In zekere zin was deze film inderdaad het feest van de Dode Dichters over de hele wereld!<br />De Dode Dichters Vereniging! Ik vermoed dat een groot aantal van jullie, zoals ik, een stel griezelige, onregelmatige gebeurtenissen verwachtte bij het horen van die naam. Dat was zeker niet de bedoeling, het is een inspirerende odyssee die je de tijd in zal doen duiken om je leven weer op te eisen. Carpe Diem en de geest waar John Keating (gespeeld door Robin Williams) voor staat, konden gemakkelijk verkeerd worden geïnterpreteerd door de wending die de gebeurtenissen in de film namen, vooral Neils schrijnende dood. Als je dat doet, mis je volkomen waar het om gaat. De geest van Carpe Diem schuilt in de nauwgezette voorzorgsmaatregelen die men zal moeten nemen om het voorbeeld van hartstocht en vuur te volgen.<br /><0x3E> Robin Williams speelt een professor in de poëzie, John Keating, aan de prestigieuze Welton School, met een directie die voldoende heil ziet in de voortdurende academische glans van de scholen. Zijn bijzonder onorthodoxe onderwijsmethoden doen je al gauw beseffen dat poëzie niet iets te maken heeft met rijmende woorden of fantasielanden, maar dat poëzie in feite een rechtstreeks middel is om iemands karakter in het leven te bepalen, een karakter dat succes in alle richtingen zou doen klinken. Zijn leerlingen veranderen al snel hun kijk op het leven door zich te buiten te gaan aan activiteiten die zeer slecht vallen bij de academisch onvermurwbare decanen van de school. De ontevredenheid van de decanen tegen Keating zaait al snel onvrede en ze grijpen de enige kans (of misplaatstheid, moet ik zeggen) die ze in de vorm van Neils dood krijgen aan om ervoor te zorgen dat Keating van de school en het onderwijsvak wordt verwijderd.<br />De laatste paar minuten vieren elke individualistische geest om je te laten afdalen in een bedrieglijke werkelijkheid. Een jonge Ethan Hawke die een nog jongere leerling speelt, redt zijn docenten elke druppel zweet met 'O, kapitein! Mijn kapitein!' Kijk naar de film en je zult zien waarom! In elk geval slaagde ik er een halfuur nadat ik naar deze film had gekeken in om's mans favoriete cliché 'Levensslijm!' de vergetelheid in te jagen. Ik neem aan dat de studenten op Welton niet de enigen waren die door professor John Keating werden geïnspireerd.
In a sense, this movie was indeed the celebration of Dead Poets the world over ! <br /><br />Dead Poets Society ! I am guessing a large number of you, like me, were expecting a bunch of spooky irregular events at the mutter of that name. Certainly wasn't to be, it is an inspirational odyssey which will make you pounce upon time and reclaim your life. Carpe Diem and the spirit that John Keating (played by Robin Williams) stands for could easily be misinterpreted by the turn of events in the movie, especially Neils poignant death. To do so is to completely miss the point. The spirit of Carpe Diem lies in the painstaking eventualities which one will have to brave to follow the lead of passion and fervor. <br /><br />Robin Williams plays a professor of poetry, John Keating at the prestigious Welton School, with a management making sufficient hay with the schools continual academic shine. His particularly unorthodox methods of teaching soon make one realize that poetry is not something to do with rhyming words or fantasy lands, but that poetry is in effect a direct means to ones disposition in life, a disposition which would ring success in all avenues. His students soon change their very outlook towards life indulging in activities much to the displeasure of the academically unbending deans of the school. Harvesting discontent against Keating, the deans soon latch on to the one opportunity(or misopportunity I must say) that comes their way in the form of Neils death to see the removal of Keating from the school and the teaching profession. <br /><br />The last few minutes celebrate every individualistic spirit to let you segue into a illusive reality. A young Ethan Hawke playing an even younger student redeems his professors every drop of sweat with "Oh Captain ! My Captain !" . Watch the movie and you will see why ! At least for half an hour after I watched this movie, I managed to drive mans favorite cliché "Life Sucks!" into oblivion. I suppose the students at Welton were not the only ones Professor John Keating inspired.