'Marebito' is zeker beter dan de gemiddelde Amerikaanse slasherfilm, maar verwacht er niet veel meer van.<br /><0x3E> In het begin, met de nadruk op voyeurisme, vastgelegde dood en plaatsvervangende ervaring, dreigt de film iets indrukwekkends en op de een of andere manier relevants te worden voor de alwetendheid, het nihilisme en de anonimiteit van het digitale tijdperk.<br /><0x3E> Maar de 'horror'-aspecten van de film verpesten alles. Wat zo intrigerend begint, wordt plotseling lachwekkend, lijkt meer op een subpar-par-aflevering van Buffy the Vampire Slayer. Zowel de 'ontdekking' van een fantasiewereld, als het stuntelige Frankenstein-verhaal, zijn onverbeterlijk afgezaagde verhaallijnen die de regisseur probeert te verbergen achter onheilspellende dialogen, geagiteerde beelden van een beveiligingscamera en een naakte jonge vrouw. Zoals bij veel J-Horror-films het geval is, is de plot uiteindelijk afhankelijk van onverklaarbare wendingen en mysterieuze verschijningen die de belangstelling van sommige mensen kunnen wekken, maar in werkelijkheid zijn het de tekenen van slecht geschreven tekst en een halfbakken verhaal dat gemakkelijk kan worden aangepast omdat er toch niets belangrijks gebeurt.<br />Wat de 'holle wereld'-filosofie betreft <0xE2><0x80><0x93> het is bijna niet te geloven hoe pretentieus de film dit opneemt, alsof hij op een geheel nieuw idee is gekomen. 'Onderwereld' is echter een hoofdbestanddeel van horrorfilms; het feit dat dit wordt ondersteund door het obscure werk van een vroege 20e-eeuwse sciencefictionschrijver maakt het niet opwindender of filmwaardiger.<br />Over het geheel genomen is 'Marebito' teleurstellend arm. Prachtig gefotografeerd, sfeervol en zo, maar artistiek inert na de eerste twintig minuten en niet aangenamer dan talloze films die een gelijksoortig terrein bestrijken met veel meer zwier en filmisch gevoel. Het is het werk van een zelfgenoegzame regisseur en het produkt van een genre dat zich maar al te gemakkelijk in zijn eigen idioom verliest.
'Marebito' is certainly better than your average US slasher flick, but don't expect much more than that.<br /><br />At the start, with the emphasis on voyeurism, recorded death and vicarious experience, it teeters on becoming something impressive and somehow relevant to the omniscience, nihilism and anonymity of the digital age.<br /><br />But the 'horror' aspects of this film completely ruin it. What begins so intriguingly becomes suddenly farcical, more akin to a sub-par episode of Buffy the Vampire Slayer. Both the 'discovery' of a fantasy underworld, and then the clumsy Frankenstein narrative, are irredeemably hackneyed story lines that the director attempts to conceal behind portentous dialogue, edgy security-camera footage and a naked young woman.<br /><br />Like a lot of style-over-substance J-Horror films, the plot eventually comes to rely upon inexplicable twists and mysterious appearances that may excite some people's interest but in reality are the signs of bad writing and a half-baked story that can be modified with ease because nothing significant is taking place anyway.<br /><br />As for the 'hollow world' philosophy - it begs belief how pretentiously the film takes this, as if it has hit upon an entirely new idea. 'Underworlds', however, are a staple of horror movies; backing this one up with the obscure work of an early 20th century sci-fi writer doesn't make it any more exciting or screen-worthy.<br /><br />Overall 'Marebito' is disappointingly poor. Beautifully shot, atmospheric in places and all that, but artistically inert after the first twenty minutes and no more enjoyable than countless films that cover similar ground with much more panache and cinematic touch. It is the work of a complacent director and the product of a genre that all too easily loses itself in its own idiom.