Quentin Tarantino's ego heeft eindelijk zijn talenten overvleugeld. Deze schaamteloze zelfvernietigingsfilm is onverdraaglijk vanwege het afschuwelijke acteerwerk, de smakeloze dialogen en de kale plot. De beroemde cinematografie is ongetwijfeld adembenemend. Maar dit is een film, geen schilderij, en hij kan niet alleen op zijn visuele elementen vertrouwen om hem vooruit te helpen (in dat opzicht lijkt hij folterend veel op Eyes Wide Shut, ook een egotrip van een verder onsterfelijke regisseur). De film is zo diepgravend dat hij ver boven films als Raging Bull, Ran en Tarantino's eigen Reservoir Dogs staat (daar met Pulp Fiction op zijn best). O, wat zou ik die twee uur van mijn leven graag terugkrijgen (111 minuten film, 9 minuten stil gesnik).
Quentin Tarantino's ego has finally overwhelmed his talents. This shameless self-ploitation film is unbearable for its horrible acting, cheesy dialogue, and bare-floor plot. Its celebrated cinematography, no doubt, is breathtaking. But this is a film, not a painting, and it can't rely solely on its visual elements to carry it forward (in this way it is excruciatingly similar to Eyes Wide Shut, another ego-trip from an otherwise immortal director). The cut is especially deep in that it is ranked ahead of films like Raging Bull, Ran, and Tarantino's own Reservoir Dogs (up there with Pulp Fiction for his best). Oh, to have those two hours of my life back (111 minutes of film, 9 minutes of quiet sobbing).