Als man en vrouw besluiten uit elkaar te gaan, zijn de kinderen de enigen die gekwetst worden, en hoewel Joan en Bernard Berkman zich in het centrum van hun akelige scheiding bevinden, zijn het hun twee zoons <0xE2><0x80><0x93> Frank en Walt <0xE2><0x80><0x93> die het trauma doormaken. Noah Baumbach schreef en regisseerde dit inzichtelijke, bijtende verhaal over een gezin dat in innerlijke strijd is verwikkeld, gebaseerd op zijn eigen levenservaringen, en het resultaat is bitterzoet.<br />Bernard beweert een invloedrijke romanschrijver te zijn geweest die het moeilijk heeft gehad. Frank verafgoodt hem en spreekt op dezelfde afgemeten, onbeschaamde toon alsof hij tegen een bewonderend publiek praat. Bernard valt zijn vrouw Joan openlijk aan alsof het een voorwaarde voor hun huwelijk is, en Frank komt tot de conclusie dat hij haar ook niet kan uitstaan. Aan de andere kant begint Joan, zodra Bernard terloops haar affaire met een buurman onthulde, zich te ontplooien als schrijfster en is ze, hoe egoïstisch ze soms ook lijkt, in het huwelijk een beter mens. Walt, de jongste zoon, is meer naar haar toegegroeid, maar maakt zijn eigen innerlijke veranderingen door en drukt die uit door te masturberen <0xE2><0x80><0x93> vooral op bibliotheekboeken en de lingerie van zijn moeder.<br />Na de scheiding van de Berkman's verhuizen Bernard en de jongens naar het nieuwe huis <0xE2><0x80><0x93> een bouwvallige plek in de buurt <0xE2><0x80><0x93> en Joan begint haar leven met Ivan, Walts zoon. Een vierkant en een soort driehoek ontstaat wanneer Bernard een kamer huurt voor een van zijn vrouwelijke studenten, Lili, en een aarzelende verhouding met haar begint. Frank, die verkering heeft met een meisje met wie hij zich kennelijk schaamt om gezien te worden, smacht ook en slaagt er bijna in Lili te verleiden. Zijn vader moedigt het zelfs aan. Gebeurtenissen die verband houden met de oorlog tussen Bernard en Joan leiden uiteindelijk tot een akelige kop die Frank tot een besluit over zichzelf zal brengen.<br />Wat THE SQUID AND THE WHALE zo'n geweldige kleine film maakt, is hoe natuurlijk hij <0xC3><0xBC>berhaupt lijkt te draaien en hoe deel van het leven hij is. Ik kreeg overal verwijzingen van de Franse New Wave. Baumbach schrijft zijn personages altijd als echte mensen. Bernards relatie met zijn zoons is echt. Kijk maar naar het moment waarop hij en Walt vloeken omdat ze een tafeltenniswedstrijd hebben verloren in bijna exacte intonaties, of wanneer Frank en hij zich allebei in hun elitaire wereldje opsluiten en over Kafka kletsen, hoe Bernard heeft besloten dat hij ooit een briljant schrijver is geweest, wat al dan niet waar kan zijn, en hoe 'A Tale of Two Cities' een mindere Dickens was, alsof het lezen ervan een ooginfectie betekende. 'Het was alsof hij het zo had geschreven dat het door de appropriatie aan hem toebehoorde. Het was alsof hij het zo had geschreven dat het door de appropriatie aan hem toebehoorde.' Hiermee komt hij aan het licht als de waardeloze snob die hij vanbinnen is. Hoewel Joan hier en daar een beetje onsympathiek overkomt, is ze een echt mens, iemand die haar kalmte bewaart wanneer duidelijk is dat haar schrijverscarrière op het punt staat een hoge vlucht te nemen, ook al staat haar gezin op het punt te imploderen. Wanneer ze de ondergang van haar gezin goedmaakt, wordt dat aanvankelijk gezien als een daad van zelfzuchtige verwaarlozing, maar één blik op Bernard en zijn agressieve, egocentrische, kwetsende persoonlijkheid en alles is duidelijk. Nu heeft Walt een meer innerlijk karakter, ondanks enkele verbale uitbarstingen aan het begin van de film. Als het gezin eenmaal is verdeeld en hij steeds meer alleen achterblijft, begint zijn psyche te graven in zijn eigen seksuele ontwaken dat onder de afstandelijke muziek van Tangerine Dream wordt gezien als iets wat hij zelf niet begrijpt. Het is duidelijk dat hij toleranter is ten opzichte van de twee broers en in staat is Ivan te accepteren <0xE2><0x80><0x93> een veel betere vent dan de nieuwe vriend van zijn moeder.<br />Er zit ook een interessante ondertoon in de film BLUE VELVET die misschien of misschien niet opzettelijk is. Terwijl Frank zijn vader uitnodigt om _SHORT CIRCUIT_ te zien, zet zijn vader die film arrogant neer (omdat het een commerciële film is) en besluit dat ze _BLUE VELVET_ gaan zien. De climax waarin de hoofdpersonen bij elkaar komen in het huis van de Williams lijkt een deur te openen naar Franks eigen leven. De verschijning van de donkerharige Lili verhoogt dit <0xE2><0x80><0x93> ze houdt zich vast aan een soortgelijke mystiek die Frank lokt en hem ertoe brengt Sophie in een pijnlijke scène van zich af te duwen.<br />De schelmenroman is een scherp huiselijk drama over verbitterde mensen die gevangen zijn in hun eigen gedragspatronen en het blijft hangen na het abrupte maar symbolische einde. Zelfs met Walts uitstapjes in bizar gedrag, dat niet zo verontrustend is als de groei van een jongen, is het Frank <0xE2><0x80><0x93> Noah Baumbach.' De film gaat over een jongen die, zo lijkt het, het alter ego van Bernard is, die het moment van helderheid heeft om de dingen te zien zoals ze werkelijk zijn en niet een verzinsel van zijn vaders vergif. Op het moment dat hij beseft dat hij een pion is in een nodeloze oorlog tussen Bernard en Bernard <0xE2><0x80><0x93> niet Bernard en Joan zoals in het begin werd beschreven <0xE2><0x80><0x93> doet hij wat iedereen zou hebben gedaan: hij rent weg en laat zich door zijn voeten en zijn instinct naar de waarheid leiden.<br />En zoals bij dit soort films het geval is, zijn alle voorstellingen uitverkocht. Laura Linney gaat verder met haar winnende rol van gestructureerde, moderne vrouwen. Jeff Daniels gaf me het gevoel dat ik in het gezelschap verkeerde van een echte eikel die een moment van medeleven kon hebben, maar ervoor koos om gevangen te blijven in zijn waanideeën, en daar is lef voor nodig. Hetzelfde gold voor Jesse Eisenberg, die me af en toe deed denken aan Ted Bundy. Anna Paquin en William Baldwin spelen geloofwaardige mensen met hun minimale scènes, en Owen Kline deed me denken aan een volwassene die gevangenzit in het lichaam van een kind. Al met al is dit een bijna perfecte film, van begin tot eind.
When husband and wife decide to split, the only ones who get hurt are the children, and even though Joan and Bernard Berkman are in the center of their nasty divorce, their two sons -- Frank and Walt -- are the ones going through the trauma. Noah Baumbach wrote and directed this insightful, biting story of a family deadlocked in its inner battles based on his own life experiences and the result is bittersweet.<br /><br />Bernard claims to have been an influential author of novels who has fallen on hard times. Frank idolizes him and has the same clipped, insolent tones as if he were talking to an admiring audience. Bernard openly attacks his wife Joan as if it were a requisite for their marriage to exist and Frank decides he too can't stand her. On the other hand, Joan, once Bernard casually reveals her affair with a neighbor, is coming into her own as a writer and as selfish as she may seem at times, she's the better person in the marriage. Walt, the youngest son, tilts towards her but is going through his own inner changes and is expressing it through masturbation -- especially on library books and his mother's lingerie.<br /><br />After the Berkman's separate, Bernard and the boys move into the new house -- a rickety place within the vicinity -- and Joan initiates her life with Ivan, Walt's tennis tutor. A quadrangle and a triangle of sorts develops when Bernard rents a room to one of his female students, Lili, and begins a tentative affair with her. Frank, who is going out with a girl he seems embarrassed to be seen with, also pines and almost succeeds in seducing Lili. His father even encourages it. Events involving Bernard's and Joan's war eventually lead to a nasty head which will make Frank take a decision about himself.<br /><br />What makes THE SQUID AND THE WHALE such a great little film is how natural it seems at all turns and how slice of life it is. I kept getting references from French New Wave all over the place. Baumbach writes his characters like real people at all times. Bernard's relationship with his sons is real. Look at when he and Walt curse over losing a table tennis match in almost exact verbal intonations, or when both he and Frank lock themselves in their elitist world and chatter about Kafka, how Bernard has decided he was once a brilliant writer which may or not be true, and how "A Tale of Two Cities" was a lesser Dickens as if reading it meant getting an eye infection. Frank, in imitating his father's worst traits, when it is discovered that a song he'd written was in fact a song by Pink Floyd and in a Ted Bundy style argues that "it was as if he had written it so it was his by appropriation" exposes him for the empty snob he is on the inside. Joan, while a little unsympathetic here and there, is a real human and one who maintains her composure when its clear her writing career is on the rise even if her family is about to implode. When she propitiates the demise of her family it's at first seen as an act of selfish abandonment, but one look at Bernard and his abrasive, self-obsessed, hurtful personality and all is explained. Now, Walt has a more internal character development despite some verbal outbursts at the beginning of the movie. Once the family is divided and he is left increasingly alone, his psyche begins delving into his own sexual awakening which under the detached music of Tangerine Dream is seen as something he himself doesn't understand. It's clear he's more tolerant of the two brothers and able to accept Ivan -- an much better guy as his mother's new guy.<br /><br />There's also an interesting subtext involving the film BLUE VELVET that may or nor may be intentional. While Frank invites his father to see SHORT CIRCUIT, his father arrogantly puts that film down (for being commercial) and decides they will see BLUE VELVET. The climactic scene where the main characters converge at the Williams' household seems to open a door to Frank's sexual fascination with brunettes and fuses his progressive revulsion of Sophie, a dead ringer for Laura Dern. The appearance of the dark-haired Lili increases this -- she holds within a similar mystique that lures Frank and leads him to push Sophie away in a painful scene.<br /><br />THE SQUID AND THE WHALE is a sharp domestic drama about bitter people caught within their own patterns of behavior and it lingers on after its abrupt but symbolic ending. Even with Walt's forays into bizarre behavior, which is not as disturbing as a part of a boy's growth, it's Frank -- Noah Baumbach's apparent alter-ego -- who has the moment of clarity to see things as they really are and not be a figment of his father's poison. The moment he realizes he has been a pawn in a needless war between Bernard and Bernard -- not Bernard and Joan as initially depicted, he does what anyone would have done: run and let his feet and instinct take him to the truth.<br /><br />And as is the case with these kinds of movies, all of the performances are on-target. Laura Linney continues on her winning streak of textured, modern women. Jeff Daniels made me feel like I was in the presence of a real jerk who could have a moment of sympathy but chose to remain locked in his delusions, and that takes guts. Ditto of Jesse Eisenberg who at times reminded me of Ted Bundy. Anna Paquin and William Baldwin fill out believable people with their minimal scenes and Owen Kline made me think of an adult trapped in a kid's body. Overall, this is a near-perfect film from start to finish.