Hulpvaardige aantekening: de definitie van Wikipedia: Quid pro quo (Latijn voor 'iets voor iets') duidt op een min of meer gelijkwaardige uitwisseling of vervanging van goederen of diensten.<br />Carlos Brooks maakt een indrukwekkend debuut als schrijver en regisseur van deze kleine onafhankelijke film Quid pro quo, een verhaal dat sommige kijkers misschien wat ongemakkelijk maakt vanwege het onderwerp, maar een intelligent onderzoek naar een onbekende subcultuur en een script dat tot een verrassend einde leidt <0xE2><0x80><0x93> als de kijker tenminste blijft nadenken nadat de aftiteling voorbij is!<br />Isaac (Nick Stahl) is verslaggever voor een klein radiostation, een rol die hem de kans geeft nieuwe verhalen over menselijke interesses voor zijn publiek te onthullen. Interessant is dat Isaac al sinds zijn achtste verlamd is en in een rolstoel zit, nadat hij een auto-ongeluk had overleefd waarbij zijn beide ouders om het leven kwamen. Het grootste deel van zijn lichaam functioneert nog wel, maar hij kan niet lopen. Isaac ontvangt een e-mail van ene 'Oude Chinese Meisje' die een boodschap bevat over iemand die een dokter heeft overgehaald om een normaal been te amputeren. Isaac is gefascineerd en gaat op onderzoek uit. Uiteindelijk ontdekt hij de bron van de e-mail <0xE2><0x80><0x93> de jonge en beeldschone Fiona (Vera Farmiga) <0xE2><0x80><0x93> die hem kennis laat maken met een subcultuur van mensen die in een rolstoel willen zitten. In een groepsgesprek hoort Isaac vreemde verhalen van een grote groep mensen die bij elkaar komen om te praten over hun obsessie om verlamd te raken, over hun kans om op te vallen en bewonderd te worden als quasi-onwaardigen die zelfs zover gaan dat ze een normaal been laten amputeren om hun rolstoeldromen mogelijk te maken.<br />Isaac ontdekt al snel dat Fiona deze obsessie deelt, hij ziet haar geheimen aan voor Isaac, en de twee beginnen een fysieke en emotionele band te krijgen. Isaac is de eerste die Fiona in het openbaar in een rolstoel haar debuut ziet maken. Ze lunchen samen in een café en delen hun levenservaringen. Isaac bekent dat hij een verkorte herinnering aan zijn ongeluk heeft <0xE2><0x80><0x93> zijn laatste herinnering is dat hij op straat lag en een jong meisje met rode en witte pompons zag dat hem probeerde te redden. Isaac verrast zichzelf (en deelt zijn verbazing met Fiona) als hij een paar 'Fred Astaire-schoenen' koopt, en als hij ze probeert, kan hij lopen! Fiona's reactie is gemengd <0xE2><0x80><0x93> ze is blij dat Isaac kan lopen, maar tegelijkertijd krijgt ze het idee dat Isaac...' Het kan zijn dat Nicks verlamming van hysterische aard is, dat hij nooit echt verlamd is geweest, behalve als reactie op het schuldgevoel dat hij koestert over de dood van zijn ouders en het feit dat hij als enige het ongeluk heeft overleefd. Hoe deze twee mensen met de informatie omgaan naarmate die zich ontwikkelt, vormt het verrassende einde van dit verhaal, een detective-mysterie dat ons, het publiek, talloze aanwijzingen geeft over de hele film <0xE2><0x80><0x93> aanwijzingen die alleen achteraf ontdekt worden!<br />Zowel Nick Stahl als Vera Farmiga geven belangrijke optredens, in staat om ons in hun merkwaardige personages te laten delen en ons om hen te laten geven. Er zijn veel mooie bijrollen <0xE2><0x80><0x93> Kate Burton als Fiona's moeder, James Frain als Isaac.' De film wordt geregisseerd door Michael McDonough, een vriend van de priester, en alle leden van de groep mensen die graag in een rolstoel zouden willen zitten <0xE2><0x80><0x93> en de filmografie van Michael McDonough is zowel toepasselijk claustrofobisch binnenskamers als transcendent mooi in de tulpenvelden van Skagit Valley, dat door WA als decor werd gebruikt voor de plaats van het ongeluk in het noorden van de staat New York. Mark Mothersbaugh vervlecht de stemmingen van de film met zijn deskundige muziekscore. Dit is een taaie film om naar te kijken, maar een film die veel voldoening en uitdaging biedt. Het is een mooi debuut voor Carlos Brooks. Aanbevolen.
Helpful Note: Wikipedia definition: Quid pro quo (Latin for "something for something") indicates a more-or-less equal exchange or substitution of goods or services. <br /><br />Carlos Brooks makes an impressive debut as both writer and director of this little independent film QUID PRO QUO, a story that may make some viewers uncomfortable because of the subject matter, but an intelligent investigation of a subculture unknown to most and a script that leads to a surprising ending - if the viewer keeps thinking after the rolling credits are over! <br /><br />Isaac (Nick Stahl) is a reporter for a small radio station, a role that gives him the opportunity to uncover novel human interest stories for his audience. Interestingly, Isaac is a paraplegic, confined to a wheelchair since age 8 when he was the survivor of a car crash that killed both his parents. He has full function of most of his body, but cannot walk. Isaac receives an email from one 'Ancient Chinese Girl' that contains a message about a person who convinced a doctor to amputate a normal leg. Isaac is fascinated and sets out to investigate the story and eventually discovers the source of the email - one young and very beautiful Fiona (Vera Farmiga) - who introduces him to a subculture of people who want to be wheelchair bound: in a group meeting Isaac hears strange stories from a disparate group of people who meet to discuss their obsession with being paralyzed, their chance to be noticed and cared about as quasi-invalids who would go so far as having an amputation of a normal limb to enable their wheelchair dreams. <br /><br />Isaac soon discovers that Fiona shares this obsession, demonstrates her secrets to Isaac, and the two begin to bond physically and emotionally. Isaac is the first person to see Fiona make her 'debut' in public in a wheelchair. They share lunch in a café and share their life experiences: Isaac confesses that he harbors foreshortened memory of his accident - his last memory is lying in the road seeing a young girl with red and white pompoms trying to save him. Isaac surprises himself (and shares his surprise with Fiona) when he buys a pair of 'Fred Astaire shoes', and upon trying them on, he is able to walk! Fiona's response is mixed - she is happy that Isaac is ambulatory but at the same time she is led to believe that Isaac's paralysis may be of an hysterical nature, that he really has never been paralyzed except as a reaction to the guilt he harbors about his parent's death and his sole survivorship of the accident. How these two people deal with the information as it develops provides a startling ending to this story, a detective mystery that in retrospect proves to have given us, the audience, countless clues throughout the film - clues only discovered in retrospect! <br /><br />Both Nick Stahl and Vera Farmiga give vital performances, able to draw us in to their odd characters and make us care. There are many fine cameo roles - Kate Burton as Fiona's mother, James Frain as Isaac's priest friend, and all the members of the wannabe wheelchair bound group - and the cinematography by Michael McDonough is both appropriately claustrophobic indoors and transcendently beautiful in the tulip fields of Skagit Valley, WA used as the setting for the upstate New York accident location. Mark Mothersbaugh ties the moods of the film together with his expert musical score. This is a tough little film to watch, but a film that supplies much gratification and challenge. It is a fine debut for Carlos Brooks. Recommended. Grady Harp