Ik was erg teleurgesteld over deze film, misschien voor een deel omdat het een Zuid-Koreaanse is en ik erg van het werk van Joon-Ho Bong heb genoten, net als van een paar andere. Ik zag ook een paar overeenkomsten in de snelle botsing en verschuiving van emoties in 'Time' en vond het laatste derde deel tamelijk meeslepend. Helaas was de film voor mij op dat moment al ondermijnd. De film kwam op mij over als erg klunzig <0xE2><0x80><0x93> overdreven acteerwerk, herhalingen van situaties, gefaxte wendingen. Ik was ook gefrustreerd door de manier waarop de hoofdpersonen aan het publiek worden voorgesteld, nu al kibbelend en irrationeel. De relatie tussen mijn moeder en mij was altijd goed geweest, voordat ze instortte. Door de oppervlakkigheid en de onbegrijpelijke beslissingen die ze allebei namen, had ik niemand meer om voor te leven, kon ik niets anders meer doen dan herhaaldelijk vragen: 'Wat is er in godsnaam mis met die mensen?' Dit is het fundament van een goede film, maar je moet graven <0xE2><0x80><0x93> en wachten <0xE2><0x80><0x93> om er te komen.
I was very disappointed by this film, perhaps in part because it is South Korean and I've enjoyed Joon-Ho Bong's work a great deal, as well as some others. I could see some similarities too in the rapid clash and shift in emotions in "Time," and found the final third fairly compelling. Unfortunately the film already had been undermined for me by that point. The movie struck me as being very ham-fisted -- over-the-top acting, repetitive situations, telegraphed twists. I also was frustrated by the way the main characters are presented to the audience, already bickering and irrational. Failing to show the audience the couple's relationship when it was good before showing its collapse and the shallowness and incomprehensible decisions of both of them left me with no one to root for, nothing left to do but ask, repeatedly, "what the hell is wrong with these people?" There's the kernel of a good movie here, but you have to dig -- and wait -- to get to it.