'Gestolen' is een fascinerende film: deels een thriller, deels een obsessief verhaal, en deels een boeiende cursus kunstgeschiedenis. Het is ook het portret van een onafhankelijke vrouw die rond de eeuwwisseling rijk was en sterke ideeën had over wat een meesterwerk is <0xE2><0x80><0x93> en hoe het door de wereld gezien moet worden. Naarmate de film zich ontvouwt, van de vermetele diefstal van talloze meesterwerken uit het Isabella Stewart Gardner Museum in Boston, waaronder Vermeers 'Het concert', tot de pogingen van kunstdetective Harold Smith om ze te vinden, wordt de kijker er helemaal in meegesleept. Zullen de mysterieuze bellers harde aanwijzingen geven die Smith kan volgen? Speelde het Ierse Republikeinse Leger (IRA) een rol in de diefstal? Zijn de gestolen schilderijen dichterbij dan we denken? Waarom lijkt Vermeers kunst zo'n macht over ons uit te oefenen? En wat betekent het als een geliefd kunstwerk nooit meer wordt teruggezien?<br />'Gestolen' wordt ontrold door een gevarieerde en variabele cast van personages: schrijvers, geleerden, ex-gedetineerden, niet helemaal betrouwbare informanten (zijn het charlatans?) en een spraakzame, boeiende museumbewaker. Ze zijn stuk voor stuk zeer boeiend om naar te kijken terwijl ze theorieën uitbroeden over de menselijke natuur, de criminele geest en wat mensen ertoe drijft om geobsedeerd te raken door kunst. De film is rijk op vele niveaus en de samensmelting van thema's en personages wordt met stijl en gratie tot stand gebracht. Zullen de schilderijen worden gevonden? Zal de droom van mevrouw Gardner voor haar eigen museum worden ingelost? Je zult graag willen zien hoe het centrale mysterie van de film wordt opgelost. Maar 'Gestolen' onderzoekt ook vele andere vragen over de aard van kunst en het leven. Daar zul je waarschijnlijk lang na afloop van de film nog over piekeren. Na het zien van 'Gestolen' zul je misschien nooit meer op dezelfde manier naar een kunstwerk kijken, of naar een liefhebber van kunst.
"Stolen" is a fascinating film: it's partly a thriller, partly a tale of obsession, and partly an unstuffy art history seminar. It's also a portrait of an independent woman of means at the turn of the twentieth century who has strong ideas about what a masterpiece isand how it should be seen by the world. As this absorbing and accomplished film unfolds, from the audacious heist of numerous masterworks from Boston's Isabella Stewart Gardner Museum, including Vermeer's "The Concert," to the efforts of art detective Harold Smith to find them, the viewer is utterly drawn in. Will the mystery callers come up with hard leads for Smith to follow? Did the Irish Republican Army (IRA) play a role in the theft? Are the stolen paintings closer than we think? Why does Vermeer's art seem to have such power over us? And what does it mean if a beloved work of art is never seen again? <br /><br />"Stolen" is unfurled through a varied and variable cast of characters: writers, scholars, ex- cons, not quite reliable informants (are they charlatans?), and a loquacious, captivating museum guard. All are eminently watchable as they spin out theories of human nature, the criminal mind, and what compels people to obsess about art. The film is rich on many levels and its weaving together of themes and personas is achieved with style and grace. Will the paintings be found? Will Mrs. Gardner's dream for her personal museum be restored? You'll be eager to see how the film's central mystery is resolved. But "Stolen" also explores many other questions about the nature of art and of life. These you'll likely ponder long after the film ends. After watching "Stolen," you may never look at a piece of art, or a lover of art, the same way again.