De Blues Brothers hebben een franchise voor zelfvernietigingswapens. Waarom is een klassieke _Baby Boomer_ -grap uit de film gehaald om te laten zien hoe bang je bent voor de middelbare leeftijd? Wat is de volgende _The Blues Brothers Country Club_? Wat heeft dat kind er trouwens mee te maken? Dat waren een paar van de gedachten die door mijn hoofd spookten terwijl ik naar deze _Kurge_ -film keek. En net als buggysoftware bevroor de film telkens als je dacht dat hij eindelijk werkte. De muziek, die de hit van de oorspronkelijke film was, lijkt hier afgezaagd, zelfs banaal. De autoachtervolgingen en -botsingen zien eruit als de uitvergrotingen uit de versie uit 1980. Wat er aan humor is, is bijna Disney in plaats van funky en brutaal. Waar waren het skateboard en de puppy van het kind? Wie waren ze bang te beledigen? Aan wie boden ze hun diensten aan? Raad eens.<br />Deze film was gemaakt voor de adverteerders die zich alleen maar druk leken te maken om de plaatsing van het product. We hadden nooit een plot verwacht, maar o jee, zou iemand alsjeblieft een nieuw stel apen aan de dialogeschrijfmachine willen zetten? Alle tekortkomingen van de oorspronkelijke film waren uit het hoofd nagemaakt. De enige boodschap in deze film was: als je groot genoeg bent, hoef je je nergens meer druk om te maken. Gooi er gewoon wat restjes uit en wat restjes, en de bewonderende massa zal beven van dankbaarheid. Deze film is een niet-intensieve parodie op het zelf, een schijnbaar eindeloos geknars en herstarten van een mislukt concept. Het is in bijna elk opzicht een serieuze afknapper. Huur het origineel, als je het nog nooit hebt gezien, klip een gooi-handtas aan je lijf om naar dit zo taai als grind te kijken, steek in je oog. Wees gewaarschuwd, straks komt 'Blues Brothers bezoeken de Muppet Babies on Ice'. Zal een Blues Brother(c) een Furpy (c) of een Pokemon (c) worden? Kan het iemand nog iets schelen?
The Blues Brothers franchise self destructs. Why was a classic Baby Boomer goof off movie made showing its middle age trepidations ? What's next The Blues Brothers Country Club ? What has the kid to do with anything anyway ? These were some of the thoughts that seared my mind as I watched this Kluge of a movie. And like buggy software, every time you thought it was finally working, it froze up on itself. The music, which was the hit of the original flick, seems stale, even trite in this one. The car chases and crashes look like the out takes from the 1980 version. What humor there is is almost Disney like cutesy instead of funky and brash. Where was the kid's skate board and puppy ? Who were they afraid of offending ? To whom were they pandering ? Guess.<br /><br />This movie was made for the advertisers who product placement seemed to be the only real concern of the moviemakers. We never expected a plot, but Gad !, would someone get a fresh set of monkeys at the dialoge typewriter, please ! All the shortcomings of the original flick were duplicated like from rote. The only message in this movie was, when you're big enough you don't have to care anymore. Just flip out some left overs, and some scraps, the adoring masses will tremble in gratitude. This movie is an unintenitional self parody, a seemingly endless grinding and rebooting of a failed concept. Its a serious downer in almost every respect. Rent the original, if you've never seen it, then staple on a hurl handbag to watch this chewy-as-gravel, poke in the eye. Be warned, next you'll see, "Blues Brothers visit the Muppet Babies on Ice." Will a Blues Brother(c) become a Furpy (c) or a Poke'mon (c) ? Does anyone care anymore? Thanks for decimating an American icon into a fast food franchise theme meal.