Kleine Erin Merryweather, een eigenzinnige lofzang op griezelfilms van tientallen jaren geleden, heeft een geheel eigen zwierigheid, met een griezelige, maar elegante verhaallijn die doorspekt is met angsten en schokken die doen denken aan de klassieke thriller Halloween en een verhaal dat, nota bene, de geschiedenis van Roodkapje nabootst.<br />Maar dit moderne sprookje wordt heel grimmig en heeft misschien geen gelukkige afloop. Ergens, verscholen tussen de besneeuwde bossen van een klein universiteitsstadje, maakt een moordenaar in rode kledij slachtoffers die drie opvallende overeenkomsten vertonen: ze zijn mannelijk, ze zijn blond en ze hebben <0xE2><0x80><0x93> let op! <0xE2><0x80><0x93> vuile handen. Het is geen belemmering om te zeggen dat de moordenaar een vrouw is en dat haar motivatie voortkomt uit een afschuwelijke jeugd. Nu wil ze wraak. Dus pas op voor dat griezelige poppetje van gebarsten porselein, compleet met een monsterlijk stel holle ogen. En als er een rode flits aankomt, weet dan dat er problemen zijn.<br />Na de eerste moord vermoedt student Peter Bloom (David Morwick) dat er een seriemoordenaar rondloopt. Zijn vrienden van de schoolkrant maken hem het leven zuur. Peter gelooft immers ook in Bigfoot en beweerde dat een van zijn professoren een weerwolf was. Maar zoals elke goede journalist snuffelt Peter rond, tot hij de primeur ontdekt die hem een artikel kan opleveren dat hem zijn leven kan kosten. '<br />Morwick, die ook de film heeft geregisseerd en het script ervan heeft geschreven, is charmant en vastberaden, dapper genoeg om het tegen de moordenaar op te nemen in een griezelige schoolbibliotheek, maar kwetsbaar genoeg om verlegen te kronkelen en te stotteren tijdens een koffieafspraakje. Op de een of andere manier geeft Vigdis Anholt haar rol als seriemoordenaar iets liefs en breekbaars. Oké, ze is een halvegare, maar geen hersenloze, en als ze met Morwick flirt en naar zijn knappe gezicht kijkt, weet je gewoon dat een deel van haar met hem uit wil en hem niet wil onthoofden. Dan kijkt ze naar zijn vingers <0xE2><0x80><0x93> jammer dan, de arme jongen heeft kennelijk krantenpapier of zoiets op zijn vingers <0xE2><0x80><0x93> en begint ze te tieren. In tegenstelling tot bijna alle horrorfilms van tegenwoordig, die bijna elke minuut van de Saw-franchise beslaan, baadt de angst van Merryweather je niet in bloed. Zeker, de schokken zijn er; bereid je erop voor dat je tijdens de climax wel een keer of zes opspringt. Maar zoals Hitchcock in _Psycho_ en Carpenter in _Nachtmerrie_ bewees, is Morwicks gebruik van geluid, net als het snijden met een mes in een lichaam, in feite veel angstaanjagender dan het tonen van bloederige kliekjes.<br />Het uitkiezen van bioscoopbezoekers is gemakkelijk. Het is moeilijk om ze aan het schrikken te maken. Om ze een reden te geven om zich zorgen te maken over personages die in de problemen zitten, is nog moeilijker. De kleine Erin Merryweather neemt die moeilijke weg en slaagt erin. Veel meer dan bloed, biedt de spookachtige resonantie ervan een aanhoudende kilte. Laat ik het zo zeggen: als Jaws zwemmers uit het water hield, dan zou Kleine Erin Merryweather je nagels wel schoonhouden.
A quirky paean to horror films of decades past, Little Erin Merryweather has a panache all its own, with an eerie yet elegant storyline punctuated by scares and shocks reminiscent of the classic thriller Halloween  and a back story that re-boots, of all things, Little Red Riding Hood.<br /><br />But this modern-day fairy tale turns very grim and may not have a happy ending. Somewhere, lurking amidst the snowy woods of a small college town, a killer in red dispatches victims with three startling similarities: They're male, they're blond, and they have (take note) dirty hands. It's not a spoiler to say the killer is female and her motivation stems from a horrific childhood. Now she wants revenge. So beware her creepy doll of cracked porcelain, complete with a ghoulish pair of hollowed-out eyes. And just know: If there's a flash of red  trouble's ahead.<br /><br />After the first murder, college student Peter Bloom (David Morwick) suspects a serial killer on the loose. His buddies on the school paper razz him. After all, they point out, Peter also believes in Bigfoot and claimed one of his professors was a werewolf. Still, like any good reporter, Peter snoops, until uncovering the scoop that may win him a byline but cost him his life.<br /><br />Morwick  who also directed the film and wrote its screenplay  is charming and determined, brave enough to take on the killer in a spooky school library, yet vulnerable enough to shyly squirm and stammer during a coffee date. Vigdis Anholt somehow brings a sweet, sympathetic frailty to her role as a serial killer. True, she's a loon, but not a mindless one, and when she flirts with Morwick and looks into his handsome face, you just know there's a part of her that wants to date this guy, not decapitate him. Then she looks at his fingers  too bad, the poor boy apparently has newsprint or something on them - and her rage kicks in.<br /><br />Unlike nearly all of today's horror films  including virtually every minute of the Saw franchise  Merryweather's scares don't soak you in blood. For sure, the shocks are there; be prepared to jump half-a-dozen times during the climax. But as Hitchcock proved in Psycho, and Carpenter mastered in Halloween, Morwick's use of sound, like the slash of a knife slicing a body, are actually far more terrifying than displaying bloody leftovers.<br /><br />Grossing out moviegoers is easy. Jolting them is hard. Giving them a reason to care about characters in trouble  even harder. Little Erin Merryweather takes that hardest of roads and succeeds. Much more than gore, its haunted resonance offers a lingering chill. Put it this way: If Jaws kept swimmers out of the water, then Little Erin Merryweather surely will keep your fingernails clean.