Ik geef toe dat ik me, na het lezen van een paar eerste opmerkingen over de filmversie van Robert Schwentke, grote zorgen maakte, zozeer zelfs dat mijn verwachtingen nogal laag waren. Dat feit zou misschien een rol hebben gespeeld bij mijn uiteindelijke beslissing om het verhaal van de familie DeTamble op het witte doek te zien, want ik was er werkelijk van overtuigd dat het een succes zou worden en ik werd meegesleept in de vaart der volkeren. Ja, veel (en ik bedoel echt veel), is weggelaten uit het aanpassingsproces van Oscarwinnaar Bruce Joel Rubin, maar er blijft genoeg over om trouw te blijven aan die romantische toon. 's Vrouw mag dan iets van zijn nerdachtige sciencefictionsfeer verliezen, maar het hart en de ziel blijven intact om een degelijke datefilm te worden en een intrede te doen in het liefdesdrama-genre.<br />Ik zal niet liegen; ik was in het algemeen teleurgesteld. Zoveel van de achtergrondverhaaltjes en de vele redenen voor wat sommige personages overkomt, zijn weggegooid. Maar dat is volkomen begrijpelijk, want New Line moest een winst op de investering maken en ze konden het niet riskeren hun hele publiek te verliezen door de meisjes bang te maken met hun science-fictionapparaten of de jongens met hun romantische neigingen. In plaats daarvan besloten ze het op de markt te brengen als een liefdesverhaal om met je geliefde te zien tijdens een rustig avondje uit. Ik heb er van het begin af aan in geloofd, zoals de filmmakers je in de actie gooien. Niet alleen zien we de eerste reis van de jonge Henry door de tijd, maar we zijn er ook getuige van dat hij regelmatig een andere versie van zichzelf tegenkomt in een ander stadium van zijn leven, evenals het voorval dat zijn leven voor altijd bepaalt <0xE2><0x80><0x93> het overlijden van zijn moeder voor zijn ogen. Er is geen gelegenheid om te twijfelen aan het geloof dat deze man door de tijd reist, je ziet het meteen en dan ga je verder met de reis om te zien wat het gevolg is. De roman zelf maakte gebruik van het briljante idee om het verhaal te vertellen door de ogen van onze twee hoofdpersonen, Henry en zijn zielsverwant Clare Abshire, als dagboekaantekeningen. Door het ene af te wisselen met het andere, ervaren we wat zij op elke ontmoeting of reis doen, horen we hun gedachten terwijl ze uitkijken naar de volgende ontmoeting, weten we hoe de een zich voelt voordat we op precies hetzelfde moment zien wat de ander voelt. Ik geloof dat dit principe ook in een film met voice-over goed zou kunnen worden gebruikt, maar de scenarist koos ervoor dat niet te doen. In plaats daarvan is de film min of meer een lineaire weergave van het leven van Clare, waarschijnlijk het beste punt omdat de titel naar haar verwijst; zij is degene die moet omgaan met deze man die ze niet kan missen, maar die ze ook nooit echt voor zichzelf kan hebben. Uiteindelijk gaan we terug in de tijd om haar als kind te zien, als ze een Henry ontmoet die eind dertig is, maar alleen in flashbacks en herinneringen van toen de twee versies van 20-nog-wat elkaar ontmoetten. Je ziet hoe de band zich vormt en hoe het lot zich een weg naar binnen baant, een specifiek pad uitstippelt, terwijl ze elkaar toekomstige details vertellen die ze weten vanwege de tijdreis; hij vertelt een jong meisje wat haar te wachten staat en zij vertelt een jonge man de woorden die zijn oudere zelf heeft doorgegeven.<br />Ik weet niet of Rachel McAdams en Eric Bana ideale acteurs zijn om deze rollen te spelen. Maar ze doen het goed en laten een zekere chemie toe om ons aanleiding te geven ons in te leven in de emotionele beroering die zij dagelijks ervaren. Tussen de worsteling om elkaar alleen maar te zien zonder dat Henry verdwijnt, de pijn van miskramen en de mogelijkheid dat ze misschien nooit kinderen zullen krijgen, de wetenschap van zoveel dingen die zullen gebeuren en nog steeds proberen te geloven dat ze keuzes maken, zijn de DeTambles in geen enkel opzicht je normale familie. Wat het boek zo geweldig maakte, was het realisme in de fictie van het verdriet en de gevolgen van het samenzijn met, of gewoon het weten van, iemand met het 'chrono-verplaatsingssyndroom'. En ik geloof dat onze hoofdpersonen dat gewicht voldoende dragen om een scepticus aan te trekken. Het geniale van deze film is de grote ondersteunende cast, elk met een eigen geschiedenis en een cruciale rol om te spelen in het leven van Henry en Clare. Helaas is, om tijd te kunnen besteden aan de ontwikkeling van dit tragische stel in minder dan twee uur, bijna alle nuance verdwenen. Ik zou er heel wat voor over hebben als dit een miniserie of zelfs een tv-seizoen was geweest, zodat het iedereen leven kon inblazen.<br />Je zult ook nooit het gevoel van gevaar begrijpen in wat er met Henry gebeurt. Zeker, je ziet hem sloten openmaken en vechten, maar hoe zit het met de reden waarom hij in een rolstoel terechtkomt? Ik weet dat ze die ene zin hebben over onderkoeling en vastzitten in de sneeuw, maar dat verhaal is zoveel groter. Door het over Clare te hebben en over hoe haar leven erdoor wordt beïnvloed, zie je Henry's toestand alleen maar als een hinderlijke aandoening in plaats van een levensbedreigende aandoening die hen voorgoed zou kunnen verscheuren. (Ik vond de zeer intrigerende cover van Joy Division op de bruiloft, die hiermee te maken had, erg goed.) Als gevolg daarvan is het einde van de film gelijk aan dat van het boek, maar naar mijn mening niet zo gedenkwaardig of belangrijk. Maar ook al weet ik dat de roman een meesterwerk is, dat mag me niet van de film afhouden; de film is een geheel. Ik ben blij te kunnen zeggen dat het de moeite waard is. Je moet nog steeds geloven in dat hele tijdreizen, maar in plaats van de sprong van het geloof wetenschappelijk te maken met de gedrukte versie, hoef je alleen maar te willen dat deze twee geliefden samen oud worden. Je zorgt ervoor dat ze nog lang en gelukkig leven, en eerlijk gezegd is dat precies wat een goed romantisch drama moet doen.
I'll admit that after reading some early remarks about Robert Schwentke's cinematic version I was very worried, in fact so much so that my expectations were somewhat low. This fact might have weighed on my ultimate decision concerning my enjoyment in seeing the DeTamble family's story on screen because I actually really bought in and was swept away for the journey. Yes, a lot, (and I do mean a lot), is omitted through the adaptation process of Oscar-winner Bruce Joel Rubin, but enough is kept to stay true to that romantic tone. Distilled down and perhaps dumbed-down, The Time Traveler's Wife may lose some of its geeky sci-fi flavor, but the heart and soul remains intact to be a solid date movie and entry to the romance drama genre.<br /><br />I won't lie; I was disappointed overall. So much of the backstory and many reasons for what occurs to some characters have been tossed aside. But this is completely understandable as New Line needed to make a return on the investment and they couldn't risk losing their entire audience by scaring the girls with its science fiction devices or the boys for its romantic tendencies. Instead, they decided to market it as a love story to see with your significant other on a quiet evening out. On these terms, I really can't fault the job that has been done. I bought into it all right from the start as the filmmakers throw you into the action. Not only do we see young Henry's first travel through time, but we also witness the regular occasion of him meeting another version of himself at a different stage of life, as well as the incident that shapes his life foreverthe passing of his mother in front of his eyes. There is no opportunity to waver in the belief of this man moving through time, you see it straight away and then you continue on the journey to see what will occur as a result.<br /><br />The novel itself used the brilliant device of being told through the eyes of our two leads, Henry and his soulmate Clare Abshire, as diary entries. Alternating one with the other, we experience what they do upon each meeting or journey, hearing their thoughts as they anticipate the next rendezvous, knowing how the one feels before seeing what the other felt at the exact same time. I believe this device could have been used effectively in film with voice-over narration, however, the screenwriter chose not to do so. Instead, the film is pretty much a linear telling of the life of Clare, probably the best entry point in being that the title does reference her; she is the one who must cope with this man that she cannot live without yet can also never truly have to herself. We end up going back in time to see her as a child, meeting a late-30s Henry, but only in flashbacks and memories from when the two 20-something versions of them meet. You see the bond forming and fate working its way in, setting a specific path as both tell each other future details they know because of the time traveling; he telling a young girl what is in store and she telling a young man the words his elder self passed on.<br /><br />Are Rachel McAdams and Eric Bana ideal actors to portray these roles  I'm not so sure. They do, however, perform well and allow for some chemistry to give us cause to buy into the emotional turmoil they experience on a daily basis. Between the struggles to just see each other without Henry disappearing, to the pains of miscarriages and the possibility that they may never have children, to the knowledge of so much that will happen and trying to still believe they are making choices, the DeTambles are not your normal family by any means. What made the book so wonderful was the realism in the fictional heartaches and consequences of being with, or just plain knowing, someone with "chrono displacement syndrome". And I do believe our main characters carry that weight enough to draw a skeptic in. The other reason for Niffenegger's novel's genius is the large supporting cast, each with a history to themselves and a crucial part to play in the life of Henry and Clare. Unfortunately, in order to devote time to this tragic couple's progression in less than two hours, almost all the nuance is gone. What I wouldn't give for this to have been a miniseries or even a season of television so it could breath life into everyone.<br /><br />You also never understand the sense of danger in what happens to Henry. Sure you see him pick some locks and get into fights, but what about the reason for why he ends up in a wheelchair? I know they have that one line about hypothermia and being stuck in the snow, but that story is so much bigger. By making it about Clare and how her life is affected, you only see Henry's condition as a nuisance rather than a life-threatening affliction that could tear them apart forever, (I liked the very intriguing Joy Division cover at the wedding, pertaining to this fact). As a result, the film's ending is similar to the book, but, in my opinion, not quite as memorable or important. Again, though, just because I know the novel is a masterpiece should not detract me from the film; it is its own entity. On the movie The Time Traveler's Wife's merits alone I am happy to say it is well worth the time. You still have to buy into the whole time travel thing, but rather than take the leap of faith scientifically with the printed version, you only need to want to see these two lovers grow old together. You pull for them to live happily ever after and frankly that is what a good romantic drama should do.