Laat ik beginnen met te zeggen dat 'Het geheim van NIMH' mijn favoriete film aller tijden is. Ik heb me vaak afgevraagd waarom Don Bluth nooit een film heeft gemaakt die ook maar half zo goed is als deze (het woord 'NIMH' is zo'n beetje het perfecte woord voor de perfecte animatiefilm, dus het valt niet mee om hem te volgen). Toen kreeg ik het Gouden Moment: Bluth is een Hayao Miyazaki die gevangenzit in het lichaam van een Michael Eisner. Aan de ene kant wil hij de animatie verheffen tot een kunstvorm die hartverscheurende schoonheid kan voortbrengen. Aan de andere kant heeft hij het gevoel dat hij films moet maken die op de markt komen, en dat zal een hit worden. Kortom, hij heeft zijn eigen vleugels uitgeknipt. Met dat in gedachten werd ik letterlijk misselijk van 'Rock-a-Doodle'. Het is de enige film die mijn 'is het nog erger dan 'Theodore Rex'?'-score compleet heeft verpest, want het is zo deprimerend om naar te kijken. Waarom heeft Bluth dit verhaal (als je het zo kunt noemen) groen licht gegeven? Je kunt een parodie zijn op de oude Elvis-musicals, je kunt een avontuur zijn met een stel dieren die verdwaald zijn in een vreemde stad, je kunt een fantasie zijn met een boze tovenaar die een eeuwige nacht wil, je kunt een stomme kinderfilm zijn met een of ander stom kind dat danst met tekenfilmdieren. Je kunt elk van deze films zijn, maar je kunt niet alle vier tegelijk zijn!
Let me begin by saying that "the Secret of NIMH" is my favorite movie of all time. I've often wondered why Don Bluth has never made any movie that has been anywhere near as good as this one (granted "NIMH" is about as perfect as any animated movie can get, so it's sort of a tough act to follow). Then I had the Golden Moment: Bluth is a Hayao Miyazaki trapped in the body of a Michael Eisner. On the one hand, he wants to elevate animation to an art form capable of heart rending beauty. On the other, he feels like he has to make films that are marketable, and that will be hits. In short, he's been clipping his own wings.<br /><br />With that in mind, watching "Rock-a-Doodle" made me physically ill. It is the one movie that has completely screwed up my "is it worse that 'Theodore Rex'?" rating system, because it is so depressing to watch. Why did Bluth greenlight this story (if you can call it that)? You can be a parody of the old Elvis musicals, you can be an adventure with some animals lost in a strange city, you can be a fantasy with an evil wizard who wants an eternal night, you can be a dumb little kids' movie with some stupid kid dancing with cartoon animals. You can be any *ONE* of these movies but you cannot be all four at once!