Finding Home is een afgrijselijke film vol niet zo subtiele anti-abortusgevoelens. (Zelfs een tweede personage dat na een korte affaire met de schurk in de film zwanger blijkt te zijn, kiest ervoor om 'haar baby te houden'.) Ook moet opgemerkt worden dat kijkers die allergisch zijn voor christelijke propaganda deze film koste wat kost moeten vermijden. (Wie had kunnen weten dat er geen homo's of lesbische vrouwen in New York zijn? Wie had kunnen weten dat machtige carrièremensen nooit één obsceniteit uiten? Wie had kunnen weten dat een geëmancipeerde vrouw van de wereld een uitspraak zou doen als 'Je wilde me gewoon bespringen'? Of dat de VS zo'n brandschone, glanzende plek is? Alsjeblieft, sta me toe een opsomming te geven van de manieren waarop deze film bijna (maar helaas niet helemaal) in de annalen komt als 'zo slecht dat het goed is'. Ten eerste geeft de hoofdrolspeelster een waarlijk amateuristische voorstelling. Ze belichaamt alle emoties met een gefronst voorhoofd en wijd opengesperde ogen als Bambi, en haar stem is ijl en raspend. Ten tweede is het script idioot. Ik vond het vooral geweldig hoe de schurk de zee in rent (?) en hoe hij uiteindelijk zijn verdiende loon krijgt. (Hij verhuist naar Hollywood, waar, zoals de schijnheilige heldin terloops opmerkt, iemand met zijn dubieuze gevoel voor moraal zal slagen. Eh, was zij niet een zogenaamd hardgekookte carrièrevrouw uit New York? De onthulling dat de held onafhankelijk rijk is (het is duidelijk dat hij op 12-jarige leeftijd in Microsoft-aandelen heeft geïnvesteerd) levert ook een paar bulderende lachsalvo's op. Moet ik nog vermelden dat de held ook gevoelvol en artistiek is (hij beeldhouwt!) en vrijgezel en lichamelijk fit en) (Nog een grappig detail: als eerbetoon aan Hello van Lionel Richie blijkt het werk van de held in wording een hoogst onflatteuze sculptuur van de heldin te zijn.) Ten derde is Finding Home beladen met christelijke'subtekst' (aantekening: aanhalingstekens). De heldin trouwt met de held en baart ongeveer 10 maanden later een kind. (Seks buiten het huwelijk is slecht! Geboorte buiten het huwelijk is slecht. Niet zwanger worden is nog erger! De climax laat een blond moppie zien dat een koekje uit een smetteloze keuken grist. De heldin heeft duidelijk haar lege bestaan als carrièrevrouw vaarwel gezegd en heeft gekozen voor de oneindig veel bevredigender rol van huisvrouw. (Denk aan kinderen: vrouwen moeten thuisblijven!) De held doet klusjes, terwijl de heldin in New York werkte (curieus genoeg komen we er nooit achter wat ze doet). Toch heeft ze hem nodig om de herberg te runnen die ze van haar oma heeft geërfd. 'Wat kan ik doen? Help me. Help me!' De enige namen in de cast (Bujold en Fletcher) zijn verspild. Is het zo moeilijk voor rijpere actrices om een fatsoenlijke auto te krijgen? Ik ben dankbaar dat ik een atheïst ben.
Finding Home is an execrable film laden with not-so-subtle anti-abortion sentiment. (Even a secondary character who finds herself pregnant after a brief fling with the film's villain opts to "keep her baby.") It also should be noted that viewers allergic to Christian propaganda should avoid this one at all costs. (Who knew that there were no gay men or lesbian women in NYC? Who knew that high-powered career people never utter a single obscenity? Who knew that an emancipated woman of the world would utter a statement like "You just wanted to jump me"? Or that the US of A is such a squeaky-clean, shiny place?) Please allow me to enumerate the ways in which this film almost (but, alas, not quite) enters the annals of being "so bad it's good." First, the lead gives a truly amateurish performance. She signifies all emotions with a furrowed brow and widened eyes a'la Bambi, and her voice is thin and grating. Second, the script is idiotic. I particularly loved the villain's dash toward the sea (?) and his ultimate comeuppance. (He moves to Hollywood where, as the heroine sanctimoniously notes, someone possessing his dubious sense of morality will succeed. Um, wasn't she a purportedly hard-boiled career gal in NYC? Pot, kettle?) The revelation that the hero is independently wealthy (evidently, at the age of 12, he invested in Microsoft stock) also warrants a few good guffaws. Do I need to mention that the hero also is soulful and artistic (he sculpts!) and single and physically fit and (Another funny bit: In homage to Lionel Richie's Hello, the hero's work in progress turns out to be a most unflattering sculpture of the heroine.) Third, Finding Home is laden with Christian "subtext" (note: quotation marks). The heroine marries the hero and, approximately 10 months later, gives birth. (Premarital sex is bad! Giving birth out of wedlock is evil. Not getting pregnant is even worse!) The climax reveals a blonde moppet grabbing a cookie from an immaculate kitchen. Obviously, the heroine has abandoned her empty existence as a career woman, and opted for the infinitely more satisfying role of hausfrau. (Remember kids: women should stay at home!) The hero does odd-jobs, whereas the heroine worked in NYC (curiously, we never find out what she does). Yet, she needs HIM to help her run the inn she inherited from granny. "What can I do? Help me. Help me!" The only names in the cast (Bujold and Fletcher) are wasted. Is it that difficult for more mature actresses to land decent vehicles? If Finding Home represents the best that Christian cinema has to offer, then I'm grateful to be an atheist.