Bezoeker Q opent met het titelkaartje: 'Heb je het ooit met je vader gedaan?' Via een digitale camcorder kijken we naar een sexy jonge prostituee die haar vader verleidt om seks met haar te hebben. Haar vader is degene met de camera die de scène filmt voor een documentaire over Japanse jongeren. Uiteindelijk lijkt het erop dat de vader zich laat verleiden, en ze vertelt hem de prijs. Ze hebben seks, de vader is overdonderd, en de teleurgestelde dochter reageert door de prijs te verdubbelen. Dan beseft de vader dat de camera al die tijd aan heeft gestaan.<br />Dan verschijnt er nog een titelkaartje: 'Heb je ooit een klap op je hoofd gehad?' Wat volgt is een enkel shot, waarvan de inhoud redelijkerwijs te raden valt op basis van de titel van de scène.<br />Tussen alle onderling verbonden beelden, zo verwrongen en kotsverwekkend als maar kan, is er één dat heel veelzeggend is, maar tegen die tijd is de kijker zo van zijn stuk gebracht dat de betekenis van wat je ziet zo verbijsterend lijkt. Maar de scène gaat over de vader in een van zijn vele wanhopige situaties met zijn camera, die naar de camera rent om te vragen hoe hij zich moet voelen. Hij weet niet hoe. En wij ook niet. '<br />Miike staat bekend om zijn ongebreidelde gewelddadigheid, bloed, ingewanden en geronnen bloed, om nog maar te zwijgen van de perverse seksualiteit die we in zijn talloze films zien, en veel daarvan heeft hij gewoon voor de lol in elkaar geflanst. Toen hem bijvoorbeeld werd gevraagd waarom in Dead or Alive een personage een bazooka uit het niets tevoorschijn tovert, lachte Miike en zei: 'Waarom zou hij geen bazooka hebben? fantaseren alle mannen niet over bazooka's?' Met deze rechtstreekse videoshock beseft de kijker hoe bewust hij zich is van het effect van zijn inhoud, en in die hoedanigheid geeft hij ons nooit te zien wat we geacht worden te voelen. De meeste films, de meeste tv-programma's, in elk geval het nieuws en de meeste andere vormen van mediauitingen geven via een elementaire filmtaal aan wat we moreel geacht worden te voelen. Miike vindt dit sociale fenomeen niet zo gemakkelijk te verwezenlijken en bouwt deze cultfilm van 160.000 dollar rond de voornoemde mediavormen, waarbij hij de conceptie van de film gebruikt als een oefening in het verkennen van de voordelen van goedkope digitale video om documentairebeelden en eigen films te kopiëren, die de film een gevoel van realisme geven, wat een wild contrast vormt met de bizar bizarre scènes en de pikzwarte humor. Hij houdt deze gespannen tegenstelling consequent en staat ons nooit toe om even achterover te leunen en ons te ontspannen, om op de automatische piloot te gaan. Het gevolg is dat het gadeslaan van Bezoeker Q een groteske ervaring wordt, waarbij we ons realiseren hoe weinig we gewend zijn aan menselijke perversies. Ben ik walgend, geërgerd, lachend, meelevend, overspannen en verbijsterd? Ik word nooit gepeild. Je staat er alleen voor. En bijgevolg voelde ik al die dingen.
Visitor Q opens with the title card "Have you ever done it with your Dad?" Through a digital camcorder, we watch a hot young prostitute as she seduces her father into having sex with her. Her father is the one with the camera, filming the scene for a documentary on Japanese youths. Eventually it seems the father is letting himself be seduced, and she tells him the price. They have sex, the father is a preemie, and the disappointed daughter reacts by doubling the price. The father then realizes the camera has been on throughout.<br /><br />Then another title card appears: "Have you ever been hit on the head?" What follows is a single shot, the content of which one could reasonably guess based on the title of the scene.<br /><br />Among all the connecting vignettes, twisted and vomit-provoking as can be, there is one which very telling, but by this time, the viewer is so taken aback that finding significance in what one is seeing seems so bewildering. But the scene involves the father in one of his many frantic situations with his camera, running off to the camera about how he is supposed to feel. He doesn't know how. And neither do we.<br /><br />Miike is known for his go-for-broke gross-out violence, blood, guts and gore, not to mention all the perverse sexuality we tend to see in his countless films, and many of them he has churned out as simply as just a fun job. When asked why, for instance, in Dead or Alive, a character produces a bazooka from thin air, Miike laughed and said "Why shouldn't he have a bazooka? Don't all guys fantasize about bazookas?" With this direct-to-video shocker, the viewer realizes how aware he is of the effect of his content, and in so being, never indicates to us what we are supposed to feel. Most movies, most TV shows, certainly the news and most other forms of media output indicate through a basic film language what we are morally supposed to be feeling. Miike doesn't find this social phenomenon so easily done, and builds this $60,000 cult film around those aforementioned forms of media, exploiting the production's conception as an exercise in exploring the benefits of low-cost Digital Video to replicate documentary footage and home movies, which lathers the film with a sense of realism, which contrasts wildly with the freakishly bizarre scenes and pitch-black humor. He keeps this tense juxtaposition consistent and never allows us for a moment to sit back and relax, to shift into auto-pilot.<br /><br />As a result, watching Visitor Q becomes this grotesque experience throughout which we realize how unaccustomed we are to human perversions. Am I repulsed, exasperated, laughing, compassionate, overwrought and bewildered? I am never signaled. You're on your own. And consequently, I felt all of those things.