Elk van de drie liefdesverhalen zou op zich al een film waard zijn geweest. De tweede, met Leslie Caron, moet minstens een 7 opleveren voor iedereen die van haar houdt, maar haar werk in Lili overtreft al het andere dat ze heeft gedaan. De derde, met Pier Angeli en Kirk Douglas, was zelfs een traktatie voor een kijker die Kirk Douglas gewoonlijk niet mag. Hij krijgt een 9 op basis van de fantastische scènes waarin hij Pier Angeli de kunst van het hoogspanningsnet opdraagt. Maar het is de eerste, die een 10 verdient, wat deze film tot een'moet je zien' maakt. Ik ken geen andere film waarin grote orkestmuziek met zoveel respect en inzicht is behandeld. Er zijn lange, ononderbroken scènes van de fantastische Moira Shearer die danst in een van Rachmaninovs fabelachtige Variaties op een thema van Paganini. De combinatie is superlatieve balletkunst en superlatieve interpretatie van een groots orkestwerk van de laat-romantische school. Als kers op de taart is James Mason het publiek van één persoon terwijl zij danst, een opvliegende impresario die, heel begrijpelijk, overweldigd is door de magie van Shearers optreden. Het verhaal is te snel afgelopen. In zijn geheel, met drie keer het dansen en een beter liefdesverhaal tussen Shearer en Mason, zou het een film zijn die ik in de hemel zou verwachten. Hij is de hele film gemakkelijk een 9 waard.
Each of the three love stories would have been worthy of a movie to itself. The second, with Leslie Caron, must rate at least a 7 for anyone who enjoys her, but her work in Lili outshines everything else she has done. The third, with Pier Angeli and Kirk Douglas was a treat even for a viewer who does not usually like Kirk Douglas. It rates a 9 on the basis of the marvelous sequences as he teaches Pier Angeli the art of high wire performance. But it is the first, which deserves 11 out of 10, which makes this film a "must see." I know of no other film in which great orchestral music has been treated with such respect and insight. There are long, uninterrupted sequences of the marvelous Moira Shearer dancing to one of Rachmaninoff's fabulous Variations on a Theme of Paganini. The combination is superlative ballet, and superlative interpretation of a great orchestral work of the late romantic school. As icing on the cake, James Mason is the audience of one as she dances, an irascible impresario who is, quite understandably, overwhelmed by the magic of Shearer's performance. The story ends too soon. At full length, with three times the dancing, and a better love story between Shearer and Mason, it would be a movie I might expect to see in Heaven. It makes the whole film easily worth a 9.