Als we Bruce Willis voor het eerst de trap op zien sjokken, is zijn vermoeidheid als mens, en als politieman, duidelijk. Hij is een uitgeputte man, een dronkelap, een schlemiel, die zonder klagen het rotwerk op zich neemt dat zijn broers hem opdragen. Zoals het met Bruce Willis gaat, en zoals we in de voorvertoning hebben gezien, weten we dat er binnenkort een moment van Driekoningen is.<br />Het komt als hem wordt gevraagd de andere kant op te kijken, als zijn maat (met name David Morse, als de sociopathische ex-partner) een informant uit de weg ruimt die Willis plichtsgetrouw naar het gerechtsgebouw brengt. Als het zover is, blijft Willis op de rem staan en rijdt langzaam op naar zijn hoogtepunt. Misschien te langzaam. Voor een actiefilm is er veel tijd over, tijd genoeg voor Def Moses om de film te stelen, wat niet erg is, want in deze film vindt Bruce het best dat zijn Co-Star alle beste zinnen en de meeste beste scènes heeft.<br />Gelukkig blijven beide personages in hun rol, zodat het onverwachte einde in de film past zonder dat het de sfeer van het stuk verstoort. De sfeer is precies als Willis' personage: duister, vermoeid en emotieloos. Het is uiteindelijk een film die zich meer op het personage dan op de actie richt. Net toen ik dacht dat de film me zover zou krijgen dat ik de openbaring zou accepteren als een typisch Hollywood-cliché, biedt hij een verklaring die heel geloofwaardig is.<br />Ik hou ervan om mijn actiefilms met een halsbrekende vaart te laten gaan, met af en toe een pauze om op adem te komen. Deze film neemt zo veel pauzes dat het tempo vaak vertraagt en mijn belangstelling afdwaalt, maar hij had genoeg wendingen en 'onwaarschijnlijk' momenten om onze helden te laten ontsnappen, zodat de belangstelling niet te veel afnam.<br />Te vaak had ik moeite om Def te horen, zoals hij praat in een straattaaltje dat, net als de meeste populaire muziek, ironisch lyrisch is: het heeft een beat, maar de tekst is moeilijk te volgen. Net als Bruce blijft hij op de rem staan, en ik ben blij dat hij niet zijn rol heeft gespeeld in de verplichte, opgefokte, gehaaide jive moeder****. Hij laat zijn personage sympathiek worden en heeft het geduld om zich door ons te laten inhalen.<br />****************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************
When we first see Bruce Willis dragging himself up the stairs, his weariness as a human, and a cop, is evident. He is a spent man, a drunk, a Schmo, uncomplainingly taking on the scut work his brothers hand out to him. As it is Bruce Willis, and as we have seen the preview, we know that there is going to be an Epiphany moment around the corner. <br /><br />It comes when he is asked to look the other way as his buddy's (most prominently David Morse, as the sociopathic ex partner) rub out an informant that Willis is dutifully transporting to the Court house.<br /><br />When it comes, Willis keeps the brakes on, and continues to move slowly up to his crowning moment. Perhaps too slowly. For an action movie there is much down time, time enough for Def Moses to steal the movie, which is O.K., because in this movie Bruce is content to let his Co- Star have all the best lines, and most of the best scenes. <br /><br />Thankfully both stay in character, so that the unexpected ending fits into the movie without jarring the mood of the piece. The mood is just like Willis's character: dark, weary, and dispassionate. It is, in the end, a movie that focuses on character rather than action. Just when I thought that the movie was going to have me accepting the epiphany as a typical Hollywood cliché, it offers an explanation that is quite believable.<br /><br />I like my action movies to go at breakneck speed with occasional breaks to catch my breath. This one takes so many breaks that the pace often slows and my interest started to wander, but it had enough twists and "unlikely" moments that allowed our heroes to escape, that it kept the interest from waning too much.<br /><br />Too often I had a hard time hearing Def, as he speaks in a street patois that, like most popular music, is ironically lyrical: it has a beat but the lyrics are hard to focus on. Like Bruce he keeps the brakes on, and I am grateful he did not go down the road of playing his role in the obligatory street wise, hyped up, smart ass jive mother******. He lets his character grow likable, and has the patience to let us catch up with him.<br /><br />************SPOILER*****************<br /><br />The premise of the movie is too laughable. Who is going to believe the testimony of a lowly Black "Hemmorhoid" over the word of dozens of New York's finest?