De dwaasheid van Cary Grant, die te verlegen was en te bang om de gevoelens van zijn bruid te kwetsen, om haar te vertellen wat er gebeurd was <0xE2><0x80><0x93> en de idiote gevolgen <0xE2><0x80><0x93> maakt aan het eind plaats voor een interessant spel van seksuele spanning tussen man en vrouw, als de vrouw weigert 'privileges' te geven tot haar man toestemt, niet alleen in zijn passie, maar ook in zijn betrokkenheid bij haar en de familie.<br />Voor een komische, maar geraffineerde blik op wat mannen en vrouwen van elkaar nodig hebben, voegt het zich bij _Friendly Persuasion_ en _The Quiet Man_.<br />'Cassen is uitstekend <0xE2><0x80><0x93> dat kun je.' Ik heb geen medelijden met de bedrogen bruid of de opgewekte teleurgestelde huwelijkskandidaat; de kinderen zijn grappig, niet sentimenteel en ook niet snugger; de rechter en de hotelmanager zijn juweeltjes; en Cary Grant en Irene Dunne weten vonken af te geven terwijl ze zich bij elkaar net zo op hun gemak voelen als oude schoenen.
The silliness of Cary Grant being too embarrassed and afraid of hurting his bride's feelings to tell her what happened--and the screwball results--gives way at the end to an interesting play of sexual tension between husband and wife as the wife refuses to give "privileges" till her husband affirms, not just his passion, but his commitment to her and the family. <br /><br />For a comic but sophisticated peek at what men and women need from each other, it joins Friendly Persuasion and The Quiet Man.<br /><br />Casting is excellent--you can't feel very sorry for the wronged bride or for the cheerful disappointed suitor; the kids are funny, neither sentimentalized nor smart alecky; the judge and hotel manager are gems; and Cary Grant and Irene Dunne manage to generate sparks while seeming as comfortable together as old shoes.