Ik zal beginnen met te zeggen dat dat de enige reden is waarom ik al die moeite heb gedaan om een account op deze site te openen, zodat ik in het openbaar over deze film kon klagen. Ik zat er een tijdje geleden naar te kijken en ik kon de hele tijd alleen maar hardop lachen, want het is gewoon ongelooflijk hoeveel onzin en gewone plaatsen er in één film kunnen zitten. Hoewel ik moet opmerken dat het dansen echt geweldig is (daarom heb ik er een 2 van gemaakt), maakt dat het feit dat de rest van de film alleen maar een belediging is voor zowel de intelligentie van de kijker als de kunst van het vertellen van verhalen niet goed. Als er in de geschiedenis van de filmindustrie een wedstrijd was geweest om te bepalen welk script het grootste aantal clichés ter wereld zou bevatten, zou deze beslist 'de leiding nemen' en de rest achter zich laten. Eerlijk gezegd kon ik het gewoon niet geloven: toen deze film werd geschreven, moet iemand het recept hebben gevolgd om een sentimentele film te maken, want absoluut alle ingrediënten zijn in deze film terug te vinden. We hebben: 1) Het gezag: een gemene en niet zo kille schooldirecteur, die doet alsof het haar niets kan schelen, maar uiteindelijk bewijst dat ze diep vanbinnen gevoelens heeft en zo. 2. De held: een aardige, goedbedoelende dansleraar, die blijkbaar veel te veel vrije tijd en geld heeft. 3. Degenen die door de held worden gered: een verschoppeling van irritante stereotiepe minderheidsfiguren, zoals hispanic, zwaarlijvige en zwarte mensen die met allerlei dramatische kwesties te maken hebben: de moord op een drugsverslaafde, de alcoholistische vader, de moeder die zichzelf prostitueert om haar kinderen te eten te kunnen geven, en de verlaten vader. Natuurlijk doen al die kinderen hun uiterste best om 'beter' te zijn dan dat. Toch moeten ze allemaal nablijven. Die ongelukkige kinderen kunnen me geen moer schelen, maar het lukt ze zelfs om de schooldecaan (een stelletje gemene klootzakken) tegen de danslessen op te zetten, alsof de ouders en de leraren niets beters te doen hebben, gezien het feit dat de helft van de leerlingen niets anders lijkt te zijn dan potentiële misdadigers. 5) De gemene blondine (heel blond. Stereotype contrast is hier alles), die op de school neerkijkt omdat ze arm zijn en geen Amerikaanse. Vandaar een stelletje losers. Ze waagt het erop en gaat naar de dansles in het getto, maar komt er ongestraft van af en krijgt het aan de stok met een zwaarlijvige zwarte vent die door iedereen'monster' wordt genoemd. Haar moeder zal trots op haar zijn. 7) Het dramatische moment: de laatste scène waarin al het bovenstaande (ja, ook het schoolhoofd) samenkomt in een danswedstrijd die de met een of andere reden overladen dansleraar hen voor een fortuin weet te ontfutselen. Ze winnen niet (dat zou veel te veel zijn geweest), maar ze leren wel de les: 'Ga voor je dromen', 'Geef het nooit op', 'we zijn allemaal hetzelfde', wat je nog meer voor goedkope dingen kunt bedenken. Hieraan wil ik nog graag toevoegen dat de hele film geen enkele diepgang heeft ten aanzien van de serieuze kwesties waar hij zogenaamd over gaat, hij is saai, voorspelbaar en zo plat als een dubbeltje. Verspil je tijd niet aan deze film; als je dansbewegingen wilt zien, ga dan naar een musical op school of zoiets.
I'm gonna start by saying that the only reason why I went to all the trouble of opening an account in this site so I could publicly complain about this movie. I was watching it a while ago and I just couldn't stop laughing out loud during the whole thing, since it's just unbelievable the amount of nonsense and common places just one single film can come up with. Although it is to be remarked that the dancing is sincerely amazing (which is why I gave it a 2), that doesn't make up for the fact that the rest of the movie is just an insult to both the viewer's intelligence and the art of story-telling altogether. If there was a competition to decide which script in the history of the film industry contains the highest number of clichés in the world, this one would definitively "take the lead" of it and leave all the rest of them behind. Honestly, I just couldn't believe it: when this movie was written, someone must have been following the how-to-make-a-corny-movie recipe, because absolutely all of the ingredients are to be found in this film. We have: 1) The authority: a mean and not-so-cold-hearted school principal, who pretends to be to tough to care but in the end proves that deep down she has feelings and all. 2)The hero: a sweet well intentioned dance teacher, who apparently has way too much free time and money in his hands. 3) The ones who are saved by the hero: an outcast group of annoyingly stereotypical minority examples, such as hispanic, obese and black people who have to deal with all sorts of dramatic issues: there's the drug related murder, the alcoholic father, the mother who has to prostitute herself to feed her children and the abandon father. Of course, all this kids go out of their ways to be "better than that". Yet, they are all in detention. 4) The nemesis: a science teacher who not only doesn't give a damn about this unfortunate children, but even manages to get the school PTA (mean bastards, the lot of them) against the dance classes, as if the parent and teachers didn't have anything better to deal with, given the fact that half of the students seem to be nothing but potential criminals. 5) The mean blonde (very blond. Stereotype contrast is everything here), who looks down at the lot because they are poor and not American. Hence, a bunch of losers. 6) The blonde who's not mean: an upper-class teenager (as white as white paint can be) with way too many issues to even talk about them. Risks her head joining the ghetto dance class but gets away with it and ends up hooking up with an obese black guy who everyone calls "monster". Her mother's gonna be proud. 7) The drama moment: the final scene where all of the above (yes, the principal too) come together in a dance contest that the for-some-reason-loaded dance teacher manages to get them into by paying a fortune. They don't win (that would have been way too much) but they do learn the lesson: "go for your dreams", "don't never give up", "we're all the same", whatever other cheesy thing you might think of. To all of this, I would just like to add the fact that the whole movie lacks of any kind of deepness in regards of the serious issues it pretends to deal with, it's boring, predictable and just as flat as a white sheet. Don't waste your time on this film; if you wanna see dancing moves, just go watch high school musical or something like that.