Velen hebben gezegd dat 'Chinese Bookie' de moeilijkste van alle Cassavetes-films is om te verteren. Er zijn veel trage passages (hier heb ik het over de oorspronkelijke versie uit 1976), vele momenten van g<0xC3><0xAA>nante g<0xC3><0xAA>ne als je gedwongen wordt om uitgebreide scènes te zien met spelers die niet getalenteerder of vaardiger zijn dan die in je plaatselijke zomerproductie of toneelstuk op de middelbare school.<br />Toch is het heel moeilijk om niet gegrepen te worden door het verhaal, vooral als het wordt belichaamd door het personage Cosmo Vitelli, die Ben Gazzara moeiteloos lijkt te kunnen geleiden, alsof hij een tweede, doorschijnende huid is.<br />Cosmo is een fascinerend personage. Hij is eigenaar van een nogal sjofele stripclub/cabarettent op de Sunset Strip, waar de productiewaarden en de kwaliteiten van de eerder genoemde artiesten hoog in het vaandel staan, waar hij redelijke zaken doet en waar hij bijna elke cent die hij verdient uitgeeft 'aan de beau monde' of 'aan het imago' van wat iemand in zijn beroep zou moeten omarmen. Hij drinkt honderd flessen champagne, toert door de stad in zijn luxueuze Caddy met chauffeur, met een entourage van bimbettes op sleeptouw, meestal naar een door de maffia geleide pokertent waar hij onvermijdelijk grote schulden oploopt.<br />Hij zou in een andere film een gemakkelijke figuur zijn om te minachten of te bespotten, maar niet zoals Gazzara en Cassavetes hem afschilderen. Cosmo is trots op zijn kleine wereldje en zijn prestaties, en bovendien kan het hem geen donder schelen als iemand ze niet goedkeurt. 'Jij hebt geen stijl,' sneert hij in het begin van de film tegen gangster Al Ruban nadat de schurk zich neerbuigend tot hem heeft gewend.<br />Hoe vreemd het ook klinkt, je moet iemand als hij respecteren, zelfs als hij merkt dat hij steeds meer in de val zit en aan zichzelf gaat twijfelen. Aan het eind van de film zegt hij hoe belangrijk het is om je 'op je gemak' te voelen bij jezelf, en hoewel we geen seconde geloven dat Cosmo zich echt zo voelt, weten we dat hij dat w<0xC3><0xAD>l. Het is een verfrissende menselijke reactie in een film die alleen maar meer van hetzelfde bevat. Het is bepaald geen conventionele publiekslieveling, maar als je andere Cassavetes-films hebt gezien en je houdt van zijn openhartige, ongedwongen stijl, dan moet je de bewerkte versie uit 1978 van 'Bookie' maar eens bekijken voordat je het origineel ziet. Cass maakte niet alleen een half uur film, hij deed het ook nog met (wat anders?) een ongelooflijke stijl en creativiteit, waardoor de structuur van de film als geheel veel strakker werd en zijn toch al pakkende premisse nog meer cachet kreeg.<br />Waarschijnlijk het meest over het hoofd geziene juweel van een van de meest commercieel ondergewaardeerde regisseurs uit de jaren zestig en zeventig.
It's been said by many that "Chinese Bookie" is the toughest of any Cassavetes films to digest. There are many slow passages (here I'm referring to the 1976 original version), many moments of embarrassing awkwardness, as you are forced to watch extended sequences filled with players who aren't any more talented or skilled than those at your local summer stock production or junior high school play.<br /><br />Yet, it's very difficult not to be compelled by the story, especially as embodied in the character of Cosmo Vitelli, who Ben Gazzara seems to channel effortlessly, as if he were a second, transparent skin.<br /><br />Cosmo is a fascinating character. He owns a rather ratty strip club/cabaret joint on the Sunset Strip that fronts production values and performers of the qualities mentioned earlier, does middling business, and spends nearly every dime he makes "living the high life" or the "the image" of what someone in his profession should espouse. He swills $100 bottles of Champagne, cruises around town in his plush chauffeured Caddy, an entourage of bimbettes in tow, usually to a dive mob-run poker joint that inevitably lands him in massive debt.<br /><br />He would be an easy character to scorn or mock in another film, but not as Gazzara and Cassavetes portray him. Cosmo is proud of his little world and his accomplishments, and further more, could not give a damn if anyone doesn't approve of them. "You have no style," he sneers at gangster Al Ruban early in the film after the thug condescends to him.<br /><br />As weird as it sounds, you have to respect someone like that, even when he finds himself increasingly trapped by circumstances and succumbing to self-doubt. At the end of the picture he says how important it is to "feel comfortable" with oneself and while we don't believe for a second that Cosmo really feels this way, we know he *wants* to. It's a refreshingly human response in a movie that only contains more of the same.<br /><br />It's not a conventional audience pleaser by any means, but if you've watched other Cassavetes pictures and like his candid stream-of-consciousness style, give the 1978 edited version of "Bookie" a watch before you see the original. Cass not only cut half an hour of footage, he did it with (what else?) incredible style and creativity, really tightening the structure of the film as a whole, considerably juicing its already engaging premise.<br /><br />Quite possibly the most overlooked gem from one of the '60s and '70s most commercially under-appreciated directors.