still in his "wilderness years" at the time, could have had his own agenda in mind. However, the bulk of the British Establishment must have been extremely jittery.<br /><br />Apart from the actual Constitutional crisis, which of course was the primary concern, I believe this underlying factor was one of the unsaid objections to the marriage, and why the couple were eventually exiled to far off domains. Objections due to Wallis's background, her divorces, her foreign nationalism etc., were valid, but could have been overcome (unless she was a Roman Catholic, which she wasn't) and let's face it, the British royal families have been dealing with situations like that for centuries. But in view of increased European tensions and possible and impending hostilities, a potential Nazi collaborator on the throne could have been a little awkward to say the least. That Edward was besotted with the influential Wallis is well recorded and being a puppet on a woman's string is one thing, but to be the puppet of a psychotic dictator is quite another. So in hindsight, the abdication was perhaps a blessing in disguise.<br /><br />Of course, none of the treacherous and treasonable qualities of "Romeo" Windsor and "Juliet" Simpson were shown to any great extent in this somewhat insipid and inferior re-telling of "Edward & Mrs Simpson", and why it was ever made is beyond me, but if you're a fan of the likes of "Brief Encounter" or Barbara Cartland, you'll probably love it. And I suppose it might just encourage the modern generation to delve into the history books.<br /><br />The dialogue was slow and laboured at times and was only dragged along by the experience of an impressive cast, of which the acting honours have to go to Margaret Tysack as Queen Mary, the veteran Richard Johnson as Stanley Baldwin, and the ever excellent David Calder as a refreshingly look-alike Churchill.<br /><br />Apparently the main attribute of Wallis Simpson was not so much her beauty, but her charm. Sad to say an irritating Joely Richardson exuded no charm whatsoever, nor for that matter, very many of her acting skills either, and her terribly contrived American accent grated on the nerves. (Why couldn't an American have been awarded the part? Seems logical to me.) Stephen Campbell Moore as the love-lorn and beleaguered prince looked so wooden and listless throughout most of the proceedings, that I wasn't sure he'd even make it to the abdication, let alone the wedding. However, he livened up a bit towards the end.<br /><br />When I saw the preview on this production and its subject matter, I thought "Oh Lord, not again", but then considered that maybe it would shed a different light on the events. It didn't. Nevertheless I struggled gamely through it, but overall the boredom of this over-trodden story was only relieved by the commercial breaks, and of course it's conclusion.<br /><br />I hope this is the end, for surely enough has been sung of the whole dismal song, about this sorry little Merryman and his Maid. As it happened Edward was not really missed. King George VI (Bertie to the family), unlike Edward, was loved by everyone, and without him we wouldn't have had the present queen.<br /><br />I must conclude by saying that my father used to proudly wear a "Windsor" knot in his necktie. From the day of Edward's abdication he never wore that style of knot again, and his subsequent comments on the real Wallis and Edward are unrepeatable.<br /><br />NB. Eduncan-1 is misinformed. Ernest Simpson was American-born, naturalised-British, but certainly not English. Eduncan-1 should also get his facts right.