Sinatra speelt een psychopaat die verschillende mensen gijzelt in een poging de Amerikaanse president dood te schieten. De film is kort en gelikt, en neemt zichzelf serieus. Dat bespaart ons een hoop geklets en gelach. (Ik heb betrekkelijk weinig Sinatra-films gezien <0xE2><0x80><0x93> alleen het beroemde Clift/Lancaster-ww 2-drama, en een paar Tony Rome-afleveringen die voor mij een soort laat-noirs waren.) Als de hoofdrol in SUDDENLY, had Sinatra, gezien zijn rol, een geweldig talent.<br />In SUDDENLY (de naam van een stadje waar de actie zich afspeelt) komt Sinatra's rol niet uit de filmwereld, maar uit het leven en uit oprechte inspiratie. In veel opzichten stond Sinatra zelfs boven zijn rol. De jonge Sinatra dankte een deel van zijn verrukkelijke nonchalance op het witte doek aan zijn eerdere ervaring als showman; de man was enorm ervaren en wist zijn aanwezigheid tot in de puntjes te beheersen. Toch gaat hij veel verder dan een vaudevillenonchalance en geeft hij het leven aan een vastzittende psychopaat die als huurmoordenaar optreedt: de mens.<br />Dit kleine actiedrama heeft een uitstekend script, beknopt, economisch, helder en compact. Hayden is ook geen slechte acteur (maar natuurlijk volledig overschaduwd door de veel knappere Sinatra ón).<br />Het zou verleidelijk zijn om de film zijn tijd ver vooruit te noemen; in feite, als een superieure thriller en een beknopt actiedrama met een uitstekende smaak, dynamisch gevoel voor dramatiek en elastische, staalharde stijl, Lewis Allen's beste film. SUDDENLY staat ver boven veel afgezaagde films uit de jaren vijftig die er onhandig en zelfs stompzinnig uitzien. Toch is SUDDENLY in feite een exponent van 'de andere jaren vijftig' (net zoals er exponenten zijn van de andere jaren dertig, veertig en vijftig), waardige stukken stijl en smaak. (De film was slecht, verkeerd gedefinieerd. Ik heb gelezen dat 'de thema's van geweld, claustrofobie en wanhoop de film volledig amoreel maken' <0xE2><0x80><0x93> dat is onzin en komt alleen van iemand die de film niet echt heeft gezien. Aan de buitenkant is SUDDENLY niet alleen geen amorele film, maar op de een of andere manier ook moraliserend. Sinatra's uiterst sprankelende jeugdrollen hebben een immens aangenaam enthousiasme. Ik heb heel wat mooie rollen gezien van gijzelaars die door hun gijzelnemers in verschillende registers worden ingeschreven (de voortreffelijke theatrale rol van Rourke in Cimino's wanhopige uren), de stripboekenrol (Savallas, of de verschillende schurken in de DIE HARD-serie om iets uit de commerciële genres te citeren). Sinatra's rol in _SUDDENLY_ valt beslist op door zijn ongelooflijke scherpte, gecombineerd met een doorzichtigheid die een voorbeeld zou moeten zijn voor alle acteurs die zulke schurkenrollen spelen. En merk ook op hoe instinctief subtiel Sinatra is in zijn resolute weigering om zijn toevlucht te nemen tot 'karakterrollen'. Sinatra's krachtige vitaliteit werd getransformeerd tot scherpte door een aangeboren (denk ik) artistiek inzicht. Vergeleken met wat deze jongeman kon, zien de meeste andere filmcriminelen eruit als wat ze in werkelijkheid zijn <0xE2><0x80><0x93> niet als acteurs. Er zit een nerveuze elegantie in de manier waarop Sinatra (niet al te) snel zijn rol schetst en definieert. Hij is helemaal niet standaard in zijn weergave, omdat hij, zoals hij duidelijk laat zien, niet begint met clichés uit de filmwereld, maar omdat hij precies weet wat zijn rol vereist. Dit resolute realisme geeft hem eer; hij heeft geen groter leven gemaakt dan het leven zelf, geen topcrimineel, maar een psychopaat, geportretteerd met scherpte en spraakzaamheid en die mannelijke helderheid die kenmerkend zijn voor Sinatra's eerste rollen.<br />'Sinatra' De rol van Sinatra is prachtig in elkaar gezet, maar toch met nuchterheid en smaak, en hij domineert van nature het toneel, overschaduwt alle anderen, vermorzelt genadeloos elke andere aanwezige op het scherm. Op drie niveaus - in het leven, op het scherm en in zijn geadverteerde, gebombardeerde publieke persona - was Sinatra een roofdier. Deze woeste kwaliteit kruidt zijn beste rollen, maar ook die van een beweeglijke, schrandere, behendige, gewelddadige schurk.<br />De hele cast van _SUDDENLY_ ziet eruit als mensen die van plan zijn een serieus klein drama te maken, en ze zien er niet cool uit of poseren voor hun fans of hebben het te druk om er cooler uit te zien dan ooit. De uitvoeringen worden beroofd van het kleine, hardnekkige narcisme dat zo kenmerkend is voor veel van de _noirs_. Wat voor de acteurs in _SUDDENLY_ belangrijk is, is de film, en niet hun eigen personage. Wat dat betreft, de acteurs in KANSAS CITY CONFIDENTIAL deden hun best, probeerden cool en representatief te zijn; bijna niets van dit alles in ONMIDDELLIJK. De film hier is ook verstoken van alles wat sentimenteel was in de jaren vijftig, de sentimentele benadering van de jaren vijftig.<br />Voor Sinatra had zijn rol niets te maken met poseren of er cool uitzien.<br />Zie je? ONMIDDELLIJK betekende het omarmen van fatalisme en nihilisme; KANSAS CITY CONFIDENTIAL betekende flirten met de koelheid, met het narcisme en de koelheid van het beeld; ONMIDDELLIJK betekent het eerlijk spelen.
Sinatra plays a psychopath who takes several people as hostages in his attempt to shoot the USA President. The film is short and deft, and it takes itself seriously, that is it spares us of gags and laughs. (I have seen relatively few Sinatra moviesthe famous Clift/Lancaster WW 2 drama, and a couple of Tony Rome installments that were for me a kind of cult late _noirs.) As the lead in SUDDENLY, given being his role, Sinatra displayed a marvelous talent.<br /><br />In SUDDENLY (the name of a small town where the action takes place), Sinatra's role comes not from the cinema line of character acting, but from life and from a genuine inspiration. In many ways, Sinatra was even above his role.<br /><br />The young Sinatra owed a part of his delicious nonchalance onscreen to his previous experience as a showmanthe man was vastly experienced and managed exquisitely his presence.Yet he goes far beyond a vaudeville nonchalance and gives life to a firmly existing psychopath that activates as a hit--man.<br /><br />This small action drama has a very well made script, concise, economic, clear, dense. Hayden is not a bad actor, either (but, of course, totally eclipsed by the far more striking Sinatra ).<br /><br />It would seem tempting to call the film far ahead of its time; in fact, as a superior thriller and a succinct action dramaof excellent taste, dynamic sense and sustained drama and elastic, steely style , Lewis Allen's SUDDENLY is far above many corny '50s movies that look clumsy and even dolt. Yet SUDDENLY is, in fact, an exponent of "the other '50s" (just as there are exponents of the other '30s, '40s, '50s), worthy pieces of style and taste.(The movie was badly ,wrongly defined. I have read that "the themes of violence, sense of claustrophobia and despair mark the film as completely amoral"this is crap and can only come from someone who has not actually seen the movie .On the outside, SUDDENLY not only is not amoralbut it is somehow moralizing .There's no claustrophobia (not above the amount expectable from a hostages drama )not some that would define the movie. And the invoked 'despair' is but a gross, pedestrian approximation for Sinatra's lively ,remarkable part. ) There is an immensely enjoyable gusto in Sinatra's highly sparkling youth roles. I have seen quite a few nice roles of hostagesholdersin various registersthe superbly theatrical one (Rourke in Cimino's DESPERATE HOURS), the comic books one (Savallas, or the different villains in the DIE HARD seriesto quote something from the commercial genres). Sinatra's role in SUDDENLY certainly stands out for having this incredible sharpness ,matched with a limpidity that should set an example for all actors doing such villain roles. And notice also how instinctively subtle is Sinatra in resolutely refusing to resort to a 'character acting'. The young Sinatra's powerhouse vigor was taken and transformed into sharpness by being coordinated by an innate (I suppose) artistic understanding. Compared with what this young man could do, most of other movie villains look like what they truly arecharacter actors. There is a nervous elegance in the way Sinatra (not too) rapidly sketches and defines his part. He is not at all standard in his portrayal because, as he clearly shows it, he does not begin from cinema clichés, but from a true grasp of his role's requirements. This resolute realism makes him honor; he made no largerthanlife, no overthetop hoodlum, but a psychopath portrayed with sharpness and volubility and this manly clarity that signs Sinatra's early parts.<br /><br />Sinatra's role is beautifully engineered, yet with sobriety and taste, and he naturally dominates the stage, eclipses all others, crushes mercilessly any other screen presence. On a triple levelin life,on screen and in his advertised, promoted public personaSinatra was a predator. This ferocious quality spices his best roles, as wellas a mobile, shrewd, agile, violent hoodlum.<br /><br />The whole cast of SUDDENLY look like people meaning to make a serious small drama, and not looking cool or posing for their fans or preoccupied to look the coolest ever. The performances are deprived of the smallminded narcissism that defines so many of the _noirs. What matters to the actors in SUDDENLY is the movie, and not their own persona. Welleswise, the actors in KANSAS CITY CONFIDENTIAL were trying, striving to be cool and representative; almost nothing of this sort in SUDDENLY. The film here is also deprived that all that was schmaltzy in the '50s, the schmaltzy approach of the '50s .<br /><br />For Sinatra,his role was not about posing or looking cool.<br /><br />You see?DETOUR meant espousing fatalism and nihilism; KANSAS CITY CONFIDENTIAL meant flirting with the coolness, with the narcissism and coolness of the image; SUDDENLY means playing it straight.