Ik vraag hier niet veel. De plot hoeft niet logisch te zijn (communistische padvinders sturen kristalheldere breedbandvideo's van gijzelingsacties vanuit een of ander smoezelig dorp met een patriottisch vuur dat Rambo 3 zou doen blozen), zolang de leider maar de slechterik achter de slechterik aan schopt op alle plekken waar hij hem pijn zou moeten doen. De vertoning hoeft niet langer dan 10 minuten te duren. Zelfs sentimentele liedjes zijn toegestaan (dit is tenslotte Aziatische cinema), zolang ze maar tijdens de liefde of de rouwscènes worden gedraaid. Maar wat ik wel vraag is goede ACTIE.<br /><0x3E><0x3E> Snelle plotbeschrijving: hoofdagent getuige sterft in diensttijd door toedoen van boosaardige generaal. De hoofdman is verdrietig, dus om zijn verdriet te vergeten gaat de hoofdman met zijn zus naar het arme dorp om sportsouvenirs uit te delen. Toevallig besluit de 1e trawanten & terroristenbende van de kwaadaardige generaal om het arme dorp te gijzelen zodat de regering de kwaadaardige generaal vrijlaat. Op de een of andere manier is er ook een kernraket bij betrokken...<br />Hier verwachtte ik een paar keiharde Thaise boksers te zien. Dat was niet zo. Misschien had Ong-Bak de standaard te hoog gezet. Maar ik had het moeten weten toen ik de leider opzocht en zag dat hij in Ong-Baks onderste regionen zat als 'bodyguard rik4'. Tuurlijk, hij kon de slipkicks doen, zijn tegenstanders in de pot gooien en zo nu en dan een verpletterende elleboogstoot uitdelen, maar het is allemaal zo plat als een dubbeltje. Een deel van de lol van het kijken naar de gevechten in Ong-Bak was het gevoel dat Tony Jaa een echte vechtersbaas is. Hij hoefde mensen niet meer te slaan dan de kijker noodzakelijk achtte. Hij was bijna onaantastbaar <0xE2><0x80><0x93> hem ledematen en obstakels zien ontwijken was net zo leuk als het zien van de aframmelingen. Deze gast, daarentegen, had na de eerste 30-45 minuten dood moeten zijn (wat het meest irritante gat in de plot werd). Zo'n beetje elke keer dat iemand hem probeerde te slaan, gebeurde dat ook. Zijn trappen waren zwak en zagen er kwabbig uit. Zijn vaardigheid was echt op het niveau van een extra. Als ze van de evenwichtsbalkgriet de ster hadden gemaakt, zou de hele zaak 3 keer zo leuk zijn geweest. Ze had de meest gracieuze choreografieën in de hele film. Voor degenen die dit absoluut moeten zien: wees niet bang: er waren genoeg explosies, geweld en stunts met voertuigen. Maar net als bij het vechten, voelde het allemaal geforceerd en harteloos aan. Het ergste is dat ze het absoluut probeerden, waardoor de hele film niet lang nadat de chaos begon een komisch tintje kreeg. Ik wou dat ik individuele scènes kon verknallen, maar dat zou worden beschouwd als verknallen...<br />Tot slot: Tony Jaa is terug om een paar ballen in Tom Yum Goong te trappen, zodat we deze oplichterij kunnen vergeten en hem naar de dvd-bakken in supermarkten en Walmarts kunnen sturen, waar hij thuishoort.
I'm not asking for much here. The plot doesn't have to make sense (communist boy-scouts sending crystal-clear broadband hostage-killing footage out of some dingy village and patriotic fervor that would make Rambo 3 blush), as long as the lead dude is kicking bad guy after bad guy in all the places it's supposed to hurt. The exposition doesn't to be need more than 10 minutes at the most. Even cheesy songs are allowed (this is Asian cinema, after all), as long as they're during the love or the grieving segments. But what I do ask for is good ACTION.<br /><br />Quick plot rundown: Main guy witnesses cop partner die in line of duty at the hands of evil general. Main guy sad, so to forget his sorrow, main guy goes to poor village with sister to hand out sports memorabilia. Coincidentally, evil general's No.1 henchman & terrorist gang decide to hold poor village hostage so government will release evil general. Somehow, a nuclear missile is also involved...<br /><br />Here, I expected to see some kick-ass Thai boxing. I didn't. Maybe Ong-Bak set the standard too high. But I should've known when I looked the lead dude up and saw that he was in Ong-Bak's credit nether regions as 'bodyguard #4'. Sure, he could do the flip kicks, throw his opponents into pottery, and every once in a while deliver the crushing elbow-drop, but it all just falls flat. Part of the fun of watching the fighting in Ong-Bak was the sense that Tony Jaa is a real badass. He didn't need to hit people more than the viewer's sense of belief found necessary. He was almost untouchable - seeing him dodge limbs and obstacles was just as fun as seeing the beatings. This dude, on the other hand, should've been dead after the first 30-45 minutes (which became the most infuriating plot hole). Pretty much every time someone tried to hit him, they did. His kicks were weak and flabby-looking. His skill truly was at the level of an extra. If they had made the balance-beam chick the star, the whole thing would've been 3 times as entertaining. She had the most gracefully choreographed scenes in the entire movie. For those who absolutely need to see this, fear not: there were plenty of explosions, gun violence, and moving vehicle stunts. But just like the fighting, all of it felt forced and had no heart. Worst part is, they absolutely tried, which brought the whole movie to a comedic pitch not too long after the mayhem started. I wish I could rip on individual scenes, but that would be considered spoiling...<br /><br />In conclusion: Tony Jaa is back to kick some ass in Tom Yum Goong, so we can all forget about this rip-off and send it to the DVD bins in supermarkets and Walmarts where it belongs.