Was er iets aan de hand in 1979? Ik heb onlangs wat gelezen over een aantal films die grote filmsterren in 1979 hebben gemaakt en het is opmerkelijk hoeveel acteurs in dat jaar hun talent aan nietsnutten verspilden. Michael Caine in Beyond the Poseidon Adventure; Laurence Olivier in Dracula; Roger Moore in Escape to Athena; Jason Robards in Hurricane; Peter Cushing in A Touch of the Sun; Donald Sutherland in Bear Island; James Mason en Anthony Quinn in The Passage; Robert Shaw en Lee Marvin in Avalanche Express; en Richard Harris in A Game for Vultures. Zelfs sommige regisseurs leken onder de indruk van de vloek van 1979 <0xE2><0x80><0x93> Steven Spielberg maakte bijvoorbeeld zijn enige echte kalkoen in de vorm van '1941'. De trend van 1979 voor grote sterren in slechte films strekte zich ook uit tot Sean Connery. De film van de arme oude Sean uit 1979, Meteor, is een rampenfilm vol verbluffende gruwelijkheid.<br />Er wordt onthuld dat een enorme meteoor op ramkoers met de aarde ligt, zo groot dat hij, tenzij hij wordt omgeleid of vernietigd, weer een ijstijd kan veroorzaken. De Amerikaanse president (Henry Fonda) geeft professor dr. Paul Bradley (Sean Connery) opdracht uit te zoeken hoe de meteoor aan flarden kan worden geschoten door gebruik te maken van geheime kernwapens die in een baan boven de aarde zijn geplaatst. Bradley heeft al snel door dat de Amerikaanse wapens alleen de meteoor niet kunnen tegenhouden. De Russen worden erbij gehaald en op de hoogte gebracht van de mogelijke vernietiging van de wereld zoals wij die kennen, en in een race tegen de klok proberen de Amerikanen hen ervan te overtuigen dat zij ook kernraketten in de ruimte hebben die aan de aanval kunnen worden toegevoegd.<br />De special effects zijn opmerkelijk slecht voor een post-Star Wars sf-film, maar de film faalt ook op vele andere niveaus. Geen van de acteurs kijkt enthousiast uit naar het feit dat ze hier zijn; Ronald Neame en Stanley Mann.' Het script zit vol idiote dialogen en plotwendingen; opwinding wordt voortdurend ondermijnd door eindeloze, praatgrage scènes; en de karakterisering is zo bespottelijk dat je van wanhoop met je tanden wilt knarsen. Spoedig daarna kwam er een eind aan rampenfilms, die pas weer werden vertoond in het midden van de jaren negentig, toen de special effects werden aangescherpt. Als je Meteor ziet, zul je onmiddellijk begrijpen waarom het genre zichzelf heeft vernietigd.
Was there something in the water in 1979? I was reading up recently about some of the films that major movie stars made in 1979 and it is remarkable how many actors were busy wasting their talents on duds in that year. Michael Caine in Beyond the Poseidon Adventure; Laurence Olivier in Dracula; Roger Moore in Escape to Athena; Jason Robards in Hurricane; Peter Cushing in A Touch of the Sun; Donald Sutherland in Bear Island; James Mason and Anthony Quinn in The Passage; Robert Shaw and Lee Marvin in Avalanche Express; and Richard Harris in A Game For Vultures. Even some directors seemed to be affected by the curse of 1979 - Steven Spielberg, for instance, made his only fully-fledged turkey in the shape of "1941". The '79 trend for big stars in bad films also extended to Sean Connery. Poor old Sean's 1979 film, Meteor, is a disaster movie of stupefying awfulness.<br /><br />It is revealed that a huge meteor is on collision course with earth, so big that unless it is diverted or destroyed its impact could cause another Ice Age. The American president (Henry Fonda) instructs professor Dr. Paul Bradley (Sean Connery) to figure out how to blast the meteor to bits by using secret nuclear weapons positioned in orbit above the earth. However, Dr. Bradley soon calculates that the American weapons alone will not halt the meteor. The Russians are brought in and informed of the potential destruction of the world as we know it and, in a race against time, the Americans try to persuade them to admit that they too have space-based nuclear missiles which could be added to the strike.<br /><br />The special effects are remarkably poor for a post Star Wars sci-fi film, but the film fails on many other levels too. None of the actors look enthusiastic about being here; Ronald Neame and Stanley Mann's script is full of idiotic dialogue and plot contrivances; excitement is persistently undermined by interminable talky scenes; and the characterisation is so ludicrous that it makes you want to grind your teeth with despair. Soon after this, disaster movies came to an end, not to be seen again until their special effects-enhanced re-emergence in the mid-1990s. When you see Meteor, you'll immediately understand why the genre self-destructed.