Zwarte plastic zakken met menselijke lichaamsdelen, zwemmend in het bloed, worden op verschillende plaatsen in de stad Seoul in Zuid-Korea gevonden. De politie onderzoekt ze en ziet al snel dat ze van verschillende slachtoffers zijn en dat ze 'gemengd' zijn om de geest van degenen die het onderzoek doen in verwarring te brengen. Een mysterieus stille en mooie vrouw wordt hun belangrijkste aanwijzing en doelwit van politieonderzoek en vragen, en hoe meer de film loopt, hoe meer we dichter bij de waarheid komen en de identiteit van de gewelddadige moordenaar onthullen. Er valt veel meer te zeggen over de verontrustende seriemoordenaarsthriller Tell Me Something (1999) van de Koreaanse filmmaker Yoon-Hyun Chang, zonder de vele verrassingen en plotwendingen te bederven. <br />Jammer genoeg heeft deze film, naar mijn mening, en na de eerste keer dat ik hem heb gezien, meer gebreken en gaten dan echte verdiensten. Om te beginnen is hij veel te lang, want hij duurt 117 minuten. Dat zou geen probleem zijn als de film heel interessante, veelzijdige personages had die de hele rit natuurlijk veel sneller en vloeiender zouden maken. Nu ontwikkelen de personages zich niet zo interessant en bovendien heeft de film geen echte boodschap en is hij dus 'alleen maar' een griezelfilm over een seriemoordenaar, en niet veel meer. Velen hebben dit vergeleken met de Amerikaanse filmmaker David Fincher.' Het meesterlijke verhaal van verdorvenheid in onszelf en onze samenleving, Seven (1995), is niet alleen visueel veel indrukwekkender en briljanter dan Tell Me Something, maar heeft ook een boodschap en thema's die het geheel veel groter en opmerkelijker maken. Ik verveelde me tijdens veel scènes van deze Koreaanse film, omdat ze geen enkele aandacht schenken aan de film als geheel. Ze hadden de film zo'n 30 minuten korter moeten maken zonder het eindresultaat te beschadigen.<br />Het typische 'traumatische kindergedoe' voelt ook behoorlijk stom en alsof het alleen maar snel geschreven is om een soort motivatie voor de daad van de moordenaar te geven. Traumatische jeugdervaringen en de gruwelen die ermee gepaard gaan zijn een zeer serieus onderwerp in de film en in een film als deze, en het voelt een beetje onnodig en zelfs afstotelijk aan. Als ze een interessantere en andere verklaring voor de daden van de moordenaar hadden gegeven, zou het zelfs in deze al te lange vorm interessanter zijn geweest om te zien.<br />De positieve dingen zijn er gelukkig ook, en vooral de paar schokkende scènes (zoals het hoofd op de zitting van de autostoel) zijn heel effectief en gedaan met snelle montage en genadeloze elementen in de soundtrack. Het vermelden waard is ook de 'kribbige' liftscène die een opmerkelijk effectieve soundtrack achter zich heeft die hem sterker maakt. De stille scènes en vooral de gezichtsuitdrukkingen en de ogen van de vrouwelijke hoofdrol zijn ook heel indrukwekkend en laten opnieuw zien hoeveel krachtiger een film zonder woorden, in stilte, kan zijn. Ook het tafereel in een fabrieksgebouw (gevolgd door een brute moord) is effectief en gebruikt de omgeving van de dag, de lege ruimte en de verre geluiden in de sountrack heel effectief en geeft ook een sterk gevoel van eenzaamheid in zo'n grote stad. Als ze ons met deze film van hen meer hadden willen geven dan alleen maar een moordmysterie...<br />De grafische horrorelementen zijn heel sterk in deze film, en de gemeenheid ervan verbaasde me zelfs. De film begint met een weerzinwekkende afbeelding van ontleding en misselijkmakend realistische lichaamsdelen en bloed, die een paar seconden van dichtbij worden getoond zonder enige andere reden. Er volgen nog meer scènes en de film bevat ook een van de akeligste verkeersongelukken met veel auto's die ik ooit heb gezien, en dat is beslist een ongewoon afschuwelijke scène! Ook de liftscène is even plotseling en akelig en de scènes waarin zakken vol lichaamsdelen zitten zijn zo visueel en glibberig als maar kan, zodat de filmmakers kennelijk veel bloed wilden laten vloeien met deze film. Het is ook allemaal een beetje onnodig, omdat de echte spanning en andere, meer opzienbarende horrorelementen soms lijden en op de achtergrond blijven door deze gemakkelijkere scènes. De film bevat ook een brute moord die beslist thuishoort in de genoemde categorie van opvallend berekende moorden. De scène komt in de verte in de buurt van de'verminkingsmoord' in het verontrustende meesterwerk van de Japanse Toshihara Ikeda, Evil Dead Trap (1988), een film met een prachtige soundtrack en even prachtige (en gruwelijke) surrealistische beelden en een angstaanjagende sfeer, en op elk niveau een film die groter is dan Tell Me Iets.<br />Tell Me Iets heeft mogelijkheden, maar gebruikt het niet zo volledig als de voorkeur zou hebben gehad. Het zal de meeste'slasher- en horrorfans' waarschijnlijk plezier doen. Maar als je op zoek bent naar een intelligenter en effectiever (mentaal en fysiek) stuk, dan zal het waarschijnlijk een min of meer lichte teleurstelling voor me zijn. Maar vanwege de weinige verdiensten en de algehele status van de oostkust (wat betekent dat er NIET ALLEEN maar NIET ALLEEN maar NIET ALLEEN maar NIET ALLEEN maar NIET ALLEEN maar NIET ALLEEN maar NIET ALLEEN maar NIET ALLEEN maar NIET ALLEEN maar NIET ALLEEN maar ALLEEN maar NIET ALLEEN maar ALLEEN maar NIET ALLEEN maar ALLEEN maar NIET ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar ALLEEN maar
Black plastic bags of human body parts swimming in blood are found in various places in the city of Seoul in South Korea. Police investigates them and soon sees they belong to various victims and are "mixed" together in order to confuse the minds of those that are investigating. A mysteriously silent and beautiful female becomes number one lead for them and target of police investigation and questions and the more the film runs, the more we get closer to the truth and revealing the identity of the violent killer. Much more cannot be said about Korean film maker Yoon-Hyun Chang's disturbing serial killer thriller Tell Me Something (1999) without spoiling its many surprises and plot turns coming.<br /><br />Unfortunately, this film, in my opinion, and after my first viewing, has more flaws and holes than real merits in it. First of all, it is sadly too long as it runs 117 minutes in NTSC speed. That would be okay if the film had very interesting, multi-leveled, characters in it that would make the whole ride much faster and more fluent to sit through, naturally. Now the characters don't develop too interestingly and also the film hasn't got any real message to deliver and thus is "only" a serial killer horror film, not much else. Many have compared this to the US film maker David Fincher's masterful tale of wickedness living inside ourselves and our society, Seven (1995), but that film is not only visually much more stunning and brilliant than Tell Me Something but also has its message and themes to make the whole piece much bigger and more noteworthy. I felt very bored during many scenes of this Korean film as they don't give anything to the film as a whole. They should have shortened the film by some 30 minutes without harming the end result. <br /><br />The typical "traumatic childhood thing" feels also pretty stupid and like it was just fastly written to give some kind of a motivation for the killer's act. Traumatic childhood and horrors related to it is a very serious subject matter in cinema and in a film like this, it feels a little unnecessary and also even repellent. If they had given a more interesting and different explanation for the killer's acts, it would be more interesting to watch even in this too long form.<br /><br />The positive things are also there, fortunately, and especially the few shock scenes (like the head on the seat of the car) are truly effective and done with great fast editing and merciless elements on the soundtrack. Worth mentioning is also the "kubrickesque" elevator scene that has a remarkably effective soundtrack behind it and making it stronger. The silent scenes and especially the face expressions and eyes of the female lead are also very impressive and once again show how much more powerful cinema can be without words, silently. Also the scene inside some industrial building (followed by a brutal murder) is effective and uses the daytime setting, empty room and distant sounds in the sountrack very effectively and gives also a strong feel of loneliness in such a big city. If they only had wanted to give us more than just murder mystery with this film of their's..<br /><br />The graphic horror elements are very strong in this film, and the nastiness of them even surprised me. The film opens with a grisly depiction of dissection and nauseatingly realistic body parts and blood, which are shown for several seconds in close ups without any other reason. Similar scenes follow and the film also includes one of the nastiest highway multi car accidents I've ever seen, and that is definitely an unusually horrific scene! Also, equally sudden and nasty is the elevator scene and these scenes involving bags full of body parts are as graphic and slippery as they just can be so the film makers seemingly wanted to deliver plenty of gore with this film. It all comes also a little gratuitous as sometimes the real suspense and other more noteworthy horror elements suffer and leave on the background due to these easier scenes. The film includes also one brutal killing that definitely belongs to the mentioned category of being noticably calculated. The scene is distantly close to the "impalement killing" in Japanese Toshihara Ikeda's disturbing masterpiece Evil Dead Trap (1988), a film that has wonderful soundtrack and equally wonderful (and gruesome) surreal imagery and terror atmosphere and on any level greater film than Tell Me Something.<br /><br />Tell Me Something has potential but doesn't use it as near as completely as would have been preferred. It will probably please most "slasher and horror fans" that like their films bloody and mysterious, but if you're looking for a more intelligent and effective (both mentally and physically) piece, then it will probably come as a more or less slight disappointment as it came to me. Still, due to its few merits and overall Eastern status (meaning there are NOT any stupid lightening "entertainment" elements usually found in, for example, modern Hollywood horror films) make this to 4/10 category. And with capital G I would add.