Het spijt me, maar ik doe niet mee aan alle loftuitingen die hier worden uitgedeeld. Ik heb echt genoten van deze film en ik ben het eens met de aangrijpende premisse, het goede acteerwerk en de goede regie. Maar ik vond het script niet erg goed. Alle personages leken een beetje nietszeggend en er was weinig verband tussen hen, zelfs niet tussen de vermeende geliefden als Manu en Adrien of Mehdi en Sarah. Het leek wel alsof iedereen zich op zichzelf concentreerde en ik kon geen sympathieke karakters tussen hen vinden. Neem bijvoorbeeld Manu's vader. Manu's zus Julie, die zelfs op de dag van de begrafenis van haar broer meer leek te geven om haar geliefde rol in een opera; of Adrien, die zichzelf verliest in zijn rol van potentiële redder van aidspatiënten; of Mehdi, die zich meer zorgen maakte om zijn eigen gezondheid en schaamteloos wisselt tussen Manu, Sarah en uiteindelijk zelfs Manu's zus, terwijl hij ondertussen meedogenloos op jacht is naar bordelen en prostituees, zelfs als dat betekent dat hij onschuldige mensen als Julie pijn doet. Of Sarah, die haar baby niet als een verantwoordelijkheid maar als een last ziet.<br />En ja hoor, Manu' De rol van Adrien is innemend: jong en zorgeloos en in het begin boven op alles, maar in zijn (uiterst onwaarschijnlijke) verhouding met Medhi aarzelt hij geen moment om Adrien op een zeer wrede manier de bons te geven.<br /><br />Het hele hoofdstuk over aids met Adrien (die aan het begin van de film indruk op me maakte als een onopvallende plaatselijke arts) die plotseling professor wordt en nationale aids-expert, en alle college-achtige informatie over de ziekte, vond ik een beetje neerbuigend en ondermijnde de dramatische verhaallijn. Bovendien lijkt de film me 20 minuten te lang, het gedeelte na Manu's dood past er helemaal niet bij. Moeten we nu denken, als we getuige zijn van de laatste scène, de zoveelste vredige picknick aan de rivier, dat alles weer is zoals het was? Het nieuwe vriendje van Adrien is even onwaarschijnlijk als de paring van Manu en Medhi (zelfs Adrien schijnt dat te denken). En waarom is die ingewikkelde nationaliteitskwestie, welke taal hij ook sprak, nooit echt aan het licht gekomen? En zoals iemand op deze site al opmerkte: had Manu werkelijk maar één overhemd en één broek?!?<br />Aan de andere kant moet ik Sami Bouajila en de jonge Johan Libéreau prijzen, ze hebben uitstekend werk geleverd en de hele film opgenomen. En om de een of andere reden vond ik de fotografie echt goed, het heeft dat Franse karakter van het balanceren tussen het intieme en het claustrofobische, waardoor Franse films vaak het gevoel geven dat je iemands huis binnenstapt. En het belangrijkste van alles: Téchiné slaagt erin om allelarmatie te vermijden: het is alsof het snelle tempo van de film de levendige geest van Manu probeert bij te houden, het verhaal walst over de rotsen van het melodrama en lijkt als zodanig op het Echte Leven zelf: ondanks alles wat de band te spelen heeft.
I'm sorry, but I don't join all the praise that is given here. I really enjoyed this movie and acknowledge the gripping premise, and the good acting and direction. But I didn't like the script very much. All characters seemed a bit bland and there was little connection between any of them, even the supposed lovers like Manu and Adrien or Mehdi and Sarah. In fact, it seemed to me as if everyone was very much focusing on themselves and I couldn't find any sympathetic character among all of them. Take Manu's sister Julie, who even at the day of the funeral of her brother seemed to care more for her cherished role in an opera; or Adrien, who loses himself in his role of potential savior of the AIDS-epidemic; or Mehdi, who was more involved with fear for his own health, and who switches shamelessly between Manu, Sarah and in the end even Manu's sister, while in the meantime relentlessly executing a witch-hunt on brothels and prostitutes, even if this means hurting innocent people like Julie. Or Sarah, who sees her baby not as a responsibility but as a burden. <br /><br />Sure enough, Manu's character is endearing: young and careless and on top of everything in the beginning, but in his (extremely improbable) affair with Medhi he doesn't hesitate a minute to sack Adrien in a very harsh way.<br /><br />The whole AIDS-related section with Adrien (who at the start of the movie impressed me as a low-key local physician) suddenly becoming a professor and a national AIDS-expert, and all the lecture-like information on the disease, struck me as a bit patronizing and undermined the dramatic storyline. Furthermore the movie seems like 20 minutes too long, the part after Manu's death doesn't fit in at all. Are we to think, in witnessing in the final scene yet another peaceful picnic at the river, that everything is as it was before? The new boyfriend for Adrien is as improbable as the coupling of Manu and Medhi (even Adrien seems to think that). And why this complicated nationality-issue, whatever language he spoke it never did come out as genuine. And as someone already commented on this site: did Manu really have only one shirt and one pair of trousers?!? <br /><br />On the other hand I have to praise Sami Bouajila and young Johan Libéreau, they did an excellent job and carried the whole movie. And for some reason I really liked the photography, it has this French quality of balancing between the intimate and the claustrophobic and makes French movies often feel like your stepping into someone's private home. And most important of all: Téchiné succeeds in avoiding all larmoyancy: it's as if the fast pace of the movie tries to keep up with the lively spirit of Manu, the story waltzes around the rocks of melodrama and as such it resembles Real Life itself: in spite of everything the band has to play on.