Het is een van de sterkste films die ik ken. Elke keer als ik ernaar kijk, word ik er zo door in verwarring gebracht dat ik mijn ogen niet van het scherm kan afwenden, ook al herinner ik me alles wat er gebeurt uit mijn hoofd. Het vervult me met een vreemd, gemengd gevoel van belangstelling, sympathie, bewondering, afschuw en afschuw. Een van de recensenten hier noemde deze film deprimerend, en ik ben geneigd het met hem eens te zijn. Elke film over Berlijn in 1931 moet deprimerend en angstaanjagend zijn. Maar aan de andere kant hangt er een sfeer van wanhopige, roekeloze vreugde in de film. Als de hele wereld gek wordt en een catastrofe tegemoet gaat, is het leven een cabaret! Doe wat je kunt, kom naar de muziek luisteren, niet?' Het is één idee. Er is ook nog een ander, humanistischer: leven en laten leven. Brian begrijpt Sally niet, dus vallen ze uit elkaar. Fritz moet omwille van zijn liefde het gevaar onder ogen zien om toe te geven dat hij in Duitsland joods is. Er is in deze tijd geen hoop voor hem en Natalia in dit land. Maar hij zou het niet anders kunnen doen. Er zijn ook een heleboel andere ideeën: over geld, politiek, corruptie, perversiteit, decadentie, domheid van de middenklasse, talent, succes, enzovoort. Het verhaal is heel eenvoudig en tegelijkertijd ongelooflijk ingewikkeld. Het heeft geen zin het nog eens te vertellen. Het moet gezien worden. Ik denk dat Cabaret zelfs zonder muzieknummers een geweldige film zou zijn, maar bij hen is het een meesterwerk. Ze zeggen dat de geschiedenis zich voor de eerste keer herhaalt als een tragedie, voor de tweede keer als een klucht. Nou, ik zou zeggen dat in Cabaret elke gebeurtenis zich voor de eerste keer herhaalt als een menselijk drama in het leven en voor de tweede keer als een klucht op het toneel, maar dat zou niet helemaal waar zijn. Het leven en de klucht worden gelijktijdig getoond of de klucht gaat zelfs van tevoren. Maar elk in scène gezet nummer in goddelijk decadente Kit Kat Klub toont meedogenloos de naakte waarheid van het leven. (Alleen Mein Herr en Misschien Deze Tijd hebben meer te maken met het personage Sally Bowles.) En natuurlijk moet _Tomorrow Belongs To Me_ apart worden genoemd. De manier van het Duitse volk om tegen het fascisme aan te kijken wordt in één verbijsterende scène getoond. En ook in de finale. Die vervormde weerspiegeling van het publiek vol nazi's, vergezeld van een gespannen stilte na de ceremonie _Aufwiedershen_, is afschuwelijk. De helft van het onvergetelijke effect van de film is te danken aan de meesterlijke camerashots. Het werk van acteurs is absoluut fantastisch. De ceremoniemeester is vast en zeker de rol van Joel Grey. Hij is verbazingwekkend als die demonische, schaamteloze figuur die alles lijkt te weten, alles lijkt te begrijpen en alles belachelijk lijkt te maken. Liza Minnelli straalt in elke scène, ze acteert, spreekt, zingt en danst. Ik ken maar weinig voorstellingen die net zo goed zijn: sterk, briljant en stijlvol als die van haar als Sally Bowles. Michael York is ook uitstekend, hoewel hij vaak wordt onderschat. Alleen zijn personage is gereserveerd, intelligent en vermijdt opschepperij. En hij is volkomen Brits. Ik heb echt bewondering voor het acteerwerk van York in de film. Er zijn ook de mooie Marisa Berenson als de nobele Natalia, Fritz Wepper als de gekwelde Fritz, de weerzinwekkend aantrekkelijke Helmut Griem als de rijke schurk Maximiliaan en de pittoreske bijrollen. De muziek van John Kander is prachtig en meeslepend. Binnenkort is Cabaret het werk van een genie, of het zou beter zijn om te spreken van genieën: Bob Fosse en de cast en de crew. En het is vlekkeloos.
It's a strongest film I know. Every time I watch it, it bewilders me so I can't turn my eyes away from the screen, even though I remember all what happens by heart. It fills me with a strange mixed feeling of interest-sympathy-admiration-disgust-and-horror. One of the reviewers here called this film depressing, and I inclined to agree. Any picture of Berlin in 1931 must be depressing and frightening. But, on the other hand, there is an atmosphere of desperate reckless joy in the movie. When the entire world goes mad and speeds to a catastrophe, life is a cabaret! Do what you can, come hear the music play, don't permit some prophet of doom wipe every smile away, and end as the happiest corpse! It's one idea. There is also another, more humanistic: live and let live. Brian fails to understand Sally, so they fall apart. Fritz for the sake of his love faces the danger of admitting that he is Jew in Germany. There is no hope for him and Natalia in this country in this time. But he couldn't do otherwise. There are plenty of other ideas too: about money, politics, corruption, perverseness, decadence, stupidity of middle classes, talent, success, etc. The story is very simple and incredibly complicated in the same time. No use retelling it. It must be seen. It's life as it was in 1931 and in many ways as it is nowadays. I suppose that Cabaret would be a great film even without any musical numbers, but with them it is a masterpiece. They say that history repeats itself, for the first time as a tragedy, for the second time as a farce. Well, I would say that in Cabaret every event repeats itself for the first time as a human drama in life and for the second time as a farce on the stage, but it would not be exactly true. Life and farce are shown synchronically or farce even go in advance. But every staged number in divinely decadency Kit Kat Klub ruthlessly shows the naked truth of life. (Only Mein Herr and Maybe This Time have more to do with the character of Sally Bowles.) And of course, Tomorrow Belongs To Me must be mentioned separately. The way of German people towards fascism is presented in one startling scene. And in finale too. That distorted reflection of the audience full of Nazi, accompanied by a tense silence after Master's of Ceremonies Aufwiedershen' is horrible. The movie due half of its unforgettable effect to the masterful camera shots. Actors' works are absolutely fantastical. Surely, Master Of Ceremonies is Joel Grey star role. He is amazing as that demonic shameless figure that seems to know everything, understand everything and deride everything. Liza Minnelli shines in every scene, acting, speaking, singing and dancing. I know few performances equally true, strong, brilliant and stylish as hers as Sally Bowles. Michael York is excellent as well, though he is often underestimated. It's only his character who is reserved, intelligent and avoids show-off. And he is perfectly British. I really admire York's acting in the movie. There are also beautiful Marisa Berenson as noble Natalia, Fritz Wepper very believable as tormented Fritz, repulsively attractive Helmut Griem as the rich scoundrel Maximilian and picturesque supporting cast. John's Kander's music is wonderful and haunting. <br /><br />Shortly, Cabaret is a work of a genius, or it would be better to say of geniuses: Bob Fosse and the crew and the cast. And it's flawless.