Onafhankelijk filmen heeft een lange en trotse geschiedenis. De laatste tijd hebben online-filmproducties als _Openbaring_ veel publiciteit getrokken en worden ze zelfs aangekondigd als de toekomst van het onafhankelijke filmen. Als dit de toekomst van het onafhankelijke filmen is, dan is het onafhankelijke filmen, om eerlijk te zijn, tot mislukken gedoemd. Ik ben een paar uur bezig geweest met het downloaden van het ISO-dvd-beeld van deze fanfilm op BitTorrent. Toen gaf ik de onrealistische verwachtingen over hoe ik mijn internetverbinding moest configureren op en probeerde in plaats daarvan FTP. Het kostte me iets minder dan een dag om het volledige ISO-beeld van de hoofdfilm te downloaden. Ik wou dat ik, nadat ik alles had doorgenomen, die moeite niet had genomen. De plot is flinterdun, de productiewaarde is laag en de videopresentatie was niet om aan te zien. Ongeveer het enige positieve eraan is het feit dat de mensen die de film hebben gemaakt er vrijwel geen geld aan hebben besteed (zogenaamd) en dat ze dat deden uit pure vreugde om de film te maken in plaats van uit winstbejag. Gezien het feit dat winstbejag de neiging heeft zich te vertalen in de Laagste Gemeenschappelijke noemer, zoals de recente aanpassing van de _Hitchhiker's Guide_ heeft aangetoond, is dit een sterk positief gegeven.<br />De plot is helaas nauwelijks voldoende voor een film van zevenenveertig minuten. De film draait om een apparaat dat de labels van bepaalde Jedi-leerlingen aangeeft. Hij deed dat onder het voorwendsel dat het een goed idee leek om mislukte leerlingen op te sporen en ervoor te zorgen dat ze niet naar de Duistere Kant overliepen. Nu, terwijl de Sith bezig zijn de galactische regering over te nemen, proberen verschillende identiteiten binnen het melkwegstelsel iets te vinden wat neerkomt op een verslag van elke levende Jedi die de orde heeft opgeleid. Iedereen, van Darth Veder tot een te dikke Keizerhand, is op zoek naar deze database, en onze held is een van de weinige nog levende Jedi die haar vaardigheden in het openbaar durft te gebruiken. Niet dat er een tekort aan Jedi is, zoals je zou verwachten in een omgeving als deze. In feite zijn er in deze zevenenveertig minuten durende korte film meer lichte sabels te zien dan in de hele oorspronkelijke trilogie bij elkaar. En soms krijg je het gevoel, hoe klein ook, dat de plot op de achtergrond is geraakt.<br />Als _Star Wars: Revelations_ de moeren en bouten van een buitenaards universum laat zien, blinkt het uit, op één detail na waar ik later over zal vertellen. De _Star Destroyers_ zien er een beetje te modern uit om in de juiste continuïteit te staan, en er zijn een paar afwijkingen van wat je zou verwachten van het standaardmodel, maar die zijn goed genoeg voor het verhaal. De aanblik van de TIE Fighters die vanaf de Star Destroyers opstijgen is voldoende om een brede glimlach op het gezicht te toveren, en het wrakterrein dat in de buurt van een planeet wordt getoond is voldoende om het deel van het heelal dat in deze film wordt getoond een breedtegevoel te geven. En dat was iets dat bepaalde produkties van honderd miljoen dollar beslist ontbeerden. Jammer genoeg gaat er iets mis als je in de decors komt. De Keizer ziet eruit alsof iemand papier-maché naar zijn gezicht heeft gegooid en het daar heeft laten zitten. De meeste ruimtehavenachtige locaties zijn zo ondefinieerbaar dat het volgende probleem er inderdaad verdacht uitziet. En eerlijk gezegd is de dialoog bijna net zo slecht als het geval was bij wat ik _Aanvallen van de knollen_ zou willen noemen. Het ergste aspect van deze presentatie was de video-opname die ik tegenkwam op het dvd-beeld dat ik had gedownload. Hoewel het niet het ergste is waar ik ooit naar heb gekeken, staat het wel onder aan een lange lijst. Het beeld is zo donker dat er, afgezien van onze helden, maar heel weinig te zien is. In sommige scènes zijn huidtinten geprojecteerd en macro-geblokkeerd, terwijl het korrelige compressie-effect dat bekendstaat als muggengezoem soms de kop opsteekt. Aangezien de hele film digitaal is opgenomen, is het me, voor zover ik het kan beoordelen, niet duidelijk waarom de dvd-presentatie niet het voordeel van 16:9-versterking heeft gekregen. Aan de andere kant: meer resolutie (en ja, een 1. 66:1-presentatie heeft meer resolutie als je 16:9 vergroot) betekent dat de fouten in het beeld makkelijker te zien zijn. Niet dat iets in dit beeld makkelijk te zien is. Het ziet eruit alsof het is geanimeerd door de oude Commodore Amiga-schilders, voordat het op dvd is gebrand. Met andere woorden, het is één grote puinhoop.<br />Hoewel ik de makers van deze film bedank voor de onafhankelijke geest waarmee ze deze film hebben gemaakt, zou ik willen dat ze hun doel op hun website niet zouden omschrijven als het bewijzen wat ze kunnen zonder budget. El Mariachi is gemaakt zonder budget, net als de oorspronkelijke Mad Max. Als je Star Wars: Revelations een voorbeeld noemt van de geest achter El Mariachi of Mad Max, dan noem je een halfbakken vleespastei in dezelfde geest als een kalfsschnitzel met citroensap en zout. Daarom gaf ik Star Wars: Revelations een drie van de tien. Ik hoop echt dat wat Panicstruck Productions nu maakt een verbetering is.
Independent film-making has a long and proud history. Lately, online film productions such as Revelations have attracted a lot of publicity, even being publicised as the future of independent film-making. If this is the future of independent film-making, then independent film-making is, quite frankly, doomed. I spent several hours trying to download the ISO DVD image of this fan flick on BitTorrent. Then I gave up on its unrealistic expectations on how I should configure my internet connection and tried FTP instead. It took me a little under a day to download the complete ISO image of the main feature. I wish, having sat through the whole thing, that I had not bothered. The plot is threadbare, the production values non-existent, and the video presentation was unwatchable. About the only thing it has in its favour is the fact that the people who made it did so with next to no money (supposedly), and did so for the sheer joy of making it rather than for commercial gain. Given that commercial gain tends to translate into the Lowest Common Denominator, as the recent Hitchhiker's Guide adaptation proved, this is a strong positive.<br /><br />The plot, unfortunately, is hardly enough to sustain a forty-seven minute film. It revolves around a device that reads tags a Jedi marked certain apprentices with. He did this on the pretext that tracking failed apprentices and making sure they did not turn to the dark side seemed like a good idea. Now, in the midst of the Sith taking over the galactic government, multiple identities within the galaxy seek to find what amounts to a record of every living Jedi the order has trained. Everyone from Darth Vader to an overweight-looking Emperor's Hand is looking for this database, and our hero is one of the few surviving Jedi who dares to use her skills in public. Not that there is the shortage of Jedi that one would expect from this kind of environment. In fact, there are more light sabers shown in this forty-seven minute short than the entire original trilogy combined. And sometimes one gets the feeling, however small, that the plot took a back seat to this.<br /><br />When Star Wars: Revelations is showing the nuts and bolts of an exterior universe, it excels apart from one detail I will talk about later. The Star Destroyers do look a little too up-to-date to be in the proper continuity, and there are some deviances from what one would expect from the standard model, but these are well-done enough for it to not matter. The sight of TIE Fighters launching from the Star Destroyers is sufficient to put a big old smile on the face, and the wreckage yard shown near one planet is enough to give the section of the universe displayed in this film a feeling of width. Which was something certain hundred-million-dollar productions definitely lacked. Unfortunately, when one gets into the interior sets, something goes awry. The Emperor looks like someone threw paper maché at his face and left it to stick. Most of the more spaceport-like locations are so undetailed that it makes the next problem look suspicious indeed. And, truth be told, the dialogue is almost as bad as was the case in what I like to call Attack Of The Clods.<br /><br />The worst aspect of this presentation was the video transfer I encountered on the DVD image I downloaded. While it is not the worst I have ever looked at, it is very much at the bottom of a long list. The image is so dark that aside from our heroes, very little can be made out. In some scenes, skin tones are posterised and macro-blocked, while the grain-like compression effect known as mosquito noise sometimes runs rampant. Since the entire film was recorded digitally, at least as far as I can tell, exactly why the DVD presentation wasn't given the benefit of 16:9 enhancement is beyond me. Then again, more resolution (and yes, a 1.66:1 presentation has more resolution when 16:9 enhanced) means that the flaws in the image are easier to make out. Not that anything is, in fact, easy to make out in this picture. It looks as if it was animated by the old Commodore Amiga pixel-by-pixel painters before being blown up to DVD resolution. A sheer mess, in other words.<br /><br />While I commend the makers for the independent spirit in which they made this film, I wish they would not state their goal on their web site as being to prove what they can do on no budget. El Mariachi was made on no budget, as was the original Mad Max. To call Star Wars: Revelations an example of the spirit behind El Mariachi or Mad Max is to call a half-baked meat pie in the same spirit as a veal schnitzel with lemon juice and salt. For that reason, I gave Star Wars: Revelations a three out of ten. I certainly hope that what Panicstruck Productions makes next is an improvement.