Steven Soderbergh is een interessante regisseur; hij verruimt het oude concept van 'een voor mij, een voor de studio' door zowel als kunstenaar en als entertainer binnen het onafhankelijke circuit op te treden. Hier heeft hij iets heel belangrijks gedaan: hij heeft een film gemaakt van iemands leven die niet alleen een biopic is, maar ook nog andere zorgen heeft dan alleen het verlangen het leven tot een verhaal te maken.<br />Che: Deel Een gaat rechtstreeks over Che Guevara op Cuba als lid van de 26e julibeweging (die Fidel Castro aan de macht bracht). Het springt heen en weer tussen Guevara's bezoeken en interviews in de Verenigde Staten (in 'documentaire korrelig'). Ik kan niet zeggen dat die hele zwart-wit-met-documentaire-realistische vertoning hier zo goed werkte, maar het hielp in elk geval wel om snel en visueel van de ene naar de andere ruimte te springen.<br />De details zijn geschiedenis. Guevara staat bekend als een krachtig symbool van verzet, en zijn geschriften bevatten belangrijke tactische informatie over guerrillaoorlogen. Als je dit zit te bekijken, wordt je gevraagd om toe te kijken hoe de geschiedenis wordt gemaakt door personages, terwijl de politieke wereld achter de bomen verborgen is of passief-agressief wordt verklaard tijdens VN-bijeenkomsten. Een beetje kennis van Che Guevara's biografie helpt, maar de verhalen zijn goed genoeg om zijn personage een dialoog op zichzelf te laten worden. Eén belangrijk aspect in het bijzonder wordt geanalyseerd: hoe een gewapende en gewelddadige revolutie het gebruik van extreme kracht en beoordelingsvermogen vereist, en hoe humanisme tegelijkertijd in hetzelfde lichaam kan bestaan.<br />Niettemin gaat deze film niet in op de honderden executies die plaatsvonden na Fidels opkomst naar de macht. Dat geldt ook voor het tweede deel. Maar dat is op zichzelf weer een ander document...<br /><br />-PolarisDiB.
Steven Soderbergh is an interesting director; he takes the old concept of "one for me, one for the studios" further by seemingly being able to operate within both the independent and the studio circuit effectively as an artist and entertainer. Here he has done something very important, and that is to make a movie out of someone's life that is not strictly a biopic and has concerns outside the desire to essentialize the life into a narrative.<br /><br />Che: Part One deals directly with Che Guevara in Cuba as part of the 26th of July Movement (the one that put Fidel Castro into power). It jumps back and forth between Guevara's visits and interviews in the United States (in "documentary grainy" black and white) and his roles in the guerilla army (in much more effectively shot color). I can't say the whole black-and-white-as-documentary-realism conceit worked all that well here, but at least it helped readily and visually jump between spaces.<br /><br />The details are history. Guevara stands as a powerful symbol of resistance, and his writings important tactical information on guerilla warfare. To sit and watch this, you are asked to sit in with history being made through characters while the political world stands hidden beyond the trees or stated passive-aggressively in UN meetings. A little previous knowledge of Che Guevara's biography helps, but the storytelling is good enough that his character becomes a dialog in and of itself. One important aspect in specific is analyzed: how armed and violent revolution necessates use of extreme force and judgment, and yet how humanitarianism can coexist within the same body.<br /><br />Nonetheless, this movie does not focus into great detail the hundreds of executions that took place after Fidel's rise to power. Neither does the second part. But that, in itself, is another document...<br /><br />--PolarisDiB