Als groot liefhebber van de Hornblower-boeken keek ik met grote verwachting uit naar deze overdadige tv-versies. Stel je mijn teleurstelling voor toen ik ontdekte dat geen van de verdiensten van de boeken was vastgelegd, zodat er alleen maar het meest smakeloze Amerikaanse actie-avontuur overbleef.<br />Deze eerste aflevering is het volmaakte voorbeeld. In het oorspronkelijke verhaal is het sleutelduel een meesterlijk stuk van de virtuoze whistspeler Hornblower: hij neemt een verliezende hand en weet die, met gevaar voor eigen leven, tot 'gelijke kansen' te verdraaien. Dit onthult de essentie van zijn karakter: het vermogen om koel en emotieloos beslissingen te nemen, zelfs wanneer zijn persoonlijke veiligheid op het spel staat. Deze openbaring gaat niet voorbij aan de personages in het boek en wordt een belangrijke opstap naar Hornblowers carrière bij de marine.<br />De tv-film gooit dit alles overboord. In plaats van een briljante tacticus is Hornblower nu gewoon een militaire stomkop, die zijn problemen oplost met een combinatie van fysieke bekwaamheid en onverdiende mazzel.<br />Natuurlijk, als de film zelfs op dat niveau werkte, zou hij nog vermakelijk kunnen zijn: een hedendaagse kapitein Blood, misschien. Helaas, dat zit er ook niet in. Even ontstellend geportretteerd door de talentloze, charmeloze Ioan Gruffud, is Hornblower weinig meer dan een irritante hufter, zonder het charisma van een Errol Flynn of de slungelige geloofwaardigheid van de oorspronkelijke held van inspecteur Forester. De historische achtergrond mag dan nog steeds van enig belang zijn, maar ook die is op een afschuwelijke manier verknoeid. De harde realiteit van het marineleven, zo levendig weergegeven in de boeken, is onherkenbaar verzacht en vervormd. Er is hier geen sprake van een uitdaging voor de personages om boven zichzelf uit te stijgen; het lijkt meer op een saaie commerciële cruise, met saaie conversatie aan de eettafel als het ergste wat je je kunt voorstellen.<br />Ik neem aan dat als deze films NIET de naam 'Hornblower' hadden gehad, ze een redelijke (zij het gedachteloze en stijlloze) vorm van amusement hadden kunnen lijken. Maar alleen van de meest marginale soort. Door te proberen zich voor te doen als Hornblower-verhalen, worden ze echter openlijk beledigend. Mijn advies: vermijd ze ten koste van alles. Als je van escapistische nautische flauwekul houdt, moet je _The Sea Hawk_ opzetten, en als je van sprankelend historisch drama houdt, moet je _The Happy Return of Flying Colours_ lezen.
As a huge fan of the Hornblower books, I looked forward to these lavish TV adaptations with great anticipation. Imagine my disappointment to find that none of the merits of the books had been captured, leaving only the cheesiest sort of American-style action-adventure.<br /><br />This first installment is the perfect example. In the original story, the key duel is a masterful play by the virtuoso whist player Hornblower: he takes a losing hand and at the risk of his life finesses it into "an even chance." This reveals the essence of his character: the ability to make coldly dispassionate decisions even when his personal safety is at stake. This revelation is not lost on characters in the book, becoming a key stepping stone in Hornblower's advancement in the navy.<br /><br />The TV movie throws all of this away. Instead of a brilliant tactician, Hornblower is now just another military bonehead, who solves his problems by a combination of physical prowess and ill-deserved good luck.<br /><br />Of course, if the film worked even on that level, it might still be entertaining: a latter-day Captain Blood swashbuckler, perhaps. Alas, that's not in the cards either. As appallingly portrayed by the talentless, charmless Ioan Gruffud, Hornblower is little more than an annoying boob, with neither the charisma of an Errol Flynn, nor the gawky believability of CS Forester's original hero.<br /><br />The historical backdrop might still be of some interest, but that too has been horribly botched. The severe realities of naval life, so vividly depicted in the books, are softened and distorted beyond all recognition. There's no challenge here, for characters to rise above; it's more like a tedious commercial cruise, with boring dinner-table conversation being the worst imaginable hazard.<br /><br />I suppose that had these films NOT included the name "Hornblower," they might seem like passable (if mindless and style-less) light entertainment. But only of the most marginal sort. By attempting to pass themselves off as Hornblower stories, though, they become openly offensive. My advice: avoid at all costs. Put on The Sea Hawk if you want escapist nautical hijinks, and read The Happy Return or Flying Colours if you want sparkling historical drama.