Wilbur wil zelfmoord plegen is een moordfilm. Van iemand die dagelijks met zelfmoordgedachten en -neigingen te maken krijgt, maar niet depressief is of bang voor die denkbeelden, vond ik de film oprecht. Het gaf me een reden om te leven, al was het alleen maar om het einde van de film te zien, maar aan de andere kant betwijfel ik of het me iets zou kunnen schelen als ik dood was. En daar gaat het nu juist om. Wilbur legt een groot deel van die angst en verwarring vast.<br /><0x3E> Aan de ene kant is hij iemand die door de meiden wordt opgegraven (hoewel ik het 'het' niet echt kan zien). En hoewel hij het misschien weet, lijkt hij zich ook te realiseren hoe onrechtvaardig het leven is: we leven in een wereld waarin we alleen zijn en waar niets ertoe doet en waar maar weinig anderen dat zien. Hoe we ook ons best doen, het is moeilijk om diepgaand contact te krijgen met iemand anders. Vooral als je ook maar een klein beetje ingewikkeld bent. Dat betekent bijvoorbeeld dat je, als je uit je kleine, middelste Amerikaanse geboortestad weg wilt, waarschijnlijk iets ingewikkelder bent dan de meeste van je buren. Je hebt nog steeds mensen om mee te praten, maar je kring is aan het slinken.<br />'Laten we zeggen dat je niet alleen die geboorteplaats wilt verlaten, maar ook jezelf.' Als je homo bent, nou, dan hoef ik niet eens in te gaan op wat er in dit geval gebeurt. Laat ik volstaan met te zeggen dat je complexer bent dan de meeste mensen, ook al ben je als homo of lesbische vrouw simpel.<br />Het punt is dat homo zijn en je geboorteplaats willen verlaten relatief eenvoudige dingen zijn in vergelijking met de persoon die een diepe, ongewone gedachte heeft over het dilemma van het leven.<br />Om de betekenis van deze film te ontleden, is dit iemand die naar het leven kan kijken (of misschien wel moet kijken) en het ziet als iets wat eigenlijk geen doel lijkt te hebben. Als we het vermogen hebben om die gedachte serieus te nemen en er heel lang onderzoek naar te doen (tientallen jaren), zonder toe te geven aan de angst (of in de meeste gevallen de realiteit) dat het zal leiden tot depressie of krankzinnigheid, zullen we complexer worden, omdat we op een ander niveau zullen opereren en de dingen zullen zien zoals ze zijn. Als we dat tien keer doen, wat erop neerkomt dat we heel complex zijn, zullen we meer vraagtekens zetten bij het leven en zijn redenen dan alleen de standaard 'waarom zijn we hier'-retoriek, en zullen we waarschijnlijk nooit iemand vinden die met ons kan meevoelen, en het ergste van alles, met wie we kunnen meevoelen zonder onze eigen oneerlijkheid met onszelf te voelen. En hoewel ik het niet met zekerheid kan zeggen, lijkt het me dat Wilbur op dit punt misschien is aangekomen. Misschien ook niet. Deze karakterisering geeft echter wel een beeld van het werkelijke gevoel van het weten van de doelloosheid en het besef dat er in het 'echte' leven geen antwoorden bestaan die ooit nog zullen volstaan. Het besef dat ijs kinderen niet gelukkig maakt, ballonnen kinderen niet gelukkig maken, auto's volwassenen niet gelukkig maken. Dat alles leidt alleen maar af (in de vorm van geconditioneerde reacties) van het feit dat we worden grootgebracht alsof we op een boerderij automaten zijn. Als iemand op dat punt is, zijn de mensen met wie hij contact maakt inderdaad zeldzaam.<br />Iedereen kent de clichés over hoeveel mensen er zijn voor elke persoon op aarde. Een ervan zegt bijvoorbeeld: 'Er is iemand voor iedereen.' Sommige mensen geloven dat. Sommigen zeggen dat er voor elke persoon meerdere mogelijke partners zijn, en voor die mensen is dat waarschijnlijk waar. Voor sommigen zijn er oneindige partners. Ik denk dat het gedeeltelijk afhangt van iemands onderliggende onbewuste doelen. Voor degenen voor wie er alleen maar een band kan bestaan op basis van iets waarlijk ondefinieerbaars, tot mijn tevredenheid, door media en dergelijke, is er misschien maar één andere persoon, of helemaal geen, waar ze zich mee kunnen identificeren. Dus waarom zou je in een wereld leven waar het proces dagelijks hetzelfde is: opstaan, naar een stom baantje gaan dat een andere klootzak en zijn gezin dient, maar dat we op de een of andere manier serieus moeten nemen, naar huis gaan, dingen eten (voornamelijk uit gewoonte), slapen, wakker worden en het allemaal nog een keer doen. En als klap op de vuurpijl moet je nooit iemand ontmoeten die je kan zien. Nooit iemand ontmoeten die je zelfs maar wil zien. Je moet nooit iemand tegenkomen die ware schoonheid erkent en kent in de vorm waarin je die naar deze wereld brengt.<br />Waarom niet? Omdat ze dat vermogen niet hebben, en je hebt nooit geleerd te kijken, je hebt alleen geleerd te nemen wat recht voor je neus ligt. Wilbur mag dan egoïstisch lijken, maar ik denk dat Wilbur er wel eens genoeg van zou kunnen hebben om beoordeeld te worden op basis van een of ander idioot seksualiteitsarchetype dat hij uit gewoonte bij zich draagt, in plaats van er echt naar te verlangen. Wilbur wil, net als de meesten van ons, bemind worden om wie hij is, door iemand die hem niet veroordeelt. Ik bedoel, in deze film gaat Wilbur niet met iedereen naar bed. Er is een tijd waarin seks alleen maar seks is. Er is een tijd waarin seks voortplanting is en daarom voor liefde moet doorgaan. Voortplanting betekent niet altijd liefde.<br />Het beste van alles is dat er ook een tijd is waarin seks een gemeenschap met een ander is. Een gemeenschap die onze eigen incarnaties in lichamen overstijgt. Ze communiceert, samen met een ander, de verwarring, het narcisme, de energie component, de mechanische component, terwijl ze naar een ander 'luisteren' en een soortgelijk verhaal vertellen. Op dat punt is het, bij gebrek aan een betere definitie, kunst om zielen te verbinden. En er is geen betere reden om te leven of te kiezen om niet te leven dan in de nabijheid te zijn van de waarheid die voor die mogelijkheid beschikbaar is.
Wilbur wants to kill himself is a killer movie. From someone who experiences suicidal ideation and tendencies on a daily basis, but is not depressed or in fear of those concepts, I found the film truthful. It gave me a reason to live, if for nothing else to see the end of the movie, but then again, if I were dead, I doubt that I would care. And that's the point. Wilbur captures a lot of that angst, and confusion.<br /><br />On the one hand he's someone the chicks dig (though I can't really see the 'it' thing that everyone talks about), and though he may know it, he also seems to realize the truest injustice in life: that we live in a world where we are alone and nothing matters and few others see that. Try as we might, it's difficult to find communion of any depth with any other person. Especially if you are a complex person in the least. Meaning, for instance, that if you have an interest in getting out of your small, middle America hometown, you are probably slightly more complex than most of your neighbors. You'll still have people to talk to, but your circle is dwindling.<br /><br />Let's say that you not only want to leave that hometown, but you're gay, well, I don't even have to go into what happens in this case. Suffice it to say, you're more complex than most, even if as a gay man, or lesbian woman you are simple.<br /><br />The thing is that being gay, and wanting to leave a hometown are relatively simple things compared to the person who has a deep, extra-ordinary, thought in their head about the quandary of life.<br /><br />For the purposes of dissecting this film's meaning, this is a person who can (or maybe can't help doing so) look at life and see it as something that really seems to have no purpose.<br /><br />If we have the ability to take that thought seriously, and investigate it for a very long time (dozens of years), without succumbing to the fear (or possibly in most cases, the reality) that it will lead to depression, or insanity, we will become more complex, because we will operate on a different level, and see things as they are. If we do this times ten, which would equate to us being very complex, we question life and its reasons more than just the standard "why are we here" rhetoric, we are likely never to find anyone who can relate to us, and worst of all, to whom we can relate without sensing our own dishonesty with our own self.<br /><br />And though I don't know for certain, it seems to me that this is the point at which Wilbur may have arrived. He also may not have. However, this characterization captures the real-life feeling of being in that state of knowing the purposelessness, and realizing that there are no answers in 'real' life that will suffice any longer, ever again. Realizing that ice cream doesn't make kids happy, balloons don't make kids happy, cars don't make adults happy. All of that simply serves to distract (in the form of conditioned responses) from the fact that we are raised as if on a farm to be automatons. When a person is at that point, the people with whom they connect are indeed rare.<br /><br />Everyone is familiar with the clichés about how many people there are for each person on the earth. For instance one says, "There's someone for everyone." Some people believe that. Some will say that for each person there are multiple possible partners, and for those people that's probably true. For some there are infinite partners. I guess in part it depends upon a person's underlying unconscious goals.<br /><br />For those for whom there can only be connection based on something truly undefined, to my satisfaction, by media and the like, there may be only one other person anywhere, or not at all, to whom they can relate. So, why live in a world where the process is the same everyday: get up, go to a silly job that serves some other bastard and his family but that we must take seriously in some way, come home, eat things (mostly out of habit), sleep, awake and do it all again. To top it all off, never ever meet a person that can see you. Never ever meet a person that even wants to see you. Never meet a person that acknowledges and knows true beauty in the form in which you bring it to this world.<br /><br />Why? Because they don't have the capacity, and you were never taught to look, you were only taught to take what is right in front of you. Wilbur might seem selfish, but I think that Wilbur might be sick of being judged based on some silly sexuality archetype that he carries because of habit, rather than real desire for it. Wilbur, like most of us, wants to be loved for who he is, by someone who does not judge him. I mean Wilbur's not sleeping around in this movie. So, obviously, he's looking for a connection that has more to do with something other than sex. There is a time when sex is just sex. There is a time when sex is procreative and therefore construed to be for love. Procreation does not always mean love.<br /><br />Best of all, there is also a time when sex is communion with another. A communion that transcends our own incarnations in bodies. It communicates, in concert with another, the confusion, the narcissism, the energetic component, the mechanical component, all while "listening" to another tell a similar story. At that point it is, for lack of a better conceptualization, art bonding souls. And there is no better reason to live or to choose to not live, than to be in proximity to the truth available in that possibility.