Nou, ik denk dat dit de reden is waarom films zo persoonlijk zijn voor de kijker.<br />Ik heb een paar van de andere commentaren hier gelezen en heb woorden als'neerbuigend' en'mediocre' gezien.<br />Ik ben het volkomen met je eens. 'Mississippi Burning' is een intellectueel uitdagende film. Hij eist dat je je onderdompelt in het ergste van de zuidelijke cultuur, of je het nu leuk vindt of niet.<br />Gebaseerd op een waargebeurd verhaal speelt de film zich af in 1964 (mijn geboortejaar, tussen haakjes) in een lelijk stadje dat bruist van het racisme. De brave, oude sheriff en zijn verklikkers overvallen en vermoorden in koelen bloede drie burgerrechtenactivisten. De wereld verandert, maar de machtswellustelingen hier weigeren dat te laten gebeuren. Ik zal alles doen om te voorkomen dat zwarten hun rechtmatige plaats aan tafel innemen <0xE2><0x80><0x93> letterlijk.<br />De FBI stuurt een paar niet bij elkaar passende agenten op pad om de drie vermiste jongemannen te zoeken. De ene agent (Hackman) is 'van de oude stempel', sluw, en kent zijn vijanden een beetje te goed. De andere (Dafoe) is een naïeve Kennedy-brandstichter, die klaarstaat om de volle kracht van de FBI en het leger op het hoofd van dit stadje te laten neerdalen. Hoewel hij in het begin gemakkelijk te onderschatten is, ontwikkelt hij zich tot zijn rol en toont hij verbazingwekkende vastberadenheid en kracht.<br />De relatie tussen de zwarten en blanken in het stadje is gecompliceerd en vol regels <0xE2><0x80><0x93> gesproken en onuitgesproken. Het is een niet zo geheim geheim dat de burgerrechtenactivisten zijn vermoord. Hackman en Dafoe hoeven alleen maar de lijken en het bewijsmateriaal te pakken te krijgen, dat is alles. Angst en walging voorkomen dat, tot de vrouw van een hulpsheriff (de verbijsterende Frances McDormand) zich in het vuur werpt en het alibi van haar slijmerige echtgenoot verknalt.<br />Uiteindelijk is er gerechtigheid <0xE2><0x80><0x93> in zekere zin. Het is niet genoeg. In het zuiden kruipt het echte geld op zijn buik.<br />'Mississippi Burning' is een film met theatrale gebaren. Het scenario is sponsachtig met regionale kleuren en heeft gevatte, krachtige dialogen.<br />Hackman en McDormand zijn gewoon magisch. Ze doen geen enkele misstap van het eerste tot het laatste beeld. Zoals ze in latere films zou bewijzen,'speelt' McDormand niet alleen maar. Een personage <0xE2><0x80><0x93> zij is dat personage. En in deze film heeft Hackman dat nog eens extra benadrukt. Eén lettergreep van hem is subtieler dan een hele redevoering van Shakespeare die wordt afgestoken door een mindere acteur. Hackman is een nationale schat.<br />IMO, Dafoe, is een goedbedoelde openbaring, tot de omstandigheden hem dwingen toe te geven aan Hackmans 'doe-het-maar-gewoon'-manieren. Hij krijgt in de gaten dat idealisme in extreme gevallen moet wijken voor pragmatisme, hoewel die wetenschap hem tegenstaat. Hij wil niets liever dan het zuiden verlaten en terugkeren naar een wereld die volgens hem schoner en eenvoudiger is.<br />De conclusie van 'Mississippi' is eerder bitter dan zoet. De schuldigen worden gearresteerd en veroordeeld, hoewel hun verschillende straffen een grap zijn. Lee Ermey is de enige van het stel die een rechtvaardig lot onder ogen moet zien.) McDormand wordt bruut in elkaar geslagen omdat ze de status-quo heeft verraden en het juiste heeft gedaan. Hoewel zij en Hackman verliefd op elkaar zijn geworden, weigert ze met hem mee te gaan omdat 'dit' <0xE2><0x80><0x93> ze gebaart naar de verwoeste ruïne van het huis waarin ze is geboren <0xE2><0x80><0x93>'mijn huis is.'<br />Ik ken de geschiedenis, en ik ken deze film van binnen en van buiten. En toch huil ik nog steeds als een klein kind als ik hem zie. De kracht van deze film en het feit dat 'Mississippi' gebaseerd is op echte gebeurtenissen raken me altijd.<br />'Mississippi Burning' heeft een plaats in mijn 'Top 50 Drama's'.<br /><br />
Well, I guess this is why movies are so personal to the viewer.<br /><br />I've read some of the other comments here and have seen words like "condescending" and "mediocre."<br /><br />I couldn't disagree more. "Mississippi Burning" is an intellectually challenging movie. It demands that you immerse yourself in the worst of southern culture, whether you like it or not.<br /><br />Based on a true story, the film takes place in 1964 (my birth year, incidentally) in a small town ugly and virulent with racism. The good ol' boy sheriff and his stoolies ambush and in cold blood murder three civil rights workers. The world's a-changing, but the power-brokers in this place refuse to let that happen. They'll do anything to prevent blacks from taking their rightful place at the table - literally.<br /><br />The FBI sends a couple of mismatched agents in to search for the three missing young men. One agent (Hackman) is 'old school', sly, and knows his enemies a little too well. The other (Dafoe) is a naive Kennedy fire-eater, ready to bring the full force of the FBI and military down upon this small town's head. Although he is easy to underestimate at first, he grows into his role, showing astonishing decisiveness and strength.<br /><br />The relationship between the town's blacks and whites is complicated and fraught with rules - spoken and unspoken. It's a not-so-secret secret that the civil rights workers have been murdered. Hackman and Dafoe just have to get the bodies and the evidence, that's all. Fear and loathing prevent that from happening, until the wife of a deputy (the amazing Frances McDormand) throws herself on the fire and blows her slimy husband's alibi.<br /><br />There is justice - of a sort - in the end. It's not enough. Real change crawls on it's belly in the south.<br /><br />"Mississippi Burning" is a movie of operatic gestures. The script is spongey with regional color and snappy, powerful dialogue.<br /><br />Hackman and McDormand are simply magical. They don't take or make a false step from the first frame to the last. As she would go on to prove in later films, McDormand doesn't just 'play' a character - she IS that character. And Hackman is never more affecting that in this film. One syllable from him is more subtle than an entire Shakespeare speech when delivered by a lesser actor. Hackman is a national treasure.<br /><br />IMO, Dafoe is a well-meaning revelation until circumstances forces him to cave into Hackman's just-get-it-done ways. He comes to see that idealism must relent to pragmatism in extreme cases, although that knowledge repulses him. He wants nothing more than to get out of the south and go home to a world he believes is cleaner and more simple.<br /><br />The conclusion of "Mississippi" is more bitter than sweet. The guilty are arrested and convicted, although their various punishments are a joke. (R. Lee Ermey is the only one in the bunch who meets a just fate.) McDormand is brutally beaten to within an inch of her life for betraying the status quo and doing the right thing. Although she and Hackman have fallen in love, she refuses to leave with him because "this" - gesturing to the vandalized ruins of the house she was born in - "is my home."<br /><br />I know the history, and I know this movie inside and out. And yet I still bawl like a baby every time I see it. The power of this film and the fact that "Mississippi" is based on ACTUAL EVENTS never fails to get to me.<br /><br />"Mississippi Burning" has a place in my 'Top 50 Dramas.' <br /><br />