De scenarist van 'The White Sister', Donald Ogden Stewart, speelt de rol van het achtereind van een paard; dat is een aardige samenvatting van deze film. Het is een smakeloze, onwaarschijnlijke en onaantrekkelijke film die een hoop eersteklas MGM-talent verspilt.<br />**** ************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************ De hele film lang blijven Angela en Giovanni bij elkaar, tot ze eerst door haar vader, dan door de oorlog en ten slotte door God zelf uit elkaar worden gerukt. Hun pech en slechte timing zijn bijna komisch. Giovanni, die naar het slagveld wordt gestuurd, overleeft op onwaarschijnlijke wijze een afschuwelijk vliegtuigongeluk en ontsnapt vervolgens uit een Duits krijgsgevangenenkamp, waar hij tot de ontdekking komt dat Angela, die dacht dat hij dood was, een non is geworden. Op dat moment rest hem niets anders dan een anticlimax te sterven met zijn in het wit geklede verloofde aan zijn bed.<br />De twee hoofdrollen, Helen Hayes (Angela) en Clark Gable (Giovanni), doen hun best, maar ze kunnen er niets aan doen dat ze zowel in de verkeerde rol als in de verkeerde rolgezind zijn. Gable, die zijn draai had gevonden in de filmwereld, was een toonbeeld van de 'nieuwe' Amerikaanse man: zelfverzekerd, vrijpostig en openlijk seksueel. De ouderwetse vroomheid van deze film paste hem als een tweede huid. Hayes is geloofwaardiger in de rol van het levendige, spirituele jonge meisje. Je kunt je voorstellen dat ze zich laat meeslepen door Gables charisma en dierlijke aantrekkingskracht, maar het is moeilijk te begrijpen waarom hij zich zo aangetrokken voelt tot dit muizige, onschuldige meisje. De hele onderneming had ook kunnen werken met iemand als Leslie Howard als Giovanni; zijn ingetogen, klassieke stijl zou beter hebben gepast bij dit gedateerde materiaal.<br />Onder de andere welkome en bekende gezichten bevindt zich ook Edward Arnold als een meelevende priester (al is hij net als Gable). De andere rollen zijn voor Louise Closser Hale als Angela's chaperonne en gezelschapsdame, en voor May Robson als de moeder-overste. Onbekend maar herkenbaar zijn Gino Corrado als chauffeur, Nat Pendleton als Giovanni's soldatenvriendje, en Greta Meyer als de Italiaans-Duitse vrouw die Giovanni na zijn vliegtuigongeluk verpleegt.<br />Een klein meningsverschil, maar ik vond het ontzettend irritant dat geen van de personages 'Giovanni' kan uitspreken. Hayes, als Angela, lijkt het elke keer anders (en verkeerd) uit te spreken, wat vreemd is aangezien haar personage smoorverliefd op hem zou zijn. Het kijken naar de film was vooral bedoeld om Helen Hayes te zien in een van haar zeldzame filmrollen (ze stond vooral bekend als actrice op het toneel) en om Gables karakteristieke charmante optreden te zien (om nog maar te zwijgen van zijn vlezige aantrekkingskracht!) in een ongebruikelijke rol.
The screenwriter for "The White Sister," Donald Ogden Stewart, has an uncredited bit playing the hind end of a horse; that pretty well sums up this picture. It's an insipid, implausible, and uncompelling film that wastes a lot of prime MGM talent. <br /><br />***SPOILER ALERT*** The story concerns the ill-fated love between a sheltered, aristocratic Italian girl, Angela Chiaromonte, and a dashing soldier, Giovanni Severi. He pursues her despite the strenuous objections of her father and thwarts her marriage to a wealthy bankeran alliance that apparently was meant to save the girl's family from financial ruin. Their romance leads indirectly to the death of Angela's father in a car crash. The affair goes downhill from there. Throughout the film, Angela and Giovanni keep getting together only to be torn apartfirst by her father, then by the war, and then by God himself. Their rotten luck and bad timing are almost comical. Sent off to battle, Giovanni implausibly survives a horrific plane crash, then makes a daring escape from a German prisoner-of-war camp, only to find that Angela, believing him dead, has become a nun. At this point, there's nothing left for him to do but die an anticlimactic death with his white-habited fiancée at his bedside.<br /><br />The two leads, Helen Hayes (Angela) and Clark Gable (Giovanni), give it their best, but they can't overcome being both miscast and mismatched. Coming into his own just as films learned to talk, Gable exemplified the "new" American male: confident, brash, and openly sexual. The old-fashioned pieties of this movie fit him like a straight jacket. Hayes is more plausible in the role of the spirited/spiritual young girl. While you can see how she'd be carried away by Gable's charisma and animal magnetism, it's hard to understand why he'd be so attracted to this mousy little innocent. The whole enterprise might just have worked with someone like Leslie Howard as Giovanni; his restrained classical style would have been better suited to this dated material. <br /><br />Other welcome and familiar faces include Edward Arnold as a sympathetic priest (like Gable, though, he's seen to better advantage in earthy or roguish parts); Louise Closser Hale as Angela's duenna/companion, and May Robson as the Mother Superior. Uncredited but recognizable are Gino Corrado as a chauffeur, Nat Pendleton as Giovanni's soldier buddy, and Greta Meyer as the Italian-German woman who nurses Giovanni back to health after his plane crash.<br /><br />A minor quibble, but I found it hugely annoyingnone of the characters can agree on how to pronounce "Giovanni." Hayes, as Angela, seems to say it differently (and wrong) every time, which is odd considering her character is supposed to be madly in love with him.<br /><br />Worth watching mainly as an opportunity to catch Helen Hayes in one of her infrequent film roles (her reputation was primarily as a stage actress) and for Gable's characteristically charming performance (not to mention beefcake appeal!) in an uncharacteristic role.