Waarom kijk ik naar (of bekijk ik) Don Bluth-films? Ze zijn zo deprimerend. Ik ben niet meer gelukkig geweest met die man sinds Het Land Voor De Tijd (hoewel ik even glimlachte voor Anastasia. Was het maar niet die verrekte Pooka...).<br />Ons verhaal begint in een boek over een boerderij. Meteen wordt De Boerderij aangewezen als de perfecte plek om te zijn, hoewel er geen boer is, geen gewassen, en ik me niet kan herinneren een schuur te hebben gezien. Iedereen op deze kleine boerderij heeft een baan. Natuurlijk is de baan van Zangmeester (om de zon op te roepen) de enige baan die wordt aangewezen; alle anderen liggen gewoon op de grond of doen mee als hij willekeurig een deuntje brult. Je kunt je wel voorstellen hoe onhebbelijk dit na een tijdje kan zijn, met al dat willekeurige gezang op de boerderij zonder boer erbij. Zo onhebbelijk dat de groothertog der Uilen heeft besloten ze te doden. Normaal gesproken zou dat slecht zijn, maar na vijf minuten is het vrij duidelijk dat ze waarschijnlijk maar beter dood kunnen zijn. Dus laat hij Bezweerster van de boerderij af schoppen, waardoor de zon ondergaat en de duisternis invalt. Ondertussen is die hertog van plan om al die 'leuke' wezens op te eten. Is hij daarvoor de slechterik? Klinkt me behoorlijk nobel in de oren.<br />Intussen regent het in de echte wereld. Dit houdt op de een of andere manier verband met Bezweerster die in het verhaal vertrekt, maar alleen Edmond, de zoon van de vermiste boer, weet dit. Alle anderen denken dat het gewoon een plotselinge overstroming is (O, wat dom. Hebben niet alle moessons iets te maken met pluimvee op een boerderij?). Dus gaat hij naar het raam en begint zo hard als hij kan om Chantacleer te schreeuwen. Wie is er nu de schurk? Hoe dan ook, hij stoot zijn hoofd, verandert in een kat, gaat op avontuur in de stad, vindt de haan (maar niet de boer) en wordt wakker terwijl hij mompelt: 'Je was er, en je was er, en je was er...'<br />Er zijn een paar problemen met wat ik beschouw als het Begin-van-het-Eind voor Bluth. Maar ik heb heel wat aan te merken op mijn recensie van _Thumbelina_, dus ik...' Ik zal beginnen met de goede. Sommige van de stemmen, vooral Eddie Deezen (Die later Mandark onsterfelijk maakte) en Phil Harris (Die een betere laatste buiging verdiende dan deze) zijn heel goed. Helaas worden ze ondermijnd door Edmond (daarover later meer). Rock-a-Doodle doet wat Thumbelina nooit heeft gedaan: me aan het lachen maken, en daarom krijgt hij een twee in plaats van een een. Eén scène. De keuken met Hans en de Duke, waar oom Dukie de zin uitspreekt: 'Als ik mijn neef dood, zal het dan moord of liefdadigheid zijn?' De kleine piemel en haar prins kwamen er niet eens bij in de buurt.<br />Nu de slechte. Edmond is volkomen onaantrekkelijk. Zijn spraakgebrek leidt alleen maar af als eerste, maar bij de 'We zullen allemaal dwummer'-speech, zegt hij: 'We zullen allemaal dwummer.' Het is net zo irritant als rode mieren in je kont. Soms kun je hem niet eens verstaan (daar heb ik gemengde gevoelens over). Het is altijd een slecht idee om een kind met een spraakgebrek in te huren, alleen maar voor de 'leuke bijkomstigheid'. (Zie je Mara Wilson en haar geslis op de omslag van People? Dakota Fanning daarentegen is zo helder als glas, kan zelfs acteren en is tien keer haar gewicht in goud waard.) Tenzij het in het script past (zoals in 'Paulie', waar Paulie de Papegaai het meisje met haar gestotter hielp.<br />Hans, de neef, 'het grappige personage', is dat niet. De film dwingt hem praktisch tot een rol, en als het duidelijk wordt dat hij...' Als we niet met het script werken, worden we er in feite aan herinnerd dat hij grappig moet zijn ('Hij was eerder grappig dan gevaarlijk', of iets in die trant.). Vertel nooit, nooit, nooit wie je grappige personage is. Laat het publiek daar zelf maar achter komen. Of nog beter, geef geen specifieke 'grappige' man op, maar laat iedereen op zijn eigen manier grappig zijn (zoals Monsters Inc.).<br />Het ergste is waarschijnlijk dat het ons niets kan schelen. Als ik me niet druk maak om ten minste één hoofdpersonage, of om de motivatie van een personage, of zelfs om wat er met dat personage gaat gebeuren, dan heeft de film gefaald. Dan is het een flop geworden. Ik weet niet of de film ooit een kans heeft gehad. Daarom is de boer weggelopen.
Why do I review (or even watch) Don Bluth films? They're so depressing. I haven't been happy with the man since The Land Before Time (Though I briefly smiled for Anastasia. If only it weren't for that darn Pooka...).<br /><br />Our story begins in a book on a farm. Right away, The Farm is identified as the perfect place to be, although there's no farmer, no crops, and I don't recall seeing a barn. Everyone on this little farm has a job. Of course, Chantacleer's job (to bring up the sun) is the only job identified; everyone else just lays around or joins in when he randomly belts out a tune.<br /><br />You can imagine how obnoxious this can be after awhile, what with all this random singing on the farm with no farmer. So obnoxious, the Grand Duke of Owls has decided to kill them. Normally, this would be bad, but after five minutes, it's pretty obvious that they'd probably be better off dead. So he gets Chantacleer kicked off the farm, causing the sun to down, and darkness to fall. Meanwhile, this Duke planning to eat all these 'cute' creatures. For this, he's bad guy? Sounds pretty noble to me. <br /><br />Meanwhile, in the real world, it's raining. This is somehow connected to Chantacleer leaving in the story, but only Edmond, son of the missing farmer, knows this. Everyone else figures it's just a random flash flood (Oh how foolish. Don't all monsoons have to do with barnyard fowl?). So he goes to the window and starts to scream for Chantacleer at the top of his lungs. Who's the villain now, huh? Anyhow, he hits his head, gets turned into a cat, goes on an adventure in the city, finds the rooster (but not the farmer), and wakes up muttering, "You were there, and you were there, and you were there..." <br /><br />There are several problems with what I refer to as the Beginning-of-the-End for Bluth. But I beefed an awful lot in my Thumbelina review, so I'll start off with the good: Some of the voices, particularly Eddie Deezen (Who later immortalized Mandark) and Phil Harris (Who deserved a better last bow than this.) are quite good. Unfortuantly, they're undermined by Edmond (More on this later.). Rock-a-Doodle does the thing Thumbelina never did: Make me laugh, and that's why it gets a two instead of a one. One scene. The kitchen with Hans and the Duke, where Uncle Dukie utters the line, "If I kill my nephew, will it be murder or charity?" The pint sized pipsqueak and her prince never even came close.<br /><br />Now the bad. Edmond is completely unappealing. His speech impediment is merely distracting as first, but by the "We'll all dwown." speech, he's annoying as red ants up the butt. At times, you can't even understand him (I have mixed feelings on that.). Hiring a kid with a speech problem, just for the 'cute factor' is always a bad idea (Do you see Mara Wilson and her lisp on the cover of People? Dakota Fanning, on the other hand, talks clear as a bell, can actually act, and is worth ten times her weight in gold.), unless it makes sense to the script (such as in 'Paulie' where Paulie the Parrot helped the little girl with her stutter.).<br /><br />Hans the nephew, 'The funny character', isn't. The movie practically forces him on us, and when it becomes obvious he's not working with the script, we are actually reminded that he's supposed to be funny ("He was more a hoot than he was dangerous." or something along those lines.). Never, never, NEVER tell who your funny character is. Let the audience find out for themselves. Or better yet, don't have a specific 'funny' man, but let everyone be humorous on their own in different ways (Such as Monsters Inc.).<br /><br />I guess the worse part is, we don't care. If I don't care about at least one main character, or a character's motivations, or even what's going to happen to that character, then the movie's failed. Rock-a-doodle failed. I'm not sure it ever had a chance. And maybe that's why the farmer ran away.