Deze is in de eerste plaats interessant voor degenen die de vroege Amerikaanse geluidsfilms willen bestuderen. Anderen vallen misschien in slaap.<br />Aangezien ik een volgeling ben van deze periode van de film, ben ik ermee doorgegaan. Als een heel vroeg voorbeeld van een geluidsfilm (1929) heeft hij veel gemeen met andere films die in die tijd zijn gemaakt: een afschuwelijk script, houterig acteerwerk en geen achtergrondmuziek. De regel voor het spreken in die tijd moet zijn geweest 'langzaam en met grote nadruk'. Het resultaat is een onnatuurlijke, stijve en soms hilarische vertolking. De meeste films die rond die tijd werden gemaakt, waren opgenomen met meerdere camera's die een verscheidenheid aan invalshoeken bestreken, maar die allemaal tegelijk draaiden, zodat de scène zonder onderbreking kon worden afgespeeld. Interessant genoeg lijkt dit een van de eerste pogingen te zijn geweest om één camera tegelijk in een invalshoek te gebruiken en vervolgens de montage te gebruiken om de scène te laten bewegen. Dit is de gebruikelijke techniek die in latere jaren de standaard zou worden. Dus ik moet de producers nageven dat ze de tijd hebben genomen om de film in een cinematografische en minder theatrale stijl op te nemen.<br />Eén kanttekening. Deze film is opgenomen met gebruikmaking van het RCA-fotocamera-geluidsprocédé, waarbij het geluid optisch wordt vastgelegd op een apart strookje film. Tijdens het bewerkingsproces hadden ze blijkbaar nog geen manier gevonden om de verbindingen op de geluidsband geluidloos te maken. Dus elke keer dat er een stukje wordt afgeknipt, kun je een plopgeluidje horen. Dit zou vrij snel worden gecorrigeerd, maar deze film is misschien gemaakt om de onverzadigbare honger van het publiek naar geluidsfilms te stillen en is haastig op de markt gebracht.<br />Langzaam, krakerig, en het wordt tijd, maar voor mij toch interessant.
This one is primarily interesting to those who like to study the early American sound films. Others may find themselves nodding off.<br /><br />Since I am a follower of this period of film I stayed with it. As a very early example of sound film (1929)it has a lot in common with other films shot at the time: dreadful script, wooden acting, and no background music. The rule for speaking at the time must have been "speak slowly and with great emphasis". The result is an unnatural, stiff and sometimes hilarious delivery.<br /><br />Most of the films shot around this time were shot with multiple cameras covering a variety of angles, but all running at the same time so that the scene could be played without stopping. Interestingly, this seems to have been one of the early attempts at using one camera shooting an angle at a time and then using editing to make the scene move. This is course the technique that would become standard in later years. So I give the producers credit for taking the time to assemble the film in a more cinematic and less theatrical style.<br /><br />One side note. This film was shot using the RCA Photophone sound process, where the sound is recorded on a separate strip of film optically. During the editing process they apparently had not yet developed a way to make the splices on the sound-track noiseless. So every time a cut is made you can hear a little pop on the sound. This would be corrected fairly quickly, but this one may have been made to satisfy the public's insatiable appetite for sound films and rushed to market.<br /><br />Slow, creaky, and of it's time, but interesting to me anyway.