Purple Plain is een obscure film op Pecks lange lijst van bioscoopuitvoeringen. Ik weet niet of deze Britse productie veel publiciteit heeft gekregen of in de Verenigde Staten is uitgebracht, ondanks Pecks beroemdheid als filmster. Helaas is het nooit op de televisie vertoond, wat jammer is, want dit verhaal van vernieuwing en overleving is ongewoon en aangrijpend, ondanks de obscuriteit.<br />De film begint in de Birmese jungle tijdens de Tweede Wereldoorlog. Peck is een uitgeputte soldaat die op het punt staat in te storten. Hij staat op het punt te worden opgelucht vanwege zijn grillige gedrag, terwijl hij de hele tijd terugdenkt aan de dood van zijn vrouw tijdens een luchtaanval in Londen. Het zijn goed geacteerde scènes die ons medeleven opwekken met zijn verlies. '... zijn kameraden in gevaar brengen met roekeloze manoeuvres, omdat het verlies zijn levenswil heeft ondermijnd. We worden dus heen en weer geslingerd tussen sympathie en bezorgdheid, net als de dokter van het vliegveld (Bernard Lee).<br />'<br />In een interessante zet overtuigt Lee Peck van zijn angsten door hem weer in contact te brengen met een missionarisgemeenschap in de buurt. Daar vindt Peck de vitale menselijke relaties die zo belangrijk zijn voor zijn strijd tegen de dood. Als gevolg daarvan krijgt zijn leven een nieuwe betekenis en een nieuw doel als hij zich weer bij een menselijke gemeenschap voegt waar zulke levensbevestigende bevestigingen kunnen ontstaan. Over het geheel genomen zijn dit goed doordachte scènes, vooral de chaos na de Japanse luchtaanval. 's Oorlogsvlieger vindt een nieuwe rol om te helpen bij het verbinden van overlevenden. Hier ligt de basisboodschap van de film en het is een belangrijke en humane boodschap, die op een vrij subtiele manier wordt overgebracht, hoewel de ommekeer sneller plaatsvindt dan ik had gewild.<br />Niettemin is het interessant dat het script de gebruikelijke officieel gesanctioneerde hoofddokterstherapie vermijdt. Het valt op dat Peck niet naar een psychiater van de luchtmacht wordt gestuurd, noch naar een therapiegroep voor borstontbloten, noch dat zijn verleden op freudiaanse wijze wordt ontraadseld. Natuurlijk blijft de gelukkige oplossing hier een 'film'-oplossing waarbij - zoals we allemaal weten - alles op magische wijze kan gebeuren. Maar voor een oorlogsfilm is de simpele bevestiging dat geestelijke gezondheid voortkomt uit het onderhouden van sociale betrekkingen en niet uit een door de overheid gesanctioneerde moord niet minder suggestief vanwege de oorsprong ervan.<br />De rest van de film is een overlevingstocht door de wildernis van Zuidoost-Azië. Het is een goed gefilmde en aangrijpende strijd tegen een grimmig landschap, waar de overlevenden van de crash moeten kiezen tussen blijven waar ze zijn of er tegen een enorme overmacht vandoor gaan. Maar het belangrijkste is dat het Pecks kans is om zijn menselijkheid te herwinnen door de overmacht het hoofd te bieden, niet alleen voor zijn eigen leven, maar ook voor dat van zijn twee kameraden. De laatste scène van de film had niet beter bedacht kunnen worden. Woorden zijn niet nodig. Over het geheel genomen is dit een subtiele en goed doordachte anti-oorlogsfilm, niet minder effectief omdat het om het lot van één man gaat in plaats van duizenden. Jammer dat de humane boodschap over het algemeen onzichtbaar blijft.
Purple Plain is an obscure film in Peck's long list of movie credits. I don't know if this British production got much publicity or release stateside, despite Peck's movie star celebrity. Unfortunately, it's never been a TV regular, which is too bad because this tale of renewal and survival is an unusual and gripping one, in spite of the obscurity.<br /><br />The film opens in the Burmese jungle during WWII. Peck is a battle fatigued flyer on the ragged edge of breakdown. He's about to be relieved because of erratic behavior, all the while he's flashing back on his wife's death in a London air-raid. These are well-done scenes causing us to sympathize with his loss. Nonetheless, he's jeopardizing his comrades with reckless manuevers because the loss has undermined his will-to-live. Thus, we're torn between sympathy and concern, just like the flight station doctor (Bernard Lee).<br /><br />In an interesting move, Lee overcomes Peck's agonies by reconnecting him socially, in this case with a nearby missionary community. There Peck finds the vital human relationships so importantly missing from his death-dealing combat duties. As a result, his life takes on new meaning and purpose as a result of rejoining a human community where such life-giving affirmations can emerge. On the whole these are well-done scenes, especially the chaos from the Japanese air attack. In the midst of the carnage, Peck's combat flyer finds a new role in helping to bandage up survivors. Herein lies the movie's basic message and it's an important and humane one, conveyed in fairly subtle fashion, though the turn-around occurs more quickly than I would have liked.<br /><br />Nonetheless, it's interesting that the script avoids the usual officially sanctioned head-doctor therapies. Note that Peck is not sent to be counseled by an air force psychiatrist, nor to join a chest-baring therapy group, nor to have his past puzzled together Freudian style. Of course, the happy solution here remains a "movie" solution where-- as we all know-- anything can be made to magically happen. Still, for a war-movie setting, the simple affirmation that mental health lies through nurturing social relations and not through government sanctioned killing remains no less suggestive because of its movie origins.<br /><br />The remainder of the film amounts to a survival trek through the wilds of southeast Asia. It's a well-filmed and harrowing struggle against a forbidding landscape where the crash survivors must decide between staying put or hiking out against great odds. But most importantly, it's Peck's chance to regain his humanity by facing up to the odds, not just for his own survival, but for his two comrades as well. The movie's final scene could not have been better conceived. Indeed, no words are necessary. On the whole, this is a subtly and well thought out anti-war film, no less effective because it concerns the fate of one man rather than thousands.Too bad that its humane message remains so generally unseen.