Om te beginnen is Johnny Tremain niet alleen een van de beste kinderverhalen, maar ook een van de grootste revolutionaire oorlogsromans die ooit zijn geschreven. Het boek, dat in de Tweede Wereldoorlog is geschreven, is sindsdien nooit meer uit de mottenballen gehaald en dat is maar goed ook. Als bronmateriaal is het uitstekend geschikt om in een film te worden verwerkt. En als de film zich aan het boek houdt, is hij op een Disney-achtige manier best vermakelijk.<br />Het eerste halfuur is dicht genoeg bij het boek om de fans te vermaken. Het personage Johnny is in de beste Disney-traditie van arrogant en verwaand veranderd in puur en onschuldig, en dat kan nauwelijks een verrassing zijn, maar als je iets anders van een kinderfilm verwacht, word je teleurgesteld. Het tweede halfuur verliest de sfeer, maar blijft in de buurt van de plot. De Boston Tea Party is vermakelijk, hoewel het gezang daarna onvergeeflijk Disney is. Maar het laatste halfuur wordt het boek in de wind geslagen als we met eigen ogen de oorlog zien. Iets aan het zien van lachende kinderen die over het platteland dansen en op roodjassen schieten vond ik een beetje verontrustend voor een Disney-film. Het was duidelijk dat oorlog een groot avontuur was waar mensen op een typische manier uit de jaren vijftig van konden genieten, waarin alleen de slechteriken gewond raakten en iedereen na afloop iets lekkers te drinken kreeg. O, en iemand die geacht wordt te sterven, wiens dood het hele boek betekenis geeft, doet dat niet. Dat zou te donker zijn voor een Disney-film.<br />Als ik nu dacht dat een van die toevoegingen goed was voor de film kon ik niet echt klagen, maar ze werkten geen van alle. Het eerste gevecht was oké, maar dat de psychotische, dode kinderen plezier hadden was gewoon afschuwelijk. De producers konden waarschijnlijk niet begrijpen waarom dit als 'eng' beschouwd zou worden. Het acteren van de hoofdrol is afschuwelijk en hij doet het niet. De man die Rab speelde leek iets van de afstandelijke charme over te brengen die in het boek wordt beschreven, maar het script gunt hem niet meer dan een of twee momenten. Walter Sande als Paul Revere was net zo goed als een paar van de stichters, maar niets om over naar huis te schrijven.<br />Aan de positieve kant zijn de decors prachtig. Ik heb nooit meer meegemaakt dat het koloniale Boston zo goed tot leven kwam, voornamelijk door het ontbreken van films over de Onafhankelijkheidsoorlog. De Slag bij Lexington is redelijk goed gedaan, maar het is nogal duidelijk dat de vraag wie er het eerst schoot openblijft. En het eerste halfuur is onderhoudend. Kortom: goed boek, goede decors, slecht al het andere. Wie dan ook?
First off the book Johnny Tremain is both one of the greatest children stories and one of the greatest revolutionary war novels ever written. Published during the Second World War it has never gone out of print since and rightly so. As source material it is perfectly suited to be given a movie adaption. And when the movie sticks to following the book it is rather entertaining in a 1950s Disney sort of way.<br /><br />The first half hour is close enough to the book to entertain the fans. The character of Johnny has been changed from arrogant and cocky to pure and innocent in the best tradition of Disney films which can hardly come as a surprise but to expect anything else out of a kid's movie is to be let down. The second half hour loses the mood but keeps near the plot. The Boston Tea Party is entertaining although the singing after it is unforgivably Disney. But by the last half hour the book is thrown to the winds as we see the war first hand. Something about seeing laughing children dancing around the countryside shooting at redcoats struck me as kind of disturbing for a Disney film. Obviously war was a great adventure that people could enjoy in a typical '50s fashion where nobody but the bad guys got hurt and everyone could share a nice drink afterward. Oh, and somebody who is supposed to die, whose death gives the entire book meaning, doesn't. That would be too dark for a Disney film.<br /><br />Now if I thought that any of those additions were beneficial to the movie I couldn't really complain but none of them worked. The first battle was alright but the psychotic killing kids having fun was just awful. The producers probably couldn't see why this might be considered 'creepy'. The acting from the lead is awful and he doesn't seem to have been in anything else afterward. The guy playing Rab seemed to bring a little of the distant charm described in the book but the script doesn't give him more than one or two moments. Walter Sande as Paul Revere was good as were a few of the founding fathers but nothing to write home about.<br /><br />On the plus side the sets are marvelous. I've never seen colonial Boston come to life so well since, largely due to an absence of Revolutionary War films. The Battle of Lexington is moderately well done rather obviously leaving open the question of who fired first. And the first half hour entertains. So in conclusion: good book, good sets, bad everything else. Remake anyone?