Het is zo onsamenhangend, dat ik zou zeggen dat het de meest stompzinnige, wijdlopige en allesomvattende film van Lynch is sinds Twin Peaks: Fire Walk With Me. Er zijn misschien nog twee of drie scènes nodig om alles wat er op het scherm wordt gegooid te verteren. De onsamenhangendheid betekent dat personages, momenten, plotpunten (ha!) op het moment een beetje wazig lijken, dus ik bied mijn excuses aan als het volgende, nou ja, rommel is.<br /><br />Als je een werk van Lynch nadert, is het vaak nuttig om, om te voorkomen dat je jezelf helemaal verloren voelt, op zoek te gaan naar het emotionele anker <0xE2><0x80><0x93> de 'werkelijkheid'-grens die onze volgende tocht naar de verstoorde geestelijke woestenij omlijst.<br />In Eraserhead: Henry's angst voor betrokkenheid en vaderschap. In Blue Velvet: Jeffreys seksuele ontwaken. In Lost Highway: Freds jaloezie en minderwaardigheid ten opzichte van zijn vrouw. In Het rechte verhaal: Alvins schuldgevoel over de dood van zijn kleinkinderen. In Mulholland Drive: Dianes gevoel van afwijzing en verraad.<br />Met deze tamelijk gewone draden van schuldgevoel, angst en mislukking, verhuist Lynch naar zijn absurde, door drugs gegenereerde droombeelden <0xE2><0x80><0x93> chaotische, veelvoudige palimpsests van krakende genres en diep persoonlijke onzekerheden, sexy rode gordijnen en rafelige elektrische stroompjes.<br />We komen aan bij Inland Empire.<br /><br />Het spijt me, maar ik kan Derns personage niet anders zien dan als een verzinsel, een fragment zelfs, van de zenuwinzinking van het Poolse meisje in de hotelkamer.<br />De Pool woont in een vervallen flat met een echtgenoot die een afstandelijke, gemene man is. Haar huwelijk valt uit elkaar, wordt geplaagd door ontrouw, jaloezie, de conceptie van een kind dat niet van hem is. Ze voelt zich vernederd, schuldig, in de val gelokt, doodsbang door de ophanden zijnde geboorte en de wereld die de baby binnengaat.<br />Ze trekt zich terug, stort in, haar geest versplintert en begint alle verschillende werkelijkheden, vooronderstellingen, clichés en denkbeeldige situaties te rangschikken. Ze droomt van een Hollywood-actrice <0xE2><0x80><0x93> Dern <0xE2><0x80><0x93> wier leven langzaam, verontrustend naar het hare wordt getrokken. In die droom van Dern hebben we twee, misschien drie, verschillende versies van Derns eigen werkelijkheid <0xE2><0x80><0x93> als een rijke, eenzame actrice in een groot huis, als het personage dat ze speelt in de'vervloekte' remake, als een letterlijk substituut voor het Poolse meisje. De Grote Amerikaanse Filmobsessie <0xE2><0x80><0x93> de constructie van identiteit.<br />Net als bij Mulholland Drive blijft Lynch steken in de culturele verwoesting die Hollywood heeft aangericht. David Thompson, die heeft geschreven over de invloed van de film op de maatschappelijke houding ten opzichte van geweld in zijn cruciale geschiedenis van Tinseltown, The Whole Equation, stelt dat de invloed van de film op onze houding ten opzichte van liefde en seksualiteit veel verwoestender en veelomvattender is.<br />Is dit waar Lynch op doelt? Dat de aard van onze kijkende film <0xE2><0x80><0x93> die collectieve, passieve, erotische overpeinzing in het donker <0xE2><0x80><0x93> onze ideeën over schoonheid, trouw en verlangen heeft doorbroken? Het in de war geraakte, rokkenjagende Poolse meisje trekt zich terug in de schaduw van comedyseries met konijnen, ordinaire praatprogramma's met beroemdheden, noirachtige moordmysteries en zuidelijke romances. Ze wordt een catatonische toeschouwer die naar een wazig tv-scherm staart.<br />De lichtbundel van de projector die dreigend door de opening frames van de film scheurt, is een duidelijk voorteken. Hollywood is hier niet de Dream Machine, het is een sinistere uitbuitende kooi, bevolkt door gangsters, zwervers en, in een voor de hand liggende link met de aard van het acteren, prostituees.<br />Maar toch is er een ontsnapping... die epifanische slotscène waarin Dern de opname afsluit, zich losmaakt van de regisseur en zichzelf op het scherm ziet - nu buiten de film - wordt gevolgd door het doden van het sinistere spookbeeld en het omhelzen van het betraande Poolse meisje... het is een sereen, opschepperig moment van bevrijding en zelfontdekking. Derns mentale surrogaat vindt eindelijk een ontsnappingsroute, stormt het konijnenhol uit en tuurt naar het daglicht. De verschrikking is voorbij.<br />O, nog één ding: Derns optreden is iets heel anders. Vermiste Personen leent zich uitstekend voor de rauwe directheid van de extreme close-ups waar Lynch de voorkeur aan geeft, en Dern stort zich gewoon in de emotionele opdringerigheid van de camera. Het is alsof iemand de eerste paar lagen van haar gezicht met een scalpel heeft weggesneden en het publiek heeft achtergelaten om zich te laten onderdompelen in deze krioelende misvormde massa van uitdrukking, tic en volslagen overgave.<br />Mis dit onder geen beding.
Its dense, so dense, I'd say Lynch's most obtuse, sprawling and encompassing film since Twin Peaks: Fire Walk With Me. It may take two or three more sittings to digest everything thrown at the screen. Its incoherence means characters, moments, plot points (ha!) still seem a little hazy at the moment, so I apologise if the following is, well, junk frankly.<br /><br />When approaching a Lynch work, to avoid finding oneself completely lost, it is often helpful to hunt out the emotional anchor - the 'reality' border which frames our subsequent trip into the disturbed mental wasteland.<br /><br />In Eraserhead, Henry's fear of commitment and fatherhood. In Blue Velvet, Jeffrey's sexual awakening. In Lost Highway, Fred's jealousy and inferiority regarding his wife. In The Straight Story, Alvin's guilt over the deaths of his grandchildren. In Mulholland Drive, Diane's sense of rejection and betrayal.<br /><br />With these rather ordinary strands of guilt, fear and failure, Lynch relocates to his absurdist, cineliterate dreamscapes - chaotic, multi-layered palimpsests of creaky genres and deeply personal insecurities, sexy red curtains and frazzled electrical currents.<br /><br />We arrive at Inland Empire.<br /><br />I'm sorry, but I can't see Dern's character as being anything other than a figment, a fragment even, of the hotel room-bound Polish girl's nervous breakdown.<br /><br />The Pole lives in a run-down flat with a husband who is a distant, mean man. Her marriage is disintegrating, plagued by infidelity, jealousy, the conception of a child that does not belong to him. She feels degraded, guilty, trapped, terrified by impending child birth and the world the baby is entering.<br /><br />She retreats, collapses into herself, her mind splinters and starts to conflate all number of separate realities, pre-conceptions, clichés, imaginary situations. She dreams of a Hollywood actress - Dern - whose life slowly, disturbingly is pulled towards her own. Within that dream of Dern, we have two, perhaps three, separate versions of Dern's own reality - as a rich, lonely actress in a large house, as the character she is playing in the 'cursed' remake, as a literal substitute for the Polish girl. It's the Great American Cinematic Obsession - the construction of identity.<br /><br />Like Mulholland Drive, Lynch is stuck on the cultural devastation wreaked by Hollywood. Writing about the influence of film on societal attitudes towards violence in his seminal history of Tinseltown, The Whole Equation, David Thompson argues that cinema's impact on our attitudes to love and sexuality has been far more devastating and expansive.<br /><br />Is this what Lynch is getting at? That the very nature of our watching film - that collective, passive, erotic musing in the dark - has broken our notions of beauty, fidelity and desire. The messed-up philandering Polish girl withdraws into the shadows of rabbit sitcoms, trashy celeb chat-shows, noirish murder-mysteries and Southern romances. She becomes a catatonic spectator staring at a fuzzy TV screen.<br /><br />The projector's shaft of light that threateningly tears through the opening frames of the film is a definite omen. Hollywood here is not the Dream Machine, it is a sinister exploitative cage, populated by gangsters, hobos and, in an obvious link to the nature of acting, prostitutes.<br /><br />But yet, there is an escape.... that epiphanic closing sequence where Dern finishes the shoot, breaks away from the director and sees herself on screen - now outside the movie - is followed by her killing the sinister phantom and embracing the tearful Polish girl... its a serene, goose-pimply moment of release and self-discovery. The Pole's mental surrogate finally finding an escape route, bursting out of the rabbit hole, peering at the daylight. The horror is over.<br /><br />Oh, one final thing, Dern's performance is something else. DV lends itself well to the raw immediacy of the extreme close-ups Lynch favours here and Dern just plunges herself into the camera's emotional intrusion. It's like someone's excised the first few layers of her face with a scalpel and left the audience to soak in this teeming deformed mass of expression, tic and utter abandon.<br /><br />Do not, under any circumstances, miss this.