Ik had The Razor's Edge gezien met Tyrone Power, en ik had een paar korte verhalen van Maugham gelezen (ik weet niet meer welke, het is zo lang geleden), maar ik had nooit de tijd genomen om het verhaal te lezen of deze film te zien, tot nu toe.<br />Wat me het meest interesseerde was de aanwezigheid van Joan Crawford, een actrice voor wie ik nooit veel respect heb gehad. Dat klinkt misschien vreemd, maar ik wilde haar zien in een film die ouder was dan de films uit de jaren vijftig en zestig die ik kende; daarin zag ze er oud en versleten uit, zoals je zou verwachten na zo'n lange tijd in de filmwereld.<br />Ik wilde haar zien toen ze jong was, en dat heb ik niet gedaan. Ik zag er niet uit als een man in travestie, zoals ik haar in latere films zag (misschien kwam het door al die opgevulde schouders van haar jurken en jassen, die haar mannelijke uiterlijk benadrukten?).<br />Hoe dan ook, ik ben blij dat ik haar in deze film heb gezien, want ze bewees dat ze inderdaad een uitstekende actrice was. En hoewel de video die ik heb gekregen een slechte kopie was, straalde Crawford letterlijk, een verhelderend contrast met de donkere nachten, de eindeloze aanblik en het geluid van de regen en het sombere, dominerende aspect van Walter Houston als de zelfingenomen en chauvinistische predikant Davidson die de prostituee Sadie Thompson (Crawford) probeert te bekeren. Het is de moeite waard om deze film te zien, alleen maar om Crawford te zien in een verbluffende vertolking, en volgens mij bijna haar beste. <br />Zo'n verhaal heeft natuurlijk zijn wortels in talloze bijbelse verhalen over gevallen vrouwen en mannen die proberen hen te redden, hoewel ik niet wil beweren dat Maugham de bijbel heeft geplagieerd. Het is toevallig een verhaal dat tijdloos is, en ongetwijfeld deel uitmaakt van de dagelijkse menselijke toestand, ergens in de wereld.<br />Maar wat mij intrigeert is dit: wanneer heeft Sadie bedacht hoe ze Davidson van haar rug en uit haar leven kon krijgen? Was dat toen hij monotoon het onzevader bleef opzeggen, of kreeg ze een briljante ingeving toen hij uiteindelijk bezweek voor alles waar zij in zijn ogen voor stond, als prostituee? Ik zal de film zelf moeten zien om te beslissen.<br />Maar ik heb het gevoel dat het eerste scenario Sadie Thompson meer maakt dan alleen een slimme, gevatte hoer, en misschien was ze inderdaad de personificatie van het kwaad waar Davidson tegen tekeerging. Daarin ligt de tragedie voor Davidson: hij betaalt de hoogste prijs voor het feit dat hij Sadies macht over hem verkeerd heeft ingeschat, omdat hij denkt dat hij machtiger is dan zij. Dus... is het toeval dat deze femme fatale Sadie heette, een naam die heel dicht bij Sade komt, en alles wat dat inhoudt? De kleine bijrollen spelen het briljant, zoals past bij een toneelstuk. En de decors uit die tijd riepen sterke herinneringen op aan Nieuw-Guinea, waar ik vijftig jaar geleden een groot deel van mijn jeugd had doorgebracht.<br />Fans van Joan Crawford zouden deze film mooi vinden. Ik vond hem ook mooi, ook al was ik geen fan van haar.
I'd seen The Razor's Edge with Tyrone Power, and I'd read a couple of Maugham's short stories (I forget which ones, it's been so long), but I'd never taken the time to see read the story or see this film until now.<br /><br />What interested me most was the presence of Joan Crawford, an actress for whom I've never had much regard. Now, that might sound strange, but I wanted to see her in a film that predated the 1950s and 1960s movies that I knew; in those, she looked old and worn, as you might expect after so long in movies.<br /><br />I wanted to see her when she was young and didn't look like a man in drag, as I perceived her in later movies (maybe it all those padded shoulders of her dresses and coats, emphasizing her mannish looks?).<br /><br />Anyway, I'm glad I did see her in this because she proved that she was indeed an excellent actress. And, although the video I got was a poor copy, Crawford literally shone, an illuminating contrast to the dark nights, the unending sight and sound of the rain and the dour and dominating aspect of Walter Houston as the self-righteous and chauvinistic preacher Davidson who tries to reform the prostitute Sadie Thompson (Crawford). It's worth seeing this movie just to see Crawford in a stunning performance, and close to her best, I think.<br /><br />Such a story, of course, has its roots in numerous biblical accounts of fallen women and men who try to redeem them, although I'm not suggesting that Maugham simply plagiarized the bible. It just happens to be a story that's timeless, and is no doubt part of the human condition everyday, somewhere in the world.<br /><br />However, the intriguing aspect for me is this: just when did Sadie figure out how to get Davidson off her back and out of her life? Was it when he was monotonously reciting The Lord's Prayer over and over again, or did she have a brilliant brainwave when he finally succumbed to all that she stood for, in his eyes, as a prostitute? You'll have to see the movie yourself to decide.<br /><br />However, I have a feeling it's the former scenario which makes Sadie Thompson more than just a smart, wisecracking hooker and perhaps was indeed the personification of evil that Davidson railed against. Therein lies the tragedy for Davidson: he pays the ultimate price for misjudging Sadie's power over him because he thinks he's more powerful than she. So...is it any co-incidence that this femme fatale went by the name of Sadie, a name that comes very close to Sade, and all that that implies? The small supporting cast performs brilliantly, as befits a stage play. And the period settings evoked strong memories of New Guinea, where I spent much of my youth fifty years ago.<br /><br />Fans of Joan Crawford would like this film. I did, even though I was no fan of hers.