Go Toward the Light is een van de krachtigste films die ik ken. De film draait om één belangrijk thema en wint alle kracht en emotionele kracht door de tragedie waar hij over uitweidt.<br />Go Toward the Light is het ware verhaal van Claire en Greg Madison (Linda Hamilton en Richard Thomas) en hun worsteling met de wetenschap dat hun oudste zoon Ben aids heeft. Dit treft het gezin met een bijna destructieve wreedheid. Volgens de artsen heeft Ben nog minder dan een jaar te leven. Hoe pijnlijk het ook is, Claire en Greg moeten Bens onveranderlijke lot accepteren. Ze moeten hun eigen overweldigende verdriet en angsten opzijzetten en Ben voorbereiden op zijn naderende dood met dezelfde liefde en moed waarmee ze hem op zijn leven hadden voorbereid.<br />Het is vanaf het begin duidelijk dat deze film emotioneel zeer ingrijpend is. De hele film draait om Bens naderende dood. Helemaal in het begin wordt het publiek aan de familie voorgesteld. Alle drie de jongens van de Madisons zijn hemofiliepatiënten. Dat alleen al is een uitdaging, maar Claire en Greg hebben altijd hun best gedaan om hun jongens zo normaal mogelijk op te voeden. Als bij Ben de diagnose aids wordt gesteld, is de emotionele impact op de ouders enorm, bijna destructief. Het grootste deel van de film gaat over Ben zelf, hoe zijn lichamelijke conditie steeds verder achteruitgaat, hoe hij geleidelijk aan al zijn vitaliteit en kracht verliest en hoe hij emotioneel omgaat met de wetenschap dat hij over een paar maanden zal sterven.<br />Niets is pijnlijker dan getuige zijn van de dood van een kind. Dat alleen al is ontzettend deprimerend. Alleen omdat het niet goed is. Het is gewoon niet goed. Het moet voor Joshua Harris een heel moeilijke taak zijn geweest om Ben te spelen. Een kind van zijn leeftijd geeft niet veel weer van dood en pijn. Een kind van zijn leeftijd wordt verondersteld een gelukkig, avontuurlijk en levendig leven te leiden. Als je nadenkt over wat Ben nooit zal meemaken, hoeveel hij nooit zal zien en doen, dan heb je zo'n medelijden met hem en zijn familie. De film sleept je mee naar de kern van de familie en maakt het emotionele lijden en het alomtegenwoordige verdriet zo authentiek en pijnlijk dat ik het gevoel had dat ijzige vingers mijn hart omsloten.<br />Linda Hamilton en Richard Thomas doen recht aan het thema van de film en de emotionele uitdaging voor hen als Bens ouders. Af en toe horen we Claires gedachten, die tot de droevigste maar ook de wijsste innerlijke monologen behoren die ik ooit heb gehoord. Deze innerlijke blik in haar hoofd maakt de film nog overtuigender. Greg, Bens vader, behandelt de hele tragedie op een ander niveau; hij ontkent het veel langer dan Claire. Uiteindelijk heeft hij zelf het gevoel dat hij doodgaat en krijgt hij paniekaanvallen, naarmate de emotionele druk toeneemt.<br />Maar de film is in hart en nieren Joshua Harris' vertolking van Ben. Zoals ik al heb aangegeven, is deze rol erg veeleisend voor zo'n jonge acteur. Het is vreselijk om hem fysiek te zien aftakelen. Elke opname, elke glimp van de camera, elke minuut wordt hij breekbaarder en bleker. Hij behandelt zijn personage met zoveel oprechte toewijding dat zijn worsteling nog pijnlijker en authentieker wordt, zodat je elke keer dat je zijn knappe gezicht, zijn vermoeide ogen en zijn uitgemergelde lichaam ziet, met hem te doen hebt. Als hij zijn moeder vraagt of hij wil sterven, zijn zijn gezichtsuitdrukkingen subtiel maar buitengewoon oprecht, net als zijn hele optreden.<br />Deze film is de droevigste die ik tot nu toe in mijn leven heb gezien. Hij draait om deze ene tragedie. De transformatie is door en door overtuigend. De gevolgen voor het gezin, voor Claire en Greg, voor Bens broers en voor zijn grootouders worden met meesterlijke gevoeligheid en verpletterende subtiliteit uitgewerkt. Het gaat over de dood en hoe een jong stel de ultieme beproeving van hun liefde en kracht onder ogen moet zien. Als je je zoon ziet sterven en hem in je handen houdt terwijl hij naar het licht gaat, als je bij hem bent als hij deze wereld verlaat, als je bij hem bent als hij voor het eerst ademhaalt, dan is dat voor elke ouder de pijnlijkste ervaring. Want het is niet goed. Dit markante drama, dat nog nooit eerder is vertoond, gebaseerd op de ervaring van een echt gezin, brengt deze emotioneel uitdagende kwestie naar de voorgrond met groot mededogen en opmerkelijke wijsheid, waardoor je emotioneel gehavend achterblijft.
Go Toward the Light is one of the most powerful movies I know. It circles around one major theme, and it gains all its strength and emotional power from the tragedy it elaborates on.<br /><br />Go Toward the Light is the true story of Claire and Greg Madison (Linda Hamilton and Richard Thomas) and their struggle with the knowledge that their oldest son, Ben, has contracted AIDS. This hits the family with almost destructive brutality. According to the doctors, Ben has less than a year to live. As painful as it is, Claire and Greg have to accept Ben's unalterable fate. They have to put aside their own overwhelming grief and fears and prepare Ben to face his approaching death with the same love and courage with which they had been preparing him for life.<br /><br />It is pretty obvious from the premise itself that this movie is emotionally very affecting. The entire movie deals with nothing but Ben's approaching death. At the very beginning the audience is introduced to the family. All three boys of the Madisons are hemophiliacs. This alone is a challenge, but Claire and Greg have always tried very hard to raise their boys as normally as possible. When Ben is diagnosed with AIDS, the emotional impact on the parents is vast, almost destructive. The main part of the movie deals with Ben himself, how his physical condition increasingly deteriorates, how he gradually loses all his vitality and strength, and how he emotionally deals with the knowledge of being destined to die in a few months.<br /><br />There is nothing more painful than witnessing a child's death. This alone is tremendously depressing. Just because it is not right. It is simply not right. It must have been a very challenging task for Joshua Harris to play Ben. A kid his age does not reflect a lot about death and pain. A kid his age is supposed to live a happy, adventurous and vivid life. When you stop and think about what Ben will never experience, how much he will never do and see, you feel so sorry for him and his family. The movie drags you into the inner circle of the family and makes the emotional suffering and the pervading grief so authentic and painful that I had the feeling of icy fingers embracing my heart.<br /><br />Linda Hamilton and Richard Thomas do justice to the movie's theme and the emotional challenge for them as Ben's parents. We occasionally get to hear Claire's thoughts, which belong to the saddest but also the wisest inner monologues I have ever heard. This inside look into her mind adds substantial depth to the movie and makes it even more convincing. Greg, Ben's father, deals with the whole tragedy on a different level; he denies it much longer than Claire. In the end he feels like dying himself and gets panic attacks, as the emotional pressure intensifies.<br /><br />The movie's heart and soul though is Joshua Harris' portrayal of Ben. As I have already indicated, this role is very demanding for such a young actor. It is awful to watch him physically deteriorate. Every shot, every camera glimpse, every minute he gets more fragile and pale. He is handling his character with so much genuine commitment that his struggle becomes even more painful and so authentic that you feel for him every single time you see his handsome face, his weary eyes and his emaciated body. When he asks his mom if he would die, his facial expressions are subtle but outstandingly genuine, as is his entire performance.<br /><br />This movie is the saddest I have ever seen in my life so far. It centers around this single tragedy. Its transformation is thoroughly convincing. The effects on the family, on Claire and Greg, on Ben's brothers and on his grandparents are implemented with masterly sensitivity and smashing subtlety. It focuses around death and how a young couple has to face the ultimate test of their love and strength. Seeing your boy die and holding him in your hands when he goes towards the light  being with him when he leaves this world as you were with him when he made his first breath  this is the most painful experience for any parent. Because it is not right. This landmark drama, like none before, based on a real family's experience, brings this emotionally challenging issue to the fore  with dear compassion and remarkable wisdom that will leave you emotionally scarred.