In deze film is elk ongelukkig gezin in meer of mindere mate de architect van zijn eigen verscheiden. Veel mensen hebben de film bekritiseerd omdat hij niet veel zei, of omdat hij overladen was met verhaallijnen; omdat hij niet doorging of te expliciet doorging. Al met al verwart en verdeelt hij duidelijk mensen. Ik denk dat er een probleem is en dat het niet de film is die een probleem heeft, maar het publiek. Dit verhaal raakt aan enkele van de laatste taboes in de film, namelijk de feitelijke visualisatie van homoseksuele seks, en wat in de ogen van de toeschouwers nog erger is, het gaat over incest. Het probleem van de kruisbestuiving tussen culturen en rassen lijkt me een bijkomstigheid van het voornaamste probleem dat hier geïllustreerd wordt: dat elk ongelukkig gezin op zijn eigen manier ongelukkig is, om Tolstoj te citeren (zie hier hoe Shawn, de zwarte homoseksueel, op een gegeven moment 'Anna Karenina' leest, en net als Anna niet in staat is om in het reine te komen met zichzelf en de wereld waarin hij leeft, uiteindelijk zelfmoord pleegt.) De film is oorspronkelijk gebaseerd op een toneelstuk dat in Glasgow werd opgevoerd. Een deel van de dialoog is rechtstreeks ontleend aan het toneelstuk en kan dus een beetje gekunsteld klinken, maar naar mijn mening helpt dit om de noodzakelijke afstand tussen de actie en het publiek te bewaren. Dit is duidelijk een allegorisch stuk, elke acteur vervult een functie in plaats van een personage, maar dat doet niets af aan het verhaal; veel arthousefilms doen dat ook. Het is hier juist het onderwerp dat zo moeilijk is. Wat de film zelf betreft, die ziet er goed uit, is zelfs verbazingwekkend als je bedenkt dat hij in 20 dagen in New York is opgenomen, vermomd als Chicago (ik neem aan dat ze de kosten laag willen houden). De acteurs van het geheel zijn uitstekend. En ik denk dat je Anthony LaPaglia vooral moet prijzen als de architect in kwestie die duidelijk in de greep is van een incestueuze passie. Dit kan voor geen enkele acteur een gemakkelijke rol zijn, maar zoals men van meneer LaPaglia kan verwachten, voert hij hem tot in de perfectie uit, wat misschien een verklaring kan zijn voor de onbehaaglijkheid die sommige bioscoopbezoekers voelden. Binnen zijn oeuvre lijkt deze film bijna een metgezel te zijn van het hoopvolle 'Winterzonnewende'. Mijn advies aan iedereen die 'De Architect' wil zien, is om open te staan voor wat er komt, te verwachten dat je wordt uitgedaagd en misschien kom je er dan achter dat dit een goede film is, een film die je aan het denken zet maar die je niet voor de lol moet bekijken, ga naar de andere film van meneer LaPaglia die op dit moment in de bioscopen draait.' Happy Feet, als je dat wilt!
In this film each unhappy family is, to a greater or lesser extent, the architect of its own demise.Many people have criticised the film for not saying much, or for being overloaded with story lines; for not following through or following through too explicitly. All in all it clearly confuses and divides people. I think there is a problem and it is not the movie that has the problem but the audience.This story touches on some of the last taboos in cinema namely the actual visualisation of homosexual sex, and even worse in the eyes of the beholders it addresses incest. The cross cultures/cross races thing seems to me to be a side issue to the main problem illustrated here which is that each unhappy family is unhappy in its own way to quote Tolstoy (apt here as Shawn the black homosexual is reading "Anna Karenina" at one point in the action, and like Anna unable to come to terms with himself and the world in which he lives, eventually commits suicide.)The film comes originally from a stage play set in Glasgow. Some of the dialogue has been lifted straight from the play and so can sound a little stilted, but in my opinion this device helps to maintain the necessary distance between the action and the audience. This plainly is an allegorical piece, each actor fulfils a function rather than a character but the story is none the worse for that; many art house movies do likewise. It is the subject matter here that is so difficult. As for the actual movie, it looks good, in fact is amazing considering it was shot in 20 days in New York masquerading as Chicago (I assume to keep the costs down). The acting by the whole ensemble is excellent. And I think one has to give Anthony LaPaglia especial praise as the Architect in question clearly in the grip of an incestuous passion. This cannot be an easy kind of role for any actor to play, but, as one has come to expect of Mr LaPaglia, he carries it off to perfection which may go a long way to explain the uncomfortableness felt by some moviegoers. Within his oeuvre this film seems almost like a companion piece to the more hopeful "Winter Solstice". My advice to anyone wishing to see "The Architect" would be to go along with an open mind, expect to be challenged and perhaps you'll come away with the same feelings as me, that this is a good film, a thought-provoking film but not one to watch just for the pure fun of it, go and see Mr LaPaglia's other current film "Happy Feet" if you want that!