Ik zal er geen doekjes om winden en zeggen dat niet alles wat Shakespeare ooit heeft geschreven een juweel is dat voor eeuwig in een graftombe thuishoort. Sterker nog, de meeste Shakespeare-films zijn nog erger; ze zijn ofwel imitatie, alsof de acteurs willen dat je in gedachten houdt dat het om Shakespeare gaat, godbetert, of ze gaan de andere kant op en worden overdreven artistiek. Ik heb er maar een paar op dvd (Ken Branaghs Much Ado en Henry V, waarin de tongbrekende dialoog zo moeiteloos verloopt dat het lijkt alsof hij is geacteerd), aangezien de meeste versies die ik heb gezien ongekunstelde wrakken zijn; zelfs Orson Welles' Othello is naar mijn mening huiveringwekkend. Ik heb deze versie alleen maar uitgeprobeerd omdat Diana Rigg erin voorkwam. Toegegeven, dat gold ook voor de rest van de Royal Shakespeare Company omstreeks 1968, een indrukwekkende lijst (Ian Holm, David Warner, Helen Mirren, Judi Densch, enz.); en dit is een moeilijk stuk om goed te spelen, omdat de plot zo oudbakken is en het spel-in-het-spel zo saai, dat deze acteurs nauwelijks verantwoordelijk kunnen worden gehouden voor de zonden van de bard.<br />Niet dat ze niet genoeg van zichzelf maken. De zwakte van de film is dat hij zijn eigen identiteit niet kan ontdekken. Het verhaal speelt zich af in Athene, maar het landschap (ze hebben in elk geval geen geluidsstudio gebruikt) is Tudor-Engels, net als de kostuums die proberen tudor te zijn (de tijd van Shakespeare, niet van Athene). De film speelt zich bijna helemaal buiten af, wat een opluchting is, maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld Branaghs Much Ado, dat gebruikmaakt van een schitterend Toscaans landschap, worden we hier meestal getrakteerd op een paar onopvallende groepjes bomen. Voeg daar budgettaire problemen aan toe <0xE2><0x80><0x93> Puck, Oberon <0xE2><0x80><0x93> en de bende komt over als groen getinte hippies, met gezichten die niet eens bij elkaar passen, en je hebt een productie waar je makkelijker om kunt lachen dan om.<br />De meeste acteurs doen hun uiterste best, maar de meesten zijn niet goed gecast. Rigg is veel te oud en te wereldwijs voor de suffige Helena, en Derek Godfrey's Theseus lijkt meer op een baron in een of andere Russische roman (al moet ik toegeven dat ik steeds werd afgeleid door zijn getoupeerde helmkop). Judi Densch zie je veel vaker dan je zou willen, want haar kostuum bestaat uit groene verf en piepkleine pasteitjes. Lysander, de meest natuurlijke van de vier jonge geliefden, en Ian Holms Puck, maar het is onmogelijk om niet van een voorstelling van Holm te genieten.<br />Ik ben geneigd te denken dat Shakespeare-films meer vertellen over de periode waarin ze zijn gemaakt dan over de periode waarin ze zijn opgenomen (ongeveer zoals de toneelstukken zelf), en in dit geval is het niet anders. De film is deels van de oude school, deels een hippie-trip, en weerspiegelt onbedoeld de chaos van het eind van de jaren zestig, een culturele verschuiving, of iemand die iets klassieks wil nemen en het nieuw wil maken, maar helaas geen idee heeft hoe. Het eindresultaat is een schokkerig effect, met een laag budget en lowtech die onmogelijk grof lijken voor kijkers die gewend zijn aan spektakels als _The Lord of the Rings_ (zelfs Xena's films). Het is als nieuwigheid interessant om te zien waar de presentaties van Shakespeare zich afspeelden, en waar ze zich afspeelden, vier decennia geleden; we hebben nu in elk geval een andere nadruk, aangezien acteurs over veertig jaar de bard ongetwijfeld op hun eigen manier zullen interpreteren (androïde Iago?). Maar voor iedereen behalve een fervent fan van de vaste acteurs of van Shakespeares werk is deze film een afknapper. Hij heeft er echter wel aan bijgedragen dat een getalenteerde actrice, die jarenlang deel uitmaakte van het Royal Shakespeare-gezelschap, zich voornamelijk herinnert om haar judotrappen en leren catsuits.
I'll come right out and say it  not everything Shakespeare ever wrote is a gem that needs to be enshrined forever. What's more, most movies of Shakespeare plays are even worse; they're either faux-stagey, as if the actors wish you to keep in mind that this is Shakespeare, for God's sake, or they go the other way and become overly artsy. I only own a few on them on disc (Ken Branagh's Much Ado and Henry V, where the tongue-twisting dialogue flows so effortlessly it appears to be ad-libbed), as most of the versions I have encountered are artless train wrecks; even Orson Welles' Othello is to my mind wince-worthy.<br /><br />I tried this version out solely because Diana Rigg was in it. Granted, so was the rest of the Royal Shakespeare Company circa 1968, an impressive list (Ian Holm, David Warner, Helen Mirren, Judi Densch, etc.); and this is a difficult play to do well because its plot is so hoary, and the play-within-the-play so tedious, that these actors can hardly be held accountable for the bard's sins.<br /><br />Not that they don't make enough of their own, however. Central to the film's weakness is that it can't figure out its own identity. There is a stab at period costume here and there, but then Rigg shows up in suede go-go boots (not to mention Queen Hippolyta in a leather dress and thigh boots). The story is set in Athens, but the landscape (at least they didn't use a soundstage) is Tudor England, as are whatever costumes attempt to be period (the period of Shakespeare, not Athens). The film takes place almost wholly outside, which is a relief, but unlike, say, Branagh's Much Ado, which takes advantage of some gorgeous Tuscan landscape, most of the time here we are treated to some non-descript copses of trees. Add to that budgetary problems  Puck, Oberon, and gang appear as green-tinted hippies, with their faces not even matching the hue of their bodies  and you have a production that is easier to laugh at than with.<br /><br />Most of the actors give it their all, but most of them appear miscast. Rigg is far too old and worldly for the dopey Helena, and Derek Godfrey's Theseus seems more like a baron in some Russian novel (though admittedly I kept getting distracted by his helmet-head bouffant). You'll see a lot more of Judi Densch than you ever wanted to, as her costume amounts to green paint and teeny pasties. I did like Warner's Lysander, who appeared the most natural of the four young lovers, and Ian Holm's Puck, but it's impossible not to enjoy a Holm performance.<br /><br />I tend to think Shakespeare movies tell you more about the period when they are made rather than when they are set (much like the plays themselves), and this one is no different. Part old school, part hippie romp, the film unintentionally reflects the chaos of the late sixties, of a cultural shift, or wanting to take something classic and make it new but unfortunately having no idea how. The end result is a lurching effect, its low budget and low-tech seeming impossibly crude to viewers used to spectacles such as Lord of the Rings (even Xena's make-up jobs would make these look silly). It's interesting as a novelty piece to look at where Shakespeare presentations were, and where they were aiming to be, four decades ago; certainly we have a different emphasis now, as actors forty years from now will no doubt reinterpret the bard in their own fashion (android Iago?). For all but a die-hard fan of any of the regulars or of Shakespeare's work, though, this film is a pass. It did, however, help shed light on why a talented actress who was part of the Royal Shakespeare company for many years is chiefly remembered for judo kicks and leather catsuits.