De film geeft een goed beeld van het achtergrondverhaal van de drie romans van de _Ring_ (met in de hoofdrol Sadako, gespeeld door Yukie Nakama), na haar pogingen om bij een toneelgezelschap te komen en tegelijkertijd om te gaan met haar gekwelde psyche en de gebeurtenissen uit haar mysterieuze verleden die haar nog steeds overspoelen. De film zelf heeft in wezen een griezelige sfeer, maar zoals met veel inleidende films het geval is, wordt het oorspronkelijke verhaal in dit geval nooit echt even spannend (hoewel het er een paar keer dichtbij komt), en het slaagt er niet in je te choqueren zoals in het origineel, toen Sadako een zwijgzame Reagan was (de exorcist), een type personage dat je vol haat aankijkt door een afschuwelijk bloeddoorlopen oog, turend door een nest van slijmerig, sinister, lang zwart haar.<br />De inleidende film verrijkt Sadako's personage met een enigszins ontroerende achtergrondverhaallijn, die toont hoe ze volwassen wordt, het acteren ontdekt, wat ze ook therapeutisch vindt, en de ware liefde vindt in de armen van Hiroshi Tonderyama (Seiichi Tanabe). Dit zijn veel scènes die in een theater worden opgenomen, wat een passend griezelig decor vormt voor Sadako's gedoemde queeste om een normaal leven te leiden en te strijden tegen de demonen uit haar verleden die steeds dichterbij op de loer liggen.<br />Wat het invullen van de lege plekken in Ring en Ring 2 betreft, doet deze film erg weinig, want we weten al dat Sadako door haar stiefvader naar de bodem van de put is geduwd en dat ze alleen hints geeft over de bron van het ware kwaad dat binnen in haar op de loer ligt, zonder een aanwijzing te geven over de oorsprong of het verleden ervan. Dit zou, aantoonbaar, een goede zaak kunnen zijn, aangezien het nog steeds een sluier van mysterie over de eerste twee films laat hangen. De acteurs doen gedurende de hele film redelijk goed werk, met een speciale pluim voor Seiichi Tanabe, die de verwarde maar blindelings verliefde held Tgeyama vertolkte. Nakama bracht een zekere mate van medelijden in de rol van Sadako, een meisje dat schijnbaar wegloopt voor het kwaad dat haar omringt en probeert te doen wat juist is.<br />Tot slot voegt Ring O diepte toe aan de trilogie en verheldert in plaats daarvan het mysterie, en op dezelfde manier als de onlangs uitgebrachte prequels van Starwars, geeft het bijna ééndimensionaal monster van de film een gevoel van diepte, dat dient om medelijden op te wekken bij het publiek. Al met al geen slechte inleiding, die de meeste vragen onbeantwoord laat, maar of je dat als een goed of als een slecht teken ziet, is aan jou.
The film fleshes out the back story of the Ring trilogies' demon / troubled soul, Sadako, (played by Yukie Nakama), following her attempts to join an acting troupe and at the same time cope with her troubled psyche and the events of her mysterious past that still engulf her.<br /><br />The film itself has a fundamentally creepy atmosphere throughout but as with many prequels never really equals the original story, in this case never really delivering the same level of suspense, (although it does come close a couple of times), and failing to shock in the way the original did with Sadako being a silent Reagan, (The Exorcist), type character staring at you hatefully through a horrifically blood shot eye, peering through a nest of slimy, sinister, long black hair.<br /><br />The prequel enriches Sadako's character with a somewhat moving back-story, showing her coming of age, discovering acting, which she also finds therapeutic and finding true love in the arms of Hiroshi Tôyama, (Seiichi Tanabe). This sees a lot of the scenes shot inside a theatre, which provides a suitably eerie backdrop for Sadako's doomed quest to lead a normal life and battle the demons of her past that lurk ever closer.<br /><br />With regards to filling in the blanks left open in Ring and Ring 2, this film does very little, for we are already aware that Sadako was pushed to the bottom of the well by her step father, and only hints at the source of the true evil lurking inside her, without giving a clue of its origin or past. This could, arguably, be a good thing as it still leaves a veil of mystery over the first two films.<br /><br />The actors do a reasonably good job throughout, with a special hats off to Seiichi Tanabe who conveyed the confused yet blindly in love hero Tôyama. Nakama brought a certain level of pity to the role of Sadako, a girl seemingly running away from the evil that surrounds and trying to do the right thing.<br /><br />In conclusion Ring O does add depth to the trilogy and deepens rather then clarifies the mystery and in the same way to the recently released Starwars prequels, infuses the film's near one dimensional monster with a sense of depth, which serves to draw pity from it's audience. Over all not a bad prequel, which still leaves most of the questions unanswered, but whether you see that as a good or bad thing is up to you...