Jason Statham speelt één type personage, maar hij speelt het bijna altijd tot in de perfectie: de beminnelijke, stoppelige en soms slijmerige would-be Bond uit dolle B-films als 'Crank' en 'Ghosts of Mars'. Als je hem in een film de hoofdrol geeft, verwacht je eigenlijk dat onze gespierde mofo de slechteriken een afstraffing zal geven terwijl hij een paar pakkende oneliners debiteert.<br />Paul W.S. Anderson is een regisseur die één type film maakt (zijn 'Mortal Kombat' is mijn enige referentiepunt): de <0xC3><0xBC>berverrotte warming-upshot van een videospelletje dat nog meer op ADHD lijkt dan een muziekvideo. In vergelijking met zijn masturbatiebewerking zien de werken van Michael Bay er geduldig en subtiel uit. Dus na een jaar van voortdurende teleurstellingen in Hollywood-blockbusters en franchise-heroplevingen (o, Indy, hoe kón je?) heeft 'Death Race' me iets gegeven wat het waard is om te haten, en wat de schande verdient om de slechtste film van 2008 te zijn. Als Statham is ontdaan van zijn voorspelbare (maar consistente) charisma, heeft iemand iets vreselijks verknald.<br />Dit is een prima voorbeeld van een remake die verkeerd is uitgevoerd, waarin je je door het oorverdovende geluid en de migraine veroorzakende camerabewegingen het gevoel geeft dat je in een aardbeving van twee uur zit opgesloten. De actie is niet spannend en de personages zijn ontwikkeld door middel van belachelijke oneliners en clichés. In 2012 is de economie ingestort, en een Amerikaans publiek (alleen de hogere kringen, neem ik aan) dat graag een beetje stoom wil afblazen, vindt zijn opiaat in 'Death Race', een betaal-tv-programma waarin gevangenen die op Terminal Island veroordeeld zijn om te sterven wedijveren om de ultieme prijs: vrijheid. Het is een oud uitgangspunt, maar in andere films heeft het een vermakelijk effect.<br />Nog akeliger dan de dialoog en Andersons aandachtsdeficiëntietechniek zijn de personages, die niet alleen een catalogus zijn van nietszeggende stereotypen (Familieman in de val gelokt voor een misdaad die hij niet heeft gepleegd; Stotterende Nerd; Geharde Oude Sage; en de symbolische Hip-Hop Badass), maar ons er geen seconde van overtuigen dat ze geharde moordmachines zijn die hun straf verdienen. Het gevolg is dat het bloedvergieten dat daarop volgt oppervlakkig en ineffectief is (en nog erger wanneer het gespeeld wordt om het ironische effect); terwijl de uitkomst van 'Death Race' zo voorspelbaar is als je zou verwachten, is het totale gebrek aan charme (en plezier) van een B-film simpelweg onvergeeflijk.<br />In deze mistige nevel wordt Joan Allen gesitueerd, die als de harteloze cipier Hennessy een androgyne kruising lijkt te zijn tussen Louise Fletcher en Keanu Reeves, maar die is veroordeeld tot het toekijken naar monitors terwijl ze Andersons subpar-dialoog uitspreekt. Wat zou moeten overkomen als een ijzige, methodische dreiging (met misschien een beetje wrange ironie) is in plaats daarvan slaapwandelende verveling, die bewijst dat grote acteurs niet altijd in staat zijn om verschrikkelijke scripts te redden. Als zelfs de hoofddader een cliché zonder persoonlijkheid is (tot op het punt waarop haar uiteindelijke lot totale onverschilligheid tot gevolg heeft), weet je dat je iets vreselijks hebt verknald.<br />Ondanks alle pogingen om een ellendig oppervlakkig niveau te bereiken, liet 'Doodsrace' me niets voelen wat geen empathie voor de personages was, geen opwinding over de zogenaamde 'actie' (die zo snel plaatsvindt dat het bijna onmogelijk is om te zeggen wat er gebeurt, en waar), alleen een leegte die niet wordt gevuld door iets wat op ervaring lijkt. Het is een verspilling van tijd en talent, zo simpel is het.
Jason Statham plays one type of character, but he almost always plays it to perfection: the suave, stubbly, and sometimes smarmy would-be Bond from madcap B movies like "Crank" and "Ghosts of Mars." Casting him as the lead in any film brings certain expectationsbasically, that our muscled mofo will deliver a smackdown to the badguys while delivering some catchy one-liners.<br /><br />Paul W.S. Anderson is a director who makes one type of movie (granted, his "Mortal Kombat" is my only point of reference): the uber-rotten video game warm-over shot like something even more ADHD than a music video. His masturbatory editing makes the works of Michael Bay look patient and subtle by comparison.<br /><br />So, after a year of being perpetually disappointed in Hollywood blockbusters and franchise revivals (oh, Indy, how could you?), "Death Race" has given me something worthy of hate, and deserving of the dishonor of being the worst film of 2008. When Statham is stripped of his predictable (yet consistent) charisma, someone has messed up something awful.<br /><br />Inspired by the cult classic "Death Race 2000," this is a prime example of a remake done wrong, where ear-splitting sound and migraine-inducing camera moves make one feel trapped inside a two-hour earthquake. The action doesn't thrill, and the characters are developed through egregious one-liners and cliché events. In 2012, the economy has collapsed, and an American public (the upper-class only, I guess) eager to let off some steam finds their opiate in "Death Race," a pay-per-view event where prisoners condemned to die on Terminal Island vie for the ultimate prize: freedom. It's an old premise, but one that has been retooled to entertaining effect in other films.<br /><br />Even lousier than the dialog and Anderson's attention-deficit technique is the characters, who are not only a catalog of bland stereotypes (Family Man framed for a crime he didn't commit; Stuttering Nerd; Hardened Old Sage; and the token Hip-Hop Styled Badass), but utterly fail to convince us for a second that they're hardened killing machines deserving of their sentence. As a result, the bloodshed that ensues is pedestrian and ineffectual (and even worse when played for ironic effect); while the outcome of "Death Race" is as predictable as you would expect, the total lack of B-movie charm (and fun) is simply unforgivable.<br /><br />Stranded in this murk is Joan Allen, who, as the black-hearted warden Hennessy, seems to be channeling an androgynous cross between Louise Fletcher and Keanu Reeves, but is relegated to standing around watching monitors while delivering Anderson's subpar dialog. What should come across as icy, methodical menace (with maybe a bit of tongue-in-cheek irony) is instead sleepwalking boredom, proving that great actors cannot always salvage terrible scripts. When even the head villain is a cliché devoid of personality (to the point where her eventual fate elicits total indifference), you know you have messed up something awful.<br /><br />For all its efforts to pummel on a miserably superficial level, "Death Race" left me feeling nothingnot empathy for the characters, not excitement at the alleged "action" (which is cut so rapidly it's next to impossible to tell what's happening, and where), just a void left unfilled by anything resembling experience. It's a waste of time and talent, plain and simple.