Oké, ik geef het toe, ik benaderde dit vanuit het perspectief van een fan van Nick Mancuso. Ik had nog nooit een boek van Howard gelezen, laat staan dit, dus ik moet de film maar voor lief nemen. Prachtige omgeving, aantrekkelijke heldin Rowan, leuke momenten tussen haar en Nick. Ik zag de film meer als een studie van hoe hij voortdurend verandert <0xE2><0x80><0x93> hij begint zo stijf en stijf (Ultra Businessman) en eindigt ontspannen en charmant, vooral in hun dessertscène. Was het een filmisch meesterwerk? Nee. Moest hij een zwierige held zijn? Eh, nee. De eerste keer dat hij met de slechterik te maken kreeg, werd hij knock-out geslagen, en uiteindelijk deed de politie al het zware werk. De slechterik (die tot op dat moment griezelig en bedreigend was geweest) gaf zich te gemakkelijk gewonnen; Shari Belafonte was vreemd stijf - en er bleven een heleboel dingen onduidelijk, zoals hoe Cannons broer erachter was gekomen wat er aan de hand was. Het was lichtgewicht, ja, maar het was nauwelijks haatdragend te noemen. Ik kreeg er behoorlijk genoeg van dat Nick zijn bril omhoogduwde, maar aan de andere kant was ik zeer geïntrigeerd door het dessert van de Mars Bar. 'Ik heb het boek nooit gelezen (nog steeds niet) en jij vindt Nick... bedankt. Probeer het eens. Het doet bijna geen pijn.'
Okay, I admit it, I approached this from the perspective of a Nick Mancuso fan. I'd never read any book at all by Howard, let alone this one, so I have to take the movie at face value. Beautiful scenery, appealing heroine Rowan, nice moments between her and Nick. I took the movie more as a study of how he changes throughout -- he starts out so stiff and rigid (Ultra Businessman) and ends up relaxed and charming, particularly in their dessert scene. Was it a cinematic masterpiece? No. Was he meant to be a dashing hero? Um, no; he got knocked out cold the first time up to bat with the bad guy, and in the end the police did all the hard work. Bad guy (creepy and menacing up to that point) gave up too easily; Shari Belafonte was oddly stiff -- and there were a lot of things left unclear, like how Cannon's brother figured out what was up in the first place. It was lightweight, yes, but it was hardly hate-worthy. I did get pretty tired of Nick pushing up his glasses, but on the other hand, was highly intrigued by the Mars Bar dessert. Hey. Take what you can get. And Nicky, well, he's still got it. So if you've never read the book (I still haven't) and you like Nick... g'wan. Try it. Hardly hurts at all.