Uit de grauwheid van het film noir-drama komt een overpeinzing over het grijze gebied van de sociale technieken.<br />Dial 1119 is een film over de kloof tussen recht-door-zee wetshandhaving en de gloednieuwe autoriteit van psychologische interventie in criminele zaken. De kern van de film is de reeks gesprekken tussen de hoofdinspecteur van Moordzaken en de forensisch psychiater. Daarin ligt een duidelijke blauwdruk van de kwesties besloten: is het beter om de misdadigers van de maatschappij te identificeren en te behandelen in plaats van ze simpelweg te straffen? Wat zou de behandeling moeten zijn: opsluiting, medicijnen of de doodstraf? Met het oog op het feit dat ze een man hebben vervolgd wegens moord en hem uit de elektrische stoel hebben zien ontsnappen om hem opnieuw te vermoorden, kan de politie dan worden verweten dat ze sceptisch staan tegenover het medische model in de omgang met misdaad? Moeten we de humanistische moed van de dokter veroordelen als pure dwaasheid, of moeten we die vieren als een nobele mars naar een hoger bestaan?<br />Ik vond de relatie tussen politie en dokter uniek in de filmwereld, kan me niet herinneren dat ik die ooit zo duidelijk en dramatisch getekend heb gezien. Bovendien waren de karakteriserende scènes van de verschillende gijzelaars knap in elkaar gezet. Al met al een opmerkelijke film, die bijna in het domein van de science-fiction werd gebracht door de dominantie van een 48 inch flatscreen-tv boven de hoofdset, wat een voorbode was van de dreigende hypnotische invloed die het apparaat zou uitoefenen op een zich ontwikkelende sociale wereld.
Out of the grayness of film noir drama comes a pondering on the gray area of social engineering. <br /><br />Dial 1119 is a film discussion of the distention between straight-ahead law enforcement and the brand-new authority of psychological intervention in criminal matters. The heart of the film is the series of conversations between the Homicide Captain and the forensic psychiatrist. Therein lies a clear blueprint of the issues: Is it better to identify and treat society's offenders, rather than simply punish? What should the treatment be; confinement, medicine or capital punishment? In view of the fact they prosecuted a man for murder and saw him escape the electric chair to kill again, are the police to be blamed for being skeptical of the medical model in dealing with crime? Are we to condemn the doctor's humanist courage as simple folly, or celebrate it as a noble march toward higher existence?<br /><br />I found the relationship between police and doctor to be unique in cinema, can't remember when I've ever seen it so clearly and dramatically drawn. Also, the characterizing vignettes of the various hostages were deftly wrought. Overall, a remarkable film rendered nearly into the realm of science-fiction by the dominance of a 48 inch flat screen TV over the main set, presaging the looming hypnotic sway the contraption would wield on a developing social world.