Deze film stelt zich op het standpunt dat de maatschappij er geen legitiem belang bij heeft zich te 'bemoeien' met een romance tussen een vijftien- en een negenentwintigjarige; ik ben het niet met hem eens, maar erger nog was dat ik me beledigd voelde door de weergave in de film van degenen die mijn bezorgdheid delen: fanatici, drinkers, militairen. De film geeft een afstotend standpunt te zien: dat degenen die relaties met minderjarigen bepleiten <0xE2><0x80><0x93> en de minderjarigen zelf <0xE2><0x80><0x93> het slachtoffer zijn van de onverdraagzaamheid van de maatschappij; om hun standpunt nog meer te onderstrepen, maken de filmmakers hun twee slachtoffers op vele andere manieren: Charleys moeder en beste vriend zijn doof, zijn moeder werd onder zijn ogen vermoord door een dronken automobilist, zijn vader is zinloos wreed, terwijl Eban is ontslagen (een jongensbaantje). Op een gegeven moment, een propos van niets, vraagt Charleys vriendin Sunshine (wiens ouders haar het huis uit schoppen omdat ze uitgaat met een niet-blanke) aan Charley of hij iets heeft gehoord over een jongeman in Seattle die is geslagen 'alleen maar omdat hij een homo is'. Waar eindigt de moed in het aanschouwen van onrecht? De compositie en de toon van de film zijn spaarzaam; ik moest denken aan de hoes van een cd van Belle en Sebastian, en ziedaar, de band wordt in de aftiteling bedankt. Voor inspiratie, vraag ik me af?
This film takes the position that society has no legitimate interest in "interfering" in a romance between a fifteen- and a twenty-nine-year-old; I disagree, but more than that I was offended by the portrayal in the film of those who share my concern: bigots, drinkers, military disciplinarians. The film presents a repellent point of view: that those who advocate relationships with minors -- and the minors themselves -- are victims of society's intolerance; to make their point more profoundly, the filmmakers make their couple victims in many other ways: Charley's mother and best friend are deaf, his mother was killed by a drunk driver while he watched, his father is senselessly cruel, while Eban has been fired from his job (a boys' athletic coach) and is hounded by his ruthlessly "concerned" parents. At one point, a propos of nothing, Charley's friend Sunshine (whose parents kick her out of the house for dating a non-white) asks Charley if he's heard about a young man in Seattle who was beaten "just for being a gay kid." Where does the bravery in the face of injustice end? The film's composition and tone are spare; I was reminded of a Belle and Sebastian cd cover, and then lo and behold, the band was thanked in the end credits. For inspiration, I wonder? 1/10