Dit is een goede film waarin de regisseur artistieke keuzes maakt, het materiaal vormgeeft en nooit voor het sensationele gaat. Het acteerwerk is heel natuurlijk en de omgeving is interessant (klein stadje in Arkansas). Maar nu ik hem twee weken geleden heb gezien, ben ik het grootste deel van het verhaal al vergeten. In te veel scènes is de dialoog gewoon te gewoon en de vijandigheid tussen de personages is te beperkt. De plot is in wezen een bloedvete tussen twee halve broers. Buiten de vete lijkt hun leven zich te concentreren op cassettedecks, hamburgers en zuipen. Je krijgt de uitgedroogde kwaliteit van het leven in een klein stadje in Ozark, maar dat hoeft niet per se een dramatische vorm aan te nemen. Terugkeer zou een terugkerend motief kunnen zijn (en meer betekenen); in het commentaar van de regisseur hoor je waarom dat plan werd opgegeven. Een goede film die het extra vuur mist dat maakt dat je ernaar terug wilt.
Here is a good film where the director makes artistic choices, shapes the material, and never goes for the sensational. The acting is very natural and the setting is interesting (small-town Arkansas.) But, having seen it two weeks ago, I've already forgotten most of the narrative. In too many scenes, the dialogue is just too ordinary and the antagonism between the characters is too plateaued. The basic plot is a blood feud between two sets of half-brothers. Outside of the feud, their lives seem to center on tapedecks, burgers, and boozing. You get the parched quality of small-town Ozarks life, but that doesn't necessarily lend to dramatic form. The scars on lead character Son's back could have been a recurring motif (and meant more); in the director's commentary you learn why that plan was abandoned. A good film which lacks the extra fire that makes you want to return to it.