Hoewel het verhaal van St. John's Wort een verhaal is dat ik gemakkelijk uit Hammer Films zou kunnen halen, of uit een klassieke Vincent Price-film, is het niet slecht, en de beelden maken dat meer dan goed.<br />PLOT: Nami erft een spookachtig oud huis en neemt haar ex-vriendje mee, zodat ze het kunnen verkennen en als decor voor hun videogame kunnen gebruiken. Het blijkt dat ze als kind een tweelingzus heeft gehad die is overleden. Het blijkt ook dat haar vader een gestoorde kunstenaar was die enge plaatjes schilderde. Is het huis spookachtig? Leeft de tweelingzus nog? Wie is de spookachtige huisbewaarder? Zie je wat ik bedoel als ik zeg dat het erg Vincent Price-achtig is? Hoe dan ook, de plot is redelijk solide, hoewel ik minstens één verwikkeling in het einde van de film nutteloos en onbegrijpelijk vond, maar aangezien die verder niets met de film te maken had, negeerde ik die.<br />De VISUALS daarentegen...<br /><br />De hele film is vreemd gekleurd, wat om te beginnen al verontrustend is, en waardoor sommige delen eruitzien alsof ze van een computer afkomstig zijn, of een blauw scherm hebben, of gewoon slecht getint zijn <0xE2><0x80><0x93> wat allemaal bijdraagt aan de onwerkelijkheid van het geheel. Ook blijft het camerabeeld voortdurend veranderen, van 'werkelijkheid' naar de handcamera van de ex, naar B&W-bewakingscamera's en zelfs naar een 'videogame-versie'. Als ze bij het huis aankomen, geeft de beheerder Nami de sleutels, maar de scène wordt gespeeld als een videospelletje, waarbij de regels van het icoontje van de beheerder op het scherm worden afgedrukt in plaats van uitgesproken, waardoor het onmogelijk is om iets, zelfs het geslacht, over deze 'persoon' te zeggen.<br />Al met al vond ik het heel spannend.<br />Al met al vond ik het heel spannend.
While the story of St. John's Wort is something I could easily imagine coming out of Hammer Films, or a classic Vincent Price movie, it's not BAD, and the visuals more than make up for it.<br /><br />PLOT: Nami inherits a spooky old mansion, takes her ex-boyfriend along so they can scope out using the place as a setting for their video game. Turns out she may have had a twin who died when she was a child. Also turns out her father was a crazy artist, who painted creepy pictures. Is the house haunted? Is the twin still alive? Who is the spooky caretaker? See what I mean by it being very Vincent Price-ish? Anyway, the plot is fairly solid, though I did find at least one of the ending plot twists useless and incomprehensible, but since it really affected nothing else in the film, I ignored it.<br /><br />The VISUALS, on the other hand...<br /><br />The whole movie is oddly colored, which is unsettling to begin with, and which makes sections of it look like they might be CGI, or bluescreened, or might just be badly tinted - all adding to the unreality of the whole thing. Also, the camera "view" keeps shifting, from "reality" to the ex's hand-held camera, to B&W surveillance cameras, and even to a "video game version".<br /><br />My favorite bit of unreality involves the caretaker - when they arrive at the place, the caretaker gives Nami the keys, but the scene is played out as a video game sequence, with the caretaker icon's lines being printed on the screen, rather than spoken - thus making it impossible to determine anything, even gender, about this "person".<br /><br />Overall, I found it very watchable.