Hoewel ik de kritieken van andere recensenten niet negeer, vond ik een resonantie in deze film die het smalle raamwerk waarop hij is gesitueerd, overstijgt: de economische uitdagingen van Japan in de jaren zestig.<br />De situatie is vrij goed uitgestippeld: vijf vrienden, bij elkaar gebracht in een droom over hoop voor de toekomst in een harteloze stad, de zwakken worden uitgeroeid, de twee die slagen vinden geen geluk.<br />Maar de film gaat niet over het verhaal van een uitgestelde droom, het is het verhaal van de individuen. Elk van deze karakters wordt niet bepaald door wat ze samen nastreven, hoewel dat het enige is wat ze gemeen hebben, maar door de zwakheden van hun karakters, de bagage die ze van jongs af aan met zich mee hebben gebracht, die hen heeft gemaakt tot wie ze zijn en die hen ertoe aanzet hun doelen te verijdelen. Een van hen is getraumatiseerd door de promiscuïteit van zijn moeder, die een onoverkomelijke barrière vormt bij het aangaan van intieme relaties; een ander is door zijn onzekerheden zo verwrongen dat hij een chronische leugenaar en gemene lafaard is geworden. Deze karakters razen meer tegen hun persoonlijke demonen, die hen bij elke gelegenheid verraden, dan tegen de maatschappij. Ze willen erbij horen, een liefhebbend gezin vormen, hun vrienden vertrouwen en steunen, maar uiteindelijk verraden ze elkaar. Het zou toeval zijn als het niet bewust werd besloten, en zelfs zij kunnen niet onder woorden brengen waarom ze zich moeten gedragen zoals ze doen. Hun eigen verwarring wordt vertaald voor het publiek, en de cinematografie draagt daaraan bij.<br />Ondanks de levendige kleuren heeft de film iets naargeestigs, maar tegelijkertijd heerst er het gevoel dat de overlevende personages de hoop op de toekomst niet hebben opgegeven, en de laatste boodschap in deze film is dezelfde als in Battle Royale: _Ren voor je leven. Ren!_
While not denying the criticisms leveled by other reviewers, I found a resonance in this movie that transcends the narrow framework on which it is set, the economic challenges of Japan in the 1960's.<br /><br />The situation has been fairly well laid out--five friends, drawn together in a dream of hope for the future in a heartless city, the weak are weeded out, the two who succeed find no happiness.<br /><br />But the film is not about the story of a dream deferred, it is the story of the individuals. Each of these characters is defined not by what they are striving for together, although that is the one thing they share in common, but by the weaknesses in their characters, the baggage they have brought with them from childhood, that have made them who they are and conspire to defeat their goals. One was traumatized by his mother's promiscuity, which creates an insurmountable barrier in forming intimate relationships; one was twisted by his insecurities into becoming a chronic liar and vicious coward. These characters rage more against their personal demons that betray them at every turn more than they are fighting against society. <br /><br />They want to fit in, to form loving families, to trust and sustain their friends, but they end up betraying one another. It would be accidental if it weren't consciously decided upon, and even they are unable to articulate why they must behave as they do. Their own confusion is translated to the audience, and the cinematography contributes to this.<br /><br />There is a bleakness to the film despite the vivid colors, but at the same time there is a sense that the surviving characters have not given up hope for the future, and the final message in this film is the same as in "Battle Royale"--Run for all you're worth. Run!