Hoewel het verhaal van Marie Antoinette begint toen Marie een tiener was, wordt Norma Shearer in dit deel ouder, in tegenstelling tot haar Romeo en Julia. Als ze als tiener niet helemaal overtuigend is, maakt Shearer dat meer dan goed als het personage van de ongelukkige koningin van Frankrijk opgroeit tot echtgenote, moeder en lid van de koninklijke familie.<br />Norma was zelf de douairière-koningin van MGM door haar huwelijk en het feit dat ze weduwe was geworden van Irving Thalberg, het voormalige hoofd van de productieafdeling. Zij kreeg de eerste opdracht voor MGM, met uitzondering van Greta Garbo.<br />Het enige probleem met Marie Antoinette was de keuze van een hoofdrolspeler. Het verhaal is zo opgezet dat haar echtgenoot Lodewijk xvi geen romantisch figuur slaat, zodat geen van de beschikbare mogelijkheden bij MGM voor de rol in aanmerking zou komen. Haar grote romantische liefde voor ze zich in de huiselijke sfeer vestigde, was graaf Axel Fersen, de Zweedse ambassadeur, en zijn filmtijd is waarschijnlijk nog geen 40 minuten. Dus maakten Louis B. Mayer en Darryl Zanuck een afspraak. MGM nam Tyrone Power in de arm, Zanucks eerste mannelijke ster bij Fox. Het was Powers laatste film buiten Fox tot de Mississippi Gokker van 1952.<br />Maar zonder enige twijfel de beste rol in de film is die van Robert Morley als de verlegen en stuntelige Lodewijk xvi. Het adagium op Amerikaanse scholen was dat als Lodewijk xvi koning was geweest, hij koning zou zijn gebleven. Een van de grote ironieën van de geschiedenis is dat Lodewijk xvi de laatste tiran was die je kon zijn. Als de familieerfenis de kwestie niet had geforceerd, zou hij liever klokkenmaker zijn geweest. En over seks was hij op zijn best slecht geïnformeerd. Morley brengt het hele scala van Louis' persoonlijkheid naar voren en maakt dat het publiek zich echt zorgen maakt over de tragedie die zijn familie is overkomen.<br />Andere belangrijke rollen zijn voor Joseph Schildkraut als de intrigerende hertog van Orleans, die niet de voornaamste aanstichter was van de gebeurtenissen die plaatsvonden zoals in deze film. En ook Gladys George als Madame Dubarry, de laatste favoriet van Lodewijk xiv. Wat deze film niet dekt, is wat er met Dubarry gebeurt nadat Lodewijk xiv sterft en Lodewijk xiv de troon bestijgt. Het is ironisch dat zij hetzelfde lot ondergaat als Marie Antoinette, zij het met nauwelijks meer waardigheid.<br />Dit was de laatste grote film van John Barrymore, die Lodewijk xiv speelt, die het huwelijk regelt tussen de regerende huizen van Frankrijk en Oostenrijk. Hierna verliet Barrymore de grote studio van MGM voor kleinere studio's en nam rollen aan in films die ver beneden zijn kunnen lagen, maar die hij vanwege zijn losbandigheid wel aankon. Toch slaat hij hier een goed figuur als Lodewijk xiv, die terecht voorspelde: _Apres moi l'décloche_. Als het geen goede geschiedenis is, dan is Marie Antoinette een groot vermaak.
Although the story of Marie Antoinette starts when Marie was a teenager, unlike in her Romeo and Juliet, Norma Shearer ages in this part. If she's not quite convincing as a teenager, Shearer more than makes up for it as the character of the luckless Queen of France ages into wife, mother and royalty. <br /><br />Norma was the dowager queen herself of the MGM lot by dint of her marriage and widowhood to the late chief of production Irving Thalberg. She got the first call on properties at MGM with the exception of Greta Garbo. <br /><br />The only problem with Marie Antoinette was the choice of a leading man. The story is such that her husband Louis XVI does not cut a romantic figure so none of the available leads at MGM would or could be considered for the part. Her great romantic love before she settled down into domesticity was Count Axel Fersen, the Swedish Ambassador and his screen time is probably not even 40 minutes. So Louis B. Mayer and Darryl Zanuck worked out a deal. MGM got the services of Tyrone Power who was Zanuck's number one male star at Fox. It was Power's last film outside of Fox until 1952's Mississippi Gambler.<br /><br />But without a doubt the best performance in the film is that of Robert Morley as the shy and bumbling Louis XVI. The adage at least taught in American schools was that if Louis XVI had been a king, he'd have stayed a king. One of the great ironies of history is that Louis XVI was the last thing from a tyrant you could be. If family inheritance didn't force the issue, he would have preferred being a clockmaker. And about matters of sex, he was at best ill informed. Morley brings out the whole range of Louis's personality and makes the audience really care about the tragedy befalling his family.<br /><br />Other performances of note are Joseph Schildkraut as the scheming Duke of Orleans who was not the prime mover of the events that took place as this film makes him to be. Also Gladys George as Madame Dubarry, the last favorite of Louis XV. What this film does not cover is what happens to Dubarry after Louis XV dies and Louis XVI takes the throne. She meets ironically the same end as Marie Antoinette although with hardly as much dignity.<br /><br />This was the final large scale film of John Barrymore who plays Louis XV who arranges the marriage of the ruling houses of France and Austria in alliance. Hereafter Barrymore left the big studio of MGM for smaller studios, taking roles in films well beneath his abilities, but due to dissipation, all he could handle. Still he cuts a fine figure here as Louis XV, who aptly prophesied, apres moi l'deluge.<br /><br />If it ain't good history, Marie Antoinette is great entertainment.