Wat in 1932 een geweldige film was, is nog steeds een goede film in 1999. In het Grandest Hotel van allemaal, als 'Mensen komen, mensen gaan. (Maar) er gebeurt nooit iets'. Dit is een verhaal van een dag in het hotel. Er gebeurt niets ongewoons, behalve een hoop drinken, gokken, een liefdesdriehoek... Deze film is een van de laatste'studio'-Hollywoodfilms' uit zijn tijd (20's-30's) en wordt vaak bestudeerd, zowel voor dit aspect als voor de fototechniek (zoals de draaideur). De twee uur zijn de moeite waard. Het optreden van Lionel Barrymore is ook echt gedenkwaardig.
What was a great movie in 1932 is still a good movie in 1999. In the Grandest Hotel of them all as "People come, people go. (but) Nothing ever happens." This is a story of a day at the hotel. Nothing out of the ordinary occurs, except lots of drinking, gambling, a love triangle, .... This film is one of the last big-budget "studio" Hollywood movies from its era (20's-30's) and is frequently studied for both this aspect and its photographic techniques (like the revolving doorway). The two hours is well worth it. Lionel Barrymore's performance is also really memorable.