Directeur Kerrigan heeft duidelijk zijn huiswerk gedaan. Het lijkt mij, iemand die gelooft dat de Dardenne Brothers (Luc en Jean-Pierre), de Franstalige Belgische filmmakers, de interessantste filmmakers ter wereld zijn, dat Kerrigan dat ook vindt. Hij heeft de semi-documentairetechniek die de Belgische Brothers hebben geperfectioneerd in 'La Promesse', 'Rosetta', 'Le Fils' en 'L'Enfant' goed onder de knie. De camera volgt de hoofdfiguur alleen. We zien die persoon, meestal in close-up. De camera zwaait af en toe weg om het gezichtspunt van die persoon te laten zien of om te laten zien tegen wie hij praat, maar de camera is voornamelijk gericht op het gezicht van de personage of kijkt over zijn schouder naar waar hij of zij heen gaat. Er is geen musicalsoundtrack (zelfs niet bij de openingstitels en de aftiteling), maar er is een zorgvuldig voorbereide mengeling van stadsgeluiden en achtergrondgeluiden. Gelukkig heeft Kerrigan niet alleen een techniek geïmiteerd, maar ook gebruikgemaakt van dezelfde soort meelevende, humanistische observatie van gedrag en optimisme over het menselijk ras die de Dardennes in hun verhalen naar voren brengen.<br />William Keane is een parttime dakloze die aan schizofrenie lijdt. Hij zwerft rond in Grand Central Station en probeert voorbijgangers zover te krijgen dat ze naar een foto van een klein meisje in een krantenknipsel kijken. 'Hebt u dit meisje gezien?' Mensen haasten zich weg. Hij wast zich in de toiletten. Soms slaapt hij buiten, zonder op de regen te letten. Hij stelt zich voor dat er op het bureau ontvoeringsscenario's de ronde doen. Hij moppert in zichzelf over het toenemende gevaar om hem heen. Hij valt een omstander aan, geeft hem een paar klappen en loopt dan snel weg. Soms heeft hij rustige perioden waarin hij een arbeidsongeschiktheidsuitkering gebruikt om onderdak te kopen in een sjofel hotelletje.<br />'Keane' gaat in op de vraag: 'Kan een schizofreen uiteindelijk zijn eigen visioenen van de werkelijkheid onderscheiden, zelfs als hij de visioenen nog steeds ziet?' 'Keane' gaat echter over de echte persoon, die tot leven wordt gebracht door de voortreffelijke (maar grotendeels onbekende) Britse acteur Damian Lewis. Iedereen die dagelijks met daklozen te maken heeft, kan de waarheid van Lewis' acteerprestaties zien. Mijn Lieflijke Vrouw heeft als verpleeghulp op een psychiatrische afdeling van een groot ziekenhuis in een grote stad gewerkt en bevestigt de waarheidsgetrouwheid van Lewis' werk. Wat een geweldig verschil met Ron Howards betraande huilbuien en Russell Crowe's stoere, overdreven stuiptrekkingen en stuiptrekkingen! 'Keane' ontwikkelt langzaam een verhaal uit de omstandigheden van deze man dat hem op een cruciaal moment van een beslissing brengt en een krachtige oplossing in de laatste seconde van de film. Ik vond 'Keane' absoluut geweldig en kan het van harte aanbevelen.
Director Kerrigan has clearly done his homework. It sure looks to me, a person who believes that the Dardenne Brothers (Luc and Jean-Pierre), the French speaking Belgian film makers, are the most interesting filmmakers in the world today, that Kerrigan thinks so, too. He has got down proper the semi-documentary technique that the Belgian Brothers perfected in "La Promesse," "Rosetta," "Le Fils," and "L'Enfant." The camera follows the main character solely. We see that person, usually in close-up. The camera will occasionally swing away to show that person's point-of-view or to show who he is talking to, but the camera is mostly on the character's face or looking over the shoulder at where he/she is going. There is no musical soundtrack (even in the opening titles and closing credits) but there is a carefully prepared mix of city sounds and background noises. Luckily, Kerrigan has not just aped a technique, but has also tapped into the same kind of sympathetic, humanistic observation of behavior and optimism about the human race that the Dardennes bring to their stories.<br /><br />William Keane is a part-time street person who suffers from schizophrenia. He haunts Grand Central Station trying to get passers-by to look at a picture of a little girl in a newspaper clipping. "Have you seen this girl?" People hurry away. He washes up in rest rooms. He sometimes sleeps outdoors, not noticing the rain. He imagines that kidnap scenarios are going on in the station. He frantically mutters to himself about the growing danger around him. He attacks a bystander, throwing a couple of punches before walking quickly away. Sometimes he has quiet periods when he will use a disability check to buy himself some shelter in a seedy extended stay hotel.<br /><br />Like a certain Academy award winning crowd pleaser from a few years ago, "Keane" tackles the question, "Can a schizophrenic eventually be able to discern his own visions from reality even if he stills sees the visions?" However, "Keane" is about real person, as brought to life by the fine (but largely unrecognized) British actor, Damian Lewis. Anyone who has daily experience with street people can see the truth of Lewis' performance. My Lovely Wife has worked as a nurse's aide in a psych ward of a big city hospital also confirms the truthfulness of Lewis' work. What a marvelous difference from Ron Howard's tear-jerking mush and Russell Crowe's hammy, over-the-top performance of twitches and jerks! "Keane" slowly develops a story out of this man's circumstances that brings him to one crucial moment of decision and a powerful resolution in the final second of the film. I absolutely loved "Keane" and highly recommend it.