Ik ben geboren en getogen in Suburban Texas, maar dit is een van mijn favorieten. Het is beslist geen New Yorks verhaal dat niet begrepen kan worden door niet-New Yorkers en een heleboel provincialen onder ons hebben een hekel aan de provinciaalse manier van denken van een paar klasseloze idioten in de Big Apple. Dit is een verrukkelijk staaltje vermaak. Het is een genot om te zien. De cast wordt voortreffelijk ingezet in dit oprechte eerbetoon aan de eenvoudige, glorieuze vreugden van een gewone jeugd. Zoals de meeste autobiografische werken heeft deze film een resonantie die in andere werken niet aanwezig is. Zoals Crooklyn een van de beste werken van Spike Lee is, zo is dit een van de beste van Woody Allen. De kleur is weelderig verouderd en wordt prachtig benadrukt door de verrukkelijk nostalgische muziek van de jaren veertig. Hoewel ik pas begin vijftig ben, doet deze film me denken aan die eenvoudiger tijd die er misschien nooit is geweest. Hij toont een gezond gezin dat door het meest fascinerende van alle dingen gaat, namelijk het gewone leven. Dit is het soort 'werkelijkheid' dat op tv zou moeten zijn in plaats van de troep waarmee de grote netwerken financiële zelfmoord plegen. Ik kijk er elke keer naar als hij wordt uitgezonden. Het is een van die films die je helpen te begrijpen hoe verschillend en toch dezelfde gezinnen zijn. Als iemand deze film niet begrijpt, is het beslist een geval van 'er ontbreekt iets'. De radioverhalen zijn het enige fantastische aspect van het stuk en ze onderstrepen de fundamentele realiteit van het verhaal. Films als deze, Meet Me in St. Louis, A Tree Grows in Brooklyn, I Remember Mama, Life with Father en Crooklyn zijn essentieel.
I was born and raised in Suburban Texas but this is one of my favorites.It is by no means a New York story that Non-New Yoikers can't understand and a lot of us Provincials resent the very provincial thinking of a few classless fools in the Big Apple. This is a delightful piece of fun. It is a joy to watch. The cast is put to superb use in this heartfelt tribute to the simple glorious joys of an ordinary childhood. Like most autobiographical works this film has a resonance that isn't present in other works. As Crooklyn is one of Spike Lee's best works so is this one of Woody Allen's best. The color is lushly aged and beautifully underscored with the delightfully nostalgic music of the forties airwaves. Even though I am only in my early fifties this film reminds me of that simpler time that perhaps never was. It shows a healthy family going though the most fascinating of all things, namely ordinary living. This is the kind of "reality" that should be on T.V. instead of the dreck the major networks are commiting financial suicide with. I watch this every time its on. Its one of those films that helps you understand how different and yet the same families are. If a person doesn't understand this film it's definitely a case of "something missing". The radio stories are the only fantastic aspect of the piece and they perfectly underscore the basic reality of the story. Movies like this, Meet Me in St. Louis, A Tree Grows in Brooklyn, I Remember Mama, Life with Father, and Crooklyn are essentials.