De grootsheid van Robert Duvall is voor een deel te danken aan zijn vermogen om het personage te worden dat hij speelt, en aan het feit dat zijn identiteit in de film is verwerkt. In deze film komt hij helaas niet naar voren als huurmoordenaar, maar als een vreemde eend in de bijt van Harvey Keitel. Ik vroeg me af naar 'wie' ik nu eigenlijk zat te kijken. Toen ik erachter kwam dat Duvall het script had geschreven, werd het me allemaal duidelijk. Acteurs zijn meestal lege vaten, gevuld met de creatie van een schrijver... Duvall zag zijn acteertalent voor schrijftalent aan en gaf me een interessante blik in de tangowereld van Buenos Aires, bevolkt door de cast van 'Reservoir Dogs'. Een paar afleveringen van 'The Official Story' zouden voor Duvall misschien beter bronmateriaal zijn geweest, hoewel de dialogen nooit echt lijken te kloppen.
Robert Duvall's greatness lies in part, on his ability to become the character he's portraying, his identity subsumed in the film. In this movie, unfortunately, he emerges not as a hit man, but as an odd permutation of Harvey Keitel. I found myself wondering exactly "who" I was watching. Discovering after the fact that Duvall wrote the screenplay, all became clear. Actors tend to be empty vessels, filled by a writer's creation...Duvall mistook his acting gifts for writing talent, and produced an interesting glimpse of Buenos Aires' tango world, populated with the road show cast of "Reservoir Dogs". A few viewings of "The Official Story" might have provided better source material for Duvall, although the dialog consistently fails to ring true.