<0xE2><0x80><0x93> 1/2 ster uit <0xE2><0x80><0x93><br /><br />Vergeet niet dat Steven Spielberg mijn favoriete regisseur is. Ik ben dol op veel van zijn werken, of het nu krachtige drama's zijn (Saving Private Ryan, Schindler's List, Amistad) of grappige actiefilms (de Indiana Jones-films). Maar bij Close Encounters of the Third Kind was ik diep teleurgesteld over hoe saai, voorspelbaar en volslagen dom deze film was.<br />Het is een feit dat de film zo veel irritante kleine foutjes bevat die samen de hele film naar de knoppen helpen. Het meest schadelijke aspect is waarschijnlijk de voorspelbaarheid van het verhaal. Het duurt 2 uur voordat de film aankomt op de plek waar hij volgens mij naartoe ging, en de afronding was het absoluut niet waard.<br />Richard Dreyfuss (die je waarschijnlijk verwart met Bob Balaban vanwege hun gelijksoortige uiterlijk), die zelf ook een redelijke acteur is, stelt teleur als Roy Neary, wiens personage zo krankzinnig en onsympathiek is dat de ervaring van het kijken naar de film gevoelloos wordt. Het feit dat hij (de slechterik) besluit zijn gezin achter te laten om met de buitenaardse wezens mee te gaan, is ongelooflijk, lang niet zo overtuigend als de besluiten van Jodie Foster en Gary Sinise om de sterren te verkennen in hun respectievelijke sciencefictiondrama's Contact en Mission to Mars, twee enorm superieure films. De Encounters hebben ook last van een soort ritmeloos geijsbeer. Alles beweegt langzaam en er gebeurt niets echt interessants. Toegegeven, de finale is een visuele traktatie, en de ruimtewezens zien er realistisch uit, maar het is verrassend onbevredigend. Er is hier niets echt de moeite waard om naar te kijken.<br />Het script, geschreven door Spielberg zelf, is niet bijzonder boeiend. De dialoog is een beetje zwak, de karakterontwikkeling schiet tekort, en pogingen om een gevoel van ontzag op te wekken worden gesmoord door een paar echt vreemde muziek van John Wiliams (een contrast met de briljante partituren van Alan Silvestri en Ennio Morricone in, alweer, _Contact_ en _Missie_ naar Mars). Er is een tijd geweest waarin deze film een van die twee componisten of James Horner had kunnen gebruiken.
* 1/2 star out of ****<br /><br />Keep in mind Steven Spielberg is my all-time favorite director. I love so many of his works, whether it's powerful drama (Saving Private Ryan, Schindler's List, Amistad) or fun escapist action films (the Indiana Jones films). But with Close Encounters of the Third Kind, I was hugely dismayed by how dull, plodding, predictable, and outright stupid this film was. <br /><br />The fact is, the film contains so many annoying little flaws that all combine to bring the whole thing down. Probably the most damaging aspect is the predictability of the story. It takes 2 hours for the film to get to where I knew it was headed, and the resolution was most definitely not worth it.<br /><br />Richard Dreyfuss (who you'll probably confuse with Bob Balaban because of their similar looks), who is a decent actor in his own right, is disappointing as Roy Neary, whose character is so crazy and unlikeable, the experience of watching the film becomes numb. The fact that he decides (spoiler) to leave his family behind to go with the aliens is unbelievable, nowhere near as convincing as Jodie Foster's and Gary Sinise's decisions to explore the stars in their respective sci-fi dramas, Contact and Mission to Mars, two vastly superior films.<br /><br />Close Encounters also suffers from some rhythmless pacing. Everything moves slowly, and nothing really interesting occurs. Granted, the finale is a visual treat, and the aliens do look realistic, but it's surprisingly dissatisfying. There's nothing here truly worth watching.<br /><br />The script, written by Spielberg himself, isn't particularly compelling. The dialogue is a little weak, the character development misfires, and attempts to inspire a sense of awe are smothered by some really odd music from John Wiliams (a contrast to the brilliant scores of Alan Silvestri and Ennio Morricone in, once again, Contact and Mission to Mars). Talk about a time when this film could have used one of those two composers or James Horner instead.