'Stage Fright (1950)' is zeker geen van Alfred Hitchcocks beste films, maar ik vind hem eigenlijk best goed. Van 1949-1950 nam de Master of Suspense tijdelijk afstand van het filmen in Hollywood en produceerde twee Engelse producties, waarvan de eerste 'Under Capricorn (1949)' was, een fascinerend maar betrekkelijk oninteressant melodrama met voortreffelijk camerawerk. De tweede, een terugkeer naar zijn gebruikelijke verhaalvorm na twee opvallend experimentele films, was een bewerking van het verhaal 'Man Rennend' van Selwyn Jepson. Met een geweldige Britse bijrollen, die zich concentreren op Hollywoodsterren Jane Wyman en Marlene Dietrich, heeft de film een duidelijk Brits tintje, en niet alleen vanwege de acteurs en de omgeving. Het grillige gevoel voor humor dat in een groot aantal van zijn films naar voren komt, mag in de traditionele drama/romance-verhaallijn doorklinken, en de film zou zich zeker op zijn gemak hebben gevoeld naast de Ealing-komedies aan het eind van de jaren veertig en het begin van de jaren vijftig, waarvan er veel een duistere komische ondertoon hadden.<br />Er is iets aan Jane Wyman wat onmiddellijk mijn aandacht trok toen ik naar deze film keek. Achter haar blozende wangen, schuchtere ogen en zachte stem gaat een zekere onschuld en kwetsbaarheid schuil die me echt aanspraken. Haar personage, Eve Gill, is in wezen een klein schoolmeisje, gedreven door dwaze maar onwankelbare aspiraties om de waarheid te ontdekken, en haar tere persoonlijkheid wordt onderbroken door momenten van koppigheid, en zo nu en dan zelfs door moed. Ik heb nooit veel opgehad met actrice Marlene Dietrich, en ik vind haar afwijkende Europese accent en gebrekkige uitspraak nogal afleidend, maar ze doet het redelijk als Charlotte Inwood, met een arrogante houding die sterk contrasteert met de milde persoonlijkheid van Wymans personage. Wat de mannelijke acteurs betreft, wordt er sterk geacteerd door Richard Todd als de verkeerd beschuldigde vriend <0xE2><0x80><0x93> de Ierse acteur deed me om de een of andere reden denken aan Joaquin Phoenix <0xE2><0x80><0x93>, door Michael Wilding als de eerlijke en romantische detective op wie Eve onvermijdelijk verliefd wordt, en door Alastair Sim als de liefhebbende en speelse vader van onze hoofdrolspeelster.<br />'Als je de films van Alfred Hitchcock vergelijkt met die van zijn tijdgenoten, wordt het een heel ander verhaal.' Het is interessant om te zien hoe de regisseur een verbluffend, dynamisch gebruik van de camera maakte. Zowel 'Rope (1948) als 'Under Capricorn (1949)' had pionierswerk verricht met lange shots, die de camera met een verbijsterende stijl en elegantie door de kamer lieten scheren. Voor het eerst verwerkte Hitchcock <0xE2><0x80><0x93> en cinematographer Wilkie Cooper <0xE2><0x80><0x93> deze technieken in een meer traditionele stijl van filmen, met veel opeenvolgende scènes in één enkele opname; mijn favoriete shot volgt Cooper (Richard Todd) door de voordeur van Charlottes huis, en stijgt soepel met hem op als hij de trap op loopt. Een ander interessant element in de film, dat veel kritiek kreeg toen hij werd uitgebracht, is het ingenieuze gebruik van een valse flashback, zoals in Coopers film. Hitchcocks verslag van gebeurtenissen uit het verleden blijkt weinig meer dan een ingewikkelde leugen te zijn. Aangezien de anekdote expliciet werd behandeld als Coopers eigen versie van de gebeurtenissen, zie ik weinig'sandwiches' in de slimme manipulatie van het publiek, en de laatste wending verraste me beslist, hoewel ik waarschijnlijk had moeten merken dat er iets mis was toen de romance tussen Eve en Smith zich begon te ontwikkelen.
'Stage Fright (1950)' certainly isn't one of Alfred Hitchcock's greatest films, but I like it  quite a lot, in fact. From 1949-1950, the Master of Suspense took a temporary break from Hollywood film-making and produced two UK productions, the first being 'Under Capricorn (1949),' a fascinating but relatively unengaging melodrama with superb camera-work. The second, a return to his standard narrative form after two noticeably experimental pictures, was an adaptation of the story "Man Running" by Selwyn Jepson. With a wonderful British supporting cast, centred around Hollywood stars Jane Wyman and Marlene Dietrich, the film has a distinctly British feel to it, and not just because of the actors and setting. Hitchcock's whimsical sense of humour, evident in a great many of his pictures, is allowed to permeate the traditional drama/romance storyline, and the film would certainly have felt comfortable alongside the Ealing comedies of the late 1940s and early 1950s, many of which employed darkly comedic overtones.<br /><br />There's something about Jane Wyman that immediately caught my eye while watching this film. Behind her rosy cheeks, timid eyes and soft voice, there's a certain innocence and vulnerability about her demeanour that really drew my sympathy. Her character, Eve Gill, is basically a petty schoolgirl, driven by silly but unwavering aspirations to uncover the truth, and her delicate personality is punctuated by moments of stubbornness, and, indeed, some occasional bravery. I've never really taken to actress Marlene Dietrich, and I find her distinct European accent and stunted line-delivery to be rather distracting; however, she does passably well as Charlotte Inwood, demonstrating an arrogant disposition that forms a strong contrast with the mild personality of Wyman's character. As far as the male actors are concerned, strong performances are given by Richard Todd as the wrongly-accused boyfriend {for some reason or another, the Irish actor reminded me of Joaquin Phoenix}, Michael Wilding as the honest and romantic detective with whom Eve inevitably falls in love, and Alastair Sim is a lot of fun as our leading lady's loving and playful father.<br /><br />In comparing Alfred Hitchcock's films with those of his contemporaries, it's interesting to note how the director made stunning, dynamic use of the camera. Both 'Rope (1948)' and 'Under Capricorn (1949)' had made pioneering use of long-takes, sweeping the camera across the room with astonishing style and grace. For the first time, Hitchcock {and cinematographer Wilkie Cooper} integrated these techniques into a more traditional film-making style, and multiple sequences play out in a single take; my favourite shot follows Cooper (Richard Todd) through Charlotte's front door, and smoothly rises with him as he ascends the staircase. Another interesting element to the film, which met with much criticism upon its release, is the ingenious use of a false flashback, as Cooper's recount of past events is revealed to be little more than an elaborate lie. As the anecdote was explicitly treated as Cooper's own version of events, I see little "dishonesty" in Hitchcock's clever manipulation of the audience, and the final twist certainly succeeded in taking me by surprise  though I probably should have noticed something amiss when the romance between Eve and Smith began to develop.