Hoewel de EMMANUELLE tegenwoordig over het algemeen als een verouderd kunstwerk wordt beschouwd, kan het belang van de oorspronkelijke EMMANUELLE en de invloed ervan op de erotische cinema (die zich tot op de dag van vandaag uitstrekt) niet worden overschat. DEEP THROAT trok hardcore uit zijn winkel- en minitheatergetto en maakte porno chic. BOYS IN THE SAND bereikte hetzelfde voor de nog minder zichtbare, vrolijke kant van het genre. Maar EMMANUELLE, die beslist veel minder expliciet was, draaide gewone bioscopen (waarvan er meer dan tien berucht waren omdat ze een zaal op de Champs Elysées in beslag namen) en trok mensen die zich nooit in de buurt van de louche achterbuurten met THROAT en BOYS durfden te wagen. Lang voor de term 'crossover'. Toen de film _Emmanuelle_ werd bedacht, bracht hij uitgebreide scènes met naaktscènes voor een publiek van jonge mensen, stellen en oude dametjes, aangetrokken door de respectabele geloofsbrieven die het project ondersteunden.<br />De eerste regisseur Just Jaeckin had een achtergrond in fotojournalistiek. Componist Pierre Bachelet was een favoriet van de Franse kranten en leverde een melodieuze score. Tot slot was de hele onderneming gebaseerd op een schandalig goed verkopend boek, dat naar verluidt was geschreven door de vrouw van de Franse ambassadeur in Bangkok, maar waarvan vaak werd aangenomen dat het het werk was van de goede regeringsambtenaar zelf. Genoeg redenen om een zitplaats te bezetten en te genieten van wat vermoedelijk hun allereerste vieze film was: de 20-jarige Nederlandse actrice Sylvia Kristel, die in haar geboorteland weinig succes had gehad, kreeg de titelrol en zou altijd met het personage verbonden blijven.<br />De onschuldige Emmanuelle neemt het vliegtuig van Parijs naar Bangkok om zich bij haar ambassadeursechtgenoot Jean te voegen, gespeeld door de houterige Daniel Sarky. Jean is iets ouder dan zijn knappe vrouw en probeert het arme meisje voortdurend in buitenechtelijke affaires te betrekken om haar horizon te verruimen. Emmanuelle is zeker niet preuts, maar blijft zich verzetten tegen zijn onophoudelijke aansporingen, zelfs nu de verveelde echtgenotes van de andere ambtenaren maar door blijven zeuren over hun erotische avonturen. Een van hen, de roofzuchtige Ariane (een gepast vraatzuchtige Jeanne Colletin), deelt een samenzweerderige band met Jean en neemt het op zich het naïeve meisje te verleiden. Eerder verbijsterd dan geschokt wendt Emmanuelle zich tot de vroegrijpe nimfijn Marie-Ange (een jeugdig stralende Christine Boisson, die later een zeer gerespecteerde Franse actrice zou worden) aan wie ze haar eerste verraad aan haar man op de heenreis verklapt met een paar knappe vreemden, een volmaakt getimede opeenvolging van spannende voorpret die waarschijnlijk de aanzet heeft gegeven tot het hele idee van de 'Mile High Club'. Marie-Ange wil haar nieuwe vriendin dolgraag voorstellen aan de bejaarde 'erotische filosoof' Mario (arthouse-icoon Alain Cuny) om haar ontwikkeling te bevorderen, maar Emmanuelle is nog steeds niet onder de indruk. De andere vrouwen hebben veel meer belangstelling voor de verleidelijke aanwezigheid van Bee (de beeldschone Marika Green, de tante van de huidige actrice Eva), een lesbische archeologe die door de andere vrouwen wordt gemeden. Hoewel ze een middag vol liefde en lust met elkaar doorbrengen, houdt Bee vol dat ze alleen maar vriendschap voor Emmanuelle voelt en dat ze het arme meisje in Mario's klauwen heeft gedreven. Het is hier een en al opiumkit, Thais boksen en panseksuele triootjes, wat allemaal veel te verkiezen is boven Mario's uitzinnige, halfbakken seksuele preken, die al drastisch uit het boek zijn geschrapt, totdat Emmanuelle ten slotte in die stoel belandt, zich buitensporig opmaakt en een opzichtige glitterjurk aantrekt, waarmee ze haar twijfelachtige 'evolutie' naar de malle... ' 70's ideaal van seksueel bevrijde vrouwelijkheid, waarbij hij gemakshalve over het hoofd ziet dat het voor het merendeel door mannen is bewerkstelligd, sommigen van hen oud, allemaal smerig.<br />Ideologisch gezien zijn er inderdaad enkele problemen bij het omgaan met dit materiaal, drie verlichte (?) decennia verder in de tijd. Ik bedoel, verkrachting en gedwongen ontrouw als de voornaamste bevrijdende krachten van een vrouw? Zelfs de meest doorgewinterde schrijver kwam destijds niet met zoiets beledigends op de proppen, en het stond allemaal in de roman, die vervolgens werd beschouwd als het autobiografische verslag van een vrouw zelf over haar weg naar seksueel bewustzijn! Nu weet je dat ik geen politiek correcte prima donna ben en dat ik zo ongeveer elke vorm van verkrachting en marteling in mijn strips kan verdragen. Het cruciale verschil tussen opgewekte broodschrijvers als Jess Franco of Joe d'Amato en de zelfingenomen Jaeckin is hun toon, waarbij de laatste een serieuze benadering van materie aanneemt die uiteindelijk niet minder uitbuitend is dan de goedkope, ordinaire vrouwen op de foto's in de gevangenis. Als afspiegeling van de morele opvattingen van de mensen waren deze smakeloze aspecten voor toekomstige afleveringen van de officiële serie aanzienlijk minder uitgesproken, waardoor Emmanuelle in elk geval de indruk kreeg dat ze macht had. Ik ben nu eenmaal het uitschot, dus ik geef de voorkeur aan d'Amato's eindeloze gezeik in de tegenovergestelde richting in zijn vele afleveringen van _BLACK EMANUELLE_, waarin het titelpersonage in de loop van de tijd heel wat aanrandingen te verduren kreeg en meestal met schouderophalen en nuchterheid op zo'n voorval reageerde!<br />'Tegenwoordig is het...' Het is moeilijk voor te stellen dat er vóór EMMANUELLE inderdaad een erotische bioscoop was, want zowel de stijl als de inhoud van de film hebben het genre voor altijd beïnvloed en misschien zelfs bezoedeld met zijn exotische locaties, de levensstijl van de rijke, lege filosofieën over de aard van liefde, trouw en jaloezie. Zowel het boek als de film (verrassend genoeg in mindere mate) speelt zich af als een lang verhaal over overspel. Met zijn glanzende glans lijkt EMMANUELLE onwillekeurig veel hypocrieter dan zijn vele imitators, en toch vind ik de film nog steeds ontzettend goed. De reden daarvoor is simpel. Sylvia Kristel was, is en zal altijd een godin zijn. Momenteel onderhandelde ze over de rechten van haar verbazingwekkende autobiografie over de hele wereld en werd ze op het hoogtepunt van haar broze schoonheid gevangen, waarbij ze een geruststellende, aardse kwaliteit toevoegde aan de oogverblindende gekunsteldheid van de productie, en haar subtiel geacteerde reacties op de vaak buitensporige eisen die aan haar werden gesteld altijd logisch, realistisch en herkenbaar waren. Deze film mag haar dan tot een erotisch filmicoon hebben gemaakt, maar bij nadere beschouwing zal blijken dat haar Emmanuelle bovenal een levend, ademend menselijk wezen blijft, een kalm middelpunt van gezond verstand te midden van al die koortsachtige fantasieën.
Though generally regarded as an outdated artifact these days, the importance of the original EMMANUELLE and its effects on erotic cinema (extending to this very day) cannot be overstated. DEEP THROAT dragged hardcore out of its store-front, mini theater ghetto and made porno chic. BOYS IN THE SAND achieved the same for the even less visible gay side of the genre. But EMMANUELLE, considerably less explicit for sure, played regular cinemas (famously monopolizing one Paris Champs Elysées venue for over a decade) and drew in crowds who would have never dared to venture anywhere near the shady down-market dives displaying THROAT and BOYS. Long before the term "crossover" was invented, EMMANUELLE brought extended scenes of nude lovemaking before an audience of youngsters, couples and little old ladies, lured in by the respectable credentials backing up the project. <br /><br />First-time director Just Jaeckin had a background in photo-journalism. Composer Pierre Bachelet was a French pop chart favorite and supplied a tuneful score. To top it off, the whole endeavor was based on a scandalous best-selling novel, allegedly penned by the wife of the French Ambassador in Bangkok, yet frequently assumed having been the handiwork of the good Government official himself. Plenty of reasons to put bums in seats then to enjoy what was presumably their very first dirty movie Exquisite 20-year old Dutch model turned actress Sylvia Kristel, who had enjoyed minor success in her native country, landed the title role and would forever be associated with the character. <br /><br />Innocent Emmanuelle takes the flight from Paris to Bangkok to join her ambassador husband Jean, played by the very wooden Daniel Sarky. A bit older than his pretty wife, Jean forever tries to push the poor girl into extra-marital affairs to broaden her horizons. While certainly no prude, Emmanuelle continues to resist his incessant urging, even with the other officials' bored wives forever going on about their erotic exploits. One of them, the predatory Ariane (a suitably voracious Jeanne Colletin), shares a conspiratorial bond with Jean and takes it upon herself to seduce the naive girl. More bemused than shocked, Emmanuelle turns to precocious nymphet Marie-Ange (a youthfully glowing Christine Boisson, later to become a highly respected French actress) to whom she confides her first betrayal of her husband with a pair of handsome strangers on the flight over, a perfectly paced sequence of suspenseful anticipation which probably instigated the whole "Mile High Club" idea. Marie-Ange is desperate to introduce her newfound friend to elderly "erotic philosopher" Mario (arthouse icon Alain Cuny) to further her education but Emmanuelle remains unimpressed as she's far more interested in the alluring presence of Bee (gorgeous Marika Green, aunt to current actress Eva), a lesbian archaeologist shunned by the other women. Though they share an afternoon of love and lust, Bee insists that she feels no more than friendship for Emmanuelle, driving the poor girl into Mario's clutches. It's all opium den rape, Thai boxing and pan-sexual threesomes from here, all of which remains vastly preferable to Mario's deliriously half-baked sexual sermonizing, already drastically pared down from the book, before Emmanuelle at last winds up in THAT chair, applying excessive make-up and donning a gaudy glitter dress, signaling her questionable "evolution" towards the silly '70s ideal of sexually liberated womanhood, conveniently overlooking the fact that it has been mostly engineered by men, some of them old, all of them dirty.<br /><br />Ideologically, there are indeed some problems in dealing with this material three enlightened (?) decades down the line. I mean, rape and forced infidelity as a woman's primary liberating forces ? Not even hardcore was proposing anything as offensive at the time, and it was all in the novel, then believed as being a woman's own autobiographical account of her road to sexual awareness ! Now you know I'm no politically correct prima donna and I can take just about any amount of rape and torture in my skin-flicks. The crucial difference between cheerful hacks like Jess Franco or Joe D'Amato and the self-important Jaeckin is their tone, the latter adopting a serious approach towards material ultimately no less exploitative than any cheap, gross-out women in prison picture. As a reflection of people's moral attitudes, these tasteless aspects were considerably toned down for future episodes in the official series, endowing Emmanuelle with at least the impression of empowerment. Being the trash that I am, I much prefer D'Amato's mile-long run in the opposite direction in his many BLACK EMANUELLE installments where the title character had to endure many a ravishment along the way, usually responding to such an occurrence with shoulder-shrugging matter-of-fact-ness ! <br /><br />These days, it's hard to imagine that there was indeed an erotic cinema before EMMANUELLE as the film's style as well as its substance have forever influenced and perhaps tainted the genre since with its exotic locations, lifestyles of the idle rich and empty philosophies on the nature of love, fidelity and jealousy. As a matter of fact, both book and (surprisingly, to a lesser extent) movie play like a feature-length excuse for adultery. With its glossy sheen, EMMANUELLE can't help seeming a lot more hypocritical than its many imitators, and yet I still like the movie an awful lot. The reason for this is simple. Sylvia Kristel was, is and always will be a goddess. Currently negotiating rights for her amazing autobiography across the globe, she was captured at the height of her frail beauty, injecting a comforting down to earth quality into the production's eye-popping artifice, her subtly acted responses to the often outrageous demands made of her always logical, realistic, recognizable. This movie may have made her an erotic cinema icon but close scrutiny will reveal that her Emmanuelle remains above all a living, breathing human being, a calm center of common sense amidst all the feverish fantasies.