De psychologe Elizabeth Kubler-Ross benadrukt vijf stadia van het typische rouwproces: ontkenning en isolement, woede, onderhandelen, depressie en aanvaarding. Het is duidelijk te zien dat Marie dit proces niet volgt. En hoewel ze duidelijk uiting geeft aan ontkenning, wordt haar ontkenning niet in isolement gehuld. Dit wordt voor het eerst getoond in de scène van het diner, wanneer ze Jean luchtig en in de tegenwoordige tijd bespreekt. Ozon gebruikt een studie van de reacties van Maries vrienden om aan te tonen dat er iets niet in de haak is. Dit druist in tegen de geschriften van zowel Freud als Kubler-Ross, die de sociale terugtrekking van mensen in zelfverloochening observeren, alsof dat de enige manier is om de rouwende te onderhouden.' Het alternatief is dat hij of zij wordt afgesneden van alle externe factoren die de fantasie kunnen ruïneren. Dit tafereel is moeilijk te aanschouwen, omdat Marie het zakelijk brengt, zonder een spoor van melancholie, en omdat de vrienden niet in staat zijn Marie ermee te confronteren of de kwestie van Jeans dood te forceren.<br />Maries verdriet lijkt te worden gemarkeerd door haar bereidheid om deze externe factoren onder ogen te zien, wat eerder overkomt als bijna koppig dan als oprecht zichzelf voor de gek houdend. Onder normale omstandigheden zou zo'n hoog niveau van sociale interactie tot een groter gevoel van realiteit voor de rouwenden lijken te leiden. Maar Marie is gewapend met verschillende verdedigingsmechanismen die ze gebruikt als ze rechtstreeks met haar werkelijke situatie wordt geconfronteerd. In eerste instantie, wanneer ze na het etentje en na een lezing wordt geconfronteerd met Amanda, maakt Marie gebruik van taalveranderingen om de toon van het gesprek te veranderen. Het lijkt erop dat ze zich meer op haar gemak en geïsoleerd kan voelen wanneer ze Engels spreekt, en misschien was ze voor Jeans verdwijning in staat om dezelfde techniek te gebruiken om haar eigen individualiteit binnen haar huwelijk uit te oefenen. Dit gebruik van taal roept bepaalde vergelijkingen op met het isolationistische gedrag dat wordt aangetroffen in psychologische studies over verdriet en verlies, zoals het eufemisme van Colin Murray Parkes voor 'de weduwe die fluisterend sprak uit angst dat de werkelijkheid te echt zou worden'.<br />Later in de film, als Marie's vrouw, wordt ze geïmiteerd. Als haar verdediging begint te wankelen, neemt ze haar toevlucht tot zowel woede als beledigingen om te voorkomen dat haar persoonlijke werkelijkheid wordt vernietigd. Voor het eerst overstijgt ze haar kalme vernislaagje wanneer Vincent haar met Jean confronteert, en wanneer ze met haar schoonmoeder wordt geconfronteerd, neemt ze haar toevlucht tot kleinzielige beledigingen. Deze reeks reacties lijkt tot een hoogtepunt te komen wanneer ze terugkeert naar Lit-et-Mix om de uiteindelijke realiteit van de dood van haar man onder ogen te zien. Nu ze kennelijk geen manieren meer heeft om haar situatie te ontkennen, barst Marie in lachen uit. Dit kan worden opgevat als een bevestiging van Maries afglijden naar de waanzin, of als een inleiding tot haar laatste moment van aanvaarding, zoals die zich afspeelde op het strand in de laatste scène. Ondanks deze afwijkingen van de gevestigde psychologische geschriften, komt Maries gedrag gedeeltelijk overeen met sommige van Freuds theorieën, zoals die naar voren komen in 'Rouw en melancholie', in het bijzonder wanneer hij rouwen beschrijft als het proces van'realiteitstesting'6. Maries handelingen kunnen worden gezien als een manier voor haar om haar nieuwe emoties en sociale omgeving te onderzoeken sinds het verlies van Jean. In feite kan de film worden gezien als een studie in de manier waarop Marie verschillende alternatieve werkelijkheden onderzoekt: de ongemakkelijkheid van haar prille relatie met Vincent toont haar aarzeling om haar persoonlijke realiteit van een monogaam leven met Jean achter zich te laten, alsof ze experimenten op zichzelf uitvoert en voortdurend de grenzen test van de wereld die ze om zich heen heeft getoverd. Dit wordt visueel uitgedrukt door Ozon bij het bestuderen van Maries lichamelijkheid, de manier waarop ze lichamelijk met haar omgeving omgaat. De meest expliciete 'werkelijkheidstest' vindt plaats als Marie op haar bed ligt en door zes handen wordt gestreeld, die van Jean, Vincent en zijzelf: het kan bijna worden gezien als de overgang tussen twee van haar werkelijkheden. Ozon maakt ook regelmatig gebruik van reflecties van Maries lichaam. Om het verlies van haar man echt te verwerken, moet ze zichzelf hervinden, en misschien ook haar eigen sterfelijkheid onder ogen zien, een onderwerp dat in haar gesprek met Vincent over Virginia Woolf nadrukkelijk ter sprake komt. Ook wordt erop gezinspeeld in haar gesprek met haar schoonmoeder: ze wisselen beledigingen uit over wie er als eerste in een psychiatrisch ziekenhuis terecht zal komen, terwijl Ozon de ouder wordende trekken van de schoonmoeder bestudeert. De scène waarin Marie flauwvalt wanneer ze een begraafplaats ziet, zou je kunnen zien als een reactie op Jeans verhaal. Het verhaal van Marie Rampling kon worden geïnterpreteerd als haar reactie op haar eigen sterfelijkheid.<br />Ondanks deze verwijzingen naar de psychologie van verlies en rouw kan Ozons film echter niet op deze manier worden gelezen. De film gaat net zozeer over het leven als over de dood. In zekere zin is de veronderstelde dood van Jean slechts een subplot in het verhaal van Maries zelfontdekking. De essentie van de film is duidelijk gebaseerd op Charlotte Ramplings centrale voorstelling, die dubbelzinnig blijft, maar in alle opzichten krachtig is, en complexe ideeën over gehechtheid en verlies weerspiegelt, en een aantal onbeantwoorde vragen achterlaat over de redenen voor haar daden en wat daaruit voortvloeit. De film is bedoeld open eindes te hebben, zoals te zien is in de laatste scène waarin Marie op een mysterieuze man af rent, misschien om de dubbelzinnige aard van leven en dood in een seculiere samenleving te weerspiegelen waarin de dood niet langer geassocieerd wordt met ideeën over een leven na de dood of met ritualistische afweermechanismen die intrinsiek zijn in christelijke interpretaties van sterfelijkheid.
The Psychologist Elizabeth Kubler-Ross highlights five stages of the typical mourning process: denial and isolation, anger, bargaining, depression and acceptance. It is clear to see that Marie does not follow this process. And although she clearly expresses denial, her denial is not shrouded in isolation. This is first shown in the dinner party scene as she discusses Jean flippantly and in the present tense, Ozon using a study of Marie's friends' reactions to show that something is not right. This runs contrary to the writings of both Freud and Kubler-Ross, who observe the social withdrawal of those in self-denial, as if the only way to maintain the mourner's alternative reality is to cut him or her from all outside factors which have the potential of ruining the fantasy. This scene is difficult to watch due to Marie's matter-of-fact delivery with no hint of melancholy, and the friends' inability to confront Marie or force the issue of Jean's death.<br /><br />Marie's grief seems to be marked as atypical by her willingness to face these outside factors, which comes across as almost stubborn rather than genuinely self-deluding. Under normal circumstances, such a high level of social interaction would appear to lead to a greater sense of reality for the bereaved. However, Marie is armed with several defence mechanisms which she uses when directly confronted with her true situation. In the first instance, when confronted by Amanda after the dinner party and after a lecture, Marie uses changes in language to switch the tone of the conversation. It seems that she can feel more comfortable and isolated when speaking in English, and perhaps she was able to use the same technique before Jean's disappearance to exert her own individuality within her marriage. This use of language draws certain comparisons to isolationist behaviour seen in psychological studies of grief and bereavement, for example Colin Murray Parkes' elusion to "the widow who spoke in a whisper for fear of making reality too real".<br /><br />Later in the film, as Marie's defences begin to get breached, she resorts to both anger and insults in order to keep her personal reality from being destroyed.. she transcends her calm veneer for the first time when confronted about Jean by Vincent, and when confronted by her mother-in-law she resorts to petty insults. This series of reactions seems to come to a head when she returns to Lit-et-Mix to face the final reality of her husband's death. Having seemingly run out of ways to deny her situation, Marie breaks into laughter. This can be read either as a confirmation of Marie's descent into madness or as a prelude to her final moment of acceptance as played out on the beach in the final scene.<br /><br />Despite these deviations from established psychological writings, Marie's behaviour does in part correspond to some of Freud's theories as set out in "Mourning and Melancholia", in particular when he describes mourning as the process of "reality-testing"6. Marie's actions can be seen as a way for her to examine her new emotions and social surroundings since the loss of Jean. In fact, the film could be seen as a study in the way in which Marie explores several alternative realities: the awkwardness of her fledgling relationship with Vincent displays her hesitation in leaving her personal reality of a monogamous life with Jean, as if she is performing experiments on herself, constantly testing the limits of the world she has conjured around herself. This is expressed visually by Ozon in studying Marie's physicality, the way in which she interacts physically with her surroundings. The most explicit "reality-testing" scene occurs when Marie is lying on her bed and is caressed by six hands, those of Jean, Vincent and herself: It can be seen almost as the transition sequence between two of her realities. Ozon also frequently uses reflections of Marie's face in order to convey the idea of her physicality, literally highlighting the reflective nature of her self-discovery: in order to truly recover from the loss of her husband she must re-identify herself, perhaps also coming to terms with her own mortality, the subject of which is most explicitly conveyed in her conversation with Vincent about Virginia Woolf. It is also hinted at during her conversation with her mother-in-law: the two of them trading insults over who will be the first to end up in a psychiatric home, while Ozon makes studies of the mother-in-law's aging features. The scene in which Marie passes out when seeing a cemetery could be seen as a reaction to Jean's death, but could equally be interpreted as her reaction to her own mortality.<br /><br />However, despite these references to the psychology of loss and bereavement, Ozon's film cannot simply be read in this way. The film is as much about life as it is about death. In a way, the presumed death of Jean runs merely as a sub-plot in the story of Marie's self-discovery. The essence of the film is clearly based around Charlotte Rampling's central performance, which remains ambiguous but powerful throughout, reflecting complex ideas about attachment and loss, and leaving behind several unanswered questions over the reasons for her actions as well as what results from them. Ultimately, Ozon's film is intended to remain open-ended, as displayed in the final scene where Marie runs towards a mystery man, perhaps reflecting the ambiguous nature of life and death in a secular society in which death is no longer associated with notions of an afterlife or ritualistic coping mechanisms intrinsic in Christian interpretations of mortality.