DW Griffith-films zijn net spreekwoorden. Voor elke film die het ene standpunt predikt, kun je een andere vinden die het tegenovergestelde predikt. De slachting is misschien de 'Te veel koks verpesten de bouillon' van The Battle of Elderbrush Gulch, 'Vele handen maken licht werk'.<br />Hoewel het ingelijste verhaal dat van een familie van blanke kolonisten is, is het centrale deel, dat een schijnbaar niet-uitgelokte overval op een indianendorp (een even aannemelijke kandidaat voor de nominatie voor een bloedbad) laat zien, een andere kwestie. De camera staat letterlijk aan de kant van de indianen en voegt zich bij hen op de heuvel terwijl ze vluchten. De cavalerieaanval is niet opwindend (en Griffith was meer dan in staat om dat zo te maken als hij dat had gewild), en zowel in dit als in het laatste bloedbad zijn de middenshots voornamelijk van slachtoffers die worden neergeschoten, terwijl de aanvallers alleen te zien zijn in verre 'god'-shots.<br />Het bloedbad was Griffiths laatste twee-reeler voordat hij zich op zijn hoofdwerk richtte (waarbij je Judith van Bethulia zou kunnen rekenen) en er zijn een paar goede voorbeelden van hoe hij nu een langer verhaal in evenwicht weet te houden. Hoewel de eerste scènes vrij onbeduidend zijn, is er een enkele close-up van Blanche Sweets baby-r, die niet alleen een emotionele reactie oproept, maar ons ook helpt om ons het kind later te herinneren. Later is er een korte scène van een paar kolonisten die zitten te kaarten, wat op dat moment overbodig lijkt, maar tegen het eind wordt het beloond als een van de mannen wordt gedood, waarbij de kaarten uit zijn hand vallen. Misschien wel het belangrijkste van alles zijn de enkele familiefoto's uit het indianendorp kort voor de eerste slachting, die de scènes met de kolonisten keurig weergeven.<br />Een andere foto, niet zo effectief maar niettemin opmerkelijk, is van een wolf die door een beer wordt weggejaagd, vlak voordat de indianen aanvallen. Het is een zeldzaam stukje symboliek van Griffith, en hoewel het niet bijzonder subtiel was, was het voor die tijd behoorlijk nieuw. En het vat de boodschap van het beeld samen, net als die van Fort Apache: dat de Indianen, hoewel traditionele tegenstanders van het westerse genre, nooit onderschat mogen worden.
DW Griffith films are like proverbs. For every one preaching one point of view, you can find another stating the opposite. The Massacre is, perhaps, the "Too many cooks spoil the broth" to The Battle of Elderbrush Gulch's "Many hands make light work".<br /><br />Although the framing story is that of a family of white settlers, the central segment showing a seemingly unprovoked raid on an Indian village (an equally viable candidate for the titular massacre) is a different matter. The camera is literally on the side of the Indians, joining them on the hillside as they flee. The cavalry charge is not exciting (and Griffith was more than capable of making it so had he wished), and in both this and the final massacre the mid-shots are mostly of victims being gunned down, whereas the attackers are only shown in distant "god" shots.<br /><br />The Massacre was Griffith's last two-reeler before he moved onto features (which Judith of Bethulia could be counted as), and there are some good examples of how he is now adept at balancing out a longer story. While the opening scenes are fairly inconsequential, there is a single close-up of Blanche Sweet's baby  which not only elicits an emotional response, but also helps us remember the child later on. Later, there is a short scene of some of the settlers playing cards, which seems superfluous at the time, but it pays off towards the end when one of the men is killed, the cards spilling from his hand as he falls. Perhaps most significant of all are the couple of brief family shots from the Indian village shortly before the first massacre, neatly echoing the scenes with the settler family.<br /><br />Another shot, not as effective but nevertheless remarkable, is of a wolf being frightened off by a bear, just before the Indians attack. It's a rare bit of symbolism from Griffith and while not particularly subtle it was quite a novelty for the time. And it does sum up the message of the picture, the same as that of Fort Apache; that Native Americans, while being traditional antagonists of the Western genre, should never be underestimated.