Toen ik voor het eerst hoorde dat mijn plaatselijke bioscoop een film zou gaan draaien die 'Shrooms' heette, moest ik alleen al om de naam en het concept lachen. Een door drugs veroorzaakte horrorfilm? Toen ik op de poster las dat de eerste paar films waar ik aan dacht 'The Tripper' en 'Idle Hands' waren, hadden ze allebei iets komisch.<br />Ik besloot het te proberen. Nadat ik klaar was met mijn werk, glipte ik naar binnen om hem te zien terwijl we de film doornamen.<br />Het leek me in eerste instantie een vrij basale horrorfilm. Je hebt de klassieke groep tieners die in hun eentje het bos in trekken, je hebt de verdachte figuren die zich aan de buitenkant van deze groep lijken op te houden, en je hebt het gestrande complex dat hun blijvendheid aan de onbekende omgeving koppelt. Afgezaagd, maar hé, een heleboel klassieke films lijken het goed te doen met deze aspecten.<br />Ten eerste zijn er een paar pro's in de film, hoewel die maar heel klein zijn. De bijfiguren en aanwezigheid waren redelijk overtuigend om me te laten geloven dat er buiten de tienergroep een of andere kwaadaardige moordenaar was. Zelfs toen ik mijn oordeel had gevormd, waren deze factoren bijna genoeg om me op andere gedachten te brengen. (Let wel, bijna). De ontknoping van deze film is als volgt: terwijl ik toekeek hoe de personages een voor een werden vermoord, was ik er absoluut zeker van wie de moorden had gepleegd: het op twee na laatste slachtoffer. (Helaas had ik het bij het rechte eind.) Ik kon tot deze conclusie komen vanwege de zich eindeloos herhalende mechanismen die elk incident meedogenloos in gang zetten. Ten eerste zou de hoofdpersoon een visioen hebben van wie er zou sterven. Binnen vijf minuten of zo zou die persoon sterven. Kort daarna, misschien nog eens vijf minuten of zo, zou de hoofdpersoon haar vriendin dood aantreffen. Voor zover ik me kan herinneren, vond dit patroon bij elk afzonderlijk personage plaats. De hallucinaties van de personages in de film waren nooit onnauwkeurig en ze waren ook nooit vaag, dus als een van de personages stierf, had je het al zien gebeuren. Als de hallucinaties later in de film plaatsvonden, kon je beginnen te vermoeden wat er ging gebeuren, en de kans was groot dat je geen enkele schok voelde. Al met al was het een erg saai vooruitzicht.
When I first heard that my local movie theater was going to be playing a movie called "Shrooms." I laughed simply at the name and concept of it. A drug-induced horror flick? Reading the poster tag line, the first few movies I thought about were "The Tripper" and "Idle Hands," both had a comedic edge to it.<br /><br />I decided that I would give it a go. After work was finished, I slipped in to watch it as we gave the print a run through.<br /><br />It appeared to me at first to be a fairly basic horror flick. You have the classic group of teens setting out into the woods alone, you have the suspicious characters who seem to lurk on the outside of this group, and you have the stranded complex which ties their permanency to the unfamiliar setting. Trite, but hey, a lot of classics seem to fare well with these aspects.<br /><br />First, off there are some pros to the film, though they are only very slight. The side characters and presences were fairly convincing in making me believe that there was some malevolent murderer outside of the teenage group. Even when I had considered my verdict, these factors were almost enough to make me think otherwise. (Note, almost).<br /><br />The cons of this film are as follows: As I watched the characters get picked off one by one. I was positively sure as to who was committing the murders by the second to third dead victim. (To my misfortune, I was correct.) I was able to come to this conclusion because of the repetitive mechanics that befell every incident relentlessly. First, the main character would have a vision of who would die. Within the next five minutes or so, that person would die. Soon after, perhaps another five minutes or so, the main character would find her friend dead. To what I can recall, this pattern occurred with every single character. The main character's visions were never inaccurate to what would happen, nor were they ever vague, so when the given character would die, you had already seen it happen. When the hallucinations would occur later in the film, you could begin to suspect what was going to happen, and chances are that you're left with no sense of shock. Overall, It was a very boring prospect.