Miike heeft langzaam internationale erkenning verworven voor zijn schokkend extreme geweld en absurde seksuele perversies. Veel van zijn films bevatten expliciet en luguber bloedvergieten, vaak op een bizarre, belachelijke manier. Deze specifieke actiefantasie van hem lijkt minder toegankelijk te zijn geworden voor iemand anders dan het publiek van kunstgaleries en fans van extreme cinema. Ik moet nog begrijpen waarom. Deze bizarre slachtpartij zit vol symboliek en lokt tegelijkertijd metafysische complexiteiten uit en verhindert ongeloof. Maar zo gaat het ook met Miike.<br />Er is een enorm verschil tussen een genotzuchtig geënsceneerde symboliek die de intellectuele pretenties ontstijgt en een film van Takashi Miike die hij besluit enige substantie te bieden. Er zou geen barrière moeten zijn tussen de film en het publiek. Deze film heeft een opmerkelijk unieke sfeer, een donkere, drugachtige visuele versmelting van grunge en alles wat de kijker vreemd is. We beginnen wanneer de Shogun op zijn laatste benen loopt, maar nog steeds in staat is zijn vijanden te straffen. Degene die we zien is Izo, een huurmoordenaar in dienst van een krijgsheer. Nadat hij talloze Shogun-mannen heeft gedood, wordt Izo gekruisigd en herhaaldelijk met een speer gestoken. In plaats van door te gaan naar het hiernamaals of op te houden te bestaan, stuwt zijn woede hem door het ruimte-tijdcontinu<0xC3><0xBC>m, dat voorbijsnelt via voorraadbeelden van de Tweede Wereldoorlog naar het huidige Tokio, waar hij zich op straat bevindt en één is met de stad. Hier vermoordt Izo iedereen die hij tegenkomt, ongeacht waar tijd en ruimte hem spontaan en oneindig verstrooien. Zijn geest is nog steeds vol woede over de behandeling die hij in zijn vorige leven heeft moeten ondergaan en lijkt tijdloos te snijden en te snijden tot hij eindelijk de karmische krachten-die-er-zijn kan bereiken, een allegorisch personage dat gespeeld wordt door de grote minimalistische acteur-regisseur Beat Takeshi, wiens voorgangers hem ter dood hebben gebracht.<br />Miikes vertolking van de titelfiguur, of om precies te zijn van zijn fantoomlevenskracht, overstijgt de werkelijkheid, tijd en ruimte als een surrealistische weergave van Izo's buitengewoon en eindeloos bloederige en toch filosofische confrontaties in een letterlijke oneindigheid die doordrenkt is van symbolische beelden en karakteriseringen, en begeleid door de fascinerende, hilarische, verontrustende acid-folkzanger Kazuki Tomokawa op gitaar. Hij propt deze elementen en beelden niet vol met diepzinnigheid. Hij vertelt het verhaal zo direct als maar mogelijk is. Met symbolische beelden bedoel ik niet Bergman-achtige vragen over identiteit en metaforen die te diepliggen voor woorden of veel andere vormen van reactie. Ik bedoel dat we Izo in feite op een paar punten rondjes ziet rennen om een door de computer gegenereerd oneindigheidssymbool. Verschillende voorbeelden, zoals de scène waarin bloemen over hem roddelen en hem uitlachen, een vrouw die een zwaard uit haar vagina trekt, Izo die volledig in samoerai-kleding en met bloed bespat door een toevallig modern kantoor vol hokjes loopt. Dit zijn allemaal zeer directe illustraties van het surrealisme, basiskenmerken van het element van verrassing en opzienbarende combinaties.<br />Ondanks de abstracte implicaties van dit bovennatuurlijke bloedbad is het in feite een explosie van woede en psychose, eindeloos gewelddadig, met een lichaam dat aanzienlijk meer te betekenen heeft dan de Kill Bill-films of zelfs andere bloedbaden van Miike zelf. Het is een enorm vermaak in de zin dat het een gewelddadig videospelletje is, dat je spanningen wegneemt door elk greintje agressie dat je misschien voelt te reflecteren. Mijn ervaring met het spel was verfrissend rijk.
Miike has slowly amassed international recognition for his shockingly extreme violence and absurd sexual perversions. Many of his films contain explicit and lurid bloodshed, often in an outlandish, ridiculous way. This particular action fantasy of his seems to have proved less accessible to anyone other than art-house audiences and fans of extreme cinema. I have yet to understand why. This bizarre massacre is full of symbolisms and simultaneously provokes both metaphysical complexities and suspension of disbelief. But so it goes with Miike.<br /><br />There is a vast world of difference between a self-indulgent affectation of symbolism zig- zagging intellectual pretension and a film by Takashi Miike in which he decides to offer some substance. There should not be some sort of barrier between the film and its audience. There is a remarkably unique atmosphere to this film, a dark, drug-like visual fusion of grunge and everything foreign to the viewer. We begin when the Shogunate is on its last legs, but still capable of punishing its enemies. The one we see is Izo, an assassin in the service of a warlord. After killing countless Shogun men, Izo is crucified and repeatedly speared. Instead of being passing on into an afterlife or ceasing to exist, his rage propels him through the space-time continuum, which races by through stock footage of World War II, to present-day Tokyo, where he finds himself on the streets and one with the city's destitute. Here Izo kills everyone in sight, no matter where time and space spontaneously and indefinitely throw him, his spirit still full of rage from his treatment in his past life, seemingly slicing and dicing timelessly till he can finally reach the karmic powers-that-be, one allegorical character played by the great minimalist actor-director Beat Takeshi, whose predecessors put him to death.<br /><br />Miike's depiction of the title character, or more exactly his phantom life force, exceeds reality, time and space as a surrealist rendering of Izo's extraordinarily and endlessly gory yet philosophical confrontations in a literal infinity drenched by symbolic imagery and characterizations, and accompanied by the fascinating, hilarious, disturbing acid-folk singer Kazuki Tomokawa on guitar.<br /><br />He is not stuffing these elements and images with profundity. He is actually telling the story as directly as one could. By symbolic imagery, I do not mean Bergmanesque questions of identity and metaphors that lie too deep for words or many other forms of reaction. I mean we actually at a couple of points see Izo running laps around a computer-generated infinity symbol. Different instances like the scene in which flowers gossip about and laugh at him, a woman pulling a sword from her vagina, Izo fully clad in samurai apparel and spattered with blood walking through an incidental modern office of cubicles. These are all very direct illustrations of surrealism, basic features of the element of surprise and startling juxtapositions.<br /><br />Really, in spite of this supernatural bloodbath's abstract implications, it is an explosion of rage and psychosis, endlessly violent, with a body count significantly higher than the Kill Bill films or even other gorefests by Miike himself. It is massive entertainment in the sense that a violent video game is, relieving your tensions by reflecting every ounce of aggression you may feel. My experience seeing it was refreshingly rich.