Ik loog over Bananas. Dit is mijn favoriete Woodman-film. Het is misschien wel de meest toegankelijke, mainstream, vroege Allen-film. Nadat Woody's vrouw bij hem is weggegaan (waarom heeft ze er zo lang over gedaan?), wendt Woody zich tot zijn beste vrienden Keaton en Roberts om hem weer in het romantische zadel te helpen. Bogie verschijnt ook <0xE2><0x80><0x93> vlekkeloos geportretteerd door Lacy <0xE2><0x80><0x93> en probeert Woody uit zijn neerslachtigheid te helpen, met duidelijk gemengde resultaten. Wat er uiteindelijk gebeurt, samen met de verhaallijn in Manhattan, doet denken aan de latere echte-levensavonturen van Woodman. Van alle Allen-films heeft deze voor mij de meeste tijdloze momenten, met name zijn vele afspraakjes. Het onfortuinlijke personage maakt deel uit van een grote komedietraditie die teruggaat tot Bob Hope en nog maar net zo vaak is vertoond als George in Seinfeld. Een klassieker.
I lied on Bananas, THIS is my favorite Woodman movie. It's perhaps the most accessible, mainstream early Allen film. After Woody's wife splits on him (what took her so long!?), Woody turns to best friends Keaton and Roberts to help him back into the romantic saddle. Bogie also appears - flawlessly portrayed by Lacy - and attempts to assist Woody out of his doldrums with decidedly mixed results. What eventually happens, along with the Manhattan story line, suggests the Woodman's later real-life escapades. Of all of Allen's films this one for me has the most timeless moments, particularly involving his many dating mishaps. Woody's luckless character is part of a great comedic lineage that goes at least as far back as Bob Hope and has been seen as recently as George on Seinfeld. A comedy classic.