Ik neem aan dat het niet eerlijk is dat elke'mockumentary' vergelijkingen met Spinal Tap oproept, maar deze is zo goed gemaakt dat hij zijn inspiratie werkelijk overstijgt. Terwijl VERGETEN ZILVER zijn portie hilarische momenten biedt (het subplot met Stan-de-Man is een staaltje van puur komisch genie), is het de schrijnende toon van Jacksons film die hem bijzonder maakt. Als je merkt dat je aan het eind van de film een traantje wegpinkt, is dat een bewijs van het feit dat de grillig begaafde Jackson zelfs met een lullig project een onverwacht meesterwerk kan afleveren.<br />Verbazingwekkend.
I guess it's unfair that every "mockumentary" evokes comparisons with Spinal Tap, but this one is so very well done that it actually transcends its inspiration. While FORGOTTEN SILVER provides its share of hilarious moments (the Stan-The-Man sub-plot is a stroke of pure comedic genius,) it's the poignancy of Jackson's film that makes it special. If you find yourself shedding a tear by the movie's end, it's a testament to the quirkily gifted Jackson that, even with a lark of a project, he can deliver an unexpected masterpiece.<br /><br />Amazing.