De film die in 1941 onder regie van Henry Hathaway de titel 'Heer van de Heuvels' kreeg, is de moeite van het bekijken waard, al is het alleen maar vanwege de kleur, die zo schitterend en schitterend is als je in een film maar kunt wensen. Elke opname in de openlucht is net een landschapsschilderij. Samen met Gejaagd door de wind en The Four Feathers is dit het beste gebruik van kleur dat ik ooit in een film heb gezien, en het zou een leerboek moeten zijn over hoe je een film in kleur moet filmen. Voor de rest is de film niet meer dan een aangenaam en ouderwets wraakverhaal, ontleend aan een inmiddels vergeten roman en rond het begin van de twintigste eeuw opgenomen in de Ozark Mountains. Het is mooi geschreven in het idioom van het bergvolk en John Wayne heeft een vroege, zeldzame niet-westerse rol, die hij uitstekend speelt. Betty Field is zijn vurige liefdesrelatie in wat nu een Amy Madigan-rol zou zijn. Mevrouw Field is mooi op een niet-conventionele manier; ze straalt als nooit tevoren of daarna. De combinatie van haar rustige, bijna muizige schoonheid in een verder praatzieke, assertieve rol is fascinerend om te zien. Verder zijn er Beulah Bondi, Ward Bond, Marc Lawrence, die een verbazingwekkende voorstelling geeft, en Harry Carey, wiens vriendelijkheid en alledaagsheid ik vermoeiend vind, hoewel hij waarschijnlijk goed gecast is. Het is een rituele sfeer in de film, met zijn duidelijk afgebakende ideeën over goed en kwaad, het bijna formeel informele dialect dat de personages gebruiken, de ontspannen, slenterende manier waarop het verhaal zich ontvouwt, dat alles draagt bij aan de idyllische sfeer. Het voornaamste probleem is dat er geen spanning is. Je voelt al vroeg hoe het zal aflopen, en de personages gedragen zich zoals je zou verwachten.
The Henry Hathaway-directed 1941 Shepherd Of the Hills is worth seeing if for nothing else its color, which is as glorious and gorgeous as one will find in a film. Each outdoor shot is like a landscape painting. Along with Gone With the Wind and The Four Feathers, this is the finest use of color I have seen in a movie, and it should be used as a textbook on how to shoot a film in color. Otherwise, the picture is just a pleasing and old-fashioned revenge tale, adapted from a now forgotten novel, and set in the Ozark Mountains at about the turn of the twentieth century. It is nicely written in the idiom of the mountain folk, and features John Wayne in an early, rare non-western role, which he handles proficiently. Betty Field is his spunky love interest in what would now be an Amy Madigan part. Miss Field is lovely in a non-conventional way; she shines as never before or since. The combination of her quiet, almost mousy beauty in an otherwise talky, assertive role is fascinating to watch. Also on hand are Beulah Bondi, Ward Bond, Marc Lawrence, who gives an amazing performance, and Harry Carey, whose pleasantness and plainness I find tiring, though I suppose he's well-cast. There's a ritualistic feeling to the film, with its clearly defined notions of good and evil, the almost formally informal dialect the characters use, the leisurely, strolling pace by which the story unfolds, all contribute to its pastoral quality. The chief problem is that there's no suspense. One senses early on how the thing is going to end, and the characters behave as one would expect.