In de loop van een lang weekend kon ik me gemakkelijk vertrouwd maken met het oeuvre van Whit Stillman. Ik had het mis. Nadat ik in drie videotheken en een bibliotheek had rondgesnuffeld, had ik alleen nog maar een exemplaar van Metropolitan bij me, wat in eerste instantie jammer voor me was <0xE2><0x80><0x93> ik had mijn zinnen gezet op _The Last Day of Disco_ (ja, dat is waar: laten we Yo La Tengo de schuld geven van mijn zoektocht naar die van mij). Ik weet niet of het wel zo'n pech was dat ik alleen maar Metropolitan had gevonden: het is een fantastische film, en omdat ik hem sinds donderdag al vier keer heb gezien, had ik hem waarschijnlijk beter eerst terug kunnen brengen naar de videotheek. Metropolitan, genomineerd voor een prijs van de schrijversacademie, is een geletterde en geestige film <0xE2><0x80><0x93> een komedie van goede manieren die niet veel verschilt van de films die door Wycherly of Wilde zijn geschreven <0xE2><0x80><0x93> die zijn publiek tijdens het debutantenseizoen in New York achterlaat met een kader van rijke kinderen. Deze jongens en meisjes van middelbare leeftijd zijn vroegrijp, pretentieus en soms arrogant, maar desondanks ongelooflijk sympathiek en echt. Ze hebben het over Trilling en Tolstoj en de stedelijke haute bourgeoisie; ze filosoferen; ze roddelen. Met andere woorden, ze gedragen zich net als mijn vrienden en ik tijdens onze studentenjaren (het verschil is natuurlijk dat deze kinderen in feite deel uitmaken van de stedelijke haute bourgeoisie; mijn vrienden en ik waren hun omverwerping aan het beramen).<br />Ze worden ook verliefd. In zekere zin is er niets nieuws in de centrale affaire d'amour. Audrey houdt van Tom; Tom houdt van Serena; Serena schijnt van niemand te houden. Het is een driehoeksverhouding waarvan de hypotenusa en de poten we allemaal goed kennen, maar Stillman geeft er een frisheid aan door handig woordspel en oprecht gevoel voor zijn personages. Zoals ik al zei, hebben we dit verhaal allemaal al vele malen eerder gezien, maar we hebben het niet met woorden zien gebeuren. Tom wint Audrey met scherpzinnigheid, intelligentie en een intimiderende woordenschat; Audrey prikkelt Toms belangstelling door haar adoratie voor Austen. Uiteindelijk worden ze verliefd op elkaar door hun gesprekken, wat uiteindelijk de manier is waarop we allemaal verliefd worden. Er is hier geen sprake van een afspraakje en geen lichamelijke passie. In dat opzicht lijkt _Voor zonsopgang_ wel wat op _Voor zonsopgang_. Bovendien zijn Tom en Audrey echt fantastische mensen (hoewel Tom een aantal tekortkomingen heeft).<br />Ik laat een ensemblestuk klinken als een liefdesverhaal. Hoewel het verhaal van Tom en Audrey centraal staat, in termen van het verhaal, zijn er anderen om te ontmoeten en van te genieten. Charlie filosofeert over het verval en de ondergang van de UHB en treurt om idealen die na de Eerste Wereldoorlog uit de mode zijn geraakt; Nick veracht adellijke aristocraten omdat hij denkt dat ze het schuim der aarde zijn; en Rick, een baron, is ongelooflijk slijmerig en hecht geloof aan Nicks bewering. Dan zijn er nog de vrouwen, die helaas niet veel indruk maken (afgezien van Audrey, natuurlijk). <br />Metropolitan is ook gezegend met een van de meest realistische weergaven van New York die ik ooit heb gezien. Net als Taxi Driver of After Hours of Manhattan geeft Metropolitan het publiek het gevoel dat ze door de straten van de stad lopen. De film is niet afhankelijk van goedkope opnamen van belangrijke gebouwen. Ik ken de City eigenlijk alleen van de grond en het milieu van deze film ken ik van mijn reizen. De interieurs van Metropolitan zijn ook interessant, vooral het appartement van Toms familie, dat benauwd en claustrofobisch is, passend bij zijn middenklasse-achtergrond.<br />Over het geheel genomen is deze film, een verkenning van menselijke, groepsmentaliteit en liefde, een heel warm, charmant juweel.
I though I could familiarize myself with Whit Stillman's oeuvre easily over the course of a long weekend. I was wrong. After foraging in three video stores and a library, I had only a copy of Metropolitan to show for it, which was initially unfortunate for me--I had been gunning for The Last Day of Disco (that's right: let's blame Yo La Tengo on this pursuit of mine). I'm not so sure my only finding Metropolitan was such bad luck: It's a fantastic film and, because I've watched it four times since Thursday, I probably would have had to return Last Days of Disco or Barcelona to the video store before watching them anyway.<br /><br />Nominated for a writing academy award, Metropolitan is a literate and witty film--a comedy of manners not unlike those penned by Wycherly or Wilde--that leaves its audience with a cadre of rich kids during the débutante season one New York winter. Precocious and pretentious and sometimes arrogant, these college-aged lads and lasses are nevertheless incredibly likable and real. They speak of Trilling and Tolstoy and the urban haute- bourgeoisie; they philosophize; they gossip. In other words, they behave like my friends and I did during our undergraduate years (the difference being, of course, these kids are actually part of the urban haute bourgeoisie; my friends and I were plotting their overthrow). <br /><br />They also fall in love. In a way, there's nothing new in the central affaire d'amour. Audrey loves Tom; Tom loves Serena; Serena doesn't appear to love anyone. It's a triangle whose hypotenuse and legs we all know well, yet Stillman imbues it with a freshness through deft wordplay and real feeling for his characters. As I said, we have all seen this story many times before, but we have not seen it done through words. Tom wins Audrey with wit, intelligence, and a daunting vocabulary; Audrey piques Tom's interest with her adulation of Austen. They fall in love, ultimately, through their conversations, which is, after all, how we all fall in love. There's no meet-cute here and no physical passion. It's not unlike Before Sunrise in that respect. Moreover, Tom and Audrey are really very wonderful people (though Tom has several faults). <br /><br />I'm making an ensemble piece sound like a love story. Though the tale of Tom and Audrey holds center stage, in terms of the narrative, there are others to encounter and enjoy. Charlie philosophizes about the decline and fall of the UHB and pines for ideals that fell out of fashion after World War I; Nick despises titled aristocracy, believing them to be the scum of the earth; and Rick, a baron, is incredibly slimy, giving credence to Nick's assertion. There are also the women, who, unfortunately, do not leave much of an impression (aside from Audrey, of course). <br /><br />Metropolitan is also blessed with one of the most realistic representations of New York I've encountered. Like Taxi Driver or After Hours or Manhattan, Metropolitan makes its audience feel like it is walking the streets of the city. It doesn't rely on cheap establishing shots of notable buildings. I really only know the City from the ground and this film's exterior milieu is one I know from my travels. Metropolitan's interiors are also interesting, especially Tom's family's apartment, which is cramped and claustrophobic, befitting his middle class background. <br /><br />Overall, this film, an exploration of human, group mentality and love, is a very warm, charming gem.