Ik ben dol op deze film, en ik heb er een exemplaar van. Het is wat ik een melodrama zou noemen, maar de hoofdpersonen zijn geweldig, ze lopen goed en het script is goed geschreven. Bovendien is de muziek van George Duning prachtig en meeslepend. Joan Crawford speelt de hoofdrol, en haar acteerprestaties zijn soms wat overdreven, maar ik vind dat de andere acteurs zich goed staande houden <0xE2><0x80><0x93> mevrouw Crawford overweldigt hen niet. De andere personages <0xE2><0x80><0x93> Wendell Corey als de naïeve en misleide echtgenoot, Lucile Watson als de sluwe maar sympathieke vrouw van de baas, en Viola Roach als de huishoudster van de Craigs <0xE2><0x80><0x93> zijn allemaal goed in het vlees zittende personages, en de acteerprestaties zijn uitstekend. Ik geloof dat er in de hele film geen acteur is die niet memorabel is. De moeite die Harriet doet om de perfectie van haar huis te waarborgen is soms komisch. Ze scheldt mevrouw Harold (sp?) uit, de huishoudster, omdat ze er niet aan heeft gedacht om de gordijnen na elf uur's ochtends dicht te doen. Als zij en Clare, haar nicht, de stad uit zijn om bij Harriets moeder op bezoek te gaan, laat Harriet Clare iedereen in de wijde omtrek bellen om erachter te komen waarom er niemand thuis is. Clare vertelt Harriet dat ze, toen er niet werd opgenomen op het nummer van Craig, zelfs de telefoniste het nummer heeft laten natrekken om er zeker van te zijn dat de telefoon niet defect was! Er zitten veel gedenkwaardige scènes in deze film, maar een paar waarvan ik dacht dat ze bijzonder goed waren, waren de scènes waarin Harriet haar geesteszieke moeder in een sanatorium bezoekt. Harriet kan eenvoudigweg niet doordringen tot de staat van vergetelheid waarin haar moeder verkeert om de wereld buiten te sluiten, en ze weet niet wat ze moet doen of hoe ze met haar moeder moet communiceren. Mevrouw Crawford weet haar verdriet en frustratie goed over te brengen. Het is een aangrijpende scène, die dient om Harriet menselijk te maken en haar erop te wijzen dat ze wel degelijk oprechte gevoelens voor iemand heeft. Na afloop vertrouwt ze haar zorgen toe aan de dokter, gespeeld door Katherine Warren, en het gesprek tussen de twee vrouwen is erg onthullend. Ik heb ook genoten van de scène waarin zij en mevrouw Harold elkaar in de haren vliegen over het beheer van het huis, terwijl mevrouw Harold zich niet laat intimideren door Harriet en net zo goed geeft als ze krijgt.<br />Dit is een geweldig voertuig voor Joan Crawford, Wendell Corey, en eigenlijk voor iedereen in de film. Kijk maar eens!
I love this movie, and own a copy of it. It's what I would call a melodrama, but has great characters, good pacing and a tightly-written script. In addition, George Duning's music score is beautiful and haunting. Joan Crawford dominates the movie, and her performance is over the top at times, but I think the other actors hold their own very well -- Ms. Crawford does not overpower them. The other characters -- Wendell Corey as the naive and deluded husband, Lucile Watson as the boss's shrewd but likable wife, and Viola Roach (I think) as the Craigs' housekeeper are all well-fleshed-out characters, and the performances are excellent. I don't think there's an actor in the whole movie who isn't memorable.<br /><br />The lengths to which Harriet goes to insure the perfection of her home are comical, at times. She scolds Mrs. Harold (sp?), the housekeeper, for not remembering to close the drapes after 11:00 every morning. When she and Clare, her cousin, are out of town visiting Harriet's mother, Harriet has Clare calling everybody under the sun in her neighborhood to find out why there's nobody home. Clare tells Harriet that when she got no answer at the Craig number, she even had the operator check the number to be sure the phone wasn't out of order! There are many memorable scenes in this film, but some that I thought were particularly good were the scenes where Harriet visits her mentally ill mother in a sanitarium. Harriet simply cannot penetrate the state of oblivion that her mother dwells in to block out the world, and she's at a loss to know what to do, or how to communicate with her mother. Ms. Crawford does a good job of conveying her sadness and frustration. It is a poignant scene, serving to humanize Harriet and point up the fact that she does have genuine feelings for someone. Afterward, she confides her worries to the doctor, played by Katherine Warren, and the conversation between the two women is very revealing. I also enjoyed the scene where she and Mrs. Harold lock horns about the running of the house  Mrs. Harold isn't intimidated by Harriet, and gives as good as she gets.<br /><br />This is a great vehicle for Joan Crawford, Wendell Corey, and in fact, everybody in the movie. Give it a look!