In de eerste minuten van 'The Woods' kun je zien dat regisseur Lucky McKee en schrijver David Ross griezelfilmnerds zijn die in het videotijdperk van de jaren tachtig volwassen werden en zich te goed deden aan films als Dario Argento's 'Suspiria' en Sam Raimi's 'Evil Dead'-serie. Dit is een Suspiria-remake in alle opzichten behalve naam, afgewisseld met een paar bosdemonen en Bruce Campbell om ze te bevechten. De film is prachtig geënsceneerd en de composities van McKee zijn vaak heel effectief en humeurig, ook al werkt de aanmatigende invloed van Argento's meesterwerk soms tegen 'The Woods'. De invloed is zo overduidelijk omdat Ross niet alleen de basisplot herschrijft, maar zelfs gedetailleerde plotpunten zoals de gedrogeerde drankjes. McKee volgt zijn voorbeeld door tal van visuele verwijzingen naar die film te maken en zelfs hele opnamen te kopiëren. Dit kan een afleidingsmanoeuvre worden voor fans die zeer vertrouwd zijn met 'Suspiria', hoewel McKee er genoeg draai aan geeft om de film er niet te laten uitzien als een slap aftreksel en meer als een geïnspireerde 'laten we het doen zoals in de goeie ouwe tijd'-rotzooi. De film heeft echter een paar probleempjes, waarvan de meeste te maken hebben met het zware voorspel. Als een meisje een meisje dat net is aangekomen een enge mythe vertelt over de kostschool diep in het bos waar ze net is aangekomen, weet de gretige kijker zo'n beetje wat het geheim van die plek is, en wie de grootste schurk is.' Het tweede derde deel van de film lijdt onder deze voorspelbaarheid. 'The Woods' komt tegen het uur wel een beetje op stoom met de terugkeer van Heathers ouders en de eerste woorden die worden gesproken door een voorheen zwijgende Bruce Campbell, die zijn aanbiddende cultus hier weer volgt. De finale is echter een beetje een afknapper, ook al is de betrokkenheid van de gerechtigde bossen leuk om te zien (dankzij een paar overtuigende CGI, niet de tweederangs rotzooi die de sfeer in deze kleinschalige films vaak verziekt). Het gaat min of meer om de aantallen, hoewel het ontzettend leuk is om Bruce 'Don't Call Me Ash' te zien spelen. Campbell hanteert een bijl en hakt een of andere heks open.<br />'The Woods' is zeker niet de meest innovatieve film van de wereld <0xE2><0x80><0x93> zeker niet als je 'Suspiria' hebt gezien <0xE2><0x80><0x93> maar hij is heel goed gemaakt en heeft een paar heel efficiënte scènes, ondanks het feit dat er niets echt engs in zit. Gezien de slechte kwaliteit van het horrorgenre in het algemeen, is dit een klein genoegen voor genrefans.
Within the first minutes of "The Woods" one can see that director Lucky McKee and writer David Ross are horror film geeks that came of age in the video age of the 80s and feasted their eyes on films like Dario Argento's "Suspiria" and Sam Raimi's "Evil Dead" series. This is a Suspiria remake in anything but name, crossed with some wood demons and Bruce Campbell to fight them. The picture is beautifully helmed and McKee's compositions are often quite effective and moody, even if the overbearing influence of Argento's masterpiece sometimes works against "The Woods". It's influence is so blatant because Ross recycles not only the basic plot, but even detailed plot points such as the drugged drinks. McKee follows suit by having numerous visual references to that film, even copying whole shots. This can become a distraction for fans who are very familiar with "Suspiria" though McKee gives it enough of a spin for the film to not look like a lame rip off and more like an inspired "let's do it like in the good old days" romp. The film has some pacing problems, though, most of which are linked to the heavy foreshadowing. When a girl tells new arrival Heather a spooky myth about the boarding school deep in the woods she has just arrived in, the avid viewer pretty much knows the secret of the place, the main villain's motivations and secrets and can easily map out the proceedings from there. The second third of the film suffers from this predictability. "The Woods" does pick up some steam towards the hour mark with the reappearance of Heather's parents and the first words spoken by a formerly silent Bruce Campbell, who plays to his adoring cult following once more here. The finale is a bit of a let down, though, even if the involvement of the titular woods is fun to see (thanks also to some convincing CGI, not the second-rate crap that often destroys the atmosphere in these small-budgeted movies). It's pretty much by the numbers, though it is enormous fun to see Bruce "Don't Call Me Ash" Campbell wield an axe and split some witch bitch open.<br /><br />"The Woods" certainly isn't the most innovative movie of the world - especially not if you have seen "Suspiria" - but it is very well made and has some really efficient sequences, despite the absence of anything truly scary. Considering the poor quality of the horror genre in general, this is a small delight for genre fans.