The Pursuit of Happiness, beoordeeld door Sam Osborn<br /><br />Voor een feelgoodfilm wil The Pursuit of Happiness zijn publiek beslist een rotgevoel bezorgen. Dat bedoel ik niet als kritiek. Ik denk eerder dat het een staaltje van intense moed is voor een film die vastzit in een genre dat toch al doordrenkt is van geluk. Maar het is een lange, dalende reis voor het grootste deel van de film, als je ziet hoe de heer Chris Gardner (Will Smith) herhaaldelijk onder de voet wordt gelopen door het Amerikaanse economische systeem. Ik neem aan dat het volgt op Nietzsches vaak herhaalde citaat: 'Wat je niet doodt, maakt je alleen maar sterker.' En dus, om de hele uitspraak te vernietigen, als de dieptepunten van The Pursuit of Happiness dat niet doen.' Het einde van de film is... je weet wel, het goede gevoel van het recept... net iets meer zoet.<br />Het grote plan was om het verhaal van de Amerikaanse droom vanuit een nieuw perspectief te vertellen. Dat was de motivatie om de Europese regisseur Gabriele Muccino bij het project te betrekken. Muccino, die het gevoel heeft dat de Amerikanen te dicht bij het concept zijn gekomen om er aandacht aan te besteden, doet een stap achteruit en bekijkt onze Amerikaanse droom vanuit een nieuw perspectief. Het resultaat is inderdaad verfrissend. De film heeft geen vetrandjes. Het is een slanke, gedistilleerde versie van de Amerikaanse droom, waarin een man <0xE2><0x80><0x93> een slimme, goede man in wie de meeste Amerikanen zich waarschijnlijk herkennen <0xE2><0x80><0x93> zich inspant om zijn levensomstandigheden te verbeteren met behulp van het Amerikaanse kapitalisme dat in de grondwet is beloofd. Het heeft niets te maken met een bijgerecht van romantiek of tragische hors d'oeuvre; het is gewoon een man die probeert het goed te doen voor zijn gezin.<br />Maar het gezin van Chris Gardner verspreidt zich al snel. Linda (Thandie Newton), zijn vrouw, gaat al vroeg bij hem weg. Ze wil liever voor zichzelf zorgen dan met het zinkende schip van Chris ten onder gaan. Ze laat hem achter met hun zoon Christopher (Jaden Smith), wiens crèche honderdvijftig dollar per maand kost. Chris zou elke maand twee botdichtheidsscanners moeten verkopen om de huur, de crèche en de boodschappen te kunnen betalen. Maar hij heeft al een tijdje geen van die ellendige apparaten meer verkocht en de achterstallige rekeningen stapelen zich op. Chris is echter goed in cijfers en kan een Rubik Cube met verbazingwekkend gemak oplossen; dus solliciteert hij naar een stageplaats bij Dean Witter. Het is een onbetaalde klus, maar als hij de baan aan het eind van de cursus krijgt, zit hij er voor de rest van zijn leven aan vast. Het probleem is dat maar één op de twintig stagiairs wordt aangenomen; en als je niet wordt aangenomen, kun je een halfjaar lang niet bij een andere effectenmakelaar solliciteren.<br />Het script is een product van Steven Conrad, dezelfde schrijver die vorig jaar _The Weather Man_ schreef. De films lijken bedrieglijk veel op elkaar, en beschrijven elk een reeks onfortuinlijke voorvallen die langzaam de benen van een Amerikaanse man aan flarden rijten. In beide films weet Conrad een lieve, hilarische menselijkheid te vinden in slechte dagen, slechte weken of slechte jaren. Zijn helden zijn goede mannen en Amerikaanse mannen, die hun best doen om iets te vinden wat het waard is om in ons systeem te hebben.<br />Er is veel ophef gemaakt over het feit dat Will Smith en zijn zoon een parallelle vader-zoonrol krijgen. Het was een slimme beslissing, want hun optredens zijn net zo oprecht als altijd. Jaden mag dan niet veel tekst hebben, het is niet moeilijk te zien dat hij van zijn vader houdt en in hem gelooft, of hij dat nu doet of niet. En Mr. Smith <0xE2><0x80><0x93> de oudste <0xE2><0x80><0x93> heeft niet gelogen in zijn veelbesproken interviews dat deze film een keerpunt in zijn acteercarrière is. Zijn Mohammed Ali was een krachtpatser, maar de rol van Chris Gardner was voor hem gemaakt.<br />Maar vergis je niet: voor het feelgoodgenre is _The Pursuit of Happiness_ een wrede, soms wrede inleiding. Maar ik denk dat dat het punt is, en Chris zegt het ergens in het eerste bedrijf: dat toen de grondleggers van de grondwet 'het najagen van geluk' in de tekst zetten, ze alleen maar beloofden dat het najagen zou gebeuren. Het is een lange, gemene achtervolging, maar als het einde is gevonden, brengt het ons hoger dan welke feelgoodfilm in tijden ook.<br /><br />Samuel Osborn.
The Pursuit of Happiness reviewed by Sam Osborn<br /><br />For a feel-good movie, The Pursuit of Happiness sure does want its audience to feel crappy. I don't mean this as a criticism. Rather, I think it's a show of intense bravery for a film stuck in a genre already soaked in sappiness. But it's a long, downhill journey for most of the film's duration, watching as Mr. Chris Gardner (Will Smith) is repeatedly pummeled under the American economic system. I suppose it follows Nietzsche's oft-repeated quote "what doesn't kill you only makes you stronger." And so, to ravage the saying entirely, if the lows of The Pursuit of Happiness doesn't kill the picture, they make its endingyou know, the feel-good part of the recipejust that much sweeter. <br /><br />The grand scheme was to tell the story of the American dream from a new perspective. Such was the motivation in bringing European director Gabriele Muccino onto the project. Feeling that Americans have drawn too close to the concept to pull any focus on it, Muccino takes a step back and looks at our American dream from a fresh perspective. The result is indeed refreshing. The movie comes without any fat around its curves. It's a slim, distilled version of the American dream, where a mana smart, good man in whom most Americans probably see themselvestries to better his living conditions using the American system of capitalism promised in the Constitution. It doesn't come with a side dish of romance or tragic hors d'oeuvre; just a man trying to do right by his family. <br /><br />But Chris Gardner's family is quickly dispersing. Linda (Thandie Newton), his wife, leaves him early on, choosing to fend for herself rather than go down with Chris' sinking ship. She leaves him with their son Christopher (Jaden Smith), whose daycare costs $150 per month. Chris would have to sell two bone density scanners each month to pay rent, daycare and groceries. But he hasn't sold one of the wretched devices in a while and the overdue bills are piling up. Chris is good at numbers though, and can solve a Rubik Cube with astounding ease; so he applies for an internship at Dean Witter. The gig's an unpaid one, but if he gets the job at the end of the course, he's set for life. Problem is, only one in twenty interns is hired; and if you aren't hired, you can't apply for a job at any other stock brokerage firm for six months. <br /><br />The script is a product of Steven Conrad, the same writer who penned last year's The Weather Man. The films are deceivingly similar, each chronicling a series of unfortunate occurrences that slowly slice at the legs of an American man. In both films, Conrad manages to find a sweet and hilarious humanity in bad days, or bad weeks, or bad years. His heroes are good men and American men, who struggle to find themselves something worth having in our system. <br /><br />Much huzzah has been made over the familial pairing of Will Smith and his son in parallel father-son roles. The decision was a smart one, as their performances are as sincere as ever. Jaden may not have many lines, but it's not hard to see that he loves and believes in his father, whether he's playing Will Smith or Chris Gardner. And Mr. Smiththe older one, that ishasn't been lying in his much-publicized interviews that this film is a turning point in his acting career. His Muhammad Ali was a force, but the role of Chris Gardner was built for him.<br /><br />Make no mistake though; for the feel-good genre, The Pursuit of Happiness is a brutal, sometimes cruel entry. But I suppose that's the point, and Chris says it somewhere in the first act: that when the founders of the Constitution wrote "the pursuit of happiness" into the text, they only promised the pursuit. The chase is a long, mean one; but when the end is found, it flings us higher than any feel-good film in a while. <br /><br />Samuel Osborn