Deze moet een van zijn beste zijn, op één lijn met zijn toespraak in de slotscène van _The Great Dicatator_ 1940! Ik geef toe dat ik in het verleden nooit een grote Chaplin-fan ben geweest, tot ik deze twee in de afgelopen paar jaar zag. Zijn vroege Essanay-werken vond ik helemaal niet leuk, vol nodeloos, zinloos geweld dat vermomd is als komedie (mensen die elkaar zonder aanwijsbare reden in elkaar slaan), maar _Dictator_ en _Circus_ raken het hart zoals geen andere! De film als geheel is nogal saai en traag, Chaplin die de Tramp speelt als een circusnummer (ondanks zijn eigen koorddanswerk), maar de slotscène, als het circus verder trekt en hij...' Hij is alleen achtergebleven, met alleen een foto van zijn geliefde en zijn wandeling naar de zonsondergang, wat het een emotioneel krachtig stuk maakt om naar te kijken en ons een glimp geeft van Chaplins innerlijk, dat nergens anders te vinden is, maar verborgen onder zijn karakter. Een must-see voor degenen die van een hartverwarmend verhaal houden!
This one has to be one of his best, on a par with his speech in the closing scene of The Great Dicatator 1940! I'll admit I was never much of a Chaplin fan in the past, until I saw these two in the past couple of years. His early Essanay works I didn't like at all, full of gratuitous, senseless violence masking as comedy (people knocking the crap out each other for no apparent reason)but Dictator, and Circus touch the heart as no others do! The film, as a whole, is rather drab & slow, Chaplin playing the Tramp as a circus act, (not discounting his own tightrope work), but the closing scene, as the circus moves on and he's left alone, with only a picture of his love, and his Tramp walk into the sunset, makes it an emotionally powerful piece to watch, giving us glimpse of Chaplin's inner self, not to be found anywhere else, but hidden beneath his character. A must-see for those who enjoy a heartwarming story!