Ik ging vaak om met Kevin Rapp toen hij deze film maakte. Hij maakte deze film met een minimum aan middelen, hij regisseerde op een hometrainer, en hij gebruikte het geld van zijn baan als CSR om de film en de acteurs te kunnen betalen. Geen studio, geen investeerders.<br />Is het een klassieker? Nee. Maar het is heel goed voor wat het is. De regie is stijlvol en veelbelovend, en er is veel aandacht voor details die ik toen en nu respecteer. Het script is goed en de dialoog goed geschreven (ik zou met Kevin gaan lunchen en dan zouden we de dialoog bespreken, aangezien ik schrijver ben... Ik kreeg betaald voor biefstuk en friet).<br />Al met al zou ik graag meer van mijn vriend willen zien. Hij doet me beseffen dat de filmindustrie niet geheel en al verdoezeld wordt door de commercialisering van de kunstvorm.<br />Een laatste opmerking: decaan Anzalone, de dreigende aanwezigheid in deze film, was de collectiebeheerder van de firma waar Kevin werkte. Hij heeft een prettige dreiging over zich. Ik zou het hem betaald zetten als hij me ooit belde.
I used to hang with Kevin Rapp, when he was making this film. Making this film on a shoestring, editing on a home rig, using money from his day job as a CSR to pay for film and actors. No studio machine, no investors.<br /><br />Is it a classic? No. But it is very good for what it is. The direction shows style and promise and an attention to detail I respected then and respect now. The script is clean and the dialogue well-written (I would go out to lunch with Kevin and we'd discuss dialogue, seeing as I am a writer...I got paid in steaks and fries).<br /><br />All in all, I would like to see more from my friend. He makes me realize that the film industry isn't completely glossed over and weighed down by the commercialization of the art form.<br /><br />Side note: Dean Anzalone, the menacing presence in this film, was the collections manager in at the firm Kevin worked at. He has a nice menace to him. I'd pay up, if he ever called me.