Voor mij leert een succesvolle documentaire me over iets of iemand die ik niet ken. Ik ben geen kruiswoordpuzzelfanaat, maar ik dacht dat ik iets van kruiswoordpuzzels wist. Het blijkt dat er veel is wat ik niet wist, en wat ik in _Wordplay_ heb geleerd, werd op een vermakelijke manier overgebracht.<br />De film wordt beoordeeld op PG, en de enige licht 'onvriendelijke' taal komt voor wanneer een van de puzzelmakers een aantal klinische termen opnoemt die hij niet mag gebruiken in de puzzels. Het is niet iets wat je niet zou horen op je jaarlijkse medische keuring.<br />Wordplay is een documentaire met drie met elkaar verweven delen. Het eerste deel introduceert ons bij de redacteur kruiswoordpuzzels van de _New York Times_, Will Shortz, en een aantal puzzelbouwers, voornamelijk Merl Reagle. Het laat zien hoe kruiswoordpuzzels worden gemaakt en bewerkt. Het legt de'regels' van het puzzelen uit, hoe de mate van het probleem van een puzzel wordt veranderd door de aanwijzingen te veranderen, en hoe scheppers door de hele puzzel heen thema's gebruiken. Het laat ook zien dat er vaak puzzels in de puzzel zitten.<br />Het tweede deel is een serie interviews met zes of zeven kruiswoordpuzzelliefhebbers, en met een aantal deelnemers aan het jaarlijkse toernooi. Een van de interessantste onderdelen van de film is te zien hoe alle beroemdheden tegelijk aan dezelfde puzzel werken. De filmmakers maken gebruik van split screens en animatie om de antwoorden te laten zien die ingevuld worden.<br />Het derde deel (en het grootste deel van de film) gaat over het 28ste Amerikaanse Crossword Puzzle Tournament dat in maart 2005 in Stamford, CT, werd gehouden. Het bevat meer coole puzzelanimatie en een blunder van Bill Buckner-achtige proporties. Het toernooi is een nerdfestijn van de hoogste orde (niet dat daar iets mis mee is). Het is een combinatie van wedstrijd, conventie en familiere<0xC3><0xBC>nie. De deelnemers lijken aardige mensen die oprecht van elkaars gezelschap genieten. Er is één scène met een sportief element die zelden voorkomt in wedstrijden op welk niveau dan ook.<br />Je moet álle extra scènes op de dvd bekijken. Oké, de muziekvideo kun je overslaan, maar bekijk de rest. In hun geheel zijn ze ongeveer net zo lang als de film zelf (49 minuten). Er zitten verwijderde scènes bij, verlengde fragmenten van de interviews met beroemdheden, extra inzicht in het puzzelproces en meer fragmenten van het toernooi.<br />Er is ook een korte film over een groep mensen in een klein stadje in Wisconsin die elke zondag The New York Times lezen. Dit fragment is een beetje misplaatst, zo niet afstotelijk. Het gaat helemaal niet over de puzzel, het gaat alleen maar over mensen die The Times lezen. Ik vond deze mensen elitair en neerbuigend <0xE2><0x80><0x93> helemaal niet wat ik had verwacht van een plattelandsstadje in Wisconsin. Een van hen geeft zelfs toe dat hij 'bespeeld' werd door het feit dat hij boer is, maar niet in zijn 'thuis' in Chicago. De bedoeling van de film leek te zijn dat erudiete stadsmensen het heerlijk vinden om op het platteland te wonen, zolang ze maar een fatsoenlijke kop koffie en de zondagse New York Times kunnen krijgen. Als ik in die stad woonde, zou ik elke zondag alle kranten kopen, zodat deze mensen terug konden gaan naar waar ze vandaan kwamen.
To me, a successful documentary teaches me about someone or something I didn't know. I am not a crossword enthusiast, but I thought I knew about crossword puzzles. It turns out there is a lot I didn't know, and what I learned in "Wordplay" was conveyed in an entertaining manner.<br /><br />The film is rated PG, and the only mildly "offensive" language occurs when one of the puzzle constructors lists several clinical terms that he is not allowed to use in the puzzles. It's nothing you wouldn't hear at your annual physical.<br /><br />Wordplay is one documentary with three interwoven parts. The first part introduces us to New York Times crossword puzzle editor Will Shortz and a number of puzzle constructors, primarily Merl Reagle. It shows how crossword puzzles are created and edited. It explains the "rules" of puzzle-making, how the degree of a puzzle's difficulty is changed by altering the clues, and how creators use themes throughout the puzzle. It also shows how there are often puzzles within the puzzle.<br /><br />The second part is a series of interviews with six or seven celebrity crossword enthusiasts, and with a number of competitors in the annual tournament. One of the most interesting parts of the film is watching each of the celebrities work on the same puzzle at the same time. The filmmakers use split screens and animation to show the answers being filled in.<br /><br />The third part (and the bulk of the film) covers the 28th American Crossword Puzzle Tournament held in March, 2005 in Stamford, CT. It features more cool puzzle-filling animation, and it includes a blunder of Bill Buckneresque proportions. The tournament is a nerd-fest of the highest order (not that there's anything wrong with that). It's a combination competition, convention, and family reunion. The participants seem like nice people who genuinely enjoy each others' company. There is one scene with an element of sportsmanship that is rarely displayed in competition on any level.<br /><br />You MUST watch ALL of the bonus scenes on the DVD. OK, you can skip the music video, but watch the rest of them. In their entirety they are about as long as the movie itself (94 minutes). They include deleted scenes, extended cuts from the celebrity interviews, additional insight into the puzzle creation process, and more clips from the tournament.<br /><br />There is also a short film about a group of people in a small Wisconsin town who read The New York Times every Sunday. This segment is a little out-of-place if not off-putting. It is not about the puzzle at all, it's just about people who read The Times. I found these people to be elitist and condescending -- not at all what I expected from a rural town in Wisconsin. One of them even admits to "playing at" being a farmer while not at his "home" in Chicago. The point of the film seemed to be that erudite urbanites love spending time in the country as long as they can get a decent cup of coffee and the Sunday New York Times. If I lived in that town I would buy up all of the papers every Sunday so these people would go back from whence they came.