Nadat ik Vanishing Point had gezien en ervan had genoten, werd ik in de richting van Two-Lane Blacktop gestuurd (dat in het Verenigd Koninkrijk heel moeilijk te krijgen is!).<br />Wat ik het leukst vind aan deze film is het verhaal. Er is geen echte inleiding als zodanig; de film begint met een dragrace en eindigt abrupt met een dragrace. Het is een hoofdstuk in een langer verhaal. Waar komen de auto's vandaan? Waarom zijn ze op de weg? Waar eindigt hun reis? Dit geeft me de indruk dat ik naar een week of zo van verschillende levens kijk waarin ze elkaar ontmoeten en dan ieder hun eigen weg gaan. In dat opzicht gaat het verhaal meer over de korte relatie van vier individuen dan over de individuen zelf.<br /><br />Tijdens de reis gebeuren er verschillende dingen en we kunnen daaruit opmaken dat sommige individuen iets leren en andere niet. Het auto-ongeluk dat ze tijdens de korte race tegen de Charger meemaken en het personage van Warren Oates dat een homo lifter oppikt zijn belangrijke momenten.<br />De lage kwaliteit van de film in vergelijking met modernere films toont aan dat hij een overblijfsel van zijn tijd is en geeft hem een documentaireachtige kwaliteit, waardoor hij realistischer lijkt, vooral in combinatie met slecht acteerwerk (repeteer je tekst!) of uitmuntende improvisatie. 10/01/06<br />Deze vond ik net zo leuk als Vanishing Point, maar om heel andere redenen.<br />10/01/06<br />P.S. Ik weet niet of ik de voorkeur geef aan een Pontiac GTO of een Dodge Challenger, maar ze zien er allebei fantastisch uit op het scherm!
Having seen Vanishing Point and enjoyed it, I was pointed in the direction of Two-Lane Blacktop (which is very difficult to get hold of in the UK!).<br /><br />What I enjoy most about this film is the story. There is no real introduction as such; the film begins with a drag race and ends, abruptly with a drag race. It is a chapter in a longer story. Where did the cars come from? Why are they on the road? Where does their journey end? This gives me the impression that I am looking in on a week or so of several lives as they meet and then go their separate ways. In that respect the story is about the brief relationship of four individuals, rather than the individuals themselves<br /><br />There are several incidents during the journey and we can see from these that some of the individuals learn and others do not. The car accident they come across following the short race against the Charger and Warren Oates' character picking up a gay hitch-hiker are notable moments.<br /><br />The low quality of the film compared with more modern films show it up as a relic of its time and give it a documentary quality, making it seem more realistic, particularly in tandem with either poor acting (rehearse your lines!) or superb improvisation. <br /><br />I enjoyed this one as much as Vanishing Point, but for slighty different reasons.<br /><br />IJ 10/01/06<br /><br />P.S. I'm not sure if I'd prefer a Pontiac GTO or a Dodge Challenger but they both look amazing on screen!