Soms is het beter om de dingen met rust te laten. Terwijl de oorspronkelijke 48 Hours een goed geschreven en gespeelde versie was van de 'vriendjes-met-de-politie'-films, is het vervolg ongeïnspireerd en een verkorte versie van de eerste film. Het publiek verliest al snel de belangstelling voor de personages die ze zijn gaan bekijken. Murphy en Nolte voegen geen diepte of ontwikkeling toe aan de personages die hen ooit beroemd hebben gemaakt. Het lijkt een film te zijn waarin de cast en de crew het productieproces hebben doorlopen en aan het eind een flink salaris hebben ontvangen. Helaas ontdekt het publiek na het betalen van de toegangsprijs dat je, als je nog een 48 Hours wilt zien, beter het origineel kunt bekijken.
Sometimes it's better to leave things alone. Whereas the original 48 Hours was a well written and acted version of the "buddy-cop" films, the sequel is uninspired and drawn out version of the first. The audience soon loses interest in the characters that they have come to watch. Murphy and Nolte do not add any depth or growth to the characters that once made them famous. It appears to be a film where the cast & crew walked through the motions of production and collected a hefty paycheck at the end. Unfortunately the audience discovers after paying the price of admission, that if you want another 48 Hours, watch the original.