Het cijfer: *1/2 uit!!!<br />Wat een leuke film! Vanaf het moment dat hij begint, barst 'Amelie' van vreugde en energie. Het is een soort fabel, een liefdesbrief aan een Parijs waar velen vol liefde over dromen. Het is misschien niet de echte wereld, maar het is zo'n verrukkelijke fantasie dat het niet uitmaakt hoe ongelooflijk sommige ervan zijn. 'Amelie' is de zeldzame romantische komedie met zowel romantiek als komedie. Het is niet zo verbazingwekkend dat dit al een tijdje een hit is in Frankrijk, en ik twijfel er niet aan dat het publiek dat het nodig heeft ook in de Verenigde Staten te vinden is. Amelie Poulain (Audrey Tautou) is een meisje uit het schip van de kerk dat in de Two Windmills Caf werkt. Als kind waren haar moeder en lerares het onschuldige slachtoffer van een mislukte zelfmoord. Amelie bleef bij haar vader tot ze oud genoeg was om weg te gaan en haar eigen leven te leiden. Op een dag vindt ze een kistje met schatten achter een tegel in haar muur, ze besluit het terug te geven aan haar eigenaar en een geboren wereldverbeteraar te worden. Later betrapt ze een man die onder een fotohokje naar verloren foto's zoekt (Nino Quincampoix, gespeeld door Mathieu Kassovitz), en het is liefde op het eerste gezicht. Ze besluit op zoek te gaan naar die man en iedereen te helpen die ze onderweg tegenkomt (haar vader en haar collega's incluis).<br />Ik heb al gezegd dat deze film een liefdesbrief aan Parijs is, maar ook een liefdesbrief aan Amelie zelf. Jean-Pierre Jeunet (regisseur en co-scenarist) heeft de film als een droom opgeroepen, alsof Amelie zijn droommeisje is en hij haar probeert te redden en een gelukkig einde te bezorgen. Het is niet moeilijk om te willen dat alles goed komt voor haar en haar vrienden. Amelie Poulain is zo iemand van wie je zou willen dat ze je beste vriendin was, of je buurvrouw, of je zus. Ze huppelt met gratie en een grillig leven voluit voort, maar met een ondeugende grijns op haar gezicht. Ze heeft haar eigen idee van gerechtigheid dat niet erg onaangenaam is. De kwelgeesten moeten op hun beurt worden gekweld; de levenlozen moeten tot leven worden gewekt. De film is als een niet-muzikale 'Bells are Ringing', waarbij onze heldin zoveel leven brengt voor degenen om haar heen, maar haar wensen en behoeften verwaarloost.<br />Nadat ik Audrey Tautou als Amelie heb gezien, kan ik me onmogelijk iemand anders in die rol voorstellen. Ze belichaamt Amelie zoals niemand anders dat kan, ze is een zeldzame vondst die Amelie in groten getale leven inblaast. Wacht, dat neem ik terug. Ze brengt Amelie niet alleen tot leven, Tautou laat haar van het scherm springen en het publiek in het verhaal betrekken. Het zou een misdaad zijn als ze geen nominatie voor de prijs voor beste actrice zou krijgen.<br />Magie is de wereld waarin Amelie leeft, waar foto's en lampen tot leven komen om haar te helpen bij haar zoektocht, waar tv-programma's niets anders laten zien dan haar verhaal. Het verhaal dat deze setting omringt is vrij standaard, en zo gepresenteerd had het net zo goed een van de vele geautomatiseerde romantische komedies kunnen zijn. Is het te sentimenteel? Nee. Integendeel, er zijn heel wat stappen nodig om te voorkomen dat de film smakeloos of conventioneel wordt. De rijke, sprookjesachtige omgeving en het geestige scenario (waarin onze band met elk personage wordt verdiept en kleine dingen die elk personage leuk en niet leuk vindt) maken de film des te leuker om naar te kijken. De cinematografie, gemaakt door Bruno Delbonnel, doet wonderen voor 'Amelie'. De camera neemt de actie op met het oog van een kind in een snoepwinkel en brengt elke opname prachtig tot leven als een nieuwe ontdekking.<br />Met films als 'De weduwe van Saint-Pierre', 'Met een vriend als Harry' en de kaskraker 'Brotherhood of the Wold' heeft de Franse filmwereld een heel jaar achter de rug. Het is een genot dat we het jaar afsluiten met 'Amelie', een frisse, grappige film die net zo goed een romantische komedie van Meg Ryan had kunnen zijn. Als het niet voor iets anders is, zie het dan voor Tautou's optreden, maar bereid je voor om in een droomwereld te worden gesmoord.
Rating: ***1/2 out of ****<br /><br />What a fun film! From the moment it begins, "Amelie" bursts with joy and energy. It's a fable of sorts, a love letter to a Paris fondly dreamt of by many. It may not be the real world, but it is such a delightful fantasy that it doesn't matter how unbelievable some of it may be. "Amelie" is the rare romantic comedy that has both the romance and the comedy. It isn't very surprising that this has been a hit in France for a while now, and I have no doubt it will find the audience it needs in the States as well.<br /><br />Amelie Poulain (Audrey Tautou) is a nave girl working at the Two Windmills Caf. When she was a child her mother and teacher was an innocent victim of a suicide gone awry. Amelie stayed with her father until she was old enough to leave and lead a life of her own. One day she finds a small box of treasures behind a tile in her wall, she decides to return it to her owner and become a natural do-gooder. Later on, she catches a man groping for lost photos under a photo booth (Nino Quincampoix, played by Mathieu Kassovitz), and it's love at first sight. She decides to go on a quest to find this man and help anyone she can along the way (including her father and co-workers).<br /><br />I said before that this film was a love letter to Paris, it is also a love letter to Amelie herself. Jean-Pierre Jeunet (director and co-screenwriter) conjured the film like a dream, as if Amelie is his dream girl and he is trying to save her and bring her to a happy ending. It's not hard to want everything to work out for her and her friends. Amelie Poulain is the kind of person who you wish was your best friend, your neighbor or your sister. She bounces along with good grace and whimsy living life to its fullest, yet keeping a mischievous grin. She has her own idea of justice that isn't very disagreeable. The tormentors must in turn be tormented; the lifeless must be brought to life. The film is like a non-musical "Bells Are Ringing", with our heroine bringing so much life to those around her but neglecting her wants and needs.<br /><br />After seeing Audrey Tautou as Amelie, I can't possibly imagine anyone else in that role. She embodies Amelie like no one else could, she is a rare find that pulls off the job of breathing life into Amelie in spades. Wait, I take that back. She does not just breathe life into Amelie, Tautou makes her jump off the screen and pull the audience into the story. It would be a crime for her not to get a Best Actress nomination for her role.<br /><br />Magical is the world that Amelie lives in, where photos and lamps come alive to aid her quest, where TV shows are showing nothing but her story. The story this setting surrounds is pretty standard, and presented plainly could have just been another machine-processed romantic comedy. Is it too sappy? No. On the contrary, the film takes quite a few steps to make sure it doesn't become tacky or conventional. The rich, storybook setting and a witty screenplay (asides are taken to deepen our connection each character, little things that each likes and dislikes) make the film all the more a delight to watch. The cinematography, crafted by Bruno Delbonnel, does wonders for "Amelie". The camera captures the action with an eye of a child in a candy store, beautifully bringing about each shot as a new discovery.<br /><br />With films like "The Widow of Saint-Pierre", "With a Friend Like Harry" and box-office hit "Brotherhood of the Wold", French cinema has had quite a year. It's a delight that we round off the year with "Amelie", a fresh, funny journey that could have easily just been more Meg Ryan-esque romantic comedy fodder. If not for anything else, see it for Tautou's performance, but prepare to be smothered in a dream world.