Dit is een voorbeeld van Anthony Minghella die net doet of hij Stephen Poliakoff is, en daar jammerlijk in faalt. Deze film komt regelrecht uit de valse wereld van de 'luvvieheid', d.w.z. de denkbeeldige wereld waarin de lievelingen van de filmwereld in hun bubbel leven en zich proberen te herinneren wat echte mensen waren toen ze die ooit kenden. Minghella wil zo wanhopig graag een paar 'echte mensen' in deze namaaksaga stoppen dat hij er een paar ongelukkige Bosnische personages bij haalt, hoewel zelfs die niet overtuigend zijn, ondanks de immer briljante Juliette Binoche met haar volmaakte Servo-Kroatisch-Kroatisch accent en een voortreffelijke eerste voorstelling van de jonge Rafi Gavron als haar zoon. Deze film is zo gekunsteld en idioot in zijn pogingen om diepzinnig te zijn, dat het een lesje is om geen script te schrijven. Poliakoff kan die onsamenhangende associaties van verschillende personages die in de ultieme diepzinnigheid bij elkaar komen, uit zijn mouw schudden omdat hij een of ander magisch vermogen heeft om het uiteindelijk allemaal iets te laten betekenen, maar Minghella kan het gewoon niet. Hij is te ver weg, op een eigen planeet, en al zijn personages zijn alleen maar theoretisch en zo ver van de werkelijkheid dat het resultaat een werkelijk afschuwelijke grap is. Jude Law geeft weer een indrukwekkende voorstelling, waarbij hij opnieuw laat zien dat hij een meester op het witte doek is, terwijl Vera Farmiga als een Russische prostituee met haar hysterisch grappige en geïnspireerde cameo-optreden de film tot leven brengt. Het ergste van de hele film is de kille, dodelijke en weerzinwekkende Robin Wright Penn, die als actrice niet alleen niet te zien is, maar haar personage in het verhaal is zo verachtelijk dat je niet weet wat erger is, de actrice of de rol. Dit hele project was vanaf het begin een mislukking en had nooit mogen slagen. Als Minghella professionele zelfmoord wil plegen, is dit de manier. Hij zou snel een paar mensen in de echte wereld moeten ontmoeten, voor hij verdrinkt in een beerput van volstrekt onnozele smurrie.
This is an example of Anthony Minghella pretending he is Stephen Poliakoff, and failing miserably. This film is straight from the false world of 'luvviedom', i.e. the imaginary world in which the luvvies of the film scene live in their bubble and try to remember what real people were when they once knew them. Minghella is so desperate to put some 'real people' into this phoney saga that he drags in some hapless Bosnian characters, though even they are not convincing, despite the best efforts of the ever-brilliant Juliette Binoche with her perfect Serbo-Croat accent and a superb first performance by the young Rafi Gavron as her son. This film is so contrived and idiotic in its attempts to be profound that it is a lesson in how not to write a script. Poliakoff can pull off these rambling associations of disparate characters who come together in ultimate profundity, because he has some magical ability to make it all mean something in the end, but Minghella simply cannot do it. He is too far away, on some planet of his own, and all his characters are merely theoretical, and so far from real that the result is a really horrible joke. Jude Law delivers another commanding performance, showing himself once again a master of the screen, while Vera Farmiga as a Russian prostitute brings the only other touch of life to this dead production with her hysterically funny and inspired cameo performance. The worst thing of all about the film is the cold, deathly, and repulsive Robin Wright Penn, who is not only unwatchable as an actress, but her character in the story is so despicable that one doesn't know which is worse, the actress or the part. This entire project was flawed from the start, and should never have passed go. If Minghella wants to commit professional suicide, this is the way to do it. He should meet some people in the real world fast, before he drowns in a cesspit of utterly gormless goo. What a ridiculous waste of time!