Het is vaak zo dat het prettiger is om over slechte 'kunst' te schrijven. In het geval van Brett Leonard's Feed moet ik mijn broer dankbaar zijn dat hij me een film aanbeveelt van zo'n superlatieve, tartende slechtheid dat ik me onmiddellijk gedwongen voelde om mijn kennelijke afkeer kenbaar te maken aan iedereen die bereid was de tijd te nemen om hem te lezen. Het Israëlische leger blijft Libanon met vrolijke overgave vernietigen terwijl Hezbollah het vuur beantwoordt met zijn raketten; sjiieten en soennieten vliegen elkaar naar de keel terwijl Bagdad, Basra en de rest van het land te midden van een niet-erkende burgeroorlog in elkaar storten; elke dag sterven er duizenden door hulp, honger, armoede, ziekte en verwaarlozing. De waarheid is dat je dit allemaal al weet, en hoewel ik me een beetje schuldig voel omdat ik mijn vrije tijd niet besteed aan het bespreken van dringender zaken zoals die hierboven genoemd zijn, kan ik mezelf toch niet toestaan de herinnering aan Feed zonder discussie voorbij te laten gaan. Het betekent gewoon te veel. Het lukt Feed om elke seriemoordenaarfilm die in de afgelopen 15 jaar is gemaakt te verprutsen en dat doet hij met, naar ik hoop, een ironisch besef van zijn eigen onbekwaamheid. Nutteloze beeldverbetering, filters, krakkemikkige montage en misselijkmakend camerawerk blijken alleen maar bij te dragen aan de openbaring die Leonard niet kan regisseren. Een perverse moordenaar (Alex O' Loughlin) voedt vrouwen tot olifantachtige proporties terwijl hij een geheime website creëert waar gokkers weddenschappen kunnen plaatsen op hun ophanden zijnde dood. Om de dood van zijn laatste aanstaande slachtoffer te wreken is een cybercrimineel (Patrick Thompson) vastbesloten hem op te sporen; hij reist van Australië naar de Verenigde Staten, zo vastbesloten is hij. O, hij heeft toevallig ook een heel sexy nymfomane vriendin die naakt onder de douche staat in een paar flashbackscènes die (naar ik aanneem) zo zijn ontworpen dat de warmbloedige mannelijke kijker zijn ogen kan laten rusten op vrouwen die zo dik zijn dat het lijkt alsof ze elk moment door de tv heen kunnen barsten. Maar dat soort plottwisten doet er niet toe, want Feed slaat nergens op. Ik stel me de blik van Keiran Galvin voor, die met een verwrongen grijns op zijn gezicht zijn verveelde ghostwriters toeblaft om scènes toe te voegen aan het beeld van een verdwaasde Duitse man die gewillig zijn eigen bloedende lid te eten geeft ('Ik smacht om opgegeten te worden!', schreeuwen verdwaasde Duitser in een opvallende scène). Als er één ding is dat in je voordeel spreekt, dan is het, al dan niet met opzet (ik betwijfel het), een van de grappigste films die je op de dvd-plank van je plaatselijke Blockbuster aan zult treffen. Plan 9 is soms grappig. De scène waarin de agent wakker wordt en bloed vindt (ik weiger de planken in deze film als echte personages te registreren) heeft hem een injectie met vet gegeven, die hij vervolgens als een enorme puist open laat barsten. Crim die Tubby McTubbster het vet voerde van de andere meisjes die hij heeft vermoord, was nog zo'n giller ('Het is een beetje zoutig,' zegt ze liefdevol tegen hem). Ik moest glimlachen om de toespraken van mijn geliefde scenarist over het belang van innerlijke schoonheid. Maar het belangrijkste is misschien wel het einde van de onvermijdelijke twist, die ik omwille van de formaliteit niet zal verknallen, maar die onze geliefde scenarist waarschijnlijk het bloed onder de nagels vandaan heeft gehaald. Ik ben blij dat ik mijn hart heb gelucht. Nu ik alles op een rijtje heb gezet, kun je het huren. Mijn mening zal er geen moer aan veranderen.
It is often the case when reviewing that it is more enjoyable to write about bad 'art'. In the case of Brett Leonard's Feed I must thank my brother for recommending me a motion picture of such superlative-defying badness that I was instantly compelled to express my apparent distaste with anyone prepared to take the time to read it. The Israeli military continues to demolish Lebanon with gay abandon whilst Hezbollah returns fire with its rockets; Shia and Sunni are at each others throats whilst Baghdad, Basra et al crumble in the midst of unacknowledged civil war; thousands die every day from aids, hunger, poverty, disease and neglect. The truth is you know all this already, and although I feel a slight guilt that I don't surrender my free time to the discussion of more pressing matters such as those aforementioned, I still cannot allow myself to let the memory of Feed pass without discussion. It just means too much. Feed manages to rip-off every serial-killer film made in the last 15 years and does so with what I hope to God is an ironic awareness of its own ineptitude. Useless flash cuts, filters, choppy editing and nausea-inducing camera-work prove only to aid the revelation that Leonard can't direct. The man who brought us that untouchable sci-fi milestone The Lawnmower Man (arf!) is so clearly unaware of how to generate tension that the film descends into farce from the opening frames. A perverse killer (Alex O' Loughlin) is feeding up women to elephantine proportions whilst he creates a secretive website where gamblers can place bets on their imminent deaths. To counter the death of his latest soon-to-be victim, a cybercrime cop (Patrick Thompson) is determined to track him down; journeying from Australia to the US, so determined is he to do so. Oh, he also happens to have a really hot nympho girlfriend who gets naked in the shower in a few soft-focus flashback scenes designed, (I presume) for the red-blooded male viewer to give his eyes a rest from women so fat it looks like they're going to burst through the telly. Such plot contrivances are irrelevant however, because Feed makes little sense. I visualize screenwriter Keiran Galvin's look of twisted glee whilst barking orders to his bored ghost writers to add scenes of a crazed German man being willingly fed his own bleeding member ('I vant to be eaten!', screams said crazed German in a standout scene). If there is one thing to be said in its favour it is, intentionally or not (I'm doubtful), one of the funniest films you will find staring at you from the DVD shelf of your local Blockbuster. It's Plan 9 funny at times. The scene where cop awakes to find crim (I refuse to register the planks in this film as actual characters) has injected him with a syringe of fat, only for him to burst it open like a huge zit had me reeling. Crim force-feeding Tubby McTubbster the fat of the other girls he's killed was another zinger ('It's a bit salty baby,' she says to him lovingly). Also, the cheesy eloquence of Crim's speeches about the importance of inner beauty made me smile. Perhaps most important though is the inevitable twist ending, which for the sake of formality I will fail to spoil for you but needless to say, probably had our beloved screenwriter sporting wood from self-adulation. Glad I got this off my chest. Now that I have completely slated it for all it's worth, go rent it. My opinion won't change a damned thing.