Veel te lawaaierig, veel te lang, verre van subtiel. En Lance Percival speelde erin. Ik hoef er eigenlijk niet verder op in te gaan, maar ik zal het toch doen, want "Too late the hero" of 'ero' zoals onze beroepscockney het zou noemen, is een van de ergste films die er bestaan. Het soort dat zich voordoet als iets anders, maar iets heel anders blijkt te zijn. Hier hebben we een oorlogsfilm vol soldaten met opeengeklemde kaken die machinegeweren afschieten op andere soldaten met op elkaar geklemde kaken, begeleid door afgrijselijke muziek, dramatisch zonlicht door de bomen en veel gekraak van het kreupelhout. Een voor een worden de goeien gedood, tot alleen de beroepscockney en de zelfvoldane klootzak overblijven, en dan...' Oké. Het is een oorlogsfilm van Robert Aldrich, een soort 'Dirty Half Dozen', maar hé, het is 1968, man, het is niet cool meer om oorlogsfilms te maken, laten we net doen of we een anti-oorlogsfilm hebben gemaakt en echt opruimen. En dat deden ze. Laat je niet voor de gek houden, dit is net zomin een anti-oorlogsfilm als het grote broer 'The Dirty Dozen' was. Een handjevol mislukkelingen en psychopaten neemt een onmogelijke missie aan onder leiding van een mislukkeling en een psychopaat. De grond <0xE2><0x80><0x93> die breekt niet. Lance Percival probeert een verbijsterende reeks accenten uit voordat hij een vaag Schots zangerig geluid kiest, maar kan niet wedijveren met vol <0xE2><0x80><0x93> met de gekkere Ronald Fraser of de ronduit rare Ian Bannen in de 'Barmy Jock'-staven. Onze favoriete cockney zwenkt tussen Bob Hoskins en John Gielgud als de gril hem te machtig wordt. Denholm Elliot zweet veel te veel om een overtuigend officier te zijn. 'We hebben een plaatsje in Wiltshire,' zegt hij tegen Cliff Robertson, die dit feit zonder met zijn ogen te knipperen in zich opneemt. Robertson verandert binnen tien minuten van een man die bereid is ontslag te nemen in plaats van de strijd aan te gaan in een geharde leider van mannen. Het leger en de oorlog zouden in 1942 voorbij zijn. De slechtste film over de oorlog in het Oosten sinds 'Nooit zo weinig'.
Far too noisy,far too long,far from subtle.And it had Lance Percival in it.I don't really need to go on but I shall because "Too late the hero" or 'ero as our professional cockney might have it, is one of the worst kind of movies.The kind that pretend to be one thing but turn out to be quite another.Here we have a bash - crash no prisoners war movie full of squaddies with gritted teeth firing machine guns at other squaddies with gritted teeth accompanied by belicose music ,dramatic sunlight through the trees and much crunching of the undergrowth.One by one the good guys are killed off until only the professional cockney and the smug yank are left and then there's a rousing climax as they race across a huge expanse of open ground the Brits have inexplicably left unmined outside their camp until one of them gets his and the other collapses at the feet of his lantern - jawed C.O. who clenches his teeth manfully.OK.It's a Robert Aldrich war movie,a sort of "Dirty Half Dozen",but hey,now it's 1968 man,it's not cool any more to make war movies,let's pretend we've made an anti - war movie and really clean up. And so they did.Don't be fooled,this is not an anti - war movie any more than it's big brother "The Dirty Dozen" was.A handful of misfits and psychos take on an impossible mission led by a misfit and a psycho. Ground - breaking stuff it isn't.Lance Percival tries a bewildering range of accents before settling on a vaguely Scottish lilt but cannot compete with full - on nutter Ronald Fraser or frankly weird Ian Bannen in the "Barmy Jock" stakes.Our favourite cockney veers between Bob Hoskins and John Gielgud as the whim takes him.Denholm Elliot sweats far too much to make a convincing officer,"We have a place in Wiltshire" he tells Cliff Robertson who absorbs this nugget unblinkingly Robertson himslf changes from a man willing to resign his commission rather than go into combat to a gung - ho battle - hardened leader of men in the space of ten minutes.Whatever he's on they should have given the whole U.S. Army and the war would have been over by 1942. The worst film about the war in the East since "Never so few".