Mia Farrow geeft een van haar beste optredens als Cecilia, een serveerster uit de tijd van de Depressie die met haar hoofd in de wolken zit en keer op keer wordt gedumpt. Als er een wonderbaarlijke situatie op haar pad komt die haar een beter leven belooft, moet ze kiezen tussen werkelijkheid en fantasie... hoewel sommige uitkomsten voorbeschikt zijn. Luminous Farrow is op haar kwetsbaarst en regisseur Woody Allen staat haar ook toe grappig te zijn, maar de film is een vooropgezette, bitterzoete gril over vervlogen dromen; hij is klaar om in te storten. In de tussentijd krijgen we de nietszeggende Jeff Daniels in twee rollen (af en toe in dezelfde scène!), een hoerenkast vol romantici, een groep bitterzoete filmacteurs op een bioscoopscherm en Danny Aiello als Mia's gewelddadige echtgenoot. Het thema van 'Cairo' heeft te maken met de vage grens tussen film en werkelijkheid <0xE2><0x80><0x93> het is een valentijnscadeau voor de magie van de film <0xE2><0x80><0x93> maar het centrale idee ontvouwt zich te snel, en Allens subplots werken niet altijd (je kunt voelen dat hij zijn tijd afwacht). Prachtig productieontwerp en muziek, een paar prachtige scènes.
Mia Farrow gives one of her best performances as Cecilia, a Depression-era waitress with her head in the clouds who gets dumped on over and over; after a miraculous situation comes her way and promises a better life, she has to choose between reality and fantasy...although some outcomes are predestined. Luminous Farrow is at her most vulnerable, and writer-director Woody Allen allows her to be funny too, yet the film is a preconceived, bittersweet whimsy about dashed dreams; it's ready-made to collapse. In the interim, we get bland Jeff Daniels in two roles (occasionally working the same scene!), a whorehouse full of romantics, a group of acidly funny movie actors on a theater screen, and Danny Aiello as Mia's abusive husband. The theme of "Cairo" concerns the blurred line between movies and reality--it's a valentine to the magic of the movies--but the central idea plays itself out too quickly, and Allen's sub-plots don't always work (you can sense that he's biding his time). Wonderful production design and music score, some marvelous sequences. *** from ****