In de ergste jaren van de depressie waren de populairste sterren niet de meest glamoureuze of aantrekkelijkste. Zoals bleek uit de zeer gerespecteerde Quigley-enqu<0xC3><0xAA>te (waarin eigenaren van bioscopen werden gevraagd naar de kans dat hun publiek zou komen kijken), waren de grootste trekpleisters in het begin van de jaren dertig vriendelijke, aardse types met wie het publiek zich in een tijd van armoede en wanhoop kon identificeren. Daartoe behoorden de komische Will Rogers, de slonzige Marie Dressler van middelbare leeftijd, en de potige Wallace Beery met zijn mopsneus, die in 1931 zijn grootste rol speelde in de film The Champ.<br />Zijn lichaamsbouw betekende dat hij vaak de rol van schurkachtige schurk kreeg toebedeeld, maar hij had genoeg acteertalent getoond om een behoorlijk aantal 'zachtmoedige reus'-rollen te krijgen. In de _Champ_ combineert hij die twee, de ene minuut de stoere bokser, de volgende een toegewijde vader. Hij geeft een voorstelling vol kleine gebaren, waarbij hij deskundig van de ene uitdrukking naar de andere danst. Als hij de emotionele kwetsbaarheid van zijn personage kan laten zien, is de scène dubbel zo aangrijpend door het macho zelfvertrouwen dat hij gewoonlijk tentoonspreidt. De wetenschap dat Beery van de set was, een bruut die zijn vrouw sloeg en iedereen om zich heen pestte, bederft het effect misschien een beetje, maar zelfs met dat in gedachten is zijn voorstelling fascinerend, geloofwaardig en volkomen foutloos.<br />Een regisseur die Beery achter de camera steunt, is een regisseur die zowel dichter als ambachtsman van de filmer koning Vidor was. Vidor blonk uit in het aanmoedigen van naturalisme bij zijn spelers in een tijd waarin toneelspel de norm was. Zijn camera richt zich op Beery voor lange shots, zodat de acteur de tijd heeft om zijn zaakjes te regelen en het personage te ontwikkelen. Vidor geeft de foto ook een scherp randje door een paar mooie achtervolgingsshots te maken. Die zijn meestal in het veld, dus met andere woorden: we deinzen terug voor de acteurs of volgen ze. De eerste soort, waarbij de spelers op de camera afkomen zoals op de opname die de foto opent, geeft de personages aanwezigheid en toont ze als een kracht om rekening mee te houden. De tweede soort, waarbij de camera het personage volgt, trekt ons fysiek hun wereld in. Vidor maakte veel gebruik van dit soort shots, en het is een mooie manier om het publiek betrokken te laten voelen zonder al te veel aandacht te vestigen op de kunstmatigheid van de vorm.<br />Het is misschien een verrassing dat dit verhaal over de band tussen man en vrouw is geschreven door een vrouw, Frances Marion. Maar net als Beery trotseerde Marion de verwachtingen door gewoon heel goed te zijn in wat ze deed. Haar plot voor The Champ leverde haar de tweede van haar twee Oscars op. Het is misschien niet de meest realistische beschrijving van een situatie, maar de emotionele inhoud is heel oprecht, en de vertolking van vastberadenheid en menselijkheid in moeilijke tijden moet een snaar hebben geraakt bij het publiek van die tijd. De dialoog, die aan drie verschillende mensen wordt toegeschreven, is gepast bondig met zinnen die geloofwaardig klinken, maar ook gedenkwaardig en indringend zijn.<br />Afgezien van Beery is de rest van de cast een goed stel. Van alle hoofdrolspelers is Irene Rich de enige die niet opvalt, en ze lijkt er alleen maar te zijn om het rijke, moederlijke type te vertolken. Maar haar opmerking dat ze helemaal niet slecht is en dat haar aanwezigheid de film niet bederft, doet de film geen kwaad. De Champ ziet ook Roscoe Ates in een van zijn grootste rollen, en voor één keer lijkt hij een normaal mens in plaats van de stotterende idioot die hij gewoonlijk moest spelen. Ten slotte is er nog Jackie Cooper, een van de grootste kindersterren van zijn tijd, of van welk tijdperk dan ook. Hoewel het duidelijk is dat de roem de jongen naar het hoofd is gestegen (hij is lang niet zo goed als hij zelf denkt), is hij zeker opgewassen tegen de taak om zijn kant van het verhaal te vertellen. Als hij bij Beery is, speelt hij een echt kind, maar als hij bij anderen is, verheft hij zijn stem en neemt hij zijn maniertjes aan alsof hij een volwassene probeert te zijn. Het is een ontroerende en passende vertolking en heel geschikt voor de toon van het verhaal. En dit was misschien ook de enige keer dat een kindacteur als Cooper zelf een persoonlijkheid kon worden. Zoals de populariteit van Beery, Dressler en consorten bewijst, was dit het tijdperk van de onconventionele superster.
In the worst years of the depression, the most popular stars were not the most glamorous or attractive. As revealed in the highly respected Quigley poll (which surveyed movie theatre owners on who their audiences were most likely to come and see), the biggest draws in the early 30s were friendly, earthy types whom audiences could relate to at a time of poverty and desperation. These included genial comic Will Rogers, middle-aged frump Marie Dressler, and burly pug-face Wallace Beery, who played his greatest role in 1931 feature The Champ.<br /><br />Beery's physique meant he was often cast as villainous thugs, but he had demonstrated enough acting prowess to get a decent number of "gentle giant" lead roles. In The Champ he gets to combine the two, one minute the swaggering pugilist, the next a devoted father. He gives a performance full of tiny gestures, expertly dancing from one expression to another. When he gets to show his character's emotional vulnerability, the scene is doubly poignant coming after the macho confidence he normally displays. The knowledge that off the set Beery was reputedly a wife-beating brute who bullied everyone around him perhaps spoils the effect slightly, but even with this in mind his performance is captivating, believable and utterly flawless.<br /><br />Supporting Beery behind the camera is a director who was both a poet and a craftsman of the cinema  King Vidor. Vidor excelled at coaxing naturalism from his players at a time when theatrical hamming was the par. His camera focuses on Beery for long takes, allowing the actor to potter about doing his little bits of business and developing the character. Vidor also gives the picture bite with some neat tracking shots. These are usually in the field depth, so in other words we are either backing away from the actors or following them. The former kind, with the players advancing on the camera as in the shot that opens the picture, gives the characters presence and show them as a force to be reckoned with. The latter kind, where the camera follows the character, physically pulls us into their world. Vidor used these kinds of shot a lot, and they are a neat way of making the audience feel involved without drawing too much attention to the artificiality of the form.<br /><br />It may come as a surprise that this story of male bonding was written by a woman, Frances Marion. But like Beery, Marion defied expectations simply by being very good at what she did. Her plot for The Champ earned her the second of her two Oscars. It does not perhaps describe the most realistic of situations, but the emotional content is very sincere, and its depiction of determination and human feeling during hard times must have struck a chord with audiences of the day. The dialogue, which is credited to three separate people, is appropriately punchy with lines that sound believable yet are memorable and evocative.<br /><br />Aside from Beery, the rest of the cast are a good bunch. Of all the lead players, Irene Rich is the only one who doesn't stand out, and she seems simply there to fill the wealthy, motherly type. But having said that she is not at all bad and her presence doesn't harm the picture. The Champ also sees Roscoe Ates in one of his largest roles, and for once getting to appear as a normal person rather than the stuttering fool he was usually required to play. Finally there is Jackie Cooper, one of the greatest child stars of his or indeed any era. While it seems clear that fame has gone to the youngster's head (he's not quite as good as he thinks he is), he is certainly up to the task of carrying his end of the picture. He plays a genuine child when with Beery, but when he is around others he deepens his voice and adopts mannerisms as if trying to be an adult. It's a touching and appropriate performance and very suited to the tone of the picture. And this was perhaps also the only time in which a child actor like Cooper could become a personality in his own right. As the popularity of Beery, Dressler et al proves, this was the age of the unconventional superstar.