Dit is een documentaire over de landelijke tournee van Michael Moore om een mislukte Democratische verkiezingscampagne nieuw leven in te blazen. Het was de bedoeling dat de mensen die dat normaal niet deden (de'slapers') naar buiten zouden komen om te stemmen. Dit is een onderhoudende en soms fascinerende documentaire, maar of je ervan zult genieten, hangt helemaal af van of je Michael Moore aardig vindt.<br />De documentaire speelt zich niet alleen af tijdens de laatste fase van de verkiezingen, maar ook toen de Amerikaanse emoties over de oorlog in Irak in een stroomversnelling raakten. Deze documentaire plaatst je midden in die emotie. In de inleiding van deze film op het Toronto International Film Festival zei Michael Moore dat hij meestal niet alleen predikt voor bekeerlingen, maar dat hij in deze film openlijk toegeeft dat hij dat wel heeft gedaan. Dit is dus een documentaire met een eendimensionaal gezichtspunt: democraten zijn voor vrije meningsuiting en zorg voor de armen, en republieken zijn religieuze fanatici. Het is beangstigend om in deze documentaire te zien dat de Amerikanen, die zogenaamd het land zijn dat de vrijheid van het individu heeft uitgevonden, volkomen bereid zijn om geen enkel ander geloof dan het hunne toe te staan of zelfs actief te voorkomen. En het is van onschatbare waarde om die mensen aan de kaak te stellen, en Moore doet dat door ze gewoon te laten praten, wat ze hem natuurlijk niet zouden toestaan. Maar de mogelijkheid dat er democraten zijn die misschien ook intolerant zijn, wordt hier niet overwogen.<br />Ik denk dat deze documentaire ook onbedoeld aantoont waarom ze uiteindelijk hebben gefaald. Hij besluit met de mededeling dat hun tournee succes had bij jonge kiezers, maar dat oudere kiezers zich achter Bush schaarden. Het anti- Bushsentiment was grotendeels te wijten aan de oorlog in Irak en niet aan andere maatschappelijke kwesties. De tirade van Rosanne Barr aan het eind van de documentaire zou sommigen misschien aanspreken, maar het zou het oudere midden-Amerika volledig van zich hebben vervreemd.<br />Net als alle andere Moore-documentaires is het absoluut de moeite waard.
This is a documentary of the nationwide tour by Michael Moore to resurrect a failing Democratic election campaign. The intention of the tour was to get the people who normally don't (the "slackers") to get out and vote This is an entertaining and at times fascinating documentary, but whether you will enjoy it will entirely depend on whether you like Michael Moore.<br /><br />The documentary takes place not just during the final phase of the election, but when American emotions over the Iraq war were in flux. This documentary puts you in the middle of that emotion.<br /><br />Michael Moore said in the introducing this movie at the Toronto International Film Festival that he usually tries not to just preach to the converted, but with this movie he openly admits he did. So this is a documentary that has a one-dimensional viewpoint: Democrats are for free speech and care about the poor and Republications are religious fanatics. It is frightening to see in this documentary Americans, in supposedly the country that invented individual freedom, being perfectly happy to not allow or to even actively prevent any beliefs other than their own. And there is tremendous value exposing those people and Moore does it by simply letting them talk, which of course is what they would not allow him. However, the possibility that there are Democrats who may also be intolerant isn't considered here.<br /><br />I think this documentary also shows, unintentionally, why they ultimately failed. It ends by stating that their tour succeeded with young voters, but older voters went with Bush. Anti- Bush sentiment was largely due to the Iraq war and not other social issues. Rosanne Barr's rant at the end of the documentary might appeal to some, but it would have completely alienated older and middle-America.<br /><br />As with all Moore documentaries it's utterly watchable.