Ondanks de Harlequin-achtige titel van de film, speelt het onwaarschijnlijke koppel van de klassieke Hollywood-actrice Claudette Colbert en de slechterik Orson Welles een rol in dit intrigerende, zij het vergezochte, melodrama uit 1946, geregisseerd door de relatief onbekende Irving Pichel. Het scenario is geschreven door Lenore J. Coffee en concentreert zich in eerste instantie op de pas getrouwde John en Elizabeth McDonald, die plotseling van elkaar gescheiden worden wanneer hij zich inschrijft voor de oorlog. Op het moment dat ze ontdekt dat ze zwanger is, krijgt Elizabeth te horen dat John dood is, maar de waarheid is dat hij zo ernstig gewond is dat hij niet als invalide naar haar terug wil. Zodra hij hersteld is, neemt hij de gedaante aan van een Oostenrijkse wetenschapper die Erik Kessler heet. Er zijn twintig jaren verstreken en Elizabeth is hertrouwd met zakenman Larry Hamilton, die toevallig Kessler heeft gestrikt om de nieuwe productformule van het bedrijf te testen. Elizabeth ontmoet Kessler, maar ze herkent hem niet als haar lang verloren John vanwege de plastische chirurgie. John kent haar echter wel en ze raken weer met elkaar verweven als hun zoon Drew besluit dienst te nemen bij de RAF, nog voordat de Verenigde Staten aan de Tweede Wereldoorlog beginnen.<br />Het verhaal klinkt op papier belachelijk, maar het is heel boeiend om te zien hoe de film zich ontwikkelt tot de onvermijdelijke oplossing. Colbert is haar van nature bruisende zelf, hoewel ze al een eind in de veertig is en een beetje te volwassen voor de eerste scènes waarin ze een blozende pasgetrouwde vrouw speelt voor de twaalf jaar jongere Welles. Desalniettemin levert ze een verrassende bijdrage aan de scènes waarin Elizabeth geconfronteerd wordt met haar eigen vooroordelen ten aanzien van de oorlog. In de sappigste rol heeft Welles een buitenkansje als de kreupele, verslagen Kessler, die zijn van nature hoogdravende manier van doen in toom houdt. George Brent, die ook in Perennial speelt, is, zoals te verwachten was, even houterig als Hamilton, maar een paar bekende gezichten stralen als de kinderen <0xE2><0x80><0x93> Richard Long als de volwassen Drew en de achtjarige Natalie Wood, blond en met een overtuigend Oostenrijks accent, als Kesslers geadopteerde dochter Margaret. Er zijn enkele momenten van geloofwaardigheid die beginnen met Elizabeths onvermogen om John te herkennen en eindigen met haar nogal plotselinge berusting dat John gelijk heeft wat betreft zijn kijk op het verleden. Het is een verrassend ontroerende film met een volwassen kijk op liefde en oorlog, een curiositeit die vandaag de dag jammerlijk vergeten is en nu de moeite waard is om naar te kijken.
Despite the movie's Harlequin-level romance novel title, the unlikely pairing of classic Hollywood leading lady Claudette Colbert and resident bad-boy Orson Welles actually works in this intriguing albeit far-fetched 1946 melodrama directed by the relatively undistinguished Irving Pichel. Written by Lenore J. Coffee, the plot concentrates initially on newly married John and Elizabeth McDonald, who are suddenly separated when he enlists for combat duty during WWI. Just as she discovers she is pregnant, Elizabeth receives word that John is dead, but the truth is that he is so badly injured that he doesn't want to return to her as a cripple. Once recovered, he takes on the guise of an Austrian scientist named Erik Kessler. Twenty years elapse, and Elizabeth has remarried to businessman Larry Hamilton, who has coincidentally recruited Kessler to test the company's new product formula. Elizabeth meets Kessler but does not recognize him to be her long lost John due to plastic surgery. However, John knows her, and they become intertwined again when their son Drew decides to enlist in the RAF years before the U.S. enters WWII.<br /><br />The story sounds preposterous on paper, but it is quite compelling to see the movie evolve toward its inevitable resolution. Colbert is her naturally effervescent self, though she is well into her forties here and a mite too mature for the early scenes when she is playing a blushing newlywed to the twelve-years younger Welles. Nonetheless, she provides surprising bite to the scenes where Elizabeth confronts her own prejudices about war. In the juiciest role, Welles has a field day as the crippled, defeated Kessler as he keeps his naturally grandiose manner in check. Perennial also-ran George Brent is wooden as expected as Hamilton, but a couple of familiar faces shine as the children - Richard Long as the grown Drew and an eight-year old Natalie Wood, blonde and sporting a convincing Austrian accent, as Kessler's adopted daughter Margaret. There are some lapses in credibility beginning with Elizabeth's inability to recognize John and ending with her rather sudden resignation that John is right in his perspective on the past. Regardless, it's a surprisingly involving movie with a mature perspective on love and war, a curio sadly forgotten today and well worth a look now.