Hoewel deze film er goed uitziet, heeft hij de waarde van een popclip die wordt aangegeven door het gebruik van muziek: of hij is uit de verkeerde tijd (Edith Piaf) en gewoon een Frans cliché, of gewoon new age-onzin.<br />Maar het grootste probleem is dat de film het publiek bedriegt met een tragisch verhaal en een beeld van de kunstenaar dat niet waar is. Bovendien benadrukt de optredens van Andy Garcia de oneerlijke tragedie, omdat ze sereen zijn: alsof de wereld alles tegen hem heeft ingezet.<br />De echte Modigliani was een zeer gestoorde, zelfdestructieve en onaangename man. Hij was verslaafd, alcoholist, geneigd tot geweld <0xE2><0x80><0x93> tegen vrouwen en ook tegen Jeanne <0xE2><0x80><0x93> en ondanks dat alles kon hij schilderijen maken. Zijn geestesgesteldheid en persoonlijkheid zouden door jaren van misbruik veranderd zijn. In het laatste jaar van zijn leven, zoals in deze film wordt verteld, was hij uitgemergeld, at maar zelden en had hij geen tanden meer. Geen aantrekkelijk gezicht om op een filmscherm te zien. Echte armoede en verslaving zijn dat niet.<br /><br />In de laatste weken van zijn leven had hij erg veel gedronken en hij ging naar huis waar de tuberculose- meningitis en het alcoholisme hem inhaalden, maar hij stond er nog steeds op dat Jeanne hem meer te drinken gaf. De gevaren van een verslaafde. Hij at alleen maar sardientjes en het verhaal gaat dat zijn kleren en matras in sardientjesolie waren gesmeerd. Hij werd niet in elkaar geslagen, maar gevonden door een buurman in zijn appartement, met Jeanne dicht tegen de bewusteloze schilder aan. Ze hadden 2 dagen in die positie gelegen.<br />Hij werd naar een ziekenhuis gebracht en stierf. Jeanne zag hem later, samen met haar vader, en er zijn getuigen die zeggen dat ze Modigliani niet kuste. Ze gilde. Er was geen afscheidsscène, niets teders, alleen de dood van een junkie, zij het een die goed schilderde. Als dat op het witte doek was verschenen, zou het publiek door de kracht ervan zijn neergestoken.<br />Niemand heeft Jeanne goed ontcijferd: een ontvankelijke jonge vrouw, toegewijd, of misschien een beetje gek, zoals de rest van Modigliani's schilderskring. Toen ze zelfmoord pleegde, onderstreepte ze Modigliani's leven (de waarde van zijn schilderijen steeg van de ene dag op de andere met 800%) en onze medeplichtigheid aan het genieten van tragische verhalen over kunstenaars.<br />Deze film vertoont diverse gebreken, en de laatste is de toewijding aan de dochter van Modigliani en Jeanne, die zelf in 1984 overleed en een ongelukkig leven leidde. Het is een zelfvoldaan gebaar.<br />Deze film gaat waarschijnlijk over een kunstenaar, maar niet over Modigliani.
While this film looks good it has the values of a pop clip which is indicated by the use of music: either it's from the wrong era (Edith Piaf)and just a French cliché, or just new age nonsense.<br /><br />But the biggest problem is the film deceives the audience with a tragic story and portrayal of the artist which is not true. Furthermore Andy Garcia's performance emphasizes the unfair tragedy, as it is serene: as if the world has pitched everything against him.<br /><br />The real Modigliani was a very disturbed, self-destructive and unpleasant man. He was an addict, alcoholic, prone to violence - against women and Jeanne too - who despite all that, could paint pictures. His brain chemistry and personality would have been changed from years of abuse. In the last year of his life, as this film is set, he was emaciated, eating only rarely, and toothless. Not an attractive thing to look at on a movie screen. Real poverty and addiction is not.<br /><br />In the last weeks of his life he had been drinking very heavily and went home where the tubercolar meningitis and alcoholism caught up with him but he still insisted that Jeanne give him more to drink. The perils of an addict. He ate just sardines, and the account is his clothes and mattress were smeared in sardine oil.<br /><br />At his end he was not beaten but found by a neighbor in his apartment with Jeanne cuddled beside the comatose painter. They had been in that position for 2 days.<br /><br />He was taken to a hospital and died. Jeanne saw him later, with her father, and it is said by witnesses that she did not kiss Modigliani. She screamed. There was no farewell scene, nothing tender just the death of a junkie, albeit one who painted well. If that had been on screen it would have knifed an audience by its power. <br /><br />No one has deciphered Jeanne well: impressionable young woman, devoted, or perhaps a bit mad like the rest of Modigliani's circle of painters. <br /><br />When she committed suicide she underlined Modigliani's life (the value of his paintings rose 800% overnight) and our complicity in enjoying tragic stories about artists.<br /><br />This film has several defects, and its final one is the dedication to the daughter of Modigliani and Jeanne, who herself, died in 1984 and had an unhappy life. It's a smug gesture.<br /><br />This film is probably about an artist, but it is not about Modigliani.