Het grootste probleem dat ik met deze film had, was het schokkende gebrek aan slowmotion-kicks naar het gezicht. Natuurlijk, het acteerwerk was slecht en de plot was slecht, maar dat had verholpen kunnen worden met, laten we zeggen, nog eens dertig slowmotion-kicks naar het gezicht. Dan zou de film misschien twintig minuten plot hebben, en dan zou iemand kunnen zeggen: 'O, ik denk dat Jean-Claude niet zo van die kerels houdt.' Dit script is verschrikkelijk. Jean-Claude speelt in een film die 'Cyborg' heet en waarin hij NIET een cyborg is. In plaats daarvan is de cyborg een vrouw. Een lekkere vrouw? Dat zou cool zijn, maar nee. Ze is alleen maar een instrument voor de plot.<br />Dit was oorspronkelijk bedoeld als een vervolg op de...' 'Masters of the Universe'-film, maar die was zo slecht dat besloten werd de goede naam van de franchise niet te bezoedelen en hem gewoon als 'Cyborg' uit te brengen. Dolph Lungren heeft in een interview gezegd dat hij zo'n hekel aan die film heeft dat hij bereid is honderd kilo schattige puppy's te doden om die film nooit meer te hoeven zien. Of wacht... het spijt me. Ik heb mezelf weer met Dolph in verband gebracht (!).<br />Het goede nieuws is dat het amusant is om te zien hoe Jean-Claude door een totaal onbekwame regisseur wordt aangepakt. Ik kan me voorstellen dat Albert Pyun, vlak voor de opnamen van deze film, hardop dacht: 'Weet je, er zitten een heleboel flashbacks in dit script, maar ik heb ze niet.' 'Ik wil niets clichématigs doen. Zwart-witfotografie zou te veel opvallen. De muziek veranderen of de film korreliger maken voor het publiek zou alleen maar afstompen. Ik weet het! Om een flashback te krijgen laat ik Jean-Claude gewoon een paar seconden wezenloos voor zich uit staren! En ik laat hem een ragebol dragen zodat het lijkt alsof hij echt lang haar heeft! Brilliance! Nou, hoe kom ik van die oorsmeer af? Ik geloof dat ik hier ergens een pistool heb liggen...' De schurk in deze film heeft een belachelijke stem, maar hij is zeker bruut genoeg om Jean-Claude aan te kunnen. Dus in elk geval vecht Jean-Claude tegen iemand die er behoorlijk stoer uitziet. Eén-nul voor de filmmakers.
The main problem I had with this movie was its shocking lack of slow-motion roundhouse kicks to the face. Sure, it suffered from bad acting and a poor plot, but that could have been redeemed with another, say, thirty slow-motion kicks to the face. That would leave the movie with maybe twenty minutes of plot, which could be boiled down to someone saying, "Oh. I guess Jean-Claude doesn't like those guys." This script is terrible. Jean-Claude is in a movie called "Cyborg" that features him NOT being a cyborg. Instead, the cyborg is a woman. A kick-ass woman? That would be cool, but no. She's merely a plot device.<br /><br />This was originally supposed to be a sequel to the "Masters of the Universe" movie, but was so bad that it was decided not to sully that franchise's good name and simply release it as "Cyborg." Dolph Lungren has gone on record saying that he hates this movie so much that he would be willing to kill 200 pounds of cute puppies just so he never has to see this movie again. Or wait ... I'm sorry. I got myself mixed up with Dolph again (!).<br /><br />On the bright side, it is amusing to see Jean-Claude handled by a totally inept director. I can imagine Albert Pyun thinking aloud right before filming this movie: "You know, there are a lot of flashbacks in this script, but I don't want to do anything cliché. Black and white photography would be too obvious. Changing the music or adding graininess to the film would just be dumbing it down for the audience. I know! To signify a flashback, I will just have Jean-Claude stare blankly for a few seconds! And I'll have him wear a mop head to kind of sort of look like he really has long hair! Brilliance! Now, how to get rid of earwax? I think I have a gun around here somewhere..." The villain in this movie has a ridiculous voice, but is certainly ripped enough to handle Jean-Claude. So, if nothing else, Jean-Claude fights someone who looks pretty tough. Score one for the filmmakers.