Misschien is het meest verfrissende van _Che_, voor beide rollen, dat de regisseur, Steven Soderbergh, niets van Ernesto 'Che' Guevara afwist voordat hij het project op zich nam. Dat zie je wel vaker in het publiek, zoals bij ondergetekende. Ik wist niet veel van Che, behalve dat hij betrokken was bij communistische opstanden en revoluties, dat hij maatjes was met Castro en dat hij in executiestijl als guerrillastrijder is gestorven (dat, en zijn beeltenis staat overal op T-shirts). Soderbergh zorgt voor een publiek dat hem zal gaan zien om wat hij met het project zal doen <0xE2><0x80><0x93> en wat Benicio Del-Toro met het personage doet <0xE2><0x80><0x93> dat is dat het zo is.' Een geschiedenisles, levendig en urgent en hartstochtelijk gemaakt, en, volgens de regisseur in interviews en vragen en antwoorden, een eerlijke weergave van gebeurtenissen.<br />Als dit betekent dat we misschien niet precies een volledig portret krijgen van de oorspronkelijke hoofdpersoon/held, dan is dat waarschijnlijk de enige echte aansprakelijkheid die de film heeft. Misschien wel terecht; Che was niet iemand die veel warmte of momenten van twijfel had (en als hij die wel had, dan waren die achter gesloten deuren en buiten het bereik van dagboeken). Het is het verhaal van hoe je een revolutie moet uitvoeren <0xE2><0x80><0x93> of liever gezegd, hoe je een regering moet overnemen <0xE2><0x80><0x93> en het gaat over Che als een man die al gauw een geboren leider wordt, een strenge leermeester en ook iemand die 'bemint' zoals een revolutionair betaamt, zegt Che.<br />Toch is het een aangrijpende film, met Soderbergh die het verhaal prachtig leidt tussen een kleurenfilm en een digitale camera, een 35mm Red-camera, voor de gebeurtenissen in Cuba van 1957-1959 en de reis naar de VN in New York in 1964, gefilmd in korrelig zwart-wit. We zien Guevara's mond, als het ware, en de gebeurtenissen die leidden tot de overname (die dient als de climax van de film) in Santa Clara, Cuba. Sommige van de elementen zijn, zoals gezegd, conventioneel voor een gewone oorlogsfilm: we zien de jonge kinderen (16 en 14) die alles zullen doen om met Guevara en zijn groep te vechten; we zien de veronderstelde verliefdheid, alleen (gelukkig) gedempt door slechts één scène met wat gebabbel; en we zien de momenten van enthousiasme, humor, kameraadschap en onwaarschijnlijke moed in het heetst van de strijd.<br />Maar het belangrijkste is dat we zien hoe Benicio del-Toro de leiding neemt van deze rol, zoals hij schijnbaar vaak maar zelden met zoveel kracht doet. Hij verheft deze Che waarschijnlijk zelfs boven een paar mogelijke valkuilen (dit project was in feite zijn baby, want hij is medeproducent en heeft het project jarenlang ontwikkeld) en maakt hem zo menselijk als hij maar kan, waarbij hij Che's gezondheidstoestand (astma) ten volle benut, en er genoegen in schept om alles op alles te zetten als het om enthousiasme en onthullingen gaat. Wat Soderberghs stijl van filmen betreft <0xE2><0x80><0x93> en vooral wat mij betreft, tijdens de climax van de strijd waarin we hem ontzagwekkend een gevecht zien regisseren <0xE2><0x80><0x93> Del-Toro steelt de show. Al is het alleen maar omdat hij, ongeacht je politieke standpunt of je gedachten over Che, het waard is om voor uit te komen.
Maybe the most refreshing thing about Che, both parts, is that its director, Steven Soderbergh, didn't know anything about Ernesto "Che" Guevara before taking on the project. This is like a good few in the audience, like yours truly. I didn't know much at all about Che except that he was involved with communist uprisings and revolutions, was buddy-buddy with Castro, and died in execution-style as a guerrilla (that, and his image appears on t-shirts everywhere). What Soderbergh provides for an audience that will go to see it for what he will do with the project- and what Benicio Del-Toro does with the character- is that it's a history lesson made vibrant and urgent and passionate and, according to the director in interviews and Q & A's, honest portrayal of events.<br /><br />If this means that we may not get exactly a fully rounded portrait of its titular protagonist/hero, then that's probably the only real liability that the picture has. Maybe, perhaps, rightfully so; Che wasn't a guy, at least in his prime revolutionary years, to be one that had much warmth or moments of doubt (and if he had them, they were behind closed doors and out of any record of diaries). So what we get in Part 1, the conventional "Rise" of the character in the story, is the tale of how to do a revolution right- or rather, how to take over a government by military force, and it's Che as a man who pretty quickly becomes a natural leader, a stern taskmaster and also someone who "loves" as a revolutionary must, Che says.<br /><br />It's gripping film-making nevertheless, with Soderbergh commanding the narrative wonderfully between a color-filmed part-digital-part-35mm Red-camera on the 1957-1959 events in Cuba and the 1964 trip to the UN in New York filmed in grainy black and white. What we get is part documentary and part bio-pic, words straight from the guerrilla's mouth, as it were, and the events that led up to the take-over (which serves as the climax of the picture) in Santa Clara, Cuba. Some of the elements, as noted, are conventional of just a war picture: we get the young kids (16 and 14) who will do anything to fight with Guevara and his group; we get the supposed love interest, only (thankfully) muted with only one scene with small talk; and we get the moments of enthusiasm, humor, camaraderie, and unlikely bravery in the heat of battle.<br /><br />But most importantly we see Benicio del-Toro take command of this role like he does seemingly often but rarely with such force. In fact, he probably elevates this Che past some possible pit-falls (this project was actually his baby, as he serves as co-producer and developed the project for years), and makes him as human as he can be, using Che's health-tic (asthma) to its fullest, and reveling in going for broke as far as gusto and revelation go. For all of Soderbergh's command of the film-making style- most of all, for me, during the climactic battle where we get to see him awesomely direct a battle sequence- del-Toro, for any scene he's in, steals the show. If for nothing else, whatever your political stance or thoughts on Che, he's worth the admission. 8.5/10