Ten eerste moet iedereen die beweert dat hij of zij die kopkrabber niet verwarrend vond, wel de volgende Einstein zijn! De plot is misschien nog ingewikkelder dan die van 'De gebruikelijke verdachten', en er zijn genoeg vertekenende/uit de chronologische volgorde gehaalde gebeurtenissen, halfvergeten/herinnerde/herhaalde/veranderde zinnen en 'was het allemaal een droom of was het echt?'-trucs om zelfs de meest enthousiaste detectivefan te verbijsteren. Over het algemeen zijn films met een aantal wendingen heel leuk, maar deze is zo gekunsteld dat mijn geduld op de proef werd gesteld. Bovendien begrijp ik niet waarom Lara Flynn Boyle bijna al haar zinnen moest fluisteren (om'verleidelijk' over te komen, misschien?) of waarom ze haar romantisch zouden koppelen aan Scott Glenn, een acteur die bijna 30 jaar ouder was dan zij.
First of all, anyone who claims that he or she didn't find this head-scratcher confusing must be the next freakin' Einstein! The plot is maybe more tangled than that of "The Usual Suspects", and there are enough distorted/out-of-chronological order events, half-remembered/repeated/altered lines and "was-it-all-a-dream-or-was-it-real?" tricks to baffle even the most avid mystery fan. Generally, movies with multiple twists and turns can be great fun, but this one is so contrived that it tried my patience. Besides, I don't understand why Lara Flynn Boyle had to whisper almost all of her lines (to come off as "seductive", perhaps?), or why they would pair her romantically with Scott Glenn, an actor almost 30 years older than her. (**)