De president en de minister van Buitenlandse Zaken komen om het leven wanneer er een gebouw instort, en de vice-president had een maand eerder een beroerte gehad, dus het Oval Office valt toe aan een symbolisch zwart staflid (gespeeld door James Earl Jones). Dit toeval lijkt vandaag de dag nog plausibeler, gezien het recente terrorisme en de gezondheidstoestand van de huidige vice-president Cheney. Serlings onsentimentele script (gebaseerd op het boek van Irving Wallace) bevat intriges en plotwendingen, en de verbazingwekkende samenloop van herkenbare karakteracteurs onder effectieve leiding overstijgt de gebruikelijke tv-normen, waardoor dit een van de beste tv-films is die ik ooit heb gezien. Anders gezegd: de film voelt helemaal niet gedateerd aan, behalve dan dat er tegenwoordig meer rassen zichtbaar zijn in politieke ambten. De film is ook een spiegelbeeld van Serlings _Zeven dagen in mei_, en vertegenwoordigt de enige manier waarop een goed mens (een echte buitenstaander uit Washington) aan de macht kon komen (behalve in de komedie _Dave, Prisoner of Zenda_ ).<br />Het is ironisch dat, hoewel het waarschijnlijk een sensatie was om in de jaren zeventig een zwarte president te zien, het publiek van nu niet verbaasd is om James Earl Jones in het CIA/Witte Huis in de Tom Clancy-films te zien.
The President and Sec. of State are killed when a building collapses, and the Vice President had had a stroke a month earlier, so the Oval office falls to a token black staffmember (played by James Earl Jones). This coincidence seems even more plausible today considering recent terrorism and the health of current Vice President Cheney. Serling's unsentimental script (based on Irving Wallace's book) includes intrigue and plot twists, and the amazing confluence of recognizable character actors under effective direction transcend the usual TV movie standards, making this one of the better TV movies I've ever seen. Put another way, the film doesn't feel dated at all, except for todays increased racial visibility in political offices. The film is also a mirror image of Serling's "Seven days in May," and represents the only way a good guy (a true Washington outsider) could get catapulted to power (except for the Prisoner of Zenda-esque comedy "Dave").<br /><br />Ironically, while it was probably a sensation to see the portrayal of a black president in the 1970's, today's audiences aren't surprised to see James Earl Jones in the CIA/White House in the Tom Clancy movies.