Jenny Wright is Virginia, een muizige boekwinkelmedewerker/wannabe-actrice die verstrikt raakt in een horrorroman van de schrijver Malcolm Brand. De boeken zijn zo levensecht dat Virginia zich vaak in de boeken voorstelt. Takacs' herschreven versie van dit bekende thema faalt omdat hij zich moet verlaten op heel oude horrorconventies.<br />Virginia gaat op zoek naar Brands tweede roman, 'Ik, Gek', nadat ze de eerste heeft uitgelezen, over een demonisch wezen dat wraak neemt op zijn schepper. In het tweede verhaal scheert de gek met de titel zijn eigen gezicht weg om de vrouw van wie hij houdt te behagen. Vervolgens spoort hij betere gelaatstrekken op en gebruikt de vrienden van de vrouw als zijn eigen persoonlijke onderdelenwinkel. In de filmwereld wordt een concurrerende actrice vermoord en gescalpeerd. De gek laat zich aan Virginia zien, met het rode haar van de andere actrice, en Virginia maakt zich zorgen. Gelukkig heeft ze een smeris-schoonheidsspecialist die graag zonder kloppen langskomt en haar (en zogenaamd het publiek) de stuipen op het lijf jaagt. Al snel worden de oren van de pianoreparateur aan de overkant van de straat verwijderd, en Virginia gaat naar de politie, die haar verhaal poep poep noemt en haar wegstuurt.<br />Nu komt het moment waarop de film me ontglipt. Virginia leest in het boek waar het volgende slachtoffer een donker mediterraan type is met een verdomd goeie neus. Ze houdt zelf een oogje in het zeil waar de moord zal plaatsvinden, en bam, haar donkere mediterrane vriend van de toneelschool met een verdomd goeie _schnoz_ gaat naast haar zitten en ze maken een praatje. Hij gaat weg en ze kijkt nog steeds uit naar iedereen, het donkere mediterrane type met een verdomd goeie _schnoz_. Natuurlijk realiseert Virginia zich haar stomme vergissing te laat en rent ze achter meneer Swarthy aan om te zien hoe hij wordt vermoord en... gedegradeerd? Nu zijn die smeris-schoonheidskoning en zijn inspecteur een en al oor (bij wijze van spreken), en Virginia leest in het boek dat het volgende slachtoffer een bibliothecaris zal zijn die door katten wordt bewaakt. Virginia, die haar lesje nog niet heeft geleerd, besluit dat de moordenaar de volgende keer in een bibliotheek zal toeslaan. Tot nu toe hebben alle slachtoffers een band met Virginia gehad, behalve deze. En Virginia is haar brutale collega in de boekwinkel, die onlangs een zwerfkat heeft gekocht, helemaal vergeten... en werkt diezelfde avond nog alleen.<br />De regisseur geeft ons vervolgens een ingewikkelde scène in de bibliotheek, waarin we weten dat de moordenaar NIET IS, en zelfs een schimmige figuur die een arme conciërge blijkt te zijn die opeens in de loop van een stuk of tien politiewapens kijkt. Hoe hij door het sleepnet is geglipt dat de politie rond de bibliotheek heeft gespannen, wordt nooit uitgelegd. De finale, waarin Virginia en de gek samenkomen, is niet slecht, tot het oude 'wow, de moordenaar is dood, we kunnen ons ontspannen... kijk achter je, hij leeft!'-trucje in het spel komt.<br />De schurk, die de schrijver zelf blijkt te zijn, is heel goed.<br />Een heleboel schimmige en van achteren belichte opnamen maken hem heel effectief, net als de bizarre gezichtsreconstructie die hij besluit te proberen. Het geronnen bloed hier is heel overtuigend, maar de stop-motionanimatie die Takacs voor een beter effect in 'The Gate' gebruikte niet. Niemand legt ooit uit waarom Malcolm Brand terugkwam om Virginia te kwellen, en niemand anders.<br />Ik zweefde mee met 'I, Madman'. Ik heb lang genoeg op zijn goede bedoelingen gelet, maar uiteindelijk raakte het hele gedoe op vertrouwd terrein en probeerden ze me ervan te overtuigen dat ze iets totaal nieuws en anders in hun schild voerden. Uiteindelijk kan ik niet al te manisch worden over 'Ik, Gek'. Dat is een R voor lichamelijk geweld, wat geweld met een vuurwapen, veel bloed, vloeken, seksuele handelingen en situaties voor volwassenen.
Jenny Wright is Virginia, a mousy bookstore worker/wannabe actress who gets caught up in a horror novel by an author named Malcolm Brand. The books are so vivid that Virginia often pictures herself in the books. Takacs' reworking of this familiar theme fails due to his reliance on some very old horror film conventions.<br /><br />Virginia searches for Brand's second novel, "I, Madman," after finishing the first, which involved a demonic creature who takes its revenge on its creator. In the second story, the madman of the title has razored off his own facial features in order to please the woman he loves. He then tracks down better features, using the woman's friends as his own personal parts store.<br /><br />In Virginia's world, a competing actress is killed and scalped. The madman shows himself to Virginia wearing the other actress' red hair, and Virginia is troubled. Luckily, she has a cop beauhunk who likes to come over without knocking and scaring the living daylights out of her (and supposedly the audience). Soon, the piano repair guy across the street has his ears removed, and Virginia goes to the police, who poo poo her story and send her packing.<br /><br />Now, here is where the film lost me. Virginia reads in the book where the next victim is a swarthy Mediterranean type with one heck of a schnoz. She does a little stakeout of her own where the murder will take place, and bam, her swarthy Mediterranean type friend from acting class with one heck of a schnoz sits down next to her and they have a chat. He leaves and she still looks for, everybody now, the swarthy Mediterranean type with one heck of a schnoz. Of course, Virginia realizes her dumb mistake too late and runs after Mr. Swarthy in time to see him killed and...denosed? Now cop beauhunk and his lieutenant are all ears (so to speak), and Virginia reads in the book that the next victim will be a librarian watched over by cats. Virginia, not learning her lesson, decides the killer will strike next at a library. Now, every victim so far has had a connection to Virginia, except this one. And Virginia has completely forgotten her sassy coworker at the bookstore who recently acquired a stray cat...and is working alone that same night.<br /><br />The director then gives us a convoluted scene at the library, where we know the killer IS NOT, and even a shadowy figure who turns out to be some poor janitor who finds himself looking down the barrels of some dozen and a half police issue firearms. How he snuck through the dragnet thrown up around the library by the cops is never explained. The finale, involving Virginia and the madman, is not bad, until the old "whew, the killer is dead, we can relax...look out behind you, he's alive!" ploy comes into play.<br /><br />The villain, who turns out to be the author himself, is very good.<br /><br />Lots of shadowy and backlit shots really make him effective, as does the bizarre facial reconstruction he decides to attempt. The gore here is very convincing, but the stop motion animation Takacs used to better effect in "The Gate" is not. No one ever explains why Malcolm Brand came back to haunt Virginia, and no one else.<br /><br />I coasted along with "I, Madman" on its good intentions for long enough, but eventually the whole thing strayed into familiar territory, and then tried to convince me they were up to something completely new and different. In the end, I cannot get too manic about "I, Madman." This is rated (R) for physical violence, some gun violence, strong gore, profanity, sexual content, and adult situations.