Deze film is een verfijnde en bedachtzame viering van het leven, niet alleen vanwege de prachtige weergave van het gezinsleven in zijn hoogte- en dieptepunten, maar ook vanwege de opbeurende boodschap die regisseur Van de Sande Bakhuysen met zijn publiek meegeeft. Voor iemand die moest leven met de wetenschap dat hij aan kanker zou sterven, spoort de regisseur het publiek aan niet langer te zoeken naar schuldgevoelens of zelfs maar gedwongen geluk en vanaf dit moment aan het leven te beginnen. De film zelf mag dan gemaskeerde propaganda voor conformisme en bourgeoisie zijn, hij levert een bevredigend en ontroerend portret van verloren en hervonden liefde, maar vooral over de verantwoordelijkheid die we allemaal hebben, niet alleen om onszelf gelukkig te maken, maar ook de mensen om ons heen, die voor hun levensvreugde op ons vertrouwen.
This film is a delicate and thoughtful celebration of life, not only because of the beautiful rendering of family-life in its highs and lows but also because of the uplifting message director Van De Sande Bakhuysen leaves with his audience. For somebody who had to live with the knowing that he would die of cancer, the director urges the audience to stop looking for guilt or even forced happiness and start life from this moment on. The film itself may be masked propaganda for conformity and bourgeoisie, but delivers a satisfying and tear jerking portrait of love lost and refound but most importantly about the responsibility we all have not only to make ourselves happy but also the people around us, who rely on us for their joy in life.