Ik heb deze dvd deels gehuurd omdat het een thriller is (en daar ben ik op dit moment echt dol op) en deels omdat het een onafhankelijke Nieuw-Zeelandse film is waar ik nog niet eerder van had gehoord. Hidden deed vorig jaar mee aan het filmfestival en won verscheidene internationale prijzen (waaronder de prijs voor de beste film op het Harlem International Film Festival, de prijs voor de beste regisseur op het Rebelfest-festival en de FAIF-prijs voor de beste regisseur op het FAIF-festival) voordat hij in februari in beperkte oplage in de plaatselijke bioscopen werd uitgebracht, maar op de dvd zullen de meeste Nieuw-Zeelanders hem te zien krijgen. Tim McLachlan (de schrijver, regisseur en producent van de film) is zelfs in zijn geboorteland vrijwel onbekend (hoewel hij in Lord of the Rings de stuntdubbel van Ian McKellan was), maar als je hem ziet...' Als er ook maar enige gerechtigheid in de wereld bestaat, zal hij met dit debuut naam voor zichzelf maken.<br />Ik geef toe dat ik een beetje van mijn stuk werd gebracht door het idee dat een groep tienerleiders op een middag het bos in gaat om verstoppertje te spelen, en dat er dan in het bos enge dingen met hen gebeuren. Dat er in het bos enge dingen met tieners gebeuren, is een vrij wijdverbreid plot voor Nieuw-Zeelandse thrillers (het beste voorbeeld daarvan is de klassieke _Bridge to Nowhere_ uit de jaren tachtig), om nog maar te zwijgen van horror/thrillers in het algemeen, maar ik besloot het maar het voordeel van de twijfel te geven. Bovendien is verstoppertje spelen in het bos iets wat zo ongeveer elke Nieuw-Zeelandse tiener/tiener doet. Het is iets wat iedere Kiwi op een gegeven moment heeft gedaan, dus het spreekt min of meer tot de nationale psyche. Kruipend door nat 'droog gras' met modder in je broek, proberend uit het zicht te blijven, wensend dat je een donkerder trui had aangetrokken, jeukend van wel tien muggenbeten en hopend dat je niet op een boom gaat zitten.) Dit is waar Kiwi-kinderen van gemaakt zijn, en als je een ongelukkig filmpersonage van een natte oever ziet glijden en in de kreek ziet vallen, weet je precies hoe hij zich voelt.<br />Ik moet ook toegeven dat de film niet erg goed begint. Het duurt ongeveer tien minuten voordat je een enkele dialoog hoort, en de eerste twintig minuten lijken voornamelijk te bestaan uit mensen die rondrennen en zich in het struikgewas verstoppen (eigenlijk gebeurt dat de hele film lang). Er zijn ongeveer tien hoofdpersonen die je moet leren kennen, wat niet gemakkelijk is als ze elkaar alleen maar achternazitten door het struikgewas en in bomen klimmen. Er is veel stijlvol camerawerk (het meeste wordt heel eenvoudig gedaan met zelfgemaakte houten decors en slimme montage). De film begint met een introductiefilmpje voor een les in onafhankelijk filmen) en een griezelige ondertoon, maar het eerste halfuur of zo is er niet veel te zien van een plot of karakterontwikkeling.<br />Maar heb geduld met de langzame start en hou vol, want het wordt steeds beter. Terwijl de film verdergaat, begin je te beseffen dat je de personages langzaam leert kennen (en om ze gaat geven) alleen al door hun gedrag en hun reacties op elkaar. De film geeft langzaam zijn geheimen prijs terwijl je de personages observeert en hun kleine mysteries oplost. Waarom lijkt Carlos een hekel te hebben aan Mark en waarom is Brooke zo gespannen in hun bijzijn? Wat is er met Imogen gebeurd toen ze een klein meisje was? Waarom is Isabelle zo ziekelijk geobsedeerd door de begraafplaats? Waarom hoort Mark de stem van zijn dode grootvader steeds als hij dieper en dieper het bos in gaat? En wat hebben ze allemaal te maken met Emily, een klein meisje dat jaren geleden in de beek is verdronken en wier geest nu rondwaart in het kamp? Er hangt een sfeer van geheimzinnigheid om hen heen en McLachlan vertrouwt zijn publiek voldoende om het ons zelf te laten oplossen in plaats van ons met elk punt op ons hoofd te slaan. Er is bijvoorbeeld een tamelijk goed uitgewerkt subplot over een van de meisjes en de enge conciërge, dat gebaseerd is op de veronderstellingen van het publiek <0xE2><0x80><0x93> en van de society. De film is van een achterdochtige aard en levert de noodzakelijke spanning en vastberadenheid.<br />De beloning komt in de laatste tien minuten, want dit is zo'n film waarin alles plotseling in één scène op zijn plaats valt. De'verrassing' aan het eind is niet erg origineel, hoewel het de moeite waard is om te onthouden dat deze film in 2001 is gemaakt en drieënhalf jaar in een lastige naproductie heeft doorgebracht voordat hij werd uitgebracht, dus hij komt min of meer pas na zijn tijd. Bovendien wordt de draai die hij aan zijn verhaal geeft overtuigend genoeg gedaan en met genoeg respect voor de intelligentie van het publiek om nog steeds een behoorlijke klap uit te delen. Dat geldt vooral voor het Nieuw-Zeelandse publiek, want de film gaat over hen.' De climax is vrijwel zeker gebaseerd op een onfortuinlijke gebeurtenis in onze recente geschiedenis. Meer zal ik er niet over zeggen, maar als u ernaar kijkt, zult u weten wat ik bedoel.<br />Voor een film die in het wilde weg in de wildernis is opgenomen met een cast die bestond uit een filmstudent en een filmploeg, is dit een verrassend gelikte en krachtige kleine thriller die eens te meer bewijst dat verbeeldingskracht, talent en Kiwi-vernuft meer waard zijn dan alle digitale orks en reuzenaapjes ter wereld bij elkaar. U zult er niet alleen de zenuwen van krijgen, maar aan het eind zult u waarschijnlijk ook een traantje wegpinken. Zeer aanbevolen.
I rented this DVD partly because it's a thriller (and I'm really into those at the moment) and partly because it's an independent New Zealand film that I hadn't heard of before. Hidden did the film festival circuit last year and won several international awards (including Best Feature at the Harlem International Film Festival, the Rebelfest Director's Award and the FAIF Best Director Award) before its limited local release last February, but it's on DVD that most of New Zealanders will get to know it. Tim McLachlan (the film's writer, director and producer) is pretty much an unknown even in his native country (although he was Ian McKellan's stunt double in Lord of the Rings) but if there's any justice in the world he'll be making a name for himself from this debut.<br /><br />I'll admit that I was a little put off by the premise  a group of teenage camp leaders go out into the bush to play hide & seek one afternoon, and scary stuff starts happening to them in the woods. Scary stuff happening to teenagers in the bush is a fairly well-trodden plot for New Zealand thrillers (the best example being the classic Bridge To Nowhere back in the 80s), not to mention for horror/thrillers in general, but I decided to give it the benefit of the doubt. Besides, playing hide & seek in the bush is something that just about every New Zealand kid/teenager's done at some point, so it kind of speaks to the national psyche. Crawling through wet "cutty grass" with mud smeared all up your pants, trying to keep out of sight and wishing you'd worn a darker jumper, itching from a dozen mozzie bites and hoping you don't sit on a tree weta This is the stuff that Kiwi childhoods are made of, and when you see an unlucky movie character slide down a wet bank and land in the creek you know exactly how he feels.<br /><br />I'll also admit that the film doesn't start off terribly well. You're about ten minutes in before you hear a single line of dialogue, and the first twenty minutes or so seems to consist mainly of people running around and hiding in the bush (actually, there's a great deal of that throughout the movie). There are approximately a dozen main characters to get to know, which isn't easy when all they're doing is chasing each other through the undergrowth and climbing up trees. There's a lot of stylish camera work (most of it done very simply with home-made wooden rigs and clever editing  watch the "Behind The Scenes" featurette for a lesson in independent film-making) and a generally creepy overtone, but not a lot in the way of plot or character development for the first half hour or so.<br /><br />But be patient with the slow start and and stick it out, because it gets a lot better. As the film goes on, you start to realise that you ARE slowly getting to know the characters (and starting to care about them) simply by their behaviour and their reactions to each other. The film gives up its secrets slowly as you observe the characters and solve their little mysteries. Why does Carlos seem to hate Mark, and why is Brooke so edgy around the both of them? What happened to Imogen when she was a little girl? Why is Isabelle so morbidly obsessed with the graveyard? Why does Mark keep hearing his dead grandfather's voice as he goes deeper and deeper into the woods? And how are they all connected to Emily, a little girl who drowned in the creek years ago and whose ghost is now rumoured to haunt the camp? There's an air of mystery surrounding them all, and McLachlan trusts his audience enough to let us solve it all for ourselves rather than hitting us over the head with each plot point. For example, there's a rather well-turned sub-plot involving one of the girls and the creepy caretaker, which relies on the audience's assumptions - and society's suspicious nature - to provide the necessary tension and resolution.<br /><br />The payoff comes in the final ten minutes or so  this is one of those movies where everything suddenly falls into place in one scene. The "surprise" at the end isn't terribly original  though it pays to remember that this film was shot in 2001 and spent three-and-a-half years in troublesome post-production before being released, so it's kind of coming in after its time. Besides, the twist is managed covincingly enough  and with enough respect for the audience's intelligence  that it still packs a pretty good punch. This is especially true for a New Zealand audience, as the film's climax is almost certainly based on an unfortunate event in our recent history. I won't say any more, but you'll know what I mean when you watch it.<br /><br />For a movie that was shot in the bush on a shoestring budget with a film student cast who doubled as crew, this is a surprisingly slick and powerful little thriller which proves once again that imagination, talent and Kiwi ingenuity is worth more than all the digital orcs and giant monkeys in the world. Not only will it give you the jitters, but you'll probably shed a tear or two by the end. Highly recommended.