Dit is een diep ontroerende film met een uitstekende hoofdrol van Damien Lewis als de geestelijk gestoorde en door verdriet overmande Keane die door de stad dwaalt op zoek naar zijn vermiste dochter. Vanaf het begin is duidelijk dat zijn dochter al een tijdje vermist is en de film geeft een beeld van een man die ooit geestelijk gezond was en die wordt gekweld door de ontvoering van zijn jonge dochter terwijl hij haar onder zijn hoede heeft. De film volgt zijn reis in de loop van een aantal dagen naar wat het toppunt van zijn verdriet en pijn lijkt te zijn, misschien wel het punt waarop hij kan beginnen zijn leven terug te krijgen... Ik had het geluk deze film te zien op het London Film Festival waar Lodge Kerrigan en Damien Lewis aanwezig waren en na afloop van de film een vraag- en antwoordsessie hielden. De kwestie van de mentale stoornis en de kwestie van de waarheid over de verdwenen dochter van William Keane werden ook niet aan de orde gesteld. Lewis zei dat hij geloofde dat de dochter wel degelijk bestond omdat zij het personage een doel en integriteit gaf en een groter gevoel voor zijn situatie toestond. Als schrijver en regisseur maakte Kerrigan een paar opmerkingen over de film en waarom hij hem had geschreven, en hij zei dat er veel misvattingen bestaan over mentale stoornissen, vooral in de staten, en dat er niet genoeg sympathie voor is, voor zover die er zou kunnen zijn. De film voelt heel echt aan en dat komt door de live sets die gebruikt worden en doordat de hele film met een handcamera is opgenomen en op een paar scènes na alle scènes met natuurlijke belichting zijn opgenomen. Hij is echt en raakt je, en toen de aftiteling begon, bleef het heel stil in de bioscoop, want ik geloof dat de overgrote meerderheid van het publiek het op een gegeven moment nodig had om in zich op te nemen wat ze zojuist hadden gezien. Ik daag je uit om naar deze film te kijken en niets te voelen, of het nu om het personage Keane gaat of om de gewone man op straat.
This is a deeply moving film with an excellent lead performance by Damien Lewis as the mentally disturbed and grief stricken Keane who wanders around the city searching for his missing daughter. From the start it is clear that his daughter went missing sometime ago and the film gathers a feeling of a man who was once sane being tortured by the abduction of his young daughter whilst in his care. The film follows his journey over several days to what appears to be the peak of his grief and pain to possibly the point at which his can begin to get his life back...<br /><br />I was lucky enough to see this film at the London Film Festival where Lodge Kerrigan and Damien Lewis where present and did a question and answer session after the film ended. The mental disorder issue and the issue of the truth of William Keane's lost daughter were eluded too. Lewis said he believed that the daughter did exist as it gives purpose and integrity to the character allowing a greater feeling for his situation. As writer and director Kerrigan made some comments about the film and why he wrote it saying that there is a lot of miss-understanding of mental disorders especially in the states and not enough sympathy or as much as there could be.<br /><br />The film feels very real and this is due to the live sets that are used and the whole film being shot with a hand-held camera and all but a couple of scenes using natural lighting. It is real and it touches you, as the credits began to role the cinema remained very quiet as I believe that the vast majority of the audience required sometime to take in what they had just seen. I challenge you to watch this film and feel nothing whether it be for the character of Keane or for the everyman on the street.