Ik heb de Imitation of Life een paar maanden geleden gekocht, maar op de dvd zag ik dat er twee versies van de film waren en van de versie uit 1934 wist ik niets. Ik heb hem eerst gezien en werd er helemaal verliefd op. Ik concentreerde me vooral op de warmte van de vriendschap tussen Bea Pullman en Delilah naarmate die vorderde. Als de een neer was, hielp de ander hen weer op te bouwen en dat bleef zo tot Delilah haar laatste adem uitblies. Natuurlijk zeggen sommigen dat je in de jaren dertig nog nooit zwarten en blanken zo dicht bij elkaar hebt gezien (maar er waren er inderdaad een paar, en de Imitation of Life bewees dat). Wat Fredi Washington als Peopla betreft, merkte ik dat ik meer op haar gesteld was dan op enig ander personage. Ik begreep waarom ze zich zo voelde over haar uiterlijke schijn van neger en haar raciale afkomst. Het doet me pijn om te zien hoe ze zich tegen haar moeder keert en haar afwijst aan het eind van de film, maar als haar moeder dan sterft, is het nog treuriger dat Peola nooit de kans krijgt om tegen haar te zeggen: 'Ja, ik hield van je en ik had je van het begin af aan als mijn moeder moeten opeisen.' Voor iedereen die van een warme, hartverwarmende klassieker houdt, moet je zeker _Imitatie van het leven_ (Het jaar 1934) zien.
I purchased the Imitation of Life a few months ago, but in the DVD, I found that there were two versions of the movie and I never knew about the 1934 version. I watched it first and fell completely in love with it. I mainly payed more focus to the warmth of Bea Pullman and Delilahs friendship as it progressed over time. When one was down, the other helped build them back up and it stayed that way until Delilah gave her very last breath. Of course, some say that back in the 30's you never found blacks and whites to be so close, (but indeed there were some and Imitation of Life proved that.) As far as Fredi Washingtons character as Peopla, I found myself keen to her more so than any other character. I understood why she felt the way she did about outwardly appearing caucasian on the outside and being African American by race. It does hurt me to see her turn against and deny her mother as the movie ends, but when her mother then dies, it's even more sorrowful that Peola never has the chance to tell her, "Yes I did love you and I should have claimed you as my mother from the start" For anyone who loves a warm, heartfelt classic, you should certainly see Imitation of life (The year 1934)