Ik wou echt dat ik de titel van de film niet had geweten voordat ik hem voor het eerst zag. De plot is een onderzoek naar een wandelende eetlust die zichzelf probeert te bevredigen door zich te onderwerpen en te beheersen wat ze wil. Bu omuel brengt dat tot leven met Fernando Rey als een oudere man die alle behoeften en luxe heeft gedekt, maar er niets om geeft dat hij geen raadselachtige jonge vrouw genaamd Conchita kan krijgen. Gespeeld door een strenge schoonheid, Carole Bouquet, en een ondeugende feeks, Angela Molina, verandert Conchita letterlijk van gedaante elke keer dat Reys personage in de buurt van seks komt. Tot het allerlaatst brengt ze hem in verwarring en frustreert ze hem, omdat ze is wat hij nooit kan krijgen. <br />Dit is zo'n film waar mensen zich om verschillende redenen aan ergeren. Een aantal recensies wijst erop dat Reys Mathieu en Conchita behoorlijk weerzinwekkende mensen zijn. Simpel gezegd: iemand die verwacht dat films personages leveren die moreel goed zijn en waarmee je je kunt identificeren, zal even teleurgesteld zijn in Obscure Object als in welke film van Altman of Kubrick dan ook. Zo'n soort film is het niet. Het thema is een duister onderzoek naar verlangen, de vraag: is het onlosmakelijk verbonden met een verlangen naar controle?<br />Mathieu probeert het grootste deel van de film Conchita te kopen. Aanvankelijk probeert hij haar te verleiden met voedsel als een dier. Als hij hoort dat ze...' Als Conchita nog maagd is, probeert hij haar van haar eigen moeder af te kopen in een vreemd omgekeerde bruidsschatscène. Als hij eenmaal het gevoel heeft dat hij de exclusieve rechten op haar heeft in zijn landhuis, probeert hij haar onmiddellijk in de kamer van zijn overleden vrouw te installeren, alsof ze een nieuwe aanwinst is om een oude plek te vervangen die leeg is blijven staan. En ten slotte, in de Seville-scènes waarin we Conchita een paar keer achter de tralies zien, probeert hij haar als zijn privé-stripteasedanseres/hoer te installeren. Conchita doet elke keer alsof ze hem afwijst en houdt hem aan het lijntje met de belofte dat ze van hem zal houden op een voorwaarde die hij nooit zal kunnen inlossen. Namelijk dat ze haar vrijheid als persoon zal respecteren.<br />Maar zij is het schijnobject.' Het verhaal wordt grotendeels naverteld door Mathieu zelf, zodat het voor Conchita bijna onmogelijk is om een mens te zijn, zelfs voor het publiek. Wat iedereen aan het eind kan opmaken is dat Conchita niet alleen een stap verder komt in haar zwendelspelletje met Mathieu, maar dat ze zelf vastzit in een patroon van sadistische beheersing. Deze zoektocht leidt onvermijdelijk tot een soort consummatie waarbij Mathieu Conchita verrot slaat. Maar Mathieu filmt de klappen zorgvuldig en de scène is onaangenaam lang. Is dit de beheersing die Mathieu heeft gekocht? Terwijl hij over de scène vertelt aan de mensen in de treinwagon (een prachtig middel om een amoreel verhaal te vertellen) grijnst hij in extase terwijl hij vertelt hoe goed ze zijn aanval verdiende. Dan, net als elke andere keer dat hij het gevoel had dat hij iets bereikte met Conchita, draait ze de rollen om en gaat hij achter haar aan. Het lijkt vrij duidelijk dat het geweld zal blijven escaleren en dat er meer op het spel staat als Conchita Mathieu weer eens opwindt. Maar voordat we dit te zien krijgen, blaast Buvaran hen op bij een terroristische aanval.<br />Terrorisme en misdaad vormen gedurende de hele film de achtergrondmuziek. Soms lijkt de plot van Mathieu en Conchita de plot in nieuwsberichten te weerspiegelen, en dat versterkt het thema van mensen die met geweld krijgen wat ze willen. Een terroristenbom doodt zonder aanzien des persoons om een of ander gewild doel te bereiken (en Buronuel doorspekt de film met verwijzingen naar steeds absurdere terreurgroepen die geen gemeenschappelijke interesse zouden kunnen hebben). Een straatrover neemt noodzakelijkerwijs van vreemden wat hij wil. De plot van de film is bijna letterlijk een herverdeling van Mathieus overvloedige rijkdom over de smerige voorsteden van Parijs waar Conchita woont en de jonge zwervers met wie ze door haar ingewikkelde plannetje reist. En de ultieme daad van terreur is dat Mathieu eindelijk de proteïsche vrouw in handen krijgt op wie hij jacht maakt en haar tot onderwerping dwingt. Nou ja, dat is in elk geval de op een na laatste handeling voordat ook zij verteerd worden in het verlangen van een ander naar iets wat waarschijnlijk niets met hen te maken had.<br />Het is een meesterwerk. Even twijfelachtig in zijn intelligente gebruik van stereotypen als _Vertigo_.
spoilers<br /><br />I really wish I hadn't known the title of the movie before seeing it for the first time. The plot is an examination of a walking appetite trying to fulfill itself by subjugating and controlling what it wants. Buñuel brings this to life with Fernando Rey playing an older man who has every need and luxury covered, but cares nothing for it if he can't have an enigmatic young woman named Conchita. Played alternately by an austere beauty, Carole Bouquet, and an impish vixen, Angela Molina, Conchita literally morphs away from him every time Rey's character comes close to having sex with her. Until the very end, she confounds and frustrates him because she is what he can never have.<br /><br />This is one of those movies that irritate people for several reasons. As a number of other reviews point out, Rey's Mathieu and Conchita are pretty repugnant people. Simply put, the kind of person that expects movies to provide characters who are morally good people to identify with will be as disappointed with Obscure Object as with any Altman or Kubrick film. It isn't that kind of movie. The theme is a dark examination of desire, asking - is it inseparable from a lust for control? <br /><br />Mathieu spends most of the movie trying to buy Conchita. Initially, he tries to coax her with food like an animal. When he learns she's a virgin, he tries to buy her off her own mother in a weirdly inverted dowry scene. Once he feels he's got exclusive rights to her in his country house, he immediately tries to set her up in his late wife's room - as though she's a new acquisition to replace an old spot left empty. And finally, in the Seville scenes where we see Conchita behind bars several times, he tries to set her up as his private stripper/whore. Conchita feints and rebuffs him at every turn, always stringing him along with a promise to love him on a condition he will never be able to meet. Namely, to respect her freedom as a person.<br /><br />But she is the `object' in the title and the story is mostly retold by Mathieu himself, so it's almost impossible for Conchita to be a human even to the audience. What anyone can make out by the end is that Conchita is not only coming out ahead in her scam game with Mathieu, but that she is locked into a pattern of sadistic control herself. This quest leads, inevitably, to a kind of consummation where Mathieu beats the snot out of Conchita. Buñuel films the blows carefully and the scene is uncomfortably long. Is this the control that Mathieu bought? As he relates the scene to the people in the train car (a wonderful device for the retelling of an amoral story) he grins ecstatically as he relates how richly she deserved his attack. Then, just like every other time he's felt like he was getting somewhere with Conchita, she turns the tables on him and he finds himself pursuing her. It seems pretty obvious that violence will continue to escalate and the stakes will be higher the next time Conchita winds Mathieu up. But before we have to see this, Buñuel blows them up in a terrorist attack. <br /><br />Terror and crime exist as background noise during the whole movie. Sometimes seeming to reflect the Mathieu/Conchita plot in news reports and it reinforces the theme of people getting what they desire through violence. A terrorist bomb kills indiscriminately to achieve some desired end (and Buñuel peppers the film with references to ever more absurd terror groups that could have no rational interest in common). A mugger by necessity takes what he wants from strangers. The plot of the movie is almost a literal redistribution of Mathieu's abundant wealth to the squalid Paris suburbs that Conchita lives in and the young drifters she travels with through her elaborate scheme. And the ultimate act of terror is Mathieu finally getting his hands on the protean woman he's been chasing and beating her into submission. Well, that's the penultimate act anyway before they too are consumed in some other person's desire for something that probably had nothing to do with them.<br /><br />It's a masterpiece. As questionable morally in its intelligent use of stereotypes as Vertigo.