Splash is een echt goed gemaakte Hollywoodfantasie, waarin de eerste Tom Hanks zich al ontwikkelt tot de charismatische allemansvriend en Darryl Hannah en John Candy op hun best zijn. Maar onder de komedie en de vriendelijkheid heb ik altijd een verontrustende ondertoon van extreem pessimisme bespeurd <0xE2><0x80><0x93> in wat voor een lelijke en wrede maatschappij leven we eigenlijk, waarin de zeemeermin Madisons enige vooruitzicht is dat ze gemarteld zal worden, waaruit Hanks' personage uiteindelijk moet vluchten om zijn geliefde broer nooit meer te zien? (Dezelfde donkere ondertoon is nog duidelijker, denk ik, in Ron Howards volgende grote hit Cocoon, waarin de oude mensen vrijwillig ontsnappen naar een wereld en families die hun niets meer te bieden lijken te hebben.)
Splash is a really well-made Hollywood fantasy comedy, with early Tom Hanks already developing into the charismatic everyman and Darryl Hannah and John Candy at their best. But under the comedy and sweetness I have always thought there was a disturbing undertone of extreme pessimism--just what kind of ugly and cruel society do we live in, in which the mermaid Madison's only prospect is that she will be tortured, from which Hanks' character ultimately has to flee, never to see his beloved brother again? (The same dark undertone is even more pronounced, I think, in Ron Howard's next big hit Cocoon, where the old folks willingly escape an earth and families that don't seem to offer them anything anymore.)