De stomme filmversie van The Racket is om een aantal redenen beroemd of berucht. Deze stoere politiefilm tegen de bendeleider uit Chicago stamt uit de tijd van voor de grote films van Warner Brothers uit de jaren dertig met Edward G. Robinson, James Cagney, Humphrey Bogart, George Raft en Pat O'Brien, en vormde zo een soort formule voor dit soort films. Thomas Meigham speelt de vastberaden politieman, die niet bepaald altijd op volle toeren draait. Louis Wolheim is Nick Scarsi, de bendeleider uit Chicago, die duidelijk is gemodelleerd naar ene Alphonse Capone, die het niet kan schelen wie hij over de kling moet jagen om zijn zin te krijgen. Marie Prevost is Helen Hayes, het prototype van Jean Harlow en haar soort in de volgende tien jaar. Ze heeft alles: dom blondje aan de buitenkant, knappe meid van binnen, en genoeg sensualiteit om de gedachten van elke man te vermengen. De film heeft een geweldige openingsscène die doet denken aan film noir, met camerahoeken, belichting en achtervolgingsshots. De eerste helft van de film verloopt snel en is goed geregisseerd. De tweede helft ontaardt in nep en goedkope decors, misschien om de keerzijde van zijn theater oorsprong te laten zien. Hij is gebaseerd op een toneelstuk van Bartlett Cormack, dat oorspronkelijk door Edward G. Robinson zelf werd geregisseerd op Broadway. Het toneelstuk was maar matig succesvol, maar de film was een beste film genomineerd door Lewis Milestone. Howard Hughes produceerde de film, die met veel pijn en moeite werd gerestaureerd nadat hij meer dan 50 jaar verdwenen was (compleet met een gloednieuwe musical die speciaal voor de restauratie was geschreven). De film wordt vaak genoemd als een invloed op de film noir of als een noir op zichzelf, maar afgezien van de openingsscène lijkt de film alleen qua inhoud en niet qua stijl op een noir. Na 80 jaar houdt de film het nog steeds vol, en het is nog steeds een onderhoudende voorloper van een genre dat tegenwoordig grotendeels verdwenen is. Kijk snel naar een jonge Walter Brennan in de eerste 10 minuten.
The silent film version of The Racket is famous or infamous for a variety of reasons. This stalwart cop vs. Chicago gangland boss film predated the great Warner Brothers films of the 1930s with Edward G. Robinson, James Cagney, Humphrey Bogart, George Raft, and Pat O'Brien, and it created somewhat of a formula for these sort of films. Thomas Meigham plays the self-determined cop, who isn't exactly always operating on the up and up. Louis Wolheim is Nick Scarsi, Chicago gangland boss obviously modeled after one Alphonse Capone, who doesn't care who he has to steamroll over to get his way. Marie Prevost is Helen Hayes, the prototype for Jean Harlow and her ilk in these films for the next decade. She has it all: Dumb blonde on the outside, smart cookie on the inside, and enough sensuality to mix up any guy's thoughts. The film has a great opening sequence reminiscent of film noir with its camera angles, lighting and tracking shots. The first half of the film moves quickly and is well-edited. The second half degenerates into staginess and cheap looking sets, perhaps showing the downside of its theatrical origins. It's based on a Bartlett Cormack play, which originally starred Edward G. Robinson himself on Broadway. The play was only moderately successful, but the film was a best picture nominee directed by Lewis Milestone. Howard Hughes produced the film, which was painstakingly restored after disappearing for more than 50 years (complete with a brand new musical score especially written for its restoration). It's often cited as an influence on film noir or considered a noir film itself, but except for the opening sequence, the film resembles noir only in content and not style. The film does hold up after 80 years now, and it's still an entertaining precursor of a genre that's largely gone today. Look fast for a young Walter Brennan in the first ten minutes. *** of 4 stars.