MENSELIJKE SPOILERS<br />****************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************** Nu al geïsoleerd en wanhopig (de beide personages behoren tot de weinige bewoners van een woonproject die niet zijn gevlucht voor een mysterieuze, bijna apocalyptische epidemie). Het gat dat de twee appartementen met elkaar verbindt, fungeert eerst als het zoveelste in een lange reeks van vernederingen, maar begint al snel een betekenis van bijna mythische proporties aan te nemen.<br />Tsais gevoel voor humor en gevoel voor cinematografische geschiedenis worden met iets meer openlijkheid getoond dan gewoonlijk <0xE2><0x80><0x93> zoals de incidentele dagdromen van de vrouw die rond haar bovenbuurvrouw draaien, worden gevisualiseerd als muzieknummers (geïnspireerd op de muziek van Grace Chang) die van het scherm spatten in korte stukjes sensuele, surrealistische romantiek en humor <0xE2><0x80><0x93> die sterk doen denken aan de grootbeeldfilms van Heaven. En ondanks alle verveling en vervreemding die hier tentoongespreid worden, is Tsai's spietsen van de spanningen van de late jaren negentig, van voor de eeuwwisseling, grappig, absurd, en geeft het deze film een zeer aantrekkelijk cachet. De laatste scène is buitengewoon.<br />Ondertussen ondermijnt Tsai <0xE2><0x80><0x93> op een typische manier <0xE2><0x80><0x93> de meeste van de gebruikelijke verwachtingen of vooroordelen die westerlingen over de Aziatische cinema hebben met een nonchalante, terloops onthulde directheid en richt hij zich zowel op de absurdistische tendensen van de menselijke geest als op de meest absolute van alle alledaagsheden. Er is een volkomen nonchalante ontmystificatie van bijna alles wat met zijn personages te maken heeft, waarbij hij de achtergrond of de meeste culturele kenmerken (die het isolement van de personages juist versterken) uit de weg gaat, wat THE HOLE <0xE2><0x80><0x93> en zijn andere films <0xE2><0x80><0x93> nogal desoriënterend, maar ook altijd fascinerend en verhelderend maakt.
*MINOR SPOILERS*<br /><br />Need any further proof that Tsai Ming-liang ranks among the most original and provocative filmmakers working anywhere today? See this film.<br /><br />Working from slight variations of a theme running through most of his work, THE HOLE represents a study in alienation and loneliness - in this case between a man and woman who are upstairs/downstairs neighbors - and how varied structures (real or psychological) of modernity wall people off from one another. Here, the woman (the downstairs neighbor) attempts to endure as her apartment is flooded by a prodigious leak from upstairs. A plumber attempts to locate the source of the problem, then disappears after creating a large hole in the floor. Already isolated and desperate (both characters are among the few residents of a housing project who haven't fled in advance of a mysterious, near-apocalyptic epidemic). The hole linking the two apartments functions first as yet another in a long line of indignities, but soon begins to take on a significance of near-mythic proportions.<br /><br />Tsai's sense of humor, and sense of cinematic history is displayed with a bit more overtness than usual - as the woman's occasional daydreams revolving around her upstairs neighbor are visualized as musical numbers (set to the music of Grace Chang) which explode from the screen in brief bits of sensualistic, surreal romance and humor - quite reminiscent of the big-screen PENNIES FROM HEAVEN. And for all of the ennui and alienation on display here, Tsai's skewering of late 90s pre-millennial tensions is funny, absurd, and gives this film a very appealing strageness. The final scene is extraordinary.<br /><br />Meanwhile Tsai - in typical fashion - subverts most of the usual expectations or preconceptions Westerners bring to Asian cinema with a nonchalant, casually-revealed directness, focusing on both the absurdist tendencies of the human mind, and the most absolute of mundanities. There's an utter, nonchalant demystification of almost everything about his characters, sidestepping backstory or most cultural signifiers (which does amplify the isolation of the characters), making THE HOLE - and his other films - rather disorienting, but also always fascinating and insightful.