De oorspronkelijke 'Gloria', een film van John Cassavette uit 1980 met zijn vrouw Gena Rowlands in de hoofdrol, was meteen een klassieker; of het nu zijn regie was, het acteerwerk (vooral dat van Rowlands, die haar Oscarnominatie voor haar rol als titularis verdiende), het korrelige uiterlijk van de film, de authentieke locaties in New York in al hun pre-Guiliani glorie, of het scenario, de film werkte op zo'n beetje elk niveau. Maar deze remake staat in vrijwel elk aspect dat je maar kunt bedenken in een bleek (ZO bleek) contrast. Als de film begint, wordt Gloria (Sharon Stone), het liefje van een gangster, vrijgelaten uit de gevangenis en keert terug naar het huis/hangplek van haar minnaar, Kevin (Jeremy Northam). Tegen de tijd dat ze daar aankomt, ontmoet ze een jonge Latijns-Amerikaanse jongen, Nicky (Jean-Luke Figueroa), wiens familie door Gloria's minnaar is vermoord. Het blijkt dat de vader van de jongen voor die gangster werkte en niet alleen 'te veel' wist, maar ook op het punt stond alles te vertellen. Omdat ze het verhaal van haar minnaar geloofde dat er geld voor haar opzij zou worden gezet terwijl ze in de gevangenis afkoelde, komt Gloria er al snel achter dat er niets is, en dus ontvoert ze hem, woedend en wetend wat de jongen waard is, onder bedreiging van een pistool, en daar gaan ze, op de vlucht voor de maffia. Ze doet zo haar best dat je de hele tijd met haar te doen hebt, een prestatie die geholpen wordt door het feit dat ze duidelijk het enige lid van de cast is dat een personage probeert te creëren, hoewel het zoals geschreven nog steeds het 'hoer met een hart van goud'-type is, wat NIET het geval is bij de film uit 1980. In het origineel is Gloria inderdaad een voormalige revolvertrut, een beetje stoer maar stijlvol, nooit echt hard; hier is ze, zoals geschreven, weinig meer dan een goedkope, harde sloerie. Hij is niet noodzakelijkerwijs getalenteerd, en in een betere film zou hij zelfs goed kunnen zijn; maar of het nu de dialoog of de regie is, hij maakt maar weinig indruk, een feit dat er niet beter op wordt door het ontbreken van enige chemie tussen hem en Stone. Bonnie Bedelia (als Stones zus) en George C. Scott (die er erg ziek uitziet, als het hoofd van een maffiaorganisatie) spelen kleine bijrollen, maar zijn in wezen waardeloos. Filmliefhebbers met scherpe ogen zullen ook de alomtegenwoordige Mike Starr als een 'zwaargewicht' opmerken (hij is degene die zich vastklampt aan de auto waarin Stone rijdt). Net als karakterspeler Dan Hedaya leek Starr te figureren in zo'n beetje elke film die Hollywood in de jaren negentig maakte, hoewel Starrs rol hier strikt dramatisch is en niet zijn gebruikelijke komische rol. Achter dit alles gaat Sidney Lumet schuil, ooit een getalenteerde regisseur die in zijn tijd een paar meesterwerken heeft geïmiteerd, maar welke muzen hem ook naar die meesterwerken hebben geleid, ze hebben hem in de afgelopen twintig jaar in de steek gelaten, want hier is hij weer, met alweer een doodgeboren celluloid. Sinds 'The Verdict' van Paul Newman uit 1982 heeft hij de wereld geen enkel succes meer bezorgd. Hij heeft er ook geen baat bij dat een scenario het origineel nabootst terwijl het absurde 'updates' maakt en zich vrijheden veroorlooft die dingen als geloofwaardigheid en gezond verstand overboord gooien. Zo ontmoet Gloria aan het eind het hoofd van de maffia en vraagt ze of ze van alle blaam gezuiverd kan worden en of ze het kind mag houden. Hij stemt toe. En daar gaan ze, het wilde blauw ginds in. In de originele film moet Gloria zich een weg naar buiten schieten om deze jonge jongen in leven te houden. Je hoeft niet bijzonder slim te zijn om te begrijpen dat een maffiacapo iemand met zoveel kennis niet zomaar laat gaan. Ik ben dol op de originele film; ik vind hem opwindend, ontroerend, spannend. Als je er ook zo over denkt, moet je deze film koste wat kost vermijden. Ik mag Sharon Stone graag; ik denk dat ze in sommige opzichten wordt onderschat als actrice, hoewel je zou willen dat ze geen films koos die waardeloos waren. Als je haar aardig vindt, mag je haar optreden misschien wel leuk vinden, zo niet de film. Ze doet haar best, misschien wel te hard. Maar zoals zo veel remakes is deze in elk opzicht een flop. Blijf bij het origineel van John Cassevettes en begrijp waarom ze niet eens de moeite hebben genomen om deze nieuwe te maken.
The original "Gloria", a 1980 John Cassavettes film starring his wife Gena Rowlands, was an instant classic; be it his direction, the acting (particularly that of Rowlands, who so deserved her Oscar nomination for her performance as the titular character), the gritty look of the film, the authentic New York City locations in all their pre-Guiliani glory, or the screenplay, the film worked on just about every level. This remake, however, stands in pale (VERY pale) contrast in virtually any aspect one can think of. When the film opens, Gloria (Sharon Stone), a gangster's moll, is released from prison and returns to the home/hangout of her lover, Kevin (Jeremy Northam). By the time she arrives, she meets a young Latin boy, Nicky (Jean-Luke Figueroa), whose family Gloria's lover has had killed. Seems the young boy's father worked for this gangster and not only "knew too much" but was about to tell all. Having believed her lover's story that there would be money set aside for her while she cooled her heels in prison, Gloria soon finds out there is nothing, so, enraged and knowing the boy's worth, she kidnaps him at gun point and off they go, on the run from the mob. Poor Sharon Stone: trying SO HARD to match Gena Rowlands but constantly tripped up by a "Noo Yawk" accent that's often downright funny. Still, it's so apparent she's trying so hard that, throughout, you can't help but feel for her, a feat helped by the fact that she is obviously the only cast member who tries to create a character, though as written it's still the "hooker with a heart of gold" type, which is NOT the case with the 1980 film. In the original, Gloria is indeed a former gun moll, kind of ballsy but classy, never really hard-edged; here, as written, she's little more than a cheap, hard floozy. Jeremy Northam, a talented British actor, is slumming here, complete with laughable accent that rivals Sharon Stone's. As the boy Stone goes on the run with, and with whom she is supposed to bond with, Jean-Luke Figueroa isn't necessarily untalented, and in a better-made movie he might even be good; however, be it the dialogue or direction, he makes very little impact, a fact not helped by the lack of ANY chemistry between he and Stone. Bonnie Bedelia (as Stone's sister) and George C Scott (looking very ill, as a Mafioso head) are featured in small supporting roles but are essentially wasted. Sharp-eyed movie lovers will also notice the ubiquitous Mike Starr as a 'heavy' (he's the one who hangs on to the car Stone is driving); like character actor Dan Hedaya, Starr seemed to inhabit just about every film Hollywood made in the 90's, though here, Starr's part is strictly dramatic and not his usual comedic one. Behind it all is Sidney Lumet, a once-talented director who has helmed a few masterpieces in his time; however, whatever muses guided him towards those masterpieces has, in the last decade or two, abandoned him, for here he is again, delivering yet another celluloid stillborn. Not since 1982's "The Verdict", with Paul Newman, has he given the world a solid success. He isn't helped any by a screenplay that manages to ape the original while making absurd "updates" and taking liberties that cleanly toss out such things as believability and common sense. For instance, at the end, Gloria meets with the Mafioso head and asks that she be absolved of any wrongdoing AND to have the kid. He agrees. And off they go, into the wild blue yonder. In the original, Gloria has to shoot her way out to keep this young boy alive. One doesn't have to be particularly wise to mob life to understand that a Mafia capo isn't exactly going to let someone with that much knowledge just walk away. I absolutely adore the original film; I think it's exciting, moving, thrilling storytelling. If you feel the same way, avoid this picture at all costs. I happen to like Sharon Stone; I think in some ways she IS underrated as an actress, though one wishes she'd choose pictures that didn't suck. If you like her, you may enjoy her performance, if not the film. She tries, perhaps too hard. But like so many remakes, this one's a bust in every respect. Stick with John Cassevettes' original and understand why they shouldn't have even bothered with this new one.