Deze film is het ultieme voorbeeld van pretentieuze Franse filmmaken op z'n slechtst. Wat een scherpe en geestige satire op de seksuele identiteit had kunnen zijn, is in plaats daarvan een ranzige bouillabaisse van verveling. Het personage van de hoofdfiguur ontbreekt volkomen aan iets dat ook maar in de verste verte positief is, en zijn 'overwinningen' zijn al even leeg. Iedereen in deze film fronst of pruilt, en er is niets innemends aan het hele stel. Voor een film die als een zwarte komedie wordt beschouwd, is het enige opvallende gebrek humor. Hij heeft het gevoel van een film die veel wil zijn, maar niet goed weet wat. Wat hij uiteindelijk is, is alleen maar meedogenloos saai. De enige humor die te vinden is, is de vraag aan jezelf: 'Praten mensen echt op deze manier tegen elkaar?' Je zou alleen willen dat de ex-bajesklant aan het eind dit hele zielige stelletje narcisten had uitgeroeid en wat leven in deze doffe ellende had gebracht.
This film is the definitive example of pretentious French film-making at its worst. What could have been a sharp and witty satire on sexual identity is instead a rancid bouillabaisse of tedium. The main protagonist's character is utterly lacking in anything remotely positive and his "conquests" are as equally vapid. Everyone in this film either scowls or pouts and there is nothing likable about the whole bunch. For a film that is suppose to be a black comedy the one glaring omission is humor. It has the feeling of a movie that wishes to be many things but can't quite make up its mind as to what. What it ends up being is just relentlessly tedious. The only humor to be found is in asking ones self, "Do people really talk to each other this way?" One only wishes the ex-con at the end would have wiped out this whole sorry bunch of narcissists and brought some life into this dull mess.