Jodhaa Akbar bestaat uit drie uur en twintig minuten waarlijk glorieus filmen. Het is bijna onmogelijk om het productieontwerp te bekritiseren. De ambitie van regisseur Ashukosh Gowariker is adembenemend <0xE2><0x80><0x93> en meestal bereikt hij die ook. Je zult in geen enkele film uit welk land ter wereld ook meer prachtige kostuums of decors zien, meer opwindende muziek horen of meer fantasierijke choreografie (dans en gevecht) zien.<br />Met name de verschillende gevechten en gevechten hebben Hollywood te schande gemaakt. Waar westerse epos van de afgelopen jaren te veel goedkope visuele effecten hebben gebruikt om de kosten te drukken, en bloed en geronnen bloed hebben geëlimineerd om de kijkcijfers laag te houden, heeft Jodhaa Akbar geen moment zijn krachten gebundeld. Als Akbar vecht, vecht hij echt. Staal staat in verbinding met staal, vlees met vlees; paarden en olifanten slaan op hol; legers vallen aan; bloed spettert over de grond. Gowariker en zijn team hebben een verbazingwekkend talent voor het filmen van geweld dat tegelijkertijd elegant en instinctief is. Beroemde veldslagen in Hollywood van de afgelopen jaren <0xE2><0x80><0x93> zoals die van Lord of the Rings en Troje <0xE2><0x80><0x93> zien er in vergelijking slap en g<0xC3><0xAA>nant uit.<br />Bovendien zijn er een paar prijzenswaardige optredens, vooral van de bijrollen. Sonu Sood en Ila Arun zijn bijzonder goed, evenals Nikitin Dheer in een opmerkelijk meeslepende debuutrol als Sharifuddin Hussein. Ik moet toegeven dat ik niet veel op had met Hrithik Roshan of Aishwarya Rai Bachchan als acteurs, maar ik had het mis. Allebei, en vooral Hrithik, leveren ze onder Gowarikers deskundige leiding buitengewoon goed geacteerde en charismatische prestaties. Het is natuurlijk ook moeilijk om niet op te merken dat ze een van de mooiste filmparen aller tijden vormen.<br />Ik heb slechts drie kritieken, en slechts twee daarvan zijn ernstig.<br />1. Gowariker heeft een zwak voor goedkope visuele momenten. Er zijn een paar momenten in de film waarop het emotionele effect van het oplichtende licht wordt versterkt. Jammer genoeg zijn die momenten goedkoop gefilmd en werken ze niet echt. Gowariker heeft ook de neiging om allerlei huppeldepup-scènes te gebruiken. Het eindresultaat is dat de anders zo briljante beelden worden ondermijnd door af en toe gedateerde, schokkende vervaging of effect. Deze dingen doen me denken aan een lowbudget-politieserie uit de jaren zeventig van de vorige eeuw en zijn niet geschikt voor een belangrijke film als deze.<br />2. De romance tussen Jodhaa en Akbar volgt een vrij standaard patroon van haat-tegen-elkaar, tegen-elkaar, misverstand, oplossing. Het patroon is prima, maar het effect zou veel opvallender zijn geweest als Gowariker een paar risico's had genomen. Hij is niet bereid de personages tot het uiterste te drijven, en zo komen we uit bij een liefdesrelatie van 3,3 uur die op een vrij gelijkmatige en voorspelbare manier voortkabbelt. Het misverstandenstadium wordt te snel en betrekkelijk pijnloos opgehelderd. Het is jammer: Hrithik en Aishwarya geven allebei de voorstelling van hun carrière. Als je heel oplettend bent, krijg je het gevoel dat er nog meer drama uit hun relatie had kunnen worden gewrongen.<br />3. Dit is geen erg serieuze kritiek, maar... ik geloof niet dat ze in de zestiende eeuw dikke, donzige witte handdoeken hadden uitgevonden. Dus toen Sharifuddin uit bad kwam en zich in een handdoek wikkelde, kon ik mijn lachen niet inhouden. Ik verwachtte dat hij daarna een haardroger en een elektrisch scheerapparaat tevoorschijn zou halen.<br />Toch is Jodhaa Akbar ondanks een paar kleine gebreken een opmerkelijke, dramatische en briljante film, met een zeldzame schoonheid en een sterk gevoel van ambitie. Hij is ook buitengewoon plezierig. Ik ga hem beslist nog eens zien. Mochten er Hollywoodse regisseurs zijn die hem zien, dan verwacht ik dat ze...' Ze zullen met hun voeten schuifelen en blozen als ze zien hoe Bollywood hun inspanningen heeft overtroffen.
Jodhaa Akbar is three hours and twenty minutes of truly glorious film-making. It's almost impossible to fault the production design. Director Ashukosh Gowariker's ambition is breathtaking - and, more often than not, he achieves it. You won't see more beautiful costumes or sets, hear more rousing music, or watch more imaginative choreography (dance and fighting alike) in any film from any country in the world.<br /><br />In particular, the various fights and battles put Hollywood to shame. Where Western epics of recent years have overdone cheap visual effects to reduce costs, and eliminated blood and gore to keep ratings low, Jodhaa Akbar doesn't pull its punches for a moment. When Akbar fights, he really fights. Steel connects with steel, flesh with flesh; horses and elephants stampede; armies charge; blood splatters all over the place. Gowariker and his team have an amazing knack of filming violence that is simultaneously elegant and visceral. Famous Hollywood battles of recent years - the likes of Lord of the Rings and Troy - look limp and embarrassing by comparison.<br /><br />Furthermore, there are some commendable performances here, especially from the supporting cast. Sonu Sood and Ila Arun are particularly wonderful, as is Nikitin Dheer in a remarkably compelling debut performance as Sharifuddin Hussein. I have to admit that I hadn't really thought much of either Hrithik Roshan or Aishwarya Rai Bachchan as actors, but I was mistaken. Both of them, especially Hrithik, pull off extremely well-pitched and charismatic performances under Gowariker's expert direction. Also, of course, it's hard not to notice that they make one of the most gorgeous screen couples of all time.<br /><br />I have only three criticisms, and only two of them are serious.<br /><br />1. Gowariker has a weakness for cheesy visual moments. There are a couple of points in the film where glowing light is supposed to add to the emotional effect. Unfortunately, these have been cheaply done and don't really work. Gowariker also tends to use various hammy cross-fades. The end result is that the otherwise purely brilliant visuals are undermined by the occasional dated, jarring fade or effect. These things remind me of a low-budget 1970s TV cop show and aren't suitable for a major film like this.<br /><br />2. The romance between Jodhaa and Akbar follows a fairly standard pattern of hate-each-other, like-each-other, misunderstanding, resolution. The pattern is fine, but the effect would have been much more striking if Gowariker had taken a few risks. He's not prepared to push the characters to real extremes, and so we end up with 3.3 hours of a love affair which meanders along on a fairly even and predictable keel. The misunderstanding stage is cleared up too quickly and relatively painlessly. It's a pity: Hrithik and Aishwarya are both giving the performances of their careers. Though they're very watchable, you get the feeling that even more drama could have been wrung out of their relationship.<br /><br />3. This isn't a very serious criticism, but... I don't think they had invented deep-pile fluffy white towels in the 16th century. So when Sharifuddin got out of his bath and wrapped himself in one, it was impossible not to giggle. I was expecting him to get out a hairdryer and an electric razor next.<br /><br />Still, despite a few minor faults, Jodhaa Akbar is a remarkable, dramatic and brilliant film, with a rare beauty and powerful sense of ambition. It's also extremely enjoyable. I'll definitely be going to see it again. Should any Hollywood epic directors see it, I expect they'll be shuffling their feet and blushing at how decisively Bollywood has surpassed their efforts. Akbar zindabad!