Voor de jonge Joan Crawford was MGM de perfecte studio. Al die glossy's, vodden voor de rijken, Gable en jurken. Maar MGM had het moeilijk met actrices die ouder werden en de oude formules werkten niet meer <0xE2><0x80><0x93> Shearer, Garbo en Crawford waren drie van die voorbeelden. De andere twee namen ontslag, maar Joan ging naar Warner Brothers en hernieuwde haar carrière.<br />Het was een goede zet. Ik ben dol op de Crawford-films bij Warner Brothers. Het waren grandioze potpourri's, verlevendigd door haar aanwezigheid.<br />_Possessed_ is na de oorlog en na de oorlog was psychologie de nieuwe rage. Deze film zit er vol mee. Ik weet niet zeker of de diagnose en terminologie in de film juist zijn, maar in lekentermen is Crawford een volslagen geschifte figuur. Terwijl haar verhaal zich ontvouwt voor een dokter, is ze een verpleegster die voor de vrouw van Raymond Massey zorgt, en ze gaat af en toe met Van Heflin om. Als ze verliefd op hem wordt, kondigt Heflin aan dat hij rusteloos is geworden door de oorlog en dat hij ervandoor gaat. En dat is het moment waarop Joan ervandoor gaat <0xE2><0x80><0x93> emotioneel. Ze raakt volledig geobsedeerd door hem, en dat leidt tot hallucinaties, hysterie en uiteindelijk een psychose. Ze krijgt hulp van Heflin, die af en toe langskomt en een relatie krijgt met Crawfords stiefdochter (Crawford is nu getrouwd met de weduwnaar Massey). Als de film begint, loopt ze over straat en zegt 'David', wat Heflins naam in de film is.<br />Een van de affiche In welke film dan ook vind ik Crawford geweldig, en het is waar dat de aanwezigheid van een grote ster als David de film een grotere status zou hebben gegeven. Maar nu is het een uitstekend voertuig voor Crawford, die het hele scala aan emoties aankan.<br />Raymond Massey is stoïcijns en solide als Crawfords nieuwe echtgenoot, en de lieftallige Geraldine Brooks, die te vroeg is gestorven, speelt de stiefdochter. Haar jeugdige levendigheid staat in schril contrast met Crawfords borderline-waanzin en is een lust voor het oog. Heflin, als het voorwerp van alle bezetenheid, is glad en afstandelijk.<br />Maar vergis je niet. Dit is de show van Joan Crawford, en ze maakt er het beste van. Het script zal je belangstelling vasthouden, en dat zal je niet lukken.' Je kunt je ogen niet afwenden van Joan die afdaalt in de waanzin.
For the young Joan Crawford, MGM was the perfect studio. All that gloss, rags to riches, Gable, and gowns. But MGM had a hard time with actresses as they aged and the old formulas weren't working anymore - Shearer, Garbo, and Crawford being three such examples. The other two quit, but Joan went over to Warner Brothers and revived her career.<br /><br />It was a good move. I love the Crawford films at Warner's. They were grand potboilers enlivened by her presence.<br /><br />Possessed is post-war, and after the war, the new rage was psychology. This movie is full of it. I'm not sure the diagnosis and terminology is correct in the film, but in layman's term, Crawford plays a total whack job. As her story unfolds to a doctor, she's a nurse taking care of Raymond Massey's wife, and she's seeing Van Heflin on a casual basis. When she falls in love with him, Heflin announces he's restless because of the war and is taking off. And that's when Joan takes off - emotionally. She becomes completely obsessed with him, and this leads to hallucinations, hysteria, and finally a psychotic break. She has able assistance by Heflin, who pops in and out and gets involved with Crawford's stepdaughter (Crawford is now married to the widower Massey). When the movie begins, she's wandering the street saying "David," which is Heflin's name in the movie.<br /><br />One of the posters suggested Tyrone Power for this role. I'm all for him in any movie, and it's true, the presence of a big star as David would have elevated the film to a grander status. As it is, it's an excellent vehicle for Crawford, who runs the gamut of emotions.<br /><br />Raymond Massey is stoic and solid as Crawford's new husband, and the lovely Geraldine Brooks, who died too soon, plays the stepdaughter. Her youthful vivacity is in sharp contrast to Crawford's borderline insanity and makes for great watching. Heflin, as the object of all the possession obsession, is smooth and detached.<br /><br />But make no mistake about it. This is Joan Crawford's show and she makes the most of it. The script will keep you interested, and you won't be able to take your eyes off of Joan descending into madness.