Dus dat was in wezen de ergste, minst plezierige film die ik ooit heb gezien. Het was de minst bevredigende, en naarmate de verschrikkelijke ellende voortduurde, wilde ik het liefst naar buiten lopen. Ik besloot dat dat geen haalbare optie was, dus bleef ik. Toen ik eenmaal vastbesloten was om de meest onbevredigende film die ik ooit had gezien uit te zitten, was ik minder nerveus en van streek; ik had me erbij neergelegd dat de film me zo frustreerde. Vanaf het allereerste begin was de totale onverschilligheid ten opzichte van Nicky volkomen frustrerend voor mij. Steeds weer probeerde hij het juiste te doen, en probeerde hij zelfs voor zichzelf op te komen, maar iedereen in de hele film liep gewoon over hem heen. Niets kon goed gaan, en de film ging verder zonder enige verlossing voor alle nare dingen die er gebeurden, waardoor ik volkomen gefrustreerd en onbevredigd achterbleef.<br />Tacy gedraagt zich de hele film als een kind, zoals misschien alleen Lucille Ball dat kan (zelfs die naam lijkt een kindernaam voor 'Tracy', omdat ze de 'r' niet konden uitspreken). De woede-uitbarsting die ze in de trailer Show uithaalt, doet me denken aan een kind (misschien ikzelf toen ik jonger was?) dat heel opgewonden raakt over een of ander raar plastic speelgoedje met een heleboel toeters en bellen, en dan hun moeder smeekt om het voor hen te kopen, en uitlegt op hoeveel fantastische manieren ze het zullen gebruiken en hoe die specifieke G.I. Joe die met Kung Fu in de weer is, zal haar kunnen helpen met het snijden van groenten als ze een mes in de hand van het beest zetten. Ze rationaliseert het op zo veel manieren dat het kunstmatig lijkt, en Nicky geeft, zoals hij de hele film lang doet, toe en luistert naar haar, hoewel hij weet dat het een slecht idee is. Zo wordt ze verwend door haar arme echtgenoot, die aardig probeert te zijn en haar geeft wat ze wil, terwijl hij weet dat de dingen waar hij zich aan overgeeft uiteindelijk slecht zullen zijn.<br />Zelfs als hij zijn poot stijf houdt, weet ze hem als een ondeugend kind om de tuin te leiden en voor de gek te houden, wat onvermijdelijk slecht afloopt omdat datgene waar hij voor stond inderdaad rampzalige gevolgen had. Net als in veel komedies zien we het decor dat tot een of andere ramp en/of stommiteit leidt, alleen had ik in deze film niet het gevoel dat de clou grappig was. Elke keer dat de ironie aan het licht kwam van de manier waarop Tacy het had verknald en Nicky kwaad had gedaan, was het meer een klap voor zijn mannelijkheid en de vernietiging en ondankbare behandeling van iets wat hij had gedaan om haar gelukkig te maken.<br />Het einde stelde me niet tevreden nadat ik anderhalf uur lang was gemarteld door vernietiging, ondankbaarheid, misleiding en pech. Ik denk dat de film schattig en grappig had moeten zijn (één onhandig duet maakt geen schattige film), maar het conflict leek te diep en te destructief voor mij om het voorbij te laten gaan. De hele film was ik geïrriteerd door de frustrerende situaties die nooit grappig waren en nooit werden goedgemaakt. Dit was een van de meest, waarschijnlijk de meest, onverdraaglijke films die ik ooit heb gezien.
So that was essentially the worst, least enjoyable movie I have ever seen. It was the least satisfying, and as the horribleness continued I wanted to walk out. I decided that wasn't a viable option, so I stayed. Once I was resolute in my continuing to sit through the most dissatisfying film I'd ever seen I was less fidgety and distressed; I had resigned to how much the movie frustrated me. From the very beginning the complete disregard for Nicky was totally frustrating to me. Over and over he tried to do the right thing, and even tried to stand up for himself but everyone in the entire movie just walked all over him. Nothing could go right, and the movie continued without any redemption for all of the bad things that were happening, leaving me completely frustrated and unsatisfied.<br /><br />Tacy acts like a child throughout the entire movie, as perhaps only Lucille Ball can do (even that name seems like a child's nickname for "Tracy" after they couldn't pronounce the "r"). The tantrum she throws at the Trailer Show completely reminded me of a child (maybe me when I was younger?) getting very excited about some crazy plastic toy that had lots of bells and whistles, then begging their mother to buy it for them and explaining how many amazing ways they'll use it and how this specific G.I. Joe with Kung Fu hitting action will be able to help her chop vegetables if they put a knife in it's hand. She rationalizes it in so many ways that seem artificial, and Nicky, as he does throughout the movie, gives in and listens to her, though he knows it's a bad idea. She is thus spoiled by her poor husband, trying to be nice and give her what she wants while knowing that things he gives into will be bad in the end.<br /><br />Even when he puts his foot down, like a mischievous child she circumvents and tricks him, which inevitably turns out badly because the thing he was standing for indeed held disastrous consequences. Much like so many comedies we can see the set up that will lead to some sort of disaster and/or pratfall, except that in this film I didn't feel like the punchline was funny. Any time the irony came to light of how Tacy had screwed up and caused harm to Nicky, it wasn't like some silly prank, but more of a blow to his manhood and the destruction and ungrateful treatment of something he had done to try to make her happy.<br /><br />The ending didn't satisfy me after being tortured for an hour and a half by destruction, ungratefulness, deception, and bad luck. I think the movie was supposed to be cute and funny (one awkward duet does not a cute film make), but the conflict seemed too deep and destructive for me to ever let it slide by. The entire movie I was exasperated by the frustrating situations that were never funny and never redeemed. This was one of the most, probably the most, intolerable movies I have ever seen.