Als je op zoek bent naar een grappige, ontroerende, inzichtelijke, ontroerende film, dan is _Ten Inch Hero_ iets voor jou. Het is een verhaal over vier jonge vrienden en hun oudere, hippieachtige baas in een souvenirwinkel, die op zoek zijn naar liefde en leren om voorbij de uiterlijke schijn te kijken en vooropgezette ideeën los te laten.<br />Het is een bedrieglijk eenvoudige film. We hebben tenslotte op de lagere school geleerd om een boek niet op het omslag te beoordelen, maar misschien moeten de eenvoudigste lessen af en toe worden herhaald. Wie van ons kan zeggen dat we nooit iets hebben aangenomen van iemands uiterlijk? Wie heeft niet het gevoel gehad dat hij niet bij een bepaalde groep of situatie hoorde omdat hij niet in het profiel paste? Het is geen wonder dat veel jonge acteurs in Hollywood een rol in deze film wilden. Hollywood kan een van de meer oppervlakkige postcodes op de planeet zijn. Een knappe acteur krijgt een rol omdat hij knap is, maar wordt hem een andere rol ontzegd omdat hij te knap is? Een knap uiterlijk is een tweezijdig zwaard; het kan je de deur wijzen, maar zal je talent herkend worden? Zal je de rol van de knappe held worden toebedeeld of zal het je toegestaan worden unieke personages te creëren?<br />Dat brengt ons bij Priestly. O ja, Priestly! Priestly is uniek, uitbundig grappig, individualistisch, lief, geestig en charismatisch. Priestly rockt! Hij grijpt het publiek bij zijn dynamische entree en laat het nooit meer los. Hij begint onmiddellijk zijn wijze meningen te spuien met geestige humor en bijtend sarcasme, en het publiek is als was in zijn handen. Gezien zijn uiterlijk, met piercings, tatoeages en veelkleurige hanenkammen, moet het de tekst en het acteerwerk van Jensen Ackles zijn die dit personage verkopen. Het kan in elk geval niet Ackles' eersteklas uiterlijk zijn, vooral niet omdat het grootste deel van het publiek geen idee had wie hij was.<br />Halleluja! Misschien dat het ptb nu inziet wat een getalenteerde en getalenteerde acteur Ackles is. Jensen Ackles legt altijd een onderliggende subtekst in zijn rollen. Hij is een zeer subtiele acteur die zijn personages wordt, en Priestly is geen uitzondering. Zijn fans waarderen hem het meest vanwege zijn vertolking van Alec in Dark Angel en zijn huidige rol als Dean Winchester in de Supernatural van de CW. Hij heeft het vermogen om een schijnbaar rechtlijnig personage naar voren te halen en de diepte in hen te vinden en hun angsten en innerlijke krachten bloot te leggen met een grimmig realisme dat je omverblaast.<br />Priestly is een aangename afwisseling omdat hij zijn komische talent mag omarmen terwijl hij zijn meest normale en goed aangepaste personage tot nu toe neerzet, ondanks de uiterlijke verschijning van het personage. Hij neemt een personage dat het grootste deel van het publiek in het echte leven zou mijden en zorgt ervoor dat ze zich zorgen maken! Het grootste deel van het publiek zou Priestly aan het eind van de film uitnodigen voor het zondagse diner. Zoveel hielden ze van hem. Het is verfrissend om een personage, wiens uiterlijk zo buiten de norm lijkt te vallen, zo tevreden en gelukkig te zien.<br />Ackles mag dan de uitblinker zijn, de hele cast is fantastisch. Dit is een ensemblestuk waarin elke acteur een frisse kijk op zijn personage geeft en ervoor zorgt dat we om hem of haar geven. We lachen met hem of haar, we huilen met hem of haar en uiteindelijk zijn we blij met hem of haar. Je gelooft in deze broodjeszaak en de verschillende mensen die er wonen en je raakt betrokken bij zijn of haar leven.<br />Als je ooit hebt geprobeerd om lief te hebben of naar de middelbare school bent geweest en binnen kliekjes hebt geleefd, kun je van deze personages genieten en met hen meevoelen. Het concept van uiterlijke schijn wordt op verschillende manieren onderzocht, waarbij elk personage iets nieuws ontdekt over zichzelf en de wereld om hem heen. We weten allemaal dat we anderen niet moeten beoordelen op hun uiterlijk, maar hoeveel van ons realiseren zich dat onze kijk op onszelf misschien niet overeenstemt met hoe de wereld ons ziet? We kunnen onszelf net zo goed inperken als we anderen inperken.<br />Tien inch Hero is gewoon amusant. Het is in de eerste plaats grappig. Priestly is de komische stem en de tamponscène zal worden afgedaan als een klassieker. De film is prachtig gefotografeerd met vredige taferelen van het strand, afgewisseld met de levens van de vrienden. De regisseur, David Mackay, zorgt ervoor dat de film in een aangenaam tempo voortkabbelt, heen en weer schuivend tussen de verhalen van de personages, maar altijd je aandacht vasthoudend. Er is geen klok kijken of rusteloosheid, alleen maar een boeiende, bevredigende film.<br />Het script van scenarioschrijfster Betsy Morris is verfrissend realistisch; het is niet overdreven dramatisch of gekunsteld. Alles loopt niet zoals verwacht en er zijn drie of vier leuke wendingen die een paar verrassingen te bieden hebben.<br />Ja, het heeft een gelukkige afloop, hoewel alles niet perfect verloopt. In deze tijden waarin oorlog en angst de kop opsteken, hebben we misschien behoefte aan een aangenaam respijt van het dagelijks leven. Is dat niet wat de film hoort te doen? Ons weghalen uit ons leven? Het grappige van deze film is dat hij je bijblijft. Als je eenmaal aan die les op de lagere school wordt herinnerd, begin je de vreemdeling die je op straat tegenkomt een beetje anders te bekijken. Je kijkt in de spiegel en vraagt je af of je je potentieel bevredigt of dat je gewoon in de precontext blijft.<br />Dit is een film waar je van zult genieten. Ik vond deze personages leuk en zou graag met ze optrekken. Ik kan geen betere aanbeveling doen. Als je de kans krijgt, ga hem dan bekijken. En als je lid bent van de ptb, zorg dan dat deze film in de bioscopen komt en ga er niet van uit dat het publiek onder de dertig is. Alle leeftijden voelen zich met deze personages verbonden en iedereen geniet van een geweldige komedie. Deze film levert op alle vlakken resultaten op. Als je de kans krijgt, zou dit, met de jonge, getalenteerde cast van nieuwkomers, een slaperhit kunnen worden. Je hoeft alleen maar een beetje je best te doen om op te vallen. Als je ze eenmaal in de bioscoop hebt, gaan ze tevreden weg.
If you are looking for a funny, touching, insightful, feel-good movie then Ten Inch Hero is for you. It's a story about four young friends and their older, hippie dude boss at a sub shop searching for love and learning to see past outer appearances and let go of preconceived notions.<br /><br />It's a deceptively simple movie. After all, we all learned in grade school not to judge a book by its cover, but maybe the simplest lessons need to be revisited every once in a while. Who among us can say we've never assumed something about a person from their outer appearance? Who hasn't felt like they didn't belong in a certain group or situation because they didn't fit the profile? <br /><br />It's no wonder many of Hollywood's young actors wanted roles in this movie. Hollywood can be one of the more superficial zip codes on the planet. A handsome actor gets a role because he is handsome, but is another role denied him because he is too good looking? Good looks are a two sided sword; they may get you in the door, but will your talent be recognized? Will you be relegated to the hunky hero roles or will you be allowed to create unique characters? <br /><br />That brings us to Priestly. Ah yes, Priestly! Priestly is unique, riotously funny, individualistic, sweet, witty and charismatic. Priestly rocks! He grabs the audience from his dynamic entrance and never lets go. He immediately starts spouting his sage opinions with witty humor and biting sarcasm and the audience is putty in his hands. Considering his look, with piercings, tattoos and multi-colored Mohawks, it must be the writing and Jensen Ackles' acting that sells this character. It certainly can't be Ackles' leading man looks; especially since most of the audience had no clue who he was.<br /><br />Halleluiah! Maybe now the PTB will recognize what a gifted and talented actor Ackles is. Jensen Ackles always puts underlying subtext in his roles. He is a very subtle actor who becomes his characters and Priestly is no exception. His fans appreciate him most from his portrayals of Alec on Dark Angel and his current role as Dean Winchester on the CW's Supernatural. He has the ability to take a seemingly straight forward character and find the depth in them and expose their fears and inner workings with a stark realism that blows you away.<br /><br />Priestly is a nice change of pace because he is allowed to embrace his comedic talent while portraying his most normal and well-adjusted character yet, despite the character's outward appearance. He takes a character most of the audience would avoid in real life and makes them care! Most of the audience would invite Priestly over to Sunday dinner by the end of the film. They loved him that much. It is refreshing to see a character whose looks appear so outside the norm be so content and happy.<br /><br />While Ackles may be the obvious standout, the entire cast is superb. This is an ensemble piece with every actor bringing a fresh outlook to their character and making us care about them. We laugh with them, we cry with them and, in the end we rejoice with them. You believe in this sandwich shop and the diverse people that inhabit it and you become involved in their lives.<br /><br />If you have ever attempted love or been to High School and lived within the confines of cliques, you can enjoy and empathize with these characters. The concept of outer appearances is examined in several different manners with every character discovering something new about themselves and the world around them. We all know not to judge others by looks, but how many of us realize our view of ourselves may not mesh with how the world perceives us? We may hold ourselves back just as much as we confine others.<br /><br />Ten Inch Hero is downright entertaining. First and foremost it is funny. Priestly is the comedic voice and the tampon scene will go down as a classic. The movie is beautifully photographed with peaceful scenes of the beach interspersed with the lives of the friends. The director, David Mackay, keeps the movie flowing at a comfortable pace, shifting back and forth between the characters' stories, but always holding your attention. There is no clock watching or restlessness, just an engrossing, satisfying movie.<br /><br />The script by first time screenwriter Betsy Morris is refreshingly realistic; it is not overly dramatic or contrived. Everything does not turn out as expected and there are three or four nice twists to offer a few surprises.<br /><br />Yes, it has a happy ending although everything does not turn out perfect. Living in these times with war and fear rampant, maybe we need a pleasant respite from daily life. Isn't that what the movies are supposed to do? Take us away from our lives? The funny thing about this movie is it stays with you. Once you are reminded of that grade school lesson, you start viewing the stranger you pass on the street a little differently. You look in the mirror and wonder if you are fulfilling your potential or if you are just staying in the preconceived box? <br /><br />This is a movie you will enjoy. I liked these characters and would love to hang out with them. I can't think of a better recommendation then that. If you get the chance, go see it. And if you are one of the PTB, get this movie into theaters and don't assume the target audience is under the age of thirty. All ages can feel a connection to these characters and everyone enjoys a great comedy. This movie delivers in all areas. If given the chance, with the young, talented cast of up and comers this could be a sleeper hit. It just needs a little help getting noticed. Once you get them in the theater, they'll leave happy.