Title: Drie... Extremes.<br />Directeuren: Takashi Miike, Chan Wook Park, Fruit Chan.<br />Review: De laatste tijd zijn Japanse horrorregisseurs razend populair. Amerikaanse horrorregisseurs weten dat al een tijdje en sommigen zijn zelfs zover gegaan dat ze Japanse gevoeligheden aan hun films hebben toegevoegd. De eerste die in mijn gedachten kwam, was Eli Roth met zijn 'Hostel'. Helaas kon Roth het niet goed doen. Hostel bleek een slechte imitatie te zijn van een J-horrorfilm waarin Japanse stijl en studentenmentaliteit werden vermengd. Het werkt niet, want deze J-horrorfilms gaan niet zozeer over bloed en geweld. Ja, ze hebben wel bloed, maar niet alleen daarover. Ze hebben meer psychologisch voordeel, en niet alleen dat, maar ze hebben ook iets te zeggen over de maatschappij. Iets wat een beetje anders is dan gewoon een doorsnee moordenaar die rondloopt en tieners vermoordt, hoewel ik daar zo nu en dan best een beetje last van heb. 'J-horror' vernietigt alles wat er tegenwoordig in Amerikaanse horrorfilms wordt gemaakt. Ik weet dat dat een heel gangbare uitspraak is tegenwoordig, maar het is wel waar. Helaas zijn de meeste Amerikaanse horrorfilms commerciële flops waar niemand zich na een paar maanden nog iets van aantrekt. Maar dat is niet het geval met sommige horrorregisseurs die tegenwoordig uit Aziatische bioscopen komen. Het gaat om de film Three Extremes, die drie van de beste Japanse horrorregisseurs van tegenwoordig verenigt. Takashi Miike, wiens naam onder de fans van horrorfilms praktisch een huishoudnaam is. Hij is de man die verantwoordelijk is voor zulke grote horrorfilms als Audition, Ichi de Moordenaar en Gozu, en nog talloze andere. Dan hebben we Chan Wook Park, die met zijn ongelooflijk onvergetelijke Oldboy regelrecht de sterrenstatus heeft bereikt. Wat trouwens een film is waar ik iedereen die hem nog niet heeft gezien, sterk aanraad om zichzelf een plezier te doen en hem nu meteen te huren. En tot slot Fruit Chan, de minst bekende van de drie, in elk geval voor mij. De film is verdeeld in drie gelijke delen waarvan elk deel wordt geregisseerd door een andere regisseur, een compilatiefilm, zo je wilt.<br />Het eerste verhaal is 'Dumplings' van Fruit Chan. Een verhaal over een ouder wordende actrice die op zoek is naar een manier om jong te blijven. Als ze een gerucht hoort over een dame die van die speciale knoedels maakt die je helpen om jong te blijven, grijpt ze de kans met beide handen aan. Wat zit er in die knoedels? En wat zijn de bijwerkingen als je ze neemt? Daar gaat ze nu achter komen. Dit verhaal is een geweldige manier om de film te beginnen. De grappige reden dat het verhaal in één oogopslag een 'licht' lijkt te zijn, blijkt een 'licht' te zijn. en ietwat komisch verhaaltje, maar voor je het weet, waagt het verhaaltje zich op donker, duister terrein. Blijf bij dit verhaaltje tot het eind en je zult geschokt zijn. Dat beloof ik je.<br />Het tweede verhaal in de film is een verhaal van Chan Wook Parks, getiteld 'CUT'. Dit verhaal gaat over een jonge regisseur van horrorfilms die een vampierfilm maakt. Het verhaal begint met een van de scènes uit zijn film en ik kan je wel vertellen dat ik weet dat het een film in een soort film is, maar die film die de regisseur maakt, zag er verdomd goed uit. Het is bijna alsof regisseur Chan Wook wilde zeggen: 'Ik niet.' Die eerste openingsminuten zijn geweldig! Daarna volgen we de regisseur als hij de set afsluit en stuit op een echt verknipt extraatje dat in al zijn films is verschenen. Wat volgt is een verhaal vol sociaal commentaar over de frustraties van iedereen die zijn leven niet zo groots heeft weten op te bouwen als hij had verwacht. Dit verhaal blies me omver met zijn visuele stijl, maar ik had niet anders verwacht van de regisseur van _Oldboy_ en _Sympathy for Mr. Vengeance_.<br />Het derde verhaal is het verhaal van Takashi Miike dat eenvoudigweg 'Box' wordt genoemd. Een verhaal over twee tweelingzussen die samen met hun vader in een circus wonen. Een van de zussen is een beetje jaloers op de ander en gaat tot het uiterste om haar jaloezie te beteugelen. Het verhaal is visueel verbluffend, maar aan de andere kant lijkt dit een vereiste te zijn om deze film te maken, aangezien alle drie de korte verhalen er even goed uitzien. Natuurlijk gaat dit verhaal over een bizarre situatie met een incestueuze subplot, maar als het van Miike komt, is zoiets te verwachten. Toch denk ik dat dit verhaal mild was, omdat het geweld en het bloed van een man komen die bekendstaat om zijn meedogenloze en extreme gebruik van bloed en bloed. Ik denk dat Miike voor een meer psychologische, elegante en gelikte stijl heeft gekozen. Hij heeft deze keer echt voor iets artistieks gekozen.<br />Al met al is dit een mooie compilatiefilm. Hij heeft een aantal werkelijk verbazingwekkende talenten verenigd en het resultaat is niets minder dan een van de beste griezelfilms van de afgelopen tien jaar. Ik kan deze film ten zeerste aanbevelen aan iedereen die geen zin meer heeft om naar griezelfilms voor kleine kinderen te kijken. Als je op zoek bent naar iets artistieks, afschrikwekkends en met iets om over te praten, dan kun je je te goed doen aan 'Three Extremes', een mooi voorbeeld van hoe Japanse Horror de Amerikaanse Horror flink op zijn donder geeft.<br />Rentering: 5 van de 5.
Title: Three...Extremes <br /><br />Directors: Takashi Miike, Chan Wook Park, Fruit Chan <br /><br />Review: As of late Japanese horror directors are hot as hell. American horror directors have known this for some time and some have even gone as far as trying to add Japanese sensibilities to their films. First guy to come to mind is Eli Roth with his "Hostel". Sadly Roth couldn't really get it right. Hostel turned out to be a bad imitation of a J-horror film mixing Japanese style gore with frat boy mentality. It doesn't work, because for the most part these J-horror films aren't so much about gore or violence. Yes, they have the gore, but its not ONLY about that. They have more of a psychological thing going for them and not only that but they have something to say about society. Something a bit different then just having your average day killer going around killing teenagers, though I don't mind a dose of that every now and again. "J-horror" keeps blowing away anything that's being made in American horror films of today. I know that's a very common statement being made these days, but it is very very true. Sadly most American horror films are commercial throw aways that nobody will give a crap about after a few months have passed by. But that's not the case with some of the horror directors emerging from Asian cinema today.<br /><br />Case in point the film Three Extremes which unites three of the best Japanese horror directors working today. Takashi Miike whos name is practically a house hold name amongst horror film fans. He is the man responsible for such great horror films as Audition, Ichi the Killer and Gozu among a gazillion others. Then we have Chan Wook Park who shot straight to stardom with his incredibly unforgettable Oldboy. Which by the way is a film I strongly urge anyone who hasn't see it yet to do themselves a favor and go and rent it right now. And last but not least Fruit Chan, the least know of the three, at least to me anyway. The film is divided into three equal parts each part directed by a different director, an anthology film if you will.<br /><br />The first story is Fruit Chan's "Dumplings". A story about an aging actress who is searching for a way to stay young. When she comes across a rumor about a lady who makes these special dumplings that help you maintain a young appearance she quickly jumps at the opportunity. Whats in the dumplings? And are their any side effects to taking them? That's what shes about to find out. This story is a great way to start the film. Its funny cause at a glance the story appears to be a "light" and somewhat comedic little story, yet before you know it, the story ventures into dark dark territory. Stick through to the end for this one and you will be shocked. I promise.<br /><br />The second story in the film is Chan Wook Parks tale entitled "CUT". This story is about a young horror movie director who is making a vampire film. The story opens with one of the scenes from his movie and let me tell you, I know it's a movie within a movie type of thing, but that movie that the director is making looked freakin awesome. It's almost as if director Chan Wook wanted to say "I don't make commercial horror films, but if I did this what it would be like!" Those first opening minutes are awesome! After that we follow the director as he closes down the set and encounters a truly screwed up extra that has appeared in all of his films. What follows is a story filled with some great social commentary on the frustrations of an every man who's life didn't turn up as grand as he expected. This story blew me away with its visual style but I expected nothing less coming from the director of Oldboy and Sympathy for Mr. Vengeance.<br /><br />The third story is Takashi Miikes tale simply called "Box". A story about two twin sisters who live in a circus with their dad. One of the sisters is a tad jealous of the other and goes to extremes to quiet down her jealousy. This story is visually stunning, but then again, it appears that this was a pre-requisite to make this film since all three short stories are equally good looking. Of course this story goes into freaky territory with an incestuous sub plot, but coming from Miike, that sort of thing is to be expected. Still, I think that this story was mild with its violence and gore coming from a guy know for his relentless and extreme use of blood and gore. I guess Miike was going for a more psychological, elegant and slick style. He really was shooting for something more artistic this time around.<br /><br />All in all, this is a fine anthology film. It united some truly amazing talent and the result is nothing less then one of the best horror films of the decade. I highly recommend this film to anyone who is tired of watching horror films marketed for little kids. If you are searching for something artistic, horrifying and with something to say, then by all means indulge yourself in "Three Extremes" a fine example of how Japanese Horror is kicking American Horror firmly in its ass.<br /><br />Rating: 5 out of 5