Ik was dol op de eerste twee LOTR-films en was bijna onverdraaglijk opgewonden toen ROTK de eerste week in première ging. Toen de film afgelopen was, was ik verbijsterd door de diepe teleurstelling die ik voelde. Ik ging zelfs een paar dagen later nog eens naar de film kijken; ik kon niet geloven dat het echt zo erg was geweest als ik had meegemaakt. Het moet mijn schuld zijn geweest, dacht ik; ik was te opgewonden geweest om het echt te kunnen bevatten. Als ik wat kalmer was geweest, zou ik ervan hebben kunnen genieten en dan zou de magie weer werken, net als bij de vorige twee films. Helaas, nee. De film was net zo erg als ik. dacht ik, en op de een of andere manier lukte het me om mijn plezier in de andere twee films ook postuum te vergiftigen. Sindsdien heb ik nooit meer van een van hen kunnen genieten.<br />Ik begon Peter Jackson echt te haten, vooral nadat ik alle interviews op de dvd's had gezien. Ik geloof dat hij een ongedisciplineerde, genotzuchtige egomaniak is, en die eigenschappen namen naarmate de filmserie vorderde steeds meer de overhand. _The Fellowship of the Ring_ was de beste van het stel, en ik heb het gevoel dat dat komt doordat het een gok was. Nu de serie voorbij is, vergeten de mensen dat er voordat FOTR werd uitgebracht geen garantie was dat de film een succes zou worden. LOTR was een berucht moeilijk aan te passen boek, en veel mensen waren bang dat het niet zou lukken.' In die sfeer hadden Jackson en zijn medeschrijvers het grootste respect voor de oorspronkelijke tekst van Tolkien, en ze waren bijna nederig in hun benadering van zo'n ontmoedigende taak.<br />Nadat FOTR een groot succes was geworden, kregen ze meer vertrouwen in hun eigen vaardigheden en durfden ze te proberen The Two Towers een beetje te herschrijven, ook al verzekerden ze de fans dat het slechts een kleine strategische reorganisatie was en dat het oorspronkelijke verhaal in ROTK bewaard zou blijven. Maar tegen die tijd was Jackson zo misleid door de kruiperige vleierij die hem van alle kanten omringde, dat hij ervan overtuigd was dat de fans alles wat hij filmde adorerend zouden accepteren, simpelweg omdat het het product van zo'n genie was. Het verhaal van Tolkien en Jacksons ego konden niet samengaan, en raad eens wie er uiteindelijk won? Het verhaal floepte alle kanten op, met Sarumans verhaal eenvoudigweg afgekapt en onopgelost, terwijl Jackson zijn tijd verdeed met het verzinnen van scènes in Rohan, terwijl het verhaal zich beslist in Gondor had moeten afspelen. Maar dat was niet het deel van het verhaal dat hem interesseerde, dus moesten we meer liefhebbende foto's maken van bewerkte donkere houten balken en tapijten van dierenhuiden, plus een enorm overdreven liefdesrelatie tussen Eowyn en Aragorn. Toen Jackson zich ten slotte van dit romantische Vikingparadijs moest losrukken om naar Gondor te gaan, nam hij wraak op het verhaal door Gondor in een steriele, dode cementen stad vol lafaards en idioten te veranderen.<br />Het ergste van alles was dat ik het gevoel had dat Jackson door ROOK zelfs slordig werd met wat tot dan toe een handelsmerk van de films was geweest <0xE2><0x80><0x93> decorontwerp en schaal. Voor een scène waarin Gandalf en Pepijn op een balkon staan en in de richting van Minas Morgul kijken, had hij beide acteurs op dezelfde set, met Pepijn slechts geknield op het balkon, terwijl Gandalf boven hem uittorende. Maar de hersenen kunnen heel duidelijk berekenen dat de schaal van het balkon ten opzichte van de lichamen van beide personages verkeerd is <0xE2><0x80><0x93> in FOTR zou Jackson een groter model van het balkon voor Pepijn hebben gebouwd, om de illusie in stand te houden dat hij een kleinere figuur was in een omgeving die voor mensen van Gandalfs grootte was gemaakt. Deze keer kon het hem niet schelen, alsof hij het gevoel had dat hij zijn plicht had gedaan door in de eerste twee films nauwkeurig te zijn, en nu vrij zou moeten zijn om te spelen en plezier te maken.<br />Dat werd ruimschoots gedemonstreerd met de stomme groene kobolds, de eindeloze gevechtsscènes, het lawaai, de trillende camera, en de moeizame 'humor' in elke Gimli-scène. Wat mij echter het meest ergerde, was dat Jackson niet scheen te begrijpen wat Tolkien belangrijk vond. In de film kunnen alleen de'sterren' acteren (en ja, daar vallen de hobbits ook onder), terwijl Tolkien liet zien dat adeldom, moed en heldhaftigheid iedereen aangaan. In de boeken hadden de individuele soldaten van Gondor persoonlijkheden, voelden zich verbonden met de grotere zaak, en overlegden hoe ze het best hun plicht konden doen. In de films van Jackson doen Aragorn en Gandalf al het vechten, terwijl massa's vrouwen hulpeloos snotteren en soldaten nutteloos rondstommelen. Daarom was zijn verwijdering uit de Gouw zowel rampzalig als onvermijdelijk. Hij herkent geen enkel drama in gewone mensen in gewone omstandigheden die een crisis tegemoet zien en falen of opgaan in de situatie <0xE2><0x80><0x93> voor hem is de Gouw niets anders dan domme boeren die te stom waren om hun huis niet voor het avontuur te verlaten, en er valt verder niets meer van hen te verwachten. Tolkiens hele thema was dat avontuur en crisis NIET het enige bezit van nobele helden zijn, maar dat het iedereen kan raken, en hoe we reageren wanneer dat gebeurt is even belangrijk als Aragorns worsteling met Sauron of Denethors afdaling in de waanzin.
I loved the first two LOTR films, and was keyed up almost beyond endurance to see ROTK the first week it opened. When the film was over, I was stunned by the depth of disappointment I was feeling. In fact, I went back and watched the movie again a few days later; I could not believe that it really had been as bad as I'd experienced. The fault must have been mine, I thought; I'd been too wound up to really take it in. With a cooler head, I'd be able to enjoy it and the magic would work again, as it had with the previous two movies. Alas, no. The movie was just as bad as I'd thought, and it somehow managed to posthumously poison my pleasure in the other two movies as well. I've never been able to enjoy any of them since.<br /><br />I came to really hate Peter Jackson, especially after watching all the "making of" interviews on the dvds. I believe he is an undisciplined, self-indulgent egomaniac, and these characteristics progressively took over as the film series continued. Fellowship of the Ring was the best of the lot, and I feel it's because it was a gamble. Now that the series is over, people forget that before FOTR premiered, there was no guarantee that the film would be a success. LOTR was a notoriously difficult book to adapt, and many worried that it couldn't be done. In that atmosphere, Jackson and his co-writers were at their most deferential to the original Tolkien text, and almost humble in their approach to such a daunting task.<br /><br />After FOTR was a big success, they became more confident in their own skills, and felt bold enough to try a little rewriting for The Two Towers, even while assuring fans that it was only a little strategic reorganizing, and the original story would be preserved in ROTK. By that point, however, Jackson was so deluded by the sycophantic flattery that surrounded him on all sides, he was convinced that the fans would adoringly accept anything he filmed, simply because it was the product of such a genius. ROTK could not contain both Tolkien's story and Jackson's ego, and guess which won in the end? The story flopped all over the place, with Saruman's storyline simply chopped off and left unresolved, while Jackson wasted time indulging in invented scenes back in Rohan, when the story should have moved decisively to Gondor. That, however, was not the part of the story that interested him, so we had to have more loving photography of carved dark wood beams and animal-skin rugs, plus a vastly overdrawn love connection between Eowyn and Aragorn. When Jackson finally had to tear himself away from this romantic Viking paradise and turn to Gondor, he revenged himself on the story by turning Gondor into a sterile, dead cement city, full of cowards and idiots.<br /><br />Worst of all, I felt that by ROTK Jackson was even getting sloppy on what had been a trademark of the films until then - set design and scale. For a scene where Gandalf and Pippin are on a balcony, looking towards Minas Morgul, he had both actors on the same set, with Pippin merely kneeling at the balcony, while Gandalf towered over him. However, the brain can quite clearly calculate that the scale of the balcony in relation to the bodies of both characters is wrong - in FOTR, Jackson would have built a larger-scale model of the balcony for Pippin, to keep up the illusion that he was a smaller figure in a setting made for people of Gandalf's size. This time, he couldn't be bothered, as if he felt that he'd paid his dues being accurate in the first two movies, and now he should be free to play around and have fun.<br /><br />That was amply demonstrated with the stupid green goblins, the endless battle scenes, the noise, the shaking camera, and the labored "humour" in every Gimli scene. What annoyed me the most, however, was that Jackson seemed to have no grasp of what Tolkien thought was important. In the movie, only the "stars" are able to act (and yes, that includes the Hobbits), whereas Tolkien showed that nobility, courage and heroism are EVERYONE's business. In the books, the individual soldiers of Gondor had personalities, felt connected to the greater cause, and debated how best they could do their duty. In Jackson's movies, Aragorn and Gandalf do all the fighting, while crowds of women blubber helplessly and soldiers blunder about uselessly. This is why his removal of the Scouring of the Shire was both execrable and inevitable. Jackson can't recognize any drama in ordinary people in ordinary settings facing crisis and either failing or rising to the occasion - to him, the Shire is just dumb peasants who were too stupid not to leave home for adventure, and there's nothing more to be expected of them. Tolkien's whole theme was that adventure and crisis are NOT the sole property of noble heroes, but that it can touch anyone, and how we react when it does is as important as Aragorn's struggle with Sauron or Denethor's descent into madness.