'A Wintery Tale' is inderdaad intens en melancholisch, met voortdurend strakke shots die de kijker geen moment op zijn gemak stellen. In plaats daarvan stijgt het op naar pure verwarring en vervolgens naar visuele schoonheid... De kracht van deze kleine film is dat de kijker in het drama en het verhaal wordt geworpen en dat de metafoor overal wordt gebruikt, wat in Toronto, Canada, op z'n zachtst gezegd verontrustend is. Het is een 'perfect multicultureel mozaïek' dat op de klippen is gelopen...<br /><br />In de Caribische gemeenschap in deze rijke Noord-Amerikaanse stad zijn wapengeweld en misdaad aan de orde van de dag. Zwart tegen Zwart: op een koude nacht wordt een kind gedood door een verdwaalde kogel tijdens een schietpartij om drugs. Een zelfbenoemde sportleraar en maatschappelijk werker genaamd Gene besluit dat het genoeg is geweest! Hij verzamelt een groep mannelijke collega's om zich heen en dwingt hen naar elkaar te luisteren en te kijken naar wie en wat ze zijn geworden.<br /><0x3E> In die prachtige, strakke shots, sterke, goed ontwikkelde personages (zo ongeveer als in Fellini's 'circus van vervreemde zielen'), ploeteren ze door een lange, donkere tunnel van prikkelende persoonlijke verhalen tot er licht is. Maar aan het eind is het licht nog grijs en smeulend... met een: 'Kijk eens wie er weer stom is!' Als volk, dat wil zeggen, als diaspora van Afrikanen naar de Nieuwe Wereld, de vragen in de film: wie zijn we? Het is duidelijk dat we, ondanks een aantal van onze niet verwezenlijkte dromen en verwachtingen, wel degelijk macht hebben; we leven in de huizen van de macht, dus moeten we blijven eisen om een ruimte en een kamer...<br />Ik ben nog steeds gespannen. Een moet de film zien!! Tien (10) duimen omhoog!
'A Wintery Tale' indeed, is intense and melancholy with everlasting tight shots that never puts the viewer at ease. Instead, it rises to pure confusion and then into a visual beauty... The power of this small film is that the viewer is thrown into the drama and the story early and the metaphor weaved throughout, which is Toronto, Canada, is disturbing to say the least. It's 'perfect multicultural mosaic' has gone sour...<br /><br />Set in the Caribbean community in this rich North American city, gun violence and crime are rampant. Black against Black, a child is killed one cold night by a stray bullet from a drug deal shootout. A self-appointed sports teacher and social worker named Gene, decides enough is enough! He gathers a group of his fellow male colleagues and forces them to listen to each other and to look at who and what they have become.<br /><br />In those beautiful tight shots, strong well developed characters, (much like Fellinis 'circus of alienated souls'), flush through a long dark tunnel of edgy personal stories until there's light. But at the end, the light is still gray and smoking... with a: "look who's dunnit again!" As a people, that is, diaspora Africans to the New World, the film questions, who are we? And where exactly are we going? It's clear that despite some of our unrealized dreams and hopes, we do have power; we live in the houses of power, so we must continue to demand a space and a room...<br /><br />I'm still on edge. A MUST see film!! Ten (10) thumbs up!!