Misschien was het wel een van Joans laatste grote drama's dat de kwaliteit van het productiewerk had, met een goed script en fantastisch acteerwerk; Joan zette haar tanden in Harriet en maakte van haar een zeer intrigerende, misschien wel geestelijk gestoorde vrouw. Met een geweldige vertolking van de broze Martha Stewart uit de jaren vijftig maakte Joan van Harriet Craig een uitmuntende film, net als van Mildred Peirce, en liet ze zien wat ze met goed materiaal kon doen. Wendell Corey, die aanvankelijk niet de juiste rol leek te hebben, speelde de rol van de 'Happy go Lucky'-man die de rol vereist. Niet beseffend hoe berekenend Harriet kan zijn, dwarsboomde ze het liefdesleven van haar neef, vervreemdde ze Walter van zijn vrienden uit zijn vrijgezellentijd, tot haar man zich er uiteindelijk mee ging bemoeien.' In de tijd die hij nodig zou hebben voor zijn zakelijke aangelegenheden die hem naar Japan zouden brengen, ziet Walter haar eindelijk voor het eerst. Hoe verfijnd haar serviesgoed ook is, Harriet wil dat alles perfect is, en in haar ogen is verandering iets heel ergs. Ze laat zich niet met rust en laat zich niet negeren. Ze is net zo antiseptisch als haar glanzende keukenvloer, en net zo koud.
Perhaps one of Joan's last great dramas that had the production values, a good script and fabulous costuming; Joan digs her teeth into Harriet making her a very scheming, perhaps mentally disturbed woman. Turning in a great performance as the brittle Martha Stewart of the 1950's, Joan makes Harriet Craig a stand out movie just as she did with Mildred Peirce, showing what she can do with good material. Wendell Corey, at first seemingly miscast, does embody the role of the "Happy go Lucky" nice guy that the part calls for. Not realizing how calculating Harriet can be, she thwarts her cousin's love life, alienates Walter from his friends from his bachelor days, until finally interfering is her husband's business affairs that would take him to Japan, Walter finally see's her for the fist time. As delicate as her china service, Harriet needs everything to be perfect and in her eyes, change is a very bad thing. She cannot be left alone and will not be ignored. She's as antiseptic as her polished kitchen floor, and just as cold one.