Er zijn drie manieren om de kracht van een film volledig te vernietigen zonder het verhaal aan te tasten en dat zijn door middel van geluid, beeld en geest. Als een film geweldig klinkt, heb je een deel van je publiek gevangen. Als het er ook goed uitziet, heb je nog meer gevangen en ten slotte, als je ze mentaal bij de film kunt betrekken, heb je als regisseur het meest van het publiek in handen. Helaas deed Filthy niets van dat alles. Het geluid was afschuwelijk. Het is niet moeilijk om de stemmen van je acteurs te synchroniseren met wat ze zeggen tijdens het filmen en de emoties die ze voelen. Blijkbaar vond regisseur Andy dat robots dit slecht gesproken Engels konden verfilmen. Ik merkte dat ik telkens moest lachen als iemand zijn mond opendeed. Ik kon niet zeggen of iemand echt geïnteresseerd was in wat er gebeurde, of dat de hoeveelheid bier die werd gedronken voordat het dupliceren eindelijk begon te werken. Ten tweede was de aanblik van deze film net zo erg als de stemmen. Blijkbaar waren er geen acteerlessen nodig van een van de acteurs of van de moordenaars. Er moet een bepaald niveau zijn tussen de acteurs en de moordenaars, maar in deze film was dat niet zo. Alle anderen leken de handelingen die ze op dat moment te zien kregen door te nemen en te proberen zich te herinneren wat ze precies deden. In deze film waren er geen echte momenten, alleen niet-acteurs die zich herinnerden dat ze robots waren. Ten slotte is de mentale betrokkenheid van het grootste belang. Ik heb het hier niet alleen over het verhaal, want je kunt een slecht verhaal hebben, maar de mensen toch laten raden naar meer. Ik heb het over het ogenschijnlijke willen zien wat er gebeurt. Wil je publiek zien wat er gaat gebeuren? In deze film zou mijn antwoord 'nee' zijn. Het einde is niet schokkend. Het is gewoon niet origineel, vlak, amateuristisch, idioot en middelmatig... net als de filmmakers.
There are three ways to completely destroy the power of a film without touching the story and those are through sound, sight, and mind. If a movie sounds great, you have captured some of your audience. If it looks good as well, you have captured even more and finally, if you can keep them mentally involved than you, as a director, should have most to all of the audience in your hands. Sadly, Filthy did none of the above. The sound was horrendous. Synchronizing your actor's voices to match what they were saying when filming and the emotions they were feeling is not hard. Apparently, director Andy decided robots could make this English spoken poorly dubbed in English feature. I found myself laughing whenever anyone opened their mouth. I couldn't tell if anyone was actually interested in what was happening, or if the amount of beer drinking that occurred before the dubbing was finally taking effect. Second, the sight of this film was just as bad as the voices. No apparent acting classes were needed from any of the actors or from the killers. There needs to be some level of class with the both the actors and killers, but in this film there were not. Everyone else seemed like they were going through the actions that were given to them that minute and trying to remember what exactly they were doing. There were no genuine moments in this film visually, just non-actors remembering to be robots. Finally, the mental involvement is key. I am not talking about just story here, because you can have a bad story but still keep people guessing for more. I am talking about just the apparent want to see what happens. Does your audience want to see what is going to happen next? In this film, my answer would be "no". The ending does not provide any moments of shock. It is just unoriginal, flat, amateurish, idiotic, and mediocre...well just like the filmmakers.