Als _Het onsterfelijke verhaal_ niet een keer op TCM was verschenen en toevallig op de band was gezet, weet ik niet of ik het onsterfelijke verhaal ooit zou hebben gezien vanwege het gebrek aan verspreiding. Niet zo ironisch, of een toevalligheid die meer voor de hand ligt, als waar de film over gaat. In lijn met een paar andere werken van Welles, zoals _Mr. Arkadin_ en _F For Fake,_ gaat _Het onsterfelijke verhaal_ over het vertellen van verhalen, of hoe buitengewone dingen die gebeuren soms minder uitzonderlijk zijn als je rekening houdt met wat er werkelijk onder die dingen zit: de persoon die het vertelt, of die het vertelt, en als het echt zinnig klinkt of klinkt alsof het niet b.s. Clay, afkomstig uit een roman van Isak Denison, heeft waarschijnlijk geen goed verhaal te vertellen en zal er waarschijnlijk ook niet graag naar luisteren. 'Ik hou niet van voorwendsels en ik hou niet van profetie. Ik wil feiten,' zegt hij tegen zijn butler/bediende Levinsky (Robert Croggio), en nadat hij zo lang de rekeningen en de financiën van zijn bedrijf heeft aangehoord <0xE2><0x80><0x93> een heel lege taak voor een ouwe lul als Clay <0xE2><0x80><0x93> besluit hij iets te doen waardoor de sappen in zijn hoofd op gang kunnen komen, om een verhaal waar te maken dat al vele, vele malen is verteld, over een zeeman die door een rijke man wordt betaald om met zijn vrouw naar bed te gaan. Het personage dat toevallig in haar eigen verhaal voorkomt, was net zo berucht als Clay, en heeft een soort geschiedenis met Clay en haar familie.<br />Eerlijk gezegd is de kern van het Onsterfelijke Verhaal dat verhalen nooit waterdicht zijn, en dat maakt ze interessant en leuk voor degenen die ze jaren en jaren horen; het kan niet echt gebeuren, anders is er een valsheid die het hele doel van het spontaan zijn tenietdoet. Dus uiteindelijk is een heleboel fascinerender voor wat er deze keer in de subtekst staat, ook al vind ik het nog steeds heerlijk om naar Welles' aanwijzingen te kijken, die altijd een ongelooflijk staaltje van vindingrijkheid zijn, om nog maar te zwijgen van hier, waar het voornamelijk om praten gaat. Hij gebruikt hier ook heel goed kleur, zoals je ziet.' Het is de eerste keer dat hij tinten bruin en grijs gebruikt voor delen van de stad Macao, kleine, kleurige krullen die donkerder worden als ze om Clay heen staan, en de personages van Virginie (Moreau) en de Zeeman (Norman Eshley) die met Clay vergeleken worden, zien er levendig uit. Veel van de dialogen zijn prachtig en anders dan in sommige andere werken van Welles, en het is niet bepaald een kwestie van snel en helder nadenken om het allemaal in je op te nemen. Er zit zelfs een weemoedige toon in, want Clay is verre van een Kane of een sheriff in de greep van het kwaad <0xE2><0x80><0x93> hij is eigenlijk stervende, of op zijn minst gek, en er zit een zekere eenzaamheid in zijn 'wat-ik-zeg-zal-worden'-manier van praten tegen zijn bediende. Welles gaat daar helemaal in op, ook al moet hij er in de tijd van een uur een beetje aan wennen.<br />Maar de andere acteurs zijn niet te vergelijken, en Moreau is duidelijk de beste keus op dit gebied. Met nog steeds een paar van die melancholieke perioden die ze had toen ze in _French New Wave_ verscheen, gebruikt ze Virgine als iemand die complexer is (al is het vreemd genoeg maar voor een klein deel mijn plot) dan iemand als Clay zou hebben gedacht in zijn wereld van de feiten. De feiten voor haar maken de dingen afschuwelijk om te dragen, zelfs als ze ervoor betaald worden, en Moreau krijgt ook de kans om een diep niveau van seksualiteit te onthullen dat Welles een nieuwe uitdaging geeft die hij nog nooit eerder heeft gehad: hoe hij een seksscène moet aanpakken (waaronder een grote uitwisseling van dialogen tussen Virgine en Paul over een aardbeving). De mannen zijn echter iets beveriger. Coggio is niet zo slecht als Levinsky, maar hij moet van nature een stijve kerel zijn, en soms werkt het goed (zijn reactie op Clays eis om dit'verhaal' te reconstrueren is heel goed), en soms niet (zijn uitvoering van de regels, die niet goed geschreven zijn, is op het eind ongelooflijk). Ik vond Eshly ook een soort extra Welles die Fellini's productie van _Satyricon_ met de knappe jongens had opgepikt, deze keer met een onhandig Engels accent. Alleen als je onder de oppervlakte naar hem keek, leken de dingen een beetje intrigerend, maar oppervlakkig gezien hadden ze geen effect.<br />Maar voor de geduldige Welles-fan <0xE2><0x80><0x93> ja, zelfs op 62 minuten <0xE2><0x80><0x93> is _Het onsterfelijke verhaal_ een goede aanvulling op het werk van de filmmaker/acteur. Het gaat over een onderwerp waarover ik urenlang kon nadenken, over hoe het is om een leven te leiden waarin dingen niet voorspelbaar zijn, of wanneer dingen zijn vastgelegd en strak gestructureerd, over wat het betekent om erachter te willen komen waarom een verhaal zo is.' Waarom wil Clay dat het verhaal echt is, en waarom zegt maar één persoon dat het echt is of niet? De laatste onthulling van de zeeman is natuurlijk briljant in tegenspraak met alles wat daarvoor is gebeurd. Feiten (of liever gezegd de gebruikelijke uitleg) zijn meestal niet het beste deel van een verhaal, zoals elke filmmaker je kan vertellen.
If it weren't for The Immortal Story popping up once on TCM and by chance getting to tape it, I'm not sure if I would ever see the Immortal Story due to its lack of circulation. Not too ironic, or a coincidence more likely, to what the film is about. In line with a couple of Welles's other works like Mr. Arkadin and F For Fake, The Immortal Story is about storytelling, or how extraordinary things that happen are sometimes less so when taken into account for what's really underneath them- the person telling it, or being told it, and if it really makes sense or sounds like it isn't b.s. Welles's character Mr. Clay, taken from a novel by Isak Denison, probably doesn't have any good stories to tell, and more than likely doesn't like hearing them. "I don't like pretense, and I don't like prophecy. I want facts," he says to his butler/servant Levinsky (Robert Croggio), and after so much time hearing his company's accounts and finances- a very empty task for a codger like Clay to hear- he decides on something that might get the juices going in his head, to make real a story that's been told many many times, about the sailor getting paid by some rich man to sleep with his wife. It isn't 'Indecent Proposal', however, as Moreau's character happens to be in her own was as notorious as Clay, and has a history of sorts with Clay and her family.<br /><br />Matter of fact, the main thrust of Immortal Story is that stories are never fool-proof, and that's what makes them interesting/fun to those who hear them for years and years; it can't *really* happen, otherwise there's a falsity that defeats the whole purpose of it being spontaneous. So, a lot ends up being more fascinating for what is in the subtext this time, even if I still loved looking at Welles's direction, which is always an incredible feat of ingenuity, not to mention here when it's mostly talking heads. He uses color very well here, too, as it's his first time using shades of brown and gray for the Macao town parts, little flourishes of color that become darkened when around Clay, and the characters of Virginie (Moreau) and the Sailor (Norman Eshley) who compared to Clay are vibrant in appearance. Much of the dialog is exquisite and unlike in some of Welles's other works not exactly dense and rapid-fire in taking it all in. There's even an elegiac tone going on here, as Clay is far from a Kane or Sheriff in Touch of Evil- he's dying, really, or at least mad, and there's a loneliness to his 'what-I-say-will-be-done' manner of speaking to his servant. Welles taps into that completely, even if it takes a little getting used to over the hour-long running time.<br /><br />The other actors are hit or miss, however, with Moreau being the clear top choice in this field. With still some of those same melancholy beats she had when she appeared in French New Wave pictures, she taps into Virgine as someone who's more complex (albeit in small part my plot convenience, oddly enough) than someone like Clay would've thought in his factual-type realm. The facts for her make things awful to bear, even under payment, and Moreau also gets to reveal a deep level of sexuality that gives Welles another challenge never done before for him- how to handle a sex scene (this includes a great exchange of dialog between Virgine and Paul about an earthquake). The men, however, are a little more shaky. Coggio isn't bad as Levinsky, but by nature of his character he has to be a stiff kind of guy, and sometimes it works well (his reaction to Clay's demand to re-enact this 'story' is very good), and sometimes not (his delivery of the lines, which aren't well-written, at the very end is unbelievable). I also found Eshly to be like an extra Welles might've picked up from Fellini's production of Satyricon with the pretty-boy men, this time with an awkward English accent. Only when looking at him under the surface did things seem a little intriguing, but on the surface ineffectual.<br /><br />But for the patient Welles fan- yes, patient even at 62 minutes- The Immortal Story puts another good notch on the filmmaker/actor's club of of work. It deals with a subject that I could think and rouse about for hours, about what it is to live a life where things aren't predictable, or when things are mandated and put in rigid structure what it means to want to find why a story isn't made true or not. Why does Clay want the story to be real, and for only one person to say that it's for real or not? The final revelation from the sailor, of course, brilliantly contradicts everything that came before. Facts (or rather, the usual exposition), of course, aren't usually the best parts of any story, as any filmmaker can tell you.