In de meeste tekenfilms met Sylvester de Kat, geregisseerd door Friz Freling of Robert McKimson, is de poes meestal de agressor die het op Tweety of Hippity Hopper heeft gemunt, de jonge kangoeroe die door de kat met de rode neus voor een reuzenmuis wordt aangezien, of door zijn zoon, Sylvester jr. In Chuck Jones' Scaredy Cat is hij het stomme huisdier van Porky Pig, dat ondanks vele pogingen om zijn meester van het gevaar te waarschuwen, wordt berispt omdat hij aan waanvoorstellingen lijdt, omdat Porky altijd iets anders ziet. Deze verandering van karakter is heel overtuigend in de handen van Jones en hij speelt heel wat scènes van muizen die op het punt staan een andere kat voor de executie mee te nemen, heel sfeervol. De knaagdieren lijken trouwens op Hubie en Bertie. Heel grappige scènes waarin Porky bijna de hele tijd alleen maar nonchalant doet terwijl er achter zijn rug rare dingen gebeuren. Het einde mag dan voor het moderne publiek verloren zijn gegaan, maar Stomme Kat is er meestal wel in geslaagd om griezelig en tegelijkertijd hoogst amusant te zijn.
In most cartoons starring Sylvester the Cat that are directed by Friz Freling or Robert McKimson, the pussycat is usually the aggressor who's after either Tweety or Hippity Hopper, the baby kangaroo mistaken for a giant mouse either by the red-nosed feline or his son, Sylvester, Jr. In Chuck Jones' Scaredy Cat, he's Porky Pig's mute pet who, despite many attempts of signaling his master of danger, gets admonished as being delusional since Porky always sees something different. This change of characterization is quite convincing in Jones' hands and he stages many scenes of mice about to carry another cat for execution quite atmospheric. The rodents look like Hubie and Bertie, by the way. Quite funny scenes of Porky just being nonchalant almost the whole way when weird things happen behind his back. The ending may be lost to modern audiences but Scaredy Cat is mostly successful in being spooky and highly amusing at the same time.