Stel dat je iemand heel goed kent en dat die persoon niet weet dat jij hem kent. Hoe zou je die kennis gebruiken? Of zou je dat wel doen? Deze kwestie is de onderstroom die de plot van de film als een snelstromende rivier over een klif meevoert naar een kolkende, onbeheersbare emotionele draaikolk die het leven van mensen voor altijd verandert.<br />In het moderne Los Angeles ontmoet de rouwende homoscenarist Robert (Peter Sarsgaard) Jeffrey (Campbell Scott), een rijke filmproducent, om over Roberts script 'The Dying Gaul' te praten, een eerbetoon aan zijn overleden geliefde en zielsverwant. Jeffrey nodigt Robert uit in zijn landhuis aan de oceaan om kennis te maken met zijn vrouw Elaine (Patricia Clarkson), die Roberts script leest en er dol op is. In de loop van de tijd worden Robert en Elaine vrienden, die een driehoeksrelatie opbouwen die uit de hand loopt als de anonimiteit van chatrooms als dekmantel fungeert voor de ontdekking van geheimen.<br />De film is kunstzinnig van toon en filosofie en straalt new-agedialoog uit, met gesprekken over boeddhistisch karma, 'de middenweg', verlichting en dodelijke plantenwortels. Het productieontwerp van de film is chic. En hoewel de kleurenfilm voornamelijk conventioneel is, is hij soms prachtig stilistisch. Ik vond die grimmige menselijke silhouetten tegen dat oranje scherm echt mooi. De filmmuziek, die het new-agespiritualisme illustreert, is geweldig.<br />Het spelen van de drie hoofdrollen is vrij goed. Patricia Clarkson is geweldig als ze voor een computerscherm zit en alleen al door haar gezichtsuitdrukking talloze emoties uitdrukt.<br />De scènes in de chatroom zijn creatief en emotioneel krachtig, te midden van de versterkte klikgeluiden van het toetsenbord. De over en weer-uitwisseling is hier ongebruikelijk, en opvallend omdat die betekenisloos is als je het buiten de context stelt, maar zeer verhelderend als je het vergelijkt met de plot van de film, zoals blijkt uit dit voorbeeld: 'Hallo'; 'Ik hoor geklik'; 'Ik ben er nog'; 'Ben je er nog?'; 'Ja'; 'Je klinkt echt afwezig'; 'Ja vandaag'; 'Wanneer?' 'Het spijt me'; 'Nee, ik ben helemaal van jou'; 'Zijn wat van mij?'; 'Nee'; 'Ja'; 'Wat bedoel je?'; 'Ik ben nu helemaal van jou'.<br />Het scenario van de film bevat een nogal voor de hand liggend plotgat. En een paar scènes over Roberts zoon en ex-vrouw zijn te oppervlakkig voor het verloop van het verhaal. Maar dat zijn onbelangrijke kwesties.<br />'De Stervende Galliër' mag dan artistiek of filosofisch pretentieus lijken voor sommige kijkers, maar ik vond het echt mooi. Afgezien van de prachtige voorstellingen en de chique productiewaarden heeft het verhaal een thematische diepgang, een kwaliteit die in de meeste mainstream Hollywoodfilms ontbreekt.
Suppose you had intimate knowledge about someone, and that someone did not know that you knew. How would you use that knowledge? Or would you? This issue is the undercurrent that carries the film's plot, like a fast moving stream, over a cliff, to a swirling, uncontrollable emotional vortex that changes people's lives forever.<br /><br />Set in modern Los Angeles, a grieving gay screenwriter named Robert (Peter Sarsgaard) meets with Jeffrey (Campbell Scott), a wealthy film producer, to talk about Robert's script "The Dying Gaul", a tribute to his deceased lover and soul mate. Jeffrey invites Robert to his mansion by the ocean to meet his wife Elaine (Patricia Clarkson), who reads Robert's script and loves it. Over time, Robert and Elaine become friends, which sets up a triangular relationship that careens out of control when the anonymity of internet chat rooms provides cover for the discovery of secrets.<br /><br />Artsy in tone and philosophy, the film exudes New Age dialogue, with conversation about Buddhist Karma, "the middle way", enlightenment, and deadly plant roots. The film's production design is chic. And while the color cinematography is mostly conventional, sometimes it is beautifully stylistic. I really liked those stark human silhouettes against that orange screen. The film's score, which connotes New Age spiritualism, is terrific.<br /><br />Acting of the three leads is quite good. Patricia Clarkson is great as she sits in front of a computer monitor and, without speaking, displays myriad emotions through her facial expressions alone.<br /><br />The chat room scenes are creative and emotionally potent, amid magnified keyboard clicking sounds. The back and forth exchange here is unusual, and striking in that it is meaningless when taken out of context, but highly enlightening when considered in relation to the film's plot, as this sample shows: "Hello"; "I hear clicking"; "I'm still here"; "Are you still there?"; "Yes"; "You sound really distracted"; "Yeah today"; "When?" "I'm sorry"; "No, I'm all yours"; "Are mine what?"; "No"; "Yes"; "Meaning?"; "I'm all yours now".<br /><br />The film's screenplay does contain a rather obvious plot hole. And a couple of scenes involving Robert's son and former wife are too tangential to the story's trajectory. But these are minor issues.<br /><br />"The Dying Gaul" may seem artistically or philosophically pretentious to some viewers. But I really liked it. Quite aside from the wonderful performances and the chic production values, the film's story has thematic depth, a quality lacking in most mainstream Hollywood films.