Larry Fessendens 'De laatste winter' is een ambitieuze en goed in elkaar gezette film. Hij is prachtig gefotografeerd en (over het algemeen) met overtuiging en gevoeligheid gemaakt. Hoewel de centrale stelling over de natuur die 'wraak neemt' nogal afgezaagd is, is de sfeer ook nogal dwingend en somber, en de spanning stijgt behoorlijk naarmate de zaken van kwaad tot erger gaan. Jammer genoeg, zoals veel andere recensenten opmerken, gooit het einde het allemaal weg in een aanval van afschuwelijke CG-monsters.<br />Probeer het echter eens af te zetten op één uur en zevenentwintig minuten en dertig seconden. Dat zou een solide, zij het dubbelzinnig einde zijn geweest; als je het nog een keer moet zien, doe het dan een tweede keer en beschouw het als een gewist einde. Het is gewoon maf en zinloos, en de laatste'verdraaiing' aan het eind wordt bijna vanaf het begin gefaxt (in feite beschrijft een personage in het begin van de film hardop wat de verdraaiing uiteindelijk zal zijn).<br />Zelfs zonder het einde heeft het script problemen met zijn onbenullige zwart-witportret van een heldhaftige milieuactivist en een egoïstische olieman. Een ensemblefilm als deze leeft en sterft door de geloofwaardigheid van zijn personages; Perlmans Ed Pollock is gewoon te schurkachtig om echt overtuigend te zijn, ondanks een paar aardige menselijke trekjes die Perlman hem meegeeft. Maar de letterlijke kijk van de film op de situatie (de ijzingwekkende waarschuwingen voor natuurrampen, de duidelijke helden en schurken) is in het beste geval oppervlakkig en in het slechtste prekerig en neerbuigend. Hij speelt in op de meest weerzinwekkende zelfgenoegzame aard van mensen die zich bezighouden met de kwesties die hier aan de orde komen, terwijl hij tegelijkertijd niets van enige werkelijke betekenis te bieden heeft.<br />Toch is de film zelf een aardig staaltje vakmanschap en een duidelijke stap vooruit vergeleken met Fessendens vorige poging, de ambitieuze maar amateuristische 'Wendigo' (de titulaire geest waarvan ook hier de naam wordt nagetrokken!). Geweldige fotografie gecombineerd met naturalistische acteerprestaties van mensen als Kevin Corrigan en Zach Gilford doen veel om de sfeer van de film te verkopen, en de setting en de langzame escalatie van de actie dragen ook bij aan de ervaring. Ongeacht de stunts heeft de film een enorme ambitie om iets substantieels en blijvends te doen, dus zelfs als hij zijn belofte niet helemaal kan waarmaken, is hij nog altijd beter dan de massa goedkope horror-remakes die elk jaar talrijker worden.
Larry Fessenden's "The Last Winter" is a ambitious and smartly made film. It's photographed beautifully and (by and large) acted with conviction and sensitivity. Though the central conceit about nature "taking revenge" is pretty corny, the atmosphere is also pretty compellingly bleak, and the tension mounts pretty effectively as things go from bad to worse. Sadly, as many other reviewers note, the ending throws it all away in a fit of awful CG monsters.<br /><br />However, try turning it off right at one hour 27 minutes and 30 seconds. This would have been a solid albeit ambiguous ending; if you must watch further do it on a second viewing and consider it a deleted ending. It's just goofy and pointless, and the final "twist" at the end is telegraphed almost from the very beginning (in fact, one character early on describes aloud exactly what the twist will end up being).<br /><br />Even without the ending, the script has problems with its petty black-and-white portrayal of heroic environmentalist and selfish oil guy. An ensemble atmosphere pic like this lives and dies on the believability of its characters; Perlman's Ed Pollock is simply too villainous to really be convincing, despite a few nice touches of humanity which Perlman brings to him. Le Gros' Hoffman is also a pretty unengaging hero, a blandly heroic saint of a guy who's always right about everything. I'm a serious environmentalist and a left-leaning guy, but the film's literal take on the situation (the dire warnings of natural disaster, the clear heroes and villains) is shallow at best and preachy and patronizing at the worst. It plays to the most obnoxiously self-congratulatory nature of people concerned with the issues presented here, while at the same time offering nothing of any real substance.<br /><br />Still, the film itself is a pretty fun watch, and a definite step up from Fessenden's previous effort, the ambitious but amateurish "Wendigo" (the titular spirit of which gets name-checked here too!). Great photography combined with naturalistic acting from the likes of Kevin Corrigan and Zach Gilford do much to sell the vibe of the thing, and the setting and slow escalation of the action also add to the experience. Regardless of its stumbles, the film has loads of ambition to do something substantial and enduring, so even when it can't quite deliver on its promise it still beats the slew of cheap-scare horror remakes which every year become more numerous.