Deze wispelturige versie van Joseph Sheridan Le Fanu's klassieke gothische roman is eenvoudigweg een van de meest getalenteerde Britse films uit de jaren veertig.<br /><0x3E> Met betrekking tot de cinematografie, die doet denken aan (en wedijvert) die van David Leans _Great Expectations_, is het jammer dat deze film niet beter bekend is.<br /><0x3E> Dit kan voortkomen uit het feit dat een Amerikaanse, zwaar gecorrigeerde en herschreven versie ( _The Inheritance_ ) de enige is in de Amerikaanse circulatie.<br /><0x3E> Ten koste van alles moet men dit slagerswerk vermijden, aangezien de 6 minuten ontbrekende beelden zeer relevant zijn voor het verhaal, de stemming en de beeldspraak.<br /><0x3E> Jean Simmons doet denken aan een ander verloren gewaand dramatisch voorbeeld: een keurige, ingetogen heldin, die in volledige zinnen spreekt met een vlekkeloze dictie. Haar damesachtige houding in combinatie met haar onbetwiste schoonheid maakt haar tot een zeer sympathieke lady Caroline. Meneer De Marney is even indrukwekkend als het sinistere, titulaire personage.<br />Maar de film is van Katina Paxinou als de geduchte madame De La Rougierre. Ik geloof dat meneer Le Fanu haar optreden zou goedkeuren. In ieder geval is haar eerste verschijning, zoals ze daar staat met haar kwaadaardige gezicht dat door een met regendruppels bedekte ruit gluurt, de meest verrassende entree die men zich kan wensen.<br />Laurence Irvings artistieke visie is voortreffelijk (en enkele schetsen voor deze film zijn opgenomen in Edward Carricks 'Art and Design in the British Film', Dennis Dobson, Londen). De film voldoet aan alle atmosferische eisen, en laat ruimschoots zien hoe superieur geluidsstudio's zijn voor locatieopnamen.<br />Al met al staat deze film gunstig naast 'Queen of Spades' van Thorold Dickinson, 'Corridor of Mirrors' van Terence Young, 'Rocking Horse Winner' van Anthony Pelissier, 'Night Has Eyes' van Leslie Arliss, 'Experiment Perilous' van Jacques Tourneur, en 'The Lost Moment' van Martin Gabel, als onderdeel van een kleine groep visueel onderscheiden gotische melodrama's uit de jaren veertig, en veel beter dan de meer recente televisieversie, die ondanks de welkome aanwezigheid van Peter O'Toole en Barbara Shelley zowel smaak als sfeer mist.
This moody version of Joseph Sheridan Le Fanu's classic Gothic novel is quite simply one of the most accomplished British films of the 1940's.<br /><br />With cinematography reminiscent of (and rivaling)that seen in David Lean's "Great Expectations," it is a pity that this picture is not better known.<br /><br />This may accrue from the fact that an American, heavily edited, and re-titled version ("The Inheritance") is the only print in U.S. circulation.<br /><br />At all costs avoid this butcher job, as the 6 minutes of missing footage are very germane to the story's narrative, mood and imagery.<br /><br />Jean Simmons is a reminder of yet another lost dramatic staple--a decorous, demure heroine, who speaks in complete sentences with flawless diction. Her lady like deportment combined with her unquestioned loveliness makes her a very sympathetic Lady Caroline. Mr. De Marney is similarly impressive as the sinister, titular character. <br /><br />But the film belongs to Katina Paxinou as the redoubtable Madame De La Rougierre. I believe Mr. Le Fanu would approve of her performance. In any case, her first appearance, as depicted with her malignant face peering through a rain lashed window pane, is as startling an entrance as one could hope for.<br /><br />Laurence Irving's art direction is superb, (and some of his sketches for this film are included in Edward Carrick's "Art and Design in the British Film," Dennis Dobson, London) fully realizing, as it does, the stories' atmospheric requirements, and amply demonstrating how superior sound stages are to location shooting.<br /><br />All told, this picture stands favorably alongside Thorold Dickinson's "Queen of Spades," Terence Young's "Corridor of Mirrors," Anthony Pelissier's "Rocking Horse Winner," Leslie Arliss' "Night Has Eyes," Jacques Tourneur's "Experiment Perilous," and Martin Gabel's "The Lost Moment," as one of a small group of visually distinguished Gothic melodramas of the 1940's, and far superior to the more recent television version, which despite the welcome presence of Peter O'Toole and Barbara Shelley lacks both flavor and mood.