Woody Allens nostalgische blik op de gouden eeuw van de radio door zich te concentreren op één gewoon gezin en de verscheidenheid aan favoriete programma's in dat gezin is zowel interessant als onderhoudend. Hij bezit niet de gebruikelijke scherpzinnigheid of geestige dialogen en komische momenten uit de meeste Woody Allen-films, maar hij bereikt wel enkele emotionele elementen die in veel Woody Allen-films uit de jaren tachtig en negentig niet voorkomen. Radio Days is niet de beste film om van de schrijver/regisseur te bekijken, maar het is zeker niet de slechtste. Het is goed om naar deze film te kijken om een idee te krijgen van een ander soort werk dat Allen maakte. Ik vond het gebruik van de oude muziek en de indrukwekkende cinematografie van Carlo Di Palma en Susan E. Het redigeren was ook goed. IMDb-ratio: 7,3, mijn cijfer: 8/10.
Woody Allen's nostalgic look at the golden age of radio through concentration on one ordinary family and the variety of favorite shows among that household is both interesting and entertaining. It doesn't possess the usual cleverness or snappy dialogues and comedic moments of most Woody Allen films, but it achieves some emotional elements which are not present in many of the 80s and 90s Woody Allen flicks. Radio Days isn't the best film to watch from the writer/director but it definitely isn't the worst. Its good to watch this film to get a sense of some different work Allen did. I liked the use of the old age music and the impressive cinematography from Carlo Di Palma and Susan E. Morse's editing was also good. -- IMDb Rating: 7.3, my rating: 8/10