Ik geef de voorkeur aan Blue Velvet, misschien omdat het nieuw en schokkend en origineel was, terwijl hier Lynch zichzelf lijkt na te doen, Nic Cage zijn imitatie-Elvis-'Kijk me eens aan'-act opvoert en Laura Dern alleen maar verloren lijkt. Het camerawerk is prachtig, maar met welk doel? Het is eigenlijk een leeg verhaal als alles gezegd en gedaan is. Zoals Emanuel Levy in zijn boek Cinema of Outsiders zegt: 'De schokken hebben weinig resonantie en de vreemdheid is triviaal <0xE2><0x80><0x93> de hyperkinetische wildheid ligt voornamelijk aan de oppervlakte, de beelden zijn uitvoerig bedacht, maar betekenisloos.'<br /><br />
I much prefer Blue Velvet, maybe because it was new and shocking and original, whereas here Lynch seems to be copying himself, Nic Cage seems to be doing his faux-Elvis 'look at me all the time" schtick and Laura Dern just seems lost. The camera work is lovely, but to what end? It's kind of an empty story when all is said and done. As Emanuel Levy says in his book Cinema of Outsiders, "the shocks have little resonance, and the weirdness is trivial- the pictures hyperkinetic wildness is mostly on the surface, the images are elaborately conceived but meaningless." <br /><br />