Het enige wat ik aan deze film echt kan waarderen, is dat het voor een speelfilm met een budget van 3.000 dollar een respectabele prestatie is, die andere filmmakers zou moeten inspireren tot de gedachte dat het mogelijk is om een film te maken met een praktisch niet-bestaand budget. En het soort film dat Scott Ryan heeft gemaakt, is perfect voor een lowbudgetfilm, een korrelige documentairestijl. Het is een stijl die past bij het budget en de beschikbare apparatuur. Maar verder is er niet veel.<br />Deze film probeert de indruk te wekken dat het een documentaire is die in de voetsporen treedt van een huurmoordenaar uit Melbourne die Ray Shoesmith heet en zijn werk doet: het doden van mensen. De documentairemaker Massimo Totti rijdt achter Shoesmith aan, die vragen stelt en moorden filmt.<br /><br />In een scène die typerend is voor de hele film rijden Shoesmith en Totti's avonds in een auto door het Victoriaanse landschap, met een drugsdealer in de boeien in de kofferbak van de auto. Shoesmith en Totti ruziën over de vraag of Clint Eastwood wel of niet in The Dirty Dozen speelde. Shoesmith stopt de auto, opent de kofferbak met het pistool in zijn hand en vraagt de gevangene in de kofferbak of Clint Eastwood in de film speelt. Dit is in wezen waar de hele film over gaat: een huurmoordenaar en zijn slachtoffers die achteloos praten over zinloze en oneerbiedige onderwerpen als hun favoriete auto, footballspelers en wat ze op hun hamburger willen. In andere vlotte scènes vertelt Shoesmith aan Totti dat hij niet van plan is om in een motel het bed met hem te delen als hij zijn broek uittrekt. Scènes als deze, van rondzwerven in lege ruimtes, krijgen veel tijd in de film, en ik vermoed dat het grappige scènes zijn. Andere lange scènes gaan over Totti die Shoesmith vraagt hoeveel geld hij moet betalen voordat hij menselijke uitwerpselen mag eten en waarom hij nog nooit naar de Mardi Gras in Sydney is geweest. Vijfentachtig procent van de film bestaat uit dit soort scènes en eerlijk gezegd wordt het allemaal erg saai.<br />Scott Ryan speelt Ray Shoesmith prima, maar er is een probleem dat de hele film beïnvloedt. Er zitten geen personages of karakters in deze film. De personages worden oppervlakkig en nogal clichématig afgeschilderd. Er zit geen enkele diepgang in deze film. We komen er nooit achter waarom Shoesmith een huurmoordenaar is, we komen er nooit achter wie hij vermoordt en waarom of hoe hij zich daarbij voelt, we komen er nooit achter voor wie hij werkt en we komen er al helemaal nooit achter wat hem drijft. Het enige wat we over hem te weten komen is dat hij geen greintje gewetenswroeging heeft over het doden van mensen (in feite betekent de hele zaak heel weinig voor hem) en dat hij denkt dat hij best grappig is. Hij doet zich te goed aan onnozele kletspraatjes over zinloze onderwerpen. Ik denk dat Scott Ryan hier een grap probeert te maken, de enige grap waar deze film over gaat: een huurmoordenaar die een doodgewone vent is die over alledaagse dingen praat.<br />Helaas mislukt het op bijna alle fronten. In feite zijn het de ergste aspecten van 3 verschillende soorten film. Het is niet bijzonder grappig, het werkt niet als een 'documentaire' omdat je niets interessants of fascinerends te weten komt over de personages, en je krijgt ook geen enkel inzicht als je hen of hem in actie ziet, en het acteerwerk is zo onnatuurlijk dat het op sommige momenten overkomt als een slecht improvisatiespel, het werkt niet als een gangsterfilm omdat het grootste deel van de film wordt besteed aan saaie gesprekken.<br />Deze film wordt de Tovenaar genoemd omdat hij duidelijk lijkt op Shoesmith's The Magician. Als het om lijken gaat (die je nooit te zien krijgt, maar waar hij wel over praat) laat hij dingen verdwijnen, hoe goed een hitman ook weet hoe hij zijn doel moet raken, iets waar deze film zeker niet in slaagde.
The only thing I can really praise about this film is that for a feature film made with a $3,000 budget, it's a respectable achievement that should inspire other film makers that it is possible to make a film on a practically non-existent budget. And the type of film that Scott Ryan has made is perfect for a low budget film, a gritty documentary style. Its a style that suits the budget and available equipment. Other than that, however, there's not much else.<br /><br />This film tries to give the impression that it is a documentary following in the footsteps of a Melbourne hit man named Ray Shoesmith as he goes about his business: killing people. The documentary maker Massimo Totti follows Shoesmith around asking question and filming murders.<br /><br />In one key scene that typifies the whole movie, Shoesmith and Totti are driving in a car at night through the Victorian countryside with a drug dealer in handcuffs locked in the boot of the car. Shoesmith and Totti are arguing about whether or not Clint Eastwood was in The Dirty Dozen. Shoesmith stops the car, opens the boot with gun in hand and asks the captive in the boot if Clint Eastwood is in the movie. This is basically what the entire film is about: showing a hit-man and his victims casually talking and discussing pointless and irreverent topics like their favourite cars, football players and what they want on their hamburgers. Other glib scenes involve Shoesmith telling Totti that he's not going to share a bed with him in a motel if he takes his pants off. Scenes like this, of meandering vacant ramblings, are given a large amount of time in the movie, and my guess is they're supposed to be funny scenes. Other lengthy scenes involve Totti asking Shoesmith how much money would he have to be paid before he would eat human excrement and why has he never been to the Sydney Gay and Lesbian Mardi Gras. 85% of the film is made up of scenes like this and frankly it gets really boring.<br /><br />Scott Ryan gives a decent performance as Ray Shoesmith, but there is a problem which affects the whole movie. There are no characters or characterisations in this film. The characters are portrayed as superficially and rather clichéd. There is no depth in this film whatsoever. In this "documentary" we never learn why Shoesmith is a hit-man, we never learn who he kills and why or how he feels about it, we never learn who he works for and we certainly never learn what makes him tick. All we get to find out about him is that he hasn't the slightest conscience of killing people (in fact the whole thing means very little to him) and he thinks he's rather funny. He indulges in inane chit chat about pointless topics. I think what Scott Ryan is trying to do here is make a joke, the one joke this film is about: a hit-man who is an average bloke who talks about mundane things.<br /><br />Unfortunately it fails on almost all fronts. In fact, its the worst aspects of 3 different types of cinema. It's not particularly funny, it doesn't work as a 'documentary' because you learn nothing slightly interesting or fascinating about the characters nor do you gain any insight when you see them or him in action, and the acting is so unnatural that it comes across in some parts as a bad improvisation game, it doesn't work as a gangster film because the majority of the film is spent on dull conversation.<br /><br />This film is called the Magician because obviously like Shoesmith's dead bodies (which you never see but he does talk about) he makes things disappear, however a Hit Man knows how to hit his target, something this film certainly failed to do.