Omstreeks de tijd dat onze held wordt gedwongen te worstelen met iets wat duidelijk een reusachtige rubberspin is, begint het bergafwaarts te gaan. Het idee dat de donkere kant van de maan op het penthouse van Hugh Heffner lijkt, is aantrekkelijk, maar dit is zo'n film uit het begin van de jaren vijftig, waardoor een avondje thuis voor de tv een betere keus lijkt. De FX, voor zover die er zijn, zijn transparant, bijna net zo transparant als het acteerwerk. Ik neem aan dat dit een 'goed horloge' zou kunnen zijn als je zou willen zien wat we daar in die tijd hadden. Deze film is zowel in 3D als 'plat' uitgebracht. Ik denk dat hij gewoon een oogje had op de lieftallige mevrouw Windsor.
Things begin going downhill at break-neck speed about the time our hero is forced to wrestle what is obviously a giant rubber spider. While the idea that the dark side of the moon resembles Hugh Heffner's penthouse is appealing, this is one of those movies, made in the early 50s, that made an evening at home in front of the TV seem like a better choice. The FX, such as they are, are transparent, almost as much as the acting. I suppose this could be a 'good watch' if one wanted to see what we had out there during that time frame. This picture was released both in 3D and 'flat' simultaeneously, so Dad took us to see it twice, so we could 'compare.' I think he really just had a thing for the lovely Ms. Windsor.