Ik ben altijd geïnteresseerd in een horror/western en in dit onofficiële vervolg op 'Django', geregisseerd door Sergio Garrone en met Anthony Steffen in de hoofdrol. Maar kennelijk was mijn indruk niet positief. Het belooft de twee genres te combineren, maar het was overdreven. 'Django de Klootzak' probeerde een schijnbaar bovennatuurlijke sfeer te creëren terwijl het tegelijkertijd zo dicht mogelijk bij de werkelijkheid bleef. En dat mislukte.<br />Anthony Steffen speelt de rol van Django, een loyale, eerlijke soldaat die door zijn officieren in het leger van de Confederatie wordt verraden en schijnbaar samen met zijn hele detachement wordt gedood. Nu is hij kennelijk uit zijn graf opgestaan om wraak te nemen. Hij stopt voor een gebouw en pint het in de grond. De mannen in het gebouw bekijken Django achterdochtig, tot ze uiteindelijk ontdekken dat het kruis hun naam draagt. Er staat nog meer op: de dag van zijn dood, vandaag. Wat volgt is een traditionele schietpartij die tot de voor de hand liggende conclusie leidt dat Django, nu triomferend, op dezelfde manier alle verantwoordelijken voor de dood van zijn kameraden straft.<br />Deze film is vaak vergeleken met 'High Plains Drifter' van Clint Eastwood, die beweert dat het min of meer de inspiratiebron is geweest. De enige overeenkomst tussen beide films is dat ze worden gepresenteerd als quasi-bovennatuurlijke westerns. Op de drempel tussen bovennatuurlijke en natuurlijke krachten hebben beide groepen personages die al dan niet wraakzuchtige geesten kunnen zijn. Maar zo'n verhaal is niets nieuws en verhalen van een dergelijke strekking bestaan al heel lang in de westerse mythologie. Maar 'Django de Klootzak' heeft te lijden onder het feit dat hij niet in staat is gebruik te maken van de eigenschappen van het wezen. De plot is op z'n best wankel en spreekt zichzelf vaak tegen. Op een bepaald moment vertoont de incarnatie van Django onverklaarbare bovennatuurlijke vermogens, zoals uit het niets opduiken, verdwijnen en zelfs doorzichtig worden. Terwijl Django op een ander moment in elkaar wordt geslagen, bijna wordt gemarteld en gedwongen wordt weg te rennen en zich te verstoppen voor de handlangers van de slechterik. Deze plotelementen deden hun uiterste best om me in verwarring te brengen, maar deden weinig om die mystieke sfeer te creëren die het doel van de hele film was. Django voelde niet bovennatuurlijk aan omdat hij werd verslagen, en hij voelde niet echt aan omdat hij op een gegeven moment doorzichtig werd. Op andere punten van belang, namelijk het acteerwerk. Anthony Steffen heeft de intimiderende uitstraling, maar zijn optreden was lusteloos en eerlijk gezegd was het vlak. Over de bijrollen kan niets anders worden gezegd. Er was geen enkele figuur die indruk maakte, en om eerlijk te zijn vergat ik de meeste kort nadat ik de film had gezien.<br />Cinematografie was een mengelmoes. Er waren een paar goed gedoseerde achtervolgingsshots en het geheel was stabiel, met een stabiele camera. Maar de schietpartijen waren niet indrukwekkend. Gorrene had op zijn minst wat meer werk kunnen steken in het creëren van gedenkwaardige actiescènes ter compensatie van de tweedehands plot. Wat we uiteindelijk krijgen, is een reeks saaie, oncreatieve, ongesynchroniseerde schietpartijen. Wat nog erger is, is dat de neergeschoten mensen op een trage, irritante manier naar beneden vallen, alsof ze ervoor zorgen dat ze niet gewond raken. Hallo? Ze worden verondersteld dood te zijn. En ten slotte het laatste wat de moeite van het zeggen waard is, namelijk de score. Die is net zo gemakkelijk te vergeten als al het andere in 'Django de Klootzak'. Ik was niet in staat me te herinneren wie er had gezongen of welke melodie.<br />'Django de Klootzak' Het zou een cool klinkende naam kunnen hebben, maar veel anders heeft het niet te bieden. Het is een vergeetbare ervaring om niet te letten op het quasi-bovennatuurlijke plot, met slechts een paar kleine scènes die afsteken tegen de verder bulderende, doorsnee presentatie.
I'm always interested in seeing a horror/western and this unofficial sequel to "Django" directed by Sergio Garrone and starring Anthony Steffen promised to offer just that. But evidently my impression wasn't positive. It's promise of combining the two genres, was overblown. "Django The Bastard" tried to create a seemingly supernatural atmosphere while at the same time keeping as close to reality as possible. And it failed.<br /><br />Anthony Steffen stars as Django a loyal, honest soldier who is betrayed by his officers in the Confederate army and seemingly killed along with his whole detachment. Now he apparently has risen from the grave to exact his revenge. In the opening scene we see Django carrying a cross through town. He stops in front of a building, and pins it in the ground. The men inside suspiciously examine Django, while finally discovering that the cross bears the name of them. Further more, on it is written the day of his death, today. What follows is a traditional shootout that leads to the obvious conclusion, Django now triumphant proceeds to punish all those responsible for the death of his comrades and his in a similar fashion.<br /><br />This movie has often been compared to Clint Eastwood's "High Plains Drifter", claiming that it's more or less been the inspiration. Honestly the only similarity found in both these movies is that they are presented as quasi-supernatural westerns. On the threshold between supernatural and natural, both posses characters that could or could not be spirits of vengeance. Such story is not anything new though and tales of such content have long existed in the western mythology. But "Django The Bastard" suffers from the inability to exploit it's features. The plot is shaky at best, often contradicting itself. At one point we have the titular character displaying unexplainable supernatural abilities, such as appearing from nowhere, disappearing, and even becoming transparent. While at another sequence Django gets, beaten, practically tortured, forced to run and hide from bad guy's henchmen. These plot elements did a great job at leaving me confused, but did little in creating that mystical atmosphere which was the supposed goal of the entire film. Django didn't feel supernatural because he was being beaten and didn't feel real because at one moment he became transparent. On other points of interest, namely the acting. Anthony Steffen does have the intimidating look, but his performance was lackluster and quite frankly it was flat. Nothing different can be said about the supporting cast. There was not a single character that made an impression, in fact to be honest I forgot most of them shortly after I saw the movie.<br /><br />Cinematography was a mixed bag. There were some really nicely directed tracking shots and overall stable, camera work. But the shootouts were unimpressive. Gorrene could have at least tried to put some more work in creating memorable action scenes to compensate for the second-hand plot. Ultimately what we get is a series of boring, uncreative, unsynchronized shootouts. What's even worse is that the gunned-down people tend fall in a slow irritating manner, it's as if they are being careful not to get hurt. Hello ? They are a supposed to be dead. Finally, the last thing worth commenting, namely the score. It is as forgettable as everything else in "Django The Bastard" I was neither able to remember who composed or any specific tune.<br /><br />"Django The Bastard" might have a cool sounding name, but it doesn't have much else to offer. It's a forgettable experience failing to tap on it's quasi-supernatural plot, with just a few minor sequences sticking out from the otherwise bellow-average presentation.