'Chicago Joe and the Showgirl' is gebaseerd op het ware verhaal van Karl Hulten en Elizabeth Jones. Hulten was een in Zweden geboren Amerikaanse soldaat die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Engeland was gestationeerd. Jones was een in Wales geboren vrouw die verschillende beroepen had uitgeoefend, waaronder striptease. Toen Hulten en Jones elkaar leerden kennen (in oktober 1944), begonnen ze aan een misdaadgolf die slechts een paar gewelddadige dagen duurde.<br />Dit is dezelfde premisse die elders beter is verteld. Hulten en Jones hadden dezelfde dynamiek als Bonnie en Clyde, of Starkweather en Fugate (het stel dat voor de film 'Badlands' inspireerde). Een goedkope psychopaat ontmoet een meisje dat wat opwinding wil. Ze wordt opgewonden door het gevaar dat hij vertegenwoordigt. Haar opwinding moedigt hem aan om steeds gewelddadiger te worden.<br />'Chicago Joe and the Showgirl' begint met een onzichtbare Amerikaanse verteller die ons op gewichtige toon meedeelt dat dit verhaal absoluut waar is en dat er niets is verzonnen of veranderd. Dit soort uitspraken activeert mijn staafbarometer voor flauwekul, maar ik voelde me beter toen ik zag dat David Yallop werd genoemd als scenarioschrijver. Yallop is een briljant journalist die diverse waargebeurde misdaadboeken heeft geschreven, onberispelijk research heeft verricht en uiterst accuraat te werk is gegaan. Toen de aftiteling begon, herkende ik de stem van de verteller: het is John Lahr, een Amerikaanse journalist die in Londen woont en ook bekendstaat om zijn nauwgezette accuratesse in zijn werk. Lahr komt in deze film niet voor, misschien omdat zijn ietwat komische gelaatstrekken het publiek zouden doen denken aan zijn vader Bert Lahr. (Toevallig hadden de twee sterren van deze film <0xE2><0x80><0x93> Kiefer Sutherland en Emily Lloyd <0xE2><0x80><0x93> ook acteursvaders.)<br />Ik ben ervan overtuigd dat Yallop veel meer weet dan ik over de Hulten/Jones-zaak, maar toch heb ik twee onnauwkeurigheden ontdekt. Als Hulten en Jones elkaar voor het eerst ontmoeten, nodigt hij haar uit om een goedgeklede vrouw uit te kiezen wier bontjas Jones leuk vindt, die Hulten dan voor haar steelt. Later, als ze meer sensatie zoeken, escaleert hun misdaadwoede tot Hulten een taxichauffeur vermoordt. In het echte leven was de bontjas die Hulten van de rug van een vrouw jatte witte hermelijn; in deze film was het hermelijn.' Belangrijker is dat de film de volgorde van deze incidenten omgooit: in het echte leven stal Hulten het bont nadat hij de taxichauffeur had vermoord, en Jones was gretig getuige van beide misdaden. Ik neem aan dat de filmmakers deze incidenten opzettelijk omkeerden, zodat de misdaden van het stel zouden uitgroeien tot de moord die hen de das omdeed.<br />Emily Lloyd (Welsh, maar niet door opvoeding) doet een redelijke poging het arbeiders-Neath-accent van Elizabeth Jones te imiteren. (Ironisch genoeg was de echte Betty Jones niet erg knap, zelfs niet naar de maatstaven van de jaren veertig; de echte Karl Hulten was veel knapper dan Kiefer Sutherland.) Sutherland geeft een indrukwekkende voorstelling; in de eerste scènes schrijdt hij door Londen in een luitenantsuniform. In de film draagt Kiefer Sutherland zijn uniform en beantwoordt hij de saluutschoten van de soldaten. Later horen we dat hij in werkelijkheid een deserteur is.<br />De artdirectie van deze film is uitgebreid, maar ook lelijk. Kiefer Sutherlands optreden als een psychopaat uit 1944 wordt gecompromitteerd door zijn kapsel uit 1990. (In de Tweede Wereldoorlog kregen soldaten van het Amerikaanse leger geen stylingmousse.) Emily Lloyd en alle andere vrouwen in deze film hebben kapsels en make-up die een weerspiegeling zijn van iemands idee uit 1990 van de retrostijl van de jaren veertig, in plaats van de echte stijl van de jaren veertig. Vrouwen in Groot-Brittannië in oorlogstijd moesten improviseren met cosmetica of het zonder stellen; het zou leuk zijn geweest om daar hier iets van te zien. Toch was ik onder de indruk van een korte scène van een uitgebreide bruidstaart met meerdere verdiepingen... De film is gemaakt van karton, met een geheim compartiment waarin de echte en veel minder indrukwekkende (oorlogs)taart zit.<br />Op een gegeven moment duiken de moordenaars een bioscoop in om naar 'Double Indemnity' te kijken. (Is die film in Engeland gedraaid in oorlogstijd?) Ik hou niet van films waarin de personages een (betere) film bezoeken die handig genoeg een afspiegeling is van hun eigen situatie.<br />Nadat het stel is gearresteerd, dragen de Britse autoriteiten Hulten over aan het Amerikaanse leger voor een militair proces. De film heeft dat detail goed: legeradvocaten stellen Hulten in staat van beschuldiging en geven hem vervolgens terug, zodat het ministerie van Binnenlandse Zaken hem voor de rechter kan slepen. De climax van de film is volslagen lachwekkend, met een botsing tussen twee clichés uit een oude film. Dixon of Dock Green') tegenover een rij Amerikaanse verslaggevers in trenchcoats met slappe vilthoeden en ingewikkelde flitslampen (uit 'The Front Page'). Ik verwachtte dat de bobby's hun knuppels zouden ronddraaien en zouden mompelen: 'Hé, wat is dit allemaal?' terwijl de verslaggevers de telefoons bij de kandelaars zouden grijpen en zouden roepen: 'Geef me een recensie!' Eigenlijk is deze laatste scène niet realistisch bedoeld: hij wordt gezien vanuit het gezichtspunt van Betty Jones, en zij heeft nu waanvoorstellingen van showbizz-glamour. Toch deed deze climax me denken aan een aantal veel betere films <0xE2><0x80><0x93> de muzikale 'Chicago', 'King of Comedy' en vooral 'Sunset Boulevard' <0xE2><0x80><0x93> waarin een misdadiger met waanvoorstellingen zich in denkbeeldige sterrendom baadt terwijl het recht toeslaat.<br />Aan het eind, Lahr' De grimmige waarheid is dat dit 'wilde' stel, dat vaak wordt beschouwd als de Britse versie van Bonnie en Clyde, twee doodgewone criminelen waren. Dat waren de echte Bonnie en Clyde ook <0xE2><0x80><0x93> in hun hele criminele carrière hebben Bonnie en Clyde nooit zoveel geld gestolen als Jesse James in één enkele overval <0xE2><0x80><0x93> maar Bonnie en Clyde waren in elk geval briljant in zelfpromotie, en ze zullen nog lang beroemd blijven. Hulten en Jones waren goedkoop en waardeloos, en ze verdienen het om te worden vergeten. Dat geldt ook voor deze film, die ik zelf heb gemaakt. 3 van de 10.
CONTAINS SPOILERS THROUGHOUT. 'Chicago Joe and the Showgirl' is based on the true story of Karl Hulten and Elizabeth Jones. Hulten was a Swedish-born American GI stationed in England during WW2. Jones was a Welsh-born woman who had drifted through several professions, including striptease. When Hulten and Jones met (in October 1944), they embarked on a crime spree that lasted for only a few violent days.<br /><br />This is the same premise that's been told better elsewhere. Hulten and Jones had the same dynamic as Bonnie and Clyde, or Starkweather and Fugate (the couple who inspired the movie 'Badlands'). A cheap psychopath meets a girl who wants some thrills. She's aroused by the danger he represents. Her arousal emboldens him to increasingly violent acts.<br /><br />'Chicago Joe and the Showgirl' opens with an unseen American narrator informing us portentously that this story is absolutely true, and that nothing has been invented nor changed. This sort of statement activates my baloney barometer, but I felt better when I saw David Yallop credited as scriptwriter. Yallop is a brilliant journalist who has authored several true-crime books, impeccably researched and scrupulously accurate. As the opening credits rolled, I recognised the voice of the narrator: he is John Lahr, an American journalist based in London, likewise noted for scrupulous accuracy in his writing. Lahr does not appear on screen in this film, perhaps because his somewhat comical facial features would remind audiences of his father Bert Lahr. (Coincidentally, the two stars of this film -- Kiefer Sutherland and Emily Lloyd -- also had actor fathers.)<br /><br />I'm sure that Yallop knows far more than I do about the Hulten/Jones case, yet I spotted two inaccuracies. When Hulten and Jones first meet, he invites her to pick out a well-dressed woman whose fur coat Jones fancies, which Hulten then steals for her. Later, as they seek greater thrills, their crime spree escalates until Hulten murders a cabdriver. In real life, the coat Hulten stole off a woman's back was white ermine; in this movie, it's a darker fur. More crucially, the film reverses the order of these incidents: in real life, Hulten stole the fur *after* he murdered the cabbie, with Jones eagerly witnessing both crimes. I assume that the filmmakers deliberately reversed these incidents so that the couple's crimes would build up to the homicide that got them nicked.<br /><br />Emily Lloyd (Welsh by name but not by upbringing) makes a creditable effort to copy the working-class Neath accent of Elizabeth Jones. (Ironically, the real Betty Jones was not very good-looking, even by 1940s standards; the real Karl Hulten was far more handsome than Kiefer Sutherland.) Sutherland gives an impressive performance; in early scenes, he strides through London in a lieutenant's uniform and returns the salutes of enlisted men. Later, we learn that he's actually an AWOL private.<br /><br />This film's art direction is elaborate, yet wretched. Kiefer Sutherland's performance as a 1944 psychopath is compromised by his 1990 hairstyle. (U.S. Army soldiers in WW2 were not issued styling mousse.) Emily Lloyd and all the other women in this film have coiffures and make-up reflecting somebody's 1990 notion of 1940s retro, rather than actual 1940s styles. Women in wartime Britain had to improvise cosmetics or do without; it would have been nice to see some mention of that here. Yet I was impressed by a brief scene of an elaborate multi-tiered wedding cake ... made of cardboard, with a secret compartment containing the real and far less impressive (wartime) cake.<br /><br />At one point, the killers duck into a cinema to watch 'Double Indemnity'. (Was this movie screened in wartime England?) I dislike movies in which the characters attend a (better) movie that conveniently reflects their own situation.<br /><br />After the couple are arrested, the British authorities hand over Hulten to the U.S. Army for military trial. The film gets this detail right: Army lawyers deposed Hulten, then chose to give him back so the Home Office could try him in Crown Court. The movie's climax is utterly laughable, featuring the collision of two old-movie clichés. A line of helmeted and bewhiskered British bobbies (out of 'Dixon of Dock Green') face off against a line of trenchcoated American reporters with snap-brim trilbies and elaborate flashbulb cameras (out of 'The Front Page'). I expected the bobbies to twirl their truncheons and mumble 'Here now, what's all this, then?' while the reporters would grab candlestick telephones and shout 'Get me Rewrite!' Actually, this last scene isn't meant to be realistic: it's shown from Betty Jones's viewpoint, and she's now entertaining delusions of showbiz glamour. Still, this climax reminded me of several much better films -- the musical 'Chicago', 'King of Comedy' and especially 'Sunset Boulevard' -- in which a delusional criminal basks in imaginary stardom while Justice closes in.<br /><br />At the end, Lahr's narration returns to tell us the outcome: Hulten was executed in HM Prison Pentonville a few weeks before V-E Day. Betty Jones was given a long prison sentence, and eventually paroled. The grim truth is that this 'wild' couple, often deemed the British version of Bonnie and Clyde, were two very common criminals indeed. So were the real Bonnie and Clyde -- in their entire crime career, Bonnie and Clyde never stole as much money as Jesse James grabbed in a single hold-up -- but at least Bonnie and Clyde were brilliant at self-promotion, and they'll be famous for a long time. Hulten and Jones were cheap and worthless, and they deserve to be forgotten. So does this movie, which I'll rate 3 out of 10.