De eerste keer dat ik deze film zag, was ik teleurgesteld; teleurgesteld omdat ik een avontuurlijk verhaal had verwacht over de verhoudingen van koning Soloman, een grot van Aladdin vol goud en bloedige Inka-gevechten in een Peruviaanse jungle setting. Achteraf gezien had ik de recensies moeten lezen, want ik zou in de juiste stemming zijn geweest om van deze diepgaande karakterstudie te genieten. Het is voldoende om te zeggen dat ik bij de tweede keer dat ik de film zag, de kwaliteit van de in scène gezette dialoog kon waarderen, en de precisie waarmee zowel Shaw als Plummer in hun unieke weergave van halfgoden onder welke naam dan ook, te werk gaan.<br /><br />Narratief gezien is het een gedetailleerd kiekje van Pizarro's huis. Shaws vertolking van Pizarro heeft iets meelijwekkends, als van een huurling zonder oorlog, die zich niet kan aanpassen aan een burgerleven. Shaw is schitterend als de diep gerechtvaardigde conquistador, wiens welsprekendheid in het argumenteren van seculiere soevereiniteit het eenvoudige inheemse vocabulaire van koning Atahualpa (Plummer) niet weet te domineren, en die communiceert met een in wezen onzinnige reeks geklik en getjilp. Als Atahualpa kan bewijzen dat hij een God is, zal Pizarro zijn soevereiniteit erkennen, maar zo niet, dan zal zowel zijn leven als zijn land van rijke antiquiteiten toebehoren aan het koninkrijk Spanje.<br />Met Michael Craig, Leonard Whiting en Nigel Davenport in de coulissen is het een ensemble van echte Britse kwaliteit, en de opvoeringen zijn eersteklas. Het decor, de kostuums, de muziek en het script komen goed uit de verf, en hoewel het momentum soms een duidelijke uitdaging is, is het resultaat, als je niet volledig in de dialoog opgaat, waarschijnlijk traag in tempo en spraakzaam in woord. Dat was het eerste wat ik zag; gelukkig zag ik het een tweede keer.
The first time I saw this flick, I was disappointed; disappointed because I'd expected an adventure tale of King Soloman proportions, an Aladdin's cave full of gold, and bloody Inca battles in a Peruvian jungle setting. In hindsight, I should've read the reviews, because my frame of mind would've been in the right place to enjoy this intense character study. Suffice to say on second viewing, I was able to appreciate the quality of the stage-born dialogue, and the precision with which its delivered by both Shaw and Plummer in their unique portrayals of demi-gods by any other name.<br /><br />Narratively, it's a detailed snapshot of Pizarro's ill-fated conquest of the Incas, not for the glory of gold, but for the almost sanctimonious obsession with divinity and unparalleled colonialism. In essence, he signed his ticket before he departed Spain, promising the world he could never deliver, pursuing a pathological indulgence to satisfy his superior ego. There's an element of pity in Shaw's depiction of Pizarro, that of a mercenary without a war, unable to adjust to a civilian life. Shaw is magnificent as the deeply righteous conquistador whose eloquence in arguing secular sovereignty, fails to dominate the simple native lexicon of King Atahualpa (Plummer), communicating in a basically nonsensical series of clicks and chirps. If Atahualpa can prove he is a God, Pizarro will recognise his sovereignty, but if not, both his life and his land of rich antiquities will belong to the kingdom of Spain.<br /><br />With Michael Craig, Leonard Whiting and Nigel Davenport in the wings, it's an ensemble British cast of true quality, and the performances are first rate. Set design, costumes, score and script deliver, and while momentum is at times a distinct challenge, if you're not fully engaged in the dialogue, the result is likely to be languid in pace and voluble in speak. My initial viewing was such; fortunately, I watched it a second time.