Deze film is het helemaal, alles; hij heeft voor iedereen iets, ook voor een gebruinde en afgetrainde Young Michael Vincent. Er is actie, een romance, grappige momenten, wat actie, een goed script en verbluffende surfbeelden, en ook meer dan genoeg actie, maar niet te veel. Ja, _Big Wednesday_ is een klassiek verhaal over 'het ouder worden', dat zich afspeelt in Vietnam en Amerika, en gaat over een groep schoolvrienden die graag surfen. Zoals gebruikelijk in dit soort films krijgen we een groep vrienden die op het punt staan volwassen te worden, hun eigen weg te gaan, misschien hun eigen weg te gaan, en nog één laatste wilde zomer te beleven. Het doet me denken aan mijn eigen laatste wilde zomer met mijn vrienden. Daar had je mij, Neville, Bobert, Shawsy, Wee Scott, Bunter, Fitz, Simon, Murph, Fret, Biggles, Rodger en nog een paar meisjes zoals Jem, Lee, Gree, Corky en natuurlijk mijn kleine broertje Andy, die probeerde mee te doen. Die idioot van een Brendan en zijn tuig probeerden het voor ons te verpesten, waar we ook heen gingen, hij was er om ons met zijn ogen te bekijken. Het was duidelijk dat de examens achter de rug waren, we wisten dat we allemaal een baan zouden krijgen of naar de universiteit zouden gaan, of door beren verscheurd zouden worden, of zouden verhuizen. Niemand van ons ging in Vietnam vechten (hoewel Neville beweerde dat hij er al was geweest en regelmatig flashbacks zou hebben) en niemand van ons hield van surfen, maar de vergelijking gaat op.<br />Jan Michael en Co. wilden alleen nog een laatste grote golf maken, maar de echte golf (de tsunami van het leven) kwam met een onstuitbaar tempo op hen af, onvermijdelijk en onvermijdelijk. Gekke Gary Busey speelde ook in die film van Milius (Milius zou wijd en zijd geprezen en beroemd worden met Knightriders, want hij had al naam gemaakt met het schrijven van The Godfather), en Vincent zou de grootste tv-ster in Airwoof worden. Het leger komt naar de stad om jonge, fitte mannen in het leger op te nemen... gewonde of gestoorde types moesten thuisblijven (dit is gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen), dus bleef Busey en kreeg een baan als motordief, zodat alle slimme jongens konden gaan studeren of een militair strateeg konden worden. De rest van de bende, onder wie Vincent, gaat naar de oorlog en maakt een paar angstaanjagende gebeurtenissen mee: ze worden opgesloten in kooien vol water en ratten, maar zonder surfplanken, en ze worden gedwongen om Vietnam Roulette met elkaar te spelen. Het spel is als volgt: er worden 5 bekers aangeboden, elk gevuld met dezelfde gekleurde vloeistof. De traktatie is dat een van de vloeistoffen zo ziekelijk is dat de drinker, zodra hij doorgeslikt is, begint te stuiptrekken, het bloed uit alle lichaamsopeningen begint te stromen en ze uiteindelijk smelten. Later ontsnappen ze en voor ze naar huis gaan, vragen ze een van hun vrienden (een jonge Freddy Kruegger) die nu hun commandant is geworden <0xE2><0x80><0x93> willen jullie surfen voor we naar huis gaan? Hij is echter bezweken voor de waanzin van de oorlog, wil blijven, en met een hart dat breekt antwoordt hij: 'Charlie Don't Surf!' Dit bleek een van de cruciale momenten in de film uit de jaren zeventig te zijn, en ook in de Amerikaanse geschiedenis, want het betekende het verlies van onschuld, het bezoedelen van _The American Dream_ en het uitblazen van de laatste trek van de joint van de Hippy Movement and Freedom.<br />Ik had het geluk naar de universiteit te gaan en daar een salaris van zes cijfers te krijgen, sommigen van mijn vrienden kwamen ook mee, anderen gingen verder weg, of bleven thuis en begonnen te vervagen, het prachtige vuur van de jeugd verliezend dat eens zo fel had gebrand. Soms loop ik nu door mijn geboortestad en af en toe zie ik iemand van de oude bende aan de overkant van de straat. Ik zwaai naar hen, maar de tijd en de omstandigheden zijn ons niet gunstig gezind geweest, het lot heeft samengespannen om een ondoordringbare leegte tussen ons te boren. Ze zwaaien niet; ze kijken nauwelijks; ze herkennen me niet eens. Wie had kunnen denken dat al die grappen die we samen maakten, al die luie dagen dat we samen door de bossen liepen, al die zonsondergangen die we zagen en de nachten waarvan we hoopten dat er nooit een eind aan zou komen, al die geweldige momenten die nooit meer zouden terugkomen? Maar ik weiger het op te geven. Ik praat nog steeds met een paar van hen, degenen die het hebben gered. Sommigen zijn getrouwd, sommigen hebben zelfs kinderen! Ik weet dat als we een paar borrels drinken, ik de oude glinstering in hun ogen zie dat onze jeugd nog springlevend is, dat we gewoon even moeten gaan liggen. Zeker, ik heb nu nieuwe vrienden, maar het zijn onze oudsten die het meest tellen, degenen met wie we onze bepalende momenten hebben gedeeld. We zeggen niets; dat hoeft ook niet. We zijn er misschien een paar kwijtgeraakt, maar zolang er tenminste één van ons is, weten we dat het goed komt.<br />De beste scène: de flashback naar de groep vrienden die elkaar omhelsden en lachten <0xE2><0x80><0x93> toen de tijden nog goed waren. De slow motion, de glimlachjes, de herinneringen, de muziek. Het is mijn leven. Ik wou dat ik erin kon springen, mijn shirt uit kon trekken en ze ook kon omhelzen.
This movie is it all; everything; it has something for everyone, including a tanned and toned Young Michael Vincent. There is action, a romance, funny moments, some action, good script and stunning surfing footage, as well as plenty of action, but not too much. Yes, Big Wednesday is a classic 'coming out age' story set in Vietnam era America involving a group of school friends who love to surf. As is typical of these types of films we get a group of friends on the verge of growing up, setting off on their own path, possibly parting ways, and having one last kick ass summer. It reminds me of my own last kick ass summer with my friends. There was me, Neville, Bobert, Shawsy, Wee Scott, Bunter, Fitz, Simon, Murph, Stoat, Biggles, Rodger, as well as a few girls like Jem, Lee, Gree, Corky and of course my little brother Andy tried to tag along. That fool Brendan and his scumbag mates tried to spoil it on us, wherever we went, he was there to, looking at us with his eyes. Sure enough the exams were done, we knew that we would all be getting jobs or going off to university, or being mauled by bears, or moving away. None of us were going to fight in Vietnam (though Neville claimed he had already been and would have frequent flashbacks), and none of us were into surfing, but you can see the comparison.<br /><br />Jan Michael and Co- they just wanted to ride one last big wave, but the real wave (the Tsunami of life) was washing towards them at an unstoppable rate, unavoidable and inevitable. Crazy Gary Busey also stars in this Milius film (Milius would go onto wide spread acclaim and fame with Knightriders, having already made a name writing The Godfather), and Vincent would go off to become TV's biggest star in Airwoof. The army comes to town to draft any young, fit men into the army- any injured or crazy types had to stay at home (this is based on actual events) so Busey stayed and got a job stealing motorcycles, all the smart guys could go to college or become a military strategist. The remainder of the gang, including Vincent go off to War and experience some terrifying events- being locked in cages filled with water and rats, but no surfboards, and being forced to play Vietnam Roulette with each other. The game is thus: 5 cups are presented, each filled with same coloured liquid. The treat is that one of the liquids is actually so disease filled that as soon as it is swallowed the drinker begins to convulse, blood pours from every orifice and they eventually melt. Later they escape and before they go home they ask one request of one of their friends (a young Freddy Kruegger) who has now become their commanding officer- will you surf before we go home. He has however succumbed to the madness of war, wishes to stay, and heart breakingly replies 'Charlie Don't Surf!' This proved to be one of the pivotal moments in 70s cinema, and indeed in American History, signifying loss of innocence, tainting The American Dream, and squirting out the final puff from the spliff of the Hippy Movement and Freedom.<br /><br />I was fortunate enough to go off to University and subsequently get a 6 figure salary, some of my friends came along too, more went further afield, or stayed at home and began to fade away, losing the beautiful fire of youth that once burned ever so brightly. I sometimes wander through my home town now, and occasionally see one of the old gang across the street. I wave to them, but time and circumstance has been unkind to us, fate conspiring to gouge an impenetrable void between us. They don't wave; they barely look; in fact, they don't even recognise me. Who would have though that all those jokes we shared, all those lazy days walking through the forests together, all the sunsets we watched and the nights we hoped would never end, all those great times which would never come round again; who would have thought that now it is as if they have never happened at all? I refuse to give up though- I still chat with a few of them, those who made it. Some are married, heck- some even have kids! I know when we have a few drinks, I see the old glint in their eyes that our youth is still alive and well inside, it's just having a lie down. Sure I have new friends now, but it's our oldest ones that count most, those we shared our defining moments with. We don't say anything; we don't need to. We may have lost some along they way, but as long as there is at least one of us, we know we'll be okay.<br /><br />Best Scene: The flashback to the group of friends hugging and laughing- when times were good. The slow motion, the smiles, the memories, the music. It is my life. I wish I could jump in, take off my shirt, and hug them too.