Deze film is abominabel, zelfs naar de abominabele maatstaven van Tony Zarindast. Hardcase en Vuist zijn twee misdaadbestrijders met heel verschillende stijlen <0xE2><0x80><0x93> Hardcase is een op vuurwapens beluste, op-zich-zelfstandige-blanke smeris, terwijl Vuist een raadselachtige, ondoorgrondelijke expert in Chinese vechtsporten is die het gebruik van vuurwapens schuwt, in overeenstemming met de beste tradities van het filmcliché. Ze leren elkaars kracht en deugdelijkheid te respecteren na de gebruikelijke aanvankelijke wederzijdse achterdocht. De twee gaan samen op pad om een paar onwaarschijnlijk incompetente, klassieke Zarindastesque-schurken te verslaan die iemand hebben gekidnapt of iets dergelijks.<br /><br />Kijk uit voor het briljant gechoreografeerde vuurgevecht tegen het eind van de film, wanneer onze helden de 'basis' van de schurken aanvallen. (een stel vervallen krotten midden op een braakliggend terrein). Het gaat als volgt: Hardcase loopt monter verder, pistool in de hand; boef springt vanachter een gebouw te voorschijn en schiet twee keer; mist; Hardcase schiet één keer; doodt boef; herhaalt ongeveer 15 keer terwijl Hardcase steeds dichter in de buurt komt van wat hij verdomme ook zoekt. Mooiste moment: de climax van de achtervolging in de auto, die begint met Hardcase in een kleine auto die de hoofdboef, die in een stationcar rijdt, achtervolgt. Midden in de actie, zonder dat er een verklaring wordt gegeven, zit de boef plotseling in de kleine auto en Hardcase in de stationcar. De achtervolging eindigt ermee dat de boef met zijn auto in een riviertje rijdt. Hij komt brandend uit de auto, waadt door het water naar de oever en brandt prompt dood (in slow motion). De verschrikking van deze film is zo compleet, zo volmaakt in elk opzicht, dat Tony Zarindast wel eens het grootste komische genie van onze tijd zou kunnen zijn.
This film is atrocious, even by the abysmal standards of Tony Zarindast. Hardcase and Fist are two crimefighters with very different styles - Hardcase is a gun-toting, maverick-yet-somehow-by-the-book white cop, while Fist is an enigmatic, inscrutable Chinese martial arts expert who eschews the use of firearms in line with the best traditions of movie cliche. They learn to respect each other's strength and virtue after the usual initial mutual suspicion. The two team up to defeat some implausibly incompetent, classically Zarindastesque bad guys who have kidnapped somebody, or something like that.<br /><br />Watch out for the brilliantly choreographed gunfight towards the end of the movie when our heroes attack the bad guys' "base" (a bunch of rundown shacks in the middle of some waste ground). It runs thus: Hardcase walks along blithely, gun in hand; single bad guy jumps out from behind a building and shoots twice; misses; Hardcase shoots once; kills bad guy; repeat about 15 times as Hardcase draws closer to whatever the hell it is he's looking for. Best moment: the climactic car chase, which begins with Hardcase in a small car pursuing the chief bad guy, who is driving a station wagon. In the middle of the action, with no explanation offered, the bad guy is suddenly in the small car, and Hardcase is in the station wagon. The chase ends with the bad guy crashing his car into a small river. He emerges from the car on fire, wades through the water to the shore, and promptly burns to death (in slow motion). The awfulness of this movie is so complete, so perfect in every respect, that Tony Zarindast may well be the greatest comedic genius of our time.