Als je nadenkt over wat de film impliceert, is het geen wonder dat regisseur Cy Endfield tijdens de McCarthy-jaren op de zwarte lijst stond. Dit is een bijzonder harde en spannende vertolking van een gewone man (Frank Lovejoy) die zijn geluk niet op kan terwijl hij voor zijn gezin probeert te zorgen en tegelijkertijd zijn zelfrespect probeert te behouden. Zijn wanhoop leidt uiteindelijk tot een leven vol misdaad, onder invloed van een zelfvoldane kleine crimineel (Lallyd Bridges) (zie hoe slim Bridges Lovejoy naar zijn hand zet in de cruciale scène in het bowlingcentrum en daarna).<br />Echt schokkende scènes, vooral de laatste, die naar mijn idee geen gelijke heeft in het boze-maffia- realisme. Deskundig acteerwerk, vooral van Bridges, die in dit deel van zijn carrière een interessante artiest was. Maar het meest opvallend was Katherine Lockes exotisch optreden als Hazel, de manicure. Nog nooit heeft een nepglimlach of een goedkoop haarsieraad zo'n laag-bij-de-gronds verlangen overgebracht als hier, terwijl haar autorit met Lovejoy genoeg materiaal opleverde voor een dozijn feministische traktaten.<br />Films worden beschadigd door een aantal prekerige scènes en voice-overs, in een poging de hoogst verontrustende beelden te verzachten. Ik weet zeker dat Endfield deze scènes niet zelf heeft uitgekozen, maar ze heeft toegevoegd als concessies aan de productiecode van die tijd. Script is gebaseerd op de feitelijke gebeurtenis in San Jose, CA, in 1933, terwijl de levendige vertolking van studenten van de plaatselijke parochieschool die de aanval leiden ook op feiten is gebaseerd. Het verlies van sociaal geweten bij filmmakers als Endfield laat zien hoeveel er verloren ging tijdens de zuiveringen van Hollywood, en waarom het publiek in de koude oorlog vijftien jaar later Rock en Doris kreeg, samen met Tennessee Williams' escapisme.<br />Hoog aanbevelenswaardig voor mensen met een sterke maag.
Thinking about what the movie implies, it's small wonder that director Cy Endfield was blacklisted during the McCarthy 1950's. This is a particularly hard-hitting and suspenseful depiction of an ordinary man (Frank Lovejoy) down on his luck as he tries to provide for his family and hold on to his self-respect at the same time. His desperation finally leads to a life of crime, under the influence of a preening small-time crook (LLoyd Bridges)-- (notice how cleverly Bridges bends Lovejoy to his will in the pivotal bowling alley scene and thereafter). <br /><br />Really harrowing scenes, especially the last sequence, which I believe has no equal in angry mob realism. Expert acting, especially from Bridges who was an interesting performer in this part of his career. But most notable for Katherine Locke's truly exotic performance as Hazel, the manicurist. Never has a paste-on smile or cheap hair adornment conveyed as much lower-class longing as here, her car ride with Lovejoy furnishing enough material for a dozen feminist tracts.<br /><br />Film is damaged by several preachy scenes and voice-overs, attempting to smooth-over the highly disturbing visuals. I'm sure these were not Endfield's choice, but were inserted as concessions to the production code of the time. Script is based on actual event in San Jose, CA, in 1933, while vivid depiction of college boys from local parochial college leading the charge is also based on fact. Loss of social conscience filmmakers like Endfield shows how much was lost during Hollywood purges, and why cold war audiences got 15 years thereafter of Rock and Doris fluff along with Tennessee Williams escapism.<br /><br />Highly recommended to those with a strong stomach.