Vermeldenswaard is dat John Fords film _The Long Voyage Home_ Eugene O'Neills favoriete versie van zijn toneelstukken was, en het is geen taak om in te zien waarom. De werelden van Ford en O'Neill overlappen elkaar in hun gebruik van sentiment, dramatiek en de zonen van het oude Ierland. Deze episodische verzameling verhalen, ontleend aan een aantal korte toneelstukken die door O'Neill zijn geschreven en gebaseerd op zijn eigen zeemansleven, doet wat zowel O'Neill als Ford het beste kan: de poëzie en tragedie van eenvoudige mensen blootleggen. Toegegeven, Ford zet O'Neill buitenspel, die veel duisterder kan zijn dan Ford ooit heeft gedurfd, maar hij komt er eerlijk voor uit <0xE2><0x80><0x93> geen Capra-grapjes hier. De foto's en het geluid geven dit verhaal over koopvaardijschepen, die bang zijn voor hun leven, ruzie maken maar toch van elkaar houden, vol zwakheden, maar in staat tot kracht en eer. De voorstellingen zijn allemaal even schitterend. John Wayne, in een bijrol, doet het heel goed met een ongewone rol, een eenzame Zweedse zeeman, en zijn accent is veel beter dan waar hij gewoonlijk voor wordt geprezen. Maar dit is geen sterschip. Het schip is de ster, en de levens van de bemanningsleden klinken betekenisvol en melancholiek. Een buitengewone filmervaring, vooral voor de geduldige en bedachtzame mensen onder ons.
Reportedly, John Ford's film of The Long Voyage Home was Eugene O'Neill's favorite of all filmed versions of his plays, and it is no task to see why. The worlds of Ford and O'Neill overlap in their use of sentiment, tragicomedy, and the sons of old Ireland. This episodic collection of stories, taken from several short plays written by O'Neill and based on his own seafaring life, does what both O'Neill and Ford do best--unveil the poetry and tragedy of simple men. Granted, Ford outsentimentalizes O'Neill, who can be far darker than Ford ever dared, but he comes by it honestly--no Capra-corn here. The photography and sound bring a hyper-reality to this tale of merchant sailors, fearful for their lives, argumentative yet loving, full of weakness but capable of strength and honor. The performances are uniformly splendid. John Wayne, in a supporting role, does quite well with an unusual part, a lonely Swedish sailor, and his accent is much better than he is usually given credit for. But this is no star vehicle. The ship is the star, and the lives of its men resound with meaning and melancholy. An extraordinary film experience, especially for the patient and thoughtful among us.