Deze film is net zo subtiel als wanneer je met je teen tegen een baksteen schopt, en volkomen oneerlijk.<br />De komische personages en gebeurtenissen dateren uit de tijd van de Keystone Cops; volkomen over de top. Deze film is van het genre van kluchten die aan melodrama grensden, compleet met muziek om er zeker van te zijn dat we weten wat we verondersteld worden te denken. Hij had eerlijk genoeg moeten zijn om niet te doen alsof het ingewikkelder was.<br />De levensvragen waar de personages voor staan zijn echt genoeg, maar de plot is volkomen cliché en voor de hand liggend.<br />De hoofdpersonen zijn simplistisch en zijn zwart-wit (zij allemaal goed, hij allemaal slecht). De dialogen komen uit de dagdromen van een veertienjarige. Het feit dat een film de acteur Hugh Grant gebruikt, maakt hem niet gevoelig, verheffend of grappig. Het feit dat een film seks en slapstick bevat, maakt hem niet tot een romantische komedie.
This film is as subtle a kicking a house brick with your toe, and deeply dishonest.<br /><br />The comedic characters and events are from the era of the Keystone Cops; completely over the top. This film is from the genre of farce verging on melodrama, complete with music to make sure we know what we are supposed to think. It should have been honest enough not to pretend to anything more complex.<br /><br />The life challenges faced by the characters are real enough but the plot is completely cliché and obvious.<br /><br />The central characters are simplistic and are black & white (she all good, he all bad). The dialog is from the day dreams of a fourteen year old.<br /><br />The fact that a film uses actor Hugh Grant does not make it sensitive, uplifting or funny. The fact that a film contains sex and slapstick does not make it a romantic comedy.