Ik begrijp dat Joanna een soort Candide is, een onschuldige heldin wier avonturen waarschijnlijk bedoeld zijn om de regisseur de gelegenheid te geven commentaar te leveren op bepaalde aspecten van de cultuur. Dat ze deze grotere functie heeft (of zou moeten hebben) is het enige wat het grote lied en de dans aan het eind kan rechtvaardigen, die moeten aantonen dat Joanna's reis door het leven van de andere personages hen heeft veranderd, dat ze schoonheid en lieftalligheid en tederheid en andere namaak hippieonzin hebben gezien waar Voltaire van zou hebben gegild. Joanna zou interessant kunnen zijn als ze een puzzel was, maar ze is een lege huls, je kunt nauwelijks zeggen dat ze ook maar enig gedrag vertoont. Ze is een prachtige lappenpop en je enige reactie als ze slecht wordt behandeld, is hopen dat het haar gelaatstrekken niet zal ontsieren als ze als iets vanzelfsprekends wordt behandeld of als er met haar wordt gesold (en het blèrende verdriet dat daarop volgt). In het algemeen vind je het natuurlijk vreselijk om een film te zien waarin een personage dingen wordt aangedaan die Joanna ook worden aangedaan, tenzij er een bepaald doel mee gediend is, en het beste doel dat met dit soort verhaal van Candide bereikt kan worden, is dat Joanna's vriend filosofeert dat vrouwen ruw behandeld willen worden en dat doet hij dan ook <0xE2><0x80><0x93> net als ik. Ik wil maar zeggen, het beste wat je hieruit zou kunnen opmaken is dat de wereld nu eenmaal zo in elkaar zit, dat er een paar van die verschrikkelijke scheuren zijn ontstaan in de wereld waarin Joanna leeft. Maar nee, de film gaat mee met de troglodiethouding en Joanna reageert zoals haar vriend wil dat ze reageert. Dit zou allemaal nog leuk kunnen zijn op een archeologische manier, d.w.z., kijk eens wat er in de jaren zestig voor sociale filosofie doorging, als er nog enige energie zat in het regisseren, het schrijven, de muziek of, afgezien daarvan, in meer dan een of twee van de hoofdrollen. Joanna is een dode vis. Donald Sutherland is nog erger, maar dat zo'n geweldige acteur zo'n slechte prestatie kan leveren zegt veel over het schrijven en regisseren (was er ergens een dialectcoach?), maar vooral over het schrijven. Sutherlands rol is verreweg de slechtste die ooit in een slecht geschreven film is gespeeld. Hoe zou het ook anders kunnen? Het is de bedoeling dat hij de psychedelische metafysica van schoonheid en eenheid uitbeeldt die de film door middel van pastel naar voren probeert te brengen, en hij moet er al die onzin over spuien, en hij wordt geacht de belichaming ervan te vinden in die welgevormde aardappel, Joanna, en dan wordt hij geacht te sterven, en dat is het beste wat hij kan doen. Moet ik het nog samenvatten? Als ik met mijn collega's over films begin te praten en de slechtste films die ooit zijn gemaakt (we besteden meer tijd aan goede dan aan slechte films) staat Joanna hoog op mijn lijst.
I get that Joanna is a sort of Candide, an innocent heroine whose adventures are probably meant to give the director an opportunity to comment on aspects of the culture. That she has (or should have) this larger function is the only thing that could justify the big song and dance at the end, which is supposed to show that Joanna's transit through the other characters' lives has turned them around, made them see beauty and sweetness and gentleness and other faux hippie-dippy nonsense that would have made Voltaire scream. Joanna might be interesting if she were a puzzle, but she is a blank, she can barely be said to have any behavior at all. She is a beautiful rag doll, and your only response when she is mistreated is to hope that getting taken for granted or slapped around (and her bleating sorrow that follows) won't mar her features. In a general way, of course, you hate to see a movie doing some of the things to a character that are done to Joanna unless there is some point to be made, and the best point that could be made in this kind of Candide story when, for instance, Joanna's boyfriend philosophizes that women want to be treated rough and then he does just that -- as I'm saying, the best point that could be made from this is that this is the way the world is, here are some of the terrible cracks exposed in the world Joanna lives in. But no, the movie goes along with the troglodyte attitude and Joanna responds the way her boyfriend intends she should. All this might still be fun in an archeological kind of way, i.e., look what passed for social philosophy in the Sixties, if there were any energy in the directing, the writing, the music or, barring all that, in more than one or two of the main performances. Joanna's a dead fish. Donald Sutherland is even worse, but for such a great actor to put in such a poor performance says a lot about the writing and directing (was there a dialect coach anywhere?), but especially the writing. Sutherland's part is easily the worst written of a badly written movie. How could it not be? He is meant to exemplify the psychedelic metaphysics of beauty and oneness that the movie makes pastel stabs at pushing, and he has to spout all this hooey about it and he is supposed to find its embodiment in that shapely potato, Joanna, and then he is supposed to die, which is the best thing he does. Do I need to summarize? When I and my co-workers start talking movies and nominating the worst movies ever made (we do spend more time on good movies than bad) Joanna is high on my list.