Een enigszins schematisch schrift <0xE2><0x80><0x93> je kunt de vakjes bijna zien tikken bij elke kwestie die wordt behandeld <0xE2><0x80><0x93> doet geen afbreuk aan een mooie prestatie. Het verhaal omringt het bezwijken voor hiv-aids door een levenslustige jongeman in de tijd dat de wereld werd verrast door de felheid van het tot dan toe onbekende virus. De verschillende reacties <0xE2><0x80><0x93> verbijstering, angst, paniek, haat, zelfverachting, schuldgevoel, vastberadenheid, moed, verlies, verdriet en natuurlijk liefde <0xE2><0x80><0x93> zijn allemaal in kaart gebracht in de vijf hoofdpersonen.<br /><0x3E><0x3E> Er valt weinig te zeggen, zou ik denken, over de uitmuntende prestatie van Michel Blanc, noch over de raadselachtige gruwelijkheid van Lorenzo Balducci. s <0xE2><0x80><0x93> waarom was deze Italiaanse acteur gecast als een Amerikaan die in Australië was opgegroeid?<br />Het personage van Julie Depardieu is het minst ontwikkelde van het centrale vijftal, maar toch slaagt de actrice er zoals altijd in een volledige bijdrage te leveren.<br />Emanuelle Bearts opvallende gelaatstrekken en dynamische uitstraling maken het moeilijk om haar als actrice te beoordelen. Uiteindelijk overtuigde ze me er niet van dat ze een schrijver was, maar als moeder met een ambivalente houding ten opzichte van haar baby was ze volkomen overtuigend. De scène waarin haar personage met haar eigen moeder (de overleden Maia Simon, in een korte maar gedenkwaardige slotscène) over de problemen rond haar eigen geboorte praat, is een van de tederste in de film.<br />Johan Libéreau is ontroerend als de verdoemde Manu en geeft vorm aan wat mij een enigszins geïdealiseerd personage lijkt: niet reflecterend maar gevoelig, roekeloos maar kwetsbaar.<br />Maar de film behoort uiteindelijk toe aan Sami Bouajila als de politieman die in de meest onverwachte relatie terechtkomt. Het is verreweg de ingewikkeldste rol en ook, misschien juist daarom, de meest geloofwaardige. Bouajila omarmt de tegenstrijdigheden, misschien omdat ze beseft, zoals Heath Ledger zo gedenkwaardig bewees in Brokeback Mountain, dat worstelen met seksualiteit een meeslepend drama kan opleveren.<br />Les Temoins is goed geredigeerd, gefotografeerd en over het geheel genomen goed gefocust. De invloed van Truffauts Jules Et Jim is allesoverheersend, maar daar is niets mis mee. Het grootste voordeel van de film is dat hij zijn onderwerp op een volstrekt onsentimentele manier benadert: hetzelfde script dat in Hollywood is geschreven zou ongetwijfeld veranderen in iets onbeschrijflijk sentimenteels <0xE2><0x80><0x93> de herinnering aan Philadelphia, waarmee het maar al te gemakkelijk kan worden vergeleken, doet me huiveren. Les Temoins gaat daar ver, heel ver bovenuit.
A somewhat schematic script - you can almost see the boxes being ticked as each issue is dealt with - does not ultimately detract from a fine achievement. The story surrounds the succumbing to HIV-AIDS by a life-loving young man at the time when the world was taken by surprise by the ferocity of the hitherto-unknown virus. The various reactions - bewilderment, fear, panic, hatred, self-loathing, guilt, determination, courage, loss, grief and, of course, love - are all charted in the five central characters.<br /><br />There can be little argument, I'd have thought, concerning the excellence of Michel Blanc's performance; nor of the puzzling awfulness of Lorenzo Balducci's - whyever was this Italian actor cast as an American who had been brought up in Australia? <br /><br />Julie Depardieu's character is the least developed of the central quintet but nevertheless the actress manages, as ever, to make a fully-rounded contribution.<br /><br />Emanuelle Beart's striking features and dynamic screen presence make it difficult to assess her as an actress. In the end she didn't convince me she was any kind of writer, but she was entirely convincing as a mother with ambivalence to her baby. The scene where her character talks to her own mother (the late Maia Simon, in a brief but noteworthy final performance) about the difficulties surrounding her own birth is one of the most tender in the film.<br /><br />Johan Libéreau is touching as the doomed Manu, fleshing out what seems to me to be a somewhat idealised character - unreflective but sensitive, foolhardy yet vulnerable.<br /><br />But the film ultimately belongs to Sami Bouajila as the policeman who finds himself in the most unexpected of relationships. It's by far the most complex role and also, perhaps for that very reason, the most believable. Bouajila embraces the contradictions, possibly realising, as Heath Ledger proved so memorably in Brokeback Mountain, that struggles with sexuality can produce compelling drama.<br /><br />Les Temoins is well edited, photographed and, on the whole, well directed. The influence of Truffaut's Jules Et Jim is all-pervading, but it's none the worse for that. The film's biggest advantage is that it tackles its subject in an entirely unsentimental way: the same script made in Hollywood would undoubtedly turn into something unspeakably gooey - the memory of Philadelphia, with which it could all too easily be compared, makes me shudder. Les Temoins is way, way above that.