Het feit dat 'Pony Express' een western is en de Indianen als de slechteriken worden afgeschilderd, wil nog niet zeggen dat de film niet deugt. Kijkers die vinden dat hun film politiek correct moet zijn om iets te leren of educatieve waarde moet hebben, zoals een college van twee uur op de universiteit, zullen de luchthartige benadering en de historische onnauwkeurigheid ervan verafschuwen. Toch is het juist deze luchthartige benadering die deze film zo leuk maakt.<br />De vier hoofdpersonen, Charlton Heston (Buffalo Bill Cody), Forrest Tucker (Wild Bill Hickok), de betoverende Rhonda Fleming en de wilde Jan Sterling, serveren een potpourri van goedmoedige scherts (en lijken daar veel plezier aan te beleven) die de looptijd van vijfennegentig minuten en de toevallige plot gewoon voorbijflitsen. Deze film herinnert ons er in elk geval aan dat de meeste mensen gevoel voor humor hebben en dat het leven niet alleen maar een begrafenisstoet is.<br />Californië, geleid door een groep zakenlieden, wil zich losmaken van de vakbond en een onafhankelijke republiek worden, waarbij ze de algemene apathie van het land als voornaamste reden noemen. De oosterse zakenlieden en politici daarentegen zijn van mening dat ze, door de communicatie tussen Washington en Californië te verbeteren, de burgers van die afgelegen staat kunnen ontmoedigen zo'n irrationele zet te doen. Hiervoor vragen ze de hulp van Buffalo Bill en Wilde Bill Hickok om een 'pony express' te organiseren die post en nieuws van het Oosten naar het Westen en visa-overeenkomsten in twee keer zo korte tijd zal bezorgen. In hun pogingen het plan ten uitvoer te brengen, moeten de twee vrienden eerst de gewelddadige tegenstand overwinnen van de eigenaar van een postkoets die een postcontract voor het hele land kan verliezen als het plan slaagt, vijandige indianen die de komst van de blanke zien als de zoveelste inbreuk op hun manier van leven, en de Californische zakenlieden zelf, wier belangstelling zich uitstrekt tot voorbij de Californische onafhankelijkheid.<br />Natuurlijk zit het verhaal vol met historische onnauwkeurigheden. Buffalo Bill Cody en Wilde Bill Hickok, bijvoorbeeld, kenden elkaar nauwelijks. Hickok kon veel beter met een revolver overweg dan Buffalo Bill. 'Pony Express'-ruiters waren meestal tiener weesjongens die 'iedere dag hun leven op het spel moesten zetten'. Maar wat dan nog? Ik zag deze film voor het eerst toen ik acht jaar oud was en ik vond hem zo mooi dat ik meteen naar de bibliotheek ging om me in te lezen over deze historische personages en gebeurtenissen. Was ik van streek toen ik ontdekte dat een groot deel van de plot verzonnen was? Niet in het minst. Ik was dankbaar dat het verhaal interessant genoeg was om mijn belangstelling voor dit specifieke hoofdstuk van de Amerikaanse geschiedenis te wekken. Een film die je ertoe brengt iets meer te willen weten, kan geen slechte film zijn. Het voordeel is dat er een paar goede actiescènes in zitten (dat was in de tijd voordat paarden leerden in slow motion te galopperen), en de indianen worden alleen als vijand gebruikt voor het dramatische effect en niet als bron van spot. Het opperhoofd, dat wordt vertegenwoordigd door de blanke Pat Hogan, is waarschijnlijk het meest bewonderenswaardige personage van de film. 'Ik heb Yellow Hand nog nooit op zijn woord zien liegen of terugkrabbelen,' zegt Cody op een gegeven moment, en het is niet zonder reden dat hij enige wroeging toont als hij gedwongen wordt hem te doden.<br />Het geeft ons ook een blik op een jonge Charlton Heston, voordat hij de hoofdfiguur werd van de grote, dure bijbelse epossen. In dit stadium van zijn carrière was Heston nog aan het experimenteren. Hij probeerde zichzelf als acteur te ontwikkelen door rollen aan te nemen als circusbaas, president Andrew Jackson, eigenaar van een Zuid-Amerikaanse plantage, soldaat of chirurg. Alleen al het feit dat hij niet elke zin hoeft uit te spreken alsof hij op de kansel staat, maakt zijn werk interessanter, al hoeft dat niet per se beter te zijn.<br />Het mooiste van alles is dat ik hier Rhonda Fleming voor het eerst heb gezien. Ik werd meteen verliefd op haar en wilde met haar trouwen als ik groot was. Als ik vandaag naar deze film kijk, denk ik nog steeds dat het een goed idee was. <br />Ondanks de lage kijkcijfers vind ik 'Pony Express' toch wel goed. De personages zijn sympathiek, de dialogen zijn geestig (wat benadrukt hoeveel moderne scenarioschrijvers hun gevoel voor humor zijn kwijtgeraakt) en de plot beweegt zich vlot naar de voorspelbare afloop. Als de film teruggrijpt op eenvoudiger, duidelijker tijden, is het in elk geval leuk om helden te zien die elkaar echt aardig vinden en die de klus kunnen klaren terwijl ze er ook nog plezier in hebben, in plaats van de vriendenloze, stugge einzelg<0xC3><0xA4>ngers van nu, die elke minuut van de dag op zoek zijn naar 'de waarheid'.<br /><br />-30-30.
Just because "Pony Express" is a western and the Indians are characterized as the bad guys, does not mean it is without merit. Certainly viewers who insist that their movies must be politically correct learning experiences or must have educational value like a two hour university lecture will abhor its lighthearted approach and historical inaccuracy. Yet it is precisely this lighthearted approach that makes this movie so much fun.<br /><br />The four principals, Charlton Heston (Buffalo Bill Cody), Forrest Tucker (Wild Bill Hickok), ravishing Rhonda Fleming, and hoydenish Jan Sterling serve up a potpourri of good-natured banter (and seem to have a lot of fun in doing so) that makes the running time of 95 minutes and incidental plot just whiz by. If nothing else, this movie serves to remind us that most people do have a sense of humor and that life is not all a funeral dirge.<br /><br />California, led by a group of businessmen, wants to secede from the union and become an independent republic, citing the country's general apathy towards it as the primary reason. Eastern businessmen and politicians, on the other hand, feel that, by improving communications between Washington and California, they can discourage the citizens of that remote state from making such an irrational move. To this end they seek the help from Buffalo Bill and Wild Bill Hickok to organize a "pony express" which will deliver mail and news from East to West and visa-versa in double-quick time. In attempting to implement the scheme, the two friends must first overcome violent opposition from the owner of a stagecoach line who stands to lose a cross-country mail contract if the plan succeeds, hostile Indians who see the advent of the white man as yet another encroachment to their way of life, and the California businessmen themselves whose interests extend beyond Californian independence.<br /><br />Of course, the story is full of historical inaccuracies. Buffalo Bill Cody and Wild Bill Hickok, for instance, barely knew each other. Hickok handled a six-gun much better than Buffalo Bill. "Pony Express" riders were mostly teenage orphan boys who had to be "willing to risk their lives every day" (Even in those days, businessmen knew how to protect themselves against liabilities.). But so what? I first saw this movie when I was eight years old and loved it so much that I immediately went to the library to read up on these historical characters and events. Was I upset when I found that so much of the plot had been fabricated? Not in the least. I was grateful that the story was interesting enough to have piqued my interest in this specific chapter of American history. Any movie that induces you to want to learn something more cannot be a bad movie.<br /><br />On the plus side, it does have some good action sequences (this was in the days before horses learned to gallop in slow motion), and uses the Indians as enemy only for dramatic effect and not as a source of derision. In fact, the chief, represented by white man, Pat Hogan, is probably the film's most admirable character. "I have never known Yellow Hand to lie or go back on his word," says Cody at one point and it is not without good reason that he shows some remorse after he is forced to kill him.<br /><br />It also gives us a look at a young Charlton Heston, before he became a staple of the large, big budget biblical epics. At this point in his career, Heston was still experimenting, trying to find himself as actor by taking on such varied roles as a circus boss, President Andrew Jackson, a South American plantation owner, a soldier of fortune, or a surgeon. Just the fact that he doesn't have to deliver each line as if he were speaking from a pulpit makes his work more interesting, if not necessarily better.<br /><br />Best of all, it was here that I saw Rhonda Fleming for the first time. I fell in love with her immediately and wanted to marry her when I grew up. When I watch this movie today, I still think it was a good idea.<br /><br />Despite its overall low ratings, I cannot help but like "Pony Express". It has amiable characters, snappy dialogue (which emphasizes just how much modern screenwriters have lost their sense of humor) and a plot that moves briskly to its predictable conclusion. If the movie hearkens back to simpler, more clear-cut times, it is at least nice to see heroes who genuinely like each other and who can get the job done while having some fun doing it, rather than today's friendless, dour-faced loners with chips on their shoulders who spend every waking minute searching for "the truth."<br /><br />-30-