De Indringers van Quinn Martin met Roy Thinnes was een succes, omdat we naar mijn mening nooit de ware gedaante van de buitenaardse wezens van een stervende wereld te zien kregen.<br />Er waren ook bepaalde regels die we leerden over wat ze waren en over hun aardse beperkingen. We leerden bijvoorbeeld dat ze een menselijke gedaante hadden aangenomen en dat ze in die gedaante moesten blijven zolang ze op Aarde waren, anders zouden ze sterven. Ze waren hier al ontelbare jaren voordat David Vincent hen noodlottig ontmoette op een donkere avond op een verlaten weg in een verlaten restaurant. Zo waren ze geïnfiltreerd in de maatschappij, van een prostituee in een bar tot machtsposities binnen het ministerie van Defensie. Het konden mannen, vrouwen en zelfs kinderen zijn. Er heerste grote paranoia, omdat je er niet zeker van kon zijn dat iedereen, van de krantenjongen op zijn fiets tot een hoge politicus op tv, menselijk was. In alle opzichten zagen ze eruit en gedroegen ze zich als normale mensen.<br />We kwamen er ook achter dat de buitenaardse wezens beperkingen hadden die hun identiteit konden onthullen. Hoewel ze er uiterlijk uitzagen als mensen, waren ze vanbinnen heel anders: ze hadden een onregelmatige skeletstructuur, geen hart en geen bloed; als ze werden gesneden, zouden ze niet bloeden. Een r<0xC3><0xB6>ntgenfoto, een bloedonderzoek of een van de andere medische ingrepen zouden al snel hun minder dan menselijke aard aan het licht brengen, hoewel een eenvoudige test alleen maar een hartslag zou meten die de indruk zou wekken dat ze dood waren, ook al waren ze volledig bij bewustzijn en konden ze lopen.<br />Ze moesten regelmatig regenereren om in menselijke vorm te blijven. Alleen in menselijke vorm konden ze ons zwakke 20%-mengsel van zuurstof gedurende beperkte perioden inademen voordat ze moesten regenereren; zuivere zuurstof zou een onmiddellijke behoefte aan regeneratie teweegbrengen. Ze kenden hun beperkingen en zouden regenereren lang voordat de behoefte kritiek werd. Als de nood aan de man kwam, begonnen ze terug te keren naar hun buitenaardse vorm, maar omdat ze niet in hun oorspronkelijke vorm op Aarde konden leven, zouden ze sterven voordat de transformatie voltooid was. Hetzij met opzet, hetzij bij toeval, zouden ze in onze atmosfeer verbranden op het moment van hun dood. Voordat ze zich tot hun oorspronkelijke vorm konden wenden, zouden ze beginnen te gloeien (een aanwijzing dat ze stervende waren en dat de verbranding ophanden was). Op die manier konden ze net zo gemakkelijk gedood worden als mensen, maar sinds de dood van David Vincent was dat niet meer mogelijk. Hij wilde ze niet alleen individueel doden, hij wilde ook een levend exemplaar hebben om een ongelovige wereld te bewijzen dat ze hier waren en dat de nachtmerrie was begonnen, en aangezien hun toewijding aan hun doel en anonimiteit groter was dan hun angst voor de dood, kon hij nooit een volmaakte onthulling bewerkstelligen.<br />In de filmherinnering kregen we de hype dat dit het antwoord zou zijn op de vraag wat er van de ruimtewezens en David Vincent geworden was in de kwart eeuw sinds de show zonder catharsis was beëindigd. De werkelijkheid was dat het enige teken van een verband de aanwezigheid van David Vincent was voor wat neerkwam op een cameo in het eerste en tweede deel. Ze hadden niet het gepolijste menselijke uiterlijk van de mensen uit de serie; ze zagen eruit en gedroegen zich als buiten zinnen geraakte zombies en wekten onmiddellijk het vermoeden dat er iets niet in orde was. De regels waren allemaal veranderd en ze begingen de fout om te proberen de buitenaardse wezens in hun oorspronkelijke vorm te laten zien. Dit maakte een eind aan de mystiek en aan het principe dat er niets is wat het oog kan bevatten dat zo afschrikwekkend is als dat wat in het hoofd kan worden gezien. Met de serie kregen we allemaal een beeld van hoe ze eruitzagen dat veel angstaanjagender was dan de Hollywoodgoochelaars ons op hun best konden geven, laat staan de met rubber gemaskerde freaks uit de jaren vijftig die hier werden aangeboden. De kunstzinnige ontrouw blijft niet beperkt tot het maken van filmvertalingen. De filmversie van de klassieke tv-serie _The Invaders_ toont aan dat in de diverse media sommige dingen niet in overeenstemming zijn met de artistieke vrijheid en beter in de vorm kunnen worden gelaten waarvoor ze zijn ontworpen.
The Invaders by Quinn Martin with Roy Thinnes was successful because, in my opinion, we never saw the true form of the alien beings from a dying world.....<br /><br />There were also certain rules that we learned about what they were and their terrestrial limitations. We learned, for example, that they had taken human form and had to remain in that form while on Earth or they would die. They had been here for untold years before David Vincent's fateful encounter with them one dark night on a lonely road at a deserted diner, thus they had infiltrated positions in society from a prostitute in a bar to positions of power within the Department of Defense. They could be men, women, and even children. Paranoia was rife because one could not be certain that anyone from the paper boy on his bike to a high ranking politician on telly was human. In every way they looked and behaved like normal human beings.<br /><br />We also learned that the aliens did have limitations that could reveal their identity. Though they had the outward appearance of being human, they were very different inside: They had an irregular skeletal structure, no heart, and no blood; when cut, they would not bleed. An X-ray, blood test, or any number of medical procedures would quickly disclose their less than human nature, however a simple test was just to take a pulse which would give the appearance that they were dead even though they were fully conscious and ambulatory.<br /><br />They had to regenerate periodically to remain in human form. Only in human form could they breath our weak 20% mixture of oxygen for limited periods of time before they would have to regenerate; pure oxygen would bring on an instant requirement for regeneration. They knew their limitations and would regenerate long before the need became critical. When, on occasion, the need became critical, they would begin to return to their alien form, but since they could not live on Earth in their native form, they would die before the transformation was complete. Either by design or happenstance, they would incinerate at the moment of death in our atmosphere. Before they could turn to their native form, they would begin to glow (an indication that they were dying and that incineration was imminent). Thus they could be killed as easily as any human, but since David Vincent's need was not just to kill them individually, but to have a living specimen to prove to a disbelieving world that they were here and the nightmare had begun, and since their dedication to their purpose and anonymity was greater than their fear of death, he just could never bring off a perfect disclosure.<br /><br />IN THE FILM VERSION, we were given the hype that this would answer the question of what became of the aliens and David Vincent in the quarter century since the show was terminated without catharsis. The reality was that the only hint of a tie-in was the presence of David Vincent for what amounted to a cameo appearance in the first and second part. They did not have the polished human appearance of those in the series; they looked and behaved like whacked-out zombies and instantly drew suspicion that all was not well. The rules were all changed and they made the mistake of trying to show the aliens in their native form. This killed the mystique and violated the principle that THERE IS NOTHING THAT THE EYE CAN BEHOLD THAT IS AS HORRIFIC AS THAT WHICH CAN BE CONJURED IN THE MIND. With the series, we each had a mental vision of what they looked like that was far more terrifying than the Hollywood magicians could give us at their best, let alone the 1950s style, rubber masked freaks that were offered here.<br /><br />Artistic infidelity is not just limited to book to film translations. The film version of the classic television series of The Invaders shows that in various media, some things do not lend well to artistic license and should be left in the form for which they were designed.