Ik begreep waar de regisseur heen wilde en wat hij probeerde duidelijk te maken, maar het was een lachwekkende poging om serieus materiaal over te brengen. Ja, tot op zekere hoogte spreken de mensen in Londen die 'goochelaars' wel als de acteurs in de film, maar de dialoog was gewoonweg ontstellend. De acteurs, of ze nu een vertrapte of een wat meer bevoorrechte jeugd uitbeeldden, gaven zulke karikaturale en clichématige voorstellingen dat je je met geen enkel personage kon inleven. Het is nauwelijks te vergelijken met een Brits 'La Haine' omdat het, in tegenstelling tot La Haine, zo'n gebrek aan esthetisch materiaal heeft, d.w.z. geïnspireerde cinematografie, korrelig realisme en een weergave van filosofische ideeën, dat het meer overkomt als een dagelijkse soap als 'Doctors'. (zoals Britse lezers zullen beamen). Het materiaal had veel potentieel, maar het werd op zo'n ongeïnspireerde en voorspelbare manier uitgevoerd dat ik moet zeggen dat ik buitengewoon blij was toen het was afgelopen. Het enige pluspunt is dat ik er een paar van de grootste lachbuien aan heb overgehouden die ik ooit heb gehad als ik naar een film keek, zoiets als het inademen van lachgas <0xE2><0x80><0x93> vreemd voor een film die bedoeld is om de kijkers te waarschuwen voor de wanhoop van de jeugd in achtergestelde Londense wijken. Als je ernaar kijkt, verwacht je teleurgesteld te worden.
I could see where the director was going and what he was trying to express but it was a laughable attempt at conveying serious material. Yes, to a certain extent, people in London 'ghettos' do speak like the actors in the film but the dialogue was simply appalling. The actors, whether they were portraying a downtrodden or a somewhat more privileged youth gave such caricatured and clichéd performances that one could not empathises with a single character. It can hardly be compared to a British 'La Haine' because, unlike La Haine it is so lacking in aesthetic material, i.e. inspired cinematography, gritty realism, and a portrayal of philosophic ideas that it comes across more as a day time soap such as 'Doctors' (as British readers will agree). The material covered had a lot of potential but it was executed in such an uninspired and predictable manner that I have to say I was extremely happy when it ended. The only plus side is that it gave me some of the biggest laughs I have ever experienced whilst watching a film, something akin to inhaling laughing gas - strange for a film which is meant to alert viewers of the desperation of the youth in underprivileged London areas. If you watch it expect to be disappointed.