En nog een uit de schertsende hypothetische hoek: Heb je ooit naar _Getuige_ gekeken en gedacht: deze film zou zoveel beter zijn als Harrison Ford een onnozele blondine was zonder enig besef van respect, terughoudendheid of bescheidenheid? Plus: waarom kunnen het geen joden zijn? Dat hele 'geen technologie'-gedoe is SOOO saai. Nou, ik was niet zo'n grote fan van _Getuige_, maar het is een meesterwerk vergeleken met de onbeholpen en vaak bloedstollend domme _A Stranger Among us_. Hier is de eerder genoemde onnozele blondine agent Melanie Griffith, aan wie we worden voorgesteld in een eerste scène waarin een misdaad wordt gepleegd, dus ze haalt haar standaarduitrusting tevoorschijn en geeft hem een oplawaai. Ze krijgt hiervoor een standje, maar het is wel zo.' Ze is niet op haar achterhoofd gevallen, want ze heeft grotere vissen om uit te proberen: ze gaat bij een paar chassidische joden wonen nadat ze iemand ervan verdenkt betrokken te zijn bij de moord op een van hun eigen mensen (in een lijkschouwingsscène die zo hilarisch voor de hand ligt dat ik denk dat mijn achtjarige nichtje hem gevonden zou kunnen hebben).<br />Melanie Griffith behoort tot de domste, onuitstaanbaarste figuren die ik in tijden heb gezien. Ik denk dat we van haar een soort charmante 'vrije geest' moeten zien te vinden, maar eigenlijk is ze eerder 'ongelooflijk onbeschoft en ongemanierd'. Omdat ze misschien wel de meest ongelooflijke wetshandhaver in de geschiedenis van de film is, is ze niet alleen schietgraag en schaars gekleed, maar vloekt ze in het bijzijn van joodse ouderen en haalt ze voortdurend uit naar de meeste chassidische mannen in haar, met name naar de redelijke en kalme Ariel (Eric Thal). Om nog maar te zwijgen van de meest belachelijke feiten die tussendoor ruimhartig grof zijn, haar dialogen over dringender zaken gekunsteld en breedsprakig in de meest kribbige betekenis van het woord, en haar claustrofobische spraak die elk los eind aan elkaar knoopt in een paar schitterende enorme sprongen van logica.<br />'Naarmate we meer over haar te weten komen en meer over de chassidische mensen met wie ze verondersteld wordt een regeling te treffen, gaan ze er, ondanks de film, steeds redelijker uitzien.' De filmstijl, de stijl van de film en de muziek leren ons dat dit simplistische, onwetende mensen zijn die in hun simplistische, onwetende manier van leven staan, en wat zijn ze schattig. Ik begrijp bijvoorbeeld dat het goed is dat vrouwen deel uitmaken van de arbeidersklasse, maar niet iedere vrouw wil een werkende vrouw zijn, en het feit dat zowel Griffith als de film kennelijk in afschuw terugdeinzen bij de gedachte aan een huisvrouw alleen al, spreekt boekdelen over de verbijsterende onwetendheid van de film.<br />Zoals gezegd is Griffith verbluffend slecht, net als het script. De rest van de cast krijgt niet veel meer te doen. Thal is gedurende het grootste deel van de film gepast stoïcijns, maar die vaardigheid verraadt hem als zijn grote emotionele scène begint en hij bewijst dat hij die taak niet aankan. Tracy Pollan speelt de achterdochtige stiefdochter van Lee Richardson, en James Gandolfini, Chris Latta en Jake Weber zijn haar 'oude vrienden' van vroeger. Geen van hen maakt veel indruk, en de enige die zelfs maar een voldoende krijgt is de aanbiddelijke Mia Sara (je weet wel, Ferris' vriendin), die er op de een of andere manier in slaagt om schoonheid, intelligentie en zachtaardigheid te behouden ondanks de schijnbare minachting van de film voor haar levensstijl. Ik ben nu drieëntwintig films bezig met mijn epische Sidney Lumet-queeste, en ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik absoluut geen greep heb op Lumet als regisseur. Het lijkt onvoorstelbaar dat dezelfde man die Twelve Angry Men, Network, Dog Day Afternoon, Before the Devil Knows You're Dead, Murder on the Orient Express en Fail-Safe heeft geproduceerd, zoiets als A Stranger Among us zou kunnen produceren. De film is een van de vele miskleunen van het jaar 1992, samen met de verfilming van het jaar daarop <0xE2><0x80><0x93> Schuldig als Zonde. Maar die rotzooi had tenminste nog iets vulgairs (Don Johnson en Rebecca De Mornay in godsnaam!). Dit heeft dat niet. Het is bijna anderhalf uur korter dan _Long Day's Journey Into Night_, dus het zal zeker niet de titel van de slechtste Lumet-film in de wacht slepen, maar deze kolossale, fundamentele misstap deprimeert me omdat hij zo dicht in de buurt komt.<br /><0x3E><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E>
Yet another from the jokily hypothetical: Have you ever been watching Witness and thought, This film would be so much better if Harrison Ford was a ditzy blonde with no concept of respect, restraint or modesty? Plus, why can't they be Jews? That whole 'no technology' thing is SOOO boring." Well, I wasn't that big a fan of Witness, but it's a masterpiece compared to the awkward and frequently blisteringly stupid A Stranger Among Us. Here, the aforementioned ditzy blonde is cop Melanie Griffith, who we are introduced to in an early scene where a crime is committed, so she whips out her standard-issue and busts a cap in his ass. She gets scolded for this, but it's no skin of her back, as she's got bigger fish to try: She's gonna move in with some Hasidic Jews after she suspects someone close in the murder of one of their own (in a corpse reveal scene so hilariously obvious I think my 8-year-old niece could have found it).<br /><br />Melanie Griffith is among the dumbest, most obnoxious characters I've seen in some time. I think we're supposed to find her some sort of charming 'free spirit', but really, she's closer to "incredibly rude and uncouth". Being possibly the most unbelievable law enforcement professional in film history, she is not only trigger-happy and scantily-dressed, but curses in front of Jewish elders and continually hits on most of the Hasidic men in her, chief among them reasonable and calm Ariel (Eric Thal). Not to mention the most ridiculous facts that in-between being liberally foul-mouthed, her dialogue about more pressing matters is stilted and verbose in the most cringeworthy sense, and her climactic speech that ties up every loose end in some gloriously vast leaps of logic.<br /><br />As we find out more about her and more about the Hasidic people she is supposed to be entering a living arrangement with, the more and more reasonable they look despite the film's insistences, filmic style and musical cues instructing us that these are simplistic, ignorant people set in their simplistic, ignorant ways, and aren't they cute. For example, I understand that women being viable members of the workforce is a wonderful thing for equality, but not every woman wants to be a working woman, and the fact that both Griffith and the film seemingly recoil in abject horror at the very thought of woman-as-housewife speaks to the film's baffling ignorance.<br /><br />As mentioned, Griffith is stunningly terrible, as is the script. The rest of the cast isn't given much more to do. Thal is appropriately stoic throughout most of the film, but that skill betrays him when his big emotional scene comes and he proves himself not up to the task. Tracy Pollan plays the suspicious stepdaughter to Lee Richardson, and James Gandolfini, Chris Latta and Jake Weber her 'old friends' from back 'round the way. None of them makes much of an impact, and the only person to even garner a passing grade is the adorable Mia Sara (y'know, Ferris's girlfriend), who somehow manages to maintain a beauty, intelligence, and gentle grace despite the film's apparent contempt for her lifestyle.<br /><br />I am now twenty-three films through my epic Sidney Lumet quest, and I can honestly say I have absolutely no grasp on Lumet as a director. It seems inconceivable that the same man that produced Twelve Angry Men, Network, Dog Day Afternoon, Before the Devil Knows You're Dead, Murder on th Orient Express and Fail-Safe could produce something like A Stranger Among Us. I understand that every producer of art and media can sometimes make missteps, but this production is so flawed from its very core and goes about its business in such an offensively patronizing manner that I am unable to even fathom what he could possibly have been thinking.<br /><br />This film is commonly sighted as one of Lumet's failures, along with the following year's Guilty as Sin. But at least that mess had a trashy charm about it (It stars Don Johnson and Rebecca De Mornay for chrissake!) This has no such thing. It's nearly an hour and a half shorter than Long Day's Journey Into Night, so it certainly won't wrestle away the title of Worst Lumet Film, but this colossal, fundamental misstep depresses me with how close it comes.<br /><br />{Grade: 3.75 (C-/D+) / #31 (of 31) of 1992}