Misschien wel de eerste Zuid-Aziatische film die zo'n blijvende indruk op me heeft gemaakt. Khamosh Pani heeft nauwelijks de glorie gekregen die hij echt verdient. Als je naar de film kijkt, ben je een halfuur lang buiten zinnen en dan krijg je geen lucht meer.<br />Khamosh Pani neemt de kijker mee naar een klein dorp in Pakistan waar het leven zich ontwikkelt. Het concentreert zich vooral op Ayesha en haar zoon Saleem en hun relatie. Ayesha gaat nooit naar het dorp om water te halen, terwijl Saleem verleid wordt door islamitische fundamentalisten en verandert van een verliefde puppy in de man die hij denkt te willen zijn. <br />Sabiha Sumar, misschien wel een van de beste regisseurs van het subcontinent, vertelt ons het verhaal van een klein dorp in Pakistan. Met misschien wel een van de machtigste kwesties waar we mee te maken hebben, toont Sumar ware genialiteit door alles zo subtiel en beklemmend echt te laten lijken. Misschien is de grootste kracht wel om het publiek ervan te overtuigen dat de verklaring niet zwart-wit hoeft te zijn, en in dit opzicht straalt Sumar.<br />Om te zeggen dat de acteerprestaties uitstekend waren, zou het understatement van de eeuw zijn. Je kijkt met verbazing hoe echt en authentiek elk personage is. De geest weet dat wat hij ziet acteurs zijn, en toch weigert hij te geloven wat hij weet. Elk personage, van een figurant tot de bijrollen, draagt bij aan de enorme energie die de film met zich meebrengt. Kirron Kher als Ayesha/Veero is adembenemend, zozeer dat je je haar niet kunt voorstellen als iemand anders. Aamir Ali Malik is een andere acteur die met het publiek speelt, hen verleidt en stoort in de loop van de film. Als een indiaan die door twee generaties van de afscheiding wordt gescheiden kan ik niet echt zeggen dat ik de pijn voel die mijn moeder voelt als ze een film als deze ziet, ik heb verhalen gehoord over mijn oudtante die in Lahore werd aangevallen en verminkt door een menigte toen mijn moeders familie naar India moest vertrekken. Misschien dat mijn gebrek aan sentimentele gehechtheid me ertoe brengt het wat objectiever te bekijken. Khamosh Pani heeft me blootgesteld aan een deel van deze pijn, en hoewel het misschien niet mijn eigen pijn is, kan ik die wel voelen. Maar de vraag die bij me opkwam, is of degenen die in de buurt waren toen dit bloedvergieten (van beide kanten) plaatsvond, de meesten van hen zijn gestorven of stervende, en of we over een paar generaties deze pijn ooit zullen kennen. De pijn van een vrouw achterlaten, je eigen dochter doden, haar achterlaten om te worden verkracht, in een ander land wonen terwijl datgene wat ooit een deel van je was, ergens anders woont. Hoe kan ik hiervoor vechten als ik niet weet hoe het is? Khamosh Pani heeft me deze pijn een paar dagen lang laten voelen; misschien hebben we meer van dit soort herinneringen nodig, zodat we de pijn kunnen ervaren om te vergeten.
Perhaps the first south Asian film that has had such a lasting impression on me, Khamosh Pani has hardly received the glory it truly deserves. Watching the film leaves you senseless for about half an hour and then it knocks all the wind out of you.<br /><br />Khamosh Pani takes the viewer to a small village in Pakistan where life evolves. Specifically it focuses on Ayesha and her son Saleem and their relationship. Ayesha never goes to the village well to draw water while Saleem gets seduced by Islamic fundamentalists and transforms from a love sick puppy to the man he thinks he wants to be.<br /><br />Sabiha Sumar, perhaps one of the best directors in the subcontinent, tells us the story of a small village in Pakistan. With perhaps one of the most powerful issues to deal with, Sumar displays true genius by making everything seem so subtle and hauntingly real. Perhaps, the greatest strength lies in convincing the audience that the statement need not be made in black and white and in this respect Sumar shines.<br /><br />To say that the acting performances were excellent would be the understatement of the century. One watches in amazement at how real and authentic each character is. The mind knows that what it sees are actors and yet it refuses to believe what it knows. Every single character, from an extra to the leads adds to the tremendous energy that the film brings with it. Kirron Kher as Ayesha/Veero is stunning, so much so that one cannot imagine her as anyone else. Aamir Ali Malik is another actor who plays with the audience, seducing them and disturbing them through the course of the film As an Indian separated from the partition by two generations I can't really say that I feel the pain that my mother does when she sees a film such as this, I have heard stories of my grand aunt who was attacked and mutilated by a mob in Lahore when my mothers family had to leave for India. Perhaps my lack of sentimental attachment makes me see it a little more objectively. Khamosh Pani has exposed me to some of this pain and while it may not be my own I can feel it. But the question that arose in my mind is that those that were around when this bloodshed (on both sides) occurred have mostly died or are dying, will we succeeding generations ever know this pain? The pain of leaving behind a wife, killing your own daughter, leaving her to be raped, Living in another country when that which was once a part of you lives somewhere else. How can I fight for this when I don't know what its like? Khamosh Pani made me feel this pain for a few days; perhaps we need more reminders such as these so that we can experience the pain to forget.