Het is onmogelijk hier iets op aan te merken <0xE2><0x80><0x93> de hoofdpersonen vormen een aantrekkelijk paar; de periode wordt goed geschetst; de decors zijn passend glamoureus en de bijrollen zijn bijzonder sterk.<br />Er zit voortdurend een handige draai in: de troonsafstand zou op een knarsende en sentimentele manier gespeeld kunnen zijn, maar hij wordt kort en bijna onderkoeld behandeld.<br />Wat in het bijzonder overtuigde was de troonsafstandstoespraak, in de context van de film klonk dit 'historische gegeven' absoluut waar. Een hele prestatie.<br />Maar het is nog steeds een geknipte tv-biopic <0xE2><0x80><0x93> de historische personages worden noodzakelijkerwijs een beetje saai afgeschilderd en het is onontkoombaar 'licht amusement'. Er is veel humor en er wordt subtiel gegraven naar de koninklijke familie <0xE2><0x80><0x93> maar niet zonder genegenheid. Al met al is deze film veel beter dan men redelijkerwijs had kunnen verwachten en ook veel aangenamer.<br />Aan het eind van het verhaal is er een hint van de droefheid van het leven in ballingschap dat de Windsors leidden, maar dat is een heel andere film. Er zijn duidelijke resonanties in de film van Camilla en Charles <0xE2><0x80><0x93> ik denk dat dit opzettelijk is voor het hedendaagse publiek, maar niet overdreven. Een deel van de historische context was een openbaring: Churchill overwoog een partij te vormen om voor de zaak van Edward en mevrouw Simpson op te komen, d.w.z. geenszins was het hele graafschap vóór troonsafstand. Als puntje bij paaltje komt, is het verhaal een echte tragedie uit het Shakespeariaans, en een die het waard is om nog eens verteld te worden. Mijn moeder zat in die tijd op een meisjesschool <0xE2><0x80><0x93> en de hele klas luisterde in tranen naar de troonsafstandstoespraak. Het verhaal was in die tijd net zo aangrijpend als die andere Shakespeariaanse tragedie in onze tijd van Diana.
It is impossible to fault this made for TV film - the principals make an attractive couple; the period is well evoked; the settings are suitably glamorous and the supporting cast is particularly strong.<br /><br />There is a deft touch running throughout: the abdication crisis could have been played in a grinding and maudlin manner but it is handled summarily and almost underplayed.<br /><br />What particularly convinced was the abdication speech, in the context of the film this "historic given" rang absolutely true. Quite an achievement.<br /><br />However, it is still a made for TV biopic - the historic characters are necessarily painted a little bland and it is inescapably "light entertainment". There is much humour and subtle-digging at the royal family - but not without affection. Altogether, this film is far better than one could have reasonably expected and far more enjoyable too.<br /><br />There is some hint towards the end of the narrative, of the sadness of the life of exile that the Windsors led, but that is a whole other movie. There are clear resonances in the movie of Camilla and Charles - I think this is deliberate for the contemporary audience but not overstated. Some of the historical context was a revelation: Churchill considered forming a King's party to champion the cause of Edward and Mrs. Simpson i.e. by no means was the whole county in favour of abdication.<br /><br />When all is said and done, the story is a real life tragedy out of the Shakespearian mold, and one worthy of the retelling. My mother was at a girls' school at the time - and the whole class listened to the abdication speech in tears. The hold of the story at the time was intense as that other Shakespearian tragedy in our times of Diana.