Ik huurde deze film alleen maar omdat ik van tijd tot tijd graag naar een slechte film kijk <0xE2><0x80><0x93> je weet wel, zo'n film die zo onbeholpen en stom is dat je erom kunt lachen. Nou, de film was ongeveer wat ik verwachtte, hoewel de kwaliteit van de productie niet zo verschrikkelijk was als die van films van andere hedendaagse 'kunstenaars' als Al Adamson, Larry Buchanan, William Grefe en Ray Dennis Steckler <0xE2><0x80><0x93> maar het kwam er wel heel dichtbij. Dat kwam doordat een of twee van de niet-professionele acteurs het niet helemaal verknald hadden en het verhaal maf genoeg was om mijn aandacht vast te houden.<br />De film begint met een dame die een kat binnenlaat <0xE2><0x80><0x93> en de dame wordt onmiddellijk aangevallen door een naar vlees hunkerende poes! Dan verandert het tafereel in dat van een of andere idioot en zijn krankzinnige vrouw die op een begraafplaats lijken verzamelen om ze aan de kattenvoerfabriek te verkopen. Dit stel ziet er ongeveer uit als de doorsneebezoekers van 'The Jerry Springer Show'. Nou, de vuilballen die de lijken kopen, nemen de lijken mee naar hun werk en stoppen ze in een rare machine die ze tot puree maalt. Hoewel de lijken tussen de 100 en 200 pond wegen, is de bak waarin de puree wordt gemalen vreemd genoeg niet groot genoeg voor een dwergkees, maar dat is een klein detail. Even later wordt een dokter gebeten door een vleesetende kat en hij en zijn verpleegster (die een beetje op een stripper lijkt) gaan op eigen houtje op onderzoek uit. Wat ik vooral zo leuk vond, was dat ze niet eens de moeite namen om de politie in te schakelen <0xE2><0x80><0x93> want die zouden ze natuurlijk in gevaar brengen. Hoewel er natuurlijk veel meer aan de film vastzit, aangezien het in wezen gaat over het vermalen van lijken tot kattenvoer, heeft het eigenlijk niet veel zin om verder te gaan.<br /><0x3E> Goedkope decors, amateurtoneel, een stom script (dat later de inspiratiebron moet zijn geweest voor de film EET RAOUL), overacterende mistmachines en lauwe regies, dit is een goedkope horror drive-in en niets meer of minder. Ondanks het onderwerp is de film tamelijk tam en goed voor een paar grappige scènes <0xE2><0x80><0x93> maar mist de ware gruwelijkheid om er een cultklassieker van te maken. O, trouwens, als je het je afvraagt, ze gebruikten in de film NIET de gebarentaal. Ik ben heel goed in de Amerikaanse gebarentaal en die komt niet eens in de buurt van deze of andere gebarentaal.
I rented this film simply because from time to time I enjoy watching a bad movie--you know, ones that are so inept and stupid that they're good for a laugh. Well, the film was pretty much what I expected, though the quality of the production was not quite as horrible as films by other contemporary "artists" like Al Adamson, Larry Buchanan, William Grefe and Ray Dennis Steckler--but it was very, very close. That's because one or two of the non-professional actors didn't totally suck and the story was goofy enough to keep my attention.<br /><br />The film begins with a lady letting a cat into the house--and the lady is immediately attacked by a flesh-craving pussycat! Then the scene switches to some cretin and his insane wife at a cemetery gathering corpses to sell to the cat food company. This pair looks pretty much like typical guests on "The Jerry Springer Show". Well, the dirtballs who buy the corpses take the bodies back to work and stuff them in a silly looking machine that grinds them into puree. Oddly, though the corpses weigh between 100-200 pounds, the container catching the puree is only about big enough to hold a Pomeranian, but this is a minor detail. A bit later, a doctor is bitten by a flesh-hungry cat and he and his nurse (who looks a bit like a stripper) go off on their own to investigate. What I really liked was how they didn't even bother going through the police--putting them, of course, in harm's way. While there's of course much more to the film than this, considering it's basically about grinding corpses into cat chow, there really isn't much point in going further.<br /><br />Cheap sets, amateur acting, a silly script (that must have later inspired the film EATING RAOUL), over-acting fog machine and tepid directing, this is a cheapie horror drive-in film and nothing more or less. Despite the topic, the film is pretty tame stuff and is good for a laugh or two--but lacks the true awfulness to make it a cult classic.<br /><br />Oh, by the way, if you were wondering, they were NOT using sign language in the film. I am proficient in American Sign Language and it's not even close to this or other sign systems.