James Cagney is altijd een genot om naar te kijken, zelfs als hij een pompeus en walgelijk varken als Marty Snyder speelt. Als je het niet met die opmerking eens bent, zul je misschien moeite hebben met _Love Me Or Leave Me_, want Cagney's personage is ongeveer net zo onsympathiek als de mannen in de film. Ik weet vrijwel niets over Snyders non-fictieleven, maar als we zijn compositie in deze film moeten geloven, moet het die vent aan alle positieve eigenschappen van welke aard dan ook hebben ontbroken.<br />Natuurlijk staat Cagney zelf bekend als een van de aardigste, fatsoenlijkste mensen die ooit in Hollywood hebben gewerkt, dus het feit dat hij zo effectief Snyders walgelijke personage manipuleert, bewijst zeker de geweldige vaardigheden van de acteur. Als je ooit een Cagney-film hebt gezien, ben je daar waarschijnlijk wel aan gewend, maar zijn vermogen om elke scène te bezitten waarin hij voorkomt, ondanks het feit dat het publiek zijn personage zal verafschuwen, toont heel duidelijk hoe volledig Cagney in elke voorstelling die hij opvoert opgaat.<br />Doris Day is niet een van mijn favoriete actrices uit het klassieke tijdperk, maar ze is hier uitmuntend. Misschien heb ik haar tot nu toe alleen nog niet op haar best gezien, maar na haar verpletterende optreden bij de Zigfield Follies hier te hebben gezien, ben ik overtuigd. Het is moeilijk om haar te verkopen als een sympathiek personage, vooral als je ziet hoe ze haar timide wake onder Snyder's regie volhoudt. De film gaat over de dominante en misbruikende relatie, maar de film verkent hun wispelturige relatie zo diep dat er iets van begrip door schemert. Dit is echter geen traditioneel liefdesverhaal, en eigenlijk lijkt die emotie heel weinig te maken te hebben met de paring op het scherm in _Love Me Or Leave Me_. In plaats daarvan belicht de film een heel bijzondere wederzijdse afhankelijkheid, en het is een fascinerende relatie om te verteren in de handen van deze twee getalenteerde acteurs, die er allebei voor zorgen dat elke scène die ze met elkaar delen spettert terwijl ze op elkaar inspelen.<br />Een aanzienlijk aantal muzikale optredens vormt de basis van het verloop van de film, en je zou kunnen stellen dat sommige ervan weggelaten hadden kunnen worden om het verhaal te stroomlijnen. Maar de liedjes dienen als monologen van buitenaf, waarin Day de emotionele leemten in de psyche van haar personage opvult, en als ze goed op de woorden let, ontdekt ze een heleboel over de onuitgesproken onderstroom van afwisselend walging en toewijding die deze co- afhankelijke verhouding lijkt te hebben geclassificeerd. Gelukkig is de muziek allemaal uitstekend en zijn Days optredens allemaal van de bovenste plank. Of we nu naar haar gedetailleerde toneelnummers kijken of alleen maar naar haar repetities achter de piano, haar eenvoudige maar doeltreffende zangstem bruist altijd van emotie.<br />Hoewel de film beslist gedateerd is, is hij heel goed gerijpt. Het publiek zal waarschijnlijk de terloopse vrouwenhaat opmerken die in de hele film de kop opsteekt, een verschijnsel dat in het begin van Hollywood zo vaak voorkwam en dat op de een of andere manier deel uitmaakte van de populaire cultuur. Mensen die niet bekend zijn met dit fenomeen zijn misschien een beetje geschokt door wat ze hier zien, maar als we het in de context van die tijd plaatsen en kijken naar de rol die vrouwen traditioneel in die tijd speelden, is het niet vreemd om te zien dat Day deze verbale en emotionele aanvallen ondergaat zonder wraak te nemen. Het vermindert zeker niet de kracht van haar acteerprestaties, of van het personage, en de wetenschap dat het zo is...' Het wordt in die tijd als sociaal correct beschouwd als een vrouw haar man iets terugzegt, en dat voegt weer een nieuwe laag complexiteit toe aan het weefsel van deze verbintenis. We weten dat er een moment zal komen waarop Day het uiteindelijk niet meer aankan, en als we zien hoe ze elke nieuwe overtreding in zich opneemt terwijl ze gedwongen wordt haar emoties te onderdrukken, kunnen we ons echt laten meevoeren door de innerlijke beroering van deze vrouw wier dromen werkelijkheid worden, ook al is haar leven buiten het toneel een nachtmerrie.<br />Dit is een boeiende karakterstudie van beide kanten, en Day en Cagney zijn hier allebei in topvorm. Als dat alleen al niet genoeg is om je over te halen deze film te bekijken, dan zal ik het je vertellen.' Ik ben er niet in geslaagd een beter verkoopargument te bedenken.
James Cagney is always a delight to watch, even when he's playing a pompous and disgusting pig like Marty Snyder. If you don't agree with that statement, you may have a hard time taking in Love Me Or Leave Me, because Cagney's character is about as unlikeable as leading men come. I know next to nothing about Snyder's non-fiction life, but if we are to believe his composite in this film, the dude must have been completely lacking redeeming qualities of any kind.<br /><br />Of course, Cagney himself is well known as one of the nicest, most decent human beings who ever worked in Hollywood, so the fact that he so effectively channels Snyder's loathsome persona certainly demonstrates the actor's tremendous skills. If you've seen any of Cagney films, you're probably used to those, but his ability to own every scene he's in despite the fact that the audience is destined to abhor his character shows very clearly how fully Cagney leaped into every performance he undertook. <br /><br />Doris Day is not one of my favorite actresses of the classic era, but she is excellent here. Perhaps I just hadn't seen her at her best until now, but after witnessing her show-stopping Zigfield Follies number here, I'm a believer. It's hard to sell her as a sympathetic character, especially watching her maintain her timid vigil under Snyder's dominating and abusive umbrella, but the film explores their volatile relationship in such depth, some semblance of understanding creeps through. This is not your traditional love story however, and in fact that emotion seems to have very little to do with the pairing on the screen in Love Me Or Leave Me. The film instead essays a very peculiar mutual dependency, and it's a fascinating relationship to digest in the hands of these two gifted actors, both of whom make every scene they share sizzle as they play off of each other.<br /><br />A substantial number of musical performances pad the running time, and it could be argued that some could have been omitted for the sake of streamlining the story. But the songs serve as external monologues in which Day fills in the emotional gaps in her character's psyche, and paying close attention to the words reveals a lot about the unspoken undercurrent of alternating disgust and devotion that seems to have classified this co-dependent arrangement. Luckily, all of the music is excellent, and Day's performances are all top notch. Whether we're seeing her headline elaborate stage numbers or simply rehearsing by the piano, her plain but effective vocal delivery always seethes with emotion.<br /><br />Though the film is definitely dated, it has aged quite well. Today's audiences will likely note the casual misogyny that runs rampant throughout the film, which was so prevalent in early Hollywood and was somehow accepted as part of popular culture. Those not familiar with this phenomenon may be a bit shocked by what they see here, but if we put it in context with the times and consider what a woman's role was traditionally considered in the era, it's not off-putting to see Day endure these verbal and emotional attacks without retaliation. It certainly doesn't dilute the strength of her performance, or the character for that matter, and knowing that it wasn't considered socially proper for a woman to talk back to her fella in those days adds yet another layer of complexity to the fabric of this union. We know there will come a point where Day finally can't take anymore, and watching her soak up each new trespass while being forced to bottle her emotions allows us to truly be engulfed by the inner turmoil of this woman whose dreams are coming true, even as her life away from the stage is a nightmare.<br /><br />This is an engrossing character study on both sides, and Day and Cagney are both in top form here. If that alone isn't enough to persuade you to watch this film, I'm at a loss to provide a better selling point.