De dood van een geliefde houdt ook een groot verlies in, een verlies dat degenen die ervan afhankelijk zijn niet willen geloven.<br />De kijker wordt opnieuw van zijn stuk gebracht door regisseur Ozon. Het begint met de verschuiving vlak na de verdwijning van Maries (Charlotte Rampling) echtgenoot Jean. Het is zomer. Het echtpaar geniet kennelijk van hun vakantie aan zee. Plotseling verdwijnt Jean en het doorzoeken van de politie blijft zonder resultaat. De verschuiving! Marie zit met vrienden aan een tafel, zogenaamd in een flashback, buiten is het winter, vertelt Marie aan Jean, die thuis zit te wachten. Ze gaat winkelen en koopt wat kleren voor Jean. Maar geleidelijk aan beseft de kijker dat dit geen flashback is: het is de tijd na Jeans verdwijning. Jean verdwijnt en Marie leeft verder alsof er niets is gebeurd.<br />De film concentreert zich alleen op Marie en haar ontkenning van de werkelijkheid, haar niet-acceptatie van het verlies, wat zo ver gaat dat ze Jean in de deuropening ziet staan terwijl ze met een andere man, Vincent, naar bed gaat. Jean blijft alomtegenwoordig in Maries leven, hij is er altijd en verdwijnt alleen in een paar scènes wanneer de werkelijkheid voor een seconde haar leven binnendringt. Hij is ook aanwezig in het personage van Vincent, die ze vervangt door haar vermiste echtgenoot, praat met hem en behandelt hem alsof het Jean was.<br />Daarom vindt de film plaats in Charlotte Rampling' Rampling is het gezicht van Marie, die een fantastische voorstelling geeft: ze verschijnt in elke scène, haar nabootsingen symboliseren het hele lijden van Marie. In heldere, kalme beelden kijkt Ozon naar het emotionele herstel van zijn hoofdpersoon. Achter haar kille fa<0xC3><0xA7>ade is Rampling slechts een voorbode van de psychologische afgrond van haar figuur en schermt de film af van het melodrama dat eruit voortvloeit. Rampling is het onmiskenbare hoogtepunt, het hoogtepunt van een film die een onrustige kijker achterlaat.
The death of a beloved person implies also a big loss, a loss which dependents refuse to believe.<br /><br />Director Ozon flurries and unsettles the viewer again. It begins with the cut right after the vanishing of Marie's (Charlotte Rampling) husband Jean. It's summer. The married couple apparently enjoys their vacation at the sea. Suddenly, Jean disappears and the search of the police remains without a result. Cut! Marie sits with friends at a table, ostensibly in a flashback, outside it's winterly, Marie tells from Jean, who is waiting at home. She goes shopping and buys some clothing items for Jean. However, by and by, the viewer realizes, that this is not a flashback: It is the time after Jean's vanishing and Marie lives on as if nothing has happened.<br /><br />The film concentrates only on Marie and her denial of reality, her non-acceptance of the loss, which goes so far, that she i. e. sees Jean in the door while she sleeps with another man, Vincent. Jean remains ubiquitous in Marie's life, he is always there and only disappears in a few scenes when reality comes in her life for a second. He is also present in the character of Vincent, whom she replaces with her missing husband, talks to him and treats him as if it was Jean.<br /><br />That's why the film takes place in Charlotte Rampling's face, who shows a fantastic performance: She appears in every scene, her mimics symbolize the whole suffering of Marie. In clear, calm shots Ozon glances at the emotional recovery of his protagonist. Behind her chilly facade, Rampling only forebodes the psychological precipice of her figure and screens the film from flying out into melodrama. Rampling is the undoubted highlight, the highlight of a film which leaves behind an unsettled viewer.