Nadat hij de serie te ver in de richting van horror-hokum heeft gestuurd, brengt Don Coscarelli _Phantasm IV_ verder in de sf-film dan welke andere film ook, maar hij brengt ook de narcoleptische benadering terug die de eerste _II_ en _III_ zo hard nodig hadden. Daardoor wordt _Phantasm IV_ de meest sfeervolle en spookachtige film tot nu toe. Verwacht alleen niet dat lange scènes met uitleg of plot-details subtiel worden ingekleed, want het mysterie van de Lange Man is te sterk om ooit volledig te worden afgerond.<br /><br />Zoals je je moet herinneren, verdween Mike aan het eind van _Phantasm III_ in de duisternis nadat de Lange Man een of andere overbodige hersenchirurgie bij hem had uitgevoerd en Reggie letterlijk was blijven hangen nadat hij door een stuk of tien moordzuchtige bollen tegen de muur was gedrukt. Nou, ontspan je maar, de Lange weet dat hij met het doden van Reggie niets zal bereiken en concentreert zich op het vangen van Mike, die een plan heeft om hem naar buiten te lokken door zich in de woestijn te verstoppen. Reggie volgt hem op de voet, rijdt door verlaten steden die al door de Lange zijn geplunderd. En de geest van Jodie (die er nu uitziet als de identieke tweelingbroer van Stellan Skarsgard) komt terug om hem wat verdacht advies te geven.<br />Het is allemaal heel, heel minimalistisch en doet me denken aan een heleboel videospelletjes over het overweldigende gevoel van verlatenheid en isolement, het bijhouden van een dagboek, de toegangen tot andere werelden, de grimmige stilte van woestijnlandschappen en de vreemde apparaten. De ware identiteit van de Lange Man wordt uiteindelijk onthuld, maar de krachten achter hem worden nog steeds in het duister gehuld. De antwoorden worden eerder aangeduid dan aangekondigd en de dialoog is spaarzaam zonder leeg te zijn.<br />Een ander cool aspect aan dit vervolg zijn de vele griezelige en spookachtige (en spookachtige?) locaties, zoals een verlaten strand, spookachtige rotsformaties, een levenloze Wilshire Boulevard (de grootste straat van L.A.) en kale zoutvlakten die het geheel zo'n bovennatuurlijk en bovennatuurlijk gevoel geven dat de karakteristieke mausoleums en oude begraafplaatsen van II en III dat niet hebben.<br />Opnieuw steelt de Lange Man de show van Reggie, die zich nog harder inspant om er zijn film van te maken. Het zijn allebei geweldige personages die de karakteristieke eigenschappen van schurk en held van zich afschudden en mensen worden die je echt lé<0xC3><0xBA>k vindt. Ja, je kunt de kant van de Lange Man kiezen! Het is jammer dat Angus Scrimm buiten de cult-horrorkringen nooit echt veel erkenning heeft gekregen, omdat zijn benadering van het personage heel uniek is en hij zijn acteerwerk heel serieus neemt.<br />Omdat Don Coscarelli zoveel ongebruikte beelden voor de oorspronkelijke Phantasm-film heeft geschoten, verwerkt hij een deel ervan in het verhaal, waardoor het toch al verwrongen ruimte-tijd-continu<0xC3><0xBC>m van het Phantasm-universum nog wordt versterkt. Als gevolg daarvan mag het einde ergerlijk dubbelzinnig lijken, maar het kan op zoveel verschillende manieren worden geïnterpreteerd. Aangezien Coscarelli het op dit moment druk heeft met andere projecten, lijkt het onwaarschijnlijk dat het langverwachte einde van Phantasm binnenkort zal plaatsvinden. Maar als je zo van een serie films geniet, wil je dan echt dat er een eind aan komt? Het niet afronden van Phantasm IV houdt het verhaal na de aftiteling in leven in plaats van het voorgoed af te maken. En dat is wat ik het liefst zou willen. Als je het in gezelschap bekijkt, leidt dat meestal tot veel discussie na afloop, wat niet het geval is bij meer rechtstreekse horrorfilms. Ik heb altijd gedacht dat als je iets buitenissigs en fantasierijks wilt aanpakken, je een even sterke tegenbeeldige fantasie moet hebben om het volledig te kunnen bevatten en te begrijpen. Als je de voorkeur geeft aan films als Bridget Jones en je neus ophaalt voor Lost Highway, dan kun je je waarschijnlijk het best afzijdig houden van de Phantasm-serie. Als je beter bent dan dat, dan staat je een verdomd gekke rit te wachten.
After taking the series too far in the direction of horror-hokum, Don Coscarelli pushes Phantasm IV further into sci-fi than any previous film but brings back the narcoleptic approach the first that II and III were sorely without. In doing so, Phantasm IV becomes the most atmospheric and haunting one yet. Just don't expect long scenes of exposition or plot-details being unsubtly wrapped up, the mystery of the Tall Man is too strong to ever fully end.<br /><br />As you should remember, at the end of Phantasm III Mike disappeared into the darkness after the Tall Man did some kind of unnecessary brain surgery on him and Reggie was literally left hanging after being pinned to the wall by a dozen killer spheres. Well you can relax, the Tall Man knows that killing Reggie will achieve nothing and focuses on catching Mike, who has a plan to draw him out into the open by hiding in the desert. Reggie closely follows, driving through loads of deserted towns already pillaged by the Tall Man. And the ghost of Jodie (now looking like the identical twin brother of Stellan Skarsgard) comes back to offer some suspicious advice.<br /><br />It's all very, very minimalist and reminds me a lot of the Myst video games in regards to the overwhelming sense of abandonment and isolation, the journal-keeping, the doorways to other worlds, the stark silence of desert landscapes and the weird contraptions. The true identity of the Tall Man is finally revealed but the forces behind him are still kept in the dark. The answers are hinted at rather than announced and the dialogue sparse without being empty.<br /><br />Another cool thing about this sequel are the many eerie and haunting (and haunted?) locations such as a lonely beach, spooky rock formations, a lifeless Wilshire Boulevard (the biggest street in LA) and barren salt flats that give it such an otherworldly and supernatural feel that the typical mausoleums and old graveyards of II and III didn't.<br /><br />Again the Tall Man steals the show from Reggie, who is putting up a harder fight to make it his movie. Both are great characters who shrug off the typical characteristics of villain and hero and become people who you can REALLY root for. Yes, you can side with the Tall Man! It's a shame that Angus Scrimm has never really gotten any huge recognition outside of the cult-horror circles as his approach to the character is very unique and he takes his acting very seriously. <br /><br />Since Don Coscarelli shot so much unused footage for the original Phantasm film he incorporates some of it into the story, thus heightening the already warped space-time continuum the Phantasm universe exists in. As a result of this the ending may seem annoyingly ambiguous but can be interpreted in so many different ways. Since Coscarelli is busy with other projects right now it seems unlikely that the long-rumored Phantasm's End will happen any time soon. But when you enjoy a series of films so much do you really want to see it end? The non-closure of Phantasm IV keeps the story alive after the credits roll instead of finishing it for good. Which is how I would prefer it. If you watch it with company, this tends to lead to much discussion afterwards, something more straight-forward horror films don't. I've always thought that if you wish to tackle something outlandish and imaginative that you must have an equally as strong counter-imagination to fully take it in and comprehend. If you prefer films like Bridget Jones and turn your nose up to Lost Highway then your probably best steering away from the Phantasm series. If you're better than that then you're in for one helluva crazy ride.