In het jaar 1999 stort een buitenaards slagschip ter grootte van een stad op Aarde neer, en in de loop van het volgende decennium herstellen geleerden en technici de schade en maken het schip weer tot een kruising tussen menselijke en buitenaardse technologie. Wat de Aardbewoners niet beseffen is dat het schip wordt gevolgd door een hele armada van zwaarbewapende ruimte slagkruisers die het schip en zijn geheimen voor zichzelf willen opeisen. De buitenaardsen, die Zentraedi worden genoemd, zijn een formidabel ras van reuzen die zijn gefokt op oorlogvoering, maar als ze hun aanwezigheid naderen, activeren ze een boobytrap in de ingestorte ruimtefortificatie die de Macross-dam wordt genoemd en die zich met een vernietigend energiewapen door hen heen ploegt. De Zentraedi, die denken dat de Aarde hen opzettelijk heeft aangevallen, slaan terug en beginnen zo de Eerste Ruimteoorlog. De kapitein van de Macross beseft dat het waarschijnlijk een goed idee zou zijn om het conflict van de Aarde af te leiden (die net een lange oorlog op een planeet achter de rug heeft), en hij geeft opdracht van het onbeproefde 'plooi'-systeem van het schip om het schip naar de donkere kant van de maan te plooien; de plooi wordt in werking gesteld, maar brengt het stadje mee dat om de Macross heen was gegroeid, en tot afgrijzen van alle betrokkenen komen ze in de buurt van Pluto terecht (dat krijg je ervan als je met technologie rotzooit die je niet kunt bedienen!). En alsof dat nog niet erg genoeg is, is het vouwsysteem volledig verdwenen, zodat de bemanning van het schip en de nu geredde bewoners van de stad geen andere keus hebben dan met gebruikmaking van conventionele motoren naar huis terug te keren. En terwijl de Macross terugkruipt naar de Aarde, komt de vijandelijke vloot niet ver achter haar aan...<br />Dat is de basisopstelling, maar wat de Macross onderscheidt van de overvloed aan ruimteopera's over de invasie van buitenaardse wezens die eraan voorafgingen, is het feit dat het verhaal vooral draait om het menselijke element van het verhaal, waardoor het in wezen een science-fiction soap werd. Bijna alle personages zijn op de een of andere manier gebrekkig, en ondanks de militaire ervaring die velen van hen hebben opgedaan, blijkt die ervaring vaak onontbeerlijk in het licht van een ruimtegevecht en technologieën die ze eenvoudig niet begrijpen. De ogenschijnlijke held, de zestienjarige stuntpiloot Hikaru Ichijo, wordt in de loop van het verhaal volwassen en we volgen hem bij elke moeilijke stap die hij zet. We volgen zijn ontwikkeling van wonderkind van de burgerluchtvaart tot superruimtevechter, en we zien hoe hij zijn tegenzin om te doden inslikt als hij zich aansluit bij de ruimtevloot van de Verenigde Naties (onheilspellend afgekort tot de 'V.N.'). Hij is ook het middelpunt van een driehoeksverhouding waarin zijn emoties worden verdeeld tussen een leuk Chinees meisje dat van de ene op de andere dag van serveerster tot popidool verandert, en zijn carrière als militaire commandant volgens het boekje. Deze driehoek wordt uitmelken voor wat hij waard is en is de voornaamste reden dat de serie zo populair is geworden bij de vrouwelijke kijkers, samen met de romantische beproevingen en beproevingen van de rest van de omvangrijke cast.<br />Nog iets wat de serie onderscheidt van het clichébeeld is de pan-culturele reikwijdte van de cast. De held mag dan een Japanner zijn, maar de rest van de personages beslaan het hele etnische spectrum. De brugbemanning bestaat alleen maar uit een paar Russen, een of twee Amerikanen, een Italiaan en een zwart grietje. Dit was in die tijd heel verfrissend, omdat de toentertijd meest multiculturele personages in de verschillende incarnaties van Cyborg 009 voorkwamen, maar elk lid van dat internationale team werd in de meest brede etnische stereotypen weergegeven. Dat was niet het geval met Macross, die niet veel ophef maakte over de etnische kenmerken van de personages en alleen de Chinese figuur liet opvallen door haar vaak gedragen Hongkong-achtige jurken en kapsels. En hoewel de show zeker een contingent fans heeft die hem vereren vanwege zijn ruimtegevechten en de transformatie van de mecha, moet ik zeggen dat ik het nog het leukst vind omdat de kijker het gevoel heeft dat hij precies weet waar het verhaal heen gaat en het kleed dan consequent onder zijn voeten vandaan trekt. De liefdesdriehoek speelt zich af op een manier waarop alle drie de deelnemers veranderen en groeien, de B-personages maken een ernstig drama mee over de tragische verliezen in de oorlog en de mogelijkheden die kunnen opbloeien tussen zelfs de bitterste rivaliteiten van de vijand (laat dat maar eens horen aan Max en Millia! En zelfs de vijandige buitenaardse wezens blijken veel meer te zijn dan gewone kwaadaardige wereldveroveraars, als hun vreemde en oude geschiedenis bewijst dat er echt iets is aan de universele aard van de'menselijkheid'.<br />Super Dimension Fortress Macross is met afstand de meest doorwrochte en intelligentste ruimteopera uit de jaren tachtig, zowel in termen van verhaal- als visuele impact, en heeft de lat aanzienlijk hoger gelegd wat betreft de manier waarop met dergelijk materiaal kan en moet worden omgegaan. De enige verfilmde buitenaardse invasie die daar zelfs maar bij in de buurt komt, is Neon Genesis Evangelion (1995), een serie die zijn Macross-invloed op de mouw draagt, maar op de een of andere manier veel minder bevredigend is. Als je de Animeigo-boxen met de originele, ongekuiste en gecomprimeerde Macross-serie in handen kunt krijgen, kun je de vervolgen en de niet zo slechte veramerikaniseerde versie overslaan. Robotech zou je een plezier doen en ze uitproberen, te beginnen met aflevering één, want het hele verhaal is één lang verhaal dat in zesendertig hoofdstukken wordt verteld. Zelfs als je geen fan van anime bent, raad ik je aan om dit spul een kans te geven. Ruimteopera's worden zelden beter dan deze, en _Super Dimension Fortress_ is beslist beter dan de drie recente gruweldaden van _Star Wars_.
In the year 1999 a city-sized extraterrestrial battle cruiser crash lands on Earth, and over the next decade scientists and engineers repair its damage and refit it into a hybrid of human and alien technologies. What the Earth-folks don't realize is that the ship has been tailed by an entire armada of heavily armed space battle cruisers who seek to claim the ship and its secrets for themselves. The aliens, called Zentraedi, are a formidable race of giants who have been bred for warfare, but as they approach their presence triggers a booby trap on the downed space-fortress  called the Macross  that plows through them with a devastating energy weapon. Thinking the Earth fired upon them intentionally, the Zentraedi retaliate, thereby launching Space War I. Realizing that it would probably be a good idea to move the conflict off of the Earth (which has just gotten over a long on-planet war), the captain of the Macross orders the use of the ship's untested "fold" system to warp the ship to the dark side of the moon; the warp is initiated, but it brings the small city that had grown around the Macross with it, plus, to the horror of all involved, they find themselves just outside orbit near Pluto (that's what you get for messing around with technology that you don't know how to operate!). And as if that isn't bad enough, the fold system has completely vanished, leaving the ship's crew and the now-rescued inhabitants of the city no alternative but to make their way back home using only conventional engines. And as the Macross crawls back to the Earth, the enemy fleet is not far behind...<br /><br />That's the basic setup, but what makes Macross stand out from the plethora of alien invasion space operas that came before it  most notably the classic Space Battleship Yamato (1974)  is its focus on the human element of its story, becoming in essence a soap opera in sci-fi drag. Nearly every character is in some way flawed, and despite the military experience held by many of them, that experience frequently proves moot in the face of deep space combat and technologies that they simply do not comprehend. The ostensible hero, sixteen-year-old stunt pilot Hikaru Ichijo, comes of age during the course of the narrative and we follow him through every awkward step, tracing his evolution from prodigy civilian airman to ace space-fighter, as well as seeing him swallow his reluctance to kill once he joins the United Nations Space Navy (annoyingly dubbed the "UN Spacy" for short). Hikaru's also at the center of a love triangle that sees his emotions split between a cute Chinese girl who ends up going from waitress to pop idol overnight, and his by-the-book career military commanding officer; this triangle is milked for all it's worth and is the primary reason that the series proved so popular with female viewers, along with the romantic trials and tribulations of the rest of the voluminous cast.<br /><br />Another thing that sets the series apart from the cliché template is the pan-cultural scope of the cast. The hero may be Japanese, but the rest of the characters run the ethnic gamut, the bridge crew alone being comprised of a couple of Russians, an American or two, an Italian, and a black chick. This was very refreshing at the time, with the then-most-contemporary multi-cultural cast of characters being found in the various incarnations of Cyborg 009, but each member of that international team was drawn in the most broad of ethnic stereotypes. Not so with Macross, which didn't make a big deal ou t of the characters' ethnicities and saw only the Chinese character standing out because of her frequently-worn Hong Kong-style dresses and hairstyles.<br /><br />And while the show certainly has a contingent of fans who revere it for its space battles and transforming mecha, I have to say that I love it most for starting things off on a footing that allows the viewer to think they know exactly where the story's going to go and then consistently pulling the rug out from under them. The love triangle plays out in a way that sees all three participants change and grow, the B-characters go through some serious drama involving the tragic casualties of war and the possibilities that can blossom between even the most bitter of enemy rivalries (let's hear it for Max and Millia!!!), and even the enemy aliens prove to be far more than just stock evil world-conquerers when their strange and ancient history proves that there really is something to the universal nature of basic "humanity."<br /><br />Super Dimension Fortress Macross is easily the most well-crafted and intelligent of the space operas from the 1980's, both in terms of narrative and visual impact, and totally raised the bar on how such material can and should be handled. In fact, the only serialized alien invasion show to come along since that even comes close is Neon Genesis Evangelion (1995), a series that wears its Macross influence on its sleeve but somehow comes up a lot less satisfying. If you can get your hands on the Animeigo boxed sets of the original uncut and subtitled Macross series  avoid the sequels and the not bad Americanized version, Robotech  do yourself the favor and check them out, starting with episode number one because the whole thing's one long story told in thirty-six chapters. Even if you're not an anime fan I urge you to give this stuff a chance. Space operas seldom get any better than this, and Super Dimension Fortress Macross sure as hell beats the three recent Star Wars atrocities.