Als je in de jaren zestig je radio aanzet, word je bedolven onder de Surfin' Music van je favoriete zender.<br />De Beach Boys, Jan en Dean en een stuk of tien andere groepen zongen over surfen.<br />Ga naar de film... Bobby Darren, Annette Funicello en Sally Fields op het strand, die de zon opzuigen (we hadden nog niet gehoord over zonnebrand of huidkanker...) en in een of ander vluggertje over de golven rijden, waarna ze worden uitgefloten door de drive-in bioscoopbezoekers van de zaterdagavond.<br />Net als iedereen was ik plaatsvervangend geïnteresseerd in de surfcultuur... het was onweerstaanbaar. We wisten alles van Riding Pipeline en The Green Cathedral, die het deksel op je neus lieten vallen. We wisten dat die golfsets er in zeven cycli waren, en die zevende golf was de krachtigste... we leerden alles wat er over surfen te weten viel van Jan en Dean toen ze RIDE THE WILD SURF zongen.<br />... Er is een heleboel vaardigheid en moed voor nodig die niemand kent. Om de Laatste Golf te vangen en hem alleen in te rijden...<br />Er was maar één ding mis met dit alles. De meesten van ons'surfers' woonden in plaatsen als Nebraska, en we hadden de oceaan nog nooit gezien, laat staan de golven bereden. We zouden het verschil tussen een surfplank en onze eigen kont niet eens hebben geweten.<br />De geestloze pret van de Surfin' Craze stierf weg terwijl de wereld verderging. De lelijkheid van een oorlog in Zuidoost-Azië trok onze aandacht, en de Summer of Love spoorde iedereen in Haight Asbury aan om bloemen in het haar te dragen.<br />Wat is er gebeurd met de surfcultuur in Californië nadat de aandacht van de rest van de wereld was afgedwaald? Dat is de vraag die de Grote Woensdag beantwoordt.<br />Zoals een van de personages in de film zegt: 'NIEMAND surft voor eeuwig.'<br />Dit is geen film als _Beach BLANKET BINGO..._ het strandfeest eindigt uiteindelijk en iedereen moet op een gegeven moment volwassen worden. Daar gaat de Grote Woensdag over.<br />De film volgt drie vrienden... Matt (Jan Michael Vincent), Leroy de Masochist (Gary Busey) en Jack (William Katt). '... kunnen zij degenen zijn die de grens trekken. Zij kunnen zich onderscheiden', zoals The Bear (Sam Melville) het uitdrukt.<br />Dit is een film over de komst van de tijd... hij onderzoekt teder en liefdevol alle mijlpalen in deze drie levens... de bruiloften, de aanvaarding van de verantwoordelijkheden van de volwassenheid, de levenspaden die de drie vrienden hun eigen weg doen gaan, de sterfgevallen. Maar al die tijd is er één gemeenschappelijk punt: de zee. Alles heeft er uiteindelijk mee te maken... eens een Surfer, altijd een Surfer.<br />Niet te missen is de scène waarin Matt, Jack en Leroy zich moeten melden voor hun lichamelijke keuring in het leger! Iedereen die tijdens het Vietnam-tijdperk door die waanzin heen moest, zal onmiddellijk de botsing zien tussen de bureaucratische waanzin die deze kerels probeert in te voeren, en de creatieve waanzin van de toekomstige inducties die wanhopig probeerden te ontsnappen aan het sleepnet van het leger... 'Heren, volg de gele lijn op de vloer. En heren, ik verzeker u... die leidt NIET naar het land van Oz!'<br />Het interessantste personage in de film is De Beer (Sam Melville). Hij is een soort surfersgoeroe, de Wijze Oude Man die de oude schoolsurfers vertegenwoordigt en de overleveringen en tradities van het verleden doorgeeft aan deze nieuwe generatie. Hij maakt hun boards en geeft de essentie van de surferscultuur door.<br />In Beer' In de winkel zien we ingelijste zwart-witfoto's van Bear in zijn jongere jaren, surfend in Rincon aan het begin van de jaren vijftig. We zien ook een met fluweel beklede lijst aan de muur met een Bronze Star; waarschijnlijk maakte De Beer deel uit van de generatie die van de stranden werd gehaald om in Korea te dienen.<br />Als er een morele of ethische vraag is, is De Beer degene die de antwoorden heeft. Op Bears bruiloft drinkt iedereen op de bruid en bruidegom, behalve Jack, die niet drinkt. Bear dringt er bij hem op aan voor deze ene keer met de traditie te breken... hij wijst erop dat de toost op vriendschap is, en dat je vrienden het waardevolste zijn wat je ooit zult hebben. Als Matt zijn verantwoordelijkheden tegenover zijn vrouw en dochter verwaarloost en hard op weg is een onverantwoordelijke, alcoholische zwerver te worden, is het De Beer die hem weer op het rechte pad brengt.<br />In een wereld van waanzin en impulsief handelen is De Beer een anker voor hen allemaal... een rolmodel dat hen nooit verandert of in de steek laat.<br />We zien de botsing van culturen als de drie surfers ouder worden... ze worden deel van het verleden als de nieuwe golf van drugsverslaafden en de psychedelische generatie de surfers in het publieke bewustzijn verdringen. Zelfs bij het surfen heeft de nieuwe generatie geen respect voor de oude; in een surffilm wordt een scène met Matt belachelijk gemaakt door het publiek; de oude rotten zijn vervangen door Jerry Lopez, de kampioen surfer van de nieuwe generatie.<br />De wereld gaat verder.<br />Uiteindelijk... zien we de uiteindelijke triomf. De legende heeft het over een grote branding, zo krachtig dat die alles wegvaagt voordat het schoon is. Bear heeft het erover... en dan is het eindelijk zover, op Grote Woensdag.<br />De nieuwe generatie is er om de kracht van de natuur uit te dagen, aangevoerd door Lopez... en de drie vrienden komen bij elkaar voor een laatste rit.<br />De waterfotografische eenheid heeft een paar verbazingwekkende opnamen gemaakt, waarschijnlijk de beste surfbeelden die ooit zijn gemaakt. Eerlijk gezegd sta ik ervan te kijken dat niemand ervoor is gestorven.<br />De film heeft de klank van de werkelijkheid, zoals het hoort... de regisseur, John Milius, maakte deel uit van de Surfer-generatie van de jaren zestig, dus is de film min of meer autobiografisch.<br />Grote Woensdag is een liefdesverhaal, met vaardigheid en intelligentie uitgevoerd.<br />Duimen omhoog.
Turn on your radio in the 1960s... you'll get deluged with Surfin' Music from your favorite station.<br /><br />The Beach Boys, Jan and Dean, and a dozen other groups were singing about surfing.<br /><br />Go to the movies... There's Bobby Darren, Annette Funicello, and Sally Fields on the beach, soakin' up some rays (we hadn't heard about sun block or skin cancer yet...) and riding the waves in some quickie production whipped out for the Saturday night drive-in movie crowd.<br /><br />Like everyone else I was vicariously into the Surfer culture... it was irresistible. We knew all about Riding Pipeline, and The Green Cathedral dropping the lid on ya. We knew that wave sets came in cycles of seven, and that seventh wave was the most powerful... we learned everything there was to know about surfing from Jan and Dean when they sang RIDE THE WILD SURF...<br /><br />...It takes a lotta skill and courage unknown, To catch the Last Wave and ride it in alone... <br /><br />There was only one thing wrong with all of this. Most of us "surfers" were in places like Nebraska, and we'd never SEEN the ocean, let alone ridden the waves. We wouldn't have known the skeg of a surfboard from our own butts.<br /><br />The mindless fun of the Surfin' Craze died as the world moved on.<br /><br />The ugliness of a war in Southeast Asia grabbed our attention, and the Summer of Love urged everyone to wear flowers in their hair in Haight Asbury.<br /><br />Whatever happened to the Surfer culture in California after the attention of the rest of the world turned away? That's the question Big Wednesday answers.<br /><br />As one character in the film says, "NOBODY surfs FOREVER".<br /><br />This isn't a film like BEACH BLANKET BINGO... the beach party eventually ends and everyone has to grow up sometime. That's what Big Wednesday is all about.<br /><br />The film follows three friends... Matt (Jan Michael Vincent), Leroy the Masochist (Gary Busey), and Jack (William Katt). They're among the top surfers around, and as The Bear (Sam Melville) puts it... "...THEY can be the ones who draw the line. They can distinguish themselves".<br /><br />This is a Coming of Age movie... it gently and lovingly examines all of the mileposts in these three lives... the weddings, the acceptance of the responsibilities of adulthood, the paths through life that cause the three friends to go their own separate ways, the deaths. But all this time there's one point of commonality; the sea. Everything relates to it in the end... once a Surfer, always a Surfer.<br /><br />Not to be missed is the sequence where Matt, Jack and Leroy are ordered to report for their Army draft physicals! Anybody who had to go thru that craziness during the Vietnam era will immediately relate to the clash of bureaucratic insanity that tries to induct these guys, versus the creative insanity of the prospective inductees who desperately tried to escape the Army's dragnet... "Gentlemen, follow the yellow line on the floor. And Gentlemen, I assure you... it does NOT lead to the Land of Oz!".<br /><br />The most interesting character in the film is The Bear (Sam Melville). He's sort of a surfer's guru, the Wise Old Man who represents the old school surfers and passes on the lore and traditions of the past to this new generation. He makes their boards, and imparts the essence of the surfer culture.<br /><br />In Bear's shop we see framed black and white photos of Bear in his younger days, surfing Rincon on the early 1950s. We also see a velvet covered frame on the wall that contains a Bronze Star; presumably, The Bear was part of the generation that was taken from the beaches to serve in Korea.<br /><br />Whenever there's a moral or ethical question, it's The Bear that has the answers. At Bear's wedding, everyone drinks to the bride and groom, except Jack, who is a nondrinker. Bear urges him to break with tradition just this once... he points out that the toast is to friendship, and your friends are the most valuable thing you'll ever have.<br /><br />When Matt neglects his responsibilities to his wife and daughter and is well on the way to becoming an irresponsible, alcoholic bum, it's The Bear who sets him straight again.<br /><br />In a world of craziness and acting on impulse, The Bear is an anchor for them all... a role model that never changes or fails them.<br /><br />We see the clash of cultures as the three surfers grow older... they're becoming part of the past as the new wave of druggies and the psychedelic generation replaced the surfers in the public consciousness.<br /><br />Even in surfing the new generation has no respect for the old; in a surfing movie, a sequence featuring Matt is ridiculed by the audience; the old timers have been replaced by Jerry Lopez, the new generation's champion surfer.<br /><br />The world moves on.<br /><br />In the end... we see the final triumph. Legend talks about a big surf, so powerful that it'll wipe everything before it clean. Bear talked about it... and it's finally come, on Big Wednesday.<br /><br />The new generation is there to challenge the power of nature, lead by Lopez... and the three friends come together for one last ride.<br /><br />The water photographic unit got some amazing stuff, probably the best surfing footage ever shot. Frankly, I'm amazed that nobody died to get it.<br /><br />The film has the ring of reality to it, as it should... the director, John Milius, was part of the '60s Surfer generation, so the film is sort of autobiographical.<br /><br />Big Wednesday is work of love, executed with skill and intelligence.<br /><br />Thumbs Up all the way.