Deze tv-productie uit 1997 heet 'Jane Eyre', maar afgezien van een overeenkomst met de plot van de roman is er in deze film bitter weinig dat je eraan herinnert dat je inderdaad naar een bewerking kijkt van het literaire meesterwerk van Charlotte Brontë. Hoe ze erin zijn geslaagd om elk personage in de roman fout te laten gaan <0xE2><0x80><0x93> behalve Piloot, die goed gecast is <0xE2><0x80><0x93> is me een volslagen raadsel, maar het is ze gelukt. Dat is des te jammer, want met Samantha Morton en Ciar den Hinds hadden ze twee goede acteurs, die zelfs fysiek goed in hun rol pasten, maar helaas is het grootste talent niet van nut als het concept van de personages net zo fout is als in deze bewerking. Samantha Morton <0xE2><0x80><0x93> jong, tenger en gewoontjes <0xE2><0x80><0x93> lijkt op Jane Eyre, maar speelt Jane Eyre niet. Haar Jane is veel te vrijpostig, soms zelfs oneerbiedig, zelfverzekerd en zelfvoldaan, bazig en vrijpostig. Verdwenen is de interessante dualiteit van Janes personage in de roman, haar uiterlijke verlegenheid, behoedzaamheid en bescheidenheid aan de ene kant en haar vuur en hartstocht aan de andere. De Jane van Morton spreekt vanaf het begin haar gedachten uit en houdt dat de hele film lang vol. Er zit geen subtiliteit in haar spel, haar Jane ondergaat geen verandering en geen ontwikkeling. Dat geldt helaas ook voor het personage van meneer Rochester. Geloof het of niet, maar ze slaagden er inderdaad in om een van de interessantste en meest complexe figuren uit de Engelse literatuur te veranderen in een bruut en een bullebak. Gelukkig bezit Ciarvon Hinds enig charisma, maar verder is er niets wat hem in verband brengt met het welsprekende en fascinerende personage van de roman. Er is niet de geringste poging gedaan om de diepten van Rochesters personage te verkennen, zijn vele tegenstrijdige facetten, zijn humeurigheid, zijn innerlijke strijd, zijn humor en zijn tederheid. De Rochester van de roman is weliswaar af en toe onbeschaamd en hardvochtig, maar nooit zoals de ongepolijste, snauwende bruut Ciarvon Hinds hem maakt. Toch is Hinds nog slechter in het spelen van de liefhebbende Rochester, en het enige gevoel dat hij weet over te brengen is wellust. Helaas beperkt de verkeerde voorstelling van de personages zich niet tot de hoofdrollen: Blanche is niet alleen blond, ze is ook niet hooghartig genoeg, om nog maar te zwijgen van het feit dat ze aardig is tegen Adèle, St. John is een en al glimlach en vriendelijkheid, en de rol van mevrouw Fairfax is onnodig opgeblazen, waarschijnlijk vanwege het feit dat ze wordt gespeeld door onze lieve Gemma Jones. Toch zouden sommige scènes die minder met mevrouw Fairfax te maken hebben en sommige scènes tussen Jane en Rochester heel nuttig zijn geweest om het publiek te laten begrijpen waarom die twee verliefd op elkaar worden. Wat de taal betreft is deze productie het zoveelste slachtoffer van het waanidee van sommige scenarioschrijvers die denken dat ze de briljante taal van Charlotte Brontë kunnen verbeteren, of dat haar negentiende-eeuwse Engels vereenvoudigd moet worden om het voor een modern publiek verteerbaar te maken. Het gevolg is dat de dialogen ernstig worden veranderd of vervangen door de banale zinnen van de scenarioschrijver zelf. In beide gevallen zijn ze alle charme, schittering en genialiteit van de dialogen in de roman kwijtgeraakt. De arme, misleide scenarioschrijver Richard Hawley vond het zelfs nodig om Rochester een van zijn beroemdste zinnen te laten gebruiken <0xE2><0x80><0x93> de zin over het touw dat Jane en hem onlosmakelijk met elkaar verbindt <0xE2><0x80><0x93> met de woorden: '''' Ik weet dat het dwaas klinkt, maar...' Nee, meneer Hawley, als iemand hier dwaas klinkt, dan is het beslist NIET Charlotte Brontë! Nog een grote beoordelingsfout <0xE2><0x80><0x93> en helaas ook een belediging voor de goede smaak <0xE2><0x80><0x93> is de manier waarop ze de afscheidsscène tussen Jane en Rochester na de geannuleerde bruiloft herschreven, een scène, tussen haakjes, die in alle moderne versies een bijzonder wrede behandeling heeft gekregen. Terwijl die scène in de laatste Jane Eyre-productie van 2006 een belediging was voor de Jane van Charlotte Brontë, is de manier waarop hij in deze versie wordt weergegeven een belediging voor de Rochester van Charlotte Brontë. Rochester die Jane beledigt als ze van plan is bij hem weg te gaan, die haar koeioneert, die haar koffer over de trapleuning gooit en tegen haar zegt dat ze weg moet gaan als ze niet genoeg van hem houdt om te blijven? Belachelijk! Het is moeilijk voor te stellen wat de filmmakers heeft bezield om zulke onzin te produceren.<br />Dit is het ergste, maar er zijn nog veel meer scènes die even absurd en bespottelijk zijn: de eerste scène waarin Rochester in slow motion door de mist galoppeert voordat hij in een beek valt, Grace Poole die uit de kamer van de krankzinnige komt om aan Mason te snuffelen.' Rochesters wonden als een wild beest, Rochester die boven op een boog van Thornfield zit alsof hij de hofnar is, en Mason die te paard over het hek van de kerk springt om een huwelijk te voorkomen waarvan hij alleen de hemel weet hoe hij het voor elkaar heeft gekregen.<br />Even betreurenswaardig is het onvermogen van de filmmakers om het correcte sociale gedrag van de jaren vijftig van de negentiende eeuw te vertegenwoordigen. Rochester en Jane tonen aanvankelijk veel te weinig respect voor elkaar, en later veel te veel. Verzen als 'Ik voel dat uw hartstocht is gewekt' zijn geschikt voor 'Seks in de stad', maar niet voor een kostuumdrama, laat staan voor Jane Eyre. Het is duidelijk dat de filmmakers besloten hebben om helemaal geen moeite te doen <0xE2><0x80><0x93> niet om trouw te blijven aan de roman, noch om het tijdperk van de roman accuraat te beschrijven. Het resultaat is een trieste mislukking <0xE2><0x80><0x93> zowel als film als als bewerking van Jane Eyre. Het enige feit waarmee de makers van deze Jane Eyre zichzelf kunnen troosten, is dat de BBC in de daaropvolgende productie van Jane Eyre in 2006 nog erger faalde.
This 1997 TV production is called "Jane Eyre", but except for a similarity to the plot of the novel there is preciously little in this film to remind you that you are indeed watching an adaptation of Charlotte Brontë's literary masterpiece. How they managed to get every single character of the novel wrong - except for Pilot, who is well cast - is a complete mystery to me, but they did. This is the more a pity because with Samantha Morton and Ciaràn Hinds they had two good actors, who even physically fit their roles well, but, alas, the greatest talent is of no avail when the concept of the characters is as wrong as in this adaptation. Samantha Morton - young, delicate and plain enough - looks like Jane Eyre, but does not play Jane Eyre. Her Jane is far too bold, even disrespectful at times, self-confident and self-satisfied, bossy and pert. Gone is the interesting duality of Jane's character in the novel, her outward shyness, guardedness and modesty on the one hand and her fire and passion on the other. Morton's Jane speaks her mind boldly right from the beginning and never stops doing so throughout the film. There is no subtlety in her performance, her Jane undergoes no change and no development. The same is sadly also true for the character of Mr. Rochester. Believe it or not, but they indeed managed to turn one of the most interesting and complex figures of English literature into a brute and a bully. Luckily Ciaràn Hinds possesses some charisma, but otherwise nothing links him to the eloquent and fascinating character of the novel. Not the slightest attempt was made to explore the depths of Rochester's character, his many contradicting facets, his moodiness, his inner struggle, his humour and his tenderness. The Rochester of the novel is admittedly insolent and harsh at times, but never the unrefined, snarling brute Ciaràn Hinds makes him. Yet Hinds is even worse at playing the loving Rochester, and the only feeling he manages to convey is lust.<br /><br />Unfortunately the misrepresentation of the characters is not limited to the leading roles: Blanche, besides being blonde, is not in the least haughty enough, not to mention the fact that she is nice to Adèle, St. John is all smiles and kindness, and the role of Mrs. Fairfax has been unnecessarily puffed up, probably due to the fact that she is played by dear Gemma Jones. Yet some scenes less with Mrs. Fairfax fussing around and some scenes more between Jane and Rochester would have been very helpful to make the audience understand why the two latter fall in love in the first place.<br /><br />As far as language is concerned this production is another victim of the delusion of some scriptwriters who either think that they can improve on Charlotte Brontë's brilliant language or that her 19th century English has to be simplified to become digestible for a modern audience. The result is that the dialogues are severely changed or replaced by the scriptwriter's own banal lines. In either case they have lost all the charm, sparkle and brilliance of the dialogues in the novel. Poor misguided scriptwriter Richard Hawley even deemed it necessary to make Rochester introduce one of his most famous lines - the line about the string that inextricably binds Jane and him together - with the words: "I know it may sound silly but...." No, Mr. Hawley, if somebody sounds silly here, it is definitely NOT Charlotte Brontë! Another capital error of judgement - and unfortunately also an insult to good taste - is the way they rewrote the farewell scene between Jane and Rochester after the aborted wedding, a scene, by the by, which in all the modern adaptations has received a particularly brutal treatment. Whereas in the latest Jane Eyre production of 2006 that scene was an outrage to Charlotte Brontë's Jane, the way the scene is handled in this adaptation is an outrage to Charlotte Brontë's Rochester. What? Rochester insulting Jane when she intends to leave him, bullying her, throwing her suitcase over the banister and telling her to go if she does not love him enough to stay? Absolutely ridiculous! It is hard to imagine what has gotten into the filmmakers to produce such rubbish as this.<br /><br />This is the worst, but there are many others scenes which are similarly absurd and ludicrous: the first scene of Rochester galloping in slow motion through the mist before he falls into a brook, Grace Poole coming out of the lunatic's room to sniff at Mason's wounds like a wild beast, Rochester sitting on the top of an archway of Thornfield as if he were the court jester and Mason jumping on horseback over the church fence to prevent a marriage of which he has heard only heavens knows how.<br /><br />Equally lamentable is the filmmakers' inability to represent the correct social behaviour of the 1850ies. Rochester and Jane are far too disrespectful to each other at first and later far too hot. Sentences like "I feel that your passions are aroused" are appropriate for "Sex in the City", but not for a costume drama, let alone Jane Eyre. Obviously the filmmakers decided not to bother at all - neither about being true to the novel, nor about portraying the novel's era accurately. The result is a sad failure - both as a film and an adaptation of Jane Eyre. The only fact with which the makers of this Jane Eyre can console themselves is that the BBC failed even worse in the subsequent production of Jane Eyre in 2006.