Jayne Mansfield neemt drie verschillende rollen aan om een traag pratende, lichtelijk aangeschoten vrouw te spelen (haar idee van zwoel is dat ze over elk ander woord treuzelt <0xE2><0x80><0x93> of denkt ze misschien dat ze dramatisch doet?). Het is een smakeloos fiasco in flashbacks, vol scènes met twee personen, en in elke scène noemen de personages elkaar bij de naam: 'Hé, Flo?' 'Ja, Charlie?' 'Weet je wat, Flo?' 'Wat, Charlie?' Een vermoeid en amateuristisch afscheid van Mansfield, die, in tegenstelling tot wat algemeen wordt aangenomen, niet werd onthoofd voordat hij werd vrijgelaten. Nadat hij bij een auto-ongeluk om het leven was gekomen, flitste er een nieuwsfoto over de wereldbol met Jaynes blonde pruik naast de rechtervoorband van de geplette auto. Het gerucht ging al snel dat het haar hoofd was, maar je kunt er zeker van zijn dat het Mansfield was. Toen ze stierf, zat haar hoofd aan haar lichaam vast.
Jayne Mansfield dons three different guises to play one slow-talking, slightly zonked woman (her idea of being sultry is to dawdle over every other word--or maybe she thinks she's being dramatic?). It's a tacky, flashback-framed fiasco that is filled with two-person scenes, and in every sequence the characters keep saying each other's names: "Hey, Flo?" "Yes, Charlie?" "You know what, Flo?" "What, Charlie?" A tired and amateurish farewell to Mansfield, who, contrary to popular belief, was not beheaded before its release. After perishing in an auto crash, a newswire photo flashed across the globe featuring Jayne's blonde wig next to the crushed car's right-front tire. Rumor quickly spread that it was her head, but rest assured Mansfield's head was attached to her body when she died. *1/2 from ****