Ik kon me gewoon niet vinden in deze film <0xE2><0x80><0x93> alles is overdreven & clichématig. Vooral het Amerikaanse deel is gevuld met de stereotiepe verwrongen kijk op Amerika die veel Indiërs hebben <0xE2><0x80><0x93> straatmisdaden begaan door minderheden, homoseksuelen, voortdurend drinken & overgeven, met vuurwapens zwaaiende agenten die een vluchtende verdachte neerschieten & de racistische, homofobe Bengaalse lelijke Amerikaan. En natuurlijk het Bengaalse meisje dat een sletterige Amerikaanse tiener wordt. Ik betwijfel of een Amerikaanse succesvolle zakenman, ongeacht zijn ware gevoelens, in deze tijd openlijk zulke racistische & homofobe onzin zou uitkramen. Het deel in Kolkata was ook niet veel beter, het geeft zeker het gevoel dat alle oudere generatie Bengaalsen losers zijn & de jongere generatie het Westen na-aapt, ook weer stereotiepe karakteriseringen. Andy <0xE2><0x80><0x93> het toonbeeld van idealisme <0xE2><0x80><0x93> komt over als een mengeling van een idioot en een snob. En dan nog iets. Ik betwijfel of Rahoels vriendin Sheela <0xE2><0x80><0x93> met haar duidelijk verwesterde manier van doen <0xE2><0x80><0x93> zo afkerig zou zijn van een verblijf in Amerika. Hoe minder over Hassan gezegd wordt, hoe beter. De enige figuur die ik aardig vond was Rakesh... het mengsel van geen van beiden het gevoel hebben dat hij in Amerika thuishoort, maar tegelijkertijd weten dat hij niet terug kan, en met beide gewaarwordingen kunnen omgaan is inderdaad iets waar veel expats mee te maken krijgen (ik heb de term 'tweederangs burger' de laatste tijd niet al te vaak gehoord). Zijn naïviteit om te denken dat Kolkata nog steeds de muziekstad van zijn dromen is, zijn gepreek tegen mensen links en rechts over hoe ze moeten leven komt over als irritant snobisme in plaats van een kunstenaar die zijn hand uitsteekt.
I just couldn't relate to this film-everything is over-the-top & cliché-ridden. Particularly the American part is filled with the stereotypical distorted view of America many Indians have-street crime committed by minorities, homosexuals, constant drinking & throwing up, gun-toting cops shooting a fleeing suspect & the racist, homophobic Bengali-turned ugly American. And of course the Bengali girl who becomes a slutty American teenager. I doubt any American successful businessman, no matter what his real feelings are, would openly spout such racist & homophobic nonsense in this day and age. The Kolkata part wasn't that much better either, it sure gives the feeling all older generation Bengalis are losers & younger generation are all aping the West, again stereotypical characterizations. Andy-the paragon of idealism-comes off as a mixture of an idiot and a snob. One other thing. I doubt Rahul's girlfriend Sheela-with her obvious Westernized ways, would be so averse to going to America. The less said about Hasan the better. The one character I liked was Rakesh...the mixture of neither feeling he belongs in America fully, but at the same time knowing he cant go back, and dealing with both realizations is indeed something many expats go through (altho' I haven't heard the term second class citizen too many times these days). While one may forgive Andy's naiveté at thinking Kolkata is still the Baul music city of his dreams, his lecturing to people right & left about how to live comes off as annoyingly snobbish rather than an artist reaching out.