Heer, heb genade.<br />Ik kan de energie, de tijd en het gevoel van toewijding die in deze film zijn gestoken, wel waarderen. Dat gezegd hebbende, grenst dit aan het blasfemeren van de goddelijkheid van Christus. Het is waar dat Christus volledig menselijk was, maar hij was ook volledig goddelijk. Deze film verliest alle gevoel voor zijn goddelijkheid. Misschien nog verontrustender is dat het gevoel voor zijn menselijkheid veel meer te maken heeft met een goed gevoel over zijn menselijkheid in de late 20e eeuw (verwijs naar Dogma's 'Buddy Jesus') dan met een Midden-Oosterling in de eerste eeuw.<br />Ik bedoel, heeft de regisseur van deze 'film' enige echte wetenschappers geraadpleegd bij het creëren van dit debacle?! Het is duidelijk dat ze hun idee over wat 'liefde' en'mededogen' was, hebben toegestaan. Van Jezus die hysterisch staat te schreeuwen tegen de Farizeeën tot snikkend als een baby boven Jeruzalem; van zijn'spel-plan'-stijl tot zijn o-zo-onbevoegde 'niet-zo-grote-commissie'; van zijn discipelen die eruitzien alsof ze zich doodvervelen tot zijn 'kom op jongens, volg mij'-gebaartjes; deze film maakt de incarnatie van de Logos belachelijk.<br />Iemand heeft eens gezegd dat 'Plan 9 uit het Heelal' van Ed Wood een lofzang was op al diegenen die probeerden iets gedenkwaardigs te creëren en daar bij elke stap die ze zetten jammerlijk in faalden. Hoewel de beruchtheid van Ed niets Deze film is symptomatisch voor een aantal zeer ernstige problemen in de manier waarop het Amerikaanse christendom naar de Christus kijkt. Het is begrijpelijk dat mensen zich vastklampen aan het feit dat de evangelisten hem vaker met Jezus aanduiden dan met een andere titel. Maar de discipelen in de evangeliën, evenals de schrijvers van Handelingen en alle andere brieven, gebruiken bijna universeel titels als Heer, Christus, Heer Jezus Christus, Christus Jezus en Meester. John valt voor hem neer in openbaring als een dode. Niemand zou dat ooit kunnen doen voordat Bruce Marchiano hem vertolkte.
Lord, have mercy.<br /><br />I can appreciate the energy and time and sense of devotion that was invested in this movie. Having said that, this borders on blaspheming the divinity of Christ. It is true that Christ was fully human, but he was also fully divine. This movie loses all sense of his divinity. Perhaps even more troubling, its sense of his humanity has much more to do with a feel good Californian in the later 20th century (refer to Dogma's "Buddy Jesus") than it has anything to do with a first century Middle-Easterner.<br /><br />I mean, did the director of this "film" consult any actual scholars when creating this debacle?! Clearly, they allowed their conception of what "love" and "compassion" mean to make Jesus in their own image. From Jesus screaming in hysteria at the Pharisees to sobbing like a baby over Jerusalem; from his "game-plan" style prophesying to his oh-so-unauthoritative "not-so" Great Commission; from his disciples looking like they are bored out of their minds to his "come on guys follow me" gestures---this movie renders ridiculous the incarnate Logos.<br /><br />Someone once said that Ed Wood's "Plan 9 from Outer Space" was a hymn to all those who tried to create something memorable and failed miserably every step of the way. While not taking anything away from the infamy of Ed, all those involved in the production of this movie do likewise.<br /><br />This movie is symptomatic of some very serious problems in the way American Christianity views the Christ. Understandably, people latch on to the fact that the Gospel writers refer to him as Jesus more often than with any other title. However, the disciples throughout the Gospels, as well as the writers of Acts and all of the epistles almost universally use such titles as Lord, Christ, Lord Jesus Christ, Christ Jesus, and Master. John falls down before him in revelation as a dead man. No one could possibly do the same before Bruce Marchiano's portrayal.