Almodovar is een meester in het schrijven van verhalen <0xE2><0x80><0x93> hij weet precies wat hij de kijker moet vertellen en wanneer hij dat moet doen. Hij begrijpt de wispelturige aard van het medium film en geeft er de voorkeur aan de motieven van zijn personages te illustreren in plaats van ze alleen maar te beschrijven. Net als in 'Todo Sobre mi Madre' en 'Mujeres al Borde de un Ataque de Nervios' gebruikt Almodovar subtielere methoden dan anderen om de aandacht te vestigen op belangrijke details. De film houdt stand als een kunstig geconstrueerd opus, keert terug naar aanwijzingen die eerder zijn gegeven en verfraait die. Op die manier zal Almodovar beslist je geest vertroebelen; aan het eind van de film zal je oordeel over de personages volledig omslaan. Maar de eerste keer moet de kijker gewaarschuwd worden dat hij de omstandigheden niet te serieus moet nemen. De plot van Almodovar gedijt op onwaarschijnlijke omstandigheden en toevallige ontmoetingen van personages. Het is meer iets als het magische realisme in de literatuur, dat je niet letterlijk moet nemen.
Almodovar is a master story writer--he knows exactly what to tell the viewer and when to tell it. He understands the volatile nature of the film medium, preferring to illustrate the motives of his characters rather than simply state them. As in "Todo Sobre mi Madre" and "Mujeres al Borde de un Ataque de Nervios," Almodovar uses subtler methods than others to draw attention to important details. The movie holds together like an artfully composed opus, returning to hints given earlier on and embellishing on them. In this way Almodovar will definitely mess with your mind; by the end of the movie your judgments on the characters will make a total about-face.<br /><br />However, the first time viewer should be warned not to take the circumstances too seriously. Almodovar's plots thrive on unlikely circumstances and chance meetings of characters. It is something more akin to the magical realism in literature, not to be taken literally.