Nadat ik de recensies voor deze film had gelezen, waarvan de meeste, om het netjes te zeggen, grotendeels negatief waren, kreeg ik de indruk dat deze film het filmequivalent zou worden van gedwongen worden om toe te kijken hoe iemand je hond doodt vlak nadat hij je eerstgeboren kind heeft opgegeten. Maar nadat ik op het omslag van het dvd-pakketje had gekeken en de films had gezien, met twee glimlachende en hartverscheurend stralende hoofdrolspeelsters (waarvan er een een van mijn favoriete actrices is), dacht ik bij mezelf: zou de film echt zo slecht kunnen zijn?<br />Het antwoord op die vraag: ja... en nee.<br />Vergis je niet: Bride Wars is een compleet stuk celluloid-afval. Het is zowel een slecht gescripte poging om het Bruidzilla-fenomeen te satiriseren als een slecht gescripte fabel over de onbreekbare banden van ware vriendschap. Hij wordt verteld met eendimensionale personages en genoeg clichés om de Grand Canyon mee te vullen.<br />Dus waarom merk ik dat ik deze film net zo haat als ik zou moeten doen? De trieste waarheid is dat er net genoeg goeds aan deze film is om me te doen beseffen dat er ergens in deze puinhoop van een film een echt hilarische komedie verborgen ligt.<br />Het grootste probleem met deze film is dat hij erop staat om af en toe over te komen als een semi-serieuze film over vriendschap en de gevaren van romantiek. Feit is dat het schrijven en spelen in deze film eenvoudigweg niet sterk genoeg zijn om de periodieke pogingen van de film om serieus te zijn serieus te nemen, vooral niet als je bedenkt hoe overdreven de handelingen van de twee hoofdpersonen zijn.<br />Wat weer leidt tot het andere grote probleem dat ik met deze film heb. De scenaristen hebben veel te vaak hun slag geslagen met de komedie, alsof ze te bang waren om zo overdreven te zijn dat niemand hun film serieus zou nemen. Feit is dat niemand terecht naar een film met de titel _Bride Wars_ zou kijken in de verwachting dat het een oprecht, hartverwarmend sociaal commentaar zou zijn. Hoewel sommige critici deze film begrijpelijkerwijs scherp hebben veroordeeld omdat hij de hoofdpersonen doet lijken op oppervlakkige karikaturen die verontrustend geobsedeerd zijn door de oppervlakkige aspecten van hun respectievelijke bruiloften, geloof ik dat deze kritiek overdreven is en te veel uitgaat van de schijnbare progressiviteit van onze samenleving. Het is een feit dat mensen soms absurd geobsedeerd kunnen zijn door het oppervlakkige, en dat deze film dat concept een beetje overschrijdt, betekent niet automatisch dat de film verkeerd is, alleen omdat de hoofdpersonen toevallig vrouwen zijn.<br />Dat gezegd hebbende, was deze film op zijn best toen hij het meest over de top was. Bijvoorbeeld, toen ik Anne Hathaway's film zag. Het personage dat door de drukke straten van New York loopt met een meer dan opzichtig pompoen-oranje kleurtje als gevolg van een grap die door het personage van Kate Hudson was uitgehaald, was komisch en grappig, en ik denk dat de schrijvers meer met die omstandigheden hadden kunnen doen dan wat ze erbij hadden verzonnen. Hetzelfde kon gezegd worden van een aantal andere scènes in de film waarin de hoofdpersonen hatelijk tegen elkaar deden, zoals de confrontatie tussen Hudson en Hathaway tijdens het vrijgezellenfeest en het kat-en-muis-gevecht tussen de twee tijdens de huwelijksplechtigheid. Beide scènes waren goed bedacht, maar kwamen uiteindelijk tekort in termen van hoe leuk ze uiteindelijk waren, vooral nadat ze de komische talenten van zowel Hudson als Hathaway hadden overwogen. Ik kan me alleen maar afvragen hoe krankzinnig deze en andere scènes in de film geweest zouden zijn als de schrijvers genoeg lef hadden gehad om tegenover zichzelf toe te geven dat de krankzinnigheid in de film het beste aspect was, dat alles voor niets was geweest en dat de vete tussen de twee dames werkelijk onbesuisd en krankzinnig was geworden. Deze onwil om echt krankzinnig te zijn strekt zich uit tot de personages zelf, aangezien de schrijvers niet in staat of niet bereid zijn om de personages hun innerlijke karikatuur te laten omarmen tot een punt waarop de komedie van de film zou kunnen opvliegen.<br />Voor wat het waard is. Voor wat het waard is, doen Hudson en Hathaway (die allebei door de filmer worden gefilmd op een manier die hen een beetje laat stralen) hun uiterste best met wat ze tot hun beschikking hebben, waarbij Hathaway's optreden iets meer afrondt omdat haar personage de kans krijgt om zich enigszins te ontwikkelen. De chemie tussen de twee is een beetje onvoorspelbaar, maar over het algemeen spelen ze elkaar aardig in de kaart. Afgezien van haar irritante commentaar in de film, doet Candice Bergen het behoorlijk goed met haar rol van de controlfreak van de bruiloftsplanner, terwijl Kristen Johnstons optreden als Hathaway's waardeloze collega vooral gedenkwaardig is omdat ze irritant en niet grappig is. De rest van de scènes in de film zijn ondankbaar en vergeetbaar. Als puntje bij paaltje komt, heeft het feit dat de film zich niet aan zijn tekenfilmachtige omgeving wil overgeven een hoge tol geëist op het gebied van de lol. Het resultaat is een saaie, ongevaarlijke meidenfilm die op zijn best een redelijke huur zou kunnen zijn voor een jonge bruid of aanstaande bruid die bereid is de suikerzoete sentimentaliteit en de halfbakken personages en hun pogingen tot humor te verdragen.
After reading the reviews for this film, most of which were, to put it nicely, largely negative, I came under the impression that this movie was going to be the cinematic equivalent of being forced to watch someone kill your dog right after they were done eating your firstborn child. But after looking at the cover of the DVD package and seeing the films two leading ladies (one of whom is one of my favorite actresses) smiling and looking heart-breakingly radiant, I thought to myself, could the film really be THAT bad? <br /><br />The answer to that question: Yes...and no.<br /><br />Make no mistake about it: Bride Wars is a complete and utter piece of celluloid trash. It's both a poorly-scripted attempt at satirizing the Bridezilla phenomenon and a poorly-scripted fable about the unbreakable bonds of true friendship. It's told with one-dimensional characters and enough clichés to fill the Grand Canyon.<br /><br />So, why don't I find myself hating this film as much as I should be? The sad truth is, there is just enough good about this film to make me realize that there is a truly hilarious comedy buried somewhere in this mess of a film.<br /><br />The biggest problem I have with this film is its insistence on trying to come off at times as being a semi-serious film about friendship and the perils of romance. The fact is, the writing and performances in this film are simply not strong enough for anyone to take the film's periodic attempts at being earnest seriously, especially after considering how over-the-top the actions of the two main characters are.<br /><br />Which segues into the other major problem I have with this movie. The screenwriters were pulling their punches far too often with the comedy; as if they were too afraid of being so over-the-top that nobody would take their film seriously. The fact is, no one was rightly going to watch a film titled "Bride Wars" expecting it to be sincere, heartwarming social commentary. While some critics have, understandably, harshly condemned this movie for making its main characters seem like shallow caricatures who are disturbingly obsessed with the superficial aspects of their respective weddings, I believe that these criticisms are overblown and assume too much about the apparent progressiveness of our society. The fact is, humans can be absurdly obsessed with the superficial at times, and just because this movie overblows this concept a bit does not automatically make the film wrong just because the main characters happen to be women.<br /><br />That said, this movie was at its best when it was at its most over-the-top. For example, seeing Anne Hathaway's character walk around the busy streets of New York with a beyond-gaudy pumpkin-orange tan as a result of a prank pulled by Kate Hudson's character was goofy and fun, and I think that the writers could have done more with that circumstance than what they conjured up. The same could be said about a number of other parts in the film where the main characters were acting spiteful towards each other, such as Hudson and Hathaway's showdown at the bachelorette party and the climactic cat-fight between the two during the wedding ceremony. Both scenes were well-conceived but ultimately came up short in terms of just how fun they wound up being, especially after considering the comedic talents of both Hudson and Hathaway. <br /><br />I can only wonder just how crazy these scenes and others in the movie could have been had the writers had enough guts to admit to themselves that the insanity in the film was its best aspect, gone for broke, and made the feud between the two ladies truly rambunctious and demented. This unwillingness to be truly zany extends to the characters themselves, as the writers are either unable or unwilling to let the characters embrace their inner caricature to a point in which the film's comedy might have taken flight.<br /><br />For what it's worth, Hudson and Hathaway (both of whom are shot by the cinematographer in a manner that makes them glow a bit) do the best they can with what they have to work with, with Hathaway's performance a bit more well-rounded due to her character actually being given a chance to develop somewhat. The chemistry between the two is a bit hit-and-miss, but generally they play off each other pretty well. Her annoying voice-over narration of the film aside, Candice Bergen does a decent job with her control-freak wedding planner character, while Kristen Johnston's performance as Hathaway's lousy co-worker is memorable mainly for being irritating and unfunny. The rest of the performances in the movie are thankless and forgettable.<br /><br />When all is said and done, the film's insistence on not embracing its inner cartoon winds up costing it dearly in the fun department. What results is a bland, inoffensive chick flick that, at best, might make a decent rental for a young bride or bride-to-be willing to stomach its saccharine sentimentality and its half-baked characters and attempts at humor.