Deze film werd kennelijk geadverteerd als een romantische komedie, wat meestal niet mijn belangstelling wekt, maar gelukkig weinig te maken had met komedie of romantiek. Ik vond de titel ironisch, want de algehele toon van deze film is somber en vol verlies, de personages meelijwekkend en gedeprimeerd. Als een reeks glimpen in het leven van de personages, blonk deze film uit in zijn weergave van hun verlangen naar iets onbekends. Elk personage heeft een schijnbaar fatsoenlijk, zo niet 'geweldig' leven, en toch, als de film dieper graaft, zie je alle dingen die ontbreken en de leegtes die achterblijven. Geen enkel personage beseft wat ze doen zonder of hoe ze hun situatie moeten verbeteren, omdat ze allemaal op hun eigen, unieke manier worstelen. Ik voelde me een beetje verontrust door deze film. Het kwam me voor dat de enige personages die op een betere plek in hun leven terechtkwamen afschuwelijke beslissingen namen om daar te komen. Ze deden dingen die ik nooit zou kunnen doen, hoe gerechtvaardigd ze ook waren. Mijn voornaamste focus was een jong stel met een zoon van de lagere school, dat merkt dat ze zijn gedragsproblemen niet aankunnen. Hun verhaal was het hartverscheurendst, vond ik, en toch leken zij uiteindelijk het tevredenst. Om dat te bereiken, stuurden ze hun kind echter weg en begonnen ze van voren af aan met hun relatie met elkaar. Ik walgde ervan, maar dat kwam waarschijnlijk omdat het een belediging was van mijn hoogste overtuigingen. Ik zou mijn kind nooit op die manier kunnen verraden, hoe moeilijk hij/zij ook werd. Ik vond dat ze het geluk dat ze aan hun besluit ontleenden niet verdienden. Al met al vond ik de film niet echt leuk en zou ik hem niet aanbevelen. Ik ben, zoals altijd na het kijken van een film, blij dat ik hem heb gezien en ik had het gevoel dat hij een aantal belangrijke en vaak over het hoofd geziene boodschappen overbracht: als mens zullen we altijd intrinsieke waarden hebben die we misschien niet eens begrijpen. We schatten kwaliteit van leven vaak boven kwantiteit zonder het te beseffen. Vaak streven we doelen en een houding na in ons leven die hogere waarden hechten aan monetaire en materiële goederen, in plaats van aan de onzichtbare doelen en een houding die ons ons ware geluk zou brengen. Op die manier beschadigen we onszelf.
This film was seemingly advertised as a romantic comedy, which doesn't usually peak my interest, yet thankfully had little to do with comedy or romance. I found the title ironic as the overall tone of this film is bleak and full of loss, the characters pitiful and depressed. As a series of glimpses into the character's lives, this movie excelled in its portrayal of longing for something unknown. Each character has a seemingly decent, if not "wonderful", life and yet when the film digs deeper you notice all the things that are missing and the voids that are left behind. No character realizes what they are doing without or how to remedy their situation, as each struggles in their own unique way. I felt a bit disturbed by this film. It seemed to me that the only characters that ended up in a better place in their lives made awful decisions to get to that place. They did things that I could never do, no matter the justification. My main focus was a young couple with an elementary school aged son, who find themselves unable to cope with his behavioral problems. Theirs was the most heart-wrenching story, I felt, and yet they seemed the most contented in the end. In order to reach that end, however, they sent their child away and seemingly started from scratch with their relationship to each other. This disgusted me, but most likely it was because this was an affront to my highest held beliefs. I could never betray my child that way, no matter how difficult he/she became. I felt that they didn't deserve the happiness they derived as a result of their decision. All in all, I didn't really enjoy this movie and wouldn't recommend it. I am, as always after watching a film, glad to have watched it and I felt that it conveyed several important and often overlooked messages: As humans we will always have intrinsic values that we may not even understand ourselves. We often value quality of life over quantity without realizing it. We will often pursue goals and attitudes in our lives that put higher values on monetary and material goods, rather than the unseen goals and attitudes that would bring us our true happiness. In this way, we hurt ourselves.