Alweer een poging van een la 'Casablanca' om opwinding te ontketenen door een huiselijke Amerikaan van middelbare leeftijd onder exotische buitenlanders te plaatsen, dat zou misschien nog te verdragen zijn geweest als ze de saaie, irritante George Raft helemaal kwijt waren geweest en de hyperactieve Turhan Bey vanaf het begin de hoofdrol hadden gegeven. Maar zoals het nu gaat, licht de film op op het moment dat dit oogverblindende stuk voor het eerst zijn opwachting maakt als bediende achter de toonbank van een tabakswinkel, en de hele eerste helft van de film die eraan voorafgaat lijkt een hopeloze verspilling. En dat is met Peter Lorre. Als Lorre weg is, vergeet het maar, dan kun je de band stopzetten.
Yet another attempt a la "Casablanca" to whip up excitement by placing a homely middle-aged American among exotic foreigners, this might have been tolerable had they just lost the dull, abrasive George Raft altogether and made the ultrafoxy Turhan Bey the leading man from the beginning. As it is, the film lights up the moment this dazzling hunk makes his first appearance as a clerk behind a tobacconist's counter, and the entire first half of the film that's gone before seems like a hopeless waste. And that's WITH Peter Lorre. After Lorre's gone, forget it, you can stop the tape.