De allereerste aflevering van de oorspronkelijke Trek-serie werd uitgezonden, hoewel dit de zesde aflevering was. De regisseurs wilden beginnen met een'monster-van-de-week'-mentaliteit, maar hoewel het wezen in deze aflevering verantwoordelijk is voor een aantal sterfgevallen onder de bemanning, wordt het meer beklaagd dan beschimpt door het einde van de aflevering. Het bezit verbijsterende kameleonkrachten, gekoppeld aan hypnose & telepathisch vermogen, waardoor het alle acteurs tijdens het verhaal voor de gek kan houden terwijl het er een aantal imiteert. Helaas hunkert het naar zout, dat het nodig heeft om te overleven, en menselijke lichamen vervullen die behoefte heel goed. Dit is een voorbeeld van pure onverenigbaarheid tussen twee rassen, wat een boze kapitein Kirk in de derde akte instinctief beseft <0xE2><0x80><0x93> hij weet dat het óf zijn bemanning óf het wezen is <0xE2><0x80><0x93> er kunnen geen halve maatregelen worden genomen. We leren hoe intens Kirk zich voelt als hij een bemanningslid verliest <0xE2><0x80><0x93> kijk maar naar de eerste moord hier <0xE2><0x80><0x93> en in deze aflevering moet hij het nog een paar keer doormaken.<br />De Enterprise is op een routinecontrole van twee archeologen op een planeet met de ruïnes van een uitgestorven beschaving <0xE2><0x80><0x93> maar het blijkt dat niet alle bewoners zijn uitgestorven; er is er nog één over. De plot bevat een mysterie en een ijzingwekkende onthulling. Maar een groot deel van deze episode legt de nadruk op de routine: we komen nooit meer iets te weten over de dode beschaving - het is waarschijnlijk een van de vele die de Federatie ontdekt en verkent; de routines van de bemanning en de scheepsbemanning worden bekeken tijdens het besluipen van het wezen, vooral eerste stuurman Rand en Sulu; er is een terloopse scherts tussen Kirk en McCoy die we allemaal begonnen te waarderen en waar we allemaal naar uitkeken in de komende 3 jaar. Over het geheel genomen laat deze episode zien dat het leven in de toekomst, hoewel met duidelijke verschillen in technologie, voor ons mensen grotendeels hetzelfde zal zijn. We kunnen verdriet uiten om zo'n verlies als onderdeel van de menselijke vergelijking, maar uiteindelijk kunnen we er niets aan doen.<br />Maar de reden dat deze episode waarschijnlijk een aantal trouwe volgelingen van de Trek-franchise rechtstreeks van de vleermuis kreeg, was waarschijnlijk niet het monster. Nee, het moet die gemakkelijke omgang tussen de bemanning geweest zijn, vooral het centrale trio - ja, inclusief Spock, die in deze episode meteen begint te beweren dat hij immuun is voor emoties, maar dat hij duidelijk een vriendschap met Kirk op prijs stelt (Uhura spelt dit zelfs). En de menselijke vergelijking wordt in McCoy's verhaal in deze weergegeven: hij is herenigd met zijn oude vriendin, dus hij...' Hij is zo charmant nerveus als de pest, maar komt er al snel achter dat ze dood is en dat haar imitator moet worden gedood, ook al is ze de laatste van haar soort. Dat is niet alleen een persoonlijke tragedie voor hem, maar hij is ook verantwoordelijk voor het verzegelen van de doodskist van een hele soort. De gekwelde blik op zijn gezicht aan het eind maakt dit tot een gedenkwaardige passage in de Trek-mythe.
The very first episode of the original Trek series to air, though this was the 6th one filmed. The execs wanted to start things with a 'monster-of-the-week' mentality, but though the creature in this one is responsible for a number of crew deaths, it's more to be pitied than reviled by the end of the episode. It possesses startling chameleon powers, coupled with hypnotism & telepathic ability, enabling it to fool all the cast members during the story as it imitates several of them. Unfortunately, it craves salt, which it needs to survive, and human bodies fill the need very well. This is an example of sheer incompatibility between two races, which an angry Captain Kirk instinctively realizes in the 3rd act - he knows it's either his crew or the creature - there can be no half measures. We learn how intensely Kirk feels when he loses a crewman - check out the first killing here - and he has to go thru it a few more times in this episode.<br /><br />The Enterprise is on a routine check-up of 2 archaeologists on a planet with the ruins of an extinct civilization - but not all the inhabitants are extinct, as it turns out; there's one left. The storyline contains mystery and a chilling revelation. But, much of this episode emphasizes the routine: we never find out anything more about the dead civilization - it's probably one of many the Federation finds and explores; ship's and crew's routines are viewed during the creature's stalking, notably Yeoman Rand and Sulu; there's a casual banter between Kirk & McCoy which we all came to appreciate and look forward to in the next 3 years. Overall, this episode shows that future life, while with obvious differences in technology, will be largely the same for us humans. If there's a theme in this episode, it has to do with the inevitable extinction of a species, such as the American Buffalo, as if it's a rule of the universe. We can express sorrow for such a loss as part of the human equation, but, in the end, there's nothing we can do about it.<br /><br />However, the reason this episode probably gained some loyal followers of the Trek franchise right of the bat was probably not the monster. No, it must have been that easy interplay among the crew, especially the central trio - yes, including Spock, who right away starts insisting in this episode how he's immune to emotion but obviously enjoys a friendship with Kirk (Uhura even spells this out). And the human equation is delineated in McCoy's story in this one: he's reunited with his old girlfriend, so he's charmingly nervous as all hell, but in quick order, finds out she's been dead and her imitator must be killed, even though she's the last of her kind. Not only is this a personal tragedy for him, but he's also responsible for sealing the coffin on an entire species. The anguished look on his face towards the end is what makes this a memorable entry in the Trek mythos.