Ik was erbij toen de Night Gallery voor het eerst verscheen, in mijn vroege tienerjaren. En ik zat op dat moment in het theater en wist het een en ander van productie. De Nihgt Gallery was meteen een klassieker. Rod Serling introduceerde de segmenten met schilderijen die naar de plot leidden. In een van die segmenten speelde Roddy McDowell zijn gebruikelijke kwaadaardige karakter tot in de puntjes, in een gewoon verhaal dat door acteren en productie beter werd. Een ander segment ging over de rijken die op een heel unieke en creatieve manier geluk kochten. Het was geen geestverruimer, maar het deed het meest denken aan de Twilight Zone-serie. De derde was de echte klassieker, met Richard Kiley die een meesterlijke vertolking gaf van een kwaadaardig, afzichtelijk schepsel, een nazi-oorlogsmisdadiger die denkt dat hij na jaren op de vlucht te zijn geweest een milde straf verdient. Hij heeft het gevoel dat hij kan ontsnappen naar een film in een galerie, waar mannen zitten te vissen op een sereen meer. Deze episode alleen is beter dan welke Twilight Zone-serie ook, en dat is niet gemakkelijk. Dit was zonder meer de crème de la crème, de Mona Lisa uit Rod Serlings carrière, dat valt niet te ontkennen. Als je het nog niet hebt gezien, moet je het zien! Je zult betoverd zijn! Het is niet moeilijk te begrijpen waarom de studio's die niet meer willen uitzenden, om dezelfde reden waarom ze de andere grote klassiekers uit het verleden niet meer uitzenden (Bronco, Sugarfoot, Laredo, The Untouchables <0xE2><0x80><0x93> het is zelfs moeilijk om er een paar te vinden waar iedereen van weet <0xE2><0x80><0x93> Gilligan, de Hillbillies, Big Valley), omdat ze het publiek willen laten denken dat de oude klassiekers de ho-humshows waren die ze vandaag uitzenden, zodat ze het publiek van een nieuwe show niet kwijtraken.
I was there when Night Gallery first appeared, in my early teens. And I was into Theatre at the time and knew a few things about production. Nihgt Gallery was instantly a classic. Rod Serling would introduce the segments with paintings which led into the plot. One had Roddy McDowell playing his usual malevolent character to the max, in an ordinary tale made better by acting and production. Another segment dealt with the rich buying happiness in a very unique and creative way. It wasn't a mind blower, but the most reminiscent of the Twilight Zone series. The third was the true classic, with Richard Kiley giving a masterfully performance of a vicious horrible creature, a Nazi war criminal who thinks he merits leniency after years on the run. He feels he can escape into a picture at a gallery in which men are fishing at a serene lake. This episode alone is better than any Twilight Zone series, and that is not easy to do. This was easily the creme de la creme, the Mona Lisa of Rod Serling's career, undeniably. If you haven't seen it, you must watch it! You will be enthralled! There were later episodes that also had great suspense, and terror that modern gore films can only fantasize about producing. The famous "Earwick" episode, the super scary "Robert the Bruce" episode. It's easy to see why studios won't release these again, for the same reason they don't release the other great classics of the past (Bronco, Sugarfoot, Laredo, The Untouchables-it's even hard to find some everyone knows about-Gilligan, the Hillbillies, Big Valley), because they want to make audiences think the old classics were the ho hum shows they air today so they won't lose audiences from new show. You will be pleasantly surprised by NIGHT GALLERY