Er zijn heel wat mensen die een hekel hebben aan de manier waarop Paul Haggis zijn regisseursdebuut maakte, 'Crash', een veel te zeepachtig en stom in elkaar geflanst drama (tenminste, zo voelde het voor hen). Die mensen hoeven zich geen zorgen te maken. Zijn tweede grote regisseursuitje, 'In the Valley of Elah', ontwijkt beide 'fouten' (hoewel ik ze nauwelijks 'fouten' zou willen noemen, aangezien hij de prijs voor de beste film won met 'Crash'). In plaats van een aantal verhalen te combineren en ze allemaal aan het eind met elkaar te verbinden, draait deze film om één hoofdverhaal, een verhaal dat veel weg heeft van de moderne oorlogsversie van 'Chinatown'. In plaats van te kiezen voor de eenvoudige emotionele uithalen die hij bij _Crash_ hanteerde, concentreert deze film zich op zijn ingehouden optredens, namelijk van Tommy Lee Jones, die in deze film een uitmuntend acteur is. Het is werkelijk moedig van Paul Haggis om de stijl die hem een Academy Award voor beste film opleverde serieus te veranderen, en het is nog indrukwekkender dat hij dat heel goed voor elkaar krijgt.<br />Het verhaal draait om een ex-militair, Hank Deerfield, die te horen krijgt dat zijn zoon, een soldaat die uit Irak terugkeert, vermist wordt. Jones speelt het personage op zo'n rustige manier dat je het gevoel krijgt dat hij vindt dat hij dat zou moeten doen. Als hij op het militaire station aankomt, lijken de mensen hem niet te willen vertellen wat er is gebeurd, en ze zeggen dat ze verwachten dat hij binnenkort wel naar de basis zal komen (dit wordt bijzonder goed gespeeld door James Franco, die je misschien kent als Harry Osbourne uit de 'Spiderman'-films).<br />Deerfield weigert te geloven dat het zo eenvoudig is, en hij is meedogenloos in het loskrijgen van informatie over wat er echt is gebeurd. Dat is zijn manier van werken in het leger, en het is voor hem van groot belang, want hij moet alle informatie die hij kan krijgen uit mensen loskrijgen. Rechercheur Emily Sanders (gespeeld door een heel sterke Charlize Theron) komt in beeld, die eerst alleen maar haar werk van die dag wil doen, maar al snel helemaal opgaat in de ontdekking wat er echt met Deerfields zoon is gebeurd. De twee hebben een geweldige chemie, want hun twee verschillende persoonlijkheden geven twee verschillende perspectieven op wat er gebeurt.<br />De film werkt, want hoewel er nogal wat negatieve dingen te zeggen zijn over de huidige oorlog in Irak, is de hele film geen twee uur durende tirade ertegen. Die boodschap wordt alleen maar onderdeel van het verhaal, en op een subtiele manier (de soldaten zeggen niet alleen 'Oorlog... hij... vernietigt... je...', maar ze nemen veel meer tijd om hun emotie te uiten). Een groot deel van het verhaal doet denken aan een mengeling van de grote film 'Chinatown' en een veel beter geacteerde, beter geschreven versie van een echt goede aflevering van 'CSI'. Hoewel er misschien iets te veel wendingen en leugens in voorkomen, komt het verhaal op een zeer bevredigende manier voor het publiek tot een einde.<br />Paul Haggis heeft een griezelige manier om de grote prestaties van al zijn acteurs naar voren te brengen. De prestatie van Tommy Lee Jones zou wel eens de beste van zijn carrière kunnen zijn, hij brengt in Charlize Theron een veel meer emotionele rustige kant naar voren dan we tot nu toe hebben gezien, de korte prestatie van Susan Sarandon is bijzonder krachtig en alle soldaten worden gespeeld met een gevoel van oprechtheid. Het acteerwerk is waarschijnlijk het sterkste element van de film, en als er een 'zwak' onderdeel is, dan moet dat de manier zijn waarop Haggis een paar van de plotwendingen eruit heeft geperst om de film zo lang te kunnen maken als hij wilde.<br />Ondanks de paar problemen is 'In de Vallei van Elah' zowel een zeer goed geacteerd beeld van de oorlog in Irak en de gevolgen daarvan voor de mensen die erbij betrokken waren, als een zeer interessante misdaadthriller. Het hart van de film wordt gevormd door Haggis' rustige, krachtige regie en de uiterst rustige opvoeringen van de cast. Ik zie niet in waarom dit een nominatie voor de beste film zou zijn voor Haggis' drie Oscar-winnende films ('Letters from Iwo Jima', 'Crash' en 'Million Dollar Baby'). Maar het zou me niet verbazen als het een paar nominaties voor een film zou opleveren en misschien zelfs een knikje van de regisseur. En als dat gebeurt... dan heeft het dat beslist verdiend.
There are many people out there who hate the way Paul Haggis made his directorial debut, "Crash," an overly soapy and stupidly-tied-together drama (at least, that's what it felt like to them). Those people don't have to worry. His second major directorial outing, "In the Valley of Elah," avoids both of the "mistakes" (although I'd hardly call them that, seeing as he won Best Picture for what he did with "Crash") that he made last time around. Instead of mixing together multiple stories and having them all connect at the very end, this movie revolves around one main story, a story that seems a lot like the modern-day war version of "Chinatown." Instead of going for simple emotional tugs that he did with "Crash," this film focuses on its understated performances, namely from Tommy Lee Jones, who is superb in this film. It is truly courageous of Paul Haggis to be willing to make some serious changes to the style that won him a Best Picture Academy Award, and even more impressive that he pulls it off very well.<br /><br />The story revolves around an ex-military officer, Hank Deerfield, who is told that his son, a soldier returning home from Iraq, has gone missing. Jones plays the character in such a quiet way that makes you feel like he thinks he shouldn't be showing emotion, but has a lot of it bottled up inside of him. When he arrives at the military station, people don't seem to want to tell him what happened, and say that they expect he'll come to the base anytime soon (this is portrayed especially well by James Franco, who you may know as Harry Osbourne from the "Spider-man" movies).<br /><br />Refusing to believe that it's as simple as that, Deerfield is relentless in getting information out of people as to what really happened. It's the way he functioned in the army, and it benefits him greatly as he has to get any information he can out of people. Enter Detective Emily Sanders (played by a very strong Charlize Theron), who at first just wants to get through her job for the day, but soon gets wrapped up in also discovering what really happened to Deerfield's son. The two of them have great chemistry together, as their two different personalities give two different perspectives on what's happening.<br /><br />The movie works because although it does have quite a few negative things to say about the current war in Iraq, the entire film isn't a two-hour tirade against it. It only makes that message part of the story, and does it in subtle ways (aka the soldiers don't just go "War...it...destroys...you..." but take a lot more time expressing their emotion). Much of the story works like a mixture between the great film "Chinatown" and a much better-acted, better-written version of a really good episode of "CSI." Although there may be a few too many twists and lies circling about, it comes to its conclusion very well in a satisfying way for the audience.<br /><br />Paul Haggis has an uncanny way of bringing out great performances from all of his actors. The performance of Tommy Lee Jones could be the best of his career, he brings out a much more emotionally quiet side in Charlize Theron than we've before seen, the short performance of Susan Sarandon is particularly powerful, and all of the soldiers are played with a feeling of sincerity. The acting is probably the strongest element of the film, and if there's any "weak part," it would have to be the way Haggis forced out some of the plot twists to make the film as long as he wanted it to be.<br /><br />Regardless of its few problems, "In the Valley of Elah" is both a very well-mannered look at the war in Iraq and its effects on the people involved, as well as a very interesting crime thriller. At the heart of it is Haggis's quietly powerful directing style and the cast's powerfully quiet performances. I don't see this picking up a Best Picture nomination as Haggis's past three Oscar hopeful screenplays ("Letters from Iwo Jima," "Crash," and "Million Dollar Baby"), but I would not be surprised to see it pick up a few acting nominations as well as possibly a screenplay nod. If it does...it would have definitely earned it.