Ik geef hier een 'laatste brief'... 'D-', een cijfer dat alleen de 'F' mist omdat ik wel ergere dingen heb gezien. Zelden.<br />Slecht script, slecht acteerwerk, slecht alles. 'Twelve Angry Men' is dit niet. Toch dacht de schrijver/regisseur op de een of andere manier een verhaal te kunnen schrijven dat zich afspeelt rond de tafel van een jurylid en vo sepia flashbacks over de zaak. Geen gerespecteerde methode om een verhaal te vertellen, en deze film illustreert waarom. Niet alleen lijken de wendingen op bedriegers (d.w.z. het publiek had geen schijn van kans om dat te ontdekken), maar ze zijn om te beginnen al ongelooflijk.<br />Stijf, houten tekstlijnen dragen niets bij aan de carrières van onbekenden en acteurs uit het verleden. Het einde, onbevredigend en leeg, toont aan dat de schrijver ervan overtuigd is dat we alles zullen geloven.
I'll give a "last letter" here ... "D-," a grade that misses "F" only because I HAVE seen worse. Rarely.<br /><br />Bad script, bad acting, bad everything. "Twelve Angry Men," this is not. Yet, the writer/director somehow thought he'd weave a tale that takes place around a juror's table and VO sepia flashbacks involving the case. Not a respected device for exposition, and this film illustrates why. Not only do twists seem like cheats (i.e. the audience had no shot of discovering it,) but they're just unbelievable to start with.<br /><br />Stiff, wooden lines do nothing to further the careers of unknowns and past-prime actors here. The ending, unsatisfying and vapid, shows the writer's belief that we'll buy into anything.