Levenslang is niet te vergelijken met sommige andere griezelfilms met een necrofilie-thema in termen van 'lol' of 'grafische kracht', maar persoonlijk vond ik het leuk, ondanks de gebreken. Het is geen NEKROMANTIEK of zo, maar ik kreeg er een kick van...<br />Howard is lichtelijk geobsedeerd door Christine, het meisje van de bloemenkraam in het ziekenhuis waar ze allebei werken. Christine heeft al een vriend en weet nauwelijks van Howards bestaan. Als ze na een auto-ongeluk overlijdt <0xE2><0x80><0x93> Howard besluit dat dit het perfecte moment is om haar een beetje beter te 'kennen'...<br />Levenslang is geen erg grafische film, hoewel er een paar bloederige scènes in zitten, en de ontbindende lijkmake-up FX zijn eersteklas. Deze film deed me meer denken aan een Frank Henenlotter-achtige film, maar met een meer'serieuze' toon. Ik vind het interessant om te zien hoe Howards geestelijke gezondheid in hetzelfde tempo wegkwijnt als zijn nieuwe 'vriendinnen'-lijk. Mijn enige bezwaar tegen de film is dat er zelfs geen lichtelijk grafische necro-actie in zit, omdat het verhaal meer draait om hun (of moet ik zeggen: Howards VERLIETDE)'relatie' <0xE2><0x80><0x93> niet om de seksuele aspecten ervan. Dat was een afknapper, want ik vind dat elke fatsoenlijke necro-film een goede'shock'-sequentie zou moeten hebben. Het andere dat me een beetje afleidde, is dat dit een Britse film is die heel kort in New York is opgenomen <0xE2><0x80><0x93> en die duidelijk in de Verenigde Staten zou moeten spelen, maar de acteurs zijn duidelijk Britten en hebben moeite om te beslissen welk accent ze moeten gebruiken. Geen groot probleem <0xE2><0x80><0x93> gewoon een kleine ergernis. Persoonlijk kan ik hem aanbevelen, maar ik denk niet dat iedereen hem even goed zal vinden als ik. Ik denk dat hij te 'onfilmisch' zal worden gevonden en tam voor degenen die een hardcore necro-ziekte verwachten...
LIVING DOLL doesn't live up to some of the other necrophilia-themed horror films in terms of sleaziness or "graphicness", but I personally found it enjoyable, despite it's flaws. It's no NEKROMANTIK or anything - but I got a kick out of it...<br /><br />Howard is mildly obsessed with Christine, the girl who runs the flower stand in the hospital that they both work at. Christine already has a boyfriend and hardly knows that Howard exists. When she dies following a car accident - Howard decides now is the perfect time to get to "know" her a little better...<br /><br />LIVING DOLL is not a very graphic film, though there are a few gore scenes, and the decaying corpse make-up FX are top-notch. This film reminded me more of a Frank Henenlotter type of film, but with a more "serious" tone. I think that watching Howards sanity decay at the same rate as his new "girlfriends" corpse, is an interesting thing to behold. My only gripes with the film is that there's no even slightly-graphic necro-action, as the story is more centered around their (or I should say, Howards PERCEIVED) "relationship" - not the sexual aspects of it. That was a let-down as I feel that any proper necro-film should have a good "shock" sequence in it. The other thing that I found somewhat distracting, is that this is a British film that did some very short filming in New York - and is obviously supposed to be set in the States, but the actors are obviously Brits and have a hard time deciding what accent to use. Not a huge problem - just a minor annoyance. Personally, I recommend this one, but I don't think everyone will dig it as much as I did. I think it's going to be considered too "un-graphic" and tame for those that are expecting some hardcore necro-sickness...8/10