Laat ik één ding duidelijk stellen. Er zijn maar heel weinig films die ik niet wil zien. Ik laat me door geen enkele schok of afschuw of immoraliteit of amoraliteit of zelfs maar goedkoopheid afschrikken. Praktisch het enige wat ik niet wil, is slechte films maken. Het soort films dat lui en nietszeggend is. Meestal lukt het me dat soort dingen te vermijden door nooit met Vince Vaughan naar films te kijken, maar af en toe ben je even niet op je hoede. Ik zou kunnen zeggen dat het Billy Bob was, maar waarschijnlijk was het Winona. Wat kan ik zeggen? Ik ben zwak.<br />Deze film heeft niets te bieden en niets te zeggen. De monotone bas van de soundtrack, die de ongelijksoortige en slecht geschreven open 15-20 minuten overspoelt, probeert een dreigende sfeer van doem of zoiets te suggereren, maar je kunt geen betekenis suggereren zonder dat er een betekenis is. De jaren tachtig waren meer dan slecht haar en depeche mode. We weten al dat blonde mensen oppervlakkig zijn en dat seks zonder liefde een zinloze ervaring is ('maar als zinloze ervaringen...').<br />Films zijn moeilijk te maken. Maar er zijn een paar eenvoudige regels die kunnen helpen. Zorg voor karakter en motivatie. Geef het publiek iets om over te denken of intrigeer het op zijn minst met iets onbekends en nieuws. Doe niet alsof je iets hebt gezegd terwijl dat nog niet het geval is. Probeer het respect van het publiek te verdienen met goede dialogen. Gelaagde verhalen kunnen werken, maar als je dan ook nog eens triviale trivialiteiten bij elkaar optelt, is het nog steeds... nou ja, je komt er wel uit.<br />Natuurlijk kan ik het mis hebben. Sommige mensen leken het leuk te vinden. Maar er waren ook mensen die schoudervullingen een goed idee vonden. En sommigen vinden dat nog steeds.
Let me get one thing straight. There are very few movies I won't sit through. No amount of shock or horror or immorality or amorality or even cheesiness will deter me. Practically the only thing that will is poor film making. The type that is lazy and bland. Mostly I manage to avoid these type of thing by never watching films with Vince Vaughan but once in a while you let your guard down. I could claim it was Billy Bob but it was probably Winona. What can i say? I am weak.<br /><br />This film has nothing to offer and nothing to say. The bass monotone of the soundtrack that washes over the disparate and poorly written open 15-20 minutes tries to imply a threatening atmosphere of doom or something but you cannot imply meaning without there being meaning. There was more to the eighties than bad hair and depeche mode. We already know that blonde people are shallow and sex without love is a meaningless experience ("but as meaningless experiences go its one of.....").<br /><br />Films are difficult to make. But there are a few simple rules that will help. Establish character and motivation. Give the audience something to care about or at least intrigue them with something unfamiliar and new. Don't pretend you have said something when you haven't yet. Try to earn the respect of the audience with good dialogue. Multi-layered narratives can work but weak trivial garbage on top of trivial garbage is still ... well you can work it out.<br /><br />Of course i might be wrong. Some people seemed to like it. But then a lot of people thought shoulder pads were a good idea. And some still do.