Weinig dingen zijn amusanter voor mij dan de Hollywoodmythe dat Joan Crawford, vooral op middelbare leeftijd (ze was vijftig toen deze film werd gemaakt), de meest intens sexy, begerenswaardige vrouw was die ooit had geleefd. Die mythe komt niet vuriger tot uitdrukking dan in deze film. Wauw. Het verhaal is zo zorgvuldig bedacht dat het om de mythe heen draait als een enorme conglomeratie van ruimtepuin en stof dat ronddraait om een reusachtige, bevroren planeet.<br />En het werkt... als je van melodrama's van Joan Crawford houdt. Ik heb nog nooit een betere gezien. De plot is absurd, wat wil zeggen dat hij perfect is. De bijrollen zijn ook precies waar het om gaat: de slanke nicht, de verbitterde alcoholist, de emotioneel geruïneerde belle, de beminnelijke buurvrouw en zijn labiele zus. Alle acteurs (behalve misschien de kinderen) doen het veel beter dan Crawford (in termen van het creëren van echte, geloofwaardige personages), en dat is precies wat een film als deze nodig heeft. Zij is het (tragikomische) middelpunt; alle anderen zorgen voor het contrast.<br />De plot is ongeveer net zo subtiel als een atoombom, met explosies die met regelmatige tussenpozen plaatsvinden ('Nee, ik ga deze hond doodschieten') om het verhaal naar voren te brengen op ongeveer dezelfde manier als waarop een bulldozer een huis van zijn fundering duwt. En dat is perfect. Dit is melodrama. Subtiliteit is niet van essentieel belang. Houd de atoombommen op afstand.<br />Maar de grootste kracht van de film is de algehele productie. De kostuums, de decors en de schitterende, griezelige belichting zijn van het allerhoogste kaliber. Krachtig, maar niet helemaal belachelijk. Net als je denkt dat de grimmige interieurscènes met hun diepe schaduwen te veel zijn geworden, gaan ze over op een heldere, luchtige buitenscène.<br />Het einde is voorspelbaar en 'tragisch' en tegelijkertijd 'gelukkig', dat wil zeggen melodramatisch en om te gniffelen. Maar ik voelde me er niet door geïrriteerd, zoals bij sommige films van Crawford. In plaats daarvan nam ik me voor deze film op mijn dvd-verlanglijstje te zetten. Ik wil hem beslist nog een keer zien.
Few things are more amusing to me than the Hollywood myth that Joan Crawford, especially in middle age (she was 50 when this movie was made), was the most intensely sexy, desirable woman who ever lived. That myth finds no more fervent expression than in this movie. Wow. The story is all carefully crafted to rotate around the myth rather like a vast conglomeration of space debris and dust rotating around a giant, frozen planet.<br /><br />And it works...if you like Joan Crawford melodramas. I've never seen a better one. The plot is absurd, which is to say that it's perfect. The supporting cast is also right on the money: the willowy niece, the bitter, alcoholic husband, the emotionally destroyed belle, the suave neighbor and his unstable sister. All of the actors (except maybe the children) easily outperform Crawford (in terms of creating genuine, believable characters), which is exactly what this kind of movie needs. She's the (tragi-)comic center; everyone else provides the contrast.<br /><br />The plot is about as subtle as an atomic bomb, with explosions dropped in at regular intervals ("No, I'm going to shoot this dog") to move the plot forward in roughly the same way that a bulldozer shoves a house off its foundation. Which is perfect. This is melodrama. Subtlety is not of the essence. Keep the atomic bombs coming.<br /><br />The movie's greatest strength, though, is the overall production. The costumes and the sets and the superb, creepy lighting are of the very highest caliber. Forceful but not completely ridiculous. Just when you think the stark, interior scenes with deep shadows have become too much, they switch to a bright, airy outdoor scene.<br /><br />The ending is predictable and "tragic" and yet "happy" at the same time, which is to say, melodramatic and chuckle-inducing. But it didn't leave me feeling annoyed, as some of Crawford's movies do. Instead, it made me resolve to put this movie on my DVD wish list. I definitely want to see it again.