Je zou je kunnen afvragen wat voor film Two-Lane Blacktop eigenlijk is. Op de omslag zou een road movie kunnen staan, of de veronderstelling dat het een film is over dragracers die het land doorkruisen, de een in een grijze Chevy en de ander in een GTO, wat het tot een actie- of achtervolgingsfilm zou maken. Of de willekeurige koppeling van muzieksterren als Dennis Wilson (Beach Boys) en James Taylor (de laatste in zijn enige film), vergezeld van Warren Oates, zou het tot een curiositeit van een filmrol maken. Het is een road movie, maar in dezelfde zin dat _The Stranger_ van Camus een film is over moord. Je moet terugdenken aan Eberts uitspraak dat het belang van een film niet ligt in waar de film over gaat, maar in hoe.' Er is iets mee. Dit is een film waarin we steeds van de conventies afdwalen en terechtkomen in een kader dat vaak contemplatief en stil is.<br />Het grote woord voor Two-Lane is inderdaad vervreemding. De manier waarop de film is gemaakt, was vervreemdend (in een mogelijke verwijzing naar Godard in _Breathless_, kreeg de cast het script niet, ondanks het feit dat de film is geschreven door een briljante romanschrijver die Rudy Wurlitzer heette), de personages vervreemden van elkaar, ook al worden ze nooit te agressief of te actief. In feite is het een werkelijk fascinerende studie van inertie; deze personages hoeven alleen maar te suggereren, of zelfs nauwelijks dat te doen, dat ze verschoppelingen zijn. De Trucker stopt om te horen hoe ze vrijen in een motelkamer, staat een ogenblik half bevroren bij de deur en gaat dan zitten met zijn knieën tegen zijn borst gevouwen, wat een hele tijd lijkt te duren. Of gewoon die interacties die de Trucker, de monteur, de GTO en het meisje hebben als ze stoppen om een hapje te eten of te tanken of een nieuw onderdeel te kopen.<br />Het is dus een achtervolgingsfilm, zonder de achtervolging. Dit zal de meeste kijkers die er nog niet klaar voor zijn frustreren, dat zou duidelijk moeten zijn. Er is geen echt'verhaal', en als de dingen eruitzien alsof ze op het punt staan te veranderen in termen van 'dingen die gebeuren', dan is dat niet zo. Zoals de scène waarin de GTO door de agent en de chauffeur wordt aangehouden om te stoppen en een onnodige leugen te vertellen, of als Meisje besluit om met de GTO te gaan rijden, nemen andere dingen de plaats in van het plotseling over iets heel anders te hebben. Misschien is dat in zekere zin de reden waarom het een zuivere film over de weg is. We spelen met hen mee, hij is oprecht realistisch (al neigt hij misschien naar superstoisch) en hij is bijna altijd prachtig om naar te kijken. Niet alleen de voor de hand liggende auto's op route 66, maar ook kleine dingen, zoals de composities's nachts van de rijders in de auto, de stabiliteit die bijdraagt aan het minimalisme. Van de professionele uitvoeringen (Oates en Stantons show-on) en non (iedereen) tot de stoere visuele obsessie met de fysieke kracht van auto's uit de jaren zestig en zeventig, is het uiteindelijk een geweldige film om's avonds laat in je eentje naar te kijken en na te denken over wat je hebt gezien. Nogmaals, niet voor iedereen. Maar als je de smaak te pakken hebt, kun je het slechter treffen.
You might wonder, what kind of movie is Two-Lane Blacktop for? The cover might suggest a road movie, or the premise that it's about drag racers going across the country, one in a grey Chevy and the other in a GTO, would make it an action or chase movie. Or having the random pairing of music stars Dennis Wilson (Beach Boys) and James Taylor (the latter in his only film), accompanied by Warren Oates, would make it an oddity of movie casting. It is a road movie, but in the same sense that Camus' The Stranger is a movie about murder. One has to hearken back to Ebert's saying of a movie's interest not being in what it's about but how it's about it. This is a film where we keep getting sidetracked from the conventions and get into a framework that's contemplative, quiet a lot of times.<br /><br />Indeed the big word for Two-Lane Blacktop is alienation. The way it was made itself was alienating (in a possible tip-of-the-hat to Godard with Breathless, the cast didn't get the script, despite being written by a brilliant novelist named Rudy Wurlitzer), its characters alienating to each other even as they never get too aggressive or over-active. In fact, it's a truly fascinating study of inertness; these characters only have to suggest, or barely even that, how they're outcasts. Little physical gestures like the way that Taylor's Driver stops to hear love-making in a motel room, stands by the door a moment partially frozen, and then sits with knees folded to the chest for what would appear to be quite a while. Or just those interactions the Driver, Mechanic, GTO and Girl have when they stop to get a bite to eat or get gas or a new part.<br /><br />It's a chase movie, therefore, without the chase. This will frustrate most viewers not ready for it, that much should be clear. There is no real 'story', and whenever things look like they're about to pick up in terms of "things happening", like the scene where the GTO is pulled over by the cop and Driver to stops to give an unnecessary lie or when Girl makes the decision to ride with GTO, other things take its place to suddenly move it into just being about something else entirely. Maybe that is, in a sense, why it's a pure road movie. We're on it with them, it's sincerely realistic (if maybe leaning toward the super-stoic), and it's gorgeous to look at almost all of the time. Not just the obvious of the cars on route 66, but little things like the compositions at night of the riders in the car, the steadiness that adds to the minimalism.<br /><br />From its performances by professional (Oates and Stanton's walk-on) and non (everybody else), to the sturdy visual obsession with the physical prowess of 60s/70s cars, it's ultimately a great movie to just watch by yourself, in your home late at night, and sit and really think about what you saw. Again, not for everyone. But as an acquired taste, you could do a lot worse.