Deze film begint veelbelovend als je wordt getrakteerd op iets wat een Disco Inferno lijkt te zijn, met wild dansende duivelachtige wezens en een herhaald 'geen zweet geen zweet'-koor, wat een deodorantreclame blijkt te zijn van dit specifieke bureau waar Lee Majors voor werkt. Nu is er een nieuwe man die de leiding heeft over dit bureau (Mitchum) en hij voert iets in zijn schild, wat misschien een beetje slinks is, gezien het feit dat verschillende mensen zijn gestopt en sommige meer dan gestopt, ze zijn gestorven of zelfmoord hebben gepleegd. Dus Majors snuffelt rond en vindt iets wat te maken heeft met subliminale reclame en ontdekt ook dat Mitchums achtergrond niet in de reclame zit, maar bij de overheid. Over het geheel genomen heeft deze film een erg rommelig gevoel en lijkt hij gewoon in elkaar geflanst te zijn, en gezien het onderwerp had hij in de juiste handen een stuk sinisterder en griezeliger kunnen zijn, maar helaas, hij komt niet beter over dan een tv-film van de week, wat prima was in de tijd dat er nog geen vhs/dvd & niets anders te doen was. Maar nu niet. Opvoeringen waren voldoende, maar niet meer dan ze moesten zijn, en Mitchum was zijn dagen als acteur ver voorbij en kon de kijker kippenvel bezorgen. Middelmatig op zijn best, wat jammer is. Had misschien een paar subliminale boodschappen van zichzelf kunnen gebruiken.
This film starts out promisingly as you're treated to what seems to be a Disco Inferno, with wildly dancing devil-like creatures and a repeated "no sweat no sweat" chorus, which turns out to be a deodorant commercial produced by this particular agency that Lee Majors works for. Now, there's a new man that's in charge of this agency (Mitchum)and he's up to something, which may be somewhat devious, given that several people have quit and some have more than quit, they died or killed themselves. So Majors pokes around and finds something to do with subliminal advertising and also finds that Mitchum's background is not in advertising but with the government. Overall this film has a very scatter-shot feel to it and just seems thrown together, and given the subject matter it could have been a lot more sinister and creepy in the right hands, but alas, it comes off as no better than a TV movie of the week, which was fine back in the day of no VHS/DVD & nothing else to do. But not now. Performances were adequate but nothing more than they had to be, and Mitchum was far past his days as a actor that could give the viewer goosebumps. Mediocre at best, which is unfortunate. Could have used a few subliminal messages of its own, perhaps. 4 out of 10.