Ik vond deze film intens op een manier die ik nu niet meer kan vinden. Te vaak merk ik dat ik midden in de nieuwste blockbuster indommel en dan wakker word, dankbaar dat ik het gemist heb na de teleurstelling van degenen die wakker zijn gebleven. Deze film had personages die me aantrokken en die maakten dat ik wilde kijken. Ik had het gevoel dat ik ze kende en moest weten wat er met ze was gebeurd. Ik lachte, huilde en vierde de overwinningen van het leven en vervloekte de bochten in de plot, die ons door goede en slechte tijden voerde. Aan het eind glimlachte ik toen ik me realiseerde dat we in de film, net als in het leven, allemaal precies komen waar we moeten zijn, hoe moeilijk het ook is om daar te komen. De muziek was ook verbazingwekkend origineel en paste bij de sfeer/het moment.
I found this movie intense in a way I can't seem to find anymore. Too often, I find myself dosing off in the middle of the latest block buster only to wake up grateful that I missed it after hearing the disappointment experienced by those who stayed awake. This movie had characters that pulled me in and made me want to watch. I felt I knew them and had to know what happened to them. I laughed, cried and celebrated life's victories and cursed the curves as the plot took us through good times and bad. I smiled at the end when I realized that in the movie, as in life, we all end up exactly where we are meant to be, no matter how rough it can be getting there. The music also did an amazing job of being original and matching the mood/moment.