Nou, Bunuel heeft hier in elk geval een sterke aftocht geblazen. Dit is waarschijnlijk een van zijn meest bedrieglijke films, een film die is gebaseerd op personages die zichzelf tegenspreken.<br />Mathieu is wispelturig en uitbuitend... en toch houdt hij echt van Conchita, of denkt hij dat hij van haar houdt, en zet hij zichzelf daarmee voor schut. Conchita voelt zich ook aangetrokken tot Mathieu... alleen is het niet duidelijk of ze hem alleen maar gebruikt en meevoert, of dat ze er echt zeker van wil zijn dat zijn gevoelens zuiver zijn. Met andere woorden, Mathieu is de liefhebbende misbruiker en Conchita legt letterlijk de nadruk op de preutse/sletachtige tweedeling. En dus kijk je twee uur lang toe hoe ze elkaar bijna te gronde richten, in feite een van de beste disfunctionele relaties die ooit op het witte doek zijn gebracht.<br />Er is veel gezegd over de twee actrices die Conchita spelen. Dat wordt na een tijdje wel duidelijk, maar in het begin is het heerlijk surrealistisch, het soort subtiele gebaar waar Bunuel een expert in is. Ik denk echter dat het gewaagder was om slechts één persoon Mathieu te laten spelen <0xE2><0x80><0x93> en vooral te laten vertellen. Mathieu is zo dubbelhartig dat hij de onbetrouwbare verteller is, en toch is het gedurende de hele film duidelijk dat hij de absolute waarheid spreekt. Dit voegt een nieuwe laag van vragen toe: is het mogelijk dat objectiviteit en subjectiviteit eindelijk met elkaar zijn versmolten? Is Conchita's dubbelzinnigheid alleen wat hij in haar ziet, of verandert ze echt van gezicht? En dan is er natuurlijk nog de zak. Het is altijd leuk als er op het scherm iets naar voren wordt gebracht wat tot een mysterie leidt, maar dat mysterie wordt nooit uitgesproken. Het lijkt erop dat de zak uiteindelijk het enige object is dat betekenis geeft aan het verhaal.<br />- PolarisDiB.
Well, Bunuel certainly made a strong exit, here. This is probably one of his most beguiling movies, one that is foundationally built on characters that are contradictions of themselves.<br /><br />Mathieu is sleezy and exploitative... and yet he really does love, or thinks he loves, Conchita, and makes an exuberant fool out of himself doing so. Conchita is likewise attracted to Mathieu... except it's not clear if she's just using him and leading him along, or if she honestly just wants assurance that his feelings are pure. In other words, Mathieu is the loving abuser and Conchita is literally the emphasis on the prude/slut dichotomy. AAAnd so you get to watch them, for two hours, nearly destroy each other in basically one of the best dysfunctional relationships ever put on screen.<br /><br />Lots has been said about the two actresses playing Conchita. It gets to become pretty obvious after a while, but at first it is wonderfully surreal, the sort of subtle gesture that Bunuel is an expert at doing. However, I think it was more daring having only one person, then, play Mathieu--and especially narrate it. Mathieu's duplicitous nature is such that he is the token untrustworthy narrator, and yet it's quite clear throughout the movie that he's talking nothing but the absolute truth. This adds another layer of questions to the proceedings: is it possible that objectivity and subjectivity have finally merged? Is Conchita's double-nature only what he sees in her, or does she actually change face? And then, of course, there's the sack. It's always nice when something is pointed out on-screen that leads to mystery, but that mystery is never stated. It seems, in the end, that the sack is really the only object that gives meaning to the narrative.<br /><br />--PolarisDiB