Shirley Temple neemt opnieuw de rol van Mary Lou Rogers op zich, samen met haar irritante broer Sonny, die net zo gekunsteld en onovertuigend is als in de rol van Pardon My Pups, zoals ik me voorstel dat hij in de meeste korte films is waarin hij de hoofdrol speelt, met Temple als Mary Lou.<br />Het schijnt dat Sonny's jeugdvriend naar een zeer begeerde militaire academie gaat, en na een kort feestje wordt Sonny verdrietig omdat hij weet dat zijn eigen ouders het zich niet kunnen veroorloven hem naar dezelfde school te sturen, en dat het nieuws betekent dat hij zijn beste vriend zal verliezen. Het is een film waarin de twee jongens zich voortdurend even onrealistisch gedragen als de Hardy Boys, die, als ze geconfronteerd worden met dingen als de geluiden van geesten in griezelige huizen, beroemd zijn om de dingen die ze zeggen: 'Ik voel me niet verplicht nog een ogenblik langer in dit huis te blijven!' Er zitten een aantal zinloze scènes in de film waarin de jongens op zoek gaan naar goud in de woestijn van Californië en op hobbelige zandwegen vertrekken in een oude rammelkast (die waarschijnlijk op dat moment nog gloednieuw was) met op de zijkanten ruw gekrabbelde, met de hand geschreven zinnen als: 'Kippen rijden naar binnen, Hanen rijden naar buiten', en: 'Kip rijdt naar binnen, kip rijdt naar buiten'. Geen goed op de Zandwegen.'<br />Shirley, het nieuwsgierige kleine zusje dat met de grote kinderen mee wil, loopt in de woestijn een vreemd goedgeklede maar gestoorde man tegen het lijf, die probeert haar domme vragen te stellen, maar daar niet in slaagt omdat ze het antwoord al weet. Hij blijkt een man van een zekere faam te zijn die lijdt aan geheugenverlies, veroorzaakt door een oorzaak die nooit is verklaard.<br />Niet dat het iets uitmaakt, zijn hele aanwezigheid in de film wordt nooit verklaard. Mijn theorie is dat ze alleen maar een reden nodig hadden om een man in een luchtspiegeling te laten duiken die in werkelijkheid alleen maar heet zand is, om de aanblik van de kinderen die een houten keet tegen de grond werkten, omdat ze dachten dat het een luchtspiegeling was, net als het spelonkachtige landhuis dat eerder voor hun ogen verdween, nog groter te maken.<br /><br />Van de paar korte films van Shirley Temple die ik heb gezien, zijn de films waarin zij Mary Lou speelt, samen met Frank Coghlan jr. in de rol van Sonny, verreweg het minst onderhoudend en amusant, en deze is geen uitzondering. Temple is net zo charmant en aanbiddelijk als altijd, maar met dat niveau van onmiddellijke aanbidding zouden ze het zeker beter kunnen doen dan dit. Ik denk dat haar schattigheid in sommige opzichten tegen haar werkte, omdat ze in veel films heeft gespeeld die weinig anders te bieden hebben.
Shirley Temple once again takes on the role of Mary Lou Rogers, co-starring with her irritating brother Sonny, who is just as contrived and unconvincing as he was in the same role in Pardon My Pups, as I imagine he is in most of the other short films that he stars in with Temple playing Mary Lou.<br /><br />It seems that Sonny's childhood friend is going to be attending what is evidently a very coveted military academy, and after briefly celebrating, Sonny becomes sad, knowing that his own parents can't afford to send him to the same school, and that the news means that he'll be losing his best friend.<br /><br />What follows is a film during which the two boys constantly act just an unrealistically as the Hardy Boys who, when faced with things like the sounds of ghosts in creepy mansions, are famous for uttering such things as "I don't feel obliged to remain in this house one moment longer!" There are a series of meaningless sight gags thrown into the movie as the boys set out to search for gold in the desert of California, setting off on bumpy dirt roads in an old jalopy (which I suppose may have been brand new at the time) on the sides of which are such crudely scrawled handwritten phrases as "Chickens Ride Inside, Roosters Ride Out," and "No Good on Dirt Roads."<br /><br />Shirley tags along, the curious little sister who wants to go hang out with the big kids, and ends up running into a strangely well-dressed but crazy man in the desert, who struggles to get her to ask him silly questions but fails because she already knows the answer. Turns out he is a man of some level of fame who has been suffering from amnesia, brought on by a cause which is never explained.<br /><br />Not that it matters, his whole presence in the movie is never explained. My theory is that they just needed a reason to have a man diving into a mirage that is really just hot sand to add to the sight gag of the kids plowing a wooden shack to the ground because they thought it was a mirage, just like the cavernous mansion that disappeared before their eyes earlier.<br /><br />Of the few of Shirley Temple's early short films that I've seen, I've found that the ones in which she plays Mary Lou, co-starring with Frank Coghlan Jr. as Sonny, are by far the least entertaining and amusing, and this one is no exception. Temple is just as charmingly adorable as she always is, but with that level of instant adoration, they could certainly do better than this. I think her cuteness worked against her in some ways, because she's been in many films which have little else to offer.