Deze film beweert dat de situatie die hij de kijkers voorschotelt zich overal ter wereld kan voordoen en dat de overname van gesloten fabrieken door hun arbeiders een recept is tegen het negatieve effect van de wereldwijde globalisering.<br />De eerste bewering is duidelijk verkeerd. Argentinië is een specifieke plaats met een specifieke geschiedenis. De industrie is gesticht om de thuismarkt te dienen. Peron's en later de Peronist's machtsbasis bestond uit de industriële arbeiders wier vakbonden in overeenstemming werden gebracht met de sterke arm-tactiek. De industrie is in dat land altijd een zeer politiek geladen aangelegenheid geweest, ze werd lange tijd tegen internationale concurrentie beschermd. Daarom investeerde niemand in de vernieuwing van machines; in de jaren tachtig produceerden ze nog steeds het Ford Falcon-model uit de jaren vijftig (misschien doen ze dat nog steeds?). Pepole kon er altijd zeker van zijn dat de export van landbouwproducten een bedrijfstak zou steunen die noch erg productief, noch erg concurrerend was. Ik denk dat de olie-industrie van Venezuela en Iran tegenwoordig in dezelfde positie verkeert (in de manier waarop politiek, economie en ideologieën met elkaar verweven zijn). President Menem was trouwens een peronist die aan de macht was gebracht als de voorvechter van de kleine man. Hij had het beschermende schild opgeheven en de kwetsbaarheid van zowel de legale als de economische en sociale systemen van Argentinië aan het licht gebracht. Geen wonder dat veel bedrijven failliet gingen en enorme schulden achterlieten. Het druist in tegen het geloof dat de tegenstanders van de globalisering alleen maar denken dat alles goed zal komen als ze het deksel weer op de doofpot doen en terugkeren naar een beschermde markt. Dat zou noch rechtvaardiger omstandigheden scheppen, noch meer gelijkheid of welzijn voor de toekomst garanderen.<br />Voor de tweede bewering verrast de film met een onthutsend gebrek aan bewijs. Er wordt heel weinig verklaard. Hoe betalen deze ondernemingen hun grondstoffen? Waar liggen hun markten? Hoe vinden ze hun klanten? Maken ze winst? De meeste van deze vragen worden niet eens aan de orde gesteld, hoewel ze van essentieel belang zijn als het 'niet-model' zou werken. En voor zover je kunt begrijpen hoe verschrikkelijk het is om te zien hoe mensen bereid zijn om te werken terwijl ze gedwongen worden hun werkplek te verlaten, zijn er een paar juridische kwesties die in overweging genomen hadden moeten worden. Als ik het goed heb begrepen, hebben de arbeiders de failliete fabrieken met alles erop en eraan in beslag genomen en de opgestapelde schulden overgelaten aan wie? Moet er niet ergens een paar verliezers rondlopen? Maakt dit niet deel uit van de oude Argentijnse traditie om eerst de taart op te eten voordat je hem opeet? Het spijt me te moeten zeggen dat ik deze film overdreven romantisch en simplistisch vond. Hij slaagt er niet in om aan het begin al te laten zien wat hij belooft.
This movie claims, that the situation it presents the viewers with could occur anywhere in the world and that the takeover of closed factories by their workers is a recipe against the negative effect of world wide globalization.<br /><br />The first assertion is clearly wrong. Argentina is a specific place with a specific history. Its industry was created to serve the home market. Peron's and later the Peronist's power base were the industrial workers whose unions were brought into line with strong arm tactics. Industry has always been a highly politicized affair in that country, it was protected from international competition for a very long time. Therefore nobody invested in the renewal of machinery, in the 1980s they still produced the Ford Falcon model of the 1950s (maybe they still do?). Pepole could always be sure that the export of agricultural produce would support an industry which was neither very productive nor competitive. I think oil producing Venezuela and Iran are in a similar position today (in the way politics, economics and ideologies are mixed together). President Menem  incidentally a Peronist brought to power as the champion of the little man  lifted the protective shield and brought to light the frailty of the legal as well as the economical and social system of Argentina. No wonder many businesses collapsed, leaving huge debts behind.<br /><br />It defies belief that the adversaries of globalization just think that by putting the lid back on, returning to a protected market, everything will be well. This would neither create fairer conditions nor would it secure more equality or welfare for the future.<br /><br />For the second assertion the movie surprises with a disconcerting lack of proof. Very little is explained. How do these enterprises pay for raw materials? Where are their markets? How do they find customers? Do they make a profit? Most of these questions are not even addressed although they are essential if the model" should work. And as much as one can understand the outrage of seeing people willing to work being forced from their place of employment, there are some legal issues which should have been considered. If I understood it right, the workers took the bankrupt factories lock, stock and barrel, leaving the accumulated debts  to who? Mustn't there be some losers around somewhere? Isn't this part of the time-honed Argentine tradition of eating the cake before having it? I regret to say that I found this movie overly romantic and simplistic. It fails to deliver what it promises to do at the outset.