Zijn vriend en collega Samoilovitsj, die gevraagd is zijn oordeel te geven over Umberto Nobiles leiderschap bij de Italia-ramp van 1927, geeft het wijze advies: 'Mannen worden beoordeeld op hun daden en hun daden op hun succes.' Wat zijn precies de kwaliteiten die nodig zijn voor leiderschap? 'De Rode Tent' is een prachtige meditatie op die vraag. Toen Nobile in ongenade viel, werd hij ervan beschuldigd dat hij zijn mannen in de steek had gelaten en werd hij door de fascistische regering van Benito Mussolini tot zondebok gemaakt. Veertig jaar na de gebeurtenis wordt zijn rust nog steeds verstoord door twijfels over het leiderschap dat hij uitoefende. Had de tragedie voorkomen kunnen worden? Was het zijn ijdelheid dat hij de eerste was die de pool door de lucht overstak, die tot de ramp leidde? Deze en andere vragen worden in deze bedachtzame film aan de orde gesteld.<br />De hele film speelt zich werkelijk af in de geest van de generaal. Hij roept verschillende deelnemers naar het gebeuren terug, om te herleven wat er gebeurde en uiteindelijk een oordeel over hem uit te spreken. Het is dit ingelijste apparaat dat de film uniek maakt, want het onderzoekt de leiding van Nobile vanuit verschillende gezichtspunten, waardoor de kijkers ook hun eigen oordeel kunnen vormen. Het is een theatraal apparaat, dat wel, maar het werkt in deze film. Na verloop van tijd komen we erachter dat de waarheid vaak op twee benen loopt en links en rechtshandig is. 'Toch moeten we een oordeel hebben,' zegt een van de deelnemers, en dat hebben ze. De scènes die zich allemaal in Nobiles appartement in Rome afspelen, met alle warmte en comfort van dien, vormen een prachtig contrast met de grimmige realiteit van de strijd op de Noordpool om te overleven.<br />De film is prachtig geschreven en de acteerprestaties zijn van een hoog niveau. Sean Connery ontdoet zich van zijn Bond-imago en speelt de rol van Roald Amundsen, de grote poolreiziger aan het eind van zijn leven. Amundsen is het toonbeeld van de kwaliteiten die een groot leider moet hebben. Het is de eerste en in sommige opzichten nog steeds de beste van Connery's wijze oude-mannenoptredens. Hij is ook de enige deelnemer die Nobile opvallend genoeg niet heeft teruggebracht. Nadat hij als een soort natuurkracht de gebeurtenissen heeft verstoord, beschrijft hij hoe hij bij het wrak van de _Italia_ is aangekomen, maar op het land is gestrand. Omdat hij niets anders te doen heeft dan te wachten tot hij doodvriest, vindt hij troost in zijn laatste ogenblikken met een boek dat hij tussen de wrakstukken heeft gevonden. De cynische Lundborg wijst dit 'laatste detail' minachtend af als 'theatraal'. 'Maar voor wie zou ik acteren?' vraagt Amundsen. De truc is om het juiste stuk te kiezen.' De film zit vol met dit soort grote zinnen. Claudia Cardinale als zuster Valaria vormt het emotionele middelpunt van de film. Ze heeft er een hekel aan dat de goede mensen van King's Bay hun voordeel doen met de ramp, maar ze heeft er geen enkel bezwaar tegen om op Amundsens schuldgevoel in te spelen en hem ertoe te brengen een reddingspoging te ondernemen. Hij heeft tenslotte haar minnaar, de Meteoroloog Finn Malgrem, geïntroduceerd bij het poolonderzoek. Ze is ook bereid zich aan Lundborg aan te bieden als hij zijn leven wil riskeren om in onveilige weersomstandigheden te vliegen. Het is haar bittere confrontatie met Nobile nadat hij veilig is teruggebracht naar King's Bay. Dat is het begin van zijn slapeloze nachten. Zijn onvermogen om Zampi tegen te houden, zijn ambitieuze tweede man die samen met Mariano en Malgrem de rode tent verliet in een vergeefse poging om hulp te halen, zou tot gevolg hebben dat de Meteoroloog op het ijs zou verdwalen. 'U brak als het ijs,' zegt ze tegen de generaal. 'Ik hoop dat we elkaar nooit meer zullen ontmoeten. En ik hoop dat u het nooit zult vergeten.' Dat doet hij niet.<br />Peter Finch als Nobile draagt de film en hij is in alle opzichten opgewassen tegen zijn taak. Hij slaagt erin de intelligentie, moed, ijdelheid en wanhoop van dit aan zichzelf twijfelende individu over te brengen. Hij is een man die Amundsen bewondert en er een hekel aan heeft altijd met hem vergeleken te worden. Hardy Kruger speelt de zwierige vliegenier Lundborg met een prettige mengeling van charme en scherp cynisme. Hij is de eerste die de overlevenden bereikt. Zijn motieven om de Nobile te redden, ondanks de bezwaren van de generaal dat hij de andere leden van zijn expeditie, van wie sommigen zwaargewond zijn, eerst moet meenemen, zijn misschien niet bepaald bewonderenswaardig, maar uiteindelijk zal deze daad de anderen redden. De anderen zijn het er ook over eens dat de generaal moet gaan. Pas als hij veilig terug is in King's Bay, beseft hij dat zijn daden verkeerd zijn uitgelegd als desertie. Tegen die tijd zijn de weersomstandigheden weer veranderd en is het onmogelijk om terug te gaan en de anderen door de lucht te redden. 'Wat denken ze dat ik heb gedaan?' vraagt hij aan kapitein Romagna, de incapabele reddingsco<0xC3><0xB6>rdinator, nadat hij een telegram uit Rome heeft gelezen waarin hij onder arrest wordt gesteld. 'Ze denken dat je hebt gedaan wat je hebt gedaan, denk ik,' antwoordt Romagna slapjes. Terwijl hij aan boord is, roept Nobile zijn vriend Samoilovitch op om de ijsbreker Krassin te gebruiken om de anderen te redden. Dat doet hij. De mensen worden beoordeeld naar hun daden en hun daden naar hun succes.' Het besluit van de generaal om zijn mannen in de steek te laten leidde ertoe dat hij de Krassin via de radio kon bereiken, wat op zijn beurt weer tot de redding van zijn mannen leidde. 'Daarom waren zijn daden juist.'<br />Ten slotte bevat Ennio Morricones weelderige score zowel de romantiek van een grote onderneming die wordt ondernomen als de troosteloze, etherische schoonheid van het poolgebied. Deze film verdient het om gezien en gehoord te worden en men kan alleen maar hopen dat hij op een dag zal worden gerestaureerd.
Asked to give his assessment of Umberto Nobile's leadership in the Italia airship disaster of 1927, his friend and colleague, Samoilovich, offers this sage advice, "Men are judged by their actions and their actions by their success". What exactly are the qualities needed for leadership? "The Red Tent" is a wonderful meditation on that question. At the time Nobile was disgraced, he was accused of abandoning his men, and made a scapegoat for the disaster by Benito Mussolini's Fascist government. Forty years after the event his rest is still disturbed by doubts he has about the leadership he exercised. Could the tragedy have been averted? Was it his vanity to be the first to cross the pole by air, that led to the calamity? These and other questions are tackled in this thoughtful film. <br /><br />The entire film actually takes place in the General's mind. He calls back various participants to the event, to re-live what happened, and ultimately to pass judgment on him. It is this framing device that makes the film unique, for it examines Nobile's leadership from a divergent points of view, allowing the viewers to make their own judgment as well. It is a theatrical device to be sure, but it works in this film. In time we come to learn that truth often walks on two legs and has a left and right hand. "Yet we must have judgment", says one of the participants, and so they do. These scenes which all take place in Nobile's apartment in Rome with it's warmth and comfort, provide a wonderful contrast to the stark reality of the struggle for survival at the Arctic Pole.<br /><br />The film is beautifully written and the acting is of a high level throughout. Sean Connery, ridding himself of his Bond image, plays Roald Amundsen, the great Arctic explorer at the end of his days. It is Amundsen who exemplifies the qualities a great leader should have. It is the first and in some ways still the best of Connery's wise old man performances. He is also the one participant Nobile has most conspicuously not brought back. After intruding on the proceedings like some force of nature, he describes how he had reached the wreak of the Italia, only to crash land and be stranded. With nothing to do but wait to freeze to death he finds solace in his final moments of life with a book he has found strewn among the wreckage. The cynical Lundborg scornfully rejects this "final touch" as "theatrical" "But who would I be acting for?" Amundsen asks. "Yourself" Lundborg replies. "But that isn't acting," Connery wisely replies, "That's necessary. The trick is to choose the right part." The film is filled with great lines like this. Claudia Cardinale, as Nurse Valaria, provides the emotional center of the film. She resents the good people of King's Bay capitalizing on the disaster, yet she has no misgivings whatever in playing on Amundsen's sense of guilt to get him to mount a rescue attempt. After all he had introduced her lover, the Meteorologist, Finn Malgrem to Arctic exploration. She is also willing to offer herself to Lundborg if he will risk his life to fly in unsafe weather conditions. It is her bitter confrontation with Nobile after he has been safely brought back to King's Bay while the others were left freezing on the ice, that is the beginning of his sleepless nights. His inability to stop Zampi, his ambitious second in command from leaving the red tent with Mariano and Malgrem in a vain attempt to reach help, would result in the Meteorologist being lost on the ice. "You cracked like the ice." she tells the General. "We shall never meet again I hope. And I hope you never forget." He doesn't. <br /><br />Peter Finch as Nobile carries the film, and he is in every way up to the task. He manages to convey the intelligence, courage, vanity and despair of this self-doubting individual. He is a man who both admires Amundsen and resents always being compared with him. Hardy Kruger plays the dashing Aviator Lundborg with a nice blend of charm and hard edge cynicism. He is the first to reach the survivors. His motives for rescuing the Nobile over the General's objections that he take the other members of his expedition first, some of whom are badly injured, may have been less than admirable, but it is this act that will ultimately save the others. Lundborg finally persuades the General to go with a combination of threats,(he will leave him and the others behind), reassurance,(six quick trips and it will be over), and finally reason, (the General is badly needed at King's Bay to organize the rescue). The others also agree the General must go. It is only when he is safely back at King's Bay, that he realizes his actions have been badly misconstrued as an act of desertion. By that time weather conditions have changed again and it is impossible to go back and rescue the others by air. "What do they think I've done?" he asks Captain Romagna, the ineffectual rescue coordinator, after reading a cable from Rome placing him under arrest. "They think you have done what you have done, I suppose." Romagna lamely replies. While aboard ship, Nobile radios his friend Samoilovitch to use the icebreaker Krassin to rescue the others. This he does. "Men are judged by their actions and their actions by their success." The General's decision to leave his men led to his being able to radio the Krassin which in turn led to the rescue of his men. "His actions, therefor were correct."<br /><br />Lastly, Ennio Morricone's lush score captures both the romance of a great endeavor being undertaken and the desolate, ethereal beauty of the Arctic. This film deserves to be seen and heard, and one can only hope that one day it will be restored.