De gebroeders Whitman hebben elkaar al meer dan een jaar niet gezien. Francis (Owen Wilson) nodigt zijn broer Peter (Adrien Brody) en Jack (Jason Schartzman) uit voor een treinreis dwars door India om weer contact te maken, een band te krijgen en tot de ontdekking te komen dat ze zich op een spiritueel niveau bevinden. Dat is hun innerlijke boog. De externe boog is om zich weer te herenigen met hun moeder, die nu als non in een klooster aan de 'voet van de Himalaya' werkt.<br />De Darjeeling Limited is in feite een verlopen trein, van het soort dat je in zo'n beetje elk landschap in de derde wereld aantreft. De Darjeeling Limited (de film) probeert zonder succes een klucht te mengen met taferelen van dramatisch pathos. Voor het grootste deel van de film worden de drie broers afgeschilderd als verliezers met een hele lading emotionele bagage, niet in staat om de wrok op te lossen die ze over een onvervulde jeugd hebben. In tegenstelling tot de Three Stooges (die voornamelijk afhankelijk waren van grillige fysieke routines), valt er weinig onderscheid te maken tussen de drie hersenloze Whitmans. Francis is de maffe zakenman die het grootste deel van de film met zijn hoofd in het verband rondloopt nadat hij een motorongeluk heeft gehad voordat hij zijn broers leerde kennen; Peter is zogenaamd op de vlucht voor de verantwoordelijkheden van de volwassenheid omdat zijn vrouw thuis nu 71<0xE2><0x81><0x84>2 maand zwanger is; en Jack is een worstelende schrijver met een neiging tot vluchtige seks (hij gaat met gemak met een stewardess naar bed in de trein). Op de dvd staat een korte film van 13 minuten getiteld 'Hotel Chevalier', die het einde van Jacks pretentieuze roman illustreert.<br />De eerste akte gaat over de weinig grappige scènes aan boord van de Darjeeling Limited. De hoofdzaak gaat over het feit dat ze een giftige slang aan boord van de trein smokkelen, waardoor ze bijna door de conducteur van de trein worden gegooid. Uiteindelijk beschuldigt Peter Francis ervan dat hij een 'indiaanse gever' is, nadat hij een dure riem die hij hem eerder heeft gegeven heeft teruggepakt. Ze raken slaags met elkaar, wat zich uitbreidt naar de passagiersrijtuigen. Dit zorgt er uiteindelijk voor dat de ongelukkige broers in niemandsland van de trein worden gegooid. Het tweede bedrijf speelt zich af in een Indiaans gebied op het platteland, waar de broers getuige zijn van het kapseizen van een vlot dat bemand wordt door een groep jongens. De broers springen in de rivier, redden twee kinderen, maar zijn niet in staat een derde kind te redden. De broers staan op het punt een bus te nemen, maar worden plotseling door de dorpelingen uitgenodigd om de begrafenis van de jongen bij te wonen. Dit is duidelijk de scène waarin de broers geacht worden 'op te groeien' en het publiek wordt geacht met hen mee te leven. In betere scenario's komen momenten van sympathie voor de hoofdpersonen veel eerder voor (meestal aan het begin van het verhaal). Hier vindt de redding van de kinderen plaats in het midden van de film, en het lijkt niet op zijn plaats met de slapsticktoon van het eerste bedrijf.<br />In het derde bedrijf herenigen de broers zich met hun moeder, de non in het klooster gespeeld door Anjelica Huston. Er is een flauwe grap over een ontsnapte tijger die een van de broers van de non opeet, gevolgd door de moeder die het ontbijt klaarmaakt voor de broers en dan verdwijnt. Onverstoorbaar gaan de broers de berg op om een band met elkaar te smeden. In de laatste scène wordt de eerste scène herhaald: de broers missen de vertrekkende Darjeeling Limited op een haar na en moeten aan boord springen op het moment dat de trein het station uitrijdt.<br />De optredens hier zijn egaal vergeetbaar. De gewoonlijk zo grimmige Adrien Brody wordt uitgekozen om te bewijzen dat hij niet geschikt is voor komedie. De wellustige Jason Schwartzman doet zijn Ron Jeremy-imitatie en Owen Wilson maakt een paar blunders. Tot slot is er de regisseur, Wes Anderson, die niet alleen berispt moet worden voor zijn genotzucht, maar ook voor het feit dat hij een gevoel voor humor heeft dat door en door jeugdig is. Laten we hopen dat een deel van het opgeschroefde budget van de film is besteed aan het helpen van een deel van de behoeftige plaatselijke bevolking die de crew assisteerde terwijl ze aan deze film werkten. De ware ster van deze misplaatste productie was het Indiase platteland en de mensen wier ernst contrasteert met de oppervlakkigheid van de makers van de film.
The Whitman brothers haven't seen each other in over a year. Francis (Owen Wilson) invites his brother Peter (Adrien Brody) and Jack (Jason Schartzman) on a cross-country train trip through the heartland of India in order to reconnect, bond and find themselves on a spiritual level. That's their internal arc. The external arc is to reunite with their mother who is now working as a nun in a convent at the "foot of the Himalayas".<br /><br />The Darjeeling Limited is actually a run-down train, the kind you would find in just about any third world landscape. The Darjeeling Limited (the Movie) attempts to mix farce with scenes of dramatic pathos unsuccessfully. For most of the movie, the three brothers are depicted as losers with a ton of emotional baggage, unable to resolve grudges they hold from an unfulfilled childhood. Unlike the Three Stooges (who mainly depended on quirky physical routines), there's little to distinguish the three witless Whitmans. Francis is the goofy businessman who spends most of the movie with his head wrapped in bandages after getting into a motorcycle accident prior to hooking up with his brothers; Peter is ostensibly running away from the responsibilities of adulthood as his wife is now 7 ½ months pregnant back home; and Jack is a struggling writer with a propensity for casual sex (he easily beds a stewardess on the train). Note there is a 13 minute short film on the DVD entitled "Hotel Chevalier" which illustrates the ending of Jack's pretentious novel.<br /><br />Act I concerns the brothers' unfunny vignettes aboard the Darjeeling Limited. The main bit concerns their smuggling a poisonous snake aboard the train which almost gets them thrown off by the conductor. Eventually, Peter accuses Francis of being an "Indian giver" after he takes back an expensive belt he had given him earlier. They get into a physical altercation which spills out into the passenger section. This finally gets the hapless siblings thrown off the train in the middle of nowhere.<br /><br />Act II switches to a rural Indian area where the brothers witness the capsizing of a raft manned by a group of boys. The brothers jump into the river, save two of the children but are unable to save a third. The brothers are about to take a bus but are suddenly invited by the villagers to attend the boy's funeral. Obviously, this is the scene where the brothers are supposed to 'grow up' and the audience is supposed to sympathize with them. In better screenplays, moments of sympathy for the protagonists come much earlier (usually at the beginning of the story). Here, the rescue of the children occurs at the midpoint of the film and it seems out of place with Act One's slapstick tone.<br /><br />Act III reunites the brothers with their mother, the nun in the convent played by Anjelica Huston. There's a lame joke about an escaped tiger eating one of the nun's brothers followed by the mother making breakfast for the brothers and then disappearing. Unperturbed, the brothers go up to the mountain and bond with one another. The final scene reprises the first: the brothers just miss the departing Darjeeling Limited and must jump on board just as the train pulls out of the station.<br /><br />The performances here are uniformly forgettable. The usually grim Adrien Brody should be singled out for proving that he's unfit for comedy. The leering Jason Schwartzman does his Ron Jeremy imitation and Owen Wilson takes a pratfall or two. Finally, there's the director, Wes Anderson, who must be castigated not only for his self-indulgence but for having a sense of humor that is thoroughly juvenile in tone and scope. Let's hope that some of the film's bloated budget went to helping some of the indigent local population who assisted the crew while working on this film. The true star of this misguided production was the Indian countryside and its people whose earnestness is contrasted with the shallowness of the film's creators.