Ik heb de film vandaag gezien en ik was diep onder de indruk. De film beschrijft de opkomst van heavy metal in de jaren tachtig, toen heavy metal het belangrijkste genre werd. Het was goed om te zien dat Iron Maiden en Judas Priest in contrast stonden met de huidige bands zoals Slipknot, om te laten zien hoe het genre bloeit. Tony Iommi, Dee Snider en Ronnie James Dio geven allemaal uitstekende interviews met Dio's intrek in Gene Simmons, die bijzonder onthullend zijn. Het was ook geweldig om te zien dat de curiositeiten uit de jaren tachtig van Accept en Quebecs eigen Voivod werden vertegenwoordigd. Het segment waarin de grommende, in leer geklede bands als Man O War werden vergeleken met de kant dragende bands als Poison en Assepoester was onverwacht en fascinerend. Het was heel aangrijpend om Rob Halford in vol ornaat te zien optreden voor een fanatiek heteropubliek. Ik vond het vooral mooi dat de film benadrukt hoe de muziek de fans laat dromen, hoe ze ermee omgaan en hoe ze troost vinden. Mensen zoals ik, wier belangstelling voor metaal in de tussenliggende jaren misschien is afgenomen, zouden er goed aan doen om de film te bekijken en zichzelf eraan te herinneren waar al die ophef over ging.
I saw the film today and was mighty impressed. The film captured the buzz in the '80s when heavy metal became the biggest thing going. It was good to see Iron Maiden and Judas Priest contrasted to current bands such as Slipknot to show how the spirit of the genre is thriving. Tony Iommi, Dee Snider and Ronnie James Dio all give standout interviews with Dio's digs at Gene Simmons being especially revealing. It was also great to see '80s curiosities Accept and Quebec's own Voivod being represented. The segment contrasting the grunting, leather-clad bands such as Man O War with the lace-wearing bands such as Poison and Cinderella was unexpected and fascinating. Showing the closeted Rob Halford performing in full cruising gear for a rabid hetero audience was quite poignant. I especially like how the film stresses how the music let its fans dream, cope and find solace. Those like myself, whose interest in metal may have flagged in the intervening years would do well to view it and remind themselves what all of the fuss was about.