'All My Sons' is een van die teleurstellende films die ver genoeg in een bepaalde richting gaan om een beetje interessant te worden, maar die deze ideeën niet echt tot een zinvolle of zelfs dramatische bevredigende afloop volgen. In hoeverre dat tot op zekere hoogte te wijten was aan het oorspronkelijke werk van Miller en in hoeverre het te wijten was aan de veranderingen die de scenarioschrijvers hebben aangebracht, kan ik onmogelijk persoonlijk beoordelen, omdat ik het materiaal niet ken. Maar ongeacht de reden, naar mijn mening is het geen bijzonder goede film.<br />Chris Keller (Burt Lancaster) is de enigszins gedesillusioneerde zoon van een industrieel, Joe Keller (Edward G. Robinson) die toevallig verliefd is op de dochter van de voormalige zakenpartner van zijn vader (Howard Duff), Ann Deever (Louisa Horton). Wat een rooskleurig plaatje had kunnen zijn in een klein stadje, is in het honderd gelopen door een strafrechtelijk onderzoek naar de oorlogspraktijken van het bedrijf, dat ervan werd beschuldigd defecte onderdelen te hebben geleverd die uiteindelijk Amerikaanse piloten het leven hebben gekost <0xE2><0x80><0x93> terwijl Anns vader naar de gevangenis is gestuurd voor een misdaad waarvan steeds duidelijker wordt dat het net zo goed de schuld van Edward G. was.<br />De grote zwakte van deze film is dat het volkomen duidelijk is dat zijn personage de schuldige is. Anders zou er helemaal geen verhaal zijn. En een moreel dilemma zou eigenlijk meer gewicht moeten hebben dan dit. Had Keller de defecte onderdelen moeten weigeren, zelfs als dat betekende dat hij zijn fabriek moest sluiten? Natuurlijk had hij ze moeten weigeren, dus eigenlijk is er geen dilemma. De film probeert ons ervan te overtuigen dat zijn fabriek gedwongen zou zijn dicht te gaan als hij ze had geweigerd, en tegelijkertijd toont hij ons dat zijn bedrijf tijdens de oorlog floreerde. Dit maakt het economische element van het dilemma niet overtuigend. En zelfs als we geloofden dat hij moest kiezen tussen het weigeren van de onderdelen en het sluiten van zijn fabriek, dan nog was zijn toespraak over hoe hard hij moest werken niet overtuigend. Het feit dat Chris zo zijn best heeft gedaan om deze erfenis voor zijn kinderen te creëren, inspireert me niet bepaald tot empathie met zijn'moeilijke situatie'.<br />Als om de laatste mogelijkheid van een meeslepend drama de kop in te drukken, concentreert de uiteindelijke afsluiting van de film zich op een brief van Chris' broer, die in de oorlog is gesneuveld. Zijn brief, die volgens de film als een dramatische aardbeving door het gezin zou moeten gaan, is in plaats daarvan voorspelbaar en de tragische gevolgen ervan zijn ook voorspelbaar.
"All My Sons" is one of those disappointing films that goes far enough in a certain direction to become somewhat interesting but doesn't really follow these ideas to any kind of meaningful or even dramatically satisfying conclusion. To how much of an extent that was the fault of the original work by Miller and how much was due to the changes by the screenwriters it's impossible for me personally to judge because I'm not familiar with the material. But regardless of the reason, in my opinion it doesn't add up to a particularly good film.<br /><br />Chris Keller (Burt Lancaster) is the somewhat disillusioned son of an industrialist, Joe Keller (Edward G. Robinson) who happens to be in love with the daughter of his father's former business partner (Howard Duff), Ann Deever (Louisa Horton). What could have been a rosy small town setup however has been sent off the tracks by a criminal investigation into the war-time practices of the company, which was accused of passing off defective parts which ended up killing American pilots  Ann's father has been sent to prison for a crime that it becomes increasingly obvious was probably just as much Edward G's character's fault.<br /><br />The great weakness of this film is that it's completely obvious that his character is the guilty one. Otherwise there would be no story at all. And a moral dilemma should really have more weight than this one. Should Keller have rejected the defective parts, even if it meant shutting down his plant? Obviously he should have rejected them, so there's really no dilemma. The film tries to convince us that his plant would have been forced out of business if he had rejected them, and yet at the same time shows us that his business was booming during the war. This makes the economic element of the dilemma unconvincing. And even if we did believe that he had to choose between rejecting the parts and closing his plant, his speech about how hard he's struggled to create this legacy for his children hardly inspires me to empathy with his "plight".<br /><br />As if to quash any last possibility of compelling drama, the film's eventual conclusion focuses on a letter from Chris' brother, who died in the war. His letter, which the film implies should be like an earthquake of drama shaking this family, is instead predictable and its tragic consequences are also predictable.