Ahhh... er gaat niets boven de feestdagen! Familiere<0xC3><0xBC>nies rond de grote tafel, cadeautjes voor iedereen en de kinderen die de hele nacht blijven spelen, lang na het bezoek van de kerstman. Films die in de kersttijd zijn opgenomen, zijn altijd het soort productie dat onze stemming verbetert, ons raakt en ons een goed gevoel geeft... Toch?<br />Maar nu niet meer. Want 'Die Hard' is exclusief op kerstavond opgenomen, maar heeft niets te maken met de Kerstman, de elfjes of Frosty de Sneeuwman. Het is gewoon de katalysator van de kaskrakergeneratie van de jaren negentig en het is ook een van de beste actiefilms aller tijden.<br />De film gaat over een groep Europese terroristen (in feite zijn het Duitsers) die van plan zijn 1600.000.000 dollar van Nakatomi Plaza te stelen. De groep wordt aangevoerd door Hans Gruber, een van de interessantste criminelen die de laatste tijd is geportretteerd, en tot nu toe Alan Rickmans beste rol. Wat Gruber onderscheidt van de andere meestercriminelen is zijn grote intelligentie, zijn ogenschijnlijk hoge opleiding en eruditie en zijn zorgvuldige planning van de overval. Hij lijkt altijd te weten wat hij doet, wat hij moet doen, wat er gaat gebeuren en wat hij moet doen als er een kink in de kabel komt. Hij ziet eruit als een moderne Phileas Fogg. Dat is bijna eng, want we kunnen onszelf de vraag stellen: 'Wat is het probleem?' Hoe kunnen we deze... machine verslaan?'<br />Helaas voor Gruber is er maar één ding (en een aanzienlijk iets) waar hij geen rekening mee heeft gehouden: John McClane (de enige echte Bruce Willis in zijn doorbraakrol). McClane is een NYPD-agent die naar L.A. is gekomen om zijn vrouw Holly (Bonnie Bedelia) op te zoeken, maar hij is erin geslaagd aan de terroristen te ontsnappen toen die het gebouw binnenvielen. Nu is hij de enige die in staat is de terroristen te verslaan en hij zal zijn hersens, zijn lef en zijn spieren moeten gebruiken om in leven te blijven en iedereen te redden.<br />Eerst wordt McClane afgebeeld als een enigszins teruggetrokken, woordeloze agent, maar na de overname door de terroristen wordt hij al snel een wildebras. En zijn heldhaftige optredens gedurende de hele film maken hem tot een van de coolste helden van de afgelopen jaren, samen met Indiana Jones en James Bond.<br />De actiescènes zijn sterk georkestreerd door actiemaestro John McTiernan (die destijds bekendstond als 'Predator'). Niet alleen worden er bloedige veldslagen, explosieve vuurgevechten en oogverblindende pyrotechnische effecten in gespeeld, maar ze worden ook op unieke en interessante manieren gefilmd. Hier volgen een paar voorbeelden: nadat Harry Ellis is neergeschoten, kunnen we Gruber via de walkietalkie zien praten met de politie... terwijl er gaten worden gemaakt in Ellis' hoofd. En er zijn ook scènes waarin McClane twee terroristen in de benen schiet, waardoor ze letterlijk met bloed worden weggeblazen. Er wordt onophoudelijk gevochten en we kunnen gerust aannemen dat er in deze film net zo veel kogels zijn afgevuurd als in een hele oorlog.<br />En als toetje: wat dacht je van twee grote bomaanslagen in het gebouw zelf? Ten eerste is er die onvergetelijke en visueel oogverblindende explosie van McClane met een 'bommenstoel', en ten tweede is er die epische bomaanslag op het dak, die vanaf de andere kant van de stad te zien is.<br />Dit is het belangrijkste deel van het beeld. Het minder fraaie deel zijn de lichte cirkels en ovalen die tijdens bijna de hele film voortdurend verschijnen en weer verdwijnen. Dit is heel irritant en verontrustend.<br />Afgezien van Gruber en McClane zijn er maar twee heel interessante personages. De eerste is Grubers handlanger Karl (Alexander Goerov). Alleen al naar hem kijken is afschuwelijk. Zijn ogen zijn agressief, koud en doordringend. En zijn onuitwisbare grijns maakt hem dreigend en serieus. Hij is het soort man bij wie je beter niet kwaad kunt worden.<br />De andere interessante hoofdpersoon is sergeant Powell (Reginald Vel-Johnson). Hij is het enige contact dat McClane met de buitenwereld heeft vanuit zijn glazen pseudogevangenis. Samen ontwikkelen ze een hechte relatie tijdens de operatie, hoewel ze elkaar pas op het eind zien, in een hartverwarmende scène.<br />'Die Hard' wint punten voor wat het is en voor wat het is geworden. In 1988 was er een heel nieuw soort actiefilm, het Die Hard-genre, een actiefilm die zich afspeelde op een rustige plek, zoals een wolkenkrabber, een vliegtuig, enzovoort... De held was een echt mens, in plaats van een roekeloze soldaat, een beminnelijke spion of een expert in de oosterse vechtsporten. Het is een geweldig voorbeeld van de bijna perfecte actiefilm. Die Hard was de aanzet tot een golf van actiefilms met een groot budget, die de jaren negentig tot de 'yippee-ki-yay'-generatie maakten.
Ahhh... There's nothing like the holiday season! Family reunions around the big table, presents for everybody and the kids playing all night long after Santa Claus' visit. Movies set in Christmas are always the kind of production which enhance our mood, touch us and make us feel better... Is it? <br /><br />Not anymore. Because "Die Hard" is set exclusively on Christmas Eve, but it has nothing to do with Santa, elves or Frosty the Snowman. It simply is the catalyst of the blockbuster generation of the 90s and it's also one of the best action movies of all time.<br /><br />The movie is about a group of European terrorists (they're German, actually) who plan to steal $600,000,000 from Nakatomi Plaza's vault, in Los Angeles. By the way, for those who didn't know it, the Nakatomi Plaza building is exactly the same than 20th Century Fox headquarters.<br /><br />The group is led by Hans Gruber, one of the most interesting villains portrayed for a while and Alan Rickman's best role to date. What distinguishes Gruber from the other master criminals is his great intelligence, his apparently high level of education and erudition and his careful plotting of the heist. He always seems to know what he is doing, what he has to do, what is gonna happen and what to do if there is any hitch. He looks like a modern Phileas Fogg. This is almost scary, because we can ask ourselves: "How could we beat this... machine?" <br /><br />Unfortunately for Gruber, there is only one little thing (and a considerable one) that he didn't count on: John McClane (the one and only Bruce Willis, in his breakthrough role). McClane is a NYPD cop who came to L.A. to visit his wife Holly (Bonnie Bedelia), but he was able to escape himself from the terrorists when they invaded the building. Now, he's the only one able of defeating the terrorists and he's gonna have to use his brains, his guts and his muscles in order to stay alive and save everybody.<br /><br />McClane is first depicted as a mildly-reclusive, word-avid cop, but he quickly becomes wild after the terrorists' takeover. And his heroic actions throughout the entire movie make him one of the coolest heroes of the last years, along with Indiana Jones and James Bond.<br /><br />The action scenes are greatly orchestrated by action maestro John McTiernan (known at the time for "Predator). Not only do they figure bloody battles, explosive gunfights and eye-popping pyrotechnic effects, but they're filmed in unique and interesting ways. Here are some examples: After Harry Ellis is shot, we can watch Gruber talking to the police via walkie-talkie... throughout holes made in Ellis' head. And there's also these scenes where McClane shoot two terrorists in the legs, making them literally blow out with blood.<br /><br />Gunfights are unrelenting and we could believe that there were as many bullets shot in this film as in an entire war.<br /><br />And for dessert, what about two great bombings inside the building itself? First, there is that unforgettable and visually-dazzling massive explosion made by McClane with a 'bomb chair' and, second, that epic roof bombing, which can be visible from the far other side of the city.<br /><br />This is the great part of the visual. The less shining part is the light circles and ovals which constantly appear and disappear during nearly all the movie. This is very annoying and disturbing.<br /><br />Other than Gruber and McClane, there are only two very interesting characters. The first one is Gruber's henchman Karl (Alexander Godunov). Just looking at him is dreadful. His eyes are aggressive, cold and piercing. And his indelible grimace render him menacing and serious. He's that kind of guy with whom it is preferable not to make angry.<br /><br />The other interesting protagonist is Sgt. Powell (Reginald VelJohnson). He's the only contact that McClane has with the exterior from inside his glass pseudo-prison. Together, they develop a close relationship with each other during the operation although they never see each other until the end, in a very heart-warming scene.<br /><br />"Die Hard" wins points for what it is and for what is has become. In 1988, it showed a whole new kind of action sub-genre: the die-hard genre, which is an action picture taking place in a restrained place, such as a skyscraper, a plane and so on... The hero was a real human being, instead of being a reckless soldier, a suave spy or a martial-arts expert. It is a great example of the near-perfect action picture. It's "Die Hard" that launched a wave of big-budget action pictures, making the 90s what we could call the 'yippee-ki-yay' generation.