De film speelt in 1932. De hoofdpersoon is een _malandro_ (een travestiet) die in 1900 is geboren en in 1976 is overleden. Hij is twee keer veroordeeld, de tweede keer voor moord met voorbedachten rade. Hoewel de cast goed en energiek is, was er geen reden om te investeren in dit soort softporno, met veel tongen, zweet & pikken. Wat mij betreft, zie ik homoseksualiteit absoluut niet als een principekwestie. Satan was een armzalig buitenbeentje, maar ook een gewelddadige relschopper en een laffe moordenaar, zoals deze film, gebaseerd op zijn eigen autobiografie, in feite laat zien. Het succes van de film bewijst inderdaad hoe laag de huidige normen zijn voor een niet al te veeleisend filmpubliek... Dit is amateurfilmmaken, slecht script, slecht gefilmd (veel slots in sok & ontbreken van statieven). De af en toe gebruikte soundtrack compenseert dat enigszins. We horen een klassiek, prachtig duo van Francisco Alves/Mario Reis die _Se voce jurar_ van Nilton Bastos zingen, we hebben de geweldige Kitsch tenor Vicente Celestino die _Candido das Neves' onsterfelijke Noite Cheia de Estrelas_ zingt. Satan zelf, of liever gezegd zijzelf, doet een merkwaardige imitatie van Josephine Baker, die trouwens ook te zien is in de fragmenten uit de oorspronkelijke Madam Satan, geregisseerd door Cecil de Mille in zijn meest extreme, vreemde stemming (de handeling van 'Madam Satan', de oorspronkelijke musical uit 1930, vindt plaats in een Zeppelin!). Mag ik eraan toevoegen dat ik ooit in levenden lijve ben voorgesteld aan Madam Satan. Dat gebeurde tijdens een Baile dos Enxutos, die toen nog geen 'Gay Ball' werd genoemd, op de teatro Republica in 1961. Hij was een discrete, kleine mulat met kort haar, van middelbare leeftijd, begin zestig. Ik ben zijn snelle, opmerkzame repliek nooit vergeten. Hij maakte een gevatte opmerking over twee stoeiende kerels in mijn eigen mardi gras-groepje (de acteur Heleno Prestes en zijn geliefde, toneelregisseur Martim Gon Spiegelalves): 'Bonecas tambem hein?'
a perfectly mediocre, expendable picture about an old Lapa character. Lapa, FYI used to be the bohemian district par excellenceof Rio de Janeiro from the 20s through the 50s. This film takes place in 1932. The protagonist is a malandro (scally-wag) who was born in 1900 and died in 1976. He was sentenced twice. the second time for a first-degree murder. Although the cast is fine and energetic, there was no reason to invest in this kind of soft-core homo porn, with lots of tongues, sweat & pricks. I, for one, definitely do not see homosexualisty as an avant-garde attitude in principle. Satan was a poor misfit, but also a violent hooligan and a cowardly assassin, as this film, based on his own autobiography, actually shows . Indeed the film's success proves how low are current standards of undemanding movie audiences ... This is amateur filmmaking, badly scripted, poorly filmed (lots of socked closes & absence of tripods). The ocasional soundtracks compensates a little for that. We hear a vintage, lovely duo by Francisco Alves/Mario Reis singing Nilton Bastos' Se voce jurar, we have great Kitsch tenor Vicente Celestino singing Candido das Neves' immortal Noite Cheia de Estrelas. Satan himself, or rather herself does a curious impersonation of Josephine Baker, who by the way is also be seen in the excerpts from the original Madam Satan, directed by Cecil B de Mille in his most extreme, odd mood (the action of 'Madam Satan,' the original 1930 musical, takes place inside a Zeppelin!). May I add that I was at one time introduced to Madam Satan in person. This happened during a Baile dos Enxutos, which was not yet called a 'Gay Ball' then, at the teatro Republica, 1961. He was a discreet, short, middle-aged, short-haired mulatto in his early sixties. I never forgot his quick, perceptive repartee. He wittily remarked about two frolicking guys in my own mardi-gras group (the actor Heleno Prestes and his lover, theatre director Martim Gonçalves): "Bonecas tambem hein?" (sissies too eh?)