Op de Amerikaanse markt zijn tegenwoordig twee fundamentele trends waar te nemen: ten eerste het voortdurende gebrek aan monumentale Duitse en algemene Europese films, ten tweede het overschot aan goedkope edities van nog goedkopere films waarvoor zelfs het plastic van de dvd wordt weggegooid.<br />Het werk van 'Jess' Franco behoort tot de tweede categorie. Na de Tweede Wereldoorlog lag de filmindustrie in Duitsland stil. De goede regisseurs waren ofwel dood, of in de Verenigde Staten, opvolgers waren niet in zicht. Het volk miste zelfs de basis. Maar: Panem et Circenses! Brood en spelen! Tegelijk met het Adenauer-tijdperk, waarin de uitgehongerde mensen brood en worst kregen, richtte de Duitse filmindustrie zich volledig op amusement. De vier voornaamste hoofdtakken, die gecultiveerd waren, waren: 1. De 'Heimatfilm' (melodramatische Melo-Dramas). 2. De 'Schlagerfilm' (schlagermusicals), 3. De 'Lederhosenfilm' (rustieke, botte en uitgesproken seks(-Ploitatie) films in het tijdperk van de Duitse pre-liberalisatie (vide: 'Schulm sonsdchenreport' en dergelijke), en 4. 'Krimi' (thrillers in vergelijking waarmee de sprookjes van Grimm opzienbarend zijn).<br /><br />Toen de liberalisering van de seksualiteit kwam, tegen het eind van de jaren zestig, was er een verstandige kortere weg voor de regisseurs die met deze smoezelige, smerige brouwsels overweg konden. Ulli Lommel behoorde tot degenen die het probeerden, maar de Spanjaard Jesus Franco vulde de leemten in. In een eindeloze reeks produceerde hij rotzooi over rotzooi, mest over rotzooi, uitwerpselen over uitwerpselen (waarvoor hij in 2009 door de Spaanse koning de Goya-Price kreeg). Goed begrepen: Duitsland in het filmlandschap van de jaren zestig <0xE2><0x80><0x93> dat was seks en misdaad, Heimat en Wirtschaftswunder, rotzooi en dilettantisme. Precies in dezelfde tijd, bij voorbeeld in Frankrijk, werkten regisseurs als Godard, Rohmer, Truffaut, Eustache, Chabrol, Rivette, Melville a.o. met acteurs als Belmondo, Brialy, Anna Karina, Lafont, Leaud, Jeanne Moreau, Piccoli, Jean Seberg. Om nog maar te zwijgen van de Verenigde Staten, waar ondanks de Grote Oorlog altijd op hoog niveau filmwerk is verricht. Zou er geen Grote Verlossing zijn gekomen uit al die mest <0xE2><0x80><0x93> en die kwam in de persoon van Rainer Werner Fassbinder, die de Duitse Augiasstal uitmestte vanaf ongeveer 1966 <0xE2><0x80><0x93>, dan kon je je nauwelijks voorstellen wat er gebeurd zou zijn. Maar films als 'Der Heisse Tod'/'99 Women' (1969) staan hier nog steeds in het nu historische landschap als monumenten uit een tijd waarin het niveau van de Duitse film tot onder het nulpunt zakte. Dit doet echter niemand recht om zulke mest op dvd te zetten. Kan iemand echt iets inbrengen tegen die ooit beroemde filmrecensent die zei dat de nieuwe Duitse film niet alleen met Fassbinder begon, maar ook met hem eindigde?
On the American market, two basic trends can be observed nowadays: First the sustained lack of availability of monumental German as well as general European films, second the flooding with cheap editions of even cheaper film elaborates for which even the plastic of the DVD is wasted.<br /><br />"Jess" Francos work belongs to the second category. After World World II, the film industry lay down in Germany. The good directors were either dead or in the US, successors were not in sight. The people was lacking even its basics. However: Panem Et Circenses! Bread and Plays! Simultaneously with the Adenauer era which supplied the starving people with bread and sausage, the German film industry set wholly on entertainment. The 4 main branches, that had been cultivated, were: 1. The "Heimatfilm" (maudlin Melo-Dramas). 2. The "Schlagerfilm" (Schlager musicals), 3. The "Lederhosenfilm" (rustic, blunt and outspoken sex(-Ploitation) movies in the era of German Pre-liberalization (vide: "Schulmädchenreport" and the like), and 4. "Krimi" (thrillers compared to which Grimm's fairy tales are startling).<br /><br />When the liberalization of sexuality came, towards the end of the 60ies, there was a sensible shortcut in "apt" directors who could handle these smeary, sleazy and grimy concoctions. Ulli Lommel belonged to those who tried, but the Spaniard Jesus Franco filled in the blank. In a sheer endless series he produced crap over crap, manure over manure, feces over feces (for which, in 2009, he awarded the Goya-Price by the Spanish King). Well understood: Germany in the film landscape of the 60ies - that was sex and crime, Heimat and Wirtschaftswunder, crap and dilettantism. At exactly the same time, e.g., in France, directors like Godard, Rohmer, Truffaut, Eustache, Chabrol, Rivette, Melville a.o. worked with actors like Belmondo, Brialy, Anna Karina, Lafont, Leaud, Jeanne Moreau, Piccoli, Jean Seberg. Not to speak about the US, where despite the Big War there always has been continuous high-level film work.<br /><br />Would there not have come the Big Release from all that manure - and it came in the person of Rainer Werner Fassbinder, who mucked out the German Augias Stall beginning at approximately 1966 - one could hardly imagine what would have happened. But such movies like "Der Heisse Tod"/"99 Women" (1969) still stand here in the now historic landscape like monuments of an epoch when the level of the German film sank below zero. This does, however, not legitimate anybody to put such dung onto DVD. Can one really hold anything against that once famous film critique who said that the new German film did not only start with Fassbinder, but also ended with him?