De romantische komedie is een soort film die op twee duidelijke eigenschappen steunt: het vermogen om zijn publiek aan het lachen te maken en het vermogen om datzelfde publiek in tranen te doen uitbarsten of in elk geval enige warmte te laten voelen voor het liefdesverhaal van de hoofdpersonen. Bride Wars, die in elk geval de vorm heeft van een doorsneerom-com, is een voorbeeld van een film die voortdurend probeert het eerste te doen <0xE2><0x80><0x93> maar voortdurend faalt <0xE2><0x80><0x93> en alleen op het tweede zinspeelt om de plot vooruit te helpen. Het resultaat hiervan is een middelmatig en traag en alledaags element dat geen gedenkwaardige personages of zelfs maar een paar goedkope grappen biedt. Eerlijk gezegd moet er wel iets gezegd worden over het feit dat ik niet bepaald tot de doelgroep van de film behoor. Maar afgaand op de reacties van de mensen om me heen kreeg ik toch het gevoel dat wat ik meemaakte niet bepaald exclusief voor vrouwen was.<br />Het verhaal hier, dat draait om de twee beste vriendinnen Liv (Kate Hudson) en Emma (Anne Hathaway) terwijl ze proberen hun gelijktijdige bruiloft te verwerken, is een verhaal dat waarschijnlijk een paar keer gegrinnikt wordt door vrouwen, maar minder door hun mannelijke tegenhangers. Ja, dit doet een beetje denken aan een film die Bride Wars heet, maar aan de andere kant, als de helft van je publiek aan de zijlijn blijft staan, kap je jezelf nodeloos af. Deze onvolledige, polariserende vertolking van 'de grootste dag van elk meisje' voelt goed aan bij het bronmateriaal, dus vrouwen zullen hier meer van genieten dan mannen, maar niet veel. Want zie je, afgezien van het feit dat Bride Wars niets anders wil doen dan inspelen op goedkope grappen en sentimentele melodramatiek die geschikt zijn om de Legally Blondes te behagen, blijven er in zo ongeveer alle andere scènes die de eerste twee bedrijven van de film vullen, overduidelijke problemen bestaan. Met weinig romantiek om de armzalige plot te ondersteunen, een saaie, droge rolbezetting en een niet-bestaande chemie tussen de vrienden en hun partners, of zelfs tussen henzelf, wordt de overgrote meerderheid van Bride Wars al snel lelijk; de film benadrukt dat deze kattengevechten tussen Hudson en Hathaway bedoeld zijn om leuk en luchtig te zijn, met veel gelach, maar dat het te doorzichtig en te gekunsteld is om zelfs maar boven een droge karikatuur uit te komen.<br />Het helpt helemaal niet dat het merendeel van de optredens van de hoofdacteurs te verwaarlozen is. Hudson en Hathaway, die verondersteld worden oude vrienden te spelen die plotseling ruzie krijgen over een onbeduidend geschil, zijn vreemd genoeg om te vergeten, zo niet af te stoten. Eerlijk is eerlijk, ze slaan allebei de spreekwoordelijke spijker op de kop met hun vertolkingen als op voorraad gemaakte, uit karton geknipte typefilms, passend bij het genre en alleen bij het genre, maar dat zegt niet echt veel. De rest van de cast, die elk zo'n tien minuten filmtijd heeft, is al net zo onopvallend, terwijl Kristen Johnston de enige echte aantrekkingskracht van de film vormt. Dus wat is er erger dan een romantische komedie zonder boeiende of gedenkwaardige optredens? Niet veel.<br />Maar eerlijk is eerlijk, Bride Wars is eigenlijk helemaal geen romance. Tenminste, ik hoop dat regisseur Gary Winick dat probeerde over te brengen (op de een of andere manier krijg ik het gevoel dat ik te veel van de twijfel gebruik). De film is eerder een lichtelijk schrijnend voorbeeld van kameraadschap in de vorm van vrienden dan van romantiek. Deze zijsprong, die in de derde akte volledig vorm aanneemt, overstijgt voor het grootste deel de eentonigheid die eraan voorafgaat en zorgt voor een ontroerende, zij het enigszins overdreven sentimentele climax. Het is in elk geval veel te weinig, veel te laat, maar ik merkte dat ik in elk geval geroerd was door de slotverklaring van de film, ook al was het door middel van extreem contrast. Maar als Winick dit thema voor het grootste deel van zijn film had gebruikt, in plaats van het te bewaren na al die onnozele, oppervlakkige scènes over kattengevechten die op hun beurt zo'n beetje alle menselijke trekjes in zijn personages vernietigden, had Bride Wars een veel vloeiender en relevanter onderdeel kunnen zijn. In plaats daarvan bestaat het gewoon als wegwerppopcorn voor meisjes die op een avondje uit niets beters te doen hebben dan terug te keren naar dezelfde oude personages, maffe situaties en zitcom-dialogen die kenmerkend zijn voor de gemiddelde Will & Grace-episode.<br />- Een recensie van Jamie Robert Ward (<0x3C>http://www.invocus.net<0x3E>)
The romantic comedy is a type of film that relies on two obvious traits; the ability to make its audience laugh, and the ability to make that very same audience tear-up or at least feel some degree of warmth towards the central characters' love story. Bride Wars, which ostensibly at least, takes the form of your typical rom-com is an example of such that constantly tries to do the former -while constantly failing-, and only hints at the latter only in the background in order to advance plot. The result from this is a middling and sluggishly mundane feature that neither offers memorable characters or even a few cheap laughs. To be fair, there has to be something said for the fact that I am not exactly within the movie's target demographic. Yet judging by the reactions of those around me, I got the feeling that what I was experiencing wasn't exactly gender exclusive.<br /><br />The story here, which revolves around two best gal-pals Liv (Kate Hudson) and Emma (Anne Hathaway) as they try to cope with their simultaneous weddings, is one that is likely to get a few chuckles from females, but less so with their male counterparts. Yes, this is somewhat expectant of a movie titled Bride Wars, but then again, if half of your audience are neglected to the sidelines then you're needlessly cutting yourself short. This stunted, polarising depiction of "every girl's biggest day" feels fitting to its source material, so women will enjoy this moreso than men, but not by much. You see, aside from the fact that Bride Wars wants nothing more than to cater to cheap gags and sappy melodrama fit to please the Legally Blonde crowd, there also remains blatant problems in just about everything else that fills the movie's first two acts. With little romance to back up the meagre plot, dull, dry characterisation coupled with non-existent chemistry between either the friends and their partners, or even themselves, the vast majority of Bride Wars turns ugly, rather quickly; the movie pushes that this cat fight between Hudson and Hathaway is meant to be fun and airy with plenty of laughs, but it's too transparent and formulated to even move beyond dry caricature.<br /><br />It doesn't help at all that the majority of the performances from the main cast are border line negligible. Hudson and Hathaway, who are supposed to playing long-time best buddies who suddenly fall out over a petty dispute, are strangely forgettable, if not repelling. In all fairness, both hit the proverbial hammer on the head with their portrayals as stock-pile, cardboard cut-out typecasts befitting of the genre and only the genre, but this isn't exactly saying much. The remainder of the cast, who each have around ten minutes tops of total screen time are just as unremarkable, with Kristen Johnston giving the movie its only real favour and edge. So, what's worse than a romantic comedy with next to no compelling or memorable performances? Not much.<br /><br />To be fair however, Bride Wars isn't really a romance at all. At least, that's what I hope director Gary Winick was trying to put across (somehow I get the feeling that I'm giving too much benefit of the doubt). If anything, the movie exists more as a mildly poignant example of companionship in the form of friends rather than romance. This tangent, which takes full form in the third act, for the most part surpasses the drudgery that comes beforehand, and establishes a touching, if slightly overly done sentimental climax. By all means, it's far too little, all too late, but I at least found myself moved by the movie's final statement, even if it was by means of extreme contrast. Yet had Winick went with this theme for the majority of his film, rather than save it for after all the silly, perfunctory cat fight scenes that in turn just about destroy all human shades within his characters, Bride Wars could have been a much more flowing, and relevant feature. Instead it exists simply as throwaway popcorn fodder for girls on a night out who have nothing better to do than to revisit the same old characters, wacky situations and sit-com dialogue typical of your average Will & Grace episode.<br /><br />- A review by Jamie Robert Ward (http://www.invocus.net)