Wat kan deze Duitse graaf over deze film zeggen?... Wat kan een Duitse aristocraat zeggen die (afgezien van zijn vette Duitse erfgenamen) dol is op de zwijgende film? Wat kan er dan gezegd worden over een film die bekendstaat als de eerste talkie (nou ja, technisch gesproken is dat niet waar, het is meer een gesynchroniseerde film) in de geschiedenis van de film?<br />Zoals u zult begrijpen, _mein liebers,_ is het heel moeilijk, heel moeilijk, heel triest, ja, zelfs heel erg moeilijk om over deze talkie te praten. Duitse woorden schieten tekort bij deze graaf (dat is een volmaakt excuus voor een stomme filmfanaat) als we nadenken over wat 'De Jazz Singer' voor de filmgeschiedenis betekende.<br />De film is een typische 20'er 'n melodrama met een zoon van een joodse voorzanger die jazzzanger wil worden. Ah, dat is nog eens een probleem!!... de jongelui tarten altijd de tradities, hebben geen respect voor de ouderen, ze willen moderne zangers worden en willen ten slotte ook nog eens filmsterren worden!!!<br />'De jazzzanger' was het gesprek van de dag, dat is waar.<br />Dankzij de avonturen van Jakie Rabinowitz en een paar bizarre liedjes was de bioscoop vanaf dat moment niet meer hetzelfde. Het publiek gaf de voorkeur aan eenvoudige praatfilms en vergat de poëzie, de visuele schoonheid, de decors, de slapstick, het Duitse expressionisme, de gedurfde films, de avant-gardebewegingen, de Pola Negri-zweep, het Brooks-kapsel, Metropolis, het Garbo-gezicht, de zonsopgang van twee mensen, enzovoort. Het schitterende filmverslag van de stomme films, dat in die tijd bijzonder briljant was, was het begin van het einde van een prachtig, schitterend, uniek tijdperk van de filmgeschiedenis.<br />En nu, als u het mij toestaat, moet ik tijdelijk afscheid nemen, omdat deze Duitse graaf zich heeft uitgepraat met zijn respect voor de films uit het stille tijdperk.
What can say this German Count about this film?... what can a German aristocrat say who deeply loves ( besides his fat German heiresses ) the silent cinema? What then can be said about a film that is well known for being the first talkie (well that's not technically true, it's more a synchronized film) in film history?<br /><br />As you can understand, mein liebers, it's very hard, very troublesome, very sad, very much, indeed, to talk about this talkie film. German words fail this Count (that's a perfect excuse for a silent film fan) when we think about what "The Jazz Singer" meant to film history.<br /><br />The film is a typical 20's melodrama with a son of a Jewish cantor who wants to be a Jazz singer. Ah, and that's a problem, indeed!!... the youngsters always defying traditions, having no respect for the elders they begin wanting to be modern singers and finally want to make talkies!!!<br /><br />"The Jazz singer" was the talk of the town, it's true.<br /><br />Thanks to the adventures of Jakie Rabinowitz and some bizarre songs, henceforth the cinema wasn't the same. The public preferred simple talkie stories and forgot the poetry, the visual beauty, the sceneries, the slapstick, the German Expressionism, the frenchified films, the avant-garde movements, the Pola Negri whip, the Brooks hairdo, Metropolis, the Garbo face, the sunrise of two humans, etc. The magnificent film narrative of the silent films that at that time was especially brilliant was at the beginning of the end of a beautiful dreama splendorous, unique era of the film history.<br /><br />And now, if you'll allow me, I must temporarily take my leave because this German Count has talked himself out with his respect for the films of the silent era