Het verhaal van zijn ongelooflijk disfunctionele gezin zou gemakkelijk herdoopt kunnen worden in 'The Addams Family <0xE2><0x80><0x93> 1986'. De film gaat over zijn akelige jeugd met zijn jongere broer, zijn schrijver-vader en toekomstige schrijver-moeder die in 1986 in Park Slope in Brooklyn wonen. Zijn vader Bernard, die weerzinwekkend goed gespeeld wordt door Jeff Daniels, heeft absoluut geen idee van wat er buiten zijn eigen wereld gebeurt terwijl hij obsceniteiten uitspuugt en stilstaat bij zijn verleden als gerespecteerd schrijver; natuurlijk wil nu niemand meer iets met zijn werk te maken hebben, dus geeft hij in plaats daarvan Engels (jeetje, zien we dat niet een paar honderd keer in films?) Bernards vrouw Joan, gespeeld door een muizige Laury Linney, besluit na vele jaren huwelijk dat een scheiding de beste optie is; wat vreemd is, aangezien ze niets goeds over elkaar te zeggen hebben en Joan tijdens hun huwelijk minstens vier keer een affaire met een andere man heeft gehad. Waarom ze niet verder gaan met dit nachtmerrieachtige huwelijk is niet te verklaren; er is geen katalysator voor deze beslissing. Als de scheiding eenmaal een feit is en Bernard een paar straten verderop gaat wonen in een huis met minder comfort, richt de film zich op het effect dat de scheiding heeft op de twee kinderen: Walt en Frank Berkman. Walt, gespeeld door Jesse Eisenberg, verafgoodt zijn vader en modelleert zijn kijk op de wereld naar Bernards verwrongen visie. De meeste opmerkingen uit Walts mond zijn rechtstreekse citaten van zijn vader, maar in plaats van de diepe bewondering te tonen die Walt voor zijn vader heeft, laten deze opmerkingen Walt alleen maar zien als een oppervlakkige, meelijwekkende figuur. We wachten tot Walt een eigen mening ontwikkelt, maar helaas gebeurt dat nooit. Frank, die een geaffecteerde rol speelt van Owen Kline, steelt de film als de weerzinwekkende, chronische masturbator die zijn visitekaartje achterlaat op elk niet-menselijk oppervlak. Op een gegeven moment halen Joan en Bernard hun plichten als voogdes door elkaar en laten Frank drie dagen lang per ongeluk alleen. Frank brengt de tijd door met whisky drinken, masturberen tot zijn moeders ondergoed en flauwvallen op de badkamervloer. De volgende scène gaat over Joan en Bernard die worden geconfronteerd met de schoolpsycholoog. Wat gebeurde er de rest van Franks lange weekend? Een negenjarige jongen die alleen achterblijft met sterkedrank en een Oedipuscomplex is een film op zich, maar we mogen er geen getuige van zijn, en we mogen ook geen getuige zijn van een scène waarin de ouders Frank bijna dood aantreffen door alcoholvergiftiging (ervan uitgaande dat dat gemakkelijk had kunnen gebeuren) en dat hij in een stapel slipjes van zijn moeder ligt. De rest van de film is gevuld met Walts schaamteloze plagiaat, een niet-aflatende stroom beledigende verwensingen, ruzies, voortijdige ejaculatie, en Bernard die zijn gasten in restaurants alleen maar halve bestellingen laat plaatsen omdat hij...' Het zijn zulke goedkope, ongelooflijke therapiesessies dat Bernard zijn vrouwelijke studente probeert te dwingen tot orale seks, maar dan wordt gestoord door zijn zoon, en er is een medische noodsituatie die als verlossing wordt aangeboden, maar die mislukt. In tegenstelling tot de recensies die ik heb gelezen, is er niets charmants, vertederends, grappigs of slims aan deze film. Het verbaast me echt dat de meeste critici van deze film hebben genoten. De enige reden die ik kan bedenken, is dat de meeste van deze critici zijn opgegroeid in een familie die zo hels is als deze, dus het is alsof je tijd doorbrengt met oude, zwaar onder de medicijnen zittende vrienden. Als ik een luchtballonrit over de Catskills had geboekt en de ballon in vlammen de bergen in was gestort zonder overlevenden, dan had ik het theater misschien met een glimlach op mijn gezicht verlaten. Maar zoals de zaken er nu voor staan, is dit een stukje Amerikaanse lelijkheid dat niemand zou moeten ondergaan.
Screenwriter and director Noah Baumbach's tale of his incredibly dysfunctional family could easily have been re-named "The Addams Family - 1986". The film recounts his ugly childhood with his younger brother, his writer-father and aspiring writer-mother living in Park Slope, Brooklyn in 1986. His father Bernard, played revoltingly well by Jeff Daniels, has absolutely no concept of what's going on outside of his own world as he spews obscenities and dwells on his past as a respected writer; of course now no one wants anything to do with his writing so he teaches English instead (Gee, haven't we see that a few hundred times in films?)Bernard's wife Joan, played by a mousy Laury Linney, decide that after many years of marriage that divorce is the best option; which seems odd considering that they have nothing good to say about each other and that Joan has had affairs with at least four different men during their marriage. Why they don't continue with this nightmarish marriage isn't explained; there isn't a catalyst for this decision. Once the separation occurs and Bernard relocates several blocks away to a house of lesser amenities the film shifts focus to the effect the separation has on the two children; Walt and Frank Berkman. Walt, played by a brow-furrowed Jesse Eisenberg, idolizes his father and models his view of the world after Bernard's twisted vision. The majority of observations from Walt's mouth are direct quotes from his father, yet instead of revealing the depth of admiration Walt has for his father these comments simply show Walt as being shallow and pathetic. We wait for Walt to develop a mind of his own but sadly that never happens. Frank, played mincingly by Owen Kline, steals the film as the repulsive chronic masturbator who leaves his calling card on any non-human surface. At one point Joan and Bernard get their child custody duties mixed up and accidentally leave Frank alone for three days. Frank spends the time drinking Scotch, masturbating to his mom's underwear, and passing out on the bathroom floor. The next scene is Joan and Bernard being confronted by the school counselor. What happened for the rest of Frank's long weekend? A nine year old boy left alone with hard liquor and a Oedipal complex is a film in itself, but we aren't allowed to witness this, or a scene where the parents find Frank near death from alcohol poisoning (assuming that could have easily happened) lying in a pile of his mother's panties. The rest of the film is filled with Walt's blatant plagiarism, a non-stop stream of offensive cursing, arguments, premature ejaculation, Bernard allowing his dinner guests at restaurants to only order half-orders because he's so cheap, unbelievable therapy sessions, Bernard trying to force his female student and border to perform oral sex only to be interrupted by his son, and a medical emergency that is offered as redemption but fails. Contrary to reviews I've read, there is nothing charming, endearing, funny, or clever about this film. It truly boggles my mind that most critics enjoyed this film. The only reason I can conjure is that most of these critics were raised in a family as hellish as this one so it's like spending time with old, heavily medicated friends. If this film's final scene was of the four Berkman's going for a hot air balloon ride over the Catskills, and the balloon crashing in flames into the mountains with no survivors, then I just might have walked out of the theater with a smile on my face. As it is, this a slice of American ugliness that no one should have to endure.