I'm Dangerous Tonight is een functioneel amusementsstuk. Omdat het gemaakt is voor tv is het nogal saai en tandeloos. De tekst op de achterkant van de film deed me vermoeden dat er in de loop van de film voornamelijk sprake zou zijn van de Madchen Amick die bezeten is door de boze jurk, die langzaam haar kwaad doet, een beetje zoals Christine, maar dan met een jurk in plaats van een auto. Zo werkt het niet helemaal, omdat de jurk door verschillende mensen in de film wordt gedragen of bezeten en het kwaad in verschillende mate doet. De centrale premisse van een jurk, of een stof die uiteindelijk in een jurk verandert en die degenen die hem dragen slecht maakt, is een van die malle concepten die voor goedkoop vermaak zouden kunnen zorgen en waarvoor een echt goed script nodig is om als een echt goede film te werken. _I'm Dangerous Tonight_ probeert het wel, maar slaagt er uiteindelijk niet in. Er is een of andere kletspraat die nooit echt is onderzocht, namelijk dat levenloze voorwerpen een mystieke focus van geloof en macht zijn, en dat wordt erbij gehaald als verklaring voor de macht van de Azteken in de cape/jurken, die heel gemakkelijk te vergeten is. Het lijkt een enorm toeval dat het meisje dat de jurk in bezit krijgt (ik bedoel het niet grappig) dit zeer esoterische en gespecialiseerde onderwerp toevallig als onderdeel van haar studie bestudeert. Er is ook iets over de kleding die verschillende mensen op verschillende manieren beïnvloedt, afhankelijk van hun reeds bestaande sterke karakter en hun psychologie enzovoort. Er is niet veel aandacht aan besteed, behalve als verklaring voor het feit dat sommige mensen kwaadaardiger lijken te worden dan andere, maar het is een tamelijk interessant idee. Aangezien het concept van een willekeurig voorwerp of artefact dat mensen kwaadaardig maakt of rare dingen laat gebeuren, al een paar keer is toegepast <0xE2><0x80><0x93> ik <0xE2><0x80><0x93>' Ik kijk in jouw richting en zie Amityville-afleveringen.<br />Wat we op het scherm te zien krijgen is oké, maar niets om over naar huis te schrijven. Tobe 'One Trick Pony' Hooper ratelt met een voorspelbaar gebrek aan flair de gebeurtenissen af. Madchen Amick is gemakkelijk om naar te kijken, vooral in de rode jurk, en Anthony Perkins zorgt voor het beste vermaak in de film met zijn gegiechel dat een decor tot kauwen aanzet. Zijn theatrale gedoe en overacting zijn filmgoud. Op dit punt in zijn trieste en afbrokkelende carrière lijkt het erop dat hij alleen maar plezier had. R. Lee Ermey heeft een kleine maar amusante rol als norse rechercheur. Er zijn nogal wat intriges en een paar scènes aan het eind die heel grillig worden aangepakt. Er is een gedeelte waarin onze heldin wakker wordt nadat ze bewusteloos is geraakt en ontdekt dat de situatie is veranderd op een manier die niet logisch is in termen van plot of geijsbeer. Er is ook een slap einde dat iedereen van kilometers afstand zal zien aankomen.<br />Bland, zoals je zou verwachten van een film die voor de televisie is gemaakt, maar er is genoeg om in elk geval je belangstelling vast te houden.
I'm Dangerous Tonight is a functional piece of entertainment. Being a made for TV movie it is kind of bland and toothless. The blurb on the back on the case made me think it would primarily involve the Madchen Amick possessed by the evil dress for the course of the movie, sort of slowly turning her evil, kind of like Christine but with a dress instead of car. It doesn't quite work like that with the dress being worn or possessed by various different people throughout the film and turning evil to varying extents. The central premise of a dress, or a cloth that eventually gets turned into a dress, that turns those who wear it evil is one of those silly concepts that could provide cheesy entertainment and would require some really good scripting to work as a genuinely good film. I'm Dangerous Tonight does kind of try but ultimately does not succeed. There is some claptrap that is never really explored about inanimate objects being mystical focuses of belief and power, which is thrown in as an explanation for the Aztec cloak/dresses' power, which is quite forgettable. It does seem an enormous coincidence that the girl who comes into possession of the dress (No pun intended) just happens to be studying this very esoteric and specialised topic as part of her college course. There is also some stuff about the dress affecting different people in different ways, depending of their existing strength of character and their psychology etc. It isn't delved into very much, other than as an explanation as to why some people seem to turn more evil than others, but it is a fairly interesting plot idea. As it is the concept of a random object or artifact which turns people around it evil or makes weird stuff happen has been done a few times by now- I'm looking in your direction Amityville sequels.<br /><br />What we do get on screen is okay but nothing to write home about. Tobe 'One Trick Pony' Hooper rattles through the proceedings with a predictable lack of flair. Madchen Amick is easy to watch, especially in the red dress, and Anthony Perkins provides the best entertainment in the movie with his giggle inducing scenery chewing. His histrionics and overacting are b-movie gold. By this point in this sad and sagging career it looks like he was just having fun. R. Lee Ermey has a small but amusing role as a gruff detective. There are quite a few plot contrivances and some scenes toward the end which are very choppily handled. There is one part where our heroine wakes up after being rendered unconscious to find the situation has changed in a way that doesn't make in sense in terms of plot logic or pacing. There is also a lame twist ending that everyone will see coming from miles away.<br /><br />Bland, as one would expect for a made for TV movie but there is enough to at least hold your interest.