Omdat we met slechts een handjevol andere huurders in een groot gebouw in New York City woonden dat werd gerenoveerd (en op dezelfde verdieping waar Stephanie woonde), was het onderwerp van deze film een beetje te dicht bij huis. We hadden ook ex-gedetineerden in ons gebouw, en we hadden inbraken en misdaden die door onderhoudspersoneel werden gepleegd, maar geen verkrachtingen of moorden.<br />De film had een paar lichtelijk angstaanjagende momenten, maar het meeste ervan wist geen angst over te brengen, of was origineel genoeg in de details (behalve de setting, die fantastisch was) om echt angstaanjagend te worden gevonden.<br />De misdaden die werden gepleegd waren een beetje te abrupt. Zoals een vorige recensent al opmerkte, was er maar bitter weinig dat een gevoel van spanning en diepgang had kunnen oproepen. En met al die goede (grote) werkloze acteurs die er rondliepen, had men een betere cast kunnen uitkiezen. De film had iets van een amateuristisch/filmschoolproject over zich dat tegelijkertijd bewonderenswaardig en verontrustend was.<br /><br />*********************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************** Maar de slachtoffers leken er tevreden mee te zijn om binnen te blijven en een dodelijk kat-en-muisspelletje met Paul te spelen, en dat maakte het voor mij moeilijk om mijn ongeloof op te schorten.<br />****E**********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E********E**********E**********E**********E**********E**********E**********E**********E**********E**********E************E**************E******************************************************************************************************************************************************************************************************
Having lived with only a handful of other tenants in a large building undergoing renovation in New York City (and on the same floor that Stephanie lived on), the subject matter of this film was a little too close to home. We also had ex-cons working in our building, and we had break-ins and crimes committed by maintenance staff, though no rapes or murders.<br /><br />The film had a couple of mildly terrifying moments, but most of it failed to convey a sense of dread, or was original enough in its details (except for the setting, which was terrific) to be considered truly frightening.<br /><br />The crimes committed were a bit too abrupt. As a previous reviewer noted, there was precious little exposition that would have lent a sense of suspense and depth. And with all the good (great) unemployed actors out there, it seems a better cast could have been picked. The film had a kind of amateurish/film-school project aura about it that was at once admirable and disconcerting.<br /><br />***** SPOILER *****<br /><br />Finally, what happened to the door leading to the outside? It seemed to have disappeared! Even if the writer/director had made the choice for Paul to chain lock the exits to the street or something, it would have lent a note of believability to the final scenes. But the victims seemed content to stay inside to play a deadly game of cat and mouse with Paul, and that made it hard for me to suspend my disbelief.<br /><br />***** END SPOILER *****<br /><br />I would like to see this film rewritten, shot with higher production values, and re-released. It has a decent kernel of a plot and a superb setting -- it just needs more vibrant characterizations, some connection to the outside world to keep it from drifting too far into the realm of disbelief, and more skilled actors. Music could have been more prominent and original, too.