Het talent en vindingrijke genie Takashi Miike (geboren in 1960) heeft in zijn tot nu toe nog niet eens zo lange carrière ongelooflijk veel films gemaakt. Hij heeft goedkope filmpjes gemaakt, goedkope filmpjes die variëren van onconventionele en prachtige yakuza-verhalen tot krankzinnige stripversies en geestdodende satires, en hoe groter de thema's in deze films zijn, hoe serieuzer hij is en hij gebruikt zijn ideeën en krankzinnige creativiteit met terughoudendheid in de anderszins serieuze wereld die hij heeft gecreëerd: een bazooka die van de rug van een man wordt gerukt is geen grappig moment in _Dodelijk of levend_ (1999), maar de belangrijke betekenis van het thema zegt veel over de personages en hun waarden in de gewelddadige wereld die Miike afbeeldt. Zijn Full Metal Yakudo (1997) behoort tot de goedkope en snel gemaakte video's en het is gemakkelijk te zien dat het een zeer op uitbuiting gerichte markt is die eenvoudige, gewelddadige en beeldende films wil zonder veel meer erin. Full Metal Yakuza vertelt het Robocop-achtige (1987, Paul Verhoeven) verhaal van een vermoorde yakuza die weer tot leven komt terwijl hij door een krankzinnige wetenschapper in een robot/mens wordt veranderd. Hij wil de dood van zijn vriend wreken en proberen zijn vroegere liefde uit de sadistische handen van de rivaliserende yakuza te redden. Ultrageweld en bloedvergieten zijn het gevolg, en alle mogelijkheden die in Fudoh (1996) werden aangewend om de volmaakte perfectie te bereiken, komen in deze film niet voor.<br />Er zijn een paar leuke Japanse filmelementen, zoals de stilte die meer zegt dan woorden. De scène op het strand na een weigering om een yakuza-baas te doden is bijzonder gedenkwaardig en komt ook dicht in de buurt van het werk van Takeshi Kitano. Toch wordt het thema van de wraak hier niet behandeld, zoals in Dead of Alive of Fudoh. In Full Metal Yakuza hebben geweld en wraakacties geen andere betekenis dan om het bloederige publiek tevreden te stellen, en dat is nogal triest voor degenen die graag zien dat Miike steeds serieuzer wordt in de filmwereld. In de echte wereld zijn geweld en wraak nooit zo onschuldig en leuk als in deze film, en Miike zou zeker talent hebben om echte films te maken vanuit het onderwerp, zoals hij heeft gedaan. Ook het einde, waarin de personages wanhopig op zoek zijn naar persoonlijke wraak en vergelding, zou net zo geweldig zijn als in die andere films, maar nu is het voornamelijk komische rotzooi, want Miike deed dit beslist niet voor iets anders dan geld en om zijn enorme behoefte aan werk te bevredigen. Het is moeilijk om een bepaalde interpretatie te geven aan afzonderlijke beelden en scènes, terwijl alles ervoor en erna vecht tegen serieuze analyses.<br />Ook de manier waarop vrouwen worden behandeld en afgebeeld is behoorlijk onplezierig. Ik kan me niet voorstellen dat er ook maar één normaal, kalm en evenwichtig vrouwelijk personage in deze film zit, want het zijn allemaal gillende en plotseling opspringende teven die alleen maar door de min of meer ingehouden mannen afgemaakt moeten worden. Het einde bestaat uit een heel akelige scène waarin een vrouwelijk personage wordt mishandeld, en dat is beslist te sterk voor een ordinaire film als deze. Maar gelukkig eindigt het op een manier waarop die vrouw in elk geval iemand had die om haar gaf en van haar hield, zodat vrouwen in de film in elk geval niet helemaal waardeloos zijn. Miike heeft vrouwen op verschillende manieren afgebeeld, en films als Fudoh en Rainy Dog laten hen even belangrijk, zo niet altijd sterk, met de mannen zien. <br /><br />De film bevat ook maar heel weinig van de geweldige filmische elementen en ideeën van Miike, zoals het kinetische verhaal en de snelheid van City of Lost Souls, alias The Hazard City (2000), de briljante en surrealistische beelden van een van zijn meesterwerken, de claustrofobische, griezelige en verontrustende schittering van Audition (1999) of de manische elementen in de soundtrack, montage en camerawerk van Koroshiya Ichi, alias Ichi the Killer (2001). Natuurlijk was het budget van Full Metal Yakuza veel kleiner dan in de genoemde films, maar toch levert de film geen belangrijke prestaties van de regisseur op, afgezien van het typische ultrageweld en de onnozelheid. De altijd zo grote kritiek op de Japanse censors, die graag al het schaamhaar van de films censureren, is er in elk geval, en dan ook weer op een verrukkelijke manier. Andere voorbeelden van deze meningen zijn te vinden in zijn films als Bezoeker Q (2001) en Rainy Dog (1997). Ik weet zeker dat de Japanse producenten en censors een hoop lol hebben als ze zien wat Takashi nu weer heeft gedaan!<br />De film is hoog op het bloederige niveau en doet zo'n beetje denken aan Ichi de Moordenaar, een film vol cartoonachtig geweld en bloed en sadisme jegens zowel vrouwen als mannen. Full Metal Yakuza heeft een heleboel zwaardgevechten (! ) en andere bloedige slachtpartijen die de makers de gelegenheid geven om veel bloederige geysirs en spetters in de film te stoppen die sommige kijkers wel bevallen, maar niet genoeg zijn als de film door een getalenteerde regisseur als Miike wordt gemaakt. Noch dit, noch Ichi de Moordenaar kan serieus worden genomen (bijna niemand neemt het serieus, in elk geval niet de Full Metal Yakuza) en vooral Ichi vertelt, ondanks zijn gebreken en negatieve kanten, iets over het publiek, dat lacht als een stel apen en net zo zielige figuren als in de film, wanneer iemand wordt gemarteld en op brute wijze wordt vermoord. Ichi de Moordenaar heeft ook een paar interessante elementen in de vorm van Ichi zelf, een getraumatiseerde jongen met een gewelddadige omgeving en samenleving om zich heen. Dit belangrijke thema wordt wat zorgvuldiger behandeld in Rainy Dog en ook in Fudoh.<br />_Full Metal Yakuza_ is gevuld met wanhopige en zwakke mensen die maar weinig beschaafde kenmerken hebben waardoor het mogelijk is hen mensen te noemen, niet alleen maar beesten, wat ze heel vaak zijn in Miikes bioscoop. _Full Metal Yakuza_ is verre van zijn grootste prestaties en ambities en behoort dus helemaal niet tot zijn meest opzienbarende films, maar dat is begrijpelijk gezien het feit dat de film snel de status van low budget exploitation moneymaker heeft bereikt. De kans was groot dat hij de maniakale en krankzinnige (en ook de meest ongeïnspireerde) voorbeelden ervan zou kunnen uitzitten, zoals Full Metal Yakuza.
Japanese film maker talent and inventive genius Takashi Miike (born 1960) has done incredible amount of films in his not-even-so-long career so far. He has done made-for-video cheapies and big screen films that vary from unconventional and wonderful Yakuza tales to insane comic book adaptations to mind blowing satires, and the greater the themes in these films are, the more serious he is and uses his ideas and crazy creativity with restraint inside the otherwise serious world he's created: a bazooka torn from a guy's back isn't any funny moment in Dead or Alive (1999) but has its important meaning for the theme telling so much about the character(s) and their values in the violent world Miike depicts.<br /><br />His Full Metal Yakuza aka Full Metal Gokudo (1997) belongs to the cheap and fastly made video films and it is easy to tell it is a very exploitation oriented market that wants simple, violent and graphic films without much more merits in them. Full Metal Yakuza tells the Robocop-like (1987, Paul Verhoeven) story of a killed Yakuza who gets back to life as he is turned into a robot/human by one crazy scientist. He wants to avenge the death of his friend as well as try to save his former love from the sadistic hands of the rival Yakuza. Ultra violence and gore ensues and all the potential that was used to wonderful perfection in Fudoh (1996), for example, is not there in this film.<br /><br />There are some nice Japanese cinema elements like the silence that tells more than words. The scene in the beach after a refusal to kill one Yakuza boss is especially memorable and also close to the work of Takeshi Kitano. Still the revenge theme is not handled here as it was in Dead or Alive or Fudoh. In Full Metal Yakuza, violence and acts of revenge don't have any other meaning than to satisfy the gore audience and that is pretty sad for those who'd like to see Miike making more serious cinema all the time. In real world, violence and revenge is never as harmless and fun as in this film and Miike for sure would have talents to make real films from the subject matter, as he's done. Also the ending, showing how desperate the characters are for personal revenge and payback would be as wonderful as in those other films, but now it all is just mostly comical trash as Miike definitely wasn't doing this for anything else than money and to satisfy his huge need to work. It is hard to make any interpretations on single images and scenes while everything before and after them fights against any serious analyzes.<br /><br />Also the way how females are treated and depicted is pretty unpleasant. I don't think there's even one normal, calm and balanced female character here, all are just screaming and sudden bitches that just need to be killed off by the more or less restrained men. The ending involves a very nasty abusion scene of a female character and that is definitely too strong in a trashy film like this. But fortunately it ends in a way that at least that female had someone who cared for her and loved her so at least females are not completely worthless in the film. Miike has depicted females in various ways and at least films like Fudoh and Rainy Dog show them equally significant, if not always strong, with the men.<br /><br />The film has also very few of the wonderful cinematic elements and ideas of Miike like the kinetic storytelling and speed of City of Lost Souls aka The Hazard City (2000), the brilliant and surreal imagery of one of his masterpieces Dead or Alive, the claustrophobic, creepy and disturbing brilliance of Audition (1999) or the manic elements in the soundtrack, editing and camerawork of Koroshiya Ichi aka Ichi the Killer (2001). Of course the budget in Full Metal Yakuza was much smaller than in those mentioned films, but still the film doesn't offer any significant achievements of its director, other than the typical ultra violence and silliness. At least the always so great criticism towards the Japanese censors who like to censor all the pubic hair off the films is there and again very delightfully so. Another examples of these opinions can be found in his films like Visitor Q (2001) and Rainy Dog (1997). I'm sure the Japanese producers and censors have a lot of fun when they see what has Takashi done now!<br /><br />The film is high on its gore level and so reminds pretty much of Ichi the Killer, a film that is filled with cartoonish violence and blood plus sadism towards both females and males. Full Metal Yakuza has plenty of swordfights (!) and other bloody carnage that gives the makers an opportunity to throw in plenty of blood geysirs and splatter that satisfies some viewers but is not enough when the film is by talented director like Miike. Neither this or Ichi the Killer are to be taken seriously (hardly anyone takes, at least Full Metal Yakuza), and especially Ichi, despite its flaws and negative sides, tells something about the audience, that laughs looking like a bunch of monkeys and as sorry characters as those inside the film, when someone's being tortured and brutally murdered. Ichi the Killer has also some interesting elements in the form of Ichi himself, who is a traumatized boy with violent environment and society around him. This important theme is handled more carefully in Rainy Dog and also in Fudoh.<br /><br />Full Metal Yakuza is filled with desperate and weak human beings that have only few civilized characteristics that make it able to call them men, not only beasts, which they very often are inside in Miike's cinema. Full Metal Yakuza is far from his greatest achievements and ambitions and thus is not at all among his most noteworthy films, but that is understandable considered the film's speedy low budget exploitation money maker status. 4/10 but only as a lover of Japanese cinema. Anyone with not interest in this great cinema and its elements won't likely to be able to sit through the manic and insane (and also the most uninspired) examples of it, like Full Metal Yakuza.