Ik zal niet in details treden, want ik denk dat de meeste opmerkingen die ik zou maken al door anderen zijn gemaakt. Het acteerwerk is op z'n best burgerlijk. De plot is zo dun als plakband en is een nogal armzalig eerbetoon aan Hitchcocks _Rear Window_ (let op: door velen beschouwd als een soort meesterwerk).<br />Het _Rear Window_ werkt omdat we alles zien vanuit het (Jimmy Stewart) perspectief van de hoofdfiguur, namelijk de rolstoel in zijn slaapkamer. Alles wat het publiek ziet is vanuit dat uitkijkpunt. Jimmy Stewarts personage is een hulpeloze toeschouwer die geen enkele rol speelt in enige activiteit buiten zijn slaapkamer. Dit creëert een sfeer van claustrofobie en stuwt de spanning voortdurend op. Dit bereikt een ondraaglijk punt wanneer hij de moordenaar ziet terugkeren naar zijn appartement, waar zijn vriendin zojuist heeft ingebroken, op zoek naar bewijsmateriaal. Deze spanning wordt veroorzaakt door de wetenschap dat Stewart niet bij machte is haar te waarschuwen of te helpen.<br />Dezelfde scène wordt gereconstrueerd in Mimic: Sentinel, maar is volkomen vlak en biedt ons absoluut geen enkele spanning. Er zijn verschillende andere knikken naar Rear Window die ons onmiddellijk duidelijk maken dat de schrijvers in deze film eigenlijk niets nieuws of romans te melden hadden. Er zijn verschillende plotelementen die weinig anders lijken te doen dan de tijd in te vullen (in een film die 78 minuten lang lijkt te zijn). Als hij bijvoorbeeld probeert het gevaar aan de politie te melden, begint zijn moeder een intieme verhouding met de agent die ze een paar jaar geleden kort heeft ontmoet? Dan is er nog de geschifte, onder de drugs zittende zus, die de hele tijd met haar armen loopt te wapperen. De hoofdpersoon is te actief om het machteloze personage te zijn dat Stewart speelt, maar hij is ook te zwak om een echte held te zijn. Het is allemaal niet meer dan een excuus voor een paar sfeershots van niet erg enge reuzeninsecten die mensen meesleuren het donker in, en af en toe een paar bloedspetters. Geen poging om een gevoel van ophanden zijnde angst op te roepen, zoals een echt mens in zo'n situatie zou doen. Geen van de personages is op enigerlei wijze sympathiek en het is moeilijk om je zo op te winden dat je om de film geeft als we om geen van de personages geven.<br />We blijven achter met een film die de substantie van Rear Window mist en die geen enkele substantie van zijn eigen bevat. Ik zou geen geld willen uitgeven om hem te huren, maar als hij op tv is en jij...' Hij was een completist die van de andere twee Mimic-films hield, en dan ging hij zijn gang maar.
I won't labour the details since I think most of the points I would make have already been made by others. The acting is pedestrian at best. The plot is as thin as clingfilm and is a rather poor homage to Hitchcock's Rear Window (Please note: regarded as something of a masterpiece by many).<br /><br />Rear window works because we see everything from the main character's (Jimmy Stewart) perspective, namely the wheelchair, in his bedroom. Everything the audience sees is from that vantage point. Jimmy Stewart's character is a helpless observer who plays no part in any activity outside his bedroom. This creates an atmosphere of claustrophobia and racks up the tension continuously. This reaches an unbearable point when he sees the murderer returning home to his apartment, which his girlfriend has just broken into, looking for evidence. This tension is created by the knowledge that Stewart is powerless to warn or help her.<br /><br />The same scene is recreated in Mimic: Sentinel but is completely flat and offers us absolutely no tension whatsoever. There are various other nods to Rear Window which immediately tells us that the writers didn't really have anything new or novel to say in this film. There are various plot elements that seem to do little other than fill in time (in a film which seems overly long at 78 minutes). For example when he attempts to report the danger to the police, his mother starts an intimate affair with the officer whom she had met briefly once before several years ago? Then there is the kooky, doped up sister, who walks around flapping her arms all the time. The main character is too active to be the impotent character Stewart plays but he's also too feeble to be a real hero character.<br /><br />Leaving the Rear Window connection, there's very little rhyme or reason to the rest of the plot. No explanation is provided for many plot elements and very little motivation is given to any of the characters. It's all just an excuse for some atmospheric shots of not very scary giant insects dragging people off into the dark and some occasional shots of blood splatter. No attempt if made to create a feeling of impending dread as any real person would have in such a situation. None of the characters are in any way sympathetic and it's hard to get worked up enough to care about the film when we don't care about any of the characters.<br /><br />We're left with a film which lacks the substance of Rear Window and which fails to provide any substance of it's own. I wouldn't bother spending money to rent it but if it's on TV and you're a completist who liked the other two Mimic films, then go ahead.