Ik heb de kans gehad om L'Iceberg te zien op het Debut-filmfestival in Zagreb, waar ik woon. In het begin wilde ik het niet zien, maar toen ik het toch deed, werd ik er helemaal door in beslag genomen <0xE2><0x80><0x93> het acteren, het regisseren, het schrijven, de filmografie <0xE2><0x80><0x93> perfect! Het is in wezen een verhaal over een vrouw, Fiona (Fiona Gordon), die in een fastfoodrestaurant werkt. Op een dag wordt ze, voordat ze terugkeert naar haar ex-man Julien (Dominique Abel), per ongeluk opgesloten in de vriezer van het restaurant. Hoewel ze het overleeft, ontwikkelt ze een vreemde genegenheid <0xE2><0x80><0x93> je zou kunnen zeggen een verslaving <0xE2><0x80><0x93> voor ijs en kou. Als ze weer thuis is, ziet ze een tv-documentaire over een ijsberg (vandaar de titel) in het verre noorden, en ze probeert die te bereiken, wat er ook gebeurt. In haar jacht op haar kille doel gaat ze naar een dorpje in het noorden van België, waar ze een doofstomme zeeman, René (Philippe Martz), probeert over te halen om naar de ijsberg te gaan. Haar man volgt haar en probeert haar over te halen om terug te gaan naar haar familie, maar ze weigert en gaat met René mee. Maar wat ze niet weet, is dat haar man zich heeft verstopt aan boord van Renés boot, die zo toepasselijk de _Titanic_ heet...<br />De film is een reeks statische opnamen, die in elk opzicht zo volmaakt zijn. Elk shot bevat zijn eigen grap, meestal slapstick, en soms heel subtiele grappen over het gezinsleven, dorpsbewoners en de gewoonten van de mensen. Elk shot is ook fascinerend gechoreografeerd en gefotografeerd, waardoor het publiek het gevoel krijgt dat ze naar een schilderij kijken dat tot leven komt. Er is maar één bewegend shot in de hele film <0xE2><0x80><0x93> een panningshot van de boot met alle drie de hoofdfiguren erop. Bovendien is de film buitengewoon grappig, en ik denk dat iedereen er wel iets in kan vinden <0xE2><0x80><0x93> of het nu slapstick, parodie, absurd of gewoon surrealisme is (zoals de opname van Julien die naar een enorm oceaanschip kijkt dat op nog geen drie meter afstand van hun boot vaart, wat de andere twee personages niet opmerken). Eenvoudiger gezegd: een kruising tussen Charles Chaplin, Jacques Tati en Monty Python.<br />10 van de 10, een must-see!
I have had a chance to see L'Iceberg on the Debut Film Festival in Zagreb, where I live. I was reluctant to see it at first, but when I did, it completely blew my mind - the acting, the directing, the writing, the cinematography - perfect! Basically, it is a story of a family woman, Fiona (Fiona Gordon, who works in a fast-food restaurant. One day, before returning home to her estranged husband Julien (Dominique Abel), she gets accidentally locked in the restaurant's room-sized freezer. Even though she survives, she develops a strange affection - one may say addiction - for ice and cold. Once she returns home, she sees a TV documentary about an iceberg (hence the title) on the far north and attempts to reach it, no matter what. In her pursuit of her cold goal, she elopes into a small village on the north of Belgium, where she tries to convince a deaf-mute sailor, Rene (Philippe Martz), to take to the iceberg. Her husband follows her and tries to convince her to return to her family, but she refuses and goes on the trip with Rene. But, what she doesn't know is that her husband has hidden himself aboard Rene's boat, which is *so* aptly named Titanic...<br /><br />The film is a series of static shots, each one crafted so perfectly in every aspect. Each of the shots contains its own gag, which are mostly slapstick, and at other times very subtle jokes concerning family life, village folk and people's habits. Every shot is also fascinatingly choreographed and photographed, which makes the audience feel like they are watching a painting come to life. There is only one moving shot in the entire film - a panning shot of the boat with all three main characters on it.<br /><br />On top of all that, the film is extremely funny, and I think everybody could find something for them in it - whether it is slapstick, parody, absurd or simply surrealism (Like the shot of Julien watching a huge ocean-liner sailing less than ten feet from their boat, which the other two characters don't notice). In simpler terms, a cross between Charles Chaplin, Jacques Tati and Monty Python.<br /><br />10 out of 10, a must-see!