Omdat het een Britse film was en Jemma Redgrave de hoofdrol had, verwachtte ik dat hij wat stijlvoller zou zijn. Het is weer zo'n droomhorrorfilm waarin de dingen gebeuren zonder een logische volgorde, maar wanneer de regisseur daar zin in heeft. Toch zit er één geweldig idee in, waarvan ik weet dat ik het ergens in een verhaal heb zien gebruiken: het bestaan van een echt huis en zijn droomtegenhanger, die op de een of andere occulte manier met elkaar verbonden zijn. In een van de scènes van deze film raakt de vriendin en partner van de heldin verdwaald in het droomhuis, op zoek naar een manier om eruit te komen, terwijl de heldin haar zoekt in het echte huis, op zoek naar een manier om erdoorheen te komen. Voor mij is dit behoorlijk eng en suggestief. Maar het idee werkt alleen als de twee huizen voortdurend van elkaar gescheiden blijven; deze nachtmerriefilms zijn afhankelijk van de schok van de dromen die doorbreken naar de echte wereld, of hun nabootsing van de echte wereld. Op een dag zou een filmmaker met meer zelfbeheersing het idee moeten accepteren en het goed doen.
Because this was British and starred Jemma Redgrave, I expected it to be classier. It's another of those dream horror movies where things happen according to no logical sequence but whenever the director feels like it. Yet it does have one great idea, which I know I've seen used in a story somewhere: the existence of a real house and its dream counterpart, connected in some occult way. In one scene of this movie the heroine's friend and partner becomes lost in the dream house, looking for a way to get out, while the heroine searches for her in the real one, looking for a way to get through. To me this is quite scary and evocative. But the idea only works if the two houses stay separate throughout; these dream horror movies rely on the shock of the dreams breaking through into the real world, or their mock-up of the real world. Some day a filmmaker with more restraint should take the idea and do it right.