Miriam Hopkins wordt verliefd op zowel Gary Cooper als Fredric March (wie kan haar dat kwalijk nemen?), dus doet ze wat elke verstandige Pre-Code-vrouw zou doen: ze besluit met allebei te gaan samenwonen!<br />Het is een eerbetoon aan het filmpubliek van het begin van de jaren dertig dat een verfijnde komedie als _Design for Living_ a) kan worden geproduceerd, en b) een succes kan worden bij de kassa. Het afzwakken van de huidige films betekent dat de verrukkelijke insinuatie in _Design for Living_ het grootste deel van het huidige publiek over het hoofd zou zien.<br />De sleutel tot de Lubitsch Touch lag in de perfecte timing van fysieke gebaren en de uitvoering van de tekst. Trouble in Paradise en Design for Living waren in dat opzicht de beste. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan het gebrek aan muziek in Design for Living. Dat doet de film volgens mij minder eer aan dan de andere pogingen van Lubitsch.<br />Ik vind het niet erg dat Ben Hecht het grootste deel van de dialogen heeft geschreven, in plaats van Noel Coward, die het oorspronkelijke toneelstuk heeft geschreven. Ik weet alleen dat de dialogen heel erg grappig en heel ondeugend zijn, waardoor dit de ultieme Pre-Code-film is.<br /><br />Miriam Hopkins kan geen kwaad doen in een Lubitsch-film, en haar werk hier is briljant. Ze is intelligent en onvoorwaardelijk eerlijk. Haar hoofdrolspelers, Gary Cooper en Fredric March, zijn zowel sexy als hilarisch. Gary Cooper is een bijzondere openbaring, die een totaal onverwacht flair voor komedie tentoonspreidt. Als Coopers vriend en rivaal voor de genegenheid van Hopkins is March ook heel grappig, wat geen verrassing is na zijn briljante parodie op John Barrymore in The Royal Family of Broadway (1930).<br />Bereid je voor om je een ongeluk te lachen in wat misschien wel de grappigste film is die ooit is gemaakt.
Miriam Hopkins finds herself in love with both Gary Cooper and Fredric March (who can blame her?), so she does what any sensible Pre-Code woman would do: she decides to live with both of them!<br /><br />It's a tribute to movie audiences of the early 1930s that a sophisticated comedy like Design for Living could a.) Get produced, and b.) Be a success at the box office. The dumbing down of current films means that the delicious innuendo in Design for Living would go over the head of most of today's audience.<br /><br />The key to the Lubitsch Touch was in the perfect timing of physical gestures and the delivery of the lines. Trouble in Paradise and Design for Living were the best in this respect. Personally, I prefer the lack of music in Design for Living. I think it dates the film less than Lubitsch's other efforts.<br /><br />I don't mind that Ben Hecht wrote most of the film's dialog rather than Noel Coward, who wrote the original play. All I know is that the dialog is very very funny and quite naughty, making this the ultimate Pre-Code film.<br /><br />Miriam Hopkins could do no wrong in a Lubitsch film, and her work here is brilliant. She's intelligent and uncompromisingly honest. Her leading men, Gary Cooper and Fredric March, are both sexy and hilarious. Gary Cooper is a particular revelation, displaying a flair for comedy that is quite unexpected. As Cooper's friend and rival for the affection of Hopkins, March is also very funny, which comes as no surprise after his brilliant parody of John Barrymore in The Royal Family of Broadway (1930).<br /><br />Prepare to laugh yourself silly during what may be the funniest film ever made.