Het is laat in de avond, maar dat is niet erg. Het eerste wat je opvalt, is de kleur: pastelkleuren, zodat zelfs de felrode broeken van de dragonders op de een of andere manier gedempt lijken. Het geheel heeft iets onwerkelijks, zodat het algehele effect is alsof je naar een marionettenvoorstelling onder water kijkt. Het volgende wat je opvalt, is het speelgoedstadje van de decors, dat doet denken aan het kasteel in Les Visiteurs du Soir. De hele stad, zowel van binnen als van buiten, ziet eruit alsof hij nooit geveegd of schoongemaakt hoeft te worden. Het verhaal over de seksmagneet die zichzelf of zijn collega's voor hem laat wedden dat hij kan verleiden (in het begin van de jaren veertig en in _The Fleet's In_ hoefden de soldaten het meisje alleen maar te zoenen om de weddenschap te winnen), is al in omloop sinds ze met papyrus begonnen te schrijven <0xE2><0x80><0x93> want het is _Style Not Content_ waar we naar komen kijken en we gaan niet gefrustreerd weg. Wat we hier hebben, is een van de grote schoonheden van de Franse film <0xE2><0x80><0x93> twee als je een punt wilt maken en Gerard Philippe wilt noemen, die ongeveer een generatie voor Alain Delon op de Pretty Boys Who Can't Act-school zat <0xE2><0x80><0x93> in prachtige kleren, met haar prachtige glimlach (je kunt er een hartverzakking van krijgen, Julia Roberts) en zo mooi lijdend als alleen Michele Morgan dat kon. Tegen alle verwachtingen in, één stap boven het absolute cliché, goed acteerwerk, voorspelbare uitkomst, enzovoort, blijven we kijken, en meer dan dat, blijven we kijken, steeds opnieuw. Laten we eerlijk zijn, op een Clair-dag kun je eeuwig blijven kijken.
This is late Rene Clair but none the worse for that. The first thing you notice is the color; pastel to a fault so that even the bright red trousers of the dragoons seem somehow muted. There's an unreal quality about the whole thing so that the overall effect is like watching a marionette show under water. The next thing you notice is the toytown quality of the sets, reminiscent of the castle in Les Visiteurs du Soir, the whole town, interior and exterior looks as though it never needs sweeping or cleaning. The plot needn't detain us - the one about the babe magnet who either wagers himself or else his colleagues wager on his behalf that he can seduce (in the early 40s and The Fleet's In, the GI only had to KISS the girl to win the bet) a girl selected at random by a given date has been around since they were writing with papyrus - because it's Style not Content we've come to see and we don't go away frustrated. What we have here is one of the great beauties of French cinema - two if you want to stretch a point and include Gerard Philippe, who was about one generation ahead of Alain Delon in the Pretty Boys Who Can Also Act school - wearing exquisite clothes, smiling her exquisite smile (eat your heart out, Julia Roberts) and suffering as exquisitely as only Michele Morgan could. Against all the odds, plot one step up from total cliché, mannered acting, predictable outcome, etc, we keep on watching and more than that, watch it again and again. Let's face it, on a Clair day you can see forever.