Hoewel ik van fantasy en SF houd, moet ik toegeven dat ik het meest houd van fantasy die op regels is gebaseerd, zoals die van Tim Powers <0xE2><0x80><0x93> als lezer of kijker heb je een idee van wat mogelijk en onmogelijk is, ondanks de bovennatuurlijke elementen van het verhaal. Fantasie zonder regels is veel minder bevredigend, aangezien de personages in die verhalen kunnen doen wat de schrijver willekeurig besluit dat ze kunnen (of niet kunnen), en als gevolg daarvan is het schrijven luier.<br />'De Verloren Kamer' gaat helemaal over regels en de personages die creatieve manieren vinden om ze te misbruiken. (Ik weet zeker dat fans van Tim Powers het leuk zouden vinden. De schrijvers hebben coole bovennatuurlijke krachten bedacht voor een heleboel onschuldig ogende voorwerpen (kammetjes, pennen, kaartjes, buskaartjes, horloges, een sleutel, enz.) Elk voorwerp heeft een kracht en regels om die te beheersen. Veel van de krachten lijken niet zo gehaaid, tot je ziet hoe creatief ze worden gebruikt. En in die zin bevat vrijwel elke scène een grappige 'Hé, dat is een goed idee!'-beweging, en ze hebben de neiging sneller op je af te komen dan je kunt voorzien als je de show niet opneemt en niet op de pauzeknop drukt.<br />Wat hier het beste aan is, is dat de schrijvers het de hele tijd volhouden. Veel van deze series zijn gebaseerd op David Lynch/Twin Peaks, die ons opzadelen met de belofte van geweldige dingen die nog komen, en ons vervolgens op een enorme manier teleurstellen. (Dean Koontz-romans lijken altijd op die manier in te storten, in elk geval bij mij.) 'The Lost Room' houdt zijn beloftes tot het eind toe waar, en net als de rest van de miniseries is het slim en interessant en is het achteraf gezien, gezien de regels, volkomen logisch.<br />Ik kan me echt niet herinneren wanneer ik voor het laatst een miniseries of film van dit soort heb gezien die zo goed eindigde. Het is een verdomd goede serie, en ik hoop oprecht dat het een echte serie wordt, zoals kennelijk wordt overwogen.
Though I like fantasy and SF, I have to admit to being fondest of rule-based fantasy, like that of Tim Powers -- as a reader or viewer, you have an idea of what's possible and impossible, despite the supernatural elements of the story. Fantasy without rules is far less satisfactory, since characters in those stories can do whatever the writer arbitrarily decides they can do (or can't), and as a result, the writing is lazier.<br /><br />"The Lost Room" is all about rules and the characters who find creative ways to abuse them. (Tim Powers fans would like it, I'm sure.) The writers have come up with cool supernatural powers for a host of innocuous looking objects (combs, pens, cards, bus tickets, watches, a key, etc.) Each object has a power and rules to govern them. Many of the powers don't seem that nifty, until you see how creatively they are used. And, along those lines, virtually every scene contains a fun, "Hey, that's a good idea!" move, and they tend to come at you faster than you can anticipate them if you aren't taping the show and hitting pause.<br /><br />What's best about this is that the writers stick with it all the way. Many of these shows go David Lynch/Twin Peaks on us, setting us up with the promise of great stuff to come, and then disappointing us in a big way later. (Dean Koontz novels always seem to fall apart in this way, at least for me.) "The Lost Room" keeps up its promises all the way to the very end, which, like the rest of the miniseries, is clever and interesting and makes perfect sense in hindsight, given the rules.<br /><br />I honestly can't think of the last time I saw a miniseries or movie of this ilk that pulled off its ending this well. It's a darned good miniseries, and I sincerely hope it becomes a full-blown series, as apparently is being considered.