Het is maar al te gemakkelijk om de grens van zoet naar suikerzoet te overschrijden, want de meeste films die dicht bij het ware sentiment durven te komen, eindigen tot aan hun knieën in de aspartaam. Maar _Second Best_ danst op die grens met aplomb en gratie. Ik besef dat 'zoet' niet het eerste adjectief is dat iemand uitspreekt nadat hij _Second Best_ heeft gezien, maar zoet is het wel. Zoet is het om te beseffen dat het gemiddelde zo menselijk is als we maar kunnen worden; zoet is het om te beseffen dat jaloezie net zo gewoon is als de kou; zoet is het om te beseffen dat echt succes weinig te maken heeft met winnen; en zoet is het om opnieuw te beseffen dat de reis veel interessanter is dan de bestemming. Dus, met het risico dat ik zelf een beetje sentimenteel klink, denk ik dat Eric Weber een heel lieve en grappige film heeft bedacht. Hij gaat over mislukkingen, misplaatste mogelijkheden en verlies, maar je komt uit de film met een goed gevoel. Goed zoals Garden State, of the Station Agent, of zelfs The Eternal Sunshine of the Spotless Mind je een goed gevoel geeft. De invalshoek, de dialogen en de opvoeringen, vooral die van Joey Pantalione, klonken echt en eerlijk en echt zonder ook maar iets van de nasmaak van Sweet 'N Low. Voor mij was het het soort film waarvan je wilde dat hij niet zo snel afgelopen was. Hij is goed voor ons allemaal, op een na. De winnaars kunnen wegblijven.
Crossing the line from sweet to saccharine is all too easy, with the majority of films that dare go near true sentiment ending up knee-deep in aspartame. But Second Best prances on that line with aplomb and grace. I realize that, "sweet," would not be the first adjective out of one's mouth after seeing Second Best, but sweet is what it is. Sweet it is to realize that average is as human as we get; sweet it is to realize that jealousy is as common as the cold; sweet it is to realize that real success has little to do with winning; and sweet it is to once again realize that the journey is far more interesting than the destination. <br /><br />So, at the risk of sounding a bit gooey, myself, I think Eric Weber has come up with a very sweet and funny movie. It deals with failure, misguided potential and loss but you actually come out of the movie feeling good. Good in the way that Garden State, or the Station Agent, or even The Eternal Sunshine of The Spotless Mind makes you feel. The direction, the dialog and the performances  especially that of Joey Pantalione  ring true and honest and real without even a hint of the after taste of Sweet 'N Low. To me it was the kind of movie that you wished didn't end so fast. It's good for all of us second besters. The winners can stay away.