Hé, wil je weten waar ik een hekel aan heb? Aan dialogen als deze:<br />'Je bent een tijdje weggeweest uit het duistere rijk, Chels, hoe voelde het om het weer te spelen?'<br />'Net als elke andere ultragewelddadige vierentwintig uur lang razend populair en toch volkomen doelloos omarmd door de massa's van internet role-playing game.'<br />Het is een van die dialogen die ze altijd in films als Hellraiser 8 stoppen die onmogelijk kunnen voorkomen dat ze klinken alsof ze zijn geschreven en herschreven en gerepeteerd en opnieuw gerepeteerd en dan geven ze het na 30 of 40 opnamen gewoon op om te proberen het natuurlijk te laten klinken en laten ze geërgerd de beste slechte opnamen in de film vallen. Dat gezegd hebbende, zal ik je vertellen wat ik heb uitgevogeld. Als ik jarenlang heb nagedacht over wat ervoor nodig is om een goede horrorfilm te maken en wat er ontbreekt in een slechte, na talloze theorieën (de aanwezigheid van tieners of tieners in de middelbare school staat trouwens bijna boven aan die lijst), heb ik eindelijk het exacte moment ontdekt waarop een film niet meer eng en goed is, maar meteen stom en slecht wordt. Aan het eind van de film is er een perfecte illustratie van de oplossing, als Chelsea wordt opgesloten in de kamer en Adam haar begint te roepen van onder de vloer. Ze gaat helemaal op in een of ander fotoalbum, ook al zit ze opgesloten op de griezeligste zolder die je je kunt voorstellen, en ze hoort iemand achter zich haar naam fluisteren. Ze draait zich net op tijd om om een hand te zien verdwijnen onder een spleet in de vloerplanken, en ze loopt er voorzichtig naartoe om te kijken wat er aan de hand is. Terwijl ze in het gat tuurt, hoort ze nog steeds iemand haar naam roepen en ze ziet een heel klein glimpje van een gezicht in het donker, en op dat moment krimp ik in mijn stoel in elkaar. Hoe zeker ik er ook van ben dat er in zo'n situatie iets tevoorschijn zal springen, het grijpt me toch aan.<br />En toen deed ze iets stoms. Zodra Chelsea haar hand door die spleet in de vloerplanken stak, ontspande ik me letterlijk meteen, bijna op het punt om een zucht van verlichting te slaken omdat ik me geen zorgen meer hoefde te maken omdat het me allemaal niets meer kon schelen. En dat komt niet alleen doordat ze niet beseft dat ze in een horrorfilm zit (hoewel de hele cast van deze film keiharde Hellraiser-fans is, dus de vierde muur is al doorbroken), maar ook doordat ze op het moment dat haar hand door die spleet in de planken komt, meteen geen slachtoffer meer is.<br />En weet je wat mijn analogie is? Zelfmoord! Als iemand in een horrorfilm zoiets stoms doet, is dat meestal omdat de filmmakers willen dat het personage wordt vermoord, maar geen slimme manier kunnen bedenken om dat te laten gebeuren, dus laten ze het personage gewoon iets enorm stoms doen, maar het probleem is dat ze daardoor zelf de schuld van hun dood op zich nemen, en in een horrorfilm is het niet alleen niet eng als iemand wordt aangevallen nadat ze zoiets idioots heeft gedaan als haar hand door de kier in de vloerplanken steken omdat ze denkt dat ze haar dode vriendin daarbeneden ziet, het is ook bevredigend, en niet op de goede manier.<br />Domheid zou pijnlijk moeten zijn, maar in de film zou het dodelijk moeten zijn. Dat gezegd zijnde, is het verbazingwekkend hoe weinig moeite er werd gedaan om duidelijk te maken wat er precies aan de hand was in de film. Hij begint met de begrafenis van een student die om het leven is gekomen omdat hij te veel betrokken was bij iets wat Hellworld heette, wat op zich nooit erg duidelijk is verklaard. Zijn vrienden betreuren later dat ze allemaal wisten wat er met hem gebeurde, maar toch doorgingen met het spelen van Hellworld, hoewel je, als je de begintitels op de dvd bekijkt, ziet dat regisseur Rick Bota het over Hellworld heeft als 'een website, of een videogame'. Dat is nogal een onheilspellend teken als zelfs de regisseur niet weet waar zijn film over gaat. Ik weet het verschil niet tussen een website en een videogame.<br />Het verhaal volgt op de dood van hun vriend, iets over die game, en gaat dan door naar een paar jaar later, wanneer al zijn vrienden worden uitgenodigd op een feest om de genoemde videogame te vieren. Het hoeft geen betoog dat het een beetje lijkt op een overdreven Halloween-feestje waar iedereen gefascineerd lijkt te zijn door het macabere (ook echt macaber, net als dode baby's in potjes, klinkt als een knaller) en meisjes willekeurig hun borsten uittrekken (curieus genoeg wordt het eerste beetje wild gratuite naaktheid gevolgd door de volgende uitwisseling: 'Gratuiterige borsten?' 'Noodzakelijke borsten! Ha ha ha!' Slim.). Als alles achter de rug is en je eindelijk beseft wat er in de hele film is gebeurd, is het zo'n bespottelijke en belachelijke draai die in de verte de Saw-films overtreft in absurditeit. Als je dacht dat Jigsaw wat tijd had om een paar ongelooflijk complexe martelwerktuigen te bedenken, wacht dan maar tot je de plot ziet die is uitgebroed door de hostie (gespeeld door Lance Henriksen, die in deze film zijn talent volledig verspilt).<br />En vergeet ook het voorprogramma op de dvd niet, waarin je Pinhead een stuk pizza kunt zien eten en, mijn favoriet, Khary Payton, een van de acteurs in de film, de volgende mysterieuze analogie maakt...' Horrorfilms zijn net een achtbaan, weet je, ze winnen geen Oscars of zo, maar ze zijn gewoon heel leuk.'<br />'Ik weet het niet, Khary, heb jij Xtreme al eens gereden op Magic Mountain in Zuid-Californië? Ik zie een Oscar in de toekomst van die rit!
Hey you wanna know what I hate? Lines of dialogue like this:<br /><br />"You been away from the dark realm a while, Chels, how'd it feel playin' again?"<br /><br />"Just like any other ultra-violent twenty-four hour wildly popular and yet utterly purposeless embraced-by-the-masses Internet role-playing game."<br /><br />It's one of those lines of dialogue that they always put into movies like Hellraiser 8 that are impossible to avoid sounding like they were written and re-written and rehearsed and re- rehearsed and then finally they just give up trying to make it sound natural after 30 or 40 takes and, exasperated, just drop the best bad take into the movie. That, being said, let me tell you what I have figured out.<br /><br />After years if deliberation about what it takes to make a good horror movie and what is missing in a bad one, after countless theories (the presence of teenagers or college-age kids being near the top of that list, by the way), I have finally discovered for certain the exact point at which a movie stops being scary and good and instantly becomes stupid and bad. There is a perfect illustration of the solution near the end of this film, when Chelsea gets locked in the room and Adam starts calling to her from under the floor. <br /><br />She has becomes absorbed in some photo album despite having found herself locked into the creepiest attic imaginable, and she hears someone whispering her name from behind her. She spins around just in time to see a hand disappear beneath a crack in the floorboards, and she cautiously moves over to investigate. As she peers into the hole, she continues to hear her name being called and she can see the tiniest glimpse of a face in the darkness, and at this point I am absolutely cringing in my chair. No matter how sure I am that something is going to spring out in a situation like that it still gets to me. <br /><br />And then she did something stupid.<br /><br />Literally the instant Chelsea put her hand through that crack in the floorboards, I immediately relaxed, almost to the point of breathing a sigh of relief because I didn't have to worry anymore because I completely stopped caring. And it's not just because she doesn't realize she's in a horror movie (despite the fact that the entire cast of this movie are hardcore Hellraiser fans, so the fourth wall has already been breached), it's because the moment her hand crosses the threshold of that crack in the boards she instantly ceases to be a victim.<br /><br />And you know what my analogy is? Suicide! When someone in a horror movie does something that stupid, it is generally because the filmmakers need to have the character killed off but can't think of a really clever way to have it happen, so they just have the character do something monumentally stupid, but the problem is that this places the blame for their death on themselves, and in a horror movie, it's not only not scary when someone is attacked after doing something as idiotic as putting her hand through the crack in the floorboards because she thinks she sees her dead friend down there, it's satisfying, and not in the good way either. <br /><br />Stupidity should be painful, but in the movies, it should be lethal. <br /><br />That being said, it's amazing how little effort was made into making it clear what exactly was going on in the movie. It starts out with the funeral of a college age kid having been killed because of his over-involvement in something called Hellworld, which itself is never very clearly explained. His friends later mourn that they all knew what was happening to him but still kept playing Hellworld, although if you watch the making-of featurettes on the DVD, Director Rick Bota refers to Hellworld as "a website, or video game." It's kind of an ominous sign when even the director doesn't know what his movie is about. Either that or he doesn't know the difference between a website and a video game. <br /><br />The story follows the death of their friend, something about that game, and then cuts to a few years later when all of his friends get invited to a party celebrating the said video game. Needless to say, it's kind of like an overblown Halloween party where everyone seems to be fascinated with the macabre (serious macabre, too, like dead babies in jars, sounds like a blast), and girls randomly pull their breasts out (curiously, the first bit of wildly gratuitous nudity is followed by the following exchange  "Gratuitous breasts?" "Necessary breasts! Ha ha ha!" Clever.). <br /><br />When all is said and done and you finally realize what has been happening throughout the entire movie, it is such a ludicrous and ridiculous twist that it distantly surpasses the Saw movies for absurdity. If you thought Jigsaw had some time on his hands to come up with some incredibly complex machines of torture, wait until you see the plot that is hatched by the Host (played by Lance Henriksen, who wastes his talent completely in this movie). <br /><br />Also don't miss the making-of featurette on the DVD, in which you can witness Pinhead eating a piece of pizza and, my favorite, Khary Payton, one of the actors in the film, makes the following mysterious analogy  "Horror movies are like roller coasters, you know, they're not gonna win Oscars or that kind of thing, but they're just a lot of fun."<br /><br />I don't know, Khary, have you ridden Xtreme at Magic Mountain in Southern California? I see an Oscar in that ride's future!