Het meest verbazingwekkende aan deze film is de datum, 1955. Het is een aardige detectivekomedie, want alles komt ten goede, die heel grimmig en heel slecht was begonnen. Als we deze film nemen zoals alle films van Hitchcock genomen moeten worden, dat wil zeggen als een metafoor van het echte leven, van de geschiedenis, van het lot, zouden we misschien minder verrast zijn door de datum. Het ergste is voorbij, achter de rug. De oorlog is voorbij, de tweede wereldoorlog en de oorlog in Korea, en zelfs McCarthy is dood en begraven, politiek gezien, bedoel ik. We kunnen ademhalen. De toekomst is duidelijk. De complicaties liggen allemaal achter ons. We komen eindelijk uit dit donkere gat waarin we lange tijd begraven zijn geweest. De beroemde naoorlogse dertig glorieuze jaren en de babyboomgeneratie beginnen de vruchten van ons lijden, zweten en inspanningen, zo niet beproevingen, naar buiten te brengen. Wat wij hebben voortgebracht, wordt gekocht door een of andere miljonair. Ons werk wordt erkend en bewonderd. We worden beroemd, groot, rijk, mooi en wie weet wat nog meer. Zodat we het verleden kunnen begraven. We kunnen het ontgraven, en dan weer begraven, en uiteindelijk een tweede keer ontgraven, maar waarom zouden we dat arme verleden niet opnieuw begraven om het er eindelijk weer uit te halen en te ontdekken dat het niet zo erg was en dat het niets anders was dan een soort trieste hartziekte, een hartziekte, een zwak hart, verpletterd door hartstochten, liefde, dromen die ik tot nachtmerries heb gemaakt, en misschien wat woede. Maar de film is verbazingwekkend omdat Hitchcock erin slaagt absoluut geen trap te hebben, geen reeks trappen, met of zonder mezzanine, en geloof me toch niet zo gemakkelijk, want het is echt geen vlak land. En zo gaan ze op en neer, de wegen en de zwervers, en alle andere mensen in dat dorp, heuvel op en heuvel af, het toneel op en het toneel af, stroomopwaarts en stroomafwaarts, op en neer om te schilderen en te schilderen en de werkelijkheid te schilderen tot niemand die herkent of ziet. En alsof het nog niet genoeg is om voortdurend lanen en paden en paden en sporen op en neer te gaan, ga je ook nog de grond in en uit, je graaft uit en vult op en graaft op en vult weer op en graaft weer uit en vult voor de derde keer op en graaft deze keer op en vult voor de laatste keer op. Al die verticale bewegingen rond een man die dood is en horizontaal in het midden van de kastanjebruine en roodbruine bladeren van de herfst ligt. Hitchcock is nog steeds bij ons. En hij is des te meer bij ons omdat hij de psyche van de menselijke soort verkent. Als ze de dood ontmoeten, is hun eerste reactie zich schuldig te voelen over een misdaad waarvan ze meteen aannemen dat ze die gepleegd hebben. Paranoïde soort. Dan voelen ze zich opgelucht omdat iemand anders de misdaad op zich neemt die zij gepleegd hebben, tot ze zich weer schuldig voelen en hun eigen aandeel in de misdaad onthullen. Neurotisch, psychotisch en schizofreen, allemaal van dezelfde soort. Maar dan proberen ze het te vergeten en het uit te wissen om verder te gaan met het heden en hun leven. Maar dat heeft geen zin, want het leven is sterker dan illusies en de dood is zelfs sterker dan het leven. Dus de misdaad komt terug omdat hij naar voren gebracht en geregistreerd moet worden om verder te kunnen gaan met het leven van de levenden. En dan wordt onthuld dat mensen zo dom zijn als mijn duim en in plaats van te hebben nagedacht en nog eens nagedacht en nog eens nagedacht, overhaaste conclusies trekken zonder ook maar één seconde na te denken. En het is de gekke dokter die de hele tijd over lijken struikelt en hun om vergeving smeekt omdat hij hen gestoord heeft, die ontdekt dat de dood natuurlijk was en dat het tumult niets anders was dan een droom midden in een zomernacht midden in de herfst. Met andere woorden Hitchcock stelt ons vragen over de werkelijke waarde van het leven wanneer de dood niet langer een misdaad is. Er schijnt weinig over te zijn in het leven als dat het geval is. Misdaad en moord zijn de echte kruiden van het leven dat verder zo banaal en smakeloos is.<br />Dr. Jacques Coulardeau, University Paris Dauphine, University Paris 1 Pantheon Sorbonne & University Versailles Saint Quentin en Yvelines.
What's most surprising about this film is the date, 1955. It is a nice criminal detective comedy since all ends well that had started very grimly and so bad. If we take this film like all films by Hitchcock should be taken, that is to say as a metaphor of real life, of history, of fate, then we might be less surprised by the date. After all the worst is gone, is behind. The war is finished, the second world war and the Korean war, and even McCarthy is dead and buried, politically I mean. We can breathe. The future is clear. The complications are all behind. We are finally getting out of this dark hole in which we had been buried for a long time. The famous post war thirty glorious years and its baby boom generation are starting to bring in the fruit of our suffering, sweating and efforts if not travail. What we have produced is being bought by some millionaire. Our work is recognized and valorized. We are going to be famous, great, rich, beautiful, who knows what else. So we can bury the past. We can un-bury it, and then bury it again, and eventually un-bury it a second time, but why not re-bury that poor past in order to finally get it out once more and discover it was not so bad and it was nothing but some kind of sad heart disease, a disease of the heart, a weak heart crushed by passions, love passion, dreams that me made into nightmares, and maybe some anger. But the film is surprising because Hitchcock manages to have absolutely no staircase, no flights of steps, with or without mezzanines, and yet don't believe me that easy because it is not flat country indeed. And so up they go and down they go, the roads and the tramps, and all the other people in that village, uphill and downhill, upstage and downstage, upriver and downriver, up the strokes and down the strokes to paint and paint and paint reality till no one recognizes it or sees it. And if it were not enough to constantly go up and down lanes and paths and trails and tracks, you go up and down into and out of the ground, you dig out and fill up and dig in and refill up and dig out again and fill up a third time and dig up this time and fill down for the last time. All that vertical movement around a man who is dead and lying horizontal in the middle of the auburn and russet leaves of the fall. Hitchcock is still with us. And he is all the more with us because he explores the psyche of the human species. When they meet with death, their first reaction is to feel guilty for a crime they assume at once they have committed. Paranoid species. Then they feel relieved because someone else assumes the crime they have committed till they feel guilty again and reveal their own doing in the crime. Neurotic, psychotic and schizophrenic, all in one same species. But then they try to forget and wipe it out to go on with the present and their lives. But that is to no avail because life is stronger than illusions and death is even stronger than life. So the crime comes back because it has to be brought out and registered for the life of the living to be able to go on. And it is then that it is all revealed that human beings are as dumb as my thumb and instead of having thought and thought again and pondered, they jumped to conclusions without even thinking one second. And it is the crazy doctor who trips on cadavers all the time and beg their pardons for having disturbed them who finds out all that death was natural and the hullabaloo was nothing but a mid summer night's dream in the middle of the fall. In other words Hitchcock is questioning us on the real value of life when death is no longer a crime. There seems to be little left in life if that is the case. Crime and murder are the real spices of life which is so banal and tasteless otherwise.<br /><br />Dr Jacques COULARDEAU, University Paris Dauphine, University Paris 1 Pantheon Sorbonne & University Versailles Saint Quentin en Yvelines