Ik heb 'The Age of Innocence' sinds 1994 zo'n 15 keer gezien en vind de discussie of het saai is of niet fascinerend. Period-films zijn niet voor iedereen, en als je geen gevoel voor subtiliteit hebt, is iets als 'Joe Dirt' misschien beter voor je. Maar onder deze prachtige film ligt een onbetaalbare ode aan de individualiteit.<br />Michelle Pfeiffer speelt Ellen Olenska, een protofeminist die van haar mislukte Europese huwelijk naar het huis van haar bloedverwanten in de New York Society van 1870 vlucht. Ze is het grootste deel van haar leven weg geweest en de Verenigde Staten zijn vreemd voor haar, maar ze beseft al snel dat ze wordt beschouwd als een bedreiging, een zwart schaap <0xE2><0x80><0x93> en de society reageert op haar zoals ze zou reageren op een vieze zwarte vlek op een tapijt of op een van hun smokingoverhemden. 'Harmonie zou door een fluistering kunnen worden verwoest', zoals Joanne Woodward ook al heeft gezegd.<br />Daniel Day-Lewis speelt Newland Archer, een oprijzende patriarch die in haar iets ziet wat niemand anders in zijn rijke kring hem kan bieden: een onafhankelijk gezichtspunt op het leven. Als advocaat en machtig lid van zijn familie probeert hij dapper Ellen te beschermen tegen vrijwel iedereen, behalve tegen leden van hun eigen familie. Ondanks al haar problemen weigert gravin Olenska afstand te doen van haar individualiteit: ze rookt voor de ogen van Newland, verbergt zich niet voor mannen in sociale situaties en heeft kritiek op haar omgeving. Archer wordt niet per se verliefd op haar als persoon, maar op wat ze vertegenwoordigt: romantiek en ontsnapping.<br />Deze film, die meer weg heeft van een kunstwerk dan van een film, heeft veel om van te houden. Elke scène en elk stukje dialoog wijst tegelijkertijd op elegantie en wreedheid. Alle hoofdrolspelers en bijrollen zijn zo geloofwaardig en goedgevormd dat ze alles overtreffen wat Hollywood ons de afgelopen maanden voor de voeten heeft geworpen. En de setting voor deze film is erg onconventioneel, in elk geval voor de jaren negentig. Door mijn jarenlange ervaring met filmen kan ik begrijpen waarom de corporatie het nodig vond om zo meedogenloos op te treden, om zichzelf te beschermen tegen Ellen en wat zij vertegenwoordigde voor Newland, de pas gekroonde prins.<br />De afgelopen maanden heb ik ook waardering gekregen voor Winona Ryders rol als May. Ze is een sluwe politica die haar 'heldere blindheid' gebruikt als een megafoon voor de gedragsregels van de corporatie, als een manipulatiewapen tegen haar echtgenoot Newland en als een manier om plannen te smeden zonder dat het gemakkelijk ontdekt kan worden.<br />Ik vraag me af hoe vaak ik nog naar 'The Age of Innocence' zal kijken voordat ik het risico loop blootgesteld te worden aan Hollywoods eenentwintigste-eeuwse conformisme, zoals in 'Onafhankelijkheidsdag' of 'Wild, Wild West'. Het enige wat ik weet is dat Ellen Olenska (als een van mijn favoriete filmheldinnen) mijn eigen gevoel voor individualiteit ondersteunt, en zij noch de verbazingwekkende schoonheid van deze creatie van Scorcese zal ooit saai zijn.
I have seen "The Age of Innocence" about 15 times since 1994, and find the argument as to whether it is boring or not to be fascinating. Period films are not for everyone, and if you lack an appreciation for subtlety then maybe something like "Joe Dirt" may be better suited for you. But what lies beneath this wonderful movie is a priceless ode to individuality.<br /><br />Michelle Pfeiffer plays Ellen Olenska, a proto-feminist who flees from her failing European marriage to the home of her blood relatives in 1870's New York Society. She's been away for most of her life and the States are foreign to her, but she quickly realizes that she is viewed as threat, a black sheep ---and Society reacts to her as it would to a dirty black spot on a carpet or on one of their tuxedo shirts. "Harmony could be shattered by a whisper", as well narrated by Joanne Woodward.<br /><br />Daniel Day-Lewis plays Newland Archer, an up-and-rising patriarch who sees something in her that no one else in his rich circle could offer him: an independent viewpoint to life. As a lawyer and a powerful member of his family, he bravely tries to protect Ellen from basically everyone, esp. members of their own family. Despite all of her difficulties, Countess Olenska refuses to part from her individuality: she smokes in front of Newland, does not hide from men in social situations, and criticizes her surroundings. Archer doesn't necessarily fall in love with her as a person but with what she represents: Romanticism and escape.<br /><br />There is a lot to love about this film, which is more like a piece of art than a movie. Every scene and every bit of dialogue denotes elegance and brutality simultaneously. All of the leading and supporting characters are so believable and well formed that they trump anything Hollywood has been throwing at us in recent months. And the setting for this film is very unconventional, at least for the 90's. Through excellent film-making, I can see why Society felt the need to operate in such a ruthless fashion, in order to protect itself from Ellen and what she represented to Newland, its newly crowned prince.<br /><br />Over the past few months, I have also grown an appreciation for Winona Ryder's performance as May. She is a shrewd politician, who uses her "bright blindness" as a megaphone for Society's rules of conduct, a weapon of manipulation against her destined husband Newland, and as a way to continue plotting without easily being detected.<br /><br />I wonder how many more times I will watch "The Age of Innocence" before I risk being exposed to Hollywood's 21st century conformity, such as "Independence Day" or "Wild, Wild West". All I know is that Ellen Olenska (as one of my favorite cinematic heroines) serves to validate my own sense of individuality, and neither she nor the astonishing beauty of this Scorcese creation, will ever be boring. 10 out of 10 stars.