Edward Dmytryk kwam terug van de hoorzittingen van de McCarthy's en regisseerde deze iets uitgebreidere toneelvoorstelling van acht soldaten uit de Tweede Wereldoorlog, die in een vervallen kelder zitten te wachten op hun kans om met verlof te gaan... maar de sergeant - gespeeld door een Lee Marvin die zo jong is dat hij nog donker haar heeft - wil naar buiten gaan om een vermiste man te zoeken. De eindeloze praatpraat wordt af en toe onderbroken als Marvin naar buiten gaat om de kapitein van de compagnie te spreken, die ook in een vervallen kelder woont.<br />Dmytryk en de scenaristen hebben heel weinig gedaan om dit voor het scherm uit te breiden. U kunt dit, als u wilt, interpreteren als een gebrek aan lef van Dmytryk.' Zijn aandeel: hij had aanvankelijk geweigerd te getuigen over wie er communist was voor de commissie van het Huis van Afgevaardigden voor on-Amerikaanse activiteiten. Na een paar maanden in de gevangenis had hij zijn voornemen laten varen, en de rest van zijn carrière had hij steeds grotere, steeds mooiere en steeds legere films geregisseerd.
Edward Dmytryk returned from the McCarthy hearings to direct this slightly expanded stage show of eight World War Two soldiers, sitting around in a wrecked basement, waiting for their chance to go on furlough .... but the sergeant --- played by a Lee Marvin so young that he still has dark hair -- wants to go out and find a missing man. The endless talk talk talk is alleviated occasionally as Marvin goes out to see the company's captain, who also lives in a wrecked basement.<br /><br />Dmytryk and the screenwriters have done very little to expand this for the screen. You may, if you like, interpret this as a failure of nerve of Dmytryk's part: he had originally refused to testify as to who was a Communist before the House Unamerican Activities Committee. A few months in jail broke his resolve, and he spent the remainder of his career directing ever larger, ever glossier and ever emptier films.