Zoals anderen al hebben opgemerkt, is Chabrol meesterlijk in het aanbrengen van een ongemakkelijke spanning. Naarmate de film vordert, schuiven we geleidelijk naar het puntje van onze stoel, in elk geval figuurlijk. Maar is er hier ook iets anders aan de hand?<br /><br />**SPOILERS** <0x5C>-<br />Roger Eberts recensie bracht me ertoe nog eens naar Helene te kijken als ze helemaal aan het eind in het ziekenhuis verschijnt. Hij heeft gelijk, er is iets in haar blik dat heel anders is dan bezorgdheid of droefheid; ik zou zeggen dat het de blik van triomf is.<br /><br />Helene, zoals je je zult herinneren, heeft ooit een minnaar gehad, maar die heeft haar tien jaar geleden verlaten. Ze beweert dat ze sindsdien geen relaties meer heeft gehad. Als dat waar is, dan is ze er blijkbaar nooit helemaal overheen gekomen dat ze is afgedankt. Net zoals Popaul getraumatiseerd is door zijn tijd in het leger, lijkt zij permanent getekend te zijn door deze gebeurtenis in haar verleden.<br />Toch toont ze duidelijk interesse in Popaul... Ze nodigt hem uit in haar appartement om een lamsbout te koken die hij voor haar heeft meegebracht, vraagt hem om op pad te gaan om champignons te zoeken, geeft hem een verjaardagscadeau. Dus wat is er aan de hand?<br />Terwijl ik het lees, is het Helenes spel om mannen aan te trekken, hen zover te krijgen dat ze een emotionele investering doen en hen dan te dumpen voordat zij gedumpt kan worden <0xE2><0x80><0x93> hetzij uit angst om zelf weer in de steek gelaten te worden, hetzij als een verknipte wraak op mannen in het algemeen, of om een andere reden. Dat zou de triomf en de voldoening op haar gezicht in het ziekenhuis verklaren: Popaul heeft haar zojuist de meest verachtelijke bekentenis van liefde, en zelfs van obsessie, gedaan die je je kunt voorstellen. Ze is (weer?) als overwinnaar uit de strijd gekomen, ongedeerd. Ze heeft een slachtoffer gemaakt <0xE2><0x80><0x93> misschien wel de zoveelste in een reeks. Als zodanig is ze net zo'n roofdier als hij, en om dezelfde reden.<br />Misschien is dit allemaal te cynisch. Misschien zie ik te veel in haar gedrag. Maar kijk eens goed naar haar gezicht als ze Popaul op de brancard wegrijden, en je zult moeten toegeven dat ze geen cliché-onschuldig slachtoffer (of bijna-slachtoffer) is. Er is hier iets anders aan de hand.
As others have noted, Chabrol is masterful in setting a tone of uneasy suspense. As the movie progresses, we gradually shift to the edge of our seat, figuratively at least. But is something else going on here as well?<br /><br />******SPOILERS******<br /><br />Roger Ebert's review prompted me to have another look at Helene as she appears at the hospital at the very end. He's right, there is something in her look there that is very different from concern or sadness; I'd say it is the look of triumph.<br /><br />Helene, you will recall, once had a lover, but he left her a decade ago. She claims not to have formed any attachments since. If true, it appears she has never fully recovered from being discarded. Just as Popaul has been traumatized by his time in the army, she appears to have been permanently scarred by this event in her past.<br /><br />Yet she clearly shows interest in Popaul...inviting him up to her flat to cook a leg of lamb he has brought her, asking him to go mushroom-hunting, giving him a birthday gift. So what gives?<br /><br />As I read it, Helene's game is to attract men, get them to make an emotional investment, then dump them before she can be dumped--whether out of fear of being abandoned again herself, or as twisted revenge on men in general, or for some other reason. This would explain the triumph and satisfaction on her face at the hospital: Popaul has just given her the most abject confession of love, and even obsession, conceivable. She has (once again?) emerged victorious, unscathed. She has claimed a victim--perhaps another in a series. As such, she is no less a predator than he is, and for parallel reasons.<br /><br />Perhaps all this is too cynical. Perhaps I'm reading too much into her behavior. But look closely at her expression as they wheel Popaul away on the gurney, and you'll have to admit that she is no cliched innocent victim (or near-victim). Something else is at work here.