Ik ben niet iemand die erop staat dat een film zich strikt aan het boek waar hij op gebaseerd is, houdt. Bovendien ben ik van mening dat je sommige delen van het boek moet weglaten om in een tijdsbestek van 80 minuten te kunnen spelen. Ik verwacht echter wel dat het essentiële thema van het boek behouden blijft. In dat opzicht is deze aanpassing jammerlijk mislukt.<br /><br />In plaats van ons een beeld te geven van de zinloosheid van het spelen van God, hebben de schrijver Alan Sharp en regisseur Philip Haas ervoor gekozen ons een eendimensionaal cliché te geven van de zelfverheerlijkende wetenschapper (Dr. Haber van James Caan) en ons een oppervlakkig liefdesverhaal te geven. We zien hoe Haber George gebruikt om steeds grotere kantoorruimte en een steeds modieuzer secretaresse te krijgen. George's liefde voor Heather wordt gereduceerd tot een vreemde obsessie; Heathers eigen poging (en mislukking) om George's macht voor het algemeen welzijn te gebruiken komt in de film van Haas nooit voor.<br />Misschien was de kleinste afwijking van het boek de keuze van Sharp en Haas om dokter Haber 'New York' te laten zeggen (in plaats van 'Antwerp') als de zinsnede die George Orr ertoe heeft gebracht om 'Antwerp' te zeggen. Interessant genoeg gebruikt Haber die uitdrukking nooit meer in een van de volgende droomscènes. Misschien schaamde Haas zich voor zijn eigen kleingeestigheid.<br />Zelfs als stand-alonefilm is deze film slecht. Het personage van Lisa Bonet, Heather, was volkomen ongeloofwaardig. Moeten we nu echt accepteren dat een succesvolle en zelfverzekerde advocaat naar een afgelegen locatie rijdt en in bed springt met een psychiatrische patiënt over wie ze heel weinig weet en dat ze daar dagenlang blijft liggen terwijl ze geconfronteerd wordt met zijn steeds obsessiever wordende gedrag <0xE2><0x80><0x93> alleen maar omdat hij zegt dat hij haar uit een vorig leven kent? In een andere scène krijgen we aanwijzingen dat George's advocaat, die ook in de film een rol speelt, ook in een ander leven heeft geleefd. Zijn vriend, Manny, is misschien meer dan hij lijkt. Hij verschijnt in elk van Georges werkelijkheden, en hij lijkt ze zich allemaal te herinneren. Toch heeft de film daar niets mee te maken; het is gewoon een los draadje dat voor ons is blijven hangen. De laatste scènes zijn gehaast en verwarrend, waardoor de kijker het gevoel krijgt dat Haas gewoon een eind aan de show heeft gemaakt om de tijd die hij had in te halen.<br />'Philip Haas heeft geen fatsoenlijke film meer gemaakt sinds _Angels and Insects_ uit 1995.' Deze versie van _De Draaibank van de Hemel_ gaat verder met zijn reeks losers. Als je een goede filmversie van LeGuins boek wilt zien, koop dan de PBS-versie uit 1980.
I am not someone who insists that a movie adhere strictly to the book on which it is based. Moreover, I recognize that a teleplay must omit some parts of the book in order to fit in an 80-minute timeframe. However, I expect the essential theme of the book to be maintained. This adaptation fails miserably in that respect.<br /><br />Rather than paint a picture of the futility of playing God, writer Alan Sharp and director Philip Haas chose to give us a one-dimensional cliché of the self-aggrandizing scientist (James Caan's Dr. Haber) and us a shallow love story. Haber's desire to mold a better world through George Orr's power, his attempt to convince George to join him in the effort rather than resist, and his inability to see that the consequences of meddling with reality are unpredictable -- all of this is lost in Haas' adaptation. Instead, we see Haber using George to obtain successively more magnificent office space and a progressively more fashionable secretary. George's love interest, Heather, is reduced to an odd obsession; Heather's own attempt (and failure) in LeGuin's novel to use George's power for public good never appears in Haas' film.<br /><br />Perhaps the pettiest departure from the book was Sharp and Haas' choice to have Dr. Haber say "New York" (instead of "Antwerp") as the phrase that induces George Orr's dreams under hypnosis in their first session. Interestingly, Haber never uses the phrase again in any of the subsequent dream scenes. Maybe Haas was embarrassed by his own pettiness.<br /><br />Even as a standalone movie, this film is a poor one. Lisa Bonet's character, Heather, was completely unbelievable. Are we really supposed to accept that a successful and self-assertive lawyer will drive out to a remote location and jump into bed with a psychiatric patient about whom she knows very little and that she will remain there with him for days in the face of his increasingly obsessive behavior - simply because he says he feels he knew her from a previous life? In another scene, we are given hints that George's friend, Manny, may be more than he seems. He appears in each of George's realities, and he seems to recall all of them. Yet the film does nothing with this; it is simply a loose string left for us to puzzle on. The final scenes are rushed and confusing, leaving the viewer with the sense that Haas simply ended the show in order to fit into the time he had available.<br /><br />Philip Haas has not made a decent movie since his 1995 `Angels and Insects.' This version of `The Lathe of Heaven' continues his streak of losers. If you want to see a good film adaptation of LeGuin's book, buy the 1980 PBS version instead.