Zo erg is het nu ook weer niet. Historisch gezien is het natuurlijk complete onzin (en waarom is _D'Artagnan_ altijd degene die een dochter krijgt in plaats van een zoon? <0xE2><0x80><0x93> zie bijvoorbeeld de leuke _D'Artagnan's Daughter_ uit 1994!) en Susie Amy's ongelukkige accent doet pijn als ze haar mond opendoet, maar voor een moderne squashspeelster was het verfrissend vrij van wetende toespelingen en het zogenaamde moderniseren van het genre. Het werd gewoon gespeeld voor het avontuur, en des te beter.<br />De 'jongere generatie' <0xE2><0x80><0x93> de zonen van Athos, Porthos en Aramis <0xE2><0x80><0x93> waren goed geschreven en hadden al een eigen individualiteit voordat we erachter kwamen wie ze moesten zijn, en niet alleen maar klonen van hun respectievelijke vaders. Ik hield van de zoon van Aramis als een vrome gokker, en van de zoon van Athos als een verwaande rokkenjager... De Musketeers zelf hadden naar mijn idee betrekkelijk weinig te maken met de personages in het boek, met uitzondering van Michael Yorks zeer welkome herhaling van zijn klassieke rol als D'Artagnan. Ervaring is wel degelijk te zien, ben ik bang; hij speelde Susie Amy, om maar iets te noemen, van het scherm af. Ik zou me hem veel liever zo herinneren dan in het hopeloos on-leuke 'Return of the Musketeers' uit 1989 <0xE2><0x80><0x93> een lijk dat had moeten blijven liggen als het er ooit was geweest <0xE2><0x80><0x93> en ik was bijzonder blij met deze kans.<br />Ik keek naar de eerste aflevering in een opwelling. Ik was zo verslaafd dat ik de volgende videoband heb opgenomen toen ik wist dat ik de deur uit zou gaan... en ik heb de moeite genomen om hem te bekijken zodra ik terug was, een groot compliment!<br />Een aantrekkelijk ogende cast. Goede kameraadschap, geen al te opvallende romantiek. Depardieu, die een Italiaans sprekende figuur speelde in een Frans milieu met een zwaar Frans accent, viel uit de toon, en de stem van de arme Susie, die uit de lagere kringen van Londen kwam, was al even ongepast. Geen klassieke film... maar ook niet zo'n g<0xC3><0xAA>nante puinhoop als hij had kunnen zijn.
This actually isn't that bad. Historically it's complete rubbish, of course (and why is *D'Artagnan* always the one who ends up with a daughter instead of a son? -- see the enjoyable "D'Artagnan's Daughter" of 1994, for example!) and Susie Amy's unfortunate accent grates every time she opens her mouth, but as modern-day swashbucklers go, it was refreshingly free from knowing allusions and would-be updating of the genre. It was just played straight out for the adventure, and all the better for it.<br /><br />The 'younger generation' - the sons of Athos, Porthos and Aramis - were well-written, acquiring individuality of their own even before we found out who they were supposed to be, and not just clones of their respective fathers. I loved Aramis's offspring as a devout gambler, and Athos' as a cocky womaniser... The Musketeers themselves I thought bore relatively little relation to the characters of the book, with the exception of Michael York's very welcome reprise of his classic role as D'Artagnan. Experience really does show, I'm afraid; he completely acted Susie Amy, for one, off the screen. I'd far rather remember him this way than in the terminally un-funny 'Return of the Musketeers' from 1989 -- a corpse that should have been let lie if ever there was one -- and was extremely appreciative of the opportunity.<br /><br />I watched the first episode on a whim. I was sufficiently hooked to bother to video-tape the following one when I knew I was going to be out... and bother to watch it immediately I got back, an accolade if ever there was one! <br /><br />An attractive-looking cast. Good comradeship, avoiding too-obvious romance. Depardieu, playing an Italian-speaking character in a Francophone milieu with a heavy French accent, was out of place, and poor Susie's lower-class London tones were equally inappropriate. Not a classic... but far from the embarrassing mess it could have been.