Directeur Brian De Palma is de zoon van een chirurg, en dat verklaart misschien zijn grote tolerantie voor het bloedvergieten dat zich in 'The Untouchables' heeft vertaald in brute, rauwe scènes. Aan de andere kant speelt deze film zich af tijdens een van de bloedigste hoofdstukken uit de Amerikaanse geschiedenis en eist hij dienovereenkomstige beelden. Als we inzoomen op Chicago in het verboden tijdperk, een smerige, smoezelige, door misdaad geteisterde retraite van de maffia, laat de film ons kennismaken met een speciale eenheid onder leiding van Kevin Costner, die tot doel heeft om de grote boef zelf in de val te lokken: ne Al Capone (Robert De Niro). In feite zijn er drie of vier dingen die echt opvallen in _The Untouchables_ <0xE2><0x80><0x93> een anders zo standaard misdaadverhaal <0xE2><0x80><0x93> en ten minste één daarvan moet worden toegeschreven aan de oppervlakte van het spektakel; het kostuumwerk en de decors zijn voortreffelijk tot leven gewekt, net als De Palma's lofprijzing, met een scherm dat is overgoten met lyrische kleuren en wordt begeleid door een zwoele, jazzy, maanverlichte muziekpartituur. Een andere waardige lofprijzing is natuurlijk Sean Connery als rechercheur Malone, die een Amerikaans-Ierse politieman speelt die op en neer gaat met de gewoonten van de straat, en die misschien wel een van de slechtste accenten uit de filmgeschiedenis heeft, maar dat goedmaakt door zijn gebrek aan verbale kracht te compenseren met een hoop charisma. Malone krijgt veruit de beste dialoog in het script van David Mamet voorgeschoteld, zoals wanneer hij Kevin Costner uitlegt hoe hij Capone te pakken moet krijgen: 'Hij zet een van jouw mensen in het ziekenhuis, jij zet een van zijn mensen in het mortuarium.'<br />Een ander waardig onderdeel van _The Untouchables_ zijn de sterke individuele scènes. Op de eerste rij daarvoor staat de beruchte scène met de honkbalknuppel, waarin een woedende Al Capone een van zijn medewerkers met een knuppel tot moes slaat, pal voor de ogen van alle gasten aan de grote eettafel. Robert de Niro wint aan gewicht door zijn rol als misdaadbaas Al Capone en weet zijn personage met toewijding te benaderen, maar helaas is hij in de film niet erg effectief omdat De Palma niet goed weet wat hij met hem aan moet. In plaats daarvan vermengt hij Capones onstuimige toespraken en monologen met de verhaallijn van de speciale eenheid van Kevin Costner, en de eerste twee komen niet overeen met het sleutelverhaal van 'The Untouchables'. Hier wordt helaas duidelijk dat de film alle noodzakelijke ingrediënten bevat, maar geen mixer om hem te roeren, en het is grotendeels aan De Palma te wijten dat hij die vaardigheid niet heeft. The Untouchables_ houdt het verschijnen van een epische misdaadfilm zo nauwgezet in stand door middel van naadloze kostuums, stinkende accenten uit Chicago, levendige achtervolgingen en een overweldigende smaak voor decors dat we lange tijd geloven dat De Palma het met deze film echt heeft gemaakt. Er zijn in elk geval veel scènes die hiervan getuigen en die de tekortkomingen treffend onderstrepen, zoals de spannende scène vlak voor de slag bij de Canadese grens, waarin de Costner-minnende westerling te paard de aankomende zending in een hinderlaag lokt. Een andere is de eerste ontmoeting tussen Andy Garcia en Sean Connery, waarin de laatste besluit Garcia's Italiaanse personage te rekruteren, ondanks de raciale vete (Connery' En dan is er nog de onuitsprekelijk epische climax die zich in lange operastijl voltrekt door een lange, glorieuze, in slow motion opgenomen opname bij een trap, met een beleefd knikje naar The Battleship Potemkin's 'Odessa Steps Sequence'.<br />De hele film is in feite een opera-achtige aangelegenheid met veel technische hoogstandjes. Met zijn verbijsterende ensemble (Kevin Costner, Sean Connery, Robert De Niro, Andy Garcia en Patricia Clarkson) is het gemakkelijk te zien hoe het ons aanmoedigt om ervan te genieten. Tot op zekere hoogte lukt dat ook, want het is spannend, maar het zit niet goed in elkaar. Wat heb je aan een De Niro als je hem niet tegenover de rest gebruikt? Wat heb je aan een Kevin Costner (die er trouwens in zijn hele carrière nog nooit zo belachelijk knap heeft uitgezien) als je hem niet de kans geeft om zijn gevoelens te uiten? En ten slotte, wat heb je aan een handvol volledig bezongen prachtige scènes als je ze niet met iets anders vergelijkt, in plaats van ze zo nu en dan uit de doeken te doen om onze belangstelling vast te houden?<br />7 van de 10.<br />7 van de 10.
Director Brian De Palma is the son of a surgeon, and perhaps this explains his high tolerance for the bloodshed that has translated into brutal, raw scenes in 'The Untouchables'. Then again, this film is set during one of the bloodiest chapters of American history and demands unflinching depiction accordingly. Zooming in on prohibition-era Chicago, a dirty, dingy, crime-infested retreat of mafia, the film lets us know a special unit headed by Kevin Costner whose objective is to frame the super villain himself  Al Capone (Robert De Niro).<br /><br />There are, in effect, three or four things that truly stand out about The Untouchablesan otherwise standard crime by-the-numbers rompand at least one of them should be attributed to the surface of the spectacle; the costumework and settings are superbly breathed life into, as is De Palma's accolade, with a screen that is awash with lyrical colours and accompanied by a swelly, jazzy moonlit music score. Another worthy accolade is of course Sean Connery as detective Malone  an American-Irish cop on the beat and down with the ways of the street  who may deliver one of the worst accents in film history, but makes up for what he lacks in verbal power with heaps of charisma. Malone is given, by far, the best dialogue in David Mamet's script as when he instructs Kevin Costner on how to get to Capone: "He puts one of yours in the hospital, you put one of his in the morgue." <br /><br />Another worthy staple to The Untouchables is its strong individual scenes. In the front row for these sits the notorious baseball bat scene in which a furious Al Capone beats one of his associates' head into a bloody pulp with a bat, right in front of all the guests at the grand dinner table. Robert De Niro gained weight for his role as the crime-lord Al Capone and approaches his character with commitment, but sadly he is ineffective in the film as De Palma does not quite know what to do with him. Instead he craggily intercuts Capone's boisterous speeches and monologues with the template storyline of Kevin Costner's special unit, and the former are incongruous to the key story of 'The Untouchables'. Here it regrettably becomes apparent that the film possesses all the necessary ingredients but no blender in which to stir it  and De Palma is largely to blame for lacking the necessary skill.<br /><br />Having said that, The Untouchables keeps up the appearance of an epic crime film so rigorously through seamless costumes, stinky Chicago accents, vivid chases and a swarming taste to its sets that for a long time we are led to believe that De Palma has truly done it with this film. Certainly there are many scenes that testify to this and aptly camoflauge the shortcomings, such as the suspenseful pre-battle sequence at the Canadian border in which the Western-loving Costner is up on horseback to ambush the incoming shipment. Another is the first meeting between Andy Garcia and Sean Connery, in which the latter decides to recruit Garcia's Italian character in spite of racial feuding (Connery's supposed to be Irish), and instead because he likes his mouthy, bold attitude. Finally there is the unspeakably epic climax scene that plays on operatic in length through a long, glorious slow-motion capture by a staircase, politely nodding to The Battleship Potemkin's 'Odessa Steps Sequence'.<br /><br />The whole film is in fact an operatic affair with technicalities deluxe. With its mindboggling ensemble (Kevin Costner, Sean Connery, Robert De Niro, Andy Garcia and Patricia Clarkson) it is easy to see how it is cuing us in to like it. To some extent it succeeds well, for it is suspenseful, but it is not well sewn-together. What good is a De Niro if you are not going to use him opposite the rest? What good is a Kevin Costner (who has never looked so ridiculously handsome in his career for that matter) if you are not going to let him emote? And lastly, what good is a large handful of fully-fledged wonderful scenes if you are not going to juxtapose them with something, instead of dishing them out every now and then to keep our interest? <br /><br />7 out of 10