Simon Cable (Ryan Phillippe) wordt wakker in het ziekenhuis na een incident waarbij, althans volgens zijn arts, dokter Newman (Stephen Rea), hij stuiptrekkingen had en zijn maag moest worden leeggepompt. Zijn arts maakt zich zorgen over hem, om redenen die hij niet erg duidelijk maakt aan Simon, maar Simon lijkt in orde. Tenminste, tot dokter Newman hem naar de datum vraagt. Simon moet uit het raam kijken om te zien welk seizoen het is, en hij zegt dat het 2000 is. In werkelijkheid is het 2002. Op de een of andere manier is hij twee jaar kwijtgeraakt die hij zich niet kan herinneren. Erger nog, twee verschillende vrouwen lijken zijn echtgenote te zijn. Hoe meer hij probeert te achterhalen wat er is gebeurd, hoe meer het een nachtmerrie wordt. Is hij zijn verstand aan het verliezen? In _The I Inside_ probeert hij zich zijn verleden te herinneren, een aantal mysteries op te lossen en erachter te komen wat er werkelijk aan de hand is.<br />Dat een film als _The I Inside_ een Amerikaanse release heeft op het Starz! Mystery-kanaal (en niet voor januari 2005), terwijl een film als _Alone in the Dark_ (2005) een grote multiplex-release heeft in het hele land, is net zo zinnig als de Ferrari thuis laten en op een driewieler over de strip rijden in een poging indruk te maken op de meiden. Ook al heeft de film duidelijke stilistische en thematische voorlopers, The I Inside is een juweel van een film die al veel eerder een bioscoopuitgave had moeten krijgen. Voor mij was het een tien uit tien.<br /><br />In een film als deze kun je niet veel over de plot zeggen zonder spoilers achter te laten. Maar om je een idee te geven van hoe de film is, is het voldoende om de andere werken te noemen die de cast en de crew van The Sixth Sense (1999), The Others (2001), Donnie Darko (2001), Memento (2000) en misschien wel het meest opvallend Jacob's Ladder (1990) als invloeden noemen. Maar aangezien _The I Inside_ en die film in feite rond dezelfde tijd werden voltooid, lijkt het op een van die te veel-voor-het-toeval-tijdperken waarin er 'iets in de lucht hing' dat leidde tot een aantal soortgelijke films. Het is niet zozeer dat de films elkaar nadoen als wel dat ze invloeden delen, variërend van voorlopers van films tot concurrerende maatschappelijke ontwikkelingen en zelfs scripts die worden nageplozen.<br />De structuur van _The I Inside_ is vanaf het begin complex en wordt steeds complexer naarmate de film vordert. Dat de regisseur Roland Suso Richter in staat is om de film zo samenhangend te houden is een opmerkelijk bewijs van zijn vaardigheid. Phillippe is in bijna elke opname van de film te zien, want we moeten de film zien zoals zijn personage hem ziet, om hem samen met hem te kunnen reconstrueren. Dit is de beste voorstelling die ik ooit van hem heb gezien, en meestal is hij goed. Hij heeft het vermogen om op elk moment van de dag te veranderen en een geloofwaardig personage te spelen, dat geleidelijk tot een inzicht komt terwijl hij heen en weer stuitert tussen de tijdsinstellingen. Het is zelfs nog ingewikkelder dan dat, zoals wanneer hij...' Als hij het personage in de vorige tijdsduur speelt, moet hij twee personages tegelijk zijn: het personage dat hij was toen die tijdsduur zich voor het eerst voordeed, en het personage uit de latere tijdsduur dat hij het opnieuw beleefde, als voyeur, terwijl hij de puzzel in elkaar paste.<br />Richter weet ook een griezelige verplaatsingsstemming in de film te brengen. Daardoor komt de kijker in een gemoedstoestand die lijkt op die van Phillippe's personage, waardoor de kijker de desoriëntatie en de oprukkende paranoia en waanzin samen met het personage voelt. Het werkt fantastisch. Het is ook de moeite waard om even de fantastische muziek van Nicholas Pike te noemen, want die versterkt de stemming.<br />'The I Inside' is het perfecte voorbeeld van waarom originaliteit zo belangrijk is.' Het is het belangrijkste criterium voor een goede film. Hoewel de film zijn invloeden op de mouw draagt (of in dit geval het ziekenhuishemd), is dit een van de beste films die ooit in deze subgenre zijn gemaakt.
Simon Cable (Ryan Phillippe) awakens in the hospital after an incident where, at least according to his physician, Doctor Newman (Stephen Rea), he was having convulsions and had to have his stomach pumped. His doctor is worried about him, for reasons that he doesn't specify very well to Simon, but Simon seems okay. At least until Dr. Newman asks him the date. Simon has to look outside his hospital window to even see what season it is, and he says that the year is 2000. It's really 2002. Somehow, he lost two years that he cannot remember. Worse, two different women seem to appear as his wife. The more he tries to figure out what happened, the more of a living nightmare it becomes. Is he losing his mind? The I Inside has him trying to remember his past, solve a number of mysteries, and figure out what is really going on.<br /><br />That a film like The I Inside has an American release on the Starz! Mystery channel (and not until January 2005), while a film like Alone in the Dark (2005) has a major multiplex release across the country makes as much sense as leaving the Ferrari at home and cruising the strip on a tricycle instead in an attempt to impress the chicks. Even though it has clear stylistic and thematic precursors, The I Inside is a gem of a film that should have had a theatrical release at an earlier date. It ended up as a 10 out of 10 for me.<br /><br />In a film like this, you can't say much about the plot without providing spoilers. To give you an idea of what the film is like, though, it would be sufficient to cite the other works that the I Inside cast and crew have mentioned as influences--The Sixth Sense (1999), The Others (2001), Donnie Darko (2001), Memento (2000), and perhaps most significantly Jacob's Ladder (1990). There are also a number of similarities to The Butterfly Effect (2004). But as The I Inside and that film were actually completed at about the same time, it seems like another of those too-numerous-for-coincidence eras when there was "something in the air" that led to a number of similar films. It's not that the films are copying from one another so much as that they share influences, ranging from precursor films to concurrent societal concerns and even scripts that are being shopped around.<br /><br />The structure of The I Inside is complex from the start and increases in complexity as the film plays out. That director Roland Suso Richter is able to keep it as coherent as he does is a remarkable testament to his skill. Phillippe is in almost every shot of the film, as by necessity, we have to see the film as his character does, to piece it together with him. This is the best performance I have ever seen from him, and he's usually good. He has an ability here to turn on a dime and provide a believable character who gradually comes to a realization as he bounces back and forth between temporal settings. It's even more complicated than that, as when he's playing the character in the previous temporal setting, he has to be two characters at once--the character as he was when that temporal setting initially occurred, and the character from the later temporal setting experiencing it again, as a voyeur, while piecing together the puzzle.<br /><br />Richter also manages an eerie mood of displacement throughout the film. This puts the viewer in a frame of mind similar to Phillippe's character, helping the viewer feel the disorientation and encroaching paranoia and madness along with the character. It works marvelously. It's also worth briefly mentioning the fantastic music by Nicholas Pike, as it does much to enhance the mood.<br /><br />The I Inside is the perfect example of why originality isn't the most important criterion for a good film. Although it wears its influences on its sleeve (or its hospital gown in this case), this is one of the best films ever made in this horror subgenre.