De plotwending in deze film is bijna net zo goed uitgevoerd als die in het Huilende Spel. De personages worden geleidelijk aan ontwikkeld door middel van ingewikkelde dialogen, die voor onze hoofdpersoon naar het moment van de waarheid leiden. Ik vind vooral de manier waarop de regisseur de aangeboren goedheid van de hoofdpersoon vergelijkt met de koude en inherent slechte samenleving waarin hij leeft, heel mooi. Dit krijgt een nieuwe betekenis op het kritieke punt van de plot dat ik hierboven heb beschreven. De Gibson-achtige eigenschappen van de omgeving zijn absoluut huiveringwekkend. Iedereen die beweert een sciencefictionfan te zijn, moet deze film zien.
The plot twist in this movie is almost as well executed as the one in the Crying Game. The characters are gradually developed through intricate dialogue, leading up to the moment of truth for our protagonist. I especially like the way the director juxtaposes the innate goodness of the main character with the cold and inherently evil society in which he lives. This is given new meaning at the critical plot point which I described above. The Gibson-esque qualities of the setting are absolutely chilling. Anyone who claims to be a sci-fi fan must see this movie.