Als je bedenkt hoe slap de Britse misdaadfilms van de afgelopen tien jaar voor het merendeel zijn geweest, is het verbazingwekkend hoe goed het genre in dit land vroeger was. Ze zijn taai en strak, missen de opera-achtige excessen die kenmerkend waren voor de Amerikaanse gangster epische films (zoals 'The Godfather'), maar maken dat meer dan goed met hun wreedheid. 'The Long Good Friday' is geen portret van de geschiedenis van een bepaalde maffiafamilie, maar een strak en samenhangend verhaal over een paar dagen in het leven van een hoofdmaffiabaas. Het werkt heel goed omdat het oorspronkelijke concept zo elementair is. Het behoort zowel tot de 'Performance' als tot de oorspronkelijke 'Get Carter' als de beste misdaadfilm van het land.<br />' 'The Long Good Friday' heeft om verschillende redenen succes. Ten eerste complimenteren de regie van John Mackenzie en het scenario van Barrie Keeffe elkaar zeer goed. Het script zit vol geestige dialogen, voortdurend intrigerende en spannende situaties, en een absoluut gedenkwaardig hoofdpersonage. De personages hier zijn allemaal interessant en goed ontwikkeld. Mackenzies regie weet wat ze met dit materiaal moet doen <0xE2><0x80><0x93> het snel in beweging houden.<br />Maar wat de film voor veel kijkers interessant maakt, is de hoofdrol van Bob Hoskins. Het personage was al fascinerend genoeg, maar Hoskins' vertolking maakt hem ronduit gedenkwaardig. De spottende, wrede, impulsieve en toch broze Bob Hoskins doordrenkt het personage met zwierige theatrale uithalen die Edward G. Robinson in de schaduw zouden stellen. 'The Long Good Friday' is niet vlekkeloos (de soundtrack is in het begin een beetje irritant, tot je in de sfeer van de film zit), maar het is wel een van de beste gangsterfilms die ooit gemaakt zijn (8/10).
Considering how lame the British crime movies of the last ten years have been for the most part, its just surprising how good the country's entries in the genre used to be. They're tough and taut, lacking the operatic excess that characterized the American gangster epics (such as "The Godfather"), but more than making up for it with brutality. "The Long Good Friday" isn't a portrait of the history of a certain mob family, but a tight and cohesive story detailing a few days in the life of a head mobster. It works very well because of how basic the initial concept is. It ranks with both "Performance" and the original "Get Carter" as the country's best crime film.<br /><br />"The Long Good Friday" is effective for several reasons. First, the direction by John Mackenzie and the screenplay by Barrie Keeffe both compliment each other very well. The script is full of witty dialog, constantly intriguing and suspenseful situations, and an absolutely memorable lead protagonist. The characters here are all interesting and well developed. Mackenzie's direction knows what to do with this material - keep it moving at a quick pace.<br /><br />However, what makes the film for many viewers is the lead performance by Bob Hoskins. The character was already fascinating enough, but Hoskins' portrayal makes him downright memorable. Sneering, brutal, impulsive, yet fragile, Bob Hoskins infuses the character with swinging histrionics that'd put Edward G. Robinson to shame. "The Long Good Friday" isn't flawless (the music score is a bit irritating initially until you settle into the groove of the film's style), but is one of the best gangster films ever made. (8/10)