'Dr. Black and Mr. Hyde' is vervloekt door dezelfde aandoening als de hoofdpersoon/schurk: het is een goede film die voortdurend in een slechte film verandert, tot hij uiteindelijk niets meer is dan een slechte film.<br />De plot begint goed en is in het begin heel intrigerend. Dokter Pryde (Bernie Casey) werkt samen met vrouwelijke collega Billie Worth (Rosalind Cash) aan een manier om beschadigd leverweefsel te regenereren. Hij geeft medische zorg aan een kliniek in de Watts-projecten. Er is een interessante spanning in de eerste scènes van de film, wanneer dokter Pryde openhartig praat met een van zijn kliniekpatiënten, een prostituee die Linda heet (Marie O'Henry) en die hij behandelt voor hepatitis. Linda is een interessant personage in de film, want de eerste keer dat we haar zien, zit ze naakt op een onderzoekstafel. Een stoutmoedige introductie voor een personage, vooral voor een belangrijk personage, en ik herinner me niet veel films waarin de regisseur zo'n zet heeft gedaan. Linda is heel sympathiek en Pryde lijkt echt respect voor haar te hebben, ook al kijken sommigen misschien neer op haar beroep.<br />De houding ten opzichte van prostitutie in de film is heel zakelijk, wat vrij gedurfd was voor een film uit het begin van de jaren zeventig, en het blijkt zelfs een cruciaal element in de plot te zijn. Pryde heeft een emotionele discussie met Linda over de dood van zijn moeder, die hij toeschrijft aan de bewoners van een bordeel die weigerden haar te helpen. De drie hoofdrolspelers hier (Casey, Cash en O'Henry) zijn allemaal in goede vorm, wat de film een ongewone kwaliteit verleent.<br />Het is aan de details te zien dat het misgaat. Als Casey een slechte acteur was geweest, zou het gemakkelijker te begrijpen zijn geweest hoe hij in een dubbele persoonlijkheid kan veranderen nadat hij wat van zijn eigen leverserum heeft ingenomen, waardoor hij natuurlijk in een woest beest verandert. Het is onmogelijk te begrijpen waarom hij zou doen wat hij doet. Na een enkele injectie van het serum zelf, besluit hij Linda het hof te maken, maakt haar duidelijk dat hij haar 'professionele diensten' niet nodig heeft en dat hij alleen maar behoefte heeft aan haar gezelschap, en dan onthult hij dat het allemaal is gebeurd omdat hij wil dat ze hem toestaat haar het serum toe te dienen. We verliezen onze sympathie voor Pryde en de film valt onmiddellijk uit elkaar.<br />Het wezen van Mr. Hyde is een vreemd wezen. Een van de personages in de film noemt het een 'vleugel', wat ik niet begrijp. Mijn grootmoeder kwam uit het zuiden en ik weet heel goed dat een 'vleugel' een geest is. Hyde is gewoon Casey met een paar contactlenzen, gezichtsmuggen en witte make-up. Het is grappig dat de mensen in de film zich zo gemakkelijk laten beetnemen door de transformatie; in een van de scènes stormt Hyde een louche bar binnen, wordt gestoken en rent naar buiten, het parkeerterrein op, waar hij weer in Pryde verandert. Zijn achtervolgers herkennen hem helemaal niet, ondanks het feit dat hij dezelfde kleren draagt en bloedt, en dat alleen zijn huidskleur is veranderd. Hyde ziet er niet eens echt 'wit' uit, zoals de film suggereert, en het is hilarisch dat de zwarte mensen in de film doen alsof ze zich erdoor laten misleiden. Misschien zou het een effectief contrast zijn geweest als de make-up meer schokkend wit was geweest. Het is de moeite waard om te vermelden dat de regisseur van de film ook 'Blacula' heeft gemaakt, een film die oneindig veel beter is dan deze. 'Blacula' was ook pure dwaasheid, maar het was heel onderhoudend en het heeft zijn personages nooit zo verraden als deze. 'Dr. Black en Mr. Hyde' heeft ook een groter probleem: het heeft geen opwinding of huiveringen. Er is maar één lichte schok, wanneer een oude dame plotseling een verpleegster aanvalt. Er is ook een vrij effectieve achtervolgingsscène waarin Hyde in een verlaten pakhuis achter Linda aan gaat.<br />Helaas zijn de resterende delen van de film eerlijk gezegd afschuwelijk. De bijrollen zijn meestal verschrikkelijk, vooral de politiemannen die aan de zaak-Hyde werken, en het lijkt erop dat dit deel van het script echt slecht is. De situaties in de film slaan nergens op, inclusief een scène waarin Mr. Hyde zijn auto gebruikt om een pooier in een steeg omver te rijden, en de pooier zijn mes pakt en probeert de grille van de auto te'steken' om zichzelf te verdedigen. Wat dan ook! Als hij een vitale gordel of pakking had geraakt, had hij misschien een kans gehad.<br />In een heel vreemd einde klimt Hyde in de torens van Watts en wordt neergeschoten, net als King Kong. Het beeld is verrassend spookachtig, een menselijk lichaam in het kronkelende metaal van de toren, maar het is niet genoeg om de grove zonden die eraan vooraf zijn gegaan goed te maken. Het is de moeite waard om op te merken dat 'Dr. Black en Mr. Hyde' niet half zo erg is als een van de andere blaxploitatie-horrorriffen, 'Blackenstein' <0xE2><0x80><0x93> maar diegenen onder u die werkelijk 'Blackenstein' hebben gezien, zullen begrijpen dat dit niet veel zegt.
"Dr. Black and Mr. Hyde" is cursed by the same affliction as its protagonist/villain: it is a good movie that constantly morphs into a bad movie, until finally it's nothing more than a bad movie.<br /><br />The plot starts off well, and is very intriguing at first. Dr. Pryde (Bernie Casey) is working with female colleague Billie Worth (Rosalind Cash) on a way to regenerate damaged liver tissue. He donates medical care to a clinic in the Watts projects. There is some interesting tension in the movie's early scenes, as Dr. Pryde speaks frankly with one of his clinic patients, a prostitute named Linda (Marie O'Henry) that he's treating for hepatitis. Linda is an interesting character in the film, as the first time we see her, she's sitting nude on an examination table. A bold introduction for a character, especially a major one, and I don't remember many films where the director has made a move like this. Linda is very sympathetic, and Pryde seems to truly respect her, despite how some may look down on her profession.<br /><br />The attitude toward prostitution in the film is very matter-of-fact, which was fairly daring for a movie made in the early 70s, and it even proves to be a pivotal plot element. Dr. Pryde has an emotional discussion with Linda about how his mother passed away, which he blames on the inhabitants of a whorehouse who refused to help her. The main three actors here (Casey, Cash, and O'Henry) are all in very good form, which helps give the movie an unusual lift in quality.<br /><br />It's in the details that the film starts to go wrong. If Casey had been a bad actor, it would have been easier to understand how he descends into a dual personality after taking some of his own liver serum, which of course turns him into a rampaging beast. But considering that Pryde shows so much real interest and respect for Linda at the outset, it's impossible to understand why he would do what he does. After taking a single injection of the serum himself, he then decides to woo Linda on a date, lays a big line on her about not wanting her "professional services" and simply wanting her company, and then he reveals that it was all because he wants her to allow him to inject her with the serum. We lose our sympathy for Pryde, and immediately the film unravels.<br /><br />The Mr. Hyde creature is a strange one. One of the characters in the film refers to it as a "haint", which I don't get. My grandmother was southern, and I know full well that a "haint" is a ghost. Mr. Hyde is just Casey with some contact lenses, facial molds, and white makeup. It's funny how the people in the film are so easily duped by the transformation; in one scene, Hyde rampages inside a seedy bar, gets cut, and bolts outside into the parking lot, where he reverts to Pryde. His pursuers don't recognize him at all, despite the fact that he's wearing the same clothes, bleeding, and all that's changed is his complexion. Hyde doesn't even really look "white", as the movie suggests, and it's hilarious that the black folks in the movie pretend to be fooled by it. Perhaps if the makeup had been more shockingly white, it would have been an effective contrast.<br /><br />It bears mentioning that the film's director also made "Blacula", a film that is eons better than this one. "Blacula" was pure silliness too, but it was very entertaining and it never betrayed its characters the way this one does. "Dr. Black and Mr. Hyde" also has a bigger problem: it has no thrills or chills. There is only one mild shock, when an old lady patient suddenly lunges at a nurse. There's also a fairly effective chase scene where Hyde goes after Linda in an abandoned warehouse.<br /><br />Unfortunately, the remaining parts of the movie are fair to awful. The supporting cast is mostly terrible, especially the policemen who are working on the Hyde case, and it seems as if this part of the script is really badly done. The situations in the film make no sense, including one scene where Mr. Hyde uses his car to run down a pimp in an alley, and the pimp takes out his knife and attempts to "stab" the grille of the car in self defense. Whatever! Maybe if he'd hit a vital belt or gasket, he would have had a chance.<br /><br />In a very strange ending, Hyde climbs the Watts towers and is shot down, just like King Kong. The image is surprisingly haunting, a human body inside the twisting metal of the tower, but it's not enough to make up for the gross sins that have come before it. It's worth mentioning that "Dr. Black and Mr. Hyde" is not nearly as bad as one of the other blaxploitation horror riffs, "Blackenstein"--but those of you who have actually SEEN "Blackenstein" will understand that this is not saying very much.