Deze film is een uitstekend voorbeeld van hoe je mensen hun verhaal kunt laten vertellen zonder de contextuele situatie te verfraaien. Het extra materiaal dat aan de interviews is toegevoegd, is perfect uitgebalanceerd om de interviews in hun historische en persoonlijke context te plaatsen, zonder de context onnodig uit te breiden om te overschaduwen wat de (heel weinig) overlevenden te vertellen hadden. Er wordt genoeg informatie gegeven over paragraaf 175 en die is gebruikt tijdens Hitlers bewind en daarna voor ons om een inzicht te krijgen in de gevolgen ervan, en de situatie waarin onze 'beschaafde' westerse landen zelfs nu nog de homoseksuele slachtoffers van deze verschrikking ontkennen. Maar de focus ligt op het verhaal van de overlevenden, niet op de context. Deze techniek (die te zelden wordt toegepast) leverde een buitengewoon krachtige documentaire op. Ik heb zelden zulk goed uitgebalanceerd werk gezien.
This film is an excellent example of letting people tell their story without embellishing the contextual situation. The extra material added to the interviews is perfectly balanced to put the interviews in their historical and personal context, without unduly expanding the context to overshadow what the (very few) survivors had to tell. Enough information is given about paragraph 175 and it's application during Hitler's reign and after for us to get an insight of its consequences, and the situation of denial of our 'civilised' western countries even today regarding the gay victims of this horror. But the focus is on the survivors' tale, not the context. This technique (too rarely applied) produced an extremely powerful documentary. I have seldom seen such a well balanced work.