Meer dan ik in lange tijd heb meegemaakt, toont deze film het proces van persoonlijkheidsoverdracht binnen families. De interactie/invloed tussen Bernard en Walt is soms bijna pijnlijk om naar te kijken, maar het is ook heel rijk. Afgezien van die vader-zoondynamiek is het verhaal zo aangrijpend zonder ooit sentimenteel te worden <0xE2><0x80><0x93> een ware prestatie voor een familiedrama over een scheiding. Niets raakt je echt. Niets lijkt te geforceerd. Hoewel er genoeg verwarring, ongemak en vervreemding is, schemert er een gevoel van liefde door, en onwillekeurig raak ik aan alle personages gehecht. Ik kan deze film onvoorwaardelijk aanbevelen.
More acutely than I've experienced in a long time, this film captures the process of personality inheritance within families. The interaction/influence between Bernard and Walt is almost painful to watch at times, but it's completely rich. Beyond just that father/son dynamic, the story is so poignant without ever getting sappy - a true accomplishment for a family drama involving divorce. Nothing hits you over the head. Nothing seems too forced. While there's plenty of confusion, discomfort, and alienation, a sense of love shines through, and I couldn't help but get attached to all of the characters. I recommend this film unconditionally.