Hoewel dit niet de slechtste versie is, had het zijn tekortkomingen die de Jane Eyre-fans misschien wel in hun greep houden. Hoewel het korter was, vond ik de montage redelijk. Ik vond de meeste scènes die ze weglieten niet erg. Ik vond de aangepaste dialogen soms wel irritant, omdat ze vaak de werkelijke motieven voor de personagesacties verdoezelden. Ik denk dat de schrijvers van het script zich een beetje ongemakkelijk voelden bij de religieuze ondertoon van Janes goedheid en haar vertrek bij Edward.<br />Nu denk ik dat mevrouw Morton haar personage helemaal niet begreep. Ze speelt de scène waarin ze voor het eerst hoort wie Edward is op een heel hooghartige manier. Ze schijnt te denken dat Jane een feministisch archetype is, brutaal en brutaal... terwijl Jane in werkelijkheid, omdat ze door jaren onderdrukking op Lowood 'haar plaats' nog kende, zo goed was, dat ze Edwards vragen naar waarheid beantwoordde... zelfs als haar antwoorden brutaal leken. In zekere zin was Jane uit het boek als een vogel in een kooi, pas nadat ze had ontdekt dat Edward wilde dat ze echt vrij was om zichzelf te zijn, sprak ze vrijer in zijn aanwezigheid. Hij bevrijdde haar... (geen populaire moderne zienswijze, maar het boek is al een tijdje geleden geschreven). Jane spreekt alleen als het verhaal verdergaat, omdat Edwards haar treitert, en omdat ze zelf zo graag eindelijk een stem wil hebben. Juffrouw Morton heeft ook een paar nogal ongewone gezichtsuitdrukkingen, ze glimlacht als ze hoort dat ze de ongrijpbare meneer Rochester zal ontmoeten... waarom?... ze werd net uitgefoeterd door die man... waarom zou ze glimlachen bij het vooruitzicht hem te ontmoeten? Vreemd. Het is net alsof die 'Jane' het boek heeft gelezen en wist wat er ging gebeuren. Jakkes.<br />Hinds Rochester voelde eerst vlekkerig, humeurig... maar toen begon hij gewoon te schreeuwen en bracht het niet erg genuanceerd. Ik zou gevlucht zijn, als ik Jane was, want met al dat geschreeuw zou ik bang zijn geweest voor zo'n man. Ik heb hem gezien in de film 'Persuasion' en vond hem geweldig... dus misschien was het de richting. Een ander weeïg aspect van deze productie is de algehele 'lichtheid' van Thornfield. Ik denk dat ik de voorkeur geef aan een ietwat donkere en sombere omgeving die zinspeelt op de verschrikkingen die meneer Rochester te verduren heeft... maar ik wil hier wel even bij vermelden dat dit een persoonlijke voorkeur van mij is. Anderen zullen het decor en de versiering misschien passender en toepasselijker vinden dan de vorige versies.<br />Had ik een hekel aan deze productie? Nee. Ik vind dat het goed in elkaar zit. Het hoogtepunt is het tonen van de passie. Ik waardeer het ook dat mijn favoriete verhaal op zo'n manier wordt verteld. Ik stel wel voor dat als je een donkere en mysterieuze versie wilt zien... probeer dan Orson Wells, of een accuratere versie, die met Timothy Dalton.
While this is not the worse adaptation it did have its flaws which may keep the Jane Eyre fans cringing. Although shortened, I thought that the editing was reasonable. I didn't mind most the scenes they cut. I did find the updated dialogs annoying at times, because it often obscured the real motivations for the characters actions. I think that the writers of the screenplay were a bit uncomfortable with the religious undertones to Jane's goodness and for her leaving Edward. <br /><br />Now I think that Ms. Morton did not understand her character at all. She plays the scene where she first learns who Edward is in a very haughty way. She seems to think that Jane is some feminist archetype, bold and sassy...when in reality Jane, because of years of oppression at Lowood knew "her place" yet, was so good, she answered Edward's questions truthfully...even if her answers seemed bold. In a way Jane of the book was like a bird in a cage, it is only after finding that Edward wanted her to truly be free to be herself that she spoke more freely in his presence. He freed her...(not a popular modern outlook but the book was written some time ago). Jane only speaks up as the story progresses because of Edwards goading her, and her own desire to finally have a voice. Miss Morton also make some rather unusual facial expressions, she smiles when she hears she will meet the elusive Mr. Rochester...why?... just got yelled at by the man...why would she smile about the prospect of meeting him?Weird. It is like this "Jane" read the book and knew what was going to happen next.Yikes.<br /><br />Hind's Rochester at first felt spot on, moody...but then he just started yelling giving it a less than nuanced delivery. I would have fled, if I were Jane, because with all that yelling I would have been afraid of a man like that. I have seen him in the film "Persuasion" and found him wonderful...so perhaps direction was the problem.<br /><br />Another cloying aspect to this production is the general "lightness" of Thornfield. I guess I prefer a somewhat dark and gloomy place that hints at the horror that burdens Mr. Rochester...but on this note I will say this is a personal preference of mine. Others may find the scenery and set decoration more fitting and proper than previous versions.<br /><br />Did I hate this production? No. I think it does flow nicely. It has its high point in showing the passion. I also appreciate every telling of my favorite story. I do suggest that if you want to see a dark and mysterious version...try Orson Wells, or a more accurate version try the one with Timothy Dalton.