Michelle Williams, die ons in 2004 in LAND OF PLENTY door Wim Wenders knock-out sloeg, bewijst dat ze echt bovennatuurlijk is. Ze geeft een van de meest hartverscheurende voorstellingen die je ooit op het witte doek hebt gezien. En hoe is het mogelijk dat een meisje uit Montana, dat eerst het stuifmeel van de alsem uit haar haar moest borstelen voordat ze zich in beschaafd gezelschap mocht begeven, haar lasso moest opbergen en doen alsof ze beschaafd was, het accent, het ritme en de patronen van spraak, kleding en maniertjes van die echte wilden onder de knie heeft gekregen, de meiden met de korte rokken die in torenflats in Oost-Londen wonen en getrouwd zijn met mannen die lid zijn van Arsenal Football Club? En zingen over een voetbalclub, hoe oenig kun je worden?) Het laat allemaal zien dat Williams, net als goede wijn, goed reist, ook al ging hij in dit geval van planeet naar planeet. Deze film is zo briljant geschreven en geregisseerd door Sharon Maguire (voorheen filmmaakster van tv-documentaires) dat de combinatie van Maguire en Williams de bioscoop in vuur en vlam zet en daardoor de titel van de film bewonderenswaardig rechtvaardigt. Ewan McGregor en Matthew MacFadyen, de twee mannelijke hoofdrolspelers, krijgen uitstekende steun, maar alle ogen zijn op Williams gericht. De productiewaarde van deze film is erg hoog, en je kunt er gemakkelijk van overtuigd raken dat de grote terroristische aanval op het Wembley-stadion echt heeft plaatsgevonden, want de aanval en de nasleep zijn allemaal zo echt. Maar dit is geen film over terrorisme, die alleen maar de achtergrond vormt, in de zin dat er in het verleden voor zoveel films wereldoorlogen en burgeroorlogen zijn geweest, van GONE MET DE WIND tot FOR WHOM THE BELL TOLLS tot MEVROUW MINIVER. Dit is een film over mensen, maar vooral over Michelle Williams. Alleen een vrouw had deze film kunnen regisseren. In feite komt men in de verleiding om te zeggen dat alle films met een terroristische achtergrond door vrouwen moeten worden geregisseerd, omdat zij, in tegenstelling tot mannen, niet in de verleiding komen om al het geweld op zichzelf te bekijken. Met een vrouw aan het roer wordt deze film een mensenfilm, maar een man zou zijn afgedwaald en meer belangstelling hebben gehad voor wapens, lijken en explosies (kleine jongetjes worden soms nooit groot, vooral niet als ze een budget en een cameraman krijgen). Als studie van schrijnend verdriet en wanhoop heeft Williams ons hart in de keel doen kloppen, maar maak je geen zorgen, het is niet echt een afknapper, het is gewoon zo boeiend om naar haar te kijken en in een andere dimensie te kijken. Ze lijkt maar een klein ding, en het is bijna niet voor te stellen dat zo'n klein pakketje zo'n enorme explosieve kracht kan vervoeren. Deze film is echt een moderne klassieker.
Having knocked us all out in 2004 in LAND OF PLENTY by Wim Wenders, here Michelle Williams proves that she is truly supernatural. She gives one of the most gut-wrenching performances ever seen on the screen. And for a Montana gal who had to brush the sagebrush pollen out of her hair before joining polite company, stow her lasso, and pretend to be civilised, how did she manage to master the accent and rhythms and patterns of speech, dress, and mannerisms of those real savages, the gals in those short tart's skirts who live in tower blocks in East London and are married to men who support Arsenal Football Club? (Ugh! Football! Makes me sick! And singing about a football club, how oafish can you get?) It all goes to show that Williams, like good wine, travels well, even though in this case it was from planet to planet. This film is so brilliantly written and directed by Sharon Maguire (formerly a television documentary film maker) that the combination of Maguire and Williams sets the cinema on fire and thereby justifies the film's title admirably. Excellent support is had from Ewan McGregor and Matthew MacFadyen as the two male leads, but all eyes are on Williams. The production values of this film are very high, and it is easy to be convinced that the big terrorist attack on Wembley Stadium has really happened, as the attack and the aftermath are all so real. However, this is not a film about terrorism, which is merely the backdrop, in the sense that world wars and civil wars have been for so many films in the past, from GONE WITH THE WIND to FOR WHOM THE BELL TOLLS to MRS. MINIVER. This is a film about people, but especially about Michelle Williams. Only a woman could have directed this. In fact, one is tempted to say that all films with terrorism backgrounds should be directed by women, because they are not tempted as men are to dwell on all the violence for its own sake. With a woman at the helm, this film becomes a people film, but a man would have strayed, taken more interest in guns and corpses and explosions (little boys going bang bang sometimes never grow up, especially when they have a budget and a cameraman handed to them). As a study of searing grief and despair, Williams has our hearts in her mouth, but don't worry, it isn't really a downer, it is simply so spellbinding looking at her and seeing into another dimension. She seems to be a tiny little thing, and it is almost inconceivable that such a small package can carry such a huge explosive power. This film really is an instant contemporary classic.