Nadat ik op het TriBeCa Filmfestival de debuutfilm van schrijver-regisseur Dylan McCormick, Four Lane Highway, had gezien, kan ik met een gerust hart zeggen dat het waarschijnlijk een van de slechtste films is die ik ooit heb gezien. Het is in wezen een sentimentele romantische film die elk afschuwelijk cliché uit het boek naar boven haalt.<br />Een irritante Fred Weller speelt Sean, de zoon van een beroemde schrijver die zo ontmoedigd is door zijn vader dat hij zijn leven verdoet als barkeeper en bouwvakker in een klein stadje in Maine. Sean zou net als zijn vader een groot schrijver zijn geweest, maar hij besloot ermee op te houden nadat zijn vader hem had verteld dat hij geen talent had. Na een zware dag op zijn werk (boe-hoe) besluit Sean naar New York te gaan om zijn enige ware liefde, Molly, gespeeld door Greer Goodman op de automatische piloot, weer op te eisen. Daar komt Seans dronken, aanhankelijke vriend Lyle (Reg Rogers) binnen, een van de vele volkomen nutteloze personages. Zijn enige functie is dat hij alcoholist is en een bron van weinig grappige, komische afleiding. Helaas voor hem levert Rogers de beste rol in de film in als deze nutteloze en onderdanige figuur. Lyles grappen zijn de enige in de film die op z'n minst een beetje kunnen gniffelen.<br />In New York treft Sean Molly aan, die blijkbaar een succesvol schilderes is, en ze doet het hele 'I Want You Back'-liedje en -dansje. Hier wordt nog een zinloos personage, Sasha (Elizabeth Rodriguez) geïntroduceerd. Ze heeft een of ander ondefinieerbaar probleem, waarbij duidelijk is dat ze depressief is en met iedereen het bed in duikt, maar dat wordt nooit echt uitgelegd. Haar verhaal is een van de vele subplots. Als Molly en Sean eindelijk bij elkaar komen, beseft Sean op de een of andere manier precies wat er mis is met zijn leven, en je kunt wel raden hoe het daarna verdergaat. Hun hele passieloze liefdesrelatie wordt verteld door middel van een reeks verwarrende flashbacks die regelmatig door de film heen komen.<br />Kortom, 'Four Lane Highway' zit vol met twee dingen die nooit in een film zouden moeten zitten: tonnen clichés en tonnen gaten in de plot. Het is verwarrend en saai. Als je je in een ongelooflijk traag tempo voortbeweegt, zijn het de langste 109 minuten van je leven. Als deze film het geluk heeft een distributeur te vinden, wat hij niet verdient, verspil dan niet je tijd en je geld door hem te zien.
After seeing writer-director Dylan McCormick's debut film, "Four Lane Highway" at the TriBeCa Film Festival, I can safely say that it quite possibly one of the worst movies that I have ever seen. It is in essence a schlocky romance film that pulls out every awful cliché in the book.<br /><br />An irritating Fred Weller plays Sean, the son of a famous writer who was so discouraged by his father that he is wasting his life as a bartender and construction worker in a small Maine college town. Sean was allegedly a great writer just like his dad, but decided to give it up after his dad gave told him that he lacked talent. After a hard day on the job (boo-hoo), Sean decides to go to New York to reclaim his one true love, Molly, played by Greer Goodman on autopilot. Enter Sean's drunken, tag-along buddy, Lyle (Reg Rogers), one of many completely pointless characters; his only function is to be an alcoholic and a source of unfunny comic relief. Unfortunately for him, Rogers turns in the best performance in the film as this useless and underwritten character. Lyle's jokes are the only ones in the film that might produce at least a slight snicker.<br /><br />In New York, Sean finds Molly, apparently a successful painter, and does the whole "I Want You Back" song and dance. This is where yet another pointless character, Sasha (Elizabeth Rodriguez) is introduced. She has some sort of an undefined problem where it is obvious that she is depressed and sleeps around, yet it is never actually explained. Her story is one of many dropped subplots. Once Molly and Sean finally hook up, it somehow causes Sean to realize exactly what is wrong with his life, and you can pretty much guess where it goes from there. Their entire passionless love affair is told through a series of confusing flashbacks periodically through the movie. <br /><br />In sum, "Four Lane Highway" is full of two things that should never be in movies: tons of clichés and tons of plot holes. It is confusing and boring. Moving at an incredibly sluggish pace it is the longest 109 minutes of your life. If this movie is lucky enough to get a distributor, which it does not deserve, do not waste your time and money seeing it.