Konden Bette Davis en Joan Crawford er maar bij zijn om dit mee te maken! Twee ontembare wolvinnen die het uitvechten <0xE2><0x80><0x93> denken ze <0xE2><0x80><0x93> omdat ze één man willen, maar in werkelijkheid draait het allemaal om ego en overmoed, en met twee al even bekende actrices als Meryl Streep en Goldie Hawn, die er allebei uitzonderlijk mooi uitzien als ze halverwege de veertig zijn, is de dood haar op het lijf geschreven, wat een onbedoelde maar hilarische verwijzing is naar de eerdergenoemde diva's die hen voorgingen. Heel dubbelzinnig, en degene die de aanhoudende afkeer heeft gezien (en gelezen) die Davis en Crawford hun hele leven hebben gevoeld, gespiegeld in WIE GAAT ER MET BABY JANE?????????????? <br />Een eenvoudig uitgangspunt: Madeline Ashton (Streep), een in de vergetelheid geraakte B-actrice, veroordeeld tot het opvoeren van een afgrijselijke musical, gebaseerd op SWEET BIRD OF YOUTH, krijgt oog voor de beroemde chirurg Ernest Manville (Bruce Willis) die Helen Sharp (Hawn) als proefpersoon heeft genomen om te bewijzen dat hij na hun ontmoeting nog steeds de hare zal zijn. Onnodig te zeggen dat hij zijn verplichting aan Helen verzaakt, met Madeline trouwt en Helen in een neerwaartse spiraal van zelfvernietiging brengt. Jaren later wordt ze een opgeblazen walvis <0xE2><0x80><0x93> een omhulsel van haar vroegere zelf <0xE2><0x80><0x93> die in totale overgave leeft, obsessief naar Madelines films kijkt, ziedend van haat, tot ze uit haar appartement wordt gezet en in een psychiatrische inrichting op een briljant idee komt: ze moet Madeline elimineren. <br />Madeline, aan de andere kant van de lijn, is niet minder gelukkig. Ze is een ontzettende trut, ze heeft Ernest gereduceerd tot blubber. Ze heeft een hekel aan de manier waarop ze eruitziet als ze 50 is en de manier waarop jonge meisjes hun parmantige uiterlijk opleuken. Ze leven allebei in een echtelijke hel. Een uitnodiging om aanwezig te zijn bij Helens boekpresentatie (over schoonheid) doet haar bulderend lachen <0xE2><0x80><0x93> schoonheidstips van een walgelijke dikzak? Alsjeblieft! <0xE2><0x80><0x93> maar als ze ziet dat Helen nu een slanke roodharige is, schrikt ze terug <0xE2><0x80><0x93> en hun hereniging is er een van druipend, prachtig gif, het hoogtepunt van de hele film. Vertwijfeld zoekt ze de raad van een mysterieuze vrouw, Lisle von Rhuman, naar wie ze al eerder is verwezen, en die geeft haar iets wat op een onschuldig drankje lijkt om te drinken, waardoor ze er weer goed uit zal zien. Ondertussen is Helen van plan om Ernest Madeline uit de weg te laten ruimen en hun verknoeide affaire nieuw leven in te blazen. Als Madeline thuiskomt, raakt ze in een verhitte discussie verwikkeld met Ernest en hij duwt haar de trap af. Ze is dood.<br />Of toch niet? Een fantastische opzet die tot op dit moment in het verhaal werkt, maar die later een bocht naar links maakt en wordt overvleugeld door malle vechtscènes en tekenfilmachtige special effects die ons doen denken aan Tim Burton rond 1987. De driehoek van acteurs werkt hier volmaakt. Streep druipt van het venijn en doet denken aan Elizabeth Taylors overdonderende prestatie als Martha in WHO'S AFRAID VAN VIRGINIA WOOLF. Maar Hawn en Willis, hoewel meer als persoonlijkheden dan als acteurs van enig formaat bekend, vergaat het beter dan Streep, in die zin dat men van haar'verwacht' dat ze haar rol perfect speelt. Hawn daarentegen bewijst dat ze in staat is tot zeer duistere rollen die meer suggereren dan geven. Willis, ontdaan van zijn gebruikelijke machismo, komt over als een gebroken man die het grootste deel van de film ontmand is, maar neemt één cruciale beslissing die hem voor een onzeker lot behoedt. De laatste handeling is zijn eigen zwakte, alsof de schrijvers op de een of andere manier niet wisten wat ze met de onvermijdelijke, gewelddadige ontmoeting tussen hen aan moesten, maar al met al is het nog steeds heel plezierig.<br />Robert Zemeckis maakt echter één grote fout tijdens een van de belangrijkste scènes. Als Streep uit de grond oprijst, zien we Willis op de voorgrond aan de telefoon met Helen praten, die wil weten of ze dood is. We weten dat ze dat niet is; de diepe focus heeft vastgesteld dat ze dat niet is. Terwijl ze langzaam naar Willis toe loopt, kiest Zemeckis ervoor om heel even naar Hawn door te schakelen. 'Ik hoef haar niet voor haar altaar van haat voor Madeline te zien zitten <0xE2><0x80><0x93> we weten dat ze haar haat, dat is heel duidelijk <0xE2><0x80><0x93> dus hij had die scène volmaakt stil moeten houden, zodat we Streep steeds dichter bij de voorgrond konden zien komen. Dat is op zichzelf al spannend: hoe zal Willis reageren als hij zijn vrouw naar hem toe ziet schuifelen? Maar het gebruik van een diepe focus is uit de mode geraakt bij het filmen, alsof ze geen belangstelling meer hebben om echt een visueel verhaal te vertellen, en de snelle overgang naar Hawn is de noodzaak om haar een moment op het scherm te geven.
If only Bette Davis and Joan Crawford could be alive today and see this! Two emasculating she-wolfs battling it out - they think - because they want one man, but really, it's all about ego and oneupmanship, and with two equally established actresses such as Meryl Streep and Goldie Hawn, both looking exceptionally beautiful in their mid-40s, DEATH BECOMES HER is a visual treat that throws back an unintentional but hilarious reference to the aforementioned divas who preceded them. Very tongue-in-cheek, and whoever saw (and read) the sustained repulsion Davis and Crawford sustained throughout their life, mirrored in WHATEVER HAPPENED TO BABY JANE? will not be lost on the background reference.<br /><br />A simple premise presides: Madeline Ashton (Streep), a fading B-movie actress, relegated to performing an awful musical based on SWEET BIRD OF YOUTH, sets sight on renown surgeon Ernest Manville (Bruce Willis) whom Helen Sharp (Hawn) has taken to meet her as a test to prove he will still be hers after their meet. Needless to say, he drops his commitment to Helen, marries Madeline, and sends Helen into a spiraling self-destruct mode. Years later she becomes a bloated whale - a shell of her former self - living in total abandon, watching Madeline's movies obsessively, seething in hatred, until she is evicted from her apartment and has a brilliant idea while in a mental facility: she must eliminate Madeline.<br /><br />Madeline, on the other end, is no less happy. A total, absolute bitch, she has reduced Ernest to blubber. She hates the way she looks at 50 and the way young girls preen their perky looks. Both live in marital hell. An invite to attend Helen's book party (on beauty) has her howling in laughter - beauty tips from a disgusting fattie? Please! - but when she sees that Helen is now a svelte redhead, she balks - and their reunion is one of dripping, beautiful venom, the highlight of the entire movie. Distraught, she seeks the advice of a mysterious woman, Lisle von Rhuman whom she was referred to earlier, and she gives her what seems an innocent potion to drink which will restore her looks. Meanwhile, Helen is planning to have Ernest dispose of Madeline and rekindling their botched affair. When Madeline returns home, she gets into a heated argument with Ernest and he pushes her down the stairs. She is dead.<br /><br />Or is she? A marvelous setup that until this point in the story works, but one which later takes a left turn to be overcome by silly fight scenes and cartoonish special effects that recall Tim Burton circa 1987. The triangle of actors work absolutely perfectly here, Streep drips with venomous lines reminiscent of Elizabeth Taylor's overwhelming performance as Martha in WHO'S AFRAID OF VIRGINIA WOOLF?; however, Hawn and Willis, while established as personalities more than actors of considerable range, fare better than Streep in that she is "expected" to play hers to perfection. Hawn on the other hand proves she's capable of very dark roles that suggest more than they give. Willis, stripped of his usual machismo, comes across as a broken man who throughout most of the film is emasculated but makes one crucial decision which saves him from an uncertain fate. Casting these three actors are cast against type works in this edgy comedy, and if anything, it's final act is its own weakness, as if the writers had somehow not known where to go with the inevitable, violent encounter between them but all in all, it's still very enjoyable.<br /><br />Robert Zemeckis, though, makes one glaring mistake during one of the key scenes. When Streep rises from the ground, we see Willis in the foreground talking on the phone to Helen who wants to know if she is dead. We know she is not; the deep focus has established she is not. As she slowly makes her way to where Willis is, Zemeckis chooses to cut to Hawn for a brief second. Big mistake. We don't need to see her sitting in front of her shrine of hatred for Madeline - we know she hates her, it's quite clear - so he should have held that scene perfectly still, allowing us to see Streep get closer and closer to the forefront. That is suspense in itself: how will Willis react to seeing his wife shuffling her way to him. But the use of deep focus is something that has fallen out of vogue in film-making, as if they've lost the interest to really tell a visual story, and the quick cut to Hawn being the need to give her a moment's screen time.