Deze film begint met het bedanken van het onderwaterregisseursteam omdat ze hun leven hebben gewaagd om hem te maken. Ik hoop oprecht dat dit een list is en dat het niet echt zo is, want Mako: The Jaws of Death is beslist geen film waar iemand zijn leven voor op het spel zou moeten zetten. In 1975 bracht Steven Spielberg de grootste haaienfilm aller tijden met Jaws uit, maar hij heeft echt heel wat op zijn geweten omdat die film een hele reeks afschuwelijke (voornamelijk Italiaanse) vervalsingen heeft geïnspireerd. Ik heb maar een handjevol vervalsingen van Jaws gezien, maar zelfs van de paar die ik heb gezien, heb ik er maar een paar gezien. 'Ik heb _Re Mako_ gezien: _The Jaws of Death_ staat vrijwel onderaan, en dat is eigenlijk jammer, want het heeft een redelijk goed plot. In feite richten we ons op een man die haaien houdt. Hij houdt er een paar als 'vrienden', maar trekt belangstelling van plaatselijke instanties <0xE2><0x80><0x93> waaronder een wetenschapper en een nachtclub. Uiteindelijk leent hij een paar van zijn haaien uit, maar is niet onder de indruk van hun behandeling en besluit wraak te nemen... '<br />'De film heeft een echte exploitatiestijl uit de jaren zeventig, en hoewel de film duidelijk met een heel laag budget is gemaakt, is hij in dat opzicht toch redelijk goed. ' Het probleem is eigenlijk de manier waarop de plot zich ontwikkelt, aangezien die zijn potentieel niet waarmaakt en geen van de personages interessant genoeg is om je echt iets van aan te trekken, en dat geldt helaas ook voor de hoofdrol, die eigenlijk een stuk beter had moeten zijn, gezien zijn vreemde belangstelling voor haaien. Er staan een paar bekende gezichten op de castlijst <0xE2><0x80><0x93> vooral Richard Jaeckel en Harold Sakata, die in deze film wordt opgevoerd als Harold 'Oddjob' Sakata. Helaas (en dat wordt in deze recensie vaak gezegd...) gezien het feit dat de film over haaien gaat, komen haaien eigenlijk niet zo vaak voor en als ze er zijn, is dat een beetje een teleurstelling. De film mist ook een hoop humor, en hoewel hij' Het is duidelijk dat de filmmakers voor het publiek geen serieuze horrorfilm aan het maken waren; blijkbaar waren ze zich daar zelf niet van bewust! Over het geheel genomen, Mako: De tanden van de dood is een dwaze, lauwe film die eigenlijk door niemand bekeken zou moeten worden!
This film starts off by thanking the underwater directorial team for risking their lives for the making of it. I sincerely hope that this is just some sort of ploy and not actually the case, as Mako: The Jaws of Death is definitely not a film that anyone should even consider risking their life over. In 1975, Steven Spielberg released what is probably the great shark movie of all time with Jaws, but he really has a lot to answer for as that film inspired a whole host of awful (mostly Italian) rip-offs. I've only seen a handful of Jaws rip-offs, but even among the few that I've seen  Mako: The Jaws of Death surely ranks right down near the bottom, and that's actually a shame because it has a fairly decent plot idea going for it. Basically, we focus on a man with a bond for sharks. He keeps a few as 'friends' but attracts interest from local entities - including a scientist and a nightclub. He ends up loaning out some of his sharks, but is not impressed with their treatment and so decides to take his revenge...<br /><br />The film does manage a true seventies exploitation style and while the film obviously shot on a very low budget, it still manages to be fairly good in that respect. The problem really is with the way that the plot is developed as it doesn't fulfil its potential and none of the characters are interesting enough to really care about, and that unfortunately includes the lead who really should have been a lot better considering his strange interest in sharks. There are a couple of familiar faces in the cast list - most notably Richard Jaeckel and Harold Sakata, who is credited in this film as Harold "Oddjob" Sakata. Unfortunately (saying that a lot in this review...), considering that the film is about sharks, sharks actually don't feature all that often and when they do it's a bit of a let-down. The film also lacks a lot of humour, and while it's clear that the filmmakers were not making a serious horror film to the audience; apparently they themselves were oblivious that fact! Overall, Mako: The Jaws of Death is a silly and tepid film and should not really be viewed by anyone!