'... de moeite van het zien waard. Ik heb vanavond het genoegen gehad deze film te zien op het Toronto International Film Festival en het was een verrukkelijke ervaring (om nog maar te zwijgen van het feit dat ik op nog geen halve meter afstand van Tony Leung en Ang Lee stond).<br />'<br />Zoals ik al in de titel heb geschreven, lijkt de film zelf voor de meeste kijkers misschien wat onvolkomen. Een van de voornaamste klachten was dat hij te lang duurde en te lang duurde (157 minuten is geen lolletje, zeker niet met een paar ijsthee's na het eten). Maar ik geloof dat het verhaal goed getimed was en dat de film de volle lengte nodig had om zich volledig te ontwikkelen. Er waren niet veel scènes die gemakkelijk uitgeknipt hadden kunnen worden. Het was ook bij lange na niet zo traag als sommige andere films (i.e. In the Mood for Love) of zo lang als andere films (i.e. Once Upon a Time in America). Over het geheel genomen had ik het gevoel dat de film heel natuurlijk verliep en dat ik me op de verhaallijn concentreerde, hoewel ik bij het kijken naar de film een losse, meanderende plotlijn verwachtte (zoals sommige andere recensenten hebben gesuggereerd).<br />Een andere klacht was dat de seksscènes onnodig lang, overvloedig, beeldend en zelfs gewelddadig waren (er was een verkrachtingsscène). Weer ben ik het niet eens met deze klachten, omdat ik het gevoel had dat dit de scènes waren die de lust in de personages echt tot uiting brachten. Dat gold vooral voor Tony Leungs films. Mijn vriend zei: 'Tony had deze rol in zijn slaap kunnen spelen.' Dat was waar, maar dat was juist de bedoeling van zijn personage. Ang Lee liet zijn personage in de meeste delen van de film onontwikkeld, behalve in die paar seksscènes, een bepaalde scène in een Japans bordeel en de slotscène. Dat waren de weinige scènes die Leungs personage kwetsbaar en menselijk maakten. Omdat er zo weinig ramen waren waardoor het publiek een glimp van zijn personage kon opvangen, werden de emoties des te realistischer en krachtiger. Het geweld in de verkrachtingsscène moest ook worden aangepakt. Opnieuw was dit een van die zeldzame scènes waarin Leungs personage als menselijk wordt afgeschilderd (hoewel het een heel brute, gewelddadige kant van hem was). Hier leek hij boos en gefrustreerd, en niet op Tang Weis personage, maar eigenlijk meer op zichzelf en op wat hij is geworden. In de film werd hij als een verrader afgeschilderd, en hij sprak nooit over hoe hij zichzelf zag, behalve in de scène in het Japanse bordeel, toen Tangs personage hem vroeg of hij haar daarheen had gebracht zodat ze zijn hoer kon zijn. Hij antwoordde dat hij haar daarheen had gebracht omdat hij veel meer wist over hoerenlopen dan zij, waarmee hij kennelijk zijn politieke rol als verrader bedoelde. Dus door minimale dialoog en karakterontwikkeling was Ang Lee in staat om Leungs personage met veel inzicht en precisie te portretteren, waarbij hij ons er voortdurend aan herinnerde dat hij op een bepaald niveau nog steeds een mens was.<br />Hoewel Leungs karakterontwikkeling werd opgeofferd ten gunste van de film, werd Tangs karakterontwikkeling in feite versterkt. Vergis je niet, zij was het centrale personage in de film, en het was heel interessant om haar metamorfose te volgen van een jonge, naïeve studente tot een spionne voor de verzetsbeweging die met de vijand in bed lag. Opnieuw gaat Lee in op zijn thema van wellust en hoe sterk die kan zijn tijdens haar karakterontwikkeling en vooral tijdens de seksscènes. Er was een scène nadat ze klaar was met seks met Leung en verslag ging uitbrengen aan haar superieuren. Ze beschreef hun hoe ze Leung moest verdragen en moest doen alsof ze van hem hield als onderdeel van haar rol, en hoe ze de langdurige sekssessies alleen maar onderging in de hoop dat ze in de deuropening zouden neerstorten en Leung in zijn achterhoofd zouden schieten, zodat zijn hersens en bloed over haar hele lichaam gespetterd zouden worden. Al met al was het een zeer opvallende en krachtige acteerprestatie voor mevrouw Tang en beslist verfrissend om een jongere actrice zo'n serieuze rol te zien aannemen en die ook echt uit te voeren. Er waren ook een paar luchthartige momenten in de film, die werden begeleid door een uitstekende score. De cinematografie, kostuums, decors enz. waren allemaal van eersteklas kwaliteit. Maar de echte spil van de film was Ang Lee, Tangs acteerwerk, en natuurlijk de intense seksscènes die de wellust, de woede, de frustratie, de haat en alle andere negatieve emoties die ermee gepaard gingen, prachtig tot uiting brachten. Interessant genoeg was het enige moment in de film dat zowel Leung als Tangs personages een wederzijdse liefde voelden, niet in bed, maar in het Japanse bordeel, toen Tang een lied voor Leung zong. Het was een delicate en verfijnde film die zorgvuldig was gepland en gefilmd, met aandacht voor elk detail. De film biedt een diepgaand en diepgaand onderzoek naar lust. Ik raad iedereen aan om de film één keer te zien, ongeacht de lengte van 2,5 uur en de expliciete seksscènes <0xE2><0x80><0x93> het was de moeite waard.
...well worth seeing. I had the pleasure of seeing this film tonight at the Toronto International Film Festival and it was a delightful experience (not to mention I was about a foot away from Tony Leung and Ang Lee).<br /><br />So as I have written in the title, the film itself may appear to be a bit flawed to most viewers. One of the consensus main complaints was that it was too long and drawn out (157 minutes is no joke, especially with a few ice teas in you from dinner). However, I believe the story was well paced and needed the full length of the movie to fully develop. There were not many scenes that could have been easily cut out. It was also not nearly as slow as some other films (i.e. In the Mood for Love) or as long as other films (i.e. Once Upon a Time in America). Overall, I felt the movie flowed quite naturally and was focused on the storyline, although I went into the movie expecting a loose meandering plot line (as some other reviews have suggested).<br /><br />Another complaint was that the sex scenes were unnecessarily long, prolific, graphic, and even violent (there was a rape scene). Again, I disagree with these complaints because I felt like these were the scenes that really brought out the lust in the characters. This was especially true for Tony Leung's character, whom many viewers seemed to feel was underdeveloped and one dimensional. As my friend said, "Tony could have done this role in his sleep." True, but that was the whole point of his character. Ang Lee purposely left his character undeveloped for most parts of the movie except those few sex scenes, a particular scene in a Japanese whore house, and the closing scene. Those were the few scenes that made Leung's character vulnerable and human. Because there were so few windows that allowed the audience to glimpse into his character, that made the emotions all the more realistic and powerful. The violence in the rape scene should also be addressed. Again, this was one of those rare scenes that shows Leung's character as human (although it was a very brutal, violent side of him). Here, he appeared angry and frustrated, and not at Tang Wei's character but really more at himself and what he has turned into. He was portrayed as a traitor in the movie, and he never spoke about how he viewed himself except for the scene in the Japanese brothel, when Tang's character asked him if he took her there so she could be his whore. He responded that he took her there because he knew much more about whoring oneself than she did, obviously referring to his political role as a traitor. Thus, through minimal dialogue and character development, Ang Lee was able to depict Leung's character with great insight and accuracy, all the while reminding us that he was still human on some level.<br /><br />Now although Leung's character development was sacrificed for the benefit of the film, Tang's character development was actually enhanced. Make no mistake, she was the central character of the movie, and it was very interesting to follow her metamorphosis from a young, naive university student to a spy for the resistance force in bed with the enemy. Once again, Lee revisits his theme of lust and how powerful it can be during her character development and especially the sex scenes. There was a scene after she finished having sex with Leung and goes to report to her superior officers. She then describes to them how she must endure and pretend to love Leung wholeheartedly as a part of her role, and how she endures the prolonged sessions of sex only to hope for them to crash in the door and shoot Leung in the back of the head to have his brains and blood splattered all over her body. All in all, it was a very notable and powerful acting job on Ms. Tang's behalf and definitely refreshing to see a younger actress take on a serious role like this and really tackling it.<br /><br />There were also some lighthearted moments sprinkled throughout the film, which had an excellent score to accompany it. The cinematography, costumes, scenery, etc. were all first rate. The real meat of the film, however, was within Ang Lee's direction, Tang's acting, and of course, the intense sex scenes that powerfully depicted lust, no holds barred, with anger, frustration, hate, and all the other negative emotions associated with it. Interestingly enough, the only moment in the movie where both Leung and Tang's characters felt a mutual love was not in bed, but in the Japanese brothel when Tang performed a song for Leung.<br /><br />All in all this was a delicate and exquisite movie that was carefully planned and filmed, with attention to every detail. It offers a profound and in depth examination of lust. I recommend that everyone should experience the movie once, regardless of the 2.5 hours length and explicit sex scenes - it was well worth the time.