Wat waarschijnlijk de laatste 'grote' erotische erotische film was voordat de video de overhand kreeg en de porno-industrie haar eigen weg ging: op de videorecorder thuis. 'De vloek van Debbie Does Dallas' (net als sommige oude pornofilms hebben ze de naam van de documentaire veranderd om hem opnieuw te verkopen) had een interessant gespreksonderwerp kunnen zijn voor een discussie over de porno-industrie, het land dat haar steunt en de psychologie die haar drijft.<br />In plaats daarvan krijgen we weer zo'n 'uitschot van de mensheid'-portret dat al eerder is gemaakt. Een veelzeggend punt is dat de'morele' stem van de film wordt gegeven aan de FBI-agent die verschillende keren zijn minachting voor erotische films uitspreekt. Toegegeven, de man heeft jarenlang achter de criminelen aangezeten die de porno-industrie runden, maar zijn positie is de makkelijkste uitweg. In feite is het verhaal van zijn wapenfeiten, die heel interessant zijn, elders in meer detail verteld. Een vreemd punt is dat hij probeert in te delen wat voor soort kinderporno hem 'echt' dwarszit. Ja, de porno-industrie is een trieste, smerige plek, maar dat weten we al. Wat we moeten weten is wat de drijfveer is, waarom mensen er zo'n hekel aan hebben en toch miljarden dollars uitgeven om het product te krijgen. Waarom is het een beschamende plek om voor een paar ongeremde mensen te werken? De vragen die zich voordoen worden genegeerd, zodat de film zich kan concentreren op de schaamte, de ellende en de uitbuiting van de acteurs. De documentaire besteedt veel tijd aan 'alle' acteurs die zijn overleden, wat impliceert dat ze ofwel een overdosis hebben genomen, ofwel zelfmoord hebben gepleegd, zonder dat er statistisch bewijs is dat de tarieven hoger zijn dan bij de gewone bevolking. Misschien is dat zo, maar we hebben behoefte aan echte bewijzen, geen anekdotes van de geïnterviewden. 'R. Bolla' lijkt een trieste zaak tot je nagaat hoeveel pornofilms hij heeft gemaakt. Hoe kan iemand in tien jaar tijd tientallen pornofilms maken en zich dan afvragen waarom de 'normale' amusementsindustrie niets met hem te maken wil hebben? Waarom zijn mensen zo bevooroordeeld tegen hem en waarom is hij zich niet bewust van de positie waarin hij zich bevindt? Nog meer onuitgesproken vragen. Als de enige actrice die is geïnterviewd, Robin Byrd, zegt dat ze zich nergens voor hoeft te schamen, dan blijft die uitspraak onuitgesproken. De meeste andere interviews zijn op zichzelf interessant, maar passen niet in de film. Het zou interessant zijn geweest om te onderzoeken waarom sommige vrouwelijke acteurs zich zo schamen voor hun deelname aan de film dat ze niet geïnterviewd willen worden, terwijl de mannen daar geen enkele moeite mee hebben. Het verschil tussen het eind van de jaren zeventig en het nu had interessant kunnen zijn. En de overeenkomsten.<br />'Je kunt beter _Boogie Nights_ huren. Dat is beter.' Het is een fictief verhaal, maar het heeft meer echte antwoorden.
What was probably the last "big" news "erotic" film before video took over and the porno industry went where it belongs, on the home VCR, "Curse of Debbie Does Dallas" (just like some old porno films, they have changed the name of the documentary to re-market it) could have made an interesting jumping point for a discussion on the porno industry, the country that supports it and the psychology that drives it. <br /><br />Instead we are given yet another "dregs of humanity" portrait that's been done before. A telling point is that the "moral" voice of the film is given to the FBI agent who tells of his disdain for erotic films several times. Granted that the man spent years chasing the criminals who ran the industry but his position is the easy way out. Actually the story of his exploits, which are very interesting, have been done elsewhere in more detail. A strange point is when he tries to categorized which type of child pornography "really" bothers him. Yes, the porno industry is a sad, sleazy place but we know that already. What we need to know is what drives it, why do people hate it yet spend billions of dollars to get the product. Why is it a shameful place to work for all but a few uninhibited people?<br /><br />Questions that come up are ignored so the film can focus on the shame and misery and exploitation of the performers. The documentary spends time on "all" the performers who died, implying that they either overdosed or committed suicide while giving no real statistical evidence that the rates are higher then in the general population. Possibly it is but we need to see some real evidence not anecdotal comments from the interviewees. "R. Bolla" seems like a sad case until you check out how many porno films he has done. How can someone do dozens of porno films over the span of a decade and then wonder why the "normal" entertainment industry doesn't want anything to do with him. Why are people bigoted against him and why is he unaware of the position he put himself into? More questions unasked. When the only actress interviewed, Robin Byrd, says that she has nothing to be ashamed of, the statement is just left there. Most of the other interviews are interesting on their own but don't add up in the film. It would have been interesting to explore why some of the female performers are so ashamed of their participation in the film that they refused to be interviewed yet the men have no qualms. The difference between the late 1970's and now could have been interesting. And the similarities.<br /><br />You're better off renting "Boogie Nights". It's a fictional story yet has more real answers.