Ik was geïntrigeerd door het openingsverhaal, waarin het verhaal werd geïntroduceerd als eerbetoon aan Annie Oakley, een legende die een 'halve eeuw' geleden haar sporen had verdiend. Hier is de film meer dan zeventig jaar geleden gemaakt en hij staat nog steeds bekend als een onderhoudend, zij het zeer fictief westernverhaal, gebaseerd op het leven van de zeker geslaagde artieste en haar tijd bij Buffalo Bill Cody's Wild West Show.<br />Hoewel Barbara Stanwyck het best bekend is om haar rol als Victoria Barkley, matriarch van de 'The Big Valley'-televisiefamilie, is het gemakkelijk te zien hoe ze van nature in het westerngenre past als ze haar geweer opheft om kleiduiven uit de lucht te schieten. Ik weet niet zeker of het zo gegaan zou zijn, maar Annie die toegaf dat ze het niet over haar hart kon verkrijgen om Toby Walker te verslaan in de schietwedstrijd omdat hij 'gewoon te mooi' was, was een mooie manier om de rest van het verhaal in elkaar te zetten.<br />Wat veel aan de film toevoegt aan de amusementswaarde zijn de humoristische stukjes van een hele reeks personages. Ik was verbaasd toen ik Willie Best in het begin van de film zag als de tweede kok die een kwartel voor zichzelf probeerde te pikken, terwijl Andy Clyde zijn expressieve gezicht inspande voor het maximale effect als hoteleigenaar MacIvor. Maar het beste was opperhoofd Dondervogel in zijn vertolking van Sitting Bull; hij had een paar slimme vondsten met het verdwijnende bed en de'scalpen'-scène. Ik denk niet dat de echte Sitting Bull zo amusant zou zijn geweest, maar hier werkt het.<br />In het midden van het verhaal is er de subtiele hint van een romance van de kant van Annies manager Hogarth (Melvyn Douglas), en een openlijker romance tussen Annie en haar grote rivaal Toby Walker (Preston Foster). Toby begint het verhaal als de man die je wilt haten, maar het lukt hem door het verhaal heen te komen als een fatsoenlijke man. Het abrupte einde met Toby en Annie in een innige omhelzing is het soort einde dat de bioscoopbezoekers van dat tijdperk zal hebben doen geloven dat ze waar voor hun geld hebben gekregen.
I was intrigued by the opening narrative introducing the story as it paid tribute to Annie Oakley, a legend who made her mark a 'half century' ago. Here it is more than seventy years since the film was made, and it still holds up as an entertaining if highly fictional Western based on the life of the sure shot artist and her days with Buffalo Bill Cody's Wild West Show.<br /><br />Though Barbara Stanwyck is best know for her role as Victoria Barkley, matriarch of 'The Big Valley' TV Western family, it's easy to see how she naturally fit in with the Western genre as she raises her rifle to knock clay pigeons out of the sky. Historically, I'm not sure if it would have gone down that way, but Annie admitting she didn't have the heart to beat Toby Walker in the shooting contest because he was 'just too pretty', was a neat way to set up the rest of the story.<br /><br />What adds a lot to the film in entertainment value are the humorous bits thrown in by a host of characters. I was surprised to see Willie Best as the second cook attempting to pilfer a quail for himself early in the picture, while Andy Clyde worked his expressive face for maximum effect as hotel owner MacIvor. The best though, was Chief Thunder Bird in his characterization of Sitting Bull; he had a couple of clever bits with the disappearing bed and the 'scalping' scene. I don't think the real Sitting Bull would have been as amusing, but it works here.<br /><br />At the center of the story is the subtle hint of a romance on the part of Annie's manager Hogarth (Melvyn Douglas), and a more overt one between Annie and her big top rival, Toby Walker (Preston Foster). Toby starts out the story as the guy you want to hate, but manages to come through the story as a decent guy. The film's abrupt finish with Toby and Annie in warm embrace is the kind of ending that I'm sure made movie goers of the era believe they got their money's worth.