Ik denk dat dit bedoeld was als een poging om de relatie tussen een gezin met veel tegenspoed te beschrijven, maar het voelt alsof het geschreven en geregisseerd is door mensen die geen idee hebben wat dat zou kunnen betekenen of hoe het geportretteerd zou moeten worden. De film heeft geen enkele context en er is geen continuïteit van begin tot eind. Er zijn geen gevolgen voor de handelingen.<br />De familie is gespeend van moraal of waarden, en toch leiden ze een idyllisch bestaan. Er is weinig of geen emotie tussen hen, en toch wordt ons gevraagd te geloven dat ze de meest hechte en liefhebbende familie zijn die ooit heeft bestaan. De twee kinderen ontwikkelen zich tot tieners die de gebruikelijke slechte gewoontes aannemen en de gebruikelijke slechte keuzes maken, maar er volgt nooit een crisis, en alles wordt vergeven omdat er eigenlijk niets mis is.<br /><0x3E> Elke figuur die invloed heeft op hun leven lijkt zo onwaarschijnlijk als maar kan, en toch zijn er zoveel in dit ene verhaal. En dan verdwijnen ze net zo onaannemelijk uit het decor als ze erin zijn gekomen.<br /><0x3E> De aanhoudende introductie van volkomen onnodige episodes van menstruatie, gratuite seks, voorbehoedsmiddelen, bedwelming, enzovoort, enzovoort, is gewoon irritant. Kris Kristofferson toont opnieuw aan dat Dolf Lundgren niet de slechtste acteur uit de filmgeschiedenis is. Wat betreft een thema of moraal, ik wens je veel succes bij het vinden ervan. Maar goed, ik heb ooit een meisje ontmoet dat zei dat ze kon dansen op Pink Floyd-muziek, dus misschien...<br />Deze film gaf me het gevoel dat ik net naar het beste restaurant van Frankrijk was geweest en daar te horen kreeg dat er niets te eten was, maar de kok beschrijft tot in detail hoe goed het eten had kunnen zijn.
I guess this was supposed to be some attempt to portray the relationships between a family faced with much adversity, but it feels like it was written and directed by people who have no clue of what that might mean or how it should be portrayed. The film has no context whatsoever, and there is no continuity from start to finish. There are no consequences for any of the actions.<br /><br />The family is devoid of morals or values, and yet they lead an idyllic existence. There is little or no emotion between them, yet we are asked to believe that they are as close and loving a family as ever lived. The two children evolve into teenagers that assume the usual bad habits and make the usual bad choices, but there is never any crisis ensuing, and all is forgiven because nothing is really wrong.<br /><br />Every character that impacts on their lives seems construed to be as unlikely as people can be, and yet there are so many of them in this one story. And then they just disappear from the scenery as implausibly as they entered.<br /><br />The persistent introduction of totally unnecessary episodes of menstruation, gratuitous sex, birth control, intoxication, etc., etc., is simply irritating. Kris Kristofferson shows once again that Dolf Lundgren is not the worst actor in film history.<br /><br />As for a theme or moral, good luck finding it. But then, I met a girl once who said she could dance to Pink Floyd'd music, so maybe...<br /><br />Watching this film made me feel like I had just been to the finest restaurant in France only to find out that there is nothing to be served, but the chef then describes in great detail how good the food might have been.