Deze film is een aangename verrassing die het vertrouwen in de Amerikaanse film terugbrengt, het vertrouwen dat al heel lang geleden is, dat zich maar zelden laat herstellen door het werk van Tim Burton of films als 'Eternal Sunshine'.<br />Wij, vooral wij die buiten de Verenigde Staten wonen, zijn blootgesteld aan zoveel ijdele, oppervlakkige, plastic films, variërend van actiefilms met superhelden tot vreugdeloze tienerkomedies en de ergste blasfemieën uit de filmgeschiedenis <0xE2><0x80><0x93> remakes, die we gebruiken om te vergeten dat er kleine films zijn die niet door de dodelijke saus van Hollywood zijn aangetast. Zelfs meesterwerken als _Big Fish, Edward Scissorhand, Chocolate, Green Mile_ (of al genoemde _Eternal Sunshine of Spotless Mind)_ hebben een duidelijk Hollywood-kenmerk, en na al die _Rambo_ en _American Pie_, met kassuccessen en remakes van Franse films (wat extra ironisch is omdat de gemiddelde Amerikaanse filmconsument liever een ratelslang op de vloer ziet dan een Franse film op het scherm), werd dit vleugje Hollywood weerzinwekkend, wat een tragische aftakeling is voor deze oude filmtempel... nog maar een paar decennia geleden was het vleugje Hollywood het beste compliment dat je een film kon geven.<br /><br />_Adrift in Manhattan_ is meer Europese stijl dan welke Amerikaanse film ik ook ken. Het is de beste film die ik in lange tijd heb gezien; sterker nog, het is meer Europese stijl dan veel Europese films die in de afgelopen twintig jaar zijn gemaakt. Te veel Europese filmmakers maken films die in Hollywood-normen passen, in de hoop dat ze beter zullen verkopen; nu leren Amerikaanse schrijvers Europa een lesje hoe goed een film kan zijn zonder Hollywood-glans, valse glamour en gedwongen tranen.<br />Het belangrijkste element dat de hoofdpersonen in de film met elkaar verbindt, is eenzaamheid. Hoewel we het gevoel hebben dat de grote stad niet de hoofdverdachte voor hun eenzaamheid is, zouden ze waarschijnlijk overal op aarde eenzaam zijn. Niet alleen dat, maar op de een of andere manier verlicht New York hun pijn en helpt het hen elkaar te vinden, de weg naar morgen te vinden. En dat is een van die dingen die je zo vaak in Europa ziet, een soort liefdesverhalen tussen een regisseur en zijn stad, een ode en een loftuiting erop, iets wat Amerikaanse schrijvers ons maar zo zelden geven.<br />Het tweede gevoel dat de personages (afgezien van eenzaamheid) gemeen hebben, is schuldgevoel. Ze dragen allemaal de last van oude fouten op hun geweten met zich mee, ook al zijn ze niet echt schuldig (van ons standpunt uit gezien). En hun eenzaamheid groeit niet alleen omdat deze last te zwaar op hen drukt, niet alleen omdat ze zich schamen, maar vooral omdat ze het met niemand durven te delen. En alleen als ze leren hun ziel open te stellen voor iemand anders, wie dat ook mag zijn, kan het gemakkelijker zijn om iets te doen wat ze niet kennen, iets wat hun hoop kan geven, een kans op verlossing, zodat ze dit schuldgevoel achter zich kunnen laten. Het delen van een last vermindert de druk. En als we deze mensen volgen, zullen we zien hoe sommige relaties eindigen omdat er geen communicatie meer mogelijk is, terwijl andere verschijnen en zich ontwikkelen zodra de schil zacht wordt.<br />Er zijn geen adembenemende scènes in de film, maar alle acteurs hebben het goed gedaan. Persoonlijk vind ik Dominic Chianese een beetje boven de anderen uitstijgen, maar het was een heel interessant personage, dus bood de rol meer kansen, meer uitdaging. De onopvallende muziek paste goed bij de prachtige foto's, de camera hield van de acteurs en de stad.<br />Deze film gaf ons een beeld van een ander New York dan we gewoonlijk zien, en een totaal ander beeld van Amerikaanse films dan we gewend zijn te zien.
This movie is a pleasant surprise that returns faith in American movie, the faith that has been suffering for a long while, recovering just rarely by Tim Burton's work or movies like "Eternal Sunshine..." <br /><br />We  especially us who live outside USA  have been exposed to so much Hollywood vain, shallow, plastic movies in range from superhero action violence and funless teen comedies to the worst movie blasphemies - remakes, that we use to forget that there are small movies untouched by Hollywood lethal sauce. Even masterpieces like Big Fish, Edward Scissorhand, Chocolate, Green Mile (or already mentioned Eternal Sunshine of Spotless Mind) have a clear Hollywood sign, and after all those Rambos and American Pies, comics based blockbusters and remakes of French movies (what is additionally ironic because average American movie consumer would rather see a rattlesnake on the floor than French movie on the screen) this touch of Hollywood became odious, what is a tragic decline for this old temple of movies... just few decades ago the touch of Hollywood style was the best praise a movie could be given.<br /><br />Adrift in Manhattan is more European style than any American movie I've seen for a long while; even more, it is more European style than many European movies made in last two decades. Too many European movie makers make movies to fit into Hollywood standards, hoping it will sell better; now, American authors teach Europe a lesson how good a movie can exist without Hollywood sugar, false glamour and forced tears.<br /><br />The basic thing that connects main characters in the movie is loneliness. Though set on Manhattan we don't get the feeling that the big city is the prime suspect for their loneliness, they would probably be lonely everywhere on Earth. Not only that, but somehow New York eases their pain and helps them find each other, find them the way to tomorrow. And this is one of those things that are so often in Europe, a kind of love stories between director and his city, an ode and praise to it, something that American authors so rarely give us.<br /><br />The second feeling mutual to the characters (besides loneliness) is guilt. They all carry a burden of old mistakes on their conscience  even if they aren't really guilty (from our point of view). And their loneliness grows not only because this burden presses them too hard, not only because they are ashamed, but mostly because they are afraid to share it with anybody. And only learning to open their souls to another person  whoever it may be, the more unknown stranger the easier it can be done  can give them hope, a chance for redemption and leaving this guilt behind them. Sharing a burden reduces the pressure. And as we follow these people, we will see how some relations terminate because of total loss of communication, while others appear and develop once the shell softens.<br /><br />There are no breathtaking performances in the movie, but all the actors made a good job. Personally, I find Dominic Chianese a bit above the others, but it was a most interesting character so the role offered more chances, more challenges. The unobtrusive music was well aligned to beautiful photography, camera loved both the actors and the city.<br /><br />This movie gave us a picture of some other New York than we usually see, and a completely different picture of American movies than we are used to watch.