Een poging om een modern gotisch melodrama te maken dat gewoon niet slaagt. Ernest Dickerson heeft een goed inzicht in de iconografie van horrorfilms, maar hij kan ze niet goed genoeg in elkaar zetten om er een goede enge film van te maken. Hij leent concepten en beelden royaal van Clive Barker, Dario Argento en Mario Bava, maar het enige wat eruit naar voren komt, is dat hij een goede na-aper is, niet dat hij een goede stylist is. Het meesterwerk van Dickerson, _Whip and the Body_, is eigenlijk niets anders dan wat we eerder en beter hebben gezien. De verwaandheid om de film met een geheel zwarte cast in een getto af te draaien, belooft een interessante variatie op het basisscenario van 'wraak van gene zijde van het graf', maar afgezien van de muziek en de mode is het nog steeds een vrij clichématige film. Een van de problemen is dat Dickerson maar niet van zich af lijkt te kunnen bijten, zoals in de scène met de maden. Oké, het regent maden en het is angstaanjagend, dat snappen we nu al, maar is het nou echt nodig om het vulgair te maken door de mensen te laten zien hoe ze worden opgegeten? Of de scène waarin Maurice wordt vermoord. Ook hier vreet de hondengeest Maurice op om Bones vorm en inhoud te geven. Het is nooit eng <0xE2><0x80><0x93> alleen maar walgelijk. Zelfs zijn pogingen om humor in de film te brengen zijn geforceerd en grof, met de idiote scènes waarin Bones de hoofden van zijn slachtoffers bij zich draagt en ze een eindeloos zinloos gesprek laat voeren. En nogmaals, hij laat het ons niet één keer zien, er zijn minstens drie lange scènes met de kwebbelende hoofden, dus wat voor humor er ook in zat, het wordt in de herhaling tot bewusteloosheid gebeukt. Maar het meest opvallende probleem met deze film is dat ons wordt gevraagd medeleven te hebben met een personage dat in wezen net zo'n grote schurk is als de crackdealers die hem vermoorden. Dickerson probeert ons te laten zien dat Bones de beschermer van zijn wijk is, maar kom op, hij misbruikt zijn mensen net zo goed met zijn getallenspelletje, of is het nooit bij iemand opgekomen om te vragen hoe Bones aan het geld voor zijn supah-dupah kinderbedje is gekomen, terwijl iedereen om hem heen in totale armoede leeft? Voor een veel betere horrorfilm die de zwarte stadservaring weerspiegelt, huur je beter _Tales from the Hood_.
An attempt to make a modern-dress Gothic melodrama that is just not successful. Ernest Dickerson has a good grasp of the iconography of horror films, but he can't put them together well enough to make a good scary movie. He borrows concepts and images liberally from Clive Barker, Dario Argento, and Mario Bava - but all it shows is that he's a good copycat, not that he's a good stylist. From the idea of evil reviving itself by consuming a victim (Barker's "Hellraiser", but cinematic ally dating at least back to Hammer's "Dracula, Prince of Darkness" from 1965), thru the rain of maggots (Argento's magisterial "Suspiria"), to the disembodied hand reaching out of the darkness to torment the dead man's lover (Bava's masterpiece, "Whip and the Body"), there really is nothing here that we haven't seen before and better. The conceit of setting it in a ghetto with an all-black cast promises an interesting variation on your basic "revenge from beyond the grave" scenario, but beyond the music and fashions it's still a pretty clichéd film. One of the problems is that Dickerson just can't seem to leave well enough alone - like the maggot scene. OK, it's raining maggots and it's terrifying, we get it already, is it really necessary to go for the gross-out by showing people EATING them? Or the scene where Maurice is killed - again, the dog-spirit eats Maurice to give form and substance to Bones' cadaver, we get it, it's not necessary to linger on the details of the chow-down. It's never scary - just disgusting. Even his attempts to inject humor are forced and heavy-handed, with the idiotic scenes of Bones carrying the heads of his victims and having them carry on an interminably pointless conversation. And again, he doesn't show it to us once, there's at least three long scenes with the chatty heads so whatever humor there was is pounded into unconsciousness thru repetition. But the most glaring problem with this movie is that we are asked to sympathize with a character who is, at bottom, just as big a bad guy in life as the crack dealers who murder him. Dickerson tries to show us Bones as the protector of his 'hood, but come on - he's exploiting his people just as much with his numbers game, or did it never occur to anyone to ask how Bones got the money for his supah-dupah fly crib when everyone else around him lives in complete poverty? For a MUCH better horror movie that reflects the black urban experience, rent "Tales from the Hood" instead.