1973 was een heel goed jaar voor de legendarische regisseur en choreograaf Bob Fosse. Hij won een Emmy voor het regisseren van de tv-special LIZA MET EEN Z, hij won een Tony voor het regisseren van de Broadway-musical PIPPIN en overrompelde Francis Ford Copolla door een Oscar te winnen voor de beste regisseur voor CABARET, de oogverblindende filmversie uit 1972, Fosses heroverweging van de Broadway-musical uit 1966. De toneel- en filmversies zijn heel anders en net als de musicals onafhankelijk van elkaar, staan ze op zichzelf als uitmuntende prestaties en is het niet nodig het toneelstuk te hebben gezien om de film te kunnen waarderen. Het belangrijkste punt van Fosses heroverweging van de musical is dat hij hem'realistischer' wilde maken. Fosse heeft de muziek van het stuk zo aangepast dat alle muzieknummers (met uitzondering van 'Tomorrow Belongs to Me') binnen de muren van de Kit Kat Club plaatsvonden. Hij heeft een aantal nummers uit de originele partituur geknipt, maar als je goed luistert, kun je sommige als achtergrondmuziek in verschillende scènes horen. Hij heeft ook het perspectief van het verhaal veranderd... het stuk vertelt het verhaal vanuit het gezichtspunt van de hoofdrolspeler, maar Fosse verschuift de aandacht naar het personage van Sally Bowles, het brutale, brutale feestbeest dat in 'goddelijke decadentie' gelooft en felgroene nagellak draagt. Fosse neemt ook twee secundaire personages uit het stuk op, die ouder zijn en die hij jong en aantrekkelijk maakt om hun verhaal wat jeugdiger te maken, stel ik me zo voor. Liza Minnelli levert een oogverblindende Oscar-winnende vertolking als Sally, een moedig, egocentrisch feestbeest dat tekenen van kwetsbaarheid en een wanhopige behoefte aan liefde vertoont. Minnelli haalt het beste uit haar muzikale en niet-muzikale momenten in de film... de climax van haar confrontatie met Brian (Michael York) is briljant uitgevoerd. York is charmant en sexy, net zoals de Oscar-winnende rol van de ceremoniemeester een genot is. De musicalnummers zijn allemaal briljant geënsceneerd en uitgevoerd, van het openingsnummer 'Willkomenn' tot het nieuwe 'Geld'-nummer, uitgevoerd door Minnelli en Grey, en 'Money'. 'Maybe this Time', de ballad die Minnelli op het podium in de lege club ten gehore brengt. Fosse wisselt de muzieknummers slim af met de realiteit van wat er in 1931 in Berlijn aan de gang is, en dat heeft soms verrassende gevolgen. 'Tomorrow Belongs to Me' bezorgt me nog steeds kippenvel als ik naar de film kijk. Deze film won acht oscars in '73 (hij verloor de prijs voor de beste film aan THE GOODATHER) en verdiende elke accolade die hij kreeg. Een sprankelende, oogverblindende, tot nadenken stemmende, fascinerende filmervaring die je keer op keer zou moeten beleven.
1973 was a very good year for legendary director/choreographer Bob Fosse. He won an Emmy for directing and choreographing the television special LIZA WITH A Z, he won a Tony for directing the Broadway musical PIPPIN, and blindsided Francis Ford Copolla by winning an Oscar for Best Director for CABARET, the dazzling 1972 film version, which is Fosse's re-thinking of the 1966 Broadway musical. The stage and screen versions are quite different and as independent works, they stand on their own as outstanding achievements and it is not necessary to have seen the play to appreciate the movie. The main focal point of Fosse's re-thinking of the musical is that he wanted it to be a more "realistic" musical and therefore made sure that all of the musical numbers (with the exception of "Tomorrow Belongs to Me")all took place within the walls of the Kit Kat Club. He cut several numbers from the original score, but if you listen, some of them can be heard as background music in several scenes. He also shifted the focus of the way the story is told...the play tells the story from the leading man's point of view, but Fosse switches the focus to the character of Sally Bowles, the brassy, sassy party girl who believes in "divine decadence' and wears bright green fingernail polish. Fosse also takes two secondary characters from the play, who are older, and makes them young and attractive in order to make their story more youth-friendly, I imagine. Liza Minnelli turns in a dazzling Oscar-winning performance as Sally, a gutsy, self-absorbed party girl who shows signs of vulnerability and a desperate need to be loved. Minnelli makes the most of her musical and non-musical moments in the film...her climactic confrontation with Brian (Michael York)is brilliantly performed. York is charming and sexy as Brian and Joel Grey's Oscar winning turn as the Master of Ceremonies is a delight. The musical numbers are all brilliantly staged and performed, from the opening number "Willkomenn" to the new "Money" song performed by Minnelli and Grey, to "Maybe this Time", the ballad belted out by Minnelli onstage in the empty club. Fosse cleverly counterparts the musical numbers with the realities of what is going on in Nazi Occupied 1931 Berlin with sometimes startling effect. "Tomorrow Belongs to Me" still gives me goosebumps every time I watch the film. This film ruled at the '73 Oscars, winning eight awards in all (it lost Best Picture to THE GODFATHER)and deserved every accolade it received. A sparkling, eye-popping, thought-provoking, haunting film experience that should be savored over and over again.