Dit is een prachtige, prachtige film die een voorbeeld is van de uitdrukking'mistige waterkleurige herinneringen'. Het is een genot om naar te kijken en naar te luisteren. Het tijdperk voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog was echter allesbehalve prachtig. Radio Days toont een tijd waarin Amerika te maken had met de Grote Depressie en de naweeën ervan en de verschrikkelijke gebeurtenis die de Tweede Wereldoorlog was. Aangezien de man die de herinneringen vertelt toen nog maar een jongen was, is het volkomen passend en gepast dat hij de dingen als een kind ziet; want zoals hij in een van de scènes zegt: 'Ons gesprek ging van nazi's over op belangrijker dingen, zoals meisjes.' Geen enkele film, behalve deze, als ik me goed herinner, kan deze kritieke periode in de Amerikaanse geschiedenis weergeven zonder de tragische periode weer te geven die die was.<br />Ik zou graag willen geloven dat deze familie echt van Woody Allen was, maar het is waarschijnlijk een fictief verhaal, net als zijn andere stukken. Maar hoe geweldig kan hij deze mensen creëren (of zich herinneren)? Terwijl ik ernaar keek, bleef één gedachte steeds terugkomen: dit waren geen'mooie' gefabriceerde mensen zoals we die tegenwoordig in de media zien; ze hadden brede heupen en waren dik en arm en... en dat deed er allemaal niet toe. Ze waren echt. Als je naar deze film kijkt zonder je af te vragen wat er met hen is gebeurd, heeft tante Bee dan een man gevonden? Jij gaf om deze familie en persoonlijk wilde ik dat ze van mij waren.<br />De beelden waren droevig en lief. Mijn favoriet was de arme, overleden Kirby Kyle; hij had tenminste nog hart! En Leonard; en 'donaties voor de promotie van een staat in Palestina'. Zo veel herinneringen die ons deel maken van een familie die de meeste mensen nooit hebben gehad. De kijker behoort toe aan deze warme, liefhebbende groep.<br />Er is iets verloren gegaan met het concept van 'nucleaire familie', met de eenzame grote huizen en lege uren en onbeantwoorde hoop en verdriet. Radio Days herinnert ons eraan dat het een zegen is om iemand te hebben met wie je je leven kunt delen, ondanks klappen op het hoofd, marsen en vis: 'Die man brengt altijd vis mee naar huis!'<br />En o, de muziek!<br /><br />Dit is het meesterwerk van Woody Allen.
This is a wonderful wonderful movie that exemplifies the phrase, "misty watercolored memories." It is a joy to watch and listen to. The era before and during WWII, however, was anything but wonderful. Radio Days presents a time when America was dealing with the Great Depression and its after effects and the horrible event that was World War II. Since the man narrating the memories was only a boy then, it is altogether fitting and proper that he see things as a child; for as he states in one scene, "our conversation turned from Nazis to more important things,like girls." No movies, except this one, that I recall, are able to deal with this critical age in American history without conveying the tragic time that it was.<br /><br />I would like to think this family was really Woody Allen's, but it is probably a work of fiction, like his other pieces. But how tremendous that he can create (or remember) these people. As I watched it, one thought that kept recurring was that these were not "beautiful" manufactured people like we see in the media today; they had big hips and were fat and poor and... and none of that mattered. They were real. They were believable. You can't watch this movie without wondering what happened to them, did Aunt Bee find a husband? You cared about this family and personally, I wished they were mine.<br /><br />The vignettes were sad and sweet. My favorite was poor departed Kirby Kyle; at least he had heart! And Leonard; and "donations for the promotion of a state in Palestine." So many memories that make us a part of a family most people never had. The viewer belongs to this warm and loving group.<br /><br />Something has been lost with the concept of "nuclear family," with the lonely big houses and empty hours and unshared hopes and sorrows. Radio Days reminds us that having someone to experience life with is a treasure and a blessing, despite whacks on the head, martians, and fish, "That man always brings home fish!" <br /><br />And oh, the music!<br /><br />This is Woody Allen's masterpiece.