'Stage Fright' is een onderhoudend en grotendeels luchthartig mysterie; misschien zijn de thema's minder ingrijpend dan in andere Hitchcock-films, maar het vermaak is er niet minder om. Het gebruikt zijn theatrale omgeving goed, door de waarheid te contrasteren met gekunsteldheid en met de werkelijkheid. En de personages zijn interessant en goed ontwikkeld.<br /><0x3E><0x3E> Charlotte Inwoods echtgenoot (Marlene Dietrich) is vermoord, en haar minnaar Jonathan (Richard Todd) is bang dat zij de misdaad heeft gepleegd en probeert hem ervoor te laten opdraaien. Terwijl hij zich schuilhoudt voor de politie, poseert Eve (Jane Wyman), een actrice in spe die verliefd is op Jonathan, als Charlottes dienstmeisje om het bewijsmateriaal in handen te krijgen dat zijn naam zal zuiveren.<br /><0x3E><0x3E> Tenminste, zo lijkt het ons, en Eve. Maar aan het eind van de film komen we erachter dat iemand in het begin heeft gelogen, de feiten heeft verdraaid, en dat de werkelijke situatie anders is. Hoewel men algemeen aanneemt dat deze 'leugenachtige flashback' de mislukking van 'Stage Fright' heeft veroorzaakt, vind ik het eigenlijk wel nodig. Deze film heeft een draai nodig om hem te onderscheiden, anders zou het alleen maar een amusant maar ongrijpbaar mysterie zijn.<br />Misschien is de titel misleidend: er zit niet veel 'fright' in 'Stage Fright'. Het is een bescheiden maar aangename film die meer aan Hitchcocks lowbudget Britse films doet denken dan aan zijn Hollywood-sterren. Zoals in 'The Lady Vanishes'. De heldin is een pittige brunette in plaats van een koele blondine; de held (detective Smith, gespeeld door Michael Wilding) is aardig, maar niet stereotiep 'heldhaftig' of zwierig; en er zijn een paar goede komische rollen voor Britse karakterspelers. Alastair Sim en Sybil Thorndike zijn hilarisch als de gekke ouders van Eve.<br />Hoewel Wyman een beetje te duidelijk Amerikaans is, is ze een aantrekkelijke heldin; het is vooral leuk als ze moet schakelen tussen de rol van Eve en die van het Cockneymeisje Doris. Er is een fascinerende mengelmoes van talenten op het werk als Charlotte 'The Laziest Gal in Town' zingt: song van Cole Porter, hese vocalen van Dietrich, kostuums van Christian Dior, regie van Hitchcock. Als je weet dat de eerste scène een leugen was, valt alles op zijn plaats.
"Stage Fright" is an entertaining and mostly lighthearted mystery; perhaps its themes are less consequential than in other Hitchcock films, but it still delivers a good time. It utilizes its theatrical setting well, contrasting truth with artifice, and acting with reality. And its characters are interesting and well-developed.<br /><br />Musical-comedy star Charlotte Inwood's (Marlene Dietrich) husband has been murdered, and her lover Jonathan (Richard Todd) fears that she committed the crime and is trying to frame him for it. While he hides from the police, Eve (Jane Wyman), an aspiring actress who has a crush on Jonathan, poses as Charlotte's maid in order to get the evidence that will clear his name.<br /><br />At least, that's how things seemto us, and to Eve. But at the end of the movie, we learn that someone lied at the beginning, twisting the facts, and the real situation is different. Though this "lying flashback" is widely considered to have caused "Stage Fright"'s failure, it actually feels necessary to me. This movie needs a twist to distinguish it, or else it would be just an amusing but forgettable mystery.<br /><br />Perhaps the title is misleading: there's not a lot of "fright" in "Stage Fright." It's a modest but enjoyable movie that feels more akin to Hitchcock's low-budget British movies than his Hollywood spectaculars. As in "The Lady Vanishes," the heroine is a spunky brunette instead of a cool blonde; the hero (Detective Smith, played by Michael Wilding) is likable but not stereotypically "heroic" or dashing; and there are some good comic roles for British character actors. Alastair Sim and Sybil Thorndike are hilarious as Eve's crazy parents.<br /><br />Though Wyman is a bit too obviously American, she makes for an appealing heroine; it's especially fun when she has to switch between playing Eve and posing as the Cockney maid, Doris. There's a fascinating mash-up of talents at work when Charlotte sings "The Laziest Gal in Town": song by Cole Porter, husky vocals by Dietrich, costumes by Christian Dior, direction by Hitchcock. And though Dietrich's acting seems unconvincing at firstshe's best as a cool and implacable diva, not a distraught widowwhen you learn that the first scene was a lie, everything truly falls into place.