Ik zag deze film toen hij net uit was en ik was onder de indruk van de slaper (de film)-achtige opbouw. Ik hield van de verwevenheid van de personages, de Jarmusch-nacht &-barbecuesfeer, ik raakte zelfs opgewonden van de niet-aflatende dreunende bruutheid, grote ironie, vond ik cool. Toen zag ik hem weer op de kabel, in mijn eigen woonkamer, niet in een chique bioscoop inlincoln, geen trendy publiek om mijn prikkeling te delen. En ik zag iets meedogenloos lelijks, alsof je kijkt naar iemand die je ervan probeert te overtuigen dat hij behandeld moet worden door langzaam en geleidelijk elk deel van zijn lichaam af te hakken. Je kijkt met verbazing en walging. Maar wat is de boodschap?
I saw this movie when it first came out and was impressed by its slacker(the film)-like construction. I liked the interweaving of characters, the Jarmusch night & pavement atmosphere, I even got off on the relentless pounding brutality, big-time irony, I felt, cool. Than I saw it again on cable, in my own living room, not in a chic lincoln center cinema, no trendy audience to share my titillation. And I saw something relentlessly ugly, like watching someone trying to convince you he needs treatment by slowly and progressively chopping off every part of his body. You watch in wonder and disgust. But what's the message?