Onlangs zag ik Anna May Wong in PICCADILLY, een stijlvol, zwijgend melodrama dat in 1929 in Engeland was opgenomen, en hoewel de film zijn gebreken had, had ik het gevoel dat hij over het geheel genomen heel interessant en ongewoon was, en dat de hoofdrolspeelster fascinerend was. Anna May Wong was praktisch de enige Chinees-Amerikaanse Hollywoodster van haar tijd, adembenemend op een onconventionele manier, met een magnetisme dat dat van Louise Brooks evenaarde. Ik wilde graag meer van haar werk zien en wist dat ze in de jaren twintig een aantal stomme films in Hollywood had gemaakt en in de jaren dertig, na haar terugkeer uit Europa, een aantal gesproken films.<br />Een van de eerste voertuigen van Anna May na haar terugkeer in de Verenigde Staten. PICCADILLY vertoonde helaas de beste technische kwaliteiten van het laatste stille tijdperk, waaronder eersteklas cinematografie, vloeiende camerabewegingen en een soepele montage, maar deze film vertoont enkele van de zwakste eigenschappen van de vroege talkshows: de dialogen zijn onbeholpen, het montageritme is lethargisch en het acteerwerk (op een paar uitzonderingen na) is theatraal in de slechtste zin van het woord. Er zijn sporadische pogingen van de regisseur om de film van interessante beelden te voorzien, zoals silhouetten op het scherm of camerahoeken die uit de toon vallen, maar voor het grootste deel is de presentatie zo vlak en saai als een schooltoneelstuk. Afgezien van zeldzame uitbarstingen van actie zitten we naar acteurs te staren die houdingen aannemen en paars proza declameren tegen het harde geknetter van de soundtrack, zonder achtergrondmuziek die de ruwe kantjes wat gladstrijkt.<br />Het charisma van Anna May Wong is intact, maar het materiaal dat haar in _Dochter van de Draak_ is gegeven, stelt haar waardigheid zwaar op de proef. Ik had nooit politieke correctheid verwacht in een film van Fu Manchu, maar het was niettemin ontmoedigend om de stereotypen van het gele gevaar hier te zien paraderen. Sinistere oosterlingen bespioneren vijanden door panelen in de muur, en op cruciale momenten wordt er op gong geslagen als dr. Fu Manchu zinnetjes declameert als: 'Mijn bloemendochter, het mes zou je bloemvingers doen verwelken.' Fans van de Charlie Chan-serie zouden verbaasd zijn Warner Oland als Fu te zien, het tegenovergestelde van zijn meer welwillende Aziatische rollen. De legendarische Japanse acteur Sessue Hayakawa speelt een Chinese detective die voor Scotland Yard werkt, waardoor hij een positief Aziatisch rolmodel heeft om de schurkachtigheid van de anderen in evenwicht te houden, maar zelfs in zijn geval is het niet genoeg.' In een van de eerste scènes maken ze duidelijk dat hij een 'bijzondere medewerker' is die nooit officieel lid van het korps zal worden.<br />Hayakawa slaagt erin zijn waardigheid te bewaren te midden van deze hocus-pocus, net als Anna May Wong, maar het is frustrerend om te zien hoe deze twee buitengewone acteurs hun leven vergooien. Deze film is net zo onnozel als de speelgoeddraak die onder de aftiteling vuur spuwt, en misschien kun je er als zodanig van genieten, maar als je om deze acteurs als mens geeft, laat hij een deprimerende nasmaak achter. Nog één laatste gedachte: hoe zit dat met die sinistere Aziaten die mensen bespioneren door schuifpanelen in de muur? Wat is daar de bedoeling van? Ik bedoel, heb je ooit een oude film gezien waarin sinistere Mexicanen, Grieken of Eskimo's mensen bespioneren door schuifpanelen? Nou ja, ik denk dat het gewoon een van die ondoorgrondelijke mysteries van het Oosten is.
Recently I saw Anna May Wong in PICCADILLY, a stylish silent melodrama made in England in 1929, and while the film had its flaws I felt that it was quite interesting and unusual over all, and that its leading lady was fascinating. Anna May Wong was virtually the only Chinese-American Hollywood star of her era, gorgeous in an unconventional way, with a magnetism rivaling that of Louise Brooks. I was eager to see more of her work, and knew that she'd made several silent films in Hollywood during the '20s and a number of talkies there in the '30s, after she'd returned from Europe.<br /><br />One of Anna May's first vehicles upon her return to the U.S. was DAUGHTER OF THE DRAGON, which was also one of the first screen adaptations of a Fu Manchu story from Sax Rohmer's long-running series of books. Unfortunately, while PICCADILLY exhibited the best technical qualities of the late silent era, including first-rate cinematography, fluid camera movement, and smooth editing, this film exhibits some of the weakest traits of early talkies: the dialog is awkward, the editing rhythm is lethargic, and the acting (with a couple of exceptions) is theatrical in the worst sense of the word. There are sporadic attempts by the director to infuse the movie with interesting visuals, such as using silhouettes cast on screens or off-beat camera angles, but for the most part the presentation is as flat and dull as a school play. Aside from rare bursts of action we find ourselves staring at actors who strike attitudes and declaim purple prose against the harsh crackle of the soundtrack, with no background music to help smooth over the rough spots.<br /><br />Anna May Wong's charisma is intact, but the material she was given to deliver in DAUGHTER OF THE DRAGON puts her dignity to a severe test. I never expected Political Correctness from a Fu Manchu movie, but it was nonetheless disheartening to observe the Yellow Peril stereotypes on parade here. Sinister Orientals spy on enemies through panels in the wall, and gongs are struck at key moments as Dr. Fu Manchu intones such lines as: "My flower daughter, the knife would wither your petal fingers." Fans of the Charlie Chan series might be surprised to find Warner Oland playing Fu, very much the opposite of his more benign Asian portrayals. Legendary Japanese actor Sessue Hayakawa is on hand as a Chinese detective working for Scotland Yard, thus providing a positive Asian role model to balance the villainy of the others, but even in his case it's made clear in an early scene that he's a "special worker" who will never be made an official member of the force.<br /><br />Hayakawa manages to retain his dignity in the midst of this hokum, and so does Anna May Wong, but the waste of these two extraordinary actors is frustrating to witness. This movie is as silly as the toy dragon breathing fire under the opening credits, and perhaps it can be enjoyed as such, but if you care about these actors as human beings it leaves a depressing aftertaste. One last thought: what's the deal with sinister Asians spying on people through sliding panels in the wall? What's up with that? I mean, did you ever see an old movie where sinister Mexicans, Greeks or Eskimos spy on people through sliding panels? Oh well, I guess it's just one of those inscrutable mysteries of the Hollywood Orient . . .