Ik ben van mening dat Hollywood (en trouwens iedereen) minstens tien jaar nodig zal hebben om in te halen wat Gregg Araki aan het doen is. Zijn films zijn de meest progressieve, uitdagende, geavanceerde, duisterste die ooit zijn gemaakt.<br />Nowhere is een van mijn favorieten. Ik ben ook dol op Doom Generation en Mysterious Skin (Schittering is niet slecht, maar het is niet een van mijn favorieten). Nowhere is in wezen (voor mij in elk geval) een eenvoudig verhaal over het leven op de middelbare school van een stel kinderen dat door middel van hyperbolen wordt verteld. Alles is uitgerekt, overdreven, overbelicht en uitgerekt en onthuld. Het lijkt heel erg op de middelbare school zoals ik me die herinner. De kleuren zijn drie keer zo fel, iedereen beweegt drie keer zo snel. Auto's vliegen overal heen. De muziek is fel, hard en schokkend. Er zijn veel drugs en drank. Iedereen gaat voortdurend ergens heen of komt ergens vandaan. Het is een wereld op de rand van een totale ramp. En een wereld die wanhopig op zoek is naar liefde en tederheid. Iemand anders had gelijk toen hij zei dat het net een LSD-trip was. Videobeelden van een LSD-wereld.<br />De plot is eenvoudig. Vier of vijf verschillende verhalen over tieners die elkaar kennen en elkaar vierentwintig uur per dag, in de stijl van de Amerikaanse Graffitikunstenaars, bespelen. Bart en Cowboy zijn een vreemd stel dat ook samen in een band speelt. Barts spiraal van heroïnegebruik bedreigt hun relatie. Egg en Dingbat zijn nerdachtige beste vriendinnen. Dingbat is verliefd op Eggs maagdelijke broer Ducky. Egg heeft een toevallige ontmoeting in een café met een tv-idool-droomboot die te mooi lijkt om waar te zijn en dat ook is. (De ontmoetingen in deze film beginnen onschuldig en worden een nachtmerrie.) Dark is een broeierige, jonge, door video geobsedeerde (en de hoofdfiguur van de film) die zijn relatie met zijn vriendin Mel eenvoudig wil houden, een raaskallende hedonist die seks met iedereen najaagt, ook met de gemene lesbische Lucifer. Dark heeft heimelijke gedachten over de van angst vervulde schoolvriend Montgomery, die hem ook schijnt te mogen. Zijn jongere broer Nul doet zijn uiterste best om indruk te maken op zijn vriendin Zoe, en hij verzekert haar dat hij weet waar het grote feest is waar alle middelbare scholieren die avond naartoe gaan (Zero en Zoe lijken in de eerste klas van de middelbare school te zitten).<br />Het begint ermee dat iedereen van school gaat en naar een louche café gaat, waar onheilspellende geruchten de ronde doen dat die dag de voorbeschikte datum van de apocalyps is. Er wordt ook gesproken over het grote feest later. Dan gaat iedereen zijn eigen weg en beleeft avonturen (die meestal nogal grimmig zijn op een coole manier). Herhalende personages komen en gaan <0xE2><0x80><0x93> de drugsdealer die Bart van drugs voorziet en de twee extreem gewelddadige sm-meisjes die hij pooit (Dark fantaseert over hen), een reusachtig geschubd buitenaards wezen met een straalgeweer dat af en toe binnendringt om tieners op te blazen (dit kan ook de sleutel zijn tot de apocalypse-praat), en een zeepachtige tv-evangelist met een 800-nummer die in feite de sleutel wordt tot het 'doel' van de film.<br />Dat is een andere kwestie. Sommigen zullen zeggen dat deze film geen doel heeft. Ik ben het daar niet mee eens. Het doel van deze film ligt in de structuur en in het uiteindelijke lot van Bart en Ei. Ik geloof dat Araki een statement maakt over moderne kinderen. Ik geloof ook niet dat dit in het nihilisme verloren is gegaan. Het heeft ook te maken met het nummer dat aan het eind van de film wordt gespeeld.<br />Dat is mijn mening.<br />Ik weet niet precies hoe het op de middelbare school voor alle anderen was, maar voor mij was het beslist niet zoiets als 90210 of Gilmore Girls of Dawson's Creek. Helemaal niet. Ik herinner me heftige ruzies en teleurstellingen, heftige romances. Hartzeer. Al die dingen die in deze film aan de orde komen... Plus ontvoering door buitenaardse wezens!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Wat wil je nog meer?
I am of the opinion that it'll take Hollywood (and everyone else for that matter) at least ten years to catch up to what Gregg Araki is doing. His films are the most progressive, challenging, cutting-edge, darkest being made.<br /><br />Nowhere is one of my favorites. I also love Doom Generation and Mysterious Skin (Splendor isn't bad but it isn't one of my favorites). Nowhere is essentially (for me, anyway) a simple story about high school life among a bunch of kids told through hyperbole. Everything is stretched out, exaggerated, hyper-exposed and drawn out and revealed. It is very much like high school as I remember it. Colors are three times as bright, everyone moves three times as fast. Cars fly everywhere. The music is bright and loud and jarring. There are lots and drugs and drinking. Everyone is constantly going somewhere or coming from someplace. It's a world on the brink of total disaster. And a world that is desperately searching and aching for love and tenderness. Someone else was correct when they said it was like an LSD trip. Video visions of an LSD world. <br /><br />The basic plot is simple. Four or five different stories involving teens who know each other play themselves out over a 24-hr period, American Graffiti-style. Bart and Cowboy are a queer couple who are also in a band together. Bart's spiraling heroin use threatens their relationship. Egg and Dingbat are nerdy best girl friends. Dingbat is in love with Egg's virginal brother Ducky. Egg has a chance encounter in a cafe with a television idol dreamboat that seems too good to be true and, in fact, is. (encounters in this movie begin innocently and turn nightmarish). Dark is a brooding young video-obsessional (and the film's main character) who wants simplicity in his relationship with girlfriend Mel, a raving hedonist who pursues sex with anyone, including vicious lesbian Lucifer. Dark secretly has thoughts about anxiety-ridden schoolmate Montgomery, who seems to like him back. Mel's younger brother Zero is desperate to impress his girlfriend Zoe, and assures her he knows where the big party all the high schoolers are going to that night (Zero and Zoe seem to be junior high age). <br /><br />It starts with everyone ditching school and going to a sleazy cafe where there are foreboding whispers of that day being the predestined date of the apocalypse. There's also talk of the big party later. Then everyone goes their separate ways and has adventures (most of which are fairly grim in a cool way). Recurring characters pop in and out - the drug dealer who supplies Bart as well as the two ultra violent S&M girls he pimps (Dark fantasizes over them), a giant scaly alien from outer space with a ray gun who wanders in to blast teenagers from time to time (this also may be the key to the apocalypse talk), and a soapy televangelist with an 800 number who actually becomes the key to the film's "point". <br /><br />That is another matter. Some will say this film does not have a point. I disagree. The point to this film is in its texture and in the ultimate fates of Bart and Egg. I believe Araki is making a statement about modern kids. I don't believe this is lost among the nihilism either. It also has to do with the song that is played over the end credits. <br /><br />That is my take/. <br /><br />I'm not sure what high school was like for everyone else but for me it certainly wasn't anything like 90210 or Gilmore Girls or Dawson's Creek. Not AT ALL. I remember intense fights and disappointments, intense romances. Heartbreak. All of the stuff that is covered in this movie Plus alien abduction!!!!!!!!!!!! What more could you want???