The Bad and the Beautiful (1952)<br />Bijna een van de beste.<br />Dit is zo'n deskundige, schitterende, snelle en keurig gestructureerde film! En dat is heel toepasselijk, want dit is een film over het maken van films, een fictieve visie van vier hoofdpersonen: een regisseur, een actrice, een schrijver en een producer. O, en de vijfde en belangrijkste hoofdpersoon, Jonathan Shields, gespeeld door Kirk Douglas, die dit allemaal is, en bovenal een inspirerende inspiratiebron voor de anderen.<br />Het zou leuk zijn geweest om te zien hoe William Wyler (de volmaakte Hollywood-regisseur van deze tijd) of Douglas Sirk (de volmaakte melodramaregisseur) met hetzelfde materiaal om zouden zijn gegaan. Mankiewicz, met al zijn gevatte intelligentie, misschien wel (hij vond het prettig om met Douglas samen te werken, naar het schijnt). Ik zeg dit allemaal omdat Vincente Minnelli, met een decennium van groeiende successen achter de rug, deze nieuwe film met finesse regisseert, en zo een elegant meesterwerk van filmmaken creëert dat nog niet legendarisch is vanwege zijn finesse. Hij is te gepolijst, te goed uitgebalanceerd, te doordacht. En toch is het een echt fantastische film, die je niet mag missen.<br />Het is vreemd om onderscheid te maken tussen een ongelooflijke film, zoals bijvoorbeeld Strangers on a Train of Sunset Blvd, en een film die bijna alleen maar geweldig is, zoals The Bad and the Beautiful (of, om de parallellen in stand te houden, The Detective Story en de zeer vergelijkbare All About Eve). Al deze films werden binnen een jaar na elkaar gemaakt, en de beste toont het talent van een regisseur om boven zichzelf uit te stijgen, en de andere tonen een meer gemeenschappelijk talent, of het vermogen om binnen het systeem samen te werken en compromisloze, uitstekende films te maken, maar films die op de een of andere manier, al is het maar een beetje, de scherpte, of de originaliteit, of de verrassing, van een tijdloos grootsheid missen.<br />Dat valt natuurlijk allemaal te bediscussiëren, maar bekijk deze en denk er eens over na. Minnelli maakt geen fouten, hij zet ons in de startblokken en leidt ons dan een voor een door de drie hoofdverhalen. Elk verhaal werkt op zichzelf en vormt een soort driedelig verhaal in een verhaal. Maar zelfs in elk van deze verhalen beginnen de andere twee verhalen op hun plaats te vallen, en de verstrengeling is subtiel en vlekkeloos. Je kunt zelfs plotseling rechtop gaan zitten en beseffen: hé, dat is de persoon uit het vorige deel. En het vloeit allemaal samen, en natuurlijk moet het op deze manier samenkomen, want in feite zijn de drie verhalen allemaal hetzelfde grote verhaal, gebouwd rond de legendarische, lastige regisseur/producent die gespeeld wordt door Douglas. En Douglas is een voortdurend wonder van gemak en opwinding, van charme en egoïsme. Als acteur is hij bijna altijd geweldig, en hier is hij op zijn best.<br />Zal je huilen? Zal je je zorgen maken over het ophangen <0xE2><0x80><0x93> als je denkt dat het <0xC3><0xBC>berhaupt ophangen is? Wordt u de volgende dag, de volgende week, op de een of andere manier in uw hoofd aangestoken door de film? Misschien niet, niet alle drie. Maar u zult glimlachen en lachen en zich werkelijk verwonderen over hoe geweldig het allemaal is zoals het gaat. Als een viering van Hollywoods overdaad, hebzucht en vermaledijde machinaties neemt de film geen gevangenen. Maar het is echt een viering van de drie overlevenden (of vier, als je de producent meetelt die ons door alles heen leidt). En een erkenning dat er in de loop van de tijd slachtoffers zijn, en dat degenen die verliezen soms degenen zijn die het meest te geven hebben, en het meest te verliezen.<br />Uiteindelijk zijn we, net als de drie personages, van walging vervuld en toch kunnen we het niet. Het kon geen kwaad om mee te luisteren, vanwege de onwaardige magie.
The Bad and the Beautiful (1952)<br /><br />Almost one of the best.<br /><br />Such an expert, glittering, fast-paced, and neatly structured film this is! And that's appropriate enough, because this is a film about film-making, a fictional insider's view of four main characters: a director, an actress, a writer, and a producer. Oh, and the fifth and main character, Jonathan Shields, played by Kirk Douglas, who is all of these, and most of all, a driving inspiration to the others.<br /><br />It might be fun to have seen how William Wyler (the consummate Hollywood director of this time) or Douglas Sirk (the consummate melodrama director) would have handled the same material. Or even how Joseph L. Mankiewicz, with all his witty intelligence, might have (he liked working with Douglas, it seems). I say all this because Vincente Minnelli, with a decade of growing successes behind him, directs this new one with finesse, creating an elegant masterpiece of film-making that falls short of being legendary most of all from its finesse. It's too polished, too well balanced, too considered throughout. And yet it's a really terrific movie, not to be missed.<br /><br />It's odd to make a distinction between an incredible movie, like say Strangers on a Train or Sunset Blvd and a merely nearly great one, like The Bad and the Beautiful (or, to keep the parallels going, The Detective Story and the very comparable All About Eve). All these movies were made within a year of each other, and the best show a director's genius for rising above, and the others show a more communal genius, or an ability to work together within the system and create uncompromisingly excellent films, but films that somehow lack, at least a little, the edge, or the originality, or the surprise, of a timeless great.<br /><br />All of which is debatable, of course, but watch this one and give it a thought. Minnelli makes no mistakes, setting us up, then leading us one by one through the three main stories. Each story works on its own, and makes a kind of three reel tale within a tale. But even within each of these the other two stories start to pop into place, and the intertwining is subtle and flawless. You might even sit up suddenly and realize, hey, that's the person from the previous section. And it all flows together, and of course needs to conjoin this way because in fact the three stories are all the same large tale built around the legendary, difficult director/producer played by Douglas. And Douglas is a continuing marvel of ease and agitation, of charm and selfishness. As an actor he's nearly always wonderful, and here he is at his best.<br /><br />Will you cry? Will you fret at the hanging ending--if you think it's hanging at all? Will you be infected by the movie somehow in your head the next day, the next week? You might not, not all three. But you'll smile and laugh and really marvel at how terrific it all is as it goes. As a celebration of Hollywood's excess and greed and grinding machinations the movie takes no prisoners. But it really is a celebration of the three survivors (or four, if you include the producer who guides us through it all). And an acknowledgement that there are victims throughout, and sometimes those who lose are the ones with the most to give, and the most to lose.<br /><br />In the end, like the three characters, we are disgusted and yet can't help listening in, because of the inglorious magic.