Dit speelt zich af als een lang uitgesponnen komedie, behalve dat na de eerste paar minuten elke basis voor de werkelijkheid, hoe overdreven ook, verloren gaat. Bill Murray, als Bob, lijdt aan meerdere fobieën en na een kort gesprek met psychiater dr. Leo Marvin (Richard Dreyfuss) raakt hij zo van hem afhankelijk dat hij hem achternagaat naar het vakantiehuis van de familie Marvin. Om de premisse van de film te schetsen: Murray speelt Bob aanvankelijk als een geestelijk gestoorde, maar zijn persoonlijkheid verandert al snel in die van een irritant, sociaal onbeholpen kind. Bob maakt zich geliefd bij Marvins familie, terwijl hij in de tussentijd Marvin gek maakt. Helaas ben ik Bob min of meer gaan zien als dr. Dat deed Marvin <0xE2><0x80><0x93> zijn gedrag was volkomen ongepast en ik wilde dat hij gewoon wegging. Het gaat mijn verstand te boven waarom Marvins familie er niet net zo over dacht.<br /><br />In een tijdperk waarin het werk van Freud in diskrediet is gebracht, lijkt deze film zich genoodzaakt te voelen het stereotiepe beeld van een psychiater te verspreiden als iemand die de meester aanbidt, die bustes van hem heeft in zijn praktijk en in zijn vakantiehuis, en die zelfs zijn kinderen Sigmund en Anna heeft genoemd.<br />Tegen het eind wordt alles absurd dwaas.<br />Afgezien van het feit dat de gekunstelde humor niet bijzonder grappig is, is de reden waarom ik deze film eigenlijk niet leuk vind, het feit dat de geestesziekte als humoristisch effect wordt weergegeven. Iedereen die iemand met een fobie heeft gekend, begrijpt de pijn en het lijden die door de ziekte worden veroorzaakt en weet dat er geen genezing mogelijk is door in een paar dagen tijd een paar 'babystapjes' te nemen, zoals in deze film gesuggereerd wordt. Dezelfde kritiek geldt voor het bespotten van de stoornis van Tourette.
This plays like a long situation comedy, except that after the first few minutes any basis in reality, no matter how exaggerated, is lost. Bill Murray, as Bob, suffers from multiple phobias and, after an initial brief interview with psychiatrist Dr. Leo Marvin (Richard Dreyfuss), he becomes so dependent on him that he pursues him to where the Marvin family is away on vacation. To set up the premise of the movie Murray plays Bob initially as mentally disturbed, but his personality quickly changes into that of an irritating, socially inept child. Bob ingratiates himself with Marvin's family while in the meantime driving Marvin nuts. Unfortunately I came to view Bob pretty much as Dr. Marvin did - his behavior was totally inappropriate and I wished he would just go away. It is beyond me why Marvin's family did not also feel this way. <br /><br />In an era when the work of Freud has been greatly discredited this movie seems compelled to propagate the stereotypical image of a psychiatrist as one who worships at the feet of the master, having busts of him in his office and in his vacation home, and even naming his children Sigmund and Anna. <br /><br />Things turn absurdly silly toward the end.<br /><br />Outside of its contrived humor not being particularly funny, the reason I really dislike this film is its portrayal of mental illness for humorous effect. Anyone who has known a phobic person understands the pain and suffering caused by the illness and knows that there is no cure by taking a few "baby steps" over a period of a few days, as implied in this film. The same criticism goes for making fun of Tourette's Disorder.