Een verhaal over de Zonnekoning, verteld door flashbacks uit de geest van zijn choreograaf en hofmusicus Jean-Baptiste Lully. De regisseur wilde geen accurate weergave van zijn leven geven, waar hij het volste recht toe heeft, maar hij vermengde historische feiten vrijelijk met weelderige soap-opera-fictie met statische personages en overdreven barokke decors. Het is zo saai en zinloos dat je de behoefte voelt om over de weelderige kostuums en make-up heen te kotsen, in een onbeheerste reflex van misselijkheid en een weloverwogen poging om al dat levenloze materiaal een ziel te geven. Ik wacht nog steeds op een verhaal uit Lodewijk xiv, dat de moeite van het zien waard is.
A story of the Sun King told through flashbacks from the mind of his choreographer and court musician Jean-Baptiste Lully. The director didn't want to make an accurate depiction from his life, which is his total right, but freely mixed historical fact with luscious, soap-opera fiction with static characters and overblown baroque settings. It is so boring and pointless you feel the need the vomit all over the rich costumes and make-up, in an uncontrolled reflex of nausea and a deliberate attempt to give all that lifeless material some soul. I am still waiting to see a story from Louis XVI, which is worth seeing.