De visuele geestigheid en de warme afronding die Blake Edwards aanbrengt in een van de mooiste komische series uit de geschiedenis van de film (en, afgezien van het paar dat in de jaren tachtig werd geproduceerd, waren ze altijd origineel en inventief <0xE2><0x80><0x93> en met elke aflevering veranderd) wordt helaas verkeerd begrepen en niet langer gewaardeerd door ons publiek. De manier waarop Edwards het hele scherm gebruikt in plaats van alleen te knippen voor snelle effecten vereist iets meer geduld en kan resulteren in een flinke winst <0xE2><0x80><0x93> kijk maar naar de scène waarin Dreyfus en zijn collega uit elkaar gaan (maar natuurlijk heb je een breedbeeldversie nodig om die te zien). Deze film maakte me aan het lachen, en lachen, en lachen, maar, zoals ik al eerder zei, als Edwards' 'The Pink Panther Strikes Again' Als deze film (waarschijnlijk de beste van de hele serie) vandaag zou worden uitgebracht, zou hij ook niet de tijd hebben gekregen. Dat is jammer, want deze film, die een tederheid toont voor deze personages en Edwards' schepping als geheel, heeft nooit de kans gekregen om echt gezien te worden zonder dat de ogen over het algemeen vermoeid raakten.
The visual wit and warm wrap-up that Blake Edwards' brings to one of the finest comedic series of film history (and, apart from the couple produced in the eighties, they were consistently original and inventive - and changed with each one) is sadly misunderstood and no longer appreciated by our audiences. The manner in which Edwards' uses the entire screen instead of just cutting for quick effects requires a little more patience, and can result in quite a payoff - witness the side-splitting scene with Dreyfus and colleague in hospital beds (but, of course, you need a widescreen version to see it). This movie made me laugh, and laugh, and laugh, but, as I said before, if Edwards' "The Pink Panther Strikes Again" (probably the best in the series) were released today, it wouldn't have gotten the time of day either. It's too bad, because this film, which displays a tenderness to these characters and Edwards' creation as a whole, was never allowed a chance to really be seen without generally jaded eyes.