Een eenzame houtzager in de Mississippi Delta, Jackson Fentry, neemt de verantwoordelijkheid op zich voor een vluchtende zwangere vrouw. Hij wordt verliefd op haar en smeekt haar een paar keer om met hem te trouwen. Ze geeft uiteindelijk toe als de baby is geboren. Hij zorgt voor de baby alsof het zijn eigen kind is en ze raken erg aan elkaar gehecht. Als het kind drie of vier jaar oud is, komen zijn onsmakelijke ooms en de familie van zijn moeder en ontvoeren hem praktisch. Fentry is er kapot van, maar gaat door met zijn leven. Jaren later weigert hij schuldig te stemmen terwijl hij als lid van de jury in een moordzaak zit, en dit verhaal verklaart waarom. Duvalls gevoelige voorstelling wordt perfect vertolkt door Sarah van Olga Ballin. Ze is grillig zonder grillig en tragisch te zijn zonder luguber te zijn. Duvalls accent is in het begin een beetje moeilijk, maar als je er een paar minuten naar luistert, klinkt het als de enige manier waarop zijn personage zich zou kunnen uitdrukken. De schrijnende armoede op het platteland van het Zuiden van 1865 tot na de Tweede Wereldoorlog komt levendig over. De tableaux schetsen de grimmige waardigheid van deze deelpachters. Duvall heeft het recht om trots te zijn op deze voorstelling.
A lonely sawmill operator in the Mississippi Delta, Jackson Fentry, assumes the responsibility of caring for a fleeing pregnant woman. He falls in love with her and pleads with her several times to marry him. She finally relents after the baby is born. He then cares for the baby as his own child and they become very attached. When the child is three or four years old, his unsavory uncles and mother's family come and virtually kidnap him. Fentry is devastated but goes on with his life. Years later he refuses to vote guilty while a member of the jury in murder trial, and this story explains why.<br /><br />Faulkner is so tied to place that most attempts at filming his works fall short of conveying his intent. Tomorrow, however, really does look right, and only The Reivers has conveyed as much sense of place. Duvall's sensitive performance is played off perfectly by Olga Ballin's Sarah. She is whimsical without being fey and tragic without being lugubrious. Duvall's accent is a little trying at first, but once you listen for a few minutes, it resonates as the only possible way his character could express himself. The grinding poverty of the rural South from 1865 until after World War II comes across vividly. The tableaux depict the stark dignity of these sharecropper's lives as eloquently as Let us Now Praise Famous Men by James Agee and Walker Evans. Duvall has a right to be proud of this performance.