Cliff Groves (Fred MacMurray), een speelgoedfabrikant, is al zo'n twintig jaar getrouwd met Marian (Joan Bennett), die hem nu als vanzelfsprekend beschouwt en het grootste deel van haar aandacht aan hun veeleisende kinderen besteedt, zodat Cliff zich onbemind en ondergewaardeerd voelt en rijp is voor een verhouding met de oude vlam Norma Vale (Barbara Stanwyck), een succesvolle modeontwerpster.<br />Ik genoot echt van deze film, ondanks de wat onpersoonlijke vertolking van Fred MacMurrays ongelukkige gezinsleven en de rol van die afschuwelijke Joan Bennett. Joan Bennett leek in elke film waarin ik haar ooit heb gezien bijna in coma te liggen, met niet meer gezichts- of stemuitdrukking dan een schildpad. Hoe heeft ze ooit een acteerbaan kunnen krijgen? Barbara Stanwyck zag er fantastisch uit, en Fred MacMurray was even aantrekkelijk als altijd. Heb je ooit gezien hoe goed hij gebouwd was? Hij was heel atletisch geweest in zijn jeugd en was altijd in vorm gebleven. Maar Joan Bennett was de saaiste actrice uit de filmgeschiedenis. Ik keur overspel niet goed, maar ik had zo'n medelijden met Cliff, met zijn saaie, domme vrouw en zijn ondankbare kinderen, dat ik het hem niet kwalijk zou hebben genomen als hij ze allemaal had verruild voor de glamoureuze, maar nuchtere Norma Vale. Marian leeft alleen voor haar kinderen, en als Cliff met haar probeert te praten over zijn eenzaamheid en zijn gekwetstheid omdat hij altijd op de tweede plaats komt na de kinderen, maakt ze zijn gevoelens luchtig met een paar neerbuigende en stompzinnige opmerkingen waardoor ik haar wel kon wurgen.<br />De scène waarin Cliff probeert Norma over te halen met hem weg te lopen is goed geschreven en geloofwaardig. Norma, radeloos, zegt tegen hem dat ze de realiteit onder ogen moeten zien, dat hij Marian nog steeds zal willen zien (hoewel het me ontgaat waarom hij Marian ooit nog zou willen zien), en dat hij, als hij met Norma trouwt, zijn gezin te schande zou maken, vervreemd zou raken van zijn kinderen, enzovoort, enzovoort. Het einde van deze film is zeer onbevredigend. Norma gaat terug naar New York voor haar leven en carrière, en we zien haar alleen in het vliegtuig zitten, met een gebroken hart & huilend. Cliff kijkt door het raam van zijn woonkamer naar Norma's vliegtuig dat overvliegt, draait zich dan om en loopt weg, en op dat moment duikt Marian naast hem op en pakt zijn arm, en zegt iets in de trant van: 'Je bent de laatste tijd jezelf niet geweest', waarop Cliff antwoordt: 'Het gaat nu wel weer'. Dan zegt hij liefdevol tegen Marian: 'Je kent me beter dan ik mezelf ken.' WAT??? Marian heeft de arme man jarenlang genegeerd en is neerbuigend en totaal ongevoelig voor zijn gevoelens, maar nu moeten we geloven dat die goeie ouwe Cliff bij zinnen is gekomen en dat alles in orde is. Ik heb deze film ongeveer tien jaar geleden op AMC op de band gezet en ik herinner me dat de presentator van het programma zei dat deze belachelijke, aangeplakte afsluiting oorspronkelijk niet in de film voorkwam. De emotionele scène waarin Norma Cliff dwingt de realiteit onder ogen te zien van de hopeloosheid van hun situatie was oorspronkelijk bedoeld als laatste scène, als ik het me goed herinner. Norma vlucht en Cliff blijft alleen en terneergeslagen achter in zijn kantoorwerkplaats, terwijl op de voorgrond we 'Rex de Walkie-Talkie Robot Man' naar het eind van de tafel zien lopen en van het eind zien vallen. Rex was het voor de hand liggende symbool voor Cliff. Dit einde werd te deprimerend gevonden, of zoiets, dus de schrijvers zagen zich gedwongen de belachelijke en onechte scène met Marian eraan toe te voegen.<br />Kijk deze film als je de kans krijgt, maar probeer je voor te stellen dat iemand anders de rol van Joan Bennett speelt.
Cliff Groves (Fred MacMurray), a toy manufacturer, has been married for about twenty years to Marian (Joan Bennett), who now takes him for granted and gives most of her attention to their demanding children, leaving Cliff feeling unloved and unappreciated and ripe for an affair with old flame Norma Vale (Barbara Stanwyck), a successful fashion designer.<br /><br />I really enjoyed this movie, despite its somewhat heavy-handed depiction of Fred MacMurray's unhappy home life, and the casting of the awful Joan Bennett. Joan Bennett seemed near-comatose in every film I ever saw her in, with no more facial or vocal expression than a turtle. How did she ever get even one acting job? Barbara Stanwyck looked great, and Fred MacMurray was as attractive as ever. Ever notice what a good build he had? He was very athletic in his youth, and stayed in good shape. Joan Bennett, however, was the dullest actress in movie history. I don't approve of adultery, but I felt so sorry for Cliff, having that boring, dim-witted lump for a wife, and those thankless brats for children, that I wouldn't have blamed him if he had ditched them all for the glamorous yet down-to-earth Norma Vale. Marian lives only for her children, and when Cliff tries to talk to her about his loneliness and hurt at always taking second place to the kids, she makes light of his feelings with some condescending and witless comments that made me want to choke her.<br /><br />The scene where Cliff tries to get Norma to run away with him is well-written and believable. Norma, distraught, tells him they have to face reality, that he'll still want to see Marian (although why he would ever want to see Marian again escapes me), and that if he marries Norma, he would shame his family, be alienated from his children, etc., etc. The ending of this movie is very unsatisfying. Norma goes back to New York to her life and career, and we see her sitting alone on the plane, heartbroken & crying. Cliff gazes up from his living room window at Norma's plane flying overhead, then turns and walks away, at which point Marian materializes beside him and takes his arm, saying something like, "You haven't been yourself lately", to which Cliff replies, "I'm all right now". Then he tells Marian fondly, "You know me better than I know myself". WHAT??? Marian has been ignoring the poor man for years and is patronizing and totally insensitive to his feelings, but now we're supposed to believe that good ol' Cliff has come to his senses and all is well. I taped this movie off of AMC about ten years ago, and I remember the host of the show saying that originally, the movie did not include this preposterous, tacked-on ending. The emotional scene where Norma forces Cliff to face reality about the hopelessness of their situation was originally supposed to be the final scene, if I remember correctly. Norma flees, and Cliff is left standing alone and dejected in his office workshop, while in the foreground we see "Rex the Walkie-Talkie Robot Man" walking to the end of the table and falling off the end. Rex was the obvious symbol for Cliff. This ending was deemed too depressing, or something, so the writers were forced to add the ridiculous and false scene with Marian.<br /><br />Watch this movie when you get a chance, but try to picture somebody else in the Joan Bennett role.