Zwart-op-wit is op zijn best als het wordt beschouwd als een dromerige, surrealistische weergave van de werkelijkheid. Het is echter jammer dat de stijl van de film niet overeenkomt met de inhoud, want als dat wel het geval was geweest, had hij werkelijk aangrijpend en gedenkwaardig kunnen zijn. Zoals de film nu is, wordt de visuele en conceptuele dwaasheid van mannen die rondrennen met schoolborden om hun middel gebonden in één adem genoemd met de visuele en conceptuele onzinnigheid van onschuldigen die in moeilijkheden raken op de heuvels van de grens tussen Iran en Irak, wat de boodschap vertroebelt. 's pogingen om kwesties als gevangenschap, seksegelijkheid, onderwijs en communicatie te bespreken, die allemaal vrij losjes door de tekst heen zijn gevlochten, en niet op de gedisciplineerde manier die de stijl zou hebben versterkt.<br />Niet alleen worden deze kwesties door de bordenmakers vertrapt, maar de personages zijn ook niet bepaald uitgerust met de vermogens om er vijfentachtig minuten lang boeiend uit te zien. Het zijn debielen, zieltogende individuen, gevangen op lege, eindeloze hellingen of verzwolgen in rook die net zo goed een metafoor voor hun vooruitziende blik had kunnen zijn. Ze zijn niet interessant. Het probleem is dat het onduidelijk is of de regisseur de spot met hen drijft of medelijden met hen heeft. Men neemt aan dat het eerste het geval is, maar helaas is de boodschap, net als het schrift op de borden, onvolledig.
Blackboards is at its best when considered a dreamy, surreal take on real-world issues. It's a shame though that the film's style doesn't match it's content  if it had then it could have been truly affecting and memorable. As it is, it pairs the visual and conceptual silliness of men running around with blackboards strapped to them, and the visual and conceptual non-silliness of innocents meeting trouble on the hills of the Iran/Iraq border, which confuses the message. Further, shooting the otherwise farcical adventures of the blackboaders in the (ever popular) faux-documentary realism style undermines Samira Makhmalmaf's attempt to consider issues such as imprisonment, gender equality, education and communication, which are all jumbled around in the text fairly loosely, and not in the regimented way the style would have enhanced.<br /><br />Not only are these issues trampled on by the blackboarders, but the characters are not exactly equipped with the faculties to make them engaging for 85 minutes. They are moronic, moribund individuals, trapped on empty endless hillsides or engulfed in smoke which might as well be a metaphor for their foresight. They are not interesting. The trouble is it's unclear whether the director is mocking them or pitying them. One assumes the former, but unfortunately the message is, like the writing on the boards, incomplete.