Dit is een verhaal dat regelrecht afkomstig is uit het cliché 'Hé, jongens, laten we er een show van maken!'. De ene onwaarschijnlijkheid op de andere gestapeld in een 'voel goed'/'recht zal zegevieren'-patroon dat zo VERWELKOMEND dominant is in Amerikaanse films. John Sayles is al heel lang een van mijn favoriete regisseurs/scenarioschrijvers, dus de dwaasheid van deze film kwam als een schok.<br />Wat is er gebeurd? Waar zijn de schepper van 'Casa de los Babys' en 'Lone Star' gebleven? Wat is er gebeurd met de schepper van zulke opwindende plots als 'Limbo' en 'Passion Fish'? Ik kan alleen maar raden dat hij het heeft uitbesteed aan een van zijn kinderen, of een stagiair, of zoiets. Deze film past meer bij de haastklus van de door Scorcese geproduceerde bluesfilms dan bij een Sayles-project.<br />Dit is mijn 'onthulling'. Ik ben een werkende musicus en heb het grootste deel van mijn volwassen leven in het gezelschap van musici doorgebracht. Deze film onthult enkele van de grootste klachten die musici hebben over hun weergave door niet-musici. De grootste klacht is dat niet-musici de rol van repetities, individuele oefeningen en de enorme hoeveelheid werk en moeite die het kost om 'getalenteerd' te lijken niet begrijpen. Deze film is een ander voorbeeld, en een nogal extreem geval bovendien.<br />Ik heb ook een vraag voor Keb Mo. Waarom teken je voor zoveel projecten die je inspanningen onderschatten? Ik denk aan de NPR Blues History Radio-serie en nu dit. Heb je niet meer macht dan dat?
This is a story right out of the "Hey, kids, let's put on a show!" cliché. One implausibility piled on top of another in a "feel good"/"right will triumph" pattern that is SO OVERWHELMINGLY dominant in American movies. John Sayles has long been one of my favorite directors/screenwriters, so the foolishness of this movie came as a shock.<br /><br />What happened? Where has the creator of "Casa de los Babys" and "Lone Star" gone? What happened to the creator of such exhilarating plots as "Limbo" and "Passion Fish"? I can only guess that he farmed it out to one of his kids, or an intern, or something like that. This movie fits in more with the rush job of the Scorcese-produced blues films than with a Sayles project.<br /><br />Here is my "disclosure" statement. I have been a working musician and have spent most of my adult life in the company of musicians. This movie reveals some of the biggest complaints musicians have about their portrayal by non-musicians. The biggest is that non-musicians don't understand the role of rehearsals, individual practice and the huge amount of work and effort it takes to seem "talented." This movie is another example, and a rather extreme case at that.<br /><br />I also have a question for Keb Mo. Why do you sign on to so many projects that undervalue your efforts? I am thinking of the NPR Blues History radio series and now this. Don't you have more leverage than that?