The Two Mrs. Carrolls is een mooi voorbeeld van een film die beter had kunnen zijn. Er zitten een aantal heel goede elementen in deze film, maar die benadrukken alleen maar het enorme potentieel dat hij had en helaas niet helemaal waarmaakte.<br />Het begint als een vreemde kleine thriller, met Bogarts ingetogen, rustige karakter sinister gemaakt door een ronduit verstikkende sfeermuziek. Eerst lijkt het bijna alsof de film een niet-lineair verhaal volgt; later komen we erachter dat dit niet het geval is. Wat het wel is, is echter een ingewikkeld en kronkelig verhaal dat zich geleidelijk ontrafelt tot de climax. Een probleem is dat er een enorme hoeveelheid subtiliteit aan te pas komt om het te ontrafelen. Sterker nog, ik zou zeggen dat er een beetje te veel subtiliteit aan te pas komt, tot op het punt dat de details die verondersteld worden te worden onderschat om het mysterie en de spanning te vergroten, helemaal niet onderschat lijken te worden, maar dat ze gewoonweg weggelaten lijken te zijn. Het is hetzelfde als naar een slecht gecensureerde film kijken, waarin we plotseling overschakelen naar de volgende scène in het verhaal, zonder uitleg waarom, of wat er in de tussentijd is gebeurd. Het verschil is dat in dit geval de leemten in het verhaal zitten en niet in de actie. Het tweede probleempje heeft te maken met het personage van Bogart. Hij is het middelpunt van dit verhaal, een geestelijk gestoorde en jaloerse schilder die naar het schijnt zijn eerste vrouw (de eerste mevrouw Carroll) vermoordde om met de tweede te kunnen trouwen, een rol die heel goed gespeeld werd door de mooie Barbara Stanwyck.<br />Maar pas heel laat in de film krijgen we enig inzicht in zijn personage. In het begin lijkt hij precies op de stereotiepe kunstenaar: bekrompen, onaangenaam, cynisch. Maar we weten, of we nemen tenminste aan, dat hij onder dat excentrieke, maar niettemin gewone uiterlijk psychotische neigingen heeft. Die krijgen we echter pas in de laatste twintig minuten van de film te zien, en die heeft Bogart wel.' En tot die tijd krijg ik ook niet echt de kans om te acteren. Wat dit tot een spannende en werkelijk angstaanjagende afsluiting van de film maakt, maar voor de rest van de tijd een nogal saaie ervaring.<br />Maar goed, deze film is de moeite waard, al was het maar voor die laatste twintig minuten. Het is heel interessant om Bogart krankzinnig te zien doen, zoals Stanwyck hulpeloze jonkvrouwe doet, na haar opwindende werk als femme fatale in Wilder's Double Indemnity. En, zoals met zoveel goede conclusies, zou hij niet werken zonder de voorafgaande 80 minuten.<br />Dus al met al is het een film die de moeite waard is. Hoewel er zo nu en dan een foutje in zit waardoor het niet beter kan zijn, worden ze beslist, zij het niet overstelpend, overtroffen door de positieve elementen van deze opwindende film-noir.
The Two Mrs. Carrolls is a fine example of a film that could have been better. There are a number of very good elements in this film, but they serve only to highlight the enormous potential that it had and unfortunately didn't quite live up to.<br /><br />It begins as an odd little thriller, with Bogart's subdued, quiet nature made sinister by some frankly stifling atmospheric music. At first it almost seems as though the film follows a non-linear narrative; we find out later that this is not the case. What it is, however, is a complex and twisting little tale that gradually unravels itself until the climax.<br /><br />One problem is that there is an enormous amount of subtlety employed in its unravelling. In fact I would say there is a little too much subtlety, to the point where the details that are supposed to be underplayed to maximise the mystery and suspense do not seem to be underplayed at all, but rather they appear to have simply been ommitted. It's the same as watching a very badly edited film, where all of a sudden we jump to the next sequence in the story, without any explanation of why, or what has gone on in between. The difference is that in this case, the intermittent gaps are in the story rather than the action.<br /><br />The second little problem is with Bogart's character. He's the centre of this story, a mentally disturbed and jealous painter who, it would appear, murdered his first wife (the first Mrs. Carroll) in order to marry the second, played very well by the beautiful Barbara Stanwyck.<br /><br />But we're not really given any insight into his character until very late in the film. At first he appears to be just like your stereotypical artist; insular, unpleasant, cynical. But we know, or at least assume, that he has actual psychotic tendencies underneath that eccentric, but nonetheless ordinary exterior. We don't really see them though until the final twenty minutes of the film, and Bogart doesn't really get a chance to act until that point either. What this makes for is a thrilling and genuinely frightening conclusion to the film, but a rather dull experience for the rest of the time.<br /><br />That said, this film is worth seeing if only for that last twenty minutes. It's very interesting to see Bogart do insane, as it is to see Stanwyck do helpless damsel, after her stirling work as femme fatale in Wilder's Double Indemnity. And, as with so many good conclusions, it wouldn't actually work without the preceding 80 minutes.<br /><br />So all in all it is a film worth seeing. While there are occasional flaws which stop it from being better, they are definitely, although not overwhelmingly, outstripped by the positive elements of this exciting film-noir. **** / *****