Ik heb altijd het gevoel gehad dat als je een verhaal over oorlog verzint, je de nagedachtenis van zo veel mensen die een boeiend verhaal te vertellen hebben bezoedelt door in plaats daarvan iets te verzinnen <0xE2><0x80><0x93> _cough*privateryan*cough_.<br />Het probleem met oorlogsfilms over echte mensen is dat je te maken hebt met complexiteiten van karakters en plot, die het genre gewoon niet zo gemakkelijk te bieden heeft.<br /><br />Dus als het verhaal de bedoeling heeft om vragen te stellen als 'wat betekent het om de verkeerde dingen te doen om de juiste redenen' en de populaire mythe van de heldhaftigheid probeert te ontkrachten, is er weinig ruimte voor fouten.<br />En daar is Clint Eastwood. Dit is een veel grotere uitdaging dan zijn gebruikelijke ingehouden karakterdrama's. Aan de ene kant voelt het niet als een film van Clint Eastwood, maar aan de andere kant voelt het wel goed in zijn thema's van versleten helden: de persoon achter de meer dan levensgrote persona. Dit zijn complexe personages in zeer moeilijke situaties, en hij presenteert ze op een manier die rechttoe rechtaan is en geen oordeel uitspreekt, zodat wij zelf de antwoorden op de kernconflicten van de film moeten bepalen.<br />Voor een mens is de cast opgewassen tegen de uitdaging. Het is moeilijk om Ryan Phillippe niet te bewonderen om zijn ingetogen en bedachte optreden, maar de echte eer komt Adam Beach toe. Bijna elk aspect van Beachs personage is cliché, op één kleine uitzondering na <0xE2><0x80><0x93> zo was Ira Hayes in werkelijkheid ook. De uitdaging was dus om Hayes ondanks het cliché als een echt mens af te schilderen, en het resultaat is een van de meest hartverscheurende en verontrustende scènes in de film. Dit is een man die wordt afgeschilderd als een held, die eigenlijk helemaal geen antwoorden heeft.<br />Er is veel aan de film dat niet leuk is. Het is niet per se'vermakelijk', zoals elk oorlogsmonument in Washington niet vermakelijk is. En het is ook geen bijzonder toegankelijke film. Wat hij mist aan entertainmentwaarde, maakt hij goed met ernst. Dit is een belangrijke film, over een belangrijke tijd. De status van _Memo's uit Iwo Jima_ als waardevol geschiedenislesje is ondergeschikt aan de bespiegelingen over de menselijke natuur en onze samenleving. Als zodanig verdient het te worden gezien, overwogen en gewaardeerd.<br />Ik kan niet wachten op _Memo's uit Iwo Jima_ (het bijbehorende stuk, ook van Clint Eastwood, verteld vanuit het Japanse gezichtspunt). Alles bij elkaar genomen is de reikwijdte van dit project adembenemend.
I've always felt that when you fictionalize a story about war, you dishonor the memory of so many people who have a compelling story to tell by choosing to make something up instead *cough*privateryan*cough*.<br /><br />The problem with war movies about real people is that you have to deal with complexities of character and plot that the genre simply doesn't lend itself easily to.<br /><br />So when the story at hand aims to pose questions like "what does it mean to do the wrong things for the right reasons" and tries to debunk the popular myth of herodom, there's very little margin for error.<br /><br />Enter Clint Eastwood. Never one to shy away from challenging stories, this is a much bigger effort than his usual understated character dramas. On the one hand, it doesn't "feel" like a Clint Eastwood movie, but on the other, it feels at home in his themes of used-up heroes -- the person behind the larger than life persona. These are complex characters in very difficult situations, and he presents them in a way that's straightforward and non-judgmental, so we're left to decide the answers to the film's central conflicts ourselves.<br /><br />To a person, the cast is up to the challenge. It's hard not to admire Ryan Phillippe for a restrained and thoughtful performance, but the real kudos go to Adam Beach. Almost every aspect of Beach's character is cliché, with one minor exception - that's really the way Ira Hayes was. So the challenge was to portray Hayes as a real person despite the cliché, and the result is one of the most heartbreaking and troubling performances in the film. Here's a guy who is portrayed as a hero, who really has no answers at all.<br /><br />There's a lot not to like about the film. It's not "entertaining" per se, in the same way that any war memorial in DC is not entertaining. Nor is it a particularly approachable film. What it lacks in popcorn-munching entertainment value, it replaces with gravitas. This is an important film, about an important time. It's status as a valuable history lesson is secondary to it's reflections on human nature and our society. As such, it deserves to be seen, and contemplated, and appreciated.<br /><br />I can't wait for Letters From Iwo Jima (the companion piece, also from Clint Eastwood, told from the Japanese point of view.) Taken together, the scope of this project is breathtaking.