Onwillekeurig vraag ik me af, na zoveel negatieve recensies te hebben gelezen, of mensen deze film wel echt hebben gelezen. Ja, het is een commentaar op een verdorven cultuur. Maar, zoals het verhaal duidelijk maakt, het gaat er niet om wat ons anders maakt dan mensen als kannibaal Oliver Hartwin, maar wat ons tot hetzelfde maakt.<br />Als Hartwin doet Thomas Kretschmann het geweldig in een rol die in een meesterlijk understatement omschreven kan worden als'moeilijk'. Hij speelt een man die fantaseert over het eten van mensenvlees. Hij vindt het yin en zijn yang in Simon Groembeck (Thomas Huber, al even voortreffelijk), een man die een ware lading I.S.S.U.E. Ik zie hem zijn GQ-modelvriendje in de steek laten om te worden verslonden door een vent met een Herman Munster-kapsel en een voorliefde voor beige. Stel je voor. Ze sluiten zich aan bij dat grote toevluchtsoord voor alle dementen en verdorvenen: internet. Go team!<br />Kerri Russell vertelt de film in een ietwat onnodig ingelijst apparaat. Eerlijk gezegd vond ik de meest voor de hand liggende pogingen om de film internationaal te verkopen het meest irritant: Russell is het bekende 'gezicht', maar het grootste deel van de cast bestaat uit Duitse acteurs. Waarom zou je hem niet in het Duits filmen? Waarom zou je Russell niet helemaal weglaten en je in plaats daarvan concentreren op de relatie tussen de twee mannen? Een relatie die, op zijn eigen manier, merkwaardig aangrijpt. Want zoals de titel al aangeeft... dit is een liefdesverhaal.<br />Nou, kom op. Hoeveel films worden er jaarlijks gemaakt in Hollywood, gebaseerd op de centrale premisse dat een vrouw (eens Meg Ryan, de laatste tijd haar mini-me Reese Witherspoon) en een man (bij voorkeur Hugh Jackman maar liever Mark Ruffalo of een van de gebroeders Wilson in nood) voor elkaar gemaakt zijn? Als je de film echt bestudeert, is hij op ongeveer dezelfde premisse gebaseerd. Dit zijn twee mannen die, in Russells eigen woorden terwijl ze met een matte stem vertelt, perfect bij elkaar passen. Er wordt veel te veel tijd besteed aan Russell die rondneust bij Hartwin. 'Dit is geen monster met een slachtoffer <0xE2><0x80><0x93> dit zijn twee eenzame mannen die elkaar hebben gevonden, en er is bij lange na niet genoeg tijd besteed aan het waarom van dit alles.'<br />In de look van de film verdient het onderwerp veel eer, met veel effect. De film is grotendeels in gedempte kleuren opgenomen, maar vermijdt de valstrik waarin gelijksoortige films terecht zijn gekomen <0xE2><0x80><0x93> namelijk te donker, waardoor het publiek zich afvraagt of ze het contrast op hun tv hoger moeten zetten. Het heeft veel weg van een horrorfilm uit de jaren zeventig. Slimme trucs zijn er in overvloed <0xE2><0x80><0x93> we zien een gruwelijke horrorfilm die Hartwin bekijkt, weerspiegeld op zijn oogbal in een extreme close-up, terwijl in een eerdere flashback de camera onder de lakens gaat om hem als kind onder zijn beddengoed te zien lezen. De looptijd is kort, slechts anderhalf uur, en het grootste deel van de film is moeilijk om te zien, omdat de scènes zich in de laatste twintig minuten afspelen. Er is af en toe een onverwacht moment van zwarte humor <0xE2><0x80><0x93> ja, je voelt je schuldig omdat je zit te grinniken <0xE2><0x80><0x93> terwijl het kale schrift wordt ontdaan van uitleg en dat is des te beter. Over het geheel genomen is het een goed gemaakte film, niet wat je ervan verwacht. Ik noem het vermakelijk, maar niettemin een waardig horloge.
I can't help but wonder, after reading so many negative reviews, if people really got this movie. Yes, it is a commentary on a depraved culture. But, as the narration points out, the important things are not what makes us different from people like cannibal Oliver Hartwin, but what makes us the same.<br /><br />As Hartwin, Thomas Kretschmann does a great job in a role that can be described in a mastery of understatement as "difficult." He plays a man who fantasizes about eating human flesh. He finds the yin to his yang in Simon Groembeck (Thomas Huber, equally superb), a man who's veritable truckload of I.S.S.U.E.S. see him abandoning his GQ model boyfriend to be eaten by a guy with a Herman Munster haircut and a predilection for beige. Go figure. They hook up over that great haven for all the demented and depraved - the Internet. Go team! <br /><br />Kerri Russell narrates the film in a somewhat unnecessary framing device. Quite frankly, what I found most irritating about the film were the most over obvious attempts to sell it internationally - Russell is the known "face" but the majority of the cast is comprised of German actors. Why not film it in German? Why not drop Russell altogether and instead focus on the relationship between the two men? A relationship which is, in its own way, oddly affecting. For as the title implies...this is a love story.<br /><br />Well, come on. How many movies does Hollywood churn out annually based on the central premise of a woman (once upon a time Meg Ryan, lately her mini-me Reese Witherspoon) and a man (preferably Hugh Jackman but Mark Ruffalo or one of the Wilson brothers in a pinch) who are made for each other? When you really examine it, this film is based around the same premise. These are two men who are, in Russell's own words as she drably narrates, a perfect match. Far too much screen time is given to Russell poking around Hartwin's farm house and looking generally freaked out, at the expense of the developing of the relationship between two true oddballs. This is not monster and victim - these are two lonely men who have found each other, and not nearly enough time is devoted to the why of it all.<br /><br />In it's look, the film very much honors it's subject matter, to great effect. It is shot mostly in muted tones, yet avoids the trap similar films have fallen into - namely looking too dark and leaving the audience wondering if they need to turn the contrast on their TV up. Very much a 1970s horror movie feel. Clever tricks abound - we see a grisly horror film being enjoyed by Hartwin reflected on his eyeball in an extreme close up, while in an earlier flashback the camera travels under the sheets to watch him reading under his bedclothes as a child. The running time is concise, a mere hour and a half, with the majority of the film's most difficult to watch scenes occurring in the final twenty minutes. There is the odd unexpected moment of black humor - yes, you feel guilty for chuckling - while the bare bones script is stripped of exposition and all the better for it. On the whole it is a well made movie, not what you'd call entertaining, but a worthy watch none the less.