Het zou Albert Brooks' leven geen goed doen als hij wist dat hij zo'n slappe komedie als 'The Muse' schreef en regisseerde, die, als je er nu op terugkijkt, gezien zou kunnen worden als een vertragingstactiek in zijn carrière als filmproducent en als een obstakel voor de actrices Sharon Stone en Andie MacDowell, die hier allebei verrassend stijfjes overkomen. Omdat ze nooit meer op haar benen heeft kunnen staan toen ze eenmaal een superster was geworden, heeft Stone er een onfortuinlijke gewoonte van gemaakt om in de jaren negentig met een groter budget films te maken over de eerste flops in haar carrière <0xE2><0x80><0x93> het soort films dat rechtstreeks op band werd opgenomen. Hier is ze een geschifte, mysterieuze zenuwpees die een geblokkeerde scenarioschrijver in Hollywood geluk lijkt te brengen. Ze beweert dat ze een afstammeling van Zeus is, maar dat is niet zo.' Het kan hem niet schelen, zolang hij zijn volgende script maar kan verkopen. Onvolwassen, onbeduidend aanbod van een man die vroeger het verschil wist tussen dom en slim.
It can't possibly do Albert Brooks' life any good to know that he co-wrote and directed such a limp comedy as "The Muse", which, looking back, could be pinpointed as a stalling-point in his film-making career as well as an obstacle for actresses Sharon Stone and Andie MacDowell, both surprisingly stiff here. Having never found her footing once she became a superstar, Stone made it an unfortunate '90's habit of churning out bigger-budgeted versions of the early flops in her career--the kinds of movies which went straight to tape. Here, she's a kooky, mystery-neurotic who seems to bring good luck to a blocked Hollywood screenwriter. She claims she's a descendant of Zeus, he doesn't care as long as he can sell his next script. Immature, minor offering from a man who used to know the difference between silly-smart and smarmy. *1/2 from ****