In de 'Purple Rose of Cairo' blijft Woody Allen eindelijk, voor het eerst sinds 'Interiors' uit 1978, achter de camera, weg van het voortdurend spelen van die neurotische showbizz- en schrijversfiguren, en brengt hij ons meer een romantische komedie die de film eerder als een vorm van escapisme dan als een vorm van kunst viert. Het is een heerlijke frisse wind voor degenen die van zijn films houden, maar er genoeg van hebben om Woody zijn oude riedel af te zien draaien.<br /><br />Allens muze uit de jaren tachtig, Mia Farrow, speelt Cecilia, een serveerster in New Jersey in de crisisjaren met een gewelddadige echtgenoot die bijna elke dag naar de film gaat en steeds dezelfde films ziet. De laatste film, 'The Purple Rose of Cairo' De charmante Gil Shepherd speelt de naïeve en optimistische Tom Baxter (Jeff Daniels). Cecilia is gecharmeerd van zijn optreden en keert keer op keer terug, tot plotseling het personage Tom Baxter uit het scherm in haar leven komt, een crisis veroorzaakt in het theater en Cecilia's wereld op zijn kop zet.<br />Dit vreemde fantasie-element is in principe intrigerend, maar in de film is het om te beginnen nogal schokkend. Allen moet snel vaststellen dat alleen het personage Tom, niet de acteur Gil, uit het scherm komt, dat het alleen dit ene theater in New Jersey is en al die andere details om ons zijn fantasierijke idee te laten onderschrijven. Na een tijdje wordt het echter allemaal duidelijk en werkt het briljant om een conflict tussen fictie en werkelijkheid te creëren.<br />Farrow is geweldig als deze stotterende, gebroken en hopeloze romantica die worstelt met haar overtuigingen en haar drang om te gaan waar haar hart haar leidt. Ze komt in een dilemma terecht als wat alleen maar een escapistische fantasie was, een tastbaar deel van haar leven wordt. Ze kan ervoor kiezen om haar fantasieën uit te leven ondanks het feit dat ze niet echt zijn, of een echt leven leiden.<br />Allen daagt ons uit om de grenzen tussen fictie en werkelijkheid te begrijpen, om te begrijpen waarom we naar de film gaan, wat we daar zoeken. 'Purple Rose of Cairo' is een leuke afwisseling voor Allen, het soort film dat zijn publiek nog steeds uitdaagt, maar dat hun ook de ontsnappingsromantische fantasie geeft waar we zo naar verlangen als we naar de bioscoop gaan.
In the "Purple Rose of Cairo," Woody Allen finally stays behind the camera for the first time since 1978's "Interiors," stepping away from constantly playing these neurotic show- biz/writer characters to brings us more of a romantic comedy that celebrates film as a form of escapism rather than a form of art. It's a delightful breath of fresh air for those that love his films but are tired of seeing Woody do his same old shtick.<br /><br />Allen's muse of the 1980s, Mia Farrow, stars as Cecilia, a Depression-era New Jersey waitress with an abusive husband who spends nearly every day at the movies, seeing the same pictures over and over again. The latest movie, "The Purple Rose of Cairo" stars the charming Gil Shepherd as the naive and optimistic Tom Baxter (Jeff Daniels). Cecilia is charmed by his performance and returns again and again, until suddenly the character Tom Baxter walks out of the screen and into her life, creating a crisis at the theater and flipping Cecilia's world upside-down.<br /><br />This odd fantasy element is intriguing in concept, but it's rather jarring in the film to start with. Allen must quickly establish that it's only the character Tom, not the actor Gil, coming out of the screen, that it's just this one theater in New Jersey and all these other details to get us to subscribe to his imaginative idea. After awhile, however, it all makes sense and it works brilliantly to create a conflict of fiction versus reality.<br /><br />Farrow is great as this stammering, broken and hopeless romantic who struggles with her convictions and her drive to go where her heart leads her. She ends up in a conundrum as what was only an escapist fantasy becomes a tangible part of her life. She can either choose to live out her fantasies despite them not being real or live a real life.<br /><br />Allen challenges us to understand the lines between fiction and reality, to grasp why it is we go to the movies, what it is we seek there. "The Purple Rose of Cairo" does this in a silly, satirical way, but occasionally a line will be spoken that is quite poignant (as Allen does well more overtly in his other films).<br /><br />"Purple Rose of Cairo" is a really nice change of pace for Allen, the type of film that will still challenge his audience but also give them the escapist romantic fantasy that we so yearn for when we go to the theater.