Ik verwachtte zo weinig van deze kleine film met zijn naamloze cast, dat ik hem mijn gebruikelijke 20-minuten-test gaf. (Als een film me niet in 20 minuten te pakken krijgt, laat hem dan maar.)<br />Was ik verrast! Hoewel een lowbudgetfilm, was het acteerwerk heel goed & Richard Shepard (die schreef & regisseerde) deed het uitstekend, wist de aandacht snel te trekken & vast te houden.<br />De slechterik, Harry, leek in het begin een onnozele boef. Maar hoewel hij er heel goed in was een vervelende sociopaat te zijn (de termen gaan niet altijd samen, de schijnbaar vriendelijke Ted Bundy is een voorbeeld), werd hij veel interessanter dan ik me had voorgesteld - veel slimmer dan je zou hebben verwacht. We praten over intuïtief denken, intuïtief denken, misschien zelfs intuïtief voelen. Zijn vermogen om Madeline te 'lezen', om haar ware persoonlijkheid te ontdekken, om hem te observeren in haar psychologische disfunctie, was fascinerend.<br />Vanaf het begin heeft Madeline je aandacht. Is ze gewoon een agente die ertoe wordt gedreven de maatschappij te dienen & de gewone burger te beschermen? Gedeeltelijk. Dan ontdekken we Madelines geheime kant, een kant die haar man niet ziet maar die Harry bijna onmiddellijk oppikt.<br />Ik herinner me wel verhalen over mensen die levend werden begraven, vooral omdat ik oud genoeg ben om de originele Vincent Price-films te hebben gezien toen ze voor het eerst werden uitgebracht & ik de angsten en verhalen van Poe ken. Als slachtoffer is Frances (heel goed gespeeld door Laila Robins) opgesloten in een houten doodskist die bedekt is met aarde op een plek die zo geïsoleerd is dat niemand in de buurt het aanhoudende geblaf van haar hond kan horen. Haar angst is tastbaar & komt over als een wrede realiteit. Je hoopt dat ze het overleeft - maar de uitkomst is twijfelachtig aangezien de tijd tergend langzaam voor haar voorbij kruipt maar te snel voor degenen die haar willen redden. Het is Einsteins relativiteitstheorie die in deze zeer gespannen situatie belichaamd wordt.<br />Aan de debetkant had er meer gedaan kunnen worden met haar echtgenoot. Zijn karakter werd naar mijn smaak te veel opzij geschoven: wat voor relatie hadden ze & waarom was hij zich zo niet bewust van haar duistere kant? Een alcoholprobleem wordt vluchtig aangepakt, maar zoals ieder lid van een 12-step-groep zou weten, moet je een basisbegrip van motivatie zien te bereiken om verder te gaan. Misschien hadden ze niet genoeg bijeenkomsten bijgewoond.<br />Zuurstof inademen was een verrassende traktatie. Het trekt je snel naar binnen, werkt heel goed in complexe situaties. Hoewel ik geweld vermijd, merkte ik dat ik een gewelddadige daad wilde toejuichen die ik persoonlijk niet als een uitzondering zie in het echte leven.
I expected so little from this small movie with its no-name cast that I gave it my usual 20-minute test. (If a movie doesn't grab me in 20 minutes, can it.)<br /><br />Was I surprised! Although a low-budget film, the acting was quite good & Richard Shepard (who wrote & directed) did an excellent job, grabbing interest quickly & sustaining it.<br /><br />The bad guy, Harry, at first seemed a simple-minded villain. However, although he was distinctly good at being an obnoxious sociopath (the terms do not always go in tandem, the seemingly affable Ted Bundy is a one example), he DID become far more interesting than I imagined -- much smarter than one would have suspected. We're talking gut smart, instinct smart, perhaps even intuitively keen. His ability to 'read' Madeline, to ferret out her true persona, to observe him honing in on her psychological dysfunction was fascinating.<br /><br />From the get-go, Madeline has your attention. Is she simply a cop driven to serve society & keep the ordinary citizen safe? Partially. Then we discover Madeline's secret side, a side her husband doesn't see but Harry latches onto almost immediately.<br /><br />I do remember stories of people being buried alive, especially since I'm old enough to have seen the original Vincent Price movies when first released & am familiar with the Poe fears and stories. As the victim, Frances (played very well by Laila Robins) is sealed in a wooden coffin covered with dirt somewhere apparently so isolated nobody near can hear her dog's insistent barking. Her fear is palpable & comes across with brutal reality. You hope she will survive -- but the outcome is questionable as time ticks agonizingly slow for her but too quickly for those trying to ensure her rescue. It's Einstein's relativity theory embodied in this very tense situation.<br /><br />On the debit side, more could have been done with her husband. His character was shunted aside too much for my taste: what kind of relationship did they have & why was he so unaware of her darker side? An alcoholic problem is addressed fleetingly, but as any member of a 12-step group would know, one has to reach a base understanding of motivation to move ahead. Maybe they hadn't attended enough meetings.<br /><br />Summing up, 'Oxygen' was a surprising treat. It pulls you in quickly, deals quite well with complex situations. Although I shun violence, found myself wanted to applaud a violent act which I personally consider not to be an exception in real life.