Het verbaast me dat ik zoveel negatieve reacties op deze film zie. Als echte junkie van obscure komedies uit de jaren tachtig vond ik hem eigenlijk wel leuk. Ik bedoel, het verhaal van de underdog was nogal vergezocht en er waren verschillende elementen die het lachwekkend maakten (de muziekvideo-sequenties waren verspreid over de meer motiverende scènes in de film), maar verdiende het echt zulke slechte kijkcijfers? Eigenlijk is dit het soort film dat een obscure komedie/drama-fan uit de jaren tachtig alleen maar kan waarderen (hij is waarschijnlijk sowieso voorbestemd voor cultstatus, ook al is de aanhang voor zulke films uiterst gering) omdat je een hoop kitscherige goedkoopheid moet verwachten (en vergeven). Per slot van rekening is dat het natuurlijke bijproduct van het underdoggenre. Dit is het verhaal van een optimistische, idealistische tiener uit New York. Hij heeft net zijn middelbareschooldiploma gehaald en is vastbesloten om niet vast te zitten in een of ander klotebaantje waar hij de rest van zijn leven spijt van zal hebben. Van de drie vrienden die in eerste instantie de hoofdpersonen van deze film zijn (samen met Harold Gould als Rockerfella en Marisa Tomei als een van de vriendinnen), is hij de dromer met een heleboel ideeën voor grootsheid. De kans doet zich deze keer voor in de vorm van een eigendomsakte van een hotel in het noorden van de staat, die hij van een tante heeft geërfd, samen met een schuld van achtduizend dollar. Ondanks het aandringen van zijn moeder om het niet te doen, zijn hij en zijn vrienden van plan het op te knappen en er een jeugdhotel van te maken, Hotel Majestic.<br />Dit is natuurlijk tot grote ergernis van de prominente investeerder uit het stadje, die onder één hoedje speelt met een andere louche zakenman en van plan is het hotel in handen te krijgen. En als de tieners weigeren het aan hem te verkopen, zet hij de hele stad van middelbare leeftijd en oudere ogers tegen hen op. Als je de underdog bent, moet je weten dat deze kinderen (en hun vriend, Rockerfella) niet zonder slag of stoot ten onder gaan. Zoals ik al zei, moet je een hoop flauwekul verwachten. Maar de film heeft momenten van sluwe stadshumor (ik ben vooral gek op Jimmy Biao's personage Stienberg) en andere elementen die het de moeite waard maken om ernaar te kijken. Ik begon er zelfs naar te kijken met de indruk dat het een vreselijke film zou worden (ik had hem in een videotheek gekocht waar ik meestal mazzel heb met de keuze). Fans van obscure films uit de jaren tachtig zouden het in elk geval eens moeten proberen.
I'm surprised to see so many negative reactions to this film. As a regular junkie for obscure 80s comedies, I kind of liked it. I mean, the underdog story was quite far-fetched and there were several elements to make it laughable (the music video-like sequences scattered through the more motivational sequences in the film), but it is it really deserving of such poor ratings? Actually, this is the kind of film that an obscure 80s comedy/drama fan might only appreciate (it is probably destined for cult status anyways, even if the following for such is extremely small) because you have to expect (and forgive) a lot of campy cheesiness. Afterall, that's the natural byproduct of the underdog genre.<br /><br />This is the story of an optimistic, and idealistic, teen from NYC. A recent high school grad, he's determined not to be stuck in some dead end junk job that he would regret for the rest of his life. Among the three friends who are primarily the main protagonists of this film (along with Harold Gould as Rockerfella and Marisa Tomei as one of the girlfriends), he is the dreamer with plenty of ideas for greatness. Opportunity comes a-knockin' this time in the form of a deed to an upstate hotel inherited from an Aunt, along with eight thousand dollars worth of debt. Despite urgings from his mother not to bother with it, he and his friends plan to fix it up and turn it into a youth hotel, The Hotel Majestic.<br /><br />This, of course, is much to the chagrin of the small town's high profile investor, who, in cahoots with another sleazy businessman, intend to get their hands on that hotel any way they can. And when the teens refuse to sell it to him, he turns the whole town of middle-age and senior ogres against them. Being the underdog genre, you have to know that these kids (and their friend, Rockerfella) aren't going down without a fight. Like I said, you have to expect quite a bit of cheesiness. But the film has it moments of sly city humor (I particularly like Jimmy Biao's character, Stienberg) and other elements that may make it worth watching. I actually started watching it with the impression that it was going to be terrible (I had bought it at a video store where I usually have zip luck with the selections). Certainly, fans of obscure 80s films ought to give it a try.