Ten eerste vond ik deze film erg goed. Maar zoals je uit de voorgaande opmerkingen kunt opmaken, is dit een film die je ofwel zult liefhebben ofwel zult haten. Maar het is moeilijk om er onverschillig tegenover te staan. Zwigoff weet een sfeer te creëren die je in staat stelt om een kunstenaar te bestuderen die verdorven, pervers en toch doortastend is.<br />Iedereen lijkt na het zien van de film te denken dat Robert de overduidelijke waanzin van zijn twee broers bespaard is gebleven vanwege zijn kunst. Maar ik zie het anders (vandaar de titel van deze opmerking). Zelfs Robert geeft toe dat zijn broer Charles een betere cartoonist was. Een andere manier om Roberts'succes' en de aftakeling van zijn broers tot 'gekken' te zien, is roem. Crumb was een onvrijwillige icoon van de jaren zestig. Waar zou Robert nu zijn als hij niet werd erkend en beloond in de jaren zestig? Als Zap comix hem had afgewezen voor zijn vrouwenhater en racistische komieken, zou hij dan de daaropvolgende vrouwelijke relaties hebben gehad die zijn bestaan normaliseerden? Wat zou zijn fantaseren boven een jaarboek van de middelbare school en zijn gewoonte om te masturberen betekenen als hij een onbekende was die een kamer deelde met zijn broer bij mama thuis?<br />Als ik naar deze film kijk, bedenk ik altijd dat Roberts overduidelijke genie verloren zou zijn gegaan als hij niet het geluk had gehad om ontdekt te worden. Ik neem aan dat dat een voor de hand liggende conclusie is, maar in het geval van Crumb heeft de roem vele onaanvaardbare eigenschappen weten te verdoezelen. En misschien is dat nog niet eens zo'n slecht idee.<br />De film legt een licht accent op de relatie van Crumb met zijn zoon en dochter. Om de een of andere reden waren Crumbs stuntelige pogingen om genegenheid voor zijn kinderen op te brengen een beetje verontrustend. Of misschien is het alleen maar dat Crumbs fixatie met worstelen en paardrijden in je hoofd blijft hangen als hij zijn dochter knuffelt.<br />Om een luchtiger onderwerp aan te snijden: het is me opgevallen dat niemand het over de soundtrack van deze film heeft gehad. De muziek, die zo is ontworpen dat hij in overeenstemming is met Roberts liefde voor oude Amerikaanse muziek, helpt het onderwerp te definiëren. Ik vraag me af waarom Zwigck geen melding heeft gemaakt van Crumbs Cheap Suit Suit Serenaders-band.<br />Crumb heeft kritiek op de botte commercialiteit van Amerika. En toch zag ik die film voor het eerst in een bioscoop in Baltimore, waar de hal tjokvol lag met Crumb-stripplaatjes, bekers en dergelijke.<br />Crumb, de film, is een krankzinnige wereld vol tegenstrijdigheden en de rit meer dan waard.<br /><br />
First, I liked this movie very much. But, as you can see from the previous comments, this is a movie that you'll either love or hate. But its hard to be indifferent to it. Zwigoff does a wonderful job of setting a mood that allows you to examine an artist who is depraved, perverse and, yet, insightful.<br /><br />Everyone seems to come away from the movie with an idea that Robert is spared the obvious insanity of his two brothers because of his art. But I see it differently(hence the title of this comment). Even Robert admits that his brother, Charles, was a better cartoonist. Another way to view Robert's "success" and his brothers' descent into "crazy" is fame. Crumb was an involuntary icon of the 60's. Where would Robert be today if he wasn't recognized and rewarded in the 60's? If Zap comix had turned him away for his misogynist and racist comics, would he have had the subsequent female relationships that seemed to normalize his existence? What would his fantasizing over a high school yearbook and habitual masturbation meant if he was an unknown sharing a room with his brother at Mom's house?<br /><br />When I watch this movie, I am always mindful that Robert's obvious genius would be lost were it not for his luck at being discovered. I suppose that is an obvious statement but, in Crumb's case, fame has managed to gloss over many unacceptable characteristics. And, maybe, that's not such a bad thing.<br /><br />The film lightly touches on Crumb's relationship with his son and daughter. For some reason, Crumb's bumbling attempts at affection with his children were a bit disturbing. Or maybe its just that Crumb's fixation with wrestling and piggyback riding lingers in your mind when he hugs his daughter.<br /><br />On a lighter note, I've noticed that no one has mentioned the soundtrack of this movie. Designed to be in keeping with Robert's love of old American music, the music helps to define the subject. I wonder why Zwigoff made no mention of Crumb's Cheap Suit Serenaders band.<br /><br />Crumb comments against the crass commercialism of America. And, yet, I first saw this movie at a theater in Baltimore where the lobby was chock full of Crumb comic picture cards, mugs, etc.<br /><br />Crumb, the movie, is a crazy world of contradictions and well worth the ride.<br /><br />