Ik denk dat een van de redenen waarom ik deze film zo mooi vond, was dat mijn verwachtingen zo ongelooflijk laag waren. Per slot van rekening was de film gemaakt door een 'Armoedewijk'-studio waar ik nog nooit van had gehoord, en de film is het publieke domein binnengeglipt. Bovendien, hoewel ik de ster, Lionel Atwill, graag mag, had hij de gewoonte films te maken voor waardeloze studio's. Gelukkig had ik het mis en ik genoot met volle teugen van de film... ook al is de plot een tikkeltje moeilijk te geloven.<br />De film begint met Atwill, die een magnaat speelt die een heel succesvolle staalfabriek bezit. Hij is een interessante baas, want hij gaat vaak met de mannen in de fabriek werken! Ik vond het een interessant idee, maar om één belangrijke reden werkte het niet zo best: Atwills erudiete aanwezigheid maakte het heel, heel moeilijk om te geloven dat hij in een staalfabriek werkte! Maar desondanks werd het complot al heel gauw heel interessant. Het schijnt dat een bedrijf zijn fabriek wilde opkopen, maar dat Atwill geen belangstelling had om te verkopen. Dus om de verkoop te forceren deed de leider van een paar afschuwelijke intriganten een paar schandalige dingen. Eerst veroorzaakte hij een ongeluk in de fabriek waar Atwill bijna gedood werd. Zijn benen werden er zelfs afgebrand door gesmolten staal dat met opzet op hem werd gegoten! Hij bracht de volgende paar maanden in het ziekenhuis door - en in die tijd groeide het kwade plan. Eerst overtuigden ze hem ervan dat hij zijn volmacht aan zijn 'liefhebbende vrouw' moest geven <0xE2><0x80><0x93> die vervolgens de fabriek verkocht! Vervolgens vluchtte ze met alle fondsen naar Europa <0xE2><0x80><0x93> en liet Atwill arm en zonder bedrijf achter! Maar later is Atwill in staat zijn fortuin op een heel unieke manier te herwinnen <0xE2><0x80><0x93> hij vormt een soort vakbond met de gehandicapte bedelaars op straat (in de jaren dertig veel gewoner dan tegenwoordig, goddank). Hij hielp hen een betaalde baan te vinden, investeerde in hun verdiensten, zorgde voor hun gezondheid en pensioenplannen <0xE2><0x80><0x93> en leidde een prachtig leven voor deze marginale, werkzame mannen. Dat deed hij deels omdat hij een aardige man was en deels omdat hij zijn fortuin wilde herbouwen en zijn oude fabriek terug wilde krijgen. Het plan zou vele, vele jaren in beslag nemen en er waren een paar leuke wendingen in de loop, maar aan het eind van de film heeft hij zijn confrontatie met zijn aartsvijand - de man die zoveel gedaan heeft om zijn ondergang te bewerkstelligen.<br />Al met al heeft de film een werkelijk unieke plot die mij aan het gissen hield. Hoewel je zou denken dat het gewoon een verhaal van verraad en wraak zou zijn, was het zoveel meer. Het is ook een van de betere vroege voorstellingen van de gehandicapten, omdat ze de maatschappij en zichzelf zoveel meer te bieden hebben. En, als klap op de vuurpijl, het acteerwerk was heel goed - vooral Atwill en zijn vriend, gespeeld door Henry Walthall. Een mooi verborgen juweeltje. Tussen haakjes, een negen lijkt een hoge score, maar ik vergelijk hem met andere B-films. Vergeleken met de rest is dit beslist een uitblinker <0xE2><0x80><0x93> een die me lang na het einde van de film aan het denken heeft gezet.
I guess one of the reasons I liked this film so much was because my expectations were so incredibly low. After all, this film was made by a "Poverty Row" studio I'd never heard of and the movie has slipped into the public domain. Plus, while I like the star, Lionel Atwill, he had a habit of making films for crap studios. Fortunately, I was wrong and I thoroughly enjoyed the movie...even if the plot is a tiny bit tough to believe.<br /><br />The film starts off with Atwill playing a tycoon who owns a very successful steel mill. He's an interesting boss, as he often goes to work with the men in the mill! I thought this was an interesting idea but it didn't work all that well for one major reason--Atwill's erudite presence just made it very, very hard to believe him working in a steel mill! But, despite this, the plot became very interesting very quickly. It seems that a corporation wanted to buy up his mill but Atwill had no interest in selling. So, to force the sale, the leader of some horrible schemers did some outrageously evil things. First, he instigated an accident in the mill where Atwill was almost killed. In fact, his legs were burned off by molten steel deliberately poured on him!! He spent the next several months in the hospital--during which time, the evil plan grew. First, they convinced him to give his power of attorney to his "loving wife"--who then sold the mill! Then, she ran off to Europe with all the funds--leaving Atwill poor and without the business! Later, however, Atwill is able to recreate his fortune in a very unique way--he forms a union, of sorts, with the handicapped beggars on the street (much more common in the 1930s than today, thank God). He helped them find gainful employment, invested their earnings, got them health and retirement plans--and made a wonderful life for these marginally employable men. Why he did this was partly because he was a nice person and part of this was so that he could rebuild his fortune and regain his old factory. The plan would take many, many years and there were some nice twists along the way, but by the end of the film, he has his confrontation with his arch-enemy--the man who did so much to orchestrate his ruin.<br /><br />Overall, the film has a truly unique plot that kept me guessing. While you'd think it would simply be a tale of betrayal and revenge, it was so much more. It also is one of the better early depictions of the handicapped as having so much more to offer society and themselves. And, to top it all off, the acting was very good--especially Atwill and his friend, played by Henry Walthall. A nice little hidden gem.<br /><br />By the way, a 9 seems like a high score, but I am comparing it to other B-films. Compared to the rest, this is definitely a standout--one that got me thinking well after the film ended.