De charme van deze film ligt in de manier waarop hij oude dingen vertelt, in de beschrijvingskunst van een welbekende wereld.<br />'Sombere zondag' is een soort Frankenstein-wezen: stukken van 'Lili Marleen', 'Casablanca' of 'Het verhaal van 1900', stukken Hongaarse sfeer, nazi-spook en menage en trois.<br />Ondanks dat alles is het een goede film, zijn deugd is in feite gewoon de afwezigheid van originaliteit. Zoals veel andere films is de betovering het gevolg van een mysterieuze smaak die maanden, jaren en op een speciaal moment in je geheugen blijft hangen en het beeld van een heerlijke reis bewaart.<br />Ongetwijfeld is het het verhaal van een lied, in dezelfde mate dat het lied het enige personage is. Maar op het tweede gezicht is het een warm eerbetoon aan Mitteleuropa, de geest van de prachtige Kakania. Het verlorene van de jeugd en de huid van de laatste herinnering. De schaduw van Goethes 'Der Sorgen der jonge Werther' is krachtig en verraderlijk.<br />Een subtiele anatomie van de wensdroom. En een lied als zijn ruggengraat.
The charm of this film consist in the way to tell old things, in the description art of a well - known world.<br /><br />"Gloomy Sunday" is a kind of Frankenstein's creature: pieces of "Lili Marleen", "Casablanca" or "The story of 1900", slices of Hungarian's atmosphere, Nazi ghost and menage en trois.<br /><br />For all that, it is a good movie, his virtue is, in fact, just absence of originality. Like many other movies, the spell is result of a mysterious flavor who persist in your memory months, years and in special moment it saves the image of a sweet trip.<br /><br />Undoubtedly, it is the story of a song, in same measure that the song is the only character. But, at second sight, it is a warm homage to Mitteleuropa, the gorgeous Kakania's spirit. The lost of youth and the last recollection's skin. The shadow of Goethe's "The Sorrows of Young Werther" is powerful and insidious.<br /><br />A subtle wishfulness anatomy. And a song like his backbone.