Aangepast aan het korte verhaal 'Where Are You Going, Where Have You Been' van Joyce Carol Oates, is deze traag lopende en sombere film voor mensen die van introspectief werk houden en die een groot deel van de kijktijd besteden aan zelfanalyse in plaats van aan de identificatie van het personage. De sfeer wordt geaccentueerd door veel James Taylor op de soundtrack van 'Handyman', dat een paar keer wordt herhaald.<br />Het is ook een van die 'bijl-aan-de-hak'-films waarin fans van het korte verhaal zich gedwongen voelen om te klagen over de aanpassing die niet strookt met hun interpretatie van het boek, hoewel Oates het boek zonder voorbehoud op haar website aanbeveelt. Het zou verstandig zijn om de bron te onthouden als je de negatieve commentaren van deze groep leest.<br />Om de lengte van het verhaal te bereiken, was het nodig om het korte verhaal uit te breiden en de gebeurtenissen die in de oorspronkelijke versie kort worden genoemd, dramatisch af te beelden. Alles wordt nog steeds verteld vanuit het gezichtspunt van de 15-jarige Connie, die steeds meer vervreemd raakt van haar moeder en zich verwondert over haar nieuwe aantrekkelijkheid voor jongens. Fans van Laura Dern die dit nog niet hebben gezien, zouden het moeten opzoeken als ze een opmerkelijke voorstelling geeft, die aantoonbaar haar beste is. Dern speelt Connie, perfect geacteerd als een slungelige tiener in de puberteit, met zo'n terughoudendheid en onhandige aarzeling dat iedereen die acteert voor de camera, dit eenvoudig zou moeten zien als een perfect voorbeeld van de macht die kan worden verkregen door een personage te onderschatten.<br />Het einde is ook ingetogen, waardoor het onverwacht krachtig en meeslepend wordt. Ze gaan naar buiten, Connie en haar zus dansen langzaam op 'Handyman', de kijker achterlatend om te verwerken wat is getoond en wat is gesuggereerd.<br />Maar ja, wat weet ik ervan? Ik ben nog maar een kind.
Adapted from the short story, "Where Are You Going, Where Have You Been", by Joyce Carol Oates; this slow paced and moody film is for those who like introspective stories where you spend a lot of the viewing time in self-analysis rather than character identification. The mood is complemented by a lot of James Taylor on the soundtrack with "Handyman" repeated several times.<br /><br />It is also one of those "axe to grind" films where fans of the short story feel compelled to whine about the adaptation not being faithful to their interpretation of the book, although Oates endorses it without reservation on her website. Any non-readers considering viewing "Smooth Talk" would be wise to remember the source when reading negative comments from this group. <br /><br />To reach feature length it was necessary to expand on the short story and to dramatically depict events that are just briefly mentioned in the original version. Everything is still told from the point-of-view of 15-year-old Connie, increasingly estranged from her mother and marveling at her new-found attractiveness to boys. Fans of Laura Dern who have not seen this should seek it out as she gives an remarkable performance, arguably her all time best. Perfectly cast physically as a gangly coming of age teenager Dern plays Connie with such restraint and awkward hesitancy that anyone with acting for the camera aspirations should view this simply as a perfect example of the power that can be produced by underplaying a character.<br /><br />The ending is restrained as well, making it unexpectedly powerful and haunting. They go out with Connie and her sister slowly dancing to "Handyman", leaving the viewer to process what has been shown and what has been implied. <br /><br />Then again, what do I know? I'm only a child.