Eternity and a Day (de regisseur wist heel goed wat hij bedoelde) is een arthousefilm die is gemaakt volgens een onfeilbaar recept om kritische bijval te krijgen en uiteindelijk de grote prijzen in de wacht te slepen van de gebroken harten die nooit een kaskraker zullen worden. De ingrediënten van het recept zijn heel eenvoudig: je neemt een beroemde acteur die al in een paar cult/kunstfilms heeft gespeeld, namelijk Bruno Ganz, en laat hem spelen in een script dat is geschreven door een beroemde scenarist die achter veel succesvolle arthousefilms zat, namelijk Tonino Guerra, en je voegt de naam van een beroemde regisseur toe die al is geroemd als een meester op dit gebied, en dan heb je... dit. Om te beginnen heb ik bewondering voor Bruno Ganz met zijn oorspronkelijke stem (de nabootsing was afschuwelijk, ik bedoel, het was zo overduidelijk dat ze het nodig vonden om Ganz de credits zo aanlokkelijk mogelijk te laten laten klinken!) een acteur met een breed scala aan mogelijkheden die er niet in slaagt zijn charmes op je uit te proberen omdat hij heel weinig te doen krijgt. Dat was de verantwoordelijkheid van T. Guerra, een naam waar ik een hekel aan heb gekregen omdat ik, ook al ben ik het ermee eens dat La Notte een meesterwerk was en L'Aventura daar aardig bij in de buurt komt, ze voornamelijk zie als het resultaat van Antonioni's visie, en Guerra's latere projecten overtuigden me ervan dat hij uiteindelijk toch niet zo'n goede scenarioschrijver was. Het maken van een script dat de basis vormt voor een elliptische, actieloze, blanco-metafoorloze film als deze, is opnieuw een argument om het idee te ondersteunen dat sprankelende aftiteling (geef ons de Palm d'Or!) de enige reden was waarom zijn aanwezigheid werd gewenst.<br />Dus het verhaal, als het er al is, is een combinatie van minstens vier films die ik ter plekke kan bedenken: voornamelijk _Wild Strawberry_ (met de eenzame, ouder wordende man met een onvervuld leven die nadenkt over de redenen van zijn bestaan en wat de beste beslissingen in het leven zijn). Ook de oude man lijkt in zijn geheugen als oud geprojecteerd te zijn, _L'Aventura_ (om te beginnen Guerra, en ook de poging van de hoofdpersoon om wanhopig betekenis aan het leven te geven) (de metafoor van de zee, de relatie tussen een oude kunstenaar en een kind dat hem inspireert om de betekenis van het leven en de liefde te vinden), Eyes Wide Shut (het is een gok, maar de verkoop van kinderen deed me aan die geheime organisatie denken). Wat ik Caesar verschuldigd ben, is dat ik de verwijzingen uit deze film <0xE2><0x80><0x93> wat ervan over is <0xE2><0x80><0x93> heb gebruikt om de grote gaten in de ozonlaag van de 'poëtische sfeer' te vullen.<br />En ik had vier koffiekopjes nodig om deze film af te maken.
Eternity and a Day (the director really knew what he meant) is an art-house movie made after an infallible recipe to win critical acclaim and eventually those great prizes of the broken hearted that will never make a blockbuster. The ingredients of the recipe are quite simple: you take a famous actor that already stared in a few cult/art movies, namely Bruno Ganz and have him play after a script written by a famous screenwriter who was behind many successful art movies, namely Tonino Guerra and add the name of a famous director already acclaimed as a master on the whole thing and you have...this. First of all, I admire Bruno Ganz in his original voice (the dubbing was atrocious, I mean it is so dam obvious that they felt the need to get Ganz to make the credits sound appealing!) an actor with a wide range of possibilities who fails to work his charms on you because he is given very little to work on. This was the responsibility of T. Guerra, a name that I have come to hate because, even if I agree that La Notte was a masterpiece and L'Aventura comes pretty close, I see them mostly as the result of Antonioni's vision, and Guerra's later projects convinced me he wasn't much of a screenwriter after all. Making a script that is the basis of an elliptical, action-free, blank-metaphor-full movie such as this one is again an argument to support the idea that sparkly credits (give us the Palm d'Or!) were the only reason why his presence was solicited.<br /><br />So, the story, if any, is a combination of at least four movies that I can think of on the spot: mostly Wild Strawberries (with the lonely, aging man with an unfulfilled life who ponders about the reasons one lives and what are the best decisions in life. Also the old man appears projected as old in his memories), L'Aventura ( Guerra for starters and also the attempt of the main character to desperately give a meaning to one's life, and the metaphors associated with the sea), Death in Venice (the metaphor of the sea, the relation between an old artist and a child who inspires him to find the meaning of life and love), Eyes Wide Shut (a long shot but the children sale reminded me of that secret organization). Giving Caesar his due, taking those movie references from this one what remains is an intolerable bore with the camera lingering in a meaningless manner on ....whatever in order to fill the wide holes in the ozone-layer of the "poetic atmosphere".<br /><br />And I needed four coffee cups to finish this movie