A Quiet Place to Kill is niet te verwarren met het eerdere Orgasmo, hoewel het helaas heel gemakkelijk is om het stel te verwarren, want ze zijn allebei van dezelfde regisseur, beiden spelen Amerikaanse actrice Carroll Baker en ze zijn allebei uitgebracht onder de titel 'Paranoia'! Wat de reden is voor beide films met dezelfde titel is een raadsel: ik weet dat Italiaanse filmmakers meer geïnteresseerd waren in geld verdienen dan in iets anders, maar het uitbrengen van twee films onder dezelfde titel zou zeker meer kwaad dan goed doen als het op de kassa aankwam... maar ach. Het is meestal Orgasmo die de meeste fans aanspreekt; maar als je het mij vraagt is deze tweede versie van Paranoia de beste van de twee. Dus Sweet, So Perverse', lijkt het erop dat de plot is losgeweekt van de klassieke Franse 'Les Diaboliques' en zich richt op een driehoeksverhouding. Playboy Maurice is getrouwd met Constance, een vrouw die besluit om Maurice' ex-vrouw Helen uit te nodigen om bij hen te komen logeren. Helen stelt niet te veel vragen en neemt de uitnodiging aan, en komt er al snel achter dat ze daar is om Constance te helpen Maurice te vermoorden.<br />De eerste helft van de film is veel beter dan de tweede, aangezien A Quiet Place to Kill helaas wat stoom afblaast als het eerste deel van de plot eenmaal achter de rug is. Desondanks is de film beslist een heel interessante Giallo en heeft hij beslist veel van de dingen bereikt die ik zo geweldig vind aan dit soort films. Umberto Lenzi slaagt erin ervoor te zorgen dat alle hoofdrolspelers interessant zijn, en Lenzi zorgt er ook voor dat ze allemaal op de een of andere manier schuldig zijn, wat ervoor zorgt dat iedereen krijgt wat hem toekomt tegen de tijd dat de film is afgelopen. Carroll Baker is niet mijn favoriete Giallo-heldin, maar ik vond haar in deze film aardig. Ze lijkt het leuk te vinden om naast Jean Sorel te spelen, die net zo charmant is als altijd. De onbekende actrices Anna Proclemer en Marina Coffa maken ook deel uit van de cast, samen met de ervaren Alberto Dalbés <0xE2><0x80><0x93> die allemaal goed in hun rollen passen. De ambiance van de betere kringen doet de film veel goed, en de locaties en de mode zijn allemaal mooi om naar te kijken. De plot loopt meestal goed en hoewel het meestal vrij duidelijk is waar het heen gaat, slaagt _A Quiet Place to Kill_ er toch in om interessant te zijn. Dit is niet de beste Giallo die Lenzi heeft gemaakt (dat zou Zeven Gebloede Orchideeën zijn), maar het is zeker een goede en ik kan het aanbevelen.
A Quiet Place to Kill is not be confused with the earlier Orgasmo, though unfortunately confusing the pair is very easy as they're from the same director, both feature American actress Carroll Baker and they were both released under the title 'Paranoia'! Quite what the reason for both films featuring the same title is anyone's guess: I know that Italian filmmakers were more interested in making money than anything else, but surely releasing two films under the same title would do more harm than good when it came to the box office...but oh well. It's usually Orgasmo that gets most of the fans; but if you ask me, this second version of Paranoia is the better of the two. Like Lenzi's earlier 'So Sweet, So Perverse', it would appear that the plot has been lifted from the French classic 'Les Diaboliques', and focuses on a love triangle. Playboy Maurice is married to Constance, a woman who decides to invite Maurice's ex-wife Helen to stay with them. Helen doesn't question it too much and accepts the invitation, and soon learns that the reason she's there is to help Constance kill Maurice.<br /><br />The first half of the film is much better than the second, as A Quiet Place to Kill unfortunately looses a bit of steam once it gets the first part of the plot out of the way. In spite of that, however, the film is certainly a very interesting Giallo and definitely delivered many of the things I love about this type of film. Umberto Lenzi manages to ensure that all of the major players are interesting, and Lenzi also ensures that all are guilty in one way or another, which ensures that everyone deserves what they get by the time it finishes. Carroll Baker is not my favourite Giallo heroine, but I liked her in this one. She seems to enjoy acting alongside Jean Sorel, who is as charming as ever. Unknown actresses Anna Proclemer and Marina Coffa round off the cast, along with the experienced Alberto Dalbés - all of which fit into their roles well. The upper class setting does the film a lot of favours, and the locations and fashions are all nice to look at. The plot mostly flows well and while it's usually fairly clear where it's going, A Quiet Place to Kill still manages to be interesting. This is not the best Giallo that Lenzi made (that would be Seven Blood-Stained Orchids), but it's certainly a good one and I recommend it.