De aftiteling is net begonnen van wat mijn zevende volledige voorstelling van _Status of Grace_ is geweest. (Dit nummer telt niet de keren dat ik hem heb gezien nadat ik een deel van de film had gemist.) Ik zag deze film voor het eerst als huurfilm ergens rond 1992, en hij is nog steeds relevant. Hij is ronduit fascinerend. Elke keer dat ik ernaar kijk, word ik er helemaal in meegezogen. De optredens zijn de reden dat dit een van mijn favoriete films is. Gary Oldman was zo overtuigend dat ik verbaasd was toen ik hem voor het eerst in zijn moedertaal hoorde praten. Zijn optreden in deze film was, net als in vrijwel elke film waarin hij heeft gespeeld, een proefschrift over acteren. Sean Penn draaide een meesterlijke voorstelling die complex en genuanceerd was. En Ed Harris liet zijn gebruikelijke laserstraal intensiteit zien. Iedereen in dit ensemblestuk resoneerde perfect om dit levendige verhaal te creëren. Ik hoop dat deze film erkend wordt als de klassieker die hij volgens mij al is.
The credits have just begun rolling on what has been my 7th full viewing of State of Grace. (This number doesn't count the times I've watched it after having missed some portion of the film.) I first saw this film as a rental some time around 1992, and it has not lost a bit of its relevance. It is nothing short of mesmerizing. Every time I watch it I'm pulled in completely. The performances are the reason this is one of my all-time favorite films. Gary Oldman was so convincing that I was surprised the first time I heard him speak in his native dialect. His performance in this film, as in virtually every film he's been in, was a thesis on acting. Sean Penn turned in a masterful performance that was complex and nuanced. And Ed Harris displayed his usual laser beam intensity. Everyone in this ensemble piece resonated perfectly to create this vivid story. I hope this film comes to be recognized as the classic I already believe it is.