Rodriguez vergelijkt zichzelf graag met John Woo. Maar de meeste 'hippe' Amerikaanse regisseurs die in de jaren negentig opdoken, onder wie Tarantino en Rodriguez, begrepen niet eens wat Woo zo goed maakte.<br />Voor hen is al Woo's invloed vertaald in een axioma van 'geweld is cool'. Van de speelse, nonchalante houding van 'Pulp Fiction' tot de wanhopige pogingen in 'Desperado' om het publiek te vermaken, deze regisseurs hebben geprobeerd geweld grappig, speels en opwindend te maken.<br />Voor Woo is geweld allesbehalve 'cool'. Een gewelddadige actie heeft motieven, betekenissen en repercussies. Als een personage in een Woo-film sterft, is dat nooit zonder reden. Hij sterft omdat hij is verslagen in een strijd om idealen, of, integendeel, hij heeft zijn ideaal vervuld door te sterven. Vergelijk dit met het zinloze bloedvergieten in 'Desperado', wanneer personages worden geïntroduceerd en dan zonder de minste reden worden gedood.<br /><br />In 'De moordenaar', waarmee Rodriguez belachelijk genoeg 'Desperado' heeft vergeleken, is het lot van de hoofdpersoon een kwestie van misdaad en straf, en dat weet hij. Hij doodt anderen, en hij accepteert dat de kosmische orde der dingen voorschrijft dat hij moet sterven <0xE2><0x80><0x93> en niet alleen moet sterven, maar op dezelfde manier als hij degene van wie hij het meest hield heeft gekwetst. Nu hij gelooft dat hij rechtvaardigheid bewerkstelligt door anderen te doden, moet de moordenaar accepteren dat diezelfde rechtvaardigheid tegen hem wordt gebruikt.<br />Vergelijk dit nu eens met de willekeur en smakeloosheid in 'Desperado'. Er wordt een personage geïntroduceerd dat door Tarantino wordt gespeeld, waarschijnlijk omdat Rodriguez dacht dat het grappig zou zijn. Het personage wordt vervolgens vermoord zonder enige reden en zonder enig emotioneel effect op het publiek, misschien omdat het niet echt mogelijk is om zo'n idiote en onrealistische figuur langer dan een paar minuten te weerstaan. Antonio Banderas is zo'n afschuwelijke acteur dat hij, zelfs als zijn daden enige emotionele gevolgen voor hem hebben (zoals duidelijk het geval is met Woo's hoofdpersoon in De moordenaar), niet in staat is om die te tonen. De film die het dichtst in de buurt van Woo kwam, is _El Mariachi_, al was het alleen maar omdat in die film het hoofdpersonage interessant is om te volgen: hij weet dat hij als man die leeft voor muziek niet langer thuishoort in deze wereld die alleen maar om geld geeft. De film had een ziel, al was het alleen maar omdat Rodriguez zichzelf duidelijk als een soort Mariachi beschouwde toen hij het script schreef.<br />En toen kwam al het geld uit Hollywood en werd hij geruïneerd.
Rodriguez is quite fond of comparing himself to John Woo. But most of the "hip" American directors who emerged in the nineties, Tarantino and Rodriguez included, have not even understood what makes Woo great.<br /><br />For them, all of Woo's influence has been translated into an axiom of "violence is cool". From the playful nonchalant attitude of "Pulp Fiction" to the desperate attempts in "Desperado" to amuse the audience, these directors have tried to make violence funny, playful, exciting.<br /><br />For Woo, violence is anything but "cool". A violent action has motivations, meanings and repercussions. When a character dies in a Woo movie, it is never without reason. It dies because it has been defeated in a battle of ideals, or, on the contrary, it has fulfilled its ideal by dying. Compare this to the meaningless gore in "Desperado", when characters are introduced and then killed off without the slightest reason.<br /><br />In "The Killer", which Rodriguez has ridiculously compared "Desperado" to, the leading character's fate is a matter of crime and punishment, and he knows that. He kills others, and he accepts that the cosmic order of things dictates that he has to die - and not only to die, but in the same way he has hurt the one he loved most. Believing that he commits justice by killing others, now the killer needs to accept that same justice being acted out against him.<br /><br />Now, just compare this to the randomness and tastelessness in "Desperado". A character played by Tarantino is introduced, apparently because Rodriguez thought it would be funny. It is then killed without any real reason and without any emotional effect on the audience, maybe because it is not really possible to withstand such an idiotic and unrealistic character for more than a few minutes. Antonio Banderas is such an abominable actor, that even if his actions have some emotional consequences for him (as they obviously do for Woo's leading character in The Killer), he is completely unable to display them.<br /><br />The closest Rodriguez came to Woo is in "El Mariachi", if only because in that film, the leading character is interesting to follow: He knows that as a man who lives for music, he no longer belongs in this world which cares only for money. The movie had soul, if only because Rodriguez quite obviously thought of himself as a Mariachi of sorts when he wrote the script.<br /><br />And then came all the Hollywood money and ruined him.