Deze atmosferische, maar abominabele, door de Britten geproduceerde zombie epische onderneming om het schamele budget aan te vullen door alles te belichten vanuit het gezichtspunt van de pummel die met de videocamera rondsjouwt. 'The Zombie Diaries' is in feite niets anders dan een andere misselijkmakende eerstepersoonsfotofilm die je vanwege het misselijkmakende camerawerk gillend naar je medicijnkastje voor Dramamine zou kunnen sturen. 'The Zombie Diaries' onderscheidt zich nauwelijks van de rest. Het kleine beetje waarde dat de bibberige eerstepersoonsfotografie aan deze lauwe koelie toevoegt, wordt ver overtroffen door het hopeloos oppervlakkige verhaal. Het verhaal bestaat uit drie videodagboeken over overlevenden van een mysterieus virus dat veel van hun landgenoten heeft veranderd in met bloed bespatte zombies. Helaas vullen de eerstejaars co-regisseurs & co-schrijvers Michael Bartlett en Kevin Gates hun verhaal met te veel personages die geen enkele indruk maken. Bovendien wekken deze statische, eendimensionale personages nooit onze sympathie op. Het feit dat één personage het overleeft, doet niets af aan het feit dat de schurken zonder een schrammetje ontsnappen. Ironisch genoeg zijn de zombies minder dodelijk tegenover onze hoofdpersoon dan sommige andere mensen. Let wel, een zombiefilm waarin de ondoden minder bedreigend zijn dan mensen, is nogal een anticlimax.<br />'The Zombie Diaries' eindigt met scènes van in camouflagekleding gehulde soldaten rond een schuur. De filmmakers gaan dan over op een reeks interviews over het mysterieuze virus en we horen dat niemand weet of het virus in de lucht, in het water of in besmet voedsel zit. In eerste instantie trekt een nieuwsploeg van Londen het land in voor een interview met een pluimveehouder die zijn kippen heeft moeten slachten. Als ze aankomen, is er niemand thuis. Natuurlijk klaagt een van hen dat ze het grotere verhaal in Londen hebben gemist. Ze komen tot de ontdekking dat ze geïsoleerd in de rimboe zitten en hun mobiele telefoons doen het niet. Bartlett en Gates weten hoe ze een situatie moeten creëren, maar de betaling levert geen gesis op. Uiteindelijk keren ze terug naar de kippenboerderij en ontdekken tot hun afgrijzen dat het vreten is begonnen. Dit is het moment waarop de eerste zombie zich in het verhaal mengt. Het verhaal verschuift naar een maand later en we zitten in een auto met drie personages die niets met de nieuwsploeg te maken hebben. John, Elizabeth en de cameraman zijn op zoek naar voedsel omdat ze niets meer te eten hebben. Ze komen in een verlaten stad, gaan naar de supermarkt en laden zich vol voordat de zombies verschijnen. Het derde dagboek gaat over vier overlevenden. Ze zien eruit alsof ze alleen maar op zombies jagen. Het derde dagboek verschuift weer naar het tweede, en een zombie bijt John en ze vreten Elizabeth op. De cameraman en John vluchten het bos in, maar de cameraman doodt John omdat die te ver heen is. Als de film afgelopen is, gaat het verhaal terug naar de nieuwsploeg die Goke en Manny ontmoet. Inmiddels is een van de nieuwsploegen verdwenen en Goke vermoordt Andy.<br />Als je geen fan van zombiefilms bent, moet je deze film ook niet bekijken. De enige reden waarom iemand zijn tijd zou verspillen aan deze 81 minuten durende potpourri, is dat hij een fanatieke zombiefan is. Niettemin zullen zelfs zombiefans hun eetlust verliezen door het duizelingwekkende camerawerk en de nodeloos ingewikkelde plot. Bartlett en Gates zijn misschien de eersten die deze eerste-persoons zombiefilm als een goudmijntje zien in de eerbiedwaardige traditie van films als '84 Charlie Mopic', 'The Blair Witch Project' en 'Cloverfield'. Oké, de dvd van _Dimension Studios_ bevat twee commentaartracks met de twee regisseurs en de cast. Het commentaar van Bartlett & Gates zou een nuttige inleiding kunnen zijn over de logistieke problemen van filmproductie. Helaas had dit schrijver/regisseur-duo meer potentieel dan ze in filmvorm konden uitdragen. Op dezelfde manier is een fatsoenlijke cast verspilde moeite, omdat we geen inzicht krijgen in hun vlakke personages, en al helemaal niet in de moordzuchtige Goke. De meeste deelnemers slaan de zombies van zich af als ze als een nare nachtmerrie in het zicht komen schuifelen. Voor de goede orde: de zombies hier zijn van de oude stempel; ze strompelen met weinig vaart voort, zoals de zombies in de klassiekers van George Romeo. In tegenstelling tot 'Night of the Living Dead' of zijn vervolgen, wordt de plaag van zombies hier toegeschreven aan een griepachtig virus, een duidelijk eerbetoon aan de halfbakken maar uiteindelijk superieure Danny Boyle-film '28 Days Later'. Het bloed en het geronnen bloed blijft minimaal en het ergste wat je ziet is een zombie die op ingewanden kauwt. De hysterie die deze handige, pseudo-documentaire benadering probeert op te roepen, schiet tekort. Bartlett en Gates tonen weinig flair in hun gebruik van spanning. De verschijning van de eerste zombie is maar matig schokkend. Deze zombie wankelt niet op de camera af. In plaats daarvan gaat hij ervoor staan en onze helden maken dat ze de kamer uit komen voordat hij zich aan hen kan vergrijpen. Sterker nog, het ziet er precies uit alsof een stel jongens het bos in is gegaan om een middelmatige zombiefilm te maken.<br />'The Zombie Diaries' valt te kwalificeren als een monotone film zonder een spoortje humor, maar belangrijker nog: met een zweem van spanning. De schurken ontsnappen, dus er is geen gevoel van afsluiting. Een laatste ding dat besproken moet worden is de coverart voor de dvd waarop een man in een vest met een pompgeweer is afgebeeld. Er is geen man in een vest met een pompgeweer. Bovendien zijn er op de achterflap scènes te zien van zombies die door Londen razen, maar in Londen worden nooit zombies vertoond. Het algehele effect van 'The Zombie Diaries' is verwaarloosbaar. Een oneindig veel betere film in dezelfde stijl is de Spaanse zombiefilm 'REC', die later in Amerika als 'Quarantaine' werd verfilmd. Deze twee films werden opgenomen terwijl ze door een videocamera keken.
This atmospheric but abysmal British-produced zombie epic endeavors to conceal its threadbare budget by lensing everything from the perspective of the lout lugging around the video camera. Indeed, "The Zombie Diaries" amounts to another queasy first-person photography movie that may send you screaming to your medicine cabinet for Dramamine owing to its nausea-inducing camera-work. Little distinguishes "The Zombie Diaries." What little value the tremulous first-person photography contributes to this lukewarm chiller is far surpassed by its hopeless shallow narrative. The story consists of three video diaries about survivors of a mysterious virus that has transformed many of their countrymen into blood-splattered zombies. Unfortunately, freshman co-directors & co-writers Michael Bartlett and Kevin Gates clutter up their narrative with too many characters and none make an impression. Furthermore, these static, one-dimensional characters never engage our sympathy. The survival of one character doesn't offset the fact that the villains escape without a scratch. Ironically, the zombies are less lethal toward our protagonist than some other humans. Mind you, a zombie movie where the undead pose less of a threat than humans is rather anticlimactic.<br /><br />"The Zombie Diaries" is book-ended by scenes of cammo-clad soldiers surrounding a barn. The filmmakers then shift to a series of interviews about the mysterious virus and we learn that nobody knows if the virus is airborne, waterborne, or in contaminated food. Initially, a news crew cruises from London into the country to shoot an interview with a poultry farmer who has had to cull his chickens. When they arrive, the news crew finds nobody at home. Naturally, one of them complains that they have missed the bigger story in London. They find themselves isolated in the sticks and their cell phones don't work. Bartlett and Gates know how to set up a situation, but the pay-off generates no sizzle. Eventually, they return to the chicken farm and discover to their horror that the gut-munching has begun. This is where the first zombie inserts herself into the narrative. The narrative shifts to a month later and we are riding in a car with three characters that bear no relation to the news crew. John, Elizabeth, and the videographer are out scavenging for food because they have run out of anything to eat. They enter a deserted town, hit the grocery, and load up on food before the zombies appear. The third diary concerns four survivors. They are look like they are simply hunting zombies. The third diary shifts back to the second, and a zombie bites John and they chow down on Elizabeth. The videographer and John flee into the woods, but the videographer executes John because the latter is too far gone. About 13 minutes before "The Zombie Diaries" concludes, the narrative leaps back to the news crew as they meet Goke and Manny. By now one of the news crew has gone missing and Goke kills Andy.<br /><br />Obviously, if you are not a fan of zombie movies, then you should not watch this film. The only reason anybody should waste their time on this 81-minute potboiler is that they are die-hard zombie fans. Nevertheless, even zombie fans may their appetite blunted by the vertigo-inducing camera-work and a needlessly complicated plot. Bartlett and Gates may have been the first to capitalize on this first-person shooting gimmick for zombie movies in the venerable tradition of movies like "84 Charlie Mopic," "The Blair Witch Project," and "Cloverfield." The Spanish film "REC," however, showed more imagination with their application. Unfortunately, very little makes sense and there is not anything dynamic enough about the subject matter or the presentation to warrant more than a single viewing, much less single this saga out for honorable mention. Okay, the Dimension Studios DVD contains two commentary tracks featuring the two directors and the cast. The Bartlett & Gates commentary could serve as a useful primer about the logistical problems involved with movie production. Sadly, this writer/director duo had more potential than they could deliver in cinematic form. Similarly, a decent cast is wasted because we gain no insight into their flat characters, least of all the murderous Goke.<br /><br />Most of the action has the participants knocking off the zombies as they shamble into sight like a bad nightmare. For the record, the zombies here are old school; they stagger along with little momentum like the zombies in the George Romeo classics. Unlike "Night of the Living Dead" or its sequels, the plague of zombies is attributed here to a flu-like virus, an obvious homage to the half-baked but ultimately superior Danny Boyle movie "28 Days Later." The blood & gore remains minimal, and the worst you see is a zombie munching on intestines. The hysteria that this hand-held, pseudo-documentary approach strives to induce falls short of the mark. Bartlett and Gates show little flair in their use of suspense. The appearance of the first zombie is only mildly shocking. This zombie doesn't lurch at the camera. Instead, it poses for it and our heroes clear out of the room before it can inflict itself on them. Indeed, it looks precisely like a bunch of lads went into the woods to make just another mediocre zombie movie.<br /><br />"The Zombie Diaries" qualifies as a monotonous film without a trace of humor but more importantly a shred of suspense. The villains get away so there is no sense of closure. One last thing that needs to be discussed is the cover art for the DVD that depicts a man in a vest with a pump-action shotgun. There is no man in a vest with a pump-action shotgun. Moreover, scenes on the back cover show zombies rampaging through London, but no zombies are ever shown in London. The overall effect of "The Zombie Diaries" is forgettable. An infinitely better movie in the same mode is the Spanish zombie movie "REC" that was later remade in America as "Quarantine." These two films were shot looking through a video news camera.