'Stil! Ik wil niet dat er in de rechtszaal wordt gelachen,' zegt de rechter met een uitgestreken gezicht, maar in feite zijn de scènes in de rechtszaal de enige keren dat er in deze film wordt gelachen, omdat ze de enige ademtochten frisse, eerlijke lucht in het script zijn.<br /><br />Cary Grants komische flair straalt als altijd, zelfs als hij voor Garson Kanin op de bres springt (een regisseur die zich bij het schrijven had moeten houden). Jammer dat zijn personage, het enige dat ook maar enigszins aantrekkelijk is, opgescheept zit met een waardeloos scenario en twee losers.<br />Niets tegen Gail Patrick, die een koele intelligentie uitstraalt en een cynische opmerking kan maken als een brunette als Eve Arden. Helaas zijn de meeste rollen van haar ondankbaar, en wel deze. Het is een zuivere plot, gemanipuleerd naar de behoeften van het verhaal.<br />Maar zoals gewoonlijk bij haar films is het Irene Dunne die dit bijna onbruikbaar maakt, vooral in close-ups, wanneer haar altijd zichtbare tong uit haar anders zo open mond dreigt te vallen.<br />Als je hier niet naar kunt kijken, bekijk dan de score en de geluidsbewerking. Beide zijn agressief dwaas, in een poging het gebrek aan humor in de film te compenseren. Een zinloze poging.
"Quiet! I'll have no laughter in the courtroom," says the deadpan judge, but in fact the scenes in the courtroom deliver the only laughs in this movie, because they deliver the only breaths of fresh, honest air in the script.<br /><br />Cary Grant's comedic flair shines as always, even when he's mugging for Garson Kanin (a director who should have stuck to writing). Too bad his character, the only remotely attractive one, is stuck with a lousy screenplay and two loser wives.<br /><br />Nothing against Gail Patrick, who exudes cool intelligence and can deliver a cynical remark like a brunette Eve Arden. Unfortunately, most of her roles are thankless, and none more so than this one. As Wife No. 2, she's pure plot device, manipulated to the needs of the story.<br /><br />But, as usual with her movies, it is Irene Dunne who makes this almost unwatchable, particularly in close-ups, when her ever-visible tongue threatens to flop out of her usually open mouth.<br /><br />If you get stuck watching this, check out the score and the sound editing. Both are aggressively silly, in an attempt to make up for the lack of comedy throughout the film. A futile attempt.