Na zijn rol in Antonioni's 'Blow-Up' in 1966 werd David Hemmings, samen met Michael Caine, Alan Bates en Terence Stamp, beschouwd als een van de rijzende sterren van de Britse filmwereld. Hij leek echter nooit aan zijn belofte te voldoen, en 'The Best House in London', die pas drie jaar later werd uitgebracht, vormt misschien een vroege fase in het verval van zijn carrière.<br />De film is een komedie over een voorstel om in het Victoriaanse Londen een door de overheid gesubsidieerd bordeel op te zetten, en het verzet tegen dat voorstel, geleid door lady Josephine Pacefoot, een antiprostitutieactiviste. Hemmings speelt twee personages: Walter Leybourne, de aanstichter van het plan, en Benjamin Oakes, een idealistische jonge journalist die betrokken raakt bij lady Josephine's bordeel. De fysieke gelijkenis tussen de twee mannen wordt verklaard als blijkt dat ze lang verloren gewaande halfbroers zijn; beiden (onaannemelijk, gezien het blonde uiterlijk van Hemmings) zijn onwettige zonen van de Chinese ambassadeur.<br />De film speelt enige tijd tijdens het bewind van koningin Victoria, hoewel het onmogelijk is preciezer te zijn. Het feit dat Elizabeth Barrett en Robert Browning verkering hebben maar nog niet getrouwd zijn, suggereert dat de handeling zich afspeelt rond 1845. (Ze trouwden in 1846.) De aanwezigheid van Oscar Wilde en Lord Alfred Douglas, die elkaar voor het eerst ontmoeten in 1891, gekoppeld aan verwijzingen naar Jack the Ripper (1888) en de Eiffeltoren (1889), suggereert echter een datum bijna vijftig jaar later. De schrijver Denis Norden vulde het script aan met verwijzingen naar gebeurtenissen als de Opiumoorlogen en de Indiase muiterij, en er zijn verschijningen van verschillende andere victoriaanse beroemdheden, zoals Dickens en Tennyson. Norden lijkt opzettelijk het feit te hebben genegeerd dat, aangezien Victoria meer dan zestig jaar aan de macht was, veel mensen die wij als 'victoriaanse' mensen beschouwen, verre van exact gelijksoortige tijdgenoten van elkaar waren.<br />Ik was verbaasd toen de recensies op dit bord de film met Monty Python vergeleken, omdat het volgens mij weinig te maken heeft met de Python-achtige of Goonachtige traditie van surrealistische humor, ondanks de aanwezigheid van een pre-Python John Cleese in een bijrol. Het komt eerder voort uit een heel ander soort Britse humor, de schuine traditie van de 'Carry On'-films. Deze traditie was al sterk aanwezig aan het eind van de jaren zestig, en zou in de jaren zeventig de dominante traditie worden in de Britse cinema (hoewel gelukkig niet op televisie). De film wordt ook beschreven als satirisch, hoewel hij weinig satire bevat die de naam waardig is; het is niet bepaald de meest geavanceerde humor om de manier van doen van honderd jaar geleden te satiriseren. Wat betreft de suggestie dat Josephine Pacefoot een satirisch portret is van dame Josephine Butler, kan ik met de beste wil van de wereld niet begrijpen waarom Norden iemand die al meer dan zestig jaar dood was toen de film werd gemaakt, en van wie de overgrote meerderheid van zijn publiek nog nooit had gehoord, zou willen bespotten.<br />Wat de film wel bevat, is een heleboel halfnaakte seks en insinuerende humor. De meeste sekskomedies uit de jaren zestig lijken tegenwoordig net zo aanstootgevend als een ansichtkaart van een strand aan zee, en een groot deel van het materiaal in 'The Best House in London' lijkt vandaag de dag nietszeggend en onschuldig, zij het niet bijzonder grappig. Niettemin lijken sommige scènes vandaag de dag nog erger dan veertig jaar geleden. Op een gegeven moment horen we een suggestief liedje over'mijn poesje'. Als dit liedje door een volwassen vrouw was gezongen, zou er vandaag niet meer dan een zucht te horen zijn geweest: 'O, nee! Niet weer die oude grap!' (Zelfs in de jaren zestig speelden grappen in op het feit dat hetzelfde woord zowel 'kat' als 'vagina' kan betekenen en dat moet nogal afgezaagd hebben geleken). Maar omdat het door een jong kind wordt gezongen, komt het vandaag de dag over als een onplezierig, zelfs sinister, stukje humor.<br />Hoewel de film ons niet veel vertelt over de tijd waarin hij zogenaamd speelt, vertelt hij ons misschien wel iets over de tijd waarin hij is gemaakt. Het is in wezen een twee-grapfilm. De eerste grap is dat Victoriaanse mannen, achter een masker van vroomheid en respectabiliteit, in feite allemaal ongelooflijk geil waren. De tweede grap is dat Victoriaanse vrouwen meestal in hun hart prostituees waren; de pogingen van de vrome lady Josephine om vrouwen voor een leven van vernedering te behoeden worden voortdurend gedwarsboomd door het feit dat ze niet gered willen worden en veel liever zichzelf zouden blijven prostitueren.<br />De eerste van deze grappen is misschien gebaseerd op een halve waarheid; maatschappelijke afkeuring van ondeugd en prostitutie heeft het in de Victoriaanse tijd of in welke andere tijd dan ook nooit verhinderd te gedijen. Achter het gelach echter kan men het onbehagen bespeuren dat de voorstanders van tolerantie in de jaren zestig voelden ten aanzien van Victoriaanse waarden; de film gaat nooit rechtstreeks in op negentiende-eeuwse bezwaren tegen prostitutie, maar ontwijkt ze door te suggereren dat ze nooit meer zijn geweest dan een hypocriete fa<0xC3><0xA7>ade. Wat de tweede grap betreft, die is ongetwijfeld geworteld in een zeer vreemde en verwrongen houding ten opzichte van vrouwen. Het is een wonder dat dergelijke houdingen veertig jaar geleden op de een of andere manier progressief werden genoemd. Geen van beide grappen weet ooit veel gelach op te wekken.
After his role in Antonioni's "Blow-Up" in 1966, David Hemmings was regarded, together with Michael Caine, Alan Bates and Terence Stamp, as one of the rising young male stars of the British cinema. He never, however, seemed to live up to his early promise, and "The Best House in London", made only three years later, perhaps represents an early stage in the decline of his career. <br /><br />The film is a comedy about a proposal to set up a government-sponsored brothel in Victorian London and the resistance to that proposal led by Lady Josephine Pacefoot, an anti-prostitution campaigner. Hemmings plays two characters, Walter Leybourne, the instigator of the scheme, and Benjamin Oakes, an idealistic young journalist who gets involved in Lady Josephine's campaign. The physical similarity between the two men is explained when they turn out to be long-lost half-brothers; both (implausibly, given Hemmings's blond looks) are illegitimate sons of the Chinese Ambassador. <br /><br />The film is some time during the reign of Queen Victoria, although it is impossible to be more precise than that. The fact that Elizabeth Barrett and Robert Browning are courting but not yet married would suggest that the action takes place around 1845. (They married in 1846). The presence of Oscar Wilde and Lord Alfred Douglas, who first met in 1891, coupled with references to Jack the Ripper (1888) and the Eiffel Tower (1889), would however suggest a date nearly fifty years later. The writer Denis Norden stuffed the script with references to events such as the Opium Wars and the Indian Mutiny and there are walk-on appearances by various other Victorian celebrities, such as Dickens and Tennyson. Norden seems to have deliberately ignored the fact that, as Victoria ruled for over sixty years, many people whom we think of as "Victorians" were far from exact contemporaries of one another. <br /><br />I was surprised to see reviews on this board comparing the film to Monty Python, as it seems to me to have little to do with the Pythonesque or Goonish tradition of surreal humour, despite the presence of a pre-Python John Cleese in a minor role. Rather, it derives from a quite different strand of British humour, the bawdy tradition of the "Carry On" films. This tradition was already strong in the late sixties, and was to become the dominant one in the British cinema (although fortunately not on television) during the seventies. The film has also been described as satirical, although it contains little satire worthy of the name; it is hardly cutting-edge humour to satirise the ways of a hundred years ago. As for the suggestion that Josephine Pacefoot is a satirical portrait of Dame Josephine Butler, I cannot for the life of me see why Norden might have wanted to satirise someone who had been dead for more than sixty years when the film was made and who the great majority of his audience would never have heard of. <br /><br />What the film does contain is a good deal of semi-nudity and innuendo-laden humour. Most sixties sex comedies today seem about as offensive as a seaside postcard, and a lot of the material in "The Best House in London" today seems bland and harmless, if not particularly funny. Nevertheless, some scenes actually seem worse today than they probably did forty years ago. At one point we hear a suggestive song about "my pussy". Had this song been performed by an adult woman, it would today provoke nothing more than a sigh of "Oh no! Not that old joke again!" (Even in the sixties jokes playing on the fact that the same word can mean both "cat" and "vagina" must have seemed pretty corny). As, however, it is sung by a young child, it comes across today as an unpleasant, even sinister, piece of humour.<br /><br />Although the film does not tell us much about the age in which it is ostensibly set, it does perhaps inadvertently tell us something about the age in which it was made. It is essentially a two-joke film. The first joke is that, behind a mask of piety and respectability, Victorian men were in fact all incredibly randy. The second joke is that Victorian women were mostly at heart prostitutes; the saintly Lady Josephine's endeavours to save women from a life of degradation are constantly thwarted by the fact that they do not want to be saved and would much prefer to continue to prostitute themselves. <br /><br />The first of these jokes is perhaps based upon a half-truth; social disapproval of vice and prostitution has never, in the Victorian age or any other, prevented it from flourishing. Behind the laughter, however, one can detect the uneasiness which the advocates of sixties permissiveness felt about Victorian values; the film never tackles nineteenth-century objections to prostitution head on but evades them by suggesting that they were never anything more than a hypocritical façade. As for the second joke, that is surely rooted in some very strange and distorted attitudes towards women. The wonder is that forty years ago such attitudes were put forward as being somehow progressive. Neither joke ever succeeds in raising many laughs. 4/10