Deze komisch-filosofische taxiritjes zijn misschien wel de meest verheffende scènes uit Jarmusch' oeuvre. De eerste van vijf afleveringen (in L.A.) gaat over Winona Ryder (in een breed uitgemeten, zelfbewust optreden) als taxichauffeur die Gena Rowlands oppikt, die haar in een film wil spelen. Rowlands is subtiel en complex: ze is een rijke trut met een zachte kant, maar we weten niet of ze de eerste is omdat ze een actrice is of dat ze de laatste is omdat ze Ryder wil gebruiken. Waar het Jarmusch om gaat, is het contrast tussen de sociale klassen <0xE2><0x80><0x93> hij heeft een voor de hand liggende, weinig grappige regel waar Ryders personage zegt dat ze...' Hij is nog nooit in de directiehal van het vliegveld geweest, maar wat echt interessant is, is te zien hoe Jarmusch, die meestal een op mannen gerichte regisseur is, met vrouwen omgaat (de een als een wildebras, de ander in een machtspositie).<br />Het is duidelijk dat het ideetje van een film over vier taxichauffeurs niet meer dan een dun verhaaltje is dat Jarmusch een excuus geeft om met bepaalde acteurs te werken, zoals Rowlands, wiens overleden geweldige echtgenoot hij aanbidt. Hij kiest voor culturele miscommunicatie in het verhaal over New York (dat het tederste en broederlijkste van de film is), de strijdende culturen binnen een stad, waar een zwarte man (Giancarlo Esposito) die kan...' In het Parijse segment doet Jarmusch briljante uitspraken over ras en kleur, met een brutale blinde vrouw die zich bewust is van wat haar chauffeur van haar denkt <0xE2><0x80><0x93> en die onze verwachtingen twee keer op hun kop zet, zonder terug te keren naar waar we begonnen. Benigni, die niet de clown speelt, is niettemin de grappigste van de rit naar Rome: hij praat hardop in zichzelf en overtreft zichzelf en is bijna tien jaar ouder dan 'American Pie'. Het laatste deel, Helsinki, is het sterkst. Als de taxichauffeur het zielige verhaal van een van zijn drie passagiers probeert te overtreffen, lijkt de conclusie te zijn dat hij wint; de twee bewuste passagiers lijken te denken dat de problemen van hun bewusteloze vriend onbelangrijk zijn, alsof ze niet allebei verdrietig kunnen zijn.
In terms of perspective on life, these comic-philosophic taxi rides may be the most uplifting scenes in Jarmusch's oeuvre. The first of five segments (in L.A.) deals with Winona Ryder (in a broad, self-conscious performance) as a cab driver who picks up Gena Rowlands, who wants to put her in a movie. Rowlands is subtle and complex: she's a rich bitch with a soft side, but we don't know if she's the former because she's a player or if she's the latter because she wants to use Ryder. What Jarmusch is going for is to contrast the social classes -- he has an obvious, unfunny line where Ryder's character says she's never been to the executive terminal at the airport before -- but what's really interesting is seeing, since Jarmusch is usually a male-oriented director, how he handles women (one a tomboy, one in a position of power).<br /><br />It's obvious that the little idea of a movie about four taxi cab drivers is just a thin story that gives Jarmusch an excuse to work with certain actors, like Rowlands, whose late, great husband he adores. He goes for cultural miscommunication in the New York story (which is the film's most tender and brotherly), the warring cultures within a city, where a black man (Giancarlo Esposito) who can't land a cab fights with his Puerto Rican girlfriend while being badly driven around by former circus clown (Armin Mueller-Stahl, in a goofy, charming performance). Jarmusch makes brilliant statements on race and color in the Paris segment, with a sassy blind woman who's aware of what her driver is thinking of her -- and who turns our expectations on their head twice, without coming back to where we started. Benigni, who doesn't play the clown, is nevertheless the funniest in the Rome ride: he talks aloud to himself and outdoes and predates "American Pie" by almost a decade. The final, Helsinki section is the most powerful. When the cabbie tries to one-up the sob story by one of his three passengers, the conclusion seems to be that he wins; the two conscious passengers seem to think their unconscious friend's troubles are insignificant, as if they can't both be sad. 7/10