Dit is het verhaal van Clarence Mumford, een zwoegende dromer/Robitussin-verslaafde die maar één hoop in het leven heeft: dat hij op een dag een grote ninja zal worden. Zijn ouders ontmoedigen hem, zijn vriendin bedriegt hem en hij wordt voortdurend in elkaar geslagen. Maar op een dag, als zijn vastberadenheid zijn dieptepunt bereikt, neemt een machtige sensei uit Japan contact met hem op en zegt dat hij daarheen moet gaan om de kunst van de ninja te leren. Dus gaat hij, en na een van de briljantste montages aller tijden is hij in staat om als ninja naar huis terug te keren, hoewel hij, net als veel andere kungfufilms, nog steeds twijfelt aan zijn eigen kunnen. Om een meesterninja te worden moet hij zijn twijfels overwinnen, en op een passende manier vindt er een confrontatie plaats waarin hij zichzelf bewijst en de vrouw terugwint. Dit alles wordt opgesmukt met voortreffelijk acteerwerk, een op actie georiënteerde choreografie, een veronachtzaming van continuïteit en een uiterst gestileerde joie de vivre die heel persoonlijk is, fans van Hicks weten wat ik bedoel.<br />De dialogen worden allemaal nagesynchroniseerd, en het OST duwt het verhaal mee met een clichéglamour uit de jaren tachtig. Wat is er niet te lief aan deze film?... Ik dacht altijd dat Hitchcock een meester was, maar toen zag ik wat Bill Hicks kon.
This is the story of Clarence Mumford, a struggling dreamer / Robitussin addict who's only hope in life is of one day becoming a great ninja. His parents discourage him, his girlfriend cheats on him, and he is constantly getting beat up. Then one day, when his resolve reaches its lowest, he is contacted by a powerful sensei from Japan who tells him he must travel there and learn the art of the ninja from him. So he goes, and after one of the most brilliant montages ever, hes able to return home a ninja, though like a lot of kung-fu films he still doubts his true ability. To become a master ninja he must conquer his self doubt, and in fitting fashion there is a showdown in which he proves himself, and wins back the woman. All of this is embellished around superb acting, action packed choreography, a disregard for continuity, and a highly stylized joie de vivre thats quite personal, fans of Hicks know what I mean.<br /><br />The dialog is all over dubbed, and the OST pushes the story along backed to a cliché 80's glam sound. What is not too love about this movie?... I used to think Hitchcock was a master, then I saw what Bill Hicks could do.