Op de rand van de Tweede Wereldoorlog keert een man terug in 'Tomorrow is Forever', geregisseerd door Irving Pichel, met in de hoofdrollen Claudette Colbert, Orson Welles, George Brent, Richard Long en Natalie Wood. Na de dood van haar man John in de Eerste Wereldoorlog komt Elizabeth (Colbert) erachter dat ze zwanger is. Uiteindelijk begint ze een nieuw leven met Lawrence (Brent), en samen krijgen ze een dochter. Lawrence voedt de zoon (Long) op alsof het zijn eigen zoon is. Als 'dr. Kessler' (Welles), een wetenschapper die met haar man samenwerkt, voor het eerst bij hen thuis verschijnt, beseft Elizabeth niet dat het John is, die vanwege zijn verlammende, slopende oorlogsverwondingen nooit naar de Verenigde Staten is teruggekeerd. Hij heeft een jong kind bij zich, Margaret (Wood), dat het kind blijkt te zijn van wijlen zijn arts en zijn vrouw.<br />Dit is in elk opzicht een prachtige film, met inbegrip van de muziek van Max Steiner (al is die soms een beetje te sterk) en die de aandacht van de kijker voortdurend vasthoudt. Colbert is een prachtige rol van een gekwelde vrouw die te maken krijgt met het vooruitzicht dat haar zoon net als zijn vader de oorlog in gaat <0xE2><0x80><0x93> en misschien wel nooit meer terugkomt. De scène waarin ze de trap afkomt en dokter Kessler voor het eerst ziet, is prachtig. Er is iets aan hem wat haar onmiddellijk van haar stuk brengt en van haar stuk brengt, en dat is duidelijk te zien op haar gezicht. Twee jonge acteurs die te jong zijn gestorven <0xE2><0x80><0x93> Richard Long en Natalie Wood <0xE2><0x80><0x93> spelen ook een rol in 'Tomorrow is Forever'. De knappe Long, die succes zou hebben bij de televisie, maakt een goede indruk in zijn eerste film. Wood, die hier blond is, is absoluut aanbiddelijk en heel goed in zijn rol. Hij spreekt eerst Duits en dan Engels met een Duits accent.<br />Orson Welles is een acteur wiens indrukwekkende aanwezigheid, acteertechniek en stem hem in de meeste rollen in staat stelden om op te bellen <0xE2><0x80><0x93> zijn enige doel in het filmen was geld verdienen voor zijn filmprojecten <0xE2><0x80><0x93> maar het is duidelijk dat Irving Pinchot geen telefoontje van hem aannam. Welles geeft een heel ontroerende en geloofwaardige voorstelling als de jonge John en de oudere, zieke dokter Kessler. In het verleden leven zal niet terugbrengen wat je had,' zegt hij tegen Elizabeth, 'alleen maar vernietigen wat je hebt.' Een geweldige, geweldige film. Laat een doos tissues in de buurt staan.
On the brink of World War II, a man believed killed in World War I returns in "Tomorrow is Forever," directed by Irving Pichel and starring Claudette Colbert, Orson Welles, George Brent, Richard Long, and Natalie Wood. After her husband John's death in the first world war, Elizabeth (Colbert) finds out she's pregnant. She ultimately makes a new life for herself with Lawrence (Brent), and together they have a daughter. Lawrence raises the son (Long) as his own. When "Dr. Kessler" (Welles), a scientist working with her husband, first appears at their home, Elizabeth doesn't realize it's John, who never returned to the U.S. because of his crippling, debilitating war wounds. He has a young child with him, Margaret (Wood), who it turns out is the child of his late doctor and his wife.<br /><br />This is a beautifully done movie in every respect, including Max Steiner's music (though a little strong at times), and holds the viewer's interest throughout. Colbert is lovely as a tormented woman who has to deal with the prospect of her son going off to war as his father did - and perhaps never returning. Her scene as she comes downstairs and sees Dr. Kessler for the first time is wonderful. Something about him startles and unnerves her immediately, and it's apparent on her face. Two young actors who died too young - Richard Long and Natalie Wood - also appear in the "Tomorrow is Forever." Handsome Long, who would find success in television, makes a good impression in his first film. Wood, a blond here, is absolutely adorable and very accomplished, speaking German and then English with a German accent.<br /><br />Orson Welles is an actor whose magnificent presence, acting technique, and voice allowed him to basically phone in most roles - his whole purpose in movie acting was to make money for his film projects - but obviously Irving Pinchot didn't accept a phone-in from him. Welles gives a very touching and believable performance as both young John and the older, ill Dr. Kessler. "Living in the past will not bring back what you had," he tells Elizabeth, "only destroy what you have." A wonderful, wonderful movie. Have a box of tissues nearby.