Simuland ontgaat het punt dat ik denk. 'K probeert de Bijbel te verrijken', maar dat lukt niet! In een interview met Kieslowski zegt hij tegen een jonge filmstudent dat hij niet probeerde te moraliseren, maar te ethiseren, omdat moralisme te monolithisch is en de dialoog afsluit. Hij vond dat hij door een ethisch standpunt in te nemen een dialoog met de kijkers opende. Ik denk niet dat dit een poging is om de Bijbel te verrijken, maar in feite komt het erop neer dat het spoor van de geschiedenis <0xE2><0x80><0x93> om op Ricoeur te zinspelen <0xE2><0x80><0x93> zodanig is dat we moeten beseffen dat dit een ander tijdperk is. En Bijbels gezien is het natuurlijk een andere dispensatie, omdat we van de Wet naar de Genade zijn gegaan. Ik ben theoloog, dus schiet me maar dood voor het zover is! En ik geloof ook niet dat het ophoudt. Het is een 'tour de force' in de filmwereld, die de verleiding verwerpt om te moraliseren en te bagatelliseren, die heerlijk esthetisch is, overdonderend, en die ons uiteindelijk aan het praten krijgt.<br />Wat kun je nog meer verlangen, in een film of in 10?
Simuland misses the point me thinks. 'K tries to add to the Bible' but fails! In an interview with Kieslowski, he tells a young student of film, that he wasn't trying to moralise but to ethicise, as moralism is too monolithic and closes down dialogue. He felt that to move to an ethical stance, it opened up a dialogue with the viewers. This I don't think is an attempt to add to the Bible, but in truth registers the fact that the trace of history - to allude to Ricoeur - is such that we have to realise that this is a different age. And Biblically of course a different dispensation, having moved from Law to Grace. Not that I'm a theologian, so hey shoot me before it happens! Nor do I think it peters out. It stands as a 'tour de force' in film-making, which rejects the temptation to moralise and tub-thump and is wonderfully aesthetic, allusive and after all gets us talking.<br /><br />What more can you ask for, in a film or 10?