Zoals vele anderen was ik teleurgesteld over het feit dat voor het grote scherm bijna alle elementen die de tv-serie 'Mission: Impossible' zo vermakelijk maakten <0xE2><0x80><0x93> het teamethos, de ingewikkelde trucs enzovoort <0xE2><0x80><0x93> werden overboord gezet ten gunste van een enorme egoboost voor het enige mannenprogramma dat Mr. Tom Cruise heet. Het is vooral irritant omdat het 'plot' dat is gekozen om het te vervangen zo voorspelbaar is. Een eerlijke held wordt erin geluisd voor iets wat hij niet heeft gedaan en besteedt de rest van de film aan pogingen om zijn naam te zuiveren en de echte spion te ontmaskeren... Dit lijkt tegenwoordig de plot van elke derde blockbuster te zijn <0xE2><0x80><0x93> twee titels die net voor 'M.I.' Het was ook absoluut niet nodig om de held van de oorspronkelijke serie te gebruiken en hem tot de schurk van de film te maken <0xE2><0x80><0x93> kun je je een filmversie van _The Untouchables_ voorstellen, met de politie op het spoor van de schurkachtige bendeleider Eliot Ness? Daar komt nog bij dat de film uiterst onzeker is; je hebt het gevoel dat het een film over koude-oorlogsspionage zou kunnen zijn, maar dat hij niet de moed van zijn overtuigingen heeft, zodat er een goedkope en onwaarschijnlijke actiesequentie aan het eind komt. Ik zou kunnen doorgaan, maar aan het eind van de dag zijn mijn kritieken allemaal tamelijk subjectief en wijzen ze er niet echt op dat dit een slechte film is, alleen maar een die ik niet leuk vind. Maar toen viel het me opeens op. De reden waarom ik deze film zo zinloos vind en de reden waarom ik denk dat hij niet deugt, is dat zoveel scènes zo stom zijn of gewoon volkomen overbodig. Neem bijvoorbeeld het meest gedenkwaardige moment in de film <0xE2><0x80><0x93> de inbraak in het CIA-gebouw om de helft van de 'NOC-lijst' te stelen. Ons wordt verteld dat dit de veiligste kamer van de hele wereld is, dat er alle bekende beveiligingssystemen zijn. Behalve, zo lijkt het, een doodgewone, doodgewone camera! Oké, de plaats delict is goed gefocust en er is behoorlijk wat spanning van afgehaald, maar als je een stap terug doet om na te denken, is het bespottelijk. Bovendien denk ik dat er geen enkele reden is waarom Hunt de echte lijst zou hebben als hij alleen maar van plan is om te bluffen om de spion te ontmaskeren, dus de plaats delict zou er niet eens moeten zijn. Waarom zou hij al die agenten in gevaar brengen door de echte lijst te overhandigen?<br />Kieskeurig? Zeker, maar dat verklaart voor mij waarom de hele zaak tijdverspilling is. Er zijn genoeg films waarvan je kunt genieten door bij de deur van de bioscoop je hersens te laten controleren; maar als een film zich verwikkelt in een zogenaamd ingewikkelde plot en het publiek aanmoedigt om zijn of haar hersens te gebruiken, en dan niet eens de moeite neemt om de film kritisch te bekijken, vind ik het hele proces erg deprimerend <0xE2><0x80><0x93> vooral als de film zichzelf zo serieus neemt als deze kennelijk doet. Ik kan me niet eens meer amuseren, want ik ben me er scherp van bewust hoe oppervlakkig, leeg en uiteindelijk pretentieus het allemaal is. Het spijt me mensen, maar als je het mij vraagt is dit een vals spoor, verpakt in een Macguffin, verpakt in een ruig hondenverhaal met vlooien, allemaal ontworpen met als enig doel om Tommy een goede indruk te geven. Het is echt jammer dat de bijrollen, de productiewaarde, de regie enzovoort allemaal zo hoog zijn, aangezien de film zelf zo door en door waardeloos is. Op mijn erewoord, ik zou hem geven...<br />(4/10)
Like many others, I was disappointed with the fact that for the big screen, almost all the elements which made the tv series "Mission: Impossible" so entertaining - the team ethos, the complex con-tricks, etc - were jettisoned in favour of a huge ego boost for the one man show that is Mr. Tom Cruise. It is particularly annoying given that the "plot" chosen to replace it is so bog-standard and predictable. An honest hero is framed for something he didn't do and spends the rest of the movie trying to clear his name and out the real spy... This seems to be the plot of every third blockbuster these days - two titles released just before "M:I" using exactly the same storyline spring to mind: "Judge Dredd" and Schwarzenegger's "Eraser". It was also totally un-necessary to take the hero of the original series and make him the villain of the movie - can you imagine a film version of "The Untouchables" with the cops hot on the trail of the evil gang boss Eliot Ness? There is also the fact that the movie is deeply insecure; one feels that it would like to be a cold-war style espionage picture but does not have the courage of its convictions so tacks a cheesy and implausible action sequence onto the end. I could go on, but at the end of the day, my list of criticisms are all are all pretty subjective, and don't really point to this being a bad film, simply one that I don't like. But then suddenly it struck me. The reason I find this movie so intensely pointless, and the reason I think it's no good, is that so many scenes are so stupid, or just completely extraneous. Take for example the films most memorable moment - the break in to the CIA building to steal half of the 'NOC' list. We are told that this is the most secure room in the entire world, that it has every security system known to man. Except, it seems, a plain and simple good old CCTV camera! Sure, the scene is well directed and a fair amount of tension is wrung from it, but if you take a step back to think, it's preposterous. Besides, by my reckoning there is no reason for Hunt even to have the real NOC list if he is planning on double bluffing simply to smoke out the spy, so the scene shouldn't even be there. Why would he endanger all those agents by handing over the real list? <br /><br />Nit picking? Certainly, but it sums up for me why the whole thing is a waste of time. There are plenty of movies one can enjoy by checking ones brain in at the theatre door; but when a movie cloaks itself in a supposedly complex plot and encourages the audience member to engage his or her brain, and then doesn't even stand up to scrutiny, I find the whole process deeply depressing - more so when the film takes itself as seriously as this one evidently does. I can't even be entertained anymore, because I am acutely aware of how shallow, empty, and ultimately pretentious it all is. So sorry folks, but if you ask me this is a red herring wrapped up in a Macguffin, wrapped up in a shaggy dog story with fleas, all designed for the sole purpose of making Tommy look good. It's a real shame that the supporting cast, production values, direction etc are all so high, since the film itself is so thoroughly worthless. At my most generous, I'd give it...<br /><br />(4/10)