Julien Temple heeft moeite met het maken van fatsoenlijke films. Na de ontstellende Absolute Beginners, een film die <0xE2><0x80><0x93> ondanks alle beloften en mogelijkheden van een grote roman en een fatsoenlijke cast en een soundtrack van Bowie <0xE2><0x80><0x93> mijlenver van zijn doel afdwaalt, slaagt Temple erin om hier in dit uit karton geknipte stuk goedkope muziekhal met een bewonderenswaardig gebrek aan vaardigheid rond te struinen. Niets werkt. De film is traag en stijf, met lange, g<0xC3><0xAA>nante momenten van niets. In wanhoop kan een verveelde kijker zich aan het flinterdunste stuk oudbakken slapstick vastklampen om een gapend gegrinnik te laten horen, maar de film kan voornamelijk alleen genoten worden door degenen die kalkoenen amusant vinden.
Julien Temple struggles to make decent movies. After the appalling Absolute Beginners, a film that - despite all the promise and potential of a great novel and a decent cast and a soundtrack by Bowie - falls short of the target by miles, Temple manages to barge around with an admirable lack of skill here in this cardboard cutout piece of cheap music hall. Nothing works. The film is slow and stiff with long embarrassing moments of nothing. In desperation a bored viewer may grasp at the flimsiest piece of stale slapstick to let out a yawning chuckle, but mainly the film can only be enjoyed by those who find turkeys amusing.