Seriemoordenaars zijn een dieptepunt in de filmgeschiedenis, en de periode rond de Eerste Wereldoorlog was ook slecht voor de Franse filmindustrie. Beide periodes zijn geboekstaafd in _Les Vampires_, waarschijnlijk een van de meest herinnerd gebleven seriemoordenaars en de meest toegankelijke Franse film uit die tijd.<br />_Seriemoordenaars_ zijn banale sensaties die gericht zijn op een laag-bij-de-grondse smaak. Dat zijn ze altijd geweest, te oordelen naar hun inspecties in tijdschriften, kranten en andere goedkope literatuur, die tot op de dag van vandaag met de televisie zijn doorgegaan. Het is altijd economisch geweest <0xE2><0x80><0x93> belovende kostuumontwerpers die op zoek zijn naar een bevredigende verpakking van cliffhangers en losse eindjes van eerdere afleveringen. Meestal zijn de budgetten voor hen heel zuinig. Er is niet veel verbeeldingskracht voor nodig als je voor elke aflevering dezelfde toestellen weer inpakt <0xE2><0x80><0x93> en nog minder als je dezelfde toestellen uit vorige series inpakt <0xE2><0x80><0x93> wat Louis Feuillade min of meer hier ook deed.<br />Feuillade populariseerde de serieseries in Frankrijk, wat waarschijnlijk toch al onvermijdelijk was met de stroom Amerikaanse films (en serieseries) die de bioscopen binnenstroomde. Om de een of andere reden schijnt hij meer respect te hebben gekregen dan welke andere maker van afleveringen dan ook <0xE2><0x80><0x93> zelfs tot op de dag van vandaag. Ik ken geen enkele andere regisseur die zo algemeen bekend is om zijn serieseries. Zijn films zijn wijdverbreid populair geweest <0xE2><0x80><0x93> in hun tijd, maar ook 'Les Vampires' schijnt een van de meest geroemde vertegenwoordigers van de film van 1910 te zijn gebleven. Maar het is niet duidelijk of het iets te maken heeft met een meesterschap in het maken van films; integendeel, dat lijkt me afwezig. De lange opnamen van vaste cameraposities worden erg saai, vooral de lange scènes <0xE2><0x80><0x93> elke handeling van de personages: gebouwen beklimmen, wegrijden in auto's, hoe ze hun misdaden precies aanpakken en zo, zoals mede-commentator en anderen hebben beschreven.<br />Zoals andere filmmakers veranderden Feuillade van kleur om veranderingen in het licht in het verhaal te suggereren. Andere filmmakers, vooral die in Denemarken, veranderden de belichting van de scène voor de verandering in het licht in de scène, wat gewoonlijk een goed geplaatste splitsing vereiste om tijd te hebben om de belichting te veranderen. De Deense filmmakers van rond die tijd hadden ook de neiging om montage en camerabewegingen te vermijden, maar ze vervingen die door vernieuwingen in de mise-en-scène, die de camera helpen bij het creëren van briljante beelden, zoals montage en camerabewegingen. Zulke vernieuwingen, decors, composities en meesterschap ontbreken in 'Les Vampires'. De acteurs doen al het werk en de camera staat er alleen maar.<br />Misschien wel, maar de inhoud van deze serie staat me ook niet aan. Het is een reeks ingewikkelde verhaallijnen over een rechercheur en zijn handlanger Mazamette (gespeeld door een afschuwelijke straatrover) die Paris proberen te verlossen van Irma Vep en de onderwereldbende die bekendstaat als de 'vampiers'. Het lijkt mij dat beide partijen bijna zeven uur lang vergeefs hebben geprobeerd de ander te pakken, gevangen te nemen of te doden.<br />In aflevering acht: waarom hebben ze Mazamettes kind een pistool gegeven, en waarom hebben ze zo'n ingewikkeld plan bedacht om de slechterik te arresteren? Waarom zouden ze een kind gebruiken? Waar was een pistool in de handen van een fatsoenlijke schutter, terwijl het in andere scènes had moeten zijn? En de vampiers hebben een rechter nodig die arriveert als er genoeg tijd is verstreken om te ontsnappen en hun gevangene schuldig te verklaren, hoewel ze dat, dat moet ik ze nageven, nooit meer doen. Hoe dan ook, je begrijpt wat ik bedoel.<br />(* Korte titel, afgeleid van 'De Serie Spreekwoorden'. New York Dramatic Mirror, dat wordt geciteerd in het hoofdstuk over series in 'The Oxford History of World Cinema').
Serials are a low point in film history and the period around the Great War was bad for the French film industry, as well. Commemorating both is 'Les Vampires,' probably one of the best-remembered serials and the most accessible French motion picture of any kind from its era.<br /><br />Serials are banal sensationalism aimed at lowbrow tastes. They always have been, from their inspection in magazines, newspapers and other cheap literature, which has continued to this day with television. It's always been economical--promising return costumers looking for a satisfying wrapping up of previous installments' cliffhangers and loose ends. Usually, the budgets for them are quite thrifty. Additionally, it doesn't require much imagination if one repackages the same devices for each episode--and even less if one repackages the same devices from previous serials--all of which Louis Feuillade, more or less, did here.<br /><br />Feuillade further popularized serials in France, which was probably inescapable anyhow with the flood of American films (and serials) into the cinemas. For some reason, he seems to have garnered more respect than any other maker of chapter plays has--even to this day. I don't know of any other director mostly known for serials offhand. His pictures have had widespread popularity--in their day, but also 'Les Vampires' seems to remain one of the most praised representations of 1910s cinema. It's not evident that it has anything to do with a mastery of film-making, though; to the contrary, I think that's absent. The long takes from fixed camera positions get very boring, especially the scenes of extended length--those of the characters' every action: scaling buildings, driving off in automobiles, how exactly they go about their crimes and such, as fellow commenter tedg and others have described.<br /><br />As other filmmakers did, Feuillade alters tinting to suggest changes of light within the story. Other filmmakers, especially those in Denmark, actually changed the lighting of the scene for the change in light within the scene, which usually required a well-positioned splice to allow for time to alter the lighting scheme. Danish filmmakers from around this time tended to avoid editing and camera movement, too, but they replaced it with innovations in mise-en-scène, which aid the camera in creating brilliant images, as can editing and movement of the camera. Such innovation, staging, composition, or mastery is lacking in 'Les Vampires.' The actors do all the work, and the camera just sits there.<br /><br />You might, but I don't like this serial's content, either. It's a series of convoluted story lines involving a reporter detective and his sidekick Mazamette (played by an awful mugger of an actor) trying to rid Paris of Irma Vep and the underworld criminal gang known as the "vampires." To me it seems to be nearly seven hours of each side ineptly attempting to capture, imprison or kill the other.<br /><br />In episode eight: Why did they give Mazamette's child a gun, and why did they originate such an elaborate scheme to arrest the bad guy in the first place? Why would they use a kid? Where was a gun in the hands of a decent shot when it should have been in other scenes? And, the vampires require a justice to arrive after enough time has been provided for possible escape to declare their prisoner guilty, although, to their credit, they never do that again. Anyhow, you see my point.<br /><br />(*Summary title taken from "The Serial Speaks," New York Dramatic Mirror, which is quoted in the chapter on serials in "The Oxford History of World Cinema.")