Niets is meer schokkend. Nadat ik tijdens de nationale nieuwsuitzendingen de woorden'seksuele smet' heb gehoord, van de lippen van supersquare Dan Rather nog wel, tijdens het Bill Clinton-Monica Lewinsky-schandaal, heeft een oma- annex sekswerker die oraal anonieme mannen stimuleert in een herenclub minder schokkende gevolgen dan bijvoorbeeld eind jaren zeventig, toen Diane Keaton de rol speelde van een sletterige onderwijzeres die op alle verkeerde plekken naar liefde zocht, in Richard Brooks' Looking for Mr. Goodbar. Als Maggie (Marianne Faithful) heen en weer schokt op de penis van een cliënt, moet je dankbaar zijn dat de filmmaker Catherine Breillat niet aan het roer stond van 'Irina Palm'. Het zou gewoon te beeldend zijn voor woorden. Maar de film is Breillat-achtig, in die zin dat de filmmaker seks ontleedt door het geslachtsorgaan uit de context van het menselijk lichaam te halen, iets wat de Franse provocateur in _Romance_ van 1999 met vrouwelijke geslachtsdelen heeft geprobeerd. Het aftrekken wordt al snel een normale baan, net als een kantoorbaan, wat voor iedereen in de seksindustrie geldt, zoals blijkt uit het feit dat Maggie in haar 'kantoor' wat persoonlijke bezittingen van thuis meeneemt.<br />Aangezien het eindresultaat van Maggies onwaarschijnlijke beroep voor een goed doel is, verblindt het grotere goed ons voor hoe onbetamelijk haar werk eigenlijk is. Als Tom(Kevin Bishop) Maggie een standje geeft nadat hij voor het eerst heeft ontdekt wat moeder in haar schild voert, twijfelen we aan haar gevoel voor moraliteit. 'Irina Palm' is niet langer een uitgestreken komedie en vraagt het publiek om nog eens goed te kijken naar wat Maggie doet. Vernedert ze zichzelf? Ja en nee. In het begin wel, omdat Maggie teergevoelig was. Maar ze deed het toch, als een daad van liefde voor haar zieke kleinzoon. Als de schok van het nieuwe eraf is, begint Maggie trots te zijn op haar werk. Ze is er goed in. De voormalige huisvrouw is nooit ergens goed in geweest. Hoewel Maggie in een goede buurt woont en chique vrienden heeft, is ze door haar connecties alleen maar van hoge komaf. Haar man was rijk. Door in de seksindustrie te werken herovert ze haar arbeiderswortels. Het is niet ondenkbaar dat ze niet thuishoort in de salon van een vriendin uit de hogere kringen, waar ze thee drinkt met de dames. Maggie komt tot de ontdekking dat ze alleen is in een kamer met penissen, en ze wordt iets substantiëlers dan een weduwe. Net als de meisjes in 'Working Girls' van Lizzie Borden vindt Maggie het feminisme ook op de vreemdste plaatsen.
Nothing's shocking anymore. After hearing the words "semen-stained dress" during national news broadcasts, from the lips of super-square Dan Rather, no less, on a nightly basis during the Bill Clinton/Monica Lewinsky scandal, a grandma-cum-sex trade worker who orally stimulates anonymous men at a gentleman's club has less shock value than it might have, say, in the late-seventies, when Diane Keaton starred as a slutty schoolteacher, looking for love in all the wrong places, in Richard Brooks' "Looking for Mr. Goodbar". When Maggie(Marianne Faithful) jerks back and forth on a client's penis, just be grateful that filmmaker Catherine Breillat wasn't at the helm of "Irina Palm". It would just be too graphic for words. But the film is Breillat-like in the sense that the filmmaker de-eroticizes sex, by taking the sex organ out of context from the human body, which is something the French provocateur attempted with female genitalia in 1999's "Romance". The hand-job soon becomes a normal job, like an office job, which is the case for anybody involved in the sex industry, as exemplified when Maggie brings into her "office", some personal effects from home.<br /><br />Since the end-result of Maggie's unlikely occupation is for a good cause, the greater good blinds us to how unseemly her line of work really is. When Tom(Kevin Bishop) chastises Maggie after he discovers what mom has been up to, for the first time, do we question her sense of morality. "Irina Palm" stops being a deadpan comedy and asks its audience to take a second look at what Maggie is doing. Is she humiliating herself? Yes and no. At the beginning, yes, because Maggie was squeamish. But she did it anyway, as an act of love for her sick grandson. After the shock of the new wears off, Maggie starts to take pride in her job. She's good at it. The former-homemaker has never been good at anything in her life. Although Maggie lives in a good neighborhood, and has fancy friends, she's only upper-class by association. Her husband was rich. By being a sex industry worker, she's reclaiming her working class roots. Arguably, she doesn't belong in the parlour of a society friend, sipping tea with the ladies. Maggie finds herself, alone in a room with penises, and becomes something more substantial than a widow. Like the girls in Lizzie Borden's "Working Girls", Maggie finds feminism in the strangest places, too.