Voor het ongeoefende oog zal de opkomst van de slasher uit de jaren tachtig altijd terug te voeren zijn op het sjabloon van John Carpenters Halloween. In werkelijkheid waren er echter drie belangrijke stukken van het genre die de contouren vormden van de ambitieuze titels die zouden volgen. Het succes van Carpenters eerste film was inderdaad verantwoordelijk voor de piek in de cyclus, maar Friday the 13th moet zijn deel van de eer opstrijken voor de massamoordenaars in de bossen, waaronder Don't go in the Woods, Just Before Dawn, The Prey en, recenter, Camp Blood. Een ander aanbod dat kan worden toegeschreven aan het creëren van een lange reeks van voornamelijk inferieure imitaties was Amy Holden Jones' Slumber Party Massacre. Ondanks het feit dat Jones' spetterende film aanvankelijk weinig enthousiast werd ontvangen door zowel critici als publiek, wist hij uiteindelijk de status van cultfilm te bereiken en werd hij geïnspireerd door films als Sorority House Massacre, The Last Slumber Party, Blood Sisters, Cheerleader Massacre en Anthony J. Christophers Fatal Pulse uit 1988.<br />In de jaren tachtig waren studentenverenigingen nooit een veilige plek en is Fatal Pulse geen uitzondering op de regel. Nadat er studenten vermoord op de campus zijn aangetroffen, wordt Jeff Kramer (Ken Roberts) meteen in beeld gebracht als blijkt dat hij de laatste was die een van de slachtoffers heeft gezien voordat ze werd afgeslacht. Geholpen door zijn slungelige maatje Mark (Blair Karsch) gaat Jeff op een missie om zijn onschuld te bewijzen en de psychopaat te pakken voordat hij opnieuw toeslaat. Terwijl de lijken zich opstapelen, begint Jeff te beseffen dat zijn vriendin Lisa (Michelle McCormick) wel eens de volgende op de lijst van moordenaars zou kunnen zijn.<br />Fatal Pulse is echt een bizarre filmervaring, die momenten van middelmatigheid, stompzinnigheid, onbedoelde komedie en ongemakkelijke wreedheid combineert om een enigszins authentieke tegenstelling op te roepen. De voorstellingen waren lachwekkend afzichtelijk, vooral die van Ken Roberts, die kon bogen op de expressieve vloeiendheid van een koolraap. Serieus, ik heb houten bruggen met emotionelere definities gezien. Michelle McCormick koos voor een ongelooflijk ongenaakbaar laatste meisje, en de hele cast gaf zijn tekst ten beste met de overtuiging van een toiletreiniger op de dag voor zijn pensioen. Ze werden nauwelijks geholpen door een betreurenswaardig ongeïnspireerd script, dat zo ongeveer elk stereotype uit de annalen van de obscuriteit van de slechte films aanvulde. Brad, de irritante 'harde jongen', werd getypeerd als een soort van 'Grease' uit de jaren vijftig, terwijl de symbolische, komische inbreng van Mark werd begroet met een eigenaardig 'boing'-effect in de soundtrack bij elke keer dat hij binnenkwam. Vreemd genoeg gebeurde dat zelfs tijdens een spannende scène in de richting van het einde van de film. Boing!<br />Directeur Anthony Christopher imiteert de giallo-titanen van weleer door elke moordscène te laten zien vanuit het gezicht van de moordenaar in de zwarte handschoen. Mario Bava was een meester in het creëren van artistieke spanning in zijn opgezette stukken, terwijl Christopher er geen enkele milliseconde uit wist te halen. Ondanks het feit dat de moorden in een hoog tempo zijn gepleegd, zorgt hun genadeloze wreedheid voor een enigszins omgekeerde spiraal in de kwaliteit van het stuk. Zelfs zwaar gefinancierde seriemoordenaars als Friday the 13th slaagden er niet in een overtuigende wreedheid aan hun slachtpartijen toe te voegen. Ondanks het feit dat de _Fatal Pulse_ op bijna elk gebied lachwekkend saai is, zijn de slachtoffers van de _Fatal Pulse_ verrassend sadistisch. De elektrocutie was bijzonder wreed, maar het feit dat _ieder_ slachtoffer erin slaagt haar zwoegende borsten te laten zien voordat ze wordt geëxecuteerd, belemmert de geloofwaardigheid. Een reclame voor het feminisme in de seriemoordenaars-industrie is _Fatal Pulse_ zeker niet. De muziek wordt ook een ergernis met voortdurend krijsende synthesizerbegeleiding, en hoe minder er gezegd wordt over de intro van de 'jazzband op acid', hoe beter. Omdat _Fatal Pulse_ een slechte film uit de jaren tachtig is, biedt hij zijn eigen aandeel aan slechte filmmomenten uit de jaren tachtig, die heerlijk nostalgisch zijn geworden voor veel retrokaasfans. Een deel van het verhaal gaat over een nietsnut van een romance tussen de twee emotieloze hoofdrollen, en er zijn genoeg onbedoelde lachsalvo's als het stel gaat fietsen op de klanken van een popmonster uit de jaren tachtig. Kijk ook uit naar een bizarre en enigszins onverklaarbare scène met het komische personage Mark ( _boing_ ) en een outfit van Captain Marvell. Ik wil het niet voor je verpesten door het je hier uit te leggen, maar het is bijna niet te geloven.<br />De moordenaar heeft een tamelijk intrigerend motief en ik moet eerlijk zeggen dat de laatste 15 minuten de laatste spanning aan de laatste achtervolging weten toe te voegen. Maar het is moeilijk om Fatal Puls aan te bevelen voor enige vorm van erkenning, want het is gewoon te slecht bedacht.
To the untrained eye the eighties slasher boom will always be traced back to the template of John Carpenter's Halloween. In reality however, there were three key genre pieces that became the outlines for ambitious titles to follow. The success of Carpenter's seminal flick was indeed responsible for the peak in the cycle, but Friday the 13th must take its share of credit for launching the mass of killer in the woods titles, which included Don't go in the Woods, Just Before Dawn, The Prey and more recently Camp Blood. Another offering that can also be attributed with generating a long line of mostly inferior imitations was Amy Holden Jones' Slumber Party Massacre. Despite being initially received unenthusiastically by critics and audiences alike, Jones' splatter flick eventually managed to achieve cult status and went on to inspire the likes of Sorority House Massacre, The Last Slumber Party, Blood Sisters, Cheerleader Massacre and Anthony J Christopher's Fatal Pulse from 1988.<br /><br />Sororities were never a safe place during the eighties and Fatal Pulse is no exemption to the rule. After co-eds begin turning up murdered around the campus, Jeff Kramer (Ken Roberts) is immediately put in the frame when it is revealed that he was the last person to see one of the victims before she was slaughtered. Aided by his lumbering buddy Mark (Blair Karsch), Jeff sets out on a mission to prove his innocence and catch the psychopath before he kills again. As the bodies pile up, Jeff begins to realise that his girlfriend Lisa (Michelle McCormick) could be next on the assassin's list.<br /><br />Fatal Pulse is truly a bizarre movie experience, which combines moments of mediocrity, stupidity, inadvertent comedy and uncomfortable brutality to conjure up a somewhat authentic juxtaposition. The performances were laughably hideous; especially from Ken Roberts, who boasted the expressive fluency of a turnip. Seriously, I have seen wooden bridges with more emotional definition. Michelle McCormick made for an incredibly unapproachable final girl and the whole cast delivered their lines with the conviction of a toilet cleaner on the day before retirement. They were hardly aided by a woefully uninspired script, which added just about every stereotype from the annals of bad-movie obscurity. Brad the obnoxious 'tough guy' was characterised as some kind of odd fifties 'Grease' throwback, whilst the token comic relief inclusion, Mark, was greeted by a peculiar 'boing' effect in the soundtrack upon his every arrival. Strangely enough, this even occurred during a suspense scene towards the film's conclusion. Boing!<br /><br />Director Anthony Christopher mimics the giallo titans of yesteryear, by conveying every murder scene from the view of the black gloved assassin. Mario Bava was a master of creating artistic suspense in his set pieces, whereas Christopher fails to generate even a millisecond. Despite the disappointedly fast-paced nature of the murders, their merciless brutality does provide a somewhat reverse spiral on the quality of the feature. Even heavily financed slashers such as Friday the 13th failed to add convincing viciousness to their slaughters. Despite being laughably lacklustre in almost every department, Fatal Pulse is surprisingly sadistic to its victims. The electrocution sequence was particularly mean spirited, but any credibility gained is certainly hindered by the fact that *every* victim manages to flash her heaving breasts before being executed. An advertisement for feminism in the slasher industry Fatal Pulse certainly is not.<br /><br />The score also becomes an irritation with consistent screeching synthesizer accompaniment, whilst the less said about the 'jazz band on acid' intro music, the better. As Fatal Pulse is a bad eighties movie, it characteristically offers its share of bad eighties movie moments, which have become lovably nostalgic for many retro cheese fans. Part of the story involves an un-engaging romance between the two emotionless leads, and there are plenty of inadvertent laughs to be had when the couple go cycling to the strains of an eighties pop monstrosity. Also watch out for a bizarre and somewhat inexplicable scene involving comic relief character Mark (boing) and a Captain Marvell outfit. I won't ruin it for you by explaining it here, but it almost beggars belief.<br /><br />The killer does have a fairly intriguing motive and to be fair the last 15 minutes manage to add some decent tension to the final chase sequence. But it's tough to recommend Fatal Pulse for any kind of recognition as it is just too poorly conceived.