Jim Jarmusch, een regisseur die nooit verzuimt de tijd te nemen voor de kleine momenten, blikken, uitwisselingen die het beste (of mindere) in mensen naar boven brengen, zet zijn vaardigheden in Night on Earth op volle kracht in. Ook in zijn diverse films in episodische stijl zet hij dit keer zijn enorme gebruik van zuiver conversationele en emotionele komedie zowel als drama kracht bij. In feite is dit misschien wel een van de beste uit de jaren negentig van dat soort (d.w.z. het mengen van komedie en drama om een paar bitterzoete scènes te creëren). De inspiratie komt natuurlijk uit de Europese cinema, maar zelfs in de Amerikaanse segmenten zit er een gevoel van oprechte pathos in de personages. Soms bleef één stijl volkomen consistent, met alleen komedie in aflevering vier of alleen tragedie in aflevering vijf, of de twee stijlen gingen heen en weer zoals in de eerste twee. De derde blijft het meer dubbelzinnige en misschien ongemakkelijke deel van het stel, en ook al is het misschien de minst geslaagde van allemaal, het is nog steeds fascinerend vanwege de acteurs.<br />Maar om terug te komen op het humanisme dat in de film naar voren komt, dat is helemaal niet ongewoon voor Jarmusch' werk. In Ghost Dog gaat het een heel eind verder om ons niet al te zeer buitengesloten te laten zijn van de wereld van Whitaker's.' Of het maakt elke vrouw in _Broken Flowers_ des te vreemder en unieker. Omdat het een realistischer benadering is, met situaties die zich nu's nachts in deze steden zouden kunnen voordoen, moet ik bijna aan Renoir denken. Vooral in het tweede segment in New York, waar de volmaakte scheidslijn tussen lichtheid en over-de-top-lichtheid zich bevindt in de rol van Armin Mueller-Stahl als Helmut (een Duitse ex-clown die een onwetende taxichauffeur is geworden) en die van Giancarlo Esposito als Yo-yo. Misschien komt het doordat scènes als deze meestal niet op de voorgrond treden, maar een reeks als deze toont aan beide kanten een geweldige dialoog (en als Rosie Perez op het toneel verschijnt, zijn alle kansen verkeken). Stahl zorgt er vooral voor dat de scènes in het bijzonder werken, omdat het bijna lijkt alsof hij de persoon van een buitenstaander bewoont in de (voor de hand liggende) verbazingwekkende ruimte van New York.<br />Het zou een beetje pietluttig zijn om te zeggen welke van de twee mijn favoriet was, omdat ze stuk voor stuk iets anders te bieden hadden. Je had de schattige, en een beetje g<0xC3><0xAA>nante, scènes met Ryder en Rowlands (misschien ook een van Ryders weinige juweeltjes in haar carrière, voornamelijk gebaseerd op stijl). Het fragment in Parijs zou je ook een beetje een ongemakkelijk gevoel kunnen geven, maar daar ging het misschien juist om. En ik vond het prachtig hoe de rol van Beatrice Dalle moeiteloos heen en weer ging tussen het bizarre en het bijna ironisch meevoelende. Het is ook het segment dat een extra bittere noot toevoegt door de taxichauffeur uit Ivoorkust, hoe het er ook uitziet als het gaat over twee buitenstaanders die in een vreemd moment in het leven worden geduwd. Roberto Benigni's segment was doodgriezelig, wat verbazingwekkend is gezien de slechte en goede manieren van Jarmuschs komedie. Maar Benigni is zo buitensporig in zijn lange monoloog dat het geen wonder is wat er van zijn passagier wordt. Het is een verschrikkelijke mengeling van Benigni's vraatzuchtige stijl van snel (maar niet te snel) praten en een soort stille-filmachtige komedie, waarschijnlijk van Buster Keaton of zo. En dat alles wordt geaccentueerd door een zorgvuldig in scène gezette misstap en een scène waarin de auto over de kop gaat (dat is altijd vertederend om te zien), waarin precies op het moment dat je verwacht dat er iets misgaat, er een of twee seconden extra worden ingelast. Het is een film met een lief ritme dat niet sleept, zoals in Jarmusch op zijn slechtst.<br />Het laatste segment kon vreemd genoeg voor sommigen een afknapper zijn. Dat was voor mij ook zo, tot ik besloot er een tweede keer naar te kijken. Dit combineert de frustratie die je af en toe in de andere segmenten aantreft over het stadsleven dat op de bewoners neerdaalt, en het medeleven dat zelfs achter het harde vernislaagje van een leven met een omhulsel dat hen tegen idioten beschermt naar boven kan komen. Als het tijd is voor de monoloog van Matti Pellonpaa, is dat het meest ontroerende en ook het meest ontroerende wat Jarmusch ooit heeft geschreven, samengevat in zijn portret. Wat nog interessanter is, is dat de film, ondanks dit naargeestige verhaal, niet al te veel lijkt te eindigen met dat laatste stukje tussen Mika en Avi, de dronken passagier. Nadat ik dit een tweede keer had gezien, kreeg ik zelfs het idee waar de film over zou kunnen gaan: de scheiding tussen een chauffeur die zijn werk doet en een passagier met hun eigen problemen. Het is ook een kleine robijn van een communicatief fabeltje, over hoe de levens in verschillende steden en landen natuurlijk verschillend kunnen zijn in spraak en houding en kleding, maar dat ze in het holst van de nacht te maken krijgen met soortgelijke beproevingen.
Jim Jarmusch, a director who never neglects to find the time for the little moments, glances, exchanges in dialog, that bring out the better (or lesser) in people, puts his skills to full force in Night on Earth. Another in his several episodic-style films, this time he pushes forward his great use of pure conversational, and emotional, comedy, as well as drama. In fact, this may be one of the best from the 90's of that kind that came out (i.e. mixing comedy and drama to create some bittersweet vignettes). Inspiration of course pours out from European cinema, but even in the American segments there's a sense of genuine pathos with the characters. Sometimes one style was kept totally consistent, with all comedy in episode four or all tragedy in episode five, or the two styles went back and forth like in the first two. The third remains the more ambiguous, and maybe more uncomfortable, segment of the bunch, and even if it might be the lesser of them all it's still fascinating due to the actors.<br /><br />But to get back to the humanism that comes on in the film, it's not something at all uncommon to Jarmusch's work. In Ghost Dog it goes a long way to help us not be too left out of the world of Whitaker's character, or it makes every lady seem all the more odd and unique in Broken Flowers. Here since it is met with a more realistic approach, with situations that could be happening right now at night in these cities, I'm almost reminded of Renoir. Particularly in the second segment in New York, where there's the perfect divide between lightness and over-the-top- lightness being in Armin Mueller-Stahl's performance as Helmut (German ex-clown turned un-knowing cabbie) and Giancarlo Esposito's performance as Yo-yo. Maybe it's because scenes like these usually wouldn't make it into 'mainstream' fare, but a sequence like this showcases some great dialog on both sides (and when Rosie Perez comes in, all bets are off). Stahl especially makes the scenes work in-particular as he almost seems to inhabit this person of an outsider in the (taken for granted) amazing space of NYC.<br /><br />To say which one was my overall favorite might be a little picky, as every one of them had something to offer differently. There was the cute, and slightly awkward, scenes with Ryder and Rowlands (maybe one of Ryder's few gems in her career too, mostly based on style). The segment in Paris, again, may make one feel a little uncomfortable, but that might be the point. And I loved how Beatrice Dalle's role went effortlessly between the bizarre and the almost ironically compassionate. It's also the segment which provides a little extra bitter of a touch by way of the Ivory Coast cabbie, however it does come to pass as being about two outsiders thrust into a strange little moment in life. Roberto Benigni's segment was drop dead funny, which is surprising considering the hit or miss ways of Jarmusch's comedy. But Benigni is so outrageous in his long monologue its no wonder what becomes of his passenger. It's a terrific mix between Benigni's voracious style of fast (but not too fast) speech, and a sort of silent-film kind of comedy, likely out of Buster Keaton or something. And all of this is accentuated by a carefully controlled mis en scene of driving (which is always visually endearing), where right when you're expecting there to be a cut it waits one or two extra seconds. It's a film with a sweet rhythm that doesn't drag like in Jarmusch at his worst.<br /><br />The last segment, oddly enough, could be a downer for some. It was for me, until I decided to watch it a second time. This combines the frustration seen in bits in the other segments regarding a city life that bogs down on its inhabitants, and the sympathy that can come out even behind the tough veneer of lives lived with a shell protecting them from idiots. When it comes time for Matti Pellonpaa's monologue, it makes for the most touching, and a close-call for most emotionally striking, thing Jarmusch has ever written, put together by his portrayal. What's interesting even more so is how the film, despite this bleak story, doesn't seem to end too much on that note, due to the last little bit between Mika and Avi, the drunk passenger. In fact, after watching this a second time, I got to get the sense of what the film might be about- getting past that separation between a driver doing his job and a passenger with their own issues. It's also a small ruby of a communication fable, of how lives in different cities and countries may be of course different in speech and attitude and dress, but have similar plights to deal with in the dead of night.