Toen ik me naar het theater waagde voor de voorvertoning van _The Last Mimzy_ wist ik echt niet wat ik kon verwachten. Het enige wat ik van de film wist was dat hij deels familiefilm, deels avontuur en deels drama was. Het was nog maar een paar weken geleden dat _Bridge to Terabithia_ een nare smaak in mijn mond had achtergelaten, dus mijn wandeling naar mijn favoriete zitplaats aan het gangpad was meer een slentergangetje dan een huppelpasje.<br />De openingstitels gaven me een sprankje hoop. Timothy Hutton, Joely Richardson en Michael Clarke Duncan waren namen die in grote, vette letters op het scherm verschenen en elk van deze acteurs respecteerde ik om hun eerdere werk op het witte doek. Dus leunde ik achterover in de hoop dat het meer op Narnia leek dan op Terabithia. Een wensdroom.<br />The Last Mimzy gaat over twee kinderen die een doos vinden die in de tijd is teruggestuurd om de beschaving te redden. De kinderen Noah en Emma Wilder (niet al te overtuigend gespeeld door Chris O'Neil en Rhiannon Leigh Wryn) maken de doos open die een paar magische stenen bevat, een schelp waardoor ze dingen kunnen horen die mensen niet kunnen horen, een apparaat dat eruitziet als een dood zee-egeltje en een poppenkonijn dat de vreemdste kunstmatige intelligentie is die het scherm kan sieren sinds die stomme beer me nachtmerries bezorgde in Spielbergs A.I. Als de kinderen beginnen te experimenteren en met hun nieuw gevonden speelgoed beginnen te spelen, beginnen er magische dingen te gebeuren. Ze kunnen leviteren, ze kunnen hun handen verpulveren, ze kunnen bijna vliegen. O, en ze kunnen de kracht uit half Seattle wegzuigen, wat leidt tot de F.B.I. (onder leiding van een ongemakkelijk kijkende Duncan) om de familie Wilder te onderzoeken en uiteindelijk vast te houden.<br />Het verhaal zoals ik het denk te begrijpen, is dat een wetenschapper in de toekomst meerdere konijnen terugstuurt in een poging wat zuiver dna te verzamelen om hun eigen bestaan zeker te stellen. (Spoiler: Waarom de wetenschapper in een mogelijke toekomst door een buitenaards wezen werd neergeschoten, is nog steeds een raadsel.) Teruggaan in de tijd is niet mogelijk, dus moet dit bizarre speeltje terug om de wereld te redden. Interessant? Mogelijk. Oorspronkelijk? Nauwelijks.<br />Terwijl de toekomst dus wacht op Mimzy's succes of falen (dat is de naam die konijnen geven aan iedereen die het iets kan schelen), maken de kinderen amok door te communiceren met spinachtigen, op het strand te springen als een figurant uit Pixars _The Incredibles_ en te praten met het pluchen beest dat alleen maar hoop biedt voor de toekomst.<br />De laatste Mimzy is als het oversteken van het ergste van John Hughes en het oversteken ervan met een ondermaatse Spielberg. De film heeft geen hart, geen karakter, en de scènes leken willekeurig in elkaar geknipt met heel weinig beweging tussen de spoelen. Alle acteurs zien eruit alsof ze proberen wat filmmagie te persen uit het zeer karige, onoriginele script dat gebaseerd is op het korte verhaal van Lewis Padgett. Maar regisseur Bob Shaye, die niet meer achter de camera heeft gestaan sinds _Het boek van liefde_ uit 1990, weeft een onsamenhangende en volkomen ongeloofwaardige plot die nergens naartoe gaat en die doodloopt zodra we er eenmaal zijn. De laatste scène waarin de F.B.I. de familie Wilder verlaat, was misschien wel de slechtste scène die ik dit jaar heb gezien. En ik heb meer poep gezien dan een hondenuitlater.<br />Misschien is _The Last Mimzy_ voor de kinderen. Misschien hebben zij er iets aan. Ik niet. De roodharige naast me die me aan het eind van de film aansprak, deed dat niet. En te oordelen naar de paar mensen die tijdens de voorstelling het theater verlieten en niet terugkwamen, denk ik dat zij dat ook niet deden.<br /><br />www.robertsreviews.com.
When I ventured to the theatre for the advance screening of The Last Mimzy, I honestly didn't know what to expect. What little I knew about the film was that its genre was part family film, part adventure and part drama. It was only a few weeks ago that Bridge to Terabithia left a bad taste in my mouth, so my walk to my favorite aisle seat was more of a saunter than a skip and a hop.<br /><br />The opening credits gave me a glimmer of hope. Timothy Hutton, Joely Richardson and Michael Clarke Duncan were names that appeared in big bold letters and each one of these actors I respected for their previous works on the screen. So I sat back in hopes that it was more Narnia than Terabithia. Wishful thinking.<br /><br />The Last Mimzy is about two children who find a box that has been sent back in time to save civilization. The children Noah and Emma Wilder (played not too convincingly by Chris O'Neil and Rhiannon Leigh Wryn) open the box which contains some magical rocks, a seashell that allows them to hear things humans can't, a contraption that looks like a dead sea urchin and a stuffed doll rabbit that is the weirdest artificial intelligence to grace the screen since that stupid bear gave me nightmares in Spielberg's A.I.<br /><br />When the children start to experiment and play with their new found toys magical things start to happen. They can levitate, they can atomize their hands, they can borderline fly. Oh, and they can sap the power out of half of Seattle which leads to the F.B.I. (headed by an uncomfortable looking Duncan) to investigate and eventually detain the Wilder family.<br /><br />The story as I think to understand it, is that a scientist in the future sends back multiple rabbits in an attempt to gather some pure DNA to ensure their own being. (Spoiler: Why the scientist was shot in one potential futures by an alien is still puzzling). See, humans can't go back in time, so this freaky toy has to go back and save the world. Interesting? Possibly. Original? Hardly.<br /><br />So while the future awaits word on Mimzy's success or failure (that is that rabbits name for anyone that cares), the children run amok by communicating with arachnids, jumping on the beach like an extra from Pixar's The Incredibles and talking to the stuffed animal that represents futures only hope.<br /><br />The Last Mimzy is like crossing the worst of John Hughes and crossing it with a below average Spielberg. The film has no heart, no character and the scenes seemed to be cut together randomly with very little flow between reels.<br /><br />All the actors look like they are trying to squeeze some movie magic out of the very skimpy, unoriginal script based on the short story by Lewis Padgett. But director Bob Shaye, who has not been behind the camera since 1990's Book of Love, weaves an incoherent and completely unbelievable plot that goes nowhere fast and results in a dead end once we get there. The final scene which has the F.B.I. leaving the Wilder family was maybe the worst written scene I have bore witness to this year. And I have seen more poop than a dog walker.<br /><br />The Last Mimzy might be for the kiddies. They might get something out of it. I didn't. The redhead beside me that engaged me in conversation about the film at its conclusion didn't. And judging by the few that left the theatre during the screening and didn't come back  I am guessing that they didn't either.<br /><br />www.robertsreviews.com