De derde film van Michael Davis, met dezelfde uitgangspunten, is de ergste van de drie. De reden dat het gewoon niet werkt, is dat 8 Days en 100 Girls dit eerder hebben gedaan, beter en geloofwaardiger. Het zijn momenten (waarbij de meeste met de aantrekkelijke Erinn Bartlett te maken hebben), maar het probleem is dat het bij Clint Howard van poeha overgaat in domheid. Bovendien is het grootste deel van de dialogen uit de andere twee films gehaald, in de een of andere vorm.<br />Het bestaan van de eerste twee films, Girl Fever (100 Women), wordt genegeerd en de film verkeert in een vreemde staat van zijn. De eerste helft is niet echt grappig en tegen de tijd dat je bij de kern van het verhaal komt, heb je het gevoel dat je er te lang over hebt gedaan, maar tegelijkertijd is de film verbazingwekkend kijkbaar in zijn eigen'schattigheid'. Dit is een film die je moeilijk op zijn eigen verdienste kunt beoordelen, en dat is niet schokkend voor iemand die hem heeft gezien. Ik bedoel, elke film die gaat over hoe iemand zich voelt, of over een dubbelganger (vraag maar niet), of over een vent die genaaid wordt en het dan vergeet, allemaal binnen zo'n kort tijdsbestek, is moeilijk objectief te bekijken. De reactie van Erinn Bartlett op de plotwending is zo onwezenlijk, maar tegelijkertijd ook heel onderhoudend.<br />Er zijn maar twee dingen duidelijk: ten eerste: Eight Days a Week verdient een dvd-uitgave in de Verenigde Staten, zodat ik de film BEST Davis kan kopen <0xE2><0x80><0x93> en, belangrijker nog, Erinn Bartlett is een hotemetoot en zal op een gegeven moment in Hollywood uit de band springen. Door haar optreden in deze film vergeet je bijna de slechte delen van de film... zei ik bijna.
Michael Davis' third straight film with the same basic premise, is the worst of the three. The reason it just doesn't work is because 8 Days and 100 Girls did this earlier, better and more believably. It has it's moments (most involving the attractive Erinn Bartlett), but the problem is that it shifts from dramedy to just stupidity with Clint Howard. Also, most of the dialogue is lifted from the other two films, in some form or other.<br /><br />Ignoring the existence of the first two films, Girl Fever (100 Women), trucks along in a weird state of being. The first half is not really funny and by the time you get to the heart of the story, it feels like you have wasted time getting there, BUT at the same time, the film is amazingly watchable in it's own "cuteness." This is a hard film to judge on it's own merit, which is not shocking to anyone who has seen it. I mean any film that goes from explaining how someone feels, to a nose-dual (don't ask), to a guy that gets screwed over and then forgets about it, all within such a short time-frame, is hard to really look at objectively. The entire plot is so hard to swallow and the lead's reaction to the plot-twist is so unreal, but at the same time it still is entertaining. <br /><br />There are only two things that are clear: first, Eight Days a Week deserves a DVD release in the states, so I can purchase the BEST Davis movie AND more importantly, Erinn Bartlett is smoking hot and at some point will break-out in Hollywood. Her performance in this film makes you almost forget the bad parts of the movie... I said almost.