Buster Keatons 'The General', over een man en zijn motor, plaatst je in een wereld waarin de meest komische inventieve situatie die zich kan voordoen zich voordoet. Van de meest komische situaties tot de meest komische grappen, 'The General' weet altijd wat hij moet doen.<br />Het verhaal begint op een ontspannen manier. Een titelkaart vertelt ons dat Johnnie Gray (Keaton) twee liefdes in zijn leven heeft: zijn motor en zijn meisje, de Generaal, en Annabelle Lee (Marion Mack). Johnnie gaat Annabelle opzoeken, gevolgd door twee jongens die ingenieurs aanbidden en, zonder dat hij het weet, Annabelle Lee zelf. Hij en zijn entourage komen bij de deur aan; Johnnie poetst zijn schoenen aan de achterkant van zijn broekspijpen, strijkt zijn haar naar achteren en klopt zachtjes op de deur met de deurklopper. Dan draait hij zich om en ziet Annabelle. Keatons ingehouden reactie getuigt van zijn uniekheid. Elke andere komiek zou een explosieve dubbelzinnigheid hebben gebruikt.<br />Nu zijn Johnnie en Annabelle samen in haar salon, maar de jongens zijn er ook. Johnnie staat op, zet zijn hoed op en opent de deur alsof hij weg wil gaan. De heldenvereerders staan klaar om hem te volgen, maar Johnnie laat hen eerst uit en doet dan de deur voor hen dicht. Dit is een vriendelijke list in de wereld van de zwijgende komedie. In Keystone zouden beide jongens een schop onder hun kont hebben gekregen.<br />Nu zijn ze alleen. Annabelles vader ziet hen vanuit een andere kamer en staat op het punt het gesprek te beëindigen als haar broer binnenkomt en aankondigt dat er op Fort Sumter wordt geschoten: de oorlog tussen de Verenigde Staten is begonnen. Annabelle kust haar vader en broer als ze in dienst gaan en draait zich dan verwachtingsvol om naar Johnnie, die zijn hoofd schuin houdt als een verward jong hondje. Ze vraagt: 'Ga jij niet in dienst?' Dan dringt het tot hem door en hij springt van de bank. Voordat hij de deur uit kan rennen, kust Annabelle hem. Dit overweldigt Johnnie zo dat hij in een afscheidsgebaar zijn arm uitsteekt en van de veranda valt.<br />Johnnie rent naar de winkel, die nu een provisorisch rekruteringskantoor is. Hij neemt een kortere weg en slaagt erin als eerste in de rij te staan. De deur van het kantoor gaat open en Johnnie komt binnenmarcheren. Alleen hij en de rest van de rij gaan twee verschillende kanten op en hij moet over een paar tafels springen om weer vooraan te komen. Hij geeft de dienstplichtige zijn naam en beroep, maar de man wijst hem af. Johnnie is voor het Zuiden waardevoller als ingenieur. Later gelooft Annabelle dat Johnnie niet eens geprobeerd heeft dienst te nemen. Ze weigert nog met hem te praten tot hij in uniform is. Wat volgt is een klassiek moment: Johnnie zit op de verbindingsstang van zijn machine. Hij voelt zich zo ellendig dat hij het niet doet. Het valt me pas op als hij op en neer begint te lopen, vlak voordat de trein een tunnel in rijdt.<br />De tijd verstrijkt en we horen dat een groep Unionisten in het geheim passagiers is op De Generaal. Als (bijna) iedereen uit de trein is gestapt om te gaan eten, klimmen de Unionisten weer aan boord en nemen de locomotief. Annabelle, die zelf ook passagier was, was nog aan boord. Ze is nu hun gevangene.<br />Maar Johnnie weet alleen dat zijn geliefde Generaal is gestolen, mogelijk door deserteurs. Hij gaat achter de locomotief aan door een andere locomotief te nemen, De Texas. Door een ongeluk wordt hij de enige persoon aan boord van De Texas, maar de Unionisten denken dat ze in de minderheid zijn en blijven vluchten. Wat volgt is de ware vreugde van de film: twee lange achtervolgingen (gescheiden door een belangrijke wending in de plot). Nu verandert de film zijn rustige tempo voor bijna non-stop actie.<br />Ik vind het prachtig als de Unionisten de treinwagon afbreken om het Texas te hinderen. Op een gegeven moment verschijnt de wagon, waarvan Johnnie dacht dat hij op een ander spoor was overgestapt, weer voor de verbijsterde machinist, om later net zo mysterieus te verdwijnen. We zien de logische omstandigheden die leiden tot de schijnbare goochelact van de wagon, en de even logische omstandigheden die Keaton bezighouden, zodat hij niet kan zien wat wij zien.<br />Grappige logica is belangrijk voor 'The General'. In geen enkele andere film lijken hyperbolische slapstickgrappen zo plausibel en onvermijdelijk. Johnnie knevelt zichzelf en gooit een jutezak vol schoenen leeg omdat hij die zak dringend nodig heeft. Natuurlijk... natuurlijk... natuurlijk... natuurlijk... hij verliest zijn eigen schoen in de stapel en moet stoppen om hem te zoeken.<br />We gaan naar de tweede achtervolging, waar Johnnie De Generaal heeft en de Unionisten degenen zijn die hem achtervolgen. Nu moet Johnnie het opnemen tegen Annabelle Lee.<br />Marion Mack laat geen enkel teken van haar persoonlijkheid op het scherm achter. Ze verdient vooral lof omdat ze bereid en in staat is het op zich te nemen. Bette Davis en Katharine Hepburn werden nooit zo heen en weer gesmeten, vertrapt of geslagen als Marion Mack. Ze heeft hilarische momenten. De opwinding van de jacht weerhoudt haar er niet van een bezem te pakken om de stoffige vloer van de locomotief schoon te vegen. Een geërgerde Johnnie zegt dat ze hout op het vuur moet blijven gooien. Ze pakt een klein stokje en steekt het er elegant in. Johnnie geeft haar sarcastisch een splinter en die steekt ze er ook in. Dan, in een moment waarop het publiek buldert en klapt, grijpt Johnnie haar vast en wurgt haar half voordat hij haar in plaats daarvan kust.<br />Het laatste gedeelte, dat voor het grootste deel een strijdscène is, omvat de opname waarop The Texas begint een brandende brug over te steken en vervolgens in de rivier te storten. Ondanks Keatons minachting voor vervalsing (een van de vele redenen waarom zijn werk modern lijkt) gebruikte hij geen model, maar een echte trein op een echte brandende brug. Het ongeluk kostte 142.000 dollar, terwijl het volgens de rapporten het duurste shot ooit in een stomme film was.<br />Een waardige slotgrap was zelfs voor Keatons vindingrijkheid te veel van het goede. Johnnies dilemma is zijn meisje te kussen terwijl hij de passerende soldaten groet. Zijn remedie is maar matig grappig. Is er iemand die klaagt? 'De Generaal' is een kunstwerk en een geniaal kunstwerk.
Buster Keaton's "The General," about a man and his engine, puts you in a world where the most comically inventive situation that could happen will happen. From major comic situations to throwaway gags, "The General" always knows what to do.<br /><br />The story begins in leisurely fashion. A title card tells us that Johnnie Gray (Keaton) has two loves in his life: his engine and his girlrespectively, The General and Annabelle Lee (Marion Mack). Johnnie goes to visit Annabelle, followed by two engineer-worshipping boys and, unknown to him, Annabelle Lee herself. He and his entourage arrive at the door; Johnnie polishes his shoes on the back of his pants legs, slicks back his hair, and gently taps the door with the door knocker. Then he turns to notice Annabelle. Keaton's understated reaction is a testament to his uniqueness. Any other comedian would have done an explosive double-take.<br /><br />Now Johnnie and Annabelle are together in her parlor, but the boys are there, too. Johnnie stands up, puts on his hat and opens the door as if to leave. The hero-worshippers are ready to follow, but Johnnie lets them out first, then closes the door on them. This is a gentle ruse in the world of silent comedy. At Keystone both boys would have gotten kicked in the pants.<br /><br />Now the two are alone. Annabelle's father sees them from another room and is about to break things up when her brother enters and announces that Fort Sumter has been fired upon: the War Between the States has begun. Annabelle kisses her father and brother as they go to enlist, then turns expectantly to Johnnie, who cocks his head like a confused puppy. She asks, "Aren't you going to enlist?" Realization hits him, and he leaps off the seat. Before he can run out the door, Annabelle kisses him. This so overwhelms Johnnie that he flings out his arm in a farewell gesture and falls off the porch.<br /><br />Johnnie races to the general store, which is now a makeshift recruitment office. Taking a shortcut he manages to be the first in line. The door to the office is opened and Johnnie comes marching inonly he and the rest of the line go in two different directions, and he has to jump over several tables to get in front again. He gives the enlistment officer his name and occupation, but the man rejects him. Johnnie is more valuable to the South as an engineer. Later, Annabelle believes that Johnnie didn't even try to enlist. She refuses to speak to him again until he's in uniform. What follows is a classic moment: Johnnie sits on the connecting rod of his engine. He's so miserable that he doesn't notice when he starts moving up and down, until just before the train enters a tunnel.<br /><br />Time passes and we learn that a group of Unionists are secretly passengers on The General. When (nearly) everyone is off the train having dinner, the Unionists climb back aboard and take the engine. Annabelle, a passenger herself, was still on board. She is now their prisoner.<br /><br />But Johnnie only knows his beloved General has been stolen, possibly by deserters. He pursues the engine by taking another, The Texas. Through a mishap he becomes the sole person aboard The Texas, but the Unionists think they're outnumbered and continue to run. What follows is the true joy of the movie: two long chases (separated by an important plot twist). Now the movie changes its quiet pace for almost nonstop action.<br /><br />I love it when the Unionists break off the rail car to hinder The Texas. At one point, the car, which Johnnie thought he had switched to another track, reappears in front of the baffled engineer, only to disappear later just as mysteriously. We see the logical circumstances that lead to the car's seeming magic act, and the equally logical situations that keep Keaton occupied, preventing him from seeing what we see.<br /><br />Comic logic is important to "The General." In no other movie do hyperbolic slapstick gags seem so plausible and inevitable. In a throwaway gag, Johnnie empties a burlap sack full of shoes because he urgently needs the sack. Of courseof course!he loses his own shoe in the pile and must stop to hunt for it.<br /><br />We move to the second chase, where Johnnie has The General and the Unionists are the ones pursuing him. Now Johnnie must contend with Annabelle Lee.<br /><br />Marion Mack leaves no mark of her personality on the screen. She deserves credit mainly for being willing and able to take it. Bette Davis and Katharine Hepburn were never thrown around, trod upon or knocked about the way Marion Mack was. She has hilarious moments. The excitement of the chase does not prevent her from taking out a broom to sweep the dusty floor of the engine. An exasperated Johnnie tells her to keep throwing wood into the fire. She takes a small stick and daintily puts it in. Johnnie sarcastically hands her a sliver, and she puts that in, too. Then, in a moment that has an audience roaring and clapping, Johnnie grabs her and half-throttles her before kissing her instead.<br /><br />The final section, most of it a battle scene, includes the shot where The Texas begins to cross a burning bridge, only to crash into the river. Owing to Keaton's disdain of fakery (one of several reasons his works seem modern) he did not use a model but a real train on a real burning bridge. The crash cost $42,000reportedly making it the single most expensive shot ever in a silent film.<br /><br />A worthy closing gag was too taxing even for Keaton's ingenuity. Johnnie's dilemma is to kiss his girl while saluting the passing soldiers. His remedy is only mildly funny. Is anyone complaining? "The General" is a work of art and a work of genius.