'Ik zou je kunnen vertellen over een krachtige vrouw,' zegt dr. Valonius, een grijsharige oude man die de juiste tijd kan zien zonder op zijn horloge te hoeven kijken, tegen de verwende, ongeduldige, goedgeklede vrouw die naast hem zit in de restauratiewagon van hun trein. 'Ze wist wat ze wilde... en ze dacht dat ze wist hoe ze het kon krijgen.'<br />'Dat klinkt net als ik,' zegt de vrouw met een tevreden glimlach. 'Was ze gewaarschuwd dat er gevaar dreigde?' Haar verloofde is in hun coupé gebleven en staart uit het raam terwijl de bomen in de nacht voorbijflitsen.<br />'Ja,' zegt Valonius. 'Ze zat in een trein. Ze was gewaarschuwd om erin te blijven, maar...' En daarmee beginnen we aan onze eigen reis in deze slimme lowbudget-noir, een reis waarin we zullen zien hoe het lot niet te veranderen is, en hoe het lot een man echt kan uitputten.<br /><br />Als Harold Dunlap (Charles Russell) een nagelriemmesje gebruikt om zijn verloofde te doden bij een halte van een station ('Haar hart heeft een manicure gekregen,' zegt een journalist) zit hij's avonds laat vast in een klein stadje dat is geïsoleerd door een overstromende rivier. Erger nog, terwijl hij de vrouw dumpt, wordt zijn hart uit zijn lijf gesneden. Mike Bennett (Dale Belding), een jongen die graag bij zijn moeder uit de buurt is en graag avonturen beleeft, heeft hem gezien. En wat nog erger is, nadat Dunlap tijdens het liften wordt opgepikt en beseft dat hij vanwege de overstroming het gebied niet uit kan, laat de vriendelijke chauffeur hem uitstappen bij de enige plek in de stad waar hij kan overnachten, een pension. En onder de mensen die daar logeren, bevinden zich... je raadt het al, de jonge Mike Bennett en zijn moeder. Het duurt niet lang voordat Mike erachter komt wat er aan de hand is. Tegelijkertijd is Dunlap er al achter dat Mike, de enige getuige, moet worden opgeruimd. Het ziet ernaar uit dat Mike het zwaar te verduren krijgt, vooral als hij zijn kamer moet delen met Dunlap.<br />En dan komt er een dame in beeld. Jean Maxwell (Mary Beth Hughes) logeert ook in het pension. Ze is een blonde pudding, met losse, volle lippen en ogen die naar de mond van een man staren. Ze is niet echt lastig, maar ze heeft een voorkeur voor het verkeerde soort man. Harold Dunlap moet nu een manier zien te vinden om Mike te vermoorden, de stad uit te gaan zodra de brug weer opengaat, en uit de buurt te blijven van Jean Maxwells gemakkelijke deugdzaamheid. Als je in het lot gelooft, of in het kantoor van Hayes, bestaat er dan enige twijfel over wie er in leven blijft, wie er kan sterven en wie er gewoon aan het lot overlaat? In een mooie, cirkelvormige wending eindigen we weer in de coupé van die trein, met dr. Valonius en de verwende, ongeduldige vrouw die haar nagels zit te lakken.<br />Deze goed gemaakte, pretentieloze film brengt in zijn tweeënzestig minuten heel wat onbehaaglijkheid met zich mee. Het is ongewoon voor een noir, maar de komediefiguren die in het pension wonen, leggen veel nadruk op humor. Je hebt de efficiënte eigenares, je hebt Mike en zijn zenuwachtige moeder, je hebt de warme, verleidelijke Jean Maxwell en je hebt een paar oude dronkaards die een beetje kibbelen. Het is de kosthuistactiek die de bedreiging voor Mike zo effectief maakt. We hebben aanvankelijk misschien enige sympathie voor Harold Dunlap, maar dan beseffen we dat het hem menens is en dat hij Mike in een lijk wil veranderen... en bij wie kan Mike dan nog hulp zoeken? We hebben alleen maar deze merkwaardige verzameling kosthuisbewoners. Charles Russell doet het uitstekend als gewone man die moordlustiger blijkt te zijn dan hij of wij hadden verwacht. Dale Belding als de twaalf- of dertienjarige jongen is geen g<0xC3><0xAA>nante vertoning. Hij speelt zijn rol redelijk natuurlijk en ziet er precies zo uit als Hollywoods idee van een all-American kid, met een slepende gang, overvloedige sproeten en een spleetje tussen zijn tanden. Mary Beth Hughes is een heel ander verhaal. tot we die lippen zien en wat ze ermee doet.
"I could tell you of a forceful woman," says Doctor Valonius, a white-haired old man who can tell the correct time without looking at a watch, to the spoiled, impatient, well-dressed woman seated next to him in the club car of their train. "She knew what she wanted...and thought she knew how to get it." <br /><br />"Sounds like me," says the woman, with a satisfied smile. "Was she warned of some danger?" Her fiancé has remained in their compartment, staring out of the window as trees flash by in the night. <br /><br />"Yes," says Valonius. "She was on a train. She was warned to stay on it, but..." <br /><br />And with that we start a journey of our own in this clever low-budget noir, a journey where we will see how destiny cannot be changed, and how fate can really wear a guy down. <br /><br />When Harold Dunlap (Charles Russell) uses a cuticle blade to kill his fiancé at a station stop ("Her heart was given a manicure," says a newspaperman) he finds himself trapped late at night in a small town isolated by a flooding river. Worse, while he dumped the woman's body back on the train before it left, Mike Bennett (Dale Belding), a kid who likes to get away from his mother and have adventures, saw him Even worse, after Dunlap gets picked up while hitchhiking and realizes he can't leave the area because of the flooding, the friendly driver lets him off at the only place to stay in town, a boarding house. And among the people who stay there are...you guessed it, young Mike Bennett and his mother. It's not long before Mike starts to figure things out. At the same time, Dunlap already has figured out that Mike, the only witness, has to be disposed of. It looks like things are going to get rough for Mike, especially when he has to share his room with Dunlap. <br /><br />And then a dame enters the picture. Jean Maxwell (Mary Beth Hughes) also stays at the boarding house. She's a blond pudding, with loose, plump lips and eyes that stare at a man's mouth. She's not trouble exactly, but she has a taste for the wrong kind of man. Harold Dunlap now has to find a way to kill Mike, get out of town as soon as the bridge reopens, and stay clear of Jean Maxwell's easy-going virtue. If one believes in destiny or in the Hayes Office, is there any doubt who lives, who may die and who just gives in to fate? In a nice circular twist to things, we end up back in that train's club car with Dr. Valonius and the spoiled, impatient woman trimming her nails. <br /><br />This well-made, unpretentious film packs a great deal of uneasiness into its 62 minutes. Unusual for a noir, it puts a lot of emphasis on humor through the comedy characters who live in the boarding house. There's the efficient owner, there's Mike and his fluttering mother, there's the warm and seductive Jean Maxwell and there are a couple of aging drunks who bicker a bit. I think it's the boarding house humor that makes the threat to Mike so effective. We might have some sympathy for Harold Dunlap at first, but then we realize he's dead serious about turning Mike into a corpse...and whom can Mike go to for help? There's just this odd collection of boarding house denizens. Charles Russell does a fine job as an ordinary man who proves more murderous than either he or we thought he'd be. Dale Belding playing the twelve- or thirteen-year-old boy is no embarrassment. He's reasonably natural in his acting and looks just like Hollywood's idea of an all-American kid, tow headed, generously freckled and with a small gap between his teeth. Mary Beth Hughes is something else. She looks so sweet...until we notice those lips and what she does with them.