Meer dan gewoon een grappige cartoon, interpreteer ik 'I Love to Singa' als een lichte verwijzing naar de generatiekloof die in de jaren dertig leek toe te nemen (wat op zich niets was vergeleken met wat er in de jaren zestig gebeurde). Wat ik bedoel is dat tieners uit het Depressie-tijdperk en jongvolwassenen naar nachtclubs gingen en naar muziek van Afro-Amerikanen luisterden, waar de oudere generatie niet van hield. In dit geval is vader de saaie oudere generatie en verbiedt hij jazz in zijn huishouden. Zie hem als een voorloper van Archie Bunker.<br />Dus dat is mijn interpretatie. Maar zelfs als je dat negeert, is de cartoon nog steeds heel slim (net als alle cartoons die in die tijd door Warner Bros. werden uitgebracht). Ik moet toegeven dat ik toen ik jonger was de roddels niet begreep: Owl Jolson en Jack Bunny.
More than simply a cute cartoon, I interpret "I Love to Singa" as a slight allusion to the generation gap that seemed to be taking hold in the '30s (which was itself nothing compared to what happened in the '60s). What I mean is, Depression-era teenagers and young adults would go to nightclubs and hear music by African-Americans, which the older generation didn't like. In this case, Father is the stuffy older generation, and he forbids jazz in his household. Think of him as a precursor to Archie Bunker.<br /><br />So that's my interpretation. But even ignoring that, the cartoon is still quite clever (as were all the cartoons released through Warner Bros. back then). I have to admit that when I was younger, I didn't get the spoofs: Owl Jolson and Jack Bunny.