De bombastische bewerking van Stephen Sondheims meesterwerk A LITTLE NATUURLIJKE MUSIC uit 1973 staat waarschijnlijk in de top vijf van slechtste bewerkingen van de Broadway-musical op het filmdoek. De musical, gebaseerd op de film SOMMES OF SOMMER NATUURLIJK van Ingmar Bergman, volgt het draaiende leven van drie stellen die duidelijk aan het begin niet bij elkaar passen en aan het eind van de film bij hun zielsverwanten terechtkomen. Elizabeth Taylor, die er dik en moe uitziet, slaapwandelt de hele film door en er is al genoeg gezegd over haar zangtalent, dus daar wil ik het niet eens over hebben. Regisseur Hal Prince was zo verstandig om Len Cariou en Laurence Guittard in te huren voor de rollen van Freidrich en de graaf, die allebei denken dat ze verliefd zijn op Desiree, maar zelfs deze twee charismatische acteurs komen gekunsteld over. Lesley Ann-Downe is een mooie vrouw, maar ze leek gewoon veel te oud voor de rol van Freidrichs jonge vrouw Anne, die in het oorspronkelijke script 18 was. De enige volledig bevredigende rol in de film is die van Diana Rigg als de gravin, die veel meer bijdraagt aan de rol dan het script toestaat en de film ook verrassend genoeg zijn mooiste muzikale moment geeft met haar vertolking van 'Every Day a Little Death'. Over muziek gesproken, ik vond het interessant dat Prince de behoefte voelde om een van de mooiste muziekstukken die ooit voor het toneel zijn geschreven volledig te herschrijven. Hermione Gingolds rol als Desirees moeder wordt teruggebracht tot een veredelde cameo, omdat ze ervoor hebben gekozen om haar nummer 'Liasons' te schrappen. De graaf heeft ook een schitterende solo in de show die 'In Praise of Women' heet, die ook werd geschrapt. Het nummer 'The Glamorous Life' werd herschreven en werd een solo voor Desirees dochter, Fredrika, charmant gespeeld door Chloe Franks. Ze hebben ook 'The Miller's Son' geschrapt, een nummer dat gezongen wordt door Petra, het dienstmeisje. Ik zou tot mijn misselijkheid kunnen gaan zitten piekeren over wat er mis is met deze film, maar dat zou zinloos zijn. Ik kan me gewoon niet voorstellen hoe Hal Prince de filmversie van een musical die HE op Broadway regisseerde zo verschrikkelijk heeft verknald. In een eierschaal is de enige reden om deze film te zien dat je leeft voor Diana Rigg.
The turgid screen adaptation of Stephen Sondheim's 1973 masterpiece A LITTLE NIGHT MUSIC is probably in the top five of worst adaptations of Broadway musical to the motion picture screen. The musical, based on the Ingmar Bergman film SMILES OF SUMMER NIGHT, follows the revolving lives of three couples who clearly at the beginning are mismatched and how they end up being with their soulmates by the end of the film. Elizabeth Taylor, looking fat and tired, sleepwalks her way through the film and enough has been said about her singing so I won't even go there. Director Hal Prince did have the sense to hire Len Cariou and Laurence Guittard to repeat their stage roles Freidrich and the Count, who both think they are in love with Desiree, but even these two charismatic actors come off as stilted. Lesley Ann-Downe is a lovely woman but she just looked way too old to be playing Freidrich's young wife, Anne, who in the original script, was 18. The only completely satisfying performance in the film is by Diana Rigg as the Countess, who brings so much more to the role than the screenplay allows and also surprisingly gives the film its loveliest musical moment with her rendition of "Every Day a Little Death." Speaking of music, I found it interesting that Prince felt the need to completely overhaul one of the most beautiful musical scores ever written for the stage. Hermione Gingold's role as Desiree's mother is reduced to a glorified cameo since they chose to cut her song, "Liasons". The Count also has a gorgeous solo in the show called "In Praise of Women" which was also cut. The song "The Glamorous Life" was rethought and became a solo for Desiree's daughter, Fredrika, charmingly played by Chloe Franks. They also cut "The Miller's Son" a powerhouse of a song sung by Petra, the maid. I could go on ad nauseum about what's wrong with this movie, but that would be pointless. I just cannot fathom how Hal Prince so horrifically screwed up the screen version of a musical HE directed on Broadway. In an eggshell, the only reason to see this film is if you live for Diana Rigg.