Ik was dol op die film in die tijd. Hij leek over het echte leven in de Verenigde Staten te gaan en er waren in die tijd niet veel films die daarop leken. De hoofdrollen: Garfield en Palmer waren uitmuntend, de eerste afgestudeerd aan het Jiddische theater, de laatste een vluchteling uit Hitlers Europa. De melodramatische wortels waren er, waaruit 'de methode' later groeide, met acteurs als Brando, Dean en Poitier die de gewonde en lijdende held uitbeeldden. (Heeft Mel die film gezien? Want hij was tevens de voorloper van 'Marty', de typische Amerikaanse, worstelende antiheldenfilm _Where are you Paddy Chayevsky now that we need you?_ Misschien waren de helden die welbespraakt spraken met woorden van meer dan twee lettergrepen, het best in _Streetcar named desire_ waar Brando's film zijn hoogtepunt bereikte. Zijn personage verwijst naar de 'Napoleontische code' als hij tekeergaat over de bezittingen van zijn schoonzus. Was het subversieve element de weergave van arbeidershelden die konden redeneren? En wier taal poëtisch, bijna Shakespeariaans klonk? Niet langer de ongearticuleerde (Tarzantische bruut) maar iemand die kwesties kon bespreken in de wandelgangen van de macht: een edele en seksueel aantrekkelijke wilde?
Iloved this movie at the time. it seemed to be about real life in the USA and there weren't many movies like it at that time. The leads;Garfield and Palmer were superb,the former a graduate of Yiddish theatre, the latter a refugee from Hitler's Europe. the melodramatic roots were there from which 'the method' later grew, with performers like Brando, Dean and Poitier portraying the wounded and suffering hero.(Did Mel see this movie?} it also anteceded 'Marty' the quintessential realist U.S.struggling migrant antihero movie Where are you Paddy Chayevsky now that we need you? Perhaps what was most striking were the heroes who spoke articulately using words of more than two syllables, reaching its acme in 'Streetcar named desire' where Brando's character refers to 'The Napoleonic code' when he rages about his sister-in-law's possessions. Was the subversive element the depiction of working class heroes who could reason? and whose language had a poetic,almost Shakespearian ring to it? No longer the inarticulate (Tarzanic brute) but someone who could debate issues in the corridors of power: a noble and sexually attractive savage?