Deze film pretendeert een kunstfilm te zijn. Ik ben van mening dat kunst ten gevolge van haar voortreffelijkheid moet amuseren en vermaken. De realiteit van 'Va Savoir' is dat het een absoluut afschuwelijke film oplevert, slecht gemaakt met smakeloze optredens. VERRRRRRRARD en veel te lang. Deze film is geen genoegen om naar te kijken, waardoor hij in mijn ogen niet als kunst kan worden aangemerkt.<br />In een brutale poging de aandacht van de kijker te trekken, hebben de makers van de film een douchescène met Jeanne Balibar ingelast, gevolgd door een flits van haar muffy. De douchescène verheldert of verduidelijkt de plot niet. Bovendien is het magere lichaam van Jeanne Balibar het verkeerde onderwerp voor deze wanhopige poging tot commercieelheid. Als gratuite naaktheid er niet in slaagt om een film voor mij te redden, is er beslist iets mis.<br />Mijn Frans is niet vloeiend, dus moet ik Franse films in ondertiteling bekijken. Ik vind het nog steeds leuk om de Franse soundtrack te volgen en de kwaliteit van de Engelse vertaling te beoordelen. De ondertiteling van _Va Savoir_ is over het algemeen goed, met gebruikmaking van het beste alledaagse Engelse equivalent van het Frans. Een deel van het grovere Frans is echter enigszins gezuiverd. Jammer genoeg was de soundtrack van de ondertitelde versie die ik zag gedempt en onduidelijk. Ik geef de voorkeur aan ondertitelde buitenlandse films boven ondertitelde films om de uitdrukking van de acteurs te horen als ze hun tekst uitspreken. De soundtrack van de versie die ik heb gezien was zo slecht dat ik geen verband kon leggen met wat de acteurs probeerden over te brengen. Of misschien was er helemaal niets om over te vertellen.<br />Het Italiaanse toneelstuk droeg niet bij aan een beter begrip van de film. Deze scènes hadden met een zware bewerking tot stand kunnen komen en misschien had er dan iets samenhangends uit kunnen komen. Het Italiaans van Jeanne Balibar klonk me synthetisch, monotoon en houterig in de oren. Ik weet niets van Italiaanse toneelconventies, maar Sergio Castellitto was in het toneelstuk heel expressief. Sterker nog, om te zien hoe je expressie kunt tonen in je tweede taal, hoef je niet verder te kijken dan Sergio Castellitto's vertolking van de Franse taal. Als laatste opmerking wil ik nog zeggen dat ik genoeg heb van het genre van acteurs die acteurs spelen. Voor mij is dat geen punt. Het zijn niet alleen de Fransen die me met dit soort verhalen vervelen. Hollywood en de tv-netwerken vallen in de valkuil van het tonen van hun eigen piepkleine wereldje. Als een acteur of actrice de arbeidersklasse vertolkt en dat realistisch doet, dan is dat kunst. Kijk maar eens naar 'Frankie en Johnny', 'Tampopo' of 'What's Eating Gilbert Grape' voor de beste werkende armen op film.
This film has pretensions of being an art film. I am a believer that art should delight and entertain as a result of its excellence. The reality of "Va Savoir" is that it delivers an absolutely dreadful movie, badly made with insipid performances. VERRRRRY boring and overly long. This movie is not a pleasure to watch, which disqualifies it as art, in my view.<br /><br />In an brazen attempt to grab the viewer's interest, the makers of the movie inserted a shower scene with Jeanne Balibar followed by a flash of her muffy, around the middle of the film. The shower scene doesn't clarify or advance the plot. Plus Ms. Balibar's scrawny body is the wrong subject for this desperate attempt at commercialism. When gratuitous nudity fails to redeem a movie for me, then there's something definitely wrong.<br /><br />My French isn't fluent, so I must watch French films in subtitles. I still enjoy following the French soundtrack and evaluating the quality of the English translation. The subtitling of "Va Savoir" is generally good, using the best colloquial English equivalent to the French. Some of the rawer French is slightly sanitized, however. Unfortunately, the soundtrack for the subtitled version I saw was muffled and indistinct. I prefer subtitled foreign films to dubbed movies to hear the expression of the actors delivering their lines. The soundtrack of the version I watched was so bad that I couldn't connect with what the actors were trying to convey. Or perhaps there wasn't anything to convey.<br /><br />The Italian play didn't add to any understanding of the film. These scenes could have done with some heavy editing and perhaps something coherent could have emerged. Jeanne Balibar's Italian sounded synthetic, monotonous and wooden to me. I don't know Italian stage conventions but Sergio Castellitto was quite expressive in the play. In fact, to see how to show expression in one's second language, one need look no further than Sergio Castellitto's performance in the French language. As a final comment, I've had enough of the genre of actors portraying actors. To me, that's not a stretch. It's not just the French that bore me with this kind of story. Hollywood and the TV Networks fall into the trap of displaying their own tiny little world. When an actor or actress does working class and does it realistically, then that's art. Check out "Frankie and Johnny", "Tampopo" or "What's Eating Gilbert Grape" for the best of the working poor on film.