Je moet er rekening mee houden <0xE2><0x80><0x93> het was oorlogstijd, het was propaganda, het was United Artists <0xE2><0x80><0x93> maar zelfs dat alles in aanmerking genomen, is dit een tamelijk bespottelijk melodrama over een Amerikaans gezin uit de hogere middenklasse dat zichzelf in de nesten werkt door zonder het te weten een Hitlerjugend in huis te halen. En wat een kleine helleveeg blijkt hij te zijn <0xE2><0x80><0x93> hij schrijft antisemitische scheldwoorden over zijn onderwijzeres en potentiële stiefmoeder (Field), slaat zijn neef (Carroll) met een haardijzer en probeert een speelkameraadje neer te steken. Aangepast door niemand minder dan Ring Lardner Jr. uit een succesnummer van Broadway, had het misschien op dat moment resonantie gehad, als het publiek bereid was geweest voetgangeraanwijzingen, absurd melodramatische muziek en het ongedisciplineerde theatrale gedoe van Homeier over het hoofd te zien ('als vergelding voor zijn toneelrol, hij'). Maar het script neemt, zoals zovele in die tijd, de goedheid van de Amerikanen, alle Amerikanen, zo vanzelfsprekend op dat het zelfvoldaan en neerbuigend begint te klinken. (Het is ook een machtig witbrood-Amerika dat ze afbeelden; als het echt zo is geweest, lijkt het vandaag de dag een onbewuste weergave van Amerika's racistische verleden.) Het suggereert ook dat het vrij gemakkelijk is om die kleine monsters te deprogrammeren; er is alleen een beetje liefde en een verjaarscadeautje voor nodig. March en Moorehead (die een onderdrukte oude vrijster spelen, ongeveer zoals in 'The Magnificent Ambersons') waren zo goed als filmacteurs kunnen zijn, maar ze spelen hier apparaten, niet mensen van vlees en bloed. Onder deze omstandigheden slaagt Betty Field erin verrassend interessant te zijn <0xE2><0x80><0x93> ze ziet er altijd zo bezorgd uit, alsof ze een afschuwelijk geheim heeft dat het publiek nooit te weten komt.
One must make allowances -- it was wartime, it was propaganda, it was United Artists -- but even taking all that into account, this is a fairly ludicrous melodrama about an upper-middle-class American household that brings chaos on itself by unknowingly inviting a Hitler Youth into its home. And what a little hellraiser he turns out to be -- writing anti-Semitic epithets about his teacher and potential stepmom (Field), whacking his cousin(Carroll) with a fireplace iron, attempting to knife a playmate. Adapted by no less than Ring Lardner Jr. from a hit Broadway play, it may have had resonance at the time, if audiences were willing to overlook pedestrian direction, absurdly melodramatic music, and Homeier's undisciplined histrionics (reprising his stage role, he's sort of a Nazi Dennis the Menace). But the script, like so many at the time, takes the goodness of Americans, all Americans, so for granted that it starts to sound smug and patronizing. (It's a mighty white-bread America they're portraying, too; if that's how things really were, it looks today like an unwitting expose of America's racist past.) It also suggests that it's fairly easy to deprogram these little monsters; all it takes is a bit of lovingkindness and a birthday present. March and Moorehead (playing a repressed spinster aunt, much like she did in "The Magnificent Ambersons") were as good as movie actors get, but they're playing devices here, not flesh and blood. Under the circumstances, Betty Field manages to be surprisingly interesting -- she always looks so worried, like she has a horrible secret the audience never finds out.