Sinds ik voor het eerst hoorde dat het boek van Erling Jepsen in een film zou worden verwerkt, heb ik uitgekeken naar de vertoning ervan, omdat ik het boek met veel plezier heb gelezen en omdat ik daadwerkelijk heb meegewerkt aan die psychiatrische inrichting waar Sanne in zit.<br />Het is een verhaal over een gezin van vijf personen, waarvan de oudste broer het huis uit is om te studeren, en ze worden gemanipuleerd door hun vader, een neurotische patriarch. Hij is het hysterische type, overladen met minderwaardigheidsgevoelens. Deze combinatie maakt dat hij voortdurend op een zeer egocentrische manier op zoek is naar geruststelling en troost, tot het punt waarop zijn vrouw het gewoon opgeeft en in plaats daarvan slaappillen inneemt of hem uitdaagt om zelfmoord te plegen. Zijn jongste zoon, Allan, probeert zijn vader te helpen omdat hij nog niet zover is dat hij zijn vadergedrag doorziet en begrijpt als manipulatief. Door dat te doen wordt hij net zo manipulatief, maar we sympatiseren en vergeven hem terwijl we begrijpen dat hij het doet uit onschuld en trouw aan zijn vader. Naarmate het verhaal zich ontwikkelt, doet Allan dat ook en uiteindelijk wordt het verbond tussen hem en zijn vader verbroken naarmate hij zich meer bewust wordt van de gevolgen van de daden van zijn vader.<br />De film speelt zich af in de jaren zeventig en er is duidelijk veel moeite gedaan om een omgeving te creëren die typerend is voor deze tijd, met veel succes. De acteerprestaties zijn vlekkeloos en ik denk dat het een verstandige keuze was om de jonge Allan zijn rol op een heel subtiele en beheerste manier te laten spelen. Dit maakt de sinistere thema's ook draaglijker om naar te kijken, omdat Allan er min of meer onaangedaan bij lijkt.<br />Ik zou deze film echt aanbevelen; hij geeft een humoristische weergave van een aantal zeer belangrijke thema's zonder ze ooit te verraden. <br />Mojn Simon.
Ever since I first heard that the book by Erling Jepsen was being put into a movie I have been anticipating its release since I have read the book with much pleasure and since I have actually worked on that mental institution Sanne is committed to.<br /><br />It's a story of a family of five, where the oldest brother has left home to study, who are being manipulated by their father who is a neurotic Patriarch. He is the hysterical type, loaded with feelings of inferiority. This combination makes him go on a constant search for reassurance and comfort in a very egocentric fashion to a point where his wife simply gives up and instead either takes sleeping pills or challenges him to commit suicide. His youngest son, Allan, tries to help his father as he has not yet reached a point of maturity that allows him to see through his father behavior and understand it as manipulative. In doing so he becomes just as manipulative but we symphatize and forgive him as we understand that he does it out of innocence and loyalty to his father. As the story develops so does Allan and finally the alliance between him and his father is broken as he becomes more aware of the consequences of his father's actions.<br /><br />The movie takes place in the 1970's and there has clearly been put a lot of effort into making the environment typical of it's time with great success. The acting is flawless and I think it was a wise choice to let young Allan play his part in a very subtly and restrained way. This also makes the sinister themes more bearable to watch as Allan seems more or less unaffected.<br /><br />I would really recommend this movie; it gives a humorous portrayal of some very important themes without ever betraying them.<br /><br />Mojn Simon