Inner Son is precies wat het belooft te zijn <0xE2><0x80><0x93> en toch iets beter. Mevrouw Hughes en Russell zijn goed en gelijkmatig, hoewel moreel verwerpelijk, sympathieke hoofdpersonen. De film is met enig gevoel voor zuinigheid gemaakt, gevarieerd en spannend. De bijrollen zijn goed geschetst. Inner Son begint verwarrend, met een opeenvolging van scènes die achterstevoren worden opgenomen (het afdalen uit de auto, daarna het plukken, en daarna de episode op het station); in elk geval is het een aardig idee. Voor zijn tijd is Inner Son verontrustend gewelddadig; de sfeer is met grote geestdrift gevangen, en al blijft Russells personage onontdekt en onverklaard, als het ware blanco, hij functioneert niettemin in de film. U houdt misschien niet van dit soort films, zo pretentieloos en bescheiden; maar u kunt niet van ze verlangen dat ze iets zijn wat ze niet zijn.
INNER  is exactly what it promises to be--yet somewhat better. Mrs. Hughes and Russell are good and even, though morally objectionable, likable leads. It's made with some sense of economy, varied and suspenseful. The supporting characters are well sketched. INNER  starts confusingly, with a succession of scenes given backwards (the descending from the car, THEN the picking, AND THEN the railway station episode); anyway, the device is nice. For its time, INNER  is disturbingly violent; the atmosphere is caught with great gusto, and, if Russell's character remains unexplored and unexplained, blank, as it were, he nevertheless functions in the flick. Thou may not like this kind of movies, so unpretentious and modest; but you can not ask them to be something they are not meant to be.