De ervaring van het kijken naar Boytown heeft me nog nooit zo onder de indruk gebracht als bij het kijken naar een film. Het is begrijpelijk als een film gewoon slecht is, maar als het talent dat hier ter beschikking staat met iets komt wat zo ontzettend saai is als wat we in Boytown zien, slaat de frustratie al snel om in pure vijandigheid.<br />Met een geweldige erfenis voor de Australische komedie met zijn optredens in The Late Show en op de radio leek Mick Molloy een veelbelovende filmcarrière tegemoet te gaan met de release van zijn eerste film Crackerjack, een plezierige F.O.W.-trip met een uitstekende bezetting en een handvol echt grappige momenten. Als het op Boytown aankomt, heeft Molloy als schrijver al geen ideeën meer en zijn prestaties op het witte doek (zoals die van de rest van de cast) missen de energie en de chemie die we zouden mogen verwachten van een cast die bestaat uit Glenn Robbins, Bob Franklin en Wayne Hope, allemaal veteranen uit de Australische comedy-scene met jarenlange ervaring in het werken met elkaar.<br />Als er iets op de film aan te merken valt, dan is het dat een handvol liedjes je een glimlach op je gezicht kan brengen, maar dat is bij deze jongens niet het geval. Molloy had meer van de dwaasheid van de songteksten in het script moeten verwerken. In plaats daarvan kan Boytown er alleen maar op vertrouwen.' Terwijl de artiesten die daadwerkelijk op het scherm verschijnen oninteressant en levenloos zijn, en uiteindelijk ook niet grappig. Wayne Hope is volkomen verspild als het mikpunt van slappe homoseksuele grappen, terwijl Glenn Robbins, een van de meest getalenteerde komedianten in de geschiedenis van de Australische televisie, op onverklaarbare wijze een van de saaiste mannen is die ooit de hoofdrol heeft gespeeld in een Australische komedie.<br />Maar de grootste teleurstelling is Molloy. Dat een man met echt talent tevreden kan zijn met het uitzenden van nietszeggende vuiligheid zoals Boytown, suggereert dat hij onvoorzichtig is geweest, of erger nog, dat hij geen ideeën meer had over Crackerjack. Het ziet er in elk geval niet naar uit dat hij veel plezier heeft op het scherm <0xE2><0x80><0x93> ik kan me niet voorstellen dat iemand die kijkt veel plezier kan hebben.
The experience of watching Boytown left me as underwhelmed as I have possibly ever been in my movie-going lifetime. It's understandable if a film is simply poor, but when the talent on disposal here comes up with something as utterly dull as what we see on Boytown, the frustration soon turns to sheer hostility.<br /><br />With a tremendous legacy to Australian comedy with his appearances on the The Late Show and on radio Mick Molloy appeared headed towards a promising movie career with the release of his first film Crackerjack, an enjoyable F.O.W romp with an outstanding ensemble cast and a handful of legitimate laugh-out-loud moments. If Boytown is anything to go by Molloy is already out of ideas as a writer and his performance on the screen (much like the rest of the cast) lacks energy and the chemistry that we should expect from a cast that includes Glenn Robbins, Bob Franklin and Wayne Hope, all of them veterans of the Australian comedy scene with many years of experience working together.<br /><br />If there's anything to be taken from the film it's that a handful of the songs may bring a smile to your face, but Spinal Tap these guys ain't. If anything Molloy should have brought more of the silliness of the song lyrics to the script. Instead Boytown relies solely on it's silly premise while the performers actually appearing on screen are uninteresting and lifeless and ultimately unfunny. Wayne Hope is totally wasted as the butt of lame homosexual jokes while Glenn Robbins, one of the most talented comedic clowns in Australian television history is inexplicably one of the most boring straight men to play the lead in an Australian comedy in recent memory.<br /><br />The biggest disappointment though is Molloy. That a guy of genuine talent can be content releasing uninspiring filth such as Boytown suggests he is careless, or worse, ran out of ideas on Crackerjack. At least it doesn't look like he's having too much fun on screen - I can't imagine how anyone watching could have any fun off it.