Ik ben naar die film gegaan zonder iets over de stripfiguur Lenny Bruce te weten, en nadat ik die film heb gezien, heb ik al twee van zijn cd's aan mijn Wish List toegevoegd. Ik wil graag meer horen, naar zijn woorden luisteren en geïntrigeerd worden door de vraag hoe zijn gedachten nog steeds relevant zijn in de maatschappij van vandaag. Dit was een prachtige film, gemaakt in 1974. De beslissing van regisseur Bob Fosse om hem helemaal in zwart-wit te filmen was briljant. De chemie tussen Hoffman en Perrine is briljant, net als hun optredens. De macht van deze man wordt in deze film levendig geïllustreerd, waardoor je niet alleen antwoorden krijgt op je vragen, maar ook het verlangen om meer te horen. Dit was zo'n fascinerende film. Vanaf de openingssequentie van woorden die uit een mond werden gespuwd tot de laatste opname van Lenny Bruce zat ik aan mijn stoel gekluisterd.<br />Om te beginnen was de cinematografie beter dan de meeste speelfilms. Fosse wist wat hij deed en deed het met het grootste gemak. Zijn keuze om alles in zwart-wit te filmen hielp me echt om de woorden van Bruce te horen in plaats van alleen maar betrokken te zijn bij de kleuren om hem heen. De zwart-witfunctie gaf Hoffman de mogelijkheid een mens van zijn personage te maken en ons van Hoffman weg te halen naar de geest van de komiek Lenny Bruce. De shots die Fosse gebruikte hielpen ook bij het opbouwen van dit meeslepende verhaal. Elk shot is belangrijk in deze film, en Fosse doet het geweldig door het 'waarom' en 'waarom' van een scène te demonstreren en uit te leggen. Dit was zijn eerste en enige non-musical, en hij was triomfantelijk. De manier waarop het verhaal in een pseudodocumentairestijl verloopt, was onberispelijk. Hoewel je nooit precies te horen krijgt wie de persoon achter de camera is, krijg je wel die rauwe emotie van de acteurs, alsof je naar een echte documentaire kijkt. Er was in deze film gewoon zoveel emotie die Fosse van zijn gezelschap losmaakte dat je er alleen maar verbijsterd naar kon kijken. Het liet ook de deur open voor de vraag wie er achter de camera zit. Met de woorden die Bruce elke avond in zijn show uitsprak, moest ik onwillekeurig denken aan de mogelijkheid van een samenzwering van de overheid. Misschien zit ik er helemaal naast, maar deze hele film hing dat aura van 'de doofpot in'. Zelfs de laatste scène geeft dat gevoel.<br />BAM VEN Powerful cinematografie ligt recht voor je, maar wie hebben we in het midden van de camera? Niemand minder dan een heel jonge en frisse Dustin Hoffman. Deze film heeft zijn talenten echt laten zien. Hoewel hij al een paar films had voordat hij in de schijnwerpers kwam te staan, dacht ik dat hij voor deze film alles uit de kast haalde. Hij heeft zichzelf echt in het personage getransformeerd. Een van mijn favoriete momenten met Hoffman in _Lenny_ was wanneer hij voor het eerst aan de verpleegster denkt, wanneer Honey opbelt om geld te vragen, en wanneer hij de rechter vraagt hem nu te veroordelen in plaats van het hele proces af te werken. Het beeld van de nederlaag was spectaculair. In deze film zie je waarom Hoffman wordt beschouwd als een van de groten van Hollywood. Valerie Perrine, destijds ook een jonge actrice, was onberispelijk. Haar vertolking van Honey moet in de geschiedenisboeken worden opgenomen. Tegenwoordig hebben actrices wel even tijd nodig om van deze dramatische actrice te leren. Deze twee acteurs hebben deze film echt samengebracht. Ze namen je mee tot diep in het leven van deze radicale denker en hielden je diep in zijn binnenste genesteld. Ze straalden veel uit, en de Academy zag het ook!<br />Wat kan de laatste BAM zijn? En Lenny Bruce? Ik was ruim na zijn dood geboren en had nooit van de man gehoord, maar de woorden die ik uit zijn mond opving, schokten me. Niet zozeer vanwege de schok die ze inhielden, maar vanwege het feit dat zijn werk nog steeds relevant is. Nu homoseksualiteit een vast onderdeel wordt van onze gemeenschap en maatschappij, lijken Lenny's opmerkingen over de leraren in deze film onderwerpen waar we het vandaag de dag nog steeds over hebben. Hij was zijn tijd ver vooruit, en ik denk dat de mensen daarom bang voor hem waren. Omdat ik samenwoon met een leraar Engels, ben ik voortdurend bezig met de Engelse taal, maar ik krijg ook informatie te zien over talen die me niet interesseren omdat ze niet zien hoe die in verband staan met het 'echte' leven. Ik ben me er ook van bewust hoe weinig respect Engels krijgt omdat we dagelijks horen dat scholen hun literatuurstudies terugschroeven om hun sportprogramma te ondersteunen, of dat de eerste manier om de uitgaven terug te dringen is om bibliotheken te sluiten. Het zijn trieste dagen waarin we leven, en als mensen eens konden zien hoe krachtig woorden kunnen zijn om jezelf te verdedigen en de wereld uit te leggen, denk ik dat we een wedergeboorte zouden zien. Als ik de keus had om met een geladen pistool te vechten of met een agressief woordenboek, denk ik dat je kunt zien welke ik zou kiezen. Lenny Bruce heeft niemand kwaad gedaan, hij zei wat hij dacht, en daarvoor is hij veroordeeld. Wat een trieste dag voor Amerika.<br />**** cijfer: *** uit van *******.
I went into this film knowing nothing about the comic Lenny Bruce, and after watching this film I have already added two of his CDs to my Wish List. I am eager to hear more, to listen to his words, and be intrigued by how his thoughts are still relevant in today's society. This was a beautiful film made in 1974. The decision by director Bob Fosse to film it completely in black and white was brilliant. Hoffman and Perrine's chemistry is brilliant as well as their performances. The power of this man is vividly demonstrated through this film, leaving you with questions answered as well as a desire to hear more. This was such a captivating feature. From the opening sequence of words spewing from a mouth to the final shot of Lenny Bruce, I was glued to my seat.<br /><br />To begin, the cinematography was better than most feature films. Fosse knew what he was doing and did it with the greatest of ease. His choice to film completely in black and white really helped me hear the words that Bruce spoke instead of just being involved in the colors that surrounded him. The black and white feature gave Hoffman the ability to create a human from his character and take us away from Hoffman and into the mind of comic Lenny Bruce. The shots that Fosse used also assisted with building this compelling story. Every shot is important in this film, and Fosse does a great job of demonstrating and explaining the "why" and "where" of a scene. This was his first and only non musical, and he was triumphant. The way that the story works in a pseudo-documentary style was impeccable. While you are never quite told who the person is behind the camera, you do get that raw emotion from the actors as if you were watching a real documentary. There was just so much emotion that Fosse pulled from his troupe in this film that you could only watch in amazement. It also left the door open to the question of who is behind the camera. With the words that Bruce said nightly in his show, I couldn't help but think of the possibility of government conspiracy. Maybe I am way off, but there was that aura of "cover-up" throughout this film. Even the final sequence gives off that sense.<br /><br />BAM  Powerful cinematography is right in front of you, but whom do we have in the center of the camera? None other than a very young and fresh Dustin Hoffman. This film really showcased his talents. While he had several films before this one that brought him into the spotlight, I thought that he went above and beyond for this film. He really transformed himself into the character. Some of my favorite moments with Hoffman in Lenny was when he thinks about the nurse the first time, when Honey calls asking for money, and when he asks the Judge to sentence him now instead of going through the trial. The vision of defeat was spectacular. You see in this film why Hoffman is considered one of the greats of Hollywood. Valerie Perrine, also a young actress at the time, was immaculate. Her portrayal of Honey needs to go in the history books. Actresses today could take a moment or two to learn from this dramatic actress. These two actors really brought this film together. They took you deep into the life of this radical thinker and kept you nestled deeply inside of him. They shined greatly, and the Academy saw it too! <br /><br />BAM  Cinematography, BAM  award winning acting, what can be the final BAM? How about Lenny Bruce? Born well after his death, I had never even heard of the man, but the words that I witnessed from this film from his mouth shocked me. Not so much because of the shock value that surrounded them, but just how relevant his work is still today. As homosexuality becomes a staple in our community and society, Lenny's comments on the teachers in this film seemed like topics we are still talking about today. He was way ahead of his time, and I think that is why people feared him. Living with an English teacher, I am constantly involved with the English language, but I am also shown information about those that have no interest because they do not see how it relates to "real" life. I am also aware of how little respect English gets as daily we hear of schools cutting back on their Literature studies to help support their sports program, or how the first way to cut back spending is to close libraries. These are sad days that we live in, and if only people could see how powerful words can be in defending yourself and explaining the world, I think we would see a rebirth. If I had the option to fight with a loaded gun or an aggressive dictionary, I think you can see which I would choose. Lenny Bruce did no harm to anyone, he spoke his mind, and for that he was convicted. What a sad day for America.<br /><br />Grade: ***** out of *****