In het Duitse Wetboek van Strafrecht van 1871, paragraaf 175, staat: 'Een onnatuurlijke seksuele daad, gepleegd tussen personen van het mannelijke geslacht of door mensen met dieren, wordt bestraft met gevangenisstraf; het verlies van burgerrechten kan ook worden opgelegd.' De wet werd alom genegeerd, en de Weimarrepubliek van na de Eerste Wereldoorlog bloeide op met een homoseksuele en lesbische cultuur, met name in Berlijn. Toen de Weimarrepubliek instortte en de nazipartij aan de macht kwam, hadden weinig homo's en lesbiennes reden om bang te zijn: was Ernst Rohm, het hoofd van de SA, niet bekend om zijn homoseksualiteit? Op 1 juli 1934, later bekend als 'de nacht van de lange messen', voerde de nazipartij een bloedige zuivering van hun gelederen uit. Rohm was een van de slachtoffers, en toen de nazi's de macht in Duitsland volledig in handen kregen, probeerden ze de reikwijdte van paragraaf 175 te verruimen. De gloriedagen van homoseksueel en lesbisch Berlijn waren voorbij. Enigszins vreemd genoeg werden lesbiennes niet beschouwd als een bedreiging voor de nazipartij, en veel lesbiennes verlieten Duitsland of trokken zich simpelweg terug uit het openbare leven, waarmee ze op die manier aan hun leven ontsnapten. Homo's kwamen echter in alle hevigheid in actie. Er werd een speciale tak van de Gestapo gevormd om homo's op te sporen; zodra hun lijsten waren opgesteld, begonnen de arrestaties.<br />Nu veel archieven door de nazi's zijn vernietigd terwijl de geallieerden aan het eind van de oorlog door Europa raasden, is het moeilijk te schatten hoeveel homoseksuelen er zijn gearresteerd. De meeste historici zijn het erover eens dat er harde bewijzen zijn die een bedrag van 100.000 dollar ondersteunen, maar velen stellen dat het totaal misschien wel hoger lag, mogelijk wel 600.000 dollar in totaal. Van degenen die in de vleesmolen van de nazi's werden gestopt, bleven er misschien 4000 in leven <0xE2><0x80><0x93> een veel lager overlevingspercentage dan zelfs onder politieke gevangenen werd aangetroffen. Er zijn aanzienlijke bewijzen dat homoseksuelen werden beschouwd als de 'laagste van de laagste' in de pikorde van de gevangenis en niet alleen te lijden hadden van de gruweldaden van de nazi's, maar dat ze soms ook werden mishandeld door hun medegevangenen. En hun werd een laatste vloek opgelegd: de zegevierende geallieerden behielden paragraaf 175 als wet na de ineenstorting van nazi-Duitsland. Omdat ze bang zijn dat ze in handen van de geallieerden zullen vallen, durven homoseksuelen die de gevangenissen en concentratiekampen hebben overleefd niet over hun leven en ervaringen te praten. De meesten zouden tot hun dood zwijgen.<br />De documentaire _PARAGRAPH 175_ doet geen poging om de omvang van de nazi-gruweldaad of zelfs maar de nazi-gruweldaad tegen de homogemeenschap te onderzoeken. In plaats daarvan concentreert hij zich op de herinneringen van een handjevol mannen en vrouwen die zich hun ervaringen herinneren. Misschien wel de beroemdste van hen is Pierre Seel, die zijn geliefde in de vernietigingskampen door honden heeft zien doden en die zich na de oorlog in opmerkelijke mate heeft opgesloten. 'Ik schaam me!' roept Seel op een gegeven moment in zijn reeks interviews uit. 'Ik schaam me voor de mensheid!' Het is een gedenkwaardig moment van pijn dat door de decennia heen echoot. Seel stierf in 2005.<br />Hoewel de meeste ondervraagde personen mannen zijn, worden de lesbiennes vertegenwoordigd door Annette Eick, een opmerkelijk charmante vrouw, en hoewel hun verhalen aanzienlijk van elkaar verschillen in detail, is de inhoud hetzelfde: ik was erbij, ik heb het gezien en ik ben getuige voor degenen die niet kunnen praten. Soms lijkt de film overdreven langdradig, maar over het geheel genomen doet hij zijn ondervraagde personen recht. Ze komen naar voren als volledig uitgebeelde individuen, soms gepassioneerd, soms ingetogen, maar nooit zonder de waardigheid die de hele mensheid toekomt als geboorterecht.<br />De dvd bevat een aantal extra's. Hoewel het een aantal interessante punten bevatte, was ik niet erg onder de indruk van het audiocommentaar; aan de andere kant was ik wel erg onder de indruk van twee bonusinterviews, en vooral van het interview met Kitty Fisher, een joodse vrouw die vertelt hoe een homoseksuele gevangene haar te hulp schoot <0xE2><0x80><0x93> en wiens advies haar uiteindelijk het leven redde.<br />Dit zijn allemaal pijnlijke herinneringen, en des te meer omdat de Holocaust in de afgelopen decennia steeds verder is afgezwakt <0xE2><0x80><0x93> afgezwakt tot een punt waarop sommigen nu proberen te ontkennen dat die ooit heeft plaatsgevonden. Maar feiten blijven feiten, hoeveel misleide mensen ook proberen ze te veranderen of te weerleggen, en in naam van de mensheid zelf zijn we al diegenen die op de slagvelden van de wereld hebben geleden de waardigheid van de waarheid verschuldigd. PARAGRAPH 175 maakt deel uit van die waarheid.<br /><0x3E> GFT, Amazon Reviewer.
The German Penal Code of 1871, Paragraph 175, states "An unnatural sex act committed between persons of the male sex or by humans with animals is punishable by imprisonment; the loss of civil rights may also be imposed." The law was widely disregarded, and the post-World War I Weimar Republic saw a flowering of gay and lesbian culture, most particularly in Berlin. When the Weimar Republic collapsed and the Nazi party rose to power, few gays and lesbians felt any reason to fear: was not Ernst Rohm, head of the SA, well known for his homosexuality? On 1 July 1934, later known as "The Night of Long Knives," the Nazi party conducted a bloody purge of their ranks. Rohm was among the victims, and as the Nazis swept to full power over Germany they moved to broaden the scope of Paragraph 175. The glory days of gay and lesbian Berlin were over. Somewhat oddly, lesbians were not regarded as a threat to the Nazi party, and many lesbians either left Germany or simply withdrew from public life, thus escaping with their lives. Gay men, however, came under full attack. A special branch of the Gestapo was formed to identify gay men; once their lists were established the arrests began.<br /><br />With many records destroyed by the Nazis as the Allies swept through Europe at the close of the war, it is now very difficult to estimate how many homosexuals were arrested. Most historians agree there is hard evidence to support a figure of 100,000, but many note that the total may have been well in excess of that, possibly to the extent of 600,000 total. Of those fed into the Nazi meat grinder, perhaps 4,000 survived--a much lower survival rate than that found even among political prisoners. There is considerable evidence that homosexuals were regarded as the "lowest of the low" in the prison pecking order and suffered not only from Nazi atrocity but were also sometimes savaged by their fellow prisoners as well. And to them was given a final curse: the victorious Allies retained Paragraph 175 as law following the collapse of Nazi Germany. Fearing possible re-arrest at Allied hands, homosexuals who survived the prisons and concentration camps dare not speak of their lives and experiences. Most would remain silent until their deaths.<br /><br />The documentary PARAGRAPH 175 does not attempt to examine the full scope of Nazi atrocity or even Nazi atrocity against the gay community. It instead focuses on the memories of a handful of men and women who recall their experiences. Perhaps the single most famous of these is Pierre Seel, who saw his lover killed by dogs in the death camps and who closeted himself to a remarkable extent after the war. "I am ashamed!" Seel cries at one point in his series of interviews. "I am ashamed for humanity!" It is a memorable moment of pain echoing across the decades. Seel died in 2005.<br /><br />While most of the interview subjects are male, lesbians are represented by Annette Eick, a remarkably charming woman, and while their stories vary considerably in detail they are the same in content: I was there, I saw it, and I bear witness for those who cannot speak. At times the film seems excessively languid, but overall it does justice to its interview subjects, who emerge as fully-depicted individuals, sometimes passionate, sometimes restrained, but never without the dignity that should belong to all mankind as birthright.<br /><br />The DVD contains several extras. Although it contained several points of interest I was not greatly impressed with the audio commentary; on the other hand, I was greatly impressed with two bonus interviews and particularly so by subject Kitty Fisher, a Jewish woman who recounts how a homosexual prisoner came to her aid--and whose advice ultimately saved her life.<br /><br />These are painful memories, all of them, and all the more so because the Holocaust has been increasingly downplayed over the past few decades--downplayed to a point at which some few now attempt to deny that it ever occurred at all. But facts remain facts no matter how many misguided people attempt to change or refute them, and in the name of humanity itself we owe all those who have suffered in the killing fields of the world the dignity of truth. PARAGRAPH 175 is a part of that truth.<br /><br />GFT, Amazon Reviewer