Acht mensen worden in een bus in San Francisco vermoord door een maniak met een machinegeweer, en een van de slachtoffers is toevallig een politieman die ergens anders had moeten zijn. De combinatie van massamoord en het verlies van een van hun eigen mensen zorgt ervoor dat de politie van San Francisco op zoek gaat naar snelle antwoorden, dus sturen ze Bruce Dern en de voormalige partner van de dode politieman (Walter Matthau) eropuit om de puzzelstukjes in elkaar te passen.<br />Oké, dat zijn de eerste 10-15 minuten van de film, en het is het enige deel van dit fiasco van 2 uur dat ergens op slaat.<br />Vanaf dat moment verandert de film in een onoverzichtelijke, saaie bende, vol met eindeloze dwaalsporen die te maken hebben met afwijkende seks, pooiers, hoeren, drugsverslaafden en gekken in het algemeen. Hoe nauwkeurig je de dingen ook volgt en hoe alles ook nergens toe lijkt te leiden, op de een of andere manier halen de twee rechercheurs op de een of andere manier aanwijzingen (en geen erg goede trouwens) uit de lucht. Deze cyclische onzin blijft maar doorgaan tot het einde, wanneer de politiemannen eindelijk zo'n beetje/zoveel mogelijk/misschien denken dat ze hun man te pakken hebben. Door de toon aan te nemen van alles wat er is gebeurd, maakt de verdachte voor het gemak een snelle opeenvolging van ongelooflijk stomme bewegingen om deze onmogelijke ramp tot een ingekorte conclusie te brengen.<br />Alsof dat allemaal nog niet erg genoeg is, krijgen we te zien wat normaal gesproken een degelijke rol zou zijn die er nogal slap uitziet. De gebruikelijke maniakale vrolijkheid wordt verwrongen tot onnozelheid, en alle anderen zitten uiteindelijk opgescheept met een kleurloze achtergrond.<br />Normaal gesproken geniet ik van zo'n beetje elke korrelige politiefilm uit 1970, maar 'De Lachende Politieman' haalt bij lange na geen voldoende. Alsjeblieft... Verspil je tijd niet.
Eight people are killed on a San Francisco bus by a greasegun-toting maniac, and one of the victims happens to be a cop who was supposed to be somewhere else. The combination of mass murder and losing one of their own sends the SFPD scrambling for quick answers, so they send out Bruce Dern and the dead policeman's former partner (Walter Matthau) to piece it all together.<br /><br />OK, that covers the first 10-15 minutes of film, and it's the only part of this 2 hour fiasco that makes any bit of sense.<br /><br />From this point on, the film turns into a jumbled, boring mess, filled with endless red herrings involving deviant sex, pimps, hookers, drug addicts and weirdos in general. No matter how closely you follow things and everything appears to lead nowhere, somehow the two detectives pull clues (and not very good ones at that) seemingly out of the air. This cyclical nonsense keeps rolling almost to the end, when finally, the policemen kinda/sorta/maybe think they have their man. In following the tone of all that's come before, the suspect conveniently makes a quick succession of unbelievably stupid moves to bring this impossible-to-follow disaster to a shoehorned-in conclusion. <br /><br />As if all that's not bad enough, we get to see what would normally be a solid cast looking pretty weak. Matthau seems as utterly bored as the rest of us, Dern's usual maniacal glee gets twisted into goofiness, and everybody else ends up stuck being colorless backdrop.<br /><br />I normally enjoy just about any gritty 70's police flick, but "The Laughing Policeman" doesn't even come close to making the grade. Please- Don't waste your time.