Final Score (gemiddelde van verschillende klassieke filmkwaliteiten):)<br /><br />8,5 (uit 10)<br />Ik had deze film niet moeten mooi vinden. Helemaal niet. Een deel van me denkt dat hij alleen maar sentimenteel, onlogisch en manipulatief was. Maar bij de eerste scène <0xE2><0x80><0x93> waarin de geestelijk gehandicapte Sam op de hoek van de straat staat om in zijn eentje voor zijn pasgeboren dochter te zorgen <0xE2><0x80><0x93> werd ik gegrepen door deze film. Het hele geestelijk gehandicapte gedoe is zo doodgebloed in films dat we soms vergeten hoe een goede voorstelling eruitziet. Sean Penn speelt Sam als een echt mens, niet als een karikatuur, en hij verdwijnt heel erg in de rol. Verrassend genoeg is Michelle Pfeifer bijna net zo goed in haar rol. Het verhaal gaat in veel opzichten over Pfeifers karakter, Rita en haar gevoelens van ontoereikendheid als ouder. Pfeifer en Penn zijn duidelijk parallellen van een en dezelfde persoon. Het is alsof regisseur en medeschrijfster Jessie Nelson Sam als metafoor gebruikt: hij ziet eruit en gedraagt zich zoals Rita (en veel ouders) zich meestal voelen.<br />De plot draait om de strijd van Rita om Sam te helpen de voogdij over zijn dochter te behouden, omdat de staat vindt dat pleegzorg beter is dan een geestelijk gehandicapte vader. Het acteerwerk is van topkwaliteit. Richard Schiff lijkt ook gewoon te doen wat hij altijd doet, net als Laura Dern (een fantastische actrice die gewoon niet in de spotlights wil staan <0xE2><0x80><0x93> die voortdurend kleine, bijna-cameo-rollen aan de rand van de verhalen aanneemt). De kleine Dakota Fanning maakt een enorme indruk als intelligente, pittige Lucy. Ze heeft een paar van de meest gedenkwaardige momenten in de film.<br />De muziek van de Beetles past perfect, maar ik ben het niet eens over de beelden. Aan de ene kant is het leuk voor Nelson om te doen wat ze kan om het nog beter te doen en de cinematografie te jazzen in een film die dat duidelijk niet nodig heeft. Aan de andere kant leidt het glanzende camerawerk je soms af <0xE2><0x80><0x93> het haalt je uit de film om te proberen erachter te komen waar je naar kijkt. Ze wilde duidelijk die documentaire-look, maar deze film gaat over emoties, niet over celluloid. In voor- en tegenspoed lijkt het op 'Traffic'.<br />Deze film is beslist geen diepgaand drama. Het is melodrama, wat helemaal niet erg is, gewoon een kwestie van smaak. Maar hij is gewoon zo ongelooflijk goed gemaakt. Het is niet het typische Lifetime Movie-spul. Het is soms echt grappig en af en toe irriterend voor anderen. Hoewel de'rechtszaal'-scènes vrij standaard zijn, zitten er ook een paar vrij fantasievolle scènes in. Het beste daarvan is de finale <0xE2><0x80><0x93> een onopvallende, maar aanbiddelijke montage waarin Lucy een rol speelt <0xE2><0x80><0x93> die zich aan ons opdringt op het moment dat we het het minst vermoeden en die de perfecte manier is om een film als deze te beëindigen. De personages zijn allemaal uiterst beminnelijk, de moraal is volkomen resonerend en hoewel het tempo af en toe wordt opgeschroefd, is het tempo precies goed (het is leuk voor het publiek, maar het is nooit echt pikant). De dialoog is intelligent en lijkt eerlijk. Het belangrijkste is dat een cynische en afgestompte bioscoopbezoeker zoals ik zich heeft vermaakt vanwege de hele lengte ervan. Een vrijwel vlekkeloze film voor fans van het ras en niet-fans zou hem een kans moeten geven en aangenaam verrast moeten zijn.
Final Score (average of various classical cinematic qualities):<br /><br />8.5 (out of 10)<br /><br />I shouldn't have liked this movie. Not at all. There's a part of me that thinks it just had to have been sappy, derivative and manipulative. Yet, from it's opening sequence- in which mentally retarded Sam is left on the street corner to care for his newborn daughter on his own- this thing grabbed me. The whole mentally retarded shtick has been done so to death in movies we sometimes forget what a good performance looks like. Sean Penn plays Sam as a real person, not a caricature, very much disappearing into the role. Surprisingly Michelle Pfeifer is almost equally good in her own. "I am Sam" in many ways becomes about Pfeifer's character, Rita and her feelings of inadequacy as a parent. Pfeifer and Penn are clearly parallels of the same person. It's like Director and co-writer Jessie Nelson is using Sam like a metaphor- he looks and acts how Rita (and many parents) feel most times. <br /><br />The plot concerns Rita fighting to help Sam keep custody of his daughter because as the state sees it foster care is better than a mentally retarded father. The acting all around is top notch. Richard Schiff also appears to just do what he always does, as does Laura Dern (a fantastic actress who just will not step into the spotlight- continually taking these near-cameo small roles at the peripheral of the stories). Little Dakota Fanning makes a huge impression as intelligent, spunky Lucy. She has some of the most memorable moments in the film. <br /><br />The Beetles music is perfectly suited, but I'm split on the visuals. On one hand it's nice for Nelson to do what she can to go the extra mile and jazz up the cinematography in a film that clearly doesn't need it. On the other hand the glossy camera work is sometimes distracting- pulling you out of the film to try to figure out what your looking at. She clearly wanted that documentary look, but this movie is about emotions, not celluloid. For better or worse, it looks like "Traffic". <br /><br />This movie is, by no means, a profound drama. It's melodrama, which is not a bad thing at all just a matter of taste. But it is just made so incredibly well. It isn't the typical Lifetime Movie dreck. It is genuinely funny at times and tear jerking others. While it's "courtroom" scenes are fairly standard, there are also some pretty imaginative sequences in here. The best of which is the finale- a low key, but adorable montage involving Lucy- it comes up on us when we least suspect and is the perfect way to end a movie like this. The characters are all wholly lovable, the moral is completely resonant and, while the pace occasionally drags, it's pitch is just perfect (it's crowd-pleasing but never quite panders). The dialogue is intelligent and seems honest. Most importantly it kept a cynical and jaded moviegoer like myself entertained for it's entire long length. A virtually flawless film for fans of the genera and non-fans might give it a chance and be pleasantly surprised.