Ooit betekende liefde dat je nooit hoefde te zeggen dat het je speet. In 'Breaking and Intering', een sprookje van een andere orde, draait de liefde blijkbaar om niets anders. Helaas voelen we ons niet beter door al die verontschuldigingen. Misschien komt dat omdat we tegen de tijd dat de film eindigt niet meer zeker weten of ze oprecht waren.<br />In weer een andere samenwerking met regisseur Anthony Minghella ('Cold Mountain', 'The Talented Mr Ripley') speelt Jude Law Will, een architect die samen met zijn partner Sandy (Martin Freeman) net een zaak heeft geopend in King's Cross, een Londense buurt die op het punt staat gerenoveerd te worden, maar die nog steeds bekendstaat om zijn hoge misdaadcijfers. Denk aan crack, prostitutie en, ja, inbraak. Natuurlijk wordt er bij het high-tech architectenbureau een paar keer ingebroken door een bende immigranten die tienerjongens met een uitstekende atletische aanleg in dienst hebben om de inbraken te plegen. Een van die jongens, Miro (Rafi Gavron), is net zo gefascineerd door wat hij bij het bedrijf aantreft als hij trots is op zijn vermogen om op snode wijze de kost te verdienen. Dit wordt natuurlijk een cruciaal punt in het verhaal dat - om niets te verklappen - iedereen die goed oplet zal opmerken op het moment dat het op het scherm verschijnt.<br />In een poging om te doen wat de politie (en kennelijk een effectief beveiligingssysteem) niet kan -' t.t., Will en Sandy houden's nachts een oogje in het zeil, eerst als team en later alleen maar door Will, die een ongebruikelijke relatie aangaat met Oana, een plaatselijke prostituee (die door Vera Farmiga tot in de kleinste grappige details wordt gespeeld).<br />Wills verstrooidheid zorgt er bijna voor dat hij een volgende beroving die aan de gang is over het hoofd ziet. Maar op het allerlaatste moment gaat hij Miro achterna, die hij achterna gaat naar een flat in een wooncomplex. Het is onoprecht van Minghella, die ook het scenario heeft geschreven, om zijn publiek te vragen te kopen waarom Will op dit moment niet gewoon de politie belt.<br />'Misschien wel.' Het komt doordat Will beseft dat hij opnieuw dezelfde reddersvaardigheden kan toepassen die hij heeft toegepast op de twee mensen met wie hij samenwoont, Liv (Robin Wright Penn), zijn gewone echtgenote en Bea (Poppy Rogers), haar functioneel autistische dochter. Misschien komt het doordat hij deze keer in staat zal zijn het goed te doen.<br />Wat de reden ook is, Will voelt zich gedwongen zijn nieuwsgierigheid naar Miro te bevredigen door een bezoek te brengen aan het appartement waar de tiener samenwoont met zijn naaister, de Bosnische immigrante Amira (Juliette Binoche). Wat er tussen deze twee gebeurt, is te verwachten van een stel van twee zo goed uitziende acteurs/actrices die zich onmogelijk niet tot elkaar aangetrokken kunnen voelen.<br />Dat Will zich gedurende alles wat volgt volkomen onverantwoordelijk gedraagt, is koren op de molen. Dat Minghella denkt dat hij het allemaal goed kan maken door Will een reeks 'het spijt me's' te laten uitspreken die het equivalent zijn van het kussen van een boe-boe-beertje, is een onderschatting van alle betrokkenen.<br />Het strekt deze voortreffelijke cast tot eer dat ze er allemaal in slagen om bewonderenswaardige prestaties te leveren, vooral Wright Penn, die erin slaagt om zoveel te doen met zo weinig. Maar van alle acteurs zijn Gavron, Rogers en natuurlijk Farmiga degenen die de meest uitmuntende prestaties leveren. Dit is een seizoen van voortreffelijke ondersteunende prestaties, en 'B&E' biedt daar enkele uitstekende voorbeelden van.<br />Maar om deze prestaties te benadrukken moet je een van de belangrijkste 'personages' in 'B&E' over het hoofd zien. De films van Benoit Delhomme, waaronder de lovend besproken en commercieel succesvolle 'The English Patient', bewijzen dat de schrijver/regisseur bedreven is in het integreren van landschap-als-karakter in zijn films, en 'B&E' is geen uitzondering. Zonder King's Cross en de artisticiteit waarmee hij door Benoit Delhomme werd gefotografeerd, heeft de film dan ook weinig reden tot bestaan. Het is daarom des te betreurenswaardiger dat het script niet specifieker is over de klassenproblemen waarop het nauwelijks zinspeelt.<br />Misschien is er een passende verontschuldiging voor zo'n nalatigheid (om nog maar te zwijgen van het uiterst onbevredigende einde), maar 'het spijt me' is het gewoon niet.
Once upon a time, love meant never having to say you're sorry. In "Breaking and Entering," a fairy tale of a different order, love is apparently about nothing but. Sadly, all of those apologies don't make us feel any better. Maybe that's because, by the time the film ends, we're not quite sure they're heartfelt.<br /><br />In yet another collaboration with director Anthony Minghella ("Cold Mountain," "The Talented Mr. Ripley"), Jude Law plays Will, an architect who, with his partner Sandy (Martin Freeman), has just set up shop in King's Cross, a London neighborhood that is on the cusp of being gentrified but which still is known for its high crime rate. Think crack, prostitution and, yes, burglary.<br /><br />Naturally, the high-tech architectural firm gets burglarized -- several times -- by a gang of immigrants who employ teenaged boys of superior athletic ability to initiate the break ins. One of these boys, Miro (Rafi Gavron), is as fascinated by what he finds at the firm as he is proud of his ability to earn a living in nefarious ways. This, of course, becomes a pivotal plot point that -- not to give anything away -- anyone paying attention will spot the moment it appears on screen. <br /><br />In an attempt to do what the police (and apparently an effective security system) can't, Will and Sandy stake out their space at night, initially as a team and then just by Will, who forms an unusual relationship with Oana, a local prostitute (played to perfect humorous pitch by Vera Farmiga).<br /><br />Will's distraction nearly causes him to miss another robbery in progress. But at the last possible moment he gives chase to Miro, who he follows to an apartment in a housing project. It is disingenuous of Minghella, who also wrote the screenplay, to ask his audience to buy why, at this point, Will doesn't just call the police. <br /><br />Maybe it's because Will recognizes that, once again, he can practice the same rescuer skills he employed with the two people he lives with, Liv (Robin Wright Penn), his common law wife, and Bea (Poppy Rogers), her functionally autistic daughter. Maybe it's because, this time, he'll be able to get it right.<br /><br />Whatever the reason, Will is compelled to satisfy his curiosity about Miro by visiting the apartment where the teenager lives with his seamstress mother, Bosnian immigrant Amira (Juliette Binoche). What transpires between these two is to be expected from a pairing of two such good looking actors/characters who cannot possibly not be attracted to each other.<br /><br />That Will behaves totally irresponsibly throughout all that ensues is grist for the mill. That Minghella thinks he can make it all okay by having Will utter a series of "I'm sorry's" that are the equivalent of kissing a boo-boo better is to underestimate everyone involved.<br /><br />It is to the credit of this fine cast that they all manage to turn in creditable performances, especially Wright Penn, who manages to do so much with so little. Of all the actors, though, the ones who turn in the most outstanding performances are Gavron, Rogers and, of course, Farmiga. This is a season of finely-honed supporting performances, and "B&E" offers some excellent examples.<br /><br />To emphasize these performances, however, is to overlook one of the more important "characters" in "B&E". Minghella's films, including the critically acclaimed and commercially successful "The English Patient," prove that the writer/director is adept at integrating landscape-as-character into his films, and "B&E" is no different. Indeed, without King's Cross, and the artistry with which it was photographed by Benoit Delhomme, the film has very little reason for being. It is all the more unfortunate, therefore, that the script is not more specific about the class problems at which it barely hints. <br /><br />Perhaps there is an apology adequate for such an oversight (not to mention the very unsatisfying ending), but "I'm sorry" just isn't it.