Ik was van plan alleen de eerste tien of vijftien minuten van deze film te bekijken, op aanraden van een professor. Uiteindelijk keek ik de hele 2 uur en 40 minuten, bij elke wending helemaal in beslag genomen. Ik weet niet waarom deze film zo goed is; in alle redelijkheid had hij waarschijnlijk saai en pretentieus moeten blijken. In plaats daarvan is Shermans _Mars_ een ongelooflijk geduldig en hartstochtelijk onderzoek van jezelf, de pijn en frustratie die gepaard gaan met midlifecrisis en het quasikomische mysterie dat de zuidelijke cultuur omringt. Ik merk niet vaak dat ik zo in documentaires opga, vooral niet in documentaires die na tien minuten ophouden met hun ogenschijnlijke verhaal en een totaal nieuwe en andere richting inslaan. Maar deze film werkt. Bij het filmen van zijn relaties met een aantal verschillende vrouwen in de loop van een jaar blijkt McElwee een zeer gefrustreerd individu te zijn, wiens voorliefde voor het najagen van het leven met een camera zowel constructief is voor een inzichtelijke film als destructief voor zijn eigen gevoel van evenwicht en structuur in zijn eigen leven. Het resultaat is vaak grappig, af en toe ongemakkelijk en van tijd tot tijd diepzinnig. Eén aflevering eindigt met McElwees gefilmde gesprek met een vrouw met wie hij heeft geprobeerd een romantische relatie te smeden uit een oude vriendschap; de scherpte waarmee ze met elkaar praten is schokkend. McElwee slaagt erin een complete persona voor zichzelf op te roepen <0xE2><0x80><0x93> authentiek of niet <0xE2><0x80><0x93> met scènes als deze, terwijl hij tegelijkertijd een inzichtelijke <0xE2><0x80><0x93> zij het enigszins overdreven, zij het satirisch bedoelde <0xE2><0x80><0x93> vergelijking trekt met William Tecumseh Sherman en zijn verwoestende burgeroorlogmars door het Zuiden. Dit is een opmerkelijke film, omdat hij bereid is de subtekst van het leven van zijn maker te onderzoeken.
I intended to watch only the first ten or fifteen minutes of this film, on a recommendation by a professor. I ended up watching the whole 2 hours 40 minutes, engrossed at every turn. I don't know why this film is so good; by all rationale, it probably ought to have turned out to be dull and pretentious. Instead, Sherman's March is an incredibly patient and passionate examination of oneself, the pain and frustration that come with mid-life depression, and the quasi-comic mystery surrounding Southern culture. I don't often find myself so enveloped in documentaries, particularly those that stop pursuing their apparent narrative ten minutes in and take on a totally new and divergent direction. But this film works. In filming his relationships with a number of different women over the course of a year, McElwee reveals himself to be a deeply frustrated individual, whose penchant for chasing life with a camera proves both constructive of an insightful film, as well as destructive to his own sense of balance and structure in his own life. The result is often funny, occasionally discomforting, and periodically profound. One sequence ends with McElwee's filmed conversation with a woman with whom he has tried to forge a romantic involvement out of an ancient friendship; the sharpness with which they speak to each other is jolting. McElwee manages to evoke an entire persona for himself - whether authentic or not - with scenes like these, at the same time drawing an insightful - if slightly overblown, though satirically so - comparison of himself to William Tecumseh Sherman and his devastating Civil War march through the South. This is a remarkable film for its willingness to examine the subtext of its maker's life.