Steven Spielbergs _Close Encounters of the Third Kind_ (1977) is een echt stom, helaas achterhaald verhaal. De epische omvang maakte het tot een van de meest succesvolle films van 1977, genomineerd voor twee Academy Awards (het verloor de prijs voor de beste visuele effecten voor _Star Wars_ van George Lucas). Nu, 27 jaar later, lijkt het alleen maar stom en misselijkmakend lief.<br />Spielberg voegt een sentimentele laag toe aan de meeste van zijn films, die zijn projecten onderscheidt van het werk van andere regisseurs. Spielberg is misschien wel de beroemdste filmmaker sinds Hitchcock (in termen van publieke erkenning) en is verantwoordelijk voor een aantal van de grootste films ooit gemaakt. De meeste critici beschouwen _E.T._ en _Close Encounters of the Third Kind_. De twee films die over buitenaards leven gaan, behoren tot zijn beste. Voor mij zijn ze allebei nogal teleurstellend. En onverdraaglijk suikerzoet.<br />Dus wat is het voornaamste probleem met 'Close Encounters'? Is het een slechte film? Nee, niet echt. Maar het is ook geen bijzonder memorabele. Afgezien van een paar zogenaamde 'klassieke' scènes (de jongen die de deur opendoet, de aardappelpuree, de buitenaardse bezoeker), straalt de film niet veel interesse uit. Het meeste ervan is ronduit stompzinnig. Spielberg geeft op de Special Edition-dvd toe dat hij 'Close Encounters' een beetje te optimistisch en onrealistisch vindt. Toen Spielberg deze film maakte, geloofde hij in buitenaards leven en was hij een jonge man zonder kinderen. Achteraf gezien beweert Spielberg dat de film een perfect beeld geeft van zijn jeugd, maar als volwassene zou hij de film nooit op dezelfde manier maken als in 1977.<br />Een van de grootste tekortkomingen is het feit dat Roy Neary (gespeeld door Richard Dreyfuss, kort na het succes van Spielbergs hit 'JAWS' in 1975) zijn eigen gezin (vrouw en kinderen) in de steek laat om een krankzinnige zoektocht naar buitenaards leven te beginnen. In een halfuur tijd heeft hij zijn boeltje gepakt, is hij naar Wyoming gereisd, is hij doorgebroken, heeft hij een nieuwe romantische interesse opgedaan en tegen het einde... nou ja... laten we zeggen... Ze zeggen alleen maar dat de conclusie nogal beschamend is namens Spielberg. Het is duidelijk dat hij in 1977 geen duidelijk besef had van morele verplichtingen, en Roys beslissende beslissing is volkomen ongeloofwaardig.<br />Aan de andere kant is het grootste deel van de film ook zo.<br />Neary is een elektricien die op een avond een 'close- encounter' meemaakt waarbij een UFO zijn auto lijkt aan te vallen en dan wegvliegt in de verte. Roy heeft al snel moeite met de verwarrende mentale beelden die op mysterieuze wijze in zijn hersenen zijn geïmplanteerd.<br />Geholpen door de slimme dr. Lacombe (Franse regisseur Fran<0xC3><0xA7>ois Truffaut in zijn acteerdebuut) <0xE2><0x80><0x93> Roy beseft al snel dat de buitenaardse wezens van plan zijn op aarde te landen, en hij wil erbij zijn, om het allemaal te zien.<br />Roy's evolutie gaat te snel <0xE2><0x80><0x93> in een paar dagen tijd is hij in een complete idioot veranderd, en vanwege Spielbergs gebrek aan karakterboog is de plotselinge verandering schokkend en <0xE2><0x80><0x93> het ergst van alles <0xE2><0x80><0x93> koud. We verliezen elk gevoel van empathie voor Roy, vooral omdat we zijn pijn niet ervaren terwijl we hem wel zien lijden, en rondlummelen als een 'huilbaby', zoals zijn zoon hem noemt. Maar dat gebeurt zo snel dat we alleen nog maar meer willen.<br />'De film' De slotscène, die meer dan veertig minuten duurt, is het opwindendst, maar de abrupte verandering van tempo (van een langzaam bewegende, charmante familiefilm over 'close encounters' in een vreemde achtervolgingsfilm over de regering die een gevaarlijke samenzwering in de doofpot stopt en op zoek gaat naar ontsnapte getuigen) belemmert de blijvende impact. Spielberg probeert voortdurend een bepaalde toon te vinden voor zijn film, maar vindt er nooit een die aanslaat.<br />Dan is er de langverwachte alien-introductie (die meer dan twintig minuten duurt). De meeste mensen zijn naar de bioscopen gestroomd om deze scène te zien in de special effectsshow van het jaar. Dat wordt bewezen door het feit dat Spielberg de scène opzettelijk zo lang laat duren. Toen genoot het publiek van de F/X omdat het de beste film was sinds Stanley Kubricks '2001: A Space Odyssey' (zelfs de trailers beweerden dat, om de kijkers te lokken). Nu zijn ze verouderd, volgens bijna alle maatstaven van special effects. Het wordt vermoeiend om er twintig minuten naar te kijken.<br />En natuurlijk komt er weer zo'n irritant muzikaal gesprek tussen mens en buitenaards wezen, maar dan is er weer iets anders wat de film jaren later alleen maar irritanter maakt. 'Het is zo jaren zeventig!' zei iemand ooit. Ik ben het met hem eens. (In de jaren zeventig zijn er veel grote meesterwerken gemaakt, maar de meeste mensen vergeten hoeveel goedkope, oninteressante films er ook zijn gemaakt.)<br />'Close Encounters of the Third Kind' houdt na 27 jaar gewoon niet stand, en dat is heel jammer. De F/X is waardeloos, de ideeën zijn krankzinnig, de film is lang en saai, en de regie en het acteerwerk zijn zo ongeveer de enige twee dingen die in de buurt komen van grootsheid. Spielberg toont het talent achter de camera, maar het is verreweg inferieur aan 'JAWS'. Zelfs de score van John Williams haalt het niet bij 'JAWS', 'Jurassic Park', enz.<br />Geproduceerd tijdens een reeks 'gelukkige aliens'-films (volgens een andere reeks 'gemene aliens'-films in de jaren tachtig na Ridley Scotts 'Alien'). 'Close Encounters' (1979) is soms amusant, irritant, snel, lang en stom tegelijk. Het land had in de jaren zeventig hoop nodig en keek omhoog. Spielberg beantwoordde hun telefoontjes met een film die records brak, maar die nu niet meer is dan een verhaal dat je snel vergeet.<br />Velen zullen het niet met me eens zijn als ik zeg dat 'Close Encounters of the Third Kind' een overschatte, teleurstellende film is met weinig goede eigenschappen. De harde feedback zou interessant moeten zijn.<br /><br />2,5/5.
Steven Spielberg's "Close Encounters of the Third Kind" (1977) is a genuinely silly, unfortunately outdated story. Its epic scope made it one of the highest-grossing films of 1977, nominated for two Academy Awards ® (it lost Best Visual Effects to George Lucas' "Star Wars"). Now, 27 years later, it just seems goofy and sickeningly sweet.<br /><br />Spielberg adds a schmaltzy layer to most of his films that set his projects apart from the work of other directors. Arguably the most famous filmmaker since Hitchcock (in terms of public recognition), Spielberg is responsible for some of the greatest films ever made. Most critics consider "E.T." and "Close Encounters of the Third Kind"  both films that deal with extra-terrestrial life  to be some of his finest. For me, they are both rather disappointing. And unbearably sugar coated.<br /><br />So, what is the primary problem with "Close Encounters"? Is it a bad movie? No, not really. But it's not a particularly memorable one, either. Apart from a few so-called "classic" sequences (the boy opening the door, the mashed potatoes, the alien arrival), the movie fails to spark much interest. Most of it  to be completely blunt  is quite stupid. Spielberg admits on the Special Edition DVD that he finds "Close Encounters" a bit too optimistic and unrealistic. When Spielberg made this movie, he believed in extra-terrestrial life, and was a young man with no children. In retrospect, Spielberg claims that the movie is a perfect snapshot of his youth, but as an adult, he would never make the movie the same way he did in '77.<br /><br />One of the largest flaws is the fact that Roy Neary (played by Richard Dreyfuss fresh off the success of Spielberg's 1975 smash hit "JAWS") abandons his own family (wife and children) to embark on a crazy search for extra-terrestrial life. In a matter of thirty minutes of screen time he has packed up, traveled to Wyoming, broken past blocked off roads, found a new romantic interest, and by the end...well...let's just say that the conclusion is rather shameful on Spielberg's behalf. It is quite evident that he had no firm grasp of moral obligation in '77, and Roy's climactic decision is wholly unbelievable.<br /><br />Then again, most of the film is like that, too.<br /><br />Neary is an electrician who experiences a "close encounter" one night when a UFO seems to attack his car, and then flies off into the distance. Roy soon struggles with confusing mental images that have mysteriously implanted into his brain. <br /><br />Hounded by the smart Dr. Lacombe (French director Francois Truffaut in his acting debut), Roy soon realizes that the extra-terrestrials plan to land on earth  and he wants to be there, to see it all.<br /><br />Roy's evolution is too fast  in a matter of what seem to be few days he has turned into a complete loon, and because of Spielberg's lack of character arc, the sudden change is startling and  worst of all  cold. We lose all sense of empathy for Roy, primarily because we do not experience his pain  we see him suffering, sure, and moping around like a "cry baby," as his son names him. But this happens so fast that we are left wanting more.<br /><br />The movie's conclusion  which lasts over forty minutes long  is the most exciting part, but the abrupt change of pace (from being a slow-moving charming family film about "close encounters" to an oddball chase movie about the government covering up a dangerous conspiracy and hunting down escaped witnesses) hinders the lasting impact. Spielberg is constantly trying to find a groove for his movie, and never really finds one to stay the course.<br /><br />Then, there's the long-awaited alien introduction (which lasts over twenty minutes long). Most people flocked to the theaters in order to see this sequence  the special effects showcase of the year. This is proven by the fact that Spielberg purposely draws out the scene for such a lengthy period of time. Then, audiences savored the F/X because they were the best since Stanley Kubrick's "2001: A Space Odyssey" (even the trailer advertisements claimed this was so, in order to entice viewers). Now, they're outdated, by almost all standards of special effects. Watching them for twenty minutes becomes tiring.<br /><br />And of course, the annoying musical conversation between man and alien comes next  something else that only makes the film more grating so many years later. "It's so '70s!" someone once said. I agree. (Many great masterpieces were made during the 1970s, but most people forget how many downright cheesy, forgettable movies were made, too.)<br /><br />"Close Encounters of the Third Kind" simply does not hold up after 27 years, which is quite unfortunate. The F/X are shoddy, the ideas are insane, the movie is long and boring, and the direction and acting are about the only two things that approach greatness. Spielberg shows talent behind the camera here, but it is vastly inferior to "JAWS." Even John Williams' score fails to leave the same impact as "JAWS," "Jurassic Park," etc.<br /><br />Produced during a slew of "happy alien" movies (followed by another slew of "mean alien" movies during the '80s after Ridley Scott's "Alien" in 1979), "Close Encounters" is at times amusing, annoying, fast, long, and silly, all at once. The nation needed hope during the '70s, and they turned to the skies. Spielberg answered their calls, with a movie that set records, but is now nothing but a forgettable tale. <br /><br />Many will disagree with me when I say that "Close Encounters of the Third Kind" is an overrated, disappointing motion picture with few redeeming qualities. The harsh feedback should be interesting.<br /><br />2.5/5