Ik had zulke hoge verwachtingen van deze film. De voorvertoningen waren oogverblindend en het zag ernaar uit dat David Fincher een modern meesterwerk in elkaar had gezet. Fincher kwam van de artistieke triomf van Zodiac en ik nam aan dat deze film zijn voorbeeld zou volgen. Als regisseur leek Fincher zijn obsessies met modieus nihilisme van zich af te hebben geschud. In dit licht bezien is The Curious Case of Benjamin Button een fascinerende, maar uiteindelijk erg holle film. Fincher is duidelijk een begaafd filmmaker, dus is het des te teleurstellender dat hij zijn verhaal heeft gebonden aan banale sentimenten die beter bij een ansichtkaart zouden passen.<br />Het eerste uur van de film voldoet heel goed aan de hoge maatstaven die door Zodiac worden gesteld. De digitale cinematografie van het stuk is onduidelijk, maar wel toepasselijk in die zin dat ik geloof dat Fincher het wilde laten lijken op een oude foto. De centrale verwaandheid van de hoofdpersoon die achterstevoren ouder wordt, is duidelijk en helder vastgelegd en we voelen ons onmiddellijk met Benjamin Button verbonden. Iedereen die familie is van iemand die op jonge leeftijd met een verschrikkelijke ziekte heeft geworsteld, of die iemand kent, zal heel sterk reageren op de vroege scènes van deze film. Benjamins naïviteit met grote ogen terwijl hij de complexiteit van zijn speciale bestaan probeert te bevatten, is heel ontroerend en subtiel gedramatiseerd. Deze vroege scènes hebben echte ongedwongen charme. We leren niet alleen Benjamin kennen, maar ook de vriendelijke Afro-Amerikaanse vrouw die hem beschermt. We krijgen ook een klein kijkje in het leven van de andere bewoners van het rusthuis waar Benjamin woont. Er zijn maar heel weinig films die het zelfs maar hebben gewaagd om de ontberingen en de kleine compensaties van de gevorderde leeftijd te onderzoeken. Die dingen worden meestal niet besproken in populair amusement. David Fincher en filmschrijver Eric Roth verdienen een eervolle vermelding voor het aansnijden van sommige van deze kwesties. Helaas komt er steeds weer een uitdagend idee of een kwestie ter sprake en wordt het dan onmiddellijk terzijde geschoven ten gunste van een gedwongen opwekking of wordt er gewoon helemaal niet over gesproken. Elke keer dat het interessant wordt, komt de plot in beweging en valt de film terug op filmlogica. De premisse van de film is zo provocerend, dat ik na het eerste uur echt de hoop koesterde dat we in onbekende verhaallijnen terecht zouden komen. Helaas krijgen we dan de gebruikelijke pseudo-onthullingen over tot mislukken gedoemde romances en familiebanden.<br />Benjamin Button is het raam waardoor we de andere personages zien. Zijn toestand maakt het mogelijk dat de kleurrijkere personages zich excentriek en idiosyncratisch gedragen. De film is in wezen een omgekeerd verhaal over de ouderdom. Naarmate de film vordert, komen met schrikbarende regelmaat verhaalproblemen aan de orde. De centrale kwestie is dat Benjamin nooit echt de spil van het verhaal is. Hij is een reactief personage en daardoor verlies je je belangstelling voor zijn doelstellingen. Pitt probeert een gevoel van menselijkheid in zijn film te leggen. Maar de blanco code die Benjamin Button is, blijft koppig vaag. We weten dat Benjamin dol is op Cate Blanchetts Daisy, maar we krijgen verder geen informatie over zijn karakter. Benjamin lijkt een plezierige metgezel, maar veel meer ook niet. Terwijl Pitt geleidelijk aan verandert in het Griekse matinee-idool dat we allemaal van hem kennen, loopt de film leeg als een ballon.<br />Benjamins relatie met Daisy is eindeloos en voor het grootste deel vrij van drama. Met alles wat in het tweede deel van het verhaal gebeurt, lijkt het alsof hij de schijn ophoudt. De geliefden beleven een korte idylle, er wordt een kind geboren en dan eist het verhaal dat Benjamin bij Daisy weggaat en op zoek gaat naar een visioen of zoiets. De film doet Cate Blanchett weinig goed, want haar personage verandert van scène tot scène, afhankelijk van de behoeften van het verhaal. Net als Pitt speelt ze een idee in plaats van een personage van vlees en bloed. De twee zijn zo aantrekkelijk en filmsterachtig dat het in feite afbreuk doet aan wat de tragedie van de film zou moeten zijn. Je vraagt je onwillekeurig af waarom deze twee niet dankbaarder zijn voor de overduidelijke gaven die ze hebben gekregen. De gekunstelde, glamoureuze Hollywoodfantasie is als een sleepkabel die deze film weghoudt van de duistere wateren die hij duidelijk moet doorklieven.<br />De film maakt gebruik van een bespottelijk verband: de stervende oude Daisy ligt in een ziekenhuisbed in New Orleans, terwijl orkaan Katrina nadert. Ze vraagt haar dochter, een gekweld uitziende Julia Ormond, haar voor te lezen uit Benjamins dagboek. Een dagboek waar zij noch haar dochter blijkbaar ooit eerder in hebben gekeken. Dit subplot is om je rot te lachen. We zien elk zogenaamd geheim uit het dagboek op een kilometer afstand aankomen. Wanneer deze plotpunten worden onthuld, slaat Fincher ze over, ze wegwuivend als emotionele gewichten en proberend hun volslagen banaliteit te camoufleren. Je zou verwachten dat de snel naderende orkaan Katrina op de een of andere manier een rol in het verhaal zou spelen, maar dat is niet zo. Net als bij alle andere provocaties in de film wordt de enorme ramp met het oog op de mensenrechten eerst geïntroduceerd en dan weer ontweken. Dit verknoeien van een potentieel provocerend thema is onvergeeflijk. Fincher en Roth zouden zich moeten schamen voor de korte, dramatische uitbrander die ze Katrina geven.<br />Hoe meer ik over deze film nadacht, hoe meer ik er de pest aan kreeg. Fincher is een te intelligente filmmaker om dit soort oneerlijke, Hollywood-onzin te accepteren. Technisch gezien is de film de op een na beste, wat het des te erger maakt dat hij geen echte ideeën bevat over wat dan ook. Waarom moet het amusement zo verstoken blijven van commentaar op de echte wereld? Is ontsnappen nog het enige waar filmmakers en het publiek nog naar streven? We leven in een tijdperk van ongekende wereldwijde onrust. Het spijt me, maar ontsnappen is niet goed genoeg voor deze tijd. Je hoeft alleen maar naar de politiek en cultureel betrokken films uit de jaren zeventig te kijken om te zien wat we nu missen.
I had such high hopes for this film. The previews for it were visually stunning and it looked like David Fincher had crafted a modern masterpiece. Fincher was coming off the artistic triumph of Zodiac and I assumed this film would follow suit. As a director, Fincher seemed to have shaken off his obsessions with fashionable nihilism. In this light The Curious Case of Benjamin Button is a fascinating yet ultimately very hollow film. Fincher is obviously a gifted filmmaker, so it is all the more disappointing that he has tethered his story to banal sentiments that would be better suited to a greeting card.<br /><br />The first hour of the film holds up quite well to the high standards set by Zodiac. The digital cinematography of the piece is murky, but appropriate in that I believe Fincher wanted it to look like an old photograph. The central conceit of the main character aging backwards is clearly and cleanly established and we are in immediate sympathy with Benjamin Button. Anyone who is related to or knows someone who struggled with a horrible illness at a young age will respond to the early scenes of this film very strongly. Benjamin's wide-eyed naiveté as he tries to grasp the complexities of his special existence is very touching and delicately dramatized. These early scenes have real unforced charm. We get to know not only Benjamin, but the kind African-American woman who shelters him. We are also given a small window into the lives of the other residents of the rest home where Benjamin resides. There are very few movies that have even dared to explore the hardships and also the small compensations of advanced age. These things are not usually discussed in popular entertainments. David Fincher and screen writer Eric Roth should be commended for even broaching some of these issues. Unfortunately, time and again a challenging idea or issue is raised and is then immediately dropped in favor of forced uplift or is simply glossed over completely. Every time things get interesting, the plot kicks into gear and the film falls back on movie logic. The premise of the film is so provocative, that I had real hope after the first hour that we were going into uncharted narrative waters. Sadly, we are then given the usual pseudo-revelations involving doomed romance and familial ties.<br /><br />Benjamin Button is the window through which we view the other characters. His condition sets the stage for the more colorful characters to behave in eccentric and idiosyncratic ways. The film is essentially a reverse coming of age story. As the film progresses narrative problems start to crop up with alarming frequency. The central issue is that Benjamin never really drives the story. He is a reactive character and because of this you lose interest in his goals. Pitt tries to invest a sense of humanity. However, the blank cipher that is Benjamin Button remains stubbornly vague. We know that Benjamin loves Cate Blanchett's Daisy, but are not given anything further to define his character. Benjamin appears to be a pleasant companion and not much else. As Pitt gradually morphs into the Greek God matinée idol that we all know him to be, the movie deflates like a balloon. <br /><br />Benjamin's relationship with Daisy is endless and largely drama free. There is a sense of going through the motions with everything that happens in the second part of the narrative. The lovers experience a short idyll, a child is born, and then the narrative demands that Benjamin leave Daisy and go on a vision quest or something. The film does Cate Blanchett few favors as her character changes from scene to scene depending on what the needs of the narrative are. Like Pitt, she is playing an idea rather than a real flesh and blood character. The two of them are so attractive and movie-star like that it actually detracts from what the tragedy of the film is supposed to be. You can't help but wonder why these two are not more thankful for the obvious gifts they have been given? The rote, glamorous Hollywood fantasy is like a tow line holding this film back from the darker waters that it obviously needs to plumb.<br /><br />The film employs a ridiculous connecting device of having the elderly Daisy dying in a hospital bed in New Orleans as Hurricane Katrina approaches. She requests her daughter, a haunted looking Julia Ormond, read to her from Benjamin's diary. A diary that neither she nor her daughter have apparently ever looked at before. This subplot is squirm-inducingly awful. We can see every supposed secret the diary holds coming a mile away. When these plot points are revealed Fincher skips past them, denying them emotional weight and trying to camouflage their utter banality. One would expect that the rapidly approaching Hurricane Katrina would figure into the plot somehow and one would be wrong. Like every other provocation in the film, the enormous human rights disaster that was Katrina is introduced and then shied away from. This bungling of a potentially provocative theme is unforgivable. Fincher and Roth should be ashamed for the short dramatic shrift they give Katrina.<br /><br />The more I thought about this film, the more I disliked it. Fincher is too intelligent a filmmaker to embrace this sort of dishonest, Hollywood, twaddle. On a technical level the film is second to none, which makes it all the more of a let down that it contains no real ideas about anything. Why is it that entertainment must be so bereft of commentary relating to the real world? Is escape all that filmmakers and audiences aspire to anymore? We live in an era of unprecedented global tumult. I am sorry, but escape is just not good enough for these times. One need only look at the politically and culturally engaged films of the seventies to see what we are missing now.