Groot-Brittannië heeft een lange geschiedenis van horrorproducties, en de hoogtijdagen van dergelijke films lagen in de periode van eind jaren vijftig tot 1980. Hammer, Amicus en Tigon produceerden samen in die periode het overgrote deel van de Britse horrorfilms en hielpen de bedrijfstak in leven te houden in de jaren zeventig, toen de Amerikaanse investeringen opdroogden. Twee uitstekende onafhankelijke regisseurs, Pete Walker en Norman J. Warren, volgden hen op in het midden van de jaren zeventig en zetten hun uitstekende werk voort.<br />Sommige kijkers van films uit de hoogtijdagen van de Britse horror krijgen de valse indruk dat ze allemaal over vampiers, monsters en hekserij gingen. Nou ja, ik geef toe dat er genoeg voorbeelden van dit soort films zijn geweest, maar er waren ook genoeg andere soorten die ver buiten deze categorie vallen. Neem bijvoorbeeld Hammer's DR. JEKYLL AND SETER HYDE of de Amicus anthologies of Pete Walker's FRIGHTMARE. Of wat dacht je van een film die niet is geproduceerd door een van de bronnen die ik heb genoemd <0xE2><0x80><0x93> THE LEGEND OF HELL HOUSE.<br />Sinds de jaren tachtig zijn er heel weinig Britse horrorfilms geweest die de moeite van het vermelden waard zijn. De Britse filmindustrie heeft bijna dertig jaar zonder succes geprobeerd de stijl en de inhoud van oneindig superieure Amerikaanse films na te bootsen in plaats van bij de wortels te blijven.<br />Lange tijd dood is zo'n onsuccesvol voorbeeld <0xE2><0x80><0x93> deels gefinancierd door belastingbetalers. De Britse filmindustrie heeft het recht om boos te zijn omdat hun zuurverdiende geld aan zo'n bespotting is besteed zonder dat ze er ook maar iets over te zeggen hebben gehad.<br />De plot van deze film klinkt op papier geweldig <0xE2><0x80><0x93> een groep studenten die een feest geeft dat de hele nacht duurt, begint met een ouijabord te knoeien en ontketent een kwaadaardige Djinn. Een voor een worden ze op gruwelijke wijze vermoord, waarna de overlevenden het mysterie moeten oplossen.<br />Degenen die zeggen dat deze film een terugkeer is naar de hoogtijdagen van de Britse horror, hebben het domweg mis. De film is heel duidelijk geïnspireerd door superieure recente Amerikaanse tienerfilms zoals IK WEET WAT JE HEBT GEBEURD, en URBAN, om er maar twee te noemen. Er zijn zelfs een paar knikjes voor moderne, minder belangrijke klassieke films zoals STRAF en een stijlvol knikje voor HET VERSCHIL DOOD.<br />Helaas is het uiteindelijke resultaat van deze film minder verwant aan de hierboven genoemde fatsoenlijke films en meer vergelijkbaar met slappe, goedkope rechtstreekse dvd-films als THE CHOKE en EEN VAN HEN. Net als in die twee films verdwijnen personages lange tijd zonder enige verklaring. En als er een wordt vermoord, zijn zijn vrienden hem al snel vergeten. Zoals je bij dit soort films zou verwachten, is het acteerwerk eenzijdig en afschuwelijk, variërend van slecht acteerwerk tot overacting. Joe Absolom was interessanter om te zien als Matthew Rose in de Britse soap _Easenders_. Hij was een goede acteur om in deze film te spelen, maar zijn talent is volkomen verspild.<br />De dialoog in _Lange tijd dood_ is echt verschrikkelijk. Ik moest denken aan een andere Britse horrorfilm die rond dezelfde tijd was gemaakt, _Logboek van angst_. _Logboek van angst_ was echter veel grappiger en prettiger op het niveau van 'zo slecht is het dat het goed is', dankzij wat overdreven acteerwerk van de hoofdpersonen, een paar rare figuren die interessant waren om naar te kijken en goedkope special effects. De titelsong van deze film heeft helemaal niets te maken met het horrorthema en klinkt als een willekeurige popsong van het soort dat Hollywood kiest om aan het eind van zijn films te plakken. Het is een Britse horrorfilm niet waard. Luister naar de tientallen films uit de hoogtijdagen van de Britse horror en maak de vergelijking.<br />Misschien is de ergste misdaad in deze film de pure verveling. Er zijn lange perioden waarin er niets gebeurt. Personages dwalen rond en bekijken plaatsen, maar er is geen spanning, geen spanning. Er zijn alleen de clichés van de schrik die twintig jaar geleden werden gebruikt.<br />De film heeft een paar goede punten. De moordscènes zijn goed uitgevoerd, waardoor de bloederigste effecten aan de verbeelding worden overgelaten, en er wordt in elk geval een poging gedaan om de spanning op te voeren. Alleen daarom geef ik de film een waardering van 2 in plaats van 1.<br />Over het algemeen beveel ik deze film helemaal niet aan. Amerikaanse kijkers zouden er beter aan doen zich bij hun eigen films te houden, die zijn veel beter. Degenen die een echte Britse horrorfilm willen zien, zouden zichzelf een dienst bewijzen door er een uit de jaren vijftig, zestig of zeventig van de vorige eeuw te zoeken, toen we nog enig talent op dit gebied hadden.
Britain has a long history of horror movie productions, with the heyday for such movies being the period of the late 1950s to 1980. Hammer, Amicus and Tigon combined produced the vast majority of British horror movies during this period and helped to keep the industry alive in the 1970s when American investment dried up. Two excellent independent directors, Pete Walker and Norman J. Warren, succeeded them in the mid-1970s and continued their excellent work.<br /><br />Some viewers of movies from the British horror heyday get the false impression that they were all about vampires, monsters and witchcraft. Well, I admit there were plenty of examples of this type of movie but they were plenty of other types that fall well outside this category. Take for example, Hammer's DR. JEKYLL AND SISTER HYDE or the Amicus anthologies or Pete Walker's FRIGHTMARE. Or what about a movie that was not produced by any of the sources I mentioned - THE LEGEND OF HELL HOUSE.<br /><br />Since the 1980s, there have been very few British horror movies worth mentioning. The British movie industry has tried unsuccessfully for nearly 30 years to mimic the style and content of infinitely superior American movies rather than staying to its true roots.<br /><br />LONG TIME DEAD is one such unsuccessful example - funded in part with taxpayers' money through the UK Film Council. British people have the right to be angered their hard-earned cash has been put towards such a travesty as this without them having any say in the matter.<br /><br />The plot of this movie sounds really great on paper - a group of students having an all-night party start messing around with a Ouija board and unleash an evil Djinn. One-by-one they are murdered in gruesome ways, leaving the survivors to solve the mystery.<br /><br />Those who say this movie is a throwback to the heyday of British horror are simply wrong. The movie is very clearly inspired by superior recent American teenage movies such as I KNOW WHAT YOU DID LAST SUMMER and URBAN LEGEND to name just two. There are even a few nods to modern minor classics such as SCREAM and one stylish nod to THE EVIL DEAD.<br /><br />Unfortunately the final result of this movie is something less akin to the decent movies mentioned and more in common with lame cheap straight-to-DVD movies such as THE CHOKE and ONE OF THEM. As in those two movies, characters disappear for long periods of time without explanation. And when any are killed, their friends soon forget about them.<br /><br />As one would expect with this type of movie, the acting is unilaterally awful, ranging from no acting to overacting. Joe Absolom was more interesting to watch as Matthew Rose in the British soap, EASTENDERS. He was a good choice of actor to have in this movie but his talent is completely wasted.<br /><br />The dialogue in LONG TIME DEAD is truly terrible. I was reminded of another British horror movie made around the same time called CRADLE OF FEAR. However, CRADLE OF FEAR was much funnier and enjoyable on the "so bad it's good" level thanks to some overacting on the part of lead actors, some weirdo characters who were interesting to watch and cheesy special effects.<br /><br />The score for this movie has nothing at all to do with the horror theme and sounds just like a random pop song of the kind Hollywood choose to tag on to the end of their movies. It is not worthy of a British horror movie. Listen to the scores of movies from Britain's horror heyday and make the comparison.<br /><br />Perhaps the worst crime of all in this movie is the sheer tedium. There are long periods of time when nothing is happening. Characters are wandering around checking out places but there is no suspense, no tension. There are only the clichéd jump scares that became worn 20 years ago.<br /><br />The movie does have a few good points. The killing scenes are well-executed, leaving the most gory effects to the imagination and there is at least some attempt at a decent build-up to them. It is only for this reason that I give the movie a rating of 2 rather than 1.<br /><br />Overall, I do not recommend this movie at all. American viewers would do better to stick to their own movies, they are far superior. Those wanting to see a proper British horror movie should do themselves a favour by seeking one out from the 1950s, 1960s or 1970s when we had proper talent in this field.