Ik had eigenlijk wel redelijke verwachtingen van deze film, maar merkte dat ik het grootste deel van de film ineenkromp. Er is eigenlijk geen doel in deze film. Terwijl ik nadacht over het holle gevoel dat ik had gekregen toen ik een paar uur naar de film had zitten kijken, schakelde ik over van passieve viewer naar actieve recensent om vast te stellen waarom HTD op zo veel niveaus niet werkte. Om te beginnen wilde ik me inleven in het personage van Mandy Moore, maar er was niets in haar worstelingen wat ook maar enigszins resoneerde. Er was ook geen groeipatroon (ook wel karakterboog genoemd) in haar te vinden; ze was gewoon een jammerend, ontgoocheld stereotype. Moores personage is de karikatuur van de gefrustreerde tiener die niet het risico wil lopen dat iemand van haar houdt uit angst gekwetst te worden. Een andere factor die in het nadeel van de film werkte, was dat ze te veel subplots/personages in de film probeerden te proppen, en het hoofdverhaal had niet veel baat bij de meeste van die secundaire onzin. Eens kijken, we hadden de zwangere trut... de drugsverslaafde oma... de vader en zijn nieuwe vrouw... de moeder en haar nieuwe geliefde... Halleys afstandelijke maar volstrekt ongewenste hippievriendje... de zus en haar verloofdes sociaal-economisch getouwtrek. Het was een hoofdpijnverwekkend verhaal, dat was zeker. Halleys geliefde bleef maar opduiken, nooit met een context of een gevoel van waarom hij was waar hij was. Wat wisten we van die vent? Niets. We observeerden zijn huiselijk leven niet. We kwamen niet echt achter zijn interesses. Hij werd gewoon in verschillende omgevingen geplaatst (parkeerterreinen, winkels, achtertuinen, enzovoort). De paar scènes die waarschijnlijk bedoeld waren om ons bij de verliezer in de smaak te laten vallen, zoals de begrafenisspeech, werden op een meelijwekkende manier zonder enig emotioneel gewicht gepresenteerd. Ten derde werd ons door het luie schrijven van deze film veel te veel overtollige onzin voorgeschoteld. Je weet bijvoorbeeld dat een film het moeilijk heeft als ze een hond een van de benen van de hoofdpersoon laten neuken. Bovendien leek de grootmoeder die dope rookte ook zo'n vermoeid type. Na die belachelijke en niet grappige fragmenten werden alle pogingen tot serieus drama in deze schizofrene film ernstig in gevaar gebracht. Casting en chemie waren zeker ook een paar zwakke punten van de film. Mijn wederhelft en ik waren het erover eens dat Mandy Moore op geen enkele manier een bloedverwante leek van de moeder in de film. Ze leken totaal niet op elkaar. Toegegeven, dat is moeilijk in te schatten, maar toen begon ik me te realiseren dat andere films dit heel goed voor elkaar krijgen. Het ontbreken van karakterverandering/groei en van enig denkbaar einddoel zorgde er ook voor dat elke poging om een conflict of climax in de film te genereren zinloos was. Tegen het eind, als de vriend haar een tijdje ontloopt, was het alleen maar geeuwen geblazen. Moet dit spanning voorstellen? Moet dit me ongerust maken? Niet echt. De pogingen van de film om tegen het eind enige kunstmatige opwinding te genereren waren op het laatst bijzonder weeïg en slap. In het bijzonder, toen het vriendje zich een weg baande door de luchtgolven van het radiostation alsof hij iets wanhopigs en moeilijks moest doen om Halleys aandacht te trekken, vroeg ik me af waarom hij er niet aan had gedacht om gewoon naar haar huis te gaan of haar te bellen. Er was geen enkele aanwijzing dat hij een andere, redelijker poging had gedaan om contact met haar op te nemen. Daarom kwam wat een lief moment had kunnen zijn, over als een stunt en werd de verliefde jongen afgeschilderd als een hansworst en een achterlijke idioot.<br />Ik kan alleen maar hopen dat Mandy in de toekomst betere manieren vindt om haar talent te gebruiken. Dit soort onzin uitkramen doet niets voor haar reputatie en haar baan in de filmindustrie.
I actually had decent expectations for this one but found myself cringing throughout most of the film. There's really no goal in this movie. As I contemplated the hollow feeling of having wasted a couple hours watching the film, I switched from passive viewer into active reviewer mode to determine why HTD didn't work on so many levels. First of all, I wanted to empathize with Mandy Moore's character, but there was nothing about her struggles that resonated at all. There was no growth pattern (aka character arc) to be found in her either; she was just a whining, disenchanted stereotype. Moore's character is the caricature of the frustrated teen who doesn't want to risk being loved for fear of getting hurt. Another factor that worked against the film was that they tried to cram too many subplots/characters in, and the main story did not benefit from most of that peripheral crap. Let's see, we had the pregnant girlfried...the doper grandma...the father and his new wife...the mother and her new love interest...Halley's aloof but totally undesirable hippie boyfriend...the sister and her fiance's socio-economic wranglings. It was headache-inducing fare to be sure. Halley's love interest just kept popping up, never with a context or sense of why he was where he was. What did we know about the guy? Nothing. We didn't observe his home life. Didn't really learn his interests. He was simply inserted into different settings (parking lots, stores, backyards, etc.) as though required by movie convention. The few scenes that were probably intended to endear us to the loser, such as the funeral speech scene, were presented pathetically with no emotional weight whatsoever. Third, the lazy writing for this film threw so much over-used tripe at us. For example, you know a film is struggling when they have a dog hump one of the principle character's legs. Also, the dope-smoking grandma seemed such a tired bit as well. After those ridiculous and unfunny insertions, any attempts at serious drama in this schizophrenic film were greatly compromised. Casting and chemistry were certainly some weak points of the film as well. My significant other and I agreed that Mandy Moore did not seem in any way conceivably to be a blood relative to the mother in the film. They looked nothing alike. Granted, this is hard to gauge, but then I started to realize that other films pull this off very well. The lack of character change/growth and of any conceivable end goal also made any attempts to generate a conflict or climax to the film moot. Toward the end when the boyfriend avoids her for a while, it was merely yawn-inducing. This is supposed to be tension? This is supposed to make me concerned? Hardly. The film's efforts toward the end to generate some artificial excitement were particularly cloying and lame. In particular, when the boyfriend forced his way on to the radio station's air waves as though he had to do something desperate and gritty to get Halley's attention, I wondered why he hadn't thought to simply go to her house or call her on the phone. There was no indication that he had made any other more reasonable attempts to contact her. Therefore, what could have been a sweet moment, came off as a stunt and portrayed the love interest as a buffoon and social retard.<br /><br />I can only hope that Mandy finds better vessels for her talent in the future. Churning out garbage like this will do nothing for her reputation and continued employment in the film industry.