Zo nu en dan komen de meest basale elementen van het menselijk ras, van de Holocaust tot de Grote Sprong Voorwaarts, naar buiten om de wereld te verwoesten. Nu dit afschuwelijke werk is vrijgegeven, slaan ze weer toe. Oké, dat is misschien een beetje te veel van het goede, maar ik denk dat ik mijn punt heb gemaakt. Misschien ben ik een klassieke snob, maar ik kan er niets aan doen dat ik een beetje geïrriteerd ben over de Elvis versus Bach-opstelling van de film. Maar wat me echt dwarszit zijn de domme personages (pratende dieren, zoals gewoonlijk, eentje met een'schattig', dat wil zeggen zinloos, spraakgebrek), de saaie, smakeloze plot, het houterige verhaal, enzovoort. Kortom, als het op Rock-a-doodle aankomt, zeg je gewoon nee.
Every so often, the basest elements of the human race, from the Holocaust to the Great Leap Forward, gush forth and wreak havoc on the world. With the release of this atrocious work, they have struck again. OK, that may be a bit much, but I think I've made my point. Perhaps I'm being a classical snob, but I can't help feeling a bit of annoyance at the Elvis vs. Bach set-up of the movie. However, what really gets under my skin are the silly characters (talking animals as usual, one with a "cute", that is to say pointless, speech impediment), the dull, insipid plot, the heavy-handed narration, and so on. In short, when it comes to Rock-a-doodle, just say no.