Wat kan ik zeggen dat niet al eerder gezegd is? Michael Jayston is een god. Sorcha Cusack de eerste Jane op wie Rochester verliefd zou kunnen worden. Ze zijn allebei tegelijkertijd fascinerend en heel menselijk en hun chemie is buitengewoon.<br />Zelfs minder belangrijke personages als Adele, Helen Burns en meneer Briggs hebben het helemaal bij het rechte eind <0xE2><0x80><0x93> ze laten zien hoeveel zorg er aan deze productie is besteed. De regie slaagt erin om de lange t<0xC3><0xAA>te-<0xC3><0xA0>-t<0xC3><0xAA>tes van Jane en Rochester interessant te maken <0xE2><0x80><0x93> interessanter dan ooit in de versie uit 1983 <0xE2><0x80><0x93> en de productiewaarden zijn voor die tijd behoorlijk goed (een mooi detail: de rookslierten die Rochester na de brand doortrekt). Ik heb het nu vijf keer bekeken en elke keer vind ik er iets nieuws in dat ik leuk vind. Alleen de roman zelf heeft me dat aangedaan. Zeer aanbevolen.
What can I say that hasn't already been said? Michael Jayston is a god. Sorcha Cusack the first Jane I can imagine Rochester falling in love with. Both are at once fascinating and very human and their chemistry is extraordinary.<br /><br />Even minor characters such as Adele, Helen Burns and Mr Briggs are spot on - showing the care that was taken over this production. The direction manages to make Jane and Rochester's lengthy tete-a-tetes interesting - more than it ever did in the 1983 version - and the production values, for the time, are pretty good (a lovely touch - the wisps of smoke Rochester passes through after the fire).<br /><br />I've watched it over five times now and each time find something new in it to like. Only the novel itself has done this to me. Highly recommended.