Bij het schrijven van zijn epische romans _Claudius'_ en _Claudius de God_, waarvan deze serie is afgeleid, heeft Robert Graves het genre van de historische fictie opnieuw uitgevonden. En hij had nauwelijks een fascinerender onderwerp kunnen kiezen dan de Julio-Claudius-dynastie. Zelfs een tamme vertelling, uitsluitend gebaseerd op geverifieerde historische feiten, zou een interessant verhaal hebben opgeleverd. Maar door de lugubere, sensationele hyperbool te omhelzen die door latere schrijvers (in het bijzonder Suetonius en Tacitus) is opgedist over de stichters van het Romeinse Rijk, verzon Graves het ultieme in disfunctionele families en weefde hij een verhaal van schandalen en losbandigheid dat zelfs het meest blasé van het moderne publiek kon choqueren. De meer eminente classici spotten natuurlijk, zoals eminente classici geneigd zijn te doen, met alles wat dreigt de antieke wereld toegankelijker te maken voor het beróémde volk. Je moet toegeven dat het sappige verhaal van Graves, als geschiedenis, gelul is. Maar alle goden, wat is het een heerlijk gelul!<br />Het drama geeft een beeld van de Julio-Claudia-dynastie, de eerste keizers van Rome. In de loop van zijn lange heerschappij is Augustus erin geslaagd zijn land na bijna een eeuw van geregelde burgeroorlogen vrede te brengen. Maar hij blijft een verdeeld man, die hoopt op de uiteindelijke terugkeer van de oude republikeinse regering, maar die weet dat de beste hoop op een duurzame vrede de voortdurende concentratie van de macht in één enkele persoon is. Daarom wijdt Augustus zich aan de taak een opvolger op te voeden, een opvolger die zijn droom deelt en die zal doorgaan met het leggen van de fundamenten voor het herstel van de republiek. Zijn vrouw, Livia Drusilla, is echter vastbesloten zijn plannen te dwarsbomen en begint aan een traag, moorddadig plan om haar eigen zoon (die ze denkt te kunnen beheersen) op de troon te zetten. Het verhaal wordt verteld door de ogen van Claudius, stiefkleinzoon van Augustus, die leed aan de verlammende gevolgen van een kinderziekte en daarom door een groot deel van zijn eigen familie werd veracht en genegeerd. Hij wordt beschouwd als een idioot en vormt voor niemand een bedreiging, en hij is de enige die blijft staan terwijl het gif stroomt en de dolken flitsen. Tot ieders verbazing (en niet in het minst die van hemzelf) blijkt deze kwijlende, stotterende, mank lopende oude dwaas uiteindelijk toch niet zo'n idioot te zijn, en in een van de grootste ironie van de geschiedenis wint hij de hoofdprijs waar iedereen, behalve hij, op uit is: absolute macht.<br />Opnieuw maken de historische feiten dit tot een interessant verhaal. Maar het is een verlokkende blik in het binnenste van de wereld. 'De eerste ''Eerste Familie'' die Claudius zo leuk vindt. Bill Clintons escapades en het eindeloze openbare spektakel dat de Britse koninklijke familie is, lijken zo ongelooflijk saai en tam vergeleken met het slechte gedrag van de familie van Augustus. Moedermoord, vadermoord, broedermoord, koningsmoord, zelfmoord, incest, verkrachting, pedofilie, en dat is nog maar het topje van de ijsberg. Vergif, steekpartijen, verraad, dubbel spel, driedubbel spel, waanzin. En een zachtaardige ziel die in de hoek naar dat alles zit te kijken. Het verhaal van Robert Graves brengt de geweldige ironie naar voren van een natie die eindelijk vrede met zichzelf heeft gesloten, maar die wordt geregeerd door een familie die verwikkeld is in haar eigen burgeroorlog. Het is het soort schunnige verhaal dat je alleen aantreft in de meest louche roddelbladen, maar dan in prachtig proza en gebracht door de beste acteurs. Voor de niet-ingewijden kan het het best worden omschreven als een schuldig genoegen dat zich slim voordeed als een saai Brits periodedrama.<br />Ik denk niet dat iemand op een trouwer overgang van boek naar film had kunnen hopen dan wat de BBC bereikte. Omdat hij werkte met een opnametijd van 12 uur, hoefde scenarioschrijver Jack Pulman zich niet te beperken tot een versie van het verhaal uit de notenbalken. De gebeurtenissen voltrekken zich op een van nature uitvoerige manier, en personages groeien en ontwikkelen zich (of doen dat niet) geloofwaardig in de loop van de tijd. Bij het herscheppen van de romans voor het toneel (laten we wel wezen, laten we dat niet doen) voor het toneel (per slot van rekening, laten we dat niet doen) moest Jack Pulman zich tevredenstellen met een versie uit de notenbalken. Pulman werd slechts beperkt door een bescheiden budget en de beperkingen van de televisiestudio. Actie is beperkt tot de sets op de begane grond, en de meer spectaculaire aspecten van het dagelijks leven in het oude Rome (zoals het Circus Maximus) worden overgelaten aan de verbeelding van de kijker, die af en toe iets oppikt van de geluiden van de bulderende menigten, maar die nooit echt te zien krijgt. Voor degenen in het publiek die zich daar niet door laten afschrikken, of door de saaie kleuren en belichting die gewoonlijk voor soaps overdag zijn gereserveerd, is de hele productie van begin tot eind een traktatie.<br />Het acteerwerk is bij elke wending voortreffelijk. Derek Jacobi geeft zijn vertolking van Claudius, wiens lichamelijke handicaps bij een mindere acteur misschien als beledigend of afgezaagd zouden zijn overgekomen, een enorme waardigheid. Hij is volkomen geloofwaardig als de wijze dwaas, de enige in de hele familie die NIET uit is op macht, en dus de enige die het waard is. Als Livia is Sizonn Phillips een studie in beheerst, sluw kwaad. De rol doet denken aan Eleanor van Aquitanië in _The Lion in Winter_, behalve dat zelfs Katherine Hepburns Oscarwinnende vertolking van die film hier volkomen wordt overtroffen (ironisch genoeg speelde Sizonn Phillips ook de rol van koningin Eleanor, in de BBC-bewerking van _therianhoe_ ). De vrolijke, decadente draai die John Hurt als Caligula maakt, is fascinerend om te zien. De ogen van Claudius blijven gedurende zijn hele vertolking verkillend koud en levenloos, zelfs als hij glimlacht en lacht <0xE2><0x80><0x93> behalve natuurlijk zijn geschokte uitdrukking toen hij besefte dat zijn zus Drusilla in feite sterfelijk is. Het indrukwekkendste moment in de hele productie was echter afkomstig van Brian Blessed (Augustus), wiens langzame, stille, wegstervende dood de meest overtuigende schermdood is die ik ooit heb gezien.<br />Er zijn gewoon niet genoeg superlatieven in de Engelse taal om mijn mening te geven over de torenhoge triomf die 'Iulius Claudius' is. En gezien de 9,5 gebruikersbeoordeling hier op de imdb ben ik blijkbaar niet de enige.<br /><br />
In writing his epic novels `I, Claudius' and `Claudius the God', from which this series is adapted, Robert Graves reinvented the genre of historical fiction. And he could hardly have chosen a more fascinating subject than the Julio-Claudian dynasty. Even a tame retelling, based strictly on verified historical fact, would have made an interesting tale. But by embracing the lurid, sensationalistic hyperbole heaped upon the founders of the Roman Empire by later writers (Suetonius and Tacitus in particular), Graves concocted the ultimate in dysfunctional families, weaving a tale of scandal and debauchery capable of shocking even the most jaded of modern audiences. The more eminent classicists, naturally, sneered, as eminent classicists tend to do toward anything that threatens to make the ancient world more accessible to `hoi polloi'. One is forced to admit that, as history, Graves' juicy narrative is bunk. But o ye gods, what enjoyable bunk it is!<br /><br />The drama gives an insider's view of the Julio-Claudian Dynasty, the first emperors of Rome. Over the course of his long reign, Augustus has managed to bring peace to his nation after nearly a century of off-and-on civil wars. But he remains a man divided, hoping for the eventual return of the old Republican government, but knowing that the best hope for a lasting peace is the continued concentration of power in a single person. Augustus therefore sets himself to the task of grooming a successor, one who shares his dream and will continue laying the foundations for the restoration of the Republic. His wife, however, Livia Drusilla, is determined to thwart his plans, and embarks on a slow, murderous scheme to place her own son (whom she fancies she can control) on the throne. The tale is told through the eyes of Claudius, step-grandson to Augustus, who suffered from the crippling effects of a childhood illness and was thus despised and ignored by much of his own family. Regarded as an idiot and of no threat to anyone, he alone remains standing while the poison flows and the daggers flash. To the surprise of all (none the least himself) this drooling, stuttering, limping old fool turns out not to be such a fool after all, and in one of history's great ironies, wins the prize everyone but he is after: absolute power.<br /><br />Again, the historical facts alone make this an interesting tale. But it is the tantalizing glimpse into the inner workings of the world's first `First Family' that makes `I, Claudius' so much fun. Bill Clinton's philandering and the endless public spectacle that is the British Royals just seem so incredibly dull and tame compared with the bad behavior of Augustus' clan. Matricide, patricide, fratricide, regicide, suicide, incest, rape, pedophilia.and that's on a slow day. Poisonings, stabbings, betrayals, double-crosses, triple-crosses, madness. And one gentle soul sitting in the corner watching it all. Robert Graves' story brings out the tremendous irony of a nation finally at peace with itself, but ruled by a family embroiled in its very own civil war. It's the sort of sordid tale one finds only in the most disreputable of tabloids, but then rendered in gorgeous prose and delivered by the finest actors. To the uninitiated, it might best be described as a guilty pleasure cleverly masquerading as a stuffy British period drama.<br /><br />I don't think anyone could have hoped for a more faithful transition from book to film than what the BBC achieved. Working with a 12+ hour running time, screenwriter Jack Pulman was not forced to content himself with a `Cliff's Notes' version of the story. Events progress in a naturally expansive manner, and characters grow and mature (or fail to do so) believably over time. In recreating the novels for the stage (after all, let's face it - this is predominantly a televised stage play) Pulman was constrained only by a modest budget and the limitations of the television studio. Action is confined to indoor sets, and the more spectacular aspects of daily life in ancient Rome (attending the Circus Maximus, for example) are left to the viewer's imagination, hinted at by the sounds of roaring crowds but never actually seen. For those audience members not put off by such, or by the drab color and lighting usually reserved for daytime soap operas, the entire production is a treat from beginning to end.<br /><br />The acting is superb at every turn. Derek Jacobi lends tremendous dignity to his portrayal of Claudius, whose physical handicaps might have come off as insulting or hammy from a lesser actor. He is utterly believable as the `wise' fool, the only person in the entire family NOT scheming for power, and therefore the only one worthy of it. As Livia, Siân Phillips is a study in controlled, cunning evil. The role is reminiscent of Eleanor of Aquitaine in `The Lion in Winter', except that even Katherine Hepburn's Oscar-wining performance in that film is utterly outdone here (ironically, Siân Phillips also played the role of Queen Eleanor, in the BBC's adaptation of `Ivanhoe'). John Hurt's gleefully decadent turn as Caligula is fascinating to watch. Hurt's eyes, throughout his portrayal, remain chillingly cold and lifeless even as he smiles and laughs - except of course, for his expression of shock upon realizing that his sister Drusilla is, in fact, mortal. The most impressive moment in the entire production, however, came from Brian Blessed (Augustus), whose slow, quiet, passing away remains the most convincing screen death I have ever witnessed.<br /><br />There are simply not enough superlatives in the English language to express my opinion of the towering triumph that is `I, Claudius'. And seeing the 9.5 user rating here on the IMDB, apparently I'm not alone.<br /><br />