Toen ik 11 was, heb ik _Wezen met het atoombrein_ gezien. Tot op de dag van vandaag ben ik voor geen enkele griezelfilm banger geweest. De openingsbeelden tonen een van de wezens die met het bijbehorende geluid van een kloppend hart door het bos sjokt. Bij het laatste beeld krijgen we een close-up te zien van het gezicht van het wezen, compleet met de veelzeggende hechtingen op zijn voorhoofd. De slachting is begonnen <0xE2><0x80><0x93> ik denk dat het kwam doordat deze schijnbaar onstuitbare wezens er zo alledaags uitzagen, op hun onhandige manier en hun gruwelijke hechtingen na, waardoor ze er zo angstaanjagend uitzagen. Op weg naar huis moest ik in het donker langs een bos lopen (rennen) en ik was ervan overtuigd dat een van die kerels tussen de bomen vandaan zou komen en me in tweeën zou breken, net zoals het eerste wezen, Karl 'Doder' Davis, in de openingsscène met zijn gangsterslachtoffer had gedaan. Niemand mag zijn garage in zonder aan weerszijden van de garagedeur te kijken of een van die wezens niet op de loer ligt om het stuur van je auto af te rukken voordat hij je met één hand wurgt. Dit was geen hightechfilm en het was ook niet overdreven bloederig, maar de dreiging van lichamen die uit de dood waren opgestaan en in staat waren om de tralies van een raam om te buigen alsof ze goed doorbakken noedels waren en zonder het te merken meerdere schoten te lossen, was meer dan genoeg om een elfjarige de stuipen op het lijf te jagen. Als het wezen je eenmaal in zijn vizier had, was er geen hoop meer.
I saw Creature With The Atom Brain when I was 11 years old. To this day, no horror film has scared me more. The opening credits are shown over a view of one of the creatures lumbering through the woods with the accompanying sound of a beating heart. At the final credit we get a closeup view of the creature's face complete with the telltale stitches across his forehead. The carnage has begun I guess it was that these seemingly unstoppable creatures looked so ordinary, except for their awkward gait and gruesome stitches, that made them seem so scary. I had to walk (run) by some woods in the dark on the way home from this movie and I was quite convinced that one of these guys was going to stroll out from among the trees and break me in half just as the first creature, Karl 'Killer" Davis, did to his gangster victim in the opening scene. Nobody should enter his garage without checking to either side of the garage door to make sure one of the creatures isn't lurking there waiting to rip the steering wheel from your car before throttling you with one hand. This was not a high tech movie nor was it overly bloody, but the threat of bodies raised from the dead being able to bend the bars on a window as if they were well done noodles and take multiple gunshots without noticing was more than enough to scare the pants of of an 11 year old. Once the creature had you zeroed in, there was no hope.