Het feit dat ik 18 dollar heb betaald voor deze video maakt mijn teleurstelling des te bitterder; als ik hem op de kabel had gezien, zou hij niet zo scherp hebben gestoken. Het uitgangspunt van _A Night to Remember_ was niet het zinken van de _Titanic_ (dat was een film uit 1957 met dezelfde titel) maar een detectiveschrijver (Brian Aherne) en zijn vrouw (Loretta Young) die in een souterrain in Greenwich Village gaan wonen. Verrassing, verrassing, en dan lopen ze tegen een moord op. Als het evenwicht van deze film iets meer in de richting van spanning had gelegen, had hij misschien (net) succes gehad. Maar in plaats daarvan is er alleen maar pret, in de breedste zin van het woord. Dus krijgen we saaie stukken met Aherne die stomme valpartijen maakt en Young die in hilariteit of afschuw (vaak zijn de uitdrukkingen niet van elkaar te onderscheiden) haar paard berijdt. Het moordcomplot wordt zo plichtmatig opgelost, waardoor de film eindigt, dat je (pervers genoeg) blijft wensen dat de film langer was geweest, of beter, of gewoon iets anders dan wat het was. Deze film heeft in de loop der jaren een zekere reputatie verworven (maar dat geldt ook voor Arsenicum en oude kant, uit het jaar daarop). In beide gevallen moet de koper op zijn hoede zijn.
The fact that I paid $18 for this video makes my disappointment all the more bitter; had I seen it on cable it wouldn't have stung so sharply. The premise for A Night to Remember was NOT the sinking of the Titanic (that was a 1957 film with the same title) but a mystery writer (Brian Aherne) and his wife (Loretta Young) taking a basement apartment in Greenwich Village. Surprise, surprise, they then run into murder. Had the equilibrium of this movie been tilted slightly more toward suspense it might have (just) succeeded. But instead it trolls for laughs, in the broadest 1940s manner. So we get tedious stretches with Aherne doing pratfalls and Young baring her equine choppers in either hilarity or horror (often the expressions are indistinguishable). The murder plot is solved so perfunctorily, ending the movie, that you're (perversely) left to wish that the movie had been longer, or better, or simply something other than what it was. This film has developed something of a reputation over the years (but then so has Arsenic and Old Lace, from the following year). In both cases, let the buyer beware.