Ondanks het feit dat er geen enkele scène is waarin iets ondefinieerbaars en veel minder aangenaams om naar te kijken op de kijker afspringt in dat 'Boe'-gebaar <0xE2><0x80><0x93> een vereiste en hoofdbestanddeel van de moderne gruwel <0xE2><0x80><0x93> is Kiyoshi Kurosawa's _kiro_ een verontrustende verzameling verontrustende beelden die zo bizar van aard zijn dat je er kippenvel van krijgt. Al die tijd is er die escalerende angst die lijkt op de trage voortgang van mensen die niet helemaal 'er' zijn, en die zijn strop steeds strakker aantrekt, alsof hij je vraagt de dvd op pauze te zetten of misschien zelfs helemaal uit te zetten. En voor iemand als ik, die maar blijft beweren dat het horrorgenre dood is, maakte dat alleen maar dat ik mijn woorden inslikte.<br />Al jaren draaien horrorfilms om de manier waarop we het bovennatuurlijke tegenkomen en de manier waarop het ons achtervolgt. Alle werkvormen zijn opgebruikt en bestaan alleen nog maar als achtergrond. Er zijn geen spookhuizen meer waar een familie door een oude vloek is getroffen - hoewel ik dat misschien moet doorstrepen omdat JU ON daar precies over gaat. Dracula of de weerwolf of Frankenstein (en een enorm arsenaal aan andere monsters) maken ons niet meer bang, en de meer esoterische passages in zijn web zijn oudbakken. Het was de enige tijd waarin datgene wat we dagelijks gebruiken <0xE2><0x80><0x93> telefoons, faxen, printers, televisie, en natuurlijk het World Wide Web <0xE2><0x80><0x93> de voorbode zou zijn die de lagen die ons scheiden van degenen die zich in een andere dimensie bevinden, zou kunnen verdunnen en een escalerende paniek zou kunnen veroorzaken.<br />Twee verhalen spelen zich af tot ze op het juiste moment in _kairo_ aan de beurt zijn. Het eerste gaat over Michi, een meisje dat in een plantenwinkel in Tokio werkt. Ze ziet dat een collega, Taguchi, al een week niet op zijn werk is verschenen en besluit bij hem langs te gaan. Als ze bij zijn appartement aankomt, lijkt er niets met hem aan de hand te zijn, maar als ze op zoek gaat naar een bepaalde diskette die ze nodig heeft, hangt hij zichzelf op. Later merken Michi en twee andere collega's op dat er in Taguchi's bestanden een vreemde foto staat van zijn eigen kamer en iets wat lijkt op Taguchi die stil staat naast zijn computer, die ook dezelfde foto laat zien. Ze zien een gezicht op een tweede computer, en een vergroting laat zien dat het dat van Taguchi is, dat wezenloos voor zich uit staart.<br />Dan krijgt Michi een telefoontje van Taguchi - wat onmogelijk is - en gaat naar zijn appartement om Taguchi's computer te zoeken. Het lichaam van Taguchi is (natuurlijk) verdwenen, afgezien van een zwarte veeg op de muur waar hij dood is aangetroffen. Als hij weggaat, ziet hij een deur die is omlijst met rode tape en die zijn aandacht trekt, zozeer zelfs dat hij de fout maakt om die deur open te doen. Als hij dat doet, heeft hij één angstaanjagende ontmoeting, een van de vreemdste en engste die ik ooit in horrorfilms heb gezien.<br />Het lijkt erop dat Taguchi's schijf een afschuwelijk virus bevat dat zich snel verspreidt en in heel Tokio massale zelfmoorden veroorzaakt. Een ervan is zelfs gruwelijk als je het van een afstand ziet, want Michi is aan het telefoneren: een vrouw die zich van een hoge toren werpt en met een doffe klap op de grond terechtkomt. Het tweede verhaal doet zich voor door zich voor te doen als de inval van een andere jongeman op internet. Ryosuke laat zijn internet op zijn computer installeren, maar het pakketje lijkt een defect te hebben: hij wordt onmiddellijk geconfronteerd met een bizarre website waarop beelden te zien zijn van mensen die op dat moment alleen in hun slaapkamer zijn, lusteloos, moe, op het randje van de dood. Een prompt ('Wilt u een geest zien?') jaagt hem de stuipen op het lijf en hij schakelt de computer onmiddellijk uit, maar hij start zichzelf weer op en een verontrustend beeld van een persoon met een zwarte zak over zijn hoofd verschijnt op het scherm. Wat ze geen van beiden weten, is dat er van de andere kant iets de wereld van de levenden is binnengesijpeld. Het is kwaadaardig op een manier die slechts wordt aangeduid, zoals de doden zich voeden met de levenskracht van degenen die nog leven en hen letterlijk in as veranderen. Eén verklaring wijst op iets dat bijna onschuldig begon <0xE2><0x80><0x93> een zaadje <0xE2><0x80><0x93> maar zo groot is geworden dat het nu computers gebruikt om zich een weg te banen en zich onder ons te begeven. Kurosawa vervangt deze verklaring door één bijzonder misselijkmakend beeld: dat van een lege kamer, verlicht door een ziekelijk groen licht, terwijl er een verschijning opduikt. Dat, en nog veel meer, maakt kairo zo overweldigend angstaanjagend.<br />Waar kairo misschien een beetje mank loopt in zijn plot en de door zijn personages genomen beslissingen. Zo is de cruciale draai naar links van Harue (Koyuki) een uitroepteken van logica, maar een overweldigende afdaling in de virtuele hel in een lage resolutie-video, compleet met gejoel en geklik en haar doodsbange glimlach van opluchting als ze iets onuitsprekelijks omhelst. Desondanks is het beeld doordrenkt van sepiatinten en verstikkende angst. Het is de spanning die niet automatisch loskomt, maar die steeds sterker wordt, zonder dat het even tot rust komt. En niets is zo angstaanjagend als het zien van het vaag gevormde beeld van een man die zo bizar op je afkomt dat je niet in staat bent om te reageren, en als hij eenmaal dichtbij is, zie je alleen zijn ogen die je aanstaren, levendig, terwijl hij je vertelt dat hij echt is.
Despite not having one scene where something ill-defined and much less pleasant to look at jumps at the viewer in that "Boo" gesture -- a requisite and staple of modern horror -- Kiyoshi Kurosawa's KAIRO is an unnerving collection of disturbing images that are so freakish in nature as to make the skin creep in bouts of goose-flesh. All throughout, there's this escalating dread that like the slow advance of these people who are not quite "there", and it just keep on tightening its noose, as if asking one to put the DVD on pause or maybe even turn it off altogether. And for someone like me who keeps on stating that the horror genre is dead, this just made me eat my words.<br /><br />For years, horror movies have been about the way we encounter the supernatural, and the way it haunts us. All of the modes of employ have been used up and exist only as backdrop. There are no longer haunted houses where an ancient curse befell a family -- though I may have to cross that out as JU ON is exactly about that. No longer do Dracula or the Werewolf or Frankenstein (and a huge roster of other monsters) scare us, and the more esoteric entries into its web are stale. It was only time when what we do use on a daily basis -- phones, faxes, printers, television, and of course the World Wide Web -- would be the harbinger that could thin the layers separating us from those who are in another dimension and create an escalating panic.<br /><br />Two stories play themselves out until they dove-tail at the right moment in KAIRO. The first one concerns Michi, a girl working at a plant store in Tokyo. She notices that a co-worker, Taguchi, hasn't shown up for work in a week, and decides to check in on him. When she arrives at his apartment, he seems fine to her, but when she goes searching for a particular disk she needs, he hangs himself. Later on Michi and two other co-workers notice that within Taguchi's files there is a strange picture of his own room and what seems to be Taguchi standing still to the side of his computer, which is also showing the same image. They notice a face on a second computer, and a blow-up shows it to be that of Taguchi's, blankly staring out.<br /><br />Yabe then receives a phone call from Taguchi -- which is impossible -- and goes to his apartment to find Taguchi's body gone (of course) except for a black smear on the wall where he was found dead. As he leaves, he sees a door framed in red tape which catches his attention, so much that he makes the mistake of opening it. Once he does, he has one frightening encounter, one of the strangest, and scariest, I've ever seen in horror movies.<br /><br />It seems that within Taguchi's disk seems to contain a horrific virus that is spreading rapidly, causing mass suicides all throughout Tokyo. One in particular is gruesome even when seen from a distance as Michi is on the phone: a woman throwing herself off a high tower, her body hitting the floor in a flat thud.<br /><br />The second story makes itself present by introducing itself as another young man's incursion to the Internet. Ryosuke is getting his Internet installed on his computer, but the package seems to have a malfunction: immediately he is introduced to a bizarre website that presents images of people in the act of being alone in their bedrooms, languid, tired, on the veer of terrified. A prompt ("Would you like to see a ghost?") freaks him out and he disconnects the computer immediately, but it turns itself on again, and an unsettling image of a person, his head covered in a black bag, plays itself.<br /><br />What neither of them know is that from the other side, something has seeped its way into the world of the living. It is malevolent in ways that is only hinted at, as the dead feed off the life-force of those who are alive and literally turn them into ash. One explanation points at something that began almost innocuously -- a seed -- but has grown to such size that it is now using computers as a way to filter its way through and walk among us. Kurosawa inter-cuts this explanation with one extremely queasy image: that of an empty room lit in a sick-green light, as an apparition materializes. That as well as many, are what make KAIRO so overwhelmingly terrifying.<br /><br />Where KAIRO may limp just a little is in its plot pacing and decisions made by its characters. For example, computer geek Harue's (Koyuki) own crucial left turn is an exclamation point of logic but an overpowering descent into virtual hell seen in low resolution video, complete with hoots and clicks and her terrified smile of relief as she embraces something unspeakable. Despite this, it is drenched in sepia tones and suffocating anxiety -- it's the tension that doesn't find an automatic release, but gets stronger and stronger, without stopping for a rest. And nothing is so frightening as to see the vaguely formed image of a man moving so freakishly towards you as you are unable to react, and once he is up and close, all you see are his eyes, staring, quite alive, as he tells you he is real.