Ik had deze film niet meer gezien sinds de première, zo'n achtentwintig jaar geleden. Voor zover ik weet is hij pas deze maand op tv vertoond in L.A. tot de TCM-presentatie deze maand. Ik was elk detail van de film vergeten, behalve Marlon Brando's geweldige zin: 'Ah, Arthur, je mist het punt <0xE2><0x80><0x93> wij zijn de Arabieren.' Die zin zegt het allemaal en is vooral veelzeggend in het licht van de huidige gebeurtenissen en spelers. Door een of ander trucje van mijn geest heb ik de zin toegeschreven aan een scène tussen Brando en Scott in plaats van tussen Brando en Spradlin. Zelfs tijdens een opname geniet ik er altijd van om Wolfgang Preiss te zien en te horen. Ongeacht meningsverschillen tussen de schrijver en de regisseur, verliep de film in een stijl die ik de voorkeur gaf, waarbij ik met mijn vingertoppen de plot probeerde vast te houden en alle betrokkenheid van de personages relevant probeerde te houden. Ik zal de hiaten in de verhaallijn nooit begrijpen <0xE2><0x80><0x93> Scott die heimelijk de geheime formule doorspeelt aan een volslagen vreemde? in een winkel?, gevolgd door een paar dialoogjes in een bankkluis? Scott bleek een betere detective dan ik te zijn in het ontdekken van Kellers geheime motieven, gezien de feiten die op film werden getoond. Misschien werd alles duidelijk in het script. Berlijn is een geweldige plaats voor intriges op film, zoals we zagen in 'Bedrijfsvoering', en de intriges, en de cinematografie die mooi troebel was. Zelfs met de gaten in het verhaal en zonder _Travants_ en het Prater raad ik je aan deze film te bekijken om er iets van te begrijpen.
I had not seen this film since its theater release some twenty-eight years ago. To my knowledge it has not been shown on TV in the L. A. area until the TCM presentation this month. I had forgotten every single detail of the film except for Marlon Brando's great line "Ah, Arthur, you are missing the point--We are the Arabs." The line says it all and is especially telling in light of current events and players. By some trick of the mind, I ascribed the line to a scene between Brando and Scott instead of Brando and Spradlin. Even in a walk-on I always relish seeing and hearing Wolfgang Preiss. Regardless of disagreements between writer and director, the film proceeded in a style I prefer, leaving me trying to hold on to the plot with my finger tips and trying to keep all the character involvement relevant. I will never understand the gaps in the story line--Scott surreptitiously slipping the secret formula to a total stranger? in some shop? , followed by some tenuously-connected dialog at some safety deposit boxes? Scott proved to be a better detective than I at discerning Keller's covert motives, given the facts presented on film. Perhaps all was made clear in the script. Berlin is a great place for intrigue on film, as we saw in "Company Business", and the plots, and cinematography nicely murky. Even with the story holes and without Travants and the Prater, I recommend viewing this film enough to begin to comprehend it.