Op een missie in Vietnam zijn Kirk, Mike en Polo de enige overlevenden van hun peloton die een stel kinderen redden, maar Polo blijft achter als ze bij hun boot komen en zegt dat ze moeten vertrekken. Toevallig is Polo in de wapen- en drugshandel met de KGB en de maffia. Kirk, die nu voor de CIA werkt, stuurt Mike naar Vietnam om Polo's onderneming een halt toe te roepen.<br />Wat een onsamenhangende puinhoop. De brave mensen van Cannon produceren dit zeer goedkope Italiaanse b-actievoer. Nou, er valt niet veel over te zeggen, maar het is slecht uitgevoerd en de cast is zo goed als verdwenen. Woody Strode en Henry Silva spelen hun rol zonder veel moeite, terwijl de hoofdrolspeler, Harrison Muller, de persoonlijkheid speelt, maar zijn timing lijkt niet te kloppen. Meestal rent hij en springt hij in en uit de ramen. Die sneakers van zijn agent zijn een echte work-out. Carole André's sluwe rol was klein, maar opvallend. De actie zonder franje duurt voort, vooral de laatste patstelling in de film, waarin de slechteriken slecht kunnen mikken en een heleboel explosies zeker zijn. Het voortdurende geweervuur zorgde er ook voor dat er bloederige pulp was. Maar tjongejonge, wat gaat het door, want het voelt alsof het in slow motion gebeurt! Het tempo blijft de hele tijd zacht en het heeft geen haast. Maar hoe zit het met die conclusie? Over verbijsterend gesproken. Het eenmansteam van Fernando Di Leo, die het script en het verhaal regisseerde en schreef, doet op alle fronten onhandig werk. De hele premisse is slonzig en g<0xC3><0xAA>nant eentonig, en het smakeloze script kalkt veel smakeloze regels op. Zijn botte regieaanwijzingen zijn doelloos en onbeholpen. Omdat hij op de Filippijnen is gefotografeerd, krijgt de film een rauw tintje en is hij lelijk om naar te kijken. De hybride muziekscore lijkt echt te werken en past er precies bij, ondanks een paar krakkemikkige passages.<br />Nooit saai, maar het valt niet te ontkennen hoe ongelooflijk banaal het uiteindelijk blijkt te zijn.
On a mission in Vietnam Kirk, Mike and Polo are the only survivors of their platoon who rescue a bunch of children, but Polo stays behind when they get to their boat and tells them to leave. Polo happens to be in arms and drug trafficking operation with the KGB and the mafia. Kirk now working for the CIA sends out Mike to Vietnam to stop Polo's enterprise.<br /><br />What an incoherent mess. The good folks of Cannon produce this very low-rent Italian b-action fodder. Well there's not a whole lot to say about this one, but it's poorly executed and the cast are all but washed up. Woody Strode and Henry Silva go through the motions with such little effort, while the leading man Harrison Muller provides the personality, but his timing seems off. Most the time his running and jumping in or out of windows. Those sneakers of his cop a real work out. Carole Andre's sly part was small, but prominent. The no frills action drags on, especially the film's final standoff where the bad guys have terrible aim and plenty of explosions are assured. The continuous gun fire also made sure that there was some bloody pulp. But boy does it go on, because if feel like its in slow motion! The tempo throughout stays mellow and lacks oomph. How about that conclusion though?! Talk about baffling. The one-man team of Fernando Di Leo who directed and wrote the screenplay and story does a clumsy job on all fronts. The whole premise is slipshod and embarrassingly one-note, and the insipid script chalks up many tacky lines. His blunt direction is quite aimless and clunky. Being shot location in the Philippines gives the film a raw touch and makes it quite ugly to look at. The hybrid sounding music score seems to actually work and fit right in, despite some junky passages. <br /><br />Never boring, but there's no denying how unbelievably trite it turns out to be.