'Sherman's March' heeft een paar uitmuntende momenten die de problemen van relaties vastleggen, maar de lengte en het gebrek aan concentratie maken het moeilijk om het te prijzen. De algehele structuur van de film is een slimme blik op de onvoorspelbaarheid van het concentratievermogen van een kunstenaar, in die filmmaker Ross McElwee die een documentaire wilde maken over de Savannah Campaign en uiteindelijk een film maakte over zijn mislukte relaties. Maar McElwees vrijzinnige benadering van het vertellen is de enige oorzaak van de films die een groot gebrek vertonen; in een waanzinnige 157 minuten zit de film vol met extreem lange opnamen en zinloze omwegen, waaronder verscheidene pogingen om Burt Reynolds te vinden. Het is onmogelijk om volledig in het verhaal op te gaan als het onderwerp herhaaldelijk van geschiedenisles overgaat op driehoeksverhoudingen tot het besluipen van beroemdheden. Uiteindelijk is deze film de moeite van het bekijken waard vanwege de glimpen in de menselijke conditie en de interessante personages die McElwees reizen verrijken (ik vind Charleen vooral goed). Maar net als de filmmaker moet je je misschien van tijd tot tijd laten afleiden om het eind van deze uitputtende reis te halen.
"Sherman's March" has some outstanding moments that capture the difficulties of relationships, but the lengthiness and lack of focus make it difficult to praise. The overall structure of the film is a clever look at the unpredictability of an artist's focus, in that filmmaker Ross McElwee set out to make a documentary about the Savannah Campaign and ended up making a film about his failed relationships. But McElwee's free-form approach to storytelling is the sole cause of the films only major flaw; at a whopping 157 minutes, it's padded with excessively long shots and pointless detours, including several attempts to find Burt Reynolds. It's impossible to become fully absorbed in the story when the subject repeatedly shifts from history lesson to love triangle to stalking celebrities. Ultimately, this film is worth viewing for its glimpses into the human condition and the interesting characters that enrich McElwee's travels (I especially like Charleen). However, much like the filmmaker, you may need to distract yourself periodically to make it to the end of this exhausting reflexive journey.