Een portret van het swingende San Francisco in de jaren zeventig, met een sombere en ongemakkelijke rechercheur die een onderzoek instelt naar een massamoord. Het begint goed, maar tegen het eind is het nogal uit de hand gelopen. De meeste inwoners van San Francisco zijn net als de meeste Amerikanen in die tijd vreemd en smerig, en de rechercheurs laten met hun stem en acteerkunst hun haat voor het werk en de maatschappij zien. Matthau heeft werk- en familieproblemen, en de familieproblemen zijn een los eindje dat aan het eind van de film niet wordt opgelost, en dat geldt ook voor Derns relatie met de verpleegster. Een nog groter probleem is dat de schurk de hele film lang geen woord zegt. We horen Matthau over hem tieren, we zien hem in homobars rondhangen (om zijn morele degeneratie aan te geven), maar er komt geen enkel woord van dialoog over zijn lippen. Het is alsof Matthau in rook opgaat.
A portrait of swinging San Francisco in the 1970's with a gloomy and uncomfortable detective investigating a mass murder, this opens well, but by the end has fallen pretty far. Reflecting mainstream America's discomfort at the time, most of Frisco's inhabitants are weird and sleazy, and the detectives by voice and acting show their hatred for the job and society. Matthau has job and family problems, and the family matters are a loose end that is never resolved by the film's end, nor is Dern's relationship with nurse. What's an even greater flaw is that the villain never says a word throughout the film. We hear Matthau rage about him, we see him hanging out in gay bars (to indicate his moral degeneracy), but not a single word of dialog passes his lips. It's like Matthau is swinging at smoke.