Voor mij is dit de beste rol uit Hackmans carrière, en een van Oscars meest vergeten rollen. Zijn personage was zo weerzinwekkend, kil en weerzinwekkend racistisch als een mens maar kan zijn, maar Hackman speelde Sam Cayhall als iemand met een verrassende diepte en emotie die je, hoewel je hem niet echt aardig kon vinden, stiekem hoopte dat zijn doodstraf ongedaan zou worden gemaakt terwijl hij de diepten van zijn slechte daden peilde en zijn verleden onder ogen zag.<br />De scène waarin Fay Dunaways Lee Cayhall Bowen Sam komt opzoeken in de uren voor zijn executie is zo goed als het maar kan. Lee vraagt of Sam Joe Lincoln zou hebben vermoord toen ze jong was, als ze haar mond had opengedaan, en Sam zegt ja. Je WEET, je ZIET, dat hij dat niet zou hebben gedaan, maar toen hij zag wat een tol het schuldgevoel van een leven lang geloven dat het haar schuld was van zijn dochter eiste, loog Sam. Met die leugen redde Sam haar geestelijke gezondheid, gaf hij haar leven de rust die ze nooit had gehad en redde hij in veel opzichten zijn eigen leven.<br />Hoewel Dunaway maar elf jaar jonger is dan Hackman, speelt ze handig de rol van Cayhalls emotionele, in tweestrijd verkerende en aan de alcohol verslaafde dochter Lee. Ze heeft zich haar hele leven schuilgehouden voor wie ze is, zowel voor de gemeenschap als voor zichzelf, voor de misdaden van haar vader en voor het stigma dat die met zich meebracht.<br />Chris O'Donnell is net zo goed als Sams kleinzoon, Adam Hall, die nu advocaat is. Halls vader had de familienaam veranderd om ook aan het stigma te ontsnappen dat hij de zoon was van de vermoorde Klan-aanhanger Cayhall. Blijkbaar heeft Hall met opzet voor de firma gewerkt die de zaak van zijn grootvader behandelt, hoewel hij de identiteit van zijn grootvader geheimhoudt tot hij het verzoek indient om in hoger beroep te gaan. Onderweg leert Hall de onplezierige realiteit van wie hij is, de bittere haat en de lelijkheid die in zijn grootvader zijn gekweekt, en hij krijgt inzicht in de waarheid waarom zijn vader zelfmoord heeft gepleegd toen Hall nog een kleine jongen was.<br />Deze film, hoewel onplezierig van thema, zit vol schitterende scènes en is verreweg het meest genuanceerde en tegenstrijdige personage dat Gene Hackman ooit heeft gespeeld. Als je _The Chamber_ niet hebt gezien, moet je het zien, het is het wachten waard.
For me, this is the best role of Hackman's career, and one of Oscar's most overlooked roles. His character was as revolting, cold, and repugnantly racist as a human being could be, but Hackman played Sam Cayhall as a person with a surprising depth and emotion that, although you couldn't exactly like him, you find yourself quietly hoping his death penalty will be overturned as he plumbs the depths of his evil deeds and confronts his past. <br /><br />The scene when Fay Dunaway's Lee Cayhall Bowen comes to see Sam in the hours before his execution is as good as it gets. Lee asks if Sam would have killed Joe Lincoln when she was young had she spoken up, Sam tells her yes. You KNOW, you SEE, that he wouldn't have, but in seeing the toll that the guilt of a lifetime of believing it was her fault had exacted from his daughter, Sam lied. Sam redeemed her sanity in that lie, gave her life the peace she never had and, in many ways, redeemed himself.<br /><br />Although Dunaway is only 11 years younger than Hackman, she handily pulls off the role of Cayhall's emotional, conflicted and alcoholic daughter Lee. She has spent her life hiding from whom she is, both from the community and herself, the crimes of her father, and the stigma it has brought.<br /><br />Chris O'Donnell is just as good as Sam's grandson, Adam Hall, who is now a lawyer. Hall's father had changed the family surname to also escape the stigma of being the son of the murdering Klansman Cayhall. Apparently by design, Hall works for the firm who handles his grandfather's case, although he keeps his grandfather's identity a secret until he requests to take on the final death penalty appeal. Along the way, Hall learns the unpleasant reality of who he is, the bitter hate and ugliness bred into his grandfather, and insight into the truth of why his father had committed suicide when Hall was a young boy.<br /><br />This film, although unpleasant in theme, is full of stellar performances and by far the most nuanced and conflicted character Gene Hackman has ever played. If you haven't seen The Chamber, get it, it's worth the watch.