Ik weet echt niet hoe ik deze film moet beschrijven. Ik zal beginnen met mijn voor de hand liggende verklaring, dat ik niet noodzakelijkerwijs een grote fan van musicals ben (het tegendeel is waar) en hoewel ik zal schrijven dat ik ook niet zo van 'Sound of Music' heb genoten, ben ik me ervan bewust dat velen mijn opmerking hier niet zullen waarderen.<br />Maar het gaat niet zozeer om andere musicals, als wel om deze specifieke musical, 'The Song of Norway'. Zelfs mensen die van musicals houden, verachten deze film, wat me bij mijn theorie brengt. Deze film zou uiteindelijk toch een komedie kunnen zijn. Het zou een geniale gedachte van de regisseur kunnen zijn om de musical de weg op te slepen en hem met zoveel (muziek) suikerzoete nummers te laten zien, dat hij echt de lucht van het drama en van al het andere opsnuift. Je zou dan kunnen zeggen dat dit een meesterlijk plan was... maar aan de andere kant maakt dat het nog steeds geen onderhoudend schouwspel maakt. Verre van dat. Maar wel een mooie film/landschappen...
I seriously don't know how to describe this movie. I'll start with my obvious statement, that I'm not necessarily a big fan of musicals (quite the contrary) and while I will write that I also didn't enjoy "Sound of Music" as much, I am aware that some/many will dislike my comment here.<br /><br />But it's not as much about other musicals, as it is about this particular musical, the Song of Norway. Even people who love musicals despise this film, which brings me to my theory. This film might be a comedy after all. It might be a genius thought of the director, dragging the musical down the road and showing it with so much sugar coated (music) numbers, that it really takes the wind of the drama and anything else. You could say then, that this was a master plan ... but on the other hand, it still doesn't make it an entertaining view. Far from it. Nice cinematography/landscapes though ...