***waarschuwing: deze video bevat beelden ***<br />**'Een eerlijk leven eindigt in een vredige dood'** Spreuk.<br /><br />'Onder' is een horrorfilm die rechtstreeks op video is uitgebracht en het regiedebuut is van Dagen Merrill, die samen met Kevin Burke (die in 2003 ook 'Tahiti' schreef, een indiedrama dat enige kritiek kreeg) heeft geschreven. Christy Wescot (Nora Zehetner, 'Brick') is een 20-jarige medicijnenstudente die haar eigen leven niet meer kan leiden sinds haar oudere zus Vanessa (Carly Pope, 'Sandra Goes to Whistler') zes jaar geleden bij een auto-ongeluk om het leven kwam, waarbij Christy achter het stuur zat. Het zouden de laatste woorden kunnen zijn die ze zich herinnert van haar zus, die ook een jonge moeder was en de vrouw van John Locke (Matthew Settle), een plaatselijke arts in het stadje Edgemont.<br /><br />De plotselinge dood van huisbewaarder Joseph (Don S. Davis) leidt tot een telefoontje van John naar Christy met de mededeling dat de begrafenis aanstaande zaterdag zal plaatsvinden. Dit telefoontje brengt de sluimerende angst naar boven die Christy de afgelopen zes jaar heeft onderdrukt. Dus als Christy op de bus springt, is ze al ontslagen en heeft ze antidepressiva nodig voor een borderline persoonlijkheidsstoornis, aangewakkerd door haar schuldgevoel over de verwondingen van haar zus. 'Waarom ben je weggegaan?' vraagt haar nicht Amy (Jessica Amlee). Christy antwoordt sardonisch: 'Ik heb op een voorbereidingsschool gezeten' (Universiteit van Zuid-Californië). Nu woont Christy's nicht in het huis van de familie Locke met haar vader en haar oma, de onheilspellende mevrouw Locke (Gabrielle Rose), die door haar schattige roodharige kleindochter een 'gekke' wordt genoemd, en dat is ze ook, want ze verdwijnt van de eettafel en eet liever alleen. Amy is ervan overtuigd dat een duister, mysterieus iets die goeie ouwe Joseph heeft gedood en dat oma gemeen en geheimzinnig is. Ze is al heel lang niet meer met Christy verbonden, maar ze heeft nooit afstand van haar gedaan. Ze weet Christy's tegenstrijdige emoties ontzagwekkend goed over te brengen. En dat is een van de voornaamste redenen waarom de film succes heeft, omdat de plotelementen in wezen berusten op onze empathie voor de hoofdpersoon. Er zijn momenten dat het ons als kijker opvalt dat het verhaal zou opdrogen als Christy geen nieuwe aanwijzing zou kunnen vinden, geen nieuwe heldere gedachte, geen beschuldigende blik van sommige inwoners van de stad die vreemden voor haar zijn geworden. Ze vindt het moeilijk om weer contact te maken met een vriendin uit de brugklas, Debbie Houston (Nicola Anderson), en de inwoners van de stad die proberen haar verder te laten gaan. Christy moet niet alleen de pijn van haar eenzame bestaan en de hallucinaties die haar kwellen verbergen, ze moet ook de vernedering van de neerbuigende behandeling door de buren, verpleegkundigen en agenten om haar heen onder ogen zien. Hoewel een van hen, Jeff Burdan (Warren Christie), aardig tegen haar is, maakt zijn collega Randy (Patrick Gilmore) een wrede opmerking voordat hij aan Christy wordt voorgesteld.<br />Christy onderzoekt enkele omstandigheden die plaatsvonden tijdens de zes maanden revalidatie die Vanessa in Lockes huis doorbracht, direct na het ongeluk, een verloren strijd tegen een zekere dood. Christy onderzoekt ook de details van Vanessa's begrafenis, evenals haar medische dossiers (die nu in bewaring zijn bij John Locke), terwijl ze steeds verder afglijdt naar een bijna psychotische toestand als ze willekeurige toevallen krijgt die haar ertoe brengen duistere artistieke portretten van mensen en dreigende symbolen te tekenen. De ontspannen manier van doen van de inwoners van het stadje werkt Christy op de zenuwen als ze koppig haar verdenkingen met betrekking tot de dood van haar zus blijven ontkennen. Christy wordt voortdurend gezien als een labiel, bemoeizuchtig meisje, en dat past bij deze eenvoudige inwoners van het stadje, die het moeilijk hebben in een na mijnbouweconomie die door Lockes dynastie wordt geregeerd. Maar zoals een ander personage aan het begin van het verhaal tegen Christy zegt: 'De dood is altijd het zwaarst voor de levenden.' En door deze obsessie met de dood van haar zus tolt de krankzinnige geest van de heldin als een ontheiligde doodskist. 'Hij woont in mijn muren. Ik hoor hem huilen.' 'Ik maak foto's omdat ik niet kan tekenen,' zegt Amy.<br />Passagewegen die ontworpen zijn om aan de mijnen te ontsnappen, afgesloten ingangen, door insecten geteisterde kelders zullen ons net zo in de war brengen als ze Christy in haar verwarde geestestoestand zullen doen. De film is doordrenkt van de romantische, tijdloze schoonheid van Nora Zehetner, wier optreden als een geïsoleerde jonge vrouw met een overhaaste fantasie ons aangeboren medeleven opwekt en uiteindelijk onze harten verovert. s. Poe-achtige heldin is dan misschien paranoïde zonder liefdeleven, maar zij is de laatste die het opneemt tegen de apathie en het gebrek aan geweten waar de stad voor staat. Christy wakkert onze verdoofde moraal aan en verdedigt haar recht om haar gekwelde ziel te ontmaskeren, een mooie, kwetsbare maar nooit zwakke Miss Eenzaam in het land van schuld.
***WARNING: THIS REVIEW CONTAINS SPOILERS ***<br /><br />"An honest life ends in a peaceful death" Proverb.<br /><br />"Beneath" is a horror flick released straight to video and marks the directorial debut of Dagen Merrill, co-written with Kevin Burke (who also wrote 2003's "Tahiti", an indie drama that earned some critical praise).Christy Wescot (Nora Zehetner, "Brick") is a 20-year-old pre-med student who cannot fully live her own life since her older sister Vanessa (Carly Pope, "Sandra Goes to Whistler") was killed in a car accident six years earlier, in which Christy was driving. "Give me the wheel! Christy!" could have been the last words she remembers from her sister, who was also a young mother and the wife of John Locke (Matthew Settle), a local doctor in the town of Edgemont.<br /><br />The sudden death of family caretaker Joseph (Don S. Davis) prompts a phone call from John to Christy informing her that the funeral services will be held next Saturday. This phone call releases the latent anxiety Christy has been suppressing for the past six years. So when Christy jumps aboard a bus, she's already been fired from her job and is in need of antidepressants for a diagnosed borderline personality disorder spurred by her guilt over her sister's injuries. "Why did you go away?" her niece Amy (Jessica Amlee) asks her. Christy sardonically replies, "I went to prep school" (University of South California). Now Christy's niece lives in the Locke family home with dad and her grandma, the ominous Mrs. Locke (Gabrielle Rose), whom her cute red-haired granddaughter calls a "weirdo", and she is indeed, since she disappears from the dinner table and prefers to eat alone in her place. Amy is convinced a dark, mysterious thing killed good ol' Joseph and that Grandma is mean and secretive. Nora Zehetner maintains a mesmerizing tension from the very beginning. When she contemplates her arrival home to the small town from which she's been disconnected for a long time but has never severed her ties to, she does an awe-inspiring job of conveying Christy's conflicting emotions. And this is one of the main reasons the film succeeds, because its plot devices rely basically on our empathy for the lead character. There are moments that as a viewer we can notice the story would dry up if Christy couldn't find a new clue, a new clear thought, an accusatory gaze from some of the townspeople who have become strangers to her. She finds it difficult to reconnect with a junior high school friend, Debbie Houston (Nicola Anderson) and the townsfolk try to make her move on. Christy must not only hide the pain of her lonely existence and the hallucinations that plague her, she also has to face the humiliation of condescending treatment from the neighbours, nurses, and cops around her; though one of them, Jeff Burdan (Warren Christie), is pretty kind to her, his cop pal Randy (Patrick Gilmore) makes a cruel remark before being introduced to Christy.<br /><br />Christy investigates some circumstances that occurred during the six months of rehabilitation that Vanessa received in Locke's home immediately after the accident, a losing battle against a certain death. Christy finds out this rehabilitation took place in a room beneath Locke's house where Vanessa was attended by a nurse named Claire Wells (Eliza Norbury) whom supposedly left town and moved to Portland, Maine. Christy also investigates the details about Vanessa's burial, as well as her medical files (which are now in private access for John Locke), all the while succumbing to near psychotic states when she suffers random seizures that lead her to draw darkly artistic portraits of people and threatening symbols. The laid-back manner of the townspeople grate on Christy's nerves as they stubbornly deny her suspicions regarding her sister's death. Christy is constantly perceived as an unstable, meddling girl, which fits these simple-minded locals struggling in a post-mining economy ruled by Locke's dynasty.<br /><br />But as another character says to Christy at the beginning of the story, "Death is always hardest on the living." And this obsession with her sister's death makes the heroine's lunatic mind spin frantically like a profaned coffin. "It lives in my walls. I hear it crying". "I take pictures 'cause I can't draw", Amy says.<br /><br />Passageways designed for escaping the mines, locked entrances, insects-plagued basements will confuse us as much as they confuse Christy in her confused mental state; the film is soaked with the romantic, timeless beauty of Nora Zehetner, whose performance as an isolated young woman with a precipitous imagination elicits our innate sympathy and conquers our hearts in the end. Zehetner's Poe-like heroine maybe is a paraphrenic without love life but she's the last voice standing against the apathy and lack of conscience that the town represents. Christy awakens our sedated morals, defending her right to unmask her tortured soul, a beautiful, vulnerable but never weak, Miss Lonely in the land of guilt". http://jake-weird.blogspot.com/2007/08/beneath.html