Gemaakt in 1985, toen de hele wereld in de schaduw van de bom leefde en de Koude Oorlog er uitzag alsof hij nooit zou eindigen. Het is nogal ironisch dat deze film en andere voor die tijd de angsten van de hele planeet weerspiegelden, maar niet lang na de première begon het politieke klimaat te veranderen en leek het erop dat de dreiging van een kernoorlog eindelijk verdwenen was.<br />Vanaf 1 april 1986. Nee, het is geen grap. In feite is het niet alleen geen grap <0xE2><0x80><0x93> het is de dag waarop de wereld eindigt met een overschot aan kernbommen. 15 jaar snel vooruit van die nachtmerrie naar 1 april 2001 en we worden voorgesteld aan een paar mensen die ondergronds leefden en de bommen overleefden. Het verhaal gaat voornamelijk over Phillip en Marlowe, hoe grappig die woordspeling ook is, want het zijn 2 jongens die ervan dromen privédetective te worden, dus het is een postapocalyptische film noir. Het is zo noir dat de film zelfs in zwart-wit begint, maar hij verandert onmiddellijk van kleur zodra de jongens hun schuilplaats verlaten en de buitenwereld in rijden.<br />Ik wist dat ik het gezicht van Phillip (John Stockwell) herkende, en dat kwam doordat ik me herinnerde dat hij de rol van beste vriend Dennis speelde in de horrorfilm Christine, de jongen die Marlowe speelt (Michael Dudikoff) lijkt de grootste bijrolspeler te zijn die ooit in iets van enig belang heeft gespeeld. <br />Het behulpzame spoor vertelt je dat de mannen Phillip Hammer en Marlowe Chandler zijn (het klopt niet wat ze in IMDb.com hebben opgegeven) en dat ze zijn opgegroeid in een opvanghuis vol memorabilia van 40 en sjofele detectives, vandaar de stomme namen in de stijl noir.<br />We horen ook over een machtsstrijd om 2 sleutels die de laatste atoombom op aarde zouden kunnen afvuren. De privédetective redt een jonkvrouw in nood (die toevallig ook een van die sleutels heeft) uit handen van een paar mutanten en stemt ermee in haar naar de dichtstbijzijnde telefooncel te brengen (alsof de telefooninfrastructuur de Tweede Wereldoorlog heeft overleefd of in 15 jaar is herbouwd). maar aangezien die mutanten worden aangepakt door een of andere onzichtbare kracht lijkt het erop dat de jonkvrouw beide sleutels heeft. We ontdekken dat ze Miles Archer heet (is Miles niet de naam van een man?) en een radiobericht laat ons weten dat ze achterna werd gezeten door misdadigers.<br />Ze voert haar telefoongesprek en gaat ervan uit dat haar redders iets hebben gezien wat haar bang heeft gemaakt, maar niet voordat ze Marlowe hebben beroofd en de sleutels in hun auto hebben laten vallen. De film verwatert vervolgens tot Mad Max ontmoet de Keystone Cops en blijft daar zo'n beetje steken. De jongens ontdekken de sleutels en de naam op de koffer waar ze in zitten is Dash Hammer <0xE2><0x80><0x93> Phillips vader <0xE2><0x80><0x93> dus gaan ze op pad om uit te zoeken of hij nog leeft of niet.<br />Na een bizarre ontmoeting met Disco Mutants & een meisje dat Rusty Mars heet, komen ze eindelijk in Edge City, de stad die het dichtst bij de beschaving ligt. Ze lopen rond als een stel boerenkinkels en je kunt zien dat ze voortdurend in of uit gevaar zullen zijn. Het blijkt dat Rusty Phillip verraadt aan Sternwood, de leider van een plaatselijke bende die de sleutels heeft, en hij krijgt te horen dat hij als vlees zal worden verkocht omdat alle inwoners van Edge City kannibalen zijn. Er zijn heel veel ontsnappingen, reddingen, gevangennemingen en verraad, tot het zo erg wordt dat het gewoon irritant wordt. We hebben gemuteerde rioolmonsters en nog meer Disco Mutants die Phillip en Marlowe uit elkaar halen (om geen enkele andere reden dan dat Marlowe een kort moment van glorie heeft als hij Phillip uit de Disco Mutants redt, voordat ze weer bij elkaar komen met Miles die hen mee terugneemt naar haar huis).<br />Phillip ontdekt een boek over de lanceringscodes van kernkoppen en beseft uiteindelijk precies waar de sleutels voor zijn en waarom er zo veel vraag naar is. (Zijn flashback naar zijn kindertijd is uiterst onnauwkeurig omdat het een heel bekend feit is dat je netvliezen uitbranden als je recht in een kernexplosie kijkt, dus hij zou eigenlijk blind moeten zijn).<br /><br />Als ze zich uitkleden in 40's pakken die hen perfect passen (die hebben ze gestolen van de Disco Mutants, die zaten in de 2 pakjes die ze bij zich hadden) laten Phillip & Marlowe de bendes die hen volgen in de val lopen in de hoop dat ze elkaar in de verwarring allemaal zullen vermoorden.<br />Er zit een leuke wending in de identiteit van 2 van de Mutant-leiders die wordt gevolgd door een uiterst zinloze strijdscène (waarom zou je vechten voor iets wat je al hebt?) die eindigt met de sleutels in het bezit van Miles. Het is een nog zinlozer Mexicaanse afgang en een ongebruikelijke afloop met een heel zwak en ongelooflijk open einde.<br />Ik neem aan dat het zo open is gelaten dat er een vervolg op had kunnen komen als dit een succes was geweest, maar te oordelen naar het ontbreken van een vervolg was dat waarschijnlijk niet het geval. De film is behoorlijk saai, er zijn een heleboel perioden waarin er niets gebeurt, afgewisseld met snelle actie die niet lang duurt en dan een stukje dialoog tot het einde en de cyclus gaat van begin tot eind door. Het is een vrij goed voorbeeld van hoe je geen film moet maken en het enige echte positieve is de zachte rocksoundtrack uit de jaren tachtig vol met artiesten van wie niemand ooit heeft gehoord.
Made in 1985 when the whole world lived under the shadow of the bomb and the Cold War looked like it would never end. Its quite ironic that this film and others before it echoed the fears of the whole planet but not long after its release the political climate started to change and it seemed the threat of nuclear war would finally be gone.<br /><br />Starting on April 1st 1986, No, its not a joke. In fact not only is it not a joke its the day the world ends with Nukes aplenty going off. Fast forward 15 years from that nightmare to April 1st, 2001 and we are introduced to a couple of people living underground who survived the bombs.<br /><br />Mainly the story is about Phillip and Marlowe, however that pun is intended as they are 2 guys who dreamt of become Private Investigators so its a post apocalyptic film noir. It's so noir the movie even starts in black & white but it immediately changes to colour once the guys leave their shelter and drive into the outside world.<br /><br />I knew I recognised the face of Phillip (John Stockwell) and it was because I remembered him playing the role of best friend Dennis in the horror movie Christine, the guy playing Marlowe (Michael Dudikoff) appears to be the worlds greatest bit part actor having been in nothing of any importance.<br /><br />The helpful trawl tells you the guys are Phillip Hammer and Marlowe Chandler (ignore how their billed in IMDb.com, its wrong) and they'd grown up in a shelter full of 40's memorabilia and sleazy detective novels hence the stupid noir style names.<br /><br />We also learn about a power struggle over 2 keys that could fire the last nuke left on Earth. The PI's rescue a damsel in distress (who also happens to have one of those keys) from some mutants and agree to get her to the closest phonebooth (like the telephone infrastructure will have survived WW3 or been rebuilt in 15 years?) but as those mutants are dealt with by some unseen force it appears the damsel may have both of the keys. We discover her name is Miles Archer (isn't Miles a mans name?) and a radio bulletin lets us know she was being chased by criminals.<br /><br />She makes her phone call and bails on her rescuers having seen something that scared her but not before robbing Marlowe and dropping the keys in their car. The film then pretty much degrades into Mad Max meets the Keystone Cops and pretty much stays there. The guys discover the keys and the name on the case that contains them is Dash Hammer - Phillips father, so they set off to discover if he is alive or not.<br /><br />After a bizarre encounter with Disco Mutants & a girl called Rusty Mars they finally enter Edge City, the closest thing to civilization. They walk around like a complete of complete rubes and you can tell they are going to either be constantly getting in or out of danger. It appears Rusty betrays Phillip to Sternwood, the leader of a local gang for the keys and he is told he will be sold for meat as the residents of Edge City are all cannibals.<br /><br />There are a great deal of escapes, rescues, captures and betrayals to the point where it just gets plain annoying. We have mutant sewer monsters and more Disco Mutants which get Phillip and Marlowe separated (for no real good reason other than to allow Marlowe a brief moment of glory as he rescues Phillip from the Disco Mutants before they meet back up with Miles who takes them back to her place.<br /><br />Phillip discovers a book on warhead arming & launch codes and finally realizes exactly what the keys are for and why they are in such high demand. (His flashback to his childhood is extremely inaccurate as its a very well known fact that looking directly into a nuclear blast burns out your retinas so he should actually be blind).<br /><br />Setting off in 40's outfits that fit them perfectly (stolen from the Disco Mutants, thats what was inside the 2 packages they were carrying) Phillip & Marlowe sucker the gangs following them into a trap in the hope they will all kill each other in the confusion.<br /><br />There's a nice twist about the identities of 2 of the Mutant leaders which is followed by an extremely pointless battle scene (why bother fighting for something you already have?) which ends up with the keys in Miles' possession. There's an even more pointless Mexican stand off and an unusual outcome with a very weak and incredibly open ending.<br /><br />I assume it was left so open to allow a sequel if this had been any kind of success so judging from the lack of sequel it probably wasn't. The film is pretty boring, there are lots of periods of nothing happening interspersed with rapid paced action that doesn't last long then a bit of dialogue to following and the cycle continues from start to finish. It's a pretty good example of how not to make a movie and its only real redeeming feature is its 80's soft rock sound track full of artists no-one has ever heard of.