Omdat ik altijd van zijn briljante optreden als de egocentrische producent in 'The Band Wagon' heb gehouden en omdat ik zijn opnamen ken, heb ik met grote verwachting naar deze laatste Jack Buchanan-film gekeken. Een parodie op het Johnny Ray-type - gebaseerd op een langlopende show met Buchanan in de hoofdrol. Het idee op zich is niet slecht en met de juiste aanpak had het een Britse versie van 'The Girl Can't Help It' kunnen zijn (er komt zelfs een Britse blondine in voor - Diana Dors, in een cameo). Maar de satire is slap, en J. Lee Thompson is veel beter thuis in korrelige thrillers dan in schuim zoals deze. Wat we uiteindelijk te zien krijgen is een dwaas (in de ergerlijke zin van het woord) onbenullig stuk, typerend voor het middelmatige spul dat in de jaren vijftig in de mode was.<br />De film wordt gedomineerd door voortdurende straatovervallen en slechte optredens (de tandenknarsende niet-grappige psychiater wordt speciaal genoemd) onhandige slapstick (Joan Sims valt herhaaldelijk flauw als ze de zanger Buchanan in een visvijver ziet vallen, of op een trampoline, of herhaaldelijk zijn hoed over zijn ogen gedrukt ziet worden enzovoort). Dit klinkt misschien een beetje amusant en misschien was het in de jaren vijftig, maar nu is het allemaal zo voorspelbaar en geforceerd, en worden de meeste grappen tot misselijkheid herhaald, dat de enige reactie is om te kreunen. 's is een soort musical en ons (minimaal) plezier wordt getemperd door een paar saaie liedjes. Van die liedjes is 'Cry' de enige die precies het soort liedje is dat Johnny Ray zou hebben gezongen en dat levert de enige amusante scène in de film op wanneer een lichtelijk beschonken Buchanan besluit een scheet te laten. Blijkbaar was dat een echte showstopper op het toneel. Hier is het een korte kans voor Buchanan om te schitteren en hij koestert die uit alle macht.<br />De laatste 5 minuten verlangde ik ernaar om deze speciale kalkoen naar voren te schuiven toen de film ons uit het niets een paar minuten klassieke Jack gaf, in een kort liedje en dansnummer nadat alle plotpunten waren opgelost. Als de hele film zo was geweest als deze paar minuten goedgehumeurd hoefgetrappel van een vent die wist hoe het moest, dan zou het een zeer aangename ervaring zijn geweest. Helaas is dat niet zo, en hoewel iedereen zijn best doet (te veel moeite) is het een moeizaam stuk en de ster van de film niet waardig.
Having always loved his knockout performance as the egoticstical producer in "The Band Wagon" and being familiar with his recordings I watched this latterday Jack Buchanan movie with great expectation. A parody of the Johnny Ray type celebrity it's based on a long running stage show that also starred Buchanan. The idea itself isn't bad and with the right handling it could've been a British equivelent of "The Girl Can't Help it" (it even features Britain's own blond bombshell - Diana Dors, in a cameo) But the satire is limp, and J Lee Thompson is far more at home in gritty thrillers than froth like this. What we end up with is a silly (in the annoying sense) witless piece typical of the mediocre stuff Rank was churning out in the 50's.<br /><br />The film is dominated by constant mugging and bad performances (the teeth grindingly unfunny psychiatrist rates special mention) clumsy slapstick (Joan Sims repeatedly swooning whenever she sees the singer, Buchanan falling into a fish pool, or falling onto a trampoline, or repeatedly getting his hat pressed down over his eyes etc.) This might sound mildly amusing and maybe it was back in the 50's but now the whole thing is so predictable and laboured, with most gags being repeated ad nauseum that the only reaction is to groan. Furthermore it's a musical of sorts and our (minimal) enjoyment is dampened by some tedious songs. Of these only "Cry" hit's the mark being exactly the type of song Johnny Ray would've sung and this provides the sole amusing scene in the film when a slightly drunk Buchanan decides to have a crack. Apparently this was a real show stopper on stage. Here it's a brief chance for Buchanan to shine and he milks it for all it's worth.<br /><br />By the last 5 minutes I was longing to fast forward this particular turkey when out of the blue the film gave us a few minutes of vintage Jack, in a brief song and dance number after all the plot points were been resolved.<br /><br />If the whole movie had been like this few minutes of good humoured hoofing from a guy who knew how, then it would've been a very pleasant experience indeed. Unfortunately it isn't and although everyone tries hard (too hard) it's a laboured piece and unworthy of it's star.