Het is de gewoonte geworden dat vermoeide Hollywood-producenten op zoek gaan naar Europese successen die in een meer commerciële stijl herschreven kunnen worden. Denk maar aan de Cameron Crows-remake van Abre los Ojos (Open Your Eyes) als vanilla sky of de Mike Nichols-remake van Cage Aux Folles. The Beat That My Heart Skipped is een zeldzaam geval van het omgekeerde. Na het succes van Read My Lips wendde de Franse regisseur Jaques Audiard zich tot James Tobaks 1978 Harvey Keitel vehicle Fingers en maakte er een nog stijlvoller en krachtiger film van. De Tobaks-film, een favoriet van Godard en Tarranino, wordt vaak gezien als een soort verloren gewaand meesterwerk en is gunstig vergeleken met Taxi Driver. Bij nadere beschouwing vond ik het te lang en te ingewikkeld geconstrueerd, maar niettemin een interessant en over het hoofd gezien stukje cinemageschiedenis.<br />De beat that my heart skipped concentreert zich op Thomas Seyr (een uitmuntende uitvoering van Romain Duris), die in de voetsporen van zijn vader is getreden en een bedrijf is begonnen aan de louche kant van de vastgoedmarkt. Hij en zijn collega's houden zich dagelijks bezig met het planten van ratten en het in de fik steken van gebouwen om huurders weg te jagen. Soms nemen ze zelfs nog meer directe agressie en geweld om hun zin te krijgen. Een toevallige ontmoeting met de pianolerares van zijn lang geleden overleden moeder brengt een nieuwe betekenis aan zijn leven.<br />In wezen is het dat ook.' 's is een film over het oude Oedipus-concept, waarin Thomas heen en weer flitst tussen de gewelddadige invloed van zijn vader en de artistieke erfenis van zijn moeder. Naarmate hij meer opgaat in zijn pianolessen, wordt hij ook meer losgekoppeld van de ingewikkelde relatie tussen de levensstijl van zijn vader en zijn zakenpartners. Al snel danst hij op een ander ritme. Maar speelt zijn piano wel goed genoeg om hem een ontsnappingsroute te bieden? Misschien zijn er wel schaduwen van Al Pachinos die zich op de legitieme zaken in de Godfather willen concentreren, en ook zijn er parallellen met Billy Elliot, omdat Thomas tegen de aard van zijn tijdgenoten ingaat. Nadat hem een auditie is beloofd, gaat Thomas op bezoek bij een jonge Vietnamese lerares, Miao Lin, die kortgeleden met een beurs in Parijs is aangekomen. Miao Lin spreekt geen Frans en de moeizame communicatie tussen hen komt overeen met Thomas' worsteling met zijn vader en zijn eigen identiteitsgevoel. Audaird is zo verstandig om de Vietnamese dialoog van Maio Lin niet te ondertitelen om de frustratie die Thomas voelt verder te illustreren.<br />Door de hele film heen wordt goed gebruik gemaakt van muziek, die van tijd tot tijd overschakelt van techno naar klassiek om de tweedeling in Thomas' wereld te illustreren. Misschien is de meest veelzeggende scène die van Thomas, wiens handen nog steeds gekneusd zijn door 'zaken'. Audaird maakt al snel naam voor zichzelf met het schrijven van goed geconstrueerde, intelligente thrillers. Uit Tobaks bronmateriaal heeft hij de innerlijke strijd van de hoofdpersonen met zichzelf behouden, zijn vrouwenhatende neigingen ingetoomd, een paar subplots verloren en ons een bevredigender einde gegeven. Nu is de enige vraag nog: wie is de beste pianist, Keitel of Duris?!!!<br />Patrick Bliss.
It has become customary for tired Hollywood producers to look for European art house successes which can be remade in a more commercial style. Think of Cameron Crows remake of Abre los Ojos (Open Your Eyes) as Vanilla Sky or Mike Nichols remake of Cage Aux Folles. The Beat That My Heart Skipped is a rare case of the reverse happening. After the success of Read My Lips, French director Jaques Audiard turned to James Tobaks 1978 Harvey Keitel vehicle Fingers, and remade it as an altogether more stylish and powerful film. Tobaks film, a favourite of Godard and Tarranino, is often through of as some sort of lost masterpiece and has been favourably compared to Taxi Driver. On revisiting it, I found it over plotted and over long, but an interesting and overlooked piece of cinema history all the same. <br /><br />The Beat that My Heart Skipped focuses on Thomas Seyr (a top notch performance from Romain Duris), who has followed in his fathers footsteps and gone into business at the sleazy end of the property development market. He and his colleagues daily routine involves planting rats and setting fire to buildings to drive tenants out. Sometimes they resort even more direct aggression and violence in order to get their way. A chance meeting with his long dead mothers piano teacher brings new meaning to his life..<br /><br />Essentially it's a film about the age old Oedipus concept, as Thomas flits between the violent influence of his father and the artistic heritage of his mother. As he becomes more engrossed with his piano practice, so he is drawn away from the wheeler dealing lifestyle of his father and business partners. Soon he is dancing to a different beat. But is his piano playing good enough to offer him an escape route? Shades of Al Pachinos desire to concentrate on legitimate business in the Godfather perhaps, also parallels with Billy Elliot as Thomas goes against the grain of his contemporaries. <br /><br />After being promised an audition, Thomas starts visiting a young Vietnamese tutor, Miao Lin, who has recently arrived in Paris on a scholarship. Miao Lin cannot speak French and the strained communication between them parallels Thomas' struggle with his father and his own sense of identity. Audaird wisely chooses not to subtitle Maio Lins Vietnamese dialogue to further illustrate the frustration that Thomas feels. <br /><br />Good use is made of music throughout the film, periodically switching from techno to classical to illustrate the dichotomy of Thomas' world. Perhaps the most telling scene has Thomas, hands still bruised from "business" dealings, tapping out classical piano chords on a bar, while electronic music blares out in the background and his thuggish partners discuss how they are going to drive their next deal home. <br /><br />Audaird is quickly is making a name for himself for turning out well crafted, intelligent thrillers. From Tobaks source material he has retained the protagonists internal struggle with the self, toned down his misogynistic tendencies, lost a subplot or two and given us a more satisfying ending. Now the only question left is: who is the best one handed piano player, Keitel or Duris?!!!<br /><br />Patrick Bliss.