Omdat het de inleiding is tot een van de langdurigste horrorseries in de Europese cinema, is Hirschenstine's bloederige verschrikking nogal slap <0xE2><0x80><0x93> afgezien van het feit dat het een gereconstrueerde variant is van de oorspronkelijke Spaanse versie, met de correctere titel THE MARK OF THE WOLFMAN <0xE2><0x80><0x93> maar men neigt ertoe Paul Naschy de vele tekortkomingen van zijn script bij deze gelegenheid te vergeven, omdat hij als het ware nog steeds op hete kolen zat. Dat gezegd zijnde, is zijn neiging om de plot te vullen met zoveel monsters en vreemde situaties als zijn verbeelding maar kon bedenken, al duidelijk te zien, aangezien we niet alleen twee weerwolven krijgen voor de prijs van één, maar nog wel meer.' Op zo'n afstand kun je gemakkelijk de impact vergeten die Naschy's aanwezigheid als Daninsky of zijn alter ego als weerwolf op het filmpubliek maakte toen de film voor het eerst werd uitgebracht (wat duidelijk genoeg bewees dat hij populair genoeg was om de talloze vervolgen of variaties op hetzelfde thema te genereren, die erop volgden), want ook al krijgt het monster hier een eerlijke kans (scènes uit deze film werden in feite rechtstreeks gebruikt voor het abominabele THE FURY OF THE WOLFMAN VEN1970-ER!), hij is ook voor een groot deel van de tweede helft vastgeketend, alsof Naschy nog niet zeker wist hoe hij zijn 'creatie' moest gebruiken. In feite domineren de vampiers het grootste deel van de gebeurtenissen tijdens de laatste stadia van de film, terwijl er in het begin ook nog wat extra beelden zijn van een stelletje zigeuners (die, in verband met de plot, zonder het te weten de weerwolf tot leven wekken die vervolgens Waldemar Daninsky 'kent'), maar ondanks de beperkte middelen die de filmmakers ter beschikking staan, is de gotische sfeer goed in orde (hoewel enigszins vervaagd door de verbleekte prent die ik heb gezien!).
For being the introduction to one of the most enduring horror series in European cinema, FRANKENSTEIN'S BLOODY TERROR is rather lame - apart from being an edited variant of the original Spanish cut, bearing the more accurate title THE MARK OF THE WOLFMAN - but one tends to forgive Paul Naschy the many shortcomings of his script on this occasion because here he was still treading the waters, as it were. That said, his penchant of filling the plot with as many monsters and weird situations as his imagination could conceive is already well in evidence, as we not only get two werewolves for the price of one but there's also a mad doctor and his female assistant involved, who both just happen to be vampires! At such a distance it is easy to forget the impact that Naschy's presence as either Daninsky or his werewolf alter-ego made on the movie-going public when it first appeared (proving obviously popular enough to generate the myriad sequels, or variations on the same theme, which followed) for, even if the monster gets a fair work-out here (scenes from this film were actually lifted outright for the abysmal THE FURY OF THE WOLFMAN [1970]!), he's also chained up for a good part of the second half, as if Naschy was as yet unsure how to use his 'creation'. In fact, the vampires dominate most of the proceedings during the latter stages of the film, while early on there's also excess footage featuring a gypsy couple (who, for plot purposes, unwittingly revive the werewolf which subsequently 'marks' Waldemar Daninsky); however, despite the limited resources at the film-makers' disposal, the Gothic atmosphere is well up to par for the course (though dissipated somewhat by the faded print I watched!).