Riskante, riskante opnamen is wat Anthony Minghella en zijn team hier tot stand hebben gebracht. Dingen die ver verwijderd zijn van de stijl van 'De getalenteerde meneer Ripley' en de klassieke stijl van 'Cold Mountain'. Er is ook een riskant scenario, een origineel van de regisseur, dat ook op een ander niveau staat vergeleken met zijn eerdere aangepaste pogingen. Maar wat een manier om het goede werk van die man voort te zetten!<br />Dat komt omdat er ook dingen zijn die hetzelfde blijven, het soort dingen dat het werk van een regisseur bepaalt, zoals de richting van de acteurs. Je moet Jude Law echt zien in een film van Anthony Minghella, want de regisseur heeft hem allerlei dingen laten doen, maar hier kun je hem zien als een gewone man, en zijn reacties op dramatische en komische situaties voelen op een manier die je nog niet eerder hebt gezien. Vergeleken met 'Dichterbij' is het werk van Law hier veel volwassener.<br />Hij speelt Will Francis, een architect die een project en een kantoor heeft in een niet zo veilige buurt van Londen: King's Cross. Ik heb een halfjaar in Londen gewoond en de meeste wijken zijn me bekend, maar ik heb ze nooit gezien vanuit het perspectief van Minghella. In de film is er een roofoverval en Will zit achter de aanvaller aan, een jongen, en na een reeks gebeurtenissen raakt hij betrokken bij zijn moeder Amira, gespeeld door Juliette Binoche... Ja, betrokken als het 'dichterbij'-type betrokkenheid.<br />Misschien komt het doordat Juliette Binoche elk personage kan spelen en elke scène kan oplossen, maar het klinkt niet goed om haar personages en die van Law op zo'n gemeenschappelijke plek als de Millennium Bridge te zetten met een simpele blik. Maar in die scène probeert Will Amira te kussen; de manier waarop ze die kus afwijst en het minieme moment waarop Will nadenkt, elimineert alle andere mogelijkheden en maakt iets goed van de scène.<br />'Inbreken' Het is een film over beslissingen, maar de beslissingen worden duidelijk niet gepresenteerd en ze zijn niet noodzakelijkerwijs van levensbelang. Ik herinner me de handelingen van Patrick Marbers personages in 'Dichter', zo briljant meedogenloos, maar niet erg goed uitgelegd. Het scenario van Minghella hier laat de kijker er geen twijfel over bestaan dat elke handeling van elk personage gerechtvaardigd is.<br />De jongen, Miro (een veelbelovende Rafi Gavron), berooft een kantoor omdat hij zichzelf iets moet bewijzen; een rechercheur (onverwachte Ray Winstone) zoekt hem op en probeert over de kwestie te praten omdat hij voelt dat de jongen iets goeds in zich heeft; Will doet wat hij doet (het goede en het slechte) omdat hij een vriendelijk mens is; zijn vrouw (Robin Wright Penn) maakt een keuze omdat ze het begrijpt. En Amira, zij is als elke andere moeder die alles op alles zal zetten voor haar zoon... Het kan haar niet schelen of hij gelijk heeft of niet. Moeders liefde is niet uit te leggen.
Risky, risky shots is what Anthony Minghella and his team have achieved here. Things that belong far away from the the classy style of "The talented Mr. Ripley" and the classic style of "Cold Mountain". There's also a risky screenplay, an original one by the director that also stands on a different level compared to his previous adapted efforts. But what a way to keep up the good work the man has! <br /><br />This is because there are things that also remain the same; the kind of things that define a director's work: like actors direction. You really need to watch Jude Law in an Anthony Minghella film because the director has made him portray all sorts of things, but here you can catch him as an everyday man, and sense his reactions to the dramatic and comic situations in a way he's not shown before. Instantly compared to "Closer", Law's work here is much more mature.<br /><br />He plays Will Francis, an architect that has a project and office in a not so safe place of London: King's Cross. Now, I lived in London for six months and most of the places are known to me, but I'd never seen them from Minghella's perspective here. There's a robbery in the film and Will chases the aggressor, a kid, and after a series of events ends up involved with his mom Amira, played by Juliette Binoche...Yes, involved like the "Closer" type of involvement.<br /><br />Maybe it's because Juliette Binoche can play any character and resolve any scene, but putting her character and Law's together in such a common place as the Millennium Bridge doesn't sound good with a simple look. However, in that scene Will attempts to kiss Amira; the way she rejects that kiss and the tiny instant which shows Will's afterthoughts, eliminates every other possibility and makes something good of the scene. <br /><br />"Breaking and entering" is a movie about decisions, but the decisions are not evidently presented and they're not necessarily life-changing. I remember the actions of Patrick Marber's characters in "Closer", so brilliantly ruthless, but not very explained. Minghella's screenplay here leaves the viewer no doubt that every action done by every character is justified. <br /><br />The kid, Miro (a promising Rafi Gavron), robs an office because he needs to prove something to himself; a detective (unexpected Ray Winstone) looks for him and tries to talk about the issue because he senses the boy has some good inside him; Will does what he does (the good and the bad) because he's a kind person; his wife (Robin Wright Penn) makes a choice because she understands. <br /><br />And Amira, she's like every other mother that will go to end of the world for his son...Not caring if he's right or wrong. Mother's love is impossible to explain.