WAARSCHUWINGEN: Deze recensie is geschreven vanuit het standpunt van iemand die liever in een wereld zou leven zonder maffia, georganiseerde misdaad en bendes. Vanuit het perspectief van de misdaad zelf kan ik bijna bewondering opbrengen voor de inbreker, de bankrover of zelfs de zakkenroller, terwijl ik de georganiseerde misdaad verachtelijk, zij het efficiënt, vind. Wat het geweld zelf betreft, geef ik verreweg de voorkeur aan de ouderwetse, mannelijke manieren om rekeningen te vereffenen, zoals confrontaties, knokpartijen en duels, in plaats van gebruik te maken van huurmoordenaars, bullebakken en machinepistolen, die het 'hoofd' in leven kunnen houden, maar het hart verlammen. De manier waarop hij zich in het ziekenhuis tegenover zijn familie verontschuldigde, toonde me dat de filmmakers deze onmannelijkheid begrepen, en dat de georganiseerde misdaad meer te maken heeft met hebzucht en lafheid dan met noodzaak en de overwinning van de wil. Mikes preek tegen Tom over Toms gebrek aan moed en hersens geeft ook aanleiding tot nadenken, zodat je (als je het met de filmmakers eens bent) heel eenvoudig de daden van de typische gangster kunt definiëren. En er is weinig in de annalen van de echte maffia-activiteit te vinden, of het nu gaat om Italianen, Koreanen, Chinezen, negers of hoe-heet-je-ook-al-weer, wat hier de doorslag geeft.<br />In alle eerlijkheid vond ik James Cagneys personage over de top, op de gebruikelijke Hollywood-manier (andere voorbeelden: Joe Pesci, James Caan) en zijn maffia-acties waren voor het grootste deel voorspelbaar. Dit paste goed bij mijn weerzin. Aan de andere kant onderzoeken Glasmon en Bright (de schrijvers) een aantal gecompliceerde kwesties die me zeer raakten. Dit kan te maken hebben met Brights ervaringen uit de eerste hand met gangsters.<br />Ten eerste Toms 'zuiverheid' in een relatie met Gwen (Jean Harlow). Deze volwassen inhoud verraste me, vooral voor een actiefilm uit 1931, en een van de eerste praatfilms. Als Jane (Mia Marvin) een dronken Tom verleidt, wordt hun ochtendritueel niet alleen een verrassende klap in het gezicht voor alle betrokkenen (inclusief de kijker), maar ook de motivatie voor Matts (Edward Doyle) verscheiden.<br />Ten tweede is Toms relatie met zijn broer erg provocerend. Er is de gebruikelijke machohouding van'rechts tegen'. Het is natuurlijk mogelijk dat men kan stellen dat Mikes heldendaden de weg hebben geplaveid voor het vrije land waar Tom van geniet, maar dat wordt nooit onderzocht, alleen maar aan gissingen overgelaten. Heel aangenaam, zowel vanuit filmisch als vanuit literair oogpunt. De inhoud van dit contrapunt was aanwezig, maar niet overheersend.<br />Ten derde is er de mogelijkheid dat Tom op twee manieren seksueel georiënteerd is. Ik probeer op geen enkele manier iemand met dergelijke meningen op te zadelen, maar het lijkt me dat het achterwerk van Putty-Nose (Murray Kinnell) heel dicht bij dat van Tom komt.' In het begin van de film is Toms gezicht te zien tijdens de scène in de biljartkamer. En waarom is Tom 'niet het type om te trouwen' en waarom koestert hij zo'n duidelijke afkeer van de meeste vrouwen? Dat is zeker niet te wijten aan zijn lieve moeder of zijn welwillende schoonzus. Ik ben niet voor dit soort toespelingen of insinuaties, maar ik wijs er alleen maar op om het zo duidelijk mogelijk te maken.<br />Het vierde is het schrijnende commentaar op de Drooglegging zelf, en hoe het kwam dat een combinatie van regerings- en gematigde machten de gelegenheid gaf om aan te kloppen voor mensen met weinig geweten (zelfs als Paddy (Robert Emmett O'Connor) hier een eerzaam man wordt genoemd).<br />Dit zijn echter bijkomstigheden van de film. De handeling zelf is draaglijk en vloeiend. De ontwikkeling van de kleine ritselaar tot de grote gangster wordt niet volledig onderzocht, maar wordt slechts aangenomen, en dan volgt er een afwisselend mega- en micro-onderzoek naar die misdadige wereld. We zien glimpen van diefstal, misdadige zakelijke transacties, bescherming door wapengeweld en afpersing, koelbloedige moord en wraak. Dan worden we ingewijd in het binnenste van de maffiamentaliteit, de onbreekbare vriendschappen, de verhouding met vuurwapens, de schuilplaatsen. Er wordt hier weinig aandacht besteed aan de politie, en de gewone man en de media zijn erop ingesteld om sympathie te voelen voor de maffia, een waarschijnlijk bijproduct van de 'nattigheid' die de zuipschuiten in die anders zo 'droge' tijden brachten.<br />Al met al heb ik genoten van deze film, met zijn vele boodschappen, beelden en beeldende beschrijvingen. Cagney is een groot acteur, hoewel dit niet zijn belangrijkste werk is. Harlow is zwoel in een kleine rol. Woods is buitengewoon sympathiek als Toms landgenoot. Joan Blondell brengt iets van haar sprankeling mee naar deze saaie omgeving. Donald Cook is geweldig - van de oude stempel in zijn ogen rollende rol. Beryl Mercer als Ma Powers roept ook verrassend goede emoties op.<br />Al met al denk ik dat je hiervan zult genieten.
WARNING SPOILERS: This review is from the point of view of one who would rather we live in a world without Mafias, organized crime, and gangs. From the perspective of crime itself, I can almost admire the cat burgler, the bank robber, or even the pickpocket, whereas I find organized crime to be vile, albeit efficient. Regarding violence itself, I much prefer the old-style, manlier ways of settling scores such as showdowns, brawls, and duels instead of use of hit men, goons, and sub-machine guns, which may keep the "head" alive, but which reduces the heart.<br /><br />In this vein, I found a great poignancy within the usual discomfort I have when viewing gangster films. Tom's assertion towards his end, "I ain't so tough," and his hospital apology to his family, showed me that the filmmakers understood this unmanliness, and that organized crime is about greed and cowardice more than necessity and triumph of will. Mike's lecture to Tom concerning Tom's lack of heart and brain also gives pause, so that (if you agree with the filmmakers) one can define very simply the typical gangster's actions. And there is little in the annals of true-life Mafia activity, whether Italian, Korean, Chinese, Negro, or what-have-you, which overthrows this.<br /><br />In all honesty, I found James Cagney's character to be over-the-top, in the usual Hollywood fashion (other examples: Joe Pesci, James Caan), and his mobster actions were predictable, for the most part. This jibed well with my disgusted side. On the other hand, Glasmon and Bright (the writers) explore some complicated issues which touched me greatly. This may be due to Bright's first-hand experiences with gangsters.<br /><br />First, Tom's "purity" while in a relationship with Gwen (Jean Harlow). This adult content surprised me, especially for a 1931 action movie, and one of the first talkies. When Jane (Mia Marvin) seduces a drunken Tom, their morning-after becomes not only a surprising slap in the face for all concerned (including the viewer), but also sets up the motivation for Matt's (Edward Doyle) demise.<br /><br />Second, Tom's relationship with his brother is very provocative. There is the usual macho posturing of right vs. wrong, but there are also undercurrents of gray areas. Who is worse: Tom, for bootlegging, or Mike for petty embezzlement? Tom, for being an enforcer, or Mike, for indiscriminate killing during wartime? Naturally, the case can be made that Mike's heroics pave the way for the free country which Tom enjoys, but this is never explored, merely left to conjecture. Quite pleasing, from both a cinematic and literary standpoint. The content of this counterpoint was present but not overbearing.<br /><br />Third, there is the possibility that Tom is sexually-oriented in two ways. I'm not in any way trying to foist such opinions on anyone, but it seems to me that Putty-Nose's (Murray Kinnell) butt is awfully close to Tom's face during the pool-room scene early in the movie. Also, why is Tom "not the marrying kind" and why does he harbor such obvious distaste for most women? It's certainly not due to his sweet mother, or benign sister-in-law. I'm not FOR these types of references or innuendo, but I merely point it out as possible.<br /><br />Fourth is the searing commentary on Prohibition itself, and how it was that a combination of governmental and temperance forces allowed opportunity to knock for those with little conscience (even if Paddy {Robert Emmett O'Connor} is made to be an honorable man here).<br /><br />These, however, are side issues to the film. The action itself is bearable and fluid. The making of the small-time hustler into sweeping gangster is not fully-explored, but merely assumed, and then there is an alternating mega- and micro-look into that crooked world. We see glimpses of thievery, crooked business deals, strong-arm protection and racketeering, cold-blooded murder, and revenge. Then, we are privy to the inner workings of mob mentality, the unbreakable friendships, the gun molls, the hideouts. Little attention is paid here to law enforcement, and the regular Joe and the media are fashioned to be in sympathy with the mobs, a likely by-product of the "wetness" which rumrunners brought to those otherwise-"dry" times.<br /><br />All in all, I enjoyed this movie, with its many messages, visuals, and vignettes. Cagney is a great actor, although this is not his pivotal work. Harlow is sultry in a minor role. Woods is extremely likable as Tom's compatriot. Joan Blondell brings some of her bubbliness to these drab surroundings. Donald Cook is wonderfully-old-school in his eye-rolling part. Beryl Mercer as Ma Powers also evokes some surprisingly-good emoting.<br /><br />Overall, I think you will enjoy this.