Russ Meyer is een genie op het gebied van geknipte films. En uit andere voorbeelden van zijn werk kun je opmaken dat hij het hele multi-spring-perspectief in zijn hoofd had. Hij schoot genoeg opnamen om het hele hyperactieve, onophoudelijk interessante verhaal te vertellen. Maar Cherry, Harry en Raquel werden compleet doodgeschoten toen het lab de helft van de opnamen vernielde. Meyer moest improviseren en Uschi Digart werd de scène die Muse inkapselde. Het nawoord wordt een volledig overdonderende hervertelling van de hele film. Maar ondanks al die treurige concessies aan wat Meyer van dit verhaal had kunnen maken, is het een van mijn favorieten. Charles Napier is de baas. Hij moet twee keer zoveel spieren in zijn voorhoofd en schedel hebben dan de gewone sterveling, zoals blijkt uit een aantal van de roofovervallen die hij in deze film pleegt. Meyers kinetische film was zijn tijd ver vooruit. De climax van de uiteindelijke opname is alleen maar bloederig en macho en volkomen hilarisch.
Russ Meyer is a genius at cutting films. And from other examples of his work you can tell he had the whole multi, jump cut vision in his head. Shooting plenty of coverage to get the whole hyper-active, ceaselessly interesting story told. But Cherry, Harry and Raquel was completely shot when the lab ruined over half the footage. Meyer was forced to improvise and Uschi Digart became the scene padding "Muse". The afterword narration becomes a completely overboard retelling of the whole movie. But for all those sad concessions to losing whatever Meyer might have made of this story, it's one of my favorites. Charles Napier absolutely rules. He must have double the muscles in his forehead and scalp than the ordinary mortal as evidenced by some of the mugging he does in this flick. Meyer's kinetic film cutting was far ahead of it's time. The climactic final shoot out is just bloody and macho and totally hilarious stuff.