Het is een triest feit dat een periodefilm bijna altijd een weerspiegeling is van het jaar waarin de film is gemaakt, in plaats van het jaar(en) waarin hij zich afspeelt. Neem bijvoorbeeld het haar van Julie Christie in 'Dr. Zhivago', of Kate Beckinsales... nou ja, haar hele verschijning in 'Van Helsing' (hoewel, was dat zelfs maar een punt in die dampende stapel slechte FX?).<br />Een van de beste aspecten van 'Cabaret' is dus dat het echt voelt alsof je naar een film uit 1931 kijkt. Nou ja, min of meer. Als het in 1931 was gemaakt, zou het vrijwel zeker in Black & White hebben gestaan, zou het een primitieve geluidskwaliteit hebben gehad (geluidsfilms waren in die tijd nog relatief nieuw) en zou het misschien iets minder openhartig zijn geweest over de homoseksuele inhoud (hoewel 1931 een pre-code jaar was, wie zal het zeggen...). Misschien is het beter om het zo te stellen: 'Cabaret' ziet eruit alsof je naar echte gebeurtenissen uit 1931 kijkt, niet 1931-van-bij-1972. Het is verbazingwekkend.<br />Een ander personage is Sally. Vluchtige schrijvers worden altijd aangemoedigd om hun hoofdpersonen zo sympathiek mogelijk te maken, want wat kan hun reis anders nog schelen? Sally is wispelturig, oppervlakkig, egocentrisch en bewijst dat ze te koop is. Waarom houden we zo van haar? Waarom breken onze harten als haar vader haar laat zitten nadat ze het eerste halfuur heeft gelogen over hoeveel hij om haar geeft? Belangrijker dan sympathie (of empathie) in een personage, IMO, is dimensie. Met goed is er slecht. Met patroon is er tegenstrijdigheid. Sally is, boven alle voornoemde eigenschappen, carrièregericht. En niemand is ooit de top bereikt zonder een paar leugentjes (of drie, of vier...). Natuurlijk, dimensie of geen dimensie, de verkeerde actrice (of zelfs de slechte acteerprestaties van een groot actrice) zou dit personage plat kunnen krijgen. Dat is de reden dat je niet over deze rol kunt praten zonder de sprankelende Liza te noemen. Degenen die een hekel hebben aan de film noemen Liza's 'overdreven' acteerwerk vaak als een van de voornaamste tekortkomingen. Dat zie ik hier niet. Misschien zou dat wel het geval zijn als zij de Sally van de toneelproductie was die naar de film werd gehaald, aangezien toneelspelers soms vergeten hoe intiem een middelmatige film is (de ernstig ondergewaardeerde huurders hebben daar bijvoorbeeld af en toe last van). Haar zangtalent, al is het op zijn zachtst gezegd verbijsterend, is slechts een onderdeel van haar rol. Kijk naar dit meisje ACT. Kijk eens naar de duizelingwekkende uitdrukking op haar gezicht als Max zich vrijwillig opwerpt om haar en Brian te 'bezoedelen'. Kijk eens hoe ze wanhopig (en met rollende ogen) probeert indruk te maken op de hogere kringen bij een etentje. Kijk eens hoe ze probeert de immense fysieke pijn die ze moet voelen na een abortus in een achterbuurt te verdoezelen. Ja, ze heeft een verbazingwekkende stem, maar dit is een voorstelling die 'Oscar!' zou schreeuwen, zelfs als er helemaal niet werd gezongen.<br />Maar 'Cabaret' is een musical. Een ander droevig feit is dat als showmuziek de norm wordt, ze bijna alle potentie verliezen die ze in CONTEXT hebben. Natuurlijk is de titeltrack een leuk liedje en alles <0xE2><0x80><0x93> 'Come to the Cabaret, old friend! Life is a Cabaret!' <0xE2><0x80><0x93> op zichzelf. Maar kijk ernaar waar het thuishoort <0xE2><0x80><0x93> het is behoorlijk deprimerend. Ze heeft een goede man verloren, vrienden (ik betwijfel of ze Fritz na de bruiloft nog vaak zal zien), en uiteindelijk staat haar carrière op dezelfde voet als toen de film begon. De nazi's, die ooit werden afgedaan als een louche sekte, nemen in aantal toe. Hoeveel langer moet ze nog veilig zijn? Ze kan maar beter genieten van wat ze nog heeft. Snappen jullie wat ik bedoel? In de striktste zin van het woord doen ze hetzelfde. 'Two Ladies' wordt gezongen terwijl Max, Sally en Brian naar zijn landhuis rijden. 'Mein Herr' wordt gezongen als er seksuele spanning begint te ontstaan tussen Sally en haar nieuwe huisgenoot? Een voorgevoel? Ik denk het wel.<br />En wat kun je over Joel Grey zeggen dat niet al eerder is gezegd? Zuiver. Geniaal. Niemand anders kan je tegelijkertijd aan het lachen maken en je een ongemakkelijk gevoel geven.<br />'Cabaret' is een briljant horloge: donker, slim, complex, maar ontegenzeglijk pakkend en niet van een verre datum. Je krijgt koude rillingen en fronsen aan het eind... maar dan spoel je terug naar het begin en kijk je het allemaal nog eens na.
It's a sad fact that a period movie will almost always reflect the year it was made more than year(s) it takes place. Take, for instance, Julie Christie's hair in "Dr. Zhivago," or Kate Beckinsale's...well, entire appearance in "Van Helsing" (although, was that even an issue in that steaming pile of bad FX?).<br /><br />One of the best aspects of "Cabaret," then, is that it truly does feel like you're watching a movie from 1931. Well, sort of. If it were made in 1931, it would almost certainly be in Black & White, have primitive sound quality (sound pictures still being relatively new at that time), and maybe be a little less frank about its homosexual content (although being that 1931 was a year pre-code, who knows...). Perhaps a better way of putting it is: "Cabaret" looks like you're watching actual events from 1931, not 1931-by-way-of-1972. The costumes, makeup (the overly arched brows and pancake makeup of the KitKat girls is just as creepy as it is sexy, if not more so), sets, and even attitudes are practically a living postcard of Weimar Germany (as far as this 23 year old American can tell). There are no glaring anachronisms here. It's astonishing.<br /><br />Another is the character of Sally. Fledgling writers are always encouraged to make their protagonists as sympathetic as possible, otherwise what will care about their journey? Sally is flighty, shallow, self-centered, and proves that she can be bought. Why do we love her so? Why do our hearts break when her father stands her up after she spent the first half an hour lying about how much he cares for her? More important than sympathy (or empathy) in a character, IMO, is dimension. With good, there is bad. With pattern, there is contradiction. Sally, above all the aforementioned characteristics, is career driven. And no one's gone to the top without a little white lie or two (or three, or four...). Of course, dimension or no dimension, the wrong actress (or even poor acting by a great actress) could make this character fall flat. It's because of that, that one cannot speak of this role without mentioning the sparkling Liza. Those who dislike the movie often site Liza's "over the top" acting as a chief flaw. I don't see that here. Perhaps if she were the Sally from the stage production brought over to film, this would be the case, as sometimes stage actors forget how intimate a medium film is (the severely under-rated RENT does suffer from this occasionally, for example). Her singing, while jaw-dropping to say the least, is just one part of her role. Watch this girl ACT. Look at the giddy expression on her face when Max volunteers to "corrupt" her and Brian. Watch her desperately (and eye rolling-ly) try to impress the upper crust at a dinner party. Watch her try and play down the immense physical pain she must be in after a back-alley abortion. Yes, she has an amazing voice, but this is performance that would scream "Oscar!" even if there were no singing at all.<br /><br />But, "Cabaret" IS a musical. Another sad fact is that when showtunes become standards, they lose almost all of the potency they have IN CONTEXT. Sure the title track IS a fun song and all - "Come to the Cabaret, old chum! Life is a Cabaret!" - on its own. But watch it where it belongs - it's quite depressing. She's lost a good man, friends (I doubt she'll be seeing much of Fritz after the wedding), and in the end her career is in the same spot it was when the movie began. The Nazis, once dismissed as a thuggish cult, are growing in number. How much longer does she have to be safe? Better enjoy what she has left. See what I mean? This is a dark musical, folks. No "happy ending, fade to black" here. The songs, all performed in the night club, avoids the suspension of disbelief required for other musicals when characters randomly burst into song on the sidewalk. And though they don't further the plot along in the strictest sense, they do parallel. "Two Ladies" is sung while Max, Sally, and Brian drive to his mansion. "Mein Herr" is sung when sexual tension begins to arise between Sally and her new roommate? Foreboding? I think so.<br /><br />And what can one even say about Joel Grey that hasn't already been said? Pure. Genius. No one else can make you simultaneously laugh and feel uncomfortable like that.<br /><br />"Cabaret" is a brilliant watch: dark, clever, complex, but un-deniably catchy and not dated by a long shot. You'll get chills and frown at the end....but then you'll rewind to the beginning and watch it all over again.