Dit is de tiende film met de Spaanse horrorster Paul Naschy die ik heb gezien. Hoewel hij bekendstond om zijn reeks weerwolvenfilms die hij maakte, deed hij allerlei pogingen om genres te combineren en zelfs veel van die films zelf te regisseren, onder de echte naam Jacinto Molina.<br />Gezien de titel van de film is het duidelijk dat deze film de levende dode centraal stelt, maar gelukkig volgt hij niet het toen alomtegenwoordige vleesetende patroon dat door George A. Romero werd vervolmaakt. De plot is in feite vrij ingewikkeld en omvat transcendentale, voodoo- en occulte rituelen, maar ook een gemaskerde moordenaar! Tussen twee haakjes, Naschy speelt hier drie rollen (hoewel een ervan, een gehoornde demon, alleen voorkomt in een scène die de nachtmerrie van de heldin-in-spe weergeeft), terwijl een ander de ster op zijn meest Brando-achtig ziet (zij het geïnspireerd door de variabele rol van de method-acteur in het psychedelische, met sterren bezaaide brouwsel CANDY VEN1968 VEN!) als een mysticus, en de laatste is de kwaadaardige broer van die laatste, de misvormde man achter het masker die het meesterbrein was achter het complot van de titulaire held.<br />De bloederige fragmenten omvatten een onschuldige oude man die een bijl in zijn gezicht laat implanteren, een vrouw die gedenkwaardig wordt onthoofd, een mortuariumbediende die hilarisch wordt gedood door het drinken van een blikje frisdrank (! ) venijnig tegen zijn nek gedrukt, terwijl de spietsing van een paar onwetende geliefden Mario Bavadrons veruit superieure A BAY OF BLOOD (1971) afrukt. Wat de zombies betreft, hun aanvallen worden iets effectiever weergegeven dan anders het geval zou zijn geweest door het gebruik van slowmotion. Gewoonlijk is de loungemuziek (die merkwaardig wordt geaccentueerd door een buitenaards gezang!) opvallend, evenals de Swingende Londense decors; tussen haakjes, de held is een Spaanse acteur die op soortgelijke wijze onder de naam Vic Winner optreedt, zijn personage heet hilarisch Laurence Redgrave, terwijl dat van de inspecteur van Scotland Yard Hawkins is, die een assistent heeft die Basehart! Molina had deze waarschijnlijk bedoeld als eerbetoon aan hun Hollywood-naamgenoten, maar in plaats daarvan kwamen ze onbedoeld amusant over (net als de openingsscène van de film, waarin een stel dat krap bij kas zit besluit een poging te wagen een graf te beroven, tot hun eeuwige ergernis!).<br />De film is op dvd uitgebracht door het BCI Eclipse, maar aangezien ik niet kan zeggen dat ik erg onder de indruk ben geweest van de uitstapjes van de sterretjes tot nu toe, bezit ik geen van deze dvd's in dit formaat. Sterker nog, VERDRIET VAN DE ZOMBIES zelf kwam via een Engelstalige, uit een beschadigde videorecorder gehaalde editie, vergezeld van een geforceerde Finse ondertiteling!
This is the tenth film featuring Spanish horror star Paul Naschy that I’ve watched; though best-known for his series of “Waldemar Daninsky” werewolf movies, he made all kinds of genre efforts – even scripting many of them himself under real name Jacinto Molina.<br /><br />Given the film’s title, this one obviously highlights the living dead – but, thankfully, it doesn’t follow the then-prevalent flesh-eating pattern cemented by George A. Romero; the plot, in fact, is pretty complex and also involves transcendental, voodoo and occult rituals as well as a masked assassin! Naschy, by the way, plays three roles here (though one of them, a horned demon, is only featured in a sequence depicting the heroine’s nightmare) – another finds the star at his most Brando-like (albeit inspired by the Method actor’s variable stint in the psychedelic star-studded concoction CANDY [1968]!) as a mystic and the last is the latter's evil brother, the disfigured man behind the mask who masterminded the titular plot.<br /><br />The gory bits include a harmless old man getting a hatchet implanted in his face, a woman being memorably beheaded, a morgue attendant hilariously killed by having a soda can(!) viciously pressed against his neck, while the impalement of a pair of oblivious lovers clearly rips off Mario Bava’s far superior A BAY OF BLOOD (1971). As for the zombies, their attacks are rendered a bit more effective than would have otherwise been the case by the use of slow-motion. Typically, the lounge score (curiously highlighted by some otherworldly chanting!) is notable, as are the Swinging London settings; incidentally, the hero is a Spanish actor appearing under the name of Vic Winner – similarly, his character is hilariously named Laurence Redgrave, while that of the Scotland Yard Inspector is Hawkins who has an assistant that goes by the name of Basehart! Naschy...er...Molina presumably intended these as a tribute to their Hollywood namesakes, but they came off as unintentionally amusing instead (as is the film's very opening scene in which a couple who are hard up for cash decide to have a go at grave-robbing, to their eternal chagrin!).<br /><br />The film has been released on DVD by BCI Eclipse but, since I can’t say that I’ve been all that impressed by the star’s outings so far, I don’t own any of them in this format: in fact, VENGEANCE OF THE ZOMBIES itself came via a full-frame English-dubbed edition sourced from a damaged VHS and accompanied by forced Finnish subtitles!