De beste acteerprestaties van de hoofdrolspelers maken dit tot een van de klassiekers onder de gangsterfilms van die tijd. Howard moest erg zijn best doen om Bogart zijn rol op het toneel te laten houden, en daar mogen we hem dankbaar voor zijn. Hoewel de film nog steeds zijn oorsprong op het toneel heeft, zorgt hij ervoor dat de claustrofobische sfeer tot een minimum wordt beperkt. Bovendien hielpen toneeldrama's als dit en Dead End de gangsterfilm te redden van de censuur die volgde op Scarface, Public Enemy en Little Caesar. Zonder dit soort films zouden we geen Angels With Dirty Faces of Roaring Twenties hebben gehad.<br /><br />De komst van Bogart op het toneel is dodelijk, vooral als je bedenkt dat hij de hele tijd zo goed gehypet is <0xE2><0x80><0x93> alles wat we hebben.' Waar ik wel eens over heb gehoord is hoe gevaarlijk Duke Mantee is. En het thema van de 'kunstenaar' of het gevoelige type dat zich verbergt met gangsters is nu legendarisch <0xE2><0x80><0x93> in films zo gevarieerd als Performance, maar misschien het best met Bogart (weer) als de brave man in Key Largo.
Top notch performances from the leads single this out among gangster films of its day as a classic. Howard had to lobby hard to keep Bogart his stage role, for which we should be grateful. While the film still shows its stage origins, it works for the claustrophobic atmosphere to keep locations to a minimum. Furthermore, it was stage dramas like this and Dead End which helped the gangster film bounce back from the censorship that followed Scarface, Public Enemy and Little Caesar. Without films like this, we'd have had no Angels With Dirty Faces or Roaring Twenties.<br /><br />Bogarts' arrival on scene is a killer, especially considering he's been so well hyped throughout - all we've heard about is how dangerous Duke Mantee is. And the theme of the 'artist' or sensitive type holed up with gangsters is now legendary - reworked in films as diverse as Performance, but perhaps best with Bogart (again) as the good-guy in Key Largo.