Er zijn werken die alleen maar lijken op surrealistische films omdat ze surrealistisch zijn, waarbij je het gevoel krijgt dat de artiest gewoon moe werd en alles in de steek liet in de hoop dat iemand er op zou stuiten en zou roepen: 'Eureka! Wat surrealistisch!' Fantville de la liberté is niet zo'n film.<br />Het is een strak stuk werk waarin elke opbouw, elke clou, elke onthulling nauwkeurig en berekend is. Elke plot verweeft zich naadloos met elkaar, en hoewel al deze personages zelf een volledige film zouden kunnen opnemen, voelen hun individuele verhaallijnen opgelost en compleet. 's monotonie, terwijl hij tegelijkertijd wijst op de krankzinnigheid die in ons allen besloten ligt.<br />Wat me het meest ontroerde, was dat ik, nadat ik sinds mijn geboorte eigenlijk alleen maar films had gezien, besefte hoe geprogrammeerd ik was op de standaardstructuur van het filmverhaal, die elke overgang door Butonuel nog drastischer trof dan de vorige.<br />Sommige mensen zouden zeggen dat je moet kijken naar een film die voor alles openstaat; daar ben ik het niet mee eens. Ik zeg: kijk naar de film met elk idee en elke verwachting die je hebt voor elke film die je ziet; dat maakt de film alleen maar des te zinvoller.
There are some works which smack of being surreal just for the sake of being surreal, where you get the feeling the artist just got tired and threw anything together mindlessly in the hopes that someone will come across it and yell "Eureka! How surrealistic!!" Fantôme de la liberté IS NOT one of those films.<br /><br />It is a taut piece of work where every set up, every punch-line, every reveal is precise and calculated. Every storyline weaves into each other seamlessly, and though each of these characters could take up a full film themselves, their individual story lines feel resolved and complete. Luis Buñuel has precisely constructed a work that preys on our society's monotony, while at the same time pointing out the insanity that lies within all of us.<br /><br />What moved me the most was how, after basically watching movies since I was born, I realized just how programmed I was to the standard structure of film narrative that each transition by Buñuel struck even more drastically than the last.<br /><br />Some would say that you should watch the movie being open for anything; I disagree. I say, watch the movie with every notion and every expectation that you bring to any movie you see; it only makes the movie that much more meaningful.