Je zou denken dat de bbc en ITV alles uit de grote tv-programma's uit het verleden zouden willen uitmelken. De Glittering Prizes staan op één lijn met grootheden als I Claudius, Fall of Eagles en Days of Hope. Ik betwijfel of de banden verloren of weggegooid zijn. Als de bbc de oude vlekkerige 50's-opname van George Orwells 1984 voor zijn jubileum kon produceren, hebben ze deze in hun kluis liggen.<br />De plot deed me denken aan de Up-serie, waar een groep kinderen elke 7 jaar wordt bezocht om te kijken hoe het met hen gaat. The Glittering Prizes was fictie, maar duidelijk gebaseerd op echte personages die in de jaren vijftig in Cambridge studeerden en carrières maakten, sommige succesvol, andere niet. Ik zal nooit de scène vergeten met Tom Conti in zijn goedkope kamer, met 'Oh Mein Papa' op de radio, of de jongen die, toen hem werd gevraagd wat voor auto het gezin had, antwoordde dat ze voeten hadden. De evocatie van de jaren vijftig en zestig bracht zoveel herinneringen boven. Het script was sprankelend, het acteerwerk voortreffelijk en het concept dateerde van vóór de ensemblefilms en realityshows.<br />De tv is echt bergafwaarts gegaan sinds dit soort programma's zijn gemaakt. We hebben misschien meer kanalen, maar het resultaat is middelmatig. Het mooiste van alles was dat ze de boodschap overbrachten zonder hun toevlucht te nemen tot schuttingtaal. Net als anderen zou ik dit graag op dvd willen zien.
One would think that the BBC and ITV would be out to milk every last penny from the great TV programmes of the past. The Glittering Prizes ranked along with such greats as I Claudius, Fall of Eagles and Days of Hope. I doubt that the tapes have been lost or discarded. If the BBC could produce the old blotchy 50's recording of George Orwell's 1984 for its anniversary, they have got this one tucked away in their vaults.<br /><br />The plot reminded me of the Up series, where a group of children are visited every 7 years to examine how they are faring in life. The Glittering Prizes was a work of fiction, but obviously based on real life characters who attended Cambridge in the 1950's and went on to careers, some successful, some not. I will never forget the scene with Tom Conti in his cheap rooms, with "Oh Mein Papa" playing on the radio, or the young boy when asked what kind of car the family had, replied that they had feet. The evocation of the 50's and 60's brought back so many memories. The script was sparkling, the acting superb and the concept predated all the ensemble films and reality shows.<br /><br />TV has really gone downhill since programmes like this were made. We may have more channels, but the result in mediocrity. Best of all, they were able to get the message across without resorting to gutter language. Like others, I would like to see this on DVD.