Ik had niet verwacht dat ze de hele nacht zouden blijven draaien. Ik had zelfs niet verwacht dat ze zonder vergoeding zouden blijven draaien. Maar in aanmerking genomen (of misschien niet eens in aanmerking genomen) het feit dat het onderwerp (jeugdige delinquenten, rebellen, anti-conformisme) Nicholas Ray na aan het hart lag, is dit een jammerlijk afgezaagde poging van een van de beste en belangrijkste Amerikaanse filmregisseurs van de 20e eeuw.<br />Pretty Boy (bijgenaamd Nick Romano, gespeeld door John Derek, die altijd met een puppy-ogende hond speelt) groeit op in een slechte buurt achter de Columbia Studio's. Na jaren in de gevangenis te hebben gezeten en een tijdje op een tuchtschool te hebben gezeten, keert hij terug naar huis en valt voor Pretty Girl (bijgenaamd Emma, gespeeld door Allene Roberts). Als hij het criminele leven vaarwel zegt, pleegt zijn zwangere vrouw zelfmoord en wordt Romano voor de rechter gesleept wegens moord (of misschien wel geen moord) op een politieman. Het grootste deel van zijn ellende wordt in de hand gehouden door advocaat Andrew Morton (Humphrey Bogart, de enige hoofdrolspeler die zijn rol op z'n minst enige intrige geeft en daarom de enige is die de bijnaam niet van ondergetekende krijgt), ook van de verkeerde kant. Hij gelooft niet altijd dat Romano de waarheid spreekt en keurt zijn zelfmedelijden af (ik ook niet), maar hij neemt Romano's zaak aan en de strijd wordt in de rechtszaal uitgevochten. Ik vind dat films op hun eigen benen moeten staan en niet vergeleken moeten worden met eerdere werken, maar aangezien Nicholas Ray zo duidelijk probeerde de magie van zijn verbluffende debuut, THE LIVE BY NATUURLIJK, te heroveren, is het moeilijk om ze niet te vergelijken; het liefdesverhaal tussen Pretty Boy en Pretty Girl is immers een rechtstreekse parallel met Bowie en Keechies relatie. In beide verhalen spelen twee jongvolwassenen aan de verkeerde kant van het spoor, een crimineel die gehard is door zijn zware leven en het engelachtige meisje met wie hij trouwt en korte tijd innerlijke rust vindt. Maar hoewel Farley Granger geen Montgomery Clift was, is John Derek een goedkope versie van Granger; Granger was tenminste in staat een gevoelige en oprecht boeiende voorstelling te geven onder Ray's vaderlijke leiding. Derek doet de schijn op, maar niet de emoties die Granger zo moeiteloos tentoonspreidde. En zelfs de etherische Cathy O'Donnell was slim genoeg om te zinspelen op de hardheid die het gevolg is van jaren op de verkeerde plaats te hebben gewoond; Allenne Roberts laat daar niets van zien, alleen de ongelooflijke engelachtige aard. Deze personages zijn geen afspiegeling van de complexiteit van Ray's debuut; het zijn zeurderige karikaturen van mensen met wie we medelijden zouden moeten hebben. Het is bewonderenswaardig dat Humphrey Bogart een film over sociaal onrecht wilde maken voor zijn eerste project als producent (de film werd gefinancierd door zijn onafhankelijke productiemaatschappij Santana), en hij laat zelfs het meeste licht schijnen op Pretty Boy. Maar gezien Dereks slechte optreden en Bogarts kokette cynisme, zijn gouden integriteit die nog net onder de oppervlakte schuilgaat, en zijn broeierige aanwezigheid op het scherm (hoe prekerig zijn slotpleidooi ook is, het wordt goed gespeeld door Bogart), had ik liever gezien dat de film meer over hem was gegaan, had ik liever gezien dat het scenario niet zo zwart-wit was geweest als de film van Burnett Guffey. Het feit dat de film probeerde om gerechtigheid te roepen, ergerde me alleen maar met zijn neerbuigende houding en de vereenvoudigde boodschap die mijn zesjarige nichtje had kunnen opvangen. <br />Ik kan twee Nicholas Ray-films aanbevelen die een veel stimulerender en gedachteprikkelender ervaring zijn: de eerste is _They Living by Night_, om al genoemde redenen. De tweede is zijn meesterlijke _In a Lonely Place_, zijn tweede film met Humphrey Bogart <0xE2><0x80><0x93> en in deze film staat hij midden op het toneel, met waarschijnlijk de ingewikkeldste en duisterste rol uit zijn hele carrière. Ik denk dat er één goed ding uit _Klop op de deur_ is voortgekomen: Bogart en Ray, die allebei een andere manier hadden om hun werk te benaderen, hadden één film nodig om elkaar te leren kennen, om te leren hoe de andere werkte. en tegen de tijd dat ze voor de tweede en laatste keer weer bij elkaar kwamen, was hun professionele relatie tot vriendschap gerijpt. Bogart vertrouwde Ray genoeg om hem een kwetsbaar optreden te geven in een film waar je naar móést kijken.
I wasn't expecting THEY LIVE BY NIGHT. I wasn't even expecting REBEL WITHOUT A CAUSE. But considering (or perhaps not even considering) the fact that the subject matter (juvenile delinquents, rebels, anti-conformity) was close to Nicholas Ray's heart, this is an unfortunately stale effort by one of the best and most important American film directors of the 20th century. <br /><br />Pretty Boy (a.k.a. Nick Romano, played by the perpetually puppy-dog eyed John Derek) grows up hardened and tough in a bad neighborhood on the Columbia Studios backlot. After years of jail terms and a stretch in a reform school, he returns home and falls for Pretty Girl (a.k.a. Emma, played to almost intoxicating sweetness by Allene Roberts). When he can't quit the life of crime, his pregnant wife commits suicide and Romano is put on trial for killing (or perhaps not killing) a cop. Most of his hardship is overseen by attorney Andrew Morton (Humphrey Bogart, the only lead actor who gives his role at least some intrigue and is therefore the only one who doesn't get the nickname treatment from yours truly), also from the wrong side of the tracks. He doesn't always quite believe that Romano is telling the truth and doesn't approve of his self-pitying ways (neither do I), but nonetheless he takes Romano's case and the battle is fought in the courtroom.<br /><br />I believe that films should stand on their own two feet and not be compared to previous works, but since Nicholas Ray was so clearly trying to recapture the magic of his astonishing debut THEY LIVE BY NIGHT, it's hard not to compare the two; after all the love story between Pretty Boy and Pretty Girl directly parallels Bowie and Keechie's relationship. Both stories involve two young adults from the wrong side of the tracks, a criminal hardened by his tough life and the angelic girl who he marries and briefly finds inner peace with. I never thought that anyone could give a bad performance under Ray's direction, but while Farley Granger was no Montgomery Clift, John Derek is a dime-store version of Granger; at least Granger was able to give a sensitive and genuinely compelling performance under Ray's fatherly direction. Derek goes through the motions but not the emotions that Granger did so effortlessly. And even the ethereal Cathy O'Donnell was smart enough to allude to the toughness earned from years of living in the wrong place; Allenne Roberts captures none of that, only the unbelievable angelic nature. These characters don't echo the complexity of Ray's debut; they are whiny caricatures of people we're supposed to feel sorry for.<br /><br />It's admirable that Humphrey Bogart would want to make a film about social injustice for his first project as a producer (this film was financed by his independent production company Santana), and he even lets most of the light shine on Pretty Boy. However, given Derek's poor performance and Bogart's coy cynicism, his golden integrity just hidden beneath the surface, and his brooding on-screen presence (as preachy as his closing argument is, it is well acted by Bogart), I wished the movie had been more about him, I wished the script not been as black-and-white as Burnett Guffey's cinematography. In trying to cry out for justice, the film just annoyed me with its condescending attitude and simplified message my six-year-old cousin could've caught. <br /><br />I recommend two Nicholas Ray films that are a much more stimulating and thought- provoking experience: the first is THEY LIVE BY NIGHT for reasons already stated. The second is his masterful IN A LONELY PLACE, his second film with Humphrey Bogart--and in this one he *is* in the center stage, featuring probably the most complex and darkest role of his career. I guess one good thing came out of KNOCK ON ANY DOOR: Bogart and Ray, who came from different ways of approaching their jobs, needed one film to get to know each other, how the other one worked. Ray once said that during this film he "took the gun away from Bogart's hands," and by the time they re-teamed for the second and last time, their professional relationship had ripened to friendship. Bogart trusted Ray enough to give a nakedly vulnerable performance in a film which you *SHOULD* look into.