Toen ik de film uit had, had ik het gevoel dat ik een stomp in mijn maag had gekregen. Ik had gehoopt dat ik weer eens zou kunnen lachen om een griezelfilm uit de derde klas. Ik denk dat de grap bij mij ligt. De kleine Erin Merryweather was goed, niet perfect, maar goed. David Morwick is min of meer de man achter het gordijn als regisseur, acteur en schrijver. (Voor de meeste bijrollen hebben mensen een heleboel hoeden op, en daar was hij heel goed in.) Maar ik denk dat je gerust kunt zeggen dat zijn kracht ligt in het acteren.<br />Morwick is heel grappig en innemend in de hoofdrol van Peter en levert waarschijnlijk de sterkste prestatie. We kennen allemaal dat stuntelige, ongedurige joch met wie we op school zaten en Morwick speelt die rol perfect, tot in de puntjes. Hoewel Vigdis Anholt (Erin) niet veel zegt, kan haar optreden worden samengevat met het oude gezegde: 'Als blikken konden doden...' Haar lichaamstaal en ijzingwekkende blikken waren wat me het meest beangstigde. Ik geef de filmmakers twee duimen dat ze het genre in zekere zin op zijn kop zetten en een vrouwelijke schurk hier een tik op geven. Waar de film tekortschiet, is het tempo. Het is af en toe gewoon een beetje traag, waarschijnlijk vanwege de budgetkwesties. Maar dit heeft de algehele stijl, stemming en sfeer van de film goedgemaakt. Voordat je dit afdoet als de zoveelste lowbudget-killer, moet je nog eens goed kijken. Over het uiterlijk van de film gesproken, hij heeft die rijke, diepe shots van het veld echt goed vastgelegd.<br />Wat me het meest opviel aan Little Eryweather en de andere mensen die ik hierover heb horen praten, is dat ze echt de terugkeer naar de '70' hebben bereikt. Deze film ziet eruit alsof hij in 1976, 1977 is gemaakt, tot en met de acteurs. Ik had nooit gedacht dat hij vandaag was gemaakt. Er is helemaal geen gemodelleerde weerspiegeling van de maatschappij van vandaag. Ik weet niet hoe ze dat voor elkaar hebben gekregen, maar het is ze gelukt.
When I finished watching this film, I felt sucker-punched. I was hoping for some laughs from another grade D horror film. I guess the joke's on me. Little Erin Merryweather was good, not perfect but good. David Morwick is kind of the man behind the curtain as director, actor, writer. (most indies require people to wear a lot of hats which he did well) But I think it's safe to say his strength is in the acting department.<br /><br />Morwick is very funny and likable in the lead role of Peter and probably brings in the strongest performance. We all know that bumbling, fidgety kid we went to school with and Morwick plays that part perfectly, to a tee. Although Vigdis Anholt (Erin) doesn't say much, her performance can be summed up by the old adage, "if looks could kill. . ." Her body language and chilling stares is what spooked me the most. I give the filmmakers two thumbs up for turning the genre on its head in a sense and letting a female villain take a whack at this. Where the film falls short is in the pacing. It's just a little slow at times, probably due to budget issues. But, this has made up for an overall style, mood and atmosphere of the film. Before you poo-poo this as just another low budget slasher, take another look. Speaking of the look of the film, it really captured those rich, depth of field shots.<br /><br />What struck me the most with Little Erin Merryweather and I have seen other people comment on this is that they really achieved the throwback to the "70's". This film looks like it was made in 1976, 1977, right down to the actors. I would never have guessed this was made today. There's no morphed reflection of today's society at all. I don't know how they achieved this, but they did.