De Toast of New York is, ondanks het overdadige uiterlijk, de eersteklas decors en af en toe een uitbarsting van energie, een tientonner <0xE2><0x80><0x93> voornamelijk, denk ik, vanwege het langdradige script en de stijl van de film. Anderen hebben opmerkingen gemaakt over de productieproblemen en personeelsveranderingen die verantwoordelijk kunnen zijn voor het saaie resultaat. In het begin van het verhaal worden we getrakteerd op een kleurrijke maar spraakzame uiteenzetting die de plot in gang zet: op de dag dat de Burgeroorlog begint, bedenken Jim Fisk (Edward Arnold), rondtrekkende marskramer, en zijn medeplichtigen (Cary Grant en Jack Oakie) een plan om in het zuiden goedkoop katoen te kopen, het naar het noorden te smokkelen en het voor een hoge prijs aan fabrieken in New England te verkopen, waarmee ze de carrière van een van de legendarische financiële speculanten uit de negentiende eeuw in gang zetten. Maar in plaats van de wervelende, op- en neergaande saga doorspekt met komedie die we bij deze inleiding mogen verwachten, krijgen we 100 minuten routinemontages, gevolgd door nog meer uitweidingen (voornamelijk over financiële deals), afgewisseld met luidruchtige publieksscènes en lauwe romantische intermezzo's met de verfijnde Frances Farmer, die Josie Mansfield speelt, een aankomend toneelspeelster die onder Fisks vleugels wordt genomen. Niets van dit alles stijgt ooit uit boven het alledaagse. Edward Arnold geeft zijn vertrouwde robuuste, energieke voorstelling (zie de komische komedie Easy Living uit 1937 en de komische film van vorig jaar, die qua thema en plot op deze film lijkt); Grant en Oakie zijn ook min of meer zichzelf, hoewel de volle impact van Grants charisma in deze niet-komische rol wordt afgezwakt. Farmer wordt meer als een aantrekkelijke productiewaarde gepresenteerd dan als een volbloed personage. Ze brengt het grootste deel van haar filmtijd door in een reeks schitterende kostuums uit die tijd, waar ze banaliteiten uitkraamt die nauwelijks de emotionele staat van haar personage suggereren. Ook zij speelde een soortgelijke rol in KOM EN KRIJG HET, maar met veel meer effect. Je zou dit soort verhalen verwachten van een Warners-productielijn, maar het is vreselijk teleurstellend om het tegen te komen in een honderd-minuten-plus-eersteklasproductie van RKO. Ik geef het een 4 voor Farmer en Arnold.
The Toast of New York, despite the lavish look, top-notch cast and occasional bursts of energy, is a ten-ton bore - chiefly, I think, because of the long-winded script and pedestrian direction. Others have commented on the production difficulties and personnel changes which may be responsible for the bland result. Early in the story we are treated to a colorful but talky exposition which sets the plot in motion: On the day the Civil War starts, Jim Fisk (Edward Arnold), itinerant peddler, and his partners in crime (Cary Grant and Jack Oakie) devise a scheme to buy cotton cheaply in the South, smuggle it North and sell it at a high price to New England mills, thus launching the career of one of the fabled financial speculators of the 19th century. But, instead of the whiz-bang, rise-and-fall saga laced with comedy which this introduction leads us to expect, we get 100 minutes of routine montages followed by more expository talk (mostly about financial deals), interspersed with boisterous crowd scenes and tepid romantic interludes with the exquisite Frances Farmer, who plays Josie Mansfield, an aspiring stage actress who is taken under Fisk's wing. None of this ever rises above the mundane. Edward Arnold gives his familiar robust, take-charge performance (see the 1937 screwball comedy EASY LIVING and the previous year's COME AND GET IT which this film resembles in theme and plot); Grant and Oakie are pretty much themselves as well, though the full impact of Grant's screen charisma is blunted in this non-comic role. Farmer is presented more as a comely production value than a full-blooded character. She spends most of her screen time in a series of splendid period gowns uttering banalities that barely suggest the emotional states of her character. She too played a similar role in COME AND GET IT, to far stronger effect. One would expect this kind of storytelling from a Warners assembly-line quickie, but it's terribly disappointing to encounter it in a 100-minute-plus grade-A production by RKO. I'll give it a "4" for Farmer and Arnold.