Ik moet zeggen dat het me enigszins verbaast dat 'Stage Fright' niet algemeen wordt beschouwd als een van Alfred Hitchcocks mooiste werken, aangezien ik bij elke bezichtiging van begin tot eind aan het scherm gekluisterd blijf.<br />De film begint met een opgaand theatergordijn en we worden onmiddellijk voorgesteld aan een naoorlogs Londen dat de ruïnes van de Tweede Wereldoorlog herbergt. Eve (Jane Wyman), een actrice van de Koninklijke Academie voor Toneelkunst, is de drijfveer van Johnny (Richard Todd), die is weggerend van de plaats van de moord op de echtgenoot van Charlotte (Marlene Dietrich), een grote ster van het theater. 'Eve, haat je me nu je het weet van mij en Charlotte?' vraagt Johnny haar. Eve beschouwt Charlotte als 'koud en berekenend' en is ervan overtuigd dat ze Johnny's genegenheid voor haar gebruikt om hem veroordeeld te krijgen voor de moord. Van hier tot heel laat in de film doet Eve alles wat ze kan om te voorkomen dat Johnny wordt veroordeeld voor een misdaad waarvan ze zeker weet dat Charlotte die heeft gepleegd.<br />Naarmate de film vordert zijn er meer dan genoeg aanwijzingen wie de misdaad heeft gepleegd, maar tegen het eind van de film is er een dramatische wending nodig om ons te laten ontdekken wie van Johnny en Charlotte werkelijk schuldig is. De conclusie gaat in tegen wat wij denken dat een groot deel van de filmtijd te danken is aan een vroege flashback, iets wat Hitchcock kennelijk betreurde. Naar mijn mening maakt dit de film enorm interessant en enigszins uniek.<br />De andere redenen waarom ik deze film mooi vind, zijn er meer dan genoeg. De aantrekkelijke Jane Wyman als Eve is uitmuntend in de hoofdrol, terwijl Marlene Dietrich veel van de schijnwerpers steelt, vooral als ze het liedje 'The Laziest Girl in Town' zingt, omringd door chic geklede mannen. Alistair Sim is heel charismatisch als Eves. Charlotte lijdt onder 'Stage Fright' in aanwezigheid van een publiek als ze de pop krijgt, en is een fascinerend personage dat haar acteertalent gebruikt om zich uit hachelijke situaties in het echte leven te redden. Eve draait de rollen om door zich voor te doen als haar kleedster, en als ze haar ware identiteit prijsgeeft, zegt een doodsbange Charlotte tegen haar: 'Ik geef je alles wat je wilt als je me er niet bij betrekt.' De film gaat terug naar Hitchcocks _Fantasie_. De film heeft zijn oorsprong in Engeland, waar veel van zijn vroege Britse films uit de jaren twintig en dertig zich afspeelden. Een van de Engelse locaties is een pub waar Eve de politierechercheur Smith (Michael Wilding) ontmoet, die een oogje op haar heeft.<br />Over het geheel genomen vind ik dit een uitstekende film en voor alle Hitchcock-fans zeer de moeite waard om te zien.
I have to say I am slightly puzzled as to why 'Stage Fright' is not generally considered one of Alfred Hitchcocks' finest works, as on every viewing I remain glued to the screen right the way from beginning to end.<br /><br />The film opens with a theatre curtain rising and we are immediately introduced to a postwar London still containing the ruins of World War Two. Eve (Jane Wyman), a Royal Academy of Dramatic Arts actress is driving Johnny (Richard Todd) who has run from away from the scene of the murder of the husband of Charlotte (Marlene Dietrich), a major star of the theatre. "Any sign of the police?" she asks him as they escape. "Eve, do you hate me now you know about me and Charlotte?" Johnny asks her. Eve regards Charlotte as "cold and calculating", and is convinced that she is using Johnnys' affections towards her to get him convicted of the murder. From here until very late in the picture, Eve does all she can to prevent Johnny from being convicted of a crime she is sure Charlotte has committed.<br /><br />As the film progresses there are plenty of indications as to who might have done the crime, but it takes a dramatic twist towards the end of the picture for us to discover who out of Johnny and Charlotte is actually guilty. The conclusion very much goes against what we are led to believe for much of the films' running time due to an early flashback, something which Hitchcock apparently regretted. In my opinion this makes the movie hugely interesting and somewhat unique.<br /><br />The other reasons for me liking this picture are plenty. The attractive Jane Wyman as Eve is outstanding in the lead role, whilst Marlene Dietrich steals much of the limelight, notably when she performs the song 'The Laziest Girl in Town' surrounded by smartly dressed men. Alistair Sim is very charismatic as Eves' father who goes out of his way to try to get Charlotte to confess, even using a doll with a bloodstained dress to unnerve her whilst she performs at a wet garden party ("What vermin some vermin are" Charlotte remarks). Charlotte suffers from 'Stage Fright' in front of an audience when she is presented with the doll, and is a fascinating character who uses her acting skills to get herself out of tricky situations in real life. Eve turns the tables on Charlotte by posing as her dresser and when she reveals her true identity a horrified Charlotte tells her, "I'll give you anything if you keep me out of this." The film harks back to Hitchcocks' origins as it contains many quintessentially British characters, notably Eves' parents and Charlottes' maid, and it is set in London which is where many of his early British films from the 1920's and 1930's took place. One notably British location is a pub where Eve meets the police detective Smith (Michael Wilding), who takes quite a fancy to her.<br /><br />Overall, I think this is an excellent picture and very worthwhile viewing for all Hitchcock fans.