Wie heeft ooit gezegd dat New Yorkers onbeleefd of niet grappig zijn, ik in elk geval niet. Ik wil een paar dingen over deze film zeggen: ik vond hem geweldig. Ik vond hem absoluut geweldig, het was een van de beste apocalyptische films sinds 28 Week Later, en bovendien was het meer een op zichzelf staand incident dan een grote epidemie. Ik was prachtig gespeeld, het acteerwerk was meer dan voortreffelijk, heel gespannen en horrorachtig en grappig. Deze film had de uitstraling en het gevoel van iets wat veel fascinerender en verdovender was dan alleen het typische verhaal over een uitbraak, hij had gezinswaarden, emotionele strijd, echt uitziende mensen in plaats van mooie jonge tieners en een paar heel trieste en onverwachte momenten. Deze film zou waarschijnlijk de beste Horror Fest-film zijn die ik ooit heb gezien. Hij bracht me terug naar de tijd dat apocalypsfilms overvloedig en nieuw waren. Zelfs voor een zeer beperkt budget, zoals de film laat zien, was deze film dynamiet.<br />Ten eerste was de rolverdeling gelijk aan die van 28 Days and Weeks, de remake van Dawn of the Dead en Land of the Dead. In tegenstelling tot zijn voorgangers is Mulberry Street een geïsoleerde uitbraak die uitsluitend in Manhattan en New York voorkomt. Deze uitbraak werd niet veroorzaakt door een virus, of in elk geval werd bevestigd dat het een virus was, of een uitbraak van een zombie of zelfs een gas, maar gewoon door ondergrondse rioolratten. Als je wordt gebeten, verander je in 'ratmensen'. Ze worden misvormd, krijgen lange voortanden en puntige oren en eten andere mensen op. Wat deze film zo eng maakte, was dat het geen zombies of woedende mensen waren, maar mutaties van het menselijk lichaam die rondrennen en mensen op een gemene manier aanvallen. Ze springen uit het niets te voorschijn, ze kotsen bloed, ze eten andere mensen op en de gewelddadige manier waarop dit allemaal gebeurt. Het is eng als je die mensen gezichten ziet en de manier waarop ze zich gedragen voordat ze in ratten veranderen. Er was iets aan deze apocalypsefilm wat anders was dan _Days, Weeks, Dawn of Dead_ of _Land of Dead_, het was behoorlijk eng en heel goed gedaan voor iemand met een laag budget. Een van de meest angstaanjagende momenten was toen de conciërge, die gebeten was, langs de binnenkant van de muren en het plafond omhoog begon te kruipen.<br />De personages in deze film waren niet de typische dronken, naar seks hunkerende, mooie tieners, maar waren de typische New Yorkse huurders met een laag inkomen. Wat ik ook zo leuk vond aan deze film, was dat er echte mensen in voorkwamen die zich in zulke situaties als echte mensen gedroegen, en met uitstekende prestaties van Nick Damici, Kim Blair, Ron Brice, Antone Pagan en Lou Torres. Een ander belangrijk element in deze film is het emotionele gevoel en de chemie tussen die personages. Een vader wacht samen met zijn flamboyante vriend op de komst van zijn langverwachte dochter, en alleen al het respect en de liefde die ze voor elkaar hadden was overweldigend. De relatie die een van de oudere huurders heeft met een bedlegerige oude man die door een zuurstoftank ademt is hysterisch krachtig, en de liefde tussen die vader en een barmeisje, met wie hij moeite heeft. Al die aspecten en nog meer maakten deze film emotioneel gedreven en krachtig. Er zijn momenten dat het bijna triest is en dat er veel gelachen wordt.<br />Een ander groot en onverwacht aspect van deze film was de humor. De oude man met de ademautomaat is hysterisch, zelfs in de meest hectische en verschrikkelijke situaties. Er zat veel humor in de film die de stemming opvrolijkte, inclusief de eigenaar van de bar die een geweldige manier vond om zich te verdedigen tegen de rattenmensen, met niets anders dan een koekenpan. Grote humor geportretteerd door een van de meer flamboyante huurders die ook een geweldige manier vond om zich te verdedigen, met een aansteker en een spuitbus. De humor was overvloedig en ik genoot van dit ingrediënt.<br />De beelden van de film werden met de hand opgenomen, als een camcorder, en toen de handeling werd opgevoerd, werd die beveriger en intenser. Niet zo erg als de bewegingsziekte die Bourne Ultimatum was, maar de camera probeerde wel te stabiliseren en de stijl van opnemen vast te houden. Een geweldige poging en het werkte. Ik genoot van het camerawerk <0xE2><0x80><0x93> de natuurlijke verlichting in het schemerig verlichte appartement en de donkere rode lichten in de straten buiten.<br />Over het geheel genomen bevatte deze film grote angsten, een paar heel emotionele momenten, droevige momenten, hysterische momenten en een grote horrorfilm die uitstekend zou passen in de apocalypse-lijn van films. Als u deze film niet hebt gezien, zou ik hem sterk aanbevelen en een kans geven. Veel mensen vonden het stom, maar het was heel goed gedaan, in tegenstelling tot sommige b-films, waar de regisseur zijn acteurs en actrices niet opjaagt om hoger en hoger te gaan. Voor deze film is arsenicum niet nodig, alleen een kans.
Who ever said that New Yorkers were rude or not funny, I sure as hell didn't. I want to say a few things about this movie I loved it. I absolutely loved this movie, it was one of the best apocalyptic movies since 28 Week Later, and furthermore, it was more of an isolated incident than a major epidemic. I was beautifully done, the acting was beyond superb, very tense and horrorfic and funny. This movie had the look and feel of something much more mesmerizing and sedated than just your typical outbreak story, it had family values, emotional battles, REAL looking people rather than beautiful young teens and some very sad and unexpected moments. This movie would probably be the best Horror Fest movie I have seen. It brought me back to the day when apocalypse movies were abundant and new. Even for a very restricted budget, as the film displays, this film was dynamite.<br /><br />First off, the acting was equivalent to 28 Days and Weeks, the remake of Dawn of the Dead and Land of the Dead. Unlike its predecessors, Mulberry Street is an isolated outbreak strictly in the Manhattan and New York region. This outbreak was not cause by a virus, or at least confirmed that it was virus, or a zombie outbreak or even a gas, it was simply caused by underground sewer rats. When bitten, people turn into "rat people." They become deformed, grow long front teeth and pointy ears and eat other people. What made this movie scary was that they weren't zombies or enraged people but mutations of the human body running around and viciously attack people. They jump out of nowhere, they puke blood, eat other people and violent manner that all of this is happening. It's scary, when you see these people faces and the way they act before they turn into rat people. Something about this particular apocalypse movie was different from Days, Weeks, Dawn of Dead or Land of Dead, it was pretty scary and very well done for a low budgeter. One of the scarier moments was when the building super, who got bit, started crawling up the inside of the walls and ceilings.<br /><br />The characters in this movie were not you typical drunken, sex-craved, beautiful teens, but were you typical lower class, medium income New York tenants. That's what I also loved about this movie was it had real people who acted like real people in such situations and with outstanding performances by Nick Damici, Kim Blair, Ron Brice, Antone Pagan and Lou Torres. Another great element that drives this movie is the emotional feel and the chemistry between those characters. A father, along with his flamboyant friend wait for the arrival of his long seen daughter, and just the respect and love they had for each was powerful. The relationship that one of the older tenants has with a bedridden old man who breaths through an oxygen tank is hysterically powerful and the love between that father and a barmaid, whom he has trouble confronting. All of these aspects and more made this film emotionally driven and powerful. There are points were it's almost sad and a good amount of laughs.<br /><br />Another great and unexpected aspect of this film was the humor. The old guy with the breather is hysterical even the most hectic and horrible situations. There was plenty of humor in this film that lightened the mood including the bar's owner who found a great way to defend himself from the rat people, with none other than a frying pan. Great humor portrayed by one of the more flamboyant tenants who also found a great way for defense involving a lighter and an aerosol can. The humor was abundant and I enjoyed this ingredient.<br /><br />The visual of the film was hand-held, like a camcorder and when the action heightened it got shakier and more intense. Not quite as motion sickness as Bourne Ultimatum was, but the camera did try to stabilize and keep a hand-held style going. A great attempt and it worked. I enjoyed the camera-work the natural lighting inside the dimly lit apartment and the darkened red lights of the outside streets.<br /><br />Overall, this movie had great scares, some very emotional moments, sad moments, hysterical moments and a great horror film that would fit greatly in the apocalypse line up of films. If you haven't seen this, I would strongly recommend it and give it a chance. A lot of people found it stupid but it was very well done, unlike some b-movies were the director doesn't push his actors and actresses to go above and beyond. For this movie, there is no need for Arsenic, just a chance.