Een slappe, muzikale remake van een van de grootste komedies aller tijden, 'The Awful Truth', deze film is een onbedoelde valentijnskaart aan Cary Grant, Irene Dunne en Ralph Bellamy, die allemaal erg gemist worden. En regisseur Alexander Hall is ook geen Leo McCarey.<br />De hoofdrolspelers zien er wanhopig uit en slaan vruchteloos om zich heen. De liedjes zijn zwak, maar gelukkig kort. Om Jane Wyman niet als een slechte vrouw af te schilderen, zijn er geen vrouwen onder de vijfendertig op het scherm. De mode is niet eens historisch interessant, de kleuren van Columbia zijn ranzig, de sets zijn claustrofobisch, het hele gebeuren lijkt merkwaardig ontvolkt en de handeling vindt plaats in een vacu<0xC3><0xBC>m.<br />Geen wonder dat mensen thuisbleven om naar hun nieuwerwetse televisies te kijken. Dit is nog erger dan 'The Opposite Sex', de musical van MGM over 'The Women'.
A limp musical remake of one of the great screwball comedies of all time, "The Awful Truth," this film is a inadvertent valentine to Cary Grant, Irene Dunne and Ralph Bellamy, all of whom are sorely missed. And director Alexander Hall is no Leo McCarey either.<br /><br />The principal actors look desperate, and flail around ineffectually. The songs are weak, but mercifully short. In order not to make Jane Wyman look bad, there are no women on screen under the age of 35. The fashions are without even historical interest, Columbia's colors are rancid, the sets are claustrophobic, the whole proceedings seem strangely depopulated and the action takes place in a vacuum.<br /><br />No wonder people stayed home to watch their new-fangled televisions. This is worse than "The Opposite Sex," MGM's musicalization of "The Women." Don't bother.