Ik ben het er niet mee eens dat deze film grote tekortkomingen heeft. Ik bedoel, de dialoog zou vloeiender kunnen zijn, de montage zou scherper kunnen zijn, enzovoorts.<br />Maar hoewel de film in zijn geheel wat onscherp is, zijn sommige scènes adembenemend rauw. Zoals de scène waarin Marcos Ana van het vliegveld haalt, kun je het absurde contrast tussen de economische klassen in de stad zien, bijna ruiken zelfs. Als Marcos alleen maar in de vergetelheid staart, weet je dat je naar een echt mens kijkt, wiens zweet zijn eigen zweet is en het vet op zijn gezicht zijn eigen vet.<br />Er is iets mysterieus en onbegrijpelijks aan de gezichten van alle mensen die in de stad wonen en het moeilijk hebben. Het is niet zomaar een gezicht van frustratie, verdriet of wanhoop dat een gemiddelde acteur kan trekken.<br />Het is een gezicht dat uniek is voor die persoon, een gezicht dat je waarschijnlijk nooit zult leren kennen, maar als je er in de metro of de bus of op het trottoir een blik op werpt, weet je op de een of andere manier dat je met hem of haar meeleeft, dat je weet dat er een verhaal achter hem of haar zit.<br />Deze film is niet meer dan een blik van één persoon. Het is niet echt een studie naar Marcos, want we zijn nooit zo diep in zijn verleden, zijn motieven, zijn wat dan ook, doorgedrongen. Hij presenteert zijn situaties en daden gewoon zoals ze zijn, zonder een bepaald perspectief te verkiezen, zoals de meeste films, zonder ons 'inzichten' of 'onthullende monologen' te geven, of iets van die aard.<br />Hij laat ons hem beoordelen als we een oordeel hebben, de waarnemer als we opmerkzaam zijn, de afstandelijke toeschouwer als we dat zijn, en hoogstwaarschijnlijk zijn we een beetje van dat soort mensen als we naar deze film kijken.<br />En dat is heel prijzenswaardig, dat een film de kijkers uiteindelijk de camera en de editor van de film laat zijn. In plaats van ons te vertellen hoe we de dingen moeten bekijken.
I don't disagree that this movie has great flaws. I mean the dialog could be more fluid, the editing could be more crisp, so on so forth.<br /><br />But while the movie is choppy as a whole, some of the scenes are breathtakingly raw. Like the part where Marcos is driving Ana from the airport, you can see, even almost smell, the city's absurd contrast between its economic classes. When Marcos is just staring into oblivion, you know you're looking at a real person, whose sweat is his own sweat and the grease on his face is his own grease.<br /><br />There is something mysterious and incomprehensible about the faces of every single person living and struggling in the city. It is not just a face of frustration, anguish, or despair, that a typical actor might give off.<br /><br />It's a face that is unique to that person, one that you will never get to know probably, but when you take a glance of in the subway or the bus or the sidewalk, you know somehow you relate to them, somehow you know there's a story behind them.<br /><br />This movie is just a mere glance of one person. It's not quite a study of Marcos, because we never got to be let in that deeply into his past, his motives, his whatever. It's simply presenting his situations and actions as they are, not pushing any particular perspectives the way most films do, not giving us any 'insights,' 'revealing monologues' or any of that.<br /><br />letting us simply be the judge of him if we are judgmental, the observer if we are observant, the aloof bystander if we are one, and most likely we're a little bit of every one of those types when watching this film.<br /><br />And that's very commendable for a film to let the viewers ultimately be the camera and the editor of the film. Instead of telling us how to view things.