Vergeleken met 'Little Caesar' van Mervyn LeRoy is 'The Public Enemy' een beetje <0xE2><0x80><0x93> nou ja, ik wil het woord'verfijnd' niet gebruiken, want dat is het allerminst. Het is meer <0xE2><0x80><0x93> ontwikkelingsgericht. Ja, dat is het woord. Het karakter van Little Caesar begint en eindigt als een volwassen gangster. Tom Powers (Jimmy Cagney) wordt voor het eerst voorgesteld als een jonge jongen, die omgaat met zijn vriend Matt Doyle (Edward Woods), en die door zijn vader, een politieman, een pak slaag krijgt omdat hij gestolen heeft. De strenge oude man gebruikt een scheerriem. Misschien ziet het er vandaag de dag voor sommige mensen uit als kindermishandeling, maar toentertijd was het waarschijnlijk heel gewoon. Mijn moeder brak altijd Kochloevels op mijn rug. Hoe dan ook, een dergelijke straf heeft noch Tom Powers noch ikzelf enig goed gedaan, aangezien we allebei verdorven zijn geworden.<br />Tom en Matt groeien op tot jonge criminelen die in dienst zijn van Puttynose, die hun de kneepjes van het vak leert, een Ierse Fagin, maar hij breekt zijn belofte en laat hen in de steek als ze zijn hulp nodig hebben. Jaren later neemt een onverzoenlijke Tom wraak op die zielige Puttynose. Dan worden Tom en Matt onder de hoede genomen van Paddy Ryan, en ten slotte van Samuel 'Nails' Nathan, die onze hoofdrolspelers allebei goed behandelen. Eigenlijk mocht ik Nails wel. Hij is opgewekt, edelmoedig en loyaal. Ik bedoel, als je bedenkt dat hij een gangster, een dief en een moordenaar is. Als Nails van zijn paard wordt gegooid en gedood, zijn Tom en Matt zo verstandig om het paard dood te schieten. Er is een subplot waarbij een paar dames betrokken zijn die de twee jongens oppikken in een clandestiene kroeg. Matt trouwt met zijn vriendinnetje, maar Tom krijgt genoeg van zijn vriendinnetje (Mae Clarke) en maakt hun verhouding finito door haar een grapefruit in het gezicht te duwen. Mooie jongen. Dan ontmoet Tom Jean Harlow en ze lijkt voor hem te vallen, hoewel zijn belangstelling voor haar meer klierachtig is dan iets anders. Ze stelt zich niet beschikbaar in de zin zoals zijn andere vriendinnetjes dat hebben gedaan en Tom rukt zich de haren uit het hoofd onder het slaken van hese, geitenachtige kreten: 'Hier zou een vent gek van kunnen worden.' Haar rol is nogal klein en Tom krijgt het nooit met haar aan de stok. Als een rivaliserende bende zijn vriend Matt vermoordt, pakt Tom twee pistolen, stormt de stamkroeg van de bende binnen en schiet hem neer, waarbij hij ernstig gewond raakt. Hij wordt in het ziekenhuis bezocht door zijn moeder, zijn moralistische broer en zijn schoonzus, en hij vraagt hun hem te vergeven. Dat helpt niet. De rivaliserende bende ontvoert hem uit het ziekenhuis en levert hem af bij zijn huis, vol nieuw lood.<br />Net als 'Little Caesar' geeft deze film ons veel scènes en personages die iconen zouden worden. Bij hun eerste grote klus, een vriend van Tom en Matt.' We zien de wake in Louie's salon, met een matroneachtige immigrante-moeder die jammert: 'Hij was altijd een goeie jongen.' Tegen een parkeerbediende snauwt Tom: 'Hé, kijk uit. Die auto heeft versnellingen. Het is geen Ford.' Wat de uitvoeringen betreft, het is algemeen bekend dat Edward Wood de hoofdrol zou spelen voordat de rollen werden verwisseld, en dat Cagney de rol van Tom zou spelen. Het was een goede beslissing. Matt is sympathiek, maar een beetje houterig, terwijl Cagney sist op het scherm. Elke zin van Jean Harlow is lachwekkend. Net als Cagney kwam ze uit New York, maar haar accent hier houdt op net niet een parodie op Brits te zijn. 'Ik ken niet.' En: 'Ik ken nie.' Ook ziet ze er, nou ja, GROOTS uit in deze film, misschien omdat ze een koppel vormt met Cagney, maar het is niet alleen dat ze net zo lang is als hij, maar dat ze ook slungelig is, iets breder van bouw dan in haar andere films.<br />De censors begonnen de filmindustrie hun wil op te leggen, dus elke opname vindt buiten het scherm plaats en er is praktisch geen bloed. Ik denk dat de code nog niet stevig genoeg was om te voorkomen dat een kleermaker als homoseksueel werd gepresenteerd. Als Cagney zijn eerste pak wordt aangemeten, trekt hij aan zijn middel en zegt tegen de man dat hij genoeg ruimte moet laten. 'Hier heb je extra ruimte nodig.' zegt de kleermaker, terwijl hij in Cagney's bovenarm knijpt. 'Moet je die spieren eens voelen.' Cagney deinst terug voor de ontmoeting. Niet dat er sprake is van homoseksuele banden tussen Tom Powers en Matt Doyle. Ze zijn gewoon vrienden die samen zijn opgegroeid.<br />Je moet deze film zien, als je hem al niet hebt gezien. Het was een van de drie films die het genre begin jaren dertig stevig op de kaart zetten, de andere waren 'Little Caesar' en 'Scarface'. Je moet het zo zien. Zonder deze films hadden we misschien nooit 'The Godfather' gehad.
Compared to Mervyn LeRoy's "Little Caesar", "The Public Enemy" is a little more -- well, I don't want to use the word "sophisticated" because it's anything but that. It's more -- developmental. Yes, that's the word. Little Caesar's character begins and ends as an adult gangster. Tom Powers (Jimmy Cagney) is first introduced as a young boy, hanging around with his pal Matt Doyle (Edward Woods), being whupped for stealing by his policeman father. The stern old man uses a razor strap. Maybe today it looks like child abuse to some people but it was probably common enough at the time. My mother used to break Kochloevels over my back. In any case, such punishment did neither Tom Powers nor myself any good since we both turned out wicked.<br /><br />Tom and Matt grow up into young men who are hoodlums in the employ of Puttynose, who teaches them the tricks of the trade, an Irish Fagin, but he breaks his promise and skips out on them when they need his help. Years later, an unforgiving Tom wreaks his revenge on the pathetic Puttynose. Then Tom and Matt are taken under the wing of Paddy Ryan, and finally Samuel "Nails" Nathan, both of whom treat our protagonists well. In fact, I rather liked Nails. He's cheerful, generous, and loyal. I mean, considering that he's a gangster, a thief, and a murderer. When Nails is thrown from his horse and killed, Tom and Matt sensibly shoot the horse. There's a sub-plot involving some dames the two guys pick up in a speakeasy. Matt marries his moll but Tom gets tired of his (Mae Clarke) and puts finito to their affair by shoving a grapefruit in her face. Mr. Nice Guy. Tom then meets Jean Harlow and she seems to fall for him, although his interest in her is rather more glandular than anything else. She doesn't make herself available in the sense that his other girl friends have and Tom is tearing his hair out, uttering hoarse, goaty cries: "A guy could go screwy from this." Her part is kind of small and Tom never does get it on with her. When a rival gang kills his friend Matt, Tom picks up two pistols, barges into the gang's hangout, and shoots it out with them, severely wounded in the process. He's visited in the hospital by his Ma, his moralistic brother, and his sister-in-law, and he asks them to forgive him. Doesn't do him any good. The rival gang kidnaps him from the hospital and delivers him to his home, full of new lead.<br /><br />Like "Little Caesar," this film gives us many scenes and characters that were to become icons. On their first big job, a friend of Tom's and Matt's, Loopy Louie, is shot by the cops and we see the wake in Louie's parlor, with a matronly immigrant mother moaning, "He was always a good boy." To a parking valet, Tom snaps, "Hey, watch it. Dat car's got gears. It ain't no Ford." As for the performances, Edward Wood was famously intended to play the lead before the roles were switched, with Cagney taking the role of Tom. It was a good decision. Matt is likable but a little wooden, whereas Cagney sizzles on screen. Jean Harlow's every line is laugh worthy. Like Cagney, she was from New York but her accent here stops just short of a parody of British. "I cahn't." And, "Me neyether." Also, she looks, well, BIG in this movie, maybe because she's paired with Cagney, but it's not just that she's as tall as he is but that she's zoftig too, a bit more broad of beam than has been noticeable in her other films.<br /><br />The censors were beginning to impose their will on the film industry, so every shooting takes place off screen and there is virtually no blood. I guess the code was not yet firm enough in place to prevent the presentation of a tailor as a homosexual. When Cagney is being fitted for his first suit, he tugs at his waist and tells the guy to leave plenty of room in their. "Here's where you need extra room," says the tailor, squeezing Cagney's upper arm, "Just feel that muscle." Cagney minces away from the encounter. Not that there's any suggestion of homosexual bonds between Tom Powers and Matt Doyle. They're just friends who grew up together.<br /><br />You must see this movie if you haven't already. It was one of three that set the genre firmly on its feet in the early 1930s, the others being "Little Caesar" and "Scarface." Look at it this way. Without these films, we might never have had "The Godfather."