Ross Boyask & Phil Hobden hebben in deze film een werk gemaakt dat zo afschuwelijk is dat het onweerstaanbaar is.<br /><br />Als je je de verschrikkelijke fotoverhalen herinnert uit de meisjesstrips uit de jaren tachtig (zo briljant geïmiteerd in de Britse volwassenenstrip Viz) stel je dan een versie van een bewegende film met geweld voor, en je zult het gevoel en de presentatie van deze film grotendeels begrijpen.<br />De verhaallijn zelf is een armzalige versie van The Crow, zonder alle coolheid natuurlijk, en zonder het uitzonderlijke gevoel van empathie voor de hoofdfiguur. Waar The Crow een duistere, broeierige, gotische briljantheid bezat, met een klassieke en gedenkwaardige score, faalde deze film in alles... behalve dat hij slecht was, natuurlijk. Als wraakverhaallijnen drankjes waren, zou The Crow een goede champagne zijn, terwijl 10 Dode Mensen water zou zijn met een pss-smaakje.<br />Waar het bij de verhaallijn faalt, faalt het even spectaculair bij de actiescènes. De vechtscènes zijn duidelijk gekunsteld en slecht uitgevoerd, en de bloederige effecten zijn geniaal slecht.<br />Het acteren zelf is zo verschrikkelijk slecht, dat de kijker gedwongen is de mogelijkheid in overweging te nemen dat Boyask de traditionele audities links heeft laten liggen en in plaats daarvan de minder orthodoxe methode heeft gekozen: hij benaderde waarschijnlijk uitziende personages in bars en vroeg hun of ze in zijn film wilden spelen. Serieus, het acteren is zo slecht, dat op sommige momenten zelfs het lopen geforceerd en onecht overkomt. Het verhaal van Doug Bradley bezegelt de overeenkomst. Het komt over als een slecht geschreven nabeschouwing, een toevoeging aan het storyboard van de film. Het is bijna alsof de regisseur zich realiseerde dat het acteertalent binnen de cast absoluut niet in staat was om het nogal saaie verhaal te vertellen, en het erbij gooide als een noodzakelijk kwaad. Maar de film is er des te beter om.<br />En daarin ligt de genialiteit van deze film. Hij is zo onbedoeld slecht dat hij je dwingt om te blijven kijken, tot en met het nogal voorspelbare en clichématige einde. Je moet naar het opzettelijk afschuwelijke genie van Peter Jacksons film _Bad Taste_ uit 1987 kijken om dit soort gruwelen te zien. Terwijl films dit slechte opzettelijk over het hoofd zien door te proberen het afschuwelijk te maken, slaagt deze film er per ongeluk in om er een schepje bovenop te doen... Dat maakt deze film de moeite waard om te zien.<br />Ik zou deze film graag een 10 hebben gegeven, al was het alleen maar omdat de maker zich er niet voor schaamt dat hij hem heeft uitgebracht. Uiteindelijk heb ik hem een ster gegeven, omdat 'afschuwelijk' de beste omschrijving is... en daarom moet je hem ook zien.
Ross Boyask & Phil Hobden have created, in this movie, a work so awful that it is utterly compelling.<br /><br />If you remember the dreadful photo stories from the girly teen comics of the 80's, (so brilliantly parodied in UK adult comic Viz) then imagine a moving picture version with violence, and you will be most of the way toward understanding the feel and presentation of this film.<br /><br />The storyline itself, is a poor version of The Crow, without all the coolness of course, and without the exceptional feeling of empathy for the main character. Where The Crow had dark, brooding, Gothic brilliance, with a classic and memorable score, this movie failed at everything... except at being bad, that is. If revenge story lines were drinks, The Crow would be a fine vintage Champagne, whereas 10 Dead Men would be p*ss flavoured water.<br /><br />Where it fails in the storyline department, it fails equally as spectacularly in the action genre department. The fight scenes are patently contrived and badly executed, and the gore effects brilliantly poor.<br /><br />The acting itself is so appallingly bad, that the viewer is forced to consider the possibility that Boyask abandoned the traditional auditioning route, and instead opted for the less orthodox method of approaching likely looking characters in bars, and asking them if they wanted to be in his movie. Seriously, the acting is so bad, that at times even the walking looks strained and put-on.<br /><br />Doug Bradley's narration seals the deal. It comes across as a badly written afterthought; an addition to the moving picture storyboard. It's almost as if the director realised that the acting talent within the cast pool was utterly incapable of putting the rather tired storyline across, and threw it in as a necessary evil. The movie is however, all the better for it.<br /><br />And therein lies the brilliance in this movie. It is so unintentionally bad, that it compels you to keep watching, right up to the rather predictable and clichéd ending. One needs to look to the deliberately awful genius of Peter Jackson's 1987 movie "Bad Taste" to see this sort of dreadful. Where movies deliberately made this bad miss the mark of awful by the very act of trying to be such, this movie succeeds in spades entirely by accident... It is that which makes this movie worth watching.<br /><br />I would have loved to have given this movie a 10 vote, if for no other reason than the maker's sheer lack of shame for releasing it. In the end, I gave it one star, because awful REALLY IS the best description for it... and that's why you should watch it.