Als er één ding is dat filmmakers weten, dan is het Hollywood. Het is de charme, de magie en de andere woorden van emotie van een filmdecor, of de slonzige onderbuik van hebzucht, ambitie en verraad. 'The Bad and the Beautiful' (1952) is een uitstekende film over Hollywood, maar hij kan niet tippen aan de gelijksoortige satires van voorgaande jaren, met name Mankiewicz' 'All About Eve' (1950) (met betrekking tot het toneel, maar bewandel hetzelfde terrein) en Wilders 'Sunset Blvd. (1950).' Terwijl Billy Wilder kennelijk iedereen en alles haatte en 'Sunset Blvd' zijn legendarische bittere randje gaf, kijkt Minnelli neer op zijn in ongenade gevallen producent Jonathan Shields (Kirk Douglas), niet met haat, zelfs niet met medelijden, maar met bijna bewondering: een onbegrepen genie dat een laatste hoopvolle poging doet om zich te redden. In tegenstelling tot die groteske, gotische Norma Desmond lijkt het erop dat Shields' 'terugkeer' een succes zal worden.<br />'The Bad and the Beautiful' maakt gebruik van een soortgelijke verteltechniek als 'All About Eve' (1950) en vertelt zijn verhaal bijna helemaal via noirachtige flashbacks. Drie succesvolle kunstenaars, onder wie een regisseur, actrice en schrijver, arriveren bij het huis van Jonathan Shields, de in ongenade gevallen Hollywood-producent aan wie elk van de drie hun monumentale succes te danken heeft. Waarom hebben ze dan zo'n hekel aan hem? Shields gaf regisseur Fred Amiel (Barry Sullivan) zijn grote kans in de filmwereld, werkte met hem tot grote bloei en sloot hem toen buiten zijn droomproject, een episch epos dat 'The Faraway Mountain' heette. Ook Georgia Larisson (Lana Turner) werd uit de anonimiteit geplukt, gered van een leven vol zelfverachting en alcoholisme, voordat ze in haar moment van triomf in de steek werd gelaten. De romanschrijver James Lee Bartlow (Dick Powell, ook in een geweldige dramatische rol) had al enige lof, maar werd ook gehinderd door de zuidelijke schone echtgenote Rosemary (Gloria Grahame). Hoewel hij onmogelijk de gevolgen van zijn daden had kunnen voorzien, loste Shields dat ook op. Ze hebben alle drie hun levensonderhoud aan Jonathan Shields te danken, en ik denk dat dit de ware bron van hun haat is: ze staan voor eeuwig bij hem in het krijt, en net als Faust hebben ze het gevoel dat ze hun ziel in ruil hebben gegeven voor een kamer aan de top. Kirk Douglas zet Shields prachtig neer, en op het meest schroeiende moment van de film barst hij uit in een woedeaanval, waarbij zijn korte, gedrongen postuur lijkt op te zwellen naarmate zijn vijandigheid toeneemt. Maar Shields is niet zo inherent'slecht' als de titel van de film je wil doen geloven. Hij wordt afgeschilderd als een genie met gebreken, wiens persoonlijke tekortkomingen voortkomen uit dezelfde artistieke ader als die welke zijn filmische intuïtie voedt (een citaat van Graham Greene verheldert mijn bedoeling: hij omschreef zichzelf ooit als iemand met 'een karakter dat diep vijandig staat tegenover het gewone huiselijk leven', en dat 'de ziekte helaas ook iemands materiaal is'). Shields werd dan ook gemodelleerd naar verschillende filmmakers, met name naar Val Lewton (wiens 'Cat People' (1942) een indirecte verwijzing krijgt), Orson Welles en David O. Selznick, wiens kassucces Duel in the Sun (1946) eveneens aanzienlijke fondsen en verscheidene regisseurs opslokte.
If there's one thing that filmmakers know, it's Hollywood. It's the charm, magic and otherwordly emotion of a studio movie set, or  the flip-side  the seedy underbelly of greed, ambition and betrayal. 'The Bad and the Beautiful (1952)' is an excellent drama about Hollywood, but it's not quite on par with the similar show-business satires of previous years, particularly Mankiewicz's 'All About Eve (1950)' {which concerned the stage, but tread similar territory} and Wilder's 'Sunset Blvd. (1950).' Perhaps the difference lies in director Vincente Minnelli, whose work is as graceful and professional as ever, but who is quite obviously an optimist: he loves Hollywood, and can't bring himself to despise all that it represents. Whereas Billy Wilder apparently hated everyone and everything, lending 'Sunset Blvd.' its legendary bitter edge, Minnelli looks down upon his disgraced producer Jonathan Shields (Kirk Douglas) not with hatred, nor even pity, but almost admiration  as a misunderstood genius making a final hopeful bid for redemption. Unlike that Gothic grotesque Norma Desmond, it seems that Shields' "return" will be a success.<br /><br />'The Bad and the Beautiful' employs a similar storytelling device to 'All About Eve (1950),' telling its story almost entirely via noirish flashbacks. Three successful artists  a director, actress and writer  arrive at the home of Jonathan Shields, the disgraced Hollywood producer to whom each of the three owes their monumental success. So why do they loathe him? Shields gave director Fred Amiel (Barry Sullivan) his big break in cinema, worked with him to great acclaim, and then shut him out of his dream project, a 'Gone with the Wind'-like epic called "The Faraway Mountain." Georgia Larisson (Lana Turner) was likewise plucked from obscurity, rescued from a lifetime of self-loathing sex and alcoholism, before being abandoned in her moment of triumph. Novelist James Lee Bartlow (Dick Powell, in another great dramatic role) already had some acclaim, but also the hindrance of distracting Southern belle wife Rosemary (Gloria Grahame). Though he couldn't possibly have foreseen the consequences of his actions, Shields took care of that, as well.<br /><br />Each of the three owes their livelihood to Jonathan Shields, and I think that this is the true root of their hatred: they're eternally in debt to him, and like Faust, feel as though they have traded their souls for a room at the top. Kirk Douglas portrays Shields wonderfully, and in the film's most searing moment, he explodes into a fit of rage, his short, stocky stature seeming to inflate as his antagonism grows. But Shields isn't really as inherently "bad" as the film's title would have you believe. He is presented as a flawed genius, whose personal shortcomings stem from the same artistic vein as that which fuels his cinematic intuition (a Graham Greene quote clarifies my meaning: he once described himself as having "a character profoundly antagonistic to ordinary domestic life," and that "unfortunately, the disease is also one's material"). Indeed, Shields was modelled on several filmmakers, most noticeably Val Lewton (whose 'Cat People (1942)' gets an indirect reference), Orson Welles, and David O. Selznick, whose box-office flop 'Duel in the Sun (1946)' also exhausted considerable funding and several directors.