Madeleine is een van de kostuumdrama's die aan het eind van de jaren veertig zijn geproduceerd om zich vanuit een vrouwelijk perspectief te richten op psychologische conflicten. Andere belangrijke voorbeelden zijn Madame Bovary van Vincente Minelli en The Heiress van William Wyler, beide in 1949 uitgebracht. Maar terwijl die twee films gebaseerd waren op grote literaire werken uit de negentiende eeuw, is Madeleine een dramatisering (ik zou me een vrij liberale voorstelling van zaken kunnen voorstellen, gezien de melodramatische stijl) van de feitelijke gebeurtenissen.<br />Directeur David Lean heeft het publiek altijd ondergedompeld in de psychologische staat van zijn personages, vaak door middel van pakkende beelden en expressief geluid. Er zijn in de eerste helft van de film een paar tamelijk routineuze voorbeelden van te zien: griezelige schaduwen van Emile die met zijn stok ronddraait, de schetterende doedelzakmuziek van een dorpsdans bij Emile en de geheime ontmoeting van Madeleine, enzovoort.<br />Een andere eigenschap van Lean was dat het verhaal, om een volledig verhaal te kunnen vertellen, tussen de verschillende gezichtspunten wisselde. Dit kan vrij gemakkelijk worden gedaan met een regisseur die het publiek als een passieve, externe toeschouwer behandelt, maar omdat Lean het publiek voortdurend bij zijn verhaal betrekt, kon het zijn films af en toe een onsamenhangend, onevenwichtig gevoel geven. Dit is min of meer het geval met Madeleine, die begint als een psychologisch drama waarin een jonge vrouw uit een streng gezin moet kiezen tussen haar hartenwens en trouw aan haar familie. Ongeveer halverwege wordt het verhaal echter een moordmysterie en uiteindelijk een rechtszaaldrama, en het verhaal wordt onderbroken als we de gezichtspunten van de verschillende getuigen van vermeende misdaden zien. Alle psychologische structuur van de eerste drie kwartier wordt vergeten.<br />Ondanks de fragmentarische aard van het geheel zijn er enkele sterke scènes en hier en daar een vleugje klasse. De cruciale scène waarin Madeleines vader achter zijn affaire met Madeleine komt terwijl Madeleine op hetzelfde moment van Emiles dood hoort, toont Lean' De laatste scènes in de rechtszaal zijn een zorgvuldig geconstrueerde mengeling van beelden en reacties, en Leans achtergrond als een befaamd redacteur is duidelijk te zien.<br />Een geweldige cast was vaak een kenmerk van een film van David Lean, maar Madeleine lijdt aan een gebrek aan stijlvolle acteurs. Ik moet erbij zeggen dat Ann Todd, die ik normaal gesproken niet zo hoog aansla, hier niet al te slecht is en goed emo-teert in close-ups. Afgezien daarvan zijn de enige opvallende figuren André Morell, die aan het eind van de film een indrukwekkende rol speelt als de advocaat van de verdediging, en John Laurie als de fanatieke maffialeider, die helaas maar heel even op het toneel verschijnt.<br />Madeleine heeft haar momenten, maar is al met al een beetje middelmatig. Lean was op zijn best als hij zich helemaal op het emotionele drama kon storten, maar dit uitstapje naar de rechtszaal is gewoon niet sterk genoeg van het een of het ander om een echt sterke film te zijn.
Madeleine is one of a number of costume dramas produced around the late 1940s to focus upon psychological conflicts from a female perspective. Other notable examples are Vincente Minelli's Madame Bovary and William Wyler's The Heiress, both released in 1949. However, whereas those two pictures were based upon great literary works from the 19th century, Madeleine is a dramatisation (I would imagine a fairly liberal one given its melodramatic style) of actual events.<br /><br />Director David Lean was always one to immerse the audience in the psychological states of his characters, often through use of attention grabbing shots and expressive use of sound. There are some fairly routine examples of this in the first half of the film  eerie shadows of Emile twirling his cane, the blaring bagpipe music of a village dance at Emile and Madeleine's secret meeting, and so on.<br /><br />Another of Lean's characteristics was that, in order to tell a full story, the narrative would switch between the multiple points-of-view. This can be done fairly easily with a director who treats the audience as a passive, externalised viewer, but with Lean's constant involvement of the audience it could occasionally give his films a disjointed, unbalanced feel. This is somewhat the case with Madeleine, which begins as a psychological drama in which a young woman from a strict household must choose between her heart's desire and loyalty to her family. About halfway through however the story becomes a murder mystery and eventually a courtroom drama, and the narrative fragments as we see the points-of-view of various witnesses to supposed crimes. All the psychological set-up of the first forty-five minutes becomes forgotten.<br /><br />In spite of the fragmentary nature of the whole, there are some strong scenes and the occasional touch of class here and there. The pivotal scene in which Madeleine's father discovers his daughters affair, while at the same time Madeleine learns of Emile's death shows Lean's dramatic staging at its best. Intelligent use of space and positioning of actors in this scene best shows off the varying reactions. The final scenes in court are a carefully constructed blend of points-of-view and reaction shots, and Lean's background as a renowned editor is in evidence.<br /><br />A great cast was often a hallmark of a David Lean picture, but Madeleine suffers from a lack of classy actors. Having said that Ann Todd, whom I don't normally rate that highly, is not too bad here, emoting well in close-ups. Apart from that the only standouts are Andre Morell in a powerful performance as the defence counsel towards the end of the film, and an unfortunately brief appearance from Scottish character actor John Laurie as a fanatical mob leader.<br /><br />Madeleine has its moments, but all in all is a bit of a mediocrity. Lean was at his best when he could go all out on the emotional drama, but this foray into the courtroom is simply not enough of one thing or the other to be a really strong picture.