In deze periode van zijn carrière <0xE2><0x80><0x93> hij kwam uit zijn Hopalong Cassidy-tijd als volwassen filmster <0xE2><0x80><0x93> had Robert Mitchum zijn portie buitenissige vrouwelijke medespeelsters, en als je dacht dat Mitchum en Katherine Hepburn (Onderstroom) een tikkeltje overdreven was, dan had je het mis, wat betreft Mitchum en Judith Anderson, de beroemde toneelspeelster die Hamlet speelde. In een verhaal waarin een krakeling eruitziet als een soepstengel met een roede op zijn rug, worden ze gecast als wees en zelfbenoemde'moeder' (vraag maar niet); Mitchum groeit op op een ranch zonder mannelijk rolmodel als 'buitenstaander' van drie kinderen <0xE2><0x80><0x93> de anderen zijn de biologische zoon en dochter van Anderson. Het complot ontvouwt zich <0xE2><0x80><0x93> en tjonge, wat neemt het de tijd <0xE2><0x80><0x93> in dat vertrouwde apparaat dat destijds een beetje in de mode was, de flashback, dus beginnen we met Teresa Wright <0xE2><0x80><0x93> Mitchums vrouw en al heel lang 'zuster', aangezien ze de biologische dochter van Anderson is en samen met Mitchum is opgegroeid <0xE2><0x80><0x93> die op weg is om zich bij Mitchum te voegen, die zich heeft verschanst en wordt achtervolgd door een bende van wat we nog niet weten. In een van de meest maffe flashbacks uit de geschiedenis <0xE2><0x80><0x93> deze twee zijn vanaf hun vroegste jeugd in hetzelfde huis opgegroeid, weet je nog <0xE2><0x80><0x93> begint hij haar over zijn verleden te vertellen, en omdat ze het meeste daarvan per definitie al kent, begint hij over een constante nachtmerrie waarin de voeten van een man opvallende sporen dragen. Via dit en de daaropvolgende flashbacks krijgen we een beeld van een gestoord kind, Jeb, die nooit wordt geaccepteerd door de andere jongen, Adam, in de familie, terwijl Wright duidelijk wel van hem houdt. Een psychopaat, Dean Jagger, die hem op een onrealistische manier haat, probeert een tienjarige jongen te vermoorden, maar slaagt er alleen in zijn paard te doden; wanneer hij door Anderson wordt geconfronteerd, braakt hij zijn haat uit voor de jongen en het 'gezin' waar hij uit voortkomt, en dan stemt hij er, al even onrealistisch, mee in om zich terug te trekken en te wachten tot de jongen volwassen is en wraak kan nemen. Wanneer het leger mannen nodig heeft en de ranch maar één man kan missen, wordt de beslissing over wie er zal gaan overgelaten aan het gooien van een muntje en verliest Mitchum; dit is min of meer het patroon van zijn leven tot aan de ontknoping, maar het probleem is dat Mitchum niet lijdt, hij lijdt Brutal, Laid-Back, maar de angst zit niet in zijn palet. Je kunt dit _noir_ noemen, een psychologische western, een mysterie, maar uiteindelijk zijn het allemaal van die dingen en geen ervan blijft interessant en om naar te kijken.
At this time in his career - he was emerging from his Hopalong Cassidy years into adult mainstream cinema - Robert Mitchum had his share of offbeat female co-stars and if you thought Mitchum and Katherine Hepburn (Undercurrent) was a tad off-the-wall how about Mitchum and Judith Anderson, the Hamlet-playing distinguished stage actress. In a plot that makes a pretzel look like a breadstick with a ramrod up its spine they are cast as orphan and self-appointed 'mother' (don't ask); Mitchum grows up on a ranch with no male role-model as the 'outsider' of three children - the others being the biological son and daughter of Anderson. The plot unfurls - and boy, does it take its time - in that familiar device that enjoyed something of a vogue at the time, the flashback, so we begin with Teresa Wright - Mitchum's wife and longtime 'sister', given she's the biological daughter of Anderson and has grown up with Mitchum - riding out to join Mitchum, who is holed up and being pursued by a gang of what we don't yet know. In one of the most wacky uses of the flashback on record - these two grew up in the same house from very early childhood, remember - he starts to tell her of his past and as she knows most of this by definition, he mentions a consistent nightmare involving a man's feet wearing distinctive spurs. Via this and subsequent flashbacks we get a picture of a disturbed child, Jeb, who is never accepted by the other boy, Adam, in the family whilst clearly loved by Wright. He doesn't get many breaks, a psychopath, Dean Jagger, who hates him unrealistically, attempts to kill a ten-year old but succeeds only in killing his horse; when confronted by Anderson, he spews out his hate for the boy and the 'family' he springs from and then, equally unrealistically, agrees to back off and wait til the boy grows up for his revenge. When the army needs men and the ranch can only spare one the decision as to which one will go is left to the toss of a coin and Mitchum loses; this is pretty much the pattern of his life until the denouement but the problem is that Mitchum doesn't do tormented, he does Brutal, Laid-Back, but Angst isn't in his palette. You can call this noir, a psychological western, a mystery but in the end it is all these and none of them whilst remaining interesting and watchable.