Ik had 'The Six Million Dollar Man' al dertig jaar niet meer gezien, en het was leuk om een tijdje naar deze aflevering te kijken, de geluidseffecten te horen van Lee Majors die zijn bionische stunts deed, enz., en mijn kinderen te laten lachen om wat in mijn eigen tienerjaren voor vermaak doorging.<br />Deze aanvankelijke pret ging echter snel over in verveling toen de stompzinnige plot zich ongeveer 15-20 minuten in het eerste uur van deze tweedelige aflevering ontwikkelde. We bleven ernaar kijken in de hoop dat het beter zou worden, maar dat gebeurde niet.<br />Hoe de IMDb-fans dit een 7.0 van de 10 gaven, is mij een raadsel, maar het is duidelijk dat niet iedereen hetzelfde soort vermaak geniet. Destijds was ik behoorlijk gefascineerd geweest door de tv-serie, maar nu ik ernaar keek, werd me duidelijk hoe goedkoop het allemaal was: niet alleen de houterige dialogen en het acteerwerk, maar ook de sets en het schrijven van het script.
I hadn't seen "The Six Million Dollar Man" for 30 years, and it was fun to watch this episode for awhile, hear the sound effects of Lee Majors doing his bionic stunts, etc., and letting my children have a good laugh at what passed for entertainment in my own teen years.<br /><br />However, this initial fun turned quickly to boredom once the inane plot began to develop about 15-20 minutes into the first hour of this two-parter. We sat through it, hoping it would get better, but nothing doing.<br /><br />How the IMDb fans rated this a 7.0 out of 10 is beyond comprehension to me, but obviously not everyone enjoys the same kinds of entertainment.<br /><br />I was pretty fascinated with the TV series back in the day, but watching this revealed to me just how cheesy it all was -- not just the wooden dialogue and acting, but the sets and script-writing as well.