Nou, ik heb deze film vrijdag net voor het eerst gezien (opening). Ik zat naast een heer die nogal heftig reageerde op elke scène, en in een van de scènes (geen goede voor het acteren, maar daar kom ik zo op terug) begon hij letterlijk met zijn armen te zwaaien en zijn hoofd te schudden. Ik keek zijn kant op en zag dat de man in tranen uitbarstte en ik zag dat hij bijna in tranen uitbarstte. Toen ik zo'n krachtige reactie zag op een paar heel vroege scènes in de film, dacht ik bij mezelf: misschien is dit wel de man die hem heeft geschreven? De roman, dacht ik, me er op dat moment niet van bewust wie het scenario had geschreven. Meteen na mijn terugkeer googelde ik de foto's van Bret Easton Ellis en bekeek een heleboel foto's. Ik durfde er mijn leven om te verwedden dat hij vandaag naast me zat. Zijn haar was iets langer en donkerder dan op sommige foto's, maar hij had dezelfde neus, hetzelfde gezicht en precies dezelfde ogen. Weer zat hij vlak naast me, zodat ik hem niet kon zien vanaf de andere kant van de zaal. Ik vroeg (fluisterend) of het goed met hem ging. Hij zei ja, stond even later (na een tweede reactie) stilletjes op en liep naar de achterkant van de zaal. Even later kwam hij midden in de film naar buiten.<br />Nu de film zelf. Dit is geen 'Less Than Zero'. En dat zou een genrevergelijking zijn die het dichtst in de buurt kwam van de Ellis-filmografie.<br />Hoewel sommige van de veteranen redelijke optredens gaven, leek het materiaal oppervlakkiger dan dat van de lieden uit de LA-milieus die de film volgde. Maar na de film gezien te hebben, vermoed ik dat dit meer de schuld van de regie is dan van wie dan ook. Er zijn de juiste hand en het begrip voor het materiaal van Ellis voor nodig om het op het toneel of in de film te laten werken. Jammer genoeg kwamen twee van de mindere optredens van acteurs die we veel vaker in de film zien. Foster en Raido leken op acteurs die'speelden' zoals de typen, in plaats van als de typen te zijn. Terwijl de veteranen diepte aan hun optredens leken toe te voegen (afgezien van het aangeboden materiaal), speelden deze twee'speelden'. Op een heel oppervlakkig niveau, alsof ze probeerden te imiteren wat voor iemand ze dachten dat ze aan het spelen waren. Alsof ze niet veel aandacht aan hun personage besteedden.<br />De film brengt veel gebroken en beschadigde relaties en een paar potentieel verhitte situaties teweeg, voordat hij plotseling eindigt... Wat???? De hele film eindigt als een stukje leven (veel tragisch leven) in een film met weinig verhaal of beloning als het einde abrupt komt. Aan het eind kan het me niets meer schelen dat er problemen of kwesties zijn en het verhaal en de regie helpen die gevoelens niet vooruit. Nu ben ik niet iemand die naar de film gaat om naakte vrouwen te zien (een beetje te oud om daar prioriteit aan te geven, en ik was me er niet van bewust), maar toen de film was afgelopen, kon ik alleen maar denken: 'In elk geval was Amber Heard naakt/heel vaak halfnaakt en ze zag er goed uit!' In het lalaland van magere, ongelooflijk knokige vrouwen heeft deze mooie rondingen. Maar het is triest als je bij het verlaten van een film denkt: 'Waar was het verhaal?' en je weet dat je je alleen het meisje zult herinneren dat er goed uitzag in 'DIT FILM', want de titel en de film zelf zullen snel vergeten zijn! Nu heb ik de roman van Ellis niet gelezen, maar hij heeft wel geholpen bij het schrijven van het scenario. Op grond van zijn reactie kan ik er niets aan doen dat ik het gevoel heb dat deze film niet is wat hij zich ervan had voorgesteld. Hij voldeed in elk geval niet aan de eisen die Hollywood aan sommige van zijn andere werken had gesteld.<br />Aan Ellis (en ik weet zeker dat hij dat was), denk terug aan het gevoel dat je had toen je naar de film keek. En zorg ervoor dat je de volgende keer dat je je verhaal aan Hollywood verkoopt, ervoor zorgt dat je genoeg geld krijgt om het je wat gemakkelijker te maken als de 'filmmakers' je werk afslachten (die waarschijnlijk niet wilden dat je je met hun zaken bemoeide, want ZE weten hoe ze films moeten maken, niet een of andere schrijver). Of in dit geval, ze produceerden in elk geval een zeer onbevredigende film.
Well I just saw this film first thing Friday (opening). I was seated near a gentlemen who was having quite a reaction to every scene, and in one scene (not a good one for the acting - but I will get there in a minute) he literally started waving his arms and shaking his head. I look over and the man was tearing up and I though he was nearly about to breakdown in full tears. Seeing such a powerful reaction to some very early scenes in the movie, I thought to myself, "Maybe this is the guy who wrote it??" The novel I thought, unaware at the time who wrote the screenplay. So immediately upon my return, I googled Bret Easton Ellis pics and reviewed many photos. I would bet my life it was him next to me today. Hair a little longer and darker than in some photos, but same nose, and face and exact same eyes. Again he was right next to me so I was not seeing him from across the theater. I asked (whispering) if he was OK. He said yes, then a moment later (after another reaction) quietly got up and moved to the back of the theater. A while later he exit in the middle of the film.<br /><br />Now, for the film itself. This is no "Less Than Zero" which would be the closest genre comparison of the Ellis filmography.<br /><br />While some of the veteran actors gave decent performances the material seemed more shallow than the LA socialites the film was following. But after watching the film I suspect this is much more the fault of the directing than anyone else. It takes the proper hand and understanding of Ellis material to make it work on the stage or film. Unfortunately, two of the lesser performances came from actors we see much more in the film. Foster and Raido seemed like actors "acting" like the types rather then being the types. While the veteran actors seemed to add depth to their performances (beyond the material presented) these two "acted" on a very shallow level, as though trying to imitate the type of person they thought they were playing. Apparently giving their character little thought.<br /><br />The movie sets up many broken and damage relationships and a couple of potentially heated situations, before it suddenly ends.....What??? The entire film ends up being a slice of life (many tragic life's) type of film, with little story or payoff as the ending comes abruptly. At the end I could care less about there problems or issues and the story and directing doesn't help those feelings.<br /><br />Now I am not a person who goes to films to see naked women (a little to old to make that the priority and was unaware of this one), but when the movie was over all I could think was "at least Amber Heard was naked / half-naked a lot and she looked good!" In the lala land of skinny, to outrageously bony women, this one has nice curves. But its sad when you leave a film thinking "where was the story" and you know you will only remember the girl who looked good in "THAT FILM" cause the title and film itself will be forgotten quickly! Now I have not read the Ellis novel, but he did help write the screenplay. Based on his reaction, I can't help to feel this film is not what he imagined it would be. It certainly was not up to what Hollywood has been able to do with some of his other works.<br /><br />To Ellis (as I am sure it was), remember the feeling you had while watching the film. And make sure the next time you sell your story to Hollywood to get paid enough money so you can take it a little easier when the "Filmmakers" butcher your work (who likely did not want you interfering with them cause THEY know how to make films, not some writer)! Or in this case, they at least produced a very unsatisfying film.