Catherine (Gwyneth Paltrow) is de 27-jarige dochter van een onlangs overleden wiskundige, gespeeld door Anthony Hopkins. Catherine rouwt om haar vader, die aan ontoerekeningsvatbaarheid leed voordat hij stierf. Nu moet ze de mogelijkheid onder ogen zien dat ze een aantal van haar vaders psychische afwijkingen heeft geërfd. Een van haar vaders studenten, een jongeman die Herald heet, en Claire, Catherines intrigerende zus, maken Catherines leven nog moeilijker. Het is minstens een jaar geleden dat ik zo'n irritante film als 'Proof' heb gezien.<br />Je zou denken dat er voor een film waarin wiskunde een centraal punt in het leven van de personages is, dialoogverwijzingen zijn naar'differentiaalvergelijkingen', 'convergende series', 'dubbele integralen', 'binomiale uitbreidingen' of andere wiskundige concepten. Niets aan te doen. Er wordt een beetje gebabbeld over 'primaire getallen'. Maar de film doet zijn best om feitelijke discussies over wiskunde te vermijden.<br />In plaats daarvan moeten we emotionele schimpscheuten aanhoren van Catherine, en haar aanhoudende malaise met betrekking tot _Herald_ en Claire. Wat op zich een contradictie is. Catherine, die zelf wiskundige is, zou bedachtzaam en logisch moeten reageren, niet emotioneel. Maar haar reacties zijn volkomen emotioneel en onlogisch. Het is duidelijk dat de filmmakers hier kijkers beschouwen als mathematische dummy's. Dus creëren ze een onechte hoofdfiguur, om verbale conflicten te versterken, en zo de intellectuele dialoog te ontwijken. Op de extra's op de dvd lijken de acteurs er zelfs trots op dat er niet over wiskunde wordt gesproken. En daardoor kreeg ik een nog lagere dunk van hen. De hele film lang jammert, kreunt, moppert en pruilt Catherine. Ik kon haar absoluut niet uitstaan. En de irritante nasale stem van Gwyneth Paltrow maakt haar personage bijna onverdraaglijk.<br />Een veel betere film had kunnen worden gemaakt als ze Catherine hadden laten vallen en zich hadden gericht op de Anthony Hopkins-figuur. Hem zien en hem horen praten over de wonderen en mysteries van de wiskunde met Herald zou veel interessanter en bevredigender zijn geweest.
Catherine (Gwyneth Paltrow) is the 27 year-old daughter of a recently deceased mathematician, played by Anthony Hopkins. Catherine grieves for her father who suffered from insanity before he died. Now, she must confront the possibility that she may have inherited some of her father's mental tendencies. One of her father's students, a young man named Herald, as well as Claire, Catherine's scheming sister, make Catherine's life even more difficult. It's been at least a year since I have watched a film so annoying as "Proof".<br /><br />You would think that for a film wherein mathematics is a central focus of characters' lives, there would be dialogue references to "differential equations", or "convergent series", or "double integral", or "binomial expansion", or other math concepts. Nothing doing. There's some minimal babble about "prime numbers". But the film goes out of its way to avoid actual discussion of mathematics.<br /><br />Instead, we have to endure emotional diatribes from Catherine, and her ongoing malaise related to Herald and Claire. Which is itself a contradiction. As a mathematician herself, Catherine's responses should be thoughtful and logical, not emotional. Yet, her reactions are totally emotional and illogical. Clearly, the filmmakers here consider viewers to be mathematical dummies. So they create a phony main character, to enhance verbal conflict, and in so doing evade intellectual dialogue. On the DVD extras, the actors even seem proud that mathematics is not discussed. And that, in turn, made me have an even lower opinion of them.<br /><br />Throughout the film Catherine whines, moans, sulks, and pouts. I absolutely could not stand her. And Gwyneth Paltrow's annoying nasal voice makes her character almost unendurable.<br /><br />A much better movie could have been made if they had dumped Catherine, and zeroed in on the Anthony Hopkins character. Watching him, and listening to him talk about the wonders and mysteries of mathematics with Herald, would have been far more interesting and rewarding.