Dit is een film over schilders in Parijs die ons niets over schilderen vertelt en ons niets over Parijs laat zien. (Zelfs een beetje voorraadopnamen zouden welkom zijn geweest.) De meest diepgaande opmerking die iemand in de film over Modigliani's werk maakt, is dat hij de lengte van de nek overdrijft. Om het geheel nog wat spannender te maken, schieten de personages (tweemaal) pistolen af in elkaars richting en wordt de manier waarop Modigliani sterft onverantwoordelijk geromantiseerd. Ik beschouw het in elk geval als onverantwoordelijk, omdat mensen naar de film komen zonder de feiten te kennen en weer weggaan met het idee dat ze ze hebben geleerd. Andy Garcia verdient een eervolle vermelding omdat hij de titelrol speelt <0xE2><0x80><0x93> Modigliani is een film waard, en ik ook. Maar hij is minder overtuigend en interessant dan de acteurs die Soutine, Utrillo en vooral Renoir tot leven brengen.
This is a movie about painters in Paris that tells us nothing about painting and shows us nothing of Paris. (Even a little stock footage would have been welcome.) The most profound observation anyone in the movie makes about Modigliani's work is that he exaggerates the length of the neck. To add a little excitement to the mix, characters fire guns in one another's general direction (twice) and the manner of Modigliani's death is irresponsibly fictionalized. At least I consider it irresponsible, because people will come to the movie not knowing the facts and come away thinking they've learned them. Andy Garcia is to be commended for taking the title role-- Modigliani is worth a movie, and I'm sure no one set out to make it a bad one-- but he is less convincing and interesting than the supporting actors who bring Soutine, Utrillo, and especially Renoir to life.