Ondanks wat ik had gehoord, was dit in geen enkel opzicht een vervolg op _Stad van God_, na het kijken van de film heb ik ontdekt dat het een vervolg is op een tv-serie. Toch zal deze film voortdurend worden vergeleken met _Stad van God,_ dus laten we dat eerst afhandelen. _Stad van God_ doet _Stad van de mensen_ lijken op een dagje in het park, soms is het moeilijk voor te stellen dat beide verhalen een gemeenschappelijke locatie hebben. In een wereld waar _Stad van God_ niet bestaat, zou _Stad van de mensen_ helderder schijnen, helaas voor deze film is dat niet het geval, het is een voortdurende herinnering aan een superieure film. Beide films hebben een verbazingwekkende cinematografie, hoe vaak en in hoeveel films ik ook beelden van Morro da Sinuca zie, ik sta altijd versteld van de uitgestrektheid en unieke schoonheid ervan. Ook de acteerprestaties van beide films, als je het zo kunt noemen, gaan verder dan acteren en geven een gevoel van het vastleggen van het echte leven zoals het is. City of Men duikt dieper in het leven van individuele personages en laat ons zien hoe een generatiecyclus dit soort omgevingen heeft geschapen en in stand gehouden, want het zijn mensen. Ik loop weg van deze film met een dankbaar gevoel dat ik woon waar ik woon en dat ik morgen zal moeten kiezen tussen cola of Pepsi, geen leven of dood.
Despite what I had heard, this was in no way a sequel to City of God, post viewing I have learned that it is a follow-up to a TV series. Still, this film will be constantly compared to City of God, so let's get that out of the way first. City of God makes City of Men look like a day at the park, at times it is hard to imagine that both stories share a common location. In a world where City of God does not existed City of Men would shine brighter, unfortunately for this film that is not the case, it is a constant reminder of a superior film. Both films do share amazing cinematography, no matter how many times and in how many movies I see shots of Morro da Sinuca, I am always amazed by it's vastness and unique beauty. Also both films acting, if it can be called that, goes beyond acting to a feeling of capturing real life as it happens. City of Men dives deeper into the lives of individual characters, allowing us to see how a generational cycle has created and sustained this type of environment for it's people. I walk away from this film feeling grateful for living where I live and that tomorrow I'll have to chose between Coke or Pepsi not life or death.