Als je op zoek bent naar een blauw plekje in een slecht lopende nieuwe homobioscoop, moet je niet naar deze film kijken. Het is een puinhoop van gelijke kansen. Slechte tekst. Slechte cinematografie. Slechte acteurs. Slechte alles. Het is opvallend dat er geen sympathieke personages in voorkomen. Opmerkelijk. Het ergerlijkste aan de film is de stuntelige stompzinnigheid waarmee hij omgaat met heel ernstige kwesties die miljoenen mensen raken, zoals aids, homofobie, seksisme en corrupte politiek. Het op een na ergerlijkste aan de film is het blauwe pakje van Karen Allen, dat ze in elke scène draagt. En het is een echt lelijk pakje! Het is een van de zeer weinige films die ik tot het einde heb gezien, ondanks mijn diepste verlangen om een eind te maken aan de pijn van het kijken. Ik kan niet echt zeggen waar het over ging. Misschien was het net zoiets als naar een treinramp kijken. Geloof me, deze film heeft inderdaad mijn stem van één gekregen.
If you are looking for a patch of blue in a new gay cinema gone bad, do not watch this film. It is an equal-opportunity mess. Bad writing. Bad cinematography. Bad acting. Bad everything. It is notable for its total lack of any sympathetic characters. Remarkable. The most aggravating thing about the movie is its bumbling stupidity in dealing with very serious issues which effect millions, such as AIDS, homophobia, sexism, corrupt politics. The second most aggravating thing about the movie is Karen Allen's blue suit, which she wears in every scene. And it's a really ugly suit! It is one of the very few movies I have watched to its conclusion despite my deepest desire to stop the pain of watching it. I can't really say what that is about. Perhaps it was like watching a train wreck. Believe me, this film did indeed earn my vote of 1.