Gewelddadige moordenaar William Holden en zijn bende breken in in het huis van de pijprokende psychiater Lee J. Cobb, die gasten heeft. Holden en de bende gijzelen hen. Holden krijgt, zoals later blijkt, psychische problemen. Cobb geneest hem snel en Holden is nooit meer in staat een wapen af te vuren. Hij heeft geen symptomen en nachtmerries meer en wordt vreedzaam naar de gevangenis gebracht.<br />Het is een zware klus. Ieder stuk werk moet beoordeeld worden in termen van zijn periode, dat weten we, maar dit kan zelfs naar de maatstaven van 1950 vermoeid zijn geweest. We hadden tenslotte Hitchcocks 'Spellbound' al gehad, waarvan dit min of meer een kopie is. Tegenwoordig, na een decennium of twee van 'Spellbound'. Het lijkt gedateerder en schematischer dan ooit.<br />De Freudiaanse versie van de psychoanalyse was in die tijd de canon. Een psychiater moest al Freuds zeventien delen van werk lezen en ze van binnen en van buiten kennen. En dit verhaal blijft hangen bij materiaal dat te vinden zou kunnen zijn in 'Psychoanalyse voor dummies'. Alles is voor het publiek uitgelegd, te beginnen met het bewuste en het onbewuste, en later door middel van een handboek voor droominterpretatie en zelfs wat gerommel met het oedipale complex, hoewel dat deel niet in grote mate wordt behandeld. Laten we rekening houden met de gevoeligheden van het publiek. Laten we Holden gewoon zijn vader laten vermoorden, het 'wapen' van zijn vader stelen. en gelukkig bij zijn moeder thuis woonde.<br />De snelle genezing die we zien, is altijd mythologisch. Vraag maar aan Woody Allan. Niet dat het niet is geprobeerd met de psychoanalytische theorie. Toen duidelijk werd dat maar heel weinig mensen het zich konden veroorloven een fortuin te vergooien aan een eindeloze psychoanalyse, ontwikkelden psychiaters andere, kortere vormen van behandeling. Een van hen, William ('Wild Bill') Murphy, bedacht sectortherapie, een soort psychoanalytische snelle oplossing, eerder een bandtherapie dan een psychologische opgraving. Ik ben de evaluerende literatuur vergeten, maar sectortherapie had waarschijnlijk hetzelfde succespercentage als het model.<br />Het zou aardig zijn om te zeggen dat het, ondanks de gedateerdheid van het materiaal, goed gedaan is, maar dat is helaas niet zo.' De regie van Rudolph Mate is ongeïnspireerd. De subplots zijn mechanisch. Het acteerwerk is plichtmatig, hoewel we moeten zeggen dat Lee J. Cobb een goede psychiater is. Een beetje avontuurlijk, dat wel, maar onder de gegeven omstandigheden, zoals een pistool tegen zijn buik gedrukt krijgen <0xE2><0x80><0x93> tja. Nina Foch is ook goed als Holdens noodzakelijkerwijs moederlijke vriendin. William Holden geeft de somberste voorstelling uit zijn hele carrière, hij rolt met zijn ogen, trekt een grimas en noemt alles'suf'. Jammer. Het heeft een mooie, noirachtige titel: 'Het duistere verleden'. Maar dit verleden was de proloog tot niets.
Vicious murderer William Holden and his gang break into the lodge of the pipe-smoking psychiatrist Lee J. Cobb, who is having guests. Holden and the gang hold them hostage. Holden, as it develops, is having some mental problems. Cobb quickly cures him and Holden is never able to fire a gun again and he is free of symptoms and nightmares and is led off peacefully to jail.<br /><br />It's a tough slog. Every piece of work has to be judged in terms of its period, we know, but this may have been fatigued even by 1950 standards. We had, after all, already had Hitchcock's "Spellbound", of which this is more or less a copy. These days, after a decade or two of "getting in touch with our feelings" (what does that MEAN?) it looks more dated and more schematic than ever.<br /><br />The Freudian version of psychoanalysis was the canon at the time. A psychiatrist had to read ALL of Freud's seventeen volumes of work and know them inside and out. And this story sticks to material that might be found in "Psychoanalysis for Dummies." Everything is laid out for the audience, beginning with the conscious and the unconscious, and later leading through a handbook of dream interpretation and even dabbling with the Oedipal complex, although that part isn't gone into to any great extent. Let's take into account the sensibilities of the audience. Let's just have Holden kill his father, steal his father's "gun", and live happily at home with his mother.<br /><br />The quick cure we see was always mythological. Just ask Woody Allan. Not that it hasn't been tried with psychoanalytic theory. When it became clear that very few people could afford to throw away a fortune on an unending psychoanalysis, psychiatrists developed other, shorter forms of treatment. One of them, William ("Wild Bill") Murphy invented sector therapy, which was a kind of psychoanalytic quick fix, a band aid rather than an psychological excavation. I lost track of the evaluative literature but sector therapy probably had the same success rate as its model.<br /><br />It would be nice to say that, despite the datedness of the material, it's well done, but that, alas, isn't the case. Rudolph Mate's direction is uninspired. The subplots are mechanical. The acting is perfunctory, though we have to say that Lee J. Cobb is a good psychiatrist. A little adventurous, true, but under the circumstances, such as having a pistol pressed against his belly -- well. Nina Foch is good as Holden's necessarily motherly girl friend too. William Holden gives the hammiest performance of his career, popping his eyes, grimacing, calling everything "screwy." Too bad. It has a fine noirish title -- "The Dark Past." But this past was prologue to nothing.