Het soort werk dat in Zijn Meisje Vrijdag wordt uitgevoerd, is niet minder dan meesterlijk; het zou een waanzinnige vertoning moeten zijn, een fiasco van dialogen die elkaar overlappen en overlappen en weergalmen, en het geijsbeer dat af en toe belachelijk veel tijd in beslag neemt (op andere momenten gaat het vreemd genoeg net genoeg langzamer zodat wij en de acteurs op adem kunnen komen). Maar Howard Hawks en zijn scenarist Charles Lederer hebben het materiaal tot een T teruggebracht. De film weeft op briljante wijze een krantenartikel door dat zich in de loop van een dag en een nacht ontvouwt rond een man die (ten onrechte) ter dood zal worden veroordeeld, en een liefdestragedie die zich afspeelt tussen Walter (Grant), Hildy (Russell) en Bruce (Bellamy), zoals Walter dat kan. Het kan hem niet schelen dat zijn ex-vrouw niet alleen bij de krant weggaat <0xE2><0x80><0x93> waar ze als schrijfster en journaliste verbazingwekkend goed in is <0xE2><0x80><0x93> maar ook dat Bruce Baldwin, de man van de verzekeringsmaatschappij uit Albany, haar man wordt. Hij bedenkt een heleboel slimme trucs, voornamelijk om Bruce in de gevangenis te krijgen, zodat hij op Hildy's ego kan spelen en terug kan keren bij de krant en misschien ook bij hem. Maar het zal niet gemakkelijk zijn. <br />Hawks overleeft wat een toneelfilm had kunnen zijn <0xE2><0x80><0x93> want hij is gebaseerd op een toneelstuk en voelt zich soms verbonden met de hoofdrollen in het kantoor van de krant <0xE2><0x80><0x93> met in de eerste plaats een oprechte intuïtie hoe hij het verhaal moet vertellen zonder een goed gesprek in de weg te staan; soms gaat hij zelfs in drie richtingen! Het is niet bepaald een film die een heleboel schaterlachen teweegbrengt; het is eerder de opeenhoping van alleen maar serieus gegrinnik, gebulder en zo nu en dan een moment dat je op de grond valt die het best tot zijn recht komt met karakterisering, gedrag, maniertjes, manieren. Er wordt heel scherp geobserveerd hoe ieder personage is wie hij/zij is, en hoe vastgeroest zijn gewoonten zijn, van de koppige Hildy, de goede maar overdonderde Bruce, zijn oude moeder, de 'Ik ben onschuldig!'-smekende man in de dodencel, de sheriff, de burgemeester, het stel norse, grijzende en kaartspelende krantenmannen. Maar iedereen is zo'n beetje, zo niet ongelooflijk, tot in zijn vezels geworteld, en er is nauwelijks een scène waarin iemand iets niet zegt, of herhaalt, of verwijst of een kwinkslag maakt waar niemand om kan lachen. Zo wordt het in feite gedaan, in de beste 'klootzak'-stijl.<br />Zelfs Hildy, die vastbesloten lijkt te zijn om uit de krantenbusiness te stappen, is dat niet. Zonder momenten van kwetsbaarheid die door haar stoere, Hawksian-uiterlijk heen breken. En Russell, moet ik eraan toevoegen, steelt een groot deel van de filmtijd. Terwijl Grant geen slaapwandelaar is en zijn vaardigheden aanwendt om charmant en amusant te zijn en tegelijkertijd een dubbelganger te spelen, stopt Russell alles wat ze heeft in een personage dat waarschijnlijk veel sterker is dan Bruce aankan en ongeveer even sterk als Walter Burns' bedrog. Verdomme, ze kan zelfs hier en daar een dramatische scène doen, of ervoor zorgen dat ze precies op één lijn zit met een andere acteur (d.w.z. degene die de man van de dodencel speelt) zodat komedie en drama komen en gaan op de maat van de scène. Het is adembenemend om haar aan het werk te zien, en waarschijnlijk is het haar beste optreden (Grant maakt ook een groot deel van zijn filmtijd vrij).<br />Vergis je niet, dit is geen komedie die voor het grootste deel op de acteurs is gebaseerd. Het is een wilde combinatie van de manier waarop het verhaal zich ontvouwt, van de rat-tat-tat-stijl van elkaar overlappende en met elkaar verweven dialogen (zoals je die vandaag de dag in de tv-serie Gilmore Girls ziet, of, in filmisch opzicht, Altman) en het feit dat het in het spannende verhaal nooit te snel gaat. En het gaf me het gevoel dat het enigszins uniek was, en het neemt zichzelf alleen maar zo serieus in de wereld waarin het is gesitueerd dat het altijd onderhoudend is. Als je op Zijn Meisje Vrijdag afgestemd bent, zal Hawks je geen seconde vervelen, en het is een geweldige prestatie.
The kind of work executed in His Girl Friday is no shorter than masterful; it should be a frenzy, a fiasco of dialog going and overlapping and reverberating and the pacing clocking in at ridiculous amounts at times (other times, oddly enough, it slows down just enough for us and the actors to catch respective breath). But Howard Hawks and his screenwriter Charles Lederer have the material down to a T. The film brilliantly interweaves a newspaper story that unfolds over the course of a day and night around a man who's to be (wrongfully) sentenced to death, and a love-triangle played out between Walter (Grant), Hildy (Russell) and Bruce (Bellamy), as Walter can't stand that his ex-wife is not only leaving the paper- which she's wildly amazing at as a writer and reporter- but for Albany insurance man Bruce Baldwin as new husband. He constructs an ingenious lot of tricks, mostly to put Bruce in jail, so that he can play on Hildy's ego to come back to the paper and, maybe, to him too. But it won't be easy.<br /><br />Hawks overcomes what could have been stagey picture- since it is based on a play, and feels it at times with its main set at the newspaper office- with what is first a true intuition to how to tell the story without getting in the way of a good conversation; sometimes going in three directions! It's not exactly a movie that brings out a whole lot of belly laughs; rather it's the accumulation of just solid chuckles, guffaws, and the occasional fall-on-the-floor moment that hit the best with characterization, behavior, mannerisms, manners. Matter of fact, it's extremely, keenly observed about how every character is who he/she is, and is fairly stuck in their ways, from the headstrong Hildy, the good but flabbergasted Bruce, his old mother, the "I'm innocent!" pleading man on death row, the Sheriff, the Mayor, the bunch of gruff and grizzled and card-playing newspaper men. But everyone's about as close to being, if not incredibly, fully realized, and there's barely a scene where someone doesn't say something, or repeat something, or refer or make some quip that doesn't get a laugh. This is how it's done, basically, in the best "screwball" style.<br /><br />Even Hildy, who seems to be completely set upon leaving the newspaper biz, isn't without moments of vulnerability that crack through her tough, Hawksian-exterior. And Russell, I should add, comes off a lot of the screen time stealing the show. While Grant is no sleepwalker and puts to work his skills at being charming and amusing while also playing a conniving persona, Russell puts everything she's got into a character that is probably far stronger than Bruce can take and is just about an even match for Walter Burns's double-crossing. Hell, she can even do a dramatic scene here or there, or make it so that she's right on the level with another actor (i.e. the one playing the death-row guy) so that comedy and drama come and go depending on the beat of the scene. It's breathtaking to watch her work, and it's likely her best performance (Grant, too, comes away with much of his screen time).<br /><br />Just make no mistake, this isn't a comedy that is based on the actors for most of the support. It's a wild combination of the pacing of the story, of the rat-tat-tat-tat style of overlapping and interweaving dialog (the likes of which one might see today on the TV show Gilmore Girls or, more cinematically, Altman) and that it never comes along as too rushed within the suspenseful narrative. And it floored me as being somewhat unique, and it only takes itself so much seriously in the world its set in so that it's always entertaining. If you're tuned into His Girl Friday, Hawks won't bore you for a second, and it's a mighty achievement.