Deze stereotiepe, goedkope fantasie mist zowel het budget als de regisseursfantasie om echt opwindend te zijn. Het enige epische eraan is de muziek. De film is te goedkoop voor de meeste volwassenen, maar er zijn ook een paar onplezierige scènes die niet geschikt zijn voor kinderen <0xE2><0x80><0x93> waardoor je je afvraagt welk publiek ze precies in gedachten hadden. Waar ik naar bleef kijken is Kay Lenz: ze is zowel innemend als pittig, en ze ziet er bijzonder sexy uit als ze kwaad is. Haar gezicht heeft een geweldige 'botstructuur' <0xE2><0x80><0x93> ze lijkt een beetje op Kim Basinger (intrigerend: ze zijn in hetzelfde jaar geboren, 1953), maar dan mooier. En ze kan zelfs haar gezicht in de plooi houden door zinnen als: 'Maar... hij is groen!' Als je Lenz uit de film haalt, heb je geen film <0xE2><0x80><0x93> alleen een dwerg, een reus, een boosaardige John Saxon en andere stereotypen.
This stereotypical, low-grade fantasy lacks both the budget and the directorial imagination to be really exciting. The only epic thing about it is the music score. The film is too cheesy for most adults, but it also has some unpleasant scenes that are unsuitable for kids - making you wonder what audience exactly they had in mind. What kept me watching it is Kay Lenz: she's both endearing and feisty, and she looks particularly sexy when she's angry. Her face has a great "bone structure" - she looks a bit like Kim Basinger (trivia note: they were born the same year, 1953), only more beautiful. And she can even keep a straight face through lines like "But....he's green!" (when the male lead suggests that they should follow a man). Take Lenz out of the movie and you don't have a movie - just a midget, a giant, an evil John Saxon, and other stereotypes. (*1/2)