Films, of het nu lowbudget-, highbudget- of no-budgetfilms zijn, hebben één essentieel element nodig om ervoor te zorgen dat de tijd die aan de personages, emoties en thema's is gewijd, niet zinloos is. Dat ene, bijzondere moment moet een verhaal zijn. Of het nu een horrorfilm, een sciencefictionfilm of zelfs een Bergman-avant-gardefilm is, er moet minstens een klein stukje verhaal zijn dat de kijker van punt A naar punt B brengt, anders stort de hele structuur van de film in. Personages kun je negeren, emoties kunnen gesimuleerd worden en de thema's kunnen duister zijn, maar zonder dat centrale verhaal zal je film uiteindelijk in de prullenbak van de dichtstbijzijnde supermarkt worden gevonden. Ondanks Harvey Keitel, Viggo Mortensen, Thandie Newton en een hele rits Britse accenten faalde 'The Young Americans'. Het was absoluut een duistere misdaad noir, een vergeldingsactie van de familie en een liefdesverhaal, maar het verhaal in 'The Young Americans' was zo zwak dat je het gevoel kreeg dat je op een ander punt, bij andere scènes, gehaast, onbekend en troebel was geworden. Deze warrige, warrige puinhoop van een film gaat er vanuit elke invalshoek prat op dat hij goedkoop is, maar vanwege het ontbreken van het verhaal in 'The Young Americans' is het niet meer dan een toevallige Harvey Keitel-klus in een winkel, of een goedkope aanbeveling omdat je 'Reservoir Dogs' had gehuurd. Met het geluid van raves op de achtergrond wordt de kijker direct naar de jeugd van Groot-Brittannië rond het midden van de jaren negentig getrokken. Dansfeesten, bendes en late avonden teisteren het scherm terwijl groepen echte onbekenden's nachts worden vermoord. Dit had een indicatie moeten zijn van hoe de rest van de film zou zijn, maar ik sjokte verder en zeker niet omhoog. Na de brute moorden worden we in de wereld van Harvey Keitel of de anti-antagonist (waarbij elk politie cliché/genre lijkt te worden vermengd) John Harris gezogen. We worden erbij gehaald om te helpen bij een moord en komen er al snel achter dat er nog een motief in het spel is, iets wat te maken heeft met een heel jonge, extreem overactieve Viggo Mortensen. Terwijl we van het ene beeld naar het andere springen, is er in het begin één nadeel: de donkere, karaktergetrouwe scènes, letterlijk. Er is het concept van symbolische belichting om de toon te zetten, maar regisseur Danny Cannon heeft zoveel duisternis gebruikt dat sommige scènes blanco op het scherm staan. Omdat we meer dan een vierde van de film missen, zijn we gedwongen een onbekend pad te volgen tussen Keitel, Mortensen, de verliefde Thandie Newton en de betrekkelijke nieuweling Craig Kelly. Het is zijn verhaal dat de macht van Keitel overneemt, maar het is even onappetijtelijk. Christian besluit zich te keren tegen de ploeg die het heeft gedaan en wordt een machtig werktuig voor Keitel, maar de vragen wie, wat, waar, wanneer en waarom worden nooit beantwoord en geven ons nog steeds niets anders dan snelle scènes, die ons letterlijk van punt A naar punt B teleporteren, zonder reden of gevolg.<br />Zoals gezegd is het verhaal de ultieme mislukking van de film. Er waren handelingen van onze personages die niet leken te passen in het rijk dat Danny Cannon had geschapen, maar hij bleef doorgaan. Er werd niets beantwoord, situaties werden willekeurig gecreëerd, en waarom was het personage van Viggo Mortensen zo onderontwikkeld en toch zo belangrijk voor het verhaal? Wie zal het zeggen. Die vraag werd het centrale thema van deze film, en een reden waarom 'The Young Americans' nooit succes zal hebben. Met ons verhaal als een zooitje ongeregeld, hoe kon de rest onder controle van Cannon wel geloofwaardig zijn? Het zal niemand verbazen dat de Britten geloofwaardig en gegrond waren. De mindere personages, misschien buiten Craig Kelly, voelden aan als echte politie en de omgeving (door de uitgebreide Britse tv-uitzendingen) voelde aan als Groot-Brittannië 1993, maar de toevloed van Amerikaanse kijkers verpestte de rest. Keitel had Steven Seagul of JCVD kunnen zijn, hij was niet sluw, niet briljant, gewoon een Amerikaanse agent die uit zijn evenwicht was gebracht en vocht tegen de schaduw van een drugsdealer. Het hele subplot met zijn ex-vrouw was niets minder dan g<0xC3><0xAA>nant. Dat hij zijn personage had opgebouwd, voelde meer als een goedkope truc dan als eerlijke emotie. Hetzelfde kan gezegd worden van Viggo Mortensen, die zich door de slordige montage van Danny Cannon nooit echt heeft kunnen ontwikkelen tot een 'eng mannetje'. Met een stem die klonk als die van een Lynch-personage, een onbekend beroep en het doel om in Engeland te zijn (laten we niet vergeten hoe vreemd hij over jongemannen denkt), voelde Mortensen zich eerder een placemat dan een schurk. Aan de andere kant van deze film kon Newton haar tekst goed lezen en probeerde Craig Kelly te werken rond de ramp van een script van Cannon en David Hilton. Het was duidelijk dat de acteurs waren gevonden, dat het script zwaar was bewerkt en dat het uiteindelijke resultaat bestond uit een slordige stapel slecht in elkaar gezette legosteentjes. Met één vingerknip verkruimelt het allemaal.<br />Voor het geval het nog niet was opgevallen: dit was een gruwel van een film. Van de duister verlichte scènes (je moet goed opletten om te geloven hoe duister deze film was) tot het afgrijselijke acteerwerk, tot het verhaal dat nergens heen ging maar op de een of andere manier bij de aftiteling uitkwam, was 'The Young Americans' niet voor niets een rechtstreekse uitzending op video. Deze film, die in 38 dagen was opgenomen, voelde gehaast en onvolledig aan. Met het personage van Danny Cannon heb ik de meeste moeite, omdat het einde ons doet geloven dat dit een andere film had moeten zijn dan de film waarmee we zijn begonnen of die we hebben gezien. Er waren te veel wilde kaarten (zie Jack Doyle) die het verhaal in de war stuurden. Het is een troebele puinhoop die gemakkelijk vergeten kan worden en vermeden zou moeten worden. Danny Cannon mag ons dan 'CSI' en 'Rechter Dredd' hebben gegeven, maar dit is een incompetente film die niemand zal aanspreken en waar niets van terechtkomt.<br /><0x3E> cijfer.
Films, no matter low-budget, high-budget, no-budget need to have one essential element to ensure that the time dedicated to the characters, emotions, and themes is not futile. That, singular strong moment, has to be story. Whether it is a horror film, a sci-fi film, or even a Bergman avant-garde film, there needs to be at least a small strain of story carrying the viewer from point A to point B, if that is missing  the entire structure of the film will collapse. Characters you can ignore, emotion can be faked, and the themes can be murky, but without that central story  your film will ultimately be found in the dollar bin at the nearest retail chop shop. Despite Harvey Keitel, Viggo Mortensen, Thandie Newton, and a slew of British accents  that is why "The Young Americans" failed. Absolutely it was a dark crime noir, a family retribution, and a love story, but the story in "The Young Americans" was so weak, that getting to the different point, the different scenes, felt rushed, unfamiliar, and murky. This jumbled, muddled mess of a film boasts cheapness from every angle, but due to the missing story  "The Young Americans" fails to be anything more than a random Harvey Keitel stumble at the store, or a cheap recommendation because you rented "Reservoir Dogs".<br /><br />With the sound of raves in the background, the viewer is pulled right into the youth of Britain circa mid-90s. Dance parties, gangs, and late nights plague the screen as groups of genuine unknowns get killed in the night. This should have been an indication of what the remainder of the film would be like, but I trudged onward  and definitely not upward. After the brutal killings, we are swooped into the world of Harvey Keitel, or anti-antagonist (seemingly blending together every cop cliché/genre) John Harris. Brought in to help with a murder, we soon learn that there is a secondary motive in play  something that has to do with a very young, an extremely overacted, Viggo Mortensen. As we jump from one frame to another, one initial drawback are the dark, character building scenes  literally, there is the concept of symbolic lighting to set the tone  but director Danny Cannon used so much darkness some scenes are blank on the screen. Missing more than a fourth of the film, we are forced to follow an unknown path between Keitel, Mortensen, love-interest Thandie Newton, and relative newbie Craig Kelly. It is his story that transfers the power from Keitel, but is equally as unappetizing. After the death of a family member, Kelly's Christian decides to turn against the crew that did it, becoming a powerful tool for Keitel, but the whos, whats, wheres, whens, and whys are never answered  still giving us nothing but quick scenes, literally teleporting us from point A to point B, without reason or consequence.<br /><br />As mentioned, the story is the ultimate failure of the film. There were actions made by our characters that did not seem to fit within the realm that Danny Cannon had created, but he continued to push through. Nothing was answered, situations were randomly created, and why was Viggo Mortensen's character so underdeveloped, yet so vital to the story? Who knows. That question became the downtrodden central theme to this film, and a reason why "The Young Americans" will never see success. With our story a clustered mess, how did the rest fair beneath the control of Cannon? Not surprisingly, the British were believable and grounded. The minor characters, perhaps outside of Craig Kelly, felt like real police and the setting (due to extensive British TV watching) felt like Britain 1993, but the influx of the American presence just ruined the rest. Keitel could have been Steven Seagul or JCVD, he was not cunning, nothing brilliant, just an American cop-dislocated and fighting against the shadow of a drug dealer. The entire subplot with his ex-wife was nothing short of embarrassing. Used to build his character, it just felt more like a cheap trick instead of honest emotion. The same can be said with Viggo Mortensen, who with choppy editing by Danny Cannon, never quite developed past the notion of "creepy guy". With a voice that sounded like a Lynch character, an unknown occupation, and a purpose to be in Britain (let's not forget his peculiarity towards young men), Mortensen felt more like a placemat than a villain. On the other side of this film, Newton read her lines well, and Craig Kelly attempted to work around Cannon and David Hilton's catastrophe of a script. It was obvious the actors were found, the script was heavily edited, and the final product was a rushed pile of poorly constructed LEGOs. One flick of your finger, it will all go crumbling down.<br /><br />Overall, in case it hasn't been noticed, this was an abomination of a film. From the darkly lit scenes (you have to watch to believe how dark this film was), to the atrocious acting, to the story that went nowhere but somehow ended up at the final credits, "The Young Americans" was a direct to video release for a reason. Shot in 38 days, this film felt rushed and incomplete. Mortensen's character is the one I struggle with the most, as the ending leads us to believe that this was supposed to be a different film than the one we began or watched. There were too many wild-cards (see Jack Doyle) that muddled the main story. It is a murky mess that is easily forgotten and should be avoided. Danny Cannon may have given us "CSI" and "Judge Dredd", but this is an incompetent film that will appeal to nobody and fails miserably.<br /><br />Grade: * out of *****