'Nanny McPhee' is op zichzelf een goede film, niet alleen als kinderfilm of kunstfilm. Emma Thompson blijft ons allemaal verbazen met haar scenario's (daar heeft ze tenslotte een Oscar voor gekregen!) en haar acteerwerk (idem met de nominaties). Nanny McPhee is vreemd, dat is zeker - maar niet alleen vreemd om een vreemde reden, zoals een Tim Burton-film. Nee, de vreemdheid lijkt echte levenskwesties, en kwesties die met het ouderschap te maken hebben, op artistieke wijze om te zetten in echt amusement.<br />De bezetting is verbijsterend. Colin Firth, geweldig als altijd. De zeer aangename verrassing voor mij was Angela Lansbury. Ze moet nu 111 zijn - ze was in 1941 tenslotte al een grote Hollywoodster. Maar hier speelde ze een klassieke, oude, excentrieke Engelse actrice, SORT OF in de Margaret Rutherford-ader, maar uniek, fris en op zichzelf verbazingwekkend. Het kostte me een half uur om Lansbury te plaatsen, haar personage was zo treffend en zo fantastisch. Haar aanwezigheid in de film is op zich al een traktatie.<br />Kinderfilms hebben natuurlijk hun eigen criteria voor beoordeling. Maar helaas worden kinderfilms vaak gunstig beoordeeld als ze een bepaald soort'sprookjesachtigheid' hebben, ook al is de film verder een hoop gelul. Zoals sommige Tim Burton-films, naar mijn bescheiden mening, of tot op zekere hoogte zelfs het recente werk van Willy Wonka: 'Charlie and the Chocolate Factory'. Die film was 'oké', maar behoorlijk duister en eng, net als het meeste werk van Roald Dahl. Maar hij riekt naar de hemel van de kinderfilm, dus lijken critici en ouders zijn werk te prijzen zonder zich te bekommeren om de werkelijke kwaliteit. Hoe dan ook, zo zie ik het.<br />'Nanny McPhee' is licht, luchtig en heel positief. Bovendien is het een geweldige film. Ik zou er met mijn kinderen naartoe gaan. Ik denk dat de boodschap voor kinderen over het algemeen positief is, en iets waaraan ouders hun kinderen graag blootstellen.
'Nanny McPhee' is a good movie in its own right, not merely as a kid's movie, or an art movie. Emma Thompson keeps on amazing us all with her screen writing (she is an Oscar winner for that, after all!), and her acting (ditto on the awards). Nanny McPhee is weird, to be sure--- but not just weird for weird's sake, such as a Tim Burton movie. Rather, the weirdness seems to take real life issues, and issues relating to parenting, and turn them around artistically into genuine entertainment.<br /><br />The cast is stupendous. Colin Firth, great as always. The very pleasant surprise for me was Angela Lansbury. She must be 111 by now--- she was already a big Hollywood star back in 1941, after all. But here she played a classic old eccentric English character, SORT OF in the Margaret Rutherford vein, but unique, fresh, and amazing in its own right. It took me half an hour to place Lansbury, her character was so spot-on, and so wonderful. Her presence in the movie is a treat, in and of itself.<br /><br />Children's movies have their own criteria for judgement, of course. But sadly, often kid movies are judged favorably if they posses a certain type of 'fairy-tale-ness', even if the movie is otherwise a load of crap. Like the some Tim Burton movies, in my humble opinion, or to some extent, even the recent Willy Wonka effort--- 'Charlie and the Chocolate Factory'. That movie was 'ok', but was substantially dark and creepy, as is most of Roald Dahl's work. But he smacks of Kid Movie Heaven, so critics and parents seem to praise his stuff irrespective of its true quality. Anyway, that's my view.<br /><br />'Nanny McPhee' is light, airy, and very positive. As well as being a cracker of a movie. I would take my kids to it. I think the message for kids is overall positive, and something parents could be comfortable with exposing their children to.