Om te beginnen is deze film een vervolg op Hitokiri (1969). Dat is een van de klassieke samoeraifilms met heel snelle actiescènes die nog altijd beter zijn dan veel van wat we tegenwoordig te zien krijgen.<br />'Izo' begint waar de eerste film eindigde. De hoofdpersoon wordt gekruisigd voor zijn misdaden die hij als huurmoordenaar heeft begaan in dienst van degenen die probeerden het oude regime te herstellen.<br />Maar hij merkt dat hij weer leeft, en aanvankelijk begrijpt hij niet dat hij een demonisch bestaan heeft geleid omdat zijn ziel geen rust kan vinden en hij in vol bewustzijn door de lagen van de hel moet afdalen.<br />Zijn motto uit de eerste film, 'Gods straf', volgt. Hij is van plan wraak te nemen op de wereld en op de goden omdat ze hem in deze ellende hebben gestort.<br />Deze film mag dan weer een bloedbad zijn, maar de filosofische inhoud is ook enorm. Miike-films op hun best, weer zo'n lowbudgetproductie waarvan de diepzinnigheid de toeschouwer jarenlang stof tot nadenken zal geven.
First of all, this film is a sequel to Hitokiri (1969). Thats one of the classic Samurai swordfighting films with very fast action scenes thats still better than much we get to see today.<br /><br />"Izo" starts where the first film ended. The protagonist is crucified for his crimes that he committed as a hired terrorist in the service of those who tried to restore the old regime.<br /><br />But he finds himself alive again, at first not understanding that he has taken on a demonic existence because his soul cannot rest and he must descend through the layers of hell in full consciousness.<br /><br />Following his motto from the first film, "Divine punishment", he sets out to take revenge on the world and on the gods for getting him into this whole mess.<br /><br />This film may be another blood bath, but the philosophical content is also enormous. Miike film-making at its very best, another no-budget production whose profundity may give the watcher stuff to think about for years.