Hoewel dit niet de eerste buitenlandse film is die ik heb gezien, is het wel de eerste waarvoor ik een recensie heb geschreven. Toegegeven, Olga Kurylenko heeft mijn belangstelling voor deze film gewekt. Ik heb haar voor het eerst gezien in de James Bond-film Quantum of Solace <0xE2><0x80><0x93> niet echt een geweldige film, maar ik vond dat ze het er heel goed afbracht. Daarom hoopte ik dat L'annulaire (of 'De Ringvinger', zoals hij hier in Australië wordt genoemd) beter zou blijken te passen bij deze getalenteerde actrice. Gelukkig doet hij dat.<br />De openingsscène gaat over een jong meisje dat praat met een man in een witte jas (Marc Barbé), die haar vraagt of ze een'specimen' kan krijgen van de schimmel die ze hem heeft gebracht. Dan krijgen we een heel mooi stuk muziek (met iets griezeligs erin) te horen bij de interessante openingstitels, waaronder de schimmels.<br />Olga Kurylenko speelt een jonge vrouw die Iris heet. Als Iris voor het eerst wordt voorgesteld, werkt ze bij een bottelarij (tot ze een ongeluk krijgt, waarbij ze het topje van haar ringvinger afsnijdt aan een gebroken fles). Afgezien van het bloed dat uit haar wond gutst, zien we ook een gruwelijke opname van het bloed dat de fles op de lopende band vult. Vervolgens hallucineert ze dat het bebloede topje van haar vinger in een glas water kookt. De smorende hitte maakt het er niet beter op. Uiteindelijk verhuist Iris naar een havenstad. Nadat ze onderdak heeft gevonden, begint ze belangstelling te krijgen voor een zeeman die Costa heet (Stipe Erceg), die toevallig dezelfde persoon is als degene die de kamer deelt waar zij in logeert. Hij werkt's nachts in de haven en is er alleen als zij weg is).<br />Iris slaagt erin werk te vinden, maar het is op een enge plek, en binnen zit een enge vent (de man in de witte laboratoriumjas van de openingsscène). Hij vertelt haar dat het hun taak is om 'exemplaren te prepareren en te conserveren'. Mensen brengen persoonlijke voorwerpen mee die ze voor altijd willen houden en laten er een 'exemplaar' van maken. Vanaf dat moment voelt ze zich aangetrokken tot haar werkgever.<br />Later neemt hij haar mee naar zijn' Het is daarbeneden heel rustig, waar hij zich 'ontspant' (kennelijk is het prepareren van specimens 'uitputtend werk'). Hij merkt op dat de schoenen die ze draagt 'niet stijlvol genoeg' zijn voor iemand van haar leeftijd, en hij geeft haar een paar schoenen dat hij voor haar heeft gekocht. Als ze vraagt hoe hij haar maat heeft kunnen schatten (de schoenen passen 'als een handschoen'), zegt hij dat hij alleen maar naar haar voet hoefde te kijken om de maat te weten. Het is eigenlijk een heel seksueel moment, als hij haar schoenen uittrekt en de schoenen aantrekt die hij haar heeft gegeven. Hij zegt tegen Iris dat hij wil dat ze de schoenen elke dag draagt, de hele tijd, of hij dat nu wil of niet. Alsof zijn gedrag al niet verdacht genoeg was, laat hij haar op een dag dat ze in de regen op haar werk komt, zich voor zijn ogen uitkleden.<br />Iris ontmoet dan een schoenpoetser, die haar complimenteert met haar schoenen, maar haar waarschuwt dat als ze ze de hele tijd aanhoudt, ze misschien haar voeten kwijtraakt. Hij zegt dat de schoenen 'haar veranderen' <0xE2><0x80><0x93> wat heel belangrijk wordt. Er wordt een beetje humor in gespoten als Iris een potentiële cliënt vertelt dat een monster niet uit een kwaadaardige schaduw gemaakt kan worden. Vervolgens brengt ze wat tijd door met haar werkgever in de badkamer, waar ze een luchthartig moment hebben om elkaar te roepen, waarbij het geluid van hun stemmen echoot. Van het een komt het ander en uiteindelijk hebben ze seks (hij is heel dwingend tegen haar, maar ze lijkt er niet helemaal tegen te zijn). Op een gegeven moment, nadat hij haar heeft gevraagd of er niet een exemplaar is dat ze graag bewaard zou willen houden, dringt hij er bij haar op aan om haar pijnlijkste herinnering op te halen. Dan vertelt ze hem hoe ze het topje van haar ringvinger is kwijtgeraakt. Later is er een geweldig moment, met Iris die aan een van de kraanhaken bij de haven bungelt. Uiteindelijk vindt ze in haar kamer een briefje van de zeeman, waarin hij schrijft dat hij weggaat en dat hij haar graag wil ontmoeten voordat hij vertrekt. Maar als ze naar hem toe gaat, kust hij een ander meisje (de idioot!), waardoor zijn kansen bij Iris volledig verkeken zijn. Ze is trouwens toch meer geïnteresseerd in haar baas. Hoewel Iris erachter komt dat andere meisjes die voor hem gewerkt hebben'verdwenen/verdwenen' zijn, om nog maar te zwijgen van het feit dat hij haar de hele dag de stukken van een Mahjong-set laat oprapen die ze per ongeluk laat vallen (en, o ja, hij is een GRAP!), heeft ze nog steeds seks met hem. Ze is onzeker over haar gevoelens en vindt het onmogelijk om weg te gaan. De schoenmaker vertelt haar dat als ze de schoenen niet onmiddellijk uittrekt, ze nooit weg zal kunnen komen. Hij stelt voor dat ze een monster van de schoenen neemt, zodat haar voeten vrij zijn, maar ze zegt tegen hem dat ze niet wil dat ze vrij zijn.<br />Uiteindelijk vraagt ze de directeur van het lab of hij haar naar de kelder wil brengen, maar dat doet hij alleen als ze een monster wil bewaren. Uiteindelijk zien we haar haar schoenen uittrekken en ze achterlaten terwijl ze in een wit licht verdwijnt. Het einde is aan interpretatie onderhevig. Dit was een vreemde film, maar niet noodzakelijkerwijs een'slechte'. één. Olga Kurklenko portretteert Iris met veel nuances. Ze is in staat om zoveel te zeggen, met zo weinig woorden. Het zit allemaal in haar gezichtsuitdrukkingen/ogen. Je voelt echt mee met haar personage, en zij is de voornaamste reden dat deze film werkt. De meeslepende muziek en het prachtig geschoten landschap dragen bij aan de verontrustende sfeer. Het is een film waar je beslist over na moet denken, en je zult hem meer waarderen na een aantal keer kijken.
While this isn't the first foreign film that I've watched, it's certainly the first one that I've done a review for. Admittedly, what got me interested in checking this film out was Olga Kurylenko. I'd first seen her in the James Bond movie, Quantum of Solace - which wasn't exactly a great movie, but I thought she did really good in it. Therefore, I held out hope that L'annulaire (or 'The Ring Finger', as it's called here in Australia) would prove to better utilize this talented actress. Thankfully, it *does*.<br /><br />The opening scene is of a young girl talking to a man in a white coat (Marc Barbé), asking if she can get a "specimen" of the fungi she's brought to him. We then get quite a beautiful piece of music (with a twinge of eeriness to it) playing over the interestingly-filmed opening credits, featuring the fungi.<br /><br />Olga Kurylenko plays a young woman named Iris. When Iris is first introduced, she's working at a bottling plant (until she has an accident, involving her cutting off the tip of her ring finger on a broken bottle). Apart from the gushing blood from her wound, there's also a gruesome shot of the blood filling up the bottle on the conveyor belt. She then hallucinates the bloodied cut-off tip of her finger boiling in a glass of water. The sweltering heat doesn't help matters. Iris ends up moving to a port town. After getting accommodation, she takes an interest in a sailor named Costa (Stipe Erceg), who just happens to be the same person who shares the room she's staying in. He works nights at the docks, and is only there when she is out).<br /><br />Iris manages to find work, but it's at a creepy place, and inside is a creepy bloke (the man in the white lab coat from the opening scene). He informs her that their job is to "prepare specimens and preserve them". People bring in personal artifacts they want to keep forever and get a 'specimen' made of the objects. From this point on, she finds herself drawn to her employer.<br /><br />He later takes her down to his "inner sanctum", which it is cooler, but also isolated. Everything's quiet down there, where he goes to "unwind" (apparently, preparing specimens is "tiring work"). He observes that the shoes she wears are "not stylish enough" for someone her age, and he gives her a pair of shoes that he's bought her. When she asks how he managed to guess her size (the shoes fit "like a glove"), he says that all he had to do was look at her foot to know its size. It's actually a very sexual moment, as he removes her shoes and puts on the ones he's given her. He tells Iris he would like her to wear the shoes every day, all the time, whether he's looking at her or not. As if his behaviour wasn't already questionable enough, on a day where she arrives at work in the rain, he gets her to undress in front of him.<br /><br />Iris then meets a shoe-shiner, who compliments her shoes, but warns her that keeping them on all the time will lead to the possibility of losing her feet. He says that the shoes are "taking her over" - which becomes very important. There's a bit of humour injected when Iris informs a potential client that a specimen cannot be made out of a malevolent shadow. She then spends some time with her employer down in the bathroom, where they have a light-hearted moment of calling out, letting the sounds of their voices echo. One thing leads to another, they eventually end up having sex (he's quite forceful with her, but she seems to not be entirely against it). At one point, after asking her if there's not a specimen that she would like preserved, he urges her to remember her most painful memory. She then tells him the story of how she lost the tip of her ring finger. There's a great moment later on, with Iris swinging on one of the crane hooks by the harbour.<br /><br />She eventually finds a note in her room from the sailor, saying that he's leaving and that he'd like to meet her before he goes. When she goes to meet him, however, he's kissing some other girl (the fool!), thereby totally blowing his chances with Iris. She's more interested in her boss anyway. Although Iris learns that other girls who'd worked for him had "vanished/disappeared", not to mention the fact that he makes her spend all day picking up the pieces of a Mahjong set she accidentally drops (and, oh yeah, he's a CREEP!), she still has sex with him. As she explains to the shoe-shiner later, she's unsure about her feelings and feels it is impossible for her to leave the place. The shoe-shiner informs her that if she doesn't take the shoes off immediately, she'll never be able to get away. He suggests she get a specimen of the shoes, so that her feet can be free, but she tells him she doesn't want them to be free.<br /><br />She eventually asks the lab director to take her to the basement, but he won't do this unless she wants a specimen preserved. In the end, we see her take off her shoes and leave them as she disappears into a white light. The ending is open to interpretation. This was an odd movie, but not necessarily a "bad" one. Olga Kurklenko portrays Iris with lots of nuance. She's able to say SO much, with so few words. It's all there in her expressions/her eyes. You really feel for her character, and she's the main reason this film works. The haunting music and the beautifully-shot scenery contributes to the unnerving atmosphere. It's a film that you definitely have to think about, and you'll appreciate it more after repeated viewings.