De vier hoofdlijnen zijn heel effectief als de ontevreden tijdelijke krachten, paria's in een algemeen kantoor. Ze worden deskundig gesteund door veteranen als Stanley De Santis en Bob Balaban. De eerste veertig minuten creëert Clockwatchers effectief een Twilight-Zonish kantoorhiërarchie met onze heldinnen als de kantoorparia's. Daarna wijdt het laatste uur zich aan een uiteenzetting over de kwetsbare en voorbijgaande aard van kantoorvriendschappen te midden van bedrijfsmatige achterbakse pogingen tot promotie en overleving <0xE2><0x80><0x93> vooral onder tijdelijke krachten. Na het eerste uur is de kijker de klokkenluider als het eindigt zonder verdere inzichten, humor of verrassingen. Ik zou de eerste helft een 7 geven en de tweede helft een 1, waardoor ik een 4 overhoud.
The four leads are very effective as the disaffected temps, pariahs in a generic office. They are ably supported by veterans such as Stanley De Santis and Bob Balaban. For its first forty minutes, Clockwatchers effectively creates a Twilight-Zonish office hierarchical atmosphere with our heroines as the office pariahs. Then it spends its last hour expounding upon the fragile and transitory nature of office friendships amidst corporate backstabbing for advancement and survival -- especially among temps. After the first hour, it is the viewer who is the clockwatcher as it winds down with no additional insights, humor, or surprises. I'd give the first half a 7, and the second half a 1, which leaves me with a 4.