Een van de vreugden van Woody Allens films is de soundtrack. Als hij van iets meer houdt dan van filmen, dan is het muziek. 'Radio Days' is een hommage aan de gouden eeuw van de populaire muziek, vol geweldige songs en dansnummers uit de jaren dertig en veertig. Deze muziek begeleidt een heel grappig en nostalgisch verhaal over een gezin tijdens de Tweede Wereldoorlog dat in Far Rockaway, Long Island, woont.<br />'Radio Days' is uit wat ik beschouw als de middelbare periode van Woody Allen, die volgde op zijn meer rauw-gevoelde vroege werk en die voorafging aan zijn huidige periode van wat mij minder geïnspireerd schrijven lijkt, met casts die zich er vaak te zeer van bewust lijken dat ze een 'Woody'-film maken. Met films als 'Radio Days', 'Alice' en 'The Purple Rose of Caïro' werd hij in deze periode, met films als 'Radio Days', 'Alice' en 'The Purple Rose of Caïro', vereerd met een vrij regelmatig team kernacteurs die zo volledig in hun rol opgaan dat ze hun eigen identiteit uitbannen. Dat is niet gemakkelijk als een actrice als Mia Farrow, die zoveel jaren zo beroemd is geweest, zo volledig kan opgaan in de vergezochte personages die Woody creëert.<br />Net als in 'Hannah and Her Sisters', 'The Purple Rose of Caïro' en 'Alice' toont Farrow haar formidabele talenten met een duizelingwekkende moeiteloosheid. Samen met Dianne Wiest en een sensationele ondersteunende cast neemt ze de kijker mee op een snelle, sentimentele reis. Naast de lachsalvo's zijn er ook een paar tranen te zien, iets wat niet altijd het geval is in Allens films. Hij combineert deze momenten naadloos met het overkoepelende weefsel van de film en de kijker voelt zich nooit emotioneel gemanipuleerd, de emoties wellen op een natuurlijke manier op en geven diepte aan wat anders misschien meer verwant zou zijn geweest aan de 'Big Broadcast'-films uit de jaren dertig.<br />Woody Allen rekt vooral zijn hoofdrolspeelsters tot het uiterste uit, en ze zijn geweldig. Ik denk dat het tijd is voor een paar ondernemende producenten om mevrouw Farrow en mevrouw Wiess weer op het witte doek te brengen. Hun afwezigheid op het witte doek is een misdaad. En gezien de vele miljoenen dollars kostende, geldverspillende flops die Hollywood nog steeds uitbraakt, met een stel broodmagere, karakterloze jonge beroemdheden die seks simuleren, is de terugkeer van enkele van de groten van twintig jaar geleden misschien precies wat de industrie nodig heeft om de mensen weer naar de bioscoop te krijgen.<br />'Radio Days' is de klassieke Woody op zijn best.
One of the joys of Woody Allen's movies is the sound track. If he loves anything more than film-making it is music. 'Radio Days' is a high tribute to the golden age of popular music, filled with great songs and dance tunes from the 30s and 40s. This music accompanies a very funny and nostalgic story of a family during WWII living in Far Rockaway, Long Island. <br /><br />'Radio Day's is from what I think of as Woody Allen's middle period, following on his more raw-feeling early work and preceding his current period of what seem to me less- inspired writing, with casts who often seem too conscious that they are doing a 'Woody' film.<br /><br />During this great middle period, with films like 'Radio Days', 'Alice' and 'The Purple Rose of Cairo', he was graced with a fairly regular team of core actors who inhabit their roles so completely as to banish their own identities. Not an easy thing to do when an actress like Mia Farrow, so famous for so many years, can disappear so fully into the far-fetched characters Woody creates.<br /><br />As she did in 'Hannah and Her Sisters', 'The Purple Rose of Cairo', and 'Alice', Farrow displays her formidable gifts with dazzling effortlessness. She, along with Dianne Wiest and a sensational supporting cast, carry the viewer along on a fast-moving sentimental journey. Along with the laughs are a few tears, something that is not always evident in Allen's films. He blends these moments seamlessly into the over-all fabric of the film and the viewer never feels emotionally manipulated, the emotions well up naturally, adding depth to what might otherwise have been more akin to the 'Big Broadcast' movies of the 30s.<br /><br />Woody Allen stretches his leading ladies, especially, to the limits, and they are great. I think it is time for some enterprising producers to bring Ms Farrow and Ms Wiess back to the big screen. Their absence from the big screen is a crime. And given all the multi-million dollar, money-losing flops Hollywood continues to barf out, with a bunch of scrawny-assed, personality-less young celebs simulating sex, the return of some of the greats of 20 years ago might be just what the industry needs to get people back into the theaters.<br /><br />'Radio Days' is classic Woody at his most inspired.