De eerste keer dat ik dit op Comedy Central zag, ongeveer een jaar geleden, vond ik het ongelooflijk grappig. Lampanelli heeft een talent voor het spuien van botte meningen in een uitgestreken stijl die de ene schok na de andere opbouwt, tot je niet meer kunt ophouden met lachen. Ik voelde me net als de mensen in het publiek van de film, die aanvankelijk beledigd en superieur willen zijn, maar uiteindelijk tegen mijn wil in lachen uitbarsten.<br />De show was de tweede keer lang niet zo amusant, zowel omdat de schok van de ongecensureerde onverdraagzaamheid op de kabel verdwenen was als vanwege iets wat mijn vriend aan het eind van de eerste keer opmerkte: Lampanelli zegt dat het voor ons allemaal leuk is om de draak met onszelf te steken... maar jij...' Het zal je wel opvallen dat ze alleen maar de draak steekt met minderheden. Er wordt maar heel weinig tijd besteed aan het uitschelden van blanken <0xE2><0x80><0x93> ik herinner me een paar minuten over voetbalmoeders en racistische oude blanke mannen, die het zoveelste excuus voor zwarte moppen zijn. Maar echt, hoe zou ze blanken kunnen beledigen in dezelfde mate als zwarten, hispanics, Aziaten, Arabieren of homo's? Er zijn gewoon geen equivalente stereotypen, die dezelfde minachting en hetzelfde verlangen om te kwetsen tonen, voor Euro-Amerikanen. Het beste wat ze kan doen is de draak steken met haar seksueel gemotiveerde voorkeur voor afspraakjes met zwarte mannen, wat op zichzelf al een indirecte degradatie van zwarte mannen en hun veronderstelde seksuele vermogens is.<br />Het is problematisch.
The first time I saw this on Comedy Central, about a year ago, I thought it was incredibly funny. Lampanelli does have a gift for spouting out crass opinions in a deadpan style that keeps building one shock on top of another until you can't help laughing. I felt much like those in the film's audience appear, initially wanting to be offended and superior, eventually guffawing against my will.<br /><br />The show wasn't nearly as amusing the second time around, both because the shock of hearing uncensored bigotry on cable was gone and because of something my friend noted at the end of the first viewing: Lampanelli says that it's fun for us all to make fun of ourselves... but you'll notice she really only makes fun of minorities. Very little time is spent dissing white people -- I recall a few minutes about p.c. soccer moms and racist old white guys, the latter being just another excuse for black jokes. But, really, how could she insult whites to the same extent as blacks, Hispanics, Asians, Arabs or gays? There simply aren't equivalent stereotypes, evincing the same contempt and desire to wound, for Euro-Americans. The best she can do is to make fun of her sexually-motivated preference for dating black guys, which itself becomes an indirect degradation of black men and their supposed sexual assets.<br /><br />It's problematic.