Een briljante en economisch gefotografeerde karakterstudie. Andere gebruikers hebben opmerkingen gemaakt over de plot, over dit en over dat, wat dan ook. Let op het subtiele gebruik van voortekenen en afleiding (of dwaalsporen) door de hele film heen. Juist om die reden moet ik hem nog een keer zien. De voor de hand liggende toepassingen zijn de digitaal opgenomen close-ups in het gedempte licht van de huid van de Romeinse meesters in de kerkkunst, die leiden naar de parallelle foto's van de huid als de acteurs elkaar aanraken... maar let vooral op de gebalde hand op het laken aan het eind van die scène, die later wordt gevolgd door een montage van gebalde handen op oeroude beeldhouwwerken (met hier en daar een engel) en de bijna voorlaatste foto van een hand bij de ontknoping... Filmstijl, zeer specifieke muziekkeuze en dergelijke voorspelbare zaken dragen allemaal bij tot een intrigerende karakterstudie van een individu dat in emotionele beroering komt door een uiterst subtiele regisseursstijl. De scène in de bar met het barmeisje wanneer Bruce de liefde uitlegt <0xE2><0x80><0x93> en alleen al de laatste scène is de prijs waard van welsprekende momenten van ingehouden emotie.
A brilliant and economically photographed character study. Other users have commented on plot, on this and that, whatever. Please note the gentle use of foreshadowing and diversion (or red herrings) throughout the film. I must see it again for this very reason. The obvious uses are the digitally filmed closeup shots in low-light of skin in Roman church art masterpieces leading up to the parallel shots of skin when the actors touch ... but note in particular the clenched hand on the sheet at the end of that scene, to be followed later by a montage of clenched hands on ancient statuary (interspersed with an angel) and the almost penultimate shot of a hand at the denouement .... Cinematic style, very specific choices of music, and such foreshadowing all enhance an intriguing character study of an individual descending into emotional turmoil with superbly subtle directorial style. The scene in the bar with the barmaid when Bruce explains love -- and the final scene alone are worth the price of admission for eloquently filmed and acted moments of understated emotion.