Vanavond keek ik naar de première van 'To Be Fat Like Me' in de hoop dat iemand het eindelijk bij het rechte eind had. Met het idee dat iemand eindelijk een film had gemaakt om de grotere vrouwen van de wereld te empoweren, zette ik mijn avond met plezier opzij om me te laten beroeren door een film die de wereld zou laten zien hoe ik me voel. Wat was ik teleurgesteld toen ik hoorde waar de film eigenlijk over ging. Dit was helemaal geen film voor dikke vrouwen, in tegenstelling tot de reclamespots die wekenlang werden uitgezonden voor de première van deze meelijwekkende les in morele vezels voor magere vrouwen over de hele wereld. Ik had zo gehoopt dat iemand langzaam tot de conclusie was gekomen dat we...' Ik ben dik omdat we niet kunnen ophouden met eten. Tenminste, ik ben niet dik. Ik ben om vele redenen dik. Ten eerste geloof ik niet dat mager mooi is. Ten tweede, en dat is het belangrijkste, zou ik liever zo gelukkig en heerlijk en op mijn gemak zijn als ik ben en op mijn 50ste sterven dan tot mijn 108ste altijd te moeten vechten om iemand te zijn die ik niet ben. Nooit eerder in deze wereld is er zo'n obsessie met vet geweest. Nooit zijn onze lichaamsmaten zo klein geweest dat ik met mijn 115 kg (en 5'6) geen winkel binnen kon gaan om kleren te kopen. Vijf jaar geleden kon ik elke winkel binnenlopen waar ik langskwam om spijkerbroeken te kopen. Nu loop ik elke winkel binnen die ik passeer, alleen maar om te vragen wat de grootste maat spijkerbroek is die ze hebben. En het altijd extatische antwoord? 'O, maakt u zich maar geen zorgen, mevrouw! We hebben hier heel grote maten. We gaan helemaal tot een maat 42! We hebben beslist kleren voor u!' En ik zeg als antwoord: 'Misschien is het u niet opgevallen, maar ik ben een maat 42.' Het idee dat we moreel zo incompetent zijn dat we toelaten dat tijdschriften en televisieshows en winkels onze maat bepalen, gaat mijn verstand te boven. Ik ben mijn eigen vrouw. Ik ben groot en ik ben mooi. Ik ben niet ongezond. Er is een heel groot verschil tussen groot en ongezond. Ik heb in mijn leven heel wat magere vrouwen gekend die absoluut weerzinwekkend waren in bikini, om één simpele reden. Ze mogen dan maat 36 hebben, ze hebben wel cellulitis. Wij denken dat mager gelijkstaat aan knap. Maar laat me je dit vertellen. Het is je ziel, je glimlach en je ogen die je mooi maken. En deze film zal nooit een goede film voor me zijn. De moraal van deze film is dat jullie, magere mensen, onze vette benarde situatie moeten begrijpen en niet de draak met ons moeten steken, maar je best moeten doen om met ons mee te voelen en ons voorzichtig naar onze magere mogelijkheden te duwen. Nou, dat is onzin. Ik beloof je dat de eerste persoon die vriendschap met me sluit om me van mijn eten te redden, hoe lief en aardig hij ook is, heel onbeleefd zal worden ontmaskerd.
Tonight I watched the premiere of "To Be Fat Like Me" in hopes that someone had finally gotten it right. With the idea that someone had at last made a film to empower the larger women of the world, I happily set my night aside in preparation of being touched by a film that would show the world how I feel. How disappointed I was when I learned what the movie was really about. This wasn't a movie for fat women at all, contrary to the commercials that were run for weeks before the premiere of this pathetic lesson in moral fiber for skinny women the world over. I had such hopes that someone had come to the slow conclusion that we aren't fat because we can't stop eating. At least, I'm not. I'm fat for many reasons. The first being, I don't believe that skinny is pretty. The second, and most important, is that I would rather live my life as happy and wonderful and comfortable with myself as I am and die at 50 than live until 108 always fighting to be someone I'm not. Never before in this world has there been such an obsession with fat. Never have our body standards been so small that I at 230lbs (and 5'6") could not go into any store and find clothes. Five years ago, I could walk into any store I passed by and buy jeans. Now I walk into every store I pass by simply to ask them what the biggest size of jeans they carry is. And the ever ecstatic response? "Oh, don't you worry ma'am! We have very big sizes here. We go all the way up to a 14! We definitely have clothes for you!" And I say in response, "Perhaps you haven't noticed, but I'm an 18." The idea that we are so morally inculpable that we allow the magazines and television shows and retail stores to govern our size is absolutely beyond me. I am my own woman. I am big, and I am beautiful. I am not unhealthy. There is a very big difference between big and unhealthy. I have known so many skinny women in my life that were absolutely revolting in a bikini for one simple fact. They may be a size two, but they have cellulite. We think that skinny equals pretty. But, let me tell you. It's your soul, your smile, and your eyes that make you beautiful. And this movie will never ever be a good movie to me. The moral of this film is that you skinny people should understand our fat plight and not make fun of us, but try your best to sympathize and gently push us to our thin potential. Well, that's a crock. I promise you that, no matter how sweet and gentle, the first person that befriends me to attempt to save me from my food will have a very rude awakening.