Een groep Amerikaanse tieners gaat op reis om op reis te gaan (dat wil zeggen, op paddenstoelen). Een wederzijdse vriend vertelt hun over de ultieme trip op paddenstoelen, en ze gaan naar het bos om het met eigen ogen te zien. Maar na een slechte partij begint de groep onaardse visioenen te krijgen van demonische verschijningen die hen proberen aan te vallen. De werkelijkheid wordt wazig terwijl de groep vrienden probeert uit te vinden of de visioenen gewoon hallucinaties zijn... of een echte, kwaadaardige dreiging.<br />Om te beginnen, mag ik vragen: waar hebben ze in godsnaam die Ier vandaan? Want... hij is geen Ier en de regisseur van de casting die dacht dat zijn Britse accent Iers zou klinken, heeft het helemaal mis. Dat moest er gewoon even uit. Nu over de film: ik denk dat ik een nieuwe titel heb gekozen: Clichrooms. Het is een mooie mix van de twee hoofdelementen van deze film: paddestoelen en clichés. Binnen de eerste tien minuten krijgen we: de typische idiote stuffer, het aardige meisje dat verliefd is op de 'bad boy with a heart of gold' buitenlander, de reis diep het bos in voor niet-morele activiteiten, gestrand omdat ze een dier heeft geraakt, de beschaduwde bossen op zoek naar 'eten', enzovoort. (Ik zal het niet eens hebben over het dozijn dat we aan het eind van de film krijgen.) Het werd irritant, maar werd uiteindelijk gelijk toen de plot zich ontwikkelde. De acteerprestaties zijn niet vreselijk, maar ook niet erg goed. Het achtergrondverhaal van het tehuis voor delinquenten (of waar die zogenaamde Ier het ook over had) was interessant, en ik ben blij dat er een beetje gebruik van werd gemaakt. Het schrijven was echter niet zo best, wat resulteerde in stijve, saaie dialogen en een slechte structuur (en uiteindelijk een beetje een goedkoop einde). De regie van Breathnach en de filmografie van Nanu Segal waren niet slecht en werkten goed voor de film, hoewel de 'trip'-beelden een beetje te'mvt' werden in hun montage. Gore is bijna niet te zien, of te snel weggeknipt. Dario Marianelli, een verbazingwekkende componist, is één positief punt in deze film. De muziek is erg goed, en ik was verbaasd toen ik hem voor het eerst hoorde, en ik was nog verbaasder toen ik de componist zag. De waas van werkelijkheid en fictie is in feite effectief, want daardoor werd de film meer dan een typische 'in het bos'-knalfilm. Maar het was niet genoeg om hem zo opwindend te maken als hij had kunnen zijn. Hij is amusant genoeg, maar zit tjokvol clichés die het niet de moeite waard maken om ernaar te kijken.<br />Laatste oordeel: 4/10. Hm.
A group of American teens take a trip to trip (on 'shrooms, that is). Told by a mutual friend about the ultimate drug trip by a certain type of magic mushroom, they head to the woods to experience it for themselves. However, after a bad batch, the group begins to see unearthly visions of demonic apparitions trying to attack them. Reality is blurred as the group of friends try to figure out if the visions are simple hallucination. . . or a true, evil threat.<br /><br />First of all, may I ask: Where the hell did they get this Irish guy? Because. . . he's not Irish and whatever casting director thought his British accent would go over as Irish is absolutely ridiculous. Just had to get that out. Now, onto the film: I think I've decided on a new title: Clichrooms. It's a nice blend on the two main components of this film: shrooms and clichés. Within the first ten minutes we're given: the typical idiot stoner, the nice girl in love with the 'bad boy with a heart of gold' foreigner, the travel deep in the woods for less-than-moral activity, being stranded due to hitting an animal, the shady forests 'looking for dinner,' etc. (I won't even mention the dozen we get at the end of the film.) It got annoying, but eventually evened out when the plot developed. The acting isn't awful, but not very good. . . just enough to make the film watchable. The backstory of the home for delinquents (or whatever the wannabe-Irish guy was talking about) was interesting, and I'm glad it was utilized a bit. The writing was quite off, however, resulting in stiff and boring dialogue and poor structure (and, eventually, a bit of a cheap ending). Breathnach's direction and Nanu Segal's cinematography weren't bad and worked well for the film, although the 'trip' visuals got a little too 'MTV' in their editing. Gore is almost nonexistent, or cut away too quickly. Dario Marianelli, an amazing composer, is one positive on this film. The music is very good, and it surprised me when I first heard it, and surprised me even more when I saw the composer. The blur of reality and fiction is actually effective, as it did make the film more than just a typical 'in the woods' slasher. But it wasn't enough to make it as thrilling as it could've been. It's entertaining enough, just chock-full of clichés which limit the worth of watching it.<br /><br />Final verdict: 4/10. Meh.