1958. Een rustig stadje. De gevoelige vijftienjarige Meg Loughlin (een ontwapenend lieve voorstelling van Blythe Auffarth) en haar kreupele jongere zusje Susan (de uitmuntende Madeline Taylor) zijn twee weesmeisjes die na de dood van hun beide ouders door een auto-ongeluk worden verzorgd door hun strenge en verwarde tante Ruth Chandler (uitmuntend gespeeld met formidabele stalen kracht door Blanche Baker). Als Meg zich verzet tegen de harde behandeling van zowel haarzelf als Susan, laat Ruth haar vastgebonden in de kelder achter en moedigt een handjevol kinderen uit de buurt aan, onder wie haar eigen drie zoons en de aardige jongen David Moran (een aardige voorstelling van Daniel Manche) om de arme Meg te kwellen en te mishandelen. Directeur Gregory M. Wilson, werkend volgens een meedogenloos grimmig en keihard scenario van Daniel Farrands en Philip Nutman, biedt een uiterst verontrustende en provocerende meditatie over de vernietiging van de onschuld, de verdorven verdorvenheid die net onder het goed verzorgde oppervlak van de buitenwijken op de loer ligt, het achteloze sadisme van de puberteit en de verschrikkingen van strikte discipline en strenge moraliteit die gevaarlijk uit de hand zijn gelopen. Bovendien toont Wilson een bewonderenswaardige zelfbeheersing en suggereert hij meer dan de verschillende wreedheden die in de film worden begaan. Het is dit laatste element van aanbevelenswaardige tact en smaak dat deze film zijn extra verontrustende scherpte geeft. De acteurs zijn stuk voor stuk geweldig: Baker geeft een zeer ijzingwekkende vertolking van het serene kwaad als Ruth, Auffarth is zowel dapper als hartverscheurend als de ongelukkige Meg, Moran maakt eveneens indruk als David, en dan zijn er nog de overtuigende bijdragen van Graham Patrick Martin als de zachtmoedige Willie Chandler jr., Catherine Mary Stewart als Davids opgewekte moeder, Grant Shaw als Davids gemoedelijke vader en William Atherton als de treurige volwassen David. De vloeiende, sprankelende cinematografie van William M. Miller, Ryan Shores verfijnde melodieuze score, de niet-exploitatieve en nuchtere manier waarop het onplezierige onderwerp wordt behandeld, en de angstaanjagende geloofwaardigheid van het hele verhaal versterken nog eens de aanzienlijke impact en potentie van deze uiterst verontrustende en hartverscheurende afdaling in de afgrond van de film.
1958. A quiet small town. Sensitive fifteen year old Meg Loughlin (a disarmingly sweet performance by Blythe Auffarth) and her crippled younger sister Susan (the excellent Madeline Taylor) are two orphaned girls who are taken care of by their stern and unhinged Aunt Ruth Chandler (superbly played with formidable steely grit by Blanche Baker) following the death of both their parents in a car accident. When Meg stands up to Ruth's harsh treatment of both herself and Susan, Ruth has her tied up in the basement and encourages a handful of local kids who include her own three sons and nice guy David Moran (a likable performance by Daniel Manche) to inflect all sorts of vicious abuse and torture on poor Meg. Director Gregory M. Wilson, working from an unsparingly grim and hard-hitting script by Daniel Farrands and Philip Nutman, offers a powerfully unsettling and provocative meditation on the destruction of innocence, the depraved wickedness lurking just underneath suburbia's well-manicured surface, the casual sadism of adolescence, and the horrors of strict discipline and rigid morality gone dangerously around the bend. Moreover, Wilson shows admirable restraint and suggests more than shows the various atrocities committed in the picture. It's this latter element of commendable tact and taste which gives this movie its extra unnerving edge. The uniformly terrific acting rates as another major asset: Baker delivers a positively chilling portrayal of serene evil as Ruth, Auffarth is both brave and heart-breaking as the unfortunate Meg, Moran likewise impresses as David, plus there are sound supporting contributions from Graham Patrick Martin as the mean Willie Chandler Jr., Catherine Mary Stewart as David's cheery mom, Grant Shaw as David's easygoing dad, and William Atherton as the regretful grown-up David. William M. Miller's fluid, sparkling cinematography, Ryan Shore's delicately melodic score, the nonexploitative and matter-of-fact handling of the unpleasant subject matter, and the frightening plausibility of the whole story further enhance the considerable jolting impact and potency of this profoundly disturbing and gut-wrenching descent into the cinematic abyss.