Tony Montana heeft zijn imperium niet opgebouwd na een weekendje charabangen in Aberystwyth. In tegenstelling tot andere drugs is de magische paddestoel in de film nauwelijks vertegenwoordigd en het is niet duidelijk waarom dat zo is. Als cocaïne Al Pacino is, dan zijn magische paddestoelen waarschijnlijk Rhys Ifans. Paddestoelen kauwen leidt over het algemeen niet tot een spectaculaire overdosis van de vrouw van je baas, FBI-helikopters die achter je aan zitten over de snelweg of een vrije duik in de riolering van Edinburgh tot een soundtrack van Brian Eno/Daniel Lanois; alles bij elkaar is het een opvallend oncinematische roes. Vergeleken met een vuurrode bloem die ontspruit in een injectiespuit, een cokekabel op een glanzende spiegel of zelfs de machtige Camberwell Carrot, is een kop thee toch niet zo cool? <br /><0x3E> Slechts een handvol films heeft aan de dop geknabbeld, waaronder Performance, Work Is A Four Letter Word en <0xE2><0x80><0x93> zedig <0xE2><0x80><0x93> Dougal And The Blue Cat (niet zozeer een grillige kindervriendelijke afleiding als wel een escalerende reeks angstaanjagende afwijkingen), waarin het konijn Dylan klaagt over vermoeidheid nadat hij zijn 'gekke paddenstoelen' heeft gekweekt.<br /><0x3E> En nu Shrooms, de laatste toevoeging aan dit sub-subgenre, waarin sommige Amerikaanse rugzaktoeristen de nadelen ontdekken van het uitvreten van zwammenfantasieën. Tara (Haun) slikt niet eens aspirine <0xE2><0x80><0x93> dus misschien is ze niet ideaal geschikt om naar het oude land te vliegen voor een drugsjacht op uitnodiging van een Ierse schoolvriend die goeroe op het gebied van paddenstoelen is geworden en Jake heet. Ierland is een land waar schoolmeisjes in kringetjes over de rivier dansen <0xE2><0x80><0x93> en dat is nog voordat onze toeristen goed en wel door de paspoortcontrole zijn. Het zou je niet verbazen een pony in een lift te zien, of een Guinness drinkend varken in een groenfluwelen wambuis dat onder elke poot twee dwergen draagt. Maar als ze eenmaal van het vliegveld zijn vertrokken en hun kamp hebben opgeslagen in het wilde, wilde bos, kunnen ze bijna overal zijn.<br />Jake (Huston, Johns kleinzoon, zo mogelijk gecast voor zijn verre Keltische wortels) blijkt een uiterst gemakkelijk te strikken Ierse tiet te zijn. 'Toen ik voor het eerst naar kostschool werd gestuurd, kreeg ik vaak een schop onder mijn kont,' legt hij uit, en dat is helemaal geen verrassing. Maar de ontdekking van die vrolijke kleine paddestoelen hielp hem door die eenzame dagen en nachten heen. 'Die slechte jongens met de zwarte tepels zijn de Doodskoppen,' merkt Castaneda op, terwijl het publiek zich afvraagt wat dat in vredesnaam voor een accent is. Het is niet Iers. Het lijkt meer op Joe Strummer uit 1977. 'Volgens de oude Ierse druïden,' zegt hij lijzig, 'zijn dit de poorten naar een andere dimensie,' waardoor je met de doden kunt communiceren, van gedaante kunt veranderen en de toekomst kunt voorspellen. Het is waar, dat kun je. Na vijf minuten ben je al binnen.' Je zult er zeker van zijn dat dit zwakke, afgeleide gezwets (Blair Witch, Cabin Fever en Silent Hill kunnen allemaal dobberend in de bouillon worden aangetroffen) je gevoelens van diepe leegte zal bezorgen.<br />Rond het kampvuur vertelt Jake een zogenaamd echt gebeurd spookverhaal over een verlaten tuchthuis in de buurt dat werd geleid door een kwaadaardige religieuze orde die 'De Zwarte Ridders' werd genoemd. Nadat ze de kinderen aan de dakspanten hadden opgehangen en ze aan kwijlende honden hadden gevoerd, stak een wraakzuchtig mormel op een avond zijn tanden in hun soepkommen met Doodskoppen en ontstond er een bloedbad. Alleen een monnik en een wild kind overleefden het <0xE2><0x80><0x93> en werden toen vermist. Volgens de legende zwerven ze nog steeds door de bossen. Mooi zo, Jake: precies wat je tegen een stel domme kinderen met een hoofd vol psychedelische middelen wilt zeggen. Van nu af aan gaat het weer zijn gangetje. Bluto de sportman wordt afgeslacht terwijl hij aan het 'draven' was, kort nadat hij met een pratende koe had gepraat; de rest volgt zijn voorbeeld.<br />Intussen is Tara getuige van hun gruwelijke dood voordat het gebeurt <0xE2><0x80><0x93> of niet? Terwijl ze jammert: 'Ik heb een overdosis heroïne geslikt, ik weet niet wat echt is en wat niet!' Als het niet de een of andere kwaadaardige Zwarte Ridder of verwilderde hondenjongen is die ze door de bomen zien stormen <0xE2><0x80><0x93> of wel? <0xE2><0x80><0x93> is het een stel bestiale geitenhoeders met bijlen. Of niet? Kijk: daar heb je een jongen met een zak over zijn hoofd. Of wel? Iemand heeft net een steen in mijn oog gegooid. Of niet? Er is geen ontsnapping aan je eigen geest. Gelukkig is er een ontsnapping aan de bioscoop, vlak onder de psychedelische uit-borden.<br />Maar het echte probleem in de kern van Shrooms is een fundamenteler probleem: er zijn maar weinig ondernemingen die meer overbodig zijn dan een poging om de binnenwereld op film na te bootsen (zie Shane Meadows' Dead Man's Shoes of Jan Kounens met Peyote doordrenkte western Blueberry voor twee van de meer overtuigende pogingen). De trips waren grotendeels afhankelijk van de grenzen van hun ervaring; ze konden moeilijk terugkeren van hun gecontroleerde uitstapjes met salvia divinorum <0xE2><0x80><0x93> met daarin het krachtigste hallucinogenen dat de mens kende <0xE2><0x80><0x93> met iets anders dan giechelbuien, wat overpeinzingen over eikenbast en hoe het is om in een boom te zitten. (Je voelt je kennelijk een grote, oude aap.)<br />'De hallucinaties zijn zo intens dat ik misschien wel helemaal niet kan praten,' zwijmelde een opgewonden en, naar het zich liet aanzien, overdreven optimistische deelnemer. Maar als er niets van belang te melden viel, en als de slecht werkende en te slechte camera's van Gewijd Onkruid daar nauwelijks iets aan konden veranderen, waarom zou je je dan druk maken? <br /><br />Shrooms moet het ook stellen met dezelfde cameratrucs om de audiovisuele verschijningen na te bootsen en met hetzelfde matte effect, terwijl de monotone, overmatige afhankelijkheid van plotselinge, oorverdovende akkoorden het gebrek aan echte schokken verdoezelt. Dat gezegd hebbende, een korte scène waarin Bluto (in beide betekenissen) voor het eerst door het bos loopt, komt dicht in de buurt van de ruimtelijke ontwrichting die zo kenmerkend is voor de psychedelische ervaring, en je zou willen dat de film meer van dit soort momenten had geboden. Maar zoals Alan Partridge eens zei: 'Voor Oireland is er meer dan dit.'
Tony Montana didn't build his empire after a weekend's charabanging in Aberystwyth. Unlike other drugs, the magic mushroom is largely unrepresented in movies and it'snot to see why. If cocaine is Al Pacino, magic mushrooms would probably be Rhys Ifans. Mushroom munching doesn't generally lead to your boss's wife overdosing spectacularly, FBI helicopters chasing you down the freeway, or free-diving around Edinburgh's sewage system to an Brian Eno / Daniel Lanois soundtrack; altogether, it's a conspicuously un-cinematic high. Compared with a crimson flower-burst sprouting in a syringe, a cable of coke on a gleaming mirror, or even the mighty Camberwell Carrot, how cool is a cup of tea? <br /><br />Just a handful of films have nibbled round the caps, including Performance, Work Is A Four Letter Word and - coyly - Dougal And The Blue Cat (less a whimsical child-friendly distraction, than an escalating series of terrifying derangements), in which Dylan the rabbit complains of feelings of exhaustion after cultivating his "crazy mushrooms".<br /><br />And now Shrooms, the latest addition to this sub-sub genre, in which some American backpackers discover the downside to pigging out on fungi fancies. Tara (Haun) doesn't even take Aspirin - so perhaps isn't ideally suited to fly to the Old Country on a drugs hunt at the invitation of an Irish school friend-turned-mushroom guru called Jake. But "nobody's ever died from taking 'shrooms before," she's reassured, thus guaranteeing they'll be squealing like stuck piglets before the 90 minutes is up. Ireland is a land where schoolgirls riverdance in circles - and that's before our tourists are barely through passport control. It wouldn't surprise you to see a pony in a lift, or a Guinness-swilling pig in a green velvet jerkin carrying two leprechauns under each trotter. Yet once they've left the airport and set up camp in the wild, wild wood, they could be almost anywhere. <br /><br />Jake (Huston, John's grandson, so possibly cast for his distant Celtic roots) turns out to be a supremely punchable Trustafarian tit. "When I was first sent to boarding school I used to get the s*** kicked out of me a lot," he explains, and it's no surprise at all. But the discovery of those happy little mushrooms helped him through those lonely days and nights. "These bad boys with the black nipples are the Death Heads," the cut-price Castaneda points out, while the audience wonders just what the heck kind of accent that is. It's not Irish. More like Joe Strummer circa 1977. "According to the ancient Irish druids," he drawls, "these are a gateway to another dimension," enabling one to commune with the dead, shape-shift, and predict the future. It's true, you can. Five minutes in, you're certain this feeble, derivative blarney (Blair Witch, Cabin Fever and Silent Hill can all be found bobbing away in the broth) will leave you with feelings of profound emptiness.<br /><br />Round the campfire, Jake relates a supposedly real-life ghost story concerning a nearby abandoned borstal that was run by an evil religious order called 'The Black Knights'. After stringing the kids from the rafters and flinging them to slavering hounds, one vengeful tyke spiked their soup bowls with Death Heads one night and carnage ensued. Only a monk and a feral child survived - then went missing. Legend has it, they're still roaming the woods. Nice one, Jake: just the thing to tell a bunch of silly kids with a head full of psychedelics. From here on in, it's business as usual. Bluto the jock gets slaughtered while out 'dogging', shortly after conversing with a talking cow; the rest follow suit. <br /><br />Meanwhile, Tara's witnessing their grisly deaths before they happen - or is she? As she wails, "I overdosed on the heroin of shrooms, I don't know what's real and what's not!" If it's not some malevolent Black Knight or feral dog boy they glimpse tearing through the trees - or do they? - it's a couple of bestial goat-herders wielding axes. Or are they? Look: here's a boy with a sack on his head. Or is there? Somebody just threw a stone in my eye. Or did they? There's no escape from your own mind. Luckily there's an escape from the cinema, just below the psychedelic Exit signs.<br /><br />Yet the real problem at the core of Shrooms is a more fundamental one: there are few ventures more redundant than trying to replicate the inner-world on film (see Shane Meadows' Dead Man's Shoes or Jan Kounen's Peyote-drenched western Blueberry for two of the more convincing efforts). 'Sacred Weeds', a 1998 TV series, encountered similar headaches after getting a bunch of dosed-up students to record their experiences live to digicam. Not being Mexican shaman with direct dialling codes to Mescalito or the Virgin Mary, these guinea-pigs' trips largely depended on the limits of their experience; they were hardly going to return from their controlled brush with salvia divinorum - containing the most powerful hallucinogen known to man - with anything but giggling fits, some musings on oak bark, and what it's like to sit in a tree. (You feel like a big old monkey, apparently.) <br /><br />"The hallucinations are so intense, I might not be able to speak at all," swooned one excitable and, in the event, overly optimistic participant. But with nothing of note to report, and Sacred Weeds' under-cranked and over-cranked cameras affording scant compensation, why bother in the first place? <br /><br />Shrooms also has to make do with the self-same camera tricks to replicate the audio-visual apparitions, and to similarly lackluster effect, while its monotonous over-reliance on sudden, deafening chords pastes over the lack of genuine shocks. That said, one short scene in which Bluto first trips through the woods (in both senses) comes close to capturing the spatial dislocation common to the psychedelic experience, and one wishes the film offered more moments like this one. But as Alan Partridge once opined, "Dere's more to Oireland dan dis."