Hoewel ik onlangs een paar van Fellini's beroemdste films heb gezien, ben ik na het zien van deze film tot de conclusie gekomen dat _Stad der vrouwen_ nauwelijks te vergelijken is met enige andere film van de Italiaanse regisseur. Omdat bijna niets van Fellini's werk ons zo diep in de surrealistische wereld van de regisseur brengt, in een tunnel van erotische fantasieën en wellustige verlangens. Op bijna geen enkel ander moment leek Fellini zo'n satire te maken op de maatschappij, op decadentie, op tegenstrijdigheden en op de gevestigde orde als 'het instituut van de familie'. Bovendien werd Fellini zelden zo erotisch als hier, en vreemd genoeg zo kritisch over vrouwen. Maar kan _Stad der vrouwen_, ondanks alle verschillende kenmerken van de film, een waardevol werk worden genoemd? Het allerbelangrijkste is dat je, als je er klaar voor bent om hem te zien, één ding goed voor ogen moet houden: STAD VAN VROUWEN is niet voor iedereen. Vanwege de dubbelzinnige aard van de film is hij voor de minderheid van de filmfans en bovendien niet voor alle Fellini-fans. Aan de ene kant is de film een geestige, hilarische satire met momenten die je de haren te berge doen rijzen. Aan de andere kant is het een soort 'geklede pornografie' of 'pornografie met nauwelijks enige naaktheid'. Alles draait om seks en lust, uitgevoerd in min of meer'smaakvolle' excessen. Ik zal dat nader analyseren. Mensen (zowel mannen als vrouwen) worden gereduceerd tot het vleselijke aspect van het bestaan. Feministen willen een wereld creëren zonder mannelijke dominantie, hebben een hekel aan penetratie en hebben grote kritiek op 'feminisme'. De door marihuana geinspireerde generatie tienermeisjes streeft naar plezier en snel rijden in trance. Maar niet alle personages zijn vrouwelijke personages, want volgens een zogenaamd spreekwoord 'zijn dit mannen wier geest wordt opgeslokt door seks'. Er zijn twee mannen in CITY OF VOMEN: de hoofdfiguur Snaporaz (Marcello Mastroianni) en zijn tegenhanger Katzone (Ettore Manni). De eerste is een redelijk fatsoenlijke, nog steeds 'normale' en 'gepaste' man die op zoek is naar de ideale vrouw. Hij is idealistisch en leeft in zijn innerlijke zelf, en in zijn geest is de climax de ideale vrouw. De laatste is een ware'veroveraar', een man met excessen, met een aantal vrouwen die hij met vlees en bloed heeft veroverd. Zijn'stad der vrouwen' is materialistischer. Het lijkt zijn villa van vibratie, van fantasie, van decadentie te zijn, die tegelijkertijd een eerbetoon is aan lust en zijn wonderbaarlijke vitaliteit. Hij noemt zichzelf 'Sanctus Crosfallus'.<br />Daarom heeft 'Stad der vrouwen' niet veel te maken met LA STRADA, waar Fellini ons een ontroerend verhaal liet zien, 81/2 of GIULIETTA DEGLI SPIRITI, waar hij ons een inzicht verschafte in een psyche, een persoon.' LA DOLCE VITA, waar Fellini, ondanks al die immoraliteit van het zoete leven, onze aandacht vestigde op tegenstrijdige frisheid. Hier valt niet veel te zeggen over de inhoud en de ontwikkeling van het karakter, behalve één ding: wat hun seksuele leven is...<br />Maar die superioriteit van de verdorvenheid in CITY OF VOMEN betekent niet dat er geen overeenkomsten zijn met andere Fellini-films. Per slot van rekening is het in CITY OF VOMEN nog steeds Fellini. De overeenkomst heeft te maken met drie aspecten: personages, Fellini's charme gecombineerd met symbolen en de onvoorspelbare inhoud.<br />Er zijn personages die lijken op die uit Fellini's eerdere films. Het is in de eerste plaats Snaporaz die, net als Guido in 81/2 (in beide Marcello Mastroianni) de waanzin van de wereld om hem heen het hoofd biedt en probeert zijn innerlijk te doorgronden. Katzone, hoewel een mannelijk personage, doet me denken aan Suzy in GIULIETTA DEGLI SPIRITI (herkenbaar geportretteerd door Sandra Milo) met de vreemdste ideeën vol erotische fantasieën. Elena, de vrouw/echtgenote van Snaporaz door haar woorden 'Ik ben noch je kindermeisje noch je moeder', doet me denken aan Emma in LA DOLCE VITA, die moeder en hoer wilde worden. De feministen doen me denken aan de groep mensen die op bezoek komt in Giulietta en de meisjes die in trance auto's besturen in LA DOLCE VITA. De lugubere aard van de film lijkt op een combinatie van een droom en een fantasie. Alles is toevallig een droom, en toch is het zo krachtig om dit te voelen. Herinneringen komen op elk moment en beïnvloeden onze onderbewustzijnssfeer. Dit heeft te maken met symbolen. De politie lijkt de gevestigde orde te vertegenwoordigen die in contrast staat met Katzone, zijn huis, zijn gezelschap als symbool van seksuele anarchie. Een ladder die Snaporaz beklimt, symboliseert inspanning om te bereiken, inspanning om de grenzen van de werkelijkheid te overschrijden. Storm lijkt me een onstabiel verlangen en tijdelijke aard van lust. Uiteindelijk blijkt de trein een monotone reis door het leven. <br /><0x3E> Onvoorspelbare acties worden onthuld, met name aan het eind, maar ook in de rest van de film, waar we niet voortdurend weten wat ons te wachten staat, zoals dat ook het geval is met de toekomst. Dat is iets wat Fellini heel goed kan en hij verwerpt het niet in CITY OF WOMEN.<br /><0x3E> Toch wil ik, aan het eind van mijn commentaar, terugkomen op de vraag die ik aan het begin stelde: is CITY OF WOMEN een waardevolle film, iets wat je bekijkt en dat je je vast en zeker zult herinneren? Helaas denk ik van niet. Het is een tamelijk schadelijke en verwarrende film die niet veel te bieden heeft, iets wat zelfs Fellini-fans bekritiseren. Als je iets overdrijft, zul je zeker falen. En dat is de oorzaak van de fout van de regisseur in dit geval. Stad der vrouwen overdrijft het vermeende geloof dat mensen alleen maar vleselijke wezens zijn. Fellini had de spirituele sfeer van de mensheid niet moeten overslaan.<br />Ja, Stad der vrouwen leidt ons inderdaad de tunnel van wellustige fantasieën in. Maar tunnel is duisternis en kunst is er niet om ons naar duisternis te leiden, maar om ons eruit te leiden, naar de spirituele horizonten van licht en schoonheid. Helaas was Fellini in zijn latere jaren die belangrijke waarheid totaal vergeten.
Although I have recently watched some of Fellini's most famous films, after seeing this one, I drew a conclusion that CITY OF WOMEN can hardly be compared to any other movie from the Italian director. Since hardly any of Fellini's works leads us so intensely into the director's surreal world, into a tunnel of his erotic fantasies and lustful desires. At hardly any other moment, Fellini appeared to create such a satire on society, on decadence, on contradictions as well as on the established order like "the institution of the family." Moreover, Fellini seldom got as erotic as here, and strangely as critical of women. Yet, despite all the diverse characteristics of the movie, can CITY OF WOMEN be called a valuable work? <br /><br />Most importantly, it is necessary to say that if you feel ready to see it, please keep in mind one fact: CITY OF WOMEN is not for everyone. Because of its ambiguous nature, this film is for the minority of movie buffs and, moreover, it does not appeal to all Fellini buffs. On the one hand, the movie is a witty, hilarious satire with moments that make you split your sides. On the other hand, it is a sort of "clothed pornography" or "pornography with hardly any nakedness". Everything appears to be around sex and lust executed in more or less "tasteful" excesses. Let me analyze that in more details.<br /><br />Humans (both men and women) are reduced to the carnal aspect of existence. Feminists want to create a world without male dominance, detest penetration and highly criticize "fellocracy". Marijuana-induced generation of teenage girls aim at good fun and fast driving in trance. But not all characters are female characters since, according to an alleged proverb "these are men whose minds are absorbed by sex." There are two men in CITY OF WOMEN: the main character Snaporaz (Marcello Mastroianni) and his opposite counterpart Katzone (Ettore Manni). The former one is rather decent, still "normal" and "appropriate" male who searches the ideal woman. His "city of women" is idealistic and exists in his inner self, in his mind the climax of which is the ideal woman. The latter one is a true "conqueror", a male with excesses, with a number of women he has conquered by flesh. His "city of women" is more materialistic. It appears to be his villa of vibration, of fantasy, of decadence which is, at the same time, a tribute to lust and his marvelous vitality. He calls himself "Sanctus Crosfallus." <br /><br />Therefore, CITY OF WOMEN does not have much to do with LA STRADA where Fellini showed us a moving story, 8 1/2 or GIULIETTA DEGLI SPIRITI where he supplied us with an insight into a psyche, a person's struggles, fears and memories or even with LA DOLCE VITA where Fellini, despite all this immorality of sweet life, drew our attention to contradictory freshness. Here, there isn't much to say about the content and character development except for one thing: what their sexual life is...<br /><br />However, that superiority of depravity in CITY OF WOMEN does not mean that there are no similarities with other Fellini movies. After all, it is still Fellini in CITY OF WOMEN. The similarity has to do with three aspects: characters, Felliniesque nature combined with symbols and the unpredictable content.<br /><br />There are characters that resemble the ones from Fellini's earlier films. It is, first of all, Snaporaz who, like Guido in 8 1/2 (in both Marcello Mastroianni) copes with the madness of the world that surrounds him and tries to figure out his inner self. Katzone, though a male character, reminds me of Suzy in GIULIETTA DEGLI SPIRITI (memorably portrayed by Sandra Milo) with the weirdest ideas filled with erotic fantasies. Elena, Snaporaz' wife/mistress through her words "I am neither your nanny nor your mum" reminds me of Emma in LA DOLCE VITA who wanted to be a mother and a whore. The feminists remind me of the group of people visiting Giulietta and girls driving cars in trance of Marcello's friends in LA DOLCE VITA.<br /><br />Felliniesque nature of the movie is resembled in a reality blended with a fantasy. All occurs to be a dream, yet it is so powerful to feel this. Memories come at any moment and affect our subconscious sphere. This has to do with symbols. Police appears to represent the established order which is contrasted with Katzone, his house, his party as a symbol of sexual anarchy. A ladder that Snaporaz climbs symbolizes effort to achieve, effort to climb the bounds of reality. Storm appears to me as unstable desires and temporal nature of lust. Finally, train occurs to be a monotonous journey of life.<br /><br />Unpredictable action is revealed particularly at the end but also throughout the movie where we do not know constantly what is ahead of us, like it is the case with the future. That is something Fellini could do very well and he does not reject it in CITY OF WOMEN.<br /><br />Yet, at the end of my comment, let me come back to the question I asked at the beginning: is CITY OF WOMEN a valuable film, something you watch and are bound to remember? Unfortunately, I don't think so. It is rather a harmful and confusing movie which does not have much to offer, something even Fellini buffs criticize. If you overdo with something, you are bound to fail. And that is what defines the director's fault in this case. CITY OF WOMEN overdoes with the alleged belief that humans are only carnal creatures. Fellini shouldn't have skipped the spiritual sphere of mankind. <br /><br />Yes, CITY OF WOMEN indeed leads us into the tunnel of lustful fantasies. But tunnel is darkness and art is not there to lead us to darkness but rather out of it, to the spiritual horizons of light and beauty. Unfortunately, Fellini in his later years, totally forgot about that significant truth. 4/10