Ik was sceptisch. De film begon en de inleiding trok meteen mijn aandacht. De overgang van zwart-wit naar kleur, heen en weer, was heel goed. De muziek was natuurlijk van haar, en de soundtrack was een verstandige keuze. In deze film zag ik Madonna niet alleen als een superster, maar als een menselijk wezen, met duidelijke gebreken. Het hoogtepunt van de hele documentaire zijn de fragmenten van haar concert, waarschijnlijk het beste dat ze ooit heeft gedaan. Het podium, de choreografie en de kostuums zijn fenomenaal. Madonna heeft bewezen dat ze gewoon beter is geworden door haar leeftijd, en dat ze, ook al is ze soms onzichtbaar, nog steeds heel relevant is.
I was skeptical. The movie began, and the introduction had my attention right away. The color shifts or black-and-white- to color, back and forth, was very good. The music was hers, obviously, and were wise choices as the soundtracks. This movie made me see Madonna as less than simply a superstar, but as a human being, with her flaws very evident. The highlight of the whole documentary are the clips of her concert, which is probably the best she has ever done. The stage, the choreography and costumes are phenomenal. Madonna has proved that age simply made her get better,and that even though she may be under the radar sometimes, she is still very relevant.