In de eerste plaats is dit mijn lievelingsfilm, van alle honderden films die ik heb gezien. Maar elke keer als ik over deze film begin, moet ik de vragende blikken van de meeste mensen beantwoorden met: 'Het is een prachtige kleine film uit de jaren tachtig die in de jaren tachtig is gebleven.' Nadat ik hem voor de 24e keer heb gezien sinds ik hem voor het eerst zag, 5 jaar geleden, op mijn 13e verjaardag, kan ik met genoegen zeggen dat deze film veel verder ging dan de jaren tachtig, en de kracht en inspiratie van de boodschap kun je elke dag voelen. De Dode Dichtersvereniging is een zeer onderschatte film van een zeer onderschatte regisseur wiens inspirerende, verheffende en morele verhalen die stevig geworteld zijn in de werkelijkheid lang niet zo gewaardeerd worden als ze zouden moeten doen. Hier zien we een van zijn zeer persoonlijke en gekoesterde projecten, en hij toont de visuele stijl en concentratie van de personages waarin hij zo rijk is. Zijn controle over de camera en de personages is heel sterk en heel soepel. De cinematografie is bijna perfect, met elke opname, samen met de montage, naadloos. Ook heel meeslepend zijn de kleurentinten in elke scène, die perfect bij de stemming en gebeurtenissen van de scène passen. Zou je kunnen zeggen dat dit kunst is? Absoluut.<br />Dan hebben we de voorstellingen. Robin Williams gaat door met zijn leven als iemand die niet is veranderd: hij is nog steeds een van de meest ontroerende, hartverscheurende, ontzagwekkende komedianten met ontegenzeggelijk acteertalent (hij is nog steeds mijn favoriete acteur op het witte doek). Zijn professor John Keating is een man die elke professor belichaamt van wie je dacht dat hij cool en respectabel was, elke persoon die je iets heeft geleerd of je heeft verlicht in iets ongewoons. Sterker nog <0xE2><0x80><0x93> durf ik het te zeggen? <0xE2><0x80><0x93> hij geeft iets EXTRAORDINARI<0xC3><0x8B>RS! We hebben de tragisch onderschatte Robert Sean Leonard in zijn rol van de vrijdenkende katalysator Neil. Waarom is deze man geen bekende naam in Hollywood? Zijn rollen zitten altijd vol inspiratie, energie en tragische emoties die het publiek altijd raken. Zijn rol in deze film is fris, ongeremd en nooit pretentieus als het waarschuwende verhaal van de film. En dan hebben we Ethan Hawke in een van zijn vroegste rollen als de hoofdpersoon. De hele cast die hem bijstaat is ook heel sterk, levert de basis en fungeert als de diverse emotionele banden die ons verder in het verhaal betrekken. De rol van Josh Charles als Knox Overstreet is een rol die bijna alle jongens van ganser harte aankunnen. En natuurlijk doen alle acteurs van dat Dead Poets Society-gezelschap het prima.<br />En ten slotte, het verhaal. Ik zal het niet samenvatten, aangezien het zo is.' Ik heb deze film al vele malen samengevat, maar ik moet zeggen dat het een van de beste verhalen over de puberteit is voor niet alleen tieners, maar voor iedereen. Ik heb persoonlijk van negen-tot-vijf-kinderen gehoord die door deze film werden geïnspireerd om hun baan, carrière en relatie ten goede te veranderen. Ik zag deze film voor het eerst toen ik 13 was, en ik vond hem meteen geweldig. Nu ik 18 ben en op mezelf woon, met heel andere zorgen dan toen, kijk ik steeds weer naar deze film, om inspiratie, troost en natuurlijk amusement te vinden. Het is nog steeds mijn lievelingsboek en het inspireert me nog steeds om de dag te grijpen en mijn leven bijzonder te maken.
First of all, this is movie is my all-time favorite, out of all the hundreds of films I have seen. However, every time I mention this film, I have to answer most people's quizzical looks with "It's a beautiful little 80s film that stayed in the 80s." After seeing it for the 24th time since I first saw it 5 years ago, on my 13th birthday, I can gladly say that this movie went far and beyond the 80s, and the power and inspiration of the message can be felt every day.<br /><br />Dead Poets Society is a most underrated film by a most underrated director whose inspiring, uplifting and moral tales firmly grounded in reality are not nearly as appreciated as they should be. Here, we see one of his very personal and cradled projects, and he shows the visual style and concentration on characters in which he is so affluent. His control of the camera and the characters are very strong and very smooth. The cinematography is near perfect, with every shot, along with the editing, seamless. Also very compelling are the color-tones in every scene, perfectly matching the mood and events of the scene. Could you say this is art? Absolutely.<br /><br />Then we have the performances. Robin Williams continues in stride as one who has to-date remained the most touching, heart-wrenching, awe-inspiring comedians with inarguable acting talent (he still remains my most favorite performer on the film screen). His Professor John Keating is a man who embodies every professor who you thought was cool and respectable, every person who taught or enlightened you in something out of the ordinary. In fact - dare I say it? - he teaches something EXTRAORDINARY! We have the tragically underrated Robert Sean Leonard in his role as the free-thinking catalyst student Neil. Why is this man not a household name/Hollywood heavyweight? His roles are always full of inspiration, energy, and tragic emotion that never fail to move an audience. His role in this movie is fresh, unhindered, and never pretentious as the cautionary tale of the movie. And then we have Ethan Hawke in one of his earliest roles as the point-of-view character. The entire supporting cast is very strong, also, providing the foundation and serve as the various emotional ties that further involve us in the story. Josh Charles's role as Knox Overstreet is a role that almost all guys can relate to wholeheartedly. And of course, all the actors who are in that Dead Poets Society do a fine job.<br /><br />And lastly, the story. I won't summarize it since it's been summarized many times here, but I will say that it is one of the best coming of age stories for not only adolescents, but anyone. I have personally heard from nine-to-fivers who were inspired by this movie to change the situations of their jobs, careers, relationships for the better. I first saw this movie when I was 13, and immediately stamped, crowned and elevated this movie as my all-time favorite. Now that I am 18 and living on my own, with very different concerns than back then, I turn back to this movie over and over again, to find inspiration, solace and of course, entertainment. It is still my all-time favorite, and it still inspires me to seize the day and make my life extraordinary.