The Doorway to Hell is de zoveelste stap op de ladder voor James Cagney als de gebroeders Warner ontdekken dat de man voor wie ze tekenden voor een eenmalige deal om zijn toneelrol van Penny Arcade te herhalen, in feite toekomstige stermateriaal was. Hij was in elk geval heel anders dan sommige van de klassieke geëmotioneerde sterren uit de stille periode, anders dan alles wat ooit eerder op het witte doek was verschenen.<br />Lew Ayres heeft de hoofdrol in deze film, Cagney is zijn belangrijkste handlanger. Ayres is een ambitieuze vent die vastbesloten is om een kleine organisatie op te zetten voor de illegale drankhandel in zijn stad. En zodra hij dat op poten heeft gezet, neemt hij ontslag. Hij wil tijd doorbrengen op de golfbaan en met zijn nieuwe vrouw. Zijn vrouw, Dorothy Matthews, heeft er genoeg van om vervroegd met pensioen te gaan, voornamelijk omdat ze Ayres' relatie met Cagney heeft gesaboteerd en Cagney niet in de buurt is.<br />Het verhaal is in een aantal opzichten nogal onnozel. Eerst nemen de verschillende maffiahoofden het Ayres kwalijk dat hij de leiding overneemt, en vervolgens nemen ze het hem kwalijk dat hij vertrekt. Ten tweede wordt er helemaal niet duidelijk gemaakt waarom Cagney niet in staat is om deze zaak in zijn eentje te runnen. Hij ziet er in elk geval capabel genoeg uit. En het complot waarbij twee van de gangsters op het briljante idee komen om Ayres' kleine broertje van de militaire academie te ontvoeren om hem terug te halen, is angstaanjagend dom.<br />Ayres, Cagney, Matthews en de rest worstelen zich door deze stomme puinhoop heen. Ayres was al een ster dankzij _All Quiet on the Western Front._ En Cagney <0xE2><0x80><0x93> je twijfelde er niet aan dat hij een ster zou worden als het juiste voertuig voor hem werd gevonden. Zelfs als Cagney in de rol van Ayres had gezeten, weet ik niet zeker of _The Doorway to Hell_ dat zou zijn geweest.
The Doorway to Hell is yet another step up the ladder for James Cagney as the Brothers Warner discover that the guy they signed for a one shot deal to repeat his stage role from Penny Arcade was in fact future star material. He was certainly unlike some of the classical emoting stars from the silent period, unlike anything that ever had been on screen before.<br /><br />Lew Ayres is the lead in this film, Cagney's his chief henchman. Ayres is an ambitious guy who's determined to bring a little organization to the bootleg booze business in his city. And then as soon as he gets it going, he quits. He wants to spend time on the golf course and with his new wife. The wife, Dorothy Matthews, is bored with early retirement mainly because she's been two timing Ayres with Cagney and Cagney's not around.<br /><br />The story is pretty silly in any number of ways. First the various mob heads resent Ayres taking over, then they resent when he leaves. Secondly, it's not made clear at all why Cagney isn't capable of running this thing by himself, he sure looks capable enough. And the plot where two of the gangsters have the brilliant idea to kidnap Ayres's little brother from military school to bring him back is frighteningly stupid.<br /><br />Ayres, Cagney, Matthews and the rest muddle through this dumb mess. Ayres was already a star due to All Quiet on the Western Front. And Cagney you had no doubt was going to be a star if the right vehicle was found for him. Even if Cagney had been in Ayres's role, I'm not sure The Doorway To Hell would have been it.