Misschien wel het minst bekende werk van Poitier, in elk geval uit die periode; op het moment van schrijven hadden slechts negen IMDb-leden op deze film gestemd. Dit is iets meer dan 1% van de stemmen die de film in eerste instantie heeft gekregen, de schitterende 'In The Heat of the Night'. Tussen die twee in zit het afschuwelijke, maar toch heerlijke 'They Call Me MISTER Tibbs!', dat de Virgil Tibbs-franchise op de rand van de afgrond bracht.<br />Degenen die de film wel te zien krijgen en besluiten hem na het teleurstellende 'Tibbs' te proberen, zullen terecht worden beloond. In wezen is het productieteam hetzelfde als bij de vorige film, hoewel Gil Melle een jazzgeoriënteerde soundtrack levert in plaats van Quincy Jones adequate maar ongepaste thema's. De huiselijke sfeer wordt ook weggelaten, Alan R.Trustman is afwezig als co-schrijver en James R. Webb heeft de volledige controle over het scenario. Maar het belangrijkst is Don Medford als de meer dan gemiddelde regisseur. Afgezien van een nogal grove bewerking van een auto-ongeluk in de tweede helft van de film, zijn de scènes naadloos met elkaar versmolten en komen ze uitzonderlijk goed tot hun recht.<br />Poitier herneemt de rol van Tibbs, een arrogante, afstandelijke, slechtgehumeurde, autoritaire, onverdraagzame inspecteur. Als gevolg daarvan is dit waarschijnlijk de aantrekkelijkste van alle personages van Sidney, en hij speelt de rol moeiteloos weer. Omdat hij geen sternamen heeft om hem te steunen, zoals Rod Steiger of Martin Landau (hoewel Raul Julia later in zijn leven wel een ster werd), staat Sidney ver boven zijn collega's. Zijn vermogen om elke keer dat hij een kamer binnenkomt een slechte sfeer op te roepen is feilloos. Deze keer wordt hij ook niet teleurgesteld door de plot, die Tibbs gevangen ziet zitten tussen de politie en een burgerwacht die een groot netwerk van heroïnedealers aan de kaak wil stellen. De plot wisselt voortdurend van loyaliteit en concentratie, om de aandacht vast te houden, terwijl een achtervolging door ondergrondse tunnels de vereiste achtervolging een extra spanning verleent. Weer ontbreekt het raciale motief, hoewel een rivaliserende zwarte agent, gespeeld door Bernie Hamilton, een huivering van verontwaardiging opwekt.<br />Hoewel, zoals te verwachten was, niet van het kaliber van 'In Heat of the Night', staat De Organisatie bekend als een van de grootste auto's uit de jaren zeventig van de vorige eeuw.
Perhaps the least-known Poitier work, certainly of the period; at date of writing only nine IMDb members had voted on this film. This is just over 1% of the votes attained by it's initial prequel, the superb "In The Heat of the Night". Between the two is the awful-yet-lovable "They Call Me MISTER Tibbs!" which took the Virgil Tibbs franchise on a downward slope.<br /><br />Those that do get to see this movie on it's rare t.v. rescreenings and decide to give it a go after the disappointing "Tibbs" will be justly rewarded. Essentially, the production team is the same as the previous film, though Gil Melle provides a jazz-orientated score instead of Quincy Jone's adequate but inappropriate themes. The domesticity is also played down, with Alan R.Trustman absent as co-writer and James R. Webb taking full control of the screenplay. Most importantly, though, is Don Medford as the well above average director. Apart from a rather crude edit where a car accident occurs in the second half of the picture, the scenes are melded together seamlessly and flow together exceptionally well.<br /><br />Poitier reprises the role of Tibbs, an arrogant, aloof, bad-tempered, authoritarian, bigoted Lieutenant. As a result, this is probably the most appealing of all Sidney's characters, and he slips back into the role effortlessly. With no star names to support him, such as Rod Steiger or Martin Landau (though Raul Julia did become a star later in life), Sidney stands way above his peers. His ability to project a bad atmosphere every time he walks into a room is flawless. This time he is not let down by the plot, either, which sees Tibbs caught between the Police Department and a vigilante gang that seeks to expose a wide net of heroin dealers. The plot takes on many shifts in loyalty and focus, keeping the attention, while a chase through underground tunnels lends the requisite chase an extra air of tension. The racial motif is again absent, though a rival black cop played by Bernie Hamilton gives off a frisson of resentment.<br /><br />While predictably not of the calibre of "In Heat of the Night", The Organization stands as the greatest of Sidney's seventies vehicles.