Het is jammer genoeg toepasselijk dat Valentino in zijn laatste film een sterkere en meer genuanceerde versie van zijn kenmerkende personage speelt: sjeik Ahmed, de hartstochtelijke minnaar die aanvankelijk impulsief, egocentrisch en bruut is, maar die geleidelijk aan uitgroeit tot een bewonderenswaardige man. In dit geval is de mannelijke hoofdrol in feite de zoon van de oorspronkelijke sjeik, maar Valentino speelt ook, net zo innemend, de vader die nu van middelbare leeftijd is, wijzer (in wezen de rol van adviseur die Adolphe Menjou in de oorspronkelijke film had), maar die nog steeds gezag uitstraalt en in staat is een zwaard te hanteren.<br />Zoals niet het geval was bij 'De sjeik', erkent het script de luguberheid van het materiaal op een ironische manier (op een gedenkwaardig titelkaartje staat 'De sjeik'). De avond was nog jong in Café Maure. Er was nog geen mes geworpen (zo ver) zonder de spot met de film te drijven, zodat de pulpachtige charme ervan verloren ging. In een van de beroemdste scènes probeert de sjeik bijvoorbeeld zijn opstandige zoon op zijn plaats te zetten door een ijzeren staaf te buigen; de zoon antwoordt door de staaf te strekken. Dit is opzettelijk, maar niettemin duidelijk, om de kracht van karakter en lichaam van beide mannen vast te leggen. De film wijkt ook van het origineel af in de openhartige komische relief die hij verschaft in de vorm van een gemene, maar amusante kleine kwakzalver die de goede en slechte personages in gelijke mate op de zenuwen schijnt te werken. De film stelt niet teleur. Valentino en de hoofdrolspeelster, Vilma Banky, waren in het echte leven betrokken en dat komt tot uiting in de lepelscènes. De film bevat ook veel van de ruwere, zelfs perverse seksualiteit die in bijna alle van Valentino's films in een of andere vorm aanwezig is (zelfs 'The Eagle', de dichtst bij een familiefilm die Valentino ooit heeft gemaakt, heeft die korte scène waarin de held met een zweep zwaait voor de bange vrouwelijke hoofdrol). En dan hebben we Ahmeds verkrachting van Yasmine, die veel schunniger is dan de zinspeling op de verkrachting van Lady Diana in 'The Sheik'. en een opvallende (en homo-erotische) scène waarin Valentino, vastgebonden, zijn op maat gemaakte witte overhemd aan flarden gescheurd, onderworpen wordt aan een langdurige afranseling door een bende dieven, van wie de meest sadistische hem aanspreekt met'mijn jonge leeuw'.<br />Voor mij is dit de typische Valentino-film en de film die je aan mensen moet laten zien die nieuwsgierig zijn naar de eeuwige mystiek van deze acteur.
It is sadly appropriate that in his final movie Valentino plays a stronger and more nuanced version of his signature character: Sheik Ahmed, the impassioned lover who is initially impetuous, self centred and brutal, but who gradually matures into an admirable man. In this case, the male lead is actually the son of the original sheik, but Valentino also plays, just as engagingly, the father who is now middle aged, wiser (this is essentially the adviser role Adolphe Menjou had in the original movie) but still commanding and able to wield a sword.<br /><br />As wasn't the case with "The Sheik," the script acknowledges the luridness of its material in a tongue-in-cheek manner (one memorable title card reads "The night was young at the Café Maure. Not a knife had been thrownso far") while not mocking it to the point at the movie would lapse into parody and lose its pulpy charms. For example, in one of the most famous scenes the sheik tries to put his rebellious son in his place by bending an iron bar; the son replies by straightening it out. This is deliberate camp that nonetheless clearly establishes the strength of character and body of both men. The film also departs from the original in the frank comic relief it provides in the form of a nasty but amusing little mountebank who seems to get on the good and bad characters' nerves in equal measure. <br /><br />For those expecting titillation, the film does not disappoint. Valentino and the leading lady Vilma Banky, were involved in real life and it shows in the spooning scenes. The film also has plenty of the rougher, even perverse sexuality that in one form or another is present in nearly all of Valentino's films (even "The Eagle," the closest to a family picture Valentino ever made, has that brief scene with the hero flourishing a whip before the frightened female lead). Here we have Ahmed's rape of Yasmine which is far racier than the merely hinted at ravishment of Lady Diana in "The Sheik," and a striking (and homoerotic) sequence in which Valentino, tied up, his tailored white shirt torn to shreds, is subject to a prolonged whipping by a gang of thieves, the most sadistic of whom addresses him as "My young lion." <br /><br />To me, this is the quintessential Valentino film and the one to show people who are curious about this actor's enduring mystique.