Ik kan eerlijk gezegd niet zeggen dat ik deze film leuk vond. Ik kan wel waardering opbrengen voor wat het is, namelijk een echt enge filmopname in acht dagen op consumentenkwaliteit digitale video van een van de meesters van de Japanse horror. Maar wat ik niet kan waarderen is de onverschilligheid voor karakterontwikkeling of praktische verhalenvertelling.<br />Masuoka is geobsedeerd door video. Hij houdt zijn eigen appartement in de gaten (vanbinnen, vreemd genoeg), hij heeft overal waar hij gaat een kleine camcorder bij zich en hij lijkt overal in de stad op willekeurige camera's aangesloten te zijn. En waar hij in al deze video's naar op zoek is, is de ultieme angst. Op een dag, als hij in de metro loopt, komt hij een bizarre zelfmoord tegen. Het slachtoffer ziet iets wat alleen hij kan zien, wat er kennelijk toe leidt dat hij zichzelf in het oog steekt. Geobsedeerd door de vraag wat deze man heeft gezien, gaat Masuoka ondergronds. Letterlijk. Onder de stad vindt hij een bizarre onderwereld. En één naakt meisje, vastgeketend aan een muur. Die al dan niet zijn dochter kan zijn.<br />Klinkt raar, hè? Nou, dat is het zeker. Het gebruik van digitale video, doorsneden met nog korreliger digitale video, zorgt voor een griezelige aanblik, en het geluid bestaat uit een constante videozoem die de paranoia en het algehele vreemde gevoel verhoogt. Maar meer is de film eigenlijk niet. Gewoon een echt enge oefening die nooit uitloopt op iets samenhangends. Er komen personages in voor zonder enige logica, maar ze zijn wel eng. Veel grote ideeën zijn verzonnen (als een dimensie van bizarre demonen die in die van ons sijpelen. Au!), maar ze worden nooit ergens opgenomen.<br />Als je een fan van Shimizu's werk bent, zul je zijn vingerafdrukken overal zien. Maar dit is in veel opzichten een afwijkend werk. Het is niet gebaseerd op de 'boem'-factor die in het grootste deel van zijn andere werk doorklinkt. Het is een veel dromeriger, sfeervoller film dan zijn andere. Hij lijkt zich niet zozeer bezig te houden met het bang maken van mensen als wel met het besluipen van mensen. En dat doet hij ook. Wat ontbreekt is wie deze man is. Waar het hem om te doen is, waarom hij alles op video vastlegt. En misschien een samenhangend verhaal.<br />Maar godallemachtig, een filmopname in acht dagen!
I honestly cannot say I liked this movie. I appreciate what it is, which is a genuinely creepy movie shot in 8 days on consumer-grade digital video by one of the masters of Japanese horror. However, what I cannot appreciate is the disregard for character development or practical story-telling.<br /><br />Masuoka is obsessed with video. He's got his own apartment under surveillance (from within, oddly enough), he carries a small camcorder everywhere he goes, and he seems to be plugged into random cameras throughout the city. And what he's looking for in all of this video is the ultimate in fear. One day, walking in the subways, he encounters a bizarre suicide. The victim sees something that only he can which, apparently leads him to stab himself in the eye. Obsessed with finding out what this man saw, Masuoka goes underground. Literally. Underneath the city he finds a bizarre netherworld. And one naked girl chained to a wall. Who may or may not be his daughter.<br /><br />Sounds weird, hunh? Well, it sure is. The use of digital video, cut with even grainier digital video makes for a creepy look, and the sound work is a constant video hum which increases the paranoia and overall strange feeling. But that's really all the movie is. Just a really creepy exercise that never builds into something coherent. Characters pass through with seemingly no rhyme or reason, but they sure are creepy. Many big ideas are pitched (like another dimension of freaky demons leaking over into ours. Ouch!), but they're never taken anywhere.<br /><br />If you're a fan of Shimizu's work, you'll notice his fingerprints all over this. However, this is a departure in many ways. It is not built around the "boo" factor which pervades most of this other work. It is a much dreamier, atmospheric film than his others. It doesn't seem as concerned with scaring as it is with just creeping the hell out of people. Which it does. What is missing is who this guy is. What he's all about, why he's videotaping everything. And maybe a coherent story.<br /><br />But, holy crap, a movie shot in 8 days! Kudos.