De Public Enemy, samen met Little Caesar en Scarface, was de standaard voor de gangsterfilm. Hoewel er in het stille tijdperk films over misdaad waren gemaakt, was het geluid wat dit specifieke genre in gang zette. Ik heb altijd volgehouden dat musicals en gangsterfilms de enige twee genres zijn die uit het geluidstijdperk stammen.<br />Natuurlijk maakte deze film over een jongeman die tijdens de Drooglegging een vooraanstaande positie innam in de clandestiene drankhandel, James Cagney een ster. Interessant genoeg werd Edward Woods oorspronkelijk geacht Tom Powers te zijn en Cagney kreeg de rol van beste vriend Matt Doyle. Nadat er wat beelden waren opgenomen, schrapte regisseur William Wellman ze en liet Cagney en Woods rollen uitwisselen. Sterren worden op vele en vreemde manieren geboren.<br />Sommige critici hebben geklaagd over Beryl Mercers rol als Cagney's moeder en zeggen dat ze overdrijft met haar gelul. Daar ben ik het helemaal niet mee eens. In de proloog, met Cagney en Woods als minderjarigen, is er een huishouden van twee ouders. De jongens hebben een strenge Ierse vader en een moeder die hen zou verwennen als ze kon. Het oudere kind, dat later wordt gespeeld door Donald Cook, heeft meer het voordeel van het gezinshuis en beide invloeden. Dat, en het feit dat de Eerste Wereldoorlog hem gedeeltelijk gehandicapt maakt, weerhoudt hem ervan om na te denken over de gangsterhandel. Cagney mist de oorlog en wordt verwend door zijn moeder. Ik kende een vrouw als Beryl, in haar eigen wereldje met een stroom onzinnig geklets om de realiteit buiten te sluiten. Haar beschrijving van mij klinkt waarachtig.<br /><br />Vreemd genoeg is Cagney in The Roaring Twenties een veteraan die bij de maffia gaat omdat hij geen legitieme baan kan krijgen en omdat hij makkelijk aan geld kan komen.<br />Zowel The Public Enemy als Little Caesar zijn korte films, ingekort tot de essentie, zodat de kijker zich geen moment verveelt. Warner Brothers wist wel hoe ze die gangsterfilms moesten maken.
The Public Enemy, along with Little Caesar and Scarface, set the standard for the gangster film. Though films about crime had been done in the silent era, sound was what really ushered in this particular genre. I've always maintained that musicals and gangster films are the only two movie genres that date from the sound era.<br /><br />Of course this film about a young man's rise to prominence in the bootleg liquor business during Prohibition made James Cagney a star. Interestingly enough Edward Woods was originally supposed to be Tom Powers and Cagney was cast as best friend Matt Doyle. After some footage had been shot, Director William Wellman scrapped it and had Cagney and Woods exchange roles. Stars get born in many and strange ways.<br /><br />Some critics have complained about Beryl Mercer's part as Cagney's mother, saying she's overacts the ditziness. I disagree with that completely. In the prologue section with Cagney and Woods as juveniles, there is a two parent household. The boys have a stern Irish father and a mom who'd spoil them if she could. The older kid who is later played by Donald Cook has more the benefit of the two family home and both influences. That and the fact that World War I leaves him partially disabled prevents him from thinking about the gangster trade. Cagney misses the war and is spoiled by mom. <br /><br />I knew a woman like Beryl, in her own world with a stream of nonsensical chatter to keep out the reality of things. Her portrayal for me rings true.<br /><br />Oddly enough in The Roaring Twenties Cagney is a veteran who enters the rackets because he can't get a legitimate job and its easy money.<br /><br />Both The Public Enemy and Little Caesar are short films, edited down to the essentials so the viewer ain't bored for a minute. Warner Brothers sure knew how to do those gangster flicks.