Ik denk dat verschillende mensen verschillende betekenissen kunnen ontlenen aan de term HOOFDWERELD en precies weten waarom hij is gemaakt. Voor mij was het de kroniek van die kleine groep mensen die niet helemaal in deze wereld passen, en dat waarschijnlijk ook nooit zullen doen. Maar ze zijn hier aan de rand, ze leven gewoon in hun eigen parallelle universum, of hun eigen 'geestenwereld'. Hoewel het deprimerend klinkt, is deze film nauwelijks een afknapper, hij zit vol humor, satire en scherpe observaties over het leven. De algehele productie is uitstekend (de helderheid en kleuren van de foto's, kostuums en decors zijn verbluffend)... en bovendien haalt hij het onmogelijke uit de kast door bij het slot met succes naar de dodelijke ernst te sturen om het punt te maken. <br />Het begint bij de diploma-uitreiking met Enid (Thora Birch) en Rebecca (Scarlett Johansson), twee zeer opmerkzame verschoppelingen van de middelbare school die dwars door de fa<0xC3><0xA7>ade van hun leeftijdsgenoten heen kijken en er niets mee te maken willen hebben. Voor Rebecca is deze zelfverdringing niet meer dan een voorbijgaande fase, maar bij Enid heb je sterk de indruk dat dit altijd haar manier van leven zal zijn. Niet dat ze het niet begrijpt, maar ze begrijpt it niet, of mensen of de spelletjes van het leven. Het is een kort emotioneel keerpunt voor Enid als een wrede practical joke een averechts effect heeft en ze betrokken raakt bij het doelwit, de nerd en zeer sardonische Seymour (Steve Buscemi), die misschien wel de verwante geest is waarnaar Enid op zoek was. De gedeelde scènes tussen Enid en Seymour, die gedoemd zijn een slechte wending te nemen, worden teder behandeld door de regisseur en de acteurs en zijn heel gedenkwaardig en ontroerend.<br />Highlights is een uitstekende scène in een bluesclub die zo ongeveer de Amerikaanse kijk op het leven, ons gebrek aan eerbied en de scènes in Enids tekenles, met de meest misleide en pretentieuze lerares (Illeana Douglas) die je je maar kunt voorstellen, aanscherpt. De meisjes zijn geweldig, en Steve Buscemi werd ten tijde van de prijsuitreiking ten onrechte over het hoofd gezien (grote schok). Hoe dan ook, hij is nog nooit zo goed geweest. Het feit dat deze premisse, deze ideeën en deze originele en interessante personages uit een stripboek komen, doet me beseffen dat ik de artistieke mogelijkheden binnen dat medium volledig over het hoofd heb gezien.
I guess different people can extract different meanings from GHOST WORLD and all nail exactly why it was made. For me, it was the chronicle of that small group of people who don't, and probably never will, quite fit into this world. They're here on the fringes though, just existing in their own parallel universe, or their own "ghost world." Though it sounds depressing, this film is hardly a downer, it's full of humor, satire and acute observations on life. The overall production is excellent (the brightness and colors in the photography, costumes and sets is stunning)... plus it pulls off the impossible by successfully steering toward dead-on seriousness near the conclusion to drive it's point across.<br /><br />It begins at graduation with Enid (Thora Birch) and Rebecca (Scarlett Johansson), two very perceptive high school outcasts who see right through the facade of their juvenile peers and want nothing to do with it. For Rebecca this self-ostracizing is just a passing phasing, but for Enid you get the strong impression this is going to always be her way of life. It's not that she doesn't get it, it's that she's doesn't understand IT or people or the games of life. There's a brief emotional turning point for Enid when a cruel practical joke backfires and she becomes involved with the target, the nerdy and very sardonic Seymour (Steve Buscemi), who may just be the kindred spirit Enid was looking for. The shared scenes between Enid and Seymour, though doomed to take a bad turn, are handled with tenderness by the director and actors and are quite memorable and touching.<br /><br />Highlights are an excellent scene in a blues club that just about nails the American outlook on life and our lack of reverence and the ones in Enid's remedial art class, with the most misguided and pretentious teacher (Illeana Douglas) you could imagine. The girls are wonderful, and Steve Buscemi was unfairly overlooked at awards time (big shocker). Anyway, he's never been this good before. The fact this premise, these ideas and these original and interesting characters came from a comic book makes me realize I've completely overlooked the artistic possibilities within that medium.