MYSTERIEUZE SKIN DER REVIEW 7/6/05<br /><br />In zijn nieuwe film gebruikt Greg Araki een voorzichtige truc om je binnen te halen en binnen te halen: hij laat de beelden uitbundig spreken en het scenario de minimale hoeveelheid informatie prijsgeven die nodig is om het verhaal te laten evolueren. Woorden kunnen slechts een beperkte hoeveelheid onthullen, terwijl Araki's beelden een bijna ondraaglijke hoeveelheid tastbaar materiaal tonen, levendige kleuren, verleidelijke textuur, donker en licht, de broeiende en aangrijpende ogen van Joseph Gordon-Levitt en de knappe bescheidenheid van Brady Corbet.<br />De film resoneert op een niveau van rauwheid dat niet meer is gezien en niet gevoeld sinds Cuesta's 'L.I.E.' of Solondz' 'Verhalen vertellen'. De film is schokkend doordringend en doordringend: de beelden in je hoofd spelen zich herhaaldelijk af en het verontrustende maar intellectueel verheffende gevoel...' Mysterious Skin is nog lang nadat je de bioscoop hebt verlaten actief. De film is niet gemakkelijk te verteren. Omdat er alomtegenwoordige seksuele blootstelling is tussen volwassenen, zowel als tussen volwassenen en kinderen (hoewel discreet behandeld), zal deze film veel kijkers afschrikken. Deze film moest ook gemaakt worden.<br />Het verhaal van Neil (Gordon-Levitt) en Brian (Corbet) begint in het begin van de jaren tachtig, als ze nog maar acht jaar oud zijn. Neils kleine honkbalcoach begint een seksuele relatie, waarvan Neil (hoogstwaarschijnlijk tot grote consternatie van diverse toeschouwers) in feite een rozige herinnering vertelt: hij genoot ervan. Brian beschrijft in datzelfde jaar hoe zijn eeuwige en mysterieuze reeks black-outs en bloedneuzen op een regenachtige avond na een honkbalwedstrijd begon. <br />Het verhaal gaat verder terug naar het einde van de puberteit van Neil en Brian. We ontdekken dat Neil is opgegroeid tot een homoseksueel en een oplichter, terwijl de aseksuele Brian in zijn vrije tijd op zoek gaat naar de bron van en oplossing voor zijn onoplosbare lichamelijke kwalen. Brian komt er al snel achter dat hij is ontvoerd door buitenaardse wezens en ontmoet een andere ontvoerde, Avalyn (Mary Lynn Rajskub), met wie hij kortstondige troost vindt.<br />Het verhaal van Neil en Brian speelt parallel, in de loop van de tijd vooruit en achteruit, maar nooit onsamenhangend. Neil verhuist uiteindelijk naar New York, terwijl zijn smachtende vriend Eric (Jeff Licon) daadwerkelijk bevriend raakt met Brian en er een vertederende vriendschap ontstaat. De (onmogelijke) zoektocht naar de eeuwige liefde van een man eindigt op de meest onwaarschijnlijke plek: thuis. Brians zoektocht naar de waarheid leidt hem, voorspelbaar, naar Neil. Araki behandelt het einde (dat hier niet wordt onthuld) uiterst verfijnd met de gepaste uitbarsting van tedere emotie door de twee hoofdrolspelers (waarschuwing: hoewel het subtiele camerawerk in de trailer de afloop verraadt).<br />Ik kan de twee mannelijke hoofdrollen niet genoeg prijzen. Joe's sensuele geflirt en dynamische ogen zijn heel anders dan '3rd Rock', en Joe's sensuele geflirt en dynamische ogen passen heel goed bij Brady's kalme, naïeve en toch diepgaande karakter. Brady's laatste scène met de vader van zijn personage, evenals de climax, toont zijn talent en gegarandeerde lange levensduur als acteur (behalve 'Thunderbirds').<br />'Mysterious Skin' De film is amoreel, maar niet immoreel. Het is ook een moeilijke film om naar te kijken. Velen zullen hem afdoen als flauwekul (net als andere films die in moreel opzicht iets te betekenen hebben), maar degenen die het geluk hebben zich in de discussie over de film te mengen, zullen er nog lang na het einde van de aftiteling van genieten.
MYSTERIOUS SKIN  REVIEW 7/6/05<br /><br />In his new film Greg Araki uses a prudent ploy to snag and reel you in: having the visuals effusively speak and the screenplay divulge the least amount of information necessary to keep the story evolving. Words can only reveal so much, while Araki's images display an almost unbearable amount of visceral material, exploiting vibrant color, alluring texture, dark and light, the brooding and harrowing eyes of Joseph Gordon-Levitt, and the handsome modesty of Brady Corbet.<br /><br />The film resonates on a level of rawness unseen and unfelt since Cuesta's "L.I.E." or Solondz's "Storytelling." The film is jarringly penetrative and pervasive: the visuals in your mind play over repeatedly and the disconcerting but intellectually uplifting feeling "Mysterious Skin" infuses lies active long after you leave the theater. The film is not easy to digest. Seeing that there is pervasive sexual exposure between adults, as well as between adults and kids (though discreetly handled), this film will repulse many viewers. This film also had to be made.<br /><br />Neil (Gordon-Levitt) and Brian's (Corbet) story starts in the early 1980s when they are only eight-years-old. Neil's little league baseball coach initiates a sexual relationship, of which (most likely to the consternation of several audience members) Neil actually recounts a rosy-colored remembrance: he enjoyed it. Brian that same year describes how his perpetual and mysterious string of blackouts and bloody noses began one rainy night after a baseball game.<br /><br />The story moves forward to when Neil and Brian are at adolescence's conclusion. We discover that Neil has grown up to be both gay and a hustler, while asexual Brian's free time is taken up seeking the source of and resolution to his insoluble physical ailments. Brian soon deduces that aliens abducted him and meets a fellow abductee, Avalyn (Mary Lynn Rajskub), with whom he finds ephemeral solace.<br /><br />Neil and Brian's story act in parallel, moving forward and backward over time, but never disjointedly. Neil eventually moves to New York, while his pining friend Eric (Jeff Licon) actually befriends Brian and an endearing friendship ensues. Neil's (unappeasable) pursuit of everlasting male love ends in the most unlikely of places: back home. Brian's pursuit of the truth leads him to, predictably, Neil. Araki exquisitely handles the ending (not divulged here) with the appropriate effusion of tendered emotion by the two main actors (warning: though the film's trailer subtlety gives away the finish). <br /><br />I cannot give enough plaudits to the two male leads. A long way from "3rd Rock", Joe's sensuous flirtations and dynamic eyes mate well with Brady's tranquil, naive, yet profound, disposition. Brady's last scene with his character's father, as well as the climax, demonstrates his aptitude and assured longevity as an actor (beyond "Thunderbirds"). <br /><br />"Mysterious Skin" evidences many matches made-in-heaven: from film and director to material and actor to music and film. The film is entirely amoral, but not immoral. It is also a difficult film to watch. Many will cast it aside as tripe and trash (along with other morally relative films), but those fortunate enough to engage themselves in the movie's discussion will revel in it long after the credits' close.