Dit is een van die zeldzame films waarin de cinematografie (door de weergaloze Vittorio Storaro) en de muziek (door de al even weergaloze Tom Waits, waarschijnlijk zijn mooiste verzameling songs en instrumentals die ooit is opgenomen) een aantal Oscar-nominaties opleverden (en voor de laatste ook) en het scenario een gouden framboos. Coppola besloot na Apocalypse Now nog een risico te nemen en nog verder te experimenteren <0xE2><0x80><0x93> om naar iets 'lichts' te gaan, zoals musicals die hij op de universiteit regisseerde na zo'n duistere ervaring als die van A.N. Iedereen die geïnteresseerd is in de abstracte kwaliteiten die de film te bieden heeft, de sublieme kwaliteit van een 'film' in al zijn plastic kwaliteiten van overdadig en gestileerd productieontwerp, ideeën die zijn gestopt in de constructie van een fantasiewereld met muziek, en heldere primaire kleuren en composities die eruitzien alsof ze uit een droom komen, zou er een must-see van moeten maken.<br />Als het per se een goede film moet zijn, is dat een andere zaak. Het probleem is, zoals gezegd, dat de personages de regels moeten lezen, en die zijn niet zo erg ontwikkeld als een onvolgroeide foetus. Ondanks alle inspanningen van de onconventionele hoofdrolspelers Frederic Forrest en Teri Garr, plus Raul Julia, Natassia Kinski en Harry Dean Stanton in een paar slimme en sappige bijrollen, en zelfs een paar momenten van oprecht, oprecht verdriet (het laatste is van belang wanneer Forrest 'You are my sunshine' probeert te zingen), is het verhaal te dun om alle moeite die erin is gestoken te rechtvaardigen. Het maakt het bijna frustrerend om het zich allemaal te zien ontvouwen, terwijl de kleine momenten die de personages met elkaar verbinden worden overschaduwd door de momenten van surrealisme die Coppola niet kan bewerkstelligen. In tegenstelling tot _Apocalypse Now_, waarin Coppola erin slaagde de complexe aard van de personages in overeenstemming te brengen met zijn geweldige visie, kan hij hier alleen dat laatste doen.<br />Dat gezegd hebbende, zou ik willen dat hij het op het witte doek beter had gedaan, als hij maar was uitgebracht als een arthousefilm, of (durf ik het te zeggen) niet zo overtrokken was geweest met de financiën die erin zaten, zoals het geval was met de film die Coppola in hoofdstuk 11 bracht. Maar wanneer ik de droevigste liefdesliedjes wil horen die in de jaren tachtig zijn opgenomen, kan ik altijd de soundtrack laten horen. En het levert meer dan een paar momenten van cinematografie op die in de komende jaren ongeëvenaard zullen blijven, zelfs als de digitale film sterker en verouderder wordt. Waar het op neerkomt, is dat alleen Coppola de gok kon wagen en er bijna een bonafide klassieker van kon maken.
This is one of those rare movies where the cinematography (by the incomparable Vittorio Storaro) and the music (by the equally incomparable Tom Waits, probably his most beautiful bunch of songs and instrumentals ever recorded) warranted (and for the latter received) some Oscar nominations, while the script warranted a golden raspberry. Coppola decided to take a risk and experiment even further after Apocalypse Now- to go to something 'light' like musicals he directed in college after going through such a dark experience like A.N.- and in the process made something that, had it paradoxically been a silent film with most of the accompanying music, would've been a full-blown masterpiece. To say it's gorgeous to look at isn't suffice; anyone who has any interest in the abstract qualities that film can offer, the sublime levels of a "movie" in all its plastic qualities of lavish and stylized production design, ideas put into the construction of a world of fantasy with music, and bright primary colors and compositions that look like they're out of a dream, would have to make it a must-see.<br /><br />If it's necessarily a good movie is another matter. The problem is, as mentioned, when the characters have to read the lines, which have only so much development as a stunted fetus. Despite all the efforts put in by the unconventional leading players Frederic Forrest and Teri Garr, plus Raul Julia, Natassia Kinski, and Harry Dean Stanton in some clever and juicy supporting roles, and even a couple of moments of real, genuine heart and heartbreak (the latter being of note when Forrest tries to sing "You are my sunshine"), t's just too thin a story to nearly justify all the effort put into it. It makes it almost a frustrating experience to see it all unfold, as the little moments that the characters do connect are overshadowed by the moments of surrealism that Coppola can't pull off. Unlike Apocalypse Now where Coppola managed to equate the complex nature of the characters with he tremendous vision, here he can only do the latter.<br /><br />That being said, I wish it could've done a better at the box-office, if only had it been released as an art-house film, or (dare I say it) hadn't been so overblown with the finances in it, as it was the film that first put Coppola into chapter 11. However, anytime I want to hear the saddest songs of love recorded in the 80s I can always put on the soundtrack. And it provides more than a few moments of cinematography that will remain unparalleled in the years to come even as digital film grows stronger and film grows more obsolete. Bottom line, only Coppola could roll the dice on this one and almost make it a bona-fide classic.