Oké, mijn mening kan heel anders zijn, want ik heb de rol van John Proctor nog maar een paar maanden geleden in theatervorm gespeeld. Ik vind het een eenzijdig en saai verhaal. D-Day Lewis domineert en Joan Allen is de beste. Ik weet dat er in het verhaal heel goede metaforen zitten voor angstvallige discriminatie, maar na een tijdje lijkt het alsof we er genoeg van hebben. Het is bijna te gemakkelijk om karaktermotieven in de film, het toneelstuk of de nieuwe bewerkingen op te pikken. Je weet zo'n beetje waar het verhaal heen gaat. Het is altijd bedachtzaam en een beetje interessant, maar als filmvorm is het saai en saai. Ik had ook een probleem met Ryder omdat ze overtuigend was, maar ik zag mijn vier tienervriendinnen haar veel enger spelen, en haar afschilderen als de gestoorde, geschifte, gestoorde trut <0xE2><0x80><0x93> ze was niet iemand als Ryder die liet zien dat ze lichtelijk gestoord was en alleen maar gemotiveerd om Proctor in de problemen te brengen, niet omdat ze echt dacht dat ze het juiste deed in haar eigen wereld. Ik kan niet over het hoofd zien dat ze een'ster' als Ryder serieus te slim af waren (naar mijn mening wordt ze veel te hoog aangeslagen en nu beseffen de mensen dat). Zoals ik al zei, ik had een andere ervaring. Afgezien van Lewis (ik heb zoveel van hem geleerd door naar hem te kijken) en Allen verveelde ik me.
Okay my opinion may be much different because I played the role John Proctor in theater-form just a few months ago. I find the story to be one-tracked and boring. D-Day Lewis dominates and Joan Allen is top notch. I know the story has very solid metaphors for fearful discrimination but after awhile it's like we get it enough. It's almost to easy to pick up on character motivations in the film, play, or novel adaptations. You know where the story is pretty much headed. It's always thoughtful and mildly interesting but as a film form it's boring and tedious. I also had a problem with Ryder because she was convincing but I saw my four teenage friends play her much scarier, and portraying her for the crazy-messed, kooky, demented bitch she was not just someone like Ryder who showed she was mildly disturbed and only motivated to get Proctor in trouble not because she actually thought she was doing the right thing in her own world. I cant overlook that they seriously all out-performed a "star" like Ryder (in my opinion she is so over-rated and now people realize it) Like I said I had a different experience. Aside from Lewis(I learned so much watching him) and Allen I was bored to sleep.