Een ex-stripper die zich nu bij haar echtgenoot heeft gevestigd, schenkt het leven aan een onbeheersbaar, monsterlijk kind dat met de dag groter en sterker wordt. Dit legt veel druk op de vader en moeder, aangezien deze baby vreemde voorvallen en gewelddadige handelingen veroorzaakt. Door de moeder te laten geloven dat het kind bezeten is door de duivel <0xE2><0x80><0x93> een dwerg met wie ze vroeger werkte <0xE2><0x80><0x93> die dit duivelse gebroed op haar heeft vervloekt.<br />Deze pasgeborene heeft de kracht van duizend man, hoewel hij dat waarschijnlijk niet weet als je ernaar kijkt. Meestal ziet hij er onnozel uit, maar dat is alleen maar een list om te verrassen dat het slachtoffers zijn met zijn verbazingwekkende vermogens! Je zult wel verbijsterd zijn door wat ik tot nu toe heb geschreven, maar zo ben jij! Dat gevoel krijg ik ook altijd als ik naar zo'n onnozele, onbeheerste horrorfilm voor baby's kijk. Maar dat is de beste manier om met deze ribknarsende uitbuitingsshit om te gaan. Het serieuze temperament dat wordt uitgestald doet de doelloze structuur geen goed en maakt het des te onbedoeld grappiger. Want voor deze film ga je niet op het puntje van je stoel zitten, maar je barst in lachen uit omdat hij zo armzalig is, of je valt als een blok in je knusse stoel. Het kan beide kanten op gaan. Ik vond hem armzalig, maar op een bepaalde manier wel vermakelijk op bepaalde paarse plekken. Hoewel, hij kan behoorlijk uitgerekt worden en je kunt het teleurstellende einde nogal anti-climax noemen. Het vreemde mengsel dat we in deze Engelse gruwel aantreffen, is gemakkelijk beïnvloed door films uit die tijd als 'Rosemary's Baby' en 'It's Alive'. De hippe jaren zeventig houden hier een psychedelisch ontzag in, vooral met zijn hippe en nogal schokkerige muziek. Het raffinement van de gedurfde soundtrack is gewoon meedogenloos! Het lege verhaal is gewoon een galerij van routineuze, akelige schokken en er gebeurt niet veel anders in deze naargeestige vazal. Zelfs de achteloze regie wekt samen met veel sjofele accenten en de somber ogende achtergrond van Londen een smoezelig effect. Maar toch worden er af en toe een of twee griezelige, haastige scènes afgedraaid waarin een beeldende onthoofding en een stuntelige droomsequentie voorkomen. Er zijn ook scènes waarin vrouwen naakt te zien zijn, vanwege de ex-bezigheden van de hoofdfiguur. Maar vaker wacht je tot er iets anders gebeurt en de voortdurende flitsen van het gezicht van de dwerg op de baby als die een razende woedeaanval krijgt en de onverwachte slachtoffers om zeep helpt zijn verre van bedreigend. Ha. Ha! Dat lijkt er meer op. Nou, dat is wat ieder weldenkend mens zou doen, want je zult je inspannen om niet tot de ontdekking te komen dat dit hele concept gewoon grappig is. Deze gewelddadige, razende baby maakt de mensen alleen maar bang als je niet tegen schattige baby's kunt, of (o nee, hoe angstaanjagend) ouderschap. De optredens van een redelijk fatsoenlijke cast zijn tamelijk middelmatig. Het is verdacht kitscherig, met veel onhandige en repeterende dialogen. Niemand lijkt zich echt op zijn gemak te voelen bij het kluchtige materiaal. Er is een speciale gastoptreden van Donald Pleasence, die een beheerste vertolking geeft van dr. Finch. Een over the top-Joan Collins doet haar best (ja, ze doet echt haar best) in de emotioneel onhandelbare hoofdrol van Lucy Carlesi. Ralph Bates is zo dood als een pier als de echtgenoot Gino Carlesi. Eileen Atkins speelt de bezorgde zuster Albana. Caroline Munro heeft een kleine rol als Lucy's vriendin. John Steiner is passend als de slonzige ex-baas/vriend en Hilary Mason als de ontevreden huishoudster.<br />'Vreselijk arm en het is nog waar ook.' Op sommige momenten is het rustig, maar er zijn bepaalde aspecten in de film die het kijken de moeite waard maken.
An ex-stripper who has now settled down with her husband gives birth to an uncontrollable, monster of a baby that's growing bigger and stronger everyday. This puts a lot stress on the mother and father, as strange occurrences and violent actions are caused by this baby. Making the mother believe that the baby is possessed by the devil, which a dwarf she used to work with - had cursed this evil spawn onto her.<br /><br />This newborn has the strength of a thousand man, although looking at it; it probably doesn't know that. Most times it looks clueless, but that's just ploy to surprise it's victims with it's amazing abilities! Your probably bemused in what I've written so far, but that's how you're going to feel when watching this quite silly, out-of-control baby horror flick. But that's the best way to take this rib-tickling, exploitation mess. The serious temperament that's laid out doesn't do the aimless structure much favours and makes it even more unintentionally funny. As you won't be on the edge of the seat for this one, but you'll be cracking up at how poor it is, or maybe you'll be out like a light in your cosy chair. It can go either way. For me I found it poor, but kind of entertaining in certain purple patches. Although, it can be quite drawn out and you can call the disappointing ending rather anti-climatic.<br /><br />The odd mixture found in this English horror is easily influenced by such films in the period like "Rosemary's Baby" and "It's Alive!". The groovy 70s holds a psychedelic awe here, especially with its snazzy and quite jerky music score. The pizazz of the bold score is just relentless! The empty story is simply a gallery of routine nasty shocks and not much else eventuates in this dismal vassal. Even the careless direction twaddles along with many shabby touches and the dour looking background of London paints an sordid product. But still in patches in delivered one or two eerily, hasty scenes involving a graphic decapitation and trippy dream sequence. There's also some scenes involving women being in the buff, because of the main character's ex-occupation. But more often you'll be waiting for something different to happen and the constant flashes of the dwarf's face on the baby when it's chucking a hissy fit and knocking off the unexpected victims it's just far from menacing. Ha.. Ha! Now that's more like it. Well that's what any sane person would do because you'll be struggling not to find this whole concept to be simply droll. This violent, tantrum wielding baby just strikes the fear in the hearts of people that's if you can't stand cute looking babies, or (oh no, how terrifying) parenthood.<br /><br />The performances by a decent looking cast are pretty much middling stuff. It's suspiciously campy with many awkward and REALLY repetitive lines of dialogues. No one entirely looks that comfortable with the farcical material. There's a special guest appearance by Donald Pleasence who gives a collected performance as Dr. Finch. An over-the-top Joan Collins does her best (yep, she tries real hard) in the emotionally, wayward lead role of Lucy Carlesi. Ralph Bates is dead as wood as the husband Gino Carlesi. Eileen Atkins plays the concerned Sister Albana. Caroline Munro has a small part as Lucy's friend. John Steiner is fitting as the sleazy ex-boss / boyfriend and Hilary Mason as the disgruntled housekeeper.<br /><br />Horribly poor and it's lulls about in spots, but there are certain aspects within the film that makes it watchable.