Deze film had veel in zijn mars: hij heeft een goed ritme, hij ziet er geweldig uit, Mary Pickford ziet er de helft van de tijd geweldig uit, en oppervlakkig gezien was het een perfect voertuig voor haar. Ze speelt twee rollen in deze bewerking van William Lockes roman <0xE2><0x80><0x93> zowel de kreupele, rijke en mooie Stella Maris als de misbruikte, lelijke Unity Blake <0xE2><0x80><0x93> de twee hoofdpersonen. Ze zijn allebei verliefd op dezelfde man (Conway Tearle). De dubbele exposure-effecten voor wanneer Pickford en Pickford op het witte doek tegenover elkaar staan, zijn naadloos. Een ander technisch nieuwtje in de film is de laatste opname, die waarschijnlijk een kraanshot was, aangezien toentertijd, voor zover ik weet, zoomopnamen nog niet werden gebruikt. Bovendien accentueert artdirector Wilfred Buckland, een vooraanstaand pionier op dit gebied, de contrasten tussen Stella en Eenheid met de poolomgeving en de ontwerpen die ze bewonen.<br />Hier demonstreert Pickford haar veelzijdigheid, en haar dubbele draai is zeker een hoogtepunt in haar carrière. De problemen met 'Stella Maris' zitten in het verhaal <0xE2><0x80><0x93> het hart van de film, als je het tenminste niet beschouwt als een gelegenheid om Pickford in verschillende belichtingen te fotograferen. Er zijn kleine fouten, zoals de vergelijking met een maffe hond, maar die kan ik door de vingers zien. En de film begint tamelijk goed als een typisch melodrama met een dubbele tragedie. De tegenspoed van Stella is duidelijk; ze is lelijk en arm en wordt zwaar mishandeld door de wrede, alcoholische vrouw van de ideale man die zowel Eenheid als Stella aanbidt. Stella's leven blijkt ook een tragedie in wording te zijn; ze ontdekt uiteindelijk dat degenen van wie ze houdt een wereld van illusies voor haar hebben geschapen en dat de werkelijkheid geen sprookje is. Een happy end dat slechts één tragedie tot gevolg heeft, hoeft ook niet per se een probleem te zijn, maar het is wel zo.<br />De film eindigt met een tussentitel waarin staat 'Alles is goed met de wereld'. Het doet er niet toe dat Eenheid een zinloze moord en zelfmoord heeft gepleegd voor Stella en de veronderstelde prins, die blijkbaar nog nooit van het concept van een scheiding heeft gehoord, om nog lang en gelukkig te leven. En waarom vermoordt Eenheid zijn vrouw? De vrouw heeft alleen Stella de waarheid verteld, ze heeft haar maar één keer ontmoet, en dat was omdat Stella naar haar toe kwam. Het is een volkomen zinloze tragedie. Bovendien bestaan er nog steeds hongerende gezinnen (hoewel Stella's moeder er goed aan doet dat te negeren), oorlogen blijven doorgaan en geïsoleerde tragedies zoals die van Eenheid blijven doorgaan, maar de tussentitel zegt: 'Alles is goed met de wereld.' Het blijkt dat Stella alleen maar van het ene sprookje naar het andere is gegaan <0xE2><0x80><0x93> ze is zich er nog steeds niet van bewust, en de film zelf, zo lijkt het, is een sprookje dat net zo nep is als het sprookje dat Stella oorspronkelijk werd voorgespiegeld.<br />Dit is een erg teleurstellende klus voor Frances Marion, die een van de eerste belangrijke scenarioschrijvers in de filmgeschiedenis is. Ze slaagde erin om echt de auteur van de films van Pickford te worden; ze regisseerde er zelfs een ('The Love Light' (1921). Uiteindelijk is 'Stella Maris' een slecht bedachte, gekunstelde, tegenstrijdige puinhoop met een gestoorde moraal; het is een lugubere soap.
This film had a lot going for it: it has good pacing, it looks great, Mary Pickford looks great half the time, and it was superficially a perfect vehicle for her. She plays dual roles in this adaptation of William Locke's novel--both the crippled, rich and beautiful Stella Maris and the abused, ugly orphan Unity Blake--the two central characters. Both are in love with the same man (Conway Tearle). The double exposure effects for when Pickford meets Pickford on screen are seamless. Another technical novelty in the film is its final shot, which was probably a crane shot, as zoom-outs weren't in use at the time, as far as I know. Additionally, art director Wilfred Buckland, a notable pioneer in the field, highlights the contrasts between Stella and Unity with the polar surroundings and designs they inhabit.<br /><br />Here, Pickford demonstrates her versatility, and her double turn is certainly a highlight of her career. The problems with 'Stella Maris' are in its story--the heart of the movie, if one doesn't consider it merely an opportunity to photograph Pickford in different lightings. There are minor faults, such as the goofy dog analogy, but I can overlook them. And, the film begins rather well as a typical melodrama with a double tragedy. Unity's misfortunes are obvious; she is ugly and poor and is beaten severely by the cruel, alcoholic wife of the ideal man both Unity and Stella adore. Stella's life also turns out to be a tragedy in the making; she eventually discovers that those she loves have created a world of illusion for her and that reality is not a fairytale. A happy ending in itself with only one tragedy resulting is not necessarily a problem, either, but it is here.<br /><br />The film concludes with an intertitle stating "all's right with the world," never mind that Unity has committed a pointless murder and suicide for Stella and the supposed prince, who apparently has never heard of the concept of a divorce, to live happily ever after. And, why does Unity murder his wife? The wife only told the truth to Stella, only met her once, which was because Stella came to her. It's a completely senseless tragedy. Furthermore, starving families still exist (although Stella's mother does well to encourage ignoring that), wars continue and isolated tragedies like Unity's go unabated, yet the intertitle states "all's right with the world." It turns out, that Stella has only moved from one fairytale to another--she is still oblivious, and the film itself, it seems, is a fairytale just as bogus as the one Stella was originally led to believe.<br /><br />This is very disappointing work for Frances Marion, who is one of the first important screenwriters in film history. She managed to become, really, the author of Pickford's films; she even directed one of them ('The Love Light' (1921)). In the end, 'Stella Maris' is a poorly conceived, contrived, self-contradictory mess with screwy morals; it is a lurid soap opera.