Film schept zijn eigen legenden. Een van de grootste was Douglas Fairbanks, in zijn incarnatie als de eeuwige stoere bink, een romantische held die alleen kon bestaan in de gouden dagen van het stille tijdperk. De dief van Bagdad is zijn mooiste moment, het mooiste verhaal dat hij ooit heeft verteld.<br />Hoewel Fairbanks in zijn stoere kledij veel verschillende hoeden droeg <0xE2><0x80><0x93> het masker van Zorro verwisselde hij voor de muts van Robin Hood enzovoort <0xE2><0x80><0x93> waren al deze personages in een andere tijd en op een andere plaats dezelfde persoon. Zijn vorige twee pogingen, _De drie musketiers_ en _Robin Hood,_ besteedden veel tijd aan het uitwerken van achtergrondinformatie voordat ze de held de kans gaven om naar voren te komen, en daardoor waren ze heel diepzinnig, maar soms ook een beetje traag. _De dief van Bagdad_ begint daarentegen met de introductie van de vaste schurk, die ons rechtstreeks in zijn escapades meevoert, en daarna bouwt hij de plot en de verhalenwereld verder uit.<br />Fairbanks' stijl was altijd uiterst atletisch en ritmisch, maar de handeling van deze film is bijna verwant aan ballet. Doug danst zich door de rol heen en veel van de bewegingen lijken letterlijk gechoreografeerd, zoals de hoofden van de drie dikke bewakers die achter elkaar omhoogschieten. De dans gaat zelfs door tot aan de serene en tedere liefdesscènes. Dit balletachtige gevoel wordt geaccentueerd door de fantasie die een meer abstracte benadering toelaat, in tegenstelling tot alle andere Fairbanks-films, die bulderende avonturenfilms waren, maar geworteld waren in (redelijk) realistische werelden. De fantastische toon maakt ook de pantomime geloofwaardig, zoals het overdreven gapen en strekken van de bewaker die in slaap valt, of Fairbanks' handen die letterlijk jeuken als hij een kostbaar sieraad ontdekt.<br />Als zijn regisseur voor dit project koos Fairbanks Raoul Walsh. Walsh is nu nog het meest bekend om de korrelige actiefilms die hij later bij Warner Brothers zou maken, maar het belangrijkste aspect dat hij aan zijn films gaf was misschien wel de romantische geest van het avontuur. Tegen de tijd dat Walsh aan boord kwam, waren de fabelachtige decors al gebouwd en was het draaiboek al klaar, maar hij voegt er op een aantal manieren zijn avontuurlijke inslag aan toe. Walsh hield erg van het buitenleven en veel van zijn foto's benadrukken de openheid van vlaktes en bergen, maken ze tot plaatsen van vrijheid en vormen een contrast met een verstikkende atmosfeer binnenshuis. De Dief van Bagdad, met zijn ingewikkelde straatdecors en spelonkachtige zalen, maakt een minder duidelijk onderscheid tussen binnen en buiten, maar Walsh maakt van die straten het equivalent van de open vlakte en houdt zijn camera achter de hand om Fairbanks er vrijelijk doorheen te laten dansen. Let er in het laatste halfuur op dat plaatsen als de bazaar of de haven, waar de slechte prinsen hun schatten zoeken, vol of ingesloten worden gefotografeerd, met acteurs die door deuropeningen worden gefotografeerd of te midden van de rommel op de set. Als we weer naar Fairbanks gaan, staat hij op de lange opname in een open ruimte.<br />Het is ook typisch Walsh om ons het gevoel te geven dat we daar zijn met de held, dat we deel uitmaken van zijn avontuur. Hoewel die lange opnamen de schitterende set en de atletische prestaties van de held goed laten zien, brengt Walsh ons op cruciale momenten dicht bij hem in de buurt, vaak met de camera vlak achter Fairbanks, alsof we hem volgen. De meest effectieve hiervan is misschien wel het gevecht met het monster van de hagedis, waarin we letterlijk worden binnengehaald om te doden. We krijgen ook Walsh' gevoelige kant te zien (zelden erkend, zeker niet door hemzelf) in de romantische ontmoetingen tussen Fairbanks en zijn vrouwe, belichaamd in dit geval door Julanne Johnson. Deze scènes zijn zowel aarzelend als hartstochtelijk, met het mooiste moment nadat hij haar balkon op is geklommen. We wisselen twee foto's af, een van Fairbanks die haar arm kust, de andere van haar terwijl ze de andere kant op kijkt. Hun contact is licht, maar vervuld van diepe emotie. De dief van Bagdad stamt uit een tijdperk waarin de muren tussen de bioscoop en de vormen van expressie, zoals ballet, opera en schone kunsten, op hun dunst waren. Het aantal titels wordt tot een minimum beperkt, en toch is dit geen verzameling technische trucjes zoals Murnau's Der Letzte Mann. Het is ook niet verwarrend of pretentieus intellectueel. Het vertelt zijn verhaal visueel, maar slaagt er toch in innemend en aards menselijk te zijn. Het is de essentie van de zwijgende film.
Cinema creates its own legends. Among the greatest of them was Douglas Fairbanks, in his incarnation as the eternal swashbuckler, a romantic hero who could only exist in the golden days of the silent era. Thief of Bagdad is his finest moment, the greatest tale he ever told.<br /><br />Although Fairbanks wore many different hats in his swashbucklers  exchanging the mask of Zorro for the cap of Robin Hood and so forth  each of these characters was just the same persona in a different time and place. His previous two efforts, The Three Musketeers and Robin Hood, spend a lot of time laying down back-story before allowing the hero to emerge, and this made them very profound but a little slow at times. In contrast, Thief of Bagdad begins with the introduction of the titular rascal, sweeping us straight into his escapades, and then building the wider plot and story-world outwards from there.<br /><br />Fairbanks's style was always extremely athletic and rhythmic, but the action of this one is almost akin to ballet. Doug dances his way through the role, and much of the movement seems literally choreographed, such as the three fat guards' heads popping up one after the other. The dance even carries through to the serene and tender love scenes. This balletic feel is made appropriate by the fantasy setting, which allows a more abstract approach, unlike all the other Fairbanks pictures which were rip-roaring adventures, but were grounded in (fairly) realistic worlds. The fantastical tone also makes acceptable the pantomime acting, such as the exaggerated yawn and stretch of the guard falling asleep, or Fairbanks's palms literally itching when he spies a precious jewel.<br /><br />As his director for this project Fairbanks selected Raoul Walsh. Walsh is now best remembered for the gritty action pictures he would later make at Warner Brothers, but perhaps the most important aspect he brought to his pictures was a romantic spirit of adventure. The fabulous sets were already built and the script locked down by the time Walsh came on board, but he adds his adventuresome touch in a number of ways. Walsh was very much an outdoors man, and many of his pictures emphasise the openness of plains and mountains, making them places of freedom, contrasting them with a stifling atmosphere for interiors. Thief of Bagdad, with its elaborate street sets and cavernous halls, has a less clear distinction between indoors and outdoors, but Walsh makes those very streets the equivalent of the open plain, keeping his camera back to show Fairbanks dancing freely through them. In the final half hour, notice how places such as the bazaar or the harbour where the bad princes seek their treasures are photographed as crowded or confined, with actors framed through doorways or amongst the clutter of the set. When we cut back to Fairbanks, he is in long shot in a wide-open space.<br /><br />It's also very like Walsh to make us feel as if we are there with the hero, taking part in his adventure. While those long shots rightly show of the magnificent sets and the hero's athletics, at crucial times Walsh brings us in close, often with the camera just behind Fairbanks, as if we were following him. Perhaps the most effective of these is in the fight with the lizard monster, in which we are literally brought in for the kill. We also get to see Walsh's sensitive side (rarely acknowledged, least of all by himself) in the romantic meetings between Fairbanks and his lady fair, embodied in this case by Julanne Johnson. These scenes are both tentative and passionate, with the most beautiful moment after he scales her balcony. We cut between two separate shots, one of Fairbanks kissing her arm, the other of her looking away. Their contact is slight, but filled with deep emotion.<br /><br />Thief of Bagdad comes from an era in which the walls between cinema and forms of expression such as ballet, opera and fine art were at their thinnest. Title cards are kept to a minimum, and yet this is not a collection of technical tricks like Murnau's Der Letzte Mann. Neither is it confusing or pretentiously highbrow. It tells its story visually, but still manages to be engaging and earthily human. It is the very essence of silent cinema.