Het is een afgezaagd excuus om een film te maken als regisseurs, schrijvers, acteurs en actrices bij elkaar komen en een 'kwellende','machtige', 'gruwelijke' film maken over drugs, seks en wat ze nog meer op het scherm willen toveren. Andere films die je te binnen schieten zijn de recente klassiekers en het schunnige Monster-bal. Ze doen alsof ze de lelijkheid van de werkelijkheid die ze vertegenwoordigen verafschuwen, maar in werkelijkheid genieten ze ervan. Deze film is Als iemand zin heeft om een film te bekijken door de ogen van een gevoelige filmmaker die betrokken is bij het vertellen van echte verhalen over echte mensen met echte problemen, zonder de onnodige dressage van actrices en hun opgeblazen persoonlijkheden, dan moet je eens kijken naar de geweldige Ken Loach (Engels) of de gebroeders Dardenne (Belgisch).
it is a tired excuse for film making when directors, writers, actors and actresses come together and make a 'harrowing', 'powerful', 'grim' movie about drugs, sex and whatever else they care to throw at the screen. Other movies that come to mind are the recent precious and the ribald Monster's Ball. They pretend to loath the ugliness of the reality they present but in actual fact revel in it. This movie is just such an example of worthy bourgeois film making passing itself off as insightful and profound. If anyone care to watch a film by sensitive film makers involved in telling real stories about real people with real problems, without the unnecessary dressage of actresses and their inflated personalities, check out anything by the wonderful Ken Loach (British) or the Dardenne brothers (Belgian).