Wauw. Ik sta er versteld van hoe slecht deze film is, ik ben er nog niet eens mee klaar, en ik voel me verplicht om commentaar te geven.<br />Ik liet een belangrijk deel van de film voor wat het was voordat ik eindelijk mijn poging opgaf om vast te stellen of dit bedoeld was als een uiterst diepzinnige komedie. Ondanks de handelingen van een kleine speelgoedspecht (die knipoogt), was ik niet overtuigd. Dit bracht me bij de betrouwbare oude IMDb, waar ik nu te weten ben gekomen dat het inderdaad bedoeld was als een ordinaire SciFi.<br />Wauw.<br />George Hamilton is een robot. Op een gegeven moment'reageert' hij letterlijk op de uitbarsting van een collega, een fractie van een seconde voordat de man zelf uitbarst.<br />Suzanne Pleshette; is ze er eigenlijk wel? In feite zijn intieme scènes tussen haar en Hamilton moeilijk te negeren, vanwege hun onbeholpen gebrek aan contact en de opvallende beslissing om martiniglazen en pumps te dragen, om maar een paar dingen te noemen.<br />Arme Richard Carlson (normaal gesproken mag ik hem echt graag). Zijn hele optreden wordt op een van (of een combinatie van?) twee manieren vertolkt: alsof de acteur zelf dronken is, of alsof hij een kortingsbon uitdeelt voor de kermis.<br />Een paar scènes worden gestolen door een bizar toepasselijke en extreem luide (hamerhakkebord? klavecimbel? Ik ken mijn instrumenten niet), muziekpartituur <0xC3><0xA0> la 'Hercules in New York'. De zwaarwichtige regie leidt nogal af, met zijn zogenaamde Hitchcock-sprongen, verwijdering van de derde muur en willekeurige hoeken. Maar de echte ster van de film is het script. De helft van de door mannen geschreven tekst is (of zou dat kunnen zijn) onderling verwisselbaar tussen een handjevol personages. Er is een vermoeid afgezaagde scène tussen een serveerster van een Brooklyn-transplantatierestaurant en Hamilton; waarschijnlijk kun je die scène op dit moment zelf wel spelen. Denk aan zinnen als: 'I keeant buhleev I left New Yohk fuh dis joeub.' Zo, je hebt het idee.<br />Kijk uit naar de pianoscène met George Hamilton en een dreigende monteur. Ook moet je de onbedoelde microkosmos van de film in de gaten houden, waarin een gevechtsvliegtuig willekeurige projectielen afvuurt op een groepje bomen in de woestijn, waar het onwaarschijnlijke, het belachelijke, het willekeurige en het gewoon maffe allemaal samenkomen. Als je eenmaal op die scène bent gestuit, stop de film dan <0xE2><0x80><0x93> of kijk de scène gewoon een paar keer na <0xE2><0x80><0x93> en je hebt alles al gezien wat hij te bieden heeft.
Wow. I am so amazed at how bad of a film this is, I am NOT EVEN FINISHED with it, and I feel obligated to comment.<br /><br />I held off for a significant portion of the movie before I finally gave up my attempt to determine whether this was intended to be an extremely deeply-seeded comedy. Despite the actions of a little toy woodpecker (it winks), I felt unconvinced. This brought me to the trusty old IMDb, where I have now learned that it was, indeed, an intended straight SciFi.<br /><br />Wow.<br /><br />George Hamilton is robotic. At one point, he literally "reacts" to a colleague's outburst a spit-second before the guy actually makes the outburst.<br /><br />Suzanne Pleshette; is she even there? Actually, intimate scenes between her and Hamilton are tough to ignore, for their awkward lack of rapport, and the conspicuous decision to mic martini glasses and pump heels, to name a few items.<br /><br />Poor Richard Carlson (I really like him normally). His entire performance is delivered in one of (or a combination of?) two ways: as if the actor himself is drunk, or as if he is narrating a promotional short for the world's fair.<br /><br />A few scenes are stolen by a bizarrely appropriate, and extremely loud (hammer dulcimer? harpsichord? I don't know my instruments), musical score, a la "Hercules In New York." The heavy-handed direction is quite distracting, with its wannabe Hitchcock jump cuts, third wall removals, and arbitrary angles.<br /><br />The real star of the film, though, is the script. Half of the male-delivered lines are (or could've been) interchangeable between a handful of characters. There's a tiredly trite scene between a Brooklyn-transplant waitress and Hamilton; you can probably can enact the scene on your own, right now. Think lines like "I keeant buhleev I left New Yohk fuh dis joeub." There, you've got the idea.<br /><br />Watch for the piano driving scene with George Hamilton and a menacing mechanic. Also, check out the film's unintentional microcosm, in which a fighter plane sends arbitrary missiles into a grove of trees in the desert, where the improbable, the ridiculous, the random, and the just plain goofy, all converge. Once you hit that scene, stop the film--or just watch the scene repeatedly--you have already seen everything it has to offer.