'Zeg, Jeff,' zegt Frankie (Frankie Darro), een student aan de Rawley-universiteit die huiswerk voor biologie maakt, 'weet jij hoe het hoofd wordt gevormd?' 'Nou,' zegt Jeff (Mantan Moreland, met uitpuilende ogen en rollend met zijn hoofd), 'ik zou zeggen dat het aan de onderkant van de ruggengraat begint en zich omhoogwerkt tot een bult.'<br />Zo goed als _Let's Go Collegiate_ wordt gemaakt, mensen... op twee dingen na, en een daarvan hangt af van hoe oud je bent. De film is een vervangbare programmeur, een van de duizenden die de studio's er snel uit hebben gegooid (monogram, in dit geval), die over minimale budgets en opnameschema's beschikten, en vaak over minimale plotlijnen. In _Let's Go Collegiate_ speelt Frankie Darro de stuurman van wat de Rawley-universiteit zou kunnen zijn. Als Bob Terry, de nieuwe sterspeler van het team, die nog niet in Rawley is aangekomen, wordt opgeroepen, zien Frankie en zijn vriend Tad een grote kerel, Herc Bevans, die op straat een brandkast draagt. Ze besluiten onmiddellijk hem voor het team te rekruteren en hem voor Terry te vervangen. Op die manier zullen hun meisjes blijven denken dat ze helden zullen zijn als het team de grote race wint. Natuurlijk heeft die grote kerel last van zeeziekte. Frankie en Tad worden misschien uit het team gezet omdat ze...' Ze besteden zoveel tijd aan het coachen van Herc dat hun cijfers omlaaggaan, hun vriendinnen voor Herc vallen, hun coach zijn bril verliest en Herc een geheim heeft dat pas ontdekt wordt als het team wint.<br /><br />Als een van de populaire films waarin Frankie Darro een rol heeft, met Mantan Moreland als zijn vriend, die altijd Jeff heet, stelt deze niet veel voor. Moreland wordt opgezadeld met alle stereotiepe berovingen en het dialect dat in die tijd voor rassenhumor doorging. Het acteerwerk is wat verlegen. Studiefilms over het grote spel waren zelfs in 1940 al een cliché. Dus wat zijn de twee uitzonderingen? Ten eerste een uitstekend nummer dat door Gale Storm wordt gezongen op een studentenbal. Ze speelt Midge, zevende nummer, en is een van de vriendinnen. Het nummer is 'Look What You Have Done to Me', muziek van Edward Kay en teksten van Harry Tobias. Het is een vrolijk, swingend nummer met een soepele melodielijn die een paar onverwachte wendingen neemt. Het is een kwaliteitsnummer en je zult het alleen horen als je door 'Let's Go Collegiate' heen ploetert.<br />De tweede uitzondering hangt af van hoe oud je bent. Barton Yarborough, een filmacteur die in de jaren veertig 17 films maakte, speelt de rol van coach Walsh. Voor degenen onder ons die oud genoeg waren om zich te herinneren dat ze's avonds rond de radio zaten, was Yarborough Doc Long, een van de drie hoofdrolspelers in misschien wel de grootste avonturenserie op de radio... tromgeroffel, alstublieft... 'I Love a Mystery'. Het werd in 1939 uitgezonden, werd enorm populair en verdween in 1952 toen de televisie het overnam. Jack Packard was de stoere, slimme leider van de drie, Doc Long was de uitbundige, altijd in voor een knokpartij of een lolletje. Reggie York was groot en sterk en vond zichzelf net zo'n vrouwenversierder als Doc. Ze waren oude vrienden die een detectivebureau in San Francisco begonnen. De meeste afleveringen duurden 15 minuten en Carlton Morse, de man die ook 'One Man's Family' had gemaakt en geschreven, schreef alles. Jack, Doc en Reggie raakten altijd betrokken bij gevaarlijke avonturen en mysteries, met veel actie en levendige situaties. Als je bij je radio zat, had je geen grafische voorstelling nodig van het ergste wat er gebeurde. Dit alles werd elke doordeweekse avond bij je thuis afgeleverd. Een van de gedenkwaardige dingen aan I Love a Mystery was het openingsthema, Valse Triste, een sombere, onheilspellende, duistere melodie, als er ooit een was geweest.<br />Yarborough was geboren in 1900 en gestorven in 1951. Hij speelde Doc Long tot het laatste jaar van de serie. Hij was ook een sleutelfiguur in Morse's 'One Man's Family', waarin hij Cliff Barbour speelde toen de serie in 1932 begon, tot hij stierf. Yarborough had een aparte stem die niet erg opvalt als je hem ziet in Let's Go Collegiate. En hij ziet er niet uit zoals ik me de jonge Doc Long voorstelde. Hij gebruikte zijn stem gedenkwaardig als Doc (en als Cliff Barbour). Dat was de bedoeling van de radio.<br />De indruk van grote avonturen die op een bijzondere manier tot leven werden gebracht in 'I Love a Mystery' staat me nog levendig voor de geest. Een ander radiohoogtepunt voor een kleine jongen die op een middag in zijn eentje zat te luisteren naar, volgens mij, Jack Armstrong, was het moment waarop een mooie en kwaadaardige vrouw een slachtoffer maakte door een hoedenspeld uit haar haar te halen en die in het oor van de man te steken. Daardoor rende ik de tuin in, waar ik bleef staan tot er iemand thuiskwam. Ik wilde niet het risico lopen dat die vrouw en haar hoedenspeld uit een kast tevoorschijn zouden komen en op me af zouden stormen. Dat zijn de geneugten van de verbeelding, bevrijd van de kan-je-de- vloek-niet-meer-over-hebben van te veel CGI. Geef mij maar een hoedenspeld in de hand van een mooie vrouw in plaats van een stripfiguur die door kilometers hoge explosies vliegt.
"Say, Jeff," says Frankie (Frankie Darro), a student at Rawley University who is doing some biology homework, "do you know how the head is formed?" "Well," says Jeff (Mantan Moreland, bugging his eyes and rolling his head), "I'd say it starts at the base of the spine and works its way up to a lump." <br /><br />That's as good as Let's Go Collegiate gets, folks...except for two things, and one of these depends on how old you are. The movie is a dispensable programmer, one of thousands churned out quickly by studios (Monogram, in this case), which had minimal budgets and shooting schedules and, often, minimal plots. With Let's Go Collegiate, Frankie Darro plays the coxswain on what might be Rawley University's first champion rowing team in 15 years. When Bob Terry, the new star stroke for the team, who hasn't arrived at Rawley yet, gets drafted, Frankie and his pal, Tad, spot a big guy, Herc Bevans, hefting a safe on the street. They immediately decide to recruit him for the team and substitute him for Terry. That way their girls will continue to think they'll be heroes when the team wins the big race. Of course, the big guy is prone to sea sickness, Frankie and Tad may get booted off the team because they're spending so much time coaching Herc that their grades have slipped, their girl friends have fallen for Herc, their coach loses his glasses, and Herc has a secret that's discovered only after the team wins. <br /><br />As one of several popular movies Frankie Darro starred in with Mantan Moreland as his pal, always named Jeff, this one isn't much. Moreland gets stuck with all the stereotypical mugging and dialect that passed for racial humor back then. The acting is self-conscious. Collegiate movies about the big game were a cliché even in 1940. So what are the two exceptions? First is one excellent song sung at a fraternity/sorority dance by Gale Storm. She plays Midge, seventh billed, and is one of the girlfriends. The song is "Look What You have Done to Me," music by Edward Kay and lyrics by Harry Tobias. It's a bright, swinging song with a smooth melodic line that takes a couple of unexpected turns. It's a quality song and you'll never hear it unless you slog through Let's Go Collegiate. <br /><br />The second exception depends on how old you are. Barton Yarborough, a journeyman film actor who made 17 movies in the Forties, plays the role of Coach Walsh. For those of us old enough to recall sitting around the radio in the evening, Yarborough was Doc Long, one of the three major characters in perhaps the greatest adventure series on radio...drum roll, please..."I Love a Mystery." It went on the air in 1939, became hugely popular and then sputtered out in 1952 as television took over. Jack Packard was the tough, smart leader of the three, Doc Long was the ebullient one, always ready for a fight or a laugh. Reggie York was big and strong, and fancied himself as much a ladies man as Doc did. They were old friends who started a detective agency in San Francisco. Most of the installments ran 15 minutes and Carlton Morse, the man who also created and wrote "One Man's Family", wrote all. Jack, Doc and Reggie were always getting involved in dangerous adventures and mysteries, with lots of action and vivid situations. If you were sitting around your radio, you didn't need CGI to visualize the worst that was happening. All this was delivered in your home every weeknight. One of the memorable things about I Love a Mystery was the opening theme, Valse Triste, a brooding, foreboding dark melody if there ever was one. <br /><br />Yarborough was born in 1900 and died in 1951. He played Doc Long until the last year of the show. He also was a key character in Morse's "One Man's Family," playing Cliff Barbour when the series started in 1932 until he died. Yarborough had a distinctive voice that doesn't seem like much when you see him in Let's Go Collegiate. And he doesn't look like how I imagined the young Doc Long. He used his voice memorably as Doc (and as Cliff Barbour). That was the point of radio. <br /><br />The impression of great adventures brought distinctively to life in "I Love a Mystery" is still vivid in my memory. Another radio highlight for a little kid listening alone one afternoon to, I think, Jack Armstrong, was when a beautiful and evil woman dispatched a victim by taking a hat pin from her hair and driving it into the guy's ear. That sent me out running into the yard, where I stayed until someone came home. I was not about to take the chance that this woman and her hat pin might emerge from a closet and rush toward me. Those are the delights of a person's imagination, free of the can-you-top-this curse of too much CGI. Give me a hat pin in the hand of a beautiful woman any day instead of an enhanced comic book hero flying through mile-high explosions.