Voor de derde keer dit jaar komt er een film die op papier klinkt als een goeie ouwe campy nazi-grap, en dan blijkt hij iets heel anders te zijn dan hij in werkelijkheid is, en hij stuurt hem in een richting die hij eigenlijk niet hoeft te gaan. Deze komt van Joel Schumacher, de meest onevenwichtige en onbetrouwbare filmmaker ter wereld, en dit is waarschijnlijk de film die dat het meest weerspiegelt: onevenwichtig, onbetrouwbaar. Er zit een goed idee en een goed verhaal in, maar in plaats daarvan gaat Schumacher in feite de Uwe Boll-route (en je zou denken dat hij beter zou weten...) en voegt er gewoon dingen aan toe die niet kloppen. Zoals dialoog over Irak. En voice-over. Dat herhaalt zich. <br />Het duurt ruim twintig minuten voordat alles wat er gebeurt echt duidelijk wordt. Eerst krijgen we een volstrekt onnodige proloog te horen over de nazi's die naar een Duitse immigrantenboerderij in de Verenigde Staten komen. Het lijkt meer op een kans voor Schumacher om met Sin City-achtige neo-noir-verlichting en een extreem contrasterend zwart-wit-effect te spelen. Deze proloog zou enorm helpen bij het begrijpen van wat er in de rest van de film gebeurt, als het niet allemaal later, weer via een dialoog, op een veel beknoptere en interessantere manier werd uitgelegd. Dan krijgen we deze volkomen onnodige overgang waarin onze held, een arts, op de een of andere manier betrokken is bij een of ander gewelddadig bloedig iets waarbij een man sterft aan bloedverlies en een vrouw buiten zinnen raakt. Wat dit met het verhaal te maken heeft, is dat hij arts is. Wat hij later in de dialoog, op een veel beknoptere en interessantere manier, uitlegt. Dan krijgen we deze bittere ruzie tussen onze held de arts en zijn vader over zijn broer, die al twee jaar vermist wordt, en hoe zijn vader de broer meer waardeert omdat hij naar Irak is gegaan en een held is geweest. Wat later in de dialoog, op een veel beknoptere en interessantere manier, wordt uitgelegd. <br /><br />Ten slotte, midden in een volstrekt onnodige droomsequentie die de verdwijning van de broer verklaart (iets wat later in dialoog wordt uitgelegd, op een veel beknoptere en interessantere manier), komt de broer terug en sleurt de doktersjongen mee naar het midden van het bos, naar een of andere boerderij die bevolkt wordt door rare mensen, en ze gaan van alles kapotmaken en het leven van de mensen bedreigen en tegen elkaar schreeuwen en wat is er in godsnaam aan de hand? Ongeveer op dat moment wordt de film eindelijk interessant in een 'Wat gebeurt hier, en wie is de boef, en wat is er gebeurd?' '... tot het eindelijk duidelijk wordt dat de boeren de nooit ouder wordende verzorgers zijn van de nazi-heksenbezweerder uit scène één, die hem ervan hebben weerhouden de wereld in te breken en machtiger te worden dan we ons kunnen voorstellen, alleen gaat hij vanavond, bij een maansverduistering, nog één laatste poging doen om de wereld in zijn macht te krijgen. Eindelijk. Ik wist dat deze film ergens heen ging!<br />En vanaf dat moment is het een behoorlijk behoorlijke actiehorror, zij het met een dove soundtrack. Als er iets goed is aan deze film, dan is het dat de actie meedogenloos is en dat maar heel weinig personages echt de tijd krijgen om adem te halen. Je wordt verondersteld bang, opgewonden, opgewonden of wat dan ook te zijn, want niets vertraagt lang genoeg om een gevoel van spanning of drama in de scènes op te roepen. De ene scène wordt snel op de andere gevolgd en het is vrij gemakkelijk om de film op eigen kosten te laten razen, terwijl je besluit dat het je eigenlijk niet kan schelen. Intussen is de dialoog absoluut belachelijk en onnodig, al dat 'Onze vader hield meer van jou!' 'Je weet niet wat er met mij in Irak is gebeurd!' 'Je begrijpt niet hoe het is om in de ban te zijn van een nazi-heksenmeester!' 'Wie is hier het echte slachtoffer?' Het is absurd om tegen elkaar te schreeuwen terwijl je achterna wordt gezeten door een honderdjarige jongen met een gezicht dat hij steeds meer afschilfert en een oog dat uit zijn voorhoofd groeit.<br />Het gebeurt niet vaak, maar deze film zou onmiddellijk herschreven moeten worden. Er zijn een paar heel leuke ideeën die een heel onderhoudende en interessante film zouden kunnen opleveren als je het Irak-gedoe, het nazi-gedoe, het familiedrama weglaat en het mysterie en de spanning laat groeien door personages dingen te laten ontdekken in plaats van alles in vlakke, houterige dialogen aan je uit te leggen. Erger is dat aan het eind een stukje voice-over herhaalt wat een personage minder dan een minuut tevoren heeft gezegd, en dat laat inderdaad een van die irritante en irritante horrormotieven zien waarin de regisseur of producent of misschien de studio of iets anders heeft besloten dat het publiek niet intelligent genoeg was om de boodschap te begrijpen (en bovendien leidt het naar een mogelijk vervolg, dat voorspelbaar is). is een conceptuele miskleun. Iemand zou dit idee moeten grijpen en er, met een beetje meer creativiteit en een echte plotstructuur, een goede film van moeten maken.<br />-PolarisDiB.
For the third time this year comes a movie that on paper sounds like good ol' fashioned campy Nazi fun, and then turns out to be something quite a bit different than its premise, turning it in directions it really doesn't need to go. This one comes way of Joel Schumacher, the world's most uneven and undependable filmmaker, and this is probably the film that reflects that the most: uneven, undependable. There's a good idea and a good story here, but instead Schumacher actually goes the Uwe Boll route (and you'd think he'd know better...) and just add things that don't make sense. Like dialog about Iraq. And voice-over narration. That repeats itself.<br /><br />It takes a good twenty minutes before anything that happens really becomes clear. First we get a completely unnecessary prologue of the Nazi coming to a German immigrant farmhouse in the US that seems more like a chance for Schumacher to play around with Sin City-like neo-noir lighting and extreme contrast black-and-white effect. This prologue would help immensely for the understanding of what happens in the rest of the movie if it weren't for the fact that it's all explained later, again, by dialog, in a much more succinct and interesting fashion. Then we get this completely unnecessary transition where our hero, a physician, is somehow involved with some violent bloody something or another that involves a man dying of blood-lose and some woman wigging out. What this has to do with the story is establish that he's a physician. Which he then explains later in dialog, in a much more succinct and interesting fashion. THEN we get this bitter argument between our hero the physician and his father over his brother, who has been missing for two years, and how much his father appreciates the brother more for going to Iraq and being a hero. Which is explained later in dialog, in a much more succinct and interesting fashion.<br /><br />Finally in the middle of a completely unnecessary dream sequence that explains the brother's disappearance (something that's explained later in dialog, in a much more succinct and interesting fashion), brother guy returns and drags physician boy off to the middle of the woods to some farmhouse populated by weird people, and they go around busting stuff up and threatening the people's lives and yelling at each other and what the heck is going on? At roughly this point the movie finally becomes interesting in a "What is happening here, and who is the badguy, and what was done?" sort of way until it finally gets established that the farm people are the never-aging caretakers of the Nazi necromancer from scene one, who have been keeping him from breaking out into the world and becoming more powerful than we can possibly imagine, only tonight, on a lunar eclipse, he is going to make one last bid to take over the world. FINALLY. I knew this movie was going somewhere! <br /><br />And from there it's some pretty decent action horror, albeit tone deaf. If there's anything going for this movie, it is that the action is relentless and very few characters really get a moment to breathe. Otherwise it's hard to really differentiate when we're supposed to be scared, excited, thrilled, or really feel much of anything because nothing really slows down long enough to build a sense of tension or drama in the scenes. One scene becomes another in rapid succession and it's pretty easy to let the movie charge ahead at its own expense while deciding not to really care yourself. Meanwhile the dialog is absolutely ridiculous and gratuitous, all of this "Our father loved you more!" "You don't know what happened to me in Iraq!" "You don't understand what it's like being held in thrall by a Nazi necromancer!" "Who's the real victim here!" type of stuff that would be poignant character development in a slow-building drama where characters finally let themselves go over a cup of tea or something, but is absurd to be shouting at each other while being chased down by a 100 year old guy with a face he keeps peeling off and an eye growing out of his forehead.<br /><br />It's not often this happens, but, this movie should be remade immediately. There are some really nice ideas that could make for a very entertaining and interesting movie if you cut the Iraq stuff, the Nazi stuff, the family drama stuff, and actually let some mystery and suspense build by getting characters to discover things instead of have everything explained to you in flat, wooden dialog. Worse is when, at the end, a bit of voice-over repeats what a character stated less than a minute before hand, showing indeed one of those pesky and annoying horror movie motifs where apparently the director or producer or maybe the studio or something decided that the audience wasn't intelligent enough to get the point (plus, it leads the way to a possible sequel, which is predictable). Honestly, it's a conceptual misfire. Somebody should grab this idea and, with a bit more creativity and an actual plot structure, make a good movie out of it.<br /><br />--PolarisDiB