'Tranen van de Zwarte Tijger' lijkt op elke andere film die je ooit hebt gezien. Het is een liefdesverhaal, het is een western, of in elk geval een Thaise western, en het heeft ongelooflijk gewelddadig bloedvergieten in tijden die bijna cartoonachtig zijn in zijn buitensporigheid.<br />'Dum' is een jonge boerenjongen die verliefd is geworden op een rijk meisje uit de stad dat Rumpoey heet. Als ze op een boot zijn komen ze in aanvaring met een stel bullebakken & Rumpoey verdrinkt bijna toen de boot omsloeg maar 'Dum' redt haar & brengt haar terug naar de plek waar haar vader verblijft en hij krijgt een flinke afranseling voor zijn overtreding, door zijn vader.<br />En nu, in de toekomst, die de 50's lijkt te zijn, misschien, is het...' Het is moeilijk om in deze film een tijdsspanne vast te stellen, Rumpoey is beloofd aan Kumjoorn, een kapitein van de politie, en toch houdt ze niet van hem.<br />'Dum' heeft zijn vader gevonden, die door bandieten is vermoord, en hij is uit op wraak en wordt bijna gedood, maar hij wordt opgepakt door rivaliserende bandieten (die, denk ik, cowboys zijn, in Thaise stijl), en hij wordt bekend als de Zwarte Tijger.<br />Enzovoort. Natuurlijk weet je dat 'Dum' nog steeds van Rumpoey houdt, en zij nog steeds van hem, maar ze zijn werelden van elkaar verwijderd.<br />Dit is een heel interessante versie van de ouderwetse western. Hij wordt ofwel een Thaise draai gegeven, of hij is gemaakt uit onwetendheid over hoe een 'echte' western eruit hoort te zien. Sommige cowboyoutfits zien eruit als iets wat een kind in de jaren vijftig of zestig zou dragen. Er is zelfs een segment waarin de film ons 'terug in de tijd' brengt (slechts 10 jaar) naar waar de film zich afspeelt als een oude stomme film, compleet met schokkerige bewegingen en sprongen in de film, alsof er tandwielen uit de film ontbreken. En wanneer heb je voor het laatst cowboys 'bloedbroeders' zien worden door zichzelf te snijden, hun bloed in whisky te laten druipen en stomdronken te worden voor een standbeeld van Boeddha? Waarschijnlijk niet recentelijk.<br />En dan de kleuren. Ik had soms het gevoel dat ik overweldigd zou worden door de intensiteit van de kleuren van deze film. Het is prachtig, en op andere momenten is het bijna hallucinerend. De muziek op de soundtrack is een soort Thaise draai aan oude westernthema's, en klinkt heel western, maar tegelijkertijd heel oosters.<br />Er zijn momenten dat deze film een beetje langzaam gaat, maar dat is een kleine klacht. Dit is een nogal fascinerend experiment in het overbrengen van een nogal Amerikaans genre naar een land dat (voor zover ik weet) geen geschiedenis van dat soort in zijn cultuur heeft, en het werkt vrij goed, maar het komt op zijn zachtst gezegd een beetje vreemd over.<br />Een leuke film, een rare film, en mogelijke invloeden zijn Guy Maddin & John Waters, dus als je...' We gaan naar een vreemde western met surrealistische decors en Thaise acteurs, nou ja, probeer het maar eens, het is behoorlijk vreemd maar ook nogal verbazingwekkend.
"Tears of the Black Tiger" may be like any other film you've seen. It's a love story, it's a western, at least a Thai western, and it's got incredibly violent bloodshed at times that's almost cartoon-like in its excessiveness.<br /><br />"Dum" is a young peasant boy who has fallen in love with a rich girl from the city named Rumpoey. When they're out in a boat they run afoul of some bullies & Rumpoey almost drowns when the boat is overturned but "Dum" saves her & brings her back to where her father is staying, and he's whipped severely for his transgression, by his father.<br /><br />And now, in the future, which appears to be the 50's, maybe,it's hard to pinpoint a time-frame in this film, Rumpoey has been promised to Kumjoorn, a police captain, and yet she does not love him.<br /><br />"Dum" has found his father killed by bandits, and he is out for revenge and is almost killed, but he's taken in by rival bandits (who I guess, are cowboys, Thai-style, that is), and he becomes known as the Black Tiger.<br /><br />And so on. Of course, you know that "Dum" still loves Rumpoey, and she still loves him, but they're worlds apart.<br /><br />This is a very interesting take on the old-style western. It's either given a Thai spin or it's done out of ignorance of what a "real" western is supposed to be like. Some of the cowboy outfits look like something a child would wear in the 50's or 60's. There's even a segment where the film takes us "back in time" (only 10 years) to where the film plays out like an old silent movie, complete with jerky movements & jumps in the picture, like there were sprockets missing from the film. And, when was the last time you saw cowboys become "blood brothers" by cutting themselves, dripping their blood into whiskey, and getting rip-roaring drunk in front of a statue of Buddha? Probably not recently. <br /><br />And then, the colors. I felt like at times, I was about to be overwhelmed by the intensity of the colors of this film. At times, it's beautiful, and at other times, it's almost hallucinatory. The music in the soundtrack is sort of a Thai spin on old western themes, sounding very western but very eastern at the same time.<br /><br />There are times where this movie does go a bit slowly, but that's a minor complaint. This is a rather fascinating experiment in transplanting a genre that's rather American into a country that has none of that sort of history in its culture (as far as I know), and it does work rather well, but does come off a bit odd, to say the least.<br /><br />A fun film, a weird film, and possible influences seem to be Guy Maddin & John Waters, so if you're up for a strange western with surreal sets and Thai actors, well, give it a shot, it's pretty strange but also rather astounding. 8 out of 10.