In het pantheon van honkbalfilms staat deze film, 61*, in mijn persoonlijke top vijf en misschien wel in de top drie. Billy Crystal, beter bekend als komiek of als presentator van de uitreiking van de Academy Awards, nam de regisseursstoel voor deze film en produceerde een verhaal dat een groot inzicht bood in de persoonlijke en professionele wereld van het honkbal in de tijd van Mantle en Maris. Kort nadat Mark McGwire het record van Maris had gebroken, vulde Crystal het verhaal van 1961 aan met scènes uit de wedstrijd van McGwire.<br />Babe Ruth sloeg in het seizoen 1927-1928 60 homeruns, en het Yankee-stadion stond een generatie later nog steeds bekend als het huis dat Ruth had gebouwd. In 1961 leek Ruths langlopende record veiliggesteld. Mickey Mantle had de status van 'Yankee-lieveling' geërfd van zijn voorgangers Joe DiMaggio, Lou Gehrig en Babe Ruth, maar Roger Maris had hem vorig jaar op het nippertje verslagen in de opiniepeiling voor de titel van beste speler, wat des te opmerkelijker was omdat Maris een nieuwkomer uit het middenwesten was. De sportjournalisten waren verdeeld over de manier waarop ze verslag deden van het team, maar bijna allemaal waren ze meer op Mantle gefocust, totdat de runs zich opstapelden. Maar de pers (en vaak, zo leek het, de fans) hadden nog steeds een voorkeur voor Mantle, en soms boegeroep van Maris als hij een homerun sloeg. <br />Crystal slaagde er goed in om het soort persoonlijke spanningen, zowel in de familie als op het werk, te tonen die Mantle en Maris moesten doorstaan tijdens wat een van de meest glorieuze seizoenen uit de geschiedenis van het honkbal had moeten zijn. Er was een soort institutioneel verzet tegen iedereen die Ruths record zou breken, maar nog meer verzet tegen Maris dan tegen Mantle. Dit wordt belichaamd door de ster die het getal 61 in recordboeken (en de titel van deze film) volgde: Ruths seizoen was een paar wedstrijden korter, en het werd 'onrechtvaardig' gevonden dat Maris het record zou breken, omdat ze niet hetzelfde aantal runs in hetzelfde aantal wedstrijden had geslagen. Uiteindelijk zou de ster worden verwijderd, maar niet voordat Maris' record was gebroken. De film werd een succes en de film werd een hit.<br /><0x3E> Goede kleine details als Maris' speciale eieren (die Mantle met tegenzin begon te eten, maar toen hij volgens Maris homeruns sloeg na ze opgegeten te hebben), de verzameling plakboeken die van tijd tot tijd in de film te zien was, het liedje 'I love Mickey' en andere audiovisuele honkbalsouvenirs maakten er een honkbaltriviale traktatie van. De persoonlijke verhalen van het gezinsleven, die steeds meer onder druk komen te staan nu beide spelers binnen slagafstand van het record komen, tonen details die hoogstwaarschijnlijk fictief zijn, maar zeker begrijpelijk.<br /><0x3E> Barry Pepper en Thomas Jane spelen respectievelijk Maris en Mantle, en beiden leveren geweldige prestaties als sporters. Ze zien er allebei uit als natuurtalenten op het veld en in de kleedkamer, en ze doen het ook allebei goed in de persoonlijke invalshoek. Pepper speelt de ingetogen Maris en Jane de hardwerkende Mantle. Ze lijken allebei sprekend op de mannen die ze spelen, vooral Pepper. Tot de andere acteurs behoren Anthony Michael Hall, Richard Masur en Christopher McDonald, in memorabele bijrollen. Donald Moffat als hoofdcommissaris Frick is vooral goed. Jennifer Foley (eigenlijk Jennifer Crystal Foley, de dochter van Billy Crystal) speelt een goede rol als Pat Maris, de lankmoedige en steunende echtgenote, die van een half land ver weg haar best doet om sterk te zijn voor haar man, die de stress van het succes onder ogen moet zien.<br />Elke honkbalfan zal deze film geweldig vinden. Degenen die niet per se fan van honkbal zijn, kunnen een pas ontdekte passie voor het spel vinden.<br />De Yankees hebben Maris' nummer 9 in 1984 opgeheven. Maris' knuppel staat in de Baseball Hall of Fame. Misschien zal Maris dat op een dag ook zijn.
In the pantheon of baseball movies, this one, 61*, is in my personal top five, and perhaps the top three. Billy Crystal, better known as a comedian or as host of the Academy Awards, took the director's chair for this film, and produced a story that was a grand insight into the personal and professional world of baseball during the era of Mantle and Maris. Produced very shortly after Mark McGwire broke the Maris record, Crystal framed the 1961 story with scenes from the McGwire run.<br /><br />Babe Ruth hit 60 home runs in the 1927 season, and Yankee stadium was still known, a generation later, as the house that Ruth built. In 1961, Ruth's longstanding record seemed secure. Mickey Mantle had inherited the status of 'Yankee favourite' from predecessors Joe DiMaggio, Lou Gehrig and Babe Ruth, but Roger Maris had narrowly beat him in the poll for MVP the previous year, all the more remarkable because Maris was a newcomer from the midwest. The sportwriters were divided in how they reported about the team, but almost all were more focused upon Mantle until the runs began to stack up. However, the press (and often, it seemed, the fans) were still favouring Mantle, and sometimes booed Maris when he would hit a home run.<br /><br />Crystal did a good job at showing the kind of personal stresses, both family and professional, that Mantle and Maris had to endure going through what should have been one of the most glorious seasons in baseball history. There was a kind of institutional resistance to anyone breaking Ruth's record, but even more resistance to Maris than to Mantle. This is embodied in the asterisk that followed the number 61 in record books (and the title of this film) - Ruth's season was several games shorter, and it was deemed 'unfair' for Maris to take the record, having not hit the same number of runs in the same number of games. Eventually the asterisk would be removed, but not before Maris' death some time later.<br /><br />Good little touches like Maris' special eggs (which Mantle began to eat with reluctance, but came around when Maris said he hit home runs after eating them), scrap book collections shown periodically throughout the film, the song 'I love Mickey', and other audio-visual pieces of baseball memorabilia make this a baseball trivia-buff treat. The personal stories of the family lives, increasingly under stress as both players come within striking distance of the record, show details most likely fictional, but certainly understandable.<br /><br />Barry Pepper and Thomas Jane star as Maris and Mantle, respectively, and both turn in great performances as the athletes. They both look like naturals on the field and in the locker room, and do a good job with the personal angle as well, Pepper playing the low-key Maris and Jane playing the hard-living Mantle. They both bear striking resemblance to the men they portray, Pepper especially so. Other performers include Anthony Michael Hall, Richard Masur, and Christopher McDonald in memorable supporting roles. Donald Moffat as the commissioner Frick is especially good. Jennifer Foley (actually, Jennifer Crystal Foley, Billy Crystal's daughter) turns in a good performance as Pat Maris, the long-suffering and supportive wife, struggling from half a country away to be strong for her husband as he faces the stress of success.<br /><br />Any baseball fan will love this film. Those who aren't necessarily fans of baseball may find a new-found passion for the game.<br /><br />The Yankee's retired Maris' number 9 in 1984. Maris' bat is in the Baseball Hall of Fame. Perhaps some day, Maris will be, too.