Ik heb de kans gehad om deze film twee keer te zien: een keer in het voorjaar van 2003 en een keer vorige maand. De impact was beide keren enorm en ik was tot tranen toe geroerd toen ik er de tweede keer met mijn familie naar keek. Ik denk dat de verschillende visies die ik hier heb gelezen een aanwijzing kunnen zijn voor je wereldbeeld. Afgezien van de technische verdiensten (het is terecht opgemerkt dat dit een lowbudgetfilm was), de thema's die hier zijn verkend, gaan ze in op de kern van wat het betekent om mens te zijn (in een krijgsgevangenkamp schoonheid en waarheid najagend), wat het betekent om vergiffenis te beoefenen terwijl de wraakzucht in je oplaait, en wat het betekent om lief te hebben zonder rekening te houden met je loyaliteiten. Ik begrijp wel waarom sommige mensen zouden zeggen dat deze film een cliché was, een eerbetoon aan de deugd. Maar gezien het feit dat het een waargebeurd verhaal was, denk ik dat het passend is om jezelf te onderzoeken op de keuzes die deze personages hebben gemaakt en je af te vragen welke keuzes wij zouden maken. En hoe beoordelen we onze reactie? Zijn we tevreden met het wegwuiven van de adeldom die de verpletterende klappen van de martelingen heeft doorstaan, alleen maar omdat de 'boodschap' te voor de hand liggend is? Of misschien inspireert het ons om boven een Rambo-achtige reactie uit te stijgen wanneer we met onrecht worden geconfronteerd. Als we onze menselijkheid willen verbeteren, moeten we streven naar edele idealen in plaats van die te bagatelliseren. Ja, er zit een onderliggend onderzoek in naar wat het betekent om Christus-achtige liefde te tonen in het aangezicht van wreedheid. Wat ik waardeerde, was dat het onderzoek gespeend leek van liberale of conservatieve manipulatie van Christus' boodschap. Er was gewoon een harde les voor nodig, zoals het liefhebben van je vijand, om te laten zien hoe dat eruit zou kunnen zien als mensen hun best doen om die les toe te passen.
I've had a chance to see this movie twice: once in spring of 2003 and once last month. The impact was great both times and i was moved to tears watching it with my family the second time. I think the divergent views I've read here may be indicative of one's world view. Aside for the technical merits (it has been rightfully noted this was a lower budget movie), the themes explored here cut to the core of what it means to be human (pursuing beauty and truth while in a POW camp), what it means to practice forgiveness when revenge is exploding within you, and what it means to love without regard to one's allegiances.<br /><br />I can see why some would counter that this movie was a cliché playing homage to virtue. But, considering it was a true story, I think it's appropriate to examine oneself against the choices made by these characters and ask what choices we would make. And how do we judge our response? Are we satisfied to dismiss nobility that withstood the crushing blows of torture simply because the "message" is too obvious? Or perhaps it might inspire us to rise above a Rambo-like response when faced with injustice. If we wish to advance our humanity we should strive for, not demean, noble ideals.<br /><br />Yes, there is an underlying exploration of what it means to show Christ-like love in the face of brutality. What I appreciated is that examination seemed devoid of liberal or conservative manipulation of Christ's message. It simply took a tough teaching like loving one's enemy and showed what that might look like when humans do their best to apply that lesson.