Wat krijg je als je een 13-jarig meisje en een 50-nog-wat oude dame samen in een kamer zet en tegen hen zegt dat ze een scenario moeten verzinnen? Blijkbaar is het 'Dertien', wat naar mijn mening een van de grootste filmgruwels aller tijden is.<br />Deze vuilnishoop van zilverkleurig melodrama op het witte doek vertelt het verhaal van een 13-jarig meisje dat Tracy heet en dat in de loop van wat wel een week lijkt verandert in een drugsgebruikende, zichzelf verwondende slet als ze bevriend raakt met een 'populair meisje' dat Evie heet (ligt het aan mij of is er te veel gedoe over wie 'populair' is en wie niet in films over de puberteit?). In de loop van dit alles begint ze zich tegen haar moeder en haar familie te keren, die tot de laatste 15 minuten van de film min of meer onaangedaan lijken.<br />Misschien komt mijn haat voor deze film vooral voort uit de manier waarop de meisjes op mijn school over de film praten en zeggen dat het 'net als in het echte leven' was. Vergeet niet dat deze meisjes rijke blanke meiden uit de buitenwijken zijn, geen door armoede getroffen kinderen in het getto zoals in de film. Maar afgezien daarvan zou ik zeggen dat het grootste probleem van de film het script is, in die zin dat het volkomen onrealistisch en melodramatisch is. Ik keek naar die film met mensen die zeiden dat ze hem geweldig vonden, en soms lachten zelfs zij om sommige dialogen. Blijkbaar zeiden de meisjes op mijn school: 'Jongens, dit heb ik allemaal gestolen!' 'Ik geloof niet dat ik ooit van mijn leven zoveel geld bij elkaar heb gezien!' 'Laten we gaan winkelen!' 'Nou en of!' is een realistische dialoog. Het volgende grote probleem is het acteren. De Tracy van Evan Rachel Wood is volkomen irritant en belachelijk, en terwijl ik naar deze film keek, merkte ik dat ik niet met haar meeleefde, maar me ergerde. Ik knarsetandde elke keer dat ze iets zei.<br />De meeste lof voor deze film gaat uit naar Holly Hunter die Tracy's onnozele moeder speelt. Ik ken veel moeders in het echte leven die net als zij proberen hip te zijn en hun dochters laten doen wat ze willen, maar ik zie het niet als een uitdaging om die rol te spelen. Vertel eens, wanneer heeft iemand voor het laatst een Oscar gewonnen omdat hij of zij zich dom en onnozel gedroeg? Ten slotte gaan we over op de pretentieuze stijl van Catherine Hardwicke. Deze film ziet er voornamelijk uit als korrelige, regelmatige camerabeelden die in elkaar overlopen. Toegegeven, sommige scènes zien er goed uit en klinken goed, maar voor gewone scènes is het gewoon irritant. Dit zou bestudeerd moeten worden door filmmakers die hun afgrijselijke verhaal willen compenseren en die willen werken met nep-arthouse cinematografie die hen een plek zal bezorgen op dat superindie undergroundfilmfestival, Sundance. Je weet wel, met een eigen kabelkanaal.<br />Ik zou zeggen: vermijd dit ten koste van alles, en als je iemand er iets aardigs over hoort zeggen, neem dan niet op.
What do you get when you throw a 13-year-old girl and a fifty something old lady in a room together and tell them to churn out a script? Apparently, it's "Thirteen," which is in my opinion one of the biggest cinematic abominations of all time.<br /><br />This garbage heap of silver screen melodrama tells the story of a 13 year old girl named Tracy who, over the course of what seems like a week, is turned into a drug-using, self-mutilating hussy when she befriends a "popular girl" named Evie (is it just me or is there too much business over who's "popular" and who's not in films about adolescence?). Throughout the course of all this, she begins turning on her mother and her family, who seem kind of unshaken by most of it until the last 15 minutes of the film.<br /><br />Perhaps my hatred for this film comes mainly from the way the girls at my school talk about and how it was "Just like real life." Keep in mind that these girls are rich white suburbanites, not poverty-stricken kids in the ghetto like the ones in the movie. But putting that aside, I'd say that the film's biggest problem is it's script, in that it is entirely unrealistic and melodramatic. I watched this movie with people who said they loved it, and at times even they laughed at some of the dialog. Apparently for the girls at my school, "Guys I totally just stole all this!" "I don't think I've ever seen this much money in my life!" "Let's go shopping!" "Hell yeah!" is realistic dialog. The next major problem is the acting. Evan Rachel Wood's Tracy is entirely irritating and ridiculous, and while watching this film I found myself not feeling sympathetic but annoyed. I grit my teeth every time she speaks.<br /><br />Most of the praise for this film moves towards Holly Hunter's performance as Tracy's clueless mother. I know a lot of moms in real life who are like her in that they try to be hip and let their daughters do whatever they want, but I can't see playing that role as much of a challenge. Tell me, when was the last time someone won an Oscar for acting stupid and clueless? Lastly, we move on to Catherine Hardwicke's pretentious style. The look of this film is mainly grainy steady cam shots that inter cut with one another. Granted, there are some sequences that look and sound pretty alright, but for regular scenes it's just annoying. This should be studied by filmmakers who want to make up for their abysmal storyline and acting with fake art-house cinematography that will land them a spot at that super-indie underground film festival, Sundance. You know, the one with it's own cable channel.<br /><br />I'd say avoid this one at all costs, and if you hear someone say something nice about it, don't take their phone calls.