'The Living and the Dead' gaat over het leven van een Britse edelman, zijn vrouw en zijn volwassen zoon die op een spectaculair landgoed wonen. De goede tijden zijn allang voorbij. Het landgoed is vervallen en staat op instorten, de vrouw ligt het grootste deel van de film in bed en de zoon is klinisch psychotisch. Dat is zo'n beetje alles wat er met redelijke zekerheid over de plot gezegd kan worden.<br />De rest is een tuimelende brij van tegenstrijdige alternatieve werkelijkheden, verschoven tijdlijnen, hallucinerende visioenen en snelle bewegingen. Simon Rumley, regisseur, schrijver en producent, is dol op snelle bewegingen. Leo Bill als de zoon besteedt een groot deel van de film met tien keer de snelheid van het licht, racend door uitgestrekte delen van het interieur, met armen en gezicht geanimeerd in een mislukte poging de kijker zijn perspectief te geven. Het werkt niet, het wordt al snel vermoeiend en voor de hand liggend. Rumley is zo toegewijd aan de techniek dat wolken, de opkomende zon, takken, voertuigen, artsen en verpleegsters uiteindelijk in het strijdgewoel terechtkomen. Herhaaldelijk. Het is moeilijk te begrijpen waarom, omdat het niets te maken heeft met de stille wanhoop waar Rumley zich aan vastklampt, maar in plaats daarvan het gevoel van een muziekvideo uit de jaren tachtig of een VW-reclame oproept.<br />Het is symptomatisch voor het wegvallen van de samenhang in de film. De eerste helft is in tegenspraak met de achterkant, zonder dat er ook maar iets van een oplossing wordt geboden. De zoon blijkt eerder misdadig krankzinnig te zijn dan klinisch, maar er is geen reden te bedenken waarom hij niet in een inrichting zou zijn opgenomen. In het begin van de film, als hij nog steeds wordt afgeschilderd als een gelukkige idioot, is de vader voortdurend grof en streng. De vaderlijke warmte komt pas tevoorschijn als er gewetenloze daden worden gepleegd. De zoon zwerft vrij rond over het punt waar elk modern westers land hem zou hebben opgesloten. We weten nooit waarom. Evenzo is de rest van de plot zo kunstmatig en aangepast aan de eisen van intense momenten dat alle geloofwaardigheid verloren gaat en daarmee ook elke bezorgdheid voor de personages. Het enige lichtpuntje is Kate Fahy's fantastische vertolking van de echtgenote. Ze creëert de paar en vluchtige scènes waarin de film werkt zoals de bedoeling is. Niet tevreden met deze kleine successen veegt Rumley ze opzij om plaats te maken voor meer geestverruimende plotwendingen, waarbij hij totale mislukking uit de klauwen van middelmatig succes grist. Een film voor alleen de patiënt.
'The Living and the Dead' portrays the lives of a British noble, his wife and their adult son set in a spectacular country estate. The good days are long past. The estate is in disrepair and at risk of forfeiture, the wife bedridden most of the film and the son clinically psychotic. That sums up the bulk of what can be said with relative certainty about the plot.<br /><br />The rest is a tumbling mash of conflicting alternate realities, displaced time-lines, hallucinatory visions and fast motion. Director/writer/producer Simon Rumley loves the fast motion. Leo Bill as the son spends much of the film at ten-fold speed, racing through vast expanses of interior, arms and face animated in a failed attempt to impart the viewer his perspective. It doesn't work, quickly growing tiresome and obvious. Rumley's so committed to the technique that clouds, the advancing sun, branches, vehicles, doctors and nurses eventually join the fray. Repeatedly. It's difficult to comprehend why since it has no bearing on the quiet desperation Rumley's grasping at, instead evoking the feel of an Eighties music video or a VW commercial.<br /><br />It's symptomatic of the film's jettisoning coherency for atmosphere. The first half contradicts the back with no hint of resolution offered. The son proves more criminally insane than clinically yet no reason offered why he wasn't institutionalized. Early in the film when still portrayed as a happy idiot the father is constantly abusive and stern. Fatherly warmth doesn't appear until unconscionable acts are committed. The son roams free past the point any modern Western nation would have seen him incarcerated. We never know why. Likewise the rest of the plot is so artificial and bent to the requirements of intense moments all believability is lost and with it any concern for the characters. The one bright spot is Kate Fahy's terrific portrayal of the wife. She creates the few and fleeting scenes in which the film works as intended. Not content with these minor successes Rumley brushes them aside to make room for more mind-bending plot twists, snatching total failure from the jaws of mediocre success. A movie for the patient only.