Dit is niet de meest opwindende of aangrijpende van Kurosowa's films. Het tempo is een beetje traag en de plot kronkelt zich hier en daar. Toch vond ik het een heel plezierige film. Hij heeft een luchtige en hoopvolle toon. Omdat ik onlangs een cursus heb gevolgd waarin we ons tot in de kleinste details hebben verdiept in het directe naoorlogse Japan, is deze film een goede afspiegeling en commentaar op die tijd. Dagelijkse ontberingen, zoals zwarthandel, inflatie en schaarste, worden goed weergegeven zonder al te deprimerend te zijn. De toon is soms een beetje sentimenteel, met name de scène aan het eind waarin het publiek om deelname aan de film verzoekt, maar toch werd deze film midden 1947 uitgebracht en was het leven voor het beoogde publiek even slecht als of erger dan voor ons fictieve echtpaar. De mensen konden zich inleven in de geportretteerde scènes. Als het meisje vraagt of het publiek wil klappen, is dat niet alleen om haar en haar vriendje op te vrolijken, maar om iedereen aan het praten te krijgen. Tegenwoordig, buiten de context, lijkt dat afgezaagd, maar toen in 1947, als je net een donkere bioscoop was binnengedoken en je 5 of 10 of hoeveel yen ook maar een paar uur met je vriendin aan een ontsnapping op een zondagmiddag had besteed, had het een andere betekenis. Al met al een film die de moeite waard was, vooral voor degenen die belangstelling hadden voor Kurosowa of het naoorlogse Japan.
This is not the most exciting or engaging of Kurosowa's films. The pace is a bit slow and the plot meanders here and there. Even so, I found it very enjoyable. It has a light and hopeful tone to it. Having recently taken a class focusing in great detail on immediate post-war Japan, this film is a good reflection and comment on that time. Everyday hardships, such as black marketeering, inflation, and scarcity are well represented without being overwhelmingly depressing. The tone may often seem a bit maudlin, particularly the scene requesting audience participation near the end, yet this film was released in mid 1947 and life for the intended audience was as bad as or worse than our fictional couple. People could relate to the scenes portrayed. When the girl asks for the audience to clap, it is not just to raise her and her boyfriends spirits, it's to try to bring everyone up. Today, out of context, it seems corny, but back then in 1947, if you had just ducked into a dark movie theatre and spent your 5 or 10 or however many yen for a few hours escape on a Sunday afternoon with your girlfriend, it has a different meaning. All in all, a worthwhile film, particularly for those with an interest in Kurosowa or postwar Japan.