'Man van marmer' wordt meestal gezien als een brutale anticommunistische film, die op het diepe niveau van de praktijk in communistische landen opvallend accuraat is. Wajda slaagt er zelfs in om in een verhaal over een student die een afstudeerfilm probeert te maken tegelijkertijd het zachte geweld van de jaren zeventig in Polen en het totaal andere 'gevangenis'-geweld van het stalinistische regime in de jaren vijftig te beschrijven. Daardoor wordt geleidelijk aan het contrast onthuld tussen de heroïsche, rauwe sfeer van de eerste communistische jaren en de lichte perestrojka van de huidige cinematografische tijd. Desalniettemin is er een gemeenschappelijke draad in de film omdat het allesoverheersende partijmonopolie iedereen diep raakt en niemand de optie heeft van een utopische ontsnapping.<br />De geen-uittochtstrategie is voor mij waarschijnlijk het hoofdthema van de film. Het opstandige jonge meisje dat onder de propagandabeelden door probeert te kijken, is ook op psychoanalytische reis om haar familiegeschiedenis onder ogen te zien.<br />Er zijn twee scènes die het verhaal min of meer kunnen samenvatten: in de eerste zien we haar aan het begin in een heftige ruzie met haar Televisieopzichter, en daardoor kunnen we het thema van het onophoudelijke conflict met het gezag begrijpen. Maar als we aan de ene kant kunnen zien hoe ze de vaderfiguur afwijst, kunnen we aan de andere kant getuige zijn van het verlangen zoals de filmmaakster praktisch bezit neemt van het standbeeld van de held dat ze in de kelder van een museum vindt.<br />Nou, in wezen is de strekking van de film de verstrengeling van het verhaal met het meisje dat op weg is naar haar verlangen en het politieke niveau dat deze reis ook tot een historische opruiming maakt. En in de vreemde ontwikkeling van de film ontdekken we dat de 'valse' held in feite een authentieke is en dat we het geheim van het verhaal kenden <0xE2><0x80><0x93> de 'held' (de vader, de fallus) van de propaganda is de 'ware'. De held kan uiteindelijk een echte emotionele band ontwikkelen met het vaderbeeld en uiteindelijk kan ze haar reis beëindigen door in de laatste scène een bondgenoot en een vriend te accepteren.
'Man of marble' is usually seen as an bold, anti-communist movie which is strikingly accurate at the deep level of practices within communist countries. Indeed, trough a story of a student who tries to make a graduation film Wajda beautifully succeeds in describing at the same time the soft violence of the '70s in Poland and the totally different hardcore 'prison' violence of the Stalinist regime in the 50's. Hence, it is gradually revealed trough the eye of the camera the contrast between the heroic, raw atmosphere of the first communist years and the light perestroika of the present cinematographic time. Nonetheless, there is a common thread throughout the movie as the all-pervading party monopoly deeply affects everybody and no one has the option of an Utopian escape.<br /><br />The no exit strategy is probably for me the main theme of the movie. The rebellious young girl who tries to see beneath the propaganda images is also on psychoanalytical trip to confront her family history.<br /><br />There are two scenes which can more or less summaries the story: in the first one, we can see her right at the beginning in a rough quarrel with her Television supervisor, and we can consequently grasp the theme of the incessant conflict with the authority. However, if on the one level wecan see her rejecting the father figure, on the second level we can witness desire as the film maker is practically possessing the hero statue which she finds in a basement of a museum.<br /><br />Well, basically the catch of the movie is the intertwine of the story with the girl on the way of her desire and the political level which makes this trip also a trip of a historical clearing up. And, in the strange development of we find that the "fake" hero is in fact an authentic one and that we did know the secret of the narrative - the "hero"(the father, the phallus) of the propaganda is the "true" hero, as he had to face real tough moral problems and he lived "the life in truth" . The heroine can develop at last real emotional attachment with the paternal image and she eventually can end her trip by accepting an ally and a friend in the final scene.