Een van mijn lievelingsfilms. Ik heb hem een paar avonden geleden nog eens bekeken. Fairbanks is een wonder. Het dilemma van prinses Flavia aan het eind doet me altijd een beetje denken aan het dilemma van Elsa Laslo in _Casablanca_. (Hoewel de acteerprestaties van Madeleine Carroll vandaag de dag wel erg gestileerd lijken.) Het beste deel van die scène is het decor <0xE2><0x80><0x93> de belichting en de boog van het raam dat de twee geliefden omlijst. Het is pijnlijk mooi. Als ik zo'n kamer had, zou ik hem nooit meer verlaten. Maar de film als geheel is geen driedelige aangelegenheid <0xE2><0x80><0x93> er zitten stoere, gevatte dialogen in en veel oude filmconventies. (C. Aubrey Smith is op zichzelf al een oude filmconventie.) Ik blijf er beslist naar kijken om Fairbanks te zien als Rupert van Henzlau.
One of my all-time favorites. I watched it again a few nights ago. Fairbanks is a marvel. Princess Flavia's dilemma at the end always reminds me a little bit of Elsa Laslo's dilemma in "Casablanca." (Although Madeleine Carroll's acting seems highly stylized today.) The best part of that scene is the scenery--the lighting and the window's arch as it frames the two lovers. It's achingly beautiful. If I had a room like that I would never leave it. But the film as a whole is not a three-hanky affair--it's got swashbuckling, snappy dialog and lots of old movie conventions. (C. Aubrey Smith is an old movie convention in himself.) I definitely keep coming back to it to watch Fairbanks as Rupert of Henzlau.