Dit is een favoriete film, met Cary Grant en Irene Dunne op hun allergrappigst als een gescheiden stel dat niet kan toegeven dat ze nog steeds van elkaar houden. De komedie is vlekkeloos, de dialogen geestig, de chemie tussen de twee sterren geweldig.<br />Cary Grant is knap, wereldwijs, maar niet boven op zijn bek gegaan. En Dunne is fantastisch als zijn vrouw. Haar ultieme komische scène speelt zich af in het huis van Grants chique verloofde. Dunne komt binnen en doet alsof hij zijn zus is. Ze is een en al vullis. Ze voert 'Gejaagd door de wind' op, een smakeloze nachtclubact die al eerder in de film is vertoond, met als gimmick dat de 'wind' de jurk van de vrouw opblaast. Dan schreeuwt ze: 'Laat niemand de zaal verlaten. Ik kan mijn eigen naam niet vinden.' Ze is hilarisch.<br />Een van de beste films uit de jaren dertig. Ik vind het een rel.
This is a favorite film, starring Cary Grant and Irene Dunne at their absolute goofy best as a divorced couple who can't admit they still love one another. The comedy is flawless, the dialogue witty, the chemistry great between the two stars.<br /><br />Cary Grant is handsome, sophisticated, but not above the occasional pratfall. And Dunne is fantastic as his wife. Her ultimate comedy scene comes in the home of Grant's high-class fiancée. Dunne enters, pretending to be his sister. She's total trash. She performs "Gone With the Wind" a tawdry nightclub act shown earlier in the film, where the gimmick is that the "wind" blows up the woman's dress Then she screams, "DON'T ANYBODY LEAVE THE ROOM. I CAN'T FIND MY PURSE." She's hilarious.<br /><br />One of the top films of the '30s. I think it's a riot.