De Belgische film 'Toto le Heros' uit 1991 ('Toto the Hero') is een gelikte, kleine, expressionistische allegorie die buitengewoon deprimerend werkt omdat hij het proces toont van het leven als een verdoemde als je doet wat je moet doen, en als je niet kiest wat je moet doen wat je moet doen wat je moet doen wat je moet doen. En die keuze als iets wat voor ieder mens wordt gemaakt door zijn fundamentele aard en de gebeurtenissen die zijn jonge leven vormgeven. De film volgt twee buren uit hun jeugd die ongeveer in dezelfde tijd zijn geboren, maar onder heel andere omstandigheden. Hun parallelle lotsbestemmingen raken elkaar af en toe en versmelten uiteindelijk aan het eind, hoewel het einde wordt getoond aan het begin en het verhaal vervolgens wordt verteld in een reeks vloeiende, niet-lineaire flashbacks. Het is de enige film die begint met een persoon die zich verslikt in een snoepje, in de rug wordt geschoten, in een gordijn wordt gewurgd en verdrinkt?<br />Hoewel de meeste flashbacks realistisch zijn, zijn er ook een paar met een expressionistische stijl; die met het pakkende themanummer 'When Your Heart Goes Boom' zijn vooral cool. Ook de plank met speelgoedsoldaatjes die naar hun ondergang marcheren als ze door de trillingen van het vliegtuig over de rand tuimelen, is de moeite waard.<br />Thomas Van Hasebroeck (met de plagerige bijnaam Van Kippensoep) is een levenslange dromer omdat hij bang is voor actie en betrokkenheid nadat zijn vroegrijpe zus (Alice) is vermoord omdat hij van haar eist dat ze iets doet wat bewijst dat ze nog steeds van hem houdt. Als oude man merkt hij dat hij vervuld is van spijt over verloren kansen en onvervulde heldhaftige dromen (verwijs hier naar de titel).<br />Zijn tegenhanger, Alfred, leeft zijn leven als een man van actie en privileges, wiens leven vol verkeerde keuzes hem veel vijanden en minstens evenveel spijt bezorgt als Thomas. Al op jonge leeftijd was Thomas jaloers op Alfred, en hij verzon zelfs een fantasie waarin zij tweeën bij hun geboorte werden verwisseld. Ironisch genoeg is Alfred zijn hele leven jaloers geweest op Thomas' schijnbaar ongecompliceerde leven.<br />Uiteindelijk is het verhaal minder deprimerend dan je zou verwachten. Deels vanwege een redelijke hoeveelheid humor en grilligheid, maar ook vanwege de introductie van een derde alternatief voor het leven. Celestin is Thomas' ontwikkelingsgestoorde broer, die er tevreden mee is gewoon te waarderen wat het leven te bieden heeft, een allegorische weergave van het idee van'stop en ruik aan de rozen'. Celestin is heel liefdevol en heeft heel veel vrede met zijn bestaan. In een van de scènes ligt hij tevreden op het gras, afgestemd op de beweging van een mol die een tunnel graaft in de grond onder hem.<br />Sandrine Blancke was vooral goed als Alice, die in haar plotselinge puberteit zowel Thomas als Alfred hopeloos verliefd op haar maakt, een liefde die hen beiden de rest van hun leven zal kwellen. Mijn favoriete scènes zijn Alices vastberaden confrontaties met de Heilige Maagd na de verdwijning van haar vader.<br />Een grote kracht van 'Toto le Heros' is de regie. Er is geen enkele zwakke vertolking, vooral niet omdat de hoofdpersonen door een reeks acteurs van verschillende leeftijden worden gespeeld. Schrijver-regisseur Jaco van Dormael en zijn grime-mensen zijn de echte 'Hero's' omdat hun lichaamsvermomming en grime-effecten een uiterst geloofwaardige visuele weergave zijn van elk personage in verschillende levensstadia. Het is alsof je mensen letterlijk voor je ogen ziet verouderen.
The 1991 Belgian film "Toto le Heros" ("Toto the Hero") is a slick little expressionistic allegory which should be extremely depressing as it presents the process of living as a damned if you do-damned if you don't choice. And that choice as something which is made for each person by their basic nature and the events that shape their early life. The film follows two childhood neighbors who were born about the same time but into very different circumstances. Their parallel destinies occasionally touch each other and finally merge at the end, although the end is shown at the beginning and the story then told in a series of fluid non-linear flashbacks. It is the only film that begins with a person simultaneously choking on a sweet, being shot in the back, strangling in a curtain, and drowning? <br /><br />While most of the flashbacks are done realistically there are some with an expressionistic style; those linked together by the catchy theme song "When Your Heart Goes Boom" are especially cool. Also noteworthy is the shelf of toy soldiers who march to their destruction as the plane's vibrations topple them off the edge.<br /><br />Thomas Van Hasebroeck (teasingly nicknamed Van Chickensoup) is a lifelong dreamer because he fears action and commitment after his precocious sister (Alice) is killed because of his demands that she do something that will prove she still loves him. As an old man he finds himself filled with regret over lost opportunities and unfulfilled heroic dreams (insert the title here). <br /><br />His counterpart, Alfred, lives life as a man of action and privilege, whose life of wrong choices leaves him with a lot of enemies and at least as many regrets as Thomas. From an early age Thomas envied Alfred, even concocting a fantasy about the two of them being switched at birth. Ironically, Alfred has lived his whole life envious of Thomas's seemingly unencumbered life.<br /><br />Ultimately the story is less depressing than one would expect. In part because of a fair amount of humor and whimsy but also because of the introduction of a third alternative to living. Celestin is Thomas's developmentally disabled brother, content with just appreciating what life offers, an allegorical representation of the "stop and smell the roses" idea. Celestin is very loving and very much at peace with his existence, in one scene he is contently lying on the grass tuned into the movement of a mole tunneling in the ground beneath him.<br /><br />Sandrine Blancke was especially good as Alice, whose sudden adolescence flowering leaves both Thomas and Alfred hopelessly in love with her; a love that will torment them both for the rest of their lives. My favorite scenes are Alice's determined confrontations with the Blessed Virgin after her father's disappearance.<br /><br />A big strength of "Toto le Heros" is the directing. There is not a single weak performance, especially amazing because the main characters are portrayed by a succession of actors of differing ages. Writer-director Jaco Van Dormael and his make-up people are the real "Heros" as their physical casting and make-up effects provide utterly believable visual examples of each character at different life stages. It is like watching persons literally age before your eyes.