Terwijl elke andere sociale en etnische groep tot het domein van de filmmakers wordt gerekend, blijft één groep een doelwit voor goedkope lachertjes: de preppies. Van 'Animal House' en 'Caddyshack' ('de sloddervossen tegen de snobs') tot John Hughes en Savage Steve Holland, en serieuzere werken als 'Zesgradenscheiding', hebben filmmakers gebruik gemaakt van deze laatste groep mensen die ze met een brede waaier van gemakkelijke minachting kunnen bestoken.<br />Wat een van de redenen is waarom Whit Stillmans debuutfilm, 'Metropolitan', zo verfrissend is. Door een meer sympathieke, persoonlijke blik te werpen op een groep welvarende inwoners van East Side Manhattan in de buurt van hun school, pleit Stillman voor een onderliggende kern van goedheid onder het venijn van Thurston-en-Liefje. Voor ons maakt Tom Townsend (Edward Clements) de entree in hun wereld, letterlijk en figuurlijk een roodharige stiefzoon in deze bevoorrechte wereld, met weinig geld (zijn grote geheim, dat hij met behulp van massatransport zorgvuldig bewaakt, is dat hij in de West Side woont) en een defensieve houding ten opzichte van zijn plaats in de hogere kringen, die hij manifesteert door de houding van een afkeurende socialist aan te nemen, hoewel hij in werkelijkheid meer dan een beetje te oppervlakkig is om zoiets dieps te voelen. <br />De waarheid over Townsend is meteen duidelijk voor leden van een hogere sociale klasse die zichzelf de Sally Fowler Rat Pack noemen, maar ze nemen hem toch op omdat hij hun wereld kent en een goed publiek lijkt. De leider van de groep is Nick Smith, die je een snob kunt noemen, maar ook seksistisch, aanstootgevend en de laatste tijd nogal vreemd. 'Ik zou liever thuisblijven en me zorgen maken over de minderbedeelden, maar is het ooit bij je opgekomen dat jij de minderbedeelden bént?') Hij heeft ook echte waarden die hij eert, soms met niet zo'n klein risico voor zijn neus. Chris Eigeman speelt hem met zo'n zwier dat je kunt begrijpen waarom Stillman hem in zijn films bleef gebruiken; Eigemans vertolking is een wonder, vooral met lijnen die een beetje te gepolijst klinken om direct tot uitdrukking te komen. Hij kan over zijn stiefmoeder spreken als 'een vrouw van ongebreidelde kwaadaardigheid' en het laten klinken als de meest natuurlijke zinsnede ter wereld.<br /><br />Nog een bekend gezicht uit Stillman's. Taylor Nichols speelt in de film Charlie Black, die, als we hem voor het eerst zien, hakkelend uitlegt waarom hij in God gelooft en jij ook, ook al weet je dat niet, en die later zijn eigen alternatieve definitie van de preppy-elite geeft als de Urban Haute Bourgeoisie, d.w.z. de UHB. 'Is onze taal zo verarmd dat we onze toevlucht moeten nemen tot acroniemen van Franse frasen?' vraagt een vrouw.<br />Charlie is meer een preppy-snob in zijn afkeer van Tom, hoewel we Charlies houding begrijpen omdat Tom een beetje knoeit met de genegenheid van een vrouw uit hun kring, Audrey Rouget (Carolyn Farina). De film is het leukst als platform voor Eigeman en Nichols.' Er zijn veel goede films, maar de complexe relatie tussen Audrey en Tom geeft de film zijn plot en veel van zijn belangstelling.<br />Het is bizar hoe Clements en Farina uit de filmwereld verdwijnen nadat ze hun geslaagde tweelingdebuut hebben gemaakt. Farina, met haar aantrekkelijke donkere ogen en wrange, verlegen glimlach, doet denken aan Molly Ringwald op haar pre-'Pretty In Pink'-top. Clements is een personage dat zichzelf goed in de gaten houdt, met een fa<0xC3><0xA7>ade van geleerdheid die snel bezwijkt.<br />Tom geeft toe dat hij 'Mansfield Park' van Jane Austen niet leuk vindt, maar dat hij het niet leuk vindt omdat hij er kritische essays over leest van Lionel Trilling: 'Ik lees geen romans. Ik geef de voorkeur aan goede literaire kritiek <0xE2><0x80><0x93> op die manier krijg je zowel de ideeën van de schrijvers als het denken van de critici.' 'Metropolitan' staat vol met dat soort citaten, het product van jonge mensen die denken dat ze meer weten dan ze doen, maar onder hun zelfvoldaanheid helemaal niet zo slecht zijn. Het is geen film met veel diepgang of onthullingen; Stillman is niet zozeer geïnteresseerd in het ontleden van zijn scheppingen als wel in het geven van hun de ruimte om hun ideeën uit te drukken, maf en groots. Zijn eerste film doet precies dat: hij levert het dubbele staaltje cinematografische pret op, namelijk dat hij een student een eerlijke kans geeft.
While every other social and ethnic group is deemed off-limits to filmmakers, one remains a target for cheap laughs: Preppies. From "Animal House" and "Caddyshack" ("the slobs versus the snobs") to John Hughes and Savage Steve Holland, to more serious fare like "Six Degrees Of Separation," filmmakers have availed themselves of this last group of people they can target with a broad brush of easy scorn.<br /><br />Which is one reason why Whit Stillman's debut film, "Metropolitan," is so refreshing. By taking a more sympathetic, inside look at a group of affluent East Side Manhattanites home from college, Stillman makes a case for an underlying core of goodness beneath the Thurston-and-Lovey veneers.<br /><br />Making the foray into their world for us is Tom Townsend (Edward Clements), literally and figuratively a red-headed stepchild in this world of privilege, having little money (his big secret, which he guards carefully with the help of mass transit, is that he lives on the West Side) and a defensiveness about his place in high society he manifests by adopting the stance of a disapproving socialist, though in reality he is more than a little too shallow to feel anything that deeply.<br /><br />The truth of Townsend is immediately obvious to members of an upscale social set that call themselves the Sally Fowler Rat Pack, but they take him in anyway because he knows their world and seems like a good audience. Running the group is Nick Smith, who you can call a snob, as well as sexist, obnoxious, and of late, rather weird. Just don't call him tiresome, or you'll get an argument.<br /><br />Nick is also a good guy beneath his preppie bluster, a fellow who champions Tom and breaks down Tom's highminded resistance to joining their circle with snarky logic ("You'd rather stay at home and worry about the less fortunate, but has it ever occurred to you you ARE the less fortunate?") He also has real values he honors, sometimes at no small risk to his nose. Chris Eigeman plays him with such panache you understand why Stillman kept using him in his movies; Eigeman's delivery is a thing of wonder, especially with lines that sound a mite too polished for instant expression. He can speak of his stepmother as "a woman of untrammeled malevolence" and make it sound like the most natural phrase in the world.<br /><br />Another familiar face from Stillman's movies is Taylor Nichols, who plays Charlie Black, who when we first see him is stumbling through an explanation of why he believes in God and you do, too, even if you don't know it, and later on offers his own alternative definition of the preppie elite as the Urban Haute Bourgeoisie, i.e. the UHB. "Is our language so impoverished that we have to resort to acronyms of French phrases?" a woman asks.<br /><br />Charlie's more of a preppie snob in his dislike for Tom, though as Tom trifles mildly with the affections of a woman in their circle, Audrey Rouget (Carolyn Farina), we understand Charlie's attitude. The movie is most fun as a platform for Eigeman and Nichols' pithy one-liners, and there are many great ones, but the complex relationship between Audrey and Tom is what gives the movie its plot and much of its interest.<br /><br />It's bizarre how Clements and Farina vanished from the movie scene right after making their accomplished twin debuts. Farina, with her fetching dark eyes and wry, timid smile reminds one of Molly Ringwald at her pre-"Pretty In Pink" peak. Clements is good as a character that guards himself closely, with a scholarly front that falls apart fast.<br /><br />Pressed on why he doesn't like Jane Austen's "Mansfield Park," Tom admits he hasn't read it, just that he doesn't like it from reading critical essays about it by Lionel Trilling: "I don't read novels. I prefer good literary criticism - that way you get both the novelists' ideas and the critics' thinking." "Metropolitan" is full of quotes like that, the product of young people who think they know more than they do but aren't quite bad beneath their smugness. It's not a film of great depth or revelation; Stillman isn't so interested in dissecting his creations as he is in giving them room to express their ideas, goofy and grand. His first film does exactly that, pulling off the twin feat of having cinematic fun and giving a preppie an even break.