Er zijn maar weinig acteurs die de nationale houding bepalen. Wayne is een van hen. Hij werd volwassen in een eenvoudiger tijd, toen 'witte hoed versus zwarte hoed' werd verwacht en niet alleen maar aanvaard. Hij hoefde alleen maar een archetype te zijn, zijn aanwezigheid was tekenfilmachtig... de ongelukkige slechteriken waren net zo tekenfilmachtig. Zijn triomfen bevestigden wie we als Amerikanen waren.<br />Hij werd vervangen door de keiharde Clint, de iconoclast. Maar Clint stond voor het grootste deel ook tegenover stripfiguren.<br /><br />Het huidige postmoderne archetype van de held is Willis in het 'Die Hard'-verhaal <0xE2><0x80><0x93> de ironische held moet het nu opnemen tegen volledig dimensionale schurken. De meeste studio's investeren tegenwoordig in het binnenhalen van de vermeende 'beste schurk', en alle andere overwegingen vormen daar een lijn achter. <br />Het is dus schokkend om dit vandaag te zien... de geest moet niet één, maar twee generaties terugspringen om zich aan te passen.<br />Dit is op veel niveaus een mislukking. Het visuele verhaal is duidelijk niet-cinematisch <0xE2><0x80><0x93> het zou kunnen doorgaan voor een 'Klein Huis op de Prairie'-tv-programma. Het acteerwerk en de rekwisieten zijn afschuwelijk.<br />Wayne probeert afstandelijk te blijven, iedereen op zijn pad opzijschuivend met rokende hulzen en oneliners. Hij probeert voor ons te onderstrepen dat 'een man zijn plicht niet kan verzaken'.<br />In 1973 werkte dit niet meer. Wat Wayne ook voor ons had opgebouwd in 'True Grit' of zelfs in de 'Groene Baretten' was voor altijd verloren... Als zand tegen een tsunami veroorzaakt door Vietnam en al het wrakhout en de wrakstukken die op ons afkwamen (My Lai, de staat Kent, de bombardementen op Cambodja, enz.) We begonnen snel een natie van quiche-eters te worden.
There are few actors who define national attitudes. Wayne is one of them. He matured in a simpler time, when white hat vs. black hat was expected, not just acceptable. He didn't need to be anything more than an archetype, his presence was cartoonish...the hapless bad guys were equally cartoonish. His triumphs affirmed who we were as Americans.<br /><br />He was displaced by flinty Clint, the iconoclast. But Clint, for the most part, also faced cartoon bad guys.<br /><br />The current postmodern hero archetype is Willis in the "Die Hard" narrative -- the ironic hero now has to face off with fully dimensional villains. Most studios now invest in getting the perceived 'best villain', and all other considerations form a line behind that.<br /><br />So it's shocking to see this today...the mind has to jump back not one, but two generations and adjust.<br /><br />This is a failure on many levels. The visual storytelling is distinctly uncinematic -- it would pass for a "Little House on the Prairie" TV show. The acting and props are horrible. <br /><br />Wayne tries to stay aloof, brushing aside everyone in his path with smoking barrels and one-liners. He tries to validate for us that "a man can't ignore his duty".<br /><br />By 1973, this no longer worked. Whatever Wayne had built up for us in "True Grit" or even the "Green Berets" was lost forever...like sand against a tsunami caused by Vietnam and all of its flotsam and jetsam that rushed at us(My Lai, Kent State, the bombing of Cambodia, etc.) We were rapidly becoming a nation of quiche-eaters.