Deze film, die niet zo goed is als 'Hana-bi' of zijn nieuwste 'Kikujiro's Summer', is een fascinerende mengeling van humor, schoonheid, geweld, esthetische beelden, karakterstudie en sociale kritiek.<br />De hoofdfiguur (gespeeld door Takeshi Kitano zelf) is een mindere yakuza-leider die wordt opgeroepen om te helpen in een bendeoorlog. De missie gaat mis en het overgebleven team vlucht naar een schuilplaats aan zee.<br />In sterk contrast met de Amerikaanse maffia-saga's, waarin de gangsters risicominnende playboys of trotse clanleden zijn, wordt het normale leven van de yakuza's somber, gespannen en saai getoond. Doden is gewoon werk, tussen de klussen door is er voortdurend aandacht (en geen tijd voor emoties), en toch slaat de vijand onverwacht toe. Je hebt lol, maar als je op de dood wacht, kun je er niet van genieten.<br />Ongebruikelijk voor een maffiafilm, ongeveer de helft ervan laat de gangsters zien die zich schuilhouden. Toch vertellen deze humoristische scènes meer over hun psyche dan over de actie. Ze laten mannen zien die hun schouders ophalen over de dood (door voor de grap te doen alsof ze Russische roulette spelen), hun zwakke plekken onthullen, niet weten hoe ze de verveling moeten bestrijden, behalve met kinderspelletjes. En er is ook liefde voor een vrouw.<br />Deze gelukkige tijd lijkt een mogelijke ontsnapping. Hij wordt geruïneerd door de huurmoordenaar van de tegenpartij, maar Takeshi laat het verhaal niet op de gebruikelijke manier van 'de maatschappij is sterker dan jij' lopen. De hoofdfiguur ontsnapt en schiet tijdens een vergadering de hoge bazen neer. Maar dit is niet de eenzame heldenrol van Hollywood, die dient alleen om de yakuza's te bevrijden en te laten zien dat hij nog steeds hopeloos en opgebrand is: hij schiet zichzelf dood op de weg terug naar de vrouw.<br />Een veelvoorkomend Takeshi-thema is het gebrek aan liefde in de Japanse maatschappij (zoals recht voor zijn raap verteld door een leraar in 'Kids Return'); de vervanging ervan door formeel gedrag, geweld/'respect' van de sterkeren. Je ziet het in deze film, hoewel het minder opvalt omdat bijna alle personages yakuza zijn. En dan zijn er nog al die prachtige, sentimentele Takeshi-opnamen, die zelfs stadsjungles en industriële omgeving esthetisch kunnen laten lijken; en de meer dan lange shots die hier worden gebruikt om de spanning van het wachten die onze 'helden' ervaren te onderstrepen.<br />Al met al is dit een must-see voor wie niet ongevoelig is voor Holliwood. Als je alleen maar op zoek bent naar actie, al te voor de hand liggende personages en de plotlijn van een film, zul je 'Sonatine' saai vinden.
Tough it is not as good as "Hana-bi" or his latest "Kikujiro's Summer", this film is an enthralling mix of humor, beauty, violence, aesthetic shots, character study and social criticism.<br /><br />The main character (played by Takeshi Kitano himself) is a lesser yakuza chief, who is called in to help in a gang war. The mission goes wrong, and the remaining team flees into a hiding on the seaside.<br /><br />In strong contrast to US mafia sagas, where the gangsters are risk-loving playboys or proud clansmen, the normal life of the yakuza is shown bleak, tense and boring. Killing is just a job, between jobs there is constant attention (and no time for emotions), yet the enemy still strikes unexpected. You have pover but, awaiting death, can't enjoy it.<br /><br />Unusual for a mafia film, about half of it shows the gangsters spending their time in the hiding. Yet these humorous scenes tell more about their psyche than the action part. They show men shrugging at death (pretending Russian roulette for a joke), revealing their fallibilities, not knowing how to fight boredom other than children's plays. And there is love to a woman, too.<br /><br />This happy time looks like a possible escape. It is ruined by the hitman of the opposing clan, but Takeshi doesn't let the story to run the usual society-is-stronger-than-you way. The main character escapes, and guns down the high bosses in a meeting. But this is not the lone hero plot line of Hollywood, it only serves to free the yakuza and show that he's still hopeless and burnt-out: he shoots himself on the road back to the woman.<br /><br />A common Takeshi theme is the lack of love in Japanese society (as told straight out by a teacher in "Kids Return"); its replacement with formal behavior, violence/"respect" of the stronger. You can see it in this film, although almost all characters being yakuza makes it less obvious.<br /><br />And then there are all these beautiful, sentimentalist Takeshi takes, which can make even urban jungles and industrial setting look aesthetic; and the trademark over-long cuts - which are used here to underline the tension of waiting our 'heroes' are experiencing.<br /><br />All in all, this is a must-see for those not insensitised by Holliwood. If you only look for action, all-too-obvious characters and the plot line in a movie, you'll find "Sonatine" boring.