De mensen vergeten de geweldige komedie die de komieken Steve Martin en Rick Moranis maken. Van Little Shops of Horror tot L.A. Stories en Parenthood, Martin en Moranis zijn net zo grappig en getalenteerd als Wilder en Pryor of zelfs Martin en Lewis. Ze zijn niet alleen grappig, maar ze hebben ook een chemie waardoor de twee acteurs verschillende personages kunnen spelen. In My Blue Heaven bewijst Steve Martin dat hij Italiaans kan spelen. Sinds Al Jolsen maakt een acteur een nationaliteit niet meer zo goed belachelijk door het zo onecht te doen. Dit is een van de weinige perfecte komedies die een komedie zonder grappen vertelt. De personages maken de film alleen al grappig, ook al zijn ze er niet op uit om je aan het lachen te maken. Nou ja, sommige wel, maar het drama van de film maakt je aan het lachen. In een verhaal als dit kunnen de personages geen kwaad doen.
People forget about the amazing comedy that comedians Steve Martin and Rick Moranis have. From Little Shops of Horror, to LA Stories and Parenthood, Martin and Moranis are equally as funny and talented as Wilder and Pryor or even Martin and Lewis. They are not only funny but have a chemistry that allow the two actors to be different characters. In My Blue Heaven, Steve Martin proves he can play Italian. Not since Al Jolsen does an actor make fun at a nationality so well by doing it so fake. This is one of very few perfect comedies that tells a comedy without jokes. The characters alone make the movie funny, even though they are not aiming to make you laugh. Well, some are, but the overall drama of the movie makes you laugh. In a story like this, the characters can do no wrong.