Dit is geen erg goede musical. Er ontbreekt zo veel: de hoofdrolspeelster kan niet genoeg dansen voor het grote productienummer, de hoofdrolspeelster kan wel dansen maar is ronduit lelijk (er is een punt in het script waarop ze zegt dat ze vroeger het lelijkste meisje in die-en-die stad was voordat Ray Walston haar in een vamp veranderde, en je kunt er niets aan doen, maar je denkt onwillekeurig: goh, is dit het beste wat hij kon doen? Het maakt de duivel verdomd zwak.) Die jonge Tab Hunter is zo mooi dat ze in vergelijking met haar nog lelijker is <0xE2><0x80><0x93> gewoon slecht, slecht, casting. (Ze zag er ongetwijfeld goed uit met lange benen op een tweede balkon, maar op het witte doek <0xE2><0x80><0x93> gah! Het dansen is voor het grootste deel saai, schokkend genoeg voor die Fossy-fan, tot het grote dronkenmansnummer. En de liedjes zijn helemaal niet goed.<br />Wat er beter aan is, is dat de plot (tot het onlogische einde) een innemende honkbalscène is <0xE2><0x80><0x93> Faust, Tab Hunter is lief en aanbiddelijk als Shoeless Joe, Ray Walston is net zo geweldig als altijd, en de kleding is heel goed.<br />Maar aangezien een belangrijk deel van de plot bestaat uit Lola's poging om Joe te verleiden, en ze is gewoon zo vreselijk huiselijk, wordt de plot verzwakt. Daardoor blijft alleen het duivelse van Ray Walston over en het schattige van Tab Hunter <0xE2><0x80><0x93> misschien genoeg om een gewone komedie te rechtvaardigen, maar bij lange na niet genoeg om een musical te rechtvaardigen. Dezelfde groep songwriters enz. maakte Pajama Game, een veel betere musical, met een paar prachtige liedjes. Omdat ik wist dat deze al een paar jaar op Broadway liep, had ik gehoopt op iets wat net zo goed was als Pajama Game, maar ik werd teleurgesteld.
This is not a very good musical. So much is lacking: the lead actor can't dance enough for the big production number, the lead actress can dance but is downright homely (there's a point in the script where she says she used to be the ugliest girl in such-and-such a town before Ray Walston turned her into a vamp, and one can't help but think, gosh, is this the best he could do? It makes the devil seem damn weak.) That young Tab Hunter is so pretty makes her uglier in comparison--just bad, bad, casting. (She no doubt looked leggy and good from a second balcony, but on screen--gah!) Most of the dancing is dull, shockingly enough to this Fossy choreography fan, until the big drunken production number. And the songs aren't good at all.<br /><br />What's better about it is that the plot (until the illogical ending) is an engaging baseball-Faust, Tab Hunter is sweet and adorable as Shoeless Joe, Ray Walston is as terrific as he always is, and the wardrobe is quite good.<br /><br />But since a major thrust of the plot is Lola's attempted seduction of Joe, and she's just so awfully homely, the plot is weakened. That leaves Ray Walston being devilish and Tab Hunter being aw-shucks cute--perhaps enough to support a straight comedy, but not nearly enough to support a musical-comedy.<br /><br />The same group of songwriters, etc. did Pajama Game, which is a much better musical, with a couple wonderful songs. Knowing this one had run for several years on Broadway, I had hoped for something as good as Pajama Game but was disappointed.