Woorden kunnen niet uitdrukken hoe verschrikkelijk deze film was. Niet alleen was het een overdreven sentimentele kletskoek, maar gezien de enorme rol die muziek in de film speelt, zou je denken dat de schrijver een geloofwaardige dialoog over muziek zou kunnen schrijven... maar dan heb je het mis. Nu verwacht ik niet dat ze de fijne kneepjes van de muziektheorie kennen of de ins en outs van de wereld van de klassieke muziek, en ik begrijp het dramatische concept van 'opzettelijke ontkenning van ongeloof', maar als een personage zegt (en dat is zo'n beetje een woordelijk citaat): 'Het New York Philharmonic wil dat je weer speelt. Ik heb de uitnodiging vandaag gekregen', dan wordt zo'n beetje elke illusie dat dit ook maar enige gelijkenis met de echte wereld vertoont de grond in geboord. Het enige positieve is dat de man die de broer van Jonathan Rhys Meyers speelt op een Ierse versie van Jermey Piven lijkt. Bij nader inzien is dat niet zo'n goed idee.
Words cannot express how absolutely horrible this movie was. Not only was it overly sentimental pablum, but considering the huge role that music plays in the movie, you might assume that the writer could write believable dialogue about music... but you would be wrong. Now, I don't expect them to know the intricacies of music theory or the ins and outs of the world of classical music, and I understand the dramatic concept of "willful suspension of disbelief," but when a character says (and this is pretty much a verbatim quote), "The New York Philharmonic wants you to play again. I got the invite today," it pretty much ruins any sort of illusion that this bears any resemblance to the real world.<br /><br />The only redeeming quality is the fact that the guy playing Jonathan Rhys Meyers's brother looks like an Irish version of Jermey Piven. On second thought... that's not a good thing.