Deze film was gewoonweg onbegrijpelijk. Het zijn vijf afzonderlijke verhalen. Ik snap het. Maar, eh, is het een verhaal waarin eigenlijk niets gebeurt? Waarin je niet weet waar iemand begint en waar hij eindigt? Waarin het volkomen onduidelijk is wat zijn motieven zijn, of wat wij moeten denken van de keuzes die hij maakt, als het al keuzes zijn? Waarin twee van de hoofdpersonen iets harteloos en laakbaars lijken te doen en wij duidelijk worden geacht enorm blij voor hen te zijn? Deze film was als een soort haiku van een dronken vent die iedereen in zijn eerstejaarsslaapzaal diepzinnig vond, maar alleen omdat ze zwommen in een wolk van marihuanarook die zo dik was dat je hem als bouwmateriaal kon gebruiken.<br />Maar Maggie Gyllenhal is mooi. En die Indiase jongens waren goede acteurs. Ik hoop dat ze betere scripts vinden.
This movie was freakin' incomprehensible. It's five separate stories. I get it. But, uh, is it a story when nothing really happens? When you don't know where someone is starting from and where they get to? When it's completely unclear what any of their motivations are, or what we're supposed to think about the choices they make, if they're choices at all? When two of the main characters seem to do something heartless and reprehensible and we're clearly supposed to be enormously happy for them? This movie was like some haiku from a drunk guy that everyone in your freshman dorm thought was deep, but only because they were swimming in a cloud of marijuana smoke so thick that you could use it for building material.<br /><br />Maggie Gyllenhal is pretty, though. And those Indian guys were good actors. Hope they find better scripts.