In een film die uitblinkt in het manipuleren van zelfs het meest volgzame publiek, dat bloed wil zien, speelt Bronson een vriendelijke architect die in een burgerwacht verandert als zijn gezin bruut wordt aangevallen. Bronson en zijn vrouw Lange komen terug van een idyllische vakantie op Hawaï en gaan naar hun huis in New York City (het contrast is meer dan duidelijk, met een bijna helse afbeelding van The Big Apple hier) en hebben hun koffers nog niet uitgepakt of een drietal schurken valt Lange en haar dochter Tolan aan. Bronson probeert een manier te vinden om met de onrechtvaardigheid van dit alles te leven, maar wordt uiteindelijk tot de verlokking van het bezit van vuurwapens verleid door een schietgrage medewerker die hij tijdens een uitgebreide zakenreis naar Arizona ontmoet. Nadat hij alle misdaden heeft meegemaakt die hij maar kan verdragen, probeert Bronson criminelen zover te krijgen dat ze hem aanvallen, zodat hij ze kan neerschieten. Ondertussen proberen rechercheur Gardinia en zijn collega's de burgerwacht op te sporen, wiens reeks moorden de aandacht van de media heeft getrokken en die van hem een beroemdheid heeft gemaakt, zij het een onbekende. Uiteindelijk loopt Bronson het risico dat zijn prooi gewond raakt als de autoriteiten hem insluiten, hoewel ze niet eens weten wat ze met hem aan moeten, aangezien de misdaad dankzij hem aanzienlijk is afgenomen! Bronson is misschien niet de meest voor de hand liggende keuze om een pacifistische architect te spelen, maar hij is natuurlijk wel thuis in de wraakzuchtige aspecten van het personage. Hij is altijd zo koel als een komkommer, stoïcijns (sommigen zouden het houterig noemen) en lokt het uitschot van de stad naar zijn schietterreinen. Net zoals het personage dat hij speelt in de film de aandacht van de media trok, steeg Bronsons ster aanzienlijk na deze film, die een doorslaand succes was (waarvan het prestige een tikkeltje minder werd door een later kwartet van afgrijselijke vervolgfilms). Lange (en Tolan) moeten een hartverscheurend wrede aanval doorstaan, die zelfs nu nog huiveringwekkend is om te zien. Iets in dat camerawerk uit de jaren zeventig maakt dat deze dingen er nog verontrustender uitzien dan de tegenwoordige filmmakers in staat zijn te produceren. Gardenia doet het een beetje beter als de vasthoudende rechercheur met een eeuwige verkoudheid, maar hij is een goed tegenwicht voor Bronson. Keats, als de echtgenoot van Tolan, doet net iets te veel zijn best om familiebanden met Bronson te smeden en komt nogal zeurderig over. Je zou een rekenmachine kunnen vernielen om te proberen uit te rekenen hoe vaak hij 'papa' tegen zijn schoonvader Bronson zegt. De fans van 'The Rockford Files' zullen het geweldig vinden om Margolin als wapendrager van Bronson's te zien. Zijn auto is ook een lust voor het oog. Veel bekende tv- en filmgezichten uit de jaren zeventig duiken op, waaronder een bijna onherkenbare Guest als een politieman, Jacobs als een straatrover en Goldblum als een van de gestoorde schurken die het hele zieke balletje aan het rollen brengen. Het is voor het grootste deel een sombere, nogal verontrustende film, maar voor degenen die mee willen doen, is hij ook een beetje louterend in die zin dat hij de kijker in staat stelt om plaatsvervangend wraak te nemen op degenen die de wet overtreden en geen rekening houden met de gevoelens, bezittingen of het welzijn van anderen. Aan de andere kant is er een amusant, gruwelijk decor in Bronsons torenflat. Dit zou de taart kunnen zijn als de allerergste filmkeuken! Bronson komt ook even in beeld voor degenen die van dat soort dingen houden. Herbie Hancocks drukke score is een kwestie van smaak.
In a film that excels in manipulating even the most docile audience into wanting blood, Bronson plays a kindly architect who turns into a vigilante when his family is brutally attacked. Bronson and his wife Lange come home from an idyllic Hawaiian vacation to their home in New York City (the contrast is more than obvious, with a practically hellish depiction of The Big Apple here) and have barely unpacked before a trio of thugs assaults Lange and her daughter Tolan. Bronson tries to find a way to live with the injustice of it all, but eventually is awakened to the lure of gun ownership by a trigger-happy associate he meets during an extended business trip to Arizona. Having endured and witnessed all the crime he can tolerate, Bronson sets out to lure criminals into attacking him so that he can blow them away. Meanwhile, police detective Gardinia and his fellow officers try to locate the vigilante, whose string of killings has caught the media's attention and turned him into a celebrity, albeit an unknown one. Eventually, Bronson finds himself risking personal injury from his prey as the authorities close in on him, though they aren't even sure what to do with him since, thanks to him, crime has dropped considerably! Bronson isn't perhaps the most obvious choice to play a pacifistic architect, but he is, of course, right at home when it comes to the vengeful aspects of the character. He's always cool as a cucumber, stoically (detractors might say woodenly) enticing the dregs of the city into his gun sites. Just as the character he plays caught on with the media in the film, Bronson's star rose significantly after this film, which was a runaway hit (whose prestige was diminished a tad by a later quartet of horrendous sequels.) Lange (along with Tolan) has to endure a gut-wrenchingly savage attack, which, even today, is chilling to view. Something about that 70s camera-work makes these things look even more disturbing than today's filmmakers are capable of producing. Gardenia hams it up a bit as the dogged detective with a perpetual cold, but he's a good counterpoint to Bronson. (He shares some screen time with Dukakis, as a policewoman, who would later play his wife in "Moonstruck" and take home an Oscar!) Keats, as Tolan's husband, tries just a little too hard to engender familial bonds with Bronson and comes off as quite whiny. One could destroy a calculator trying to count how many times he says "Dad" to his father-in-law Bronson. "The Rockford Files" fans will get a kick out of seeing Margolin as the gun-totin' associate of Bronson's. His car is quite a sight, too. Many familiar 70s TV and movie faces pop up along the way including a nearly unrecognizable Guest as a cop, Jacobs as a mugger and Goldblum as one of the deranged thugs who start the whole sick ball rolling. It is, for the most part, a bleak, rather disturbing film, but, for those along for the ride, it's also somewhat cathartic in that it allows the viewer to vicariously get back at those who break the law and have no regard for others' feelings, property or wellbeing. On the flip side, there is some amusingly heinous décor in Bronson's high-rise apartment. This might take the cake as the all-time fugliest cinema kitchen! Also, Bronson appears briefly in a speedo, for those who like that sort of thing. Herbie Hancock's busy score is a matter of taste.