Iemand las te weinig Nietzsche en besloot het allemaal in te kapselen in de vorm van een klein melodrama. Het speelt zich net zo af als die verhalen over wedergeborenen die hun nihilistische zaad zaaien om Jezus te vinden op het moment dat de opwinding eenzaam begint te worden. Alleen vindt die vent De Thora en besluit hij dat het enige fatsoenlijke wat hij nu nog kan doen is ingaan op de wijsheid van zijn Hebreeuwse-school-inner-kind dat op de een of andere manier nooit was uitgedaagd. God is almachtig. Is dat niet de manier waarop we Hem maken? Iemand heeft dit verhaal lang geleden veel beter verteld. Het werd de Parabel van de Verloren Zoon genoemd...
Someone read too little Nietzsche and decided to encapsulate it all (a la Cliff-Notes) in the form of a little melodrama. Plays out the same as those tales of born-againers sowing their nihilistic wild oats only to find Jesus just as the thrill begins to get lonesome. It's just that this guy finds The Torah and decides the only decent thing left to do now is to act out on the wisdom of his Hebrew-school-inner-child that had somehow never been successfully challenged. God's all powerful. After all, isn't that the way we make Him? Someone told this story much better a long time ago. It was called the Parable Of The Prodigal Son...