Charlie Chaplin is een filmer die naar mijn mening niet genoeg krediet krijgt: ja, de mensen vinden hem grappig, maar weinigen lijken de onderliggende melancholie van zijn werk te herkennen. In The Circus is ons favoriete zwervertje op de vlucht voor de politie en stuit op een kermis, waar hij zonder het te weten het middelpunt van de belangstelling wordt en verliefd wordt op een mooie trapezewerkster (Merna Kennedy). Hoewel dit het recept lijkt voor een romantische komedie, krijgt de man in Chaplins visie het meisje niet te pakken. In feite zitten we te lachen om een werkloze dakloze man die zichzelf belachelijk moet maken om aan de politie te ontsnappen <0xE2><0x80><0x93> wat niet de moeite waard is om om te lachen, als je er goed over nadenkt. Niettemin schiep Chaplin enkele van de meest opzienbarende scènes in de filmgeschiedenis, waarin hij zijn ingenieuze slapstick combineerde met een oprechte menselijkheid die zijn personage het gevoel gaf dat hij meer was dan alleen maar een voorwerp van vernedering. Het Circus is beslist een van zijn meest ondergewaardeerde rollen, die een duisterder gevoel van liefde en verlangen toont dan al zijn andere werk: de film opent met een herhaling van een opname van zijn object van verlangen die op de ringen rondzwaait met een verloren blik die de ruimte in zweeft. In de laatste opname loopt de kleine zwerver weg van de vrouw van wie hij houdt, alleen: nooit eerder (of daarna) hebben we Chaplins ware somberheid zo gevoeld. Ik heb je voor de gek gehouden, want het is inderdaad een heel grappige film: Chaplins grappen zijn vernieuwend en perfect getimed, en hij slaagde er altijd in om zijn looptijd zo aan te passen dat het publiek er belangstelling voor had. Maar hoe grappig deze film ook is, de delen die ik me het best herinner, zijn nog steeds die delen die een dieper niveau van menselijke emotie bereikten: de scènes tussen Chaplin en zijn geliefde zijn bedoeld als komisch, maar het viel me op hoe eerlijk en ontroerend hij elk tafereel inkleurde. Dit is evenzeer een romance als een komedie <0xE2><0x80><0x93> en een drama, wat dat betreft. Men zegt dat Chaplin tijdens de opnamen van de film een zenuwinzinking kreeg; gezien de meestal sombere toon van de film verbaast me dat niet. Maar als filmers persoonlijke problemen hebben, verhoogt dat meestal alleen maar de authenticiteit en grootsheid van hun werk (kijk maar naar Woody Allens carrière). Heel eenvoudig gezegd: The Circus is een Amerikaanse klassieker: Chaplin regisseerde en speelde niet alleen, hij produceerde, regisseerde en maakte zelfs originele muziek voor zijn films. Zijn regie is uitmuntend <0xE2><0x80><0x93> niet alleen vanuit een komisch standpunt, maar ook vanuit een filmisch standpunt; ik moet denken aan een bepaalde scène die zich afspeelt in een spiegelhuis, waarin Chaplin een herhaalde opstelling gebruikt om een gevoel van gelijktijdige orde en verwarring over te brengen. Hij speelt briljant <0xE2><0x80><0x93> als je het acteren kunt noemen: hij is een van die acteurs naar wie je kijkt en die je met een klap op je hoofd laat neerkomen, vol ontzag over hoe bijzonder hij is. In zekere zin is het Circus geen meesterwerk, geen volmaakte film, zelfs geen bijzonder grote film <0xE2><0x80><0x93> maar in een ander opzicht is het al die dingen en nog veel meer. Het is een schitterend voorbeeld van hoeveel je kunt doen in een eenvoudige genrefilm, en moderne filmmakers zouden zichzelf een dienst bewijzen door ervan te leren.<br />Een pluim.<br />Een pluim.
Charlie Chaplin is a film-maker who isn't given enough credit, in my opinion: sure, people think he's funny, but few seem to recognize the underlying melancholy of his work. In The Circus, our favorite little tramp is running from the law and stumbles upon a carnival, unwittingly becoming the center act and falling in love with a beautiful trapeze artist (Merna Kennedy). Even though this seems like the recipe for a feel-good romantic comedy, in Chaplin's vision, the guy doesn't get the girl. We essentially find ourselves laughing at an unemployed homeless man who needs to make an ass out of himself in order to escape the police -- which is nothing worth laughing at, when you really think about it. Nevertheless, Chaplin created some of the most uproarious scenes in movie history, combining his ingenious slapstick with a genuine humanity that made his character feel like more than just an object of humiliation. The Circus is certainly one of his most under-rated features, showing a darker sense of love and longing than any of his other work: the film opens with a repeated shot of his object of desire swinging on the rings with a forlorn gaze drifting into space. The final shot has the little tramp walking away from the woman he loves, alone: never before (or since) have we so sensed Chaplin's true gloominess. But if I'm making The Circus sound like a serious film, then I've been deceiving you, for it is a very funny movie indeed: Chaplin's gags are innovative and perfectly timed, and he always managed to keep his running time perfectly suited to the audience's interest. Yet in spite of how funny this movie truly is, the parts I remember most are still those that reached a deeper level of human emotion: the scenes between Chaplin and his lover are meant to be comical, but I couldn't help but notice the honesty and poignancy he injected into each vignette. This is as much a romance as it is a comedy -- and a drama, for that matter. It has been said that, two thirds during the shoot of the film, Chaplin had a nervous breakdown; considering the mostly morose tone of the film, that doesn't surprise me. But when film-makers have personal struggles, it typically only increases the authenticity and greatness of their work (just look at Woody Allen's career). Quite simply, The Circus is an American classic: Chaplin not only directed and starred in, but he produced, edited, and even composed original music for his films. His direction is superb -- not only from a comical standpoint, but from a cinematic one as well; one particular scene comes to mind that takes place in a house of mirrors, in which Chaplin uses a repeated set-up to convey a feeling of simultaneous order and confusion. His acting is plain brilliant -- if you can call it acting: he's one of those performers that you watch and smack your head in awe of how extraordinary he is. In a way, The Circus isn't a masterpiece, nor a perfect film, nor even a particularly great one -- but in another way, it is all those things and more. It is a splendid example of just how much can be done within a simple genre movie, and modern film-makers would do themselves a favor by learning from it.<br /><br />Grade: A