Gisteravond werd _Society's Child_ uitgezonden op de CBC-televisie. Hoewel de namen waren veranderd, liet de film, die oorspronkelijk in 2002 was uitgebracht, het publiek weten dat hij is gebaseerd op het ware verhaal van Katie Lynn Baker, die het Rett-syndroom had en in 1996 door haar moeder werd uitgehongerd.<br />Het is moeilijk te zeggen waarom de CBC er nu voor heeft gekozen de film opnieuw uit te zenden. Misschien hebben de directies van de CBC in de gespannen weken van Terry Schiavo's uithongering het idee gekregen om Canada's 'voedselbuis en uithongering'-drama in de rij te plaatsen.<br />Deze film biedt de meest bevooroordeelde en onomwonden steun voor het vermoorden van kinderen met een handicap die ooit zijn geproduceerd. Het mag niet worden vergeleken met de zogenaamde euthanasiefilms van de nazi's uit de jaren dertig, zoals die van Wolfgang Liebeneiner, Ich klage an (ik beschuldig) (1941), die na de Tweede Wereldoorlog werden vertoond. Zoals Liebeniner opmerkt, werd zijn film afgewezen als bewijsmateriaal, omdat hij 'niets te maken had met de misdaden (euthanasieprogramma) tijdens de tenlastelegging... Het doel van de film was om na te gaan of de publieke opinie het eens zou zijn met een wet die op verzoek de dood toestaat met bepaalde medische en juridische waarborgen' (citaat uit Liebeniner-brief, 1965). Deze film kan niet worden vergeleken met Liebeniners _Ich klage an_ (ik beschuldig). Het werkt omdat het veel verder gaat met het openlijk steunen van de daden van de moeder die haar kind heeft vermoord, en met de suggestie dat ze alleen maar de duidelijk verwoorde wensen van haar dochter heeft uitgevoerd, terwijl ze iedereen veroordeelt die het recht van een moeder om haar kind te vermoorden in twijfel trekt.<br />Vergis je niet, de moord op Katie Lynn Baker was een belangrijke episode in de Canadese geschiedenis. Als Canada de weg van de euthanasie opgaat, kan de zaak van Katie Lynn Baker terecht worden beschouwd als een belangrijke stap in het decriminaliseren van de moord op kinderen met een handicap. Het is belangrijk om te onthouden dat het gerechtelijk onderzoek na de moord op Katie Lynn Baker een belangrijke rol speelde. De doodsoorzaak hield in dat ze was gestorven als gevolg van moord, maar dat de BK-kroon had besloten niet tot vervolging over te gaan omdat 'de kans op een veroordeling gering was' (BK ministerie van Justitie, 2 december 1999). Dit was niet gebaseerd op een gebrek aan bewijs voor de doodsoorzaak of wie er verantwoordelijk voor was, maar op het idee dat Canada als samenleving het goed vond dat moeders hun 10-jarige dochters onder de juiste omstandigheden doodden. In dit geval betekenen de juiste omstandigheden 'wanneer het kind een ernstige handicap heeft'. Het tv-drama laat natuurlijk handig weg dat de doodsoorzaak moord was. Zoals te verwachten was, laten ze de meeste feiten weg die niet pasten bij hun ongegeneerde viering van de moord op een tienjarig kind. In het algemeen is deze film gebaseerd op de echte zaak, zoals een film over de Amerikaanse overwinning in Vietnam is gebaseerd op de werkelijkheid.<br />Maar als ze de feiten hebben weggelaten, hebben ze er een heleboel waanideeën aan toegevoegd. Ze doen hun best om duidelijk te maken dat dit kind een ernstige lichamelijke handicap had, maar geen cognitieve handicap, en om haar duidelijk en onafhankelijk te laten zien dat ze ervoor heeft gekozen om te sterven van de honger. In feite heeft niemand behalve haar moeder beweerd dat Katie zo'n boodschap heeft overgebracht. De meeste deskundigen beweerden dat ze fysiek en waarschijnlijk ook mentaal niet in staat was tot zo'n onafhankelijke communicatie, en haar belangrijkste verzorgster beweerde dat Katie communiceerde en smeekte om te blijven leven, niet om gedood te worden. Het meest verontrustende is dat de film een goedkope voice-over gebruikt om het verhaal te vertellen vanuit het perspectief van het vermoorde kind. Hierdoor kan het verhaal verteld worden alsof het moord vieren het juiste is om te doen.<br />Deze methode om woorden in de mond van het slachtoffer te leggen om de dader te vieren, is vrij goedkoop en zou op elk moordslachtoffer toegepast kunnen worden om de moordenaar te bejubelen. Misschien zal de CBC ons ooit in de toekomst verhalen brengen die verteld worden door Andera Yates, Clfford Olson.' De CBC zou natuurlijk kunnen zeggen dat ze dit niet echt onderschrijven, of dat de meningen van Dennis Foon, die dit heeft geschreven, Buffalo Gal Productions en Sienna Pictures niet per se hun meningen zijn omdat zij de film hebben geproduceerd, maar dat zou niet kloppen met hun programmabeschrijving op hun website. Ze omschrijven de film als 'een verhaal van onvoorwaardelijke liefde'.
Last night Canada's CBC television network aired Society's Child. Although names were changed, the film, originally released in 2002, takes pains to let the audience know that it is based on a true story of Katie Lynn Baker who had Rett syndrome and was starved to death by her mother in 1996.<br /><br />It's difficult to know why the CBC chose to re-air the film now. Perhaps during the tense weeks of Terry Schiavo's starvation, CBC execs got the idea to insert Canada's very on "feeding-tube-and-starvation" melodrama into the line-up.<br /><br />This film provides the most biased and unapologetic endorsement for killing children with disabilities of any ever produced.It should not and cannot be appropriately be compared with the so-called Nazi euthanasia films of the 1930s, such as Wolfgang Liebeneiner's Ich klage an (I accuse) (1941), which was shown at the War Crimes Trials after World War II. As Liebeniner points out, his film was "rejected as evidence because it had 'nothing to do with the crimes (euthanasia program) on the indictment... The film's purpose was to test whether public opinion would approve of a law sanctioning death on demand with certain medical and legal safeguards." (quote from Liebeniner letter, 1965). This film cannot be compared with Liebeneiner's work because it goes much further openly endorsing the actions of the mother who killed her child, and suggesting that she was merely carrying out the clearly communicated wishes of her daughter, while condemning all those who questioned the right of a mother to kill her child.<br /><br />Make no mistake, the killing of Katie Lynn Baker was an important episode in Canadian History. If Canada goes down the road to euthanasia, the Katie Lynn Baker case may rightly been considered as an important step in decriminalizing homicide of children with disabilities. It is important to remember that the inquest after Katie Lynn Baker's death ruled that she died as a result of homicide but that the BC crown simply decided not to prosecute because "there is no likelihood of conviction" (BC Ministry of the Attorney General, 2 December 1999). This was not based on a lack of evidence of the cause of death or who was responsible, but rather the notion that Canada as a society felt okay about mothers killing their 10-year-old daughters, under the right circumstances. In this case the right circumstances mean "when the child has a severe disability." Of course the made-for-TV drama conveniently leaves out that the death was ruled a homicide. Not surprisingly, they leave out most of the facts that did not fit with their unabashed celebration of the killing of a ten- year-old child. In general, this movie is based on the real case in the same way that a film about America's victory in Viet Nam is based in reality.<br /><br />However, if they have left out the facts they have added lots of delusions to take their place. They take pains to make it clear that this child had a severe physical disability but no cognitive disability and to show her clearly and independently communicating her choice to be starved to death. In fact, no one but her mother claimed that Katie made such a communication. Most experts claimed she was physically and probably mentally unable to make such an independent communication and her primary caregiver claimed that that Katie was communicating and pleading to live, not be killed. Most disturbingly, the film uses a cheap voice over narration device to tell the story from the perspective of the child who is killed. This allows the story to be told celebrating killing as the right thing to do.<br /><br />This device of putting words in the mouth of the victim to celebrate the perpetrator is pretty cheap and might be applied to any homicide victim to provide ringing endorsements of their killers. Perhaps sometime in the future, the CBC will bring us stories narrated by Andera Yates', Clfford Olson's or Paul Bernardo's victims celebrating the people who killed them and revealing that these child killers were really determined and altruistic advocates for children. I hope not. Of course, the CBC could say they are not really endorsing this or they could say that the opinions of Dennis Foon, who wrote this, Buffalo Gal Productions, and Sienna Pictures are not necessarily their opinions just because they ran the film, but that would not be consistent with their program description on their website. They characterize the film as "a story of unconditional love."