Het gebeurt niet vaak dat ik in mijn eentje naar een Bollywoodfilm kijk, gewoon omdat ze meestal zo g<0xC3><0xAA>nant zijn om te zien, zelfs in je eentje! Ik kijk alleen naar de muziek en naar de, tot dusver ongeëvenaarde, choreografie! Maar deze film heeft mijn verbeeldingskracht gevangen en heeft me tot het eind geboeid. De enige andere Hindi-films waar ik met dezelfde bewondering over kan spreken zijn 'Mumbai Se Aaya Mera Dost' <0xE2><0x80><0x93> _My Friend from Mumbai_ <0xE2><0x80><0x93> een alom verkeerd begrepen en ondergewaardeerd Indiaas juweel, de Raj Kapoor-klassieker, _Jis Desh Mein Ganga Behthi Hai_ <0xE2><0x80><0x93> _The Man from the Ganges Confluence_ <0xE2><0x80><0x93> en recent werk van buitenbeentjes en pioniers in de kunstwereld van het moderne India zoals Nagesh Kukunoor <0xE2><0x80><0x93> _Iqbal_ 2005, Madhur Bhandarkar_ <0xE2><0x80><0x93> ' Page 3 <0xE2><0x80><0x93> en Rakesh Omprakash Mehra <0xE2><0x80><0x93> 'Rang De Basanti' <0xE2><0x80><0x93> The Colour of Sacrifice <0xE2><0x80><0x93> 2006.<br />Dit is een film die iedereen zou moeten zien, al was het alleen maar voor de adembenemende cinematografie, de briljante locatiekeuze, de meesterlijke kostuums, de kunst en het decorontwerp, en bovenal voor de nauwgezet uitgevoerde digitale montage en de subtiele videoeffecten die de studio's in Hollywood naar de kroon steken. Als je nu wordt aangemoedigd om deze film te zien, kijk dan naar de manier waarop de camera de handeling betekenisvol imiteert en volgt, alsof de kijker erbij is en de ervaring van de scène deelt. Dit film- en montageeffect wordt zo subtiel uitgevoerd door zowel de zeer ervaren filmer als de redacteur, dat de ogen van de kijker zich zo moeiteloos met de camera bewegen en er na korte tijd aan gewend raken. Het effect is het meest voorkomend, maar dan met liedjes en choreografie, die de componist, A.R. Rahman, in de schijnwerpers zet als de overduidelijke bijdrage van hem aan het succes van deze film.<br /><br />De zeer geprezen en verrassend jonge componist A.R. Rahman, met gemak de Alberto Iglesias van India, heeft in zijn eentje een nieuw soort wereldmuziek ontwikkeld, waarbij de diverse traditionele en folkmuziek van India zijn vermengd met zowel western- als oosterse klassieke muziek als populaire muziek. Het resultaat is een uniek en zich voortdurend ontwikkelend geluid dat over de hele wereld heeft weerklonken en dat een breed scala aan musici over de hele wereld heeft beïnvloed. 'Saathiya' is een uitstekend voorbeeld van de invloed die zijn muziek heeft op het uiterlijk, de structuur en het gevoel van een film, die sterk lijkt op die van meesters als John Williams en Tan Dun, en vooral op de gekoesterde samenwerking tussen Zbigniew Preisner en wijlen meester Krzysztof Kieslowski. Het is moeilijk om de 9 nummers van deze film uit je hoofd te zetten als je de film eenmaal hebt gezien, niet alleen omdat A.R. Rahman een genie is, maar ook omdat de samenwerking tussen hem en de rest van de cast en crew perfect is geweest.<br />Als extra bonus is de film veel korter dan de gebruikelijke Bollywood-onzin, en omdat hij de aandacht van de kijker vast kan houden tot het einde, vliegt de tijd voorbij terwijl je je vermaakt. Het is ook een luchthartige poging om het leven en de liefdes van de jeugd van het moderne en zeer verwesterde India te onderzoeken, en dat doet hij.' Je moet de kijker niet te veel lastigvallen met te serieuze en pretentieuze kwesties van het leven en het universum! Kijk ernaar en je zou er geen spijt van krijgen, behalve van de laatste scène! Als je eenmaal 'Saathiya' hebt gezien, moet je de originele Tamilfilm 'AlaiPayuthey' (2000) zien van schrijver-regisseur Mani Ratnam, een zeer creatieve regisseur om naar uit te kijken. Deze wordt zo bewonderd door Tamilsprekende mensen over de hele wereld dat hij zo vaak op YouTube en GoogleVideo is geplaatst, zodat je hem zowel volledig als in delen kunt bekijken. Ondanks de oorsprong zijn de twee films verschillend van sfeer: de Tamil-film ziet er heel landelijk uit en de Hindi-film is heel modern en stedelijk van setting. Ondanks de verschillen zijn het allebei even verbijsterende filmcreaties.<br />BrownPolar Edinburgh april 2008
It is not often that I watch a Bollywood movie in whole, simply because they are usually so embarrassing to watch even alone! I just watch them for music and for the, so far unmatched, choreography! But this film just captured my imagination and kept me arrested till the end. The only other Hindi films that I can speak of with similar admiration are 'Mumbai Se Aaya Mera Dost' - My Friend from Mumbai, a widely misunderstood and undervalued Indian gem, the Raj Kapoor classic, 'Jis Desh Mein Ganga Behthi Hai' - The Man from the Ganges Confluence - and recent work by maverick and pioneering art house directors of the modern India like Nagesh Kukunoor - 'Iqbal' 2005, Madhur Bhandarkar - 'Page 3' - and Rakesh Omprakash Mehra - 'Rang De Basanti' - The Colour of Sacrifice - 2006.<br /><br />Experimental in almost all departments, but handled by the whole crew and the cast, including the first time director Shaad Ali, with great virtuosity and panache, this is a film that everyone should see, if not for anything but just for the sheer, unforgettable experience of the breathtaking cinematography, the brilliant location selection, masterly costume, art and set design, and above all, the painstakingly executed, digital editing and subtle video effects that puts Hollywood studios to shame. If you are now encouraged to see this movie, watch for the way the camera meaningfully mimics and follows the act as if the viewer is there and sharing the experience of the scene. This filming and editing effect is so subtly handled by both the highly experienced cinematographer and the editor so that the viewer's eyes move with the camera so effortlessly, and after a short while, get accustomed to it. The effect is most prevalent though with songs and choreography, which highlights the composer, A. R. Rahman's quite apparent contribution to the success of this film.<br /><br />The highly acclaimed and surprisingly very young composer A. R. Rahman, easily the Alberto Iglesias of India, has single-handedly pioneered a new kind of world music, mixing the diverse traditional and folk music of India with both western and eastern classical and popular music. The result is a unique and continuously evolving sound that has reverberated around the world to such an extent that it has influenced a wide range of musicians around the world. 'Saathiya' is an excellent example of how his music influences the look, texture and feel of a film, very similar to that of masters like John Williams, Tan Dun and, in particular to the much cherished collaborations between Zbigniew Preisner and the late master Krzysztof Kieslowski. It is hard to get the 9 songs of this film out of your head once you watched the movie, not just because A. R. Rahman is a genius, but because the collaboration between him and the rest of the crew and cast has been just perfect.<br /><br />As an added bonus, the film is much shorter than the usual Bollywood formulaic crap, and, because it has the ability to capture the viewer's attention and hold it to the end, the time just flies while you are having fun. It also is a light-hearted attempt to examine the lives and loves of the youth of the modern and very westernised India, and doesn't bother the viewer too much with too serious and pretentious issues of life and the universe! Watch it and you wouldn't regret it, except for the last scene! Once you have seen 'Saathiya', you should see the original Tamil film , 'AlaiPayuthey' (2000) by writer director Mani Ratnam, a highly creative director to watch for. This is so much admired by Tamil speaking people around the world that it has been posted so many times as low resolution videos on both YouTube and GoogleVideo, so that you can watch it free in full as well as in parts. Despite the origin, the two films are different in atmosphere: Tamil one is quite rural looking while, the Hindi one is quite modern and urban in setting. They are both equally stupendous cinematic creations on their own right despite the differences.<br /><br />BrownPolar Edinburgh April 2008