Theo Angelopoulos is een van de grootste regisseurs van tegenwoordig. Zijn laatste film, _Eeuwigheid en een dag_, bewees dat. Deze film is ook een meesterwerk. Hij begint in 1919, als een groep vluchtelingen terugkeert naar Griekenland na hun ballingschap in Odessa. Er zijn sepiakleurige foto's, en in dit deel van de film zijn ook de interieurs sepiakleurig. Daarna gaat de film heel elegant verder, ongeveer een derde van zijn speeltijd. Hij gebruikt voornamelijk lange pans en achtervolgingsfoto's, en stopt soms om zich op een scène te concentreren terwijl hij de camera geleidelijk dichterbij haalt, maar bijna nooit bij een close-up. Zijn gevoel voor _mise en scène_ is subliem, maar hij roept nog meer een heel specifieke tijd en plaats op. Zijn filmografie is subliem, en vaak buitengewoon schitterend. Er is een sublieme scène in het begin, ongeveer aan het eind van de eerste derde scène, waarin Eleni, het hoofdpersonage van de film, weg wil en naar het water loopt. Ze wordt plotseling omringd door een groep mannen die met haar beginnen te dansen. Die scène en de muziek die erin zit, zijn heel bedwelmend. Het doet me een beetje aan Fellini denken. De film wordt dan drastisch donkerder, wordt politieker, en ook enigszins fantastisch, non-lineair, en heeft een nogal mythische toon. Er zijn een paar prachtige, werkelijk opmerkelijke beelden hier <0xE2><0x80><0x93> de straten, de geslachte schapen die aan de bomen hangen, en een begrafenisstoet in het water met de begrafenisgangers op een vlot, omringd door vissersboten die verlicht worden door lantaarns. Dan is er het laatste deel van de film die ons naar de Tweede Wereldoorlog brengt, maar de stijl is heel abstract en elliptisch, en waar het heel moeilijk is om de tijd vast te stellen. Aan het eind wordt haar familie vernietigd en wordt ze een figuur in de ware Euripideaanse tragedie. Het is vernietigend en plotseling niet alleen mythisch, maar ook tijdloos.
Theo Angelopoulos is one of the greatest directors working in films today. His last film, Eternity and a day proved that. This film is,likewise, a masterpiece. It begins in 1919 as a band of refugees returns to Greece from exile in Odessa. There are sepia colored photographs , and in this section of the film, the interiors are also sepia colored. The film then proceeds very elegantly for about the first third of its running time. He uses mostly long pans and tracking shots, and then may stop to focus on a scene as he gradually pulls the camera in closer, but almost never to a close up. His sense of mise en scene is superb, but even more he evokes a very specific time and place. His cinematography is superb, and often highly gorgeous. There is a superb scene at jusr about the end of the first third, where Eleni,the film's principal character, wants to leave and walks down to the water. She is suddenly surrounded by a group of men who begin to dance with her. That scene and the music in it are quite intoxicating. it reminds me a little of Fellini. The film then darkens drastically, becomes more political, and also somewhat fantastical, non linear, and rather mythic in tone. There are some beautiful, truly remarkable images here--the streets, the slaughtered sheep hanging from the trees, and a funeral procession in the water with the funeral party on a raft, surrounded by fishing boats all lite by lanterns. Then there is the final third of the film which takes us to WW2, but the style is quite abstract and elliptical, and where it is very difficult to pinpoint time. By the end her family is destroyed, and she becomes a figure of true Euripidean tragedy. It's devastating, and suddenly not only mythic but timeless.