We weten dat Bogart graag aan het werk bleef. Maar de films die hij eind jaren veertig tot halverwege de jaren vijftig maakte, geven 'werken' soms een slechte naam. Hij laveerde moeiteloos tussen mooie films die tot op de dag van vandaag uitdagen, bevredigen of allebei doen, en films die niets meer zijn dan bijna vergeten commercieel hakwerk. Hij wist wat hij maakte; hij noemde Sirocco een stinker. Wat een vreemd en niet-discriminerend selectieproces moeten hij en zijn agent hebben gehad. In 1950 maakt hij Chain Lightening maar daarna In a Lonely Place. In 1951 is het Sirocco en dan The African Queen. In 1953 is het Battle Circle en dan Beat the Devil (miss Met Sirocco Bogart krijgen we Harry Smith, een wapensmokkelaar die in Damascus terechtkomt. Het is 1925. De Fransen hebben de touwtjes in handen. Veel Syriërs vinden dat helemaal niet leuk. Ze worden'rebellen' genoemd. Harry? Het kan hem niet schelen, zolang hij maar betaald wordt. Harry is moe, zuur, cynisch en sceptisch. Hij gelooft in niets anders dan in geld en de waarde van zijn eigen hachje. Hij is Bogart. Harry raakt al snel betrokken bij een tirannieke Franse generaal, LaSalle (Everett Sloane), die denkt dat het schieten op vijf Syriërs voor elke dode Franse soldaat voor iedereen leerzaam zal zijn; een sympathieke Franse kolonel, Feroud (Lee J. Cobb) die denkt dat hij bloedvergieten kan voorkomen door gewoon te gaan zitten en de dingen te bespreken met de rebellenleiders, vooral met Emir Hassan (Onslow Stevens); en Ferouds ma<0xC3><0xAE>tresse, een koel glas water genaamd Violette (Marta Toren), een mooie vrouw die meer opgewonden lijkt te raken bij het vooruitzicht van winkelen dan bij het vooruitzicht van de liefde. Met andere woorden: een courtisane voor scriptschrijvers, een verfijnde prostituee voor de meer realistische types; zoiets als de trofeevrouw van een rijke CEO. Harry ontmoet Violette, wil haar en valt bijna voor haar. Dit veroorzaakt enige spanning tussen hem en kolonel Feroud. Al die tijd probeert Harry zich los te maken van een wapendeal die helemaal fout is gelopen. Tegen het eind van de film heeft niemand nog veel gewonnen, hoewel het ernaar uitziet dat Violette tijd genoeg zal hebben om nog meer inkopen te doen.<br />Op een gegeven moment zegt Violette in _Sirocco_ tegen Harry Smith: 'Wat een man! Wat ben jij lelijk! Ja, dat ben je! Hoe kan een man die zo lelijk is zo knap zijn?' Ik ben echt Roy, Sam en Rick aan het zien.<br />Er is geen reden om naar deze film te kijken, tenzij je van Bogart houdt en anderhalf uur de tijd hebt. Maar als je kijkt, denk dan aan Everett Sloane. Hij was een prima acteur die in Hollywood zelden gedenkwaardige rollen vond. Hij was lid van het Mercury Theater van Orson Welles en kwam met Welles naar Hollywood. Hij kwam in de jaren vijftig terecht en deed een heleboel tv-shows. Hij pleegde zelfmoord in 1965, toen hij vijfenvijftig was. Mijn beste herinneringen aan Sloane zijn die aan meneer Bernstein in Citizen Kane (1941), Arthur Bannister in The Lady from Shanghai (1947), Mario Belli in Prince of Foxes (1949), dr. Eugene Brock in The Men (1950) en Walter Ramsey in Patterns (1956).
We know Bogart liked to keep working. The movies he made in the late Forties through the mid Fifties, however, sometimes give "work" a bad name. He veered effortlessly between fine movies that to this day continue to challenge, satisfy or do both and movies that are nothing more than nearly forgotten commercial hackwork. He knew what he was turning out; he called Sirocco a stinker. What an odd and undiscriminating selection process he and his agent must have had. In 1950 he makes Chain Lightening but then makes In a Lonely Place. In 1951 it's Sirocco and then The African Queen. In 1953 it's Battle Circle and then Beat the Devil (maybe a confusing failure, but not hackwork). <br /><br />With Sirocco Bogart gives us Harry Smith, a gunrunner who finds himself in Damascus. The year is 1925. The French run things. A lot of Syrians don't like that at all. They're called "rebels." Harry? He doesn't care one way or another as long as he's paid. Harry is tired, sour, cynical and a skeptic. He doesn't believe in anything except money and the value of his own hide. He's Bogart. Harry quickly finds himself involved with a martinet of a French general named LaSalle (Everett Sloane) who thinks shooting five Syrians for every dead French soldier will be educational for everyone; a sympathetic French colonel named Feroud (Lee J. Cobb) who thinks he can avoid bloodshed if he can just sit down and talk things over with the rebel leaders, especially Emir Hassan (Onslow Stevens); and Feroud's mistress, a cool drink of water named Violette (Marta Toren), a beautiful woman who seems to be aroused more by the prospect of shopping than the prospect of making love. In other words, a courtesan to scriptwriters, a sophisticated prostitute to the more realistic; something akin to a wealthy CEO's trophy wife. Harry meets Violette, wants her and comes close to falling for her. This sets up some tension between himself and Colonel Feroud. All the while Harry is trying to extricate himself from an arms deal gone very, very wrong. By the end of the movie no one has gained much of anything, although it appears Violette will have the time to do more shopping. <br /><br />At one point in Sirocco Violette says to Harry Smith, "What a man! You're so ugly! Yes, you are! How can a man so ugly be so handsome?" Ugly? Quasimodo, that's ugly. Bogart may not have been handsome, but he had style, a unique screen personality and the good fortune to star in three -- count 'em, three -- iconic career-making movies in less than two years. High Sierra, The Maltese Falcon and Casablanca carved Bogart's screen persona so deeply in granite that even hackwork like Sirocco scarcely makes a chip. When we see Harry we're really seeing Roy, Sam and Rick. <br /><br />There's no reason to watch this movie unless you're fond of Bogart and have an hour and a half to waste. But if you watch, remember Everett Sloane. He was a fine, fine actor who seldom found memorable parts in Hollywood. He was a member of Orson Welles' Mercury Theater and came to Hollywood with Welles. He wound up in the Fifties doing a ton of television shows. He killed himself in 1965 when he was 55. My best memories of Sloane include Mr. Bernstein in Citizen Kane (1941); Arthur Bannister in The Lady from Shanghai (1947); Mario Belli in Prince of Foxes (1949); Dr. Eugene Brock in The Men (1950); and, powerfully, Walter Ramsey in Patterns (1956).