En in feite krijgen we het niet te zien, we horen het alleen tegen Salami Coker zeggen (in de typische onderdanige bosonrol) nadat hij tegenover een lachwekkende'reus van een walrus' heeft gestaan. De hele cast voelt zich niet op zijn gemak met de tekst, die een reactie vereist van 'hartelijk lachen' met het hoofd achterover. Dit ene moment is het meest opvallende in de film; een voorbeeld van beledigend racisme dat de enige seconde is die iets anders aanmoedigt dan pure verveling.<br />Voor een volledige technicolor vertolking van fantasie en Arabische stereotypen is er misschien van alles mogelijk, maar saai is het waarschijnlijk niet. Toch voert Patrick Wayne de cast aan in een verhaal over de zondeval dat merkwaardig weinig om het lijf heeft. De keuze van Wayne voor de titelrol is een vreemde keuze. Het is een blanke man die een oosterse man speelt, wat in de jaren zeventig de normale gang van zaken was, maar omdat hij het charisma en de latente acteertalenten van een drol heeft.<br />Zijn vereiste geliefde, Jane Seymour, is al net zo houterig en heeft een heel akelig karakter. Vreemd dat de heldin bloed wil zien vloeien uit de schurk, met een 'Geef me de buit van haar gezicht!' Zodat ze een andere vrouw kan verwonden omdat die vrouw slecht is? Nogal een gemengde boodschap voor het publiek.<br />De dingen beginnen pas goed te lopen met de komst van Patrick Troughton, een acteur die in één beeld meer aanwezig is dan Wayne in de hele film. Maar de richting is zo vlak en het verhaal zo duister dat zelfs de machtige Trout het niet kan redden. Ondanks de titel gaat de plot van de film niet over Sinbad die een bokswedstrijd met Mr.T. aangaat, maar over een queeste om een baviaan weer in een prins te veranderen. Op zeer trage boten.<br />De special effects, die goed zijn voor de tijd, zijn ontegenzeglijk slap nu alles wat ouder is geworden dan stop-motion. De effecten bepalen ook het moeizame tempo van het stuk. Om de excessieve animatie goed te laten verlopen, maken de acteurs tere, voorzichtige gebaren wanneer de wezens niet overtuigend om hen heen zijn gegroepeerd. De rest van de film is zo afgezwakt dat hij een eentonig, saai geheel vormt. Voor dat doel zijn de special effects het doel van de film, de acteurs nemen de plaats in van steeds idiotere plasticinemonsters.<br />Te ouderwets voor de jeugd van tegenwoordig, en zonder enige aantrekkingskracht voor volwassenen, kan deze gedateerde fantasie het beste in het archief worden opgeborgen... en vergeten.
And in fact we don't get to see it, we just get it said to Salami Coker (in typical subservient boson role) after he's faced a risible "giant walrus". The whole cast looks uncomfortable with the line, which requires a response of head-held-back "hearty laughter". This single moment is the most notable in the film; an instance of offensive racism being the only second that promotes something other than abject boredom.<br /><br />For a full-blown Technicolor rendition of fantasy and Arabic stereotypes may be many things, but dull is unlikely to be one of them. Yet Patrick Wayne leads the cast in a Sinbad tale that is curiously unengaging. Wayne's casting as the title role is a strange choice. Not because he's a Caucasian portraying an Eastern man, which was par for the course in the seventies, but because he has all the charisma and latent acting ability of a turd.<br /><br />His requisite love interest, Jane Seymour, is equally as wooden, and has quite a nasty character. Odd that the heroine should wish to draw blood from the villainess, with a "Let me have the spoils of her face!" So she can scar another woman because that woman is bad? Rather a mixed message to be sending out to the audience.<br /><br />Things only begin to pick up with the arrival of Patrick Troughton, an actor who has more screen presence in a single frame than Wayne does in the entire film. However, direction is too flat and the narrative too obscure for even the mighty Trout to rescue it. Despite the title, the film's plot doesn't involve Sinbad in a boxing match with Mr.T., but rather a quest to turn a baboon back into a Prince. On very slow boats.<br /><br />The special effects, good for the time, are undeniably ropy now  has anything aged quite as badly as stop motion? The effects also dictate the laborious pace of the piece. In order for the excessive animation to sit right, the actors give delicate, careful gestures when the creatures will be unconvincingly superimposed around them. So that these moments of contrivedly slow acting don't seem out of place, the rest of the film is downplayed to make one uniformly tedious whole. To this end, the special effects ARE the film, the actors taking a back seat to ever sillier plasticine monsters.<br /><br />Too old fashioned for today's youth, and lacking any sort of appeal for adults, this dated fantasy really is best consigned to the archives... and forgotten.