Toen ik die film zag, vond ik hem surrealistisch. Toen ik naar New York verhuisde, besefte ik dat hij gewoon eerlijk was. De film speelt zich af tegen de achtergrond van de kleurrijke (soms belachelijke) newyorkse kunstenaarsscene. Ik heb het boek nooit gelezen, dus ik weet niet (of het kan me niet schelen) of de film echt waar was of niet, maar ik vond dat alle personages goed ontwikkeld waren en gaf een paar hilarische voorstellingen. De plot verliep naadloos en aan het eind weet je dat er, ondanks het feit dat weinig van wat je hebt gezien zinnig was, een vreemde orde in de wereld bestaat en dat die allemaal goed is. Ik merk dat ik deze film aan al mijn vrienden aanbeveel, zoals ik dat zou doen aan iedereen die geïnteresseerd is in New York, kunst of de gelijktijdige ellende en beminnelijkheid van de mensheid.
When I saw this movie, I thought it was surreal. Then I moved to New York and realized that it was just being honest. The movie takes place against the colorful (sometimes to a ridiculous extent) new york artist scene. I never read the book, so I don't really know (or care) if the movie was true to it or not, but I thought that all the characters were well developed and gave some hilarious performances. The plot flowed seamlessly and by the end you know that, despite the fact that little of what you saw made much sense, there is some strange order to the world and that it's all good. I find myself recommending this movie to all my friends as I would recommend it to anyone interested in New York, art, or the simultaneous crappiness and lovableness of humanity.