'A Philosophizing Irish Priest Is My Co-Pilot'. Een van de idiootste oorlogsfilms aller tijden. Een stomme, oude film over piloten die staan te popelen om hun achterwerk aan flarden te laten schieten en over de Aziatische hemel te laten uitstrooien. Ze doen me allemaal denken aan een soortgelijke bijrol in 'Black Adder 4'. Toen ik die film zag, besefte ik hoezeer ik het miste om een paar evenwichtige personages te hebben met een nuchtere benadering van vliegopdrachten, zoals in Heller's 'Catch-22' (tussen haakjes een van de beste boeken die ooit zijn geschreven). Die sukkels veranderen zelfs van gedachten en besluiten om naar huis terug te gaan en door te vechten, alleen omdat een of andere Jap hen over de radio heeft uitgedaagd! Zijn die mensen volwassen of embryo's? Ongeveer even realistisch als de tekst van 'I Am The Walrus'. De dialogen zijn stijf en saai, en vaak buitengewoon onnozel. Zo onnozel dat sommige van de dialogen door niemand anders dan Ed Wood zelf geschreven hadden kunnen zijn; een voorbeeld zou het gesprek tussen de held en zijn meisje kunnen zijn. De Japanse piloten worden bijna altijd met een duivelse grijns afgebeeld, en hun vliegvaardigheid is altijd slecht <0xE2><0x80><0x93> behalve door Tokyo Joe, die zijn Amerikaanse tegenstanders tergt met een reeks stripachtige zinnen, die allemaal eindigen met 'rukken'. 'Er zijn door het gebed meer dromen ontstaan dan waar deze wereld van droomt,' zegt hij aan het eind, en daar zal ik verder niet op ingaan. (Nee, dat zal ik niet doen: hij impliceert dus dat mensen voortdurend moeten bidden voor natuurrampen, oorlogen, ziekte en ellende.) Een ander onbedoeld amusant Iers moment is wanneer onze held een aantal van zijn diepste gedachten aan de priester voorlegt en de priester als eerste reageert met: 'Je bent in de war.' En nog een dwaas moment, waarbij onze gezegende Ier van de Kerk betrokken is, is wanneer hij een van zijn grandioze toespraken houdt voor onze held in een vliegtuig over het geloof in God, en het weer plotseling beter wordt. is ook de worstvormige hond die de Jappen op vijftien kilometer afstand kan ruiken.
"A Philosophizing Irish Priest Is My Co-Pilot". One of the silliest war movies ever. A dumb old film about pilots who can hardly wait to have their behinds blown to bits and strewn across the Asian sky. They all remind me of a similar side-character in "Black Adder 4". Watching this film, I realized just how much I was missing having some level-headed characters with a down-to-earth approach to flying missions, such as in Heller's "Catch-22" (one of the best books ever written, by the way). These dopes actually change their mind about going back home and decide to continue fighting just because some Jap taunted them over the radio! Are these people grown-ups or embryos? About as realistic as the lyrics in "I Am The Walrus". The dialogues are stiff and dull, and often supremely silly. Silly to the extent that some of the exchanges could have been written by none other than Ed Wood himself; an example would be the conversation between the hero and his girl. The Japanese pilots are nearly always shown grinning devilishly, and their flying skills are always poor - except for a character called Tokyo Joe, who taunts his American opponents with a series of comic-book-like phrases, all of which end with "yank". Then there is the wise old Irish priest, a walking movie cliché, with an unrivaled reservoir of "hope-inspiring" speeches. "Yes... More dreams have been brought about by prayer than this world dreams of", he says at the end, and I will leave that uncommented. (No, I won't: so what he is implying is that people must be constantly praying for natural disasters, wars, disease and misery.) Another unintentionally amusing Irish moment is when our hero pours out some of his deeper thoughts to the priest and the priest's first reaction is to say "You're confused." And yet another silly scene, involving our blessed Irishman of the cloth, is when he gives one of his grandiose speeches to our hero in a plane about belief in God, and the weather suddenly improves. Oh, yes; there's also the sausage-shaped dog who sniffs out the Japs from ten miles.