Ten eerste een korte raad voor degenen die de film niet hebben gezien: verwacht een bizarre situatie, een willekeurige situatie, een willekeurige bizarre situatie, een overdreven willekeurige situatie en een overdreven bizarre situatie. Maar behalve de overdreven willekeurige bizarre situatie heeft de film nog andere betekenissen die we kunnen wegnemen. Hij heeft stijl en inhoud, zij het een heleboel stijl.<br />De rest van mijn recensie geeft een analyse van de betekenis achter de weelderige, kleurrijke sets en de overdreven bizarre situatie. Het zal zeer nuttig zijn voor lezers die de film al hebben gezien.<br />Op het eerste gezicht lijkt 'Survivval Style 5 Nerd' een volkomen bizarre filmervaring. In feite zijn er maar weinig films die de volgende overdreven handelingen laten zien:<br /><br />- een hete vrouw die zich in haar hoofd een complete'snelle' internetreclame voorstelt, waarin sprinters uit de oudheid worden gebruikt om te concurreren in hoe'snel' ze kunnen worden op het veld door seks te hebben.<br />- een dode vrouw die vuur ademt om de sigaret van haar man aan te steken.<br />- een vader van middelbare leeftijd die permanent in een vogel verandert door hypnose.<br />- een directeur die tijdens kantooruren een 'belangrijk' telefoontje van zijn vrouw beantwoordt: 'Wat is er?' vraagt hij, en dan verschijnt er een bezorgde uitdrukking op zijn gezicht terwijl hij zijn vrouw naroept: 'Wat, de badkamerverlichting is uit!'<br />- een moordenaar die een gekookte broccoli vraagt wat zijn functie in het leven is. Het zijn slechts een paar voorbeelden om je verwachtingen op te krikken voor de willekeur in de film. Maar naarmate de film vordert, wordt het duidelijk dat hij meer betekenissen heeft dan je op het eerste gezicht zou denken. Waarom kan de man die zijn vrouw wil vermoorden nooit slagen, maar is ze echt dood zodra hij zijn voornemen intrekt? Waarom is de man niet blij als dezelfde vrouw een volledige maaltijd voor hem bereidt, maar is hij aan het eind blij dat hij een minder volledige maaltijd van haar kan aannemen? Waarom gaat de vrouw van de handelsreizigers achter haar verloren opnamen aan, om er dan mee op te houden voordat ze er met een zucht achter komt: 'Ben ik zo stom?' Voor mij illustreert deze film de elementaire lessen die we in het leven geleerd hebben door middel van deze waanzinnig willekeurige gebeurtenissen, en aan het eind is alles met elkaar in verband te brengen. De vrouw is aanvankelijk niet in staat de man met haar kookkunst te behagen, omdat ze hem voert wat zij hem wil voeren, niet wat hij wil eten. Later, als ze het eten naar zijn smaak aanpast, zijn zowel hij als zij meer tevreden. In het begin vermoordt de man herhaaldelijk zijn vrouw, omdat hij een moordenaar is en dat is wat hij hoort te doen. Ook al faalt hij elke keer, hij herhaalt gewoon steeds weer hetzelfde, zonder erbij na te denken. Hij kan er nooit in slagen haar te doden, want hoe meer we iets willen, hoe moeilijker het lijkt te worden. Maar als hij uiteindelijk niet meer van plan is haar te doden, wordt ze voor altijd van hem weggenomen. Hoe ironisch. Dit incident illustreert ook de onvermijdelijkheid van de gevolgen van onze daden: de man had een huurmoordenaar ingehuurd om zijn vrouw te doden, en het komt terug om hem te kwellen. Daarom is de daad van de man verantwoordelijk voor de dood van zijn vrouw.<br />Bovendien is de vrouw in het commerciële bedrijf een workaholic. Ze heeft geen privéleven, en haar man heeft een hekel aan haar werk. Op de avond voor Kerstmis rent ze uit alle macht om haar werk te halen. Als ze langs de kerstversieringen en de kerstman op straat rent, dringt het eindelijk tot haar door: ze heeft ijdel geleefd; op deze feestelijke dag heeft ze niets te vieren en niemand om het mee te vieren. En hoe zit het met de dievenbende? Tijdens een bijna-doodervaring komen twee van hen eindelijk met hun gevoelens naar buiten, waarmee ze het idee versterken dat tragedie mensen dichter bij elkaar brengt. Wat de vogelvader betreft, die is niet zonder doel in een vogel veranderd. Het is een statement over in het reine komen met wie we zijn en wie onze buren zijn; we moeten samenleven met mensen die anders zijn dan wij, en het begint met te accepteren wie we zijn en wie zij zijn. <br />Hoewel deze recensie zich heeft gericht op de betekenis van de film, wil ik toch een opmerking maken over de zeer fantasievolle visuele stijl. Deze film is een visuele feestmaaltijd vol levendige kleuren. In dezelfde stijl heeft de film beslist zijn portie willekeurige, overdreven situaties. Waarom zou de regisseur deze overdreven benadering gebruiken om de lessen van het leven te illustreren, zou je kunnen vragen. Het antwoord ligt in het antwoord van de commerciële deskundige Yoko op de kritiek van haar baas op de excentrieke aard van haar presentatie: 'Je moet iets vermakelijks maken. Anders kijken de mensen er niet naar,' zegt ze. Haar bazen zetten haar onder druk om weer een saaie en rechttoe rechtaan presentatie te geven; ze denken dat het publiek met de lepel voeren de enige manier is om hun beoogde betekenis te vatten. Nou, ik ben ervan overtuigd dat de meeste mensen die deze film zien het met me eens zullen zijn dat Yoko's excentrieke reclamespotjes effectiever zijn dan welke saaie standaardreclame ook. Door dezelfde excentrieke, overdreven aanpak te gebruiken om deze film te maken, vertrouwt de regisseur erop dat wij in staat zijn om de essentie van zijn bedoelingen te vatten, en we moeten dankbaar zijn voor zulke filmmakers die genoeg vertrouwen in hun publiek hebben om risico's te nemen met een opzettelijk creatief aanbod.
First, a brief advice for those who haven't seen the film: expect bizarreness, randomness, random bizarreness, exaggerated randomness, and exaggerated bizarreness. However, beyond the exaggerated random bizarreness, the film doth have meanings that we can take away. It has style and substance, albeit a lot of style. FINAL VERDICT: highly recommended if you don't mind bizarre exaggerated randomness.<br /><br />The rest of my review provides an analysis of the meaning behind the lushly colorful sets and the exaggerated bizarreness. It will be most helpful to readers who have already viewed the film.<br /><br />As first glance, "Survival Style 5+" would seem a totally bizarre film-going experience. Indeed, few movies can claim to feature the following exaggerated acts:<br /><br />-a hot wife who visualizes a complete "speedy" internet commercial in her head, which uses olympic sprinters to compete in how "speedy" they can cum on the field by having sex.<br /><br />-a dead wife who breathes fire to light her husband's cigarette.<br /><br />-a middle-aged father who permanently turns into a bird by undergoing hypnosis. <br /><br />-an executive who answers an "important" phone call from his wife during business hours; "What is it?" He asks, and then his face shows great concern as he repeats after his wife: "What, the bathroom lights are out!"<br /><br />-an assassin asking a cooked broccoli what is its function in life.<br /><br />These are just a few examples to gear up your expectations for the randomness in the film. However as the film progresses, it becomes evident that it has meanings more than meet the eye. Why when the man wants to kill his wife, he can never succeed, but as soon as he retracts the intention, she is really dead? Why when the same wife cooks a full meal for the man, he is not pleased, but at the end he is happy to accept a less full meal from her? Why does the woman in commercial business run after her lost recordings, only to stop before she reaches it with a sigh: "I'm so stupid?"<br /><br />To me, this film illustrates the basic lessons learned in life through these wildly random events, and it all ties up at the end. The wife is not able to please the man with her cooking at first because she is feeding him what she wants to feed him, not what he wants to eat. Later, when she adjusts the food to his liking, both he and she are more satisfied. At first, the man is repeatedly killing his wife because he is a killer and that's what he is supposed to do. Even though he fails every time, he just repeats the same thing over and over again without thinking. He can never succeed killing her because the more we want something, the harder it seems to obtain. However when he finally has no intention of killing her any more, she is taken from him forever. How ironic. This incident also illustrates the inevitability of consequences from our actions: the man had hired a hit-man to kill his wife, and it comes back to haunt him. Therefore the man's action is responsible for his wife's death.<br /><br />Furthermore, the woman in commercial business is a workaholic. She has no personal life, and her husband detests her work. On Christmas eve, she is running with all her strength to retrieve missing work. As she races past the holiday decorations and Santa on the street, it finally hit her: she has been living in vain; on this day of celebration, she has nothing to celebrate and no one to celebrate with. And what about the band of thieves? During a near-death situation, two of them finally come out with their feelings, reinforcing the notion that tragedy brings people closer. As for the bird dad, he didn't turn into a bird without a purpose. It is a statement about coming to terms with who we are and who our neighbors are; we need to co-exist with people who are different from us, and it begins with accepting who we are and who they are.<br /><br />Although this review has concentrated on the film's meaning, I must take a moment to comment on the wildly imaginative visual style. This movie is a visual feast full of vibrant colors. Along the same style, the film definitely has its share of random, exaggerated situations. Why would the director take this exaggerated approach to illustrate the lessons of life, you might ask. The answer lies in the commercial expert Yoko's reply to her boss' criticism about the offbeat nature of her presentation: "You have to make something entertaining. Otherwise, people will not watch it," she says. Her bosses are pressing her to make another dull and straight-forward presentation; they think that spoon-feeding the audience is the only way for the us to grasp their intended meaning. Well, I am confident that most people who see this film will agree that Yoko's offbeat commercials would be more effective than any boring standard commercial. By taking the same offbeat, exaggerated approach to make this film, the director is trusting our ability to grasp the essence of his intentions, and we should be thankful for such filmmakers who have enough faith in their audience to take chances with a deliberately creative offering.