Radio Days (1987)_ <0xE2><0x80><0x93> geschreven, geregisseerd en geïnterpreteerd door Allen.<br />Wat een prachtige, vriendelijke, zachtaardige, ironische, warme, sentimentele (op een heel goede manier, en ja, ik heb het over Woody Allens film, dat klopt) maar volmaakt uitgebalanceerde verrukking. Het is een reeks sketches over de jonge Joe (jonge Allen, natuurlijk, gespeeld door Seth Green <0xE2><0x80><0x93> dat was een verrassing), een puber in Brooklyn, New York, in de jaren dertig en veertig, die hartstochtelijk verliefd was op de radio, die een koning was. De film is een eerbetoon aan de magische radiotijd en de mythen en legenden over radiopersoonlijkheden, de herinnering aan een volwassen man die nooit vergat waar hij vandaan kwam, de liefdesbrief aan zijn altijd ruziënde en ruziënde persoonlijkheid ('Ik heb altijd van je gehouden, Joe'). Ik bedoel, hoeveel mensen ruziën over oceanen?') maar liefhebbende familieleden en een heel grappige komedie (zoals alleen Allens komedie kan zijn). Het is de film waarin de knappe pop en de pijnlijk naïeve Sally (Mia Farrow) zich afvragen wie Pearl Harbor is. Waarin de beeldschone Diane Keaton zingt en Diane Wiest, zijn geliefde tante Bea, de hoop op één ware liefde nooit opgeeft. Hij heeft ons nooit verteld of ze die heeft gevonden... '<br />'Ik ben die oudejaarsavond nooit vergeten toen tante Bea me wakker maakte om 1944 binnen te zien komen. Ik ben nooit een van die mensen of de stemmen die we op de radio zouden horen vergeten. 'Eve, die stemmen lijken steeds zwakker en zwakker te worden.'<br />De dagen van de radio zijn voorbij, maar dankzij Allen zijn de stemmen van de voorbije tijden nog steeds helder en duidelijk en dat zullen ze altijd blijven.<br /><br />9/10 20.00 uur.
Radio Days (1987)- written, directed, and narrated by Allen:<br /><br />What a beautiful, kind, gentle, ironic, warm, sentimental (in a very good way and yes, I am talking about Woody Allen's movie, that's right) yet perfectly balanced delight. It is a series of sketches about young Joe (young Allen, of course, played by Seth Green - that was a surprise), an adolescent in Brooklyn, NY during 1930s-1940s who was passionately in love with radio which was a king. The film is a tribute to the magical radio days and the myths and legends about radio personalities, the memory of a grown man who never forgot where he came from, the love letter to his always fighting and arguing ("I mean, how many people argue over oceans?") but loving relatives and a very funny comedy (the way only Allen's comedy can be). It is the film where pretty like a doll and painfully naive Sally (Mia Farrow) asks who Pearl Harbor is? Where gorgeous Diane Keaton sings and Diane Wiest, his beloved Aunt Bea never gives up hope of one true love. He never told us if she found it...<br /><br />"I never forgot that New Year's Eve when Aunt Bea awakened me to watch 1944 come in. I've never forgotten any of those people or any of the voices we would hear on the radio. Though the truth is, with the passing of each New Year's Eve, those voices do seem to grow dimmer and dimmer."<br /><br />The Radio days are gone but thanks to Allen, the voices of the times passed are still clear and sound and they always will be.<br /><br />9/10