Ik miste deze film toen hij werd uitgebracht, en ik heb hem pas onlangs gezien, omdat ik er een paar zeer enthousiaste recensies over heb gelezen, en omdat ik in Duitsland woon, denk ik dat je ook rekening moet houden met de plaatselijke cinematografische actuele situatie. Nou, ik was teleurgesteld. Ik bedoel, ik ben het eens met het voornaamste punt van de recensies, dat wil zeggen de buitengewone prestatie van Hannelore Elsner als de hoofdpersoon, een leninistische schrijfster, aan rook- en slaappillen verslaafd, die vlak na de val van de muur besluit de kapitalistische Bondsrepubliek Duitsland te verlaten en naar het socialistische Oost-Berlijn te verhuizen. Maar natuurlijk is de muur gevallen en kan ze zichzelf niet meer vinden in haar gedroomde wereld. Ik vrees dat de grootste moeilijkheid met deze film is dat het niet mogelijk is een echt levend personage te scheppen, ondanks de inspanningen van mevrouw Elsner, en dat de secundaire personages (zoals haar vriend, of haar zoon, of haar voormalige minnaar) volkomen tegenstrijdig zijn. Bovendien zitten er te veel gaten in het scenario (bijvoorbeeld dat ze in het begin al haar meubels uit haar huis in M<0xC3><0xBC>nchen laat halen omdat ze weggaat: maar waar stuurt ze ze heen?). Ik bedoel, we moeten niets weten van het leven van een personage (bijvoorbeeld dat Bresson er niets om gaf...), maar het is moeilijk sympathie op te brengen voor een personage dat alleen maar met leuzen praat. En hoe zit het met haar kleding? Wat doen ze hier, alleen om de vrouw te presenteren als een relict uit de 68er-opstand (met een overjas van Christian Dior...)? Of was ze een roman, Norma Desmond die in haar delirium ronddwaalt? In dat geval had een barokker decor beter gepast. En, niet in de laatste plaats, de cinematografie heeft me geërgerd: ik ben dol op zwart-wit, maar in dit geval was het dat artistieke zwart-wit dat me meer doet denken aan videoclips van Madonna dan aan filmklassiekers. Dus ik begin te begrijpen waarom Duitse films zelden worden geëxporteerd...
I missed this movie when it appeared, and I saw it just lately, because I read some very enthusiastic reviews on it and, living in Germany, I think one has to cope also to the local cinematographic up-to-date situation. Well, I felt disappointed. I mean, I agree with the main point of the reviews, that is to say the extraordinary performance of Hannelore Elsner as the main character, a leninistic writer, smoke- and sleeping pills-addicted, who just after the fall of the wall decides to leave the capitalistic Federal Republic of Germany and to move to the socialistic East Berlin. But, of course, the wall is fallen and she cannot find herself anymore also in her dreamed on world. I am afraid that the main trouble with this movie is the uncapability to create a really living character, notwithstanding Mrs. Elsner's efforts, and the complete unconsistency of the secondary characters (like her boyfriend, or her son, or her former lover). Besides, the screenplay has too many holes (for instance, at the beginning she has all her furniture removed from her house in Munich, because she is leaving: but where is she sending them?): I mean, we must not know any particular of the life of any character (for instance, Bresson did not care at all about it...), but it is difficult to sympathize with a character who only speaks with slogans. And what about her outfits? What are they here for, just to present the woman as a relict from the 68-ers revolt (with a Christian Dior overcoat...)? Or was she a novel Norma Desmond wandering in her delirium? In that case, a more baroque scenery should have been more suitable. And, last but not least, the cinematography has annoyed me: I love black and white, but in this case it was that kind of arty black and white which reminds me more of some Madonna videoclips than of movie classics. So, I'm beginning to understand why German movies very seldom are exported...