'Mulberry Street' is in feite gewoon een van de vele nietszeggende en middelmatige griezelfilms, maar ik beloon het met minstens twee extra punten omdat regisseur Jim Mickle en zijn enthousiaste cast en crew duidelijk een aantal zware beproevingen hebben doorstaan voordat ze hun ambitieuze project konden voltooien. Mickle kwam zijn film introduceren op het Belgische Horror & Fantasy Festival en legde uit dat ze essentiële opnamen moesten maken midden in de drukke straten van Manhattan zonder officiële toestemming om daar te filmen, en dat alle acteurs in deze film vrienden zijn of op de een of andere manier familie van de regisseur, dus dat geen van hen betalingen heeft ontvangen. Met dit alles in gedachten, plus het feit dat 'Mulberry Street' 'Mulberry Street' heet, was Mickle gekomen om zijn film voor te stellen. De film zelf is ook niet zo slecht. Een handjevol sympathieke figuren, allemaal kortgeleden uit een bouwvallig flatgebouw in Mulberry Street in Manhattan gezet om een dodelijk virus te overleven dat in één nacht in de stad is uitgebroken. Als gevolg van het voortdurende verval, de vervuiling en de ondraaglijke hitte verspreiden de rioolratten van Manhattan snel een afschuwelijke ziekte die hun slachtoffers doet muteren in een vraatzuchtige en bloeddorstige rat. Als je eenmaal gebeten bent, verander je snel in een zombie met het uiterlijk en de eetgewoonten van een rat, en dan zien ze hun vroegere vrienden en buren alleen nog maar als rijke voedselbronnen. Clutch, een gepensioneerde bokser, wacht nerveus op de thuiskomst van zijn soldatendochter, maar eerst moet hij de andere huurders beschermen, want de rattenzombies zijn al snel de hele buurt aan het besmetten. De innemende vertolking van de bewoners van Mulberry Street 51 is zonder enige twijfel het grootste voordeel van deze film. De personages zijn bewonderenswaardig geen leeghoofdige junks of smerig tuig, maar een hechte gemeenschap van hard werkende en respectabele mensen die bereid zijn zichzelf op te offeren om de anderen te redden. Dit is echt de enige film die ik me kan herinneren waarin de typische New Yorkers als onverdiende helden worden afgeschilderd. Hoewel er in het script weinig details worden onthuld over het dodelijke rattenvirus, is de chaotische situatie in het centrum van Manhattan griezelig plausibel en de algehele sfeer van 'Mulberry Street' is enorm dreigend. Jim Mickle en schrijver/regisseur Nick Damici maken van de gelegenheid gebruik om een hele lading sociale en politieke kritiek in het script te verwerken, met name over de oorlog in Irak en de problematische huisvesting in grote steden. Ondanks de budgettaire beperkingen bevat 'Mulberry Street' ook een bevredigende hoeveelheid bloed en gruwelijke beelden. De make-upeffecten op de slachtoffers van het rattenvirus zijn heel akelig en de zombieaanvallen zijn meedogenloos. Helaas vertraagt het ijsberen tijdens de tweede helft van de film een beetje en de dialogen beginnen steeds hetzelfde te klinken. Maar tegen die tijd was ik persoonlijk al te zeer onder de indruk om mijn kijkervaring te laten bederven door de kleine & begrijpelijke gebreken. Ik vond deze film echt goed, want hij heeft echte personages en toont een terecht ongelukkig wereldbeeld. Ik betwijfel of 'Mulberry Street' een film zal worden die gemakkelijk te krijgen is, dus als je de kans krijgt om hem een keer te bekijken, aarzel dan niet.
"Mulberry Street" is basically just another forgettable and mediocre creature-feature flick, but I'm rewarding it with at least two extra points because director Jim Mickle and his enthusiast cast & crew clearly went through several harsh ordeals before they could finish their ambitious project. Mickle came to introduce his film at the Belgian Horror & Fantasy Festival and explained how they had to shoot essential footage in the middle of the crowded streets of Manhattan without any official permission to film there, and how all the actors in this film are friends or in some way related to the director, so none of them received any payments. Bearing all this in mind, plus the fact that "Mulberry Street" actually shows the courage and ambition to be a different and largely atmosphere-driven new horror film, I'd say it at least deserves the respect and appreciation of avid horror fanatics and amateur filmmakers all over the world. And the film itself really isn't that bad, neither. A handful of likable characters, all recently evicted tenants of a ramshackle apartment building in Mulberry Str; Manhattan, join together in order to survive a deadly virus that broke out in the city overnight. As a result of constant urban decay, pollution and unbearable heat, the sewer rats of Manhattan are quickly spreading a horrible disease that causes its victims to mutate into a ravenous and bloodthirsty rat-creatures. Once bitten, people rapidly turn into a zombies with the appearance and eating habits of rats, and they only look at their former friends and neighbors as rich sources of food. Clutch, a retired boxer, nervously awaits the homecoming of his soldier daughter, but first he has to protect the other tenants as the rat-zombies are quickly infesting the entire neighborhood. The engaging depiction of the inhabitants of 51, Mulberry Street unquestionably is the biggest advantage of this film. The characters admirably aren't empty-headed junkies or filthy scum, but a close community of hard working and respectable people that are prepared to sacrifice themselves in order to save the others. This is honestly the only film I remember portraying the typical New Yorkers as unsung heroes. Even though the script reveals very few details regarding the lethal rat-virus, the chaotic situation in downtown Manhattan is eerily plausible and the overall atmosphere of "Mulberry Street" is tremendously menacing. Jim Mickle and writer/lead star Nick Damici simultaneously grab the opportunity to process a whole cargo-load of social and political criticism into the screenplay, particularly emphasizing the the war in Iraq and the problematic housing accommodation in big cities. Despite of budgetary restrictions, "Mulberry Street" also features a satisfying amount of blood and gruesome images. The make-up effects on the victims of the rat-virus are quite nasty and the zombie-attacks are uncompromising. Unfortunately the pacing slows down a bit during the second half of the film and the dialogs begin to sound repetitive. But by then, personally, I was already too impressed to allow the minor & understandable flaws to spoil my viewing experience. I really liked this film, as it has real characters and displays a righteously unhappy world-perspective. I doubt "Mulberry Street" will become a film that is easily available, so if you have the opportunity to watch it some time, do not hesitate.