Natuurlijk weet iedereen dat deze film grotendeels niet beschikbaar is, en zo'n beetje iedereen die hem heeft gezien (in het Verenigd Koninkrijk in elk geval) heeft dat de afgelopen twintig jaar gedaan zonder het voordeel van de remaster/extra's etc. die waarschijnlijk op een conventionele dvd zouden staan. Stel je voor hoe die disk eruit zou zien!<br />'De Beatles leuk vinden' is voor mij anachronistisch. De meeste mensen houden van ze of hebben een hekel aan ze. Ik betwijfel of er veel mensen in de laatste categorie vallen, met veel mensen zoals ik in de eerste categorie.<br />Als je dit ziet, vraag je je af hoe lang de magie zou hebben kunnen doorgaan. Het lezen van het boek 'The Beatles Get Back ramp' geeft enig inzicht, want het laat zien dat ze dingen als 'Get Back ramp' doormaakten. 'Every Night', dat later op soloalbums verscheen. Dus voor mij is dit het interessantst <0xE2><0x80><0x93> hoe zouden die liedjes hebben geklonken als het Beatles-nummers waren geweest? Vrijwel al het aanvankelijke solowerk wordt in even schitterende termen geprezen als 'Abbey Road', 'white album' et cetera, en pas toen er niemand meer was met voldoende ernst om de kwaliteitscontroleknop in te drukken (niemand in New York?) begon het te glijden. Zelfs toen waren er massa's dingen (zelfs van Ringo) die nog steeds in de mode waren, vooral in de jaren zeventig.<br />'Let it be' is in zekere zin een trieste film. Ik kan me voorstellen dat McCartney verdrietig was toen hij zag dat hij niets kon doen om hun belangstelling vast te houden, en hij komt zeker neerbuigend en bazig over. Ze willen geen van allen dat er feest wordt gevierd door aanhang <0xE2><0x80><0x93> Paul wilde alleen maar Johns aandacht, en hij lijkt totaal onverschillig tegenover ieder ander, afgezien van Ringo, van wie hij duidelijk houdt. Hun pianoduet is een genot om te zien. Interessant om te zien hoe anders hij is met George op de bonusschijf van The Beatles Anthology, en toch vertoont GH nog steeds een behoedzaamheid die een heleboel dingen verbergt die ik nu waarschijnlijk nooit te weten zal komen.<br />Het belangrijkste is natuurlijk de muziek. Ik durf te beweren dat er wel duizend, zo niet miljoenen mensen zijn die die dag graag door Savile Row hadden gelopen. Uit de interviews blijkt ook 'we zijn met hen opgegroeid, ze zijn van ons' enzovoort, plus het hilarische 'je krijgt tegenwoordig niet veel meer voor niets', waardoor je je realiseert hoe menselijk deze band in feite was. Ze hadden alles, en hoewel ik dolgraag hun nooit opgenomen collectieve oeuvre uit 1970 had willen kopen, kan ik dat waarschijnlijk maar beter niet doen. Niemand zou willen dat een Beatles-album deel uitmaakte van de muzikale inflatie <0xE2><0x80><0x93> te veel muziek waar te weinig vraag naar was. Stel je een Beatles-single voor die wedijvert met Donny Osmond, David Cassidy of, eh, Paper Lace? Ik denk het niet.<br />Ze waren niet bedoeld voor de jaren zeventig, zoals deze film laat zien. Vroeg of laat stort je in als je zo beroemd bent en iedereen zoveel van je wil. Kijk naar een film uit 1969 en dan naar een uit 1974 <0xE2><0x80><0x93> bloemrijk, kitscherig, vettig en afschuwelijk. De jaren zestig hadden EDGE, geloofwaardigheid, waardigheid, en dat hadden de Fab Four ook, God zegene ze. Ik denk dat ze het waarschijnlijk wel hebben gehaald. Zo'n soort film zullen we niet meer zien.
Of course everyone knows this film is largely unavailable, and pretty much anyone who has see it (in the UK at least), in the past 20 years has done so without the benefit of the remastering/extras etc that would probably be on a conventional DVD. Imagine what that disc would be like folks!<br /><br />"Liking the Beatles" is to me anachronistic. Most people either love them or hate them. I doubt many really fall into the latter category, with plenty like me in the former.<br /><br />Watching this, you wonder just how long the magic would, or could have gone on. Reading the book "The Beatles Get Back disaster" gives some insight, because it shows that they were running through stuff like 'Every Night' that later appeared on solo albums. So for me the most interesting this is - how would these songs have sounded if they had been Beatles songs? Pretty much all of the initial solo work is lauded in equally stellar terms as 'Abbey Road', 'white album' etc, and it's only when there was no one around with sufficient gravitas to hit the quality control button ('Sometime in New York City' anyone?) that things began to slide. Even then, there is masses of stuff (even from Ringo) that's still way up there, especially from the 1970s.<br /><br />'Let it be' is I suppose a sad film, in a way. I would imagine McCartney was sad to see that there was nothing he could do to keep them interested, and certainly comes across as patronising and bossy. Being feted by hangers on isn't what any of them wanted - Paul just wanted John's attention, and looks quite indifferent to anyone else, apart from Ringo who he clearly loves. Their piano duet is a joy to behold. Interesting to see how different he is with George on the bonus disc of the Beatles Anthology, yet GH still exhibits a wariness that hides lots of stuff I daresay will never now be known.<br /><br />The key thing of course is the music. I daresay there are thousand if not millions of people who would like to have been walking down Savile Row that day. The interviews are also revealing 'we grew up with them, they belong to us' etc, plus the hilarious 'you don't get much for free these days' makes you realise just how human this band actually was. They had everything, and while I would have loved to go and buy their never recorded collective oeuvre from 1970 on, it's probably best I can't. No one would have wanted a Beatles album to be a part of musical inflation - too much music chasing too little demand. Imagine a Beatles single competing with Donny Osmond, David Cassidy or er, Paper Lace? I don't think so.<br /><br />They weren't meant for the 70s, as this film illustrates. Sooner or later you implode, if you're this famous and everyone wants so much from you. Look at a film from 1969, then look at one from 1974 - flowery, chintzy, all greasy and horrible. The 60s had EDGE, credibility, dignity, and so did the Fab Four, God bless 'em. I think they probably passed. We will not see their like again.