Als je Fellini's SATYRICON alleen op basis van de beelden zou beoordelen, zou het beeld van een fantasmagorische mengeling van sensuele schoonheid en de onsmakelijke, maar grotesk aandoende, groteske setting in een oud Rome dat er nooit geweest is, nooit had kunnen zijn, maar dat toch inspeelt op alle extreme ideeën die we in het geheim koesteren over de Romeinse decadentie. De hoofdpersonen zijn ongelooflijk mooi, de vrouwen zijn over het algemeen verleidelijk verdorven, en de brede visie die Fellini biedt is zonder meer een van de visueel verbluffende creaties die ooit op film zijn gezet.<br />En toch is de film vreemd genoeg steriel. Het verhaal is onmogelijk te beschrijven, een reeks van grotendeels niet met elkaar in verband staande gebeurtenissen in het leven van twee onmogelijk knappe jongemannen (Martin Potter en Hiram Keller) die de film beginnen door te vechten om de seksuele gunsten van een slaafjongen (Max Born) die hen afwisselend verenigt en verdeelt, tot ze alle drie verkocht worden als slaven en van het ene avontuur in het andere worden gesmeten, meestal met seksuele (en vaak homoseksuele) bijbetekenissen. Fellini wil duidelijk iets zeggen over de trivialiteit en leegte van een leven dat alleen voor lichamelijke genoegens wordt geleefd.<br />Maar de film is zenuwachtig, onsamenhangend, onsamenhangend; de scènes komen niet altijd op dezelfde manier uit elkaar voort, waardoor de kijkers worden geconfronteerd met een soort 'wat krijgen we nou...' De reactie wanneer de film onverwachts en zonder enige verklaring van plaats verandert. (Dit is in feite in overeenstemming met de oorspronkelijke oude tekst, waarvan slechts gedeelten zijn overgebleven.) Het gevolg is dat SATYRICON niet zozeer over een filosofische uitspraak van Fellini gaat als wel over pure filmische pracht en praal en opzettelijke vreemdheid.<br />Wat er ook aan mankeert, het is een verbazingwekkende film, en een film die een enorme invloed zou hebben op een hele reeks regisseurs die Fellini's voorbeeld zouden volgen <0xE2><0x80><0x93> zij het tot vervelens toe zonder zijn stijl en visie. Het is duidelijk dat Pasolini, directeur van werken als SALO, ARABIAN THOMAS AND CANTERBURY TALES, het grootste deel van zijn grotendeels onbetreurde leven heeft geprobeerd Fellini de loef af te steken; bovendien is het onmogelijk je voor te stellen hoe Tinto Brass en Bob Guccione bij de beruchte CALIGULA terecht zijn gekomen zonder Fellini's SATYRICON te noemen.<br />Zulke pogingen om SATYRICON uit te breiden waren alleen explicieter en minder interessant dan het origineel, en ik kan ze niet echt aanbevelen <0xE2><0x80><0x93> en ik kan SATYRICON ook niet echt aanbevelen voor iemand anders dan Fellini-fans, want met zijn merkwaardig onsamenhangende gevoel is het onwaarschijnlijk dat het degenen die op de mainstream zijn opgegroeid zal bevallen. Toch is het een krachtige, opmerkelijk mooie en volkomen onverwachte film die minstens één keer gezien moet worden door iemand met een serieuze belangstelling voor de wereldcinema, en voor die mensen kan ik hem zonder aarzeling aanbevelen.<br /><br />Gary F. Taylor, alias GFT, Amazon Reviewer, alias de 'Amazone'.
If one rates a film on visuals alone, Fellini's SATYRICON would surely be completely off the scale: a phantasmagorical mixture of sensual beauty and the distasteful but evocative grotesque set in an ancient Rome that never was, never could have been, and yet which plays up to every extreme concept we secretly harbor about Roman decadence. The leading men are incredibly beautiful; the women are generally seductively depraved; and the broad vision that Fellini offers is easily one of the visually stunning creations ever put to film.<br /><br />And yet, oddly, the film is sterile. The story is impossible to describe, a series of largely unrelated events in the lives of two impossibly handsome youths (Martin Potter and Hiram Keller) who begin the film by battling over the sexual favors of a slave boy (Max Born) who alternately unites and divides them until all three find themselves sold into slavery and flung from adventure to adventure, most often with sexual (and frequently homosexual) connotations. Clearly, Fellini is making a statement about the triviality and emptiness of a life lived for physical pleasures alone.<br /><br />But the film is jumpy, disjointed, disconnected; the sequences do not always arise from each other in any consistent way, leaving viewers with a sort of "what the ..." reaction when the film unexpectedly shifts without explanation. (This is actually in keeping with the original ancient text, of which only portions remain.) In consequence, SATYRICON is ultimately less about any philosophical statement Fellini may have had in mind than it is about sheer pictorial splendor and deliberate weirdness.<br /><br />Whatever its failings, it is an astonishing film, and one that would have tremendous influence on a host of directors who followed in Fellini's wake--although all to often without his style and vision. Clearly Pasolini, director of such works as SALO, ARABIAN NIGHTS, and CANTERBURY TALES spent the better part of his largely unlamented life trying to out-Fellini Fellini; likewise, it is impossible to imagine how Tinto Brass and Bob Guccione arrived at the notorious CALIGULA without reference to Fellini's SATYRICON.<br /><br />Such efforts to expand on SATYRICON were merely more explicit and less interesting than the original, and I do not really recommend them--nor do I really recommend SATYRICON for any one other than Fellini fans, for with its oddly disjointed feel it is unlikely to please those raised on mainstream. Still, it is a powerful, remarkably beautiful, and completely unexpected film that must be seen at least once by any one with a serious interest in world cinema, and to those I recommend it without hesitation.<br /><br />Gary F. Taylor, aka GFT, Amazon Reviewer