Meer dan twee uur lang is 'Silkwood' van Mike Nichols nogal lang en traag, en niet helemaal wat ik had verwacht. De dramatische, mysterieuze omstandigheden rond het leven en de dood van de echte Karen Silkwood brachten me op het idee dat de film spannend zou zijn en goed in elkaar zou zitten, en zich voornamelijk zou richten op onveilige werkomstandigheden in een plutoniumfabriek. In plaats daarvan is het meer een film op basis van personages, een kans voor Meryl Streep om een gedetailleerd portret te maken van een vrouw uit de arbeidersklasse van Oklahoma.<br />Natuurlijk is het altijd een genoegen om Streep diep in een personage te zien graven. Ze ontkracht onze aanvankelijke indruk dat Karen gewoon een luidruchtige meid is die zich in vakbonds- en werksituaties stort omdat ze al het andere in haar leven aan het verliezen is. Ze heeft ook goede scènes met Kurt Russell (als haar vriend) en Cher (als haar lesbische huisgenoot).<br />Maar uiteindelijk denk ik dat Nichols een beetje te veel van zijn hoofdrolspeelster houdt. Hij belicht Streep en filmt haar zo dat ze er in veel scènes bijna te mooi uitziet voor een filmster (ondanks haar afschuwelijke kortgeknipte haar), en haar stem is bijna te goed als ze 'Amazing Grace' zingt. Verschillende scènes kunnen worden ingekort of helemaal worden geschrapt, en Karens karakterboog zou dan nog op zijn plaats zitten. De eerste 30 minuten van de film gaan bijvoorbeeld veel te lang over Karens relatie met haar drie kinderen, die nu onder de hoede van haar ex-man zijn, maar daarna komen ze niet meer in de film voor.<br />Omdat Nichols nooit zeker weet of hij meer aandacht moet besteden aan Karens relaties of aan haar werk, en niet eens wil proberen de verwarrende omstandigheden rond Karen Silkwoods dood te verklaren, werkt 'Silkwood', hoewel een goede illustratie van Streep, niet helemaal als film.
At over two hours, Mike Nichols' "Silkwood" is rather long and slowly paced, and not quite what I was expecting. The dramatic, mysterious circumstances surrounding the real Karen Silkwood's life and death led me to think that the movie would be suspenseful and closely plotted, focused mainly on the subject of unsafe working conditions at a plutonium-processing facility. Instead, it's more of a character-based movie, a chance for Meryl Streep to create a detailed portrait of a working-class Oklahoma woman.<br /><br />Of course it's always a pleasure to watch Streep dig deeply into a character. She subverts our initial impression that Karen is just a rowdy good-time girl, playing her as a woman who throws herself into union and workplace-safety concerns because she is losing everything else in her life. She also has good scenes with Kurt Russell (as her boyfriend) and Cher (as her lesbian housemate).<br /><br />But ultimately, I think that Nichols loves his leading lady a little too much. He lights and shoots Streep to look almost too movie-star pretty in many scenes (despite her awful shag haircut), and her voice is almost too good when she sings "Amazing Grace." Several scenes could be trimmed or cut entirely, and Karen's character arc would still be in place. For instance, the first 30 minutes of the movie spend way too long dealing with Karen's relationship with her three children, who are now in the custody of her ex-husband, but never appear in the movie after that.<br /><br />Because Nichols is never sure whether to focus more attention on Karen's relationships or on her job, and is unwilling to even try to explain the confused circumstances behind Karen Silkwood's death, "Silkwood," while a good showcase for Streep, does not fully work as a film.