Ik heb een bijzondere voorliefde voor deze lichtgewicht romantische komedie uit 1972 van de hand van Woody Allen. Hij wordt niet door Allen maar door Herbert Ross geregisseerd en stelt het opmerkelijke eerste paar van Allen en Diane Keaton voor, en de combinatie van hun onfeilbare chemie en Allens slimme, vaak hilarische script zorgt na al die jaren voor een geweldige kijkervaring. Allen speelt zijn gebruikelijke onbenullige personage, deze keer een filmcriticus die Allan Felix heet, wiens vrijgevochten vrouw hem verlaat omdat ze een saaie toeschouwer van het leven is. Hij zoekt troost bij zijn beste vrienden Dick en Linda Christie, hij een workaholic als effectenmakelaar en zij een fotomodel. Ze zetten hem op een reeks hysterisch slechte blind dates, die Allen met fysieke overgave afwerkt. Of hij nu per ongeluk een elpee door de kamer smijt of spastisch aan een discotheek zwaait, hij is een meester in slapstick, een gave die hij sindsdien maar al te vaak tentoon heeft gespreid. Uiteindelijk gebeurt het onvermijdelijke wanneer Linda en Allan verliefd worden.<br />Wat de voorspelbare premisse uniek maakt, is de manier waarop Allen klassieke films, voornamelijk melodrama's van Warner Brothers, verheerlijkt en de personages beroemde scènes laat naspelen om het verhaal te verlevendigen. Hij laat zelfs de geest van Humphrey Bogart optreden als zijn adviseur wanneer hij met romantische complicaties te maken krijgt, aangezien Bogie altijd wist hoe hij zijn vrouwen moest behandelen. Het wordt allemaal behendig gespeeld door een ervaren cast. Naast Allen vertoont Keaton de eerste tekenen van haar ongeëvenaarde komische talent als Linda, hoewel ze voor het grootste deel wordt ingezet als de tegenstrijdige hoofdrolspeelster. Tony Roberts, ook een favoriet van Allen, vooral als beste vriend, speelt Dick op zijn kenmerkende scherpe manier. Jerry Lacy speelt een redelijke imitatie van Bogie, en de lang vermiste Susan Anspach speelt Allens vrouw met een luchthartige vitriool.<br />Hoewel de film duidelijk de emotionele diepte en improvisatiestijl mist van Allens latere films (de voor de hand liggende vergelijking is 'Annie Hall' uit 1977, met dezelfde drie hoofdrollen), heeft hij nog steeds een ouderwetse charme die past bij de romantische komedie conventionaliteit. Het risicoloze karakter ervan maakt deze film tot een onschatbare toevoeging aan de filmografie van Allen, want het laat zien hoe ver hij het heeft geschopt als filmmaker. De eer moet ook aan Ross worden toegekend, omdat hij Allens beeldschone scenario tot leven heeft gebracht, en ook aan de filmmaker Owen Roizman, die de pittoreske locaties in San Francisco heeft vastgelegd, terwijl hij de klassieke Hollywood-scènes tot leven bracht. De dvd bevat geen extra's.
I have a special fondness for this lightweight 1972 romantic comedy from the pen of Woody Allen. Directed not by Allen but by Herbert Ross, it represents the noteworthy first pairing of Allen and Diane Keaton, and the combination of their unerring chemistry and Allen's clever, often hilarious script makes for great viewing after all these years. Allen plays his usual nebbish character, this time a film critic named Allan Felix, whose free-spirit wife leaves him for being a boring observer of life. He seeks solace from best friends Dick and Linda Christie, he a workaholic stockbroker and she a model. They set him up on a series of hysterically bad blind dates, which Allen plays out with physical abandon. Whether inadvertently flinging an album across the room or swinging spastically at a discotheque, he is a master of slapstick, a gift he has too rarely displayed since. Eventually, the inevitable happens when Linda and Allan fall in love.<br /><br />What makes the predictable premise unique is the way Allen celebrates classic movies, mainly Warner Brothers melodramas, and has the characters reenact famous scenes to move the story along. He even the spirit of Humphrey Bogart act as his adviser when he faces romantic complications since Bogie always knew how to treat his women. It's all deftly acted by an expert cast. Beyond Allen, Keaton shows the first signs of her unmatched comic prowess as Linda, though for the most part, she is called upon to be the conflicted leading lady. Tony Roberts, another Allen favorite, especially as the best friend, plays Dick in his typically sharp manner. Jerry Lacy does a reasonable impersonation of Bogie, and the long missing Susan Anspach plays Allen's wife with spacey vitriol.<br /><br />While the film obviously lacks the emotional depth and improvisational style of Allen's later films (the obvious comparison being 1977's "Annie Hall" starring the same three leads), it still has a quaint charm to go with its romantic comedy conventionality. Its risk-averse nature is what makes this film an invaluable addition to the Allen filmography, as it shows how far he has come as a film auteur. Credit should also be given to Ross for bringing Allen's picture-perfect screenplay to life and also to cinematographer Owen Roizman for capturing the picturesque San Francisco locations while evoking classic Hollywood in key scenes. The DVD has no extras.