Clive Barkers 'Candyman' is een uitstekend voorbeeld van een goede horrorfilm. De film gaat over Helen Lyle, een vrouw die onderzoek doet naar stadslegendes en mythologie. Tijdens haar onderzoek komt ze het verhaal tegen van de Candyman, een Afro-Amerikaanse kunstenaar die zijn arm heeft laten afzagen en honderden jaren geleden door een zwerm bijen werd aangevallen nadat hij een verhouding met een blanke vrouw had gehad. Als je vijf keer 'Candyman' in de spiegel zegt, verschijnt de Candyman aan je, met zijn grote haakhand, en vermoordt je op brute wijze. Terwijl ze onderzoek doet naar onopgeloste moorden in de stad die vermoedelijk door de Candyman zijn gepleegd, raakt Helen zelf verstrikt in de legende, en de Candyman begint aan haar te verschijnen. Het leven van Virginia Madsen raakt in een neerwaartse spiraal als ze van moord wordt beschuldigd, terwijl de Candyman probeert haar tot een van zijn nieuwe slachtoffers te maken.<br />Clive Barker moet een flinke fantasie hebben, want dit is een heel uniek horrorverhaal. Ik geloof niet dat ik ooit van zo'n verhaal heb gehoord, dus de film is absoluut origineel. De plot is heel netjes verweven, met veel angstaanjagende momenten en artistieke details, waardoor het een prachtige horrorfilm is. Virginia Madsen was uitstekend en overtuigend in deze film, het publiek leeft echt met haar mee als haar leven door de Candyman op zijn kop wordt gezet, en uiteindelijk blijkt ze toch een heldin te zijn. Tony Todd was echt angstaanjagend in zijn rol van de Candyman zelf, met zijn griezelige blik en zijn lage stem. Er zijn een paar echt gruwelijke doodsscènes in deze film, en de scènes waarin de Candyman aan Helen verschijnt, waren buitengewoon goed uitgevoerd en angstaanjagend. Tony Todd was de volmaakte Candyman, en zijn doodserieuze gezichtsuitdrukkingen en lage, dreigende stem droegen bij aan het algehele enge effect van zijn personage.<br />De film speelt zich af in de binnenstad van Chicago, en de film bevat ondertonen van rassenkwesties die goed passen bij de omgeving en de personages in de film, zonder al te overdreven te worden. Maar de muziek in deze film is een van de meest gedenkwaardige dingen. 'Candyman' is een griezelige, spookachtige score die heel toepasselijk in de scènes wordt gebruikt en die de dingen veel verontrustender en spookachtiger maakt, alsof de dingen nog niet griezelig genoeg zijn.<br />Over het geheel genomen is 'Candyman' een frisse wind in het horrorgenre. Het is fantasievol, het is morbide, het is artistiek, en het is een door en door goede horrorfilm. Als je een fan bent van enge films of er ook maar de geringste belangstelling voor hebt, kan ik dit ten zeerste aanbevelen.
Clive Barker's "Candyman" is an excellent example of a good horror film. The movie is about Helen Lyle, a woman who is investigating urban legends and mythology. While doing research, she comes across the tale of the Candyman, an African-American artist who had his arm sawed off, and was attacked by a swarm of bees hundreds of years ago after having an affair with a white woman. Supposedly, if you say "Candyman" in the mirror five times, the Candyman will appear to you, with his big hook-hand, and brutally murder you. While investigating unsolved murders within the city that are suspected to be caused by the Candyman, Helen herself becomes entangled in the legend, and the Candyman begins appearing to her. Soon, Helen's life goes into a downward spiral as she is accused of murder, while the Candyman tries to make her one of his new victims.<br /><br />Clive Barker must have a pretty good imagination, because this is quite a unique horror story. I don't think I've ever heard of a story like this, so the movie is definitely original. The plot is woven very neatly, with plenty of scary moments and artistic touches, making it a beautiful horror film. Virginia Madsen was excellent and convincing in this movie, the audience really sympathizes with her as her life is turned upside down by the Candyman, and in the end, she still turns out to be a hero. Tony Todd was seriously scary in his role of the Candyman himself, with his creepy stare and his low-key voice. There are some genuinely gruesome death scenes in this movie, and the sequences where the Candyman appears to Helen were extremely well-done and scary. Tony Todd was the perfect Candyman, his dead-serious facial expressions and low, menacing voice adds to the overall creepy effect of his character. <br /><br />The film takes place in the inner-city area of Chicago, and the film includes undertones of racial issues that play in well with the setting and the characters in the movie, without going over-the-top. The music in this film is one of the most memorable things about it though. It's an eerie, haunting score that is used in the scenes very appropriately and makes things much more unsettling and spooky, as if things aren't creepy enough.<br /><br />Overall, "Candyman" is a breath of fresh air in the horror genre. It's imaginative, it's morbid, it's artistic, and it's an all around good horror movie. If you are a fan of scary films or have the slightest interest in the genre, I highly recommend this. "Candyman" is undoubtedly one of the best horror films of the decade. 10/10.