The Unsaaid is traag en voorspelbaar, en kan zelfs nauwelijks doorgaan voor een functionele thriller, omdat het er meer om lijkt te gaan de aandacht te trekken van verveelde huisvrouwen die denken dat ze deskundig zijn op het gebied van psychologie omdat ze dagelijks naar Oprah en Dr. Phil kijken. Ik zou de ernst van deze film niet in twijfel trekken, maar goede bedoelingen zijn geen substituut voor een goed script, iets waar deze film ernstig aan ontbreekt. De eerste scènes waarin therapeuten hun patiënt op zijn achttiende verjaardag niet naar buiten willen laten, zien er vreemd uit, omdat er geen enkele aanwijzing is dat het kind iets anders is geweest dan een modelbewoner van het jeugdhuis. Maar het publiek weet dat er iets mis is met het kind, anders zou er geen film zijn, toch? In plaats van het publiek mee te sleuren moet de film hier voortdurend de kijker inhalen, een omgekeerde manier om een thriller te maken, tenzij je eigenlijk geen enkele spanning wilt opwekken. Een eerste scène waarin Thomas, de patiënt, gewelddadig van zijn stokje gaat nadat hij is aangeraakt door een extreem hete, seksueel agressieve jonge vrouw verraadt dat Thomas als kind seksueel is misbruikt, hoewel de filmmakers, net als een slechte pokerspeler die zijn kaarten laat zien maar denkt dat niemand er echt op let, schijnen te denken dat het publiek met iets anders zal reageren dan totale onverschilligheid of een luide _dh_ als ze de kaart van de aanranding zo'n veertig minuten later eindelijk tevoorschijn halen. Als je broer deze film had gemaakt, had je misschien uit beleefdheid verbaasd kunnen doen, maar als je geen familielid bent, heeft het geen zin. Acteren is variabel: Andy Garcia geeft zijn rol oprechtheid en dramatisch gewicht door zijn zelfmoordzoon tijdens sessies met de huidige patiënt door het doolhof van onbenullige details te loodsen. Terri Polo, van wie ik moet toegeven dat ik haar in één film, Quick, aardig vond, is hier prima omdat ze Laurie Linney lijkt te spelen. Vincent Kartheiser, die in de laatste twee seizoenen van Angel zo verdomd irritant was, is hier niet veel indrukwekkender. Ik ben op het punt gekomen dat ik hoop dat ik die vent nooit meer zal zien. En dan is er nog de dochter die door Linda Cardellini wordt gespeeld. Ze lijkt een van de slechtste manneninstincten te hebben die een meisje maar kan hebben, want ze verandert van een bullebak van een neanderthaler met alle charme van een verkrachter op zijn vrije avond in een diep gestoorde Thomas die al een van haar vriendinnen heeft vermoord. Dit meisje heeft hulp nodig.<br />Ik kan me niet voorstellen waarom iemand deze film zou willen zien, maar als je een fan bent van Lifetime Movies, waarin de held uit de hogere middenklasse liefde en verlossing vindt, dan is dit misschien wel de film voor jou. Verwacht alleen geen spanning.
The Unsaid is slow and predictable, barely even qualifying as a functional thriller as it seems more interested in piquing the interest of bored housewives who think they're experts on psychology because they watch Oprah and Dr Phil on a daily basis. I wouldn't question this movie's earnestness, but good intentions are no substitute for a smart script, something this movie is sorely lacking. Early scenes with therapists not wanting to let their patient out on his 18th birthday seem strange since there's no indication that the kid has been anything other than a model resident of the youth home. But the audience knows there's something wrong with the kid or there wouldn't be a movie, would there? Rather than take the audience for a ride the movie here has to constantly catch up to the viewer, a backwards way of making a thriller, unless you don't actually want to generate any suspense. An early scene where Thomas the patient flips out violently after being touched by an extremely hot, sexually agressive young woman gives away the fact that Thomas was sexually molested as a child, although like a bad poker player who shows his cards but figures nobody was really paying attention anyway the filmmakers seem to think the audience will react with something other than complete indifference or a loud duh when they finally pull the molestation card out about forty minutes later. Maybe if your brother made movie this you could act surprised out of politeness, but if you're not a relative what's the point. Acting is variable: Andy Garcia brings sincerity and dramatic weight to his portrayal, navigating the hokey cutaways to his suicide son during sessions with the current patient. Terri Polo, who I have to admit to liking pretty much just in one movie, Quick, is fine here through she seems to be channelling Laurie Linney. Vincent Kartheiser who was so damned annoying on the last two seasons of Angel isn't much more impressive here. I'm at the point where I hope I'll never see this guy again. And then there's the daughter played by Linda Cardellini. She seems to have some of the worst man-instincts that a girl could possibly have, moving on from a bullying neanderthal with all the charm of a rapist on his night off and on to deeply disturbed Thomas who has already murdered one one of her friends. This girl needs help.<br /><br />I can't imagine why anyone would want to sit through this movie, but if you're a fan of Lifetime Movies, in-your-face earnestness and movies where the upper middle class hero finds love and redemption, then, hey, maybe this is the movie for you. Just don't expect any nicities like suspense.