De Huurder is Arthur Hitchcocks derde lange speelfilm, en voor hem een mijlpaal. Het is Hitchcocks eerste thriller, en het bevestigt zijn traditie om zichzelf voor een korte cameo in één scène te plaatsen.<br />Het verhaal speelt zich af bij de Buntings, een gezin uit de middenklasse van Londen dat een kamer te huur heeft terwijl de stad elke dinsdag wordt geterroriseerd door een mysterieuze Jack-de-Ripper-achtige seriemoordenaar die zichzelf 'De Wreker' noemt.<br />Een mysterieuze, nogal gotische jongeman (de grote Ivor Lovello) huurt de kamer en zijn vreemde gedrag stuurt bijna onmiddellijk de alarmbellen bij de achterdochtige mevrouw Bunting (Marie Ault) af. Het ontwikkelen van de vriendschap met de nieuwe huurder begint de jaloerse aandacht te trekken van haar jonge politieman-minnaar (Malcolm Keen) en wanneer mevrouw Ault zijn geheimzinnige nachtelijke verblijf op een bloedige moorddadige dinsdag in de gaten krijgt.<br />Over het algemeen geniet ik van goed gemaakte stomme films en beschouw ze als een heel andere soort dan films met geluid. Maar zelfs al zou ik _The Lodger_ met zijn luidere neven op één hoop gooien en hem louter op zijn relatieve amusementswaarde beoordelen, dan nog zou dit juweeltje van een film een 8 krijgen.<br />In de handen van een getalenteerde regisseur is het gebrek aan geluid geen handicap, en voor een regisseur van stomme films was Hithcock erg goed. Ik ben ervan overtuigd dat zijn vroege, vormende geschiedenis in de zwijgende versie van het medium een van de redenen is waarom zijn latere films zo visueel dramatisch waren en zo uitputtend en nauwgezet gefotografeerd.<br />Stille film acteren is ook heel anders dan acteren in een 'talkie'. Het ontbreken van een stem dwingt de acteurs het gevoel van elke scène uit te beelden met een standaard lichaamstaal. Bepaalde standjes van het hoofd en oogbewegingen worden woorden voor'vergeef me alsjeblieft', 'ik vind je aardig', 'laat me met rust' en zelfs 'ga weg en kom nooit meer terug'. Stille filmacteurs leerden dit vocabulaire vaak zo goed <0xE2><0x80><0x93> ze maakten een paar films per jaar, alleen maar om te kunnen eten en onderdak te hebben <0xE2><0x80><0x93> dat de overgang naar geluid en de veel visueel subtielere lichaamstaal ervan erg moeilijk werd.<br />De zwijgende optredens in _The Lodger_ zijn uitstekend. Lovello is fenomenaal dubbelzinnig en eng, maar op de een of andere manier ook sympathiek <0xE2><0x80><0x93> absoluut perfect voor deze rol. Zijn vrouwelijke tegenspeler is zijn gelijke, hoewel zij zich veel subtieler presenteert. Daisy Bunting werd gespeeld door een mysterieuze vrouw die June heette en wier onregelmatige verschijning in films moeilijk te verklaren is vanwege haar knappe uiterlijk en duidelijk talent. Als de niet-zo-sympathieke politie-inspecteur ondersteunt ze haar werk.<br />Aanbevolen voor filmhistorici en thrillerfans met een open geest en een goed concentratievermogen.
The Lodger is Arthur Hitchcock's third feature-length directorial effort, and a landmark film for him. It is Hitchcock's first thriller, and establishes his tradition of placing himself in one scene for a brief cameo.<br /><br />The story centers on the Buntings, a middle class London family who have a room for rent while the city is being terrorized every Tuesday by a mysterious Jack-the-Ripper-like serial killer who calls himself "The Avenger". <br /><br />A mysterious, rather Gothic young man (the great Ivor Lovello) rents the room and his odd behavior almost immediately sends up red flags for the suspicious Mrs Bunting (Marie Ault). Things begin to come to a head when Young Daisy Bunting's developing friendship with the new lodger begins to attract the jealous attention of her young police detective lover (Malcolm Keen) and when Mrs Ault notices his mysterious night-time sojourn on a bloody murderous Tuesday.<br /><br />I generally enjoy well-made silent films and consider them a species quite apart from films with sound. Yet even if I were to lump The Lodger in with its louder cousins and proceed to rate it purely on its relative entertainment value, this little gem of a film would still be rated as high as 8.<br /><br />In a talented director's hands the lack of sound is no handicap, and as silent film directors go, Hithcock was very good. I am convinced that his early, formative history in the silent version of the medium is one of the reasons why his later films were so visually dramatic and exhaustingly and meticulously photographed.<br /><br />Silent film acting is also very different from acting in a 'talkie'. not having a voice forces performers to act-out the feeling of each scene with a standard body language. Certain tilts of the head and eye-movements become words for 'please forgive me', 'I like you','leave me alone' and even 'Go away and never come back'. Silent movie actors often learned this vocabulary so well - making several films per year just to keep themselves fed and lodged - that the transition to sound and its much more visually subtle body language became very difficult.<br /><br />The silent performances in the Lodger are very excellent. Lovello is phenomenally ambiguous and creepy, though somehow sympathetic as well - absolutely perfect for this role. His female counterpart is his equal, though she presents herself much more subtly. Daisy Bunting was played by a mystery woman named June whose infrequent appearance in films is hard to explain given her good looks and obvious talent. A young Malcolm Keen, who would make other films with Hitchcock later in his career, does yeoman's supporting work as the not-so-sympathetic police inspector.<br /><br />Recommended for film history buffs and thriller fans with open minds and good attention spans.