DeNiro die het monster van Frankenstein speelde, was een geweldig idee, en de voorstelling doet denken aan het personage in het boek. Helaas komt het over alsof hij uit een andere film is geknipt en in deze klucht is geplakt. Toen ik het in 1994 in de bioscoop zag, schaamde ik me voor alle betrokkenen, behalve voor Branagh, die de schuld kan delen met de producenten die dit hebben gemaakt. Volwassenen wezen lachend naar het scherm, en niet alleen toen John Cleese verscheen. Zijn scène was de eerste die onbedoeld grappig was <0xE2><0x80><0x93> Cleese' stugge personage kwam regelrecht uit zo'n twintig sketches van Python. De scène, die niet alleen droop van de gesmolten gelatine, maar ook van de oppervlakkige, zinloze onderstromen van moeder en kind en homo-erotiek, werd nog belachelijker door de komisch getimede montage. Het is een van de ergste dingen die ik ooit in een Hollywood-film heb gezien. Je moet je afvragen wat mensen soms denken als ze een horrorfilm maken <0xE2><0x80><0x93> kreeg Branagh, of wie er ook de laatste hand aan had gelegd, op enig moment koude rillingen over zijn rug? Voelden ze iets anders dan blinde, lege sensaties? 'Ja! Dat doet iets!' Ja, het maakt de film echt waardeloos. Deze film is een heleboel dingen, vooral een goede les in het maken van heel slechte films, maar hij is niet eng, en hij bevat ook niets van de boodschap of de subtekst van Shelly's boek. Je zou kunnen denken dat Branagh dit als een opdracht met een flink salaris opvatte, waardoor hij een deel van de schuld op zich kon nemen, maar uit zijn bombastische, overdadige interviews in die tijd bleek dat hij het, en zichzelf, heel, heel, heel serieus nam, en ik weet zeker dat hij dacht dat hij iets heel dieps toevoegde aan het grote kanon van de Frankensteinlegende. Wat een opgeblazen bedrieger.
DeNiro playing Frankenstein's monster was great idea, and the performance feels true to the character in the book. Sadly it comes off as if he were cut out from another film and pasted into this farce. Seeing it in the theater back in 1994, I was embarrassed for everyone involved except for Branagh, who can share the blame with the producers in making this thing. Grown adults were pointing at the screen and laughing, and not just when John Cleese showed up. His scene was the first unintentionally funny one - Cleese's dour character was straight out of about twenty Python sketches. But the "birth" scene, dripping not just with melted jello but with shallow, pointless undercurrents of mother and child and homo-eroticism, was made more ridiculous with comically timed editing. It's one of the worst things I've ever seen in a Hollywood movie. You've got to wonder what people are thinking sometimes when making a horror film - did Branagh, or whoever had final cut of this thing, get chills up their spine at any point? Could they feel anything other than blind, empty sensation? "Yeah! That does something!" Yeah, it makes the movie really suck. This movie is a lot of things, mostly a really good lesson in really bad film-making, but it is not scary, nor does it carry any of the message or subtext of Shelly's book. One would like to think that Branagh approached this as an assignment with a big paycheck, which could cut him off from some of the blame, but from his blustery, overstuffed interviews at the time, he took it, and himself, very, very, very, very seriously, and I'm sure he thought he was adding something profound to the great cannon of the Frankenstein legend. What a pompous fraud.