Lars von Trier is een genie als hij daadwerkelijk een film maakt, zoals hij heeft gedaan met Element of Crime and Europe, twee visueel verbluffende films waar ik dol op ben. Maar in deze film vertelt Von Trier niet zozeer een verhaal, maar vertelt hij een verhaal over mensen die een verhaal schrijven en ons vervolgens veel te korte fragmenten van dat verhaal geven. Als Von Trier gewoon het verhaal had gefilmd over de dokter die een plaag probeert te genezen, maar in plaats daarvan de ziekte verspreidt, zouden we een nieuw meesterwerk hebben gehad. De fragmenten die dit verhaal vertellen zijn inderdaad prachtig. Maar om bij deze juweeltjes te komen, die misschien vijf procent van de film uitmaken, moeten we door ondraaglijke stukken 16mm-uitwerpselen waden. Lars en zijn vriend bedenken dit idee, bezoeken deze plek, praten met Udo Kier, frustreren en irriteren de kijker met onmogelijk saaie stukken filmverité. Het was een pijnlijke ervaring. Ik zal zelfs enige eer opeisen voor de pijn en het lijden.
Lars von Trier is a genius when he actually makes a film, as he did with Element of Crime and Europa, two visually stunning films that I absolutely love. But here, von Trier does not so much tell a story as tell a story about people writing a story and then give us all-too-brief segments of that story. If von Trier had just filmed the story about the doctor who tries to cure a plague but instead ends up spreading it, we would have had another masterpiece. Indeed, the segments that tell this story are wonderful. But to get to these gems, which make up perhaps 5 percent of the movie, we have to wade through intolerable stretches of 16mm excrement. Lars and his friend think up this idea, visit this place, talk to Udo Kier, frustrate and infuriate the viewer with impossibly boring stretches of cinema verité. The experience was painful. In fact, I'll deduct some credit for pain and suffering.