Er is geen twijfel over mogelijk, maar als Hollywood besluit een filmisch meesterwerk te maken en tegelijkertijd gebruik maakt van inheems-Amerikaanse sociale en culturele mores, zoals een schrijver met het talent van Carson McCullers heeft aangetoond, kan het resultaat zowel adembenemend als bijna overweldigend zijn. Het is deels juist hun 'on-Amerikanisme' dat films als THE HEART IS ALONELY HINGER zo uniek en bijzonder maakt voor iemand als ik, die niet Amerikaans is. En deze film laat een kant van de Amerikaanse psyche zien die maar al te vaak in films wordt verwaarloosd en niet wordt erkend. De roman waarop hij is gebaseerd is, helaas misschien, te ingewikkeld en te lang om zich aan het scherm aan te passen zonder een aspect van de vele subplots die hij bevat op te offeren, en hoewel ik het verlies van de radicale politieke dimensie betreur, zijn de subtiele en hartverscheurende manier waarop eenzaamheid, racisme, verarming, snobisme en nadelen worden verwoord zo krachtig behandeld dat het eindresultaat een film is van bijna ondraaglijke droefheid en melancholie... en toch... En toch is er ook een element van enorme hoop aan het werk; van de menselijke geest die enorme tegenslagen overwint en de lessen van het leven leert terwijl de verschillende personages meespelen en hun individuele lotsbestemmingen uitwerken. Een uitmuntend ensemble van alle betrokkenen, en de technisch meest geavanceerde credits maken dit tot een van de meest bevredigende films die ik ooit in mijn leven heb gezien. Een meesterwerk, en een dat alleen maar in de Verenigde Staten gemaakt kan zijn.
There is no doubt about it, but when Hollywood decides to make a cinematic masterpiece, and at the same time draws upon indigenous American social and cultural mores, as exemplified by a writer of the talent of Carson McCullers, the result can be both breath-taking and almost overwhelming. It is partly their very `Americaness' that makes films like THE HEART IS A LONELY HUNTER so unique and special to someone like myself who is not American. And this film in particular shows a side of the American psyche which is all too often neglected and unacknowledged in movies. The novel on which it is based is, sadly perhaps, too complex and long to adapt to the screen without sacrificing some aspect of the many subplots it contains, and although I regret the loss of the radical political dimension, the subtle and heart-wrenching way loneliness, racism, impoverishment, snobbery, and disadvantage are conveyed are so powerfully treated that the end result is a film of almost unbearable sadness and melancholy... and yet... And yet there is an element of tremendous hope also at work; of the human spirit overcoming huge odds and learning life's lessons as the various characters go along and work out their individual destinies. Superb ensemble acting from all concerned, and technical credits of the highest order make this one of the most deeply satisfying films I have ever seen in my life. A masterpiece, and one that could only have been made in the USA.