De stukken van deze film zijn veel beter dan het geheel. Omdat er een paar echt goede muzikale optredens in zitten, is de film af en toe ook walgelijk oninteressant. Zijn poging om 'eerlijk en evenwichtig' te zijn is ongeveer even eerlijk en evenwichtig en geloofwaardig als het nieuws op Fox; hij prikt geestige en intelligente grappen naar scherpe liberalen, terwijl hij vluchtige schotjes afvuurt naar inhalige bankiers die het op knappe, visionaire projectontwikkelaars voorzien hebben.<br />fr Noah Wyle is zo leuk als de stoomwals van Californiës laatste paar centimeter vrij bewoonbaar terrein dat fanatieke, liberale vrouwen van alle leeftijden voor zijn dromerige blik smelten. Allemaal, behalve zijn ellendige, jaloerse, mogelijk lesbische, tweelingzus.<br />'Je bent zo lekker!' roept Cloris Leachmans moeder van de bovenlaag van de aarde uit. Wyle ziet eruit als Tucker Carlson zonder vlinderdas en verleidt de mooie jonge Kate Mara door haar mee te nemen naar zijn afzichtelijke droomhuis in McMansion. Ondanks het feit dat ze door hippies is opgevoed en haar hele leven van de natuur heeft gehouden en heeft gevochten om die te behouden, is één blik op de ersatz-romeinse zuilen en de nep-marmeren fontein in de woonkamer genoeg om haar te bekeren tot een waardering voor zijn 'architectonische kunst'.<br />Meteen nadat hij haar heeft beledigd door haar te vertellen dat ze een verpakt product is dat wordt uitgebuit door al haar vrienden en familie, wint hij haar terug door eraan toe te voegen dat hij dol is op haar verpakking. En op wat erin zit. Aaah. Hoe kan een vrouw weerstand bieden aan zo'n koppige charme? En die twinkeling in zijn ogen? <br />Maar het is niet moeilijk om te zien hoe een mooie, getalenteerde jonge hippiemeid in Wyles handen in stopverf kon veranderen. Blijkbaar zijn er in Noord-Californië geen leuke jongens die haar politieke opvattingen delen, of die haar knappe fotomodel-uiterlijk kunnen waarderen, haar passie of haar oprecht mooie zangstem.<br />Mara speelt een mooie, glamoureuze hippiezangeres die is opgegroeid met protestliederen en die samen met haar familie in een folkgroep speelt. In een onwaarschijnlijk moment toont vader Keith Carradine, die misschien wel de interessantste van alle gestereotypeerde personages in deze film is, een lelijke kant als hij zijn dochter berispt omdat ze gretig in haar eentje uit wil gaan. Hij laat zijn eigen innerlijke hebzucht zien. Alweer een kwaadaardige, hypocriete hippie die zich blootgeeft. <br />Eerlijk gezegd ondergaat Wyle zelf ook een dramatische karakterverandering. Hij verwisselt zijn sportjasje van Brooks Brothers voor een meer organische L.L. Bean-outfit van gelaagde denim en katoen. Wat zijn diepgang helemaal weergeeft.<br />Bij het grote climaxconcert aarzelt Mara voordat ze het podium op gaat. Ze hunkert naar de geestloze, hebzuchtige, knappe Wyle (die zijn financiële dromen voorbij is geschoten en uiteindelijk is genaaid door de slechte banken die zijn droomproject hebben geblokkeerd) en ze twijfelt aan de motieven van iedereen die ze in haar leven ooit heeft vertrouwd, vanaf haar geboorte.<br />Eindelijk komt ze het podium op en brengt ze de uitzinnige fans die hunkeren naar haar politiek correcte folksongs tot bedaren. In plaats daarvan verkondigt ze haar liefde voor een projectontwikkelaar, wat hen nog meer van streek maakt, tot een boe-gesis bijna een rel.<br />Gelukkig sust ze hun primitieve, woeste borsten door haar laatste liedje te zingen, een hersendode deuntje over bruin worden en hand in hand lopen met haar man op het strand. Een koor van oohs en aahs en een krachtige ovatie inleidend.<br />Nadat ze hen aldus tot gelukzaligheid heeft verleid, verlaat ze met haar man het podium, terwijl de feeksachtige, liberale harpij die haar ergste vijand had uitgebuit nu haar eigen gelukkige einde op het podium vindt, een lied kraaiend dat kort en bondig elk facet van de mensheid zonder enige terughoudendheid of enig verstand veroordeelt.
The pieces of this movie are much better than its entirety. Featuring some really fine musical performances, it is also at times cloyingly unwatchable. Its attempt to be "fair and balanced" is about as fair and balanced and believable as Fox cable news; it pokes witty and intelligent fun at strident liberals, while taking cursory potshots at greedy bankers who foreclose on cute visionary land developers.<br /><br />fr Noah Wyle is so cute as the steamroller of California's last few inches of free livable terrain that zealous liberal women of all ages melt before his dreamy gaze. All except his miserable, jealous, possibly lesbian, twin sister. <br /><br />"You're so hot!" exclaims Cloris Leachman's upper crust earth mama. Looking like Tucker Carlson sans bow-tie, Wyle seduces beautiful young Kate Mara by taking her to his hideous McMansion dream home. Despite the fact that she was raised by hippies and spent her entire life loving nature and fighting to preserve it, one glance at the ersatz Roman columns and faux marble fountain in the living room is enough to convert her to an appreciation of his architectural "artistry."<br /><br />Immediately after insulting her by telling her that she's a packaged commodity being exploited by all of her p.c. friends and family, he wins her back by adding that he loves her packaging. And what's inside. Awww. How can any woman resist such heady charm? And that twinkle in his eyes?<br /><br />But it's easy to see how a beautiful talented young hippie chick could turn to putty in Wyle's hands. Apparently there are no cute boys in Northern California who share her political views, or appreciate her fashion model good looks, her passion or her genuinely lovely singing voice. <br /><br />Mara plays a beautiful and glamorous hippie singer raised on protest songs, playing in a folk group with her family. In one unlikely moment, dad Keith Carradine, who is perhaps the most interesting of all the stereotyped characters in this movie, shows an ugly side as he chides his daughter for greedily wanting to go out on her own. Revealing his own inner greed. Another evil hypocritical hippie exposed.<br /><br />To be honest, Wyle undergoes a dramatic character change of his own. Losing his Brooks Brothers sports coat for a more organic L.L. Bean ensemble of layered denim and cotton. Which totally sums up his depth of character. <br /><br />At the big climactic concert, Mara hesitates before going onstage, pining for vapid, avaricious, pretty boy Wyle (who has overshot his financial dreams and wound up screwed by the evil banks who've foreclosed on his dream project) and doubting the motives of everyone she ever trusted in her life, from birth. <br /><br />Finally she comes out onstage, quieting the frenzied fans lusting for her politically correct folk tunes. Instead, she announces her love for a developer, which upsets them even more, into a booing hissing near riot.<br /><br />Luckily, she soothes their primitive savage breasts by singing her latest song, a brain-dead ditty about getting a tan and walking hand in hand with her man on the beach. Prompting a chorus of oohs and aahs and a vigorous ovation.<br /><br />Having thus seduced them into bliss, she exits with her man, while the shrewish liberal harpy who'd exploited her worst of all now finds her own happy ending onstage, crowing out a song which succinctly condemns every facet of humanity without discretion, or any sense at all.