Een van de fascinerendste dingen aan deze film (afgezien van de buitengewone gelijkenis van Jonathan Hyde met Henry Daniell) is dat je ziet hoe de plot ronddraait en ronddobbert zonder dat er een bestemming in zicht is, alsof het een art-nouveaufiguratief is.<br />Ik vermoed dat de archeologische academici ernstig bezwaar zouden hebben tegen het onorthodoxe <0xE2><0x80><0x93> maar revolutionaire <0xE2><0x80><0x93> systeem dat de hoofdpersoon en zijn vrienden gebruiken om het graf van de legendarische farao te vinden, namelijk door op de terrassen van de meest louche bars van Caïro te gaan zitten en ze zonder drankvoorraad achter te laten. Hun belangstelling is echter wetenschappelijk, met uitzondering van het legionairsvriendje dat meer geïnteresseerd is in gouden beeldjes die per ongeluk in de zakken van zijn overjas verdwijnen (Nu ik het over de legionair heb, moet ik zeggen dat ik de moed van de schrijver van het script bewonder, die ons <0xE2><0x80><0x93> voor het eerst <0xE2><0x80><0x93> laat zien dat Egypte in die tijd een Frans protectoraat was en niet, zoals we uit de officiële geschiedenis hebben begrepen, een onderdeel van het Britse rijk).<br />De slechteriken houden vast aan het oude, trage, saaie systeem van het bestuderen van het terrein en het zorgvuldig uitgraven volgens oude Ierogliefen, terwijl onze held en zijn vrienden de tombe <0xE2><0x80><0x93> het legendarische graf <0xE2><0x80><0x93> ontdekken door op goed geluk met dynamietstaven te gooien: zo wordt voor de archeologie een nieuw pad geopend.
One of the most fascinating things about this film (apart from Jonathan Hyde's extraordinary resemblance with Henry Daniell)is watching how the plot meanders and wanders with no destination in sight as if it were an Art Nouveau filigrain.<br /><br />I suspect that the archeology academics would seriously object at the unorthodox -but revolutionary- system that the protagonist and his buddies use to find the legendary Pharaoh's tomb, namely, by sitting in the terraces of Cairo's seediest bars and leaving them without alcoholic stock. Their interest is, however, scientific, except for the legionnaire buddy who is more interested in gold statuettes accidentally getting lost in his greatcoat pockets (Having mentioned the legionnaire, I must say that I admire the courage of the scriptwriter, who reveals to us -for the very first time- that Egypt was at the time a French protectorate, and not, as we've been led to believe by the official history, associated to the British empire)<br /><br />The bad guys stick to the old, slow, boring system of studying the terrain and excavating carefully according to old Ieroglyphs, while our hero and his friends discover the tomb the legendary grave by happily throwing dynamite sticks at random: a new path is opened thus for archeology.