Ik vraag me af hoeveel opwindender het boek is waarop Bitter Moon is gebaseerd. Ik weet niet zeker of ik het ooit zou lezen, maar het zou beslist niet saai zijn. Dat geldt ook voor de film; Polanski gaat hier zo diep, dat het bijna nalatigheid is om niet te zeggen dat er iets ouderwets aan de hand is met het verhaal. Een Brits stel dat op een cruise naar India is, komt een aan een rolstoel gebonden schrijver in spe tegen, en zijn vrouw, die totaal van de wereld is, en de echtgenoot hoort van de nu invalide man het verhaal van zijn relatie. Er is iets heilzaams kapotgemaakt in het verhaal, en het is...' In de kern is Polanski's herinneringsverhaal een verhaal van hartstochtelijke liefde en verlangen dat een soort gedachtespel wordt.<br />De flashbacks van Polanski werken goed, en ondanks een paar afgezaagde fragmenten in het eerste deel van Oscars (Peter Cotoye) verhaal over Mimi (Emmanuele Signer), wordt dit afgewisseld met scènes die zinderen van seksualiteit, scènes zoals je die in de jaren negentig alleen maar in films ziet. Dan gaat het over in het 'nuchterder' hoofdstuk, en dan in het gedeelte dat het meest boeiend is: de logica van 'je kunt niet met ze leven, je kunt niet zonder ze leven' in hun relatie, en hoe die dan in verband staat met Nigel van Hugh Grant en zijn mislukte huwelijk met Fiona (Thomas). Zal hij met Mimi naar bed gaan? Dat is de oppervlakkige vraag; Polanski's antwoord is 'ja'. De prestatie die hier wordt geleverd, is het tot uitdrukking brengen van een woeste band die als een langzaam werkend gif werkt, klaar om iedereen te treffen die dichter bij zijn menselijke tragedie komt. Soms is het verontrustend om hun verleden te zien, soms zelfs duister en grappig. Maar het is zuivere, onvervalste Polanski, door en door.<br />En een speciale aantekening moet worden gemaakt voor Jakhals: hier is een karakteracteur die iedereen van tijd tot tijd ziet, of het nu ET of Sphere of Femme Fatale is, en deze keer wordt hij op de proef gesteld op een manier waar elke acteur dol op zou zijn. Hij doorloopt elke emotie, soms gespeeld en soms heel rauw en ellendig uit zijn ziel, en het is een onvolmaakte maar krachtige tour de force. Alle anderen <0xE2><0x80><0x93> Grant, Seigner, Thomas <0xE2><0x80><0x93> krijgen rollen toebedeeld die goed bij hen passen (vooral Grant als een opgefokte yuppie die seksueel is gewekt/in verwarring is gebracht), maar Polanski gebruikt ze wijselijk van de ene scène naar de andere. Zijn vrouw, Seigner, is soms ook een openbaring in een rol die <0xE2><0x80><0x93> en dat is ook zo <0xE2><0x80><0x93> een valstrik van één lettergreep zou moeten zijn. Er is een complexiteit die ze aantreft in haar behoeftige-cum-sociopathische instelling, en ze is zo sexy als de pest. Het is over het algemeen en ondergewaardeerd werk van mindere genieën, en het zou degenen die op zoek zijn naar een waanzinnig verhaal over liefde en wraak goed van pas kunnen komen.
I'd have to wonder how much hotter the book that Bitter Moon is based on is. I'm not sure if I would ever read it, but it definitely wouldn't be boring. Neither is the movie; if anything, Polanski goes to such dark depths here that it's almost neglectful not to say that there's something old-fashioned stirring in the narrative. A British couple on their way via cruise to India run into a wheelchair bound would-be writer and his wife, who is a knock-out, and the husband hears from the now crippled man the story of his relationship. There's something wholesome that is ripped apart in the story here, and it's at its core a tale of passionate love and desire that becomes like a mind-game.<br /><br />Polanski's flashback narrative works well, and despite some corny bits early on in Oscar's (Peter Cotoye) tale of Mimi (Emmanuele Signer), this is contrasted with scenes that sizzle with great sexuality, the likes of which only so-much seen in 90s cinema. Then it transitions into the 'naughtier' chapter, then going into the section that's most captivating: the 'can't-live-with-em-can't-live-without-em' logic of their relationship, and how it then relates to Hugh Grant's Nigel and his flawed marriage to Fiona (Thomas). Will he sleep with Mimi? This question would be the shallow one; Polanski's achievement here is expressing a savage bond that is like a slow-working poison, ready to affect anyone that grows closer to their very human tragedy. Sometimes seeing their past is disturbing, other times even darkly funny. But it's pure, unadulterated Polanski through and through.<br /><br />And special note should be given to Coyote: here's a character actor everybody sees from time to time, be it ET or Sphere or Femme Fatale, and this time he's put to a test that any actor would love. He goes through every emotion, sometimes put on and sometimes very raw and wretched bit from his soul, and it's an imperfect but powerful tour-de-force. Everyone else, Grant, Seigner, Thomas, are put in roles that their fit well into (Grant especially as an up-tight yuppie sexually awakened/confused), but Polanski still uses them wisely from scene to scene. His wife, Seigner, is also sometimes a revelation in a role that should- and is- a possible one-note trap. There's complexity that she finds in her needy-cum-sociopathic mindset, and is sexy as all hell. It's overall and underrated work of minor genius, and may please those looking for a crazy tale of love and revenge.