De oorspronkelijke Phantasm is zo'n markante cultfilm omdat hij echt de grenzen van het horrorgenre verlegde. Hij combineerde horror, scifi, komedie en het goeie ouwe Ingmar Bergman-achtige surrealisme en gaf ons iets wat niemand had kunnen verwachten. Hier, twintig jaar later, krijgen we eindelijk een waardige opvolger.<br /><br />In tegenstelling tot Phantasm II & III (die op een oppervlakkige manier vermakelijk waren), haalt Phantasm Oblivion ons weg van de formulaire actie en brengt ons in een bizar droomlandschap waar alles kan. Een groot deel van de film speelt zich af in een woestijn in het hart van de rimboe (Death Valley). Het landschap en de camerawerk zijn absoluut spectaculair, en de beelden van verlatenheid geven ons het gevoel dat we...' We kijken naar een klassieke oude aflevering van Twilight Zone. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik ben gek op dit soort dingen! Vanaf dat moment neemt de plot zoveel vreemde wendingen door het gebruik van flashbacks, dromen en trips, dat ik zeker weet dat de meeste mensen verbijsterd achterblijven. Maar er worden een paar van de interessantste ideeën geïntroduceerd. We krijgen een kijkje in de oorsprong van de Lange Man (met een paar fantastische acteurs van de kant van Angus Scrimm die eindelijk meer regels kan lezen dan 'BOYYYYYY!') en we leren de betekenis van het dimensionele portaal dat in de eerste film werd geïntroduceerd.<br />Maar kijk niet uit dat alles meteen beantwoord wordt & vastgebonden met een mooie strik, Hollywoodstijl. Terug naar Phantasm I, dat ons meer vragen dan antwoorden heeft opgeleverd. In de klassieke minimalistische/impressionistische stijl zet Coscarelli deze traditie voort en geeft hij ons net genoeg om onze hersenen op scherp te zetten. Ik maakte geen grapje toen ik dit vergeleek met de werken van Ingmar Bergman. Misschien zelfs wel met Fellini en Jean Cocteau. Coscarelli en zijn ploeg zijn heel aardig gerijpt.<br />Bereid je voor op een paar geweldige dingen met een paar van de beste oneliners uit de filmwereld ('Ik dacht dat auto's alleen maar zo uit elkaar spatten in de film!'). En natuurlijk is Reggie er ook nog, de ijscoman met zijn achterwerk. Mensen, het wordt er niet beter op. Ik geef het een 8/10, wat heel hoog is op mijn schaal.
The original Phantasm is such a landmark cult film because it truly bent the limits of the horror movie genre. It blended horror, scifi, comedy and good old Ingmar-Bergman-like surrealism and gave us something no one could have expected. Here, 20 years later, we finally get a worthy successor.<br /><br />Unlike Phantasms II & III (which were entertaining but in a superficial way), Phantasm Oblivion takes us away from the formulaic action and throws us into a bizarre dreamscape where anything goes. Much of the movie happens in a desert setting out in the middle of nowhere (Death Valley). The scenery and camera-work are absolutely spectacular, and the images of desolation make us feel as if we're watching a classic old Twilight Zone episode. I don't know about you, but I love this kind of stuff! From there, the plot takes so many strange twists through the use of flashbacks, dreams and acid trips, that I'm sure most people are left bewildered. But some of the most interesting ideas are introduced. We get a peek into the origin of the Tall Man (with some fantastic acting on the part of Angus Scrimm who finally gets to read more lines than "BOYYYYYY!"), and we learn the significance of the dimensional portal introduced in the first movie.<br /><br />But don't look for everything to be answered straightaway & tied up with a pretty bow, Hollywood style. Remember back to Phantasm I which left us with more questions than answers. In classic minimalistic/impressionistic style, Coscarelli resumes this tradition and gives us just enough to get our brains primed. I wasn't kidding when I compared this to the works of Ingmar Bergman. Maybe even Fellini and Jean Cocteau. Coscarelli and his crew have matured very nicely.<br /><br />Get ready for some great stuff with some of the best one-liners in the biz ("I thought cars only blew up like that in the movies!"). And of course there's Reggie, the ass-kicking ice cream man. Folks it don't get any better. I give it 8/10 which is very high on my scale.