Zelfs na 15 jaar is deze film nog steeds behoorlijk verbazingwekkend, ook al is hij zeker niet half zo schokkend als vroeger. Het verhaal is wispelturig. Je hebt één perfect gezin, waarbovenop nog een moeder uit Stepford woont, als een bijenkoningin. Ze heeft een hekel aan vloeken, aan insecten, en het komt niet eens in haar op om een stuk kauwgom in haar keuken te kauwen; als er één ding is waar ze een hekel aan heeft, is het wel aan iemand die haar gezin besodemietert. Ze is perfect: ze is de Brie van der Kamp van de jaren negentig. En je zou denken dat ze haar ouderlijke plichten een beetje te serieus neemt. Is dat zo? De kern van de film is dat de kijker moet opbiechten: heeft ze dat gedaan? 'Heb je nooit zin gehad om je buurman te vermoorden? Natuurlijk wel, zou je kunnen zeggen, maar ik zou het nooit doen. Heb je nooit zin gehad om dat kreng van de overkant van de straat te vermoorden? Ze is nooit aardig geweest. Natuurlijk wel, maar ik zou het nooit doen. De slachtoffers van Beverly Suthpin zijn geen aardige mensen: ze zijn nep, ze zijn gemeen, ze zijn alles wat er mis is met de wereld. In de ogen van sommige mensen zouden ze geëlimineerd moeten worden. En dat is het moment waarop het ware genie van de film aan het licht komt: de dwaze komedie heeft een morele discussie gaande onder de lagen belachelijke woede en bloedvergieten. Waters is een genie: hij weet precies hoe hij met alle ingrediënten van zijn films moet spelen. Hij zet woorden in de juiste situaties zoals het een briesje was; hij brengt wat zwarte humor als het te serieus wordt en een beetje angst en griezeligheid als het te kitscherig wordt. Hij is de kijker altijd een stap voor: hij weet waar hij het over heeft. Of misschien kan het hem niet schelen en gaat hij gewoon op zijn instinct af. Hoe dan ook, hij is de kijker altijd een stap voor.
Even after 15 years, this movie is still pretty much amazing, even though it's surely not as half as shocking as it was before. The story is fickle. You have one perfect family, on top of which a Stepford mom resides, like a queen bee. She hates swearing, bugs, and don't even think of chewing a piece of gum in her kitchen; if there's one thing she hates the most, is somebody messing with her family. She's perfect: she's the Brie Van Der Kamp of the 90s. And one might think, that she takes her parental duties a little bit too seriously. Is she? The basic core of the movie is for a viewer to confess: didn't you ever want to kill your neighbor? Of course, one might say, but I'd never do it. Didn't you ever want to kill that bitch from across the street? She's never been nice. Of course, but I'd never do it. The victims of Beverly Suthpin aren't nice people: they're fake, they're nasty, they're everything that's wrong with the world. In some people's eyes, they should be eliminated. And that's where the true genius of the movie emerges: the silly comedy has an actual moral discussion going on under the layers of ridiculous rage and gore. Waters is a genius: he knows exactly how to play with all of the ingredients of his movies. He places words in right situations as it was a breeze; he puts some black humor when it gets too serious and just a little bit of scare and creepiness when it gets too kitschy. He's always one step ahead of the viewer: he knows his stuff. Or maybe he doesn't care and just goes with his guts? Either way,