Dit is de zeldzaamheid onder de post-apocalyptische cinema <0xE2><0x80><0x93> een film die mensen durft te laten zien hoe ze proberen te genieten van het leven in de ruïnes van de beschaving. Hoewel het een erfenis is van de jaren tachtig, met een overijverig gebruik van neon, ordinaire dansmuziek en de eerlijk gezegd louche nachtclubscènes, moet elke film die een kernoorlog kan combineren met disco worden toegejuicht.<br />Onze helden komen tevoorschijn na een jeugd in een schuilkelder. Hun enige gids naar de 'echte' wereld is het werk geweest van misdaadschrijvers als Raymond Chandler. Overtuigd als ze zijn dat iedereen een strak pak draagt, praat als een hippie en na één snelle kaakslag neervalt, beginnen ze aan hun reis terug naar de beschaving. <br /><br />Hoewel de film begint met de conventies van de postapocalyptische film (discodansende dwergen in witte pakken bij voorbeeld (nee, dat verzin ik niet!) te bespotten, neemt de dapperheid van het script af, en ongeveer halverwege degenereert het tot het zeer algemene gewauwel waarmee het wil spotten. Toch is het, naarmate het algemene gewauwel wordt, aangenaam en onderhoudend, en hé, hou van dat discodansen...
This is that rarity amongst post-apocalyptic cinema - a film that dares to show people trying to enjoy life in the ruins of civilization. Although it's eighties heritage shows through in an overzealous use of neon, tacky dance-rock and the frankly dodgy nightclub scenes, any film that can combine a nuclear war with disco has to be applauded.<br /><br />Our heroes emerge after a childhood in a bomb shelter. Their only guide to the 'real' world has been the work of crime writers such as Raymond Chandler. Convinced, therefore, that everyone wears sharp suits, talks like a hipster and goes down after one swift punch to the jaw, they embark on their journey back to civilization.<br /><br />Although the film starts by gently mocking the conventions of post-apocalyptic cinema (disco dancing midgets in white suits for instance (no, I'm not making this up!)), the bravery of the script dwindles, and about half way through it degenerates into the very generic twaddle that it sets out to mock. Still, as generic twaddle goes, it is enjoyable and entertaining, and hey, love that disco dancing...