Eén ding dat DE TIJD VAN JOUW LEVEN zeker heeft, is charme. De theatrale vorm ervan is even eenvoudig als effectief in het openbaar als het kruispunt van een nederige en honende mensheid, omhelsd door de sympathie en sentimentaliteit van Saroyan. De verliezers en het sociale afval verzamelen zich daar, onder de toegeeflijke blik van een peinzende, koele en geamuseerde Cagney, die een oefening in morele inzichten doet.<br />'Daar!' Het is een maand geleden dat een in wezen mysterieuze kerel, Joe genaamd, dagelijks in een bar kwam, de hele dag bleef, champagne dronk en geld uitgaf aan allerlei grillen; en in die bar, zeg ik, in die specifieke bar, kwam hij toevallig allerlei soorten mensen tegen; ze leken hem allemaal aardig te vinden, of in elk geval respecteerden en gehoorzaamden ze hem. Joe gedraagt zich als de typische barman. Af en toe helpt hij anderen door hun leven. Hij biedt zichzelf onophoudelijk champagne aan, en soms sigaren, en volgt zijn eigen grillen als een schooljongen. Iemand die zich heeft verdiept in de Amerikaanse dramaturgie, of die in de loop der jaren in elk geval een groot aantal Amerikaanse toneelstukken heeft gelezen of gezien, zal me op dit punt corrigeren, maar ik geloof dat Saroyans dramaturgie, net als die van O'Neill, overschakelt op sfeer en melodie, op een innerlijk tempo dat toegankelijk is voor de intuïtie; bij O'Neill is er natuurlijk zoveel meer, hij was uitmuntender, ambitieuzer (zoals in Europa, in hetzelfde tijdperk, in de film, het Franse poëtische realisme, dat deze kant van sfeer en melodie had, maar ook de cinematografische brio, enzovoort), maar Saroyan ontwikkelt één kant van deze Amerikaanse theaterwereld. We hebben het geluk dat we een bewerking hebben van Cagney of the Time of your Life. Noem het geen geestvernauwende dramatiek, maar een aardig en vriendelijk (film)spel, niet beroofd van een zekere charme; op zijn manier zette Saroyan Gorky op zijn kop. Zowel O'Neill als Saroyan was van middelbare leeftijd; maar terwijl de eerste experimenteel was, avant-garde, was Saroyan populair en gewoontjes, dus ze lijken niet echt op elkaar. Zou Mme McCullers geen schrijfster zijn die in wezen van middelbare leeftijd en van middelbare leeftijd was, dan zou ik DE TIJD VAN JE LEVEN een kruising tussen O'Neill en Mme McCullers noemen. <br /><0x3E> DE TIJD VAN JOUW LEVEN zet de conventies van het populaire realisme op hun kop, en omdat het een toneelstuk is, kan het realisme alleen maar dat van een toneelstuk zijn, dat van een theater, en dat is een zeer kunstmatig product; een aardige en interessante film, sfeervol, met een innerlijke melodie en tempo, vaak komisch, ook met een zekere sentimentaliteit en zelfbewustzijn, zijn niet-subtiele stijl heeft charme en aantrekkingskracht.<br /><0x3E> Het gaat niet om het onderwerp als zodanig; het gaat om de benadering <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> het toneelstuk toont sympathie voor de kleine mensen, voor de onterfden en de marginalen, voor de paria's.<br /><0x3E> In mijn jeugd was ik dol op een bladzijde van Saroyans proza. Zijn kracht blijft de sympathie voor de mensen, hoe vermengd met sentimentaliteit en populisme ook. Als tapdanser en als bezorgde minnaar halen Paul Draper en Jimmy Lydon het meeste uit hun rollen.<br />Artistiek gezien was J. Cagney slechts het topje van de ijsberg van de clan; hij had een broer en een leuke zus, ook in de film.<br />Deze film is geproduceerd door William Cagney; om de Cagney-clan compleet te maken heeft de sexy Jeanne Cagney een ondersteunende rol. Lichamelijk doet ze me denken aan een blonde vrouw, een welgevormde, verrukkelijke blondine van wie ik 15 jaar geleden hield.
One thing that THE TIME OF YOUR LIFE surely has is charm. Its theatrical device is as simple as effectivea public place as the crossroad of a humbled and derisory humanity, embraced by Saroyan's sympathy and sentimentality. The losers and the social debris gather there, under the indulgent look of a contemplative, cool and amused Cagney, doing an exercise in moral insights. <br /><br />There's a month since a basically mysterious guy named Joe comes daily at a bar, stays all day, drinks champagne and spends money on all sorts of whims; and in that bar, I say, in that particular bar, he happens to meet all sorts of peoplethe bar fauna, they all seem to like him, or at least respect and obey him. Joe behaves like the quintessential bar sage. Occasionally, he helps others through their lives. He ceaselessly offers himself champagne, and sometimes cigars, following his own whims like a schoolboy. <br /><br />Someone who has majored in American dramaturgy, or at least has read or seen over the years a large number of American plays, will correct me on this, but I believe that Saroyan's dramaturgy, like O'Neill's, switches on atmosphere and melody, beyond words, on an inner pace accessible to the intuition; with O'Neill there is, of course, so much more, he was ampler, more ambitious (--like, in Europe, in the same epoch, in cinema, the French poetic realism, which had this side of atmosphere and melody but also the cinematographic brio, etc.--), but Saroyan develops one side of this American theater. We are fortunate to have an adaptation with Cagney of THE TIME OF YOUR LIFE. I wouldn't call it mindbending dramaturgy, but a nice and friendly (filmed) play, not deprived of a certain charm; in his way, Saroyan turned Gorky upsidedown. Both O'Neill and Saroyan were middlebrow; but while the first was experimental, _avant_guarde, Saroyan was popular and plain, so they're not really alike. Wouldn't Mme. McCullers be a basically highbrowminded authoress, I would call THE TIME OF YOUR LIFE a cross between O'Neill and Mme. McCullers. <br /><br />THE TIME OF YOUR LIFE stylizes the conventions of popular realism, moreover, being a play, its realism can not but be that of a play, that of a theater, which is, a highly artificial product; a likable and interesting movie, atmospheric, with an inner melody and pace, often comic, also of a certain sentimentality and selfawareness, its unsubtle style has charm and appeal. <br /><br />It's not the subject as such; it's the approachthe filmed play shows sympathy for the small people, for the disinherited and the marginal, for the pariahs. <br /><br />In my childhood, I loved a page of Saroyan's prose. His strength remains the sympathy people, as mixed with sentimentality and populism as it is. <br /><br />Paul Draper as the tapdancer and Jimmy Lydon as the anxious lover make the most out of their roles. <br /><br />Artistically, J. Cagney was only the tip of the clan iceberg; he had a brother and a cute sister also in the movies. <br /><br />This movie has been produced by William Cagney; to complete the Cagney clan, the sexy Jeanne Cagney has a supporting part. Physically, she reminds me of a blonde woman, a curvy delicious blonde I loved 15 yrs ago.