Het gerucht gaat dat De Kattenslachtoffers alle elementen hebben 'geleend' die andere Giallo's succesvol hebben gemaakt. Dingen als zwarte handschoenen, stijlvolle moorden, een pompende soundtrack en een korrelige sfeer in de film zijn allemaal aanwezig, maar helaas ook slechte regie, afschuwelijk acteerwerk en een heel onsamenhangend plot. In wezen is De Kattenslachtoffers succesvol om dezelfde redenen als veel andere Giallo's in de loop der jaren succesvol zijn geweest; maar de film valt terug op dingen die hij had kunnen vermijden, aangezien die schrijver-regisseur Antonio Bido duidelijk een heleboel Giallo's heeft gezien voordat hij deze film schreef. Er zijn twee soorten Giallo, namelijk stedelijk en landelijk; en deze behoort tot de stedelijke kant van de vergelijking. De landelijke omgeving maakt vaak plaats voor een mooiere omgeving, maar het stadslandschap is een betere setting voor een mysterie. De plot hier is warrig en volgt een jonge vrouw die, nadat ze de moordenaar van de plaats van de misdaad heeft zien vertrekken, zichzelf als zijn volgende doelwit ziet. Haar vriend laat dit echter niet over zijn kant gaan en probeert het mysterie tot op de bodem uit te zoeken.<br />Een van de belangrijkste dingen in Giallo voor mij zijn de moordscènes. De scènes die hier worden getoond zijn erg wreed en dienen de film goed. We worden getrakteerd op scènes waarin iemand met zijn gezicht op een hete ovenplaat wordt geslagen, een man in bad wordt gewurgd en een geweldige scène op een parkeerplaats. Men zegt dat de sterfscènes beïnvloed worden door Argento's films, en hoewel ze geen van alle hetzelfde zijn, is de wreedheid onmiskenbaar. De muziek voor deze film is een beetje overdreven en past niet altijd bij de scène, maar toch; ik heb er erg van genoten. Hij is veel zwaarder dan de gebruikelijke muziek die je in dit soort films aantreft, en hij werkt eigenlijk heel goed als de pompende geluiden het hart op hol brengen, wat meestal is wat je van een thriller wilt. En het acteerwerk... Niemand gaat een film als deze in omdat hij op dat gebied grootsheid verwacht, en dat is maar goed ook, want het acteerwerk is waardeloos. Natuurlijk helpt het slechte scenario ook niet echt en soms is het moeilijk te zeggen wie er schuld heeft. Maar als je een fan van Giallo bent, is dit zeker de moeite waard. Maar ik zou je aanraden eerst de meer hoog aangeschreven films te bekijken.
The Cat's Victims is reputed to have 'borrowed' all of the elements that have made other Giallos successful. Things such as black gloves, stylish murders, a pumping soundtrack and a gritty look about the film are all present, but unfortunately; so are bad dubbing, terrible acting and a very incoherent plot. Basically, The Cat's Victims is successful for the same reasons that many other Giallos down the years have been successful; but it falls down on things that it could have avoided, given that writer-director Antonio Bido has obviously seen a lot of Giallos prior to writing this one. There's two types of Giallo; namely, urban and rural; and this one belongs to the urban side of the equation. The rural often gives way to more beautiful settings, but the cityscape makes for a better set-up for a mystery. The plot here is muddled, and it follows a young woman who, after witnessing the murderer leave the scene of the crime, finds herself as his next target. Her boyfriend is taking none of this lying down, however, and makes it his business to get to the bottom of the mystery.<br /><br />One of the most important things about Giallo for me has to be the murder scenes. The ones featured here are very brutal and serve the film well. We get treated to scenes including someone having their face scolded on a hot oven plate, a man being strangled in the bath and a great car park scene. The death scenes are said to take influence from Argento's films, and while none of them are actually the same; the brutality is definitely there. The music for this film is a little over the top and doesn't always fit the scene, but all the same; I quite enjoyed it. It's much heavier than the usual music found in this sort of film, and it actually serves it quite well as the pumping sounds get the heart going, which is generally what you want from a thriller. As for the acting...nobody goes into a film like this expecting greatness on that front, and it's a good job because the acting here is quite rubbish. Of course, the bad dubbing doesn't help matters and it can sometimes be hard to tell which is to blame. Still, if you're a fan of Giallo; this is definitely worth seeing. I'd recommend catching the more highly rated ones first, though.