War of the Robots is een veel betere film dan zijn ziekelijke halfzuster Cosmos War of the Planets. Beide films hebben de sympathieke actrice Yanti Sommer in de hoofdrollen en dezelfde Italiaanse regisseur en productieploeg, en sommige scènes kunnen vrijelijk tussen de twee films heen en weer zijn gegaan. Beide films probeerden te profiteren van de korte opleving van actie/sci-fi die Star Wars: A New Hope teweegbracht, en deden het waarschijnlijk niet bijzonder goed. Ik kan me voorstellen dat als je ze in een drive-inbioscoop zou zien, het een zeer onderhoudende, zij het ietwat slopende avond zou zijn.<br /><0x3E> de plot van WOTR is veel interessanter dan wat door moet gaan voor een plot in Cosmos War. In beide gevallen gaat het om een multinationale bemanning van aardlingen die probeert te vechten tegen ietwat onbeholpen, onbeleefde en verbazingwekkend technologisch onderontwikkelde intergalactische reizigers, die er natuurlijk niet echt anders uitzien of zich anders gedragen dan slechte mensen. In dit geval zijn de ruimtewezens echter voornamelijk robotachtige, geblondeerde jonge Italiaanse mannen van 20-25 jaar, die er allemaal uitzien alsof ze net auditie hebben gedaan om Brian Jones in de rollende stenen te vervangen. Jones is eind jaren zestig gestorven, net als het modegevoel dat deze film uitstraalt. Iedereen draagt psychedelische kleding, ondanks de bijzonder ongemakkelijke plastic balletpakjes die de bemanning van het ruimteschip draagt. Het schip zelf is een van de realistischer schepen die ik tijdens een ruimteavontuur heb gezien. Het is een onhandig, vreemd uitziend ding, dat noch op een F-15, noch op een gevleugelde ruimte-Corvette lijkt.<br />De oorlog begint wanneer de Brian Jones-familie een ietwat megalomane professor ontvoert die een uitzonderlijk talent schijnt te hebben voor mechanische en elektrische techniek, kernfysica en genetica. Een of meer van deze specialiteiten hebben de professor in staat gesteld een apparaat te maken dat nu dreigt een tamelijk grote stad op aarde te vernietigen, en de professor en zijn echt irritante maar kennelijk briljante onderzoeksassistent hebben de taak het kunstmatige leven te scheppen voor de meesters van de Brian Jones-familie, een ouder wordend ras van onsterfelijken met verlamde ledematen. De kapitein van het aardschip, die een persoonlijkheid heeft die kapitein James T. De film begint met een scène waarin Aldo Canti, gespeeld door Aldo Sommer, verliefd wordt op de irritante onderzoeksassistent en op een missie is om de aarde te redden van de machine van de professor door hem terug te halen naar de aarde om hem te ontwapenen. Onderweg bevrijden ze een slavenras van holbewoners en nemen ze hun leider, gespeeld door Aldo Canti (ongeveer het sympathiekste personage in de film), als nieuw bemanningslid op. De plot neemt een paar wendingen voordat hij overgaat in de gebruikelijke race tegen de klok. Als de film wat zorgvuldiger was uitgevoerd en het budget voor de special effects gelijk was geweest aan dat van mevrouw Sommers salaris, had hij van mij misschien een cijfer van zes of zo gekregen.<br />De cinematografie, de regie en de montage zijn allemaal in orde. Het script is meestal nogal onbenullig (vooral als het te lang wordt gerekt) en het acteerwerk is ook niet om aan te zien. De zwakste momenten zijn helaas de belachelijke actiescènes. Geen van de acteurs, met uitzondering misschien van Ms. Sommer en Mr. Canti, is een echte acteur, en de vechtscènes zijn op zijn zachtst gezegd slecht gechoreografeerd. O! En de zwaar belastende soundtrack??? IK HOU ER VAN!!!<br />dit is een leuke kleine film voor sci-fifans, met weinig verdienste voor anderen.
War of the Robots is a much better film than its sickly half-sister Cosmos War of the Planets. Both feature likable actress Yanti Sommer and the same Italian directing and production team, and some of the scenes could have been freely interchanged between the two films. Both films attempted to cash in on the brief resurgence of action / sci-fi ushered in by Star Wars: A New Hope, and probably did not do particularly well. I would imagine that seeing them as a double feature at a drive-in might have made for a very entertaining though somewhat grueling night.<br /><br />the plot of WOTR is much more interesting than what passes for a plot in Cosmos War. Both involve a multinational crew of earthlings attempting to combat somewhat inept, impolite and amazingly technologically underdeveloped intergalactic travelers who, of course, don't really look or behave very differently from bad humans. In this case, however, the aliens are mostly robotic, bleach-blond 20-25 year old young Italian men who all look as if they just auditioned to replace Brian Jones in the rolling stones. Jones died in the late sixties, just like the fashion sense this movie espouses. Everybody wears psychedelic clothing, despite the very uncomfortable form-fitting plastic leotards donned by the space ship crew. The ship itself is one of the more realistic ships I have seen in a space adventure. It is an awkward, odd-looking thing, resembling neither an F-15 nor a winged space-Corvette.<br /><br />The war begins when the Brian Joneses kidnap a slightly megalomaniacal college professor who seems to have a singular genius for mechanical and electrical engineering, nuclear physics and genetics. One or all of these specialties have allowed the professor to create a device which now threatens to destroy a fairly large city back on earth, and the professor and his really annoying though apparently brilliant research assistant are charged with the task of creating artificial life for the Brian Joneses' masters, an aging race of paraplegic immortals. The captain of the earth ship, who has a personality which hybridizes Captain James T. kirk and Han Solo, is in love with the annoying research assistant and on a mission to save the earth from the professor's machine by bringing him back to earth to disarm it. Along the way, they free a slave race of cave-dwellers and take their leader, played by Aldo Canti (easily the most likable character in the film), as a new crew member. The plot takes a few twists before it devolves into the usual race against time. Had it been more carefully executed, and had the special effects budget equaled that of Ms. Sommer's salary, the film may have earned a rating of 6 or so from me.<br /><br />The cinematography, directing and editing are all OK. The script is pretty silly most of the time (especially with the overdubbing) and the acting is all over the map. The weakest moments are, unfortunately, the ludicrous action scenes. None of the actors, with the possible exception of Ms. Sommer and Mr. Canti, are physical actors, and the fight scenes are poorly choreographed to say the least. Oh! and the much maligned soundtrack??? I LOVED IT!!!<br /><br />this is a fun little film for B sci fi buffs, with little merit for anybody else.