Ik moet toegeven dat ik teleurgesteld was. Het is vrij moeilijk om een film als deze in te gaan zonder vrij lage verwachtingen te hebben van het spetterende spul waar je aan blootgesteld gaat worden, maar dit kwam over als een goedkope Zelfmoordclub met imitaties van Silence of the Lambs. Nou ja, ook dat klinkt een stuk opwindender dan deze film was. Het probleem is eigenlijk dat je naar deze film kijkt om een meisje haar kont te zien aflikken met een jojo, en daar krijg je misschien tien minuten van terwijl er een heleboel willekeurige andere dingen in de weg zitten.<br />Ik zal het niet tegenspreken met de tekst. De dialoog is behoorlijk slecht, maar de plot is eigenlijk best goed.' Het zou niet half zo erg zijn als iemand nog een paar versies zou schrijven en misschien zelfs zou proberen de film serieuzer of dwazer te maken dan hij is. In plaats daarvan doet de film een beetje te veel zijn best om het allebei te zijn, en door Kenta Fukasaku's gebrekkige controle over de toon lukt het uiteindelijk geen van beide. Kenta heeft een goed oog voor digitale effecten en zorgt ervoor dat elke wijziging een uitroepteken lijkt, maar hij weet niet wanneer hij achterover moet leunen en het verhaal zichzelf moet laten vertellen. In elk geval niet in deze film, want het lijkt erop dat hij het elders beter zal doen.<br />Dus in feite wordt Saki Asamiya uit New York City gedeporteerd en teruggebracht naar Japan, waar ze...' Ze wordt geronseld, op de manier van La Femme Nikita, om erachter te komen wat er aan de hand is met die website over zelfmoordterroristen voor tieners, met een mysterieuze rikketik. Ze integreert op school zoals alleen een humeurige tiener dat kan, krijgt een jojo om mee te spelen en begint haar onderzoek voornamelijk door spottend te doen en kleine ruzies met klasgenoten uit te lokken. Gelukkig zijn de klasgenoten die ze het meest veracht op de een of andere manier betrokken bij de website, en is ze in staat om aan het eind van de rit vaart te maken om de slechterik te vinden. Min of meer. Er zijn veel gaten in de plot en vreemde afleidingsmanoeuvres, waaronder Kira (Riki Takeuchi, de beste artiest in deze film en een van de beste Japanse acteurs die momenteel aan het werk zijn), de politieman die haar heeft gerekruteerd. Kira heeft ook een andere belangrijke relatie met Saki, die ook heel goed had kunnen zijn als hij serieuzer was genomen, maar in plaats daarvan alleen maar willekeurig en vreemd overkwam.<br />Hoe dan ook, van het een komt het ander, er gaan een paar bommen af en uiteindelijk wordt je jojo geweldig in het vechten. Zelfs tijdens de ergste stukken is deze film best vermakelijk. Hij heeft alleen een onverdiende poging tot emotionele ernst die niet werkt, of het is eigenlijk een emotioneel serieuze film die niet serieus kan blijven met dat hele jojo-gedoe of zoiets. Het had het een of het ander moeten zijn, maar het is bij allebei mislukt.<br />-PolarisDiB.
I have to admit, I was disappointed. It's pretty hard to go into films like these without pretty low expectations of the splatstick stuff you're going to be exposed to, but this came off like a cheap Suicide Club with imitations of Silence of the Lambs. Well, again, that sounds a lot more exciting than this movie was. Basically, the problem is you watch this movie to see a girl kick butt with a yoyo, and you get maybe ten minutes of that with a whole lot of random other stuff getting in the way.<br /><br />Not to argue with the writing. The dialog is pretty terrible, but actually the plot isn't half-bad if someone would have taken through a few more drafts and maybe even tried to make it either more serious or more silly than it is. Instead, it tries a little too hard to be both, and through Kenta Fukasaku's poor control of tone, ends up failing at both. Kenta has an eye for digital effects and making every edit seem like an exclamation mark, but he doesn't know when to sit back and let the story tell itself. At least not in this movie, it seems like the arena is open for him to do better elsewhere.<br /><br />So basically, Saki Asamiya is deported from New York City and taken back to Japan, where she's conscripted, La Femme Nikita style, into finding out what's up with this teenager suicide bomber website with a mysterious ticker. She integrates into school as only a moody teenager can, is given a yoyo to play with, and starts her investigation mostly by sneering and getting into petty arguments with classmates. Luckily, though, the classmates she despises the most are involved with the website in some random way or another, and she's able to basically use momentum to find the badguy at the end. Kinda. There are a lot of plot holes, and weird diversions involving Kira (Riki Takeuchi, the best performer in this movie and one of the best Japanese actors currently working), the policeman who recruited her. Kira also has another important relationship with Saki, which again could have been really well-done if taken more seriously but instead just came off as random and weird.<br /><br />Anyway, one thing somehow leads to another, a few bombs go off, and you'll eventually get your yoyo fighting awesomeness. Actually, even during the more terrible bits, this movie is quite entertaining. It just has an ill-gotten attempt at emotional seriousness that doesn't work out for it, or it's an actually emotionally serious film that can't stay serious what with the whole yoyo fighting thing, or something. It should have been one or the other but it failed at both.<br /><br />--PolarisDiB