De film van Gregg Araki, _Nowhere_, is een grap. Het is zinloos, oppervlakkig en soms pervers. Maar het is een grappige grap. Het is een film van één sequentie, één puntsgewijze montage, en de mate van succes ervan kan in feite worden gemeten in hoe lang het hem lukt die grap vol te houden om hem tegelijkertijd interessant, intrigerend en (bovenal) grappig te houden. Als je op zoek bent naar antwoorden of boodschappen binnen de subtekst van deze film (en ik gebruik de term'subtekst' lichtelijk), dan zul je waarschijnlijk niet veel vinden in de ordinaire, nihilistische eikels die deze ordinaire, nihilistische visie van L.A. bevolken. Wat je ziet is wat je krijgt; er is weinig subtiel ('God helpe ons' roept een groot bord op een gegeven moment, terwijl de hoofdpersonen het opgewekt negeren). En toch, ondanks de meeste tegenslagen, slaagt Araki er op de een of andere manier in een film te construeren rond interessante, liefhebbende personages, en hen dan te plaatsen in een omgeving van slechte seks en drugs, desillusie en ontevredenheid, en dat alles met een pathos die (voor het grootste deel) oprecht is. Dit is geen gemakkelijke evenwichtsact om te verwezenlijken. Het strekt hem tot eer dat hij erin slaagt deze act bijna al zijn 87 menuetten vol te houden.<br />'Nergens' lijkt zwaar te leunen op de literatuur van Bret Easton Ellis. De karakters van de 18-jarige yuppies uit LA, de volgelingen van de popcultuur en de afvalligen van de status-quo, konden worden weggenomen van de campus van 'Rules of Attraction', of van de dronken huisfeestjes van 'Less Than Zero'. (Eerlijk gezegd zou deze film bijna de filmversie van 'Rules of Attraction' kunnen zijn, en eerlijk gezegd slaagt deze film er veel beter in om de onvervalste thema's, ideeën en karakters van de roman over te brengen dan de echte filmversie.) Net als bij 'Less Than Zero' lijkt het lot van de hoofdpersoon Dark te beginnen en te eindigen met degene met wie hij naar bed gaat, degene met wie hij naar bed gaat. Met wie hij naar bed zou willen gaan, en met wie hij realistisch gezien ook echt naar bed zou kunnen gaan, terwijl hij de hele tijd op zoek is naar een manier om zichzelf te verbeteren in de overtuiging dat onvoorwaardelijke liefde niet betekent dat hij voor de lol iedereen met een puls zou moeten liefhebben. In tegenstelling tot het centrale personage in 'Less Than Zero' heeft Dark geen vergelijking met dit leven om zichzelf te verbeteren, zoals de rest van zijn vrienden, maar moet hij het doen met wat hij heeft: drugs, seks en een videocamera. De plot, voor zover die er is, is die van een stel hedonistische en uiterst oppervlakkige tieners die allemaal op verschillende manieren met elkaar verbonden zijn en die (met verschillende gradaties van overtuiging en succes) op zoek lijken te zijn naar een emotionele band met een ander menselijk wezen. Sommigen maken misbruik van de wereld en hun plaats daarin, terwijl anderen ervan profiteren. Sommigen proberen er wijs uit te worden, anderen negeren het en kiezen er nog meer voor om gewoon mee te gaan in de stroom. In het tijdsbestek van 12 uur zal een voorlaatste feest worden gehouden, relaties zullen worden beproefd, veranderd, onderhandeld en vernietigd, en sommigen van hen zullen sterven. Ze zijn allemaal merkwaardig biseksueel, wat het verhaal geen goed doet, behalve als je een paar voorspelbare curve-ballen in de verhaallijn gooit. Dit is nauwelijks een kritiek te noemen terwijl je nog steeds op de onvoorspelbaarheidslijn zit. Araki gooit er zelfs een groot reptielachtig buitenaards wezen in, gewoon om te zien wat er gebeurt. (Denk aan _Fear and Loathing in Las Vegas_, dan zit je op het juiste spoor.)<br />Hoewel mijn samenvatting van de plot misschien wat conventioneel lijkt, is deze film verre van conventioneel. Araki's film is een letterlijker bewerking van een van Ellis' romans. Wat zijn personages niet over zichzelf zeggen, portretteert hij voor het publiek in verzadigde kleuren, surrealistische decors en decors, en onmogelijke belichtingseffecten. De kamer van Dark is een fantastische projectie van zichzelf: op de ene muur heeft Dark, onze pseudo-protagonist, een enorme muurschildering van zichzelf met een pistool tegen zijn voorhoofd gedrukt; op een andere muur heeft een suïcidale rock-'n-roller eindeloze boze regels tekst in de kamer gedrukt). De film ziet eruit als één grote door drugs opgewekte nachtmerrie van kleur en licht en is op een vreemde manier mooi om naar te kijken. Om te zeggen dat er een hallucinogene mengeling van uitersten is, zou een enorm understatement zijn.<br />En nu ik erover nadenk, zijn zijn personages zelf ook weerspiegelingen van deze uitersten: van de bijna stoned-drawlige Dark tot de tastbaar naïeve, maagdelijke Montgomery, tot de krankzinnige Bonnie/Clyde- capriolen van Shad en Lilith en een over-de-top koppel van domina-achtige persoonlijkheden, Kriss en Kozy Araki. De personages zijn bijna parodieën van zichzelf. En zoals bij alle goede parodieën lachen we zowel om hen als om henzelf.<br />De film is heel grappig, een beetje schokkend (maar niet om de redenen die je zou verwachten), echt verrassend (op een zieke, verwrongen, voorspelbare manier) en heerlijk frivolistisch. Als je in deze film naar grote antwoorden op universele vragen zoekt, is dat net zoiets als proberen bloed uit een steen te trekken. Je neemt aan dat het niets meer is dan het is, en je neemt aan dat het publiek dat ook doet. Het is een ensemblestuk, en ze zijn allemaal goed. Uiteindelijk is het een opzettelijk ordinaire, oppervlakkige wegwerpfilm die de kwaliteit van je leven niet zal verbeteren of je een beter mens zal maken. Maar wat Araki ook voor elkaar krijgt, is een emotionele reactie van zijn publiek te ontlokken, zelfs te midden van al die hyperkinetische chaos en koortsachtige, door drugs opgewekte seks.<br />Ook al neemt hij ons mee langs vertrouwde wegen en enigszins onconventioneel terrein, 'Nergens' blijft een koppig uniek beeld van jeugd en popcultuur. Ik vond het einde zowel ontroerend als hilarisch <0xE2><0x80><0x93> het is de ultieme punchline voor de ene, grote grap. Maar het is een grap die je krijgt, of niet.<br />*1/2 uit ***. Dat is ***** uit ***.<br />Zeker, er zijn ontvoeringen van buitenaardse wezens, maar man, neem een chillpil.
Gregg Araki's film, "Nowhere", is a joke. It is pointless, superficial, and sometimes perverse. But it is a funny joke. It is a one-track, one punch-line film, and its degree of success can really be measured in how long it manages to sustain that joke  to keep it all at once interesting, intriguing and (above most other things), funny. If you're looking for answers or messages within the subtext of this film (and I use the term "subtext" lightly), then you will probably not find much in the trashy, nihilistic jerks who populate this trashy, nihilistic vision of LA. What you see is what you get; there is little subtly ("God Help Us" a large sign cries at one point while the main characters cheerfully ignore it). And yet somehow, despite most odds, Araki actually manages to construct a film around interesting, affectionate characters, and then pit them in an environment of illicite sex and drugs, disillusionment and disaffection, all while maintaining a level of pathos that (for the most part) is genuine. This is not an easy balancing act to achieve. To its credit, it manages to sustain this act for almost all of its 87 minuet run time.<br /><br />"Nowhere" seems to borrow heavily from the literature of Bret Easton Ellis. Its characters  racy and ridiculously attractive 18-year-old LA yuppies, disciples one and all of pop-tart culture and rejectors of the status quo  could be lifted from the campus of "Rules of Attraction", or the drunken house-parties of "Less Than Zero". (Frankly, this film could almost be the film adaptation of "Rules of Attraction"  and honestly, this film does an infinitely better job of communicating the undiluted themes, ideas and characterisations of the novel than the actual film adaptation managed). Like "Less Than Zero", the plight of central character Dark seems to begin and end with who he's sleeping with, who he'd like to be sleeping with, and who he realistically can sleep with  all the while looking for a way of bettering himself in the belief that unconditional love should not mean loving everyone with a pulse just for the heck of it. Unlike the central character of "Less Than Zero", Dark doesn't have a comparison to this life on which to better himself  like the rest of his friends, he makes do with that he has: drugs, sex, and a video camera.<br /><br />The plot, such as it is, centres of a bunch of hedonistic and supremely superficial teenagers, all of whom have various attachments with each other, and appear to search (with varying degree of conviction and success) for an emotional connection with another human being. Some take advantage of the world and their place in it  others are taken advantage of. Some try to make sense of it, others to ignore it, and even more opt to simply go with the flow. In the space of 12 hours, a penultimate party will be attended, relationships will be tested, changed, negotiated and destroyed, and some of them will die. All of them are curiously bisexual, which does nothing to serve the narrative except to throw a few predictability curve balls into the narrative drive. This is hardly a criticism  while still on the unpredictability drive, Araki even throws in a large reptilian alien, just to see what happens. (Think "Fear and Loathing in Las Vegas" and you'll be on the right track).<br /><br />While my plot summation may seem somewhat conventional, this film is far from convention. Araki's film is like a more literal adaptation of any of Ellis's novels. What his characters don't say about themselves physically he depicts for the audience in saturated colour, surreal sets and staging, and impossible lighting effects. (The walls of each character's room are a fantastic projection of themselves: in one, Dark, our pseudo-protagonist, has a massive mural of himself holding a gun to his forehead; on another, a suicidal rock'n'roller has angry lines of text printed endlessly around the room). The film looks like one big drug-induced nightmare of colour and light and is strangely beautiful to look at. To say there is a hallucinogenic mixture of extremes would be a colossal understatement.<br /><br />And, come to think of it, his characters are themselves reflections of these extremes: from the almost stoner-drawl of Dark to the palpably naïve, virginal Montgomery, to the insanely Bonnie/Clyde antics of Shad and Lilith and over-the-top pairing of dominatrix-like personas Kriss and Kozy Araki's characters are almost parodies of themselves. And, with all good parodies, we laugh at them as well as with them.<br /><br />The film is very funny, a little shocking (but not for the reasons you'd assume), genuinely surprising (in a sick, twisted, predictable kind of way) and wonderfully frivolous. Looking for any great answers to universal questions in this film would be like trying to draw blood from a stone. It assumes to be nothing more than it is, and assumes that the audience does, too. It is an ensemble piece, and all of them are good. In the end, it is a deliberately trashy, superficial throw-away film that won't enhance the quality of your life or make you a better person. But what Araki also manages is to elicit an emotional response from his audience, even amid all this hyperkinetic chaos and frenetic drug-fuelled sex.<br /><br />Even though he may take us down familiar roads and into slightly unconventional territory, "Nowhere" remains a stubbornly unique vision of youth and pop-culture. I, for one, found the ending both touching and hilarious  it's the ultimate punch-line to the one, big joke. But it's a joke you either get, or you don't.<br /><br />***1/2 out of *****. That's ******* out of **********.<br /><br />Sure there are alien abductions, but man, take a chill pill