Joan Crawford die in 'Mommie Lieverd' de sinaasappelboom in haar tuin omhakte, was een stuk enger dan de maniak die in 'Stage Fright' een stel bloeddorstige moordenaars in mootjes hakte. Een deel van de reden is dat ze geen uilenmasker op had toen ze het deed. De moordenaar in 'Stage Fright' heeft minder geluk.<br />In een reeks gebeurtenissen die het woord'samengezworen' een nieuwe betekenis geeft, raakt een groep acteurs in een theater opgesloten met een moordlustige maniak die zijn slachtoffers graag in stukken hakt of op een andere manier verminkt. De plot stelt een groep potentiële slachtoffers in staat die voornamelijk te herkennen is aan hun geslacht en/of haarkleur.<br />Typisch voor de beste (en ergste) Italiaanse horrorfilms, 'Stage Fright'. Het is een oefening in stijl en geweld. Helaas is het in deze film een beetje vlekkerig. Er zijn een paar interessante cameratrucs (a la Argento en Bava), een paar pogingen tot gruwelijk bloedvergieten, maar geen echte angst of spanning. Aangezien geen van de personages zich gedraagt op een manier die een rationeel mens onder de gegeven omstandigheden zou doen, is het moeilijk om je in te leven in wat er in de film gebeurt. Neem bijvoorbeeld de opbouw.<br />De bitchy, geobsedeerde regisseur van een goedkope musical vervreemdt zijn acteurs van zijn medespelers door hen tijdens de repetities te beschimpen. De vrouwelijke hoofdrolspeelster heeft een verstuikte enkel, maar daar maakt de regisseur zich geen zorgen over. De kleedster haalt haar over om tijdens een pauze met haar weg te sluipen, zodat ze haar enkel kan laten bekijken door een arts in het 'plaatselijk ziekenhuis', dat een psychiatrische inrichting blijkt te zijn (teken voor onheilspellende muziek). Ze huisvesten daar toevallig een ex-acteur die gek is geworden en een stel mensen in kleine stukjes heeft gesneden, en door een vreemd toeval weet hij te ontsnappen en een lift naar het theater te krijgen door zich achter in de stationcar te verstoppen waar onze twee heldinnen in rijden. Het duurt niet lang voordat de kleedster een pikhouweel in haar hoofd krijgt, en als het lichaam wordt ontdekt, komen de politie en de media opdagen. Zonder zich druk te maken over het opruimen van de plaats delict of het feit dat een van de acteurs een mogelijke verdachte zou kunnen zijn, slepen de autoriteiten het lichaam weg en laten twee politieagenten in een auto achter om de overgebleven acteurs te bewaken. De regisseur dwingt de acteurs door te gaan met repeteren, en niemand schijnt te beseffen dat, ach, ik weet het niet, dat er gewoon iemand is doodgestoken en dat de maniak die dat heeft gedaan misschien nog steeds in de buurt is.<br />Ja.<br />Ja.<br />Nou ja, dat is eigenlijk alles wat je over de plot hoeft te weten, de rest van de film gaat over mensen die op eigen houtje worden weggelokt en op verschillende 'creatieve' manieren worden afgeslacht. Het beste wat de film te bieden heeft, is een duizelingwekkend gevoel van verknipte humor, zoals in de laatste scène (die bewijst dat de psychopathische moordenaar in films NOOIT dood is). Er is wat spanning aan het eind, als de 'laatste die nog leeft' uit het zicht probeert te blijven. Verder is het moeilijk om de irritante muziek, de onlogische motivatie of het feit dat de moordenaar een grote maffe hoofdtooi draagt, waardoor hij op een uil lijkt, te negeren.
Joan Crawford chopping down the orange tree in her garden in "Mommie Dearest" was a lot scarier than the maniac chopping up dumb slasher-victim characters in "Stage Fright". Part of the reason is that she wasn't wearing a goofy owl mask while she did it. The killer in "Stage Fright" isn't so lucky.<br /><br />In a turn of events that gives new meaning to the word "contrived", a group of actors become locked in a theater with a homicidal maniac who likes to dismember or otherwise mutilate his victims. The plot allows for a group of potential victims mostly distinguishable by their gender and/or hair color.<br /><br />Typical of the best (and the worst) Italian horror flicks, "Stage Fright" is an exercise in style and violence. Unfortunately, it's a little spotty in this one. There are some interesting camera tricks (a la Argento and Bava), some attempts at gruesome gore, but no real scares or tension. Since none of the characters are behaving in a way that any rational human being would behave under the given circumstances, it's difficult to relate to what's going on in the picture. Take, for instance, the setup:<br /><br />The bitchy, obsessive director of a low-rent musical alienates his cast members by hurling abuse at them as they rehearse. The female lead has a twisted ankle, yet the director isn't concerned about that. The wardrobe director convinces her to sneak out with her during a break so she can get her ankle looked at by a doctor at the "local hospital", which turns out to be a **psychiatric** hospital (cue ominous music). They just happen to be housing an ex-actor who went insane and cut up a bunch of people into little pieces, and by a strange coincidence he escapes and hitches a ride back to the theater by hiding in the back of the station wagon our two heroines are driving. It isn't long before the wardrobe girl gets a pick axe in her head, and when the body is discovered the police and the media show up. Unconcerned about clearing the crime scene, or the fact that any of the actors could be a potential suspect, the authorities just haul the body away and leave two policemen in a car to guard the remaining actors. The director forces the actors to continue their rehearsal, and nobody apparently considers that, oh I don't know, someone was just pick-axed to death and the maniac who did it may possibly still be around.<br /><br />Yeah.<br /><br />Well anyway, that's all you really need to know about the plot, the rest of the movie is people getting lured off on their own and slaughtered in various "creative" ways. The best thing the movie has going for it is a giddy sense of twisted humor, as in the final sequence (the one that proves the psycho killer in movies like this is NEVER dead). There's a little tension at the end with the "last one left alive" trying to stay out of sight. Otherwise, it's hard to ignore the irritating music, illogical motivation, or the fact that the killer is wearing a large goofy headdress that makes him look like an owl.