De 'Tenement Symphony' van Tony Martin, die in de film schijnbaar misplaatst was, was geweldig, in die zin dat de melodie klassiek van toon was en Martins stem het algehele effect alleen maar versterkte. De 'dubieuze' achtervolgingsscènes naar de finale van de film, hoewel overdreven en duidelijk uitgevoerd door stuntmannen en stop-action of schokkerige fotografie, waren 'over de top' voor buiklachen. Harpo's muzikale moment van spiegelreflectie was een grote, diepe ademteug van rust van zijn gebruikelijke mafheid; het was magisch, net als Chico's duet met hem. Voor mij, geboren in 1936, maakte het feit dat ik hem op de prille leeftijd van negen of tien jaar had gezien deze kleine jongen alleen maar gelukkig en verrukt met de film. Als ik op de leeftijd waarop ik nu ben kritiek zou moeten leveren, zou ik zeggen: de film komt niet in de buurt van wat de Marx Brothers met hun eerdere films voor ogen hadden... maar zie het nog eens door de ogen en het hart van het kind dat ik was, en je zult het met me eens zijn, jee; wat een grappige film was de Big Store in werkelijkheid.
Tony Martin's "Tenement Symphony," although seemingly misplaced in the movie, was great, in that its melody was classic in tone, and Martin's voice only enhanced the overall effect. The "ditzy" chase scenes towards the finale of the film, although exaggerated, and obviously performed by stunt doubles, and stop-action, or jerky photography, were "over the top" for belly laughs. Harpo's mirror-reflection musical moment was a great deep breath of rest from his usual zaniness; it was magic, as was Chico's duet with him. For me, born in 1936, my viewing it at still a tender age of nine or ten only made this little boy happy and delighted with the film. If I were to be critical at the age I am today, I would say, the film doesn't come close to what the Marx Brothers films intended from earlier works...but just see it again through the eyes and heart of the child I was, and you'll agree that, gee; what a funny film the Big Store really was.