Deze charmante, sobere film van de Franse filmmaker Ozon stelt de vragen van verlies en ontkenning, seksualiteit en de vele manieren waarop we met verdriet omgaan. Als we iemand ons hele leven kennen, hoe functioneren we dan als onze omstandigheden zijn veranderd? En op welke manier compenseren we de leegte en het menselijke contact waar we naar verlangen?<br />Het verhaal is eenvoudig, maar de meditaties zijn complex en ingewikkeld. Marie en haar man zijn op vakantie in het pittoreske zuidwesten van Frankrijk als de man op een verlaten strand gaat zwemmen, maar nooit meer terugkomt. Het overgrote deel van de film gaat over Marie's leven. De film gaat over de manier waarop Rampling haar wereld ervaart na de mysterieuze verdwijning van haar man, en over haar bespiegelingen over seksualiteit en ouderdom.<br />Dit is een mooie film. In de traditie van de Franse filmschool zijn er veel rustige, meditatieve scènes; momenten waarop Ramplings personage door rijkelijk gemeubileerde kamers en huizen van haar welgestelde metgezellen glijdt, die haar steunen en raad geven. De spaarzame dialoog creëert een in zichzelf gekeerde en bespiegelende film <0xE2><0x80><0x93> volkomen verfrissend en volwassen in de eisen die het publiek eraan stelt. Maries optreden verdient een speciale vermelding. Ze neemt de hele film op. Ze is een sensuele, sexy, wereldwijze en volledig ontwikkelde vrouw. Haar acteerwerk is minimaal, maar het heeft een groot effect. Ze is in staat haar gevoelens van ontkenning, spijt, lichtzinnigheid en vrouwelijkheid over te brengen zonder dat er soms een dialoog aan te pas komt. Ze speelt Marie realistisch met de beperkingen van de normen van de maatschappij, maar komt in de verleiding zich los te maken en haar gevoelens en schuldgevoelens te ontketenen die onder het zand begraven liggen. Dit is een van de grote filmoptredens.<br />Dit was zo verfrissend en mooi om te zien, een traktatie om een tijdje in het pittoreske Landes te vertoeven. Het was een eerlijke en oprechte vertolking van hoe we met verlies omgaan, als we zo gewend zijn ons leven te leiden en onze liefde als iets vanzelfsprekends beschouwen. Ozon en Rampling waren allebei adembenemend, sensueel en sleurden me hun wereld binnen. Tegen het eind van de film wilde ik haar wereld van herinneringen en spijt niet meer verlaten, en ik bleef zo lang mogelijk naar de aftiteling luisteren. Ik wilde blijven luisteren naar het breken van de golven, de vredige getijden die me onder het zand trokken.
This charming sober film from French filmmaker Ozon poses the questions of loss and denial, sexuality, and the many ways that we deal with grief. When we grow to know someone all our lives, how do we function when our conditions have changed? And in what ways do we compensate to fill the voids and human touch that we linger for?<br /><br />The story is simple enough, but the meditations are complex and intricate. Marie and her husband are on holiday in the picturesque south-west of France when at a deserted beach, the husband goes for a swim but never returns. The extensive majority of the film is concerned with Marie's perception of her world after her husband mysterious disappearance and her reflections on sexuality and ageing.<br /><br />This is a fine film. In tradition with the French school of film-making, there are many quiet, meditative scenes; moments where Rampling's character glides through ornately furnished rooms and houses of her affluent companions who offer support and counsel. The sparse dialogue creates an introspective and reflective film - totally refreshing and mature in the demands on the audience.<br /><br />The city streets of the Landes region and the associated beaches are serenely photographed. It is truly beautiful to watch. Add Ozon's exceptional direction that heighten the loneliness and regret enforced by Rampling and the film is a treat for the senses.<br /><br />Rampling's performance deserves a special mention. She carries the entire film for the duration. She is a sensual, sexy, sophisticated and fully-developed female. Her acting is minimal but it works to great effect. She is able to communicate her feelings of denial, regret, giddiness and womanhood with sometimes no dialogue, realistically playing Marie with the constraints of society's norms but tempted to break free and unleash her feelings and guilt buried under the sand. This is one of the great film performances.<br /><br />This was so refreshing and beautiful to watch, a treat to be engulfed in picturesque Landes for a while. It was a truthful and honest portrayal of how we cope with loss; when we are so used to living our lives, taking our loves for granted. Ozon and Rampling were both stunning, sensual and reeled me into their world. By the film's end I was reluctant to leave her world of memories and regret, and I drifted of listening to the credits as long as I could. I wanted to continue listening to the crash of the waves, the peaceful tides pulling me under the sand.