Ondanks een razende onverschilligheid ten opzichte van de acteerprestaties van Carol Kane <0xE2><0x80><0x93> ik kan nog steeds nauwelijks naar 'Taxi' kijken, wat grotendeels te wijten is aan haar irritante geratel <0xE2><0x80><0x93> besloot ik 'When A Stranger Calls' een kans te geven. Wie heeft er immers niet gehoord over het eerste deel van deze film, waarin babysitter Jill Johnson (Carol Kane) geconfronteerd wordt met een steeds onheilspellender reeks telefoontjes waarin ze wordt gesmeekt om 'bij de kinderen te gaan kijken'? Langdurige camerabeelden van de donkere, stille delen van het huis benadrukken het groeiende gevoel van angst en wanhoop dat Kanes personage voelt terwijl ze dapper standhoudt ten behoeve van de kinderen van haar werkgever. Een paar telefoontjes naar de politie brengen de mannen in het blauw in beeld, maar zullen ze op tijd komen als de beller zich aandient? De onheilspellende schaduw op de trap is het teken dat er iets vreselijks aan de hand is, reageert Kane, en de scène speelt zich af tot aan het grimmige einde. En dan begint de echte verschrikking, de grimmige, hartverscheurende verschrikking van het kijken naar een film met een gedenkwaardig begin die wegzakt in een moeras van banaliteit. 'When A Stranger Calls' zou beter hebben gewerkt als een korte, onafhankelijke film die de nadruk legde op de bravoure van de openingsscène in plaats van op de enorme puinhoop die we hier krijgen. Jaren na die verschrikkelijke nacht is Curt Duncan, de gestoorde beller, na een langdurig verblijf in een krankzinnigengesticht weer op straat. Helaas heeft niemand dat verteld aan de gepensioneerde rechercheur en nu privédetective John Gifford (Charles Durning), de politieman die erbij was op de avond dat de beller Jill Johnson terroriseerde. De vader van de kinderen die door Duncan is mishandeld, huurt Gifford in om de psychopaat zo goed mogelijk ten val te brengen, al was het alleen maar om te voorkomen dat het in het gezin van iemand anders nog een keer gebeurt. Gifford stemt ermee in de zaak op zich te nemen en gaat op zoek naar Duncan. 'When A Stranger Calls' verandert vanaf dat moment snel in verveling, als we zien hoe Duncan probeert zich weer in de maatschappij te begeven en daar totaal in faalt. Hij komt terecht in een bar waar hij Tracy (Colleen Dewhurst) ontmoet en prompt een flink pak slaag krijgt nadat hij geprobeerd heeft bij Tracy in het gevlij te komen, wat de woede van een vlezige omstander opwekt. Waarom Duncan zoveel belangstelling toont voor een chagrijnige stamgast is slechts een van de vele onverklaarbare vragen die zich tijdens de film voordoen. Je hebt meer kans om de oorsprong van de Sfinx te ontdekken of op driejarige leeftijd de kwantumfysica te leren dan te begrijpen waarom deze film zo'n wending neemt als hij hier neemt.<br /><br />Terwijl Duncan een pak slaag krijgt aan de bar, roept Gifford de hulp in van een van zijn politievrienden, Charlie Garber (Ron O). Neal), nu inspecteur bij de politie die zich de bloederige verschrikkingen van die avond herinnert, maar aarzelt om zijn vriend te helpen. Dit deel van de film is eindeloos, met veel opnamen van Tracy die midden in de nacht door de verwoeste landschappen van haar stad slentert, Gifford die over het trottoir stampt in een poging Duncan op te sporen, en de onbeholpen pogingen van de voormalige beller om aan arrestatie te ontkomen. Het zien van Charles Durning die aan het rennen is, is weliswaar hoogst amusant en enigszins zorgwekkend vanuit een hartinfarct, maar niet genoeg om dit deel van de film te verheffen. Gelukkig keert de film aan het eind terug naar zijn angstaanjagende tempo, wanneer de inmiddels getrouwde Jill Johnson Curt Duncan weer tegen het lijf loopt. En deze keer heeft ze hier ook nog eens een gezin om zich zorgen over te maken. De scène waarin ze in een restaurant de telefoon aanneemt, is de moeite waard om door de voorafgaande zestig minuten heen te ploeteren, net als de uiteindelijke confrontatie kort daarna.<br />Als we Curt Duncan eindelijk in levenden lijve zien, wordt er nog iemand teleurgesteld. De man is gewoon niet zo eng in het echt. Hij is ouder, een beetje mager, en ziet eruit als het gemiddelde, alledaagse type man en helemaal niet als een voormalige zeeman met een onverzadigbare bloeddorst. Kennelijk is de acteur die Duncan speelde, Tony Beckley, kort na het maken van de film overleden. Wat Carol Kane betreft, zij speelt de eeuwig bange Jill Johnson uitstekend, maar verdwijnt dan prompt voor een groot deel van de film. Durning slaapwandelt door de rol van de vastberaden agent John Gifford en Colleen Dewhurst, maar dat is grotendeels verspild aan de nietszeggende rol van Tracy. De optredens over het geheel genomen zijn niet slecht, maar het houterige heen en weer lopen en het oninteressante middendeel van de film hebben ervoor gezorgd dat geen enkele artiest, hoe goed ook, deze film van de neerslachtigheid had kunnen redden.
Despite a raging indifference to the acting chops of Carol Kane--I still can barely stand to watch "Taxi" largely due to her annoying grate--I decided to give "When A Stranger Calls" a chance. After all, who hasn't heard about the opening segment of this film, where babysitter Jill Johnson (Carol Kane) fields an increasingly sinister series of phone calls imploring her to "check on the children"? Lingering camera shots showing the dark, silent parts of the house highlight the growing sense of fear and despair felt by Kane's character as she bravely stands her ground for the benefit of her employer's children. Several phone calls to the police bring the men in blue into the picture, but will they get there in time if the caller materializes? The ominous shadow on the staircase signals trouble of a most horrific nature, Kane reacts, and the scene plays out to its grim conclusion. And then the real horror starts, the stark, soul shattering horror of watching a movie with a memorable beginning sink into a morass of banality. "When A Stranger Calls" would have worked better as a short, independent film strongly emphasizing its bravura opening instead of plunging into the sprawling mess we get here. Too bad.<br /><br />Years after that horrible night Curt Duncan, the crazed caller, is back out on the streets after a lengthy stint in an insane asylum. Unfortunately, no one told retired detective and now private eye John Gifford (Charles Durning), the cop who was there the night the caller terrorized Jill Johnson. The father of the children brutalized by Duncan hires Gifford to bring the psycho down anyway he can, if for no other reason than to prevent a repeat performance in some other person's family. Gifford agrees to take the case and begins looking for Duncan. "When A Stranger Calls" rapidly descends into boredom from this point forward, as we see Duncan attempting to rejoin society and utterly failing. He ends up in a bar where he meets Tracy (Colleen Dewhurst) and promptly receives a heck of a beating after attempts to ingratiate himself with Tracy brings on the wrath of a beefy bystander. Why Duncan expresses so much interest in a cranky barfly is just one of the many inexplicable questions that arise frequently during the film. You have a better chance of discovering the origins of the Sphinx or learning quantum physics at the age of three than understanding why this movie takes the turn that it does here.<br /><br />As Duncan takes a beating at the bar, Gifford enlists the aid of one of his cop friends, Charlie Garber (Ron O'Neal), now a lieutenant on the force who remembers the bloody horror of that night but hesitates in helping his buddy. This part of the film is interminable, with lots of shots of Tracy strolling through the blasted landscapes of her city in the middle of the night, Gifford pounding the pavement around town trying to track down Duncan, and the former caller's inept attempts to evade capture. Seeing Charles Durning run, although highly amusing and slightly worrisome from a coronary angle, is not enough to elevate this segment of the film. Thankfully, the film returns to its frightening pace at the end, when the now married Jill Johnson once again encounters Curt Duncan. And this time she has here own children to worry about. The scene where she takes a phone call at a restaurant is worth slogging through the preceding sixty minutes, as is the final showdown shortly thereafter.<br /><br />Another let down with "When A Stranger Calls" comes when we finally see Curt Duncan face to face. The guy simply isn't that scary in person. He's older, sort of thin, and looks like your average, every day type of guy and not anything like some former sailor with an insatiable lust for blood. Apparently, the actor who played Duncan, Tony Beckley, died shortly after making the movie. As for Carol Kane, she does a good job playing the eternally frightened Jill Johnson but then promptly disappears for a large part of the movie. Durning sleepwalks through the role of the determined cop John Gifford and Colleen Dewhurst is largely wasted in the meaningless role of Tracy. The performances on the whole aren't bad, but the wooden pacing and uninteresting middle part of the film insured that no performer, no matter how good, could have saved this movie from the doldrums.