Alle connaisseurs en andere snobs weten dat de Franse film tussen 1960 en 1980 ver voorlag op Hollywood. Directeuren als Melville wisten dat ze niet konden concurreren met special effects et cetera vanwege de kleinere budgetten. Ze namen de enig mogelijke weg: doen wat Hollywood niet durft te doen. Ook Chrysalis breekt met de conventies van Hollywood en houdt vast aan de Franse traditie. De lichte kleuren doen ons denken aan klassiekers als Le Samourai; het personage Hoffmann had in zijn hoogtijdagen gespeeld kunnen zijn door Alain Delon. De dialogen zijn minimalistisch en daarom zeer effectief. De twee verhaallijnen zijn eerst onafhankelijk en gaan geleidelijk in elkaar over. Montage tussen de twee is briljant; bij elke scène verlang je naar de volgende. Slechts halverwege wordt de betekenis van de openingsscène voor een deel duidelijk; pas tegen het einde zul je het volledig begrijpen. Dus wordt er wat geduld en een grotere aandachtsspanne dan gemiddeld geëist <0xE2><0x80><0x93> en beloond. De film heeft twee zwakke punten. Ten eerste is er de plot. Waarschijnlijk ben ik niet eerlijk, maar ik vind het moeilijk om de plot van Robocop en Terminator ook te accepteren. Zulke films krijgen nooit meer dan acht sterren. Ten tweede vind ik de Hoffmann-figuur niet meer zo overtuigend na zijn 'ongeluk'. Neem het niet te zwaar op met mijn kritiek. Afwijken van de Hollywoodnorm brengt risico's met zich mee, dus moet je geprezen worden. Chrysalis is hoogst vermakelijk en intrigerend, tenzij je de voorkeur geeft aan het gebruikelijke, hersenloze en voorspelbare spul. En ik heb nog nooit zo'n koud landschap gezien.
All connoisseurs and other snobs know that between 1960 and 1980 French cinema was miles ahead of Hollywood. Directors like Melville knew that they could not compete on special effects etcetera because of the smaller budgets. They took the only possible course: do what Hollywood doesn't dare to do. Chrysalis breaks the Hollywood conventions as well and still stands firm in the French tradition. The pale colours remind us of classics like Le Samourai; the Hoffmann character could have been played by Alain Delon in his heydays. Dialogues are minimalistic and therefor highly effective. The two story lines first are independent and gradually merge. Montage between the two is brilliant; every scene makes you longing for the next one. Only halfway the meaning of the opening scene is partly revealed; only near the end you will understand it fully. So some patience and a bigger attention span than average is demanded - and rewarded. The movie has two weak points. First of all there is the plot. Probably I am not fair, but I find it hard to accept the plots of Robocop and Terminator as well. Never will movies like that get more than 8 stars. Second I find the Hoffmann character not that convincing anymore after his "accident". Don't take my criticism too hard. Deviating from the Hollywood norm involves risks so should be praised. Chrysalis is highly entertaining and intriguing, unless you prefer the standard, brainless and predictable stuff. And never I have seen such cold scenery.