Merk op dat deze korte films geen 'extreme' horrorfilms in de Amerikaanse zin van het woord zijn. De film die het dichtst in de buurt komt van de hedendaagse Amerikaanse gevoeligheden, is de Zuid-Koreaanse: 'Cut'.<br />Namelijk: als je een strikte fan bent van recente Amerikaanse 'angstwekkende' films en je houdt niet zo van buitenlandse films, dan moet je deze waarschijnlijk mijden. Anders ga je waarschijnlijk gapen en voel je je belazerd omdat ze je niet de stuipen op het lijf jagen. (Maar let er alsjeblieft op dat ze dat niet van plan zijn.)<br />Deze films zijn eerder verontrustend en eng dan angstaanjagend, zoals het Amerikaanse publiek in het horrorgenre is gaan verwachten. Met mogelijke uitzondering van 'Cut' zijn het geen mini-'popcornfilms'. en moet met een open geest en met stilte gadegeslagen worden.<br />'Dumplings' is heel sterk; je wordt ondergedompeld in de unieke (en intieme) ambiance van de setting. Het tempo van de plot is ook goed. 'Dumplings' probeert het publiek een vaag misselijk gevoel te geven en terug te doen deinzen in plaats van te schreeuwen of een hartslag over te slaan. Er zit een heel sluw, duister gevoel voor humor in.<br />'Cut' heeft ook momenten van luchthartigheid en verwrongen creativiteit en is onderhoudend. De beelden hebben bijna iets barokks en de plot is compacter dan de andere twee korte stukken. Uiteindelijk vond ik het minder effectief dan de andere twee stukken, die kiezen voor het ingetogen in plaats van het openlijke 'extreme'. Ik vond het allereerste begin van 'Cut' het mooist, met zijn vreemde en verleidelijke vrouwelijke spookbeeld; ik merkte dat ik wenste dat de filmmakers deze scène hadden ontwikkeld als een verhaal in plaats van het hoofdverhaal.<br />'Box' lijkt op het eerste gezicht meer op 'Dumplings', omdat het dromerig en surrealistisch is, maar je wordt uitgenodigd om meer in de hoofdpersoon op te gaan. De film is een psychologisch drama en is sterk afhankelijk van zijn gebruik van winterse beelden en symboliek, wat het een boeiende ervaring maakt. Dubbelzinnigheid en de projecties van het publiek op het verhaal zijn cruciaal, vooral tegen het eind. Je herkent misschien enkele visuele motieven uit andere Japanse werken, zoals de oorspronkelijke versies van 'Dark Water' en 'The Ring' (Ring). Geen van deze zijn 'popcorn'. Ik beveel 'Three... Extremes' aan voor fans van Oost-Aziatische cinema en ook voor liefhebbers van buitenlandse films in het algemeen.
Note that these shorts are not "extreme" horror films in the American sense. The film that comes closest to contemporary American sensibilities in this vein is the South Korean one, "Cut."<br /><br />Namely, if you're a strict fan of recent American "scare-core" movies and you don't particularly go for foreign films, you should probably steer clear of these. Otherwise you'll probably yawn and feel gypped because they don't scare you out of your skin. (But please take note that they don't intend to.)<br /><br />These films are more unsettling and eerie than horrifying in the way that American audiences have come to expect in the horror genre. With the possible exception of "Cut," they are not mini "popcorn films" and should be watched with silence and an open mind.<br /><br />"Dumplings" is very strong; it immerses you in the unique (and close) ambiance of its setting. The pacing of the plot is also good. "Dumplings" seeks to make the audience feel vaguely sick and recoil rather than scream or skip a heartbeat. It has a very sly, dark sense of humor running through its core.<br /><br />"Cut" also has moments of levity and twisted creativity and is entertaining. There's something almost baroque about the visuals and it's got a denser, more packed plot than the other two shorts. Ultimately, I found it less effective than the other two pieces, which opt for the understated instead of overt "extremes." I liked the very beginning of "Cut" the best, with its strange and alluring female specter; I found myself wishing the filmmakers had developed this scene as a narrative instead of the main story.<br /><br />"Box" is more similar to "Dumplings" in feel, being dreamy and surreal; however, you are invited to inhabit the main character more. The film is a psychological drama and relies heavily on its use of wintry imagery and symbolism, which makes it an engrossing experience. Ambiguity and the audience's projections on the story are crucial; especially toward the end. You might recognize some visual motifs from other Japanese works such as the original versions of "Dark Water" and "The Ring" ("Ringu.") None of these is a "popcorn" flick, with the possible exception of "Cut." I recommend "Three ... Extremes" for fans of East Asian cinema and also aficionados of foreign films in general.