De meeste mensen zijn dol op deze film, mijn vriendin incluis. Hij wordt als een klassieker beschouwd. Maar ik heb hem onlangs voor het eerst gezien, en deze film werkte gewoon helemaal niet voor mij. Helemaal niet. Ik vond de personages onsympathiek, ik vond het verhaal en hoe het zich afspeelde volslagen belachelijk, ik vond niets wat ook maar in de verste verte grappig of schattig was. Het ergste was nog dat hij maar door en door en door leek te gaan en nooit ergens heen ging. Toen het afgelopen was, hoorde ik de muziek die voor mij aangaf dat de film ten einde was, en ik lachte harder dan ik deed om welk deel van de film ook, want na al dat heen en weer gaan en nergens heen gaan, eindigde hij met het resultaat: NOG steeds nergens heen!<br />Deze film wordt door sommige historici beschouwd als een keerpunt voor Jimmy Stewart met een bravourestukje. Ik heb Jimmy Stewart nooit zo graag van mijn televisiescherm willen hebben. Ik wilde dat hij binnen tien minuten achter slot en grendel zat, de sleutel weggooide, BAM! Film over. In plaats daarvan moeten we ons een weg banen door onbekwame artsen, krijsende familieleden, Jesse White die op de een of andere manier aan ons is verkocht als een romantisch spoor en een hele reeks uitgesponnen scènes waarin Jimmy verhalen over een denkbeeldig konijn vertelt aan mensen die niet van de ene op de andere minuut kunnen beslissen of deze vent in een gekkenhuis moet worden opgesloten of moet worden vergoddelijkt tot de Grootste Man Levend.<br />Gewoon verschrikkelijk. Het spijt me, maar ik zie niet in hoe dit een Pulitzerprijs-winnend toneelstuk kan zijn, laat staan een filmklassieker.
Most people love this movie, my girlfriend included. It's considered a classic. But I saw this for the first time recently, and this film just did not work for me at all. At all. I found the characters unlikable, I found the story and how it played out to be totally ridiculous, I did not find anything even remotely funny or cute. Worst of all, it just seemed to go on and on and on and never go anywhere. When it wrapped up, I heard the music that indicated to me the film was ending, and I laughed harder than I did for any part of the movie because after all that going on and on and going nowhere, it ended with the result of: STILL having gone nowhere!<br /><br />This film's considered by some historians to be a turning point for Jimmy Stewart with a bravura performance. I never wanted Jimmy Stewart off my television screen so badly. I wanted him locked up within ten minutes, throw away the key, BAM! Movie over. Instead, we have to suffer through inept doctors, screaming family members, Jesse White somehow sold to us as a romantic lead and a whole LOT of drawn-out scenes with Jimmy telling stories of an imaginary rabbit to people who can't decide from one minute to the next if this guy should be locked up in a nuthouse or deified as the Greatest Man Alive.<br /><br />Just dreadful. I'm sorry, but I don't see how this was a Pulitzer Prize-winning play, much less a movie classic.