Ik ben het eens met sommige van deze commentaren. In 1984 dacht ik dat we beter op de hoogte waren van aids... misschien is 82 wel het jaar dat we dit moeten instellen. Mijn grootste bezwaar was het niet overtuigende verzinsel dat Manu draagt, en de manier waarop hij niet afvalt. Wat zo schokkend en verwoestend was voor diegenen onder ons die opgroeiden met het begin van aids, was mensen tegen te komen die beeldschoon, fit en jong waren. De volgende keer dat je ze zag, waren hun gezichten smoezelig, hun lichamen uitgemergeld, uitgemergeld en skeletachtig. Ik herinner me dat ik een jonge knul in zijn blote bast herkende die ooit deel had uitgemaakt van het decor. Dus de scènes waarin Manu in het terminale stadium wordt verpleegd, waren niet overtuigend en lieten me enigszins onaangedaan achter. Voor het overige is de seks positieve, opbeurende, levensbevestigende houding die het de moeite waard maakt om te zien, een welkome reactie op Hollywoods truttige behandeling van het onderwerp.
I agree with some of these comments. By 1984 I thought we were more familiar with AIDS...maybe 82 is the year this should be set. My main gripe was the unconvincing make up Manu wears, and the way he doesn't lose weight. What was so shocking and devastating for those of us growing up with the onset of AIDS was running into people who were gorgeous, fit young and beautiful. Next time you saw them their faces were blemished, their bodies wasted, emaciated, skeletal like. I recall bareley recognising a young lad who'd once been a fixture on the scene. So the scenes where Manu is nursed through the terminal stages were less than convincing and left me somewhat unmoved. Otherwise its worth seeing and its sex positive, uplifting, life affirming attitude is a welcome riposte to Hollywoods schlocky treatment of the subject.