Het enige wat deze film van een tekenfilm met Daffy Duck en professor Jekyll onderscheidt, is in feite de muziek. In plaats van door Carl Stalling te zijn geschreven, is het een afgrijselijke neo-romantische mengelmoes van Tsjaikovski (Romeo en Julia ouverture, nou vraag ik je!), Schubert, Liszt en andere klassieke popsongs. Op een cruciaal moment speelt zelfs Karloff, als de gekke geleerde, Bachs Toccata en Fuga op het orgel, wat zelfs in 1934 al een curieus filmcliché moet zijn geweest.<br /><br />Doordat de melodramatische scènes voortdurend in overdrive gaan, is het moeilijk te bepalen of je te maken hebt met een armzalige kleine schok of met een g<0xC3><0xAA>nante filmrijkdom. Een aanwijzing voor de hele opzet is te vinden in de ritualistische Latijnse bezweringen die Karloff gebruikte tijdens de zwarte mis die hij in de middeleeuwse kerker van zijn ultramodernistische kasteel vierde: het is een mengsel van Latijnse uitdrukkingen, rechtstreeks uit het woordenboek, waarvan er één 'cum grano salis' is, wat je kunt vertalen als'met een korreltje zout'. <br />Verder heeft deze film alles waar horrorfans naar hunkeren: het jonge, aanbiddelijke, op huwelijksreis zijnde, Brad-en-Janet-achtige Amerikaanse stel dat beschutting zoekt tegen de regen en een auto-ongeluk midden in de nacht in een vreemd kasteel in het binnenland van Hongarije, Bela Lugosi als een verontrustende reisgenoot, Karloff als de bizarre gastheer (met een kapsel dat het midden hield tussen een pompadoerkapsel en een platte hoed), die pas weer zou worden gezien in het Duitse 'The Third Sex'. In 1957 had hij een voorkeur voor zwarte katten <0xE2><0x80><0x93> de enige schakel met het verhaal van Edgar Allen Poe <0xE2><0x80><0x93> en balsemde hij zijn ma<0xC3><0xAE>tresses in levensechte poses in glazen kooien, zoals Blauwbaard, stoere mannelijke bedienden met hun eigen haarvaten eigenaardigheden die te allen tijde dienst lijken te doen (en die staand in gangen slapen), ultramoderne architectuur die een griezelige voorbode is van de steriliteit van 'Home & Garden'-interieurs uit de jaren vijftig, geheime kamers, funderingen van huizen die op een dynamietvoorraad rusten, schuifdeuren, een vroeg intercomsysteem, wenteltrappen, het reeds genoemde orgaan, expressionistische verlichting, borstklopperij, suggesties van incest, moord, marteling enzovoort. Er komt geen eind aan de wonderen van deze film. De ondeugden die te zien zijn bestrijken het hele alfabetische gamma, van overspel tot dierenmishandeling, via satanisme, hoewel ik, als ik Satan was, zou vragen of mijn naam van de aftiteling kon worden verwijderd, al was het maar om mijn intellectuele imago in stand te houden...<br />En het past allemaal keurig in vijfenzestig korte, compacte minuten. Uiteindelijk is het fascinerend om te zien hoe de horrorsterren van Universal zich met zo'n ongebreidelde woestheid tegen elkaar keren en met deze kitscherige grap meespelen, terwijl ze te allen tijde hun gezicht in de plooi houden.<br />Deze film is nu verkrijgbaar op dvd als onderdeel van een Bela Lugosi-box met voornamelijk sterren als Boris Karloff <0xE2><0x80><0x93> zijn manier om wraak te nemen, denk ik. Lugosi en Karloff spelen het ook goed, en is ondanks de titel net zo on-'Poe' als 'De Zwarte Kat'. Het slaagt er ook in de Romeo-en-Julia-ouverture tot een desastreuze uitwerking te brengen.
The only thing differentiating this film from a Loony Tunes cartoon starring Daffy Duck and Professor Jekyll, actually, is the music. Instead of being by Carl Stalling, it's a horrible neo-Romantic hodge-podge of Tchaikovsky (Romeo and Juliet Overture, I ask you!), Schubert, Liszt and other Classic Pops. It even has Karloff, as the mad scientist, playing Bach's Toccata and Fugue at the organ for good measure, at a crucial moment, which must already have been a hoary film cliché, even in 1934.<br /><br />With the plot's melodramatics skidding in constant overdrive, it's hard to decide whether one is being subjected to a shabby little shocker or to an embarrassment of cinematic riches. One clue to the whole set-up is in the ritualistic Latin incantation used by Karloff during the Black Mass he celebrates in the medieval dungeon of his ultra-modernistic castle: it's a mixture of Latin expressions cobbled together, straight from the dictionary, one of which is "cum grano salis", which translates, you guessed it, as "with a grain of salt"...<br /><br />Otherwise, this film has everything horror fans crave: the young adorable honeymooning Brad-and-Janet-type American couple seeking refuge from the rain and a car accident in a strange castle in the middle of the night in backwoods Hungary, Bela Lugosi as an unsettling traveling companion, Karloff as the weird host (sporting a hairstyle half-way between a pompadour and a flat-top, that would not be seen again until the German "The Third Sex" in 1957), partial to black cats - the only link to the Edgar Allen Poe story - and embalming his mistresses in lifelike poses inside glass cages, like Bluebeard, stalwart man-servants with their own capillary peculiarities that appear to remain on duty at all times (and to sleep standing up in corridors), ultra-modern architecture that eerily foreshadows the sterility of 1950s "Home & Garden" interiors, secret chambers, house foundations resting on a dynamite cache, sliding doors, an early intercom system, spiral staircases, the already-mentioned organ, expressionistic lighting, breast pawing, suggested incest, murder, torture, etc. There's just no end to the wonders of this film. The vices on display run the entire alphabetic gamut from adultery to zoocide, by way of satanism, although if I was Satan, I'd ask to have my name removed from the credits, if only to preserve my highbrow image...<br /><br />And it all fits neatly in 65 little compact minutes. In the last analysis, it's fascinating to watch Universal's horror stars turning on each other with such unbridled ferocity and playing along with this campy joke while keeping a straight face at all times.<br /><br />This film is now available on DVD as part of a Bela Lugosi boxset that mostly stars Boris Karloff - his way of getting even, I guess. Another film in the collection, "The Raven", also stars Lugosi and Karloff duking it out, and is just as un-"Poe"-etic as "The Black Cat", despite its title. It also manages to use the Romeo and Juliet Overture to disastrous effect.