Het is een echte uitdaging om een film te maken over een moeder en dochter die allebei even quasi-dement, misleid en egocentrisch zijn, een film die onze belangstelling vasthoudt en ervoor zorgt dat we om hen gaan geven. En deze film voldoet niet aan die uitdaging. Ik herinner me dat een criticus een keer zei dat de beste test voor het maken van een film is om ervoor te zorgen dat we om de personages gaan geven. Nadat ik ongeveer drie kwartier naar de onuitstaanbare capriolen van deze twee hoogst onsympathieke vrouwen had gekeken, kwam ik in het stadium van 'waarom kan het me iets schelen'. Ik kwam sterk in de verleiding om op de stopknop te drukken, iets wat ik voor een zeer beperkte lijst van werkelijk afschuwelijke films heb gedaan, maar tegen die tijd was het 'treinongeluk'-syndroom ingetreden; d.w.z. Het is een afschuwelijke situatie, maar je kunt je ogen er niet van afhouden en je wilt zien hoe erg de schade is. Ik heb de oorspronkelijke documentaire over 'Grey Gardens' van de gebroeders Maysles niet gezien, maar het is moeilijk om hen niet te zien als twee aasgieren, die wellustig in het leven van twee vrouwen hebben gesnuffeld die, zoals zovele anderen met minder beroemde connecties, zijn vervallen tot aftakeling, ellende en semi-krankzinnigheid. Als deze vrouwen geen familie waren geweest van Jacqueline Kennedy, zou de oorspronkelijke documentaire dan zijn gemaakt? Maar ik dwaal af. Ik heb de hele film tot het eind bekeken en de laatste scène over'verzoening' was voor mij niet ontroerend of overtuigend. Vergeet het maar.
****possible spoiler***** It's a real challenge to make a movie about a mother and daughter both equally quasi-demented, deluded, and self-absorbed that holds our interest and makes us care about them. And this flick doesn't meet the challenge. I remember a critic saying once that the truest test of film-making is to make us care about the characters. After watching the insufferable antics of these two highly unlikable women for about forty-five minutes I reached the "why do I care" stage. I was strongly tempted to press the "stop", button, something I have done for a very limited list of truly awful movies, but by then the "train wreck" syndrome had set in; i.e. you know, it's a horrible situation but still you can't take your eyes away and you want to see how bad the damage is. I have not seen the original "Grey Gardens" documentary done by the Maysles brothers, but it is difficult to avoid thinking of them as two vultures, for salaciously poking into the lives of two women who, like so many others with less famous connections, have fallen into decrepitude, squalor and semi-insanity. If these women had not been related to Jacqueline Kennedy, would the original documentary have been made? But I digress. I did watch all the way to the end and the final "reconciliation" scene was to me neither moving nor convincing. Fuggedaboutit.