Ik vond deze film ongelooflijk. Het is niet het boek, maar wat is een film? Ik ben niet echt getrouwd met een tijdreiziger, ik ben getrouwd met een soldaat en deze film, Rachel McAdams, schreeuwt over elke gedachte die ik ooit heb gehad. Ook al staat het in het boek <0xE2><0x80><0x93> het citaat: 'Lang geleden gingen mannen naar zee, en vrouwen wachtten op hen, stonden op de rand van het water, speurden de horizon af naar het kleine schip. Nu wacht ik op Henry. Hij verdwijnt onwillig, zonder waarschuwing. Ik wacht op hem. Elk moment dat ik wacht voelt als een jaar, een eeuwigheid. Elk moment is zo langzaam en doorzichtig als glas. Door elk moment heen kan ik oneindige momenten zien, wachtend. 'Waarom is hij ergens heen gegaan waar ik hem niet kan volgen?' Ik had in de film moeten spelen, want het was zo ontroerend! Ik was helemaal weg van die film. Mijn man was geen grote fan. Hij vond dat de plot niet goed genoeg was. Maar over het algemeen gaat het erom dat je weg bent van degene van wie je houdt.
I thought this movie was incredible. It's not the book, but what movie is? I'm not actually married to a time traveler, I'm married to a soldier and this movie, Rachel McAdams feelings scream about every thought I've ever had. Even though it's in the book the quote "Long ago, men went to sea, and women waited for them, standing on the edge of the water, scanning the horizon for the tiny ship. Now I wait for Henry. He vanishes unwillingly, without warning. I wait for him. Each moment that I wait feels like a year, an eternity. Each moment is as slow and transparent as glass. Through each moment I can see infinite moments lined up, waiting. Why has he gone where I cannot follow?" Should have been in the movie cause it was so moving! I loved this movie entirely. My husband wasn't a huge fan. He felt there wasn't enough of a plot. But overall it's about being away from the one you love.