De bestseller 'Middernacht in de tuin van goed en kwaad' was een non-fictieboek, en hoewel het over een echte moordzaak ging, stond het in veel boekwinkels op de plank met reisgidsen. Als je het boek las, zou je al over bladzijde honderd heen zijn voordat er een verwijzing naar de moord verscheen. De moord op Danny Hansford door Jim Williams werd voornamelijk gebruikt als voorwendsel door de schrijver John Berendt om een hartelijk reisverslag over de stad Savannah in Georgia te schrijven; het is voornamelijk een ontspannen rondreis door de stad en een hoffelijke kennismaking met veel van de eigenzinnigere inwoners van de stad.<br />Clint Eastwood De filmversie van MIDNIGHT IN THE GARDEN OF GOOD AND EVIL gaat alleen maar over de moord, min of meer, en de meeste kleurrijke personages zijn weggelaten of teruggebracht tot grove grappen. En ondanks alle locatieopnamen die Eastwood in Savannah heeft gemaakt, had hij net zo goed de hele film op het achterterrein van Universal kunnen maken. Zonder de kleur van de stad of een Don Quichot-achtige voorkeur voor de vrije beat en de amusante dingen, lijkt MIDNIGHT uiteindelijk op een ongeïnspireerde piloot voor een niet-verkochte tv-serie. Het boek smeekte erom vertaald te worden naar het witte doek door iemand als Robert Altman, iemand die aanleg had voor en belangstelling had voor ensembledrama's en een enigszins vertekend beeld van de wereld had <0xE2><0x80><0x93> niet zo'n conventioneel, zij het getalenteerd, iemand als Eastwood. De charme van het boek lag in de gevarieerde beelden en terloopse observaties over een stad die twee denkwijzen hanteerde: zich vastklampend aan het decorum van het vooroorlogse verleden en bloeiend in het pulserende, veelvormige heden. Het probleem is dat als je het verhaal terugbrengt tot de basis van het moordproces, het duidelijk wordt dat het proces helemaal niet zo interessant is. Na een ruzie vermoordt de rijke antiekhandelaar Williams zijn jonge minnaar (gespeeld door Jude Law en nu omgedoopt tot Billy Carl Hanson) en beweert dat hij dat uit zelfverdediging heeft gedaan. Doden is één ding, maar de welgestelden van de stad zijn verbijsterd over hoe onbeschaafd Williams' gedrag lijkt te zijn nu het proces dat daarop volgt de geheime, homoseksuele subcultuur van Savannah aan het licht brengt. Hoewel het in de handen van Eastwood minder rechttoe rechtaan dan homoseksueel is, dan rijk versus arm; terwijl Williams liegt en manipuleert om ongestraft een moord te kunnen plegen, zit er meer dan een zweem van plantage-eigenaarsrecht in de manier waarop hij zijn hele gedrag rechtvaardigt. Het probleem is dat Kevin Spacey, met zijn gebruikelijke zalvende arrogantie, Williams nooit sympathiek of opmerkelijk maakt. Wat de zaak opmerkelijk maakte, was dat de beproeving zich uitstrekt over een aantal jaren en vier langdurige rechtszaken die Williams' sluwe aard benadrukten en het geduld op de proef stelden van zelfs de meest welwillende inwoner van Savannah, en die door de filmmakers allemaal samengevat worden in één proces en een handvol clichés uit de rechtszaal.<br />Wat Eastwood overhoudt van het afgekapte moordspoor is beperkt in zijn effectiviteit. Het voodoo-element van het boek is aanwezig, maar met weinig mystiek. Hall komt over als weinig meer dan het stereotype van een gekke oude dame en haar middernachtelijke bezoek aan voornoemde tuin (een begraafplaats) mist de kracht om je de rillingen te bezorgen of zelfs nerveus te laten lachen. Een groot deel van de film wordt overgelaten aan 'The Lady Chablis', een tweede personage in het boek en het proces. Ik neem aan dat Eastwood het ronduit schokkend vond dat een zwarte travestiet tussen de gewone burgers rondliep, maar in de film is het personage eerder saai dan schokkend. Ondanks het feit dat ze door de echte persoon wordt gespeeld, lijkt Lady Chablis (ook wel bekend als Chablis Deveau, ook wel bekend als Benjamin Edward Knox) jammerlijk miscast en eerder smakeloos dan excentriek of buitenissig. Het ergste van de film is zijn nogal botte homofobie. Nadat hij het belangrijkste punt van het boek <0xE2><0x80><0x93> de vriendelijke vreemdheid van de personages <0xE2><0x80><0x93> omzeild heeft door zich op het proces te concentreren, probeert de film vervolgens een homoverhaal zo rechtlijnig mogelijk te laten lijken. Het proces tegen Williams werd een publiek geheim, dat er een homowereld bestond achter de fa<0xC3><0xA7>ades van de zuidelijke herenhuizen, en dat werd discreet duidelijk gemaakt, rustig getolereerd, maar nooit, nooit besproken. Als een prominente burger zijn mannelijke minnaar vermoordt, is het moeilijk om een dergelijke etiquette van niet-vragen-niet-vertellen in stand te houden. De filmmakers houden zich bezig met de homokwesties, maar iemand (Eastwood, scenarioschrijver John Lee Hancock, de studio?) wilde duidelijk geen homofilm maken. Dus wordt homoseksualiteit eerder behandeld als een smerig schandaaltje dan als een ondeugend geheimpje, iets wat je op een afstand kunt houden of als een onbeschoft grapje kunt beschouwen, zoals Lady Chablis. John Berendt, de homoseksuele auteur van het boek, wordt bijvoorbeeld door John Cusack gespeeld als 'John Kelso', en de film laat ons nadrukkelijk weten dat hij absoluut heteroseksueel is en maakt dat duidelijk door hem een vrouwelijke romantische belangstelling te geven die niet in het boek voorkomt (en die merkwaardig genoeg gespeeld wordt door Clints eigen dochter, Alison Eastwood). Zo'n cinematografische terughoudendheid is standaard voor de diepgewortelde vrijheidsdrang die Hollywood zo terecht omarmt. Het is moeilijk uit te maken waarom deze film eigenlijk is gemaakt, behalve dan dat hij graag gebruikmaakt van een voorverkochte bestseller. Het ware misdaadelement is geromantiseerd, de homothema's zijn gezuiverd, de eigenzinnige personages zijn ingeperkt en de stad zelf is gehomogeniseerd tot banaliteit. Geen goed of kwaad, een verhaal over een tijd en een plaats en een volk eindigt als een film over niets in het bijzonder en niemand van enig belang.
The bestseller "Midnight in the Garden of Good and Evil" was a non-fiction book and though it dealt with a true life murder case, it was shelved in the travel section in many bookstores. Indeed, if you read the book, you'd be way past page 100 before any reference to the murder appears. The killing of Danny Hansford by Jim Williams was used largely as a pretext by author John Berendt as an excuse to pen an affectionate travelogue about the city of Savannah, Georgia; it's largely a leisurely tour of the city and a genteel introduction to many of the city's quirkier citizens.<br /><br />Clint Eastwood's movie version of MIDNIGHT IN THE GARDEN OF GOOD AND EVIL is only about the murder, more or less, with most of the colorful characters edited out or reduced to crude jokes. And for all the location filming that Eastwood did in Savannah, he could just as easily have shot the entire film on the Universal backlot. Devoid of local color or a quixotic taste for the off beat and amusing, MIDNIGHT ends up playing as though it were an uninspired pilot for an unsold TV series. Berendt's book just begged to be translated to the big screen by someone unconventional like Robert Altman, someone with the knack for and an interest in ensemble dramas and a slightly skewed vision of the world -- not someone conventional, albeit talented, like Eastwood. The book's charm was in its varied vignettes and casual observations about a city straddling two mindsets: clinging to the decorum of the antebellum past while thriving in the pulsating, diverse present. The problem is that in stripping the story down to the basics of the murder trial, it becomes obvious that the trial isn't all that interesting in the first place.<br /><br />After a quarrel, wealthy antiques dealer Williams kills his young male lover (played by Jude Law and now renamed Billy Carl Hanson) and claims it is self defense. Killing is one thing, but the well-to-do of the city are aghast at just how uncouth Williams' behavior appears to be as the ensuing trial brings to light Savannah's hush-hush gay subculture. Though in Eastwood's hands it is less straight versus gay than rich versus poor; as Williams lies and manipulates to get away with murder, there is more than a hint of plantation owner entitlement in the way he justifies his behavior throughout. The problem is, that as played with his usual unctuous arrogance, Kevin Spacey never makes Williams either likable or remarkable. What made the case notable was that the ordeal was stretched out over several years and four lengthy trials that highlighted Williams' cunning nature and taxed the patience of even the most benevolent of Savannah's citizens, all of which the filmmakers condense into one trial and a handful of cliché courtroom moments.<br /><br />What Eastwood retains beyond the truncated murder trail is limited in its effectiveness. The book's element of voodoo is present, but done with little sense of mysticism. Minerva, the voodoo priestess played Irma P. Hall, comes off as little more than a crazy old lady stereotype and her midnight visit to the said garden (a cemetery) lacks the power to either give one the creeps or even cause nervous laughter. A huge chunk of the movie is surrendered to "The Lady Chablis," a secondary character in the book and the trial. I suppose Eastwood found it positively shocking to have a black drag queen traipsing around amongst the normal citizens, but in the film the character is less a jolt than a bore. Despite being played by the real person, Lady Chablis (a.k.a. Chablis Deveau, a.k.a. Benjamin Edward Knox) seems woefully miscast and seems more tacky than eccentric or outrageous.<br /><br />The worse part of the film is its rather blunt homophobia. Having sidestepped the major point of the book -- the gentle weirdness of the characters -- to focus on the trial, the film then tries to make a gay story seem as straight as possible. The Williams murder trial made public an open secret, that a gay world existed behind the facades of the southern mansions and it was discreetly apparent, quietly tolerated, yet never, never discussed. When a prominent citizen kills his male lover, that sort of don't-ask-don't-tell etiquette is difficult to maintain. The filmmakers deal with the gay issues, but someone (Eastwood, screenwriter John Lee Hancock, the studio?) clearly did not want to make a gay film. Thus homosexuality is treated more like a dirty little scandal rather than a naughty little secret; something to be held at arm's length or viewed as a rude little joke, like Lady Chablis. For instance, the gay author of the book, John Berendt, is played by John Cusack as "John Kelso," and the film makes a point of letting us know he is definitely heterosexual and drives home the point by giving him a female romantic interest not in the book (and played curiously enough by Clint's own daughter, Alison Eastwood). Such cinematic bearding is standard issue for the skin-deep liberalism that Hollywood so righteously embraces.<br /><br />Other than being eager to exploit a pre-sold bestseller, it is hard to figure just why this film was made at all. The true crime element has been fictionalized, it's gay themes sanitized, the quirky characters marginalized and the town itself homogenized into banality. Neither good or evil, a story about a time and a place and a people ends up being a movie about nothing in particular and no one of any interest.