Ik schrijf deze recensie omdat ik, na jarenlang naar deze film te hebben gekeken en er elke minuut van te hebben genoten, 'Move over Darling' net voor het eerst heb gezien en dacht dat ik er een recensie over moest schrijven en ze met elkaar vergelijken.<br />Ten eerste is deze originele zwart-witversie zoveel beter. Hoewel de latere film een identieke dialoog heeft en James Garner en Doris Day geweldige rollen spelen, doen ze het gewoon niet zo goed als Cary Grant en Irene Dunne... eh, deden. Bijvoorbeeld de scène waarin Nicholas Arden voor het eerst zijn vrouw in de lobby van het hotel ziet en hij de liftdeuren ziet dichtgaan. Hilarisch en Garner doet het fantastisch, maar dat was een typische Cary Grant-act en niemand kan het beter.<br />De film begint met Nicholas Arden (Grant), die zeven jaar geleden zijn vrouw heeft verloren bij een schipbreuk, en een petitie indient om zijn vermiste vrouw wettelijk dood te laten verklaren, zodat hij met Bianca kan trouwen, een in vossenbont gehulde schoonheid gespeeld door Gail Patrick.<br />Maar nadat hij gelukkig zijn geloften heeft afgelegd en klaar is om zich te settelen met vrouw nummer twee, keert vrouw nummer één, hilarisch geportretteerd door Irene Dunne, onverwacht terug uit haar schipbreukelingenparadijs, vastbesloten om haar man, haar leven en haar thuis terug te krijgen. <br /><0x3E><0x3E> Grant moet nu de rest van de film doorbrengen met het besef dat zijn enige ware liefde is teruggekeerd en dat hij een vriendelijke, attente manier moet vinden om zijn nieuwe bruid 'af te danken'.<br /><0x3E><0x3E> Voeg bij zijn ellende en kwelling Grants ontdekking dat zijn vrouw de afgelopen zeven jaar niet het enige slachtoffer van schipbreuk is geweest, maar een junglepartner van een spierbundel met de naam Adonis, gespeeld door Randolph Scott, en dat nieuws wordt nog erger gemaakt door het feit dat hun koosnaampjes voor elkaar in die tijd Adam en Eva lijken te zijn geweest.<br /><0x3E><0x3E> Nu zulke 'naakte' waarheden aan de oppervlakte komen, duurt het niet lang meer voordat Grant in de problemen komt. Het begint pas echt als er twee Mrs. Ardens rondlopen, levend, ademend, wandelend en pratend, en de autoriteiten gaan rechtop zitten en luisteren. Bigamie is per slot van rekening een misdaad.<br />Net als met 'The Awful Truth' uit 1937 bewijzen Grant en Dunne wat een geweldig komisch duo ze waren en dat hun optreden beslist geen toeval was. Ik ben ook van mening dat Irene Dunne eerder een natuurlijke comedienne was dan een zangeres... al had ze een goede stem. Ze was gewoon leuker om naar te kijken in dit soort rollen, het tegenovergestelde van haar tegenspeelster in 1963, Doris Day, aan wie ik altijd de voorkeur heb gegeven als zangeres. Maar het enige zwakke punt van beide films is het personage van Bianca, ze is zo'n tragische figuur als je erover nadenkt, ze is niet gemeen, vulgair, wreed, kwaadaardig of slecht. Gewoon een vrouw die genoeg van een man hield om met hem te trouwen, en toch wordt ze in beide films een slachtoffer. Misschien had ze moeten worden geschreven als een goudzoeker of een leugenaar of een bedriegster, zodat je niet zo'n medelijden met haar zou hebben. De komedie kan daardoor een beetje bezoedeld en zwart worden.<br />Hoe dan ook. Een echte klassieker en een geweldig voorbeeld van maffe komedie.
I am writing this review because after years of watching this movie and loving every minute of it, every time I watched it, I have just watched 'Move over Darling' for the first time and thought I'd write a review of both and compare them.<br /><br />Firstly this original and black and white version is so much better. Although the later film does have identical dialogue in parts and James Garner and Doris Day are great in the roles, they just do not to it as good as Cary Grant and Irene Dunne done...er did. For instance, the scene where Nicholas Arden first sees his wife in the hotel lobby and he follows the lift doors closing. Hilarious and Garner does it superbly, but that was a typical Cary Grant action and no-one can do it better.<br /><br />The film opens with Nicholas Arden (Grant), who having lost his wife to a shipwreck seven years ago, is filing his petition to get have his missing wife declared legally dead, so he can marry Bianca, a fox-clad beauty played by Gail Patrick.<br /><br />However, having happily made his vows and is all set to settle down with wife number two, wife number one, hilariously portrayed by Irene Dunne, makes an unexpected return from her shipwrecked paradise, determined to get her husband, life and home back.<br /><br />Grant now has to spend the rest of the movie realising that his one true love has returned and must find a kind, and considerate way to 'dump' his new bride.<br /><br />Add to his misery and torment, Grant's discovery that his wife has not been the lone shipwrecked victim these last seven years, but has been a jungle mate to a muscle bound Adonis played by Randolph Scott, news made worse by the fact that their affectionate nicknames for each other during that time seem to have been Adam and Eve.<br /><br />With such 'naked' truths scratching the surface, it's not long before Grant's trouble's really start as with two Mrs Ardens out and about, living, breathing, walking and talking, the authorities are starting to sit up and take notice. Bigamy is after all a crime.<br /><br />As with 1937's 'The Awful Truth' Grant and Dunne prove what a great comedic team they made and that their performances were by no means a fluke. It is also my opinion that Irene Dunne was a more natural comedienne than she was a singer...good voice though she had. She was just more of a joy to watch in these kind of roles, the opposite of her 1963 counterpart Doris Day, whom i always preferred as a singer.<br /><br />The one failing of both these films however is the character of Bianca, she is such a tragic figure when you think about it, she's neither nasty, vulgar, cruel, malicious or evil. Just a woman who loved a man enough to marry him, yet in both films she becomes a victim. Maybe she should have been written to be a gold-digger or a liar or a cheat, just so you don't feel so sorry for her. The Comedy can become a bit tainted and black as a result<br /><br />Anyway. A True classic and a great example of screwball comedy.