Three... Extremes is een film waarin drie verschillende verhalen worden verteld. Dumplings, Cut and Box. In alle drie de verhalen zit een afschuwelijk verhaal.<br /><br />Voor Three... Extremes zijn twee getalenteerde regisseurs nodig en een onbekende (voor zover ik dat kan beoordelen), en die moeten dan hun eigen originele stukje van de puzzel in elkaar zetten. Hoewel ik nog steeds onpartijdig ben ten opzichte van Miike, heeft hij wel talent. Hij heeft prachtige beelden in zijn films, alleen hebben die meestal ook een verhaal dat niet klopt. Met zijn korte films dwingt Miike je na te denken over hoe het afloopt. Zijn films zijn altijd op de een of andere manier verknipt en hij vraagt het publiek om dieper te kijken naar wat ze net hebben gezien. Bij BOX stelt hij uiteindelijk teleur met het einde. Tja, de tweede korte tekst van Park vertoont een griezelige gelijkenis met 'SAW', zoals sommigen zouden zeggen. Het gaat over de psychopaat die iemand ontvoert en hem of haar zover krijgt dat hij of zij een spelletje met hem of haar speelt, of over iemand die sterft.<br />CUT was mijn favoriete fragment van de drie en werpt de kijker bij het slot een boogbal toe. Waardoor je twee dingen kunt geloven. Geloof je de gebeurtenissen die je net hebt gezien en neem je ze voor wat ze zijn, of zijn er een paar trucjes in het spel? Ten slotte, de eerste korte tekst, is Dumplings van Fruit Chan. Het heeft niet de scherpte die CUT heeft, of de prachtige beelden die BOX heeft, maar het heeft wel de verontrustende factor. En dat brengt Dumplings in de goede boeken.<br />BOX is mijn favoriete onderdeel en Park heeft geweldig werk geleverd door te laten doorschemeren dat de film niet precies is wat hij lijkt en dat hij de 'o zo coole' factor heeft die deze film nodig heeft. Omdat BOX de tweede film is die ik van Miike heb gezien, zit ik nog steeds met hem in het grijs. Ik wil meer van zijn werk zien, maar aarzel omdat het niet echt indruk op me heeft gemaakt. BOX is helemaal niet zo slecht, het is alleen niet zo goed en de kijker voelt zich tegen het eind bedrogen. Sommigen zouden er misschien hetzelfde over denken als het om CUT ging en erg in de war raken van de handelingen van sommige personages, maar het bleek dat het goed was voor een of ander vreemd gevoel.<br />Ik zal er geen doekjes om winden en je vertellen wat Dumplings te bieden heeft... het eten van geaborteerde foetussen. Walgelijk? Ja. Verontrustend? Ja. Waarom vond ik zoiets leuk? Fruit ging er heel goed mee om, ik moet de volledige uitvoering van de korte film nog zien, maar daardoor wil ik meer weten. Het einde... weer met deze eindes, maakte me erg in de war. Wat was er met de tong? Ging die niet mee met de rest van de film? Is ze een mens?<br />Ten slotte, als je wilt. 'Ik ben een fan van Aziatische films, dus dit moet je even proeven. Het is drie voor de prijs van één, en van minstens twee ervan zul je nog wel een beetje plezier hebben. Als je het type bent dat zich ongemakkelijk voelt bij de knarsende geluiden van een vrouw die een geaborteerde foetus eet, kun je deze misschien beter overslaan en op zoek gaan naar Bambi.'
Three...Extremes is a film with three different stories being told. Dumplings, Cut and Box. All of which have a horrific tale routed in it's story.<br /><br />Three extremes take two talented directors and one unknown (from my perspective anyway) and let them carve their own original piece of a puzzle that fits together in Three...Extremes. While I'm still impartial to Miike, he does have talent. He has beautiful imagery in his films, it's just that they also tend to have some story lacking. With his short, BOX, Miike gets you to think about what the outcome is going to be. His films are always twisted in some kind of way and asks the audience to look deeper into what they just saw. With BOX, he ultimately disappoints with the ending. Cut, the second short directed by Park has an uncanny resemblance to "SAW", as some might say. It deals with the psycho kidnapping someone and getting them to play a game, or someone dies.<br /><br />CUT was my favourite segment out of the three and throws the viewer a curve ball at the conclusion. Which leads you to believe one of two things. Do you believe the events that you just saw and take them as face value, or is there some mind tricks at play. Finally, the first short actually, is Dumplings from Fruit Chan. A name I never heard of but would like to hear more of. Dumplings doesn't have the edge that CUT has, or the beautiful images that BOX has, but it does have the disturbing factor. Which lands Dumplings in the good books.<br /><br />CUT is my favourite segment and Park did a great job at hinting that the film is not EXACTLY what it seems and it has the "oh so cool" factor that this film needed. BOX, being the second film that I've seen from Miike still leaves me in the grey with him. I want to seek out more of his work, but am hesitant because it hasn't impressed all that much. BOX isn't all that bad, it's just not all that good and the viewer feels cheated by the end. Some might feel the same with CUT and be left very confused with the actions of some characters, but it worked out it's in favour for some strange feeling.<br /><br />I'm going to let the cat out of the bag and tell you what Dumplings is about...eating aborted fetuses. Gross? Yes. Disturbing? Yes. Why did I like such a thing? Fruit handled it very well, I have yet to see the full cut of the short but it leaves me wanting to know more. The ending...again with these endings, left me very confused. What was with the tongue? It didn't flow with the rest of the film? Is she human?<br /><br />Finally, if you're a fan of Asian cinema, give this a little taste test. It's three for the price of one, and you'll get some sort of enjoyment out of at least two of them. If you're the type that is uneasy hearing the crunching sounds of a women eating an aborted fetus, you might want to skip these and look for Bambi.