De komst van de film werd vaak gezien als een trieste periode, waarin zwijgende sterren aan de kant werden gezet, dappere filmmakers vergeefs probeerden de verandering tegen te houden en films in het algemeen een beetje onbeholpen werden. Maar voor elke tragische mislukking was er wel een succesverhaal, en er waren net zoveel acteurs en regisseurs die zich konden aanpassen en zelfs floreerden in het nieuwe medium.<br />Zo'n ster was Gary Cooper. Coop was al een tijdje actief, had zich opgewerkt van figurantenrollen in het stille tijdperk en had uiteindelijk een paar hoofdrollen weten te bemachtigen, maar geen grote klapper gemaakt. De man uit Virginia was zijn derde film, maar het was wel de film die hem tot een ster maakte. De titelrol stelt hem in staat de twee belangrijkste facetten van zijn aantrekkingskracht tentoon te spreiden: een assertieve (maar niet ongemanierde) mannelijkheid en een charmante verlegenheid ten opzichte van de andere sekse. Maar het is de kwaliteit van zijn stem die de persona compleet maakt, een van de warmste en betrouwbaarste stemmen die ooit zijn vastgelegd. Je zou die stem met alle plezier in de strijd volgen, of hem tegen je kinderen laten praten. Coopers moeiteloze optreden en naturalisme zijn zo overtuigend dat je zou kunnen geloven dat hij een oude rotten in het vak is, en hij vertoont niets van de stijfheid die wordt geassocieerd met vroege talkshows. <br /><0x3E> Aan de andere kant van de camera zien we de regisseur Victor Fleming, een man die ondanks zijn belangrijkheid door de filmhistorici grotendeels is genegeerd, hoewel die trend gelukkig begint te keren. Fleming maakte niet de meest elegante opnamen of weefde niet in slimme stukjes symboliek, maar zijn films zijn bijna onveranderlijk uitstekend. Zijn allesoverheersende principe lijkt te zijn geweest dat hij het publiek nooit verveelde. Er is gedocumenteerd dat Fleming zijn acteurs vrij goed coachte, en het lijkt erop dat de voornaamste drijfveer van zijn coaches was om hen in een rap tempo te laten acteren. Er zijn maar weinig pauzes in een film van Fleming, en geluid is voor hem bijzonder nuttig, want we kunnen horen hoe de acteurs hun dialoog op elkaar afvuren of het drama onderstrepen met geweerschoten en ingeslagen whiskyflessen. Telkens als een scène dreigt te vertragen, houdt Fleming hem letterlijk in beweging. Bijvoorbeeld, als Cooper en co. Mary Brian voor het eerst ontmoeten, blijft de trein waar zij in zit, voorthobbelen en voortdurend in beweging blijven in het shot. Telkens als de acteurs stilstaan, heeft hij een paard of een extra draf op de achtergrond.<br />Maar Fleming is wijs genoeg om te weten wanneer hij de zaak moet kalmeren, en inderdaad hebben de meer bezadigde scènes een grotere invloed na de gebruikelijke opschudding. Als Cooper en Brian samen tussen de bomen zitten, is de enige beweging het zachte ruisen van de wind door hun kleren, dat een stille tederheid aan het moment geeft zonder dat het helemaal stil wordt. Het echte hoogtepunt is de overweldigend aangrijpende ophangscène, die bijna geheel bestaat uit close-ups van gezichten, die de verschillende emoties benadrukken. De volgorde lijkt griezelig uitgerekt, maar ook hier komt het drama niet tot stilstand.<br />Het beeld van het Oude Westen dat we in deze versie van The Virginian krijgen, is niet helemaal de romantische evocatie van vrijheid, vermengd met gevaar die we normaal gesproken in dit genre zien. Hoewel de film een soort morele eenvoud uitstraalt (zie bijvoorbeeld hoe alle goeden wit dragen, en de slechteriken zwart, met af en toe een snor, alleen maar om iets duidelijk te maken) is het een ongelooflijk volwassen en bijna bittere weergave. Fleming, Cooper en de rest van de cast hebben de tragische aspecten van Owen Wisters roman echt tot leven gebracht, het gevoel van verlies en verraden vriendschap. Maar dit is verre van een melancholieke meditatie. De presentatie heeft ook kracht en opwinding gegeven, iets wat even goed werkt voor actiescènes als de gespannen, definitieve patstelling, als voor dramatische scènes zoals de verbale krachtmeting tussen Mary Brian en Helen Ware. Je zult je geen minuut vervelen. En wie zegt dat de video's statisch waren?
The coming of the talkies is often looked on as a sad time, when silent stars were washed up, stalwart filmmakers tried and failed to fight the change, and movies in general became a little awkward. But for every tragic failure there was a success story, and there were just as many actors and directors who were able to adapt and even thrive in the new medium.<br /><br />One such star was Gary Cooper. Coop had been around a while, working his way up from bit parts in the silent era, eventually garnering a few lead roles but not making a huge splash. The Virginian was his third sound picture but it was the one to make him a star. The title role allows him to show off the two main facets of his appeal  an assertive (but not uncouth) manliness, and a charming shyness around the opposite sex. However it is the quality of his voice that completes the persona, one of the warmest and most trustworthy voices ever recorded. You would happily follow that voice into battle, or let it talk to your kids. Such is Cooper's effortless demeanour and naturalism, you could believe he is an old pro, and he shows none of the stiltedness associated with early talkie performances.<br /><br />On the other side of the camera we have director Victor Fleming, a man who has been largely ignored by film historians despite his importance, although thankfully that trend is starting to be reversed. Fleming did not compose the most elegant shots or weave in clever bits of symbolism, but his pictures are almost invariably excellent. His overriding principle seems to have been to never let the audience get bored. It's documented that Fleming coached his actors a fair bit, and it appears the main thrust of his coaching was to make them act at a snappy pace. There are few pauses in a Fleming picture, and sound is particularly useful to him, because we can hear the actors to spit their dialogue at each other or punctuate the drama with gunshots and slammed-down whiskeys. Whenever a scene threatens to drag, Fleming literally keeps it moving. For example, when Cooper and co. first meet Mary Brian, the train she is on keeps chugging along, keeping some constant movement in the shot. Whenever the actors stand still, he has a horse or an extra trot past in the background.<br /><br />But Fleming is wise enough to know when to calm things down, and indeed the more sedate scenes have a greater impact after the usual flurry of action. When Cooper and Brian sit together among the trees, the only movement is the wind gently rustling their clothing, giving a quiet tenderness to the moment without quite allowing things to be completely still. The real highlight is the overwhelmingly poignant hanging scene, composed almost entirely of facial close-ups, highlighting the different emotions. The sequence seems eerily drawn out, but again without the drama slowing to a standstill.<br /><br />The view of the Old West we get in this version of The Virginian is not quite the romantic evocation of freedom tinged with danger that we normally see in the genre. While the picture does display a kind of moral simplicity (notice for example how all the good guys wear white, and the bad guys black, with the occasional moustache just to clarify) it is an incredibly mature and almost bitter portrayal. Fleming, Cooper and the rest of the cast have really brought out the tragic aspects of Owen Wister's novel, the sense of loss and betrayed friendship. But this is far from a melancholy meditation. There have also given punch and excitement to the presentation, something which works equally well for action sequences like the tense final standoff, as it does for dramatic scenes, such as the verbal showdown between Mary Brian and Helen Ware. You will not be bored for one minute. And who says the talkies were static?