Er zijn gewoon momenten (vaak vele malen) dat je besluit naar een film te kijken alleen maar om te genieten van de prestaties van een favoriete acteur, ongeacht de verwachtingen van de film zelf. En als de film er niet erg goed uitziet, is het verlagen van persoonlijke verwachtingen om te blijven genieten van de film een gepaste maatregel.<br />Maar er zijn ook momenten dat je niet de fout moet maken om het verlagen van persoonlijke verwachtingen te verwarren met het genieten van iets wat misschien niet zo'n goede film is, met pure, onvervalste stompzinnigheid.<br />Ik werd gek van vreugde toen ik ontdekte dat de Engelse acteur Richard Bremmer in een film zou spelen die in werkelijkheid op de Amerikaanse televisie zou worden uitgezonden. Hij treedt bijna uitsluitend op het toneel op. En jammer genoeg is er in de Verenigde Staten maar heel weinig te zien van Britse televisie-uitzendingen of -producties, zodat die mogelijkheid voor mij meestal verkeken was.<br />Ik struikelde over mijn eigen voeten en rende weg om voor mijn tv te gaan zitten.<br />Het was mijn verdiende loon.<br />Ik wist maar al te goed dat er geen enkele'versie' van 'Misdaad en straf' bestond die in twee uur kon worden geportretteerd. Zelfs als elk woord van de dialogen zou worden geschrapt en de personages sandwichborden zouden gebruiken <0xE2><0x80><0x93> dan nog kon het niet. Dat wist ik, en dus'verlaagde ik mijn verwachtingen' met een zelfgenoegzaam lachje. Wat ik had moeten doen, was mijn ogen uitsteken, mijn vingers in mijn oren steken en gillend de nacht in rennen, want DAT zou tenminste zin hebben gehad. Meer dan deze film.<br />Ik verwachtte geen goed werk, verre van dat. Niet in twee uur. Ik verwachtte geen goed schrijven (ik werd in elk geval niet teleurgesteld) en ik verwachtte niet eens goed acteren. Niet met al die beperkingen. Wat ik echter niet verwachtte, was zo'n opzettelijke en afzichtelijke vervorming van het karakter van de hoofdpersoon van het verhaal, Rodja Raskolnikov. Rodja's karakter was met geweld vervormd tot een groteske parodie op 'goede kerel'. in het begin van het verhaal, ogenschijnlijk om het als voertuig te gebruiken voor de jonge en pijnlijk knappe Patrick Dempsey, of in de veronderstelling dat het Amerikaanse publiek te analfabeet en te stom was om het begrip 'tragedie' niet te begrijpen.<br />Of misschien allebei.<br />Dit was een belediging zowel voor het verhaal zelf als voor een uitstekende cast. Het was ook duidelijk dat Dempsey geen richting kon vinden. Hij scheen het begrip 'hysterie', dat de essentie van Rodya's persoonlijkheid was, niet te kunnen begrijpen en nam in plaats daarvan zijn toevlucht tot belachelijke bewegingen en zenuwtrekkingen. Dit was pure luiheid van de kant van regisseur Joseph Sargent. Hij nam niet de tijd om de rol te leren aan een acteur die in het grootste deel van zijn werk de neiging heeft om fysiek hyperactief te zijn. De filmmakers namen een personage dat op geen enkele manier een nobel personage was en veranderden hem in niets meer dan een clown.<br />Het neerzetten van het karakter van Rodya is het eerste en belangrijkste onderdeel van elke productie van 'Misdaad en straf', hoe beperkt de tijd of het budget ook is. Hij moet een plaats krijgen. Het boek zelf is zwaar afhankelijk van spraakgebruik, en het is nooit op een of andere manier gelukt om het in te korten voor een lange theaterfilm of een tv-serie, wat deze productie wel was. Het verhaal van de roman draaide erom dat Rodja zichzelf ondraaglijke en nodeloze pijn en lijden op de hals haalde. En dat hij zich daar gewillig en met een pervers genoegen aan overgaf. Dat was een deel van de'misdaad' en ook een deel van de'straf'. Hij zwelgde in zijn zelf veroorzaakte emotionele pijn, en hij genoot ervan. Hij voedde zich met zijn eigen kwellingen. De hoofdpersoon van de roman was een emotionele masochist. Hij was niet de klassieke figuur uit de Griekse tragedie. Het is alleen op deze plek dat de schrijver en de regisseur majestueus falen.<br />Als Rodja' Het karakter van een personage wordt niet aan het begin van een film vastgesteld, waarna het hele verhaal in elkaar stort en de film vanaf dat moment alleen nog maar een opeenvolging van losjes aan elkaar geknoopte scènes kan zijn. Zelfs Richard Bremmer en Ben Kingsly, die met hun ongelooflijke prestaties en hun duidelijke begrip en interpretatie van hun respectievelijke personages, deze film niet konden redden. Hij werd binnen de eerste vijf minuten vernietigd. Bremmer en Kingsly zijn fantastische acteurs en ze hebben een talent dat ik nooit eerder heb gezien.<br />Het speelde gewoon niet.
There are simply times (often many times) when one decides to watch a film merely to enjoy watching a favored actor perform, regardless of the expectations of the film itself. And if the film looks not to be very good, then lowering personal expectations in order to continue to enjoy the film is in order.<br /><br />However, there are also times when one should not make the mistake of confusing the lowering of personal standards in order to enjoy what might not be a very good film, with just plain, out-and-out stupidity.<br /><br />I went mad with joy when I found that English actor Richard Bremmer was going to be in a movie that was actually going to be shown on American television. He is almost exclusively a stage performer. And unfortunately, very little of British television broadcasts or productions can be accessed in the United States, so that usually killed that option for me to be able to see him. <br /><br />I tripped over my feet, running to park myself in front of my TV.<br /><br />It served me right.<br /><br />I knew full well that there could not possibly be any "version" of "Crime and Punishment" that could be portrayed in two hours. Even if every word of dialogue were cut and the characters used sandwich boards--it still could not be done. I knew that, so I smirkingly "lowered my expectations." What I should have done was to put my eyes out, stick my fingers in my ears, and have run shrieking out into the night, because THAT would have at least made sense. More so than this movie. <br /><br />I didn't expect a good job of work, far from it. Not in two hours. I didn't expect good writing (I was at least not disappointed) and I did not even expect good acting. Not with the constraints. What I didn't expect, however, was such an intentional and hideous distortion of character of the story's protagonist, Rodya Raskolnikov. Rodya's character was forcibly twisted into a grotesque parody of "good guy" in the opening of the story, seemingly so that it could either serve as a vehicle for the young and painfully handsome Patrick Dempsey, or in the assumption that the American audience was too illiterate and stupid not to be able to understand the concept of "tragedy".<br /><br />Or possible both.<br /><br />This was an insult both to the story itself and to a fine cast. A lack of direction for Dempsey was apparent, also. He couldn't seem to understand the concept of "hysteria", which was the essence of Rodya's personality, and instead resorted to ridiculous movements and twitchings. This was sheer laziness on the part of director Joseph Sargent. He did not take out the time to teach the role to an actor who has a tendency towards being physically hyperactive in much of his work. The film makers took a character who was not a noble character in any way and turned him into nothing more than a clown. <br /><br />Establishing the character of Rodya is the first and foremost thing in any production of "Crime and Punishment", no matter how restrained the time or budget might be. He must be established. The book itself is heavily reliant on speech, and there never has been a way to trim it for either a lengthy theatrical film or a television series, neither of which this production was. <br /><br />The point of the novel's story was that Rodya caused unbearable and needless agony and suffering to himself. And that he went into it willingly and with a perverse pleasure. That was a part of the "crime" and also a part of the "punishment." He wallowed in his own self-induced emotional pains, and he enjoyed it. He fed on his own agonies. The novel's Rodya was an emotional masochist. He was not the classical figure of Greek tragedy. It is this spot alone where the writer and director failed majestically. <br /><br />If Rodja's character is not established in the beginning of a film, then the entire story collapses and the film can from then on only be a sequence of loosely-stitched together scenes. Even Richard Bremmer and Ben Kingsly, whose incredible performances and clear understanding and interpretations of their respective characters, could not save this film. It was destroyed within the first five minutes. Bremmer and Kingsly are glorious actors and they were wasted in a way I've never seen. <br /><br />It just didn't play.