Als je ooit een begraafplaats hebt bezocht en hebt nagedacht over het levensverhaal achter een bepaalde grafsteen of je hebt je afgevraagd wat er omging in de gedachten van bezoekers, dan zal Heddy Honigmanns fascinerende documentaire _Forever_ misschien wat licht werpen. Honigmann is geen naam die je meteen te binnen schiet als je denkt aan de grote documentairemakers van deze wereld, maar dit werk van de obscure Nederlandse regisseur plaatst haar misschien wel in die elitaire categorie. Gefilmd op de wereldberoemde begraafplaats Pere-Lachaise, de grootste in Parijs, verkent de film de gedachten en gevoelens van degenen die naar de graven zijn gekomen om eer te bewijzen aan beroemde mensen als Chopin, Modigliani, Apollonaire, Balzac, Proust en Oscar Wilde, maar ook aan gewone mensen die leefden, liefhadden en in de herinnering bleven. Het is een ontroerende ervaring die zowel de geest als het hart boeit.<br />De film begint met het verhaal van pianist Yoshino Kimura, een jonge Aziatische vrouw die het werk van Frederic Chopin speelt om contact te maken met haar overleden vader, die van zijn muziek hield. Scènes waarin mevrouw Kimura de melancholieke melodieën van Chopin speelt. De film _Nocturnes in concert_ wordt vertoond, en de camera toont liefdevolle close-ups van de pianiste, met de emotie in haar ogen. Een ander fragment gaat over een Iraanse taxichauffeur die het graf van de Perzische dichter Sadegh Hedayat verzorgt. Hij citeert uit Hedayats 'The Blind Owl' en zegt dat hij van huis is weggegaan omdat hij genoeg had van zijn leven in Iran, en dat hij nu zanger van Perzische klassieke liederen wil worden, hoewel hij in een taxi rijdt om in leven te blijven.<br />Als Honigmann hem overhaalt voor de camera te zingen, geeft de man een melodietje ten beste dat is gebaseerd op de poëzie van Hafez, en de treurige melodie lijkt de belichaming van alle droefheid in de geschiedenis van Pére-Lachaise. Hoewel sommige verhalen verband houden met het werk van grote kunstenaars als Modigliani, worden er ook verhalen over gewone mensen verteld. Een oudere Spaanse vrouw vertelt aan het graf van haar man hoe zij en haar man uit Spanje zijn gevlucht vanwege Franco en zijn moordzuchtige priesters. Een jonge man uit Korea vertelt hoe hij de romans van Marcel Proust is gaan waarderen, maar hij kan ons alleen vertellen wat ze voor hem betekenen in zijn eigen Koreaanse taal. Een oudere vrouw vertelt over de dood van haar man door een bijensteek en hoe hun drie jaar samen de gelukkigste van haar leven waren. Een van de meest ontroerende reeksen is die over een onbekende dichteres, Elisa Mercouer, wier verhaal wordt verteld door Bertrand Beyern, een gids die rondleidingen door Pére-Lachaise geeft. Toen Mercouer in 1835 op 26-jarige leeftijd overleed, liet haar moeder haar gedichten op haar grafsteen zetten, maar nu zijn de letters vervaagd en daarmee ook Elisa's aanspraak op onsterfelijkheid. Hoewel de verhalen een web van nostalgie en verlies weven, is Forever geen deprimerende film, maar een feest van het leven, een schrijnend eerbetoon aan de mensen die begraven liggen onder de prachtige gronden en een waarderende lofzang op de blijvende macht van de kunst.
If you have ever visited a cemetery and thought about the life story behind a particular gravestone or wondered what was going on inside the minds of visitors, Heddy Honigmann's haunting documentary Forever may shed some light. Honigmann is not a name that comes immediately to mind when we think of the world's great documentarians, but this work by the obscure Dutch director may place her in that elite category. Shot at the world famous Pere-Lachaise cemetery, the largest in Paris, the film explores the thoughts and feelings of those who have come to the gravesites to pay tribute to famous people such as Chopin, Modigliani, Apollonaire, Balzac, Proust, and Oscar Wilde as well as ordinary folks who lived and loved and have been remembered. It is a moving experience that engages both the mind and the heart.<br /><br />The film opens with the story of pianist Yoshino Kimura, a young Asian woman who performs the work of Frederic Chopin as a means of connecting with her deceased father who loved his music. Scenes of Ms. Kimura playing the pensive melodies of Chopin's Nocturnes in concert are shown as the camera offers loving close ups of the pianist, the emotion revealed in her eyes. Another segment is about an Iranian taxi driver who tends to the grave of Persian poet Sadegh Hedayat. Quoting from Hedayat's "The Blind Owl", he says that he left home because of he was weary with his life in Iran and now aspires to be a singer of Persian classical songs, though he drives a taxi to stay alive.<br /><br />Persuaded by Honigmann to sing before the camera, the man provides a tune based on the poetry of Hafez and the mournful melody seems to embody all the sadness in the history of Pére-Lachaise. Although some connect with the work of great artists like Modigliani, stories of ordinary people are shown as well. An elderly Spanish woman speaks at the gravesite of her husband, telling how she and her husband fled Spain because of Franco and his murderous priests. A young man from Korea explains how he came to appreciate the novels of Marcel Proust but can only tell us what they mean to him in his native Korean language. An older woman talks about her husband's death from a bee sting and how their three years together were the happiest of her life.<br /><br />One of the most moving sequences is that devoted to an obscure poet named Elisa Mercouer whose story is told by Bertrand Beyern, a guide who leads tours through Pére-Lachaise. When Mercouer died in 1835 at the age of 26, her mother had her poems imprinted on her gravestone, yet now the letters have faded and with it Elisa's claim on immortality. Although the stories weave a web of nostalgia and loss, Forever is not a depressing film but a celebration of life, a poignant tribute to the people who lie buried beneath its exquisite grounds and an appreciative paean to the enduring power of art.