Ik ben geboren in de Zweedse hoofdstad. Toen ik twee jaar oud was, werd ik naar het Zweedse platteland gebracht. Ik ben daar opgegroeid en gaf geen sikkepit om de school, mijn vrienden of mijn familie. Ik bracht al mijn tijd door in de bossen en rond de rivieren en meren. Mijn beste vriendin was mijn Border Collie, die ik kreeg toen ik drie was. Ik ben letterlijk opgevoed door honden. Toen ik dertien was, moest ik in een stad leren wonen toen mijn vader een betere baan kreeg. Toen ik veertien was, keek ik naar deze film op de vijftigste verjaardag van Centrumbions. Het publiek lachte. Ik huilde. Mensen keken naar me en lachten nog harder, want een huilende veertienjarige in een kinderfilm is geen normaal gezicht. Ik huilde omdat dit voor mij geen kinderfilm was, dit was bloedserieus. Nu, zes jaar later, huil ik nog steeds als ik naar deze film kijk. Omdat hij me aan mezelf doet denken. Maar ik heb in de loop der jaren ook iets geleerd. En dat is lachen. Dit is een van de beste films aller tijden.
I was born in the Swedish capital. When I was two years old, I was taken out to the Swedish country side. I grew up there, and didn't give a *beep* about the school, my friends or my family. I spent all the time in the forests and around the rivers and lakes. My best friend was my Border Collie, given to me when I was three. I was literarely raised by dogs. When I was thirteen I had to learn to live in a city when my Dad got himself a better job. When I was fourteen I watched this film on the Centrumbions 50th anniversary. The audience laughed. I cried. People looked at me and laughed even more, because a fourteen years old crying at a comedy for kids isn't a common sight. I cried because this wasn't a comedy to me, this is dead serious. Now, six years later, I still cry when I watch this film. Because it reminds of myself. But I've also learned something throughout the years. And that is to laugh. This is one of the greatest movies ever.