Ik heb deze film oorspronkelijk gezien kort na de première van Quentin Tarantino's _Kill Bill_ en hoewel ik onder de indruk was van de hoeveelheid bloedvergieten, had ik niet echt veel respect voor de film. Sindsdien heb ik meer van het Japanse 'Pinky'-genre bekeken en ik kan nu zonder enige twijfel zeggen dat Lady Snowblood absoluut boven aan de lijst hoort te staan! Directeur Toshiya Fujita heeft een film gemaakt die, hoewel enigszins oppervlakkig, de stijl dik aanbrengt en dat, in combinatie met de grote hoeveelheid bloedvergieten, betekent dat Lady Snowblood op alle juiste snaren slaat. Het verhaal gaat over een moeder die in de gevangenis bevalt. Ze probeert wanhopig een kind te krijgen omdat ze er een nodig heeft om wraak te nemen op degenen die haar onrecht hebben aangedaan. Ze hoopt op een sterke jongen, maar in plaats daarvan krijgt ze een dochter. Na de dood van haar moeder gaat de dochter naar een zware opleiding waar ze leert vechten en een samoeraizwaard leert gebruiken. Het kind groeit uiteindelijk op tot het hoofdpersonage, Vrouwe Sneeuwbloed, en gaat bloederig wraak nemen voor haar moeder.<br />Het eerste wat je opvalt aan de film is dat het idee om iets achter te houden de regisseur niet aanspreekt, en daarom is de film erg grof en erg, erg gewelddadig; wat naar mijn mening heel goed is. Het Pinky-genre is beroemd om de scènes waarin het bloed alle kanten op sproeit; en deze film is daar mogelijk ten dele verantwoordelijk voor, want elke keer dat de titelfiguur haar zwaard gebruikt, spoelt er bloed over het scherm! Het personage zelf wordt gespeeld door Meiko Kaji (die ook de hoofdrol speelde in de fantastische serie _Vrouwelijke Gevangene Scorpion_ ) en hoewel ze een vrouw van weinig woorden is, kun je je gemakkelijk inleven in haar dorst naar wraak, vanwege de interessante sfeer die om het personage heen hangt. De plot is in hoofdstukken verdeeld en de bewegingen zijn episodisch, meestal gewoon van de ene moord naar de volgende. Dit zorgt er wel voor dat de film geen inhoud heeft, maar hij is zeker nooit saai. De cinematografie is werkelijk prachtig en de regisseur maakt echt het beste van het contrast tussen helderrood bloed en helderwitte sneeuw. Alles bij elkaar is dit een absoluut geweldige film en een die je moet zien voor iedereen die zichzelf een Pinky Violence-fan noemt!
I originally saw this film shortly after the release of Quentin Tarantino's Kill Bill and while I was impressed by the amount of bloodshed, I didn't hold the film in particularly high regard. Since then, I've gone on to check out more of the Japanese 'Pinky' genre and I can now say, without doubt, that Lady Snowblood belongs on the absolute top of the pile! Director Toshiya Fujita has created a film that, while somewhat shallow, lays on the style thick and this coupled with the heavy amount of bloodshed means that Lady Snowblood hits all the right notes. The story focuses a mother that finds herself giving birth in prison. She desperately tries to have a child as she needs one to use for revenge on those that wronged her. She hopes for a strong boy, but has a daughter instead. After the death of her mother, the daughter then goes into heavy training where she learns to fight and use a Samurai sword. The child eventually grows up to become the title character; Lady Snowblood, and sets out to gain bloody revenge for her mother.<br /><br />The first thing you will notice about the film is that the idea of holding back just doesn't appeal to the director, and therefore the film is very gritty and very, very violent; which is a very good thing in my opinion. The Pinky genre is famous for sequences that see blood spraying out everywhere; and this film is possibly at least partly responsible for that, as the blood drenches the screen every time the title character uses her sword! The character herself is played by Meiko Kaji (who also took the lead role in the fantastic Female Prisoner Scorpion series) and while she is a lady of few words, it's easy to get involved with her thirst for revenge because of the interesting atmosphere surrounding the character. The plot is broken up into chapters and moves episodically, mostly just going from murder to the next. This does ensure that the film lacks substance; but it's certainly never boring. The cinematography is absolutely beautiful and the director really makes the best of the idea of the contrast between bright red blood and crisp white snow. Overall, this is an absolutely great film and one that is a must see for anyone that considers themselves a Pinky Violence fan!