Deze film is van historisch belang, maar kom kom, jongens. Het is een g<0xC3><0xAA>nant racistisch drama dat pretendeert rassen progressief te zijn. De rol van Louise Beavers, Delilah, is een van de domste en meest marginale filmpersonages aller tijden. In 1934 werd deze rol door het publiek als een doorbraak voor zwarte actrices beschouwd, maar een modern publiek zou er dwars doorheen moeten kijken. Het echt afschuwelijke aan deze film is dat hij doet alsof hij de rassenproblemen in de wereld oplost, maar dat hij ze in werkelijkheid alleen maar erger maakt. (Spelbreker) Bea steelt Delilahs pannenkoekenrecept, gebruikt haar imago om pannenkoeken te verkopen en maakt een lading moolah, terwijl Delilah, net als een goede slavin, het niet erg vindt en een stuk afslaat als het haar wordt aangeboden. Een paar scènes en shots zijn interessant, maar tenzij je een proefschrift aan het schrijven bent over films uit het begin van de jaren dertig (of je vindt het leuk om boos te worden), doe je geen moeite.<br /><br />
This film is historically significant, but come one, you guys. It's an embarrassingly racist drama that pretends to be racially progressive. Louise Beavers' character, Delilah, is one of the dumbest and most marginalized movie characters ever. Audiences in 1934 hailed this role as a breakthrough for black actresses, but a modern audience should see right through it. The really terrible thing about this movie is that it pretends to be solving the world's race problems, but it actually is making them much worse. (spoiler) Bea basically steals Delilah's pancake recipe, uses her image to sell pancakes, and makes a load of moolah, while Delilah, like a good slave, doesn't mind and turns down a cut when offered. A few scenes and shots are interesting, but unless you're a writing a dissertation on films of the early 30s (or you enjoy getting angry), don't bother.<br /><br />