Deze film is alles wat het hout niet is. Het is een subtiele, diepe film. Er zijn geen dramatische poppenkast-shots. Er zijn geen hoge-hoek-shots met de camera. De emoties worden allemaal geïmpliceerd door de omlijsting van de scènes en de bewegingen van de personages. In veel opzichten zijn de scènes net haiku's. De soberheid van de scène is zijn schoonheid, de betekenis van de scène is een puzzel die de kijker moet oplossen.<br />De nachtelijke autorit naar de begraafplaats aan zee is een spaarzame studie van de macht van eenvoudige vormen en eenvoudige beweging. De sumoscène op het strand is een intrigerende kijk op de relaties van de personages in de film. Het zal niet werken om deze film te benaderen als een John Woo-film. Om deze film te begrijpen, moet je elke scène benaderen als een nieuwe blik op de personages, hun gedachten en hun emoties. Verwacht niet dat iemand zal zeggen: 'Ik ben pissig' of 'Ik ben verdrietig' of 'Ik ben bang'. Probeer de film en de personages te _voelen_, niet door te analyseren, maar door je erin onder te dompelen. Alles in de film wordt subtiel en indirect geïmpliceerd. Maar het effect is overtuigend en krachtig.<br />Natuurlijk kan het voor sommige mensen klinken als een berg paardenmest. Dat is ook prima. Ieder zijn meug.
This movie is everything that hollywood isn't. It is a subtle, deep film. There are no dramatic dolly/steady-cam shots. There are no high angle/pan the camera shots. The emotions are all implied by the framing of the scenes and the movement of the characters. In many ways the scenes are like haiku. The economy of the scene is its beauty, the meaning of the scene is a puzzle to be worked out by the viewer.<br /><br />The night-time car drive to the burial by the sea is a sparse study of the power of simple shapes and simple movement. The sumo scene on the beach is an intriguing look into the relationships of the characters in the film.<br /><br />Approaching this film like a John Woo film will not work. To understand this film, approach each scene as a fresh peek into the characters, their thoughts and their emotions. Don't expect anybody to say "I'm pissed" or "I'm sad" or "I'm scared". Do try to *feel* the movie and the characters, not by analyzing, but by immersion. Everything in the film is implied subtly and obliquely. But the effect is convincing and powerful.<br /><br />Of course, to some people all of the above may sound like a pile of horse manure. That's fine, too. To each his own.