Als je 'Ganja & Hess' simpelweg zou bestempelen als blaxploitatie zou dat een ernstig understatement zijn, want dit is waarschijnlijk de meest ambitieuze 'zwarte' film van de hele jaren zeventig. De inhoud van de film gaat over gruwelen, maar dat zou je niet echt zeggen, want er is geen expliciet geweld of bloedvergieten op het scherm, en de hele productie hangt af van de donkere en stemmingsvolle sfeer. Het is een echt bizarre en superslome film, zeker geen geschikte kijkervaring voor het geval je op zoek bent naar barbaarse gruwelen uit de jaren zeventig. Ik kan niet zeggen dat ik hem erg leuk vond, want eerlijk gezegd is het een superprettige film die veel te lang doorgaat zonder echt ergens over te gaan. Ik heb net zo'n hoge pet op van slimme dialogen en subtiele sfeer, maar een synopsis die beweert te gaan over bloedverslaving en gepassioneerde moord moet uiteindelijk toch iets laten zien, nietwaar? Duane Jones ('Night of the Living Dead') geeft een prachtig lome voorstelling als dokter die lijdt aan een onverzadigbaar verlangen naar menselijk bloed, dat hem wordt toegediend nadat hij is neergestoken met een oeroude, vervloekte dolk. Kort daarna, als zijn assistent (gespeeld door Bill Gunn, de regisseur) zelfmoord pleegt, komt dokter Hess in contact met zijn weduwe Ganja en neemt haar mee in zijn vreemde en deprimerende 'vampier'-universum. De acteerprestaties en de locaties vormen een krachtige mix, maar het tempo van de film is werkelijk slaapverwekkend. Bill Gunn probeert het gebrek aan budget te verdoezelen door verschillende ingenieuze camerastandpunten en geluidseffecten, maar hij kan nog steeds niet verbergen dat er geen spanning of betrokkenheid in het scenario zit. Misschien is de zwaar gecensureerde versie van 'Bloedpaar' wel draaglijker. Ik kan me voorstellen dat een deel van de dialoog in die versie zit, omdat er geen bloed of smerigheid te censureren valt. Gezien de historische achtergrond is het een interessante film, maar hij heeft geen enkele amusementswaarde.
To simply tag "Ganja & Hess" with a label of blaxploitation would be a serious understatement, as this is probably THE most ambitious 'black' film of entire 70's decade. The substance of the film covers horror, but you really wouldn't say so, as there's no explicit violence or bloodshed on screen, and the whole production relies on its dark and moody atmosphere. It's a really weird and ultra-slow film, definitely not suitable viewing in case you are looking for barbaric 70's horror. I can't say I liked it very much because, honestly, it's a super-pretentious film that goes on for far too long without actually handling about anything. I appreciate smart dialogs and subtle atmosphere as much as the next guy, but a synopsis claiming to revolve on blood addiction and passionate murder eventually must show something, right? Duane Jones ("Night of the Living Dead") gives a marvelously languid performance as a doctor who suffers from an insatiable desire for human blood, brought onto him after being stabbed with an ancient cursed dagger. Shortly after, when his assistant (played by Bill Gunn, the director) commits suicide, Dr. Hess comes into contact with his widow Ganja and sweeps her along in his strange and depressing 'vampire' universe. The acting performances and filming locations form a potent mix, but the pace of the film is truly soporific. Bill Gunn artsy attempts to disguise the lack of budget with various ingenious camera angles and sound effects, but he still can't hide the fact there's no suspense or involvement in the screenplay. Perhaps the heavily cut version "Blood Couple" is more endurable. I can only imagine some of the dialog is cut in that version, as there's no gore or sleaze to censor. It's an interesting film considering its historical background, but it doesn't hold any entertainment value.