'The Third Man' van Carol Reed slaat op alle juiste snaren en ontwikkelt zich op zoveel verschillende niveaus dat het bijna onaanraakbaar wordt. Het heeft een ondertoon van duisternis die niet alleen opwindend is, maar ook huiveringen oproept. Het grijpt de kijker van het begin af aan en laat hem niet meer los. Het opent met Anton Karas' verbluffende citermuziek en lokt de kijker snel een wereld van kwaad en leugens binnen. Het verhaal is voor alle filmliefhebbers bekend: een pulpschrijver uit het Westen, Holly Martin (Joseph Cotten) wordt door een oude vriend van hem, Harry Lime (Orson Welles) uitgenodigd om na de oorlog naar Wenen te komen. De stad is verdeeld in Amerikaanse, Britse, Franse en Russische zones. De stad bestaat als een verbrijzeld restant van het verleden <0xE2><0x80><0x93> spookachtig en angstaanjagend, duister en mysterieus. Bij aankomst ontdekt Holly tot zijn afgrijzen dat zijn oude studievriend dood is <0xE2><0x80><0x93> midden op straat aangereden door een auto. Maar voor Holly kloppen de omstandigheden niet <0xE2><0x80><0x93> iedereen die bij het ongeluk betrokken was, was op de een of andere manier familie van Harry. Dus gaat Holly op zoek naar aanwijzingen, tot grote ergernis van de Britse officier Calloway (Trevor Howard), wiens naam door Holly vele malen in de film als Callohan wordt gebruikt. Limes ex-vriendin is toneelspeelster. ('Altijd komedie.') Ze vergezelt Holly gedurende de hele film, en we verwachten dat er een onderliggende romance zal opbloeien, maar dat gebeurt uiteindelijk niet <0xE2><0x80><0x93> een van de vele verrassingen van de film. Ik neem aan dat het een zonde zou zijn als ik zou verklappen hoe Harry Lime weer opduikt, of zelfs het feit dat hij weer opduikt (al weet ik zeker dat je inmiddels beseft dat Orson Welles in deze film speelt en dus in leven blijkt te zijn). Maar voor degenen die de film hebben gezien, herinneren we ons allemaal die verschrikkelijke scène waarin de kat miauwt, en plotseling verschijnt hij, met een boosaardige grijns op zijn gezicht, als een kind dat ongestraft het koekje uit de pot heeft gepakt. En dan de scène met het reuzenrad, en de achtervolging door het riool, die ongetwijfeld hebben bijgedragen aan het winnen van de film een Oscar voor filmografie. Dit zijn allemaal enkele van de meest gedenkwaardige filmscènes. De regisseur van 'The Third Man', Carol Reed, stuitte op de muzikant van de film, Anton Karas, op een avond in een ordinaire bar in Wenen. Ik heb nog nooit zo'n perfect voorbeeld van harmonie tussen film en muziek gezien (hoewel 'JAWS' er ook bij hoort). Het heeft geen zin om de muziek in te gaan <0xE2><0x80><0x93> je moet de muziek gewoon synchroon met de film horen om te begrijpen waar ik vandaan kom. Als ik aan film noir denk, komen 'D.O.A.' (1949) en 'The Third Man' (1949) me voor de geest. Beide films bereiken wat ze wilden bereiken, maar 'The Third Man' overstijgt nog meer dan de eerste <0xE2><0x80><0x93> het is meeslepend en bijna poëtisch in de manier waarop het zijn verhaal en de afloop van zijn personages weergeeft. Het is een film die nog jaren zal bestaan. 'Burger Kane' wordt vaak beschouwd als de grootste Amerikaanse film aller tijden. Maar als ik moest kiezen tussen die twee, zou ik waarschijnlijk kiezen voor 'De Derde Man'. Het is natuurlijk alleen mijn mening, en veel mensen zullen het er misschien niet mee eens zijn, maar voor zover ik weet is 'De Derde Man' beter dan 'Burger Kane' <0xE2><0x80><0x93> voor mij althans. Welles' 'Burger Kane' (1941) was een artistieke film die zelden gebruik maakte van close-ups. Hij zou bijna afstand nemen van de scènes en de kijker laten focussen op wat hij of zij wilde focussen. 'De Derde Man' heeft veel close-ups. Ik zie dit niet als een regisseur die het publiek wil geven wat hij wil dat het ziet, maar eerder als een regisseur die in contact staat met zijn gevoelens en ideeën. Regisseur Carol Reed weet precies hoe ze de gevoelens van de personages moet oproepen uit scènes en close-ups. De camera kantelt vaker wel dan niet in vreemde hoeken. Hoe meer paranoïde en bang onze held wordt, des te intenser worden de close-ups en hoeken. Er zit wat spookachtigs in 'The Third Man', iets wat de meeste filmbezoekers misschien niet verwachten. En de muziek en de regie maken het alleen maar angstaanjagender en spookachtiger. Dit is een film die je moet geloven. 5/5.
Carol Reed's "The Third Man" strikes all the right cords, establishing itself on so many different levels that it almost becomes untouchable. It has an underlying tone of darkness that not only thrills but chills. It grabs the viewer from the start and never lets go. It opens with Anton Karas' startling zither music and quickly propels the viewer into a world of evil and lies. The tale is familiar to any film lovers: A pulp Western writer named Holly Martin (Joseph Cotten) is invited to post-war Vienna by an old friend of his, Harry Lime (Orson Welles). The city has been divided into American, British, French and Russian zones. The city exists as a shattered remnant of the past - haunting and horrifying, dark and mysterious. Upon his arrival, Holly discovers to his horror that his old college pal is dead - hit by a car in the middle of a street. But for Holly, the circumstances don't add up - everyone involved in the accident was related in some way or another to Harry. So Holly searches for clues, much to the chagrin of the British officer Calloway (Trevor Howard), whose name is misused as Callohan by Holly many times throughout the film. ("It's 'Calloway,' Mr. Martin, I'm not Irish.") Holly Martin does begin to stumble upon some vital clues as to the real story behind Lime's death - and finds out more than he bargained for. Lime's old girlfriend is a stage actress. ("Always comedy.") She accompanies Holly throughout the film, and we expect an underlying romance to blossom, but yet in the end it does not - one of the many surprises of the film. I suppose it would be a sin for me to give away how Harry Lime reappears, or even give away the fact that he does, for that matter (though by now I am sure you realize Orson Welles is in this movie and therefore turns out to be alive). But for those who have seen the film, we all remember that terrific scene where the cat meows, and suddenly he appears, an evil smirk on his face like a child who has gotten away with the cookie from the jar. And then the ferris wheel scene, and the chase through the sewers that no doubt helped win the film an Oscar for cinematography. These are all some of the most memorable of film scenes. The director of "The Third Man," Carol Reed, stumbled upon the film's musician, Anton Karas, one night in a trashy bar in Vienna. It is no wonder that out of all his candidates he chose Karas - the film's tune is literally the most perfect example of matching harmony between a film and its music I have ever seen (although "JAWS" is up there with it). To go into the music is pointless - it must simply be heard in synchronism with the film for you to understand where I am coming from. When I think of film noir, "D.O.A." (1949) and "The Third Man" (1949) are the first two films that come to mind. Both accomplish what they set out to do, but "The Third Man" exceeds even farther than the former - it is haunting and almost poetically vibrant in the way it displays its story and the outcome of its characters. It is a film that will be around for years and years. "Citizen Kane" is often thought of as the greatest American motion picture of all time. But if I had to choose between the two, I would most likely choose "The Third Man." It's just my opinion, of course, and many may not agree, but as far as I see, "The Third Man" beats "Citizen Kane" - for me - on more levels than one. Welles' "Citizen Kane" (1941) was an artistic film that rarely used close-ups. It would almost stand back from the scenes and let the viewer focus on what he or she wanted to focus on. "The Third Man" has many close-ups. I do not take this as a director trying to give the audience what he wants them to see, but rather a director in touch with his feelings and ideas. Director Carol Reed knows just how to evoke characters' feelings from scenes and close-up shots. The camera tilts at awkward angles more often than not. The more and more paranoid and afraid our hero becomes the more and more intense the close-ups and angles. There is some haunting material in "The Third Man," some material the most novice of filmgoers might not expect. And the music and direction only makes it all the more terrifying and haunting. This is a film that you must witness to believe. 5/5.