Ik weet dat ik in de minderheid ben, maar ik was echt boos toen ik Rize had gezien. Ik vond het heel spannend om de film te zien nadat ik zoveel had gehoord over het dansen zelf en de sociale impact van het clowntje spelen en het bekritiseren van kinderlevens in L.A. Ik heb het gevoel dat wat een heel interessante, verhelderende film over de jeugdcultuur in de binnenstad had kunnen zijn, weinig meer bleek te zijn dan een slecht in elkaar geflanste mise-en-scène met opzichtige tierelantijnen die geen enkele galmende impact had gehad. De film had weinig idee van de verhaallijn en sprong van het ene naar het andere punt lukraak heen en weer, maar vooral naar het eind dat bijna uit elkaar valt. In Rize bekritiseert David LaChappelle de hedendaagse hiphop vanwege het uitbuitende, hyperseksuele consumentisme, maar daarna besteedt hij een ondraaglijk lange tijd aan het in slowmotion laten zien van close-ups van de glimmende, ingevette lijven van de Krumpers. Deze scène doet denken aan de talloze commerciële hiphopvideo's. Het punt dat Clowning and Krumping het tegenovergestelde van deze wereld is, wordt ondermijnd door LaChappelles wens om van Krumping een soort reclame voor Abercrombie & Fitch te maken. Gezien LaChappelles professionele achtergrond als visueel getalenteerde, maar intellectueel lege fotograaf, verbaast het me persoonlijk dat deze film iets sociaals heeft. Ik ben geneigd de aanzienlijke energie en vitaliteit van deze film toe te schrijven aan de dansers, hun leven, hun kracht en hun intelligentie.
I can tell I'm in the minority here, but I was really aggravated after seeing Rize. I was very excited to see the film after hearing so much about the dancing itself and the social impact of clowning and krumping on kids' lives in L.A. I feel like what could have been a very interesting, enlightening film about inner city youth culture turned out to be little more than a poorly cobbled together mish-mash with flashy flourishes that took away from any resounding impact the film could have had. The film had very little idea of narrative flow and jumped around from point to point haphazardly throughout, but especially towards the end which just about falls apart. In Rize, David LaChappelle criticizes contemporary hip-hop for it's exploitative hyper-sexual consumerism, but then proceeds to spend an excruciatingly long stretch of film showcasing close-ups of the glistening Krumpers greased-up bodies in slow-motion. This sequence is reminiscent of countless commercial hip-hop music videos. The point that Clowning and Krumping is the antithesis to this world is undercut by LaChappelle's desire to make Krumping into some kind of Inner City Abercrombie and Fitch commercial. Given LaChappelle's professional background as a visually talented, but intellectually vacuous photographer, I'm personally surprised that anything socially resonant came from this film. I'm apt to attribute any of the considerable energy and vitality in this film to the dancers, their lives, their strength, and their intelligence.