Ik had de herinnering aan een 'Jacquou Le Croquant', de held van een tv-miniserie uit mijn jeugd, die zijn ouders had verloren door de schuld van een aristocraat en meer in het algemeen door het post-Napoleontische maatschappelijke klassensysteem, en die wraak nam door een opstand te leiden, speciaal tegen dat maatschappelijke systeem en tegen de man die de belichaming is van de tragedie van zijn familie. Op grond daarvan verwacht je een sociaal fresco te zien vol emoties die samengaan met de rijke geschiedenis van Frankrijk uit die periode: tragedie, liefde, wraak, volksopstand (revolutie tegen de gevestigde orde), vrijheidsstrijd en andere grote emoties die met dit soort epische verhalen gepaard gaan. Maar dat is niet het geval.<br />Het verhaal is te langzaam en echt saai. De acteurs zijn net zo bleek als het verhaal en het ritme ervan. Wat een taille voor zo'n prachtig gefotografeerd schilderij! Als je het je kunt veroorloven om Laurent Boutonnats versie van 'Jacquou' te zien, is dat alleen maar omdat het er goed uitziet. De kostuums en de decoraties zijn werkelijk schitterend! De regisseur is beslist een goede fotograaf en zelfs een goede componist van soundtracks, maar zeker geen verhalenverteller, zeker geen regisseur.
I had the memory of a "Jacquou Le Croquant", hero of a TV mini-series of my childhood, who had lost his parents by the fault of an aristocrat and more generally because of the post-Napoleonean social classes system, and who came to a revenge by leading a revolt especially against that social system and against the man which incarnates the cause of the tragedy of his family. On the basis of that, one expects to see a social fresco full of various emotions that goes along with the rich History of France of that period: tragedy, love, revenge, popular revolt (revolution against the established order), freedom seeking, and other great emotions which accompany this kind of epic stories But it is not the case.<br /><br />The narration is too slow and really insipid. The actors are just as pale as the story and its rhythm. What a waist for such a beautifully photographed picture! If one can afford to see Laurent Boutonnat's version of "Jacquou" is solely because it's good-looking at. Costumes and the decoration are really really superb! The director definitely is a good director of photography, and even a good soundtrack composer but certainly not a storyteller, definitely not a director.