Een jonge, onschuldige vrouw uit Chicago reist naar het zuiden om bij haar rijke neef te logeren, een rokkenjager met een alcoholische echtgenoot die van plan is de verloving tussen haar voormalige minnaar en een doodsbang meisje dat ook in het landhuis woont, te verbreken. Hoewel het boek is gebaseerd op een roman, klinkt en ziet 'Queen Bee' eruit als een toneelstuk (sub-Tennessee Williams), met door iedereen overdreven toneelspel en slechts een paar echt memorabele regels. Joan Crawford draagt een paar mooie jurken, maar dit is geen aantrekkelijke rol voor haar. De karakterwisselingen zijn slaperig en traag, en de wendingen in de plot zijn af en toe verwarrend, ouderwets of ouderwets. Er zit een interessante plotlijn in over een wreed kindermeisje dat Crawfords Queen een flinke voorsprong geeft, maar op onverklaarbare wijze verdwijnt. De film is salonflauwekul, maar met een minimale kampsfeer; toch is het zelfs op dat niveau nauwelijks leuk te noemen, aangezien niemand hier enige lol schijnt te hebben.
Young innocent from Chicago travels down South to stay with her wealthy cousin, a society shark with an alcoholic husband who is planning on busting up the engagement between her former lover and a terrified girl who also lives in the mansion. Though based on a novel, "Queen Bee" looks and sounds like a stage play (sub-Tennessee Williams), with arch overacting by everyone and only a smidgen of really memorable lines. Joan Crawford wear some fancy gowns, but this isn't an attractive role for her. The character interaction is drowsy and sluggish, and the plot-turns are occasionally confounding, outdated or hoary. There's an interesting plot-thread involving a cruel nanny who gives Crawford's Queen a run for her money, but she inexplicably vanishes. The film is drawing-room bitchery, yet with only minimal camp appeal; still, it's hardly enjoyable even on that level since nobody here appears to be having any fun. ** from ****