Gefilmd in kleur, wat heel ongebruikelijk was voor een Britse oorlogsfilm uit die tijd, was dit in wezen een redelijk goede kijk op het marine-conflict van de Tweede Wereldoorlog.<br />Het is leuk om echte oorlogsschepen uit die tijd te zien varen in hun volle, spectaculaire en dreigende schoonheid, in plaats van de gebruikelijke smakeloze en ongeloofwaardige modellen. Kijk eens hoe slecht de 'zeeslag' van _In Harm's Way_ op zee gedaan had kunnen worden.<br />Een heleboel goede Britse karakteracteurs doen hun werk. Anthony Quayle, John Gregson, Patrick Macnee, en er zijn er nog veel meer. Er zijn ook een heleboel leuke details die vaak over het hoofd worden gezien, zoals de loop van een geweer die na gebruik zwart wordt van de rook. De feitelijke gevechtsscènes lijken tegenwoordig een beetje overdreven, met de plons van granaatinslagen in de buurt die doen denken aan een emmer vol water. Maar goed, de verwoesting en verwarring die uit een voltreffer voortkomen, zijn geloofwaardig genoeg.<br />Sommige commentatoren grijnzen om de stijve bovenlip van de personages, maar deze houdingen zijn in feite heel authentiek. Het was heel slecht voor je om in die tijd van onderdrukte Engelsen over te gaan tot enige vorm van emotionele uitingen, om nog maar te zwijgen van het theatrale dat vaak (ten onrechte) van Amerikanen wordt afgedrukt. De mensen hadden in die dagen een veel groter gevoel van nationale verplichtingen, en het betreuren van je Een onlangs geïnterviewde voormalige verpleegster die in een veldhospitaal in de oorlog had gediend, merkte op dat ondanks de afschuwelijkste verwondingen die ze ooit had gezien, geen enkele man ooit vloekte of het uitschreeuwde van de pijn. De enige uitroep van verdriet die ze ooit had gehoord, was een gefluisterd 'o jee'. In de veel korreliger 'Wrede Zee' speelt zich een scène af waarin een bemanningslid, terwijl hij een brief aan zijn vrouw schrijft, op de hoogte wordt gesteld van haar dood tijdens de Blitz. Hij reageert eenvoudig met de woorden: 'Ik denk dat ik maar even aan dek ga'. Iedereen leerde een veel groter gevoel van zelfdiscipline en verdraagzaamheid te hebben. Ze hielden hun gezicht in de plooi en rouwden in afzondering. In tegenstelling tot de slappelingen van tegenwoordig. Kijk maar eens naar de capriolen van een moderne topvoetballer die gestruikeld is.<br />Er is weer kritiek geuit op de voornamelijk Britse kijk op de gebeurtenissen. Maar wat kun je verwachten in 1956? De droeve, liberale apologeten hadden de media toen nog niet overgenomen. In feite bieden Finch' Langsdorff en de Graff Spee-bemanning in het algemeen een tamelijk sympathieke weergave van degenen die op zee vochten voor het verachtelijkste regime van de moderne tijd. Laten we niet vergeten dat dit machtige oorlogsschip werd ingezet om weerloze koopvaardijschepen tot zinken te brengen. Als het tegenover vastberaden, maar nog steeds met minder bewapende tegenstanders kwam te staan, was Langsdorffs reactie er als een haas vandoor gaan. Als je in aanmerking neemt dat de Slag vanuit een Brits perspectief wordt weergegeven en dat zij vrijwel niets wisten van de geestesgesteldheid van hun vijanden, zou ik zeggen dat het verhaal en het drama voldoende in evenwicht zijn.<br />Ik hou ook van de manier waarop we met de vloot patrouilleren als de dag aanbreekt op een heldere ochtend. We zien de hemel helder worden en de zon langzaam opkomen terwijl de drama's aan boord zich ontvouwen.<br />Als ik al mopper over de film, dan is dat vanwege de post-Montevideo-rubriek. Veel te veel van het drama wordt aan de schurkachtige verslaggever overgelaten. Zijn niet-aflatende hyperbolen wedijveren met het onverzettelijke Britse understatement dat de eerste helft van de actie domineerde. Maar aangezien de film met Amerikaans geld is gefinancierd en er een Amerikaans oorlogsschip was geleend om de Graff Spee te spelen, zullen ze wel ergens zijn toegelaten.<br />Toch valt er veel te waarderen en te bewonderen aan deze golden oldie, van topacteurs, een uitstekend script, prachtige fotografie en echte oorlogsschepen uit die tijd tot aan een grotendeels authentiek stukje geschiedenis. Er zijn niet veel films die op al die dingen kunnen bogen. Kijk maar eens naar U571.<br />Aanbevolen.
Filmed in colour, which was very unusual for a British war movie of that era, this was a basically decent take on WW2 naval conflict.<br /><br />It's nice to sea genuine warships of the period in their full spectacular and menacing beauty, instead of the usual tacky and implausible models. Just check-out the 'sea-battle' of 'In Harm's Way' to sea how badly it could have been done.<br /><br />Lots of fine British character actors pop up and do their stuff. Anthony Quayle, John Gregson, Patrick Macnee and there are many more. There are also plenty of nice little details that often get overlooked, such as the gun-muzzles that become smoke-blackened after use. The actual battle sequences tend to look a little hokey nowadays, with the splashes of nearby shell-falls resembling a bucket of pelted water. Still; the destruction and confusion arising from direct hits are believable enough.<br /><br />Some commentators smirk at the stiff upper-lipped-ness of the characters portrayed, but these attitudes are, in fact, very authentic. It was terribly bad form to lapse into any kind of emotional display in those times of repressed Englishness, never mind the histrionics often (wrongly) depicted of Americans. People had a far greater sense of national obligation in those days, and lamenting one's personal losses implied a lack of proportion; everyone was suffering one way and another. A recently-interviewed former nurse who served in a war-casualty hospital remarked how, despite the most appalling injuries she had ever seen, no man ever swore or cried out in pain. The only exclamation of distress she ever heard was a whispered 'oh-dear'. There's a scene in the much more gritty 'Cruel Sea' in which a crew member, whilst writing a letter to his wife, is informed of her death in the blitz. He responds simply by saying 'I think I'll just go on deck for a while'. Everyone learnt to have a much greater sense of self-discipline and forbearance. They kept a good face and grieved in private. Unlike the wimps of today. Just look at the antics of a modern premier-league footballer who gets tripped-up.<br /><br />Another criticism has been levied about its predominantly British take on events. But what would one expect in 1956? The bleeding-heart liberal apologists hadn't taken over the media by then. In fact, Finch's Langsdorff and the Graff Spee crew in general offer a pretty sympathetic presentation of those who fought at sea for the most despicable regime of modern time. Let's not forget that this powerful warship was employed in sinking defenceless merchant vessels. When it came up against determined though still inferior-gunned adversaries, Langsdorff's response was to cut and run. Bearing in mind that the Battle is depicted from a British perspective and that they knew almost nothing of the mindset of their enemies, I'd say it is sufficiently evenly balanced for the story and the drama.<br /><br />I also like the way we patrol with the fleet as the dawn breaks on a clear morning. We see the sky brightening and the sun slowly rise as the aboard-ship dramas unfold.<br /><br />If I have a grumble about the movie it concerns the post-Montevideo section. Far too much of the drama is given over to the rogue reporter. His relentless hyperbole jars with the steadfast British understatement that dominated the first half of the action. But I suppose as American money funded it and an American warship had been borrowed to play the Graff Spee, they must be allowed in somewhere.<br /><br />Still, there's much to like and admire in this golden oldie, from top-drawer actors, excellent script, beautiful photography, and genuine warships of the time, as well as a largely authentic slice of history. Not many movies can boast all of these things. Just check-out U571.<br /><br />Recommended.