De aftiteling van deze film is al meer dan een uur geleden begonnen. Ik voel me nog steeds bezoedeld.<br /><br />Het enige goede aan de versie van nicht Bette van regisseur Des McAnuff is Jessica Langes uitmuntende rol van Bette, die verkeerd begrepen, onderschatte oude vrijster die haar levenslange woede en jaloezie verbergt achter een masker van familietrouw.<br />In alle andere opzichten is deze aanpassing abominabel. Scenarioschrijvers Lynn Siefert en Susan Tarr zouden moeten worden verboden ooit nog literaire aanpassingen te schrijven.<br />Balzacs nicht Bette was een meesterwerk, een eeuwige veroordeling van het egoïsme van ondeugd, bereikt door een verheerlijking van de vernietiging van de deugd door verdorvenheid. De filmversie is een middelmatig dagdrama in onderrokken.<br />De kracht van de oorspronkelijke roman komt voort uit Balzacs roman. Het gebruik van fascinerende, onvergetelijke, tragische menselijke personages verheldert Balzacs meedogenloze moraal: dat deugd negen van de tien keer ten prooi valt aan het mes in de lendenen. Die moraal wordt door de personages uitgespeeld. En van de zuivere, vrome en eeuwig vergevingsgezinde Adeline Hulot, een vrouw die bereid is meer dan twintig jaar van de ontrouw van haar aanbeden echtgenoot te vergeven en te vergeten, helemaal tot aan de joodse courtisane Josepha, een schaamteloze goudzoeker, een groot kunstenaar en in wezen een vriendelijke vrouw, speelt elke speler in Balzacs grootse tragedie een onvervangbare rol en verheldert een onveranderlijke waarheid. En het is door de manier waarop de schrijvers die personages behandelen dat McAnuffs nicht Bette in eerste instantie faalt. De grootste tragedie van de roman is de geleidelijke verlating en vernietiging van de heilige Adeline Hulot. Nadat ze haar ogen heeft gesloten voor twintig jaar ontrouw, vervalt ze langzaam tot vreselijke armoede en verwaarlozing <0xE2><0x80><0x93> een van die verfraaiingen van de verwoesting van de deugd door ondeugd die de roman zijn kracht verlenen. Siefert en Tarr schijnen dit essentiële punt van het bronmateriaal niet te hebben begrepen. In plaats van te maken te krijgen met de moeilijkheid van een grote schoonheid die in de goot wordt geworpen, hebben ze de gemakkelijkste weg gekozen door haar binnen de eerste vijf minuten van de roman uit te roeien. En dat zonder zelfs maar lippendienst te bewijzen aan de schoonheid en charme van de vrouw wier succes de brandstof is voor het vuur van Bettes wraakzucht. Zonder Adelines aanwezigheid en invloed is Bettes afgunst zinloos. Maar wat kon je anders verwachten van scenarioschrijvers die zo analfabeet waren?<br />Vervolgens wisten Siefert en Tarr het fascinerendste personage uit de oorspronkelijke roman uit te wissen, dat van Valerie Marneffe, de vrouw van een ambtenaar uit de middenklasse die de oorzaak is van alle tegenslagen in de roman. Valerie was een veel fascinerender personage dan haar filmvervangster, de actrice en hoer Jenny Cadine. Het hart van Jenny Cadine, verhuld door de uiterlijke verschijning van een deugdzame echtgenote <0xE2><0x80><0x93> en de complicaties van haar hebzucht en hartstocht, zorgden voor een groot deel voor het vermaak en het inzicht in de roman. Ook hier hebben Siefert en Tarr de moeilijkheid om zo'n veelzijdig personage tot leven te brengen vermeden, simpelweg door haar helemaal weg te laten. Jenny Cadine lijkt te leven voor niet meer dan een paar boeketten bloemen en een paar mooie jurken. Niet half zo boeiend.<br />De personages voldoen dus niet aan het bronmateriaal. Dat geldt ook voor de plot, die Balzacs meesterlijk gearrangeerde acties en reacties op hun kop zet. Hier en daar zie je stukjes van de oorspronkelijke roman die proberen door te breken <0xE2><0x80><0x93> zoals in Bette's boek. Ze is woedend als ze hoort dat Wenceslas Steinbock, die ze aanbidt, in het geheim een verhouding heeft met haar nicht Hortense <0xE2><0x80><0x93> maar die glimpen zijn tragischer dan al het andere, omdat ze de grootsheid onthullen die deze film jammer genoeg niet weet te benaderen.<br />Met een reeks schijnbaar natuurlijke en onvermijdelijke wendingen in het lot en pogingen om aan de ondergang te ontkomen, gaf Balzac een geheel organisch portret van absolute verwoesting. Siefert en Tarr hopen de kijkers alleen maar te prikkelen met hier en daar een blote vrouwenbil of -borst, een paar mooie kostuums en decors, en een paar geforceerde en lachwekkende melodramatische situaties. Balzac had geen duels nodig om rivaliteit en haat uit te beelden; hij had geen toevallige schietpartijen tussen echtgenoten nodig om de volle kracht van echtelijke onenigheid tot uiting te brengen; hij had geen plotselinge afdaling in de waanzin nodig om de verwoesting van een misleide obsessie te bewijzen. In het boek smeet niemand borden tegen de muren kapot. Er werden geen vrouwen gearresteerd, er hoefden geen zoons te ontsnappen aan geldschieters die beloofden 'je vrouw en je kind te vermoorden' als er geen schulden werden betaald. Die soapopera-apparatuur was niet nodig in het oorspronkelijke boek, omdat het verhaal zelf daar ver bovenuit steeg. Maar Siefert en Tarr hadden ze alleen maar nodig om een volslagen verhaalfout te verdoezelen. nicht Bette, de film, zou inderdaad sommige kijkers kunnen aanspreken, degenen die niets anders vragen dan een sub-The Young and the Restless melodrama in historische kostuums. Voor diegenen onder ons die hopen op iets meer dan dat <0xE2><0x80><0x93> misschien gewoon een halfslachtige aanpassing van een van de grootste werken van de westerse canon <0xE2><0x80><0x93> is het gewoon het beste om weg te blijven. Dat had ik zeker moeten doen.
The closing credits on this movie rolled more than an hour ago. I still feel soiled.<br /><br />The only good thing about director Des McAnuff's version of Cousin Bette is Jessica Lange's excellent turn as Bette, that misunderstood, underestimated old maid hiding her lifelong rage and jealousy beneath a mask of family loyalty.<br /><br />In all other respects, this adaptation is execrable. Screenwriters Lynn Siefert and Susan Tarr should be banned from ever penning any more literary adaptations.<br /><br />Balzac's Cousin Bette was a masterpiece, an eternal condemnation of the selfishness of vice, achieved through a portrayal of depravity's destruction of virtue. The cinematic version is a mediocre daytime drama in petticoats.<br /><br />The power of the original novel derives from Balzac's use of fascinatingly, unforgettably, tragically human characters to illuminate his pitiless moral: that virtue, nine times out of ten, will fall to the knife in the back of vice. That moral is played out through the characters. And from the pure, pious, and eternally forgiving Adeline Hulot, a wife willing to forgive and forget more than two decades of her adored husband's infidelity, all the way down to the Jewish courtesan Josepha, at once a shameless gold-digger, a great artist, and, at heart, a kind woman, every player in Balzac's grand tragedy plays an irreplaceable part and illuminates an unalterable truth. And it is with the writers' treatment of those characters that McAnuff's Cousin Bette first fails.<br /><br />The greatest tragedy of the novel lies in the gradual abandonment and destruction of the saintly Adeline Hulot. After closing her eyes to two decades of infidelity, she slowly falls from her position into terrible poverty and neglect--one of those illuminations of the destruction of virtue by vice which gives the novel its power. Siefert and Tarr seem not to have grasped this essential point of the source material. Instead of having to deal with the difficulty of a great beauty thrown into the gutter, they have taken the easy way out by killing her off within the first five minutes of the novel. And this without even bothering to pay lip service to the beauty and charm of the woman whose success is the fuel for the fire of Bette's vengefulness. Without Adeline's presence and influence, Bette's envy is pointless. But what else could one expect from screenwriters this illiterate?<br /><br />Next, Siefert and Tarr erased the most fascinating character of the original novel, that of Valerie Marneffe, the middle-class civil servant's wife who is the cause of all of the novel's misfortunes. Valerie was a far more fascinating character than her cinematic replacement, the actress and whore Jenny Cadine. Madame Marneffe's hypocrisy--the truth of her whore's heart disguised by the outward appearance of a virtuous wife--and the complications of her avarice and passion, provided a large part of the entertainment and insight of the novel. Again, Siefert and Tarr have avoided the difficulty of bringing such a multifaceted character to life, simply by cutting her out altogether. Jenny Cadine seems to live for nothing more than a few bouquets of flowers and a pretty dress or two. Not a fraction as compelling.<br /><br />So the characters do not live up to the source material. Neither does the plot, which turns Balzac's masterfully arranged actions and reactions topsy-turvy. Here and there, one may see bits of the original novel struggling to break through--as in Bette's rage when she is told that Wenceslas Steinbock, whom she adores, has secretly entered into a romance with her niece Hortense--but those glimpses are more tragic than anything else, for exposing the greatness that this movie fails miserably to approach.<br /><br />With a series of seemingly natural and inevitable turns of fortune and struggles to escape ruin, Balzac presented a wholly organic portrait of absolute devastation. Siefert and Tarr hope merely to titillate viewers with an exposed female buttock or breast here and there, some pretty costumes and settings, and a few melodramatic situations forced and laughable. Balzac needed no duels to depict rivalry and hatred; he needed no accidental husband-shootings to bring the full force of marital discord home; he needed no sudden descents into madness to prove the ruinousness of deluded obsession. No one hurled dishes to shatter against walls in the novel. No wives were arrested, no sons had to escape from money-lenders promising to "kill your wife and your child" when debts were not paid. Those soap-opera devices weren't necessary in the original novel, because the story itself far surpassed them. But Siefert and Tarr need them merely to dress up an utter narrative failure.<br /><br />Cousin Bette, the movie, may indeed appeal to some viewers, those who ask for nothing but sub-The Young and the Restless melodrama dressed up in period costumes. For those of us hoping for a bit more than that--perhaps simply a semi-faithful adaptation of one of the greatest works of the Western canon--it is simply best to stay away. I certainly should have.