Het is een publiek geheim: de Oscar is behekst. Spielbergs triomf met 'Schindler's List' werd gevolgd door de langste onderbreking van zijn carrière, die werd onderbroken door... 'Jurassic Park II', een levenloos vervolg van het soort waarvan je had gezworen dat hij het nooit zou maken <0xE2><0x80><0x93> de slechtste en anoniemste film die hij ooit heeft geregisseerd ('Hook' had zijn momenten). Zijn volgende twee films waren verbeteringen (er was geen andere weg dan omhoog): de eerste anoniem maar niet slecht ('Amistad'), de tweede slecht maar niet anoniem ('Saving Private Ryan'), maar het waren allebei pompeuze gebaren die bedoeld leken om nog meer prijzen te winnen; en pas acht jaar na 'Schindler's List' verscheen de bekwame regisseur van vroeger weer (met 'A.I.'). In 2001).<br />Maar hij is nu weer helemaal terug, en ik ben gelukkig. Ik heb zelfs geleerd om blij te zijn als hij beslissingen neemt die me razend maken, zolang hij ze maar neemt met de juiste zelfverzekerde arrogantie. Ik vond de voice-over aan het eind niet leuk (we hoefden dat soort dingen niet te horen; we hadden het zelf wel kunnen bedenken), of de manier waarop hij bezweek voor de moderne neiging om nodeloos weerzinwekkend te zijn (hij gebruikt zijn weerzinwekkende momenten tenminste niet om goedkoop te kunnen lachen), of zelfs de stijl van fotograferen (het is niet te geloven.' Het is gemakkelijk om ons te laten denken dat de toekomst een grimmige plek is, als je de film zo bewerkt dat zelfs de beelden die normaal gesproken weelderig en rijk zouden zijn, groezelig en verzadigd zijn <0xE2><0x80><0x93> er zijn andere manieren om kleurloze beelden te krijgen, zoals Spielberg heel goed weet, en veel van die manieren zijn beter. Maar uiteindelijk maakt het niet uit. Het verhaal is geweldig, de actie is strak, de toekomst rijk, oogverblindend en geloofwaardig. Spielberg wordt vooral gefeliciteerd met het feit dat hij het fantasieloze dystopia van 'Blade Runner' volledig heeft vermeden. De toekomst die we hier zien is een m<0xC3><0xAA>lee van droom en nachtmerrie, zo'n overtuigende mengeling dat we ze niet altijd uit elkaar kunnen houden.<br />'Hier.' Het is een indicatie van hoe goed de film is: in een interview onthulde Spielberg dat hij de drijfveren achter de verhalen totaal verkeerd had begrepen <0xE2><0x80><0x93> en dat valt eenvoudigweg niet af te leiden uit het eindproduct. Tenzij Spielberg zich gewoon opportunistisch vastklampte aan de haak die hem door een domme journalist was toegeworpen, dacht hij dat de film ging over hoeveel vrijheid we bereid zijn op te geven in ruil voor veiligheid (om terroristische aanslagen te voorkomen, bijvoorbeeld). Deze interpretatie is geforceerd. Drie mensen (de voorschouwers) geven inderdaad hun vrijheid op om miljoenen andere mensen veiliger te maken, en ja, er is hier sprake van een probleem. 'Het is beter om ze niet als mensen te zien.' Tot mijn verbazing merkte ik dat ik instemmend knikte. De voordelen van het systeem zijn zo groot dat ik natuurlijk liever niet al te veel aandacht besteed aan de last die drie <0xE2><0x80><0x93> laten we zeggen drie <0xE2><0x80><0x93> personen moeten dragen. Afgezien van de drie onfortuinlijke voorschouwers wordt van niemand gevraagd om ook maar enige vrijheid op te geven. (Behalve natuurlijk de vrijheid om een moord te plegen. Maar volgens de wet zijn we al niet vrij om een moord te plegen, en dat is maar goed ook.)<br />De interessante kwesties die als vanzelf uit het verhaal naar voren komen, hebben te maken met de zinloosheid van wraak. Nadat mensen die anders een moord zouden hebben gepleegd, ervan zijn weerhouden, doen ze het niet meer.' Anderton is een van de weinige mensen die ik ken die er niet voor terugdeinzen om in de gevangenis te belanden, waarschijnlijk op grond van het feit dat ze dat verdienen <0xE2><0x80><0x93> en ongetwijfeld verdienen ze dat ook. Maar het is duidelijk genoeg dat het opsluiten van deze mensen, hoezeer het ook in het belang van de rechtsgang is, geen enkel doel dient. Het is wraak nemen op misdadigers om wraak te nemen <0xE2><0x80><0x93> en dat is precies wat het Amerikaanse rechtssysteem op dit moment aan het doen is, en dat is de reden waarom de toekomst zo realistisch is. (Afgezien van de toekomstvoorspelling dan.) Andertons fout is dat hij gelooft in de waarde van wraak, en er is niets bewonderenswaardiger dan wanneer hij zijn fout beseft. (Dat was een geweldige scène; het is jammer dat ik je niet precies kan vertellen waarom. Laat ik volstaan met te zeggen dat we, als we denken te weten waar het verhaal heen gaat, misschien inderdaad weten waar het verhaal heen gaat <0xE2><0x80><0x93> maar Spielberg laat ons slechts een beperkte hoeveelheid zien van wat er gaat gebeuren om de rest te verdoezelen.)<br />Het laatste teken dat Spielberg weer op zijn top is, ligt in de voorstellingen. Die zijn allemaal goed. Tom Cruises zwakte als acteur is dat hij alleen maar zo goed is als zijn regisseur, en het feit dat hij hier zo goed is, betekent dat 'Minority Report' ('Minority Report' is de titel van een boek van Tom Cruise) was geregisseerd door de echte Spielberg, de oude Spielberg, de Spielberg met hetzelfde vermogen als Charles Dickens had gehad om zelfs zijn meest groteske creaties, en zelfs zijn allergrootsteske, tot leven te brengen.
It's an open secret: the Oscar is jinxed. Spielberg's triumph with "Schindler's List" was followed by the longest hiatus of his career, which was broken with ... "Jurassic Park II", a lifeless sequel of the kind you'd once have sworn he'd never make - the single worst and most anonymous movie he's ever directed ("Hook" had its moments). His next two films were improvements (there was nowhere to go but up): the first anonymous but not bad ("Amistad"), the second bad but not anonymous ("Saving Private Ryan"), but they were both pompous gestures which appear to have been designed to win still more awards; and it wasn't until eight years after "Schindler's List" that the skilled director of old times re-appeared (with "A.I." in 2001).<br /><br />But he's well and truly back now, and I'm happy. I've even learned to welcome it when he makes decisions which infuriate me, so long as he makes them with the right kind of self-assured arrogance. I didn't like the voice-over at the end (we didn't need to be told that stuff; we could have worked it out), or the way he caved in to the modern tendency to be needlessly revolting (at least he don't play his gross-out moments for cheap laughs), or even the style of photography (it's easy to manipulate us into thinking the future is a grim place, if you push-process the film until even the images which in the normal course of events would be luscious and rich, are grimy and desaturated - there are other ways of getting colourless images, as Spielberg well knows, and many of them are better). Yet, in the end, big deal. The story is a knockout, the action is taut, the future rich, dazzling and believable. Spielberg is to be particularly congratulated on how completely he has avoided the unimaginative dystopia of "Blade Runner". The future we see here is a MIX of dream and nightmare, so convincing a mix that we can't always tell them apart.<br /><br />Here's a measure of how good the movie is: in an interview, Spielberg revealed that he completely misunderstood the issues which drive the stories - and there's simply no way of telling this from the finished product. Unless Spielberg was just opportunistically latching on to the hook forced on him by a dim-witted journalist, he THOUGHT the movie was about how much freedom we are willing to give up in exchange for safety (in order to prevent terrorist attacks, for instance). This is interpretation is strained. Three people (the precogs) do indeed give up their freedom in order that millions of other people may be safer, and yes, there is an issue here. When one of the Crime Prevention officer says, "It's best not to think of them as human", I was surprised to find myself nodding in agreement. The benefits of the system are so great that OF COURSE I'd rather not look too closely into the burden that must be borne by three - just three - individuals. Aside from the three unfortunate precogs, nobody is asked to give up any freedom at all. (Except, of course, the freedom to commit murder. But under the law we are already unfree to commit murder, and a good thing too.)<br /><br />The interesting issues that DO fall naturally out of the story concern the futility of revenge. After people who would otherwise have committed murder are prevented from doing so, they're sent to prison anyway, presumably on the grounds that that's what they deserve - and no doubt it IS what they deserve. But it's clear enough that locking these people up, however much it may be in the interests of justice, serves no purpose. It's exacting revenge on criminals for the sake of exacting revenge - which is exactly what the U.S. justice system is committed to doing at the moment, which is why the future is a realistic one. (Apart from the precognition, that is.) Anderton's mistake is to believe in the value of revenge, and he's never more admirable than when he realises his mistake. (THAT was a great scene; it's a pity I can't tell you exactly why. Suffice it to say that when we think we know where the story's going, we may indeed know where the story's going - but Spielberg is only allowing us to see so much of what's coming up in order to obscure the rest of it.)<br /><br />The final sign that Spielberg is again at his peak lies in the performances. They're all good. Tom Cruise's weakness as an actor is that he is only ever as good as his director, and the fact that he's so good here means that "Minority Report" was directed by the real Spielberg, the old Spielberg, the Spielberg with the same ability Charles Dickens had to make even his most grotesque creations, and even his LEAST grotesque, come to life.