Hij mag dan een superster zijn geweest, maar ik moet bekennen dat ik nooit erg onder de indruk ben geweest van de komedie van Bob Hope. Ik moet toegeven dat ik pas aan het eind van zijn carrière met hem in aanraking ben gekomen, voornamelijk door zijn tv-specials uit de jaren zeventig die de oudere leden van mijn familie per se wilden zien. Gezien zijn status van superster dacht ik dat ik maar eens een Bob Hope-film moest proberen toen ik deze tegenkwam. Eerlijk gezegd was het precies wat ik had verwacht <0xE2><0x80><0x93> eerder amusant dan ronduit grappig, en met een ietwat verwarrend verhaal dat mijn belangstelling vasthield maar nooit goed genoeg werd uitgelegd.<br />Dit is zo'n film die aan het eind begint en dan flashbacks gebruikt om uit te leggen hoe het einde tot stand is gekomen. In dit geval speelde Hope Ronnie Jackson, een babyfotograaf die als de film begint in de dodencel zit te wachten tot hij geëxecuteerd wordt. Jackson droomde dat hij privédetective was, en als gevolg van een geval van persoonsverwisseling wordt hij uiteindelijk ingehuurd door gravin Montay (Dorothy Lamour) om te helpen haar vermiste oom te vinden. Hier komt het verwarrende mysterie om de hoek kijken. We krijgen te horen dat Montay een afspraak had bij het ministerie van Buitenlandse Zaken en dat het iets met uranium te maken had. Er is ook een stel boeven op zoek naar een kaart die uiteindelijk in Jacksons bezit komt. Afgezien daarvan werd het mysterie niet goed verklaard. Van de slechteriken was Peter Lorre oké en een beetje mysterieus, maar ik vond Lon Chaney (in een enigszins beperkte rol) eigenlijk best goed, en hij was ook een enigszins sympathieke figuur. Hope en Lamour waren prima; Hopes soort komedie was in wezen wat ik me herinnerde van de tv-specials uit de jaren zeventig. Aan het eind van de film is er een heel korte cameo van Bing Crosby, die (uiteraard) wordt beantwoord door Hope, die zegt: 'Die vent neemt elke rol aan die hij kan krijgen.' Het is bepaald geen geweldige film, en het is ook geen slechte film. Mediocre lijkt er goed bij te passen.
Superstar though he may have been, I have to confess that I was never that impressed with Bob Hope's comedy. Admittedly, my exposure to him came late in his career, mostly through his television specials in the 1970's which the elder members of my family insisted on watching. Given his superstar status, I thought I'd try out a Bob Hope movie when I came across this one. In all honesty it's what I would have expected - amusing rather than outright funny and with a somewhat confusing story that held my interest but was never well enough explained.<br /><br />This is one of those movies that starts at the end and then uses flashbacks to explain how the end came about. In this case, Hope played Ronnie Jackson, a baby photographer who as the movie opens is sitting on death row waiting to be executed. Jackson dreamt of being a private eye, and as the result of a case of mistaken identity, ends up being hired by Countess Montay (Dorothy Lamour) to help find her missing uncle. Here's where the confusing mystery comes in. What we're told is that Montay had an appointment at the State Department and that it had something to do with uranium. There's also a bunch of bad guys out to find a map which ends up in Jackson's possession. Aside from that, the mystery wasn't well explained. Of the bad guys, Peter Lorre was OK and somewhat mysterious, but I thought that Lon Chaney (in a somewhat limited role) was really quite good, as well as being a somewhat sympathetic character. Hope and Lamour were fine; Hope's type of comedy essentially what I remembered from the 70's TV specials. There's a very brief cameo from Bing Crosby at the end of the movie, responded to (out of character) by Hope, who says "that guy will take any part he can get." It's not an outstanding movie by any means, and it's also not a bad movie. Mediocre seems to suit it well. 4/10