Een vreemdeling (Ivor Novello) in mistig Londen zoekt onderdak bij een familie en zij geven hem een klein appartement boven. Hun blonde dochter voelt zich aangetrokken tot deze fascinerende en enigszins mysterieuze heer. Haar ouders gaan de bedoelingen van de huurder wantrouwen en ze zijn bang voor haar veiligheid. Er loopt een seriemoordenaar rond in de mistige straten en wie weet, misschien is deze vreemdeling wel die maniak.<br />Het is interessant om een vroege Hitchcock-film te bekijken die dateert uit het stille tijdperk. Ik sta versteld van de kwaliteit (ondanks hier en daar een paar krasjes). Het toevoegen van muziek is naar mijn mening nogal overdreven, maar het vult wel de lege stilte aan en geeft een dramatisch effect. Ongetwijfeld heeft een bekwame pianist (onder het scherm) in het begin van de film wat geïmproviseerde muziek in elkaar geflanst die bij elke scène paste.<br />Het is een ongecompliceerd verhaal, maar dat wil niet zeggen dat de schuldige gemakkelijk te herkennen is (als hij al te herkennen is!) Hitchcock plaagt graag met een huurder die onbetrouwbare ogen heeft, die door de kamer ijsbeert (wat een origineel idee om te fotograferen op een transparante vloer), die de muurschilderingen laat verwijderen en die's nachts stilletjes naar buiten sluipt.<br />Ik heb het gevoel dat de gecreëerde sfeer uitzonderlijk is. In elk geval een beetje theatraal, met overdreven oogbewegingen, maar niettemin fascinerend.<br />Als je een film van dit kaliber ziet, besef je hoeveel de filmproductie in de jaren twintig al vooruit was gegaan, en dat zonder de hulp van al onze recente technologische vernieuwingen.
A stranger (Ivor Novello) in fog-bound London seeks accommodation from a family and they provide him with a small apartment upstairs. Their blond daughter is drawn towards this fascinating and somewhat mysterious gentleman. Her parents become suspicious of the intentions of the lodger and they live in fear of her safety. There is a serial killer abroad in the foggy streets and who knows? this stranger could be that maniac.<br /><br />It is interesting to view an early Hitchcock film as far back as the silent era. I am surprised at the quality (despite a few scratches here and there). The addition of music is rather overdone in my opinion but it does fill in the empty silence and does add a dramatic effect. No doubt in the early days a capable pianist (below the screen) bashed out some impromptu music to fit the mood of each scene.<br /><br />It is an uncomplicated story but that does not mean the guilty person is easily recognized (if at all!) Hitchcock likes to tease with a lodger who has shifty eyes, who paces the floor (what an original idea to photograph through a transparent floor), who has the wall pictures removed and who creeps out silently at night.<br /><br />I feel that the atmosphere created is exceptional. Certainly a bit theatrical with exaggerated eye expressions but compelling nevertheless.<br /><br />When you see a film of this vintage you realise how much film production had already advanced in the 20's and without the aid of all our recent technological contrivances.