Charlotte Rampling speelt een prijswinnend toneelstuk over de reactie van een vrouw op haar man, die na 25 jaar in de oceaan in Zuid-Frankrijk is verdwenen. Ze leken een sereen en soepel functionerend stel dat jaarlijks samen op vakantie ging. Ze hadden een prachtige villa aan zee en leken de routine van het reizen te kennen, het huis te openen en zich voor te bereiden op ontspanning. Ze lijken een verliefd stel, maar zij is in de veertig, fit en slank, terwijl hij ouder en dikker werd. Hij haalde hout voor de haard, zij maakte pasta en ze gingen samen naar bed met genegenheid, maar zonder hartstocht.<br />De volgende dag was heerlijk en hij smeerde liefdevol zonnebrand op haar rug. Hij ging in zijn eentje zwemmen, omdat zij er de voorkeur aan gaf zich een tijdje te ontspannen en een boek te lezen. Ze zag hem nooit meer terug, omdat hij nooit meer terugkwam. Ze was in alle staten en begon met een zoektocht, maar er werd geen lijk gevonden. Het jaar daarop probeerde ze haar leven weer op te pakken, nog steeds de dood van haar man ontkennend. Haar vriendinnen werden steeds bezorgder en probeerden haar aan een aardige vrijgezel te koppelen, en uiteindelijk stemde ze erin toe een afspraakje met hem te maken en met hem te vrijen. Het beeld van haar man bleef haar op een zachte, vriendelijke manier bij.<br />De gebeurtenissen versnelden zich, het vinden van het lijk, een schokkend gesprek met haar bejaarde schoonmoeder. Als ze op het strand in huilen uitbarst, lijkt ze uiteindelijk weer greep te krijgen op de werkelijkheid, maar het plotselinge einde moet nauwlettend in de gaten worden gehouden om een aanwijzing te krijgen hoe ze er uiteindelijk mee omgaat.<br />Na de liefdesscène komt het schokkende besef bij het nieuwe vriendje op dat hun fysieke intimiteit na afloop niets meer voor haar betekende. Dit is wat veel geliefden voelen als ze beseffen dat de fysieke intimiteit slechts oppervlakkig en tijdelijk was. Je vraagt je af wat er gebeurt met de magische, blijvende liefde en toewijding.
Charlotte Rampling does an award-winning acting job depicting a woman's reaction to her husband of 25 years disappearing into the ocean in the south of France. They seemed to be a serenely and smoothly functioning couple taking their annual vacation together. They had a lovely seaside villa and seemed to know the routine of travelling, opening the house and preparing to relax. They seem like a loving couple, but she is in her 40's, fit and trim while he was aging and overweight. He got wood for a fire and she made pasta and they went to bed together with affection, but no passion.<br /><br />The next day was lovely and he lovingly applied sunblock to her back. He went swimming by himself as she preferred to relax for awhile and read a book. She never saw him again as he never returned. She was frantic and initiated a search, but no body was found. The following year she was trying to get on with her life, still denying her husband's death. Her friends grew increasingly concerned and tried to fix her up with a pleasant single man, and eventually she agreed to have a date with him and make love. The image of her husband remained with her in a soft, friendly way.<br /><br />Events accelerate, the finding of the body, a shocking talk with her aged mother-in-law. Ultimately she seems to come to grips with reality as she breaks down and cries on the beach, but the sudden ending must be watched closely for a clue to how she eventually copes.<br /><br />After the love-making scene, there is a shocking realization by the new boyfriend, that their physical intimacy meant nothing to her after the fact. This is what many lovers feel when they realize the physical intimacy was only skin deep and temporal. One wonders by what magic enduring love and commitment happens.