Dit overkwam me op een ochtend op AMC toen ik ziek thuis zat met een verkoudheid. Cagney kreeg me onmiddellijk in zijn ban. Het was interessant om zo'n machtige acteur, die gewoonlijk fysiek machtige en vaak gewelddadige personages uitbeeldt, te zien in scènes van zachtmoedigheid en gevoeligheid. Cagney die zich verontschuldigt; Cagney die zegt dat hij bang was; Cagney die teder een kind vasthoudt; Cagney verkleed als clown; als vrouw. Dit zijn niet de rollen of gedragingen die je verwacht als je een van zijn films bekijkt. Op dezelfde manier was lichamelijk geweld geen primair plotding in de film; een verfrissende verandering. Voor mij is Jim Baccus altijd meneer McGoo geweest. Het was leuk om hem tijdens de hele film in een goede ondersteunende rol te zien. Ik krijg het gevoel dat zijn werk als McGoo hem ervan weerhield om een goede rol te krijgen. Hij lijkt meer te bieden te hebben. Ziet iemand anders vandaag de dag een gelijkenis tussen Dorothy Malone in deze film en Sharon Stone? Ik vond dat zelfs haar stem een paar keer op die van Stone leek (of liever gezegd, die van Stone klinkt als Malone!). Malone deed het goed, maar Greer was nog beter, geloof ik. Door Greers optreden hier wil ik haar vaker zien. Alle belangrijke bijrollen worden goed gespeeld. Af en toe springt de montage en/of het schrijven van de film te snel over te veel jaren heen, maar hij kan nog steeds gevolgd worden. Ik denk dat de film succes heeft omdat hij de 'duizend gezichten' heeft. de achtergrond van het leven van de man en de problemen waarmee hij te maken kreeg. De personages zijn echt en je geeft om ze. Tegenwoordig zou Hollywood het waarschijnlijk andersom doen, de make-up van het verhaal maken en de mensen op het verkeerde been zetten. Deze film geeft de kijker een geweldige bonus. We kijken toe terwijl we meer te weten komen over Chaney, en uiteindelijk krijgen we Cagney ook te pakken!
Happened upon this on AMC one morning when home sick with a cold. Cagney immediately hooked me. It was interesting seeing such a powerful actor, who usually portrays physically powerful and often violent characters, in scenes of gentleness and sensitivity. Cagney apologizing; Cagney saying he was afraid; Cagney tenderly holding a child; Cagney dressed as a clown; as a woman. These are not the roles or behavior one expects when tuning in one of his movies. In the same way, physical violence was not a primary plot device in the movie; a refreshing change. To me Jim Baccus has always been Mr. McGoo. It was nice to see him throughout the movie in a good supporting role. I get the feeling his work as McGoo prevented him from getting solid roles. He appears as though he had more to offer. Does anyone else see a resemblance between Dorothy Malone in this movie and Sharon Stone today? I thought even her voice sounded like Stone's once or twice (or rather, Stone's sounds like Malone!). Malone did a good job, but I think Greer was even better. Greer's performance here makes me want to see more of her. All the important supporting roles are well played. Occasionally the film editing and/or writing jumps too quickly across too many years, but it is still able to be followed. I think the film succeeds because it made the "thousand faces" the backdrop to the life of the man and the difficulties he faced. The characters are real and you care about them. Today, Hollywood would probably do it the other way around, making the make-up the story and giving short-shrift to the people. This picture gives the viewer a marvelous bonus. We watch to learn about Chaney, and end up, underneath it all, getting Cagney, too!