Een van de grote genoegens van het kijken naar Last of the Summer Wine is om te zien hoe grote karakteracteurs hun vak uitoefenen. Het is vooral prettig om te kunnen zeggen: 'Hij gebruikte kapitein Peacock' of 'Sapphy's Gran' of 'Mr. Roper'. De intriges zijn tamelijk belachelijk en de situaties herhalen zich, maar de intriges zijn gebaseerd op de karakters, en als je eenmaal de premisse aanvaardt dat deze oudere mannen niets anders doen dan zich verzetten tegen hun leeftijd, dan worden hun intriges, die in de verste verte niet op die van anderen lijken, enigszins begrijpelijk. De vrouwen, interessant genoeg, zelfs de ongebonden, lijken zichzelf te definiëren in termen van de mannen, of ze maken afkeurende geluidjes, soms werken ze samen, en altijd geven ze commentaar op wat de mannen in hun schild voeren. Het landschap is prachtig, er is nooit geweld, en over geld en illegale drugs wordt nooit gesproken. Het is dus een rustgevend, aangenaam programma dat altijd een glimlach op je gezicht tovert.
One of the great pleasures of watching Last of the Summer Wine is being able to watch great character actors plying their craft. It is particularly enjoyable to be able to say, "He used be Captain Peacock", or "Sapphy's Gran", or "Mr Roper". The plots are pretty ludicrous and the situations repetitive, but the plots are based on the characters, and once you accept the premise that these elderly men are idle with their one goal in life being to resist being their ages, then their schemes, far fetched as many are, make some sort of sense. The women, interestingly, even unattached ones, seem to define themselves in terms of the men, either tut-tutting, sometimes collaborating, always commenting on what the men are up to. The scenery is superb, there is never violence, and money and illegal drugs are never mentioned. So, a restful, enjoyable program that always leaves a smile.