Gisteravond de film gezien op het filmfestival van Nashville. De documentaire volgt Cale en zijn band tijdens een tweeweekse reis naar Tulsa en terug, waar Cale praat over zijn leven en de manier waarop hij zijn muziek benadert. Het was in veel opzichten geweldig om te zien... de muziek was geweldig, en omdat ik de muziek al heel lang bewonder, hoorde ik een heleboel nummers in de film die ik graag zou willen hebben als ik hun namen kon achterhalen, het landschap was best cool en ik vroeg me af of de Duitse regisseur (die Cale nooit had ontmoet voordat hij de film maakte) ook nooit in het Amerikaanse zuidwesten was geweest. Voor mij waren de ontroerendste delen van de film die met JJ Cale in het centrum van Tulsa, met een akoestische gitaar die zijn liedjes speelde - het kan magisch zijn om een musicus te zien transformeren van een rustige man met een zachte stem in het muzikale genie dat hij in zo'n alledaagse omgeving is.<br />De film zette me ook aan het denken over de manier waarop we ouder worden. Cale, die zegt dat hij vijfenzestig is, ziet er duidelijk anders uit dan jaren geleden, en de foto's in de film leken je het gezicht van die jonge musicus te laten zien op de foto's die ze lieten zien in het ouder wordende gezicht van de man zoals hij nu is. Het is een geweldige film over een man die iedereen zou kunnen zijn die je kent, met alledaagse gedachten, een droge humor en een vriendelijke en bescheiden kijk op het leven.
Saw the film last night at the Nashville Film Festival. The documentary follows Cale and his band on a two week trip to Tulsa and back where Cale talks about his life and his approach to his music. It was great to watch in a lot of ways .. the music was great and, as a longtime admirer of the music, I heard a lot of songs in the film that I would like to own if I could figure out their names, the scenery was kind of cool and made me wonder if the German director (who had never met Cale before he made the film) had also never been through the American southwest.<br /><br />For me, the most poignant parts of the film were with JJ Cale in downtown Tulsa with an acoustic guitar playing his songs -- seeing a musician transforming from a quiet, soft-spoken man into the musical genius that he is in such a mundane setting can be magic.<br /><br />The film also made me think about the way we age. Cale, who tells that he is 65, obviously looks different than he did years ago and the film's photography seemed to let you catch that young musician's face from the photos it showed in the aging face of the man as he is now.<br /><br />It's a great film about a man who could be anyone you know with everyday thoughts, a dry wit and a gentle and humble approach to life.