Als je terugdenkt aan de tientallen jaren van Britse gangtser-films, staat The Long Good Friday in je geheugen gegrift. Dat komt door de manier waarop het verhaal wordt verteld en door de mate van spanning die er de hele tijd in zit.<br />Alles begint goed in deze film. We zien een nogal verwarrende, verwarrende, maar goed geshotte scène waarin een aantal mensen en een paar sterfgevallen om iets wat op geld lijkt gaan. We horen niets over deze gebeurtenissen tot veel later in de film. We houden het in ons achterhoofd en creëren een zekere schok als we uiteindelijk beseffen wat er allemaal is gebeurd. Als Harold Shand (Hoskins), de man van de film, aan ons wordt voorgesteld, wordt de sfeer iets minder dramatisch. Zijn wereld wordt ook aan ons voorgesteld door heel goed gebruik te maken van de Londense iconografie, aangezien we weten dat hij rijk is, veel vrienden heeft en ook nog eens een knap meisje; en zijn grootste probleem lijkt te zijn welke nationaliteit hij als chef-kok voor zijn volgende diner moet kiezen. Omdat er zoveel gezichten worden voorgesteld en er zoveel plezierige interactie plaatsvindt, zijn de gebeurtenissen die volgen, gevoed door grote haat jegens Harold nogal schokkend en verrassend, en dat is precies wat deze film op een goede weg helpt.<br />Wat?' De film heeft ook iets goeds en fascinerends, namelijk dat hij een bepaalde detectiveroute volgt. In veel misdaad- en gangsterfilms wordt vaak gebruik gemaakt van een wraakplan of een hiërarchietechniek, terwijl in deze film de vijand onbekend is en de hiërarchie al is opgekrikt. Hij is alleen met twee of drie van zijn meest vertrouwde handlangers en probeert te ontdekken wat er in godsnaam aan de hand is, en dat is heel interessant als we ontdekken wat zij ontdekken, en tegelijkertijd creëren ze een prettig, gestaag, ploeterend gevoel van consistentie. Als de gevechten en ontdekkingen plaatsvinden terwijl de film slijt, worden er op een ruige en onderhoudende manier talloze wanhopige situaties naar voren gehaald, zoals Harolds relatie met zijn meisje die uit elkaar begint te vallen te midden van de angst en verwarring, de persoonlijke strijd met de Amerikaanse zakenlieden die Harold bij verschillende gelegenheden te slim af zijn, de vraagtekens die ontstaan over loyaliteiten binnen zijn eigen organisatie en de meningsverschillen met zijn corrupte collega bij de politie en de rivaliserende bendes. Niet alleen zijn deze scènes en plotpunten aangrijpend, ook amusante dialogen en goede oneliners van Harold zelf helpen hen vooruit te komen. Als de film aan zijn derde deel toe is en Harold dichter bij de waarheid komt, deed de film me denken aan het oorspronkelijke 'Get Carter', als Jack beseft wie er achter dit alles zit. Onze antiheld wordt steeds kwader en elke scène wordt steeds intenser, culminerend in pure chaos op een racebaan en een monoloog vol beledigingen aan het adres van de Amerikaan die, tot op dit moment, Harold en zijn mannen voor zich heeft laten rollen.<br />Met sterke acteerprestaties voor iedereen en een indrukwekkend, goed getimed verhaal: The Long Good Friday is erin geslaagd mijn persoonlijke favorietenlijst binnen te glippen en is absoluut bestand tegen de tand des tijds.
When thinking back over the decades of British gangtser films, The Long Good Friday stands out in memory. This is due to the way the story is executed and the way a certain degree of suspense is held throughout.<br /><br />Everything starts off well in this film. We're shown a rather perplexing, confusing but well shot sequence involving several people and a couple of deaths over what seems to be a case of money. We hear nothing of these events until much later in the film, keeping it at the back of our minds and creating a certain shock element when we eventually realise everything that's come together.<br /><br />After the dramatic introduction, everything is toned down slightly as Harold Shand (Hoskins), the man of the film, is introduced to a rather catchy theme tune. His world is also introduced to us through very good use of London iconography as we realise he's rich, got plenty of friends and also has a good looking girl; with his biggest problem seeming to be what nationality to make the chef for his next get-together. With so many faces being introduced and so much pleasurable interaction, the events that follow fuelled by great hate for Harold are rather shocking as they are surprising and that's what really kicks this film off on a good path.<br /><br />What's also good about the film as well as fascinating is that it takes a certain detective route. So many crime and gangster films often use a revenge plot or a hierarchy technique whereas this one, the enemy is unknown and the hierarchy has already been climbed. He's on his own with two or three of his most trusted accomplices attempting to discover what the hell's going on and this is very interesting as we find out what they find out, and at the same time as they do creating a nice, steady, plodding feeling of consistency.<br /><br />As the battles and discoveries occur whilst the film wears on, numerous desperate situations are dragged out in a gritty and entertaining way such as Harold's relationship with his girl that is starting to fall apart amongst the terror and confusion, the personal battle with the American businessmen who foil Harold on several occasions and the question marks that arise over loyalties within his own organisation, as well as disagreements with his crooked policeman colleague and rival gangs. Not only are these scenes and plot points gripping; amusing dialogue and good one-liners from Harold himself help move them along.<br /><br />As the film reaches its final third and Harold gets closer to the truth, the film reminded me of the original 'Get Carter' when Jack realises who's behind it all. Our anti-hero gets more and more angry and each scene gets more and more intense, culminating in pure chaos at a race car track and a monologue of insults at the American's who, up to this point, have had Harold and his outfit rolling over for them.<br /><br />With strong acting performances all round and an impressive, well paced plot; The Long Good Friday has managed to sneak into my personal favourites list and definitely withstands the test of time.