Ondanks het feit dat deze film een van de meest verbazingwekkende groepen karakterspelers als ondersteuning heeft, is het toch echt een afschuwelijke film. Hij laat je alleen maar zien dat ongeacht welk talent je bij elkaar hebt gesprokkeld, het niets te betekenen heeft als de tekst slecht is <0xE2><0x80><0x93> en tjonge, wat is dat slecht! Zelfs de gecombineerde talenten van Frank McHugh, Allen Jenkins, Akim Tammiroff, Franklin Pangborn, Edgar Kennedy, Sterling Holloway en anderen konden Ginger Rogers er niet aan helpen om deze puinhoop zelfs maar middelmatig te maken. Waar het op neerkomt is dat de plot helemaal niet geloofwaardig is en de dialoog niet beter. Normaal gesproken, als ik naar oudere films kijk, kan ik mijn ongeloof opzijzetten en er gewoon van genieten, maar deze keer was het een hele klus om de film niet halverwege af te zetten! Ginger speelt een radioster die zo suikerzoet wordt afgeschilderd dat het onmogelijk is te geloven dat het publiek haar kan uitstaan, hoewel ze volgens de film America's Sweetheart is! Nou, Ginger verzet zich daar ook tegen, maar haar antwoord is dat ze in nachtclubs rondhangt en dronken wordt EN seks heeft (het is een 'pre-code' film, dus dit soort onderwerpen was in 1933 NIET taboe). Het is allemaal heel breed geacteerd en geschreven en wordt verondersteld een soort rare komedie te zijn <0xE2><0x80><0x93> het probleem is dat er niets grappigs aan is. Wat er daarna gebeurt en hoe iedereen uiteindelijk gelukkig wordt, is eigenlijk niet iets waar ik over wil praten <0xE2><0x80><0x93> ik wil deze film gewoon nooit meer zien. Het is maar goed dat mevrouw Rogers de films met Fred Astaire had om haar carrière op te krikken <0xE2><0x80><0x93> als het zo'n kletsverhaal was, zou ze nooit beroemd zijn geworden!
Despite this film having one of the more amazing groups of character actors for support, this is truly an awful film. It just goes to show you that no matter what talent you have assembled, it means nothing if the writing is bad--and boy, is it BAD! Even the combined supporting talents of Frank McHugh, Allen Jenkins, Akim Tamiroff, Franklin Pangborn, Edgar Kennedy, Sterling Holloway and others couldn't help Ginger Rogers elevate this mess to even mediocrity. The bottom line is the basic plot isn't at all believable and the dialog isn't any better. Normally when I watch older films, I am able to suspend disbelief and just enjoy, but this time it was a major chore not to just turn the movie off about midway through it! Ginger plays a radio star who is portrayed as so saccharine that it's impossible to believe that the public could stand her, though according to the film she's America's Sweetheart! Well, Ginger rebels against this as well, but her answer is to hang out in nightclubs and get drunk AND have sex (it's a "Pre-Code" film, so this sort of subject was NOT taboo in 1933). It's all very broadly acted and written and is supposed to be a sort of screwball comedy--the problem is that none of it is funny. What happens next and how everyone becomes happy in the end isn't really anything I want to discuss--I just want to never see this film again. It's a good thing Ms. Rogers had the Fred Astaire films to boost her career--if it was up to drivel like this, she never would have become famous!