Dit is echt een giller. Het is een van de slechtste films die ik ooit heb gezien. Het plezier dat je aan deze film beleeft, afgezien van de onbedoeld hilarische dramatische momenten, is dat je een duidelijk beeld krijgt van het soort wereld dat regisseur Todd Haynes voor ogen had in 'Far From Heaven'.<br />Barbara Stanwyck, die (in die tijd) een goed figuur had voor een vijftigjarige vrouw, was beslist bezig de grenzen van haar uiterlijk te overschrijden. Het is fascinerend dat studiohoofden haar nog steeds 'leidende rollen' gaven <0xE2><0x80><0x93> maar als je eenmaal hebt gehoord wat ze te zeggen had, zul je tot de conclusie komen dat ze iemand iets verschuldigd was, want deze film is absoluut afgrijselijk. Mijn eigen arme moeder, die...' Hij is stervende aan kanker, maar had nog genoeg energie om te zeggen: 'Dit is een rotfilm!'<br />Waarschijnlijk is de grote kus tussen Barbara en Raymond Burr het meest opwindende aan deze film. Het is gewoon opwindend om ze te zien denken: 'Nou, we worden ervoor betaald, dus laten we het goed doen!' De arme Sterling Hayden wordt opgezadeld met de slechtste zinnen, die allemaal klinken alsof ze zijn geschreven voor een vrouw die een hoofdrol heeft in een slechte B-film uit de jaren vijftig... wat vreemd genoeg ook zo is.<br />Het is, neem ik aan, interessant om te zien dat 'Kathy' (Barbara's personage, en dezelfde naam van het personage dat Julianne Moore speelde in 'Far From Heaven') Kathy was niet tevreden met thuis taarten bakken. Ze was een oproerkraaier en zou hoe dan ook problemen veroorzaken. In een hysterisch grappige scène zit Kathy gevangen in haar eigen huis terwijl haar man en 'de jongens' aan de ene kant van het huis zitten te kaarten en hun vrouwen, 'de meisjes', aan de andere kant van het huis zitten te roddelen en maar doorkletsen over 'kaas en olijven'. Kathy gaat, terecht, naar de badkamer en zegt: 'Ik ben ziek!' Idem dito, vriendin!<br />Raymond Burr was een fantastische Perry Mason, maar in deze film is hij dodelijk. Maar ja, dat is iedereen. <br />Het lijkt ook vreemd dat geen enkel stel (natuurlijk allemaal 'heteroseksueel') in deze film een kind heeft. Iedereen is ergens tussen de 35 en 50 en niemand heeft een kind? Ik kan het niet geloven.<br />Er is nog meer lol te beleven aan het bekijken van een paar oude foto's van Los Angeles in zijn hoogtijdagen in de jaren vijftig.<br />Het script is, zoals ik al eerder zei, absoluut dodelijk, een lachfestijn bijna van begin tot eind. Barbara probeert wanhopig ritmisch haar zinnen te veranderen om ze een diepere betekenis te geven, maar als ze vastzit aan stomme, sentimentele gesprekken als 'O, Bill, lieverd!', maakt het niet uit wat ze probeert te doen om deze troep op te dirken. Het stinkt.<br />Nogmaals, het stinkt. Het is geweldig om gewoon te zitten en te lachen, en zelfs als je 10 keer opstaat om naar het toilet te gaan of een stuk koude pizza te pakken, zul je niets gemist hebben. Een absolute noodzaak op vrijdagen zonder afspraakjes, als je het niet erg vindt om dik en eenzaam te zijn.
This is an absolute hoot. It is one of the worst films I have ever seen. The joy of seeing this film, other than the unintentionally hilarious dramatic moments, is to get a clear picture of the type of world that director Todd Haynes envisioned in "Far From Heaven."<br /><br />Barbara Stanwyck, while possessing a hot figure for a 50 year old woman (at the time), was definitely pushing the borders with her looks. It is fascinating that studio heads were still giving her "leading roles" -- but then, once you hear the lines she had to say, you'll come to the conclusion that she must've owed somebody something, because this film is absolutely atrocious. My own poor mother, who's dying of cancer, had enough energy to say, "This one stinks!"<br /><br />Probably the most exciting thing about this movie is the big kiss between Barbara and Raymond Burr, both who were purported to be gay. It's just exciting to imagine them thinking, "Well, since we are getting paid for this, let's make it look good!" Poor Sterling Hayden is saddled with the worst lines, all of them sounding like they were written for a woman starring in a bad B-movie from the 1950s... which is oddly what this is.<br /><br />It is, I suppose, interesting to note that "Kathy" (Barbara's character, and the same name of the character that Julianne Moore played in "Far From Heaven") was not content to sit at home and bake pies. She was a rabble-rouser and was going to stir up trouble no matter what. In one hysterically funny scene, Kathy is a prisoner in her own home when her husband and "the guys" are playing cards on one side of the house, and their wives, "the girls" are gossiping on the other side of the house, going on and on and on and on about "cheese and olives." Kathy, rightfully so, rushes off to the bathroom saying, "I'm sick!" Ditto, girlfriend! <br /><br />Raymond Burr was a wonderful Perry Mason, but in this film he's deadly. But then, so is everybody else.<br /><br />It also seems strange that not a single couple (of course all "heterosexual") in this film has a child. Everyone is somewhere between 35-50 and no one has a child? I don't believe it.<br /><br />More fun can be had just by viewing a few vintage shots of Los Angeles in its '50s heyday.<br /><br />The script, as I mentioned before, is absolutely deadly, a laugh fest almost from start to end. Barbara desperately tries to rhythmically alter her lines to imbue them with deeper meaning, but when she's stuck with stupid, gushy conversation like, "Oh Bill darling!" it doesn't matter what she tries to do to dress this garbage up. It stinks.<br /><br />Again, it's a blast just to sit through and laugh at, and even if you get up 10 times to use the facilities or grab some cold pizza, you won't have missed a thing. An absolute must for dateless Fridays when you don't care about being fat and lonely.