'Calendar Girls' ging net in New York in première en ik was bij een van de eerste voorstellingen. Het was een zeldzame ervaring om een van de zes mannen te zijn in een volgepakt theater waar de overgrote meerderheid van de vrouwen boven de vijftig was, en een flink aantal vrouwen onder de vijftig.<br />Een combinatie van komedie en drama in een film die uit een waargebeurd verhaal stamt. Engeland heeft, in voor- en tegenspoed, een nationale organisatie van Women's Institutes, vrouwensociëteiten, waar oudere vrouwen elkaar ontmoeten om allerlei onderwerpen te bespreken, waarvan de meeste <0xE2><0x80><0x93> als je de film mag geloven <0xE2><0x80><0x93> te maken hebben met huiselijke bezigheden. De vrouwen van een hoofdstuk in een klein plattelandsstadje (en prachtig gefilmd) in Yorkshire leren over de glorie van broccoli en het nooit eindigende avontuur van het verzamelen van theedoeken. Helen Mirren is Chris Harper, gelukkig getrouwd met een tienerzoon. Ook gelukkig getrouwd is Annie Clarke, gespeeld met een kracht die die van Mirren evenaart, door Julie Walters.<br />Annie's man bezwijkt aan leukemie. De twee vrouwen willen een comfortabele bank schenken aan de wachtkamer van het plaatselijke ziekenhuis voor familieleden die wachten op nieuws over de toestand, of het lot, van hun dierbaren.<br /><br />Chris, die al een beetje een iconoclast is in de Women's Club, is al een beetje een iconoclast in de Women's Club. Het idee van een kalender voor Annies instituut, waarvan de ideeën niet altijd hebben gewerkt, zoals een wodka-proeverij, komt bij haar op met het idee van een kalender waarop haar vrienden, allemaal in de vijftig of zestig, in hun blootje zullen poseren. Hun vorige kalender met plaatselijke scènes heeft niet goed verkocht en Chris is ervan overtuigd dat ze met deze nieuwe benadering een succes heeft behaald.<br />Wat volgt is een altijd grappige, soms verschuivende kruistocht van Chris en Annie om modellen te werven en een gewillige maar niet vreemde fotograaf te vinden. Onderweg stuiten ze op tegenstand van sommige echtgenoten en zeker van hun keurige afdelingshoofd. Veel van deze mensen zijn heel herkenbaar omdat ze sinds Shakespeare het hoofdonderwerp van Engelse komedies zijn geweest. Nou ja, in elk geval sinds de vroege bioscoop en de tv.<br />De scènes waarin de vrouwen alles onthullen zijn hilarisch, maar ook smaakvol.<br /><br />Het project van Chris en Annie begint een eigen leven te leiden, wat de vrouwenrelatie onder druk zet. Laat Chris zich meeslepen door de opzienbarende verkoopcijfers van de kalender? Valt ze voor het zogenaamde Hollywood waar sommige vrouwen naartoe worden getransporteerd om te verschijnen in een reclamespot en in de Jay Leno Show (ja, hij speelt in de film)? Zal Annie de Geliefde Abby worden van de echtgenoten van kankerslachtoffers?<br />Er doen zich een paar voorspelbare ontwikkelingen voor. De zeer bekwame cast is ondergeschikt aan de interactie tussen Helen Mirren en Julie Walters. Mirren is bijna over de top, maar ze is het wel.' Ze worden geaccentueerd door Walters' ontroerende vertolking, die de sympathie van de kijkers gedurende de hele film vasthoudt.<br />Ik vraag me af of er een Amerikaans equivalent bestaat van het Engelse Vrouweninstituut. Deze meiden beginnen elke bijeenkomst met het zingen van Sir Hubert Parry's 'Jerusalem', misschien wel de grootste lofzang op een nu verdwenen rijk. Ze zitten niet vast in het verleden, maar ze zijn er ook niet van bevrijd.<br />Directeur Nigel Cole bracht Yorkshire en zijn vrouwen tot leven en het scenario van Tim Firth en Juliette Towhidi is levendig.<br />Componist Patrick Doyle, die alles goed doet, verdient de eer voor een mooie score die het verhaal aanvult in plaats van het te overheersen, zoals zo vaak het geval is.<br />Geen meidenfilm voor senioren. Iedereen met een hart zal dit verhaal waarderen, over vrouwen die een ongebruikelijk en amusant pad bewandelen om kanker te bestrijden. En het basisverhaal is waar.<br /><br />8/10.<br /><br />
"Calendar Girls" just opened in New York and I was at one of the first showings. A rare experience was being one of no more than a half dozen males in a packed theater with the overwhelming majority of the women north of age 50, quite a few FAR north. <br /><br />Comedy and drama combine in a movie that stems from a true story. England, for better or for worse, has a national organization of Women's Institutes, clubs for older women where they meet to explore various and sundry subjects, most - if you believe the film - tied to appreciating domestic pursuits.<br /><br />Here the women of a chapter in a small rural town set (and beautifully filmed) in Yorkshire learn about the glories of broccoli and the never ending adventure of collecting tea towels. Helen Mirren is Chris Harper, happily married with a teenage son. Also happily married is Annie Clarke, played with a power equaling Mirren's, by Julie Walters.<br /><br />Annie's husband succumbs to leukemia. The two women want to donate a comfortable couch to the local hospital's lounge for relatives awaiting news of the condition, indeed fate, of their loved ones.<br /><br />Chris, already a bit of an iconoclast in the Women's Institute whose ideas have not always worked, for example a vodka tasting evening, comes up with the idea of a calendar in which her friends, all in their fifth or sixth decades, will pose in the buff. Their previous calendar featuring local scenes didn't sell well and Chris is sure she has a winner with this novel approach.<br /><br />What follows is an always funny, sometimes moving crusade by Chris and Annie to sign up models and locate a willing but not weird photographer. On the way they encounter opposition from some husbands and certainly from their prim chapter head. Many of these folks are very recognizable because they've been the staple of English comedy since Shakespeare. Well, definitely since the early cinema and the telly.<br /><br />The scenes in which the women reveal all are hilarious but also tasteful.<br /><br />Chris and Annie's project takes off and acquires a life of its own which puts a strain on the women's relationship. Is Chris carried away with the calendar's skyrocketing sales? Does she fall for the faux Hollywood to which some of the women are transported to appear in a commercial and on the Jay Leno Show (yeah, he's in the movie)? Will Annie become the Dear Abby of cancer victims' spouses?<br /><br />Some predictable developments unfold. The very able cast is secondary to the interaction between Helen Mirren and Julie Walters. Mirren is almost over the top but she's anchored by Walters's affecting portrayal which holds viewers sympathy throughout the movie.<br /><br />I wonder if there's an American equivalent to the English Women's Institute. These gals begin each meeting by singing Sir Hubert Parry's "Jerusalem," perhaps the greatest tribute in song to a now vanished empire. They're not stuck in the past but they're not free of it either.<br /><br />Director Nigel Cole brought Yorkshire and its women to life and the screenplay by Tim Firth and Juliette Towhidi is lively.<br /><br />Composer Patrick Doyle, who does everything well, deserves credit for a nice score that complements the story rather than overpowering it as so often is the case.<br /><br />Not a chick flick for seniors. Anyone with a heart will appreciate this story of women taking an unusual and amusing path to fighting cancer. And the basic story is true.<br /><br />8/10.<br /><br />