Deze film intrigeerde me meteen al, omdat het een Amerikaanse film over Afghanistan is. Bovendien gaat het over de massamedia en de berichtgeving over de oorlog. De twee hoofdpersonen in de film zijn Goldblum, die een soort stereotiepe ani-figuur speelt, en Lake Bell, die zijn nieuwe fotograaf is.<br />Het goede eraan is dat de film laat zien hoe belangrijk persoonlijke voorkeuren zijn voor de verhalen die de krantenkoppen halen. Op een gegeven moment rechtvaardigt een personage zijn standpunt met de woorden'misschien hou ik gewoon van mijn land', waarmee hij bewijst dat hij niet onpartijdig is en dat we niet echt onpartijdigheid van de media kunnen verwachten. De film gaat heen en weer tussen de vraag of de Amerikaanse regering spelletjes speelt of niet, de vraag wat de plicht van verslaggevers is en de vraag of verslaggevers al dan niet onpartijdig zijn. Uiteindelijk wordt duidelijk dat de verslagen het verhaal vertellen. Maar dat is niet helemaal waar, aangezien veel verslaggevers zich ervan weerhouden 'de moeilijke vraag te stellen' omdat ze vinden dat het onvaderlandslievend zou zijn om dat te doen.<br />De film bezorgde me een enigszins onbevredigd gevoel, maar over het geheel genomen (denk ik) is hij relatief onbevooroordeeld en laat hij allerlei soorten verslaggevers zien en ook dingen die de Amerikaanse regering al dan niet kunnen motiveren.
This movie intrigued me right form the start because it's an american movie about Afghanistan. Also, the fact that it is about the mass media and war coverage was also pretty interesting. The movie's two main characters are Goldblum playing a sort of stereotypical ani-establishment type, and Lake Bell as his newbie photographer.<br /><br />The good thing about this is that it does show how much personal preferences shape the stories that make it to the headlines. One character at one point justifies his stance with the words "maybe I just love my country", proving that he is not being impartial, and that we cannot truly expect impartiality from the media.<br /><br />The movie goes back and forth between whether the US government is playing games or not and what a reporters duty is and whether or not reporters are impartial. In the end it is shown that the reports will give the story. But this isn't completely accurate given that many reporters are refraining from "asking the tough question" because they feel it would be unpatriotic to do so.<br /><br />The movie left me feeling a little unsatisfied but overall it is in itself (i think) relatively unbiased, showing all types of reporters and also things that may or may not be motivating the US government.