Arme Tommy Yates (Brian Presley), een van de helden van het Irak-oorlogsdrama _Home of the Brave_, is na zijn terugkeer zo diep gezonken dat de beste baan die hij kan krijgen (huiver) die van kassamedewerker in een bioscoop is. In de bioscoop loopt hij Vanessa (Jessica Biel) tegen het lijf, die gewond is geraakt bij de aanval waarbij zijn beste vriend om het leven is gekomen; ze praten over hoe moeilijk het is geweest om zich aan te passen. Tommy merkt op dat hij'stomme kaartjes voor die stomme films verkoopt', maar hij gaat er nooit heen, omdat ze 'zo onbelangrijk lijken'.<br />Er zijn geen andere scènes in Tommy's werkplek - hij zou in een groot aantal slechtbetaalde ondergeschikte baantjes kunnen werken. Maar scenarioschrijver Mark Friedman werkt in dat stukje commentaar om zowel zichzelf als de kijker te feliciteren; de film waar je naar kijkt is namelijk niet zoals al die andere'stomme films'. Hij is belangrijk. Het probleem is dat _Home of the Brave_ een waardeloze film is, zo slecht gemaakt en zo voor de hand liggend dat je hem onmogelijk serieus kunt nemen, hoe serieus en nobel de bedoelingen ook zijn. Een slechte film is een slechte film, of hij nu over serieuze onderwerpen gaat of niet.<br />De meeste slechte films kunnen de schuld volledig bij het script leggen <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> maar _Home of the Brave_ is op elk niveau incompetent: slecht schrijven, slecht regisseren, slechte muziek, slecht monteren en voornamelijk slechte voorstellingen. Irwin Winkler is begonnen als een begaafd producent en heeft met veel goede films de loftrompet gestoken (onder andere met _Raging Bull_ en _Rocky_ ), maar hij heeft nog nooit een goede film geregisseerd ( _The Net_, _At First Sight_, _De-Lovely_, _Life as a House_ ). Er is geen focus in zijn werk; het geploeter, de optredens, er is geen cliché in het oorlogsfilmboek dat Winkler niet oppikt (als Chad Michael Murray al in het begin van de film de boerderij koopt <0xE2><0x80><0x93> tot mijn immense opluchting <0xE2><0x80><0x93> laat Winkler zijn beste vriend Presley in slow motion naar hem toe rennen en 'NEEEEEEEEEEee!' roepen).<br />Het scenario, van de eerste scenarioschrijver (en voormalig assistent van Harvey Weinstein) Mark Friedman, is verbazingwekkend slecht. De slechte kwaliteit ervan dringt zich aan je op, want er is een minimale dialoog voor de eerste uitgebreide actiescène (hoewel die dialoog wel het nieuws bevat dat dit Irakese bedrijf binnen een week naar huis zal gaan, wat, zoals iedereen weet die ooit een politiefilm heeft gezien, een zeker teken is van ophanden zijnde dood en vernietiging). Maar de dialoog is gruwelijk, het soort clichématige gemeenplaatsen dat je in de gemiddelde tv-film zou aantreffen (die Home of the Brave, met zijn ijle pianomuziek en slome flashbacks, vaak oproept). Bijvoorbeeld, als hij de weduwe van zijn vriend opzoekt (Christina Ricci, wier kleine rol in een dergelijke slechte film volkomen onverklaarbaar is), vraagt ze: 'Was hij een held, Tommy?' Hij sneuvelde bij de verdediging van zijn land.' Zo staat het in het hele script.<br />En iedereen krijgt een lange monoloog te horen. Die arme Jessica Biel heeft er zelfs een waarin ze vertelt hoe ze gewond is geraakt (wat we, in zijn geheel, in de eerste scène hebben gezien). Haar verhaal voegt geen inzicht of extra perspectief toe aan de eerdere scène; ik denk dat het bedoeld is voor mensen die te laat kwamen (handig is dat er beelden van de scène over haar schouder worden getoond, alsof ze Katie Couric is of zoiets). Victoria Rowell, als de vrouw van Samuel L. Jackson, heeft een lange monoloog waarin ze alle dingen opsomt die ze voor hun gezin heeft gedaan toen hij weg was; hij kent ze allemaal ('Ik heb je gesteund toen je dienst nam!' Dus deze hele toespraak is alleen maar voor ons bedoeld. Enzovoort. Zelfs Curtis '50 Cent' Jackson krijgt een monoloog te horen, en wat een slecht idee was dat. Ik weet dat hij een harde jongen is (omdat hij nooit zijn mond zal houden over hoe vaak hij is neergeschoten), dus ik weet zeker dat hij de kritiek die hij voor zijn optreden in deze film zal krijgen wel aankan. Hij is afschuwelijk, een en al dode ogen en gemompelde dialogen; op momenten dat hij een echte acteur nodig heeft (zoals toen hij per ongeluk een Irakese burger neerschoot), laat Jacksons gezicht niets zien. Hoe je hem ook noemt, Jackson of Fiddy, hij stinkt. Volgens IMDb gaat zijn volgende film over soapseries; dit is zijn eerste grote film, en met een beetje geluk wordt het zijn laatste. Zijn tekst is gekunsteld en niet overtuigend, zijn pogingen tot oprechte emotie zijn lachwekkend, en zelfs een goede acteur zou er moeite mee hebben om zijn laatste 'Lieve mams en paps' goed over te brengen.<br />Samuel L. Jackson is goed genoeg, denk ik, maar wanneer gaat hij weer goede films maken? We hebben hem nu zo'n tien jaar lang salarisrollen gegeven; het wordt tijd dat hij ermee ophoudt ze te bellen. Hij moet in feite dezelfde noten spelen als Denzel Washington tien jaar geleden in Courage Under Fire; dat was een briljante, subtiele voorstelling, maar nog beter dan Jacksons werk hier (zijn dronken act is ongeveer net zo genuanceerd als die van Foster Brooks). De verrassing van de film is Jessica Biel, die eigenlijk het beste in de film is, door te bewijzen dat haar solide (maar korte) rol in The Illusionist geen toeval was. Ze heeft een paar momenten die zo oprecht zijn, dat ze het verdienen om in een betere film te worden opgenomen.<br />'Geloof het of niet, maar ik heb het gevoel dat ik...' De film is werkelijk onvergeeflijk stom, een mengeling van alle slechte Lifetime-drama's, gefilterd door een heet onderwerp om het tijdig te laten lijken. En dat is misschien nog wel het meest laakbare aan de film: het is een smakeloze, stompzinnige, stompzinnige analyse van een belangrijk onderwerp. En daarom zouden de mensen die hem hebben gemaakt zich moeten schamen.
Poor Tommy Yates (Brian Presley), one of the heroes of the Iraq war drama Home of the Brave, has fallen so far after his return home that the best job he can get is (shudder) working the box office at a movie theatre. He runs into Vanessa (Jessica Biel), who was hurt in the attack that killed his best friend, at the movie theatre; they chat about how hard it has been to adjust. Tommy notes that he sells "stupid tickets to these stupid movies," but he never goes to see them, because they "seem so unimportant."<br /><br />There are no other scenes at Tommy's place of employmenthe could work at any number of low-paying menial jobs. But screenwriter Mark Friedman works in that little piece of commentary to congratulate both himself and the viewer; the film you're watching is not like all those other "stupid movies," you see. It's important. The problem is that Home of the Brave is an execrable film, so poorly made and obvious that it is impossible to take seriously, no matter how earnest and noble the intentions. A bad film is a bad film, whether it concerns serious topics or not.<br /><br />Most bad films can be blamed squarely on the scriptand this one's a doozybut Home of the Brave is incompetent on every level: bad writing, bad directing, bad music, bad editing, and mostly bad performances. Director Irwin Winkler started out as an accomplished producer, and bore that credit on many good films (Raging Bull and Rocky among them), but he has yet to direct a good film, after many tries (The Net, At First Sight, De-Lovely, Life as a House). There's no focus to this effort; the pacing plods, the performances are all over the place, and there's not a cliché in the war movie book that Winkler doesn't embrace (when Chad Michael Murray buys the farm early in the pictureto my immense reliefWinkler actually has his best buddy Presley run to him in slow motion, screaming "NOOOOOOOOOOOOO!").<br /><br />The screenplay, by first-time screenwriter (and former Harvey Weinstein assistant) Mark Friedman, is astonishingly bad. Its poor quality sneaks up on you, since there's minimal dialogue before the first extended action sequence (though said dialogue does include the news that this Iraq company will be heading home inside of a week, which anyone who has ever seen a cop movie knows is a sure sign of impending death and destruction). But the dialogue is atrocious, the kind of corny, cliché-ridden platitudes that would get a quick rewrite on your average made-for-TV movie (which Home of the Brave, with its plinky piano music and slo-mo flashbacks, often recalls). For example, when he visits his buddy's widow (Christina Ricci, whose tiny role in a film this bad is entirely inexplicable), she asks, "Was he a hero, Tommy?" He replies, "He died defending his country." The whole script is like that.<br /><br />And everyone gets a big monologue. Poor Jessica Biel actually has one where she tells the story of how she was injuredwhich we saw, in its entirety, in the opening sequence. Her telling adds no insight or additional perspective to the earlier scene; I guess it's there for people who showed up late (helpfully, footage from the scene is shown over her shoulder, as if she's Katie Couric or something). Victoria Rowell, as Samuel L. Jackson's wife, has a long monologue where she lists all of the things she did for their family while he was gone; he's aware of all of them ("I supported you when you enlisted!"), so this entire speech exists purely for our benefit. And so on. Even Curtis "50 Cent" Jackson gets a monologue, and whoa boy was that a bad idea. I know he's a tough guy (since he'll never shut up about how many times he's been shot), so I'm sure he can take the criticism he'll receive for his performance in this film. He's awful, all dead eyes and mumbled dialogue; given moments that require a real actor (like when he accidentally takes out an Iraqi civilian), Jackson's face registers nothing. Whatever you call him, Jackson or Fiddy, he stinks.<br /><br />Brian Presley, who probably has more screen time than anyone, doesn't fare much better. The bulk of Presley's resume, according to IMDb, is on soap operas; this is his first major film, and with any luck, it will be his last. His line readings are stilted and unconvincing, his attempts at genuine emotion are laughable, and even a good actor would have trouble delivering his final "Dear Mom and Dad" voice-over well.<br /><br />Samuel L. Jackson is good enough, I guess, but when is he going to get back to making good films? We've given him like ten years of paycheck roles now; it's time for him to stop phoning it in. He basically has to play the same notes that his contemporary Denzel Washington did in Courage Under Fire ten years ago; that was a brilliant, subtle performance, but even more so compared with Jackson's work here (his drunk act is about as nuanced as Foster Brooks'). The surprise of the film is Jessica Biel, who is actually the best thing in it, proving that her solid (but brief) turn in The Illusionist was no fluke. She has a couple of moments so honest, in fact, that they deserve to have been airlifted into a better film.<br /><br />Believe it or not, I feel like I'm low-balling the sheer ineptitude of Home of the Brave; it really is inexcusably stupid, a mixture of every bad Lifetime drama, filtered through a hot topic to make it seem timely. And that's perhaps what is most reprehensible about the film: it is a ham-fisted, simple-minded, schlocky examination of an important subject. And for that, the people who made it should be ashamed of themselves.