De eerste film, _The Ambush_, bracht goede actie en ik vond hem goed genoeg om mee te beginnen aan de filmserie. Ang Lee's tweede korte film was minder dan goed, met middelmatige actiescènes en een verhaal dat nergens op sloeg. Hij zei dat hij voor de komische benadering ging, en ik raad meneer Lee aan om nooit meer een komische rol te spelen.<br />De derde aflevering was de beste tot nu toe, een intrigerend verhaal en een prachtige filmstijl. Dan was er de film _Star_ van Guy Ritchie. Die was, vond ik, heel grappig en de op een na beste. Dan hebben we de laatste: _Powder Keg_ door Alejandro Gonzales Inarritu, (herinner u die naam), regisseur van de met lof bekroonde _Amores Perros_. Zijn film is geïnspireerd op de feitelijke gebeurtenis van het bloedbad van Aguas Blanca, dat plaatsvond in de guerrillazone van Mexico. De rest van het verhaal is fictief en gaat over een fotograaf die de gebeurtenis vastlegt en gewond raakt als hij door de militie wordt ontdekt. Clive Owens chauffeur wordt eropuit gestuurd om hem uit het oorlogsgebied te halen. Alejandro's script weet een verhaal te creëren dat veel dieper gaat dan alle voorgaande BMW-films. Het personage van de fotograaf begint zich te ontwikkelen als hij zegt dat hij graag tijd zou hebben om met zijn kinderen te spelen, wat hij niet heeft omdat het leven van een oorlogsfotograaf erg veeleisend is en hij niet de kans heeft gehad om een gezin te stichten waar hij spijt van heeft. Vervolgens klaagt hij over de 15 oorlogen waarvan hij getuige is geweest door te vertellen over de stervende mensen die aan zijn voeten stierven, smekend om hulp. Hij is niet in staat hen te helpen en het enige wat hij kan doen is een foto van hen nemen, want hij is tenslotte alleen maar getuige. Vervolgens zegt hij dat hij zou willen dat zijn foto's zouden helpen iets te veranderen, zodat de tijd die hij aan zijn carrière heeft gewijd iets waard is. Dan horen we over zijn moeder, die hem ertoe heeft aangezet fotograaf te worden door hem 'te zien' te geven. Later horen we dat de moeder blind is. Dit alles gebeurt in ongeveer vijf minuten op de meest natuurlijke manier. De film zit vol energie en de stijl alleen al kan emotie opwekken, zelfs met de weinige dialogen die hij heeft. 'Dit is geen politieke film, maar een film over de liefde tussen een man en zijn moeder,' zegt regisseur Alejandro Gonzales Inarritu, en het is waar. Ook al bevinden de personages zich nooit samen in dezelfde scène. Alejandro Gonzales Inarritu is een genie, en de andere vier regisseurs krijgen hier de kans om het een en ander te leren over filmen.
The first movie, The Ambush, delivered good action and I thought was good enough to start off the film series. Ang Lee's second short film was less than good with mediocre action scenes and a story that did not make much sense. He said he was going for the comedic approach, my advise to Mr. Lee, don't do comedy again.<br /><br />The third installment was the best so far, intriguing story and beautiful filming style. Then there was Guy Ritchie's film Star. It was, I thought, quite funny and the second best. Then we have the last one: Powder Keg by Alejandro Gonzales Inarritu, (remember that name), director of the critically acclaimed Amores Perros. His movie is inspired on the actual event of the massacre of Aguas Blancas which happened in Mexico's guerilla zone. The rest of the story is enitrely fictional and concerns a photographer who captures the event and becomes wounded when he is discovered by the militia. Clive Owen's driver character is sent to get him out of the war zone. Alejandro's script manages to create a story far more deep than all previous BMW films. The photographer's character starts to develop when he says he would like to have time to play with his kids, which he doesn't have because the life of a war photographer is very demanding and he hasn't had the chance to start a family which he regrets. He then laments what he has witnessed in the 15 wars he is covered by telling of the dying people that have that died at his feet begging for help. He is unable to help them and all he can do is take their picture as all he is after all is a witness. He then says he wishes on of his pictures would help change something so all the time he has dedicated to his career are worth something. Then we learn about his mother who influenced him to become a photographer by telling him 'to see'. We later learn the mother is blind. All this in about five minutes in the most natural way. The film is shot with energy and the style alone can evoke emotion even with the little dialogue it has. 'This is not a political movie but a movie about love between a man and his mother' says director Alejandro Gonzales Inarritu and it is true. Even if the characters never are in the same scene together. Alejandro Gonzales Inarritu is a genius, the other four directors have a chance here to learn a thing or two about movie-making.