Ik heb 'Metropolitan' in het begin van de jaren negentig gezien. De recensies waren erg goed in het vergelijken van het werk van Woody Allen. Ik vond het een kletserig stuk en de personages waren irritant. Toen ik het tien jaar later zag, vond ik het werkelijk fascinerend. Het is een heel intelligent stuk met een enigszins Tsjechov-achtig gevoel. Je gaat de personages geleidelijk aan aardig vinden en tegen het eind kreeg ik echt contact met het 'willen ze niet'-scenario van Audrey en Tom. De meeste acteurs in deze film maken hun debuut en ze zijn allemaal verrassend sterk, vooral Chris Eigmann als Nick <0xE2><0x80><0x93> hij is erg grappig en maakt de scènes waarin hij speelt echt energiek. Het scenario van Whit Stillman is warm, geestig, gevoelig en gedenkwaardig <0xE2><0x80><0x93> een juweeltje!
I saw "Metropolitan" around the early nineties. Reviews were very good comparing it to Woody Allen's work. I found it talky and the characters irritating. I then saw it around ten years on and found it truly captivating. It is a very intelligent piece of writing with a slightly Chekhovian feel. You warm to the characters gradually and by the end I really connected with the 'will they won't they' scenario of Audrey and Tom. Most of the actors in this film are making their debut and they are all surprisingly strong especially Chris Eigmann as Nick -- he is very funny and really energises the scenes he is in. Whit Stillman's screenplay is warm, witty, sensitive and memorable -- a gem!