Ik ben al heel lang een fan van die roman. Toen ik nog studeerde, kwam een van de publikatieagenten zelfs een lezing geven over de aard van publikatie van je werk, en hij noemde steeds de datum waarop de roman zou worden gepubliceerd, als voorbeeld, en zelfs toen klonk de premisse die hij beschreef al verbazingwekkend. Ik ben er uiteindelijk toe gekomen om het te lezen toen het in paperback werd uitgebracht, en het is een boek dat ik talloze malen heb aanbevolen aan mensen van alle leeftijden en interesses. Het is een geweldig voorbeeld van niet alleen een uniek en prachtig verhaal, maar ook een slimme manier om het te vertellen.<br />De film daarentegen, kan alleen maar worden omschreven als een teleurstellende puinhoop. Om te beginnen lost het het mysterie op van Henry's eerste ontmoeting met Claire in de bibliotheek, als hij 28 is en zij 20. Waarom? Omdat er net letterlijk tegen ons werd geschreeuwd dat Henry een tijdreiziger is. Toegegeven, zo heet de film ook, maar het gaf de hele ontmoeting alleen maar een oudbakken gevoel.<br />En dat is min of meer het probleem van de film in het algemeen. Hij geeft veel van de gebeurtenissen in het boek weer, hoewel er ook veel worden weggelaten, maar dat doet hij op een heel neutrale 'en dit is er gebeurd'-manier. De humor of passie van de personages in het boek is nergens terug te vinden, we krijgen nooit echt het gevoel waarom Henry of Claire van elkaar houden, het voelt allemaal een beetje kil, alsof de personages hadden besloten dat 'dit kennelijk onvermijdelijk is'.<br />Een belangrijk punt dat echter ontbreekt is hoe lastig Henry's tijdreizen is voor zijn eigen leven en dat van alle anderen om hem heen. Er is maar één moment waarop hij lange tijd wegblijft, en verder is het alleen maar lastig voor hem en Claire. Verdwenen is zijn ex-vriendin Ingrid, verdwenen is de griezelige herkenning die iedereen in Claires omgeving voor Henry voelt, omdat hij lijkt op de man met wie ze jaren eerder af en toe is gezien. Ook verdwenen is het feit dat Henry getuige is van zijn eigen dood en op dat moment ook met Claires vader en broer praat, en dat Claire kort daarna arriveert en de dood net ook heeft gemist (om eerlijk te zijn, de manier waarop zijn dood in de film gebeurt, voelt volkomen vermijdbaar). Vreemd genoeg wordt hij niet genoemd, maar is Claires broer niet eens in de film te zien of heeft in elk geval geen dialoog.<br />Een paar dingen die in het boek belangrijke gebeurtenissen zijn, worden behandeld als niet-gebeurtenissen in de film, bijvoorbeeld het feit dat Henry's broer niet in de film voorkomt. De eerste keer dat Henry uit de auto stapte, was toen zijn moeder stierf, is het allereerste wat in de film wordt onthuld, wanneer het voor Henry in het boek een soort doorbraakmoment is. Zijn relatie met zijn vader en het alcoholisme van zijn vader lijden er net zo onder, het wordt wel genoemd maar niet ter sprake gebracht, en uiteindelijk wordt het terzijde geschoven.<br />Oké, ik wil niet dat deze recensie alleen maar luidt: 'Dit hebben ze uit het boek weggelaten!' Ik begrijp dat je, om van een boek een film te maken, dingen weg moet halen. Mijn punt is meer dat het leek alsof de dingen eenvoudigweg uit tijd en niet uit verhaal waren geknipt, en dat wat er uiteindelijk gebeurde, was dat de ziel, de essentie van het boek ermee werd verwijderd.<br />Een ander punt is dat de film er vreselijk slecht in slaagt om te volgen wanneer dingen gebeuren en hoe oud de personages zijn. Dat zou niet zo erg zijn, ware het niet dat er niet echt veel kwaliteitswerk voor make-up aan te pas komt, dus er is niet veel onderscheid te maken in de manier waarop Henry er bijna twintig jaar van zijn leven uitziet. Een beetje grijs haar en de behoefte om zich te scheren maakt niet dat iemand er aanzienlijk ouder uitziet, ongeacht of hij of een ander personage zegt: 'Jij/ik zie er ouder uit!' De film had wel wat van die Benjamin Button-magie kunnen gebruiken, en misschien zelfs een titel met het jaar en 'Henry is 28, Claire is 20', net als in het boek.
I've been a fan of the novel for quite a long time, in fact one of the publishing agents came to give a lecture when I was in college on the nature of getting your work published and kept citing the due to be released novel as an example and even then the premise he described sounded amazing. I finally got around to reading it when it went into paperback and it's a book I have recommended countless times to people of all ages and interests. It's a great example of not just a unique and beautiful story but a clever way of telling it. <br /><br />The movie on the other hand, can only be described as a disappointing mess. First of all, it immediately removes the mystery of Henry's first meeting with Claire at the Library, when he is 28 and she is 20. Why? Because it was just literally yelled at us that Henry is a time traveler. Granted, that's the name of the movie, but it just made the whole encounter feel stale. <br /><br />Which is sort of the problem of the movie in general. It presents many of the events of the novel, though many are left out as well, but it does so in a very bland "well here's what happened" sort of way. None of the humor or passion of the characters in the book is there, we never really get the feeling as to why Henry or Claire love each other, it all feels sort of cold, as if the characters had decided "well this is inevitable apparently." <br /><br />One major thing missing though is how much of a hassle Henry's time traveling is for his own life and everyone else's around him. There's only one moment where he leaves for a long period of time, and otherwise it is just a nuisance for him and Claire. Gone entirely is his ex-girlfriend Ingrid, gone is the eerie recognition everyone around Claire has for Henry since he resembles the man she was occasionally seen with years earlier. Also gone is the fact that Henry witnesses his own death and also speaks with Claire's father and brother at the time, and Claire having arrived shortly afterwards having just missed the death too (actually to be honest, the way his death happens in the movie feels entirely avoidable). Oddly, though he is mentioned, Claire's brother is not even in the movie or at least has no dialogue. <br /><br />A few things that are major events in the book are treated as non-events in the movie, for example, the fact that Henry's first time travel was out of the car when his mother died is the very first thing revealed in the movie, when it is something of a breakthrough mental moment for Henry in the book. His relationship with his father and his father's alcoholism suffers similarly, it's mentioned but not dwelled on and ultimately is swept aside. <br /><br />OK, I don't want this review to just be "Here's what they left out from the book!" I understand that in order to make a movie out of a book you have to take stuff away. My point is more that things seemed cut simply for time sake and not narrative, and as such what ended up happening is that the soul, the essence of the book was removed with it. <br /><br />On another note, the movie does a terrible job of tracking when things happen and how old the characters are. This wouldn't be so bad except that there's really not a lot of quality makeup work here so there's not a lot to distinguish the way Henry looks for almost 20 years of his life. A touch of gray hair and a need to shave does not make someone look significantly older, regardless of whether he or another character says "you/I look older!" The movie could have used some of that Benjamin Button magic, and perhaps even some titles saying the year and that "Henry is 28, Claire is 20" like in the book.