Iemand heeft het onverstandige besluit genomen om in het begin van de film zo dicht mogelijk bij het Broadway-stuk te blijven als maar mogelijk was, door 'The Bad Seed' voor de film aan te passen, met inbegrip van het feit dat verscheidene hoofdrolspelers hun rol opnieuw moesten spelen, onder wie Patty McCormick in de hoofdrol als een sociopathische jonge vrouw met lange varkensstaarten. Het stuk is niet opnieuw bedacht voor het witte doek, en wat op een kaal toneel werkt, werkt niet altijd in het intiemere medium van de film. Het is dus niet allemaal de schuld van McCormick: ze speelt op een plichtmatige, overdreven ingestudeerde manier de rol van een koppige, boosaardige jonge vrouw en heeft waarschijnlijk de lof verdiend die ze destijds kreeg toegezwaaid. Het is een erg veeleisende rol voor een jonge vrouw. Er zijn echter geen kleurschakeringen in de dialouge die McCormick kan oppikken, en ze is niet nieuw in de rol. Erger nog, ze heeft de opdracht gekregen om te geweldig te zijn: ze spreekt heel duidelijk en luid, alsof ze naar de achterste rij wil, en alle details van een complex menselijk wezen zijn uit de doeken gedaan. Dit kan onmogelijk opzettelijk zijn gebeurd, want de rest van de cast wordt op dezelfde manier behandeld. Het is zo direct, ongemakkelijk, herhalend en onhandig dat het een statische transformatie wordt van toneelmateriaal op film.
Someone made the unwise decision early on to stick as close to the hit Broadway play as possible in adapting "The Bad Seed" for the movies, including having several key actors reprise their roles, including Patty McCormick in the lead as a sociopathic youngster in long pig-tails. The piece has not been rethought for the screen, and what works on a bare stage doesn't always deliver in the more intimate medium of cinema. So it's not all McCormick's fault: she delivers a performance of a headstrong, evil child in a perfunctory, overly-rehearsed manner and probably deserved the accolades she received at the time. It is a very demanding role for a youngster. However, there are no shadings in the dialouge for McCormick to pick up on, and she's not fresh in the part. Worse, she's directed to be too terrific--enunciating very clearly and loudly, as if to reach the back row, all the details of a complex human being are ironed out. This couldn't possibly have been intentional, as the rest of the cast members are handled in the very same way. It's so forthright, uneasy, repetitive and awkward, it becomes a static transformation of stage material onto film. *1/2 from ****