Ontmoet de Stricklands, hardwerkende eigenaars van's werelds meest arbeidsintensieve walnotenboerderij. Je hebt de zweterige Luther, die in zijn vrije tijd cider brouwt en koffiekopjes tegen zijn bovenlip plakt. Je hebt zijn vrouw Molly, die pannenlappen verzamelt en een lekkere pot water kan koken. Dan heb je Melissa, die graag ijsjes voor Carnation koopt en de mensen in de stad de stuipen op het lijf jaagt met haar hekserige manier van doen en haar grote voorhoofd. O, en dan heb je de aanbiddelijke Lucinda, die dol is op het verzamelen van poppen en boeren en politieagenten met hooivorken en vleeshaken te lijf gaat. Op een dag, terwijl hij rondtoert in zijn smetteloze Maverick, besluit de rijke Jody om de minder bereisde weg te nemen en belandt hij bij deze idioten. Erger nog, hij wordt verliefd op een van hen. Gelukkig is het Luther niet. Dit is een B-film die B-films een slechte naam bezorgt. De dialogen zijn bijna net zo onuitsprekelijk als de gruwelen die in de hel worden aangeboden, de belichting is te fel om goed te zijn en er is absoluut niemand om voor te juichen. Het is gemakkelijk te begrijpen waarom deze 'film' zo gemakkelijk voer was voor Mike en de 'bots op de Satelliet van de Liefde. Hij leent zich voor zo'n scherp commentaar.
Meet the Stricklands, hard-working proprietors of the world's most labor intensive walnut ranch. There's sweaty Luther who in his spare time cooks up hard cider and sticks coffee cups to his upper lip. There's his wife, Molly, who collects pot holders and can boil a mean pot of water. Next is Melissa, who likes shopping for Carnation ice cream and spooking the town folk with her witchy ways and large forehead. Oh, and then there's lovable Lucinda, who's into doll collecting and dispatching farmers and police officers with pitch forks and meat hooks. One day, while tooling around in his pristine Maverick, rich boy Jody decides to take the road less traveled and ends up with these loons. What's worse, he falls in love with one of them. Luckily, it's not Luther. This is a B movie that gives B movies a bad name. The dialogue is nearly as unspeakable as the horrors offered up in hell, the lighting goes from too bright to pitch and there's absolutely no one to cheer for. It's easy to see why this "film" was such easy fodder for Mike and the 'bots on the Satellite of Love. It lends itself to such biting commentary.