Shotgun Stories (2007).<br /><br />Nadat Jeff Nichols Shotgun Stories genegeerd en opzijgeschoven is door grote studio's en distributeurs, en overschaduwd is door grote geldverdieners, is er maar een beperkte oplage van verschenen. Hoe leuk ik het ook vind om verborgen juweeltjes te vinden, het maakt me altijd een beetje verdrietig om te zien dat zo'n geweldige film over het hoofd is gezien. Shotgun Stories, die voornamelijk in 2004 is opgenomen en vorig jaar is uitgebracht, heeft een goede mond-tot-mondreclame gekregen en kritische volgelingen. Roger Ebert kondigde aan dat de film zou worden vertoond op zijn _Overlooked Film Festival_ en heeft onlangs een 4-sterrenrecensie gepubliceerd.<br />De film gaat over Son Hayes en zijn broers Boy en Kid. Ze kregen hun naam van hun alcoholische, nietsnuttende vader, die hen ter wereld bracht, hen achterliet alsof ze nooit geboren waren, vervolgens zijn leven herzag, stopte met drinken, weer een geboren christen werd en een nieuw gezin stichtte. De jongens werden, zoals Zoon zegt, 'opgevoed door een gehate vrouw', die hun leerde de nieuwe familie van hun vader te haten, en dat doen ze. Als hun vader sterft, verschijnen de broers op zijn begrafenis en houden een geïmproviseerde toespraak, waar de nieuwe zonen, met de juiste namen, niet blij mee zijn.<br />Schrijver/regisseur Nichols behandelt zijn film met de grootste zorg. Er wordt geen woord gesproken dat onwaarschijnlijk lijkt. Er wordt niets verspild bij de presentatie. Wat we over de Vader weten, horen we bijvoorbeeld alleen door de korte toespraak die de Zoon op de begrafenis heeft gehouden. Het voelt echt, het voelt ter zake, en het beste van alles is dat het na een paar korte woorden nooit aanvoelt als een uiteenzetting. Nichols neemt de tijd, haast zich nooit, maar verspilt niets. Het eindresultaat is een diepe ervaring. De acteurs leveren allemaal uitstekende prestaties, vooral Michael Shannon, die in een heleboel rollen op en neer lijkt te gaan. Hier is hij beslist op zijn best.<br />Deze film kruipt onder je huid, neemt je mee de wereld van deze personages in en laat je nooit meer los. Er zijn doden in de film, en als die halverwege is, voelt het publiek voor de rest een gevoel van verlies, van droefheid en van woede.<br />Het komt nooit tot een standaard wraakfilm, maar vertroebelt eenvoudigweg het alledaagse en trieste leven van de personages. Hoewel deze film een gevoel van droefheid uitstraalt waar maar weinig andere films naar kunnen streven, is hij niet deprimerend. Ik zou het niet durven zeggen als de film klaar is, maar ik wil alleen maar zeggen dat hij op een verstandige manier tot stand komt, na een moment van groot inzicht. Nichols toont zich een serieuze filmmaker om in de toekomst te bekijken. Dit is een diepgaande en wijze film. En een geweldige ook.
Shotgun Stories (2007) ****<br /><br />Having been ignored and pushed aside by big studios and distributors, and overshadowed by big money makers, Jeff Nichols Shotgun Stories has gotten limited release. As much as I enjoy finding the hidden gems, it always makes me a little bit sad to see a film so great passed over. Filmed primarily in 2004, and released last year, Shotgun Stories has gotten a nice word of mouth and critical following. Roger Ebert announced it would play at his Overlooked Film Festival, and recently published a 4 star review. <br /><br />The film centers on Son Hayes and his brothers, Boy and Kid. They were given their names by their alcoholic deadbeat father, who birthed them, left them as if they were never born, then reformed his ways, stopped drinking, became a born again Christian and fathered a new family. The boys were left, as Son says, to be "raised by a hateful woman," who taught them to hate their fathers new family, and they do. When their father dies, the brothers show up at his funeral, make an impromptu speech, which the new sons, with proper names, do not take kindly to. <br /><br />Writer/director Nichols handles his film with the greatest of care. Not a word of dialogue is uttered that seems implausible. Nothing is wasted on exposition. For instance, what we know about the Father, we learn only through the brief speech made by Son at the funeral. It feels real, it feels to the point, and best of all, in a few short words it never feels like exposition. Nichols takes his time, never rushing, but wasting nothing. The end result is a visceral experience. The actors all deliver excellent performances, especially Michael Shannon, who seems to be off and on in a lot of roles. Here he is definitely on. <br /><br />This film gets under your skin, takes you into the world of these characters and never lets you go. There are deaths in the film, and when it happens midway through, a sense of loss, of sadness, and of rage is felt by the audience for the remainder. <br /><br />It never boils down into a standard revenge film, but simply muddles in the mundane and sad lives of its characters. Although this film exudes a sense of sadness that few other films could aspire to, its not depressing. I would not dare reveal the films resolution, only to say that it comes sensibly, after a moment of great realization. Nichols shows himself to be a serious filmmaker to watch in the future. This is a profound and wise film. And a great one too