Op een avond zag ik die film bij toeval, terwijl ik naar de satelliet-tv van iemand anders zat te kijken. Ik had er nog nooit van gehoord, dus ik kon hem zonder vooroordelen bekijken. Ik was volkomen gecharmeerd.<br />Jean Reno en Juliette Binoche hebben een moeiteloze chemie die volkomen geloofwaardig is. Hun twee personages delen een hotelkamer voor één nacht, terwijl ze wachten tot de vervoersproblemen zijn opgelost. Haar Rose is een beetje een zeurpiet, maar niet beledigend stom, en zijn Felix is egocentrisch, maar niet genoeg om hem onsympathiek te maken.<br />Het afpellen van verdedigingsmechanismen is een voorspelbare plot; maar de dialoog, samen met de elegantie en vaardigheid van de hoofdpersonen, hield mijn belangstelling niettemin vast. Het is zo gemakkelijk om naar haar te kijken: zij is beeldschoon, met of zonder make-up, en hij is veel sexyer dan zijn minder-dan-klassieker-uiterlijk me zou hebben doen geloven. Een bonus is de altijd uitmuntende Sergi Lopez in een kleine, typisch sinistere rol.<br /><0x3E><0x3E> De meeste Franse films die ik heb gezien, vond ik zelfingenomen en/of eendimensionaal; bij deze film heb ik daar geen bezwaar tegen. Ik beschouw Jet Lag als suikerspin-amusement: volkomen onbeduidend, maar toch donzig en smakelijk genoeg om me naar meer te laten verlangen.
I caught this movie quite by accident one night while watching someone else's satellite TV. Had never heard of it, so I was able to view it with no preconceptions. I was completely charmed. <br /><br />Jean Reno and Juliette Binoche have an effortless chemistry that's completely believable. Their two characters find themselves uneasily sharing a hotel room for one night, waiting for transportation snafus to be cleared up. Her Rose is a little ditsy but not offensively stupid, and his Felix is self-absorbed but not enough to make him unlikable. <br /><br />The peeling away of defenses is a predictable plot device; but the dialog, along with the grace and skill of the leads, nonetheless kept me interested. It helps that they're so easy to watch: she's gorgeous with or without makeup, and he is far sexier than his less-than- classic-looks would have led me to believe. A bonus is the always-excellent Sergi Lopez in a small, typically sinister role.<br /><br />Most of the French films I've seen have struck me as self-important and/or one-dimensional; I have no such objections to this one. I characterize Jet Lag as cotton-candy entertainment: utterly unsubstantial, yet fluffy and tasty enough to leave me wanting more.