En ik dacht dat de avant-gardestijl van animatie en het vertellen van verhalen zijn gebruikelijke, lange pauze zou inlassen bij de fantastische Drieling van Belleville, maar ik had het gelukkig mis.<br />Nadat ik talloze recensies had gelezen, verklaarden sommige mensen hun afkeer van deze film met weinig tot geen uitleg, wat me enigszins intrigeerde en me nog meer aanspoorde om _Mental Game_ te ervaren. Als enthousiaste volgeling van experimentele cinema en kaiju word ik zelden beloond met degelijke, zich ontwikkelende beelden, maar af en toe heb ik goud in handen en kan ik op de meest fascinerende manier door het medium van het rijke expressionisme reizen dat zowel het echte leven als fictieve gebeurtenissen omvat. Het Geheugenspel is een recente schat en een groot voorbeeld van een dergelijke kunstgreep, waarbij verhalen over liefde, eigenwaarde en andere levenskwaliteiten worden samengevoegd zonder conclusies of waarden af te dwingen, maar je alleen de kans krijgt om over je leven na te denken of gewoon van het leven van de personages te genieten.<br />Het grootste conflict in deze film gaat over een jongeman die Nishi heet, die de moed mist om te doen wat hij echt wil in het leven. Na een nogal fatale wending in de gebeurtenissen krijgt hij een tweede kans in het leven en de liefde. Dus begint hij aan een reis om dingen onder ogen te zien die hij anders niet zou doen, maar zijn persoonlijke herontdekking vindt plaats op de vreemdste plaatsen. Ik voelde niet alleen een werkelijk extatische roes met een bijna mozaïek van beelden en volmaakt passende muziek, ik voelde ook nog iets anders tijdens het kijken naar _Gedachtenspel_, en daarna kreeg ik een bepaald idee, dat ik niet de moeite waard vind om te delen, aangezien ik geloof dat iedereen die dit een horloge geeft, het op zijn eigen voorwaarden, niveaus en diepte zal krijgen.
And I thought the avant-garde style of animation and story telling was going to take its routinely long hiatus with the marvelous Triplets of Belleville, but I was fortunately wrong.<br /><br />After reading countless reviews, certain people proclaimed their dislike for this film with little to no elaboration given, which somewhat intrigued me and pushed me further toward wanting to experience Mind Game. As an avid follower of experimental cinema and anime I rarely get rewarded with solidly evolving features, but once in a while I strike gold and get to travel through the medium of rich expressionism dealing with both real life and fictional events in the utmost fascinating fashion. Mind Game is the recent treasure and a great example of such artistry, fusing stories of love, self worth and other qualities of life, without forcing conclusions or values, but merely giving you a chance to reflect on your life or simply enjoy that of the characters.<br /><br />The main conflict of this film deals with a young man named Nishi, who lacks courage to do what he really wants in life. After a rather fatal turn of events he gets a second chance at life and love. So he embarks on a journey to face things he otherwise wouldn't, but his personal rediscovery takes place in the weirdest of places. <br /><br />Aside from feeling a genuinely exalting rush with its almost mosaic imagery and perfectly fitting music, I felt something else while viewing Mind Game and I attained a certain notion afterwards, which I don't see worth sharing, since I believe everyone who'll give this a watch will acquire on their own terms, levels and depth.