Op 2 oktober 1992 brak er een rel uit in het huis van bewaring van S<0xC3><0xA3>o Paolo in Carandiru, Brazilië. Aan het eind van die dag waren er 111 gevangenen dood, de slachtoffers van de oproerpolitie die het gebouw bestormde en hen bruut afslachtte <0xE2><0x80><0x93> zelfs nadat ze hun wapens hadden afgegeven.<br />Misschien is het meest opvallende aan Carandiru dat het ons niet over het hoofd ziet met betrekking tot het onderwerp <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, niet in het begin. Ongeveer twee derde van de bijna tweeënhalf uur durende film concentreert zich op het leven en de strijd van de gevangenen, gezien door de ogen van de barmhartige dokter wiens boek over het onderwerp als basis voor de film diende. Zonder een moreel oordeel te vellen is dr. Drauzio Varella, die er voornamelijk naartoe is gestuurd om te helpen de verspreiding van aids in de instelling te voorkomen, hier naartoe gestuurd.<br /><0x3E><0x3E> Dr. Drauzio Varella luistert met sympathie naar de verhalen die de mannen vertellen over de misdaden die ze hebben gepleegd (voornamelijk moord) en die tot hun opsluiting hebben geleid (die we in talloze flashbacks zien). Hoewel de gevangenis enorm overbevolkt is en er overal in de gangen drugs en ziektes rondwaren, lijken de omstandigheden niet zo streng of hels als we hadden verwacht voordat we de film zagen. Om te beginnen lijken de mannen redelijk fatsoenlijk te worden behandeld door de bewakers <0xE2><0x80><0x93> die in feite in verrassend kleine aantallen lijken te bestaan <0xE2><0x80><0x93> en de gevangenen lijken meer vrijheid te hebben om rond te lopen en met elkaar om te gaan dan we gewend zijn in Amerikaanse gevangenissen (of in elk geval in films over Amerikaanse gevangenissen). Er wordt zelfs zoveel tijd besteed aan het onderzoeken van de relatieproblemen tussen de mannen in hun gevangenis en hun dierbaren aan de buitenkant, dat Carandiru zich vaak meer een 'novela' achter de tralies voelt dan een korrelige weergave van het leven in een menselijke hel. Maar dat verandert allemaal in het laatste halfuur van de film nadat de rel is begonnen en we zien hoe de gevangenen in koelen bloede worden doodgeschoten, velen van hen in hun cel. Het is een brute en angstaanjagende vertoning van rauwe, onmenselijke wreedheid, die alles wat we van de gevangenen zelf hebben gezien verre overstijgt. Maar schrijver/regisseur Hector Babenco (samen met de medeauteurs Fernando Bonassi en Victor Navas) doet ook geen poging de gevangenen te heiligen of te verheerlijken, want veel van wat ze hun medemensen aandoen is niet veel meer dan wat de leden van de oproerpolitie uiteindelijk met hen doen. Hij is niet bang om de slechte kant van deze mannen te tonen als dat nodig is. De gewelddaden die de gevangenen plegen op hun slachtoffers en op elkaar worden door de filmmaker overgebracht met een emotieloze efficiëntie en een ontzagwekkende snelheid die inderdaad huiveringwekkend is.<br />Als drama had Carandiru er baat bij kunnen hebben om de eerdere delen wat strakker aan te trekken, want de film voelt af en toe een beetje onscherp en grillig aan. Maar door zich zo intens te concentreren op de alledaagse details van deze mannen is het toch een boeiende film geworden. Babenco helpt de personages, die in de gevangenis leven, werkelijker te worden voor de kijker en versterkt daardoor het gevoel van verlies wanneer de tragedie zich voltrekt.<br />Gezegend met een grote en begaafde cast biedt Carandiru een lange, soms ontroerende, soms pijnlijke blik op een wereld en een gebeurtenis die anders voor de ogen van de wereld verborgen zouden zijn gebleven.
On October 2, 1992, a riot broke out at the Sao Paolo House of Detention in Carandiru, Brazil. By the end of that day, 111 prisoners lay dead, the victims of the riot police who stormed the facility and brutally massacred them - even after they'd surrendered their weapons. <br /><br />Perhaps the most striking aspect about Carandiru is that it doesn't hit us over the head with its subject matter - at least not initially, that is. For roughly the first two-thirds of its nearly two-and-a-half-hour running time, the film focuses on the lives and struggles of the prisoners, as seen through the eyes of the compassionate doctor whose book on the subject served as the basis for the film. Without passing moral judgment, Dr. Drauzio Varella, who has been sent there mainly to help stem the spread of AIDS in the facility, <br /><br />listens sympathetically to the stories the men tell regarding the crimes they committed (mainly murder) which led to their incarceration (these we see acted out in numerous flashback sequences). Although the prison is tremendously overcrowded and drug use and disease run rampant through the corridors, the conditions don't appear to be quite as harsh or hellish as we might have expected them to be before seeing the movie. For one thing, the men seem to be treated rather decently by the guards - who seem to exist in surprisingly small numbers, actually - and the prisoners appear to have more freedom to walk around and interact with one another than we are used to seeing in American prisons (or, at least, in movies about American prisons). In fact, so much time is spent exploring the relationship problems between the men in their prisons and their loved ones on the outside that Carandiru often feels more like a "novela" set behind bars than a gritty depiction of life in a human hellhole.<br /><br />But all that changes in the last half hour of the film after the riot has begun and we see the prisoners gunned down in cold blood, many of them while cowering in their cells. It is a brutal and terrifying display of raw, inhuman savagery, one that far surpasses anything we have seen perpetrated by the prisoners themselves. However, writer/director Hector Babenco (along with co-authors Fernando Bonassi and Victor Navas) does not attempt to sanctify or glorify the convicts either, for much of what they do to their fellow human beings is not too many moral steps removed from what the riot squad members eventually do to them. Although the filmmakers' sympathies clearly lie with the prisoners, who are at least presented to us as flawed, three-dimensional human beings, he is not afraid to show the evil side of these men when he needs to as well. The acts of violence that the prisoners perpetrate on their victims and each other are conveyed by the filmmaker with a dispassionate efficiency and awe-inspiring swiftness that are indeed chilling. <br /><br />As a drama, Carandiru could have benefited from a bit of tightening in its earlier stretches, for the film feels a trifle unfocused and meandering at times. Still, by concentrating so intently on the everyday minutiae of these men's lives in prison, Babenco certainly helps the characters to become more real for the viewer, thereby intensifying the sense of loss when the tragedy occurs. <br /><br />Blessed with a large and gifted cast, Carandiru offers a long, sometimes touching, sometimes painful look into a world and an event that would otherwise have remained hidden from the eyes of the world.