Om 03.07 uur in een verwaarloosd openbaar toilet in Londen neemt de prostituee van middelbare leeftijd Kelly het op tegen de 11-jarige weggelopen Joanne. Samen nemen ze de trein van Londen naar Brighton om aan Kelly's keiharde pooier te ontsnappen. De film verkent de moeder-dochter-band die zich tussen de meisjes vormt terwijl ze zich moeten zien te redden in de ruige onderwereld van Zuid-Londen.<br />Paul Andrew Williams heeft hier iets opmerkelijk cools gedaan wat hij pas besefte toen zijn film lovende kritieken en een bredere verspreiding kreeg (ik heb hem zelfs op het Stockholm International Film Festival gezien). Niettemin kunnen we gemakkelijk zeggen dat dit een kwaliteitsfilm is met uitstekende rollen van de twee hoofdrolspelers Lorraine Stanley en de jonge Georgia Groome. Hoewel de louche underground en de hiërarchieën van slechteriken, hoeren en pooiers Guy Ritchie en Matthew Vaughn in beeld brengen, benadrukt regisseur Williamsm dat _London to Brighton_ 'geen gangsterfilm' is, maar een 'onverschrokken blik op de twee voornoemde personages en hoe ze zich onder druk staande houden'.<br />De plot blijft het best intact, omdat hij zich geleidelijk ontvouwt door goed geplaatste flashbacks, die de goudmijn van de film vormen. De eerste helft van de film heeft een paar probleempjes, omdat er niet echt iets uitspringt dat je grijpt <0xE2><0x80><0x93> maar als de onuitsprekelijk effectieve achtergrondfragmenten worden ingelast, krijgt de film van Londen tot Brighton een welverdiende kickstarter-schop in de kont en gaat hij verder over een perfect gebaand pad. Een van de aangrijpendste scènes is die waarin Kelly's gezicht wordt getoond. De pooier vraagt aan de elfjarige Joanne of ze nog maagd is, en vervolgens zegt hij dat ze seks moet hebben met een oudere man. Het is hartverscheurend om te zien hoe er om haar heen wordt gerookt, gevloekt, geschreeuwd en geslagen.<br />Met een mindere actrice zou dat niet het geval zijn geweest. Het is een feit dat Georgia Groome Joanne zo moeiteloos en intens bewoont dat het een lust voor het oog is om te zien. Haar huilbuien zijn hartverscheurend. Afgezien van de perfect gecaste Groome vertelde de regisseur ons dat hij geen enkele moeite deed om de 'perfecte mensen' voor de respectievelijke personages te vinden: de man in de groene jeep was bijvoorbeeld gecast omdat hij 'een groene jeep had'. Op die manier biedt een korrelige, onplezierige en saaie cast zich aan bij een gewone groep Zuid-Londense criminelen. Beter nog, ze zijn echt empathisch. Als Kelly en Joanne de zure rum-coke achteroverslaan die de oudere man hun heeft gegeven, kun je de bittere nasmaak van de drank voelen.<br />'London to Brighton' is wel eens vergeleken met 'Naked' van Mike Leigh, en misschien is dat wel een toepasselijke vergelijking. Wat echter duidelijk blijft, is dat Williams te midden van de chaos een heerlijk korrelig en onwankelbaar drama heeft neergezet, dat hij af en toe even onderbreekt met prachtige slowmotionopnamen en dromerige opnamen van de winderige, kale boulevard van Brighton. Het is gepijnigd, realistisch, aangrijpend en fascinerend, en het is een heel goed horloge.<br /><br />8 van de 10.
In a run-down public toilet in London at 3.07 am, the middle-aged prostitute Kelly takes on the 11-year-old runaway Joanne. Together they take the train from London to Brighton to escape Kelly's hard-edged pimp. The film explores the mother-daughter-like bond that forms between the girls as they are left to fend for themselves in the gritty underworld of South London.<br /><br />Paul Andrew Williams has done something remarkably cool here that he did not realise until his film started receiving praise and wider distribution (it even made its way to the Stockholm International Film Festival, where I saw it). Nevertheless, we can easily tell that this is a quality film with excellent performances by its two leads Lorraine Stanley and young Georgia Groome. Although the seedy underground and hierarchies of bad guys, johns and pimps channel Guy Ritchie and Matthew Vaughn, director Williamsm stresses that London to Brighton is "not a gangster movie", but an unflinching look at the two aforementioned characters and how they cope under pressure.<br /><br />The plot is left best unspoiled because it is gradually unfolded through well-positioned flashbacks, arguably the goldmine of the film. The first half of the film has a few pacing problems as nothing truly jumps out and grabs you  but when the unspeakably effective background segments are interjected London to Brighton receives a well-deserved jumpstarting kick up the arse, continuing down a perfectly-paced path. One of the most poignant scenes sees Kelly's pimp ask 11-year-old Joanne if she is a virgin, and subsequently telling her to have sex with an older man. The amount of smoking, cursing, screaming and beating that goes on around her is heartbreaking.<br /><br />This would not be the case with a lesser actress. The fact is that Georgia Groome inhabits Joanne so effortlessly and deeply that it is a sight to behold. Her crying performances wrenches your heart. Other than the perfectly-cast Groome, the director told us that he applied no seriousness to finding the 'perfect people' for the respective characters: the guy in the green jeep, for example, was cast because "he had a green jeep". In this way a gritty, unpleasant and plain cast presents itself  an ordinary pack of South London criminals. Better yet, they truly emote. When Kelly and Joanne down the sour rum & coke that the older man has given them, you can feel the bitter aftertaste of the drink.<br /><br />'London to Brighton' has been likened to Mike Leigh's Naked, and perhaps this is an apt comparison. What remains clear, however, is that Williams has served up a deliciously gritty and unflinching drama in the midst of chaos, which he occasionally pauses with wonderful slow-motion captures and dreamy shots of the windy barren boardwalk of Brighton. It's bruised, realistic, harrowing and compelling  a very good watch.<br /><br />8 out of 10