Van alle hoofdzonden in de film is misschien de saaiste tot tranen toe, en 'Lady Chatterley' is op alle punten schuldig.<br /><br />Gebaseerd op de roman _Lady Chatterley's Lover_ van D.H. Lawrence, vertelt deze Franse versie, compleet met uitputtende ondertitels, het verhaal van Lady Constance Chatterley (Marina Hands). Hoewel schatrijk en wonend op een uitgestrekt landgoed, is Lady Chatterley ongelukkig; haar echtgenoot, Sir Clifford (Hippolyte Girardot), die tijdens de Grote Oorlog verlamd is geraakt, is niet in staat om kinderen te verwekken. Lady Chatterley brengt een groot deel van haar tijd door met het verzorgen van haar invalide echtgenoot, het omgaan met haar rijke vrienden en familie, en het doen van lichte karweitjes in huis. Het leven gaat in stille wanhoop verder tot ze voor het eerst de ruige, knappe terreinknecht Parkin (Jean-Louis Coullo'ch) in het oog krijgt.<br />Visueel gezien is 'Lady Chatterley' een artistiek meesterwerk. Of het nu een bloem is die zachtjes deint in de wind, de Lady Chatterley die uit een bron drinkt, of Sir Clifford die rondscharrelt in zijn gemotoriseerde rolstoel, er is altijd iets moois om naar te kijken. 'Lady Chatterley' maakt zelfs een korte overgang naar cinéma vérité, waarbij de heldere, soepele, vaste camera wordt vervangen door een handcamera met een 35mm-film vol verbleekte kleuren en ongelijke scherpte, waardoor het lijkt alsof we naar een homevideo van haar leven kijken.<br />Het acteerwerk was ook heel opmerkelijk. Zelfs voor zij hun liefde voor de eerste maal bedrijven, is het heel duidelijk, dat Lady Chatterley en Parkin elkaar willen. Sir Cliffords eigen innerlijke woede komt er heel goed doorheen, wetend, dat hij niet voor zijn vrouw kan optreden zoals zij zou willen, maar toch weigerend haar geheel te laten gaan. Terwijl hij toestaat, dat zij zwanger wordt van een andere man, staat Sir Clifford erop, dat de man, met wie zij copuleert, iemand is, die hij goedkeurt, ofschoon zij hem tenslotte nooit vertelt wie haar werkelijke minnaar is.<br />Natuurlijk komt er een punt, waarop visuele verwondering, intense emoties en diepe, belangrijke symboliek te veel worden. De helft van de scènes bevat heel weinig dialoog die tot de plot leidt, en als er al iets te zeggen valt, wordt dat voortdurend onderbroken door enorme pauzes, doordrenkt van betekenis. De regisseur had ook het gevoel dat sommige scènes volledig konden worden geschrapt en vervangen door de alwetende Stemmen van God. Als ze goed worden gebruikt, kunnen Stemmen van God nuttig zijn voor het verhaal <0xE2><0x80><0x93> hier is de stem van God weinig meer dan een reusachtig 'tot ziens' aan de kijker.<br />Er is maar heel weinig reden om deze film te zien. Het acteerwerk, de beelden en de filmische vormgeving zijn allemaal ongelooflijk en overtreffen de kwaliteit van de recentste films, maar met iets minder dan drie uur is het gewoon te lang. Voor wie bekend is met de ronduit erotische aard van het bronmateriaal en hoopt dat de liefdesscènes een extra 'oempf' toevoegen aan een verder droge stoeipartij, zal zwaar teleurgesteld zijn. Op het hoogtepunt gaan de twee geliefden voor een onnodig lange stoeipartij in de regen, culminerend in bloemen die in hun schaamstreek zijn gevlochten.<br />In plaats van een strakke romance tussen verboden geliefden, krijgen we drie uur rond te lopen op grote Franse landgoederen en rijke mensen die hun middagen verkwisten.
Of all the cardinal sins in cinema, boring an audience to tears is perhaps the most fatal, and "Lady Chatterley" is guilty on all counts.<br /><br />Based on D.H. Lawrence's novel Lady Chatterley's Lover, this French version, complete with exhaustive subtitles, tells the story of Lady Constance Chatterley (Marina Hands). Though vastly wealthy and living on an expansive estate, Lady Chatterley is unhappy; her husband, Sir Clifford (Hippolyte Girardot), rendered paraplegic during the Great War, is incapable of fathering any children. Much of Lady Chatterley's time is spent taking care of her invalid husband, socializing with her rich friends and family, and doing light chores around the house. Life continues in silent desperation until she first lays eyes upon the ruggedly handsome grounds keeper, Parkin (Jean-Louis Coullo'ch).<br /><br />Visually, "Lady Chatterley" is an artistic masterpiece. Whether it is a flower gently bobbing in the wind, the Lady Chatterley drinking from a spring, or Sir Clifford pottering about in his motorized wheelchair, there is always something beautiful to look at. "Lady Chatterley" even makes a brief segue into cinéma vérité, replacing the crisp, smooth steady camera with a hand-held 35mm, replete with washed-out color and uneven focus, making it look as if we were watching a home movie of her life.<br /><br />The acting was also quite remarkable. Even before they first consummate their love, it is quite evident that Lady Chatterley and Parkin want each other. Sir Clifford's own inner anger comes through quite well, knowing that he can't perform for his wife in the way she'd like, but still refusing to let her go completely. While he allows her to get pregnant by another man, Sir Clifford insists that the man with whom she copulates be someone he approves of, though in the end she never reveals to him who her true lover is.<br /><br />Of course, there comes a point where visual wonderment, intense emotions and deep, important symbolism become too much. Half the scenes contain very little dialogue conducive to the plot, and where there is something to be said, it is constantly broken up by vast pauses drenched in meaning. The director also felt that some sequences could be cut entirely, replaced instead by the all-knowing Voice-over from God. If used properly, voice overs can be useful to the story- here, the voice-over is little more than a giant "up yours" to the viewer.<br /><br />There is very little reason to see this movie. The acting, visuals and cinematography are all incredible and surpass the quality of most recently released movies, but at just under three hours, it is just too long. Had the director cut out an hour and a half's worth of extra material, unnecessary sequences and needlessly artistic shots to give us a bare-bones story of Lady Chatterley and her lover, or simply told the story better, he might have made something one could actually care about. Those familiar with the frankly erotic nature of the source material, hoping the love scenes may add some extra "oomph" to an otherwise dry romp will be sorely disappointed. At its high point, the two lovers go for an unnecessarily long frolic in the rain, culminating flowers laced about their nether regions.<br /><br />Instead of a tight romance between forbidden lovers, we get three hours of walking around large French estates and rich people frittering away their afternoons. 2 of 5