Drie uur David Lynch op zijn meest fragmentarische en verwarrende manier. Normale Lynch-thema's en -technieken volgen elkaar op: verhaal, ontrouw, veranderende identiteit, cyclische montage, Hollywood-artifice, indirecte dialoge, uitgestreken komedie, en de meest verontrustende special effects sinds Eraserhead. Het is een koortsachtige nachtmerrie met niet-aflatend spookachtige en onheilspellende muziek en een paar popsongs (Becks zwarte tamborine en de doo-wopklassieker 'The Locomotion') en unieke industriële/pop-hybriden van Lynch zelf. De film is digitaal opgenomen, in tegenstelling tot de film, en Lynch spaart elk trucage-effect uit dat je je in deze film maar kunt voorstellen, en hij doet het in elk geval nog goed ook. Laura Dern laat een ongelooflijke hoeveelheid afstand zien en slaagt erin om je de hele film lang aan het scherm gekluisterd te houden, en dat is een hele prestatie voor een film van drie uur. Mijn grootste klacht is de lengte, die is te lang om in de bioscoop te zitten, en ik was letterlijk uitgeput aan het eind. Als je van Mullholand Drive, Lost Highway, Eraserhead en de meer abstracte films van Lynch hebt gehouden, dan is dit zijn meesterwerk. Er zitten zelfs scènes in van zijn onlineserie 'Rabbits', die met het verhaal zijn verbonden, en scènes van Laura Harring en Justin Theroux (die). Het is een hoofdfiguur in dezelfde positie als hij was) van Mullholand Drive, die het direct verbindt met de rest van het Lynch-universum. Ik kreeg er ook hoofdpijn van, maar dat had ik eigenlijk wel verwacht, maar het was een van de meest bevredigende hoofdpijnen die ik ooit heb gehad.
Three hours of David Lynch at his most fragmented and unsettling. Normal Lynch themes and techniques run through story, infidelity, identities changing, cyclical editing, Hollywood artifice, oblique dialoge, deadpan comedy, and the most disturbing special effects since Eraserhead. It's a feverish nightmare with unrelentingingly haunting and ominous music and a few pop songs(Beck's black tamborine, and doo-wop classic, "The Locomotion") and unique industrial/pop hybrids by Lynch himself. The film is shot on digital as opposed to film, and Lynch milks every trick lighting effect you could imagine in this film, and if nothing else he's really expands the possibilities of digital movie-making, by using the washed out colors and light sensitivity of his cameras as opposed to trying to recreate the look of film. Laura Dern shows an incredible amount of range and manages to hold you to the screen with her for the entire film, and at three hours that's a feat. My biggest complaint is the length, it's too long to sit in a theater, and I was literally exhausted by the end. If you liked Mullholand Drive, Lost Highway, Eraserhead and the more abstract films of Lynch, then this is his masterpiece. It's even got scenes from his online series "Rabbits", linked into story, and appearances by Laura Harring and Justin Theroux(who's a main character in similar position as he was) from Mullholand Drive, connecting it directly to the rest of the Lynch universe. Gave me a headache too, but I kinda expected it that, but it was one of the most rewarding headaches I have had the pleasure of receiving.