Gypo was een grote teleurstelling. Aan het begin van de film was het script erg onrealistisch, en ik zei tegen mijn vriendin dat als de film niet beter werd, ik hem zou uitzetten. Ik hield vol, en toen het verhaal van personage veranderde, werd het een stuk beter.<br />Pauline McLynn was beter dan het script, ze is tot veel betere dingen in staat. Maar ondanks al haar inspanningen kon ze Paul McGann er niet van overtuigen dat hij haar man was; ze pasten niet bij elkaar. De ster van het programma was Chloe Sirene, die het Tsjechische accent zo goed wist te imiteren dat ze me overtuigde (ik kwam er pas achter dat ze Engels was toen ik de dvd's bekeek). Het is allemaal een slechte film. Ik denk dat de regisseur zo geobsedeerd was door het naleven van de regels van de 'dogme'-methode dat ze niet wist dat de mensen er ook echt naar zouden moeten kijken. Waarom zou je een film maken om je aan een stel regels te houden als je hem zou moeten maken om de kijker te plezieren?
Gypo was a big disappointment. At the start of the film the screenplay was very unrealistic and I told my girlfriend about ten minutes in that if it didn't get better I would turn it off. I held out and when the story changed person it got a lot better.<br /><br />Pauline McLynn outperformed the script, she is capable of far better things. However, despite her best efforts, she just couldn't convince that Paul McGann was her husband; they were a mismatch. The star of the show was Chloe Sirene, who pulled off the Czech accent so well that she had me convinced (it wasn't until I watched the DVD extras that I found out she was English).<br /><br />All in all this is a poor film. I think the director was so obsessed with meeting the rules of the 'dogme' method that she was ignorant to the fact that people would actually have to watch it. Why make a film to comply with a set of rules when you should be making it to pleasure the viewer?