Nu ik erover nadenk, ben ik niet zo'n grote fan van Michael Crichton. Westworld is een goede film, maar Coma was teleurstellend; en deze film, Looker, stelt helemaal niet veel voor. De eerste scènes en de muziek geven aan dat de film weer een ordinaire thriller uit de jaren tachtig wordt, wat ik prima vind; maar plotseling vertraagt de film tot een slakkengangetje, en ondanks een paar mooie scènes in het begin is er eigenlijk niet veel om Looker voor te gedenken. Voor deze film heeft Crichton zijn ideeën ontleend aan de wereld van plastische chirurgie en reclame en heeft hij geprobeerd ze te mengen tot een horror/thriller. Het zou een understatement zijn om te zeggen dat de film niet succesvol is, want er is een enorme hoeveelheid verbeeldingskracht voor nodig en de moorden die in het begin worden gepleegd, geven nooit een verklaring. De film concentreert zich op een vooraanstaande plastisch chirurg uit Beverley Hills, Larry Roberts. Nadat hij een lichte operatie heeft uitgevoerd op een aantal bijna volmaakte jonge vrouwen, komt hij tot zijn verbazing tot de ontdekking dat ze dood zijn. Nadat hij wat onderzoek heeft gedaan, stuit hij op een reclamebureau dat Digital Matrix heet, dat zijn eigen toepassingen heeft voor 'perfecte' vrouwen.<br />'Als je bedenkt dat dit een film uit het begin van de jaren tachtig is, dan...' Je kunt een paar smakeloze beelden en een nog smakelozer soundtrack verwachten, maar de film pakt die elementen aan en brengt dan een verhaal dat veel te serieus van toon is, en dat voorspelt niet veel goeds. Bovendien is Crichtons plot verschrikkelijk als de film al snel saai wordt als de schrijver-regisseur begint te vergeten de dingen goed uit te leggen. Je kunt het hem niet kwalijk nemen dat hij fantasie heeft, want plastische chirurgie leidt meestal tot een interessante film, en de sociale commentaren die uit de wereld van de reclame kunnen voortkomen, zijn niet van de lucht, maar omdat hij geen gebruik heeft gemaakt van de sterke elementen van het verhaal, heeft Crichton van wat een meesterwerk had kunnen zijn, een saaie, saaie film gemaakt. Het is niet slecht, maar weer: niets om over naar huis te schrijven. Albert Finney is goed in de hoofdrol, en hij krijgt veel bijval van mensen als James Coburn en Susan Dey. De film is niet alleen maar slecht (alleen maar grotendeels) en er zijn een paar gedenkwaardige scènes, met name een jong meisje dat een paar verdiepingen naar beneden valt op een autodak, en tegen het eind een scène aan de eettafel. Maar het verbaast me echt dat dit wordt geprezen als een 'unsung-film' <0xE2><0x80><0x93> dat verdient hij zeker niet!
Thinking about it, I'm not a very big fan of Michael Crichton. Westworld is a good film, but Coma was disappointing; and this film, Looker, isn't up to much at all. The early scenes and music indicate that the film is going to be another trashy eighties thriller, which is fine by me; but suddenly the film slows down to snail pace, and despite a few nice murder sequences early on; there really isn't much to remember Looker for. For this film, Crichton has took ideas from the worlds of plastic surgery and advertising, and attempted to blend them into a horror/thriller. To say he wasn't successful would be an understatement, as the plot requires a huge stretch of the imagination and the murders that happen early on never get anything in the way of an explanation. The film focuses on an eminent Beverley Hills plastic surgeon named Larry Roberts. After performing slight surgery on a number of almost perfect young women, he is surprised to find them turn up dead. After doing a bit of research, he stumbles on an advertising company called Digital Matrix, who have their own uses for 'perfect' women.<br /><br />Given that this is an early eighties film, you've got to expect some tacky visuals and an even tackier soundtrack; but the film takes these elements and then delivers a story that is far too serious in tone, and it doesn't bode well at all. Furthermore, Crichton's plotting is awful as the film quickly becomes boring when the writer-director starts forgetting to explain things properly. You can't fault him for imagination, as plastic surgery usually leads to an interesting film, and there's no end of social commentary that can be sprung from the world of advertising; but in failing to capitalise on the story's strong elements, Crichton has made what could have been a masterpiece into a dull and boring film. The acting isn't bad, but again; nothing to write home about. Albert Finney is good in the lead role, and he receives welcome feedback from the likes of James Coburn and Susan Dey. The film isn't all bad (just mostly), and there are a few memorable sequences; most notably a young girl falling several stories onto a car roof, and a scene at a dinner table towards the end; but I'm really surprised that this is given praise as an "unsung movie" - it certainly doesn't deserve it!