Deze goedkope, noir-thriller over corrupte officiers van justitie en gangsterbazen is verrassend goed, en wordt beschouwd als een low budget-thriller zonder enige reden om hoog te mikken. Natuurlijk is het volkomen afgezaagd, maar er zijn veel expressionistische camerastandpunten, en de vele foto's van mannen die's avonds over straat lopen zijn verrassend effectief met één felle spot op het gezicht en al het andere pikdonker. Zoals gebruikelijk bij deze over-de-top- goedkope films uit de late jaren veertig, hangt de impact grotendeels af van een buitensporig, bijna parodiërend gebruik van'moodmuziek'. Als het gevaarlijk begint te worden, hoef je niet naar aanwijzingen op het scherm te zoeken, zoals het orkest ons in plaats daarvan zal vertellen. Je vraagt je af of het script werkelijk zei: ' De voornaamste reden om deze film te bekijken is om het spectaculaire optreden te zien en te horen op de piano van Gene Rodgers, een zwarte boogie-speler die een van de besten was. Het is om je rot te lachen. Fats Waller, eet je hart uit je lijf! Rodgers speelt twee van zijn eigen composities, 'Ballad of the Bayou' en 'Rajah's Blues'. Zijn vingers bewegen sneller dan het licht en hij kijkt niet eens. Was het maar Rodgers geweest, dan hadden we de film niet hoeven maken. Het script van de film is op sommige plaatsen verrassend vindingrijk en heeft een paar geestige dialogen, waaruit blijkt dat iemand zijn best heeft gedaan. De meest vernieuwende scène is die waarin een hulpofficier van justitie een brief dicteert aan zijn secretaresse. Het is een hartstochtelijke liefdesbrief waarin hij een huwelijk voorstelt, en zij vraagt zich af aan wie hij hem wil sturen. Hij vraagt haar of ze vindt dat het goed is, en zij zegt dat ze het mooi vindt. Dan zegt hij dat het voor haar is! Geweldige scène! Was de romance maar echt geweest, want beide blijken op hun eigen manier schurken te zijn. Deze film bevat ernstige tegenstrijdigheden, want hij schommelt tussen mensen die sympathiek lijken en die plotseling als slechteriken worden ontmaskerd. Het verhaal moet begonnen zijn als een harde misdaadthriller en toen heeft een gefrustreerde sentimentele schrijver het script geschreven en kon hij er niets aan doen, hij moest gewoon een paar liefdesscènes hebben, en het feit dat de personages hier helemaal niet geschikt voor waren, kon en wilde hem niet afschrikken. De producent heeft het duidelijk niet gemerkt. Nou, als je van briljante boogie-woogie houdt, kun je je echt niet veroorloven dit te missen. En er zullen ook mensen zijn die van de film zullen genieten. Het is allemaal een kwestie van wat je verwacht, en als je begint met een afgezaagde mini-noir-thriller met een paar onverwachte goede punten, zul je tevreden zijn.
This cheapie noir thriller about crooked district attorneys and gangster chiefs is surprisingly good, considered it was made on a zero budget with no reason to aim high. Of course, it is completely corny, but there are a lot of expressionistic camera angles, and the many dollying shots of men walking at night are surprisingly effective with a single bright spotlight on the face and everything else pitch black. As is usual with these over the top late forties cheapies, the impact depends largely upon an excessive, almost parodic, use of 'mood music'. When things begin to get dangerous, don't worry about looking for clues on the screen, as the orchestra will tell us instead. One wonders if the script actually said: 'At this point, the musical score will become hysterical, so that the audience knows someone is about to get killed.' The chief reason for watching this film is to see and hear the spectacular performance on the piano of Gene Rodgers, a black boogie player who was one of the best. It is jaw-dropping stuff. Fats Waller, eat your heart out! Rodgers plays two of his own compositions, 'Ballad of the Bayou' and 'Rajah's Blues'. His fingers move faster than the speed of light, and he isn't even looking. If only the whole thing had been Rodgers, we could have done without the film. The film's script is surprising in its ingenuity in places, and has some snappy dialogue, showing that somebody tried. The most innovative scene is where an assistant district attorney dictates a letter to his secretary. It is a passionate love letter proposing marriage, and she wonders to whom he intends to send it. He asks her if she thinks it is OK, and she says she thinks it is beautiful. Then he tells her it is for her! Great scene! If only the romance had been genuine, however, as both turn out to be crooks in their own way. This film contains serious contradictions, as it oscillates between making some characters appear sympathetic and then suddenly exposing them as baddies. The story must have started out as a tough crime thriller and then some frustrated sentimentalist wrote the script and could not help himself, he just had to have some love scenes, and the fact that the characters were all wrong for this could not and would not deter him. The producer clearly didn't notice. Well, if you like brilliant boogie, you really can't afford to miss this. And there will be people who will also enjoy the film. It is all a matter of what you expect, and if you start out expecting a corny mini-budgeted noir thriller with some unexpected good points, you will be happy.