Ik heb me gisteravond met deze film opgekruld en had het gevoel dat ik 'op zoek was naar liefde op alle verkeerde plaatsen'. Waar dacht Tim Roth dat hij mee bezig was? Eigenlijk heb ik ernaar gekeken omdat ik verwachtte dat het piccolo-personage zich door de vier afleveringen heen zou ontwikkelen. De eerste aflevering vond ik niet vervelend. In feite waren de incantatierijmen van Eva, de vrouwelijke heks, een van de weinige goede lachbuien in de hele vierdelige serie. Het volgende stukje absurditeit, Kamer 404, is elders zoveel beter uitgevoerd. Het acteren van Jennifer Beals hield me hier bij de les, in de veronderstelling dat er een echte inhoud uit zou komen - zoals een plot? Haar ogen beloofden zoveel! De dialoog gaf zo weinig! Van tijd tot tijd was de artistieke invalshoek duidelijk oké. Charmant. Ondertussen kromp hij ineen bij elke gezichtsuitdrukking die Roth probeerde. Dus tegen de tijd dat we bij Rodriguez' geweldige kinderen komen, de grote en de kleine, een parallel van misdragingen tussen volwassenen en kinderen, is Roth hard aan het worden, ja? Hij roept in het (cliché) notitieblok van zijn baas, ferm, resoluut, op het punt om op te stappen. Nu zit ik te gapen. Ja! Ja! Maak er een eind aan. Nog maar één kamer (o, verdomme!). Is dat Bruce Willis? Zal hij Quentin Tarantino op zijn bek slaan en hem de mond snoeren? De piccolo, de stuiptrekkende Candide, komt uiteindelijk toch door. Maar ik sliep en moest terugspoelen om te zien wat er gebeurde. Quentin Tarantino is kennelijk een soort mislukkeling waar mensen opgewonden over praten. De schokwaarde van'slecht' zijn is iets waar velen van ons mee te maken hebben gehad toen we nog in de puberteit waren. Sommigen hebben het in een vergevorderd stadium doorgemaakt. Sommigen zijn nog bezig met het oplossen van hun woedeproblemen. Sommigen hebben het zwaar te verduren. Sommigen zijn dood. De schrijver/regisseur moet wel heel scherp zijn om dit grappig te maken. QT zou me moeten betalen om naar zijn werk te kijken.
I curled up with this one last night and felt like i was "looking for love in all the wrong places". What did Tim Roth think he was doing? Actually, I watched it because i expected the bellboy character to evolve through the four episodes. The first episode didn't turn me off. In fact, the incantatory rhymes of Eva the all-girl witch were one of the few good laughs in the whole four-part joint. The next bit of absurdity, Room 404, has been done so much better elsewhere. Jennifer Beals' acting kept me involved here, believing some actual content might emerge -- like a plot? Her eyes promised so much! The dialogue gave so little! From time to time the art direction was notably okay. Charming. Meanwhile, wincing at every other facial maneuver Roth tries. So, by the time we get to Rodriguez's great kids, the big ones and the little ones, a parallel of adult/child misbehaviors, Roth is hardening, yes? He calls into the (cliche) pad of his boss, firm, resolute, quitting. Now I'm yawning. Yes! Yes! get this thing over with. Just one more room (oh, dang!). Is that Bruce Willis? Will he punch Quentin Tarantino in the jaw and shut him up? The bellboy, the twitching Candide, does come through in the end. But i was asleep, and had to rewind to see what happened. Quentin Tarantino is apparently some kind of loser that people talk about with excitement. The shock value of being "bad" is something a lot of us worked through when we were pre-adolescent. Some took it to advanced stages. Some are still working out their anger issues. Some are doing hard time. Some are dead. The writer/director has to be very sharp to make this funny. QT should pay me to watch his work.