Deze internationale gezamenlijke inspanning tussen musici, kunstenaars, artiesten, schrijvers en filosofen, met de titel '1 Reusachtige Sprong', is onderverdeeld in fragmenten die je vervolgens wegblazen met de kracht van muziek en woorden: 'Wij willen door middel van de diverse fragmenten van muziek, gesproken woorden en beeldspraak laten zien dat ondanks onze oppervlakkige verschillen, de dingen die ons verdelen veruit in de minderheid zijn bij de mensheid die ons verenigt.'<br />Western-componisten zijn onder meer Tim Robbins, Neneh Cherry, Brian Eno, Dennis Hopper, Kurt Vonnegut, Michael Stipe en Robbie Williams.<br />Als iemand met een grote liefde voor Australië, kromp ik ineen onder de stoel toen het stuk getiteld 'Confrontatie' aan de beurt was. Negen minuten om commentaar te geven op de confrontatie in de wereld, en de meeste tijd ging op aan een lied dat werd afgewisseld met een algemene montage en commentaar, maar twee lange minuten waren gewijd aan Fred Reid, die een misselijkmakende toespraak hield van David Oldfield (over de beruchtheid van One Nation, voor het geval je hem op de een of andere manier uit je mentale lijst van schurken hebt weten te wissen). Meneer Oldfield vroeg met alle zelfverzekerdheid van de onbetwistbaar mafkees wat het Stenen Tijdperk de'rest van ons' vandaag de dag te bieden heeft.<br />Ik had graag meer vrouwen gehoord, maar de vrouwen die er waren waren fascinerend. Op de sekspagina was Cosi Fabian, een 'heilige prostituee', prachtig. Ze had een gevoelige kijk op de wereld en leek zich in staat te voelen om eerlijk te zijn, en dat mensen eerlijk, 'zacht', tegen haar waren.<br />Deze film is een feest dat het medium overstijgt. De energie en oprechtheid van de betrokkenen overstijgen alle beperkingen meer dan goed. Tegenwoordig vermoed je dat je op de een of andere manier opmerkingen over ideeën over hoop en vrede moet voorafgaan met een of ander weglatend gebaar, om aan te geven dat je erkent dat dergelijke ideeën op de een of andere manier ongekunsteld en ademloos idealistisch zijn. Maar deze film geeft je werkelijk hoop, en het is nog een dappere hoop ook. Een hoop die kan worden uitgedrukt zonder dat je hoeft te krimpen of te stuntelen. Ik hoop dat u ook naar deze film kijkt en geniet van de diversiteit die deze collaborateurs samen hebben gebracht.
This international collaborative effort between musicians, artists, performers, writers and philosophers, titled, '1 Giant Leap', palls in sections, then blows you away with the power of music and words: "We want to show, through the diverse fragments of music, spoken word and imagery, that despite our surface level differences, the things that divide us are far outnumbered by the humanity which unites us."<br /><br />Western collaborators include Tim Robbins, Neneh Cherry, Brian Eno, Dennis Hopper, Kurt Vonnegut, Michael Stipe and Robbie Williams.<br /><br />As someone with considerable affection for Australia, I was cringing under the seat when it came to the section titled, 'Confrontation'. Nine minutes in which to comment on confrontation in the world, and most of the time was given up to a song intercut with a general montage, and commentary, but two long minutes were devoted to Fred Reid balancing a sickening speech by David Oldfield (of One Nation infamy, in case you've somehow managed to erase him from your mental list of villains). Mr Oldfield asked with all the assurance of the unquestionably loopy what stone age people can offer the 'rest of us' today.<br /><br />I would have liked to hear from more women, but those that were there were fascinating. In the sex section, Cosi Fabian, a 'sacred prostitute', was beautiful. She had a sensitive take on the world, and appeared to feel able to be honest, and that people were honest, 'soft', with her.<br /><br />This movie is a celebration that transcends the medium. The energy and sincerity of those involved more than compensates for any limitations. Nowadays one suspects one should somehow preface remarks regarding notions of hope and peace with some self effacing gesture, so as to mark one's recognition that such notions are somehow unsophisticated and breathlessly idealist. But this movie really does imbue one with hope, and it is a brave hope at that. A hope that can be expressed without need to cringe or caper. I hope you watch this movie too, and enjoy the diversity these collaborators have brought together.