Ik kan begrijpen waarom mensen zo afwijzend reageren op deze film, maar, ter verdediging van Birth, het is een behoorlijk veeleisend stuk als het naar ieders smaak is.<br />Toegegeven, de plot is enigszins onverkwikkelijk, en ja, er zijn momenten waarop de film lijkt te verglijden naar gevoelloosheid, maar, tenzij je een helder geformuleerde oplossing wilt, kan dit niet worden afgedaan als slecht werk van de kant van alle betrokkenen. De meeste klachten over Birth zijn afkomstig van mensen die niet langs de plotelementen van de film kunnen komen, namelijk het geflirt met pedofilie. Het is inderdaad ongemakkelijk, maar daar gaat het nu juist om... Bovendien is het...' Het is de moeite waard om op te merken dat de personages het zelf afstotend vinden, en dat er geen seksuele onderstroom is tussen Sean en Anna.<br />Ik geloof dat je heel sterk zou kunnen stellen dat deze plotwending alleen maar een katalysator is om Anna's psyche op zijn kop te zetten. Uiteindelijk doet het er niet toe of de jongen Sean is of niet; de film gaat niet zozeer over een bizarre gebeurtenis als wel over de extreme psychologische test die hij met zich meebrengt. Het is een intense analyse van liefde, verdriet, behoefte en geloofssprongen...<br />Gezien deze opzet is de uitvoering vlekkeloos. Wat het scenario op een prachtige manier doet, is het overbrengen van zwijgende emoties; het begrijpt beter dan de meeste films dat communicatie vaak non-verbale verschijnselen zijn, en in deze situatie, waar het juist om de rede gaat, is het logisch dat de personages met hun mond vol tanden staan. Als een bepaalde persoon in Anna's situatie zou verkeren... wat zou hij of zij dan doen? Hoe zou je reageren als iemand die je na aan het hart ligt dit zou moeten doormaken?<br />Jonathan Glazers regie is schitterend. Hij bouwt een sombere, bedompte stemming op en weet de hele cast tot sublieme prestaties te verleiden. Kidmans optreden is enigszins geaffecteerd, maar toch neemt ze moeiteloos een moeilijke rol op zich; het is een dappere, doordringende, bravourevolle vertolking. De film is niet alleen een getuigenis van Bacalls wanhoop en kwetsbaarheid, maar ook van haar bevoorrechte levensstijl en opvoeding, en van de krankzinnige onderstromen die verdriet heeft veroorzaakt. De zogenaamde operascène zal over een aantal jaren worden beschouwd als een belangrijk moment in haar carrière. Bright is huiveringwekkend effectief, met een intensiteit die enigszins verontrustend is, en de ondersteunende wendingen <0xE2><0x80><0x93> die, met het beperkte materiaal dat voor de personages is gebruikt, een geschiedenis opbouwen en emoties uitdrukken die alleen al uit het scenario naar voren komen <0xE2><0x80><0x93> zijn schitterend, vooral in het geval van Bacall en Howard.<br />Technisch gezien is de film een wonder. Twee dingen zijn de moeite van het vermelden waard: de fantastische filmografie van Harris Savides (er zitten minstens drie iconische scènes in de film), die een sfeer en een look creëren die tegelijkertijd onheilspellend en prachtig zijn, en Alexandre Desplats prachtige, maar onwaarschijnlijke acteerprestatie. Het is een prachtige score, die het drama benadrukt zonder opdringerig te worden, en die symfonische melodieën vermengt met een hi-lo-ondertoon die een vreemd baarmoederachtig effect creëert.<br />Heerlijk, hartverscheurend, onvergetelijk.
I can understand why people react so aversely to this film, but, in Birth's defence, it's quite a demanding a piece for it to suit everyone's tastes.<br /><br />Granted, the plot is slightly unpalatable, and yes, there are instances when the film appears to veer into senslessness, but, unless you want a clear-cut resolution, this cannot quite be written off as shoddy work on the part of anyone involved. Most of the complaints made about Birth have come from people who cannot get past the plot elements of the film, namely, the flirtation with pedophilia. It is uncomfortable, quite so, but that precisely is the point... Moreover, it's worth noting that the characters themselves find it repelling, and that there is nary a sexual undercurrent between Sean and Anna. <br /><br />I believe one could argue, very strongly, that this plot device is merely a catalyst to throw Anna's psyche into relief. In the end, whether the boy is Sean or not proves irrelevant; the film is less about a bizarre happening than about the extreme psychological test it brings about. It's intense analysis of love, grief, need and the leaps of faith...<br /><br />Given this set-up, the execution is flawless. What the screenplay does, quite beautifully, is convey silent emotions; it understands, better than most films, that communication is often non-verbal, and in this situation, when the very thing at stake is reason, it is logical that the characters would be at a loss for words. If any given person were to be in Anna's situation...what would they do? How would you react if someone close to you were living through this? <br /><br />Jonathan Glazer's direction is splendid, building up a somber, airless mood and coaxing superlative performances out of the entire cast. Kidman's performance is somewhat mannered, yet she completely, effortlessly inhabits a difficult role; it is a brave, piercing, bravura performance. She captures Anna's desperation and fragility, but also her privileged lifestyle and upbringing, and the mad undercurrents grief has brought about. The so-called opera scene will be, years from now, considered a seminal moment in her career. Bright is chillingly effective, registering an intensity that is somewhat unsettling, and the supporting turns--which, with limited material flesh out characters, build histories and express emotions that the screenplay only implies--are sterling, especially in the case of Bacall and Howard.<br /><br />Technically, the film is a marvel. Two things are worth noting: Harris Savides' wonderful cinematography (there are at least three iconic sequences in the film), which creates a look and a mood that is at once foreboding and exquisitely beautiful, and Alexandre Desplat's splendid score, which underscores the drama without becoming obtrusive and blends symphonic melodies with a hi-lo undercurrent that creates an odd womb-like effect. <br /><br />Lovely, heartbreaking, unforgettable.