'Moonlight' is (tot nu toe) de enige film die ik ooit heb gezien die in Luxemburg is opgenomen, maar ik hoop van harte dat het geen typisch voorbeeld van de Luxemburgse cinema is. Deze film is een stuk artistieker dan nodig is. Om te beginnen is de titel bijna irrelevant: een deel van de film speelt zich af in een huis dat Mondschein heet ('Moonlight'), maar die naam is volkomen willekeurig en heeft niets te maken met de plot.<br />'Moonlight' is de eerste film die ik heb gezien die wordt geregisseerd door Paula van der Oest, en (alweer) hoop ik van harte dat dit geen typisch voorbeeld van haar vakmanschap is. In 'Moonlight' toont ze een voorliefde voor camera-opstellingen die afleiden en geen nuttig doel dienen. Als de jonge Claire haar hond te eten geeft, maakt Van der Oest een foto boven haar hoofd, alsof we naar een musical van Busby Berkeley zitten te kijken. Later breken Claire en de voortvluchtige jongen in in een huis tijdens de afwezigheid van de bewoners, en proberen ze wat te vrijen in het bed van de ouders... maar ze worden op heterdaad betrapt als er twee mensen binnenkomen. Van der Oest maakt gebruik van een zeer gekunstelde camera-opstelling om ons te laten denken dat de nieuwkomers de ouders zijn, en maakt vervolgens gebruik van een omgekeerde invalshoek om te onthullen dat ze in werkelijkheid de zoon en dochter van het gezin zijn. De wisseltruc heeft geen enkel doel, behalve om ons te desoriënteren. Op andere momenten zegt Claire tegen de jongen dat ze...' is een vondeling: is dat waar, of is het een leugen in een kinderlijke poging indruk op hem te maken? We komen er nooit achter. Hoe dan ook, het is irrelevant voor het verhaal.<br />'Moonlight' had een rechttoe rechtaan thriller kunnen zijn. Een jongen uit een naamloos land (kennelijk Turkije) is in Luxemburg aangekomen als een'muilezel', zijn spijsverteringskanaal volgepakt met condooms gevuld met verdovende middelen. Als hij ze niet snel genoeg uitscheidt, schiet een drugskoerier hem dood en laat hem voor dood achter... maar neemt domweg niet de moeite om het te controleren. Het meisje Claire vindt de jongen en helpt hem, maar vreemd genoeg vertelt ze haar ouders nooit over hem. (Als ze een vondeling is, moeten het haar pleegouders zijn. Het is heel onwaarschijnlijk dat ze samen met de jongen van huis wegloopt, omdat ze geen duidelijk doel voor ogen heeft. Is er geen politie in Luxemburg?<br />De film legt enige nadruk op de seksualiteit van de puberteit: Claire ervaart haar menstruatie vlak voordat ze de bloedende jongen vindt, en er wordt een poging gedaan om haar met bloed bevlekte onderbroek te vergelijken met zijn met bloed bevlekte buik. Later volgt er een uiterst onwaarschijnlijke reeks waarin de twee weglopers zich inschrijven op een meisjesschool, waar de nonnen hen zonder vragen te stellen accepteren. Claire stelt de jongen voor als haar zus: hij is heel duidelijk mannelijk (ook al draagt hij een communiejurk), maar alle nonnen en ten minste één priester accepteren hem automatisch als een meisje. Ik had het kunnen doen zonder de foto van het meisje met het syndroom van Down dat zich helemaal uitkleedt tot op haar beha en slipje.<br />Obscure-grap: Claires hond heet Quick, en op een gegeven moment lijkt de hond een stuntdubbel te hebben. Ik vroeg me onwillekeurig af of de naam van de stuntdubbel misschien Flupke is. (Amerikanen zullen deze verwijzing niet begrijpen.)<br />Dit is een van die films waarin steeds geënsceneerde gebeurtenissen plaatsvinden... en na elke gebeurtenis beseffen we dat het uiteindelijk toch niet echt is gebeurd: naarmate de film vordert lijkt Claire steeds meer op een hallucinatie te gaan lijken. Aan het eind van de film pleegt Claire zelfmoord op een uiterst ongeloofwaardige manier. Of... dóét ze dat? Jemig! Ik wilde deze film echt graag leuk vinden. Als regisseur Van der Oest haar artistieke kruisjes opzijzet en ze zich aan het verhaal houdt, toont ze echt talent voor het vertellen van verhalen, ondanks de toenemende onsamenhangendheid van deze plotlijn. In de hoofdrol van Claire is de jonge actrice Laurien Van den Broeck buitengewoon knap en innemend, met een opvallende aanwezigheid op het witte doek. Ik wens haar veel succes bij andere projecten.<br />Als je vijf achtereenvolgende minuten naar 'Moonlight' kijkt, zul je dit voor een briljante film houden. Als je hem van begin tot eind bekijkt, zoals ik heb gedaan, zul je waarschijnlijk hetzelfde antwoord geven als ik: 'HUH?' Ik zou willen dat al dit talent en al deze middelen waren gewijd aan een samenhangender scenario, en ik kom helaas maar op 4 van de 10 punten voor Moonlight.
'Moonlight' is (so far) the only movie I've ever seen that was shot in Luxembourg, but I fervently hope it's not a typical example of Luxembourgeoise cinema. This movie is a lot more arty-tarty than it needs to be. For starters, the title is nearly irrelevant: some of the action takes place in a house named Mondschein ('moonlight'), but that name is completely arbitrary and unrelated to the plot.<br /><br />SPOILERS COMING. 'Moonlight' is the first movie I've seen that's directed by Paula van der Oest, and (again) I fervently hope this is not a typical example of her craft. In 'Moonlight', she shows a penchant for camera set-ups that are distracting and serve no useful purpose. When young Claire feeds her dog, van der Oest plumps for an overhead shot as if we were watching a Busby Berkeley musical. Later, Claire and the fugitive boy break into a house during the resident family's absence, and then attempt some sexual fumblings in the parents' bed ... only to be caught in the act when two people walk in. Van der Oest uses a very contrived camera set-up to make us think that the arrivals are the parents, then uses a reverse angle to reveal that they are actually the family's son and daughter. The switcheroo serves absolutely no purpose except to disorient us. Elsewhere, Claire tells the boy that she's a foundling: is this true, or is it a lie told in a childish attempt to impress him? We never find out. Either way, it's irrelevant to the story.<br /><br />'Moonlight' could have been a straightforward thriller. A boy from an unnamed country (apparently Turkey) has arrived in Luxembourg as a drugs 'mule', his digestive tract packed with condoms filled with narcotic contraband. When he fails to excrete them quickly enough, a drugs runner shoots him and leaves him for dead ... but stupidly doesn't bother to check. The girl Claire finds the boy and helps him, but oddly she never tells her parents about him. (If she's a foundling, they must be her foster parents.) Very implausibly, she runs away from home with the boy, having no clear destination in mind. Are there no police in Luxembourg?<br /><br />The film places some emphasis on pubescent sexuality: Claire experiences her menarche just before she finds the bleeding boy, and there's some attempt to equate her bloodstained knickers with his bloodstained gut. Later, there's a deeply implausible sequence in which the two runaways enrol themselves in a girls' convent school, where the nuns accept them without question. Claire introduces the boy as her sister: he is very clearly male (even while wearing a Communion dress), yet all the nuns and at least one priest automatically accept him as a girl. Speaking of girls' clothing, I could have done without the shot of the Down's Syndrome girl stripping off to her bra and underpants.<br /><br />Obscure joke: Claire's dog is named Quick, and at one point the dog seems to have a stunt double. I couldn't help wondering if the stunt double's name is Flupke. (Americans won't get this reference.)<br /><br />This is one of those movies in which increasingly contrived events keep happening ... and AFTER each one occurs, we realise that it didn't really happen after all: Claire seems to be turning more and more hallucinatory as the film proceeds. At the end of the film, Claire commits suicide by an extremely implausible method. Or ... DOES she? Sheesh!<br /><br />I well and truly wanted to like this film. When director van der Oest puts aside her arty crotchets and she sticks to the story, she shows some genuine narrative talent despite the increasing incoherence of this plot line. In the lead role as Claire, young actress Laurien Van den Broeck is extremely pretty and personable, with significant screen presence. I wish her good luck elsewhere in other projects.<br /><br />If you watch any five consecutive minutes of 'Moonlight', you'll mistake this for a brilliant film. If you watch it from beginning to end, as I did, your response will likely be similar to mine: namely, "HUH?" I wish that all this talent and these resources had been devoted to a more coherent screenplay, and I regretfully rate 'Moonlight' only 4 out of 10.