Eens kijken: ik had hoge verwachtingen van deze film, aangezien Danika het in zich heeft om een redelijk aangename thriller te worden, maar tot mijn teleurstelling bleek het zo'n film te zijn die voor de kick opzettelijk verwarrend probeert te zijn. Van de andere films weet ik het niet, maar ik zou zeggen dat ik mijn portie psychologische thrillers wel heb gehad, die meestal tot dezelfde teleurstellende eindes en onzinnige scènes leiden. Je weet wel, de typische horrorfilm/thriller/dramafilm waarin de hoofdpersoon steeds hallucinaties en visioenen heeft over afschuwelijke dingen die om haar heen gebeuren en de rest van de personages zich grote zorgen maakt, maar nog steeds niets doet om haar te helpen. Hoewel het Ariel Vromen lukt om een verwarrende sfeer te creëren en er twee of drie leuke momenten zijn, zou ik zeggen dat die'verdraaide eindscènes' al zo'n beetje overdreven zijn. Deze film biedt een aardige variëteit aan zinloze hallucinaties waarin Marisa Tomei, die een vlekkeloze voorstelling geeft, steeds dezelfde situaties herhaalt, maar in verschillende scenario's. Het is duidelijk dat het na een tijdje saai wordt.<br />'Danika' is het verhaal van een echt wanhopige huisvrouw, wier grootste angst is om een van haar kinderen of drie kinderen te verliezen. Deze obsessie om haar kinderen te veel te beschermen, blijkt het gevolg te zijn van een traumatische jeugdervaring, waarin de arme kleine Danika haar broertje verliest bij een verkeersongeluk. In de loop van de film lijkt de geestelijk labiele vrouw haar kinderen te verstikken en zich te veel zorgen te maken over elk klein dingetje, waardoor de rest van haar familie haar geduld verliest. Maar het is Danika duidelijk dat er iets helemaal niet in orde is met haar, want ze beseft dat ze vreemde hallucinaties heeft die haar leven op aarde in een hel veranderen.<br />Deze film biedt een paar scènes die een soort verklaring beloven, of in elk geval een klein beetje verband met het einde. Niettemin, net als veel andere recente films met een wending aan het eind, bleek 'Danika' zonder enige reden dubbelzinnig te zijn en probeert het publiek te misleiden en aan hun eigen intelligentie te twijfelen. Mijn advies is om deze film te mijden, tenzij je je verveelt en niets anders te zien hebt. Ik zou hem niet als 'onkijkbaar' bestempelen, want dat zou niet eerlijk zijn, aangezien er een paar goede dingen zijn die gewaardeerd moeten worden, maar het is eigenlijk vooral Marisa Tomeis optreden. 'Danika' is niet zo heel erg, maar eerlijk gezegd was ik diep teleurgesteld toen de goede sfeer en de paar prestaties plotseling werden overschaduwd door het dwaze einde. Ik zou dit niet aanbevelen... Sorry.
Let's see: I had great expectations towards this film, since Danika pretty much has the potential to be a fairly enjoyable thriller, but to my disappointment, it turned out to be one of those films that deliberately try to be confusing just for kicks. I don't know about the others, but I'd say I had my share of these kinds of psychological thrillers that usually lead to the same disappointing endings and nonsensical sequences. You know, the typical soft-horror/thriller/drama flick in which the main character keeps having hallucinations and visions about horrible things happening around her and the rest of the characters are dead worried but they still don't do anything to help her out. Even though Ariel Vromen succeeds to create a puzzling atmosphere and there are two or three enjoyable moments, I'd say that these 'twist in the end' fever has been pretty much overdone already. This film pretty much offers a nice variety of pointless hallucination sequences in which Marisa Tomei, giving a flawless performance, always repeats the same situations but in different scenarios. Obviously, it ends up getting tedious after a a while. <br /><br />'Danika' is the story of a genuinely desperate housewife, whose main fear is to lose one of her children or the three of them, for that matter. This obsession of overprotecting her kids, turns out to be the result of a traumatic childhood experience, in which poor little Danika loses her brother in a road accident. During the course of the film, the mentally unstable woman, appears basically smothering her children and over-worrying about every little thing, making the rest of her family lose their patience. However, it is clear to Danika that something is definitely not okay with her, as she realizes that she's experiencing weird hallucinations that turn her life into hell on earth.<br /><br />This film offers a few sequences that promise some sort of explanation whatsoever or at least a tiny little connection to the end. Nevertheless, just like many other recent flicks out there with a twist in the end, 'Danika' turned out to be ambiguous for no reason and it tries to deceive the audience and doubt about their own intelligence. My advice is to avoid this film, unless you are bored and you have nothing else to see. I wouldn't label it as 'unwatchable', because that would be unfair, considering that there are a few good things that deserve to be appreciated, but it's mostly Marisa Tomei's performance actually. 'Danika' is not terribly bad, but frankly, I was utterly disappointed when the good atmosphere and the few achievements were suddenly overshadowed by the silly ending. I wouldn't recommend this... sorry.