Rob Pratten moet worden geprezen voor het maken van een waarlijk onafhankelijke, britse horrorfilm, maar het eindresultaat is, zoals de meeste Britse onafhankelijke horrorfilms, een mengeling van talent en ambitie die door een gebrek aan middelen en zelfbeheersing wordt gecompromitteerd. De Londense Voodoo vertelt het verhaal van een onwaarschijnlijk Amerikaans stel dat naar Londen verhuist in een poging hun relatie te redden, maar wiens leven een ongunstige wending neemt als ze ontdekken dat er een voodoogeest rondwaart in hun nieuwe huis. Terwijl je de commerciële logica kunt zien van het schrijven van Amerikaanse personages in de hoofdrollen, de onbekende, ex-pats die Pratten speelt, brengen ze allebei oncharismatische, loodzware voorstellingen en hun personages zijn op zo'n grove, onsympathieke manier geschreven dat deze debuutpoging helaas al bij de eerste hindernis mislukt. Als je eenmaal over deze aanvankelijke teleurstelling heen bent, zijn er momenten en bijdragen die suggereren wat had kunnen zijn, met name Trisha Mortimer als de 'liefdesbewaarster' die erin slaagt Prattens onwillige dialoog leven in te blazen en Voda Barnes die, hoewel overmatig geschreven, gepast sexy is als de Au-Pair. De twee decorateurs zorgen voor komische afleiding en de ondersteunende afro-carribean-acteurs voegen iets toe aan de verder saaie procedure. Ook de zakenlieden in de kantoorscènes zijn de moeite waard, want daaruit blijkt dat wanneer Pratten niet bezig is met het overtuigen van zijn publiek door middel van spookverhalen, hij in feite een heel goede schrijver/regisseur is. Met de 16mm-camera in de aanslag en met de juiste belichting ziet de film eruit als een tv-special, de locaties zijn functioneel in plaats van esthetisch en de geanalyseerde muziek is eigentijds en clichématig. De beste productiewaarden zijn te vinden in de voodoo paraphanalia, die authenticiteit en veel research suggereren. Op 98 minuten is de film te lang en zou hij geweldig veel baat hebben bij een opeenvolging van tien minuten, vooral de scènes waarin verschillende voodoo-provocateurs een einde maken aan het verhaal van de doden door pagina's vol exquise hocus pocus op te voeren in een poging de gebeurtenissen een of andere spirituele context te geven. Ik gaf deze film een 4 op een schaal van 1 tot 10, hij is veelbelovend maar ik moet beter mijn best doen.
Whilst Rob Pratten has to be commended for making a truly independent british horror film, the end result, like most British independent horror films is a mixed bag in which the film makers undeniable talent and ambition is compromised by a lack of resources and self restraint. Lifting several cliched ideas from The Omen and Amityville Horror, London Voodoo tells the tale of an unlikely American couple who move to London in an attempt to salvage their relationship, but whose fortunes take a turn for the worse when they discover that their new home is haunted by a voodoo spirit. Whilst you can see the commercial logic in writing american characters into the lead roles, the unknown, ex-pat actors that Pratten cast, both deliver uncharismatic leaden performances and their characters are written in such a heavy handed, unsympathetic way that unfortunately this debut effort falls at the first hurdle. Once you get over this initial disappointment, there are moments and contributions that suggest what could have been, particularly Trisha Mortimer as the 'love-keeper' who manages to breath life into Prattens inconsistant dialogue and Voda Barnes who although over-written is suitably sexy as the Au-Pair. Comic relief is provided by the two decorators and supporting afro-carribean cast add flavour to otherwise dull proceedings. Also worthy of note are the businessmen in the office scenes, which demonstrate that when Pratten is not trying to make a load of spookery convince, he's actually quite a good writer/director. Shot hand held on 16mm with basic lighting the film has the look of a television special, the locations are functional as opposed to aesthetic and the synthesised score home-spun and cliched. The best production values can be found in the voodoo paraphanalia which suggest authenticity and a great deal of research. At 98 minutes the film is too long and would benefit tremendously from a ten minute trim, particularly the scenes where various voodoo practioners stop the narrative dead to deliver pages of expository mumbo jumbo in an attempt to give some kind of spiritual context to the proceedings. I gave this film 4 out of 10, shows promise but must try harder.