'The Bet' zou je kunnen omschrijven als een triomf van stijl boven inhoud. De plot stelt niet veel voor. Een jonge effectenmakelaar wedt met een rijke jonge bankier dat hij in de komende negentig dagen meer geld kan verdienen. De effectenmakelaar neemt zijn toevlucht tot illegale methoden om vooruit te komen en brengt zo zijn relatie met een knappe jonge advocaat in gevaar. Er zitten een paar wendingen in het einde, maar er is er maar één die ergens op slaat. Het is ook een mooie originele opname, in klassieke stijl van John Gray. De producenten hadden geen geld van de overheid en deden het op hun manier.<br />Het probleem is dat dit verhaal, in tegenstelling tot Richard Beasleys satirische 'Hell Has Harbour Views', bedoeld is als een serieus zedenspel. Toch lijkt de boodschap hier te zijn dat als je jong, hebzuchtig en stom bent en naar de hel gaat, je het net zo goed in stijl kunt doen. Zijn zoon, die de laatste tijd wat plaatselijke problemen in zijn privé-leven heeft, is geweldig als Will, de gretige, jonge effectenmakelaar; hij is net de naïeve jongere broer van Russell Crowe, met zijn grote blauwe ogen en zijn voorliefde voor het nemen van risico's. Aden Young als zijn knappe, rijke en bijzonder ongevoelige bankierspartner geeft ons een staaltje van gemeenheid te zien. Het feit dat hij in het openbaar zijn mooie en aantrekkelijke vriendin Lila (Peta Sargeant) afdankt op dezelfde manier waarop hij een secretaresse zou ontslaan, is voldoende bewijs. Sybilla Budd geeft ons een afgerond optreden als Tori, de intelligente jonge advocaat die verliefd is op Will. Ik genoot ook van Roy Billing als George, Wills vader, de personificatie van de Aussie Battler (hoewel Roy eigenlijk uit Nieuw-Zeeland komt). De filmproducenten, onder wie de voormalige acteur Mark Lee in zijn regiedebuut en de schrijfster/producer Caroline Gerard, een ex-werkneemster van een groot advocatenkantoor in Sydney, hebben de hele zaak een professioneel tintje gegeven en een redelijk onderhoudende film geproduceerd. De sfeer is fantastisch, maar de karakteriseringen zijn vrij elementair en de verhaallijn is niet helemaal sluitend. Toch is het een verandering ten opzichte van de verhalen over junks in de westerse buitenwijken. Mislukkingen gebeuren ook in rijke buitenwijken. Helaas is het net zo deprimerend.
"The Bet" could be described as a triumph of style over substance. There isn't much to the plot. Young stockbroker bets with rich young banker he can make more money over the next 90 days. Stockbroker resorts to illegal methods to get ahead, endangering his relationship with pretty young lawyer. There are a couple of twists in the ending, though one makes very little sense. The film-makers have buffed the whole thing to a high state of gloss with lots of lovely harbour scenery, an atmospheric (if wildly unrealistic) dealing room, harbourside restaurants, smart bars (and real pole dancers), smart cutting, seaside golf and even a trip to the polo at Windsor. There's a nice original score too, in classical style by John Gray. The producers didn't have any government money and did it their way.<br /><br />The trouble is that this story, unlike Richard Beasley's satirical "Hell Has Harbour Views", is meant to be a serious morality play. Yet the message here seems to be if you are young, greedy and stupid, and going to hell, you might as well do it in style. The women here are gorgeous, the champagne French and the night is beckoning. The concluding scenes have a serious suspension of disbelief issue that I can't go into or I'll give the ending away. Acting, though, is excellent. Matthew Newton (Bert's son, who has been lately having a little local difficulty in his personal life) is great as Will the eager beaver young broker  he's like Russell Crowe's naïve younger brother, with big blue eyes and a love of risk-taking. Aden Young as his handsome, rich and profoundly callous banker mate gives us a study in nastiness. His casual dismissal in public of his beautiful and personable girlfriend Lila (Peta Sargeant) in the same way he might sack a secretary is evidence enough. Sibylla Budd gives us a rounded performance as Tori, the bright young lawyer in love with Will. I also enjoyed Roy Billing as George, Will's father, the Aussie Battler personified (though Roy is actually from New Zealand).<br /><br />The film-makers, including former actor Mark Lee in his directorial debut and writer/producer Caroline Gerard, an ex- big Sydney law firm employee, have given the whole thing a professional sheen and produced a reasonably entertaining film. The atmospherics are terrific, but the characterizations are pretty basic and the story skew-whiff. Still, it does make a change from stories about Western suburbs junkies. Failure happens in rich suburbs too. Unfortunately it's just as depressing.