Dit is een verontrustende, bitterzoete romantische komedie over twee mensen die al 15 jaar getrouwd zijn en hun huwelijk aan het ontrafelen zijn. Eigenlijk is het meer een romantische tragedie dan een komedie. Ben en Katie Jordan (Bruce Willis en Michelle Pfeiffer) zijn twee niet bij elkaar passende mensen in een huwelijk dat nooit had moeten zijn. Hij is spontaan, romantisch en impulsief, met een lage frustratietolerantie en een explosief temperament. Zij is pragmatisch, een dwangmatige perfectioniste met onrealistische verwachtingen en een grote behoefte aan controle. Ze vat alles persoonlijk op en vergeeft of vergeet nooit een belediging. Ze geven elkaar allebei de schuld van hun teleurstellingen. Het patroon is duidelijk. Hij voldoet niet aan haar maatstaven, dus snibt zij, hij ontploft en dan beschuldigt ze hem ervan dat hij niet luistert. Vervolgens biecht ze alle fouten op die hij ooit heeft gemaakt en alle fouten die hij ooit heeft gemaakt. Dit gaat tot vervelens toe door, terwijl hun romantische obsessie voor elkaar het beste van het beste blijft krijgen. Als motten naar een vlam keren ze steeds weer terug voor een nieuwe verzengende hitte.<br />Deze film wordt als provocerend beschouwd in die zin dat hij huwelijksproblemen afbeeldt die maar al te bekend zijn in onze samenleving. Het probleem is dat hij probeert elk probleem dat de man bekend is (met uitzondering van het slaan van een vrouw) aan dit stel te geven en zich baseert op één enkele draad van een lang vergeten romance om hun enige kans te geven elkaar bij elkaar te houden. Rob Reiner en de schrijvers Alan Zweibel en Jessie Nelson bespreken tijdens het kijken naar de scènes die zich achter de schermen afspelen hoe het verhaal zich ontwikkelde. Het blijkt dat het een montage was van al hun eigen huwelijksproblemen. Dus was de film in wezen een cathartisch dumpterrein voor de schrijvers en de regisseur.<br />Het maken van de film was geweldig. Rob Reiner weeft het verhaal vakkundig in elkaar en creëert een scherp contrast tussen de vreugde van de romance en de realiteit van de relatie. De film werd onderbroken door talloze grappige en lieve momenten die de kijker doen glimlachen en stralen van verrukking.<br />Michelle Pfeiffer geeft een schitterende vertolking van een zeer emotioneel complexe en neurotische figuur. Er was heel wat moed voor nodig om deze rol op zich te nemen, want ze speelde het minst sympathieke personage in de film, een beetje een afgang voor haar. Bruce Willis was zo goed als je kon verwachten, gezien het feit dat niemand iets opblies. Eigenlijk was hij best goed als de impulsieve, kinderlijke romanticus, maar als het om de ruzies en de ernstige vertoon van wrok ging, speelde hij de scènes te hard, bijna als een commando.<br />Reiner doet goed camerawerk en stelt een paar goede snelle vuurgevechten op die impact hebben en veel inzicht geven in de relatie. Hij heeft de film ook op locatie in Venetië opgenomen om er een romantisch intermezzo aan toe te voegen, en op de een of andere manier heeft hij Eric Clapton zover gekregen dat hij een geweldige herkenningsmelodie heeft geschreven.<br />Het probleem is het verhaal. Reiner heeft in het programma gezegd dat hij dit een realistische, bitterzoete blik op de echte problemen van relaties wilde geven. Maar hij heeft te veel geprobeerd en van deze film een zwaar overdreven karikatuur gemaakt van een relatie in een crisissituatie. Het is eigenlijk een 'The War of the Roses'-film, maar hij neemt zichzelf te serieus. Niemand die ik ken die deze film heeft gezien, kan geloven dat dit stel 15 weken getrouwd kan zijn gebleven, laat staan 15 jaar. Het resultaat is een schadelijke marathon van kleinzielige ruzies die de kijkers na een tijdje gaan irriteren. Het is ongeveer net zo vermakelijk als kijken naar je beste vrienden die in een openbaar restaurant aan het bekvechten zijn. Het hele gebeuren geeft je een heel ongemakkelijk gevoel en je gaat niet naar huis met het gevoel dat je een leuke avond hebt gehad.<br />Dus, hoewel het als film slaagt, faalt het als film. Ik gaf deze film een 6/10. Er zaten zoveel goede elementen in dat ik niet zie hoe ik hem zou kunnen verpesten. Maar het verhaal vereist een emotioneel uithoudingsvermogen dat maar weinig kijkers bereid of in staat zullen zijn te investeren om er enig plezier aan te beleven.<br /><br />
This is a disturbing, bittersweet romantic comedy about two people who's 15 year marriage is unraveling. Actually, it is more of a romantic tragedy than a comedy. Ben and Katie Jordan (Bruce Willis and Michelle Pfeiffer) are two mismatched people in the marriage that never should have been. He is spontaneous, romantic and impulsive, with low frustration tolerance and an explosive hair trigger temper. She is pragmatic, a compulsive perfectionist with unrealistic expectations, and a high need for control. She takes everything personally and never forgives or forgets a slight. They both blame each other for their disappointments. The pattern is clear. He doesn't meet her standards so she snipes, he explodes and then she accuses him of not listening. She then throws up every mistake he's ever made and every fault he's ever had. This goes on ad nauseam as their romantic obsession with one another continues to get the best of any sense they might have to call it quits. Like moths to a flame, they keep returning for another scorching. <br /><br />This film is thought provoking in that it portrays marital difficulties that are all too familiar in our society. The problem is that it tries to give every problem known to man (with the exception of wife beating) to this couple and relies on the single strand of a long forgotten romance to be the only chance of keeping them together.<br /><br />In watching the behind the scenes featurette on this film, Rob Reiner and writers Alan Zweibel and Jessie Nelson discuss how the story evolved. As it turns out, it was a montage of all their own marital problems. So the film was, in essence cathartic dumping ground for the writers and director.<br /><br />As filmmaking, it was terrific. Rob Reiner weaves the story together expertly, creating a stark contrast between the joy of the romance and the reality of the relationship. The film was punctuated by numerous funny and sweet moments that make the viewer smile and glow with delight.<br /><br />Michelle Pfeiffer gives a splendid performance of a very emotionally complex and neurotic character. It took a lot of courage for her to take this part because she was playing the least likeable character in the film, something of a departure for her. Bruce Willis was as good as one could have expected considering the fact that nobody was blowing anything up. Actually, he was quite good as the impulsive, childlike romantic, but when it came to the arguments and the serious displays of resentment, he played the scenes too harshly, almost commando style.<br /><br />Reiner does good camera work and puts together some good rapid fire scenes that have impact and give great insight into the relationship. He also took the film on location in Venice to add a little romantic interlude, and somehow got Eric Clapton to write a great theme song.<br /><br />The problem is the story. Reiner stated in the featurette that he intended this to be a realistic bittersweet look at the real problems relationships face. But he tried to do too much and made this film a grossly exaggerated caricature of a relationship in crisis. It is really "The War of The Roses" lite only it takes itself too seriously. No one I know who saw this could believe that this couple could possibly have stayed married for 15 weeks, no less 15 years. <br /><br />The result is a noxious marathon of petty arguments that get under the viewers' skin after a while. It is about as entertaining as watching your best friends have a niggling argument in a public restaurant. The whole thing leaves you very uncomfortable and you don't go home feeling like you've had a nice evening.<br /><br />So, while it succeeds as filmmaking, it fails as a film. I gave this film a 6/10. There were so many good elements to it that I can't see trashing it. But the story is one that requires a level of emotional endurance that few viewers will be willing or able to invest to get any enjoyment out of it.<br /><br />