The Long Voyage Home is een compilatiefilm van vier aktes, gespeeld door Eugene O'Neill, die volgens sommigen Amerika's grootste dramaturg is. De man die O'Neills werk over de bemanning van de S.S. Glencairn in elkaar heeft gezet, is Dudley Nichols, en de regie is in handen van John Ford.<br />Meneer Ford is meestal iemand die echt een stempel op een van zijn films drukt. Maar de gebruikelijke Ford-kenmerken zijn opvallend afwezig in The Long Voyage Home. De film van Ford waar dit het dichtst bij in de buurt komt, is The Informer. In feite speelt J.M. Kerrigan bijna dezelfde rol als in The Informer. Een van de dingen die Ford altijd deed, was de juiste muziek gebruiken om de toon te zetten voor een film. Die negentiende-eeuwse ballades zoals I Dream of Jeannie, die zo goed werken in een soort Stagecoach, worden vervangen door Harbor Lights. Dat lied drukt zo goed het verlangen uit van een hele groep ontwortelde mannen om een soort stabiliteit in hun leven te vinden.<br />Eugene O'Neill heeft vele jaren op zee doorgebracht en de personages van deze mannen op de s.s. Glencairn zijn ontleend aan zijn eigen jeugdervaringen. Het grootste deel van onze planeet is bedekt met water en geen enkel land bezit het. Het wordt gewoon de hoge zee genoemd en de zeelieden op die planeet zijn een internationale broederschap, net als de s.s. De bemanning van Glencairn. Ik heb altijd het gevoel gehad dat O'Neill probeerde te zeggen dat als er in deze oude wereld nog verlossing te vinden is, die op het zoute water te vinden moet zijn. Het is de enige plek waar allerlei soorten mensen echt werken voor een gemeenschappelijk doel: in leven blijven en de reis maken.<br />De oorspronkelijke stukken hadden een achtergrond uit de Eerste Wereldoorlog, maar ze zijn bijgewerkt voor de Tweede Wereldoorlog. Vooral in de rol van de bemanning die ervan overtuigd raakt dat Ian Hunter een soort spion is. De Tweede Wereldoorlog in 1940 heeft het publiek in elk geval wel wat echte belangstelling gegeven. Ian Hunter heeft hier misschien wel zijn carrière als Smitty neergezet. Het blijkt dat hij heel anders is dan iedereen denkt. <br /><0x3E><0x3E> Het is moeilijk te geloven dat John Wayne in een film van een van onze grootste dramaturgen zou spelen. Maar de Duke houdt zich staande in het ensemble. Het is de enige keer dat hij ooit een poging heeft gedaan om een accent na te bootsen en het lukt hem. Maar ik weet zeker dat hij dacht dat één keer genoeg was.<br /><0x3E><0x3E> Wayne als Olsen is de onschuldigste van de groep, misschien wel de enige keer dat hij dat op het witte doek is geweest. De rest van de ploeg doet zijn uiterste best om ervoor te zorgen dat hij inderdaad naar Zweden terugkeert. Het blijkt uiteindelijk een van hen het leven te hebben gekost.<br /><0x3E><0x3E> Als je depressief bent, The Long Voyage Home of een andere Eugene O'Connor-film. Neill is niet goed voor je geestelijke gezondheid. Hij is een pessimistische kerel, die O'Neill. Maar zijn inzichten in ons karakter en onze ziel zijn altijd even indringend als in _The Long Voyage Home_.
The Long Voyage Home is a compilation film of four one act plays by Eugene O'Neill who some will argue is America's greatest dramatist. The man who did the stitching together of O'Neill's work about the crew of the S.S. Glencairn is Dudley Nichols and presiding over it all is the direction of John Ford.<br /><br />Mr. Ford is usually someone who really puts an individual stamp on one of his movies. But the usual Ford trademarks are noticeably absent from The Long Voyage Home. Probably in mood and style the film of Ford's this comes closest to is The Informer. In fact J.M. Kerrigan is playing almost the same part in this as he did in The Informer.<br /><br />One thing Ford always did was use the right kind of music to set the tone for a film. Those 19th century ballads like I Dream of Jeannie that work so well in something like Stagecoach are substituted for Harbor Lights. That song expresses so well the longing of a whole bunch of rootless men to find some kind of stability in their lives.<br /><br />Eugene O'Neill spent many years at sea and the characters of these men on the S.S. Glencairn are drawn from his own youthful experience. Most of our planet is covered by water and no country owns it. It's just called the high seas and the seamen on it are an international fraternity, like the S.S. Glencairn crew. I've always felt that O'Neill was trying to say that if there's any salvation to be had in this old world, it's to be found on the salt water. It's the only place where all kinds of people really work for a common goal, stay alive and make the trip.<br /><br />The original plays had a World War I background, but it has been updated for World War II. Especially in the part when the crew becomes convinced that Ian Hunter is some kind of spy. Certainly the second World War in 1940 gave the audiences some real interest. Ian Hunter may have given his career performance in this as Smitty. Turns out he's far from what everyone suspects.<br /><br />Hard to believe that John Wayne would be in a film by one of our greatest dramatists. But the Duke holds his own in the ensemble. It's the only time he ever attempted some kind of accent and he pulls it off. But I'm sure he thought once was enough.<br /><br />Wayne as Olsen is the innocent of the group, maybe the only time he's ever been that on the screen. The rest of the crew makes every effort to see he does in fact get home to Sweden. It turns out to cost one of them his life ultimately. <br /><br />If you're any kind of depressed, The Long Voyage Home or any Eugene O'Neill is not good for your mental health. He's one pessimistic fellow that O'Neill. But his insights into our character and soul are always penetrating as they are in The Long Voyage Home.