Het lijkt logisch dat Chaplin aan het begin van zijn carrière een film maakt waarin hij een volstrekt ongekwalificeerde bokser speelt die slaagt door paardenhoeven in zijn handschoenen te stoppen. Ik vraag me alleen af waarom dat niet al eerder is gebeurd. Hij komt langs een bord waarop staat dat sparringpartners worden gezocht, mensen die weten hoe ze een vuistslag moeten incasseren, en gaat naar binnen. We zien hem steeds bezorgder worden terwijl de ene man na de andere, allemaal groter en sterker dan hij, opstaat om te vechten en in een toestand van half-bewusteloosheid terugkomt. Als ik naar die eerste komedies van Chaplin kijk, krijg ik vaak het gevoel dat hij vaak probeert om in elk geval een lichtelijk komisch verhaal te creëren waarin hij een heleboel schoppen en stompen kan laten zien, maar in deze film is het het schoppen en stompen dat de plot bepaalt, waardoor de film een ongewoon eerlijke sfeer krijgt.<br />Een stoot met een hoog energieniveau is wat Chaplin in die tijd het beste kon, en om een enorme berg van een man heen slaan terwijl hij zorgeloos ronddanst zoals alleen hij dat kan, is beslist een genoegen om naar te kijken. En de climax van de strijd tussen Charlie en de vlezige Bob Uppercut (of de Jonge Hippo, afhankelijk van welke kannibalistische versie je te zien krijgt) is goed geacteerd en leuk.<br />Mack Sennett houdt van snelle komedies met veel energie, zonder al te veel tijd te verspillen aan zaken als karakterisering of zelfs het verhaal. Maar in The Champion bewijst Chaplin dat we goed ontwikkelde personages kunnen hebben, een gemakkelijk te volgen verhaal, en toch genoeg actie en kracht om het kortere publiek, dat meer aandacht heeft, bezig te houden. Dit is beslist een van de beste korte komedies die Chaplin tot op dat moment had gemaakt.
It seems natural that at the very start of Chaplin's career he should make a movie in which he plays a grossly unqualified boxer who succeeds by sneaking horse shoes into his gloves. I only wonder why it didn't happen even earlier. He passes a sign saying that sparring partners are wanted, people who know how to take a punch, and heads in. We see him grow increasingly concerned as one guy after another, all bigger and stronger than him, get up to fight and return in a state of dazed semi-consciousness. <br /><br />A lot of times when I watch these early comedies from Chaplin, I get the feeling that he is often trying to create at least a mildly engaging story throughout which he can throw in a lot of kicking and punching scenes, but in this movie it's the kicking and punching the drives the plot, giving the film an unusually honest feel. <br /><br />High-energy physical slap-stick is what Chaplin did best at that time, and smacking around a huge mountain of a man while he dances carelessly around as only he can is certainly a treat to watch. And the climactic battle between Charlie and the meaty Bob Uppercut (or Young Hippo, depending on which cannibalized version you may see) is well-acted and fun. <br /><br />Mack Sennett like his comedies to be fast paced and high energy, without too much time wasted on things like characterization or even story. But in The Champion, Chaplin proves that we can have well-developed characters, an easily discernible story, and still have enough action and solid slap-stick to keep the shorter attention spanned audience members entertained. This is definitely one of the best short comedies that Chaplin had made up to that point.