Jean Delannoy staat bekend als een van de beste (zo niet de beste) adapters van Simenon. In de korte tijd van twee jaar heeft hij twee juweeltjes gemaakt, terwijl de nouvelle vague hem beledigde, en die twee juweeltjes mogen niet over het hoofd worden gezien: 'Maigret tend un piège' en 'Maigret et l'affaire Saint-Fiacre' (1959), allebei aangrijpend, allebei met een eersteklas cast, allebei met een enorme impact. Het eerste is een stedelijke psychologische thriller, het tweede speelt zich af op het platteland, in het kasteel van oude aristocraten.<br />'Maigret tend un piège' is op het eerste gezicht een verhaal over een seriemoordenaar, maar Simenon (1956): niet alleen castte hij Jean Gabin als Maigret, Gabin die de held van Duviviers film was, maar hij gebruikte ook Lucienne Bogaert, die in dezelfde film zijn ex-vrouw was. Bogaert speelde in 1956 de verschrikkelijke drugsverslaafde; in Delannoys film is zij een overbezorgde moeder, trots op haar zoon die beeldhouwer, schilder, kunstenaar, genie had kunnen zijn, als zij zijn buitengewone gaven niet hadden gedwarsboomd.<br /><0x3E> ONDERZOEK NAAR ONDERZOEK NAAR ONDERZOEK NAAR ONDERZOEK NAAR ONDERZOEK NAAR ONDERZOEK NAAR ONDERZOEK NAAR ONDERZOEK NAAR ONDERZOEK NAAR ONDERZOEK NAAR ONDERZOEK NAAR ONDERZOEK NAAR ONDERZOEK NAAR ONDERZOEK NAAR ONDERZOEK NAAR ONDERZOEK NAAR ONDERZOEK NAAR ONDERZOEK NAAR ONDERZOEK NAAR ONDERZO Vanaf het allereerste begin <0xE2><0x80><0x93> en wat ik schrijf is niet echt een spoiler <0xE2><0x80><0x93> weten we dat hij de moordenaar is <0xE2><0x80><0x93> Sidon schreef geen whodunit <0xE2><0x80><0x93> hij is meer geïnteresseerd in de psychologie van de arme sloeber die zijn moeder en zijn vrouw <0xE2><0x80><0x93> een uitstekende Annie Girardot <0xE2><0x80><0x93> zullen proberen te sparen, zonder daarvoor ergens bij stil te staan.<br />De film begint langzaam, maar als hij op gang komt, na ongeveer een half uur, grijpt hij je tot het eind toe aan met steeds meer verbale gewelddadigheid.<br />Nee, Jean Delannoy is niet de middelmatige regisseur die de nouvelle vague vroeger verachtte.
Jean Delannoy stands as one of the best (if not simply the best)Simenon adapters.In the short space of two years he made two gems ,while the nouvelle vague was insulting him ,and these two gems should not be missed:"Maigret tend un piège" and "Maigret et l'affaire Saint-Fiacre" (1959),both absorbing,both featuring a top-notch cast,both packing a real wallop.The first one is an urban psychological thriller,the second one takes place in the country,in the castle of old aristocrats.<br /><br />"Maigret tend un piège" is at first sight a serial killer story ,but Simenon is too subtle a writer to be content with that.And I'm sure that Jean Delannoy had seen Julien Duvivier's sensational film noir "voici le temps des assassins "(1956):not only he casts Jean Gabin as Maigret,Gabin who was the hero of Duvivier's movie,but he also uses Lucienne Bogaert ,who was his ex-wife in the same movie.Bogaert portrayed a drug addict abominable criminal in 1956;in Delannoy's film,she is an over possessive mother,proud of his son who could have been a sculptor,a painter,an artist,a genius,had they not thwarted his outstanding gifts.<br /><br />SPOILERS SPOILERS SPOILERS This son is a very complex character masterfully played by Jean Desailly,who probably found his lifetime part here:he's so intense that he will leave you ill-at-ease.He cries,screams ,begs,almost never stops twitching,and his tragic strength is absolutely incredible."Be a man!!!" Gabin shouts ,whereas he's an impotent little boy ,under his mother's thumb.From the very beginning,-and what I write is not really a spoiler- we know he's the killer,Simenon did not write a whodunit,he's more interested in his poor man's psychology whom his mother and his wife -an excellent Annie Girardot- will try to save ,stopping at nothing for that.<br /><br />The film begins slowly ,but when it hits its stride,after about thirty minutes ,it grabs you till the very end ,with more and more verbal violence.<br /><br />No,Jean Delannoy is not the mediocre director the nouvelle vague used to despise.<br /><br />