Woorden schieten te kort om de bewondering te beschrijven die ik voor deze film heb. Zelfs tot op de dag van vandaag, zes jaar nadat ik hem voor het eerst heb gezien, kan ik niet anders dan onder de indruk zijn van de frisheid, de originaliteit en de algehele stoutmoedigheid van Alex Proyas' visionaire meesterwerk. Nu Proyas dit jaar een groter budget krijgt voor _I, Robot_, vond ik dat het tijd werd om het eerdere sciencefiction meesterwerk van Proyas te belonen, in de verwachting dat _I, Robot_ alleen maar aan deze film zou beantwoorden.<br /><0x3E> Uit de openingsbeelden van deze film wordt de kijker onmiddellijk in een gewaagde en indrukwekkende setting van een onduidelijke stad gestort, die eruitziet zoals films uit de jaren veertig van de vorige eeuw eruit zouden zien als ze in kleur waren gemaakt. Na een vertoning van de bizarre gebeurtenis die rond middernacht in de stad plaatsvindt, worden we voorgesteld aan de hoofdpersoon van de film, een man die John Murdoch heet, die wakker wordt in een badkuip en zich niets herinnert van zijn leven of hoe hij daar is gekomen. Onnodig te zeggen wat er met de dode vrouw naast zijn bed is gebeurd. Na een paar aanwijzingen die korte glimpen van zijn jeugd lijken op te roepen, wordt hij door drie vreemd uitziende figuren die naar hem op zoek zijn uit zijn kamer verjaagd.<br />Terwijl Murdoch door de stad dwaalt, op zoek naar zijn identiteit, horen we dat niet alleen de vreemde mensen (die toepasselijk de Vreemdelingen worden genoemd) op zoek zijn naar meneer Murdoch. Murdoch, maar ook een politieagent die Bumstead heet, die op zoek is naar de moordenaar van niet alleen de vrouw in het appartement, maar ook van zes andere vrouwen die op dezelfde manier zijn vermoord als de vrouw uit Murdochs kamer. Ook Murdochs ex-vrouw, die zich met hem probeert te verzoenen nadat ze ruzie met hem heeft gehad. Zelfs een therapeut die Murdoch vanwege de ontrouw van zijn vrouw behandelt, is naar hem op zoek. Iedereen lijkt zijn eigen reden te hebben om naar Murdoch te zoeken, en Murdoch probeert erachter te komen waarom, aangezien hij geen idee heeft wie hij is. Zijn zoektocht wordt een zoektocht naar identiteit in een wereld die hem een etiket probeert op te plakken. Is hij een moordenaar, is hij een afgewezen minnaar, is hij psychisch beschadigd, of is hij net zo iemand als de vreemdelingen die hem achtervolgen?<br />Maar dat wordt de kernvraag van de Duistere Stad zelf: maken we onszelf tot wie we zijn of bestaan we uit ervaringen en herinneringen? We realiseren ons die vraag wanneer we ons het doel van de bewoning van de stad door de Vreemden realiseren. Het zijn in feite buitenaardse wezens, wier ras aan het uitsterven is en die het menselijk ras moeten observeren om te zien wat het zo goed doet. Dus gaan we mee in hun experiment, dat erop neerkomt dat de inwoners van de stad om middernacht in slaap vallen terwijl de vreemdelingen hun een nieuw leven geven door nieuwe herinneringen in hen te implanteren en de omgeving om hen heen te veranderen.<br />Murdoch ontdekt ook dat de Vreemdelingen achter hem aan komen omdat hij immuun is geworden voor het experiment en niet meer in slaap valt als alle anderen dat wel doen. Hij is ook begonnen de eigenschappen van de vreemdelingen over te nemen, waardoor hij hun vermogen heeft verworven om hun omgeving te 'afstemmen', wat inhoudt dat ze hun omgeving door louter wilskracht kunnen 'afstemmen'. Dit hele concept suggereert twee dingen, het eerste is dat de mensheid het vermogen heeft zich aan te passen en te gedijen in een nieuwe omgeving, en het andere is dat de mens als individu het vermogen heeft zijn wereld naar zijn eigen verlangen te vormen zodra hij zich volledig bewust is van zichzelf en zijn verlangens.<br />De film zelf is een briljant commentaar op onze samenleving als geheel, dat in het begin wordt vertoond met dr. Schrebers rattenexperiment in het laboratorium, dat een kleinere versie van het experiment van de vreemdelingen voor ons symboliseert, door ratten (mensen) in een doolhof van een stad (leven) te stoppen en te kijken of ze de weg kunnen vinden. Wat ook lijkt te suggereren dat we als samenleving niet meer zijn dan ratten in een doolhof, die rondzwerven tot ze aan het eind komen. Het feit dat de vreemdelingen erop staan alles als groep te doen, brengt ook een ander interessant punt naar voren over het menselijk ras: ons vermogen om individuen te zijn is wat mensen laat gedijen in plaats van conformiteit en gelijkvormigheid. 'Dark City' neemt zulke stoutmoedige en briljante concepten als uitgangspunt, wat zoveel zegt over onze samenleving als geheel en zelfs het belang van individualiteit boven conformiteit aangeeft. De thema's, eenmaal ingestudeerd, nemen zo'n sterke en complexe wending, ongehoord in de meeste sciencefictionfilms van de afgelopen jaren. Dan is er nog de setting zelf, want geen enkele SF-film kan compleet zijn zonder een sterke, symbolische setting. De setting is enorm en gedetailleerd, en dat geldt niet alleen voor de stad, die op zich al een bezienswaardigheid is. De ondergrondse wereld van de vreemdelingen zelf is claustrofobisch, sfeervol, en is in feite de meest buitenaardse in architectuur, wat doet denken aan een verwrongen, surrealistische wereld, maar dan wel een die afhankelijk is van de wereld boven hen. De stad bovengronds geeft een rijke, noir-achtige sfeer, waarin je het gevoel hebt dat er iets sinisters onder het oppervlak schuilgaat. Zelfs de vermenging van de tijdsperioden, het zien van 30-architectuur rond 60-auto's bestuurd door mensen in 50-pakken, wijst er zelfs op dat de stad is geconstrueerd uit verschillende tijdperken en verledens, zoals een van de vreemdelingen zelfs lijkt te suggereren.<br />'Dark City' is een film die rijk is aan ideeën, concepten, visuele pracht en sfeer. Het is het soort film waarin je lijkt te genieten van het verdwalen, ondanks het gevaar dat in de sfeer op de loer ligt. Het is een film die kijkers ervan verzekert dat een sterk inzicht in jezelf en het trouw blijven aan jezelf, elke wereld kunnen veroveren waarin ze worden geplaatst. En als ik, Robot, dichterbij kom, kan men alleen maar hopen dat de bliksem twee keer kan inslaan bij Proyas en dat zijn unieke mengeling van visuele grandeur en diepte te voorschijn zal komen en omhelsd zal worden door een groter publiek, dat deze film misschien zou willen zien.
Words can't begin to describe the admiration that I have for this movie. Even to this day, six years after seeing it for the first time, I can't get over the freshness, originality, and overall boldness of Alex Proyas' visionary masterpiece. Now that Proyas is getting a larger budget for I, Robot this year, I felt that it would be time to credit Proyas' earlier science fiction masterpiece in anticipation that I, Robot would only live up to this film.<br /><br /> From the opening shots of this film, the viewer is instantly plummeted into a bold and grand setting of an indistinct city that seems that this is how noir films of the forties would look if they were in color. After a display of the bizarre occurrence that happens to the city around midnight, we are introduced to the film's protagonist, a man named John Murdoch, who awakens in a bathtub, with no memory of his life or how he got where he was. Needless to say, what happened to the dead woman next to his bed. After a few clues that seem to trigger brief glimpses of his childhood, he is chased from his room by three odd looking figures, looking for him.<br /><br />As Murdoch wanders the city, trying to find his identity, we learn that not only are the strange people (who are appropriately named The Strangers) looking for Mr. Murdoch, but a police officer named Bumstead is as well, searching for the killer of not just the woman in the apartment, but six other women who were murdered in the same manner as the woman from Murdoch's room. Also is Murdoch's estranged wife, who is trying to make a reconciliation with him after a falling out. Even a therapist that Murdoch has been seeing because of his wife's infidelity is searching for him as well. Everyone seems to have their own reason to be searching for Murdoch, and Murdoch is trying to figure out why, since he has no clue as to who he is. In a sense, Murdoch's quest becomes a search for identity in a world that is trying to label him. Is he a murderer, is he a jilted lover, is he psychologically damaged person, or is he a like the strangers who are pursuing him?<br /><br />But that becomes the center question of Dark City itself, do we make up who we are or are we made up of experiences and memories? We realize this question when we realize the purpose of the Strangers' inhabitance of the city. They are actually aliens, whose race is dying out and they need to observe the human race to see what has made us thrive so much. So, we enter their experiment, which revolves around making the inhabitants of the city fall asleep at midnight while the strangers give them new lives by implanting new memories in them and changing the environment around them.<br /><br />Murdoch also discovers that the reason the Strangers are coming after him is because he has developed an immunity to the experiment, not falling asleep when everyone else does. He has also begun to take on the traits of the strangers as well, gaining their power to "tune", which is the ability to alter their environment by will alone. This whole concept suggests two things, the first being that humanity has the ability to adapt and thrive in a new environment and the other is that as an individual, humans have the ability to shape their world to their own desire once they are fully aware of themselves and their desires.<br /><br />The movie in itself is a brilliant commentary on our society as a whole which is displayed in the beginning with Dr. Schreber's rat experiment in the lab, which comes to symbolize a smaller scale version of the strangers' experiment for us, putting rats (humans) in a maze of a city (life) and seeing if they can find their way. Which also seems to suggest that as a society, we are merely just rats in a maze, wandering around until we come to the end. The strangers' insistence on doing everything as a group also brings up another interesting point about the human race is that our ability to be individuals is what makes humans thrive rather than conformity and similarity. "Dark City" takes such bold and brilliant concepts, suggesting so much about our society as a whole and even the importance of individuality over conformity. The themes, once read into, take on such a strong and complex turn, unheard of in most science fiction films of recent years.<br /><br />Then there is the matter of the setting itself, for no science fiction film can be complete without a strong and symbolic setting. The setting is vast and detailed, and this isn't just the city, which is a sight to behold in itself. The underground world of the strangers themselves is claustrophobic, atmospheric, and actually is the most alien in architecture, suggesting a twisted, surrealistic world, yet one that is dependent on the world above them. The city above ground displays a rich noir feel in which one feels that there is something sinister lurking underneath it's surface. Even the blending of the time periods, seeing 30s architecture around 60s cars driven by people in 50s suits is even a hint off that the city has been fabricated out of different eras and pasts as one of the strangers even seems to suggest.<br /><br />"Dark City" is a film rich in ideas, concepts, visual splendor, and atmosphere. It's the kind of film that one seems to enjoy being lost in, despite the danger that lurks in it's atmosphere. It's a film that reassures it's viewers that a strong understanding of oneself and staying true to yourself that one can conquer any world they are placed in. And as I, Robot approaches, one can only hope that lightning can strike twice with Proyas and his unique blend of visual grandeur and his depth will emerge and be embraced by a larger audience, who might seek out this film.