Ik zag die film in 1977, 21 jaar oud, stoned, zittend achter in de Odeon High Street in Kensington, met een paar vrienden, rokend. En we lachten. We lachten heel veel, eigenlijk. Toen ik hem op dvd zag, in mijn woonkamer thuis, 52 jaar oud, op een koude vrijdagavond, in mijn eentje <0xE2><0x80><0x93> nou, wat een verrassing, het was niet grappig meer. Het is niet alleen van deze tijd, maar ook van deze plaats in de geschiedenis. Het is goedkoop, geschreven zonder veel fantasie, zonder echt te lachen en met een paar (volgens 2008-maatstaven) schokkende scènes die racisme en seksisme opwekken. Maar desondanks is het, net als Carry On en Doctor, opmerkelijk gemakkelijk om naar te kijken en heeft het een fascinerende Britse charme. Ik neem aan dat de aantrekkingskracht op basisniveau <0xE2><0x80><0x93> simpel is. Er staat dat zelfs als je onwetend, dom en lelijk bent, je alleen maar hoeft te glimlachen en dat sexy vrouwen over je heen zullen vallen, zelfs zo erg dat ze met z'n vijven voor je in de rij gaan staan om zich in je garderobe te verstoppen. Was het echte leven maar zo.
I saw this film in 1977, aged 21, stoned, sitting up the back of the Odeon High Street Kensington, with some friends, smoking. And we laughed. We laughed a lot actually. Seeing it on DVD, in my lounge at home, aged 52, on a cold Friday night, by myself - well, surprise, surprise, it wasn't funny anymore. Not only is it of it's time but also of it's place in history. It's cheap, written without much imagination, with no real laughs and with some (by 2008 standards) cringe inducing racism and sexism. But for all that, like Carry On and Doctor films, it is remarkably easy to watch and has a fascinating British charm all of it's own. I suppose the appeal, at it's basic level - is simple. It says that even if you're ignorant, thick and ugly, you only have to smile and sexy women will fall all over you, even to the extent of lining up, five at a time, to hide in your wardrobe. If only real life were like that.