Deze korte film joeg me de stuipen op het lijf. Hij duurt iets meer dan 30 minuten, speelt zich af in een enkele, onopgesmukte kamer en wordt vrijwel geheel gespeeld door één acteur. Toch voelde ik me, ondanks de soberheid, gespannener dan bij 95 procent van de films die eng bedoeld waren.<br />Een man sluit zich op in een kamer met een grote, decoratieve spiegel. Hij heeft verschillende opnameapparatuur opgesteld om vast te leggen wat er gaat gebeuren. Hij zet de camera's aan en begint uit te leggen wat tot dit 'experiment' heeft geleid. Het blijkt dat de spiegel in het verleden op elke plek waar hij heeft gehangen een gewelddadige dood heeft veroorzaakt, ook in het huis van de verteller zelf. Hij heeft een paar slachtoffers gemaakt, en nu wil hij de gevolgen ervan vastleggen. Door zich in de kamer op te sluiten en op te nemen wat er gebeurt, wil hij bewijzen dat er een vloek op de spiegel rust.<br />Ik ben altijd gefascineerd door eenpersoonsoptredens. Zelfs in komedies, zoals Saturday Night Live, lijkt het zo'n prestatie om het verhaal helemaal in je eentje te kunnen vertellen. In het geval van Oculus zijn er maar heel weinig special effects of technologieën die de voorstelling aanvullen. Toch bouwt het verhaal zich ongelooflijk goed op naar een spannende, bevredigende afloop. Ik zal niet zeggen dat het acteerwerk perfect is, maar ik vond het absoluut de moeite waard. Een groot deel van de film blijft de spiegel bedekt met een wit laken, maar toch straalt hij iets sinisters uit. Als je het echt ziet, lijkt het op iets wat in het spookhuis van Disney World zou kunnen hangen. Oculus staat, samen met Rec, The Strangers en Lake Mungo, op een shortlist van enge films waar ik echt iets bij voelde.
This short film freaked me out. It is a little over 30 minutes, it takes place entirely in a single, undecorated room, and is almost entirely performed by a single actor. Yet, despite the austerity, I felt more tense watching this than 95% of the movies that were meant to be scary.<br /><br />A man locks himself in a room with a large decorative mirror. He has several recording devices set up to document what will happen. He turns the cameras on and begins explaining what led to this "experiment." It turns out that the mirror has a history of causing violent death in every place that it has hung, including the narrator's own home. His father and mother were among the mirror's victims, and now he wants to document its effects. By shutting himself up in the room and recording what happens, he intends to prove the mirror is cursed.<br /><br />I am always fascinated by one-person performances. Even on sketch comedy shows, like Saturday Night Live, it seems like such an achievement to be able to tell the story completely by oneself. In the case of Oculus, there is very little special effects or technology supplementing the performance. Yet, it builds incredibly well towards a tense, satisfying conclusion. I won't say the acting is perfect, but I was definitely into it. For much of the film, the mirror actually stays covered up by a white sheet, yet projects a sinister feel. When you actually see it, it looks like something that might hang in the Disney World Haunted Mansion. Along with Rec, The Strangers, and Lake Mungo, Oculus is on a short list of scary movies that actually made me feel something.