Gisteravond bij BAM naar een film in Sundance geweest. Ik dacht dat ik wel een blik zou kunnen werpen op de geschiedenis, structuur, economie en culturele erfenis van het bendeleven in LA. Deze film leverde op geen van deze fronten iets op. In plaats van geschiedenis ging hij gewoon over de zwarte onderdrukking aan de westkust. In plaats van de organisatorische structuur van een bende ging hij alleen maar over het vinden van een gezin en niet over het hebben van een vaderfiguur. In plaats van de economie van de drugshandel ging hij alleen maar over hoe crack de boel totaal in de war schopte. In plaats van een culturele erfenis liet hij alleen maar een stel foto's zien van westkust rappers en een hiphop-achtige soundtrack. In de film zijn er voortdurend montages van hypermannelijke mannen die hun spieren, wapens en kleren laten zien. Na een tijdje kunnen we er niets aan doen dat we ons afvragen hoe de filmmakers die homo-erotische/homofobe kijk op deze bendeleden zien. We komen zelden iets concreets over hen te weten. Ze vertellen ons zelden specifieke verhalen, feiten of geloofwaardige statistieken. In plaats daarvan worden we geconfronteerd met hun hyperbolische, overdreven tirades over hoe stoer ze zijn. Het doet me denken aan sommige AA-bijeenkomsten die ik heb bijgewoond, waar voormalige alcoholisten opscheppen over hoe high, dronken en verknipt ze zijn geworden op een manier die lijkt te genieten van de uiterst zelfdestructieve aspecten van hun leven die ze nu voorwenden te bekritiseren. Als ze genoeg hebben van de vuurwapen-, bloed- en geweldcultuur, doen ze net alsof ze die afkeuren.
Saw this movie last night at Sundance at BAM. I thought that I would get a look at the history, structure, economy, and cultural legacy of gang-life in LA. This movie didn't deliver on any of these fronts. Instead of history it just ran over the broad-strokes of black oppression on the west coast. Instead of gang's organizational structure it just talked a lot about finding a family and not having a father figure. Instead of the economy of drug- selling it just talked about how crack totally messed stuff up. Instead of cultural legacy it just flashed a bunch of pictures of west-coast rappers and had a hip-hop inspired soundtrack.<br /><br />Throughout the film there are constant montages of hyper-masculine men, showing off their muscles, guns, and clothes. After awhile, we can't help but question the filmmakers leering, homo-erotic/homo-phobic view of these gang-members. We rarely learn anything concrete about them. They rarely tell us particular stories, facts, or credible statistics. Instead we are presented with their hyperbolic exaggerated rants about how tough they are. It reminds me of some of the AA meetings I've attended, where former alcoholics brag about how high, drunk, messed-up they got in a way that seems to relish the very self-destructive aspects of their lives they now pretend to critique. In the end, this is one of those movies that can't get enough of the guns, blood, and violence culture, it pretends to disapprove of.