Helemaal verkeerd, schat. Helemaal verkeerd! Hyperkritisch (van anderen) moet Fanny Craddock, zou je denken, kronkelen van frustratie omdat ze dit aspect van haar vertolking niet kon corrigeren. De stem was nogal hees, een beetje bekakt, toeterend, luid en een beetje balkend - niet uniek voor zijn tijd - het was de stem van de oudere actrice of gezellige gastvrouw en met haar bijna clowneske make-up (ik herinner me dat haar gezicht wit zag van de make-up) was dat haar onmiddellijk herkenbare handelsmerk. Het geluid sprak boekdelen over het proces van de formatie - van sigaretten, van alcohol en het veelvuldig, luid en zelfverzekerd worden ervan. Buiten het zicht van de camera, maar binnen handbereik, zouden kijkers misschien hebben gedacht dat er een brandende sigaret en een glas met iets voor onmiddellijk gebruik tussen twee opnamen in stonden.<br />Johnnie was afkomstig uit het tijdperk van'rechtop staan, hoofd omhoog, borst naar voren, buik in' en dat <0xE2><0x80><0x93> een en al blazers, brillantine en dassen, een vertrouwd beeld uit die tijd. De kleine Benny Hill Show met de latere komische acteur Bob Todd paste perfect bij die stijl. Die stijl impliceerde in elk geval dat de man een heer was en een voormalig legerofficier, waarschijnlijk ex-cavalerie vandaar de stijve rug <0xE2><0x80><0x93> de houding had zelfs een naam:'militaire houding'. Een deel daarvan was een galante en nogal hoffelijke houding tegenover 'dames'. De blazer en zo, was niet alleen gereserveerd voor 'uitgaan', maar kon als een verplichting worden beschouwd zodra het ontbijt was afgeruimd, misschien zelfs al vóór het ontbijt (onderdeel van het 'op peil houden van de normen'). (Nieuwsbeelden van showvoetbalsupporters uit 1930 die naar de wedstrijd gingen in driedelige pakken en hoeden <0xE2><0x80><0x93> het was een tijdperk waarin mensen, in vergelijking met tegenwoordig, overdreven gekleed gingen.) Het zou komischer (en ontroerender) zijn geweest als Johnnie zo formeel gekleed en hoffelijk was geweest om vervolgens de verbale zweepslagen van Fanny te incasseren.<br />Ik weet niet zeker of Fanny een'slachtoffer van haar demonen' was. In plaats van een product van haar tijd <0xE2><0x80><0x93> een schemerperiode voor klasse, familiegeld, het imperium, bevoorrechte reizen en goedkope, onderdanige personeelsleden.<br /><br />Een filmversie met een meer substantieel script (inclusief een verwijzing naar haar vroegere leven) en twee uitmuntende hoofdrollen zou een schotel zijn om van te smullen, helaas alleen op dit moment al bij voorbaat. Moeilijk je iemand voor te stellen die beter is dan de alomtegenwoordige Jim Broadbent om Johnnie te spelen. Moeilijker om Fanny te casten <0xE2><0x80><0x93> het is de stem die het probleem is.<br />Postscript: een uitmuntende biografie van Fanny Craddock is te vinden op Wikipedia. Daarin wordt melding gemaakt van haar buitengewone leven voor de televisie, inclusief vroege armoede, vooral moeilijk voor iemand uit een ooit 'goede' familie. Hoe de moeite van het lezen van de verrassende biografie van haar beroemde vader ook waard is <0xE2><0x80><0x93> afgezien van het feit dat hij op zichzelf al fascinerend is, werpt hij ook nog een heleboel licht op Fanny. 'Fear of Fanny' was blijkbaar oorspronkelijk een toneelstuk.
All wrong, Darling. Completely wrong! Hypercritical (of others) Fanny Craddock must, one might suppose, be writhing in frustration at not being able to correct this aspect of her portrayal. The voice was rather hoarse, a bit affectedly posh, honking, loud and rather braying it was not unique for its time, it was the voice of the older actress or gregarious hostess and with her almost clown-like make-up (I recall her face looking white with make-up)combined to be her instantly recognisable trade-mark. The sound spoke eloquently of its process of formation - of cigarettes, of alcohol and being used frequently, loudly and confidently. Out of sight of the camera but within easy reach viewers might have supposed there was a lit cigarette and glass of something ready for instant use between takes.<br /><br />Johnnie was from that "stand up straight, head up, chest out, stomach in" era and class that - all blazers, brilliantine and cravats, a familiar sight of those times. The little Benny Hill Show section with late comic actor Bob Todd caught the style perfectly. The style at least implied that the man was a gentleman and former army officer, probably ex-cavalry hence the stiff back - the posture even had a name: "a military bearing". As part of this was a gallant and rather courtly attitude to "ladies". Being "properly dressed" ie blazer and all, was not reserved just for "going out" but could be felt to be an obligation once breakfast had been cleared away indeed perhaps before breakfast (part of "keeping up standards"). (Newsreels of the 1930's show football fans going to the match in three piece suits and hats - it was an era where, relative today, people were over-dressed). It would have been more comic (and more moving) if Johnnie had been that more formally attired and courtly only to receive the verbal lashings from Fanny in return.<br /><br />I'm not sure that Fanny was a "victim of her demons" rather than product of her time - a twilight period for class, family money, Empire, privileged travel and cheap subservient staff.<br /><br />A film version with a more substantial script (including some reference to her earlier life) and two standout lead performances would be a dish to be relished, unfortunately currently only in anticipation. Difficult to imagine anyone better than the ubiquitous Jim Broadbent to play Johnnie. More difficult to cast Fanny - its the voice that's the problem.<br /><br />Postscript: an superb biography of Fanny Craddock is to be found on Wikipedia. It notes her extraordinary pre-TV life including early destitution, particularly hard for someone from a once "good" family. However well worth reading too the surprising biography of her famous father - apart from being fascinating in its own right it sheds a great deal of light on Fanny. "Fear of Fanny" apparently was originally a stage play.