Dit zag ik voor het eerst in de bioscoop met mijn vader, op mijn dertiende, toen de film voor het eerst werd uitgebracht <0xE2><0x80><0x93> hij was een enorme fan van klassieke films en leed meestal onder de dingen waar hij me mee naartoe nam. Deze niet <0xE2><0x80><0x93> we waren allebei hysterisch, en ik moet zeggen dat ik mijn enorme liefde voor klassieke Hollywood (en wereldwijde) cinema aan deze film te danken heb. Misschien is het geen CITYZEN KANE, maar dat maakt niet uit <0xE2><0x80><0x93> ik vond de humor en de sfeer destijds geweldig, en zelfs toen besefte ik al hoeveel werk dit moest zijn geweest. Het is een van die zeldzame komedies die het met het verstrijken van de tijd heel goed hebben uitgehouden <0xE2><0x80><0x93> de critici leken het destijds af te doen als een stunt, maar ik heb gemerkt dat er in de loop der jaren tenminste een kleine herwaardering van 'dode mannen dragen geen kleren' is opgetreden. De uitvoeringen <0xE2><0x80><0x93> zowel een schijnvertoning als een liefdesbrief aan de film noir <0xE2><0x80><0x93> zijn van de bovenste plank, met Steve Martin op zijn best. De dialogen dringen diep door in de hardgekookte stijl van Raymond Chandler/Dashiell Hammett, die de clichés met damesfratsen net voldoende opdissen om Steve iets te geven om op af te gaan, en tegelijkertijd een goed verhaal bieden. De finale is schitterend, Martin en Carl Reiner die zich een weg banen door een lawine van alle goedkope, goedkope, waardeloze clichés die het grote scherm ooit zullen sieren, goedkope alibi's die als dronken engelen door de naakte stad vallen terwijl de hitte toeneemt... Of - ahem - zoiets...
I first saw this in the theater with my dad, at the age of 13, when it was first released - he was a huge fan of classic movies and usually suffered through the stuff he took me to. Not this one - we were both in hysterics, and I'd have to say I owe my huge love of classic Hollywood (and global) cinema to this film. CITIZEN KANE it may not be but no matter - I dug the humor and the atmosphere at the time, and even then was aware of how much work this must have been. <br /><br />I still watch this one on occasion, and it is the rare comedy that has held up very well with the passage of time - critics at the time seemed to write it off as a stunt, but I've noted that at least a little reevaluation of DEAD MEN DON'T WEAR PLAID has occurred over the years. The performances - as both a spoof and a love-letter to film noir - are top notch, with Steve Martin at his best here. The dialog gets deep into Raymond Chandler/Dashiell Hammett hard-boiled private-eye stylishness, serving up gumshoe-with-dame clichés just juiced up enough to give Steve something to run with, while still offering an a solid story. The finale is magnificent, Martin and Carl Reiner jousting their way through an avalanche of every two-bit dime-store whodunnit game-over cliché to ever grace the big screen, cheap alibis falling like drunken angels across the naked city as the big heat descends... Or - ahem -something like that...