Hoewel Douglas Furber (lyrics) en Philip Brabham (muziek) van hun verrukkelijke nummers worden beroofd, maakt 'Battling Butler' deze onvermijdelijke misstap meer dan goed door een van onze favoriete karakterspelers, Snitz Edwards, een belangrijke rol te geven. Hij is geweldig; en het strekt Keaton tot eer, zowel als collega-komiek als als regisseur, dat hij Snitz veel van zijn scènes laat stelen. Keaton en Edwards vormen een geweldig komisch team. Afgezien van een of twee scènes spelen ze niet tegen elkaar, maar met elkaar - een prestatie die moeilijker tot een goed einde te brengen is.<br />Na de opbouw van de toneelmusical splitst de film zich keurig in twee helften. De geplaagde trainer, die zich deskundig tegen de schijnbaar hopeloze Keaton afzet, levert een groot deel van de komedie in de tweede helft, tot de ster onverwacht de rollen omdraait in een grootse climax die speciaal voor de film is geschreven. In het stuk valt de figuur van McDonald gewoon weg en komt helemaal niet meer terug. Je zou kunnen zeggen dat de toneelmusical eigenlijk op een nogal slappe noot qua plot eindigt, maar dat probleem is nu keurig opgelost.<br />Ongetwijfeld dankzij het feit dat de komische gevechtscènes door zo'n beetje elke komiek die je in geluidsfilms zou kunnen noemen, zijn doodgebloed, wordt 'Battling Butler' niet helemaal gewaardeerd door de Keaton-verslaafden, maar ik beschouw het als een van zijn beste uitstapjes.
Although robbed of its delightful songs by Douglas Furber (lyrics) and Philip Brabham (music), "Battling Butler" more than makes up for this unavoidable lapse by casting one of our favorite character players, Snitz Edwards, in a major role. He is wonderful; and it's to Keaton's credit, both as a fellow comic and as the director, that he allows Snitz to steal many of his scenes. In fact, Keaton and Edwards make a great comedy team. Except for one or two sequences, they don't play against each other, they play with each othera feat that is more difficult to bring off successfully.<br /><br />Following the construction of the stage musical, the film splits neatly into two halves. Tom Wilson's harassed trainer, who expertly pits himself against the seemingly hopeless Keaton, supplies much of the comedy in the second half until the star unexpectedly turns the tables in a grand climax especially written for the film. In the play, the McDonald character simply drops out and doesn't return at all. It could be said that the stage musical actually ends on rather a limp note plot-wise, but this problem has now been neatly licked.<br /><br />Doubtless due to the fact that comic fight scenes have been done to death by just about every comedian you could name in sound films, "Battling Butler" is not wholly prized among Keaton addicts, but I regard it as one of his best outings.