Het is misschien niet eerlijk om deze film te beoordelen op basis van alleen maar het eerste 3/4 uur kijken, maar we konden niet meer straffen dan een publiek. De film presenteerde zich als een intelligente dialoog die radicaal was en tot denken aanzette. Nou, dat was het ook. Mijn gedachte was: wat is dit *&%***? De personages waren intelligent en hun dialogen en gesprekken waren samenhangend. De dialoog was opvallend, als ergens in de buurt van doctoraalstudenten die allerlei soorten verschillende kwesties bespraken en filosofeerden. Dat zou een basis kunnen zijn voor een stimulerende, op dialogen gebaseerde film. In één woord: Nee.<br />Dit zijn mijn principeklachten:<br />Plot: Geen waarneembaar. Mensen zitten maar wat te filosoferen over ontologie, popcultuur en allerlei andere onderwerpen. Let wel, ze filosoferen alleen maar met slimme opmerkingen over wat die-en-die heeft gezegd of die-en-die heeft gedacht. Een film heeft niet echt een plot nodig, maar het is heel gunstig als <0xE2><0x80><0x93> er iets gebeurt.<br />_personages_ : irritant. Goed opgeleid, maar het is het soort mensen dat maar wat rondhangt en wereldproblemen oplost in plaats van iets te doen om wereldproblemen op te lossen. Ze zijn allemaal goed opgeleid, maar niemand lijkt een ziel te hebben of een echte existentiële reden om te bestaan. Hun leven lijkt geen echt doel te hebben. Het komt over als een beetje verwend en lui. Geen enkel personage leek me menselijk. Geen ziel, geen sprankje leven, alleen maar een stel mensen die praten over dingen waar ze eigenlijk niets om geven. Extreem deconstructionisme leek hun bestaan te beheersen. Dat wil zeggen, ze leken niet het gevoel te hebben dat de wereld enige betekenis had. Ik vond geen personages die enige vorm van empathie bij me opwekten en ik kan soms heel klinisch zijn.<br />Basic deal: als je de essentie wilt vangen van wat deze film had kunnen zijn, maak dan in het geheim een video-opname van een hechte groep eerstejaarsstudenten die samen de humaniora bestuderen en dan heb je iets interessanters dan deze film. Deze mensen hebben radicale theses bedacht die geen normaal mens zou bedenken en die ze logischerwijs talloze keren hebben gesteund in talloze kranten. De wereld heeft weinig betekenis voor hen. De humor sloeg helemaal nergens op toen het werd geprobeerd, omdat het karakter van de acteurs zo vlak was. Deconstructie als idee is de moeite waard, maar een film kijken met personages die schijnbaar geobsedeerd zijn door het idee en schijnbaar geen emoties kennen, is niet mijn idee van een leuke tijd. Ik heb misschien een paar van hun kleurrijke toespelingen en grappen over beroemde culturele figuren gemist, maar uiteindelijk verveelde het probleem van vlak karakter en verveling me dood. Ik heb twee films gestopt omdat ze zo vreselijk waren. Deze film, en kapitein Ron. Ik heb talloze films gezien die zich voornamelijk op de dialoog richtten, en ik hou ook van klassieke literatuur. Tot die films behoorden _Secrets and Lies_, _Gosford Park_, _Sneakers_, _Sense and Sensibility_ en _Howard's End_. Deze film leek me een aanhanger van zo'n genre. Hij was niet zo goed geacteerd of geschreven als die andere films, en ik vond hem ook niet in de verste verte interessant.<br />Het lijkt een schot in de roos, maar pas op, mensen, deze film gaat alleen maar over dialoog zonder enige andere inhoud, en als je niet houdt van een stel zelfingenomen, verwende filosofen die praten over hoe niets iets betekent, dan heeft deze film misschien net zo weinig betekenis voor jou als voor mij.
It may be unfair to judge this film based on only watching the first 3/4 of it, but we could only take so much punishment as an audience. The film presented itself as possessing intelligent dialogue that was radical and thought-provoking. Well, it was thought-provoking. My thought was, what is this *&%$? The characters were intelligent and their dialogue and conversations were coherent. Dialogue was striking as somewhere in the neighborhood of graduate students discussing and philosophizing all types of different issues. Such would seem to be a foundation for a stimulating dialogue-driven film. In a word: No.<br /><br />Here are my principle complaints:<br /><br />Plot: None discernable. People are just sitting around philosophizing about ontology, pop culture, and a variety of other subjects. Mind you, it's just philosophizing with clever little comments about what so-and-so said or so-and-so thought. A movie doesn't really need a plot, but it's quite beneficial if -something- does happen.<br /><br />Characters: Annoying. Well-educated, but they are the type of people who sit around and solve the worlds problems instead of doing something to solve the worlds problems. They are all well-educated, but no one seems to have a soul or any real existential reason for existing. Their lives seem to hold no real purpose. Striking as a bit spoiled and lazy. No character struck me as possessing any humanity. No soul, no spark of life, just a bunch of people talking about things that they really don't care about. Extreme deconstructrionism seemed to rule their existence. I.e., they didn't seem to feel that the world had any meaning. I found no characters to elicit any sort of empathy from me and I can be very clinical at times.<br /><br />Basic deal: If you want to catch the essence of what this film could have been, secretly videotape a close-knit group of first year college grad students toegether that are studying the humanities and you'll have something more interesting than this film. These people have created radical theses that no normal person would conceive and supported them logically numerous times in numerous papers. The world has little meaning to them. The humor completely failed when it was attempted as the affect of the actors was so flat. Deconstructionism as an idea is worthwhile, but watching a movie with characters that are seemingly obsessed with the notion and seemingly no emotion is not my idea of a good time. I may have missed some of their colorful allusions and jokes about famous cultural figures, but ultimately, the problem of flat affect and character ennui bored me half to death. I've stopped two movies because they were so awful. This movie, and Captain Ron. I'm a reasonably well-educated, open-minded person that appreciates good dialogue. I've enjoyed countless films that focused primarily on dialogue and enjoy classic literature as well. Movies included Secrets and Lies, Gosford Park, Sneakers, Sense and Sensibility, and Howard's End. This movie struck me as being a pretender to such a genre. It was not as well acted or written as any of these other films, nor did I find it remotely interesting.<br /><br />It seems to be hit or miss, but watch out people, this film is all about dialogue without any other focus and if you don't like a bunch of self-absorbed, spoiled philosophizers talking about how nothing means anything, then this movie may have as little meaning for you as it did for me.