Het is een niet-creatieve manier om het verhaal van geweld in de Turkse buitenwijken te vertellen. Geen enkel personage leeft. Ze handelen zoals in het theater. Er is eindeloos geweld zonder oorzaak of reden. De hoofdgedachte is dat 'het beoordelingssysteem niet genoeg is om de slachtoffers tevreden te stellen. Daarom zouden ze hetzelfde geweld moeten gebruiken om gerechtigheid te creëren'. Er zou wraak moeten zijn. En op dat moment worden de slachtoffers moordenaars. Het vermengen van tijd en het spelen van een rol voor beroemde regisseurs (Zeki Demirkubuz, Cagan Irmak en de regisseur zelf) kan niet voorkomen dat de film saai wordt. Het is opwinding zonder opwinding. Het enige creatieve idee is dat iemand die thee of yoghurt drinkt niet vraagt hoe laat het is.
non-creative way of telling the story of violence of suburban youth in Turkey. No character is alive. They acts as in theater. There is endless violence without a cause or reason. Its main idea is that: "the judgment system is not enough for satisfying victims. Therefore they should use same violence to create justice" There should be revenge. And in this point, the victims become killers. Time mixing, giving role to famous directors (Zeki Demirkubuz, Cagan Irmak, and the director itself) can not keep away the film from being boring. It is excitement without excitement. The only creative idea is that while someone drinking tea or yogurt don't ask what time is it.