Verplaats je eens, Harrison Ford; je naamgenoot John was hier het eerst. Hoewel vergelijkingen met Andrew Davis' actiefilm uit 1993, _The Fugitive_ (1947), onvermijdelijk zijn bij het bespreken van _The Fugitive_, hebben de twee films, afgezien van de overeenkomst die in hun gezamenlijke titel wordt beschreven, niets met elkaar te maken en zijn ze zo verschillend als twee films maar kunnen zijn. In tegenstelling tot veel van de westerns die regisseur John Ford zijn grootste roem hebben gebracht, maakt _The Fugitive_ zich totaal niet druk om enige vorm van actie of dialoog; Fords filmmaken is zo geconcentreerd op het creëren van de juiste emotionele sfeer voor elke scène dat het af en toe verzandt in saaiheid. Het was echter duidelijk een heel persoonlijk project voor Ford, die het ooit "perfect" noemde, en het is nog waar ook.' Het is moeilijk om kritiek te hebben op een film waarin de regisseur zoveel hartstocht en vastberadenheid heeft gestopt. Het verhaal is ontleend aan de roman van Graham Greene uit 1940, 'The Power and the Glory', ook wel bekend als 'The Labyrinth Ways', en gaat over de benarde toestand van een christelijke priester die het slachtoffer is geworden van een misdrijf, in een niet-bestaand Latijns-Amerikaans land waar religie is verboden.<br />Misschien is de grootste zwakte van de film, althans volgens mijn redenering, dat hij zich zo druk maakt over het schilderen van elk personage als een icoon of een ideaal (maar weinig personages krijgen een naam en worden in plaats daarvan ingewisseld voor onbepaalde namen als 'een voortvluchtige', 'een luitenant van de politie', 'een indiaanse vrouw') dat het moeilijk is om met hen mee te leven. Gelukkig wordt er voortdurend geprobeerd om elk personage een 'tijdloze' figuur in de film te laten blijven.' Het script van Dudley Nichols vermijdt de gebruikelijke stereotypen waar de meeste amateurfilmers onvermijdelijk hun toevlucht toe nemen. The Fugitive (Henry Fonda) is geen moedige, nederige steunpilaar van menselijk fatsoen, maar een misleide geestelijke die wordt gedreven door een onbewuste trots; zijn tegenstander, de inspecteur van politie (Pedro Armendáriz) houdt zielsveel van zijn land en zijn volk, maar wordt, geleid door een fel, blind patriottisme en een onlogische haat tegen religie, vaak misleid in daden van pure barbaarsheid. The Police Informer (J. Carrol Naish) is een judasachtige figuur die The Fugitive aan de autoriteiten verraadt en onontkoombaar berouw krijgt bij de gedachte aan zijn onmenselijkheid.<br />Hoewel ik zelf niet bijzonder gelovig ben, was ik voldoende geroerd door de nobele taak van het christendom om te overleven, hoewel ik dat niet was.' De slotconclusie van de film is dat de haat die de luitenant voor het geloof koestert rechtstreeks voortkomt uit het feit dat hij in het geheim in God gelooft, maar dat niet wil toegeven. Maar als je _The Fugitive_ wilt zien, zal dat zeker zijn vanwege de foto's, die door de Mexicaanse filmmaker Gabriel Figueroa onbeschrijflijk adembenemend zijn gemaakt. De openingsscène, waarin _The Fugitive_ terugkeert naar zijn vroegere kerk, waarbij het licht door de ramen naar binnen valt alsof God zelf in de verlaten diepten van het gebouw reikt, is betoverend mooi. Hoewel Armendáriz charismatisch is, en zelfs een beetje sympathiek, in zijn rol van de tegenstander, ziet Henry Fonda er in de hoofdrol nogal onbeholpen uit (hoewel je zou kunnen aanvoeren dat dit onbehagen een integraal onderdeel is van zijn personage), en de meeste andere spelers, die misschien te danken zijn aan een taalbarrière, zijn op dezelfde manier stijf. Deze film mag dan een visueel meesterwerk zijn, en zeker een al met al interessant horloge, maar 'The Fugitive' blijft inferieur aan Ford.
Move over, Harrison Ford; your namesake John got here first. While comparisons with Andrew Davis' action-packed 1993 thriller are inevitable in discussing 'The Fugitive (1947),' the two films  aside from the similarity described in their shared title  are completely unrelated, and about as different as two films could possibly be. Unlike many of the Westerns that brought director John Ford his greatest fame, 'The Fugitive' is entirely unconcerned with any form of action or dialogue; Ford's film-making is so concentrated on establishing the correct emotional atmosphere for each scene that it occasionally strays into tedium. However, it was obviously a very personal project for the Ford  who once called it "perfect"  and it's difficult to criticise a film into which the director poured so much passion and resolve. The story was adapted from Graham Greene's 1940 novel, "The Power and the Glory" {a.k.a. "The Labyrinthine Ways"} and concerns the plight of a victimised Christian priest, in an unnamed Latin American country where religion has been outlawed.<br /><br />Perhaps the film's greatest weakness, from my reasoning at least, is that it is so concerned with painting each character as an icon or ideal (few characters are afforded names, and are instead credited with indefinite articles; "a fugitive," "a lieutenant of police," "an Indian woman") that it's hard to sympathise with them. Fortunately, while consistently attempting to maintain each character as a "timeless" figure in the film's ageless story, Dudley Nichols's screenplay avoids the usual stereotypes to which most amateur filmmakers would inevitably resort. The Fugitive (Henry Fonda) is not a courageous, humble pillar of human decency, but a misguided clergy driven by an unconscious self-pride; his adversary, the Lieutenant of Police (Pedro Armendáriz), loves his country and its people deeply, but, guided by a fierce blind patriotism and an illogical hatred of religion, he is often misled towards acts of sheer barbarity. The Police Informer (J. Carrol Naish) is a Judas-like character, betraying The Fugitive to the authorities, and becoming inescapably repentant at the thought of his inhumanity.<br /><br />Despite not being particularly religious myself, I was sufficiently moved by Christianity's noble plight for survival, though I wasn't overly fond of the film's ultimate assertion that the lieutenant's hatred of religion stems directly from his secretly believing in God but being unwilling to admit it. Nevertheless, if you're going to watch 'The Fugitive,' it will most certainly be for the photography, which is, captured by Mexican cinematographer Gabriel Figueroa, indescribably breathtaking. The opening sequence, in which The Fugitive returns to his former church, the light streaking through the windows as though God himself is reaching into the forsaken depths of the building, is spellbinding in its beauty. While Armendáriz is charismatic, and even slightly sympathetic, in his role of the antagonist, Henry Fonda largely looks awkward in the lead role (though you could argue that this uneasiness is integral to his character), and most of the other players  perhaps due to a language barrier  are similarly stilted. A visual masterpiece this film may be, and certainly an overall interesting watch, but 'The Fugitive' remains inferior Ford.