Het gebeurt niet zo vaak dat pluimstrijkers krijgen wat hun toekomt. Maar al te vaak, als hun tijd als politieke hielenlikker erop zit, gaan ze bij belangrijke advocatenkantoren in New York werken of worden ze in Washington 'consultant', pluimstrijkers in slechts een iets ander milieu, en in staat om zich nu rechtstreeks hun op maat gemaakte pakken en steakdiners in The Capital Grille te veroorloven.<br />Maar dan hebben we Diederich Hessling. Het is Duitsland en de tijd is voor de eeuwwisseling. Diederich (Werner Peters) is een superieure hielenlikker in deze superieure Oost-Duitse satire uit 1951. Hessling is een onsympathiek, dik mannetje met een kleine, zachte mond. Hij was een angstig kind, bang voor de wandelstok van zijn vader en voor de verhalen van zijn moeder. Zijn voldoening was dat hij anderen op school kon plagen. Op de universiteit voelde hij zich aangetrokken tot de verlegen Agnes, maar toen hij op een avond door de kostgangster van haar familie werd afgepoeierd, verliet hij haastig haar huis. Hij sloot zich trots aan bij de Neo-Teutons om met zorgvuldige rituelen bier te drinken en kreeg angstig een litteken van een duel. Als cadet in het leger van de keizer besefte hij, zo wordt ons verteld, dat 'de hele militaire opzet tot doel had je waardigheid tot een minimum te beperken. Dit maakte indruk op hem. Ondanks zijn ellende was hij vervuld van respect.' Helaas deed zijn platte voet pijn, zei hij, en weldra werd hij vrijgelaten met dramatische verhalen. Dan moet hij, als zijn vader sterft, de fabriek van zijn familie leiden, de baas spelen over de arbeiders en de leiders van de stad besnuffelen. Hij slaagt er ook in de liefhebbende Agnes te verleiden, die, nu ze zich heeft overgegeven, natuurlijk een man van zijn statuur niet meer waardig is. Zijn eigendunk is even opvallend als zijn pas opgestoken snor, identiek aan die van de Kaiser.<br />En nu voert dit pompeuze mannetje, Diederich Hessling, de gerespecteerde fabriekseigenaar, ons mee in een satire die niet al te amusant is, waarin arbeiders worden mishandeld, over joods bloed wordt geroddeld en vaderlandslievende Germaanse waandenkbeelden opbloeien van trots. We hebben zelfingenomen gemeenteraadsleden, behoedzame kerkleiders en bejaarde militairen, allemaal uit Diederichs afstompende middenklasse. Zijn fabriek, die enorme stapels vodden lijkt te maken van enorme stapels vodden, bloeit. Dietrich heeft een plaats gevonden voor zijn eigendunk en voor zijn innerlijke angst. De Kaiser wordt zijn graal en vaderlandslievend nationalisme versterkt zijn gemakkelijk te ontwikkelen neiging tot verklikken. Hij is zo trots op Duitsland, op de Duitse macht en op zijn Duitse Kaiser, dat hij bij zijn huwelijk met een mollige, rijke vrouw zijn gasten kennis laat maken met de nieuwste Duitse uitvinding van zijn fabriek, toiletpapier. 's lot is, maar de film geeft ons, met zware Teutoonse ironie, een levendige blik op wat het lot van Duitsland zal zijn.<br />De Lackey van de Kaiser is scherp, heel leuk zolang hij zich richt op de angsten en het gedrag dat we zo amusant verachtelijk in Diederich kunnen vinden. Maar dan gaat de film over in een zwaardere satire van zelfvoldaan bourgeois-Duits nationalisme en maatschappij. De Lackey van de Kaiser is amusant, maar gaat uiteindelijk over in saaie ironie. Toch is de film, al is het alleen maar de satire van een zelfvoldane maatschappij en een zwakke hoofdpersoon, en al is het alleen maar omdat Werner Peter er zo bedreven in is om de pluimstrijker uit te hangen, de tijd waard.<br />De regisseur, Wolfgang Staudte, had een onwaarschijnlijke carrière in de filmwereld. Hij begon in de filmwereld onder de nazi's, gretig als een jongeman om zijn filmopbrengst te beschermen om te voorkomen dat hij naar het front werd gestuurd. Hij regisseerde de eerste Duitse film na de Tweede Wereldoorlog, _The Murderers Are Among Us_, in 1946 met Ernst Borcert en Hildegard Kneff. Het is waarschijnlijk de beste film die hij ooit heeft gemaakt, gefilmd te midden van kilometers puin in Berlijn. Het blijft een krachtige verklaring van schuld, verlossing en hoop. Hij regisseerde films in Oost-Duitsland, toen in West-Duitsland, toen in een verenigd Duitsland. Staudtes leven zelf zou een goede film kunnen zijn.
It's not all that often that toadies get what's coming to them. Too often, when their political toadying days wind down, they join important New York law firms or become Washington "consultants," toadying in only a slightly different milieu, and able now to directly afford their bespoke suits and strip steak dinners at The Capital Grille. <br /><br />But then we have Diederich Hessling. The place is Germany and the time is before the turn of the century. Diederich (Werner Peters) is a superior toady in this superior East German satire from 1951. Hessling is an unlikable, pudgy little man, with a small, soft mouth. He is a perfect bourgeois, inwardly anxious and outwardly pompous. He was a fearful child, frightened of his father's cane and his mother's stories. Tattling on others at school was his satisfaction. He was attracted, while at university, to the shy Agnes, but when warned off by her family's boarder one evening, he hurriedly left her home. He joined with pride the Neo Teutons to drink beer with careful rituals and fearfully gained a dueling scar. As a cadet in the Kaiser's army he realized, we are told, that "the whole military set-up was aimed to reduce one's dignity to a minimum. This impressed him. Despite his misery he was filled with respect." Alas, his flat foot hurt, he said, and soon he was released with dramatic tales to tell. Then he must manage his family's factory when his father dies, lording it over the workers and nuzzling the town's leaders. He also manages to seduce the loving Agnes, who, having acquiesced is now of course unworthy of a man of his stature. His self-importance is as prominent as his newly up-turned moustache, identical to the Kaiser's. <br /><br />And now this pompous little man, Diederich Hessling, respected factory owner, leads us into a satire which is not all that amusing, with workers abused, Jewish blood gossiped about and patriotic Germanic delusions flowering with pride. We have self-satisfied town councilors, careful church leaders and elderly military men, toadies all in Diederich's stultifying middle class. His factory, which appears to make huge piles of rags from huge piles of rags, prospers. Dietrich has found a place for his self-importance and for his inner fearfulness. The Kaiser becomes his grail and patriotic nationalism strengthens his easily-led tattling proclivities. He is so proud of Germany, German power and his German Kaiser, that at his wedding to a plump and wealthy woman he introduces his guests to the latest German innovation from his factory, toilet paper. But good things, even toilet paper, never last. The obsequious Diederich Hessling finds himself over his head in a game of anxious brown nosing more complex than simply tattling on schoolmates. We may not know what Dietrich's fate is, but the movie gives us, with heavy Teutonic irony, a vivid look at what Germany's will be. <br /><br />The Kaiser's Lackey is sharp, good fun as long as it focuses on the fears and behavior we can find so amusingly contemptible in Diederich. But then the film moves into a more heavy- handed satire of complacent bourgeois German nationalism and society. The Kaiser's Lackey is amusing, but eventually moves into tedious irony. Still, if for nothing more than the satire of a smug society and a weak protagonist, as well as for Werner Peter's skilled toadying throughout, the movie is worth the time spent. <br /><br />The director, Wolfgang Staudte, had an unlikely career in films. He started out in the movie business under the Nazi's, eager as a young man to protect his film deferment to escape being sent to the front. He directed the first German movie after WWII, The Murderers Are Among Us, in 1946 with Ernst Borcert and Hildegard Kneff. It is probably the best movie he ever made, filmed amidst the miles of rubble in Berlin. It remains a powerful statement of guilt, redemption and hope. He directed films in East Germany, then West Germany, then a unified Germany. Staudte's life itself might make a good film.