Slechte fotografie, in elk geval zoals te zien in Showtime, en een nogal koket gebruik van close-ups zijn de enige dingen die deze gefotografeerde toneeluitvoering bederven. Het is trouw aan de geest en de letter van het oorspronkelijke script van Arthur Miller, en het wordt gespeeld met oprechtheid en gevoel. Willy Loman als slachtoffer wordt recht voor zijn raap getoond, zonder enige poging om het'systeem' te verontschuldigen met een zweem van waanzin.
Poor photography, at least as seen on Showtime, and a rather coy use of close-ups are the only things that spoil this photographed stage presentation. It is faithful to the spirit and letter of Arthur Miller's original script, and it is acted with sincerity and feeling. Willy Loman as victim is presented in straight-forward manner with no attempt to excuse the "system" by hints of madness.