Terwijl ik zat te wachten tot _Amelie_ zou beginnen in een theater vol luidruchtige studenten die goedkoop bier dronken, verwachtte ik niet meer dan een overdreven gehypete film van onze vrienden in Frankrijk. Terwijl ik Amelie steentjes in het kanaal zag keilen, begon ik langzaam te beseffen dat een film voor het eerst alle hypes verdiende die hij had gekregen, en meer, en ik voelde me zo gezegend dat ik deel mocht uitmaken van deze openbaring.<br />Possible Spoilers<br />'Het is moeilijk onder woorden te brengen hoeveel ik van _Amelie_ hield.'<br />Ik had het gevoel dat ik naast Monet zat en toekeek hoe hij moeiteloos schitterende aquarellen op zijn doek sprenkelde. Ik had het vreemde maar fantastische gevoel dat ik me in de geest van Amelie bevond, dat ik alles zag in de levendige kleuren waarmee zij het leven zag, en dat ik daar veel langer wilde blijven dan de twee uur die me waren toegewezen. Het was gewoon zo verfrissend om een film te zien waarin je fantasie de vrije loop kon laten in plaats van in de war te raken door de schijnbare déj<0xC3><0xA0> vu van de eerste aflevering van hetzelfde zinloze geleuter van vorig jaar. Het is de eerste film waarin ik de ondertitels aanbad en zelfs een knagende drang had om naar buiten te gaan en Frans te leren, een drang die ik vandaag de dag nog steeds heb. Veel van dit alles kan worden toegeschreven aan de verrukkelijke Audrey Tatou. Haar expressieve ogen en lieve, zorgzame karakter zorgden ervoor dat de kijker dierbare herinneringen aan Audrey Hepburn kreeg en zorgden ervoor dat ik niet werd afgeleid door de ondertitels. Zou een 23-jarige actrice met weinig ervaring net zo fantastisch kunnen zijn als Meryl Streep en Katharine Hepburn? Ik had het echt niet verwacht, maar Audrey Tatou gaf mijn belangstelling voor film nieuw leven in en liet me achter met de vraag waarom haar naam niet op de Academy-lijst stond en wat de Academy bezielde om No Man's Land te nomineren. Een al perfecte film had niet beter kunnen zijn, maar samen met de met liefde gemaakte cinematografie en het genot van de rijzende ster Tatou kwam het prachtige verhaal van een ware weldoener. _Amelie_ is een film die je smeekt gelukkig te worden en die zelfs aan de meest depressieve mensen enige kortstondige voldoening zou moeten schenken. Kleine momenten zoals de tragisch grappige eerste jaren van Amelie zijn heel bijzonder en de beste die ik ooit op het witte doek heb gezien. De scène waarin Amelie steentjes keilt in het kanaal zou jarenlang bestudeerd moeten worden om uit te groeien tot het grootste technische moment in de bioscoop.<br />Films als deze komen niet vaak voor. Misschien zijn het de makers van films die het afgestompte publiek, dat het blijkbaar niet kan, aanspreken. Het is niet duidelijk of de film die ze vorig jaar hebben gezien de hint overneemt. Het filmpubliek wil geïnspireerd worden en wil worden voorzien van dezelfde verbeeldingskracht als wanneer ze een geweldige roman lezen. Daarom blijft _Lamelie_ boven aan de lijst van beste films staan.<br />10/10.
Waiting for `Amelie' to begin in a theater fraught with noisy college students drinking cheap beer, I wasn't expecting anything more than an over-hyped flick from our friends in France. I slowly began to realize as I watched Amelie skip stones in the canal that for the very first time, a film deserved all of hype it had been accorded and more, and I felt so blessed to be a part of this revelation.<br /><br />Possible Spoilers<br /><br />It's hard to put into words how much I loved `Amelie.' I felt as though I were sitting next to Monet, watching as he effortlessly splashed brilliant watercolors across his canvas. I had this strange but fantastic feeling of being inside the mind of Amelie, seeing everything in the vibrant colors she viewed life with, and wanting to remain there much longer than the two hours allotted. It was just so refreshing to watch a movie where your imagination was free to soar rather than feel confused by the apparent deja vu from last year's first installment of the same pointless drivel.<br /><br />I almost always loathe films with subtitles as I feel that they get in the way of viewing the characters actions and facial expressions. `Amelie' is the first film where I adored the subtitles and in fact, had a nagging urge to go out and learn French that is still with me today. Much of this can be attributed to the delightful Audrey Tatou. Her expressive eyes and sweet caring nature provided the viewer with fond memories of Audrey Hepburn and prevented me from being distracted by the subtitles. Could a 23 year old actress with little experience be just as fantastic as Meryl Streep and Katharine Hepburn? I really wasn't expecting it but Audrey Tatou revitalized my interest in film and left me wondering why her name didn't appear on Academy ballots and what possessed the Academy to favor `No Man's Land.'<br /><br />An already perfect film couldn't get much better but along with the lovingly created cinematography and delight of rising star Tatou came the wonderful story of a true do-gooder. `Amelie' is a film that begs you to get happy and should give some short-term contentment to even the most depressed of individuals. Little moments like the tragically funny early years of Amelie are very special and the best I've seen on the silver screen. The scene where Amelie is skipping stones in the canal should be studied for years to come as the greatest technical moment in cinema.<br /><br />Movies like this one don't come around very often. Perhaps the creators of films that pander to dumbed-down audiences who apparently can't tell that their watching last year's film should take the hint. The movie-going public wants to be inspired and wants to be provided with the same imagination they have when reading a great novel. This is why `Amelie' remains #18 on the list of best films.<br /><br />10/10