Na 65 jaar klinkt deze film in veel opzichten nog steeds waar. Verschillende mensen hebben het over de 'baby in bad doen'-scène gehad, maar mijn favoriet is de scène met de wekker. Een van de dingen die ik goed vind, is dat de nieuwe baby van Dunne en Grant er eigenlijk vrij nieuw uitziet, met schokkerige bewegingen en zo <0xE2><0x80><0x93> misschien nog geen 5 weken oud, zoals gezegd, maar beslist jonger dan de gebruikelijke 'nieuwgeborenen' in Hollywood. Ik weet zeker dat deze film in die tijd heel leerzaam was voor veel mensen, zoals de twee hoofdpersonen, die dachten dat je een baby adopteerde door naar het dichtstbijzijnde weeshuis te gaan, er een uit te zoeken die je aanstond en ermee weg te lopen. Ik wou alleen dat de filmmakers de gelegenheid hadden aangegrepen om het feit te onderstrepen dat *iedereen* een kind van 2 wil met krullend (bij voorkeur blond) haar, blauwe ogen en kuiltjes in de wangen, maar hoe zit het met de 99,999% van minder 'perfecte' kinderen die een goed thuis nodig hebben? De film glijdt af en toe een beetje af naar melodrama <0xE2><0x80><0x93> was er een echte aardbeving voor nodig om het personage van Irene Dunne een miskraam te bezorgen? Eén ding dat me opviel, was dat deze film in feite een getrouwd stel laat zien dat in hetzelfde bed slaapt! Let wel, Irene Dunne ligt boven op het dekbed met haar ochtendjas aan, gespannen wachtend op de baby's!' Bij de volgende voeding, als Cary Grant gaat slapen, vraag ik me nog steeds af hoe het zover heeft kunnen komen. Het kleine meisje dat de 6-jarige Trina speelt, is niet té suikerzoet (behalve haar stem), maar aan het eind van elke toespraak herinnert ze zich kennelijk dat haar is opgedragen te glimlachen.<br />Wat het voor mij verpest, is het einde <0xE2><0x80><0x93> hun kleine meisje is pas een paar dagen dood, en haar ouders zijn klaar om met een nieuwe baby te beginnen. IMO zou op dit moment door alle normale ouders met walging worden bekeken bij de gedachte dat ze hun dode kind zouden'vervangen'. Zoals een andere recensent al zei, is het in deze film alsof je een dode goudvis vervangt. Als de filmmakers hadden laten doorschemeren dat er verscheidene maanden, of beter nog, een jaar of langer waren verstreken, en hadden laten zien dat het stel elkaar als eerste weer vond, zou het veel geloofwaardiger en ontroerender zijn geweest. Diverse recensenten hadden het over de slechte kwaliteit van de dvd of video die ze hadden bekeken, maar de dvd die ik van Triton Multimedia had, was niet uitmuntend, maar goed genoeg.
After 65 years, this film still rings true in many ways. Several people have mentioned the "bathing the baby" scene, but my favourite is the alarm clock scene. One thing I appreciate is that Dunne and Grant's new baby actually looks fairly new, jerky movements and all - maybe not 5 weeks old, as stated, but definitely younger than the usual Hollywood "newborn". I'm sure that at the time, this movie was quite educational for many people like the two main characters, who thought that you adopt a baby by going to the nearest orphanage, picking out the one you like, and walking out with it. I only wish the filmmakers had taken the opportunity to really underline the fact that *everybody* wants a 2-year-old with curly (preferably blond) hair, blue eyes, and dimples, but what about the 99.999% of less "perfect" children very much in need of a good home? The film does slide toward melodrama on occasion - did it take a full-blown earthquake for Irene Dunne's character to have a miscarriage? One thing I noticed is that this film actually shows a married couple sharing the same bed! Mind you, Irene Dunne is lying on top of the cover with her dressing gown on, tensely waiting for the baby's next feeding, while Cary Grant is off to sleep, but I still wonder how it got past the Hays office. The little girl who plays 6-year-old Trina is not *too* saccharine (except for her voice), but at the end of each speech, she is obviously remembering that she's been told to "Smile, dear, smile!".<br /><br />What ruins it for me is the ending - their little girl has been dead for only a few *days*, and her parents are ready to start with another baby. IMO, at this point, any normal parents would react with revulsion to the thought of "replacing" their dead child. As another reviewer mentioned, in this film it's like replacing a dead goldfish. If only the filmmakers had implied that several *months*, or better yet, a year or more, had passed, and shown the couple finding each other again first, it would have been much more believable and touching. BTW, several reviewers have mentioned the poor quality of the DVD or video they watched, but the one I had from Triton Multimedia was, not outstanding, but quite all right.