Deze maand (april 2007) heeft Turner Classic Movies zes oude RKO-films opnieuw uitgebracht, waarvan men aannam dat ze verloren waren gegaan. Ze waren bijna allemaal heel goed, maar STINGEREE was een ramp <0xE2><0x80><0x93> een film die maar beter verloren kon blijven! Tenzij je een fanatieke fan bent van de opera's van Jeanette MacDonald en Nelson Eddy, zal deze film je waarschijnlijk irriteren met zijn heel oude, ouderwetse en afzichtelijke zang. Bovendien is de plot puur 1930-gedoe <0xE2><0x80><0x93> er zit geen greintje realisme in en hij zit vol met idiote clichés waardoor fatsoenlijke acteurs er echt heel, heel slecht uitzien.<br />Afgezien van het afzichtelijke operagezang zat de film ook nog eens vol met een paar vreemde miscasts. Wat de Irene Dunne betreft, die was prima in orde. Haar afschuwelijke gekweel is precies waar de producenten naar op zoek waren en in 1934 zou het heel goed zijn overgekomen <0xE2><0x80><0x93> ze kon tenslotte zingen, zij het in een stijl die tegenwoordig zo uit de mode is dat velen het zingen nogal pijnlijk zullen vinden (mijn oren bloeden nog steeds). Maar voor de hoofdrol, 'Stingeree', kozen ze een slechte Richard Dix die niet in staat was een accent te produceren. Het leek heel vreemd dat, hoewel de film in Australië speelde en hij Engels moest zijn, hij precies als een Amerikaan klonk! In plaats daarvan hadden ze de rol aan die leuke oude Snub Pollard moeten geven, een Australiër die een piepklein rolletje in de film heeft gespeeld (zodat je weet dat hij een overtuigend accent van minstens een Australiër kan nadoen), maar die bij de Keystone Studio's een fantastische komiek was.<br />En nu de ongelooflijk domme plot: Irene wil beroepszangeres worden, maar de gemene oude kraai die haar in huis heeft genomen is jaloers op Irenes talent, dus is ze van plan juffrouw Dunne ervan te weerhouden een beroemde Engelse muzikant en producer te ontmoeten. Maar heel toevallig hoort de beroemde bandiet Stingeree Irene en doet hij alles wat hij kan om haar droom te laten uitkomen <0xE2><0x80><0x93> zelfs als dat betekent dat hij gepakt wordt. Dat is hij ook, maar zij wordt tijdens het proces ontdekt. Na een reis over de hele wereld en grote roem, is Irene vastbesloten om terug te gaan naar Australië, omdat ze weet dat ze van hem houdt en met hem moet trouwen <0xE2><0x80><0x93> ook al kennen ze elkaar nauwelijks en is hij momenteel weer op de vlucht. Uiteindelijk leven ze nog lang en gelukkig, net als in de kitscherige operettes van MacDonald-Eddy, en het publiek is dolblij dat het zingen eindelijk is afgelopen! Zulke films maken ze niet meer <0xE2><0x80><0x93> en voor deze ene keer ben ik daar heel blij om! Wat een poeha!<br />PS <0xE2><0x80><0x93> Aan het eind van de film is mevrouw Dunne haar heel lange haar aan het vle Ze zal zien dat er een fout is gemaakt bij het knippen, want haar haar is in een oogwenk bijna klaar.
This month (April 2007), Turner Classic Movies has re-introduced six old RKO films that were presumed lost. Nearly all of them were very good, but STINGEREE was a dog--a film better left lost! Unless you are a rabid fan of the Jeanette MacDonald and Nelson Eddy style operatic movies, this movie will probably annoy you with its very old fashioned and horrid singing. In addition, the plot is pure 1930s corn--completely lacking in realism and full of silly clichés that make decent actors look really, really bad.<br /><br />In addition to horrid opera-style singing, the film was saddled with some weird miscasting. As for the Irene Dunne, she was just fine. Her horrible warbling is exactly what the producers were looking for and back in 1934 it would have gone over quite well at the time--after all, she could sing, though in a style that is so out of style today that many will find the singing quite painful (my ears are still bleeding). But for the leading role, "Stingeree", they poorly chose Richard Dix who was unable to effect any sort of an accent. It seemed very odd that although the film was set in Australia and he was supposed to be English, he sounded exactly like an American! They should have instead given the part to cute old Snub Pollard, an Australian who played a tiny bit part in the movie (so you know he could effect a convincing accent of at least an Australian) but who used to be an amazing comic with Keystone Studios.<br /><br />Now for the incredibly silly plot: Irene wants to be a professional singer, but the nasty old crow who took her in is jealous of Irene's talent so she is planning on keeping Ms. Dunne from meeting a famous English musician and producer. But, quite by chance, the famous bandit Stingeree hears Irene and does everything he can to make her dream come true--even if it means him being caught. He is, but she is discovered in the process. After traveling the world and gaining great fame, Irene is determined to go back to Australia, as she knows she loves him and must marry him--even though they barely know each other and he is currently on the run again. In the end, just like in the campy MacDonald-Eddy operettas, they live happily ever after and the audience is thrilled that the singing is finally completed! They don't make movies like this any more--and for once, I am quite happy about this! What a load of hooey!<br /><br />PS--Late in the film, Ms. Dunne is braiding her very long hair. If you watch closely, you'll see an editing error, as her hair goes from just beginning to being braided to almost completed in a blink of an eye.