Ik vond deze titel in mijn zoektocht naar goede horrorfilms van goede kwaliteit. Deze valt duidelijk onder het genre van'spookhuis', waar de schrikfactor meer direct is. Maar er was een probleem. Deze film is niet goed. Ik zeg dat niet graag, omdat ik ernaar streef in elke film die ik zie positieve eigenschappen te vinden, maar deze film is gewoon slecht gemaakt. Hoe gekunsteld kan een spookhuisscript zijn? De film begint met een vrouw die beseft dat ze tijd alleen moet doorbrengen omdat ze'moeilijke tijden' doormaakt. (zodat we later kunnen uitleggen waarom ze denkt dat ze gek moet zijn als ze dingen ziet), dan het grote huis dat ze van haar dode tante heeft geërfd (lage hoekshots hier, met blauwe lichten achter dode bomen, <0xC3><0xA0> la Amityville horror) en een stel slechte acteurs uit de buurt die onvriendelijk doen tegen deze dame, bijna alsof het alleen maar zo in het script staat. Maar hier is de grootste fout: de muziekband. Het spijt me, meneer Webster Lewis, maar uw muziek heeft elke mogelijke kracht die deze film had kunnen hebben weggenomen. Niet alleen hebben ze dezelfde 3 cues gebruikt bij het opnemen van de film (wat ik tot op zekere hoogte kan begrijpen, gezien de opnamekosten), maar elke cue op zich is slecht. Ze beginnen met zo'n korte pianomelodie die je, elke keer dat je hem hoort, moet beseffen dat 'er iets niet klopt'. Het wordt vermoeiend, het wordt overweldigend. Op andere momenten hoor je het thema van die Jaws' pianomelodie aankloppen, wat de spanning moet opvoeren, maar doe me een lol, jongens. En huur de volgende keer een componist in die weet dat het schrijven van originele filmmuziek meer is dan proberen spanning te creëren door gebruik te maken van verminderde akkoorden of lage pianotoetsen. Tegen de tijd dat deze film was afgelopen, kon ik niet bedenken hoe of waarom hij op mijn'moet je zien'-lijst van interessante horrorfilms was beland. En dat is geen verrassing, na het zien van deze slechte film.
I found this title in my search for good quality horror films. This one, obviously, qualifies into the "haunted house" genre where the scare factor is more in-direct. But there was a problem. This movie isn't good. I hate to say that, because i strive to find positive attributes in every film i see, but this film simply is badly made. How more contrived can a haunted house script be? The film begins with a woman realizing she needs to spend time alone because she's been having "difficult times" (so we can later explain why she thinks she must be crazy when she sees things), then the big house inherited from her dead aunt (low angle shots here, with blue lights behind dead trees, a la Amityville horror) and a bunch of bad acting locals who act unkind to this lady almost as if just because the script calls for it. But here's the biggest fault: The musical score. Sorry Mr. Webster Lewis, but your score took away any possible strength this film could have had. Not only have they re-used the the same 3 cues through out the film (which i can understand to some degree, considering recording costs) but each cue within itself is bad. They begin with this short piano lick which, everytime you hear it, you're supposed to realize that "something ain't right here". It becomes tiring, it becomes overpowering. In other cues you hear this Jaws' theme-like piano motif pounding away which is supposed to build the tension, but give me a break guys. And next time hire a composer who knows that writing original film music is more than trying to create suspense by using diminished chords or pounding low piano keys. By the time this film was over i couldn't figure out how or why it ended up on my "must see" list for interesting horror films. And the director should stick to his editing career instead (looks like, from his filmography, he's been more successful at that). And that's not a surprise, after seeing this bad film.