Ik werd aan deze film voorgesteld door mijn nicht, die hem op haar beroepsopleiding had gezien. Zij en haar vriendinnen (een stuk of twaalf meisjes) zaten er keer op keer naar te kijken en huilden aan het eind hun ogen uit! Als een vijftig jaar oude film zoveel indruk maakt op een groep moderne vijftien- en zestienjarigen, zegt dat wel iets over de kwaliteit van de inhoud. Hij is in veel opzichten zeker verouderd en toont trainingstechnieken die de dierenbescherming vandaag de dag ongetwijfeld zou doen ineenkrimpen. Voor diegenen onder ons die in een wat minder heidense wereld zijn opgegroeid, roept hij herinneringen op aan hoe het leven vroeger was. Het acteren in de film is de hele tijd goed, de personages zijn over het algemeen geloofwaardig. Als je ooit het genoegen hebt gehad om met een Basenji om te gaan, zul je beseffen dat het grootste deel van wat er in de film over de hond wordt getoond, heel plausibel is. Het is een van de beste hondenfilms die ik ooit heb gezien en echt de moeite waard om te bekijken (als je hem kunt vinden).
I was introduced to this movie by my niece, who had seen it at her vocational school. She and her friends (about a dozen girls) sat and watched it over and over, and cried their eyes out at the end every time! For a 50 year old movie to have that much impact on a group of modern 15 and 16 year old kids really says something about the quality of its content. It is certainly out-dated in many ways, and shows training techniques that would, no doubt make the ASPCA cringe today. For those of us that grew up in a little less gentile world it brings back memories of how life used to be. The acting in the film is good throughout, the characters are generally believable. If you have ever had the pleasure of interacting with a Basenji, than you will realize that most of what is depicted in the movie concerning the dog is quite plausible. It is one of the best dog movies I have ever seen, and really worth a look (if you can find it).