Ik waardeer de inspanning die achter YEELEN zit. Het is in elk geval anders. De film is een volksverhaal, compleet met een heleboel magische en simplistische buitenscènes. Het zag er letterlijk uit alsof de regisseur het halfwoeste platteland op was gegaan en deze legende had gefilmd met behulp van alle dorpelingen die hij kon vinden. De scènes en het acteerwerk waren heel natuurlijk en de monsters/geesten waren mensen die eenvoudige kostuums droegen die waren geïnspireerd op traditionele stamverf en -maskers. Mijn probleem met de film is dat het niet zozeer een film in de westerse zin van het woord is, maar meer het werk van een etnoloog of socioloog die een stamverhaal filmt. Dus dit is belangrijk als een bewaard gebleven verslag van hun cultuur, maar eerlijk gezegd vond ik het na een tijdje vreselijk saai en zwaarwichtig worden. Je moet echt een sterke motivatie hebben om dit te zien en je moet de kwaliteit van de film niet door de vingers zien.
I appreciate the effort behind YEELEN. It is certainly different. The film is a folktale complete with lots of magic and simplistic outdoor sets. It literally looked as if the director went into the semi-desert countryside and filmed this legend using whatever villagers he could find. The sets and acting were very natural and the monsters/spirits were people wearing simple costumes inspired by traditional tribal paints and masks. My problem with the film is that it is less a MOVIE in the Western sense, but more like the work of a ethnologist or sociologist filming a tribal folktale. So, this is important as a preserved record of their culture, but honestly, to me it became awfully dull and ponderous after a while. You really need to have a strong motivation to watch this and can overlook the slapped together quality of the film.