Wij, die nooit gedwongen zijn geweest getuige te zijn van zo'n onmenselijkheid en doodsangst als degenen die de Holocaust hebben overleefd, kunnen waarschijnlijk nooit helemaal vatten wat het betekende en hoe onbeschrijflijk het moet zijn geweest. De regisseur Alan J. Pakula heeft met deze film geprobeerd de wanhoop dichterbij te brengen, terwijl we getuige zijn van de strijd van een vrouw om te overleven en hoe ze niet kan leven met haar beslissingen.<br />Sophies verhaal wordt verteld door Stingo (een heel jonge Peter MacNicol), een schrijver die naar New York verhuist en al snel bevriend raakt met zijn nieuwe buren Nathan (Kevin Kline) en Sophie (Meryl Streep). Sophie overleefde Ausschwitz, drinkt veel en is volledig toegewijd aan Nathan, die af en toe een verschrikkelijke bui heeft. Ze worden allemaal goede vrienden, maar terwijl Nathan steeds dieper en dieper in de waanzin lijkt weg te zakken, vertelt Sophie Stingo af en toe delen van haar verhaal, hoe ze het heeft overleefd en wat een vreselijke keuze ze moest maken.<br />Ik zal niet onthullen wat die keuze is, maar voor mij was het een van de meest huiveringwekkende momenten die ik ooit in een film heb gezien. Het wordt pas heel laat in de film onthuld, in een tijd waarin we al voor Sophie voelen, ondanks het feit dat ze nogal naïef en zwak is, maar we geven zo veel om haar dat het lijkt alsof het ons is overkomen. <br /><0x3E> Hoewel MacNicol en Kline allebei perfect zijn in hun rol, wordt de film overheerst door Meryl Streep, die aandacht vraagt voor elke scène waarin ze voorkomt (en prachtig gefotografeerd wordt door filmregisseur Nestor Almendros). Ze is grappig (de film is, ondanks het sombere en deprimerende verhaal, heel vrolijk), opwindend, mooi, maar tegelijkertijd lijkt ze altijd verdrietig, als een wolk die boven haar hoofd hangt.<br /><0x3E> Het einde van de film, hoe droevig ook, is helemaal niet deprimerend, want op de een of andere manier hebben we de hele film lang het gevoel gehad dat Sophie vanaf het begin gedoemd was, dat er geen andere oplossing was dan deze en dat het waarschijnlijk vrediger voor haar is dan steeds maar door te gaan.
We, who we never were forced to witness such inhumanity and terror as those who survived the Holocaust, can probably never quite capture what it meant and indescribable it must have been. Director Alan J. Pakula tried with this film to bring us the despair closer, as we witness the struggle of a woman to survive and how she cannot live with her decisions.<br /><br />Sophies story is told by Stingo (a very young Peter MacNicol), a writer, who moves to New York and befriends quickly his new neighbors Nathan (Kevin Kline) and Sophie (Meryl Streep). Sophie survived Ausschwitz, drinks to much and is completely dedicated to Nathan, who now and then gets terrible moods. They all become good friends, but while Nathan seems to go deeper and deeper into madness Sophie tells Stingo from time to time parts of her story, how she survived and what a terrible choice she had to make.<br /><br />I wont reveal what the choice is, but for me it was one of most chilling moments I've ever seen on film. It's revealed very late in the movie, at a time where we already root for Sophie, despite being a rather naive and weak character, but we care so much for her it's like it happened to ourselves.<br /><br />Though MacNicol and Kline are both flawless in their respective parts, the movie is dominated by Meryl Streep, who demands attention in every scene she's in (and is exquisitely photographed by cinematographer Nestor Almendros). She's funny (the movie, despite the bleak and depressing story, is quite joyous), exhilarating, beautiful, but at the same time she always seems to be sad, like a cloud it's hanging over her head.<br /><br />The end of the movie, however sad it is, is not at all depressing, because somehow we felt throughout the whole movie, that Sophie was doomed from the start, that there was no other solution than this and that it's probably more peaceful for her than to go on and on.