Dit was misschien een vreselijke film, maar ik waardeer hem oprecht. Ik heb al heel lang niet meer zo hard gelachen. Ik bedoel, de film gaat over een 400 jaar oude medicijnman die in de rug van een vrouw wordt gereïncarneerd. Als je het niet weet, is een medicijnman een mysticus in een indianendorp. Een dokter en zo. Een goeie vent. Maar in deze film maakt de medicijnman die in de rug van de vrouw groeit deel uit van de occulte en zwarte magie. Dat wordt heel duidelijk als een oude dame begint te gillen, 15 centimeter boven de grond begint te zweven en zich van een trap af werpt, waarbij ze de leuning helemaal wegtrekt. Maar het wordt nog beter. In de wetenschap dat hij de situatie niet meer in de hand heeft, gaat onze lieve Harry naar South Dakota om de hulp in te roepen van een echte indiaan. Daar vindt hij 'John Singing Rock'. John stemt ermee in hem te helpen in ruil voor tabak. De indiaanse stereotypen zijn overweldigend in deze film. De hele film lang wordt de bobbel op Kerins rug steeds groter. De laatste 45 minuten zijn ondraaglijk grappig. Kerin 'geeft de bevalling' aan de medicijnman. (Hij scheurt uit haar rug.) Het blijkt een naakte lilliputter te zijn die er alleen maar eng en walgelijk bij staat. Op dat moment breekt de hel los. Het ziekenhuis verandert in een poolgrot. Harry's hoofd vliegt door de kamer. Die goeie ouwe Harry ontdekt dat hij zich tijdelijk van de medicijnman kan ontdoen door er een schrijfmachine tegenaan te gooien. In de laatste tien minuten verandert de ziekenhuiskamer in een soort melkwegstelsel. De special effects zijn verbazingwekkend slecht. Plotseling valt Kerins overhemd van zijn lijf en een volledig ontblote Kerin doodt de medicijnman door op de een of andere manier bliksemschichten op hem af te schieten. Op dat moment wordt alles weer normaal. Mijn favoriete regel is wanneer John Singing Rock na een hele film over die medicijnman 'He got away!' zingt en Harry 'Who did?
This may have been an awful movie, but I honestly appreciate it. I haven't laughed this hard in a long long time. I mean, the movie is about a 400-year-old medicine man who is reincarnated into a woman's back. If you don't know, a medicine man is a mystic in an Indian village. A doctor and such. A good guy. In this movie, however the medicine man that's growing in the woman's back is part of the occult and black magic. This message is made very clear when an old lady starts yelling, floating 6 inches off the ground, and throws herself down a flight of stairs, completely taking out the railing. But it gets better. Knowing that the situation is out of his hands, our dear Harry heads over to South Dakota to get the help of a real Indian. Here he finds "John Singing Rock". John agrees to help in exchange for tobacco. The Native American stereotypes are overwhelming in this movie. Throughout the movie this bulge on Kerin's back is getting bigger and bigger. The last 45 minutes or so are unbearably funny. Kerin finally "gives birth" to the medicine man. (It tears out of her back.) It turns out to be a naked midget that pretty much just stands there looking scary and disgusting. This is where all hell breaks lose. The hospital turns into an arctic cave. My favorite part is when the nurse's head flies across the room. Good old Harry discovers that he can temporarily get rid of the medicine man by throwing a typewriter at it. In the last ten minutes the hospital room turns into a galaxy of some sort. The special effects are amazingly bad. Suddenly Kerin's shirt falls off and a fully exposed Kerin kills the Medicine Man by somehow shooting lightning bolts at him. At this point everything goes back to normal. My favorite line is when after an entire movie about this medicine man, John Singing Rock goes "He got away!" and Harry goes "Who did?"