Het is heel vreemd om dit verhaal te vertellen. En het lijkt helemaal niet op Lumet. Het is niet alleen niet-lineair, maar het wordt ook nog eens gedaan in een soort telegramstijl. De scènes zijn bijna sprongen van elkaar. Serpico's snorbaard wordt het tijdsbestek, en als bijzaak zijn jachtige garderobe. Heeft een man ooit meer hoeden gedragen, bijna alsof hij op zoek is naar een personage?<br />Voor mij was deze film een soort trucpaardje, heel vermoeiend na de eerste paar minuten. De rest van de film kijk je voornamelijk toe hoe ze het geld opslokken, tot je uiteindelijk in de laatste paar minuten naar een krant gaat.<br />Geen enkele scène die ik ooit nog zou willen zien.<br />Terwijl ik van _The Fugitive Kind_ en _The Verdict_ genoeg scènes heb gezien die ik keer op keer heb gezien.<br />Hoewel dit in elk geval vroeg in Pacino's carrière is en hij niet probeert zijn medespelers van het scherm te schreeuwen.
Very curious, the telling of this story. And very un Lumetlike. Not only is it somewhat non-linear, but it is done in a kind of telegrapheze. The scenes are almost jump cuts of each other. Serpico's mustache-beard becomes the time frame, and as a side bet, his frenetic wardrobe. Has a man ever worn more hats, almost like he is badly in search of a character. <br /><br />For me, this movie was something of a one trick pony, very tiresome after the first few minutes. Okay, I get the point, you don't like cops on the take, and for the rest of the film mostly you watch them gobble the money, until finally in the last few minutes you go to a newspaper. <br /><br />Not a single scene I would ever want to see again.<br /><br />Whereas The Fugative Kind, The Verdict, plenty of those scenes I have watched over and over again.<br /><br />Though at least this is early Pacino, and he is not trying to yell his fellow actors off the screen.