Noem ze maar de vliegende pizza-dingen uit de hel. Of de rubberen zuignappen uit een ander melkwegstelsel. Maar wat je ook doet, zorg dat je er niet eentje op je rug krijgt die je met zijn buitenaardse angel steekt - dan krijg je een paar pijnlijke dagen. De laatste aflevering van het eerste seizoen is een regelrecht actieavontuur, een door buitenaardse indringers gemaakte invasiethriller. Hij begint sterk, met een of ander onheilspellend mysterie over de aard van de dreiging, en escaleert tot een aanvalsmodus van buitenaardse monstermonsters. Hoewel je wordt belemmerd door de standaard goedkope tv-sFX uit de jaren zestig, moet je de verhaallijn een paar rekwisieten geven om een ongebruikelijke buitenaardse indringer te kunnen bedenken: het is'm.' Het is in wezen een enorm brein, maar elke cel is niet fysiek met elkaar verbonden - elke cel vliegt op eigen kracht rond en veroorzaakt chaos. Het lage budget was ook niet in staat om duizenden van die dingen rond te laten vliegen, maar dat is wat er gebeurd moet zijn met deze kolonie van Deneva (een werkelijk futuristische stad die hier te zien is, niet alleen maar een matte schildering <0xE2><0x80><0x94> hoera!).<br />Er zijn wat onhandige momenten in het script en de richting waarin het verhaal zich ontwikkelt. In één geval, nadat de landingsploeg de kreet van een vrouw heeft gehoord, beveelt Kirk iedereen 'uit te waaieren!' <0xE2><0x80><0x94> maar ze rennen dicht bij elkaar. Maar dat is van ondergeschikt belang vergeleken met enkele ernstige fouten in de logica later in de episode. Spock, McCoy en iedereen in de twaalf wetenschappelijke laboratoria aan boord van het sterrenschip kunnen na uren van proefnemingen geen manier bedenken om die buitenaardse zuignappen te beschadigen, ondanks het feit dat ze een goede aanwijzing kregen via de zon; dan grijpt Kirk op het laatste moment achteloos naar een manier - misschien was hij de enige die objectief was? Dan jagen ze Spock een nieuwe proef in, met volledige instemming van Kirk, en verblinden hem enkele seconden voor McCoy erachter komt dat het niet nodig was. Kirk werpt McCoy een blik toe van 'als-ie-kan-doden' en stampt naar buiten. In deze episode wordt incompetentie echt rondgebazuind. De schrijvers probeerden gebruik te maken van de gevestigde relatie tussen de drie om wat extra spanning te creëren, maar het klinkt niet echt waar. Zelfs Zuster Chapel wordt voor haar doen ongewoon prikkelbaar tijdens een operatie en ondervraagt McCoy over zijn methoden. Nou ja, ze werd zelf arts tegen de tijd van 'Star Trek - de film' (1979).<br />In zekere zin is het meest passende aspect van het feit dat dit de laatste aflevering van het eerste seizoen is, dat we buiten de Enterprise de enige glimp opvangen van Kirks echte familie (en hun verscheiden). Het is niet veel <0xE2><0x80><0x93> Sam Kirks enige verschijning is als lijk en Kirks schoonzuster sterft kort daarna. Intussen blijft Kirks neef de hele tijd bewusteloos. Het zou leuk zijn geweest om ze aan het eind weer te zien herenigen in plaats van die nu dwaze woordenwisseling op de brug, alsof Kirk dat zou doen. Tegen die tijd herinnerde hij zich zijn dode familieleden niet eens meer (vergelijk dit eens met het prachtig grimmige einde van 'The City on the Edge of Forever'). Zoals gezegd, dit zijn strikt buitenaardse invasies, meer niet. Spock eindigt met de beste scènes, waarbij hij de Vulcan-controle uitoefent over de duidelijk intense pijn die hij lijdt. Ik geloof dat dit de enige keer was dat Shatner een andere rol speelde dan die van Jim Kirk of een Kirk-android of een Kirk-oplichter tijdens deze serie. Ook al was de rol heel kort, alleen als lijk, toch leek hij alle moeite van alle acteurs in de rol te stoppen.
Call them the flying pizza-things from hell. Or the rubbery suckers from another galaxy. But, whatever you do, don't let one of them attach to your back, sticking you with its alien stinger - you'd be in for some painful days. The final episode of the first season is a straight-out action adventure, a crackerjack alien invasion thriller. It starts out strong, with some ominous mystery on the nature of the threat, escalating to far-out alien monster attack mode. Though hampered by the standard cheesy TV SFX of the sixties, you gotta give the storyline some props for coming up with an unusual alien invader: it's basically a huge brain, but each cell is not physically connected - each cell flies about on its own, causing havoc. The low budget was also unable to show thousands of these things flying around, but that's what must have happened on this colony of Deneva (an actual futuristic city on display here, not just a matte painting - zowie!).<br /><br />There are some clumsy moments in the script and direction as the story jumps along. In one instance, after the landing party hears a woman's scream, Kirk orders everyone to 'fan out!' - but they run grouped close together. But, this is minor compared to some serious lapses in logic later in the episode. Spock, McCoy and everyone in the dozen science labs aboard the starship can't figure out a way to damage these alien suckers after hours of testing, despite being given a great clue by way of the sun; then Kirk idly latches on to a way at the last minute - maybe he was the only one being objective? Then they rush Spock into another test, with Kirk in full agreement, and blind him seconds before McCoy finds out it wasn't necessary. Kirk gives McCoy a 'if-looks-can-kill' stare and stomps out. Incompetence is really spread around in this episode. The writers tried to capitalize on the main trio's established relationship to create some extra tension, but it doesn't really ring true. Even Nurse Chapel becomes uncharacteristically testy during an operation, questioning McCoy on his methods. Well, she did become a doctor herself by the time of "Star Trek-the Motion Picture"(1979).<br /><br />In a way, the most fitting aspect about this being the last episode of the 1st season is that we're given the only glimpse of Kirk's real family (and its demise), outside the Enterprise. It's not much - Sam Kirk's only appearance is as a corpse and Kirk's sister-in-law dies soon after. Meanwhile, Kirk's nephew remains unconscious the whole time. It would have been nice to see them reunite at the end instead of the now-silly repartee on the bridge, as if Kirk doesn't even remember his dead relatives by this point (contrast this with the superbly grim ending of "The City on the Edge of Forever"). As mentioned, this is strictly alien invasion thrills, no more. Spock ends up with the best scenes, exerting Vulcan control over the obviously intense pain he suffers. I believe this was the only time Shatner played a character other than Jim Kirk or a Kirk-android or a Kirk impostor during this series. Even though the part was very brief, only as a corpse, he seemed to put every actor's effort into the part.