Ik ben smoorverliefd op deze film, en elke keer dat ik ernaar kijk, word ik er nog verliefder op. Ik kijk er echt naar uit om meer van de schrijver/regisseur, Randy Redroad, te zien. Maar ik ben bang dat ik, nu ik buiten Amerika woon, misschien moeite zal hebben om zijn werk te vinden... maar ik hoop dat dat niet het geval zal zijn!<br />Van begin tot eind straalt 'The Doe Boy' een krachtige, maar niet-sensuele en ingehouden spiritualiteit uit die veel films goed van pas zou komen.<br />Het verhaal gaat over Hunter, een halfbloed van Cherokee- en White-jongens met hemofilie ('de ziekte van een blanke') en zijn strijd om een identiteit en een gevoel van macht over zijn leven. Tijdens de film worstelt hij met een moeilijke relatie met zijn vader, die nog verergerd wordt door Hunters onvermogen om aan sport te doen, om zijn vader te helpen met zijn auto, of om, zoals zijn naam suggereert, te jagen (wat ook een geliefd tijdverdrijf van zijn vader is). Onderweg helpt zijn grootvader, een volbloed Cherokee, hem vriendelijk door hem verhalen over hun geschiedenis te vertellen en zijn eigen kijk op de wereld uit te leggen.<br />Hunters vader slaagt erin Hunters overbezorgde moeder over te halen hem mee te laten gaan op hertenjacht en Hunter, die denkt dat hij een hert ziet, begaat in plaats daarvan de sociale misstap door een vrouwtjeshert te doden, wat hem de bijnaam 'Doe Boy' oplevert. Het weggeven van verdere details kan de ervaring van de eerste keer wegnemen, dus zal ik de andere belangrijke plotontwikkelingen die in deze film plaatsvinden niet beschrijven, behalve dat Hunter in deze wereld nog eenzamer en machtelooser achterblijft en een beroep doet op de kracht en wijsheid van zijn grootvader om hem te leiden bij het vinden van de innerlijke kracht, de moed en het zelfvertrouwen om de hand te grijpen die het leven hem heeft gegeven en een echte krijger en dappere Cherokee te worden. Ik weet nog steeds niet precies wat de implicaties van het einde zijn, maar daarom hou ik deze film nog niet minder; misschien was de maker van de film wel van plan het einde een beetje open te laten, gezien de aard van de gebeurtenissen en de omstandigheden die eraan voorafgingen.<br /><br />Zonder twijfel is deze film <0xE2><0x80><0x93> even mooi, diep en ontroerend als de oorlogskleuren op de ogen van James Duval als de Cherokee-krijger in sommige van de laatste scènes van de film <0xE2><0x80><0x93> een must-see voor elke fan van James Duval of van moderne indiaanse cinema. Als fan van beide films wil ik zowel Mr. Redroad als alle mensen die hebben meegewerkt aan de totstandkoming van deze film bedanken, voor het beschikbaar stellen van zoiets moois en ontroerends aan de wereld. Ik geloof dat James Duval zich heel goed zal herinneren dat hij voor de rest van zijn carrière de rol van Hunter Kirk heeft gespeeld. Dit is een werkelijk prachtige film, die ik ten zeerste zou aanbevelen.
I am deeply in love with this film, and each time I watch it I love it even more. I truly look forward to seeing more from its writer/director, Randy Redroad. I fear that, living outside of America, however, I may have trouble finding his work... but I hope this will not be the case!<br /><br />From beginning to end, "The Doe Boy" exudes a powerful, yet non-sensationalistic and understated spirituality that many films would do well to emulate.<br /><br />The story concerns Hunter, a mixed-blooded Cherokee/White young man with haemophilia ("a white man's disease"), and his struggle for identity and for a sense of power over his life. Throughout the film he struggles with a difficult relationship with his father, made worse by Hunter's inability to play sports, to help his father work on his car, or to, as his name suggests, hunt (which is also a favourite pastime of his father). Along the way his grandfather, a full-blood Cherokee, gently assists him by telling him tales of their history and explaining his own way of viewing the world.<br /><br />Hunter's father manages to persuade Hunter's overprotective mother to allow him to take Hunter deer hunting and Hunter, thinking he sees a buck, instead commits the social faux pas of killing a female deer, earning him the nickname of "Doe Boy". Giving away further details may lessen the experience of the first viewing, so I will not describe the other major plot developments that take place in this film, except to say that Hunter is left even more alone and powerless in this world, and calls upon the strength and wisdom of his grandfather to guide him to find the inner strength, courage and self-reliance to take the hand life has dealt him, and to become a true warrior and Cherokee brave.<br /><br />I am still unclear as to the implications of the ending, however that does not make me love this film any less; perhaps the film maker intended to leave the ending somewhat open, given the nature of the events and circumstances that preceded it.<br /><br />Without a doubt, this film - as beautiful, deep and soulful as the warpainted eyes of James Duval as the Cherokee brave of some of the final scenes of the film - is a must-see for any fan of James Duval or of modern, Native American-themed cinema. As a fan of both, I would like to thank both Mr Redroad and all the people who participated in the making of this film, for making available something so beautiful and touching, for the world to experience. I believe that James Duval may well be remembered for the role of Hunter Kirk for the rest of his career. This is a truly beautiful film, which I would very, very highly recommend.