WAARSCHUWING VOOR PERSOONLIJKE SPOILERS OP HET HOOFD VAN WILLIE WILLIE WILT ZICH VERMOORDEN is postmodern nihilisme op z'n slechtst. Er is niets grappigs aan deze film. De personages zijn grotesk, egocentrisch, ontrouw en disfunctioneel. Harbour is de enige sympathieke figuur; een man die zich onbaatzuchtig uitslooft voor zijn suïcidale jongere broer en alle anderen in zijn leven, om vervolgens verraden en geminacht te worden (zelfs door zijn eigen ouders). Niemand kan Wilbur een reden geven om te leven, omdat het leven 'hier' is, zonder uiteindelijke reden of verwijzing naar God. Niettemin probeert Harbour Wilbur zo goed mogelijk te helpen. Wilbur probeert zijn broer 'te belonen' door een verhouding te beginnen met zijn vrouw, die beweert dat ze van Harbour 'houdt'. De verhouding gaat door, zelfs nadat bij Harbour alvleesklierkanker is vastgesteld. Op de vraag hoe Wilbur de bijna-doodervaring beleefde (wit licht?) antwoordt hij 'niets. Alleen duisternis en stilte'. Prachtig. In plaats van te proberen zich te verzetten tegen een bijna zekere dood door kanker, pleegt Harbour zelfmoord in de hoop dat zijn broer zijn belofte zal nakomen om voor zijn vrouw en stiefdochter te zorgen, waardoor Wilbur een reden heeft om te blijven leven. Nog niet eens koud in zijn graf, gaat Wilbur hand in hand op bezoek met de weduwe en stiefdochter van zijn broer om over het huwelijk te praten (we weten allemaal hoe heilig die geloften voor hen zijn. Waarom zouden we de moeite nemen? De film eindigt op een kerkhof, met een naargeestig decor dat je verontrust, boos maakt om wat er met Harbour is gebeurd, en misschien zelfs doet wensen dat alle anderen <0xE2><0x80><0x93> maar Harbour had zelfmoord gepleegd. Sartre zou deze film leuk hebben gevonden, maar zelfs een zo verknipte als deze zou hij niet als 'komisch' hebben durven bestempelen.
**WARNING POSSIBLE SPOILERS AHEAD** Wilbur Wants to Kill Himself is postmodern nihilism at its worst. Nothing funny in this film. The characters are grotesque, self-centered, disloyal and dysfunctional. Harbour is the only likeable person; a man who gives selflessly of himself to his suicidal younger brother and everyone else in his life, only to be betrayed and scorned (even by his own parents). No one can give a reason for living to Wilbur because life is just "here" with no ultimate reason or reference to God. Harbour nevertheless tries to help Wilbur best he can. Wilbur procedes to "repay" his brother by having an affair with his wife, who claims to "love" Harbour. The affair continues even after Harbour is diagnosed with pancreatic cancer. When asked what a near death experience was like for Wilbur (white light?)he responds "nothing. Just blackness and silence." Lovely. Harbour, rather than try to go on fighting a almost certain death sentence from cancer, commits suicide in the hopes his brother will honor his promise to look after his wife and stepdaughter, giving Wilbur a reason to live. His grave not even cold yet, Wilbur visits hand in hand with his brother's widow and stepdaughter talking of marriage (we all know how sacred those vows are to them. Why even bother?)The movie ends at a graveyard, replete with bleak scenery that leaves you disturbed, angry for what happened to Harbour, and perhaps even wishing everyone else BUT Harbour had killed themselves. Sartre would have liked this movie, but not even one as twisted as he would dare to have labeled this trash as "comedy."