Dit is een goede film om naar te kijken als je van Britse films uit die tijd houdt en vooral als je van Dirk Bogarde houdt. Hij is met enige stijl gemaakt, maar het script is een probleem. Hoewel hij in het begin intrigerend is, draait deze spionagefilm uiteindelijk nogal om niets. Het belangrijkste onderwerp in deze zelden geziene film is de al even zelden gehoorde plaat van Jerry Goldsmith, die ik wel aardig vind. Ik geloof dat er in 1968 een lp van is uitgebracht, maar die is nooit op cd uitgebracht. Misschien is een van de redenen daarvoor, zoals ik onlangs heb gelezen, dat Goldsmith geen goede ervaring had met het maken van de plaat en er nooit veel over te zeggen had of het gewoon niet deed. Ik wil er helemaal niet over praten. Dat is jammer, want de partituur, ook al is die van een onbelangrijke Goldsmith, heeft wel degelijk waarde. Ik hoop ooit te lezen wat Goldsmiths problemen ermee waren.
This is a good film to watch if you like British films from the era and especially ones with Dirk Bogarde. It's made with some style but the script is a problem. Though it starts out intriguingly, in the end this espionage film is rather much ado about nothing. The main point of interest in this rarely seen movie now is the equally rarely heard Jerry Goldsmith score, which I rather like. I believe it got an LP release back in 1968, but has never been issued on CD. Perhaps one of the reasons for that, as I've recently read, is that Goldsmith didn't have a good experience doing the score and never had much to say about it or simply didn't want to discuss it at all. Unfortunate, because the score, though minor Goldsmith, does have merit. I hope someday to read just what Goldsmith's problems were with it.