DR. GIGLES had een magere, gemene, korrelige, surrealistische griezelfilm moeten zijn. Het is leuk, het is nooit saai, maar het is een Kitchen Sink Movie, wat betekent dat er alles behalve is. Soms is minder eigenlijk meer, en een beetje minder zou hier raadzaam zijn geweest. De voornaamste invloed op de film lijkt Sam Raimi te zijn geweest (ster Larry Drake <0xE2><0x80><0x93> die uitstekend is <0xE2><0x80><0x93> kwam net terug van het succes van DARKMAN) en Tim Burton (die met BATMAN zojuist het tijdperk van de overdadige gebeurtenisfilms uit de jaren negentig had ingeluid), maar geen van beiden staat bekend om zijn terughoudendheid.<br /><br />DR. GIGLES is in feite zo druk en rommelig dat het...' Het verhaal wordt overweldigd door een kakofonie van kunstzinnige camerastandpunten, donkere tekenfilmachtige neonverlichting, plotwendingen, secundaire personages, achtergrondontwikkelingsschetsen, muzikale intermezzo's, opbollende stoomwolken, wellustige close-ups, hysterische ondersteunende spelers, overdreven gechoreografeerde schokscènes, overvolle beeldframes die nooit stilzitten, buitensporig knippen voor de continuïteit, obscure karaktermotieven, wegwerponzin, mensen die met deuren slaan en glas breken, en een zelfbewuste, voortdurende poging om te voorkomen dat de kijkers zich ooit gaan vervelen. Dit is een film waarin het gebruik van graffiti op de muren van de set nog ergerlijker, zelfbewuster en <0xE2><0x80><0x93> in de ogen van de filmmakers <0xE2><0x80><0x93> de aandacht van de kijker even waardig is als wat de hoofdpersonen te zeggen hebben. Het is een geweldig idee voor een film: een maniakale teringlijder ontsnapt uit het plaatselijke sanatorium en begint prompt een eigen praktijk & begint mensen op verschillende inventieve manieren te vermoorden. Het probleem is dat sommige van die inventieve manieren een beetje te inventief zijn. Dokters zijn van nature eng, met hun gezichtsmaskers, hun saaie kleren, hun zakken met sinistere instrumenten die kwalen zouden moeten genezen en hun ogenschijnlijke plezier in het brengen van het slechtste nieuws aan hun patiënten. Wil je je huisarts zien flippen? Doe een paar sit-ups vlak voordat hij je bloeddruk opneemt, of loop misschien een trap op naar hun praktijk. Je wordt verondersteld meer lichaamsbeweging te nemen, maar als je een verhoogde hartslag hebt, geeft die klootzak je medicijnen die je in slaap brengen & noemt dat vooruitgang. Verbazingwekkend.<br />Het idee dat een dokter in een horrorfilm een griezelige, sinistere moloch van het kwaad wordt, ligt dus niet zo ver van de dagelijkse realiteit af. Het probleem met dr. Giggles is dat hij nooit alleen maar eng mag zijn. Kijk maar eens naar een film uit ongeveer dezelfde tijd, THE DOAD PIT van 1989, over een andere sinistere psychotische arts die eigenlijk angstaanjagend is, en wiens scheppers hem maar al te graag in de krochten van een verdoemd sanatorium lieten rondsluipen terwijl hij mensen de hersens insneed. Maar achternagezeten worden door een giechelende, piepende gek met een reusachtige tongspatel is niet mijn idee van eng. Het is raar, en het is jammer dat deze film raar verwart met eng. Het is een soort overdreven surrealistische melange van beeld, geluid, woede, geluid, kleur en walgelijk artistieke camerastandpunten.<br />De film is zo druk en rommelig dat ik zelfs na twee keer kijken geen idee heb waar het verhaal echt over ging, en dat is misschien veelzeggend. Dit is een film waarvan het verhaal niet echt belangrijk is, maar dat in plaats daarvan bestaat uit een strak gecensureerde & flamboyant geproduceerde serie sets-pieces over een surrealistische, over de top krankzinnige dokter. Hij gaat goed genoeg de tijd door en fans van eind jaren tachtig/vroeg in de jaren negentig' s tienerverschrikkingen zullen goed verzorgd worden, maar na de operatie is het enige wat je waarschijnlijk het allerliefst zult willen een paar aspirines en een mooie, rustige, goed verlichte kamer waar je een paar minuten kunt zitten om op adem te komen. Ah, dat is beter.<br />4/10: Niet zonder verdiensten, maar minder zou meer zijn geweest.
DR. GIGGLES should have been a lean, mean, gritty, surreal little horror movie. It is enjoyable, is never boring, but is a Kitchen Sink Movie, meaning there's everything in it but. Sometimes less really is more and a bit less would have been advised here. The primary influence on the film appears to have been Sam Raimi (star Larry Drake -- who is excellent -- was hot off the success of DARKMAN) and Tim Burton (who's BATMAN had just ushered in the era of 1990s overkill event films), neither of whom are known for their restraint.<br /><br />DR. GIGGLES is actually so busy and cluttered that it's story becomes overwhelmed in a cacophony of arty camera angles, dark cartoonish neon lighting, plot twists, secondary characters, background development sketches, musical segues, billowing clouds of steam, leering closeup faces, hysterical supporting players, over-choreographed shock sequences, jam-packed picture frames that never sit still, excessive cutting for continuity, obscure character motivations, disposable unuseful dialog, people banging doors & breaking glass, and a self-conscious ongoing effort to never allow Attention Deficit Disorder plagued viewers from ever getting bored. Here is a movie who's use of graffiti on set walls is even obnoxious, self-aware and -- in the eyes of the filmmakers -- as equally worthy of the viewer's attention as what the main characters have to say.<br /><br />It's a great concept for a film: Nutzo sick maniac doctor escapes from the local sanatorium and promptly sets up a home practice & starts killing people in various inventive ways. The problem is that some of those ways are a bit too inventive. Doctors are scary by nature, with their face masks, drab clothing, bags of sinister instruments that are supposed to cure ailments, and a seeming joy of delivering the worst news possible to their patients. Want to watch your family physician freak out? Do some sit-ups right before he takes your blood pressure, or maybe walk up a flight of stairs to their office. We're supposed to be getting more exercise but you show an elevated heart rate and the son of a bitch will have you on some medication that puts you to sleep & call that progress. Amazing.<br /><br />So the idea of having a doctor in a horror movie become a creepy, sinister juggernaut of evil isn't that far off the track of everyday reality. The problem with Dr. Giggles is that he is never allowed to just be scary. Check out a movie from about the same time, 1989's THE DEAD PIT for another sinister psychotic physician who actually is frightening, and whose creators were happy just to let him lurk around the bowels of a condemned sanatorium carving people's brains out. But being chased around by some giggling, squeaky voiced loon with a giant tongue suppressor isn't my idea of scary. It's weird, and the shame with this film is that it confuses weird with scary. It's sort of an overblown surrealist melange of sight, sound, fury, noise, color and obnoxiously arty camera angles.<br /><br />The movie is so busy and cluttered I have no idea what the story really was about even after two viewings, and that might be telling. Here is a film who's story isn't really important but instead consists as a tightly edited & flamboyantly produced series of set-pieces about a surrealist, over the top insane doctor. It passes the time well enough and fans of late 80s/early 90's teen horror will be well served, but after wards the one thing you will probably want more than anything are a couple of aspirins and a nice quiet well-lit room to sit in for a few minutes so you can catch your breath. Ahh, that's better.<br /><br />4/10: Not without its merits, but less would have been more.