Nadat ik deze film heb gezien, heb ik nu een favoriete Joan Crawford-film. Hoewel sommigen die dit lezen het niet zullen geloven, denk ik dat deze film veel beter is dan Joans Oscar-winnende optreden in _MILDRED PIERCE_, en de film is misschien zelfs beter dan haar zeer beroemde GRAND HOTEL <0xE2><0x80><0x93> zo goed is hij! Ik gaf de film zelfs bijna een 10, maar gezien het feit dat ik vind dat je die maar zelden moet geven, is een 9 wel genoeg. Hij was zelfs zo goed dat ik hem na 1 uur's nachts begon te kijken en van plan was om alleen de eerste 10-15 minuten voor het slapengaan te zien. Maar toen de film om 3 uur's nachts was afgelopen, was ik klaarwakker en opgetogen.<br />Waarom hield ik dan zo van deze film zonder naam en zonder reputatie? Nou, het is perfect geschreven en het acteerwerk is fantastisch, vooral van Wendell Cory. En hoewel ik nooit een grote fan van Crawford ben geweest, kon je merken dat de rol voor en over haar was geschreven! Het kost me moeite te begrijpen waarom ze ermee heeft ingestemd deze film te doen, omdat hij zo dicht bij huis is. Met andere woorden, de hoofdpersoon in de titel is zo'n beetje de echte Joan Crawford. Ze waren allebei extreme perfectionisten, erg beheerst, emotioneel beperkt en konden geen kinderen krijgen (of beweerden dat ze dat niet konden, in het geval van Harriet Craig). En natuurlijk hadden ze er allebei grote moeite mee om een normale intieme relatie te hebben met de mensen om hen heen. De biografieën die ik over Crawford heb gelezen, bevestigen allemaal wat ik net heb geschreven, maar het is nog maar de vraag in hoeverre ze het leven van haar gezin tot een hel heeft gemaakt. Haar dochter Christina, die _Mammie de dierbaarste_ heeft geschreven, zou waarschijnlijk een heleboel van haar moeder in deze film zien. Het enige echte verschil dat ik heb opgemerkt, is dat Harriet geen kinderen adopteerde (terwijl Joan Crawford kinderen kocht, kennelijk voor fotosessies) en dat deze film zich richt op haar dominante en dominante relatie met haar man <0xE2><0x80><0x93> niet op de kinderen. En dat hij zich richt op hoe ze de mensen om hem heen zo wreed gebruikt en beschadigt.<br />Maar hoewel de film _Mammie de dierbaarste_ allesbehalve subtiel was en bovendien slecht was uitgevoerd, was deze film vakkundig en ingewikkeld in elkaar gezet. De schrijvers waren genieën. Harriet was als een spin die haar web van bedrog en controle spon <0xE2><0x80><0x93> toen ze dat zag gebeuren, werd het kijken naar deze film tot het einde toe een must. Zo veel schade en kwaad begaan door deze Borderline Personality/Obsesssive-Compulsive (zoek het maar op in een psychologieboek of de DSM-IV als je geïnteresseerd bent). En toch leidt de film uiteindelijk tot een prachtige en passende conclusie.<br />Ik vond deze film geweldig <0xE2><0x80><0x93> en het is leuk om een relatief goedkope film zonder special effects je zo goed te laten bevallen.
After having watched this film, I now have a favorite Joan Crawford movie. Although some reading this won't believe it, I think this movie is much better than Joan's Oscar-winning performance in MILDRED PIERCE and the movie might even be better than her very famous GRAND HOTEL--it's THAT good!!! In fact, I almost gave the film a 10, but considering how rarely I think it should be given, a 9 will suffice. In fact, it was so good that I began watching it after 1am and had planned on only seeing the first 10-15 minutes before bed. But, when the film ended around 3am, I was wide awake and thrilled.<br /><br />So why did I love this no-name, no-reputation movie so much? Well, it is perfectly written and the acting, especially by Wendell Cory is terrific. Plus, although I have never been an especially big fan of Crawford, you could tell the role was written for and about her! I have a hard time understanding WHY she agreed to do this film because it hits so close to home. In other words, the title character is pretty much the real Joan Crawford. Both were extreme perfectionists, very controlling, emotionally constricted and could not (or claimed they could not in the case of Harriet Craig) have kids. And, of course, both had serious problems having a normal intimate relationship with those around them. While the biographies I have read about Crawford all confirm what I just wrote, the degree to which she made her family's lives a living hell is open to conjecture. Her daughter, Christina, who wrote MOMMY DEAREST, would probably see an awful lot of her mother in this film. The only real difference I noticed was that Harriet didn't adopt any kids (whereas Joan Crawford bought kids apparently for photo-ops) and this movie focuses on her dominating and controlling relationship with her husband--not the kids. And, it focuses on how she so cruelly uses and damages those around him.<br /><br />However, while the film MOMMY DEAREST was anything but subtle and was also poorly executed, this film was expertly and intricately woven. The writers were geniuses. Harriet was like a spider spinning her web of deceit and control--seeing it happen made watching this film to its conclusion a must. So much damage and evil committed by this Borderline Personality/Obsessive-Compulsive (look it up in a Psychology book or the DSM-IV if you are interested). And, yet, ultimately the film draws to a wonderful and fitting conclusion.<br /><br />I loved this film--and it's nice to see a relatively low-budget film with no special effects hook you so well.