Vier mannelijke schrijvers kregen het niet voor elkaar om iets van deze film samen te stellen, ondanks een paar grote oude sterren (Louise Fletcher, Genevieve Bujold) die hun best deden met een loodzwaar script en subversieve fundamentalistische boodschappen.<br />Clichés? Laat me de manieren tellen. Ik geloof dat ik er nog nooit zoveel heb gehoord in deze ene zoooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo Ze piept haar tekst en zwiept veel met haar ogen. Vreselijk om naar haar te kijken.<br />Het is de kleindochter verboden om de grootmoeder als elfjarig kind te zien, maar ze doet ook geen moeite om haar als volwassene te zien, ook al beweert ze dat ze zielsveel van haar houdt? Ze gedraagt zich als een receptioniste in haar 'hoge carrière' in New York, opgewonden over haar verjaardag en haar nieuwe vriendje, haar 'baas'. Het publiek weet niet wat iedereen voor de kost doet. Dat doet ze alleen om haar carrière op te geven (op die 'fortuinlijke' manier) om tot rust te komen en over die onzin heen te komen.<br />De beheerder-beeldhouwer blijkt op zijn twaalfde in Microsoft te hebben geïnvesteerd (doet toch iedereen? en nu rijk is, maar leeft als een bootwerker/knul.<br />Het geheim was dat ik me niet op stang liet jagen. Een heleboel geflikflooi en de vreemdste, geforceerde dialoog. En kraakhelder ook. Ze beschuldigt haar baas ervan dat hij helemaal naar Maine is gereisd om haar te'springen'. Man die me een draai om mijn oren gaf voordat ik in lachen uitbarstte. 'Springen'? Wat? Ik heb nog nooit een vrouw dat woord horen gebruiken. Jongens, ja.<br />En het gaat maar door en door en door en door. Elk cliché zwaarder dan het vorige tot het jammerend instort onder het pro-leven-einde.<br />Ik gaf het 2 van de 10. Het landschap en de herberg zijn werkelijk prachtig en de spookachtige muziek ook.
Four male writers couldn't hang any of this film together in spite of some great old stars (Louise Fletcher, Genevieve Bujold) who try their best with a leaden script and subversive fundamentalist messages.<br /><br />Clichés? Let me count the ways. I believe I've never been privy to so many in this one loooooong contrived movie that must have gone straight to DVD. It wouldn't survive a Friday night at the local Odeon.<br /><br />Traumatic event in childhood conveniently forgotten by the star - who by the way has to be one of the most irritating actresses ever, she ran the gamut of emotions from A to B to quote a famous critic. She squeaks her lines and does a lot of batting with the eyes. Awful to watch her.<br /><br />The granddaughter is forbidden to see the grandmother as an eleven year old child but then makes no effort to see her as an adult even though she professes undying love for her? She behaves like a receptionist in her "high career" in New York, excited over her birthday and her new boyfriend, her "boss". The audience is not privy to what everyone does for a living. It is strictly so she can give up her career (in that "fundy" way) to settle down and get over that nonsense.<br /><br />The caretaker-sculptor turns out to have invested in Microsoft when he was twelve (doesn't everybody?) and is now wealthy but living as a boatman/bum.<br /><br />The secret was not getting worked up into a froth over. Fisticuffs a plenty and the oddest, strained dialogue. Squeaky clean too. She accuses her boss of travelling all the way to Maine so he could "jump her". Man that spun me sideways before I burst out laughing. "Jump"? Wha'? I've never heard a woman use that term. Guys, yes.<br /><br />And it goes on and on and on and on and on. Each cliché heavier than the one before it until it collapses, whimpering, under the pro-life ending.<br /><br />I gave it 2 out of 10. The scenery and the inn are truly lovely and so is the haunting music.