Het is bijna jammer dat Alan Ladd zo'n blijvende indruk heeft gemaakt in 'Shane'. Hij staat zo dicht bij de rol die veel van zijn andere bewonderenswaardige prestaties onverdiend op de achtergrond zijn geraakt.<br />'Gebrandmerkt' is daar een goed voorbeeld van. Als western is het misschien niet voor iedereen interessant, maar als moraliteitsspel (zoals de meeste goede westerns) is het een interessante studie naar de persoonlijke identiteit, verloren en teruggevonden.<br />Ladd speelt een van zijn ijzige schutters, deze keer een kleine bandiet die 'Choya' heet en die 'op zijn verstand leeft', maar de leeftijd bereikt waarop hij 'bedenkt dat zijn geluk opraakt'. Hij raakt betrokken bij een plan om een rijke veefokker om de tuin te leiden door zich voor te doen als de lang geleden verdwenen zoon die zo'n vijfentwintig jaar eerder door bandieten werd ontvoerd. Alles gaat goed tot hij op de Lavery-ranch aankomt en een liefhebbende, goedgelovige familie ontmoet die hem met open armen ontvangt. Het is het soort liefde en warmte dat hij nooit heeft gekend en voor het eerst in zijn leven begint hij aan zijn motieven te twijfelen. Hij besluit dat hij de schijn niet kan ophouden en gaat op zoek naar de echte zoon om hem bij de familie terug te brengen.<br />De film is een goede gelegenheid voor Ladd, wiens talenten door het publiek van tegenwoordig meestal (onrechtvaardig) over het hoofd worden gezien. Hij komt in bijna elke scène voor en domineert die zonder opzettelijk de aandacht op zich te vestigen. Maar de spelers die hem bijstaan moeten met gelijke munt worden terugbetaald. Charles Bickford (die nooit een slechte voorstelling heeft gegeven) waardigt de gebeurtenissen met zijn aanwezigheid als Lavery, de standvastige maar rechtvaardige veebaron. Robert Keith is smalend als Leffingwell, een wezel van een man die zijn beperkingen kent, maar die ook weet hoe hij moet overleven door sluwheid en boosaardigheid. Joseph Calleia blinkt uit als Rubriz, de beruchte Mexicaanse bandiet en de adoptiefvader van de echte zoon, wiens karakter niet geheel verwerpelijk is en wiens benarde situatie onze sympathie waard is. En Mona Freeman is prima als de naïeve maar knappe dochter van de rancher. Ze ziet er engelachtig genoeg uit om Choya's bekering geloofwaardig te maken.<br />'Brandmerkt' is een prachtige film om naar te kijken. Hij is opgenomen in Arizona en heeft kleurrijke, weidse landschappen en weidse open ruimtes die een lust voor het oog zijn. Hij gaat in veel opzichten ook terug naar de vroege westerns van William S. Hart, die zich afspelen van 1914 tot 1925, toen films nog in de kinderschoenen stonden. Alle ingrediënten zitten erin: van de kleurrijke bijnaam van de goede casanova tot zijn eerste glimp van de knappe vrouw die hem op het rechte, smalle pad brengt tot de wederzijdse bewondering die zich uiteindelijk ontwikkelt tussen de hoofdpersoon en zijn tegenstander. Net als in de westerns van Hart is het geweld minimaal en dient het alleen om de plot vooruit te helpen en niet om een zinloze schietpartij te veroorzaken om snel in actie te kunnen komen. De films van Hart waren de eerste westerns die volwassenenthema's behandelden (niet te verwarren met de latere formulering van de zaterdagavondmatinee) en zijn zeker de moeite van het bekijken waard. Maar ze zijn stil, en als stille films je niet aanspreken, dan is 'gebrandmerkt' de aangewezen weg. Veel beter dan dit kun je het niet hebben.
It is almost pity that Alan Ladd made such a lasting impact in "Shane." So closely is he identified with the role that many of his other worthy efforts have been undeservedly pushed into the background.<br /><br />"Branded' is a case in point. As a western it may not pique everyone's interest, but as a morality play (as most good westerns are), it is an interesting study in personal identity, lost and found.<br /><br />Ladd plays one of his icy gunmen, this time a small-time bandit named "Choya" who "lives by his wits" but is reaching the age where he "figures his luck's running out." He becomes involved in a scheme to bilk a wealthy cattle rancher by posing as the long lost son who was kidnapped by bandits some 25 years earlier. All goes well until he arrives at the Lavery ranch only to meet a loving, trusting family which welcomes him with open arms. It is the kind of love and warmth he has never known and, for the first time in his life, begins to question his motives. Resolving that he cannot go through with the sham, he sets out to find the real son and return him to the family.<br /><br />The film is a good showcase for Ladd whose talents are generally overlooked (unfairly) by today's audiences. He appears in almost every scene and dominates it without deliberately bringing attention to himself. But equal credit must go to the supporting players who attack their roles with vigor and enthusiasm. Charles Bickford (who never, it seems, gave a bad performance) dignifies the proceedings with his presence as Lavery, the firm but fair cattle baron. Robert Keith is scornful as Leffingwell, a weasel of a man who knows his limitations but who also knows how to survive through cunning and maleficence. Joseph Calleia excels as Rubriz, the notorious Mexican bandit and the true son's adoptive father, whose character is not entirely reprehensible and whose plight is worthy of our sympathy. And Mona Freeman is fine as the rancher's naïve but pretty daughter. She looks just angelic enough to lend credibility to Choya's reformation. <br /><br />"Branded" is a beautiful film to watch. Shot in Arizona, it's colorful, sweeping landscapes and wide open spaces are a real treat for the eyes. It also, in many ways, hearkens back to the early westerns of William S. Hart which date from 1914 to 1925, when movies were still in their infancy. All the ingredients are there: from the good-badman's colorful nickname to his first glimpse of the pretty woman who sets him on the straight and narrow trail to the mutual admiration that eventually develops between the protagonist and his adversary. As in Hart westerns, the violence is minimal, serving only to advance the plot and not to provide pointless gunplay for the sake of trigger-fast action. Hart's films were the first westerns which explored adult themes (not to be confused with the later formulaic Saturday matinée fare) and are certainly worth a look. But they are silent and if silent movies do not appeal to you, "Branded" is the way to go. You can't do much better than this.