De gebroeders Bloom begint met een knal van filmische energie. We worden voorgesteld, door een soort grillige verteller, een beetje zoals je je misschien herinnert van Pushing Daisies, aan de broers, Stephen en Bloom, als kinderen in een stad waar alles een-nul is: één groep kinderen, één winkel, één dit of één dat. Stephen, de vindingrijkste van het duo (of liever gezegd, degene die met een paar handigheidjes die veel weg hebben van die van Owen Wilson in Bottle Rocket), bedenkt de eerste truc: een groep kinderen op de kast jagen <0xE2><0x80><0x93> eerst door Bloom aan een meisje voor te stellen, wat hij meteen leuk vindt <0xE2><0x80><0x93> en vervolgens naar een grot leiden waar ze allemaal denken dat er iets is wat er natuurlijk niet is.<br />Dit hele stuk, dat ongeveer vijf tot tien minuten duurt, is een briljante korte film, op zichzelf staand en met een energie die, opnieuw, vergelijkbaar is met die van Wes Anderson. Dit is niet bedoeld om Rian Johnson af te doen als een oorspronkelijk talent. Dat is hij wel. Maar voor iedereen die een van Andersons films heeft gezien, met name Bottle Rocket, Rushmore en Life Aquatic, is dit het soort snelle intro dat zeer nauwkeurige pans en bewegingen met de camera en gezichtsuitdrukkingen bevat die dit als iets, nou ja, 'anders' markeren. Dit lijkt ook de manier te zijn waarop de rest van het verhaal zal verlopen, deze opvallende, scherpe en stijlvolle poging om een film te maken, aangezien de broers, opgegroeid als ze zijn (Adrien Brody als Bloom, Mark Ruffalo als Stephen) doorgaan met hun trucs tot Bloom eruit wil stappen, wat zal leiden tot de typische 'laatste-bevlieging-truc' waarbij ze een teruggetrokken levende erfgename van New Jersey (Rachel Weisz) bezwendelen die veel te veel tijd en geld heeft om uit te geven. Dan zijn er nog de complicaties, de romance tussen Bloom en Penelope, de complicatie dat ze Stephen en Bloom heeft laten weten dat ze 'artifactsmokkelaars' zijn, dan de verschijning van een zekere snode figuur die bekendstaat als 'Diamond Dog', en ten slotte hun Stille Bob-figuur, Bang Bang (Rino Kikuchi), die we pas laat in het verhaal ontdekken dat ze een mobiele telefoon heeft (?) en op precies het juiste moment origami kan maken.<br />Dit alles maakt dat De gebroeders Bloom nogal gesitueerd lijkt, om nog maar te zwijgen van de ups en downs en kronkels en wendingen van de zwendels die plaatsvinden, of niet plaatsvinden, tussen de broers, Penelope, de onthullingen, enzovoort. Afhankelijk van de kijker, en hoe graag hij of zij het wil geloven, en eerlijk gezegd ook hoeveel films ze van dit soort hebben gezien (je zou dit kunnen zien als een gelikte parodie op een film als _ Confidence_ uit 2003, waarin Rachel Weisz ook meespeelt, als je het je kunt herinneren), is het alsof je goochelaars volgt die aan het werk zijn, zonder iets te geloven of alles te geloven. Of iets ervan, misschien. Het is bijna het Prestige als het niet echt wil dat het publiek in magie gelooft. Het is meer dat Johnson wil dat het publiek het onderscheid maakt tussen personages die hun eigen werkelijkheid tekenen en die niet in hun eigen 'ongeschreven' rollen kunnen uitbreken.<br />En toch, ondanks alle wendingen in het verhaal, ligt de kracht van de personages in de personages. Het is eigenlijk niet zo heel veel anders dan Anderson (alweer, sorry), maar het heeft in dat opzicht meer Europese invloed, omdat het ons meeneemt op zijn reis vanwege de personages, niet andersom. Dat helpt, want de personages werken allemaal min of meer met hun respectievelijke spelers. Dat komt vooral door Adrien Brody en Rachel Weisz, die elkaar fantastisch bespelen als een eerste onbeholpen stel dat steeds meer een romantische band met elkaar krijgt (er is een prachtige, treffende, charmante scène waarin we zien dat ze elkaar kussen, en we begrijpen heel goed dat Penelope haar eerste Franse stijl heeft) en die zo goed aansluit bij de manier waarop Johnson hen cast. Minder nog met Ruffalo, die me naarmate de film vorderde, vooral tegen het eind (zijn laatste scène, die niet veel te wensen overlaat, is een goede bewaarder van zijn verlengde filmrol), steeds meer begint te lijken op een intrigant en een duivel, maar niet echt bij de film past, ook al is hij goed in het brengen van de tekst en het tegenspreken van Brody en Weisz.<br />De andere reden dat het een Europese film is, is dat het de bedoeling is, en is, om een regisseurstour-de-force te worden. Als tweedejaars student van Rian Johnson, na zijn eerste, zeer indrukwekkende debuut Brick (dat, zoals ik opmerk, ook speels met een genreconventie is doorspekt als hij het hier probeert), mikt hij vrij hoog. Het enige probleem dat ik ermee had, was dat er, misschien door een of andere tussenpersoon van het script, veel voor nodig was om echt emotioneel bij deze mensen betrokken te raken.<br />De stijl van zijn camera, de trucjes van zijn montage, zijn op zichzelf al zwendeltjes, maar er zitten (verontschuldigingen voor dit veelgebruikte woord) nukken in de gang van zaken die sommige scènes ontmoedigen en die veel beter zouden werken als ze rechttoe-rechtaan zouden zijn (ik was misschien de enige die met haar ogen rolde toen ik de 'naam' voor Bang Bang was 'Yuengling' met de regel 'Yuengling, net als het bier?'). Soms werkt deze overdaad aan stijl goed, zoals wanneer we door alle 'hobby's' flitsen die Penelope in haar talloze vrije tijd in haar landhuis heeft. Andere keren, helaas om het zo te zeggen, trekt het alleen maar de aandacht, zonder dat het coole _Ala Ocean's Eleven_ of warmhartige _Ala_ (voor de zoveelste keer) een Anderson-film is.<br />En toch, ondanks de kopzorgen die ik misschien heb gehad, kan ik onmogelijk negeren wat Johnson hier en in Brick heeft laten zien. Hij brengt personages die we willen zien en situaties die zich ontvouwen met vermakelijke, vermakelijke gevolgen, ook al zul je misschien nooit helemaal geloven wat er daarna gebeurt. Of misschien ook wel. Hij is een regisseur die niet weggaat, en voor mij is dat goed. Dat is geen 7,5/10.
The Brothers Bloom starts off with a bang of cinematic energy. We're introduced, by a kind of whimsical narrator not unlike one might have remembered from Pushing Daisies, to the brothers, Stephen and Bloom, as children in a town where everything is one-note: one group of kids, one store, one this or that. Stephen, the more inventive one of the duo (or rather, the one that will whip up a plan with a quirk or two not unlike Owen Wilson in Bottle Rocket), devises the first con to be that of intriguing the hell out of a group of kids- first part introducing Bloom to a girl, which he likes right away- and then leading to a cave that tricks them all into believing something is there which, of course, is not.<br /><br />This entire section, about five to ten minutes, is a brilliant short film, self-contained within itself and donning the kind of energy that, again, can be comparable to Wes Anderson. This is not to knock Rian Johnson as an original talent. He is. But for anyone that's seen any of Anderson's films, specifically Bottle Rocket and Rushmore and Life Aquatic, this is that kind of speedy intro that includes very precise pans and movements with the camera and facial expressions that mark this as something, well, "different". This also appears to be how the rest of the story will pan out, this distinctive, acute and stylish endeavor of film-making, as the brothers, grown up (Adrien Brody as Bloom, Mark Ruffalo as Stephen) are continuing with their cons until Bloom wants out, leading up to the typical "one-last-con" deal where-in they'll con a reclusive New Jersey heiress Penelope (Rachel Weisz) who has way too much time on her hands as well as money for the taking.<br /><br />Then there's the complications, of romance between Bloom and Penelope, and the complication that she's let in on Stephen and Bloom being "artifact smugglers", then the appearance of a certain nefarious figure known as "Diamond Dog", and meanwhile their Silent Bob figure, Bang Bang (Rino Kikuchi), tags along as someone who we only find out late in the game of the story that she has a cell phone (?) and can make origami at just the right moment.<br /><br />All of this makes The Brothers Bloom sound quite plot driven, not to mention the ups and downs and twists and turns of the cons that happen, or don't, between the brothers, Penelope, the revelations, etc. Depending on the viewer, and how much they'll want to believe or, frankly, how many movies they've seen of this type (one could see this as being a slick parody of a film like 2003's Confidence, also co-starring Rachel Weisz if memory serves), it's like following magicians doing work, not believing a thing or believing everything. Or some of it, perhaps. It's almost like the Prestige if it didn't actually want the audience to believe in magic. More that Johnson wants the audience to make the distinction between characters who draw their own reality and can't seem to break out into their own "unwritten" roles.<br /><br />And yet, for all the story's twists and turns, its strengths are in the characters. It's actually, not too unlike Anderson (again, sorry), more European influenced in that regard as it takes us along on its journey because of the characters, not the other way around. This helps since the characters all work with their respective players, more or less. More because of Adrien Brody and Rachel Weisz, who play off each other wonderfully as an at-first awkward couple who get further romantically involved (there's a wonderful, spot-on charming scene where we see them kiss, and we understand clearly Penelope is having her first French-style) and connect closest with how Johnson casts them. Less with Ruffalo, who grew on me as the film went on, mainly towards the end (his last scene, without spoiling much, is a keeper for his extended reel), since he's meant to be conniving and devilish but doesn't really fit in even as he's good at delivering the lines and countering Brody and Weisz.<br /><br />The other way it's also European is that it's meant to be, and is, a director's tour-de-force. As the sophomore effort of Rian Johnson, after his first very impressive debut Brick (which, I should note, also tooled playfully with conventions of a genre as he attempts here), he's aiming quite high. The only problem that I encountered with it was that, perhaps by some proxy of the script, it takes a lot to really get emotionally wound up with these people.<br /><br />The style of his camera, the tricks of his editing, are like cons in and of themselves, but there's (apologies for this over-used word) quirks to the proceedings that deflate some scenes that would work much better in straightforward terms (I may have been the only one rolling my eyes at the "knickname" for Bang Bang being Yuengling with the line "Yuengling, like the beer?"). Sometimes this excess-of-style works well, like when we flash through all of the "hobbies" Penelope does in her countless spare time at her mansion. Other times, sad to say, it just calls attention to itself without being cool-hip ala Ocean's Eleven or warm-hearted ala (one more time) an Anderson picture.<br /><br />And yet, for the gripes I might have had, it's impossible for me to ignore what Johnson has shown here and in Brick. He delivers characters we want to watch and situations that unfold with diverting, entertaining results, even as one might never fully believe what will happen next. Or maybe we do. He's a director that isn't going away, and to me this is a good thing. That's no con. 7.5/10