Jammer genoeg heb ik nooit de kans gekregen om deze film in Duitsland te zien toen hij in 2004 op het filmfestival van Berlijn werd bekroond. Ik heb hem alleen gezien toen ik weer terug was op de Filippijnen en ik had nooit verwacht wat voor effect hij op mij zou hebben.<br />Ten eerste is het duidelijk dat mejuffrouw Yamamoto een getalenteerd scenarioschrijfster is en dat regisseur de los Reyes het ver zal brengen op zijn respectievelijke terreinen als hij zijn grote bijdragen aan de Filippijnse cinema zal voortzetten. Maginifico is in feite een verrijking en inspiratie voor de ontwikkeling van de Filippijnse films. Dit is wat de stervende entertainmentindustrie op dit moment nodig heeft. Het verhaal en de geluidseffecten waren goed, de muziek paste echt heel goed bij de omgeving. De eerste scènes van het verhaal waren helemaal niet zo boeiend, dus je moest geduld hebben om je tot de plot te laten verleiden. De scènes zijn eenvoudig, maar ze worden ontroerend zodra het verhaal ten einde is. In deze film hoeft geen enkel personage te jammeren of te schreeuwen om de emoties van de kijkers over te brengen, de werkelijkheid en oprechtheid van de film waren zo direct en indrukwekkend dat het verhaal je op een gegeven moment gewoon dwingt om te huilen. Ik huil nooit echt bij films, zelfs Hollywood-tranentrekkers hebben geen effect op me. Deze film heeft in de Filippijnse samenleving van armoede en onschuld van een kind zojuist zoveel waarheid en werkelijkheid doen ontwaken, dat het werkelijk hartverscheurend is.<br />Eén ding dat verbeterd had kunnen worden zijn de visuele kwaliteiten van de film, die zijn werkelijk niet te vergelijken met de wereldwijde maatstaven. En er waren te veel scènes in het verhaal die eigenlijk niet in het onderwerp thuishoorden, maar voor het overige is deze film werkelijk een juweeltje. Het is een grote bijdrage aan de plaatselijke filmindustrie en films van deze kwaliteit verdienen een goede productie en niet alleen steun voor de commerciële massa in de Filippijnen, maar ook in bioscopen over de hele wereld. Hij kan zich meten met veel meesterwerken van Hollywood.
Unfortunately, I never got the chance to watch this film in Germany when it won its awards at the Berlin Film Festival in 2004. I only had the chance to watch it when I came back to the Philippines and I never really expected what impact it would have on me.<br /><br />First, it is obvious that Miss Yamamoto is a gifted screenplay writer and director de los Reyes will bring it far in his respective field if he will continue his great contributions for Philippine cinema. Maginifico is really an enlightment and inspiration towards the development of Filipino films. This is what the dying entertainment industry needs right now.<br /><br />The story and the sound effects were good, the music really fitted very well to the setting. The beginning scenes of the story weren't really captivating at all so one needed patience to get attracted to its plot. The scenes are simple but they become touching once the story gears to an end. In this film, no character has to wail or shout to catch viewers' emotions, the reality and frankness of the film was so direct and impressive that the story simply forces you to cry at some point. I never really cry at movies, even Hollywood tear-jerkers have no effect on me. This one has just awaken so much truth and reality in the Philippine society of poverty and innocence of a child, it really is heartrending.<br /><br />One thing that could have been improved are the visual qualities of the film, they are really not compatible to global standards. And there were too many scenes at the story that were really out of topic etc. but otherwise, this film really is a knockout. It is a great contribution to the local film industry and films like these with high quality deserve good production and not only support for the commercial mainstream in the Philippines but also in cinemas worldwide. It can really par with many Hollywood masterpieces.