'Ik heb het, Jim!' 'Wat is dat, George?' 'Wat zijn de twee onderwerpen die we kunnen combineren om sympathie op te wekken bij een schuldbewust publiek, terwijl we op een irritante Paulie Shore-manier toch origineel blijven?' 'De Holocaust en een team breakdancers van ninja's uit de toekomst?' 'NEE! Slavernij en tijdreizen!' 'Kom nou, George, dat kan niemand serieus nemen. In feite roept dat een goede vraag op: waarom zou je zo'n idioot tijdreizen moeten gebruiken om mensen sympathie te laten voelen voor slaven?' 'Krijg de klere, je bent ontslagen. (Aan een assistent) Haal wat jaknikkers voor me!'<br />Dat is in wezen een samenvatting van mijn gevoelens over San Kofa. Waarom zou je zoiets belachelijks als tijdreizen gebruiken om de verschrikkingen van de slavernij te benadrukken? Waarom zou je jazzmuziek in een verkrachtingsscène stoppen? Waarom zou je ondertiteling gebruiken voor iemand die Engels spreekt met een vreemd accent in dat vreemde dialect?
"I've got it, Jim!" "What's that, George?" "What are the two subjects we can combine to evoke sympathy from a guilt-ridden audience while still being original in an annoying Paulie Shore kind of way?" "The Holocaust and a team of break-dancing ninjas from the future?" "NO! Slavery and time-travel!" "C'mon George, no one can possibly take that seriously. In fact, that brings up a good question, why would you have to use a plot device as crazy as time travel in order to make people empathize with slaves?" "Screw you, you're fired. (To an aide) Get me some yes-men!" <br /><br />That essentially summarizes my feelings about San Kofa. Why would you use something as ridiculous as time travel to highlight the horrors of slavery? Why would you put jazz music into a rape scene? Why would you put subtitles in for someone speaking English in a strange accent IN that strange dialect of English?