Martin Scorsese heeft ooit vermaard gezegd dat hij één film voor de studio doet en één voor zichzelf, en dat geldt voor veel andere regisseurs of acteurs (George Clooney geeft toe dat hij Ocean's Thirteen heeft gedaan omdat hij op die manier de volgende Michael Clayton zou kunnen spelen). Hoewel Anne Hathaway niet met zoveel woorden heeft gezegd dat ze dat doet, kun je ervan uitgaan dat het de enige rationele verklaring is voor een stuk anticinematische rotzooi als Bride Wars. De Duivel Wears Prada na Brokeback Mountain filmen is één ding, maar je Oscarnominatie bezoedelen met deze onzin is iets heel anders. En toch klonk het alsof het heel leuk kon worden, tenminste als je afgaat op de premisse, die het klassieke stereotype van een bruiloft omdraait: vrouwen doen het voor de romantiek, mannen doen mee omdat het leuk is (zo laten ze het er in elk geval uitzien in Amerikaanse komedies). Deze keer doen de mannen het voor de liefde, en de meisjes willen alleen maar trouwen om een kinderdroom te laten uitkomen. Als je een vrouw bent en in Manhattan woont, is de ultieme droom dat je in juni in het Plaza trouwt, dus als Liv (Kate Hudson met een Paris Hilton/Britney Spears-kapsel) en Emma (Hathaway) de fundamentele vraag van hun vrijers krijgen, proberen ze meteen de juiste plaats en datum te boeken. Er ontstaat een misverstand, en dus zitten ze allebei vast aan dezelfde datum, 6 juni. Geen van beiden wil de dag uitstellen die de gelukkigste dag van hun leven zou moeten zijn, en dus wordt er in beide gevallen een complete oorlog verklaard. Wat begon als een potentieel onderhoudende kritiek op materialisme en oppervlakkigheid blijkt een slecht uitgevoerde klucht te zijn, met een opeenvolging van slappe grappen in plaats van een plot (aan de andere kant is een van de scenarioschrijvers het bekendst van zijn optredens in Saturday Night Live, waar de parodieën helemaal niets met elkaar te maken hebben, dus dat zou een verklaring kunnen zijn) en twee afgrijselijke karikaturen in plaats van hoofdrolspeelsters.<br />Eerlijk is eerlijk, niemand had ooit verwacht dat Hudson echt briljant zou worden, gezien het feit dat de laatste echt goede film waarin ze speelde _Almost Famous_ van Cameron Crowe in 2000 was, maar iemand had toch tegen Hathaway kunnen zeggen dat je gewoon niet briljant bent? Na haar samenwerking met Jonathan Demme (of Ang Lee, wat dat betreft) koos ze voor zo'n nietszeggend verhaal. Misschien wilde ze terugkeren naar haar komische wortels, maar helaas is er in Bride Wars niets wat ook maar in de verste verte grappig is, afgezien van een paar korte scènes met de betrouwbare Candice Bergen. Al het andere is net als bij Liv en Emma: geobsedeerd door alles goed doen, maar uiteindelijk te egocentrisch om enige sympathie van anderen te krijgen.
Martin Scorsese once famously said he does one movie for the studio and one for himself, and so do many other directors or actors (George Clooney admits he did Ocean's Thirteen because that way he could do Michael Clayton next). Although Anne Hathaway hasn't explicitly said she does that, one can assume it's the only rational explanation for a piece of anti-cinematic trash like Bride Wars. Shooting The Devil Wears Prada after Brokeback Mountain is one thing, tainting your Oscar-nominated legacy with this bunch of nonsense is another.<br /><br />And yet it sounded like it could be a lot of fun, at least judging by the premise, which reverses the classic wedding stereotype: women are in it for the romance, guys are game because it's fun (that's what they make it look like in American comedies, anyway). This time around, the dudes are in it for the love, and the girls want to get married just to make a childhood dream come true. Apparently, if you're a woman and live in Manhattan, the ultimate dream of your life is to get married at the Plaza in June, so when best friends Liv (Kate Hudson with a Paris Hilton/Britney Spears haircut) and Emma (Hathaway) get asked the fundamental question by their beaus, they immediately try to book the right place and date. A mix-up occurs, and so they're both stuck with the same date, June 6th. Neither wants to postpone what's supposed to be the happiest day of their lives, therefore a full-on war is declared on both parts.<br /><br />At this point, the real silliness kicks in: diet sabotage, tans gone awry and the occasional witty remark, like "Your wedding's gonna be huge, just like your ass at prom". What started as a potentially entertaining critique of materialism and shallowness is revealed to be a poorly executed farce, with a succession of lame jokes instead of a plot (then again, one of the screenwriters is best known for performing on Saturday Night Live, where the skits have no connection whatsoever, so that may be an explanation) and two atrocious caricatures instead of leading ladies.<br /><br />In fairness, no one ever expected any true brilliance from Hudson, given the last really good movie she appeared in was Cameron Crowe's Almost Famous in 2000, but surely someone could have told Hathaway you just don't choose something this bland after working with Jonathan Demme (or Ang Lee, for that matter). Maybe she wanted to return to her comedic roots, but sadly there's nothing even remotely funny in Bride Wars, save for a few brief scenes featuring the reliable Candice Bergen. Everything else is just like Liv and Emma: obsessed with getting everything right, but ultimately too self-centered to get any sympathy from others.