Meestal hebben boeken en films heel verschillende stijlen en heel verschillende verhaalstructuren. Sommige boekenverhalen en -structuren zijn gewoon niet goed te vertalen naar het witte doek. Het boek 'Phileine zegt sorry' van Ronald Giphart is zo'n boek dat niet goed te vertalen is naar het witte doek. Een film 'Phileine zegt sorry' laat een zinloze indruk achter. Het is zo'n film waarvan je je afvraagt: waarom heb ik die eigenlijk gezien?<br />De hele film lang is het vrij duidelijk dat hij op een roman is gebaseerd. Er zitten een paar typische boekelementen in die in het boek ongetwijfeld goed werken, maar in de film volkomen zinloos zijn. Er lopen ook een paar personages rond in de film die zich volkomen zinloos voelen en geen enkel doel dienen. Daar komt nog bij dat het ongelooflijk irritant is dat de meeste New Yorkse personages worden gespeeld door Nederlandse acteurs, bijna alsof er in New York helemaal geen acteurs beschikbaar waren. Hun Amerikaans-Nederlandse accent is opvallend en op sommige momenten zelfs irritant.<br />De twee hoofdrolspelers Kim van Kooten en Michiel Huisman zijn echt geweldig, maar Van Kooten kon niet voorkomen dat ik me af en toe ergerde aan haar personage Phileine. Haar personage is over de top en gaat soms echt te ver. Ik zou haar bijna meteen hebben gedumpt! Maar nogmaals, dit is niet Van Kootens stijl. Het is de schuld van de film dat Phileine haar rol met veel passie en vakmanschap speelt.<br />Dit had eigenlijk een komedie moeten zijn, maar er wordt niet echt om gelachen. Bovendien is het als drama niet serieus genoeg. Ik denk dat dit de voornaamste reden is waarom deze film een totaal zinloze indruk achterlaat. De film gaat voornamelijk over Phileine, die onbeschoft praat over voornamelijk seks en zich gedraagt als een onbeheersbare, jonge, hormonale, gevulde vrouw.<br />Maar de film verdient wel lof voor de manier waarop hij is gemaakt. De cinematografie van Bart Pot is uitstekend, vooral omdat de scène zich in New York afspeelt, waar deze film zich voor ongeveer twee derde van de hele film afspeelt. De montage door Peter Alderliesten houdt het tempo hoog. Robert Jan Westdijk is geen afgrijselijke regisseur met wie hij zojuist afgrijselijk materiaal heeft mogen werken.<br />Ik kan geen enkele reden bedenken waarom iemand ooit naar deze film zou moeten kijken.<br /><br />4/10/'10.
At most times books and movies have very different styles and completely different constructed stories. Some of the book stories and styles simply don't translate well to the big screen. The book "Phileine zegt sorry" written by Ronald Giphart is one of those books that doesn't translate well to the big screen. As a movie "Phileine zegt sorry" leaves a pointless impression. It's one of those movies which makes you wonder after you have seen it; Why did I even watched this in the first place?<br /><br />It's pretty obvious throughout the entire movie that it's one based on a novel. It features some typical book elements that I'm sure work well in the book but feel completely pointless in the movie. It also has some characters walking around in the movie that feel absolutely pointless and serve no purpose at all. On top of that it's incredibly irritating that most of the New York characters are played by Dutch actors, almost as if there weren't any available actors in New York. their American-Dutch accents are notable and at points even irritating.<br /><br />The two main actors Kim van Kooten and Michiel Huisman are really great but van Kooten couldn't prevent me from being irritated by her character Phileine at times. Her character is over-the-top and really pushes it at times. I would had dumped her almost immediately! but again, this is not van Kooten's fault, she plays her character with lots of profession and passion., simply blame the story.<br /><br />Appereantly this was supposed to be a comedy but there are no real laughs here. Also as a drama it isn't serious enough. I think this is the main reason why this movie leaves an overall pointless impression. The movie is just mostly about Phileine talking rudely about mainly sex and acting like an uncontrollable young hormone filled-woman.<br /><br />The movie however deserves credit for how it looks. The cinematography by Bart Pot is most excellent, especially for the scene's in New York, where this movie is set for about two-third of the entire movie. The editing by Peter Alderliesten keeps the pace high. Robert Jan Westdijk isn't an horrible director he has just been given horrible material to work with.<br /><br />I can't think of any reason why someone should ever watch this movie.<br /><br />4/10