Todd S., op wie we voor dit soort dingen zijn gaan rekenen, geeft weer een volkomen origineel, duister, diep doorboord en brutaal commentaar op de maatschappij. Hij is niet zo gefocust als Dollhouse en niet zo breedsprakig als Happiness, maar verhalen vertellen vind ik wel leuk, en dat is een van de dingen die ik er het leukst aan vind (ik heb het nu 4 keer gezien) <0xE2><0x80><0x93> dat T.S. het niet nodig vond zich aan te passen aan wat de meerderheid van de filmbezoekers (zelfs zijn eigen publiek!) verwacht als ze een bioscoop binnengaan.<br />Het is in twee delen verdeeld <0xE2><0x80><0x93> fictie met zijn zware seksuele, vermoedelijk racistische en ironische elementen, een schroeiende affaire die veel mensen aanstootgevend lijken te hebben gevonden zonder de onderliggende satire te krijgen, en dan is er nog...' 's Non-Fictie; het is verbazingwekkend hoeveel spitsvondige maatschappelijke observaties T.S. in deze film weet te persen, en bovendien heeft hij nog een geweldige, gelaagde vertolking van Paul Giamatti, altijd een belangrijk verkoopargument van elke film, voor mij.<br />Waar het op neerkomt: ik vind dat T.S. de eer verdient voor zijn vermetelheid alleen, zijn onwil om zijn visie te compromitteren, hoe onaanvaardbaar die ook mag zijn. Of misschien is hij bewust bezig zijn visie op het onaanvaardbare aan te passen, een beetje zoals Andy Kaufman dat deed <0xE2><0x80><0x93> hij kickt erop om mensen te laten reageren, ze uit hun onverschilligheid te schudden. Of misschien is hij, zoals sommige mensen hebben gesuggereerd, door zijn ideeën heen (of heeft hij een hoogtepunt bereikt met Dollhouse) en haalt hij dezelfde dingen door elkaar in de hoop dat niemand het merkt. Of misschien wil hij dat het ons opvalt, misschien is het een kreet om hulp, in welk geval ik een schrijfcursus zou aanbevelen, maar NIET eentje waarbij Robert Wisdom de professor is.
Another completely original, dark, deeply skewered and audacious commentary on society from Todd S., whom we've come to depend upon for this sort of thing. Not as focused as Dollhouse or as filled-out as Happiness, Storytelling does seem sparse, and that's one of the things I like best about it (I've seen it 4 times now)- how T.S. didn't feel the need to conform to what the majority of film goers (even his OWN crowd!) expect when they enter a theatre. <br /><br />It's divided into two parts - Fiction, with its heavy sexual, presumably-racist and ironic elements, a searing affair that many people seem to have found offensive without getting the underlying satire, and then there's Non-Fiction; amazing how much spot-on societal jabs T. S. squeezes into this one, and plus it has another great, multi-layered performance from Paul Giamatti, always a major selling point of any film, for me.<br /><br />The bottom line: I believe T.S. deserves credit for his audacity alone, his unwillingness to compromise his vision, however unacceptable it might be. Or he might be consciously tailoring his vision toward the unacceptable, sort of like Andy Kaufman did - getting off on just making people react, shaking them out of indifference. Or maybe, like some people have suggested, he's run out of ideas (or he peaked with Dollhouse) and he's just rehashing the same stuff, hoping nobody will notice. Or maybe he WANTS us to notice, maybe it's a cry for help, in which case I would recommend a writing class, but NOT one that has Robert Wisdom as the professor.