'The Purple Rose of Cairo' was de eerste Allen-film die ik aan het eind van de jaren tachtig in Moskou zag en het was het begin van mijn eeuwige liefde voor zijn films. 'The Purple Rose...' is geweldig, is een van de groten van Allen <0xE2><0x80><0x93> een perfecte combinatie van aangrijpendheid en humor, romantiek en drama, werkelijkheid en fictie. Het is de film-in-de-film die verfijnde romantiek scheidt van de levens van rijke en mooie mensen waar de zwierige held met moed en ridderlijkheid in zijn karakter geschreven altijd een meisje krijgt en New York City in de depressietijd waar een arme serveerster probeert te ontsnappen aan de realiteit van haar vreugdeloze leven in de bioscoop. Het verhaal concentreert zich op Cecilia (Mia Farrow), een serveerster en de mishandelde vrouw van een werkloze man die haar mishandelt (Danny Aiello). Cecilia voelt zich pas levend als ze naar haar favoriete films kijkt, die haar wegvoeren uit haar saaie werkelijkheid. Op een dag, als ze voor de tiende of misschien wel vijftiende keer naar 'Purple Rose of Cairo' kijkt, besluit de hoofdrolspeler Tom Baxter (Jeff Daniels) de film te verlaten en in het echte leven bij Cecilia te zijn. Zijn filmpartners blijven verward achter en 'gevangen' in een scène waar ze niet uit kunnen komen. De acteur die Baxter speelt, krijgt van de filmproducent de schuld van de opstandigheid van zijn personage en probeert hem weer op het witte doek te krijgen. De echtgenoot komt erachter dat zijn vrouw met een knappe man is gezien in plaats van's avonds als babysitter te werken. Bovendien proberen Tom Baxters in andere theaters ook 'Purple Rose of Cairo' te verlaten... Het is niet de eerste of de laatste keer dat Allen heeft gespeeld met het concept van de dunne lijn (in deze film, het zilveren doek) die de wereld van de film scheidt van de werkelijkheid, maar het komt zelden voor dat hij de film heeft gemaakt als lief, zacht, droevig, technisch gerealiseerd en eenvoudigweg geweldig als 'Purple Rose of Cairo'.<br /><br />10/9/10/11.
"The Purple Rose of Cairo" was the first Allen's movie I saw back in Moscow in the end of the 80s and it started my eternal love for his films. "The Purple Rose..." is wonderful, is one if Allen's greats - a perfect combination of poignancy and humor, romance and drama, reality and fiction. It is the movie-within-themovie that blends sophisticated romance from the lives of rich and beautiful where the dashing main hero with bravery and chivalry written into his character always gets a girl and Depression Era New York City where a poor waitress tries to escape the realities of her joyless life in the movie theater. The story focuses on Cecilia (Mia Farrow), a waitress and a battered wife of an unemployed abusive man (Danny Aiello). Cecilia only feels alive when she watches her favorite movies that take her away from her dreary realities. One day, as she watches "Purple Rose of Cairo" for the 10th or maybe 15th time, the leading man Tom Baxter (Jeff Daniels) decides to leave the movie and be with Cecilia in real life. His screen partners are left confused and "trapped" in a scene they can't get out of. The live actor who plays Baxter is blamed by the film's producer for his character's rebellion and tries to get him back on the screen. Cecilia's husband finds out that his wife was seen with a good looking man instead of working as a babysitter in the evening. On the top of all, Tom Baxters in other theaters try to leave "Purple Rose of Cairo", too... It is not the first or last time Allen has played with the concept of the thin line (in this film, the silver screen) that divides film's world and reality but rarely has he created the film as sweet, gentle, sad, technically realized and simply terrific as "Purple Rose of Cairo".<br /><br />9/10