Dit is een van de Groten: in termen van de Franse cinema in de eerste volle tien jaar van Sound hoort hij helemaal thuis bij Marius, Fanny, Cesar, Quai des Brumes, Le Jour se leve, La Femme du boulanger, La Grande Illusie, en iets hogers dan dat kun je niet bedenken, hoewel Duviviers eigen La Belle Equipe en Pepe Le Moko er allebei niet ver naast zitten. Het is het soort film dat tegenwoordig moeilijk te maken zou zijn, zoals bijvoorbeeld Dial M For Murder. Frederick Knott schreef Dial als toneelstuk in het begin van de jaren vijftig en de Hitchcock-versie werd in 1954 uitgebracht, maar de hele plot (onze oude vriend de 'perfecte' Het idee dat iemand verplicht zou zijn een telefoon op te nemen op een bureau voor zware gordijnen waarachter een moordenaar op de loer lag, klaar om toe te slaan als de telefoon werd opgenomen, zou belachelijk zijn. Carnet is vergelijkbaar met 'danskaarten' zoals ze tegenwoordig ongehoord zijn in een wereld van deftige dans en hoffelijke manieren, waar zelfs een 'aardig' meisje nog liever helemaal naakt zou dansen dan zonder een 'volle'. Veel van ons zullen zich herinneren hoe, in Meet me in St. Louis, Judy Garland en Lucille Bremner het balboekje van een buitenstaander'markeerden' door het bij elke willekeurige inwoner van de stad in te laden. Dus ja, het is archaïsch, maar gelukkig kunnen degenen onder ons die dat willen het archaïsch hebben en het opeten met dank aan het Art/Revival House, de filmkanalen op tv en/of de dvd. Een weduwe die aan een meer woont, komt oog in oog te staan met wat we vandaag de dag een midlifecrisis zouden noemen; vaag melancholisch en een beetje weemoedig omdat ze vermoedt dat ze met de verkeerde man is getrouwd, laat ze haar gedachten afdwalen naar haar eerste dans en de namen op haar allereerste balboekje, die ze in een opwelling besluit na te trekken. We weten natuurlijk dat je niet meer naar huis kunt, zelfs al hebben we nooit van Tom Wolfe gehoord, laat staan dat we hem hebben gelezen, maar gelukkig denkt Christine er anders over. Het was leuk om te merken dat de eerste naam op de kaart dood was <0xE2><0x80><0x93> maar probeer dat maar eens tegen zijn moeder, de grote Fran<0xC3><0xA7>oise Rosay, te zeggen <0xE2><0x80><0x93> alsof je meteen vanaf het begin wilt zeggen dat de liefde doodgaat, schatje, als je het verwaarloost. Een voor een via een semi-bandiet uit een nachtclub, een monnik, een skileraar, de burgemeester van een kleine stad, een epileptische arts met een lucratieve bijbaan als abortuskliniek en een homokapper vielen de weegschaaltjes om en werden haar ogen van haar gezicht gerukt, waardoor ze er triester maar wijzer uitzag. Sommige topacteurs uit de Franse film stappen op de plaat, Harry Baur, Louis Jouvet, Fernandel, en niemand valt af. Henri Jeanson en Julien Duvivier hebben de Franse bioscoop een eer bewezen met deze film die een must blijft om te zien en voor ik afsluit wil ik graag een oprechte altruïstische bijdrage aan deze commissies erkennen, die mij met uitzonderlijke vriendelijkheid niet alleen dit juweel, maar nog zeventien andere heeft toegestuurd.
This is one of the Great ones: In terms of French cinema in the first full decade of Sound it belongs right up there with Marius, Fanny, Cesar, Quai des Brumes, Le Jour se leve, La Femme du boulanger, La Grande Illusion and you can't put anything higher than that though Duvivier's own La Belle equipe and Pepe Le Moko both come within a whisker. It's the kind of film that would be difficult to make today as would, for example, Dial M For Murder. Frederick Knott wrote Dial as a play in the early fifties and the Hitchcock film version was released in 1954 BUT the entire plot (our old friend the 'perfect' murder) hinged on the fact that in those days only the upper and middle classes had telephones at all and those were in fixed locations and in this era of jack points and cell phones the idea of someone obliged to answer a telephone located on a desk in front of heavy drapes behind which a murderer was lurking ready to strike when the phone was answered would be ludicrous. Carnet is similar inasmuch as 'dance cards' are unheard of today belonging as they do to a world of stately dancing and courtly manners where even a 'nice' girl would as soon turn up to a dance totally naked as without a 'full' dance card - many of us will remember how, in Meet Me In St Louis, Judy Garland and Lucille Bremner 'marked' the dance card of an out-of-towner loading it with every dead-beat in town. So, yes, it is archaic but fortunately those of us who care to can have archaic and eat it courtesy of the Art/Revival House, Movie Channels on TV and/or the DVD. Living by a lake a widow comes face to face with what today we would call a mid-life crisis; vaguely melancholic and slightly wistful lest she did, as she suspects, marry the wrong man, she allows her thoughts to drift to her first dance and the names on her very first dance card who, on a whim, she decides to trace. WE know of course that you can't go home again even if we've never even heard of Tom Wolfe let alone read him but thankfully Christine feels otherwise. It was a nice touch to find that the first name on the card is dead - but try telling that to his mother, the great Francoise Rosay - as if to say right from the word go that love dies, baby, if you neglect it. One by one via a night-club semi racketeer, a monk, a ski instructor, the mayor of a small town, an epileptic doctor with a lucrative sideline in abortion and a gay hairdresser the scales fall and/or are stripped from her eyes leaving her sadder but wiser. Some of the top names in French cinema step up to the plate, Harry Baur, Louis Jouvet, Fernandel etc and no one strikes out. Henri Jeanson and Julien Duvivier brought honour to the French cinema with this one that remains a must-see and before I sign off let me acknowledge a genuine altruistic contributor to these boards who, with exceptional kindness, sent me not only this gem but seventeen others. Watch this space.