Ik begon deze film met veel belangstelling te bekijken. Hij leek anders. Maar halverwege (als je zoiets kon zeggen) besloot ik dat de film voorspelbaar werd, en eerlijk gezegd behoorlijk irritant. Ik vraag me af wie het nodig heeft om voortdurend in de stroom van dingen te zijn en doelloos rond te dwalen. Maar ik denk dat het zo werkt: dit is een film met een (verborgen) structuur: de schijnbaar doelloze personages en hun gebeurtenissen vormen een reeks 'onvermoede' ervaringen. Het patroon is om al die gebeurtenissen in elkaar te passen als in een willekeurige collage. Ten slotte denk ik dat de film het idee versterkt dat zelfs schijnbaar onzinnige gebeurtenissen een structuur hebben. Als ik het bij het rechte eind heb, zal het doel van de film aanzienlijk kleiner worden en zal de filosofie ervan als een boemerang tegen zichzelf werken.
I started watching this movie with a lot of interest. It seemed different. But, by its mid-point (if one could say something like this), I decided that the movie became predictable, and frankly, quite annoying. I wonder who needs to be continuously in the flux of things, wandering aimlessly. But I guess here's the trick: this is a movie with a (hidden) structure: its apparently aimless characters and their events do encircle into a series of "uneventful" experiences. The pattern is to paste all these events like in a randomly done collage. Finally, I think the movie reinforces the idea that even apparently nonsensical events do have a structure. If I am correct, then I guess the purpose of the movie diminishes considerably, and its philosophy works against itself like a boomerang.