Langdradig en saai, saai en saai. Dat lijkt tegenwoordig de kwalificatie te zijn voor sommige onafhankelijke films en 'deeltjes van de waarheid' geeft aan hoe deze descriptors in elkaar passen. Het is al moeilijk genoeg om te acteren, laat staan om te schrijven, en'ster' en Jennifer Estler zijn het grootste probleem van de film. Delegeren of inhuren. Hoewel de onsamenhangende verhalen bedoeld zijn om zich te verstrengelen met één overtuigend verhaal dat opduikt, springen de botte montages heen en weer tussen verloren in Yonkers en angst in de betonnen straten van het ongastvrije New York. De personages zelf zijn het zelfmedelijden niet waard, want die worden gewoon genegeerd omdat ze te disfunctioneel zijn om zich met interventies bezig te houden. Een kunstenares met een moeilijke jeugd, haar vader die aan aids sterft, een ocd-schrijver, een mislukte architect, zijn vrouw met borstkanker, een waardeloze moeder, een alimentatiebeluste grootmoeder en een wedergeboren kamergenoot met een tirannieke vriend. Geen van de verhalen heeft voldoende verdienste om de tijd te rechtvaardigen om deze film te bekijken.<br />'Particles of Truth' heeft behoefte aan een aantal revisies en mogelijk aan een regisseur die niet te veel hoedjes op heeft. Met uitzondering van Gale Harold van 'Street Time' en 'Queer as Folk' zijn de optredens minder opvallend, hoewel sommigen dit soort film misschien een stijl van ingehouden acteerwerk waardig zouden vinden. Dat is niet zo.<br />Terwijl acteurs dat wel doen. Ze botsen niet tegen het meubilair, ze botsen niet tegen andere personages en dus komt de film niet in een samenhangend tempo tot stand. Bij de eerste bezichtiging bleef ik wachten tot de acteurs en de actie in de pas liepen, bij de tweede bezichtiging kreeg de film een geheel studentikoze kwaliteit. De derde bezichtiging zal ik overslaan.
Long and tedious, dull and boring. This seems to be the qualifiers for some independent films these days and "Particles of Truth" is the mark of how these descriptors fit. It is difficult enough to to act, much less direct, write, and "star" and Jennifer Estler is the major problem with the film. Delegate or hire. Although the disjointed stories are meant to intertwine with one cogent story emerging, the blunt edits jump between lost in Yonkers and angst amid the concrete streets of inhospitable New York. The characters themselves are less worthy of self-pity as to simply ignore them as too dysfunctional to bother with an intervention. An artist with a rough childhood, her father dying of Aids, an OCD writer, a failed architect, his wife with breast cancer, one lousy mother, alousy grandmother, and a born-again clinging room mate with a bully boyfriend. None of the stories has sufficient merit to warrant the time to sit through this film. <br /><br />In need of several edits and possibly a director who is not wearing too many hats, "Particles of Truth" strains to bring forth any form of truth. With the exception of Gale Harold of "Street Time" and "Queer as Folk," performances are less that attention-grabbing although some might find this kind of film a style of restrained acting worthy of note. It's not. <br /><br />While actors don't bump into the furniture, they don't bump into other characters and thus, the film fails to hit a cohesive tempo. On initial viewing I kept waiting for the actors and action to hit stride, on second viewing, the film took on an altogether student film quality. I'll pass on the third viewing.