Dit wrede misdaaddrama scoort zeker punten voor smerigheid, maar is niet geschikt voor kijkers met meer gevoel voor smaak. Helmut Berger speelt een knappe, wrede moordenaar die uit de gevangenis ontsnapt en met zijn bende op jacht gaat naar verkrachters, moordenaars en kidnappers. Onderweg overmeestert hij Marisa Mell, die net doet alsof ze geniet van zijn machtsvertoon terwijl ze in het geheim wraak neemt op politieinspecteur Giulio Santini (de ongelooflijk houterige Richard Harrison). Hoewel de film op breedbeeld is opgenomen, blijkt Vittorio Berini geen talent te hebben voor de 2.35:1-lens en moet hij het doen met statische shots. Het scenario is verschrikkelijk slecht, met personages die niet gemotiveerd zijn en geen achtergrondverhaal dat verklaart waarom Berger zo'n enorme klootzak is, en de Engelse titeltrack is afschuwelijk. (Als je goed kijkt, zie je dat Beest met een pistool waarschijnlijk in fonetisch Engels is opgenomen, want de lippen van de acteurs lijken inderdaad op de woorden die ze spreken.) Het enige positieve aan de film is de aanhoudende en minimale score van Umberto Smaila. Alleen voor fanatieke Eurotrash-fans.
This vicious crime drama certainly scores points for sleaze, but it doesn't hold up for more discriminating viewers. Helmut Berger plays a handsome and cruel killer who breaks out of prison and leads his gang on a rampage of rape, murder, and kidnapping. Along the way he ravages Marisa Mell, who pretends to enjoy his impositions whilst plotting her own secret revenge with police inspector Giulio Santini (the incredibly wooden Richard Harrison). Though the film was shot in widescreen, cinematographer Vittorio Berini displays no talent for the 2.35:1 lens, relying on static centred shots throughout. The screenplay is brutally bad, with characters lacking motivation and no back story to explain why Berger is such a complete bastard, and the dubbed English track is awful. (A close viewing reveals that Beast With A Gun was probably shot in phonetic English, as the actors' lips do seem to approximate the words they're speaking.) The only saving grace of the film is Umberto Smaila's persistent and minimal score. Only for hardcore fans of Eurotrash.