Ik ben altijd een fan van Patrice Leconte geweest. Zijn carrière waarin onsamenhangendheid en eclectisme goed samengaan (misschien is hij daarom vaak op de lijst van Franse critici gezet) is een van de meest vruchtbare waar je van kunt dromen, ook al associeert het Franse grote publiek zijn naam vaak met 'les Bronzés' (1978), een commerciële hit die hem niet alleen op de kaart zette, maar ook de acteurs, het beroemde gezelschap van het Splendid, en die de neiging heeft de rest van zijn vruchtbare carrière te overschaduwen, die tot schatten leidde als 'Tandem' (1987), 'Monsieur Hire' (1989) of 'Le Mari De la Coiffeuse' (1990).<br />Deze auto 'La Veuve De Saint Pierre' (2000) zou oorspronkelijk geregisseerd worden door een andere veteraan uit de Franse filmwereld, Alain Corneau (die dat jaar helaas het nietszeggende 'Prins Du Pacifique' schoot, misschien wel het dieptepunt van zijn carrière), maar hij wees de rol af vanwege meningsverschillen met de producenten. Dus erfde Patrice Leconte het project. Zijn keuze werd gemotiveerd door het verlangen om te werken met een van de twee hoofdrollen, Juliette Binoche (hij had het jaar daarvoor met Daniel Auteuil samengewerkt voor 'La Fille Sur Le Pont, 1999).<br />De titel van de film heeft een dubbele betekenis: de'veuve' verwijst naar Binoche na het overlijden van haar man. In de openingsscène zien we haar in haar rouwgewaad (Lecontes werk wordt opgeluisterd door weelderige kostuums). Het publiek weet dat zij de'veuve' is en in de lange flashbacks zal ontdekken hoe ze haar man heeft verloren. Maar een'veuve' is ook een slangwoord voor de sinistere guillotine en het heeft een spottende bijklank: Saint Pierre in tegenstelling tot Frankrijk heeft geen doodsinstrument en moet er een hebben. Al die tijd is het eiland verstoken van een guillotine, het blijft een'veuve'.<br />Er zijn duidelijk twee kanten. Aan de ene kant de 'officieren' die het eiland regeren en die de doodsvonnissen voltrekken, en aan de andere kant de persoonlijke driehoek Auteuil, Binoche en Kusturica. Tussen de twee polen de dreigende executie met de steeds terugkerende beelden van het schip dat over de Atlantische Oceaan vaart met aan boord de guillotine. Het scenario schuwt de verleidelijke valstrik van het manicheïsme en de officieren zijn geen karikaturen. Een van de hoofdlijnen van de film is om de leiders van het eiland te bespotten, die ten koste van alles het doodvonnis willen uitstellen, en hun koppigheid wordt belachelijk gemaakt door het uitstellen van het vonnis, en de laatste woorden van de stem aan de andere kant bevatten grimmige details die een klap geven aan een van dokter Guillotins beroemde woorden: 'Een pijnloze dood is een vooruitgang voor de mensheid.' Bovendien blijken ze gewetenloos te zijn, want als een nieuwe bewoner zich op het eiland vestigt, vertrouwen ze hem de rol van beul toe zonder zich om zijn mening te bekommeren.<br />In de privé-driehoek is madame La, door Neel te leiden op haar weg naar verlossing, vol neerbuigendheid en zorgzaamheid, maar ze heeft een ingewikkeld karakter. Haar redenen en motieven om Neel te verlossen zijn nogal ongrijpbaar, zelfs als ze zegt (ik kan me de juiste aanduiding niet herinneren): 'Ik denk dat de menselijke ziel onvoorspelbaar is en in staat kan zijn gewetensvol en intelligent te worden. Waarom zou ze dan het offer van zo'n toegewijde echtgenoot aanmoedigen om te proberen een veroordeelde moordenaar te redden, terwijl het gedoemd is te mislukken? Is het een reactie op de liefde van haar man? (Als Auteuil zichzelf opoffert, is het uit liefde voor zijn vrouw en uit respect voor Neel.) Zeker, en als dat zo is, is Leconte's werk een nieuwe en eigenzinnige benadering van de relatie tussen man en vrouw, een opmerkelijke prestatie voor een auteur die dit onderwerp zelden in zijn filmografie heeft bestudeerd, behalve misschien in _Le Mari De La Coiffeuse_. '<br />'La Veuve de Saint Pierre'' kan, aangespoord door een meer dan aanvaardbare cast en een speciale vermelding van Emir Kusturica, die een goede keus was omdat hij kwetsbaarheid en broosheid kon overbrengen in zijn rol van grote, sterke man, een bijvoeglijk naamwoord zijn, als we het thema van verlossing en de krachtterm die in de vierde alinea wordt geciteerd in aanmerking nemen, maar de manier waarop de film behandeld wordt, verschilt hemelsbreed van de conventies van Hollywood. Hoe moet je het rangschikken in Leconte's onevenwichtige, maar gewoonlijk boeiende filmografie? Het is niet op één lijn te stellen met zijn indrukwekkende prestaties, maar het springt eruit als een meer dan aanvaardbare komedie, die echter meer diepgang had kunnen hebben.
I have always been a Patrice Leconte devotee. His career in which incoherence and eclecticism get on well together (perhaps that's why he's often slated by French critics) is one of the most fruitful you could dream of, even if French mainstream public often associates his name with "les Bronzés" (1978), a commercial hit which put him on the map as well as the actors, the famous troupe of the Splendid and tends to overshadow the rest of his prolific career which spawned treasures like "Tandem" (1987), "Monsieur Hire" (1989) or "Le Mari De la Coiffeuse" (1990).<br /><br />This vehicle "La Veuve De Saint Pierre" (2000) was originally to be directed by another veteran of French cinema Alain Corneau (who sadly shot the insipid "Prince Du Pacifique" that year, perhaps the nadir of his career) but he turned down the role due to disputes with the producers. So, Patrice Leconte inherited the project. His choice was motivated by the desire to work with one of the two main roles, Juliette Binoche (he had teamed up with Daniel Auteuil the previous year for "La Fille Sur Le Pont, 1999)<br /><br />The title of the film has a double meaning: the "veuve" refers to Binoche after her husband's demise. The opening sequence presents her to us in her mourning garb (Leconte's work is served by lavish costumes). The audience knows that she is the "veuve" and will discover in the long flashback, how she has lost her husband. But a "veuve" is also a slang word for the sinister guillotine and it has a tongue-in-cheek connotation: Saint Pierre unlike France hasn't got a death instrument and must have one. All the time, the island is deprived of a guillotine, it remains a "veuve".<br /><br />There are clearly two sides. On the one hand, the officers' who govern the island and are die-hards of the death sentence and on the other hand, the private triangle which encompasses Auteuil, Binoche and Kusturica. Between the two poles, the impending threat of the execution with the recurring images of the ship sailing across the Atlantic with on board the guillotine. The scenario eschews the tempting trap of the Manicheism and the officers aren't caricatures. As a matter of fact, one of the main thrusts of the film is to deride the leaders of the island who seek at all costs to keep the death sentence and their obstinacy is made ludicrous by the postpone of the sentence and the last words of the voice over contain grim details which give a slap to one of Doctor Guillotin's famous words: "a painless death is a progress for humanity". Moreover, they prove to be unscrupulous because when a new inhabitant settles on the island, they entrust him the role of the executioner without taking care of his opinion.<br /><br />In the private triangle, madame La by guiding Neel on the way of redemption is full of condescension and solicitude but she's a complex character. Her reasons and motivations to redeem Neel are rather elusive even if she says (I don't remember the accurate cue): "I think human soul is unpredictable and can be able to become conscientious and intelligent. A little gratifying cue which should have been more construed and fleshed out and remains an inkling. Then, why would she encourage the sacrifice of such a devoted husband to try to save a convicted killer whereas it's doomed to failure? Is it a response to her husband's love? (If Auteuil sacrifices himself it's for love for his wife and respect for Neel). Certainly and if so, Leconte's piece of work is a novel and quirky approach on the relationship between husband and wife, a quite notable feat for an author who has seldom studied this topic in his filmography, except maybe in "Le Mari De La Coiffeuse".<br /><br />Buoyed by a more than palatable cast with a special mention to Emir Kusturica who was a discerning choice because he could convey vulnerability and fragility to his persona of great strapping man, "La Veuve De Saint Pierre" may be derivative if we consider the theme of redemption and the thrust quoted in the fourth paragraph but its treatment is a far cry from Hollywood's formulaic conventions. How to rank it in Leconte's uneven but usually riveting filmography? It isn't on a par with his towering achievements but stands out as a more than palatable flick which however could have gained by being more deepened.