Beter Midler geeft een verpletterende, ontroerende, hartverscheurende dynamiek en opbeurende Oscarnominatie voor haar optreden als de Rose, een fabelachtig rijke en succesvolle populaire rocksuperster die opgebrand is en uitgeput is geraakt door te veel lange reizen, te veel drank en drugs (Rose drinkt Southern Comfort graag rechtstreeks uit de fles terwijl ze live op het podium optreedt), te veel camera's in haar gezicht en te veel tijd die ze in de studio doorbrengt met het opnemen van songs ten koste van een zinvol en bevredigend privéleven, waardoor Rose zich vreselijk eenzaam, ongelukkig en onbemind voelt. Rose wil een broodnodige vakantie nemen, maar haar opdringerige, meedogenloze, dominante hebzuchtige manager Rudge Campbell ( vlekkeloos tot intens verachtelijke perfectie gebracht door Alan Bates) dringt er bij haar op aan dat ze een speciaal concert in de stad geeft. Rose vindt tijdelijk troost in haar relatie met de knappe, aardige zwerver Houston Dyer (een typisch voorbeeld van de door het misdadige ondergewaardeerde Frederic Forrest, die terecht een nominatie voor de prijs voor de beste acteur kreeg voor zijn fantastische werk hier), maar Dyers onvermogen om Rose' wilde levensstijl van verdorven excessen met gemak aan te kunnen, verergert de ernst van Rose' depressie, die van het diepe in totale wanhoop overgaat met tragische gevolgen.<br /><br />Losjes gebaseerd op de echte-levensflits-in-de-pan leven snel, leven hard, leven zoals vandaag bijna voorbij is en morgen is er weer een dag. Het zal nooit gebeuren en als je te veel op deze manier leeft, zul je zeker sterven als jonge seks-, drugs- en rock-'n-rollhelden van Janis Joplin. 'The Rose' toont pijnlijk aan hoe verschrikkelijk de prijs van roem en rijkdom is, toont met vaak verwoestend effect aan hoe roem je vermogen om een persoonlijk leven te leiden vernietigt, hoe beroemdheid mensen tot een bijna breekpunt drijft en hoe beroemdheid mensen vermorzelt nadat ze de kracht hebben verloren die nodig is om de spanning te weerstaan die een beroemdheid met zich meebrengt. Mark Rydells scherpzinnige visie en het snijdende script van Bill Kirby en Bo Goldman verheerlijken noch verheerlijken de rock-'n-roll-levensstijl, maar laten in plaats daarvan de potentieel gevaarlijke valkuilen zien op een gepast sombere, deprimerende toon en met een boeiende, onverschrokken openhartigheid.<br />'Vilmos Zsigmund' De schitterende, gepolijste, verbleekte cinematografie geeft de film een passend verblindend, felverzadigd, flitsend aanzien, en schiet de levendige, ongeremde concertsequenties door een dichte, rokerige nevel van doordringende, roodachtige tinten (zo'n bekende cameraman als Laszlo Kovacs, Owen Roizman en Haskell Wexler hielpen ook een handje mee aan de oogverblindende concertsequenties). Toni Basil, die met het guitige new-ageliedje 'Hey Mickey' een hit in de top 10 had, deed de ruige, rauwe danschoreografie. Midler brult al haar songs met een hese, bluesachtige, door whisky aangetaste alt met een ongelooflijk opruiend enthousiasme; tot de hoogtepunten behoren de spookachtig mooie en melancholieke titelsong, een lugubere, langzaam opvlammende vertolking van 'When a Man Loves a Woman' en een hilarisch campy verknoeiing van Bob Segers 'Fire Down Below'. Het is allemaal gebeurd in een travestietenbar met een stel schandalige travestieten-imitators (de nep-discodiva uit de jaren zeventig, Sylvestor, speelt de dubbelgangster van Diana Ross). De door de show gedomineerde krachttoer krijgt de volle steun van een uitzonderlijke cast, besprenkeld met karakteracteurs: David Keith als een bedeesde soldaat, Jack Starrett als een roadmanager van countrymuziek, John Dennis Johnson als een ruige boerenkinkel in een hillbilly-bar, Jonathan Banks als een gladde tv-promotor, Don Calfa als een slijmerige muziekvampier, Victor Argo als bewaker van een kleedkamer, Will Hare als een beminnelijke kruidenier en, in een bijzonder huiveringwekkende en opzienbarende camee, de grote Harry Dean Stanton als een koelbloedige countryzanger/songwriter die Rose recht in haar gezicht zegt dat hij vindt dat haar zang niet deugt. Het is een hartverscheurend, maar ontegenzeggelijk krachtig portret van een maar al te menselijk en breekbaar iemand die op weg is naar de ondergang door de zaak die haar ironisch genoeg heeft gemaakt.
Better Midler gives a smashing, touching, tear-the-house-down dynamic and exhilarating Oscar-nominated performance as the Rose, a fabulously wealthy and successful popular rock superstar sensation who's been burnt-out and worn down by too much long hard time on the road, too much booze and drugs (Rose likes to swig Southern Comfort straight from the bottle while performing live on stage), too many cameras in her face and too much time spent recording songs in the studio at the expense of having a meaningful and fulfilling personal life, all of which leaves Rose feeling terribly lonely, unhappy and unloved. Rose wants to take a much-needed vacation, but her pushy, ruthless, overbearing greedhead manager Rudge Campbell (flawlessly played to intensely contemptible perfection by Alan Bates) urges her to do a special hometown concert. Rose finds temporary solace in her relationship with good-looking nice guy drifter Houston Dyer (a characteristically top-drawer turn by the criminally undervalued Frederic Forrest, who deservedly snagged a Best Supporting Actor nomination for his superlative work here), but Dyer's inability to easily handle Rose's wild lifestyle of debauched excess only exacerbates the severity of Rose's depression, which goes off the deep end into total despair with tragic consequences.<br /><br />Loosely based on the real-life flash-in-the-pan live fast, live hard, live like today's almost over and tomorrow ain't never gonna happen and if you live like this too much you will most certainly die young sex'n'drugs'n'rock'n'roll exploits of Janis Joplin, "The Rose" poignantly exposes the horrible price of fame and fortune, showing to often devastating effect the way fame destroys one's ability to have a personal life, pushes people to a near breaking point, and grinds people down to nothing after they lose the strength needed to withstand the strain being a famous person grimly entails. Mark Rydell's perceptive direction and the trenchant script by Bill Kirby and Bo Goldman neither glorifies nor vilifies the rock'n'roll lifestyle, opting instead to merely show its potentially dangerous pratfalls with a properly glum, depressing tone and an arresting, unflinching frankness.<br /><br />Vilmos Zsigmund's glittering, burnished, faded cinematography gives the film an appropriately blinding brightly saturated color flashy look, shooting the lively, uninhibited concert sequences through a dense smoky haze of piercing reddish hues (such fellow noted cameramen as Laszlo Kovacs, Owen Roizman and Haskell Wexler also lent a hand to the dazzling concert sequences). Toni Basil, who had a fluke top 10 hit tune with the waggish novelty song "Hey Mickey," did the raunchy'n'raucous dance choreography. Midler belts out all her songs in a hoarse, bluesy, whiskey-ravaged alto with incredible incendiary gusto; the highlights include the hauntingly beautiful and melancholy title ballad, a torchy, slow-burning rendition of "When a Man Loves a Woman," and a hilariously campy shredding of Bob Seger's "Fire Down Below" done in a drag queen bar with a bunch of outrageous transvestite celebrity lady impersonators (70's mock disco diva Sylvestor plays the Diana Ross lookalike). Midler's show-dominating tour-de-force portrayal gets sterling support from an exceptional cast peppered with stand-out character actors: David Keith as a bashful soldier, Jack Starrett as a country music road manager, John Dennis Johnson as a rowdy hick jerk in a hillbilly bar, Jonathan Banks as an oily TV promoter, Don Calfa as a smarmy music biz leech, Victor Argo as a bath house locker room attendant, Will Hare as an amiable grocer, and, in a particularly chilling and startling cameo, the great Harry Dean Stanton as a cold-hearted a**hole country singer/songwriter who flatly tells Rose right to her face that he thinks her singing stinks. A sad, insightful and eye-opening film, "The Rose" makes for a truly heart-breaking, but undeniably powerful portrait of an all-too-human and fragile person who gets led down the road to ruin by the very business that ironically made her.