De twee hoofdpersonen, Jim Chee en Joe Leaphorn, worden volledig te gronde gericht door de 'Mystery'-verfilmingen van Tony Hillermans Navajo-politieromans van Robert Redford. In de boeken was Chee een gewone jongen die ook nog eens heel erg betrokken was bij de cultuur van zijn volk, zo erg zelfs dat hij leerde om een 'zanger' of een 'genezer' te zijn. In de films is hij al een expert op het gebied van alles wat met spiritualiteit te maken heeft, het mystieke Indiase stereotype dat geen echte persoonlijkheid heeft, geen noemenswaardige fouten, geen twijfels over wat dan ook, geen onzekerheden. In Hillermans boeken was Joe Leaphorn een 'legendarische rechercheur' die ook een hoogopgeleide wetenschapper was, in elk geval niet veel meer op de hoogte van de Navajo en de cultuur en religie van de indianen dan Chee. Maar hoewel Leaphorn van alles op de hoogte was, leefde hij niet in de mystieke zin, omdat hij zelf niet bijzonder religieus was. Leaphorns god was logica en het geloof dat alles wat gebeurt, met een reden gebeurt. In deze waardeloze films is de versie van de arme Wes Studi van Leaphorn veranderd in een man die vrijwel niets over zijn eigen cultuur weet, gedoemd om voor altijd 'onderricht' te worden door de mystieke Chee. Dit maakt Chee altijd superieur, wat heel ironisch is, want in de boeken voelt Chee zich altijd enorm superieur aan Leaphorn vanwege zijn veel grotere politiekennis, opleiding en ervaring. En het was dit deel van de relatie dat hun twee personages zo interessant maakte als je ze bij elkaar zette. <br />Producer Robert Redford nam twee tamelijk complexe personages (naar de maatstaven van een thriller) en wist er niets anders van te maken dan nog twee indiaanse stereotypen.<br />Redfords eerste poging om Hillerman aan te passen (waarvan zijn bedrijf nu probeert te doen alsof het nooit heeft bestaan) was Errol Morris' 'The Dark Wind'. Hoewel die film geen meesterwerk was, stak hij met kop en schouders uit boven deze trage, afgezaagde tv-films.
Robert Redfords PBS "Mystery" adaptations of Tony Hillerman's Navajo police novels completely ruins the two main characters, Jim Chee and Joe Leaphorn. Chee in the books was a regular guy who also happened to be deeply involved in his people's culture, to the point of learning to be a "singer" or healer. In the films he is already an expert on all things spiritual, the mystical Indian stereotype who has no real personality, no faults to speak of, no doubts about anything, no insecurities. In Hillerman's books, Joe Leaphorn was a "legendary detective" who was also a highly educated scholar, at least as if not much more knowledgeable about Navajo and Native American culture and religion than Chee. But though Leaphorn knew about it all, he didn't live it in the mystical sense, not being particularly religious himself. Leaphorn's god was logic and a belief that everything that happens, happens for a reason. In these crappy movies, poor Wes Studi's version of Leaphorn has been made into a man who knows virtually nothing about his own culture, doomed to be forever "educated" by the know it all mystic man Chee. This makes Chee ever superior, which is very ironic, because in the books, Chee always feels vastly inferior to Leaphorn because of his much greater police knowledge, education, and experience. And it was this part of the relationship that made their two characters so interesting when thrown together.<br /><br />Producer Robert Redford took two fairly complex characters (by paperback mystery novel standards) and mooshed 'em down into nothing but two more Indian stereotypes.<br /><br />Redford's first effort to adapt Hillerman (which his company now tries to pretend never existed) was Errol Morris's "The Dark Wind." While that flick was no masterpiece, it was head and feet above these slow, dumbed down TV movies.