Je weet dat je in het land van de Deep Meaning bent als de personages een bepaalde betekenis hebben in plaats van een naam. Ik herinner me de hype rond de release van de film. Het publiek verlangde naar een vervolg op de provocerend getinte Easy Rider, iets wat net zo zorgzaam was over de culturele malaise in Amerika. Maar terwijl de Fonda-film zowel vermakelijk als onthullend is, is die van Hellman alleen maar een geforceerde ernst die te veel van het goede is. The Road is al heel lang een metafoor voor het leven in Amerika. Maar hier hebben we een reeks clichés over leegte en vervreemding rondom en onder de decodering van de drie hoofdpersonen, en verder weinig. Nu wil de film blijkbaar die existentiële poses en beperkte focus gebruiken om iets diepzinnigs te zeggen over Amerika of, zo niet over Amerika, dan toch in elk geval over iets. Er zijn natuurlijk ook films die een dieper onderzoek uitlokken. Het probleem hier is dat Hellmans stijl gewoon te minimalistisch is om verder te gaan dan het eigen verkrampte verhaal naar een bredere sociale of culturele context die het soort betekenis zou kunnen geven waar de film kennelijk naar snakt. Als gevolg daarvan eindigt de film ironisch als een soort karakterstudie van drie lege karakters, en als een Rohrschach-test voor mensen die meer geïntrigeerd zijn door stijl dan door inhoud. Two Lane mag voor velen dan een cultfilm zijn, vooral voor de Warren Oates-fanclub en voor degenen die serieusheid verwarren met resultaat, maar er is een reden waarom Easy Rider nog steeds de tijdsperiode bepaalt, terwijl Two Lane koren is geworden voor een studiegroepje 'Wat doet het ertoe'. Je kunt maar beter in gedachten houden dat minder soms niet genoeg is.
You know you're in the land of Deep Meaning when the characters are defined instead of named in the credit crawl. I recall the hype surrounding the movie's release. Audiences were yearning for a follow-up to the provocatively themed Easy Rider, something equally thoughtful about America's cultural malaise. But whereas the Fonda film manages to both entertain and reveal, Hellman's manages only a strained seriousness that overworks to the point of tedium. The Road has long been a metaphor for exploring life in America. But here we get a series of clichés about emptiness and alienation surrounding and including the ciphers that are the three main characters, and little else. <br /><br />Now, the film apparently wants to use these existential poses and narrow focus to say something Deep about America or, if not America, at least about something. There are, of course, allusive films that do invite a deeper probing. The trouble here is that Hellman's style is simply too minimalist to reach beyond it's own cramped narrative to a broader social or cultural context that would provide the kind of meaning the movie's apparently reaching for. As a result, the film ends ironically as a kind of character study of three empty characters, and as a Rohrschach test for those intrigued by style over substance. Two Lane may be a cult film to many, especially to the Warren Oates fan club and to those who confuse seriousness with results. But there's a reason Easy Rider still defines the time period, while Two Lane has become grist for a "What Does It Mean" study group. It's best to keep in mind that sometimes less really does add up to not enough.