Er zijn misschien nog wel meer saillante commentaren te schrijven, naast de eerste recensie van de bovengenoemde film, maar het zou voor een volkomen deskundig iemand op het gebied van de psychologie zijn om die te schrijven. Toen ik deze film verscheidene malen bekeek, werd ik telkens weer getroffen door een nieuw facet van het karakter van de hoofdpersonen van de film. Net als bij een mooi en ingewikkeld muziekstuk zie je bij elke bezichtiging iets nieuws; bij de ene bezichtig je de blik op 'Josephs' gezicht als hij voor het raam staat te wachten tot 'Anna' komt kijken naar een nieuw appartement, en je beseft dat ze er niet zal zijn, dat ze inderdaad verdiept is in 'Sean'; bij een andere bezichtig je de veranderingen in Anna's' gezicht. Op een bepaald moment is er een blik op haar gezicht die duidelijk maakt dat ze beseft dat het leven met Joseph en zonder Sean een ramp voor haar zal zijn. Haar verdrietige blik in deze laatste scène van de film is hartverscheurend en onvergetelijk. En als het scherm zwart wordt, zijn we natuurlijk alleen nog maar overgeleverd aan het eeuwige geluid van de zee, terwijl de branding zachtjes tegen het zand beukt.
There are, perhaps, more salient comments to be written, in addition to the first review of this film, shown above, but it would be for a completely knowledgeable person in the field of psychology to write them. In viewing this film multiple times, I was struck by a new facet of the character of the film's principals each time I viewed it. Like a beautiful and complicated piece of music, one sees something new at each viewing; in one viewing the look on "Joseph's" face as he stands at the window waiting on "Anna" to arrive to look at a new apartment, and realizes she will NOT be there, that she is indeed immersed in "Sean"; in another viewing the changes in Anna's" expression as she is 'rescued' by Joseph on the beach--at one point there is an instantaneous look on her face signifying her realization that life with Joseph, and WITHOUT Sean, will be devastating for her. Her look of misery in this ending scene of the film is heart-rending, and unforgettable.And, of course, as the screen goes to black we are left only with the eternal sound of the sea, as the breakers crash softly against the sand.