Het is merkwaardig dat Buster Keaton, die zijn opleiding had genoten in een stuntelig variéténummer en een slapstickshort, zo goed kon spelen in de rol van verwende, verlepte jonge miljonair. Hij was gewoon een van de aristocraten van de natuur. Buster kon de komische mogelijkheden van zijn personage wel waarderen <0xE2><0x80><0x93> het begin was zo hulpeloos dat er volop ruimte was voor dramatische ontwikkeling <0xE2><0x80><0x93> en de rol paste ook bij zijn aangeboren zachtaardigheid en kalme waardigheid.<br />Buster speelde rijke nietsnutten in een aantal van zijn films, waaronder The Navigator, maar nooit was hij zo onverstoorbaar geestig als in Battling Butler. In de eerste helft van de film ziet hij eruit als een modeplaat uit de jaren twintig, prachtig verzorgd, om te demonstreren wat de goedgeklede man zal dragen bij het jagen, vissen enz. Hij is Alfred Butler, wiens tycoon-vader, geërgerd door het lome bestaan van zijn zoon, hem op een kampeerexpeditie stuurt om hem te harden. In de bergen slaapt hij in een enorme tent, compleet met bed, klerenkast en tijgervacht; zijn trouwe lijfknecht legt zijn kleren klaar, laat zijn bad vollopen en serveert zijn maaltijden op zilveren schotels. Dit is mijn idee van harden! Terwijl hij probeert te jagen (en daarbij alle dieren in het bos over het hoofd ziet) en te vissen (zijn boot kapseist tijdens de achtervolging van een dobberende eend), ontmoet Alfred een knap 'bergmeisje' (Sally O'Neil). Ze worden verliefd op elkaar, maar haar familie wil dit mietje niet als schoondochter, totdat Alfreds lijfknecht hun vertelt dat zijn werkgever in werkelijkheid Alfred 'Battling' Butler, een bokser die strijdt om de lichtgewichttitel.<br />Alfred gaat in de list mee omwille van het meisje. Dan ontmoet hij de echte 'Battling' Butler, en na een misverstand over de vrouw van de bokser zegt 'Battling' tegen Alfred dat hij de titelwedstrijd met de 'Alabama Murderer' mag vechten, als hij zijn dekmantel maar niet verknalt. De rest van de film volgt Alfreds problemen als de trainers proberen van de playboy een vechter te maken. Naast de atletische scènes in zijn latere film 'College' zijn deze scènes het meest gefocust op Busters buitengewone lichaamsbouw en wat hij ermee zou kunnen doen. Zolang hij zijn kleren aanhield, kon Buster met zijn kleine postuur heel overtuigend een mietje zijn, maar als hij zich eenmaal tot op zijn boksbroekje heeft uitgekleed, is het maar al te duidelijk hoe buitengewoon fit hij was. Op de eerste opname van de trainingssessie moet hij er klein en weerloos uitzien, maar in plaats daarvan ziet hij eruit alsof hij gemakkelijk een bokser zou kunnen zijn. Ondanks zijn gebeeldhouwde lichaam speelt Buster deze scènes met een realisme dat bijna pijnlijk is om naar te kijken. Hij reageert zoals elk normaal, dikbuikig menselijk wezen zou reageren als hij genadeloos werd afgeranseld. Hij toont pijn en uitputting, en zijn eigen bijna grenzeloze uithoudingsvermogen in beide. Het moet gezegd worden dat Buster een ongezond vermogen had om te straffen. Het was geen masochisme, maar zijn trots op zijn fysieke vermogens en de authenticiteit van zijn stuntwerk waren belangrijker dan zijn eigen welzijn. Hij moest gewend zijn aan pijn: als ster van een act die bekendstond als de ruigste van het vaudeville, had hij 'het als een man genomen' sinds hij een peuter was.<br />Aan het eind van de film valt 'Bilding' Alfred fel aan, en ten slotte slaat Alfred terug en slaat hij de bokser bewusteloos. Veel mensen hebben een hekel aan dit gevecht, omdat ze vinden dat het niets voor Buster is om met brute kracht te zegevieren, puur door te slaan, in plaats van met vindingrijkheid of behendigheid. Het gevecht was Keatons eigen toevoeging aan het toneelstuk dat de bron van de film was. In de originele afloop hoefde Alfred niet te vechten, wat Buster nogal onbevredigend vond. Als hij te ver gaat, te diep vernederd wordt, reageert zijn deemoedige personage uiteindelijk met woede en geweld. Het is niets voor hem, maar misschien vond hij het juist daarom wel leuk. Buiten het scherm had Buster een verontrustende passiviteit, vooral in zijn ongelukkige huwelijksleven, en hij moet ervan hebben genoten een personage te spelen dat effectief terugvocht.<br />Toch geef ik de voorkeur aan de eerste helft van de film, met zijn rustige tempo, ingetogen grappen en elegante accenten. Alfreds bediende wordt gespeeld door Snitz Edwards, een piepkleine acteur (door hem lijkt Buster imposant) met een kaboutergezicht en een verfijnde manier van acteren. Zo schattig als wat is Sally O'Neil in een van Busters rollen. De film gaat over de meest effectieve hoofdrolspeelsters van Keaton. Het is een lief plaatje, typerend voor Keatons geraffineerde manier van filmen: als Alfred zich van zijn vrouw losmaakt en wegrijdt, wordt haar gezicht als een camee ingelijst door het ovale raampje achter in de auto.<br />Battling Butler was een van Keatons succesvolste films toen hij werd uitgebracht. Net als Seven Chances en College mist hij de bovennatuurlijke originaliteit van zijn beste werk, maar ik heb hem altijd beter gevonden dan de andere twee en vond het een knap, volwassen en onderschat werk. Omdat er geen groots opgezette scènes in zitten, berust deze film bijna geheel op Busters acteerprestaties. 'Denk je dat je van me zou kunnen leren houden?' vraagt hij aan Sally O'Neil. Ze antwoordt, zoals ik zou antwoorden: 'Dat heb ik gedaan.'
It's curious that Buster Keaton, whose training was in a knockabout vaudeville act and slapstick comedy shorts, was so good at playing pampered, effete young millionaires. He just happened to be one of nature's aristocrats. Buster appreciated the comic possibilities of this characterstarting out so helpless allowed plenty of room for dramatic development--and the role also suited his innate gentleness and quiet dignity. <br /><br />Buster played wealthy idlers in several of his movies, including The Navigator, but he was never more placidly twitty than in Battling Butler. For the first half of the movie he looks like a 1920s fashion plate, exquisitely groomed, demonstrating What the Well-Dressed Man Will Wear for hunting, fishing, etc. He is Alfred Butler, whose tycoon father, annoyed by his son's languid existence, sends him an a camping expedition to toughen him up. In the mountains, he sleeps in a vast tent complete with bed, wardrobe and tiger rug; his faithful valet lays out his clothes, draws his bath, and serves his meals on silver dishes. This is my idea of roughing it! While attempting to hunt (obliviously missing every animal in the forest) and fish (capsizing his boat in pursuit of a bobbing duck), Alfred encounters a pretty "mountain girl" (Sally O'Neil.) They fall in love, but her family won't accept this sissy as an in-law until Alfred's valet tells them that his employer is actually Alfred "Battling" Butler, a boxer contending for the lightweight title.<br /><br />Alfred goes along with the ruse for the sake of the girl. Then he encounters the real "Battling" Butler, and after a misunderstanding involving the boxer's wife, "Battling" tells Alfred that HE can fight the title bout with the "Alabama Murderer"or he'll blow his cover. The rest of the film follows Alfred's difficulties as the trainers try to turn the playboy into a fighter. Along with the athletic sequences in his later movie College, these scenes offer the most sustained focus on Buster's extraordinary physique and what he could do with it.<br /><br />With his small stature, Buster could convincingly portray a milquetoast as long as he kept his clothes on, but once he strips down to boxing shorts it's all too obvious how exceptionally fit he was. In the opening shot of the training sequence, he's obviously supposed to look puny and defenseless; instead he looks like he could easily be a boxer. Despite his sculpted body, Buster plays these scenes with a realism that renders them almost painful to watch. He reacts the way any normal, soft-bellied human being would to being mercilessly pummeled. He shows hurt and exhaustion, and displays his own nearly limitless endurance of both. Buster had, it must be said, an unhealthy capacity to take punishment. It wasn't masochism, just that his pride in his physical abilities and the authenticity of his stuntwork outweighed any concern for his own well-being. He must have been used to pain: as the star of an act renowned as the roughest in vaudeville, he'd been "taking it like a man" ever since he was a toddler.<br /><br />At the end of the movie, "Battling" attacks Alfred viciously, and finally Alfred retaliates and beats the boxer unconscious. Many people dislike this fight, feeling it's uncharacteristic for Buster to triumph through brute force, sheer slugging, rather than ingenuity or pluck. The fight was Keaton's own addition to the play that was the source for the movie. The original ending simply let Alfred off the hook without having to fight, which Buster felt was dramatically unsatisfying. Pushed too far, humiliated too deeply, his meek character finally responds with fury and violence. It is uncharacteristic, but maybe he liked it for just that reason. Off-screen, Buster had a troubling passivity, especially in his unhappy married life, and he must have enjoyed playing a character who effectively fights back.<br /><br />Still, I prefer the first half of the movie, with its gentle pace, low-key jokes and elegant touches. Alfred's valet is played by Snitz Edwards, a tiny actor (he makes Buster look imposing) with a goblin face and a delicate performing style. Cute as a button, Sally O'Neil makes one of Buster's most effective leading ladies. In a sweet image typical of Keaton's sophisticated film-making style, when Alfred parts from his wife, as he drives away her face remains framed, like a cameo, in the oval window at the back of the car.<br /><br />Battling Butler was one of Keaton's most successful movies when it was released. Like Seven Chances and College, it lacks the otherworldly originality of his best work, but I've always liked it better than the other two and considered it a handsome, mature and underrated work. Lacking any large-scale set-pieces, this film rests almost entirely on Buster's performance. "Do you think you could learn to love me?" he asks Sally O'Neil. She replies, as I would: "I have."