Fan-magazine-equivalent van biografie, in dit geval een door de televisie gefinancierde blik op het vroegere leven van actrice en zangeres Judy Garland (geboren Frances Gumm). Directeur Jackie Cooper, die ons eraan herinnert dat hij tijdens hun jaren samen op M-G-M bevriend is geraakt met de echte Judy, legt van het begin af aan het pathos aan onze voeten, met de Broadway- Andrea McArdle die een eenzaam 'I'm Always Chasing Rainbows' brult, gevolgd door een herhaling van het nummer een kwartier later! Cooper en schrijver John McGreevey (die werkt aan een substandaardboek van Christopher Finch) hoopten misschien dat ze ons Judy's natuurlijke moed en verve konden tonen, ondanks de beroering in het huishouden van de Gumms <0xE2><0x80><0x93> maar als dat zo is, is iemand vergeten het aan de jonge McArdle te vertellen. McArdle, die duidelijk is uitgekozen voor de rol die haar toneelfluitjes haar toekennen als de oorspronkelijke 'Annie', heeft kennelijk Judy Garland bestudeerd, maar doet geen poging haar te imiteren (misschien niet zo verstandig, gezien de resultaten die we wel krijgen); met een geoefende stem die zo eendimensionaal is dat hij bijna zielloos klinkt, lijkt McArdle op een zombie, metaalachtig. Cooper voert met McArdle talloze scènes op de piano op <0xE2><0x80><0x93> altijd omringd door volwassenen die naar elkaar knikken en doen alsof ze haar aanbiddelijk vinden <0xE2><0x80><0x93> maar komt nooit aan de orde wat zo uniek is aan Judy Garland. Ze lijkt ons gewoon een kinderliedje. De opnamen in Hollywood zijn ook onderontwikkeld, met belangrijke details en gesprekken die als verdacht overkomen (en die nog worden verergerd door herhalingen, slechte montage en middelmatig acteerwerk). Je kunt alleen maar de spot drijven met wat neerkomt op een wee-is-me-blik op een arm, rijk meisje, een meisje dat zich hardop afvraagt: 'Wanneer zal ik op het juiste moment op de juiste plaats zijn?' terwijl ze over het terrein van de grootste filmstudio ter wereld loopt.
Fan-magazine equivalent of a biography, in this case a television-budget glimpse into the early life of actress and vocalist Judy Garland (née Frances Gumm). Director Jackie Cooper, who reminds us he befriended the real Judy during their years together at M-G-M, lays the pathos at our feet right from the start, with Broadway's Andrea McArdle belting out a lonesome "I'm Always Chasing Rainbows", followed by a reprise of the song fifteen minutes later! Cooper, and writer John McGreevey (working from a sub-standard book by Christopher Finch), perhaps were hoping to show us Judy's natural pluck and verve despite upheavals in the Gumm household--but, if so, somebody forgot to tell young McArdle. With her hangdog face, crooked mouth and watery eyes, she's about as far from plucky as a Garland substitute can be. Obviously chosen for the part due to her stage pipes as the original "Annie", McArdle has apparently studied Judy Garland but doesn't attempt an imitation (perhaps unwisely, considering the results we do get); with a trained voice so one-dimensional it is practically soulless, McArdle seems zombie-fied, metallic. Cooper stages innumerable scenes around the piano with McArdle in song--always surrounded by adults nodding to each other, pretending to find her adorable--but never gets at what was so unique about Judy Garland. She appears to us to be just another kid songbird. The Hollywood studio sequences are also underwhelming, with key details and conversations coming off as suspect (made worse by repetitive moments, poor editing and mediocre acting). One can only scoff at what amounts to be a woe-is-me look at a poor little rich girl, one who finds herself wondering aloud, "When will I be in the right place at the right time?" as she walks the lot of the biggest movie studio in the world.