Dat was nog eens leuk! Ricco (of The Mean Machine of hoe je het ook wilt noemen) is misschien niet de beste, meest dramatische of gruwelijkste Europese misdaadfilm die ik ooit heb gezien, maar het is wel een van de meest onderhoudende die ik ooit heb gezien. Ricco (Christopher Mitchum) is een jongeman die op wraak uit is. Hij heeft net een gevangenisstraf van twee jaar uitgezeten voor het aanvallen van de man die hij verantwoordelijk houdt voor de moord op zijn vader en het overnemen van de leiding over zijn criminele organisatie. En nu hij is vrijgelaten, ontdekt Ricco dat Don Vito (Arthur Kennedy) ook zijn meisje heeft meegenomen.<br />Laten we dit even recht voor zijn raap zeggen: Ricco heeft zijn deel aan duidelijke zwakheden en problemen. De belangrijkste daarvan is Mitchum. Hij lijkt misschien veel op zijn vader, maar daar houdt de vergelijking op. Ik vermoed dat hij voor introspectie en somberheid koos, maar helaas komt Mitchum over als leeg en robotachtig. Zijn vechtscènes zijn vaak hysterisch. Als ik hem zijn kungfu-bewegingen zie maken, kan ik me voorstellen dat de regisseur buiten het scherm hem stap voor stap instructies geeft. Ik heb nog nooit iemand zo onnatuurlijk zien bewegen.<br />Maar ik heb altijd gezegd dat ik films beoordeel op hun amusementswaarde en Ricco is een goede test voor die uitspraak. Als je voorbij de tekortkomingen van Mitchum kijkt, is Ricco ontzettend onderhoudend. Het is een lullige, leuke tijd. De film heeft een sfeer die ik uniek vond voor dit soort films. Hij lijkt zichzelf nooit al te serieus te nemen. Ik mag het dan bij het verkeerde eind hebben, maar ik heb het gevoel dat de regisseur, Tulio Demicheli, zich realiseerde hoe absurd sommige situaties waren en dat hij iedereen er gewoon een plezier mee deed. De plot is eigenlijk niet veel meer dan het standaardthema van wraak, maar het hield mijn belangstelling de hele tijd vast. Er is bijna nooit een saai moment. Ricco heeft het geweld dat ik van dit soort films ben gaan verwachten, met inbegrip van een bijzonder akelige scène waarin iets als het afgesneden oor in Django kinderspel lijkt. De bijrollen zijn van topklasse. Arthur Kennedy is een prachtig slijmerige schurk, compleet met een belachelijk uitziende snor. Ricco's oude vlam wordt gespeeld door de waanzinnig knappe Malisa Longo. En de surrealistische striptease die Barbara Bouchet midden op de weg opvoert is ook een van de hoogtepunten van de film. Wat wil je nog meer?
That sure was fun! Ricco (or The Mean Machine or whatever you want to call it) may not be the best, most dramatic, or grittiest Euro-crime film I've run across, but it is one of the most entertaining I've ever seen. Ricco (Christopher Mitchum) is a young man out for revenge. He's just finished serving a two year prison sentence for attacking the man he holds responsible for killing his father and assuming control of his criminal organization. And now that he's been released, Ricco discovers that Don Vito (Arthur Kennedy) has also taken his girl. <br /><br />Let's get this out of the way up-front  Ricco has its fair share of obvious weaknesses and problems. Chief among them is Mitchum. He may look a lot like his father, but that's where the comparison ends. I'm guessing he was going for introspective and brooding, but unfortunately Mitchum comes off as vacant and robotic. His fight scenes are often hysterical. Watching him go through his kung-fu moves, I can just imagine the director off-screen giving him step-by-step instructions. I've never seen someone move so unnaturally.<br /><br />But I've always said that I rate movies based on entertainment value and Ricco provides a good test of that statement. Looking past Mitchum's shortcomings, Ricco is wildly entertaining. It's a trashy good time. The movie has a feel to it that I found unique for this kind of movie. It never seems to be taking itself too seriously. I may be way off on this one, but to me it's as if the director, Tulio Demicheli, realized how absurd some of the situations were and just let everyone have fun with it. The plot is actually little more than the standard revenge theme, but it held my interest throughout. There's hardly ever a dull moment. Ricco has the violence I've come to expect from this kind of movie  including one particularly nasty scene that makes something like the cut-off ear in Django look like child's play. The supporting cast is top notch. Arthur Kennedy makes for a wonderfully slimy villain, complete with a ridiculous looking mustache. Ricco's old flame is played by the insanely gorgeous Malisa Longo. And genre favorite Barbara Bouchet's surreal stripper routine in the middle of the road is another of the film's highlights. What more could you ask for?