De oorspronkelijke 'Village of the Damned' was een strak, strak zwart-witverhaal over telepathische buitenaardse kinderen die opgroeiden in een Engels dorp, die verdriet en angst veroorzaakten voordat ze collectief werden uitgeroeid door hun professor, de enige persoon in het dorp die ze nodig hadden.<br />Deze film, 35 jaar later, houdt zich min of meer aan hetzelfde verhaalpad, omdat hij is gebaseerd op de roman en het eerdere scenario, maar hij is luider, spetterender en bloederiger. Hij is lang niet zo origineel of krachtig als de eerste versie.<br />Ik zal een voorbeeld geven van wat ik bedoel. Bijna aan het begin van de film uit 1960 zien we de professor (George Sanders) bewusteloos op de grond vallen terwijl hij aan de telefoon is. Wolf Rilla, de regisseur, schakelt over naar andere grijze dorpslocaties en laat ons lichamen zien die in vreemde houdingen op de grond, de vloer en het meubilair liggen. Een bad loopt over. Een strijkijzer brandt een overhemd. Er is geen muziek, geen ander geluid dan stromend water uit het bad. We krijgen een compleet beeld. Iedereen en alles is buiten westen, en de bezwering duurt een uur of twee. In deze versie geeft John Carpenter, de regisseur, ons een levendigere opening in kleur, waarin de cast wordt voorgesteld, wat een prima keuze is, maar als de bezwering neerdaalt op het stadje en de scènes ons de bewusteloze lichamen overal laten zien, gaan de beelden vergezeld van een irritante verzameling elektronische geluiden die, naar men veronderstelt, zijn ontworpen om 'griezelig' of 'eng' te zijn, maar die domweg niet te vergelijken zijn met de nuchtere, maar onheilspellende stilte van het origineel. En ook hier gaat een bad over de kop. Maar in plaats van een brandend shirt, brandt er een man. Een andere man, die tijdens het rijden bewusteloos is geraakt, raakt met zijn pick-up van de weg en botst tegen iets aan. explodeert de pick-up in een vuurbal? Dit gevoel van het eindeloos conventionele, van overdaad is in de hele film aanwezig. Het origineel was geen diepgaand werk, maar het riep wel een paar interessante kwesties op, die werden geïllustreerd zonder ze rechtstreeks aan te snijden. Hier worden de kwesties uiteengezet in pompeuze toespraken: 'Je bent niet MENSELIJK als je geen emotie voelt!' Van de optredens kon ik alleen die van Linda Kozlovsky en Chris Reeve geloven. De andere zijn ofwel te vergeten of, erger nog, onvergetelijk. (De kinderen praten allemaal slissend.) Het origineel was niet gericht op een intellectueel publiek of zelfs maar op een bijzonder volwassen gevoeligheid, maar het wist iedereen te bereiken. Deze film mikt lager en zakt. Maar het was een mooie locatieopname. De komiek Mort Sahl grapte altijd dat de inwoners van Marin County altijd probeerden de tol van de Golden Gate Bridge te verhogen om het uitschot buiten te houden.
The original "Village of the Damned" was a taut, lean black-and-white story of some telepathic alien kids growing up in an English village, causing grief and anxiety before being collectively extinguished by their professor, the only person in the village whom they needed.<br /><br />This film, 35 years later, sticks more or less to the same narrative path, based as it is on the novel and the earlier screenplay, but is louder, splashier, and gorier. It's not nearly as original or powerful as the first version.<br /><br />I'll just give one example of what I mean. Almost at the very beginning of the 1960 film, we see the professor (George Sanders) drop unconscious to the floor while speaking on the phone. Wolf Rilla, the director, cuts to other gray village sites and shows us bodies sprawled in awkward positions on the ground, the floor, the furniture. A bath runs over. An iron burns a shirt. There is no musical score, no sound but running water from the bath. We get the complete picture. Everyone and every thing is knocked out cold, and the spell lasts for an hour or two.<br /><br />In this version John Carpenter, the director, gives us a livelier opening in full color, presenting the cast of characters, which is an okay choice, but when the spell descends on the small town and scenes show us unconscious bodies all over the place, the visuals are accompanied by an irritating assemblage of electronic noises that, one supposes, are designed to be "eerie" or "spooky" but simply don't compare to the matter-of-fact but ominous silence of the original. And here, too, a bath runs over. But instead of a shirt burning, a man burns. Another man, struck unconscious while driving, has his pickup roll off the road and collide with an object. Does the truck explode in a fireball? Are you kidding? This sense of the endlessly conventional, of excess run amok, continues throughout the movie. The original was not a profound work but it did raise some interesting issues, illustrating them without directly addressing them. Here, the issues are spelled out in pompous speeches -- "You are not HUMAN if you don't feel emotion!" Of the performances, I could only credit Linda Kozlovsky's and Chris Reeve's. The others are either forgettable or, worse, unforgettable. (The kids all speak with a lisp.) The original was not aimed at a highbrow audience or even an especially adult sensibility but it succeeded in reaching everyone. This one aims lower and flunks. Nice location shooting, though. The comedian Mort Sahl used to joke that the residents of Marin County were always trying to get the toll raised on the Golden Gate Bridge to keep out the riff-raff.