De eerste akte moet eindigen met de slaapkamerscène waarin Ashley/Pres vergeet dat hij de trap op is gekomen om zijn vrouw te slaan. De tweede eindigt met de slotscène. De derde akte wordt aangekondigd met de titel 'Eén jaar later'.<br />Zoals veel toneelstukken begint het langzaam, bijna te langzaam, als Wyler de kijkvoorstelling geeft: Buck Cantrell en zijn vrienden, onder wie de broer van Pres, praten aan de bar, en het eindresultaat is een afspraak voor een duel de volgende dag. Het verhaal gaat naar een feestje bij Julie thuis, waar de gastheer afwezig is. Als ze op een onhandelbaar veulen verschijnt, luchtig babbelend met de Stymie van Onze Bende, en daarna met haar gasten, wordt haar karakter nog dieper en gedetailleerder door een bezoek aan de bank van Pres, waar ze een belangrijke vergadering onderbreekt. Al deze scènes zijn min of meer aangedikt, zodat Wyler het doek kan laten zakken voor het Bal en de rode jurk. Vanaf dat moment breekt het melodrama los en houdt de kijker vast aan de passende climax, waarin Julie/Scarlett en Amy/Melanie bijna van rol wisselen.<br />Wat belangrijk is om te onthouden is dat Wyler en Warners niet bezig waren met het opsturen van de nog niet vrijgegeven gwt, maar dat ze Owen Davis' 'oude en vaak geproduceerde toneelstuk' gebruikten. En wat voor werk deden ze, in de gebruikelijke Black and White-stijl van Warners. Misschien zou Davis sterker en zuidelijker zijn geweest als het in kleur was geweest, maar de balscènes en de dinerscènes in Halcyon zouden niet zo'n indruk hebben gemaakt als hier. De aftiteling glijdt over maanverlichte, met mos begroeide bomen en vertoont een overeenkomst met de aftiteling die twee jaar later werd gebruikt voor het meesterwerk van Wyler en Davis, _The Letter_. Beide films werden gemaakt door Max Steiner, maar in _Jezebel_ gebruikt Steiner een oude ballade uit die periode om Julies voorbereidingen voor haar hereniging met Pres te bagatelliseren, en het is pure genialiteit, iets wat zijn tijd jaren vooruit is. Het begint zacht en langzaam, maar naarmate Julie fanatieker wordt, wordt het luider en sneller. <br />Kijk ook naar Julie/Davis, die dezelfde nerveuze manier van doen heeft met de snijbloemen als ze deed met Leslie Crosbie en haar naaldwerk in _The Letter_. De twee films vormen in feite een perfecte Bette Davis-tweeling.
is one way of thinking about this film, which is an adaption of a play. The first act must end at the bedroom scene where Ashley/Pres forgets he came up the steps to cane his lady. The second ends with the conclusion to the ball scene. The third concluding act is announced with the title "One Year Later." <br /><br />Like many plays it begins slowly, almost too slowly, as Wyler gives the viewer exposition: Buck Cantrell and friends, including Pres' brother, talking at the bar, the end result being arrangements for a duel the next day, The story moves to a party at Julie's house, where the host is notably absent. When she does appear on a fractious colt, bantering lightly with Our Gang's Stymie, and then her guests, her character is drawn and limned deeper by a trip to Pres' bank, where she interrupts an important meeting. All of these scenes are more or less padding, allowing Wyler to ring up the curtain on the Ball and the red dress. From that point, melodrama breaks out, holding the viewer to the fitting climax where Julie/Scarlett and Amy/Melanie almost switch roles.<br /><br />What is important to remember is that Wyler and Warners were not doing a send-up of the yet to be released GWTW, but rather using Owen Davis' 'old and often produced play.' And what a job they did, working in the customary Warners' Black and White style. Maybe Davis would be stronger and more southern had it been in color, but the ball scene, and the dinner scenes at Halcyon would not have the impact they do here. The credits scroll over moonlit moss-covered trees, and bear a similarity to those used two years later in the Wyler/Davis masterpiece, The Letter. Both films were scored by Max Steiner, but in Jezebel, Steiner uses an old ballad of the period to underplay Julie's preparations for her reunion with Pres, and it is pure genius, something years ahead of its time. It begins low and slow but as Julie gets more frenetic, it becomes louder and faster.<br /><br />Watch too as Julie/Davis uses the same nervous mannerisms with the cut flowers as she did as Leslie Crosbie and her needle work in The Letter. In fact the two films make a perfect Bette Davis doubleheader.