She Freak is beslist een van de meest toegankelijke van Friedmans post-HG Lewis-films. De film is duidelijk bedoeld om drive-ins aan te pakken, maar mist de meer afkeurenswaardige (en meestal saaie) namaakfiguren van zijn andere films, en besteedt meer tijd aan de plot. Tot de andere sterke punten behoren acteurs die hun tekst kennen en locatiebeelden (op een kermis) die wat meer visuele diversiteit bieden dan gebruikelijk is op het uiterst lowbudget-terrein van de 60-ers.<br />Maar dat neemt niet weg dat de film diep geworteld is en verre van een klassieker is. Hij wordt vaak beschouwd als een 'afschuwelijke imitatie' van Tod Brownings Freaks, wat tot op zekere hoogte waar is, maar niet op de manier waarop je het zou hopen. Het is duidelijk dat de schrijver het idee van een zelfzuchtig kermismeisje dat door de freaks wordt gestraft omdat ze een van hen onheus heeft bejegend, heeft overgenomen. Helaas heeft het hem niet tot een bepaalde hoogte geïnspireerd.<br />Het meest opvallende verschil tussen deze film en zijn inspiratiebron zijn de aspecten van het kermisleven waarop ze zich richten. _Freaks_ richtte zich op de hoofdpersonen die hun leven en hun liefdes lieten zien, hoe freaks mensen met gevoelens waren die samenspanden tegen een wereld die hen verachtte. _She Freak_ daarentegen lijkt zich voornamelijk te richten op de mensen achter de schermen: de kermisbezoekers en de kermisjongens. en de Grips (of hoe ze het ook noemden in hun grappen) die de grote show opzetten en afbreken. Ongeveer 10 minuten film bestaat uit zweterige kerels die met tentpalen werken, dus als dat je ding is... 'En wat de kermisattracties betreft: er is een coochy-danseres (die zo ver gaat als de wet toestaat, kennelijk in een staat die aan bijbelse termen doet denken), een zwaardvechter, een slangenbezweerder en een waarzegger. Zelfs de enige echte freak van de film, de onfortuinlijke dwerg, krijgt heel weinig tijd op het witte doek en voert nooit de act uit die hij verondersteld wordt op te voeren.<br />De andere opvallende tekortkoming is de karakterontwikkeling. De hoofdpersoon, Jade, begint de film als een kreng, wordt vervolgens geïntroduceerd als een sympathiek personage met hoge verwachtingen, om vervolgens de rest van de film heen en weer te stuiteren. Het werd zo erg dat ik de film begon te zien als een verhaal van Jekyll en Hyde, waarin de'slechte' Jade steeds meer de aspiraties van de 'goede' Jade de grond in boort. Maar in tegenstelling tot Stevensons verhaal is er geen verklaring voor Jades dubbele persoonlijkheid en is er geen manier om te voorspellen welke kant van haar naar voren zou komen. Een interessantere invalshoek, als de schrijver en de regisseur de uitdaging hadden aangegaan, zou zijn geweest om Jade af te schilderen als iemand die aardig begint, maar geleidelijk wordt afgestompt' (sorry, ik zou het niet kunnen). Eerlijk gezegd past de misdaad waarvoor ze wordt gestraft (het ontslaan van Shorty) niet bij de straf die ze heeft verdiend, en er zijn andere personages in de film die veel meer gerechtvaardigde grieven hebben dan de freaks.<br />Eén interessant kenmerk van de lowbudget Friedman-benadering verdient aandacht. De verlengde, stille scènes, waarin het publiek wordt getrakteerd op muzikale montages van beelden die een suggestie van actie moeten geven. Afgezien van de voornoemde montages, die worden verscheurt, wordt de hele hofmakerij van Jade en haar toekomstige echtgenoot op deze manier aangepakt. Tot aan zijn laatste twee of drie scènes is het enige wat deze acteur zegt: 'Hallo.' Over het geheel genomen is dat eigenlijk wel goed.<br />Al met al is het de moeite waard voor uitbuiters, en het is een kijkbare film, maar over het algemeen niet aanbevolen.
_She Freak_ is certainly one of the more accessible of Friedman's post-HG Lewis movies. Obviously intended to target drive-ins, it lacks the more objectionable (and usually dull) `adult' material of his other pictures, and spends more time on the plot. Other strengths include actors that know their lines and location footage (at a carnival) that offers a bit more visual diversity than is usual in the extreme low-budget 60's field.<br /><br />That said, however, the film is deeply flawed and far from a classic. It is frequently billed as a `remake' of Tod Browning's _Freaks_, which is true to an extent, but not in the way one would hope. Clearly the writer took the concept of a selfish carnival girl who is punished by the freaks for her ill-treatment of one of their number and ran with it. Unfortunately, it did not inspire him to particular heights. <br /><br />The most notable difference between this film and its inspiration is the aspects of carny life upon which they focus. _Freaks_ focused on the title characters  showing their lives and loves, how sideshow freaks were people with feelings who banded together against a world that despised them. _She Freak_, by contrast, seems mostly concerned with the people behind the scenes: the concessioners and `ride boys' and the Grips (or whatever their called in carny talk) that set up and tear down the big show. Something like 10 minutes of footage is sweaty guys working with tent poles, so if that's your thingAs far as sideshow acts are concerned: there's a coochy-dancer (who goes `as far as the law allows,' evidently in a bible-belt state), a sword-swallower, a snake charmer and a fortune-teller. Even the one real `freak' of the film, the unfortunate `Shorty' the midget, gets very little screen time and never performs whatever act he is supposed to have.<br /><br />The other glaring flaw is the character development. The main character, Jade, starts the movie as a bitch, then is re-introduced as a sympathetic character with high hopes, then spends the rest of the movie bouncing back and forth. It got so bad that I started to regard the movie as a Jekyll-and-Hyde tale, with the `bad' Jade progressively screwing up the aspirations of the `good' Jade. But, unlike Stevenson's story, there is no explanation for Jade's dual personality, and no way to predict which side of her would emerge. A more interesting take, had the writer and director been up to the challenge, would have been to portray Jade as starting out nice, but gradually becoming `jaded' (sorry, couldn't help that pun) over the course of events and hard knocks in the carnival, until she went too far and had to be destroyed. Frankly, the `crime' for which she is punished (firing Shorty) does not fit the punishment she earns, and there are other characters in the film that have far more justifiable grievances than the freaks do.<br /><br />One interesting hallmark of the low-budget Friedman approach deserves note. The extended silent sequences, in which the audience is treated to musical montages of images that are supposed to suggest action. Aside from the aforementioned set-up, tear-down sequences, the entire courtship of Jade and her prospective husband is handled in this way. Up until his last two or three scenes, pretty much the only thing this actor says is `Hello.' On the whole, this is actually a good thing. <br /><br />Overall, it's worth it for exploitation completists, and is a watchable film, but not generally recommended.