In 1941 maakten Richard Rogers en Lawrence (Larry) Hart de soundtrack van een briljante musical met de titel PAL JOEY. Een hoogtepunt was een stripteasedans en een song van Elaine Stritch aan het eind van de tweede akte, waarin ze een verslaggeefster is die het heeft over het interviewen van Gypsy Rose Lee. Gypsy (als je je de film met Natalie Wood nog herinnert) had zichzelf altijd alles geleerd, en ze had veel gelezen. Het lied deed alsof ze haar kennis wilde etaleren (het begint met haar opmerking dat ze Schopenhauer had gelezen, en dat was niet het gemakkelijkste ter wereld). Eén couplet luidt het volgende:<br />'Zip, Walter Lippman was vandaag niet briljant.' 'Zip, zal Saroyan ooit een geweldig toneelstuk schrijven?' Het is een beetje ironisch dat deze steek onder water gericht was tegen William Saroyan, aangezien de ster van POLL JOEY Gene Kelly was, die 'Harry, een geboren acteur' speelde in het enige Broadwaysucces van Saroyan, THE TIME OF YOUR LIFE. Waarom die steek onder water? Nou, William Saroyan was een populair schrijver van korte verhalen en romans, vooral van boeken als MY NAME IS ARAM, over het leven van de Armeens-Amerikaanse immigranten in Californië. Maar hoe hij ook zijn best deed, hij schreef nooit een monumentaal dramatisch meesterwerk. THE TIME OF YOUR LIFE is niet op hetzelfde niveau van dramaturgie als A LOUNGE IN A Long Day's Night, THE DEAD OF EEN SALESMAN, A STEETCAR NAMED DESIRE, or WHO'S AFHANKING OF VIRGINIA WOOLF. DE TIJD VAN JOUW LEVEN is een aangenaam toneelstuk, en het wordt nog steeds opgevoerd, maar het is minder werk voor het toneel. Zelfs OUWE STAD van Thornton Wilder wordt als een groter toneelstuk beschouwd.<br />Het probleem met DE TIJD VAN JOUW LEVEN is dat het de interacties toont van een stel personages in Nick's Bar. Zoals in een ander commentaar op dit bord werd opgemerkt, speelt O'Neills THE ICEMAN COMETH ook in een bar. Maar de bewoners van de bar in het pension van Harry Hope zijn allemaal mislukkelingen, die drinken om hun mislukkelingen te vergeten en zichzelf gerust te stellen dat ze zichzelf vroeg of laat uit de mislukkeling kunnen trekken (geen van hen kan dat echt). Hickey, die naar het hotel komt, probeert hen ervan te overtuigen dat ze gelukkiger zullen zijn als ze hun "droom" opgeven als ze toegeven dat ze niet heroïsch of dapper of in staat tot hervormingen zijn. Zie je, er is een thema dat de personages van het stuk verenigt. Saroyan is niet (zoals gezegd) O'Neill. Hij was optimistischer en hij probeerde aan te tonen dat de personages in staat waren elkaar te helpen. Aan het eind sluiten ze zich aaneen om de kwaadaardige Blick te verslaan.<br />Saroyan was, net als Wilder, een meester in Americana. In één scène laat hij twee personages meedoen aan een wedstrijd om te zien hoeveel kauwgum er tegelijk gekauwd kan worden. Neill (zelfs in een stuk als _AH WILDERNESS_, dat een komedie is) zou nooit zo Hamish kunnen zijn. Saroyan verzint heel kleurrijke personages, zoals zijn oude tijdgenoot 'Kit Carson', die beweert een oude Indiaanse vechtersbaas te zijn. De centrale figuur in het stuk, Joe (of Joseph T.) is ook kleurrijk <0xE2><0x80><0x93> hij lijkt een voormalige journalist te zijn die succesvol was, maar er spijt van begon te krijgen dat hij zich in de afschuwelijke wereld van het nieuws had begeven <0xE2><0x80><0x93> en hij heeft zich teruggetrokken in de bar, waar hij hopelijk vriendelijkere mensen zal vinden. Op een gegeven moment krijgt hij bezoek van een vrouw, waarschijnlijk zijn voormalige verloofde, en hij herkent haar, maar wil niet terugkeren naar de waanzin die hij vrijwillig heeft verlaten. Het personage is interessant, maar geen van de andere personages weerspiegelt zijn standpunt.<br />We blijven dus achter met een goed gespeeld, onderhoudend toneelstuk <0xE2><0x80><0x94> omgetoverd in een goede film. Cagney is opmerkelijk ingetogen <0xE2><0x80><0x94> kijk maar naar de scène waarin hij de opwindspeeltjes bekijkt die hij Wayne Morris voor hem laat kopen. Hij houdt onze belangstelling tot het eind vol, maar de levendige Cagney komt niet opdagen tot hij Blick confronteert.<br />William Bendix doet zijn gebruikelijke geweldige werk, vooral wanneer hij Blick als een mogelijk chanterend stuk tuig onder ogen komt. Zijn Nick heeft een respectabele bar, en de dreiging waarop Blick zinspeelt is dat een prostituee de bar zou kunnen gebruiken (Jeanne Cagney). Bendix weet hier niets van, maar maakt zich zorgen. Vreemd genoeg gaan Howard Freeman en Natalie Schaefer naar de bar, hoewel het een leuke buurtkroeg is (het zijn rijke mensen) alsof ze in een achterbuurt zijn.<br />De huidige filmversie heeft niet alle scènes die Cagney oorspronkelijk heeft opgenomen. Wayne Morris' groeiende romance met Jeanne Cagney wordt in de film afgekapt (wat betreurenswaardig is). Er is ook een interessante verandering in de afloop (zoals in het stuk van Saroyan zelf) wat betreft wat er met Blick gebeurt. Maar de film is goed en een waardige aanvulling op Jimmy Cagney's filmopnamen.
In 1941 Richard Rogers and Lawrence (Larry) Hart did the score of a brilliant musical called PAL JOEY. One highlight was a striptease dance and song done by Elaine Stritch towards the end of the second act, where she is a reporter talking about interviewing Gypsy Rose Lee. Gypsy (if you recall the movie with Natalie Wood) was always self-taught, and well read. The song spoofed this having her show off her knowledge (it begins with her mentioning reading Schopenhauer, not the easiest thing in the world). One couplet is the following:<br /><br />"Zip, Walter Lippman wasn't brilliant today." "Zip, will Saroyan ever write a great play?"<br /><br />It is a little ironic that this barb was directed to William Saroyan, as the star of PAL JOEY was Gene Kelly, who played "Harry, a natural born hoofer" in Saroyan's one and only Broadway success, THE TIME OF YOUR LIFE. Why the barb? Well William Saroyan was a popular short story writer and novelist, especially for books like MY NAME IS ARAM, about the life of the Armenian-American immigrants in California. However, try as he might he never wrote a monumental dramatic masterpiece. THE TIME OF YOUR LIFE is not in the same level of dramaturgy as A LONG DAY'S JOURNEY INTO NIGHT, THE DEATH OF A SALESMAN, A STREETCAR NAMED DESIRE, or WHO'S AFRAID OF VIRGINIA WOOLF. THE TIME OF YOUR LIFE is a pleasant play, and still gets revived, but it is a lesser work for the stage. Even Thornton Wilder's OUR TOWN is considered a greater play.<br /><br />The problem with THE TIME OF YOUR LIFE is that it shows the interactions of a set of characters in Nick's Bar. As was pointed out in another comment on this board, O'Neill's THE ICEMAN COMETH also is set in a bar. But the denizens of the bar at Harry Hope's flop house hotel are all failures, who drink to forget their failures and reassure themselves that they can pull themselves out of the failure sooner or later (none of them really can). Hickey, who comes to the hotel, tries to convince them they'll be happier giving up their "pipe dreams" if they admit they are not heroic or brave or capable of reform. You see, there is a theme that is uniting that play's characters. Saroyan is not (as was said) O'Neill. He was more optimistic, and he tried to show that the characters were capable of helping each other. At the end they join together to defeat the evil Blick.<br /><br />Saroyan, like Wilder, was a master of Americana. In one sequence he has two characters get involved in a contest to see how much gum can be chewed at one time. O'Neill (even in a play like AH WILDERNESS, which is a comedy) never could be so Hamish. Saroyan invents very colorful characters, like his old timer "Kit Carson", who claims to be an old Indian fighter. The central figure in the play, Joe (or Joseph T.) is also colorful - he seems to be a former newspaperman who was successful, but began to regret getting involved in the awful world of the news - he has retreated to the bar where he'll hopefully find more gentle people. He is visited at one point by a woman, probably his former fiancé, and acknowledges her, but won't return to the madness he willingly left. The character is interesting, but none of the other characters reflect his point of view.<br /><br />So we are left with a well acted, entertaining play - turned into a good movie. Cagney is remarkably subdued - look at the scene when he examines the little wind-up toys he has Wayne Morris buy for him. He maintains our interest until the end, but the lively Cagney does not show up until he confronts Blick. <br /><br />William Bendix does his usual great job, especially when confronting Blick as a potential blackmailing scum. His Nick runs a respectable bar, and the threat Blick is hinting at is that a prostitute may be using the bar (Jeanne Cagney). Bendix knows nothing of this, but is concerned. Oddly enough, although the bar is a nice neighborhood one, Howard Freeman and Natalie Schaefer go to the bar (they are wealthy people) as though they are slumming.<br /><br />The current film version does not have all the scenes that Cagney originally had shot. Wayne Morris's growing romance with Jeanne Cagney is cut down in the film (which is regrettable). There is also an interesting change in the conclusion (as in Saroyan's play itself) as to what happens to Blick. But the film is a good one, and a worthy addition to Jimmy Cagney's film record.