Het kijken naar deze film was een kleine, zwarte vergissing. Met in de hoofdrol Brittany Murphy en... nou ja... dat is eigenlijk alles wat ik hoef te zeggen, nietwaar? De film zit vast door de introductie in de stijl van een beginnende scenarist aan het begin, die allemaal schreeuwde: 'Sorry dat ik geen echte film kon vinden om deze ruimte mee te vullen, maar dit is echt grappig en je kunt je er wel in verplaatsen, toch?' Nu moet de openingsscène ervoor zorgen dat je het personage van Brittany Murphy aardig vindt en dat je om haar geeft. Als dat niet lukt, zal de rest van de film ook niet lukken.<br />Het lukte niet.<br />Het lukte niet.<br />Ik gaf gewoon niet om haar en haar zielige leventje. Party Girl heeft het veel beter gedaan door het hele 'existentiële' verhaal dat in een vrouw was geplakt naar zich toe te trekken. S-leeg-leven en zelfs Legally Blonde hebben de liefdeshaak veel beter gebruikt om een personage te helpen zichzelf en haar eigenwaarde te onderzoeken. Maar het einde en de veranderingen die in de film plaatsvinden, zijn allemaal behoorlijk gekunsteld. Bovendien heeft de richting sommige van de zogenaamde grappen in de film in de war gestuurd, door per ongeluk de niet-grappige clou te verklappen voordat de grappen werden gemaakt.<br />Goed werk, jongens. Aan het eind (en het begin en het midden) valt de film plat op zijn gezicht, net als de capriolen van Ms. Murphy. Ik had deze film moeten laten schieten toen ik de kans had.
Watching this movie was a little black mistake. Starring Brittany Murphy and... well... that's really all I need to say, isn't it? The movie is bogged down by beginning-screenwriter-style exposition at the start, all of which screamed, "Sorry that I couldn't actually find a real movie to fill up this space, but this stuff is really funny and you can relate to it, right?" Now the opening sequence is supposed to make you like and care for Brittany Murphy's character. In fact, if that fails, the rest of the movie is bound to fail.<br /><br />It failed.<br /><br />I just didn't care about her and her pathetic little life. Party Girl did a much better job of pulling the whole "existential" story-trapped-in-a-woman's-empty-life and even Legally Blonde did a far better of job of using the love hook to help a character examine herself and how she values herself. But the ending and the changes as they occur in the film are all pretty contrived. Furthermore the direction messed up some of the alleged jokes in the film, accidentally giving away the unfunny punchlines before the jokes were thrown.<br /><br />Good job guys. In the end (and the beginning and the middle) the movie falls flat on its face, like Ms. Murphy's antics. I should've bailed on this one when I had the chance. 3/10.