So Close is de film die me in contact bracht met buitenlandse bioscopen. Zoals veel Amerikanen wist ik niets van alles behalve van de afschuwelijk gecensureerde martial-artsfilms uit de jaren zeventig. Op een dag ging ik naar mijn videotheek en zag So Close op de actieafdeling, in de veronderstelling dat het een goede film zou zijn om te lachen. Maar toen ik deze film zag, raakte ik in de war. Had ik zojuist per ongeluk een EXCELLENT-film gezien? Ja, dat had ik! Mijn criteria voor uitmuntendheid zijn eenvoudigweg amusementswaarde, ongeacht het genre (d.w.z. drama, horror, actie, romantiek, enz.). En ja, er zijn serieuze drama's die eerlijk gezegd NIET amusant zijn, en dus NIET goede films, ongeacht hoeveel prijzen de 'officiële critici' ze willen toekennen. Op dezelfde manier zijn er actievoerders die ZEER amusant zijn en daarom ZEER goede films, ongeacht hoe negatief de 'officiële critici' over hen denken. Dit in gedachten houdend, is So Close gewoonweg adembenemend van amusementswaarde.<br />Ten eerste zijn de actiescènes heel goed gedaan en worden ze geaccentueerd door de laatste infiltratie van een bedrijfstoren, die eindigt met een absoluut CLASSIC 3-way zwaardgevecht. De choreografie ( zowel het vuurgevecht als het zwaardgevecht) is fenomenaal en doet de overgrote meerderheid van de actievoerders in het niet verzinken. Men geeft toe dat deze film meer gericht is op finesse dan op de kracht en wreedheid van Hongkongse films die eind jaren tachtig en begin jaren negentig werden uitgebracht. Dat is eigenlijk maar goed ook, als je de originaliteit van de bewegingen en de lengte van de scènes in aanmerking neemt, die de meeste actiescènes in eerdere (en later uitgebrachte) films verre overstijgen. De stijlvolle hoofdrolspelers maken gebruik van een schatkist vol voorwerpen uit satellietbeelden, hoogfrequente oorbellen, wapens, hoge hakken die door de muur heen dringen, miniatuur enterhaken, zwaarden, lokprogramma's, bamboestokken, enzovoort, die op een grote verscheidenheid aan manieren worden gebruikt om de tegenstanders te elimineren. Alleen al de verscheidenheid die in deze film wordt getoond, is genoeg om drie typische actiefilms bij elkaar te overtreffen. Ten slotte is het heerlijk om actiescènes te zien waarin de personages daadwerkelijk iets doen, in plaats van theaterposes aan te nemen en met gloeiende balletjes naar elkaar te schieten (zoals in Storm Riders en A Man Called Hero). Het is ook heerlijk om zorgvuldig gechoreografeerde bewegingen te zien, in plaats van diavoorstellingen met chaotisch camerawerk waardoor de scènes volkomen onmogelijk te volgen zijn (zoals in Ashes of Time).<br />Een belangrijk punt is dat deze film karakters bevat die GELUKKIG ZIJN. Ongeacht wie er op het scherm aanwezig is (Zhao, Karen, Shu of Yasuaki), is het een aangename ervaring. Dit verhoogt de amusementswaarde van scènes die zich tussen de gevechten afspelen en stelt So Close dus in staat om de onophoudelijke verveling te vermijden die de meeste actiefilms hun kijkers opleggen.<br />In feite verdringt So Close vrijwel alle andere Chinese actiefilms uit de zogenaamde 'Golden Age'-periode van de jaren tachtig en negentig (met uitzondering van een paar, waaronder Hard Boiled, Vuist van de Legende en Zij Schiet Rechtstreeks). Ik heb bijna medelijden met iedereen die bereid is om films als Yes Madam, Royal Warriors, In the Line of Duty 3, Women on the Run, Naked Killer of The Big Heat die geen van alle ook maar enigszins geschikt zijn voor So Close (in termen van actie, personages of pure amusementswaarde) te noemen. <br /><0x3E><0x3E> Was deze film zo baanbrekend dat hij in zijn eentje de poorten opende naar een geheel nieuwe wereld van de film? Is So Close de voornaamste reden dat ik in de afgelopen jaren meer dan 900 Chinese, Japanse en Koreaanse films heb gezien en er meer dan 300 heb toegevoegd aan mijn online-lijst? Ja, dat was het! Een 5/5-recensie met 5/5-sterren.
So Close is THE movie that hooked me onto foreign cinema. Like many Americans I was ignorant to everything except horribly dubbed martial arts films from the 1970s. I visited my video store one day and noticed So Close in the Action section, immediately assuming that it would be a good film to laugh at. Subsequent to watching this film, however, I was confused. Had I just inadvertently watched an EXCELLENT film? Yes, I had! My criteria for excellence is quite simply entertainment value, regardless of the genre (i.e., drama, horror, action, romance, etc.). And yes, there are serious dramas that are quite frankly NOT entertaining, and therefore NOT good movies, regardless of how many awards the "official critics" want to give them. In like manner, there are actioners that are VERY entertaining, and therefore VERY good movies, regardless of how negatively the "official critics" want to rate them. Keeping this in mind, So Close is simply BURSTING with entertainment value.<br /><br />First of all, the action sequences are very well done, and are highlighted by the final infiltration of a corporate high-rise, which ends with an absolutely CLASSIC three-way swordfight. The choreography (both gunplay and swordplay) is phenomenal, and puts the vast majority of actioners to shame. It is admitted that this film focuses more on finesse than the power and brutality of Hong Kong films released in the late 1980s and early 1990s. This is actually a good thing when one considers the originality of the movements and the length of the scenes themselves, which greatly exceed most of the action sequences in previous (and subsequently released) movies. The stylish protagonists use a treasure chest of items  satellite imagery, high-frequency earrings, guns, wall-piercing high heels, miniature grappling hooks, swords, decoy programs, bamboo sticks, etc.  in a wide variety of ways to eliminate the antagonists. The sheer diversity that is showcased in this film is enough to overpower three typical action films put together. Finally, it is a delight to experience action sequences where the characters actually DO something, instead of making theatre poses and shooting little glowing balls at each other (as in Storm Riders and A Man Called Hero). It is also a delight to see carefully choreographed movements, instead of slide-shows with chaotic camera-work that makes the scenes completely impossible to follow (as in Ashes of Time).<br /><br />One important point to be made is that this film contributes characters that are LOVABLE. Regardless of who is present on screen (Zhao, Karen, Shu, or Yasuaki), it is an enjoyable experience. This adds significant entertainment value for scenes shown in-between fights, and therefore enables So Close to avoid the incessant boredom that most actioners inflict upon their viewers.<br /><br />In fact, So Close BLOWS AWAY virtually every other Chinese action movie from the apparent "Golden Age" era of the 1980s and 1990s (with the exception of a limited few, which include Hard Boiled, Fist of Legend, and She Shoots Straight). I almost feel sorry for anyone who is willing to cite movies like Yes Madam, Royal Warriors, In the Line of Duty 3, Women on the Run, Naked Killer, or The Big Heat  none of which can hold a candle to So Close (in terms of action, characters, or sheer entertainment value).<br /><br />Was this film so groundbreaking that it single-handedly opened the flood gates to an entirely new realm of cinema for me to explore? Is So Close the primary reason that I have thusfar viewed over 900 Chinese, Japanese, and Korean movies over the few years and have added over 300 more in my online rental queue? Yes, it was! Rating = 5/5 stars