Robert Guédiguian, de regisseur van de film Marius et Jeannette, is dol op de arbeidersklasse. Daar heb ik geen moeite mee. Aan de andere kant garandeert het feit dat hij een socialistische regisseur is geen film met veel artistieke verdienste. De boodschap is luid en duidelijk: de arbeidersklasse is gelukkiger dan de kerels met al het geld, omdat hun emotionele leven zuiverder is en niet wordt bedorven door kapitalistische waarden. Het probleem met dit soort films is dat mensen die zich aan democratische waarden houden dit soort dingen niet op zo'n kinderachtig <0xE2><0x80><0x93> en soms ronduit stom <0xE2><0x80><0x93> niveau hoeven te leren, terwijl de kapitalistische kijker een aanpassing van zijn vooroordeel ziet dat een 'communist' een 'communist' is. De regisseur heeft noch de intelligentie, noch de goede smaak om een film over de arbeidersklasse te maken die het waard is om zijn kostbare tijd aan te besteden. De bedoelingen van Guédiguian zijn bewonderenswaardig, het resultaat is moeilijk serieus te nemen.
Robert Guédiguian, director of the film Marius et Jeannette, loves the working class people. I have no quarrel with that. On the other hand, being a socialist director doesn't guarantee a movie that has much artistical merit. The message is loud and clear: working class people are happier than the guys with all the money, because their emotional lives are purer and not spoiled by capitalist values. The problem with this kind of film is that people who adhere to democratic values need not be taught this stuff at such a childish - and sometimes downright stupid - level, while the capitalist viewer sees a conformation of his prejudice that a "communist" director has neither the intelligence nor the good taste to make a film about the working class that is worth spending his costly time on. Guédiguian's intentions are admirable, the result is hard to take seriously.