'All or Nothing' is zeker geen film voor het grote publiek en ik weet zeker dat veel mensen hem nooit zullen zien of er zelfs maar over zullen nadenken en dat is jammer. Het is waar dat het een nogal deprimerende film is, op het eerste gezicht, als je niet beter kijkt en je niet in het verhaal verdiept. Als je de tijd neemt om dieper te graven, zul je niet alleen de ellende zien, maar ook iets moois dat liefde heet.<br />In deze film volgen we meestal Phil, een zachtaardige man die als taxichauffeur werkt en samen met zijn vrouw en twee kinderen in een of ander verzorgingshuis in Londen woont. Phil heeft een baan en zijn vrouw werkt achter de kassa in een supermarkt. Ze hebben elke maand de grootste moeite om beide eindjes aan elkaar te knopen, maar dat is niet Phils grootste zorg. Hij geeft niet meer om het leven, omdat zijn vrouw niet meer van hem houdt. Maar dan gebeurt er iets vreselijks met het gezin, waardoor ze weer allemaal bij elkaar komen, zo dicht bij elkaar, of misschien wel dichter dan ooit...<br />Deze film is erg realistisch, hard en duister, maar tegelijkertijd ook erg hartverwarmend. Dit is zeker geen suikerzoet liefdesverhaal zoals we maar al te vaak uit de grote Hollywoodstudio's krijgen. Zo is het echte leven voor veel mensen. Het heeft een sociale binding (die laat zien dat zelfs in de grootste ellende mensen nog voor elkaar zorgen en elkaar helpen), die waarschijnlijk nooit in een Hollywoodproductie te vinden zal zijn.<br />Ik denk dat mensen die van realistische films in het algemeen en van sociaal betrokken films in het bijzonder houden, het beter zullen begrijpen en er meer van zullen houden. Ik zou zelfs kunnen zeggen dat mensen die gewend zijn naar andere Europese films te kijken (Scandinavisch, Spaans, Frans... films hebben vaak een diepere betekenis). Persoonlijk vond ik wat ik zag goed en daarom geef ik deze film een 7,5/10.
"All or Nothing" certainly isn't a movie for the masses and I'm sure that many people will never see it or even think about seeing it and that is a shame. It's true that it is a rather depressing movie, at first sight, when you don't look closer and don't get involved in the story. When you take the time to dig deeper, you'll not only see the misery, but also a beautiful thing called love.<br /><br />In this movie we mostly follow Phil, a gentle guy who works as a taxi-driver and who lives together with his wife and two children in some social housing complex in London. His daughter works in a retirement home, his son hasn't got a job and his wife works on the checkout at a supermarket. They have the biggest problems to make both ends meet every month, but that's not Phil's biggest concern. He doesn't care much for life anymore, because his wife no longer loves him. But than something terrible happens to the family, bringing them all together again, as close or perhaps even closer as they have ever been...<br /><br />This movie is very realistic, hard and dark, but in the same time it is also very heart-warming. This certainly isn't a sugar sweet love story like we get too often from the big Hollywood studio's. This is what real life is like for many people. It has a social engagement (showing that even in biggest misery, people still care for each other and help each other), that probably will never be found in a Hollywood production.<br /><br />I guess it will be understand and loved more by people who like realistic movies in general and socially engaged movies in particular. I might even say that it will be loved more by the people who are used to watch other European movies (Scandinavian, Spanish, French,... movies often have a deeper meaning included). Personally I liked what I saw and that's why I give this movie a 7.5/10.