Deze film was niet alleen geschreven door Julius Epstein <0xE2><0x80><0x93> als uitvoerend producent, en met nog een andere Epstein als co-producent, hij was duidelijk ook de vroedvrouw. Dit zou dus een vrij onbewerkt liefdeswerk zijn van de man die veertig jaar geleden Casablanca schreef, en verdomd als ik het niet leuker vind dan Casablanca <0xE2><0x80><0x93> als er één ding is dat ik wilde zien, dan is het een portret van de afvallige dichter als een ouwe zuiplap. Hem in New England tot een Schots gedrocht maken is ook zo'n geweldig idee, het geeft het milieu een specifiekheid die je niet elke dag ziet. En dan heb ik het nog niet eens over Tom Conti's zeer specifieke en briljante optreden <0xE2><0x80><0x93> geen wonder dat hij nooit iets vergelijkbaars heeft gedaan, hij leeft in dit ding. Zijn hilarische vertolking van de droeve verliezer die Epstein voor hem heeft geschreven, is het tegenovergestelde van sentimenteel. Naarmate zijn gedoemde verliefdheid op de jonge Kelly McGillis haar onvermijdelijke einde nadert, vraag je je af hoe ze in vredesnaam de zaak moeten afronden <0xE2><0x80><0x93> verlossing zou afgezaagd zijn, maar wanhoop zou hopeloos en verkeerd zijn. Het antwoord dat hij bedenkt is een kop-van-jut, maar het is ook een perfect antwoord op dit dilemma, en het beantwoordt je talmende vragen over de naam van de film.
This movie wasn't just written by Julius Epstein - as executive producer, and with another Epstein co-producing as well, he clearly midwifed it as well. So this would be a fairly unmediated labour of love from the man who penned Casablanca 40 years earlier, and damn if I don't like it better than Casablanca - if there's one thing I wanted to see it's a portrait of the lapsed poet as an old womanizing souse. Making him a Scot run amuck in New England is another great touch, gives the milieu a specificity you don't see every day. And that's not mentioning Tom Conti's very specific, and brilliant, performance - no wonder he never did anything comparable, he LIVES inside this thing. His hilarious portrayal of the sad-eyed loser Epstein has written him is the opposite of maudlin. As his doomed infatuation with young 'un Kelly McGillis approaches its inevitable demise, you wonder how on earth they are going to wrap things up - redemption would be corny, but despair would be hopeless and wrong. The answer he comes up with is a head-spinner, but it's also a perfect answer to this dilemma, and answers your lingering questions about the movie's name.