Echt strakke, kleine thriller, met genoeg kat en muis om fans van de oude Tom en Jerry te bevredigen. De agente van Fred Mac Murray begint als professional, maar belandt uiteindelijk in een maalstroom van misdaad dankzij de onweerstaanbare aantrekkingskracht van de welgevormde Miss Novak. Het is maar goed dat ze weinig meer doet dan er sexy uitzien, want haar slechte, hijgerige imitatie van Marilyn M. in de openingsscène van de garage deed me naar de uitknop grijpen. Ik neem aan dat Columbia (lees Harry Cohn) hoge verwachtingen had van Novaks carrière in deze rol. Jammer dat ze voor de eer moest concurreren met honderd andere rondborstige blonde Marilyns. Ik vind de verleidingsscène met de subtiel opengeritste rits wel leuk, zo ver als het scherm op dat moment kon gaan. De plot wordt soms nogal ingewikkeld, maar het tempo blijft goed. Bovendien biedt de laatste regel ook een schrijnend stukje ironisch inzicht. Je hebt hier de onvermijdelijke vergelijking met de thematisch gelijkende Dubbele Waarheid, maar Novak is dan ook geen Stanwyck en MacMurray is tien vervlogen jaren ouder. Toch heeft deze kleine suspensie geen hulp van het verleden nodig en kan hij stevig op eigen benen staan.
Really taut little thriller, with enough cat and mouse to satisfy fans of the old Tom and Jerry. Fred Mac Murray's cop starts out as a professional but ends up in a vortex of crime thanks to the compelling allure of the shapely Miss Novak. Good thing she's called on to do little more than stand around looking sexy, because her bad, breathy imitation of Marilyn M. in the opening garage scene had me reaching for the off button. I gather Columbia (read Harry Cohn) had high hopes of launching Novak's career with this role. Too bad she had to compete with a hundred other bosomy blonde Marilyn's for the honor. I like the seduction scene with its subtly unzipped zipper, about as far as the screen could go at that time. The plot wrinkles get pretty complicated at times, but the pace keeps moving nicely along. Then too, the final line presents a poignant slice of ironic insight.There's the inevitable comparison here with the thematically similar Double Idemnity, but then Novak is no Stanwyck and MacMurray is a ten dissipated years older. Still, this little suspenser needs no help from the past and can stand firmly on its own.