Hitchcock probeert het met komedie, een van zijn minst bewandelde paden. Op het eerste gezicht lijkt The Trouble With Harry een soort pauze in te lassen van'serieuze' films, de thrillers en thrillers waar hij het meest om bekendstaat, en zich een beetje te ontspannen met een lichte komedie, maar er is veel meer aan de hand in deze film. Ten eerste zou alleen Hitchcock met iets komen wat je een 'lichte komedie' zou kunnen noemen, als de centrale figuur van de film van begin tot eind een dood lichaam is, maar veel van Hitchcocks standaardthema's komen in de film veel voor, ook al verschilt het nogal van zijn traditionele stijl. Het echte leven van Hitch wordt natuurlijk in de eerste plaats bepaald door zijn bijna verlammende angst voor de politie, die hij in films zo vaak afschildert als stuntelende, incompetente sukkels. De film is bijna geheel gebaseerd op dialogen, de levendige dialogen worden van begin tot eind vrijwel non-stop gevoerd en worden nooit saai. Shirley MacLaine maakt een briljante filmdebuut als Harry's nieuwe weduwe en toont de perfecte hoeveelheid charme en vriendelijkheid die ons in staat stelt haar blijdschap over de plotselinge dood van haar man onmiddellijk te vergeven, hoe mysterieus of hoe vaak de verantwoordelijkheid voor zijn dood ook van hand tot hand gaat. Terwijl de schuld wordt verdeeld onder de diverse en sympathieke groep hoofdpersonen, leidt de processie van schuld en verantwoordelijkheid ertoe dat Harry verscheidene keren wordt opgegraven en opnieuw begraven, tot Jennifer (MacLaine) wordt gevraagd wat zij vindt dat ze moeten doen, waarop ze antwoordt: 'Het kan me niet schelen wat je met de zijne doet, zolang je hem maar niet weer tot leven brengt.' Het blijft gesloten, wat enige verwarring lijkt te hebben veroorzaakt over de betekenis ervan, en ik heb het gevoel dat het, aangezien er nooit echt iets in verborgen zit, een metafoor is die wijst op een van de onderliggende thema's van de film, die van de schuld. Skeletten in de kast, dat soort dingen. Puur speculatie, natuurlijk, maar voor mij is het logisch. <br />John Forsythe geeft een briljante, volkomen coole en ontspannen voorstelling als de enorm sympathieke Sam Marlowe, en zijn gesprekken met Arnie, gespeeld door Jerry Mathers in zijn pre-Beaver-tijd, zijn enkele van de beste momenten in de film, en dit is ook de eerste van een groot aantal geweldig succesvolle samenwerkingen tussen Hitchcock en componist Bernard Herrman. Kijk ook uit naar de cameo van Hitch, die veel sneller voorbijkomt dan gewoonlijk, je kunt hem in een fractie van een seconde missen.
Hitchcock tries out his hand at comedy, one of his least traveled paths. The Trouble With Harry will at first glance appear to be Hitchcock kind of taking a break from "serious" films, the thrillers and suspense films that he is best known for, and relaxing a bit with a light comedy, but there is much more going on in this film than that. First of all, only Hitchcock would come out with something that could be termed a "light comedy" when the central figure in the film from beginning to end is a dead body, but a lot of Hitchcock's standard themes are very prevalent in the film, even though it differs so much from his traditional style.<br /><br />First and foremost, of course, is Hitch's real life, almost crippling fear of the police, whom he portrays so often in films as bumbling, incompetent blockheads. The film is almost entirely dialogue driven, the crisp exchanges are almost nonstop from beginning to end and never get boring. Shirley MacLaine makes a brilliant film debut as Harry's new widow, displaying the perfect amount of charm and sweetness that allows us to immediately forgive her gladness at her husband's sudden death, no matter how mysterious or how many times the supposed responsibility for his death changes hands.<br /><br />As the blame is circulated among the diverse and likable group of main characters, the procession of guilt and responsibility leads to Harry being dug up and re-buried several times, until Jennifer (MacLaine) is asked what she thinks they should do, to which she replies, "I don't care what you do with his so long as you don't bring him back to life." There is a recurring set device of a closet that just won't stay closed which seems to have caused some confusion as to its meaning, and I have a feeling that, since there is never anything actually hidden in it, it is a metaphorical thing that points to one of the underlying themes of the film, that of guilt. Skeletons in the closet, that kind of thing. Purely speculation, of course, but it makes sense to me.<br /><br />John Forsythe gives a brilliant, perfectly cool and laid back performance as the hugely likable Sam Marlowe, and his exchanges with Arnie, played by Jerry Mathers in his pre-Beaver days, are some of the best moments in the film, and this is also the first of a great many tremendously successful collaborations between Hitchcock and composer Bernard Herrman. Also keep your eye out for Hitch's cameo, which goes by much quicker than usual, you can miss it in a split second.