Ik heb sb net weer bekeken <0xE2><0x80><0x93> drie keer <0xE2><0x80><0x93> de afgelopen week, misschien wel voor de honderdste keer.<br />De film is vrijwel vlekkeloos, IMHO. (Afgezien van de afleidende schaduw van de camera op de rug van William Holden als hij naar Norma's bed loopt om haar 'Gelukkig Nieuwjaar, Norma...' te wensen, een technische fout die ik nooit heb begrepen: waarom werd de beweging niet opnieuw belicht en opnieuw opgenomen, aangezien al het andere in de film perfect is?) Maar wat me blijft achtervolgen is Swansons vertolking. Haar zwijgende 'theatrale gedoe' valt altijd op. Toch zijn er een paar momenten van volkomen eigentijds 'naturalisme' die laten zien dat ze precies wist wat ze deed als actrice (en Wilder als regisseur).<br />Haar lieflijkheid in haar 'badende schoonheid' '... is zo bekoorlijk dat je haar sexappeal en warmte (een ogenblik) volledig begrijpt. Als ze om zijn gelijke vraagt (om een snor voor haar Chaplin-imitatie) en Holden vraagt zijn ogen te sluiten ('Sluiten!' <0xE2><0x80><0x93> het 'Sluiten!' is duidelijk een improvisatie die zo echt en intiem is dat hij bijna onmiddellijk verloren gaat in de macabere opeenvolging die volgt <0xE2><0x80><0x93> een en al flitsende ogen en vulkanische uitbarsting dat C.B. DeMille haar zelf niet heeft gebeld.<br /><0x3E> Kort daarna, in de veronderstelling dat ze 'Salome' voor DeMille zal maken, volgt de verbijsterende montage van Norma's 'Salome'. De foto's zijn gemaakt tijdens de marathon-schoonheidsbehandelingen ter voorbereiding op haar 'terugkomst'. Extreme close-ups van Swansons gezicht, zonder make-up, tonen een nog jonge, mooie vrouw met een smetteloze huid. Zelfs onder het vergrootglas, zelfs met de 'bezorgde' uitdrukking van Norma Desmond, is Swanson enkele ogenblikken adembenemend mooi. Ironisch genoeg moest ze voor de rest van de foto worden opgemaakt om er ouder uit te zien. Maar hier zien we een glimp van de echte Swanson bij 50-nogwat, en ze ziet er slechts een paar jaar ouder uit dan Holden.<br />Uiteindelijk, als Holden terugkomt en Swanson Betty Shaefer belt om haar de waarheid te vertellen over Joe Gillis, is Swanson in crème en 'vleugels'. om haar wangen en ogen glad te strijken <0xE2><0x80><0x93> een actrice die volkomen naakt is en geen ijdelheid kent.<br /><br />Ze speelt de hele scène 'naturalistisch' en in volledig contrast met haar theatrale 'ik ben groot. Het zijn de films die klein zijn geworden'-stijl.<br />Hier, in haar bed, door Holden gevangen en beseffend dat ze hem gaat verliezen, smeekt ze hem: 'Kijk me aan!' De wanhoop en hulpeloosheid, de kortstondige erkenning van de werkelijkheid als Norma haar angsten en onzekerheden erkent en bij Holden smeekt, zijn hartverscheurend. Swansons rol in de scène is verbazingwekkend moedig voor een actrice en diep geworteld in het personage.<br />Ten slotte, als Joe zijn spullen pakt om haar te verlaten en Swanson hem smeekt te blijven <0xE2><0x80><0x93> zijn bagage pakt en smeekt: 'Wat wil je? Geld?' <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> weer is haar spel emotioneel aan het opzwellen tot waanzin, maar toch even eigentijds als een Stanislavski-methode.<br /><br />Iedereen heeft de neiging zich Swansons overdreven gestileerde optreden te herinneren: toch zijn haar totale controle als actrice, haar naturalistische momenten en emotionele naaktheid, hoe vluchtig ook, iets om te aanschouwen.<br />Swansons optreden is waarlijk een van de verbazingwekkendste voorstellingen op film. Haar bereik hier is adembenemend.<br />--Kijk in de Chaplin-scène alleen naar haar overgangen, in één doorlopende take, van hartverscheurende komedie naar blinde woede. Geen scènes die je overspoelt. Verbazingwekkend.<br />--Ik heb Swanson live gezien in het Huntington Hartford Theatre in Hollywood, op Vine, aan het eind van de jaren zestig, in een toneelvoorstelling die speciaal voor haar was geschreven, genaamd 'Reprise'.<br />--Ik heb Swanson live gezien in het Huntington Hartford Theatre in Hollywood, op Vine, aan het eind van de jaren zestig, in een show die speciaal voor haar was geschreven, genaamd 'Reprise'.<br />--Ik heb Swanson live gezien in het Huntington Hartford Theatre in Hollywood, op Vine, aan het eind van de jaren zestig, in een show die speciaal voor haar was geschreven, genaamd 'Reprise'. Deze mierzoete komedie over een beroemde filmster die naar haar geboortestad terugkeerde, was niet bepaald een Tony-Award-winnende film. Maar vanaf het moment dat ze binnenkwam, bevond je je in de aanwezigheid van een groot actrice.<br />Ze was amper een meter vijftig lang en kwam meteen met een lijfelijke 'lijn' die vanaf dat moment de aandacht opeiste.<br />Haar optreden was verrukkelijk. Des te meer toen na de pauze het tweede bedrijf begon met haar personage dat een vraag-en-antwoordsessie hield in de plaatselijke Rotary Club.<br />Swanson liep de treden af en het echte publiek in, begroette 'oude vrienden' (de leden van het publiek van die avond), haalde herinneringen op aan haar carrière <0xE2><0x80><0x93> zelfs op de schoot van een man zitten en hem'sarren' omdat hij zich niet herinnerde wanneer ze 'afspraakjes' hadden gemaakt. Terwijl op een reusachtig scherm op het podium echte filmfragmenten van haar werden afgespeeld, klonken op het toneel echte filmfragmenten van haar.<br />Ze was buitensporig en meisjesachtig (ze liep op dat moment tegen de zeventig) en verrukkelijk, ze dreef de spot met zichzelf en haar 'karakter'-carrière.<br />Het was een briljant staaltje toneelkunst en een indrukwekkende openbaring van de 'echte' Gloria Swanson.<br />Audiences waren betoverd en onweerstaanbaar gecharmeerd van deze nog steeds oogverblindende maar nuchtere 'jonge kerel', meer dan vijftig jaar nadat ze de wereld voor het eerst stormenderhand had veroverd.<br />Swanson was het tegenovergestelde van Norma Desmond. Ze was betoverend, magisch, aanbiddelijk, en iedereen wilde haar mee naar huis nemen.<br />Eerlijk gezegd waren het misschien wel de enige twee andere live-voorstellingen die ik ooit heb gezien (en ik heb er honderden gezien) die zich konden meten met Swansons voorstelling. Alleen al het talent en het charisma van Maggie Smith in _Slatuce and Loveage_ en van Vanessa Redgrave in _Orpheus Descending_. Geloof het maar.<br />Niet elke acteur begrijpt het verschil tussen film en toneeloptreden, en evenmin kan elke acteur dat verschil verbaal en fysiek overbrengen (dit was vóór de tijd van de versterkte lichaamsmicrofoons). Swanson deed dat wel.<br />Ik zat in de eerste klas toen _Sunset Boulevard_ werd uitgebracht. Ik was in de twintig toen ik Swanson op het podium zag in _Reprise_ in Hollywood.<br />Je kon nog steeds de magie zien die haar tot het wereldwijde fenomeen had gemaakt dat ze in _stiltes_ was geweest. Je kon nog steeds de techniek zien die het publiek drie decennia later versteld deed staan met _Sunset Boulevard_. Je zou kunnen begrijpen waar Billy Wilder zijn tekst vandaan haalde: 'Ze was de grootste ster van allemaal.' Elke keer als ik naar SB kijk, denk ik: 'Dat was ze waarschijnlijk ook.'
I just watched SB again -- three times -- this past week, for perhaps the 100th time.<br /><br />The film is virtually flawless, IMHO. (Except for the distracting shadow of the camera on William Holden's back as he moves to Norma's bed to wish her, "Happy New Year, Norma . . . ," a technical flaw I've never understood: why wasn't the move re-lit and re-shot, since everything else in the film is perfect?) But what continues to haunt me is Swanson's performance. Her silent-screen "theatricality" is always remarked upon. Yet there are several moments of utterly contemporary "naturalism" that show she knew exactly what she was doing as an actress (and Wilder, as director).<br /><br />Her sweetness in her "bathing beauty" scene, where she recounts her days in the line with Marie Prevost and Mabel Normand, then leaps onto the sofa beside William Holden -- is so beguiling that you completely understand her sex appeal and warmth (for a moment). When she asks for his match (for a moustache for her Chaplin impression) and tells Holden to close his eyes, "Close 'em!" -- the "Close 'em!" is clearly an ad lib that is so real and intimate that it is almost instantly lost in the macabre sequence that follows -- all flashing eyes and volcanic eruption that C.B. DeMille himself hasn't phoned her.<br /><br />Soon afterward, believing she will be making "Salome" for DeMille, there is the astonishing montage of Norma's marathon beauty treatments in preparation for her "return." Extreme closeups of Swanson's face, without makeup, reveal a still-youthful, lovely woman with flawless skin. Even under the magnifying glass, even with the "worried" expression of Norma Desmond, Swanson is stunningly beautiful for a few moments. Ironically, for the rest of the picture, she had to be made up to look older. Yet here we get a glimpse of the real Swanson at 50-whatever, and she looks merely a few years older than Holden.<br /><br />Finally, the entire sequence when Holden returns to find Swanson phoning Betty Shaefer to tell her the truth about Joe Gillis, Swanson is in cold-cream and "wings" to smooth her cheeks and eyes -- an actress completely exposed and without vanity.<br /><br />She plays the entire sequence "naturalistically" and in complete contrast to her theatrical, "I AM big. It's the pictures that got small," style.<br /><br />Here, in her bed, caught by Holden, realizing she's going to lose him, she begs him, "Look at me!" The desperation and helplessness, the momentary admission of reality as Norma acknowledges her fears and insecurities and pleads with Holden, are heartbreaking. Swanson's playing in the scene is astonishingly courageous for any actress, and deeply true to the character.<br /><br />Finally, as Joe packs to leave her and Swanson pleads with him to stay -- grabbing his luggage and begging, "What do you want? Money?" -- again her playing is ratcheting up emotionally into madness, yet is still as contemporary as any Stanislavski method.<br /><br />Everyone tends to remember Swanson's over-the-top stylized performance: yet her total control as an actress, and her naturalistic moments and emotional nakedness, however fleeting, are something to behold.<br /><br />Swanson's is truly one of the most astonishing performances on film. Her range here is jaw-dropping.<br /><br />Watch her transitions in the Chaplin scene alone, in one continuous take, from heart-rending comedy to blind rage. No cutaways. Amazing.<br /><br />I happened to see Swanson live at the Huntington Hartford Theatre in Hollywood, on Vine, in the late sixties, in a stage show written especially for her, called "Reprise." This piece-of-fluff comedy about a famous movie star returning to her home town was hardly Tony-Award winning. But from her first entrance, you were in the presence of a great actress.<br /><br />Barely five feet tall, she swept in and immediately established a bodily "line" that commanded attention from then on.<br /><br />Her performance was delightful. Even more so when, after intermission, the second act began with her character giving a Q&A session at the local Rotary Club.<br /><br />Swanson walked down steps and into the actual audience, greeting "old friends" (that night's audience members), reminiscing about her career -- even sitting in a man's lap and "teasing" him for not remembering when they "dated" -- as real film clips from her silents played on a giant screen onstage.<br /><br />She was outrageous and girlish (she was approaching 70 at the time) and delightful, poking fun at herself and her "character's" career.<br /><br />It was a brilliant bit of stagecraft and an impressive revelation of the "real" Gloria Swanson.<br /><br />Audiences were captivated and irresistibly charmed by this still-stunning-looking yet down-to-earth "young fellow" -- over fifty years after she first took the world by storm.<br /><br />Swanson was the antithesis of Norma Desmond. She was entrancing, magical, adorable, and everybody wanted to take her home.<br /><br />Honestly, perhaps the only other two live theatrical performances I've ever seen (and I've seen hundreds) that could compare to Swanson's sheer talent and charisma were Maggie Smith in "Lettuce and Loveage" and Vanessa Redgrave in "Orpheus Descending." Believe it.<br /><br />Not every actor understands the difference between film and stage performance, nor can every actor deliver that difference vocally and physically (this was WAY before the days of amplified body mikes). Swanson did.<br /><br />I was in first grade when "Sunset Boulevard" was released. I was in my 20s when I saw Swanson onstage in "Reprise" in Hollywood.<br /><br />You could still see the magic that had made her the global phenomenon she had been in silents. You could still see the technique that astounded audiences with "Sunset Boulevard" three decades later.<br /><br />You could understand where Billy Wilder got his line: "She was the greatest star of them all." Every time I watch SB, I think: "She probably damned well was."