Ik heb wat werk gedaan in gevangenissen, dus ik had een intellectueel besef dat gevangenissen een wereld op zich zijn, met hun eigen regels en gevolgen. Deze documentaire ging veel verder dan dat, en liet in plaats daarvan de vrouwen in de gevangenis zien.<br />Hoewel IMDb Hollywood 'namen' noemt als de sterren van deze film, zijn de echte sterren de gedetineerden zelf, die op elk verzoek van Eve Ensler ingaan om dieper te gaan of beter te kijken naar wat ze hebben gedaan, maar belangrijker nog: wie ze zijn.<br />Het mooiste wat ik van deze documentaire heb gezien, was een glimp van de vrouwen die in en om de misdaden wonen. En dat was nog maar het begin.' Het is het begin van het begrip dat ieder van ons tot misdadige daden in staat is. Maar meer dan dat, deze film vraagt: 'En dan??' Zoals een van de vrouwelijke gedetineerden een paar keer zegt: 'Het leven gaat door.' Hoe gaat het leven door? Hoe leef je ermee 6 maanden verder, 6 jaar, 15 jaar? Hoe verandert je perceptie van het leven en van jezelf als je de uren vult om de ene dag na de andere door te komen?<br />Dit was een fascinerende, ontroerende, ontroerende film. Het grootste nadeel was de liefdesrelatie tussen de camera/redacteur en Glenn Close. Ik ben het met andere recensenten eens dat de scènes met de actrices in de beginscènes wat afleidend waren, maar de voortdurende aandacht voor Close was ronduit irritant. Ik vond ook het contrast tussen de lezingen van de gedetineerden en de lezingen van de actrices van dezelfde woorden hoogst intrigerend. De meeste gedetineerden zijn monotoon, zoals de meeste mensen die lezen. De actrices lijken daarbij vergeleken bijna over de top, maar ik durf te wedden dat het een geweldige voorstelling was toen ik het zelf meemaakte. In elk geval zou dit een goede documentaire zijn voor acteurs om te zien, om getuige te zijn van de transformatie van het script <0xE2><0x80><0x93> en om een paar ongelooflijk ontroerende monologen te vinden!<br />Hier zal ik nog heel lang over nadenken. Ik ben blij dat ik het heb gezien. Op de een of andere manier heeft het me veranderd.
I've done some work in prisons, so I had an intellectual understanding that prisons are a world unto themselves, with their own rules and consequences. This documentary went far beyond that, showing instead the women inside the prison sentences.<br /><br />While IMDb lists Hollywood "names" as the stars of this picture, the real stars are the inmates themselves, who respond to every request that Eve Ensler makes that they go deeper or look more closely at what they've done -- but more importantly, *who they are.*<br /><br />The greatest thing I gained from seeing this was a glimpse of the women who live inside and around the crimes. While only a starting point, it's the beginning of understanding that any of us is capable of criminal acts. But more than that, this film asks, "Then what??" As is said several times by one of the women prisoners, "life goes on." *How* does life go on? How do you live with it 6 months down the road, 6 years, 15 years? How does your perception of life and self change as you fill the hours to pass one more day, then another?<br /><br />This was a fascinating, poignant, moving film. The biggest drawback was the camera's/editor's love affair with Glenn Close. I agree with other reviewers that the scenes with the actresses doing beginning read-throughs were somewhat distracting, but the incessant focus on Close was downright irritating. <br /><br />I also thought the contrast between the inmates' readings and the actresses' readings of the same words was highly intriguing. Most of the inmates are monotone, like most people are when reading. The actresses seem almost over the top in comparison, but I'll bet it made a powerhouse performance when experienced live. If nothing else, this would be a good documentary for actors to see in order to witness the transformation of script -- plus to find some incredibly moving monologues!<br /><br />This is one I'll think about for a long time. I'm glad I saw it. In some small way, it has changed me.