Onlangs kreeg ik de Anchor Bay-dvd met deze titel cadeau, en ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben van de gebruikelijke Europese openhartigheid over dingen die nooit in Amerikaanse films zouden passen, maar dit is waarschijnlijk nog het minste van Paul Verhoevens werk. Niet dat dit van het begin af aan slecht is. Ik kijk veel liever naar een slechte film van Paul Verhoeven dan naar wat onder regisseurs als Peter Jackson of Jerry Bruckheimer als goed beschouwd zou kunnen worden. Ze zeggen dat de sleutel tot artistiek succes is dat je eerlijk tegen jezelf bent, en Verhoeven is een groot voorbeeld van dat principe. Daarover straks meer. Het verhaal van Keetje Tippel gaat over een jonge vrouw die Keetje heet en die in de negentiende eeuw van de ene kant van Nederland naar de andere kant trekt. De naam is misschien al te zien aan de titel, maar wat nog duidelijker had moeten zijn, is dat Tippel niet haar familienaam is. Tippel slaat in feite op het beroep dat ze uiteindelijk aanneemt om haar opgang vanuit de goot te bekostigen.<br /><br />Aan het begin van de film is Keetje een idealiste met weinig of geen idee hoe de kapitalistische maatschappij waar ze in terechtkomt in elkaar zit. Ze begint met van de ene naar de andere rotbaan te gaan. Het eerste maakt duidelijk dat de gezondheid en veiligheid van de arbeiders in dit primitieve tijdperk van het grootste belang waren. We zien Keetje en talloze andere arbeiders textiel in loog dopen, zonder handschoenen of andere beschermingsmiddelen, en we zien de effecten ervan in verschillende stadia van de film. Daarna gaat Keetje als naaister werken, en uiteindelijk als prostituee.<br />Eén aspect van de Nederlandse film dat me altijd is bijgebleven sinds ik er door Verhoevens werk mee in aanraking ben gekomen, is dat er niet altijd een happy end is. In Keetje Tippel doet onze heldin in spe niets om de armen te helpen waar ze ooit deel van uitmaakte. Een van de vele dingen die ze uiteindelijk in het laatste deel van de film doet, doet ze eigenlijk heel erg pijn. Dat is te begrijpen als je kijkt naar sommige houdingen ten opzichte van wat mensen voelen als ze uit een situatie komen die ze niet kunnen verdragen. Als ik bijvoorbeeld uit Australië zou vertrekken en ergens in een land als Engeland zou gaan wonen, zou ik alleen maar een vinger uitsteken om anderen te helpen die niet gelukkig zijn met wat Australië heeft, als het ware door hen te helpen vertrekken. Als ratten van een zinkend schip, als het ware. Dat is de houding van het personage, en die is nog begrijpelijker in de context van maatschappelijke omstandigheden in de negentiende eeuw. Wat Keetje Tippel ervan weerhoudt om de tien van de tien punten te krijgen die ik normaal aan Verhoevens Nederlands-talige films geef, is, ironisch genoeg, hetzelfde wat normaal gesproken voor deze score zorgt. Voor één keer wegen de brute eerlijkheid en de onverschrokken weergave van de werkelijkheid op tegen de film. In plaats van dat mijn maag zich een seconde lang omkeerde voordat ik uiting gaf aan mijn verbazing, merkte ik dat ik me afvroeg of de weergave van lichaamsfuncties echt noodzakelijk is. Degenen die de ongekuiste versies van Soldaat van Oranje, Turks fruit of zelfs De Vierde Man hebben gezien, zullen begrijpen waar ik het over heb. Tijdens het audiocommentaar dat Anchor Bay had opgenomen voor de dvd-uitgave, wordt het verschil tussen Verhoeven en menig Hollywood-regisseur in één klap duidelijk. Terwijl andere regisseurs proberen een draai te geven aan elk aspect van hun film, of zelfs proberen zichzelf te feliciteren, is Verhoeven zo openhartig en eerlijk dat zijn commentaren op filmopleidingen kunnen worden gebruikt. In tegenstelling tot Peter Jackson en zijn geestdodende redactie, zul je Verhoeven zijn artistieke beslissingen niet horen rechtvaardigen vanuit een arrogante positie. Het is niet 'hoe denk je dat ik dit doe? denk je dat je het beter kunt?', maar eerder 'ik deed dit op deze manier omdat... ' en ik ben blij/teleurgesteld over de resultaten, dus ik zal het nog eens proberen/de volgende keer iets anders proberen'. Als alle regisseurs in Hollywood zo wreed eerlijk waren, zou de Amerikaanse film tegenwoordig veel beter te verteren zijn.<br />Ik gaf Keetje Tippel een acht. Het realisme levert het voor het merendeel een tien op, maar er zijn momenten dat het te ver gaat, of zijn ambities te ver boven zijn vermogen laat uitstijgen, om twee punten af te trekken. Jan Wolkers, de schrijver van de roman waarop Turks Fruit is gebaseerd, had soortgelijke gevoelens ten aanzien van Turks Fruit, dus dit kan heel gemakkelijk worden gezien als een geval van een nieuwe regisseur die een beetje weifelt als hij zijn vak leert. Toch is het niet verbazingwekkend dat Verhoeven, met zijn vroege werk als Keetje Tippel en Turks Fruit, is doorgegaan met meesterwerken als Total Recall en RoboCop. De dvd is de vraagprijs van Amazon meer dan waard.
I was recently given the Anchor Bay DVD release of this title as a present, and I have to say that while I am impressed with the usual European frankness about things that would never make it into American films, this is probably among the least of Paul Verhoeven's work. Not that this is bad from the get-go. I would far prefer to watch a bad film from Paul Verhoeven than what could be considered good among the stables of directors like Peter Jackson or Jerry Bruckheimer. They say that the key to artistic success is being honest with yourself, and Verhoeven is a big example of the principle. More on that in a moment.<br /><br />The story of Keetje Tippel concerns itself with a young woman named Keetje, who migrates from one end of Holland to another during the nineteenth century. The name might be obvious from the title, but one thing that should have been made clearer is that Tippel is not her family name. Tippel actually refers to the profession she winds up taking in order to fuel her rise from the gutter.<br /><br />At the beginning of the film, Keetje is an idealist with little, if any, idea of how the capitalist society she enters actually works. She starts out going from one crappy job to the next. The first of which makes it clear that worker health and safety was a very minor concern at best in this primitive era. We see Keetje and numerous other workers dipping textiles into lye, no gloves or any other kind of protection, and we see its effects at various stages in the film. From there, Keetje falls into working as a seamstress, and eventually, as a prostitute.<br /><br />One touch of Dutch cinema that I've always liked since I have become acquainted with it through Verhoeven's work is that there isn't always a happy ending. In Keetje Tippel, our titular hero does nothing to help the poor that she was once a member of. In fact, one of the many things she winds up doing in the latter part of the film hurts them very badly. This can be understood when one looks at some attitudes to what people feel when they get out of a situation they cannot stand. For example, were I to leave Australia and live somewhere like England, the only way in which I would lift a finger to help others who are unhappy with the lot Australia has is by helping them leave. Like rats from a sinking ship, as it were. That's the attitude of the character, and it is even more understandable in the context of nineteenth century social conditions.<br /><br />The thing that keeps Keetje Tippel from obtaining the unqualified ten out of ten rating I normally give Verhoeven's Dutch-language films is, ironically, the same thing that normally prompts this rating. For once, the brutal honesty and unflinching depiction of reality counts against the film. Rather than the stomach churning for a second before expressing amazement, I found myself asking if the depiction of bodily functions is really necessary. Those who have seen the uncut versions of Soldaat Van Oranje, Turks Fruit, or even De Vierde Man, will understand what I am talking about here.<br /><br />During the audio commentary Anchor Bay had recorded for the DVD release, the difference between Verhoeven and many a Hollywood director becomes obvious in a big hurry. Where other directors will attempt to put a spin on every aspect of their films, or even try to congratulate themselves, Verhoeven is so frank and honest that his commentaries could be used in film-making schools. Unlike Peter Jackson and his vapid writing staff, you won't hear Verhoeven trying to justify his artistic decisions from a position of arrogance. It's not "how do you expect me to do this? do you think you can do better?", but rather "I did this this way because... and I am pleased/disappointed with the results, so I will do it again/try something else next time". If all directors in Hollywood were this brutally honest, American film would be much more palatable nowadays.<br /><br />I gave Keetje Tippel an eight out of ten. Its realism earns it a ten out of ten for the most part, but there are times when it either goes too far, or lets its ambition exceed its ability enough, to deduct two points. Jan Wolkers, the author of the novel on which Turks Fruit is based, had similar feelings about Turks Fruit, so this is quite easily viewed as a case of a new director faltering a little as he learns his craft. Still, with early pieces like Keetje Tippel and Turks Fruit, it is not a surprise that Verhoeven would go on to such masterpieces as Total Recall or RoboCop. The DVD is well worth the Amazon asking price.