Gelukkig was een van de producenten er gisteravond bij de Inside Out-vertoning, dus kreeg ik de kans om een paar van de tentakels van deze ongelooflijk ingewikkelde film te ontwarren, die rond de ongelooflijke Craig Russell is opgebouwd, wiens optreden en travestie-imitaties gewoon boven op het geheel staan. Het wordt niet verteld vanuit het gezichtspunt van de homogemeenschap. Maar in de rol van de blanke man die aan de verkeerde kant van de scheidslijn staat, hebben ze er verbijsterend genoeg een Crazy Woman in gezet. (Dit is in de eerste plaats een functie van Margaret Gibsons bronverhaal, dat wordt verteld vanuit het gezichtspunt van de auteur.) Eerst word je een beetje zenuwachtig en verwacht je dat de parallel die dit personage legt tussen haar en de travestiet Russell Het probleem is dat Hollis McLaren deze vrouw heel theatraal speelt <0xE2><0x80><0x93> op een gegeven moment staart ze zelfs dwars door haar vingers heen <0xE2><0x80><0x93> en in het algemeen heeft ze waarschijnlijk Catherine O'Hara's rol in 'We're Gonna Be All Right You Creep Lieing Home And All, hm?' geïnspireerd. Maar ook al was Richard Benner blijkbaar veel meer geïnteresseerd in dit thema dan in de homoscene, en ook al weet Benner echt niet hoe hij een camera moet richten, uiteindelijk levert dit toch een aardige tijdcapsule op van Toronto.' De homoscène uit de jaren zeventig <0xE2><0x80><0x93> en niet alleen de kapsels! We krijgen ook een piepkleine, verre en claustrofobische scène voorgeschoteld, met travestieten aan de basis van een rigide interne hiërarchie, iedereen op de vlucht, en potten als harpijen van een andere planeet. Gefinancierd met geld van vrienden, niet van de Alliance of de CFDC, moet deze film de verantwoordelijkheid voor zijn eigen neurose op zich nemen, maar hij moet ook worden toegeschreven aan de genialiteit van de imitaties, en nb: blijkbaar was Russell Mae Wests huisknecht, en de routines die hij uitvoert zijn allemaal imitaties van de imitaties van MAE WEST!
Thankfully one of the producers was there at last night's Inside Out screening, so I got a chance to untangle some of the tendrils of this incredibly complicated movie built up around the unbelievable Craig Russell, whose performance and drag impersonations just stand on top of the thing. It is not told from the inside of the queer community. But in the white-guy-ends-apartheid role, they have mind-bogglingly put in a Crazy Woman. (this is firstly a function of Margaret Gibson's source story, which is told from the author's POV) At first you get squirmy and expect that the parallel this character articulates between her and drag queen Russell - "We're both crazy" - will be used as an excuse for the good old queer self-loathing, but in fact this is in a different tradition, that King-of-Hearts, madness-as-sentimental-symbol-for-nonconformity thing that was in vogue then. The problem is that Hollis McLaren plays this woman very theatrically - she actually STARES THROUGH HER FINGERS at one point - and in general she probably inspired Catherine O'Hara's turn in "We're Gonna Be All Right You Creep Leaving Home And All, Eh?" But even though wr/dir Richard Benner was apparently far more interested in this theme than in the gay scene, and even though Benner seriously does not know how to point a camera, this actually does end up giving a pretty good time capsule of Toronto's 70s gay scene - and not just the hairstyles! We're also presented with a scene that is tiny, remote and claustrophobic, with drag queens at the bottom of a rigid internal hierarchy, everyone's on the skids, and dykes are harpies from another planet. Financed with cash from friends, not Alliance or the CFDC, this movie has to take responsibility for its own neurosis, but it also must be credited with the brilliance of the impersonations, and nb: apparently Russell was Mae West's house boy, and the routines he does are all impersonations of MAE WEST'S impersonations! Like I said: complicated.