Ik weet dat Marcel Carné een genie is als filmmaker, de acteurs in de film zijn de crème de la crème van de Franse film van de jaren dertig, maar deze film heeft zo weinig samenhang dat ik er ongeveer 3/4 van de tijd uit ben geweest.<br />Naar mijn bescheiden mening moet een film in de eerste plaats intelligent zijn in wat hij probeert te vertellen. Filmen is verhalen vertellen. _Art-pour-l'art_ is een pretentieuze pose. Het is jammer dat je een weekverhaal verbergt achter 'kunstig' filmen.<br />De grote Marcel Carné heeft duidelijk betere films gemaakt dan deze. De Quai de Brumes, die slechts een jaar later (in 1938) werd gemaakt, is een goed voorbeeld, en het is geen wonder dat hij zelfs nu nog onvergetelijk is. Niemand kan ooit Jean Gabins zowel ingetogen als hartstochtelijke acteerwerk vergeten.<br />Hier, in Drole de Drame, hebben we geweldige acteurs die helemaal losgaan, tot alles volkomen uit de hand loopt. De klassieke, krankzinnige komedie van een type dat je nooit eerder in een Franse film hebt gezien (en misschien ook nooit meer daarna). Het geheel is helaas te veel van het goede. Je krimpt ineen en verliest je belangstelling.
I know, Marcel Carné is a genius of a filmmaker, the actors in the film are the cream-de-la-cream of French cinema of the 30s an onward, BUT - this film here lacks so much of a coherent storyline that I dropped out about 3/4 of the way.<br /><br />In my humble opinion, a film first and foremost should be intelligent in what it tries to tell. Film-making is storytelling. Art-pour-l'art is a pretentious pose. Hiding a week storyline behind "artful" filming is a shame.<br /><br />The great Marcel Carné obviously made better films than this one. Quai de Brumes, made just one year later (in 1938) is a stand-out example and small wonder it is unforgettable even today. Nobody can ever forget Jean Gabin's both subdued and passionate acting.<br /><br />Here, in Drole de Drame, we have great actors going wild until everything gets absolutely out of control. The classic screwball comedy of a type never seen before in French cinema (and, possibly, never after). The whole is overdone, unfortunately. This makes you cringe and lose interest.