De films van Chuck Norris zijn niet wat je noemt meesterwerken, maar ze zijn vaak wel leuk en leveren goede actiescènes op. James Frago's 'Gedwongen Wraak' (die Eastwood regisseerde in 'The Enforcer') is geen uitzondering op die trend en is een rauwe, volbloed-Norris-extravaganza. Het is geen verrassing, want het is een fundamentele (en kitscherige) wraakactie voor Norris. De eenvoudige opzet bestaat uit vakkundig uitgevoerde vechtsportscènes die spontaan goed getimed en beoordeeld worden. Ze kunnen welkom ruw en ruw zijn, maar volkomen onbedoeld stompzinnig. De openingsscène in silhouet voor een neonreclame was een mooie vondst en William Goldsteins (nee, geen Goldsmith) opwindend wispelturige score neemt vorm aan. Ik heb gemerkt dat zijn vroege films aantrekkelijker waren dan veel van zijn latere, populaire standaardwerk. Ze zijn misschien niet zo goed georganiseerd en ontvankelijk als zijn bekendere films, maar deze film heeft een zekere oprechtheid. De ruige actie speelt zich af in Hongkong en wordt levendig geprojecteerd met de exotische, humeurige omgeving en het straatleven dat groots tot leven wordt gebracht. De regisseur James Frago levert goed werk. Zoals ik al eerder heb gezegd, is het uitgangspunt niet nieuw en ook niet erg sterk. Het is een hondenwereld en Norris staat aan de kant van de underdog en neemt de corrupten voor zijn rekening. Norris krijgt zelfs de kans om weer zo'n diepzinnig verhaal te vertellen (zoals in De Octagon) dat ik grappig genoeg zinloos vond. Voordat hij met zijn rooftocht begint (Chucks stijl!), verzamelt hij informatie, dus als hij ter zake komt, schakelt hij de juiste mensen uit. Maar er komt nog een onplezierige reden in het spel en dat maakt de woede los die op het punt stond te exploderen, omdat het de wraakzucht achter Chucks personage nog meer aanwakkert. Pas op, want nu krijg je een schop onder je kont! Het verbijsterende script zit vol met zaad en dat van Norris levert het grootste deel ervan. Maar zijn sluwe opmerkingen zijn wel degelijk bevredigend en zonder zouden ze gewoon niet hetzelfde zijn. En wat de uitvoeringen betreft, nou ja, die komen wel.' Het is te verwachten dat we binnen de actieradius iets houterigs krijgen. Chuck Norris met zijn cowboyhoed op en zijn pak met dat jongensachtige uiterlijk is stoïcijns, zoals gewoonlijk. Maar met die gedachte in zijn hoofd is hij in zijn element en heeft hij een onverwoestbare aantrekkingskracht die hem uitermate geschikt maakt om in de gaten te houden. Mary Louise Weller is perfect als Norris' geliefde, en Bob Minor is een geweldige steun als ex-legervriend. Michael Cavanaugh is een prima sinistere slechterik en heeft een geweldige confrontatie met Norris op het water.<br />Kijk ernaar uit voor een heerlijke, ontspannende tijd van compleet in elkaar geslagen worden en lachen. Dit is er een waar ik nooit genoeg van zal krijgen, vooral niet als Norris een fan is.
Chuck Norris' films aren't things you call masterpieces, but more often they're fun and deliver good rollicking action. James Frago's "Forced Vengeance" (who directed Eastwood in "The Enforcer") is no exception to the trend, and is a raw, full-blooded Norris' chop-suey extravaganza. No surprises here, as it's basic (and campy) revenge on mind for Norris. The simple set-up is made up of expertly-executed martial arts set-pieces that are spontaneously well-timed and judged. It can be welcomely brutal and rough, but quite unintentionally obtuse. The opening silhouette stash in front of a neon sign was a neat touch, and William Goldstein's (no not Goldsmith) exhilaratingly flighty score takes shape. There's something about his early films, I found to be more enticing than a lot of his latter, popular mainstream efforts. Sure they might not be as well organised or impressionable as his well-known flicks but this different kettle has certain sincereness about them. The gritty action takes place in Hong Kong, and it's vividly projected with the exotically moody setting and street life being expansively brought to life. Director James Frago does a serviceable job. As I mentioned earlier the premise doesn't break any new ground, and is rather slight. It's a dog eat dog world, and Norris is on the underdog side and takes on the corrupt. Norris even gets his chance to provide another deeply thoughtful narration (ala The Octagon) that I found humorously pointless. Before he goes on his forced rampage (Chuck style!), he goes about collecting information, so when he gets down to business he takes out the right men. But another unsavoury reason comes into play, and this releases the fury waiting to explode, as it does push the motivation for vengeance behind Chuck's character even more. Watch out, as now you're going to get an ass-kicking! The staggering script is filled with constant corn, and Norris' delivers the majority of it. However his sly remarks actually satisfy and it just wouldn't be the same without them. As for the performances, well it's expected that we get something wooden within the acting range. Chuck Norris geared up in his cowboy hat, and suit with those boyish looks is stoic as usual. But that in mind, he knows his element and has a durably raw appeal that makes him utterly watchable. Mary Louise Weller is perfect as Norris love interest, and Bob Minor provides wonderful support as an ex-army buddy. Michael Cavanaugh makes for a fine sinister bad guy, and has a terrific boat-top confrontation with Norris. <br /><br />Watch it for a good, relaxing time of utter beat-ups and laughs. This is one I'll never tire of, especially Norris fans.