Er is niets ergers dan een aanmatigende film die probeert te zijn wat hij niet is, in dit geval iets slims, diepzinnigs, intens en opwindends. Deze film is precies het tegenovergestelde.<br />Roth, een acteur die ik echt graag mag, lijkt mee te gaan in de slaperige stemming, en zelfs als hij de slechteriken tegen de ballen schopt, lijkt hij niet wakker te worden. Ormond sleept zich met een uitdrukking op haar gezicht over het papier, alsof ze met haar gedachten ergens anders is geboren.<br />Ik heb zelden zo'n slechte montage gezien, overhaast en gehaast. De plotlijn blijft de hele film horizontaal en je wordt van stemming naar stemming meegesleept zonder dat er een redelijk verband is. Een halfuur lang gebeurt er niets en plotseling liggen ze op een badkamervloer intens te vrijen (heel zielig) zoals Rourke en Basinger in Negentien Weken. Een kwartier later wordt de relatie overvallen door twijfel en drama. En alsof dat nog niet genoeg is, in het laatste derde deel van de film vertellen ze onder druk een parallel verhaal in de gevangenis dat de toch al ondermijnde relatie tussen Roth en Ormond ondermijnt en overschaduwt, dat zich in feite op niets concentreert en aan het eind eindigt met een of andere zielige schietscène.<br />Kom op, geef mij David Cronenberg en zijn gladde verhaal, waarin spanning en stemming zo langzaam en zo perfect naar een climax toe werken. Misschien had deze zet in zijn handen iets fatsoenlijks kunnen worden. Tja, een heel erg slechte film. Die je koste wat het kost moet zien te vermijden, tenzij je natuurlijk heel hard aan slaap toe bent.
There is nothing worse than a presumptuous movie that tries to be what it is not, in this case something smart, profound, intense and thrilling. This movie is exactly the opposite.<br /><br />Roth, an actor I truly like, seems to go along with the sleepy mood and not even when he kicks the bad guys on the balls he seems to wake up. Ormond drags herself along the screed with an expression on her face as if she had been born preoccupied.<br /><br />I seldom saw a so bad editing, precipitated and hurriedly. The plot line stays horizontal throughout the entire film and you are carried from mood to mood without any reasonable connection. For half a hour nothing happens and suddenly they are on a bathroom floor making intense love (very pathetic) like Rourke and Basinger in Nine 1/2 Weeks. 15 minutes later the relationship is assaulted by doubt and drama. If this was not enough, in the last third of the movie they inject under pressure some parallel story inside the prison that undermines and overshadows the already undermined relationship between Roth and Ormond, which focus on nothing really and ends with some pathetic shooting scene at the end.<br /><br />C'mon, give me David Cronenberg and his smooth story telling, where suspense and mood reach the climax so slowly and so perfectly. Perhaps in his hands, this move could have lived to be something decent.<br /><br />Well, a very very bad movie. To be avoided at all costs, unless of course, you need desperately to get some sleep.