Bezoeker Q is moeilijk om mee om te gaan, maar ik denk dat ik dit een meesterwerk zou noemen. Dit is een update van Pier Paolo Pasolini's Teorema. Vanwege de schokkende inhoud wordt de film vaak vergeleken met Pasolini's _Sal scheer_, maar qua plot is het eigenlijk een remake van de film uit 1968, briljant bijgewerkt en verplaatst naar het moderne Japan. Teorema is niet Pasolini's beste film, maar ik vind het wel een geweldige. Het is een heel eenvoudige allegorie. Miike verruimt het concept nog verder. Een gezin valt uit elkaar, en een vreemdeling die niemand lijkt te kennen trekt bij hen in en begint hen (soms letterlijk) wat gezond verstand in te rammen. Er zijn een paar echt verontrustende dingen in _Bezoeker Q_ waar maar weinig mensen met een gezonde geest en lichaam naar zullen willen kijken. Gelukkig ben ik niet gezond van geest en lichaam. Als je het aankunt, kan de film ook heel grappig zijn. En ik denk dat hij niet alleen iets waarheidsgetrouws vastlegt over het verval van de Japanse cultuur, maar ook over de rest van de wereld. Dat doet hij gewoon op de meest extreme manier. De meeste mensen zullen waarschijnlijk vinden dat hij te ver gaat. Ik vond het verbazingwekkend.
Visitor Q is hard to deal with, but I think I'd call this a masterpiece. This is an update of Pier Paolo Pasolini's Teorema. It's often compared to Pasolini's Salò because of its shocking content, but, plot-wise, it's virtually a remake of the 1968 film, brilliantly updated and moved to modern Japan. Teorema is not Pasolini's best film, but I do consider it a great one. It is a very simple allegory. Miike expands the concept even further. A family is falling apart, and a stranger whom nobody seems to know moves into their home and starts knocking some sense into them (sometimes literally). There are some truly disturbing things in Visitor Q that few people of sound mind and body will want to sit through. Fortunately, I am not of sound mind or body. If you can take it, the film can be extremely funny, as well. And I think it actually captures something truthful not only about the decay of Japanese culture, but also the rest of the world. It just does this in the most extreme way possible. Most will probably judge that it goes too far. I thought it was amazing.