Deze film had interessanter moeten zijn met een dergelijke bezetting. Het script probeert belangrijk te zijn. Inderdaad krijgen we weer een verhaal met het thema 'Les Misérables', over een voorwaardelijk vrijgelaten gevangene die probeert het rechte pad op te gaan, maar die door alle regels en het vooroordeel van de maatschappij gedwongen wordt terug te keren naar de misdaad. Maar Lloyd Bacons trage regie houdt alles achter en het is nooit een interessant verhaal.<br />Hoe kan een film met George Raft, Humphrey Bogart en William Holden niet boeiend zijn? Dank u, meneer Bacon, voor de demonstratie. Raft doet zijn uiterste best om de aardige man te zijn, maar het script geeft het personage geen diepte. Hij zou elke ex-gevangene kunnen zijn die thuiskomt na een verblijf in Sing Sing. Hij lijkt de hele tijd geboeid te zijn. Hij is op een geloofwaardige manier een (veel) oudere broer voor Holden <0xE2><0x80><0x93> de stem, de neus <0xE2><0x80><0x93> maar hij kan beslist niet voor 27 doorgaan. Holden is zo jong en enthousiast, en al zijn acteertalent hangt daar rond, zodat iedereen het kan zien. Hoe klein zijn scènes ook zijn, Bogart is een vaste, zij het slijmerige hand om de actie op gang te brengen.<br />Flora Robson, als de moeder van Vlot en Holden, is de meest sympathieke figuur. De actrice had een geweldige ziel om gewicht te geven aan wat een ondankbare rol zou kunnen zijn. Alleen via haar komt er echt gevoel in dit melodrama. En hoewel ze bijna zeven jaar jonger is dan Vlot, ziet ze er met een beetje make-up uit alsof ze op z'n minst zijn tante zou kunnen zijn.<br />Het is interessant dat de film de bajesklanten nooit in echte gevangenisstrepen laat zien. De enige twee scènes van Vlot en Bogart in de gevangenis zijn in de douche (dank je) en in het kantoor van de directeur voordat ze vertrekken.<br />Ik laat deze film graag aan vrienden zien nadat ze 'Mary of Scotland' van John Ford hebben gezien, zodat ze versteld kunnen staan van Moroni Olsens schietwapen.
This film should have been more interesting with the potential of such a cast. The script tries to be important. Indeed, we again get a "Les Miserables"-themed story of a parolee trying to go straight but finding all of the rules and society's prejudice forcing him back to crime. But Lloyd Bacon's sluggish direction holds everything back and it is never interesting storytelling.<br /><br />How can a film with George Raft, Humphrey Bogart and William Holden not be compelling? Thank you, Mr. Bacon, for demonstrating. Raft tries hard to be the nice guy but the script gives the character no depth. He could be any ex-con coming home after a stint in Sing Sing. He seems handcuffed throughout. He does believably make a (much) older brother for Holden - the voice, the nose - but he surely can't pass for 27. Holden is so young and enthusiastic and all his acting mechanics are hanging out there for everyone to see. As few as his scenes are, Bogart is a steady if smarmy hand to get the action started.<br /><br />Flora Robson, as the mother of Raft and Holden, is the most sympathetic character. The actress had a tremendous soul to give weight to what could be a thankless part. Only through her does any real feeling come into this melodrama. And though nearly seven years younger than Raft, just a little age makeup makes her look as if she could at least be his aunt.<br /><br />It is interesting that the film never shows the cons in actual prison stripes. The only two scenes of Raft and Bogart in prison are in the shower (thank you) and in the warden's office before leaving.<br /><br />I do like to show this film to friends after they've seen John Ford's "Mary of Scotland" just so they can be amazed at Moroni Olsen's range.