Ik ben al een Woody Allen-fan sinds de jaren zeventig, toen ik een jaar of twintig was, en dit juweeltje is een van zijn allerbeste. Lief, nostalgisch, grappig, weemoedig, bij tijd en wijle opvallend schrijnend en triest... deze Allen-film heeft het allemaal en laat de regisseur op zijn best zien. Ik heb een zwak voor Dianne Wiest en zij is hier fantastisch als de naar een huwelijk hunkerende Tante Bea, wier pech het is dat ze het huwelijk najaagt, waardoor je zou willen dat je je favoriete ongetrouwde nicht haar kant op kon duwen. Julie Kavner en Michael Tucker stralen ook als de belangrijkste ouders in het stuk, Mam & Pap, het alter ego uit Allens jeugd. Ik heb nooit zo'n neurotische en wilde familie gehad als dit stel in Brooklyn <0xE2><0x80><0x93> maar Allen doet me bijna wensen dat ik die wel had gehad! Waarschijnlijk zijn beste werk en toegankelijker voor een breder publiek dan zijn gebruikelijke verhandelingen over angst.<br /><br />
I've been a Woody Allen fan since the 1970s, when I was about 20, and this gem is one of his absolute best. Sweet, nostalgic, fall-down funny, wistful, at times remarkably poignant and sad...this Allen film has it all and shows the director at the top of his form. I have a soft spot for Dianne Wiest and she's fabulous here as the marriage-hungry Aunt Bea, whose terrible luck at chasing matrimony makes you wish you could push your favorite unmarried cousin her way. Julie Kavner and Michael Tucker also shine as the main set of parents in the piece, Mom & Dad to Allen's childhood alter ego. I never had a family and relatives as neurotic and wild as this bunch in Brooklyn--but Allen almost makes me wish I had! Possibly his best work, and accessible to a wider audience than his usual showcases to angst.<br /><br />