Joan Crawford, Van Heflin, Raymond Massey en Geraldine Brooks geven uitstekende voorstellingen in een film die zijn tijd ver vooruit is. Het is het verhaal van wat er gebeurt nadat een vrouw aan psychose lijdt. Maar het is niet de vertolking van een jankende gedetineerde, maar van een normaal uitziende vrouw wier krankzinnigheid langzaam maar onontkoombaar bezit van haar neemt.<br />Miss Crawford portretteert Louise Howell, verpleegster van de neurotische echtgenote van de oliemagnaat Dean Graham (voordat we afhankelijk werden van olie uit het Midden-Oosten). We zien mevrouw Graham nooit, maar we horen haar voortdurend haar man (gespeeld door meneer Massey) ervan beschuldigen dat hij een verhouding met Louise heeft.<br />Louise heeft inderdaad een verhouding, maar niet met meneer Graham. In plaats daarvan heeft ze een verhouding met...' David heeft een verhouding met de architect David Sutton, die zo goed gespeeld werd door Van Heflin. Voor David is zijn relatie met Louise weinig meer dan een geintje <0xE2><0x80><0x93> iedereen had het naar zijn zin <0xE2><0x80><0x93> maar hij is er nog niet aan toe om zich te settelen. Hij probeert dat aan Louise uit te leggen, maar ze raakt uit haar doen en raakt bezeten van hem. Uiteindelijk neemt David echter een baan bij de oliemaatschappij van meneer Graham. Nadat David is vertrokken en mevrouw Graham is overleden (is het moord of zelfmoord? Louise weet in het begin van haar verwarring niet zeker welke van de twee), besluit Louise met de eenzame weduwnaar te trouwen, ook al zegt ze tegen hem dat ze van hem houdt. David is niet verliefd op haar en zijn dochter Carol (die zo goed met Gerladine Brooks kon spelen) heeft een enorme hekel aan haar.<br />Later, in een wreed staaltje ironie, komt David thuis, ontmoet Carol en de twee worden verliefd op elkaar. Deze keer wil David trouwen, maar wel met Carol en niet met Louise. Louise probeert het haar uit het hoofd te praten, maar Carol is vastbeslotener dan ooit om met de oudere, lompe architect te trouwen. Daarna wordt het behoorlijk link, en op dat moment gaat het optreden van Miss Crawford van goed naar briljant. Als ze niet genomineerd was voor een Academy Award, had ze dat wel moeten zijn; ze had hem zelfs moeten krijgen voor haar rol in deze film. Het is niet gemakkelijk om een vrouw te spelen die langzaam krankzinnig wordt, want het zijn niet de voor de hand liggende tekenen van krankzinnigheid die ze moet overbrengen; het is de langzame krankzinnigheid die het gevolg is van jaren van onvermijdelijke martelingen die ze moet overbrengen. Dat is niet gemakkelijk, maar een actrice met de voor de hand liggende genialiteit van Miss Crawford heeft het prachtig voor elkaar gekregen. Dit is een fantastische 'vrouwenfilm' en ik kan hem van harte aanbevelen. Het is een van mijn favorieten en een van Miss Crawfords beste films.
Joan Crawford, Van Heflin, Raymond Massey and Geraldine Brooks give outstanding performances in a movie that is well ahead of its time. It's the story of what happens after a woman suffers from psychosis. However, it's not the portrayal of a yowling inmate but a normal-appearing woman whose insanity comes upon her slowly but inevitably.<br /><br />Miss Crawford portrays Louise Howell, nurse to the neurotic wife of oil tycoon (BEFORE we became dependent on Middle Eastern oil) Dean Graham. We never see Mrs. Graham but we hear her, constantly accusing her husband(played by Mr. Massey) of having an affair with Louise. <br /><br />Louise is having an affair alright but it's not with Mr. Graham. Instead, it's with architect David Sutton, played so well by Van Heflin. For David, his relationship with Louise is little more than a lark - a good time was had by all - but he isn't ready to settle down. He tries to explain that to Louise but she gets bent out of shape and becomes possessive about and obsessed with him. Finally, however, David accepts a job FAR AWAY,with Mr. Graham's oil firm. After David leaves and Mrs. Graham dies (is it murder or suicide? Louise, in the beginnings of her confusion, isn't sure which), Louise decides to marry the lonely widower even though she tells him she's not in love with him and even though his daughter Carol (played so well by Gerladine Brooks) dislikes her intensely. <br /><br />Later, in a cruel bit of irony, David comes home, meets Carol and the two fall in love. This time, David wants to get married but to Carol and not to Louise. Louise tries to talk her out of it but Carol becomes more determined than ever to marry the older, oafish architect. Things get pretty dicey after that and this is when Miss Crawford's performance goes from good to brilliant. If she wasn't nominated for an Academy Award, she should have been; in fact, she should have gotten it for her role in this movie. It's not easy playing a woman going slowly insane because it's not the obvious signs of insanity she has to convey; it's the slow insanity that results from years of inevitable tortures she must express. That's not easy but an actress of Miss Crawford's obvious brilliance was able to pull it off beautifully. This is a marvelous "woman's picture" and I highly recommend it. It's one of my all-time favorites and one of Miss Crawford's best pictures.