Een keiharde film over een depressieve periode in de jaren veertig, die laat zien waarom Warner Bros. de studio van het jaar was. Het zijn hier de stoere meiden die de hoofdrol krijgen. Je hebt Stanwyck (voordat haar gebit werd gerepareerd) en Blondell (die zich met behulp van kauwgom een weg baant door de verpleegsterseed), die allebei proberen te overleven tussen graaiende co-assistenten, gewetenloze artsen, moordzuchtige gezinnen en geen geld. Nee, dit is niet de jonge dokter Kildare. Vergelijk dit maar eens met die sentimentele serie uit 1940 over wat de produktiecode voor het sociale realisme heeft betekend. Hier overtreden verpleegsters de wet, schenden artsen hun eed, en tenzij je meedoet, werk je niet. Niet bepaald het professionele imago van een verpleegster. Tuurlijk, het is een geënsceneerd melodrama. Maar er zijn hier elementen van de echte wereld die 35 jaar lang van het scherm zouden verdwijnen, met dank aan de PC. Ook zijn er speelse oneliners, milde stripscènes en een heel sardonische blik op het moederschap, samen met een heel enge Clark Gable. Gedurende een korte periode van rond 1930-1934 opereerde Hollywood zonder deksel, onder druk gezet door publiek zonder werk, zonder geld en zonder vooruitzichten. Films als NN weerspiegelen die werkelijkheid, die natuurlijk te onopgesmukt was om te overleven. Probeer dus deze verwaarloosde periode in te halen als je kunt, vooral als de film van Warner Bros. is, zoals dit juweeltje.
Gritty depression era flick, showing why Warner Bros. was the studio of record. It's tough broads here that get the leads. There's Stanwyck (before her teeth were fixed) and Blondell (gum-popping her way through the Nurse's Oath), both trying to survive grabby interns, unscrupulous doctors, murderous families, and no money. No, this isn't Young Doctor Kildare. Just compare Night Nurse with that sappy 1940's series for insight into what the Production Code did to social realism. Here nurses break the law, doctors violate their oath, and unless you go along, you don't work. Not exactly the professional AMA image. Sure, it's contrived melodrama. But there are elements of the real world here that would disappear from the screen for 35 years, courtesy the PC. Also included are gamey one-liners, mild strip scenes, and a really sardonic look at motherhood, along with a very scary Clark Gable. For a brief period from around 1930-34, Hollywood operated with the lid off, pressed by audiences with no work, no money and no prospects. Movies like NN reflect that reality, which was, of course, too unvarnished to survive. So catch up with this neglected period when you can, especially if the movie's from Warner Bros., like this little gem.