Ik lees alleen de commentaren. Sommigen zijn er dol op. Anderen hebben er genoeg van. Sommigen proberen, naar mijn mening, alleen maar supercritisch te zijn. Maar goed. Ik heb gewerkt in de wereld van maatschappelijk werk en hulpverlening, en ik heb de echte wereld van sommige van deze zeer reële problemen meegemaakt... Ik zou er graag aan willen toevoegen dat ik de film zo echt vond dat het pijn deed. Ik vond het script erg realistisch. Het ging nooit om de mogelijke 'extra's' om het aan te dikken. Ze hadden de voormalige professor en zijn voormalige student gemakkelijk een verhouding kunnen laten hebben, maar dat deden ze niet. Ze hadden de manipulatie van de jongen tegen de psycholoog gemakkelijk kunnen opvoeren, maar dat deden ze niet. Al met al, het realistische sprekende soort voorstelling, mochten we het ellendige verdriet, de woede en de geblokkeerde herinneringen zien, die met een knal en een schok naar buiten komen. Het was echt. Het was fantastisch. Het was beter dan dat. Van scenario tot acteren, tot filmopnamen, tot montage, tot regisseren en produceren, tot het zo perfect casten van een echte vrouw die op een echte moeder leek, en zelfs de speciale lezing van de psycholoog voor de studenten in het begin. Het was allemaal zo echt. Zo echt dat het pijn deed.
I just read all the comments. Some loved it. Some were bored with it. Some were, in my opinion, just trying to be supercritic. Here's the thing though. Having worked in the business of Social Work and Counseling, and having experienced the real world of some of these very real problems. . . I would like to simply add the comment that I thought the movie was so real it hurt. I thought the script was very realistic. It never went for the possible "extras" to hype it up. They could easily have let the former professor and his former student have an affair, they didn't. They could easily have played up the manipulation of the boy against the psychologist, they didn't. In all that it's downplayed, the realistic speaking type of performance, we were allowed to see the wretched grief, and anger, and blocked memories that do come out with horror and a bang. It was REAL. It was superb. It was better than that. From script, to acting, to film shots, to editing, from directing, and producing, from casting so perfectly a real woman who looked like a real mother, and even the psychologist's special lecture to the students at the beginning. It was all so real. So real it hurt.