Brigid Berlin was het kind waar iedere ouder bang voor is. Geboren in 1939 als dochter van de mediamagnaat Richard Berlin en zijn societyvrouw Honey, leek Brigid snel op weg naar een wereld van rijkdom en sociale status, maar ze had een gewichtsprobleem, en toen moeder Honey zich daarop richtte, kwam Brigid in opstand. Het was een opstand die er uiteindelijk toe zou leiden dat ze haar ouders, hun manier van leven en hun waarden als absurd oppervlakkig afdeed.<br />In 1964 ontmoette Brigid de opkomende kunstenaar Andy Warhol, die er een handje van had om extreme persoonlijkheden op te pikken en ze te gebruiken om zowel zijn ambities als zijn inspiratie te voeden. Voor deze ene keer gaf hij echter bijna evenveel als hij nam: Brigid ontwikkelde niet alleen zelf een kunstreputatie, ze slaagde er ook in om tot zijn dood in 1987 bevriend te blijven met Warhol <0xE2><0x80><0x93> iets wat maar weinig mensen, en vooral die uit Warhols kringen uit de jaren zestig, ooit voor elkaar kregen.<br />_Pie in the sky_ kan het best worden omschreven als een collage van Brigid Berlin toen en nu. De film wordt uitgebracht in 2000 en laat haar zien in New York, waar ze een aanzienlijke hoeveelheid cachet heeft in de wereld van de avant-gardekunsten <0xE2><0x80><0x93> en geobsedeerd is door haar gewicht, haar rookgewoonten, haar verleden, haar heden, haar toekomst <0xE2><0x80><0x93> en eigenlijk door alles. Misschien is gisteren <0xE2><0x80><0x93> of het nu letterlijk gisteren of vijftig jaar geleden is <0xE2><0x80><0x93> voor Berlijn net zo intens als vandaag, en een groot deel van de film wordt in beslag genomen door haar overpeinzingen over haar ouders, de manier van leven die ze afwees, en het plezier dat ze had in het afschrikken van de sociale wereld in de loop van haar leven. Ze praat over kunst. Ze demonstreert haar techniek, die royaal beschreven zou kunnen worden als bodypainting. Nu ze slank is, verbreekt ze haar eeuwige dieet om zich te buiten te gaan aan pasteitjes met limoen. Ze is ongelooflijk dwangmatig, het is moeilijk om te weten of ze net zo gek is als krankzinnig, en het is onmogelijk om te weten hoeveel van die gekte of krankzinnigheid berekenend is.<br />Wat ze in elk geval is, is interessant, en de regisseurs Shelly en Vincent Freemont houden de hele tijd de focus op hun onderwerp. Een fascinerende blik in het leven van een vrouw die zowel op het snijpunt van kunst en leven stond, en dat in veel opzichten nog steeds is.<br /><br />GFT, Amazon Reviewer.
Brigid Berlin was the child every parent fears having. Born in 1939 to media mogul Richard Berlin and his socialite wife Honey, Brigid seemed to be on the fast track to a world of wealth and social registers--but she had a weight problem, and when mother Honey focused upon this Brigid rebelled. It was a rebellion that would ultimately lead her reject her parents, their way of life, and their values as absurdly superficial.<br /><br />In 1964 Brigid met rising artist Andy Warhol, who had a knack for picking up extreme personalities and using them to fuel both his ambitions and inspiration. For once, however, he gave almost as much as he took: Brigid not only developed an arts reputation in her own right, she also managed to remain friends with Warhol until his 1987 death--something that very few people, and particularly those of Warhol's 1960s circle, ever managed.<br /><br />PIE IN THE SKY might best be described as a collage of Brigid Berlin then and now. Released in 2000, the film finds her living in New York, where she has considerable cache in the avant guarde arts world--and obsessing about her weight, her smoking habit, her past, her present, her future--and indeed virtually everything. In fact, the word "obsessing" might be the keynote in her life, which she documents as it unfolds with a degree of relentlessness that is quite astonishing.<br /><br />Yesterday--be it literally yesterday or fifty years ago--is just as intense in Berlin's mind as today, and a good portion of the film is given over to her reflections on her parents, the way of life that she rejected, and the pleasure she took in horrifying the social world throughout her life. She talks about art. She demonstrates her technique, which might be generously described as body painting. Now slim, she breaks her eternal diet to binge on Key Lime pies. She is incredibly compulsive, it is difficult to know whether she is as mad as she is insane, and it is impossible to know how much of the madness or sanity is calculated.<br /><br />What she most certainly is is interesting, and directors Shelly and Vincent Freemont keep the focus unerringly upon their subject throughout. A fascinating look into the life of a woman who was, and in many ways remains, on the cutting edge of both art and life.<br /><br />GFT, Amazon Reviewer