Het beste aan de films van Solondz is dat ze volkomen onvoorspelbaar zijn. Je weet nooit wat je kunt verwachten, vandaar dat er naast de gestage stroom heel grappige grappen en situaties een zekere spanning heerst, bijna alsof je naar een 'komische thriller' zit te kijken. (Een nieuw genre misschien?) Solondz wijkt af van de clichés van zowel de gangbare Hollywood rotzooi als de lethargische/ pretentieuze/ gedachteloze indie rotzooi, waardoor de kijker de hele tijd op zijn tenen loopt. In zekere zin is hij de 'anti-Ephron'. Een doof-en-blind persoon zou je kunnen voorspellen hoe een Nora-komedie afloopt <0xE2><0x80><0x93> in elke volgende scène <0xE2><0x80><0x93> in haar verschrikkelijke noraphron-filmische drollen.<br />Ik weet niet precies wat Solond'z' politieke neigingen zijn. De kans is groot dat hij weer zo'n liberaal (toespeling: hij) uit de filmwereld is. Hij is vegetariër, en zijn films gaan over de middenklasse in een buitenwijk, maar hij is geen zwart-wit, bekrompen, dogmatische liberaal die nooit iets analyseert, nooit onder de oppervlakte graaft, alleen maar zuigt op alles wat Michael Moore hem vertelt <0xE2><0x80><0x93> d.w.z. de stereotiepe intellectuele catatonische linkse extremist: lui, zelfvoldaan, goedgelovig, niet in staat te leren. Zijn cynisme ten aanzien van de mensheid is niet misantropisch, hij zegt gewoon wat het is (meer-of-minder).<br />Bovendien, wat is er zo slecht aan misantropie? Het marxisme mag (ik onderstreept'misschien') op het eerste gezicht mensenvriendelijk lijken, maar diep in zijn hart haat het elke man, vrouw en kind. Uiteindelijk zou Solondz de puntjes met elkaar kunnen verbinden en beseffen dat de linkse ideologie geen wetenschappelijke basis heeft, geen logische basis. Hij zal bijdraaien... als hij niet bang is voor de gevolgen van 'overlopen'. Een probleem is natuurlijk dat de meeste Amerikanen maar twee (extreme) kanten zien waarin ze zich kunnen scharen: die van de socialistische, onnozele, idealistische liberale zeurkous, of de kant van de christelijke fundamentalistische gek die abortus beschouwt als de brandende kwestie van dit millennium. Er is een middenweg, weet je... (nou ja, een middenweg die naar rechts overhelt <0xE2><0x80><0x93> natuurlijk.)<br />'Verhalen vertellen' Het heeft twee delen, en hoewel beide erg goed zijn, is het een beetje jammer dat het eerste deel zo kort was. Ik kreeg een enorme kick van die discussies over Engelse literatuur, met al die hypocriete, laffe, fantasieloze, gehersenspoelde studentes die naar het tweede essay luisterden, maar onhandig deden alsof ze niet wisten waar het echt over ging. Het was ontzettend grappig; deze personages alleen al hebben het potentieel voor een miniserie, laat staan voor een film van 90 minuten. Maar deze wapenfeiten eindigen na slechts 10-15 minuten, gevolgd door een onderhoudende saga over een joods gezin, hun geestelijk labiele Putzfrau, en een nerd, verwarde filmmaker in spe. Geweldige dialoog. Een van de hoogtepunten was zeker de jonge Goodman-zoon die Consuela vertelde dat de executie van haar moordende en verkrachtende kleinzoon'mogelijk de beste oplossing' was.
The best thing about Solondz's films is that they're utterly unpredictable. You never know what to expect, hence along with the steady stream of very funny gags and situations, there is a certain tension, almost like watching a "comedy thriller". (A new genre perhaps?) Solondz veers away from the clichés of both mainstream Hollywood rubbish and lethargic/pretentious/mindless indie crap, hence keeps the viewer on his toes for the duration. In a sense, he is the "anti-Ephron". A deaf-and-blind person could foretell you how a Nora comedy proceeds - in every successive scene - in her terrible noraphronic cinematic turds.<br /><br />I'm not quite sure what Solond'z political leanings are. Chances are that he is yet another movie-making liberal (hint hint: he's a vegetarian, and his films are about middle-class suburbia), but he isn't a black-and-white, narrow-minded, dogmatic liberal who never analyzes anything, never digs below the surface, simply sponging in everything Michael Moore tells him - i.e. the stereotypical intellectually catatonic Leftist: lazy, smug, gullible, unable to learn. His cynicism regarding humanity isn't misanthropic, he simply tells is like it is (more-or-less).<br /><br />Besides, what's so bad about misanthropy? Marxism might seem (I underline "might") people-friendly on the surface, but deep down it hates every man, woman, and child. And because a skeptical view of man's alleged "inherent goodness" is the foundation of all Marxist/Leftist beliefs, eventually Solondz might actually connect the dots and realize finally that left-wing ideology has no scientific basis, no roots in logic whatsoever. He'll come around... if he isn't afraid to face the consequences of "switching sides". Of course, a problem is that most Americans only see two (extreme) sides they can join: either that of the Socialist, clueless, overly idealistic liberal whiner, or the side of the Christian fundamentalist wacko who considers abortion the burning issue of this millennium. There IS a middle road, you know... (well, a middle road that tilts toward the Right - naturally.) <br /><br />"Storytelling" has two parts, and while both are very good, it is somewhat of a pity that the first story was so brief. I got a great kick out of those English Lit class discussions, with all those hypocritical, cowardly, unimaginative, brainwashed college girls listening to the second essay, but pretending awkwardly not to know what or whom it's really about. It was extremely funny; these characters alone have the potential for a mini-series, let alone a 90 minute full-length film. However, these exploits end after a mere 10-15 minutes, to be followed by an entertaining saga of a Jewish family, their mentally unstable Putzfrau, and a nerdy, confused filmmaker wannabe. Great dialogue.<br /><br />One of the highlights is certainly the youngest Goodman son telling Consuela that the execution of her murdering/raping grandson was "possibly for the best".