Hmmmm, interessant. Ik zal het kort houden, omdat zovelen zo goed zijn geweest in het opnoemen van de talloze problemen met deze serie, zowel van de serie zelf als als een lachwekkend afzichtelijke remake van een goede originele serie. Belachelijk gelijk aan de (meestal) tienerachtige moderne 'role-playing game'-fans die het voortdurend hebben over het gebrek aan 'donkerheid' in een of ander spel waar ze tien jaar geleden bij betrokken waren, maar die zelf zo weinig ervaring hadden met 'DAHKNESSSSSSS' dat ze het als een lachertje beschouwden. Ze hadden gegild en waren weggerend, niet alleen voor iets wat ook maar in de verste verte leek op een van die griezelige kruiperds (die er meestal als mensen uitzagen, maar op een of andere psychologische of spirituele manier afschuwelijk waren), maar ook om te worden afgeschermd en weg te rennen of gewoon zichzelf te vernietigen voor de realistische duisternis die zich in hun onnadenkende leventje had voorgedaan. Of misschien voor de even dwaze overtuiging van de 'goths' van de tienerleeftijd; kinderen die de wereld voor zich opeisten waren al naar de hel gegaan in hun eigen mand en zwart dragen en somber zijn was volkomen origineel en prachtig'realistisch' en iedereen die het er niet mee eens was, begreep het gewoon niet (en was bovendien nog stom ook). Nu ik erover nadenk, hadden ze dezelfde heftige reactie als iedereen die erop wees dat de laatste paar generaties ook een kader van zwart dragende 'originalisten' op de middelbare school hadden... LOL!!!<br />De enige gedetailleerde opmerking die ik zou willen maken voor degenen die genoeg informatie willen hebben om te beslissen of ze de 'nieuwe' serie wel of niet willen zien, omvat een paar subtiele concepten die 'familie en wijsheid' heten (of in het andere geval wijs leiderschap). De oorspronkelijke serie omvatte waarlijk volwassen thema's zoals 'familie en vriendschap'; het is voor degenen die werkelijk 'volwassen' zijn een raadsel waarom expliciete geslachtsgemeenschap, drugsgebruik en grove taal de volwassenheid moeten afbeelden. De oorspronkelijke serie bevatte scènes waarin een niet-serieus-maar-nog-steeds-bange Adama in bed bezoek krijgt van zijn kleinzoontje-van-het-huwelijk Boxey, die, ingestopt naast zijn grootvader en stevig gekust, Adama een kleine-jongensversie van zijn eigen favoriete verhaaltje voor het slapengaan vertelt.<br />'Er was eens een glanzende planeet, die...' 'Aarde,' zegt Adama, die het begin van het verhaal dat hij het kind vaak heeft verteld herkent. 'Nee, Mushiel en (een soort snoepje in de serie,' antwoordt Boxey. 'Mushieland?' vraagt Adama, stem en gezichtsuitdrukking precies wat je zou verwachten van een liefhebbende grootouders, zowel een beetje verbaasd als aanmoedigend om verder te gaan. maar de beste van allemaal was Sire Muffie (de naam van zijn eigen huisdier).' 'Sire Muffie,' herhaalt Adama, die duidelijk begrijpt waar dit naartoe gaat, en even duidelijk tevreden is, blij met het gezelschap van de jongen. Weer heel veel echte wereld, echte grootouder.<br />Even later toont de camera de medisch technicus die bezoekers heeft weggehouden zodat Adama kan rusten... Hij staat net uit het zicht te luisteren, glimlachend. Ze heeft gedaan alsof ze sliep zodat de jongen naar binnen kon sluipen en de oude man wat van de medicijnen kon geven die hij op dat moment het hardst nodig heeft.<br />Dit is de werkelijkheid. Dit is volwassenheid. Alle 'F & S' (reproductieve activiteit en drugsgebruik) die ooit zijn vertoond, kunnen dergelijke dingen op die twee punten niet overtreffen. Het is te zien als Adama en Apollo - zijn zoon - elkaar omhelzen nadat Apollo op een gevaarlijke missie is geweest. Het is te zien als Starbuck, met een brok in zijn keel en moeilijk uit zijn woorden komend, de zwaar geavanceerde beschaving van het Schip van Lichten, die zojuist zijn dode beste vriend Apollo weer tot leven heeft gewekt, oprecht vertelt: 'Wat je ook van me wilt, je kunt het krijgen.' Het is te zien in het niet-al te vaak, niet-al te vaak, het gebruik van de term 'vriend' tussen Starbuck, Apollo, Boomer en het trio dat elkaar zo nu en dan op een moeilijk of gevaarlijk moment een hand geeft. 's sterke en zwakke punten, en zijn toegewijd aan elkaar en aan een doel dat het waard is om na te streven.<br /><0x3E> Juist Adama leidde zo goed omdat hij emotie toonde, zijn gezin waardeerde, zich soms intens zorgen maakte maar anderen hun leven liet leiden, zich bekommerde en situaties met flexibiliteit aanpakte, maar geen onzin duldde, en in wezen een ouder menselijk wezen was dat bedroefd was door pijn, maar in staat tot geluk, met gebreken (zonder een puinhoop te zijn) maar zijn best deed om er het beste van te maken. Ook dat is werkelijkheid. Er zijn slechte mensen op deze wereld, maar het soort desintegratie in hoererij, interne strijd en drugs dat door programma's als dit belachelijke nieuwe afpersingsprogramma als 'echt' wordt aangeprezen, is niet echt omdat ze alleen het ergste geval laten zien, het meest extreme scenario. (Kom op, hoeveel rampen hebben we gelezen, gezien of meegemaakt in onszelf waarin IEDEREEN in een ziekelijke nit werd?)<br />Mijn advies? Ga voor het echte werk; negeer het nepgedoe.
Hmmmm, interesting. I'll keep this short on detail, as so many have done such a good job of pointing out the myriad problems with this series both of itself and as a laughably awful remake of a good original series. Ludicrously similar to the (usually) teen-aged modern "role playing game" fans who constantly talked of the lack of "darkness" in some game they were involved in a decade past, but themselves had so little experience of "DAHKNESSSSSSS" that they'd have shrieked and run not only from anything remotely like one of the creepy crawlies (usually human appearing, but horrific in some psychological or spiritual way) they wanted featured and emphasized into the ground but also shielded and run or simply self-destructed from any realistic darkness that had presented itself into their unthinking little lives. Or perhaps the equally silly conviction of the teen-aged "goths"; kids asserting the world had already gone to hell in its very own handbasket and wearing black and being morose was utterly original and beautifully "realistic" and anyone who did not agree just didn't understand (and was really dumb besides). Come to think of it, they had the the same rabid reaction to anyone pointing out the fact that the last few generations have also had a cadre of black-wearing "originalists" in high school...LOL!!!<br /><br />The single detailed comment I;d like to make for those seeking enough info to decide on watching or not watching the "new" series involves a couple of subtle concepts called family and wisdom (or alternatively, wise leadership). The original series included truly adult themes such as family and friendship; it is mystifying to those actually "adult" as to why explicit sexual intercourse, drug use, and foul language is supposed to depict adulthood. The original series contained such scenes as an not-seriously-but-still-ill Adama in bed receiving a visit from his small grandson-by-marriage Boxey, who, tucked up beside his grandfather and soundly kissed, proceeds to tell Adama a small-boy version of his own favorite bedtime story.<br /><br />"There once was a shining planet, called..." "Earth," says Adama, recognizing the beginning line of the story he's often told the child. "No, Mushieland (a type of sweet in the series)," replies Boxey. "Mushieland?" asks Adama, voice and expression exactly what you'd expect from an affectionate grandparent both a little surprised and offering encouragement to go on. "It was full of daggets (essentially an extraterrestial dog)," continues Boxey, "but the best of them all was Sire Muffie (the name of his own pet)." "Sire Muffie," Adama repeats, clearly understanding where this is going, and as clearly content, happy with the boy's company. Again, very much real world, real grandparent.<br /><br />A moment later the camera shows the medical technician who's been keeping visitors away so Adama can rest...standing just out of sight listening, smiling. She's pretended to be asleep so the boy could sneak in and give the old man some of the medicine he needs most right then.<br /><br />This is the stuff of reality. This is adulthood. All the "F & S" (reproductive activity and drug sucking) ever shown cannot trump such things on those two counts. It shows when Adama and Apollo --his son-- embrace after Apollo has been out on a dangerous mission. It shows when Starbuck, all choked up and having trouble speaking, sincerely tells the heavily advanced civilization of the Ship of Lights who just revived his dead best friend Apollo "Whatever you want from me, you can have". It shows in the not-too-often, not-too-little use of the term "buddy" between Starbuck and Apollo and Boomer and the trio handclasp colonial warriors use now and then at a difficult or dangerous moment. It shows in the trust evidenced across rank lines, generation lines, and gender lines by people who have worked together, understand each other's strengths and weaknesses, and are committed to each other and to a goal worth reaching out for.<br /><br />Adama led so well precisely because he showed emotion, valued his family, worried sometimes intensely but let others live their lives, cared and managed situations with flexibility but brooked no nonsense, and was fundamentally an older human being saddened by pain but capable of happiness, flawed (without being a mess) but striving to be the best he could. This, too, is reality. There are bad people in this world, but the sort of disintegration into whoring, in-fighting, and drugs touted as "real" by such shows as this ridiculous new rip off are unreal because they show only the worst case most extreme scenario. (Come on, how many disasters have we read about, seen, or been in ourselves in which EVERYONE turned into a sick-minded nit?)<br /><br />My advice? Go for the real thing; ignore the fake stuff.