Reclame voor 'The Lonedale Operator (1911)' van D.W. Griffith riep trots uit: 'Dit is zonder twijfel de meest opwindende film die ooit is geproduceerd!' Nou, dat was het waarschijnlijk niet, maar de marketingfirma's moeten hun opdrachten op de een of andere manier verdienen. Hoewel de film vaak wordt geprezen om zijn pionierswerk op het gebied van montage en spanning, verschilt deze 17-minuten-Biograph niet zoveel van Edwin S. Porters 'The Great Train Robbery (1903)', waarvan ik me zeker herinner dat het nog opwindender was dan dit, hoewel mijn geheugen achteraf misschien is vertroebeld. In 1911 experimenteerde Griffith al een paar jaar met het doorsnijden van beelden, met name in 'A Corner in Wheat (1909)' voor het thematische effect, en in 'The Sealed Room (1909)' voor wat uitstekende spanning. Eind januari en begin februari 1911 werd 'The Lonedale Operator' in vier dagen opgenomen, niet bepaald in overeenstemming met zijn reputatie als 'het meest opwindende beeld dat ooit is geproduceerd', maar het heeft zijn charmes. Bovendien slaagt Griffith erin het tempo strak te houden door ritmisch te snijden tussen de gevangen heldin, haar twee belagers en haar uiteindelijke redders.<br />De vijftienjarige Blanche Sweet speelt de dochter van een spoorwegbeambte die haar vaders plaats inneemt als hij ziek wordt. In tegenstelling tot veel andere hoofdrolspeelsters van Griffith, zoals Mary Pickford en Lilian Gish, die over het algemeen onschuldige en hulpeloze zielen waren, speelt Sweet haar personage met kracht en overtuiging. Zelfs wanneer ze wordt lastiggevallen door twee mannen die haar gemakkelijk zouden kunnen overmeesteren, gebruikt ze haar vindingrijkheid om de twee niet al te slimme schurken te slim af te zijn en ze net lang genoeg op afstand te houden om de komst van haar redder en mannelijke aanbidder (Francis J. Grandon) op te vangen. Natuurlijk kon je van geen enkele vrouw verwachten dat ze zo'n beproeving zou doorstaan zonder op de juiste manier te reageren, en zoals alle heldinnen onder druk neemt Sweet de gelegenheid te baat om een tijdje het bewustzijn te verliezen. Naar de maatstaven van vandaag een beetje tam, en misschien te kort om de maximale opwinding te genereren, is dit niettemin een interessante en aardige korte film. Wat Griffith betreft, die vond 'The Lonedale Operator' kennelijk leuk. Hij was er zo van onder de indruk dat hij het het jaar daarop prompt opnieuw maakte, als 'The Girl and Her Trust'.
Advertising for D.W. Griffith's 'The Lonedale Operator (1911)' proudly exclaimed the words "This is without doubt the most thrilling picture ever produced!" Well, it probably wasn't, but the marketing firms have to earn their commissions somehow. Though it is often celebrated for its pioneering use of editing and suspense, this 17-minute Biograph is not all that different in style from Edwin S. Porter's 'The Great Train Robbery (1903),' which I can certainly remember being even more exciting than this, though perhaps hindsight has clouded my memory. By 1911, Griffith had been experimenting with cross-cutting for several years  notably, in 'A Corner in Wheat (1909)' for thematic effect, and in 'The Sealed Room (1909)' for some excellent suspense. Filmed over four days in late January and early February, 1911, 'The Lonedale Operator' doesn't quite live up to its reputation as "the most thrilling picture ever produced," but it does have its charms. Furthermore, by cutting rhythmically between the trapped heroine, her two assailants and her eventual rescuers, Griffith manages to keep the tempo tense.<br /><br />Fifteen-year-old Blanche Sweet plays the daughter of a train station operator, who takes her father's place when he falls ill. Unlike many of Griffith's other leading women, such as Mary Pickford and Lilian Gish, who were generally innocent and helpless souls, Sweet plays her character with strength and conviction. Even when accosted by two men who could easily overpower her, she uses her resourcefulness to outwit the two rather dim-witted thugs, holding them off for just long enough to accommodate the arrival of her rescuer and male suitor (Francis J. Grandon). Of course, no woman could be expected to endure such an ordeal without responding in the appropriate fashion, and, as all heroines do under stress, Sweet takes the opportunity to pass out for a period of time. A little tame by today's standards, and perhaps too brief to produce the maximum level of excitement, this is nonetheless an interesting and likable short film. As for Griffith, he apparently liked 'The Lonedale Operator' so much that he promptly remade it the following year, as 'The Girl and Her Trust (1912).'