Mijn Briljante Carrière is een eenvoudig en rechttoe rechtaan verhaal dat vaardig wordt verteld. Je hoeft nooit op het puntje van je stoel te zitten, en een halve fles port zou je goed doen. De omgeving is voor het grootste deel schilderachtig <0xE2><0x80><0x93> vaak weelderig en nukkig <0xE2><0x80><0x93> in het dorre en enigszins excentrieke Australië dat nog binnen de eerste honderd jaar van de blanke kolonisatie verkeert.<br />Het verhaal gaat over een jonge vrouw die de dochter is van een zwoegende rancher en die een diepe passie voor kunst heeft. 'Ik zou graag pianiste willen worden,' zegt ze met een uitbarsting van opstandige emotie in een verhitte confrontatie met haar bedachtzame moeder. Maar uiteindelijk wordt ze schrijfster, en wat haar zal kwellen is de keuze die ze zal moeten maken.<br />Wat ze te verliezen heeft, is een intelligente, nuchtere, knappe jongeman. Twee jaar nadat ze plechtig hun gevoelens voor elkaar hebben toegegeven, ontmoeten ze elkaar weer. Op dit ongemakkelijke moment zitten haar handen onder de modder die, net als God, tussen haar en haar minnaar staat. 'Ik moet het alleen doen,' fluistert ze schuldbewust tegen hem. Op dit kritieke moment wordt het overduidelijk dat God uiteindelijk toch een verdoemd wezen is. Hij alleen kan ons alle talenten schenken die we hopen te hebben, en alleen op Zijn voorwaarden zijn we verplicht onze wil te richten. Mijn briljante carrière is een zeldzame Australische film die niet de nadruk legt op het landschap, dat, omdat Australië zo'n verblindend land is, onveranderlijk verleidelijk is. In plaats daarvan is de belangstelling onverminderd en zonder afleiding gericht op de ziel en het wezen van elk personage. Het is deze kwaliteit en discipline die het stuk van Gillian Armstrong het magische vleugje duurzaamheid verleenden dat schandelijk schaars is in de Australische cinematografie.
My Brilliant Career is a simple and straightforward narrative skillfully told. You will never be required to sit on the edge of your seat, and half a bottle of port would do you nicely. The setting is mostly quaint -- often opulent and petulant -- in outback, and somewhat eccentric, Australia still inside the first one hundred years of white settlement.<br /><br />The story is about a young woman who is the daughter of a struggling rancher and who has a profound passion for the arts. "I'd like to be a pianist", she says with a burst of defiant emotion in a heated confrontation with her contemplative mother. In the end, though, she ends up becoming a writer, and what will torment her is the choice she will have to make.<br /><br />What she has to forfeit is a bright no-nonsense handsome young man. Two years after they had solemnly admitted their feelings for one another, they meet again. At this awkward moment her hands are covered in mud which, like God, stands between her and her lover. " I've got to do it alone", she whispers to him guiltily. At this critical juncture it becomes manifestly clear that God, after all, is indeed a damnable thing. He alone can grant whatever talents we shall hope to have, and only on His terms we are obliged to direct our will.<br /><br />My Brilliant Career is one rare Australian motion picture that does not place emphasis on the scenery which, Australia being the dazzler that it is, is invariably tempting. Instead the interest is focused unabatedly, and without distraction, on the soul and substance of each and every character. It is this quality and discipline that imbued Gillian Armstrong's piece with the magical touch of durability shamefully scarce in Australian cinematography.