Voorspelbaar, vol met elk sentimenteel, treurig verhaal dat je in soaps hebt gezien. Je weet wie met wie naar bed gaat, je weet dat ze dat niet zouden moeten doen, je weet hoe het afloopt. Je zou de dialoog zelf kunnen schrijven, als je ooit een week lang soaps hebt gezien. Of je wilt de kamer uit, of je zapt naar een andere zender, het is zo sentimenteel en voorspelbaar. Natuurlijk blijken het uiteindelijk allemaal sterke vrouwen te zijn; het is in die tijd geschreven. Natuurlijk zijn 99 procent van de mannen eikels; het is in die tijd geschreven. Natuurlijk zijn alle vrouwen fantastisch mooi; je zou deze film niet willen zien als ze er echt uitzagen, als echte, alledaagse vrouwen. Het treurigste aan de film is hoe mooi Whitney Houston was voordat ze aan de drugs ging en haar man haar te gronde richtte.
Predictable, full of every soppy sad tragic story you've seen on the soaps. You know who is going to sleep with whom, you know they shouldn't, you know what the outcome will be. You could write the dialogue yourself, if you've ever seen even a week's worth of soap operas. You either want to leave the room, or turn the channel, it's so soppy and predictable. Of course they all turn out to be strong women in the end; it was written during that era. Of course 99% of the men are jerks; it was written during that era. Of course all the women are fantastically beautiful; you wouldn't put up with this movie if they looked like real, every-day women. The saddest thing about the movie is how beautiful Whitney Houston used to be before drugs and her husband ruined her.