Het heeft het aanzien en de sfeer van een slecht schooltoneelstuk, waar de producent(en) de basiselementen van ijsberen en plot niet kenden. Zelfs de naam 'Daydreamer' past niet in de context van de film. Het is een verwarrend verhaal dat in het begin warrig is en naarmate de film vordert steeds verwarrender wordt. Er zitten gaten in het verhaal die niet worden opgevuld, ondanks hun schijnbare poging om het aan het eind 'in te pakken'. Het camerawerk is zo puberaal dat ik geloof dat iemand een Sony DVW voor Chanoeka voor zijn kind heeft gekocht en plotseling dacht dat hij er een film mee kon maken. De acteurs zijn zoals zoveel in Hollywood tegenwoordig: modellen die er goed uitzien op het scherm maar het niet kunnen. De film deed me pijn aan mijn hoofd; niet omdat hij onzinnig was en moeilijk om naar te kijken, maar omdat iemand er geld voor had betaald.
It has the look and feel of a bad high school play, where basic elements of pacing and plot were unknown to the producer(s). Even the name "Daydreamer" doesn't make sense in the context of the film. It's a confusing story that starts out muddled and gets worse as the movie goes on. There are holes in the story that aren't resolved, despite their apparent attempt to "wrap it up" at the end. The camera work is sophomoric to the point where I believe someone bought their kid a Sony DVW for Hanukkah and they suddenly thought they could make a movie. The actors are like so much of Hollywood today: models that look good on screen but can't act their way out of a grocery bag. This movie made my head hurt; not because it's nonsensical and hard to watch, but because someone actually paid money to make it.