Als je een grote fan van Ken Loach bent of in elk geval een paar van zijn films hebt gezien, zul je bekend zijn met zijn stijl. Die is allesbehalve glossy. Je zou het als een documentaire kunnen beschouwen. De stijl van filmen, het acteerwerk, het verhaal in het algemeen.<br />Wat ik het leukst vond aan de film, was de dubbelzinnigheid van de personages en hun handelingen. En hoewel er maar een heel klein beetje cliché in zit, voelt het nooit nep. De emoties zijn echt, de morele beslissingen lijken geïnspireerd en waarachtig, zelfs jij bent het niet eens met de keuzes die de personages maken/maken. Op elke actie volgt een reactie. Een heel sterke film, die geen (gemakkelijke) antwoorden heeft op een paar heel belangrijke onderwerpen/morele vragen.
If you are an avid fan of Ken Loach or at least have seen some of his movies so far, you will be familiar with his style. It's anything but glossy. It could be considered a documentary. The shooting style, the acting, the story overall.<br /><br />What I really liked about the movie, is the ambiguity of the characters and their actions. And although it walks a thin line to be cliché, it never feels fake. The emotions are real, the moral decisions seem inspired and truthful, even you disagree with the choices the characters make/take. For every action there is a reaction following. A very strong movie, that does not have (easy) answers for some very hot topics/moral questions ...