Ik zapte naar Vergeten Zilver, net toen het op een doordeweekse avond, lang geleden, om een uur of elf begon. Hoewel ik totaal uitgeput was na een dag in de zoutmijnen, kon ik de tv nog steeds niet uitzetten. Het verhaal was meeslepend en overtuigend, met genoeg irrelevante details om het geloofwaardig te laten klinken. Ik was gefascineerd toen het ene na het andere feit op zijn plaats viel, met de onmiskenbare waarheidswaarde.<br />Pas de volgende dag, nadat ik verbijsterd naar een collega had gekeken die dubbel lag van het lachen toen ik het laatste bewijs vertelde dat een kiwi de gebroeders Wright had verslagen en een verklaring eiste, ontdekte ik dat het hele verhaal een complete verzinsel was. Een van de weinige keren sinds ik van de kleuterschool kwam dat ik helemaal in de ban was van een ritje en de enige keer dat ik me kan herinneren dat ik ervan heb genoten.<br /><br />Als je een geintje op grote schaal op prijs stelt, moet je Vergeten Zilver zien, of beter nog, het zien met een nietsvermoedende vriend.
I channel-flicked onto Forgotten Silver just as it started at about 11:00 one weeknight a long time ago. Although totally exhausted from a day at the salt mines, I still couldn't turn off the TV. The story was compelling and convincing with enough irrelevant detail to give it the ring of truth. I was fascinated as fact after fact fell into place with the unmistakable rightness of truth.<br /><br />It was only the next day, after bemusedly watching a workmate fold over laughing when I related the latest proof that a kiwi had beaten the Wright brothers to it and demanding explanation, that I discovered the whole thing was a complete fabrication. One of the few times since leaving kindergarten I have been completely taken for a ride and the only time I remember enjoying the trip.<br /><br />If you appreciate a prank on the grand scale then you have to see Forgotten Silver or, better yet, see it with an unsuspecting friend.<br /><br />