Dit is een primeur voor de Franse cinema, de remake van een Amerikaanse film, terwijl het tegenovergestelde altijd het geval is. De Amerikanen vinden het heerlijk om te herhalen wat een of andere Franse regisseur eerder heeft gedaan, met middelmatige resultaten. 'The Beat that my Heart Skipped' is voor het doek bewerkt door Jacques Audiard en Tonino Benaquesta, voor de film van 1978 door James Toback, een ondergewaardeerde regisseur die meer eer verdient voor zijn werk in dit land. De heer Audiard regisseerde de Franse versie.<br />Als karakterstudie van Thomas slaagt de film er enigszins in om zijn ambivalentie als kruimeldief en als gefrustreerde pianist die zijn vaardigheid in het bespelen van het instrument probeert terug te krijgen, enigszins te verduidelijken. Thomas is, naar wat ik heb gehoord, een lelijk mannetje dat zich in allerlei onderhandse situaties stort om aan de kost te komen. Zijn voornaamste motivatie voor zijn daden wordt gevormd door zijn loyaliteit aan zijn kleine, corrupte vader, die hem voortdurend aan zijn kop zeurt dat hij ook de criminele activiteiten van de oude man moet oplossen.<br />In Romain Duris krijgt regisseur Audiard een veelzijdig optreden dat de film op de been houdt. De heer Duris, een intense acteur, is de dominante figuur in de film en misschien wel het excuus om de film te zien. Nils Arestrup, als de vader, heeft ook een paar goede momenten.
This is a first for the French cinema, the remake of an American film, when just the opposite is what happens always. The Americans love to redo what some French director did before, with mediocre results. "The Beat that my Heart Skipped" was adapted for the screen by Jacques Audiard and Tonino Benaquesta, from the 1978 film by James Toback, an under appreciated director that deserves more credit for his work in this country. Mr. Audiard directed the French version.<br /><br />As a character study of Thomas, the film somewhat succeeds in presenting his ambivalence as a petty criminal and as a frustrated pianist that is trying to regain his skill in playing the instrument. Thomas is, from all accounts, an ugly character that will engage in all kinds of under handed situations in order to make a living. Most of the motivation in Thomas' actions is driven by his loyalty to his small crook father, who is constantly nagging him to take care of the old man's criminal activities as well.<br /><br />In Romain Duris, director Audiard gets a multi layered performance that is what keeps the film going. Mr. Duris, an intense actor, is the dominant figure in the movie, and perhaps the excuse for seeing the film. Nils Arestrup, as the father, has also some good moments.