'Kind, kind. Als je naar dit verdoemde huis komt, wat is er dan om je te redden?' <0xE2><0x80><0x93> Judith Starkadder in KORT COMFORT-BEDRIJF.<br />Het 'kind' in kwestie is de enige nakomeling van ene Robert Poste (overleden) en, zoals we spoedig zullen ontdekken, is het nageslacht van Poste, Flora, nauwelijks iemand die gered moet worden. Geboren in haar ontluikende vrouwelijkheid, getergd door de gouden bol van een niet verwezenlijkte literaire carrière, valt Flora op door haar opmerkzame (of snobistische) stadsverfijning van Londen (die haar goede vriendin Mary en Mary's onschatbare bediende Sneller achterlaat) en gaat op weg naar de pastorale pracht van het platteland van Sussex om bij haar familie, de Starkadders, te gaan wonen en zichzelf te vinden. In plaats daarvan vindt ze: een met modder besmeurd, bouwvallig landhuis waar een Hollywood-rokkenjager woont (neef Seth), een hebberige boer (neef Reuben), een onnozele romanticus (neef Elfine), een al te liefhebbende moeder (neef Judith), een 'wraakzuchtige god', een bekerende vader (neef Amos) en een matriarch met een ijzeren wil (oudtante Ada Doem). Er is ook een snufje Lambsbreath (Adam) en een snufje Hawk-Monitor (Dick).<br />In de Starkadder-familie stuit Flora op weerstand tegen de moderne afwasmethoden (de twijg versus de zwabber), het gerucht dat haar vader ooit een onvergeeflijke misstap heeft begaan, de vaak aangehaalde permanentheid van de Starkadders in hun omgeving, en het vaak genoemde trauma van de matriarch nadat ze getuige is geweest van een bijzonder weerzinwekkend voorval in de houtopslagplaats ('...iets akeligs in het houthok'). Flora laat zich niet uit het veld slaan en toont een koel voorhoofd en een bijna ondoordringbare houding plus een buitengewoon overtuigende invloed. In de kille boerenhoeve, waar modieuze en toegepaste wetenschappelijke redeneringen zich halsoverkop storten op een onthutsende sociologische ontwikkeling en een onvolgroeid persoonlijk/familiaal groeiproces, is huilerig lachen aan de orde van de dag.<br />Zoals in de commentaren van anderen wordt vermeld, heeft juffrouw Beckinsale, gekleed in haar keurige periodeschort en met een innemende, onverstoorbare uitstraling (maar ook met een merkwaardig prepuberale uitstraling) sinds Flora niet meer zo'n goede rol gehad. Intussen worden die meestertoneelspelers, Freddie Jones, Ian McKellan en de onnavolgbare Eileen Atkins bijna gek van plezier als ze zich vol leedvermaak in hun rol ingraven. De Seth van Rufus Sewell smeult hilarisch, terwijl de Mybug van Stephen Fry, 'doordrenkt van de natuur' Dit soort komedies over manieren en culturele botsingen vroeg om een intelligente, opmerkzame en geestige regisseur. John Schlesinger (DARLING, 1965) voldeed uitstekend aan die eis.
"Child, child. If you come to this doomed 'ouse, what is there to save you?"- Judith Starkadder in COLD COMFORT FARM.<br /><br />The "child" in question is the lone offspring of one Robert Poste (deceased) and, as we are soon to discover, Poste's progeny, Flora, is hardly one in need of saving. Orphaned in her budding womanhood, nettled by the golden orb of an unrealized literary career, Flora strikes out from the discerning (or snobbish) urban sophistication of London ( leaving behind her good friend Mary and Mary's invaluable manservant, Sneller) and heads for the bucolic splendor of the Sussex countryside to lodge with her relatives, the Starkadders, and find herself.<br /><br />She finds instead: a muck-begrimed tumbledown estate wherein resides a ready-for- Hollywood womanizer (Cousin Seth), an estate-coveting farmer (Cousin Reuben), a daffy romantic (Cousin Elfine), a too-loving mother (Cousin Judith), a 'vengeful god', proselytizing father (Cousin Amos), and an iron-willed matriarch (Greataunt Ada Doom). There's also a smattering of Lambsbreath (Adam) and a smidgen of Hawk-Monitor (Dick).<br /><br />Inside the Starkadder fold Flora encounters a resistance to dish washing modernity (the twig versus the hand mop); the rumor of an unmentionable misdeed once perpetrated against her father; the oft-cited permanence of the Starkadders on their environs; and the matriarch's frequently mentioned trauma after having witnessed a particularly odious occurrence inside the outdoor log pile storage facility ("...something nasty in the woodshed"). Undaunted, Flora presents a cool brow and an almost impervious demeanor plus an extremely persuasive power to influence. Within COLD COMFORT FARM, where high fashion and applied scientific reasoning smash headlong into arrested sociological development and stunted personal/ familial growth, tear-inducing laughter is the order of the day.<br /><br />As mentioned in the comments of others, Ms. Beckinsale, clad in her natty period togs and radiating a winsome, unflappable aura (while also projecting a strangely prepubescent vibe), hasn't had as good a role since Flora. Meanwhile, those master thespians, Freddie Jones, Ian McKellan, and the inimitable Eileen Atkins nearly go mad with delight as they burrow gleefully into their characters. Rufus Sewell's Seth smolders hilariously while Stephen Fry's Mybug, "soaked in nature's fecund blessing", blusters uproariously. This sort of comedy of manners and cultural collision required an intelligent, perceptive and witty director. John Schlesinger (DARLING, 1965) fit the bill gloriously.