Douglas Sirk staat erom bekend dat hij zijn subversieve kritiek op de Amerikaanse samenleving van de jaren vijftig in zijn glossy en glamourachtige melodrama's injecteert. Wat dit aanvaardbaar maakte voor het publiek, dat in drommen toestroomde, was het feit dat de betrokken families uit de showbusiness kwamen ('Imitatie van het leven'), stinkend rijke oliemagnaten ('Geschreven in de wind') of zo sterk geïdealiseerd waren dat ze bijna karikaturen werden ('All that Heaven Allows', 'Magnificent Obsession'), ver van het sociale milieu van de gemiddelde bioscoopbezoeker. En op het scherm verschenen natuurlijk de glamoursterren: Rock Hudson, Lana Turner, Lauren Bacall, Dorothy Malone, enzovoort. Filmfans zullen zich de genoemde films herinneren als het onderwerp van Sirks films ter sprake komt. Het is hoogst onwaarschijnlijk dat 'There's Always Tomorrow' een vermelding krijgt. 'There's Always Tomorrow' heeft nauwelijks enige glans of glamour. De sociale kritiek is totaal niet verhuld. De familie in kwestie is er een waar de overgrote meerderheid van de bioscoopbezoekers zich gemakkelijk mee kan identificeren. De sterren (Fred MacMurray en een niet zo jonge Barbara Stanwyk) zijn niet glamoureus. Terwijl het publiek de bioscoop verliet in de ban van het glorieuze melodrama van 'Imitation of Life' en 'Written on the Wind', zou 'There's Always Tomorrow' een stuk minder zeker zijn over hun eigen leven, aangezien het een film is die nogal wat 'gevaarlijk' terrein aanroert en de fundamenten van het Amerikaanse gezin ter discussie stelt. Douglas Sirks gevoel voor ironie is nog nooit zo scherp geweest. De titel straalt van het optimisme en de film begint met het script: 'Once Upon a Time in Sunny California'. Maar wat zich ontvouwt is een sombere, pessimistische weergave van het gezinsleven in de middenklasse.<br />Hoewel de films van Sirk vaak als 'vrouwenfilms' zijn gebrandmerkt, is 'There's Always Tomorrow' in feite een mannenfilm. De rol van de mannelijke kostwinner wordt van alle kanten bekeken, en de film die daaruit voortkomt is niet bepaald mooi. Wat we te zien krijgen is een man die toen hij jong was het mooiste meisje het hof maakte, trouwde, kinderen kreeg en hard werkte om een succesvol bedrijf op te bouwen. Hij is nu van middelbare leeftijd en na alles wat hij heeft bereikt, begint hij zich door zijn vrouw en kinderen als vanzelfsprekend beschouwd te voelen. Zijn behoeften worden volledig genegeerd. Zijn vrouw heeft er weinig belangstelling voor dat hij zich seksueel volledig concentreert op het vervullen van de oneindige behoeften van hun ondankbare kinderen. Het is een scenario dat miljoenen mannen maar al te goed kennen. Clifford Groves van Fred MacMurrays is een robot geworden die lijkt op de robot die zijn succesvolle speelgoedfabrikant heeft gecreëerd. Geen wonder dat de terugkeer van Norma Vale (Stanwyk) in zijn leven een kans biedt om zijn verloren dromen terug te krijgen. Ze is een onafhankelijke carrièrevrouw die zijn situatie van buitenaf enigszins idyllisch vindt. Maar met de gebruikelijke intelligentie van een Stanwyk-personage maakt ze zich geen illusies over een mogelijke toekomst met hem. Ondanks het korte en verplichte verzoenende einde, voorspelt de toekomst van Clifford Groves niet veel goeds. Het zal geen verrassing zijn dat de film niet goed werd ontvangen.<br />'There's Always Tomorrow' heeft veel kenmerken van Sirks vakmanschap. De studio weigerde zijn verzoek in te willigen om de film in kleur op te nemen, ondanks het feit dat ze Universal enkele van de meest aangrijpende films van het decennium hadden geleverd. Zijn verzoek om zijn favoriete cameraman Russell Metty werd in elk geval ingewilligd. Metty was zoals altijd de perfecte partner bij het realiseren van Sirks visie. Vooral zijn interieurfilm is een les in cinematografie. Hij had een voorliefde voor het filmen van personages achter trapleuningen, ingelijst in spiegels en gekooid achter hekken om het gevoel te versterken dat ze in de val zitten. MacMurray en Stanwyk glijden voortdurend door donkere schaduwen en helder licht dat de inherente helderheid en duisternis van hun leven reflecteert.<br />Op het moment dat ik dit schrijf is 'There's Always Tomorrow' in geen enkel format uitgebracht en komt het zelden op de televisie. Het is een grove onrechtvaardigheid voor een buitengewoon belangrijke regisseur en een prachtig gemaakt, ontroerend stuk film.
Douglas Sirk is renowned for injecting his subversive criticism of American society of the fifties in his glossy and glamorous melodramas. What made this palatable to the public, who flocked in droves, was the fact that the families involved were showbiz families ("Imitation of Life"), filthy rich oil magnates ("Written in the Wind") or highly idealized to the point of caricature ("All that Heaven Allows", "Magnificent Obsession"), far from the average movie goers own social milieu. And of course up there on the screen were the glamorous stars, Rock Hudson, Lana Turner, Lauren Bacall, Dorothy Malone, etc. Movie fans will recall the aforementioned movies when the topic of Sirk's movies arises. It is highly unlikely that "There's Always Tomorrow" will get a mention. "There's Always Tomorrow" has barely any gloss or glamour. The social criticism is completely without disguise. The family in question is one that the vast majority of movie goers could very easily identify with. Its stars (Fred MacMurray and a not so young Barbara Stanwyk) are not glamorous. While audiences left the cinema entranced by the glorious melodrama of "Imitation of Life" and "Written on the Wind", they would have left "There's Always Tomorrow" feeling a lot less secure about their own lives, since it's a film that touches on a fair amount of "dangerous" territory, calling into question the very foundations of the American family. Douglas Sirk's sense of irony has never been sharper. The title brims with optimism and the film opens with the script, "Once Upon a Time in Sunny California". But what unfolds is a bleak, pessimistic depiction of middle class family life.<br /><br />While Sirk's films have often been branded "woman's pictures", "There's Always Tomorrow" is indeed very much a man's picture. It takes a hard and deep look at the role of the male breadwinner and the picture it comes up with is not a pretty one. What we are shown is a man who when young, courted the prettiest girl, married, had children and worked hard to build up a successful business. He is now middle aged and having achieved it all, begins to feel himself taken for granted by his wife and children. His needs are completely neglected. His wife has little interest in him sexually being totally wrapped up in fulfilling the unending needs of their self centered ungrateful children. It's a scenario all too familiar to millions of men. Fred MacMurrays's Clifford Groves has become a robot similar to the one his successful toy manufacturer has created. No wonder that Norma Vale's (Stanwyk) reappearance in his life presents an opportunity to regain his lost dreams. She's an independent career woman, who sees his situation as somewhat idyllic from the outside. But with the usual intelligence of a Stanwyk character, she has no illusions as to a possible future with him. Despite the brief and obligatory conciliatory ending, Clifford Groves' future does not bode well. It should come as no surprise that the film was not well received at the box office. <br /><br />"There's Always Tomorrow" has many of the hallmarks of Sirk's craftsmanship. The studio refused to grant him his request for the film to be shot in color, despite having provided Universal with some of its highest grossing pictures of the decade. At least his demand for his favorite cameraman Russell Metty was granted. Metty as always, was the perfect partner in realising Sirk's vision. His interior filming in particular is a lesson in cinematography. He had a penchant for shooting characters behind banisters, framed in mirrors and caged behind fences to enhance the sense of their being trapped. MacMurray and Stanwyk are constantly gliding through dark shadow and bright light reflecting the inherent brightness and darkness in their lives. <br /><br />At this point of writing "There's Always Tomorrow" has not been released in any format and rarely gets a showing on television. It's a gross injustice to an extremely important director and a wonderfully made, moving piece of cinema.