De eerste twee verhalen waren goed. Vooral omdat het verhalen binnen verhalen waren (het handelsmerk van Lovecraft). Richard Lynch was briljant, als de zeekapitein die tijdelijk gek wordt van verdriet. En David Warner was absoluut overtuigend als de naar liefde hunkerende onsterfelijke, die uiteindelijk wordt verraden door zijn al te bezitterige huishoudster. Maar het derde verhaal? JA! Het enige echt Lovecraft-achtig aan het verhaal was het kleine beetje negerfobie dat erin zat. Jammer maar waar: HPL was een stiekeme racist. Lees 'Call of Cthulu' maar eens! Het aardigste was waarschijnlijk de subtiele hommage aan een soortgelijke bloemlezing: de Britse b/w-klassieker 'Dead of Night'. Het omwikkelde deel, en de conclusie, deden me sterk aan het eerste denken! Ik denk, in alle eerlijkheid, dat mijn uiteindelijke score voor deze film neerkomt op 2,7 sterren.
*A few spoilers, perhaps.* The first two stories were all right. Especially, for being stories within stories (Lovecraft's trademark). Richard Lynch was brilliant, as the sea captain who goes temporarily insane with grief. And, David Warner was absolutely convincing as the true-love-starved immortal, ultimately betrayed by his over-possessive housekeeper. The third one, though? YECHH! The only thing truly Lovecraftian about it was the small touch of Negrophobia in it. *Sad but true; HPL was a closet racist. Just read "Call of Cthulu!"* I guess the nicest touch was the subtle homage to a similar anthology: the British b/w classic "Dead of Night." The wrap-around segment, and its conclusion, strongly reminded me of the former! I guess, in all fairness, that my final score for this movie boils down to: 2.7 stars.