Je mist iets pas als het weg is. Deze film is geladen zoals een commentaarstem zei met nostalgie voor wat er nooit geweest is. Een Fransman die in de jaren dertig naar Indo-China ging, verschilde niet van een Amerikaan die tegenwoordig naar Samoa of Guam of Puerto Rico gaat; sommigen deden het om geld te verdienen of een baantje in een particuliere sector te krijgen, de meesten deden het voor de overheid. In Indo-China kon je volgens mij op de kop van een speld het aantal mooie vrouwen (De Neuve) tellen die grote rubberplantages bestierden en opiumkitten bezochten <0xE2><0x80><0x93> n'existaient pas! <0xE2><0x80><0x93> behalve in de gedachten van de Franse Danielle Steele, die dit dwaze stuk schreef. Het zou oneindig veel leuker zijn geweest als het Danielle Steele was gebleven in plaats van een vn-lesje over mensenrechten/onwetende kijk op kolonialisme op de zondagsschool.
You don't miss something until it is gone. This film is loaded as one commenter stated with nostalgia for what never was. A Frenchman going to Indochina in 1930s would be no different than an American going to Samoa or Guam or Puerto Rico today; some did it to make money or fill a private sector job most did it for government work. In Indochina I bet you could count on the head of a pin the number of beautiful women (De Neuve) who ran large rubber plantations and frequented opium dens---n'existaient pas! except in the mind of the French Danielle Steele who wrote this silly thing. It would have been infinitely more enjoyable if it had stayed Danielle Steele instead a UN human rights/ignorant view of colonialism Sunday school lesson.