Voor mij, een enorme Stones-fan, was deze documentaire legendarisch. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik hem in een onafhankelijke muziekwinkel zag. Ik had veel over deze film gelezen, maar het was geweldig om hem in het echt te zien en te horen.<br />De Stones, na een ongelooflijke reeks geweldige albums, Beggars Banquet, Let It Bleed, Sticky Fingers, en Exile on Main Streeet, een tournee door Amerika in 1972. Deze tournee wordt over het algemeen beschouwd als een van de meest decadente, uitspattingen in de geschiedenis van de rock-'n-roll. Ze huurden Robert Greenfield in om een boek te schrijven, en Robert Frank om het te filmen. Ik heb gelezen dat sommige scènes verzonnen waren, zoals de scène waarin Keith en Bobby Keyes de tv uit het raam gooien en de beroemde groupiescène in het vliegtuig.<br />Sommige scènes zijn een beetje te veel van het goede. Door heroïne opgewekte tirades, onsamenhangende, naakte groupies, alles door de grote entourage van aanhang die de Stones met zich mee door Amerika hebben genomen. De Stones komen maar in heel weinig van deze scènes voor, het zou aardig zijn geweest als er ondertiteling was geweest. Sommige scènes zijn gewoon slecht, zoals de opname van iets wat op Mick lijkt vanaf zijn middel, terwijl hij zichzelf aan het strelen is, en dan zie je Mick met een camera, waardoor je je zogenaamd afvraagt of dat Mick was die zichzelf aan het strelen was. Was dat bedoeld als kunstzinnigheid?<br />Soms dringt het inderdaad tot Frank door wat een tournee kan zijn. Keith die bij roomservice een fruitsalade probeert te bestellen, of die handtekeningen moet zetten als hij uitcheckt uit een hotel. Kaartspelen. Charlie die somber voor de tv zit.<br /><br />Het overschot dat het eist, eist zijn tol. Terwijl Mick zaken bespreekt met Ahmet Ertegum, ligt Keith in de kamer ernaast in slaap te sukkelen in de armen van een of andere groupie, die ook in slaap sukkelt en hen in een warboel achterlaat. Chgarlie heeft gezegd dat deze tournee het moment is waarop de stieren hun hoogste punt bereiken, vooral wanneer Truman Capote en Prinses Radish op het toneel verschijnen. Die scène maakte me aan het kronkelen, terwijl die oeroude, saaie, oude scheten op de tournee verschenen.<br />En dan is er nog de reden voor de tournee. De muziek. De muziek die... rockmuziek is. De Stones spelen zich helemaal uit. Vanaf het moment dat Mick door het optrekkende gordijn komt, en de band Brown Sugar ten gehore brengt, tot aan de toegift, als Mick Stevie Wonder en z'n band voorgaat in een fantastische medley van Uptight en Satisfaction, schopt de muziek je omver. Kijk hoe Mick z'n kicks krijgt tijdens All Down the Line, hoe hij Charlie aanmoedigt om nog harder te schoppen. Mick Taylor die prachtige, vloeiende, perfecte leadgitaar speelt. Ik heb ongeveer 6 bootlegs uit dat tijdperk van de Stones, en elke keer is-ie weer verbaasd, muzikaal gezien de Stones op hun best, maar als ik hem op het podium zie, begrijp ik waarom-ie is weggegaan. In vergelijking met hem is Bill Wyman een wervelende derwisj. Niet dat ik zijn gitaarkoffer als speler meedraag, maar ik begrijp wel waarom Ronnies persoonlijkheid heeft geholpen om de band bij elkaar te houden.<br />Er zijn nog een heleboel andere geweldige dingen. Keith die heel mooie piano speelt. Luisteren naar een single van Happy en me afvragen of die in mono moet worden uitgebracht. Biljarten in een bar in het zuiden met een stel broers.<br />Dit is een geweldige documentaire over rock-'n-roll op tournee in het begin van de jaren zeventig. Persoonlijk denk ik dat de Maysles Brothers, die Gimme Shelter hebben gemaakt, het beter gedaan zouden hebben, en het dubbelalbum met de Stones en Stevie Wonder zou beslist uit de kluis moeten worden gehaald. Ik zou dit willen aanbevelen als essentieel kijkvoer voor alle rock-'n-rollfans.
For me, an admittedly huge Stones fan, this documentary was the stuff of legend. I could not believe it when I saw this in an independent music store. I had read quite a bit about this movie, but to actually see and hear it was awesome. <br /><br />The Stones, after an incredible run of great albums, Beggars Banquet, Let It Bleed, Sticky Fingers, and Exile on Main Streeet, tour America in 1972. This tour is generally considered to be one of the most decadent, excess filled tours in rock n roll history. They hired Robert Greenfield to write a book, and Robert Frank to film it. Given nearly unlimited access, Frank tries to convey what it's like on a rock tour of this magnitude. I have read that some of the scenes were manufactured, such as Keith and Bobby Keyes tossing the TV out the window, the famous groupie scene on the plane, among them. <br /><br />Some of the scenes are a bit much. Heroin induced rants, rambling naked groupies, shooting up, all by the large entourage of hangers on that the Stones took around America with them. The Stones are in very few of these scenes, sub-titles on who these people are would have been nice. Some scenes are just bad, like the shot of what looks like Mick from the waist down, fondling himself, then you see Mick holding a camera, to supposedly make you wonder if that was Mick fondling himself. Was that supposed to be artsy?<br /><br />Sometimes Frank does break through on what touring can be. Keith trying to order a fruit plate from room service, or being having to sign autographs as he checks out of a hotel. Playing cards. Charlie morosely sitting in front of a TV.<br /><br />The excess as it takes it's toll. While Mick discusses business with Ahmet Ertegum, Keith is in the next room nodding off in the arms of some groupie, who also nods off, leaving them in a tangled mess. Chgarlie has said this tour is when the bulls..t level reached its highest point, particularly when Truman Capote and Princess Radish show up. That scene made me squirm, as these ancient, boring old farts glom onto the tour.<br /><br />Then there is the reason for the tour. THE MUSIC. The music f...ing rocks. The Stones play their tails off. From the moment Mick pops thru the curtain as it rises, and the band is blasting out Brown Sugar, till the encore when Mick leads out Stevie Wonder and his band,(the opening act)to do a killer medley of Uptight and Satisfaction, the music kicks. Watch Mick as he get his rocks off during All Down the Line, as he pushes Charlie to kick it out even harder. Mick Taylor playing beautiful, fluid, perfect lead guitar. I have about 6 bootlegs from this era of the Stones, and he amazes every time, musically the Stones at their best, yet watching him on stage, I can see why he left. Bill Wyman is a whirling dervish in comparison. Ron Wood couldn't carry his guitar case as a player, but I can see why Ronnie's personality has helped keep the band together.<br /><br />There is lots of other great stuff, Keith playing some very nice piano. Listening to a single of Happy, wondering if it should be in mono. Playing pool in a bar down south with a bunch of brothers. <br /><br />This is a great documentary of rock n roll on tour in the early 70's. I personally think the Maysles Brothers, who did Gimme Shelter, would have done a better job, and the shelved double album with the Stones and Stevie Wonder should definitely be brought out of the vault. <br /><br />I would recommend this to as essential viewing for all fans of rock n roll.