Voor een film uit 1932 waren er heel wat goede momenten. Ik vond de scènes met Roberta als baby prachtig <0xE2><0x80><0x93> een heel goede richting. Maar ja, het is Frank Capra.<br />Wat ik niet helemaal kon volgen, was het doel van de eerste vijf minuten van de film. We weten dat ze met haar spaargeld op vakantie gaat, maar waarom zou je haar als bibliothecaresse in een klein stadje neerzetten en dan in de film nooit meer verwijzen naar dat deel van haar leven? Het leek onnodig en een beetje verwarrend. En wie noemt zijn dochter Lulu? Maar het mooiste van de film <0xE2><0x80><0x93> het ergste <0xE2><0x80><0x93> is dat iedereen na een jaar of zestien al oud wordt. Het personage is aan het eind van de film waarschijnlijk pas een jaar of 40, maar 40 in 1932 is duidelijk iets van 70, dus doen ze een heleboel make-up op en geven haar een grijze pruik. Ze draagt in elk geval geen sjaal en loopt niet met een stok. Ze draagt die scènes echt goed en ze ziet er fantastisch uit. Ik heb er echt van genoten.
For a 1932 film, this had a lot of good moments. I thought the scenes with Roberta as a baby were wonderful -- very good direction. But then, it's Frank Capra.<br /><br />What I couldn't really follow was the point of the first five minutes of the movie. We know she's going on a vacation with her life savings, but why set her up as a small town librarian and then never make reference to that part of her life again in the movie? Seemed unnecessary and a little confusing. And who names their daughter Lulu? But the best part of the movie -- the best worst part -- is how old everybody gets after only about sixteen years. Stanwyck's character is probably only about 40 at the end of the movie, but 40 in 1932 is like 70, clearly, so they pile on the make-up and give her a grey wig. At least she's not wearing a shawl and walking with a cane. She actually carries off those scenes well, and she looks gorgeous. I really enjoyed it.