In 1967 maakte filmregisseur/regisseur Mr. Jsck Clayton een aantal voortreffelijke, intelligente sfeerfilms die door liefhebbers van de Britse film met bijzondere genegenheid worden bekeken. Zijn 'Moeders huis' uit 1967 is een mooi voorbeeld van zijn gevoeligheid voor kindacteurs en zijn flair om verder te kijken dan het voor de hand liggende bij het kiezen van zijn volwassen rollen. De heer Dirk Bogarde bijvoorbeeld zou misschien niet direct in gedachten zijn gekomen voor de rol van een werkloze, hardwerkende Londenaar, maar de heer Clayton wist precies waartoe hij in staat was, en Bogardes optreden ontroerde signor Visconti zo dat hij hem, nadat hij 'Moeders huis' had gezien, voor het leven koos <0xE2><0x80><0x93> in plaats van 'Dood in Venetië'. Kinderen zijn zelden de hulpeloze, volwassen, afhankelijke wezens waar ze vaak voor worden gehouden. Niettemin kunnen ze veerkrachtig, vindingrijk en sterk zijn. Omdat ze de autoriteiten niet op de hoogte hebben gesteld van de dood van hun moeder, hopen de kinderen van Hook te ontsnappen aan het gevreesde 'weeshuis' (waar ze waarschijnlijk 'in een pleeggezin' terechtkomen, wat waarschijnlijk nog erger is) en het gezin bij elkaar te houden. Helaas duikt hun afwezige vader op en bedreigt hun veiligheid. Zijn losbandige gedrag vervreemdt hen uiteindelijk allemaal van elkaar, met een werkelijk schokkend resultaat. 'Het huis van onze moeder' is een film over kinderen voor volwassenen. Hij wordt goed gespeeld, maar gedomineerd door de heer Bogarde, die hem moeiteloos steelt zonder er ooit de schijn van te wekken. Hij haalt niemand in, verschijnt pas na drie kwartier in de film, maar brengt zo'n verandering van richting teweeg dat je de adem wordt benomen. Het is een briljante, onzelfzuchtige voorstelling die het verdient veel beter bekend te worden. Ik kan hem zonder aarzelen aanbevelen aan iedereen die op zoek is naar een Britse film die een beetje buiten de geijkte kaders valt.
Criminally under - rated,cinematographer/director Mr Jsck Clayton created some excellent intelligent atmospheric films that lovers of British cinema look on with special affection.His 1967 "Our mother's house" is a fine example of his sensitivity with child actors and his flair for looking beyond the obvious in casting his adult roles.Mr Dirk Bogarde,for instance,might not have come immediately to mind for the role of a feckless working - class Londoner,but Mr Clayton knew exactly what he was capable of,and Bogarde's performance so moved Signor Visconti that after watching "Our mother's house" he chose him for the life - changing "Death in Venice". Children are seldom the helpless,adult - dependent creatures they are often taken for.Perforce they can be resilient,resourceful and strong. Failing to notify the authorities about the death of their mother,the Hook children hope to escape the dreaded "Orphanage"(much more likely to be put "in care" - probably a fate even worse)and keep the family together. Unfortunately their absent father turns up and threatens their familial security. His profligate behaviour eventually alienates them all with a truly shocking result. Claustrophobic,alternately gloomy then harshly - lit,"Our mother's house" is a film about children for adults. Uniformly well - acted,it is dominated by Mr Bogarde who steals it effortlessly without ever seeming to.He upstages nobody,doesn't appear until 45 minutes into the film,but brings about such a change of direction as to leave one breathless.It is a brilliantly selfless performance that deserves to be far better - known. I unhesitatingly recommend it to anyone looking for some British movie a bit outside the box.