Ik heb vanavond stiekem een voorvertoning gezien, zonder iets van deze film te weten. Als je nog steeds een innerlijk kind hebt, en een verbeelding die niet uit je is geslagen door de 'praktische en volwassen' wereld, dan zul je deze film geweldig vinden. Ik wou dat ik mijn dochter had meegenomen. De enige mensen die ik over deze film heb zien klagen, zijn mensen die het spelen van muziek waarschijnlijk beschouwen als 'hard werken en zelfopoffering'. Als je geen cello speelt, zal het je niet opvallen hoe slecht ze het doet. Tijdens bepaalde scènes merkte ik dat ik met mijn ogen dicht in mijn luie stoel zat en de geluiden in me opnam die deze jongeman inspireerden. Niet meer sinds 'Strictly Ballroom'. Ik ben zo geroerd door een film.
I saw a sneak preview tonight, not knowing anything about this film. If you still have an inner child, and an imagination that has not been beaten out of you by the "practical and mature" world, then you will love this movie. I wish I had taken my daughter. The only people that I have seen complain about this movie are people that probably consider playing music "hard work and self-sacrifice". If you don't play the cello, you are not going to notice how bad she fakes it. During certain scenes, I found myself sitting way back in my recliner, with my eyes closed, soaking up the sounds that inspired this young man. Not since "Strictly Ballroom" have I been so moved by a film.