Elk groot verhaal heeft zijn eigen essentie. En als die wordt weggenomen, wordt het een verhaal dat jij en ik of elke andere onbekende schrijver met gemak zouden kunnen schrijven. 'Flowers in the Attic', geschreven door Virginia Andrews, is een aangrijpend verhaal over verbroken vertrouwen, verraad en complexe menselijke relaties die onder de omstandigheden zo natuurlijk lijken, hoe verboden ze ook waren. Het is zo jammer dat zo'n roman in verkeerde handen is gevallen voor de verfilming. De film mist de oorspronkelijke ziel van het verhaal, de sinistere wendingen, de verrassingen, de avonturen in de sociologie. Het verhaal gaat als volgt: nadat hun vader per ongeluk is overleden, neemt Corrine, de moeder, de prepuberteitige Chris, Cathy en de tweeling Cory en Carrie mee naar haar eigen rijke ouders in de hoop dat ze het geld van zijn stervende vader zal erven. Maar er zit een addertje onder het gras: haar huwelijk was al eerder door de oude man afgekeurd en hij wil geen cent van haar aannemen als hij erachter komt dat ze kinderen heeft. Dus sluiten zij en de al even wrede grootmoeder de kinderen op op zolder... tot het moment komt dat ze het hart van de oude man terugwint en haar alles vertelt. Maar die dag komt nooit terwijl Corrine zelf met een andere man trouwt en uiteindelijk het geld erft... zonder haar vader over de kinderen te vertellen. Intussen groeien Chris en Cathy op tot tieners en ontdekken ze elkaar heel vruchtbaar, en uiteindelijk worden ze alle vier een gezin, met een speciale band die ontstaat uit het gevoel verraden te zijn en het verlangen om te ontsnappen, wat pas na drie jaar gebeurt.<br />De film veranderde veel. Sommige vond ik niet erg, maar sommige waren echt schandalig. Het verhaal over de geestelijke en lichamelijke groei van de kinderen in de loop der tijd wordt grotendeels weggelaten. De film laat Chris en Cathy vanaf het begin als tieners zien, wat de basisboodschap achter hun relatie verpestte. In het boek speelde de tweeling een enorme rol bij het opbouwen van die relatie tussen hun oudere broers en zussen. De film behandelde hen niet als personages, om het maar ronduit te zeggen. En hoe de film afloopt, mag er dan dramatisch uitzien op een nogal gelukkige manier, maar in vergelijking met het boek is hij overduidelijk overdreven, waardoor de hele zaak goedkoop overkomt. De climax van het boek is niet dramatisch, maar veel opwindender dan dit gelul over de kinderen die hun nieuwe stiefvader ontmoeten. En ten slotte die ziekelijke geheimzinnigheid over de incest! Iemand die de film mooi vond, beschouwde de briljante plot van het boek als een excuus om over incest te schrijven en zei tegen me dat het goed was dat de film de details vermeed. Onzin! incest in dit verhaal is de natuurlijkste zaak van de wereld. En hoe heerlijk onverschillig is Andrews als ze erover schrijft, met Cathy als haar verteller. De film laat een groot deel ervan weg, waardoor de hele film, nou ja, onvruchtbaar lijkt.<br />Voor de casting was Louis Fletcher de enige overgrootmoeder. Ze staat in haar Oscarwinnende standaard. Maar afgezien van haar is de hele cast slecht. Kristy Swanson als Cathy is gewoon walgelijk. Hoe kan ze zo bot zijn als ze de hoofdpersoon is? Jeb Adams als Chris ziet er misschien niet uit zoals hij beschreven wordt, maar zo slecht is hij niet. En ook Victoria Tennant als Corrine krijgt weinig tijd om goed beoordeeld te worden.<br />Ik wou dat er geen film was geweest. Je kunt geen kunstfilm maken in drie jaar, en je kunt niet zomaar een naakt meisje van dertien laten zien dat incest pleegt, en die twee dingen zijn absoluut noodzakelijk om van het verhaal een goede verfilming te maken. Maar ik wil niet dat men zich deze onzin herinnert als de enige film uit Andrews' roman. Ik wil nu een remake, hoe controversieel die ook mag zijn, en wat de kijkcijfers ook mogen zijn.
Every great story has its own essence. And when it is stripped off that, it becomes a story that easily you and me or any John Doe could write. "Flowers in the Attic", written by Virginia Andrews, is a gripping tale of broken trust, betrayal, and complex human relationships that seem so natural under the circumstances, however forbidden they were to be. It's such a pity that such a novel should fall in wrong hands for its screen adaptation. The movie horribly lacks the original soul of the story, its sinister twists, its surprises, its adventures in sociology.<br /><br />The story is like this: after their father dies accidentally, Corrine, the mother, takes pre-pubertal Chris, Cathy and little twins Cory and Carrie to her own wealthy parents hoping she would inherit from his dying father. But there's a catch; her marriage had been earlier disapproved by the old man and he won't let her a penny if he finds out she has children. So she and the equally cruel grandmother lock the kids up in the attic... until the fine moment comes when she'd win the old man's heart back and tell her everything. But that day never comes while Corrine herself marries another man and eventually inherits the money... without telling her father about the children. In the meantime, Chris and Cathy grow up through teens and discover each other quite fruitfully, and eventually all four of them become a family, sharing a special bond made out of the feeling of being betrayed, and the longing to escape, which occurs not before three years.<br /><br />The movie changed a lot of it. Some I didn't mind, but some are really outrageous. The account of mental and physical growth of the children during the course of time is largely left out. The movie shows Chris and Cathy in late teens right from the start, which ruined the basic message behind their relationship. In the book the twins played an enormous role in building up that relationship between their older siblings. The movie did not treat them as characters, to put it flatly. And how the movie ends, it may look dramatic in a rather happy-ending manner, but comparing to the book, it is overtly exaggerated, giving the whole thing a cheap smell. The book's climax is not dramatic, yet far more thrilling than this crap about the kids meeting their new stepfather. And finally this sick hush-hush about the incest! Somebody who liked the movie considered the brilliant plot of the novel just an excuse to write about incest, and told me it's good how the movie avoided the details. Nonsense! incest in this story comes as the most natural thing on earth. And how wonderfully indifferent Andrews is when she writes about it, the storyteller being Cathy. The movie blandly leaves a large part of it out, making the whole movie seem, well, infertile.<br /><br />For the casting, only Louis Fletcher made a great grandmother. She is right there in her Oscar-winning standard. But besides her, it's all a bad casting throughout. Kristy Swanson as Cathy is just disgusting. How can she act so blunt when she's the central character? Jeb Adams as Chris may not look like he's described, but he acts not that bad. And Victoria Tennant as Corrine too, receives little screen time to be judged well.<br /><br />I wish there hadn't been a movie. You cannot make an art movie through three years, and you can't easily show a 13-year-old girl naked performing incest, both of which are absolutely necessary to make a good screen adaptation out of the story. But I don't want this crap to be remembered as the only movie out of Andrews' novel. I now want a remake, however controversial it may be, whatever ratings it may get.