Meryl Streep is de beste actrice die ooit een indringende en complexe beschrijving heeft gegeven van een vrouw wier schuld haar naoorlogse leven tot een wandelende dood maakt. Ze is ongelooflijk intens, soms ongepast intens, maar altijd gedenkwaardig. Maar die intensiteit in combinatie met Kevin Klines overdrijving is soms moeilijk te verdragen. Voeg daar het langzame ijsberen aan toe en je hebt een onplezierige, zij het goed in elkaar gezette, filmervaring. Peter McNichol doet zijn best om wat ironie en inzichten te bieden, en Josef Sommers voortreffelijke verhaal helpt de boel een beetje op gang te brengen. Als je het volhoudt, word je beloond met de onvergetelijke ontknoping. Het werkt als kunst veel beter dan als amusement.
Meryl Streep won best actress for giving a penetrating and complex portrayal of a woman whose guilt makes her postwar life a walking death. She is incredibly intense, occasionally inappropriately so, but always memorable. But, that intensity in combination with Kevin Kline's overplaying is hard to take at times. Add in the slow pacing and you have an unpleasant, albeit well crafted, movie-watching experience. Peter McNichol does his best to provide some irony and insights, and Josef Sommer's superb narration helps move things on a bit. If you can stick with it, you will be rewarded by the unforgettable denouement. It works as art much better than it works as entertainment.