Ik was er niet van ondersteboven, maar ik vond het wel leuk. Willis' gehuil was veel realistischer dan dat van de vrouwen in de film <0xE2><0x80><0x93> ik kon zijn pijn voelen. Het einde is bevredigend, de dialoog is goed en ik vond de flashbacks geweldig. Maar als alleenstaande moeder die het moeilijk heeft, is het moeilijk om empathie te voelen voor een rijke dame die huilt omdat ze 'voor alles verantwoordelijk' is, terwijl ze in een groot, chic huis woont, niet buitenshuis hoeft te werken en een man heeft met wie het veel te leuk is. De kwesties hadden duidelijk pijnlijker kunnen zijn, maar misschien zijn dat de dingen waarover rijke mensen moeten klagen <0xE2><0x80><0x93> moeilijk redenen te vinden als de helden eruitzien als Michelle Pfeiffer en Bruce Willis, geen van beiden ontrouw zijn en geen geldzorgen hebben, hè? Maar ik vond het leuk.
It didn't knock my socks off with insight, but I liked it. Willis' crying was far more realistic than either of the women's in the movie - I could feel his pain. The ending satisfies, dialogue is good and I loved the flashbacks. As a struggling single mother, though, it is hard to feel empathy for the rich lady who cries about having to be "responsible for everything" when she lives in a big fancy house, doesn't have to work out of the home, and has a husband who is too much fun. Seems the issues could have been more obviously painful, but maybe those are the things rich people have to complain about - hard to find reasons when the heros look like Michelle Pfeiffer and Bruce Willis, neither are unfaithful, and they have no money worries, huh? But, I liked it.