Wauw...<br />Het is nu twaalf uur geleden dat de aftiteling werd vertoond en ik ben nog steeds bezig met het verwerken van mijn ervaring met Dead Man's Shoes.<br />'Ervaring' is zeker het juiste woord; deze film laat de kijker een breed scala aan emoties ondergaan en op het laatst voelde ik me uitgeput, verdoofd en verdoofd. Dat klinkt niet best, maar hoe vreemd het ook mag klinken, ik bedoel die dingen op een goede manier.<br />Dead Man's Shoes is echt grappig, dankzij de vlekkeloze, uitgestreken vertolking van de briljant geschreven, naturalistische dialogen. De hele film heeft iets van een documentaire (een kleine tekortkoming, vond ik, was het overmatig gebruik van onvast camerawerk), maar af en toe is het een prachtige film om naar te kijken, met talmende shots en trage montage die het geheel een vreemd dromerige sfeer geven. De prachtige muziek, voornamelijk van lofi-akoestische rock en folk, versterkt dat gevoel van melancholiek isolement.<br />De hele cast geeft prachtige, geloofwaardige voorstellingen, stevig verankerd in de werkelijkheid. Considine, die de wraakzuchtige teruggekeerde soldaat speelt, is beurtelings meelijwekkend en angstaanjagend, en door zijn hele optreden lopen de aderen van een pikzwarte humor. Kebbell, als zijn door ontwikkeling vertraagde kleine broertje, geeft een van de beste vertolkingen van een intellectueel gehandicapt personage die ooit zijn gemaakt. Zijn optreden is subtiel en uiterst overtuigend.<br />De Dode Man' Shoes is niet zonder gebreken, maar die zijn betrekkelijk gering. De al te wankele camera is al genoemd, maar het grootste probleem is waarschijnlijk de onbevredigende slotscène. Vergeleken met de film die eraan voorafgaat, voelt de finale onderontwikkeld en vlak. Toch geeft hij een stoot in de maagstreek van een einde dat me een beetje buiten adem maakt.<br />Dit is een verbazingwekkende film. Hij is hier en daar erg duister en gewelddadig, maar het onderwerp <0xE2><0x80><0x93> familie, gerechtigheid, loyaliteit en wraak <0xE2><0x80><0x93> is universeel. Ik kan hem niet sterk genoeg aanbevelen.
Wow...<br /><br />It's been twelve hours since the closing credits rolled and I am still processing my experience of Dead Man's Shoes.<br /><br />"Experience" is certainly the right word; this film puts the viewer through a wide range of emotions, and by the end I felt exhausted, stunned, and numbed. That sounds bad, but as strange as it may sound, I mean those things in a good way.<br /><br />Dead Man's Shoes is genuinely funny, thanks to flawless deadpan delivery of brilliantly-written naturalistic dialogue. The whole film has a documentary feel about it (one minor flaw, I felt, was the overuse of shaky hand-held camera-work) but it is, at times, beautiful to look at, with lingering shots and slow edits giving it a strangely dreamlike quality. The beautiful musical score, consisting mainly of lo-fi acoustic rock and folk, enhances that sense of melancholy isolation.<br /><br />The entire cast deliver wonderful, believable performances, grounded firmly in reality. Considine, playing the vengeful returned soldier, is alternately pitiful and terrifying, with veins of pitch black humour running throughout. Kebbell, as his developmentally-delayed little brother, delivers what is simply one of the best portrayals of an intellectually disabled character ever filmed. His performance is subtle and utterly convincing.<br /><br />Dead Man's Shoes is not without flaws, but they are relatively minor. The overly-wobbly camera has already been mentioned, but its biggest problem is probably its unsatisfying final act. Compared to the film that precedes it, the finale feels underdeveloped and flat. Still, it delivers a gut-punch of an ending that left me feeling slightly winded.<br /><br />This is an amazing film. It is very dark and violent in parts, but its subject matter - family, justice, loyalty, and revenge - are universal. I cannot recommend it highly enough.