Deze film is echt een stinkerd. Alles is goed aan de film, behalve de personages en het schrijven. De film heeft hoge productiewaarden, het acteerwerk is heel goed, maar de personages zijn oppervlakkig, narcistisch en niets meer dan een opsomming van hun tekortkomingen. Het is alsof een eerstejaars student aan de filmschool onbeperkte middelen kreeg om te proberen de meest eigenzinnige personages ooit te creëren, zonder een verhaal om het aan op te hangen. Misschien is dat hoe een verwende, rijke tiener zich volwassenen voorstelt, egoïstisch, zeurderig, veeleisend en spiritueel hol.<br />De drie broers zitten in India in een trein in de hoop hun moeder te vinden en haar te bezoeken, die niet op de begrafenis van hun vader is verschenen. We worden getrakteerd op een meedogenloos vertoon van het bizarre en exhibitionistische gedrag van de broers, terwijl de trein door het Indiase landschap dendert. Ze gedragen zich als chronisch depressieve kinderen van 4. Misschien dacht de filmmaker dat hij met eigentijdse angsten te maken had, misschien dacht hij alleen maar dat hij amusante malle clowns creëerde in de geest van 'A Hard Day's Night'. Maar deze clowns zijn niet jong, hun capriolen zijn niet amusant, ze irriteren. We gaan ze net zo haten als ze elkaar haten. Het kan ons niet schelen of ze hun moeder vinden of niet. Het hoofd van de oudste broer zit altijd in het verband, het gevolg van een motorongeluk dat een poging tot zelfmoord kan zijn geweest. Hij commandeert de andere broers en ze lijken niet tegen hem op te kunnen. Een van de broers leest een paar alinea's voor uit een verhaal dat hij aan het schrijven is. Het verhaal is net zo oppervlakkig en pretentieus als deze film en deze personages.<br />Dit is de verrassing: ze ontmoeten inderdaad de moeder (Angelica Houston) die de grootste narcist van allemaal is. Gekleed in een wit gewaad en opgemaakt met zwarte eyeliner voert ze een of andere christelijke missie uit in de uitlopers van de Himalaya. Nou, je had het kunnen weten... deze losers zijn grootgebracht door deze pompeuze en ijdele vrouw. Geen wonder. Uiteindelijk rennen de broers naar de trein om naar huis te gaan, onder het rennen laten ze hun bagage vallen. Dat is symboliek, snap je? Ze werpen hun bagage af, ja? Maar deze figuren zijn zo licht dat je je niet kunt voorstellen dat ze ook maar iets nauwelijks gewicht hebben, zelfs niet met hun bagage. Zonder de theatraal gefabriceerde bagage zouden ze helemaal geen materieel bestaan hebben.<br />Het laatste uur van deze film zag elke scène eruit alsof het het laatste zou zijn. De camera focust op de verbijsterde gezichten van de broers, de muziek zwelt aan, de camera trekt zich terug. Eindelijk! denk je. Het is eindelijk voorbij. Maar nee, er komt nog een scène, en nog een, en nog een. Op een gegeven moment zien ze een jongetje verdrinken in een kanaal. Ze proberen hem te redden, maar dat lukt niet. Ze brengen zijn lichaam naar zijn dorp terug. Er is een begrafenis. De scène is leeg; het is alsof het in een droom gebeurt. De broers lijken onaangedaan. Het is onmogelijk om iets om ze te geven. Ik ben deze film bijna vergeten en ik heb hem pas 2 dagen geleden gezien. Bespaar jezelf alsjeblieft de verveling.
This movie is really a stinker. Everything is good about it except the characters and the writing. It has high production values, the acting is very good, but the characters are shallow, narcissistic and nothing more than sum of their hangups. It's like some teenage film school freshman was given unlimited resources to try to create the most quirky characters ever, without a story to hang it on. Perhaps it's how a spoiled, rich teenager would imagine adults to be, selfish, whiny, demanding and spiritually hollow. <br /><br />The three brothers are riding a train in India in hopes of finding and visiting their mother who failed to show up at their father's funeral. We are treated to a relentless display of the brothers' bizarre and exhibitionistic behavior as the train trundles through the Indian countryside. They behave like chronically depressed 4 year olds. Maybe the filmmaker thought he was getting at contemporary angst, maybe he just thought he was creating amusing madcap clowns in the spirit of "A Hard Day's Night." But these clowns aren't young, their antics don't amuse, they grate. We come to hate them as much as they hate each other. We don't care whether they find their mother or not. The older brother's head is always swathed in bandages, the result of a motorcycle crash which may have been an attempted suicide. He orders the other brothers around and they seem unable to stand up to him. One brother reads a couple of paragraphs from a story he's writing. The story is as shallow and pretentious as this movie and these characters. <br /><br />Here's the spoiler: they do meet up with the mother (Angelica Houston) who's the biggest narcissist of all. Dressed in white robes and made up with black eyeliner, she holds forth in some sort of Christian mission in the foothills of the Himalayas. Well, you might have known it...these losers were nurtured by this pompous and vain woman. No wonder. In the end the brothers are running to catch the train to go home, as they run they drop their baggage. That's symbolism; get it? They're shedding their baggage, right? But these characters are so light you can't imagine them having any hardly weight at all, even with their baggage. Without the theatrically contrived baggage they wouldn't have any material existence whatsoever. <br /><br />For the last hour of this film every scene looked like it was going to be the last. The camera focuses on the bewildered faces of the brothers, the music swells, the camera pulls away. At last! you think. It's finally over. But no, there's another scene, and another, and another. At one point they witness a young boy drowning in a canal. They try to rescue him, but can't. They take his body home to his village. There is a funeral. The scene is empty; it's like it happens in dream. The brothers appear unaffected. It is impossible to care about them. I've almost forgotten about this movie and I only saw it 2 days ago. Please, save yourself the boredom.