Als een'serieuze' film meelijwekkend weerzinwekkend is, is het gemakkelijk om een komische recensie te schrijven. Als een komische film in dezelfde categorie valt, is het bijna onmogelijk om er een grap van te maken, omdat elke frivoliteit in de recensie verkeerd kan worden geïnterpreteerd als de komische kwaliteit die de OVIE bezit. Dus laat ik het van het begin af aan duidelijk stellen: deze 'komedie' is niet om te lachen.<br />Wie had kunnen denken dat Mel Brooks, de geniale schrijver/regisseur achter Blazing Saddles, History Of The World en Young Frankenstein (een succesvolle comedy die geheel in de geest van deze ene mislukte woordspeling is geschreven), geneigd zou zijn om een komische komedie te regisseren die zo meelijwekkend weerzinwekkend is als 'Dracula: Dead and Loving It'? De komische radar van de komiek is tegenwoordig zo verfijnd afgesteld dat hij door de financiële en zakelijke lagen van deze film heen had kunnen kijken en hem simpelweg had kunnen laten voor wat hij was en zijn verlies nemen als hij zag dat de film niet werkte, of de potentiële hoogtepunten had kunnen redden en de rest had kunnen laten wegrotten op de vloer van de montagekamer.<br />Hij deed geen van beide, wat aantoont dat er iets vreselijk mis is in het universum van de Brooks. Het is niet langer 'goed om de koning te zijn' <0xE2><0x80><0x93> Mel Brooks is niet meer dan een oude man tegenwoordig, wiens smaak niet langer overeenkomt met die van zijn publiek; zijn komedie is niet langer zo energiek en bijtend als de geestigheid van zijn jeugd (die, relatief gesproken, toch al eind veertig was). <br />De Brooks-knevelformules zijn er beslist nog, maar lijken loom ingebracht als betrouwbaar reservemateriaal, in plaats van een geïnspireerde stilistische substantie. Grappen waarvan ik me kan voorstellen dat mijn 15-jarige ik ze ad nauseam op het schoolplein zou herhalen, worden nu saai en vermoeiend op ongevoelige plekken.<br />Niet alleen lijdt de film aan herkauwende en luie knevels, ook de richting van Brooks ontbeert samenhang en is vaak slechts oppervlakkig; er zijn brede opnamen, omkeringen en close-ups die geen enkel doel dienen, waarbij de camera minzaam van het ene overbodige shot naar het volgende fladdert, niet alleen om ons oog te misleiden, maar ook op zoek naar onderwerpsmateriaal om het beeld oordeelkundig te vullen. Veel opnamen lijken tweederangs wegwerpopnamen te zijn. Ik werd overspoeld door een gevoel van luchthartigheid, zoals eigenlijk het geval had moeten zijn, omdat al deze logistieke details mijn zintuigen bleven belemmeren en afbreuk deden aan de toch al schaarse humor.<br />Tijdens de screening van de cast en de crew voor deze film moet je je afvragen of er wel echt werd gelachen, of dat de aura van de vroegere glorie van de regisseur de crew ervan overtuigde dat ze een goede komedie voor zich hadden, waardoor ze uit respect voor hun ouders plichtmatig begonnen te giechelen.<br />In de vasthoudendheid waarmee deze film aan het originele Dracula-verhaal vastzat en de opvallende verwaarlozing van komische mogelijkheden, mislukte hij niet alleen als een goede komedie, maar werd hij ook nauwelijks overtuigend als een A-List-film. Brooks hoefde 'Dracula' niet opnieuw te maken. Toch lijkt dit alles wat hij heeft gedaan in het niet te vallen bij dat van de drommen toneelschrijvers vóór hem. Mels sterke punt is GELUK. Dus waarom werden we onderworpen aan een film over de beruchte psychotische bloeddrinker, zo losjes besprenkeld met grappen dat ze uit de toon vallen binnen de context van het morbide verhaal? Waar je punchlines zou verwachten, zijn er scènes waarin je wordt uitgelachen; waar je een mop zou verwachten, is er een vertoning van de Dracula-legende; waar je een lach-uit-harde-lapstick zou verwachten, zijn er geforceerde pogingen om jeugdige zorgeloosheid te herwinnen uit lauweren uit het verleden. En de danssequentie tussen Dracula en Mina was nodeloze opvulling. (Je vraagt je af wat de vloer van de snijkamer eigenlijk was. De acteurs weifelen tussen het parodieren van victoriaanse personages en het daadwerkelijk spelen van die personages. Dr. Seward van Harvey Korman kan bijna doorgaan voor een echte figurant uit een van de echte Dracula-films, terwijl Jonathan Harker van Steven Weber vaak overkomt als een overdreven Engelse edelman uit een film van Christopher Lee. Maar Peter MacNichol is de perfecte Renfield voor een Dracula-film, of die nu serieus is of niet <0xE2><0x80><0x93> en hij is de enige acteur die zijn rol in deze parodie met botte tanden waarmaakt. Amy Yasbeck en Lysette Anthony zijn gewoon te geil om grappig te zijn: al het zelfverachtende melodrama ter wereld zal daar niet aan bijdragen, meiden <0xE2><0x80><0x93> kijk maar naar die auto's!<br />Op papier is Leslie Neilsen Leslie Neilsen. Dracula leek een hilarische coup, net als dr. Van Helsing van Mel Brooks, maar beiden leken te werken met het spookbeeld van hun eigen reputatie als komiek. Neilsen speelt STRIKT en is zich niet bewust van zijn eigen humor, en dat werkt het beste, maar hier ging hij actief voor de lol, wat betekent dat zelfs Brooks als regisseur Neilsens sterke punt niet zag - of niet zag - en ervoor koos Neilsen tegen typen te laten spelen, hoe dan ook, een verkeerde beslissing. En Brooks' Van Helsing leek zich te bewust van elke verkeerde uitspraak die hij deed - omwille van citaten uit het schoolplein - om echt hilarisch te worden gevonden. Als Mel Brooks zo blind is geworden dat hij niet meer ziet dat de komedieboot hem aan de wal heeft achtergelaten, als hij zo blind is geworden voor zijn waarnemingsvermogen dat hij werkelijk denkt dat deze film opmerkelijk genoeg is om als een belangrijke 'comedy' te worden beschouwd, dan zou de ondertitel van de film best eens van toepassing kunnen zijn op HIM <0xE2><0x80><0x93> 'Dead man and Loving It'.<br /><br />(Film Maniacs, bezoek: www.thedunmore.com/POFFY-MovieReviews.html)
When a "serious" movie is pitifully appalling, it is easy to write a comedic review. When a comedic movie falls into the same category, it is almost impossible to make sport of it  because any frivolity in the review may be misconstrued as comedic quality that the MOVIE possesses. So let me clarify from the outset: This "comedy" is not to be laughed at.<br /><br />Who would have thought that Mel Brooks  the genius writer/director behind Blazing Saddles, History Of The World and Young Frankenstein (a successful comedy movie wholly in the vein of this failed one  pun intended)  would be prone to helming a comedy as pitifully appalling as "Dracula: Dead And Loving It"? One imagines that Brooks' comic radar is so finely-attuned that he would have seen through the financial and corporate layers of this film's drudgery and simply either abandoned it and cut his losses when he saw that it was not working, or salvaged the potential high points and let the cutting room floor eat the rest.<br /><br />He did neither, which reveals that something is terribly askew in the Brooks universe. No longer is it "good to be the king" - Mel Brooks is merely an old man these days, his tastes no longer running congruent with his audience's; his comedy no longer as energetic or as biting as the wit of his youth (which, relatively speaking, was his late-40s anyway).<br /><br />The Brooks gag formulas are definitely still there, but seem lazily inserted as dependable fallback material, rather than inspired stylistic substance. Jokes which I can imagine my 15-year-old self repeating ad nauseam in the schoolyard, now fall flat and wearisome on inured sensibilities.<br /><br />Not only does the film suffer from rehashed and lazy gags, Brooks' direction lacks coherence and is oft-times merely cursory; there are wide shots, reverses and close-ups which serve no purpose, camera blandly flitting from one unnecessary shot to the next, not merely misdirecting our eye, but searching for subject matter to fill the frame judiciously. Many shots seem to be second-unit throwaway footage. Instead of easing back and letting the film's levity wash over me, as should have been the case, all these logistical details kept bugging my senses, detracting from the already-sparse humor.<br /><br />During the cast-and-crew screening for this film, one has to wonder whether there were any genuine laughs or whether the aura of the director's past glories tainted the crew into believing that they had a good comedy on their hands, thereby eliciting perfunctory giggles out of respect for their elders.<br /><br />In this film's adherence to the original Dracula story and noticeable neglect of comedic opportunities, not only did it fail as a good comedy, it becomes barely convincing as an A-List movie. Brooks did not need to re-make "Dracula". Yet this seems to be all he did  in a manner inferior to that of droves of dramatic film-makers before him. Mel's strong suit is COMEDY. So why were we subjected to a film about the infamous psychotic blood-drinker, so loosely sprinkled with jokes that they seem incongruous within the context of the morbid tale? Where you would expect punchlines, there are scene-fades; where you would expect a gag, there is exposition of the Dracula legend; where you would expect laugh-out-loud-slapstick, there are strained attempts at re-capturing youthful insouciance from laurels past. And the dance sequence between Dracula and Mina was needless padding. (Makes you wonder what DID make the cutting room floor.) <br /><br />The actors vacillate between parodying Victorian characters and actually *playing* them. Harvey Korman's Dr. Seward can almost be an actual over-actor from one of the REAL Dracula movies, whilst Steven Weber's Jonathan Harker frequently comes across as an exaggerated English nobleman from a Christopher Lee film. Peter MacNichol, though, makes the perfect Renfield  for ANY Dracula film, serious or spoof - and is the only actor who truly nails his role in this blunt-toothed parody. Amy Yasbeck and Lysette Anthony are just too damn hot to be funny: all the self-deprecating melodrama in the world is not gonna help, chickie-babes - LOOK AT THOSE RACKS! <br /><br />On paper, Leslie Neilsen's Dracula seemed like a hilarious coup, as did Mel Brooks' Dr. van Helsing, but both seemed to be laboring under the specter of their own reputations as funnymen. Neilsen playing STRAIGHT and being oblivious to his own humor is how he works best, but here he actively went for laughs, which means that even Brooks, as director, did not discern Neilsen's forte - or *did* discern it and chose to make Neilsen play against type anyway  either way, an erroneous decision. And Brooks' van Helsing seemed too self-aware of every mispronunciation he made - for the sake of schoolyard quotes - to be regarded as genuinely hilarious.<br /><br />If Mel Brooks has grown so blind that he cannot see that the comedy boat has left him onshore; if he has become so oblivious to discernment that he actually thinks this film is noteworthy enough to be considered a vital "comedy", the movie's subtitle may well be applied to HIM  "Dead  And Loving It".<br /><br />(Movie Maniacs, visit: www.thedunmore.com/POFFY-MovieReviews.html)