Dit is echt de beste autofilm die ik ooit heb gezien. Ik zie bijna voor me hoe de mensen in de drive-in op de explosies zitten te wachten en zich afvragen wat ze hebben moeten doorstaan. Deze film is zoveel meer dan alleen maar een grappige autofilm. Hij is beter dan Easy Rider omdat hij niet wordt gehinderd door alle hippie-onzin die niet echt oud is geworden en omdat Easy Rider je voortdurend vertelt waar het over gaat, terwijl Two Lane Blacktop het je eerder laat zien dan vertelt. Het is, aan de ene kant, een meditatie over vrijheid en de nadelen ervan. De chauffeur en de monteur zijn vrij, maar ze zijn niet gelukkig. Dat is de prijs van hun vrijheid. Ze ruilen comfort en menselijke verbondenheid in voor vrijheid. Aan de andere kant is de waarheid waardevol. De chauffeur en de monteur kennen niets anders dan de waarheid. Ze vinden een soort troost in het feit dat hun leven simpel en waar is. Maar de GTO liegt tegen iedereen. Zijn hele persoonlijkheid en zijn auto zijn een leugen. De enige keer dat hij de waarheid lijkt te vertellen is als hij bij de chauffeur is en in de '55, en dat is de enige keer dat iemand tegen hem zegt dat hij zijn mond moet houden. Hij gaat door met zijn leugens, zelfs als hij uiteindelijk de waarheid waarmee hij ooit in contact is gekomen in zijn leugens verwerkt. Ik denk dat ik van deze film hou omdat hij me een verhaal vertelt zoals alleen een film dat kan. Hij laat me dingen zien in plaats van ze te vertellen en dat kan van zo weinig films gezegd worden.
This really is the best road movie I have ever seen. I can almost see the folks in the drive-in waiting for the explosions and wondering what they sat through. This film is so much more than just a fun car movie. It is better than Easy Rider because it is not encumbered by all the hippie platitudes that really didn't age well and because Easy Rider is constantly telling you what it is about while Two Lane Blacktop shows you rather than telling you. It is, on the one hand, a meditation on freedom and its drawbacks. The Driver and The Mechanic are free but they are not happy. That is the price of their freedom. They trade comfort and human connection for freedom. On the other hand is the value of truth. The Driver and Mechanic know nothing but truth. They find a sort of comfort in the fact that their lives are simple and true. GTO, however, lies to everyone. His whole persona and his car are all a lie. The only time he seems to be telling the truth is when he is with the driver and in the '55 and that is the one time someone tells him to shut up. He goes on with his lies even incorporating the realest truth he ever came in contact with into his lies in the end. I guess I love this movie because it tells me a story in a way that only film can. It shows me things rather than telling me and that can truly be said of so few films.