Ik haat Ed Burns. Ik denk dat Rosario Dawson terug zou kunnen naar de toneelschool. Ik voel altijd een zenuwtrekje opkomen als Brittany Murphy iets zegt (als vingernagels op een schoolbord). En helaas is Heather Graham alleen maar de moeite waard om naar te kijken als ze wordt geregisseerd door PT Anderson of de eerste David Lynch. Dus met zo'n tekst dacht ik dat dit een eenvoudige en nogal teleurstellende film zou zijn om te bekijken. Ik had me niet erger kunnen vergissen. Sidewalks of New York trok mijn aandacht met zijn unieke verteltalent, de snelheid van de karakterontwikkeling en het weinig gebruikte talent dat Stanley Tucci in dit project heeft gestopt. Ik geloof ook dat ik van deze film meer geniet dan van andere Edward Burns-films (d.w.z. I HATED The Brothers McMullen) omdat het niet zo'n typische Ed Burns-film was. Het was vanaf de openingsscène duidelijk dat hij het middelpunt vormde, maar het had gewoon niet het typische Ed Burns-gevoel. Deze film voelde fris aan, niet zo 'in je New Yorkse gezicht' of gericht op etniciteit, zoals de andere, maar meer op romantiek, seks, relaties en persoonlijke verantwoordelijkheid. Voor mij werkte Sidewalks omdat de personages samenwerkten. Dit was niet alleen Ed Burns die de camera op zichzelf richtte, maar die anderen in zijn buurt liet praten. Het voelde als een gesprek met Ed Burns en zijn vrienden, niet alleen met Ed Burns. Bovendien, hoe kun je respect hebben voor een film waarin Stanley Tucci fenomenaal acteert (en de Burns-spotlight volledig wegneemt)!<br />Deze film, die in het kader van 11 september 2001 uit de bioscopen was gehaald, had je niet meer het gevoel kunnen geven dat je in New York thuishoort dan dat je er in levenden lijve was. Ik heb al eerder gezegd dat Burns de kijker op fantastische wijze weghaalt van het typische New Yorkse landschap en je in New York plaatst (als dat ergens op slaat). Het overweldigt je met de clichébeelden van het Empire State Building, het Vrijheidsbeeld of andere opgeblazen beelden van New York, maar geeft je in plaats daarvan het gevoel dat je er echt woont. Tot mijn verbazing ontwikkelde Burns de stad niet zoals ik had verwacht, maar in plaats daarvan ontwikkelde hij onze personages. Het besluit van Burns om van deze film een halfdocumentaire, half speelfilm te maken, was briljant. New York is een stad waar het tempo hoog ligt, en dat legt Burns vast door de richting die hij kiest. Hij springt snel van de ene personage naar de andere en ziet hoe snel een relatie kan opbloeien in een stad die nooit slaapt. Normaal gesproken zou je denken dat dit verwarrend zou zijn, maar voor mij hield het me aan het scherm gekluisterd. Cilindrische verhaallijnen? Was deze techniek gisteren nog niet zo in zwang? Misschien, maar Burns is in staat de stroom in beweging te houden en de personages leuk te houden, wat niet te vinden is in de meeste remakes van Magnolia. Ik geloof dat Burns een van de eerste keren bijzonder goed liet zien hoe hij een film moest regisseren. Hij ging buiten zijn boekje, maar hield zich aan het gepatenteerde Burns-zegel van goedkeuring.<br />Toen ik aan deze film begon, was ik niet blij met de keuze van de acteurs. Het was duidelijk dat Burns zijn vrienden had uitgekozen om de hoofdrol in te spelen. Het budget was krap en de tijd was kort, dus waarom niet? Ik heb daar geen moeite mee. Mijn probleem is dat zijn vrienden me niet aanspreken als filmkijker. Ik heb (buiten Sin City, waar Rosario en Brittany geanimeerd werden toegesproken) nog nooit een spannende film gezien met een meerderheid van onze hoofdpersonen. Heather Graham balanceert op haar teenslippers tussen fatsoenlijk en arm, terwijl Brittany alleen maar lijkt te doen alsof ze niet acteert, maar in plaats daarvan 'zichzelf' speelt. Ik was niet geïnteresseerd in de hoofdpersonen toen ik aan deze film begon, ik wilde alleen maar zien hoe Burns met middelmatig talent zou omgaan. Ik moet toegeven dat hij me verraste. Terwijl Murphy, Graham en Dawson niet echt geweldig waren, werkten ze goed samen. Het script werkte goed met deze hoofdpersonen. Er waren geen grote rollen die gevuld moesten worden, en ik denk dat zelfs de onderste sport van de Hollywoodladder dit verhaal aankon, wat me op mijn gemak stelde. Wat echt indruk op me maakte, was dat Tucci's mond openviel. Het was niet iets waar hij een prijs voor zou krijgen, maar het was beslist het uitmuntende talent van de film. Om de een of andere vreemde reden fascineerde hij me in deze film. Ik had niet verwacht dat de voorstelling zo goed zou zijn. Ik weet dat velen van jullie denken dat dit een slechte film was, maar hoe kan iemands talent zo goed zijn? Ik denk dat Tucci opviel omdat niemand anders de bar bereikte. Het acteerwerk was niet slecht, het voelde alleen steriel, maar bij Tucci veranderde dat allemaal. Hij voorkwam dat Sidewalks of New York diep wegzonk in de cinefiele lagune.<br />Was dit een film over seks of relaties? Dat is de ultieme vraag die je jezelf moet stellen als je naar Burns' comedy/drama kijkt. Het is een vraag die ik mezelf stelde toen ik ernaar keek, dus ik wil dat jij hem ook stelt. Het onderwerp is seks, maar ik denk dat de film van Burns zich onderscheidt van de andere omdat hij over eerlijke relaties gaat. Dit is niet zomaar een typische jongen die op een meisje valt, maar een meisje wil geen jongensrelaties. Deze film gaat meer over de waarheid van individuen en de passie die ze oproepen. Ik vond de verhalen die Burns voor me verweefde leuk. Het was geen eersteklas bioscoop, maar wel onderhoudend. De verhalen van Burns die hij schreef waren komisch, maar ook opwindend. We hadden met deze personages te doen (ook al werden ze buiten Tucci niet goed gespeeld door de acteurs) en we hielden van de stad waar ze woonden. Deze film deed me denken aan Sex & the City. Dat tv-programma vond ik opwindend vanwege de stad en omdat je gelooft dat er in die stad van alles kan gebeuren. Liefde kun je vinden in videotheken, koffiehuizen en makelaarskantoren.<br />Noem me maar oprecht sentimenteel, maar Sidewalks of New York verdient een tweede bezichtiging.<br />*******
I hate Ed Burns. I think Rosario Dawson could go back to acting school. I have always felt a nervous twitch come on whenever Brittany Murphy speaks (like fingernails on a chalkboard). Then, alas, Heather Graham is only worth watching when directed by either PT Anderson or by early David Lynch. So, with a line up like this, I thought this would be a simple, and rather disappointing, film to view. I couldn't have been more wrong. Sidewalks of New York captured my attention with its unique storytelling ability, the quickness of the character development, and the underused talent that Stanley Tucci brought to this project. I also believe that what me enjoy this film further than I have other Edward Burns films (i.e. I HATED The Brothers McMullen) is that it wasn't your typical Ed Burns film. It was obvious, from the opening scene that he was the center focus, but it just didn't have the typical Ed Burns feel to it. This film felt fresh, not so "in your New York face" or centered on ethnicity as the others have, but instead about romance, sex, relationships, and personal responsibility. For me, Sidewalks worked because the characters worked together. This wasn't just Ed Burns focusing the camera on himself, but allowing others to speak around him. It felt like a conversation with Ed Burns and his friends, not just Ed Burns. Also, how can you disrespect a film where Stanley Tucci gives a phenomenal performance (completely taking away the Burns spotlight)! <br /><br />Pulled from an earlier release date because of 9/11, this film couldn't have made you feel more at home in New York than actually being there in person. I mentioned before that Burns fantastically takes the viewer away from you typical New York scenery and plants you IN New York (if that makes sense). He doesn't overpower you with the cliché images of the Empire State building, the Statue of Liberty, or other overblown New York images, but instead makes you feel like you actually live there. Burns, surprisingly, didn't develop the city as I assumed he would, but instead developed our characters. Burns' decision to make this film into a half-documentary, half-feature film was brilliant. New York is a fast pace town, and Burns captures that with his choice of direction. He jumps us quickly between characters, witnessing how fast a relationship can blossom in the city that never sleeps. One would normally think that this would be confusing, but for me, it kept me glued to the screen. Cylindrical story lines? Wasn't this technique so  yesterday? Perhaps, but Burns is able to keep the flow moving and the characters fun, which cannot be found in most of the knock-offs post-Magnolia. I believe that for one of the first times, Burns demonstrated his directing chops extremely well. He went outside of his norm, while keeping with the patented Burns seal of approval.<br /><br />When I first began this film I was upset with the choice of actors. It was obvious that Burns chose his friends to star in this film. Budget was tight and time was short, so why not. I have no trouble with this. My trouble is that his friends do not appeal to me as a film watcher. I have not seen (outside of Sin City in which Rosario and Brittany were animated) a worth wile film with a majority of our lead characters. Heather Graham flip-flops between decent and poor, while Brittany just seems like she isn't acting, but instead just playing "herself". I wasn't interested in the characters when I started this film, I just wanted to see how Burns would handle mediocre talent. I must admit, he surprised me. While Murphy, Graham, and Dawson were not "jump-for-joy" amazing, they worked well together. The script worked with these characters. There wasn't big shoes to fill, and I think even the low rung of the Hollywood ladder could handle this story, which kept me at ease. What really impressed me was that Tucci was jaw dropping. It was nothing that he would in an award for, but definitely the stand out talent of the film. For some very strange reason, he captivated me in this movie. I wasn't expecting the performance to be that good. I know, many of you think that this was a poor film, how could anyone's talent be that good? My thought is that Tucci stood out because nobody else was reaching the bar. The acting wasn't bad, it just felt sterile, but with Tucci that all changed. He kept Sidewalks of New York from sinking deep into the cinephile lagoon.<br /><br />Was this a movie about sex or relationships? That is the ultimate question to ask yourself as you watch Burns' comedy/drama. It is a question I asked myself as I watched it, so I want you to ask it as well. Sex is the topic of choice, but I think what makes Burns' film stand aside of the others is that it deals with honest relationships. This isn't just your typical boy falls for girl, but girl doesn't want boy relationships. This film is more about the truthfulness of individuals and the passion they evoke. I liked the stories that Burns wove together for me. This wasn't top shelf cinema, but it did entertain. Burns stories that he wrote were comical, yet exciting at the same time. We felt for these characters (even if they were not played well by the actors  outside of Tucci) and loved the city that they inhabited. This film reminded me of watching Sex & the City. That television program was exciting to me because of the city and because you believe anything can happen in that city. Love can be found in video stores, coffee shops, and real-estate visits. <br /><br />Call me genuinely sappy, but Sidewalks of New York deserves a second viewing.<br /><br />Grade: **** out of *****