Normaal gesproken geef ik geen lage kijkcijfers aan arthousefilms die zich afspelen in Europa en een sterke cast hebben. Maar deze film 'deed het' gewoon niet voor mij en de schuld ligt naar mijn mening voor het grootste deel bij het verhaal en de manier waarop het werd verteld.<br />Om te beginnen leek de verhaallijn af en toe weg te vallen en werd het allemaal een beetje een warboel. Aanvankelijk zag het ernaar uit dat de focus op herstel lag en misschien (hoewel dat mijn instinct was) kwamen de personages na hun beproeving met nieuwe richtingen en visies tevoorschijn. Het werd steeds duidelijker dat de groep een heel speciale band kreeg met het kleine meisje, omdat ze het gevoel hadden dat ze hun een nieuwe, jeugdige lente gaf en misschien een nieuw begin of een nieuwe levensduur.<br />Ik ben er echter van overtuigd dat de filmmakers deze invalshoek bij lange na niet goed genoeg hebben weergegeven. Toen haar oom eenmaal uit Amerika was gearriveerd, verleende de film weinig meer gewicht aan de aard van deze speciale band tussen de overlevenden en de verjongende kracht van haar nichtje. Daarom was het moeilijk om de emoties en motieven van de hoofdpersonen te plaatsen.<br />Maggie Smith' Het personage van Maggie Smith werd een beetje een dronkenlap en de aandacht verschoof plotseling naar haar inconsistente relatie met de oom. De wat houterige vertolking door Chris Cooper hielp niet veel, hoewel hij over het algemeen een goede acteur is. Ik vermoed dat hij te veel werd afgeleid door de regisseur.<br />Toen werd plotseling de identiteit van de bommenlegger in beeld gebracht en die hele episode leidde tot de vreemde onthulling dat Maggie Smith via haar dromen een soort paranormale gave had. Ten slotte leken het einde en de verhaallijn op de een of andere manier de verwachte crescendo's te missen en kwamen ze uiteindelijk over als een beetje vlak, een beetje oppervlakkig, en sommige delen leken een beetje een excuus voor de filmmakers om zichzelf te verwennen met een reis door Umbrië.<br />Het feit dat bepaalde aspecten van het verhaal niet voldoende werden aangedikt en dat de focus verschoof, resulteerde in een verhaal dat een sterke kern miste waar de kijker zich aan kan vastklampen en dat het vermogen beperkt om het emotionele 'zijn' van de personages te begrijpen. Het zou je vergeven worden als je deze film verliet met het gevoel dat er iets'mis' aan was.
I normally don't like to give low ratings to art-house films set in Europe with a strong cast. However, this film simply didn't "do it" for me and most of the blame, in my view, is directed towards the story and the way it was unfolded.<br /><br />To begin with, the storyline seemed to drop in and out of focuses and it all became a bit of a mish-mash. Initially, it looked like the focus would be on recovering and perhaps (though this was my instinct) the characters emerging from their ordeal with new directions and outlooks.<br /><br />Following this, it became more clear that the group were forming a very special attachment to the little girl as they felt she gave them a new youthful spring and perhaps a new beginning or lease on life. <br /><br />However, I'm convinced that the film makers simply did not flesh out this angle nearly enough. Once her uncle arrived from America, the film lent little further weight to the nature of this special bond between the survivors and rejuvenating power of her niece. Because of this, it was difficult to identify with the emotions and subsequent motives of the central characters.<br /><br />Maggie Smith's character descended into a bit of a drunken mess and the focus suddenly shifted to her inconsistent relationship with the uncle. The somewhat wooden performance given by Chris Cooper didn't help much, though he is generally a good performer. I suspect he was over-restrained by the director.<br /><br />Then suddenly, the identity of the bomber became a focus and that whole episode gave rise to the odd revelation that Maggie Smith had some sort psychic ability through her dreams.<br /><br />Finally, the ending and the story line generally somehow seemed to lack expected crescendos and ultimately came off as a bit flat, slightly shallow and certain parts seemed to be a bit of an excuse for the film makers to go on a self-indulgent photography run through Umbria.<br /><br />The fact that certain aspects of the story were not fleshed out sufficiently and the shifting focuses, resulted in a story which was missing a strong core that the viewer can latch onto and limited ability to understand the emotional "being" of the characters. You would be forgiven for leaving this film feeling as though there was something "missing" about it.