Ik vond het hier en daar wat traag, maar dat werd gecompenseerd door het feit dat er heel eerlijke politiek in zat, niet iets wat we gewend zijn van Amerikaanse films, in elk geval niet hier in Engeland. Aan de bovenkant was het script scherp, met een paar geweldige verhaallijnen, en de hoofdpersonen praatten tenminste met elkaar in plaats van tegen elkaar te grommen. Het script was ook heel recht voor zich uit, zodat de kijker van de ene situatie naar de andere kon gaan zonder uit te hoeven zoeken waar de dingen zich op dat moment bevonden. De fotografie was heel goed, gezien het feit dat er niet veel was om aan te werken: de fabriek, het huis en een paar landschappen langs de weg. Het was waarschijnlijk dit naturalistische gebruik van decors dat de hele film zo geloofwaardig maakte. Mijn enige echte probleem was dat ik het bij de eerste keer kijken soms moeilijk vond om onderscheid te maken tussen Meryl Streep en Cher.
I found it slow in places but this was compensated for by the fact that there were some very honest politics, not something we are used to seeing in American films, at least not here in the UK. On the up side the script was sharp, with some great one liners, and at least the main characters were talking to each other rather than grunting at each other. The script was also very straight forward, carrying the viewer from one situation to the next without having to work out where things were at that point in time. The photography was very good, given that there was not a lot to work on; the factory, the house and some landscapes on the road. It was probably this naturalistic use of settings which gave the whole film much of it's credibility. In fact my only real problem was that, on first watching, I sometimes found it difficult to distinguish between Meryl Streep and Cher.