Dit is ofwel de beste film die ik ooit heb gezien, of gewoon een interessante oefening in filmmaken die uiteindelijk weinig waarde heeft. Het probleem is dat ik niet kan beslissen welke van de twee! Geen enkele film heeft me ooit zoveel moeite gekost als het besluit om hem in mijn persoonlijke Top 250-lijst te plaatsen. Ik bedoel, ik weet dat het moeilijk is om de relatieve verdiensten van verschillende genres te vergelijken (bijvoorbeeld 'Schindler's List' versus 'Monty Python And the Holy Grail'), maar deze film verschilt zo van alle andere dat ik nog steeds niet weet wat ik ervan moet denken.<br />Ik probeerde naar het commentaar op de dvd te luisteren om wat hulp te krijgen, maar Monte Hellman en Gary Kurtz hadden kennelijk al besloten dat ze dat zouden doen. Ik praat niet over elk aspect van de 'betekenis' of de bedoeling van de film, ik concentreer me liever op technische aspecten zoals de casting, locaties, logistiek, acteerwerk, belichting, geluid, camerawerk enz. Ik heb daar eigenlijk wel respect voor <0xE2><0x80><0x93> ik laat het publiek zijn/haar eigen hersens gebruiken om te bepalen waar de film over gaat.<br />Een van de mensen in een item op de dvd zei dat 'de mensen nog niet in de gaten hebben hoe goed Two-Lane asfalt is', en ik denk dat dat klopt <0xE2><0x80><0x93> hoe meer ik erover nadenk, hoe beter deze film in mijn ogen wordt.<br />Mijn mening over de film is dat hij...' 'The Girl' is in wezen een contrast tussen de twee uitersten van het menselijk gedrag, zoals getypeerd door het brutale, luidruchtige 'GTO' van Warren Oates en het rustige, tot het punt van levenloosheid neigende 'Driver' en 'Mechanic' <0xE2><0x80><0x93> hun persoonlijkheden volmaakt gespiegeld in hun keuze van auto's. De persoonlijkheid van de meeste mensen ligt daar ergens tussenin, maar door de uitersten te combineren, dwingt het je na te denken over je plaats in dat spectrum. 'The Girl' is voornamelijk een intrige om een beetje dramatische spanning te creëren, aangezien mannen die aan zichzelf zijn overgelaten de voorkeur geven aan de status quo. Maar we willen alleen maar een beetje drama, want daar gaat het niet echt om, en te veel drama zou afleiden van het onderliggende thema.<br />Ik ben echt dol op de 'ruimte'. in deze film: de lange takes, de lange stiltes, de weidse omgeving, het feit dat niemand iets ZEGT (Warren Oates praat veel, maar zegt nooit veel). In het moderne leven in het algemeen denk ik dat mensen te veel praten <0xE2><0x80><0x93> probeer maar eens stil te zitten en 103 minuten lang je mond te houden terwijl je naar deze film kijkt.<br />Niet dat ik denk dat iemand er belangstelling voor heeft, maar uiteindelijk kwam ik op een score van ongeveer 80 in mijn Top 250, maar de volgende keer dat ik ernaar kijk, verhoog ik hem misschien naar 80 of laat ik hem helemaal uit de 250 vallen...
This is either the best film I've ever seen, or just an interesting exercise in film-making that is ultimately of little value. The problem is that I can't decide which! No film has ever given me as much trouble in terms of my deciding where to place it in my personal Top 250 list. I mean, I know it's difficult to compare the relative merits of movies from different genres (e.g. "Schindler's List" vs "Monty Python And The Holy Grail"), but this movie is so unlike almost any others that I still don't know what to make of it.<br /><br />I tried listening to the DVD commentary for some help, but Monte Hellman and Gary Kurtz had obviously pre-decided that they wouldn't talk about any aspect of the "meaning" or intent of the movie, preferring to concentrate on technical aspects such as pre-production, casting, locations, logistics, acting, lighting, sound, camera-work etc. I kind of respect them for this - leaving Joe Public to use his/her own brain in order to decide what the movie is all about.<br /><br />One of the people in a featurette on the DVD said that "people haven't begun to realise how good Two-Lane Blacktop is" and I think that's right - the more I think about it, the better this film becomes in my estimation.<br /><br />My take on the movie is that it's basically a contrast of the two extremes of human behaviour, as characterised by the brash, noisy "GTO" played by Warren Oates and the quiet, understated-to-the-point-of-lifelessness "Driver" and "Mechanic" - their personalities perfectly mirrored in their choice of cars. Most people's personalities lie somewhere in between, but by juxtaposing the extremes it forces one to think about one's place in that spectrum. "The Girl" is mainly a plot device to create a little bit of dramatic tension, as blokes left to themselves tend to go with the status quo. But we only want a little bit of drama, because that's not really the point, and too much drama would distract from the underlying theme.<br /><br />I really love the "space" in this movie: the long takes, the long silences, the wide-open scenery, the fact that nobody SAYS anything (Warren Oates talks a lot, but never SAYS much). In modern life in general, I think people talk too much - try sitting still and shutting up for 103 minutes while watching this movie.<br /><br />Not that I suppose anyone is interested, but I eventually rated this at about #70 in my Top 250, but next time I watch it I may move it up to #1 or drop it out of the 250 entirely...