'Wilbur wil zichzelf vermoorden' is misschien wel de slechtste film die ik ooit van begin tot eind heb gezien, en ik heb 'De kerstman verovert de Marsmannetjes' gezien. 'Wilbur' is het product van een of andere marginale studio die alles in het werk stelt om cinematografiekers in te huren die met hun gebruik van licht en ruimte acteurs op klonten drek op het scherm doen lijken, scenarioschrijvers die een graadje beter zijn dan apen die zijn getraind om op toetsenborden te rammen, regisseurs die aan cognitieve verlamming lijden en de driedimensionale ruimte of beweging niet kunnen bevatten, en acteurs die wanhopig proberen om in welk stuk drek dan ook te verschijnen, hoe vreselijk het ook is. De verkoop van hun werk is een nog verwarrender mysterie dan dat van Area 51 of de Bermuda Driehoek.<br />Wilbur is een twintigjarige, suïcidale Scott. Hij woont samen met zijn broer, die ostentatief Harbour heet, en zorgt er altijd voor dat zijn zelfmoordpogingen maximale schade toebrengen aan Harbours gevoelige ziel. Het publiek hoort van Wilbur te houden; hij hoort de grappige, ontroerende, sexy, romantische hoofdrol te spelen. Niet dus.<br />Harbour is een beetje een masochist en doet niets om zich te beschermen tegen Wilburs venijn. Dat komt doordat deze film zo ver mogelijk verwijderd is van de werkelijkheid van een menselijk hart of menselijke geest. In een scène die misschien twee seconden duurt, wordt Harbour verliefd op Alice, een depressieve werkster die zo weinig contact heeft met de realiteit dat ze niet goed kan schoonmaken, en ze wordt ontslagen. Later draagt ze een gevlekte blouse, een gebloemde rok en een luidruchtige Schotse tartan panty naar een verjaardagsfeestje, waar kinderen de spot drijven met haar kleding, en terecht. Later braakt Harbour in de dure, goudkleurige jurk van een moslimmeisje. Ha, ha, ha. O, en het moslimmeisje heet Fatimah, net als haar moeder. Dit is bedoeld om de mensen aan het lachen te maken.<br />Harbour en Alice trouwen, en Wilbur, tussen twee zelfmoordpogingen in, bedriegt Alice op Harbour, die een langdurige en pijnlijk ogende dood door alvleesklierkanker doormaakt. Ik nam niet eens de moeite om een grafsteen te kopen voor Harbour, hun masochistische redder. The End. Ik bleef naar de film kijken, voornamelijk om te zien hoe erg hij kon worden. In zijn aftakeling van alleen maar onaangenaam en incompetent naar onvergetelijk weerzinwekkend stelde hij niet teleur.
"Wilbur Wants to Kill Himself" may be the single worst movie I've ever watched from beginning to end, and I've seen "Santa Claus Conquers the Martians." "Wilbur" is the product of some fringe studio that goes out of its way to hire cinematographers whose use of light and space make actors look like lumps of ordure on screen, scriptwriters who are one grade above monkeys trained to bang on keyboards, directors who suffer from cognitive retardation and can't grasp three dimensional space or movement, and actors who are desperate to appear in any piece of drek, no matter how dreadful. How movies like this get made when brilliantly talented people can't sell their work is a mystery more confounding than any presented by Area 51 or the Bermuda Triangle.<br /><br />Wilbur is a twenty-something, suicidal Scott. He lives with his brother, the ostentatiously named Harbour, and always makes sure that his suicide attempts will wreck maximum damage on Harbour's sensitive soul. The audience is supposed to love Wilbur; he's supposed to be the funny, poignant, sexy, romantic lead. Not.<br /><br />Harbour is a bit of a masochist, and does nothing to protect himself from Wilbur's venom. That's because this movie is as divorced from any reality of any human heart or mind as possible. Harbour, in a scene lasting maybe two seconds, falls in love with Alice, a depressive cleaning woman so out of touch with consensus reality that she can't clean properly, and gets fired. Later, she wears a stained blouse, a flowered skirt, and loud tartan tights to a birthday party, where children mock her attire, as well they should. Later Harbour vomits in a Muslim girl's expensive, golden dress. Ha, ha, ha. Oh, and the Muslim girl is named Fatimah, as is her mother. This is meant to cause big laughs.<br /><br />Harbour and Alice marry, and Wilbur, in between suicide attempts, cheats with Alice on Harbour, who goes through a lingering and painful-looking death by pancreatic cancer. Wilbur and Alice don't even bother to purchase a headstone for Harbour, their masochistic savior. The End. I kept watching this movie mostly to see how bad it could get. In its descent from merely unpleasant and incompetent to unforgettably repulsive, it did not disappoint.