Geschiedenis wordt niet altijd vertaald in cinematografische virtuositeit. De goedbedoelende mensen die met hand en tand hebben gevochten om de matte Civil War-roman 'The Last Confederate: The Story of Robert Adams', ook wel bekend als 'Strike the Tent', te produceren, zijn rechtstreekse afstammelingen van de hoofdpersoon. Co-regisseur, producer, scenarist en hoofdrolspeler Julian Adams, die zijn levensechte over-over-overgrootvader Robert Adams speelt, verdient een zekere erkenning voor deze eerbiedige onafhankelijke filmproductie waarin een Zuiderling zijn visie op de Oorlog tussen de Staten vertolkt. Adams kreeg voor deze prestatie zelfs een aantal Indie-filmprijzen. Niettemin wordt 'The Last Confederate' beschouwd als een saaie heropvoering met houten voorstellingen door iedereen behalve Mickey Rooney, die een klein rolletje heeft als bedlegerige oom uit Pennsylvania. Ik vind dat de film er respectabel uitziet, maar ik heb er ernstige bedenkingen over.<br />Ik kreeg de gelegenheid om met Julian Adams te praten, de man die alle hoeden bij de productie heeft gedragen, en hij vertelde me over zijn ervaringen bij het maken van de film. Hoewel ik de film niet goed vond, heb ik veel respect voor de beproevingen en beproevingen die Adams heeft moeten doorstaan om hem geproduceerd en verspreid te krijgen. Iedereen die deze kritiek leest, kan bezwaar maken tegen mijn kritiek. Meneer Adams ging in op mijn kritiek. Ik krijg niet vaak respons. Als Adams een Hollywood-magnaat was geweest, zou ik hem in zijn gezicht hebben uitgelachen, maar hij is geen filmmagnaat. Hij gaf toe dat zijn film niet perfect is, maar hij is niet perfect omdat hij geen budget had. Als afstammeling van een soldaat uit de Burgeroorlog in Mississippi geniet ik van films die vanuit het perspectief van de Geconfedereerden worden verteld, maar 'De laatste Geconfedereerden' roept weinig spanning en opwinding op, en het ontbreekt aan een pakkende dialoog. Jammer genoeg hadden de acteurs en actrices hun tekst ook van een prikkaart kunnen aflezen, gezien de overtuiging die ze in hun optreden legden. Vergeet niet dat dit een onafhankelijke productie is, en kwaliteitstalent komt niet zonder aanzienlijke kosten. Laten we het er maar op houden dat ze hun rol speelden zoals wijlen Spencer Tracy opmerkte. Ze zeiden hun tekst zonder te struikelen en ze botsten niet tegen het meubilair op. Als held is Adams geen Errol Flynn, maar hij had dan ook zijn handen vol aan het produceren van dit epos, tot en met het gieten van zijn eigen geld in de handvuurwapens en de musketten.<br />Technisch gezien lijkt alles redelijk accuraat. Theatraal gezien levert dit gedeelte nooit vaart op, zelfs niet tijdens de explosieve gevechtsscènes. Adams slaagt erin om tegen het eind een bescheiden vuurgevecht in het begin op te voeren. Ondertussen zijn de epische gevechtsscènes gewoon herhalingen van gevechten met camera's die aan de rand van de actie zijn opgesteld. Deze scènes met honderden plichtsgetrouwe herhalingen die rondparaderen en hun handvuurwapens afschieten, leveren een solide productiewaarde op, maar ze verlevendigen het drama niet. Adams schuwt het oordeel over beide partijen, Noord en Zuid, maar hij deed het niet.' 'The Last Confederate' te ontwerpen om een morele boodschap over slavernij over te brengen. Adams verzekerde me dat hij alleen maar genealogische geschiedenis vertelde. Hoe dan ook, met zijn krappe budget zou het aannemen van een houding meer zijn geweest dan zijn lage budget had kunnen bevatten. De romance tussen Adams en een vrouw uit Pennsylvania, Eveline McCord (samensteller Gwendolyn Edwards van 'The Broken Hearts Club'), die naar South Carolina kwam om les te geven op een school voor de vijandelijkheden uitbraken, mist elke levendigheid. Helaas, het is echt jammer, maar dit is echt gebeurd.<br />Directeur A. Blaine Miller en Julian Adams vertellen hun verhaal in flashbacks. Onze held, kapitein Robert Adams, snelt een gewonde soldaat van de geconfedereerden te hulp en als hij opkijkt, ziet hij dat een soldaat van de Unie hem met zijn revolver onder schot houdt. De resterende negentig minuten zijn gewijd aan gebeurtenissen voor en na de oorlog, en er is een aanwijzing dat de hoofdpersoon deze beproeving van bloedvergieten misschien niet heeft overleefd. Miller en Adams maken nooit de indruk dat ze met de hoofdpersonen meevoelen, tot halverwege de actie, als Adams en twee van zijn vrienden een ontsnapping uit een federale gevangenis in elkaar zetten en een wrokkige yankee-officier hen achternazit. De filmmakers hadden het budget niet om het soort spanning te ontwikkelen dat je zou doen vrezen voor het leven van de personages. Voor de goede orde: Adams heeft de oorlog overleefd, en Eveline en hij hebben vier kinderen grootgebracht en een school geleid. Wat Robert Adams als patriot van de Confederatie zo belangrijk en essentieel maakt, wordt nooit verklaard. Julian Adams heeft niet genoeg inzicht in zijn karakter om hem van talloze andere personages te onderscheiden. Hij is een galante figuur, maar we raken nooit bij hem onder de indruk. Helaas hebben de lage budgetten van de filmindustrie Adams ervan weerhouden dit probleem aan te pakken. De romance tussen de held en de heldin is steriel. Een beetje theatraal gedoe zou geen kwaad hebben gekund in dit verder zo vlakke drama. Shawn Lewallans kleurenfoto's doen het goed, maar zijn belichting is niet erg subtiel. Als je de aftiteling moet uitzitten, onthullen de producenten dat ze een dramatische invalshoek hebben gekozen om hun geschiedenis wat draaglijker te maken. Ogenschijnlijk gaat 'The Last Confederate' uit van ambitieuze bedoelingen, maar het levert slechts een minimum aan dramatische impact op. Vergelijkingen met 'Cold Mountain', dat meer dan een miljoen dollar heeft gekost, zijn onvermijdelijk. Toen ik deze film voor het eerst recenseerde (ik heb hem gekocht op een uitverkoop bij Movie Gallery), noemde ik hem 'Dull Mountain'. Ik vind hem nog steeds behoorlijk saai, maar ik ben een man genoeg om meneer Adams te prijzen voor het maken van deze film. Hij heeft zijn hart en ziel in 'The Last Confederate' gestoken. Hoewel ik deze film niet leuk vond, waardeer ik hem veel meer nu ik met meneer Adams heb gepraat. Het staat je om zuiver esthetische redenen niet aan, maar dat betekent niet dat je het moet negeren.
History veracity doesn't necessarily translate into cinematic virtuosity. The well-intentioned people that fought tooth and nail to produce the lackluster Civil War romance "The Last Confederate: The Story of Robert Adams," a.k.a. "Strike the Tent," are direct descendants of the protagonist. Co-director, producer, scenarist, and leading man Julian Adams, who plays his real-life great-great grandfather Robert Adams, deserves a modicum of recognition for this reverential independent film production that depicts one Southerner's view of the War Between the States. Indeed, Adams garnered several Indie film awards for this effort. Nevertheless, "The Last Confederate" qualifies as a tedious re-enactment with wooden performances by all except Mickey Rooney in a bit part as a bedridden Pennsylvania uncle. Although "The Last Confederate" looks respectable, I have serious reservations about it. <br /><br />I had to opportunity to speak with Julian Adams, the individual who wore all the hats on the production, and he shared his experiences in making the film. Although I didn't like this movie, I have a great deal of respect for the trials and tribulations Adams endured to get it produced and distributed. Anybody who reads this critique can object with my criticism. Mr. Adams took issue with my criticism. Feedback isn't something that I often receive. Had Adams been a Hollywood mogul, I'd have laughed in this face, but he isn't a mogul. He admitted that his film isn't perfect, but it isn't perfect because he didn't have a budget.<br /><br />As the descendant of a Mississippi Civil War soldier, I enjoy movies told from the Confederate perspective, but "The Last Confederate" conjures up little suspense and excitement, and it lacks quotable dialogue. Sadly, the actors and actresses could have been reading their lines off cue cards for all the conviction that they put into their performances. Remember, this is an independent production and quality talent doesn't come without considerable expense. Let's just say that they performed their parts as the late Spencer Tracy observed. They said their lines without stumbling and they didn't bump into the furniture. As the hero, Adams is no Errol Flynn, but then he did have his hands full with producing this epic, right down to sinking his own dough into the handguns and the muskets.<br /><br />Technically, everything appears reasonably accurate. Dramatically, this period piece never generates momentum, even during the explosive battle scenes. Adams manages to stage one modest,close-quarters gunfight toward the end. Meanwhile, the epic scale combat sequences are simply re-enactors fighting battles with cameras set up on the periphery of the action. These scenes with hundreds of dutiful re-enactors parading around and discharging their black powder arms do contribute solid production value, but they don't enliven the drama. Adams shuns making judgments against either side, North or South, but he didn't design "The Last Confederate" to convey a moral message about slavery. Adams assured me that he was simply relating genealogical history. In any case, on his tight budget, adopting an attitude would have been more than his low budget could have accommodated. The romance between Adams and a Pennsylvania woman, Eveline McCord (co-scenarist Gwendolyn Edwards of "The Broken Hearts Club"), who came to South Carolina to teach school before hostilities, lacks any vibrancy. Alas, it's really a shame, but this stuff really happened.<br /><br />Directors A. Blaine Miller and Julian Adams relate their yarn in flashback. Our hero, Captain Robert Adams, rushes to the aid of a wounded Confederate soldier and looks up to find a Union soldier taking a bead on him with his revolver. The remaining 90 or so minutes that ensues is devoted to events before and after the war, and there is a hint that perhaps the protagonist didn't survive this trial by bloodshed. Miller and Adams never make the protagonists seem sympathetic until the middle of the action when Adams and two of his friends engineer an escape from a Federal prison and a grudge-totting Yankee officer chases them. The filmmakers lacked the budget to develop the kind of tension that would make you fear for the lives of the characters. For the record, Adams survived the war, and Eveline and he raised four children and ran a school. What makes Robert Adams is important and essential as a Confederate patriot is never explained. Julian Adams doesn't provide enough insight into his character to differentiate him from countless other characters. He strikes a gallant figure, but we never get under his skin. Alas, the fortunes of low budget film-making prevented Adams from addressing this problem. The romance between the hero and the heroine is sterile. Some histrionics wouldn't have hurt this otherwise flat-lined drama. Shawn Lewallan's color photography makes the grade, but there isn't much subtlety in his lighting. If you suffer through the end credits, the producers reveal that they invoked dramatic license to make their history more palatable. Ostensibly, "The Last Confederate" boasts ambitious intentions, but delivers only a modicum of dramatic impact. Comparisons with the multi-million dollar "Cold Mountain" are inevitable. Initially, when I reviewed this film (which I bought at a Movie Gallery sale, I berated it as "Dull Mountain." I still think it is pretty dull, but I will be a man enough critic to applaud Mr. Adams for making this film. He invested his heart and soul in "The Last Confederate." While I didn't care for this movie, I appreciate it a lot more after having a conversation with Mr. Adams. Just because I didn't like itfor purely aesthetic reasonsdoesn't mean that you should ignore it.