Christopher Guest is een creatieve geest die een paar heel grappige films heeft kunnen maken, zoals 'Best In Show', waarin hij een script vermijdt door zijn acteurs een schets te geven als matrix voor een scène, hen het idee een paar keer te laten uitproberen en dan de tweede of derde opname te accepteren als het eindproduct <0xE2><0x80><0x93> door alle stukjes in de montage aan elkaar te plakken. Soms werkt het, soms niet. Of om een beroemde advertentie te citeren: 'Soms voel je je een idioot, soms niet.' Voor deze kijker werkt dit mocument over een heel slechte filmmaatschappij die een heel slechte film produceert met een nogal zielige cast van acteurs die ten prooi vallen aan internet-geruchten dat er een Oscar in de lucht zit, als een grappig idee en sociaal commentaar voor ongeveer de eerste helft van de film, om vervolgens pijnlijk uit elkaar te vallen naarmate de film zijn geheel voorspelbare einde nadert. Guest gebruikt zijn gebruikelijke gezelschap van acteurs (Catherine O'Hara, Parker Posey, enz.) en die lijken zich uiteindelijk prima te amuseren. Ja, er zijn grappige momenten, maar hoe verder de film ploetert, hoe minder grappig de momenten worden en uiteindelijk het gevolg zijn van het 'gerucht van grootheid'. De film laat ons het oppervlakkige leven zien van de trieste troep acteurs, producenten en schrijvers die met een nogal afschuwelijk idee zijn begonnen.<br />Normaal gesproken haalt Guest deze grapjes er keurig uit, maar met films als 'The Producers' tegelijk op het witte doek is de grap misschien wat afgezaagd. Het is een goede film om naar te kijken als we in de tijd van de Oscars zijn <0xE2><0x80><0x93> en er zijn een paar scherpzinnige opmerkingen over onderscheidingen die door de film heen zweven. Dit is een film voor fans van Guest, maar geen goed begin voor degenen die zijn werk niet kennen.
Christopher Guest is a creative spirit who has been able to make some very funny films like 'Best In Show' where his technique of avoiding a script by giving his cast of actors an outline as matrix for a scene, letting them ad lib the idea a couple of times, then accepting the second or third take as the final product - pasting all the bits together in the edit. Sometimes it works: sometimes it flounders. Or to quote a famous advertisement 'Sometimes you feel like a nut, sometimes you don't'.<br /><br />For this viewer this mocumentary about a very bad film company churning out a very bad film with a rather pitiful cast of actors falling victim to Internet rumors that an Oscar is in the air works as a funny idea and social comment for about the first half four and then sadly falls apart painfully as it proceeds to its wholly predictable end. Guest uses his usual company of actors (Catherine O'Hara, Parker Posey, etc) and they seem to have a good time making fun of themselves ultimately. Yes, there are funny moments, but the further the movie plods the less funny the moments become and ultimately the result of the 'rumor of greatness' shows us the shallow lives of the sad sack troupe of actors and producers and writers that started out with a pretty awful idea.<br /><br />Guest usually pulls these capers off nicely, but perhaps with such films as 'The Producers' musical on the screens simultaneously the joke is stale. It is a good film to watch as Oscar time is upon us - and there is some pungent jabbing at awards concepts floating through the film. This is a movie for Guest fans, but not a good start for those who don't know his work. Grady Harp