<br /><br />Rating: 2 van de 10; 1/2 Star<br /><br />Deel 1<br />Deze tv-film ('Michael Jordan: An American Hero') is een perfect voorbeeld van een idee dat niet verder had mogen komen dan een gesprek tijdens de lunch.<br />Eerst zal ik ingaan op de algemene taak van het maken van gemiddelde basketbalspelers die er op film als grote spelers uitzien. Meestal lukt dat niet erg goed. Filmmakers maken graag gebruik van cut-aways, basketbaldubbels, trampolines, 8-voets randen en dat soort dingen, om te proberen acteurs op basketballegendes te laten lijken, maar dat lukt gewoon niet. Dat geldt vooral voor filmbeelden van NBA-basketbal. Op televisie heeft het spel een vloeiende uitstraling. Er zijn geen cut-aways voor shots en shots. We zien het grootste deel van de actie in doorlopende shots. Filmmakers daarentegen laten graag een acteur in de lucht springen of de bal schieten, waarna ze overschakelen op een laag shot van die acteur in de lucht of een shot van de bal in de lucht, waarna ze overschakelen op de acteur die de bal door de basket gooit of een shot van de bal die door de basket gaat. Al die montagetrucs brengen alleen maar naar voren dat we kijken naar een acteur, die op zijn best waarschijnlijk een gemiddelde sporter is, die ons ervan probeert te overtuigen dat hij een van de beste sporters aller tijden is (in dit geval Michael Jordan). Het werkt niet. Maar dat wil niet zeggen dat films geen geweldige sporters op het witte doek kunnen neerzetten. Het is alleen gemakkelijker met de meeste andere sporten. Voetbal en ijshockeyspelers spelen in uniformen die de details van het gezicht verdoezelen, dus echte spelers kunnen voor acteurs in wedstrijdscènes spelen. Honkbal wordt uitgezonden in de visuele cutaway-stijl die vaak in films wordt gebruikt, dus filmmakers kunnen cutaways gebruiken om de atletische tekortkomingen van acteurs te compenseren. Basketball is anders. Op het hoogste niveau is het een spel dat door grote mannen in drie dimensies wordt gespeeld, en spelers dragen geen maskers of helmen. Het publiek kan het zien als een acteur van 1 meter 80 die 1 meter 80 speelt op een 1 meter 80-rand landt die zich verdubbelt tot 1 meter 80. Het is een kwestie van schaal. Dus de taak om de acteur Michael Jace (1,85 meter) over te halen om de carrièremomenten van Michael Jordan (1,85 meter) te spelen, had problemen opgeleverd. Het toeval wil dat Michael Jace een redelijke fysieke gelijkenis vertoont met Michael Jordan, als Jace de kale, eind twintig, begin dertig, Michael Jordan speelt. Maar Jace doet het slecht als Michael Jordan, eind twintig, begin dertig, en de make-upafdeling geeft Jace een vreselijke pruik (ongeveer twee centimeter te lang) om de jongere Jordan te spelen.<br />Wat de rest van de cast betreft, de bekende gezichten zijn allemaal uitstekende acteurs (Ernie Hudson als James Jordan, Debbie Allen als Delores Jordan en Robin Givens als Juanita Jordan). Maar ze zijn allemaal totaal ongeschikt voor hun rol, omdat ze bijna geen gelijkenis vertonen met hun tegenhangers in het echte leven. Albert Hall ('Apocalypse Now') zou een veel betere James Jordan zijn geweest, JoMarie Payton ('Family Matters') zou een veel betere Delores Jordan zijn geweest, en Cynda Williams ('One False Move', 'Mo' Better Blues') zou een veel betere Juanita Jordan zijn geweest. Maar de filmmakers waren meer geïnteresseerd in acteurs met een beter imago die de naaste familieleden van Michael Jordan zouden kunnen spelen dan in goede acteurs die ook maar enige fysieke gelijkenis met deze familieleden vertoonden. De filmmakers hadden waarschijnlijk geld kunnen besparen door acteurs te kiezen die beter geschikt waren voor deze rollen.<br />Wat de versie van Michael Jordans leven in deze film betreft, die is afschuwelijk. Het ene moment is het onduidelijk welke gebeurtenis wordt afgebeeld, het andere moment verandert het voor dramatische doeleinden ongepast de belangrijkste momenten van de gebeurtenissen, en weer een ander moment is het gewoon slecht. Een aantal van deze problemen zal ik behandelen in de volgorde waarin ze in de film voorkomen: (1) Jordans comebackwedstrijd van maart 1995 <0xE2><0x80><0x93> in het echte leven was het tegen de Indiana Pacers in de Market Square Arena in Indiana; in de film lijkt het tegen de New York Knicks in Chicago te zijn. (2) Michael Jace neemt de rol van Jordan over als Jordan zich klaarmaakt om naar North Carolina te gaan voor zijn eerste jaar op de universiteit; Jace ziet er op dit punt in het verhaal minstens 10 jaar ouder uit dan de acteur die Jordan in Jordans laatste twee jaar op de middelbare school speelde. (3) Dean Smith <0xE2><0x80><0x93> een mollige man met bruin haar die de hoofdcoach van het mannenbasketbalteam van North Carolina lijkt te zijn; hij lijkt in niets op Dean Smith; in de film wordt de naam 'Dean Smith' niet eens genoemd, waarschijnlijk omdat de filmmakers niet de moeite hebben genomen om een acteur te casten die ook maar enigszins op Dean Smith leek; dit lijkt een belangrijke nalatigheid voor de rol van zo'n belangrijke figuur in Jordans basketbalontwikkeling. (4) Spelverwantschap: er wordt in deze film geen enkele speler gespeeld door een acteur die ook maar in de verste verte op die speler lijkt, met uitzondering van Jace als Michael Jordan. (5) Geen officiële logo's van NBA-teams, rechtbank logo's, stadion logo's <0xE2><0x80><0x93> verstoren de werkelijkheid.<br /><br />(later meer)
<br /><br />Rating: 2 out of 10; 1/2 Star<br /><br />Part I<br /><br />This television movie ("Michael Jordan: An American Hero") is a perfect example of an idea that should have gone no further than lunch conversation.<br /><br />First, I'll address the general task of making average to below-average basketball players look like great players on film. Usually, this fails miserably. Filmmakers like to employ cutaways, basketball doubles, trampolines, 8 foot rims, and the like, to try to make actors look like basketball legends, and it just doesn't come off. This is especially true of film depictions of NBA basketball. The game has a fluid look on television. There are no cutaways for dunks and shots. We see most of the action in continuous shots. Filmmakers, on the other hand, like to show an actor leap into the air or shoot the ball, then cutaway to a low shot of that actor in mid-air or a shot of the ball in the air, then cutaway to the actor throwing the ball through the basket or a shot of the ball going through the basket. All this editing magic does is bring home the reality that we are watching some actor, who is probably an average athlete at best, try to convince us that he is one of the greatest athletes of all-time (in this case, Michael Jordan). It doesn't work. However, that is not to say that films cannot convincingly portray great athletes on screen. It's just easier with most other sports. Football and hockey players play in uniforms that obscure facial details, so real players can double for actors in game scenes. Baseball is televised in the visual cutaway style often employed in film, so filmmakers can use cutaways to make up for athletic shortcomings of actors. Basketball is different. At its highest level, it is a game played by big men in three dimensions, and players do not wear masks or helmets. Audiences can tell when a 6-foot-three actor playing 6-foot-six is dunking on a 9-foot-rim doubling as a 10-foot-rim. It's a matter of scale. So the task of having actor, Michael Jace (6-foot-three)convincingly re-enact playing career moments of Michael Jordan (6-foot-six) had built in problems. As it happens, Michael Jace bears a reasonable physical resemblance to Michael Jordan, when Jace is playing the bald, late 20s, early 30s, Michael Jordan. However, Jace makes a poor late teens, early 20s, Michael Jordan, and the makeup department gives Jace an awful wig (about an inch too long) to play the younger Jordan.<br /><br />As for the rest of the cast, the familiar faces are all fine actors in their own right (Ernie Hudson as James Jordan, Debbie Allen as Delores Jordan, and Robin Givens as Juanita Jordan). However, they are all completely wrong for their roles, as each bears almost no resemblance to their real-life counterparts. Albert Hall ("Apocalypse Now") would have made a much better James Jordan, JoMarie Payton ("Family Matters") would have made a much better Delores Jordan, and Cynda Williams ("One False Move", "Mo' Better Blues") would have made a much better Juanita Jordan. However, the filmmakers were more concerned with getting higher profile actors to portray Michael Jordan's close family members than with getting good actors who bore some physical resemblance to these family members. The filmmakers probably could have saved money with actors who were better choices for these roles.<br /><br />As for this film's version of Michael Jordan's life, it's awful. At times, it's unclear as to what event is being depicted, at other times, it inappropriately changes key moments of events for dramatic purposes, and at other times, it's just bad. I shall address some of these problems in the order that they occurred in the film: (1) Jordan's March 1995 comeback game - in real life, it was vs. the Indiana Pacers, at Market Square Arena in Indiana; in the film, it appears to be vs. the New York Knicks in Chicago. (2) Michael Jace takes over the Jordan role as Jordan prepares to head to North Carolina for his freshman year of college; Jace looks at least 10 years older, at this point in the story, than the actor who portrayed Jordan in Jordan's last two years of high school. (3) Dean Smith - some chubby guy with brown hair appears to portray North Carolina's men's basketball team head coach; he looks nothing like Dean Smith; the film doesn't even mention the name "Dean Smith", probably because the filmmakers didn't bother to cast an actor who looked anything like Dean Smith; this seems a major oversight for the role of such an important figure in Jordan's basketball development. (4) Player resemblance - there is not a player depicted in this film who is portrayed by an actor who looks more than remotely like that player, except for Jace as Michael Jordan. (5) No official NBA team logos, court logos, stadium logos - kills reality.<br /><br />(more later)