Carl Reiners pastiche uit 1982 over de film noir uit de jaren veertig van de twintigste eeuw heeft nooit de erkenning gekregen die hem toekomt als een echt slimme, vaak hilarische hommage aan een genre dat rijp is voor een satirische behandeling. De film, die door Michael Chapman in een rijke zwart-witfilm is ingekort om het te laten lijken alsof de toenmalige acteurs in contact staan met de sterren van die films. Het gevolg is dat Steve Martin er overtuigend uitziet alsof hij praat met types als Humphrey Bogart in 'The Big Sleep', James Cagney in 'White Heat', Ingrid Bergman in 'Notorious', Alan Ladd in 'This Gun for Hire', Burt Lancaster in 'The Killers', Kirk Douglas in 'I Walk Alone', Fred MacMurray in 'Double Indemnity' en verscheidene anderen. Het resultaat betekent dat er een paar misleidende wendingen in het verhaal zitten en dat er zeker variaties in de korreligheid van de film zitten (omdat 1982 nog lang niet zo geavanceerd was als de computergraphics die we tegenwoordig zien), maar na een kwart eeuw is de film nog steeds heel spannend.<br />De plot is eenvoudig. Rigby Reardon is een klassieke speurneus in de trant van Philip Marlowe, die door de mooie en mysterieuze Juliet Forrest wordt ingehuurd om uit te zoeken wie haar vader, een beroemde kaaswetenschapper, heeft vermoord. Het verhaal wordt ingewikkeld omdat een aantal willekeurige personages in de creatieve bewerking van de klassieke filmfragmenten Credit moet het doen met het knappe scenario dat mede geschreven is door Reiner, Martin en George Gipe. De meeste scènes, oorspronkelijk bedoeld als echt melodrama in hun oorspronkelijke context, zijn veranderd in opzwepende slapstickkomedies (waaronder Martin in travestie als Barbara Stanwycks blonde femme fatale uit 'Double Indemnity'), verdorven dubbelzinnigheden en sluwe dialoogscènes.<br />De climax van de film verheft een lange dramatische scène uit 'The Bribe' van 1949, waarin Ava Gardner, Charles Laughton en Vincent Price in deze film een grotere rol lijken te spelen. In wat waarschijnlijk mijn favoriete scène van zijn eerste filmoptredens is, vermaakt Martin zich uitstekend als Bogie-wannabe Reardon, dankbaar gebruik makend van de manische energie die hij in zijn vorige samenwerking met Reiner tentoonspreidde. Vlak voordat ze doorbrak met 'The Thorn Birds', verleende de oogverblindende Rachel Ward een vleugje welkom sarcasme aan de sexy, Bacall-achtige loomheid die ze tentoonspreidde in de rol van Juliet, en gaf ze blijk van een komisch talent dat sindsdien zelden meer is gebruikt. Reni Santoni heeft de enige andere belangrijke rol als de grijnzende kapitein Rodriguez, die het veel te druk heeft met Reardons pyjama. De legendarische kostuumontwerpster Edith Head heeft haar laatste werk aan deze film gewijd, wat heel toepasselijk is, aangezien ze veel van de kostuums voor de eerdere films heeft gemaakt. De dvd van 1999 bevat helaas geen extra's.
Carl Reiner's 1982 pastiche on 1940's film noir has never received its due as a genuinely clever, often hilarious salute to a genre that is ripe for satirical treatment. Filmed in a rich black-and-white by Michael Chapman, the film unique intercuts footage from actual films of the period to make it seem like the then-current actors are interacting with the stars of those movies. Consequently, Steve Martin looks convincingly like he's talking to the likes of Humphrey Bogart in "The Big Sleep", James Cagney in "White Heat", Ingrid Bergman in "Notorious", Alan Ladd in "This Gun for Hire", Burt Lancaster in "The Killers", Kirk Douglas in "I Walk Alone", Fred MacMurray in "Double Indemnity", and several others. The result means there are some contrived plot turns and certainly variations in the graininess of the film stock (since 1982 was still well before the enhanced computer graphics we see today), but the film is still quite a kick after a quarter-century.<br /><br />The basic plot is straightforward. Rigby Reardon is a classic, world-weary gumshoe in the Philip Marlowe mold, who is hired by the beautiful and mysterious Juliet Forrest to find out who killed her father, a renowned cheese scientist. The story gets complicated because a number of random characters are introduced through the creative editing of the classic film clips. Reardon meets up with some familiar faces, and just to watch their non-reaction to Reardon's antics is worthwhile in itself. Credit needs to go to the smart screenplay co-written by Reiner, Martin and George Gipe. Most of the scenes, originally intended as straight melodrama in their original context, have been turned into uproarious slapstick comedy routines (including Martin in drag as Barbara Stanwyck's blonde femme fatale from "Double Indemnity"), wicked double-entendres and shrewdly off-kilter dialogue scenes.<br /><br />The film's climax lifts a long dramatic sequence from 1949's "The Bribe" in which Ava Gardner, Charles Laughton and Vincent Price actually appear to be playing more substantial roles in this movie. In what is probably my favorite of his early screen performances, Martin has a good time as Bogie wannabe Reardon, gratefully harnessing the manic energy he displayed in his previous collaboration with Reiner, "The Jerk". Just before she broke out big in "The Thorn Birds", the stunning Rachel Ward lends a hint of welcome sarcasm to the sexy, Bacall-like languor she provides as Juliet, tapping into a genuine comedy talent rarely used since. Reni Santoni has the only other role of significance as the grinning Captain Rodriguez, who gets entirely too preoccupied with Reardon's pajamas. Legendary costume designer Edith Head did her final work on this film, which is fitting since she did many of the costumes on the earlier films. The 1999 DVD unfortunately has no extras.