Barry Levinson is een heel slimme regisseur (en schrijver). Hij heeft duidelijk veel informatie en inzichten vergaard over de drukkookpan die Noord-Ierland wordt genoemd. Hij geniet van de excentriciteiten en voorkeuren van de streek. En hij geeft zijn hoofdpersonen gepaste eigenaardigheden mee. De manier waarop de gebeurtenissen zich ontvouwen, past in de tradities van de humor van de streek, en de inboorlingen kennen hun karakters goed en eten en ademen de geschiedenis van de streek.<br />Maar dat doen we niet! En we worden er ook nooit bij betrokken. Daarom lijkt de hele onderneming gekunsteld en gewichtig. Het doet me denken aan een bezoek aan een echtgenoot.' Het is een serie inside jokes - maar wij, het Amerikaanse publiek, zijn aan de buitenkant vastgeklonken.
Barry Levinson is a very clever director (and writer). He obviously gathered a lot of information and insight on the pressure-cooker known as Northern Ireland. He delights in the borough's eccentricities and predilections. And, he endows his main characters with appropriate peculiarities. The unfolding of events is true to traditions of the region's humor and the indigenous cast know their character well and eat and breathe the area's history.<br /><br />But, we don't! Nor are we ever brought into it. Therefore the entire exercise seems contrived and self-important. It reminds me of being at a spouse's company party and hearing people reference people and projects that you know and understand nothing about -- yet you do not have the option of leaving the party. It is a series of inside jokes -- but we, the American audiences, are stuck on the outside.