Een van de dingen die ik altijd over Julius Caesar heb gedacht, is dat hij in het leven van een van de grote stuwende krachten in de antieke wereld niet meer is dan een figuur waarin allerlei mensen aan het eind van zijn leven hun plannen smeden, of het nu zijn dood is of de onsterfelijkheid die hem toekomt.<br />Antonius en Brutus maken zich allebei zorgen over hun plaats in Caesars genegenheid en Brutus denkt dat hij aan Antonius verloren is. Dat maakt hem een gemakkelijke prooi voor de plannen van Cassius. Hoewel Antonius en Octavius samenspannen tegen de samenzweerders, kun je zowel in deze versie als in de betere versie uit de jaren vijftig lezen dat MGM heeft aangekondigd dat ze binnenkort met elkaar in de clinch zullen gaan.<br />Charlton Heston is hier een sterke Antonius, maar helaas heb je voor het succes van het stuk een even sterke Brutus nodig. Dat zie je niet in Jason Robards jr. Voor een man die in zijn tijd als de grootste vertaler van Eugene O'Neill werd beschouwd, kon hij wat Shakespeare betreft niet aan hem tippen. Niemand heeft iets aan hem, iedereen heeft zijn beperkingen.<br />Een heel goede vertaler van de Bard die in 1954 Cassius speelde, speelt hier Caesar. John Gielgud is in beide versies even goed. En Richard Johnson en Robert Vaughn zijn voortreffelijk als samenzweerders Cassius en Casca. En Richard Chamberlain, die heel erg zijn best deed om zijn Dr. Kildare-imago af te schudden, is uitstekend als de sluwe Octavianus die Antonius uiteindelijk onderschat.<br />In zijn memoires neemt Charlton Heston de schuld op zich voor de rol van Robards, en Robards beseft zelf dat hij niet de juiste acteur was. Vreemd genoeg was in die eerdere versie James Mason de beste Brutus in de film.
One of the things that I always thought about Julius Caesar is that in the life of one of the great movers and shakers of the ancient world, he's merely a figure in which all kinds of people at the end are busy weaving their schemes around, be it his death or his conferred immortality. <br /><br />Antony and Brutus are each worried about their place in Caesar's affections and Brutus figures he's lost out to Antony. It makes him an easy mark for Cassius's plots. After the dirty deed of assassination is done, it's Antony and Octavius though they are teaming up against the conspirators, you can tell both in this version and in the better Fifties version that MGM put out that they will soon be at odds.<br /><br />Charlton Heston is a strong Antony here, but unfortunately for the play to succeed you need an equally strong Brutus. That's not what you get in Jason Robards, Jr. For a man who in his time was considered the greatest interpreter of Eugene O'Neill, when it comes to Shakespeare the man was out of his league. No reflection on him, everyone has casting limitations.<br /><br />A real good interpreter of the Bard who played Cassius back in 1954 plays Caesar here. John Gielgud is equally fine in both versions. And Richard Johnson and Robert Vaughn are superb as conspirators Cassius and Casca. And Richard Chamberlain who was trying very hard to shed his Dr. Kildare image is fine as the cunning Octavian who Antony ultimately underestimates.<br /><br />Charlton Heston in his memoirs takes blame for casting Robards and Robards himself realized he was miscast. Oddly enough in that earlier version James Mason as Brutus was the best one in the film.