Een hoog niveau van nerveuze spanning bezorgt de bazige krijser Laura Van Ee (Molly Lamont) een paar hartproblemen. Ongelukkig getrouwd met Ward (Roland Varno) en wonend in een groot herenhuis/praktijk met haar man en zijn arts Josef (George Zucco), gelooft Laura dat iemand haar probeert te vermoorden. En blijkbaar heeft ze het bij het rechte eind, want de film wordt door haar verse lijk op een tafel in het mortuarium verteld. De film sluit regelmatig af bij haar lichaam, het scherm wordt wazig en de film komt in de flashbackmodus als ze haar eigen verhaal vertelt. Jammer dat ze er niet eens het grootste deel van aanwezig is! Laura, een voormalig zangeres in Parijs, denkt nu dat ze in haar huis gevangen wordt gehouden door Ward en haar schoonvader. Ze hoort vreemde geluiden en iemand stuurt haar een nephoofd in een pakketje om haar nog gekker te maken. Na die scène in de eerste twintig minuten lijkt de film Laura helemaal te vergeten, tot het einde van de film, als er een absurde, links-georiënteerde verklaring wordt gegeven over dat ze letterlijk 'doodsbenauwd' was door iemand uit haar verleden die is teruggekomen om een oude rekening te vereffenen.<br />Dus wat gebeurt er tijdens het grootste deel van de film? Helaas heeft het weinig te maken met Laura' Nat Pendleton speelt een uitermate irritante, stuntelige rechercheur die Bill Raymond heet, en die thuis rondhangt in de hoop dat er iemand vermoord is, zodat hij de zaak kan oplossen en zijn oude baan terugkrijgt (?). Verder is er nog de verongelijkte werkster Lilly Beth (Gladys Blake), door wie Bill geobsedeerd lijkt te zijn en die op een gegeven moment klinisch dood blijkt te zijn. Tel daarbij op de mixer Terry Lee (Douglas Fowley), zijn waardeloze vriendin Jane Cornell (Joyce Compton), Josefs vervreemde, gehypnotiseerde neef professor Leonide (Bela Lugosi), Leonides doofstomme dwergenmaatje Indigo (Angelo Rossitto), chanteur Mrs. Williams (Dorothy Christie) en iemand met een groen, uitdrukkingsloos masker dat van tijd tot tijd boven de ramen uitsteekt. Deze film heeft veel te veel nutteloze personages, veel te veel saaie, praatgrage scènes die niets met de plot te maken hebben en die er totaal niet in slagen om een horrorfilm, mystery OR comedy, te zijn.<br />De beroemdste rol van de film is die van Lugosi, die de hoofdrol speelt in een kleurenfilm, en zijn enige kleurenthriller. Jammer genoeg wordt Bela hier weinig gebruikt en lijkt hij lange tijd te verdwijnen, hoewel zijn aanwezigheid in het algemeen voor fans voldoende reden is om dit na te gaan. Hetzelfde geldt voor horrorster Zucco, die zijn rol volkomen correct speelt, maar bijna niets te doen heeft. Het tijdsverloop is een miezerige achtenzestig minuten, maar dat weerhoudt dit mislukte schot er niet van om zich voor mijn gevoel een eeuwigheid voort te slepen.
A high level of nervous tension is giving overbearing screecher Laura Van Ee (Molly Lamont) some heart problems. Unhappily married to Ward (Roland Varno) and living in a large mansion/clinic with her hubby and his doctor father Josef (George Zucco), Laura believe someone's trying to kill her. And apparently she is correct in her assumption since the film is narrated by her fresh corpse on a morgue slab. The film frequently closes in on her body, the screen goes wavy and the film settles into flashback mode as she narrates her own story. Too bad she isn't even present for the majority of it! Laura, a former singer in Paris, now thinks she is being held prisoner in her home by Ward and her father-in-law. She hears strange noises and someone sends her a dummy head in a package to try to drive her even more bonkers. After that set-up during the first 20 minutes or so, the film seems to forget all about Laura until the very end of the film, when some absurd, out-of-left field explanation is given about how she was literally "scared to death" by someone from her past who has returned to settle an old score.<br /><br />So what happens during the majority of this film? Unfortunately, it has little to do with Laura's predicament and more to do with a crew of irritating, chattery side characters trying (and usually failing) to be amusing. Nat Pendleton plays an extremely annoying bumbling detective named Bill Raymond, who hangs out in the home hoping someone is killed so he can solve the case and get his old job back (?) There's also put-upon maid Lilly Beth (Gladys Blake), who Bill seems obsessed with and who finds herself clinically dead at one point. Add to the mix reporter Terry Lee (Douglas Fowley), his airhead girlfriend Jane Cornell (Joyce Compton), Josef's estranged hypnotist cousin Professor Leonide (Bela Lugosi), Leonide's deaf-mute dwarf sidekick Indigo (Angelo Rossitto), blackmailer Mrs. Williams (Dorothy Christie) and someone wearing a green expressionless mask peaking in windows from time to time. This film has far too many pointless characters, far too many dull, talky scenes that really have nothing to do with the plot and completely fails at being a horror film, mystery OR comedy.<br /><br />The film's chief notoriety is being both Lugosi's only starring role in a color feature and his only color horror effort. Unfortunately, Bela is underutilized here and seems to disappear for lengthy stretches, though his presence in general will be enough of an incentive for fans to check this out. Same goes for horror star Zucco, who plays his role completely straight but has almost nothing to do. The run-time is a measly 68 minutes, but that doesn't keep this misfire from dragging on and on and on for what seems like an eternity.