Dit is een script dat op papier een grote aantrekkingskracht moet hebben gehad op de acteurs <0xE2><0x80><0x93> er is een heleboel gevatte dialoog <0xE2><0x80><0x93> maar het heen en weer geloop, de structuur en de actiesequenties zijn jammerlijk en uiteindelijk blijven Paul McGann, Susan Lynch en Tom Georgeson, om er maar drie te noemen, in het ongewisse, die aan het eind dwaze gemeenplaatsen mompelen en zichzelf en ons daarbij in verlegenheid brengen.<br />Dus wie is de schuld <0xE2><0x80><0x93> de schrijver of de regisseur? En hoe zijn die producers van Channel 4 erbij betrokken geraakt? Konden ze die hond niet van tevoren uitvinden? <br /><0x3E> De foto's (van Tony Imi) zijn donker en somber, en terecht, want het grootste deel van de film speelt zich af in een smerige liftschacht in een huurkazerne, maar het geeft de film een onopmerkelijk sombere uitstraling.<br /><0x3E> Er is weinig poging om andere levens en personages te laten zien dan tijdens de actie.<br /><0x3E> De film is voornamelijk een realtime verhaal, met een inleiding waarin de twee hoofdrolspelers elkaar 'ontmoeten' - zij hangt op een balkon & hij probeert haar min of meer te redden. Dan gaan we naar de echte liftschacht, gevolgd door wat echt sentimenteel gedoe in het ziekenhuis aan het eind. De arme Tom Georgeson wordt niet echt gemotiveerd voor zijn daden. <br />--Paul McGann doet wat hij kan met het script, maar hij speelt zo slecht dat je het gevoel krijgt dat hij beter af zou zijn in een verpleegtehuis voor terminaal bange mensen. Hij moet ook onlogische en stomme dingen doen (wat een verrassing, in deze film). Susan Lynch speelt energiek, maar weer is het een kartonnen personage zonder realiteit, ontleend aan herinneringen aan Hollywood-films en tv-komische series. Weer moet ze over stalen kabels op en neer kruipen (wat zo vaak gebeurt) terwijl ze gekleed is in een korte jurk en een vest...
This is a script which must have appealed on paper to the actors - there's lots and lots of snappy dialogue - BUT the pacing, structure and action sequences are woeful and in the end it leaves Paul McGann, Susan Lynch and Tom Georgeson, to name but three, in limbo, mouthing silly platitudes at the end and embarrassing themselves and us in the process. <br /><br />So who's to blame - the writer or the director? And how come those producers from Channel 4 etc got involved? Couldn't they suss out this dog beforehand? <br /><br />The photography (from Tony Imi) is dark and gloomy, appropriately enough, as most of the film is set in a filthy tenement lift shaft, but it makes for an unrelievedly gloomy look. <br /><br />There's little attempt to show lives and characters other than during the action .<br /><br />The film is mainly a real-time story, with a prequel where the two protagonists "meet cute" - she's hanging off a balcony & he's sort of trying to rescue her. Then we go to real-time lift shaft fun, followed by some truly mawkish stuff in the hospital at the end. Poor Tom Georgeson is given no real motivation for his actions. <br /><br />Paul McGann does what he can with the script but he's playing such a ditz that one feels he'd be better off in some nursing home for the terminally frightened. He's also called upon to do illogical and stupid things (what a surprise, in this film). Susan Lynch plays with energy but again, it's a cardboard character with no reality, derived from memories of Hollywood films & television sitcoms. Again, she has to crawl up & down steel cables (as one so frequently does) whilst dressed in a slip of a dress and a cardigan....