Ik ben zelden of nooit teleurgesteld in een HBO-film, maar ik was zo teleurgesteld dat ik er twee uur aan verspilde, dat ik me gedwongen voelde om iets te zeggen. Iedereen die op zoek is naar een ontroerend verslag van een diep tragische en beschamende gebeurtenis in de Amerikaanse geschiedenis, moet blijven zoeken. Laat me niet beginnen...<br />Oké, prima! Als ik deze film heb gezien zonder te begrijpen hoe de Amerikaanse regering de Sioux uit hun land verjoeg (en dat was het geval), dan heb ik nog steeds geen idee hoe, wanneer, waar of waarom dat gebeurde. Welk land? Waarom was het hun zo dierbaar? Waarom wilde de VS het hebben? Wat waren de bijzonderheden van het pioniersprogramma dat we probeerden op te leggen? De Sioux nemen toch gewoon het geld aan? De film brengt je midden in hun talloze bijeenkomsten en verwacht van je dat je weet wat er aan de hand is. De film heeft niets gedaan om de grimmige schoonheid van dat land, de spiritualiteit van de cultuur, vast te leggen, hij is niet ver genoeg teruggegaan om je te laten zien wat ze misten, wat ze probeerden terug te krijgen. Het zou leuk zijn geweest om een echte buffeljacht te zien om te beseffen wat een zielige schijnvertoning die buffeljacht-simulatie was. De Sioux worden alleen maar getoond als een stelletje koppige, lastige, haveloze vluchtelingen, dus de sympathie is er gewoon niet.<br />'Hoe blijft Adam Beach aan werk komen? Ik besef dat dat belangrijk is.' Er zijn waarschijnlijk maar weinig indiaanse acteurs in de wereld, maar deze vent is het middelpunt van je verhaal en hij heeft het emotionele bereik van een lichtknopje. Hij was vreselijk in _WINDTALKERS_ en hier is hij ook verschrikkelijk. Je kunt echt voelen hoe verloren hij Anna Paquin en Aidan Quinn speelt.<br />Wat was dat in godsnaam met die kleine fotomontage-overgangsdingetjes? De film ging al langzaam genoeg zonder dat de regisseur die foto's erin gooide om hem een paar keer piepend tot stilstand te brengen. Het was alsof hij alleen maar probeerde iets te schreeuwen tegen de mensen van de make-up en de castingagenten: 'Ooooh, kijk eens hoe we deze vent op die vent hebben laten lijken! Gefeliciteerd met ons!' Als het al iets hielp, dan was het dat het zijn verhaal nog meer balsemde door het aan het verleden te koppelen met semi-relevante oude foto's in plaats van het tot leven te brengen. Wat hij verder ook van plan was, ik heb het gemist.<br />Ten slotte komen we bij de climax (?) van het stuk, de slachting zelf, die alleen in een flashback wordt verteld, zonder opbouw, zonder duidelijke demonstratie van de haatdragende blanke feestvierders die de hele nacht door de opgefokte Sioux opgetrommeld worden, en zonder duidelijke motivatie van de mannen die de soldaten hebben gestuurd. Ik zou het nog eens moeten zien, maar ze zeiden niet eens hoeveel mensen aan beide kanten de boerderij kochten, en het was een buitengewoon bloederige toestand. Als ze hadden geprobeerd het hele verhaal door de ogen van de dokter te vertellen, had ik het wel begrepen, want hij was niet bij de kreek, maar de film veranderde de verhaallijn meerdere keren, dus de regie- en montage- en zelfs de verhaallijnbeslissingen veroorzaakten geen enkele spanning. Je had een indiaanse versie kunnen hebben van doe het goede ding hier en je hebt het gedaan!!! Het ene moment ligt iedereen in dekens gewikkeld te klagen over beroerde verdragen en het volgende moment bam! Dode, bevroren Sioux.<br />Wat er op Wounded Knee is gebeurd, is de kroon op een catalogus van schanddaden die onze indiaanse broeders zijn aangedaan. Ik wilde kwaad zijn nadat ik dit had gezien, misschien zelfs een beetje verstikt. Geen denken aan. Het meest aangrijpende moment in de film is misschien wel de slotscène, waarin wordt gezegd dat de Sioux tot op deze dag nog nooit een cent voor de Black Hills hebben betaald, wat impliceert dat ze nog steeds de Ghost Dance doen, wachtend tot Whitey zichzelf vernietigt (zal niet lang meer duren), zodat ze weer terug kunnen verhuizen. Als een slotscène het meest aangrijpende is in je film, zit je in de problemen.
I'm rarely if ever disappointed by any movies HBO makes, but I was disappointed enough with wasting two hours on this one that I felt compelled to say something. Anyone looking for a moving account of a profoundly tragic and shameful event in American history ought to keep looking. Don't get me started...<br /><br />OK, fine! If I came into this film with no understanding of how the US Government screwed the Sioux out of their land (and this was the case), I still have no idea how, when, where, or why this happened. Which land? Why was it so precious to them? Why did the US want it? What were the specifics of the homestead program we tried to impose? Why didn't the Sioux just take the money? The movie just throws you into the middle of their numerous town-hall sessions and expects you to know what's going on. The movie did nothing to capture the stark beauty of that land, the spirituality of the culture, didn't go far enough back to show you what they were missing, what they were trying to regain. It would have been nice to see a real buffalo hunt to recognize what a pathetic sham the reservation buffalo-hunt simulator was. The Sioux are just shown to be a bunch of stubborn, troublesome, raggedy refugees, so the sympathy just isn't there.<br /><br />How does Adam Beach keep getting work? I realize there's probably a scarcity of Native American actors out there, but this guy's the center of your story and he's got the emotional range of a light switch. He was awful in WINDTALKERS and he's awful here. You can really sense how lost he is playing off Anna Paquin and Aidan Quinn.<br /><br />What the heck was with those little photo-montage-transition thingies? The movie was slow enough without the director throwing those pictures in there to help bring it to a screeching halt multiple times. It's as if he was just trying to give a shout-out to the makeup people and casting agents: "Ooooh, look how we made this guy look like THAT guy! Yay for us!" If anything, it just helped embalm his story even more by tying it to the past with semi-relevant old tintypes instead of making it live and breathe. Whatever else he was going for, I missed it.<br /><br />Finally, we come to the climax(?) of the piece, the massacre itself, which is only recounted in a flashback, with no build-up, no clear nuts-and-bolts demonstration of the hate-whitey all-night rave parties thrown by the fed-up Sioux, and no clear motivation supplied by the men who sent in the soldiers. I'd have to watch it again, but they didn't even say how many people on both sides bought the farm, and it was an extremely bloody affair. If they were trying to present the whole story through the eyes of the doctor, I would have understood a back-handed recounting since he wasn't at the creek, but the movie switched narratives multiple times, so the directing and editing and even storytelling decisions don't build any tension at all. You could have had a Native American version of DO THE RIGHT THING here and you BLEW IT!!! One minute, everyone's huddled in blankets complaining about crummy treaties, and the next BAM!!! Dead, frozen Sioux.<br /><br />What happened at Wounded Knee is the crowning nightmare in a catalog of infamies done to our Native American brothers. I wanted to be angry after watching this, maybe even choked up a bit. No dice. Perhaps the most affecting moment in the movie is a closing title saying the Sioux have never to this date taken a dime for the Black Hills, implying that they're still doin' the Ghost Dance, waiting for Whitey to destroy himself (won't be long) so they can just move back in. When a closing title is the most compelling thing in your film, you're in trouble.