Dit was beslist een verrassing voor de mensen van Reel 13 Classics. Het is niet zozeer een klassieker als wel een retrospectief van klassiekers, wat waarschijnlijk ook geldt als je het vanuit een bepaald gezichtspunt bekijkt. Toch was ik onwillekeurig een beetje teleurgesteld toen ik deze film op het schema voor mei zag staan. Over het algemeen geniet ik als filmfanaat van retrospectieven. Meestal bieden ze unieke perspectieven op hun onderwerpen en inzicht in de geschiedenis van de film.<br />Dat tweede aspect is echter anders, om drie redenen. Ten eerste is de serie gemaakt door MGM/UA en dus bestaan ze voornamelijk uit musicals/scènes van MGM. Hoewel MGM een heleboel geweldig materiaal had, is het beperken van je retrospectieve tot één distributeur over een periode van twintig jaar een beperking. Ten tweede is dat tweede deel van het overzicht een nakomertje van een vervolg toen ze hun beste clips in de eerste film al gebruikten, dus krijgen we hier de restjes. Ten slotte zijn de intro's van clips van Fred Astaire en Gene Kelly oninteressant en bieden ze absoluut geen waardevolle informatie of nieuwtjes (Waar was Neal Gabler toen we hem nodig hadden?). Ze zijn geweldige artiesten, maar Kelly, die ook regisseert, geeft inzicht in deze pseudo-slimme inleidingen tot elke reeks clips, wat tijdverspilling is. Zoals ik al zei, een deel van de vreugde van retrospectieven is dat ze ons inside-information geven, productieverhalen of iets dergelijks, in een soort structuur die het tapdansen niet kan vervangen.
This was certainly a surprise choice for the folks at Reel 13 Classics. It's not so much a classic as it is a retrospective of classics, which I guess qualifies if you look at it from a certain vantage point. Still, I couldn't help but be a little disappointed when I saw this film on the May schedule. Generally speaking, as a film buff, I enjoy retrospectives. More often than not, they offer unique perspectives on their subjects and insight into film history.<br /><br />THAT'S ENTERTAINMENT PART II is different, however, for three reasons. One is the series was made by MGM/UA and so they primarily feature MGM musicals/scenes. While MGM had a lot of great stuff, narrowing your retrospective to one distributor over a two-decade period is a limitation. Second, THAT'S ENTERTAINMENT PART II is an afterthought of a sequel  they already used their best clips in the first film, so we get the leftovers here. Finally, the intros to clips by Fred Astaire and Gene Kelly are inane and offer absolutely no valuable information or tidbits (Where was Neal Gabler when we needed him?). They are great performers, but Kelly, who also directs, insights on these pseudo-clever song introductions to each sequence of clips, which is a waste of time. As I mentioned, part of the joy of retrospectives such as these is that they give us insider information, production stories or something of that ilk  a kind of structure that tap dancing will not replace.