Winter, lente, zomer, herfst... en winter. Nee, dit is niet de quasi-pseudoKoreaanse film. Het is de periode waarover de film is gemaakt, rond 2002. Het is een documentaire over het klooster van Grande Chartreuse, gelegen in een diepe vallei boven de stad Grenoble in Frankrijk. Er wonen een stuk of twintig monniken. Er zijn novicen met een proeftijd en oudere monniken die al lang geleden de gelofte van een blijvend ascetisch leven hebben afgelegd. Het ritme van hun dagelijkse, afgezonderde routines is de ruggengraat van de film: veelvuldige gebeden, maaltijden die alleen worden gegeten in afzonderlijke privévertrekken, het uitvoeren van opgedragen taken, enzovoort. Van maandag tot zaterdag worden er weinig woorden gewisseld. De enige geluiden zijn die van menselijke bewegingen, werkactiviteiten, kerkklokken en getjilp uit het omringende bos. De enige muziek die te horen is, is die van de liturgische avondzang.<br />Niet elk aspect van het kloosterleven komt aan de orde. Zoals de regisseur uitlegt, is dit geen informatieve film. Het is een lange beschouwing over het ascetische leven. Na twee uur lijkt het misschien te lang. De eentonige herhaling is echter doelgericht. Zelfs op het scherm worden tijdens de film herhaaldelijk citaten getoond die die herhaling benadrukken. Het is voldoende om ons ervan te overtuigen dat er een speciaal individu voor nodig is om zich aan zo'n beperkt bestaan te wijden, een bestaan dat slechts wordt bepaald door de stemmingen van de seizoenen. We krijgen foto's te zien van vreemde momenten: monniken die in de sneeuw ronddartelen, een groentetuin die in de lente wordt ingezaaid, een zomers zondagsuitje, waarbij de monniken vrij zijn om gezellig bij elkaar te zitten, en op deze dag bespreken ze of het gepast is om je handen voor het eten te wassen (een dwarse monnik heeft een eenvoudige oplossing: maak je handen niet vuil).<br />Ondanks de afzondering zijn er tekenen die erop wijzen dat de buitenwereld niet ver weg is. Fruit wordt geserveerd met de stickers van de supermarkt waar de producten in zitten, correspondentie en rekeningen worden bezorgd en afgehandeld met een laptop (geen bewijs van een internetverbinding) en sommige hulpmiddelen zijn duidelijk modern.<br />Het is een rustige film. Te lang en te slaapverwekkend voor sommigen, misschien inspirerend voor anderen. Wat me na 162 minuten van dit alles te hebben gezien bijbleef, was de eenvoudige schoonheid van de kloostergang en de herinnering aan een levensstijl die in het Westen misschien uitgestorven was.
Winter, spring, summer, fall...and winter. No, this is not the quasi-eponymous Korean movie. It is the period of time over which the film was shot, around 2002. It is a documentary on the Grande Chartreuse cloister situated in a deep valley above the city of Grenoble, France. A couple of dozen monks live there. There are novices on probation and seniors long having made their vow of permanent ascetic life. The rhythm of their daily cloistered routines is the backbone of the film: frequent prayers, meals eaten alone in individual private apartments, execution of assigned chores, etc. From Monday to Saturday few words are exchanged. The only sounds are those of human movement, work activities, church bells and chirps from the surrounding forest. The only music to be heard is that of liturgical evening chants.<br /><br />Not every aspect of monastic life is covered. As the director explains, this is not an informational film. It is a long contemplation on ascetic life. It may seem too long after two hours. The tedious repetitiveness is purposeful however. Even on-the-screen quotes are shown multiple times throughout the movie accentuating that repetitiveness. It is enough to convince us that it takes a special individual to commit to such constrained existence, one modulated only by the moods of the seasons. We are presented with snapshots of odd moments: monks frolicking in the snow; preparing a vegetable garden for spring seeding; a summer Sunday outing when monks are free to socialize and, on this day, they discuss the appropriateness of washing one's hands before meals (a contrarian monk has a simple solution: don't get your hands dirty).<br /><br />Despite the isolation, there are signs the outside world is not too far. Fruits are served with supermarket produce number stickers still attached, correspondence and bills arrive and managed with a laptop computer (no evidence of an Internet connection), and some of the tools are distinctly modern.<br /><br />It's a quiet film. Too long and soporific for some, possibly inspiring to others. What stayed with me after watching 162 minutes of this is the plain beauty of the cloister and the reminder of a life style that we may have thought extinct in the West.