Ik ben een Japanner. Het kan leuk voor me zijn om te zien hoe Japanners nog steeds stereotiep worden afgebeeld in films uit het westen. Omdat het is alsof je in een geïsoleerd land als Japan in een spiegel kijkt die mensen missen, en hoe overdreven of slecht of onwaar het stereotype ook lijkt op het eerste gezicht, er zit toch iets waars in, iets wat ons doet denken aan een deel van onszelf dat we voor onszelf hebben weten te verbergen.<br />Ja. Tot ik in deze film de sterfscène tegenkwam.<br />Ik heb die film in Sydney gezien met mijn Japanse kamergenoot. Bij die sterfscène hebben we ons rot gelachen. Ik moest bijna huilen. Het is beslist de grappigste sterfscène die ik ooit heb gezien.<br />En dan blijft het lijk ongeveer 20 minuten op het scherm. Of het voelde gewoon zo aan. Geweldige acteerprestaties.<br />Deze film moest zijn toevlucht nemen tot de dood van de hoofdfiguur en presenteerde die heel weinig overtuigend. Dat is het. Gewoon gelul.
I am a Japanese. It can be fun for me to see how Japanese still are portrayed stereotypically in the movies from the west. Because it's like gazing at a mirror which people living in a insular country like Japan lack and no matter how exaggerated or bad or untrue the stereotype may seem for the first glance, there is still something that holds true in it, something that reminds of part of self that we've been succeeding at hiding from ourselves.<br /><br />Yes. That did until I came across the death scene in this movie.<br /><br />I watched this movie in Sydney with my Japanese roommate. At this death scene we laughed our guts out. I almost cried. It's definitely the funniest death scene I've ever seen.<br /><br />And then the corpse remains on the screen for about 20 minutes. Or it just felt so. Superb acting.<br /><br />This movie had to resort to death of the main character and presented it quite unconvincingly. That's it. Piece of crap.