Hoewel veel mensen geloven dat deze film de tijd niet waard is en de slechte regie als bewijs gebruiken om dat te staven, geloof ik dat het een uitstekend verhaal over de komst van de ouderdom is. Het laat ons zien hoe kinderen met de dood omgaan en herinnert ons eraan dat er soms een tragedie voor nodig is om onze ogen te openen. Het is misschien een beetje alledaags om een kind te gebruiken als middelpunt van een drama over de komst van de ouderdom om het publiek een lesje te geven over hoe je met de dood moet omgaan, maar deze film maakt ons echt wakker. Ik huilde en ik lachte. Elke keer dat ik huilde, was het echt en verdrietig, maar elke keer dat ik lachte, was het oprecht gemeend en al was het maar een fractie van een seconde, die lach maakte me gelukkig. Het is moeilijk om een goede film te vinden die zo'n emotionele reactie kan oproepen.
While many people believe this movie is not worth the time and use the low grossing as evidence to back that up, I believe it is an excellent coming of age story. It shows us how children deal with death and reminds us that sometimes it takes a tragedy to open our eyes. It may be a little mundane to use a child as the center for a coming of age drama to give the audience a lesson in how to deal with death, but this movie does a really good job of waking us up. I cried and I laughed. Each time I cried it was real and sad, but each time I laughed it was heartfelt and even if for a fraction of a second that laugh made me happy. It is hard to find a quality movie that is able to invoke such an emotional response.