Dit is een ellendige, misplaatste verspilling van celluloid. Laat je niet misleiden door de vreemde vingervlugheid van de film, die het publiek verkeerd op Broderick en Ryan richt. Dit is eigenlijk een verhaal over een jonge vrouw (Kelly Preston) uit Amerika en een immigrant uit Frankrijk (Tcheky Karyo) die elkaar in New York ontmoeten en verliefd worden. Preston, die is opgegroeid in een kleine stad, spreidt ten slotte haar vleugels en vliegt naar de grote stad om haar dromen na te jagen. Daar ontmoet ze Karyo, de man van haar dromen, die van Amerika houdt, waar hij zijn dromen is gaan verwezenlijken. Helaas worden ze achtervolgd door hun zieke, stalkende ex-minnaars, die samenzweren om hun dromen in een nachtmerrie te veranderen.<br />Broderick en Ryan plegen gruwelijke misdaden, waaronder het schenden van de privacy (op meerdere niveaus), stalken en inbreken. Het zijn ernstig gestoorde voyeurs die geen chemie en geen sympathie oproepen. Ik werd alleen geraakt door de gestage, ware liefde van Preston en Karyo, die zelfs de sinistere machinaties van Broderick en Ryan overstijgt. De film probeert het publiek zich te laten identificeren met de zieke geesten in plaats van met de werkelijke hoofdrolspelers van deze film. Helaas leveren hun personages geen chemie op en niets waarmee ik me kon identificeren. Ik voelde alleen medelijden met de twee objecten van hun demente kwaadaardigheid.<br />In een commentaardraadje over deze film suggereerde iemand dat het einde van de film te perfect was, dat er te veel keurige'resolution' was. Integendeel, deze film biedt te weinig resolutie. Waren Preston en Karyo, nadat de tweelingdreiging van Broderick en Ryan eindelijk was verdwenen, in staat om hun leven van liefde, veiligheid en belofte te reconstrueren? Of waren ze voorgoed tot armoede vervallen als gevolg van de samenzwering van Broderick en Ryan?<br />Het acteerwerk in deze film is alledaags, met uitzondering van Karyo, die vrij goed is. Meg Ryan en Matthew Broderick komen bij lange na niet in de buurt van het neerzetten van driedimensionale personages <0xE2><0x80><0x93> laat staan sympathieke <0xE2><0x80><0x93> of het bereiken van enige chemie op het scherm. Dit is een armzalig excuus voor een romance of een komedie of een romantische komedie.<br />Tragisch genoeg gaat deze film over twee mensen met verschillende achtergronden die, tegen alle verwachtingen in, verliefd worden en een droomleven opbouwen, om vervolgens door twee verachtelijke misdadigers uit hun verleden te worden geruïneerd. Er was niets grappigs aan twee gestoorde, misleide mensen die het leven van twee andere mensen die samen liefde, geluk en succes in de grote stad hebben gevonden, totaal verwoesten. Voor mij is het veroorzaken van ellende in het leven van anderen een armzalige basis voor een komedie.
This is a wretched, wrong-headed little waste of celluloid. Do not be deceived by the film's strange sleight of hand, mis-focusing the audience on Broderick and Ryan. This is actually a story about a young woman (Kelly Preston) from America and an immigrant from France (Tcheky Karyo) who meet in New York and fall in love. Preston, raised in a small town, finally spreads her wings and flies away to the big city in pursuit of her dreams. There she meets Karyo, the man of her dreams, who loves America where he has come to achieve his dreams. Sadly the two of them are dogged by their sicko, stalking ex-lovers who conspire to wreak mayhem upon them and turn their dreams into a nightmare.<br /><br />Broderick and Ryan commit heinous crimes, including invasion of privacy (on multiple levels), stalking, and breaking and entering. They are seriously disturbed voyeurs who generate no chemistry and no sympathy. I was touched only by the steady, true love of Preston and Karyo which even overcomes the sinister machinations of Broderick and Ryan. The film attempts to get the audience to identify with the sickos, instead of the true protagonists of this film. Unfortunately, their characters provide no chemistry and nothing with which I could identify. I just felt compassion for the two objects of their demented malevolence.<br /><br />In a comment thread on this film, someone suggested the film's ending was too pat - that there was too much neat "resolution." To the contrary, this film provides too LITTLE resolution. After the twin menaces of Broderick and Ryan finally depart, were Preston and Karyo able to reconstruct their lives of love and security and promise? Or were they forever reduced to penury as a result of Broderick's and Ryan's conspiracy?<br /><br />The acting in this film is pedestrian except for Karyo, who is quite good. Meg Ryan and Matthew Broderick never come close to portraying 3-dimensional characters - much less, likable ones - or achieving any on-screen chemistry. This is a pitiful excuse for a romance or a comedy or a romantic comedy.<br /><br />Tragically, this film is about two people from disparate backgrounds who, against all odds meet, fall in love and build a dream life only to have it devastated by two contemptuous criminals from their past. There was nothing funny about two deranged, deluded people utterly destroying the lives of two other people who have found love, happiness and success together in the big city. For me, causing misery in the lives of others is a poor basis for comedy.