Aan de goede kant had deze film een paar schitterende decors, prachtige kostuums, en het verhaal had een paar geweldige momenten. Aishwarya Rai geeft een geweldige voorstelling. Verrassend genoeg is de scènespikker de onderbezette Sonu Sood die me doet denken aan een jonge Amitabh Bachan. Helaas eindigt het daar.<br />Aan de slechte kant is al het andere. De film had een epos moeten zijn, maar het enige wat erop leek was de lengte. In Jodhaa-Akbar lijkt het alsof de figuranten overwerkt en onderbetaald waren. Ze bewogen zich nauwelijks op de achtergrond en de camera/regisseur leek zich bezig te houden met individuele gevechten. Ik denk dat de figuranten dachten dat ze met de camera zo ver weg nooit in beeld zouden komen. Ik wou dat dat waar was geweest.<br />Nu zei ik dat de decors en kostuums geweldig waren, maar dat de filmografie tekortschiet. Ik heb mijn uiterste best gedaan om erachter te komen dat de filmregisseur Kiran Deohans was. De rest van de cast en de crew heeft ongetwijfeld een lange carrière voor zich, maar de carrière van Mr. Deohans zou na deze film wel eens abrupt tot stilstand kunnen komen. Dit is een epos en het publiek moet deze film als een epos 'zien'. De camera beweegt te langzaam, zit te stil, en die geweldige kostuums en decors krijgen niet de behandeling die ze verdienen.<br />Het verhaal was nogal oppervlakkig. Je zou denken dat de keizer en keizerin van het keizerrijk een verhaal zouden krijgen dat bij hen paste, maar niet hier. De wendingen zijn volkomen voorspelbaar. Het verhaal en de personages misten diepgang. Hrithik en Aishwarya hebben weinig of geen chemie met elkaar. Ik had het gevoel dat ze in Dhoom 2 meer chemie hadden, een film waar ik een grondige hekel aan had en waar ik nul sterren voor gaf. Als die twee eindelijk van elkaar gaan houden, waarom lijkt het dan alsof ze doen alsof? Een epos moet lang zijn en deze film heeft de lengte om zich als een epos te bewijzen. Maar het tempo in deze film is pijnlijk traag. Ik zal het uitleggen. Er is een verschil tussen een film die te lang is en een film die te langzaam gaat; Jodhaa-Akbar is het laatste. De dialoog moet sneller, de scènes moeten korter. Ik wil niet steeds Dhoom 2 noemen, maar een van de dingen waar ik een hekel aan had, was dat elke keer dat Hrithik op het scherm kwam, de film in slow motion ging. Hier zijn ze in normale beweging, maar het voelt nog steeds als slow-mo. Het is geen goed teken als je op je horloge kijkt en je afvraagt wanneer de film zal eindigen.<br />Hoe moeilijk het voor me ook is om dit te schrijven, een van de grootste uitschieters is Hrithik Roshan in de rol van Mohammad Jalaluddin. 'Ik denk niet dat het komt doordat het personage groeit, want zoals ik al zei: er is echt geen groei na zijn huwelijk met Jodhaa of welk personage dan ook. Vergeet niet dat inconsistentie niet aan de acteur ligt, maar aan de regisseur. Het is de taak van de regisseur om ervoor te zorgen dat de optredens alles zijn wat ze moeten zijn en om zich echt een beeld te vormen van hoe de film eruitziet en voelt. De regisseur moet zijn of haar oog op de bal houden, en in een film van deze omvang is dat heel belangrijk.' Het is dus niet zozeer een minpunt voor Hrithik als wel voor Ashutosh Gowariker. Mohammed Khalil, een schrijver van de Hindustan Times, zegt dat Gowariker de technische en emotionele inhoud verkeerd heeft ingeschat en ik denk dat hij daar helemaal gelijk in heeft. Nu zeg ik dat de voorstelling niet verfijnd is vanwege het gebrek aan karakter in het karakter (ja, ik weet dat dat pijnlijk was). Ik zag gewoon geen Mughal-keizer in Hrithik. In plaats daarvan zag ik een Bollywood-hartenklopper/posterjongen die als artiest niet volwassen genoeg is geworden om zo'n rol te kunnen spelen. Ik denk nog steeds dat hij alle mogelijkheden van de wereld heeft. Hij gaf een gedenkwaardige voorstelling in Koi Mil Gaya, maar dit is geen Koi Mil Gaya.<br />Hrithiks grootste tekortkoming is iets waarover hij weinig controle heeft: zijn uiterlijk. Eerlijk gezegd is Hrithik gewoon te vrouwelijk om een personage te spelen dat verondersteld wordt autoriteit en mannelijkheid te belichamen. Hij heeft een toplichaam, maar het is moeilijk om iemand serieus te nemen als hij groene ogen heeft. Zijn zwakke imago weerhoudt hem ervan om de machtige keizer en berekenende legercommandant te spelen. Maar er valt iets te zeggen voor Hrithiks fysieke aanwezigheid in de film. Ik geef geen spoilers weg zoals ik heb beloofd. Er is een scène in de film waarin de poort naar het paleis opengaat en Hrithik aan de andere kant staat. Het is een lange opname en er is geen licht in de buurt van Hrithik, we zien alleen een silhouet. Dan schreeuwt hij tegen Jodhaa. Ik zweer de combinatie van het geluid van zijn stem en zijn fysieke aanwezigheid; ik dacht dat hij iedereen die op zijn pad kwam zou vermoorden. Plotseling krijgen we een close-up als hij het licht in stapt en de groene ogen de kilte wegsmelten; ik hoorde een tante in de rij achter me zeggen: 'Ah, Rohit!' Zodoende gaat Hrithik, net als Aishwarya, met een wonderbaarlijke, subtiele intensiteit met de confrontatie om, maar zijn goede en ietwat meisjesachtige uiterlijk bemoeilijkt zijn prestatie.
On the up side, this film had some magnificent sets, gorgeous costumes, and the story had some great moments. Aishwarya Rai puts in a great performance. Surprisingly, the scene stealer is the underutilized Sonu Sood who reminds me of a young Amitabh Bachan. Sadly, it ends there.<br /><br />On the down side is everything else. The movie was supposed to be an epic but the only thing it had resembling an epic was its length. In Jodhaa-Akbar it seems like the extras were over worked and underpaid. They were hardly moving in the backgrounds and the camera/director seemed preoccupied with individual fights. I guess the extras thought that with the camera so far away, they would never make it into the frame. I wish that had been true.<br /><br />Now I said the sets and costumes were terrific but the cinematography fails them. I went out of my way to find out the cinematographer was Kiran Deohans. The rest of the cast and crew undoubtedly have a long career ahead of them but Mr. Deohans' career might come to an abrupt halt after this film. This is an epic and the audience needs to "see" this film as an epic. The camera moves too slowly, sits too still, and those great costumes and sets don't get the treatment they deserve.<br /><br />The story was quite shallow. You would think the Emperor and Empress of the Mughal Empire would get a story befitting them, but not here. The twists and turns are utterly predictable. The narrative and characters lacked depth. Hrithik and Aishwarya have little or no chemistry between them. I felt like they had more chemistry in Dhoom 2, a film I thoroughly hated and gave zero stars. If them two of them finally come to love each other, why does it look like they're faking it? An epic needs to be long and this film has the length to prove itself as one. But the pacing in this film is painfully slow. Let me explain, there's a difference between a film being too long and a film moving too slowly; Jodhaa-Akbar is the latter. The dialogue needs to be more rapid, the scenes need to be trimmed down. I don't mean to keep mentioning Dhoom 2, but one of the things I hated is how every time Hrithik was on screen the film would go into slow motion. Here, they're in regular motion but it still feels like slow-mo. It's not a good sign when you're looking at your watch and wondering when is the movie going to end.<br /><br />As much as it hurts for me to write this, one of the film's biggest draw backs is Hrithik Roshan in the role of Mohammad Jalaluddin. Hrithik's performance is inconsistent and quite unrefined. Inconsistent because I felt like I was watching Hrithik play several different characters in the film. It was never the same Akbar from the first scene. I don't think this was a result of the character growing because like I said; there really is no growth after his marriage to Jodhaa or any character for that matter. Keep in mind that inconsistency is really not the actor, it's the director. It's the director's job to keep make sure the performances are everything they need to be and really visualize the look and feel of the film. The director has to keep his or her eye on the ball and in a film this large, it's understandable why they might lose sight but that's no excuse. So this isn't a minus for Hrithik as much as it is for Ashutosh Gowariker. A writer at the Hindustan Times, Mohammed Khalil said Gowariker has miscalculated the technical and emotional content and I think he's absolutely right. Now I say the performance is unrefined because of the lack of character in the character (yes, I know that one hurt). I just didn't see a Mughal Emperor when I looked at Hrithik. Instead what I saw was a Bollywood heart throb/poster boy who hasn't matured enough as a performer to pull off this kind of a role. I still think he has all the potential in the world, no doubt. He gave a very memorable performance in Koi Mil Gaya but this is no Koi Mil Gaya.<br /><br />Hrithik's biggest flaw is something he has little control over; his looks. Truth be told, Hrithik is just too feminine to portray a character that's supposed to be the embodiment of authority and masculinity. His physique is top notch but it's hard to take someone seriously when they have green eyes. His soft image is what prevents him from properly playing the all powerful Emperor and calculating army commander. There is something that could be said about Hrithik's physical presence in the film though. I'm not giving away any spoilers like I promised. There is a scene in the film where the gate to the palace opens and Hrithik is standing on the other side. It's a long shot and there is no light near Hrithik, all we see is a silhouette. He then screams at Jodhaa. I swear the combination of the sound of his voice and physical presence; I thought he was going to kill everyone in his path. Suddenly we get a close up as he steps into the light and the green eyes melt away the coldness; I heard an aunty in the row behind me say, "Awww, Rohit!" So like Aishwarya, Hrithik handles the confrontational scenes with a wonderful subtle intensity but his good and somewhat girly looks are what bury his performance.