Op het hoogtepunt van Charlie Chaplins succes waren zijn 'Tramp'-komedies zulke solide geldschieters dat verschillende andere filmmaatschappijen valse Chaplin-films produceerden met acteurs (waaronder minstens één vrouw) die Chaplins kostuums, make-up en acteertechnieken zo goed mogelijk naspeelden. Eén valsemunter, een Mexicaan die zich voordeed als Charlie Aplin (!), werd door Chaplin voor de rechter gesleept; de andere waren voor het merendeel te obscuur om de moeite van het natrekken waard te zijn.<br />Verreweg de meest succesvolle valsemunter Chaplin (zowel artistiek als financieel) was Billy West, wiens pogingen om Chaplin precies na te doen zo plichtsgetrouw waren dat hij zelfs met zijn haar in krulspelden sliep om Chaplins van nature warrige uiterlijk na te bootsen. (Ironisch genoeg was Wests zwarte haar echt: Chaplins haar was Chaplins haar. 'The Hobo' is waarschijnlijk Wests beste film <0xE2><0x80><0x93> op zichzelf al grappig en buitengewoon Chaplinesque <0xE2><0x80><0x93> omdat West de Tramp in situaties plaatst die echte Chaplin-scènes nabootsen. Leo White, die een Europese dandy speelde in een paar van Chaplins Essanay-films, speelt hier een soortgelijke rol.<br />Ook in 'The Hobo' speelt Oliver Hardy <0xE2><0x80><0x93> pre-Laurel, zonder snor en aangekondigd als 'Babe' <0xE2><0x80><0x93> de logge Nemesis van de Tramp, die hier duidelijk de tegenspeler is van Billy West en Mack Swain en Eric Campbell in (uiteraard) Chaplins Keystone en Mutual-komedies. Hardy's personage wordt afgebeeld als een veelvraat - Hardy doet zaken met een stapel pannenkoeken die ik echt walgelijk vond - en daardoor is hij een te zwakke tegenstander voor de listen van de Zwerfster. Fans van Hardy zullen teleurgesteld zijn als ze zien hoe weinig hij hier te doen krijgt.<br />De plot is eenvoudig genoeg. West, als een Chaplinesque zwerver, daalt af uit een trein waarop hij 'op de rails heeft gereden'. (Dit is een zeer Amerikaans uitgangspunt, dat de in Engeland geboren Chaplin niet gebruikt zou hebben.) Bij een stopstation haalt de zwerver de stationschef en zijn knappe dochter over om hem tijdelijk de leiding te geven over de lunchroom en het kaartjeskantoor. Zelfs de voogdij over de combinatie van de muurkluis!<br />Als ik naar een film van Billy West kijk, merk ik dat ik de manieren zie waarop zijn zwervers alter ego's worden van Chaplin. In 'The Hobo' zien we er al vroeg een, als West uit de trein stapt en in botsing komt met een spoorwegmannetje. Meteen wordt de zwerver onderdanig: hij klopt het mannetje af en probeert hem duidelijk in de watten te leggen. Chaplins zwerver zou de situatie anders hebben aangepakt: hij zou de man in de watten hebben gelegd, maar hem vervolgens hebben geschopt of op een andere manier hebben verslagen. In een echte Chaplin-film zou de navvie gespeeld worden door iemand die er zelf ook grappig uitzag, zoals Albert Austin of Bud Jamison: hier speelt West alleen maar tegen een heel gewone, rechttoe rechtaan acteur. Als er een auto vol agenten opduikt, zien ze eruit als gewone Amerikaanse agenten... niet als Keystone Cops. En het meest fatale is dat de film eindigt met een ruzie in plaats van een achtervolging.<br />Als Wests hoertje de verliefde partij ontmoet (Virginia Clark, heel mooi) demonstreert hij zijn hartstocht door zijn handen tegen zijn hart te drukken en de hartslag ervan te pantomimeeren. Ik had het gevoel dat Chaplin deze scène subtieler zou hebben aangepakt. Eén ding dat West goed doet, is Chaplins komische truc die ik 'conversie' noem: Chaplin. Billy West heeft een voorliefde voor het behandelen van mensen als voorwerpen, voorwerpen als mensen, of als een object voor een heel ander soort voorwerp. Als West hier de treinkaartjes verkoopt, meet hij ze af als prullen: een echo van Chaplins archetypische conversiesequentie in 'The Pawnshop', waarin hij een wekker behandelde als bijna alles behalve een wekker.<br />'The Hobo' toont kort een acteur die een joods stereotiep speelt. Hoewel ik dit nogal verontrustend vond, moest ik Billy West wel gelijk geven... aangezien in verscheidene authentieke Chaplin-shorts uit deze periode ook joodse stereotiepen voorkomen.<br />In zekere zin is deze imitatie Chaplin beter dan het origineel. In 'The Hobo' neemt regisseur Arvid Gillstrom (wie?) heel slim twee scènes op met het kaartjesloket dat van opzij wordt gefilmd: zo krijg je een'splitscreen'-effect, met concurrerende scènes die tegelijkertijd aan beide kanten van het scherm plaatsvinden. Ik kan me van Chaplins hele oeuvre niet één camera-opstelling herinneren die zo veel indruk op me maakte als deze.<br />De echte Chaplin <0xE2><0x80><0x93> in zijn burgerauto <0xE2><0x80><0x93> kwam volgens de verhalen een keer langs een straat waar Billy West en zijn filmploeg een'schijtfilm' aan het opnemen waren. Chaplin bleef staan om naar de actie te kijken en wachtte beleefd tot er een pauze in de opnamen kwam. Toen ging hij naar West en zei tegen hem: 'Je bent een verdomd goede imitator, maar meer ben je niet.' Ik beschouwde dat als een goede beoordeling van Wests carrière: een verdomd goede imitatie van Chaplin, maar niet meer dan een imitatie. Toch is 'The Hobo' op zich grappig, en beter gemaakt dan sommige van Chaplins eerste Keystones. Ik geef 'The Hobo' een 7 op 10 voor kijkers die weten dat het geen echte Chaplin is.
At the peak of Charlie Chaplin's success, his 'Tramp' comedies were such solid money-makers that several other film companies churned out counterfeit Chaplin films, featuring actors (including at least one woman) who copied Chaplin's costume, makeup, and acting technique as closely as possible. One counterfeit, a Mexican who billed himself as Charlie Aplin(!), was sued out of business by Chaplin: the others were mostly too obscure to be worth bothering with.<br /><br />By far the most successful fake Chaplin (both artistically and financially) was Billy West, whose attempts to copy Chaplin exactly were so conscientious that he even slept with his hair in curlers to duplicate Chaplin's naturally tousled appearance. (Ironically, West's black hair was genuine: Chaplin's hair was prematurely grey, and he had to colour it to play the Tramp.) 'The Hobo' is probably West's best film -- funny in its own right, and extremely Chaplinesque -- because West places the Tramp in situations that emulate genuine Chaplin sequences. Leo White, who played a European fop in some of Chaplin's Essanay films, plays a similar role here.<br /><br />Also on-hand in 'The Hobo' is Oliver Hardy -- pre-Laurel, sans moustache, and billed as 'Babe' -- playing the Tramp's hulking nemesis, clearly cast here as Billy West's counterpart to Mack Swain and Eric Campbell in (respectively) Chaplin's Keystone and Mutual comedies. But Swain and Campbell used their bulk to menace the Tramp; here, Hardy's character is depicted as a glutton -- Hardy does some business with a stack of flapjacks which I found genuinely disgusting -- and this makes him too weak an opponent for the Tramp's stratagems. Fans of Hardy will be disappointed at how little he gets to do here.<br /><br />The plot is simple enough. West, as a Chaplinesque tramp, descends from a train on which he's been 'riding the rails'. (This is a very American premise, which the English-born Chaplin would not have used.) At a whistle-stop station, with amazing alacrity, the tramp persuades the stationmaster and his pretty daughter to let him take temporary charge of the lunch counter and the ticket office ... even having custody of the combination to the wall safe!<br /><br />Whenever I watch a Billy West film, I find myself spotting the ways in which his tramp DIFFERS from Chaplin's. In 'The Hobo' we see one of these early on, when West alights from the train and runs afoul of a railway navvy. Straight away, the tramp becomes servile: dusting off the navvy and clearly trying to curry his favour. Chaplin's tramp would have handled the situation differently; PRETENDING to curry the man's favour, but then kicking him or otherwise defeating him. Also, in a genuine Chaplin film, the navvy would be played by someone who looked funny in his own right, such as Albert Austin or Bud Jamison: here, West merely plays against a very ordinary straight-man actor. When a carload of cops show up, they look like normal American constables ... not Keystone Cops. Most fatally, the film 'climaxes' with an argument, instead of a chase.<br /><br />When West's tramp meets the love interest (Virginia Clark, very pretty) he demonstrates his passion by clutching his hands to his heart and pantomiming its heartbeat. I felt that Chaplin would have handled this scene more subtly. One thing that West gets right is Chaplin's comic trick which I call 'conversion': Chaplin's penchant for treating humans as objects, objects as humans, or one object for entirely another sort of object. Here, when West sells the railway tickets, he measures them out like yard goods: an echo of Chaplin's archetypal conversion sequence in 'The Pawnshop' in which he treated an alarm clock like nearly everything EXCEPT an alarm clock.<br /><br />'The Hobo' briefly features an actor playing a Jewish stereotype. Even though I found this distressing, I had to give Billy West credit for accuracy ... since several genuine Chaplin shorts from this period also include Jewish stereotypes.<br /><br />In one way, this faux Chaplin film is actually superior to the genuine article. Chaplin's skills as a director were minimal, and he famously boasted that he had 'no use for camera angles'. In 'The Hobo', director Arvid Gillstrom (who?) cleverly stages two sequences with the ticket window shot directly edge-on: this creates a 'split-screen' effect, with rival actions occurring simultaneously on both sides of the screen. In Chaplin's entire body of work, I can't recall one camera set-up which impressed me as much as this.<br /><br />Reportedly, the real Chaplin -- in his civilian rig -- once happened to pass by a street where Billy West and his poverty-row crew were filming a 'tramp' picture. Chaplin stopped to watch the action, courteously waiting until a break in the filming. Then he went up to West and told him 'You're a damned good imitator, but that's all you are.' I'd put that as a good appraisal of West's career: a damned good imitation of Chaplin, but just an imitation. Still, 'The Hobo' is funny in its own right, and better made than some of Chaplin's early Keystones. I'll rate 'The Hobo' 7 out of 10 for viewers who are aware that it's not a genuine Chaplin.