De rol van de paranoïde, mystieke en misbruikte soldaat Wozzeck is een perfecte rol voor Klaus Kinski. Herzog heeft gelijk dat hij zich niet te veel met deze weergave bemoeit (Kinski is op bijna alle foto's te zien) door de camera gewoon ergens anders op te richten en zich afzijdig te houden. Kinski is van nature intens, maar hij slaagt erin dit te verdoezelen door zich voortdurend met iets anders bezig te houden, iets wat buiten de camera gebeurt.<br />Het probleem is dat er niets buiten de camera gebeurt. Het script komt heel dicht bij het stuk van Buchner, maar niets in Herzogs productie weerspiegelt dat. Er is niets van het expressionisme dat de dvd-cover/advertentieposter suggereert. De productie ziet er over het geheel genomen realistisch en ingezoomd uit. De actie springt, zonder dat er over gediscussieerd wordt, van de ene scène naar de andere, waarbij vaak het gevoel van dramatische causaliteit verloren gaat. Herzogs strikte toewijding aan de tekst negeert de mogelijkheden die de film biedt en ik voel me nogal verloren...<br /><br />Het frisse, documentair-realistische karakter van deze film heeft maar één sequence die met muziek is gemoduleerd <0xE2><0x80><0x93> de enige toevoeging die de film echt zou kunnen transformeren. Het is duidelijk dat er in een productie van Bergs opera van hetzelfde materiaal muziek is ingebouwd (en wat voor muziek!) en vooral tussen de scènes door muziek, die de breedte en bezinning biedt die Herzog koppig heeft geweigerd. Het is een bevredigende reproductie van Buchners tekst, maar, afgezien van Kinski, niet veel meer dan dat.
The role of the paranoid-mystic and abused soldier Wozzeck is a perfect character for Klaus Kinski. Herzog is right not to interfere too much with this portrayal (and Kinski is in almost every shot) by simply setting up the camera and standing back. Kinski is typically intense, but he manages to glaze this with a perpetual preoccupation with something else, something as if off-camera.<br /><br />The problem is, there's nothing off-camera. The script is very close from Buchner's play but nothing in Herzog's production reflects it. There is none of the expressionism suggested by the DVD cover/advertising poster. The general look of the production is period-realist and close-framed. The action jumps, unmoderated, from one scene to the next, often losing a sense of dramatic causality. Herzog's strict adherence to the text eschews the opportunities afforded by film and left me feeling rather bereft...<br /><br />The crisp, document-realism of this film has only one sequence modulated with music - the one addition that could really transform it. Clearly, a production of Berg's opera on the same material has music built into it (and what music!) and, notably, music inbetween the scenes, providing the breadth and rumination that Herzog has stubbornly refused. It's a satisfactory reproduction of Buchner's text but, Kinski aside, not much more than that. 4/10