Deze argeloze, vage, komische film is een warme, innemende, grappige film, die zich afspeelt in India, een land en een cultuur van verbijsterende schoonheid, en dus een schitterende kans voor de verbluffende vertoning van een artdirector. Deze Venusiaanse reis van materialistische en tastbare schoonheden begint met Bill Murray (ik sprak mezelf zojuist tegen, nietwaar?) die op het Indiase platteland probeert een trein te halen. Als hij op het punt staat de trein te verliezen, zien we Adrien Brody die dezelfde wanhopige bedoeling heeft. Brody haalt het, Murray niet. Brody gaat naar zijn coupé, waar hij zijn broers aantreft, gespeeld door Jason Schwartzman en Owen Wilson. Wilsons hoofd zit dik in het verband, net als bij een ernstig motorongeluk. Brody en Schwartzman zijn naar India gekomen, kennelijk op Wilsons voorstel, met de Darjeeling Limited, op wat hij een soort spirituele excursie wil noemen.<br />Dit is een geweldig begin dat het karakter van de hele film weergeeft. Wilson speelt een obsessief type, wat de reden is dat zijn jongere broers het slopend vinden om in zijn gezelschap te zijn, wat de vlotte film meesleept. Een van de trekpleisters van de film is het indiaanse scenario. Wes Anderson en zijn medeschrijvers Jason Schwartzman en Roman Coppola vermijden duidelijke aansporingen van het exotische door ons te verrassen. De stewardess in de trein spreekt bijvoorbeeld standaard Engels en lijkt Amerikaans. <br />Anderson neemt India gelukkig niet in dienst alsof hij en zijn publiek toeristen zijn, maar als een omgeving die buitengewoon tastbaar is, een getuigenis van de ware macht van de film zonder de ijdele assistent van Blu-Ray en Hi-Def, want we kunnen India praktisch ruiken en de felle zon en het zweet vrezen. Houd rekening met een langdurige scène waarin Wilson, Brody en Schwartzman in de restauratiewagen aan een tafel zitten met een Indiase vreemdeling met wie ze geen woord wisselen. Hij houdt zich afzijdig. De broers confronteren elkaar rechtstreeks en openlijk met hun punten van conflict en terughoudendheid. De indiaan reageert op geen enkele manier. Aan de andere kant doet niemand dat ooit in een film van Wes Anderson. Maar zijn kalme aanwezigheid daar is een gecamoufleerde concentratie van decorum, omdat ze alle vier waarschijnlijk heel goed in het Engels konden converseren. Maar ik denk dat de wereld heel veel van Amerikanen leert als we op reis zijn en aannemen dat buitenlanders niet vloeiend Engels spreken. Je denkt dat je van mensen kijken houdt, maar het zijn mensen van over de hele wereld zoals deze indiaan die het naar een heel nieuw niveau brengen.<br />Ik vind het ook leuk hoe Wilson, Schwartzman en Brody elkaar op een intieme, familiale manier aanstoten. Ja, de film is bekwaam met grote aanwezigheid en eenvoudig wezen en bezit van zichzelf, maar hij dwaalt. Maar hij dwaalt niet.' Ik heb geen uiteindelijk doel, behalve misschien een diepgewortelde ervaring van het bestaan. Anderson heeft misschien nog nooit een rechte, voortdurende verhaalstructuur gebruikt, maar hij weet het duidelijk wel, want de humor en de scherpte komen door de manier waarop hij zich bemoeit met niet-antwoorden en storende onderbrekingen van het gebazel.<br />Let op: Hotel Chevalier met The Darjeeling Limited. Hotel Chevalier is de korte film die aan dit verhaal voorafgaat. Het is een grappige manier om je dieper in de kennis van sommige personages te verplaatsen en meer te weten te komen dan andere personages. Het heeft ook die Venusiaanse subtiliteit van aanraking die Wes Anderson overal lijkt te brengen.
This guilelessly vague dramatic comedy is a warm, engaging, funny film, very immersed in India, a land and culture of baffling beauty, and thus a brilliant opportunity for the stunning showcase of an art director. This Venusian journey of materialistic and tangible beauties begins with Bill Murray (I just contradicted myself, didn't I?) racing to catch a train in the Indian countryside. As he is about to lose the train we see Adrien Brody following the same desperate intention. Brody makes it, Murray doesn't. Brody makes his way to his compartment, where he finds his brothers, played by Jason Schwartzman and Owen Wilson. Wilson's head is heftily bandaged, as he was in a serious motorcycle crash. Brody and Schwartzman have come to India, apparently at Wilson's proposal, on the Darjeeling Limited, on what he wishes to be some kind of spiritual excursion.<br /><br />This is a great beginning which demonstrates the very character sustained throughout the film. Wilson plays an obsessive sort, which is why his younger brothers find it grueling to be in his company, which tugs the easygoing movie along. One of the film's draws is its Indian framework. Wes Anderson and his co-writers Jason Schwartzman and Roman Coppola avoid clear inducements of the exotic by surprising us. The stewardess on the train, for example, speaks standard English and seems American.<br /><br />Anderson employs India thankfully not as if he and his audience are tourists, but as a surrounding that is extremely palpable, a testament to the true power of cinema without the vain aide of Blu-Ray and Hi-Def revolutionizing, as we can practically smell India and dread the ferocious sun and the feeling of sweat. Take into account a long-lasting scene in which Wilson, Brody and Schwartzman sit at a table in the diner car with an Indian stranger with whom they do not trade a word. He keeps to himself. The brothers confront each other directly and overtly about their points of conflict and reservation. The Indian does not react in any apparent way. Then again, nobody ever does in a Wes Anderson film. But his tranquil being there is a camouflaged concentration of scene nicety, because all four of them could probably converse in English very well. But I think the world learns a great deal from Americans when we travel and assume that foreigners are not fluent in English. You think you like people-watching, it's people across the globe such as this Indian who take it to a whole new level.<br /><br />I also like how Wilson, Schwartzman and Brody elbow one another in an intimate, familial way. Yes, the film is competent with great presence and simple being and possession of itself, but it does wander. But it doesn't have an ultimate objective, other than perhaps a visceral experience of existence. Anderson may not have used a straight, constantly progressing story structure before either, but he clearly knows it, because the humor and poignancy come in the way he meddles with non-sequiturs and inconvenient interruptions of rambling.<br /><br />Note: Watch Hotel Chevalier with The Darjeeling Limited. Hotel Chevalier is the short film that precedes this story. It is a fun way of feeling more deeply in the know with some characters and more informed than other characters. It also has that Venusian subtlety of touch that Wes Anderson seems to bring to everything.