De Goddelijke Vrouw, hoewel kort, is een van de mooiste films die ik ooit van Greta Garbo heb gezien. De film is niet zo zwaar als sommige van haar andere werk, hoewel er een paar droevige ondertonen in zitten. Het feit dat De Goddelijke Vrouw een stomme film is, maakt dat de film veel meer opvalt dan de andere films van juffrouw Garbo, en omdat hij stil is, komen de hartstocht, het verdriet, het geluk en alle andere emoties van de personages meer tot uiting dan ze normaal gesproken in een pratende film zouden doen. Aangezien maar een klein deel (een paar minuten) van deze film bekend is, wordt de film nog intrigerender, en zelfs in zijn korte lengte lijkt de film compleet. Deze film is een van de beste aller tijden, vooral omdat het een heel ander soort film is dan die van Greta Garbo.
The Divine Woman, although short, is one of the most beautiful films in which I have seen Greta Garbo. The film is not as heavy as some of her other work, although there are some sad undertones. The fact that The Divine Woman is a silent film really makes the movie stand out from Miss Garbo's other movies, and because it is silent, the passion, sadness, happiness, and all other emotions of the characters shine through more than they normally would in a talking film. Since only a small portion (a few minutes) of this film are known to exist, there is added intrigue about the film, and even in its brevity, the film seems complete. This movie is one of the best of all time, especially since it is a very different type of film for Greta Garbo.