Dat kwam als een grote verrassing, want ik heb niet goed opgelet bij de films waarvoor Woody alleen het scenario schreef, en ik had jarenlang geen idee dat hij zoiets als dit had gemaakt, en nog wel met Diane Keaton als partner! Deze film is naar mijn mening een juweel dat over het hoofd is gezien, waarschijnlijk omdat veel mensen zich laten afschrikken door het feit dat Woody hem niet regisseerde. Dat is natuurlijk ook zo... Ik denk dat de sfeer van de film niet zo goed is, het geijsbeer na een halfuur heeft de neiging voort te duren en de climax met 'Bogey', Woody en Keaton hebben denk ik niet al het potentieel van het scenario benadrukt. En nu we het er toch over hebben, het script heeft een heel natuurlijke energie die Woody in zijn latere pogingen ernstig ontbeert, een energie die deze film naast Sleeper en Take the Money and Run plaatst. Maar in tegenstelling tot die twee andere films uit dezelfde periode, Play it Again, is Sam meer op de romantische kant gericht en is het eigenlijk veel meer dan een Casablanca-spoof. Het lijkt meer op The Purple Rose of Cairo, waarin een passief personage wordt gespeeld dat genoeg ziel heeft om aan anderen te geven, maar niet in staat is om het goed te maken met mensen vanwege zijn remmingen. In beide films is de hoofdfiguur een filmfanaat, die alle energie die hij in zijn leven zou moeten investeren in het verslinden van films steekt. _Play it again_, Sam was optimistischer van aard, vond ik, en het was briljant in de manier waarop het zichzelf citeerde. Woody bewees dat hij klein en lelijk genoeg was om het in zijn eentje te redden.
This came as a great surprise because I didn't pay enough attention at the movies for which Woody only wrote the screenplay and for years I had no idea that he made something like this, and with Diane Keaton as a partner! This movie is in my opinion an overlooked gem, probably because many people are thrown off by the fact that Woody didn't direct it. Of course that shows... I think the mood of the film is not so good, the pacing tends to drag after half an hour and the climactic scene with "Bogey", Woody and Keaton I think didn't emphasize all the potential of the script. Speaking of which, even if flawed with some flat jokes and one-liners, the screenplay has a very natural energy that Woody seriously lacks in his later efforts, an energy that places this movie alongside Sleeper and Take the Money and Run. But unlike those two other movies from the same period Play it Again, Sam is more bent on the romantic side and it really is much more than just a Casablanca spoof. It is more in line with The Purple Rose of Cairo portraying a passive character with enough soul to give to others but unable to make good with people because of inhibitions. In both these films the main character is a movie buff, consuming all that energy that should be invested in their lives in devouring movies. Play it Again, Sam was more optimistic, I thought and it was brilliant in its self-referential nature, Woody proved that he was short and ugly enough to make it on his own. And nobody could ever deny that he lacks style...