Poppedeine bewijst dat niet alle oude films klassiekers zijn. In feite bewijst Poppedeine dat de meeste films, of ze nu 60 jaar geleden zijn gemaakt, 30 jaar geleden of vorige week, terecht vergeten worden omdat ze zo erg verouderen.<br />Dit'mannetje-heeft-pop','mannetje-verliest-pop','mannetje-wint-pop-terug'-verhaal geeft ons Poppedeine (Vivian Blaine), een burleyque-ster met een geweldige stem en een grote aanhang onder de kaalhoofdige cast, en Mike Hannegan (Dennis O'Keefe), haar manager en de impresario van het burleske huis waar ze in speelt. Poppedeine wil legaal als zangeres aan de slag op Broadway en Mike wil haar helpen... maar haar bekendheid als burleske koningin zit in de weg. En dus komt Mike op het idee om een bekende auteur de memoires van Poppedeine te laten schrijven en de plooien glad te strijken. Poppedeine krijgt dan cultuur en dat zal haar legitieme theateraanbiedingen opleveren. Maar de auteur die ermee instemde om de ghostwriter te worden, is toevallig een heel knappe vent. Je raadt het nooit, er ontstaan misverstanden tussen Mike en Poppedeine. Maar alles komt goed. Een producer zet een show op Broadway op basis van de bestseller van Poppedeine. Poppedeine wordt niet alleen beroemd, maar ook al haar vriendinnen uit Mikes stripteaseshow, wat wil zeggen: Perry Como, Carmen Miranda en Martha Stewart. En het lukt Mike om de liefde van Poppedeine terug te winnen, samen met 25 procent van de show. Como en Stewart zingen en dansen mee op 'A-hubba, Hubba, Hubba' van Blaine, Como en Stewart afzonderlijk en in verschillende combinaties op 'Somebody's Walking in My Dreams', terwijl Como de meisjes voorgaat met 'Red, Hot and Beautiful' en zachtjes 'Here Comes Heaven Again' zingt, plus Carmen Miranda die met haar heupen en ogen rolt en haar r's laat galmen door 'Chico Chico', het grote nummer. De songs van Jimmy McHugh (muziek) en Harold Adamson (lyrics) zijn professioneel, maar dat is het dan ook wel zo'n beetje. Het enige nummer dat een hit werd, was Como's opname van 'A-hubba, Hubba, Hubba'. Het grote Latijnse nummer met Miranda lijkt op een bezuinigingsmaatregel van 20th Century Fox. In deze zwart-witfilm hebben ze dringend behoefte aan kleur en Busby Berkeley. Ongeveer de helft van de film, waarin de man de pop verliest en voordat de man haar terugkrijgt, is het een en al angst en ellende, met veel te veel overacting van Blaine en veel te veel schermtijd met haar en haar ghostwriter, Frederick Gerard (Steven Dunne). Dunne was waarschijnlijk een van de knapste acteurs die het nooit hebben gemaakt. Hij had een gladde, zelfverzekerde stem die perfect was voor de radio. Hij kan een wenkbrauw optrekken, maar hij is net zo nietszeggend als Como.<br />Maar wat de spijker op de kop slaat, is de rest van de acteurs. Het grootste deel van de tijd spreekt hij met een Brooklyn-accent, iets dat klinkt als de manier waarop Hollywood-schrijvers Damon Runyon proberen te imiteren. Hij draagt een pak met gecapitonneerde schouders, brede labels, een vlinderdas en een platte hoed met een slappe rand. Dit is iemands idee van een man uit de grappige wereld van de burleske. O'Keefe is in elk geval acteur genoeg om Hannegan wat menselijkheid bij te brengen. Vivian Blaine, daarentegen, was een actrice die, althans in mijn ogen, op de film altijd zo gepolijst en professioneel overkwam dat je er bloeddorstig van werd. Ze raakte haar doelwitten, maar niet je hart. Wat Carmen Miranda betreft, zij is Carmen Miranda; je vindt haar aardig of na een tijdje werkt ze op je zenuwen. Perry Como is zo relaxed dat hij meestal half in slaap lijkt te zijn. Wat mij betreft is Martha Stewart de uitblinker. Ze is levendig en weet hoe ze een vrolijk liedje moet verkopen.<br />Maar laten we het eens hebben over de mensen die nooit een vermelding krijgen; in dit geval een figurant die Charles Williams heette. Hij was een kleine man met een snorretje en een energieke manier van doen. Heeft hij ooit krediet gekregen voor een van de films waarin hij optrad? In Poppedeine heeft hij een kleine rol als winkelbediende die een briefje aan Mike Hannegan voorleest. Het is niet veel, maar hij maakt er het beste van. Voor degenen met een goed geheugen of een grote dvd-verzameling kun je je hem misschien herinneren van _Vogues_ van 1938. Williams speelt een douanebeambte in een groot produktienummer. We kijken naar hem door een raam waar hij aan het werk is. Ongeveer twee minuten lang gaat hij op in een lied en dans, waarbij hij Eddie Cantor niet helemaal imiteert. Dat is alle schermtijd die hij heeft. Het is grappig en eersteklas, en hij kreeg er ook geen rekeningen voor. (Dennis O'Keefe speelde ook in _Vogues_, als figurant in een niet-betaalde dans.)
Doll Face proves the point that all old movies aren't classics. In fact, Doll Face proves the point that most movies, whether made 60 years ago, 30 years ago or last week, are deservedly forgotten because they age so badly. <br /><br />This guy-has-doll, guy-loses-doll, guy-wins-doll-back story gives us Doll Face Carroll (Vivian Blaine), a burleyque star with a great voice and a big following among the bald- headed set, and Mike Hannegan (Dennis O'Keefe), her manager and the impresario of the burlesque house where she stars. Doll Face wants to go legit as a singer on Broadway and Mike wants to help her...but her notoriety as a burlesque queen gets in the way. So Mike cooks up an idea to have a noted author ghost Doll Face's memoirs and smooth over the rough spots. Doll Face will get culture and that will get her legit stage offers. Ah, but the author who agreed to be the ghostwriter happens to be a very handsome guy. Wouldn't you know it, misunderstandings arise between Mike and Doll Face. But everything works out. A producer puts on a Broadway show based on Doll Face's hit memoirs. Doll Face not only stars but so do all her pals from Mike's burlesque show, which means Perry Como, Carmen Miranda and Martha Stewart. And Mike manages to win back Doll Face's love, along with 25 per cent of the smash show. <br /><br />We get Como and Stewart singing and sort of dancing to "A-hubba, Hubba, Hubba," Blaine, Como and Stewart separately and in various combinations singing "Somebody's Walking in My Dreams," Como fronting the girls with "Red, Hot and Beautiful" and crooning "Here Comes Heaven Again," plus Carmen Miranda rolling her hips and eyes while trilling her r's through "Chico Chico," the big production number. The songs by Jimmy McHugh (music) and Harold Adamson (lyrics) are professional but that's about it. The only song that became a hit was Como's recording of "A-hubba, Hubba, Hubba." The big Latin production number with Miranda looks like 20th Century Fox was economizing. In this black-and-white movie it badly needs color and Busby Berkeley. For about half the movie, when guy loses doll and before guy gets her back, Doll Face the movie flops into angst and anguish, with over-acting by Blaine and far too much screen time with her and her ghostwriter, Frederick Gerard (Steven Dunne). Dunne was probably one of the handsomest actors never to make it. He had a smooth, assured voice perfect for radio. He can cock an eyebrow but he's as bland as Como. <br /><br />What drives the nail in, however, are the rest of the actors. Dennis O'Keefe was a versatile guy, but even he can't make Mike Hannegan interesting. O'Keefe has to speak with a "funny" Brooklyn accent most of the time, something that sounds like journeymen Hollywood writers trying to channel Damon Runyon. He's stuck wearing a suit with padded shoulders, wide labels, a bow tie and a pork-pie hat with a snap-brim. This is someone's idea of a guy from the funny world of burlesque. At least O'Keefe is actor enough to bring some humanity to Hannegan. Vivian Blaine, on the other hand, was an actress who, at least to me, always came across on film as so polished and professional as to be bloodless. She'd hit her marks but not your heart. Blaine made a big hit on Broadway four years later as Adelaide in Guys and Dolls, so perhaps movies simply didn't do her talent justice. As far as Carmen Miranda, she's Carmen Miranda; you either like her or after a while she gets on your nerves. Perry Como is so laid back he seems half asleep most of the time. The standout, for me, is Martha Stewart. She's vivacious and knows how to sell an upbeat song. <br /><br />But let's hear it for the people who never get a mention; in this case, a bit player named Charles Williams. He was a small guy with a little mustache and an energetic manner. Did he ever get a credit line in any of the movies he appeared in? In Doll Face he has a tiny part as a drug store clerk reading a notice to Mike Hannegan. It's not much but he makes the most of it. For those with long memories or big DVD collections, you might remember him from Vogues of 1938. Williams plays a customs clerk in a big production number. We're watching him through a window where he works. For about two minutes he goes into a song and dance, not quite imitating Eddie Cantor. That's all the screen time he has. It's funny and first- rate, and he didn't get billing there, either. (Dennis O'Keefe was in Vogues, too, as an unbilled dance extra.)