Deze titel kan het best worden omschreven als een 'pay it forward' over de Philipijnen. Zonder de glitter en glamour van een Hollywoodfilm vertelt hij het hartverwarmende verhaal van een jongen uit een arm gezin die de begrafenis van zijn grootmoeder probeert te regelen. Natuurlijk leert hij de volwassenen om hem heen dat ze hun lethargie rond bepaalde keuzes moeten doorbreken om verder te komen in het leven.<br />Ik moest wennen aan de simplistische manier van filmen. Het voelde een beetje goedkoop aan, vergeleken met de meeste soortgelijke films die in de Verenigde Staten werden gemaakt. Maar naarmate het verhaal vorderde, begon ik ook van deze eenvoud te houden vanwege de authentieke kijk die het ons geeft op de armoede in de Filippijnen. Het voelde nooit kunstmatig aan, zoals de meeste Amerikaanse films met soortgelijke thema's. De personages zijn mensen van vlees en bloed en hoewel ze stijf en soms oncharismatisch spelen, voelen ze natuurlijk aan.<br />Maar toch voelde ik me aan het eind een beetje leeg. Dat gebeurt meestal als ik een film mooi vind, maar als er een aspect is dat niet aan mijn verwachtingen voldoet. Het einde is goedkoop, voorspelbaar en verre van origineel. Het overtreft niet het niveau van die goedkope films gebaseerd op waargebeurde verhalen.' <0xE2><0x80><0x93> films of andere dingen die geïnspireerd zijn door de boeken van Danielle Steel. En om nog meer kritiek toe te voegen: de soundtrack is ongelooflijk slecht.<br />Mijn conclusie: aan het eind is het niet zo geweldig, maar dat betekent niet dat ik dit schattige verhaaltje niet leuk zou kunnen vinden. Vooral de scène waarin onze kleine held de omvang van zijn grootmoeder opmett, is hartverwarmend. Dit is voor gevoelige bioscoopbezoekers, cynici zouden niet eens de moeite moeten nemen om het te proberen!
This title can best be described as a '' Pay it forward '' on the Philipines. Without the glitter and the glamor of a Hollywood flick, it tells the heartwarming story of a young boy from a poor family, trying to arrange the burial for his grandmother. Of course he teaches the so called adults around him that they have to break their lethargy around certain choices to get further in life.<br /><br />I had to get used to the simplistic way of filming. It felt a bit cheap, comparing to most of the similar films made in the U.S. But as the story evolved, I also started to like this simplicity because of the authentic view it gives us of poverty in the Philipines. It never felt artificial, as most of the American movies with similar themes usually do. Its characters are humans of flesh and blood, and although their acting is stiff and sometimes uncharismatic, they feel natural. <br /><br />But still, at the end I felt a bit hollow. This usually happens when I liked a movie but when there is some aspect that doesn't really fulfill my expectations. The ending is cheesy, predictable and far from original. It doesn't surpass the level of those cheap '' based on true stories ''- movies or anything inspired by the books of Danielle Steel. And to add more criticism; the soundtrack is incredible awful.<br /><br />My conclusion: At the end it's not that great, but that doesn't mean that I couldn't like this cute story. Especially the scene in which our little hero measures up the size of his grandmother is truly heartwarming. This is for the sensitive moviegoers, cynics shouldn't even bother to try it!