Net als andere (meestal Amerikaanse) films is _The Murder..._ verontrustend en fascinerend. De smerige kwaliteit van de beelden (op sommige momenten verbijsterend amateuristisch, op andere ongelooflijk geraffineerd), het acteerwerk, de onsamenhangende plot, de vreemdheid van sommige scènes (zoals die in de parkeergarage), Gazzara's sublieme acteerwerk, de schitterende keuze van plaatsen en tijden... het geeft je allemaal een indruk van de Verenigde Staten zoals ze werkelijk zijn, niet het gezuiverde beeld dat je in zoveel Holy-Wood-films aantreft (niet allemaal, dat geef ik toe, maar ongeveer 85%...). Zo'n film is als _The Searchers_ of _Taxi Driver_ of _Rage Bull_, onpeilbaar en groter dan het leven, maar in zekere zin verontrustend als het leven. En het karakter van Cosmo Vitelli is een van die raadselachtige figuren waardoor je je afvraagt of je het verhaal van een idioot of het verhaal van een heilige te zien hebt gekregen.
Like other (usually US) films The Murder... is disturbing and mesmerizing. The dirty quality of images (in some moments bewilderingly amateurish, ins others incredibly sophisticated), the acting, the disjointed plot, the weirdness of some scenes (like the one in the car parking), Gazzara's sublime acting, the wonderful choice of places and times... it all gives you an impression of the States like they really are, not the sanitized image you find in so many Holy-Wood flicks (not all of them, I admit, but about 85%...). Such a movie is like The Searchers or Taxi Driver or Raging Bull, unfathomable and greater than life, but in some way disturbingly like life. And the character of Cosmo Vitelli is one of those enigmatic figures that leaves you wondering whether you have been shown the story of an idiot or the story of a saint. Unforgettable.