Misschien in een poging om de wereld te laten zien wat ze met kernenergie heeft gedaan in 'The China Syndrome' (1979), is dit melodrama van Jane Fonda een slechte investering voor een serieuze filmfan.<br />Het verhaal is heel moeilijk te volgen en slecht opgebouwd met oppervlakkige personages. Het verhaal is naar mijn mening voor de gemiddelde mens niet erg gemakkelijk te begrijpen en wordt niet duidelijk genoeg aan het publiek gepresenteerd <0xE2><0x80><0x93> en ook niet goed genoeg om veel belangstelling en/of nieuwsgierigheid op te wekken. Fonda lijkt zich te vervelen, terwijl ze in haar rol nog steeds slim en aantrekkelijk probeert over te komen. Kris Kristofferson is gewoon een geval van een heel slechte casting. Ondanks enkele pogingen om hem er fysiek als een grote bankier uit te laten zien, komt hij in zijn rol vlak en stijf over. Of hij nu een bankdirecteur om zeep helpt of Fonda het bed in praat, al zijn zinnen worden uitgesproken op een vlakke, monotone manier die niets prijsgeeft. We krijgen ook nooit veel achtergrond of motivatie voor de gebeurtenissen en handelingen van de mensen die door dit epos van de grote financiële wereld dwalen. De eerste ontmoeting van Fonda en Kristofferson is niet bepaald een ijsbreker, maar toch gaan de twee na hun tweede of derde ontmoeting samen naar bed.<br />De film is geregisseerd door Alan J. Pakula en lijkt veel op andere films van hem. Geheime vergaderingen op parkeerplaatsen en vergaderingen met verdachten in directiekamers laat op de avond lijken misschien de dingen die een goede thriller tot een goede maken, maar hier worden ze alleen maar heen en weer geschoven tussen het grote niets dat neerkomt op twee uur saaie, trage, met clichés doorspekte dialogen van zwakke personages om wie je nooit veel gaat geven. De zwaarwichtige en overdreven dramatische muziek van de film maakt veel scènes bijna lachwekkend.<br />Er is weinig dat ik kan aanbevelen, behalve aan degenen die morbide nieuwsgierig zijn naar een slechte film, en daarom heb ik er een exemplaar van gekregen. Op dat niveau levert het een bescheiden dividend op.
Possibly attempting to do for the world of finance what she'd done to nuclear power in "The China Syndrome"(1979), this Jane Fonda melodrama is a poor investment for any serious movie fan.<br /><br />The story is very hard to follow and poorly constructed with shallow characters. The story is not terribly easy to grasp for the average person in my opinion and not presented to the audience clearly enough-nor well enough to garner much interest and/or curiosity. Fonda appears bored, while still trying to appear smart and glamorous, in her role. Kris Kristofferson is simply a case of very bad casting. Despite some efforts to make him physically appear like a big-time banker, he comes off flat and stiff in his role. Whether talking down a bank president or talking Fonda into bed, all his lines are delivered in a blank monotone style that conveys nothing. We also are never given much background or motivation for the events and doings of the people wandering about this epic of high finance. Fonda and Kristofferson's first meeting isn't much of an icebreaker, yet the two are bedding down together by their second or third encounter.<br /><br />The film is directed by Alan J. Pakula and it looks much like other works for him. Secret meetings in parking lots and suspect late night boardroom conferences may appear to be the things that make up a good thriller, but here they are simply padding between the great nothingness that amounts to two-hours of dull slow paced cliche filled dialog from weak characters that you never grow to care much about. The movie's heavy-handed and overly-dramatic musical score makes many scenes nearly laughable.<br /><br />There's little to recommended beyond those morbidly curious to see a bad movie, which is why I obtained a copy of it. On that level, it does pay a modest dividend.