Vóór 'Play Misty For Me' (1971) en 'Fatal Attraction' (1987) komt dit verhaal over een verpleegster (Joan Crawford) die gehecht is aan een man (Van Heflin), die haar uiteindelijk te bezitterig vindt en het uitmaakt, maar ze kan hem niet laten gaan. Als ze elkaar weer ontmoeten in de woning van haar werkgever (Raymond Massey) wil ze de relatie hervatten, waarbij ze zegt dat het vreselijk is voor een vrouw om's nachts te gaan liggen en niet te kunnen slapen, maar hij wil haar nog steeds niet terugnemen. Uiteindelijk accepteert ze het huwelijksaanzoek van weduwnaar Massey, waarbij ze uitlegt dat het vreselijk is voor een vrouw om ongewenst te zijn, hoewel ze niet verliefd op hem is. Crawfords dochter Geraldine Brooks begint een relatie met Heflin, wat de zaak nog ingewikkelder maakt en Crawford over de rand duwt. Script, fotografie, regie, muziek zijn voorbeeldig, de 4 hoofdrollen zijn memorabel, maar Crawford is vooral fascinerend. Haar eerste uitbarsting (in Massey's herenhuis aan het water) met Heflin mag dan worden beschouwd als over-de-top 40-acteursstijl (pre-Method), ze speelt het prachtig, haar gezicht en gezichtsuitdrukkingen zijn een torenhoog vertoon van emotie en angst. Het is een vertolking die Crawford uit haar eigen levenservaring moet hebben gehaald om zo'n rijzende ster te worden. Geen wonder dat acteur Cliff Robertson (haar co-ster in 'Autumn Leaves - 1956) ooit in een documentaire heeft gezegd dat ze 'een verdomd goede actrice' is.
Before "Play Misty For Me" (1971) and "Fatal Attraction" (1987), comes this story of a nurse (Joan Crawford) who's attached to a man (Van Heflin), who eventually finds her too possessive and breaks it off, but she can not let him go. When they meet again at her employer's (Raymond Massey) residence, she wants to resume the relationship, saying its awful for a woman to lie down at night and not be able to sleep, but he still won't take her back. She eventually accepts widower Massey's marriage proposal, explaining that it's terrible for a woman to be unwanted, although she's not in love with him. Eventually, Massey's daughter Geraldine Brooks starts to date Heflin, further complicating matters, and putting Crawford over the edge. Script, photography, direction, music are exemplary, the 4 leads are memorable, but Crawford is particularly riveting. Her first breakdown (at Massey's waterfront mansion) with Heflin might be considered over-the-top 40s style acting (pre-Method), but she delivers it beautifully, her face and expressions a towering display of emotion and angst. It's a performance that Crawford must have pulled from her own life experiences to achieve such rising momentum. No wonder actor Cliff Robertson (her co-star in "Autumn Leaves - 1956) once stated in a documentary that she's "a damned good actress."