Philip (Anders Danielsen Lie) en Erik (Espen Klouman-H deiner) zijn vrienden, allebei schrijver, allebei fan van de oude schrijver Sten Egil Dahl (Sigmund S deverud). Ze hebben hun boeken rond dezelfde tijd uit en durven ze alleen in te leveren door ze tegelijkertijd in de brievenbus te gooien.<br />Terwijl ze op antwoord wachten, gaan ze om met hun vrienden, een oppervlakkig stelletje vrouwenhaters die denken dat vriendinnen een aanslag zijn op creativiteit, vrije tijd en het vermogen om interessant te zijn. IMDb heeft een lijst van Henning (Henrik Elvestad), Lars (Christian Rubeck), Morten (Odd Magnus Williamson), Jan Eivind (Henrik Mestad) en Geir (Pstonl Stokka), maar ik kon ze niet allemaal uit elkaar houden.<br />Philips boek wordt geaccepteerd, dat van Erik niet. Maar terwijl Erik twijfelt aan zichzelf, en mogelijk ook aan zichzelf, lijdt Philip aan een zenuwinzinking.<br /><br />Een voice-over (Eindride Eidsvold) wijt Philips zenuwinzinking aan zijn obsessieve liefde voor zijn vriendin Kari (Viktoria Winge), die het advies krijgt hem niet in de psychiatrische inrichting te bezoeken om te voorkomen dat hij er nog slechter aan toe wordt. Hij haalt herinneringen op aan de reis die hij met haar maakte naar Parijs, waar hij haar met een list zover wist te krijgen dat ze verliefd op hem werd, zoals hij het zich herinnerde.<br />SPOILER PARAGRAPH: Ondertussen slaagt Erik erin zijn boek in een publikabele staat te brengen, en zijn redacteur Johanne (Rebekka Karijord) probeert hem zijn titel, _Prosopopeia_, die de redacteur te obscuur vindt, uit het hoofd te praten. (De film definieert het niet; ik moest het opzoeken. Het is een Grieks woord dat 'antropomorfisme' of 'personificatie' betekent.) Als het boek verkoopt, voelt hij zich verplicht zijn vriendin Lillian (Silje Hagen) te dumpen, omdat hij zichzelf kennelijk te goed voor haar vindt als hij eenmaal als auteur bekend is. Maar hij geeft het op en blijft bij haar.<br />Als Philip voldoende is hersteld om uit de psychiatrische inrichting ontslagen te worden, hervatten ze hun routine met de irritante vrienden. Hij probeert weer een boek te schrijven. Kari en Philip komen elkaar weer tegen en ze gaan terug naar Parijs in de hoop dat ze de'verliefd-worden-reis' nog eens kunnen herhalen (volgens zeggen de'verrassing' van de titel, wat in het Noors ongeveer hetzelfde betekent).<br />Tegen het einde sterft er iemand.<br />Directeur Joachim Trier gebruikt een stijl die duidelijk herkenbaar is, maar ik vind hem niet goed.' Ik weet niet zeker of het wel goed is. In de meeste opnamen met meer dan één persoon zet hij de mensen net iets te strak in beeld, met achterhoofden in tweeshots die te dicht op elkaar staan, en mensen op de rand van groepsfoto's die maar half in beeld zijn. Elke scène lijkt een verzadigde blauwe kleur te hebben. Het moet de film nagegeven worden dat de opnamen scherp zijn, en hoewel de meeste of alle opnamen met de hand zijn gemaakt, zijn ze regelmatig. Ik geef de regie een redelijke 5.<br />De regisseur en Eskil Vogt hebben het script geschreven. Hoewel de regie niet veel voorstelt, is het script de zwakste plek van de film. Philip is geestesziek, wat hem tot een interessant onderwerp voor een film zou kunnen maken, maar het enige wat de film met zijn ziekte doet, is laten zien hoe hij een psychiatrische inrichting binnengaat en weer verlaat, en dat hij er niet in slaagt een fatsoenlijk tweede boek te schrijven. Erik worstelt met zijn twijfel aan zichzelf en zijn kennelijke mindere schrijftalent, maar de film geeft hem zo vaag weer dat zijn worstelingen ook niet interessant zijn. Hun literaire idool is vaag interessant in zijn korte filmtijd, maar hij is op zijn best een bijrol. Hun vrienden zijn onsympathiek, maar niet op een interessante manier, want ze zijn gewoon een stel kerels die rondhangen en klagen over vrouwen.<br />De interessantste personages zijn de drie vrouwen. Kari is het best ontwikkelde personage in de film, ook al komt ze minder vaak in beeld dan Philip of Erik. Johanne is interessant omdat ze echt iets anders doet dan jammeren over tienerangst, iets waar de meeste personages uit de jaren twintig overheen zouden moeten zijn. Lillian is een kleine rol, maar ze is interessant omdat het vrouwenhatende koor een speciale hekel aan haar schijnt te hebben, wat een interessant verhaal zou kunnen zijn.<br />Een goed punt in het script is dat er een paar scènes zijn die grappig zijn <0xE2><0x80><0x93> geen geweldig komediewerk, maar het was in elk geval een onderbreking van de saaiheid. Al met al geef ik het verhaal een matige score (4).<br />De acteerprestaties zijn allemaal goed, vooral die van Viktoria Winge. Maar het goede acteerwerk gaat verloren aan een saai script, en aan het regisseren dat de uitvoeringen verdoezelt.<br />Een goed punt van de film was interessante muziek, met Noorse bands en diverse punkrock.<br />Op basis van het saaie verhaal en andere elementen die de film niet echt verheffen, beoordeel ik hem als saai (4) in het algemeen.<br />Mijn vrouw en ik hebben dit gezien op het Seattle International Film Festival 2007. Voor mijn vrouw was het nog erger dan voor mij. Ze had het in Noorwegen gezien en was onder de indruk geweest van de positieve recensies. Ze vond het niet leuk. Daarna zag ze het nog een keer, vanwege een onaangekondigde wijziging in het programma van het festival. Ik stelde voor dat ze er stiekem tussenuit zou knijpen om te gaan winkelen, of anders wat plezier te maken, maar ik dacht dat ik het maar gewoon moest afwachten om te zien of het voor haar niet werkte. Maar ze besloot het nog een keer te proberen, met het idee dat het misschien iets bewonderenswaardigs had dat ze de eerste keer over het hoofd had gezien. Maar helaas, de tweede keer was het net zo saai.
Philip (Anders Danielsen Lie) and Erik (Espen Klouman-Høiner) are friends, both writers, both fans of elder writer Sten Egil Dahl (Sigmund Sæverud). They finish their books around the same time, and dare to submit them only by dropping them into the mailbox at the same time.<br /><br />While awaiting a reply, they hang out with their guy friends, a superficial bunch of misogynists who think girlfriends are a drag on creativity, free time, and ability to be interesting. IMDb lists Henning (Henrik Elvestad), Lars (Christian Rubeck), Morten (Odd Magnus Williamson), Jan Eivind (Henrik Mestad), and Geir (Pål Stokka), but I couldn't keep them all straight.<br /><br />Philip's book is accepted; Erik's is not. But while Erik suffers self-doubt and possibly, Philip suffers a nervous breakdown.<br /><br />A voice-over narrator (Eindride Eidsvold) blames Philip's nervous breakdown on his obsessive love for his girlfriend Kari (Viktoria Winge), who is advised not to visit him in the mental hospital to avoid making him worse. He reminisces about the trip he took her on to Paris, where he tricked her into falling in love with him, as he remembered it.<br /><br />SPOILER PARAGRAPH: Meanwhile, Erik manages to beat his book into publishable condition, and his editor Johanne (Rebekka Karijord) tries to talk him out of his title, Prosopopeia, which the editor considers too obscure. (The film doesn't ever define it; I had to look it up. It's a Greek word meaning "anthropomorphism" or "personification".) When it sells, he feels obligated to dump his girlfriend Lillian (Silje Hagen), apparently thinking himself too good for her once he's a published author. But he wimps out, and sticks with her.<br /><br />When Philip has recovered enough to be released from the mental hospital, they go back to their routine with the annoying guy friends. He tries to write another book. Kari and Philip meet up again, and they go back to Paris in hopes of repeating the falling-in-love trip (apparently the "reprise" of the title, which means roughly the same thing in Norwegian).<br /><br />Near the end, someone dies.<br /><br />Director Joachim Trier uses a style that is distinctive, but I'm not sure it's good. In most shots with more than one person, he frames the people just a little too tightly, with backs of heads in two-shots crowded out, and people on edges of group shots only half in the frame. Every scene seems to have a desaturated blue color to it. To the film's credit, the shots are in focus, and although most or all shots are hand-held they're steady. I rate the directing fair (5).<br /><br />The director and Eskil Vogt wrote the script. Although the directing isn't much good, the script is the film's worst weakness. Philip is mentally ill, which could make him an interesting subject for a film, but all the film does with his illness is show him enter and leave a mental hospital, and fail to write a decent second book. Erik struggles with his self-doubt and apparent lesser writing talent, but the film's presentation of him is so vague that his struggles aren't interesting either. Their literary idol is vaguely interesting in his brief screen time, but he's a bit part at best. Their male friends are unlikeable, but not in an interesting way  they're just a bunch of guys who hang around and complain about women.<br /><br />The most interesting characters are the three women. Kari is the best-developed character in the film, even though she gets less screen time than Philip or Erik. Johanne is interesting because she actually does something other than whine about teen-angst, which the mostly late-20s characters should have outgrown. Lillian is a small part, but she's interesting because the misogynist chorus seems to have a special dislike for her, which could be an interesting story.<br /><br />One good point in the script is that there are a few scattered scenes that are funny  not great comedy work, but at least it was a break from the tedium. Overall, I rate the story lackluster (4).<br /><br />The acting is all solid, most notably that of Viktoria Winge. But the good acting goes to waste on a script that is dull, and directing that obscures the performances.<br /><br />One good point of the film was interesting music, featuring Norwegian bands and various punk rock.<br /><br />On the basis of the lackluster story, and other elements that don't do much to elevate the film, I rate it lackluster (4) overall.<br /><br />My wife and I saw this at the 2007 Seattle International Film Festival. It was even worse for my wife than for me. She had seen it in Norway, sucked in by favorable reviews. She didn't like it. Then she ended up seeing again, because of an unannounced festival schedule change. I suggested she slip out and shop, or otherwise have some fun, but I figured I'd sit through it to see if it just didn't work for her. But she decided to give it a second try, thinking maybe there was something admirable about it that she missed the first time. No such luck; it was just as boring the second time.