Mutual Appreciation, van Andrew Bujalski, is het soort film waardoor ik echt een stapje terug moet doen en mijn liefde voor de film in twijfel moet trekken. Het verhaal (dat misschien niet het juiste woord is, laten we zeggen premisse) gaat over een jonge'musicus' die naar New York komt. Hij praat veel met zijn vrienden over zijn saaie leven en zijn zoektocht naar 'liefde'. Hij probeert ook andere bandleden te vinden en maakt plannen voor zijn grote show. Dat is het.<br />Bujalski doet wat je zou kunnen noemen een 'oprechte poging' met deze film, maar al die tijd...' Na een ongelooflijke twee uur film had ik het gevoel dat ik naar een zogenaamde Franse New Wave-film zat te kijken van iemand die nog nooit een New Wave-film had gezien.<br />De film zit vol onhandige, mogelijk geïmproviseerde dialoogfragmenten die niet echt vloeien. Dit had in het voordeel van de film kunnen werken, door zijn poging tot filmvariatie toe te voegen, maar het publiek voelt zich er ongemakkelijker door dan de personages.<br />Het pijnlijk eenvoudige camerawerk en de veel te veel gebruikte en nogal kale flats maken de film niet bepaald visueel verbluffend. Op sommige momenten tijdens de lange, ononderbroken dialoogfragmenten had ik het gevoel dat de filmer de camera gewoon op een statief had gezet en een sigaretje had gerookt. De dialogen zijn bovendien niet interessant en zeggen uiteindelijk in wezen steeds hetzelfde; misschien was dat de bedoeling van de filmmaker, maar zo ja, dan was het niet goed doordacht. De personages zijn ook saai en erg eendimensionaal. Ze zitten maar wat te roken en te klagen, en dat is allemaal helemaal niet interessant.<br />Mutual Appreciation maakt deel uit van een steeds groter wordend genre van films dat probeert de stijl van 'kunstfilms' uit de jaren zestig en zeventig na te bootsen en tegelijkertijd modern en scherp te zijn. Andrew Bujalski is geen getalenteerde filmmaker die een dergelijke inspanning kan leveren, en de lukrake benadering wordt met het uur ergerlijker. Ondanks de bijna epische lengte heb ik nog steeds het gevoel dat er minstens 20 minuten van de speeltijd aan is toegevoegd om de film langer te laten lijken. Zo vind ik het bijvoorbeeld helemaal niet erg om een scène van 5 minuten te zien waarin de hoofdrolspeler een paar vreselijke liedjes op het podium ten gehore brengt voor zo'n 20 deinende hipsters in het publiek.<br />Als Bujalski deze film 30 minuten korter had gemaakt, of beter nog, een korte film van 45 minuten, had ik er misschien een heel andere mening over gehad. Maar gezien het feit dat er zo weinig in gebeurt en hoe lang het duurt voordat het gebeurt, was ik nogal teleurgesteld.<br />Hier, op de toekomst van de kunst.
Mutual Appreciation, by Andrew Bujalski, is the type of film which really causes me to have to step back and question my love of cinema. Its story (that might not be the appropriate word, let's say premise) is of a young "musician" who comes to New York. He talks to his friends a lot about his boring life and search for "love". He also tries to find other band members, and plans for his big show. That's it.<br /><br />Bujalski makes what I suppose could be labeled a "sincere effort" with this film, but all through it's incredible almost 2 hour running time I felt that I was watching a wanna-be French New Wave film by someone who had never actually seen a New Wave film.<br /><br />The film is full of awkward, possibly improvised dialogue segments which don't really flow. This could have worked to the film's advantage, adding to its attempt at cinema varite, but it makes the audience more uncomfortable than the characters.<br /><br />The painfully simple camera work and the far overused, and rather barren, apartment set make the film less than visually stunning. At points during the long, uninterrupted, dialogue pieces, I felt like the cinematographer just dumped the camera on a tripod and took a cigarette break.<br /><br />More so, the dialogue rants are not interesting and end up saying essentially the same thing over and over again; perhaps this was the filmmaker's intent, but if so it wasn't well thought out. The characters are also dull and very one-dimensional. They sit around, smoke and complain, none of which is at all interesting.<br /><br />Mutual Appreciation is part of an ever increasing breed of film which attempts to emulate the style of "art films" from the 1960s and 1970s while simultaneously trying to be modern and cutting edge. Andrew Bujalski is not a talented enough filmmaker to pull off an effort like this and the haphazard approach here becomes infuriating by the one hour mark.<br /><br />Despite its near epic length, it still feels like at least a good 20 minutes of the running time were added simply to make the film longer. For example, I really don't care about seeing a five minute sequence in which the lead character performs a couple awful songs on stage for around 20 swaying hipsters in the audience.<br /><br />If Bujalski had made this film 30 minutes shorter, or better yet, a 45 minute short feature, I might hold a very different opinion of it. But given how little actually occurs in it and how long it takes for it to occur, I was quite put off.<br /><br />Here here to the future of art.