Aan de linkerkant van de achteringang van Live Aid stond een boom langs het houten hek rond dat deel van het stadion. Ik klom naar boven en keek naar binnen. Aan de andere kant stonden twee kerels die me zagen. Ik keek naar hen en omdat ik wist wat ik van plan was, gaf ik het teken dat alles veilig was. Ik dacht snel na, draaide me om naar mijn vriend Joe, gaf hem het teken en sprong. Ik was binnen! Ik liep regelrecht naar de receptietent en at wat pizza; ik kon het niet geloven toen ik me tussen de mensen achter het podium begaf. Ik bevond me nu recht onder het concert en nam de situatie in me op. Vlak achter me was de trap die naar het midden van het podium leidde. Daar ging het talent heen voordat ze op het podium kwam, en wie denk je dat er op dat moment naar boven liep... Tina Turner! Ik riep: 'Hé, Tina!' Ze bleef staan. Ik liep naar haar toe, pakte haar hand en zei: 'Doe Good Baby.' (Wat moest ik anders zeggen?) Ze zei: 'Oké, dat zal ik doen', en ze ging naar boven. Wow! Geestelijke overbelasting. Toen maakte een meisje dat ik onder het podium tegenkwam een foto van me terwijl ik haar de hand schudde. Ik ontmoette die avond een paar coole mensen. Dus Tina ging naar boven, ik dacht dat ik haar wel zou volgen en de top zou halen, maar de beveiliging hield me tegen. 'Tina!' zei ik verdrietig. Ze keek achterom en wierp me zo'n 'ach, nou ja'-blik toe, dus trok ik me terug. Ik ging weer naar beneden en naar de voorkant van het podium. Die was open, ik kon Tina duidelijk zien en Mick Jagger die naar beneden kwam, dat wil zeggen, tot de beveiliging tegen me zei dat ik niet kon blijven waar ik was... Geen probleem, ik ging terug naar de trap. Wat moest ik nu doen? Deze keer probeerde ik een andere benadering, ik ging naar de achterkant van het podium. Ik bevond me recht achter het concert, maar deze keer was de beveiliging wat strenger. Ik moest nadenken over mijn volgende zet, en die was er inderdaad. Deze blinde plek tussen de boxen van de serie maakte een soort kanaal van ongeveer een meter hoog dat rechtstreeks naar het podium liep. Het enige wat ik hoefde te doen was ongeveer 15 meter kruipen en dan rechtdoor lopen, en dat was precies wat ik deed. Wauw! Ik kon het niet geloven... Ik liep naar de steiger, klom omhoog en gleed over de gordijnroede, en nu stond ik midden op het podium recht boven het concert. Ik had boven op Bill Wyman kunnen springen. Ik had mijn schoen uitgetrokken, wilde hem naar hem toe gooien... Ik had op het podium moeten springen; dan had ik in elk geval Letterman gehaald. Maar ik was goed. Nu zag een fotograaf me en zei dat ik daar niet kon blijven staan omdat ik geen pasjes had... Dat was prima, want het concert was afgelopen. Iets anders dat ik nooit zal vergeten is dat ik 'We Are The World' zong met alle anderen op het podium. Nou, ik stond recht boven hen... Toen het zingen was afgelopen, pakten de veiligheidsmensen elkaar bij de hand en maakten een pad voor al het talent om tussen hen door te lopen toen ze het podium verlieten. Dus klom ik naar beneden, liep het podium op en volgde de 'bende'. Ik moest midden op het podium blijven staan en naar het publiek zwaaien. Het was ongelooflijk! Ik draaide me om en liep langs de beveiliging het achterpodium op om nog wat pizza te halen. Nu begon de pret... Joan Baize was er, en omdat ik op dat moment geen idee had wie ze was, schepte ik tegen haar op over wat ik had gedaan... Ze was er niet van onder de indruk. Daarna was er een aardige man, Harry Bellefonte, we praatten over zijn buurt. De volgende was Cher, ze was op weg naar de limo. We kletsten over het concert, ik had waarschijnlijk wel in de limo kunnen stappen (ik liep met haar mee naar het podium), maar ik kon dit niet allemaal achterlaten. Op dat moment nam ik afscheid en ging weer aan de slag. Ik nam nog wat Domino's. Toen ging ik terug naar het midden van het podium en stond daar vol ontzag... Het was echt verbazingwekkend... Inmiddels begon het stadion leeg te lopen. Ik ging naar de gastenverblijven en hing daar wat rond... Als ik maar eerder had kunnen komen, dan zou het leuk zijn geweest om Robert Plant en Jimmy Page te ontmoeten... Nu iedereen weg was, werd het voor mij tijd om te gaan en dat viel niet mee. Wat een verschrikkelijke situatie. Maar ik liep via de achteruitgang naar buiten, zocht mijn vrienden op en vertelde hun het verhaal. Wat Joe betreft, die kwam ook naar binnen, met zijn nek vol toneelpasjes.
There was a tree just off to the left of the rear entrance at Live Aid along the wooden fence that surrounded that part of the stadium. Climbing up, I looked in, there were these two guys on the other side that saw me. I looked at them, and knowing what I was up to gave me the all clear. Thinking quickly I turned to look back at my friend Joe, gave him the high sign and jumped. I WAS IN! I walked straight across to the courtesy tent and had some pizza; mingling with the back stage crowd, I could not believe it. Very cool Eventually I worked my way under the stage. I was now directly under the concert, hanging out and digging the situation. Now, right behind me was the stairs that led to center stage. This is where the talent went before getting on and who do you think was walking up at that time... TINA TURNER! I yelled "Hey Tina!" She stopped. I approached, took her hand and said, "Do Good Baby." (What else to say?) She said "ok I will", and up she went. WOW! Mental overload. Then a chick I met while I was under the stage took a picture of me shaking her hand. I met some cool people that evening. So Tina went up, I figured I would follow and making it to the top, security stopped me. I sad "Tina!"She looked back and gave me one of those "oh well" looks so I retreated. I went back down and under to the front of the stage. It was open, I had a clear view of Tina, and Mick Jagger getting down, that was until security told me I could not stay where I was... No problem, I went back to the stairs. So now what to do? This time I tried another approach, going to the back of the stage I found myself directly behind the concert, but this time security was a little thicker. I had to think about my next move, and sure enough, there was. This blind spot between these series boxes that made sort of channel about 3 feet high that went directly to the stage. All I had to do was crawl for about 15 feet and then walk right on, and that is exactly what I did. Wow! I could not believe it... I went to the scaffolding climbed it slid over on to the curtain rod, and now I was center stage directly above the concert. I could have jumped right on top of Bill Wyman. I had my shoe off, was going to toss it at him... I should have jumped on the stage; at least I would have made Letterman. However, I was good. ( I look back at that and should have jumped ) Now a photographer saw me and said that I could not stay there because I had no passes... This was fine since the concert was ending. Another thing I will never forget is singing "We Are The World" with everyone else on stage. Well, I was directly above them... Once the singing ended security locked hands and made a path for all the talent to walk in-between as they vacated the stage. So I climbed down walked right on stage and followed the "gang". I had to stop at center stage and wave to the crowd. It was incredible! I turned and walked past security down the back stage and got some more pizza. Now the fun starts... There was Joan Baize, and having no idea who she was at that time, I bragged to her about what I did... She was not fazed. Then there was Harry Bellefonte nice man, we talked about his neighborhood. Next was Cher, she was heading for the limo. We chatted about the concert, I probably could of got into the limo (I walked her right to it) but I could not leave all of this. At that point, I said goodbye and re-treated. I had some more Dominos. Then I went back to center stage and stood there in awe... It was truly amazing... By this time, the stadium was emptying. I went to the guest rooms and hung out... If I was only able to get in earlier, it would have been nice to meet Robert Plant and Jimmy Page. .. Now everybody left, it was time for me to go and it was hard to do. What an awesome situation to be in. But, I walked out the back, found my friends and told them the story. As for Joe, he got in also, having a neck full of back stage passes.