Ik heb die film net gezien op het Montreal World Film Festival. Stephen Rea en Sarah Polley waren er ook. Je kunt je geen betere acteurs voorstellen. Rea speelt een fotograaf van rond de vijfenveertig die de twintigjarige Sarah Polley verleidt om haar rechtenstudie op te geven, kunstenaar te worden en zijn minnares te worden.<br />De regisseur en schrijfster, Audrey Wells, regisseerde en schreef ook _The Truth About Cats and Dogs_. Ik had een enorme hekel aan die film omdat hij onwaarschijnlijk was, in geen enkele werkelijkheid thuishoorde, en omdat zelfs de stralende Jeneane Garafalo hem niet kon redden. Audrey Wells schreef ook _Inspecteur Gadget_ ; haar werk laat duidelijk iets te wensen over. In deze film slaagt ze erin interessante situaties (romantiek van mei tot september / hoog versus laag) naar voren te brengen, maar als ze een harde rand naderen komt daar de zachte humor of de gemakkelijke uitweg of gewoon de dubbelzinnig niet verwezenlijkte motieven van het personage. Polley's personage krijgt één verontrustende of sterke opmerking te berde, en moet dan door blijven gaan met zo overduidelijk beneden de intelligentie van haar & haar personage te acteren.<br />Ik heb altijd gedacht dat scènes verkeerd werden geleid en dat het schrijven zichzelf opgaf en in clichés verviel, waardoor het alle kracht verloor. En met de potentiële kracht tussen deze twee grote acteurs besefte ik nooit dat het een droevig verlies was. Dit is geen Lolita of Opvoedende Rita. Stel je voor dat zelfs de'verdomde scène' Jean Smart, die haar werk goed doet, Rea's personage neerzet in het bijzijn van haar dochter (de 'awe'-scène). De camera richt zich ingespannen op Smarts boosaardigheid. Bedenk eens hoeveel beter die kleine tirade zou zijn als we Polleys reactie zouden zien terwijl we de woorden van de moeder hoorden. Dat zou een echte ontwrichting zijn. Dan zouden we het volledige bereik zien waartoe Polley absoluut in staat is.<br />Bovendien was de soundtrack erg synthetisch en lichtvoetig en werkte die volledig tegen het (mogelijke) griezelige aspect van de film in, tot aan het klerelichtje aan het eind. & als je de bespottelijke situatie van Cats & Dogs zou kunnen verdragen, dan zou je deze film misschien wel leuk vinden. Ik vond hem hoe langer hoe minder overtuigend worden.<br />ps. Sandra Oh is erg grappig met die twee minuten filmtijd die ze krijgt. Sandra Oh is altijd uitstekend. Als je een goede film van Sarah Polley & Sandra Oh wilt zien, huur dan 'Last Night'. Het is briljant. Stephen Rea verheugt zich op zijn volgende film met Neil Jordan.
I just saw of this film at the Montreal World Film Festival. Stephen Rea and Sarah Polley were in attendance. You could not ask for two better actors. Rea plays a 45-50ish photographer who seduces 20 yr. old Sarah Polley to give up her law school career and become an artist and his live-in- lover.<br /><br />The director and writer, Audrey Wells, also directed and wrote The Truth About Cats and Dogs. I intensely disliked that film because it was implausible, not grounded in any reality, and because even the luminous Jeneane Garafalo couldn't save it. Audrey Wells also wrote Inspector Gadget; clearly, her writing leaves something to be desired. In this film she manages to put interesting situations (May-September romance / high vs. low class) forth but whenever they approach any hard edges here comes the soft humour or easy way outs or just plain ambiguously unrealized character motives. Polley's character would get to say one disturbing or strong thing, then have go on acting so obviously well below her & her character's intelligence. <br /><br />I consistently thought scenes were misdirected and that the writing gave up on itself and fell into cliche, sapping it of any force it had. And with the potential force between these two great actors never realized it was a sad loss. This is no Lolita or Educating Rita. Consider even the ballyhooed scene were Jean Smart, in a good job, takes down Rea's character in front of her daughter (the 'awe' scene.) The camera focusses intently on Smart's malice. Think how much better that little diatribe would be if we were watching *Polley's* reaction while hearing the *mother's* words. That would be a real dislocation. Then we could see the full range of which Polley is absolutely capable.<br /><br />Also, the soundtrack music was very synthetic and touchy-feely and it worked completely against the (potentially) creepy aspect of the film, until the white-light hogwash of the end. But if you liked all that white-light business in "Kissed" & if you could tolerate the preposterous situation of Cats & Dogs, then maybe you will like this film. As it was, I found it singularly unconvincing, the moreso as it went along.<br /><br />ps. Sandra Oh is very funny with the two minutes of screen time she gets. Sandra Oh is always excellent. If you want to see a good Sarah Polley & Sandra Oh film, rent "Last Night". It's brilliant. For Stephen Rea, look forward to his next Neil Jordan film.