Hij begint heel veelbelovend, met een paar slimme dialogen en een interessante plot over een oude acteur die zich terugtrekt.<br />Maar Bogdanovich had helaas iets anders in gedachten.<br />Hij introduceert een personage dat heel duidelijk in een lustmoordenaar zal veranderen, en de film richt zich bijna uitsluitend op hem. Nu begrijp ik de punten die Bogdanovich met dit verhaal probeerde te bereiken, maar op de een of andere manier is hij in een Hitchcock-val gelopen, d.w.z. hij heeft de logica laten varen door de schok en de afschuw. Net als de zojuist genoemde mollige Engelsman met een voorliefde voor het negeren van de logica en het beledigen van de intelligentie van de (intelligente) kijker, dient Bogdanovich ons wat onzin toe. Links en rechts vliegen kogels in het rond, en lijken stapelen zich op, maar toch duurt het een eeuwigheid voordat de mensen de kogels horen of beseffen hoe verschrikkelijk een aantal situaties is waarin er op goed geluk wordt geschoten. De moordenaar schiet drie keer in zijn huis, in wat vermoedelijk een idyllische buitenwijk van de middenklasse is, en niemand belt de politie! Niemand hoort de kogels. En de scène waarin Karloff de moordenaar nadert mag dan wel goed doordacht zijn, maar in combinatie met de klap op het gezicht die erop volgt, hoort hij eerder thuis in een komedie of een fantasie dan in een film die naar realisme streeft. Karloffs assistente is net zo Chinees als Jennifer Lopez.<br />Bogdanovich is zo verstandig om geen toneelcarrière na te streven; hij komt amateuristisch over. De zin 'Alle goede films zijn al gemaakt' heeft meer ironie dan hersencellen in Einsteins brein. In de tijd dat deze film werd gemaakt, was de eigenlijke gouden eeuw van de film al begonnen. Het grootste deel van de klassiekers werd vanaf het eind van de jaren zestig gemaakt. Wat een slechte regie van een betrekkelijk sympathieke, maar behoorlijk overschatte regisseur, die zich had moeten beperken tot het schrijven van pretentieuze, saaie filmrecensies.
Starts off quite promisingly, with some clever dialogs and an interesting plot about a retiring old actor.<br /><br />But Bogdanovich unfortunately had something else in mind.<br /><br />He introduces a character who quite obviously will turn into a spree-killer, and the movie re-directs its focus almost solely on him. Now, I understand the points that Bogdanovich was trying to make with this story, but somehow he fell into a Hitchcockian trap, i.e. he let shock and horror overtake the logic. Just like the just-mentioned chubby Englishman with a penchant for ignoring logic and insulting the (intelligent) viewer's intelligence, Bogdanovich serves us some nonsense. Bullets are flying left and right, and corpses just pile up, yet it takes ages for people to hear the bullets or realize the direness of any of a number of situations with the random shooting. The spree-killer shoots three times in his home, in what is presumably an idyllic middle-class suburbia, and no one calls the police! No one hears the bullets. And the scene where Karloff approaches the killer may be well thought-out but combined with the ensuing face-slapping it belongs more in a comedy or a fantasy then a movie which strives for realism. Karloff's female assistant is as Chinese as Jennifer Lopez.<br /><br />Bogdanovich is wise not to have pursued an acting career; he comes off amateurish. Bogdanovich's line "All the good films have already been made" has more irony than brain cells in Einstein's brain. Pretty much at the time this movie was made the actual golden age of movies had already begun. The vast bulk of the classics were made from the late 60s onwards. What a BAD PREDICTION by a relatively likable but quite overrated director, who should have stuck to writing his pretentious, dull film-reviews.