Whale of a Tale is in feite een verhaal over een jongen die een zeehondenpark bezoekt en daar een band krijgt met een levensgevaarlijke walvis. Verder gebeurt er niet veel. Het ziet er heel goedkoop uit en is volkomen onschuldig, zelfs naar de maatstaven van 1970. Het speelt zich af als een gemiddelde aflevering van The Wonderful World of Walt Disney. De ster, Scott Kolden, heeft in veel Disney-producties gespeeld, wat vreemd is omdat hij een acteur met weinig talent is. Wat de film echt interessant maakt, is de verschijning van William Shatner als een marien bioloog in het park! De kleren die hij draagt zijn genoeg om de film de moeite waard te maken. Volgens de doos is de film in 1976 uitgekomen, maar te oordelen naar de kleding van de personages zou ik zeggen dat het meer in 1972 was. O ja, Shatner heeft ook een totaal geforceerde romance met de moeder van de jongen (natuurlijk speelt Kolden een vaderloos kind). De Walvis van het Verhaal is eigenlijk best grappig, als je het tenminste als een tongue-in- cheek-verhaal kunt zien. Het zou Free Willy twintig jaar later wel hebben geïnspireerd! Je vraagt je af hoe Shatner erover denkt.
Whale of a Tale is basically a story about a kid who visits a marine park and forms an attachment to a killer whale there. Not much else happens. It's very cheap looking and totally inoffensive, even by 1970's standards. It plays like an average episode of The Wonderful World of Walt Disney. In fact the star, Scott Kolden, appeared in many Disney productions, which seems odd as he's an actor of little talent. What really makes the film interesting is the appearance of William Shatner who plays a marine biologist at the park! The clothes he wears is enough to make watching the movie worthwhile. The box says that the film came out in 1976 but judging from the fashions worn by the characters, I'd say it was more like 1972. Oh yes, Shatner also has a totally forced romance with the boy's mom (naturally, Kolden plays a fatherless child) Whale of a Tale is actually pretty funny if you can accept it as tongue in cheek. It may well have inspired Free Willy twenty years later! One wonders how Shatner feels about it.