Zelfs nu dit de eerste en enige film van Jean Rollin is die ik tot nu toe heb gezien (en nadat ik een paar trailers van zijn andere films heb gezien), heb ik het gevoel dat ik al een aardig idee heb waar deze Fransman voor staat. Hoewel Rollin duidelijk tot dezelfde categorie behoort als de filmproducenten van wat velen de Euro-Trash-films noemen, denk ik dat hij minstens één stap boven de Euro-Trash-shit van Jess Franco staat. Rollin heeft in elk geval iets wat Franco nooit heeft gehad: hij heeft stijl.<br />la mórte vivante (of het levende dode meisje) probeert een heleboel dingen te zijn. Als Catherine het gewonde meisje uit de catacomben bevrijdt, kijk dan eens naar de opname van de buitenkant, waarop ze naar het water strompelt en de manier waarop het verlicht is, de rode boot in contrast met het groene gras, de schaduwen die dat landschap scheiden van het beton van de kasteelmuur aan de rechterkant, haar witte jurk die wordt weerspiegeld in het glinsterende water, de viool op de achtergrond). Natuurlijk is er in de hele film veel vrouwelijke naaktheid te zien (en voor de meisjes: er is zelfs een man die royaal een blik op zijn ding-dong werpt). Nadat Hélène de lichamen van het dode stel heeft gevonden, loopt ze een kamer binnen waar een naakte Catherine pianospeelt <0xE2><0x80><0x93> kijk maar naar het shot waarin ze naakt achter de piano zit, met haar rug naar Hélène gekeerd <0xE2><0x80><0x93> terwijl je in een willekeurige Franco-film niets anders kunt doen dan het afdoen als goedkope griezelfilm.<br />Maar alle mogelijke voordelen die deze film heeft, kunnen niet voorkomen dat je het gevoel krijgt dat je inderdaad naar een ordinaire Euro-Horrorfilm kijkt. Het acteerwerk is nauwelijks te verdragen, de montage is nogal rudimentair en bovendien wordt het geijsbeer af en toe saai. Van de twee belangrijkste vrouwelijke personages lukt het alleen Fran<0xC3><0xA7>oise Blanchard (als Catherine Valmont, het Levende Dode Meisje) om het fatsoenlijk te doen. Haar optreden kan gemakkelijk worden omschreven als griezelig, verontrustend en fascinerend. Marina Pierro daarentegen (als haar levenslange vriendin Hélène) komt niet over. Ze komt over als ongeïnspireerd en emotieloos. Bij close-ups lijkt het zelfs alsof ze zwaar gedrogeerd is. Haar starende ogen deden het lijken alsof ze tijdens de hele opname van de film aan de morfine was. Ik had het meisje misschien wat minder hard aangepakt als ze haar weelderige rondingen op zijn minst ongekleed had laten zien, maar zelfs dat kwam ze niet over. Het subplot met het buitenlandse stel (beide amateurfotografen in hun rol, en ook slechte acteurs in de film) leidt niet eens tot iets. Het enige wat ze doen is ruziën over van alles en nog wat, tot het moment dat je alleen nog maar zou willen dat ze uit elkaar gingen en uit de film verdwenen. Nou, het feit dat ze in de film zitten, leidt tot iets. Je zou denken dat ze met al hun onderzoek een cruciale rol in de plot spelen, maar het enige wat ze uiteindelijk bereiken is dat ze vermoord worden. En dat brengt ons bij het volgende wat deze film te bieden heeft: het bloed. Er vinden regelmatig bloederige activiteiten plaats in LA MORTE VIVANTE. En hoewel het bloedspetteren, de ogen uitkrabben, de ingewanden uit je lijf vreten, de schedel splijten (met een bijl), de keel doorsnijden (et cetera) allemaal erg leuk is, laat de uitvoering op het scherm vaak veel te wensen over (d. Je kunt maar al te gemakkelijk zien dat het allemaal nep is).<br />Dus, ja, er is niet veel in deze film wat echt goed werkt. Behalve de dramatiek tussen de twee meisjes (en dat is een vreemde opmerking voor een smerige bloederige film). De relatie tussen hen tweeën en hoe die zich ontwikkelt, is heel interessant en voorkomt dat ik de film saai ga vinden. Het is intrigerend hoe de dingen tussen hen veranderen, zelfs op zo'n manier dat tegen de tijd dat de film eindigt, de rollen van de hoofdpersoon en de antagonist enigszins zijn verschoven. Catherine heeft bloed en moorden nodig, ja. Maar naarmate het verhaal vordert, ontwikkelt ze een ernstige aversie tegen haar daden. Ze walgt van hen, zo erg zelfs dat ze niet meer wil leven (of moet ik zeggen: 'ondood' wil zijn). Hélène, daarentegen, begint haar nieuwe slachtoffers te bezorgen en op het eind begint ze zelfs iedereen te vermoorden die te dicht in de buurt van hun geheim komt. Dus het drama tussen de meisjes maakt dit bijna tot een goede film. Dat, en het einde. Nu zag ik het zelf al aankomen nog voor de eerste akte van de film was afgelopen. De voorspelbaarheid van het einde zou voor de film in het algemeen een groot 'duimen maar' kunnen zijn, maar ik moet zeggen dat ik het niet zo negatief vond. De uitvoering van die laatste scène (die begint met de gebeurtenissen bij het water, de schokkende bloederige beelden die voor één keer realistisch lijken, Blanchards optreden, tot aan het laatste bevroren beeld) redt het einde. En dan rollen de eindtitels over het scherm terwijl een duister, onheilspellend gedreun de soundtrack kleurt.<br />Een solide einde van een tamelijk zwakke film met een van de belachelijkste openingsscènes ooit in de horrorgeschiedenis (waarover ik eerder in deze recensie heb verzuimd iets te zeggen).
Even with this being the first and only Jean Rollin movie I've watched so far (and having viewed a couple of trailers from his other efforts), I feel like I already have a pretty good idea of what this Frenchman stands for. While Rollin clearly is in the same league that produces  what many call  Euro-Trash movies, I think he is at least one step above Über-Euro-hack Jess Franco. Rollin at least has something Franco never had: The man's got style.<br /><br />LA MORTE VIVANTE (AKA THE LIVING DEAD GIRL) tries to be a lot of things. One could say it's got some sort or 'arty' semblance or contains poetic visuals (e.g. after Catherine sets free the wounded girl from the catacombs, look at the exterior shot where she stumbles towards the water  the way it is lit, the red boat in contrast with the green grass, the shadows separating that scenery from the concrete of the castle-wall on the right, her white dress reflecting in the shimmering water, the violin playing on the soundtrack). Of course, there's a lot of female nudity at display throughout the whole movie (and for the girls: there's even a male generously providing a glimpse at his ding-dong too). However, Rollin somehow manages to give it an 'arty' touch (e.g. after Hélène discovered the bodies of the dead couple, she walks in on a naked Catherine playing the piano  just look at the shot where she's sitting naked behind the piano, her back facing Hélène), while in any given Franco movie you can't do anything but pass it off as cheap sleaze.<br /><br />But all the possible merits this movie has, can't prevent you from feeling you are indeed watching a trashy Euro-Horror flick. The acting is barely tolerable, the editing is rather rudimentary and on top of that, the pacing becomes a bore sometimes. From the two main female characters, only Françoise Blanchard (as Catherine Valmont, the Living Dead Girl) manages to do a decent job. Her performance can easily be described as eerie, disturbing and captivating. Marina Pierro (as her life-long friend Hélène) on the other hand, fails to deliver. She comes off as uninspired and emotionless. During close-ups, it even looks like she's heavily drugged. Her gazing eyes made it look like she was on morphine during the entire shoot of the film. I might have gone a bit easier on the girl if she would've at least shown her voluptuous roundings unclothed, but she even failed to deliver that. The subplot with the foreign couple (both amateur-photographers in their roll, and poor actors in the movie too) doesn't even lead to anything. In fact, they're quite annoying: All they do is argue about everything up until the point you just wish they'd break up and disappear from the movie. Well, actually Them being in the movie does lead to something. While you might think that, with all their investigating, they will play a pivotal roll in the plot, all they accomplish in the end is getting themselves killed. Which leads us to the next thing this movie has to offer: The gore. Bloody gruesome activities happen on a regular base in LA MORTE VIVANTE. And while the blood-splattering, eye-popping, gut-munching, skull-splitting (by axe), throat-ripping (etc.) is all very enjoyable, the on-screen execution of the effects often leave a lot to be desired (i.e. you can see just a little too easy that it's all fake).<br /><br />So, yes, there's not much in this movie that really works well. Except for the drama-part between the two girls (and that's a strange thing to say for a sleazy gore-flick). The relationship between the two of them, and how it evolves, is very interesting and keeps me from calling the movie over-all boring. It's intriguing how things change between them, even in such a manner that by the time the movie ends, the rolls of protagonist and antagonist have somewhat shifted. Catherine needs blood and kills, yes. But when the story progresses, she develops a severe aversion towards her actions. She becomes repulsed by them, so much even that she doesn't want to live (or should I say "be undead") anymore. Hélène, on the other hand starts providing her with fresh victims and near the end even starts killing anybody who comes too close to discovering their secret. So the drama between the girls is what almost makes this a good movie. That, and the ending. Now, I myself saw it coming even before the first act of the film was finished. The ending's predictability could be a big 'thumbs down' for the movie in general, but I must say I didn't feel all that negative about it. The execution of that final scene (starting from the events at the water, the shocking gore footage  for once looking realistic, Blanchard's performance, to the final frozen frame) is what saved the ending. And then the end-credits scroll the screen while a darkly ominous drone colours the soundtrack. <br /><br />A solid ending to a rather weak movie featuring one of the most ridiculous opening-sequences ever in horror history (which I failed to mention earlier in this review).