Alan Arkin is John Singer, een doofstomme die belangstelling heeft voor praktisch alles en iedereen om hem heen. Hij wil de wettige voogd worden van de geestelijk gehandicapte Chuck McMann, die voor het eerst wordt gezien toen hij de ruit van een banketbakkerij ingooide om de uitstallingen op te eten. Om in de buurt van McMann te zijn (die ter observatie wordt opgenomen) huurt Arkin een kamer van de lichamelijk gehandicapte Biff McGuire en zijn vermoeide vrouw, Laurinda Barrett, en raakt langzaam bevriend met hun eenzame tienerdochter (Sondra Locke). Hij raakt ook bevriend met zwerver Stacy Keach, die hij voor het eerst ontmoet als Keach een dronkenlap in een vettige lepel Als de zwarte arts Percy Rodriguez weigert voor de gewonde dronken Keach te zorgen, begint Arkin aan hem te sleutelen. Rodriguez, die zowel kwaad is op blanken als op zwarten die niet proberen boven hun stand uit te stijgen, verzet zich aanvankelijk tegen Arkins inbreuk op zijn leven. Zijn dochter (de briljante Cicely Tyson) is getrouwd met een man die hij een 'oom Tom' noemt. Later vertelt ze hem dat hij zich meer als een blanke gedraagt dan als een blanke, nadat hij weigert haar man te helpen uit een rampzalige situatie te komen die op een ramp uitdraait. Het is alleen aan de meelevende Arkin te danken dat de twee uiteindelijk tot overeenstemming komen. Locke heeft het gevoel dat hij haar moet vertrouwen door haar liefde voor klassieke muziek te gebruiken om haar vertrouwen te winnen. Het is door zijn optimistische kijk op het leven dat de mensen om hem heen (onder wie de verrassend wijze en vriendelijke zwerver Keach) enige hoop lijken te koesteren.<br />Arkins handicap lijkt een metafoor te zijn voor de emotionele handicaps die al deze mensen voor de wereld verborgen houden. Locke heeft aanvankelijk een hekel aan Arkin, maar ze gaat hem steeds meer vertrouwen naarmate haar ouders afstandelijker worden vanwege hun eigen groeiende verbittering. De rol van de vermoeide, hardwerkende vrouw die verandert in een licht verbitterde moeder die wil dat haar dochter haar school afmaakt en fulltime gaat werken (terwijl ze's avonds les neemt), is ook mooi subtiel. Hun personages doen me een beetje denken aan de ouders in 'Breaking Away'. Rodriguez is uitstekend als de verbitterde zwarte arts die Keach alleen behandelt uit medelijden met de dove Arkin. De scène waarin hij toegeeft hoe ironisch het is dat hij op dit punt in zijn leven een blanke man heeft aan wie hij zijn diepste gevoelens kan toevertrouwen, is zo rustig en krachtig. Mevrouw Tyson is natuurlijk uitstekend; ze is al een theaterveteraan en maakt haar personage geloofwaardig en de liefde voor haar man bewonderenswaardig. In de eerste helft van de film speelt Cindy Keach maar kort mee, maar ze maakt een aardige indruk als de veelzijdige zwerver die een sociale paria is geworden die alleen Arkin begrijpt. Wat Chuck McCann betreft, als Arkins kinderlijke vriend, lijkt hij echt zo'n personage te worden. Het is duidelijk dat Arkin nooit voor hem zou kunnen zorgen, zoals blijkt uit een krachtige scène waarin Arkin een doos van Whitmans chocolaatjes gebruikt om de snoepjes die van McMann houden van een taart weg te lokken om hem naar een hoorzitting te krijgen. Arkins goede bedoelingen zijn meer dan bewonderenswaardig, maar leiden uiteindelijk tot een tragische conclusie die je hart uit je lijf zal rukken.<br />Sondra Locke, in de jaren zeventig het best bekend als Clint Eastwood. In films als 'The Gauntlet' en 'Every Which Way but Loose' heeft ze haar beste rol als tiener-Mick. Toen ik haar wat beter bekeek, was ik verbijsterd door haar gelijkenis met Allison Arngrim ('Little House on the Prairie', Nellie Olsen) in zowel uiterlijk als gezichtsuitdrukking. Ze had de Oscarnominatie die ze kreeg meer dan verdiend, want ze maakt wat een irritant personage had kunnen zijn echt heel sympathiek. Ze is geen filmster-schoonheid, maar ze heeft iets heel unieks wat haar hier heel bijzonder maakt.<br />Ongetwijfeld is er geen ander woord om Alan Arkins optreden te beschrijven dan verbazingwekkend. Hij heeft dit personage echt van binnen en van buiten bestudeerd om elk detail van hem naar boven te halen. Er zit geen moment van ongeloof in zijn vertolking. Hoewel hij de Oscar verloor aan Cliff Robertsons even briljante vertolking van 'Charly', moet het echt een wedloop zijn geweest. 'The Heart is a Lonely Hunter' is een veel betere film, en in tegenstelling tot 'Charly' en veel andere films uit de jaren zestig zit er geen vreemd'mod'-gevoel in dat nergens op slaat.<br />Er zijn een paar geweldige morele lessen te leren uit films als 'The Heart is a Lonely Hunter'. Het belangrijkste voor mij, gebaseerd op het tragische einde, is dat het in het leven niet alleen gaat om wat mensen tijdens hun leven doen, maar ook om wat ze toevoegen aan het leven van anderen om hen heen (vooral vreemden). We kunnen onze familie, vrienden en partners alle vriendelijkheid van de wereld geven, maar als we de kans voorbij laten gaan om iemand te helpen die we niet in ons leven hebben gehaald, wordt ons belang hier op aarde ondermijnd. Het einde mag dan tragisch zijn geweest, maar de lessen die andere personages leerden van John Singer van Arkin zouden hun leven voorgoed veranderen. Iets zegt me dat Mick (Locke) uiteindelijk bij de sociale dienst terecht zou komen om gehandicapten te helpen, en dat de zwarte dokter (Rodriguez) nooit meer alle blanken zou wantrouwen en open zou staan om iedereen te helpen die bij hem kwam.
Alan Arkin is John Singer, a deaf mute who takes an interest in practically everything and everyone around him. He wants to be the legal guardian for the mentally disabled Chuck McMann, who is first seen breaking the window of a pastry shop so he can eat the displays. To be near McMann (who is committed for observation), Arkin rents a room from physically disabled Biff McGuire and his tired wife, Laurinda Barrett, and slowly becomes friends with their lonely teen-aged daughter (Sondra Locke). He also befriends drifter Stacy Keach, whom he first meets while Keach is causing a drunken disturbance in a greasy spoon. When black doctor Percy Rodriguez refuses to take care of the injured drunken Keach, Arkin begins to work on him. Rodriguez, who is angry both at white people, as well as blacks who don't try to rise above their station in life, at first resists Arkin's intrusion in his life. His daughter (the brilliant Cicely Tyson) has married a man he refers to as an "Uncle Tom". Later, she tells him basically that he acts more white than white people do after he refuses to help her husband out of a disastrous situation that results in catastrophe. It is only through compassionate Arkin that the two are able to come to an eventual understanding. At his boarding house, Arkin wins Locke's trust by using her love of classical music to win her trust. It is through his upbeat look at life that seems to bring the people around him (including the surprisingly wise and kind drifter Keach) any sense of hope.<br /><br />It appears that Arkin's disability is a metaphor for the emotional disabilities that all these people are hiding from the world. Locke is initially hateful towards Arkin, but grows to trust him as her parents become more distant because of their own growing bitterness's. McGuire (in the type of role that Arkin might have later played) is quietly understated as the injured father whose inability to work has caused the family financial hardship. Barrett's fall from tired, hard working wife to slightly embittered mother who wants her daughter to drop out of school and work full time (while taking night classes), is also nicely subtle. Their characters reminded me a bit of the parents in "Breaking Away". Rodriguez is outstanding as the embittered black doctor who only treats Keach because of his pity towards deaf Arkin. The scene where he admits how ironic it is that at this point in his life, it is a white man to whom he can confide his deepest feelings, is so quietly powerful. Ms. Tyson, of course, is excellent; Already a stage veteran, she makes her character quite believable and the love for her husband most admirable.<br /><br />Stacy Keach is only in the film briefly in the first half, but makes a nice impression as the multi-layered drifter who has become a social outcast that only Arkin understands. As for Chuck McCann, as Arkin's child-like friend, he seems to really become this character. It is apparent that Arkin would never be able to take care of him, revealed in a powerful scene where Arkin uses a box of Whitman's chocolates to lure the sweets loving McMann away from a cake to get him to a court hearing. Arkin's good intentions are more than admirable, but ultimately leads to a tragic conclusion that will rip your heart out.<br /><br />Sondra Locke, best known in the 70's as Clint Eastwood's on and off screen partner in movies like "The Gauntlet" and "Every Which Way But Loose", has her best role as the teen-aged Mick. As I looked more closely at her, I was stunned by her resemblance to Allison Arngrim ("Little House on the Prairie's" Nellie Olsen) in both looks and facial expressions. She greatly deserved the Oscar Nomination she received, because she makes what could have been an annoying character really quite likable. She's not movie star beautiful, but there is something very unique in her that makes her quite special here.<br /><br />Without a doubt, there is no other word to describe Alan Arkin's performance than amazing. He really studied this character inside and out to get every niche of him down. There is no moment of unbelievability in his portrayal. While he lost the Oscar to Cliff Robertson's equally brilliant performance in "Charly", it must have been a really close race. "The Heart is a Lonely Hunter" is a much better film that unlike "Charly" and many other films of the 60's doesn't add a strange "mod" feeling into it that makes no sense.<br /><br />There are some terrific moral lessons to be learned from films like "The Heart is a Lonely Hunter". The biggest for me, based upon the tragic ending, is that in life, it is not only what people do in their lifetime that makes them special, but what they add to the lives of others around them (particularly strangers) that matters. We can give all the kindness in the world to our family, friends and partners, but if we ignore the opportunity to help someone we haven't brought into our lives, it takes away from our importance while here on this earth. The ending may have been tragic, but what lessons that other characters learned from Arkin's John Singer would change their lives eternally. Something tells me that Mick (Locke) would end up in social services helping disabled people, and that the black doctor (Rodriguez) would never again distrust all white people and be open to helping everybody who came to him.