Stephen King's versie van de Deense miniserie 'The Kingdom', over een ziekenhuis vol vreemden en geesten, slaagt erin om wat een grappig, bedachtzaam en griezelig verhaal was, te veranderen in een saai stuk hondenpoep. Laat het maar zitten en probeer het origineel van Lars von Trier te vinden, je zult blij zijn dat je dat hebt gedaan.<br /><br />In zijn andere werken is King er goed in om af en toe angstaanjagende momenten te creëren, waarvan sommige zelfs gevuld zijn met langdurige angst. Maar wat zijn romans leesbaar maakt en andere televisieprojecten zoals 'Rose Red' om naar te kijken wanneer je door de banale personages, plotpunten en scènes waadt, ontbreekt hier, en dat is vreemd. Het kan worden verklaard door zijn onvermogen om de subtiele vormen van griezeligheid te creëren die in zijn bronmateriaal te zien zijn, waarin rust en stilte zijn gebruikt, niet als inleiding tot een plotselinge schreeuw, maar als een zacht gemompel. King heeft er het geduld niet voor en vult in plaats daarvan de griezelige stilte met onophoudelijk gejammer.<br />Ook de vaak komische en/of obsessieve, maar geloofwaardig menselijke personages die de ruggengraat vormden van de oorspronkelijke serie van Lars Von Trier zijn verdwenen. In plaats daarvan trakteert King ons op saaie clichés die doen denken aan ééndimensionale personages uit zijn andere werken.<br />De charmante, arrogante, intrigerende en snoevende dokter Stig Helmer, een van de vele schatten uit de oorspronkelijke serie, wordt van zijn intelligentie beroofd en verandert in dr. Stegman, een laffe imbeciel wiens eigen arrogantie, bluf en intriges bij de M.A.S.H. al te breed zouden hebben geleken. King kan het niet over zijn hart verkrijgen om een stelletje eikels te creëren, die moeten onmenselijk slecht en stom zijn. Yosemite Sam was genuanceerder en kreeg minder zoetsappige, suikerzoete wraak van zijn tegenstanders, hoewel Yosemite's wraak zich onderscheidde doordat hij grappig was: Stegman had dat geluk niet, en het Kingdom Hospital wordt geplaagd door Kings onvermogen om opzettelijk grappige zinnen te schrijven. (Helaas lijken de hilarisch verschrikkelijke vergelijkingen die in zijn prozawerk opduiken niet in zijn scripts te zijn opgenomen, maar in de dialoog wordt wel gelachen. We worden ook getrakteerd op elementen die de lezers van King vertrouwd zijn: saaie monologen binnenskamers, irritant gezang van verschillende personages, onmenselijke, grauwende schurken, een grappige, verrukkelijk brutale god-figuur (hier een reuzenmiereneter) en schrift dat niets overlaat om door het publiek te worden uitgespeld. Deze laatste eigenschap is misschien wel de meest irritante eigenschap van King als schrijver, zijn onvermogen om dubbelzinnigheden toe te staan, om iets minder voor de hand liggend te laten blijven.
Stephen King's version of the Danish Miniseries "The Kingdom", about a hospital filled with oddballs and ghosts, manages to render what had been a funny, thoughtful, and eerie story into a boring piece of dog poop. Skip it and make the effort to find the original by Lars von Trier, you'll be glad you did.<br /><br />In his other works, King is good at occasionally creating scary moments, some even filled with prolonged dread; yet what makes his novels readable and other television projects such as "Rose Red" watchable when wading through the banal characters, plot points and scenes, is here lacking, which is strange. It may be explained by his inability to create the subtle forms of eeriness on display in his source material, which used quiet and stillness, not as the preface to a suddenly scream, but a soft murmur. King doesn't have the patience, and instead fills up the spooky quiet with incessant yammering.<br /><br />Gone as well are the often comic and/or obsessive, yet believably human characters which were the backbone of the original series by Lars Von Trier. King instead treats us to boring clichés reminiscent of one dimensional characters from his other works.<br /><br />The charmingly arrogant, scheming and blustering doctor Stig Helmer, one of the original series' many treasures, is robbed of his intelligence and turned into Dr. Stegman, a craven moron whose own arrogance, bluster and scheming ways would have seemed too broad on M.A.S.H. King can't stand to create mere A-holes, they must be inhumanly evil and stupid. Yosemite Sam was more nuanced and received less cloyingly saccharine comeuppance from his adversaries, although Yosemite's comeuppance was distinguished by being funny: no such luck with Stegman, and the Kingdom Hospital is plagued by King's inability to write intentionally funny lines. (Unfortunately the hilariously awful similes which turn up in his prose works have not appeared to have made it into his scripts, but there are laughs to be found here in the dialogue.) We are also treated to elements familiar to readers of King: tedious interior monologues; annoying singing by various characters; inhuman, snarling bad guys; a wise-cracking, delightlessly sassy god-character (here, a giant anteater); and writing which leaves nothing to be spelled out by the audience. This last quality is perhaps the most annoying of King's as writer, his inability to allow for ambiguities, to let something remain less than obvious.