Een dag-en-nachtritme in het leven van een eclectische groep mensen die in een vervallen appartementencomplex wonen dat binnenkort waarschijnlijk tot de grond toe zal worden afgebrand op Mulberry St, wordt in beslag genomen door een ophanden zijnde maatschappelijke ineenstorting die de stad New York bedreigt als gevolg van een infectiecrisis als gevolg van wijdverbreide knaagdierenbeten. Manhattan wordt al snel overspoeld door geïnfecteerde burgers die langzaam veranderen in menselijke knaagdieren! Als de burgers eenmaal volledig zijn geïnfecteerd met het rattenvirus, vallen ze iedereen aan die ze tegenkomen, verlangend om zich te goed te doen aan hun vlees. Het zijn maar een paar personages die uit de film verdwijnen naarmate de uitbraak vorm krijgt.<br />Hoewel de invloeden van _Night of the Living Dead_ (personages die gevangenzitten in een appartementencomplex terwijl ze door geïnfecteerde mensen worden achtervolgd) en _28 Days Later_ (de 'dwaze' rat-mensen, de beverige filmstijl en de rennende mensen die proberen te ontsnappen terwijl de roofdieren hen achtervolgen) onmiskenbaar zijn, vond ik _Mulberry St_ nog steeds een adembenemend spannende film. De rattenmensen worden op precies dezelfde manier gefilmd als de door woede bevangen menselijke zombies van 28 dagen later (en 28 weken later)... de camera kan ze niet echt goed in beeld krijgen, omdat ze zich zo snel bewegen, in zo'n waanzinnige staat, als wilde dieren die sterven van de honger, dat we ons niet echt met hen kunnen identificeren. En als ze eenmaal op hol zijn geslagen, zijn onze gewone arbeidershelden vaak in beweging, of ze proberen een schuilplaats of wapens te vinden om zichzelf te beschermen. Ze zien er op de juiste manier grimmig uit met een nogal naargeestige climax als de regeringsbiologische teams eindelijk arriveren na sluitingstijd, als veel van de leden van de cast dood zijn of zijn overgelopen. Maar het geeft de film een directheid die de kijker gespannen houdt, vond ik. Ik begrijp wel waarom regisseur Mickle de techniek van de beverige camera heeft gekozen. Het geeft de film een documentair aandoende intimiteit met de personen op wie hij is gericht. Er zijn opnamen in het appartement die 'Mulberry St' een claustrofobisch gevoel van angst geven, terwijl er buiten te veel ruimte is (en vaak een verlammende stilte in de verlaten straten met rattenmensen die in stilte eten, altijd luisterend naar de geluiden van vers vlees) terwijl overal lijken liggen. Larry Fessenden heeft een grappige rol als rennende burger die een medeburger aan de poort opsluit en later de gevolgen ondervindt als hij zelf hulp nodig heeft. Het is een zeldzame film in die zin dat de personages, en de acteurs die hen spelen, multidimensionaal zijn.
A day/night in the lives of an eclectic group of characters, who live in a crumbling apartment complex soon to be possibly condemned on Mulberry St, are focused on as a societal collapse is imminent, threatening NYC due to a crisis of infection from wide-spread rodent bites. Manhattan soon is overrun by infected citizens who are slowly transforming into human rodents! Once the citizens are completely infected by the rat virus, they attack anyone in their path, longing to feast on their flesh.<br /><br />Characters like Clutch(Nick Damici), a former boxer seen often jogging on the streets(also the one his fellow neighbors in the Mulberry St apartment put their trust in), his daughter Casey(Kim Blair), recently returning from a tour in Iraq carrying a facial scar she's self-conscious about, Kay(Bo Corre), a Polish-American single mother who works at a local pub nearby, are just a few the film isolates as the outbreak takes shape.<br /><br />While the influences of Night of the Living Dead(characters trapped in an apartment complex as infected humans await them outside)and 28 Days Later..(the "giddy-up" rat-humans, shaky cam style and running humans trying to escape as the predators pursue them)are undeniable, I still found "Mulberry St." a pulse-pounding thrill-ride. The rat-humans are shot quite the same way as the "rage-infected" human zombies of 28 Days Later(& 28 Weeks Later)..the camera doesn't really completely eyeball them, because they move so fast, in such a frenzied state like wild animals starving for supper, that we don't exactly identify with them. And, once they are on the rampage, our regular working-class heroes are often on the move, or trying to find shelter or weapons to protect themselves. Appropriately grim with a rather downbeat climax as governmental biological teams finally arrive after night closes, with many of the cast members either dead or turned. The shaky-cam will undoubtedly turn some people off(..or turn their stomachs), but it gives the film an immediacy that I felt keeps the viewer on edge. I can see why director Mickle opted for the shaky-cam technique..it does give the film a documentarian closeness with those characters focused on. There are shots within the apartment which give "Mulberry St" a claustrophobic dread while outside, there's too much space(..and often a deadening silence on desolate streets with rat-humans eating silently, always listening for sounds of fresh meat) as bodies lie all over the place. Larry Fessenden has a funny cameo as a running civilian who locks the gate on a fellow citizen, later suffering the consequences when he himself needs help. I think "Mulberry St" is a rare film in that the characters, and the actors portraying them, are multi-dimensional.