Ook al zag het er vanuit de box uit alsof het om een lowbudgetfilm ging, met een cast van onbekenden, toch dacht ik dat het als detectiveverhaal wel wat mogelijkheden had. Ik bespreek de plot hieronder, maar geef geen belangrijke details prijs.<br />In deze film uit 1999/2000 werkt een carrièrevrouw-met-weinig-geluk, gespeeld door Andrea Roth, bij een onduidelijke sales- of reclamefirma voor een kennelijk perverse baas (Rae Dawn Chong). Chong nodigt haar uit voor een feestje in de ruige nachtclub 'Pork'. Roth heeft het net uitgemaakt met een 'behoeftige' nerdvriend die haar blijft bellen en volgen. Roth voelt zich aangetrokken tot Pork, maar walgt van een botte, gladgeschoren, in een leren jack gehulde 'bad boy' die sigaretten uit zijn mond hangt (Linden Ashby). Even later keert Roth in zijn eentje terug naar de club en pikt hem op. In een van de vele verwarrende, slecht gepresenteerde fysieke scènes in de loop van de film laat ze toe dat hij zich tegen haar aan drukt en haar over de balustrade van het balkon van haar appartement hangt. Het is niet duidelijk of dit bedoeld is om voor wilde seks door te gaan of (zoals Roth tegen Chong schijnt te roddelen) gewoon uitgebreid, vertrouwd voorspel is voor een latere sessie.<br />Ondertussen promoveert Chong Roth op kantoor boven twee macho hufters van collega's (van wie Roth volgens de geruchten een relatie met ze had). Roth loopt naar hun tafeltje in een restaurant, waar ze haar op een onbehouwen manier binnensmonds beschimpen, om te proberen hun een peptalk te geven. Ze ontmoet een verlegen, oranjeharige, brildragende accountant van de firma, die door de andere twee wordt overgehaald om haar mee uit te vragen. Later gaat hij met haar mee voor een beleefd etentje bij haar thuis.<br />Terwijl de steeds slomer wordende film voortdreunt, raakt Roth steeds meer betrokken bij het bartype, maar hij probeert zich terug te trekken als hij zo ruw en bezitterig wordt dat het beledigend wordt. De nerd van een accountant, een schimmige broer en het ex-vriendje blijven op de achtergrond. Een van de macho klojo's van kantoor wordt doodgestoken. De tweede wacht hetzelfde lot. Een sjofele, koppige jonge agent gaat op onderzoek uit, met hulp van een wilde serveerster die meer van zijn tijd wil.<br /><br />Roth' Chong komt langs bij Roths appartement om haar depressieve vriendin te troosten, probeert haar zwakjes te versieren, wordt afgewezen en wordt later aangesproken door de jaloerse, boze barkruk. Er duikt nog een slachtoffer op, deze keer gewurgd in een steegje. In een lange, moeizame, gewelddadige scène wordt de psychopathische moordenaar geconfronteerd in Roths appartement.<br />Het beste wat over 'Dangerous Attraction' gezegd kan worden, is dat de slanke, rossige Roth er leuk uitziet op het scherm, dat de agent en de serveerster aardig zijn en een leuk stel vormen, en dat er een heleboel verdachten zijn die de zaak een tijdje in verwarring brengen. Afgezien daarvan is de film uiteindelijk een frustrerende mislukking.<br /><br />In het begin van de film worden er een paar dingen gebruikt die op diepgang en creativiteit lijken te wijzen (zoals Roths cryptische verhaal over een wazige fietsscène en Chongs vreemde gedrag). Tegen het eind komen er een paar melodramatische nuances in.<br />Maar niets van dit alles kan het feit verhullen dat er niets bijzonders is aan het verhaal, de dialogen, de cast, de productiewaarden of de sets. De tekst is veel te dun om de film overeind te houden, die saai, langdradig en langdradig wordt. Tegen de tijd dat de film tot stilstand komt, met een laatste'shock-effect'-scène in een ziekenhuis (eveneens een vooraf opgenomen gimmick als een eerdere scène van een figuur). De personages en het acteren zijn saai en vlak, zelfs in zogenaamd dramatische scènes (vooral in Ashby's irritante optreden). Er wordt geen interessante kleur of detail ontwikkeld over de personages of de setting (hun beroep is slechts versiering). Het speurwerk is bijna niet te zien. De film is niet meer dan een onbelangrijke, monotone, oppervlakkige inspanning die je aan het lijntje houdt voor iets wat goedkoop, oppervlakkig, banaal, voorspelbaar en onbevredigend blijkt te zijn. De beste omschrijving van de film die ik kan bedenken is een dun mengsel zonder inhoud. Er zijn ook amateuristische vergissingen, die tot inhoud en stijl leiden, waardoor de film een nog grotere tijdverspilling lijkt. Een personage geeft Roth gratis het adres van het appartement van die persoon, wat leidt tot een belangrijk plotpunt, terwijl die persoon absoluut niet zou willen dat Roth langskwam. Chong wordt in de film slecht gebruikt. Ze wordt veroordeeld tot een levenloze rol in een bijrol en is onflatteus gekleed en gefotografeerd, waardoor een aantrekkelijke vrouw er oud en te dik uitziet. Om de een of andere reden levert de film niets anders op dan saaie trainingspakken die Roth in de meeste scènes moet dragen (inclusief als ze de accountant te eten vraagt). En de liefdesscènes worden verpest door slordige, voor de hand liggende uitsparingen voor een dubbelganger van Roth, die niet eens dezelfde vorm heeft. Dit is beledigend en onprofessioneel. De film hoort geen naakt te gebruiken als hij alleen maar de schijn wekt dat de scènes nep zijn.
Even though it looked from the box like this movie was low-budget, with a cast of unknowns, I thought it might have some possibilities as a mystery story. I discuss the plot below but do not give away key details.<br /><br />In this 1999/2000 movie, a down-on-her-luck-with-men career woman played by Andrea Roth works at an ill-defined sales firm or ad agency for an apparently kinky boss (Rae Dawn Chong). Chong invites her out to party at the raunchy nightclub "Pork." Roth has just broken up with a "needy" nerd boyfriend who keeps calling and following her. At Pork, Roth is attracted to but repulsed by a crass, slick-hair, leather-jacketed, cigarette-hanging-out-of-the-mouth "bad boy" (Linden Ashby).<br /><br />Soon, Roth returns to the club alone and picks him up. In one of a number of confusing, poorly presented physical scenes over the course of the film, she lets him press against her and hang her over her apartment balcony railing. It is not clear whether this is meant to pass for wild sex or (as Roth seems to gossip to Chong) just elaborate, get-acquainted foreplay for a later session.<br /><br />Meanwhile back at the office, Chong promotes Roth over two macho jerk co-workers (one of whom Roth is rumored to have dated). Roth comes over to their table at a restaurant, where they are crudely bad-mouthing her under their breath, to try to give them a pep talk. She meets a shy, orange-haired, big-glasses accountant from the firm, who the other two put up to asking her out. He later joins her for a polite dinner at her place.<br /><br />As the increasingly sluggish movie drones on, Roth gets more involved with the bar punk but then tries to pull back when he grows so rough and possessive that it becomes abusive. The nerdy accountant, a shadowy brother, and the old boyfriend hover in the background. One of the macho jerks from the office ends up stabbed to death. The second soon meets the same fate. A scruffy, dogged young cop starts investigating, with the help of a tomboy waitress who wants more of his time.<br /><br />Roth's old boyfriend is arrested when a knife turns up in his car, but he claims he had nothing to do with the killings. Chong drops by Roth's apartment to console her depressed friend, feebly comes on to her, is rebuffed, and is later accosted by the jealous, angry bar punk. Another victim turns up, this time strangled in an alley. In a long, labored, violent scene, the psycho killer is confronted in Roth's apartment.<br /><br />The best that can be said about "Dangerous Attraction" is that slender, strawberry-blonde Roth looks pretty on screen, the cop and waitress are likable and make a cute couple, and there are a lot of suspects to confuse the issue for a while. Beyond that, the movie ends up being a frustrating failure.<br /><br />Early on, the film uses some touches that seem to hint at depth and creativity (such as Roth's cryptic narration over a hazy bike-riding scene and Chong's odd behavior). It throws in some melodramatic frills toward the end.<br /><br />But none of this can hide the fact that there is nothing special to the story, dialogue, cast, production values, or sets. The writing is far too thin to sustain the film, which becomes tedious, drawn-out, and overlong. By the time the movie grinds to a halt, with a final "shock effect" scene at a hospital (as much of a tacked-on gimmick as an earlier scene of a figure's silhouette in a wheelchair), you could not care less. The characters and acting are dull and flat, even in supposedly dramatic scenes (especially Ashby's annoying performance). No interesting color or detail is developed about the characters or the settings (their professions are mere window dressing). The detective work is almost non-existent. The film amounts to nothing more than an uninvolving, monotonous, surface-level effort that strings you along for what turn out to be cheap, shallow, trite, predictable, unsatisfying payoffs. The best description of the movie that I can think of is a thin crust of formula with no filling.<br /><br />There are also amateurish mistakes, going to substance and style, that make the movie feel like even more of a waste of time. A character gratuitously gives Roth the address of that person's apartment, which leads to a key plot point, when there is no way in the world the person would have wanted Roth to drop by. Chong is poorly used in the film. She is relegated to a lifeless performance in a bit part, and is unflatteringly dressed and photographed, making an attractive woman look old and overweight. For some reason, the movie comes up with nothing but drab sweat-suits for Roth to wear in most scenes (including when she hosts the accountant for dinner). And the love scenes are ruined by sloppy, obvious cutaways to a body double for Roth who does not even have the same shape. This is insulting and unprofessional. The movie has no business using nudity if all it does is to make scenes look fake.