Toen 'Woodstock' plaatsvond, was ik een Franse tiener van 15 jaar. Toen ik gisteren de film weer zag, was ik verbijsterd door de kwaliteit, de objectiviteit en de kracht ervan. Het is veel meer dan een 'concertfilm' (vooral vergeleken met de huidige, met hun koortsachtige kranen en cameramannenbewegingen). Michael Wadleigh en zijn crew hebben de sfeer van het evenement echt weten te vangen, want het werd duidelijk dat het zichzelf creëerde. Ze lijken overal te zijn en geven de toeschouwer een ongelooflijke verscheidenheid aan focus en gezichtspunten. 'We zijn nooit echt enthousiast geweest over de muzikale optredens tijdens het festival, maar er zijn een paar geweldige acts, die door de vele beeldschermen perfect tot hun recht komen (grappig om het contrast te zien tussen de witte bluesrockbands en de glitter-dance-sexy achtergrondzangeres die 'Sly and the family Stone' instudeert!). Ik ben blij dat Janis Joplins geweldige en oprechte optreden is toegevoegd aan de director's cut... Zoals iemand hier heeft geschreven, is een van de belangrijkste onthullingen in deze film dat de aanwezigen jong zijn. Het gaat in feite over Amerikaanse jonge mensen in een bijzondere periode in de westerse geschiedenis, toen de 'babyboom' een nieuwe, talrijke generatie 'op het toneel' bracht. Toen westerse landen echt jong waren, met veel onschuld. Een (zwemmend) meisje in de film benadrukt dat. Ze zegt: 'We verzamelen ons in veel steden in de wereld', 'we komen hierheen'. En dat is waar: 3 dagen lang maakten jonge mensen van Woodstock een unieke gebeurtenis. Ze overwonnen de vijandigheid van de wereldmedia, lange wandelingen, overvolle en modderige velden, voedseltekorten, enzovoort (nou ja, daar is de jeugd voor!). Dank aan Wadleigh om het vast te leggen (en dank aan de perfecte herbewerking. P.S.: ik weet zeker dat geen filmer-met-voldoende-geld-om-een-muziekfestival-te-filmen in de huidige tijd een interview zou kunnen maken met de-man-die-de-baas-is-van-de-chemische-toiletten (die hier een zoon heeft en een andere die een helikopter bestuurt in Vietnam)! Een waar teken van de jaren zestig en zeventig...!<br /><br />Thierry Follain.
When "Woodstock" occurred, I was a 15 y.o French teenager. Watching the film again, yesterday, I've been stunned by its quality, its objectivity and its strength. It's much more than a "concert movie" (especially compared to the current ones, with their feverish cranes and cameramen moves). Michael Wadleigh and his crew really captured the spirit of the event, as it became obvious it was creating itself. They seem to be everywhere and give the spectator an incredible range of focuses and points of view. I've never been truly excited by the musical performances during the festival, but there are some great acts and the multi-screen editing set them perfectly off (funny to watch the contrast between the blues-country-rock white bands and the glitter-dance-sexy background singer bound "Sly and the family Stone"!). Glad that Janis Joplin's wonderful and sincere performance has been added in the director's cut... As someone else wrote here, one of the main revelation in this movie is how the attendees are young. It's really about American young people at a peculiar period in western history, when the "baby boom" brought a new, numerous generation "on stage". When western countries were really young, with lot of innocence. One (swimming) girl in the film stresses that. She says "we are gathering in many cities in the world" "we come over". And that's true : 3 days long, young people made Woodstock a unique event. They overcome global media hostility, long walk, crowded and muddy field, food shortage, etc (well, that's what youth is for!). Thanks to Wadleigh to have capture it (and thanks to the perfect re-mastering). PS : I'm sure that no full-of-money-movie-maker filming a musical festival these present days would make an interview of the-man-who-is-in-charge-of-the chemical-toilets (who has a son here and another one piloting a chopper in Vietnam)! A true mark of the 60's-70's era...<br /><br />Thierry Follain