Jaren geleden had ik een paar oudere films van Aggelopoulos gezien en ik verwachtte een langzame film, met minimale dialogen, veel symboliek, een zwakke plot en voortreffelijke fotografie. Ik kreeg precies wat ik verwachtte en nog iets meer: ik verliet het theater met grote voldoening.<br />De film: Griekenland, ruwweg tussen 1920 en 1950 (maar hij is zo actueel en eigentijds omdat hij gaat over wereldwijde, terugkerende thema's). Het leven van de natie door gebeurtenissen: nationale catastrofes, vluchtelingen, sociale en politieke onrust, wereldoorlogen en burgeroorlogen. Het leven van de persoon door emoties: liefde, lust, trots, hoop, liefde, wanhoop, ambitie, liefde, dood. En veel symboliek en buitengewoon krachtige en mooie scènes met verwijzingen van oude mythen naar actuele internationale zaken. En regen, heel veel regen:-) De plot en de ontwikkeling van de personages lijken misschien zwak. We zijn gewend aan maaltijden uit de filmwereld, die ons overstelpen met snelle dialogen,'sterke' voorstellingen en 'opwindende' situaties. En dat is prima. Maar film en mensen hebben ook de benadering van Aggelopoulos nodig, we hebben ruimte en tijd nodig om ons bestaan te overdenken en te realiseren. 'To Livadi pou dakryzei' geeft de kijker meer vrijheid en tijd om deel te nemen aan zijn gevoelens, herinneringen en gedachten. Dat is precies interactieve kunst. <br />Dit zijn enkele van mijn interpretaties van sommige scènes: overstroming van een dorp (Climate Change en de krachten van de natuur), immigratie/afscheiding (afscheid van mijn vriendin), moeder die huilt om de dode lichamen van haar soldatenzonen (dit is een echte oorlogsscène, niet de stijl van de computergames). Je zult je met andere scènes identificeren (iedereen heeft toch een mening?) en je zult het gevoel hebben dat je leeft.<br />Ik ben Aggelopoulos dankbaar dat hij me de kans heeft gegeven om in mezelf te kijken, me dingen te herinneren, te zuchten, na te denken.
I had watched years ago some older films of Aggelopoulos and i was expecting a slow movie, with minimal dialogues, many symbolisms, weak plot and superb photography. I got exactly what i expected and something more: i left the theatre with an extreme satisfaction.<br /><br />The film: Greece roughly between 1920 and 1950 (but it is so current and contemporary because it deals with global, recurring themes). The life of the nation through events: national catastrophes, refugees, social and political unrest, world and civil wars. The life of the person through emotions: love, lust, pride, hope, love, desperation, ambition, love, death. And many symbolisms and extremely powerful and beautiful scenes with references from ancient myths to current international affairs. And rain, lots of rain :-) The plot and the development of the characters may appear weak. We are used to ready meals from the business of cinema, which overwhelm us with fast dialogues, "strong" performances and "exciting" situations. And that's fine. But cinema and people need also the approach of Aggelopoulos, we need some space and time, to reflect and realise our existence. "To Livadi pou dakryzei" gives more freedom and time to the viewer to participate with his feelings and memories and thoughts. That's exactly interactive art.<br /><br />These are some of my interpretations of some scenes: village flooding (Climate Change and the forces of Nature), immigration/separation (departure of my girlfriend), mother crying over her soldier sons dead bodies (this is a real war scene, not the computer games style). You will identify with other scenes (everyone has an opinion, right ?) and you will feel alive.<br /><br />I am grateful to Aggelopoulos for giving me the chance to look inside myself, remember, sigh, think.