Ik heb tijdens het bekijken of herbekijken van al Lloyds korte films en de eerste paar korte die ik heb gezien die ik nog niet eerder had gezien, met name Nummer Een, Alsjeblieft?, niet de geïnspireerde genialiteit van zijn gelaatstrekken kunnen ontdekken, en heb me meer moeten verlaten op het vermoeide, ingezakte, slapstickachtige geweld en achtervolgingen van de overgewaardeerde Keystone-films en Roscoe Arbuckle. Ze hadden zeker goede momenten, maar boden niet de Harold van de gelaatstrekken.<br />In _Haunted Spooks_ hebben we echter een film die ingenieus, hilarisch en geïnspireerd is.<br />Van een prachtige inleiding tot Harold (hij staat ruim 30 seconden in beeld voordat je hem ziet, een werkelijk briljante onthulling) heeft de uitvinding nooit aflatende kracht. De film had gemakkelijk 4 spoelen of meer kunnen bevatten, zo veel gebeurt er.<br />Het hoogtepunt is een hilarische scène waarin Harold, suïcidaal na de zoveelste afwijzing, een manier probeert te vinden om het te doen. Het resultaat van een poging tot verdrinking is onbetaalbaar en de grappigste mop die Lloyd ooit heeft geproduceerd. Een andere waarbij een man hem in zijn egocentrische gedrag stoort bij een andere poging om licht te vragen, en dan is de tijd dat hij de omstandigheden niet opmerkt al even tumultueus. Het is voor Lloyd een schitterend duister soort komedie, een komedie waar hij graag naar terug zou keren, en het doet Keaton aan hem denken <0xE2><0x80><0x93> die er vaak veel plezier aan beleefde en precies aangaf hoe dun de scheidslijn tussen tragedie en komedie was.<br />Hier doet Lloyd precies hetzelfde. Zo'n over het algemeen gelukkige figuur als Lloyd in het algemeen speelde (in tegenstelling tot Keatons wat stugge personage op het witte doek) zou een droevig moment moeten zijn (en Chaplin zou hem hebben uitgemolken voor sentiment), maar de triomf van de humor over de tragedie is zijn genialiteit. Ik weet dat sommige al te serieuze types het onderwerp onsmakelijk vinden, maar dat is om de opmerking te missen die de dunne scheidslijn vormt tussen tragedie en komedie, een onderwerp dat de beste van de zwijgende komieken (Chaplin, Lloyd, Keaton) goed begrepen en met schitterend effect uitgebuit.<br />Gelukkig ontbreekt de openlijke lelijke en lome slapstick van geweld en achtervolgingen grotendeels ten gunste van oprechte lach en ingenieuze middelen. Bizar genoeg is er in het spookhuisgedeelte van de film zelfs een moment dat aan F.W. Murnau's Nosferatu doet denken, ondanks het feit dat Lloyds film twee jaar voor het Duitse meesterwerk uitkomt (en de Amerikaanse première is op 9).<br />Mildred Davis, Harolds toekomstige vrouw, is even verrukkelijk als altijd, maar het is Harold. De enige vage smet op de film is een raciale stereotypering van de bedienden in het huis <0xE2><0x80><0x93> een onfortuinlijk bijproduct van de tijd die door moderne ogen een negatiever aanzien krijgt <0xE2><0x80><0x93> maar we moeten ons de tijd herinneren waarin de film werd gemaakt en ons daar niet te hard over oordelen <0xE2><0x80><0x93> in feite geeft Lloyd het moment van triomferende ontdekking aan de butler, waarbij hij bekwaam zijn edelmoedigheid demonstreert door niet altijd het midden van de film te nemen (in feite ontbreekt Lloyd aan waarschijnlijk een kwart van de film). Het is ook interessant om op te merken dat het ongeluk met de rekwisietbom die zijn rechterwijsvinger en -duim van zijn rechterhand eiste en hem bijna het leven kostte, plaatsvond tijdens de productie van _Haunted Spooks_, waardoor de productie een paar maanden werd stilgelegd, en dat de prothese die hij droeg om dit te verdoezelen, hier voor het eerst zichtbaar is. Er zijn inderdaad scènes waarin duidelijk zijn echte hand te zien is en andere met de veel lichtere prothese.<br />Eens kijken voor iedereen die niet alleen wil lachen, maar ook Lloyd op zijn best wil zien in zijn onderbroek.
I in the process of watching or revisiting all of Lloyd's short and feature work and the first few shorts i've watched that i had not previous seen, most notably Number, Please?, have not seemed to have the inspired genius of his features, relying more on the tired run-fall down-slapstick violence and chases of the over-rated Keystone films and Roscoe Arbuckle. They certainly had good moments but were did not offer the Harold of the features.<br /><br />In Haunted Spooks though we have a film that is ingenious, hilarious and inspired.<br /><br />From a wonderful introduction to Harold (he's in frame a good 30 seconds before you see him, a truly brilliant reveal) the invention never lets up. The film could easily have sustained 4 reels or more, there is so much going on.<br /><br />The highlight is a hilarious sequence where Harold, left suicidal by yet another rejection, tries to find ways to do the deed. The result of one attempt involving drowning is priceless and as funny a gag as Lloyd ever produced. Another involving the typical self-absorbed nature of people as a man pauses him in another attempt to ask for a light and then the time while failing to notice the circumstances is equally riotous. It is a gloriously dark vein of comedy for Lloyd, and one he would revisit, that brings to mind Keaton - who often got great fun out of the subject, perfectly demonstrating the fine line between tragedy and comedy.<br /><br />Here Lloyd does the same perfectly. To so generally happy a character as Lloyd generally portrayed (in contrast to Keaton's more dour screen persona) is ought to be a sad moment (and is one Chaplin would have milked for sentiment) but the triumph of humour over the tragedy is his genius. I know some over-serious types find the subject distasteful but that is to miss the comment which is the fine line between tragedy and comedy, a subject all the finest of the silent comedians (Chaplin, Lloyd, Keaton) understood well and exploited to wonderful effect.<br /><br />Thankfully the overt ugly and lazy slapstick of violence and chases is largely missing here in favour of genuine laughs and ingenious devices. Bizarrely in the haunted house section of the film there is even a moment that evokes thoughts of FW Murnau's Nosferatu despite the fact that Lloyd's film pre-dates the German masterpiece by 2 years (and it's US premiere by 9).<br /><br />Mildred Davis, Harold's future wife, is as delightful as always but it is Harold's maturing in comedic styles here that marks this out as a special piece. The only vague marring of the film is a racial stereotyping of the servants in the house - an unfortunate byproduct of the time that seen through modern eyes gains a more negative aspect - but we must remember the time in which the film was made and not judge too harshly for that - in fact Lloyd gives the moment of triumphant discovery to the butler, ably demonstrating his generosity in not always taking centre-stage (in fact Lloyd is missing from probably a quarter of the film entirely).<br /><br />It is also interesting to note that the accident with a prop bomb which claimed index finger and thumb from his right hand and nearly killed him happened during production of Haunted Spooks, halting production for some months, and the prosthetic glove by wore to disguise this is first evident here. Indeed there are scenes clearly showing his real hand and others with the much lighter in colour prosthetic.<br /><br />A must see for anyone who not only wants a good laugh but wants to see the mastery of Lloyd at his best in his shorts.