'Wilbur wil zelfmoord plegen' is een o zo bewegende parabel over hoe gemakkelijk het is om jezelf dood te laten gaan als alles zinloos lijkt en hoe moeilijk het is om te leven als een ziekte je uitput.<br />Wilbur ziet er aardig uit, het soort man waar vrouwen van houden, hij ziet er goed uit, hij heeft een broer die van hem houdt... het lijkt er niet op dat zijn bestaan zo ellendig is. Niettemin wil hij deze wereld verlaten, dat is een van de laatste rechten van een man, dus zal hij proberen zelfmoord te plegen. Integendeel, zijn broer Harbour is vol leven, hij is een enthousiast persoon, hij is verliefd en hij gaat trouwen... hoe ironisch, hij heeft ongeneeslijke kanker, maar dat zal niet gebeuren.' Het weerhoudt hem er niet van zich tot aan de laatste gevolgen aan het leven vast te klampen.<br />Scherfig heeft dat stomme korset van haar afgegooid en creëert een volmaakt evenwicht tussen de glimlach en het huilen, tederheid en misantropie, tussen leven en dood. Ze vermindert de ruwheid van de moeilijkste momenten door een sarcastische draai aan het woord te geven of te vertrouwen op het duisterste gevoel voor humor (dat is altijd het beste tegengif tegen tragedie). Stap voor stap laat ze Wilbur zien hoe het hoort (en hoe het voor ons allemaal hoort). Geen moreel oordeel, geen dogmatisme... dat is nergens voor nodig. Wilbur is een viering van het leven, maar ook een uiting van respect voor hen die niet meer willen leven. Uiteindelijk is het een viering van de beste film: de film waardoor je je beter voelt.<br /><0xE2><0x80><0xA2> Mijn tarief: 8,5/10.
"Wilbur wants to kill himself" is a (so)moving parable about how easy is to let yourself die when everything seems meaningless and how hard is to live when a disease is mining you. <br /><br />Wilbur looks like a nice guy, the kind of man women like, he's good-looking, he has a brother who loves him... it doesn't seem like his existence is that miserable. Nevertheless he wants to leave this world, that's one of men's last rights so he'll try to kill himself in any possible way. On the contrary, his brother Harbour is full of life, he's an enthusiastic person, he's in love and he's just get married... how ironic, he has an incurable cancer, but that won't stop him from clinging to life till the last consequences. <br /><br />Scherfig has moved away from the stupid DOGMA corset, and creates a perfect balance between the smile and the crying, tenderness and misanthropy, between life and death. She reduces the roughness of the hardest moments with a sarcastic turn or relying on the darkest sense of humor (that's always the best antidote against tragedy). Step by step she shows Wilbur the right way (and to all of us). No moral judgments, no dogmatism... there's no need to. Wilbur is a celebration of life, but is also a show of respect for those who don't wanna live anymore. Eventually it is a celebration of the best cinema: the one that makes you feel better. <br /><br />*My rate: 8.5/10