In het midden van de jaren tachtig heb ik deze film op HBO gezien, net toen ik voor een middelgroot reclamebureau ging werken. De beste delen van deze film zijn de delen waarin Joe Brooks zijn muziek aan zijn klanten moet slijten en met hen in de opnamestudio te maken krijgt, samen met hun onwetendheid en totale gebrek aan kennis. Als schrijver van jingle's en producent kent Joe deze dynamiek heel goed, en zoals hij hier wordt afgebeeld, is het helemaal raak <0xE2><0x80><0x93> het meest accurate en eerlijke deel van de film. Het is buitengewoon herkenbaar als je in de reclamewereld zit. Joe Brooks heeft waarschijnlijk wel honderd verhalen die net zo grappig en onnozel zijn als de verhalen die hier worden getoond, misschien wel genoeg voor een hele film. Dat zou misschien snel vervelen, maar het zou leuker zijn dan het overgrote deel van 'If ever I see you again'.
Saw this movie back in the mid-80's on HBO just as I'd gone to work for a medium-sized advertising agency. The best parts of this film are the ones where Joe Brooks has to pitch his music to clients and deal with them in the recording studio along with their ignorance and complete lack of knowledge. As a jingle writer and producer, Joe knows this dynamic very well, and as portrayed here, it's dead-on - the most accurate and honest part of the film. It's extremely relatable if you're in the advertising business. Joe Brooks probably has a hundred stories that are just as funny and inane as the ones presented here, maybe enough for an entire film. That might wear thin pretty quickly, but it would more entertaining than the bulk of "If Ever I See You Again."