Dit is een afschuwelijke film voor passieve, maar kritische kijkers. Oberon, in de theatrale moeder-van-Roger-Moore-met-de-linker-wenkbrauw-modus, speelt een beau monde-figuur die blind speelt om een consciëntieus blinde nachtclubpianist het hof te maken.<br /><0x3E> Veel grensverleggende, maar op dat moment acceptabele, schermutselingen en wazige close-ups van dikke tranen die over de (gezichts)wangen van miss Oberon rollen.<br /><0x3E> Maar in zijn voordeel is de film, hoewel potentieel beledigend in zijn benadering, weelderig genoeg in zijn productiewaarden om vergevingsgezind in te zwelgen. Bovendien brengt Barrymores cynische wereldverbeteraarroutine elke film waarin hij wordt gebruikt van het randje terug.
This is an awful film as far as passive but discerning viewers are concerned. Oberon, in full histrionic mother-of-Roger-Moore's-left-eyebrow mode, plays a socialite who plays blind in order to woo a contumaciously sightless nightclub pianist.<br /><br />Cue lots of bordering-on-domestic-violence, but acceptable at the time, altercations; and gauzy close-ups of big tears rolling down Miss Oberon's (facial) cheeks.<br /><br />But in its favour the film, although potentially offensive in its approach, is sumptuous enough in its production values to wallow in forgivably. Plus, of course, Barrymore's cynical world-beater routine brings back from the edge any film in which it is deployed.