Ik weet niet veel van geologie, maar het beetje dat ik ervan weet, wijst erop dat de aard van de kern van de aarde zo ondoordringbaar is dat alleen een menselijk ingrijpen er invloed op kan hebben, en dat mensen er waarschijnlijk nooit naartoe zullen kunnen reizen. Daarom is elke SF-film over mensen die het een doen om het ander te corrigeren waarschijnlijk net zo fantasierijk als The Wizard of Oz, dus aan deze film is een grote 'caveat emptor' verbonden. Ik dacht dat iemand die vermetel genoeg was om een eco-fabel als deze te verzinnen, zijn wetenschap zou hebben gecheckt om de film geloofwaardiger te maken, maar blijkbaar had ik het mis volgens het legioen IMDb-recensenten dat deze film heeft bezoedeld. <br />Deze film deed me een beetje denken aan de film 'Fantastic Voyage' uit 1966, waarin een groep wetenschappers en hun instrumenten worden ingekrompen tot het formaat van een microbe en worden ingespoten in het lichaam van een wetenschapper (of was het een diplomaat?) die gewond is geraakt bij een moordaanslag, in een race tegen de klok om zijn leven te redden. 'The Core' lijkt in verschillende opzichten op 'Fantastic Voyage'. Ten eerste is de technologische premisse die het mogelijk maakt om naar dit ontoegankelijke rijk te reizen zo vergezocht dat het eerder magisch dan wetenschappelijk is. Ten tweede is de binnenkant van het lichaam, op een paar plaatsen na, van nature tamelijk donker, en dat geldt ook, zou je denken, voor het binnenste van de aarde; maar in beide films zijn deze onzichtbare gebieden helder verlicht. Ten derde is de sekse vergelijkbaar: vier mannen, één vrouw, die natuurlijk wordt gespeeld door Raquel Welch. Ten vierde komen geen van de personages veel boven het stereotype uit, aangezien het verhaal wordt bepaald door de situatie, niet door de personages. Ten vijfde, nu ik erover nadenk, lijkt Hilary Swank weliswaar niet zo weelderig als de jonge Raquel Welch (wie zou dat kunnen zijn?), maar ze lijkt wel een beetje op haar. Ten zesde worden de gebeurtenissen van de film geheimgehouden voor het publiek, en Edmund O'Briens rol als Edmund Welch. Generaal Carter lijkt erg veel op generaal Purcell, die gespeeld wordt door de uitstekende en bruikbare karakterspeler Richard Jenkins. (Helaas werd ik elke keer dat ik Jenkins zag afgeleid door herinneringen aan zijn hilarische optreden als Walter Wingfield in 'Say It Isn't So'.) Ter verdediging van deze film wil ik één ding zeggen: hoe absurd en ongeïnspireerd de plot, de karakterisering, de visuele effecten en de geloofwaardigheid ook mogen zijn, ik bleef kijken om te zien wat er tot het einde toe zou gebeuren.
I don't know much about geology, but what little I do know suggests that the nature of the Earth's core is such as to be impervious to any merely human intervention, and that traveling to it is something human beings probably never will be able to do. Hence, any SF flick about humans doing one to rectify the other is likely to be as fanciful as The Wizard of Oz, so a big "caveat emptor" is attached to this movie. I figured that anyone audacious enough to cook up an eco-fable like this would have checked his science so as to make the movie more believable, but apparently I was wrong according to the legion of IMDb reviewers who have savaged this film.<br /><br />This film reminded me a bit of the 1966 film "Fantastic Voyage," in which a group of scientists and their craft are shrunk to the size of a microbe and injected into the body of a scientist (or was it a diplomat?) who has been wounded in an assassination attempt, in a race against time to save his life. "The Core" resembles "Fantastic Voyage" in several ways: First, the technological premise that makes possible travel to this inaccessible realm is so far-fetched as to be more magical than scientific. Second, in all but a few places, the inside of the body is naturally quite dark, and so, one would think, is the interior of the Earth; but in both movies, these unseen realms are aglow with light. Third, the sex ratio is similar: Four men, one woman, who of course is played by Raquel Welch. Fourth, none of the characters rises much above stereotype, since the story is driven by situation, not characters. Fifth, come to think of it, Hilary Swank, while not as voluptuous as the young Raquel Welch (who could be?), does slightly resemble her. Sixth, the events of the film are kept secret from the public, and Edmund O'Brien's General Carter is very similar to General Purcell, who is played by that excellent and serviceable character actor Richard Jenkins. (Unfortunately, every time I saw Jenkins, I was distracted by memories of his hilarious performance as Walter Wingfield in "Say It Isn't So.") I will say one thing in this film's defense: As absurd as it may be, and as uninspired in terms of plot, characterization, visual effects and believability, it did keep me watching to find out what would happen next all the way to the end.