Veel beroemde acteurs hebben een eind aan hun carrière gemaakt met afgrijselijke films, en dit moest wel de druppel zijn. Zoals een vriendin zei: Mae moet seniel zijn geweest om erin toe te stemmen in deze film te spelen, hoe had ze het anders kunnen laten gebeuren?<br />De plot, voor wat het waard is, draait om Mae. Haar huwelijksnacht met een Britse edelman die jong genoeg is om haar kleinzoon te kunnen zijn (gespeeld door Timothy Dalton) wordt onderbroken door de machinaties van haar agent door enkele van haar ex-echtgenoten, zoals Ringo Starr, George Hamilton en Tony Curtis (die speelt alsof hij de absurditeit van de onderneming werkelijk waardeert), de zoektocht naar een band met haar memoires, en Mae die op de een of andere manier de wereldvrede probeert te redden op een diplomatieke conferentie in het hotel in Londen waar ze logeert. Er zijn talloze foto's van anderen, zoals Rona Barrett en George Raft (Mae's eerste filmster in 1932, die een grimas trekt tijdens zijn scène met Mae in de lift alsof hij er spijt van heeft dat hij ermee heeft ingestemd). Maar het verhaal is wel de minst erge reden om te kijken. Kijken naar een gemummificeerde 86-jarige die zich een weg baant door dubbele coupletten, zich tijdens de muzieknummers overeind houdt tegen kandelaars en door iedereen wordt behandeld alsof ze Venus van Milo in eigen persoon is. Een subplot over twijfels aan de seksualiteit van haar kersverse echtgenoot lijkt te missen dat er twijfels aan de seksualiteit van de artiesten zouden moeten bestaan, niet in de laatste plaats een bespottelijk aantal waarin leden van het Amerikaanse sportteam adorerend om Mae heen dartelen.<br />De regisseur lijkt bewust te hebben besloten om scènes zo te filmen dat Mae's seksualiteit tot een minimum wordt beperkt. Het feit dat Mae haar hoofd in een kom make-up lijkt te hebben gedompeld en wordt gefilmd door iets wat op guaze lijkt, lijkt erop te wijzen dat alle anderen die erbij betrokken waren in elk geval probeerden medelijden met de arme vrouw te hebben en haar tegelijkertijd hun zin te geven.<br />De muzieknummers zelf zijn om te gillen (het is moeilijk om een hoogtepunt uit te kiezen, maar één nummer dat het best omschreven kan worden als 'Mae West doet disco' zou de taart moeten opeisen!) De kostuumwisselingen van Mae zien eruit als een dure revue van Edith Head, en Mae, die ongegeneerd dubbelzinnige opmerkingen maakt terwijl ze scheel door haar zware oogleden kijkt ('Ik wil dat ze zeggen dat de Britten eraan komen') is de kluts kwijt. Gelukkig wordt het publiek een seksscène bespaard, of zelfs een kus tussen haar en Dalton, die de grenzen van de goede smaak zou hebben overschreden.<br />Ik begrijp absoluut niet wie dit een goed idee vond (als Mae niet seniel was, mag ik hopen dat ze zichzelf enorm verlaagde), maar ik begrijp echt niet waarom deze film niet meer een cultklassieker is. Ik heb hem één ster gegeven, maar hij is zo slecht dat hij goed is. Het is net als kijken naar een treinongeluk <0xE2><0x80><0x93> hoe erg het ook wordt, je blijft kijken omdat je weet dat het erger zal worden! Ik moet er deze keer weer naar kijken, op zoek naar het bewijs dat Mae een stok gebruikte en een oorstuk had waardoor haar lijntjes aan haar werden gevoerd.
A lot of famous actors have ended their careers with atrocious movies, and this would have to be the high water mark. As a friend said, Mae must have been senile to agree to appear in this, otherwise how could she have let people put her through this?<br /><br />The plot, for what it's worth, involves Mae's wedding night to a British noble young enough to be her grandson (played by Timothy Dalton) interrupted through the machinations of her agent by some of her ex-husbands, such as Ringo Starr, George Hamilton and Tony Curtis (who plays as if he truly appreciates the absurdity of the venture being undertaken), the search for a tape of her memoirs, and Mae somehow salvaging global peace at a diplomatic conference held at the hotel in London she is staying at. Cameos from others such as Rona Barrett and George Raft (Mae's first screen co-star in 1932, who grimaces through his scene with Mae in the elevator as though he regretted agreeing to do it) abound.<br /><br />The story though is the least reason to watch. Rather, watching a mummified 86 year old hobbling her way through double entendres, holding herself up against candelabras during musical numbers and being treated by all and sundry as if she were Venus de Milo herself beggars description. A subplot concerning doubts about the sexuality of her new husband seems to miss the fact that doubts about any of the performers' sexuality would have to exist, not least a ludicrous number where members of the American athletic team cavort adoringly around Mae.<br /><br />The director seems to have made a conscious decision to film scenes in such a way as to minimise Mae's screen time, and when she is in view of the camera it makes sure that it never gets too close. The fact that Mae appears to have dunked her head in a bowl of make up and is filmed through what appears to be guaze seems to indicate that all others concerned were at least trying to take pity on the poor woman while at the same time humoring her.<br /><br />The musical numbers themselves are side splittingly funny (it's hard to pick a highlight, but one number which could best be described as Mae West does disco would have to take the cake!), Mae's costume changes look like an expensive Edith Head designed drag show, and Mae cracking unabashed double entendres while staring cross-eyed through heavy lids ("I want them to say the British are coming") is mind boggling. Mercifully the audience are spared a sex scene, or even a kiss between her and Dalton, which would have crossed the boundaries of good taste.<br /><br />I can't begin to comprehend who thought this could be a good idea (if Mae wasn't senile, let's hope she was extremely self-deprecating) but I honestly can't understand why this movie isn't more of a cult classic. I gave it one star but it is so bad it's good. It's like watching a train wreck - no matter how bad it gets, you keep watching because you know it's going to get worse! I need to watch it again this time looking for the evidence of Mae using a cane and having an ear piece through which her lines were fed to her.