Ik ben geen liefhebber van films over mensen die hun leven op een zinloze manier leiden en die, als ze de keuze hebben om te handelen, als zombies blijven zitten en zich door de rivier des levens stroomafwaarts laten drijven. Dit soort mensen <0xE2><0x80><0x93> ons hoofdpersonage <0xE2><0x80><0x93> vind ik net zo interessant als die wrakstukken.<br />Ik neem aan dat de regisseur iets diepzinnigs probeert te zeggen over eenzaamheid en isolement, maar deze film is nihilistische rotzooi. Wat moeten we denken van een man die, als hij de keuze heeft om zijn situatie te veranderen, gewoon blijft zitten en wacht tot het onvermijdelijke gebeurt? Wat de film ook probeert te zeggen, het gaat verloren in de doelloze leegheid van het verhaal, de lange, zinloze scènes en de gekunstelde dialogen doen allemaal denken aan het werk van Robert Bresson, en hij laat mij ook koud, net als Samuel Beckett.<br />Ik zal de artistieke scheten laten laten en dit stuk stront laten ontleden.
I am not a fan of movies about people who live their lives in a pointless way, and when given the options to act sit like zombies and let the river of life float them downstream. People like this-our main character-are as interesting to me as those pieces of flotsam. <br /><br />I gather the Director is trying to say something deep about loneliness and isolation, but this movie is nihilistic garbage. What are we supposed to make of a man who, when given options to change his situation, simply sits and waits for the inevitable to happen? Whatever the movie is trying to say is lost in the aimless vapidity of the story, the long pointless scenes, the stilted dialog are all reminiscent of Robert Bresson's work, and he leaves me cold as well, as does Samuel Beckett.<br /><br />I'll let the artsy fartsy crowd giggle and moan and dissect this piece of crap.