Dit was een heel grappige komedie die zich afspeelde in het New York van 1954-55 en waarin drie of vier figuren voorkwamen die gewoonlijk niet veel gemeen hadden, hoewel er drie in de amusementswereld zaten en ze af en toe (of bijna af en toe) samenwerkten. De vierde was minder grappig, maar zou (op zijn eigen manier) evenzeer een figuur van historisch belang zijn (nog meer sinds hij verdwenen was).<br />In 1954 was live-televisie het belangrijkste onderdeel van de avondprogramma's, vooral de variétéprogramma's. En het belangrijkste van de dag was Sid Caesars _You're Show of SHOWS_, een vaardige mix van musicalnummers en geestige komische sketches. Zelfs nu nog, jaren nadat de meeste programma's zijn verdwenen (behalve die over kinesica), zijn ze legendarisch. Caesar had (een tijdje) Mel Brooks als schrijver aan zijn programma laten werken. Hij was ook één keer van plan Errol Flynn als gast te laten verschijnen. Flynn deed af en toe een variétéprogramma <0xE2><0x80><0x93> hij verscheen een keer in het programma van Steve Allen, waarbij hij de schijn wekte de waarheid te vertellen (hij was een van de drie mensen die beweerde Flynn te zijn, en een van de anderen was een al te zelfverzekerde Don Knotts met een snorretje). Het verhaal over Flynns bijna-optreden bij Caesar was niet zo leuk <0xE2><0x80><0x93> hij besloot op het laatste moment een poedertje in te nemen en kwam niet opdagen voor de laatste opname. Op basis van dat verhaal hebben we deze film, waarin Flynn Alan Swann wordt, de stoere held uit oude films. Swann zal in THE KING KAISER SHOW verschijnen met de ster van die film (Joe Bologna). Bologna is net zo veranderlijk en moeilijk als Caesar zogenaamd was, en wanneer hij van streek raakt door enkele opmerkingen die Brooks filmversie 'Benjy Stone' (Marc Lynn-Baker) maakt, benoemt hij Stone om een oogje te houden op de berucht aangeschoten en onbetrouwbare Swann om ervoor te zorgen dat hij komt opdagen voor de repetities en de laatste productie van de film.<br />De toevoeging van Jimmy Hoffa is interessant voor deze mix. De chauffeursbaas was in 1954 niet echt bekend (zijn voorganger Dave Beck was beruchter), maar Hoffa's naam is bekend. Er is een wekelijkse aflevering van de show geweest (Kaiser staat erop, want hier is een aanzienlijke publieke geest te zien die elders gewoon niet opvalt), waarin de diefachtige vakbondsboef (hier Karl Rojeck <0xE2><0x80><0x93> Cameron Mitchell) voor de gek wordt gehouden. Rojeck verschijnt slechts in één confrontatie met Kaiser, in Kaisers kantoor: hij is een no-nonsense, humorloze gangster, en zijn confrontatie met Kaiser is gedenkwaardig. Het eindigt ermee dat hij de veel te grote gleufhoed pakt die Kaiser als kostuum gebruikt en de bijeenkomst verlaat met een duidelijke dreiging in zijn stem. Maar hoewel Rojeck het personage nooit meer opduikt, volgt zijn onheilspellende schaduw de film, met late leveringen van voorraden en met 'ongelukjes' die Kaiser en zijn collega's bijna overkomen.<br />Naarmate de film vordert, concentreren we ons voornamelijk op Benjy's groeiende vriendschap met Alan Swann. Ja, hij drinkt en maakt zich te veel vrouw, maar hij laat de jonge schrijver wel zien wat het leven de moeite waard maakt, en hij gaat zelfs op in Benjy's familie (zijn moeder Lainie Kazan en haar tweede man en Benjy's ooms en tantes). In één scène is Swann zijn charmante zelf bij hen tijdens een familiediner op Eastern Parkway. <br />Alan blijkt een tamelijk complexe figuur te zijn <0xE2><0x80><0x93> hij beseft dat zijn glamoureuze imago helemaal niet overeenkomt met zijn echte, gehavende zelf. En hij weet dat hij soms egoïstisch is. Maar hij is ook oprecht bedeesd ten opzichte van één schepsel: het dochtertje dat hij nauwelijks kent en dat in Connecticut woont. Dit is zijn 'achilleshiel' en het publiek beseft dat hij ondanks alle glamour en roem geen gelukkig mens is.<br />Hoe Alan (met de hulp van Benjy) zich vermant en laat zien dat hij zijn imago waar kan maken, is het hart van de film. Peter O'Toole geeft zijn beste komische voorstelling in deze film, geassisteerd door Linn-Baker, Bologna, Selma Diamond (wiens gezicht gloeit als O'Toole dat doet). Toole laat haar zien wat hij moet doen om een vrouw gelukkig te maken), Kazan, Bill Macy en de rest van de film. Het blijkt iemands lievelingsfilm over dat lievelingsjaar te zijn.
This was a very funny comedy set in the New York City of 1954-55, and involving the likes of three or four figures that normally did not have much in common, though three were in the entertainment field, and they would occasionally (or almost occasionally) work together. The fourth was less funny, but would (in his own way) be as much a figure of historical interest (even more so since he vanished).<br /><br />In 1954, live television was the major part of the nightly line up of shows, especially variety shows. And the leading one of the day was Sid Caesar's YOUR SHOW OF SHOWS, with it's skillful blending of musical numbers and high comedy - satire skits. Even today, years after most of the shows have vanished (except for those on kines-cope) they remain legendary. Caesar had (for awhile) Mel Brooks working as a writer on his show. He also, on one occasion, planned to have Errol Flynn appear as a guest. Flynn did variety shows occasionally - he once appeared on Steve Allen's show, spoofing TO TELL THE TRUTH (he was one of three people claiming to be Flynn, one of the others being an overly confident Don Knotts wearing a little mustache). The story about Flynn's near appearance with Caesar was not as pleasant - he decided to take a powder at the last moment and did not show up for the final taping.<br /><br />Based on that story we have this film, wherein Flynn becomes Alan Swann, swashbuckling hero of films of yore. Swann is to appear on THE KING KAISER SHOW with it's star (Joe Bologna). Bologna is as mercurial and difficult as Caesar supposedly was, and when upset at some comments made by Brook's film version "Benjy Stone" (Marc Lynn-Baker), he appoints Stone to keep an eye on the notoriously tipsy and unreliable Swann to make sure he shows up for the show's rehearsals and final production.<br /><br />The addition of Jimmy Hoffa is interesting to this mix. The teamster boss was not really well known in 1954 (his predecessor Dave Beck was more notorious), but Hoffa's career can be shifted a few years to fit in. For the purposes of the plot, there has been a weekly segment of the show (Kaiser insists on it, showing a substantial public spirit here that is just not evident elsewhere), spoofing the thieving union racketeer (here named Karl Rojeck - Cameron Mitchell). Rojeck only physically appears in one confrontation sequence with Kaiser, in Kaiser's offices: He is a no-nonsense, humorless gangster, and his eye-to-eye confrontation with Kaiser is memorable. It ends with him grabbing the over-sized homburg hat that Kaiser uses for his costume as his own and leaving the meeting with a definite threat in his voice. But although Rojeck the character never reappears, his ominous shadow follows the movie, with late deliveries of supplies to the show, and with "accidents" almost befalling Kaiser and his associates.<br /><br />As the movie progresses we concentrate mostly on Benjy's growing friendship with Alan Swann. Yes he drinks and womanizes too much, but he does show the young writer what is worthwhile about living, and he even blends in with Benjy's family (his mother Lainie Kazan and her second husband and Benjy's uncles and aunts). In one scene Swann is his charming self with them at a family dinner on Eastern Parkway.<br /><br />Alan turns out to be a fairly complex figure - he realizes his glamorous image is not at all like his real, flawed self. And he knows he is selfish at times. But he is also genuinely timid about one creature: the little daughter he barely knows who lives in Connecticut. This is his "achilles heel" and it makes the audience realize that for all the glamor and fame he is not a happy man. <br /><br />How Alan (with Benjy's help) pulls himself together and shows he can live up to his image is the heart of the movie. Peter O'Toole gives his best comic performance in this movie, abetted by Linn-Baker, Bologna, Selma Diamond (whose face glows when O'Toole shows her what he has to make a woman happy), Kazan, Bill Macy and the rest of the film. It turns out to be one's favorite movie about that favorite year.