Oké, ik ben niet zo van de goedkope opnamen of gratuite persoonlijke aanvallen, maar ik zal het noemen zoals ik het zie: Lady Godiva is een ramp en een deprimerende verspilling van middelen. Het is dan misschien niet de slechtste film die ooit is gemaakt, maar het is wel de slechtste Britse romantische komedie die ooit is gemaakt, die de gehate Love Actually naar een verre tweede plaats verdringt <0xE2><0x80><0x93> wat een soort prestatie is, denk ik.<br />Hoe is dit dan gebeurd? Ten eerste had de regisseur heel weinig ervaring en kennelijk weinig tot geen belangstelling voor de regel van 90 graden of voor de continuïteit in het algemeen. Godiva is een zootje van vreemde blokkades en vreemde insnijdingen. En niet op een goede manier. De montage voelt aan als een bergingsoperatie die niet werkt. In de tweede plaats geloof ik, ondanks haar onervarenheid, dat sommige leden van haar ploeg de regisseur heel slecht van dienst zijn geweest. 1,4 miljoen in de juiste handen kan een heel eind komen, en het lijkt duidelijk dat sommige mensen die bij Godiva betrokken waren, niet hun uiterste best hebben gedaan.<br />Godiva voelt zich goedkoop: de school en 'kunstfabriek' met verdacht weinig kinderen, de dubbelganger van Prins William en de coverversie van de Queen op de soundtrack, de waardeloze poging tot cnn-achtige grafische vormgeving.<br />Eén ding waar de regisseur Vicky Jewson volledig de schuld van kan geven, is Godiva's alomtegenwoordige snobisme van de hogere klasse. Het zit'm in het gevlei over Prins William (op houterige wijze gespeeld door een dubbelganger die in tegenstelling tot de echte Wills niet kaal wordt). Het snobisme komt ook tot uiting in het buitengewone karakter van Michaels 'ongepaste' vriendin Veronica, een vrouw uit de middenklasse die martini's drinkt in plaats van sherry en denkt dat het 'onhygiënisch' is om een paard in de keuken rond te laten lopen (daar heeft ze een punt). Het is veelzeggend dat Michael (Matthew Chambers) Jemima's Mini twee keer afkeurt. De minifabriek in Oxford is al jaren een vast onderdeel van de economie van Oxford, maar dat feit is ofwel onbekend (waarschijnlijk) bij Jewson, of wordt door haar genegeerd omdat ze de meer upperclass-aspecten van de stad fetisjiseert.<br />Boven deze tekortkomingen uit echter het belastende feit dat Lady Godiva van begin tot eind betekenisloos en niet grappig is. Scènes beginnen en eindigen op willekeurige punten, de dialoog is ofwel volkomen inconsequent of volkomen verklarend. Op de een of andere manier, een grondige 'hilarische' opeenvolging van ongelukken, hebben Michael en zijn zakenpartner geen shirt aan als 2 Japanse zakenlieden binnenkomen. De zakenlieden, die geen benul hebben van westerse cultuur of elementair gezond verstand, beginnen zich vervolgens uit te kleden. O, wat een hilariteit! Dan <0xE2><0x80><0x93> moet je horen! <0xE2><0x80><0x93> trekt Michaels secretaresse haar blouse uit! En de Japanse zakenman haalt camera's tevoorschijn en begint foto's van haar te maken! Het is net die ene racistische stedelijke mythe die Sofia Coppola niet in Lost in Translation kon proppen, doorkruist met een sitcom uit de jaren zeventig, maar dan erger.<br />Andere mensen in dit bestuur hebben veel andere 'zwakke punten' in de film genoemd. Die zijn oké. Alles is klote. En nu, om eerlijk te zijn, moet ik toegeven dat ik in de loop van de film één keer heb geglimlacht. Dat was op het moment dat Matthew Chambers het 'ik kijk naar je'-gebaar maakt dat Robert De Niro in Meet the Parents maakt. God mag weten waarom ik dat grappig vond, misschien was het hysterie, veroorzaakt door de extreme bruutheid van wat ik zag. Daarna klapten mijn hersenen gewoon dicht onder de aanval van onbekwaamheid en verkeerdheid.
OK, I'm not one for cheap shots or gratuitous personal attacks BUT I will call it how I see it: Lady Godiva is a disaster and a depressing waste of resources. It may not be the worst film ever made, but it's certainly the worst British romantic comedy ever made, beating the hateful Love Actually into a distant second place - which I guess is some kind of achievement.<br /><br />So how did this happen? Firstly, the director had VERY little experience and apparently little to no interest in the 90-degree rule or continuity in general. Godiva is a mess of weird blocking and odd cuts throughout. And not in a good way. The editing feels like a salvage job which doesn't work. Secondly, and despite her inexperience, I believe the director was very badly served by some of her crew. £1.4 million in the right hands can go a LONG way, and it seems clear that some of the people involved in Godiva were not giving of their best. <br /><br />Godiva feels cheap - the school and "art factory" with suspiciously few kids, the Prince William lookalike and Queen cover version on the soundtrack, the rubbish attempt at CNN-style graphics.<br /><br />One thing director Vicky Jewson can fully take the blame for is Godiva's pervasive upper- class snobbery. It's there in the fawning over Prince William (woodenly played by a lookalike who unlike the real Wills isn't going bald). The snobbery is also present in the extraordinary character of Michael's 'unsuitable' girlfriend Veronica, a middle class woman who drinks martini instead of sherry and thinks that letting a horse run around the kitchen is "unhygenic" (she's got a point). Tellingly, Michael (Matthew Chambers) twice disparages Jemima's Mini. The Mini factory in Oxford has been a fixture of Oxford's economy for years, but this fact is either unknown to Jewson (likely) or ignored by her as she fetishises more upper class aspects of the city.<br /><br />Over and above these flaws however is the damning fact that Lady Godiva is meaningless and unfunny from start to finish. Scenes start and finish at random points, dialogue is either completely inconsequential or totally explanatory. <br /><br />Worst scene: The business meeting. Somehow, thorough a "hilarious" sequence of accidents, Michael and his business partner are shirtless when 2 Japanese businessmen enter. The businessmen, having no understanding of western culture or basic common sense then proceed to strip off. Oh, the hilarity! Then - get this! -Michael's secretary takes her blouse off! And the Japanese businessman whip out cameras and start taking pictures of her! It's like the one racist urban myth Sofia Coppola couldn't cram into Lost In Translation crossed with a '70's sitcom, only worse.<br /><br />Other people on this board have nominated many other 'lowpoints' in the film. They're all right. Everything sucks. <br /><br />And now, just to be fair, I must admit that over the course of the film I actually smiled once. It was when Matthew Chambers copies the "I'm watching you" gesture Robert De Niro does in Meet the Parents. God knows why I found that funny, it may have been hysteria induced by the extreme rubishness of what I was witnessing. After that my brain just shut down under the onslaught of ineptitude and wrongness.