Mifune staat in mijn top vijf van films. Ik heb deze film waarschijnlijk wel driehonderd keer gezien, en elke keer ben ik verrukt over een klein detail: de camerahoek, de dialoog, de consistentie, de absoluut prachtige setting. Het script/verhaal zit vol levendigheid en leeft op zo'n eenvoudige en stijlvolle manier dat je onwillekeurig moet glimlachen en geloven in de onsterfelijkheid van deze personages door de hele menselijke tijd heen, die keer op keer wordt uitgespeeld. En zo de waarheid van de liefde blootlegt. Iben Hjejle, die Liva speelt, is beeldschoon en natuurlijk, een verbazingwekkende verbazingwekkende actrice. Ze straalt als de zon omdat ze dat mag. Je kunt zien dat ze het'mag'. Anders Berthelsen, die Kresten speelt, neemt het personage echt in zich op, wordt deze man die de boerderij heeft overleefd en het tot de top van het financiële succes heeft gebracht, maar die liefde vindt in het land en in Liva, en ook in zijn broer Rud. Rud, gespeeld door Jesper Asholt, moet in het geheim het genie van deze film zijn. Elk moment van elke opname is hij het vriendelijke, liefhebbende reuzenkind. Een acteur die een enorm succes zal worden, is Emil Tarding, die het kleine broertje van Liva speelt, Bjarke. Wat een slimme, slimme, grappige jongeman. Ze stralen allemaal vanwege het schrijven, in de eerste plaats, en vanwege de Dogma-regels, in de tweede plaats. Dogma is een revolutie, zuiver, waar, die beweging en stroming mogelijk maakt, als een bergrivier in vergelijking met een vervuilde sloot, waardoor het moeilijk is onze Amerikaanse films van honderd miljoen dollar met enig respect te bekijken. Mifune is persoonlijk. Het is duidelijk dat er een kleine ploeg was. Eén gaffer bijvoorbeeld, zodat het is alsof je er zelf bij bent, de enige in het verhaal, die als een vlieg op de muur toekijkt, genietend van de strijd in de verwarring van het leven, zoals iedereen. Een enorme ploeg van honderden mensen verstoort het acteerwerk, verstoort de sfeer, wordt de film, in plaats van dat de film het middelpunt is. Op de een of andere manier worden deze steeds groter wordende films steeds meer geldvampiers, zodat mensen hun bankrekeningen kunnen vullen en vervolgens iets moois als dit gaan maken. Hoe dan ook, als je naar deze film kijkt, kun je zien hoe een film eigenlijk 'voelt'. Je kunt begrijpen dat de acteurs zich op hun gemak voelden en dat het voor hen allemaal heel natuurlijk overkwam, in plaats van geforceerd. Je kunt onmiddellijk begrijpen dat de regisseur Soren K. Jacobson opgewonden was en zich de kunstenaar voelde, en zichzelf de gelegenheid gaf om de basis te leggen voor waarom we <0xC3><0xBC>berhaupt films maken: kunst. Als ik (om de andere dag) genoeg heb van Hollywoodfilms, kijk ik naar Mifune en voel ik me opgefrist en dan geloof ik weer in de poëzie van de film. Ik kan me voorstellen dat een eenvoudig verhaal vermakelijk en ontroerend kan zijn, in plaats van grote, ingewikkelde verhalen die de personages opslokken en hun doel missen.
Mifune is in my top five movies. I have probably watched this movie over three hundred times, and every time I am delighted by a small detail: the camera angle, the dialog, the consistency, the absolutely beautiful setting. The script/story is full of a vibrancy and living in a such a simple and classy way that you can't help but smile and believe in the immortality of these characters throughout human time, to be played out over and over again. And thus revealing the truth of the matter of love. Iben Hjejle, who plays Liva, is gorgeous and natural, an amazing amazing actress. She shines like the sun because she is allowed to. You can see she was allowed to "play" this character as she felt, and with heart. Anders Berthelsen, who plays Kresten, really absorbs the character, becoming this man who has survived the farm and made it to the top of monetary success, but finds love in the land and in Liva, as well as his brother Rud. Rud, played by Jesper Asholt, has to be the secret genius of this film. Every moment of every shot he is the gentle loving giant child. One actor who is going to be a huge success is Emil Tarding, who plays Liva's little brother Bjarke. What a smart clever funny young man. They all shine because of the writing, first and foremost, and because of the Dogma rules, second. Dogma is a revolution, pure, true, allowing movement and flow, like a mountain river in comparison to a polluted ditch, making it hard to watch our American 100 million dollar movies with any respect. Mifune is personal. It is obvious there was a small crew. One gaffer for example, so that it's as if you are there, the only one, inside the story, watching like a fly on the wall, enjoying the struggle through the confusion of life, as everyone. A massive crew of hundreds disturbs the acting, disturbs the vibe, becomes the movie, rather then the film being the focus. Somehow these larger and larger films just become money vampires for people to fill their bank accounts, rather then go to make something beautiful, as this. Anyway, one can see in watching this film how a movie should really "feel." You can understand that the actors felt comfortable and the whole thing came very naturally for them, rather then forced. One can immediately understand that the director Soren K. Jacobson was excited and felt the artist, allowing himself the opportunity to touch base with why we make films in the first place, art. When I get sick of Hollywood films (every other day) I watch Mifune and feel refreshed and I believe in the poetry of film once again. I can believe that a simple story is capable of being entertainment and moving, rather then great big complicated stories that consume the characters, and miss the mark.