Een paar weken geleden heb ik een recensie van 81-ure2 geplaatst, momenteel mijn onbetwiste nummer 1-favoriete film. Over Il Maestro heb ik kortgeleden _City of Women_ nog eens bekeken. Dat is ook een Fellini-film die ik vele jaren geleden heb gezien, toen ik tegen de twintig was, en die ik toen helemaal niet mooi vond. Nou, deze keer vond ik hem wel mooi (met enige reserve). _La cittelle delle donne_ is een van de robuustste, meest onverbloemde en ruigste verkenningen van de specifieke Latijnse aard van machismo, feminisme, geslachts rivaliteit en seksuele politiek die ik ooit heb gezien. Veel mensen houden niet van _La cittelle delle donne_, maar net als _81-ure2_ en de meeste Fellini-films uit de latere periode heeft hij een buitengewone, instinctieve greep op het ritme en de symbolische kracht van dromen. Het irritante aspect ervan wordt gekoppeld aan en is onmogelijk los te zien van de greep die hij heeft op de kracht van wat onze psyche verbergt in zijn verborgen, voorouderlijke plooien <0xE2><0x80><0x93> in dit geval die van Marcello Mastroianni, maar ook die van onszelf. Deze film wurmt zich in de loop van de tijd in je eigen psyche <0xE2><0x80><0x93> net als in andere Fellini-films lijken scènes die totaal nieuw en verrassend zijn, me op een vreemde manier bekend voor te komen, ook al heb ik ze nooit eerder gezien. Alsof ik ze altijd al gekend had, misschien uit een vorig leven <0xE2><0x80><0x93> Fellini lijkt in staat een universele psychische blauwdruk van de ziel af te tappen, dat denk ik tenminste.' 'Dat is wat het is <0xE2><0x80><0x93> alleen een echt Genius zou zoiets kunnen doen. Hij komt tot de emotionele kern van de menselijke ervaring, en dat betekent dat, hoewel ik nooit een jongeman ben geweest die naar een bordeel ging in het Italië van de jaren dertig, zoals hij, er toch iets van die ervaring is waar ik me in kan verplaatsen, alsof het universeel is. Ik denk dat het feit dat dingen zelden LITERAL zijn in zijn latere films ( post-La Dolce Vita), daar ook aan bijdraagt, waardoor alles symbolischer wordt en dus universeel.<br />Maar Cittnt delle donne is ook een schrille, overdreven film, in sommige opzichten irritant, belachelijk, gedateerd in andere. Wat karakter betreft is Marcello waarschijnlijk op zijn afstotelijkst... of misschien moet ik zeggen zieligst. Maar de film is, ondanks de fouten en het feit dat de thema's die we van Fellini kennen op andere plaatsen met meer succes worden behandeld, voor een deel ook verrukkelijk, met een kracht in het gebruik van visuele symbolen die ik zelden eerder heb gezien, zelfs niet in zijn eigen, meer geslaagde films. Bijvoorbeeld de hele scène in het groteske huis van dr. Xavier Katzone, met name de mausoleumachtige tunnel die de 'essentie' bevat van zijn talloze veroveringen in het verleden, evenals de scènes waarin Marcello op de zeer oorspronkelijke vorm van een 'heteluchtballon' drijft, Marcello die wordt achtervolgd door de gedrogeerde tienermeisjes in hun piepende oude autootjes, enzovoort <0xE2><0x80><0x93> allemaal scènes die ik niet snel zal vergeten. Als je in _La cittelle delle donne_ echt niets leuks vindt, is het uiteindelijk nog steeds een belangrijk document over de strijd tussen de seksen die de mensheid de laatste tijd heeft gevoerd. Misschien is Italië daar een jaar of twintig later mee begonnen dan bijvoorbeeld Noord-Europese landen, maar uiteindelijk is het er toch gekomen, en op een speciale, cultureel individuele manier die met niets anders te vergelijken is, omdat Italiaanse mannen en vrouwen niet Duits, Brits of Zweeds zijn. Fellini geeft hier eer aan het zeer Italiaanse soort strijd tussen de seksen, stereotiep, maar wel heel evocatief. Ik heb nooit zo genoten van het nooit-vergeten machismo als van deze film. Misschien gaat dit verloren aan niet-Italiaanse sprekers, maar zelfs de man.' 's naam, Katzone, is een fonetische weergave van het ordinaire Italiaanse woord voor... eh... 'grote (mannelijke) genitaliën! Ik geef La cittelle delle donne een 71/2 van de 10 <0xE2><0x80><0x93> ik zou er een 8 voor hebben gegeven als het me niet had geïrriteerd met zijn excessen op bepaalde punten. Ach, wat maakt het ook uit <0xE2><0x80><0x93> laten we het een 8/10 geven!
A few weeks ago, I posted a review of 8½, presently my undisputed Number 1 favourite movie. Still on the subject of Il Maestro, I've recently rewatched City of Women. This is another Fellini movie I'd watched many years ago, in my late teens, and didn't like at all back then. Well, I liked it (with reservations) this time. La città delle donne is one of the most robust, unrepressed and rough-around-the-edges explorations of the specifically Latin nature of machismo, feminism, gender rivalry and sexual politics I have ever seen. Many people don't like La città delle donne, but like 8½ and most Fellini movies of the later period it has an extraordinary, instinctive grasp of the rhythm and symbolic power of dreams. Its irritating aspect is coupled with and impossible to separate from the grasp it has upon the potency of what our psyche hides in among its hidden, ancestral folds - in this case, Marcello Mastroianni's character's but also our very own. This movie worms its way into your own psyche in time - as with other Fellini movies, it seems to reveal scenes that are totally new and surprising, yet strangely familiar to me even though I've never seen them before. As if I'd always been familiar with them, perhaps from a previous life - Fellini seems able to tap into a universal psychic blueprint of the soul, I think that's what it is - only a true Genius could do something like this. He gets to the emotional core of human experience, which means that even though I was never a young man who went to a brothel in 1930s Italy, as he has, there is something of the experience that I can relate to, as if it were universal. I guess the fact that things are rarely LITERALLY represented in his later movies (post-La Dolce Vita), also contributes towards this, making everything more symbolic and hence, universal.<br /><br />But Città delle donne is also a shrill, over-the-top movie, grating in some ways, ridiculous, dated in others. Character-wise, Marcello is probably at his most repulsive... or perhaps I should say pathetic. But the movie, though flawed and a rehash of some other familiar Fellini themes treated more successfully elsewhere, is also delightful in parts, with a power in the use of visual symbols that I have rarely seen before, even in his own, more overall successful movies. For instance, the whole sequence in Dr Xavier Katzone's grotesque house, especially the mausoleum-like tunnel containing what is essentially the "essence" of his numerous past conquests, as well as the scenes of Marcello floating on the very originally-shaped "hot air balloon", Marcello being chased by the drugged-up teenage girl bullies in their squeaky old jalopies, etc - all scenes I won't be forgetting in a hurry.<br /><br />If one really finds nothing to like in La città delle donne, it's ultimately still an important document on the gender battles that recent humanity has crossed. Perhaps Italy began these a decade or two later than, for instance, Northern European nations, but it got there eventually and in its own special, culturally individual way that can be compared to no other, since Italian men and women are not German or British or Swedish. Fellini pays tribute to that very Italian type of battle of the sexes here, stereotype-free but ever so evocatively. I have never delighted more in the never-obvious send-up of machismo as with this movie. This may be lost on non-Italian speakers but even the man's name, Katzone, is a phonetic rendering of the vulgar Italian word for... er... "big (male) genitals"! I give La città delle donne a 7½ out of 10 - I would have given it an 8 if it hadn't irritated me with its excesses in certain parts. Oh, what the hell - let's give it an 8/10!