Ik ben het eens met de recensenten die 'Beyond Borders' bekritiseerden, een film met de intellectuele diepte van een infomercial waarin uitgehongerde kinderen worden geportretteerd om donaties los te krijgen. Op dezelfde manier ondermijnen de methoden van de filmmakers hun bedoelingen, als hun bedoelingen inderdaad zo nobel waren als veel van de andere recensenten hier schijnen te denken. Als ze de sympathie en steun van de kijkers probeerden te winnen, slaagden de filmmakers daarin. Persoonlijk voel ik mee met de extraatjes die in de film worden uitgebuit, en ik steun elke kijker die binnen het eerste uur ophoudt met kijken.<br />Als dit alleen maar Angelina Jolie's nieuwste vermakelijk niemendalletje was, zou ik de film zijn tekortkomingen kunnen vergeven als stervoertuig dat ontworpen was om de ruimhartige charmes van de actrice tentoon te spreiden. Maar hier speelt Jolie een serieuze rol als hulpverlener van de Verenigde Naties, wier enige bijdrage aan de hulpverlening lijkt te bestaan uit haar rijkdom, haar compassie en haar vermogen om in moeilijke situaties een goede houding aan te nemen. Ik kon Isaac Misrahi bijna horen kirren om Jolies wonderbaarlijk verzorgde uiterlijk en haar missionarischique ensembles. Moeten we Sarah (Jolie) dan toejuichen omdat ze geen parfum gebruikt na Nicks bespotting, ook al zien we vage sporen van mascara op haar hangende oogleden terwijl ze in Tsjetsjenië zit te piekeren? De aandacht voor Sarahs onberispelijke uiterlijk doet afbreuk aan een film die zulke oppervlakkige zorgen lijkt te veroordelen in het licht van het lijden van de mensheid over de hele wereld. Bovendien draagt het bij tot de algehele hypocrisie van een film die bedoeld is om sociale reflectie en reactie te stimuleren door de didactische toespraken van de strijdlustige hoofdpersoon Nick (Clive Owen), terwijl hij een opmerkelijke onverschilligheid toont voor de objectiviteit van de naamloze slachtoffers die lijden en sterven in de film, zodat onze liefde niet voor hen is, maar voor de helden die worden genoemd en lijden en sterven uit medelijden.<br />'Beyond Borders' is een eenvoudige wereld waarin de problemen van Tsjetsjenië, Cambodja en Ethiopië samengebald zijn om de problemen van de derde wereld te vertegenwoordigen waarvoor mededogen het wondermiddel is. Als dat waar was, zou ik Sarah misschien kunnen waarderen.' Sarahs plotselinge, ondoordachte reis naar Ethiopië aan het begin van de film, wat haar toekomstige betrokkenheid bij de Verenigde Naties in de kiem smoort. Waarom zou je haar niet bewonderen om haar reactie op Nicks hartstochtelijke verzoek om meer fondsen tijdens een diner in Londen, wanneer haar gelijken wreed en apathisch zijn? Om te beginnen is het feit dat ze zo ontroerd is door één incident veelzeggender dan welke bewonderenswaardige eigenschap ook die aan haar reactionaire sociale geweten wordt toegeschreven. Te midden van haar tranen, Nicks toespraak en het gejoel van het publiek, wordt een kleine jongen vernederd om iets duidelijk te maken. Erger nog, er ontstaat een opstootje en zijn scheiding van Nick leidt tot het overlijden van de jongen. Nick is tenslotte net zo irrationeel als Sarah. In zijn roekeloosheid en woede over het menselijk lijden dat hij als arts in de derde wereld tegenkomt, is Nick een ineffectieve onderhandelaar en geldinzamelaar. Vervolgens is hij gedwongen zijn toevlucht te nemen tot een ongemakkelijk bondgenootschap met een nietszeggende handelaar in wapens en andere twijfelachtige goederen. Zijn acties leiden tot het beramen van complicaties met betrekking tot de hulpverleners, maar de sociale gevolgen voor de plaatselijke bevolking die ze proberen te helpen, blijven onverkend. Zelfs als Nick later uiting geeft aan zijn schuldgevoel over de dood van het jongetje, vraag ik me af of het de bedoeling is dat we medelijden hebben met hem of met de jongen. <br />Nick is de cynische tegenpool van Sarahs naïeve idealist, maar de aanvankelijke vijandigheid tussen hen verandert voorspelbaar genoeg in aantrekkingskracht. Het is onvermijdelijk, denk ik, dat de twee mooie weldoeners een paar clichématige opmerkingen over de toestand in de wereld uitwisselen voordat ze in bed rollen. Maar eerst wisselen ze betekenisvolle blikken uit tijdens Sarahs korte verblijf in Ethiopië. De voorraad proviand die ze slechts een paar dagen bij zich heeft, neemt ze mee, en aangezien haar enige bezigheid bestaat uit het voeren van melk aan een ondervoede jongen die ze van een wisse dood heeft gered, vertrekt ze. De wake bij haar bed levert haar het respect van de hulpverleners op, maar de film twijfelt niet aan de uitkomst van haar daden. Het is de bedoeling dat haar optreden, samen met haar middelmatige pianospel, haar geliefd maakt bij Nick. Het doet er niet toe dat haar inspanningen van korte duur zijn en dat ze het nu moederloze kind in de steek laat om te lijden onder de wreedheden van een langdurig bestaan alleen.<br />Wat kunnen we nog meer verwachten van een film die suggereert dat voedseltekorten de oorzaak zijn van hongersnood, dat het kwaad de oorzaak is van oorlog en dat apathie de enige belemmering is voor maatschappelijke verandering? Was alles maar zo eenvoudig. Een van de vele problemen die worden aangekaart bij het verlichten van de nood is dat beleidsmakers niet bereid zijn om langetermijnoplossingen te onderzoeken en te financieren die blijvende gevolgen hebben, maar minder onmiddellijke resultaten, en dus belemmert deze film, in zijn verheerlijking van onnadenkende emoties en snelle oplossingen, dergelijke pogingen in feite. Bovendien is de neokoloniale opvatting van de plaatselijke bevolking van Cambodja, Ethiopië en Tsjetsjenië als woeste misdadigers of hulpeloze slachtoffers neerbuigend en neerbuigend. Het zijn geen mensen, maar stereotypen die uit de koppen van sensatiebladen zijn gescheurd.<br />Deze film beweert dat Sarah, met haar oppervlakkige begrip van de situaties die ze tegenkomt, op de een of andere manier de wereld van zijn eigen verdorvenheid kan redden door met vrachtwagens vol noodzakelijke voorraden over verwoest terrein te rijden. Wat een etnocentrische, onwetende verwaandheid om te denken dat ze hulp zou kunnen bieden zonder voldoende kennis van de plaatselijke talen, mensen of gewoonten! Aan de andere kant zijn alle derdewereldlanden in hun gedeelde verwoesting hetzelfde, en dat kan Sarah toch wel iets schelen? Goede bedoelingen zijn geen excuus voor onvergeeflijke daden of slechte films. Sarah vecht niet tegen de armoede in Londen of voorziet in de behoeften van haar familie, die ze in de steek laat om haar leven in gevaar te brengen door de roekeloze jacht op Nick. Het antwoord ligt voor de hand: dan zou er geen tragische soap zijn met een exotische achtergrond van menselijk lijden. Het is jammer dat Sarah en Nick de uitbuiting van anderen nodig hebben om hun nietszeggende liefdesverhaal betekenis te geven.
I agree with the critics who lambasted 'Beyond Borders', a film with the intellectual depth of an infomercial that portrays starving children to elicit donations. Similarly, the filmmakers' methods undermine their intentions, if their intentions were in fact as noble as many of the other reviewers here seem to think. If they sought to inspire viewer sympathy and support, the filmmakers succeeded. Personally, I feel for the extras exploited in the film, and I support any viewer who stopped watching within the first hour.<br /><br />If this were merely Angelina Jolie's latest bit of entertaining fluff, I could forgive the film for its shortcomings as a star vehicle designed to exhibit the actress' ample charms. Here, however, Jolie is cast in a serious role as a UN relief worker whose only contributions to the relief effort appear to be her wealth, her compassion, and her ability to strike a pose during a bad situation. I could almost hear Isaac Misrahi cooing at Jolie's miraculously kempt appearance and missionary-chic ensembles. Are we meant to applaud Sarah (Jolie) for not wearing perfume after Nick's ridicule, even when we can see faint traces of mascara on her drooping eyelids as she broods in Chechnya? The attention to Sarah's impeccable appearance detracts from a film that seemingly condemns such superficial concerns in light of human suffering throughout the world. Moreover, it contributes to the overall hypocrisy of a movie meant to galvanize social reflection and reaction through the didactic speeches of its belligerent protagonist Nick (Clive Owen), while exhibiting remarkable indifference to the objectification of the nameless victims that suffer and die in the film so that our love is not for them, but for the named heroes who suffer and die out of pity.<br /><br />In 'Beyond Borders', the world is a simple place in which the problems of Chechnya, Cambodia, and Ethiopia are conflated to represent Third World issues for which compassion is the panacea. Perhaps if this were true, I could appreciate Sarah's sudden ill-conceived trip to Ethiopia at the beginning of the movie, thus precipitating her future involvement with the UN. Why not admire her for responding to Nick's impassioned plea for more funding at a dinner in London when her peers are cruel and apathetic? For starters, the fact that she is so moved by one incident is more indicative of her obliviousness before the pivotal event than any admirable quality attributed to her reactionary social conscience. Amidst her tears, Nick's speech, and the audience's jeers, a little boy is humiliated to make a point. Worse, a fracas ensues, and his separation from Nick leads to the boy's demise. Sarah's journey to Ethiopia is as senseless as his death, but 'Beyond Borders' seemingly justifies these events by implying that irrationality is at the heart of all worthwhile endeavors. Nick, after all, is as irrational as Sarah. In his recklessness and outrage at the human suffering he encounters as a Third World doctor, Nick is an ineffective negotiator and fundraiser. He is subsequently forced to resort to an uneasy alliance with an insipid trafficker in weaponry and other questionable goods. His actions lead to plot complications involving the relief workers, but the social consequences for the local populations they endeavor to help remain unexplored. Even when Nick later expresses his guilt over the little boy's death, I wonder if we are meant to feel sorry for him or the boy.<br /><br />Nick is the cynical foil for Sarah's naïve idealist, but, predictably, the initial hostility between them turns to attraction. It's inevitable, I suppose, that the two beautiful do-gooders exchange a few clichéd remarks about the state of the world before tumbling into bed. First, however, they share meaningful glances during Sarah's short stay in Ethiopia. The shipment of provisions she brings with her lasts only a few days, and as her only occupation involves feeding milk to an extremely malnourished boy whom she rescued from certain death, she leaves. Her bedside vigil earns her the respect of the relief workers, but the film does not question the outcome of her actions. It becomes apparent that Sarah's act, along with her mediocre piano playing, is supposed to endear her to Nick. Never mind that her efforts are short-lived and that she abandons the now motherless child to suffer the cruelties of a prolonged existence alone.<br /><br />What more can we expect from a film that suggests food shortages are the root of famine, evil is the cause of war, and apathy is the sole impediment to social change? If only things were so simple. One of the many problems facing relief efforts is that policymakers are unwilling to explore and fund long-term solutions that have enduring consequences but less immediate results, and thus this film, in its glorification of thoughtless emotion and quick solutions, actually hinders such efforts. Moreover, its neocolonial view of the locals in Cambodia, Ethiopia, and Chechnya as savage criminals or helpless victims is derogatory and condescending. These are not people, but stereotypes ripped from the headlines of sensationalist magazines.<br /><br />This film contends that Sarah, in her facile understanding of the situations she encounters, can somehow rescue the world from its own depravity by accompanying trucks carrying needed supplies across ravaged terrain. What ethnocentric, ignorant conceit to think that she could provide aid without adequate knowledge of the local languages, people, or customs! Then again, all Third World countries are the same in their shared devastation, and Sarah cares, right? Good intentions are no excuse for inexcusable actions or bad film-making. Why doesn't Sarah combat poverty in London or address the needs of her family, which she abandons to endanger her life in reckless pursuit of Nick? The answer's obvious: Then there would be no tragic soap opera against an exotic backdrop of human suffering. It is unfortunate that Sarah and Nick need the exploitation of others to add meaning to their bland love story.