'Phantasm: een geestverschijning van een geestverschijning.' Gewoon gezegd: Phantasm is een visuele nachtmerrie die is getransformeerd tot de vluchtige werkelijkheid van een persoon. De nadruk op slapen en dromen is precies de boodschap die het wil overbrengen. Met een perfecte score en een kenmerkend angstaanjagend geschreven Horror-crimineel 'The Tall Man', zijn de enige nadelen van Phantasm het gebrek aan kwaliteitsacteurs, scenario's, ijsberen en goedkope horror clichés uit de jaren zeventig. Het acteerwerk en de personages worden zelfs zo irritant dat het het enige element van Phantasm is dat voorkomt dat het door de meeste Horror-fans als een echte Horror-klassieker wordt beschouwd (of misschien is het George Lucas' ongeautoriseerde gebruik van Jawa's?). Als je de Horror-elite bekijkt, zie je dat die films ook behoorlijk beroerde acteerproblemen hebben, dus waarom zou Phantasm zo slecht zijn? Eigenlijk zou dat niet zo moeten zijn, want Phantasm is net zo goed als de klassiekers. Een van de redenen waarom Phantasm zo'n unieke film is, is dat de personages goed bekend zijn, in tegenstelling tot de meeste Horror-films; hoewel het acteerwerk iets minder is dan bij de sterk geschreven personages, is het nog steeds voldoende om de onhandig uitgesproken zinnen, de vreemde gezichtsuitdrukkingen en de komische, gevatte reacties goed te maken. De filmmuziek is ook perfect en hypnotiserend, wat goed bij Fred Myrow past, en het was in feite een van de krachtigste elementen van de film die me echt in de ban hielden. De verbluffende beelden en het concept en de beelden van The Tall Man (prachtig geportretteerd door Angus Scrimm) zijn authentiek griezelig, als iets wat je in een nachtmerrie zou tegenkomen. (In feite had ik een droom waarin ik in de hel was en ik een priester tegenkwam die was gekrompen en ontleed door een demon, en dat was voordat ik Phantasm zag). Ik weet dat ik behoorlijk hysterisch zou zijn als The Tall Man me stalkte.<br />Het zijn deze punten van de film die Phantasm voor mij tot een sfeervolle en griezelige horrorjuweel maken, het brengt me in feite terug naar de tijd dat ik een vijfjarig kind was in een videotheek in de jaren Een andere reden waarom de sfeer van Phantasm zo goed werkt, is het gebruik van wit en licht in plaats van duisternis. Phantasms surrealistische mortuarium is een nachtmerrieachtige traktatie van witmarmeren muren met laden vol dode mensen, gapende, grote gangen en de schoenen van de lange man die over de tegels sjokken en je het gevoel geven dat hij elk moment uit het televisiescherm kan springen. Van de vliegende zilveren ballen naar de leegte naar een andere dimensie, Phantasms concept van een gruwelijk, spookachtig verhaal over een zielenhoeder is wonderbaarlijk goed onder de knie gekregen en uitgehaald.<br /><br />Hoe vol 1970's ook zit, het blijft een klassieker. Het gebruik van het kleinste budget en het surrealisme dat in Phantasm is verwerkt, maken het tot een zuivere Horror-juweel. Het lijkt wel of alle liefde alleen maar uitgaat naar de betere films omdat er zo over wordt gepraat en ze eigenlijk niet eens worden geanalyseerd. Deze film heeft me meer de stuipen op het lijf gejaagd dan welke andere Horror-klassieker ook en ik ben lang niet zo oud als ik was toen ik bang was voor die films. Phantasm wordt ten zeerste aanbevolen aan surrealistische, horror- en cultfanaten.
"Phantasm: an apparition of a ghostly appearing figure" Simply put Phantasm is a visual nightmare transformed into a person's sketchy reality. The emphasis on sleeping and dreams is exactly the message it is getting at. With a perfect score and a quintessentially frighteningly written Horror villain 'The Tall Man' the only downfalls of Phantasm are its lack of quality acting, script, pacing and cheap 1970's horror clichés. In fact the acting and characters become so irritating it is the only element of Phantasm that takes it away from being considered a true Horror classic by most Horror buffs (or maybe it's George Lucas' unauthorized use of Jawa's?).<br /><br />When one scans the Horror elite those films have pretty atrocious acting problems too, so why should Phantasm fail so much? It shouldn't really because Phantasm is just as good as the classics. One of the reason why Phantasm is such a unique film is the well established characters unlike most Horror films; whilst the acting is somewhat absent from the strongly written character it's still enough to redeem the awkwardly delivered lines, odd facial expressions and comical snappy reactions. The films score is also perfect and mesmerizing that fits well by Fred Myrow, it was in fact one of the most powerful elements of the movie that really had me engaged. The stunning visuals and the concept and imagery of The Tall Man (wonderfully portrayed by Angus Scrimm) are authentically creepy, like something one would encounter in a nightmare. (in fact, I had a dream where I was in Hell and I encountered a priest that had been shrunk and dissected by a demon and this was before I saw Phantasm) I know I would be pretty hysterical if The Tall Man was stalking me.<br /><br />It's these points of the film that for me makes Phantasm an atmospheric and creepy horror gem, in fact it brings me back to when I was a five year old child in a video store in the 90's, traumatized by the VHS covers for Hellraiser and The Blob only to eagerly await the day I was old enough to view them. Another reason why Phantasm's atmosphere works so well is the use of white and brightness instead darkness Phantasm's surreal mortuary is a nightmarish treat of white marble walls lined with drawers of the dead, gaping large hallways and The Tall Man's shoes trudging along the tiles that make you feel he's going to jump out of the television screen. From the flying silver balls to the void to another dimension, Phantasm's concept of a ghoulishly eerie tale about a soul keeper is wonderfully mastered and pulled off.<br /><br />No matter how jammed with 1970's horror clichés the use of the shoestring budget and surrealism incorporated into Phantasm makes it a pure Horror gem. It seems all the love goes to over rated films only because they're so talked about and not actually analysed. This movie has creeped me out more than any other Horror classic ever could now and I'm far from the age I was when I used to be scared those films. Phantasm is highly recommended to surrealist, horror and cult fanatics.