Het is een nogal saai Koreaans oorlogsdrama, waarin iedereen'met de getallen' lijkt te werken. Er is niets van de intensiteit die je zou verwachten van de levens- en doodssituaties die de betere oorlogsfilms van dat tijdperk onderscheiden (Bruggen van Toko-Ri; Pork Chop Hill; Retreat, Hell!). De actie komt er nooit echt van de grond, wat waarschijnlijk de schuld is van regisseur Garnett, die los lijkt te staan van wat er op het scherm gebeurt. Het helpt ook niet dat het script is samengesteld uit een hele reeks clichés uit oorlogsfilms, waarvan er maar een paar lang genoeg blijven hangen om zich te nestelen - de vrouwen, de etnische rotzakken, de eenzame wees. Het is als een honkballer die denkt dat hij alle 100 honken moet raken voordat hij kan scoren. Natuurlijk bevat de film één dramatisch hoogtepunt dat in die tijd voor een aanzienlijke controverse zorgde, maar dat sindsdien heeft aangetoond dat er sprake was van opzettelijke beschieting van burgervluchtelingen door Amerikaanse troepen. Het script probeert de impact te verzachten door Noord-Koreaanse infiltranten die vluchtelingen onder schot houden, maar de vernietiging vindt toch plaats. Dat was in feite een behoorlijk moedige zet van iemands kant, want de oorlog was nog steeds aan de gang toen de film in 1952 werd uitgebracht.<br />Hoewel de film destijds niet werd uitgebracht, weten we nu door bewezen incidenten als No Gun-Ri (er was meer dan één ooggetuige, en het enige twistpunt is het aantal doden) dat dergelijke wreedheden zowel aan onze kant als aan die van de vijand hebben plaatsgevonden. En hoewel het niet in de geschiedenisboeken van de middelbare school was opgenomen, was er vanuit de boerenbevolking van het Zuiden veel sympathie voor het Noorden, vanwege de door de landheer overheerste regering van het Zuiden, waarvan velen tijdens de Tweede Wereldoorlog hadden samengewerkt met gehate Japanse bezetters. Als gevolg daarvan vond er aanzienlijke guerrilla-activiteit plaats in het Zuiden, zowel voor als tijdens de oorlog zelf. Details zoals deze werpen licht op de elementaire nauwkeurigheid van de film. Ironisch genoeg was het probleem voor de soldaten hier hetzelfde als in Vietnam, om bevriende burgers van de vijand te onderscheiden, terwijl de oplossing maar al te vaak was om ze allemaal te doden. Maar als je eigen leven op het spel staat, wat doe je dan? Daarom is Mitchums kol. Janowski zo verscheurd. Blijkbaar had studiobons Howard Hughes hoge verwachtingen van de productie, want zijn naam staat boven de titel. En hoewel de naden van de voorraadopnamen vrij duidelijk zijn, wordt de film goed geproduceerd op locaties in Fort Carson, Colorado, waar het terrein naar verluidt op dat van Korea lijkt. Maar achtergrondmuziek en special effects kunnen de algehele lusteloosheid van het resultaat en de slecht bedachte rol van Ann Blyth nauwelijks compenseren. Niettemin blijft de film gedenkwaardig vanwege die ene onthullende episode.
Rather dreary Korean War drama where everybody appears to be performing "by the numbers". There's none of the intensity expected of those life-and-death situations that distinguish the era's better war films (Bridges of Toko-Ri; Pork Chop Hill; Retreat, Hell!). The action never really gels, which I suppose is the fault of director Garnett who appears disengaged from what's on screen. It doesn't help that the screenplay also appears stitched together from a host of war movie clichés, few of which stick around long enough to establish themselvesthe wives, the ethnic grunts, the lonely orphan. It's like a runner in baseball thinking he has to touch all 100 bases before he can score.<br /><br />Of course, the film does contain one dramatic highlight that caused considerable controversy at the time, but has since proved revealingthe intentional shelling of civilian refugees by American forces. The screenplay tries to soften the impact with North Korean infiltrators holding refugees at gunpoint, but the destruction occurs anyway. Now, that was really a pretty gutsy move on somebody's part since the war was still going on when the movie was released in 1952.<br /><br />Though not publicized at the time, we now know from proved incidents such as No Gun-Ri (There was more than one eye-witness, and the only dispute is over the number killed) that such atrocities did occur on our side as well as the enemy's. And though not included in highschool history texts, there was considerable sympathy for the North from the peasantry of the South because of the landlord-dominated government of the South, many of which had collaborated with hated Japanese occupiers during WWII. As a result, considerable guerilla activity occurred in the South both before and during the war itself. Details such as these cast light on the basic accuracy of the movie's depiction. Ironically, the problem for GI's was the same here as in Vietnamhow to distinguish friendly civilians from the enemy, while too often the solution was to kill them all. But when your own life is on the line, what do you do? That's why Mitchum's Col. Janowski is so torn.<br /><br />Apparently studio honcho Howard Hughes had high hopes for the production since his name appears above the title. And even though the seams from stock footage are pretty obvious, the film is well produced with locations at Fort Carson, Colorado, where the terrain was said to resemble that of Korea. But background and special effects can hardly compensate for the general listlessness of the results or the ill-conceived Ann Blyth role. Nonetheless, the movie does remain memorable for its one revealing episode.