Niet echt een komische western, maar hij neemt zichzelf ook niet al te serieus.<br />Het vindt plaats in het revolutionaire Mexico tijdens de Tweede Wereldoorlog. De Zweed (Franco Nero) stemt erin toe wapens te verkopen aan guerillageneraal Gen. Mongo, maar eerst moeten ze inbreken in een kluis om hem te betalen, en alleen de professor (Fernando Rey) kent de combinatie. Tenminste, dat wordt ons wijsgemaakt.<br />De professor leidt ook een rivaliserend voddenleger van studenten die zowel tegen het Mexicaanse leger vechten als tegen Mongo's mannen, met Lola (Iris Berben) als de onderbevelhebber. De professor blijkt door de Amerikanen in Texas vastgehouden te worden en de Zweed en El Vasco (Tomas Milian), Mongo's rechterhand, moeten met hem mee naar het noorden om hem te bevrijden. Maar een ex-partner van de Zweed, John (Jack Palance) komt opdagen en heeft andere plannen met de Zweed. De psychotische John rookt graag een hoop dope en heeft een tamme valk die Marsha (?) heet en na elke verkenningsvlucht op Johns prothese landt.<br />Dit is een van Corbucci's betere westerns, ondanks de belachelijke politieke ondertoon die hij eraan geeft. Het verhaal is onderhoudend en gaat twee uur lang snel voorbij zonder dat ik me verveel. Het heeft niet zo'n hoge score als de op soortgelijke wijze gethematiseerde _DUCK YOU SUCKER_ van Leone (1971), maar het is evengoed de moeite waard om naar te kijken.<br />De uitzondering op deze regel is Jack Palance en ik wou dat zijn rol wat groter was. Hij kauwt echt op het decor en het gedeelte waarin hij Milian martelt met een rat in een mand die hij om zijn buik heeft gebonden, is een giller. Is het je ooit opgevallen dat een van Palance' handlangers, het kleine oosterse mannetje, een oude telefoonhoorn aan zijn oor heeft gegespt als gehoorapparaat? Leuk detail. En het einde, waarin Nero een groot kruis vol explosieven en een detonator onder de goederenwagon gooit en daarbij Palance opblaast, is een welkom einde voor een van de grootste slechteriken van de film.<br />De luchthartige Morricone-score past heel goed bij deze film en ik hou van de muzikale cues die door die alternatieve combinatie van die bekende groezelige gitaar en fluitende banjo worden gestrooid, die zich voordoet terwijl de actie tot rust is gekomen.<br />Anchor Bay voldoet aan de gebruikelijke maatstaven door gebruik te maken van een uitstekende breedbeeld anamorfe afdruk waar nauwelijks een haartje of een schrammetje aan te pas komt. Hij ziet eruit alsof hij gisteren gemaakt is. Een deel van de dialogen is in het Italiaans, met ondertitels, omdat ze uit een Europese druk zijn gehaald en nooit in het Engels zijn vertaald. Maar de overgangen tussen de Europese en Amerikaanse versies zijn naadloos. Er is ook een vrij interessant interview van een kwartier met Franco Nero, Tomas Milian en Ennio Morricone, waarin ze vertellen over hun ervaringen toen ze bij deze film betrokken waren.<br />7 van de 10<br /><br />-
Not really a comedy western per-se, but it doesn't take itself too seriously, either.<br /><br />Takes place in revolutionary Mexico during WWI. The Swede (Franco Nero) agrees to sell guns to guerrilla general Gen. Mongo but first they have to break into a safe in order for him to get paid and only the professor (Fernando Rey) knows the combination. Or so we are led to believe.<br /><br />The professor also leads a rival rag-tag army of students who are fighting both the Mexican Army as well as Mongo's men with Lola (Iris Berben) as the professor's second in command. <br /><br />It turns out the professor is being held by the Americans in Texas and the Swede and El Vasco (Tomas Milian), Mongo's right hand man, has to accompany him north to free him. However an ex-partner of the Swede's, John (Jack Palance) show up and has other plans for the Swede. The psychotic John like to smoke a lot of dope and has a pet falcon named Marsha (?) who lands on John's prosthetic hand after every scouting mission.<br /><br />This is one of Corbucci's better westerns in spite of the ridiculous political overtones he gives it. The story is entertaining and moves swiftly along for 2hrs. without me getting bored by any of it. I don't rate it as highly as the Leone's similarly themed DUCK YOU SUCKER (1971), but it's well worth watching all the same. <br /><br />The standout here for me is Jack Palance and I wish his part was bigger. He really does chew up the scenery and the part where he tortures Milian with a rat in a basket tied around his stomach, is a hoot. Ever notice how one of Palance's sidekick, the little oriental guy, has an old telephone receiver strapped onto his ear as a hearing aid? Nice touch. And the ending where Nero throws a large cross under the boxcar filled with explosives and a detonator, blowing up Palance in the process, is a welcome end to one of the main baddies of the film. <br /><br />The lighthearted Morricone score fits this film very well and I like the musical cues that are sprinkled throughout that alternate between that familiar fuzz guitar and whistling banjo playing that happens while the action has quieted down.<br /><br />Anchor Bay is up to it's usual standards using an excellent widescreen anamorphic print with nary a hair or scratch through it. It looks like it was made yesterday. Some of the dialog is in Italian with subtitles because it was taken from a Euro print and was never dubbed into English. However the transitions between Euro and American versions are seamless. There's also a fairly interesting 15 minute interview with Franco Nero, Tomas Milian and Ennio Morricone where they recount their experiences while they were involved in this film. <br /><br />7 out of 10<br /><br />-