Tony Todd is medeproducent en verschijnt voor de derde keer als snoepman in _Day of the Dead_, als de enge man met de slechte handdruk. De film is geregisseerd door Turi Meyer, maar misschien moet het Russ Meyer zijn; want er zijn een heleboel vrouwelijke lichaamsdelen blootgelegd om geen andere reden dan... nou... om blootgelegd te worden, denk ik (de recensent bloost). Het spuithoofd Donna D'Errico is de dochter van Kelly Rowans personage in _Farewell To the Flesh_, als dat helpt. De film speelt hetzelfde verhaal na de eerste snoepmanfilm, minus echte verschrikkingen of spanning, terwijl D'Errico rondhuppelt in heel strakke kleren, slipjes en mouwloze topjes voor kinderen. Haar acteerwerk is zo'n beetje op het opblaaspopniveau, letterlijk, aangezien ze zich per ongeluk in intiem gezelschap bevindt met de snoepman (de recensent knipoogt). Tony Todd spuwt 'wees mijn slachtoffer' zo vaak uit dat ik vond dat Meyer hem een sandwichbord had moeten geven om het mee aan te kondigen. Misschien hadden de schrijvers Todd dan wat meer dialoog kunnen geven. De drie films bevatten een escalerende hoeveelheid bloed, die in deze film zijn hoogtepunt bereikt, omdat, nou ja... je moet nu eenmaal een zenith bereiken. Er zijn ook weer een paar van die 'boem'-scènes. Je weet wel, zo'n scène waarin iets of iemand in de scène springt (om 'boem' te zeggen tegen het publiek) wanneer de regisseur 'actie' zegt, onderbroken door ondraaglijk harde cue-muziek. Dum, dum, dum, dum (te lenen van Dragnet). Dan hebben we inspecteur Kraft, die er alles aan doet om die arme Donna de handboeien om te doen; want het ziet ernaar uit dat ze een moordenares is! Voor wie? Niet voor het publiek. Voor de volgende snoepmanfilm denk ik dat de producer alle regisseurs, schrijvers en filmploegen die griezel vervolgen willen maken in een kamer met een spiegel aan het plafond, moet sluiten, de Sammy Davis Jr.-song 'the snoepman' moet laten spelen en alle aanwezigen moet laten meezingen. De richting is er niet, het bloed is overbodig en het script is lachwekkend. Ze konden het zich niet eens veroorloven dat Donna D'Errico een beha droeg. 0 van 4 sterren.
Tony Todd co-produced and appears for a third time as candy-man in Day Of The Dead as the scary man with the bad handshake. The movie was directed by Turi Meyer, but maybe it's supposed to be Russ Meyer; because, there's an abundance of female body parts exposed for no other reason then to ...well...be exposed I guess (reviewer blushes). Baywatch bubble-head Donna D'Errico stars as the great great granddaughter of candy-man. She's the daughter of Kelly Rowan's character from Farewell To The Flesh if that helps. The movie replays the same plot over from the first candy-man movie, minus any real horror or suspense, while D'Errico prances about in very tight clothes, panties, and tank tops made for infants. Her acting is at about the blow-up doll level, literally, as she inadvertently finds herself in close company with the candy-man (reviewer winks). Tony Todd spews "be my victim" so many times that I thought Meyer should have given him a sandwich board to wear to announce it. Maybe the writers could have given Todd more dialog then. The three films contain an escalating quantity of gore, which reaches its zenith in this movie; because, well...zeniths have to be reached. There are several of those red herring "boo" scenes again too. You know, it's the kind of scene where something or someone jumps into the scene (to say "boo" to the audience) when the director says "action", punctuated by excruciatingly loud cue music. Dum, dum dum dum (to borrow from Dragnet). Then we have a Lt. Detective Kraft, who is hell bent on putting the handcuffs on poor Donna; because, it looks like she's a murderess! To whom? Not the audience. For the next candy-man movie, I think the producer should lock all directors, writers, and film crews that want to make horror sequels in a room with a ceiling mirror, play the Sammy Davis Jr. tune "the candy man", and have all those present sing along. The direction is absent, the gore is gratuitous, and the script is laughable. They couldn't even afford to have Donna D'Errico wear a bra. 0 of 4 stars.