Deze film is veel ambitieuzer in zijn omvang dan hij succesvol is in het overbrengen van zijn boodschap. Ondanks de illustere cast was er niets in de personages of de uitvoeringen wat ook maar in de verste verte spiritueel was, behalve misschien Forest Whittakers scène tegen het einde van de film waarin hij berouw toont in de kerk, die niettemin veel onopgehelderd liet en uiteindelijk niet overtuigend was. Ik denk dat dit daarom onbedoeld meer een demonstratie is van het onvermogen van de hedendaagse filmindustrie om over spiritualiteit te praten, dan over Jezus, de apostelen of Maria Magdalena. Juliette Binoche was zwak in haar vertolking van Maria Magdalena, door een verward, enigszins hysterisch en onbetekenend portret te geven van een vrouw van wie verder bekend is dat ze zowel een buitengewoon persoon is als de centrale zorg van de film. Het personage dat door Matthew Modine werd gespeeld, was het meest overtuigend in zijn cynische, hypocriete en volkomen materialistische egotisme <0xE2><0x80><0x93> en ik denk dat dit feit alleen al iets zegt over de 'geest' die de hele film leidt. Maar zelfs dit, toegegeven, interessante personage werd schetsmatig en onontwikkeld gelaten.<br />De kritische kijkers moeten gewaarschuwd worden: niet alleen is de film een poging om ketterijen te rechtvaardigen die de kerk sinds het begin van het christendom heeft gekend en om geldige redenen heeft verworpen (evenals sommige nieuwerwetse), maar hij faalt zelfs in zijn ketterse bedoelingen <0xE2><0x80><0x93> de hele film is een reeks losse draden die nergens toe leiden. Het laat je achter met een vaag gevoel van religieus onbehagen en een gevoel van het demonische dat eentonig aan de christelijke traditie knaagt; alweer een roestige nagel in het herrezen lichaam van Christus. Ik moet erbij zeggen dat ik niet tegen vrijheid van meningsuiting of zelfs maar de onjuiste voorstelling van de religieuze waarheid ben, zoals hier goed weergegeven in hun fictieve 'interviews' door de aanbieders van 'fouten' zelf, Jean Yves Leloup en Elaine Pagels, would-be academici die hun respectievelijke vakgebieden prostitueren voor het bredere publiek; maar als je een film wilt maken met een ketterse of godslasterlijke boodschap, zorg er dan tenminste voor dat hij artistiek goed is. Al met al een verspilling van 2,5 uur.
This film is far more ambitious in its scope than it is successful in delivering its message. Despite the illustrious cast, there was nothing remotely spiritual in either the characters or the performances, save perhaps Forest Whittaker's scene of repentance in church towards the end, which nevertheless left much unresolved and was ultimately unconvincing. I think this is therefore inadvertently more a demonstration of the inability of the contemporary film industry to discuss spirituality, than it is about Jesus, the Apostles or Mary Magdalene. Juliette Binoche was feeble in her portrayal of Mary Magdalene, delivering a confused, slightly hysterical and nondescript portrait of a woman who is otherwise known to be both an extraordinary person and supposedly the film's central concern. The character played by Matthew Modine was the most convincing, in his cynical, hypocritical and totally materialistic egotism - and I think this fact alone says something about the 'spirit' which guides the whole movie. But even this admittedly interesting character was left sketchy and undeveloped.<br /><br />Discerning viewers should be warned: not only is the film an attempt to justify heresies the church has known and rejected for valid reasons since the dawn of Christianity (as well as some new-fangled ones), but it fails even in its heretical intent - the whole film is a series of loose threads leading nowhere. It leaves one with a vague feeling of religious unease and a sense of the demonic gnawing monotonously away at Christian tradition; yet another rusty nail in the resurrected Body of Christ. I should mention that I'm not against free speech or even the misrepresentation of religious truth, here ably conveyed in their fictional 'interviews' by the purveyors of error themselves, Jean Yves Leloup and Elaine Pagels, would-be academics prostituting their respective disciplines for the broader public; but if you are going to make a movie with a heretical or blasphemous message, at least make it good artistically. In all, a waste of 2.5 hours.