S.J. Perelman, op wiens werk dit gebaseerd is, gebruikte soms de nom de plume Sidney Namelrep, een dwaze grap die volmaakt in overeenstemming is met zijn gevoel voor humor. Hij schreef een paar van de meest schandalig grappige stukken die ooit in de New Yorker zijn verschenen. Zijn komedie zit vol grillen, non sequiturs, verwrongen clichés, ideeën die roekeloos uit het niets lijken te komen, nauwelijks verhulde wellustige toespelingen, belachelijk doorzichtige zelfrechtvaardigingen <0xE2><0x80><0x93> het soort humor dat met de Marx Brothers wordt geassocieerd. En in feite schreef hij een paar van hun beste regels in (als ik het me goed herinner) 'Monkey Business' <0xE2><0x80><0x93> 'Haast je, schat, mijn regiment vertrekt bij zonsopgang.' Zijn geestigheid is nog steeds te zien op het scherm van de striktere verhaallijn die in deze film te zien is, maar omdat de personages redelijk normaal moeten lijken, is hun bereik een beetje beperkt. ('Mmm. Heb je deze kleine hapjes zelf gemaakt?') Het verhaal zelf is gelukkig zo absurd dat het goed doorrolt, in dezelfde categorie als 'All Through The Night' van Warners. Het is een behoorlijk oud verhaal. Dieven gaan een winkel naast een bank binnen om door de muur de kluis in te komen. De eerste keer dat ik het tegenkwam was in een Sherlock Holmes-verhaal, 'The Red Headed League', en ik betwijfel of het origineel was bij Conan-Doyle. Dit is voor zover ik weet de eerste film over zo'n stunt. Maar later kwam 'Big Deal on Madonna Street' en tot voor kort Woody Allans 'Small Time Crooks', die een aantal van de incidenten en het algemene idee nabootsten. (De dieven breken een waterleiding open terwijl ze de tunnel graven; het oorspronkelijke plan loopt in het honderd als de nepzaak boven een economische goudmijn wordt.) Het is een goed gemaakte en hoogst onderhoudende komedie met de gebruikelijke lijst van dappere Warners op hun best. Het soort film waarover je echt kunt zeggen: 'Zo maken ze ze niet meer.' Ik weet niet hoe lang het duurde om te filmen. Niet lang, denk ik. New York City is niets meer dan een straat op het achterterrein en een handvol interieurs. Loyd Bacon, die door niemand ooit tot genie is uitgeroepen, weet hoe hij een film efficiënt moet monteren, zoals een goede automonteur zijn vak kent, en hij beweegt de lichamen met achteloos gemak in het rond. Er wordt geen enkele beweging verspild. Elke stap, elke deur die opengaat, elk gegrom en gestotter dient een doel. Robinson doorkruist de hele zaak. Jane Wyman ziet er schattig uit. Broderick Crawford is ongelooflijk stom. En elk stuk bagage in de winkel is '975'. Het is allemaal behoorlijk amusant.
S. J. Perelman, on whose play this is based, would sometimes use the nom de plume Sidney Namelrep, a silly, devil-may-care joke that is perfectly in tune with his sense of humor. He wrote some of the most outrageously funny pieces ever to appear in the New Yorker. His comedy is filled with whimsy, non sequiturs, twisted cliches, notions that seem to emerge recklessly from nowhere, scarcely masked libidinous allusions, ridiculously transparent self justifications -- the kind of humor associated with the Marx Brothers. And in fact he wrote some of their best lines in (if I remember correctly) "Monkey Business" -- "Hurry, my dear, my regiment leaves at dawn." His wit still can be seen through the screen of the more strict narrative line seen in this movie but because the characters need to seem reasonably sane, their range is a bit restricted. ("Mmm. Did you concoct these little tidbits?") The story itself, fortunately, is so absurd that it rolls right along, in the same league as Warners' "All Through The Night." It's a pretty ancient tale. Thieves getting into a store next to a bank in order to break through the wall into the vault. The first time I remember coming across it was in a Sherlock Holmes tale, "The Red Headed League," and I doubt it was original with Conan-Doyle. This is the earliest movie about such a caper that I'm aware of. But later there was "Big Deal on Madonna Street" and most recently Woody Allan's "Small Time Crooks," which duplicated some of the incidents as well as the general idea. (The thieves break open a water pipe while digging the tunnel; the original plan fizzles out when the phony business upstairs becomes an economic bonanza.) It's a well-done and highly entertaining comedy with the usual roster of Warners' stalwarts at their best. The kind of movie about which you can truly say, "They don't make 'em like that anymore." I don't know how long it took to shoot. Not long, I imagine. New York City is nothing more than a street on the back lot and a handful of interiors. Loyd Bacon, whom no one ever proclaimed a genius, knows how to shoot a film efficienctly, the way a good car mechanic knows his business, moving the bodies around with careless ease. There isn't a wasted motion. Every step, every opening of a door, every snarl and stutter, serves a purpose. Robinson breezes through the whole business. Jane Wyman looks cute. Broderick Crawford is dumb beyond belief. And every item of luggage in the store is "Nine seventy-five." It's all pretty amusing.