Ik zal snel een paar van mijn kwalificaties opsommen voor het beoordelen van deze film, omdat ze relevant zijn voor wat ik te zeggen heb: ik ben een grote fan van Christie <0xE2><0x80><0x93> ik heb elk boek/spel dat ze heeft geschreven (waarvan een paar keer 2 of 3 keer) gelezen (in totaal meer dan 80 keer), haar Mary Westmacott-onder pseudoniem, haar boek met haar autobiografie (geen erg goed of eerlijk werk, BTW!) en alle films en tv-producties van Christie-mysteries die tot nu toe beschikbaar zijn.<br />Nu zal ik beginnen met op te merken dat er voor mij in wezen 3 facetten zijn bij het beoordelen van een 'Christie-film' <0xE2><0x80><0x93> 1. Was het een goed boek om mee te beginnen? Hoe nauw hield de scenarist zich aan het oorspronkelijke werk?, en, 3. Kwam het acteerwerk als 'echt' over of was het nep? (Met name verhalen van Christies vertonen altijd het gevreesde potentieel om slecht over te komen in de handen van een ongeschoolde regisseur.<br />Hierna volgt mijn evaluerende samenvatting van 'De Spiegelcrack'.<br />'De Spiegelcrack' is een vrij goed Christie-boek <0xE2><0x80><0x93> en in deze film krijgen we een overdaad aan grote namen voorgeschoteld... en dan bedoel ik GROOT! Angela Lansbury, Elizabeth Taylor, Kim Novak, Rock Hudson, Tony Curtis en Edward Fox, die de film in de tweede helft misschien zelfs 'bewaart' voor mij. <br />Het verhaal: een slonzige vrouw uit de buurt wordt vermoord (vergiftigd) terwijl ze een chic theaterfeest bijwoont waar honderden mensen aanwezig zijn... maar was zij het beoogde slachtoffer? Deze keer onthult Miss Marple (Christies beste vrouwelijke speurneus) natuurlijk alles aan het eind.<br />Ik moet helaas melden dat Angela Lansbury de rol van Miss Marple speelt, wat jammer is, en het is al even jammer dat de scenarioschrijvers aanzienlijk afwijken van Chisties weergave van het profiel van de favoriete vrouwelijke amateurrechercheur. Lansbury komt heel assertief over, helemaal niet nederig, en puft zelfs tegen een niet-gefilterde doodskistnagel aan het eind van de film, een handeling die Christie's Miss Marple met afschuw zou hebben vervuld.<br />Ik.' Ik ben een enorme fan van Elizabeth Taylor en ze bracht haar personage heel goed over, zoals ik al had verwacht <0xE2><0x80><0x93> helaas was deze film in 1980 opgenomen en was Liz een slungelige versie van Hereford-rundvlees, met twee onderkinnen <0xE2><0x80><0x93> maar ik was erg bedroefd over haar afgeleefde uiterlijk. Hudson, die haar echtgenoot speelde, zag er al even afgetobd uit en was heel slecht opgemaakt. De hele film lang zag hij eruit alsof hij een week lang aan de boemel was geweest. Op een gegeven moment, in een soort liefdesscène, ligt hij op het bed, met zijn gezicht naar boven, en Taylor stort zich op hem <0xE2><0x80><0x93> je kon de lucht bijna uit de arme sloeber horen sissen, en Rock deed dat ook nog eens.' Het lijkt niet te weten wat hij met zijn armen en handen moet doen, want hij heeft ze niet echt om haar heen geslagen. Dan verschuift de camerahoek naar Taylors gezicht, dat op Hudsons schouder ligt, en krijgt de film een spuier-achtig karakter <0xE2><0x80><0x93> dat hadden de redacteuren moeten zien, maar net als bij de rest van de film krijg je het idee dat het bij deze film alleen maar om het 'voortdurende product' ging, en niet om het scheppen van kunst.<br />De hele film is zo: een 'acteursstrijd' zou ik het willen noemen. Edward Fox speelt de inspecteur van Scotland Yard (en een trouwe neef van Lansbury/Marple) en opnieuw voorkomt hij dat de film een complete flop wordt. De film is door een papierversnipperaar gegaan, met heel slecht, sjofel uitziend (en heel weinig) haar. Christie-fans zullen deze film wel leuk vinden, maar ik kan hem aan niemand anders aanbevelen. Positieve aspecten zijn onder andere het formaat van de brievenbus en de zeer fraaie filmografie. Om deze film af te sluiten, geef ik hem een 4 op het laagste punt.
I'm going to quickly cite some of my qualifications for rating this film because it's relevant to what I have to say: I'm a HUGE Christie fan -- I've read every book/play (some 2 or 3 times) that she wrote (over 80 in all), her Mary Westmacott pseudonym stuff, her tome of an autobiography (not a very good or honest work, BTW!), and all the films and TV productions of Christie mysteries which are available to date.<br /><br />Now, I will begin by noting that, for me, there are essentially 3 facets to evaluating a "Christie film" -- 1. Was it a good book to begin with? -- some are excellent, some are pretty lame, 2. How closely did the screenwriter adhere to the original work?, and, 3. Did the acting come off as "genuine" or was it hokey? (Christie stories, in particular, always manifest the dreaded potential to come off badly in the hands of an unskilled director).<br /><br />With that, here's my evaluative summary of "The Mirror Crack'd".<br /><br />"The Mirror Crack'd," is a pretty good Christie book -- and in this film, we are presented with an overage of big names.... and I mean BIG! Angela Lansbury, Elizabeth Taylor, Kim Novak, Rock Hudson, Tony Curtis and Edward Fox, the latter giving a VERY fine performance, maybe even "saving" the film for me in the second half.<br /><br />The story: A frumpy local woman is murdered (poisoned) as she attends a high-end theatrical party with hundreds present... but was she the intended victim? This time, Miss Marple (Christie's top female snooper), of course, reveals all at the conclusion.<br /><br />I must sadly report that Angela Lansbury played Miss Marple, deplorably, and it's equally sad that the screenwriters departed significantly from Chistie's rendering of the favorite lady amateur detective's profile. Lansbury comes off as very assertive, not humble at all, and even puffs away at a non-filtered coffin nail near the end of the flick, an act that would have appalled Christie's Miss Marple.<br /><br />I'm a huge Elizabeth Taylor fan and she conveyed her character quite well, as expected -- unfortunately, this film was shot in 1980 and Liz was a lumbering side of Hereford beef, sporting 2 1/2 chins -- I was much saddened by this has-been appearance. Hudson, who played her husband, was similarly worn-looking with very bad make-up. Throughout the movie, he looked as if he'd been on a week-long bender. At one point, in a sort of love scene, he's lying on the bed, face up, and Taylor launches herself on to him -- you could almost hear the air hiss out of poor guy and old Rock additionally didn't seem to know what to do with his arms and hands as they didn't encircle her all that effectively. Then, the camera angle switches to Taylor's face, scrunched up on Hudson's shoulder, and it takes on a gargoyle-ish essence -- the editors should have caught this but, like the rest of the movie, you get the idea that this one was all about "yielding product," and nothing about creating art.<br /><br />The entire film is like this -- a "has-been actors' struggle" I would call it. Edward Fox plays the Scotland Yard Inspector, (and loyal nephew to Lansbury/Marple), and again, he saves the film from being a complete fizzle. Poor Tony Curtis looked as if he'd been run through a tree shredder, with very bad, scruffy-looking, (and very little), hair. Christie fans will like this film okay but I can't recommend it to anyone else. Positive aspects include the letterbox format and very nice cinematography. To conclude this one, I give it a 4 on the low end.