Het is misschien hardvochtig om te zeggen dat Michael Winterbottom een van de meest consequent slechte regisseurs van tegenwoordig is, maar zijn nadruk op vaak contraproductieve technieken ten koste van het verhaal of het karakter heeft geresulteerd in een vrijwel ononderbroken reeks slechte films van veelbelovend materiaal, wat in veel opzichten veel erger is dan slechte films maken van videogames. Als altijd de alchemist slaagt hij er opnieuw in om goud in gewoon metaal te veranderen met _The Claim_, een vrij weelderige versie van Thomas Hardy's _The Mayor of Casterbridge_, die tijdens de goudkoorts naar de bergen van Californië verhuisde. Terwijl het basisverhaal tamelijk goed aanslaat bij de goudzoeker die zijn vrouw en kind verkocht voor een claim op het goud en opklom tot heerser over de stad die eromheen groeide, vindt hij zichzelf op weg naar de ondergang als ze weer opduiken en hij probeert het goed te maken, maar het is weinig meer dan een onderontwikkelde skeletachtige schets die nooit houvast biedt, die minder voelt als een poging tot subtiliteit, meer als onderschreven.<br />Hoewel het de complexiteit van het bronmateriaal wegneemt, blijft er genoeg over dat in andere handen een goed volwassen westers drama had kunnen opleveren, vooral in de nette omkering van genretraditie die Peter Mullans almachtige burgemeester van Kingdom Come probeert te overtuigen van Wes Bentley' De spoorwegmaatschappij heeft een contract met de aannemer die de spoorweg door zijn stad moet aanleggen om de groei ervan te garanderen. Toch komt het nooit tot de kern van het verhaal. De grote scènes worden voor minder dan ze waard zijn gespeeld (het is moeilijk te geloven dat een regisseur een scène van Mullan zou kunnen verknoeien waarin de hele stad wordt ingeschakeld om zijn echtelijke huis over de sneeuw naar het centrum van de stad te slepen, maar Winterbottom doet het) en personages en verhaal worden voortdurend naar de achtergrond gedrongen zonder dat er ooit iets op de voorgrond wordt gezet om dat te compenseren. Erger nog, geen enkele actie uit het heden in de film heeft enige werkelijke consequentie, wat tamelijk rampzalig is voor een moraliteit over consequenties. Het is het soort film waarin mensen om het leven komen en hun dood geen enkele indruk maakt op de emoties of de handelingen van de mensen om hen heen, zodat er van een saaie, onbeduidende film niets overblijft.<br /><0x3E> In plaats van een verhaal of een personage, lijkt Winterbottom geïnteresseerd in het herscheppen van de wereld van McCabe en mevrouw Miller, maar hij heeft het ergste van Altman zonder het beste genomen. Er is misschien af en toe een geïmproviseerd gevoel, maar dat wordt zelden ten bate van de film gebruikt. Het voelt aan als ongedisciplineerd genotzucht en het is symptomatisch voor de manier waarop veel te veel van de film onscherp is, zowel in overdrachtelijke als in letterlijke zin. Het voelt vaak aan als een film waarvan de weinige sterke punten weinig met de regisseur te maken hebben. Peter Mullan is een voortreffelijke rol van de burgemeester, die op overtuigende wijze het soort man naar voren brengt dat een hele stad kan regeren door louter wilskracht, maar hoewel je zijn leegte begrijpt, staat de film je niet toe er iets bij te voelen, zodat de finale eerder een nogal leeg spektakel is dan een echte tragedie. De tragedie van de film is eerder dat Mullan geen film kreeg die zijn optreden waard was. Helaas zijn de ondersteunende optredens nogal saai en karakterloos: Nastassja Kinski heeft weinig anders te doen dan wegkwijnen, Sarah Polley is...' Milla Jovovich is niet in staat om veel te doen met haar kartonnen brave meisje, en het ontbreekt haar aan het lef waarvoor haar sjofele snuisterij uitschreeuwt, terwijl Wes Bentley probeert te zweven op charisma zonder ooit genoeg te hebben om het te laten werken. In plaats daarvan worden ze overschaduwd door Mark Tildesleys schitterend nagebootste besneeuwde bergstadje en een verrassend krachtige en hartgrondige score van Michael Nyman, die zijn gebruikelijke wiskundige masturbatie verruilt voor iets grandiozers en hartstochtelijkers. En je weet wat ze zeggen over programma's waarin je neuriënd het decor verlaat.
It may be harsh to say that Michael Winterbottom is one of the most consistently bad directors working today, but his emphasis on often counterproductive technique at the expense of story or character has resulted in an almost unbroken run of poor films from promising material  which in many ways is far worse than making bad films out of videogames. Ever the alchemist, once again he manages to turn gold into base metal with The Claim, a fairly lavish version of Thomas Hardy's The Mayor of Casterbridge relocated to the California mountains during the Gold Rush. While the basic story transposes rather well  a down on his luck prospector who sold his wife and child for a gold claim and rose to rule the town that grew up around it finds himself on the road to destruction when they reappear and he attempts to make amends  it's little more than an underdeveloped skeletal outline that never grips, feeling less an attempt at subtlety, more underwritten.<br /><br />While it throws out the complexity of the source material, there's enough left here that could have made a good adult Western drama in other hands, especially in the neat turn around from genre tradition that sees Peter Mullan's all-powerful Mayor of Kingdom Come trying to persuade Wes Bentley's surveyor to drive the railroad through his town to ensure its growth. Yet it never gets to the heart of the story, playing the big scenes for less than they're worth (hard to believe any director could botch a scene of Mullan harnessing the whole town to manhaul his marital home across the snow and into the heart of town, but Winterbottom manages it) and constantly pushing characters and story into the background without ever placing anything in the foreground to compensate. Worse, no present-day action in the film has any real consequence, which is fairly disastrous for a morality play about consequences. It's the kind of film where people get killed and their death makes no impression on the emotions or actions of anyone around them leaving a dreary, inconsequential film with no drive.<br /><br />Rather than story or character, Winterbottom seems interested in recreating the world of McCabe and Mrs Miller, but he's taken all the worst of Altman without any of the best. There may be an occasional improvised feel, but it's rarely harnessed to the film's benefit, feeling like undisciplined self-indulgence and all too symptomatic of the way that far too much of the film is played out of focus, both metaphorically and literally. Indeed, it often feels like a film whose few strengths have little to do with the director. Peter Mullan is superb as the Mayor, convincingly essaying the kind of man who can rule an entire town by sheer force of will alone, but while you understand his emptiness, the film never allows you to feel for it, leaving the finale a rather empty spectacle rather than genuine tragedy. If anything, the film's tragedy is that Mullan didn't get a film worthy of his performance. Unfortunately the supporting performances are rather dull and characterless: Nastassja Kinski has little to do but waste away, Sarah Polley isn't able to do much with her cardboard good girl, Milla Jovovich lacks the moxie her saloon manger cries out for while Wes Bentley tries to coast on charisma without ever having enough to do the trick. Instead they're outshone by production designer Mark Tildesley's superbly recreated snowy mountain town and a surprisingly powerful and heartfelt Michael Nyman score that abandons his usual mathematical masturbation for something more grandiose and passionate. And you know what they say about shows where you come out humming the scenery