Het is een goedbedoelde, maar ietwat onrealistische verfilming van het gelijknamige boek uit 1962, met in de hoofdrol actrice Danielle Panabaker als een verliefde, goed opgeleide tiener die in het tweede jaar van de middelbare school plotseling ontdekt dat ze zwanger is. Zoals de meeste jonge vrouwen die op deze leeftijd dezelfde fout maken, zoekt Panabaker bij haar moeder (gespeeld door een liefdevolle maar intense Mercedes Ruhl) advies, en als reactie haalt ze haar prompt van school, pikt haar in en verhuist zo snel mogelijk naar een andere stad, waar niemand weet wie ze zijn, waar ze Panabaker waarschuwt om nooit contact op te nemen met de vader van het kind en hem over de situatie in te lichten, en uiteindelijk besluit ze dat ze haar kleinkind niet hoeft uit te leggen wat er aan de hand is. De jonge vrouw die het kind ter wereld brengt en het hele rommelige probleem zelf oplost voor een nieuw stel mensen van wie ze alleen maar doet alsof het van haar is... een van die baby's die te laat geboren worden, geboren bij een vrouw van middelbare leeftijd vlak voor haar scheiding, door wat een soort wonder lijkt en zonder het gedoe van het hele in-vitro-proces. Natuurlijk loopt dat plan op een fiasco uit in het gezicht van moeder en dochter, kort na hun nieuwe aanpassing, voornamelijk te wijten aan het gekwelde schuldgevoel dat de jonge vrouw heeft omdat ze geen echte moeder voor haar kind is en in plaats daarvan haar eigen moeder een fa<0xC3><0xA7>ade laat opbouwen rond de werkelijke situatie, alleen maar om het gezicht van zowel haar moeder als haar eigen moeder te redden, en ook omdat ze het kind niet heeft verteld dat het een baby was. De reden waarom ze haar biologische vader in de steek liet was dat ze zwanger was en bang, en ten slotte vanwege de belangstelling van een kinderloze sekse- en sociologieleraar (gespeeld door Jane Krackowski), die wanhopig probeert een moeder te worden, maar weinig geluk heeft, haar schijnbaar vreemde situatie opneemt en Panabaker uiteindelijk dwingt de waarheid te onthullen, waardoor haar personage zich afvraagt of het niet het beste antwoord is op de dringende problemen van haar en haar familie om haar baby af te staan voor adoptie. Het veel jongere zusje (gespeeld door Clare Stone) stort helemaal in, wordt steeds meer introvert en wild, gaat zelfs zo ver dat ze op een avond probeert weg te lopen, wat ze als een grote vergissing beschouwt omdat de straten een gevaarlijke en angstaanjagende plek zijn om op te leven, op welke leeftijd dan ook. Alle acteurs hier zijn behoorlijk goed in hun respectievelijke rollen. En ik was persoonlijk vooral onder de indruk van de gesprekken over liefde, seks en het jonge ouderschap, die allemaal op een verrassend smaakvolle en nuchtere manier worden afgehandeld, waardoor het klinkt en voelt alsof het een belangrijk en betekenisvol element is dat aan het toch al saaie en zware onderwerp van de film wordt toegevoegd. Maar zelfs met die ietwat hoge cijfers blijft 'Mam op haar zestiende' steken in de pogingen om zo realistisch mogelijk over te komen, wat vooral te wijten is aan het feit dat de personages niet zo goed geschreven zijn en ook lang niet zo volledig ontwikkeld als ze hadden moeten zijn, en zelfs het verhaal zelf neemt te veel wendingen in het midden van de film, waardoor de rest van de film uiteindelijk uiteenvalt in een uiterst onbevredigend en treurig geënsceneerd einde. Over het geheel genomen geeft de film ons als publiek het gevoel, als puntje bij paaltje komt, dat het weinig meer is dan een kunstmatige en enigszins oppervlakkige onjuiste weergave van veel werkelijk bestaande situaties die lijken op wat Panabakers personage hier doormaakt. (1/2 uit *****).
Well-meaning but somewhat unrealistic "Lifetime Original Production" that has actress Danielle Panabaker as a lovelorn good-grade getting teenager who suddenly finds herself pregnant during her sophomore year of high-school. Like most young women who make the same mistake at this age, Panabaker looks to her mother (played by a loving but intense Mercedes Ruhl) for advice and in response she promptly pulls her out of school, picks up and moves as quickly as possible to another town where no one will know who they are, warns Panabaker to never contact the child's father and tell him about the situation and ultimately decides that instead of having to explain her grandchild's origins and the whole messy problem itself to a new set of people she just pretends the infant is hers...one of those late-in-life babies born to a middle-aged woman shortly before her divorce through what seems like some sort-of miracle and without the hassle of the whole in-vitro process. Of course, that plan backfires in the mother and daughter's faces shortly after their new adjustment due mostly to the racked-up guilt that the young woman has for not being a real mother to her child, and instead having her own mother build up a facade around the actual truth of the situation just to save face of both her mother's and her own, also for not telling the baby's birth father her reasons for running out on him was that she was pregnant and scared and finally because of the interest a childless sex-education/sociology teacher (played by Jane Krackowski), herself trying desperately to become a mother with little luck, takes in her seemingly odd situation eventually forcing Panabaker to reveal the truth behind it leaving her character wondering if putting her baby up for adoption wouldn't be the best answer to her and her family's pressing problems. In and amongst the somewhat complicated story we see Panabaker's much younger sister (played by Clare Stone) falling apart at the seams, a la becoming more and more introverted and wild, even going so far as to attempt a quick runaway one night which she finds to be a big mistake because the streets are a dangerous and frightening place to live on at any age. All of the actors here are pretty good in their respective roles. And I personally was particularly impressed with the discussions about love, sex and young parenthood which are all dealt with in a surprisingly tasteful and very matter-of-fact way making it sound and feel as if it were an important and meaningful touch added to the film's already tedious and heavy subject matter. However, even with those somewhat high marks added to it, "Mom At Sixteen" still fails in it's attempts at coming across as realistically as possible due greatly to the facts that the characters are not as well-written nor nearly as fully-developed as they should have been, and even the story itself takes too many twists right smack in the middle of it which ultimately causes the remainder of the film to fall apart towards the extremely unsatisfactory and sadly contrived ending. Overall, the film virtually leaves us as an audience to feel, when all is said and done, that it is little more than an artificial and slightly shallow misrepresentation of many real-life situations similar to what Panabaker's character goes through here. (**1/2 out of *****)