Iedereen die de originele film heeft gezien, zou deze film moeten mijden als de pest. Hoewel de Trilogie van de Angst in 1975 een werkelijk originele driedubbele plak angst was, die een royale portie angst opleverde, is het vervolg volkomen onorigineel en voor 99 procent angstvrij.<br />Het is alarmerend dat dezelfde regisseur beide films heeft gemaakt. TOT2 is zo geesteloos en glossy dat het leest als een auditieband voor Tales From The Crypt. Het script geeft het woord 'onorigineel' een nieuwe betekenis.<br />Het eerste segment is een stokoude horrorstriptekening van een kastanje die te vaak is geroosterd. De wending aan het eind biedt het enige echte moment van verschrikking, na een lange, voor de hand liggende opzet.<br />Het tweede segment is een Monkey's Paw-draai. Op het scherm staat dat hij geschreven is door de god Richard Matheson. Maar als Matheson deze film ooit heeft gezien, moet hij hebben moeten kotsen toen hij Lysette Anthony's hartstochtelijke occulte bezwering hoorde, waarin ze de grote en machtige god Tetragrammaton aanriep. Blijkbaar heeft de regisseur, ondanks het feit dat hij zijn leven lang van het occulte heeft geleefd, nooit van Tetragrammaton gehoord.<br />Het ergst van alles is het laatste segment, een onnozele herhaling van het origineel, waarin Karen Black wordt aangevallen door een heel enge en authentiek uitziende voodoopop. De update slaat drie keer verkeerd aan. Lysette Anthony is een bekwame actrice die de scènes speelt, maar wekt niet echt een gevoel van afgrijzen op. Karen Black was onvergetelijk in haar rol, die de verwachtingen oversteeg, vooral voor een tv-film. De nieuwe pop is afschuwelijk en lijkt van hetzelfde plastic te zijn gemaakt als Mr. Aardappelhoofd. Het irritante, overdreven gegrom maakt de waanzin alleen maar erger. Hopelijk is de speciale EFX-ploeg van deze pop overgestapt op iets wat beter bij hun vaardigheden past, zoals een film van de Muppets.<br />Het is triest dat de eens zo grote Dan Curtis, die ons Dark Shadows en Burnt Offerings heeft gegeven, is gereduceerd tot het leveren van deze kletskoek.<br />Afschuwelijk, geen verschrikking.
Anyone who has ever seen the original should avoid this movie like the plague. While the 1975 Trilogy of Terror was a truly original triple slice of terror, delivering generous dollops of scares, the sequel is thoroughly unoriginal and 99% scare-free.<br /><br />It's alarming that the same director did both. TOT2 is so vapid and glossy it reads like an audition tape for Tales From The Crypt. The script gives new meaning to the word unoriginal.<br /><br />The first segment is an ancient horror comic book chestnut which has been roasted one too many times. Its twist ending offers the only true moment of horror, after a long, obvious set-up.<br /><br />The second segment is a Monkey's Paw twist. The screen credit alleges it is by writer god Richard Matheson. But if Matheson ever saw this movie, he must have upchucked when he heard Lysette Anthony's impassioned occult incantation, in which she invoked the great and mighty god Tetragrammation. Apparently despite making a lifelong career from the occult, the director never heard of Tetragrammaton.<br /><br />Worst of all is the last segment, a simpering rehash of the original, which featured Karen Black assailed by a very creepy and authentic-looking voodoo doll. The update misfires threefold. Lysette Anthony is a capable actress going through the motions, but generates no real feeling of horror. Karen Black was unforgettable in her performance, which transcended genre expectations, particularly for a made-for-TV movie. The new doll is atrocious, appearing to be made from the same plastic formula as Mr. Potatohead. Its annoying over-the-top growls only exacerbate the idiocy. Hopefully the special EFX crew on this one moved on to something more appropriate to their skills, like a Muppets movie. <br /><br />It's sad that the once-great Dan Curtis, who gave us Dark Shadows and Burnt Offerings, could be reduced to delivering this piffle.<br /><br />Horrid, not horror.