Kunnen we echt naar een film kijken die bijna twee uur duurt, alleen maar vanwege de verbluffende cinematografie en een glimp van het verhaal, of is het liever andersom? Ik denk dat 'Silk' bewijst dat het vaak onmogelijk is om een diepzinnig, emotioneel geladen boek goed te vertalen in een geloofwaardige en aangename film. Persoonlijk verveelde ik me nog niet halverwege de film. Ja, het is visueel meeslepend. En ja, er zijn een paar mooie momenten in het acteerwerk, vooral van Alfred Molina. Maar over het geheel genomen blijft er een teleurstellend gevoel over bij de kijker, het gevoel dat ze met al dat geld en al die middelen en briljante acteurs misschien iets anders hadden kunnen verzinnen. En iets minder langzaam.
Can we really watch a movie lasting almost two hours just for its stunning cinematography and some glimpse of storytelling, or should it rather be the other way around? I think "Silk" proves that it is often impossible to adequately translate a deep, emotionally charged book into a credible and enjoyable movie. Personally, I just got terribly bored less than halfway through the movie. Yes, it is visually compelling. And yes, there are some fine moments in the acting, especially from Alfred Molina. But as a whole this leaves with quite a disappointing feeling in the viewer, the feeling that with all that money and resources and brilliant actors perhaps they could have come up with something a bit different. And a little less slow.