Lang voordat Woody Allen dezelfde mensen en hetzelfde territorium opeiste, was deze film uit 1967, gebaseerd op een toneelstuk van Murray Schisgal uit 1964, op Broadway geregisseerd door de jonge Mike Nichols (die Elaine Mays partner in Chicago was geweest) misschien wel de eerste Hollywoodfilm die een groep uiterst neurotische, overdreven welbespraakte en <0xE2><0x80><0x93> hoewel nooit genoemde <0xE2><0x80><0x93> joodse stadsfiguren als onderwerp had. Helaas, hoe grappig en satirisch de film soms ook is, werd de zwakke verhaalstructuur niet versterkt door de naturalistische setting. Als puntje bij paaltje komt, is de film niet meer dan een reeks schetsen, van het soort dat Nichols & May zo briljant op plaat en toneel hebben gemaakt. De Ier Jack Lemmon lijkt een misplaatste rol te spelen, maar hij doet zijn best om het koortsachtige gedoe vol te houden, waarbij hij soms schandalig tekeergaat. Daar staat tegenover dat de briljante en vervolgens mooie Elaine May (regisseur en schrijver van vele flops in de filmwereld) misschien wel de grootste geschifte Joodse prinses ooit in een film is. Hoezeer ze ook haar best deed, Woody Allens tweede vrouw, Louise Lasser, doublure in de oorspronkelijke Broadway-productie, kon Elaine May nooit helemaal evenaren als het op J.A.P.-gekte aankwam.
Way before Woody Allen laid claim to the same people and the same territory, this 1967 film based on a 1964 play by Murray Schisgal, directed on Broadway by the young Mike Nichols (who had been Elaine May's partner in Chicago) may be the first Hollywood film ever to feature a group of highly neurotic, overly articulate, and -although never named as such apparently middle-class Jewish urban characters. Unfortunately, as funny and satirical as the film is at times, opening it up to the real world with naturalistic settings did not help support its weak story structure. When push comes to shove, the movie is no more than a series of sketches, the sort that Nichols & May did so brilliantly on records and stage. Irishman Jack Lemmon seems miscast; he does his best, however, to sustain the frenetic shtick, mugging outrageously at times. On the plus side, the brilliant and then beautiful Elaine May (future director and writer of many a film flop) may be the greatest crazy Jewish American Princess ever portrayed on film. Try as she might, Woody Allen's second wife, Louise Lasser, understudy in the original Broadway production, could never quite match Elaine May when it came to sheer J. A. P. nuttiness.