Deze film maakt me altijd aan het huilen. Maar de tranen worden nooit gemanipuleerd. De presentatie van het materiaal is zo waarachtig en echt <0xE2><0x80><0x93> op geen enkele manier sentimenteel of gekunsteld. De uitvoeringen zijn overal prachtig. Phyllis Frelich en Ed Waterstreet zijn fantastisch en Mare Winingham kan niet beter. Twee van de meest adembenemende scènes komen in deze film voor <0xE2><0x80><0x93> de scène waarin Wininghams personage geconfronteerd wordt met de opmerking van haar moeder over haar onverantwoordelijke gedrag en de scène waarin Wininghams personage alleen in de kerk is. Als deze film (met name deze scènes) geen gat in je borst slaan, ben je niet menselijk meer.
This film never fails to make me cry. However, it never manipulates the tears. There's such a truth and realness to the presentation of the material - not maudlin or contrived in any way. The performances are wonderful all around. Phyllis Frelich and Ed Waterstreet are superb and Mare Winingham couldn't be better. Two of televisions most breathtaking scenes are in this movie - the scene where Winingham's character confronts her mother's comment about being irresponsible and the scene where Winingham's character is alone in the church. If this movie (specifically these scenes) don't punch a hole in your chest than you aren't human.