Weer zo'n populair fantasyverhaal dat tot het grote scherm doordringt. De premisse is hier het meest opwindend. In dit verhaal komen de schurken uit een fantasyboek in de echte wereld om de hoofdpersonen onder ogen te komen, en niet andersom. Het is een goed idee. Maar naarmate het verhaal zich ontvouwt, verandert Inkheart al snel in een ondermaatse speurder die het avontuur zoekt.<br />Voor het werken aan deze film had ik beslist betere personages of een beter verhaal nodig. Stofvinger was het enige personage dat zich behoorlijk had ontwikkeld, maar toch stond ik ambivalent tegenover hem. Het gedeelte waarin hij besluit n<0xC3><0xAD>ét aan Mo te vertellen dat zijn vrouw in het kasteel is, had tot op zekere hoogte te maken met zijn personage, maar het voelde ook als een handig excuus om het verhaal een omweg te laten nemen, een omweg die vergeven kon worden, als deze omweg om te beginnen al interessant was.<br />De vader en zijn dochter werken omdat ze archetypen en hoofdpersonen zijn. Maar er is niets opmerkelijks aan hen, of ze nu acteren of het script schrijven.<br />Het ergste personage is Farid. Ik heb een personage zo totaal uit de lucht komen vallen en dan zonder aanwijsbare reden achter me aan zien lopen, en Farid is bijna net zo irritant. Er zijn een paar onbenullige pogingen tot humor om zijn karakter te bespotten die me echt ergerden.<br />De grootmoeder die haar boek knuffelt en besluit met haar fiets een kasteel te bestormen valt ook in de irritante categorie.<br />En wat de authour betreft? Laten we het daar maar niet eens over hebben.<br />Als je van dit genre houdt (zoals ik) kun je net zo goed naar de film kijken om je nieuwsgierigheid te bevredigen, de film is kleurrijk en heeft een paar prachtige locaties en de effecten zijn over het algemeen goed. Het camerawerk springt er in de hele film uit. Mooie omlijsting en wie er ooit mee omgaat, weet ook hoe hij er op de juiste plaatsen mee om moet gaan.<br />Maar het einde trekt wel een konijn uit een hoed.
Another of those ever popular fantasy stories are borough to the big screen. The premise is the most exciting thing here. In this one the villains comes from a fantasy book into the real world to face the protagonists, and not the other way around. Its a neat idea. But as the story unfolds, Inkheart quickly turns into a substandard search and find adventure.<br /><br />To work this film definitely needed better characters or a better story. Dustfinger was the only character with any considerable development, but even so, i was ambivalent about him. The part where he decides NOT to tell Mo about his wife being in the castle worked in context of his character, to a degree, but it also felt like a convenient excuse to take the story down a detour, witch could have been forgivable, if this detour was interesting to begin with.<br /><br />The dad and his daughter work because they are archetypes and protagonists. But there is nothing noteworthy about them, acting or scriptwise.<br /><br />The worst character is Farid. I haven seen a character come so totally out of the blue and then tag along for no apparent reason sense Jar Jar Binks crashed into Starwars, and Farid is almost as annoying. There are some hamfisted attempts at humour sorroung his character that really annoyed me.<br /><br />The book hugging grandmother that decides to storm a castle with her bike also falls under the annoying category.<br /><br />As for the authour? Lets not even go there.<br /><br />If you're into this genre (like me) you might as well satisfy your curiosity and watch it, the film is colorful and features some beautiful locations and the effects are generally good. The camera-work stands out throughout the film. Nice framing and who ever handles it knows how to more around with it at the right places too.<br /><br />The ending sort of pulls a rabbit out of a hat though.