Merchant-Ivory, met zijn onwrikbare toewijding aan zijn karakter en zijn flair voor gracieuze, rijk gestructureerde verhalen, leek niet in staat tot middelmatigheid. En sinds Ismail Merchant onlangs overleed, heb ik met hernieuwde waardering door de schitterende filmografie van het bedrijf gebladerd. Ik was dol op de kostuumdrama's, trok mijn comfortabele pantoffels en International Coffee aan en stortte me 120 minuten lang in de gelukzaligheid van Merchant-Ivory.<br />Wat ik in plaats daarvan kreeg, was The Bostonians, de MI-behandeling van de geestige en satirische roman van Henry James over de eerste dagen van de feministische beweging. Deze productie vergde een grappig en bijtend sociaal commentaar en maakte er een sentimenteel melodrama van. Het slaagde er niet in de ironie te tonen van een koppige jonge feministe (dochter van een'mesmerische genezer'). en een chronische hypochonder) toeliet dat ze aan alle kanten werd gemanipuleerd terwijl ze verliefd werd op een saaie, vrouwenhatende advocaat uit het Zuiden. Het veranderde de klassieke, vulgaire relatie met haar feministische mentor in de klauwende wanhoop van een bejaarde lesbienne. Het schrijven van een script schommelde heen en weer tussen het eten van een mondvol aluin en het uitblazen van butterscotchpudding uit je neus. Het editen was tegelijkertijd rafelig en hobbelig, waarbij je grote hoeveelheden film besteedde aan onschuldige zakelijke dingetjes, om vervolgens de guillotine zo dicht bij een of andere dialoog te laten dichtklappen dat ik me afvroeg hoe het met mijn dvd-speler zat. En dat is nog maar de helft.<br />Stijf en log is alles wat ik ooit verwacht heb van de nu heilig verklaarde Christopher Reeve, dus deze vertoning had me niet moeten verbazen. Maar dat deed het wel. Reeve speelde de rol van een soort Zuidelijke Heathcliff, met een vleugje Mary Shelley voor de goede orde. Hij las zijn tekst voor van briefjes die kennelijk aan de onderkant van de cameralens waren geplakt, en hij knipperde niet één keer met zijn ogen en gaf ook niet de geringste aanwijzing dat hij zijn tekst begreep. Hij leek voortdurend heuvelafwaarts te lopen en was duidelijk niet in staat zijn hoofd te bewegen. Bij het zien van deze voorstelling kon je bijna geloven dat het toekomstige auto-ongeluk zijn flexibiliteit zou verbeteren. De heroïne, gespeeld door Madeleine Potter met haar papperige mond, toonde alle dappere overtuiging van een bord koude witte bonen in tomatensaus (ja, met de kleine plasjes gestold varkensvet erbovenop). Wat betreft de gewoonlijk schitterende Vanessa Redgrave (in de wanhopige, ouder wordende, lesbische rol), zeg ik: 'Laten we maar vergeten dat dit ooit is gebeurd.' De enige positieve optredens waren twee piepkleine stukjes van Linda Hunt en Jessica Tandy. Het zou me verbazen als hun script meer dan honderdvijftig woorden telde. Het lijkt erop dat de regisseur niet de moeite heeft genomen om hun onderbroeken vol te laden met de vijftig kilo natte havermout, zoals hij bij iedereen deed.<br />In zekere zin is het jammer dat ik alleen _The Bostonians_ heb gehuurd. Ik zal de voldoening missen die ik zou hebben gevoeld als ik het in de magnetron had gezet. Wat een tragische verspilling van goede banktijd.
With an uncompromising dedication to character, and a flair for graceful, richly-textured storytelling, Merchant-Ivory seemed incapable of mediocrity. And with the recent passing of Ismail Merchant, I've been thumbing through the company's stellar filmography with renewed appreciation. Adoring the costume drama, I donned my comfy slippers and International Coffee and settled into 120 minutes of Merchant-Ivory bliss. <br /><br />What I got instead was The Bostonians, the MI treatment of Henry James' witty and satirical novel about the earliest days of the feminist movement. This production took a fun and biting social commentary and turned it into gooey melodrama. It failed to show the irony of a headstrong young feminist (daughter of a "mesmeric healer" and a chronic hypochondriac) allowing herself to be manipulated on all sides while falling for a dull, misogynistic Southern lawyer. It turned the classic Plutonic relationship with her feminist mentor into the clawing desperation of an aging lesbian. Script appeal seesawed between eating a mouthful of alum, and blowing butterscotch pudding out one's nose. Editing was at once jagged and lumpy, spending copious amounts of film on innocuous bits of business, only to slam the guillotine so close to some dialog that it made me wonder about my DVD player. And that's only the half of it. <br /><br />Stiff and lumbering is all I ever expect of the now canonized Christopher Reeve, so this performance shouldn't have surprised me. But it did. Reeve was channeling some kind of Confederate Heathcliff with a little Mary Shelley thrown in for good measure. Reading his lines from crib notes apparently taped to the bottom of the camera lens, he never blinked nor gave the slightest indication of understanding his dialog. He seemed to be forever walking downhill, and was patently incapable of moving his head. On seeing this performance, one could almost believe that the future riding accident might actually improve his flexibility. The heroin, as played by a mush-mouthed Madeleine Potter, showed all the plucky conviction of a plate of cold baked beans (yes, with the little puddles of congealed pork fat floating on top). As for the usually magnificent Vanessa Redgrave (in the desperate aging lesbian role), I say 'let's just forget this ever happened.' The only redeeming performances were two tiny bits sent in by Linda Hunt and Jessica Tandy. I'd be surprised if their scripts totaled more than 150 words. It would seem the director didn't bother to load their bloomers with the 100 lbs of wet oatmeal like he did with everyone else.<br /><br />In a way, it's a shame I only rented The Bostonians. I'll miss out on the gratification I'd have felt in putting it in the microwave. What a tragic waste of good couch time.