Dingen die we te weten zouden kunnen komen dankzij waardeloze films als _After the Sunset_ : 'Latino'-vrouwen zijn gloeiend heet; er zijn zo veel onbekwame F.B.I.-agenten dat ze, als ze een haai vangen terwijl ze aan het vissen zijn, hem voor de zekerheid doodschieten; vrouwen zijn niet meer dan voorwerpen die zich in bikini zouden moeten hullen en hun mond dicht zouden moeten houden als twee heldhaftig superieure mannen met elkaar over zaken praten; dingen stelen is een goede zaak en diefstal is over het algemeen sexy.<br />Dit zijn de dingen die _After the Sunset_, geregisseerd door Brett Ratner en met Pierce Brosnan in de hoofdrol, zo opwindend maken. Dit zijn de ideeën die _After the Sunset_ naar het toneel brengt en uitbuit voor louter amusement. Vergis je niet, deze film is door mannen geschreven; door mannen gemaakt; voor mannen en dan heb ik het niet op een constructieve manier zoals Wall Street van Oliver Stone. Na de Sunset is in bijna alle afdelingen bijna dood. De gedachte erachter is dat een regisseur een paar acteurs bij elkaar zal zoeken die iedereen zal herkennen, een bloedmooie actrice die iedereen zal bevallen vanwege het scala aan kostuums dat ze haar zullen geven en dan naar het Caribisch gebied zal afreizen voor een paar maanden - o, en dat ze daar een film gaan maken terwijl ze daar zijn. Maar dat...' Het vervelende van deze film is dat alle acteurs en actrices gedurende de hele film een soort zelfvoldane grijns op hun gezicht hebben, terwijl ze rondscharrelen in een film waarvan ze diep in hun hart weten dat het een waardeloze film is en die ze alleen maar gebruiken om van de omgeving te genieten terwijl ze systematisch betaald worden.<br />Ratner heeft niet eens een interessant verhaal nodig, als het een paar maanden in het Caribisch gebied wordt, vindt hij het best. De film geeft de eerste signalen van Brosnans eerste post-Bond-avontuur en het lijkt er sterk op dat Brosnans Bond zelf met pensioen is gegaan bij de Britse inlichtingendienst, een partner heeft gevonden en naar een paradijs is vertrokken om daar zijn laatste dagen te slijten. De film begint met een Bond-achtige stunt waarin Max Burdett (Brosnan) en zijn partner Lola Cirillo (Hayek) de F.B.I. beroven van een diamant in een doosje dat aan Stan Lloyds (Harrelson) hand is vastgeketend. Wat ik nogal ongemakkelijk vond, was dat je kon zien hoe een man (die doodsbang is) in een jeep werd opgesloten terwijl het gas door een van de ventilatieopeningen van de verwarming naar binnen sijpelde en hem langzaam doodde of buiten westen sloeg. Dit werd vergeleken met de twee dieven die elkaar hartstochtelijk zoenden terwijl er een sentimenteel liedje door de radio klonk. Vanaf hier is het een misselijkmakende, onplezierige en rommelige film, en pas als hij is afgelopen, stijgt hij boven het niveau uit waarop hij tijdens de overval twee minuten na het begin van de film staat.<br />Vanaf hier trekken Burdett en Cirillo zich terug in het Utopia dat het Caribisch gebied is. Diefstal is hun fetisj, het is hun niet-seksuele doel of activiteit die hen echt opwindt. Alleen al bij het noemen van of de gedachte aan het stelen van iets, zelfs tijdens het stelen, worden deze twee personages in de ban van de hartstocht gebracht. Deze film heeft zelfs een sterke seksuele lading, of het nu gaat om vrouwen als het voorwerp van begeerte of een homo-erotische ondertoon. Het eerste punt is dat de film, hoewel hij de nadruk legt op diefstal en stelen, de indruk wekt dat alles wat in deze film gebeurt'sexy' is. Selma Hayek bestaat in deze film alleen maar om een bikini te dragen en er aantrekkelijk uit te zien, dat is alles. In feite is de film zo onsmakelijk dat haar aantrekkelijkheid en haar algehele seksuele aanwezigheid als voornaamste bron voor komedie dienen, met als tweede bron Harrelsons stuntelige en onbeholpen capriolen als federaal agent. In de loop van de film zal Hayek langzaam de rest van de kleren uittrekken; hij komt bij het personage Max Burdett en voert op twee manieren via de radio een komedie op om een luistervink spelend personage voor de gek te houden, allemaal in naam van de komedie en allemaal in naam van de zinloosheid. Is dit een film of een lingerieadvertentie?<br />Dan is er nog het onoriginele idee voor een verhaal dat bestaat uit Burdett die 'nog één laatste klus' wil klaren; de klus in kwestie is een diamant die op een luxe cruiseschip in de buurt te zien is. Max weet niet eens dat die diamant er is tot agent Lloyd hem erop wijst, gelukkig maar, anders zou het geen verhaal zijn geweest. Vanaf dat moment is Max een man in een crisis. Hij negeert zijn gelofte dat hij zou schrijven uit liefde voor zijn partner; hij raakt in de war over zijn seksualiteit zodra zijn huwelijk dreigt te mislukken en gaat daarna met Harrelson naar bed in een van de homo-erotische scènes die daarna volgen. Maar agent Lloyd is net zomin thuis in een film die dat niet heeft. Een pistool afschieten op een haai, op de bodem van een boot, met de woorden: 'Je hebt het recht om te zwijgen!' moet worden beschouwd als een van de stomste uitvluchten die een film te bieden heeft voor kleinzielig vermaak. Dan is er ook nog het bewijs dat deze film alleen maar bestaat uit komedies met een romantisch tintje als Lloyd een relatie begint te ontwikkelen met de Jamaicaanse politievrouw Sophie (Harris). Ze begint sterk en onafhankelijk, en ik had een klein beetje respect voor de film als ze zo was. Maar in de film wordt het mannelijke personage van Lloyd aan haar persoonlijkheid toegevoegd, en al snel zijn ze samen in een gedachteloze en nogal dwaze reeks scènes. Burdett en Lloyd doorstaan zelf ook verschillende crises en moeten dan samen in bed liggen en elkaar met zonnebrandolie insmeren voordat de film ons een laatste zwakke en onbegrijpelijke draai geeft. Als de film iets goed doet, dan is het dat hij eindigt wanneer wij dat willen.
Things we might learn thanks to dross films like After the Sunset: 'Latino' women are scorching hot; there exists within the F.B.I. agents so inept that upon catching a shark whilst fishing, they will shoot them for good measure; women are nothing but mere objects that should dress in bikini's and keep their mouths shut when two epically superior men talk business with one another; stealing things is a good thing to do and theft is generally sexy.<br /><br />These are the things that After the Sunset, directed by Brett Ratner and starring Pierce Brosnan, glamorise. These are the ideas After the Sunset bring to the plate and exploit for mere entertainment. Make no mistake, this film is written by men; made by men; for men and I'm not talking about in a constructive manner like Oliver Stone's Wall Street. After the Sunset is close to dead in almost all departments. The thinking behind it is that a director will pull together a couple of actors everyone will recognise, a smoking hot actress everyone will like due to the range of outfits they'll get her in and then clear off to the Caribbean for a few months  oh, and they'll be shooting a film while they're there. But that's the grating thing with this film, all the actors and actresses have a smug sort of smirk on their faces throughout the experience as they potter about in a film that they know deep down is absolute junk and are there to merely enjoy the locale whilst systematically getting paid.<br /><br />Ratner does not even need an interesting story, if it's a few months in the Caribbean he'll take it. The film signals Brosnan's first post-Bond adventure and it feels very much like Brosnan's Bond himself has retired from British Intelligence, found himself a partner and gone off to a paradise to live out his days. The film opens with a Bond type stunt in which Max Burdett (Brosnan) and partner Lola Cirillo (Hayek) rob the F.B.I. of a diamond in a case cuffed to Stan Lloyd's (Harrelson) hand. What I found rather uncomfortable here is how a man (who is absolutely terrified) can be shown to be locked in a jeep while gas seeps through one of the heater vents and slowly either kills or knocks him out. This is juxtaposed with the two thieves kissing passionately as a cheesy song plays through the radio. From here After the Sunset announces itself as the sort of sick, uneasy and messy film it is and never until it has ended does it rise above the level it peaks at during the heist two minutes in.<br /><br />From here, Burdett and Cirillo retire to the utopia that is the Caribbean. Theft is their fetish, it is their non-sexual object or activity that really turns them on. At the mere mention or thought of stealing something, even in the process of stealing, these two characters are thrust wildly into the mindset of passion. In fact, this film carries a strong air of sexuality be it women as the object of desire or a homoerotic undertone. The first thing is that while the film glamorises theft and stealing, it maintains that air that everything done in this film is 'sexy'. Selma Hayek exists in this film to merely wear a bikini and look attractive, that is it. In fact the film is so distasteful that her attractiveness and general sexual presence has to act as the film's main source for comedy with the secondary source being Harrelson's bumbling and inept federal agent antics. Throughout the film, Hayek will slowly remove outer pieces of clothing; come onto the character of Max Burdett and in one instance act out a fake sadomachistic act over a two way radio to con an eavesdropping character, all in the name of comedy and all in the instance of pointlessness. Is this a film or a lingerie advert? <br /><br />Then there is the unoriginal idea for a narrative that consists of Burdett going for 'one last job'; the job in question a diamond on display on a luxury cruise ship in the area. Max doesn't even know it's there until Agent Lloyd points it out to him, lucky he did otherwise they'd be no story. From here, Max is a man in crisis. He ignores his vows that he should be writing for the love of his partner; he becomes confused over his sexuality once his marriage threatens to fall apart and then sleeps with Harrelson's character in one of a few homoerotic scenes after this. But Agent Lloyd is equally out of his depth in a film that doesn't have any. Shooting a gun at a shark, down into the floor of a boat stating "You have the right to remain silent!" has to qualify as one of the dumbest excuses a film has to offer for mere petty laughs. Then there is the further evidence that this film exists for mere comedy driven romances when Lloyd begins to develop a relationship with Jamaican police officer Sophie (Harris). She begins strong and independent and I had a scrape of respect for the film in having her that way. But the film then has the male character of Lloyd chip away at her personality and soon enough, they're together in a mindless and somewhat silly series of scenes.<br /><br />So the film fails as a heist film even if the final act revolves around one. The film also grotesquely fails as a study of relationships and what we find attractive. Women are mere objects and if they're not to begin with then they will be tamed eventually. Burdett and Lloyd go through separate crises themselves and must share beds and rub suntan lotion on one another before the film gives us a final weak and incomprehensible twist. If the film does do something right, it's that it ends when we want it to.