Volgens mij is Radio Days net zoiets als Annie Hall, maar het is anders omdat het het leven van verschillende mensen volgt. Woody speelt geen rol, maar zijn verhaal is uitstekend.<br />Hij neemt de prachtige oude liedjes en reclames uit die tijd en verweeft ze met het verhaal. Ik was helemaal in de ban.<br />Het is geen film die je 'elke minuut lachen' oplevert, maar hij zet je wel aan het denken. Toch zitten er een paar hilarische scènes in. Kijk maar naar de joodse vastentijdscène. Ik heb hem minstens 6 keer gezien en ik moet er nog steeds om lachen. Ook de scène met het personage van Mia Farrow was geweldig. Een van mijn favoriete scènes is wanneer ze met haar hoge nasale stem tegen een topradioproducer zegt: 'Jezus. Dat kunnen we niet maken!' 'Ik hou er niet van om op deze manier bij elkaar te komen. Achter in een auto, in een bioscoop en in een lift die het niet meer doet. Je zult je respect voor mij verliezen!'
In my opinion, Radio Days is right up there with Annie Hall though it's different in that it's following several people's lives. Woody doesn't act in this, but his narration is excellent.<br /><br />He takes the wonderful old songs and commercials from that time and weaves them into the story. I was completely captivated.<br /><br />It's not a "laugh a minute" type film, but it also gets you thinking. Nevertheless, it has some hilarious scenes. Check out the Jewish fasting holiday scene. I've watched it at least 6 times and I still laugh. Also the scene with Mia Farrow's character was superb. One of my favorite lines is when she tells a top radio producer in her high-pitched nasal voice, "Jeez. We can't keep meeting like this. In the backs of cars, movie theaters and stalled elevators. You're gonna lose your respect for me!" I love this film.