Deze film deed me denken aan een bezoek aan de dierentuin. Hier heb je een gemeenschap van individuen die alleen in de ban raken van de gedachte aan een langer leven, vrijheid en voedsel als ze aankomen (als dieren in een dierentuin); ze zijn geschokt door het realisme dat het geen vakantie is. Het eten wordt geserveerd wanneer je ontvoerder dat wil, je ontvoerders bepalen ook de hiërarchie, en ten slotte kan niemand weg als hij eenmaal is aangekomen. Na de Tweede Wereldoorlog nodigt Rusland onder Stalins regime alle overlopers uit naar hun vaderland, maar het is een truc. Est-Ouest vertelt het verhaal van een familie die moest ontsnappen uit een land dat was veranderd in een gevangenis zonder muren. Nu de KGB al hun bewegingen in de gaten houdt, moeten onze helden alles op het spel zetten om het licht van de vrijheid weer te zien. Als je in een wereld na 11 september leeft, moet je wel de overeenkomsten zien tussen wat Aleksej en Marie en de Arabische wereld in Amerika zijn. Hoewel niet zo hardvochtig, worden we voortdurend herinnerd aan het wraakzuchtige oog van onze regering en de illustere Patriot Act.<br />Est-Ouest is een van die films waarin je óf opgewonden en blij kunt zijn door het resultaat, óf in een emotionele zee van tranen kunt uitbarsten. Vanaf het begin van de credits tot aan de duistere woorden die weer op het scherm verschenen, werd ik geboeid door deze film. Met het krachtige acteerwerk, het intense verhaal en het briljante werk achter de camera zal Est-Ouest hard aan je emoties trekken en je pas op het allerlaatst laten gaan. Directeur Régis Wargnier heeft uitstekend werk verricht door zowel de geschiedenis van de personages als het land rechtstreeks in je hart te brengen. Dat doet hij met een aantal van de meest gebruikte technieken en met een heel eenvoudig verhaal. Dit is een verhaal over liefde en vrijheid. Hij gebruikt deze simplistische structuren om ons gefocust te houden op de algehele diepte en toon van de film. Je hebt het gevoel in een niet-getraliede kooi te zitten, niet in staat om te ontsnappen, niet in staat om vrij te zijn dankzij de wraakzuchtige blik van je kameraden. Wargnier dwingt je om mee te voelen met deze personages, van het begin tot het eind, omdat ze niet anders zijn dan jij bent dan ik. Ze bevinden zich in een situatie als geen andere, maar toch op de een of andere manier zo echt dat we er zelfs vandaag nog getuige van zouden kunnen zijn.<br /><br />Vanaf onze eerste ontmoeting met Aleksej en Marie op de boot naar Rusland worden we gebombardeerd met een gevoel van trots, liefde en angst tegelijk. We zijn niet bekend met de relatie tussen Aleksej en Marie, maar vatten die onmiddellijk op als liefdevol. Misschien hebben we te veel haast met die beslissing, want naarmate ons verhaal zich ontvouwt <0xE2><0x80><0x93> net als de band die deze twee individuen met elkaar verbindt <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> of in elk geval is dat wat Wargnier ons wil laten denken <0xE2><0x80><0x93> wordt het duidelijker. Est-Ouest is meer dan een verhaal over ontsnappen naar de vrijheid, het is een contrast tussen geduld en onmiddellijke zelfopoffering. Marie wil onmiddellijk ontsnappen aan de koude wereld waarin ze leven, ze wil Parijs weer zien en de vrijheid proeven, en Aleksej ook, alleen niet zo snel. Hij begrijpt de regels van de natie en zet langzaam een plan in werking dat zijn vrouw alles zal geven wat hij heeft beloofd. Het duurde tot het eind van de film voor ik het contrast zag tussen onmiddellijke ontsnapping en geduld. Hoewel ik het een geweldige boodschap vond om te laten zien, had ik het gevoel dat de timing in de hele film een beetje verkeerd was. Ik had moeite om de tijdlijn te volgen, terwijl ik wel besefte dat er verscheidene jaren waren verstreken tussen deze verschrikkelijke gebeurtenissen, en dat de enige persoon die ouder leek te worden de zoon van Aleksej was. Ik had een sterker verband nodig tussen deze aangrijpende scènes, zodat ik in gedachten de tijd kon bijhouden die was verstreken.<br />Het acteerwerk was schitterend. Oleg Mensjikov en Sandrine Bonnaire hadden zo'n sterke band op het scherm dat ik mijn ogen niet van hen af kon houden. Als ze bij elkaar waren, wilde je dat ze bij elkaar waren, en als ze uit elkaar waren, droomde je dat ze weer bij elkaar waren. Dat kun je niet van veel filmpersonages zeggen. Wijlen Sergei Bodrov jr. deed me denken aan een Russische filmster, Brad Pitt. De manier waarop hij zich in deze film gedroeg en gedroeg, was vergelijkbaar met die van meneer Pitt. Samen brachten deze drie hoofdrolspelers deze film tot leven. Hoewel Catherine Deneuve op de een of andere manier ook de hoofdrol kreeg toebedeeld, leek ze niet zoveel gewicht in de schaal te leggen als ik had gehoopt. Hoewel ze van vitaal belang was voor het verhaal, had ik het gevoel dat ze meer in haar personage had kunnen leggen. De diepte achter haar woorden was er gewoon niet of gewoon niet.' Het verhaal lijkt niet te passen bij de emoties van alle anderen.<br />Het enige andere negatieve aspect dat ik aan deze film heb, is dat ik het gevoel heb dat het verhaal onvolledig is. Er waren momenten dat we een hapje kregen om van te genieten, maar die hapjes zijn nooit echt tot happen uitgegroeid. Er zijn elementen van het verhaal die verder ontwikkeld moeten worden, zoals de relatie tussen Sasha en Marie. Ik heb wel een soort evolutie gezien toen ze in Rusland waren, maar later had ik het vervolg nodig. Ik had het gevoel dat er aan het eind van het verhaal een paar touwtjes niet meer vastzaten, maar rafelig waren van de vragen die opdoemden in de lucht.<br />Al met al vond ik dit een heel strak drama. Er waren een paar zwakke plekken waardoor het in 1999 zijn Oscar-winnende film had kunnen maken, maar desalniettemin woog het goede zwaarder dan het kwade. De personages waren intens, het verhaal (buiten de losse eindjes) was fascinerend, en het was opwindend om een duistere kant van de wereld te kunnen zien. Eenvoudig gezegd was dit een verhaal over vrijheid en liefde, en dat zijn thema's die de hele geschiedenis overstijgen. Est-Ouest is een verhaal over de destructieve aard van het stalinisme en de impact daarvan op de mensheid.
This film reminded me of going to the zoo. Here you have a community of individuals that are captured by the thought of a longer life, freedom, and food, only when they arrive (like animals in zoo); they are shocked by the realism that it is not a vacation. Food will be served at your captor's convenience, your captors determine the chain of command as well, and finally, nobody can leave once they arrive. After WWII, under Stalin's regime, Russia invites all defectors back to their homeland, but it is a trick. Est-Ouest tells the story of one family's plight to escape a country that has transformed into a wall-less prison. With the KGB watching their every move, our heroes must risk everything to see the light of freedom once more. Living in a post 9/11 world, one cannot help but begin to see the similarities between what Alexei and Marie and the Arab world in America. While not quite as harsh, we constantly are reminded about the vengeful eye of our government and the illustrious Patriot Act.<br /><br />Est-Ouest is one of those films where you could either be excited and happy by the results or be bursting into an emotional sea of tears. From the opening credit sequence until the darkened words crept back on the screen, this film captivated me. With the powerful acting, the intense story, and the brilliant work behind the camera, Est-Ouest will pull hard on your emotions and not release you until the very end. Director Régis Wargnier has done a superb job of bringing the history of the characters, as well as the land, straight into your hearts. He does this with some of the most common techniques and a very simple story. This is a story about love and freedom. He uses these simplistic structures to keep us focused on the overall depth and tone of the film. There is this feeling of being in a non-barred cage, unable to escape, unable to be free due to the vengeful eye of your comrades. Wargnier forces you to feel for these characters, from the beginning until the end, because they are no different than you are I. They are placed in a situation like no other, yet somehow so real that we could witness it happen even today.<br /><br />From our initial meeting with Alexei and Marie on the boat heading to Russia, we are bombarded with a sense of pride, love, and fear all at once. We are unfamiliar with the relationship between Alexei and Marie, but immediately take it as a loving one. Perhaps we are too haste with that decision, because as our story unfolds, as does the bond that connects these two individuals  or at least that is what Wargnier would like us to think. Est-Ouest is more than just a story about escaping to freedom, it is a contrast between patience and immediate self-sacrifice. Marie wants to escape the cold world they inhabit immediately, she wants to see Paris again and taste its freedom, while Alexei does as well, just not quite as quickly. He understands the rules of the nation, and slowly sets in motion a plan that will give his wife all that he has promised. It took me until the end of the film to see this contrast between immediate escape and patience. While I thought that it was a great message to show, I felt as if the timing was a bit off throughout the film. I had trouble following the timeline, while I did realize that several years had passed between these horrific events, the only person that seemed to age was Alexei's son. I needed a stronger connection between these riveting scenes so that I could keep track in my mind the time that had passed.<br /><br />The acting was gorgeous. Oleg Menshikov and Sandrine Bonnaire had such a powerful connection on screen that I could not keep my eyes off them. When they were together you wanted them to be, and when they were apart, you dreamt of them being back together. You cannot say that of many film characters. The late Sergei Bodrov Jr. reminded me of a Russian Brad Pitt. The way he carried himself and acted in this film was similar to that of Mr. Pitt. Together these three key players brought this film to life. While somehow Catherine Deneuve received top billing as well, she didn't seem to carry as much of the weight that I had hoped that she would. While she was vital to the story, I felt she could have brought more to her character. The depth behind her words just wasn't there or just didn't seem to match the emotion of everyone else.<br /><br />The only other negative aspect that I have with this film was that I felt the story seemed incomplete. There were moments where we were given a nibble to enjoy, but never fully developed those nibbles into bites. There were elements of the story that needed to be developed further, such as the relationship between Sasha and Marie. While I did see some evolution when they were in Russia, it was later that I needed the follow-up. It just felt as if some strings were not tied at the end, but instead left frayed with questions looming in the air.<br /><br />Overall, I thought this was a very tight drama. There were some flaws with may have caused it to loose its Oscar win in 1999, but nonetheless, the good did outweigh the bad. The characters were intense, the story (outside of the loose ends) was captivating, and being able to see a darker side of the world was thrilling. Simply put, this was a story about freedom and love, and those are themes that transcend throughout history. Est-Ouest is a story for seeing the destructive nature of Stalinism and its impact on humanity.<br /><br />Grade: **** out of *****