'The Grand' is een experimentele komedie over een pokertoernooi. De filmregisseurs spelen deelnemers in een kaartspel met hoge inzetten, ondersteund door herkenbare gezichten uit tv- en films als Woody Harrelson, Richard Kind en Ray Romano, die allemaal improviseren in een poging de magie van een opus in de stijl van Christopher Guest te heroveren. Maar regisseur Zak Penn is Christopher Guest niet. Hij heeft geen komisch gevoel voor timing en 'The Grand' is dodelijk lang. Al met al zijn er zo'n twintig minuten amusant materiaal en veel verbijsterende miskleunen om doorheen te waden. Brett Ratners optreden zal de toch al lange lijst van zijn vele, vele lasteraars alleen maar langer maken. Werner Herzog als psychotische Germaanse kaartenhaai is aanvankelijk amusant, maar verveelt al snel. Alleen Gabe Kaplan, een bonafide beroepsgokker in het echte leven, levert constante lachsalvo's op, voornamelijk omdat zijn optreden geworteld is in de werkelijkheid. Kaplan probeert niet grappig te zijn, in tegenstelling tot een al te zalvende Ray Romano en alle anderen die verlegen karikaturen aanbieden in plaats van echte mensen. De regisseur is tenslotte een meester in het vertolken van stripverhalen en maar heel weinig mensen zijn gezegend met het soort komische kwaliteiten om zoiets als dit voor elkaar te krijgen. Meestal proberen de spelers grote lachlijnen in plaats van de komische, terloopse uitspraken die zowel 'Waiting For Guffman' als 'Spinal Tap' zo leuk maakten. Het is een curiositeit die je misschien wel op het IFC-kanaal zou willen zien, maar het is beslist de tijd en de moeite niet waard om naar de bioscoop te gaan om hem te zien. Huur in plaats daarvan 'Lost In America' en kijk naar het gedeelte over Las Vegas, vooral Garry Marshalls geïnspireerde draai als casino-eigenaar, en je zult zien wat deze film wilde worden, maar helaas had 'The Grand' niet de juiste croupier aan het roer.
"The Grand" is an experimental comedy involving a Poker tournament. It features film directors playing participants in a high stakes card game, supported by recognizable faces from TV and movies like Woody Harrelson, Richard Kind and Ray Romano, all them improvising in an attempt to recapture the magic of a Christopher Guest style opus. However, director Zak Penn is not Christopher Guest. He lacks comic timing and "The Grand" is fatally long. All in all, there's around twenty minutes of amusing material and lots of stupefying misfires to wade through to get to them. Brett Ratner's performance will only add to the already lengthy list of his many, many detractors. Werner Herzog, as a psychotic Germanic card shark, is amusing initially but wears out welcome quickly. Only Gabe Kaplan, a bona fide professional gambler in real life, delivers consistent laughs mostly because his performance is rooted in reality. Kaplan isn't trying to be funny as opposed to an overly unctuous Ray Romano and everyone else offering self-conscious caricatures as opposed to real people. After all, the director's forte is comic book adaptations and very few are blessed with the kind of comic chops to pull something like this off. More often than not, the cast are trying for big laugh lines instead of the droll, throwaway statements that made both "Waiting For Guffman" or "Spinal Tap" such a delight. "The Grand" is a curiosity piece you might want to catch on the IFC channel, but definitely not worth the time and trouble of going to the theater to see. Rent "Lost In America" instead and watch the Las Vegas section, especially Garry Marshall's inspired turn as a casino owner, and you'll see what this film aspired to be, but sadly "The Grand" didn't have the right dealer at the helm.