Net als de titel is alles in '50 Ways To Leave Your Lover' gejat of gekopieerd uit een andere, grotere bron.<br />In dit monsterlijke werk speelt Paul Schneider de hoofdrol van Owen, een slungelige auteur van potkachelmoordbiografieën die ernaar streeft een legitieme, serieuze auteur te worden. In plaats van een sympathieke zwerver met wie we kunnen meevoelen omdat hij zijn dromen niet heeft kunnen verwezenlijken, komt Owen over als een kleinzielige, zeurderige, wraakzuchtige loser die zijn eigen inspanningen meer saboteert dan de zogenaamd cynische, geld-is-alles-stad die hem omringt.<br />Nu hij de kans krijgt de wereld van de legitieme literatuur te betreden door de biografie van een wetenschapper te schrijven, voelt Owen om de een of andere reden de behoefte om de stad op de meest onbeschofte manier te verlaten. Ogenschijnlijk is dit om hem nooit in de verleiding te brengen om terug te komen, maar het komt over als een gekunstelde manier om onze held de kans te geven iedereen met wie hij de afgelopen paar jaar omging te choqueren, verbaal te mishandelen en op andere manieren op een afschuwelijke, asociale manier te behandelen. Maar dan, net zoals hij alle mogelijke bruggen heeft verbrand, ontmoet hij het meisje van zijn dromen en wordt hij smoorverliefd op haar. O, wat een menslievendheid...<br />Afgezien van een aantal uiterst tegenstrijdige dialogen (je zult zien dat er ook een paar regels en bestellingen van Albert Brooks in voorkomen) is er een scène waarin limoengelei voorkomt die je zal doen schreeuwen: 'Dat lijkt precies op de kreeftscène in Annie Hall!' 's is een van de meest voorspelbare grappen, en de situaties die daaruit voortkomen zijn bijzonder origineel, slim of meeslepend, dus als je aan het zeer voorspelbare einde komt, ben je bijna opgelucht. Dat wil zeggen, bijna. Een waarschijnlijker scenario is dat je het gevoel hebt dat je van je tijd en je geld bent beroofd en dat je intelligentie door en door is beledigd.
Like the title, everything in "50 Ways To Leave Your Lover" is swiped or cribbed from another, greater source.<br /><br />In this monstrosity, Paul Schneider, plays the main character Owen, a weedy author of pot boiler murderer biographies who aspires to become a legitimate, serious author. Far from being a sympathetic schlep who we can sympathize with for falling short of his dreams, Owen comes off as a petty, whiny, vindictive loser who does more to sabotage his own efforts than the supposedly cynical, money-is-everything city that surrounds him.<br /><br />Given an opportunity to enter the world of legitimate literature by writing the biography of a scientist, Owen for some reason feels the need to leave the city in the rudest way possible. Ostensibly, this is so he will never be tempted to come back but it comes off as a contrived way to allow our hero to scandalize, verbally brutalize, and otherwise act in a horribly anti-social way to everyone that he has been associating with over the past few years. But then, just as he has burned every single bridge imaginable, he meets and falls madly in love with the girl of his dreams. Oh, the humanity...<br /><br />Aside from some highly derivative dialog (you'll notice some Albert Brooks-esquire lines and deliveries in there) there is a scene involving lime Jell-O that will have you screaming, "That's EXACTLY like the lobster scene in "Annie Hall!" None of Owen's pranks, and the situations that arise from them, are particularly original, clever, or compelling and so when you come to the highly predictable end you are almost relieved. That is, ALMOST. A likelier scenario is that you will be left feeling gypped of your time and money, with your intelligence thoroughly insulted.