Dit is het (fictieve) verhaal van Vitus von Holzen, een pianowonderkind. In het eerste derde deel van de film is Vitus zes jaar oud en in de rest twaalf. De grootste geniale vondst die deze film te bieden heeft, is de casting van twee pianowonderkinderen om Vitus te spelen. Teo Georghiu speelt Vitus op twaalfjarige leeftijd, hij was ongeveer twaalf toen de film werd opgenomen en hij is verbluffend getalenteerd.<br />De meeste mensen zijn gefascineerd door genialiteit, ongeacht het gebied van de deskundigheid, en genialiteit in een jong iemand is bijzonder fascinerend. Het lijkt erop dat de hoofdgebieden die openstaan voor wonderkinderen uit de kindertijd schaak, muziek en wiskunde zijn, en het is niet ongebruikelijk dat een genie op een van die gebieden talent heeft voor de andere. Als je ooit hebt geprobeerd om op welk gebied dan ook uit te blinken en je komt iemand tegen die zo boven en boven alles uitstijgt wat normaal gesproken als uitmuntend wordt beschouwd, dan wordt je waardering voor zo iemand nog groter. Teo Gheorhiu geniet zo'n grote achting. Verreweg de hoogtepunten van de film voor mij waren zijn spel en het feit dat ik me verbaasde over zijn vaardigheid.<br />Vitus staat voor een beslissing waarvan ik aanneem dat de meeste wonderkinderen die moeten nemen, en dat is het deel van hun leven dat moet worden gewijd aan het ontwikkelen van hun gave. Om de top te bereiken zou de vereiste toewijding zo'n beetje allesoverheersend moeten zijn, of hen in elk geval scheiden van een normalere jeugd. Vitus staat voor zo'n beslissing, een beslissing die nog eens wordt benadrukt door de druk van zijn ouders om geld te verdienen aan zijn gave en de spot van zijn medeleerlingen, aangezien hij ook in de klas uitblinkt. Het lijkt erop dat de enige persoon die gewoon wil dat Vitus zijn eigen weg vindt, zijn grootvader is (Bruno Ganz in een uitstekende vertolking), en Vitus legt een hechte band met hem.<br />Het innerlijke conflict dat Vitus ervaart tussen het conformeren en het nastreven van zijn talent is mooi uitgewerkt. Om erbij te horen doet Vitus net alsof hij minder goed kan, na een poging om vleugels aan te trekken en van de tweede verdieping van zijn huis te springen, wat een hersenschudding tot gevolg heeft. Het was me niet duidelijk of Vitus dit met opzet deed om vervolgens een normale indruk te wekken, of dat hij gewoon de mogelijkheden zag die het ongeluk hem bood. Maar hoe hard Vitus ook zijn best doet om een gewoon kind te zijn, net als bij het kopen van populaire muziek-cd's, zijn belangstelling voor klassieke muziek is niet te onderdrukken en hij koopt een cd van Bachs Goldberg Variaties, gespeeld door Alexey Botvinov, die hem zo opwindt dat hij zijn eigen muziek op de piano van zijn grootvader wil spelen. Het talent is er nog steeds en Vitus doet alsof dat ontbreekt.<br />Dit is een geweldige opzet voor een rijke afkoopsom die in de laatste derde scène volledig wordt verkwist, wanneer Vitus op de aandelenmarkt gaat spelen om zijn vaders baan te redden. Als gevolg van inside-information verdient hij miljoenen en uiteindelijk koopt hij een vluchtsimulator van NASA-formaat voor zijn liefhebbende grootvader in de luchtvaart. Toen ik dat ding in de winkel van Vitus' grootvader zag, wist ik dat de film een betreurenswaardige verkeerde wending had genomen en in een fantasieland was beland. Om te beginnen zou Vitus vrij snel zijn bestraft met een rechtszaak wegens handel met voorkennis. Terwijl hij nog meer miljoenen bleef verdienen en het oude bedrijf van zijn vader opkocht, verloor ik mijn respect voor deze film. Georghiu is niet alleen een pianowonderkind, maar ook een goede acteur met een innemende persoonlijkheid. Afgaande op het korte interview met hem op de dvd's lijkt het erop dat Georghiu niet is gekweld door levensbeslissende conflicten. Hij zegt dat hij op zijn twintigste een concert in de Royal Albert Hall wil geven en merkt ook op dat je, om veel geld te verdienen, echt goed moet zijn. Ik hoop dat hij beide doelen bereikt.<br />Voor een film over dezelfde thema's (maar over schaak in plaats van pianisme) zie 'Searching for Bobby Fischer'. Die film blijft op de grond, misschien omdat hij gebaseerd is op een waargebeurd verhaal.
*Spoilers* This is the (fictional) account of Vitus von Holzen, a piano prodigy. In the first third of the movie Vitus is six years old and in the rest he is twelve. The main stroke of brilliance this film has to offer is in the casting of two piano prodigies to play Vitus. Teo Georghiu plays Vitus at age twelve, he was about twelve at the time of the filming and is stunningly talented. <br /><br />Most people are captivated by genius no matter what the area of expertise, and genius in a young person is particularly fascinating. It seems that the main areas open to childhood prodigies are chess, music, and mathematics and it is not uncommon for a genius in one of these areas to have talents in the others. If you have ever attempted to excel in any area and encounter a person who is so above and beyond what is normally considered excellence, then your appreciation for such a person is heightened. Teo Gheorhiu commands such esteem. By far the high points of the movie for me were in seeing him play and marveling at his ability.<br /><br />Vitus faces a decision that I assume most prodigies face, and that is how much of their lives should be devoted to developing their gift. To rise to the top, the devotion required would be pretty much all-consuming, or at least it would set them apart from a more normal childhood. Vitus faces such a decision, a decision accentuated by the pressures of his parents to capitalize on his gift and the mockery of his fellow students, since he excels in the classroom as well. It seems that the only person who simply wants Vitus to find his own way is his grandfather (Bruno Ganz in a fine performance), and Vitus establishes a close bond with him.<br /><br />The internal conflict Vitus faces between conforming and pursuing his talent is set up nicely. In order to fit in, Vitus fakes a diminution of ability after an attempt to put on wings and jump from the second story of his house results in a concussion. It was not clear to me if Vitus purposely staged this event so that he could subsequently fake normalcy, or if he just recognized the possibilities the accident afforded him. But no matter how hard Vitus tries to be an average kid, like buying popular music CDs, his interest in classical music cannot be suppressed and he buys a CD of Bach's Goldberg Variations played by Alexey Botvinov that excites him to try his own playing on his grandfather's piano. Only his grandfather knows that Vitus' talent is still there and Vitus is faking its lack.<br /><br />This is a great setup for a rich final payoff that is totally squandered in the final third where Vitus starts playing the stock market in order to save his father's job. Due to insider information he makes millions and winds up buying a NASA-sized flight simulator for his aviation loving grandfather. When I saw that thing in Vitus' grandfather's shop, I knew the movie had taken a regrettable wrong turn into fantasy land. For one thing Vitus would have been slapped with an insider trading lawsuit fairly quickly. As he continued to make more millions and bought out his dad's old company, I lost respect for this movie.<br /><br />In addition to being a piano prodigy, Georghiu is a good actor with a winning personality. Based on the brief interview with him on the DVD extras it would appear that Georghiu has not been tortured by life decision conflicts. He says he wants to play a concert in the Royal Albert Hall by the time he is twenty and also remarks that in order to make a lot of money you have to be really good. I hope he achieves both of those goals.<br /><br />For a movie that treats the same themes (but chess instead of pianism) see "Searching for Bobby Fischer." That film stays grounded, perhaps because it is based on a true story.