Jerry Schatzberg ( _Scarecrow_, _Panic in Needle Park_ ) kan een attente regisseur zijn voor het wereldse en het type mensen in de stedelijke omgeving die hij aan zijn lot overlaat, maar hij heeft een echt krachtig script nodig om mee te werken. Voor sommige van zijn krachtige, intrigerende en soms merkwaardig grappige scènes heeft _Street Smart_ geen geweldig script. Het is in feite voornamelijk conventioneel, op maat gemaakt voor Christopher Reeves lievelingsproject (kennelijk heeft hij de hoofdrol gekregen in dit _bedankje_, en/of _nee_ _bedankje_, aan Superman 4), en het is ook op maat gemaakt voor wat Reeve als enigszins beperkte acteur kan. Hij is een grote ster in de zin van zijn aanwezigheid en zijn charme voor de camera, maar je kunt hem alleen maar zien als iemand die met andere acteurs kan werken, of die iets heeft waarmee hij meestal niet veel kan doen. Gelukkig is er één acteur die naar de maan vliegt en iedereen overtreft, vooral bij dit soort projecten.<br />(Reeves) personage Jonathan in _Street Smart_ is een journalist die zijn geluk niet op kan met zijn verhalen tot hij met een gegarandeerde weddenschap op de proppen komt om hem terug te krijgen: de dag in het leven van een pooier voor het tijdschrift _New York_ (ja, New York heeft dit soort profielen gemaakt en doet dat nog steeds). Eerst verzint hij het gewoon bij iemand die 'Tyrone' heet. Maar het blijkt dat zijn verhaal, dat details bevat over een moord, betrekkelijk (of veel) overeenkomt met dat van Fast Black (Morgan Freeman), een straatcrimineel in de vermomming van een man van de straat die een kracht van het kwaad is, maar een duivels charmante, die op een dubbeltje van een gewiekste pooier verandert in een meedogenloze verkrachter en, zoals blijkt, een moordenaar. Jonathan denkt dat het wel goed zal komen, ondanks wat er al dan niet in het geschreven stuk stond, en gaat een dag met Fast Black mee. <br />Schatzberg is het best in het beschrijven van het nu (gelukkig) weggevaagde straatleven en de pornowijk op Times Square en in andere delen van New York. Hij gaat soms nonchalant <0xE2><0x80><0x93> te nonchalant misschien <0xE2><0x80><0x93> in het beschrijven van de stemming. Hij verwaarloost ook bepaalde dingen in het verhaal, zoals het belang van Jonathans eigen tekortkomingen en het gerommel met een prostituee, en een paar details over hem als tv-reporter. En toch, zelfs met fouten in het schrijven, heeft Schatzberg één ding ongelooflijk goed gedaan: hij heeft Freeman de rol van Snelle Black gegeven. Dit is een rol die hij had kunnen spelen, misschien zelfs als exploitatiefilm, maar Freeman pakt hem op en creëert zijn doorbraakfilm (het was kort daarna dat hij Lean on Me en Driving Miss Daisy kreeg). Het zou iets anders zijn geweest als hij het had verknald, maar op de een of andere manier doet hij dat niet; zijn Fast Black is een heldere, heethoofdige, gemene maar op de een of andere manier menselijke schurk in Street Smart, en hij brengt uiteindelijk het beste naar boven in Reeve en Kathy Baker en zijn andere medespelers zoals zijn prostituees, inclusief een angstaanjagende scène waarin iemand vraagt om op te houden. <br /><br />Jaren na nu, wanneer Freeman waarschijnlijk een of andere AFI-hulde of iets dergelijks of iets wat hij zijn hele leven heeft gedaan op tv zal krijgen, zou Street Smart wel eens verwaarloosd kunnen worden als een van zijn beroemdste rollen, maar dat zou niet moeten. Het is een geval van een acteur die materiaal opbouwt, dat niet spectaculair of middelmatig is, maar zo'n beetje het materiaal van de jaren tachtig, hoger dan het verdient te zijn, wat zowel een eer voor hem is als een eer voor Schatzberg omdat hij hem precies op de juiste manier heeft voortgestuwd.
Jerry Schatzberg (Scarecrow, Panic in Needle Park) can be an attentive director to the mundane and the types of people in urban environments left by the wayside, but he needs something of a really powerful script to work with. For some of its powerful and intriguing and sometimes oddly funny scenes, Street Smart doesn't have a great script. It is mostly conventional, in fact, tailored for Christopher Reeve's pet project (apparently he got to star in this thanks, and/or no thanks, to Superman 4), and it is also tailored for what Reeve can do as a somewhat limited actor. He's a great star in the sense of his presence and charm on camera, but can only be taken so far as to how he can work with other actors, or what he has to work with which is usually not very much. Thankfully, there's one actor that shoots to the moon and outshines everybody by a mile, particularly for this kind of project.<br /><br />(Reeve's) character Jonathan in Street Smart is a journalist who's down on his luck with stories until he comes up with a sure-fire bet to spring him back: the day in the life of a pimp for New York magazine (yes, New York has done and still does these kind of profiles). At first, he just makes it up with a person named 'Tyrone'. But it turns out his story, which includes details of a murder, fits relatively (or a lot) with Fast Black (Morgan Freeman), a take-no-prisoners thug in the guise of a man of the streets who is a force of evil, but a devilishly charming one at that, turning on a dime from street-savvy pimp to ruthless abuser and, as it turns out, killer. Jonathan thinks it'll be alright despite what was or wasn't in the written piece, and meets with and follows along Fast Black for a day. It soon starts to go further down from here.<br /><br />Schatzberg does best in capturing this now (thankfully) wiped-away street life and porno district along Times Square and in other parts of New York, going along at times casually- too casually perhaps- in getting this mood down. He also neglects certain things in the story, like the importance of Jonathan's own flaws and fooling around with a prostitute, and some details about him as a TV news reporter. And yet, even with faults in the writing, Schatzberg got one thing incredibly right: casting Freeman as Fast Black. This is a part that could have been played up, maybe even as an exploitation flick, but Freeman takes hold of it and creates his breakthrough film performance (it was shortly after this he got Lean on Me and Driving Miss Daisy). It would be one thing if he hammed it up, but somehow he doesn't; his Fast Black is a lucid, hot-headed, vicious but somehow human villain in Street Smart, and he ends up bringing out the best in Reeve and Kathy Baker and his other co-stars like his prostitutes, including one terrifying scene where one asks to quit.<br /><br />Years from now, when Freeman likely will get some AFI tribute or something or lifetime achievement on TV, Street Smart might be neglected among his most famous parts but shouldn't be. It's a case of an actor raising material, which is neither spectacular or mediocre but just about alright 80s material, higher than it deserves to be, which is both a credit to him and to Schatzberg for reeling him along just right.