Dit is een idee: laten we een stel Hollywood-helden, tweederangs tv-acteurs en een stel niet-bestaande namen bij elkaar halen en ze allemaal aan boord van een vliegtuig laten stappen dat de Atlantische Oceaan oversteekt. En laten we er een krankzinnige monteur met een wrok bij doen. O, en wat dacht je van een dodelijk virus dat het vliegtuig vult? Je hebt het recept voor een tv-film van de week uit de jaren zeventig!<br />Hoeveel van die gedoemde vliegtuigfilms hebben ze gemaakt? Als je moest geloven wat je in films en op de televisie zag, vielen vliegtuigen als vliegen uit de lucht in de jaren zeventig. Dit soort films was helemaal in en ST: Death Flight was bedoeld om de rampenslingers aan te pakken. Ik zal de film de eer geven, hoewel hij in feite niet veel erger is dan de rest van zijn soort. Het acteerwerk is wat je zou verwachten van mensen als Lorne Greene, Tina Louise en Bert Convy. De gefabriceerde spanning komt 30 jaar later over als meer humoristisch dan wat dan ook. De personages zijn uit karton geknipt met overdreven gedramatiseerde problemen die op miraculeuze wijze binnen een uur of zo kunnen worden opgelost. Het enige wat ST: Death Flight eraan overhoudt is een enigszins ongebruikelijke wending aan het eind, waarin de personages de keuze van leven of dood moeten maken. Afgezien daarvan is het een doodgewone rampenfilm uit de jaren zeventig, en dat is het beste (of het slechtste, dat hangt ervan af hoe je het bekijkt).
Here's a an idea  let's round-up a bunch of Hollywood has-beens, second rate TV actors, and a bunch of no-names and put them all on board a cross Atlantic flight. And let's add a crazed mechanic with a grudge. Oh, and how about adding a deadly virus that fills the plane? You've got the recipe for a 1970s TV movie-of-the-week! <br /><br />How many of these doomed airplane movies did they make? If you believed what you saw at the movies and on television, planes were dropping out of the skies like flies in the 70s. These kinds of movies were all the rage and SST: Death Flight was meant to grab onto the disaster-cycle coattails. I'll give the movie credit, though  it's actually not much worse than most of the rest of its ilk. The acting is what you would expect from the likes of Lorne Greene, Tina Louise, and Bert Convy. The manufactured tension comes across 30 years later as more humorous than anything else. The characters are cardboard cutouts with overly dramatized problems that can miraculously be solved in an hour or so. The one thing SST: Death Flight has going for it is a slightly unusual twist at the end where the characters the choice of life or death. Other than that, it's cookie-cutter 70s disaster film-making at it's best (or worst, depending on how you look at this stuff.)