Om een idee te krijgen van het kaliber van de film waar we mee te maken hebben, moet je je voorstellen dat sommige van de beste elementen van andere films tot een strak pakket van 95 minuten zijn samengesmeed en geregisseerd door de onvergelijkelijke Martin Scorsese. In _After Hours_ doet deze criticus in veel opzichten denken aan Stanley Kubricks _Oogs Wide Shut_. Maar op de een of andere manier lijkt het te gaan over de beste elementen van die film. Onze film gaat over een zachtaardige kantoorbediende uit Manhattan die een late avondtochtje maakt naar de wijk Soho om een mooie vrouw te ontmoeten die hij eerder op de avond voor het eerst heeft ontmoet. Dus net als bij Tom Cruise in _EWS_ hebben we een hoofdpersoon die in een voor hem volslagen vreemde wereld naar liefde zoekt. Maar in plaats van een nooit eindigende en al te praatgrage film, krijgen we een strak geregisseerde en veel beter getimede film van Scorsese. Als de film voor gesprekken vaart mindert, zijn de gesprekken die we te horen krijgen te vergelijken met de beste die Tarantino ooit voor een van zijn films heeft geschreven. Gelukkig krijgen we er niet al te veel te horen, wat wel het geval zou zijn in een film van Tarantino.<br />Griffin Dunne speelt Paul Hackett, die vastbesloten is om Marcy (Rosanne Arquette) aan de haak te slaan, die hij eerder die avond in een restaurant heeft ontmoet. Als hij eenmaal in Soho is aangekomen, beseft Paul al snel dat dit spontane rendez-vous wel eens een heel slecht idee zou kunnen zijn. Kennelijk is Soho (of was het in 1985) een macaber oord vol excentrieke kunstenaars, bondage-aanhangers en burgerwachten die voornamelijk uit homo's bestaan. Niet alleen lukt het Paul niet om Marcy te versieren, hij komt ook nog eens in een buurt terecht waar hij geen geld heeft om naar huis te gaan en krijgt de schuld van een aantal inbraken in appartementen die zijn bloed willen zien! Elke plek of persoon bij wie hij om hulp vraagt, lijkt hem dieper en dieper in gevaar te brengen. Hier en daar duiken allerlei beroemde of binnenkort beroemde mensen in kleine rollen op. Will Patton als in leer geklede bondage-aanhanger is misschien nog wel het vreemdst. Kijk ook eens naar Scorsese in een nachtclub waar hij een baard heeft en met een spotlight op de luidruchtige bezoekers schijnt.<br />In tegenstelling tot veel Scorsese-films vertrouwt deze film helemaal niet op geweld om het punt van gevaar duidelijk te maken. Ik geloof dat er maar één gewelddadige dood is, en het slachtoffer is geen hoofdfiguur. Maar in de ware vorm van Scorcese levert het tafereel een lach op! Deze film geeft je vooral een claustrofobisch gevoel. Het is alsof de hele wereld om Paul Hackett heen afbrokkelt, en de deur waar hij doorheen loopt zijn laatste kan zijn. In het laatste kwartier bevindt hij zich in het appartement van een homo die hij op straat uitzoekt. Hackett is duidelijk teleurgesteld, maar hij wil gewoon iemand hebben aan wie hij zijn verhaal kan vertellen. Voordat de scène ook maar enige logische conclusie kan trekken, staat Hackett weer op straat en rent hij voor zijn leven. Zijn kortstondige poging om mededogen te voelen wordt in een oogwenk de grond in geboord. Zo gaat het in de hele film.<br />Na Hours is misschien niet voor iedereen weggelegd, maar deze criticus zag het voor het eerst toen hij nog op de middelbare school zat en is nooit vergeten wat een juweeltje het is.<br />De Hond.
To get an understanding of the caliber film we're dealing with, you have to imagine some of the finest elements of other films being wound into a tight 95 minute package and directed by the incomparable Martin Scorsese. After Hours reminds this critic in many ways of Stanley Kubrick's Eyes Wide Shut. But somehow it seems to be about the best elements of that film. Our film deals with a mild-mannered Manhattan office worker taking a late night trip to the Soho district to meet up with a beautiful woman he first encountered earlier in the evening. So, much like with Tom Cruise in EWS, we have a protagonist searching for love in a world completely foreign to him. But instead of a never ending and overly talky film, we get a tightly wound and much better paced film from Scorsese. When the film does slow down for conversations, the ones we're treated to are comparable to the best Tarantino ever wrote for any of his films. Fortunately we don't get too many of them, like we would in a Tarantino film, however.<br /><br />Griffin Dunne plays Paul Hackett, who is bound and determined to hook up with Marcy (Rosanne Arquette) whom he met in a restaurant earlier that evening. Once he makes it to Soho, Paul quickly realizes this spur-of-the-moment rendezvous may have been a terrible idea. Apparently Soho is (or was in 1985) a macabre place full of eccentric artists, bondage enthusiasts, and vigilante mobs made up of mostly gay people. Not only does Paul fail to score with Marcy, he ends up being stranded in the neighborhood with no money to get home, and being blamed for several apartment break-ins by a crowd that wants his blood! Every place or person he turns to for help seems to get him deeper and deeper into danger. There are all kinds of famous or soon to be famous people popping up in little roles here and there. Will Patton as a leather clad bondage enthusiast may be the most odd. Also look for Scorsese in a nightclub sporting a beard and shining a spotlight down on the rowdy patrons.<br /><br />Unlike many Scorsese films, this one does not rely much at all on violence to get the point of danger across. I believe there is only one violent death, and the victim is not a main character. But in true Scorcese form, the scene produces a laugh! More than anything else, this film has a claustrophobic feeling. It's as if the world is crumbling all around Paul Hackett, and the next door he walks through may be his last. By the final fifteen minutes, he finds himself in the apartment of a gay man he picks on the street. To the man's obvious disappointment, Hackett simply wants someone to tell his story to. Before the scene has any type of logical conclusion, Hackett finds himself back on the street running for his life once again. His momentary attempt at finding compassion shattered in the blink of an eye. The whole film is kind of like that.<br /><br />After Hours may not be for all tastes, but this critic first saw it back in junior high and never forgot what a treasure it is. 10 of 10 stars.<br /><br />The Hound.