Met een scherp verhaal, een geweldige ironie, briljante, onopvallende acteerprestaties, een elegante regie en cinematografie, kreeg THE LOGUAGE OF CRANES met zijn première in 1992 een geweldige toejuiching; tien jaar later heeft het nog maar weinig van zijn oorspronkelijke kracht verloren.<br /><0x3E> Gebaseerd op de opmerkelijke roman van David Leavitt, vertelt CRANES het verhaal van Philip (Angus Macfayden), een aantrekkelijke jonge Engelsman die verliefd is geworden op de rijke en manipulatieve Amerikaan Elliot (Corey Parker) <0xE2><0x80><0x93> en op basis van die liefde besluit hij zijn ouders te vertellen dat hij homo is. Maar Philips mededeling veroorzaakt een crisis die hij zich niet kan voorstellen: zijn eigen vader Owen (Brian Cox) is homoseksueel, een geheim dat hij sinds hun huwelijk voor zijn vrouw Rose (Eileen Atkins) verborgen heeft gehouden. Tegelijkertijd ontdekt Philip dat de basis van zijn liefde voor Philip aanzienlijk minder stabiel is dan hij dacht, en plotseling merken alle betrokkenen in het verhaal dat hun leven is gebouwd op verschuivend zand.<br />De film werkt door de uitvoeringen, en terwijl Mcfayden en Cox de opzichtiger rollen hebben (en daar uitstekend in zijn), is het in werkelijkheid actrice Eileen Atkins die als de grote artieste opduikt in de complexe rol van een vrouw die opzettelijk in ontkenning leeft <0xE2><0x80><0x93> en die nu moet reageren op een dubbele klap die de fundering van haar bestaan ondermijnt. Zorgvuldig beheerst levert Atkins een vlekkeloze voorstelling af met een ongelooflijk gewicht en realisme. De zwakke plek in de film is het script, dat van tijd tot tijd neigt naar een zekere klinische, enigszins kunstmatige onbeholpenheid, en hoewel de film veel interessante visuele metaforen bevat, worden ze zo losjes aan het algemene verhaal gekoppeld dat het vaak moeilijk is om te weten waar die metaforen op slaan. Niettemin is _The Lost Time of CRANES_ een enorme stoot in de boodschap van de behoefte aan eerlijkheid, opdat men niet verstrikt raakt in een manier van leven die langzaam en maar onontwarbaar de mogelijkheden van de jeugd vernietigt <0xE2><0x80><0x93> en men achterblijft met het bittere besef dat de inspanning om de leugen in leven te houden weinig meer heeft opgeleverd dan de leugen zelf. Machtig materiaal; aanbevolen.<br />Gary F. Taylor, alias GFT, Amazon Reviewer.
With a sharp story, tremendous irony, brilliantly low key performances, and elegant direction and cinematography, THE LOST LANGUAGE OF CRANES received tremendous acclaim when it debuted in 1992; a decade later it has lost but little of its original punch.<br /><br />Based on the notable novel by David Leavitt, CRANES offers the story of Philip (Angus Macfayden), an attractive young Englishman who has fallen in love with the wealthy and manipulative American Elliot (Corey Parker)--and on the basis of that love decides to inform his parents that he is gay. But Philip's announcement precipitates a crisis that he cannot imagine: his own father Owen (Brian Cox) is homosexual, a secret he has concealed from wife Rose (Eileen Atkins) since their marriage. At the same time, Philip discovers the foundation of his love with Philip is considerably less stable than he thought, and suddenly all concerned in the story find their lives built on shifting sand.<br /><br />The performances are what make the film work, and while Mcfayden and Cox have the showier roles (and are excellent in them), it is really actress Eileen Atkins who emerges as the powerhouse performer in the complex role of a woman who has deliberately lived in denial--and who must now respond to a double-whammy that undercuts the very foundation of her existence. Carefully controlled, Atkins delivers a flawless performance with incredible weight and realism.<br /><br />The flaw in the film is the script, which tends toward a certain clinical, slightly artificial awkwardness from time to time, and although the film offers many interesting visual metaphors, it ties them so loosely to the overall story that it is often difficult to know to what these metaphors refer. Even so, THE LOST LANGUAGE OF CRANES offers a powerhouse punch in its message of the need for honesty lest one be trapped into a way of living that slowly and but inextricably destroys the opportunities of youth--and leaves one with the bitter realization that the effort of keeping the lie alive has left one with little more than the lie itself. Powerful stuff; recommended.<br /><br />Gary F. Taylor, aka GFT, Amazon Reviewer