Het geweldige aan Joe Dante in de jaren tachtig was zijn talent om humor in het sf-genre te brengen. Innerspace is waarschijnlijk een van de groten in die categorie, met een paar geweldige special effects (voor zijn tijd) en een paar waanzinnige optredens van Martin Short en Dennis Quaid. Maar waar ik vooral van genoot was het concept, het omzetten van een film die serieus en urgent had kunnen zijn in een film die zowel grappig als interessant was om naar te kijken. Natuurlijk, het hele idee is stom en het was een eerbetoon aan Fantastic Voyage, maar de draai die Dante eraan gaf maakt het zeker de moeite waard om er keer op keer naar te kijken.
The great thing about Joe Dante in the 1980s was his knack for instilling humor into the sci-fi genre. Innerspace is probably one of the greats in that category, mixing in some great special effects (for its time) and some hillarious performances by Martin Short and Dennis Quaid. But what I especially enjoyed was the concept, turning a film that could have been serious and urgent into a film that was both funloving and interesting to watch. Sure, the whole idea is bupkiss and it was an homage to Fantastic Voyage, but the twist Dante put on it certainly makes it worth watching over and over.