Cary Grant en Irene Dunne waren de crème de la crème van de romantische duo's op het witte doek. Uitgediept door de ongelooflijk gevoelige kijk van George Stevens, tonen ze een grote veelzijdigheid in de dynamiek van hun repertoire op het witte doek. Ze spelen een stel dat elkaar ontmoet, een tragedie doormaakt en zowel grote hoogten als dieptepunten ervaart. Wat ik grappig vind, is dat ik het verhaal eigenlijk helemaal niet wil beschrijven, uit angst dat ik het effect van de ervaring die ik net heb doorgemaakt zonder dat ik er iets van weet, tenietdoe, maar de film is niets meer dan een film over een stel uit de middenklasse dat probeert een gezin te stichten! Dat is de film! Er is ook niets saais aan. Stevens, misschien wel de bekwaamste filmmaker uit die tijd, na Hitchcock, zag er de diepzinnigheid en de loutering in, en de ontvankelijke, inzichtelijke beheersing en de ruimte om zijn bijzonder persoonlijke visie het gevoel te geven dat de ervaring is die film hoort te zijn, een kroniek die volgt op de levensveranderende gebeurtenis van verliefd worden, en het aangeboren persoonlijke verlangen om een gezin en een thuis te stichten met degene die je aanbidt, en de beproevingen en het verdriet die even intens, maar nooit echt meer, kunnen zijn dan het genot en de bevrediging die het teweegbrengt.<br />Er zit geen enkele onoprechte rolbezetting in deze film. Zelfs als het verhaal in flashbacks wordt verteld, wordt dat gedaan om ons eraan te herinneren hoe belangrijk muziek is, omdat het de soundtrack van ons leven synchroniseert. Als er muziek in de film zit, en dat is voornamelijk bronmuziek in plaats van muziek die het verhaal versterkt, is er in feite een versterkte reactie op onze delen. Bovendien is de neiging van Grant en Dunne om zich aan te passen aan de traditionele Amerikaanse levensstijl een kleine aanvulling op hun puur individuele bedoelingen. Hun onschuld, hun ongekunstelde eenvoud zijn verfrissend. De scenaristen, Martha Cheavens en Morrie Ryskind, hebben een onbedorven gratie in het doorlopen van de verhaallijn die je met de personages interactief maakt. Afgezien van de onnavolgbare beminnelijkheid van de mooie, gracieuze, soepele, hilarische, ontroerende en begaafde Irene Dunne, is Cary Grant volmaakt in zijn volkomen zelfverzekerde optreden, vooral tijdens zijn ontroerende monoloog voor de rechter. De energie tussen die twee creëert zo'n vertederend realisme. Je wordt je ervan bewust dat je hardop lacht om de dagelijkse verrassingen en lachwekkende obstakels waarmee ze zich inlaten.
Cary Grant and Irene Dunne were the cream of the crop of silver screen romantic duos. Drawn out by the incredibly sensitive nature of George Stevens's direction, they reveal great versatility in the dynamics of their on-screen repertoire, playing a couple who meet, suffer tragedy, and experience great highs and exasperation alike. What I find funny is that I do not want to describe the story very much at all for fear of diminishing the effect of going through the experience freshly without any knowledge of it, but the film is nothing more than a film about a middle-class couple trying to start a family! That's the movie! There is nothing dull about it, either. Stevens, perhaps the ablest filmmaker of the era next to Hitchcock, saw the profundity and catharsis in it, and the receptive, insightful control and room to allow his particularly personal vision to make it feel like the experience cinema is meant to be, a chronicle ensuing the life-changing happening of falling in love, and the innate personal longing to make a family and a home with the one you worship, and the trials and grief that can be as intense, though never really more, than the pleasure and gratification it begets.<br /><br />There is not a single insincere frame in this picture. Even its story being told in flashbacks is done to remind us how significant music is as it synchronizes the soundtrack to our lives. In effect, whenever music plays in the film, and it is predominantly source music rather than underscoring, there is a magnified reaction on our parts. Moreover Grant and Dunne's urge to settle down in a traditional American lifestyle is a minor supplement to their purely individual intentions behind it. Their innocence, their artless simplicity, is refreshing. The screenwriters, Martha Cheavens and Morrie Ryskind, have unspoiled grace in their phasing of the sequence of narrative that you become interactive with the characters.<br /><br />Aside from the inimitable lovability of the beautiful, graceful, flexible, hilarious, touching and gifted Irene Dunne, Cary Grant is pitch-perfect in his entirely assured performance, especially during his moving monologue in front of a judge. The energy between the two create such endearing realism. You become aware of yourself laughing out loud with the day-to-day surprises and farcical obstacles with which they get involved.