Slechte teksten, slecht acteerwerk, en het ergste was nog wel de rol van Nicholas D'Agosto, de hoofdrolspeler. Hij speelt een rare, slungelige jongen die stottert en daar kon hij niet eens mee aankomen.<br />Dit is zo'n film die probeert op te treden in die bovenlaag van de middenklasse waar het surrealisme overvloedig aanwezig is in ieders leven, en het is alsof elke alledaagse gebeurtenis in hun dagelijks leven iets uit een film is, maar dat het ze gewoon niet is gelukt. Het heeft niet echt de sfeer van The Royal Tenenbaums, maar het lijkt er wel heel erg op. Niets slaat ergens op en er is geen enkel verband, de romantiek is waarschijnlijk het minst logische element van het verhaal en dat is jammer als je bedenkt dat dit een onconventionele romantische film moet voorstellen.<br />Het komt erop neer dat de amusementswaarde er gewoon niet is en de hoofdrol wordt gespeeld door een acteur die niet kan acteren. De dialoog probeert slim, geestig en eigenaardig te zijn, maar faalt jammerlijk. Dit is niets meer dan een herschreven concept en terwijl de uitvoering het gewenste resultaat oplevert, is het schrijven gewoon niet competent of ook maar enigszins artistiek. Waarom ze zo'n afschuwelijke acteur voor de hoofdrol hebben gekozen gaat mijn verstand te boven, maar zoals gewoonlijk schrijf ik dat toe aan de maffia van Hollywood, waar vrienden vrienden spelen of het kind van hun neef spelen of de producer zijn eigen kind speelt enzovoort. In 75 procent van zijn scènes was hij niet competent en een complete mislukking wat betreft het leveren van een geloofwaardig gestotter. De IMDb-cijfers voor deze film zijn gemanipuleerd.<br />Ik denk dat sommige mensen hem mooi vonden omdat het een treinongeluk was. Het was zeker niet grappig, zeker niet slim, zeker niet artistiek en zeker niet goed geschreven. Deze film heeft echt geen positieve eigenschappen en ik ben diep onder de indruk dat hij groen licht heeft gekregen. Het is alsof de hoofdrolspeler hem heeft geschreven en zijn schrijfwerk is nog erger dan zijn acteerprestaties. Een liefdesverhaal moet op zijn minst zinvol zijn en met elkaar verbonden. Ik neem aan dat de schrijver dacht dat een poging om de dingen raar te maken zou worden uitgelegd als creatief en slim, maar dat is niet zo. De Koreaanse film _Band and Son_ is daar een goed voorbeeld van. Wat dachten die filmmakers in godsnaam?
Bad writing, bad acting, the worst being from the lead character played by Nicholas D'Agosto. He plays an oddball geeky kid with a stutter and couldn't even nail the that.<br /><br />This is one of those films that tries to take place in that upper crust world of the middle class where surrealism is abundant in everyone's life and it's as though every mundane occurrence in their daily lives is like something in a movie but they just weren't pulling it off. It's not quite the feel of The Royal Tenenbaums but it's not a far cry from it. Nothing makes any sense or has any connection, the romance is probably the least sensible element of the story which is sad considering this is supposed to be an offbeat romance coming of age type of film.<br /><br />Bottom line is, the entertainment value just isn't there and the lead was cast with an actor that can't act. The dialog is attempting to be smart, witty and quaint but fails miserably. This is nothing more than a recycled concept and while the execution delivers the effect desired, the writing just isn't competent or the least bit artistic.<br /><br />Why they chose such a horrible actor for the lead is beyond me but as usual, I chalk that up to the mafia that is Hollywood where friends cast friends or cast their cousin's kid or the producer casts their own kid etc. He wasn't competent in 75% of his scenes and a complete failure in regards to delivering a believable stutter. The IMDb ratings for this film have been doctored.<br /><br />I guess maybe some people liked it because it was a train wreck. It certainly wasn't funny, it certainly wasn't smart, it certainly wasn't artistic and it certainly wasn't well written. There genuinely no redeeming qualities to this film and I am in awe that it was actually green lighted. It's as though the lead actor wrote it and his writing is even worse than his performance. A love story needs to at least make sense and be connected. I suppose the writer thought trying to make things weird would be interpreted as creative and smart but it's not. The Korean bf and son are a prime example of this. Just what the hell were these film makers thinking???