Het kostte tientallen jaren om 'Song of Norway' van Broadway naar het witte doek te brengen en wat we te zien krijgen is een glorieuze miskleun. De ster van de film is nu in de eerste plaats het decor. Noorwegen is een uitzonderlijk mooi land en het heeft er op film nog nooit beter uitgezien. Het moet er zelfs nog beter uitgezien hebben op het enorme Cinerama-scherm waarvoor het ontworpen was. Het monteren, vóór MTV, is een voorloper van een muziekvideo op Griegs bedwelmende muziek. Het monteren gaat hier en daar mis, maar de eerste credits en de song 'Song of Norway' zijn verbazingwekkend. Vervolgens zijn veel van de muzieknummers de meest eentonige die ooit zijn geregisseerd, waardoor de film enorm ondermijnd wordt. Hoewel de teksten moeite hebben om de ongelooflijke schoonheid van Griegs muziek bij te houden, kunnen ze heel mooi zijn. Welnu, 'Lied van Noorwegen' is in de dramatische momenten veel beter dan in de muzikale momenten (wat slecht is voor een musical). En de tweede helft is beter dan de eerste. Het dramatische acteerwerk is heel goed. Toralv Maurstad was in die tijd de belangrijkste acteur van Noorwegen en hij is goed in de dramatische scènes, maar helaas kon hij geen noot zingen in een emmer. Maar op het grote scherm, nauwelijks waarneembaar op video, staan zijn ogen vol tranen als Rikard Nordraak de glorie van hun vaderland zingt. Het is een ontroerend moment. Florence Henderson is heel goed op dramatisch en muzikaal gebied, wat bewijst dat er meer achter haar talent zit dan alleen maar de moeder van 'The Brady Bunch' zijn. Frank Porretta, een operazanger, is klassiek getraind. Hij vertoont het ongebreidelde enthousiasme van Rikard en is inspirerend in het zingen van 'Song of Norway'. Christina Schollin is ook heel goed als Theresa Berg, de beschermvrouwe en voormalige minnares van Grieg. Wat erg teleurstellend is, is dat deze film de kans kreeg om de top van 'The Sound of Music' te bereiken met uitzonderlijke muziek en decors, maar dat er meer vernuft nodig was als het op schrijven en regie aankwam. De talenten van een Ernest Lehman en een Robert Wise zouden een geweldige toevoeging zijn geweest. Hoewel de film eindigt met Griegs terugkeer naar Nina met een happy end, is het einde van het echte leven verre van gelukkig. Griegs hart was zo gebroken door het in de steek laten van zijn naasten dat hij na zijn terugkeer nooit meer een noot muziek schreef.
It took decades to bring "Song of Norway" from Broadway to the screen and what we get is a glorious mish-mash. Now, first and foremost, the star of the film is the scenery. Norway is an exceptionally beautiful country and never has it looked better on film. It must have looked even better on the huge, Cinerama screen for which it was designed. The editing, before the era of MTV, is a forerunner of a music video to Grieg's heady music. The editing flubs here and there but the opening credit sequence and the song "Song of Norway" is astounding. Next, many of the musical numbers are the most corniest ever directed which drags the film down tremendously. While the lyrics have a hard time keeping up with the incredible beauty of Grieg's music, they can be quite beautiful. Now, "Song of Norway" shines in its dramatic moments much better than its musical moments (a bad thing for a musical). And, the second half improves over the first. The dramatic acting is very good. Toralv Maurstad was Norway's premier actor at the time and he is good in the dramatic scenes, but sadly, he could not carry a note in a bucket. But on the large screen, barely detectable on video, his eyes are rimmed with tears as Rikard Nordraak sings the glory of their homeland. It is a moving moment. Florence Henderson is very good dramatically and musically, proving that there is more to her talent than just being the mother of "The Brady Bunch." Frank Porretta, an opera star, is classically trained. He displays the unbridled enthusiasm of Rikard and is inspiring with his singing of "Song of Norway." Christina Schollin is also very good as Theresa Berg, Grieg's patron and former lover. What is very disappointing is that this film had the opportunity to reach the heights of "The Sound of Music" with exceptional music and scenery but it required more ingenuity when it came to writing and direction. The talents of an Ernest Lehman and a Robert Wise would have been a great addition. SPOILER ALERT! Although the film ends with Grieg returning to Nina in a happy ending, the real-life ending is far from happy. Grieg was so heart-broken from letting down those closest to him that upon his return, he never wrote another note of music.