Ik heb deze film een paar jaar geleden gezien en toen ik uiteindelijk op een plek belandde waar miljoenen _ofws_ zijn, voelde ik me gedwongen er een recensie over te schrijven, ook al denk ik dat niemand de moeite zou nemen om hem te lezen.<br />Ik moet eerlijk zeggen dat de producers van deze film hebben geprobeerd de emotionele impact van _ofws_, in 2000 zo'n 7 miljoen, te overwinnen om er zeker van te zijn dat ze een fanbasis hadden die deze film een solide basis zou geven om de kasopbrengsten en kritische toejuichingen te genereren. Maar je kon duidelijk door de motieven van de producers heen kijken en zien dat ze van plan waren om geld te verdienen, zelfs als dat betekende dat ze de emotionele kwetsbaarheid van _ofws_ moesten uitbuiten. <br /><0x3E> ze zijn op zo'n idee blijven steken dat ze de essentiële punten in het maken van een film hebben laten schieten.<br /><0x3E> in de eerste plaats waren de dialogen en de conversatiestromen ronduit belachelijk. ze praatten zo snel alsof ze haast hadden.<br /><0x3E> zelfs als de film heel goede acteurs zou casten, vilma santos, cherry pie picache, om er maar een paar te noemen, dan nog kan dat een slechte reeks dialogen niet goedmaken; ze leken er zelfs lachwekkend door. gewoon slechte, oppervlakkige en levenloze dialogen. de ongetalenteerde schrijvers probeerden zelfs de film intens te laten lijken door de dialogen te doordrenken met beledigende en obscene krachttermen, zelfs in scènes waar ze niet echt nodig waren. Deze oppervlakkige manier van schrijven maakte de film een stuk ondraaglijker, omdat er op een heleboel verkeerde plaatsen onnodige opmerkingen werden gemaakt.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> het personage van de hoofdpersoon was slecht bedacht, clichématig, gewoon gewoon en levendig oppervlakkig. waarom zou je je moeder verachten, die volgens de talloze verhalen van huishoudelijke hulpen in een ander land de onvoorstelbare werkomstandigheden had doorstaan, alleen maar omdat ze je brieven niet of onbedoeld had beantwoord? hoe oppervlakkig is dat verhaal? als deze beschrijving een metaforische vergelijking behoeft, dan zou die moeten zijn dat dit verhaal geschreven moet zijn door een vierdeklasser die een kort verhaal nodig had. ik begrijp niet waarom zulke oppervlakkige (vergeef me het overmatig gebruik) brouwsels uit de mode raken als plot voor een film. Misschien zien de producenten het publiek ook als oppervlakkig en was het niet nodig om dieper te gaan. Als ik eerlijk ben, hebben ze misschien wel gelijk, maar het was niet juist om het voorbeeld van het publiek te volgen. De filmmakers zouden altijd degene moeten zijn die de lat hoger legde.<br />Ten tweede waren sommige invalshoeken verschrikkelijk. Sommige perspectieven waren zo gericht op het vastleggen van de intense emotionele belichting van de acteurs dat de belangrijke elementen op de achtergrond werden weggevaagd. En ten derde was de regie slecht. De regisseur weet gewoon niet wat hij of zij doet, of is het wel juist om haar/hem een regisseur te noemen?<br />Ten derde waren veel scènes overbodig en onrealistisch. In een bepaalde scène greep de moeder de dochter vast en wilde ze niet loslaten. Ik liet haar los zonder reden, zelfs als de dochter niet van plan was ergens heen te gaan. Deze slechte situatie werd zo krachtig toegepast dat het leek alsof ze aan het worstelen waren. Bovendien juichten de mensen alsof ze naar een worstelderby keken. Hoe oppervlakkig en stompzinnig is het dat ik er alleen maar van ineenkromp? We weten dat als mensen ruziemaken, vooral als het om iemand gaat die een hogere rang heeft, de toeschouwers geneigd zijn hun mond te houden en zich terug te trekken. De mensen die betrokken zijn bij het schrijven van dit script weten kennelijk niet wat de realiteiten van de menselijke psychologie en de sociologie zijn. Ze hebben het gewoon zo geschreven dat ze iets hadden om over te schrijven. Het is duidelijk dat ze de noodzakelijke opleiding en het talent niet hadden. Ze hebben niet eens de moeite genomen om wat onderzoek te doen. Ze hadden gewoon dat stomme idee om iets te hebben wat ze een verhaal konden noemen.<br />Ik moet nog steeds een film zien die niet zoveel munt slaat uit het manipuleren van emoties met als doel het genereren van inkomsten. Het is waar dat het maken van een film wordt bepaald door economische getijden, maar het is ook belangrijk om de essentiële en artistieke aspecten van het maken ervan niet weg te laten. De Filippijnse bioscoop is eigenlijk niet jong meer, maar schijnt vertroeteld te worden en steeds onvolwassener te worden, terwijl veel toeschouwers steeds intelligenter zijn geworden.
i have watched this film several years back and when i finally landed in a place where there are millions of ofws, i felt compelled to write a review of it even though i believe no one would even bother reading it.<br /><br />i have to be frank to say that the producers of this movie tried to beat the emotional punch of ofws, some 7 million of them in 2000, to make sure that they had a fan base that would solidly usher this movie to box office revenues and critical acclaims. but one could clearly see right through the motives of the producers that they intend on getting money even if it meant preying on the emotional vulnerability of ofws.<br /><br />they have stuck on such an idea that they have discarded the essential points in movie making.<br /><br />first, the dialogs and conversation flows were downright ridiculous.they were talking so fast as if they were in a hurry.<br /><br />even if the movie casted very good actors, vilma santos, cherry pie picache, to mention a few, it just really cannot make up for a bad set of dialogs; it even made them appear laughable. just bad, shallow and unlife-like dialogs. the untalented writers even attempted to make the movie appear intense by drenching the dialogs with offensive and obscene expletives even in scenes that did not really need them. this shallow style of scriptwriting made this movie a lot more unbearable as there were unnecessary remarks in a lot of wrong places.<br /><br />the character of the protagonist was poorly conceived, clichéd, just plain and vividly shallow. why would you despise your mother, who, from previous countless accounts of domestic helpers, had been enduring unimaginable working conditions in other country, just because she missed or unintentionally failed to reply to your letters. how shallow does that plot goes? if this description needed a metaphorical comparison, it should be that this story must have been written by a 4th grader for his short story requirement. i don't understand why such shallow (pardon the over-usage) concoctions pass out as a plot for a movie. maybe the producers also think of the audience as shallow and there was no need to go deeper. honestly in my opinion, they may be quite right. but it was not right to follow the audience's lead. the movie makers should always be the one raising the bar.<br /><br />second, some angles were terrible. some perspectives were so focused on capturing the intense emotional portrayals of the actors that the important elements in the background were obliterated. again, bad directing. the director just doesn't know what he or she was doing or is it even correct to call her/him a director.<br /><br />third, many scenes were superfluous and unrealistic. in a certain scene, the mother was grabbing the daughter and wouldn't let go of her for no reason even if the daughter had no plans of going anywhere. this bad situation was so forcefully implemented so that it would appear that they were wrestling. on top of it, the people cheered as if they were watching a wrestling derby. how shallow and mindless of a plot is that that it just made me cringe. we know that when people argue, especially if it involves someone who is a senior, spectators would tend to keep their mouth shut and retreat to the sides. the people involved in the writing of this script obviously do not know what the realities of human psychology and sociology are. they just wrote it so that they had something to write. truly, they obviously lacked the necessary education and talent. they did not even bother to do a little research. they just had the stupid idea in order to have something to call a story.<br /><br />i still have yet to see a movie that doesn't capitalize so much on the manipulation of emotions for the purpose of amassing revenues. while it is true that movie making is also dictated by economic tides, it is also important not to leave out the essential and artistic aspects of making it. the Philippine cinema is not actually young but it seems to be doting and becoming more and more immature while many watchers have become more and more intelligent.