In Sirks carrière, vlak na 'Alles wat de hemel toestaat', lijkt het op zijn tweelingfilm. In tegenstelling tot 'Geschreven op de wind' of 'Imitatie van het leven' of 'Magnifieke obsessie' is het geen melodrama. Het ligt dichter bij een realistisch psychologisch drama. Meer dan de talmende charme van een romantisch verleden ('Blue Moon/You saw me stand alone/ Without a love of my own'), richt Sirk zich op het egoïsme van de kinderen. Herinner je in 'All that Heaven...' hoe de zoon en de dochter niet konden toegeven dat hun moeder (uit de hogere klasse) verliefd zou worden op een tuinman en hoe ze een tv voor haar kochten waarop ze alleen de weerspiegeling van haar eenzaamheid kon zien. De houding van Barbara Stanwyck herinnert aan de poging uit 1953 'al wat ik verlang': de terugkeer van de vrouw, of ze nu wettig is of een voormalige vlam. Maar in 'er is altijd morgen' valt een van de permanente kenmerken van melodrama op: de vrouw die de liefde de rug toekeert en een succesvolle zakenvrouw (of ster) wordt (zie ook het einde van 'geschreven op de wind' 'nabootsing van het leven' of Stahls 'gisteren pas').
Coming,in Sirk's career ,just after "All that Heaven allows" ,it looks like its twin movie.Unlike "Written on the wind" or "Imitation of life" or "Magnificent obsession" ,it's not melodrama.It's closer to realistic psychological drama.More than the lingering charm of a romantic past (Blue Moon/You saw me standing alone/Without a love of my own),Sirk focuses on the selfishness of the children.Remember in "All that Heaven..." how the son and the daughter could not admit that their mother (of the upper class) should fall in love with a gardener and how they bought her a TV set where she only could see the reflection of her loneliness.Here the boy's attitude is not far from that: a spoiled child -as his sisters are- ,only concerned by his studies and his love affair,he does not care if his papa has become a nine-to-five man ,useful only for the dough he brings home,a life no more exciting than that of the toy robot he sells.Barbara Stanwyck 's role recalls the 1953 effort "all I desire" : the return of the woman,be she legitimate or a former flame.But in "there's always tomorrow",one can notice one of the permanent features of melodrama though: the woman who turns her back on love and becomes a successful businesswoman (or star) (see also the end of "written on the wind" "imitation of life" or Stahl's "only yesterday")