Reusachtige radioactieve monsters, die kennelijk de voorkeur geven aan Tokio, vallen af en toe andere grote steden aan, of het nu San Francisco in It Came from Beneath the Sea is, of Londen, zoals in deze film. Deze, die de behemoth wordt genoemd, wordt volgens mij als een plesiosaurus aangeduid, maar ziet er meer als een apatosaurus uit. De Reusachtige Behemoth, ook wel Behemoth het Zeemonster genoemd, is een gemiddelde monster-aanvals-stadfilm. Hij besteedt een buitensporige hoeveelheid tijd aan mensen die maar doorratelen, wetenschappers die proberen uit te vinden wat de oorzaak is van de straling die dode mensen brandwonden bezorgt, enzovoort, enzovoort. Tegen de tijd dat ik begon in te dommelen, verschijnt het monster voor het eerst en ziet er een beetje uit als een piorata. Later komt het op het land en is een stop-motioneffect. Dit was Willis O'Briens voorlaatste film. Op dit punt waren O'Brien en zijn technieken overtroffen door die van zijn leerling, Ray Harryhausen. De kolos ziet er niet veel beter uit dan de dinosaurussen van de stille _The Lost World_. Toch vind ik hem wel leuk. Er is gewoon iets aan stop-motioneffecten dat me bekoort. Maar er zijn te weinig van die effecten om de film de moeite waard te maken.
Giant radioactive monsters, while apparently preferring Tokyo, do occasionally attack other major cities, whether they be San Francisco in It Came from Beneath the Sea, or London, as in this movie. This one, called the behemoth, I think is referred to as a plesiosaur but looks more apatosaurus-like. The Giant Behemoth, aka Behemoth the Sea Monster, is your average monster-attacks-city movie. It spends an inordinate amount of time on people jabbering along, scientists trying to figure out what gave dead people radiation burns, et cetera, et cetera. By the time I started nodding off, the monster makes his first appearance, and looks kind of like a piñata. Later it comes on land and is a stop-motion effect. This was Willis O'Brien's penultimate film. At this point, O'Brien and his techniques had been surpassed by those of his student, Ray Harryhausen. The behemoth looks not much better than the dinosaurs of the silent The Lost World. Still, I quite like it. There's just something about stop-motion effects that charms me. But these effects are too few and far between to make the movie worth anything.