Zoals de naam al aangeeft, staat muziek centraal in dit programma. In plaats van een openingsthema word je getrakteerd op 'Tank!' en dan weet je meteen dat het over cool gaat. De scores die Kanno levert zijn fenomenaal. De man is voor jazz en animatie wat John Williams is voor klassieke filmmuziek.<br />De serie heeft een zweem van een jaren zeventig, retro, kungfufilm/'Shaft'-gevoel, vooral in het begin, dat het coole gevoel versterkt. Dit is gewoon een ondertoon van het westerngevoel waarin Clint Eastwood zich thuis zou voelen.<br />Van dit alles is het aspect dat deze serie echt geweldig maakt de stille wanhoop. De drie hoofdpersonen zijn door en door slecht, maar wel fantastisch. Ze zijn allemaal wanhopig op zoek naar stukjes die uit hun leven ontbreken, met een pijn en een eenzaamheid die hen bij elkaar brengt en die hen tot het einde toe sympathiek maakt. Gebroken premiejagers, die nauwelijks genoeg geld hebben om te eten en toch niet in staat zijn iets anders te zijn dan mededogen, verwarmen deze sympathie nog verder. De twee bijrollen, Ed en Ein, zijn geniaal in wat ze doen, maar een kind zonder zorgen in de wereld en een hond die niet kan praten zijn prachtig komisch om te zien en daarom heel vertederend.<br />Deze serie is een rondgang door geschiedenissen die de personages weer kwellen, en de wisselwerking tussen de relaties is een magie die bijna nooit is gezien <0xE2><0x80><0x93> er is geen behoefte aan uiteenzettingen en ongepaste uitspraken. De sciencefiction is niet aanmatigend en ook niet ongeloofwaardig. De ruimte is een uithoek en het westerse gevoel is volkomen gepast. Het is zelfs een mengsel dat zelden zo goed gezien wordt - alleen de 'Firefly'-serie komt in je op.<br />Dit is beslist een serie voor een volwassener publiek - subtiele karakterwisselingen en geen angst voor bloed, ondeugd of gebrek aan actie. Tegelijkertijd zullen jonge tieners en volwassenen er alleen al om de koele factor van genieten.
Like the name suggest, music is central to this show. Instead of an opening theme you are hit with "Tank!" and right away you know it's about cool. The scores supplied by Kanno are phenomenal. The man is to jazz and anime what John Williams is to classical movie scores.<br /><br />The series has a hint of a 70's, retro, kung-fu movie / "Shaft" feel, particularly early on, driving home the cool feeling. This is just an undertone to the Western feel in which Clint Eastwood would be at home.<br /><br />From all of this, the aspect that truly makes this series wonderful is the quiet desperation. The three principal character are utterly flawed though superlatives. They are all desperately searching for pieces missing from their lives with a pain and loneliness that drives them together and makes them sympathetic to the end. Broke bounty hunters, barely able to find enough money to eat yet unable to be anything but compassionate stoke this sympathy even farther. The two minor leads, Ed and Ein, are geniuses at what they do, but a child without a care in the world and a dog that cannot speak are wonderful comic relief and consequently very endearing.<br /><br />This series is a tour of histories coming back to torment the characters, and the interplay of relationships is magic almost never seen - there is no need for expositions and out of place statements. The science fiction is neither overbearing nor unbelievable. Space is a fringe wilderness, and the Western feel is totally appropriate. In fact, it is a mix rarely seen so well - only the "Firefly" series comes to mind.<br /><br />This is definitely a series for a more adult audience - subtle character interactions, and no fear of blood, vice, or lack of action. At the same time, young teens to adults will enjoy it if for no other reason than the cool factor.