Pod People is een chaotische mengeling van flinterdunne plotlijnen, slechte acteurs en slappe ideeën. Het lijkt gemaakt om te worden uitgelachen - het leverde een van de beste afleveringen van Mystery Science op. Elke scène zit vol mist, vreemde mensen en een mislukte poging om een gevoel van mysterie op te roepen. Het enige trieste aan de film is dat iemand echt de bedoeling had om hem serieus te nemen. Het monster dat op de achtergrond te zien is tijdens de begintitels, duikt op tijdens de aftiteling en wordt op geen enkel ander moment tijdens de film gezien. Het einde levert geen enkele oplossing op, wat er eigenlijk niet toe doet, want het is toch onmogelijk om je druk te maken over een van de al te stereotiepe personages. Een scène die gegarandeerd tot hysterie zou leiden: Trumpy's telekinetische 'plezier' met het speelgoed van het jongetje.
Pod People is a chaotic mix of flimsily related plot lines, bad actors, and lame ideas. It seems made to be laughed at-- it produced one of the best Mystery Science Theater episodes. Every scene is loaded with fog, strange people, and a failed attempt at producing a sense of mystery. The only sad part of the movie is that someone actually intended it to be taken seriously. The monster shown in the background during the beginning credits reappears during the end credits and is not seen at any other time during the actual movie. The ending provides no resolution whatsoever, which actually doesn't matter because it's impossible to care about any of the overly stereotyped characters anyway. A scene guaranteed to induce hysterics: Trumpy's telekinetic "fun" with the little boy's toys.