Als Floyds proeftijd voorbij is, gaat hij de volgende dag uit Hamburg weg om de wereld te zien. Er rest hem dus nog maar één avond om afscheid te nemen van zijn beste vrienden Ricco en Walter. De film beeldt de grappige en droevige avonturen van het drietal uit tijdens die laatste avond, met een ruzie met een paar doorgewinterde Elvis-fans, de meest zenuwslopende tafelvoetbalwedstrijd in de geschiedenis van de film en veel te veel alcohol.<br />Het is allemaal zo mooi op een bitterzoete manier dat je zou willen dat de film eeuwig door zou gaan. Je wilt meer zien over Ricco's familie, over de kroeglopers bij Horst's. Maar als een film te kort is, is dat altijd een compliment, geen fout.<br />Sebastian Schipper in zijn debuut als regisseur wist precies wat hij deed, hoewel (of juist omdat?) hij zich soms niet aan de vaste regels houdt. Hij gebruikt bijvoorbeeld verfrissend weinig dialogen voor een duitse film en hij laat die zelfs nog een paar minuten doorgaan nadat de laatste woorden zijn gezegd.<br />En die beelden zijn briljant, want de regisseur van de fotografie was Frank Griebe ('Lola rennt'). IMO haalt een 9 van de 10.
As Floyd' s probation has expired he's going to leave Hamburg the next day to see the world. So there's only one night left for him to say farewell to his best friends Ricco and Walter. The movie depicts the funny and sad adventures of the trio during that last night involving an argument with some die-hard Elvis fans, the most nerve-racking table-football match in film history and way too much alcohol.<br /><br />The whole thing is so beautiful in a bittersweet way that you wish the film would go on forever. You want to see more about Ricco's family, about the barflies at Horst's and especially about Telsa, the girl next door (who is played incredibly cute and vulnerable by Julia Hummer in her film debut). But if a film is too short it's always a compliment, not a fault.<br /><br />Sebastian Schipper in *his* debut as a director really knew what he was doing, although (or because?) he sometimes doesn't play by the established rules. For example he uses refreshingly little dialogue for a german film and he even lets it go on for a few more minutes after the last words have<br /><br />been said, telling the end just with images. And those images are brilliant since the director of photography was Frank Griebe ("Lola rennt"). IMO the movie gets 9 out of 10.