Voordat ze Amerika's grootste kassucces werd door de oudste maagd te spelen, was Doris Day een instinctieve, zij het ongeschoolde actrice en een bekwame, populaire zangeres. In Charles Vidor's Love Me Or Leave Me neemt ze de rol op zich van Ruth Etting, de getroebleerde zangeres uit het jazztijdperk, en haar tweelingtalenten komen gedenkwaardig samen. Het is een vlekkeloze voorstelling, des te indrukwekkender omdat ze onder de oppervlakte blijft, ingetogen.<br />Haar tegenspeler, James Cagney, neemt de lage weg; als Marty ('The Gimp') Snyder, een scheve brandkraan van een man, knettert hij van wrok en ontbrandt hij in woede. Vreemd genoeg wordt Days rol door zijn gekauw versterkt. De spanning tussen hun temperamenten voedt dit duistere drama dat af en toe op een musical lijkt, maar in wezen meer weg heeft van film noir (Vidor heeft per slot van rekening Gilda geregisseerd).<br />Als taxidanseres in een nachtclub in Chicago trekt Day de aandacht van Cagney (hij heeft de linnen-witwasserij-concessie voor de tent). Als hij ontdekt dat ze niet de snelle jongen is die hij in gedachten had, bezorgt hij haar een baantje in de spoelkeuken van een andere fabriek die hij bedient. Als hij ontdekt dat ze zangeres wil worden, regelt hij lessen bij pianist Cameron Mitchell (die de ondankbare rol speelt van de loyale maar onder druk gezette minnaar). Maar Cagney, die eraan gewend is te krijgen wat hij wil en iedereen om hem heen te intimideren tot hij zich overgeeft, ontmoet zijn gelijke in Day. Haar kalme vastberadenheid blijkt net zo sterk als zijn bulderende gebulder. Als het ernaar uitziet dat haar ster aan het rijzen is, wordt hij haar manager, zet haar op de radio en bezorgt haar een plek in New York als ster van de Ziegfeld Follies.<br />Ze sluiten zich aan bij een wraakactie van een huwelijk, waarbij van beide kanten een guerrillaoorlog uitbreekt. (Cagney's Snyder is een iets minder gestoorde versie van zijn Cody Jarrett in White Heat.) Een van hun vuurgevechten vindt plaats in haar kleedkamer na een voorstelling. Cagney slaat een vaas met bloemen door de kamer; Day steekt haar arm uit zodat hij een armband kan losmaken. Ze kibbelen nog wat, waarbij Cagney de ruzie verliest terwijl Day het drankje drinkt dat haar bondgenoot is geworden. Hij buigt zich naar haar toe en zegt tegen haar: 'Je moet ophouden met dat spul als je op een ouwe taart begint te lijken.' Het is het kilste moment in de film.<br />In de laatste derde scène beantwoordt Day een telefoontje uit Hollywood, dat de basis vormt voor het ontrafelen van deze rommelige, zenuwslopende relatie. En als het afronden naar het sentimentele neigt (met een omweg naar het melodramatische), lukt het niet helemaal. Cagney, acteur en personage, blijft hangen als een buldog met een bot. De Marty Snyders veranderen nooit, en Cagney weet het; hij blijft de zelfingenomen kleine crimineel die hij is begonnen als, wie kan dat nou?' Hij kan niet accepteren dat hij een vrouw heeft verjaagd van wie hij niet kan geloven dat hij zoveel van haar houdt.<br />Maar Day verheft zich tot een grootmoedigheid die hol klinkt. Haar stalen zelfvertrouwen over waar haar talenten haar zouden brengen, en haar achteloze ongevoeligheid in het gebruik van Cagney om haar te helpen daar te komen, maken haar laatste gebaar onwaarschijnlijk. Maar als ze in de schijnwerpers staat en 'Mean to Me' of 'Mean Ten Cents A Dance' zingt (met haar voeten uitdagend en uitdagend uit elkaar geplant), neemt Day, actrice en personage, het op een natuurlijke manier op. De stem is niet helemaal zoals die van Etting, die schril en beverig was, en Days grote, zelfverzekerde stem, maar de zelfverzekerdheid en stijl kloppen precies.
Before she became America's top box-office star by playing its oldest virgin, Doris Day was an instinctive, if untutored, actress and an accomplished, popular singer. In Charles Vidor's Love Me Or Leave Me, she takes on the part of Ruth Etting, the troubled songstress from the jazz age, and her twin talents merge memorably. It's a faultless performance, all the more impressive for staying understated, scaled down. <br /><br />Her co-star, James Cagney, takes the low road; as Marty (`The Gimp') Snyder, a lopsided fireplug of a man, he sizzles with resentment and ignites into rages. Strangely, his scenery-chewing complements Day's underplaying; the tension between their temperaments fuels this dark drama which occasionally resembles a musical but is closer at heart to film noir (Vidor, after all, directed Gilda).<br /><br />A taxi-dancer in a Chicago dive, Day catches Cagney's eye (he holds the linen-laundering concession for the place). Finding she's not the quick pick-up he had in mind, he lands her a job in the kick-line at another nitery he services. When he finds out she wants to be a singer, he arranges for lessons with pianist Cameron Mitchell (who plays the thankless role of the loyal but shoved-aside lover). But Cagney, used to getting what he wants and to browbeating everybody around him into surrender, meets his match in Day. Her quiet determination proves every bit as strong as his bellowing bluster. When it looks like her star is in ascendancy, he becomes her manager, puts her on radio, and snares her a spot in New York as a headliner in the Ziegfeld Follies.<br /><br />They settle into a grudge-match of a marriage, with guerrilla warfare erupting from both sides. (Cagney's Snyder is a marginally less disturbed version of his Cody Jarrett in White Heat.) One of their flashfire fights takes place in her dressing room after a show. Cagney knocks a vase of flowers across the room; Day extends her arm for him to unclasp a bracelet. They bicker some more, with Cagney losing the argument while Day nurses the drink that has become her ally. He leans over and tells her `You oughtta lay off that stuff  you're getting to look like an old bag.' It's the chilliest moment in the movie.<br /><br />In the last third, Day answers a call from Hollywood, which lays the foundation for the unravelling of this messy, nerve-wracking relationship. And if the wrapping up grasps toward the sentimental (with a detour into the melodramatic), it doesn't quite take. Cagney, actor and character, hangs on like a bulldog with a bone. The Marty Snyders never change, and Cagney knows it; he stays the self-deluded small-time hood he started out as, who can't accept that he's driven away a woman he can't believe he loves so much.<br /><br />Day, however, rises to a magnanimity that rings hollow. Her steely self-confidence about where her talents would bring her, and her casual callousness in using Cagney to help her get there, make her final gesture improbable. But when she takes the spotlight, singing `Mean to Me' or `Ten Cents A Dance' (with her feet planted provocatively  defiantly  apart), Day, actress and character, takes it by natural right. The voice isn't quite right  Etting's was reedy and tremulous, Day's big and secure  but the assurance and style are dead on.