Wallace Shawn schreef het zeer fraaie 'My Dinner with Andre', een praatgrage maar gevoelige film die een niche creëerde voor gespreksonderwerpen zonder plot. Helaas kwamen de kwaliteiten van dat stuk niet tot hun recht in zijn MARIE AND BRUCE. Op papier ziet het ernaar uit dat deze uiterst saaie film de moeite van het bekijken waard zou moeten zijn: Shawns eerdere referenties, de aanwijzingen van Tom Cairns en de aanwezigheid van Julianne Moore en Matthew Broderick, samen met de kleine bijrollen van mensen als Campbell Scott en Blossom Dearie doen vermoeden dat het de moeite waard is hem te bekijken.<br />Helaas is de film'<br />'Helaas is de film' De premisse van de film is zo saai dat zelfs de techniek om de personages precies te laten zeggen wat ze denken, gecombineerd met dialogen die voor menselijke oren kennelijk toepasselijker zijn, en daar droomachtige sequenties aan toe te voegen, inclusief wat nogal wellustig voyeurisme <0xE2><0x80><0x93> toneelwaardig, maar zo zijn die technieken nu eenmaal <0xE2><0x80><0x93> er niet in slagen om van een dag in de ontbinding van een HEEL slecht huwelijk een treurig verhaal te maken. Het enige personage in de film met wie de kijker zich kan inleven, is een vriendelijke hond. Laat die treurige flop maar zitten.
Wallace Shawn wrote the very fine 'My Dinner with Andre', a talky but sensitive film that created a niche for conversational stories without plot. Sadly the qualities of that play to film result did not make it with his MARIE AND BRUCE. On paper it looks as though this strenuously boring film should be worth watching: Shawn's previous credentials, the direction by Tom Cairns, and the presence of Julianne Moore and Matthew Broderick together with little feature appearances by the likes of Campbell Scott and Blossom Dearie should suggest investing time in viewing. <br /><br />Unfortunately the film's premise is so dull that even the technique of having characters speak exactly what is in their minds mixed with dialogue seemingly more appropriate for human ears and adding dreamlike sequences including some rather randy voyeurism - stage worthy though these techniques may be - just can't make this dreary story of a day in the dissolution of a VERY bad marriage work. The only character in the film with whom the viewer can empathize is a friendly dog. Pass on this sad flop. Grady Harp