Steve Buscemi lanceert zijn eerste film met een kernexplosie. De cast, die de meeste grote films heeft gemaakt, creëert allemaal kunstig de karakterstudie die Tree's Lounge in werkelijkheid is. Ieder lid van de cast zou een Oscar moeten krijgen voor de realistische manier waarop ze deze trieste personages uitbeelden. Als een stap in de dagelijkse misère van een typische misère die overal in de Verenigde Staten kan voorkomen, geeft Buscemi's uitspatting als de alcoholische ijscoman een ruw beeld van hoe een man zo snel kan worden gedegradeerd in de moerassen en twijfelachtige sociale structuren die onze cultuur doordrenken. Buscemi gaat er in zijn briljante boek van uit dat alle relaties gebaseerd zijn op angst, en dat die angst de reden is waarom de personages zich gedragen en reageren zoals ze in deze film doen, maar zoals we dat allemaal in de echte wereld doen. Als je op zoek bent naar een stukje leven dat je eraan herinnert dat je niet moet doen wat je doet, is Tree's Lounge het perfecte voorbeeld. Deze film is een triomf.
From the quirkiest of the quirky, Steve Buscemi premieres his first film with a nuclear blast. The cast, which most have gone on to really big films, all artfully create the character study which is what Tree's Lounge really happens to be. Each cast member should be awarded an Oscar for how real they portray this sad set of characters. Like a step into the daily wrongness of a typical craphole which can be anywhere in the USA, Buscemi's breakout performance as the alcoholic ice cream man captures a rawness of how a man can be degraded so swiftly in the morays and questionable social structures that permeate our culture. Brilliantly written, Buscemi makes the assumption of just how relationships are all based in fear and the fact of this fear is why the characters act out and react as they do throughout this film but as we all do in the real world as well. When looking for a slice of life that reminds us just how not to be, Tree's Lounge is the perfect example. This film is a triumph.