Adrift in Manhattan is een kleine, liefdevol gemaakte, melancholieke film over de elkaar overlappende levens van verschillende emotioneel gewonde mensen in Manhattan. Maar terwijl ik naar de film keek, had ik het gevoel dat er iets'mis' was. Toen besefte ik dat het Manhattan in deze film veel te rustig is. Ik heb jaren in Manhattan gewoond en een van de dingen die me het meest zijn bijgebleven, is het constante lawaai: sirenes, vuilniswagens, toeterende claxons, gettoblasters, schreeuwende gekken, enzovoort. Toch is Manhattan in deze film een rustige, waardige plek. Was dat maar zo! Ik vraag me af hoe de film eruit zou hebben gezien als hij werkelijk het achtergrondgeluid had gehad dat zo kenmerkend is voor de stad. Ik denk dat het de film zou hebben verbeterd en de personages beter zou hebben gemaakt. De eenzaamheid des te aangrijpender.
Adrift in Manhattan is a small, lovingly made, melancholy film about the intersecting lives of various emotionally wounded people in Manhattan. As I watched the film though, I felt something was "off." Then I realized it, the Manhattan in this movie is much too quiet. I lived in Manhattan for years and one of my overriding memories of it is the constant noise; sirens, garbage trucks, horns honking, boom boxes, crazy people yelling, etc. Yet, in this film Manhattan is a quiet, dignified place. If only! I wonder what the film would have been like if it actually had the background noise that's so much a part of the city. I think it would have improved the film and made the characters' loneliness all the more poignant.