Elke film onder regie van Sidney Lumet en met Al Pacino in de hoofdrol zou geweldig moeten zijn, maar 'Serpico' is op zijn best middelmatig. De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Frank Serpico, een politieman die corruptie bij de politie van New York aan het licht bracht, en stamt uit die verrukkelijke gouden eeuw van de cinema, die duurde van eind jaren zestig tot eind jaren zeventig, toen de paranoia het land aantastte en onze meest vertrouwde en gerespecteerde instellingen verdacht werden. Hij heeft de korrelige, neorealistische sfeer die veel van de films uit die tijd hadden (en die veel van Lumets eigen films hadden), maar hij werkt nooit echt. Lumets tempo is slecht; geen enkele scène duurt langer dan een minuut of twee. Je zou denken dat dit een film met een verhaallijn zou zijn, maar het tegenovergestelde gebeurt. Het is alsof in de montagekamer alle belangrijke delen van de scène zijn weggelaten, en wat we als eindproduct hebben gekregen, is een samenvatting van Serpico's verhaal. Er zijn geen andere personages dan die van Pacino, en zelfs hij heeft moeite om iets wezenlijks van zijn rol te maken. Dit kwam direct na _The Godfather_ van het jaar daarvoor, de film die Pacino op de kaart zette. _Serpico_ getuigt van Pacino's capaciteiten en ervaring als acteur; zijn optreden is heel anders dan dat van Michael Corleone. Pas na zijn fascinerende optreden in 'Dog Day Afternoon' uit 1975 spant Pacino zijn acteerspieren en laat hij zien wat een filmische schat hij is. Zesentwintig jaar later zou Pacino de hoofdrol spelen in 'The Insider', een andere thriller waarin hij een personage speelde dat de corruptie aan de kaak stelt, deze keer in de wereld van het Amerikaanse bedrijfsleven. Mijn advies is om 'Serpico' te zien voor de plaats die het inneemt in Pacino's carrière, maar kijk daarna naar 'The Insider' voor een spannende, fantastische film.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E>
Any film directed by Sidney Lumet and starring Al Pacino should be great, but "Serpico" is mediocre at best. Chronicling the true-life story of Frank Serpico, a police officer who exposed corruption in the NYPD, the film comes from that exquisite golden age of cinema, lasting from the late '60s through the late '70s, when paranoia infected the country and our most trusted and honored institutions were becoming suspect. It's got the grainy, neo-realistic feel that so many of the films from that time period had (and as many of Lumet's own films had), yet it never really works. Lumet's pacing is poor; no scene lasts longer than a minute or two. While one would think this would make for a film with some narrative drive to it, just the opposite happens. It's as if in the editing room all of the important parts of each scene got left out, and what we've been given as a final product is an outline of Serpico's story. No characters beyond Pacino's is really developed, and even he struggles to make something substantial out of his role. This came directly on the heels of "The Godfather" from the year before, the film that put Pacino on the map. "Serpico" gives testament to Pacino's abilities and range as an actor; his performance is quite different from that of Michael Corleone. But for me, it's not until his mesmerizing performance in "Dog Day Afternoon" from 1975 that Pacino really flexes his acting muscles and shows what a true cinematic treasure he is. 26 years later, Pacino was to star in "The Insider," another thriller where he played a character who helps to expose corruption, this time in the world of corporate America. My advice is to see "Serpico" for the place it holds in Pacino's career, but then see "The Insider" for a suspenseful, terrific movie.<br /><br />Grade: C