Fellini's STYRICON is een van de echte kunstfilms van de Europese cinema van het eind van de jaren zestig, het is een uitspatting van kleur, religieuze ondertonen, filosofische beschouwingen en erotiek. Fellini neemt ons mee op een dubbelzinnige odyssee van episodische aard, waarin Encolpio (Martin Potter) in het middelpunt staat, samen met Ascilto (Hiram Keller) tegenover de ongelooflijke maar onmogelijke wereld van het oude Rome; de zwoele gemeenschap van Romeinen die een luxueus leven leiden, waar de aard van morele tradities voortdurend tot het uiterste wordt opgerekt. Zowel de knappe jongeling Encolpio als Ascilto strijdt om de seksuele genoegens van een mysterieuze slaafjongen (Max Born), die hen verenigt en verdeelt terwijl ze beiden verwikkeld raken in verbijsterende avonturen van vaak homoseksuele betekenis. De film springt heen en weer in de tijd en vertelt zijn verhaal zonder enige uitleg, de kijker hoeft alleen maar mee te doen zonder de plot echt te begrijpen <0xE2><0x80><0x93> Fellini brengt een fascinerende reis die structureel het werk van Petronius volgt.<br /><0x3E> Grotesk geschilderd benadrukt de film niet het alledaagse leven van de burgers van het Romeinse rijk als Petronius' werkelijke script, maar Fellini laat het vooral tot leven komen door zijn visuele overdaad en buitensporige connotaties. Persoonlijk hou ik van Fellini's absurditeit en kunstzinnigheid, en hoewel dit vaak wordt beschouwd als een voornamelijk problematische film, vind ik hem altijd uniek en invloedrijk voor de vele volgende filmregisseurs van de wereldcinema.
Fellini's SATYRICON is one of the true art-movies of the late 60ties European cinema, it's extravagance of color, religious undertones, philosophical questioning and eroticism is captivating. Fellini takes us on a bawdy odyssey of episodic nature where Encolpio (Martin Potter) in center, together with Ascilto (Hiram Keller), faces the incredible but impossible, world of ancient Rome; the sultry society of Romans who lives luxurious lives in self-indulgence where the nature of moral traditions is constantly pushed to the limit. Both handsome youths Encolpio and Ascilto battles for the sexual pleasures of a mysterious slave boy (Max Born) who unites and divides them as both enters bewildering adventures of often homosexual significance. The film jumps back and forth in time, and jags its narration with no sorts of explanation, the viewer just has to go along for the ride without never really understanding the plot - Fellini throws a fascinating travelogue who structurally follows the actual work of Petronius.<br /><br />Grotesquely painted, the film doesn't punctuated the everyday life of citizens of the Roman empire as Petronius' actual script, Fellini mainly makes it come to life by its visual opulence and outrageous connotations. I personally love Fellini's absurdity and artful touch, and though this is often viewed as a mostly problematic film, I always find it quite unique and influential for the many following film directors of world cinema.