Ik heb meer dan tien wuxia-films gezien, maar de enige die de moeite waard zijn, zijn na het nieuwe millennium uitgebracht: House of Flying Daggers (2004), Hero (2002) en Crouching Tiger Hidden Dragon (2000).<br />Al het andere dat ik heb gezien, is pure tijdverspilling geweest: The Bride With White Hair (1993), A Man Called Hero (1999), Storm Riders (1998), Ashes of Time (1994), A Chinese Odyssey Part 2 (1994), Butterfly Sword (1993) en A Chinese Ghost Story (1987) om er maar een paar te noemen. Er zijn na 2000 een paar slechte films gemaakt (bijvoorbeeld The Promise uit 2005), maar de wuxia-bibliotheek van voor 2000 is afschuwelijk. Nog verontrustender is dat deze 2) Afschuwelijke actiechoreografie. 3) Verschrikkelijke montage.<br /><br />De bruid met het witte haar is niet vrijgesteld van deze gebruikelijke valkuilen. Het script slaagt er eenvoudigweg niet in de romantische relatie tussen de twee hoofdrollen goed te ontwikkelen. Ze lepelen elkaar 10 minuten lang in een miniwaterval op, en de kijker moet ervan overtuigd zijn dat ze om elkaar geven. Het is niet in het minst overtuigend. In feite spreken de scriptschrijvers zichzelf tegen aan het eind van de film, wanneer de twee hoofdrollen alles doen wat in hun macht ligt om elkaar in de steek te laten. Hun daden zijn meer dan stompzinnig, want ze beginnen om onverklaarbare redenen aan elkaar te twijfelen over speculatieve gebeurtenissen die zijn afgeleid van de instituten en personen die ze aanvankelijk hebben verlaten om alleen maar samen te kunnen zijn. Ze hebben geen enkele reden meer om zich iets van deze mensen aan te trekken, maar de mannelijke hoofdpersonen kiezen zonder aarzeling partij voor hen. Op dat moment wilde ik dat beide hoofdpersonen zouden sterven omdat ze het hele idee van de liefde hadden vervalst.<br />De actiechoreografie bestaat niet in De bruid met het witte haar. Een personage zwaait met zijn zwaard of zweep naar de camera, die onmiddellijk knipt om een vijand onmiddellijk te laten sterven. Herhaal ad infinitum. Het laatste gevecht is een lachertje als twee tweelingbroers (die van achteren met elkaar verbonden zijn) een van de hoofdrolspelers vastgrijpen en als een superbal door de kamer stuiteren. Interessant genoeg heeft de sub-par-versie direct te maken met de vechtscènes zelf. Het is veel gemakkelijker om de film ad hoc in stukken te knippen om de fantasieloze karakterwisselingen in een gevecht te verdoezelen, in plaats van vechtscènes in kaart te brengen en te brainstormen over nieuwe combinaties van bewegingen en manoeuvres. Er valt eigenlijk niets anders te zeggen dan het voor de hand liggende feit dat er geen enkele inspanning in de actiescènes is gestoken, en dat is te zien.<br />Het lijkt erop dat filmmakers binnen het wuxia-genre voor het jaar 2000 vrijwel geen ontwikkeling of verbetering hebben laten zien. Het is daarom van belang dat deze recensie bestaat om de lezers te informeren over de zinloosheid van het kijken naar wuxia-films die in die periode zijn uitgebracht. Er bestaan bijna dertig recensies van _De bruid met het witte haar_, die bijna allemaal overweldigend positief zijn, maar de redenering achter deze hoge kijkcijfers is op zijn best twijfelachtig. Het wuxia-kamp van voor 2000 lijkt uitsluitend te bestaan uit fanboys die alles en iedereen opeten die onder de banier van dat bepaalde genre wordt uitgebracht.<br />Als fan van de Oost-Aziatische cinema denk ik dat dit een slechte dienst is aan nieuwe kijkers die proberen de overstap naar betere cinema te maken. Ze zouden een wuxia-film van voor 2000 tegen het lijf kunnen lopen en (misschien gillend) terugrennen naar Hollywood.
I've seen over a dozen wuxia films, but the only ones that are worth watching were released after the new millennium: House of Flying Daggers (2004), Hero (2002), and Crouching Tiger Hidden Dragon (2000). <br /><br />Everything else I've seen has been an utter waste of my time: The Bride With White Hair (1993), A Man Called Hero (1999), Storm Riders (1998), Ashes of Time (1994), A Chinese Odyssey Part 2 (1994), Butterfly Sword (1993), and A Chinese Ghost Story (1987) to name a few. There have been some bad films made post-2000 (e.g., 2005's The Promise), but the pre-2000 wuxia library is thoroughly horrible. Even more disturbing is that these films are hideous for the same exact reasons:<br /><br />1) Awful screenplay. 2) Atrocious action choreography. 3) Dreadful editing.<br /><br />The Bride With White Hair is not exempt from these common wuxia pitfalls. The screenplay simply fails to properly develop the romantic relationship between the two leads. They spoon each other in a mini waterfall for 10 minutes, and the viewer is supposed to be convinced that they care for each other. It's not convincing in the least. In fact, the script writers contradict themselves near the end of the film when the two leads do everything in their power to desert one another. Their actions are beyond stupid, as they inexplicably begin to doubt one another on speculative events that are promulgated from the institutions and persons that they initially abandoned for the sole purpose of being together. There is no reason for them to give a rat's arse about these people anymore, yet the male lead sides with them without hesitation. At that point, I wanted both leads to die for counterfeiting the very idea of love.<br /><br />The action choreography is non-existent in The Bride With White Hair. A character waves their sword or whip at the camera, which immediately cuts to show an enemy instantly die. Repeat ad infinitum. The final fight is laughable when two siamese twins (connected at the back) grab hold of one of the protagonists and bounce around the room like a superball. Interestingly, the sub-par editing is directly related to the fight scenes themselves. It's much easier to cut up the movie on an ad hoc basis to gloss over the unimaginative character interactions in combat, instead of mapping out fight scenes and brainstorming over fresh combinations of moves and maneuvers. There's really nothing else to say other than the obvious fact that no effort was put into the action set pieces, and it shows.<br /><br />It would seem that filmmakers within the wuxia genre showed almost no development or improvement before the year 2000. It is thus important that this review exists to inform readers of the futility inherent in watching wuxia films released during that period of time. Nearly thirty reviews of The Bride With White Hair exist, almost all of them overwhelmingly positive, but the reasoning behind these high ratings is dubious at best. The pre-2000 wuxia camp seems to consist solely of fanboys who will eat up anything and everything released under that particular genre's banner. <br /><br />As a fan of East Asian cinema, I think that this is a disservice to new viewers who are attempting to make the transition to better cinema. They may hit a pre-2000 wuxia film and go running (perhaps screaming) back to Hollywood.