Gene Tartakovski's manier van personages tekenen bezorgde me van het begin af aan een beetje de kriebels om de serie die hij geregisseerd had te bekijken; de personages op het eerste gezicht zien er niet erg grof uit en lijken me meer geschikt voor een kinderprogramma. Als je dan eindelijk toegeeft en de serie bekijkt, wordt het des te duidelijker dat dit een veronderstelling is die niet helemaal waar is. De stijl heeft in feite iets meer dan een beetje te danken aan een traditie in het kleine maar fascinerende rijk van de Star Wars-animatiefilm (met name van het Boba Fett-gedeelte van de veelbesproken Star Wars Holiday Special), en dus kunnen Clone Wars worden gezien als een logisch vervolg op de achtergrondverhalen die een flinke stoot aan uitvindingen en visuele verrassingen opleverden. Hier worden we ondergedompeld in de details van de Clone-oorlogen, die in de oorspronkelijke trilogie ter sprake kwamen en die in wezen de plaats innamen van aflevering 2 en 3. De karakters blijven min of meer gelijk (Anakins arrogantie, Obi-Wans totale controle en gebrek aan ego, de dubbelhartige aard van Graaf Dookoo, Yoda's totale wijsheid en, naar voren gebracht, Mace Windu's totale 'bad-ass'). Maar wat enigszins is veranderd, is dat het gebruik van animatie <0xE2><0x80><0x93> dat in de inleiding al overvloedig aanwezig is, aangezien de meeste dingen die gewoonlijk in de buurt van de acteurs gebeuren tot op zekere hoogte <0xE2><0x80><0x93> is opgevoerd tot een potentieel dat de dingen nog sneller doet gaan en meer verbeeldingskracht mogelijk maakt.<br />Je kunt er niets aan doen, maar soms moet je lachen om het feit dat het bijna te hyperactief is, als een grote gevechtsscène waarin Mace Windu het moet opnemen tegen een heel leger torpedobootjagers. Je krijgt het gevoel dat de dingen te veel in het teken staan van Cartoon Network-animatie, en dat is niet zozeer een afkeuring als wel iets wat met een korreltje zout moet worden genomen. We hebben hier niet met Heavy Metal te maken. Tegelijkertijd krijgen de gevechten in de ruimte, met de vele, vele, vele schepen en de ontzagwekkend dynamische duels met lichtzwaarden, een extra stimulans door het feit dat er geen grenzen zijn aan wat er kan worden gedaan met de personages, meesters van de lichte en de donkere kanten van de strijdmacht, die het opnemen tegen de Jedi-folklore (we zien zelfs wat er gebeurt tijdens een gevecht in de regen). Er zit zelfs een creatieve toets van de anime <0xE2><0x80><0x93> misschien wel meer dan een toets, afhankelijk van de beweging van een scène <0xE2><0x80><0x93> in de gebeurtenissen. Geschiedenis en afstamming, hoewel dat normaal is om de 'nerds' te plezieren. Er wordt ook veel aandacht besteed aan de ontwikkeling van nieuwe karakters (een laffe leerling van de Sith als een van Anakins felste vijanden is ook kenmerkend voor de ontwikkeling van karakters), en aan herkenbare karakters (het verhaal van generaal Grievous is een beetje amusant en zelfs nog gevaarlijker dan in de derde film).<br />Dus hoe gaat het verder? Dat hangt misschien af van de houding tegenover de animatiefilm, maar als je er lang genoeg in zit, kan de korte aantrekkingskracht van een kortlopende serie zelfs door de oppervlakkige liefhebbers van de franchise worden gewaardeerd. Het is leuk en soms spannend, en het werk dat is gedaan roept de vraag op of er in de geanimeerde SW-wereld nog meer te beleven valt.
Gene Tartakovsky's style with drawing characters had me a little apprehensive from the outset to watch the series he had directed; the characters on the surface have the immediate appearance of not looking very rough-edged and more appropriate for a kids show. Upon finally giving in and watching the series, it becomes all the more apparent that this an assumption that's not totally true. The style actually has a little more than a bit to owe as part of a tradition in the small but captivating realm of Star Wars animation (most specifically from the Boba Fett segment from the much maligned Star Wars Holiday Special), and so Clone Wars can be seen as a kind of logical continuation of back-story getting a good hit of invention and visual surprise. Here we're submerged into the details of the clone wars, that time alluded to in the original trilogy and basically is the filler between episode 2 and 3. Characteristics remains pretty similar (Anakin's arrogance, Obi-Wan's total control and lack of ego, Count Dookoo's duplicitous nature, Yoda's total wisdom, and, elaborated on, Mace Windu's total 'bad-ass' appeal), but what's changed slightly is that the use of animation- which is already bountiful in the prequels as most of what's usually around the actors to one degree or another- is put to a potential that makes things move even faster, allowing for more imagination to flourish.<br /><br />One can't help but start laughing at times with how it's almost too hyperactive, like a big battle scene where Mace Windu faces off against an entire army of destroyers. There is a feeling that things are all too closely aligned with Cartoon Network animation, which isn't a detraction per-say as much as it is something that has to be taken with a grain of salt. This isn't Heavy Metal we're dealing with here. At the same time, the battles, in space with the many, many, many ships, and the awesomely dynamic light-saber duels, get an extra boost from their being no limits to what can be done with the characters, masters of the light and dark sides of the force, facing off in the height of Jedi folklore (we even see what happens during a battle in rain). There's even a creative tinge of anime- maybe more than a tinge sometimes depending on the movement of a sequence- in the proceedings. History and lineage, albeit par for the course in pleasing the "geeks" with Star Wars, is also paid good attention to, creating some cool new characters (a dastard apprentice of the Sith as one of Anakin's fiercest foes also makes a mark of character development), and some recognizable ones (General Grievous's story is a little amusing and also even more dangerous than seen in the third film).<br /><br />So, how does it play out? It may depend on what the attitude is towards the animation, but if one gets into it long enough, its brief appeal as a short-lived series can be appreciated even by casual fans of the franchise. It's fun and sometimes thrilling, and the work that's done calls for better things to come in the animated SW world.