057: The Champ (1931) <0xE2><0x80><0x93> vrijgegeven 9/11/1931; bekeken 21/5/06.<br /><0x3E> De Chinese Sovjet-Unie wordt uitgeroepen door Mao Tse-tung.<br /><br /><0x3E> Ike Turner.<br /><0x3E> Koning Vidor regisseert de grote, slechte Wallace Beery (winnaar voor beste acteur) en de kleine Jackie Cooper in Frances Marions ontroerende scenario The Champ. Ik heb gelezen dat Wallace Beery in werkelijkheid een waardeloze lulhannes was buiten het scherm en niet echt de sympathieke loser die hij altijd op het scherm speelde. Ik denk dat de kleine Cooper echt een goede acteur was om ons het laatste te laten geloven terwijl we het eerste verdragen. Dit is een zeldzame film die tijdens de Depressie gemaakt is en er echt over praat; de meeste mensen gaven de voorkeur aan films die hen helemaal aan de Depressie lieten ontsnappen. Champ doet wat hij kan om zijn zoon Dink goed op te voeden, maar hij is niet erg slim en hij is niet bepaald een geweldige vader; hij lijdt aan gokken en alcoholisme, en vaak is het het kind dat voor de vader moet zorgen. Uiteindelijk vergeven we de Champ omdat hij echt zijn best doet, en hij houdt echt van dat kind. Hoewel hij een heleboel valse beloften doet ('Ik zal nooit meer drinken! Geen gokken meer!'), staan we toch achter hem vanwege Beery. Op een gegeven moment probeert hij Dink in een hartverscheurende scène naar zijn moeder te sturen; als Dink huilend weigert te gaan, slaat Champ hem door de tralies van zijn cel. Dink rent huilend weg en Champ begint van schaamte met zijn vuist tegen de betonnen muur te slaan; hij heeft zijn zoon geslagen! Het laatste gevecht is behoorlijk effectief, want hij vecht voor een 120.000 dollar tas die zijn zoon naar school zal helpen. Ik vond dat zijn hartprobleem wel wat meer voorbereiding had mogen hebben. Ik heb niet gehuild aan het eind, maar verdomme, ik was er dichtbij. Ik zou ook graag Dinks vriend Jonah willen aanwijzen, een zwarte jongen wiens personage nogal smaakvol wordt behandeld: 'Dat is Jonah. Hij is gekleurd.' 'Echt? Mooie kleur.' Aaaah...<br />KEVIN: Ja, ik heb gehuild. Ik hield echt van de Champ. Ik liep geen gevaar dat ik in slaap zou vallen tijdens deze film, want ik werd in elke scène geboeid. Purcell is echt de rol van zijn leven voor Wallace Beery. Ik ben ervan overtuigd dat geen enkele andere acteur in de geschiedenis deze rol zo perfect zou kunnen spelen, dus deze keer had de Academy het bij het rechte eind. Je zou kunnen zeggen dat dit verhaal het antiheld-sentiment een beetje naar zijn hand zet. In plaats van een sadistische schurk die zich schuilhoudt onder een keurig uiterlijk, is Beery's 'Champ' een uitgeblust harde kerel met een hart van goud. Een van de minder effectieve aspecten van de film was het personage van Linda en de manier waarop Irene Rich haar speelde. Het is veel moeilijker om sympathie op te brengen voor haar strijd, zelfs aan het eind. Gelukkig zien we haar niet zo vaak, en Beery en de kleine Jackie Cooper domineren elke scène. We zien keer op keer niet alleen dat Andy een liefhebbende vader is, maar dat hij en Dink echt voor elkaar zorgen op een manier die niemand kan begrijpen. Daarom is het zo hartverscheurend aan het eind als die band voorgoed verbroken wordt en zowel Dink als wij in het publiek ermee in het reine moeten komen en naar de toekomst moeten uitkijken.<br />Laatste film: The Platinum Blonde (1931).
057: The Champ (1931) - released 11/9/1931; viewed 5/21/06.<br /><br />The Chinese Soviet Republic is declared by Mao Tse Tung.<br /><br />BIRTHS: Ike Turner.<br /><br />DOUG: King Vidor directs big bad Wallace Beery (Best Actor winner) and little Jackie Cooper in Frances Marion's moving screenplay The Champ. I've read that Wallace Beery was actually a rotten lunkhead offscreen and not really the lovable loser that he always played on screen. I guess little Cooper really was a good actor to make us believe the latter while enduring the former. This is a rare film made during the Depression that actually talks about it; most people preferred films that let them escape from the Depression entirely. Beery's Champ does everything he can to properly raise his son Dink, but he's not very smart, and he's not exactly a great father; he suffers from gambling and alcoholism, and it's often the kid who has to look after the dad. In the end, we forgive the Champ because he really tries, and he really does love that kid. Although he makes a lot of false promises ("I'll never drink again! No more gambling!"), we're behind him all the same because of Beery. At one point, he tries to send Dink to his mother's in a heartwrenching scene; when Dink tearfully refuses to go, Champ slaps him through the bars of his cell. Dink runs away crying, and Champ starts slapping his fist against the concrete wall in shame; he just hit his son! The final fight is quite effective, as he's fighting for a $20,000 purse that will put his son through school. I thought his heart problem could have used more setup. I didn't cry at the end, but dammit, I was close. I'd also like to point out Dink's friend Jonah, a black kid whose character is handled rather tastefully: "That's Jonah. He's colored." "Really? Pretty color." Awwww...<br /><br />KEVIN: Yes, I wept. I really loved The Champ. I was in no danger of dozing off during this film, as I was captivated in every scene. The role of Andy "Champ" Purcell is truly the role of a lifetime for Wallace Beery; I firmly believe that no other actor in history could ever nail this performance so perfectly, so this time the Academy was right for a change. One might say that this story kind of turns the anti-hero sentiment on its side. Rather than a sadistic thug hiding under a dapper exterior, Beery's "Champ" is a washed-out tough guy with a heart of gold. One of the less effective things about the film was the character of Linda, and Irene Rich's performance of her. It's much harder to sympathize with her struggle, even at the end. Fortunately, we don't see too much of her, and Beery and little Jackie Cooper dominate every scene. We see again and again not just that Andy is a loving father, but that he and Dink really take care for each other in ways that no one could understand. That's why it's so heartbreaking at the end when that union is broken forever and both Dink and we in the audience must come to terms with it and look forward to the future.<br /><br />Last film: The Platinum Blonde (1931). Next film: Frankenstein (1931).