'Possessed' werd in 1947 uitgebracht en gaf Joan Crawford een van haar beste optredens op het hoogtepunt van haar populariteit bij Warner Brothers. Crawford had het jaar daarvoor nog een Oscar gewonnen voor 'Mildred Pierce', dus ze was bloedmooi toen ze deze film maakte. Crawford speelt Louise, een schijnbaar koele, afstandelijke verpleegster die zorgt voor een zieke vrouw (die we nooit zien) die getrouwd is met een rijke man die Dean (Raymond Massey) heet. Louise is ook net gedumpt door haar minnaar David (Van Heflin) op wie ze heel erg verliefd was. Louise wordt verliefd op David en lijkt hem bijna te stalken. Tijdens de rebound trouwt ze met Dean (wiens vrouw nu dood is), tot grote ontsteltenis van zijn volwassen dochter Carol (Geraldine Brooks). Geleidelijk worden Carol en Louise vriendinnen. Dan knapt er bijna iets in Louise als ze hoort dat Carol en David een relatie hebben; haar vreemde gedrag wordt nog vreemder, ze vertelt leugens, verbeeldt zich dat ze betrokken was bij de dood van Deans eerste vrouw, et cetera. Dat is het moment waarop de film uit de koers raakt: Louise confronteert David met zijn relatie met Carol, schiet hem neer en zwerft vervolgens door de straten en vervolgens op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis. De film verklaart het allemaal als psychoses en meer niet <0xE2><0x80><0x93> hoewel dat in de echte wereld van de psychiatrie in 1947 waarschijnlijk niet ongewoon was. Het tempo van de film is onregelmatig en het script mist een beetje, maar de uitvoeringen zijn eersteklas. Van Heflin heeft een van zijn betere rollen als harteloze, arrogante playboy, en Geraldine Brooks doet het prima als Carol. Raymond Massey is zijn gebruikelijke betrouwbare zelf, die de rol van de lankmoedige echtgenoot heel goed speelt. Maar vergis je niet: dit is de show van Joan Crawford, en ze domineert en fascineert de hele tijd.
"Possessed" released in 1947, gives Joan Crawford one of her best performances at the height of her popularity at Warner Brothers. Crawford had won an Oscar just the year before for "Mildred Pierce" so she was red-hot when she made this film. Crawford stars as Louise, a seemingly cool, detached nurse who cares for an ill woman (whom we never see) who is married to a wealthy man named Dean (Raymond Massey). Louise has also just been dumped by her lover David (Van Heflin) whom she was very much in love with. Louise becomes infatuated with David, seeming to almost stalk him. On the rebound, she marries Dean (whose wife is now dead), much to the dismay of his adult daughter Carol (Geraldine Brooks). Gradually, Carol and Louise become friends. Louise then almost snaps when she learns Carol and David are seeing one another; her odd behavior becomes even odder, telling lies, imagining she was involved in the death of Dean's first wife, etc. This is where the movie veers off course: Louise confronts David about his relationship with Carol, shoots him, and then ends up wandering the streets and then in the psychiatric ward of a hospital. The film just explains it all away as psychoses and nothing more -- although in the real world of 1947 psychiatry that probably wasn't uncommon. The film is uneven at time, and the script slightly lacking, but the performances are first rate. Van Heflin has one of his better roles as a callous, arrogant playboy, and Geraldine Brooks is fine as Carol. Raymond Massey is his usual reliable self, playing the long-suffering husband role quite well. But make no mistake: this is Joan Crawford's show, and she dominates and fascinates throughout.