Op papier klinkt een komische fabel over een geile, dronken, wegkwijnende dichter als een recept voor rampspoed, maar het strekt alle betrokkenen tot eer dat deze film heel goed werkt. In dit soort films is een sterke centrale rol van essentieel belang, en Tom Conti vervult die rol als de verfomfaaide Schotse schrijver die zich met charme een weg baant naar het bed van gefrustreerde New England-vrouwen. Hoewel het scenario van begin tot eind voortdurend geestig is, is het vooral in de tweede helft van de film heel ontroerend. De romance tussen Conti en de jonge studente van Kelly McGillis is even duidelijk gedoemd als die van Romeo en Julia, maar even hartverscheurend. De ontknoping is even triest en schokkend als alle andere in de cinematografische geschiedenis, maar deze film met zijn warmte, schoonheid en inzicht zal zeker een vuur in zelfs het koudste hart ontsteken.
On paper, a comic fable about a randy, drunken, fading poet sounds like a recipe for disaster, but to the enormous credit of all involved, this film works very well indeed. Obviously a strong central performance is essential in films like this, and Tom Conti provides just that as the bedraggled Scottish writer charming his way into the beds of frustrated New England wives. Although the screenplay is consistently witty from start to finish, it is mainly in the second half of the film that it is also extremely moving. The romance between Conti and Kelly McGillis's young student is as obviously doomed as that of Romeo and Juliet, but just as heartbreaking too. The denouement is as sad and shocking as any in cinematic history, yet this film with its warmth and beauty and insight will surely light a fire in even the coldest of hearts.