Een vriend die erg onder de indruk was van Derrida vroeg me of ik zin had om mee te gaan om de film te zien. Ik wist niet wie hij was en was erg enthousiast over de film. Nadat ik de film had gezien, heb ik de 3 voorafgaande recensies hier bij de IMDB gelezen en ik moet zeggen dat de algehele middelmatigheid van deze film door die recensenten perfect wordt samengevat. Het was zonneklaar dat de producenten totaal onvoorbereid waren, geen enkel plan hadden, en ik begreep niet wat ze met deze film hoopten te bereiken. Was het om Derrida te prijzen of om Derrida te bespotten? Het was een negentig minuten durende poging om stijlvol te zijn zonder enige inhoud. Ik had geen idee wat de film probeerde te bereiken, behalve dat er een opname van 85 minuten in zat van woorden die op bepaalde momenten werden gesproken in een poging stijl (en een paar andere duidelijke oppervlakkige pogingen tot stijl) over te brengen.<br />Niet één keer was er discussie of onthulling over wat Derrida tot zo'n legende had gemaakt (tenminste, dat is me verteld), en over het gezinsleven was weinig of niets te zeggen (behalve in het laatste derde deel van de film), en in de fragmenten die werden gemonteerd leek hij een onverbeterlijke Fransman met gevoel voor humor, wat hij misschien ook is, maar ik heb de film al heel vroeg in de film gekregen. Er is een poging om een chronologische biografie te schrijven door zijn boeken (naar ik aanneem) en een passage uit zijn boeken op een sympathieke, monotone new-agemanier te lezen en te proberen een of ander briljant verband te leggen tussen het citaat en de scène in de film. Maar er was eigenlijk geen orde en de scènes die worden getoond, zijn grotendeels onverklaarbaar. Soms zijn ze een oppervlakkige illustratie in Derrida's leven van het eenvoudige citaat. Niets waardevols, alleen stijl.<br />De vragen die aan Derrida werden gesteld waren algemene, zinloze vragen zonder een enkele vervolgvraag. Als Derrida antwoord geeft (hij ergert zich er vaak aan dat hij zulke algemene vragen beantwoordt) volgt er elke keer een duidelijke vervolgvraag die NOOIT wordt gesteld. De beste vraag is wanneer Derrida begint te bazelen over hoe hij...' 'Ik zou graag meer willen weten over het privéleven van filosofisch ingestelde filosofen, want het is zo vreemd dat ze er nooit over praten. Grappig, want in deze film wordt eigenlijk niet veel gezegd over Derrida's privéleven, en Derrida zelf geeft een paar keer toe dat hij er moeite mee heeft om erover te praten. Hij weigert het, eigenlijk. Vraagt de interviewer ooit waarom hij zo intens geheimzinnig doet over veel dingen, zoals andere filosofen? NEE!!!! In plaats daarvan krijgen we een paar fragmenten van hoe een proefwerkles is als een leerling een heel eenvoudige vraag stelt, maar het zo stompzinnig, ingewikkeld en diep mogelijk laat klinken. Ugghh.'<br />'Hoe stijlvol was deze film?' De eerste 15 minuten worden doorgebracht met een ritje door Parijs, met voortdurend fragmenten uit verschillende nieuwsuitzendingen waarin wordt gezegd dat Derrida een modern genie is, een denker, enz. enz., en de vader van het deconstructionisme. Komen we er ooit achter waarom? Nee.<br />De camera bleef de hele film heen en weer wiebelen. Af en toe was het beeld onscherp. Ik was zo verbaasd dat ze van alle opgenomen uren (Derrida heeft het er zelfs over dat de cameraploeg hem 2 weken lang heeft gevolgd) juist dit materiaal kozen om in te monteren.<br />Jammer genoeg weet ik nu heel weinig meer over Derrida dan toen ik binnenkwam. Mijn vriend genoot van de kans om de man echt te zien en te zien hoe hij was op het scherm, maar hij had hetzelfde gevoel als ik. Het was alsof er een cameraploeg was die opdracht had gekregen om wat beelden te maken en dat het daarna in een mum van tijd in elkaar was geflanst. Teleurstellend. Misgelopen kansen. Ik heb me echt op deze film gestort omdat ik hem leuk wilde vinden en het gevoel wilde hebben dat iemand me van mijn stres had beroofd en me van een huisfilm had afgehaald die nooit was bewerkt. En ik ben een optimist!
A friend who was very influenced by Derrida asked me if I wanted to come along and see the film. I didn't know who he was and was very enthusiastic to see this film. I read the 3 preceding reviews here at the IMDB after seeing the film and I'll say that the gross mediocrity of this film is summed up with perfection by those reviewers. It was glaringly obvious that the producers were completely unprepared, had absolutely no agenda, and I could not figure out what they hoped to accomplish with this film. Was it to praise or mock Derrida? It was a 90 minute attempt to be stylish with no substance at all. I had no idea what the film was trying to accomplish except dropping in a 85 minute take of film with words spoken at certain parts in an attempt to show style (and a few other obvious superficial attempts at style.)<br /><br />Not once was there a discussion or revelation as to what made Derrida such a legend (at least so I'm told), little if anything about is family life (except at in the last third of the film), and the clips that were edited in made him appear like an incorrigible Frenchman with a sense of humor, which he may be but I got the picture very early on in the film. There is an attempt to do a chronological bio by taking his books (I presume) and reading a passage from them in an asympathetic, new age monotone and attempting to show some brilliant connection between the quote and the scene in the film. But there really was no order and the scenes shown, largely, go unexplained. Sometimes they are a superficial illustration in Derrida's life of the simple quote. Nothing worthwhile, just style.<br /><br />The questions asked to Derrida were general, inane questions with not a single followup. When Derrida answers (he's frequently annoyed answering such general stuff) there is an obvious follow up question each time that is NEVER asked. The best one is when Derrida rambles about how he'd love to know more about philosopers' personal lives because its so strange that they never speak about them. Funny, because this film doesn't really say much at all about Derrida's personal life and Derrida himself admits several times he has a hard time talking about it at all. Refused to, actually. Does the interviewer ever ask why he is so intensely secretive about many things, like other philosophers? NO!!!! Instead we get several clips of what a sample lecture is like with a student asking a very simple question but making it sound as obtuse, complicated, and deep as possible. Ugghh.<br /><br />How stylish was this movie? The first 15 minutes are spent with a drive through Paris with constant cuts of different news clips saying that Derrida is a modern genius, thinker, etc. etc. and father of deconstructionism. Do we ever find out why? No.<br /><br />The camera wobbled throughout the entire film. Things were out of focus at times. I was so surprised that out of all the hours shot (Derrida even talks about the camera crew following him for 2 weeks) they chose this stuff to put in.<br /><br />Unfortunately I know very little more now about Derrida than I did when I came in. My friend enjoyed the opportunity to actually see the man and what he was like on the screen but felt the same as I did. It was as though there was a camera crew commissioned to shoot some footage and then it was thrown together in a hurry. Disappointing. Missed opportunities. I really went into this film wanting to like it and feel like someone fleeced me of $10 and dropped me off a home film that has never been edited. And I'm an optimist!!!!