Dit is een update van een eerdere opmerking. _One Way Passage_ is waarschijnlijk de meest onderschatte romantische film aller tijden! De sterren <0xE2><0x80><0x93> William Powell en Kay Francis <0xE2><0x80><0x93> zijn uitmuntend. De bijrollen <0xE2><0x80><0x93> Aline MacMahon, Frank McHugh en Warren Hymer <0xE2><0x80><0x93> zijn nog nooit zo goed geweest. De muziek is een klassieker; het verhaal een juweel. Francis is stervende aan een zeldzame ziekte; Powell gaat naar huis om de executie onder ogen te zien. Ze ontmoeten elkaar en worden verliefd.<br /><br />Vanaf de openingsscène in een bar in het Verre Oosten, compleet met een fantastisch zingend trio (Jane Jones is een van de zangeressen), tot het laatste, hartverscheurende moment, is deze film het volmaakte samenraapsel van grote sterren en een belachelijke intrige die volkomen geloofwaardig en smakelijk is gemaakt. Kay Francis was een van de grootste sterren van het decennium en dit is een van haar beste films; William Powell, altijd onderschat, is nog nooit zo beminnelijk geweest. Allebei verdienden ze een Oscarnominatie voor deze geweldige film, net als MacMahon en McHugh (die pas over een paar jaar aan de beurt zijn).<br />Kay Francis deed alles tijdens haar bewind als topster. Het is verbazingwekkend hoe ze van een breekbare heldin een hardvochtige vrouw kon worden en er dan een komedie van kon maken. Een werkelijk veelzijdige en fantastische ster die door TCM uit de anonimiteit werd gered. William Powell zou een paar jaar na deze film in The Thin Man doorslaan. Hij begon als schurk in stomme films (When Knighthood Was in Flower in 1922), maar in de bioscoop werd hij de belichaming van de joviale heer.<br />Twee grote sterren, maar Powell en Francis zouden nooit een Oscar winnen.
This is an update of an earlier comment. One Way Passage is likely the most underrated romance picture of all time! The stars--William Powell and Kay Francis--are superb. The supporting players--Aline MacMahon, Frank McHugh, and Warren Hymer--have never been better. The music score is a classic; the story a perfect gem. Francis is dying from a rare malady; Powell is going home to face execution. They meet and fall in love.<br /><br />From the opening shot at a Far East bar, complete with a marvelous singing trio (Jane Jones is one of the singers), to the final, heartbreaking moment, this film is the perfect 1930s concoction of great stars and a ridiculously silly plot made totally believable and palatable. Kay Francis was one of the top stars of the decade, and this is one of her best films; William Powell, always underrated, has never been more suave. Both deserved Oscar nominations for this great film, as did MacMahon and McHugh for support (not a category for another few years).<br /><br />Kay Francis did everything during her reign as a top star. It's amazing how she was able to go from fragile heroine to hard-edged woman and then throw in a comedy. A truly versatile and wonderful star rescued by TCM from obscurity. William Powell would hit his stride a few years after this film in The Thin Man. He started out in silent films as a villain (When Knighthood Was in Flower in 1922) but talkies turned him into the epitome of the debonair gent.<br /><br />Two great stars, but neither Powell nor Francis would ever win an Oscar.