Ogenschijnlijk zou het moeilijk te begrijpen moeten zijn waarom bepaalde films, ondanks het feit dat ze overladen zijn met talent, in de vergetelheid raken, maar als je dan een zaak als deze tegenkomt, wordt de mogelijkheid plotseling niet alleen aannemelijk, maar ook onvermijdelijk. Op papier had deze Engels-Canadese 'existentialistische' thriller zeker potentie: een indrukwekkende cast <0xE2><0x80><0x93> onder leiding van regisseur Stuart Cooper (de man achter de recente Criterion-dvd-uitgave, OVERLORD 1975) <0xE2><0x80><0x93> sprak de woorden van de scenarioschrijver Paul Mayersberg (de man achter de recente Criterion-dvd-uitgave, OVERLORD 1975) en werd aangevoerd door wijlen de grote filmer (en regelmatige medewerker van Stanley Kubrick) John Alcott; bovendien werd het hele project geleid door producent Hemmings zelf. Dus waar ging het mis met de film? Nou, om te beginnen is het centrale mysterie zelf niet erg interessant: de verwaarloosde vrouw van de peinzende Donald Sutherland die de eerste man van een raadselachtige spionageorganisatie is, dreigt voortdurend bij hem weg te gaan en doet dat precies aan het begin van de film; helaas is Sutherland heel goed in zijn rol en is de actrice die zijn vrouw speelt (Francine Racette) net zo stijf en onaantrekkelijk als het werk van haar man. Het is bijna niet te geloven dat Racette in het echte leven ook zo is, want dat komt nauwelijks tot uiting in de manier waarop ze met elkaar omgaan, en zeker niet tijdens een fragmentarische seksscène die op een belachelijke manier doet denken aan Nicolas Roegs _Don't Look Now_ (1973), die natuurlijk ook Sutherland speelde! In feite had ik Racette al eerder zien optreden in twee belangrijke films: Dario Argento's _Four Flies ON GREY VELVET_ (1971) en Joseph Loseys _Mr. Klein_ (1976) <0xE2><0x80><0x93> maar ik kan niet zeggen of haar prestaties daar beter waren. Voor de goede orde: _The Disappearance_ bleek Racettes voorlaatste film te zijn, voordat ze zich terugtrok om met Sutherland haar drie kinderen groot te brengen. Gelukkig, hoewel de meeste van hen vrijwel geheel uit cameo's bestaan, speelt de ondersteunende cast <0xE2><0x80><0x93> van wie, dacht ik, John Hurt het best tot zijn recht komt <0xE2><0x80><0x93> mee en wordt de film afgesloten met een jammerklacht in plaats van een knal.<br />De uiteindelijke mislukking van de film is net zo goed te wijten aan Stuart Cooper, wiens regie overdreven pretentieus is en die, zoals te verwachten was, al snel daarna geheel opging in het limbo van de tv-film; voor wat het waard is: vele jaren geleden heb ik twee van zijn tv-successen gezien <0xE2><0x80><0x93> _A.D._ (1985) en _THE FORTUNE PILGRIM_ (1988) <0xE2><0x80><0x93> die allebei op grote schaal werden geproduceerd. Al met al staat scenarioschrijver Mayersberg zelf bekend om zijn niet-lineaire scenario's, maar de zogenaamde tijdsprongtechnieken die hier worden aangewend, proberen slechts een duistere en dunne plot te doordrenken van een ongrijpbaar gevoel van betekenis; trouwens, zelfs als de achtentachtig minuten durende versie die ik heb gezien 12 minuten korter was dan het origineel, betwijfel ik of de ontbrekende beelden de zaak duidelijker zouden maken! Helaas voor de kijker is Stuart Cooper geen visuele stylist zoals Nicolas Roeg, laat staan een meesterfilmer in de klasse van Alain Resnais! Bovendien kon ik, gezien de structuur en de thema's van de film, het niet helpen dat ik hem af en toe ongunstig vergeleek met John Boormans veel betere POINT BLANK (1967).
Ostensibly, it should be hard to understand why certain movies slip into obscurity despite being loaded with talent, but then you come across a case like this one and the possibility suddenly becomes not just plausible but inevitable. On paper, this Anglo-Canadian "existentialist" thriller certainly had potential: an impressive cast  Donald Sutherland, David Hemmings, John Hurt, David Warner, Christopher Plummer and Virginia McKenna  was mouthing the words of screenwriter Paul Mayersberg under the guidance of director Stuart Cooper (the man behind recent Criterion DVD release, OVERLORD [1975]) and being lit by the late great cinematographer (and frequent Stanley Kubrick collaborator) John Alcott; besides, the whole thing was being overseen by producer Hemmings himself. So, where did the film go wrong? <br /><br />Well, for starters, the central mystery itself is not very interesting: the neglected wife of brooding Donald Sutherland  the No. 1 hit-man for an enigmatic espionage organization  is forever threatening to leave him and does exactly that at the very start of the film; unfortunately, while Sutherland is very good in his role and literally the best thing in it, the actress playing his wife (Francine Racette) is as stiff and unappealing as one of her husband's handiwork. This fact renders the knowledge that Racette is none other than Sutherland's own wife in real life as well almost impossible to believe, since this is hardly borne by their interaction here  least of all during a fragmentary sex scene that ludicrously apes Nicolas Roeg's DON'T LOOK NOW (1973) which, of course, also starred Sutherland! Actually, I had seen Racette act previously in two notable films  Dario Argento's FOUR FLIES ON GREY VELVET (1971) and Joseph Losey's MR. KLEIN (1976)  but I can't really say if her efforts were any better there. For the record, THE DISAPPEARANCE proved to be Racette's penultimate film before retiring to raise her three children with Sutherland. Thankfully, although most of them are practically extended cameos, the supporting cast  of whom, I thought, John Hurt comes off best  does keep one watchingbut, again, the utterly predictable double surprise ending closes the film with a whimper instead of a bang.<br /><br />Equally to blame for the film's ultimate failure is Stuart Cooper whose direction is pretentious to a fault and, unsurprisingly, he too faded exclusively into TV-movie limbo soon after; for what it's worth, many years ago I did get to watch two of his TV ventures  A.D. (1985) and THE FORTUNATE PILGRIM (1988)  both of which were large-scale productions. Having said that, screenwriter Mayersberg is himself well-known for his non-linear scripts but the would-be audacious time-jumping techniques abused here merely attempt to imbue an obscure and thin plot with some elusive sense of significance; incidentally, even if the 88-minute version I watched was 12 minutes short of the original, I doubt that the missing footage would made things any clearer! Unfortunately for the viewer, Stuart Cooper is no visual stylist like Nicolas Roeg, much less a master film-maker in the league of Alain Resnais! Besides, given the structure and themes of the film, at times I couldn't help but unfavorably compare it to John Boorman's vastly superior POINT BLANK (1967)...