Er waren een paar goede momenten in STLD2, dat is waar, maar de paar goede momenten konden niet al het slechte goedmaken. In de eerste vijf minuten van deze film zagen we een interview zonder context (Wie interviewde haar? Waarom? Documentaire?) en een misplaatste Hamlet-grap.<br />Bij de eerste verschijning van de kamergenote, Zoe (die zelfs een clichématige brunettenaam heeft) zien we dat de schrijver duidelijk niet over de elementaire kennis beschikt die nodig is voor zijn ambacht. Zoes koffer zit vol willekeurige dingen die alleen maar willekeurig zijn en daar is ze om haar af te schilderen als het gekke hoerendramakind. Bedankt. Ik waardeer het dat je mijn mensen afschildert. Toen de schedel werd opgeraapt en Zoe zei dat het Hamlet was, had ik de film bijna uitgezet. Ik denk niet dat je jezelf een schrijver kunt noemen als je niet bekend bent met het meesterwerk van de Engelse literatuur. THE SKULL IS YORIK! De rest van de film volgt op deze manier. Clichés, slechte zinnen en grappen die niet helemaal passen in de context. Er was een goed moment waarop Miles (Columbus Short, de acteur die de schuld van de ramp op zich neemt) het geluid van brekend ijs speelt. Dat was het wel zo'n beetje. De dansen waren niet zo goed en de helft was creatief in elkaar gezet, zodat ze ze niet echt hoefden te laten zien. De dans werd onderbroken door precies dezelfde 'o, alsjeblieft'-uitdrukking die de hoofdrolspeelster steeds op haar gezicht had. Het was pijnlijk.<br />De film ging niet in op de rassenkwestie (wat de helft van het onderwerp van zijn voorganger was) en het conflict was een creatie van het hoofd van de hoofdrolspeelster, die besloot dat haar vriend tegen haar loog terwijl hij dat in werkelijkheid nooit deed. Ze dansten ook nooit samen. Waarom was het dan een vervolg? De film had ook een ergerlijk zelfgenoegzame boodschap over conservatoriumscholen. Ze schilderden de eliminatie door de elite van leerlingen uit de onderste helft van de klas als wreed. Ik krijg een tien voor mijn inzet en mensen kiezen ervoor om naar een conservatoriumschool te gaan vanwege het elitisme en de status die ze kunnen bereiken als ze het redden. Boehoe, het leven is niet eerlijk.<br />Aan het eind van de film had ik echt een hekel aan de hoofdpersoon. Ze spuugde haar lerares zo ongeveer in het gezicht door te weigeren naar het feest te gaan. In plaats van dankbaar te zijn voor haar geweldige kans en het oude wijf een paar uur met haar te laten pronken en haar de volgende dag te laten stoppen met ballet, moest ze haar in verlegenheid brengen. Het is niet haar schuld dat je geen ballerina wilt worden! Uiteindelijk schreef iemand anders Miles (Columbus Short) en huurden ze een vijftienjarig meisje dat danseres wilde worden in om de rest van de film te schrijven. Mooi werk. Als er zoveel getalenteerde schrijvers zijn die moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen, dan moet je iemand inhuren die waarschijnlijk accountant zou moeten worden.
There were some good moments in STLD2, sure, but the few good ones could not make up for all the bad. In the first five minutes of this movie we saw an interview with no context (Who was interviewing her? Why? Documentary?) and a misfired Hamlet joke.<br /><br />On the first appearance of the room mate, Zoe (who even has a cliché quirky brunette name) we see that the writer clearly doesn't even have the basic knowledge required for his craft. Zoe's trunk is full of random things that are nothing but random and there to paint her as the crazy whore drama kid. Thanks. I appreciate you stereotyping my people. When the skull was picked up and Zoe said that it was Hamlet, I almost turned off the movie. I don't think you can call yourself a writer if you are not familiar with the masterpiece of English speaking literature. THE SKULL IS YORIK! The rest of the movie follows in this way. Clichés, bad lines and jokes that don't quite make sense in context. There was a good moment where Miles (Columbus Short, the redeeming actor in this movie) plays the sound of ice cracking. That was pretty much it. The dances weren't that good and half of them were cut creatively so they didn't really have to show them. Half of one girl's dance was inter cut with the exact same "oh puh-lease" expression that the main actress kept pulling. It was painful.<br /><br />The movie didn't address the race issue (which was half the point of its predecessor) and the conflict was a creation of the main character's head where she decided her boyfriend lied to her when in fact he never did. They never danced together either. So why was it a sequel? The movie also had an annoyingly self righteous message about conservatory schools. They painted the elite elimination of students in the lower half of the class as cruel. Sorry, in the real world you DON'T get an A for effort and people CHOOSE to go to conservatory schools for the elitism and the status they can achieve if they make it through. Boohoo, life isn't fair.<br /><br />At the end of the movie I really hated the main character. She pretty much spat in the face of her teacher by refusing to go to the party. Instead of being grateful for her amazing opportunity and letting the old bird show her off for a few hours and then quitting ballet the next day, she had to embarrass her. It's not her fault you don't wanna be a ballerina! In the end I think someone else wrote Miles (Columbus Short) and then they hired a fifteen year old girl wannabe dancer to write the rest of the movie. Way to go. When there are so many talented writers who are struggling to make ends meet, you go and pay someone who should probably go be an accountant.