Sharpe's Battle is naar mijn bescheiden mening een van de beste afleveringen van de hele filmserie, en ondanks de lichte hapering in Sharpe's Gold laat de film zien hoe het team achter hen steeds sterker wordt. Want terwijl de formule van Wellington, die een probleem oplost door Sharpe te sturen om het op te lossen, terwijl er een mooie vrouw bij betrokken raakt en alles culmineert in een massale veldslag, nu goed en wel op zijn plaats is gevallen, doet Sharpe's Battle er alles aan om zijn personages verder te ontwikkelen. De voltooide film is alleen maar bevredigend.<br />Om te beginnen is dit een van de meest actierijke afleveringen van het hele stel. De gevechten zijn van een veel kleinere schaal dan normaal en hebben meer het karakter van een guerrilla-oorlog, maar ze zijn nog even hevig als altijd en de gevechten komen snel en frequent. Het ene moment zijn ze verwikkeld in bittere straatgevechten, duikend en bukkend van steegjes naar deuren en weer terug, geweerschoten afvurend op hun heen en weer schietende vijanden. Het volgende moment verdedigen ze hun fort tegen de opeengepakte gelederen van Franse infanterie en leveren ze een bloedig man-tegen-mangevecht terwijl de vuren van het slagveld om hen heen bulderen. Het subtiele vernisje van frisheid wordt echter tenietgedaan door het ontbreken van de standaard-rode en blauwe infanteristenuniformen, die zijn vervangen door het groen en wit van de paleiswachten en de fantastisch ogende Franse wolvenroedel met hun grijze uniformen versierd met wolfsvacht.<br />Bovendien gaat Sharpe's Battle een heel eind in de ontwikkeling van de personages die buiten hun normale rol vallen. Sharpe zal natuurlijk bekend zijn bij elke fan van de serie, maar hier is hij een tikkeltje vermoeider van het eindeloze vechten en verbitterder dan gewoonlijk, omdat het ontbreken van een romantische vrouw deze keer de creatieve teams in staat stelt om met het vertrouwde patroon te spelen. Malley neemt intussen zijn beste rol tot nu toe op zich als sergeant Harper. Normaal gesproken is hij een joviale en charmante man die een glimlach op de oorlog kan toveren, maar aan het eind van de episode verandert dat en wordt hij overmand door een waanzinnige woede, maar op geen enkel moment voelt dat geforceerd.<br />Maar het beste van alles is Jason Durrs optreden als Heer Kiely, commandant van de koninklijke paleiswacht, een man die geobsedeerd is door de wens dat zijn naam en de naam van zijn regiment in de militaire geschiedenis ten onder gaan. Kiely had heel goed de zoveelste pompeuze heer kunnen zijn met wie Sharpe het aan de stok kon krijgen, maar hoewel hij misschien een beetje in het plaatje past, is hij veel minder stereotiep dan types als Henry Simmerson, de slijmerige bruut uit Sharpe's Eagle. In plaats daarvan is Kiely een tegenstrijdige persoonlijkheid die tegelijkertijd van zijn vrouw houdt en haar haat, omdat hij niet met haar naar bed kan vanwege een rampzalige miskraam die een smet op hun relatie heeft geworpen. Af en toe verafschuw je hem, bij anderen voel je met hem mee, en een of twee keer is het zelfs mogelijk om hem te bewonderen, omdat Durr een prima rol speelt als gekwelde man. Ergens anders krijgen we een andere ontzettend onsympathieke schurk in de vorm van brigadegeneraal Loup, een eenogige, besnorde Franse smeerlap, en zelfs soldaat Perkins krijgt een broodnodige oppepper. Je krijgt ook de koninklijke garde zelf, mannen van trots die moeten leren leven met de wetenschap dat ze het mikpunt van spot zijn in het leger, en naarmate ze verder opklimmen in de kunst van het oorlogvoeren, is het moeilijk om niet voor ze te juichen. Maar het beste van alles is dat je nog een uur en veertig minuten van zwierige heldhaftigheid krijgt, ongeremd geweld en durf, maar deze keer met iets meer menselijkheid. Zeer aanbevolen.
Sharpe's Battle is in my humble opinion, one of the finest entries in the entire movie series and despite the slight hiccup of Sharpe's Gold, shows the team behind them going from strength to strength. For while the formula of Wellington having a problem, sending to Sharpe to solve it, a beautiful woman getting involved and everything culminating in a massive pitched battle was well and truly in place by now, Sharpe's Battle takes pains to develop its characters further. The finished film, is nothing but satisfying.<br /><br />For one thing, this is one of the most action packed episodes of the lot. The battles are a lot smaller scale than normal and have more of a guerrilla war flavour to them, but they are still as gripping as ever and the fights come fast and frequent. One minute they're engaging in bitter street fighting, ducking and diving from alleyways to doors and back again, snatching off rifle blasts at their darting foes. The next they're defending their fortress from the massed ranks of French infantry, engaging in bloody hand to hand combat as the fires of battlefield immolation roar around them. And while it may be a small point, they're given a subtle veneer of freshness by the absence of the standard red and blue infantrymen uniforms, replaced by the green and white of the palace guards and the fantastic looking French wolf pack with their grey uniforms decorated with wolf fur.<br /><br />What's more, Sharpe's Battle goes some way towards developing the characters beyond their normal roles. Sharpe will of course be familiar to any fan of the series but here, is a tad more weary of the endless fighting and more embittered than usual, the lack of a romantic female lead for him to bed this time around revealing the creative teams willingness to toy with the familiar pattern. Daragh O'Malley meanwhile puts in perhaps his finest turn to date as Sergeant Harper. As per normal, he is a genial and charming man who can put a smiling face on the war, but late in the episode this changes and he is overcome by a berserk rage, but at no point does this feel forced.<br /><br />Best of all though is Jason Durr's performance as Lord Kiely, commander of the Royal Palace guard and a man obsessed with making his name and the name of his regiment go down in military history. Kiely could very easily have been another pompous gentleman for Sharpe to clash with, but while he may fit the bill somewhat, he is far less stereotypical than the likes of Henry Simmerson, the slimy brute from Sharpe's Eagle. Instead, Kiely is a conflicted persona who simultaneously loves and hates his wife, unable to bed with her thanks to a disastrous miscarriage that has stained their relationship. At turns you will loathe him, at others you will sympathise and once or twice its even possible to admire him, Durr putting in a fine job as the tormented man.<br /><br />Elsewhere, we get another tremendously unlikable villain in the form of Brigadier General Loup, a one-eyed, mustachioed French scumball and even Rifleman Perkins getting a much needed boost of characterisation. You also have the Royal guard themselves, men of pride who have to come to terms with the knowledge that they are the laughing stock of the army and as they grow in the art of war, it's hard not to cheer for them. Best of all though, you get another hour and forty minutes of dashing heroism, unchecked violence and daring-do, but with a bit more humanity this time around. Highly recommended.