Voor mij was dit de meest ontroerende film van de afgelopen tien jaar. Samira Makhmalbaf toont pure moed en visie in wording. Ze is intelligent en heeft de gave om tot het volk te spreken, ongeacht hun nationaliteit of geloofsovertuiging. Ik ben geïnspireerd en geroerd door haar menselijkheid en kan alleen maar hopen dat ze veel mensen op dezelfde manier heeft geraakt. Haar boodschap in deze film is sterk, eenvoudig en puur. De menselijke ziel kan de meest ongehoorde wreedheden en onderdrukking overleven, maar heeft nog steeds het vermogen om zelfs de grootste dromen te hopen en te dromen. Onder de meest ongelooflijke omstandigheden komen de meest onverwachte mensen op om helden te zijn. Dit jonge meisje, dat kortgeleden haar stem heeft teruggekregen, maar nog steeds bang is om gebruik te maken van haar pas gevonden vrijheid, is onze held. Ze droomt ervan om president te worden van het door oorlog verscheurde Afghanistan, het enige visioen van macht dat ze zich kan voorstellen dat haar huidige situatie werkelijk zou kunnen veranderen. We vangen een glimp op van haar geestkracht, terwijl we getuige zijn van haar ontberingen. Uiteindelijk blijft er voor ons hoop over, hoop dat wanneer haar jonge stem uiteindelijk spreekt, ze luid en duidelijk een boodschap uitspreekt die de grenzen, nationaliteit en religie overschrijdt. De ware belichaming van de feniks die uit de as oprijst. De hoed af voor het eenvoudige verhaal van de complexe waarheid.
For me, this was the most moving film of the decade. Samira Makhmalbaf shows pure bravery and vision in the making. She has an intelligence and gift for speaking to the people, regardless of their nationality or beliefs. I am inspired and touched by her humanity and can only hope that she has touched many people the same way. Her message in this film is strong, simple and pure. The human soul can survive the most unheard of cruelties and repression, yet still have the capability to hope and dream even the biggest dreams. Under the most incredible circumstances, the most unexpected people rise up to be heroes. This young girl who has recently regained her voice, yet is still afraid to use her new found freedom, is our hero. She daydreams of becoming president of war torn Afghanistan, the only vision of power that she can imagine that could truly change her current situation. We catch a glimpse of her spirit while witnessing her hardships. In the end, we are left with hope, hope that when her young voice does eventually speak out, it speaks loud and clear for all to hear- sounding a message that transcends borders, nationality and religion. The true epitome of the phoenix rising from the ashes. Hats off to the simple tale of the complex truth.