Elke keer als ik 'Queen Bee' zie, is het alsof er een gigantisch zwart gat is opengegaan en ik onverbiddelijk in de draaikolk word getrokken die bekendstaat als Joan Crawford. Waarschijnlijk de laatste van de grote divarollen van La Crawford, haar Eva Phillips knaagt door het laatste restje decor heen tot John Ireland zo verstandig is te besluiten ons allemaal uit Joans ellende te verlossen door een auto-ongeluk. Hoewel er een bekende regisseur is, Ranald MacDougall (wie dat ook was), is het duidelijk dat hij ofwel vermist was tijdens de strijd of bang was voor Joan, die als een stier in een porseleinwinkel door haar scènes stampt en zichzelf kennelijk regisseert. Dit is een voorstelling die gevormd wordt door psychose, met een paar van de saaiste dialogen die ooit voor celluloid zijn gemaakt. Joan komt kordaat met 'Iedere man is mijn man... als ik het zo wil' en de huiler '... heb je hem gezien? Hij stond letterlijk te trillen op zijn benen toen hij tegen me sprak. Je zou denken dat hij nog nooit een mooie vrouw had gezien'. Ga je gang, Joan! Toch is het John Ireland die de beste tekst heeft in deze dampende berg van zuidelijk comfort, en die zijn mening over Joans karakter uitspuugt: 'Ik weet niet wat jij bent, Eva, maar wat het ook is... het is op wielen!' Onbetaalbaar. Joan zou zich hebben laten gaan met de zeer echte en zeer dure Parijse couture die ze in de film draagt, alsof iemand haar had kunnen tegenhouden. Helaas zou ze nooit meer zo subliem krengerig zijn en werd ze uiteindelijk veroordeeld tot het gooien van rubberen hagedissen naar een aapmens in 'Trog', slechts vijftien jaar na 'Koningin Bee', in een dronken laatste voorstelling. Triest Joan. Toch verdient dit relikwie uit 1955 het om gezien te worden voor wat het is, de laatste ademtocht van grote glamour uit La Crawford. We zullen haar nooit meer zo zien.
Every time I see "Queen Bee" it's as if a gigantic black hole has opened and I'm pulled inexorably into the vortex known as Joan Crawford. Probably the last of La Crawford's great diva roles, her Eva Phillips gnaws through every last shred of scenery until John Ireland wisely decides to put all of us out of Joan's misery via car accident. Although there is a credited director, Ranald MacDougall (whoever that was), it is apparent that he was either missing in action or was afraid of Joan, who stomps through her scenes like a bull in a china shop, obviously directing herself. This is a performance shaped by psychosis, featuring some of the campiest dialog ever committed to celluloid. Joan juicily delivers "Any man's my man...if I want it that way" and the howler "...did you see him? He actually trembled when he spoke to me. You'd think he'd never seen a beautiful woman before". You go, Joan! Still, it is John Ireland who's given the best line in this steamy pile of Southern comfort, spitting out his opinion of Joan's character: "I don't know what you are, Eva, but whatever it is..it's on wheels!" Priceless. Joan was reputed to have sashayed away with the very real and very expensive Paris couture she wears in the movie, as if anyone could have stopped her. Sadly, she was never again to be so sublimely bitchy and was ultimately fated to throwing rubber lizards at a monkey-man in "Trog" only fifteen years after "Queen Bee", in a drunken last performance. Sad Joan. Still, this relic from 1955 deserves to be seen for what it is, the last gasp of great glamor from La Crawford. We'll never see her like again.