Nog meer historische nieuwsgierigheid naar het amusement: 'Manhattan Parade' is een vroege geluidstechniek die een slechte datering heeft gehad. Misschien was het in 1932 wel hysterisch grappig, maar de statische opnametechniek van de film benadrukt alleen maar de vlakke humor. Een terugkerend duo van theaterproducenten, gespeeld door het komische team van Smith en Dale, overstijgt hun welkom met een reeks vermoeiende uitwisselingen. Het zijn geen Abbott en Costello. Het verhaal, dat oorspronkelijk liedjes bevatte, draait om een theatergezelschap waarvan de succesvolle president Winnie Lightner is. Maar Lightner geeft al snel haar feministische geloofsbrieven op als ze zich gedwee onderwerpt aan de eisen van haar man dat hij de leiding over het gezelschap krijgt en ze thuisblijft waar ze thuishoort om voor hun zoontje te zorgen. Het behoeft geen betoog dat de rokkenjagende echtgenoot in zaken niet beter is dan in het huwelijk, en het bedrijf raakt in de schulden.<br />Als Bobby Watson er niet was geweest, die een ontwerper speelt die Paisley heet, zou 'Manhattan Parade' zelden van de spoelen zijn gehaald. Maar Watsons slappe, magere personage is het zoveelste voorbeeld van de homoseksueel die in het begin van Hollywood zo werd afgeschilderd. Zijn dreigementen om zijn vijanden een klap te geven of ontslag te nemen en thuis te blijven om zijn appartement op te knappen, worden kennelijk door de andere personages als heel normaal voor een mietje geaccepteerd. Met zijn gejammer over stof die kastanjebruin in plaats van kersenrood zou moeten zijn, onderstreept Watson de opvatting van de filmwereld dat homo's dwaze, oppervlakkige freaks zijn die geen waarde hechten aan belangrijke zaken in hun leven. Hoewel niet zo aanstootgevend als sommige homoseksuele karakterschetsen, zal Paisley toch kijkers irriteren die gevoelig zijn voor negatieve stereotypen. Interessant is dat de film ook twee andere mannelijke personages bevat, een verlegen, onnozele onderzoeker en een slappe, snobistische acteur, wiens seksualiteit ook in twijfel kan worden getrokken. Het idee van de theaterwereld als toevluchtsoord voor homo's had al wortel geschoten.<br />Helaas valt er weinig te zeggen over 'Manhattan Parade', behalve dat het een voetnoot is in de geschiedenis van de homofilm. De voorstellingen zijn bekwaam, hoewel Dickie Moore als Lightners zoon de scènes steelt, en de regie van Lloyd Bacon is plichtmatig gezien de beperkingen van de tijd. Deze korte komedie zal het voor kijkers die geen toegewijde filmhistorici zijn, uren duren zonder enige humor.
More historical curiosity that entertainment, "Manhattan Parade" is an early sound effort that has dated badly. Perhaps hysterically funny in 1932, the film's static shooting technique only emphasizes the flatness of the jokes. A recurring pair of theatrical producers, played by the comedy team of Smith and Dale, overstays their welcome with a series of tiresome exchanges. Abbott and Costello they are not. The story, which originally had songs, revolves around a theatrical costume company, whose successful president is played by Winnie Lightner. However, Lightner surrenders her feminist credentials early on when she meekly submits to her husband's demands that he run the company and she stay home where she belongs and care for their young son. Needless to say, the philandering husband is no better at business than he is at marriage, and the company falls into debt.<br /><br />Were it not for Bobby Watson, who plays a designer named Paisley, "Manhattan Parade" would rarely be unwound from its reels. However, Watson's limp wristed character is yet another prime example of gay stereotyping in early Hollywood. His threats to slap his foes or quit and stay home to decorate his apartment are evidently accepted by the other characters as quite normal for a sissy. Whining about fabric that should be maroon rather than cerise, Watson underscores filmdom's concept that gays are silly, shallow freaks with no values of consequence in their lives. While not as offensive as some gay characterizations, Paisley, nevertheless, will irritate viewers who are sensitive to negative stereotypes. Interestingly, the film also features two other male characters, a shy, daffy researcher and an effete, snobbish actor, whose sexuality could also be questioned. The concept of the theatrical world as a haven for gays had already taken root.<br /><br />Unfortunately, there is little to recommend in "Manhattan Parade" other than its status as a footnote in gay film history. The performances are competent, although Dickie Moore is a scene-stealer as Lightner's son, and Lloyd Bacon's direction is perfunctory given the restraints of the period. This short comedy will seem to drag on humorlessly for hours to viewers who are not dedicated film historians.