Ik zag deze film voor het eerst toen ik een jaar of acht, negen was, zo'n dertig jaar geleden, op de ochtendtelevisie. Vreemd genoeg herinner ik me hem nog heel goed; het is een film die niemand ooit zal vergeten, al was het alleen maar vanwege het gestoorde personage van mevrouw Marrable en de irritante tante Alice, die eropuit is de duistere waarheid over haar meesteres aan het licht te brengen.<br />Hoewel de plot en de karakters duister zijn, wordt de film van het duister afgeleid door komische situaties (zoals tante Alice die cocktails serveert, of Chloe de hond die in de mooie dennenbomen van mevrouw Marrable graaft, of de Mexicaanse tuinman die schertsend zegt: 'O, mevrouw Marrable! I tawt eet was somtheeng bad', en een puberjongen die zijn eerste stick rookt). Ook zijn er veel ironische scènes. Maar je kunt er zeker van zijn dat je niet de schok van je leven zult krijgen, of dat je uit angst een slapeloze nacht zult doorbrengen. Nee. Eerlijk gezegd heb ik me als kind van acht of negen heel goed vermaakt; ik moest af en toe lachen. Het was vermakelijk. Denk niet aan het tv-gevoel van de film, of de ondefinieerbare kleurkwaliteit die andere films uit die tijd typeert. Denk niet te veel aan de onwaarschijnlijke plot. Denk er niet aan of hij de lakmoesproef van de critici haalt.<br />Ik verzeker je dat voor de rol van Geraldine Page en Ruth Gordon, en de door en door slechte mevrouw Marrable, plus je wens om vermaakt te worden, is de film de moeite van het bekijken waard. Na wat rondkijken verbaast het me niet erg dat Ms. Page (1985) en Ms. Gordon (1968) allebei een Academy Award wonnen. Zulke uitstekende actrices! Waar wacht je nog op? Geniet ervan! Stap uit en leen de film!
I first saw this movie when I was about eight or nine, about thirty years ago, on morning television. Oddly, I still remember it quite well; it is one movie no one would be liable to forget, if only for the deranged character of Mrs. Marrable, and the pesky Aunt Alice, who is out to uncover the murky truth about her mistress.<br /><br />While the basic plot and characterization are dark, the movie deflected from the darkness, with comedic situations (such as Aunt Alice serving cocktails, or Chloe the dog digging at Mrs. Marrable's fine pine trees, or the Mexican gardener quipping "Oh, Mrs. Marrable! I tawt eet was somtheeng bad," and an adolescent boy smoking his first stick). Ironies also abound.<br /><br />You can be assured though, that you will not get the shock of your life, or that you will spend a sleepless night out of fright. Nope. As a matter of fact, I, as a child of eight or nine, had a jolly good time; I had to laugh at times. It was entertaining. Never mind the TV feel of the movie, or the undefinable color quality that seems to typify other movies of the period. Don't think too much of the improbable plot. Never mind if it passes the litmus test of critics.<br /><br />I assure you that for the acting of Geraldine Page and Ruth Gordon, and the throughly wicked Mrs. Marrable, plus your desire to be entertained, the movie is worth watching. After a bit of browsing, I am not very surprised that Ms. Page (1985) and Ms. Gordon (1968) were both Academy Award winners. Such excellent actresses! What you waiting for? Have a jolly good time! Get out and borrow the movie! RRCS