Normaal gesproken zou ik voor deze een cijfer van twee geven, maar ik zal er nog een geven omdat hij werd opgenomen op zijn geportretteerde locatie, Phoenix. Dit is bijna ongehoord voor 'Lifetime'-films, die op zichzelf al een belangrijk deel van de Canadese economie moeten uitmaken, aangezien de meeste daar worden opgenomen. Het verbaasde me dat ze niet gewoon een paar nepbloemen in Vancouver neerzetten, om aan te geven dat de locatie meer naar het zuiden lag.<br />Het onderwerp van een roofdier dat invloed heeft op het leven van een kind is beslist een heel ernstig onderwerp. Maar in tegenstelling tot sommige anderen die deze film als een zinvolle presentatie beschouwen, vond ik het gewoon belachelijk. Je hoeft een dramatische presentatie niet te prijzen omdat het onderwerp belangrijk is, alleen omdat het onderwerp belangrijk is<br /><br />Het verhaal bevatte misschien wel de twee meest opvallende elementen binnen de bronnen van 'Lifetime': de alomtegenwoordige actrice Meredith Baxter, en het al even alomtegenwoordige thema, de volslagen geschifte, psychotische buurvrouw.<br />Soms heeft het slachtoffer, soms de slechterik, Baxter deze kabelfilmpjes zo vaak gemaakt dat het soms lijkt alsof ze haar optreden heeft 'ingeplugd'. Dat is hier ook het geval! De echtgenoot in deze presentaties is meestal een leeghoofdige, onnozele nerd, en dat is hier ook het geval.<br />De jongeren zijn soms heel irritant, soms heel innemend, en je weet dat ze bijna allemaal een toneelmoeder op de achtergrond hebben die hen aanmoedigt als een trainer met een showpaard. Maar hier gaf de jonge actrice die de belegerde dochter speelde een lusteloze voorstelling (hoewel dat wel overeenkwam met wat de volwassenen deden).<br />Hoe onbenullig ook, de geobsedeerde, krankzinnige schurken in dit soort toneelstukken bezorgen je meestal een paar koude rillingen, zelfs als ze maf of ongeloofwaardig zijn. Hier was zelfs de actrice in deze rol eerder saai dan interessant.<br /><br />De twee traag van begrip zijnde ouders waren zo debiel in de manier waarop ze toestonden dat deze geschifte zich in het leven van hun gezin drong, in de periode die in het verhaal wordt beschreven <0xE2><0x80><0x93> dat ik onwillekeurig het gevoel had dat in het echte leven iedereen met zelfs maar een minimale intelligentie zich binnen de 'echte tijd' van twee uur na de uitzending uit de voeten zou hebben gemaakt. s tot'verpesten?').<br />**De 'climax' die zich binnen een half uur voordeed <0xE2><0x80><0x93> vooral wanneer de ouders samen met de bejaarde huisbaas (of huismeester) het voormalige appartement van de schurken bezoeken <0xE2><0x80><0x93> en hun koortsachtige overpeinzingen, waren eerder amusant dan dramatisch of angstaanjagend. Ik kon zelfs niet het geringste gevoel van spanning of drama krijgen bij de gedachte dat Barney Fife en Gomer (of Goober) doelloos en onnozel door Mayberry zouden fladderen voordat Andy zou komen om alles recht te zetten. In feite hadden die hufters het beter kunnen doen en daarbij amusant kunnen zijn.<br />**Het overdreven onderzoek door de ouders en de bestorming van de schuilplaats van de roofovervaller en de ontvoerder aan het eind van de rit zorgden voor een passend dwaze en stompzinnige manier om deze zaak af te ronden.
I'd normally give this one about 2*, but will add another because it was filmed in its portrayed locale, Phoenix. This is almost unheard-of for "Lifetime" flicks, which alone must be a significant proportion of Canada's economy, since most are filmed there. I was surprised they didn't simply place a few pieces of fake flora around, say, Vancouver, to indicate a more southerly location.<br /><br />Certainly the subject of any predator affecting the life of a child is a very serious one. However, unlike some others who regard this movie as a meaningful presentation, I simply felt it ludicrous. You don't have to praise a dramatic presentation simply because the subject matter is significant<br /><br />The story presented perhaps the two most prominent components within "Lifetime's" resources: its most ubiquitous thespian, Meredith Baxter; and its likewise most ubiquitous theme, the completely wacky, psychotic neighbor.<br /><br />Sometimes the victim, sometimes the villainess, Baxter has done these cable flicks so often she sometimes appears to have "phoned-in" her performance. Very much the case here! The husband's in these presentations are usually vacuous, clueless nerds, also the case here.<br /><br />The youngsters are sometimes thoroughly annoying, sometimes completely engaging, and you know that virtually all of them probably have a stage mother in the background, prodding them like a trainer with a show horse. But here, the young actress portraying the besieged daughter presented a listless performance (consistent, however, with those by the adults).<br /><br />However off-the-wall, the obsessive, insane villains in these offerings usually provide a chill or two, even where wacky or unbelievable. Here, even the actress in this role was more boring than interesting. <br /><br />The two slow-witted parents were so moronic in the way they permitted this nut case to insinuate herself into their family's lives, over the period portrayed in the story - that I couldn't help but feel that, in real life, anyone with even minimal intelligence would have have extricated themselves within less than the "real time" two hours of the airing.<br /><br />**Possible spoiler here (although what's to "spoil?").**<br /><br />The "climax" which occurred within the last half hour - especially when the parents are visiting the villainess' former apartment with the elderly landlord (or building super), and their frantic musings, were more amusing than dramatic or frightening. I couldn't get even a minimal feeling of either tension or drama, for imagining Barney Fife and Gomer (or Goober) fluttering about aimlessly and inanely around Mayberry, before Andy would arrive to straighten everything out. In fact, those doophuses could have done a better job and been amusing while doing so.<br /><br />The overdrawn investigation by the parents, and the storming of the predator-cum-kidnapper's hideout at the end, provided an appropriately silly and inane way to conclude these proceedings.