Drie... Monsters in Korea, waar ik de dvd van heb gekocht, Drie... Extremes is een omnibushorrorfilm zoals Twilight Zone: The Movie en soortgelijke omnibushorrorfilms, met meerdere korte films die vaak niets met elkaar te maken hebben, met verschillende casts en acteurs.<br />In dit geval hebben we drie bekende regisseurs uit Oost-Azië: de Japanse regisseur Takashi Miike, de regisseur van Fruit Chan uit Hongkong en de Zuid-Koreaanse regisseur Chanwook Park. Elk van hen heeft zijn eigen korte horrorvisie, hoewel het misschien toepasselijker is om te zeggen dat hoewel dit horrorfilms zijn, ze eerder verontrustend dan ronduit angstaanjagend zijn.<br />De eerste korte film, getiteld Box, door Takashi Miike, gaat over het verhaal van een jonge schrijfster die moeite heeft om onderscheid te maken tussen haar dromen en de werkelijkheid. De korte film is de meest bovennatuurlijke en de meest dubbelzinnige van de drie. Er zijn geen echt angstaanjagende momenten, maar de ambiguïteit van het verhaal en de elementen van het verhaal zijn de reden dat de korte film een beetje verontrustend kan zijn. Het verhaal is voornamelijk contemplatief van aard, maar ook ambiguïteit dient als katalysator, omdat het moeilijk is om meer uit de korte film te halen dan eenvoudige emoties en een gevoel van verwarring.<br />De tweede korte film, Dumplings, door Fruit Chan, is ongetwijfeld de meest verontrustende van de drie. De film gaat in feite over een paar bijzonder relevante kwesties, met name de dingen die we doen om aantrekkelijk te worden gevonden en terug te keren naar vroegere glorie, maar de manier waarop de film zo'n commentaar geeft is erg onplezierig. Ik moet zeggen dat het een tamelijk effectieve film is, maar zeker niet plezierig. Ik heb ontdekt dat er ook een langere 90-minutenversie van deze film bestaat en het zou interessant zijn om die twee met elkaar te vergelijken <0xE2><0x80><0x93> als ik er ooit nog eens naar zou kunnen kijken.<br />De laatste korte film, getiteld Cut, door Chanwook Park, is de levendigste en komischste van de twee. Gewikkeld in een maniakaal wraakverhaal is het een commentaar op de aard van het kwaad, in het bijzonder de redenen waarom het kwaad wordt gepleegd. Het is zeker de meest glossy film, met gebruikmaking van CGI-effecten, een uitgebreide set en dynamisch camerawerk. De korte film wordt verzwakt door het einde, dat niet aangezet of betekenisvol lijkt te zijn, en we kunnen alleen maar gissen naar de redenen waarom het einde zo is gekomen.<br />Al met al zijn de drie korte films tamelijk effectief en vormen ze een geheel door hun verontrustende aard. Er is niets bijzonder meeslepends, ook Dumplings doet een bijzonder sterke poging en Cut is bijzonder levendig, zij het een beetje oppervlakkig. Terwijl ik sta te kijken naar drie bekende Oost-Aziatische directeuren die hun verontrustende korte versie van de gruwelen geven, is dit bijna net zo'n goede plek als alle andere om het te zien.
Known as Three... Monsters in Korea, where I bought the DVD, Three... Extremes is an omnibus horror film like Twilight Zone: The Movie and similar omnibus horror films, containing multiple shorts, often unrelated, with separate casts and actors.<br /><br />In this case, we have three notable directors from east Asia: Japanese director Takashi Miike, Hong Kong director Fruit Chan, and South Korean director Chan-wook Park. Each presents their own short visions of horror, although perhaps it's more appropriate to say that although these are horror movies, they are more disturbing than outright frightening.<br /><br />The first short, entitled Box, by Takashi Miike, relates the story of a young writer who is having some difficulty distinguishing between her dreams and reality. It's the most supernaturally oriented of the three films and the most ambiguous. There are no particularly outright scare moments, but the ambiguity of the story and the elements of the story are why the short can be a little disturbing. Primarily contemplative in nature, it's ambiguity also serves as its foil, as it's hard to draw anything more from the short than simple emotion and a sense of confusion.<br /><br />The second short, entitled Dumplings, by Fruit Chan, is undoubtedly the most disturbing of the three. The film actually deals with some particularly relevant issues, particularly the things that we do to be considered attractive and to return to former glory, but the means by which the film makes such a commentary is very unpleasant. I'd have to say that it's a pretty effective film, but certainly not enjoyable. I've discovered that a longer 90+ minute version of this film exists as well and it'd be interesting to do a study comparing the two--if I could ever handle watching it again.<br /><br />The final short, entitled Cut, by Chan-wook Park, is the the most lively and comical of the works. Wrapped in a maniacal revenge story is a comment about the nature of evil, in particular, the reasons for which evil is committed. It's certainly the most glossy of the films, utilizing CGI effects, an elaborate set and dynamic camera-work. The short is weakened by the ending, which doesn't appear to be prompted or meaningful, and we can only guess at the reasons for which the ending occurred the way it did.<br /><br />All in all, the three shorts are fairly effective works and compose a whole by their disturbing nature. There is nothing particularly compelling, also Dumplings does make a particularly strong effort and Cut is particularly vibrant, if a little shallow. Either way, if you're looking to see three notable east Asian directors give their disturbing short takes on horror, this is almost as good a place as any to see it. 7/10.