Mijn tweede Chaney-film! Hoewel de film een enorme reputatie heeft als een van 'de' stomme films, denk ik dat ik de voorkeur gaf aan LAUGH, CLOWN, LAUGH boven deze. Dat wil niet zeggen dat ik er geen plezier aan beleefde. Het is een heel goede film, en Chaney is opnieuw een verbluffende rol van de gekwelde circusartiest Alonzo, die hopeloos verliefd is op de jonge Nanon (Joan Crawford), die niet graag door mannen wordt aangeraakt. Alonzo is natuurlijk de armloze artiest die echt armen heeft, en nadat hij Nanons vader heeft vermoord (ze ziet zijn misvormde hand), besluit hij ze te laten verwijderen zodat hij bij haar kan zijn. Het is allemaal niet zo simpel. Crawford is plotseling over haar angst om aangeraakt te worden heen en is verliefd geworden op de (saaie) held Norman Kerry. De film zit vol ironie en is opmerkelijk pervers. Ik weet nog niet of Browning een goede regisseur is... hij levert een paar uitstekende momenten en een paar heel saaie, vlak geregisseerde scènes. Zijn beste aanwinst is zijn ster, Chaney. Crawford is minder sympathiek dan Loretta Young in LAUGH, CLOWN, LAUGH... in feite vond ik haar nogal onaantrekkelijk en oninteressant vergeleken met Youngs charme. Ik zag het op de tv (het is de TCM-versie) en er zullen wel een paar scènes ontbreken, want de officiële looptijd is 65 minuten en de versie die ik heb gezien duurde minder dan een uur.
My second Chaney film! Despite it's huge reputation as one of "the" silent films, I think I preferred LAUGH, CLOWN, LAUGH to this. That's not to say I didn't enjoy it. It's a very good film, and Chaney is again amazing as tortured circus performer Alonzo, who is hopelessly in love with young Nanon (Joan Crawford), who doesn't like to be touched by men. Alonzo, of course, is the armless performer who actually has arms, and after killing Nanon's father (she sees his deformed hand), he decides to have them removed so he can be with her. Things are not so simple. Crawford has suddenly gotten over her fear of being touched, and has fallen in love with the (boring) hero, Norman Kerry.<br /><br />The film is coated with irony and it is remarkably perverse. I'm undecided about Browning as a director- he contributes some excellent moments, and some very dull, flatly directed scenes. His best asset is his star, Chaney. Crawford is less likable than Loretta Young in LAUGH, CLOWN, LAUGH- in fact, I found her rather unattractive and forgettable when compared to Young's sweet charm. I saw this over youtube (it's the TCM version) and it must be missing a few scenes, because the official running length has it at 65 minutes, and the version I watched ran under an hour.