De rol van Buckaroo Banzai van W.D. Richter slaagt op vele niveaus, dankzij een heerlijk komisch gevoel voor humor en een inspirerende casting. Peter Weller verleent een perfecte, doodernstige ernst aan de 'buiten'-scènes, terwijl John Lithgow het decor verscheurt als de duivelse dr. Lizardo. Ellen Barkin is vooral aantrekkelijk als Penny Priddy, terwijl Jeff Goldblum zijn territorium afbakent met een innemende koortsachtigheid die helemaal van hemzelf is. Christopher Lloyd neemt een relatief rustige benadering van zijn rol en doet het er goed in, als je Lithgows extravagantie in aanmerking neemt. Het aan elkaar lassen van de stukken is een uitzinnig, kinetisch script van Earl M. Rauch. Hoewel de film in wezen een parodie is op science-fictionfilms en superhelden uit stripverhalen, blijft hij een verrukkelijk, inventief raadsel uit de jaren tachtig. De film ziet er goed uit en is (gezien het schamele budget) goed te verteren. Gezien het feit dat de film nooit een groot publiek heeft gevonden, is het verbazingwekkend dat zoveel mensen zich hem zo levendig en met zo veel liefde herinneren. Ik kan alleen maar hopen dat, als iedereen genoeg heeft gekregen van een bepaalde 'nachtmerries van vroeger', een terugkeer naar de meer wezenlijke grondbeginselen van het vertellen en vertolken noodzakelijk wordt geacht. Blijf intussen achteroverzitten, ontspan je en lach je gek met een charmante, 'kleine' film die over het algemeen veel meer voorstelt.
W.D Richter's Buckaroo Banzai succeeds on many levels, thanks to a wonderfully droll sensibility and inspired casting. Peter Weller lends a perfect, dead-pan seriousness to the very 'out there' proceedings, while John Lithgow chews up the scenery as the fiendish Dr. Lizardo. Ellen Barkin is particularly fetching as Penny Priddy, while Jeff Goldblum stakes out his turf with an engaging feverishness that is all his own. Christopher Lloyd takes a relatively low-key approach to his role and does well for it, allowing for Lithgow's extravagance. Welding the pieces together is a delirious, kinetic script by Earl M. Rauch.The film, although essentially a spoof of science fiction films and comic book superheroes, remains a delightful, inventive enigma of eighties cinema. The look of the picture is quite good, and (considering it's meager budget) highly-digestible. Given that the film never found a mass audience, it is surprising that so many individuals seem to remember it as vividly, and as fondly as they do. I can only hope that after everyone has gotten their fill of a certain "galaxy far, far away", that a return to the more substantial basics of storytelling and characterization is deemed imperative. Meanwhile sit back, relax, and laugh yourself silly with a charming, 'little' film that tends to be so much more.