Ik kan niet veel meer zeggen dat niet al eerder gezegd is, maar dat gezegd zijnde, moet ik zeggen dat dit een van de beste sportfilms aller tijden is! En zelfs als je niet van sport of honkbal houdt, is het nog een geweldige film. (Maar misschien als je deze film hebt gezien.) Natuurlijk gaat de eerste prijs naar Billy Crystal voor zijn briljante en liefdevolle regie van een zeer accuraat verhaal over de homerunrace van 1961. Het is voor iedereen duidelijk dat hij deze film heel zorgvuldig heeft gemaakt als afspiegeling van zijn liefde voor de Yankess, Mantle & Maris en vooral voor honkbal.<br />De volgende 'prijs' gaat naar de scenarist Hank Steinberg. Hij doet zijn uiterste best om de verhaallijn in beweging te houden, om een accuraat verhaal te vertellen <0xE2><0x80><0x93> om details toe te voegen die de film authentiek maken. (Zoals hoe Mickey zijn knie verwondde & hoe zijn vader stierf en hoe hij het gevoel had dat hij niet lang genoeg zou leven om te betreuren hoe hij zijn lichaam behandelde.) Hij houdt ons aan het lachen, ondanks de ernst van Maris' problemen met het publiek en de pers in dat jaar. Zelfs mensen die doodsbedreigingen stuurden in de 'fanmail'! In een scène waar ik elke keer weer om moet lachen, maakt Maris zijn beroemde (of beruchte) 'eieren'. Ik zeg 'eieren' omdat ze groen zijn. Hij kwakt een berg op het bord van Mantle die ernaar kijkt & zegt: 'Wat is dat in godsnaam?' naar kamergenoot Bob: 'Rogers speciale eieren,' en Mickey zegt: 'Dat is walgelijk!' Roger zegt tegen Mick, de laatste paar keer dat hij ze heeft gegeten, heeft hij homeruns gescoord. Mickey probeert ze & zegt ook al zijn ze sh*t, hij zit diep in de put & hij wil alles proberen. Er is nog een scène waarin iemand dreigt een van Maris' kinderen te ontvoeren terwijl Mickey daar is voor een barbecue. Als hij weg is zien we een late Mickey die blijkbaar een paar borrels op heeft en om 2.30 uur naar huis belt om te vragen hoe het met zijn eigen kinderen gaat. Wat ik wil zeggen is dat deze kleine bijscènes, of ze nu waar zijn of niet, volkomen in overeenstemming zijn met de personages, de verhaallijn en de persoonlijkheid van de echte mensen. En hij slaagt erin veel van de feiten naar binnen te krijgen zonder dat het op een documentaire lijkt. Hanks scenario laat zowel de mannen als hun tekortkomingen zien, maar blijft niet bij hen stilstaan, want het verhaal gaat niet zozeer over Mickeys drankprobleem of Rogers privéleven als wel over de race van 1961. Hij betrekt die dingen in zijn verhaal, niet om ze te verdoezelen of weg te poetsen, maar hij maakt ze gewoon deel van de mensen in het verhaal - niet van het verhaal zelf. Dit toneelstuk is werkelijk in alle opzichten uitmuntend. De muziek van Marc Shaiman is heel goed gedaan & ook op gepaste wijze ontroerend.<br />En de uitvoeringen van iedereen zijn geweldig! Thomas Jane als Mickey en Barry Pepper als Maris lijken niet alleen op elkaar <0xE2><0x80><0x93> in de ogen van de echte mensen <0xE2><0x80><0x93> ze zijn er allebei in geslaagd hen te imiteren zonder hun goedkope imitaties te hoeven doen. (Zie bijvoorbeeld Cate Blanchett als Kate Kepburn in _The Aviator_ <0xE2><0x80><0x93> het is moeilijk om zo'n bekende persoon te spelen zonder de indruk te wekken dat je alleen maar een imitatie doet.) De bijrollen ondersteunen elkaar waarachtig. Bruce Gill als de manager van de Yankees, Jennifer Crystal Foley als de vrouw van Maris (ja, ze is Billy's dochter, maar haar rol staat op zichzelf. Interessant genoeg lijkt ze een beetje op de echte vrouw van Mantle.) Richard Masur als de enige verslaggever die niet achterlijk is. Deze film geeft je wel het gevoel dat je erbij betrokken bent en dat je om de mensen in de film geeft. In een van de laatste scènes, als Maris eindelijk de steun krijgt van de fans die hij verdient, kun je jezelf bijna horen zuchten van opluchting.<br />Uiteindelijk gaat deze film over vriendschap, loyaliteit, respect en ja, honkbal. Een recensent zei dat dit geen familiefilm is omdat er wat taal- en insinuatie in zit. Ik ben het met hem eens dat het PG-13 is, maar hé, als je als kind bij het avondnieuws in de kamer zit, is er sensationeel geweld en geen moraal; deze film heeft eer. Wees niet bang om ernaar te kijken met een kind dat slim genoeg is om het te begrijpen. Ik zou graag willen eindigen met een citaat uit de film, aan het eind, wanneer een van de verslaggevers aan Maris vraagt: 'Denk je dat je hun (de fans) respect hebt verdiend door onder al die druk te blijven staan?' Maris zegt: 'O jee, ik denk echt niet dat dat iets is wat je op een sportveld verdient.' Maar al te waar. En zowel Roger als Mickey wist dat. Net als de creatieve vader van deze film, Billy Crystal. 5 van de 5 sterren. GREAT FILM!
There's not that much more I can say that hasn't already been said, but that said, I have to say this is one of the best sports movies ever! Even beyond that, it's a great movie even if you don't like sports or baseball. (But you may after you watch this movie.) Of course, 1st kudo's go to Billy Crystal for his brilliant and loving direction of a very accurate story of the 1961 home run race. It's obvious to anyone that he very carefully made this movie to reflect his love of the Yankess, Mantle & Maris and above all, baseball.<br /><br />Next "award" would have to go to the screenwriter, Hank Steinberg. He does an OUTSTANDING job of keeping the story line moving, of telling an accurate story- being able to include details that lend authenticity to the movie. (Like how Mickey injured his knee & his father dying and his feeling that he wouldn't live long enough to regret how he treated his body.) He keeps us laughing, despite the seriousness of Maris' difficulties with the public and press during that year. Even people sending death threats in the "fan mail!" In a scene that makes me laugh every time, Maris makes his famous (or infamous) "eggs." I say "eggs" because they are green. He dumps a pile on Mantle's plate who looks at them & says, "What the hell's that?!" to which roommate Bob says, "Roger's special eggs" and Mickey says, "that's disgusting!" Roger tells Mick, last few times he ate them, he got home runs. Mickey tries them & says even though they're sh*t, he's in a slump & will try anything. There's another scene where someone threatens to kidnap one of Maris' kids while Mickey is over there for a barbecue. After he leaves, we see a late nite Mickey apparently with a few drinks in him, calling home to check on his own children at 2:30am. My point to all this is, whether these little side scenes are true or not, they are totally in keeping with the characters, the story line and the personality of the real people. AND he manages to get many of the facts in without seeming like a documentary. Hank's screenplay shows both men & their flaws, but doesn't dwell on them, because the story isn't about Mickey's drinking or Roger's homelife as much as it is about the 1961 race. He includes these things, not shying away or sugar-coating them, but he just makes them part of the people in the story--- not the story itself. This screen play is truly outstanding in everyway. The music by Marc Shaiman is very well done & appropriately moving as well.<br /><br />And the performances by everyone are great! Thomas Jane as Mickey and Barry Pepper as Maris are not only similar-looking to the real people, they have both managed to emulate them without resorting to cheaply imitating them. (For another example, see Cate Blanchett in The Aviator as Kate Kepburn- it's difficult to play a famous person so well known without seeming to just do an impersonation.) The supporting cast is truly supporting. Bruce Gill as the Yankee's manager, Jennifer Crystal Foley as Maris' wife (yes, she's Billy's daughter, but her performance stands on its own. Interestingly to me, she looks a bit like Mantle's real life wife.) Richard Masur as the one reporter who isn't an ass. This movie does make you feel- you feel involved and care about the people in it. In one of the final scenes when Maris finally seems to get the support from the fans he deserves, you can almost feel yourself sigh in relief.<br /><br />In the end this movie is about friendship, loyalty, respect and yes, baseball. One reviewer said this isn't a family movie because there is some language & innuendo. I'd agree it's PG-13, but hey, if you kid is in the room during the evening news, there's sensational violence and no morality- this movie has honor. Don't be afraid to watch it with any kid that is smart enough to get it. I'd like to end with a quote from the movie towards the end, when one of the reporters asks Maris, "do you think you earned their (the fans) respect holding up under all this pressure?" Maris says, "Oh gosh, I really don't think that's something you earn on a ball field." Too true. And both Roger & Mickey knew that. So did this films creative father, Billy Crystal. 5 out of 5 stars. GREAT FILM!!