Bewaar spoilers.<br /><br />Karen Silkwood werkt bij een kerncentrale in Oklahoma; het bedrijf is verantwoordelijk voor de productie van plutoniumstaven voor de kernenergieindustrie. Aan het begin van de film lijkt Karen een gewone werkneemster zonder neigingen tot activisme of politiek radicalisme. (Het feit dat zij en haar vriend een prominente strijdvlag van de Confederatie in hun slaapkamer hebben, suggereert dat ze politiek gezien aan de goede kant staat.) Ze verandert echter als ze beseft dat de directie van de fabriek een nonchalante houding aanneemt ten opzichte van de gezondheid en veiligheid van haar werknemers, met name ten aanzien van de risico's van radioactieve besmetting, en dat ze, erger nog, r<0xC3><0xB6>ntgenfoto's van de brandstofstaven aan het bewerken zijn om mogelijke defecten te verdoezelen die rampzalig zouden kunnen uitpakken. Karen doet haar best om de veiligheidsvoorschriften te verbeteren, maar komt om het leven bij een auto-ongeluk terwijl ze onderweg is naar een journalist om hem op de hoogte te brengen van haar vermoedens.<br />Ik ben het eens met de schrijver van de eerdere opmerking die stelde dat Hollywood-films zich zelden richten op het leven van de moderne arbeidersklasse, en dat 'Silkwood' een van de zeldzame uitzonderingen is. Films met een thema over arbeidsverhoudingen, zoals 'Matewan' of 'The Molly Maguires', hebben vaak een historische achtergrond, alsof botsingen tussen arbeiders en werkgevers iets uit de slechte oude tijd waren die in de moderne maatschappij grotendeels zijn overwonnen. Niettemin is 'Silkwood' niet gewoon een verhaal over 'arbeiders versus kapitalisten'. Hoewel Karens veiligheidscampagne de steun heeft van de nationale leiding van haar vakbond, zet ze niet alleen het management van de fabriek tegen haar in, maar ook veel van haar collega's, die meer waarde hechten aan hun baan dan aan hun eigen veiligheid. Er zijn weinig andere mogelijkheden voor werk in hun kleine stad, en ze zijn bang dat als het bedrijf gedwongen wordt om strengere veiligheidsregels in te voeren, het de fabriek gewoon zal sluiten en hen op die manier werkloos zal maken. Er wordt sterk gesuggereerd dat het 'ongeluk' waarbij Karen om het leven komt misschien wel met opzet is gebeurd, maar er is geen enkele aanwijzing wie daar verantwoordelijk voor zou kunnen zijn.<br />De recentere Julia Roberts-film 'Erin Brockovich' is duidelijk aan 'Silkwood' verschuldigd. Beide films zijn gebaseerd op waargebeurde verhalen, en in beide films neemt een jonge alleenstaande moeder het op tegen een machtige onderneming die snel en losjes met de openbare veiligheid omgaat. 'Erin Brockovich', met zijn optimistische einde, is optimistischer; het is naar mijn mening ook de beste film omdat de regisseur Steven Soderbergh onze aandacht er de hele tijd bij weet te houden, terwijl 'Silkwood' soms wat lang kan duren. De film wordt in de tweede helft spannender, geholpen door een schitterende rol van Meryl Streep in de hoofdrol, een van de vele grote rollen die haar waarschijnlijk tot de beste filmactrice van de jaren tachtig hebben gemaakt. Het verbaast me altijd weer dat ze de Oscar voor 'Beste Actrice' heeft verloren aan Shirley MacLaines karikatuur van een rol in _Terms of Endearment_. Er zijn ook uitstekende bijdragen van Kurt Russell als Karens vriend Drew en van Cher, die tegen de achtergrond van het personage van Dolly, de slonzige lesbienne die vriendschap met Karen sluit, speelt.<br />'Silkwood' Het is geen geweldige film, maar wel een moedige, die een controversiële sociale en politieke kwestie met meer vrijheid behandelt dan we gewoonlijk in Hollywood-films zien.
Contains spoilers <br /><br />Karen Silkwood works at a nuclear processing plant in Oklahoma; the company's business involves manufacturing plutonium fuel-rods for the nuclear power industry. At the beginning of the film Karen seems to be an ordinary worker with no tendencies towards activism or political radicalism. (The fact that she and her boyfriend display a prominent Confederate battle flag in their bedroom would suggest that politically she is on the right). She changes, however, when she realises that the management of the plant have a cavalier attitude towards the health and safety of their employees, particularly the risks of radioactive contamination, and that, worse still, they are doctoring x-ray photographs of the fuel rods in order to cover up potential defects that could prove disastrous. Karen becomes a campaigner for improved safety standards, but is killed in a car crash while driving to meet a journalist to inform him of her suspicions.<br /><br />I would agree with the author of the earlier comment who stated that Hollywood films rarely focus on the lives of modern working-class people, and that 'Silkwood' is one of the rare exceptions. (Films with a labour relations theme, such as 'Matewan' or 'The Molly Maguires', often have a historical setting, as though clashes between workers and employers were something from the Bad Old Days which have largely been overcome in modern society). Nevertheless, 'Silkwood' is not simply a tale of 'workers versus capitalists'. Although Karen's safety campaign has the support of her trade union's national leadership, she antagonises not only the management of the plant but also many of her fellow-workers, who value job security more than personal safety. There are few other employment opportunities in their small town, and they fear that, if forced to implement stricter safety rules, the company will simply close the plant, thus putting them out of work. There is a strong implication that the 'accident' in which Karen dies may have been arranged deliberately, but there is no hint as to who might have been responsible. <br /><br />The more recent Julia Roberts film 'Erin Brockovich' owes a clear debt to 'Silkwood'. Both films are based on true stories, and in both a young single mother takes on a powerful corporation playing fast and loose with public safety. 'Erin Brockovich', with its upbeat ending, is more optimistic; it is also, in my view, the better film as its director Steven Soderbergh is able to hold our interest throughout, whereas 'Silkwood' can drag at times. The first half of the film, which concentrates as much on Karen's tangled personal life as on the main theme of nuclear safety, can seem particularly slow. Nevertheless, the film becomes more gripping in the second half, aided by a superb performance from Meryl Streep in the leading role, one of a series of great parts that made her probably the best film actress of the eighties. I am always surprised that she lost the 'Best Actress' Oscar to Shirley MacLaine's caricature of a performance in 'Terms of Endearment'. There are also excellent contributions from Kurt Russell as Karen's boyfriend Drew and from Cher, cast against type as Dolly, the dowdy lesbian who befriends Karen. <br /><br />'Silkwood' is not a great film, but it is a brave one, treating a controversial social and political issue with greater freedom than we normally see in Hollywood movies. 7/10