Er zijn maar weinig films uit het verleden of het heden die afwijken van de voorspelbare vorm van een vloeibaar lineair verhaal. Uitleg, conflict, resolutie, en mogelijk een enkele flashback of herbeleving van een eerder moment <0xE2><0x80><0x93> dat zijn allemaal onderdelen van een visueel verhaal.<br />Maar Charlie Sheens actiemeesterwerk The Wraith waagt zich met succes op een weg die veel minder door filmmakers wordt bewandeld, een weg die de kijkers door een verzameling taferelen leidt die op de een of andere manier met elkaar te maken lijken te hebben, maar die geen enkele aanwijzing geven over hoe of waarom.<br />Ingenieus genoeg leveren de vele vragen van THE Wraith, net als de aanwijzingen in andere impressionistische beelden, een grootser beeld op van een rechtstreeks verhaal van liefde, verlies en wraak. Wie is de engelachtige wreker die, een voor een, de bende wegpiraten in een futuristische auto van kant maakt? Die, onverklaarbaar halverwege de film, zijn ontijdige verscheiden te horen krijgt van de bandieten in de kofferbak van de auto? Kan het dezelfde figuur zijn die zo listig gespeeld wordt door Sheen, een charmante jongeman die zowel bevriend raakt met de jonge chef-kok van een snelbuffet, als die het aan de stok krijgt met de weelderige Sherilyn Flynn?<br />Gelukkig krijgt het publiek een aanwijzing over de avante-gardemodus van de film in de lucht geborstelde leren jas van Nick Cassavettes: de schedel tussen de vlammen symboliseert vele dingen, misschien wel de belangrijkste daarvan is de dramatische weerlegging van een verstandige organisatie in de film. Sheens hete, vlammen likkende vlam is op dezelfde manier vervaagd als de verhaallijn die door THE WRAITH loopt.<br />80's Action Connoisseurs zullen de staalharde blik in de ogen van Sheen waarderen, evenals de aanvullende bijdragen van Chuck Howard en Randy 'Oom Eddy' Quaid. Vanaf het eerste moment dat Flynn op het scherm verschijnt, kan er geen twijfel over bestaan dat Sheen haar naar de mat zal brengen - of in dit geval naar een hete bron in Arizona - en er kan geen twijfel over bestaan dat Cassevettes en co. hun duivelse wraak zullen krijgen. Tijdens een dergelijk spektakel moet het publiek zich uiteindelijk afvragen: zullen we de macht die in de rest van deze film besloten ligt, aankunnen? En zo ja, zullen we dan ooit nog de banaliteit van de traditionele film kunnen verdragen?
Very few films past or present stray from the predictable form of a fluid linear narrative. Exposition, conflict, resolution, and possibly an occasional flashback or revisiting of an earlier moment---these are all staples of visual story telling. <br /><br />Charlie Sheen's late 80's action masterpiece THE WRAITH, however, successfully ventures down a road much less traveled by filmmakers, a road which guides viewers through an assemblage of scenes which seem somehow related, but give no indication of how or why.<br /><br />Ingeniuosly, the many questions of THE WRAITH, much like the guiding directions in other impressionist images, provide a grander picture of a straight forward story of love, loss, and revenge. Who is the angelic avenger that, one by one, picks off the gang of road-rash-ruffians in a futuristic car? Who, inexplicably halfway through the picture, receives his untimely demise from the ruffians in the trunk of car? Can it be the same character so craftily played by Sheen, a charming young man who both befriends the young short-order chef and knocks boots with the buxomly Sherilyn Flynn? <br /><br />Thankfully the audience is given a clue to THE WRAITH's avante-garde modus in the air brushed leather jacket of Nick Cassavettes: the skull-among-flames symbolizes many things, maybe most important of which is the picture's dramatic refutation of sensible organization. The line between the beautiful, bone-white skull and the jacket's hot, licking flames, is blurred in the same fashion as the line of narrative arch which threads through THE WRAITH.<br /><br />80's Action connoisseurs will appreciate the steely-eyed performance Sheen gives, as well as the supplemental contributions of Chuck Howard and Randy "Uncle Eddy" Quaid. From the first moment Flynn appears on the screen, there can be no doubt that Sheen will take her to the mat---or in this case, an Arizona hot spring---and there can be no doubt that Cassevettes and co. will receive their devilish comeuppance. During the course of such a spectacle, the audience must then ultimately ask itself, will we be able to handle the power contained in rest of this film? And if so, more importantly, will we be able to ever again stomach the banality of traditional film?