Deze film is niet zo slecht als de meeste mensen hier opmerken. De actiescènes zijn niet geweldig, maar ze kunnen ermee door. De acteurs zijn allemaal ontegenzeggelijk charismatisch. Het verhaal heeft zijn aantrekkingskracht met echte mogelijkheden, ook al wordt dat nooit verwezenlijkt. Maar het centrale probleem blijft: net als bij de meeste 'postmoderne westerns' is het heel onduidelijk of we dit serieus moeten nemen, of iets hiervan. Als het alleen maar een soort 'gangsta western' moet worden, dan heeft het veel meer en veel betere actie nodig, of als het een komedie moet worden, dan heeft het veel meer en veel betere grappen nodig. Ik denk dat de grote teleurstelling in deze film, dat het geen komedie of actiefilm is, of zelfs maar een of andere vreemde hybride, is waar de meeste recensenten op reageren.<br />Ik ga een andere IMDb-recensent (Winner55) citeren over een andere film, Raimi's 'The Quick and the Dead'. Omdat ik deze recensent persoonlijk ken, weet ik dat hij het niet erg zal vinden; hij maakt veel beter duidelijk wat 'postmoderne westerns' zijn dan ik: 'Het postmoderne Westen, als een soort parasitaire subgenre van het Westen, is begonnen als een zelfbewuste parodie op het Westen. De voorlopers waren films als The Marx Brothers Go West en Bob Hopes Bleekgezicht <0xE2><0x80><0x93> films die zich afspelen in de negentiende eeuw, maar die verwijzingen naar gebeurtenissen uit de jaren 1940 bevatten. Maar het postmoderne begon pas echt zijn intrede te doen na de Spaghetti Western, de formule waarvoor meer dan levensgrote karikaturen van de traditionele Hollywood Western werden gebruikt. De bekendste van deze vroege postmoderne westerns waren de Trinity-films, maar er was ook een succesvollere Amerikaanse variant uit ongeveer dezelfde periode (voorjaar 1970), Support Your Local Sheriff.<br />Let op dat alle films die tot nu toe zijn genoemd komedies waren. Om de een of andere reden begonnen de makers van de postmoderne westerns zichzelf al snel serieus te nemen, als zwaar ironisch commentaar op de politiek van die tijd <0xE2><0x80><0x93> denk aan El Topo, Dirty Little Billy, Doc. De meeste daarvan waren mislukkingen <0xE2><0x80><0x93> El Topo werd ooit beschouwd als een cultfilm, maar is nu praktisch niet meer te zien.<br />'<br />' Maar de serieuze Post-Mods lieten wel een erfenis achter. Sinds het midden van de jaren tachtig heeft een aantal films dezelfde zware ironie, hoewel de politiek niet langer een grote zorg is. Een van de eerste opvallendste van deze herziene Post-Mods was de 'Brat Pack'-versie van het Billy the Kid-verhaal, Young Guns. Deze film verkocht heel goed, maar voor een groot deel dankzij de bij de film betrokken all-star cast; de meeste critici zagen er een dieper probleem in, dat het moeilijk was om vast te stellen wat er serieus aan was, wat voor komische scènes, en wat gewoon pure genotzucht, zoals in de beruchte peyote-episode (die, al slecht, niettemin zo'n indruk maakte dat hij opnieuw werd afgedraaid in Tony Scotts abominabele Domino).<br />'Dit probleem definieert nu eigenlijk de Post-Mod Western. Als we naar deze films kijken, geven we ons dan over aan een fantasie, de plot en de thema's die ondanks de ironie serieus genomen moeten worden? Of is de ironie gewoon een goedkope en gemakkelijke vorm van al te intellectualistische komedie? Het ontbreken van een duidelijk antwoord is de werkelijke blijvende indruk die een van deze films bij ons achterlaat.'
This film is not quite as bad as most people posting here remark. The action scenes aren't great, but they are passable. The actors are all undeniably charismatic. The story has its drawing power with real potential, even if this is never realized. The central problem remains, however: like most 'post-modern Westerns,' it's very unclear what of this we're to take seriously, if any of it. If it is just to be a kind of 'gangsta Western,' then it needs far more and far better action, or if it's to be a comedy, then it needs far more and far better jokes. I think the great disappointment in this film, that it is neither comedy nor action film, nor even some weird hybrid, is what most reviewers are responding to.<br /><br />I'm going to quote another IMDb reviewer (Winner55) on another film, Raimi's 'The Quick and The Dead.' Since I know this reviewer personally, I know he won't mind; he makes the point about 'post-modern westerns' far better than I could: "The post-modern Western, as a kind of parasitic sub-genre of the Western, began as self-conscious parody of the Western. The precursors were films like The Marx Brothers Go West and Bob Hope's Paleface - films set in the 19th century but including references to events of the 194os. But the post-modern really began to come out on its own as afterthought to the Spaghetti Western, the formula for which included larger-than-life caricatures of the traditional Hollywood Western. The best known of these early Post-Mod Westerns were the Trinity films, but there was actually a more successful American variant from about the same time (early 1970s), Support Your Local Sheriff.<br /><br />"Notice that all the films mentioned so far have been comedies. For some reason, the makers of Post-Mod Westerns soon began taking themselves seriously, as heavily ironic commentary on the politics of the day - think El Topo, Dirty Little Billy, Doc. Most of these were failures - El Topo once considered a cult film, is virtually unwatchable now.<br /><br />"But the serious Post-Mods did leave a legacy. Since the mid-1980s, a number of films have deployed the same heavy irony, although politics is no longer a major concern. Among the first noticeable of these revised Post-Mods was the 'Brat Pack'version of the Billy the Kid story, Young Guns. This film sold very well, but largely due to the all-star cast involved; most critics did recognize a deeper problem with it, that it was difficult to determine what of it was serious, what comedic, and what just pure self-indulgence, as in the infamous peyote sequence (which, already bad, nonetheless left such an impression it got redone in Tony Scott's abysmal Domino).<br /><br />"This problem now really defines the Post-Mod Western. Watching these films, are we indulging in a fantasy, the plot and themes to be taken seriously despite the irony? Or is the irony simply a cheap and easy form of over-intellectualized comedy? The lack of any clear answer is the real lasting impression any of these films leave with us."