Af en toe kijk je naar een film waarin je meteen kunt zien dat de moeder van de regisseur ook zijn tante is. Een van die films is Ghost Lake. Als lowbudgetfilmer voel ik over het algemeen mee met anderen in dit vakgebied. Je moet omgaan met irritante redacteuren en acteurs die je op verschillende vreemde manieren ervan overtuigen dat ze echt kunnen acteren en dat ze zo goed zijn dat je ze niet meer kunt vervangen. Maar veel van dit soort dingen kun je vergeven als de algemene bedoeling van de film goed of gewoon eerlijk is. Dat is niet het geval met Ghost Lake. Er wordt herhaaldelijk de ene horrorfilm na de andere afgedraaid, terwijl er tegelijkertijd nieuwe dieptepunten worden bereikt op het gebied van acteren, filmen en muzikantschap (jep, de score was vreselijk op de koop toe).<br />Dat gezegd hebbende, moest ik er wel om lachen. Het kijken naar deze film was het equivalent van het lezen van een lijst bioscoopverboden. En dan bedoel ik niet 'niet doen' zoals in 'geen voice-overs gebruiken' en soortgelijke verwaande filmschool-b's. Ik bedoel 'niet doen' zoals in: 'Doe dit niet, want het ziet ernaar uit dat je je kont niet van je elleboog kunt onderscheiden, hoe dan ook, je snijdt hem door'. Als je op de een of andere manier met films te maken hebt (je hoeft geen filmfanaat te zijn) levert deze film letterlijk tientallen lachsalvo's per minuut op, als een mitrailleursalvo van onbekwaamheid. We zullen dit aan je vrienden willen laten zien, alleen maar om hun verbijsterde gezicht te zien dat alleen maar zegt: 'Wat dachten ze wel?!' Niets anders dan dat.<br />Als je films als _Death Tunnel_ of _Kaw_ als geweldige cinematografische ervaringen beschouwt, dan is deze film zelfs daar te beroerd voor. Geen levend mens zou deze troep kunnen waarderen, en de mogelijkheid alleen al is ronduit beledigend.
Once in a while, you watch a movie where you can just immediately tell that the directors mother is also his aunt. One such movie is Ghost Lake. As a no-/low-budget filmmaker, I generally sympathize with others in this end of the field. One has to cope with annoying editors and actors who, in various strange ways, convince you that they can actually act and sign on to the point where it's too late to replace them. But much of this can be forgiven if the general intention with the movie is good or just honest. Not so the case with Ghost Lake. It repeatedly rips off one horror movie after the other, all the while setting new lows in acting, shooting and musicianship (yup, the score was awful to boot).<br /><br />That being said, I did laugh my ass off watching it. Watching this movie was the equivalent of reading a list of cinematic don't's. And I don't mean "don't" as in "Don't use voiceovers" and similar snooty filmschool bs. I mean "don't" as in, "Don't do this, because it looks like you can't tell your ass from your elbow, anyway you slice it". If you're in any way into films (just being an avid moviegeek will do) this movie will provide literally dozens of laughs-per-minute with it's machine-gun like barrage of ineptitude. You're going to want to show this to your friends just to see their bewildered expression that simply says "Wtf were they thinking?!" like nothing else.<br /><br />If your idea of awesome cinematic experiences is films like Death Tunnel or Kaw, well this movie is too shoddy for even that. No person living could possibly like this dreck, and the mere possibility is downright offensive.