Een saaie film over saaie mensen die doen alsof ze zich vervelen, die zich vervelen en het publiek vervelen. Een paar goede zinnen in de film waarin je onbewust kunt glimlachen, maar geen echte glimlach, en zeker geen gegiechel. Er is geen actie, alleen Bill Murray die Bill Murray speelt, die door Tokio loopt te kniezen en iedereen die hij tegenkomt verveelt. Scarlett Johanson die er verveeld bij zit. Dit is de slechtste film die ik sinds _Neighbors_ heb gezien. Iedereen die naar deze film kijkt, zal denken, hopen, dat er uiteindelijk iets zal gebeuren, dat er gelachen zal worden of iets, wat dan ook, zal gebeuren om de voortkruipende vertraagde beweging te doorbreken, en hij zal zich afvragen of hij nu moet opstaan en weggaan, of dat hij erop moet vertrouwen dat er misschien iets gaat gebeuren, maar dat gebeurt nooit. Als theaters geld teruggaven als mensen ontevreden waren over een film, zou deze kalkoen op de derde dag al als een hete aardappel zijn weggegooid. Ik heb alle vertrouwen in de critici verloren. Ik denk dat zij denken dat deze film waardeloos was.
A boring movie about boring people acting bored and being bored and boring the audience. A few good lines in the movie where one might crack a subconscious smile, but not a real smile, certainly not a giggle. There is no action, just Bill Murray playing Bill Murray, moping around Tokyo, boring everybody he meets. Scarlett Johanson sitting around looking bored. This is the worst movie I've seen since Neighbors. Anyone who watches this movie will sit there thinking, hoping, that eventually something will happen, that there will be a laugh, or something, anything, will happen to break the slow motion dragging along, wondering if they should get up and leave now or have faith that maybe something is going to happen, but it never does. If theaters gave refunds when people were dissatisfied with a movie, this turkey would have been dropped like a hot potato the third day out. I have lost all faith in critics. I guess they think this movie was deeeeep.