De jonge Chabrol introduceert de kijker in het dagelijks leven van de lerares die ons wordt: dus we zoeken voorzichtig naar genegenheid en empathie, we ontdekken de zachtaardigheid van een stom karakter en de verschrikking ligt achter ons. Of is het de zachtaardigheid die achter de verschrikking ligt?
The young Chabrol introduces the viewer into the daily life of the female school teacher that becomes us : so we gently search for affection and empathy, we discover the gentleness of a mute character and beyond the horror is waiting. Or is it the gentleness that lies beyond horror?