'... verknoeide bijna elke scène in deze film; de geluidsband was gewoon te hard en leek het nooit op te geven. Probleem 2 was de fragmentarische kwaliteit van het verhaal; we springen voortdurend heen en weer in de tijd en snijden van het ene stel personages naar het andere met slechts korte fragmenten van dialogen, zodat geen enkele scène de kans krijgt zich te ontwikkelen en het buitengewoon moeilijk wordt het ingewikkelde verhaal te volgen. Probleem 3 was de zwenkende, rusteloos bewegende camera. In sommige soorten films zou dit vloeiende camerawerk een beetje stijl kunnen toevoegen; hier wiste het eenvoudig elk gevoel van historische sfeer of charme uit. Een goede film van Miss Marple, ik.' Deze nieuwe versie van 'Nemesis' voelt te modern aan en (dankzij de rondzwervende camera en die operamuziek) vaag psychedelisch, of in elk geval droomachtig van stijl <0xE2><0x80><0x93> waardoor de kijker een beetje hoofdpijn krijgt. Ik mis de Marples van Joan Hickson en Margaret Rutherford.
... ruined nearly every scene in this film; the sound track was just too loud and never seemed to let up. Problem #2 was the fragmented quality of the storytelling; we're constantly skipping backwards and forwards in time and cutting from one set of characters to another with just brief snatches of dialogue, so that no scene has a chance to build and it becomes extremely difficult to follow the complicated story. Problem #3 was the swooping, restlessly moving camera. In some types of films this fluid camera work might add a bit of style; here it simply erased any sense of period atmosphere or charm. A good Miss Marple movie, I'd suggest, ought to be old-fashioned, restrained, even a little stodgy; this new version of "Nemesis" feels too modern and (thanks to the wandering camera and that operatic music) vaguely psychedelic, or at least dreamlike, in style -- leaving this viewer with a bit of a headache. I miss the Marples of Joan Hickson and Margaret Rutherford.