Als er ooit een zinloze film is geweest, dan is het dit wel. Het verhaal gaat in wezen over de oorlogservaringen van een Schots meisje, Charlotte Gray, die over het broodnodige talent beschikt om vloeiend Frans te spreken. ('O god, niet weer', hoor ik iemand zeggen? Yep! Ik ben bang van wel.) Het begint met Charlotte die in een treinwagon een sigaret zit te rollen met een soort papier dat pas na de oorlog op de markt kwam (d.w.z. met taps toelopende hoeken). Nog steeds in de wagon praat ze dan met een volslagen vreemde die kennelijk op persoonlijke informatie uit is. Wat is er gebeurd met het naleven van de populaire leus uit die tijd: 'Wees als papa, hou mama'? Na de treinreis ziet men haar uitstappen in een zogenaamd door oorlog verscheurd, maar merkwaardig onbeschadigd en blimpvrij Londen, vanuit een naoorlogse (in feite betrekkelijk moderne) Londense bus. Waarna het weer redelijk wordt, maar niet lang.<br />Nadat ze verliefd is geworden op een RAF-officier (en die ze om een of andere onverklaarbare reden onder de lakens Frans heeft proberen te leren... niet lachen, het moet serieus zijn), ontdekt ze dat hij als vermist is opgegeven in Frankrijk, en besluit zich aan te sluiten bij de SOE (Special Operations Executive) om hem te vinden. Wacht even! Het wordt nog gekker! <br />Ondanks het feit dat zo'n emotioneel meisje nooit door de keuring zou komen, of door de strenge training van de SOE, wordt ze op proef naar Frankrijk gestuurd. Op proef? In oorlogstijd in Frankrijk, al was het maar in Vichy? Kom nou!<br />Als je bedenkt dat veel (zo niet de meeste) agenten die gestuurd werden, binnen een paar dagen na aankomst gevangen werden genomen en/of gedood, is dit een belachelijk idee. In oorlogstijd, of op welk ander moment dan ook, is er geen plaats voor sentimentaliteit bij het voortzetten van sabotage of spionage. Zeker geen proef. Churchills idee was om Europa in vuur en vlam te zetten, niet om verliefde meisjes erop uit te sturen om domme dingen te doen (of moet dat Cupido zijn?). Ik vraag me nog steeds af wat haar officiële missie was, of heb ik iets gemist?<br />Dan krijgen we een bespottelijke voorstelling van een dropping. De voorraden worden van niet meer dan 60-100 voet laten vallen, op een hoogte waarop de parachutes geen tijd zouden hebben om zich te openen, maar op de een of andere manier doen ze dat wel. (Onnodig te zeggen dat als iemand van die hoogte wordt laten vallen, hij vrijwel zeker zou worden gedood, met of zonder parachute.)<br />Korte tijd later volgt er een scène (na voornoemde dropping, waarvan de vijand lucht had gekregen en een hinderlaag had gelegd), waaruit blijkt dat de Duitsers de lichamen van tegenstribbelende jagers onbewaakt midden in een veld hebben achtergelaten. Ik verwijder ze van het toneel, al is het alleen maar om er belangrijke informatie uit te halen. Maar de scenarist zal wel hebben gedacht dat de Duitsers echt niet zo slim waren. Wat? In zijn dromen! Intussen hoort Charlotte dat haar pilootvriendje dood is.<br />Hoewel het een beetje saai is, begint het verhaal dan toch een spoortje realiteit te krijgen, met betrekking tot het lot van twee Joodse kinderen zonder ouders en de vader van de leider van de verzetsgroep, die ook Joods is. Ik zal niets meer over de plot zeggen, uit angst voor nog meer spoilers, maar laat ik volstaan met te zeggen dat het einde nog zoeter is dan het begin. <br /><0x3E> Ik wilde nog meer mafkezen in de film noemen, maar sommige zijn al door andere recensenten opgemerkt en in het'mafkezen'-panel geplaatst. Ik verwijs je naar hen.<br /><0x3E> Het is allemaal redelijk goed geacteerd en het heeft een goede filmische kwaliteit, maar bij het omgaan met zo'n leeghoofdig script straalt niemand erdoorheen. Ik hoopte dat deze productie net zo goed zou zijn als zowel 'Odette' als 'Carve Her Name with Pride'. Het spijt me te moeten zeggen dat het bij geen van beide in de buurt komt. Dat gezegd hebbende, was er hier sprake van het maken van een echt goede film, en het had een passend eerbetoon aan de moed van alle oorlogsagenten kunnen zijn. Maar ergens in de loop van de tijd is het verloren gegaan tussen het emotionele gewauwel en de fantasie van de scriptschrijver. Misschien dat in de toekomst iemand met meer gezond verstand een remake zal proberen en de rommel zal opruimen.
If ever there was a pointless movie, then this is it. The story is basically the wartime experience of a Scots lass Charlotte Gray, who has a much needed talent of being able to speak fluent French. ("Oh Lord, not again", do I hear somebody say? Yep! Afraid so.) It begins with Charlotte sitting in a railway carriage rolling up a cigarette with a type of paper that wasn't on the market until after the war (i.e. with tapered corners). Still in the carriage she then talks to a complete stranger who is obviously after personal information. Whatever happened to the observance of the popular slogan of the time, "Be like Dad, keep Mum"? After the railway journey she is seen alighting in a supposedly war-torn, yet oddly blimp-free and undamaged London from a post-war (indeed relatively modern) London bus. After which it starts to get sensible, but only for a while.<br /><br />After falling in love with an RAF officer (and to whom for some unexplained reason she has tried to teach French beneath the sheets...please don't laugh, it's supposed to be serious), she discovers that he has been posted missing in France, so decides to join SOE (Special Operations Executive) for the express purpose of finding him. Hold on! It gets sillier! <br /><br />Notwithstanding the fact that never would such an emotional girl either have passed the scrutiny, or indeed the strict training of the SOE, she is sent to France on a probationary tryout. A tryout? In wartime France, albeit only in Vichy? Oh come on!<br /><br />Considering that many (if not most) agents sent, were captured and/or killed within days of their arrival this idea is ridiculous. In wartime, or at any other time, there is no place for sentimentality in the furtherance of sabotage or espionage. Certainly no tryouts. Churchill's idea was to set Europe ablaze, not to send love-sick girls on errands of stupidity (or should that be Cupidity). I'm still actually wondering what her official mission was, or did I miss something? <br /><br />Then we're given a ludicrous depiction of an air drop. Supplies are dropped from no more than 60-100 feet at which height the parachutes would not have time to open, but somehow they do. (Needless to say if a person is dropped from that height they would almost certainly be killed, with or without a parachute.) <br /><br />A short while later comes a scene (after said airdrop, of which the enemy had got wind and ambushed it), which shows that the Germans have left bodies of resistant fighters lying unguarded in the middle of a field. I find it extremely puzzling that the Germans didn't remove them from the scene, if for nothing else than to glean vital information from them. But then I suppose the screenwriter thought that really the Germans weren't all that clever. What? In his dreams! In the meantime Charlotte learns that her pilot boyfriend is dead.<br /><br />Although being somewhat tedious, the story then begins to take on a vestige of reality, regarding the fate of two parent-less Jewish children and the resistance group leader's father who is also of Jewish ancestry. I won't say any more on the plot for fear of any more spoilers, but suffice it to say that the end is even soppier than the beginning.<br /><br />I was going to mention more goofs in the film, but some have already been noticed by other reviewers and placed in the "Goofs" board. I refer you to them.<br /><br />It's all reasonably well acted, and has good cinematography, but in coping with such an empty-headed script, no-one shines through. I was hoping this production would be as good as both "Odette" and "Carve Her Name with Pride". I'm sorry to say it doesn't even come close to either. That said, there was the making of a really good movie here, and it could have been another fitting tribute to the courage of all wartime agents. However, somewhere along the line it got lost amongst the emotional twaddle and the scriptwriter's fantasy. Maybe in the future someone with more nous will try a remake, and sort out the mess.