Ik had nog nooit van deze film gehoord, tot ik er op de late avond op tv op gestuit was en het meer dan grappig vond. Als Siciliaan was ik al lang geleden over de echte gevoeligheid van maffiosi heen. Het mooie van Martin is dat hij in bijna elke rol die hij speelt absurd kan zijn en toch sympathiek en grappig is, juist vanwege die absurditeit. Dit stelt hem in staat om zelfs in de rol van evangelist betrekkelijk ongestraft gesnoef te plegen. De magische formule is dat zo ongeveer alles wat hij in een rol doet ertoe zou moeten leiden dat je een hekel aan hem krijgt, maar dat je dat niet doet. Ik weet niet precies waarom deze film geen kassucces werd, of waarom hij zo weinig aandacht kreeg. Ik zou denken dat er genoeg Martin-fans zouden zijn geweest om er een goed afscheid van te maken en hem daar te houden. Misschien was dat deels te danken aan het feit dat tegen de tijd dat de film werd gemaakt, de demografie van het bioscooppubliek aanzienlijk was veranderd. Volwassenen gingen steeds meer op tv en videobanden vertrouwen voor hun kijkgeld, tenzij ze vonden dat een film de reikwijdte en grandeur had om van het grote scherm te profiteren. De filmhuizen waren steeds meer afhankelijk van de tieners die ze als sociale uitlaatkleppen gebruikten, of in elk geval als een plek ver van huis (ugh!). En de meeste tieners misten veel van de referentiepunten die het hele New York/wise guy/fbi/not bad guy-gedoe echt grappig zouden maken. En het was natuurlijk ook het begin van het eindeloze geweld en de door de computer gegenereerde special effects die de jeugd zag en populair maakte als een verlengstuk van hun videogames.<br />Gezien de recentere films zoals Bewitched, bevindt deze film zich op een heel ander niveau. Als je nu in de veertig bent en aan de Soprano's bent blootgesteld, moet je deze film beslist zien als je hem oorspronkelijk niet hebt gezien. Het zit er dik in dat je erom zult moeten lachen. En is dat niet precies wat een goede komedie hoort te doen?
I hadn't even heard of this movie until I stumbled across it on late night TV and found it more than adequately funny. As a Sicilian, I got over any real sensitivity on the mobster subject long ago. The beautiful thing about Martin is that he can be absurd in almost any role he plays and still be likable and funny because of that very absurdity. This allows him to doing characterized spoofs of even evangelists with relative impunity. The magic formula is that just about everything he does in a role would supposedly make one dislike him, but one doesn't.<br /><br />I am not exactly sure what failed to make this movie more of a box-office success, or why it got so little attention. I would think that there would have been enough Martin fans to give it a good flying send-off and kept it there. Possibly it was due in part to the fact that by the time the movie was made, the movie-going audience demographics had started to change considerably. Adults were becoming more likely to rely on TV and video-tapes for their viewing fare, unless they thought a movie had the scope and grandiosity to benefit from the very large screen. The movie houses depended more and more on the teeny-boppers who relied on them as social outlets or at least just another place away from home(ugh!). And most teeny-boppers lacked many of the points of reference that would make the whole New York/wise guy/FBI/not really bad guy shtick really funny. Then of course it was also the beginning of end-less violence and computer generated special effects which youth saw and popularized as an extension of their video games.<br /><br />Considering the more recent offerings such as Bewitched, this movie is on a different plateau altogether. If you are in your forties now and have been exposed to the Sopranos, by all means see this movie if you missed it originally. Chances are it will make you laugh, hard. And is that not what a good comedy is supposed to do?