Hoewel Cary Grant terecht herinnerd wordt als een filmlegende (hij was waarschijnlijk van al zijn tijdgenoten waarschijnlijk de meest bedrevene in romantische komedies), lijkt het misdadig dat Irene Dunne tegenwoordig bijna vergeten is. Dit is de tweede en lichtste van de drie zeer vruchtbare filmparen die ze in deze periode hadden <0xE2><0x80><0x93> de andere twee zijn de nog krankzinniger echtscheidingsklucht, 'De Vreselijke Waarheid' uit 1937 en 'Penny Serenade' uit 1941. Met haar insinuerende lach en beschaafde maar nuchtere manier van doen is ze een fantastische geschifte heldin, ook al mist ze de hooghartige glamour van Katharine Hepburn of de brutale schoonheid van Carole Lombard. Hier speelt Dunne Ellen Wagstaff Arden, die na zeven jaar schipbreuk lijdt op een onbewoond eiland. Het probleem is dat haar man Nick net hertrouwd is met een veeleisende societydame die Bianca heet. Er doen zich nog meer complicaties voor als bekend wordt dat Ellen niet alleen op het eiland was en dat haar metgezel een atletische adonis was die Stephen Burkett heette, natuurlijk een vrijgezel. Het einde is vanaf het begin duidelijk, maar er zijn ook een paar hilarische scènes onderweg, met name wanneer Ellen een timide schoenverkoper rekruteert om zich voor te doen als Stephen, en ook wanneer haar list aan het licht komt als de echte Stephen uit het zwembad van de country club tevoorschijn komt. 'The Philadelphia Story' en 'His Girl Friday'. Grant is op zijn best, en Dunne kan niet aan hem tippen. Het lijkt een beetje vergezocht om te denken dat de hoofdpersonen zeven lange jaren celibatair zouden blijven, maar zo was de conventie van Hollywood in 1930 nu eenmaal.<br />Randolph Scott speelt de stoïcijnse Stephen, een ironische keuze gezien de geruchten over de relatie van de acteur met Grant. Als Bianca kent de charmante, venijnige Gail Patrick <0xE2><0x80><0x93> expert in rollen uit klassiekers als 'My Man Godfrey' en 'Stage Door' <0xE2><0x80><0x93> haar lot in de film, maar ze laat haar klauwen pas zien in de rechtszaal. Granville Bates speelt de gefrustreerde rechter en Donald MacBride de verwarde hotelbediende. De enige nadelen zijn de al te vroegrijpe kinderen die slonzig gespeeld worden door Scotty Beckett en Mary Lou Harrington. Geregisseerd door Leo McCarey is het een komisch meesterwerk uit een vervlogen tijd, en de inferieure Doris Day-remake uit 1963 bewijst alleen maar hoe ongeëvenaard Grant en Dunne zijn. De dvd heeft een verrassend smetteloze print en extra's zoals een niet met de film verband houdende komische korte film met in de hoofdrol de humorist Robert Bentley en een verkorte uitzending uit 1950 van de film met Grant en Dunne.
Although Cary Grant is justifiably remembered as a screen legend (indeed he was probably the most adept of any of his contemporaries at romantic comedy), it seems criminal that Irene Dunne is almost forgotten these days. This is the second and most lightweight of three very fruitful screen pairings they had during this period - the other two are the even more insane divorce farce, "The Awful Truth", from 1937 and 1941's child adoption tearjerker, "Penny Serenade". With her insinuating laugh and sophisticated but down-to-earth manner, she is a wonderful screwball heroine, even if she lacks the haughty glamour of Katharine Hepburn or the brazen beauty of Carole Lombard.<br /><br />Here Dunne plays Ellen Wagstaff Arden returning home after seven years shipwrecked on a desert island. The problem is that her husband Nick has just gotten remarried to a high maintenance socialite named Bianca. Further complications ensue when it's disclosed that Ellen was not alone on the island and that her companion was an athletic Adonis named Stephen Burkett, of course a bachelor. The ending is obvious from the beginning, but there are some hilarious set pieces along the way, in particular, when Ellen recruits a timid shoe salesman to impersonate Stephen and also when her ruse is exposed as the real Stephen pops up from the country club swimming pool. In 1940, the same year he made classics like "The Philadelphia Story" and "His Girl Friday", Grant is at the top of his game, and Dunne matches him every step of the way. It does seem a bit of a stretch to think that the principal characters would be celibate for seven long years, but such was 1930's Hollywood convention.<br /><br />Randolph Scott gamely plays the dumb-as-dirt Stephen, an ironic choice given the rumors of the actor's relationship with Grant. As Bianca, the glamorously venomous Gail Patrick - expert at such roles from classics like "My Man Godfrey" and "Stage Door" - knows her fate in the movie but doesn't really show her talons until the courtroom scene. In scene-stealing bits are Granville Bates as the frustrated judge and Donald MacBride as the confused hotel clerk. The only drawbacks are the overly precocious children played hammily by Scotty Beckett and Mary Lou Harrington. Directed with comic mastery by Leo McCarey, it's a frothy confection from a bygone era, and the far inferior 1963 Doris Day remake only proves how unmatchable Grant and Dunne are. The DVD has a surprisingly pristine print transfer, and extras include an unrelated comic short featuring humorist Robert Bentley and a condensed 1950 broadcast of the movie featuring Grant and Dunne.