Om de slag bij Iwo Jima te illustreren en te laten zien hoe die oorlog, dat keerpunt, misschien niet, die dramatische apocalyps, zeker van de Amerikaanse kant van de Tweede Wereldoorlog, een zuivere illustratie is van wat een apocalyps is: een openbaring. Clint Eastwood en zijn Steven Spielberg-handlanger demonstreren die openbaring en de geheime inhoud ervan. De kinderen die naar een oorlog worden gestuurd, welke oorlog dan ook, alle oorlogen, zijn helemaal geen helden en in geen enkel opzicht, maar ze zijn het vlees en de aardappelen van de kanonnen van de vijand, of liever gezegd de andere kant. En ze moeten zelfs liegen en de held uithangen om de poen te krijgen die de regering nodig heeft om die oorlog voort te zetten en te beëindigen. Die helden worden geassocieerd met vlaggen en het hijsen van vlaggen op een stapel ruïnes om de overwinning te tonen en te inspireren, of het nu in Iwo Jima, Berlijn of Hiroshima is. Helden worden verzonnen om de simpele reden dat ze nodig zijn om de lucratieve en politiek noodzakelijke oorlog aan welke kant van het conflict dan ook voort te zetten. Voor één vlag, en in dit conflict nauwelijks meer dan een half dozijn vlaggen voor vijfenvijftig miljoen doden. Dat maakt elke ster op de vlaggen, als deze vlaggen sterren hebben, heel duur. Er is geen zuivere oorlog, er is geen ongeorkestreerde oorlog, er is geen rechtvaardige oorlog. Er is alleen maar oorlog, oorlogsgruwel en het in stand houden van die gruwel om die verteerbaar te maken voor degenen die er niet in leven, het niet hebben meegemaakt, het zich niet herinneren. En sommigen verzinnen een plicht om te onthouden, een verplichting om in gedachten te houden, zelfs als we twee of drie generaties na het conflict leven en we geen directe getuigen meer hebben om erover te praten, en hun woord alleen maar hun woord is, veranderd door de tijd, propaganda, feesten en eenvoudigweg het verlangen om te vergeten. Er is geen verplichting om te onthouden, zelfs als er een verplichting is om die te maken, niet alleen toe te staan, historici gaan door met hun werk en proberen te reconstrueren wat toch al voor altijd verdwenen is. In feite zou een dichter in die richting effectiever kunnen zijn dan een historicus die voor zijn werk wordt betaald en de neiging heeft de koers te volgen van degenen die hem betalen, of het nu publishers of politici zijn, of toegewijde genootschappen aan de ene of de andere kant van de vele rivieren die door historische tijd stromen. Clint Eastwood en Steven Spielberg leveren op dat gebied voortreffelijk werk.<br /><br />Dr. Jacques Coulardeau, Universiteit Parijs 1 Pantheon Sorbonne, Universiteit Versailles Saint Quentin en Yvelines, CEGID.
To take the battle of Iwo Jima and show how that war, that turning point, maybe not, that dramatic apocalypse, for sure, of the Second World War, American side, is a pure illustration of what an apocalypse is: a revelation. Clint Eastwood with his Steven Spielberg accomplice demonstrate that revelation and its secret content. The kids who are sent to a war, any war, all wars, are no heroes whatsoever and in any way but they are the flesh and dough of the cannons of the enemy, or rather the other side. And they even have to lie and play heroes to get the dough the government needs to continue and finish that war. Those heroes are associated to flags and the raising of flags on a pile of ruins to show and inspire victory, be it in Iwo Jima, Berlin or Hiroshima. Heroes are fabricated for the sole reason that they are needed to go on with the lucrative and politically essential war, on any side of the conflict. For one flag, and in this conflict hardly more than half a dozen flags for fifty five million dead. That makes each star on the flags, when these flags have stars, quite expensive. There is no clean war, there is no un-staged war, there is no just war. There is only war, war horror and staging the horror to make it palatable to those who do not live it, have not lived it, do not remember it. And some invent a duty to remember, an obligation to keep in mind, even when we are two or three or more generations after the conflict and we do not have direct witnesses to speak of it any more, and their word is only their word modified by time, propaganda, celebrations and simply the desire to forget. There is no obligation to remember, even if there is an obligation to make, not only permit them to, historians go on with their work and try to reconstruct what has disappeared forever anyway. In fact a poet could be more effective in that direction than a historian who is paid for his work and tends to follow the trend of whoever pays him, be they publishers or politicians, or committed associations on one side or the other of the many rivers that run through historical time. Clint Eastwood and Steven Spielberg do a marvelous work along that line.<br /><br />Dr Jacques COULARDEAU, University Paris 1 Pantheon Sorbonne, University Versailles Saint Quentin en Yvelines, CEGID