Nu zijn de kruistochten niet alleen historisch gezien een oefening in grandeur, onverdraagzaamheid en overmoed, maar worden ze ook vaak als zodanig geportretteerd in films, zelfs in moderne films die aanspraak maken op 'anti-oorlog' als rechtvaardiging voor het bloedbad dat ze laten zien. Als je een film uit de jaren dertig ziet, van een man die vaak christelijke onderwerpen gebruikt, zou je dan niet meer van hetzelfde verwachten? Dat deed ik ook, en ik had het helemaal mis. Cecil B. DeMilles _The Crusades_ is in feite een romantische film over een man die nederigheid en gratie leert door liefde.<br />Die man is Richard the Lionheart (Henry Wilcoxon), die zich aansluit bij de derde kruistocht om zijn spierkracht te tonen en een politiek huwelijk te ontlopen. Ironisch genoeg wordt hij, om de strijd zelfs maar te halen, tot een nieuw politiek huwelijk gedwongen, en nog ironischer is het dat hij bij het ontmoeten van zijn nieuwe vrouw hopeloos verliefd wordt. Natuurlijk betekent dat niet dat de weg is geplaveid voor een lang en gelukkig leven, tenzij hij leert iets te doen met die irritante arrogantie en strijdlust van hem. Verrassend genoeg brengt dit hem ertoe het christendom te herontdekken en een nederige genade te leren die in tegenspraak lijkt met het gebruikelijke (en ook, ehm, historisch) beeld van de kruistochten.<br />De feitelijke veldslagscènes worden tot het minimum beperkt, maar ze zijn verrassend hard en diepzinnig. Ik had, vanwege het tijdperk, iets anders verwacht van DeMille.' DeMille's oorlogsscènes zijn misschien een poëtische rechtvaardiging voor een groot aantal slachtpartijen, maar misschien omdat ik een groot deel van DeMilles werk niet ken, misschien omdat ik zelf ondergedompeld ben geweest in de primaire bronnen van de kruistochten, ben ik volledig gebiologeerd geraakt door een veel grimmiger anti-oorlogsboodschap dan welke hedendaagse film voor mij volledig rechtvaardigt. Voeg daarbij een bijzonder geslepen scenario dat rustig en elegant alle beloften opheldert, losse eindjes aan elkaar knoopt en een volkomen geloofwaardige mengeling van unieke personages creëert, en DeMilles 'Kruistochten' blijkt een verrukkelijk en krachtig romantisch verhaal te zijn.<br />Ik ben tot nu toe niet erg geïnteresseerd geweest in DeMilles 'Kruistochten'. Zijn carrière ging zijn belang voor Hollywood en de filmgeschiedenis te boven, maar deze film maakte duidelijk dat hij een kundig vakman en kunstenaar is.<br />-PolarisDiB.
Now, the Crusades are not only historically an exercise in grandeur, bigotry, and hubris, but often are portrayed as such in films, even in modern ones that lay claims to "anti-war" justification for the carnage that they show. Seeing a movie from the 30s, by a man who uses Christian topics often, wouldn't you expect more of the same? I did, and was sorely mistaken. Cecil B. DeMille's "The Crusades" is actually a romance movie about a man who learns humility and grace through love.<br /><br />That man is Richard the Lionheart (Henry Wilcoxon), who joins the Third Crusade to show off his brawn and evade a political marriage. Ironically, in order to even make it to the battle, he is forced into another political marriage, and even more ironic than that, upon meeting his new wife he falls helplessly in love. Of course, that doesn't mean the way is paved for a happily-ever-after unless he learns to do something with that pesky arrogance and militancy he has. This, surprisingly enough, leads him to rediscover Christianity and learn a humble grace that seems a contradiction to the usual (and also, ehrm, historical) image of the Crusades.<br /><br />The actual battle scenes are kept to minimum, but they're surprisingly harsh and visceral. I expected, due to the era, for DeMille's battle scenes to be poetic justification for large levels of carnage, but perhaps because I'm unfamiliar with a large part of DeMille's work, perhaps because of my own immersion into the primary sources of the Crusades, I ended up completely mesmerized by a much starker anti-war message than any contemporary film has fully justified for me. Add to this a very crafty script that quietly and gracefully clears up all promises, ties up loose ends, and creates a completely believable mix of unique characterizations, and DeMille's "Crusades" ends up being a very delicious and powerful romantic story.<br /><br />I've not previously been very interested in DeMille's career beyond his importance to Hollywood and film history, but this movie made it clear that he is an expert craftsman and artist.<br /><br />--PolarisDiB