Ik ben al van kinds af aan een fan van horrorfilms en thrillers. Ik zou graag denken dat ik een beetje weet hoe ze in elkaar zitten, omdat ik film heb gestudeerd (niet dat ik daardoor een expert ben, hoor). In de postmoderne wereld waarin we nu leven, is er een overvloed aan bioscoopvertoningen in onze televisuele amusementswereld, met de overvloed aan reality-tv en zo. Horrorfilms lijken in sommige opzichten dezelfde kant op te zijn gegaan: getuige The Blair Witch Project, Rec, Cloverfield, enzovoort. Er is ook een nadruk op het 'logisch' maken van de horror. Door de kijker bloot te stellen aan totaal geweld en sadistische martelingen <0xE2><0x80><0x93> let bijvoorbeeld op de huidige trend van martelporno met films als Hostel en Saw. Al die films zijn erop gericht om ons in de actie te plaatsen en het meer 'echt' te laten lijken.<br />Als we dit thema van de kijker in de werkelijkheid plaatsen, zou de schrijver van The Last Horror Movie graag denken dat hij ontzettend slim is, maar het script in deze film is zo neerbuigend en doorzichtig dat het niet eens voor 'kunst' kan doorgaan.<br />De hoofdrolspeler is gewoonweg afschuwelijk <0xE2><0x80><0x93> zijn optreden is ongelooflijk geaffecteerd en nietszeggend, met bijna geen nuance. Anderen geven echter goede optredens, vooral de Assistent. De seriemoordenaar kijkt voortdurend intens in de camera en stelt ons 'inzichtelijke' vragen als 'waarom kijk je nog steeds?' en 'wil je niet zien wat er gebeurd is?' enzovoort. Heel saai. We weten waarom we naar horror kijken <0xE2><0x80><0x93> we hoeven er geen preek over te krijgen. Horror voert een soort ritueel van duiveluitdrijving uit voor ons dagelijks leven <0xE2><0x80><0x93> het stelt ons in staat om plaatsvervangend te leven met het fictieve lijden van anderen, in de wetenschap dat we het zelf nooit zouden doen (en hopend dat het ons nooit zal overkomen). Dit soort thematisch materiaal is met zoveel meer finesse en kunstzinnigheid onderzocht in Henry: Portret van een seriemoordenaar (dat in zijn kilheid werkelijk schokkend is), Pasolini's _Pasolini's portret_. Salo (de laatste scène waarin we door een verrekijker naar geluidloze martelscènes kijken), de voortreffelijke 'Man Bites Dog' van België (die zijn tijd ver vooruit was) en zelfs nog minder fraaie films als Hitchcocks Rear Window en de voortreffelijke 'Piepende Tom' uit het begin van de jaren zestig. Het is niets nieuws dat het voyeurisme in films wordt onderzocht. De premisse van _The Last Horror Movie_ komt me daarom ongelooflijk naïef voor, zonder dat er iets nieuws te zeggen valt. De moorden zijn nogal dwaas, en de hele zin 'Ik heb je gevolgd vanaf de videotheek' is nogal smakeloos. Het is één ding om het thema van 'de kijker is medeplichtig aan deze moord' als uitgangspunt te nemen, maar het is iets heel anders om het hun door de strot te duwen.
I've been a fan of horror movies and thrillers since I was a child. I'd like to think I know a little about the way they work, having studied film at university (not that that makes me an expert, mind you). In the post-modern world we live in now, there is a glut of cinema verite in our televisual entertainment, what with the plethora of reality TV shows and so on. Horror movies seem to have moved in a similar direction in some ways: witness The Blair Witch Project, Rec, Cloverfield etc. There is also an emphasis on taking the horror to its "logical" extreme by exposing the viewer to total violence and sadistic torture - note for instance the current trend of torture porn with films like Hostel and Saw. All these movies aim to place us in the action and make it seem more "real".<br /><br />Taking this theme of placing-the-viewer-in-reality, the writer of The Last Horror Movie would like to think he is being desperately clever, but the script in this film is so patronising and transparent it can't even pass as "art". <br /><br />The lead actor is just plain awful - his performance is incredibly affected and bland, with almost no nuance. Others give good performances however, especially the Assistant.<br /><br />The serial killer constantly looks at the camera intensely and asks us "insightful" questions like "why are you still watching?" and "don't you want to see what happened?" and so on. Utterly tedious. We KNOW why we watch horror - we don't need to be lectured about it. Horror performs a sort of ritual of exorcism for our daily lives - it enables us to live vicariously through the fictional suffering of others, knowing we would never do it ourselves (and hoping that it will never happen to us). This sort of thematic material was explored with so much more finesse and artfulness in Henry: Portrait Of A Serial Killer (which is truly shocking in its coldness), Pasolini's incredible Salo (the end sequence where we are looking through binoculars at soundless torture scenes), Belgium's excellent "Man Bites Dog" (which was ahead of its time) and even less graphic movies like Hitchcock's Rear Window and the excellent "Peeping Tom" from the early 60s. Voyeurism being explored in film is nothing new. The premise of The Last Horror Movie therefore appears incredibly naive to me, with nothing new to say. The murders are rather silly, and the whole "I followed you from the video store" line just tacky. It's one thing to take the tack of "the viewer is complicit in this murder" theme, it's quite another to shove it down their throats.