Blue Car is een politieke film, vermomd als karakterstudie. Hij bevestigt onze vooroordelen zonder de onderliggende motieven van de personages op te helderen. (Spoilers) Waarom zijn we niet verbaasd over Austers gebrek aan terughoudendheid? Gaan we ervan uit dat iedereen die de kans krijgt die ten volle zal benutten? Dit is in feite het thema van een film die in 1962 is gemaakt, Term of Trial, met Laurence Olivier als de leraar. In Term of Trial wordt niet de indiscretie onderzocht, maar de verwachting die we ervan hebben. Er zijn duizenden leraren in de nabijheid van jonge, huwbare tieners, maar indiscretie is niet aan de orde van de dag. Je zou kunnen zeggen dat dit een portret is van slechts één leraar, maar waarom krijgen we geen enkel onderzoek naar Austers gedrag? Wat is dan het motief van Auster om de verkeerde keuze te maken? Ik zou zeggen dat het niet de keuze van Auster is, maar eerder die van de Moncrieff (en Eberts vooringenomenheid). In het commentaar zegt Moncrieff dat de acteurs zich niet op hun gemak voelden met de scène en de locatie. Gezien wat we over Auster weten, denk ik dat hij er net zo over zou hebben gedacht. Realistische films moeten streven naar psychologische consistentie, niet naar moralistisch formalisme. Ik hou van allegorieën als de Piano, waarin de personages abstract zijn, maar ik houd niet van realistische presentaties die ons voorzien van valse of onderontwikkelde personages die onze bestaande vooroordelen alleen maar versterken. Om nog maar te zwijgen van de omslagfoto van de film, die hetzelfde soort seksuele uitbuiting aanmoedigt waarvan we verwachten dat we het weerzinwekkend zullen vinden. Als je geïnteresseerd bent in feministische films met complexe personages die meer zijn dan louter morele bedenksels, probeer dan Lizzie Bordens Love Crimes, maar wees gewaarschuwd dat het waarschijnlijker je sociale waarden zal aantasten dan Blue Car.
Blue Car is a political film disguised as a character study. It reaffirms our prejudices without clarifying the characters' underlying motivations. (Spoilers) Why are we not surprised at Auster's lack of restraint? Do we assume that any man given the opportunity will use it to full advantage? This is actually the theme of a film made in 1962, Term of Trial, staring Laurence Olivier as the teacher. Term of Trial does not explore the indiscretion, rather it examines our expectation of it. There are thousands of teachers in close proximity of young nubile teens, yet indiscretion is not rampant. You might argue that this is a portrait of just one teacher, but why are we not provided any examination of Auster's motives or character flaws? Auster is not a predator. There is no indication that he has "ruined" other students. Other than helping Meghan gain the opportunity to compete he makes no other arrangements to seduce her, their encounter is by chance. Then what is it that motivates Auster to make the wrong choice? I would suggest that it is not Auster's choice, rather it's the Moncrieff's choice (and Ebert's bias). In the commentary, Moncrieff discusses how uncomfortable the actors felt with the scene and the location. Given what we know about Auster, I believe that he would have felt the same. Realist films should strive for psychological consistency, not moralistic formalism. I love allegories like the Piano, in which the characters are abstractions, but I don't appreciate Realist presentations that provide us with false or underdeveloped characters who simply reinforce our existing prejudices. Not to mention the film's cover photo, which promotes the same type of sexual exploitation we are expected to find abhorrent. If you are interested in Feminist films with complex characters that are more than mere moral contrivances try Lizzie Borden's Love Crimes, but be forewarned that it's more likely to offend your social values than Blue Car.