Het is minder visueel dan de enige andere Tsai-film die ik heb gezien ('Vive L'amour'), maar het idee van deuren (gaten) naar de emoties en het bestaan van anderen wordt hier levendig geportretteerd, omdat Tsai de ene lange opname na de andere maakt, meestal met lange opnamen, wat een gevoel van vervreemding in Taipei suggereert. De muzikale intermezzo's, geïnspireerd door Grace Chang, zijn verbijsterend maar welkome mijlpalen die nieuwe dimensies toevoegen aan de langzaam evoluerende relatie tussen de jongeman boven en de vrouw beneden. Het is niet noodzakelijkerwijs een gemakkelijke film om te bekijken (hoewel hij in geen enkel opzicht zwaarwichtig is), dus ik waarschuw elke toevallige toeschouwer die op zoek is naar wat 'indie'-vermaak (zoals Tarantino of Guy Ritchie). 'Ik zou graag iets willen weten over isolatie onder stadsbewoners in Taiwan, en iets universeels over vervreemding van de stad en romantisch verlangen, en dan meteen naar deze film kijken.'
It's less visceral than the only other Tsai film I've seen ("Vive L'amour"), but the idea of doorways (holes) into others' emotions and existences is vividly portrayed here, as Tsai sets up long shot after long shot, usually with long takes, suggesting a sense of alienation in Taipei. The musical interludes, inspired by Grace Chang, are perplexing but welcome mile-markers that add new dimensions to the slowly evolving relationship between the young man upstairs and the woman downstairs. It's not necessarily an easy film to watch (although it's not heavy-handed by any means), so I'd warn any casual viewers who are looking for some "indie" entertainment (like Tarantino or Guy Ritchie). But if you'd like to know something about isolation among city-dwellers in Taiwan, and something more universal about city alienation and romantic yearning, then watch this film immediately.