Hoewel Claude Chabrol voornamelijk in het misdaadgenre heeft gewerkt en veel mysterieuze fictie heeft aangepast, zijn maar weinig van zijn films rechtstreekse whodunits. Misschien vormen misdaden het centrale element in deze films, of in elk geval de katalysator, en kunnen onderzoeken deze verhalen vormgeven en ze tot een einde, zo niet tot een oplossing brengen. Maar Chabrol is meestal meer geïnteresseerd in het perspectief, van de moordenaar, de slachtoffers, de verdachten, de gemeenschap, dan in wie-is-de-moordenaar-spelletjes. Dus 'Au coeur du mensonge' behoort tot een relatief marginaal (en recent) deel van Chabrols filmografie; zijn beroemdste voorgangers zijn 'Cop au vin' en 'Inspecteur Lavardin' (hoewel er belangrijke echo's van eerdere klassiekers van Chabrol te horen zijn, zoals 'Que le bete meure' en 'Le Boucher'). Maar het feit dat we tot het einde toe niet weten wie de twee moorden heeft gepleegd, betekent nog niet dat Chabrol alleen maar geïnteresseerd is in kunstmatige spelletjes. De grenzen van de whodunit geven Chabrol paradoxaal genoeg de vrijheid om de psychologie van de misdadiger af te bakenen tot iets wat voor hem veel interessanter is; met andere woorden, de onbekendheid van andere mensen, vooral diegenen van wie we houden, leeft met ons mee en denkt dat wij het het beste weten.<br />Chabrols films zijn zo op zichzelf staand en afstandelijk dat het zelden voorkomt dat hij zich op 'plaatselijke' kwesties concentreert. Hier gaat het om de maar al te bekende pedofiele verkrachting en moord op een jong meisje in het bos. Ze is voor het laatst gezien tijdens een les met haar tekenleraar, Rene, en onmiddellijk wordt hij verdacht, in een van die benauwende kleine stadjes waar het internet nooit kwaadaardige roddels zal overtreffen. Als we niet wisten wie het gedaan had, zouden we dat misschien ook denken <0xE2><0x80><0x93> hij is lam, onbetrouwbaar, zeurderig en een mislukte kunstenaar die een zenuwinzinking krijgt en denkt dat zijn masseuse, Vivianne, een verhouding heeft met een gladde mediafiguur, G.R.<br />Er zijn nog andere verdachten: G.R. zelf, zijn criminele tussenpersoon en Renes vriend Regis, zelfs, zoals de lijkschouwer opgewekt suggereert, een vrouw met sterke handen en handschoenen <0xE2><0x80><0x93> een nauwkeurige beschrijving van Vivianne eerder. Maar iedereen verdenkt Rene, vooral de nieuwe hoofdinspecteur, Lesage, wier persoonlijke belang in de zaak (ze heeft een dochter van dezelfde leeftijd als het dode meisje) haar ertoe brengt hem voor het gerecht te brengen.<br />'Mensonge' is een psychologische studie in de vorm van een detectiveroman. We worden gevraagd Rene's reacties op de moord te volgen, zijn sociale uitsluiting, zijn artistieke mislukking enzovoort, en toch wordt ons niet verteld of hij de moordenaar is of niet, of een van de andere personages, wat zeker een cruciaal element in iemands psychologie zou zijn! 's Psychologie, en stelt die op hetzelfde niveau van kennis van de personages als de andere personages, wat een effectieve, gespannen film oplevert, die, afgezien van zijn mysterieuze uiterlijk, de vraag oproept of we ooit iemand zullen kennen wanneer vertrouwen, zelfvertrouwen of geloof in de 'werkelijkheid' verdwenen is.<br />De film verbindt het idee van leugens (personages die waarheden verbergen, realiteiten maken uit leugens), met kunst (schilderen <0xE2><0x80><0x93> Jacques geniet van panorama's en trompes d'oeil; de tweede moord is 'geconstrueerd' als een schilderij). Al die tijd worden de verschillende media voor de verbreiding van de waarheid <0xE2><0x80><0x93> schilderen, tv, boeken, voordrachten <0xE2><0x80><0x93> evenals het politieonderzoek, met zijn behoefte aan artistieke afronding, gemarkeerd, ondervraagd en ondermijnd (zelfs een bekentenis op het laatste moment is verdacht, en de ontknoping vindt, heel toepasselijk, plaats in een dichte mist). Chabrols montere, elliptische vertelstijl maakt onze onzekerheid nog groter. Zoals bij iedere Chabrol, is de oppervlakte die elk personage ziet, of schept, even verraderlijk als een trompe-d'oeil. Zoals de kindermoord in het bos, een echo van 'Het dagboek van een kamermeisje', suggereert, laat Chabrol de surrealist in hem naar buiten komen.
Although Claude Chabrol has worked predominantly in the crime genre, and adapted much mystery fiction, very few of his films are straight whodunits. Crimes may be the central feature of these films, or the catalyst at least, and investigations may shape these narratives and bring them to their conclusion, if not resolution. But Chabrol is usually more interested in focusing on point-of-view, of the killer, the victims, the suspects, the community, than in any who's-the-killer games. So 'Au coeur du mensonge' belongs to a relatively marginalised (and recent) position in Chabrol's filmography; its most famous predecessors are 'Cop au vin' and 'Inspecteur Lavardin' (although there are important echoes of earlier Chabrol classics like 'Que le bete meure' and 'Le Boucher').<br /><br />However, just because we don't know who committed the two murders until the end, this doesn't mean Chabrol is only interested in artifical games. The limits of the whodunit paradoxically give Chabrol the freedom from delineating the psychology of the criminal, to something much more interesting to him; in other words, the unknowability of other people, especially those we love, live with and think we know best.<br /><br />Chabrol's films are so self-contained and remote, that it's rare to find him concentrating on 'topical' issues. Here the subject is the all-too-familiar paedophile rape and murder of a young girl in the woods. She was last seen at a lesson with her art teacher, Rene, and suspicion immediately falls on him, in one of those oppressive small towns where the Internet will never outpace malicious gossip. If we didn't know whodunits, we might think so too - he is lame, shifty looking, whiny, and a failed artist experiencing mental breakdown who thinks his masseuse wife, Vivianne, is having an affair with a slick media personality, G.R.<br /><br />There are other suspects: G.R. himself, his criminal go-between, and Rene's friend, Regis, even, as the coroner cheerfully suggests, a woman with strong hands and gloves - an exact description of Vivianne earlier. But it is Rene everyone suspects, especially the new Chief Inspector, Lesage, whose personal stake in the case (she has a daughter of the same age as the dead girl) makes her determined to bring him to justice.<br /><br />'Mensonge' is a psychological study in the guise of a mystery thriller. We are asked to follow Rene's reactions to the murder, social ostracism, artistic failure etc., and yet we're not told whether he's the murderer or not, or any of the other characters, which would surely be a crucial element in anyone's psychology! so these two impulses - towards psychological truth and towards a mystery story which necessarily precludes the audience having any access to the character's psychology, puts it with the same level of knowledge of characters as the other characters, making for an effectively tense film, which, beyond its mystery trappings, asks whether we can ever know anyone, when trust, or self-confidence, or faith in 'reality' is gone.<br /><br />The film links the idea of lies (characters concealing truths, making realities out of lies), with art (painting - Jacques revels in panoramas and trompes d'oeil; the second murder is 'composed' like a painting). Throughout, various media for the diffusion of truth - painting, TV, books, recitals - as well as the police investigation, with its need for artistic resolution, are highlighted, interrogated and undermined (even a last minute confession is suspect, and the denouement, appropriately, takes place in a deep mist). Chabrol's blithely elliptical narrative style further compounds our uncertainty. As with every Chabrol, the surface every character sees, or creates, is as treacherous as a trompe d'oeil. As the child-murder in the forest, echoing 'Diary of a Chambermaid', suggests, Chabrol is letting out the closet Surrealist in him.