In deze film heeft de nationale luchtvaartmaatschappij in Zingaro een geweldig vliegtuig, een tweemotorige Convair uit de jaren vijftig. Die maken ze niet meer. Ik bedoel het vliegtuig, niet de film. Zulke films maken ze de hele tijd.<br />Een megacorporatie wil de mineraalrechten in een Afrikaans land dat wordt geregeerd door een meedogenloze dictator. Dus organiseert de corporatie een privéleger om het land binnen te vallen, de dictator te doden en een zakelijke dictator in zijn plaats te installeren. (Is dat een beetje overdreven of niet?) Christopher Walken wordt ingehuurd om het huurlingenleger te organiseren. Ze doen hun werk, behalve dat ze aan het eind, in een ironische slotscène, een meer onafhankelijke president in de plaats stellen, die zijn land nu met mededogen zal regeren. De film had geschreven kunnen zijn door een comité van MBA's die hadden uitgedokterd wat de eindconclusie was. Wat de eindconclusie ook zou blijken te zijn, hij was ongetwijfeld voorafgegaan door een dollarteken. De plot gaat min of meer in deze volgorde: intrige, een beetje geweld, nog meer intrige, een beetje volkomen irrelevante seks, nog meer intrige, de introductie van een paar bijzonder dodelijke en lelijke geweren, en een gewelddadig vuurgevecht vol explosies. De climax van het geweld neemt de vertrouwde vorm aan van een handjevol moedige en uiterst bekwame militaire types die een garnizoen van ongeorganiseerde inheemse troepen aanvallen. (Cf. 'Roofvogel', inter alia.) Een van de huurlingen komt om door een overmaat aan medelijden. Het aantal dode garnizoenssoldaten is ontelbaar. Loopt in koelen bloede twee ongewapende mannen dood. Het is wel een happy end, want de man die uiteindelijk op de troon zit is een dokter en een idealist, en we moeten maar hopen dat hij dat blijft in plaats van te ontdekken dat het toch wel fijn is om koning te zijn.<br />Ik heb het boek van Frederick Forsyth, waarop deze film is gebaseerd, niet gelezen, maar ik kan niet geloven dat het zo'n slordige film is. Forsyth heeft meestal prachtige details. Als je een van zijn romans hebt gelezen, weet je waarschijnlijk hoe je een bom moet maken die alleen maar zal ontploffen als de auto een hobbel raakt. '<br />Dat was het mooie van Fred Zinnemans 'The Day of the Jackal'. Hoe je identiteitsdiefstal moet plegen, bijvoorbeeld. Hier wordt al dat saaie gedoe overgeslagen. Walken kan aan boord van een vrachtschip gaan en zich voordoen als zeeman. Waar heeft hij zijn papieren vandaan? Wie zal het zeggen. Het kan de producenten niet schelen en het kan ons ook niet schelen. We hebben nog nooit van vervalste paspoorten gehoord.<br />Vlak voor de invasie nemen de huurlingen het aanvalsplan nog een keer door en als ze klaar zijn, heft Walkin zijn vuist en schreeuwt de naam van de dictator die ze gaan vermoorden. De andere soldaten herhalen zijn gebaar. En let wel, deze mensen worden geacht helden te zijn, en van ons wordt verwacht dat we ons met hen identificeren. Waarom heffen ze hun vuisten niet op en roepen ze niet: 'Geld!'<br />Niet dat geld het voornaamste motief is. Wat voor iemand is bereid vreemden te vermoorden en zijn eigen leven te riskeren voor geld? Hoe vermoord je iemand die je niet kent en tegen wie je niets hebt? En hoe zie je jezelf als een beter mens omdat je het hebt gedaan? Zijn er veel van die mensen? Ik bedoel in de particuliere sector? Er moeten er een paar zijn. Je hebt Executive Outcomes, en er is tenminste genoeg publiek van fantasten om een voor huurlingen ontworpen tijdschrift te steunen, 'Soldier of Fortune'. Natuurlijk zoeken we allemaal zelfbevrediging door iets te doen waarvan we weten dat we het goed kunnen. De Duitsers noemden het Funktionslust. Het kan in hogere organismen aangeboren zijn. Maar dit gaat veel verder dan zelfbevrediging. Waardigheid verheft zich boven trots tot grootsheid.
In this movie, the national airline in Zingaro has a great airplane, a two-engined Convair from the 1950s. They don't make 'em anymore. I mean the airplane, not the movie. They make movies like this all the time.<br /><br />A mega corporation wants the mineral rights in an African country ruled by a ruthless dictator. So the corporation organizes a private army to invade the nation, kill the dictator, and install a business-friendly dictator in his place. (Is that far fetched, or what?) Christopher Walken is hired to organize the mercenary army. They do their job, except that, at the end, in an ironic coda, they substitute a more independent president who will now rule his country with compassion.<br /><br />The film could have been written by a committee of MBAs who have figured out what the bottom line is. Whatever the bottom line turned out to be it was surely preceded by a dollar sign. The plot goes kind of in this order: intrigue, a little teaser of violence, more intrigue, a little completely irrelevant sex, more intrigue, the introduction to a couple of particularly lethal and ugly guns, and a violent shoot out full of explosions. The climactic violence assumes the familiar form of a handful of courageous and supremely skilled military types attacking a garrison of disorganized native troops. (Cf., "Predator," inter alia.) One of the mercenaries is killed through an excess of pity. The number of dead garrison troops is uncountable. Walken himself cold-bloodedly and deliberately shoots two unarmed men. It's a happy ending though because the guy who finally sits on the throne is a doctor and an idealist, and we are compelled to hope he remains that way instead of discovering that, hey, it's good to be the king.<br /><br />I haven't read Frederick Forsyth's novel on which this movie is based but I can't believe it's the sloppy lash up job that the movie is. Forsyth's details are usually exquisite. When you finish one of his novels you're likely to know how to rig up a bomb that will explode only when the car hits a bump.<br /><br />That was the beauty of Fred Zinneman's "The Day of the Jackal." How to commit identity theft, for instance. Here, all of that tedious business is skipped over. Walken is able to board a freighter posing as a seaman. Where did he get his credentials? Who knows. The producers don't care and we're not supposed to care either. We never heard of forged passports.<br /><br />Just before the invasion, the mercenaries are together going over the attack plan one last time and when they are done, Walkin raises his fist and shouts the name of the dictator they are about to murder and the other soldiers echo his gesture. And, mind you, these are supposed to be heroes, and we are expected to identify with them. Why don't they raise their fists and cry, "Money!"<br /><br />Not that pelf is the primary motive. What kind of person is willing to kill strangers and risk his own life for money? How do you murder someone whom you don't know and against whom you have nothing? And how do you think of yourself as a better man for having done it? Are there many of them around? I mean in the private sector? There must be some. There is Executive Outcomes, and there is at least enough of an audience of fantasists to support a magazine designed for mercenaries, "Soldier of Fortune." Of course we all seek self satisfaction through doing something that we know we can do well. The Germans called it Funktionslust. It may be innate in higher organisms. But this goes way past self satisfaction. Dignity elevated beyond pride into grandiosity.