Woody Allen heeft een onberispelijke muzieksmaak. En dat is maar goed ook, want anders zou er niets vergevingsgezinds aan september zijn.<br />Deze film was zo slap en levenloos als maar kan. Ik kan me maar weinig films herinneren waarin ik me zo bewust was dat ik naar acteurs keek die dialogen opdreunden <0xE2><0x80><0x93> en slechte dialogen, en verveelde acteurs. Deze film voelde aan als een repetitie. Het voelde aan als de eerste repetitie, de cast voor de allereerste keer bij elkaar, misschien om vijf uur's ochtends op een maandagochtend, en iedereen was moe en chagrijnig en wilde er eigenlijk niet bij zijn, en ze wisten dat het script toch waardeloos was, dus het had geen zin om het zelfs maar te proberen. Dit waren in elk geval de slechtste voorstellingen die ik ooit heb gezien. Mia Farrow en Dianne Wiest. Het script voelde als een ruwe eerste versie <0xE2><0x80><0x93> van een amateur. Ik kan niet geloven dat september een Woody was. Jammer dat hij geen echte Cheech had om hem met deze te helpen.<br />En het ergste van alles was dat de film helemaal in één huis was opgenomen, met de gordijnen dicht tegen de buitenwereld. Cinematografieker Carlo Di Palma deed zijn best om het huis er interessant uit te laten zien, maar na een tijdje werd dat gele en oranje lichtschema benauwend, en ik verlangde ernaar om naar buiten te gaan en wat daglicht te zien. Dat had ik waarschijnlijk moeten doen <0xE2><0x80><0x93> in het echte leven <0xE2><0x80><0x93> en dit stuk afval uitzetten. Helaas heb ik een obsessief-compulsieve ziekte die me dwingt elke film die ik maak af te maken. Ze zijn begonnen. Gelukkig duurde september maar 82 minuten, maar het waren harde, geestdodende minuten.<br />De ergste Woody Allen-film.<br />10/4.
Woody Allen has impeccable taste in music. And good thing, because otherwise there would be nothing redeeming about September.<br /><br />This film was as limp and lifeless as they come. I can recall few films in which I was so conscious I was watching actors reciting dialogue--and bad dialogue, and bored actors. This film felt like a rehearsal. It felt like the FIRST rehearsal, the cast assembled together for the very first time, maybe at like 5AM on a Monday morning, and everybody was tired and cranky and didn't really want to be there, and they knew the script sucked anyway so there was no point in even trying. Certainly, these were the worst performances I've ever seen by Mia Farrow and Dianne Wiest. The script felt like a rough first draft--of an artless hack. I can't believe September was a Woody. Too bad he didn't have a real-life Cheech to help him out with this one.<br /><br />And, worst of all, the film was staged entirely within one house, with curtains drawn against the world. Cinematographer Carlo Di Palma did his best to make the house look interesting, but that yellow and orange lighting scheme became oppressive after a while, and I was longing to step outside and see some daylight. I probably should have--in real life--and turned this piece of garbage off. Unfortunately, I have an obsessive-compulsive sickness that forces me to finish any movie I've started. Mercifully, September ran only 82 minutes, but they were hard, mind-numbing minutes.<br /><br />The worst Woody Allen film. 4/10<br /><br />