Een dikke man, naakt en, jawel, lelijk in zijn naaktheid, geeft de heldin van deze film twee klappen omdat ze hem in zijn naaktheid uitlacht. Daarvoor krijgt hij een plastic zak over zijn hoofd en wordt gestikt. Andere mannen in deze film behandelen de heldin erger, maar worden niet gedood, bijvoorbeeld de bejaarde geleerde die haar dumpt. Het hele punt van de film, als er al een was, was dat de kijker met de heldin mee moest kunnen voelen, zoals wij dat deden met Charles Bronson in 'Death Wish'. Maar hoe kunnen we meevoelen met puur fascisme? Neem de scène met de dikke man weg en je hebt in feite een film die fatsoenlijk onfatsoenlijk is. Michael Winner is ondeugend, en als hij dat ten koste van de macht is, is alles in orde. Dat is hier maar ten dele het geval. Ondeugend zijn tegenover arme en onderdrukte mensen (zoals dikke mensen) is beslist niet in orde, en dat is een duidelijk teken van een slecht karakter.
A fat man, naked and, yes, ugly in his fatness, gives the heroine of this film two slaps for laughing at him in his nakedness. For that he gets a plastic bag over his head and is asphyxiated. Other men in this film treat the heroine worse but are not killed, for instance like the elderly scholar that dumps her. The whole point of the movie, if there was one, was that the viewer should be able to sympathize with the heroine, the way we did with Charles Bronson in "Death Wish". But how can we sympathize with pure fascism? Take away the scene with the fat man and you have, actually, a film that is decently indecent. Michael Winner is naughty and when he is that at the expense of power, everything is OK. This is only partly so here. Being naughty with the poor and downtrodden (like fat people) is decidedly not OK and a sure sign for bad character.