Misschien is treuzelen niet het juiste woord, want terwijl ik dit schrijf, heb ik het theater nog maar een half uur geleden verlaten... Maar ik voel nog steeds mijn hart in mijn borst samentrekken, en mijn gedachten gaan nog steeds heen en weer over wat ik net heb gezien. In mijn ervaring zijn dat het soort films dat je bijblijft.<br />Voor _Beyond Borders_ zijn er van beide kanten veel recensies geweest, en ik denk dat het komt doordat je jezelf als filmkijker kent. Als je het soort persoon bent dat een film kan BEGRIJPEN in plaats van er alleen maar naar te kijken, dan zul je vliegen uit je ogen vegen en opspringen bij elke plotselinge vuurstoot. Je zult overweldigd worden door de wanhoop om je heen, en je zult wanhoop en hulpeloosheid voelen, en je zult denken: 'Goed voor die mensen die naar Ethiopië/naar Tsjetsjenië/naar Cambodja gaan. Ik ben zo blij dat er iemand is die helpt,' en dan zul je je diep in je hart schamen als je beseft dat je denkt dat je een gouden ster verdient, alleen maar omdat je hebt gekozen voor een film over de Zusters van Liefde in plaats van The Texas Chainsaw Massacres.<br />En ja, daar is het liefdesverhaal. Deze zal ik geweldig vinden. Nogmaals, het komt erop neer dat je jezelf toestaat in een film te geloven, en dat je ervan uitgaat dat je overtuigd zult worden. Ik zou Angelina Jolie en Clive Owens er in elk geval nooit van beschuldigen dat ze geen chemie met elkaar hadden, aangezien ik tijdens de meeste scènes die ze samen speelden geen lucht kreeg. Beide acteurs blonken uit in hun rol, zowel samen als afzonderlijk.<br />Nee, het was geen snelle film. Hij zat niet vol geestige, bijtende dialogen of fantastische autoachtervolgingen. Er waren geen grappen over lichaamsfuncties. Hij was gewoon oprecht, krachtig en goed (in elke zin van het woord). Hoewel hij geenszins perfect was, gaf ik hem met plezier een tien voor uitmuntendheid.<br /><br />
Perhaps lingering is the wrong word, since as I write this, I only left the theater about 30 minutes ago... But I can still feel my heart clenched in my chest, and my mind is still rolling back and forth over what I've just seen. In my experience, those are the kinds of films that stay with you.<br /><br />There have been a lot of reviews on both sides as far as Beyond Borders goes, and I think it comes down to knowing yourself as a movie viewer. Beyond Borders presents you with a glimpse of the world, and it asks you to believe in it, to internalize it. If you're the kind of person who can EXPERIENCE a film, rather than just kick back and watch it, than you'll be brushing flies out of your eyes, and jumping at every sudden burst of gunfire. You'll be overwhelmed by the desperation around you, and you'll feel despair, and helplessness, and you'll think "Good for those people who go to Ethiopia/to Chechnya/to Cambodia. I'm so glad someone's helping," and then deep down, you'll be ashamed to realize that you think that just because you elected to see a movie about Relief Workers rather than The Texas Chainsaw Massacres, you deserve some sort of gold star.<br /><br />And yes, there is the love story. And if you love love stories (as do I) you'll love this one. Again, it comes down to how much you'll let your self believe in a movie, and how much you expect to be convinced. Certainly, I would NEVER accuse Angelina Jolie and Clive Owens of sharing no chemistry, as I was completely unable to breathe during most of the scenes they shared. Both actors excelled in their roles, together and separately.<br /><br />No, it wasn't fast-paced. It wasn't full of witty acerbic dialogue, or fantastic car chases. There were no jokes about bodily functions. It was just sincere, and powerful, and good (in every sense of the world). Though it was by no means perfect, I gladly rated it a 10 for excellence.<br /><br />