Hoe indrukwekkend sommige latere films van Kurosawa ook zijn <0xE2><0x80><0x93> 'Kagemusha' en 'Ran' bijvoorbeeld <0xE2><0x80><0x93>, ik moet bekennen dat ik met meer plezier terugga naar zijn vroege werk, met name de films die zich afspelen in het moderne Japan en niet in het feodale verleden ervan. Hij was niet een van die kunstenaars die steeds beter werden, maar eerder een die steeds nieuwe uitdagingen aanging, niet altijd met dezelfde mate van succes als 'Dodesukaden' en 'Dreams' zouden bewijzen. Ik beschouw de 'Ikiru' uit 1952 als zijn grootste prestatie, met de drie moderne dagfilms die eraan voorafgingen, 'Dronken Engel', 'Het Stille Duel' en 'Stray Dog'. 'Stray Dog' geniet van technische verdienste. Het vertelt het verhaal van een politieman die, nadat hij tijdens een busreis zijn pistool is kwijtgeraakt, een odyssee onderneemt om het terug te krijgen. Vragen over moraal en eer liggen op de loer, net als in elke Kurosawa-film, en de zoektocht wordt steeds dringender naarmate er meer bewijs wordt verzameld dat het wapen bij criminele activiteiten is gebruikt. Wat in een andere cultuur gewoon pech zou zijn, wordt hier gezien als een kwestie van schaamte en schande voor de ongelukkige politieman, die alles moet opgeven. De zoektocht wordt gevolgd door een oogverblindende reeks achtervolgingen, ontmoetingen en ondervragingen, die het publiek, net als de held, af en toe uitgeput achterlaat. Het is de hele tijd warm weer, de personages transpireren overvloedig en soms barst alles uit in een tropische stortbui <0xE2><0x80><0x93> geen enkele andere regisseur maakt zo fysiek gebruik van regen. Misschien is 'Stray Dog' in meer dan twee uur een beetje te lang om het materiaal in stand te houden. Het zakt een beetje in in het midden, maar de achtervolgingen aan het eind van de film zijn prachtig gedaan, vooral de voorlaatste scène waarin de agent zijn prooi achtervolgt door begroeiing waar stad en platteland elkaar ontmoeten. Je kunt bijna de dampende atmosfeer ruiken van een ochtend na regen, als alles weer opwarmt. Mogelijk hebben de twee andere Mifune-films uit dezelfde periode een voordeel. Het zijn meer meditatieve werken, hun lengtes zijn duurzamer. Maar voor pure cinematografische bravoure is dit de beste.
Impressive as some of the later films of Kurosawa are - "Kagemusha" and "Ran" for example, I have to confess that it is his early work, particularly those set in modern Japan as opposed to its feudal past, that I find myself returning to with greater pleasure. He was not one of those artists who necessarily got better and better, rather was he one who continued to take on different challenges, not always with the same degree of success, as "Dodesukaden" and "Dreams" were to prove. I have long regarded the 1952 "Ikiru" as his greatest achievement, with the three modern day day films starring Toshiro Mifune that precede it, "Drunken Angel", "The Quiet Duel" and "Stray Dog", fascinating consolidations of his skill as a director. "Stray Dog" revels in technical accomplishment. It tells the story of a policeman who, after experiencing the theft of his gun while travelling on a bus, embarks on an odyssey to retrieve it. Questions of morality and honour loom large as they do in any Kurosawa film, with the quest becoming ever more urgent as evidence is gathered of the weapon being used in criminal activities. What might be regarded as plain bad luck in another culture is here seen as a matter of shame and dishonour by the unfortunate policeman, that has to be addressed forsaking all else. The search is pursued in a dazzling series of chases, encounters and interrogations that leaves the audience, like the hero, exhausted at times. The weather is hot throughout, characters sweat profusely and sometimes everything erupts in a tropical downpour - no other director uses rain so physically. Perhaps, at over two hours, "Stray Dog" is a little too long to sustain its material. It sags a little in the middle, but the chases at the outer ends of the film are wonderfully done, particularly the penultimate sequence where the cop pursues his prey through vegetation where city and countryside meet. You can almost smell the steamy atmosphere of a morning after rain where everything is about to heat up again. Possibly the other two Mifune films of the same period have the edge on this. They are more meditative works, their lengths more sustainable. But, for sheer cinematic bravado, this is the one.