Deze film zou je vrij goed kunnen omschrijven als het zwakste, minst geïnspireerde werk van Bigas Luna in de afgelopen paar jaar. Alle frisheid, ironie en visuele aantrekkingskracht van 'Jamon, Jamon' ontbreekt, en helaas is er een richting gekozen die meer gericht is op de'shockfactor' dan op het creëren van een solidere structuur.<br />Voor een 'waardering'-film bevat de film een aantal verontrustend verknipte boodschappen die de meeste mensen behoorlijk aanstootgevend zouden kunnen vinden. Ik betwijfel ten zeerste of een slachtoffer zo verliefd zou kunnen worden op haar wrede folteraar als Bambola. Vanaf dat moment verliest de film alle geloofwaardigheid en begint alles bergafwaarts te gaan. Bigas Luna doet alsof hij je wil choqueren met een vertoning van schokkende beelden en gestoorde personages, maar vergeet daarbij hoe hij de film consistent moet maken. Een gemiste kans.
This movie could pretty well be described as the weakest, less inspired work of Bigas Luna in the last few years. All the freshness, irony, and visual appeal of "Jamon, Jamon" is missing, unfortunately replaced by a direction more focused on the "shock factor" than on creating a more solid structure.<br /><br />As far a "values" go, the movie contains some disturbingly twisted messages that most people could find indeed offensive. I seriously doubt any victim could fall so deeply in love with her cruel torturer, as Bambola does. From that point on, the movie loses all credibility, and everything starts going downhill. Bigas Luna pretends to shock you with a display of disturbing imagery and disturbed characters, but in the process forgets how to make the movie consistent. A wasted opportunity.