Hoewel de stijl van deze cartoon uniek was (genoeg om een Oscar voor de beste animated short in de wacht te slepen), betekende deze cartoon voor mij het einde van de animatie. Pas in de jaren tachtig kwam er een hernieuwd respect voor fatsoenlijke animatie en gelukkig is animatie tegenwoordig weer respectabel. In de tussentijd genoten studio's als Hannah-Barbera, Trans-Lux en Lou Scheimer van afschuwelijk lage framerates, goedkope herhalingen en simplistische animatie. Verrek, een deel van deze animatie noemen is een lachertje - het leek meer op een snelle diavoorstelling omdat de framerate van 24 beeldjes in de helft of nog erger werd teruggebracht! Het is niet zozeer de schuld van Moonbird (per slot van rekening hebben de studio's van Columbia, Creston Studio's en anderen al veel eerder goedkope animatie geproduceerd), maar het is schokkend als je de ultrasimpele Eric Carle-stripverfilming vergelijkt met de schitterende MGM of Looney Toons-strips uit hun hoogtijdagen.<br />Maar Moonbird slaagt erin iets te doen wat de andere studio's niet lukte. In deze film laten ze twee peuters non-stop kwebbelen en animatieen. Het probleem is dat peuters van 2 en 3 niet zo interessant zijn <0xE2><0x80><0x93> tenminste niet 10 minuten achter elkaar! Als je deze film ziet, is het alsof je in een kamer zit opgesloten met een onuitstaanbaar klein kind dat van zijn ouders altijd te horen heeft gekregen dat hij of zij de volgende Judy Garland of Marlon Brando is. Voor mij was dit net zo welkom als een migraineaanval van een jaar. Doe jezelf een lol en kijk niet naar deze film.
While the style of this cartoon was unique (enough to help it get the Oscar for Best Animated Short), this cartoon signaled to me the death of animation. It wasn't until the 1980s that a resurrected respect for decent animation occurred and fortunately today animation is once again respectable. In the interim, studios like Hannah-Barbera, Trans-Lux and Lou Scheimer reveled in horridly low frame-rates, cheap repetitive backgrounds and simplistic animation. Heck, to call some of this animation is a joke--it was more like a fast slide show since the frame rates of 24 fps were reduced in half or worse! While I can't blame MOONBIRD completely (after all, Columbia studios, Creston Studios and others produced cheap animation well before MOONBIRD), it is shocking when you compare the ultra-simple Eric Carle-style cartoon here with gorgeous MGM or Looney Toons cartoons in their heyday.<br /><br />However, MOONBIRD manages to do something these other hack studios didn't. In this film they basically let two toddlers prattle non-stop and they animated it. The problem is that 2 and 3 year-olds aren't that interesting--at least not for 10 minutes straight!! Watching this film is like being locked in a room with an obnoxious small child who has always been told by his parents that he/she is the next Judy Garland or Marlon Brando. To me, this was about as welcome as a year-long migraine. Do yourself a favor and don't watch this film.