Als ik naar films uit mijn eigen land kijk, Noorwegen, zou ik graag denken dat ik er onbevooroordeeld naar kijk. De recensies die we van de media krijgen, zijn vaak onverdiende lofprijzingen, omdat de media de filmindustrie niet willen beledigen, omdat we in zo'n klein land wonen en het zelfmoord zou zijn om slechte films negatieve recensies te geven. En op de een of andere manier zijn alle Noorse films door de staat gesticht. Dus steunen we onze filmindustrie graag, zelfs als het slechte films zijn. Maar het kan me niet schelen of ik iemand beledig. Ik hou het tij tegen, omdat ik betere Noorse films wil zien. "Reprise" is de enige grote Noorse film die ik heb gezien. Voor zover ik me kan herinneren heb ik heel wat films gezien die 'Masterworks' zouden moeten zijn, maar 'heks' is gewoon niet waar. DeUsynlige is er een van.<br />In de afgelopen jaren heeft de Noorse filmindustrie films geproduceerd met een betere stijl en techniek dan voorheen. Dat geldt ook voor DeUsynlige. Maar de inhoud is er gewoon niet. Het acteerwerk was oké, het probleem is de regisseur Poppe en vooral de scenarist. Ze weten gewoon niet hoe ze een verhaal moeten vertellen! Voor mij werkt het helemaal niet. Het niveau van het schrijven was echt vernederend. Ik vind dat de Noorse filmindustrie gewoon door moet gaan met het maken van horrorfilms, jonge mensen die leren hoe ze hun geld terug kunnen verdienen, die leren om aan te spreken en verhalen te vertellen waarin we snel sympathie krijgen voor de personages, de basisdingen, voordat we gaan experimenteren met verhaalstructuur, zoals in DeUsynlige, waar dat niet lukt, en hier is de reden.<br />Het probleem is dat het eerste bedrijf erop neerkomt dat we als publiek investeren in de verhaallijn van het personage Jan Thomas; als hij uit de gevangenis komt, een baan krijgt in een kerk, zijn geliefde ontmoet en dan, na ongeveer 40 minuten, komt het keerpunt en moet Jan Thomas de vader onder ogen komen van het kind dat hij zogenaamd heeft vermoord. Dus ik denk: hier gaat het verhaal verder, tweede bedrijf, wat nu? Het verhaal loopt dood, omdat er niets meer te vertellen valt. Misschien omdat de vaart van het verhaal eigenlijk in het verleden ligt, vóór het verhaal van de film. Het is gemakkelijk om slechte tekst te bespeuren als verhalen na de opvoering of het eerste bedrijf doodvallen. Wat er gebeurt is dat je je verveelt, en in plaats daarvan pik je alle tekortkomingen van de film op, en dat is mij echt overkomen. Waarom verveel ik me? Vaarwel, Jan Thomas, we schakelen over op een krankzinnige Deense vrouw.<br />Het is niet zoals andere meer- of meervoudige hoofdrollen, waar ze de personages bepalen die we in het eerste bedrijf leren kennen. In deze film worden de nieuwe personages binnen 40 minuten geïntroduceerd. En ze gebruiken verschrikkelijke flashbacks die ons echt niets vertellen om te proberen de schakeling te laten werken. En deze keer, met deze personages, willen ze ons niet laten zien waarom we voor hen zouden moeten zorgen. Het enige is dat we weten dat ze hun kind acht jaar geleden hebben verloren. Met Jan Thomas hebben we in het begin scènes van gevangenschap en gewelddaden tegen hem, waarin ze echt proberen ons medelijden met hem op te wekken. Ook wordt zijn geliefde getoond die een verslaafde helpt, wat ons uitnodigt om een beetje op haar te lijken. Goedkoop spul, ja, maar we kunnen zien dat ze het echt proberen. Ik ben niet in die geest uitgenodigd om voor de Deense moeder en haar man te zorgen, en we volgen ze, ik weet niet, de volgende 50 minuten! Er is een complot om ze naar Danmark te laten verhuizen dat nergens toe leidt! Ik blijf me afvragen waarom ze het complot hebben bedacht om ze naar Denemarken te laten verhuizen. Maar bravo voor één grappige scène waarin de man een smoes verzint en liegt dat hij zijn wijnglas op het plafond is kwijtgeraakt, terwijl het duidelijk een uiting van woede was. Anders kan het ons gewoon niet schelen wat er gebeurt. 'Ik weet niet hoe ik een volledig verhaal moet vertellen. Het is gewoon een begin en een eind. Dat is het grootste probleem van de film, de Deense vrouw en haar man hadden van het begin af aan deel moeten uitmaken van de film, ze hadden goed in de val moeten lopen en ons dan geleidelijk inzicht in hun leven moeten geven om de schakeling te laten werken. Maar nee.'<br />'Aan het eind zien we de terugkeer van Jan Thomas. Ja, we gaan van A naar A, een geweldige karakterontwikkeling! Ik bedoel dit serieus, want in het midden van de film ontbreekt, vreemd genoeg, zijn aanwezigheid. Het begint als een emotionele ervaring, maar het blijkt een pijnlijk gebrekkige, onhandige en stomme film te zijn, die nergens anders heen gaat dan naar boven.' En dat was nog niet alles.<br />Verder zijn de kinderen in de film alleen maar rekwisieten. Het zijn poppetjes. Ze hebben geen POV, ze zijn alleen maar voorwerpen waardoor de volwassenen zich schuldig voelen. Dat typische neerbuigende. Het zijn geen kinderen. Het zijn geen enge, zielloze rekwisieten die het verhaal min of meer laten evolueren (een kind dat hersenloos de climax veroorzaakt). Het is niet zoals in de films van Moodysson of Kiarostami, waar de kinderen in de film zo zwak en ongelooflijk zijn dat we daar zitten te hopen dat ze zullen sterven. Dat zegt meer over de film dan over mij, oké? 'Ik ga dit ding hier stelen en ervandoor.'<br />Het idee om dit verhaal vanuit beide gezichtspunten te vertellen is interessant, en ze hadden het veel beter kunnen doen. Jammer dat de executie zo verschrikkelijk was. Jammer dat Erik Poppe een beroemde Noorse regisseur is en er in de komende jaren mee wegkomt om nog meer van die'meesterwerken' te maken.
When I watch films from my own country, Norway, I would like to think that I watch them with an open mind. The reviews we get in out media are very often undeserved praise, the reason being that the media do not wish to offend the film industry, because we live in such a small country, and it would be suicide to give negative reviews to poor films.. And in some way or another, all Norwegian films are founded by the state. So, we like to support our film industry, even when we make poor films. But I don't care if I offend. I stem the tide, because I want to see better Norwegian films, "Reprise" is the only great Norwegians film I've seen as far as I can remember, and there is awfully lots of film that's supposed to be "Masterworks", witch is just not true. DeUsynlige is one of them.<br /><br />In the last years, the Norwegian film industry has produced films with with better style and technique than before. This holds true with DeUsynlige. But the content, however, is just not there. The acting was okay, the problem is with the director Poppe and especially the screenwriter. They just don't know how to tell a story! For me, It doesn't work at all. The level of writing really was humiliating. I think Norwegian film industry should just keep going making horror films, young people learning how to make their money back, learning to appeal and tell stories where we quickly get sympathy the characters, the basic stuff, before start to experiment with story structure, like in DeUsynlige, where they fail, and here is why.<br /><br />The problem is that act one is basically that we as an audience invest in the storyline of character Jan Thomas; being released from prison, getting a job at a church, meets his love interest, and then maybe 40 minutes in, the turning point involves Jan Thomas having to face the father of the kid he supposedly murdered. So I think, this is where the story will progress, act two, what now? The story falls flat, because there is nothing left to tell. Maybe because the momentum of the story really is in the past, before the story of the film. It's easy to sense bad writing when stories falls flat after the setup or the first act. What happens is you get bored, and instead you pick up all the flaws of the film, and this really happened to me. Why did I get bored? Goodbye, Jan Thomas, we switch protagonist to an insane Danish woman.<br /><br />It's not like other multi or plural protagonist films, where they establish the characters we will get acquainted in the first act. In this film, the new characters are introduced 40 minutes in. And they use terrible flashbacks that really don't tell us anything to try to make the switch work. And this time around, with these characters, they don't care to show us why we should care for them. The only thing is that we know that they lost their child eight years ago. With Jan Thomas, in the beginning, we have scenes of imprisonment and acts of violence against him, where they actually try to makes us feel sorry for him.. Also, his love interest, is shown helping a addict, which invites us to kind of like her. Cheap stuff yeah, but we can see that they actually try. We're not in that spirit invited to care for the Danish mother and her husband, and we follow them, I don't know, for the next 50 minutes! There's a plot about them moving to Danmark which goes nowhere! I keep wondering why they introduced the plot of them moving to Denmark. But bravo for one funny scene where the husband makes an excuse, and lies that he lost his wineglass on the ceiling, when it clearly was an act of anger. Otherwise we just don't care what happens.<br /><br />All the built up in the first act is thrown out the window. Too bad the screenwriter didn't have anything more to say about Jan Thomas's trials and tribulations, and don't know how to tell a full story. It's just two beginnings and one end. That's the biggest problem of the film, the Danish woman and her husband should have been a part of the film from the beginning on, they should be set-up properly and then gradually give us insight in their lives, to make the switch work. But no.<br /><br />The end shows us the return of Jan Thomas. Yeah we move from A to A, great character progression indeed! I mean this seriously because the middle of the film, strangely enough, lacks his presence. It sets out to be an emotional experience, but turns out to be a agonizingly flawed, awkward and silly film, going nowhere but up it's own ass.<br /><br />Furthermore, throughout the movie, the children character's are just props. They're stick figures. They have no POV, they're just objects that make the grownup characters feel guilty. That typical condescending thing. They're not children. They’re scary and soulless story props, making the story sort of evolve (one kid brainlessly causes the climax). It's not like how children are portrayed in the films of Moodysson or Kiarostami, the children characters in this film are so weak and unbelievable that we actually sit there and hope that they will die. This says more about the film, than me, okay? And we never learn why Jan Thomas kidnapped a child in the first place. For what reason? It's just "I'm gonna steal this thing here and make a run for it".<br /><br />The idea of telling this story with both points of view is interesting, and they've could've done a much better job. Too bad the execution was awful. Too bad Erik Poppe is an acclaimed Norwegian director, and will get away with making more of these "masterpieces" in the years to come.