Ik heb diep medelijden met de persoon die in zijn recensie van deze film vermeldde dat hij in 1987 heeft betaald om deze film in de bioscoop te zien (hij kocht twee kaartjes die destijds samen 10,50 kostten). Niet alleen werd zijn geduld als filmbezoeker zwaar op de proef gesteld, hij moest ook nog eens geld verliezen. Ironisch genoeg was dat hetzelfde jaar dat Evil Dead 2 uitkwam, met Bruce Campbell in de hoofdrol, een film die hoogstwaarschijnlijk in dezelfde bioscoop draaide (wat een veel betere keus zou zijn geweest, zelfs als ik op basis van FITA moest gokken). Wat een pech had die vent. <br />Deze film is niet alleen slecht, maar hij is zelfs niet lachwekkend slecht. Lachwekkend slecht zijn de volgende films: The Core, The Hills Have Eyes (het origineel), Troma's War, Class of Nuke Em' High, Class of 1999, Bad Taste (hoewel onderhoudend vanwege het grove quotiënt). Deze films hebben hun verdienste omdat ze weten dat ze slecht zijn. Ze maken ons aan het lachen omdat ze zichzelf parodiëren.<br />Flowers in the Attic vindt op de een of andere manier een nieuw dieptepunt in de film (of ik moet zeggen: vond). Ik walg niet alleen van mezelf omdat ik niet de 90 minuten van mijn leven kan hebben dat ik naar deze rotzooi heb zitten kijken, maar van iedereen die bij de totstandkoming van deze film betrokken is, met uitzondering van de regisseur (hij is de enige die verantwoordelijk is voor de resultaten). Ik ben ervan overtuigd dat de crew tijdens de productie vaak naar de regisseur moest glimlachen om niet verbijsterd en vol walging over te komen. Ik vermoed dat toen de regisseur 'cut!' riep, de crew een niet zo opvallende zucht van opluchting slaakte. En nog meer toen hij verkondigde: 'Dat is een primeur!' Het acteerwerk is heel slecht, de foto's zijn oninteressant, de locaties zijn alledaags, de rol van de Grootmoeder die door Louis Fletcher wordt gespeeld is absoluut niet overtuigend en de lijst gaat maar door. Het belangrijkste wat je eigenlijk moet aanvallen is het script zelf, dat, naar wat ik hoor van fans van de roman waar het van is afgeleid, een van de meest tragisch veranderde versies is die ze kennen. Wat zou er nog meer boven aan de lijst van'slechte dingen' kunnen staan behalve het feit dat twee hoofdrolspelers ons helemaal niet aan het schrikken maken met hun benarde situatie of hun onbehagen? Ze worden in de film niet fysiek gemarteld (wat me op de vraag brengt: waarom is deze film PG-13? Maar als de grootmoeder in een van de scènes de geliefde (en uiterst broze) muziekdoos van haar dochter omstoot, schreeuwt de dochter het uit van de pijn en vertrekt haar gezicht alsof ze 15 zweepslagen op haar romp moet verduren.<br />Je zou nieuwsgierig kunnen zijn naar deze film, alleen om te zien hoe erg hij in werkelijkheid is, maar dat zou een vergissing zijn. Je zult je bijna onrein voelen en je maag zal zeker in opstand komen. En het ergste van alles is dat je je, net als die arme jongen die zich zijn ervaring in het theater herinnert van zo'n 19 jaar geleden, deze film helaas heel lang zult herinneren als de afschuwelijkste traumatische filmervaring die ooit heeft plaatsgevonden en in je geheugen wordt opgeslagen. De jonge ons in South Park heeft me geïnspireerd om een reis te maken over de hele wereld om de regisseur op te sporen en niet om geldelijke compensatie te vragen, maar gewoon om 90 minuten van mijn leven terug.
I seriously feel for the person that mentioned in his review of this film that he paid to see this in the theatre in 1987 (he bought two tickets which at the time totaled $10.50). Not only was he subjected to a severe test of his patience as a film-goer, but had to lose money in the process. Ironically, this is the same year that Evil Dead 2 came out starring Bruce Campbell, a movie that was most likely playing at the very same theatre (which would have been a far better choice even on the whim of a guess over FITA). What a bad stroke of luck this guy had.<br /><br />This film is not only bad, but it is not even laughably bad. Laughably bad are the following films: The Core, The Hills Have Eyes (the original), Troma's War, Class of Nuke Em' High, Class of 1999, Bad Taste (although entertaining for its gross-out quotient). These films have merit for the sake of knowing they are bad. They make us laugh because it's self-parody.<br /><br />Flowers in the Attic somehow finds a new low in cinema (or found one I should say). I feel disgust for not only myself since I cannot have the 90 minutes of my life I wasted watching this garbage, but for every single person involved in the making of this film except for the director (he is solely responsible for its fruition). As a crew, I'm sure they had to smile a lot around the director during production so as not to look dumbfounded and disgusted. My guess is when the director yelled "cut!", the crew let out a not-so-obvious sigh of relief. Even more so when he announced, "that's a wrap!" The acting is very bad, the photography is uninteresting, the locations are mundane, the role of the Grandmother played by Louis Fletcher is not convincing whatsoever, and the list goes on and on. The main thing to attack really is the script itself, which from what I hear from fans of the novel it was adapted from is one of the most tragically altered renditions that they know of. What else could top these things on the list of "bad" other than the fact that two lead actors have us not at all concerned of their plight or unease. They are not physically tortured in the film (which brings me to ask, why is this movie PG-13?), but in one scene when the grandmother knocks over the daughters beloved (and highly fragile) music box, the daughter screams in agony and twitches her face as if she is enduring 15 lashes across her front torso.<br /><br />You might be curious to see this film just to see how bad it really is, but that would be a mistake. You will almost find yourself feeling unclean and your stomach will assuredly churn. Worst of all, much like the poor guy that remembers his experience in the theatre some 19 years ago, you will unfortunately remember this film for a long time as the most horrific of traumatic film experience ever to take place and be recorded in one's memory bank. The young ons in South Park have inspired me to take a road trip across wherever to track the director down and ask not for monetary compensation, but simply for 90 minutes of my life back.