In een film die maar 10 dagen duurt en met een budget van slechts 17.000 dollar zou je denken dat er niet veel te verwachten valt. Maar met creativiteit en een inventief idee tilt deze film de microfinanciering van de filmindustrie naar een hoger niveau. Tot nu toe is alleen Blair Witch Project (1999) een prestatie die onder soortgelijke omstandigheden kan worden overtroffen. Met de komst van de digitale technologie wordt het maken van films steeds toegankelijker, zelfs voor de drop-outs Ian Gamazon en Neill dela Llana. Een perfecte blauwdruk voor filmmakers die niet over de middelen beschikken, maar het idee, 'Cavite', is stoutmoedig, slim en opwindend.<br />Een film die buitenlandse toeristen weghoudt bij Cavite of, erger nog, de Filippijnen als geheel, 'Cavite' De film is meer dan een politieke thriller die ook het afschuwelijke scenario in de buitenwijken van Metro Manila blootlegt, wat in de meeste delen van het land ook het geval kan zijn, en die een beeld projecteert dat tien keer zo erg is als wat Claire Danes over Manila te zeggen had. Hoewel sommige schokkende beweringen in de film over het land overdreven en onnauwkeurig zijn, onthullen de gefilmde, verontrustende scènes realiteiten die nooit ontkend kunnen worden. Of Filippino's zijn zich van dit alles niet bewust, of ze zijn al apathisch.<br /><br />Adam (Gamazon) werkt als beveiligingsbeambte in de haven van San Diego, waardoor hij meer dan genoeg tijd heeft om videospelletjes te spelen en naar zijn buikballon te kijken. Zijn moeder belt vanuit de Filippijnen om hem te vertellen dat zijn vader is omgekomen bij een bomaanslag op een bus. Zijn vriendin heeft intussen besloten dat ze een abortus zal laten plegen om hem uiteindelijk op de hoogte te brengen. Nu zijn humeur is verbeterd, neemt Adam een vlucht naar de Filippijnen via Taipei. Hij besluit de begrafenis van zijn vader bij te wonen en arriveert op het vliegveld Ninoy Aquino, waar hij staat te wachten om opgepikt te worden. Op dat moment gaat zijn mobiele telefoon. Hij realiseert zich meteen dat die in zijn rugzak zit, samen met een paar foto's van zijn moeder en zus, die volgens een lid van Abu Sayaf op de andere lijn door hun groep ontvoerd zijn. Adam wordt nu gedwongen zijn instructies op te volgen, anders zal zijn familie gedood worden. Adam wordt in een jeepney, zoals hem is opgedragen, door de straten van Cavite City geleid. Hij wordt geïntroduceerd in de bevolkte sloppenwijken, waar het toilet zich vrijwel overal bevindt, waar de afvalbergen drijven naast kinderen die in moerassen zwemmen, waar het wemelt van de kinderen die zichzelf willen verkopen voor prostitutie, en waar extreme armoede heerst. Terwijl hij te voet de wijde omtrek van de zonnige stad doorkruist, wordt Adam op zowel dwaze als gruwelijke wijze op de proef gesteld over hoe ver hij kan gaan om zijn gezin te redden. Later komt hij erachter dat het hele ongeluk tot op zekere hoogte in verband staat met een vendetta om een daad die zijn vader jaren geleden heeft begaan. Uiteindelijk wordt Adam gedwongen iets te doen wat hij nooit zal vergeten. De film illustreert hoe ernstig extremistische rebellen kunnen zijn en hoe ver ze kunnen gaan om hun plannen uitgevoerd te zien. Maar meer dan dat, de film rationaliseert en bekritiseert het terrorisme in het land. De tientallen jaren oude stelling die het terrorisme steunt, is dat Mindanao van de moslims is en dat mensen als de terroristenopbeller alles doen om het terug te krijgen, zelfs als dat Jihad betekent. Adam, zelf een afvallige moslim, reageert met een interessante definitie van Jihad: 'Ik worstel elke dag van mijn leven om mezelf te verbeteren. Dat is Jihad, niet de manier waarop jullie het doen.' De filmmakers zijn wel geïnteresseerd in de terrorist die opbelt en geven gedetailleerde beschrijvingen van de vele wreedheden die de moslims in Mindanao zijn aangedaan om het terrorisme te rationaliseren. De film kiest niet echt partij, maar laat wel zien hoe Adams vriendin Dana (Dominique Gonzalez) uitlegt waarom ze de baby moest aborteren: 'Ik raakte in paniek toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Weet je, ik schaam me dat ik dit zeg en ik schaam me zelfs dat ik dit denk, maar ik kan geen baby krijgen die moslim is. Ik had nooit gedacht dat ik dat zou moeten zeggen, maar ik kan er niets aan doen dat ik me zo voel...' Ongepolijst, de film is op geen enkele manier perfect. De terrorist die opbelt heeft een aantal kleine grammaticale fouten in het Tagalog, om nog maar te zwijgen van het feit dat zijn accent niet bepaald inheems is en dus niet erg overtuigend is voor degenen die de taal echt spreken. De gele ondertitels (Engelse vertalingen van de zinnen van de terrorist) laten een paar fouten zien. Een ervan staat op een regel in een Parokya ni Edgar-liedje Mr. Suave, dat zegt: 'Drehabulin ng babae-na' Vertaling: 'Ik zit achter alle dames aan.' Maar al deze fouten zijn nauwelijks te onderscheiden voor buitenlandse kijkers en kunnen zelfs worden weggelaten als je nadenkt over wat deze film heeft bereikt.<br />Hoewel hij al in verschillende horrorfilms is vertoond, is het scherpe camerawerk zonder bekende focus passend, dus opvallend, en versterkt het gevoel van paniek dat door de situatie wordt opgeroepen. En hoewel het script nog steeds een beetje amateuristisch is, weet Gamazon op de een of andere manier toch een bijna overtuigende indruk te maken. Voeg daar de rauwe derde wereld aan toe, die een compliment is voor de angst, en je hebt een deprimerend en treurig onthullend verhaal. Maar bovenal wordt de boodschap tactvol gebracht, waardoor het verhaal heen en weer slingert en de grenzen van het prediken ver overschrijdt.<br />'Cavite' mag dan niet bij iedereen in de smaak vallen, het is een bevestiging dat je geen miljoenen dollars nodig hebt om spanning te creëren. En het heeft er zeker toe bijgedragen dat iemand een fan is geworden. En dat ben ik toevallig.
In a movie that's just 10 days to make and with just roughly $7,000 budget, one would think there's not much to anticipate. But with creativity and an inventive idea, this movie takes micro financed film-making to the next level. Only Blair Witch Project (1999) thus far, pulled off a feat to beat under similar circumstances. With the advent of digital technology, film-making becomes more and more accessible even to dropouts Ian Gamazon and Neill dela Llana. A perfect blueprint to filmmaker hopefuls who haven't the means but the idea, "Cavite" is bold, cunning and still thrills.<br /><br />A movie that will keep foreign tourists off Cavite or worse, the Philippines as a whole, "Cavite" is more than just a political thriller exposing as well the dreadful scenario in the outskirts of Metro Manila, which can also be the case in most parts of the country, projecting an image ten times worthy of what Claire Danes had to say about Manila. Though some shocking claims in the movie about the country are exaggerated and inaccurate, disturbing scenes captured reveal realities that can never be denied exist. Either Filipinos are unaware of all these or apathetic already.<br /><br />Adam (Gamazon) is working at a San Diego Harbor as a Security Guard, which allows plenty of time for him to play video games and watch his belly balloon. His mother calls from the Philippines informing him his father has been killed in a bus bombing. His girlfriend in the meantime has decided to have an abortion informing him eventually. His spirits dampened, Adam takes on a flight to the Philippines via Taipei. Deciding to attend his father's funeral, Adam arrives at the Ninoy Aquino International Airport now waiting to be picked up when a cell phone rings, which he promptly realizes to be inside his backpack enveloped along with some pictures of his mother and sister who an Abu Sayyaf member on the other line says have been kidnapped by their group. Now Adam is coerced to follow his instructions or his family will be killed.<br /><br />Riding a jeepney as instructed, Adam is led down the streets of Cavite City. He is introduced to the populated city slums where the toilet is just mostly anywhere, solid wastes float alongside children swimming on swamps, children ready to sell themselves for prostitution abound, and extreme poverty is sweeping. On foot traversing the lengths of the sunny city, Adam is tested in ways both silly and horrendous as to how far he can go to save his family. He later finds out the whole misfortune is to a certain extent linked to a vendetta for an act his father committed years back. In the end, Adam is made to do something he'll never forget.<br /><br />The movie illustrates how severe extremist rebels can be and how far they can go just to see their plans carried out. But more than that, the movie both rationalizes and criticizes terrorism in the country. The decades old rationale communicated to support terrorism is that Mindanao belongs to Muslims and people like the terrorist caller are doing everything just to get it back to them even if it means Jihad. A lapsed Muslim himself, Adam counters with an interesting definition of Jihad: "I struggle everyday of my life to better myself. That's Jihad, not the way you do it." The filmmakers maintain some interest with the terrorist caller detailing accounts of the many atrocities to the Muslim people in Mindanao to further the rationalization of terrorism. Not really taking sides, the movie in the end shows Adam's girlfriend Dana (Dominique Gonzalez) explaining why she had to abort the baby: "I panicked when I found out I was pregnant. You know, I'm ashamed for saying this and I'm even ashamed for thinking this, but I can't have a baby that's Muslim. I never thought I'd have to say that but I can't help the way I feel" Unpolished, the film is no way perfect. The terrorist caller has a number of minor Tagalog grammar lapses, not to mention his accent not distinctly native, thus a bit unpersuasive to those who really speak the language. The yellow subtitles (English translations of the terrorist caller's lines) show a few errors. One is on a line in a Parokya ni Edgar song Mr. Suave, which says: "habulin ng babae" Translation shows: "I chase all the ladies." But all these are barely discernible to foreign viewers and can even be dismissed if one thinks about what this movie has accomplished.<br /><br />Though already seen in various horror films, its edgy camera-work with no known focus is fitting, thus notable, enhancing the distress suggested by the situation. And though with the script still a bit amateurish, Gamazon somehow scores an almost convincing portrayal. Add to that the raw third world setting, which compliments the dread, presented in depressingly and dismally expository way. Above all, the message is channeled tactfully, thus swaying, going far beyond the bounds of being preachy.<br /><br />"Cavite" may not be a favorite of everyone, but it's an affirmation that one doesn't need to have millions of dollars to create suspense. And it sure has actuated someone into becoming a fan. That happens to be me. (toyski.com)