Vanaf het moment dat een vriend op de universiteit het beschreef: 'Robert Walker is gemeen tegen zijn moeder, dus iedereen vermoedt dat hij een communist is.' Het was het wachten waard: het is spectaculair afschuwelijk. Sommige andere recensenten zeggen dat de laatste 3e verknoeid wordt door Walkers dood. Dat is niet waar: deze film is al vanaf de eerste scène een ramp. McCarey probeert iedereen behalve Walker af te schilderen als een eenvoudige, vaderlandslievende Amerikaan. Hij slaagt erin vaderlandsliefde onnozel te laten lijken. Walker lijkt nog steeds Bruno te spelen, ironisch in een wereld van ongeneeslijk oprechte mensen. (Hij is letterlijk Bruno in de scènes die aan 'Strangers on a Train' zijn toegevoegd.) En Helen Hayes! Ze schijnt te denken dat ze Mary Tyrone speelt in een reisgezelschap van 'Long Day's Journey', en ze...' Alleen een morfineverslaving en een ontwenningskuur kunnen de stemmingswisselingen binnen een enkele zin rechtvaardigen die zich in een fractie van een seconde kunnen voordoen.<br />Dank aan TCM voor het verwezenlijken van mijn droom. En voor het laten zien van pro-Sovjetfilms die op hun manier net zo geweldig slecht zijn als 'My Son John'. Blijkbaar veranderde de gedachte aan de Sovjet-Unie iedereen in Hollywood, vriend en vijand, in hysterische onnozelaars.
Ever since a friend in grad school described it: "Robert Walker is mean to his mother, so everyone suspects he's a Communist." It was worth the wait: it is spectacularly awful. Some other reviewers say the last 3rd is spoiled because of Walker's death. Not true: This movie is a disaster from the first scene. McCarey tries to present everyone but Walker as a simple, patriotic American. He succeeds in making patriotism look simple-minded. Walker seems to be still playing Bruno, ironic in a world of terminally sincere people. (He's literally Bruno in the scenes spliced in from "Strangers on a Train.") And Helen Hayes! She seems to think she's playing Mary Tyrone in a road company of "Long Day's Journey," and she's pitching it to the back balcony: only morphine addiction and withdrawal could justify the split-second mood swings that occur within a single sentence.<br /><br />Thanks to TCM for making my dream come true. And for showing pro-Soviet films that are as wonderfully bad in their way as "My Son John." Apparently the thought of the Soviet Union turned everyone in Hollywood, friend and foe, into hysterical simpletons.