Ik heb de roman waarop deze film is gebaseerd niet gelezen, en ik wist er niet veel van af voordat ik hem ging bekijken. Ik besloot hem te gaan zien nadat ik zo ongeveer alleen maar lof voor de film had gehoord (de enige negatieve opmerkingen die ik er ooit over heb gehoord, zijn dat hij te veel van de oorspronkelijke roman afwijkt... waar Kubrick beroemd om is geworden) en omdat ik enorm heb genoten van The Shining en de regisseursstijl van Kubrick. Ik moet zeggen dat het lang geleden is dat ik zoiets vols, spectaculairs, uitputtends en krachtigs heb gezien. Van het allereerste beeld tot het allerlaatste... verbijsterend. De stijl van de film is schitterend, zijn verhaal is een van de beste die ooit in de bioscoop is vertoond. Met deze film heeft hij werkelijk de rauwe en zuivere eigenschappen van geweld vastgelegd. Ik geloof niet (nou, ik hoop zeker niet) dat iemand die deze film ooit heeft gezien of ooit zal zien, dit verwart als een ode of een eerbetoon aan geweld... dit is in geen enkel opzicht een vorm of een vorm die geweld of gewelddadig gedrag verheerlijkt. Integendeel, zou je kunnen zeggen. De film bewijst eens en voor altijd dat geweld geweld veroorzaakt. Visueel is de film absoluut verbluffend. De invalshoeken, de pans, de achtervolgingsshots... fantastisch werk. De ideeën die in de film naar voren komen, zijn meer dan genoeg om een normaal mens te verontrusten en uit zijn evenwicht te brengen... En dat is (in elk geval een deel van) het punt. Als ik de woorden'met kracht geopende ogen' noem, weet je waarschijnlijk al waar ik het over heb, toch? Die beroemde scène is vaker geciteerd, bespot en besproken dan welke andere visuele impressie in de geschiedenis van de film ook. De manier waarop alles en iedereen zich tegen Alex keert nadat hij blijkbaar genezen is... werkelijk verontrustend. Ik werd verrast door elke verandering in het decor of zelfs de onmiddellijke situatie, vooral in het laatste deel van de film. De manier waarop de maatschappij zich tegen Alex keert nadat hij zich weer bij hen heeft gevoegd, kennelijk een beter mens... een van de 'ware' en echte filmische waarheden die ooit over de mensheid zijn verteld. We zijn beesten, we zijn wat gewoonlijk 'onmenselijk' wordt genoemd... en Kubrick vertelt ons dit op een werkelijk verbazingwekkende manier. De plot is heel goed. Het gaat over het hoofdpersonage van Alex, prachtig gespeeld door Malcolm McDowell, die van 'iets van het oude ultra-geweld' houdt. Hij zit opgesloten en krijgt de kans om weer in de maatschappij te worden opgenomen, nadat hij 'genezen' is van zijn psychotische neigingen. Het tempo is... nou, eigenlijk moeilijk te beschrijven... het voelt traag aan, de film lijkt langzaam te bewegen... maar hij sleept zich nauwelijks voort. Het is uitputtend, om niet te zeggen moeilijk om naar te luisteren, zowel vanwege de extreme inhoud als vanwege de langzaam bewegende plot, maar het is het allemaal waard. Het punt is puur genie. Pure Kubrick. Het acteerwerk is vlekkeloos... en geloof me, dat is een term die ik niet licht gebruik. Elke acteur speelt perfect. De personages zijn perfect geschreven, geloofwaardig in elke scène en interessant. De filmografie is pure schoonheid... pure uitmuntendheid. Ik ben van Kubricks visuele stijl gaan houden. Zijn shots van wisselende snelheid en intensiteit, zijn lange shots als hij met dialoog te maken heeft... werkelijk verbazingwekkend. Zijn gebruik van muziek is verbijsterend... het gebruik van klassieke muziek is geweldig en voegt echt iets toe aan de ironische toon, de sfeer, de stemming van de film. Dit is echt een kunstwerk en een uitputtende maar waarlijk de moeite waard film. Ik heb al een tijdje zoiets niet meer gezien... misschien wel nooit. Dit kan ik elke fan van Kubrick of intelligent theater aanbevelen. Als je denkt dat je opmerkzaam en intelligent genoeg bent om de film op het grootste of op alle niveaus te begrijpen (dat beweer ik niet, helemaal niet) of zelfs op de meest elementaire niveaus, zoals thema en moreel (dat is wat ik ervan begreep), dan moet je, nee, dan moet je deze film zien. Maar wees erop voorbereid dat hij nogal wat verontrustende thema's en ideeën bevat, en dat hij in geen enkel opzicht geschikt is voor mensen met een zwak hart.
I haven't read the novel that this film is based upon, and I didn't know that much about it before I sat down to see it. I decided to see it after hearing pretty much nothing but praise for the film(in fact, the only negative comments I've ever heard about it is that it deviates too much from the original novel... which is something Kubrick was famous for) and because I immensely enjoyed The Shining and Kubrick's directorial style as seen in it. I must say, it's been quite a while since I saw something so full, spectacular, exhausting and powerful. From the very first frame to the very last... amazing. Kubrick's style is magnificent, his storytelling is among the best ever seen in cinema. With this film he truly captures the raw and pure qualities of violence. I don't think(well, I certainly don't hope) that anyone who ever has or ever will see this film confuses this as an ode or a tribute to violence... this is not, in any way, shape, or form glorifying violence or violent behavior. Quite the contrary, you might say. The film proves, once and for all, that violence spawns violence. Visually, the film is absolutely stunning. The angles, pans, tracking shots... fantastic work. The ideas presented in the film are more than enough to disturb and freak out any normal person... which is(at least part of) the point. If I mention the words 'eyes opened forcefully' you probably already know what I'm talking about, right? That famous sequence has been referenced, spoofed and talked about more times than just about any other visual impression in the history of cinema. The way everyone and everything turns at Alex after he's apparently cured... truly disturbing. I found a surprise at every change in scenery or even in immediate situation, especially in the latter part of the movie. The way society turns against Alex after he rejoins it, apparently a better man... one of the most 'true' and real cinematic truths ever told of humanity. We are beasts, we are what is commonly referred to as 'inhumane'... and Kubrick tells us this in a truly astonishing manner. The plot is very good. It deals with the main character of Alex, beautifully played by Malcolm McDowell, who loves 'a bit of the old ultra-violence'. He is incarcerated and offered a chance to be re-entered to society, after being 'cured' of his psychotic tendencies. The pacing is... well, hard to describe, really... it feels slow, the movie seems to move slowly... but it hardly drags at all. It's exhausting, not to mention hard to sit through, both due to the extreme content and the slowly moving plot, but it's all worth it. The point is pure genius. Pure Kubrick. The acting is flawless... and believe me, that is not a term I use lightly. Every single actor performs perfectly. The characters are perfectly written, credible in every scene and interesting. The cinematography is pure beauty... pure excellence. I've come to love Kubrick's visual style. His cuts of varying speed and intensity, his long takes when dealing with dialog... truly amazing. His use of music is astounding... the use of classical music is great and really adds to the ironic tone and the atmosphere, the mood of the film. This is truly a work of art, and an exhausting but truly worthwhile film. I haven't seen anything quite like it for a while... in fact, maybe I never have. I recommend this to any fan of Kubrick or intelligent theater. If you believe yourself to be perceptive and intelligent enough to understand the film on most or all of its levels(I don't claim to, not at all), or even on the most basic levels, such as theme and morale(which is what I understood of it) then you should, nay, then you *need* to see this film. Be prepared, though, it does contain quite a lot of disturbing themes and ideas, and is not in any way for the faint of heart. 10/10