Ik begon er om middernacht naar te kijken, niet wetend dat het bijna drie uur duurde en ik voelde me niet geroepen het in een extra kijkuurtje te verdelen.<br />Alles wat je over deze film hebt gehoord, is waarschijnlijk waar.<br />Mann verzint een hartverscheurend verhaal over het lot van twee mannen die zich aan hun persoonlijke ethiek moeten houden. De een is een Nieuwsman, Pachino. De ander een wetenschapper, Crowe.<br />Als de satirische waanzin van 'Dank U Voor Het Roken' verwant zou kunnen zijn aan het gemakzuchtige gebruik van Gerber-babysaus, dan is dit indigestie in de vorm van een laxeermiddel.<br />Manns griezelige en beruchte oog voor precisie en onbuigzaam realisme is op zichzelf al een wonder van stijl. Bijna als zijn eigen thematische element, ongeacht wat het is.' <0xE2><0x80><0x94> die proberen een motief te illustreren of te begeleiden.<br />Jammer genoeg was ik voorgeprogrammeerd door zijn vroegere films: 'Hite', 'Collateral' en de vaak over het hoofd geziene 'Miami Vice', om een soort climax van helse machinegeweren te verwachten. In het begin was ik <0xE2><0x80><0x94> voor mijn leeftijd <0xE2><0x80><0x94> van mening dat deze film voorbestemd was tot een stoplap in Manns carrière. Halverwege werd het gevoel dat ik het mis had meer dan g<0xC3><0xAA>nant tastbaar bij elke verdere ontwikkeling van de plot.<br />De film had verscheidene keren kunnen eindigen. Hij had verscheidene volkomen verschillende conclusies kunnen trekken. Ondanks zichzelf begint de film zijn plot te formuleren vanuit de gezichtspunten en rollen van het personage, in plaats van alleen maar in te spelen op de hachelijke situatie van Crowe. Het verhaal en het onderwerp zijn zo gelaagd en de plot is op het eerste gezicht zo onherkenbaar, dat het heel goed een miniserie had kunnen zijn, zoals die van 'State of Play'.
I started watching this at midnight, not knowing it was nearly 3 hours long, and did not feel urged to divide it into an additional viewing.<br /><br />Everything you have heard about this movie is probably true.<br /><br />Mann crafts a wrenching tale of two men's plight to adhere to their personal ethics. One a Newsman, Pachino. The other a scientist, Crowe.<br /><br />If the satirical lunacy of "Thank You For Smoking" could be akin to the easy goings of Gerber Baby sauce, then this indigestion in the form of a laxative.<br /><br />Mann's uncanny and infamous eye for precision and uncompromising realism is a marvel of stylish substance in itself. Almost like it's own thematic element regardless of what it's attempting to illustrate or accompany as a motif.<br /><br />Unfortunately, I had been preprogrammed by his former films; "Heat,"0 "Collateral" and the often overlooked, "Miami Vice," to expect some sort of climactic hell-storm of machine gunfire. At first, I was actually--prematurely, at that--deeming this destined to be a stop-gap film in Mann's career. By mid-way, the sentiment of how wrong I had been was becoming more than embarrassingly palpable with each furthered development in the plot. <br /><br />The film could have ended several times. It could have inferred several completely differing resolutions. It proceeds despite itself to formulate it's plot out of significant character's arcs and roles, rather than playing to simply Crowe's predicament. Mann's narrative and subject matter is so layered and sparse with an unrecognizable plot at first glance, it could have properly faired well as a mini-series, similar to that of "State of Play."