'Rapsodie Konijn' is een lugubere mengeling van Liszt, moord, geweld en wortelen, en is een uitbundig inventieve Bugs Bunny-cartoon die erin slaagt de grenzen van zijn ene decor te overschrijden. Bugs is een beroemde pianist, het soort kieskeurige virtuoos dat je tegenwoordig nog steeds tegenkomt, maar hij werd in de jaren veertig aanbeden omdat arrogante excentriciteit op de een of andere manier een teken van klasse was. Nadat Bugs zijn vele handschoenen heeft uitgetrokken, gaat een proto-Glenn Gould zitten om zich bijna religieus voor te bereiden, maar hij wordt onderbroken door twee luide hoestbuien. Hij filmt de schuldige partij.<br />De film zit vol glorieus onvoorspelbare momenten zoals dit, die hem helpen om het onmiddellijke onderwerp van satire te overstijgen, dat al zo oud is als Hollywood, nu het de poging om het publiek op te voeden in hoogstaande cultuur heeft opgegeven. En dus onderbreekt Bugs zijn spel om op een wortel te kauwen of met zijn voeten te spelen. In een van die lieflijke scènes verzamelt hij alle toetsen en gooit ze in een perfect ritme naar achteren. Net als Fischinger's 'Allegretto' is 'Rapsodie' levendige muziek, vol van een vreemde, wispelturige, maar toch elegante vloeiendheid.<br />Het centrale thema is een strijd tussen Bugs en een muisje dat Bugs' pretenties probeert te ondermijnen en op een gegeven moment de plechtige rhapsodie voor swing verandert. Ondanks het geweld en de verstoring leidt een conflict, zoals zo vaak in muziek, niet tot chaos, maar tot een harmonische vervoering. Freleng is geen Tex Avery <0xE2><0x80><0x93> zijn gebruik van kleur en camerawerk is ingetogen <0xE2><0x80><0x93> maar de betrekkelijke geloofwaardigheid van zijn compositie biedt een geheel eigen plezier.
A ghoulish mixture of Liszt, murder, violence and carrots, 'Rhapsody Rabbit' is an exuberantly inventive Bugs Bunny cartoon which manages to explode the boundaries of its single setting. Bugs is a famed pianist, the kind of fastidious virtuoso you still find today, but worshipped in the 40s because arrogant eccentricity somehow signalled class. Having removed his many gloves, Bugs, a proto-Glenn Gould seats himself down in near-religious preparation, only to be interrupted by two loud coughs. He shoots the culpable party.<br /><br />The film is full of gloriously unpredictable moments like this, helping it transcend the immediate object of satire, which has dated, now that Hollywood has given up as unprofitable the attempt to educate audiences in high culture. So Bugs interrupts his playing to chomp on a carrot, or play with his feet. One lovely sequence has him gathering all the keys and throwing them back in perfect rhythm. Like Fischinger's 'Allegretto', 'Rhapsody' is animated music, full of a strange, mercurial, yet elegant fluidity.<br /><br />The centrepiece is a Tom-and-Jerry-like battle between Bugs and a small mouse who tries to undermine Bugs' pretensions, changing the solemn rhapsody for swing at one point. Despite the violence and disruption, conflict, as so often in music, leads not to chaos, but harmonic rapture. Freleng is no Tex Avery - his use of colour and camerawork is restrained - but the relative plausibility of his composition have a pleasure all of their own.