Vergeleken met veel oorlogsfilms die Amerika's betrokkenheid bij Vietnam uitbeelden, heeft 'Go Tell the Spartans' de wereld niet in vuur en vlam gezet vanwege de zeer ingehouden stijl en de geringe middelen, maar vanwege het feit dat het verhaal zich concentreerde op een stabiel karakter en een situatie die zich voordeed. Het bleef een zorgzaam aangrijpend en keihard grimmig verhaal dat liet zien dat er geen helden waren en dat er niets te winnen viel met deze oorlog. Vooraan staat de indrukwekkende aanwezigheid van Burt Lancasters geïnspireerde optreden, die zijn dialoog uitblaft, maar een waarlijk oprecht contact met zijn grotendeels onvoorbereide soldaten onderhoudt. Hij doet dat niet uit trots, want hij weet dat dit niet de juiste plaats daarvoor is.<br />Vietnam, 1964. Het is nog niet volledig ingezet in de Vietnamese jungle, maar majoor Asa Barker heeft opdracht gekregen een barricade op te richten bij een verlaten post in Muc Wa (waar 10 jaar eerder 302 Franse soldaten door de Vietcong werden afgeslacht), maar tot zijn beschikking staan slechts een paar Amerikaanse soldaten en een zootje ongeregeld Vietnamese vrijwilligers. Algauw maakt het zootje ongeregeld zich bekend, en tegen een overweldigende overmacht slaagt het erin de barricade in handen te krijgen.<br />Geregisseerd door Ted Post (die in 'Hang Em' High' en 'Magnum Force' duidelijk Clint Eastwood imiteert... en die ook de bizarre horror 'The Baby' heeft gemaakt), wordt het allemaal strak en heel ongedwongen gebracht. Dit rechtstreeks gegronde aspect maakte dat de film een paar bijna tv-achtige eigenschappen kreeg (zoals het mechanische camerawerk en de vlekkerige montage), maar aan de andere kant gaf het hem pit en een realistische, rauwe sfeer. Dat betekende dat de drama's (psychologisch/psychisch) terwijl ze zich afspeelden (en dit is een tamelijk arbeidsintensieve en spraakzame film over de kwesties van oorlog en politiek) nooit overdreven of overdreven uitgemolken werden, maar toch genoeg pit hadden om een indruk achter te laten. Ik heb een paar klachten gelezen over het feit dat het vlak of emotieloos was, maar ik vond dat het genoeg vraagtekens zette bij de naïeve betrokkenheid (twijfels die zwaarder wogen dan het belang) en de gemoedstoestand van hun soldaten (die naar misplaatste verplichtingen keken). Het geharde script (dat het scenario van Daniel Fords 'Incident at Muc Wa' heeft aangepast) is in zijn tekst precies stimulerend, of het nu persoonlijk of tactisch is, maar er zit ook een zekere verwelkomende humor in. Buiten Lancaster zijn er solide humane en afgeronde rollen voor acteurs als David Clennon, Jonathan Goldsmith, Joe Unger, Dennis Howard, Dennis Howard, Craig Wasson, Dolph Sweet, James Hong en Marc Singer. Het literaire gedeelte is zwaar, maar de destructieve actie (intensieve vuurgevechten) is misschien maar van ondergeschikt belang, en toch wordt het met een uitstekende felheid en alertheid geënsceneerd dat het als een desoriënterende waas (zeker de nachtelijke scènes) over het ruige, authentieke terrein eromheen hangt. Je kunt voelen dat het zich voorbereidt op een grootse gebeurtenis, en als het zover is, is het 'je weet wel' de klap op de vuurpijl.<br />Ondanks de goedkope oorsprong is 'Go Tell The Spartans' een geslaagde poging die veel meer verdienste verdient, zowel betekenisvol als vernietigend zonder opdringerig te zijn in de tekst, maar ook visueel.
Compared with many war films that covered America's involvement with Vietnam, "Go Tell the Spartans' didn't set the world alight due to its very understated style and low-scale resources, but because of centering towards a steady character/situation driven story, it remained an thoughtfully harrowing and toughly grim account showing that there were no heroes, or anything to gain from this war. Leading the way is the commanding presence of Burt Lancaster's inspired performance barking out his dialogue, but holding a truly genuine rapport with his mainly unprepared soldiers. He's not in it for pride, as his knows this isn't the place for it.<br /><br />Vietnam, 1964. American forces haven't been fully deployed into the Vietnamese jungles yet, but Major Asa Barker is assigned to set up a barricade at an abandoned post at Muc Wa (where 10 years earlier 302 French soldiers were massacred by the Viet Cong), but at his disposal is only a few American soldiers and ragtag bunch of Vietnamese volunteer soldiers. Soon making there presence known, the motley crew come up against overwhelming odds to hold the barricade.<br /><br />Directed by Ted Post (who noticeably helm Clint Eastwood in 'Hang Em' High' and 'Magnum Force'... plus made the weird horror 'The Baby'), it's tautly handled in very candid, no-frills way. This forthrightly grounded touch, lend it to having some almost TV-like qualities (like the mechanical camera-work and spotty editing) but on the other hand it gave it true grit and an imitate cloud that stamped in a realistically raw air. This meant the dramas (psychological/psychical) while there (and this is a fairly laborious and talkative film confronting the issues of war and politics), were never overdone or overly milked, but still having enough kick to leave an impression. I read some complaints about it being flat or lacking emotion but I thought it did enough questioning the naïve involvement (doubts outweighing the for) and the state of mind of their soldiers (looking at misguided obligations). Wendell Mayes' hardened script (who adapted the screenplay from Daniel Ford's 'Incident at Muc Wa') is precisely stimulating in its text be it personal or tactical, but also worked in is some welcoming humor. Outside of Lancaster, there are solidly humane and rounded performances from the cast in the likes of David Clennon, Jonathan Goldsmith, Joe Unger, Dennis Howard, Dennis Howard, Craig Wasson, Dolph Sweet, James Hong and Marc Singer. The literary is heavy, but the roughly rampaging action (intense firefights) might only be minor, still it's staged with excellent ferocity and alertness that it becomes like a disorienting blur (definitely the night sequences) amongst the harshly authentic surrounding terrain. You can feel its setting itself up for a big one, and when it happens the 'you know what' really hit's the fan. <br /><br />Despite the cheap origins 'Go Tell The Spartans' is an accomplished effort deserving a lot more merit, both meaningful and scathing without being pushy in its text, but also visuals.