Engelen en insecten is een doordacht volwassen verhaal, gebaseerd op een anagram van het woord 'insect'. Het heeft het voordeel van een provocerend verhaal, een interessante verzameling personages, de charme van een historische setting en een aantal filosofische en sociale overpeinzingen, die allemaal de moeite waard zijn. De casting is over het algemeen bewonderenswaardig, net als de zorgvuldig geselecteerde omgeving van een landhuis. Helaas wordt dit alles tenietgedaan door de onbeholpen regie van Philip Haas. Haas is niet in staat om ook maar één overtuigende tekst te ontlokken aan een van zijn personages, die stuk voor stuk eendimensionaal en onsympathiek zijn. Haas gelooft niet dat zijn publiek in staat is om het subtiele verhaal te volgen, dus is elk symbool in bloei, elk thema overtrokken en tot vervelens toe herhaald, elk moment van voortekenen onderstreept en geforceerd. Deze zwaar op de hand zijnde aanpak wordt nog verergerd door de belachelijk overdadige kostuums van Paul Brown, die uit alle macht proberen het beeld van mensen als insecten over te brengen. Het ergste is nog dat Alexander Balanescu een werkelijk lelijk en afleidend muziekstuk ten gehore brengt, dat een veel betere film zou kunnen bederven. In een van de eerste scènes bijvoorbeeld, waarin Adamson terugkeert naar Groot-Brittannië en wordt gef<0xC3><0xAA>teerd op een privébal, gebruikt Balanescu in plaats van authentieke muziek om het tijdseffect te verklanken en alle elegante en subtiele gevoelens die onder het Victoriaanse oppervlak schuilgaan te introduceren, een eentonige muziek die een expliciete imitatie van sprinkhanen is. Deze scène, die zo'n aanvulling zou kunnen zijn op de dans in het Amazonegebied die eraan voorafgaat, is ronduit afschuwelijk. Als het artistiek nuttig is om te schreeuwen dat mensen en insecten hetzelfde zijn, had de aanpak van Haas misschien gewerkt. De kijker die liever zijn eigen betekenis en context construeert, zal het betreuren dat iets intelligents is gedegradeerd tot de stompzinnigheid van de middelbare school. Misschien zouden degenen die 'De piano' bewonderden (weer een film die de kijker uit alle macht deed vrezen dat het beeld de boodschap niet zou overbrengen, voortdurend geplaagd door afvalmuziek) deze film ook mooi vinden. De kijker betreurde het dat een prachtig verhaal, een meesterwerk van een filmmaker waardig, verspild was, aangezien het onwaarschijnlijk is dat iemand ooit een remake zal proberen.
Angels and Insects is a thoughtful adult tale predicated on an anagram of the word "Insect." It benefits from a provocative story, interesting collection of characters, the charm of a period setting, and several philosophical and social musings, all worthy of consideration. The casting is generally admirable, as is the carefully selected country house setting. Unfortunately, all of this is brought to ruin by Philip Haas' inept directing. Haas is unable to elicit a single convincing reading from any of his characters, each one single dimensional and unsympathetic. Haas does not believe his audience capable of following the subtle story, so every symbol set in florescence, every theme overstated and restated ad nauseam, every moment of foreshadowing underlined and forced. This heavy handed approach is exacerbated by Paul Brown's ridiculously overwrought costumes, which try frantically to convey the image of humans as insects. Worst of all, Alexander Balanescu contributes a genuinely ugly and distracting musical score, which could ruin a far better film. For example, in an early scene when Adamson returns to Britain and is feted at a private ball, instead of using authentic music to nail the period effect and introduce all the elegant and subtle feelings that run beneath the Victorian surface, Balanescu concocts a drone that is an explicit imitation of locusts. This scene, which could be such a foil to the dance in the Amazon that precedes it, is utterly dreadful. If it is artistically useful to scream that humans and bugs are the same, Haas' approach might have worked. For the viewer who prefers to construct his own meanings and contexts, he will deplore that something intelligent has been debased to middle school stupidity. Perhaps those who admired "The Piano" (another film that frantically worried the view would not Get The Message, constantly harassed by garbage music) would also like this film. This viewer regretted that a marvelous story, worthy of a master filmmaker's hand, was wasted, as it is unlikely that anyone will ever attempt a remake. Pity.