Ik vond het zo g<0xC3><0xAA>nant om naar die film te kijken dat ik niet eens in staat was om tot het eind te blijven. Ik verheugde me op een leuke verrassing: films die in en over Sardinië zijn gemaakt komen niet elke dag uit. Helaas zijn mijn verwachtingen vanaf het allereerste begin langzaam vervlogen. Deze film heeft geen tempo, geen acteerwerk, geen plot, geen adembenemende omgeving, geen sympathieke personages, zelfs niet de straatschoffies in de eerste aflevering. Het is gewoon een aantrekkingskracht op je 'innerlijke ingewanden'. Iedereen <0xE2><0x80><0x93> de kinderen incluis <0xE2><0x80><0x93> is weerzinwekkend, voert onsamenhangende handelingen uit, lijkt een of ander onmenselijk wezen dat dringend onder de douche moet. Ik kon geen onderliggende humor opvangen, waarschijnlijk mijn schuld. De eerste scène toont een akelig, verlaten interieur, waar overal stapels rottend materiaal liggen. Het meest aantrekkelijke tafereel is dat van een te dikke rioolrat die zich te goed doet aan een of andere weerzinwekkende substantie. In de tweede aflevering worden we getrakteerd op een openhartige, camera-achtige opname van een scheel kijkende herder die de kudde melkt en kaas maakt terwijl hij zijn varken te eten geeft. Als dit realistisch moet lijken, zal de Sardijnse kaasindustrie een groot deel van haar inkomsten verliezen. We volgen de reis van de herder van zijn 'idyllische' schuilplaats in de bergen naar een 'trendy' eethuis aan de kust, waarvan de kaasboerachtige eigenaar een reeks zinloze handelingen verricht en zijn klanten voornoemde kaas voert, enzovoort, enzovoort. Ik kon er echt niet meer tegen.<br />Ik verliet de bioscoop met een misselijk gevoel en vroeg me af of mijn indigestie was veroorzaakt door wat ik had gezien.<br />1 van de 4.
I was so embarrassed watching this film - I couldn't even manage to stay until the end. I was looking forward to a nice surprise: films made in and about Sardinia do not come out every day. Sadly my expectations withered slowly away since the very beginning. This movie has no pace, no acting, no plot, no breathtaking scenery, no likable character, not even the urchins in the first episode. It simply appeals to your "gut" feeling. Everybody - kids included - is appallingly repulsive, performs incoherent deeds, appears to be some subhuman being in desperate need of a shower. I could catch no underlying humour, probably my fault.<br /><br />The first scene shows some dire, deserted interior, with piles of rotting material scattered everywhere, the most attractive fixture being an overweight sewer rat gorging itself on some unidentified revolting substance. In the second episode we are treated to a candid camera-like take of a cross/eyed shepherd milking the flock and making cheese while feeding his pig. If this is supposed to look realistic, the Sardinian cheese industry is going to lose a good portion of its revenues. We follow the sheperd's trip from his "idyllic" hideout in the mountains to a "trendy" eatery on the coast, whose cheesy owner performs a series of senseless actions and feeds his customers the aforesaid cheese, and so on and so forth. I really could not take much more of that.<br /><br />I left the cinema feeling queasy, wondering if my indigestion had been caused by what I had viewed.<br /><br />1 out of 4.