Wes Block (Clint Eastwood) is een rechercheur van de afdeling Moordzaken van de politie van New Orleans, die onderzoek doet naar een serie seksmoorden waarbij prostituees betrokken zijn, en des te dieper hij in deze louche wereld afdaalt. Hij komt erachter dat zijn eigen impulsen precies hetzelfde zijn als die van de moordenaar. Op dat moment begint de moordenaar met Wes te rotzooien en begint hij te geloven dat hij zijn eigen hoofdverdachte is in deze moorden.<br />Een totaal ander terrein voor Eastwood in deze uiterst trage en weerzinwekkende, duistere thriller. Het is misschien niets nieuws (en het is al heel vaak herhaald) in zijn genre, maar vanwege de eersteklas acteerprestaties en de sinistere spanning. Voor mij tilt het de film boven de rest uit. Of misschien komt het gewoon door mijn Eastwood-fan-zijn-instinct? Hoe dan ook, deze lowlife-thriller is (extreem) fel op sfeer, met een overweldigend gevoel van mistroostigheid en opdringerigheid. Dat komt doordat het grootste deel van de film zich afspeelt in het nachtleven van New Orleans, op de louche locaties met onduidelijke belichting en rondsluipende figuren die in de schaduwen rondhangen. Er zit een groot oog voor detail in het beschrijven van de louche levensstijl, met veel seksueel verlangen, spanning en gratuite naaktheid. Waarbij onze protagonist aan deze levensstijl gehecht raakt om zijn eenzaamheid en liefdesverdriet te compenseren. Dat komt doordat hij, hoe dichter hij bij de moordenaar komt, hoe meer hij er langzaam achter komt dat ze veel gemeen hebben en de louche manieren de overhand beginnen te krijgen. Het klinkt alsof we deze weg al eerder hebben bewandeld, waarbij de agent steeds dichter bij de moordenaar komt, die de rechercheur besluipt en met hem speelt. Maar wacht eens even, het verschil zat hem in de ruwe, rauwe en bijtende dialogen en de aantrekkelijke personages. Nou ja, misschien met uitzondering van de moordenaar. Een groot deel van het verhaal draait meer om Eastwoods personage, die tijd doorbrengt met zijn dochters of vecht tegen zijn wellustige verleidingen. Terwijl de moordenaar dat in zijn voordeel gebruikt, in plaats van zich te verdiepen in de psyche van de moordenaar, waar ik eigenlijk meer over wilde weten.<br />De spelers staan aan de top van hun spel. Eastwood speelt een relaxte vader-detective. Hij geeft zijn personage een man die strijdt tegen de twee verschillende karaktertrekken van zijn leven. Eastwood geeft een voortreffelijk beeld van dit onzekere personage dat je echt om hem geeft en dat je zijn pijn en moeite voelt om een perfecte vaderfiguur te zijn voor zijn twee meisjes na de scheiding. Genevieve Bujold is uitstekend als crisisbemiddelaar Beryl Thibodeaux. Ook Dan Hedaya, Alison Eastwood en Jenny Beck spelen een belangrijke ondersteunende rol.<br />Wat het verhaal betreft: er zitten een paar gaten in de plot en het loopt tegen het eind een beetje uit de hand, maar dat geldt niet voor de opwinding. In elk geval was de finale ongelooflijk goed geënsceneerd. Het materiaal is ongelooflijk strak en het wordt nooit somber en somber, nou ja, misschien op een paar uitzonderingen na die te maken hadden met familie (met clichés), maar dat gezegd hebbende, had het ook een paar van die momenten die je in je stoel deden verkrampen. Het is niet zo beeldend of scherpzinnig om de daden van de moordenaar te laten zien, wat het wel had kunnen zijn en waarschijnlijk meer zou opleveren als het dat wel was. Het bleef min of meer bij de nasleep, met het ene moordonderzoek na het andere. Maar het materiaal en de opvallende optredens hadden een verontrustend effect op me, ook al had ik het gevoel dat het uit de hand liep en je standaardvoer werd tijdens de tweede helft van de film. Er deden zich onthutsende momenten voor, maar ook dat was niet zo schokkend. Het geheel wordt gecompleteerd door een opwindende score die gonst van urgentie en spanning. De sfeer wordt nog versterkt door een jazzy soundtrack die overloopt van exotischheid. De cinematografie was goed georganiseerd en de schuine en glijdende beelden gingen hand in hand met de slechtgehumeurde stijl, hoewel er veel shots waren die zich op de schoenen van de personages richtten.<br />Begint goed, maar je zou kunnen zeggen dat het waarschijnlijk te lang doorgaat en op bekend terrein komt. Het bereikt geen grote hoogten, maar hé, ik bleef kijken en vond het wel vermakelijk. Dus deed het zijn werk. Naar mijn mening is het een bovengemiddelde thriller, ondanks de formule van het verhaal.
Wes Block (Clint Eastwood) is a New Orleans Homicide detective who's investigating a series of sex murders involving prostitutes and the further he delves into this seedy world. He finds out his own impulses are just like that of the killer's. This is when the killer starts to play around with Wes and he starts to believe he is his own chief suspect in these murders.<br /><br />Totally different territory for Eastwood in this very slow and sordidly, dark thriller. It's maybe nothing new (and been repeated quite a bit) in its genre, but because of first-rate performances and it being sinisterly edgy. For me it lifts the film above the rest. Or maybe it's just my Eastwood fan-boy nature kicking in? Anyhow, this lowlife thriller is (extremely) HIGH on atmosphere, with it having an overwhelming sense of glum and intrusion. This is because most of the picture takes place during the nightlife, amongst the sleazy locations of New Orleans with indistinct lighting and prowling figures hanging around in the shadows. There's a great eye for detail in capturing the seedy lifestyle, with a lot of sexual desire, tension and gratuitous nudity flowing. Where our protagonist becomes attached to this lifestyle to compensate for his loneliness and heartache for companionship. This is because the more he gets close to the killer, the more he slowly learns they have much in common and the sleazy ways start to get the better of him. It sounds like we've been down this road before, with the cop getting closer to the killer, who's stalking and playing around with the detective. But hold on, what made the difference was the rough, raw and biting dialogue and the appealing characters were fleshed out rather nicely. Well, maybe with the exception of the killer. A lot of the story's focus, is more on Eastwood's character spending time with his daughters or fighting his lustful temptations. While, the killer uses that to his advantage, rather than actually delving into the killer's psyche, which I actually wanted to learn more about. <br /><br />The cast are at the top of their game. Eastwood plays a laid back detective / dag of a dad. He brings to his character a man that's fighting the two different traits of his life. Eastwood portrays this insecure character superbly that you truly care for him and feel his pain and effort to be a perfect father figure to his two girls after the divorce. Genevieve Bujold is excellent as a crisis counsellor Beryl Thibodeaux. There are strong support roles from the likes of Dan Hedaya, Alison Eastwood and Jenny Beck also.<br /><br />Story wise; some holes show up in the plot and it kind of falls by the wayside towards the end, but the excitement levels don't. At least the cracking finale was incredibly well-staged. For most part, it's incredibly taut and it never drifts away from being sombrely downbeat, well maybe with a couple exceptions involving family (with clichéd) moments, but saying that, it also had some of those moments that made you squirm in your seat. It's not-so graphic or hard-hitting in showing the killer's actions, which it could've been and probably gain more if so. It kind of stuck to just showing us the aftermath, with one murder investigation after another. But the material and the striking performances had some disquieting effect on me, even if it did feel like it was copping out and became your standard fare during the second half of the film. Unsettling moments occurred, but again nothing that graphically shocking. Backing it all up is a tantalising score that buzzes with such urgency and tensity. Also helping the mood is a jazz soundtrack that oozes with exoticism. Cinematography was well-arranged and its skewed and gliding angles went in hand-to-hand with the ill-natured style, though there was a lot shots focusing on the characters shoes.<br /><br />Starts off, good enough, but you could say it probably does goes on for too long and head into familiar territory. It doesn't reach any great heights, but hey, I kept on watching and I was rather entertained. So, it did its job. In my opinion it's an above average, on the edge thriller, despite it's formulaic plot.