Met de naam en de beschrijving is het niet moeilijk om te denken dat dit weer zo'n spannende horrorfilm is waarbij je op het puntje van je stoel zit. Maar dat is niet zo. Behalve dat er een bovennatuurlijk aspect aan zit, is het eigenlijk een soort naschoolse film. De PG-13-rating is niet eens nodig. Het zelfmoordelement is zo kort en tam dat dit nog steeds met een G kan worden geclassificeerd (denk erom, G hoeft niet 'kinderen' te betekenen, het betekent gewoon 'algemeen publiek'). Het interessante is dat ik, toen de aftiteling eindelijk voorbijkwam, tevreden was met wat ik had gezien. Stel je voor, een film die niet voor de genadeslag gaat en je alleen maar een uurtje of twee wil vermaken met een fatsoenlijk verhaal. Wat ik interessant vind, is dat iedereen overkomt als echte mensen. Niet als 'goede acteurs', maar als gewone, gebrekkige sukkels die je op elke straathoek aantreft. Als Julia Roberts of Tom Cruise in beeld zijn, voel je je aangetrokken, maar altijd tot hen. Marina Sirtis, aan de andere kant, doet je geloven dat je naar een typische huismoeder kijkt, niet naar een actrice, die onder verschillende omstandigheden zowel aardig als dominant is <0xE2><0x80><0x93> net zoals een echt mens zou kunnen zijn. Tegen het eind is er een scène die...' Je zult haar een medaille willen geven omdat ze zo realistisch iemand in emotionele nood heeft geportretteerd, en niet alleen maar: 'O, in het script staat dat ik hier moet schreeuwen.' Dus over het geheel genomen is het geen kassucces, en het is ook niet iets waar je je vrienden over wilt vertellen. Verdorie, sommige van de metafysische/religieuze concepten die worden gebruikt zijn zo... nou, laten we maar zeggen dat ik ze niet onderschrijf en het daar maar bij laten, laten we het er maar op houden dat ze een beetje afgezaagd en deprimerend zijn, in een soort mengeling van 'Ik heb een heleboel spirituele boeken gelezen, maar ik weet er eigenlijk niets van'. Maar ik gaf dit boek een 8. De score was om één heel goede reden: de film deed wat hij moest doen, en ik was blij dat ik hem had gezien. Hoe vaak kunnen we tegenwoordig nog zeggen dat een film zo goed is, nu Hollywood met miljoenen dollars aan kassuccessen komt en met tonnen FX en geen enkel verhaal op regelmatige basis?
With the name and the description, it's easy to mistake this as being another edge-of-your-seat, thrill-ride horror movie. It's anything but. Apart from having a supernatural aspect to it, it's pretty much an after-school special sort of film. Its PG-13 rating isn't even needed. The suicide element is so brief and tame, that this could still easily be rated G (remember, G doesn't have to mean kids, it just means General Audiences). The interesting thing is that, when the credits finally rolled, I was satisfied with what I'd seen. Imagine that, a movie that doesn't go for the kill and just wants to entertain you with a decent story for an hour or two. The script is...OK, the dialogue is... acceptable, the acting is good, for the most part (this movie is rife with underrated actors that are much more talented than they've ever been given credit for). What I find interesting is that everyone comes across as real people. Not "good actors," just your regular, flawed bozos found on every street corner. When Julia Roberts or Tom Cruise are on a screen, you get drawn-in, but it's always "them." Marina Sirtis, on the other hand, makes you believe you're watching a typical house-mom type, not an actress, who's both kind and overbearing under different circumstances --just as a real person might be. There's a scene towards the end that'll have you wanting to give her a medal for realistically portraying someone in emotional agony, and not simply "oh, the script says I'm supposed to scream here." So, overall it's not a blockbuster, and it's not something you'll want to rush out and tell your friends about. Heck, some of the metaphysical/religious concepts used are so... well, let's just say I don't subscribe to them and politely leave it there, suffice to say they're a bit corny and detracting, in an amalgamated "I've read a lot of spiritual books, but don't really know a thing about it" sort of way. But, I gave this one an "8" score for one very good reason: It accomplished what it set out to do, and it did leave me happy that I'd watched it. With Hollywood pumping out multi-million dollar blockbusters with tons of FX and no story on a regular basis, how often can we really say that about a film these days?