Julius Caeser was zowel in historisch opzicht als in Shakespeares beschrijving van hem een raadselachtige figuur. Het lezen van zijn werken in het Latijn is zowel een genot als een wonder. De propaganda van de oorlogen in Gallië legt de basis voor de oorlogsjournalistiek, die de vijand afschildert als iets minder menselijks en de zaak van de indringers als iets nobels en verlichts. Met andere woorden, men kijkt naar de beschrijving van de moord op Caeser door de Bard en naar zijn beschrijving van Caeser als iets anders dan de geschiedenis.<br />Sir John Gielgud was altijd statig in de rol die hij speelde. In de versie uit 1955 was hij een uitstekende Cassius, maar in zijn rol van dictator lijkt hij een beetje afstandelijk. Een recensent beschuldigt hem ervan dat hij een slappeling is en 'overdrijft'. Nou, bedankt voor het delen van die ongevraagde mening. Heston speelt Mozes die Marc Anthony speelt en Jason Robards moppert zijn tekst als Brutus. De echte rol die de toegangsprijs rechtvaardigt, is die van de Brit Richard Johnson, wiens boze, norse Cassius opvalt tegen Robards houten Brutus. Christopher Lee en Robert Vaughn voeren allebei hun rol voortreffelijk uit, net als de dames, Jill Bennett en de altijd beeldschone Diana Rigg. De mooie jongensrol van Octavius van Richard Chamberlain was alleen maar oké en onhandig en de vechtscènes lijken een beetje sneu in vergelijking met wat we vandaag zien. Maar we zijn hier voor Shakespeare, niet voor een schiettent of een bonte cast van duizenden bloederige gevechtsscènes. Ik geef de voorkeur aan de versie uit 1955 met de Ham van de Hammen, Brando als Marcus Antonius en Louis Calhern als Caesar. Daar hebben de grote Gielgud en een bekwame James Mason de respectievelijke rollen van de samenzweerders, Cassius en Brutus, tot in de puntjes uitgewerkt.
Julius Caeser was an enigmatic character historically, as well as in Shakespeare's portrayal of him. Reading his works in Latin is both a delight and wonder. The propaganda of the Gallic Wars lays the foundation for wartime journalism, portraying the enemy as something slightly less than human and the cause of the invaders as something noble and enlightened. Having said this, one looks at the Bard's depiction of Caeser's assassination and his portrayal of Caeser as something different from History.<br /><br />Sir John Gielgud was always stately in whatever role he played. He was an excellent Cassius in the 1955 version but seems a bit distanced in his role as the Dictator. One reviewer accuses him of being a ham and "overacting." Well, thanks for sharing that unshared opinion. Heston plays Moses playing Marc Anthony and Jason Robards grumbles his lines as Brutus. The real role that justifies the price of admission is that of the Brit, Richard Johnson whose angry, sullen Cassius stands out against Robards's wooden Brutus. Christopher Lee and Robert Vaughn both execute their roles splendidly as do the ladies, Jill Bennett and the ever lovely Diana Rigg. The pretty boy role of Octavius by Richard Chamberlain was merely OK and clumsy and the fight scenes seem a bit cranky compared to what we see today. But, we're in it for Shakespeare, not a shoot'em or garish cast of thousands recreating bloody battle scenes.<br /><br />I prefer the 1955 version with the Ham of hams, Brando as Mark Antony and Louis Calhern as Caesar. There, the great Gielgud and a competent James Mason made the respective roles of the conspirators, Cassius and Brutus sparkle.