Ooit een puppy gezien die zo lelijk was dat het schattig was? Dat beschrijft deze hond van een film. Gilligan's Island met Ed Wood, die verschrikkelijk is misgelopen. Plot? Die wordt nooit dikker. Hij begint eerder zo dun als rijstpapier en blijft net zo doorzichtig. Dialoog? De dialoogcoach werd erop uitgestuurd om koffie te halen. Acteren? Het is om te lachen. Sets? Nou, eigenlijk geen set. Speciale effecten? Eh, je had die rubber alligator. Make-up? Denk: blauw haar moet er grijs uitzien. Maar hé, het is in kleur. Misschien hadden ze daaraan moeten denken voordat ze om make-up vroegen. Realiteit? Deze film is een bioscoopraket. Het is best schattig en goed voor een paar grinnikjes, maar niet voor veel meer.
Ever see a puppy that was so ugly it was cute? That describes this dog of a movie. Gilligan's Island meets Ed Wood gone terribly wrong. Plot? It never thickens. Rather it starts out as thin as rice paper and remains just that transparent. Dialog? The dialog coach was sent out for coffee. Acting? It is to laugh. Sets? Well, none really. Special effects? Uh, there was that rubber alligator. Makeup? Think: Blue hair meant to look grey. But hey, it IS in colour. Maybe they should of thought about that before they called for makeup. Reality? This movie is a cinema dog rocket. But if you can get into Ed Wood meets Gilligan ... It IS kinda cute and good for a chuckle or two. But not much else.