Sommigen zullen de oppervlakkige bestudering van het christelijke geloof in deze film uit 1991 van Michael Tolkin misschien een overdreven boodschap vinden, maar als je de discussies over het bestaan van god even vergeet, is het een hysterische komedie, op die indie-zelfverheerlijkende manier van een filmboodschap. De rol van Mimi Rogers wordt gespeeld door Sharon, in een film die haar ex-coach ongetwijfeld zou hebben verhinderd dat ze dat in hun tijd deed, en het personage van Rogers is overdag de stereotiepe informatieverwerker en's nachts de verleidelijke zuster. Het extreme binaire karakter van haar personage zorgt voor hysterische lijnen als ze besluit zich te bekeren tot een sekteachtig christendom dat gebaseerd is op het idee van profetie. Met David Duchovny in een vroege, halfnaakte rol als de jonge dekhengst met wie Rogers stoeit en met wie hij later trouwt, en Will Patton als de sheriff die de gestoorde Sharon tegen het lijf loopt die haar geloof de wildernis in heeft gevolgd, is het mannelijke evenwicht in deze film er een van vlees en bloed, en is de rede ondergeschikt gemaakt aan de letterlijke interpretatie van de Schrift in nietszeggende gebaren van kritiekloos, blind geloof zonder reden.<br />Eerlijk gezegd hebben andere films op geraffineerder wijze vragen over geloof en geloof behandeld dan de hardhandige aanpak van _The Rapture_, en het is veel bevredigender om die met deze poging te vergelijken. Hoewel Rogers voor deze voorstelling wordt geprezen, is het een complex personage, maar de interpretatie van de actrice is oppervlakkig en zo afstandelijk dat het een onevenwichtige en oppervlakkige weergave is, maar ik denk dat dit meer de schuld is van de regisseur dan van de actrice. Bij de eerste keer kijken vond ik deze film intrigerend, maar na een paar keer in de loop der jaren te hebben gezien, wordt hij lachwekkender en komischer dan intense bespiegeling of serieuze aandacht waard is.
Some may find the cursory examination of Christian belief an over-riding message in this 1991 film by Michael Tolkin, but if one can put aside the discussions over whether god exists or not, it is an hysterical comedy, in that indie self-important message movie way. Starring Mimi Rogers as Sharon, in a film her ex-TC would have no doubt prevented her from doing back in their day, Rogers' character is the stereotypical information operator by day/swinger sin-sister by night. The extreme binary of her character makes for hysterical lines when she decides to convert to a cultish Christianity based on the notion of prophesy. With David Duchovny in an early semi-naked role as the firm, young, stud whom Rogers cavorts and later marries, and Will Patton as a sheriff who encounters the demented Sharon who has followed her faith into the wilderness, the male balance to this film is one of flesh and reason made secondary to literal interpretation of scripture in vacuous gestures of uncritical blind faith without rationale.<br /><br />Frankly, other films have addressed questions of faith and belief in more sophisticated ways than the heavy-handed approach of The Rapture, and it is far more satisfying to compare those with this attempt. While Rogers is lauded for this performance, it is a complex character but the actress interpretation is shallow and so pulled back that it makes for an uneven and superficial read, however, I think this is more the fault of the director than the actress. On first viewing, I thought this film was intriguing, but after several viewings in the interim years, it becomes more laughable and comedic than worthy of intense reflection or serious attention.