Dit heb ik gemist toen het voor het eerst werd uitgezonden (BBC 1, 29 december 1981): het idee dat het in de kersttijd op een primetimekanaal te zien zou zijn, lijkt nu krankzinnig, maar in het 3-tv-kanaal Engeland zijn zulke dingen gebeurd (nu hebben we 1000 kanalen met herhalingen van 'Diagnosis Murder' en realityshows <0xE2><0x80><0x93> kijk maar hoe ver we zijn gekomen).<br />Rudkins drama is een existentiële vertelling over een afstandelijke en emotioneel frigide schrijver (Hywel Bennett) die zijn menselijkheid ontdekt, als onderdeel van een grotere fabel van goed en kwaad. Sommige effecten zijn gedateerd, en er was geen toezicht op de montage en die is slecht wat betreft continuïteit en gevoel voor de lengte van de scènes. Bovendien was het oorspronkelijk de bedoeling dat het uit twee delen zou bestaan, en na 90 minuten zit er zo'n verschuiving in dat dit de hamstring verstuikt als je het in één zitting bekijkt. Over het geheel genomen blijft het interessant: 1. Dialoog: de personages spreken een soort gestileerd Engels, dat cod-Shakespeareaans of breedsprakig-Beckettiaans is. Sommige stukken zijn verschrikkelijk, sommige prachtig, maar het algehele effect is verbijsterend: dit is, met wratten en al, het moderne dramatische equivalent van blanco verzen. (Men moet zeggen dat 'dialoog' een verkeerde benaming is, hoewel 'een gewichtige en gnomenachtige toespraak over leven, dood en weltschmerz, hoewel in een heel andere richting kijkend dan de vermeende gesprekspartner' een nauwkeuriger omschrijving zou zijn).<br /><br />2. Een deel ervan lijkt erg op de korte taferelen op een andere planeet, het gebruik van verschillende landschappen. Dit helpt bij het scheppen van een duistere, sinistere stemming en het gevoel van een geheime, overheersende kracht, die, ook al is hij nergens zo bereikt of ontworpen in termen van ideeën, eruitziet of klinkt, nog geen miljoen kilometer verwijderd is van het denken van Lynch in 'Twin Peaks', zo'n tien jaar later.<br />3. Invloeden: elders is opgemerkt dat de verwijzingen naar Hitchcock niet genoeg te maken hebben met de oorspronkelijke bovennatuurlijke thema's om hun graan te verdienen, en soms zijn ze te openlijk; interessanter zijn de verwijzingen naar Bergman, waaronder een sinister kind met een kapotte bril dat twee keer verschijnt (c.f. 'Persona'). ) en de dystopische stad waar Bennett naartoe wordt gestuurd en waar iedereen een onbekende taal spreekt (kennelijk Estlands achterstevoren), die rechtstreeks uit 'The Silences' afkomstig is. Vervolgens gaat Bennett naar de ondergrondse silostad, waar hij over een treinspoor loopt: het hele gebeuren toont de invloed van Tarkovski's 'Stalker'.<br />Dit is dus een vreemde Engelse hommage aan de hedendaagse Europese cinematografische reuzen uit die tijd, met zijn eigen nationale mystiek. Dertig
I missed this when it was on originally (BBC1, 29th December 1981): the idea of it being on a prime-time channel in the Xmas period now seems lunatic, but in the 3 TV channel UK, such things did happen (now we have 1,000 channels showing reruns of "Diagnosis Murder" and reality shows  how far we've come).<br /><br />Rudkin's drama is an existential tale of a remote and emotionally frigid writer (Hywel Bennett) discovering his humanity, as part of a larger fable of good and evil. Some effects are dated, and the editing was unsupervised and is poor in terms of continuity and feel for the length of scenes. Moreover, it was originally meant to be a two-part drama, and there is such a shift after 90 minutes that this hamstrings it, when watched in one sitting. On the whole, it remains interesting: 1. Dialogue: the characters speak a sort of stylised English, which is cod-Shakespearean or verbose-Beckettian. Some of it is terrible, some wonderful, but the general effect is startling: this, warts and all, is the modern dramatic equivalent of blank verse. (It must be said that 'dialogue' is a misnomer though  'portentous and gnomic speech about life, death and weltschmerz, whilst looking in a completely different direction from the supposed interlocutor', would be a more accurate description of it).<br /><br />2. Some of it looks great  the brief scenes on another planet, the uses of various different landscapes. This helps the creation of an obscure, sinister mood, and the sense of a secret, controlling force, which, even if it is nowhere as achieved or designed in terms of ideas, look, or sound, is not a million miles from the thinking of Lynch in "Twin Peaks" more or less a decade later.<br /><br />3. Influences: it's been remarked elsewhere that the Hitchcock references aren't really enough to do with the erstwhile supernatural themes to earn their corn, and sometimes they are too overt; more interesting are the Bergman allusions, which include a sinister child with broken glasses who appears twice (c.f "Persona"), and the dystopian city where Bennett is sent and where everyone speaks an unknown language (apparently Estonian backwards), which is straight from "The Silences". Then, Bennett goes on to the underground silo city, walking along a train line: the whole thing shows the influence of Tarkovsky's "Stalker".<br /><br />So, this is a strange English homage to such contemporary European giants of the cinema, with its own national sense of mysticism. Thirty years on, a lot of "Artemis 81" assumes a profundity is hasn't earned, and is sometimes as laughably earnest as the most naïve student drama. But, for all its follies, it does earn respect for even getting such ideas onto the major BBC channel of its day.