Nu ik weer eens een mooie film heb gezien en ervan genoten heb, blader ik door naar deze pagina's en vind het onverklaarbaar dat niemand de moeite heeft genomen zijn mening te geven. Ondanks een hele reeks goede recensies (de Fransen geven de voorkeur aan een nul in plaats van een drie sterrenstelsel), drie maximums, zes 'heel goed', in vier weken in Parijs zijn er maar honderdduizend kaartjes verkocht en vorige week nog maar zesduizend in vijf bioscopen, wat betekent dat de meedogenloze Franse distributeurs nu elk moment kunnen toeslaan. Dat is geen manier om Bertrand Tavernier te behandelen, maar vergeleken met Claude Lelouch heeft hij waarschijnlijk het gevoel dat hij gef<0xC3><0xAA>teerd wordt; Lelouch' De laatste van Tavernier, The Human Condition: Part One, Parisiens, is al na vier weken uitverkocht. Ik was er net op tijd bij, maar dat is een ander verhaal. Het is verbazingwekkend wat Tavernier heeft weten te bereiken met een heel simpel verhaal over een Frans stel - Jacques Gamblin en Isabelle Carre - dat in Cambodja een meisje probeert te adopteren. Oké, locatiefoto's helpen, maar eerlijk gezegd is Cambodja niet zo interessant of fotogeniek, hoe je het ook bekijkt, en het is vooral de centrale vertelling die dit verhaal verkoopt. Een paar andere stellen die in hetzelfde schuitje zitten, geven solide steun, maar Gamblin en Carre zijn lichtjaren op de kudde voor. Allebei zijn ze er natuurlijk al een tijdje en ze hebben allebei prijzen gewonnen, Carre, een Best Actress Cesar for Se Souvenirs des belles choses (een andere voortreffelijke film die door het publiek werd afgewezen) en Gamblin in Taverniers eigen, recente meesterwerk Laissez-Passer, maar op de een of andere manier hebben ze nooit de erkenning gekregen die ze verdienen en het is mogelijk dat ze ook deze keer weer worden afgewezen. Voor een cynische westerling als ik is het maar al te gemakkelijk om te geloven in de politieke en regeringscorruptie die in landen als Cambodja optreedt en Tavernier doet weinig om me uit de droom te helpen, hij vertelt het waarschijnlijk zoals het is. En dat is eigenlijk alles wat het is, hoop die overgaat in frustratie, meer hoop, meer steekpenningen tot het eindelijk... maar ga maar kijken, het is geweldig.' Het is het waard, geloof me.
Once again having seen and enjoyed a fine film I turn to these pages and find it inexplicable that no one has seen fit to offer an opinion. Despite a slew of good reviews (The French tend to favor a nought to three star system), three maximums, six 'very good', in four weeks in Paris it's only racked up one hundred thousand admissions and last week was down to six thousand in five salles which means that the ruthless French distributors will yank it any minute now. That's no way to treat Bertrand Tavernier but compared to Claude Lelouch he probably feels he's being feted; Lelouch's latest, The Human Condition: Part One, Parisiens, has been yanked already after just four weeks, I got there just in time but that's another story. It's amazing what Tavernier has been able to do with a very basic story of a French couple - Jacques Gamblin and Isabelle Carre - attempting to adopt a baby girl in Cambodia. Okay, location shooting helps but frankly Cambodia's not THAT interesting or photogenic whichever way you slice it and it's very much the central performances that sell this one. There's solid support from a few other couples in the same boat but Gamblin are Carre are light years ahead of the pack. Both, of course, have been around a while and both have copped awards, Carre, a Best Actress Cesar for Se Souvenirs des belles choses (another outstanding film that was let down by the public) and Gamblin in Tavernier's own recent masterpiece Laissez-Passer, but somehow they've never received the recognition they deserve and it may be that they'll be denied this time around too. For a cynical Westerner like me it's all too easy to believe in the political/governmental corruption that obtains in countries like Cambodia and Tavernier does little to disabuse me, telling it, presumably, like it is. And that's all it is, really, hope seguing to frustration, more hope, more bribes until at last ... but go and see it, it's worth it, believe me.