Een weg naar het onderwijs...<br /><0x3E><0x3E> De kunst van het presteren beïnvloedt velen voor eeuwig en altijd. Misschien was hij niet zo bekwaam als zijn goede oude vader, maar Alexandra Dumas Fils maakte van zijn eigen werk een klassieke naam onder het volk, die men zich goed herinnert en waardeert.<br /><0x3E><0x3E> Ik hoorde voor het eerst over 'Cha Fa Nui' (Camille) uit de mond van mijn moeder toen ik nog op de lagere school zat. Voor een jong Chinees meisje betekende dat helemaal niets, maar ik ging naar de openbare bibliotheek en ontdekte dat er veel exemplaren waren met deze titel, vertaald door Taiwanezen. Ik heb het nooit uitgelezen omdat de namen te lang zijn en het Chinees te literair is, ik verveelde me dood. Het enige wat ik me herinnerde was dat het een Franse roman was. Het boek was weg, maar de naam niet.<br />Een paar jaar later, begin jaren tachtig, draaide de opera 'Cha Fa Nui' van Franco Zeffirelli met de Chinese titel 'Cha Fa Nui' in slechts één bioscoop, 'Palace' in Causeway Bay (vernietigd!). In die prestigieuze bioscoop draaiden toen voornamelijk westerns met grote namen als Gone with the Wind, Casablanca, Dr. Zhivago en dus was 'La Traviata' er een van.<br />De Chinezen van Hong Kong waren toen nog niet erg vertrouwd met de westerse cultuur, het bioscooppersoneel had zelfs de naam van Plácido Domingo als 'Domingo Plácido' verkeerd op het reclamebord gezet. Als tiener was ik een beetje geïntimideerd door de reputatie en de grandeur van de bioscoop. Maar uit nieuwsgierigheid, in die onbevreesde, zorgeloze en onschuldige dagen, kocht ik een kaartje om de volwassenen met goede smaak te imiteren. En het was een WOW, wat een openbaring!<br />Het beeld, de muziek, de krachtige operazang, het acteren en de poëtische cinematografie, de wonderbaarlijke kostuums en het kapsel, het was een leerzaam avontuur voor een jong leven. (Dus tot nu toe begrijp ik nog steeds niet hoe het komt dat de man in de rij voor me zo irritant lag te slapen en te snurken terwijl zijn vriendin/echtgenote/zus naar het scherm staarde zonder haar hoofd te bewegen.) Alles aan deze film is onvergetelijk. De gelukkige tijd van de geliefden, toen Violetta een keer van de smalle houten plank in een ondiep beekje viel. De theatrale en komische aanval van Alfredo toen hij die noodlottige brief van Violetta probeerde te openen. En het meest martelende van alles: ik kan nog steeds de oorverdovende afschuw voelen dat de in de steek gelaten en ernstig zieke Violetta in de steek gelaten in het wreed lege en uitgekleede grote huis stond en een doordringende kreet van pijn slaakte.<br />De daaropvolgende episode is een leerzame zoektocht voor me: ik zocht naar een verkorte versie van 'Cha Fa Nui' in het Engels 'Camille'. en ontdekte dat de namen van de oorspronkelijke hoofdpersonen Marguerite Gautier en Armand Duval waren, maar niet die in de operabewerking als Violetta Valery en Alfredo Germont. Bovendien was het boek de inspiratiebron voor Giuseppe Verdi om er een opera van te maken, maar niet de film van Franco Zeffirelli.<br />En vijf jaar later leerde ik wat Frans en durfde ik de oorspronkelijke 'La Dame aux Camélias' aan te raken. Later hoorde ik van een Italiaanse dame dat de naam van Verdi's opera 'La Traviata' was afgeleid van het Italiaanse werkwoord 'traviare', dat'verleiden' betekent, 'op het verkeerde pad brengen' of'verdorven maken'. Dus een'verdorven man' is een 'traviato' en dus 'de gevallen vrouw' of 'de verdorven vrouw' is 'La Traviata'. En het boek heeft de filmmakers en tv-producers van elke generatie geïnspireerd, tot nu toe zijn er meer dan veertig versies verschenen. Wel, wel, wel, wat een werk is dat in de loop der jaren geweest.<br />Wat nog interessanter is, heb ik eens gelezen op een pagina die merkwaardig genoeg over prins Charles van Groot-Brittannië gaat. Er wordt gezegd dat zijn favoriete opera 'La Traviata' is, en ik trok mijn wenkbrauwen op. Natuurlijk heet zijn geliefde 'Camilla', en strikt genomen is ze volgens de koninklijke standaard een 'gevallen' (door echtscheiding gescheiden) vrouw.
A path of education...<br /><br />Art of high achievement influences many eternally and profoundly. Maybe he was not as accomplished as his good old dad, Alexandra Dumas Fils made his own work a classic household name which is well-remembered and appreciated.<br /><br />I first heard about "Cha Fa Nui" (Camille) from the mouth of my mother when I was still an upper primary school girl. To a young Chinese girl, this meant nothing at all but I went to the public library and found that there were many copies with this title translated by Taiwanese. I never finished reading it because the names are too long and the Chinese is too literary, I was bored to death by it. The only thing I remembered was that it was a French novel. Dropped, the book, but not the name.<br /><br />A few years later in the early 80's, Franco Zeffirelli's operatic movie with Chinese title as "Cha Fa Nui" was on show in one and only one movie house, "Palace" at Causeway Bay (demolished!). At that time, this prestigious cinema showed mostly western movies of big names like Gone with the Wind, Casablanca, Dr. Zhivago and so "La Traviata" was one of them.<br /><br />Hong Kong Chinese were then not very familiar with Western culture, the cinema staff had even misplaced Plácido Domingo's name as "Domingo Plácido" on the billboard. I, as a teenager, was a little intimidated by the movie house by its reputation and grandeur. Yet, out of curiosity, in those fearless, carefree and innocent days, imitating the adults with good taste, I bought a ticket to see this movie. And it was a WOW, what an eye-opening experience!<br /><br />The vision, the music, the powerful opera singing, the acting and the poetic cinematography, the wondrous costumes and hairdo, it was an educational adventure to a young life. (So, until now I still don't understand how come the man at one row before me could be sleeping and snoring so annoyingly while his girlfriend/wife/sister was staring hard on the screen without moving her head.) Everything is unforgettable about this movie. The happy time of the lovers that Violetta once fell off into a shallow brook from the narrow wood plank. The histrionic and comical fit of Alfredo when he was struggle to open that fateful letter from Violetta. And the most excruciating of all, I can still feel the deafening horror that the deserted and seriously ill Violetta was standing desertedly in the cruelly empty and stripped big house, letting out piercing shriek of pain.<br /><br />The subsequent episode is an educational search for me: I looked for abridged version of "Cha Fa Nui" in English "Camille" and found out that the names of the original protagonists were Marguerite Gautier and Armand Duval but not those in the operatic adaptation as Violetta Valery and Alfredo Germont. Furthermore, the book inspired Giuseppe Verdi first to make it into an opera but not Franco Zeffirelli's movie.<br /><br />And five years later, I learned some French and so, dared to touched the original "La Dame aux Camélias". Later, I learnt from an Italian lady that the name of Verdi's opera "La Traviata" was derived from an Italian verb "traviare" which means "to mislead", "to lead astray", or "to corrupt". Thus, a "corrupted man" is a "traviato" and so "the fallen woman" or "the corrupted woman" is "La Traviata". And the book has inspired every generation's film-makers or TV producers, so far there are more than forty adaptations. Well, well, well, what a job all through the years.<br /><br />What's more interesting, I once read from an oddly-enough page about the Brits' Prince Charles. It is reported that his favourite opera is "La Traviata", and my eyebrows arched. Of course, his loved one is named "Camilla", and strictly speaking by royal standard, she is a "fallen" (committed adultery + divorced) woman.