Een team van hoogst onwaarschijnlijke Mariniers wordt erop uitgestuurd om alle munitie en niet-ontplofte bommen onschadelijk te maken die mogelijk zijn achtergebleven op een eiland dat als schietschijf is gebruikt. (Daarvoor was het een interneringskamp voor Japanse burgers.) Het eiland lijkt overspoeld te worden door tamme witte konijnen. Een ontploffing besproeit het team met menselijke beenderen. ('Het was waarschijnlijk een kerkhof.') Een of andere gestoorde oude blanke vent verschijnt schreeuwend, hoogstwaarschijnlijk krankzinnig, op het toneel. Een andere ontploffing blaast een hoek van een verborgen betonnen schuilplaats weg, waaruit smurrie sijpelt die de huid lijkt op te lossen. Er verschijnt een buitenaards wezen tussen hen in. Met andere woorden, de zaken beginnen een beetje hachelijk te worden. Maar dat is allemaal niet echt een verrassing, want het is van het begin af aan linke soep geweest, te beginnen met de zes leden van het team, een stel grappenmakers die hun nieuwe leider, een strenge luitenant-kolonel die de verkeerde pet draagt (hij zit één graad onder het niveau van een kuiken). De mariniers lijken zich te kleden zoals ze willen, met hun petten achterstevoren, als honkbalpetten. Er is een vrouw bij. Ze draagt alleen wat volgens mij een hemd heet. In een flits duikt een marinier met een grendelgeweer in dekking. Een van de teamleden rookt openlijk crack. Ze zien er allemaal uit als zwervers.<br />' Het is niet zozeer de kledingkast of de rekwisieten die dit potentieel interessante, zij het al bekende verhaal veranderen in het wrak dat het is. Het zijn het onhandige schrijven en de onverschillige manier waarop het is geschreven. Het goud is er, maar niemand heeft het van de rommel gescheiden. Ik bedoel: een eiland dat vijftig jaar lang verlaten is geweest. Verspreide levende munitie. Het linkerkamp waarin mensen tijdens de Tweede Wereldoorlog gedwongen werden te leven. Wat een fascinerende plek om te verkennen, helemaal op zichzelf. Maar er is geen sfeer gevangen, geen echte geheimzinnigheid of spanning opgewekt. Ze gaan aan land op dit verlaten eiland en dan begint alles te gebeuren, het ene na het andere, echt snel, alsof ze willen voorkomen dat het publiek zich gaat vervelen omdat een scène langer duurt en meer laat zien dan een reclamespotje ('Druk op het voorhoofd!'). Toen ik klein was, heb ik een lege legerbasis in Fort Hancock, New York, onderzocht en stuitte ik op een stapel levende 20mm-patronen die in een moeras waren achtergelaten. Omdat ik niet beter wist, probeerde ik met een paar van die onstabiele dingen te jongleren. Nu, achteraf, was dat opwindend. Dit niet. Het is meer een slasher dan een mysteriefilm.<br />Je kunt veel doen met een klein budget, maar je moet wel wat aandacht besteden aan wat je doet. Ik doe het eerst.<br />Volslagen onzin, slecht uitgevoerd, slecht uitgevoerd.
A team of most unlikely Marines is sent to defuse any spent artillery rounds or unexploded bombs that might be left on an island that was used as a gunnery target. (Before that, it was an internment camp for Japanese citizens.) The island seems overrun by tame white rabbits. A detonation showers the team with human bones. ("It was probably a graveyard.") Some deranged old white guy shows up screaming, most likely mad. Another detonation blows the corner off a hidden cement shelter that oozes glop that seems to dissolve skin. An alien appears among them. In other words, things seem to be getting a little hairy.<br /><br />But then none of this really comes as a surprise because things have been hairy from the beginning, starting with the half dozen members of the team, a bunch of wise guys goofing on their new leader, a stern Lieutenant Commander wearing the wrong cap (he's one grade below the scrambled-egg level). The Marines seem to dress any old way they want, wearing their caps backward like baseball hats. There's a woman among them. She wears only what I believe is called a singlet. In one shot a Marine takes cover carrying a bolt-action rifle. One of the team openly smokes crack. They all look like bums.<br /><br />It's not so much the wardrobe or props that turn this potentially interesting, if already familiar, story into the wreck that it is. It's the clumsy writing and the indifferent direction. The gold is there but no one has separated it from the dross. I mean -- an island that has been deserted for fifty years. Scattered live ammunition. The left over camp in which human beings were forced to live during World War II. What a fascinating place to explore, all by itself. But no atmosphere is captured, no real mystery or suspense generated. They go ashore on this deserted island and everything begins to happen, one thing after another, really FAST, as if to prevent the audience from being bored because a scene lasts longer and is more revealing than a Head On commercial ("apply directly to the forehead!"). When I was a kid I explored an empty army base, Fort Hancock, NJ, and stumbled across a pile of live 20 millimeter shells abandoned in a swamp. Not knowing better, I tried juggling a few of the unstable things. Now -- in retrospect -- THAT was exciting. This isn't. It's less mystery movie than slasher.<br /><br />You can do a lot with a small budget, but you have to put some care into what you're doing first.<br /><br />Utter tripe, badly acted, poorly executed.