Deze film is een zelfbewuste, analytische vergissing, waarbij zowel de schrijver (O'Connor) als de regisseur (Nettheim) blijk geeft van genotzucht zonder de eigenschap die gewoonlijk met zulk gedrag wordt geassocieerd.<br />Dit was een film die wanhopig de dialoog uitsprak van talloze popcultuurfilms gezien door Kevin Smith, Justin Kerrigan en zelfs Quentin Tarrantino, zij het in mindere mate. Waarom een kloon? En waarom doet hij dat zo slecht? Ik denk dat Anthony O'Connor moet proberen om personages te creëren die aangezet en interessant zijn <0xE2><0x80><0x93> niet alleen maar'slimme' dingen zeggen. De dialoog was, in één woord, moeilijk. Het enige wat uit iemands mond kwam waren de woorden van de schrijver. Hij moet zich ontwikkelen. Meer doen met de personages, in plaats van zijn zelfvoldaanheid te tonen. Hij moet ons laten zien dat hij interessante personages kan creëren. Personages die 'authentieke' gevoelens uitdrukken over de thema's van de film: over liefde, vriendschap, vervreemding, obsessie... met een paar echte inzichten <0xE2><0x80><0x93> geen oppervlakkige spitsvondigheden onder het mom van verlichting. Een onvolwassen poging, in alle opzichten. Goed om aan vrienden van de makers te laten zien, voor de lol <0xE2><0x80><0x93> niet in een bioscoop, alsjeblieft!
This film is a self-conscious, derivative mistake with both writer (O'Connor) and director (Nettheim) displaying self-indulgence without the quality usually associated with such behaviour.<br /><br />This was a movie desperately uttering the dialogue of countless pop culture movies seen from Kevin Smith, Justin Kerrigan, and even Quentin Tarrantino to a lesser degree. Why clone? And why do it so badly? I think Anthony O'Connor needs to try and create characters that are fleshed out and interesting - not just saying 'clever' things. The dialogue was, in a word, try-hard. The only thing that came out of anyone's mouth were the writer's words. He needs to develop. To do more with the characters, instead of showing his smugness. He needs to show us he can create interesting characters. Ones that express *authentic* feelings about themes in the film: getting over love, friendship, alienation, obsession... with some true insights - not shallow punchlines in the guise of enlightenment. An immature effort all round. Good for showing amongst the makers' friends as a laugh - not in a cinema, please!