Ik speelde mee in Vietnam Summer (1967), voerde campagne voor Gene McCarthy en was een vurig aanhanger van McGoverns presidentiële gooi, zelfs na het Eagleton-fiasco. Ik hoopte dat deze film de opwinding en het conflict van die tijd weer zou oproepen. In plaats daarvan overdrijft hij McGoverns deugden en de fouten van alle anderen. De verteller maakt geringschattende opmerkingen over alle anderen, zelfs over degenen die aantoonbaar niet zoveel verschillen van McGovern (slim, goedbedoelend, vaak effectief en menselijk). Het grootste deel van de film bestaat uit interviews met deelnemers, onder wie McGovern zelf, die nog steeds alle eigenschappen heeft die hem 35 jaar geleden aantrekkelijk maakten, inclusief eerlijkheid over zijn fouten. Maar veel van de geïnterviewden hadden slechts een bijrol en hebben weinig te zeggen dat inzichtelijk of interessant is. De grote uitzondering is Dick Gregory, die vol zit met slimme analogieën en inzichten.
I participated in Vietnam Summer (1967), campaigned for Gene McCarthy, and was an ardent supporter of McGovern's presidential bid even after the Eagleton fiasco. I hoped that this movie would bring back the excitement and conflict of that era. Instead, it exaggerates McGovern's virtues and everyone else's faults. The narrator makes derogatory comments about everyone else, even those who arguably are not so different from McGovern (smart, well intentioned, often effective, and human). Most of the movie is interviews with participants, including McGovern himself, who still has all the traits that made him attractive 35 years ago, including honesty about his mistakes. But many of those interviewed had peripheral roles at best and have little to say that is insightful or interesting. The big exception is Dick Gregory, who is full of clever analogies and insights.