Ik heb de film _Son of the Sheik_ gisteravond pas op dvd gezien en was verbaasd over de structuur van de cinematografie en de natuurlijke, niet-noordelijke stroming van de opvoeringen. Het is misschien niet erg diepzinnig of vernieuwend, maar dat is ook nooit de bedoeling geweest, en het is een veel betere film dan ik had verwacht, heel rond en organisch en moeiteloos. Vilma Banky is prachtig en gepast plat, en Valentino is net zo opwindend om te zien als zijn beroemdheid. Ahmed is geen karakterprestatie, geen Oscar-materiaal of wat dan ook, maar Valentino geeft deze kartonnen figuur de warmte van het leven, een versnelde polsslag, allemaal heel beheerst en smaakvol en menselijk aandoend in plaats van bovenmenselijk viriel. Natuurlijk ziet hij er fantastisch uit, maar dat geldt ook voor de film zelf. Een deel van de slapstick lijkt nu misschien gedateerd, maar hoe zit het dan met 'American Pie'?
I only just watched 'Son of the Sheik' on dvd last night and was amazed at the textures of cinematography and the natural un-histrionic flow of the performances. While it may not be very profound or innovative, it never set out to be, and it is a far better flick than I expected, very rounded and organic and effortless. Vilma Banky is lovely and appropriately lowkey, and Valentino is every bit as exciting to watch as his celebrity maintained. Ahmed is NOT a character performance, Oscar material or anything, but Valentino instills this cardboard figure with the warmth of life, a quickening of the pulse, all very controlled and tasteful and humanly affecting rather than superhumanly virile. Of course he looks gorgeous, but so does the film itself. Some of the slapstick may seem dated by now, but then what about 'American Pie'.