'They Drive by Night' (niet te verwarren met de Bogart) was in 2009 een zeldzame vertoning in een New Yorks theater, als onderdeel van een serie Britse film noirs. De enige reden dat de bioscoopbezoekers de film bekijken, is de reactie van het publiek. En de reactie op deze film, vooral op de laatste scènes, was absoluut vreugdevol.<br />De film is minstens 2/3rd over voordat een van de hoofdpersonen verschijnt, de voormalige schoolmeester Walter Hoover, gespeeld door de ongelooflijk hoffelijke, broodmagere Ernest Thesiger. De camera begint bij zijn handen, dus je ziet alleen wat hij doet. Ik weet niet wat Ernest Thesiger heeft gedaan <0xE2><0x80><0x93> krantenknipsels over lugubere moorden in een plakboek plakken <0xE2><0x80><0x93> maar als zijn gezicht eindelijk te zien is, lijkt het hele publiek een beetje meer rechtop te gaan zitten, en zo bleven we tot het eind toe, en reageerden met openlijke verrukking op elke beweging, elke zin van deze figuur.<br />Ik wil niets afdoen aan de ster van de film, Emlyn Williams (die bijna evenveel films heeft geschreven als dat hij erin meespeelde), maar Ernest Thesiger was in staat om van een waardeloze film een aantrekkelijke film te maken, en van een goede film een onvergetelijke. Dit is absoluut het laatste.
"They Drive By Night" (not to be confused with the Bogart) had a rare showing in a New York theater in 2009, as part of a series on British film noir. The only reason the theater screening matters is because of crowd reaction. And the reaction to this film, especially the final sequences, was absolutely joyous.<br /><br />The movie is at least 2/3rds over before one of the main characters appears, the former schoolmaster Walter Hoover, played by the unbelievably urbane, stick-figure-thin Ernest Thesiger. The camera starts on his hands, so you only see what he's doing-- pasting newspaper clippings about lurid murders into a scrapbook-- but when his face is finally revealed, the whole audience seemed to sit a bit straighter, and we stayed that way through the end, reacting with open delight to this character's every movement, his every phrase.<br /><br />I mean to take nothing away from the star of the film, Emlyn Williams (who wrote almost as many films as he starred in), but Ernest Thesiger was capable of turning a lousy movie into a watchable one, and a good movie into an unforgettable one. This is definitely the latter.