Het is verbluffend om de negatieve kritieken over 'Crumb' te lezen - het venijn dat er door de recensenten over wordt uitgestort zonder dat duidelijk wordt waarom ze zo heftig hebben gereageerd. Net als de negatieve critici in de film zelf, nemen de recensenten hier alles wat Crumb produceert voor waar aan en slaan ze blindelings om zich heen met beschuldigingen van misantropie, vrouwenhaat, racisme en alle andere vernietigende aanklachten die ze maar te pakken kunnen krijgen. Het lijkt erop dat hoe eerlijker en directer een film is (of een stripverhaal, wat dat betreft), hoe meer mensen er een hekel aan zullen krijgen.<br />'Als je een spiegel voor iemands lelijke gezicht houdt, zou je dat eigenlijk moeten doen.' Je kunt niet van hem verwachten dat hij dankbaar is dat hij de kans krijgt om te zien hoe hij er echt uitziet, ook al is dit hoe we er allemaal echt uitzien.
It's amazing to read the negative critiques for 'Crumb'-- the venom poured onto it by reviewers with little explanation as to why they reacted so strongly. Just like the negative critics in the film itself, the critics here take everything Crumb produces at face value and lash out blindly with declamations of misanthropy, misogyny, racism and whatever other damning indictments they can lay their hands on. It seems the more emotionally honest and direct a film is (or a cartoon strip for that matter), the more people will hate it.<br /><br />I suppose if you hold a mirror up to someone's ugly face, you shouldn't expect him to be grateful for being given the chance to see the way he really looks, even if this is the way we all really look.