September is het levende bewijs dat zelfs een genie het kan verknallen. Ik ben een echte fan van Woody Allen, en ik vond zelfs 'Interiors', dat door de critici in stukken werd gehakt, niet zo slecht. Maar 'September' is een echte klassieker, een echte klassieker. Ik kwam hem tegen in de videotheek (ik weet niet meer onder welke categorie ik hem vond, maar het had 'Horror' moeten zijn); ik had er nog nooit van gehoord, maar werd aangetrokken door de cast <0xE2><0x80><0x93> onder wie Mia Farrow, Sam Waterston, Denholm Elliot en Jack Warden.<br />We worden abrupt gedumpt in een zomerhuis in Vermont, waar vier neurotische, onderdrukte en emotioneel geconstipeerde mensen met elkaar bespreken hoe ellendig ze zich voelen. Dit eindeloze gejammer wordt onderbroken door de komst van de ouders van Lane (Mia Farrow). Dit zorgt voor een verandering in het karakter <0xE2><0x80><0x93> in plaats van neurotisch worden we slap (de vader) en walgelijk egocentrisch (de moeder). De rest van de film gaat over de emotionele verwikkelingen van deze zes saaie mensen, met nog meer gejammer en wat stompzinnig gefilosofeer erbij. De dialoog is loodzwaar genoeg om de _Lusitania_ tot zinken te brengen, het tempo is trager dan dat van de graantransporten in de voormalige Sovjet-Unie, en er is geen actie (niets gebeurt). De film eindigt net zo abrupt als hij begonnen is en laat de kijker (als hij al zover is gekomen) achter met twee gedachten <0xE2><0x80><0x93> 1) godzijdank en 2) wat had het voor zin?<br />Vergeet het maar. of weer 'Slaper'.
SEPTEMBER is living proof that even a genius can screw up. I'm a real fan of Woody Allen's, and I even thought that "Interiors", which the critics carved up, wasn't so bad. But 'September' is a real dog, a genuine bow-wow. I came across it in the video store (I forget which category I found it under, but it should have been 'Horror'); I hadn't heard of it but was attracted by the cast - Mia Farrow, Sam Waterston, Denholm Elliot and Jack Warden among others.<br /><br />We are dumped abruptly into a summer house in Vermont where four neurotic, repressed, and emotionally constipated people are discussing with each other how miserable they are. This interminable whining is interrupted by the arrival of the parents of Lane (Mia Farrow). This provides a change of character - instead of neurotic we get wimpy (the father) and obnoxiously self-centered (the mother). The rest of the movie deals with the emotional entanglements of these six boring folks, with more whining and some inane philosophizing thrown in. The dialogue is leaden enough to sink the Lusitania, the pacing is slower than grain delivery in the former USSR, and action is non-existent (nothing HAPPENS). The movie ends as abruptly as it began, leaving the viewer (assuming he got that far), with two thoughts - 1) thank God, and, 2) what the Hell was the point?<br /><br />Forget it. See "Love and Death" or "Sleeper" again.