Het is al een tijdje geleden dat ik op de Quad naar de amusante film met de titel 'Vrouw is de toekomst van de man' heb gekeken. Meer dan een jaar en twee films met Hong Sang-Soo behoort hij nog steeds tot mijn favorieten.<br />Hoewel het altijd verfrissend en welkom is om films te zien die afwijken van de pyrotechnieken van de Hollywood-school van de filmindustrie, zijn sommige subtiliteiten en stiltes nogal benauwend (Tsai Ming-Liang schiet me meteen te binnen). Ik denk dat ik een langere aandachtsspanne heb dan de gemiddelde filmbezoeker, maar ik moet toegeven dat ik niet alle soorten trage films kan uitzitten. Sommige zijn de uitdaging waard, andere belichamen uiteindelijk het stereotype van de ontoegankelijke kunstfilm. Als het niet om het feit ging dat de film op een heel ongecompliceerde manier wordt gemaakt en zich voornamelijk richt op de meest elementaire emoties (en de gecompliceerde situaties die daaruit voortvloeien) dan had hij eruitgezien als het snobisme van een kunstacademie. De stijl van filmen is zo cinema verité, zo onopvallend, dat het een genot is om verder te gaan dan alleen maar deel uit te maken van het publiek en je te voelen als een echte voorbijganger. De beste, meest gedenkwaardige celluloidverhalen blijven in je hoofd zitten als films, maar 'Vrouw' is een verhaal dat zo goed is verteld dat het meer voelt als fragmenten uit iemands leven die worden verteld door een goede vriend.<br />'Vrouw is de toekomst van de mens' Het is de zoveelste grote toevoeging aan de indrukwekkende nationale bioscoop van Zuid-Korea en een die me ertoe aanzet nog meer van dit soort werk te onderzoeken. Het is rauwe, naakte jaloezie, spijt, liefde, wellust en verlangen. Het is een bitterzoete herinnering voor iedereen die ooit romantische liefde heeft ervaren en de vele variaties en afwijkingen ervan. Zo gaat het nu eenmaal en op de een of andere manier heeft meneer Hong het via de magie van de film vastgelegd.
It's been a while since I watched the amusingly titled "Woman is the Future of Man" at the Quad. More than a year and 2 Hong Sang-Soo films later it remains among my favorite films.<br /><br />While it's always refreshing and welcome to see films depart from the pyrotechnics of the Hollywood school of film-making, some films' subtlety and quietness are rather oppressive (Tsai Ming-Liang immediately comes to mind). I think I have a longer attention span than the average film-goer, however, I have to admit that I can't sit through all kinds of slow films. Some are worth the challenge, others end up embodying the stereotype of the inaccessible art film. Hong's film would've looked like art house snobbery in action if not for the fact that it's made in a very straightforward manner focusing mainly on the most basic of emotions (and the complicated situations emanating from them). The style of film-making is so cinema verite, so unobtrusive, it's a joy to go beyond being a member of the audience and feel like an actual passerby. The best, most memorable celluloid stories stay in your mind as films but "Woman" is a story so well-told it feels more like snippets from somebody's life told by a close friend.<br /><br />Hong Sang-soo's "Woman is the Future of Man" is yet another great addition to the impressive national cinema of South Korea and one that pushes me to continue exploring more of this body of work. It's raw, naked jealousy, regret, love, lust, and longing. It's a bittersweet reminder for anyone who's ever experienced romantic love and its many variations and deviations. This is it how it happens and somehow Mr. Hong has captured it through the magic of cinema.