Mensen delen hun willekeurige gedachten terwijl ze door hun leven lopen, in koffieshops kletsen en op straathoeken preken. Iedereen heeft een theorie en ze lijken allemaal een verdacht nihilistische invalshoek te hebben: het zijn de jaren negentig en alle goede redenen om het huis uit te gaan zijn opgebruikt door de anarchisten, de radicalen en de sluipschutters op het dak. Terwijl we tientallen figuren tegenkomen in vaag met elkaar verbonden portretten, krijgen we een levendig beeld van een tijd, een plaats en een groep mensen. Zoals Richard Linklater zelf in de openingsmonoloog zegt: alle keuzes die we in ons leven maken, creëren alternatieve werkelijkheden die de ruimte in draaien, gevormd door de mogelijkheid dat we een andere keuze hadden kunnen maken, waardoor er een andere toekomst ontstond. Diep? O ja. Is het leven echt zo? Absoluut. We ontmoeten iemand twee minuten in een supermarkt, krijgen een beeld van haar leven, formuleren een paar vragen over haar, en dan, poef, weg zijn ze, en je weet nooit wat er gebeurd is, net zoals we nooit weten wat er gebeurd is met de jongen die zijn moeder overrijdt, het stel dat niet op de gastenlijst stond, de kamergenoot die verdwijnt, of een van de andere personages in 'Slacker'. Maar is het een film waard? Dat is een open vraag, wat mij betreft. Met zo'n reeks onbeantwoorde vragen wordt het publiek uiteindelijk moe en weigert emotioneel in iets te investeren, in de wetenschap dat ze, opnieuw, met de handen in het haar zullen zitten. Natuurlijk, zo is het leven nu eenmaal, maar net als Andy Warhols film van het Empire State Building die een hele dag duurt, zou het experiment in theorie (en in een van de koffietafelgesprekken die zo vaak voorkomen in 'Slacker') misschien beter werken dan in de praktijk.
People share their random thoughts as they walk through their lives, chat at coffee shops, and preach on street corners. Everybody's got a theory and they seem to have a suspiciously nihilistic throughline: it's the 90's and all the good reasons for getting out of the house have been used up by the anarchists, the radicals, and the rooftop snipers. As we meet dozens of characters in thinly connected vignettes, we get a vivid picture of a time, a place, and a group of people. As Richard Linklater himself says in the opening monologue, all the choices that we make in our lives create alternate realities spinning off into space, formed by the possibility that we could have made a different choice, thereby creating a different future. Deep? Oh yes. Is life really like this? Definitely. We meet someone in a convenience store for two minutes, get a picture of their life, formulate some questions about them, and then, poof, they're gone, and you never know what happened, just as we never know what happened to the boy who runs down his mother, the couple who weren't on the guest list, the roommate who disappears, or any of the other characters in "Slacker."<br /><br />But is it worth a movie? Open question, as far as I'm concerned. With such a string of unanswered questions, the audience eventually tires and refuses to invest emotionally in anything, knowing that they will be, once again, left hanging. Sure, life is just like that, but, like Andy Warhol's day-long film of the Empire State Building, the experiment might be better in theory (and in one of the coffee table conversations so prevalent in "Slacker") than in practice.