Deze berg gesmolten cheddar is stompzinnig, stompzinnig plezier. Directeur/producent Wynorski (die ook de rauwe, smakeloze Chopping Mall bestierde) blijkt de ongenoemde held van de B-film. Wynorski's films winnen omdat hij snert maakt die in zichzelf gelooft. Deze productie heeft geen air van superioriteit. Ze draagt haar bespottelijke uitgangspunt met een opvallende joie de vivre en in een onstuimig tempo, en vermijdt daarbij de smoorhete wind van de zelfparodie. Wynorski is er ook in geslaagd dat zijn opzettelijk grappige en overdreven afloop in feite grappig is. Zo volbrengt hij de nogal moeilijke taak om een film te maken waar mensen om zullen lachen EN waarmee ze zullen lachen. <br />Deze film is in feite de derde in de serie _Sorority House Massacre_, maar hij doet het prima op zichzelf (ik heb de twee voorgaande _SHM's_ nooit gezien). Hij is misschien wel de beste van de trilogie, omdat hij het bijpassende _screwer_ -element dat de eerste twee films kenmerkte wat afzwakte en in plaats daarvan een uitbundige actie-horror-comedy-invalshoek koos (de titel is, voor het geval dat niet duidelijk was, een duidelijke parodie op _Die Hard_ ). Alleen al het beeld van onze ordinaire lingerie-dragende heldinnen met hun bebloede borsten en automatische vuurwapens is genoeg om de voorkeuren van elke cultfilmfan in vuur en vlam te zetten.
This mountain of melted cheddar is dumb, dumb fun. Director/producer Wynorski (who also helmed the raucously cheesy Chopping Mall) proves himself to be the unsung B-movie hero. Wynorski's films win because he creates schlock that believes in itself. This production doesn't have an air of superiority. It carries its ludicrous premise with a conspicuous joie de vivre and at a boisterous pace, all while avoiding the doldrums of self-parody. Wynorski also succeeds in that his intentionally funny and over-the-top ending is actually funny. He thus accomplishes the rather difficult task of creating a film that people will laugh at AND laugh with.<br /><br />This film is actually the third entry in the Sorority House Massacre series, but stands just fine on its own (I've never seen the two preceding SHMs). It may be the best of the trilogy, downplaying the derivative slasher element that defined the first two films and instead taking an exuberant action-horror-comedy slant (the title, in case it wasn't obvious, is an obvious spoof of Die Hard). Just the image of our trashy-lingerie-wearing, bloody-breasted heroines brandishing automatic firearms is enough to alight the predilections of any cult film fan.