Ik denk over de film op dezelfde manier als ik denk over alle oorlogen waarin de Verenigde Staten sinds de Tweede Wereldoorlog verwikkeld zijn geweest. Ik denk dat de Tweede Wereldoorlog de laatste 'goede' oorlog was. Geen enkele oorlog is goed, mensen die sterven is afschuwelijk, maar onze 'jongens' zijn tenminste voor een nobel doel gestorven. Elke oorlog sindsdien is steeds dubieuzer geworden in termen van waarom we daar waren en wat we probeerden te bereiken. Ik denk dat de houding van Bette Midler daar een afspiegeling van was. Ze raakte steeds meer gedesillusioneerd terwijl ze in elke oorlog gasten ontving. Het verlies van Amerikaanse (en andere landen) soldatenlevens werd steeds dubieuzer. De voordelen die we hadden van zo veel stervende jonge mannen en vrouwen werden steeds minder duidelijk. De liederen die over de oorlogen zijn geschreven, geven een heel goed beeld van hoe de oorlog werd gezien. Als moeder van een marineofficier voel ik mee met haar verlies. Maar ik denk dat de manier waarop ze de rol speelde, een heel goed beeld geeft van alle dingen die ik hierboven heb gezegd.
I feel about the movie the same way I feel about all of the wars the US has been in since WWII. I think WWII was the last "good" war. No war is good, people dying is horrific, but at least our "Boys" died for a noble purpose. Every war since then has gotten increasingly more questionable in terms of why we were there and what we were trying to achieve. I think Bette Midler's attitude reflected that. She became increasingly disillusioned as she went off to entertain in each war. The loss of American (and the other countries) soldiers lives became more questionable. The benefits we got out of so many young men and women dying became less clear. The songs that were written about the wars are a really good reflection on how the war was perceived. As the mother of a marine officer I empathize with her loss. But I think they way she played the part really reflects all of the things that I've said above.