Na het overweldigende succes van LORD OF THE RINGS zou het niet meer dan passend zijn om de verkenning van andere dimensies voort te zetten, zoals die door even getalenteerde schrijvers is vormgegeven, dus toen bekend werd gemaakt dat C.S. Lewis' THE CHRONICLES OF NARNIA: THE LION, THE WITCH AND THE WARDBROBE de filmbehandeling zou krijgen, was ik erg benieuwd naar wat ervan zou komen. De eerste screenings leverden geweldige recensies, en toen ik het zag, was ik niet teleurgesteld, ondanks de verwijzingen naar Christus.<br /><br />Vier kinderen worden van hun huis in Londen naar het landgoed van een professor op het platteland gestuurd om aan de bombardementen van de nazi's te ontsnappen. Andrews is een kast die de deuren opent naar een andere wereld - een parallelle wereld, als je wilt - waar de winter altijd aanwezig is, maar waar nooit Kerstmis wordt gevierd. Dit is Narnia, en het staat onder controle van de Witte Heks Jadis, die zich bewust is van een profetie dat vier mensen een eind zullen maken aan haar winterse rijk en dat ze haar volgelingen zal inzetten tegen de kinderen die haar wereld zijn binnengekomen terwijl ze een van hen - de opstandige Edmund - omkoopt om zich bij haar te voegen, zoals de heks in Hans en Grietje dat ook deed. Ze is van plan de Leeuwenkoning, Aslan, van de troon te stoten en voor altijd te regeren. De parallellen met haar wereld en de wereld die door de nazi's wordt bedreigd, zijn treffend, en Tilda Swintons transformatie tot de zeer Arische Jadis is huiveringwekkend, des te meer vanwege haar verleidelijkheid. Soms moest ik denken aan Cate Blanchett (ze hebben veel van elkaar weg), maar ik denk dat Blanchett voor Galadriel net zo goed is als Swinton voor Jadis. Geweldige actrices, allebei, maar Swinton kan met haar rol hier aanspraak maken op een doorbraak.<br />Met veel minder plechtstatigheid dan de _Lord of the Rings_ -trilogie komen de _Kronieken van Nannia_ veel sneller op hun doel af dan de eerste, en dat komt doordat de boeken die C.S. Lewis heeft geschreven vrij dun zijn terwijl het boek van J.R.R. Tolkien een dik boek is. Er is ook altijd het gevoel dat de NARNIA-boeken meer op kinderen zijn gericht en gedurende het grootste deel van de film bestaat er weinig twijfel over dat dit is wat het is: de vier hoofdpersonen zijn kinderen, veel van de pratende dieren die ze tegenkomen zijn getekend op een manier die kinderen aanspreekt, en zelfs het kasteel van de Witte Tovenares heeft iets sprookjesachtigs. Alleen in de verschijning van Aslan neemt het verhaal een veel volwassener vorm aan, en het Messiaanse thema zal het oudere publiek niet ontgaan. Desondanks kunnen de implicaties van Aslans zelfvernietiging in niet-religieuze vormen worden geïnterpreteerd: het verhaal lijkt zo mogelijk nog veel meer op dat van Gandalf. Narnia valt in de kuil, met de Balrog op sleeptouw in HET DONKERSCHIP VAN de RING. De 'dood' van beide personages symboliseert hun eigen noodzakelijke gedaanteverwisseling, om vervolgens machtiger dan tevoren te voorschijn te komen en hun troepen naar de overwinning te voeren.<br />NARNIA is een visueel verbluffende film, zelfs in zijn rustige momenten, wanneer de kinderen een voor een via de kleerkast zijn wereld binnendringen. Ik moest denken aan Stephen King's DARK TOWER-serie: tenzij de personages in de wereld achter de kleerkast geloofden, bestond die niet, en dat geldt hier ook. Narnia bestaat alleen als je er echt in gelooft, en de tijd staat natuurlijk stil... of laten we zeggen, hij marcheert op een totaal ander ritme, ook zichtbaar in Stephen King's DARK TOWER-serie. De acteerprestaties zijn heel bijzonder, vooral voor een fantasyfilm. Alle acteurs die de stembuigingen doen brengen hun personage tot leven, en Liam Neeson als Aslan is wijs en alwetend. De kindacteurs voelen zich absoluut op hun gemak in hun rol, en hoewel ik af en toe een glimp opving van de kinderen uit de voornoemde gotische roman van V.C. Andrews, zijn het echte mensen: de jongsten doen het beter dan de oudsten, maar aan de andere kant zijn ze vaker op het witte doek te zien en zijn hun verhalen belangrijker dan die van de oudsten, hoewel ze uiteindelijk alle vier samenkomen in de climax van de strijd. Al met al een geweldige film, evenzeer bedoeld voor kinderen als voor volwassenen, en een die een zeer interessante aanhang zou moeten opleveren.
After the massive success of LORD OF THE RINGS it would be only fitting to continue the exploration of other dimensions as created by equally talented authors, so when it was announced that C. S. Lewis' THE CHRONICLES OF NARNIA: THE LION, THE WITCH AND THE WARDBROBE would be given the film treatment I was more than anxious to see what would come of it. Early screenings gave it great reviews, and when I viewed I wasn't disappointed despite the Christ references.<br /><br />Four children are sent away from their London home to a professor's estate in the countryside in order to escape the bombings from the Nazi invaders. What they find there, aside from a severe place not unlike what V. C. Andrews would depict in FLOWERS IN THE ATTIC, is a wardrobe that opens the doors to another world -- a parallel one if you may -- in which winter is ever present, but Christmas never takes place. This is Narnia, and it is under control of the White Witch Jadis who is aware of a prophecy that four humans will put an end to her wintry empire, and sets out her minions against the children who have entered her world while bribing one of them -- the rebellious Edmund -- to join her as she holds him prisoner much like the witch in Hansel and Gretel did. Her plans are to overthrow the Lion King, Aslan, and rule forever. Parallels to her world and the world as threatened by the Nazis are striking, and Tilda Swinton's transformation into the very Aryan looking Jadis is chilling, more so in her seductiveness. At times I was reminded of Cate Blanchett (they have very similar features), but I think Blanchett is to Galadriel as Swinton is to Jadis. Marvelous actresses both, but Swinton can claim her breakthrough with her role here.<br /><br />With much less gravitas than the LORD OF THE RINGS trilogy, THE CHRONICLES OF NARNIA arrives much faster to its goal than the former does and the reason is that the books C. S. Lewis wrote are fairly slim volumes while J. R. R. Tolkien's book is a massive tome. Also, there is always the sense that the NARNIA books are more geared towards children and for much of the movie's duration there is little doubt that this is what it is: its four leads are children, many of the talking animals they meet are drawn in a way to appeal to children, and even the White Witch's castle has a storybook quality to it. Only in the appearance of Aslan does the story take a much more adult form, and its Messianic theme will not be lost on the older audience. Even so, the implications surrounding Aslan's self immolation can be interpreted in non-religious forms: if anything, it's also very similar to Gandalf's fall into the pit with the Balrog in tow in THE FELLOWSHIP OF THE RING. Both character's 'death' symbolize their own necessary transmogrification, only to arise more powerful than before and take their troops to victory.<br /><br />NARNIA is a visually stunning film even in its quiet moments when the children, one by one, are entering its world through the wardrobe. I was reminded of Stephen King's DARK TOWER series: unless the characters believed in the world behind the wardrobe, it didn't exist, and this is true here. Narnia only exists if you believe hard enough in it, and time, of course, stops... or let's say, it marches at a totally different beat, also visible in Stephen King's DARK TOWER series.<br /><br />Performances are quite remarkable, especially for a fantasy film. All of the actors doing the voice overs bring their characters to bubbling life, and Liam Neeson as Aslan is wise and all-knowing. The child actors are definitely comfortable in their roles and while I saw glimpses of the children of the aforementioned V. C. Andrews Gothic novel, they are real people: The younger ones fare better than the older ones, but then again they are on screen more and their stories are more crucial than the older ones although all four eventually converge into the climactic battle sequence.<br /><br />All in all a great film, equally meant to be enjoyed by children and adults alike, and one which should spawn a very interesting following.