Misschien omdat geen enkele Amerikaanse regisseur in 2006 iets zou kunnen doen wat zo mager en gemeen is als Paul Andrew Williams' film uit 2006, zijn de Amerikaanse critici nogal ongevoelig geweest voor wat in 2006 door een criticus van de Guardian 'de Britse film van het jaar' werd genoemd. Ik denk dat we het gewoon niet snappen. De meeste Amerikaanse recensenten zeggen dat dit technisch bekwaam is,'maar zonde', en wijzen Williams' 'Van Londen naar Brighton' af als weerzinwekkend, moreel dubieus, en het einde is slap. 'Maar aan het eind van de dag heeft de film een zo-wat-gevoel <0xE2><0x80><0x93> goede techniek in dienst van iets nogal onsmakelijks,' schrijft 'Variety's' gewoonlijk opmerkzame Derek Elley. Lelijk materiaal, ja; maar 'in dienst' ervan <0xE2><0x80><0x93> hoezo? In feite verricht de gangsterzoon van zijn pedofiele vader op zijn eigen manier een daad van vriendelijkheid in die laatste scènes, die vol afschuw en doodsangst zijn. Zelfs als we deze algemene afkeuring van de waarde van een welgekozen debuut terzijde schuiven, is de geschatte score van de Amerikaanse online-website Metacritic voor de recensies van Londen tot Brighton, 56, nog een onjuiste Amerikaanse beoordeling. De Engelse recensies waren begrijpelijkerwijs lovend. De Amerikaanse waren krenterig, maar niet zo erg.<br />De film komt vanaf het eerste beeld in actie, met Kelly (Lorraine Stanley) en Joanne (Georgia Groome) die een damestoilet binnenstormen, waar Kelly Joanne in een toilet verstopt. Kelly is een hoer van in de dertig met blauwe plekken en een ontstoken blauw oog en een bange, weggelopen meid van nog geen twaalf met een smeltende make-up, die Kelly op Waterloo Station heeft gevonden voor haar slappe pooier Derek (Johnny Harris), om een pedofiel, een gangster genaamd Duncan Allen (Alexander Morton) een plezier te doen. De man heeft het zwaar te verduren gekregen en zijn kille zoon Stuart (Sam Spruell) komt wraak nemen; maar dat horen we pas later. We weten alleen dat deze ongelukkige vrouwen in gevaar verkeren en uit Londen weg moeten. Kelly laat Joanne op het toilet achter terwijl zij trucjes uithaalt om geld in te zamelen voor treinkaartjes naar Brighton. Tijdens de reis is het stel meelijwekkend blij dat ze in het land zijn ('een beetje kleur' en Kelly rent naar het strand, speelt een spelletje om knuffels te winnen in het schaars bevolkte park van de luna's. Maar Kelly's vrienden in Brighton zijn al net zo onsmakelijk als Derek en zijn vriendjes en zien er niet veel anders uit, en een stomme fout met een mobiele telefoon leidt tot hun ontdekking.<br />Terwijl deze eenvoudige, intens gefotografeerde gebeurtenissen zich ontvouwen, vertellen flashbacks wat eraan voorafging. 'Van Londen naar Brighton' is even goed geconstrueerd als het gespeeld is, en de verhalen zijn naadloos en duidelijk. De smerigheid is intens, maar wordt niet in je gezicht gewreven. Het meeste is voelbaar maar niet gezien. Stuarts been zit met een scheermes in een auto als hij hem wegstuurt om de meisjes te zoeken, en Derek loopt vanaf dat moment mank, maar we zien het snijden niet. Zijn vader heeft Joanne vastgebonden en ze heeft gegild, maar we zien niet hoe hij haar vastbindt. De tekst is spaarzaam. Spruell heeft maar een paar scènes, en van zijn vader (Morton) is nauwelijks meer dan een glimp te zien, maar de regels zijn niet gemakkelijk te vergeten. Sigaretten zijn een thema. Iedereen smeekt erom en rookt ze, en in de climax vertelt Stuart aan Joanne hoe zijn vader hem als jongen van het roken afhield door hem een pakje sigaretten te laten opeten, zelfs het folie en de filters, als hij hem met een aangestoken sigaret betrapte. De gebroeders Coen mogen dan wel jaloers zijn op de grimmige wraakscène, maar die is minder speels en sneller dan alles wat zij zouden kunnen doen. Er is op bepaalde punten conventionele muziek om drama en spanning te versterken, maar die is niet opdringerig en het werkt. Een Engels rapnummer aan het eind van de film is grimmig welbespraakt en onthullend.<br />'London to Brighton' toont een enorme belofte en brengt het Britse gangstergenre weer tot leven, bevrijdt het uit zijn poel van schattigheid en maniertjes. Martin McDonagh zou er eens naar moeten kijken.<br />In wat waarschijnlijk een zeer beperkte vertoning zal zijn, is 'London to Brighton' van Williams te zien in Cinema Village in New York vanaf 8 februari 2008. De manier waarop Amerika deze film over het hoofd heeft gezien en ondergewaardeerd, is ronduit g<0xC3><0xAA>nant.
Perhaps because no American director today could conceivably do anything so lean and mean as Paul Andrew Williams' 2006 feature, US critics have been quite insensitive to what in 2006 a Guardian critic called "the British film of the year." I guess we just don't get it. Most American reviews say this is technically skillful, "but." and then dismiss Williams' 'London to Brighton' as repugnant, morally questionable, its ending soft. "But at the end of the day, pic has a so-what feel -- fine technique in the service of something rather unsavory," writes 'Variety's' usually perceptive Derek Elley. Ugly material, yes; but "in the service" of ithow so? In fact, the gangster son of his pedophile father commits an act of kindness, in his way, in those final scenes, which are full of horror and terror. Even granted this general dismissal of the value of an admittedly accomplished debut, the US online website Metacritic's estimated rating of American reviews of London to Brighton, 56, is another erroneous Stateside assessment. English reviews were understandably glowing. American ones were niggardly, but not that much.<br /><br />The film explodes into action from the first frame with Kelly (Lorraine Stanley) and Joanne (Georgia Groome) bursting into a ladies' room where Kelly hides Joanne in a toilet. They're a thirty-something whore with bruises and an inflamed black eye and a frightened runaway not yet twelve with melting makeup whom Kelly found at Waterloo Station for her spineless pimp Derek (Johnny Harris), to please a pedophile gangster named Duncan Allen (Alexander Morton). The man came to grief and his cold-eyed son Stuart (Sam Spruell) comes to exact revenge; but we find this out later. All we know is these hapless females are in danger and have to get out of London. Kelly leaves Joanne in the toilet while she scores tricks to raise money for train tickets to Brighton. On the trip the pair are pitifully delighted to be in the country ("a bit of color"), and Kelly runs down to the beach, plays a game to win stuffed toys at the sparsely populated luna park. But Kelly's friends in Brighton are as unsavory as Derek and his pals and don't look much different, and a stupid mistake with a mobile phone leads to their discovery.<br /><br />As these simple intensely photographed events unfold flashbacks tell what led up to them. 'London to Brighton' is as well edited as it is acted, and the storytelling is seamless and clear. The nastiness is intense, but not rubbed in your face. Most of it is sensed but not seen. Stuart Allen cuts Derek's leg in a car with a straight razor when he sends him off to find the girls and Derek limps from then on, but we don't see the cutting. His father tied up Joanne and she screamed, but we don't see the tying. The writing is economical. Spruell has only a couple of scenes, and his father (Morton) is barely more than glimpsed, but their lines aren't easy to forget. Cigarettes are a theme. Everyone is begging them and smoking them, and in the climax Stuart tells Joanne how his father stopped him from smoking as a boy by making him eat a pack of cigarettes, even the foil wrapping and the filters, when he caught him with a lit one. The Coen brothers might envy the grim revenge scene, but it's less playful and faster than anything they might do. There's conventional music at certain points to heighten drama and suspense, but it's not intrusive and it works. An English rap song at the end credits is grimly articulate and revealing.<br /><br />'London to Brighton' shows huge promise and revives the British gangster genre, lifting it out of its slough of cuteness and mannerism. Martin McDonagh might need to have a look.<br /><br />In what seems likely to be very limited release, Williams' 'London to Brighton' was shown at Cinema Village in New York from February 8 2008. The way America has overlooked and undervalued this film is nothing short of embarrassing.