Ik vond dit een meer dan gemiddeld juridisch drama, en hoewel een eerdere recensie dit een soort 'clichéstad' noemde, vond ik dat er een paar nieuwe wendingen in bekende thema's zaten.<br />1. In dit soort films worden vaak kleurlingen of gehandicapten als heiligen of zondaars afgeschilderd (bijvoorbeeld zwarten zijn ofwel straatschooiers of hebben een universitaire graad) en deze figuren komen ook in deze film voor. Maar de zwager en de gehandicapte officier van justitie kwamen op me over als goede maar ernstig gebrekkige individuen. Ja, ook dit kan een Hollywood-cliché zijn, maar deze figuren kwamen op me over als iets nieuws.<br />2. De aanklager die haar man verloor aan zinloos geweld is een ander cliché, en er waren momenten dat de trieste, huilerige kinderen en de moeder werden beschreven op een manier die op de post had kunnen gaan. En de presentatie van het 'perfecte' huwelijk dat tragisch eindigt was niets nieuws. (Opnieuw konden we sympathie krijgen voor een weduwe die een realistischer huwelijk had.) Maar zelfs als de dialoog een cliché was, slaagden de acteurs erin hem te verkopen.
I thought this a better than average legal drama, and while a previous review called this something like "cliché city," I thought there were some fresh twists on familiar themes.<br /><br />1. Often people of color or the disabled are presented as saints or sinners in this type of film (e.g., blacks are either street thugs or have advanced degrees) and these characters exist here as well. But the brother-in-law and the disabled prosecutor struck me as good but seriously flawed individuals. Yes, this too can be a Hollywood cliché, but these characters struck me as bringing something new to the table.<br /><br />2. The prosecutor who lost her husband to senseless violence is another cliché, and there were times that the sad weepy children and mom were written in a way that could have been mailed in. And the presentation of the "perfect" marriage that ends tragically was nothing new. (once again, we could develop sympathy for a widow who had a more realistic marriage.) But even when the dialog was clichéd, the actors manages to sell it.