STB is een Italiaanse film door en door <0xE2><0x80><0x93> de enige atypische eigenschap is dat hij niet stinkt. (En dat er niet de gebruikelijke hoeveelheid geschreeuw is.) Dit is een soort sentimentele autofilm/komediant met de verplichte festival-aangename surrealistische scènes, zoals mensen die stilstaan bij een station of een enorme ballon/puddingvis/wat dan ook die al Mastroianni's kinderen de lucht in tilt. Dat is het soort Felini-achtige gedoe waar filmstudenten met een te hoog IQ helemaal gek van worden, ongeacht of het iets met de rest van de film te maken heeft of niet. 'Rare dingen! Jaaa!'<br />Wat mij betreft is STB niet saai en dat is het enige wat telt. Bovendien heeft de experimentele aanpak (als je het zo kunt noemen) nooit iets pretentieus. Misschien hebben we dat te danken aan Mastroianni, die het heel erg nuchter speelt. Zelfs als hij wijze raad uitspuugt tegen zijn kroost, is er nooit die onrealistische verwachting van de kijker dat hij naar adem snakt van schrik, verbijstering en ontzag, iets wat in veel andere Europese films, vooral uit de jaren zestig en zeventig, heel gewoon is. Te veel regisseurs denken dat ze in hun bescheiden, niet erg succesvolle films de geheimen van het universum onthullen. Dat is hier niet het geval; in elk geval niet in hinderlijke hoeveelheden. STB is sympathiek en soms zelfs amusant.<br />Wat betreft de 'experimentele aanpak' Als elke andere film die Italianen (en andere continentalen) uitbrengen dezelfde soort surrealistische dwaasheid bevat, dan is het niet echt experimenteel meer, hè? Het wordt normaal, niet verrassend, zelfs muf.<br />Het is veel gemakkelijker om een script vol met'metaforische' onzin in elkaar te flansen dan om echt te gaan zitten en een compact, levendig script te schrijven met een begin, midden en eind. STB leunt veel zwaarder op het laatste.
STB is an Italian movie through and through - the only atypical quality being that it doesn't stink. (And that there isn't the usual amount of shouting.) This is a sort of sentimental road movie/comedy with the obligatory festival-crowd-pleasing surreal scenes, such as people freezing up at stations or a huge balloon/jelly-fish/whatever lifting up all of Mastroianni's kids up into the air. That's the sort of Felini-like stuff which IQ-starved film students go absolutely ga-ga over, regardless of whether it relates to the rest of the movie or not. "Weird stuff! Yeaaah!"<br /><br />As far as I'm concerned, STB isn't dull and that's all that matters. Besides, its experimental approach (if one can call it that) never has an air of pretentious baloney about it. Perhaps we have Mastroianni to thank for that, who plays it very down-to-Earth. Even when he spits out wise words of advice to his offspring there isn't that unrealistic expectation from the viewer to gasp with shock, bewilderment and awe, something very common in so many other European movies, especially from the 60s and 70s. Too many directors think they reveal the secrets of the universe in their modest little underachieving flicks. Not the case here; at least not in annoying amounts. STB is likable and even amusing at times.<br /><br />As for the "experimental approach", if every other movie that Italians (and other Continentals) release has the same type of surreal silliness going on, then it isn't really experimental anymore, is it? It becomes normal, unsurprising, stale even.<br /><br />It's far easier to cobble up a script chock-full of "metaphoric" nonsense than to actually sit down and write a compact, stirring script with a beginning, middle, and end. STB leans far more heavily toward the latter.