Als je wilt geloven dat je een superieure vorm van menselijkheid bent, kijk dan naar deze film en zeg dan tegen iedereen dat je weet dat ze hem moeten zien, dat hij hen diep zal raken en dat ze daarna nooit meer dezelfde zullen zijn. Als degenen die ernaar kijken je vertellen dat ze zich hebben verveeld, doe dan geschokt en zeg: 'O, mijn hemel, hoe is dat mogelijk?' Dit is een geweldig voorbeeld van wat ik een 'antifilm' zou noemen. Stel je voor dat je naar een galerie voor moderne kunst gaat voor een receptie, en je bent de eerste die er aankomt. Je komt bij een bouwsel met een kleine katapult. Als je er dichtbij komt, gaat de katapult af en wordt er een hoopje uitwerpselen in je gezicht gesmeten. Was dat geen geweldige 'kunst'? Als je dat denkt, is deze film ongetwijfeld voor jou. Ik hou van donkere, verontrustende films, maar het moet nog steeds een goede film zijn. Om een voorbeeld van mijn smaak te geven, noem ik 'The Beloved', 'A Clockwork Orange', 'Dogville' en 'Stalker' (hoewel lang niet zo goed als deze, kijk ik veel liever naar 'American Psycho' dan naar TotW).<br />Misschien was het de bedoeling om een didactische ervaring te creëren. Leert deze film ons iets? Niet als je ooit een documentaire over nazi-wreedheden hebt gezien. Voor mij moet er iets intrigerends zijn. De personages kunnen bijvoorbeeld allemaal weerzinwekkend zijn, maar dan moet er nog iets anders 'opspringen'. Er zou bijvoorbeeld humor (zwart-wit) kunnen zijn. In 'The Rapture' was er een sociologisch element dat effectief was (hoewel ik niet wil beweren dat deze film uitmuntend was <0xE2><0x80><0x93> nogmaals, het was een 'film'!). Ik vind het idee van een 'anti-horrorfilm' eigenlijk wel leuk. In plaats van zo nu en dan 'zombies' op te laten duiken die de hoofdrolspelers achternazitten, waarom zouden we niet de stille wanhoop laten zien die mensen voelen wanneer ze weten dat er krachten zijn die op het punt staan hen te vernietigen, maar ze begrijpen die krachten niet en weten niet precies hoe (of wanneer) ze vernietigd zullen worden (wat feitelijk de dood of een psychologische 'instorting' zou kunnen betekenen). Ik had gehoopt dat dit het geval zou zijn bij de film 'Blindness' (die ik eerder had gezien), maar in plaats daarvan zag ik een saaie, nogal conventionele constructie die op geen enkel niveau boeiend was. Maar 'Blindness' was in elk geval een film en geen belediging voor het publiek. Terwijl ik ernaar keek, kon ik hopen dat het zich zou ontwikkelen tot iets interessants. Toen het voorbij was, kon ik me een beter einde voorstellen dat het had kunnen doen slagen. 'Time of the Wolf' daarentegen heeft zoveel gebreken dat het gewoon de mentale inspanning niet waard is om er diep over na te denken. Zoals sommige van de oude Grieken beseften, vereist een 'kunstwerk' een centraal thema. Verder is het op zijn best een decoratief ornament. In wezen is dit een antiheldenversie van 'De Omegaman'. Ook dit is een goed idee, maar het is essentieel om het goed uit te voeren, in plaats van een hatelijke, puberale, zinloze puinhoop te creëren.
If you want to believe that you are a superior form of humanity, watch this film and then tell everyone you know that they must see it, that it will move them deeply, and that they will never be the same thereafter. When those who do watch it tell you how bored they were, act shocked and say, "oh my goodness, how is that possible?" This is a great example of what I'd call an "anti-film." Imagine going to a contemporary art gallery for a reception, and you are the first one to arrive. You come upon a construction that features a small catapult. As you get close to it, the catapult is set off, and a small pile of feces is flung in your face. Wasn't that great "art?" If you think so, this film is for you, no doubt. I enjoy dark, disturbing films, but it still must be a good film. To provide examples of my tastes, I'll cite "The Beloved," "A Clockwork Orange," "Dogville" and "Stalker," (though not nearly as good as these, I'd much rather watch "American Psycho" than TotW).<br /><br />Perhaps the idea was to create a didactic experience. Does this film teach us anything? Not if you've ever seen a documentary on Nazi atrocities. For me, there must be something intriguing. The characters can all be detestable, for instance, but then something else has to "step up." There could be humor ("black"), for example. In "The Rapture," there was a sociological element that was effective (though I'm not suggesting this film was excellent - again, at least it was a "film"!). I really like the idea of an "anti-horror film," actually. Rather than having "zombies" pop up every so often and chase the leading characters around, why not show the quiet desperation people feel when they know that there are forces about to destroy them, but they don't understand those forces, and don't know exactly how (or when) they will be destroyed (which could mean actual death or a psychological "meltdown").<br /><br />I was hoping this would be the case for the film "Blindness" (which I saw before this one), but instead experienced a bland, rather conventional construction that was not compelling on any level. However, at least "Blindness" was a film, and not an insult to the audience. As I was watching it, I could hope that it would develop into something interesting. When it was over, I could imagine a better ending that might have made it work. In contrast, "Time of the Wolf" has so many flaws that it is simply not worth the mental effort to consider in depth. As some of the ancient Greeks realized, a "work of art" requires a central focus. Otherwise, it is decorative ornament, at best. Basically, this is an anti-hero version of "The Omega Man." Again, this is a good idea, but it's essential to execute it well, instead of creating a snide, sophomoric, pointless mess.