Ik ben een grote fan van de originele _Ginger Snaps_, en dit vervolg is net zoiets als mijn hele leven Windows 3.1 gebruiken. Ik heb geprobeerd rekening te houden met de vloek van hoge verwachtingen. Wat ik niet had verwacht, was dat deze film die zou opwekken door te beginnen met een uitstekend, origineel verhaal, goede muziek, een spannende sfeer en een doorslaand succesoptreden van Emily Perkins. Dat zijn echter de enige dingen die ik over deze film kan aanbevelen, en de helft daarvan wordt halverwege het verhaal weggegooid.<br />De ondergang van de film is het scenario, geschreven door Megan Martin, die blijkbaar geen ervaring had met het schrijven van films. Karen Walton, die het origineel (met regisseur John Fawcett) schreef, had weliswaar ook geen ervaring, maar ze heeft ook vier jaar aan dat script gewerkt. Het is moeilijker om te schrijven voor de karakters die door anderen zijn gecreëerd. Voor een vervolg op een succesvolle film met een fanbasis zou alleen de kitscherigheid een reden kunnen zijn om een eerste schrijver voor het vervolg in te huren.<br />Dus met praktisch geen hulp van de dialogen speelt Perkins de hele eerste helft van de film als de eenzame, ten dode opgeschreven Brigitte, beroofd van Ginger en bitter vechtend tegen haar eigen dierlijke veranderingen. Het verschil in Brigittes karakter na de trauma's die ze in de eerste film heeft ondergaan is zowel geloofwaardig als schokkend, en toont aan dat Perkins een actrice van het hoogste kaliber is. Als Brigitte bewusteloos op straat wordt aangetroffen met naalden en snijwonden op haar armen, gaan de autoriteiten ervan uit dat ze een junkie is en brengen haar naar een revalidatiecentrum voor tieners. Het blijkt dat monnikskap de vloek niet heeft genezen, het vertraagt hem alleen maar. Dus zit ze in de val en kan haar transformatie niet voorkomen op een plek waar ze veel mensen in gevaar brengt, en natuurlijk gelooft het personeel haar niet.<br />Van dit verbijsterende verhaalconcept gaan we over op saaiheid, want de film zet 75 minuten materiaal om in 90 minuten. Halverwege komt hij even tot leven en dan verandert hij van richting en geeft alles wat hij had. Martin had Brigitte in een hoek geschreven en veranderde dus van onderwerp. Ik moet toegeven dat ik het van het begin af aan niet prettig vond dat Brigitte ten dode was opgeschreven, en de wending aan het eind maakte dat ik de dvd als verrader wilde opnemen.<br /><br />Martin heeft Brigitte veel te ingehouden gemaakt, met inbegrip van mensen die een quaker moordlustig zouden maken. Ze verliest maar één keer gedeeltelijk haar zelfbeheersing, en zoals een personage opmerkte, die was afgemeten. De wet van Brundel met betrekking tot weerwolven is dat er niet zoiets bestaat als pacifistische weerwolven, of liever gezegd, elke weerwolffilm waarin ze voorkomen is een bom. Perkins doet haar best, in de vele pauzes in de dialoog, om Brigitte voor te stellen als iemand die haar woede inhoudt, maar dat werkt gewoon niet in een weerwolffilm, of in een horrorfilm. Als het publiek wordt gevraagd om te geloven dat een weerwolf zo ingehouden kan zijn, betwijfelen ze of het nog wel een probleem is.<br />Katharine Isabelle blijft haar rol spelen als Ginger, die natuurlijk dood is en die alleen Brigitte kan zien. Maar Isabelle heeft maar ongeveer vijftien zinnen. Dat zijn het soort zinnen die alleen maar zo slaperig mogelijk kunnen worden uitgesproken, en je kunt het geen dialoog noemen omdat Brigitte meestal geen antwoord geeft. Isabelles rol bestaat bijna alleen maar uit commentaar en voegt niets toe aan de plot. Haar rol lijkt half contractuele verplichting, half aas voor de trailer. Ze treitert Brigitte vooral met haar futiele pogingen tegen de vloek te vechten. Van alle mensen zouden Brigitte en Ginger elkaar nog veel te vertellen moeten hebben. Dit is een enorme verspilling van een actrice die in het origineel haar moed heeft getoond.<br />Nee, in plaats daarvan wordt de film verpest door Martins nieuwe personage. Tatiana Maslani als 'Spook' doet het goed als een geestesziek jong meisje dat geobsedeerd is door strips. Het is eigenlijk een goed karakterconcept, en Maslani doet het uitstekend. Maar toch, om Spook in te zetten en een belangrijk personage van haar te maken, was er een ongelooflijke verklaring nodig en een idiote intrige. Ik had het gevoel dat ze in haar eigen film thuishoorde en hier alleen maar een indringer was. Erger nog, ze had een grotere rol voor Katharine Isabelle vrijgemaakt, en de film heet 'Ginger Snaps: Unleashed', toch?<br />Ten slotte moet ik erop wijzen dat de weerwolvenmake-up in deze film slecht is. Ik heb nooit geweten dat weerwolven zeugenoren hadden en derdegraads brandwonden op hun lippen. Op een gegeven moment lijkt Perkins daardoor op Keith Richards, en aan het eind ziet ze eruit als een orc met een onbeweeglijk masker dat er in de jaren zestig belachelijk zou hebben uitgezien. Afgezien van het masker aan het eind is dit waarschijnlijk niet de schuld van de visagiste. De make-up ziet er op de extra dvd's en de publiciteitsfoto's eigenlijk beter uit dan in de film. Dat suggereert dat het probleem bij de belichting lag, of bij de director of photography, of bij de director.<br />Niettemin krijgt de film de juiste special effects voor de volledig dierlijke weerwolf.<br />Andere fans van het origineel lijken deze film wel leuk te vinden, maar ik kan het niet helpen dat ik hem als een grote teleurstelling beschouw, zij het geen ramp. Er was hier een veel beter verhaal te vertellen. In tegenstelling tot het origineel had deze film geen Karen Walton en moest er vier jaar aan het scenario worden gewerkt. Hij faalt ook op zichzelf, en niet alleen naar de maatstaven van het originele scenario.
I am a die hard fan of the original Ginger Snaps, and this sequel is like having to use Windows 3.1 my whole life. I tried to allow for the curse of high expectations. What I did not expect was that this movie would raise them by starting with an excellent, original story concept, good music, an edgy atmosphere and a solid gold performance by Emily Perkins. Those are the only things I can recommend about this film, however, and half of those are thrown out midway through the story.<br /><br />The film's downfall is the screenplay, which was written by Megan Martin, who apparently had no previous screen writing experience. True, Karen Walton, who wrote the original (with director John Fawcett) also had no experience, but she also worked on that script for four years. It is harder to write for somebody else's character creations. For a sequel to a successful movie with a fan base, only chintziness could explain hiring a first-time writer for the sequel.<br /><br />So, with practically no help from the dialog, Perkins carries the entire first half of the film as the lonely, doomed Brigitte, bereft of Ginger, and bitterly fighting her own animalistic changes. The difference in Brigitte's character after the traumas she suffered in the first movie are both believably sad and shocking, showing that Perkins is an actress of the highest caliber. When Brigitte is found unconscious on a street with needle and cut marks on her arms, authorities assume she is a junkie and put her into a teen rehab center. It turned out that monkshood did not cure the curse, it simply delays it. So, she is trapped and can't prevent her transformation in a place where she endangers many people, and, of course, the staff doesn't believe her.<br /><br />From this mind-blowing story-concept we go to tedium, as the movie puts 75 minutes of material into 90 minutes. Midway through, it comes to life briefly, and then changes directions giving up everything it had going for it. Martin had written Brigitte into a corner, and so changed subject. I must admit here that I did not like the approach of dooming Brigitte from the beginning, and the twist at the end made me want to shoot the DVD as a traitor.<br /><br />Martin has made Brigitte far too restrained, including with people who would turn a Quaker homicidal. She only partially loses her temper once, and as a character noted, it was measured. Brundel's law as it applies to werewolves is, there are no such thing as pacifist werewolves, or rather, any werewolf movie depicting them is a bomb. While Perkins does her best, in the many pauses in the dialog, depicting Brigitte as holding back her fury, it simply does not work in a werewolf movie, or in a horror movie. If the audience is asked to believe that a werewolf could be that restrained, they begin to doubt it is even a problem. <br /><br />Katharine Isabelle continues her role as Ginger, who is dead of course, and who only Brigitte can see. Isabelle only has about fifteen lines, though. These are the sorts of lines that can only be delivered in the sleepiest way possible, and it can't be called dialog because usually Brigitte doesn't answer. Isabelle's part is almost all commentary and adds nothing to the plot. Her role seems half contractual obligation, half trailer-bait material. Mostly she just taunts Brigitte's about her futile efforts to fight the curse. Of all people, Brigitte and Ginger should still have a lot to say to each other. This is a huge waste of an actress who showed her mettle in the original.<br /><br />No, instead, the movie is wrecked by Martin's new character. Tatiana Maslani as "Ghost" does a good job as a mentally ill young girl, obsessed with comics. It's a good character concept, really, and Maslani does do an excellent job. Even so, putting Ghost in and making her a major character respectively required an unbelievable explanation and an idiot plot. I felt like she belonged in her own movie and was just an intruder here. Worse, she crowded out a larger part for Katharine Isabelle, and the movie is called "Ginger Snaps: Unleashed," right?<br /><br />Finally, I have to point out the werewolf makeup is BAD in this film. I never knew werewolves had sow's ears and third-degree burns on their lips. At one point, they make Perkins look like Keith Richards, and by the end, she looks like an orc with an immobile mask so embarrassing that would have looked cheesy in the '60s. Except for the mask at the end, this is probably not the make-up artist's fault. The makeup actually looks better on the DVD extras and in the publicity photos than it does in the movie. This suggests the problem was with the Lighting, the Director of Photography, or the Director. <br /><br />Nevertheless, the movie does get the special effects right for the fully animalized werewolf. <br /><br />Other fans of the original seem to like this movie, but I can't help but see it as a major disappointment, though not a disaster. There was a much better story to be told here. Unlike the original, this did not have Karen Walton and four years of work on the screenplay. It fails on its own promise, too, and not only by the standards the original set for it.