De positieve recensies voor deze film op deze site hebben me verbijsterd. Echt verbijsterd. We zien hier een cast vol bekende karakteracteurs en mensen die de hoofdrollen in een paar goede films hebben gespeeld. Geen van hen komt hier goed uit de verf. Ze geven Hamilton en Pleshette de hoogste notering en maken dan een alfabetische lijst van de rest, waardoor je de indruk krijgt dat er een groep acteurs is die iets van betekenis speelt. Helaas kan dat een teken van gevaar zijn en is het dat ook. Als je middelmatige acteurs aan de top hebt en een groep supporters die, als ze op hun best zijn, hun scènes zouden kunnen stelen, betekent dat vaak dat de supporters worden verlaagd tot het niveau van de hoofdrollen of erger. Vooral George Hamilton komt zijn tekst alleen maar vertellen en hij geeft ons op geen enkele manier een personage dat we kunnen waarderen. Suzanne Pleshette is al even platzak en moet onder die haarlak en make-up hebben geleden (hoewel dat typerend was voor 1964-1966, toen dit waarschijnlijk werd gefilmd). Earl Holliman probeert psychologisch te zijn, maar het leidt tot niets. (Het is jammer dat de scène de context en de plot beter had kunnen opbouwen als hij beter was aangepakt.) Het personage van Michael Rennie ontdekt en gebruikt zijn vaardigheden op die leeftijd??? En dan hebben we die arme Miiko Taka, die weer eens haar best heeft gedaan om iets te maken wat een heel klein beetje onder haar vermogen ligt. Ik denk dat je het doorhebt.<br />En wat is die'macht' eigenlijk? Nou, we komen er wel min of meer uit, maar het wordt niet echt ontwikkeld als een concept. In plaats daarvan krijgen we vage hints en gebeurt er een heleboel vreemds. Dus krijgen we geen karakters, acteertalent dat slecht wordt gebruikt en conceptuele ontwikkeling die plat valt. De speciale effecten die dat oplevert, stellen niet veel voor. Wees dus voorbereid op een teleurstelling.
The positive reviews for this film at this site have me baffled. Really baffled. We see here a cast full of familiar character actors and people who were leads in some good movies. None of them comes off well here. They give Hamilton and Pleshette top billing and then list the rest alphabetically, giving you the impression that there will be an ensemble cast delivering something of significance. Unfortunately, that can be and is a danger sign. When you get middling actors at the top and an ensemble of supporters who could, when at their best, steal their scenes, it often means that the supporters are instead lowered to the level of the leads or worse. <br /><br />George Hamilton in particular just delivers lines and in no way gives us a character we can care about. Suzanne Pleshette is likewise flatted out and must have suffered under that hairspray and make-up (albeit that was typical of 64-66 when this was likely filmed). Earl Holliman attempts to be psycho-philosophical and it goes nowhere. (The shame is that scene could have built up the context and plot well if handled better.) Michael Rennie's character is only discovering and using his capabilities at that age??? And then we have poor Miiko Taka, wasted again trying to make something of a bit part way below her ability. I think you are getting the idea. <br /><br />And what is this "power" anyway? Well, we do figure it out sort-of but it is not actually developed as a concept. Instead we get vague hints and a lot of strangeness just happens. So we get no characters, acting talent wasted badly, and conceptual development that falls flat. What special effects that there are, don't add up to much. So, be prepared to be disappointed.