Als de titel, 'De Kamer', bedoeld is als een woordspeling, is het een vrij goede. Je hebt de 'kamer van de rechter' waar beslissingen worden genomen en, aan de andere kant, de 'kamer van gas' waar die plannen worden uitgevoerd, samen met de gevangene aan wie die beslissingen worden doorgegeven.<br />In sommige opzichten is de titel het beste deel van de film. Voor John Gresham, wiens bedoelingen altijd goedaardig zijn, is het een vrij slap verhaal. (Dat zou het niet moeten zijn, met William Goldman die de aanpassingen doet.) Het is Greshams meest pedante verhaal. Veroordeeld worden zowel racistisch geweld als de doodstraf, de eerste meer dan de laatste.<br />Dat is het lastige deel van de plot. Oké, Gene Hackman doet zijn best in de rol van levenslange KKK-bommenwerper die de schuld op zich neemt voor de echte moordenaar van de twee Joodse kinderen. Maar hij is niet de juiste acteur. Hackman is geen niet-reflectieve, opstandige, racistische en moordlustige boerenkinkel. James Wood is die figuur. Hackman is absoluut eersteklas (zonder dat hij een bravoureacteur is) als hij de juiste rol krijgt, of die nu schurkachtig of heldhaftig is, maar hij is nooit goed geweest in accenten en doet, man, deze rolroeping voor een accent.<br />Daarmee geeft hij het sterkste optreden in de film, met steun van een paar doorgewinterde spelers als Harve Presnell. Greshams betrekkelijk onschuldige jonge idealist, Chris O'Donnell, is niet overtuigd. Hij ziet er goed uit in zijn rol, maar zijn stem en gebaren suggereren een zwakheid die het personage niet zou moeten hebben. En hij is de hoofdrolspeler. Sommige van de bijrollen, zoals Bo Jackson als sergeant Packer, lijken helemaal niet te kunnen acteren.<br />De climax omvat een van die gedetailleerde executiescènes die ik ben gaan verafschuwen. Ik begrijp niet waarom ze er zijn. In een korte filmische oefening aan het begin van de jaren veertig gebruikte Orson Welles de eerste-persoonscamera om de kijker een gaskamer in te leiden. Daarna, halverwege de jaren vijftig, was er een gedetailleerde executie van Susan Hayward in 'I Want to Live'. Daarna was er een hiaat van een jaar of twintig voordat deze smakeloze scènes in alle hevigheid terugkwamen. Hier zien we Gene Hackman die vergast wordt, het schuimende speeksel druipt uit zijn mond als hij sterft. Maar wat zegt dit ons? Dat een executie afschuwelijk en pijnlijk is? Dat is niets nieuws. Dus wat vertellen deze scènes ons dat we nog niet weten? Ik heb begrepen dat sommige tv-zenders met Texas onderhandelen over executies voor de uitzending. (Hoe lang duurt het voordat de kans om de schakelaar over te halen op eBay wordt geveild?) Wat voor publiek denken de schrijvers en regisseurs dat ze aanspreken?<br />De muziek is van Carter Burwell en het is een vrij conventioneel stuk, vol diepe en onheilspellende akkoorden. Hij is een getalenteerde componist die vreemder werk heeft gedaan in betere films als 'Fargo' en '''''''''' De Spaanse gevangene.' Afgaande op de films die op zijn romans zijn gebaseerd, verkeert John Gresham in de niet ongebruikelijke positie dat hij het oneens is met de waarden van de samenleving waarin hij is opgegroeid. Veel andere gemarginaliseerde schrijvers hebben er ook behoefte aan om de zonden uit het verleden van hun cultuur aan de rest van ons uit te leggen, misschien te beginnen met Nathaniel Hawthorne en dan langs de zuidelijke giganten van de Amerikaanse literatuur en het toneel: Tennessee Williams, Faulkner en de rest. Gresham past in het patroon en zijn werk is interessant, maar dit is een mislukte poging. De wettelijke aspecten zijn verwarrend, de personages zijn een beetje verward en het verhaal zelf is te eenvoudig of te ingewikkeld, afhankelijk van hoe je het bekijkt.
If the title, "The Chamber", is meant to be a pun, it's a pretty good one. There's the judge's "chamber" where decisions are made, and, at the other end, the gas "chamber" where those plans are executed along with the inmate to whom those judgments were passed down.<br /><br />In some ways, the title is the niftiest part of the movie. For John Gresham, whose intentions are always benign, it's a pretty weak story. (It shouldn't be, with William Goldman doing the adaptation.) It's Gresham's most pedantic. Condemned are both racist violence and the death penalty, the former more so than the latter.<br /><br />That's the bothersome part of the plot. Okay, Gene Hackman does his best with the role of the lifetime KKK bomber who takes the rap for the real killer of the two Jewish children. But he's miscast. Hackman is not an unreflective, defiant, redneck racist and murderer. JAMES WOODS is that character. Hackman is absolutely first-rate (without being a bravura actor) when he gets the right role, whether it's villainous or heroic, but he's never been good with accents and, man, does this role call for one.<br /><br />At that, he gives the strongest performance in the film, with support from a couple of seasoned players like Harve Presnell. Gresham's relatively innocent young idealist, Chris O'Donnell, does not convince. He looks the part alright but his voice and gestures suggest a weakness that the character shouldn't have. And he's the main man. Some of the supporting players, like Bo Jackson as Sergeant Packer, can't seem to act at all.<br /><br />The climax involves one of those detailed execution scenes I've come to loathe. I don't understand why they're there. In a short cinematic exercise in the early 1940s, Orson Welles used the first-person camera to guide the viewer into a gas chamber. Then, in the mid-50s, there was a detailed execution of Susan Hayward in "I Want to Live." Then there was a hiatus for another twenty years or so before these tasteless scenes came back with a vengeance. Here we get to see Gene Hackman gassed to death, the foamy spittle dripping from his mouth as he expires. But what does this tell us? That execution is horrifying and painful? What else is new? So what do these scenes tell us that we don't already know? I understand some TV channels are negotiating with Texas to film executions for broadcast. (How long before the opportunity to pull the switch is auctioned on eBay?) What kind of audience do the writers and directors think they're addressing? <br /><br />The musical score is by Carter Burwell and it's fairly conventional, full of deep and ominous chords. He's a talented composer who has done quirkier work in better films like "Fargo" and "The Spanish Prisoner." Judging from the movies that are based on his novels, John Gresham is in the not-uncommon position of being at odds with the values of the society he grew up in. A lot of other marginalized writers have also been prompted to explain the sins of their culture's past to the rest of us, beginning maybe with Nathaniel Hawthorne and running through the Southern giants of American literature and playwriting -- Tennessee Williams, Faulkner, and the rest. Gresham fits the mold and his work is interesting, but this is a failed effort. The legal aspects are confusing, the characters a bit muddled, and the story itself either too simple or too complex, depending on how you look at it.