Oké, hij maakt een film over 'gangsters' in Kansas City die zich afspeelt in een bar waar free-form jazz wordt gespeeld, dus hij besluit een aardige manier te vinden om de film te maken (wat een verrassing) door de acteurs de vrije hand te geven om hun tekst te improviseren! Het klinkt misschien als een goed idee <0xE2><0x80><0x93> Altman vindt van wel, hij maakt er de meeste van zijn films mee <0xE2><0x80><0x93> maar dat is geen excuus om ons een verwarde, vreselijk geacteerde, halfbakken film voor te schotelen die in wezen uit drie scènes bestaat. De plot hiervan is een van de ergste die je ooit zult zien. Ik herinner me dat ik, toen ik ernaar zat te kijken, het gevoel had dat er zulke grote problemen waren met de motieven binnen het verhaal, dat de verhaalstructuur er volledig door werd ontwricht. Het doet me al genoeg pijn om aan die film te denken, laat staan dat ik er zo gedetailleerd over na kan denken.<br />Wat Altman niet lijkt te beseffen, is dat improvisatie de meeste acteurs zenuwachtig lijkt te maken. Als ze een zin zeggen waarvan ze weten dat ze hem tijdens rehersals hebben verzonnen, lijken ze er niet in te geloven. Het heeft misschien gewerkt bij Brando in Last Tango in Paris, maar Brando was een titan. Deze acteurs, en de meeste namen van acteurs die Altman in hun ware gedaante laat zien, zijn dat niet.<br />De eerste grote fout die Harry Belafonte maakte, was dat hij improvisatieprivileges kreeg. God, wat is hij irritant. Hij is de slechterik, maar hij is niet op zo'n manier irritant dat je denkt 'o, wat is hij goed' of 'wat is dit leuk'. Je denkt alleen maar dat Belafonte een arrogante vent is.<br />Jason-Leighs accent en acteerprestaties zijn bijzonder goed. Miranda Richardson is de enige die er zonder kleerscheuren van afkomt. Ze is behoorlijk goed.<br />1/10.<br />Deze slechte films zijn zeldzaam. Kan niet genoeg aanbevelen dat je ze mijdt als de pest.
Okay, he's making a movie about "gangsters" in Kansas City which features a bar where free-form jazz is played, so he decides a nice way to make the movie (what a surprise) is to give the actors free reign to improvise their lines! It may SOUND like a good idea - Altman sure thinks it does, he uses it to make most of his movies - but this is no excuse for offering us a muddled, terribly acted half-baked film that essentially has about three scenes that are stretched out. The plot of this is one of the worst you're likely to see. I remember, at the time i was watching it, i felt there were such major problems with the motivations within the story that completely undid its narrative structure. It pains me enough to recollect the movie, let alone think of it in that much detail.<br /><br />What Altman doesn't seem to realise is that improvisation seems to make most actors nervous. When they're saying a line they know they've made up during rehersals, they seem not to believe in it. It may have worked for Brando in Last Tango in Paris - but Brando was a titan. These actors, and most name actors Altman shows the true colours of, are not.<br /><br />The first major mistake was giving Harry Belafonte improvisation priveleges. God, is he obnoxious in this. He's the bad guy, but he's not obnoxious in a way that makes you think "oh, isn't he good" or maybe "isn't this fun." You just think Belafonte is an arrogant guy.<br /><br />Jason-Leigh's accent and acting are particularly hammy. Miranda Richardson is the only one who escapes unscathed. She's pretty good.<br /><br />1/10.<br /><br />Films this bad are rare. Can't recommend enough that you avoid this like the plague.