Sommige van Mike Leighs films vind ik echt goed <0xE2><0x80><0x93> 'Nuts In May' en 'Abigail's Party' zijn klassiekers. Helaas mist 'All Or Nothing' de vitaliteit en de geestigheid van de eerdere films, hoewel de thema's van de inzichtelijke weergave van de door klasse geteisterde Britse samenleving wel aanwezig zijn. Zoals bekend is, concentreert de film zich op het leven van drie gelijksoortige gezinnen die in een armzalige gemeentewoning in Londen wonen. De woning staat in een grimmige, stedelijke woestenij die je redelijkerwijs zou kunnen aanzien voor een vervallen deel van Polen. Hun familierelaties zijn gebroken en ongelukkig; hun liefdesleven is een totale mislukking; hun werk is zielvernietigend en banaal; seks is gewelddadig en smerig. Niets kan de ellende ooit verlichten, behalve af en toe een wrange lach in het aangezicht van dit alles. En alsof de thema's, de setting en de plot de boodschap niet hard genoeg onder woorden brengen, wordt de film begeleid door een constant gejammer van violen en houtblazers. Er is geen twijfel mogelijk: deze film vertelt ons over de arbeidersklasse. Toch is deze film gemaakt door, op de markt gebracht door, geacteerd door en bekeken door mensen uit de middenklasse. Dat laten ze alleen in filmtheaters zien. Deze film karikaturiseert mensen alleen maar om de door angst gekwelde middenklasse de kans te geven zich een beetje authentieker te voelen.
I really like some of Mike Leigh's films - 'Nuts In May' and 'Abigail's Party' are classics. Sadly, although the themes of insightful portrayal into class-ridden British society are present, 'All Or Nothing' lacks any of the vitality or wit of the earlier films. As is well-documented, the film centres on the lives of three similar families living on a wretched council estate in London. The estate is a grim urban wasteland that could reasonably be mistaken for a run-down area of Poland. Their family relationships are broken and unhappy; their love lives abject failures; what work they do is soul-destroying and banal; sex is violent and dirty. Nothing ever relieves the misery, save the occasional wry laugh in the face of it all. And, as if the themes, setting and plot don't ram home the message hard enough, the film is soundtracked by a constant weeping of violins and woodwind. Be in no doubt: this film tells us to Pity The Working Classes. Yet this film is made by, marketed to, acted by and watched by middle class people. They only show this at arthouse cinemas. This film simply caricatures people in order to give the angst-ridden middle classes a chance to feel a little more authentic. Johnny Rotten of the Sex Pistols once sang of 'a cheap holiday in other people's misery'. That's what this film is.