Ik heb net _My Cousin Vinny_ weer op HBO gezien. Ik kan niet tellen hoe vaak ik hem al heb gezien. Ik weet precies wat er gaat komen en ik moet elke keer grinniken. De reden dat ik hem zo goed vind, zijn de sensationele optredens van alle leden van de cast (oké, misschien niet Machio!). Mijn levendigste herinnering aan de film is dat ik hem, nadat ik de bioscoopuitgave had gezien en dacht dat hij hysterisch was, heb gehuurd toen ik met mijn ouders op vakantie was. Eerlijk gezegd kon ik me niet herinneren dat de taal zo... eh... grof was, en ik zat daar in shock en dacht dat ze zich dood zouden schamen. Nou, na 15 minuten jankte mijn moeder bij elke ochtendwake, bij elke confrontatie met de rechter, en we waren haar bijna kwijt toen Austin Pendelton aan zijn'stotterende' verdediging begon! Ze was dol op Marisa Tomei (wie niet?)! Ik zal die avond nooit vergeten.<br />De film zelf is het klassieke 'vis uit het water'-verhaal. Joe Pesci, die ik altijd irritant vond in zijn maffiarollen, is perfect als de New Yorker die 'al doende leert'. En Marisa Tomei, zijn lang lijdende vriendin, creëert een personage dat zo grof, bot, sympathiek en bloedmooi is dat ik haar sindsdien niet meer als gelijke heb gezien. Het verbaast me altijd dat mensen haar geloofsbrieven voor de Acadamy Award in twijfel trekken. Het feit dat komische wendingen niet vaak worden beloond, verbaast me.' 'Dat wil niet zeggen dat het geen sensationele vertolking was. En het was ook een carrièrekronkel voor Fred Gwynne. Hij speelt de eerbiedwaardige rechter uit het Zuiden, die moeite heeft zijn trage ontsteking te onderdrukken, perfect.<br />Dus als je het nog niet hebt gezien, beleef het dan nog eens als je het wel hebt gezien. Dit is geweldig amusement, maar vergeet niet dat het de juiste R voor taal is!'
I just watched "My Cousin Vinny" again on HBO. I can not count how many times I have seen it. I know the exact line that is coming and I chuckle every time. The reason I find it so watchable is the sensational performances by all cast members (OK maybe not Machio!). My most vivid memory of the movie was that after seeing the theatrical release and thinking it was hysterical, I rented it while on vacation with my folks. To be honest, I didn't remember the language being so... ah... harsh, and I sat there in shock thinking they would be mortified. Well, after 15 minutes my Mom was howling with every morning wake up, every confrontation with the judge, and we almost lost her when Austin Pendelton started his "stuttering" defense! She loved Marisa Tomei (who didn't?)! I will never forget that night.<br /><br />The movie itself is the classic "fish out of water" tale. Joe Pesci, who I always found annoying in his Mafia roles, is perfect as the New Yorker who will "learn as he goes along". And Marisa Tomei, his long suffering girlfriend, creates a character so coarse, blunt, likable and drop dead gorgeous, I haven't seen her equal since. I am always amazed that people question her Acadamy Award credentials. The fact that comic turns are not often rewarded doesn't mean it wasn't a sensational characterization. And this was also a career capping role for Fred Gwynne. He captures the respectful Southern Gentlemen Judge, struggling to suppress his slow burn, perfectly. <br /><br />So tune in if you haven't seen it, enjoy it again if you have. This is great entertainment, but remember, its rated R for language!!