Misschien is Chicago wel de meest ongecamoufleerde schurk ter wereld.<br />Als je voor het eerst een blik werpt op de logge robot die heel langzaam bewegende laserstralen afvuurt, is het moeilijk om je lachen in te houden. Hoe kan iets wat zo stom is op één moment in de tijd als angstaanjagend worden beschouwd?<br />Maar de slechtheid van de film houdt daar niet op. '... en hun semi-serieuze geklets over de technologie van hun half-menselijke, half-machine buitenaardse wezens, tot aan de vele, vele opnamen waarin de onbeholpen hoofdpersonen door de gordijnen naar buiten kijken (gordijnen spelen een grote, grote rol, ze verbergen het feit dat er in feite maar twee echte sets in deze film zitten), tot aan het feit dat Doel-Aarde stompzinnig, banaal en vooral vervelend is.
Perhaps the most unscary villain in existence invades Chicago.<br /><br />When you first get a look at the cumbersome robot who shoots very slow moving laser beams, it's difficult to stifle a laugh. How could anything so stupid be considered scary at one point in time?<br /><br />But the film's badness doesn't stop there. From the "Electronics Department" of the Military, and their semi-serious banter about the technology of their half human, half machine aliens, to the many, many shots containing the inept main characters looking out their windows through the curtains (curtains play a large large role, they hide the fact that there are in fact only two real sets in this film), Target Earth is borish, banal, and most importantly, a bore.