'The Hudsucker Proxy', dat zich afspeelt in 1959, heeft de sfeer van een komedie uit de jaren vijftig, althans, dat lijkt de bedoeling te zijn. Er zitten een paar geweldige scènes in, maar het hele verhaal liet me koud. Als dit bedoeld was om de lol en snedigheid van de komedies uit de jaren vijftig vast te leggen, dan is het jammerlijk mislukt. Veel van die oude komedies hadden ongelooflijke verhalen, maar de karakterontwikkeling was zodanig dat je je met de mensen kon identificeren. En de acteurs hadden zo'n gratie en charme (denk aan Cary Grant en Katharine Hepburn) dat je er onwillekeurig door geboeid raakte. Hier hebben het verhaal en de personages geen enkele basis in de werkelijkheid. En dan heb je Tim Robbins die een voorstelling geeft die eruitziet alsof hij net uit acteren 101 is gekomen. Paul Newman speelt zijn rol en Jennifer Jason Leigh doet een Katharine Hepburn-imitatie die me deed huilen van verlangen naar het echte werk. Charles Durning is verspild in zijn twee absurde optredens.<br />Er waren zoveel dingen in deze film die me fysiek ineen deden krimpen dat het na afloop enige tijd duurde voordat ik mijn evenwicht had hervonden. Er is een vent die een parodie op Dean Martin opvoert op een scène die uit het niets komt; ik vroeg me af waarom die scène erin zat, en merkte dat ik dat over de meeste scènes in deze film vroeg. Er is een piccolo die een Red Buttons-kloon is en net zo irritant is als de echte persoon. Een scène in een beatnikbar is zo afgezaagd dat ik me ervoor schaam dat ik hem heb gezien.<br />'The Hudsucker Proxy' had één doel voor mij, en dat was me doen beseffen dat die oude komedies uit de jaren dertig en veertig bijzonder zijn. Ze komen uit een tijd en een plaats die nooit nagebootst kunnen worden, met acteurs voor wie geen vervanging bestaat.<br />Een citaat van Paul Newman in deze film vat mijn reactie samen: 'Dit is g<0xC3><0xAA>nant.'
Set in 1959, "The Hudsucker Proxy" has the feel of a 30s comedy, or it seems to be trying to have that feel. There are some great visuals, but the whole thing left me cold. If this was supposed to capture the fun and repartee of the 30s comedies, it failed miserably for me. Lots of those old comedies had some unbelievable stories, but the character development was such that you had some identification with the people. And the actors had such grace and charm (think Cary Grant and Katharine Hepburn) that you couldn't help but be captivated. Here the story and characters have no basis in reality whatsoever. And you have Tim Robbins giving a performance that looks like he just got out of acting 101. Paul Newman goes through the motions and Jennifer Jason Leigh does a Katharine Hepburn imitation that made me weep with longing for the real thing. Charles Durning is wasted in his two absurd appearances.<br /><br />There were so many things in this movie that made me physically cringe that it took some time after it was over to recover my equilibrium. There is a guy who does a parody of Dean Martin in a scene that comes out of nowhere; I asked myself why that scene was in there, and I found myself asking that about most of the scenes in this movie. There is a bellhop who is a Red Buttons clone and is every bit as irritating as the real person. A scene in a beatnik bar is so clichéd that I feel ashamed to have seen it. <br /><br />"The Hudsucker Proxy" did serve one purpose for me and that was to make me realize that those old 30s and 40s comedies are special. They come from a time and a place that can never be duplicated, with actors for whom there is no replacement.<br /><br />A quote from Paul Newman in this movie summarizes my reaction, "This is embarrassing."