Dit lijkt een vervolg te zijn op de voortreffelijke Amerikaanse psychopaat. Dat is het niet. Het is een belediging. Het maakt gewoon gebruik van een valse associatie en sleept daardoor het eerdere werk naar beneden.<br />Vanaf het allereerste begin tot aan de allerlaatste seconde worden we bestookt met het loodzware verhaal van de hoofdfiguur, er is niets meer te zien. Het had net zo goed een 'praatboek voor visuele gehandicapten' kunnen zijn. Misschien is de regisseur wel visueel gehandicapt: hoe zou hij anders de absurditeit kunnen zien van de illustratie op het omslag van een boek over een moord, een foto die een paar minuten na het incident is genomen, terwijl er maar drie getuigen waren, zonder fotograaf. Het verhaal slaat nergens op. Oké, het idee van de gestolen identiteit werkt zo'n beetje, maar zelfs dat valt in duigen als we bedenken dat er in de dossiers van de universiteit meestal foto's van de studenten zitten. Wat nog erger is, is dat de verteller ons vertelt dat ze haar mond heeft gehouden over een moord om te voorkomen dat ze jarenlang in therapie zou moeten, en dan toch naar een therapeut gaat, hem niet echt iets vertelt, maar er alles aan doet om hem angst aan te jagen, een personage dat in geen enkel opzicht relevant is voor de plannen van de hoofdpersonen. Alleen is hij toevallig wel de vriend van de professoren. Wat doet vermoeden dat dit hele stuk van het verhaal gewoon een stuntelige manier is om een uitwendig standpunt ten aanzien van de dood van de professoren aan te voeren. Hoe incompetent is zo'n manier van vertellen?<br /><0x3E><0x3E> In een werk waarin het serieus wordt gebruikt, kunnen we het grove en extreme geweld dat begint met het eerste beeld (een afgehakt hoofd) misschien wel tolereren. Maar in deze context, een belachelijk stuk puberaal gewauwel, wordt dat expliciete geweld aanstootgevend.<br /><0x3E><0x3E> Over gewauwel gesproken, de muziek is voortdurend afschuwelijk. Afgezien van de incidentele score. Maar wacht eens even, hoe komt het dat de incidentele muziek van de film in feite op de autoradio van de meisjes te horen is? Vergeet niet dat ze het volume omhoog heeft gedraaid! Dit detail is een POS van de allerhoogste orde.<br /><0x3E><0x3E> Tip: Morgan Freeman, hou het bij 'acteren', ik bedoel, sigaren roken en er geëmotioneerd uitzien!
This pretends to be a sequel to the superb American Psycho. It isn't. it's an insult. It simply exploits a spurious association and in so doing drags down the earlier work.<br /><br />Right from the very start to the very last second we are hammered with the leaden narration of the lead character, nothing is left for us to see. It might as well be a "talking book for the visually impaired". Maybe the director is visually impaired: how else does he fail to see the absurdity of the illustration on the cover of a book about a murder being a photo taken a few minutes after the incident for which there were only three witnesses without a photographer among them?<br /><br />The plot makes no sense. Sure, the stolen identity idea works, just about, but even that falls apart when we consider that college records usually include photos of the students. What is worse is that the narrator tells us she kept quiet about seeing a murder to avoid years of therapy, then goes to a therapist anyway, doesn't actually tell him anything, but invests great effort in inspiring fear in him, a character who had no relevance whatever to the protagonists plans. Except that, coincidentally, he happens to be the professors friend. Which suggests that this entire chunk of the plot is simply a cack-handed way of tacking-on an external viewpoint to the professors death. How incompetent a method of storytelling is that?<br /><br />In a work where it is used to serious effect we might tolerate the gross and extreme violence that begin with the very first frame ( a severed head ). But in this context, a ridiculous piece of chirpy teen-twaddle, that explicit violence becomes offensive. <br /><br />Speaking of teen-twaddle, the music is unremittingly awful throughout. Apart from the incidental score. But hang on, how come the movie's own incidental music is actually playing on the girls car radio? Remember, she actually turns it's volume up! This detail is a POS of the highest order.<br /><br />Tip: Morgan Freeman, stick to "acting", I mean, smoking cigars and looking soulful!