Haralambides, zelf ook een beatnik-wannabe, krijgt voor het eerst de kans om een film te maken met een beatnik-aspect. Alleen loopt het niet zo goed af. De hoofdpersoon (je raadt het al, Haralambides) maakt een nachtelijke wandeling door de verlaten straten van Athens met een meisje dat hij toevallig tegen het lijf loopt. Al doende houden ze een wedstrijd in 'het meest vernederende cliché aller tijden' door uit te weiden over zaken als leven, liefde, dood, noem maar op, om vervolgens tot de conclusie te komen dat ze, nou ja, niet zo gek op hem is. Dit alles wordt verfraaid met parallelle verhaallijnen die zijn ontleend aan het leven van onze held (Haralambides, voor het geval we het vergeten) of aan niets in het bijzonder (alsof het iemand iets kan schelen). Het enige (min of meer) opwindende aspect van de hele film is Costas Tsakonas' rol in de film. Een verschrikkelijke verspilling van tijd, geld en talent (zeker niet dat van Haralambides).
Haralambides, a beatnik-wannabe himself, has a first go at creating a film with beatnik connotations all around. Only it doesn't work out that well. The main character (you guessed it, Haralambides) takes a midnight stroll round the deserted streets of athens with a girl he meets by accident. In the process they hold a 'most mortifying cliche ever' contest by elaborating on matters of life, love, death, what have you, only to come to the conclusion that, well, she doesn't fancy him very much. All this is embellished with parallel storylines taken from the life of our hero (Haralambides, lest we forget) or nowhere in particular (as if anyone cares). The only (mildly) exciting bit in the entire film is Costas Tsakonas's performance (whose name by the way is not even mentioned in the credits). A terrible waste of time, money and talent (definitely not Haralambides's).