Ik herinner me dat ik _Vergeten Zilver_ heb gezien <0xE2><0x80><0x93> natuurlijk nadat ik wist dat het allemaal bedrog was en dat er geen filmmaker is die Colin MacKenzie heet <0xE2><0x80><0x93> van een film waarin een ander bedrog werd gespeeld, maar dan met echte filmmakers: _ Incident bij Loch Ness_. In beide films spelen de mensen die de film hebben gemaakt zelf een rol in de film, en de verhalen in de film in de film zijn fantastische en ambitieuze wendingen (in Loch Ness een documentaire van Werner Herzog over de zoektocht naar Nessie, en in _Vergeten Zilver_ Peter Jacksons zoektocht naar de ongrijpbare locatie en de filmblikken van de eerste speelfilm die in Nieuw-Zeeland is gemaakt). In feite gaat het er niet om hoe een film van het begin tot het eind wordt gemaakt, hoewel dat er wel deel van uitmaakt. Het gaat er echt om de spot te drijven met wat zo verrukkelijk en absurd was aan de inspanningen die filmmakers in het stille tijdperk zich getroostten om steeds verder te komen met hun vernieuwingen en wilde dromen van ambitieuze epische films, maar meestal bezweken ze voor het gemakkelijkste: mensen aan het lachen maken.<br /><br />Colin MacKenzie, de 'pinoeier' Jackson en zijn kompaan Costa Botes zijn zo'n soort filmmaker, en zijn up-and-down-verhaal wordt geboekstaafd en ingekort met de zoektocht naar de vermiste film waar hij twintig jaar over heeft gedaan en die hij heeft moeten verstoppen om te voorkomen dat hij door de Russen &/of de Italiaanse maffia zou worden meegenomen. Het wordt ook gedaan op een schijnbaar rechttoe rechtaan documentaire-achtige manier, zoals het zien van een van de PBS-specials of zoiets (ik moet ook denken aan de recente namaak-doc Confederate States of America). Het is uiteindelijk niet echt een lachertje, en ik merkte dat ik meer zat te grinniken dan dat ik in lachen uitbarstte zoals bij sommige van Jacksons meer verknipte komedies zoals Meet the Feebles of Dead/Alive. Het 'geheim' van Colin MacKenzie <0xE2><0x80><0x93> en het feit dat zo veel mensen in Nieuw-Zeeland uiteindelijk dachten dat hij echt bestond en dat hij echt had gefilmd hoe zijn vriend de gebroeders Wright tot een vlucht van enkele maanden wist te dwingen en dat soort dingen <0xE2><0x80><0x93> kwam onder de naam van een product van Peter Jackson, die drie van zijn vier werken had gemaakt als een van de meest absurde, goedkoopste stukken werk die ooit uit die uithoek van de wereld waren gekomen. Maar als dat eenmaal voorbij is, en het idee dat de grap uiteindelijk werkt door te laten zien wat er zo geweldig is aan de hele evolutie en geschiedenis van carrières met regisseurs in films, evenals het soort precisie bij het restaureren van films, terwijl er tegelijkertijd een paar goede details aan worden toegevoegd om de film te bezoedelen. Dit komt het duidelijkst naar voren in de eigenlijke stille film zelf, waarin MacKenzie er eerst doorheen breekt met kleur, maar omdat hij (onbedoeld) topless inboorlingen neerschiet in de film, wordt hij in de gevangenis gegooid nadat de rechters lang genoeg hebben beraadslaagd om de film herhaaldelijk te bekijken. Zit brood & boter te eten terwijl hij zijn lievelingsproject probeert te financieren, Salome (de film waar Jackson en zijn team tegenwoordig zo'n beetje achteraan zitten), dat wil zeggen de willekeurige stille komedies van Stan de Man (Peter Corrigan in hilarische make-up), die rondloopt en nietsvermoedende mensen slaat, omdat hij van mening is dat aanvallen die op de onschuldigen gericht zijn (wat gebeurt nadat hij in een van zijn eerste komedies een kind heeft geslagen) goed zouden kunnen werken, dat wil zeggen tot de premier op het toneel verschijnt. En de feitelijke filmopnamen van Salome zijn een buitengewoon mengsel van zowel maffe als oprechte technische hoogstandjes, aangezien Jackson en Botes een uitstekende stijl hebben voor de manier waarop de oude epische films van figuren als Griffith en De Mille worden gebracht, maar met de bizarre accenten die Jackson het best beheerst, zoals de hoofdrolspeelster die het hoofd van een personage afhakt en ermee gaat spelen.<br />Dit alles is geweldig leuk, zelfs als er tussendoor een heleboel echt oprechte dingen worden gezegd, ook deels leuk omdat het een soort dooddoener is van de hoogtepunten voor MacKenzie (zijn slecht bedachte maar altijd geslaagde verzinsels en creaties) en ook dieptepunten (d.w. Het vreemdste aan de film is dat Jackson en Botes bijna een soort genegenheid koesteren voor de MacKenzie-figuur <0xE2><0x80><0x93> en zoals de eerste later werd uitgebeeld in zijn gespierde popcorn-epos <0xE2><0x80><0x93> waardoor het materiaal zelfs voor de kijker niet te oppervlakkig wordt. Het zou ook frustratie kunnen toevoegen, denk ik, als je niet wist dat het een grote grap was onder het mom van professioneel historisch onderzoek. Maar uiteindelijk werkt het beter dan ik had verwacht, en dan...' Aan het eind is er nog een hartverscheurend grappig stukje, waarin Harvey Weinstein zijn vertrouwen uitspreekt met zijn onlangs bijgeschaafde versie van Salome, waarbij hij een uur van de gerestaureerde prent heeft weggeknipt.<br />Voor filmfanaten is _Vergeten Zilver_ een vreemd soort satirisch grapje dat alleen Jackson en zijn Wingnut-mensen konden bedenken.
I'm reminded seeing Forgotten Silver- of course after knowing that it was all a 'hoax' and that there is no filmmaker Colin MacKenzie- of a film where another hoax was played but with real filmmakers, Incident at Loch Ness. In both films the the ones making the film put themselves in the film, and the stories within the film within the films are fantastical and ambitious turns (in Loch Ness, a documentary by Werner Herzog about the search for Nessie, and in Silver, Peter Jackson's search for the elusive location and film cans of the first un-finished feature-length film made in New Zealand). In Forgotten Silver, however, the satire isn't really on high about how a film gets made from start to finish, although it does include that as part of it. It's really out to mock what was so delightful and absurd about the lengths to which filmmakers in the silent era looked to be further and further with their innovations and wild dreams of ambitious epics, but usually succumbed to the easiest thing- making people laugh.<br /><br />Colin MacKenzie, the "pinoeer" presented in this mockumentary by Jackson and his collaborator Costa Botes, is such a filmmaker, and his up & downs type story is chronicled and inter-cut with the search for the missing film he took twenty years to make and had to hide away as to not have it taken away by the Russians &/or Italian mob. It's also done in a seemingly straightforward documentary way, like seeing one of the PBS specials or something (I'm also reminded of the recent mock-doc Confederate States of America). It ends up not being a laugh a minute really, and I found myself chuckling more than getting full gut-busting laughs like with some of Jackson's more twisted comedies like Meet the Feebles or Dead/Alive. What's amusing more-so to me is that the 'secret' of Colin MacKenzie- and that so many in New Zealand ended up thinking he was for real and did really film his friend beating the Wright brothers to flight by several months and things like that- came under the package of a Peter Jackson product, who before making this had three of his four works as some of the most absurd, low-budget pieces of work to ever come from that corner of the world.<br /><br />But once that passes, and the idea that the hoax ends up working in showing what is great about the whole evolution and history of careers with directors in movies, as well as the kind of precision in restoring film, while at the same time putting some good touches to lampoon it. This comes out clearest in the actual silent footage itself, where MacKenzie breaks through first with color, but because he (unintentionally) shoots topless natives in the shot, he's thrown in jail after the judges deliberate long enough to watch the footage repeatedly. There's also MacKenzie's bread & butter as he tries to finance his pet project, Salome (the film Jackson and his team are sort of after in present-day), which are the random silent comedies of Stan the Man (Peter Corrigan in hilarious make-up), who goes about hitting people un-suspecting pies, as he figures that attacks that are on the innocent (which happens after he strikes a child in one of his early comedies) could work well, that is, until the Prime Minister is on the scene. And the actual footage shown of Salome is an extraordinarily mix of both goofy and sincere technical feats, as Jackson and Botes go in a fine style at the way the old epics from the likes of Griffith and De Mille, but with the bizarre touches Jackson's best at like with the main female star chopping off a character's head and playing around with it.<br /><br />All of this is great fun, even if in-between there's a lot of actual sincere stuff put in, also in part fun in being a dead-pan examination of the the ups for MacKenzie (his ill-begotten but always accomplished feats of invention and creation) and downs too (i.e. losing his wife and child during filming his epic, and subsequently dying in world war 1). Stranger still with the picture is that Jackson and Botes almost have a kind of affection for the MacKenzie character- and as the former later displayed with his brawny popcorn epics- that even makes the material not too shallow in terms of approach for the viewer. It also might add frustration, I'd guess, if one didn't know that it was a big gag in the guise of professional historical research. But it ends up working better than I expected, and there's even a gut-bustlingly funny bit at the end as Harvey Weinstein expresses his confidence with his recently trimmed version of Salome, cutting out an hour out of the restored print.<br /><br />For film buffs, Forgotten Silver is a weird kind of satirical keep-sake only Jackson and his Wingnut people could cook up.