Dit zag ik toen deze film ongeveer 19 (!) jaar geleden voor het eerst werd uitgebracht, en het werd mijn favoriete film van 1985, en waarschijnlijk ook mijn favoriete Scorsese-film (Goodfellas zit er waarschijnlijk bij). Maar het leek altijd of ik de enige was die er zo over dacht. Het was geen sensatie (zelfs niet naar de maatstaven van kunstfilms), het werd door alle prijzen genegeerd voor zover ik me kan herinneren, en er kwam geen dvd van.<br />Tot nu. Om te beginnen kan ik tot mijn vreugde melden dat de nieuwe dvd-uitgave er geweldig uitziet en klinkt. Het voelt alsof de film vorig jaar is uitgekomen.<br />Nu, jaren later, besef je pas echt hoe goed 'After Hours' was. De film is perfect: je hebt het gevoel dat de filmmaker alles onder controle heeft, maar de film is altijd uit balans (zoals de bedoeling was). De plot lijkt willekeurig te verlopen en de film overtreft altijd je verwachtingen, maar toch zit hij zo strak in elkaar als een legpuzzel.<br />Het is gemakkelijk om de Scorsese-stijl van filmen en monteren te zien, die hier echt begint (voordat hij in 'The Color of Money' en 'Goodfellas' op gang komt) als de motor van de film. Je moet jezelf eraan herinneren dat geen enkele andere regisseur op dat moment (1985) probeerde op deze manier een film te maken, en dat je naar de uitvinder kijkt, niet naar de beste beoefenaar.<br />Maar je moet de bijdragen van de cast niet over het hoofd zien. Als je tot de kleinste rollen bent beperkt (ja, ik bedoel jij, Dick Miller), zijn er maar weinig dingen zo leuk als te zien hoe een bekwame cast de bal pakt en ermee wegrent. Als ze duidelijk een kick krijgen, springen ze niet alleen in hun rol, maar aarzelen ze niet om onsympathiek en irritant te zijn. Vooral Griffin Dunne, de volmaakte huisvader, die naarmate de avond vordert steeds meer een eikel wordt.
I saw this when this first came out about 19 (!) years ago, and it became my favorite movie of 1985, and probably my favorite Scorsese film ("Goodfellas" is right there with it). However it always seemed that I was the only one who felt that way. It was no sensation at the box office (even by art film standards), it was ignored by all the awards as far as I remember, and no DVD release.<br /><br />Until now. First off, I am happy to report that the new DVD release looks and sounds great. It feels like the film came out last year.<br /><br />Now, years down the road, you really appreciate how accomplished "After Hours" is in the wake of 100s of inferior indie releases that ape the urban paranoia and "downtown" sensibility that this seems to effortlessly catch. The film is pitch perfect:you sense a filmmaker in complete command, but the film is always off balance (as intended). The plot seems to flow randomly and the movie always defies your expectations, yet it's as tightly assembled as a jigsaw puzzle.<br /><br />It's easy to catch the Scorsese style of shooting and editing, really starting to roll here (before taking off in "The Color of Money" and "Goodfellas"), as the engine of the movie. You have to remind yourself that every other director was not trying to make movies this way at this point (1985), and that you are watching the inventor, not just the best practitioner.<br /><br />But don't overlook the cast's contributions. Perfectly cast down to the smallest roles (yes, I mean you Dick Miller), few things are more enjoyable than watching an able cast take the ball and run with it. Obviously having a blast, they not only jump into their parts, but they have no hesitation at being unlikable and annoying. Particularly Griffin Dunne, the perfect Everyman, who becomes more and more of a jerk as the night wears on.