Sommige jonge filmmakers beten zich vast in low-brow, voor-in-de-auto (nu direct-to-video) B-films met weinig geld en nog minder verwachtingen. De meester van de low-budget pulpfilms uit Hollywood, Roger Corman, gaf toekomstige filmsterren en supersterren hun eerste kans. Mensen als Martin Scorsese. Francis Ford Coppola. Jonathan Demme. Toen ze eenmaal grotere budgetten en scripts van betere kwaliteit kregen, groeiden ze uit tot de meesters die ze nu zijn.<br />Toch beginnen sommige geluksvogels meteen met debuterende films van een veel hoger kaliber, en veel subjectiever en persoonlijker dan de doorsnee debutantenfilm. Neem David Lynch' surrealistische nachtmerrie 'Eraserhead'. Of Roman Polanski's innovatieve 'Knife in the Water'. Dat zijn niet zomaar films, het zijn oerdromen geschilderd op een levend celluloiddoek. In de traditie van visueel gestileerde ouderwetse regisseurs als Fritz Lang, Igmar Bergman en Stanley Kubrick, leunt Richard Raymonds debuutfilm The Bridge zwaar op camerawerk, belichting en beeldcompositie om de onheilspellende sfeer te creëren. De muziek van Niko Tsonev geeft de juiste sfeer, met een geluid dat even duister is als de film zelf. Wat je hoort en voelt, is net zo belangrijk als wat je ziet.<br />In een verhaal van Ludwig Shammasian dat doet denken aan de vroege Rod Serling, vinden twee eenzame personages (Andrea Corr en Leonard Fenton) elkaar onder vreemde omstandigheden op een koude, met sneeuw bedekte brug. Beiden hebben grote verliezen geleden en zijn ten prooi aan wanhoop. Wat er gebeurt als ze met elkaar in contact komen, is wat de minimalistische plot met zich meebrengt, voor zover die er is. Geen spoilers hier. Zoals bij elke goede thriller van Alfred Hitchcock is het beter om niet te weten wat er gaat gebeuren. Maar dat gezegd hebbende, verwacht niet het bovennatuurlijke of het paranormale. Dit is niet echt een M. Night-film.<br />De enige twee acteurs in de film hebben een heel verschillende achtergrond, met generaties ertussen. Mevrouw Corr speelt pas haar vierde filmrol, en haar eerste als hoofdrolspeelster. Ze is in Europa en elders het bekendst als de kleine leadzangeres van het Ierse popkwartet The Corrs, en haar professionele acteerervaring komt neer op een bijrol in 'The Commitments' (1991), een cameo van twee minuten als tienerma<0xC3><0xAE>tresse in 'Evita'. (1996) en een prominente bijrol als landelijk vioolwonderkind en ingénue in 'The Boys (and Girl) from County Clare' (2003). Alleen in dat laatste stuk kon ze haar acteertalent laten zien. Sommige pedante zielen zullen misschien kibbelen over de authenticiteit van Andrea's West-Ierse accent (ze komt uit Dundalk aan de oostkust), of letten op de niet bepaald overtuigende imitatie van haar vioolspel (ze is pianiste en fluitspeelster van beroep), maar niemand kan haar emotionele diepte of charismatische aanwezigheid op het witte doek afwijzen, vooral niet in deze korte film. De camera is dol op haar stralende gezicht, zelfs als het er beslist niet glamoureus uitziet, zoals in 'Clare' en 'Bridge'.<br />Leonard Fenton acteert al sinds de jaren vijftig, voornamelijk op het toneel en op de televisie in het Verenigd Koninkrijk. 's wordt hooggeacht als een 'traditionele' acteur die zich in zijn personages begraaft. In deze rol straalt hij zowel empathie als dreiging uit, als een oude man die aan het eind van zijn Latijn is.<br />Als hoogstaande ideeën vermengd met visuele flair je ding zijn, dan zul je genieten van deze hedendaagse 'Twilight Zone'-aflevering. Maar kijk niet naar een andere verteller op het scherm om de leemten op te vullen, of naar een komische afleiding. Dit is een serieuze, sombere thriller. En prachtig weergegeven, op een etherische, 'Blue Velvet'-achtige manier. Het einde laat zichzelf volledig open voor interpretatie. De kijker neemt wat hij/zij wil. Dat wordt in filmtermen 'uitdagend' genoemd. Een oefening voor de hersenen. De Brug is misschien maar 25 minuten lang, maar Raymond is erin geslaagd hem vol te stoppen met een stijl en diepte die een speelfilm waardig zijn. Het is een eigenzinnige film die zinspeelt op wat hij als filmmaker zou kunnen bereiken als hij een beter script kreeg en meer personages om te regisseren. Er liggen veelbelovende carrières in het verschiet voor Raymond en Corr als ze kwaliteitswerk blijven leveren.
Some young filmmakers cut their teeth on lowbrow, meant-for-drive-in (now direct-to-video) B-movies with little money and even fewer expectations. Hollywood maestro of low-budget pulp movies Roger Corman gave future cinematic superstar directors their early breaks. People like Martin Scorsese. Francis Ford Coppola. Jonathan Demme. Once they were given bigger budgets and higher quality scripts, they matured into the masters they are now.<br /><br />Still, some lucky artists begin immediately with debut films that are of a much higher caliber, and far more subjective and personal, than the typical rookie fare. Take David Lynch's surrealistic nightmare 'Eraserhead.' Or Roman Polanski's innovative 'Knife in the Water.' These aren't merely movies, they're primal dreamscapes painted on a living celluloid canvas.<br /><br />In the tradition of visually-stylized old-school directors such as Fritz Lang, Igmar Bergman and Stanley Kubrick, Richard Raymond's debut short film The Bridge relies heavily on camera work, lighting, and picture composition to create its ominous mood. The music by Niko Tsonev sets the right atmosphere, with a sound as dark as the film's look. What you hear and feel emotionally is just as important as what you see.<br /><br />In a story by Ludwig Shammasian that's reminiscent of early Rod Serling, two lonely characters (Andrea Corr and Leonard Fenton) find each other under strange circumstances on a cold, snow-covered bridge. Both have suffered great losses, and are in the midst of despair. What happens when they connect is what carries the minimalist plot, such as it is. No spoilers here. Like any good Alfred Hitchcock suspense film, it's better not knowing what's coming. However, having said that, don't expect the supernatural or paranormal. This isn't really an M.Night movie.<br /><br />The only two actors in the film come from vastly different backgrounds, generations apart. Ms. Corr is performing in only her fourth movie role, and her first as lead. Best known in Europe & elsewhere as the diminutive lead singer of Irish pop-rock quartet The Corrs, her professional acting experience amounts to a small supporting role in 'The Commitments' (1991), a 2-minute cameo as a teen-aged mistress in 'Evita' (1996), and a prominent supporting role as a rural violin prodigy and ingénue in 'The Boys (and Girl) from County Clare' (2003). Only in that last feature could she show off her acting chops. Some pedantic souls might quibble about the authenticity of Andrea's West Ireland accent (she's from Dundalk on the east coast), or notice the less-than-convincing simulated violin skills (she's a pianist & tin-whistle player by trade), but no-one can dismiss her emotional depth or charismatic screen presence, particularly in this short-subject film. The camera adores her luminous face, even when made to look decidedly unglamorous, as in 'Clare' and 'Bridge.'<br /><br />Leonard Fenton has been acting since the 1950's, mostly on stage and on television in the UK. He's highly regarded as a "traditionalist" actor who buries himself in his characters. In this role, he exudes both empathy and menace as an old man at the end of his rope.<br /><br />If high-minded concepts mixed with visual flair is your bag, then you'll enjoy this latter-day "Twilight Zone" episode. But don't look for any off-screen narrator to help fill-in the gaps, or any comic relief, either. This is one serious, somber thriller. And beautifully rendered, in an ethereal, 'Blue Velvet' kind of way. The ending leaves itself completely open to interpretation. The viewer takes whatever he/she chooses from it. That is what in cinematic parlance is called 'challenging.' An exercise for the cerebrum.<br /><br />The Bridge may be only 25 minutes long, but Raymond has managed to pack it with style and depth worthy of a feature. It's an idiosyncratic film that hints at what he could achieve as a filmmaker if given a more fully-realized script and more characters to direct. There are promising careers ahead for both Raymond and Corr if they continue to pursue quality work.