Dat wil zeggen, Joe Hitchcock. Een recensent zei dat Rumley geen Werner Herzog of David Lynch was. Verdomme, hij is niet eens Werner Klemperer of Richard Lynch.<br />In alle eerlijkheid, in 'The Living and the Dead' doen de acteurs hun best om hun rol goed te vertolken. Maar de film lijdt aan talloze gaten in de plot omdat het voelt alsof Rumley absoluut niet weet hoe hij voor een terminaal zieke of gehandicapte moet zorgen. Als iemand een rolstoel nodig heeft om zich te verplaatsen of assistentie om naar de wc te gaan, zet je de rolstoel of de rolstoel niet ver van de persoon die hem nodig heeft. En wat deed de telefoon in godsnaam op de begane grond? Barbara Stanwyck had de telefoon naast haar bed staan, en dat was tijdens de Gouden Eeuw van Hollywood. Als ik in Donalds schoenen had gestaan, zou ik ervoor hebben gezorgd dat het huis beter bereikbaar was, ervoor hebben gezorgd dat er een telefoon naast het bed van mijn vrouw stond en pas naar Londen zijn vertrokken toen zuster Mary in huis was. Maar goed, dat is mijn probleem.<br />Een ander probleem met deze film is dat verschillende cameratrucs en scènes de kijker het idee geven dat er een einde aan komt. Maar het enige wat we te zien krijgen zijn schijnbaar eindeloze en irritante scènes waarin James door het huis rent met snelheden die vergelijkbaar zijn met die van John Wesley Shipp in de televisieserie The Flash. Er was in elk geval een reden waarom Shipp zo hard reed. Er is geen reden waarom James dit zou doen. Misschien verwarde Simon Rumley kunst met irritant en overbodig.<br />'The Living and the Dead' probeert zichzelf voor te doen als een film als 'Memento' of 'The Usual Suspects', maar het komt over als iets wat de kijker uiteindelijk teleurstelt.
Joe Hitchcock, that is. One reviewer said Rumley is no Werner Herzog or David Lynch. Hell, he's not even Werner Klemperer or Richard Lynch.<br /><br />In all fairness to "The Living and the Dead," the actors do a fine job in portraying their parts. However, the film suffers from numerous plot holes because it feels like Rumley has absolutely no knowledge of caring for a terminally ill or disabled person. If someone needs a wheelchair to get around or assistance to go to the toilet, you don't put the toilet chair or the wheelchair far from the person that needs them. And what in the hell was the telephone doing on the first floor? In "Sorry, Wrong Number," Barbara Stanwyck had the phone next to her bed, and that was during Hollywood's Golden Age. Had I been in Donald's shoes, I would have made sure the house was more accessible, made it so that there was a phone near my wife's bed and didn't leave for London until Nurse Mary was in the house. However, that's just me.<br /><br />Another problem with this film is that various camera tricks and scenes lead the viewer to think that there will be a twist ending. However, the only thing we are given is seemingly endless and irritating scenes of James running through the house at speeds similar to John Wesley Shipp in "The Flash" television series. At least there was a reason for Shipp running fast. There's no reason for James doing this. Perhaps Simon Rumley confused artistic with annoying and redundant.<br /><br />"The Living and the Dead" tries to pass itself off as a film like "Memento" or "The Usual Suspects," but it comes off as something that disappoints the viewer in the end.