Nu de pr-oorlog gewonnen is, is er geen manier meer waarop een kijker een product van Pixar kan beoordelen als slecht of, in dit geval, afschuwelijk. Een film die zo ondertiteld (en overbelicht) is dat als je vijf woorden zou verspillen aan de plot, je alles zou weggeven. Het publiek weet nog steeds niet wanneer ze op een verhalende manier bedrogen worden, of wanneer een licht veelbelovend idee uit de rails loopt, of een opgeblazen, gekmakende zooi wordt. Toen ik deze huurde, had ik me nooit kunnen voorstellen dat ik ooit op het scherm zou vloeken als de ondraaglijke laatste twee derde van deze film zijn tol eiste. En dus zitten we hier (weer) met de weinig belovende clichés van een robot die liefde wil voelen, een scheepscomputer die een zelfvernietigingsteller aftelt, een menigte die door één persoon gered moet worden.<br />Wall-e zelf kijkt telkens weer triest. De film melkt dit uit in elke scène <0xE2><0x80><0x93> stop 'robot' en 'liefde' in de grote Hollywood-schrijfmachine en je krijgt altijd zoiets. De film wordt opgeblazen van oppervlakteactiviteit waarvan de conceptie vraagt om het uitstrekken van vermoeide computeranimatie, en de bekende reeks onnodige/gelijksoortige obstakels die overwonnen moeten worden. Hij vervalt tot de gebruikelijke tijdverspilling. Uiteindelijk hebben de dingen dezelfde uitzinnige, overgeërfde overdaad bereikt die directies al 50 jaar lang nastreven. Wall-E is precies zo opgeblazen als Hello Dolly in 1969. ( & ik daag je uit om die vergeten dude te blijven zitten.)<br />In de film van 1968 zingt Oliver, op een emotionele bodem, een liedje dat 'Where is love?' heet. Lionel Bart kreeg kritiek omdat hij een liedje schreef met gevoelens die te sterk ontwikkeld waren voor een kind. Hoewel een kind misschien op zoek gaat naar de liefde van een ontbrekende ouder, is het niet op zoek naar liefde in het algemeen als een onbelichaamd ideaal. Hetzelfde geldt voor Wall-E. De ene helft komt voort uit de vermoeiende agenda, de andere helft komt van iemand die opgelucht is dat we eindelijk in het groene tijdperk zijn beland.<br />Een ijdele, hoogdravende kijker is trots op het feit dat hij niet op de hoogte is van een apparaat, wat oud nieuws is; grote stukken stilte zijn alleen nieuw voor een publiek dat niet bekend is met Jaques Tati, de 28 stille minuten die 2001 openen, enorme stukken van de ingenieuze Blow-Up (en talloze andere voorbeelden) en dat het stille tijdperk niet kan bevatten. De film vraagt twee piepkleine dingen van een publiek: instemmen met zijn simpele morele uitspraken en de tijd verdrijven met een hoop oppervlakkige activiteit. Precies in het midden, tussen die twee dingen in, bevindt zich de plek waar elke goede filmziel zich bevindt, waar de film je vraagt over na te denken; ideeën! Sorry, geen ideeën hier, alleen een overvloed aan boodschappen: torens van afval die hoger zijn dan de wolkenkrabbers die wij hebben gebouwd (controle, boodschap afgegeven) Een aanklacht van grootheidswaan en Wal-Mart (controle, boodschap afgegeven) Aan het hoofd van een laffe president-directeur (controle, boodschap afgegeven) Een enkele overgebleven plant (controle, boodschap afgegeven) Een ruimteark vol hulpeloze dikzakken (controle, boodschap afgegeven) etc. etc. etc. Een blik in de toekomst is nog nooit zo hopeloos vast blijven zitten in het verleden, en heeft nog nooit zo veel weg gehad van een victoriaans maïsveld. De film kan gewoon niet rusten voordat er een parade van zeden en gewoonten in is gestampt. Er zit weinig verwondering in. Het is niet verwonderlijk dat hij werd geregisseerd door de man die Little Nemo heeft gemaakt.<br />De film wordt precies zo saai, vermoeiend en prekerig als de premisse van een grotendeels woordeloze film over ecologisch klinkende geluiden. Hij overtreft de belangrijkste beslissingen niet. Ongeacht de populariteit van de film zal niemand hier over tien jaar nog naar kijken omdat niemand in staat zal zijn erdoorheen te sjokken. Hij is grotesk weinig subtiel en afschuwelijk prekerig. '<br />Wall-E is even onuitstaanbaar als een gast aan een diner die de juiste morele houding aanneemt bij elk onderwerp dat ter sprake komt.
Having won the PR war, there is now no means by which a viewer can allow himself to judge a Pixar product as wanting or in this case, horrid. A movie so underscripted (and over messaged) that if you wasted five words describing the plot you'd give everything away. Audiences still don't know when they're being narratively cheated, or when a slightly promising idea has gone off the rails, or become a bloated, maddening mess. I never ever imagined when I rented this that I would be swearing at the screen as the unbearable latter two thirds of this movie wore out their welcome.<br /><br />So here we are (AGAIN) with the unpromising clichés of a robot who wants to feel love, a ships computer issuing a self-destruct countdown, a crowd that requires one person to save them.<br /><br />Wall-e himself makes sad eyes over and over. The movie milks this in every scene - Put "robot" and "love" into the big Hollywood script writing machine and you always get something like this. The movie becomes bloated with surface activity whose conception calls for dragging out tired computer animation, and the familiar set of unnecessary/lookalike obstacles to be overcome. It devolves into the usual thought (and time) wasters. In the end, things have reached the same frantic, overproduced excess that execs have been pushing for 50 years. Wall-E is exactly as bloated as Hello Dolly was in 1969. (& I challenge you to sit through that forgotten dud.)<br /><br />In the 1968 movie Oliver, at an emotional bottom, the title moppet sings a song called "Where is love?" Lionel Bart was criticized for writing a song with sentiments too developed for a child to voice. While a child may seek the love a missing parent, they don't seek love in general as a disembodied ideal. Likewise for Wall-e. Here, barely three minutes after Wall-E is introduced, he's dreary little headcase pining for love, which is a limp idea dramatically for a kids film, and forces half the problems that ensue. The other half come from the wearying agenda, and this is coming from someone who is relieved we are finally in the green era.<br /><br />Vain, high-concept viewers have taken pride in their ignorance of a device here, which is old news; large stretches of silence are novel only to audiences who are unfamiliar with Jaques Tati, the 28 silent minutes that open 2001, enormous silent stretches of the ingenious Blow-Up (& countless other examples) and who can't fathom the silent era.<br /><br />The movie asks two tiny things of an audience; to nod in agreement with its simpleton moral pronouncements, and to pass the time distracted by a bunch of surface activity. Right in the middle, between those two things, is where any good movies soul resides, what the movie ask you to cogitate over; ideas! Sorry no ideas here, just an abundance of messages: Towers of garbage taller than the skyscrapers we built (check, message delivered) An indictment of bignesss and Wal-mart (check, message delivered) Headed by a craven CEO (check, message delivered) A single remaining plant (check, messaged delivered) A space-ark filled with helpless fatties (check, message delivered) etc. etc. etc. etc. (message delivered).<br /><br />A glimpse into the future has never been so hopelessly stuck in the narrative past, and never looked so much like Victorian corn. The movie just cannot rest until a parade of morals has been pounded home. There is little sense of wonder in it. It ain't surprising that it was directed by the guy who made Little Nemo.<br /><br />The movie becomes exactly as dreary, tiring and preachy as the premise of a largely wordless movie about ecology sounds. It does not overcome its major decisions. Regardless of it's popularity now, no one will be watching this in ten years because no one will be able to trudge through it. It is grotesquely unsubtle hideously preachy.<br /><br />Wall-E is is as insufferable as a dinner guest who explains the correct moral stance on every topic that comes up. Message delivered.