Sommige mensen zouden deze film slecht noemen, maar ik noem het een klassieker. De meeste films uit de jaren tachtig die zo doortrokken waren van hippe mode en hippe uitspattingen van die tijd, stierven met de jaren tachtig uit. Deze film was zijn tijd vooruit. Hoewel geen enkel personage zo sympathiek overkwam als in een traditioneel tienerdrama, liepen de regisseurs met hun personages een smalle lijn tussen '80's Cool' en '80's Geek'. De regisseurs hadden ervoor kunnen kiezen om deze personages gewoon supercool te maken, wat een grote afknapper zou zijn als je de film in een decennium ERGENS anders dan de jaren tachtig zou bekijken, maar OC en Stiggs zijn niet supercool ze zijn gewoon twee tieners die zichzelf vermaken en er hopeloos sullig uitzien als ze dat doen. Het onverklaarde antagonisme van de Schwabs was gewaagd vanwege de ernst en het mysterie ervan, maar door de weergave van de Schwabs zelf viel het op zijn plaats. Het was letterlijk onmogelijk om medelijden te hebben met de familie Schwab. Ik zeg dat deze film over het geheel genomen een schizofrene lachspiegel was die bruiste van het soort willekeurige existentiële komedie dat veel later in films over recente tienerescapades als _American Pie_ zou worden gebruikt. De film had ook iets van Cheech en Chong. Het is geen wonder dat deze film de komische all-stars kreeg die hij ook had in Curtin, Dooley, Mull, Waterston en Dennis Hopper. Het is geen obscure film uit de jaren tachtig die ik liever voor het eerst in Showtime om vier uur zou zien draaien dan O.C.
Some might call this movie bad, but I call it a classic. Most 80's movies that are deeply lined with the stylings and hip hijinks of the day died with the 80's. This one was ahead of its time. Though no one character comes off as completely likable as in some traditional teeny-bopper entertainment, the directors walked a fine line with their characters between "80's Cool" and "80's Geek" The directors could have chosen to just fully make these characters super-cool, which would be a big turnoff if you're watching the movie in some decade OTHER than the 80's, but OC and Stiggs aren't super-cool they are just two teens who entertain themselves, and look kind of hopelessly geeky doing it. The unexplained antagonism of the Schwabs was daring for its severity and its mystery, but the portrayal of the Schwabs themselves made it snap into place. It was literally impossible to feel sorry for the Schwab family. Overall I say this movie was a schizophrenic laughingstock seething with the brand of random existential comedy that would be used much later in movies in more recent teen escapades like American Pie. It also reached back and had a feel of Cheech and Chong in it. Its no wonder this movie drew the comedic all-stars that it did in Curtin, Dooley, Mull, Waterston, and Dennis Hopper. Kudos on the musical appearance of King Sunny Ade and the African Beats. I tell ya, there's no obscure 80's movie I'd rather see for the first time flipping through Showtime at 4am than O.C. and Stiggs.