Clive Owen, die op een kruistocht lijkt te zijn om zijn staat van dienst op te vijzelen sinds hij de hoofdrol speelde in 2007s bespottelijk gewelddadige _Schiet ze neer_, voegt spionagevaardigheden toe aan zijn repertoire van hoofdrolspelers in Tom Tykwers wereldberoemde thriller _The International_.<br />Met een permanente grimas op zijn gezicht speelt Owen Interpolagent Louis Salinger, die onderzoek doet naar de duistere en potentieel criminele activiteiten van een investeringsbank die wordt geleid door de Deense president-directeur Jonas Skarssen (Ulrich Thomsen).<br />Geassisteerd door Naomi Watts, die de hulpofficier van justitie van New York speelt, reist Owen tussen Berlijn, Milaan, New York en Istanboel om cruciale bewijzen te vinden die nodig zijn om de snode bankier te veroordelen voor illegale wapenhandel. Deze stedelijke omgevingen worden schitterend gefotografeerd door Tykwer, die met succes het unieke gevoel en de sfeer van de verschillende steden vastlegt, evenals de steriele kilte van moderne bedrijfsgebouwen. Maar terwijl Tykwer een goed oog heeft voor het in scène zetten van de perfecte opname, krijgt hij maar weinig uit zijn acteurs en vallen de ondermaatse prestaties in het niet bij de prachtig gefotografeerde landschappen.<br /><br />Owen, die in zijn eerste rollen zo veelzijdig leek, wordt in deze film steeds een-op-een en leest zijn tekst eenvoudigweg met weinig emotie en betrokkenheid: zelfs in de meest intense actiescènes lijkt hij nauwelijks meer dan licht geërgerd, laat staan bang. Watts is al even weinig indrukwekkend en slaagt er niet in een greintje karakter aan haar rol toe te voegen. Toegegeven, geen van beide acteurs is gebaat bij het lompe script, dat de hoofdpersonen dwingt een uiteenzetting te geven in plaats van een realistische dialoog, en waarin filosofische juweeltjes voorkomen als'soms vind je je bestemming op de weg die je hebt genomen om die te vermijden'.<br />Maar waar de film echt onderuitgaat, is bij de plot, die het publiek vraagt in te stemmen met de veronderstelling dat bankiers angstaanjagend efficiënte criminele meesterbreinen zijn. In een jaar waarin de winsten van de banken kelderden en financiële instellingen instortten, is het eenvoudigweg te veel om te geloven dat een financier een burgeroorlog zou kunnen regisseren terwijl het duidelijk is geworden dat moderne bankiers zelfs hun eigen boeken niet meer in evenwicht kunnen houden. Het verhaal van The International, met zijn fantastische plot, verknoeit wat een kans was voor een tijdig onderzoek naar de tekortkomingen van de moderne financiële wereld. In een tijd waarin het zakennieuws de voorpagina's beheerst en de mensen steeds meer financieel geletterd worden, biedt de film slechts oppervlakkige inzichten in de zakenwereld, die veel beter werd bekeken door Tony Gilroy in Michael Clayton.<br />The International is echter, eenvoudigweg als zaterdagavond-hocus-pocus, geestloos plezierig, en het opwindende vuurgevecht in het Guggenheim-museum in New York kan wedijveren met alles in de Bourne-trilogie en is alleen al de toegangsprijs waard.
Clive Owen, who appears to be on a crusade to beef up his action credentials ever since taking the lead role in 2007s ludicrously violent Shoot 'em up, adds espionage skills to his leading-man repertoire in Tom Tykwer's globe-trotting thriller The International.<br /><br />His face set in a permanent grimace, Owen plays Interpol agent Louis Salinger who is investigating the murky and potentially criminal activities of an investment bank run by Danish chief executive Jonas Skarssen (Ulrich Thomsen).<br /><br />Accompanied by Naomi Watts, who plays New York's assistant district attorney, Owen travels between Berlin, Milan, New York and Istanbul to uncover crucial evidence required to convict the nefarious banker for illicit arms-dealing. These urban environments are gorgeously shot by Tykwer, who successfully captures the unique feel and atmosphere of the different cities as well as the sterile coldness of modern corporate buildings. But whilst Tykwer has a good eye for framing the perfect take, he gets little out of his actors and the sub-standard performances jar against the beautifully shot landscapes.<br /><br />Owen, who appeared so versatile in his early roles, is becoming increasingly one-note and in this film he simply reads his lines with little emotion and commitment: even in the most intense action scenes, he appears barely more than mildly annoyed, let alone frightened. Watts is similarly unimpressive, and fails to add an ounce of character to her role. Admittedly, neither actor is helped by the clunky script, which forces the leads to deliver exposition instead of realistic dialogue and which includes such philosophical gems as "sometimes you find your destiny on the road you took to avoid it".<br /><br />Where the film really falls down, however, is with the plot, which asks the audience to buy into the premise that bankers are frighteningly efficient criminal masterminds. In a year that has seen banking profits tumble and financial institutions collapse, it is simply too much to believe that a financier could orchestrate a civil war when it has become obvious that modern bankers cannot even balance their own books.<br /><br />The International, with its fantastical plot, wastes what was an opportunity for a timely examination of the failings of modern finance. In an age when business news is hogging the headlines and people are becoming increasingly financially literate, the film offers only superficial insights into the corporate world, which was much better examined by Tony Gilroy in Michael Clayton.<br /><br />Taken simply as Saturday night hokum, however, The International is mindlessly enjoyable, and the exhilarating set-piece gunfight staged in New York's Guggenheim Museum easily matches anything in the Bourne trilogy and is worth the ticket price alone.