Als je denkt dat de Franse klucht iets is waar je maar al te graag aan voorbijgaat, moet je Drole de Drame eens bekijken. In de film spelen onder andere een vegetarische seriemoordenaar die slagers de buik openrijt, een bisschop van de anglicaanse kerk die God binnen 30 seconden om vergeving zou laten bidden, een professor in de plantkunde wiens twee hobby's mimosa's en vleesetende planten zijn, en een imposante echtgenote, een verrukkelijke meid en een melkboer die eindeloze flessen melk aflevert. 'A Droll Drama, or the Strange Adventures of professor Molyneux' speelt zich af in het Engeland van de Edwardiaanse tijd en kan voor Amerikaanse kijkers het best omschreven worden als een combinatie van Preston Sturges, het Franse raffinement, de Marx Brothers, slapstick en sociale pretenties. De film werd geschreven door Jacques Prevert en geregisseerd door Marcel Carne, die later meewerkte aan twee klassiekers van de cinema (niet alleen Franse cinema), Quais des Brunes en Children of Paradise.<br /><0x3E> Professor Irwin Molyneux (Michel Simon) is een stuntelende, gedweeë man met een kippennek die dol is op mimosa's. Zijn vrouw is de formidabele Margaret Molyneux (Francoise Rosay), die zich volledig bewust is van hun maatschappelijke status. De dierbare neef van de professor is Archibald Soper, de bisschop van Bedford, een man vol schijnheilige zekerheid die tekeergaat tegen 'de cultus van smakeloze literatuur', namelijk detectives. 'Readers van detectives zijn toekomstige moordenaars' staat er op een van de spandoeken waarop de bisschop predikt. Het ergste voorbeeld is Felix Chapel, auteur van de enorm populaire 'De Perfecte Misdaad'. We komen er al snel achter dat professor Molyneux in werkelijkheid de fictieve Felix Chapel is, en dat niemand dat weet behalve zijn vrouw en Eva, hun dienstmeid. Molyneux en zijn nicht hebben een hartgrondige hekel aan elkaar en Margaret Molyneux kan de bisschop niet uitstaan. Als Soper zichzelf op een avond uitnodigt om te komen eten (de kok is al nijdig vertrokken), stemt Margaret in met het lievelingsgerecht van de bisschop, eend in sinaasappelsaus (de bisschop neemt twee porties), maar weigert zijn gezicht te laten zien. De achterdochtige bisschop gelooft natuurlijk dat professor Molyneux zijn vrouw heeft vermoord. Als professor Molyneux een verhaal verzint over zijn vrouw die de mazelen heeft en bij vrienden op bezoek is, of is het dat die vrienden de mazelen hebben, kijkt de bisschop naar het mes in zijn hand en zegt: 'Bizar, bizar.' 'Wat is er aan de hand?' vraagt Molyneux. 'Waarmee?' 'Met uw mes.' 'In welk opzicht?' vraagt Soper. 'U keek naar uw mes en zei: "Bizar, bizar," dus dacht ik...' 'Ik zei "Bizar, bizar"? Wat bizar. Waarom zou ik "Bizar, bizar" hebben gezegd?' 'Ik verzeker u, mijn beste neef,' zegt Molyneux, 'dat u "Bizar, bizar" zei.' 'Zei ik "Bizar"? Wat bizar...' De bisschop besluit te blijven overnachten, en later belt hij Scotland Yard...<br />... en veroorzaakt meer misplaatste identiteiten, meer toevalligheden en meer tegenstrijdige motieven dan je met je hoofd kunt schudden. Niet in de laatste plaats omdat de slager-slachter, William Kramps, Felix Chapel de schuld geeft van zijn obsessie en vastbesloten is om met Chapel te doen wat hij met slagers doet. Vermengd met al die belachelijke situaties is er een onderliggende blik op de pretenties van het in stand houden van sociale status. De film mag dan een verschrikkelijk onderhoudend stuk onzin zijn, maar er is genoeg sociale satire voorhanden om de film een echt scherp randje te geven.<br /><0x3E> Een klucht kan dan wel afhankelijk zijn van rechtlijnige situaties en slimme dialogen, maar een klucht leeft of sterft op de vaardigheid van de acteurs. Drole de Drame is opmerkelijk in de cast van buitengewone acteurs die Carne bij elkaar heeft gebracht. Michel Simon, groot en slungelig, is een van de sluwste acteurs en een van de meest onmogelijke op het toneel. Een van zijn grote rollen is die van Boudu in Renoirs Boudu gered van de verdrinkingsdood. Louis Jouvet, in het zwart gekleed, lang en slank, met loensende, achterdochtige ogen, is enorm amusant. Hij had een hekel aan films en nam alleen rollen aan om zijn leven op het toneel te kunnen betalen. Hij en Simon hadden net zo'n hekel aan elkaar als de personages die ze spelen. Fran<0xC3><0xA7>oise Rosay als Margaret Molyneux beweegt zich door de film met een volkomen vertrouwen in haar sociale status, maar toch is ze zo gemakkelijk te vleien tot koket gedrag. En Jean-Louis Barrault, de grote acteur die zijn filmcarrière maakte als de gevoelige mimespeler in Children of Paradise, is een openbaring als William Kramps. Hij is een krankzinnige moordenaar met de komische timing van Bob Hope. 'Het leven is zo vreemd,' zegt hij tegen een nerveuze Molyneux, die zich voordoet als een echte Chapel. 'Sommige mensen zie ik maar één keer. Ik kijk naar ze. Ze leven. En als ik wegga, zijn ze dood.' Kramps is misschien de enige in de film die zich niet druk maakt om zijn sociale positie.
If you think French farce is something you'll gladly pass by, consider Drole de Drame. Among other things, the film includes a vegetarian serial killer who disembowels butchers, a bishop of the Church of England who'd have God praying for forgiveness within 30 seconds, a professor of botany whose two loves are mimosas and carnivorous plants, as well as an imposing wife, a delectable maid and a milkman who delivers endless bottles of milk. "A Droll Drama, or the Strange Adventures of Professor Molyneux" takes place in Edwardian England, and may be best described for American viewers as a combination of Preston Sturges, French sophistication, the Marx Brothers, slapstick comedy and social pretensions. The film was written by Jacques Prevert and directed by Marcel Carne, who later collaborated on two classics of cinema (not just French cinema), Quais des Brunes and Children of Paradise. <br /><br />Professor Irwin Molyneux (Michel Simon) is a bumbling, meek, henpecked man who loves his mimosas. His wife is the formidable Margaret Molyneux (Francoise Rosay), who is fully aware of their social status. The professor's dear cousin is Archibald Soper, the Bishop of Bedford, a man full of sanctimonious certitude who rails against "the cult of tawdry literature," namely, detective stories. "Detective Novel Readers are Future Murderers" says one banner where the bishop is preaching. The worst example of all is Felix Chapel, author of the hugely popular "The Perfect Crime." As we shortly find out, Professor Molyneux is actually the fictitious Felix Chapel, and no one knows this except his wife and Eva, their maid. Molyneux and his cousin heartily dislike each other and Margaret Molyneux can't stand the bishop. When Soper invites himself to dinner one evening (the cook already has left in a huff), Margaret agrees to cook the bishop's favorite, duck in orange sauce (the bishop takes two helpings), but refuses to make an appearance. The suspicious bishop, naturally enough, believes that Professor Molyneux has murdered his wife. When Professor Molyneux makes up some story about his wife having measles and has gone to visit friends, or is it that the friends have measles, the Bishop looks at the knife in his hand and says, "Bizarre, bizarre." "What is the matter," Molyneux asks. "With what?" "Your knife." "In what way?" Soper asks. "You looked at your knife and said 'Bizarre, bizarre,' so I thought... " "I said 'Bizarre bizarre'? How bizarre. Why would I have said, 'Bizarre, bizarre'?" "I assure you, my dear cousin," Molyneux says, "that you said 'Bizarre bizarre'." "Did I say 'Bizarre'? How bizarre..." The bishop decides to stay overnight, and later he calls Scotland Yard... <br /><br />...and causes more mistaken identities, more coincidences and more conflicting motives than you can shake your head head. Not the least is that the butcher butcherer, William Kramps, blames his obsession all on Felix Chapel, and is determined to do to Chapel what he does to butchers. Mixed in with all the ridiculous situations is an underlying look at the pretensions of maintaining social status. The movie may be a terrifically engaging piece of nonsense, but there is enough middle class social satire to give the film a real edge. <br /><br />Farce may depend on straight-faced situations and clever dialogue, but farce lives or dies on the skill of the actors. Drole de Drame is remarkable in the cast of extraordinary actors Carne put together. Michel Simon, big and shambling, is one of the slyest of actors, and one of the most nearly impossible to upstage. One of his great roles is as Boudu in Renoir's Boudu Saved from Drowning. Louis Jouvet, dressed in black, tall and lean with squinting, suspicious eyes, is immensely amusing. He hated films and only took on roles to pay for his life on stage. He and Simon detested each other as much as the characters they play do. Francoise Rosay as Margaret Molyneux moves through the film with complete assurance in her social status, yet she is so easily flattered into coy behavior. And Jean-Louis Barrault, that great actor who made his film reputation as the sensitive mime in Children of Paradise, is a revelation as William Kramps. He's a mad killer with the comedy timing of Bob Hope. "Life is so strange," he says to a nervous Molyneux, who is pretending to be a real-life Chapel. "Some people I see only once. I look at them. They're alive. And when I leave, they're dead." Kramps may be the only person in the film who is not concerned with social position.