Mijn eerste onderzoek naar deze bewerking van een verhaal over gestoorde menselijke wreedheid had me erop voorbereid dat ik een afmattende kijkervaring zou krijgen, als ik er maar zeker van kon zijn dat ik de Engelse première zou halen. Maar het zag ernaar uit dat de Londense metro's tegen me waren. De tijd verstreek en de aankondiging van een brandalarm bij Hyde Park Corner veroorzaakte alleen maar een hevige frustratie in me. Ik besloot van lijn te veranderen en klauterde snel de roltrappen van South Kensington op, waarna ik overschakelde op de Circle and District Lines die me naar Embankment konden brengen. Op een steenworp afstand van mijn laatste bestemming van het Fright Fest. Terwijl ik haastig plaatsnam in een verduisterde zaal, veegde ik het zweet van mijn voorhoofd en begon aan het verhaal van David, een 50-jarige man die zich een pijnlijk verleden herinnerde. Ik had het gered, maar het scheelde niet veel. 'Zet je schrap,' dacht ik, mijn reis naar marteling en kindermisbruik stond op het punt te beginnen...<br />Zijn monoloog over spijt, duidelijk achtervolgd door een reeks traumatische incidenten uit het verleden en zijn eigen tegenstrijdige betrokkenheid, gaat al snel over in een levendige weergave van een idyllische Amerikaanse voorstad uit de jaren vijftig, zo leek het althans. De kijker realiseert zich dat stille wateren diepe gronden hebben, dat niet alles zal zijn wat het lijkt, wat de verwachte onthulling des te schokkender maakt. In 'Het meisje van hiernaast' wachten we tot deze idylle van kinderlijke onschuld aan diggelen wordt geslagen <0xE2><0x80><0x93> per slot van rekening wordt onze verteller er al bijna 50 jaar door achtervolgd! Omdat ik me ervan bewust was dat de komende scènes hadden geleid tot een aantal van afschuw vervulde publieksuitgangen, putte ik zoveel mogelijk troost uit deze eerste scène, in de vurige hoop dat de eerste tocht van de jonge David naar het souterrain slechts een plagerijtje van de filmmakers zou zijn.<br />In het begin lijkt de jonge David een geluksvogel <0xE2><0x80><0x93> hij speelt spelletjes met vrienden uit de buurt, drinkt bier bij de buren.' Ruths zoons zijn echter niet zo aardig; ze vinden het leuk om naar mieren te kijken die wormen verslinden. Het zou onschuldige kindernieuwsgierigheid kunnen zijn, maar het is in feite een voorbode van iets veel ergers. Het feit dat Ruth bier uitdeelt aan minderjarige kinderen zou ook kunnen worden afgeschreven als betrekkelijk onschuldig, maar ook dat is een voorbode van iets anders. We beginnen te beseffen dat er iets angstaanjagends schuilgaat achter die glimlach en al die gastvrijheid. Ruths kijk op de wereld is op een subtiele manier verwrongen. Uiteindelijk neemt ze aanstoot aan haar eenzame, manloze situatie, belast met drie zoons, en heeft ze noch het mannelijke noch het vrouwelijke geslacht hoog zitten.<br />Hier toont 'Het meisje van hiernaast' een opmerkelijke zuinigheid met het vertellen van verhalen <0xE2><0x80><0x93> een paar sleutelhandelingen en -uitspraken zijn alles wat nodig is om een reeks volledig ingebeelde en psychologisch geloofwaardige personages te creëren, waarmee een reeks opmerkelijke gebeurtenissen geloofwaardig wordt gemaakt. Het script, de casting en het acteerwerk moeten volledig worden geprezen. Kleinere films met een royaal budget zouden 2 uur nodig hebben om te bereiken wat 'Het meisje van hiernaast' in anderhalf uur voor elkaar krijgt. Het ijsberen is ook opmerkelijk <0xE2><0x80><0x93> tegen de tijd dat Meg gevangen zit in de kelder en 'het spel' is uitgespeeld. We zijn onwillige, maar noodzakelijke getuigen geworden van een verachtelijke misdaad, en we weten niet precies op welk punt die grens onherroepelijk is overschreden. Zo veel anderszins onschuldige kinderen zijn onder Ruths invloed gekomen, hebben dingen gezien en gedaan die ze normaal nooit zouden doen, en het lijkt niet eens opmerkelijk, alleen maar plausibel.<br />Dit is niet zomaar een sensatiebeluste uitbuitingsoefening. Hoe pijnlijk het ook mag zijn om deel uit te maken van Davids lijden en dat van Meg, onze identificatie met hun benarde situatie is de enige redelijke manier om deel te nemen aan het getuige zijn van een misdaad die des te schokkender is omdat er echt iets is gebeurd wat er zo sterk op lijkt. Zonder zijn basis van waarheidsgetrouwheid is hij misschien niet eens te rechtvaardigen als iets anders dan pervers voyeurisme. En dat is de reden waarom deze film in de herinnering zal blijven voortleven. Ik verwacht een keten van Chinese fluisteringen die hierop een welverdiende beruchtheid zullen baseren, die 'Het meisje van hiernaast' een speciale plaats in de geschiedenis van de film toekennen naast dergelijke schokkende en waarschuwende werken als 'Poeping Tom', 'A Clockwork Orange' en '10 Rillington Place'. Net als al deze films is 'Het meisje van hiernaast' uitermate verontrustend, niet vanwege de diepgewortelde inhoud, maar vanwege de psychologische implicaties van de handelingen van de personages. Je weet dat Ruth haar verstand heeft verloren, dat ze geen enkele hoop meer heeft op een bestaan dat ooit aan de mentale vertakkingen van haar sadisme kan ontsnappen. Toen het lijden van Meg ten einde was en het kwaad van Ruth was uitgedoofd, kwam ik met een betraand gezicht uit de bioscoop. Woede, walging en medelijden mogen dan door mijn aderen hebben gepompt, maar mijn geest vierde de kracht van de film. Ik zal voor altijd ontroerd zijn door de wreedheid waarmee deze film me heeft gedwongen die tegemoet te treden. 'The Girl Next Door' is een zeldzame film.
My preliminary research into this adaptation of a tale of demented human cruelty had me primed to expect a grueling viewing experience, if only I could be sure I would make it to the UK premier screening. But it was looking as if London's Tubes were against me. Time was ticking by, and the announcement of a fire alert at Hyde Park Corner only served to induce a fierce sense of frustration in me. Deciding to change lines, I quickly scrambled up the escalators at South Kensington, switching to the Circle and District Lines that could take me to Embankment, from where it was only a quick sprint up the Northern Line to the Leicester Square tube station- a mere stone's throw away from my final Fright Fest destination. As I hurriedly took my seat in a darkened auditorium, I wiped the sweat from my brow and settled down to the narration of David, a 50+ man remembering a painful past. I had made it, but only just. 'Brace yourself' I thought, my journey into torture and child abuse was about to begin...<br /><br />Obviously haunted by a series of traumatic past incidents and his own conflicted involvement, his monologue of regret quickly segues into a vivid portrayal of an idyllic 1950s US suburbia, or so it would seem. As in David Lynch's 'Blue Velvet', the viewer realises that still waters run deep, that all will not be as it seems, making the anticipated revelation all the more shocking. In 'The Girl Next Door' we are waiting for this idyll of childhood innocence to be shattered-after all, it has haunted our narrator for nigh on 50 years! Aware that forthcoming scenes had led to some instances of horrified audience walkouts, I took whatever solace I could in this preliminary scene-setting, desperately hoping that young David's first foray down into the basement would be a mere tease from the filmmakers.<br /><br />At first the young David seems like a lucky fellow-playing games with local friends, drinking beer next door at his neighbour's place, and meeting Meg, a lovely young lass who is adjusting to a new life at Auntie Ruth's house with her caliper-splint wearing sister after losing her parents in an automobile accident. Ruth's sons aren't quite so likable however- they enjoy watching ants devour worms. It could just be harmless childhood curiosity, but as it happens, it serves to augur something far worse. Similarly, Ruth's dispensing of beer to underage kids might also be written off as relatively harmless, but again it serves to signal the potential for something else. We begin to realise that something scary lurks behind that smile and all that hospitality. Ruth's perspective on the world is subtly skewed. Ultimately, she resents her lonely, man-less predicament, burdened by three sons, and holds neither the male nor the female sex in high regard.<br /><br />It's here that 'The Girl Next Door' displays a remarkable economy of storytelling- a few key actions and utterances are all that is required to create a set of fully realised and psychologically plausible characters by which a remarkable set of occurrences are made credible. Full credit has to go the scripting, the casting and the acting. Lesser films with more generous budgets would require 2 hours to achieve what 'The Girl Next Door' manages in only one-and-a-half. The pacing is also remarkable- by the time Meg has been imprisoned in the basement and 'the game' has begun, we have become unwilling but necessary witnesses of a despicable crime, uncertain as to the precise point at which the line was irrevocably crossed. So many otherwise innocent children have come under Ruth's sway, observing and engaging in acts they would never normally countenance, and it doesn't even seem remarkable, merely plausible.<br /><br />This is no mere sensationalist exercise in exploitation. As painful as it may be to become party to David's anguish and Meg's suffering, our identification with their plight provides the only tolerable way to participate in the witnessing of a crime that's all the more shocking because something so very similar really happened. Without its basis in veracity it might not even be justifiable as anything but perverse voyeurism. And this is why this film will be remembered. I anticipate a chain of Chinese whispers according this a deserved notoriety, assuring 'The Girl Next Door' a special place in film history alongside such shocking and cautionary works as 'Peeping Tom', 'A Clockwork Orange', and '10 Rillington Place'. Like all of these films, 'The Girl Next Door' is profoundly disturbing, not for its visceral content, but for the psychological implications of its characters' actions. After branding Meg's belly with derogatory expletives and then lighting a blow torch (at which point a member of the audience vacated the cinema), you know Ruth has gone beyond sanity, beyond any hope of an existence that can ever escape the mental ramifications of her sadism. Once Meg's suffering had concluded and Ruth's evil had been extinguished, I emerged from the cinema tear stricken. Anger, repulsion and pity may have been pulsing through my guts, but my spirit was celebrating the power of cinema. I will be forever touched by the atrocity this film forced me to confront. 'The Girl Next Door' is a film of rare pedigree.