Om maar met mijn opmerking te beginnen... ik ben een meisje van dertien. Op school zou iedereen zich doodschamen als hij werd betrapt terwijl hij naar de knuffelberen keek... behalve ik. Ik ben dol op de knuffelberen, en deze film is geen uitzondering. Ik vond hem schattig en tegelijkertijd ontroerend. Ik geef het niet graag toe, maar toen Funshine zong over naar huis gaan... en vragen stelde over de vraag of hij wel de juiste keuze maakte, moest ik huilen. Of eigenlijk... huilen is een beetje een understatement <0xE2><0x80><0x93> ik jankte.<br />Ook al weet ik dat de knuffelberen niet echt zijn <0xE2><0x80><0x93> en in feite geanimeerd zijn <0xE2><0x80><0x93> beschouw ik ze nog steeds als echte wezens en volg ik hun daden door me zorgen te maken. Deze film is schattig, grappig, droevig en sentimenteel. Ik ben gek op de knuffelberen!
Just to start my comment off... I am a thirteen year old girl. At school, anyone would die of embarrassment to be caught watching Care Bears... except me. I love the Care Bears, and this movie is no exception. I thought it was cute, and touching at the same time. I am reluctant to admit this, but when Funshine sings about going home... and questions about whether or not he is making the right choice, I cried. Actually... crying is sort of an understatement- I bawled. <br /><br />Even though I know that the Care Bears are not real... and in fact are animated- I still view them as real beings and follow their actions by caring. This movie is cute, funny, sad, and sentimental. I love the Care Bears!