Er zijn maar heel weinig gevoelige vrouwen die ook verstandig zijn. Toch nemen die zelden geweldige vrouwen in hun liefde dubbelzinnige beslissingen.<br />In feite hebben ze meestal twee liefdeslevens. Het ene, dat ze voltooien en met wie ze leven; en het andere, dat ze adoreren, maar domweg negeren! Dit negeren en toch adoreren van een gevoelige en verstandige vrouw is _sah_ Saawariya.<br />In een etherische wereld, waar nooit helder zonlicht en zuivere Liefde hebben bestaan, wandelt een jongeman met een goddelijke charme en een hart vol liefde. Met zijn bruisende charme verspreidt hij zijn geluk over de hele wereld, maar bewaart zijn hart voor een mysterieuze engel, tot hij het op een avond verliest aan de mooie jonkvrouw die op de brug staat. Hij gaat zo op in zijn liefde voor haar dat hij besluit alles te doen voor haar geluk. Maar de jonkvrouw is juist verliefd op iemand anders, op wie ze heeft gewacht. En zo wordt hij uiteindelijk haar beschermer (beschermt haar tegen de boze ogen van het kwaad), haar Vriend (deelt haar pijn en angst) en haar God (ze bidt hem om haar te helpen zich te verenigen met haar minnaar). Het verhaal van Saawariya gaat over het conflict tussen Dromen en Lot; het conflict tussen Realiteit en Goddelijkheid; het conflict tussen Verleiding en Zelfwaardering. Ook benadrukt het het contrast in de maatschappij: als de hele stad vol prostituees naar liefde hunkert (omdat er niemand is die van hen houdt), geeft de Prins der Liefde zijn hart aan een vrouw die al de liefde van een ander heeft. In elke maatschappij blijven de rijken rijk en de armen arm.<br />Als film is Saawariya intens gepassioneerd in poëzie en obsessief briljant in techniek. En de man die alles perfect in evenwicht brengt, is Sanjay Leela Bhansali. Hij droomt ervan, gelooft erin en voert het met bewonderenswaardige overtuiging uit. Het meest gedenkwaardige aspect van zijn aanpak is de manier waarop hij het verhaal behandelt. Het is een ingewikkelde uitleg van een eenvoudig verhaal en een ingewikkeld verhaal van een eenvoudig thema. En Bhansali speelt het van begin tot eind oprecht. Zijn goede verstandhouding met artistiek directeur Omung Kumar en filmregisseur Ravi K Chandran stralen op het grote scherm. Bhansali's hart, geest en ziel sijpelen soepel uit Monty Sharma's zoetgevooisde composities.<br />Ranbir Kapoor is perfect gecast als de prins van de liefde. Hij is schattig, beminnelijk en charmant. Sonam Kapoor is schattig genoeg voor het personage dat ze speelt. Rani Mukherjee is op haar best en Salman sluipt naar binnen voor wat sterwaarde. Andere acteurs zijn voldoende. Als er iets mis is met de overigens perfecte film, dan is het het script van Prakash Kapadia. Er is niet veel mis, zolang de hoofdrollen maar in aanmerking worden genomen. Maar hij begaat de fout die hij bij Devdas heeft gemaakt met betrekking tot de karakters van Rani en Salman. Hij heeft irrelevante dialogen aan Rani's personage gegeven en onaantrekkelijke aan Salman, waardoor beide personages onbelangrijk lijken.<br />Deze film kan alleen gewaardeerd worden door mensen die begrijpen dat verstandige vrouwen soms ongevoelig zijn en dat er mannen zijn die dat van ganser harte erkennen. Dus ik weet niet zeker of ik deze film aan iedereen kan aanbevelen.
There are a very few sensitive women who are also, sensible. Yet, those rarely wonderful women make ambiguous decisions in their love <br /><br />life. In fact, they mostly have two love lives. One, which they consummate and live with; and the other, which they adore, yet foolishly ignore! This ignored, yet adored beloved of a sensitive and sensible woman is . Saawariya . <br /><br />In an ethereal world, where there never existed bright sunlight and pure Love, walks in a young man with a divine charm and a heart full of love. With his effervescent charm, he spreads happiness all over; but preserves his heart for a mysterious angel; until one night, he loses it to the beautiful damsel standing on the bridge. He is so much consumed in love with her that he decides to do anything for her happiness. But on the contrary, the lady is in love with someone else, for whom she has been waiting. And so, he ends up being her Protector (protects her from the evil eyes of the bad), her Friend (sharing her pain and anguish) and her God (she prays to him to help her unite with her lover). <br /><br />The story of Saawariya is about the conflict between Dreams and Destiny; the conflict between Reality and Divinity; the conflict between Temptation and Self-Dignity. Also, it emphasizes the contrast in society: when the whole city of prostitutes yearns for love (because they are not loved by anyone), the Prince of Love gives his heart to a woman, who already has the love of another person. In any society, the Rich remain Rich and the Poor remain Poor. <br /><br />As a film, Saawariya is intensely passionate in poetry and obsessively brilliant in technique. And the man who put everything together in perfect balance is Sanjay Leela Bhansali . He dreams it, believes it and executes it with applaud-able conviction. The most note-worthy aspect of his direction is the treatment he bestows on the story. It is a complex explanation of a simple story and a complex story of a simple theme. And Bhansali carries it with sincerity all through-out. His fine rapport with art-director Omung Kumar and cinematographer Ravi K Chandran shines radiantly on the big-screen. Bhansali's heart, mind and soul smoothly ooze out of Monty Sharma's mellifluous compositions. <br /><br />Ranbir Kapoor is perfectly cast as the Prince of Love. He is cute, lovable and charming. Sonam Kapoor is adorable enough for the character she plays. Rani Mukherjee is at her usual best and Salman creeps in for some star-value. Other actors are adequate. <br /><br />If there is any glitch in the otherwise perfect film, it is Prakash Kapadia's script. Not much is wrong as long as the main leads are considered. But he stumbles into the mistake he has done for Devdas for Rani's and Salman's characterizations. He has given irrelevant dialogs to Rani's character and unappealing ones to Salman and consequently both characters seemed unimportant. <br /><br />This film can be appreciated only by people who can understand the fact that sensible women are sometimes insensible and that there are men who can whole-heartedly acknowledge them. So I am not sure if I can really recommend this film to everyone.