Ik was teleurgesteld. Nadat ik, vanaf het moment dat ik er lucht van kreeg, dolblij was geweest om deze film te zien, verliet ik het theater in een staat van verbijstering. Hoe konden zo'n meesterlijke regisseur en een schare getalenteerde artiesten en crew zulke betekenisloze en zinloze kletskoek produceren? Sterker nog, hoe hadden ze bijna de hele bevolking voor de gek kunnen houden door te denken dat ze echt een goede film hadden gemaakt? Op dit moment staat de film nummer 250 in de IMDb-top 250. De nummer 271ste beste film aller tijden? Neem je me in de maling?<br />Brad Pitt slaagt er niet in ook maar één eerlijke emotie te registreren. Ik geloof niet dat zijn gezichtsuitdrukking gedurende het hele tweede en derde halfuur van de film ook maar één keer veranderde. Benjamin Button zelf lijkt in de verste verte niet op een personage dat volledig ontwikkeld is. Hij speelt piano en vindt Daisy aardig. Dat is alles wat we van hem weten. O, maar hij veroudert achterwaarts. Maar dat feit verleent absoluut geen enkele vorm aan de hele film tot aan het einde van de film, toen de schrijvers een goedkope uitweg nodig hadden om uit de totale puinhoop te komen waarin ze zichzelf hadden gemanoeuvreerd, het is zoiets als: 'Wacht eens even, we kunnen onmogelijk een Oscar verdienen als deze film echt goed afloopt, laten we onze hoofdfiguur iets laten doen wat alleen maar een complete S.O.B. Het is een goedkoop, makkelijk te lezen boek.<br />De special effects zijn subliem, laat deze recensie de inspanningen van het technische team niet tenietdoen. De personages veranderen fysiek drastisch, maar ze ondergaan geestelijk geen enkele verandering. Ze zijn allemaal statisch. Het is bijna alsof de acteurs te veel vertrouwen hadden in de teams die de kostuums en decors maakten en niet eens de moeite namen om hun personages een ander tintje te geven. Naar mijn mening waren Benjamin en Daisy ontzettend saai, en was de Klokkenmaker die twee minuten de tijd kreeg om te oefenen een veel interessanter personage dan die twee. Elke scène in het ziekenhuis maakte een eind aan de vaart die de film kreeg, ze brachten gewoon alles tot stilstand. De scènes hadden absoluut geen enkele zin, de momenten van onthulling waren volkomen voorspelbaar, en hoe vaak hebben we een film nodig die is gemaakt door iemand die een dagboek leest? En godallemachtig, Daisy's zuidelijke accent werd zo'n tien keer zo dik als ze in het ziekenhuis lag te sterven, en dat was in de eerste jaren van haar leven ook zo geweest. Raar...<br />Alles bij elkaar leek de film in een laboratorium te zijn gebrouwen om prijzen in de wacht te slepen. Maar de filmmakers vergaten een paar belangrijke dingen: ontwikkelde personages, betekenisvolle scènes, conflicten en een geloofwaardige afloop.
Disappointed I was. After being thoroughly excited to see this film ever since I first caught wind of it, I left the theatre in a state of bewilderment. How could such a masterful director and a bevy of talented performers and crew produce such meaningless and pointless drivel? More than that, how could they have fooled damn near the entire population into thinking they had actually made a good film? At this moment the film is #71 on the IMDb top 250. The #71st best movie of all time? Are you kidding me?<br /><br />Brad Pitt fails to register a single honest emotion. Pitt utters every single line in exactly the same manner. I don't think his facial expression changed once throughout the entire 2 and half hour run time. Benjamin Button himself is not even remotely close to a fully developed character. He plays piano and likes Daisy. That's all we know about him. Oh, but he ages backwards. Yet that fact lends absolutely no circumstance to the entire picture until the very end of the movie when the writers needed a cheap copout in order to get out of the complete mess that they had put themselves in, it's like "Wait a minute, we can't possibly earn an Oscar if this thing actually ends happily, let's make our main character do something only a complete S.O.B. would do to create some tension and then completely excuse him for it." It's cheap, easy-way-out writing.<br /><br />The special effects are superb, do not let this review diminish the efforts of the technical team. The characters change drastically physically, yet they do not go through a single change mentally. They are all static. It's almost as if the performers put too much faith in the make up and effects teams and didn't even bother to put a different edge on their characters. In my opinion, Benjamin and Daisy were utterly boring, the Clockmaker who is given two minutes of runtime was a far more interesting character than those two. Every scene in the hospital halted any momentum that the film was gaining, they simply brought everything to a dead stop. There was absolutely no point to the scenes at all, the moments of revelation were completely predictable, and how many times do we need a film that is set up by somebody reading a diary? And holy crap, Daisy's southern accent miraculousy became about ten times as thick as she lay dying in the hospital than it did in the early years of her life. Weird....<br /><br />All told, the film seemed like it was brewed in a lab to win awards. However, the filmmakers forgot a couple of important things: developed characters, meaningful scenes, conflict, and a believable ending.