De onafhankelijke film, _Charlotte Sometimes_, bewijst dat subtiliteit en zuinigheid van expressie boekdelen kunnen spreken over de menselijke conditie. Terwijl veel romantische films gebaseerd zijn op verbale dramatiek, bedwelmt de eerste film van Eric Byler het publiek met stilzwijgende uitvoeringen. De dialoog wordt, als hij af en toe opduikt, gedragen door spaarzame woorden en zware stiltes. Dat laconisme geeft _Charlotte Sometimes_ zijn unieke kracht door de beelden het woord te laten doen.<br />De eerste paar minuten van de film beschrijven het karakter van Michael (Michael Idemoto) alleen door middel van beelden <0xE2><0x80><0x93> een montage van zijn dagelijkse routine. We zien hem overdag als monteur en's nachts als een eenling. Soms gaat hij naar een plaatselijke nachtclub, maar de meeste avonden leest hij terwijl het seksuele gekreun van zijn buurvrouw Lori (Eugenia Yuan) zijn appartement in Silver Lake binnensijpelt. Na de coïtus slaapt haar lekkere vriend Justin (Matt Westmore) terwijl Lori op haar tenen naar boven sluipt om met Michael naar een film te kijken. Lang nadat de film is afgelopen, ligt ze te slapen op Michaels schouder, en kijkt hij naar haar. Zijn ogen vertellen ons dat dit, helaas, het meest intieme moment tussen hen zal zijn.<br />Een toevallige ontmoeting met Darcy (Jacqueline Kim) geeft Michael de kans om een eind te maken aan zijn saaie levensstijl. Ze beweert van alles, waaronder dat ze schrijfster is en op doorreis. De twee beginnen tegen beter weten in een relatie. De rechthoek van liefde die zich in deze duplexwoning in Silver Lake vormt, heeft realistische consequenties en is onomwonden eerlijk. We hebben een tekort aan films met zo'n artistieke integriteit.<br />Ook bewonderenswaardig zijn de karakters die onwankelbaar onafhankelijk zijn. Ze sluiten geen compromissen. Ze bedrijven de liefde en voeren oorlog. Ze eisen vervulling in plaats van ernaar te smachten. Het script zou baat hebben gehad bij meer extern gebruik van Michael, aangezien zijn terughoudendheid ons belemmert om volledig empathisch te zijn. Toch is Idemoto's zen-achtige stoïcisme krachtig impliciet. Yuan speelt Lori vaardig met opgewekte overgave en tederheid. Kim voert het verrukkelijk sluwe karakter van Darcy met aplomb. De glimlach van Byler is een raadsel. Op andere momenten zingen haar gekrulde lippen pure schalksheid. De knappe cast bestaat uit Aziatische Amerikanen, maar hun culturele achtergronden smeken niet om betekenis, zoals andere films die over zelfbewustzijn gaan. Etnische ondertonen in de scènes zijn voldoende.<br />De soundtrack van Michael Brook en Cody Chestnut verleent de visuele stijl van een sprongsgewijze montage, vermengd met klassieke continuïteit, een prachtig huwelijk van beeld en geluid, wat heel toepasselijk is voor de complexe karakterpsychologie en genuanceerde verhalenvertellers. Als ik de intelligentie van zijn verhaal, de rijping van de personages en de technische toverkunst van een karig budget in ogenschouw neem, vermoed ik dat Byler een veelbelovende start maakt als scenarioschrijver, nadat hij al een aforisme van Alfred Hitchcock heeft geïmiteerd: '''''' Dialoog hoort gewoon een geluid te zijn te midden van andere geluiden, gewoon iets wat uit de mond komt van mensen wier ogen het verhaal in visuele termen vertellen.'
The indie gem, "Charlotte Sometimes," proves that subtlety and economy of expression can speak volumes about the human condition. Whereas many romance flicks rely upon verbal dramatization, Eric Byler's first directed feature subdues the audience with tacit performances. The dialogue, when occasionally present, is carried by sparse words and heavy pauses. Such laconism gives "Charlotte Sometimes" its unique strength by letting the images do the talking.<br /><br />The first few minutes of the film establish the character of Michael (Michael Idemoto) through only visuals-a montage of his daily routine. We watch him as a mechanic by day and a loner by night. Sometimes, he frequents a local nightclub, but most nights, he reads while the sexual moans of his neighbor Lori (Eugenia Yuan) seep into his Silver Lake apartment. Postcoital, her hunky boyfriend Justin (Matt Westmore) sleeps while Lori tiptoes upstairs to watch a movie with Michael. Long after the movie is over, she is asleep on Michael's shoulder, and he is gazing upon her. His eyes tell us that this, sadly enough, will be the most intimate moment between them.<br /><br />A chance encounter with Darcy (Jacqueline Kim) affords Michael the opportunity to end his insipid lifestyle. She claims many things, among them being a writer and a transient. Even though Darcy warns Michael, "Men don't really want to be with me, they only think they do," the two begin a relationship against their better judgment. The love rectangle that forms in this Silver Lake duplex comes with realistic consequence and unabashed honesty. We're in short supply of films of such artistic integrity.<br /><br />Also admirable are the characters for their unflinching independence. They don't compromise. They make love and war. They demand fulfillment instead of pining for it. The script would have benefited from more externalization of Michael since his reticence obstructs our ability to fully empathize. Still, Idemoto's Zen-like stoicism is powerfully implicit. Yuan deftly plays Lori with blithe abandon and tenderness. Kim commands the most deliciously shrewd character of Darcy with aplomb. At times, Darcy's smile is an enigma. Other times, her curled lips sing utter mischief. Asian Americans comprise the handsome cast but their cultural backgrounds don't beg for significance like other self-aware films. Ethnic undertones in the scenes suffice.<br /><br />The soundtrack by Michael Brook and Cody Chestnutt lends great texture to the visual style of jump cut editing mixed with classical continuity-a wonderful marriage of sight and sound, appropriately so for complex character psychology and nuanced storytelling. Observing the intelligence of his story, the maturation of characters, and the technical wizardry on a meager budget, I surmise that Byler is off to a promising start as a feature filmmaker, having already exemplified an aphorism of Alfred Hitchcock: "Dialogue should simply be a sound among other sounds, just something that comes out of the mouths of people whose eyes tell the story in visual terms."