Ik wilde Julian Po echt heel graag mogen. Ik denk dat Slater als acteur wordt onderschat en dat veel van de bijrollen hier beter zijn dan ze in deze film te zien krijgen. Ik besef dat dit gebaseerd is op een kort verhaal dat ik niet heb gelezen. Dus ik weet niet of wat ik zie als de fouten van de film voortkomen uit het verhaal, of zijn toegevoegd door de regisseur/scenarioschrijver. De premisse is geweldig en ik vond de voice-over, de vertrouwelijke toon van het openingsverhaal, geweldig. Maar dan...? Niets! Verschillende van de clichématige plaatselijke personages vragen Julian onomwonden of hij wil uitleggen waarom hij van plan is zelfmoord te plegen. Je zou kunnen zeggen dat hij geen antwoord geeft, omdat het zo is.' Het gaat hun niets aan. Maar Julian is degene die, slechts voor de vorm, zijn bedoelingen in het openbaar eruit heeft geflapt. Dan lijken noch Julian, noch de regisseur/schrijver, ondanks het feit dat de Julian-figuur godbetert een dagboek bijhoudt op een bandje, geneigd om iets anders te geven dan de schaarse aanvankelijke informatie over Julians leven. Hij zegt dat hij boekhouder was. Hij zegt dat zijn familie is verhuisd toen hij nog een kind was, vanwege het werk van zijn vader. Nou en? Er zijn verscheidene contacten met de plaatselijke bevolking die bedoeld lijken om Julians doel te verlichten. Maar ze gaan geen van allen ergens heen, want Julian lijkt al die versufte plaatselijke bewoners te beschouwen als buitenaardse wezens van een andere planeet, alsof hij de enige (en enige) verstandige van hen is. Dit zou een allegorie kunnen zijn, als Julian Po opvallende eigenschappen zou hebben of iets wat in de buurt komt van wijsheid. Het enige wat hij over zichzelf prijsgeeft, is in de scène waarin hij de naïeve, godsdienstige vrouw van de monteur met opzet vernedert. En wat deze scène laat zien, is niet iets wat empathie met Julian zou kunnen opwekken. Ik kan alleen de Julian-persoonlijkheid <0xE2><0x80><0x93> zoals hij wordt weergegeven <0xE2><0x80><0x93> zien als egoïstisch, kleinzielig en volslagen neerbuigend. Het past min of meer bij de houding van de regisseur van deze halfbakken, gekunstelde film. En die arme Michael Parks, een acteur die ooit zo veelbelovend was, krijgt niets om mee te werken.
I really, really wanted to like Julian Po. I think that Slater is underrated as an actor, and that many of the supporting players here are better than they are given a chance to demonstrate in this film. I realize this is based on a short story which I have not read. So, I do not know if what I see as the film's faults originated with the story, or were imposed on it by the director/screenwriter. The premise is wonderful, and I loved the voiceover, confessional tone the opening narration strikes. But then...? Nothing! Several of the cliched local characters ask Julian pointblank to explain his intention to commit suicide. One could argue that he doesn't answer, because it's none of their business. But Julian is the one who, under only token pressure, blurted out his intentions in public. Then neither Julian nor the director/writer, despite the fact that the Julian character is keeping a tape recorded journal for God's sake, seem inclined to provide anything beyond the scant initial information on Julian's life. He says he was a bookkeeper. He says his family moved around when he was a child, due to his father's job. So what? There are several interactions with the locals which seem designed to illuminate Julian's purpose. But none of them go anywhere, because Julian seems to regard all these dopey locals as if they were aliens from another planet, as if he were the ultimate (and only) sane one among them. This might work as an allegory, if Julian Po had any defining characteristics or anything approaching wisdom to impart. The closest he comes to revealing anything about himself is in the scene in which he purposely humiliates the naive, religious wife of the mechanic. And what this scene reveals is not anything that would inspire empathy for Julian. I can only see the Julian character --as rendered--as selfish, petty, and totally condescending. Sort of matches the attitude of the director of this half-baked, contrived film. And poor Michael Parks, an actor who once had so much promise, is given nothing to work with here.