Deze film raakte me in mijn hart omdat hij een onvergetelijk beeld van het Afghaanse leven gaf. Het is een 10 van de 10, die poëtisch het moderne leven toont in een stad die naar de leefomstandigheden van de Neanderthalers werd verbannen nadat de taliban waren verdreven.<br />De titel van de film is de titel van een buitengewoon relevant gedicht dat tijdens de film twee keer wordt opgezegd.<br />Hoewel het een moeilijke manier is om Farsi te leren (het heeft een ondertitel <0xE2><0x80><0x93> pfff!) maakte 'At Five in the Afternoon' me wakker voor de benarde situatie van de arme zielen die het puin en de negentiende-eeuwse technologie moeten verwerken.<br />De film beschrijft (tiener) Noqrehs leven als ze op school zit en haar best doet om haar rol in de maatschappij te ontdekken nu 'elke' baan binnen haar bereik ligt. Ze besluit president van het land te worden. De zesaloten mogen dan verdwenen zijn... maar er zijn nog genoeg chagrijnige, oude, conservatieve mannen (onder wie haar vader) die verlangen naar de 'goede oude tijd'. De problemen van het land (waaronder: ondergronds leven, religieus extremisme, de afwezigheid van elementaire sociale voorzieningen <0xE2><0x80><0x93> water/onderwijs <0xE2><0x80><0x93> na verscheidene oorlogen) fungeren als de tegenstander als Noqrehs vader haar en haar uitgebreide familie over de Afghaanse grasvlakten voert, op zoek naar haar broer. De film beweegt zich langzaam en weloverwogen, maar ik garandeer je dat je voor je tijdinvestering zult worden betaald met een enkele keer in je leven een opleiding over Afghanistan.<br />Ik hoop dat je een exemplaar of een tentoonstelling vindt en de twee uur vrijmaakt om het over je heen te laten spoelen en te laten bezinken.
This movie tugged at my heartstrings delivering an unforgettable portrayal of Afghan life. It's a 10 out of 10, poetically revealing modern life in a city relegated to Neanderthal living conditions after the Taliban was sent packing.<br /><br />The Film's title is the title of an extraordinarily relevant poem, recited twice during the film.<br /><br />Though a tough way to learn Farsi (it's subtitled - phew!) "At Five in the Afternoon" awakened me to the plight of the poor souls coping with the rubble and 19th century technology.<br /><br />The film describes (teenaged) Noqreh's life as she attends school and struggles to discover her role in society now that "any" job is within her reach. She decides to become the country's President.<br /><br />The zesalots may be gone ... but there's plenty of cranky, old, conservative men (her father among them) who long for the "good ole'days". The country's problems (among them: live buried mines, religious extremism, the absence of basic social commodities - water / education - after several wars) serve as the antagonist as Noqreh's father carts her and her extended family across the Afghan dustbowl in search of her brother, The film moves slowly and deliberately, but I guarantee you'll be paid for your time investment with a once in a lifetime education about Afghanistan.<br /><br />I hope you find a copy or a showing, and allocate the 2 hours to let it wash over you and take hold.