InnerSpace is zo onderhoudend dat er eigenlijk een wet tegen zou moeten worden uitgevaardigd, want het is een schitterend voorbeeld van topklasse familievermaak, met charme, humor en verbeeldingskracht geregisseerd door Joe Dante; hoewel Gremlins misschien wel zijn meest iconische en populaire film is, is InnerSpace misschien wel zijn beste. In de jaren tachtig maakte Dante een paar waanzinnig leuke films, waaronder Gremlins en het vervolg, Explorers, The Townbs en The Howling; meestal hypermodern, maar heerlijk ouderwets en nostalgisch charmant, opwindend en op een fantastische manier verwijzend naar oudere films (ik zou zeggen dat Dante dit beter deed dan bijna elke andere regisseur) en met zeer fantasievolle verhaallijnen vol eigenzinnige personages, surrealistische humor en royale scheuten opwinding. Het is geen verrassing dat Steven Spielberg vaak de hand heeft gehad in de totstandkoming van veel van zijn films, hoewel Dante zijn eigen excentrieke stijl aan de gebeurtenissen toevoegt; Dante heeft een aangenaam sentimenteel trekje, maar hij heeft ook een anarchistisch trekje, iets wat in de Gremlins 2 tot volle wasdom zou komen.<br />Hoe dan ook, terug naar InnerSpace, een film uit 1980. s update van het Fantastic Voyage-scenario, waarin een man wordt geminiaturiseerd en in het lichaam van een andere man wordt geïnjecteerd; luitenant Tuck Pendleton (Dennis Quaid) is de piloot die ermee instemt tot bijna onzichtbare proporties te worden ingekrompen en dan in het lichaam van een konijn te worden geïnjecteerd, waarna het experiment wordt onderbroken door kwaadaardige rivaliserende wetenschappers die de o zo belangrijke microchips willen hebben die nodig zijn voor de miniaturisatie. Op de een of andere manier wordt Pendleton geïnjecteerd in de hypochondrische supermarktbediende Jack Putter (Martin Short), wiens leven een puinhoop is en die van zijn arts te horen heeft gekregen dat hij het heel rustig aan moet doen en alle opwinding ten koste van alles moet vermijden; slecht nieuws voor Jack, goed nieuws voor ons. Pendleton slaagt erin van binnenuit audiocontact met Jack te maken, en samen proberen ze Pendleton te redden voordat zijn luchttoevoer opraakt. Ondertussen beginnen andere figuren zich met de actie te bemoeien, van Pendletons ex-vriendin Lydia (Meg Ryan) tot de mysterieuze Cowboy, de dodelijke Mr. Igoe (een man met een afneembare hand die vervangen kan worden door wapens, withete vlammenwerpers en iets wat net iets aangenamer is, wat heel even in een hilarische, gewaagde scène te zien is) en de kwaadaardige Mr. Scrimshaw, een sluwe zakenman die de microchips aan de hoogste bieder wil verkopen.<br /><br />Ik ben een grote fan van de kaskrakers van 1980, vooral van oneerbiedige, oneerbiedige klassiekers als GhostBusters, Back to the Future, enzovoort, om nog maar te zwijgen van meesterwerken als Spielbergs _Spielbergs_. In het tijdperk van de grote, grote en niet helemaal betere spektakelfilms van de jaren tachtig, lijken de grote zomerfilms van de jaren tachtig steeds meer op een tweede Gouden Eeuw van het Entertainment, met veel films die niet uit de tijd zijn dankzij een overvloed aan geweldige ideeën, frisheid, grote genre-optredens en een gezonde mix van natuurlijke, menselijke karakters en fantastische speciale en visuele effecten. Tegenwoordig zijn kaskrakers te groot, te leeg en te oppervlakkig monumentaal, waardoor het prettige dingen zijn om samen met je popcorn in de bioscoop te consumeren, maar ze blijken een lege ervaring te zijn als je ze op het kleine scherm ziet of zelfs bij een herhaling van een film in de bioscoop. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, vooral Sam Raimi.' Het is moeilijk om een zuiver onderhoudende film te vinden die niet alleen geen enkele tekortkoming heeft, maar die ook bijna altijd geweldig is, maar InnerSpace zou die kunnen zijn; Dennis Quaid heeft het nooit helemaal gemaakt als grote ster, maar hier is hij dan.' Hij is geweldig sympathiek, ondanks (of misschien wel dankzij) zijn verwaandheid en zijn slimme houding, en hij slaagt erin om gedurende de hele film een constante, sterke aanwezigheid te laten zien, ook al zit hij het grootste deel van de tijd gevangen in zijn kleine schip, dankzij zijn prestaties en zijn uitstekende chemie met Martin Short, die in een andere film nooit helemaal de jackpot heeft gewonnen, zoals hij dat hier wel doet. Hier is hij absoluut hilarisch: opgewonden, gestrest, begrijpelijkerwijs verbaasd over hoe krankzinnig deze hachelijke situatie is waarin hij verzeild is geraakt (in het begin denkt hij, heel realistisch, dat hij gek wordt, misschien zelfs bezeten). Meg Ryan is ook heel charmant en innemend in de rol van Lydia (ook heel schattig, in de tijd voordat ze in haar films van de jaren negentig haar schattigheid tot onaangename proporties uitmelkte), die meelift, maar voor het grootste deel niet de hele waarheid van het verhaal te horen krijgt. Als de slechteriken is Kevin McCarthy (een favoriet van Dante) briljant grappig in de rol van Scrimshaw, terwijl Fiona Lewis heel goed is in de rol van zijn mannenverslindende hulpje. 1) The Campiest Villain Ever (zoals gezien in Commando) weet voor de tweede en laatste keer in zijn carrière als slechterik echt angstaanjagend en eng te zijn (de eerste keer was Mad Max 2), terwijl Robert Picardo pijnlijk grappig is als de Cowboy. Daar komt nog bij dat zijn methode om vrouwen te verleiden in nachtclubs met een denkbeeldige lasso NIET werkt in het echte leven. Niet dat ik het geprobeerd heb, natuurlijk. Grote steun krijg ik van Henry Gibson als Jacks baas op het werk, en Wendy Schaal als Jacks verwarde en egoïstische collega.<br /><0x3E><0x3E> De actie is prachtig geënsceneerd en soms heel spannend, vooral meneer Igoe' De special effects zijn fantastisch, vooral als de film ons Jacks lichaam binnenleidt; die momenten zijn vaak adembenemend, terwijl er ook een prachtig moment is als Pendleton zich tijdelijk in Lydia bevindt en hij hun ongeboren kind ziet. De film is ook hilarisch, met talloze grote kloven, een bijna perfect evenwicht tussen humor en opwinding. Aan het eind ben je buiten adem, en toch lukt het de film om te eindigen met een verrukkelijke open toon. InnerSpace is een van mijn favoriete films en ik geniet er nog steeds met volle teugen van als ik ernaar kijk.
So entertaining that there should be some kind of law passed against it, InnerSpace is a magnificently engaging example of top-drawer family entertainment, directed with charm, with, humour and imaginative verve by Joe Dante; despite Gremlins arguably being his most iconic and popular film, InnerSpace may very well be his finest hour. In the 1980's, Dante made some wildly enjoyable movies including Gremlins and its sequel, Explorers, The 'burbs and The Howling; usually state-of-the-art yet delightfully old-fashioned and nostalgic charming, thrilling, marvellously referential to older movies (I'd say Dante did this better than nearly any other director), and with very imaginative story-lines filled with quirky characters, surreal humour and generous lashings of excitement. It's no surprise that Steven Spielberg often had a hand in the making of many of his films, though Dante infuses his own offbeat style to the proceedings; Dante's got a agreeable sentimental streak, but he's also got an anarchic one too, something that would reach full crazy fruition with Gremlins 2.<br /><br />Anyway, back to InnerSpace, which is a 1980's update of the Fantastic Voyage scenario, in which a man is miniaturised and injected into the body of another man; Lieutenant Tuck Pendleton (Dennis Quaid) is the pilot agreeing be shrunk down to near-invisible proportions and then injected into the body of a rabbit, only for the experiment to be interrupted by evil rival scientists who want the all-important microchips necessary for miniaturisation. Somehow, Pendleton finds himself injected into hypochondriac supermarket clerk Jack Putter (Martin Short), whose life is a mess and has been instructed by his doctor to take it very easy, and to avoid excitement at all costs; bad news for Jack, great news for us. Pendleton manages to make audio contact with Jack from inside of him, and together they try and save Pendleton before his air supply runs out. Meanwhile, other characters start to get involved with the action, from Pendleton's ex girlfriend Lydia (Meg Ryan) to the mysterious Cowboy, the lethal Mr. Igoe (a man with a detachable hand that can be replaced with guns, white-hot flame throwers and something slightly more pleasurable as briefly glimpsed in one hilariously risqué sight gag) and the evil Mr. Scrimshaw, a shrewd businessman who wants the microchips to sell to the highest bidder.<br /><br />I'm a big fan of 1980's blockbusters, especially irreverent, imaginative fare like GhostBusters, Back to the Future, etc, not to mention masterworks such as Spielberg's early classics; in today's era of bigger, bigger and not quite better spectacle, the 1980's equivalent of the big summer movies look more and more like a Second Golden Age of Entertainment than ever before, with lots of films that haven't dated thanks to an abundance of great ideas, freshness, with, great genre performances and a healthy blend of natural, human character and fantastic special and visual effects. These days, blockbusters are too big, too empty and too superficially monumental, making them agreeable things to consume along with your popcorn at the cinema but proving to be hollow experiences when experienced on the small screen or even on a repeat viewing at the cinema. Of course, there are exceptions, especially Sam Raimi's delightful Spider-Man movies, but for me, the late 70's and 1980's was where it all worked best.<br /><br />It's difficult to find a purely entertaining movie that not only has no flaws whatsoever, but whose virtues are almost consistently wonderful, but InnerSpace might be the one; Dennis Quaid never quite made it as a big A-list star, but here's he wonderfully likable, despite of (actually, maybe because of) his cockiness and smart attitude, and he manages to register a consistent strong presence throughout the film, even though he spends most of the time trapped in his tiny ship, thanks to his performance and his excellent chemistry with Martin Short, who never quite hit the jackpot in another film quite the way he does here. Here, he's absolutely hilarious; wound up, stressed, understandably amazed by just how insane this predicament he's stumbled into is (at first, quite realistically, he thinks he's losing his mind, maybe even possessed). Meg Ryan is also very charming and engaging as Lydia (very cute too, in the days before she milked said cuteness to disagreeable levels in her 90's films), who tags along for the ride but doesn't get let in on the whole truth of the story for the most part. As the villains, Kevin McCarthy (a Dante favourite) is brilliantly funny as Scrimshaw, while Fiona Lewis is very good as his man-eating deputy sidekick. As Mr. Igoe, Vernon Wells, a.k.a, The Campiest Villain Ever (as seen in Commando), manages to be genuinely chilling and scary for the second and last time in his career as a bad guy (the first was Mad Max 2), while Robert Picardo is painfully funny as the Cowboy; on an added note, his method of seducing women in nightclubs using an imaginary lasso does NOT work in real life. Not that I've tried, of course. Great comic support comes from Henry Gibson as Jack's boss at work, and Wendy Schaal as Jack's confused and selfish co-worker.<br /><br />The action is wonderfully staged and sometimes quite suspenseful, especially Mr. Igoe's pursuit of the syringe early on in the film, a hilarious moment where Jack is flying off of the back doors of a van and a terrifically exciting encounter with a freshly shrunken Mr. Igoe and Pendleton above Jack's acid-raging stomach. The special effects are marvellous, especially when the film takes us inside Jack's body; these moments are often breathtaking, while's there's even a lovely moment when Pendleton temporarily finds himself inside Lydia and he sees their unborn child. The film is also hilarious, with countless great gags, a near-perfect balance between humour and excitement. By the end, you'll be left breathless, and yet it still manages to conclude on a delightful open note.<br /><br />InnerSpace is one of my all-time favourite movies and one I still enjoy thoroughly every time I watch it.