In de jaren zestig van de vorige eeuw werd in het Verenigd Koninkrijk een 'keuken-sink'-drama gemaakt. Het is een bewerking van een roman van dezelfde naam van Nell Dunn. Ik heb de roman nooit gelezen, dus ik kan niet zeggen of het een interessant boek is. Ik kan me echter moeilijk voorstellen dat het deprimerender zou kunnen zijn dan deze karikatuur van een filmbewerking.<br />De setting is Londen. Een welgestelde jonge vrouw verhuist van Chelsea naar Battersea. De plot van de film lijkt verder niets te betekenen te hebben <0xE2><0x80><0x93> geen enkele aanwijzing over wat deze ogenschijnlijk intelligente vrouw bezield kan hebben om uit het swingende Chelsea te vertrekken. Wat er op het scherm te zien is, is een reeks scènes die de wanhoop en de neerslachtigheid van het vervallen Battersea in beeld brengen.<br />De openingsscènes met de deprimerende score van Manfred Mann (befaamd om zijn geweldige upbeat hits als _My Name is Jack_ ) wijzen er al op dat Battersea een vervallen hel is waarin niemand zich zou willen bevinden. Peter Collinson lijkt er tevreden mee te zijn om dit sombere thema door de strot van de kijker te persen tijdens de hele film. De personages zijn door en door gemeen, gemeen, grof in de mond en in sommige gevallen gewelddadig. Er worden diverse sociale thema's aangeroerd, waaronder abortus. Jammer genoeg worden ze zo toegesproken dat de kijker er geen belangstelling voor heeft, en in plaats daarvan wordt de stemming van zelfs de vrolijkste mensen alleen maar slechter tot het punt waarop de neerslachtigheid gewoon ondraaglijk wordt. Geloof me, als je het geluk hebt deze afschuwelijke film nooit te hebben meegemaakt, zou je er goed aan doen uit de buurt te blijven.<br />Suzy Kendall heeft de pech de hoofdrol te spelen - Polly. Dit was een vroege rol in haar carrière. Maar toch kan ik geen reden bedenken waarom zo'n getalenteerde actrice zich tot zoiets laags moest verlagen. Nadat ik deze film had gezien, aarzelde ik of ik nog iets anders met haar naam erop zou oppikken. Ze heeft haar carrière in de jaren zeventig weer opgepakt en speelde in een paar geweldige films, waaronder THE BORD WITH THE CRYSTAL PLUMAGE, TALES THIS WITNESS, CRAZE en een van mijn favoriete giallo's: TORSO. Geloof me, ze kan acteren en ze heeft in films gespeeld die een miljoen keer beter zijn dan de deprimerende kletskoek die bekendstaat als THE JUNCTION.<br />Dennis Waterman in zijn pre-Minder-tijd is ook een onfortuinlijke acteur. Hij was geweldig in de tv-serie MINDER. Maar in THE JUNCTION zit hij vast in een hopeloos saaie rol die hij zonder ook maar een spoor van charisma speelt. Ik moet zeggen dat ik meneer Waterman zijn gebrek aan enthousiasme niet kwalijk kan nemen. Om de zaak nog erger te maken, is een uitstekende ondersteunende cast in de vorm van Adrienne Posta, Maureen Lipman, Michael Gothard, Liz Fraser, Alfie Bass en Michael Robbins allemaal verspilde moeite. De laatste drie namen die ik zojuist heb genoemd, zijn beroemd om hun komische kwaliteiten en hadden een broodnodige afwisseling kunnen bieden aan dit saaie gebeuren. Maar helaas besloot de afwezige scriptschrijver iets anders.<br />De enige acteur die het voor elkaar krijgt om de aandacht vast te houden, is Aubrey Morris <0xE2><0x80><0x93> een acteur die bekendstaat om zijn rol als excentrieke professor of dokter in tv-series en films uit de jaren zestig en zeventig. Morris voelt zich hier thuis als excentrieke makelaar, maar alleen omdat zijn personage maar heel weinig tijd op het witte doek doorbrengt en ook geen rol speelt in de onaangenaamheden die bijna de hele rest van de film betreffen.<br />Misschien had _In the JUNCTION_ als sociale boodschap over armoede, hopeloosheid en sociaal verval kunnen werken als het op een satirische manier was gedaan. In plaats daarvan was het resultaat misschien wel de meest deprimerende film die ik ooit heb moeten ondergaan.<br />Ironisch genoeg regisseerde Peter Collinson <0xE2><0x80><0x93> de regisseur van deze gruweldaad <0xE2><0x80><0x93> _en er was er geen_ <0xE2><0x80><0x93> een werkelijk onderhoudende en spannende bewerking van de roman van Agatha Christie onder dezelfde naam. Collinson kan goed regisseren, en dat deed hij ook in NONE. Ik geef de voorkeur aan zijn versie van 1945 boven de beroemdere versie uit 1945. In plaats daarvan zou ik de lezers van dit commentaar willen aanraden om die film te gaan zien. Hij wordt bijna geheel zonder humor gebracht, maar is zeer vermakelijk, spannend en uiteindelijk meeslepend. De dvd is in 2010 eindelijk uitgebracht, na jaren te hebben geaarzeld en uiteindelijk door Optimum Releasing te zijn vrijgegeven. De transfer is geweldig en de genoemde dvd-distributeur kan opnieuw worden gefeliciteerd.<br />Over het geheel genomen raad ik iedereen van harte aan om ver uit de buurt te blijven van DE JUNCTION. Het zal je depressief maken tot op het ondraaglijke af. Dat bedoel ik letterlijk. Je bent gewaarschuwd!
UP THE JUNCTION is a "kitchen-sink" drama made in the UK in the 1960s. It is an adaptation of a novel of the same name by Nell Dunn. I have never read the novel so I am in no position to say whether it is an interesting read. I find it hard to believe that it could be more depressing than this travesty of a movie adaptation however,<br /><br />The setting is London. A well-off young woman moves from Chelsea to Battersea. There seems to be nothing further to the plot of this movie - no indication of what could have possessed this seemingly bright woman to move out of swinging Chelsea. What is played out on the screen are a series of scenes highlighting the despair and depression of run-down Battersea.<br /><br />The opening scenes with the depressing score by Manfred Mann (famous for such great upbeat hits as My Name is Jack) already indicate that Battersea is a run-down hell-hole who no one would want to find themselves in. Peter Collinson seems content with dragging this dreary theme down the viewer's throat through the whole of the movie. Characters are thoroughly nasty, mean-spirited, foul-mouthed and in some cases violent. A variety of social themes are raised here, including abortion. Unfortunately they are addressed in a way that fails to interest the viewer and instead just drags the mood of even the cheeriest of folk right down to a point where the depression simply becomes unbearable. Trust me, if you are fortunate enough to have never endured this awful movie you would be well advised to steer well clear.<br /><br />Suzy Kendall has the misfortune of playing the main character - Polly. This was an early role in her career. But even still, I can think of no reason why such a talented actress had to stoop to something this low. After seeing this movie, I was very hesitant about picking up anything else with her name attached. Fortunately Ms Kendall's career picked up in the 1970s and she starred in some great movies, including THE BIRD WITH THE CRYSTAL PLUMAGE, TALES THAT WITNESS MADNESS, CRAZE and one of my favourite giallos - TORSO. Trust me, she can act and she has starred in movies that are a million times better than the depressing tripe known as UP THE JUNCTION.<br /><br />Dennis Waterman in his pre-Minder days is also an unfortunate actor. He was great in the TV series, MINDER. But in UP THE JUNCTION, he is stuck with a hopelessly dull role that he carries off without the slightest hint of charisma. I have to say that I don't blame Mr. Waterman for his lack of enthusiasm.<br /><br />To make matters worse, an excellent supporting cast in the form of Adrienne Posta, Maureen Lipman, Michael Gothard, Liz Fraser, Alfie Bass and Michael Robbins are all wasted. The latter three names I have just mentioned are famous for comedy and could have brought some much-needed light relief to this bore-fest. But unfortunately the absent-minded scriptwriter decided otherwise.<br /><br />The only actor who manages to hold attention here is Aubrey Morris - an actor famous for playing eccentric professor or doctor roles in TV shows and movies during the 1960s and 1970s. Mr. Morris feels at home here as an eccentric estate agent, but only because his character has very limited screen time and also plays no part in the unpleasantness that almost the entire remainder comprises.<br /><br />Perhaps UP THE JUNCTION could have worked as a social message about poverty, hopelessness and social decay if it had been done in a satirical manner. Instead the result was perhaps the most depressing movie I have ever had the misfortune to endure.<br /><br />Ironically, the director of this atrocity - Peter Collinson - directed AND THEN THERE WERE NONE - a truly entertaining and suspenseful adaptation of the novel of the same name by Agatha Christie. Mr. Collinson can direct and really came into his own with AND THEN THERE WERE NONE. I actually prefer his adaptation over the more famous 1945 one. I would instead advise readers of this comment to see that movie instead. It is executed almost entirely without humour but is highly entertaining, suspenseful and ultimately compelling. The DVD has finally been released in 2010 after years of dithering by Optimum Releasing. The transfer is great and the aforementioned DVD distributor can once again be congratulated.<br /><br />Overall, I wholeheartedly advise everyone to steer well clear of UP THE JUNCTION. It will depress you to unbearable levels. I mean that literally. You have been warned!