Ik heb een handvol ongebruikelijke komedies uit Japan gezien en de meest recente was de Calamari-worstelaar, gevolgd door Cromartie High School, waar ook twee bekende worstelaars in meespeelden: Takayama en Hashimoto (RIP), die natuurlijk de volslagen tegenpolen van hun vechtfiguren speelden, maar in een scenario dat de scenarioschrijvers van de Power Rangers met hun hoofd zouden doen schudden van ongeloof.<br />De film begint met de opzettelijk lange les over de chaotische erfenis van de school. De school zag er op dit moment uit als een sterke kandidaat voor de Battle Royale-competitie (waarvan ik dacht dat de film uiteindelijk zou winnen, maar dat gebeurde niet). De hoofdfiguur, een beheerste jongeman, besluit zich in te schrijven ondanks het feit dat hij een hogere opleiding heeft genoten, maar krijgt al snel spijt als zijn niet al te intelligente vriend voor het 'aftrekexamen' zakt. Een paar veelbelovende bijrollen worden geïntroduceerd, waaronder die van Takayama's personage, die een hekel heeft aan alle soorten vervoer en besluit de kapers van een vliegtuig te helpen, alleen maar om niet te hoeven vliegen. De film bood veel mogelijkheden, maar werd twintig minuten op een zijspoor gezet nadat deze winnende personages op de planken waren gebracht en veel te veel tijd werd besteed aan de intro's van de gorilla's en de 'Hard Gay'-man, die uiteindelijk in de hele film maar heel weinig te bieden had. Ja, de film had van die personages nodig die niet op de kaart stonden (zoals de gedeprimeerde Pootanen), dat was een gegeven, maar de film wist niet in welke richting hij moest gaan en met welke personages/situaties hij in zijn geheel moest doorgaan. Een perfect voorbeeld van filmen zonder dat het leek alsof de richting een werkend script had, alleen maar een paar schetsmatige grappen die de crew's avonds laat had bedacht. Alleen al het opzetten van een blonde pruik op een kwaadaardige buitenaardse aap en het duo Gori en Lla roepen was niet genoeg om mijn grappige bot te kietelen. Het bespotten van de Exorcist met een bezeten robot, waarvan bleek dat hij alleen maar besmet was met een kat, was gewoon een verspilde, luie poging tot parodie. Ik ben hier niet op zoek naar een zinnige komedie of diepzinnige personages, maar zelfs als goedkope, goedkope commercie wist deze film me niet aan het lachen te houden en de komische kwaliteiten en ware kenmerken van de anime-show te overtreffen. Maar als je dit soort films onweerstaanbaar vindt en een fanatieke fan van de show bent, neem ik aan dat je toch naar deze film zult kijken en ervan zult genieten, want hij was voornamelijk gericht op zijn fans.
I've seen a handful of unusual comedies from Japan and the most recent one being the Calamari Wrestler followed by Cromartie High School which also featured two well known wrestlers; Takayama and Hashimoto (RIP), playing complete opposites of their fighting characters of course, but in a script that would make the Power Rangers' screen writers shake their heads in disbelief.<br /><br />The film opens with the purposely lengthy lesson of the school's chaotic legacy. The school in the present time looked like a strong candidate for the Battle Royale competition (which I thought the film would eventually rib, but never did). The main character, a composed young man decides to enroll despite possessing higher education, but soon regrets after his not-too-bright friend flunks the 'subtraction exam'. Some promising sidekicks get introduced, including Takayama's character who hates all types of transportation and decides to help the hijackers of a plane just so they wouldn't fly. The film showed much potential, but sidetracked twenty minutes in after shelving these winning characters and spending way too much time with the intros of the gorillas and the "Hard Gay" man who ended up offering very little throughout the film. And where the hell were the Freddie Mercury impersonations?<br /><br />Yes the film needed such off the map characters (like the depressed Pootans), that was a given, but it failed to realize what direction to go with and what characters/situations to stick with in its full feature form. A perfect example of film-making where it seemed like the direction had no working script, just sketchy gags thought out by the crew late at night. Simply putting a blonde wig on an evil alien ape and calling the duo, Gori and Lla wasn't enough to tickle my funny bone. Spoofing of the Exorcist with a possessed robot, revealed to have only been infested with a cat was just a wasted, lazy attempt at parody. Again, I wasn't looking for sensible comedy or in-depth characters here, but even as a sleazy, low budget com-oddity, this film failed to keep me laughing and to exceed the wacky goods and true characteristics of the anime show. But, if you find these types of films irresistible and are a die hard fan of the show then I guess you'll watch and enjoy this movie regardless, as it was mainly aimed at its fan-base.