Werner Herzog beschrijft de oliebranden in Koeweit tijdens de Golfoorlog. Dat is de simpele verklaring die niet wordt gegeven tijdens de film of het verhaal van de film en die de samenstelling van het werk niet vermeldt. In plaats daarvan is dit een apocalyptisch verhaal over een stad die wordt verdeeld, verwoest en vervangen door razende inferno's, door mensen gemaakte vulkanen, vlakten die veranderen in woestijnen en wouden die worden opgezogen door oliemeren. De film zelf is heel elementair en toont vaak contrasten tussen tegengestelde krachten, water en vuur, olie en lucht. Herzog voegt er voor het poëtische effect klassieke muziek aan toe en toont personages die allemaal hun stem zijn kwijtgeraakt.<br />De eerste helft is Apocalypse gerealiseerd, compleet met Bijbelse aantekeningen en alles. Het landschap is verwoest, lange helikopterbeelden laten niets anders zien dan woestenij. De tweede helft is merkwaardiger, en uiteindelijk ook verontrustender. In de tweede helft zie je mensen de branden blussen, door de olie graven, de boel weer opbouwen en de technologie, de stevigheid en de gemeenschap weer aan het landschap toevoegen. Maar hoe minder je een hoopvolle boodschap in deze reportage leest, hoe groter de kans is dat diezelfde arbeiders het vuur weer aanwakkeren. Er wordt geen echte motivatie uitgelegd of beschreven, behalve dat de arbeiders er zelf voor zorgen dat ze de verwoesting kunnen voortzetten.<br />Herzog heeft altijd al de neiging gehad om de camera naar de rand van de overlevingskansen en de menselijke conditie te brengen, en zelfs met de technische aspecten van een filmcamera die zo dicht bij razende inferno's en spuitende oliebronnen komt, moet rekening worden gehouden. Hij is onbevreesd voor zijn vak, zijn apparatuur en zijn leven, en dat komt doordat hij zijn hele filmwereld volledig met zijn ziel doordrenkt.<br /><br />- PolarDiB.
Werner Herzog documents the Kuwaiti oil fires during the Gulf War. That is the simple explanation not given during the film or the movie's narration, and does not inform the composition of the work. Rather, here is an apocalyptic tale of a city divided, destroyed, and replaced by raging infernos, man-made volcanoes, plains turned to deserts and forests subsumed by lakes of oil. The movie itself is very elemental and often contrasts opposing forces, water and fire, oil and sky. Herzog adds classical music for poetic effect, and shows characters, all of whom have lost their voices.<br /><br />The first half is Apocalypse realized, complete with Biblical notation and everything. The landscape is destroyed, long helicopter shots show nothing but wasteland. The second half is more curious, and ultimately more disturbing. For the majority of the second half you watch as people put out the fires, dig through the oil, and rebuild, reintroducing technology and solidity and community to the landscape. Then, less you read a hopeful message into this feature, those same workers reignite the fire. No real motivation is explained or described, except that the workers themselves subsist off of continuing the destruction.<br /><br />Herzog has always shown a propensity to bringing the camera to the edges of survival and human condition, and even the technical aspects of bringing a film camera so close to raging infernos and spraying oil wells has to be taken into account. He is fearless for his craft, his equipment, and his life, and it is because he imbues all of his cinema completely with his soul.<br /><br />--PolarisDiB