Bah... afschuwelijk. In een eerdere recensie heb ik opgemerkt dat de werelden van _Carry On_ en _On the Buses_ van elkaar verschilden. Maar ik had _Carry On Behind_ niet gezien, waardoor _Buses_ het toppunt van verfijning lijkt.<br />De titel ( _Camping_ was al zes jaar eerder gemaakt) begint met een smakeloze karikatuur van een animatiefilm en is heel letterlijk geïllustreerd. De richting en de timing van de grappen zijn zo vreemd dat ze niet waar kunnen zijn. In feite had ik elke grap al geraden voordat ik de film had gezien <0xE2><0x80><0x93> zo voorspelbaar zijn ze. Af en toe wordt er gelachen, zoals bij een scène waarin de strandbal van Windsor Davies op een vreugdevuur landt. 'Mijn bal brandt!' roept hij, duidelijk een hint voor een goedkope, aan testikel gerelateerde woordspeling. Maar het ongeïnspireerde 'Nou, ga dan niet zo dicht bij het vuur staan!' wordt amusant gemaakt door de verschijning van de heel grappige Peter Butterworth.<br />Maar over het algemeen doet geen van de acteurs het goed, zelfs de gewoonlijk zo hilarische Kenneth Williams heeft moeite met het zwakke script. Bernard Bresslaw stuntelt ook met een film die een 'komisch fluitje'-geluidseffect heeft als hij (tweemaal) op een cactus zit. Zelden is visuele humor zo stompzinnig geënsceneerd. Windsor Davies (zo-zo) en Jack Douglas (wanhopig niet grappig) zijn op visvakantie, wat leidt tot veel slappe insinuaties rond de woorden 'tassen' en 'vliegen'.<br />Williams is archeoloog en werkt samen met Elke Sommer als professor Vooshka. Het personage is een vulgaire Engelssprekende 'buitenlander' die een vereiste lijkt te zijn voor goedkope komedies uit de jaren zeventig, en het personage bestaat alleen maar door abusievelijk dingen te zeggen als 'doet het goed' en'maakt er een potje van'. De enige keer dat dit gedateerde stereotype een lach produceert, is wanneer ze tegen Windsor Davies uitroept dat een gewonde Ken 'vreselijk bloedt'. 'Laat zijn kwalificaties maar zitten,' antwoordt Davies, 'is hij erg gewond?' Ja, dat is een van de betere.<br />Het mooie van grote komedie is dat het van nature uit de situatie voortvloeit. Dit is geen grote komedie. Hoe twee volwassen mannen en vrouwen zich zouden kunnen generen voor de implicaties van het op het menu hebben van'spul' is mij een raadsel. Davies en Douglas zijn schooljongens van middelbare leeftijd, die tussen de pauzes door wachten tot iemand het woord 'bit' uitspreekt, zodat ze weer in een hulpeloos gelach kunnen uitbarsten. Het is dit meedogenloze zoeken naar de laagste gemene deler van lachen dat Achter in de diepte trekt.<br />De vrouwelijke cast is nog erger, en de film mist jammerlijk een Sid James of een Barbara Windsor. Joan Sims wordt verspild in een bijrol, en de zware status van een bijrol geeft de indruk van een ingekorte productie. De kleine setting geeft ook toe dat het gebrek aan ambitie aanwezig is. Het zijn dit soort scènes die de film in sommige kringen een slechte reputatie bezorgen. Als je erachter komt dat een subplot bestaat uit een grote, hongerige hond en een kleine vogel die vloekt en zegt 'laat ons je onderbroek zien', dan zie je het niveau van de 'humor'. Gemengde regenbuien, incest, waardeloze, toevallige muziek, het is allemaal echt, vreselijk on-grappig.<br />Waar de jaren zestig de serie voortdurend experimenten zagen uitproberen ( _Carry On Spying_, niet erg grappig maar wel vernieuwend) en hun bereik uitbreiden ( _Cowboy, Screaming_, _Khyber_ ), zagen de jaren zeventig het met plezier op zijn lauweren rusten. Hoewel de laatste drie films van de jaren zestig een stap terug waren van _Khyber_, brachten ze het tijdperk in het algemeen goed op gang. Het was om te beginnen al niet zo slecht, met de eerste aflevering van een nieuw decennium, de redelijk standaard Up The Jungle. Hoewel hij soms rommelig en onderontwikkeld is, is het misschien wel de grofste Carry On, waarbij bestialiteit een ongerijmde indruk maakt tijdens de lunchafleveringen. Loving werd onderschat en ging over in slapstick-hulde, terwijl Convenience ook een amusante verkenning was van de grofheid van de serie. Maar Henry was een eenmalig grappige film, Abroad had potentieel dat verkwist werd en Matron (qv) was misschien wel de zwakste van de overschatte medische excursies. Meisjes werd echter ook over het hoofd gezien, en Dick kreeg de reputatie van 'de laatste fatsoenlijke Carry On-film'. Achteraf was Engeland een lachvacu<0xC3><0xBC>m, hoewel de geruchten dat Emmannuelle pornografisch was natuurlijk een mythe zijn. Het andere gerucht <0xE2><0x80><0x93> dat het een afgrijselijke film is <0xE2><0x80><0x93> is helaas helemaal waar. Maar de waarschuwingstekens moeten dan ook te zien zijn als de film begint met een herkenningsmelodie van Kenny Lynch. Het script van Lance Peters lijkt eerder een formule te zijn van wat mensen denken dat een Carry On is, dan een film op zich, terwijl de te lange scènes en de vlakke regie rechtvaardigen waarom deze de serie de das omdeed. Na dit dieptepunt was het de jammerlijke herleving van de jaren negentig die de laatste nagel aan de doodskist sloeg.<br />Op het moment dat er een nieuwe Carry On voor de 21e eeuw wordt geschreven, wordt die gepland: Carry On London. Is het in staat om de neerwaartse helling die hier begon, met _Aan de achterkant_, de eerste echt slechte passage in de serie, om te keren?
Ugh... horrible. In an earlier review I remarked how the worlds of Carry On and On The Buses were poles apart. But then I hadn't seen Carry On Behind, which makes "Buses" seem the height of sophistication.<br /><br />Opening with a cheesy cartoon of animated bottoms, the meaningless title ("Camping" had already been done six years earlier) is illustrated in the most literal way. The direction and timing of the jokes are so off it's untrue. In fact, I'd guessed every single joke before I'd even seen the film - that's how predictable they are. Occasional lines get a laugh, such as a scene where Windsor Davies's beach ball lands on a bonfire. "Me ball's burning!" he cries, obviously a cue for a cheap testicle-related pun. However, the uninspired "Well don't stand so close to the fire!" is made amusing by the delivery of the very funny Peter Butterworth.<br /><br />Generally, though, none of the actors do well, with even the usually hilarious Kenneth Williams struggling with the feeble script. Bernard Bresslaw also flounders with a film that has a "comedy whistle" sound effect as he sits on a cactus (twice). Rarely has visual humour been so witlessly contrived. Windsor Davies (so-so) and Jack Douglas (desperately unfunny) are on a fishing holiday, leading to much lame innuendo around the words "tackle" and "flies".<br /><br />Williams is an archaeological Professor, teamed with Elke Sommer as Professor Vooshka. A pidgin English-speaking "foreigner" who seems to be a prerequisite for cheap 70s comedies, the character exists only to mistakenly say such phrases as "having it off" and "making oats". The only time this dated stereotype produces a laugh is when she exclaims to Windsor Davies that an injured Ken is "bleeding terrible." "Never mind his qualifications," Davies replies, "is he hurt badly?" Yes, that's one of the better ones.<br /><br />The thing about great comedy is that it arises naturally out of the situation. This is not great comedy. How two grown men and women could get embarrassed from the implications of "stuffing" being on a menu is beyond me. Davies and Douglas are middle-aged schoolboys, waiting between the pauses until someone says the word "bit" so they can fall into helpless laughter once more. It's this relentless scraping for the lowest common denominator of laughs that drags Behind down into the depths.<br /><br />The female cast is even worse, and the movie sorely misses a Sid James or a Barbara Windsor. Joan Sims is wasted in an underwritten role, and its non-star heavy status gives the impression of a pared-down production. The small setting also concedes the lack of ambition present. It's entries like this that give Carry On its poor reputation in some circles. If you learn that a subplot involves a large hungry dog and a Minor bird that swears and says "show us yer knickers" then you'll see the level of the "humour". Mixed showers, falling into cesspits, lousy incidental music, it's all truly, terribly unfunny.<br /><br />Where the 60s had seen the series try out constant experiments (Carry On Spying, not very funny but innovative) and expand its scope (Cowboy, Screaming, Khyber), the 70s saw it happy to rest on its laurels. While the last three movies of the 60s were a step down from Khyber, they generally held the era in good stead. Things weren't so bad to begin with, with the first entry of a new decade the fairly standard Up The Jungle. While at times messy and underdeveloped, it's possibly the rudest Carry On, with bestiality making an incongruous appearance during its lunchtime screenings. Loving was underrated, and descended into slapstick homage, while Convenience was also an amusing exploration of the coarseness of the series. However, Henry was a one-joke movie, Abroad had potential squandered and Matron (qv) was possibly the weakest of the overrated medical excursions. Girls was also overlooked, however, and Dick earned its reputation as "the last decent Carry On movie". Post-Behind, England was a laugh vacuum, though the rumours of Emmannuelle being pornographic are, of course, a myth. The other rumour - that it's abysmal - is, sadly, completely true. Though then again, the warning signs should show when it opens with a theme song by Kenny Lynch. Lance Peters's script seems to be a formula of what people think a Carry On is about, rather than a film in its own right, while the overlong scenes and flat direction justify why this one killed the series off. After this low point, it was down to woeful 90s revival Columbus to hammer the final nail in the coffin.<br /><br />At date of writing a new Carry On for the 21st century is being planned - Carry On London. Will it be able to reverse the downward slope that began right here, with Carry On Behind, the first truly bad entry in the series?