Het Mike Hammer-avontuur _My Gun Is Quick_ overleeft tegen een behoorlijk grote overmacht. Ten eerste komt het uit de klauw van Mickey Spillane, met de problemen die dat met zich meebrengt; de cast en de crew zijn (en waren) onbekenden; het is bijna vergeten; en het kleine mondelinge bericht dat eromheen circuleert neigt nogal afwijzend te zijn. Maar net als het ei van de kapelaan is het niet al te slecht, en sommige delen zijn vrij goed.<br />Hammer (Robert Bray) die al tweeënvijftig uur aan één stuk op wacht staat, wankelt een cafetaria binnen voor nog een kop koffie. Hij flirt met een jonge hoer en geeft haar geld voor de bus terug naar Nebraska. Als ze de volgende ochtend dood wordt aangetroffen, vat hij het persoonlijk op. Een barokke ring die ze droeg blijkt afkomstig te zijn van een Italiaanse schat die tijdens de oorlog is gestolen. In een poging haar dood te wreken, werkt Hammer, volgens de onwrikbare traditie van de privé-detectives van Los Angeles, zich langs de onderbuik van de Stad der Engelen naar de vermiste buit en de moordenaars.<br />Het is niet helemaal dezelfde stad waar Dick Powell en Humphrey Bogart en Robert Montgomery hun vak uitoefenden. Net als in de gedenkwaardige Mike Hammer-film Kiss Me Deadly van twee jaar geleden, is het het laat-Eisenhower L.A. van de snelwegen en olieboortorens en stripclubs, een veranderend landschap waar de Mexicaanse aanwezigheid niet langer genegeerd kan worden. Vijftiger jaren-moderne tentoonstellingsruimten met spichtig blond meubilair en glazen wanden, behangen met vitrage. Maar Hammers speurtocht is de oude en vertrouwde speurtocht naar meervoudige moorden, dubbelhartigheid en femmes fatales die steeds dodelijker worden.<br />Wijselijk neemt de film Hammer 'zoals hij is'. Hij trekt zich niet terug van zijn gemakkelijke geweldpleging, zijn racisme ('smeerlap' is zijn favoriete scheldwoord) en zijn vrouwenhaat ('Ga van mijn rug, chick, ik ben moe!' brult hij tegen zijn secretaresse Velda). Maar de film houdt afstand en verheerlijkt hem ook niet (hoewel hij hem wel zijn primitieve 'code' verleent).<br />De film (in zwart-wit geschoten door Harry Neumann, met meer dan 350 titels op zijn naam) heeft een bijna retro-uitstraling, en dat is'm.' 'My Gun Is Quick' is een jazzy, percussie-achtige score van Marlin Skiles, ook een niet onverdienstelijke veteraan van de talloze genre-programmeurs. De acteerprestaties blijven bruikbaar en soms zelfs beter, maar het script houdt onvoorzichtig een aantal plotlijnen in de gaten (de man uit Amsterdam raakt helemaal de kluts kwijt). 'My Gun Is Quick' kan bogen op één opvallende passage: Hammer kijkt door een bovenraam naar een chaotische scène vol politie, ambulancechauffeurs en een aantal van de personages, als er een lichaam wordt weggereden. Het is geheel zonder dialoog gefilmd, en de enige geluiden zijn de wind, de branding en de gedempte muziek van bongodrums.
The Mike Hammer adventure My Gun Is Quick survives against some pretty steep odds. First, it comes from the paw of Mickey Spillane, with the problems that implies; its cast and crew are (and were) unknowns; it's all but forgotten; and what little word of mouth circulates around it tends to be dismissive. But, like the curate's egg, it's not too bad, and parts of it are pretty good.<br /><br />Hammer (Robert Bray), on stakeout for the last 52 hours, staggers into a diner for another cup of joe. He flirts with a young hooker, giving her bus fare back to Nebraska. When she's found dead the next morning, he takes it personally. A baroque ring she wore turns out to have come from an Italian treasure stolen during the war. Seeking to avenge her killing, Hammer, in the inflexible tradition of Los Angeles private eyes, works his way along the underbelly of the City of Angels to the missing loot and the murderers.<br /><br />It's not quite the same town where earlier gumshoes Dick Powell and Humphrey Bogart and Robert Montgomery plied their trade. As in the memorable Mike Hammer movie Kiss Me Deadly of two years earlier, it's the late-Eisenhower L.A. of freeways and oil derricks and strip clubs, a changing landscape where the Mexican presence can no longer be ignored. Even the wealthy live in cold, '50s-moderne showplaces of spindly blonde furniture and plate glass walls draped with sheers. But Hammer's quest is the old and familiar one of multiple murders, duplicity and femmes fatales of increasing lethality.<br /><br />Wisely, the movie takes Hammer 'as is.' It doesn't pull back from his easy violence, his racism ('greaseball' is a favorite epithet), and his misogyny ('Off my back, chick  I'm tired!' he bellows at his secretary Velda). But it keeps its distance and doesn't glamorize him, either (though it does grant him his primitive 'code'). <br /><br />The movie (shot in black and white by Harry Neumann, with over 350 titles to his credit) has an almost retro look to it, and there's a jazzy, percussive score by Marlin Skiles, another unsung veteran of countless genre programmers. The acting stays serviceable and occasionally better, but the script keeps careless track of some of the plot strands (the man from Amsterdam gets misplaced entirely). My Gun Is Quick boasts one distinctive passage: Hammer looks in from an upstairs window down at a chaotic scene crowded with police, ambulance drivers and several of the characters, as a body is wheeled away. It's filmed entirely without dialogue, the only sounds being the wind, the surf and the muted music of bongo drums.