Deze film heeft vrijwel geen verdienste. Het is de pseudo-intellectuele, seniele wartaal van een impotent, eenmalig misschien-genie. Wat sommige recensenten beschouwen als hoogdravende filmkunst, is niets anders dan een compilatie van naamvallen (Hannah Ahrendt, Simon Weil, Iris Berry <0xE2><0x80><0x93> als je niet weet wie ze waren, des te beter, als je het wel weet, zou je diep onder de indruk moeten zijn), venijnige anti-Amerikaanse tirades die tegenwoordig zo in zwang zijn onder de Fransen ('Amerikanen hebben geen verleden, daarom lenen ze andermans geschiedenis') halfslachtige toespelingen op historische figuren en gebeurtenissen. Het verhaal (?) zelf is onsamenhangend en onbegrijpelijk, de personages zijn weerzinwekkend, vol kletspraat, Weltschmerz, negativiteit, gebrek aan ironie of humor. Het enige goede is de verbluffende zwart-witfoto's van het eerste deel van de film.
This film has almost no merit. It is the pseudo-intellectual, senile gibberish of an impotent, burnt-out one-time maybe genius. What some reviewers view as highbrow filmmaking is nothing but a compilation of name dropping (Hannah Ahrendt, Simon Weil, Iris Berry, - if you don't know who they were, so much the better, if you do, you ought to be verly impressed), vicious anti-American tirades so fashionable these days among the French ("Americans have no past, therefore they borrow others' history") semi-allusions to historical figures and events. The story (?) itself is incoherent and incomprehensible, the characters repulsive, full of bellyaching, Weltschmerz, negativity, lack of irony or humor. The only good thing is the stunning black and white photography of the first part of the film.