Eigenlijk zag ik die film op tv toen ik op het punt stond om naar bed te gaan, en<br />ik werd er onmiddellijk door gegrepen.<br />Natuurlijk, het is een parodie en het is een genre, maar het is<br />en andere dingen ook. Om te beginnen is het om te beginnen visueel fascinerend.<br />De vreemde<br />kleuren doen voor een deel denken aan The Wizard of Oz en The<br />The Wizard of Oz, maar het totaaleffect is desoriënterend, kouder, hoger dan de kleuren zelf.<br />De kleuren botsen met elkaar en worden gedomineerd door het doordringende fuschia-rood.<br />Maar soms gaan ze over in geel, of sepia en zachtblauw.<br />In Europese termen is het alsof je de schilderijen van<br />Pontormo en Bronzino ziet: een Mannerist-palet op film.<br />Ik kan me hier een hoop filters en digitale versterking voorstellen. Het is<br /><br />zelfbewust, maar niet meer dan een consistente visie moet zijn.<br />dus de kleur komt op de eerste plaats.<br />Onmiddellijk word je in een alternatieve realiteit van westerns geworpen.<br />(Sergio Leone vermengd met Zorro) en romances, maar hoe komisch de<br />'western'-scènes ook zijn, dit zijn niet alleen maar 'coole' parodieën.<br /><br />stijl overal verwijst naar herinnering, periode, genre: als het ironie is, dan is het een vreemde schrijnende ironie in dienst van de poëzie.<br />Het palet verandert met het genre, evenals de lijst. Delen ervan zijn<br />vertegenwoordigd als scènes in theaters.<br />Het verhaal is eenvoudig genoeg, maar het geloofsevenwicht is acuut in zijn geloofsverhoudingen.<br />afstand. Het klinkt logisch als een volwassene het gevoel van de kindertijd opneemt.<br />Ik vond het geweldig origineel, grappig en alarmerend. O, ver, ver, ver!<br />beter dan de cerebrale Greenaway wiens werk misschien een redelijke esthetische analogie zou vormen.<br />een redelijke esthetische analogie.
Actually I caught this movie on TV as I was about to go to bed, and<br /><br />it grabbed me immediately. Sure, it's parody and genre, but it's<br /><br />other things too. It is visually eye-grabbing for a start. The odd<br /><br />candy colors are partly reminiscent of The Wizard of Oz and The<br /><br />King and I, but the total effect is disorientating, colder, more high<br /><br />pitched: its clashing colors dominated by the piercing fuschia red,<br /><br />but sometimes slanting off towards yellows, or sepias and soft<br /><br />blues. In European terms it's like seeing the paintings of<br /><br />Pontormo and Bronzino - a Mannerist palette on film. There is, I<br /><br />imagine a lot of filtering and digital enhancement here. It's<br /><br />self-conscious but no more so than any consistent vision has to<br /><br />be. So the color comes first.<br /><br />Immediately, you are pitched in an alternative reality of westerns<br /><br />(Sergio Leone mixed with Zorro) and romances, but comic as the<br /><br />'western' scenes are, these are not merely 'cool' parodies. The<br /><br />style everywhere refers to memory, of period, of genre: if it is irony it <br /><br />is a strange poignant irony in the service of poetry. The palette<br /><br />changes with the genre, as does the framing. Parts of it are<br /><br />presented as scenes in theaters.<br /><br />The story is simple enough but acute in its balance of belief and<br /><br />distance. It makes sense as an adult take on the feel of childhood.<br /><br />I thought it marvelously original, funny and alarming. Oh far far far<br /><br />better than the vastly cerebral Greenaway whose work might make<br /><br />a reasonable aesthetic analogy.