In What Shall We Do with Our Old? kunnen we zien hoe Griffith zich vastklampt aan een volmaakte uitdrukking van schrijnendheid in zijn korte gelaatstrekken. Hier draait zijn benadering allemaal om subtiliteit en eenvoud.<br />Het feit dat het verhaal door slechts een handvol tussentitels kan worden overgebracht, zorgt voor realistischer en emotioneler acteerwerk. In veel vroege zwijgende films (inclusief die van Griffith) ging de helft van de voorstelling over het onthullen van plot of karakter door middel van belachelijke pantomime. Hier is dat niet nodig, en het acteerwerk gaat veel zuiverder over het overbrengen van stemming en toon, met de langzame, sombere bewegingen van het oudere echtpaar. Later geven de drukte in de rechtszaal en de gevangeniscel een meer uitzinnige indruk. Griffith, inmiddels een briljante meester in het tempo, vertraagt de boel weer voor de laatste scène.<br />Griffiths shots werden ook steeds verfijnder. Hij zet extra's in lijnen die de aandacht van het publiek naar bepaalde actiepunten trekken. Het is ook geweldig hoe het gelijkmatige decorontwerp het tempo van elke scène volgt terwijl het huis kaal en spartaans is, de werkplaats, de rechtszaal en de gevangeniscel vol en gelaagd zijn.<br />Als een soort sociaal proteststuk is What Shall We Do with Our Old in dezelfde trant geschreven als A Corner in Wheat uit 1909. Maar hoewel Griffith duidelijk verder is gegaan in zijn richting en de opstelling van de acteurs, mist het de dynamiek van de eerdere film. Het is jammer, want met meer afgeronde personages (in tegenstelling tot _A Corner_ in de anonieme menigte in Wheat) zou het een grotere impact hebben. Dat gezegd hebbende, nu een aantal scènes kennelijk verloren is gegaan, is het moeilijk te beoordelen wat we overhouden.
In What Shall We Do with Our Old? we can see Griffith grasping towards a perfect expression of poignancy in his short features. Here, his approach is all about subtlety and simplicity.<br /><br />The fact that the story can be conveyed through just a handful of intertitles allows for more realistic and emotional acting. In many early silent pictures (Griffith's included) half the performance was about revealing plot or character through ridiculous pantomime. Here, there is no need for that, and the acting is much more purely about conveying mood and tone, with the slow, sombre movements of the elderly couple. Later on, the bustle of the courtroom and the prison cell give a more frantic feel. By now a brilliant master of pace, Griffith slows things down again for the final scene.<br /><br />Griffith's shot composition was also becoming increasingly refined. He arranges extras in lines that draw the audience's attention to particular points of action. It's also great how the even the set design matches the pace of each scene  the home is bare and Spartan, the workshop, courtroom and prison cell are full and layered.<br /><br />Being a kind of social protest piece, What Shall We Do with Our Old is in a similar vein to 1909's A Corner in Wheat. However, while Griffith has clearly moved on in his direction and arrangement of actors, it lacks the dynamism of the earlier film. It's a shame, because having more fully rounded characters (as opposed to A Corner in Wheat's faceless crowds) it should have a greater impact. Having said that, with several scenes apparently lost it is difficult to judge what we are left with.