De hype rond Apichatpong lijkt me ongerechtvaardigd. Ik moet denken aan de opmerkingen van Roger Ebert over Abbas Kiarostami en ben er totaal niet van overtuigd dat zijn films de moeite waard zijn.<br />In de eerste plaats is er geen verhaal. Zodra er een verhaal zou kunnen komen, gaat 'Joe' (zoals hij tegenwoordig graag genoemd wil worden) over op iets dat er totaal niets mee te maken heeft. Hij heeft gezegd dat hij de natuur ziet als een gelegenheid voor de personages om wat zelfreflectie te ondergaan. Dat klinkt goed, maar er zijn geen noemenswaardige personages, en behalve Orn is er geen enkele handeling. Er wordt geen informatie gegeven over waar ze over na zouden kunnen denken, en de elementen uit het verhaal mogen verdwijnen (zoals het geweerschot in de verte).<br />De traagheid zelf heeft niet geholpen. Ik vind het niet erg, maar de veelgeprezen Apichatpong kan nog iets leren van Tony Bui, wiens eerste speelfilm 'Three Seasons' FAR beter is in de lome ontwikkeling dan deze. Of kijk naar de films van Ousman Sembene, die vaardig gebruik maken van vreselijk ongeschoolde niet-acteurs. Er is naar mijn idee gewoon geen excuus voor zo'n zelfingenomen en uiteindelijk onbeholpen gebruik van niet-acteurs.<br />De opmerkingen van gebruiker Federovsky zijn voor mij bijzonder opmerkzaam. Ik geef het 3; hij denkt er tenminste over na.
The hype surrounding Apichatpong seems to me unwarranted. I am reminded of Roger Ebert's comments on Abbas Kiarostami and being utterly unconvinced of the value of his films.<br /><br />First, there is no story. As soon as a story might be emerging, "Joe" (as he likes to be called these days) moves to something utterly unrelated. He has said that he conceives of nature as an opportunity for the characters to do some self-reflection. This sounds good, but there are no characters to speak of, and except for Orn, no acting whatsoever. No information is given about what they might be reflecting about, and story elements are allowed to vanish (like the distant gunshot).<br /><br />The slowness itself didn't bother me, but the much-heralded Apichatpong can learn something from Tony Bui, whose first feature film "Three Seasons" is FAR better at the languid development than this. Or look at any of Ousman Sembene's films for the skillful use of dreadfully unskillful non-actors. There is just no excuse, in my mind, for such a self-important and ultimately inept use of non-actors.<br /><br />User federovsky's comments are to me particularly perceptive. I give it 3; at least he is giving this some thought.