Arthur overleeft een auto-ongeluk, maar zijn broer had minder geluk. Als hij eindelijk bijkomt, ontdekt hij dat hij in het kleine plattelandsstadje Parris is, en de plaatselijke burgemeester probeert Arthur zover te krijgen dat hij staatsburger wordt. Vreemd genoeg gebeuren er vreemde dingen in Parijs, en als de getraumatiseerde Arthur probeert te vertrekken, beseft hij dat hij in deze hel van een stad gevangenzit. Maar wat een schok voor Arthur is, is dat hij ontdekt dat de voornaamste bron van inkomsten het bergen van onderdelen van een passerende auto is, nadat die auto een auto-ongeluk heeft gehad.<br /><br />Peter Weir' Het eerste programmaonderdeel is een maffe, lowbudgetfilm die ik een hele tijd geleden heb gezien, maar ik herinner me er niet veel van, behalve dan dat het er duivels uitziet, zo'n flinterdun Volkswagentje bedekt met spijkers. Het is me een paar avonden geleden nog gelukt om hem op tv te krijgen en nu ben ik er eindelijk aan toegekomen om hem nog eens te zien. Die cultfilm vind ik nog steeds een smakelijke, donkere komedie met een bijtende satirische ondertoon. Het is geen perfecte productie en de film is hoogst onsamenhangend, maar verdomme, de nieuwigheid die erachter zit is verre van algemeen, waardoor het zo'n boeiende en energieke oefening is. 'The Cars that Ate Paris' was een stap in de goede richting en een kans om zijn evenwicht te hervinden. Hoewel het raadselachtige verhaal veel dingen in de lucht laat hangen, is het een vreemde verzameling van personages en ironische wendingen, maar het zijn Weirs creatieve stijl en sluwe humor die erdoorheen schijnen. Sommige van de satirische commentaren die in het beeld zijn verwerkt, zijn die van Australië's obsessie met auto's over te gaan op rebellie, waarbij de jongere generatie de opvattingen van de ouderen niet respecteert. Weir is in staat om op die punten de draak te steken met zo'n mooi evenwicht van zwarte humor, en de meesmuilende toon van dat alles blijft echt hangen zonder zijn uitwerking te verliezen. Zo.' Er zitten ook een paar ongelooflijk grappige citaten in de dialoog. Maar ik vond ook een paar verontrustende scènes in de manier waarop deze autofetisj (een schuldige zonde die op het punt staat uit te breken) deel is gaan uitmaken van het dagelijks leven van de stad, terwijl de hardvochtigheid die aan onverwachte automobilisten is gewijd gewoon deel uitmaakt van het geheel. Het is een honden-eten-hondenwereld in Parijs. Het werkelijke gevoel van de film ten aanzien van de aftakeling van de stad en de dreigende, ontworpen auto's, zou je kunnen zeggen, vindt zijn weg naar de Mad Max-films. Zelfs een beetje hulde aan een spaghettiwestern sluipt binnen. Er is niet veel spanning in de manier waarop het gebeurt en het sjokt hier en daar wat rond, maar als de chaos escaleert, wordt het erger.' Het geweld aan de andere kant is ook niet schuw omdat het goed in elkaar zit en er is een gedenkwaardige nasleep. De landelijke locatie en de inwoners van de stad zijn eenvoudigweg vervreemdend in hun hartelijkheid en ook met een griezelige cast die een hippe ondertoon meegeeft die de stemming behoorlijk verhoogt. Bruce Smeatons verscheidenheid aan rollen heeft in wezen iets grilligs. De ontspannen optredens zijn voldoende, ook al zijn de personages nogal lege hulzen, aangezien het grootste deel van de inspanning in het uiterlijk en de dikke sfeer is gestoken. John Meillon is geweldig als de zelfingenomen burgemeester en Terry Camilleri was solide als de timide Arthur met wie ik echt meevoelde. De manipulatieve relatie tussen de burgemeester en Arthur, die in feite zijn zoon is, is een interessant gegeven. Een andere opvallende rol was die van Bruce Spence als de heel geschifte Charlie. Het is gewoon een grappige film die niet echt saai is, want hij kabbelt voort, met veel ongemakkelijke situaties en zwarte humor.<br />Het is niet voor iedereen, maar mensen die geïnteresseerd zijn in Weirs werk of dat van anderen, zouden het een kans moeten geven.
Arthur survives a car crash, but his brother was not so lucky. When he finally comes around he finds out he's in small country town called Parris and the local mayor tries to get Arthur to become a citizen. Strangely there some offbeat things going on in Paris and when the traumatised Arthur tries to leave he realises that he's trapped in this hell of a town. But what becomes a shock to Arthur is when he discovers the main source of income is that of salvaging parts of passing motorist's car after causing them to have a car accident.<br /><br />Peter Weir's first feature is a kooky, low-budgeted flick that I saw quite awhile back, but I did not remember too much about it, other than the devilishly looking sliver Volkswagen covered with spikes. I actually managed to record it off TV only couple nights ago and I just finally got around to seeing it again. This cult film I still find to be one tasty dark comedy that has a biting satirical edge about it. It ain't a perfect production and the film is highly incoherent, but damn the novelty behind it is far from generic, which made it such an engrossing and energetic exercise. Weir went onto make some prime films in the 70s with "Picnic at Hanging Rock" being his most vintage of his work in the period. "The Cars that Ate Paris" was a learning step in that right direction and a chance to find his feet. While the enigmatic story leaves many things up in the air with it's odd assortment of characters and ironic turns, but it's Weir's creative style and sly humour that shines through. Some of the satirical comments worked into the picture is that of Australia's obsession with automobiles to that of rebellion with the younger generation disrespecting their elders' terms. Weir is able to poke fun at these points with such nice balance of black humour and the smirking tone of it all really does stick to you without losing its way. There's some unbelievably humorous quotes in the dialogue too. But I actually found some disturbing scenes in the way how this car fetish lifestyle (a guilty sin waiting to break out) has become part of everyday life for the town that the harshness devoted on unexpected motorists is simply part of the parcel. It's a dog eat dog world in Paris. The actual feel of the film towards it deterioration of the town and menacingly, designed cars you could say goes on to find its way into the Mad Max films. Even a little homage of a spaghetti western standoff creeps in. There's not much in a way of suspense and it lumbers about in patches, but when the mayhem escalates it's plain devastating in its terrorising short bursts. The violence on the other hand isn't shy either with being well conceived and there's one memorable aftermath. The rural location and inhabitants of the town are simply alienating in their welcoming vibe and also with an eerie score that gives out a groovy twang that works up the mood rather effectively. There's just something essentially, whimsical about Bruce Smeaton's variety of tunes. The relax performances are adequate even though the characters are pretty much vacant shells, since most of the effort went into the look and thick atmosphere. John Meillon is great as the self-righteous Mayor and Terry Camilleri was solid as the timid Arthur who I actually sympathised for. The manipulative relationship between the Mayor who basically adopts Arthur as a son is an interesting set-up. Another recognizable performance that stood out was Bruce Spence as the very loopy Charlie. Simply a fun movie that's hardly dull, because it rambles along with many awkward situations and black humour.<br /><br />It's not for everyone, but people who are interested in Weir's work or that of odd premises should give it a go.