Om de een of andere reden (of redenen) vond ik deze 'Harry'-episode iets amusanter dan de andere. Misschien komt het door de interviewscène met Tyne Daly, waarin de contactpersoon van de vrouw schijnheilig commentaar geeft op gelijkheid, terwijl Harry haar bestookt met een 'wat zou jij in deze situatie doen?'-scenario. Misschien komt het door het rijkeluiszoontje dat veranderde in de slijmerige oude man quasi-liberale burgemeester, met zijn pluimstrijkerige 'Jimmy' aan zijn zijde, die op een kwijlende Franse poedel lijkt. Deze burgemeestersscènes krijgen een echt sarcastische uithaal naar het zogenaamde liberale politieke gekonkel door voornamelijk alle hoge pieten.<br />Ook leuk is de openingsscène in het restaurant, waar Harry Freddie de Bedrieger bespringt, de voedselvergiftiging-imitator die iedereen voor de gek houdt behalve Harry. Wat dacht je van het Tyne Daly/Harry-partnerschap dat zich aardig ontwikkelt naarmate we van de zielenbroeder-kapperscène (geweldige oneliners hier!) overgaan op het voetspoor, met de begeleidende jazzy-funky score en met Ms. Daly achter hem (nou ja, min of meer!)? Later dekt ze eindelijk echt zijn rug toe, maar ik zal niet zeggen hoe of wanneer (geen verkwisting!).<br />Al het bovenstaande plus een goed geschreven en goed getimede verhaallijn, een schitterende cinematografische achtergrond van Frisco en het aangrenzende Baaigebied en een wat ingetogener uitvoering van deze film maken hem een beetje anders dan de andere 'Harry's'. Hij is niet noodzakelijkerwijs beter dan de andere 'Dirty Harry's', maar ik heb gewoon nog meer van deze genoten, vooral van het unieke einde.
For some reason (or reasons), I found this "Harry" episode a little more entertaining than the others. Maybe it's the Tyne Daly interview scene with the woman's rights liaison sanctimoniously commenting on equality while Harry lam-basts her with a "what would you do in this situation?" scenario. Maybe it's the rich kid who metamorphosed into the smarmy old man quasi-liberal mayor, with his "Jimmy" sycophantic aide at his side resembling a blathering French poodle. These mayoral scenes take a really sarcastic swipe at so-called liberal politicking by mostly all the brass bigwigs.<br /><br />Also enjoyable is the opening scene at the restaurant where Harry bum-rushes Freddie the Fainter, the food-"poisonee" faker who fools everybody but Harry. How about the Tyne Daly/Harry partnership which develops nicely as we segue from the soul-brother barbershop scene (great one-liners here!) to the foot chase segment, with the accompanying jazzy-funky score and with Ms. Daly at his back (well, sort of!)? She finally does really cover his back later on, but I won't say how or when (no spoiling!).<br /><br />All the above plus a well written and nicely paced story line, a gorgeous cinematic backdrop of 'Frisco and the adjoining Bay area and a more understated execution of this film makes it a little different from the other "Harrys". It's not necessarily better than the other "Dirty Harrys", but I just enjoyed this one more, especially the unique ending.