Voor mijn doel krijgt deze titel een 8 van de 10. Vijf voor de film zelf, twee extra punten voor de diamanten blauwe ogen van de heer Spiner, en een voor de decorontwerper die de tegenwoordigheid van geest had om het kleurenschema van het personage van de heer Spiner eromheen te arrangeren. Alles rond 'Devlin Bowman' is blauw en wit en het effect is heel opvallend.<br />De film is een scheetgrap van negentig minuten. Ik maak geen grapje.<br /><br />Harold Gould levert verreweg het beste optreden in de hele film (voor zover je daarvan kunt spreken). De rol van James Brolin in deze film was absoluut een geniale zet. Austin Wolff is natuurlijk een schatje, en Dana Carvey is een schat. Het type meervoudige persoonlijkheidsstoornis is nog net zo vermakelijk als altijd (meneer Peru heeft me beslist laten grinniken).<br />Zoals ik al zei, de film is een schetengrap van negentig minuten en is heel duidelijk gericht op mannen tussen de acht en de twaalf. Als je een kamer vol hebt met dat soort mensen en je wilt dat ze ophouden met dingen kapot te maken door met de plafondventilator te honkballen, dan zet je ze in deze film tenminste allemaal in één kamer en laat je ze anderhalf uur lang met walgelijke geluiden bezig. Er wordt niet gevloekt. De (ongelooflijk) milde 'blauwe' inhoud is echt tam en gebaseerd op een cartoonachtige visuele knevel, net als het 'geweld'. Het is zogenaamd een komische film op basis van een verhaal, en dat is het ook.<br />Wat Spiner betreft (je wist dat ik eraan toe was); om te beginnen is hij beeldschoon. Zoals ik al zei, het hele kleurenschema van het personage is een tint elektriserend blauw die zijn ogen een betoverende glans geeft. Ik drukte op de pauzeknop alleen maar omdat ik móést kijken. De grappen zijn (natuurlijk) ten koste van zijn personage (hij is per slot van rekening de slechterik), en hij komt, heel toepasselijk, met zijn beste'slijmerige/irritante' nummer (het nummer dat 'Out To Sea' onder twee legenden vandaan stal). Tot aan de climax van de film, waarin hij op de 'crazy button' drukt en niet meer omkijkt, is hij amusant en betrekkelijk zachtaardig. Daarna is het gewoon hilarisch. Wat de inhoud van Spiner betreft, heb ik precies gekregen wat ik wilde, en nog een klein beetje meer.<br />Tussen haakjes, Classmates.com is Spiner een dikke, natte zoen schuldig (geloof me).
For my purposes, this title gets a 8 out of 10. Five for the movie itself, an extra two points for Mr. Spiner's diamond blue eyes, and one for the set designer who had the presence of mind to arrange Spiner's character's color scheme around them. Everything around "Devlin Bowman" is blue and white and the effect is quite striking.<br /><br />The movie is a ninety minute fart joke. I'm not kidding.<br /><br />Harold Gould, by far and away, delivers the best overall performance in the movie (such as it is). Casting James Brolin in this movie was a definite stroke of completely ridiculous genius. Austin Wolff is, of course, adorable, and Dana Carvey's particular brand of multiple personality disorder is as entertaining as ever (I got a definite chuckle out of Mr. Peru).<br /><br />Like I said, the movie is a ninety minute fart joke and is quite clearly directed at males between the ages of eight and twelve. If you have a roomful of those kind of people and you'd like them to stop breaking things by playing baseball with the ceiling fan, this movie will at least put them all in one room and occupy them with disgusting noises for about an hour and a half. There's no swearing. The (incredibly) mild "blue" content is really tame and based on a cartoony visual gag, as is the "violence". It's supposed to be a silly, sight gag based comedy and that's exactly what it is.<br /><br />As for Spiner (you knew I was getting to it); first of all, he's gorgeous. Like I said, the character's entire color scheme is a shade of electric blue that compliments his eyes to the point of being captivating. I was hitting the pause button just because I *had* to look. The jokes are (of course) at his character's expense (he *is* the bad guy, after all), and he, appropriately, rolls out his very best "smarmy/irritated" act (the one that stole "Out To Sea" right out from under two legends). It's amusing and relatively gentle right up until the climax of the movie, where he hits the "crazy button" and doesn't look back. Then it's just plain hilarious. In terms of Spiner-related content, I got exactly what I wanted out of this movie and just a little bit more.<br /><br />By the way, Classmates.com owes Spiner a big, wet kiss (trust me).