Om een van de personages te parafraseren: als je waarde hecht aan je Holmes: blijf uit de buurt van dit volmaakt verschrikkelijke HUIS. Conan Doyles oorspronkelijke novelle <0xE2><0x80><0x93> vaak beschouwd als een van de beste detectiveverhalen die ooit zijn geschreven <0xE2><0x80><0x93> is vrij rechttoe-rechtaan, en het lijkt me een fluitje van een cent om het op het witte doek aan te passen. Misschien is dat dan een deel van het probleem, want in elke filmversie die ik heb gezien (behalve misschien in de versie van Jeremy Brett Granada, waar de hond eruitzag alsof hij alleen maar trek had in een brokje en een lekkere massage), kunnen scriptschrijvers de verleiding niet weerstaan om dubieuze'verbeteringen' aan sir Arthurs meesterwerk toe te voegen. Deze laatste BBC-poging is een van de ergste misdadigers, grotendeels te danken aan het jammerlijk ontrouwe scenario van ene Allan Cubitt. Meneer Cubitt heeft het boek blijkbaar genegeerd en de recente, door en door foute versie van OLIVER TWIST gebruikt als sjabloon voor het 'aanpassen' van het Holmes-verhaal. Zoals andere IMDb-gebruikers hebben opgemerkt, is de cruciale openingsscène van Holmes en Watson die de vergeten wandelstok van dr. Mortimer onderzoeken, verdwenen; in de plaats daarvan heeft Cubitt <0xE2><0x80><0x93> om de een of andere vreemde reden <0xE2><0x80><0x93> de Turkse badscène van een heel ander Holmes-avontuur gekopieerd. (Waarom? Om een intiemere relatie tussen de dokter en de detective te suggereren? Van daaraf gaat het bergafwaarts, mensen, als Cubitt belangrijke veranderingen aanbrengt in het verhaal, zoals het weglaten van belangrijke personages en het creëren van hele brokken die absoluut niets toevoegen aan sir Arthurs knap geconstrueerde plot. Als hij bij het origineel blijft <0xE2><0x80><0x93> zoals wanneer Holmes de schuldige identificeert aan de hand van een oud portret <0xE2><0x80><0x93> lijkt de film af en toe op het goede spoor te zitten. Hij zet de Holmes-Watson-dynamiek in een negatief licht, onthulde halverwege de film de identiteit van de schurk (!), verzint een seance en een kerstfeest in Baskerville Hall en <0xE2><0x80><0x93> het ergste van alles <0xE2><0x80><0x93> laat Holmes op eerste kerstdag in de heren van het treinstation van Essex neerschieten, zodat meneer Cubitt tot het uiterste zal gaan om het bronmateriaal aan flarden te scheuren. Laat de hond op hem los!<br />Het acteren is ook niet geweldig, aangezien de Australiër Richard Roxburgh de op één na slechtste Holmes uit de recente geschiedenis is <0xE2><0x80><0x93> de hoogste 'eer' daar gaat naar Matt Frewer voor zijn hatelijke, spastische speurder in die afschuwelijke Hallmark-tv-films. De Holmes van Roxburgh is blond, nietszeggend en mist veel charisma, wat pijnlijk duidelijk is als hij in zijn scènes optreedt tegen de sluwe Richard E. Grants Stapleton. (Op de een of andere manier verraadt de rol van Richard E. Grant als Stapleton het spel vrijwel meteen; maar met zijn lange, slanke bouw, zijn Holmes-achtige haarlijn, zijn katachtige gratie en zijn fluwelen stem lijkt Grant meer op een geboren Holmes dan op de arme Roxburgh, met zijn af en toe nasale stem.) Ian Hart doet het iets beter als een actievere en intelligentere Watson, maar hij is fysiek niet geschikt voor de rol: hij is klein en heeft nog meer een rattenkop dan Lestrade. De ondersteunende spelers komen het best uit de verf: Aussie Matt Day is een aantrekkelijke, naïeve Canadese Sir Henry Baskerville; Ron Cook is een aardige, mysterieuze Barrymore; de lieftallige Neve McIntosh is een Beryl Stapleton voor wie je in het moeras van Grimpenwaard kunt wegzinken, en Grant maakt zijn scènes zo'n beetje draaglijk als niets anders dat kan. 'Laten we zeggen dat Stevie Wonder in deze productie het verschil tussen Sir Henry en Selden kon zien, waardoor Holmes op een cruciaal punt een volslagen idioot lijkt... '<br />'En de hond zelf? De computer maakt inderdaad het meest angstaanjagende beest <0xE2><0x80><0x93> veel beter dan de arme Duitse herder die in de nog slechtere Frewer-versie in dienst wordt genomen. In feite lijkt deze digitale hond op een overgebleven beest uit de BBC-serie _Loop met historische honden_ <0xE2><0x80><0x93> niet op een of andere mishandelde moderne hond. En waar was de spookachtige gloed van het dier? Alweer een overduidelijke nalatigheid van de filmmakers.<br />'En de hond zelf?'<br />Het valt dus niet te ontkennen dat er weer een gelegenheid was om deze oude Holmes-hengst aan te passen aan de honden. Toegegeven, de versie uit 1959 over de Hamer en de film uit 1982 met Ian Richardson zijn niet veel trouwer, maar ze hebben allebei een uitstekende Holmes <0xE2><0x80><0x93> Cushing blijft mijn favoriet, omdat hij Holmes redde van het cliché dat Rathbone van hem had gemaakt, en Richardson heeft een luchthartigheid die nog steeds verfrissend is vergeleken met Bretts ham-en-nog-wat-benadering. Beide versies zijn te verkiezen boven de laatste gruweldaad van tante Beeb. Als je deze te pakken krijgt, bereid je er dan op voor dat je zelf ook een hoop gejammer zult laten horen <0xE2><0x80><0x93> van woede.
To paraphrase one of the characters, if you value your Holmes, stay away from this perfectly dreadful HOUND. Conan Doyle's original novella - often regarded as one of the finest detective stories ever written - is a pretty straightforward affair, one which would seem relatively a breeze to adapt for the screen. Perhaps that's part of the problem then, because in every film version I've seen (save, perhaps, for the Jeremy Brett Granada one, where the hound looked as though it merely wanted a Milk-Bone and a nice tummy rub), scriptwriters can't resist the temptation to add dubious "improvements" to Sir Arthur's masterwork. This latest BBC attempt is one of the worst offenders of the criminal lot, thanks largely to the woefully unfaithful script by one Allan Cubitt. Mr. Cubitt apparently ignored the book and used the recent, thoroughly wrongheaded version of OLIVER TWIST as his template for "adapting" the Holmes tale. As other IMDb users have noted, gone is the crucial opening scene of Holmes and Watson examining Dr. Mortimer's forgotten walking stick; in it's place, Cubitt has - for some strange reason - cribbed the Turkish bath scene of an entirely different Holmes adventure. (Why? To suggest a more intimate relationship between the doctor and the sleuth?) It's downhill from there, folks, as Cubitt makes major changes in the story, such as tossing out important characters while creating entire chunks of business which add absolutely nothing to Sir Arthur's finely constructed plot. When he sticks to the original - such as when Holmes identifies the culprit from an ancient portrait - the film intermittently feels on target. Redefining the Holmes-Watson dynamic in a negative light, revealing the villain's identity halfway through the film (!), inventing a seance and Baskerville Hall Christmas party and - worst of all - having Holmes shoot up in the Gents of the Essex train station on Christmas Day show that Mr. Cubitt will go to any depth to rip the source material to shreds. Set the hound on him!<br /><br />Casting isn't great, either, as Australian Richard Roxburgh makes the second worst Holmes in recent memory - the top "honours" there go to Matt Frewer for his snide, spastic sleuth in those awful Hallmark TV films. Roxburgh's Holmes is blond, bland and lacking in much charisma, which is painfully obvious when he's in his scenes against wily Richard E. Grant's Stapleton. (Somehow, casting Richard E. Grant as Stapleton pretty much gives the game away right off the bat; yet with his tall, slender build, Holmesian hairline, feline grace and dusty velvet voice, Grant seems more like a natural Holmes than poor Roxburgh, with his occasional Down Under twang.) Peter Cushing R.R. sure ain't, and the polka dot tie doesn't help him either. Ian Hart fares somewhat better as a more active and intelligent Watson, but he's physically wrong for the part: small and even more rat-faced that the show's Lestrade. Supporting players come off best - Aussie Matt Day makes an appealingly naive Canadian Sir Henry Baskerville; Ron Cook is a nicely mysterious Barrymore; lovely Neve McIntosh is a Beryl Stapleton work sinking into the Grimpen Mire for, and Grant pretty much makes his scenes endurable when nothing else does. However, a fat Selden (Paul Kynman)? Let's just say that Stevie Wonder could see the difference between Sir Henry and Selden in this production, which makes Holmes look like a total idiot at a crucial plot point...<br /><br />And the hound itself? The CGI work does indeed create the most fearsome beast - far better than the poor German Shepherd pressed into duty in the even worse Frewer version. In fact, this digital hound looks like a leftover critter from the BBC's WALKING WITH PREHISTORIC MAMMALS - not some mistreated modern dog. And where was the animal's ghostly glow? Another glaring omission on the filmmakers' part.<br /><br />No denying, then, that another opportunity to adapt this hoary Holmesian chestnut went straight to the dogs. Granted, the 1959 Hammer version and the 1982 flick with Ian Richardson aren't much more faithful, but they each have an excellent Holmes - Cushing remains my favourite, as he rescued Holmes from the cliche which Rathbone made him, and Richardson has an airiness which still seems refreshing compared to Brett's ham-and-more-ham approach. Both of those versions are preferable to Auntie Beeb's latest atrocity. If you do catch this one, be prepared to do a lot of howling yourself - in outrage.