Ik ben de droomkijker van het Sci-Fi-kanaal in die zin dat ik zo'n beetje naar alles kijk waarmee ze de wateren kunnen bevaren <0xE2><0x80><0x93> en dan hebben we het over programma's die meer gemeen hebben met gefermenteerde vissendarmen dan met iets wat je redelijkerwijs drama zou kunnen noemen. Maar ik kijk nog steeds. Door de week, de hele dag door, zijn het dezelfde 10-11-afleveringen van dezelfde 5-8-afgelaste tv-series, telkens weer <0xE2><0x80><0x93> NOG EENS! (Ik geloof dat ik genoeg _Tru Calling_ heb gezien om de dialogen samen met de acteurs te kunnen opzeggen, net zoals we vroeger deden bij de nachtelijke voorstellingen van _Rocky Horror_. In de week, primetime, krijgen we misschien één nieuwe aflevering van een huidige show, opgesierd met oude afleveringen van dezelfde show. Dan komt het weekend. Cobra's, boa's, anaconda's, koperkoppen (slangen zijn blijkbaar gemakkelijk te hacken) reusachtige roofzuchtige haaien, vleesetende sprinkhanen, draken, vervloekte engelen... ze paradeerden allemaal langs ons heen in onverschillige, goedkoop geproduceerde mode. Maar ik kijk nog steeds, en voor het grootste deel geniet ik ervan. Skiffy's mislukte quiltprojecten, en alle andere sciencefiction die werd uitgezonden lang nadat onze ouders veilig in bed waren gestopt en Johnny Carson was afgehaakt, leerden me al vroeg dat een beetje artistieke eerlijkheid en gevoel voor humor veel belangrijker zijn dan overdreven dramatische vertolkingen van het succes van een programma als amusement. De meeste van Skiffy's programma's over schepsels zijn ontegenzeggelijk slechte sciencefiction, en geen tweede blik of gedachte waard, maar ze slagen er niettemin in als amusement te dienen, en dat is iets wat ze gemeen hebben met ontegenzeggelijk goede sciencefiction als 'Babylon 5'. Wat ze ook gemeen hebben met 'Babylon 5' is dat ze allemaal beter zijn dan 'Battlestar Galactica'.<br />Toen ik hoorde dat ze zich 'herinnerden' dat ze 'Battlestar Galactica' speelden, kreeg ik de zenuwen. Ik was opgewonden bij het vooruitzicht. De oorspronkelijke show was een van mijn favorieten geweest, maar ik heb altijd het gevoel gehad dat hij nooit zijn volle potentieel heeft bereikt. De premisse was een uitstekende combinatie van de Bijbelse exodus met een allegorie over de ondergang van de wereld en er waren een paar goede special effects uit de tijd van 'Star Wars', samen met de mogelijkheid voor een paar goede verhaallijnen toen de voddenrapersvloot op weg ging naar de Aarde, waarbij ze onderweg een paar Cylons een schop onder hun kont gaven. Uiteindelijk, terwijl de premisse solide bleef, haperden de verhaallijnen en werden ze een beetje kitscherig (ruimteengelen? ) en een beperkt budget voor de effecten gaven ons hetzelfde beeld van de Cylon-vechters die hun kenmerkende duik- en draaibewegingen steeds weer opnieuw maakten. De show werd afgelast, wat al erg genoeg was voor zijn naar scifi neigende fans, maar om het nog erger te maken werd hij gevolgd door de abominabele 'Galactica 1980', die niets van het oorspronkelijke beeld behield, maar wel de ergste van de patstelling.<br />Ik keek naar de verplichte 'promotie' voor de nieuwe serie en was erg onder de indruk. Ik zag niet echt de noodzaak in om de personages van Boomer en Starbuck te veranderen, maar wat maakte het uit? We'verbeeldden' ons hier tenslotte, nietwaar? Toen kwamen de miniseries en kreeg ik weer moed. Dezelfde geweldige premisse als het origineel, maar met betere special effects. Dus de personages zijn onnodig duister, het grootste deel van de dialogen wordt gemompeld en het camerawerk ziet eruit alsof het wordt gedaan door de vent die de klus van 'Blair Witch Project' NIET heeft gekregen. 'Herscheppen', toch? Toen kwam de serie. Wat een logge, pretentieuze, broeierige lading rottend felgercarb! Voor het einde van het derde seizoen heb ik alle stadia van doodgaan doorlopen en ben ik iets langer blijven hangen bij 'woede' en 'ontkenning' dan ik denk dat ik zal doen als de tijd echt komt. 'Herscheppen', m'n reet! Het enige wat hier is herschreven is wat een fatsoenlijke sciencefictionshow zou kunnen opleveren.<br />1. Als je maar een beperkt aantal afleveringen per seizoen wilt produceren, met grote tijdsverschillen tussen die seizoenen, zou je je kunnen 'herinneren' dat er in de loop van die afleveringen daadwerkelijk iets gebeurt. De hoofdlijn van het verhaal verloopt veel te langzaam, en er zijn maar net genoeg keren dat Starbuck dronken kan worden en Col. Tigh in elkaar kan slaan om de aandacht af te leiden van het feit dat er niet veel is veranderd in de verhaallijn.<br />2. 'Herinneren' dat ten minste één van je personages sympathiek is. Ja, het is waar dat personages met gebreken meestal interessanter zijn, maar dat betekent niet dat je personages alleen uit hun gebreken moeten bestaan. Er zou op zijn minst één personage moeten zijn dat de gemiddelde kijker zou willen uitnodigen voor een etentje of een biertje. Zoals het er nu voor staat, zou de enige van deze mensen die ik zelfs maar in mijn huis zou toelaten mer6 zijn, en dan nog alleen omdat ik geïntrigeerd ben door dat glanzende ding dat ze tijdens de geslachtsdaad met haar wervelkolom doet.<br />3. 'Stel je voor' dat het oké is dat je schurken dat zijn. Het zou zelfs verfrissend zijn als een show dat voor de verandering eens zou doen. De 'O jee, ze zijn toch echt net als wij!'-benadering van schurken bouwen is vandaag de dag net zo afgezaagd als de baby-etende nazi's van de 40's en 50's. Maak ze zo ingewikkeld als je wilt, maar hou het gif, en bij de Heren van Kobol, zorg ervoor dat ze net iets minder aardig zijn dan je hoofdpersonen!<br />4. 'Stel je voor' dat het je publiek iets kan schelen. Zoals het er nu voor staat, haat ik die dronken, zeurderige, chagrijnige klootzakken. Ik wil niet eens dat ze aan de Cylon-dreiging ontsnappen. Het is zelfs duidelijk dat de Aarde veel beter af zou zijn als we onze disfunctionele ruimteneefjes nooit zouden ontmoeten.<br />Edward James Olmos heeft gezegd dat de finale van de serie 'brutaal' zal zijn (Duh!). Ik kan alleen maar hopen dat hij ook echt definitief is.
I am the Sci-Fi channel's dream viewer in that I will watch pretty much anything that they can chum the waters with - and we ARE talking about some programming with more in common with fermented fish guts than with anything that could reasonably be called drama. But I still watch. During the week, throughout the day, it's the same 10-11 episodes of the same 5-8 canceled TV series, over and over again - FOR YEARS! (I believe that I have seen enough "Tru Calling" to recite the dialog along with the actors, the same way we used to at midnight showings of "Rocky Horror.) During the week, prime time, we get maybe one new episode of a current show, ramped up to by old episodes of the same show. Then comes the weekend. Cobras, boas, anacondas, copperheads, (Apparently snakes are easy to do CGI.) giant rapacious sharks, carnivorous locusts, dragons, cursed angels...all paraded past us in indifferently written, cheaply produced fashion. But I still watch, and for the most part, enjoy. I enjoy because I think that most of us who started watching televised science fiction (When there were really only three channels, when the creatures were usually enlarged garden denizens, large bug-like sculptures, or just some guy wearing something that looked like one of your auntie's failed quilting projects, and when any sci-fi tended to be broadcast long after our parents had been safely tucked into bed and Johnny Carson had signed off.) learned early on that a little artistic honesty and a sense of humor are far more important than overly dramatic posturing to any show's success as entertainment. Most of Skiffy's creature-feature programs are undeniably bad science fiction, and not worth a second look or thought, but succeed nonetheless as entertainment, which is something that they share with undeniably good science fiction like "Babylon 5". What they also share with "Babylon 5" is that they are all better than "Battlestar Galactica".<br /><br />When I heard that they were "re-imagining" "Battlestar Galactica", I was giddy with the anticipation. The original show had been one of my favorites, but I have always felt that it never achieved its full potential. The premise was an excellent combination of the Biblical Exodus with a holocaust allegory and there was access to some good post "Star Wars" special effects, along with the potential for some good story lines as the rag tag fleet made its way to Earth, kicking some Cylon butt along the way. In the end, while the premise remained solid, the story lines faltered and became a bit campy (space angels?), and a limited effects budget gave us the same shot of the Cylon fighters doing their trademarked twist and dive maneuver over and over again. The show was canceled, which was bad enough for its scifi-starved fans, but to add insult to injury, was followed up with the abysmal "Galactica 1980" which retained none of the original vision, but the worst of the campiness.<br /><br />I watched the obligatory "making of" promo for the new series and was very impressed. I didn't really see the need for trans-gendering the Boomer and Starbuck characters, but what the frack? After all, we're "re-imagining" here, aren't we? Then came the miniseries and I took heart. Same great premise as the original with better special effects. So the characters are unnecessarily dark, most of the dialog is delivered at a mumble, and the camera work looks like it's being done by the guy who DIDN"T get the "Blair Witch Project" job. "Re-imagining", right? Then came the series. What a hulking, pretentious, brooding load of festering felgercarb! I went through all of the stages of dying before the third season ended, lingering a little longer at "anger" and "denial" than I think I will when the time actually does come. "Re-imagining", my ass! The only thing that has been re-imagined here is what might go into making a decent science fiction show.<br /><br />1. If you are only going to produce a limited number of episodes per season, with wide time gaps between those seasons, you might "re-imagine" something actually happening during the course of those episodes. The main story line moves way too slowly, and there are only just so many times that Starbuck can get drunk and beat up Col. Tigh in order to distract from the fact that nothing much has changed in the story line.<br /><br />2. "Re-imagine" that at least one of your characters is likable. Yes, it's true that characters with flaws tend to be more interesting, but that does not mean that your characters should consist only of their flaws. There should be at least one character that the average viewer might want to invite over to dinner or share a beer with. As it stands, the only one of these people I would even allow in my house would be #6, and then only because I am intrigued by that glowy thing she does with her spine during intercourse.<br /><br />3. "Re-imagine" that it's OK for your villains to be just that. Indeed, it would be refreshing to see ANY show do that for a change. The "Oh Gosh, they're really just like us, after all!" approach to villain building is today just as trite as were the baby-eating Nazis of the 40's and 50's. Make them as complicated as you want, but keep the venom, and by the Lords of Kobol, make sure that they are just a little less likable than your protagonists!<br /><br />4. "Re-imagine" that your audience wants to give a frack. As it stands now, I hate these drunken, whiny, morose sons of bitches. I don't even want them escape the Cylon menace. In fact it's obvious that Earth would be far better off if we never meet our dysfunctional space cousins.<br /><br />Edward James Olmos has said that the series' finale will be "brutal" (Duh!). I can only hope that it is also truly final.