Een nogal vreemd, traag verhaal over een schrijver (Hutton) die werkt aan een scenario dat gebaseerd is op de heldendaden van een stripteasedanseres (Burke) voor wie hij gevallen is. Er speelt meer achter de schermen, met inbegrip van zijn financieel wanhopige vriend (Joe P.) die het scenario geschreven moet krijgen omdat anders zijn knieschijven verbeurd verklaard kunnen worden. Maar uiteindelijk gaat dit verhaal nergens heen. Ik weet niet precies waarom dit is gemaakt. Ik zou het zeker niet in het groen hebben gezet, behalve misschien als een middernachtelijke film van Skinemax met veel meer blote huid. Burke is redelijk zwoel als de onverhulde stoute meid, die misschien een beetje te aantrekkelijk is om te zijn wie ze beweert te zijn, en Hutton is zoals gewoonlijk in de war. 'Daar is niets mis mee. Hij speelt het goed. Als je het woord in het woordenboek opzoekt, zie je zijn gezicht ernaast. Maar het verhaal hier gaat voor niets. De climax is - laten we zeggen - een anticlimax. Die mag je gerust overslaan.'
A rather strange, slow-moving story about a writer (Hutton) working on a screenplay based on the exploits of a stripper (Burke) he has fallen for. There's more going on behind the scenes, involving his financially desperate buddy (Joe P.) who needs the screenplay written or his kneecaps may be forfeit. But in the end this plot goes nowhere in particular. I'm not at all sure why this was made. I certainly wouldn't have greenlighted it, except maybe as a Skinemax midnight movie with the addition of a lot more skin showing. Burke is reasonably sultry as the tell-all bad girl, who is perhaps a bit too attractive to be who she claims, and Hutton is his usual befuddled self. Not that there's anything wrong with that. He plays befuddled well. In fact, if you look up the word in the dictionary, you will see his face next to it. But the story here all goes for naught. The climax is -- shall we say -- anticlimactic. You may safely skip it.