In de aanloop naar de rampzalige eerste dag van de Slag aan de Somme in 1916 is The Trench niet helemaal waardeloos, maar het is geen film, meer een toneelstuk (ondanks het feit dat het als film is geschreven), en nog een heel slecht toneelstuk ook met die televisie-uitstraling van de BBC uit de jaren zeventig. Vooral het besluit om op een geluidspodium op te treden is rampzalig, omdat het er nooit anders dan als een geluidspodium uitziet, en dat ondanks het feit dat er een goede filmregisseur (Tony Pierce-Roberts) bij is. Het besluit om nooit uit de loopgraaf te komen tot de laatste scène werkt niet echt, deels omdat we geen idee hebben van de wereld die hun te wachten staat, maar voornamelijk omdat Boyds finale gewoon te telepathisch is om enige compenserende schokwaarde te hebben. De abrupte sprong naar buiten de laatste paar minuten (en die zijn ook heel tam) is heel opvallend, de filmvoorraad en het uiterlijk passen gewoon niet bij elkaar. Ook het lenen van het laatste beeld van Gallipoli helpt niet.<br /><0x3E> Mensen leggen elkaar voortdurend uit wat ze doen, ondanks het feit dat ze al weken of maanden in de loopgraaf zitten; er is geen direct gevaar, geen gevoel van gevaar, geen gevoel dat je in een stinkend, claustrofobisch open graf moet leven. Het is zelfs een van de meest comfortabele Britse loopgraven die ik ooit heb gezien, met voor het grootste deel een volkomen vlakke vloer. Het zachte spervuur <0xE2><0x80><0x93> het zachtste dat ik ooit heb gehoord van granaten die 700 meter verderop neerkomen <0xE2><0x80><0x93> helpt niet. Ik heb geen idee van de mogelijkheden die de filmkunst te bieden heeft, noch van de camera, noch van het geluid. Het echte probleem is echter dat het uiteindelijk een beleefde, zuivere en beslist niet aanstootgevende film is over een smerige, lelijke oorlog.<br />Plussen zijn er een paar goede voorstellingen, vooral van Daniel Craig en Paul Nicholls, die er nog beter uitzien als ze eenmaal een geloofwaardige aanwezigheid op het scherm hebben opgebouwd. Er zijn ook een paar goede scènes, maar die hebben niet echt de sfeer van waarheid of authenticiteit <0xE2><0x80><0x93> de stemming lijkt meer beïnvloed door achteraf dan door de eigenlijke stemming in de aanloop naar de eerste dag. Niet alleen heb je nooit het gevoel dat je er samen met hen bij bent, maar zo is het ook.' Er is geen sprake van mensen die in de greep zijn van de krankzinnige roes van een wreed verleden waar ze geen controle over hebben. Er is geen angst, geen vrees, alleen maar observatie. Het verschil tussen de film die Boyd dacht te maken en de nietszeggende die hij heeft gemaakt, wordt angstaanjagend duidelijk door de interviews die hij heeft gedaan voor het epk, die op de dvd staan.
Set in the run up to the disastrous first day of the 1916 Battle of the Somme, The Trench isn't entirely worthless, but it's not a movie, more a filmed play (despite being written as a movie), and a very poor one at that with that 1970s BBC For Schools television look. The decision to shoot on a soundstage is particularly disastrous, since it never looks like anything but a soundstage, and this despite having a good cinematographer (Tony Pierce-Roberts). The decision to never leave the trench until the final scene doesn't really work, partially because we have no indication of the world that awaits them, but largely because Boyd's finale is just too televisual to have any compensating shock value. The abrupt jump to exterior for the last couple of minutes (and very tame they are too) is very noticeable, the film stocks and looks just not matching at all. Borrowing the final image of Gallipoli as well doesn't help.<br /><br />Characters constantly explain what they're doing to each other despite having been in the trench for several weeks or months; there's no immediacy, no sense of danger, no sense of having to live in a fetid, claustrophobic open grave. Indeed, it's one of the most comfortable British trenches I've seen, with an absolutely level floor for the most part place. The soft barrage - the quietest I've ever heard for shells landing 700 yards away - doesn't help. Boyd really doesn't have any idea of the possibilities that cinema has to offer, either camera or sound. It's real problem, though, is that ultimately it's a polite, clean and determinedly inoffensive film about a dirty, ugly war.<br /><br />Pluses are some good performances, most notably Daniel Craig and Paul Nicholls, the latter improving after a bland start to establish a credible screen presence. There are a couple of good scenes, too, but it doesn't really have the ring of truth or authenticity - the mood seems more influenced by hindsight than the actual mood in the run-up to the first day. Not only do you never feel you're there alongside them, but there's no sense of people caught up in, and disposed by the mad rush of a cruel history beyond their control. There's no dread, no fear, just observation. The shortfall between the film Boyd thought he was making and the bland one he did is made frighteningly apparent by his interviews in the EPK included on the DVD.