Het kan moeilijk zijn om een militaire film te maken zonder officiële medewerking. Als er voor het verhaal geen grote lucht- of marine-invloeden nodig zijn, kan een script dat door de hoge omes wordt afgekeurd, overtuigend op het scherm worden gebracht. Twee voorbeelden <0xE2><0x80><0x93> beide waargebeurde verhalen die het Pentagon niet wilde steunen <0xE2><0x80><0x93> zijn 'Mannen van Eer', waarin het chronische racisme van de niet-zo-lang-bestaande marine wordt weerspiegeld, en 'Sgt. Bilko', een film waarin wordt beschreven wat sommige onderofficieren doen om extra inkomen te verdienen (geloof me, het is een waargebeurd verhaal: een echte Sgt. Bilko werkte (officieel, maar niet echt) voor mij toen ik legerofficier was.<br />Maar als je veel vliegtuigen en schepen nodig hebt, moet je officiële hulp hebben. En er zijn maar weinig films die meer hulp hebben gekregen dan de producent, regisseur en cast van 'The Final Countdown', dat nu op dvd verkrijgbaar is, een spectaculaire sciencefictionfilm waarin <0xE2><0x80><0x93> uitgeleend op kosten van de belastingbetaler <0xE2><0x80><0x93> het enorme vliegdekschip _U.S.S. Nimitz,_ compleet met bemanning, een hoofdrol speelt. Dat noem ik nog eens samenwerking!<br />Kirk Douglas is gezagvoerder van de _supercarrier_ die aan de manoeuvres van de Stille Zuidzeevloot deelneemt. Aan boord bevindt zich een jonge Martin Sheen, een soort efficiëntieadviseur, die nog niet klaar is voor de westelijke vleugel. Een mysterieus en nooit verklaard weerfenomeen grijpt de machtige drijvende luchtmachtbasis en tot grote verbazing van de kapitein, de officieren en de bemanning komt op 6 december 1941 de _Nimitz_ niet zo ver van Pearl Harbor aanvaren.<br />Intussen is er een Amerikaanse marinehelikopter in aantocht. Senator Charles Durning, gespeeld door een van Hollywoods welverdiend gedecoreerde oorlogshelden, geniet van zijn jacht, dat ook in de buurt van Pearl ligt, terwijl hij dicteert aan zijn lieftallige secretaresse Katharine Ross. Een koppel Japanse Zeilen laat het jacht zinken, waarbij twee passagiers omkomen, wat de vliegkamp C.O. ertoe brengt F-14 Tomcats achter het schip aan te sturen om de 'vijand' te 'besproeien'. Durning en Ross worden gered. Zonder een woord te zeggen, trekt het getalenteerde gezicht van deze acteur een komisch gezicht als hij wordt voorgesteld aan de eerste officier van het schip, die toevallig zwart is (in 1941 kon een zwarte marineman alleen maar als steward in de officiersmess dienen. Dat was het. Punt uit).<br />Het dilemma waarvoor Douglas zich gesteld ziet, is natuurlijk een klassiek tijdreizen-vraagstuk. De luchtmacht kan teriyaki maken van de zes Japanse vliegdekschepen of de gebeurtenissen hun bekende, rampzalige loop laten nemen.<br />Een kuise, beginnende romance tussen de bijna verdronken jonkvrouw en de Commander Air Group van het vliegdekschip wedijvert met de witte knokkels van de besluitvormingsstrijd van de commandant.<br />Tot zover de plot. Wat hier te koop is, is een demonstratie van alle typen vliegtuigen, vaste-vleugel- en rotatievliegtuigen, die op het schip zijn gestationeerd, evenals demonstraties van activiteiten aan boord, variërend van het ophalen van een beschadigde straaljager tot het gaan naar de generale kwartieren tot... noem maar op. De technische adviseurs wisten dat ze een filmploeg hadden die zich aan elke suggestie aanpaste. Het resultaat is een werkelijk opwindende voorstelling - een groot oorlogsschip dat zijn gang gaat. En in tegenstelling tot 'Tora Tora Tora' lijkt het er niet op dat er bij de totstandkoming van de film ook maar één echte zeeman gewond is geraakt.<br />Er is één groot probleem. Een science-fictionverhaal is meestal volkomen onwaarschijnlijk, ja, zelfs onmogelijk, maar de interne logica ervan is van vitaal belang: het moet consistent zijn. Spielberg begrijpt dat heel goed. Kijk maar naar de eerste paar minuten waarin Sheen wordt begroet door de lakei van zijn werkgever en de laatste minuten waarin hij uit de Nimitz stapt. Er is iets heel, heel erg mis. Zou de president-directeur van een groot militair-industrieel concern topgeheime technologie hebben gebruikt om het vliegdekschip terug te sturen naar 1941 voor...?<br />Nou en. Dit is een prachtig gefilmd avonturenverhaal, geen geweldige film. De spelers vonden het waarschijnlijk wel leuk om het vliegdekschip een tijdje over te nemen en de echte kapitein, die zich nooit liet zien, zou ongetwijfeld wensen dat de marine in de Eerste Wereldoorlog geen verdovende middelen op onze schepen had verboden. Maar ze komen allemaal ongeschonden uit een echt amusante stoeipartij door de tijd.<br /><br />8/10<br /><br /><br />
Making a military movie without official cooperation can be difficult. If the story doesn't require major air or naval assets, a script disapproved of by the top brass can be convincingly brought to the screen. Two examples - both true stories that the Pentagon didn't want to support - are "Men of Honor" reflecting the epidemic racism of the not-that-long-ago Navy and "Sgt. Bilko," a film portraying what some noncoms do to earn extra income (trust me, it's a true story: a real Sgt. Bilko worked (officially but not actually) for me when I was an Army officer.<br /><br />But when you need lots of planes and ships, you gotta have official help. And few movies have gotten more assistance than the producer, director and cast of "The Final Countdown," now available on DVD,a sci-fi recruiting spectacular that features - on loan at taxpayer expense - the huge carrier U.S.S. Nimitz complete with crew. Now that's cooperation!<br /><br />Kirk Douglas skippers the supercarrier which is on Pacific Fleet maneuvers. On board as some sort of efficiency consultant is a young Martin Sheen, not yet ready for the West Wing. A mysterious and never explained weather phenomenon grips the mighty floating air base and to the unfolding amazement of captain, officers and crew dawns the realization that the Nimitz in sailing not that far from Pearl Harbor on 6 December 1941.<br /><br />Meanwhile a U.S. senator, played by one of Hollywood's deservedly decorated war heroes, Charles Durning, is enjoying his yacht, also near Pearl, while dictating to his lovely secretary, Katharine Ross. A brace of Japanese Zeroes sink the yacht, killing two passengers which then prompts the carrier C.O. to order trailing F-14 Tomcats to "splash" the "enemy." Durning and Ross are rescued. Without a word, this talented actor's face does a comical double-take when introduced to the ship's executive officer who just happens to be black (in 1941 a black navy man could only serve as a steward in the officers mess. That was it. Period.)<br /><br />The dilemma facing Douglas, of course, is a classic time-travel conundrum. To interfere with the course of history (the carrier's air wing can make instant teriyaki of the six Japanese carriers) or to let events take their known and disastrous course.<br /><br />A chaste incipient romance between the nearly drowned damsel and the carrier's Commander Air Group competes with the white knuckle decision-making struggle of the C.O.<br /><br />So much for the plot. What is on offer here is a demonstration of every aircraft type, fixed-wing and rotary, deployed on the vessel as well as demonstrations of shipboard activities ranging from retrieving a damaged jet to going to General Quarters to...you name it. The technical advisers knew they had a film crew pliant to every suggestion. The result is a genuinely exciting show- a great warship going through its paces. And, unlike "Tora Tora Tora" it doesn't appear that any genuine sailors were harmed in the making of the movie.<br /><br />There's one big problem. A science fiction story is usually utterly improbable, indeed impossible, but its internal logic is vital: it must be consistent. Spielberg understands that very well. Watch the first couple of minutes when Sheen is greeted by his employer's lackey and the last minutes when he debarks from the Nimitz. Something is very, very off-kilter. Could the CEO of a great military-industrial conglomerate have used top secret technology to send the carrier back to 1941 for...<br /><br />So what. This is a beautifully filmed adventure story, not a great film. The cast probably relished taking over the carrier for a while and the real captain, never shown, surely wished that the Navy hadn't banned hard spirits from our ships in World War I. But all emerge unscathed in a genuinely entertaining romp through time.<br /><br />8/10<br /><br />