Voor tweederde van de film is het een matte kostuumdrama. Dat komt voor een groot deel door Mark Rylance, die zo zacht en aarzelend praat dat je tegen hem wilt zeggen dat hij op moet schieten. Maar het grootste probleem is dat Patsy Kensit bij deze film helemaal over haar toeren is. De enige keer dat ik dacht dat ze echt acteerde, was toen ze in paniek raakte toen ze onder de motten kwam te zitten (en me dunkt dat ze echt in paniek raakte). Bovendien kwam Kristin Scott Thomas' Matty niet over als een voorvechtster van geëmancipeerde vrouwen, maar als een betweter van wie ik al snel genoeg kreeg. Het enige wat de film de moeite waard maakte, waren de verwijzingen naar insecten, wat best interessant was. Afgezien daarvan een nogal saai historisch plaatje met een schokkend onderwerp om het relevant te maken.
Glossy costume drama that is inert for two thirds of the movie. A lot of this has to do with Mark Rylance speaking so softly and hesitantly that one wants to tell him to get on with it. But the main problem is that Patsy Kensit is way over her head with this one. The only time I thought she was really acting was when she panicked when she was getting covered with moths (and methinks that she was really panicking). Also, Kristin Scott Thomas' Matty, instead of coming across as a champion of liberated women everywhere was merely reduced to a know-it-all that I tired of pretty quickly. The film's only saving grace was the references to insects, which was rather interesting. Other than that, a rather boring historical picture with some shocking subject matter to make it relevant.