'Keane' is een lowbudget, onafhankelijke film die zowel de acteur Damien Lewis als de schrijver/regisseur Lodge H. Kerrigan een geweldige filmtournee bezorgt.<br />William Keane is een man die de ergste nachtmerrie van elke ouder meemaakt als hij zijn dochtertje verliest in een busstation in New York City. Gekweld door schuldgevoel en overmand door verdriet, besteedt Keane al zijn vrije tijd aan het uitkammen van het gebied waar ze voor het laatst is gezien, waarbij hij volslagen vreemden aanspreekt met wanhopige smeekbedes om hem te helpen het vermiste meisje te vinden.<br />'Keane' is een hoogst ongebruikelijke film in die de eerste helft van zijn looptijd volledig gericht is op deze ene figuur die doelloos door de stad zwerft, in zichzelf mompelend op een nauwelijks verstaanbare manier. Op dit punt zijn er geen noemenswaardige personages meer, alleen maar willekeurige voorbijgangers wier paden voor korte, verwarrende momenten dat van Keane kruisen. Het scenario, dat vrijwel geen dialogen bevat, is in het beginstadium van de film bijna helemaal een monoloog in het onderbewustzijn van losse en onsamenhangende commentaren, die de chaos van Keanes diep gestoorde geest levendig weerspiegelen.<br />Maar ongeveer halverwege de film worden we voorgesteld aan Lynn Bedik (mooi geportretteerd door Amy Ryan), een moeder die pech heeft gehad en wier jonge dochter Kira (de verbazingwekkende Abigail Breslin) de sleutel kan zijn tot Keanes verlossing of verdoemenis, afhankelijk van de beslissingen die hij neemt. Met nauwelijks een sprankje hoop dat hij uiteindelijk misschien toch nog gered zou kunnen worden.<br />Lewis levert een bewonderenswaardige vertolking van Keane, die erin slaagt een meeslepend personage te creëren van een man die gedurende vrijwel de hele film een ondoorgrondelijk en vaak heel griezelig raadsel blijft. Sterker nog, soms beginnen we zelfs te betwijfelen of zijn dochter wel ooit heeft bestaan, wat onze nieuwsgierigheid en angst naar wie Keane werkelijk is, wat zijn echte probleem zou kunnen zijn en hoe groot de dreiging is die hij vormt voor zichzelf en zijn omgeving alleen maar groter maakt. Kerrigan verhevigt de uitdaging voor de acteur en dwingt Lewis een genadeloos opdringerige handcamera te verdragen, die hem meedogenloos volgt en zelden meer dan een paar centimeter van het gezicht van de acteur verwijderd is. In een perfecte mengeling van vorm en inhoud dompelt de film ons onder in de chaotische wereld van Keanes gekwelde psyche, waardoor we zowel een voyeur worden als een deelnemer aan de nachtmerrie die hij doormaakt.<br />'Keane' is op veel niveaus een succes, maar de film is Lewis' grootste succes.
"Keane" is a low budget, independent film that provides a cinematic tour de force for both actor Damien Lewis and writer/director Lodge H. Kerrigan.<br /><br />William Keane is a man who experiences every parent's worst nightmare when he loses his young daughter in a New York City bus terminal. Wracked with guilt and overwhelmed by grief, Keane devotes his every waking moment to combing the area where she was last seen, accosting total strangers with desperate pleas to help him locate the missing girl.<br /><br />"Keane" is a highly unusual film in that, for the first half of its running time, its focus is entirely on this one character as he roams aimlessly around the city, muttering to himself in barely comprehensible fashion. At this point, there are no other characters to speak of, just random passersby whose paths cross with Keane's for brief, unsettling moments. Virtually bereft of dialogue, the screenplay, in the film's early stages at least, is almost entirely a stream-of-consciousness monologue of disconnected and disjointed comments, vividly reflecting the chaos of Keane's deeply disturbed mind.<br /><br />About halfway through the movie, however, we are introduced to Lynn Bedik (beautifully portrayed by Amy Ryan), a down-on-her-luck mother, whose young daughter, Kira (the astonishing Abigail Breslin), may hold the key to either Keane's redemption or damnation depending on the decisions he makes. For, when all is said and done, the film is really a study of a man's ever-spiraling descent into paranoia and madness - with barely a glimmer of hope that he might possibly be saved in the end.<br /><br />Lewis delivers an award-worthy performance as Keane, managing to create a compelling character out of a man who remains an inscrutable and often very creepy enigma throughout virtually the entire film. Indeed, at times we begin to doubt if his daughter ever even existed in the first place, which only increases our curiosity and apprehension regarding who Keane really is, what his real problem might be, and just how much of a threat he poses to himself and those around him. Intensifying the challenge for the actor, Kerrigan forces Lewis to endure a mercilessly intrusive hand-held camera which follows him around relentlessly and rarely pulls back more than a few inches from the actor's face. In a perfect blending of form and content, the movie plunges us into the chaotic world of Keane's troubled psyche, making us both a voyeur of and a participant in the nightmare he is going through.<br /><br />"Keane" is a success on many levels, but the film is Lewis' all the way.