Michael Winner stopte een tijdje geleden met het maken van films en werd professioneel huur-een-celeb-, boulevardier- en af en toe restaurantcriticus, voornamelijk omdat zijn laatste paar films niet deugden. Maar er was een tijd dat de geduchte vriend van de sterren tot betere dingen in staat was, en DE DOOD WISH is het bewijs dat Winner ooit een zekere mate van talent had. Een talent dat niet gehinderd werd door overwegingen van subtiliteit, goede smaak en understatement, maar niettemin een talent. DE DOOD WISH vertelt het verhaal van Paul Kersey (een fraaie vertolking van wijlen Charles Bronson), een gelukkig getrouwde architect die met zijn vrouw terugkeerde van een tweede huwelijksreis naar het met schuim bedekte toilet dat New York City omstreeks 1974 was. De meeste regisseurs laten de kijker minstens twintig minuten wachten voordat ze hen raken met hun eerste adrenalinestoot, maar Winner kan niet zo lang wachten, dus zien we binnen de eerste tien minuten hoe Kerseys vrouw en dochter in hun eigen appartement worden aangevallen en verkracht door drie gedrogeerde hooligans. Zelfs na dertig jaar is het nog steeds een schokkend tafereel; zelfs de aanwezigheid van Jeff Goldblum, een van de meest verachtelijke en verachtelijke schurken die ooit een scherm hebben besmeurd, kan de impact niet verminderen. Zijn vrouw sterft en zijn dochter glijdt weg in een getraumatiseerde catatonische toestand (kijk even naar Marshall Anker, de stomme sheriff van het laatste huis aan de linkerkant tijdens de ingesneeuwde begrafenisscène) en spoort hem aan een baan in Tuscon aan te nemen om zijn gedachten af te leiden. In Tuscon ontmoet hij een vriendelijke projectontwikkelaar die hem uitnodigt naar de schietclub te komen, waar Kersey een soort scherpschutter blijkt te zijn. De redneck is geïmponeerd en geeft Kersey het afscheidscadeau van een handvuurwapen, dat van pas komt in de tweede helft van de film, waarin de wraakzuchtige architect zichzelf opwerpt als een gemakkelijk doelwit voor overvallers, om ze vervolgens uit te schakelen op het moment dat het uit de hand loopt. <br /><0x3E> DE DOOD WISH leest als eenvoudige, pure exploitatie, en in grote lijnen is dat ook precies wat het is, maar Bronsons subtiele, geloofwaardige optreden, de goed getekende personages, de doeltreffende NYC-locatieshots, Arthur Ornitz' groezelige fotografie en Winners talent voor gelikte actiescènes helpen de film boven de som van zijn delen uit te stijgen en er een kleine klassieker van te maken. Er is veel zwarte humor in de film te vinden, waarvan sommige werkt (Vincent Gardenia's rol van de vertrapte, de ijskoude havenarbeider spelende rechercheur is altijd amusant), maar sommige daarvan <0xE2><0x80><0x93> zoals de neuspeuterende hoeren en het bijfiguurtje wiens hond 'zo'n prachtige foto's met zijn poten maakt' <0xE2><0x80><0x93> zijn gewoon verbijsterend. DE DOOD WISH is bovenal een uiterst effectief mood-shot, het soort film dat na een zware dag goed wordt bekeken, om je eraan te herinneren dat er altijd iemand is die er slechter aan toe is dan jijzelf, of als een uitlaatklep voor al je schuldige fantasieën over het afslachten van de onnadenkende pummel die je parkeerplaats of je plaats in de bus heeft gestolen. Alleen al om die reden hoort DE DOOD WISH thuis in je videoverzameling, als een zeer schuldig pleziertje.
Michael Winner stopped making films some time ago and became a professional rent-a-celeb, boulevardier and occasional restaurant critic, largely because his last few movies stank. But there was a time when the redoubtable friend of the stars was capable of better things, and DEATH WISH is proof that Winner once had some degree of talent. A talent untroubled by considerations of subtlety, good taste and understatement, but talent nonetheless. DEATH WISH tells the story of Paul Kersey (a fine performance from the late Charles Bronson), a happily-married architect returning from a second honeymoon with his wife to the scum-encrusted toilet that was New York City circa 1974. Most directors make the viewer wait at least twenty minutes before hitting them with their first jolt of adrenalin-rushing excitement, but Winner can't wait that long, so within the first ten minutes we see Kersey's wife and daughter attacked and raped in their own apartment by three drugged-out hooligans. Even thirty years down the line, it's a genuinely shocking scene; not even the presence of Jeff Goldblum as one of the most reprehensible and hateful thugs ever to smear a screen can diminish its impact. Kersey's wife dies and his daughter slips into a traumatized catatonic state (look quickly for Marshall Anker, the dumb sheriff from LAST HOUSE ON THE LEFT during the snowbound funeral scene), prompting him to take a job in Tuscon to take his mind off things. In Tuscon, he meets up with a good-ole-boy property developer who invites him down to the gun club where Kersey turns out to be something of a sharp-shooter. Suitably impressed, the redneck presents Kersey with the parting gift of a handgun, which comes in useful during the second half of the film, during which the vengeance-crazed architect sets himself up as an easy target for muggers, only to wipe them out the moment things get nasty.<br /><br />DEATH WISH reads like simple, gut-level exploitation, and to a large extent that's exactly what it is, but Bronson's subtle, believable performance, the well-drawn characters, the effective NYC location shooting, Arthur Ornitz's grimy photography and Winner's knack for snappy action sequences help to rise the film above the sum of its parts and make it a minor classic. There's a lot of black humour on offer, some of which works (Vincent Gardenia's performance as the downtrodden, headcold-harbouring detective is always amusing), but some of which - such as the nose-picking hookers and the minor character whose dog "paints such marvellous pictures with his paws" - are simply perplexing. Above all else, DEATH WISH is a highly effective mood piece, the kind of film that goes down well after a hard day, as a reminder that somebody is always worse off than yourself, or as an escape valve for all your guilty fantasies about slaughtering whichever inconsiderate lout stole your parking space or your seat on the bus. For that reason alone, DEATH WISH belongs in your video collection as a very guilty pleasure.