Ik had het genoegen 'Amu' te zien tijdens de opening van het eerste jaarlijkse Asian American Film Festival in Pittsburgh, afgelopen weekend. Misschien een passend getuigenis van de reden waarom festivals als dit <0xC3><0xBC>berhaupt moeten bestaan: de film gaat over een onderwerp waarvan ik niet eens wist dat het al bestond: de slachtingen onder de sikhs in India in een periode van drie dagen in 1984, en de medeplichtigheid van een corrupte regering bij het faciliteren en maskeren van die gebeurtenissen. <br /><br />Directeur Shonali Bose, een van de producenten (haar man Atiya, geloof ik) en de ster Konkona Sen Sharma waren allemaal aanwezig om vragen van het publiek te beantwoorden, en de politieke aard van de film leidde tot een levendige discussie (en af en toe een debat) die helaas niet in de tijd die ons is toegestaan kon worden gecondenseerd. Gezien het formaat van de film en het belang van het onderwerp is het dan ook zonde om te wijzen op de tekortkomingen van de feitelijke artisticiteit.<br />Zoals een andere criticus al opmerkte, is de film over het algemeen goed gecensureerd, maar niet perfect. Ik ben het met je eens dat bepaalde elementen van het verhaal (met name het ijsberen en een paar gekunstelde intermenselijke momenten) aan elkaar geplakt of onecht aanvoelden, en misschien wel verzonnen waren om het verhaal in te passen in een hedendaags milieu dat het publiek zou kunnen aanspreken alvorens het te'verrassen' met de politieke inhoud van de tweede helft van de film, wanneer het mysterie van de geschiedenis van de hoofdpersoon is ontrafeld.<br />Het is heel goed mogelijk dat de film beter zou hebben gewerkt zonder de'mysterie'-invalshoek, vooral omdat hij halverwege de film van de grond lijkt te komen en dan allesomvattend wordt, in direct contrast met het semi-documentaire 'romantische komedie-gevoel' van de eerste helft. Wat me het meest opgelaten trof was de onsamenhangende aard van de'suspense'. De manier waarop Kaju's familie met opzet de discussie over haar verleden uit de weg gaat of, wanneer ze met tegenstrijdige informatie worden geconfronteerd, gewoon probeert van onderwerp te veranderen of peinzend naar de grond te staren, voelde onecht melodramatisch aan.<br />Maar al mijn kritieken veranderen in geharrewar wanneer ik geconfronteerd word met de onmiskenbare kracht van de paar flashbacks die de film bevat en die bepaalde controversiële gebeurtenissen in een helder licht plaatsen. Op die momenten vindt Bose haar ware stem, en de stem van de slachtoffers in deze ongerechtvaardigde wreedheden.<br />Tussen haakjes, een van de gebieden waar de films op artistiek gebied succes hebben, is de casting van Konkona Sen Sharma als Kaju. Op het scherm waren haar accent en lichaamstaal vlekkeloos Amerikaans, zoals het hoorde (Kaju is een Indiaas meisje dat in Amerika is opgegroeid), maar Bose legde na de film uit dat Konkona haar hele leven in India had gewoond en maar twee weken de tijd had gekregen om zich in de cultuur van Los Angeles te verdiepen om zich voor te bereiden op de rol van Kaju. Degenen die de film hebben gezien, zullen het er ongetwijfeld over eens zijn dat ze daarin is geslaagd.
I had the pleasure of seeing "Amu" during the launch of the first annual Asian American Film Festival in Pittsburgh this past weekend. Perhaps a fitting testament to the reason festivals such as this need to exist in the first place, the film deals with a subject I hadn't even known existed beforehand: the Sikh massacres in India over a three-day period in 1984, and the complicity of a corrupt government in facilitating and masking the events.<br /><br />Director Shonali Bose, one of the producers (her husband, Atiya, I believe) and star Konkona Sen Sharma were all on hand to answer questions from the audience, and the political nature of the film led to a spirited discussion (and occasional debate) that, unfortunately, could not be condensed into the time allowed. Thus, given the film's stature and the importance of its subject matter, it's a shame to point out the shortcomings of its actual artistry.<br /><br />As another commenter has mentioned, the film is generally well-directed but is not perfect. I agree that certain elements of its narrative (particularly the pacing, as well as a few contrived interpersonal moments) felt tacked-on or inauthentic, and were perhaps invented to couch the story in a modern-day milieu that could appeal to audiences before "surprising" them with the political content of the film in its second half, as the mystery of the main character's history is unraveled.<br /><br />It's entirely possible the film would have worked better without the "mystery" angle, especially since it seems to come from left field midway through the film and then becomes all-pervasive, in direct contrast to the semi-documentary "romantic comedy travelogue" feel of the first half. What struck me most awkwardly was the disjointed nature of the "suspense" surrounding the eventual divulging of repressed information. The purposely vague ways in which Kaju's family avoids discussion of her past or, when confronted with conflicting information, seek to simply change the subject or stare pensively at the floor felt falsely melodramatic.<br /><br />But all of my criticisms become quibbles when faced with the undeniable power of the film's few flashback scenes, which depict certain controversial events in an unflinching light. In those moments, Bose finds her true voice, and the voice of the victims in these unjustified atrocities.<br /><br />Incidentally, one area the films succeeds in artistically is the casting of Konkona Sen Sharma as Kaju. Her accent and body language were flawlessly American on screen, as they should have been (Kaju is an Indian girl raised in America), but Bose explained after the film that Konkona has lived her whole life in India and was only given two weeks to immerse herself in Los Angeles's culture to prepare for the role of Kaju. Those who see the film will certainly agree that she succeeded.