De meedogenloze drang van een man om zichzelf te vernietigen is de teneur van deze film, maar de omringende studie van de menselijke natuur en van wat de ultieme waarden in het leven kunnen zijn, vult het canvas aan. Squarcio, de held, heeft door een gelukkig toeval lang genoeg aan ontdekking weten te ontkomen om een comfortabel leven voor zijn gezin en liefhebbende vrouw op te bouwen. Andere vissers, die reden genoeg hebben om hem te verafschuwen, tonen hem voortdurend medeleven <0xE2><0x80><0x93> hun fundamentele goedaardigheid overheerst. Squarcio echter volgt, net als een 'Sturm und Drang'-figuur, meedogenloos een pad dat hij volgens zijn logica <0xE2><0x80><0x93> en vrouw en kinderen <0xE2><0x80><0x93> moet verlaten. Hij krijgt andere keuzes aangeboden; hij ziet andere charismatische personages zinloos sterven <0xE2><0x80><0x93> en toch zijn zijn daden emotioneel gedreven. <br />Midden in de film verkiest de plaatselijke commandant van de kustwacht zich terug te trekken, de dienst te verlaten voordat hij getuige moet zijn van de dood of de gevangenneming van zijn jeugdvriend. Ik, de kijker, voelde hetzelfde <0xE2><0x80><0x93> ik had er erg veel zin in om het theater te verlaten voor het onvermijdelijke. Toch bleef ik, hopend op een eerste glimp van een gelukkig einde.<br />Maar voor mij waren de gedenkwaardigste momenten in deze film bepaalde zeescènes die het mooiste en intrigerendste schilderij van de oude Venetiaanse school uitdaagden <0xE2><0x80><0x93> sepiakleurige zeilen, smaragdgroene zeeën, witte en groene (?) scheepsrompen en oude forten op de achtergrond <0xE2><0x80><0x93> allemaal een beetje onwerkelijk, als speelgoed van een kind, bijna te volmaakt, te harmonisch. Hij maakte deel uit van dergelijke taferelen <0xE2><0x80><0x93> hij was op zijn eigen, individualistische, maar misplaatste pad.
A man's relentless drive toward self-destruction is the tenor plot in this film, but the surrounding study of human nature, and of what can be the ultimate values in life fill out the canvas. Squarcio, the hero, has through good fortune escaped detection long enough to establish a comfortable life for his family and loving wife. Other fishermen, who have reason enough to detest him, consistently show him compassion - their basic good natures prevailing. Squarcio, though, like a "Sturm und Drang" character, relentlessly pursues a path his logic - and wife and children - tell him he should abandon. He is offered other choices; he sees other charismatic characters uselessly die - yet his actions are emotionally driven.<br /><br />At mid-film, the local coast guard commander chooses to retire, to quit service before having to witness the death or imprisonment of his childhood friend. I, the viewer, felt likewise - very much like abandoning the theater before the inevitable. Yet I stayed on, hoping for some early hint of a happy end to come.<br /><br />But for me, the most memorable moments in this film were certain sea scenes set to challenge the most beautiful and intriguing of any painting of the old Venetian school - sepia sails, emerald seas, white and green (?) hulls, and old fortresses in the background - all looking a bit unreal, like a child's playthings, almost too perfect, too harmonic. Squarcio, of course, wasn't part of such scenes - he was off on his own, individualist but misguided path.