House (Hausu) moet gezien worden om geloofd te worden, bij voorkeur met een vol publiek in een bioscoop of met een paar vrienden eigenlijk voor alles wat er in een film kan gebeuren. Het spookhuis van deze film biedt het soort bizarre nachtmerrie-achtige dingen en alleen maar volkomen bizarre flitsen van komedie die je in een Manga niet zou kunnen vinden. En de stijl van de film die zo'n soort film in het leven roept - niet precies spookverhaal - is al verwrongen tot een trippy toestand van dingen. Ik zal verrast zijn en in de war en de hele weg naar huis lachen.<br />Het gaat over... o lieve help, het gaat over ik denk zeven meisjes (die 'Prof' en 'Sweet' en 'Kung-Fu' en 'Mac' heten) die voor de zomer met een van de meisjes naar het huis van haar Tante gaan. Dit nadat het ene meisje radeloos en verward is geworden en niet meer weet wat ze moet zeggen of doen tegen haar vader de componist ('Zo goede Leone dacht dat ik beter was dan Morricone' haha-regel) en er is niet veel anders te doen dan naar het huis van een Tante te gaan. Als dit klinkt als een dun verhaaltje is het omdat het dat is. Maar House van de regisseur (de eerste keer!) Obayashi is niet te vergelijken met enige andere film die je misschien hebt gezien. Het is niet echt origineel <0xE2><0x80><0x93> ik weet zeker dat er andere J-horrorfilms zijn of gewoon slasher-films met een gestoorde moordenaar die wacht tot er slachtoffers komen <0xE2><0x80><0x93> maar het is een originele film.<br />Zo origineel zelfs dat hij soms dreigt in te storten en voor de ogen van het publiek te exploderen. Het tempo is snel-snel-snel en dan een tijdje langzaam, en dan BANG daar gaat hij weer. Een flashback naar Japan in de jaren veertig van de vorige eeuw voor een van de meisjes wordt door alle meisjes gezien als in een oud filmjournaal. Als ze bij het huis komen, of zelfs daarvoor al met de watermeloenverkoper, is er een vermoeden van problemen. Tante is altijd opgewonden als ze ziet of ze...' Een waterput heeft een drijvende kop. Een piano eet iemand op die te lang heeft gespeeld. En een kat speelt ook een belangrijke rol bij het doden of verminken of wat dan ook, heel veel zelfs. Als je van die recente 'Keyboard Cat'-video's op je videorecorder houdt, zou je je zelfbeheersing wel eens kunnen verliezen bij deze.<br />Het is niet een honderd procent uitstekende uitvoering van een echte Gonzo-film (een scène die in zo'n woelige stijl wordt gespeeld als je vaak in Wong Kar Wai ziet, wordt op een paar punten gespeeld die de zaak vertragen en niet op een goede, romantische manier), maar afgezien van een paar kleine klachten is het een grand slam. Het is zuiver filmen in de ruime zin van het woord, want de filmmaker is er gewoon zo dol op om een gootsteen met een kung-fu-greep te bewerken, met een brede glimlach en heel veel bloed voor een blauw scherm. Je lacht, je... je lacht nog wat meer, en je trekt een paar gezichten alsof je net het meest verwarrende ding in je leven hebt gezien. Hausu is een wonder dat bizar is voor _Japan_, Amerika en de rest van de wereld kan het niet schelen, en dat gezien moet worden door iedereen die geïnteresseerd is in het soort kick-ass-doe-wat-je-maar-wil-voor-krankzinnige-kunst dat ervoor nodig is (d.w.z.
House (Hausu) has to be seen to believed, preferably with a full audience in a theater or with some friends really for anything that can happen in a movie. The haunted house of this movie provides the kind of freakish nightmare things and just total bizarre flashes of comedy that you wouldn't be able to find in a Manga. And the style of the film that sets up this kind of not exactly is it ghost story is already warped to a trippy state of things. If you think you've seen weird, pick up this movie on video or try to find whenever its playing at an art-house or wherever, and give it a shot. You'll be surprised and befuddled and laughing all the way home.<br /><br />It's about... oh dear me, it's about I guess seven girls (named 'Prof' and 'Sweet' and 'Kung-Fu' and 'Mac') who go with one of the girls to her Auntie's house for the summer. This after the one girl has become distraught and confused as to what to do or say to her composer father ("So good Leone thought I was better than Morricone" haha line), and there is not much else to do one guesses that to go off to an Auntie's house. If this sounds like a thin plot it's because it is. But House, from its director (first-timer!) Obayashi, is not like any other film you might have seen. It's not original in its premise exactly- I'm sure there are other J-horror movies or just slasher movies with a crazy killer waiting for victims to come- but it is an original film.<br /><br />So original, in fact, it sometimes threatens to come apart at the seams and explode in front of the audience. The pace is fast-fast-fast and then slow for a little, then BANG there it goes again. A flashback to 1940s era Japan for one of the girls is seen by all of the girls as if in an old newsreel. When they get to the house, or even before that with the watermelon salesman, there's some inklings of trouble. The Auntie is always excited to see if they're hungry - or if she is. A well has a floating head come out. A piano eats someone who plays for too long. And a cat also gets in on the killing or maiming or whatever action, a lot. Indeed if you love those recent "Keyboard Cat" videos on youtube, you may just about lose your cool with this one.<br /><br />It's not a 100% excellent execution of pure Gonzo cinema (one scene that goes into that kind of choppy style one often sees in Wong Kar Wai is done at a couple of points that slows things down and not in a good parody-romantic way), but aside from a couple of minor complaints it's a grand slam. It's pure movie-making in a great sense of the word, since its filmmaker is just so in love with doing a kitchen sink with a kung-fu grip with giving a wide smile and lots and lots of blood in front a blue-screen. You'll laugh, you'll... laugh some more, and give a few looks like you just saw the most confusing thing in your life. Hausu is a marvel that is bizarre for *Japan* nevermind America and the rest of the world, and should be seen by anyone interested in the kind of kick-ass-do-whatever-for-crazy-art it takes (i.e. Riki-OH) that you can't help but admire it even if you're left speechless.