Op de voorgrond<br /><br />Aspectverhouding: 1,85:1<br /><br />Geluidsformaat: Mono<br /><br />Tijdens een reeks onwaarschijnlijke tegenspoed belandt een rekruut uit de Eerste Wereldoorlog (Frankie Howerd) met vitale militaire informatie op zijn rug getatoeëerd, en hij worstelt zich door vijandelijk gebied in een wanhopige poging de Britse strijdkrachten te bereiken.<br />De derde en minst effectieve van de theatrale kenmerken die zijn geïnspireerd door 'Up Pompeii!' (1969-70) van de tv, met in de hoofdrol de Britse komiek Howerd, wiens voorliefde voor roddelpraatjes voor de camera goed werd gewaardeerd in de eerste twee films (UP POMPEII en UP THE CHASTITY BELT, beide geproduceerd in 1971). Dankzij de kleurrijke locaties (het oude Rome en het Engeland uit de Middeleeuwen) is Howerds soort komedie, _The Inside_, niet erg sexy, en het past slecht bij de 'Carry On'-achtige schunnigheid die Howerds handelsmerk is. Het gevolg is dat de film, ondanks de inspanningen van de ster (en een scenario dat mede geschreven is door Eddie Braben, de beroemde scenarioschrijver van Eric Morecambe en Ernie Wise, aantoonbaar de beste dubbele komedie in de Britse tv-geschiedenis), beslist saai wordt. Bob Kellett regisseert met dezelfde gezichtsloze efficiëntie die de eerste twee films onderscheidde, en Howerd wordt kundig bijgestaan door gaststerren als Hermione Baddeley, Stanley Holloway en Zsa Zsa Gabor (als Mata Hari! ), de filmruimte te delen met Bill Fraser, Lance Percival, Madeline Smith, Peter Bull, Vernon Dobtcheff en vele andere bekende gezichten. Co-star Dora Bryan zingt de vrolijke herkenningsmelodie, en er is een knipper-en-je-ziet-het-niet-uit cameo van de jonge Bob Hoskins! Ondanks de vele tekortkomingen van de film, haalt Howerd het beste uit een paar uitbundige dubbelzinnigheden (zijn scène met Gabor is een verrukking, die is afgeleid van een soortgelijke scène in een van de beste tv-afleveringen van 'Up Pompeii!'), en het tempo blijft voortdurend hoog. De echte ster van de show is echter art director Seamus Flannery (REPULSION, THE wicker MAN, FLY AWAY HOME), die wonderen verricht met een microscopisch budget, van de levendige kleuren van Gabors boudoir tot het door de oorlog geteisterde landschap van No Man's House. Land en het grote plein van een bezet Frans dorp. De film is in elk geval een visuele traktatie!<br />In tegenstelling tot zijn voorgangers was de film geen populair succes, en Howerd <0xE2><0x80><0x93> die meer van toneelwerk hield dan van welk ander medium dan ook <0xE2><0x80><0x93> speelde vanaf dat moment slechts sporadisch in een film, met name in _The House in NHTMARE PARK_ (1973), een vreemde mengeling van komedie en horror, en _SGT. PEPPER'S LONELY HEARTS CLUB BAND_ (1978). Ten tijde van zijn dood in 1992 stond hij op de nominatie om te verschijnen in _CARRY ON COLUMBUS_, dat later dat jaar werd uitgebracht.
UP THE FRONT <br /><br />Aspect ratio: 1.85:1<br /><br />Sound format: Mono<br /><br />During a series of unlikely misadventures, a First World War army recruit (Frankie Howerd) ends up with vital military information tattooed on his backside, and he struggles through enemy territory in a desperate attempt to reach the British forces.<br /><br />The third and least effective of the theatrical features inspired by TV's "Up Pompeii!" (1969-70), starring camp British comic Howerd, whose penchant for gossipy asides to camera was well-served by the first two films (UP POMPEII and UP THE CHASTITY BELT, both produced in 1971). However, whereas "...Pompeii" and "...Chastity Belt" loaned themselves to Howerd's brand of comedy by virtue of their colorful locations (ancient Rome and Medieval England, respectively), UP THE FRONT is scuttled by its resolutely unsexy wartime setting, which sits uneasily alongside the 'Carry On'-style bawdiness of Howerd's trademark humor. As a consequence, despite the star's best efforts (and a screenplay co-written by Eddie Braben, the celebrated scriptwriter for Eric Morecambe and Ernie Wise, arguably the finest comedy double act in UK TV history), the movie falls decidedly flat. Bob Kellett directs with the same faceless efficiency that distinguished the first two movies, and Howerd is ably supported by guest stars Hermione Baddeley, Stanley Holloway and Zsa Zsa Gabor (as Mata Hari!), sharing screen space alongside Bill Fraser, Lance Percival, Madeline Smith, Peter Bull, Vernon Dobtcheff and many other familiar faces. Co-star Dora Bryan sings the jolly theme song, and there's a blink-and-you'll-miss-it cameo from young Bob Hoskins! Despite the movie's many failings, Howerd makes the most of some riotous double entendres (his scene with Gabor is a delight, reworked from a similar routine in one of the best TV episodes of "Up Pompeii!"), and the pace remains busy throughout. The real star of the show, however, is art director Seamus Flannery (REPULSION, THE WICKER MAN, FLY AWAY HOME), who works miracles on a microscopic budget, from the vivid colors of Gabor's boudoir to the war-ravaged landscape of No Man's Land and the main square of an occupied French village. If nothing else, the movie is a visual treat!<br /><br />Unlike its predecessors, the movie wasn't a popular success, and Howerd - who favored stage work over any other medium - made only sporadic film appearances from this point onward, most notably THE HOUSE IN NIGHTMARE PARK (1973), an odd blend of comedy and horror, and SGT. PEPPER'S LONELY HEARTS CLUB BAND (1978). At the time of his death in 1992, he was slated to appear in the unhappy CARRY ON COLUMBUS, which opened later the same year.