Ik was heel verbaasd toen ik zag dat de schrijver/regisseur van _The Lookout_ een gevestigde carrière als Hollywood-schrijver heeft, aangezien deze film niets nieuws te bieden heeft (maar ja, misschien is dat een sleutel tot een lang leven in Hollywood). Ik was ook verbaasd toen ik de lovende recensies zag die deze nogal clichématige film van enkele belangrijke critici heeft gekregen. Het is een verhaal met karakters. Het enige probleem is dat geen van de karakters bijzonder interessant is. Het verhaal draait om een jongeman die worstelt met een hersenletsel na een auto-ongeluk. Helaas worden die worstelingen alleen oppervlakkig behandeld. We zien hem ongeveer een minuut in een of andere revalidatiekliniek, dan een korte ontmoeting met een therapeute (aangenomen dat zij een belangrijke rol in het stuk zal spelen), van wie we nooit meer iets horen of zien. Zijn relatie met zijn rijke familie zou echter interessant kunnen zijn, want we zien hen alleen in een heel korte scène, en we weten zelfs niet wie zijn vader is tot de laatste regel van die scène waarin hij een man 'papa' noemt. De relatie met zijn blinde kamergenoot is ook niet bijzonder uitgediept (je bent halverwege de film voordat je beseft dat het zijn kamergenoot is en geen familielid). Ik heb Gordon-Levitt een poging zien doen om een hoofdrol te spelen, en die valt gewoon niet goed. Ten eerste is hij een misplaatste vertolking van een voormalige sterhockeyer van de middelbare school tegen wie iedere jongen opzag en met wie ieder meisje naar bed wilde. Ik heb heel wat jongens gezien die op de middelbare school uitblonk, en geen van hen was zo'n mietje als Gordon-Nichot. Maar dat is een klein probleem. Wat erger is, is dat Levitt, hoewel hij technisch gesproken een goede acteur is, deel uitmaakt van een hele zwik veelbelovende voormalige kindacteurs die volkomen onaangeroerd lijken door het leven (zie Josh Hartnett). Er is daar geen sprake van echte aanwezigheid of gewicht. Het is alsof, na jaren van berispingen van deze jonge mannen en vrouwen, ze niet te veel moeten acteren en 'natuurlijk' moeten zijn (zie Josh Hartnett). '... dat ze nu helemaal niets meer doen, behalve'mood-act', wat een onmiddellijke remedie is tegen slapeloosheid. Deze jongeman wordt toegejuicht als 'iemand om in de gaten te houden', dus misschien zie ik iets over het hoofd. Maar ik moet zeggen dat het steeds moeilijker wordt.
I was quite surprised to see that the writer/director of The Lookout has quite an established career as a Hollywood writer, since this film offers nothing new (then again, maybe that's a key to longevity in Hollywood). I was also surprised to see the gushing reviews that this rather cliché film garnered from some major critics. It is character-driven story. The only problem is, none of the characters are particularly interesting. The story revolves around a young man as he struggles with a post-car accident brain injury. Unfortunately, those struggles are only superficially touched upon. We see him in some sort of rehabilitation school for about a minute, then a brief meeting with a therapist, (assuming she will be a major character in the piece), who is never seen or heard from again. His relationship with his wealthy family could have been interesting, however, we only see them in the briefest of scenes, and are not even sure who his father is until the final line of that scene when he calls a man "dad". The relationship with his blind roommate is not particularly drawn out either (you're half-way through the film before you realize it's his roommate, and not a relative). The other problem is the casting. This is the 2nd film where I've seen Gordon-Levitt try and carry a leading role, and it simply does not go over well. First, he is miscast as a former high-school star hockey player that every guy looked up to and every girl wanted to bed. I've seen many former high school glory boys, and none of them were as diminutive as Gordon- Levitt. But that's a minor problem. What's worse is that, though technically a sound actor, Levitt is part of a whole crop of up-and-coming former child actors that seem completely untouched by life (see Josh Hartnett). There's no real presence or weight there. It's as if, after years of these young men and women being scolded not to overact and "be natural", that now they do nothing at all, besides "mood act", which is an instant cure for insomnia. This young man is being hailed as "one to watch", so maybe there's something I'm missing here. But I will say that it's getter harder to.