Het jaar daarop, 1950, zou Kurosawa zijn eerste grote internationale succes behalen met het meesterwerk Rashomon. Hier beschikt Kurosawa niet over de trefzekerheid die zijn carrière zou kenmerken, maar Stray Dog is niettemin een uitstekende film noir en een doeltreffende verkenning van Kurosawa's ideeën over het naoorlogse Japan in het bijzonder en over de toestand van de mensheid in het algemeen.<br />Zoals je van zo'n genie mag verwachten, is Kurosawa niet tevreden met een eenvoudig verhaal over goede en slechte agenten en overvallers. Hij verkent de sociale en economische omstandigheden in het naoorlogse Japan, die veel jonge mensen <0xE2><0x80><0x93> vooral terugkerende veteranen <0xE2><0x80><0x93> aanzetten tot misdaad, en ook de specifieke omstandigheden die de daden van Yusa (Isao Kimura) de misdadiger motiveren. Een reeks fouten van de held, de jonge rechercheur Murakami (Toshiro Mifune), is inderdaad een van de factoren achter Yusa's misdaden.<br />Maar Stray Dog is ook geen gemakkelijke schuld-maatschappij-boodschap. Kurosawa verontschuldigt zich niet voor Yusa. Door Murakami een vergelijkbaar verleden te geven (zo vergelijkbaar zelfs dat het een beetje gekunsteld overkomt), maakt Kurosawa duidelijk dat Yusa dezelfde keuze had als Murakami. Dat hij een andere keuze heeft gemaakt, is zijn verantwoordelijkheid.<br />Maar nog interessanter vind ik het personage van hoofdrechercheur Sato (Takashi Shimura), Murakami's meerdere, mentor en vriend. In deze film is Sato de wijze oude man, en in de handen van een mindere kunstenaar dan Kurosawa eindigt zo'n personage meestal als spreekbuis voor het standpunt van de regisseur zelf. Maar hier staat Kurosawa Sato toe een harde wet-en-regel-filosofie te omarmen: de politie is de goeden, de boeven zijn de slechten, en daarmee uit. Sato heeft geen geduld voor Murakami's schuldgevoelens of lichtgeraakte filosofieën.<br />Dat Kurosawa toestond dat deze visie (die niet Kurosawa's visie is, en ook niet die van de film) werd verwoord door de wijste, vriendelijkste, competentste en sympathiekste acteur van de film, is een bewijs van zijn zelfvertrouwen en moed.
The following year, 1950, would see Kurosawa achieve his first major international success with the masterpiece Rashomon. Here, Kurosawa doesn't quite have the sureness of touch which would characterize most of his career, but Stray Dog is nevertheless a fine film noir and an effective exploration of Kurosawa's ideas about postwar Japan in particular and the human condition in general.<br /><br />As you might expect from such a genius, Kurosawa is not satisfied with a simple good-guys/bad-guys cops-and-robbers story. He explores in depth the social and economic conditions in postwar Japan which led many young people--particularly returning veterans--to take to crime, and also the particular circumstances which motivate the acts of Yusa (Isao Kimura), the criminal. Indeed, a series of mistakes by the hero, rookie detective Murakami (Toshiro Mifune), are one factor behind Yusa's crimes.<br /><br />But neither is Stray Dog a facile blame-society message film, either. Kurosawa makes no excuses for Yusa. By giving Murakami a very similar history (so similar, in fact, that it comes off as a little contrived), Kurosawa makes the point that Yusa had the same choice as Murakami. That he chose differently is his responsibility.<br /><br />But even more interesting to me is the character of chief detective Sato (Takashi Shimura), Murakami's superior officer, mentor, and friend.<br /><br />Sato is the wise elder figure in this film, and in the hands of a lesser artist than Kurosawa, such a character generally ends up as a mouthpiece for the director's own viewpoint. Here, though, Kurosawa permits Sato to espouse a hardcore law-and-order philosophy: The cops are the good guys, the crooks are the bad guys, and that's it. Sato has no patience for Murakami's guilt feelings or touchy-feely philosophizing.<br /><br />That Kurosawa would permit this view (which is not Kurosawa's view, nor the film's) to be given voice by the film's wisest, kindest, most competent, and most likable character is a mark of his confidence and courage.