De muziek bij dit stille juweel (tenminste, de versie die ik op TCM heb gehoord) onderstreepte de problemen die het zelfbenoemde Gypsy Circus met zich meebrengt, en was goed gesynchroniseerd met de actie. Ik vraag me af of de film zonder die synchronisatie hetzelfde effect zou hebben gehad. Niettemin waren de beelden verontrustend genoeg.<br />Het is prachtig om Lon Chaney senior aan het eind van zijn carrière te zien, en Joan Crawford aan het begin van de hare. Maar de echte ster is de schrijver Tod Browning, vanwege zijn ironische plotwendingen en vooral zijn geavanceerde psychologische inzichten, gezien het feit dat deze film in 1927 is gemaakt. Het is een stomme film.<br />Sommige scènes zijn een beetje overdreven, maar dat is te begrijpen omdat het een stomme film is. Het blijft een feit dat de psychodynamica vandaag de dag nog steeds van toepassing is op stoornissen die in de jaren twintig nog geen naam hadden. De film gaat goed om met een vroeg voorbeeld van Joan Crawfords posttraumatische stress. Lon Chaney straalt. Zijn personage ontwikkelt zich tot een waarlijk kwaadaardig roofdier, in de vorm van een psychopathische stalker. Het doet er niet toe dat hij beweert met haar te willen trouwen. Ze heeft hem niet aangemoedigd. Hij heeft een tot mislukken gedoemde fantasie over haar opgebouwd, en dat is stalken, niets meer en niets minder. En toch <0xE2><0x80><0x93> zoals zo vaak het geval is bij echte psychopaten <0xE2><0x80><0x93> hebben wij op onverklaarbare wijze een mate van empathie voor hem die hij tegenover anderen nooit voelt.<br />Ik vond het een beetje verontrustend dat Mr. Chaney <0xE2><0x80><0x93> die zogenaamd geen armen had <0xE2><0x80><0x93> maar al te duidelijk wel echte armen onder zijn overhemd had verborgen... totdat bleek dat zijn Character echte armen onder zijn overhemd had verborgen! De redenen voor deze daad spreken van een onsmakelijk verleden. En over de toekomst hoeven we ons niet langer het hoofd te breken <0xE2><0x80><0x93> want zelfs als de dingen zich in het heden zouden ontwikkelen zoals hij dat wil, dan nog zou hij een pad van vernietiging blijven volgen. Net als je denkt dat deze persoon niet dieper kan zinken... dan gebeurt dat toch. Bovendien is het personage van Miss Crawford zich er niet eens van bewust dat ze wordt gestalkt <0xE2><0x80><0x93> zij, die zo bang is voor de aanraking van mannen. In één verontrustende scène doet de mooie jongedame mee aan zijn gelach, zonder zich in haar onschuld te realiseren WAAROM hij lacht. Afgezien van het publiek komen maar weinig mensen de waarheid over de man te weten, meestal tot aan hun dood.<br />De spanning zou zelfs de grote Hitchcock de das omdoen. Ik merkte dat ik ineenkromp en me aan mijn stoel vastklampte, vooral in de laatste ogenblikken.<br />'<br />'
(potential spoilers) The music accompaniment to this silent gem (at least, the version I heard on TCM) underscored the problems that envelop the self-described Gypsy Circus, and was well synchronized to the action. I have to wonder if the movie would have had the same impact without it. Nevertheless, the visuals were disturbing enough.<br /><br />It is wonderful to see Lon Chaney Sr. near the end of his career, and Joan Crawford at the beginning of hers. But the real star is author Tod Browning for his ironic plot twists and especially his advanced psychological insights, considering that this film was produced in 1927.<br /><br />Some of these are somewhat overstated, but that can be excused on the grounds that this is a silent film. The fact remains that the psychodynamics ring true today for syndromes that did not even have names in the 1920's. The film deals well with an early Joan Crawford's phobic post traumatic stress. Lon Chaney shines. His character develops into what turns out to be a truly evil predator, in the form of a psychopathic stalker. Nevermind that he claims to want to marry her. She has given him no encouragement, He has built up a doomed-to-fail fantasy about her, and it is stalking, pure and simple. And yet -- as so often with real life sociopaths -- we unaccountably have a degree of empathy for him that he never feels toward others.<br /><br />I found it a bit disconcerting that Mr. Chaney -- supposedly armless -- too obviously had real arms trussed up under his shirt... until it was revealed that his CHARACTER had real arms trussed up under his shirt! The reasons for this bespeak an unsavory past. And there need be no lingering questions about the future -- for even if things in the present unfold the way he wants them to, he would yet continue a path of destruction. Just when you think that this person can sink no lower...he does.<br /><br />What is more, Miss Crawford's character is not even aware that she is being stalked -- she who is so fearful of the touch of men. In one disturbing scene in particular, the lovely young lady joins in his laughter, innocently never realizing WHY he is laughing. Aside from the audience, few really find out the truth about the man, usually to their demise.<br /><br />The suspense would give even the great Hitchcock a run for his money. I found myself cringing and gripping my chair, especially in the final moments. 9 out of 10.<br /><br />