'Bad Guy (Nabbeun namja)' is een eerdere film van Ki-duk Kim die nu waarschijnlijk in de Verenigde Staten wordt uitgebracht als gevolg van het succes van 'Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring' (Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom), maar liefhebbers van die visueel betoverende parabel moeten gewaarschuwd zijn dat deze verkenning van de diepten van de menselijke natuur heel anders is.<br />De stijl vertoont enige overeenkomst in het feit dat er geen uitleg is en dat we beelden moeten verbinden die in de loop van de tijd een verhaal vertellen over twee heel verschillende mensen. Context is alles, zoals voyeurisme zich blijft herhalen in een seksueel spectrum van mannen en vrouwen samen <0xE2><0x80><0x93> van romantisch of erotisch tot vernederend of wellustig tot gewelddadig, vol obsessie of liefde of haat of verlangen of walging, of het nu om prostitutie, een relatie of verkrachting gaat.<br />Een belangrijke context zijn emoties en gradaties, hetzij door de man of de vrouw, hetzij wederzijds, of zodanig ontdaan van gevoelens dat ik er niet zeker van ben dat liefde in deze film enige betekenis heeft. Egon Schieles erotische kunst wordt steeds weer gebruikt om een soort vergelijkend punt te maken over een continu<0xC3><0xBC>m van seksuele beelden en het effect daarvan op de kijker.<br />De hoofdpersoon doet denken aan Quasimodo in 'The Hunchback of Notre Dame'. Ik heb me wel een beetje afgevraagd hoe hij in de hiërarchie van de yakuza-achtige gangsterorganisatie die het district regeert past, hoeveel gezag hij heeft en wie er boven op wie zat om hun obsessies te interpreteren. Sommige van de ontmoetingen die we zien zijn waarschijnlijk zijn beperkte fantasieën terwijl hij zich op wonderbaarlijke wijze herstelt van diverse gewelddadig nobele pogingen om het voorwerp van zijn genegenheid te beschermen en te bereiken dat me deed denken aan het onduidelijke einde van 'The Piano' van Jane Campion. De film verkent een deel van hetzelfde terrein als het werk van Catherine Breillat, maar de context lijkt verontrustend anders, omdat ik de enige vrouw in het theater ben en de regisseur een man is, misschien omdat de centrale vrouw altijd een object is, ook al past ze zich meelijwekkend aan haar verschillende vernederingen aan en verzet ze zich er zelfs tegen. Alle vrouwen in de film behandelen elkaar zoals de mannen hen behandelen.
"Bad Guy (Nabbeun namja)" is an earlier film of Ki-duk Kim that is probably being released now in the U.S. due to the success of "Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring (Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom)," but fans of that visually entrancing parable should be warned how very different this exploration of the depths of human nature is.<br /><br />The style has some similarity in that there is no exposition and we have to connect images that tell a tale of two very different people over time. Context is everything as voyeurism keeps repeating along a sexual spectrum of men and women together -- to romantic or erotic or degrading or lustful or violent, full of obsession or love or hate or longing or disgust, whether in prostitution, a relationship, or rape.<br /><br />A key context is emotions and degrees, whether by the man or woman, or mutual, or drained of feeling such that I'm not sure love has any meaning in this film. There's a recurring use of Egon Schiele's erotic art to make some kind of comparative point about a continuum of sexual images and their effect on the viewer.<br /><br />The titular character is reminiscent of Quasimodo of "The Hunchback of Notre Dame" fixating on Esmeralda if he were a psychopathic pimp in, I presume, Seoul's lurid red light district and played by the charismatic Jae-hyeon Jo, like an apolitical "Romper Stomper." I did get a little lost where he fit into the hierarchy of the yakuza-like gangster organization that controls the district, how much authority he has, and who was on top of whom to interpret their obsessions. Some of the encounters we see are presumably his limited fantasies as he miraculously recovers from various violently noble efforts to protect and reach out to the object of his affection that reminded me of the ambiguous ending of Jane Campion's "The Piano." <br /><br />The film explores some of the same territory as the work of Catherine Breillat, but the context seems uneasily different when I'm the only woman in the theater and the director is male, perhaps because the central woman is always an object, even as she pitifully adapts to her various degradations, and even resists being freed from them. All the women in the film treat each other like the men treat them.