Een hoog octaangehalte in de A&C, hun eerste hoofdrol en een echt kinetische mix van musicalnummers en komedienummers. Jammer dat deze dynamo van 90 minuten niet naar Hitler en Tojo is gestuurd. Ze zouden de handdoek meteen in de ring hebben gegooid. Eén blik op de pure energie van de vliegende boogie-woogie paren is genoeg om een dozijn verdedigingswerken op te lichten. Ik weet zeker dat het geweldig was om zo'n leuke ondersteuning thuis te hebben, maar ik ben bang dat die vooroorlogse dienstplichtigen heel wat meer te wachten stond dan het jaar garnizoensdienst dat de film laat zien.<br />Niettemin valt het op dat de film nooit zijn veerkracht verliest. Het is een eerbetoon aan regisseur Lubin, de filmregisseur(s) en het komische duo dat in 1941 nog fris en gretig was. Het shot van de rotzooischieter is klassiek A&C, samen met het tellen van het geld, en natuurlijk zijn er de Andrews Sisters die overgaan in hun geïmproviseerde versie van de klassieke 'Boogie-Woogie Bugle Boy'. Zelfs de onvermijdelijke romantische scènes worden goed aangepakt zonder saai te worden (maar wat is dat bovenmaatse ding dat op Frazees hoofd staat, vraag ik me nog steeds af).<br />Tussen twee haakjes <0xE2><0x80><0x93> zie hoe het klassenconflict van het Depressie-tijdperk wordt beslecht door de gemeenschappelijke oorlogsinspanning en de geest van één voor allen en allen voor één. Let ook op het feit dat het vaderlandslievende scenario Alan Curtis noch de rijke playboy Lee Bowman gunstig gezind is in hun wedijver om de lieftallige Jane Frazee. Toch moet Bowman eerst zijn bevoorrechte arrogantie verliezen voordat hij in de grote Amerikaanse smeltkroes wordt opgenomen.<br />Ook verbaasde ik me een beetje over het 'Apple Blossom Time'-nummer, dat een terugkeer naar de Tweede Wereldoorlog leek te zijn met zijn GI'S (deegjongens) die dromerig over het weggetje kuieren naar de romantische langzamere tonen. Ik neem aan dat de producers voor de afwisseling een ander muziektempo wilden. Dat is begrijpelijk. Maar wat belangrijker is, ik denk dat het nummer een weerspiegeling is van de populaire smaak uit de periode 1916-18, zodanig dat het...' Het contrast hier met de boogie-woogienummers biedt een interessante glimp van hoe het tempo van het Amerikaanse leven tussen de oorlogen was versneld.<br />Hoe het ook zij, de film blijft een pittige mengeling van komedie en lied met een groter A&C-budget dan gebruikelijk <0xE2><0x80><0x93> (zie het realistisch overvolle treinstation). Ik neem aan dat alles min of meer op zijn plaats viel om iets te produceren wat neerkomt op een gelukkig toeval dat waarschijnlijk heeft bijgedragen aan het tempo van de vele oorlogsmusicals die zouden volgen. Zelfs niet-fans van A&C zouden van deze film moeten genieten.
High-octane A&C, their first starring roles and a really kinetic blending of musical numbers and comedy routines. Too bad this 90 minute dynamo wasn't sent to Hitler and Tojo. They would have tossed in the towel right away. One look at the sheer energy of the flying boogie-woogie couples is enough to light up a dozen defense plants. I'm sure it was great to have this kind of zippy support at home, but I'm afraid those eve-of-war conscripts were in for a lot more than the year of garrison duty the movie portrays.<br /><br />Nonetheless, note how the movie never loses its bounce. That's a tribute to director Lubin, the film editor(s), and the comedy duo that in 1941 was still fresh and eager to please. The crap-shooting skit is classic A&C, along with the "money counting" routine, and of course there's the Andrews Sisters segueing into their knock-out version of the classic "Boogie-Woogie Bugle Boy". Even the inevitable romantic scenes are well handled without being draggy, (but just what is that over-sized thing perched on Frazee's head-- I'm still wondering.).<br /><br />In passing-- note how the class conflict of the Depression era is leveled out by the the common war effort and the spirit of one for all and all for one. Note too, how the patriotic screenplay favors neither blue-collar Alan Curtis nor rich playboy Lee Bowman in their competition for the lovely Jane Frazee. Still and all, Bowman must first lose his privileged arrogance before being accepted into the great American melting pot.<br /><br />Also, I was a little puzzled by the "Apple Blossom Time" number which seemed a throw-back to WWI with its GI's (doughboys) strolling dreamily down the lane to the romantic down-tempo strains. I expect the producers wanted a change of musical pace for variety's sake. That's understandable. But more importantly, I think the number reflects popular tastes from the 1916-18 period, such that it's contrast here with the boogie-woogie numbers provides an interesting glimpse of how the pace of American life had speeded up between the wars.<br /><br />Be that as it may, the movie remains a zesty blend of comedy and song with a larger than usual A&C budget-- (note the realistically crowded train station). I expect everything just sort of fell into place to produce what amounts to a happy accident that likely helped set the pace for the many war-time musicals that would follow. Even non-fans of A&C should enjoy this one.