Veronica, de weduwe van de beroemde componist Valentin Lucinsky, is een verbitterde vrouw. Ze wordt achtervolgd door de herinnering aan wat volgens haar verraad van haar man was, omdat hij inspiratie kreeg van zijn muze Helena, een Franse vrouw. Dit alles speelt zich af op het prachtige Mallorca, een eiland in de Baleares. In dit conflict komt Larry, een Amerikaanse pianist, die met zijn vriendin Miranda een klein pensioentje verdient.<br />Larry wil eer bewijzen aan de grote man, dus moet hij Veronica's toestemming zien te krijgen om zijn muziek te spelen in een klein amfitheater dat de grote Lucinsky heeft gebouwd, met zijn eigen vleugel, bespeeld door het genie Narciso Ortega. Helaas neemt Larry veel meer op zich dan hij kan leveren. Helaas werkt alles averechts op zijn goede bedoelingen. Tot overmaat van ramp komt zijn eigen dochter uit Amerika, een meisje dat hij niet echt kent.<br />Er is ook nog een ander verhaal over een rijke Engelsman, Sebastian, die van muziek houdt. Zijn broer Dickie, die altijd dronken is, komt op bezoek. Sebastian luistert graag naar een opname van Strauss' _Vier letzte Lieder_, iets wat hij keer op keer herhaalt. Als Dickie Sebastian op de zenuwen begint te werken, worden ze allebei opgeschrikt door een schokkende onthulling.<br />Dit is een film om naar uit te kijken voor de schitterende buitenkant van Mallorca. Niets voelt echt aan door het ongeloofwaardige scenario van Francesca Joseph en haar eigen regie, die nergens op slaat. Hoewel het geenszins een afschuwelijke film is, voelt hij leeg aan. Het eindproduct lijkt zo'n verspilling van talent in een verhaal dat zijn best doet om het de lezer naar de zin te maken, maar nergens op uitloopt. Het beste is Mallorca zelf, maar helaas krijgen we geen uitgebreide rondleiding door dat betoverende oord, alleen een glimp van de schoonheid ervan.
Veronica, the widow of famous composer Valentin Lucinsky is a bitter woman. She is haunted by the memory of what she thinks was a betrayal by her husband getting inspiration from his muse, Helena, a French woman. All this takes place in the gorgeous Mallorca, an island in the Baleares. Into this conflict comes Larry, an American pianist, who with his girlfriend Miranda run a small pension. <br /><br />Larry wants to pay tribute to the great man, so he must obtain Veronica's permission to play his music in a small amphitheater the great Lucinsky created, using his own grand piano, played by genius Narciso Ortega. Unfortunately, Larry takes on much more than he can deliver. Unfortunately, everything backfires on his good intentions. To make matters worse, his own daughter arrives from America, a girl whom he doesn't really know.<br /><br />There is also another story involving a rich Englishman, Sebastian, who loves music. His brother Dickie, who is always drunk, arrives for a visit. Sebastian, loves to listen to a recording of Strauss' Four Last Songs, something that he repeats over and over. As Dickie begins to get into Sebastian's nerves, a shattering revelation shakes both their lives.<br /><br />This is a film to watch for the magnificent exteriors of Mallorca. Nothing feels real because of Francesca Joseph's implausible screenplay and her own direction, which doesn't make much sense. Although it is by no means a horrible film, it feels empty. The finished product seems such a waste of talent in a story that tries hard to please, but does not go anywhere. The best thing is Mallorca itself, but alas, we don't get a grand tour of that enchanting place, only glimpses of its beauty.