Verschrikkelijke (en dan bedoel ik AWFUL) horrorfilm die indiaanse folklore gebruikt en die ondermijnt voor onbedoelde lachbuien is een g<0xC3><0xAA>nante verklaring over de carrière van Tony Curtis (dit is dezelfde acteur die de hoofdrol speelde in SWEET SHEET OF SUCCESS & MENSEN ZIJN HOT). Hij speelt een zogenaamde waarzegster die Erskine heet (voornamelijk geld verdienend aan rijke oude weduwen) en wier vriendin Karen (Susan Strasberg) een groeiende foetus op haar rug heeft (!). Om erachter te komen dat de foetus (die in een alarmerend tempo groeit) in werkelijkheid de geest is van een machtige medicijnman, Misquamacas! Tijdens een séance dankt hij voor een deel aan de dirigente, de mystica Amelia (Stella Stevens, gekleed in geblakerde gezichtsverf en zigeunerkleding) die Erskine was. De geest van Misquamacas ontmaskert zichzelf, wat hen naar het huis van dr. Snow leidt (Burgess Meredith, die de rol van deze dokter heel eigenzinnig en seniel speelt) die een boek heeft geschreven over de folklore van de indianen, waarin sprake is van geesten die het lichaam van onschuldige mensen binnendringen, zodat die in de werkelijkheid kunnen verschijnen. Snow zegt tegen Erskine dat ze Susan alleen kunnen redden als ze vuur met vuur bestrijden door een levende indiaanse medicijnman aan te roepen. Nadat hij door andere medicijnmannen is afgewezen, krijgt Erskine de diepe stem van John Singing Rock (van alle namen die de filmmakers hadden kunnen bedenken, zit de acteur Michael Ansara met deze vast) om hem een handje te helpen. Via de Zingende Rots krijgen we te horen dat Manitous (die geesten) zich in alles en iedereen kunnen manifesteren. Dus zelfs de r<0xC3><0xB6>ntgenapparaten hebben manitous. Daarna roept de Zingende Rots de geesten van de wind, de bomen en de natuur in het algemeen op, en lijkt zijn cirkel van stof rond Karens bed voorbestemd om over te steken, aangezien dat ding dat in haar rug groeit uit de huid tevoorschijn komt als een indiaanse lilliputter met een gemeen gezicht. Misquamacas roept verschillende demonen op om ziekenhuispersoneel te doden, verandert de vloer van de operatiekamer in een ijzige vesting, schudt de kamer van dr. Hughes (Jon Cedar) op zijn grondvesten met Erskine, de Zingende Rots en anderen die op loterijballen lijken die klaar zijn om te worden getrokken, en verandert Karens kamer in een sterrenhemel waar alleen haar bed & Misquamacas zichtbaar zijn. In een grootscheepse strijd, als Misquamacas de voornaamste satanische demon oproept om hem te helpen, zal Erskines liefde de manitougeesten van de computers (in het hele ziekenhuis!) helpen de volts door Karens vingers (met haar naakte lichaam ontbloot) te sturen, terwijl het mogelijke bestaan van de mensheid in de waagschaal ligt. Wat dan ook.<br />De volslagen belachelijke premisse en de afgrijselijke special effects in de grote strijd tegen het einde zullen dit zeker tot een cultklassieker maken. Hoe verschrikkelijk een film ook is, hij zal zeker een publiek vinden dat bereid is hem met liefde in de armen te nemen. Ik niet. Hij is op elke denkbare manier verschrikkelijk. Ik kan met geen mogelijkheid begrijpen waarom Curtis en Meredith voet zetten in dit soort dingen. Het gebruik van indiaanse folklore kan zeker werken in het horrorgenre, maar in deze film is het g<0xC3><0xAA>nant overdreven. Ik bedoel de scène waarin de kleine Misquamacas-geest 'uitgaat' achter Strasbergs rug... ik moest lachen... het moet afschuwelijk zijn, maar uiteindelijk is het stuitend hilarisch. De scène waarin een van Curtis' klanten door Misquamacas van de vloer wordt getild en een trap af wordt gesmeten terwijl hij indiaanse wartaal uitslaat, moet je wel geloven. De effectenscène in Cedars kantoor, waar de vloeren vervormen, is een spectaculair hoogtepunt omdat het zo'n oogverblindende klucht is. Strasberg vuurt vuurpijlen af van overbelaste computers die bezeten zijn van geesten die schieten op een kleine indiaan met enge ogen en een akelig gekakel. De hele film wordt zo rechttoe rechtaan gespeeld dat ik gewoon medelijden kreeg met alle betrokkenen. Hoe kan een cast 'opstaan' voor een film als deze? Ik denk dat iedereen die hieraan heeft deelgenomen elektroshocktherapie had moeten krijgen, omdat ze officieel krankzinnig waren.
Awful(and I mean AWFUL)horror flick using Native American folklore and undermining it for unintentional laughs is an embarrassing statement about Tony Curtis' career(this is the same actor who starred in SWEET SMELL OF SUCCESS & SOME LIKE IT HOT). He plays a supposed fortune teller named Erskine(mostly working cash from wealthy old widows)whose lady love Karen(Susan Strasberg)has a growing fetus on her back(!). Come to find out the fetus(which is growing at an alarming rate)is actually the spirit of a powerful medicine man, Misquamacas! During a séance thanks in part to orchestrator, mystic Amelia(Stella Stevens, dressed in blackened face paint with gypsy garb)who was Erskine's teacher in the Tarot arts, the spirit of Misquamacas reveals himself which leads them to the home of Dr. Snow(Burgess Meredith, playing this doctor very quirky and evading with a sense of senility)who wrote a book on Native American folklore which mentions spirits invading the body of innocents so that could emerge into reality. Snow tells Erskine their only possible route to saving Susan is fighting fire with fire by calling on a living Native American medicine man. Erskine, after being rejected by other medicine men, gets deep-voiced John Singing Rock(..out of all the names the filmmakers could've come up with actor Michael Ansara is stuck with this one)to lend him a hand. We are informed through Singing Rock that Manitous(those spirits)can manifest themselves in anybody or thing. So even X-Ray machines have manitous(I kid you not). After, Singing Rock calls on the spirits of wind, trees, and just nature in general, his circle of dust surrounding Karen's bed seems destined for crossing since that thing growing in her back emerges from the skin as a Native American midget with a vile visage. Misquamacas calls on various demons to kill hospital personnel, makes the hospital operation room floor into an icy fortress, shakes Dr. Hughes'(Jon Cedar)room with Erskine, Singing Rock and others resembling lottery balls ready for plucking, and turns Karen's room into a place of stars with only her bed & Misquamacas visible. In a major climactic battle, when Misquamacas calls on the main Satanic demon to assist him, Erskine's love will help the computers' manitou spirits(!) within the entire hospital send volts through Karen's fingers(with her naked body exposed)with mankind's possible existence hanging in the balance. Whatever.<br /><br />The absolutely preposterous premise and horrendously awful special effects sequence in the major battle towards the end will surely make this a cult classic. No matter how terrible any film is, it's sure to find an audience willing to accept it into their arms with love. Not me. It's terrible in every conceivable way imaginable. I can not, for the life of me, understand why Curtis and Meredith would step foot in such a things as this. Using Native American folklore can certainly work in the horror genre, but in this flick it's embarrassingly over-the-top. I mean the scene where the midget Misquamacas spirit "exits" Strasberg's back I couldn't help but laugh..it's supposed to be horrifying, but winds up being jaw-droppingly hilarious. The scene where one of Curtis' clients is lifted off the floor, by Misquamacas, and sent down a flight of stairs while spouting Native American gibberish has to be seen to be believed. The effects sequence in Cedar's office where the floors twist is a show-stopping highlight because it is just so eye-openingly farcical. But the ending takes the cake..Strasberg firing bolts from over-powered computers possessed with spirits shooting at a midget Indian with scary eyes and a nasty cackle. The whole flick is played so straight, I just felt pity for all involved. How does a cast "get up" for a film like this? I think all who participated in this should have had electro-shock therapy, because they were certifiably insane.