De moord op de vrouw van een advocaat is van het grootste belang voor de invloed die roddels hebben op de inwoners van het stadje. Met roddelen bedoel ik het uitwisselen van zogenaamd vertrouwelijke informatie over personen en hun relaties. Het is een beter onderzoeksprobleem dan moord, want we kunnen allemaal begrijpen waarom iemand iemand om persoonlijke redenen zou willen vermoorden. Ze doen ons pijn of ze staan ons in de weg. Maar als kwaadaardige roddel de gemoedsrust en de maatschappelijke status van een tot nu toe rechtschapen burger in gevaar brengt, moeten we ons afvragen wat er aan de hand is. Waarom haten sommigen van ons bekende en gerespecteerde mensen? Waarom lijken we er zo op gebrand te zijn om alles wat slecht aan hen is te geloven? Er komt niet eens een rechtszaak, alleen een kort geding.<br />In het kort is de plot als volgt. Peter Coyote is een soort zelfvoldane strafpleiter die Lesley Ann Warren vrij krijgt nadat ze haar man heeft vermoord. Coyote straalt. Hij heeft weer een zaak gewonnen, waardoor hij een goede indruk maakt, maar de korpschef een idioot lijkt.<br />Warren raakt verliefd op Coyote, met zijn macht en beroemdheid als afrodisiacum, maar Coyote is gelukkig getrouwd en heeft een paar kinderen. Hij versmaadt haar avances. De hel kent geen woede zoals een vrouw die wordt versmaad. Warren huurt een of andere stomme dekhengst om Coyotes vrouw te vermoorden en vertelt de moordenaar dat de hele zaak door Coyote zelf in gang is gezet. Na de moord geeft Warren Coyote publiekelijk de schuld en voor de onderzoeksjury verklaart ze dat ze niet meer was dan een tussenpersoon tussen Coyote en de moordenaar. De agenten, die al te vaak door Coyote zijn vernederd, willen graag alle indirecte bewijzen verzamelen die ze kunnen vinden om hem in een kwaad daglicht te stellen.<br />Dan valt de plot in duigen. Warren neemt plaats in de getuigenbank om ervoor te zorgen dat Coyote levend wordt gevild, maar ze begint te stotteren. De media omschrijven dit als een 'nerveuze zenuwinzinking'. (Het zou leuk zijn om een rechtszaaldrama te zien waarin niemand een zenuwinzinking krijgt in de getuigenbank.) Coyote wordt vrijgelaten. Hij loopt de rechtszaal uit en zweert dat hij Travis nooit in de steek zal laten.<br />'Ik niet.' Ik weet niet waarom hij niet bij Travis weggaat. Op een paar uitzonderingen na lijken de mensen uit de stad zich op hem te hebben gestort als een dolle meute van zijn naamgenoten op een rottend stuk hout. En wat is dat trouwens voor climax? Al die intriges, moord, familieliefde, geroddel, en wat gebeurt er? Eigenlijk niets, behalve dat Coyote wordt losgelaten.<br />Peter Coyote is een behoorlijk goede acteur. Hij is zelfverzekerd en professioneel. Lesley Ann Warren is heel sexy, maar ze kan niet acteren. Ze had meer softpornofilms moeten maken. Die uitpuilende donkere ogen, haar ademloze, trillende stem, haar nerveuze lachjes, haar tics. Niemand anders valt echt op.<br />Niet meer dan gemiddeld. De film had zich meer moeten richten op de dynamiek van de dorpsroddels, maar de film is niet ambitieus of duister genoeg om een onderwerp aan te snijden dat zo onwillig is om een eenvoudig antwoord te geven.
The murder of a lawyer's wife takes second place in importance to the impact of gossip on members of the small town. By gossip, I mean the exchange of supposedly confidential information about persons and their relationships. It's a better research problem than murder because we can all understand why someone might kill someone for personal reasons. They hurt us or they stand in our way. But when malicious gossip endangers the peace of mind and the social status of a heretofore upstanding citizen, we must wonder about it. What is it that makes some of us hate well-known and respected people? Why do we seem so eager to believe everything bad about them? The victim doesn't even get a trial, just summary judgment.<br /><br />Briefly, the plot is this. Peter Coyote is a kind of smug defense lawyer who gets Lesley Ann Warren off after she murders her husband. Coyote beams. He's won yet another case, which makes him look good but makes the police chief look like an idiot.<br /><br />Warren becomes enamored of Coyote, power and celebrity being the aphrodisiacs that they are, but Coyote is happily married and has a few kids. He spurns her advances. Hell hath no fury like a woman spurned. Warren hires some dumb stud to kill Coyote's wife, telling the murderer that the whole thing is being instigated by Coyote himself. After the killing, Warren blames Coyote publicly and at the grand jury she testifies that she was nothing more than an intermediary between Coyote and the killer. The cops having been humiliated by Coyote once too often, are happy to dig up whatever circumstantial evidence they can to make him look bad.<br /><br />Then the plot falls apart. Warren takes the stand to make sure that Coyote gets skinned alive, but she begins to stutter. The media describe this as a "nervous breakdown on the stand." (It would be nice to see a courtroom drama in which nobody has a nervous breakdown on the stand.) Coyote is set free. He walks out of the courtroom vowing never to leave Travis.<br /><br />I don't know why he doesn't leave Travis. With some exceptions, the towns folk seem to have leaped on him like a rabid pack of his namesakes on a rotting pronghorn carcass. And what kind of climax is that, anyway? All this intrigue, murder, family love, gossip, and what happens? Nothing really, except that Coyote is let go.<br /><br />Peter Coyote is a pretty good actor. He's confident and professional. Lesley Ann Warren is very sexy but cannot act. She should have made more soft-core skin flicks. Those goggling dark eyes, her breathless quivering voice, he nervous little laughs, her tics. Nobody else really stands out.<br /><br />No more than average. It should have gotten more into the dynamics of small-town gossip but the movie isn't ambitious or dark enough to tackle a subject so reluctant to yield simple answer.