De beroemde concertcellist Lyla heeft een onenightstand met rocker Louis, die een zoon voortbrengt, Evan (ook wel bekend als August) die stiekem door Lyla's dominante vader naar een weeshuis wordt gestuurd omdat hij denkt dat het kind Lyla's carrière kan schaden. Na deze openingsscènes komen we weer terug in het verhaal als Augustus een jaar of twaalf is. Daarna volgen we de afzonderlijke paden van de drie hoofdrolspelers tot aan hun onvermijdelijke hereniging. Er zijn meer dan duizend woorden voor nodig om alle bespottelijke verhaallijnen te beschrijven. Laten we er maar een paar noemen. August is een muzikaal genie dat Mozart gemakkelijk naar de kroon zou kunnen steken: hij wordt een vaardige gitarist binnen het eerste uur dat hij met een gitaar in aanraking komt; hij begint een symfonie te componeren en te noteren onmiddellijk nadat hem de elementaire toonladders zijn bijgebracht; hij kan een orgel bespelen, compleet met pedalen en pauken, bij de eerste poging; hij is vaardig genoeg om het New Yorks Philharmonisch Orkest te dirigeren; in de laatste scène die we gaan begrijpen heeft hij een zekere mate van buitenzintuiglijke waarneming. Er zijn een paar even absurde dingen te zeggen over Lyla's verhaal. Ik neem aan dat het allemaal goed en wel zou zijn als dit duidelijk als fantasie zou worden gepresenteerd, maar voor zover ik weet, wordt er van ons verwacht dat we een element van geloof aan de gebeurtenissen toekennen. Daar zit een serieus probleem aan vast <0xE2><0x80><0x93> zulke verhalen zijn een stap in de richting van de filosofie van 'je kunt alles zijn wat je wilt', zonder dat er wordt besproken hoe dat kinderen kan frustreren als ze beseffen dat het gewoon niet waar is. Jonge mensen die naar deze film kijken, zouden kunnen geloven dat er prestaties worden geleverd zonder dat er lang en hard wordt gewerkt, hoe getalenteerd ze ook zijn. <br /><br />Freddy Highmar (als August) heeft een innemende aanwezigheid op het scherm en een aanstekelijke glimlach, maar ik weet niet zeker of zijn acteertalent verder reikt dan dat van de charmante buurjongen.<br />Het meest irritante is dat hier de kiem van een goede film ligt. De scènes waarin Augusts gevoeligheid voor alle soorten geluiden wordt geïllustreerd, zijn goed gedaan. Ik weet zeker dat dat voor de meeste muzikanten geldt en ik had ze graag wat gedetailleerder onderzocht. Een deel van het gitaarwerk is uitstekend en ik denk dat er iemand achter de schermen moet hebben gezeten met een ontwikkeld muzikaal gevoel, het is jammer dat die persoon (of personen) niet meer de vrije hand werd gegeven. <br />Dit is een onfortuinlijke miskleun.
(*Spoilers*) Famous concert cellist Lyla has a one night stand with rocker Louis that produces a son Evan (aka August) who is surreptitiously sent to an orphanage by Lyla's controlling father because he believes the child may harm Lyla's career. After these opening scenes we rejoin the story when August is about twelve. Then the separate paths of the three protagonists are traced until their inevitable reunion. It would take more than a thousand words to detail all the preposterous story lines. Let's just consider a few. August is a musical genius who would easily put Mozart to shame: he becomes a skilled guitarist within the first hour of exposure to a guitar; he starts composing and notating a symphony immediately after being shown the basic scales; he can play an organ, complete with pedals and stops, on a first try; he is skilled enough to conduct the New York Philharmonic; in the final scene we come to understand he has a certain level of extrasensory perception. There are some equally absurd things that could be said about Lyla's story.<br /><br />I suppose this would all be well and good if this were clearly presented as fantasy, but as far as I could tell we are expected to ascribe some element of belief to the happenings. There is a serious problem with this--such stories advance the "you can be anything you want to be" philosophy without any discussion of how that can frustrate kids when they realize that it's simply not true. Young people who watch this movie could be led to believe that accomplishments occur without the long hard work required, no matter how talented they are.<br /><br />Freddy Highmar (as August) has a winning screen presence and an infectious smile, but I am not sure his acting ability is beyond that of the charming kid next door.<br /><br />The most infuriating thing is that there is the kernel of a good movie here. The scenes illustrating August's sensitivity to all manner of sounds is well done. I'm sure that this is true of most musicians and I would liked to have seen that explored in more detail. Some of the guitar work is excellent and I think there must have been someone behind the scenes with a developed musical sense, it's too bad that that person (or persons) was not given more free reign.<br /><br />This is an unfortunate misfire.