die van Joan Crawford hield. Zo'n verbazingwekkend tijdperk. De technicolor-oranje en -blauwe tinten van Joan zijn een beetje overdreven, maar als je een enthousiaste fan bent, doet dat er niet meer toe.<br />Ze is de sterke Jennie Stuart, zangeres en Broadway-ster die niet met haar tong klakt. Ze ontmoet haar tegenspeler Michael Wilding, een blinde oorlogsveteraan die piano speelt. Hij is een sympathieke, zachtaardige man die ook een Dutchess heeft, een blindengeleidehond die hem gezelschap houdt. In het begin verzet ze zich tegen zijn muziek en heeft ze een hekel aan hem omdat hij niet door haar geïntimideerd wordt. Hij schijnt haar karakter heel goed te kennen. Sterk, maar bang om intiem met mensen te worden. De muziek is meeslepend en doet denken aan een vriendelijker, romantischer tijdperk. Joan is zichzelf en dan nog iets, en ontdekt uiteindelijk de reden waarom ze geen indruk kan maken op de pianiste. Er zit een leuke wending aan het einde. _Algemeen: mis Crawford niet_.
who loved Joan Crawford. Such an amazing era. The Technicolor oranges and aquas, Joan is a bit over the top but if you are an avid fan this will cease to matter.<br /><br />She is the strong Jennie Stuart, chanteuse and Broadway star who minces no words. She meets her match with Michael Wilding, a blind war veteran who plays piano. He is a sympathetic gentle character who also has Dutchess, a boxer seeing-eye-dog to keep him company. At first she is resistant to his music and dislikes him because he is not intimidated by her. He seems to know her character very well. Strong, but scared of getting close to people.<br /><br />The music is haunting and reminiscent of a gentler, romantic era. Joan is herself and then some, and eventually discovers the reason she cannot make an impression on the pianist. There is a nice twist to the end. Overall a do not miss for Crawford. 9/10.