Ik zag deze film voor het eerst op video in de tijd dat hij werd geproduceerd. Ik vond hem meteen goed, ook al was hij een beetje somber. Maar aan het eind van de jaren tachtig zaten de films over de nucleaire holocaust vol apocalyptische beelden, en dit was de enige die me is bijgebleven. Nu, jaren later, heb ik hem opnieuw bekeken (dit keer op dvd) en ik vind het nog steeds een heel goede, maar geen geweldige film.<br />Ik moet toegeven dat er in de jaren tachtig nogal wat overdreven kapsels en kostuums waren, dingen die tegenwoordig behoorlijk'retro' zouden zijn. En het acteren, vooral in het begin, is 'duidelijk' en een beetje vermoeiend. Maar als de held dat noodlottige telefoontje krijgt, verandert alles. Plotseling is het...' Het is net alsof je naar een toneelopvoering van een toneelstuk kijkt, een patstelling waarin iedereen elkaar verdenkt en niemand weet wat er werkelijk aan de hand is.<br />Een van de beste aspecten van het script is dat wij, het publiek, ook niet echt weten wat we moeten geloven (tot het allerlaatst). We zien de held worstelen met wat hij moet zeggen tegen de mensen die hem kunnen helpen: als hij hun de afschuwelijke waarheid vertelt, geloven ze hem misschien niet/helpen ze hem niet; als hij hun een geloofwaardiger leugen vertelt, ontzegt hij hun de kans om te overleven of in elk geval samen met hun dierbaren te sterven. Hoe dan ook, zowel hij als de mensen die hij ontmoet, worden steeds extremer - er gaan mensen dood! En wat als het allemaal een grap blijkt te zijn?<br />Al met al vind ik deze film een geweldige sciencefictionfilm, en in de meest ware zin van het woord: wat als? Het gaat niet over buitenaardse wezens of galactische rijken of iets anders wat meer fantasie dan werkelijkheid is. In plaats daarvan is het een situatie die ieder van ons zich gemakkelijk zou kunnen voorstellen, en ik denk dat het daarom al die jaren bij me is gebleven, waarom het nu een onderdeel vormt van het raamwerk voor mijn verbeelding, telkens als ik merk dat ik rampen over terrorisme of natuurrampen beschrijf, alles wat me zou kunnen scheiden van degenen die ik liefheb.
I first saw this movie on video around the time it was produced. I immediately liked it even though it was a bit bleak. But the late 80's were full of apocalyptic nuclear holocaust movies and this was the only one that stayed with me. Now, years later, I've just rewatched it (this time on DVD) and I still think it's a very good -- but not great -- movie.<br /><br />Admittedly, there's some over-the-top 80's haircuts and costumes, stuff that would be seriously 'retro' nowadays. And the acting, particularly in the beginning, is 'obvious' and a bit tiring. But when the hero receives that fateful phone call, it all changes. Suddenly, it's like watching a stage-performance of a play, a pressure-cooker where everyone suspects everyone else and no one knows what's really going on.<br /><br />In fact, one of the best parts of the screenplay is that we, the audience, also don't really know what to believe (until the very end). We watch the hero struggle with what to tell people who's help he needs: if he tells them the awful truth, they may not believe/help him; if he tells them a more believable lie, is he denying them the chance to survive or at least to die with their loved ones. Either way, both he and the people he meets turn to progressively more and more extreme behavior -- people die! . . . and what if it all turns-out to have been a hoax?<br /><br />In all, I think this movie ranks as a great sci-fi film, and in the truest sense of the genre: What If. It's not about aliens or galactic empires or anything else that's more fantasy than reality. Instead, it's a situation that any of us could easily imagine and I think this is why it stayed with me all these years, why it now forms a part of the framework for my imagination whenever I find myself catastrophizing about terrorism or natural disaster, anything that could separate me from the ones I love. What would I do?