Bette Davis is absoluut schitterend in deze film, die haar een welverdiende tweede Oscar opleverde als beste actrice. Ze speelt een erg verwende en onverzettelijke zuidelijke belle die Julie heet in het New Orleans van 1850, die van plan is met de jonge knappe Henry Fonda te trouwen, maar zijn geduld genadeloos op de proef stelt; ze is egoïstisch te laat voor haar eigen feest, en ondanks alle protesten van zichzelf-respecterende mensen trekt ze opstandig een felrode japon aan op een groot bal in een tijd dat het voor elke ongetrouwde vrouw verboden is iets anders dan wit te dragen. Nadat ze zichzelf en haar verloofde Fonda op het bal behoorlijk heeft vernederd, besluit haar man dat hij haar manipulatietactieken niet langer kan verdragen en verlaat haar. Julie krijgt spijt van sommige van haar gedragingen en is ervan overtuigd dat haar aanstaande bij haar zal terugkomen. Een jaar later, wanneer een hevige uitbarsting van de Gele Koorts het zuiden voor het eerst in tweeëntwintig jaar teistert, keert Fonda terug naar huis; maar het zal een onaangename schok zijn voor de koppige en wraakzuchtige Davis.<br />William Wyler regisseert dit overdadige melodrama heel goed, en alle acteurs zijn goed gekozen ('De fans van _Little Rascals_ zullen het ook leuk vinden om de jonge Stymie Baard te zien'). De grootste scène in de film is de vernederende Olympus Ball-scène, waarin Davis zich begint te bedenken als ze wordt versmaad door honderden verbijsterde ogen die naar haar en Fonda loeren terwijl ze over een verlaten dansvloer walsen terwijl zij die controversiële jurk draagt. Ze smeekt haar verloofde haar daar weg te halen, maar hij dwingt haar elke seconde te verdragen van wat ze zo opstandig wilde.<br />Bette Davis is perfect en straalt sterrenkracht uit. Door haar optreden vraag je je af hoe het haar zou zijn vergaan in _Gone with the wind_, de klassieke film waarvoor deze film volgens zeggen een opwarmertje is.
Bette Davis is positively magnificent in this film, and it won her a well-deserved second Oscar as Best Actress. She plays a very spoiled and uncompromising southern belle named Julie in 1850's New Orleans, who intends to marry young beau Henry Fonda but mercilessly tries his patience; she is selfishly late for her own party, and despite all self-respecting folks' protests, rebelliously dons a glowing red gown at a Grand Ball at a time when it's forbidden for any unmarried woman to wear anything other than white. After properly humiliating herself and fiancé Fonda at the Ball, her man decides he can take no more of her manipulation tactics and leaves her.<br /><br />Julie comes to regret some of her ways and is confident that her intended will come back to her. One year later, when a violent outbreak of Yellow Fever plagues the south for the first time in 22 years, Fonda returns home again; but it will be an unpleasant shock for the headstrong and vengeful Davis.<br /><br />William Wyler directs this lavish melodrama quite well, and all the actors are well selected ("Little Rascals" fans will also have fun spotting young Stymie Beard). The greatest scene in the movie has got to be the humiliating Olympus Ball sequence, with Davis beginning to have second thoughts when she is ostracized by hundreds of aghast eyes, leering at her and Fonda as they waltz around an abandoned dance floor while she wears that controversial dress. She begs her fiancé to take her out of there, but he makes her endure every second of what she so defiantly wanted.<br /><br />Bette Davis is perfect and oozes star power. Her performance makes you wonder how she would have fared in GONE WITH THE WIND, the classic film for which this film is said to be a warm-up.