Ik zou deze film zeker aanbevelen, als het niet om zijn schattige romantische invalshoek was, of zijn verfrissend getalenteerde sterren, dan zou ik er mijn duim naar opsteken, alleen omdat het een Engelse film is. Toegegeven, ik heb niet veel Britse televisie of film gezien, maar het lijkt wel of alles wat ik heb gezien of waanzinnig grappig of suïcidaal dramatisch was. Engelse romantiek lijkt altijd te lijden onder het tweede, en soms verlammende en deprimerende idee. Wat heerlijk dus dat ik deze rustige kleine film tegen het lijf liep, die, hoewel ik moet toegeven dat Boise in Idaho niet de grootste afzetplaats voor buitenlandse films is, voor zover ik me kan herinneren nooit in mijn gebied is uitgebracht. Ik herinnerde me mr. Sewell vaag uit 'Hamlet' en ik heb ernaar verlangd mr. Fiennes in een film sinds 'Shakespeare in Love', maar ik kan me niet herinneren dat ik mevrouw Potter ooit ergens in heb gezien, en ik weet zeker dat ik Mr. Hollander nooit eerder heb gezien. Hoewel ik niet zou liegen en zou zeggen dat dit een diepzinnige film is en dat je er iets van kunt leren of dat je na het zien van de film veel te binnen schiet, zou het niet meer dan natuurlijk zijn om hem te prijzen om zijn zuivere filmische, gevoelsmatige kwaliteit, een kleine ontsnapping aan het alledaagse. Hij lijkt op weinig anders dan de hoogst onwaarschijnlijke plot van een Hollywoodfilm. Amerikaanse romantische komedies lijken gebouwd te zijn volgens specificaties die alleen bedoeld zijn om bij de meerderheid van de vrouwelijke toeschouwers dat lichtelijk nerveuze, overdreven lieve gevoel op te wekken. Gewoonlijk hebben ze het gewicht van een Twinkie, en laten je achter met de vraag hoe zoiets eenvoudigs zo volkomen gefabriceerd kan zijn. Deze film lijkt meer op een Wheat Thin, misschien onderschat, en ziet er zeker nogal saai uit, maar op de een of andere manier veel bevredigender, en hoewel hij zout of in een lage natriumsmaak is, is hij verrassend zoet zonder een spoortje kleverigheid. Nog hoop voor ietwat onhandige Amerikaanse meisjes.
I would definitely recommend this film, if not for its cutely romantic outlook, or its refreshingly talented stars, I'd give it a thumbs-up just because it's English. Granted, I haven't seen a whole lot of British television or film, but it seems that everything I have seen has been either outlandishly funny or suicidally dramatic. English romance always seems to fall under the second, and sometimes numbingly depressing, idea. How wonderful, then, that I should run into this quiet little movie, which, although I will admit that Boise, Idaho is not the largest outlet for foreign film, I don't remember ever being released in my area. I remembered Mr. Sewell vaguely from "Hamlet," and have longed to see Mr. Fiennes in a film since "Shakespeare in Love," but never remember seeing Ms. Potter in anything, and I am sure that I never seen Mr. Hollander before. While I would not lie and say that this is a profound film and that there is anything to be learned from it or much to be thought of after seeing it, it would be only natural to praise it for its pure movie-like, feel-good quality, a small escape from the everyday. It resembles little, other than the highly implausible plot, of a Hollywood film. American romantic comedies seem built according to specifications designed only to provoke that slightly nervous, overly sweet feeling in the majority of female audience members. They usually have all the weight of a Twinkie, and leave one wondering how something so simple could be so utterly manufactured. This movie is more like a Wheat Thin, possibly underrated, certainly rather bland looking, but somehow much more satisfying and although it comes salty or in low sodium flavors, is surprisingly sweet without a trace of gooeyness. Hope yet for slightly awkward American girls.