Als het op biografieën aankomt, zijn er meestal twee duidelijk van elkaar te onderscheiden vormen: de film en de documentaire. Als ik het woord 'documentaire' gebruik, bedoel ik dat natuurlijk niet letterlijk, maar eerder als een manier om te zeggen dat de regisseur ervan het op dezelfde manier opvat als de regisseurs van documentaires. _Che_, die in de schaduw staat van een recente, maar heel andere neef _W_, is zo'n film die niet bedoeld is om de kijker enige persoonlijke bevrediging te schenken, afgezien van historische en biografische informatie over zijn centrale figuur en onderwerp. Waar Oliver Stone besloot een veel luchthartiger, menselijker penseel op zijn doek te zetten, gebruikt Steven Soderbergh strenge, bijna volkomen serieuze tinten om een informatief en meeslepend verslag te maken van een man die in onze moderne cultuur een levend icoon is geworden. Dus net als de meeste andere films die eraan vooraf zijn gegaan, is _Che_ een film die het best onder valse voorwendselen gewaardeerd kan worden; dit is een geschiedenisles vermomd als film, en hoewel het een goed verhaal is, kunnen mensen die op zoek zijn naar amusement het beste een andere kant op kijken.<br />Natuurlijk is de icoon die ik bedoel de overduidelijke Cubaanse revolutionair Ernesto 'Che' Hier wordt Guevara gespeeld door Benicio Del Toro, een figuur die nu is opgesmukt op basis van de herinneringen van degenen die weinig belangstelling hebben voor politieke geschiedenis. Zo niet, dan heb je zijn gezicht waarschijnlijk ergens op een T-shirt staan en wist je het niet. Toch maakt het niet uit hoe of waarom je van Guevara afweet voordat je Che ziet, want Peter Buchman weet je hier prima aan hem voor te stellen. Bovendien, in combinatie met een optreden dat nooit om aandacht smeekt, maar in plaats daarvan eenvoudigweg de man speelt die hij zou moeten spelen, zonder openlijke opsmuk, komt Del Toro een heel eind om Che de juiste hoeveelheid overtuiging te geven die nodig is om het interessant en dynamisch te houden. Vergis je niet, dit is geen dramatisering van het leven van de man, dus Del Toro overdrijft nooit met het melodrama of iets in die trant om het publiek voor zich te winnen, en dat wordt niet alleen weerspiegeld in het geheel van de film, maar ook in de hele productie zelf.<br />Als de film echter zijn oorspronkelijke, enkelvoudige vorm van vijf uur had behouden, zou er misschien een andere mening zijn opgekomen, maar zoals hij nu is, doet de film het op zichzelf goed. Deel Een, dat de eerste strijd van de Cubaanse revolutie tot in detail beschrijft, gaat minder over Guevara en meer over zijn zaak onder leiding van Fidel Castro. Toegegeven, de aandacht wordt af en toe verlegd om deel Twee op te zetten.' Deel Een blijft voor het grootste deel meer een breed perspectief op de beweging waar Guevara deel van uitmaakte. Deze verschuiving van focus doet er goed aan de film opnieuw niet alleen als speculatief amusement te zien, maar ook in de vorm van een educatieve informant. Ja, er zijn scènes die zich eindeloos voortslepen, en over het algemeen lijken sommige daarvan overbodig en dubieus voor de algehele lijn van de productie, maar voor het grootste deel blijven het script en de regie samenhangend in hun bereidheid om louter te documenteren in plaats van te emotioneren.<br />Als geheel is de eerste helft van Che een pretentieloze film. Op het eerste gezicht is het in de verste verte niets bijzonders, en dat zal het waarschijnlijk ook nooit worden.' Ik kan alleen dit aanbevelen aan degenen die geïnteresseerd zijn in de revolutie en geen bezwaar hebben tegen traag tempo, veeleisend materiaal dat van tijd tot tijd de aandacht opeist, maar alleen als een natuurlijk gevolg van het historische belang ervan. Nogmaals, degenen die op zoek zijn naar een personage dat lijkt op Stones vertolking van George W. Bush vorig jaar, zouden er verstandig aan doen hun wens om Che te zien te heroverwegen; hoewel Che is vernoemd naar de man zelf en een biopic is op een ogenschijnlijk niveau van zuiverheid, gaat Che meer over zijn strijd dan over de man zelf. Er zijn hier geen echte momenten van persoonlijk inzicht, geen louterende onthullingen of studies van de psyche. Nee, de film vertelt de feiten zoals ze waren, rechtstreeks uit de eerste hand, en hoewel ze soms kunnen ingaan tegen de gemeenschappelijke behoefte van bioscoopbezoekers aan persoonlijke bevrediging, kunnen ze, als ze objectief worden verwerkt, een sterk innemend, interessant en informatief stuk van historisch belang opleveren.<br />- Een recensie van Jamie Robert Ward (<0x3C>http://www.invocus.net<0x3E>)
When it comes to biopics, there are usually two discernibly differentiated forms; the film, and the documentary. Of course, when I use the word documentary, I don't mean it literally, but rather, as a means to say that the approach its director takes it similar to those used by directors of documentaries. Che, which comes in the shadow of a recent but very different cousin W., is such a movie that exists not to entertain or provide the viewer with any personal gratification outside of historical and biographical information on its central figure and topic. Where Oliver Stone decided to take a much more light-hearted, human paintbrush to his canvas, Steven Soderbergh here uses stern, almost completely serious shades, creating an informative and compelling account of a man that became a living icon in our modern culture. So like most of those that have come before it, Che is a movie that is best appreciated under no pretence; this is a history lesson disguised as film, and while it does tell a good story, those looking for entertainment best look away.<br /><br />Of course, the icon that I refer to is quite obviously Cuban revolutionist Ernesto 'Che' Guevara here played by Benicio Del Toro, a figure now embellished upon the memories of those with slightest interest in political history. If not, then you probably have his face on a t-shirt somewhere and you didn't know. Yet it doesn't matter how or why you know of Guevara before you view Che because Peter Buchman does a fine job of introducing you to him here. Plus, coupled with a performance that never begs for attention but instead simply plays the man he's supposed to be portraying with no overt padding, Del Toro goes a long way to giving Che the right amount of conviction that is needed to keep thing interesting and dynamic. Make no mistake, this is no dramatization of the man's life, so Del Toro never piles on the melodrama or anything to that degree to win over the audience, and this is reflected not only through the movie's ensemble of performances, but through the entire production itself.<br /><br />Had the feature remained its original singular, five hour form however, a different opinion may have been garnered, but as it stands, the movie does well on its own merit. Part One, which details the initial struggle of the revolution of Cuba, is less about Guevara and more about his cause under the leadership of Fidel Castro. Granted, focus is shifted every now and again to set up part two's inevitable centralization upon Che himself, but for the most part, Part One remains more as a wide-angled view on the movement in which Guevara was part of. This shift in focus does well to once again distance the movie away from mere speculative entertainment and more towards the form of an educational informant. Yes, there are scenes that drag on and on, and generally some of these seem superfluous and dubious to the overall arc of the production, but for the most part, the script and direction remains coherent in its willingness to merely document rather than emote.<br /><br />As a whole, Che's first half is an unassuming picture. At first glance, it isn't anything remotely special, and probably won't provide viewers with any degree of resonance if they are not interested in the man and his people's struggle beforehand, yet the same can be said for a number of similar features. Instead, I can only recommend this to those who are interested in the revolution and don't mind slow paced, attention-demanding material that does entertain from time to time, but only as a natural result of its historical importance. Again, those looking for a character piece similar to Stone's portrayal of George W. Bush last year would be wise to reevaluate their will to see Che; although titled after the man himself, and a biopic on a purely ostensible level, Che is more about his fight than the man himself. There are no real moments of personal insight here, no cathartic revelations or studies of psyche. No, instead the movie tells the facts as they were, straight from the horses mouth, and while they can sometimes work against the common desires of cinema goers' need for personal fulfillment, if digested objectively, can provide a strongly engaging, interesting and informative piece of historically significant art.<br /><br />- A review by Jamie Robert Ward (http://www.invocus.net)