'Doctor Rhythm' is de slechtste film waarin Bing Crosby ooit een rolletje heeft gehad. Bing heeft deze film in zijn thuisstudio bij Paramount gemaakt tijdens een van zijn beste carrières. De film heeft goede productiewaarden, vooral omdat de studio een indrukwekkende nabootsing van Central Park in Manhattan heeft gemaakt. Waarom is deze film dan zo pijnlijk saai?<br />Een deel van het probleem is dat er een zwakke score is. Het beste nummer hier is het nietszeggende 'This Is My Night to Dream'. Het script is nog slechter. Deze film is zogenaamd gebaseerd op O. Henry's verhaal 'The Badge of Policeman O'Roon'. In dat verhaal speelt een fictieve oorlogsheld die duidelijk gebaseerd is op Theodore Roosevelt zijn vriend O'Roon na (een bereden politieagent die in Central Park is gestationeerd), terwijl O'Roon in werkelijkheid een bereden politieagent is die in Central Park is gestationeerd. Roon is niet in staat zijn plichten te vervullen: het korte verhaal eindigt met een van O. Henry's kenmerkende toevalligheden. Als Paramount daadwerkelijk dat verhaal had gefilmd (dat nauwelijks genoeg plot had om een speelfilm te rechtvaardigen), zou het resultaat beter zijn geweest dan deze puinhoop. In plaats daarvan hebben we een vreemde plot waarin Crosby een medicus in een witte jas is die illegaal zijn vriend de politieman Andy Devine vervangt. De goed verzorgde Crosby ziet er keurig uit in een uniformjasje van de politie, maar de enorme slons Devine ziet er zo anders uit dan Bing dat je je nauwelijks kunt voorstellen dat Crosby Devine vervangt. En waar heeft Crosby's personage een uniformjasje van de politie gevonden dat hem zo goed past? De openingsscène van deze film <0xE2><0x80><0x93> een clandestiene middernachtelijke hardloopwedstrijd in Central Park <0xE2><0x80><0x93> is snel en veelbelovend, maar vanaf dat moment gaat het alleen maar bergafwaarts met de film. Ik geef de schuld aan scenarioschrijver Jo Swerling, een man met weinig talent die niettemin zijn naam op een aantal prestigieuze projecten heeft weten te zetten. Swerling wordt contractueel genoemd als medeauteur van de grote Broadway-musical 'Guys and Dolls', maar die klassieker bevat geen woord van Swerlings oorspronkelijke (en waardeloze) script.<br />Het grootste probleem met 'Dr. Rhythm' is dat iemand bij Paramount het als een sterretje voor Bea Lillie heeft bedoeld, die slechts kort in deze film naast Bing verschijnt. De in Canada geboren Bea Lillie was getrouwd met een Brit en werd vaak ten onrechte voor een Engelse aangezien. In de jaren dertig was Lillie een grote ster in Broadway-musicals... maar het is opmerkelijk dat ze alleen maar in revues speelde: shows met liedjes en parodieën, maar zonder plot. In de jaren zestig speelde Lillie Madame Arcati in de Broadway-musical 'High Spirits': dit was haar enige succes in een boekmusical. Lillie had gewoon niet het acteertalent om een verhaal te vertellen. Ze speelde een half amusante zwijgende rol in 'Exit Smiling', maar het meeste van haar andere films speelde ze in bijrollen. Ik vond haar optreden in 'Around the World in Eighty Days' bijzonder irritant.<br />In 'Dr. Rhythm' De banale plot en het gekreun van Bing worden een paar keer onderbroken, zodat Bea Lillie's specialiteit met een koevoet in de film kan worden geramd. We zien de scène waarin ze twee dozijn dubbele damasten servetten bestelt bij een zenuwachtige winkelbediende; Lillie had die scène op Broadway al eens gespeeld, maar in Groot-Brittannië, waar het publiek wist dat Lillie de scène van Cicely Courtneidge had gestolen, speelde ze hem nooit. Ook zien we hier weer een van Lillie's toneelschmink: ze staat stil op het toneel in een avondjapon die tot aan de vloer reikt en haar voeten geheel verbergt. Met veel vertoon houdt Lillie een waardige toespraak... dan trekt ze haar rok op om te onthullen dat ze...' Ze draagt rolschaatsen en ze rolt vrolijk weg. Grappiger kan de film niet worden. Het feit dat Lillie fysiek onaantrekkelijk is, maakt het er niet beter op. Ze ziet eruit als een kruising tussen Norma Shearer en Jughead Jones. Mary Carlisle, Bings liefje hier, is blond en knap, maar zo saai als afwaswater.<br />Bea Lillie had gewoon niet genoeg materiaal voor een hoofdrol in een film, maar er is hier genoeg van haar te zien om 'Dr Rhythm' als Bing Crosby's voertuig ernstig te verzwakken. Als een belangrijke toneelspeler een zeldzame verschijning op het witte doek maakt, beveel ik de film gewoonlijk aan om het optreden van de acteur in stand te houden. In dit geval dient 'Dr Rhythm' de nuttige functie om te bewijzen dat Bea Lillie niet erg grappig was. Ik kan deze film alleen maar aanbevelen voor Bing Crosby-completisten, voor wie ik hem maar 1 op 10 geef.
'Doctor Rhythm' is the worst film Bing Crosby ever starred in. Bing made this movie at his home studio Paramount during one of his best career arcs. The film has good production values, especially an impressive studio mock-up of Manhattan's Central Park. So, why is this film so painfully dull?<br /><br />Part of the problem is down to a weak score. The best song here is the insipid 'This Is My Night to Dream'. The script is even worse. Ostensibly, this movie is based on O. Henry's story 'The Badge of Policeman O'Roon'. In that story, a fictional war hero clearly based on Theodore Roosevelt impersonates his friend O'Roon (a mounted police officer assigned to Central Park) when O'Roon is unable to fulfil his duties: the brief story ends with one of O. Henry's trademark coincidences. If Paramount had actually filmed that story (which had barely enough plot to sustain a feature-length film), the result would have been better than this mess. Instead, we have a weird plot in which Crosby is a white-coated medico who illegally substitutes for his policeman friend, foot patrolman Andy Devine. The trim-figured Crosby looks dapper in a patrolman's tunic, but the huge slobby Devine looks so different from Bing that it's difficult to imagine Crosby substituting for Devine. And where did Crosby's character find a police tunic that fits him so well? The opening scene of this movie -- an illicit midnight foot-race in Central Park -- is fast-moving and shows promise, but the film's all downhill from there. I blame screenwriter Jo Swerling, a man of little talent who nevertheless got his name onto several prestigious projects. Swerling is contractually credited as co-author of the great Broadway musical 'Guys and Dolls', but that theatre classic does not retain a single word of Swerling's original (and worthless) script.<br /><br />The single worst problem with 'Dr Rhythm' is that someone at Paramount intended it to be a star vehicle for Bea Lillie, who only briefly appears alongside Bing in this movie. The Canadian-born Bea Lillie was married to a British peer and was often mistakenly assumed to be English. In the 1930s, Lillie was a huge star in Broadway musicals ... however, it's notable that she only starred in revues: shows with songs and skits but no plot. In the 1960s, Lillie played Madame Arcati in the Broadway musical 'High Spirits': this was her one and only success in a book musical. Lillie simply didn't have the acting ability to carry a narrative story. She starred in a semi-amusing silent, 'Exit Smiling', but most of her other film work is in supporting roles. I found her performance in 'Around the World in Eighty Days' deeply annoying.<br /><br />In 'Dr Rhythm', the banal plot and Bing's groaning are interrupted a couple of times so that Bea Lillie's specialities can get crowbarred into the movie. We see the routine in which she orders a double dozen double damask dinner napkins from a flustered shop clerk; Lillie had done this routine on Broadway but was careful never to perform it in Britain, where audiences knew that Lillie had stolen the routine from Cicely Courtneidge. We also get here another of Lillie's stage schticks: she is seen standing still on stage, wearing a formal gown that reaches to the floor, entirely concealing her feet. With much pomp, Lillie recites a dignified speech ... then she hikes up her skirt to reveal that she's wearing roller skates, and she skates merrily away. That's about as funny as this movie gets. It doesn't help that Lillie is physically unattractive. She looks like a cross between Norma Shearer and Jughead Jones. Mary Carlisle, Bing's love interest here, is blonde and pretty but dull as dishwater.<br /><br />Bea Lillie simply didn't have enough material to carry a starring role in a feature film, but there's enough of her on offer here to seriously weaken 'Dr Rhythm' as a Bing Crosby vehicle. Usually, when an important stage performer makes a rare screen appearance, I commend the film for preserving the performer's act. In this case, 'Dr Rhythm' serves the useful function of proving that Bea Lillie wasn't very funny. I can't recommend this movie to anyone but Bing Crosby completists, for whom I'll rate it just 1 point out of 10.