Valentino's laatste film is niet opmerkelijk vanwege zijn personages of plot <0xE2><0x80><0x93> dat laatste is slechts een melodramatische trifle. Hij is echter wel van enig historisch belang met betrekking tot het visuele verhaal.<br />Natuurlijk waren er in die tijd nog geen 'vocaal technicus'-acteurs. Iedere acteur moest een verhaal vertellen met zijn of haar lichaam, gezicht en vooral met de ogen. Op dat gebied zijn er heel wat kenmerken die kenmerkend zijn voor Rudy. Hij is zich scherp bewust van zijn macht over vrouwen en is niet bang die te gebruiken <0xE2><0x80><0x93> dat is hier te zien. Evenzo moet Banky ervoor zorgen dat het mannelijke publiek geïnteresseerd blijft, dus moet ze dit zonder woorden overbrengen <0xE2><0x80><0x93> en dus zijn haar dansen erop berekend om mannen in smeulende paroxisme te brengen <0xE2><0x80><0x93> vandaag de dag een beetje lachwekkend. Vergelijk dit met Samantha Mortons optreden in 'Sweet and Lowdown' om te zien hoe ver we gekomen zijn, niet alleen in de filmkunst, maar ook in de graad van competentie die we van de acteurs verwachten.<br />De belangrijkste technische vernieuwing is de splitscreen composities waarin Rudy 'de sjeik' en 'de zoon' in hetzelfde kader speelt <0xE2><0x80> Maar de grote zwakke plek zit'm in de tussentitels. Die zijn niet goed gedaan <0xE2><0x80><0x93> ze zijn niet bewerkt tot enig effect, ze zijn eenvoudigweg tussen de mondbewegingen van de acteurs geknipt. Dit had een essentieel beeld kunnen zijn als iemand de visie had gehad om ons effectiever te manipuleren door middel van de bewerking.
Valentino's final film is unremarkable for its characters or plot - the latter is but a melodramatic trifle. It is, however, of some historical interest with regard to visual narrative.<br /><br />Of course, back then there were no 'vocal technician' actors. Every actor had to tell a story with his or her body, face, and especially with the eyes. On that count, there's plenty of trademark Rudy glares, modulated with knowing smirks and slight raises of his right brow. He was keenly aware of his power over women, and wasn't afraid to use it - it shows here.<br /><br />Likewise, Banky has to keep the male audience interested, so she has to project this without words - and so her dances are engineered to send men into smoldering paroxysms -- somewhat risible, today. Compare this to Samantha Morton's performance in "Sweet and Lowdown" to see how far we've come, not only in movie craft, but in the degree of competence we expect from the actors.<br /><br />The key technical feature is the split screen compositions with Rudy playing 'the Sheik' and 'the Son' in the same frame -- not original, but quite effective and nearly seamless. Simultaneously, it ties in the first "Sheik" AND this story; Rudy has to reinvent the first character - very clever.<br /><br />The big weak spot, though, is in the intertitles. These were not well handled - they aren't edited to any effect, they're simply cut right in between the actors' mouth movements. This could have been essential viewing if someone had the vision to manipulate us more effectively through the editing.