Elke samenloop van omstandigheden tussen deze apocalyptische versie van Puccini's _La Bohème_ en het origineel is puur een list van de producenten, die een tergend slechte productie proberen te rijmen met de roem van een klassieker.<br />Puccini schreef muziek; Jonathan Larson schreef kreten. Puccini's librettisten bedachten een verhaal dat generatie- en maatschappelijke grenzen overstijgt; Larsons boek zal vooral aantrekkingskracht uitoefenen op travestieten, aan drugs verslaafde mislukkelingen aan de oostkant van Manhattan, die vinden dat het een kwestie van recht is om gratis onderdak te krijgen in een van de duurste steden ter wereld.<br />Wat een synthese had moeten zijn, en is geworden, van 'Angels in America' en 'Hair' Jammer genoeg blijkt het weinig meer te zijn dan een veel te lang, saai verhaal over een stel vleugelloze, kale, seksueel in de war geraakte mensen. En ze schreeuwen veel. Heel, heel lang.
Any coincidence between this apocalyptic version of Puccini's "La Boheme" and the original is purely a stratagem of the producers, attempting to bootstrap an agonizingly bad production on the fame of a classic.<br /><br />Puccini wrote music; Jonathan Larson wrote screams. Puccini's librettists conceived an actual story that has transcended generational and societal boundaries; Larson's book will appeal principally to cross-dressing, drug-addicted failures on the lower east side of Manhattan who believe that having rent-free accommodations in one of the world's most expensive cities is a matter of right.<br /><br />What should have been, and what is promoted as being, a synthesis of "Angels in America" and "Hair" sadly turns out to be little more than an overly long, boring story of some wingless, bald, sexually-confused people. And they yell a lot. For a long, long time.