'De Bezoeker' maakt een zeldzaam onderscheid: van de duizenden films die ik als betalende bioscoopbezoeker en betaalde criticus heb gezien, is dit waarschijnlijk de slechtste. Vergeleken hiermee komen 'Plan 9 uit het heelal' en andere Ed Wood-films over als meesterwerken van celluloidkunst. Deze film, een bizarre Italiaans-Amerikaanse parodie op de horror- en sciencefictioncyclus van de jaren zeventig (van 'Omen' tot 'Close Encounters'), ziet eruit alsof hij is gemaakt door een hallucinerend team dat het oude script heeft weggegooid en elke dag met een nieuw is begonnen. Er is vrijwel geen continuïteit <0xE2><0x80><0x93> en de meeste grote namen uit Hollywood werken kennelijk op schaal en tegen de dag (Shelley Winters, John Huston, Glenn Ford, Sam Peckingpah, enzovoort). Ik heb jarenlang gedacht dat mijn vage herinneringen aan deze film een nare droom waren, maar IMDb bewijst dat ik deze, eh, epische film echt heb meegemaakt. De levendigste herinnering die ik eraan heb, is om de een of andere reden die van Shelley Winters die een parmantige vertolking van 'Shortn'ng Bread' ten beste geeft. Nelson Eddy moet zich in zijn graf hebben omgedraaid <0xE2><0x80><0x93> en als hij al dood was, is dat waarschijnlijk zijn dood geworden!
"The Visitor" holds a rare distinction: of the thousands of films I've seen as a paying moviegoer and paid critic, it is probably the one at the VERY bottom of the barrel. Compared to this, "Plan 9 from Outer Space" and other Ed Wood movies come across as masterpieces of celluloid art. A weird Italian-American ripoff of the horror/sci-fi cycle of the '70s (from "Omen" to "Close Encounters"), this movie looks as though it was made by a hallucinating crew that tossed the old script and started with a new one every day. There is virtually no continuity - and most of the big Hollywood names apparently working for scale and by the day (Shelley Winters, John Huston, Glenn Ford, Sam Peckingpah, etc.) stagger very briefly about looking hung over and very confused. For years, I thought my dim recollections of this movie were a bad dream; but IMDb proves I actually DID sit through this, ah, epic. The most vivid memory I have of it, for some reason, is Shelley Winters doing a perky rendition of "Shortn'ng Bread." Nelson Eddy must have spun in his grave - and if was dead yet, that probably killed him!