Ik kan hier alleen maar de eerdere recensies over de voortreffelijkheid van deze film herhalen. Waarom is IS niet bekender? Omdat het, zelfs met een grote ster als Cagney, waarschijnlijk gewoon te grimmig is voor de meeste kijkers. Veel 'populaire' films noirs hebben een zekere mate van romantische belangstelling (Bogart & Bacall, of Ladd en Lake) om de gewelddadige elementen te verzachten. 'Kiss Tomorrow Goodbye' (een juweel van een film noir als er ooit een was, als je spreekt van een sombere, fatalistische visie) bevat geen romantisch subplot, tenzij je de betrokkenheid van de Cagney-figuur bij de rijke vrouw meetelt, wat meer te maken heeft met hebzucht en opstandigheid dan met liefde. Deze film is een uitstekend voorbeeld van pure noir: een duister visioen van verdoemde personages die zich halsoverkop in de ondergang storten. De rol van Cagney in de hoofdrol kon nauwelijks verbeterd worden: hij is meedogenloos corrupt en arrogant. Ward Bond geeft een van zijn meest intimiderende optredens als een misschien corrupter wetsdienaar. Zelfs Barbara Payton, het enige lichtpuntje in dit verhaal, houdt zich staande in dit strijdlustige gezelschap. De rechtszaalmontage is effectief om het verhaal te introduceren als één lange flashback (een kenmerk van film noir) en de cinematografie is gepast grimmig. Dit was waarschijnlijk een vervolg op 'White Heat' en was niet zo populair <0xE2><0x80><0x93> opnieuw, omdat het grimmig en gewelddadig is, of misschien voor het algemene publiek van 1950, had dit soort gangsterfilm zijn tijd gehad. Maar 'Kiss Tomorrow Goodbye' kan worden gezien als voorbode van gewelddadige gangsterfilms: de Godfather-serie 'Goodfellas' of de Al Pacino-versie van 'Scarface'.
I can only echo previous reviews here on the excellence of this movie. Why IS is not better known? Because, even with a major star like Cagney, it is probably just too grim for most viewers. Many "popular" films noirs have a certain degree of romantic interest (Bogart & Bacall, or Ladd and Lake)to soften the violent elements. "Kiss Tomorrow Goodbye" (a gem of a noir title if there ever was one, bespeaking a bleak, fatalistic vision) contains no romantic subplot, unless you count the Cagney character's involvement with the rich woman, which is more about greed and rebellion than love. This film is a great of example of pure noir: dark vision of damned characters rushing headlong into doom. The casting of Cagney in the lead could hardly be improved upon: he is relentlessly corrupt and arrogant. Ward Bond gives one of his most intimidating performances as a perhaps more corrupt law officer. Even Barbara Payton, the sole ray of light in this tale, holds her own in this truculent company. The courtroom framing device is effective for introducing the story as one long flashback (a hallmark of film noir) and the cinematography is suitably grim. This was presumably a follow-up to "White Heat" and was not as popular--again, because it is dour and violent, or perhaps for the general audience of 1950, this type of gangster film had seen its day. Yet, "Kiss Tomorrow Goodbye" can be seen to foreshadow violent gangster films to come:"The Godfather" series "Goodfellas" or the Al Pacino version of "Scarface."