Deze keer rond de middelbare-schoolangst krijgen we te maken met een jongen wiens extra tienerlast inderdaad zwaar is, zwaar stotteren. Dus natuurlijk overtuigt een lekker stuk op school hem ervan dat hij een PERFECT-kandidaat is om deel uit te maken van het debatteam van de school. Een andere film die ik heb gezien, ging over een ongeletterde tiener die de nationale spellingswedstrijd won. Maar dat is een ander verhaal.<br />Er wordt gezegd dat de film vertrekt, en daarna niet verdergaat waar je hem verwacht. Naar mijn idee is het een treurig voorspelbare film die me vervolgens meevoert op een onwelkome, irritante reis zonder glans. Acteren? Ja, prima, zo prima dat ik merkte dat ik tegen het scherm stond te schreeuwen in vergeefse pogingen om onze held te helpen verbale voltooiing te bereiken. Ja, onze held hunkert naar liefde en streeft er dapper naar die te vinden. Hoewel velen het heel anders zien, zag ik het als: streef, val en brand, streef, val en brand, streef, val... Hallo... het einde... (het tegengif: ik ga weer naar Juno).
This time around high school angst hands us a lad whose additional teen burden is indeed a heavy one, severe stuttering. So, of course a school yummy convinces him that he's a PERFECT candidate to join the school's debating team. Rip off on another film I viewed about an illiterate teen who entered the national spelling bee. But that's another story.<br /><br />It has been said the film departs, does not thereafter go where one expects. My take finds it a sadly predictable film that proceeded to take me on a lack luster, unwelcome and irritating journey. Acting? Yes, fine, so fine I found myself screaming at the screen in vain attempts to help our hero render to verbal completion.<br /><br />Yes, our hero yearns for love and strives gallantly to find it. While many see it quite differently I saw it as: Strive, crash and burn, strive, crash and burn, strive, crash....HI DAD...THE END...(the antidote: I'm off to see Juno again).