In haar kantoor, laat op de avond, krijgt Mary (Corr), een psycholoog, een voicemail van de vader van een meisje dat zelfmoord heeft gepleegd terwijl ze aan haar zorg was toevertrouwd. Hij dringt er bij haar op aan dat het tijd is om 'het los te laten'. Omdat ze door deze ongelukkige gebeurtenis haar baan is kwijtgeraakt, vindt Mary het erg moeilijk om dat te doen. Ze krabbelt het nummer van de man neer en ziet het verdwijnen onder de restanten van een theekopje dat door haar kat is omgegooid. Een poging me het nummer te herinneren leidt tot een telefoontje naar een oudere man, Simon (Fenton), die nog maar enkele ogenblikken geleden op blote voeten op een besneeuwde richel stond, op het punt om zijn dood tegemoet te springen in het donkere water onder hem. Tegen de achtergrond van het schimmige silhouet van de brug, blauw getint en bespikkeld met vallende sneeuw, roept regisseur Richard Raymond een magisch en spookachtig gevoel van buitenaardsheid op, de gestileerde, versterkte realiteit een ontsnapte uit een landschap van Tim Burton, waarin Burtons verrukkelijke, duistere melancholie wordt uitgebeeld, maar zonder zijn zwarte humor. Maar dit is geen kwestie van stijl boven inhoud: Raymond ontvouwt voorzichtig zijn verhaal, Mary eerst nog stil terwijl ze de boodschap aanhoort, haar opwinding toenemend als ze het telefoontje van Simon aanneemt en beseft dat hij op het punt staat zelfmoord te plegen, en dan haar vlucht in de nacht terwijl ze probeert haar eigen geesten tot rust te brengen door een andere te redden, wat allemaal leidt tot een onderrichtende en ijzingwekkende climax.<br />Hoewel een interessante combinatie, zijn er misschien niet de hoogste verwachtingen van het koppel van de leadzanger van een popgroep met dokter Legge van Eastenders. In dat geval moet je voorbereid zijn op een zeer aangename verrassing. Het tempo van de film is afhankelijk van de camera die de bewegingen van de artiesten verkent. Corr, eerder gezien in _The Commitments_ en _Evita_, de wagen van Madonna, waarin ze misdadig genoeg maar één regel mocht zingen van wat haar eigen lied had moeten zijn, heeft haar zinnen gezet op een acteercarrière, en het bewijs dat hier te zien is, doet vermoeden dat ze daar het meest succesvol in zal zijn. Onderspelen in plaats van overspelen is een uiterst subtiele vaardigheid, en Corr demonstreert dat met aplomb. Ondertussen gaat Fenton van pathos naar smeulende woede, terwijl zijn woede om zijn leven uitbarst en, zijn gezicht een close-up van een door kloven overschaduwde verminking, de kijker in zijn ban houdt. De wisselwerking tussen een doorgewinterde toneelspeler en een nieuwkomer met een fris gezicht is mooi uitgebalanceerd, en de onwaarschijnlijke tweehander verkent behendig een reeks menselijke emoties. Terwijl de vallende sneeuw beurtelings lichtgevend wit is in het lamplicht, of nachtblauw tegen de donkere nacht, weerspiegelt het hoe de thema's van spijt, schuld, schuld, loyaliteit en verlossing zelden zwart of wit zijn, maar in plaats daarvan veranderen, Monet-squire, afhankelijk van het licht waarin ze worden gezien.<br />Zijn er gebreken? Een of twee, maar zelfs daarover valt te twisten. De plot is een beetje uitgerekt en zou korter kunnen zijn, maar als de traag brandende bouw verloren zou gaan, zou dat vrijwel zeker afbreuk doen aan de atmosfeer van de film. Ook het einde is niet zo dramatisch klimatologisch als men zou verwachten, maar het is bevredigend en heel boeiend, het lost zichzelf op en is toch dubbelzinnig genoeg om de kijker het verhaal in gedachten opnieuw te laten beleven.<br />De Brug heeft al een aanzienlijke fanbase en lof van binnen en buiten aangetrokken. De erfenis van de brug zal zijn als een mooi, melancholiek visitekaartje dat het begin van een zeer veelbelovende carrière voor zowel de regisseur als de hoofdrolspeelster inluidde, maar een carrière die in de ogen van de kijker een favoriet zal blijven.' 's persoonlijke filmcollectie.
In her office, late at night, Mary (Corr), a psychologist, takes a voicemail from the father of a girl who has committed suicide whilst under her care, urging her that it's time to 'let go'. Having lost her position through this unfortunate event, Mary finds it very hard to do so, and scribbles down the man's number only to see it vanish beneath the remnants of a teacup, upended by her friendly cat. An attempt at remembering the number leads to a call to an elderly man, Simon (Fenton), who only moments before was poised, barefoot on a snowy ledge, about to leap to his death into the dark waters below Against the shadowy silhouette of the bridge, blue-tinged and feathered with falling snow, director Richard Raymond elicits a most magical and haunting sense of other-worldliness, the stylised heightened reality an escapee of a Tim Burton landscape, demonstrating all of Burton's delicious dark melancholy but devoid of his black humour. However, this is no triumph of style over substance: Raymond gently unfurls his tale, Mary at first still as she receives the message, her agitation growing as she takes the call from Simon and realises he is on the brink of killing himself, and then her flight into the night as she attempts to lay her own ghosts to rest by saving another, all leading to a taught and chilling climax.<br /><br />Whilst an interesting combination, there may not be the highest of expectations for the pairing of the lead singer of a pop group with Doctor Legge from Eastenders. In that case, be prepared for a most pleasing surprise. The pacing of the film is dependent on the camera exploring the performers' actions and gestures and, within their dialogue, to linger on their expressions. As such, any mis-timing or errors would be magnified to the audience. That they both deliver convincing, gripping and moving performances is a credit to both actors and Raymond as director. Corr, previously seen in The Commitments and Evita, the Madonna vehicle in which she was criminally allowed only one line of what should have been her character's own song, has her sights set on an acting career and the evidence on display here leads one to suspect she'll be most successful. Underplaying rather than overplaying is a most subtle skill and Corr demonstrates this with aplomb. Fenton, meanwhile, ranges from pathos to simmering rage, as his anger at his life erupts and, his face a close-up of crevice shadowed contortion, bores into the viewer. The interplay between seasoned thespian and fresh-faced newcomer is nicely balanced, and the unlikely two-hander deftly explores a range of human emotions. As the falling snow is by turn luminescent white in the lamplight, or midnight blue against the darkened night, it reflects how the film's themes of regret, guilt, blame, loyalty and redemption are rarely black or white but instead change, Monet-esquire, dependent on the light in which they're seen.<br /><br />Are there flaws? One or two, but even these are debatable. The plot is stretched slightly and could be shorter, but to lose the slow-burning build would almost certainly detract from the atmospherics of the film. The ending, too, is not as dramatically climatic as one has been lead to suspect, but it is satisfying and quite haunting, resolving itself and yet is ambiguous enough to leave the viewer revisiting the tale in the mind's eye.<br /><br />The Bridge has already attracted a considerable fanbase and plaudits from home and abroad. It's legacy will be as a beautiful, melancholy calling card that heralded the beginning of a most promising career for both its director and its leading lady, but one which will remain a favourite in it's own right in any viewer's personal film collection.