Ondanks de titel gaat deze film niet over een misdaadgolf. Dat is alleen maar een pakkende titel om je vragen te stellen. Het gaat over een bekeerde ex-gevangene, goed gespeeld door Gene Nelson, die onder druk wordt gezet door een paar ontsnapte gevangenen om hen te helpen, waardoor zijn voorwaardelijke vrijlating in gevaar komt en hij zijn vrouw bedreigt, uitstekend gespeeld door Phyllis Kirk. De film wordt gedomineerd door de enorme, bijna twee meter lange noir-ster, Sterling Hayden, als een keiharde rechercheur Moordzaken die aan één stuk door tandenstokers kauwt omdat hij van zijn artsen niet mag roken, en die dingen zegt als: 'Je hoofd zit vol pap.' Het is altijd goed om Sterling Hayden weer te zien, hoe vaker hij opduikt, hoe beter; hij is solide, hij is dreigend, en bovendien is hij echt. Je weet dat hij je neerslaat en dan weer oppakt, en bovendien is hij dwangmatig in de gaten te houden. In zijn ogen zie je altijd die half waanzinnige flikkering, en dat is geen acteren. De film wordt met uitmuntende hand geregisseerd door de uiterst professionele André de Toth, de gelukkige echtgenoot van de verrukkelijke Veronica Lake, en hij heeft nooit een frame verspild. Er zijn talloze fijne details: Sterling Hayden pakt de hoed van een vermoorde politieman op en legt die in de ambulance naast zijn lijk, maar hij doet dat als bij nader inzien zonder de aandacht op het gebaar te vestigen. In één scène staat een menigte figuranten aan de overkant van de straat naar een politie-inval te kijken. Toth laat alleen maar een glimp van hen zien. Toth blijft niet talmen, hij gaat verder, hij heeft het zelfvertrouwen en de beheersing om zich geen zorgen te maken. Er is in deze film veel van Los Angeles zoals het in 1952 was (alleen in 1954 uitgebracht). Al die mensen uit de jaren vijftig, al die auto's uit de jaren vijftig, al die winkels uit de jaren vijftig. Waar zijn die allemaal gebleven? Deze film is een en al actie, Gene Nelson en Phyllis Kirk slapen niet in een tweepersoonsbed, het gaat er bruut en snel aan toe, maar er is geen overdaad aan geweld. De film is in de eerste plaats een psychologisch spanningsdrama, zoals alle echte noirs dat moeten zijn. Noir gaat over twijfel, onzekerheid, druk en bedreigingen overal om je heen, met verraad en vertrouwen als de belangrijkste thema's. O ja, en dan nog...' En dan is er nog de liefde, die meestal tussen de kogels plaatsvindt in plaats van tussen de lakens. (Niemand in een film noir heeft tijd om naar bed te gaan zonder te worden gestoord door een dreigend telefoontje of iemand die op de deur bonst. Je grijpt een kus terwijl je ervandoor gaat.)
Despite the title, this film is not about a crime wave. That's just a catchy title to start you wondering. It is about a reformed ex-convict, well played by Gene Nelson, being pressured by some escaped cons to assist them, thus endangering his parole and threatening his wife, ably portrayed by Phyllis Kirk. The film is dominated by the massive six foot five noir star, Sterling Hayden, as a tough homicide cop who chews toothpicks non-stop because his doctors won't let him smoke, and who says things like: 'You're head's full of mush.' It's always good to see Sterling Hayden again, the more times he turns up the better; he's solid, he's menacing, and what is more, he's the real thing. You know he'd knock you down and then pick you up again, and besides, he's compulsively watchable. In his eyes there is always that half-mad flicker, and that ain't acting. The film is directed with superb applomb by the highly professional Andre de Toth, lucky spouse of the delicious Veronica Lake, and he never wasted a frame. There are numerous fine touches: Sterling Hayden picks up a murdered cop's hat and puts it in the ambulance beside his corpse, but he does this as as afterthought without calling attention to the gesture. In one scene, a crowd of extras stand on the far side of the street watching a police raid. Toth allows them merely to be glimpsed. Toth does not signal and linger, he moves on, he has the confidence and control not to worry. There is lots of Los Angeles as it was in 1952 in this film (released only in 1954). All those fifties people, all those fifties cars, all those fifties shops. Where have they all gone? This picture has action all the way, Gene Nelson and Phyllis Kirk do not sleep in twin beds, things are brutal and quick, but there is no excess of violence. The film is primarily a psychological tension drama, as all true noir must be. Noir is about doubt, insecurity, pressure, and threats all around you, with betrayal and trust as the key issues. Oh yes, and there's love too, which generally takes place between the bullets rather than between the sheets. (No one in a noir film has time to go to bed without being interrupted by a threatening phone call or someone banging on the door. You grab a kiss as you make a run for it.)