Ik zag het voor het eerst toen de film voor het eerst werd vertoond en wist niet goed wat ik ervan moest denken. Nu, veertien jaar later, weet ik dat nog steeds niet. Een soort lesbische victoriaanse rokkenjager met een vrolijke gevoeligheid en twee mannen van een heel andere aantrekkelijkheid (een broeierige, zwoele spetter <0xE2><0x80><0x93> wijlen en zeer betreurd Kevin Smith <0xE2><0x80><0x93> en een stuk tuig met een goed lichaam, Cliff Curtis), de film is opera-achtig, overdreven en een beetje oubollig. Hij speelt zich bijna geheel binnenshuis af, in sets van verschillende gradaties van surrealisme, zodat de Nieuw-Zeelandse setting er niet een is die een Nieuw-Zeelander zal herkennen en ook nooit zou herkennen. Er is een stad Hope in Nieuw-Zeeland, in de provincie Nelson, maar vijf kilometer van de zee. De stad lijkt gebaseerd te zijn op Russell <0x3E><0x3E><0x3E>Kororareka <0x3E><0x3E><0x3E>, maar Russell is nooit naar een grote opera gegaan.) De ontwerpers zijn erg dol op de kleur rood, en iedereen is erg slordig met de robijnen in het midden van de plot <0xE2><0x80><0x93> niemand neemt zelfs maar de moeite ze te tellen. De muziek leunt zwaar op de ouverture van 'La Forza del Destino' <0xE2><0x80><0x93> wat irritant moet zijn voor mensen die de opera kennen. Hoewel deze specifieke elementen van de plot, het karakter en de locatie waarschijnlijk nooit eerder bij elkaar zijn gebracht, is er niets bijzonders aan. Let er vooral op uit nieuwsgierigheid naar vintage NZ-films. <br />** Bij het maken van deze film zijn er geen lijfjes gescheurd.
I saw this when it first came out and didn't know quite what to make of it. 14 years later, I still don't. A sort of lesbian Victorian bodice-ripper* with a gay sensibility and two men of very different attractiveness (one brooding sultry hunk - the late and very much lamented Kevin Smith - one lowlife with a good body, Cliff Curtis), the film is operatic, over the top, and somewhat camp. It takes place almost entirely indoors at night in sets of varying degrees of surreality, so that the New Zealand it is set is not one that any New Zealander will recognise, nor ever would have. (There is a town of Hope in New Zealand, in Nelson province, but 5km from the sea. The town seems to be based on Russell {Kororareka} but Russell never ran to grand opera.) The designers are very fond of the colour red, and everyone is very careless of the rubies at the centre of the plot - nobody even bothering to count them. The music relies heavily on the overture to "La Forza del Destino" - which must be annoying to people who know the opera. While these particular elements of plot, character and location have probably never been brought together before, there is nothing particularly novel about any of them. Watch it mainly for curiosity about vintage NZ film.<br /><br />*No bodices were actually ripped in the making of this film.