De (oorspronkelijke) Texas Chainsaw Massacre is naar mijn mening zonder enige twijfel de indrukwekkendste horrorfilm tot nu toe. Geen enkele andere horrorfilm blijft je op dezelfde manier bij. Je bent niet alleen bang voor de personages, maar soms ook voor je eigen veiligheid. De natuurlijke belichting en de losse, geïmproviseerde acteerstijl scheppen een sterk gevoel van realiteit dat geen enkele andere horrorfilm ooit kan bereiken. Onder een dunne laag gedateerde esthetiek (de kledingstijl uit 1973) ligt de gevaarlijkste, angstaanjagendste en psychotischste wereld die ooit in een script of op het witte doek is vertoond. Als de eerste in zijn soort vormde deze film de basis voor de moderne horrorfilm, hoewel geen enkele film ooit een vergelijkbaar onderscheid heeft gemaakt. Het was het begin van het'slasher'-genre (in voor- en tegenspoed). Het is ook een van de weinige tijdloze films die er met succes in zijn geslaagd horror en avant-gardestijl te combineren. In tegenstelling tot de remake is deze film meer een oefening in minimalisme en eenvoud (denk zelfs aan Dogme). De vakkundige subtiliteit van de filmmakers, Tobe Hooper (schrijver/regisseur), Kim Henkel (co-auteur) en Daniel Pearl (cineast) resulteert meer in psychologische doodsangst dan in bloed. Het strakke script, het schokkende realisme en de aandacht voor details zijn ongeëvenaard in vrijwel elke film, horror of wat dan ook. En als laatste, maar lang niet de minste, is Marylin Burns PHENOMENAL de enige in de geschiedenis van de film (op een haar na de tweede in de rij van Shelly Duvall in The Shining) die zo'n wanhopige, oerangst oproept. Je gelooft werkelijk in elke schreeuw van haar dat haar leven aan een enkele, dunne draad hangt.
The (original) Texas Chainsaw Massacre, is without a doubt in my mind, the most impressive horror film to date. No other horror film stays with you in the same way. You feel not only fearful for the characters, but at times feel afraid for your own safety. The natural lighting and loose, improvised acting style creates a strong sense of reality that no other horror film can possibly achieve. Under a thin layer of dated aesthetics (1973 style of dress) lies the most dangerous, horrifying and psychotic world ever committed to script or screen. As the first of its kind, this movie set the mold for the modern horror film, though none were ever to realize any comparable distinction. It gave birth to the "slasher" genre (for better or for worse) . It is also one of few timeless films that has managed to combine horror and avant-garde styles, successfully. Unlike its remake, this one is more of an exercise in minimalism and simplicity (think even Dogme). The expert subtlety of the filmmakers; Tobe Hooper (writer/director), Kim Henkel (co-writer) and Daniel Pearl (cinematographer) results more in<br /><br />psychological terror than in gore. The air-tight script, jarring realism and attention to detail are unparalleled in practically any film, horror or otherwise. And last, but by far not the least Marylin Burns PHENOMENAL performance is the only in cinematic history (a close second by that of Shelly Duvall in The Shining) that evokes such a nature of desperate and primal fear. You truly believe in every single one of her screams that her life is hanging by a single, thin thread.