Woensdag 1 juni, 21.30 uur, Egyptisch theater<br /><br />Tony Takitani is een eenzame illustrator. Zijn vader is een voormalige krijgsgevangene, een jazzmusicus die hij niet kan uitstaan en die hij maar om de paar jaar ziet. Tony neemt een assistente in dienst die vijftien jaar jonger is dan hij en haalt haar over om met hem te trouwen. Ze heeft een dwangmatige winkelverslaving die uiteindelijk haar dood tot gevolg heeft. Hij neemt een nieuwe assistente aan op basis van haar jurk en schoenmaat, zodat ze de lappendekens van zijn vrouw kan dragen als ze aan het werk is, besluit dat de regeling te vreemd is en vraagt haar niet terug te komen, verkoopt alle lappendekens en hervat zijn saaie, zinloze leven. Wat maakt dit verhaal de moeite waard om als speelfilm te vertellen? De trage, methodische pianomuziek hield even op, maar bleef het grootste deel van de film meedogenloos doorgaan. Ik vroeg een jonge vrouw die zei dat ze een fan van de auteur was of ze de film mooi vond, en ze antwoordde ja. Ik wou echt dat ik haar had gevraagd waar ze dacht dat het verhaal over ging. De personages waren bezadigd en ongeëmotioneerd, zelfs naar Japanse maatstaven. Een paar momenten waren zo dwaas en banaal dat ze de lachlust opwekten. Had ik iets gemist? Misschien niet. De film riep wel een bepaalde stemming op, goed of slecht. Sommige beelden waren interessant en het camerawerk was op een heel niet-Ozu-achtige manier schuin. Aan het eind klonk hier en daar applaus. Ik denk dat sommige mensen overal voor juichen. Aangezien het de laatste film van de avond was, werkte het goed als slaapmutsje, of liever slaappil.
Wednesday June 1, 9:30pm Egyptian Theater<br /><br />Tony Takitani is a lonely illustrator. His father is a former prisoner of war, jazz musician he cannot relate to and sees only briefly every few years. Tony hires an assistant fifteen years his junior and persuades her to marry him. She has a compulsive shopping addiction which finally causes her death. He hires a new assistant based on her dress and shoe size so she can wear his wife's cloths while at work, decides that arrangement is too weird and asks her not to come back, sells all the cloths and resumes his boring meaningless life. What makes this story worthy of retelling as a feature film? The slow methodical piano soundtrack let up briefly, but was relentless for most of the picture. I asked one young lady who mentioned she was a fan of the author if she liked the film and she replied yes. I really wish I'd asked her what she thought the story was about. The characters were sedate and unemotional even by Japanese standards. Several moments were so silly and banal they drew laughter. Did I miss the point? Maybe not. The film did evoke a definite mood, good or bad. Some of the visuals were interesting and the camera work was curiously up-angled in a very non-Ozu way. There was a smattering of applause at the end. I guess some folks will cheer for anything. Since it was the final film of the night, it worked well as a nightcap, or rather sleeping pill.