Ik heb het gevoel dat de belangstelling voor deze film grotendeels te danken is aan het feit dat hij MOET goed zijn. Het idee is goed. Er is, voor zover ik weet, precies één keer een film van gemaakt: voor zover ik weet is geen enkele andere film in de geschiedenis een remake, een voorbode, een kopie, een parodie of een trouw eerbetoon. Er is echt niets beters (of slechter) om het mee te vergelijken. Coppola heeft de film gemaakt, tussen 'The Godfather' en 'The Godfather Part II', twee films die algemeen, zij het onjuist, worden beschouwd als de beste aller tijden, met een getalenteerde crew en zonder duidelijke fouten. Hoe weinig (of hoeveel) positieve deugden hij ook mag hebben, hij heeft weinig positieve tekortkomingen. Over het geheel genomen is het waarschijnlijk wel oké en zeker de moeite waard om één keer te zien.<br /><0x3E> Spoilers volgen...<br /><0x3E> Maar zelfs de kampioenen van de film kunnen toch wel zien hoe pijnlijk saai het grootste deel ervan is. Het is inderdaad deprimerend, want het is altijd deprimerend om twee uur in het gezelschap te verkeren van iets of iemand zonder energie, zonder leven en zonder veel gedachten. En dan heb ik het niet over Harry Caul (hoewel ik dat wel zou kunnen doen), maar over de film zelf. Coppoloa is net zo obsessief met het noteren van elk oninteressant detail over mensen en gebeurtenissen als ik.' Als het proces van het bekijken van de minutae van de afluisterapparatuur soms (zoals in de openingsscène, waarin we zien hoe de titelconversatie in de eerste plaats werd opgenomen, of de reeks waarin Caul geduldig en methodisch door wat klinkt als willekeurige kraakgeluiden heen gaat om volledige, begrijpelijke zinnen te krijgen, of zelfs de handelsshow, waar zaken van het moment eruitzien alsof ze ter discussie staan), dan komt dat doordat het soms ergens heen gaat. Maar Coppola weet niet hoe hij moet opbouwen. Als de sleutelzin 'Hij zou ons vermoorden als hij de kans kreeg' uit de soundtrack naar ons toe springt, dan is dat omdat het ergens heen gaat. Het is een boeiend moment, maar alleen omdat we vermoeden dat de zin iets te betekenen heeft. Slechts geleidelijk dringt het tot ons door dat we nooit te horen zullen krijgen wat hij te betekenen heeft; en we zullen ook nooit meer bewijs krijgen, zelfs niet het kleinste flintertje dat ons zou kunnen helpen om erachter te komen. En deze zin zet het verhaal op geen enkele manier in beweging. Harry wordt nog paranoïder als gevolg van het horen van de zin, maar terwijl hij nog koortsachtiger te werk gaat, lijkt hij niet in een bepaalde richting te gaan.<br />Een andere schrijver noemt Coppola's film 'een geweldige paranoïde karakterstudie vermomd als een thriller', en zegt vervolgens dat de film op beide niveaus goed werkt. Deze visie had niet slechter kunnen zijn. Als 'The Conversation' goed zou werken als thriller, zouden we ons niet druk hoeven te maken over de waanzin van de hoofdpersoon en het feit dat iets wat we zien misschien helemaal niet gebeurt, alleen maar om het verhaal te begrijpen; en als het zou werken als een paranoïde karakterstudie, zouden we niet hoeven te denken dat sommige van Harry's waanideeën helemaal geen waanideeën zijn om er belangstelling voor te hebben. Dit laat de mogelijkheid open dat de film werkt als een combinatie van een paranoïde karakterstudie en een thriller; maar als dat het geval zou zijn, zou het minder saai moeten zijn.<br />De 'dubbelzinnige' Het einde is een simpele uitvlucht, en dat is ook de reden waarom de laatste shot van Harry's tot op de grond toe afgebrande kamers, die HEEL schokkend en eng moeten zijn, vrijwel geen kosten met zich meebrengt. Dubbelzinnige eindes werken alleen als er ten minste één bevredigende ondubbelzinnigheid in zit. Die is hier niet te vinden. Dit is het beste wat ik kan bedenken: Harry is weer door is-collega's te grazen genomen, net als op de beurs. Het apparaat waarvan hij dacht dat het nep was, het apparaat dat zogenaamd een verafgelegen afluisterapparaat was dat elke telefoonontvanger waar ook ter wereld in een echte microfoon zou veranderen, wat in feite ook gebeurde, en Harry vernietigde alles in zijn flat op zoek naar een pas geïnstalleerd afluisterapparaatje, terwijl het enige aanwezige afluisterapparaatje het afluisterapparaatje was dat er al die tijd al was geweest.<br />De moord, of de vermeende moord, of de ingebeelde moord (wat het ook was) is, volgens deze theorie, weinig meer dan een dwaalspoor. Dit bevalt me niet, maar je moet het me niet kwalijk nemen als de film niet weet waar hij over gaat.
My hunch is that the buzz surrounding this film is largely due to the fact that it OUGHT to be good. The idea is a good one. It's been made into a film, so far as I can tell, exactly once: no other film in history that I'm aware of is a remake, a foreshadowing, a knock-off, a parody or a faithful homage. There's really nothing better (or worse) to compare it to. Coppola made the film, between "The Godfather" and "The Godfather Part II", two films which are widely, if incorrectly, regarded as among the best of all time, with a talented crew and without any obvious mistakes. However few (or many) positive virtues it may have it has few positive failings. On balance it's probably okay, and certainly worth watching once.<br /><br />Spoilers follow...<br /><br />But surely even the film's champions can see how painfully boring most of it is. It's depressing, all right, because it's always depressing to spend two hours in the company of someone or something with no energy, no life and not very many thoughts; and I'm not referring to Harry Caul here (although I could be), but to the film itself. Coppoloa is as obsessive about getting down every little uninteresting detail about people and events he doesn't understand the significance of, as his protagonist is; if the process of watching the minutae of bugging is SOMETIMES involving (as in the opening scene, where we see how the title conversation was recorded in the first place; or the sequence in which Caul patiently and methodically sifts through what sound like random crackles in order to pull out complete, comprehensible sentences; or even the trade show, where matters of moment look as though they might be under discussion), this is because it's sometimes going somewhere. But Coppola doesn't know how to build. When the key sentence "He'd kill us if he got the chance" leaps out of the soundtrack at us, it's an arresting moment, but only because we suspect that the sentence means something. Only gradually does it dawn on us that we're never going to be told what it means; nor will we be given any further evidence, not even the thinnest little sliver, that might help us work it out. Nor does this sentence move the story forward in any way. Harry gets more paranoid as a result of hearing the sentence but while he moves around more frantically he doesn't seem to be going in any particular direction.<br /><br />Another writer calls Coppola's film "a great paranoid character study disguised as a thriller", and goes on to say that it works well on either level. This view could not be more wrong. If "The Conversation" worked well as a thriller, we wouldn't need to invoke the central character's madness, and the fact that any particular thing we see may not really be happening at all, simply to make sense of the story; and if it worked as a paranoid character study, we wouldn't need to think that some of Harry's delusions may not be delusions at all in order to be interested in them. This leaves open the possibility that the film works as a COMBINATION of paranoid character study and thriller; but for that to be the case it would have to be less tedious.<br /><br />The "ambiguous" ending is a simple cop-out, which is why the final shot of Harry's smashed-to-bits rooms, which OUGHT to be shocking and creepy, carry almost no charge whatever. Ambiguous endings only work when there is at least one satisfying disambiguation in there somewhere. There's none to be had here. This is the best I can come up with: Harry has been had by is colleagues again, just as he was at the trade show. The device he thought was fake, the one which would purportedly a distant wiretapper to turn any telephone receiver anywhere in the world into a live microphone, in fact WORKED, and Harry destroyed everything in his flat looking for newly-planted bug when the only bug present was the one that had been there all along.<br /><br />The murder, or would-be-murder, or imagined murder (whichever it was), is, on this theory, little more than a red herring. I don't like this, but don't blame me if the film doesn't know what it's about.