Het lezen van _De rode jurk_ gaf me die zeldzame vervulling en dramatische heilzaamheid die je alleen kunt krijgen van een keiharde klassieker, een CITIZEN KANE of een keer in het westen. Ik geef toe dat het niet te vergelijken is met deze of andere veelgeprezen lijstaanvoerders en filmmonsters, voornamelijk vanwege de kwestie van stijl en cinematografische pioniers (of het gebrek daaraan), maar het verdient toch meer dan de schamele 500 stemmen en 6,6 punten die het hier heeft.<br /><br />Voor zover ik kan nagaan, is het verhaal getrouw aan de werkelijke gebeurtenissen die zich in 1928 voordeden tijdens en na de eerste poging van generaal Nobile om via de lucht de Noordpool te bereiken. De _Norge_ was drie jaar eerder met een van Nobiles luchtschepen, de _Norge_, over de pool gevlogen, en het gevecht om de eer (van machinist, ontdekkingsreiziger of piloot) leidde tot Nobiles noodlottige expeditie met de _Italia_. De hoeveelheid pech die bij die expeditie betrokken was, die ene maand dat de overlevenden bij elkaar kropen in de ijskoude poolwoestenij, wachtend op redding, en de tegenslagen waarmee reddingsploegen te kampen hadden, zowel in de lucht als op zee, is onthutsend om aan te denken. Om het allemaal in 2 uur te zien ontrafelen, is een beklemmende ervaring.<br />Je hoeft niet op Wikipedia te zoeken naar informatie over de gebeurtenissen voordat je gaat zitten om de film te bekijken. De eerste paar minuten bestaan uit zeer smaakvol gemaakte 'periodieke' beelden van Nobiles expedities, terwijl de bejaarde generaal naar tv-journaals van de gebeurtenissen kijkt. Na al die jaren wordt Nobile (Peter Finch) nog steeds geplaagd door schuldgevoelens, die langzaam zijn ziel wegvreten met vragen die hij onmogelijk kan beantwoorden. Maar de doden kunnen dat wel en het is hun autoriteit om over hem te oordelen. En dus roept Nobile hen op in zijn woonkamer, verzinsels uit zijn door schuldgevoelens gekwelde verbeelding, de dode heerser verpersoonlijkt in de gedaante van nemesis divina. Mensen die stierven en mensen die het overleefden worden door en in Nobiles geest opgeroepen om hem te vergeven of te veroordelen voor zijn daden. De oude generaal die zijn schuldgevoelens verwerkt en uit deze gesprekken ontvouwt zich het grootste deel van het verhaal in de vorm van lange flashbacks. Het behoeft geen betoog dat als je ook maar een beetje belangstelling hebt voor poolexpedities (of wat voor soort expedities dan ook, want ze bewandelen allemaal, van het oude westen tot de maan, dezelfde weg) en overlevingsavonturen in ruige omgevingen, dit een must is om te zien. In tegenstelling tot Scotts noodlottige expeditie naar de Zuidpool blijft het tragische einde hier echter binnenskamers en vindt het voornamelijk plaats in de ziel van Nobile, die bij zijn terugkeer ten onrechte als lafaard en deserteur wordt gebrandmerkt. Maar het grimmige karakter van het door de wind geteisterde poollandschap en de mannen die daar zonder enige hoop in leven proberen te blijven, bieden een eerlijke portie van de fysieke somberheid.<br />Deze Italiaanse coproductie spaarde het budget niet. Dit is een overdadige productie met honderden figuranten, een ijsbreker die door het ijs scheurt en een paar adembenemende opnamen op locatie (of in elk geval op een locatie die voor de Noordpool kan doorgaan, daar moet Siberië vol mee zitten). Er is een internationale cast, onder wie Peter Finch (die het verdriet en de wanhoop in het hart van de hoofdpersoon vastlegt zonder zijn toevlucht te nemen tot het overdreven theatrale dat hem in 1977 de Oscar opleverde voor DeNiro's Travis Bickle), Claudia Cardinale (ongetwijfeld de verbazingwekkendste vrouw op aarde aan het eind van de jaren zestig) s), Sean Connery (in een kleine rol als Roald Amundsen) en Mario Adorf (bekend gezicht uit veel Italiaanse b-films), een opzwepende score van maestro Ennio Morricone en een krachtige regie van Mikhail Kalatozov (vijf jaar nadat ik CUBA ben geworden), is dit echt een verloren gegane klassieker, hoe je het ook wendt of keert, en gewoon een geweldige k-k-film.<br /><br />Het is een schrijnende studie over schuld en geheugen (Nobile heeft uiteindelijk alleen zijn eigen vergeving nodig en zijn geheugen straft hem duizend keer voor dingen die hij niet in de hand heeft), maar het is ook een sterk staaltje overlevingskunst. De rode jurk verdient een groter publiek. Jij bent het.
atching THE RED TENT gave me that rare fulfillment and dramatic wholesomeness one can only get from a stonecold classic, a CITIZEN KANE or a ONCE UPON A TIME IN THE WEST. Granted it doesn't compare to these or other heavily praised list toppers and film behemoths, mainly due to questions of style and cinematic pioneering (or lack thereof as the case may be), it still deserves more than the meagre 500 votes and 6.6. rating it has here.<br /><br />As far as I can tell the story is faithful to the real events that transpired in 1928 during and after General Nobile's first attempted expedition to the North Pole by air. His airship (zeppelin), 'Italia', was forced to abandon its mission due to forbidding weather conditions and return home. On the way back it was shipwrecked on the ice somewhere 100 miles away from its base at Kingsbay island and the handful of survivors that weren't blown away with the keel were forced to carve a meagre, frostbitten existence as they waited for rescue parties. Three years earlier famous polar explorer Roal Amundsen had flown over the Pole using another of Nobile's airships, the 'Norge', and it was the subsequent fight for who deserved the most credit (engineer, explorer or airship pilot) that led to Nobile's fateful expedition with 'Italia'. The amount of bad luck involved in that expedition, the one month the survivors huddled together in the freezing arctic wasteland waiting for rescue, and the mishaps that plagued rescue parties, in both air and sea, is staggering to think. To watch it all unravel in 2 hours makes for a haunting experience.<br /><br />You don't need to trawl Wikipedia for info on the events before sitting down to watch the movie. The first few minutes consist of very tastefully done 'period' footage of Nobile's expeditions, as the aged general watches newsreels of the events on a TV. After all these years Nobile (Peter Finch) is still plagued by guilt, slowly eroding his soul with questions he can't possibly answer. But the dead can and it's their authority to judge him. And so Nobile invokes them in his living room, figments of his guilt-crazed imagination, the dead imperative personified as nemesis divina. People that died and people that survived are summoned by and in Nobile's mind to absolve or condemn him for his actions. The old general coping with his guilt and from these discussions the bulk of the story unfolds in the form of long flashbacks.<br /><br />Needless to say that if you have even a remote interest in polar explorations (or any kind of explorations really, as all of them, from the old west to the moon, are but retreads on the same path) and generally survival adventures on harsh environments, this is a must see. Unlike Scott's fateful expedition in the South Pole however, the tragic end here remains internalized, mostly taking place inside Nobile's soul as he finds himself unjustly branded a coward and deserter upon his return. But the stark nature of the windblasted arctic landscape and the men trying beyond all hope to survive in it offers its fair share of physical bleakness.<br /><br />This Italorussian co-production spared no corners in the budget. This is a lavish production with hundreds of extras, an icebreaker ship tearing through the ice and some truly breathtaking photography shot on location (or some location that passes for the North Pole at least, Siberia must be full of 'em). With an international cast that includes Peter Finch (capturing the anguish and despair at the heart of the protagonist without resorting to the overbearing histrionics that earned him the Oscar in '77 over DeNiro's Travis Bickle), Claudia Cardinale (without doubt the most astonishingly beautiful woman on the planet in the late 60's), Sean Connery (in a small role as Roald Amundsen) and Mario Adorf (familiar face from many Italian b-movies), a rousing score by maestro Ennio Morricone, and sturdy direction by Mikhail Kalatozov (five years after I AM CUBA), this really is a lost classic any way you slice it up and just a great f-cking movie.<br /><br />As much a poignant character study on guilt and memory (Nobile needs only his own forgiveness in the end and it's his memory that punishes him a thousand times for things out of his control), as it is a stark piece of survival grit, THE RED TENT deserves a larger audience. You be it.