Het probleem met de meeste auto's van Melanie Griffith <0xE2><0x80><0x93> en om de een of andere reden ben ik me terdege bewust van het aantal dat ik ervan heb gezien <0xE2><0x80><0x93> is dat je maar één personage ziet, en dan ook nog eens geen erg goed of gedenkwaardig personage. Mevrouw Griffith zou het middelpunt moeten zijn van een vuurstorm van discussies over wat er mis is met Hollywood, en de belangrijkste les die we uit films als deze kunnen leren, is dat Hollywood lui is. Melanie Griffith is niet alleen geen erg goede actrice, ze is ook zo afschuwelijk slecht en geestdodend voorspelbaar in haar infantiele reacties en sekspoesjesfrasen dat ze nooit had mogen optreden, afgezien van haar optredens in Body Double en Something Wild, waarin de personages die ze speelde eenvoudig waren gemodelleerd naar haar gebrekkige personage. Voor wie het er nog steeds niet mee eens is, laat ik het zo stellen. Als je de maniertjes, de stembuigingen en de stijlelementen die mevrouw Griffith eenvoudig van Judy Holliday en Marilyn Monroe heeft overgenomen zou weghalen, zou je niet genoeg acteur overhouden om een publieksscène extra te vullen. Toch werkt het Hollywood-systeem op de een of andere manier om die Cleopatra te houden.' Maar aangezien ze is wie ze is, hoe onfortuinlijk dat ook voor ons allemaal mag zijn, zullen we haar keer op keer blijven zien, siliconen lippen en borsten en, o, wat heeft het voor zin? Deze film is eigenlijk een combinatie van twee films die nooit echt samenkomen, en die ook niet echt op zichzelf zouden kunnen staan. We hebben een typische Hollywood-constructie, het racistische Alabama van de jaren zestig, doorsneden met een winkelbediende.' 's droom om een ster te worden: je man vermoorden die je mishandelt, een auto stelen, met een hoed voor de hoedendoos (paste hier de klassieke verwijzing aan) <0xE2><0x80><0x93> Bettas weet waarschijnlijk zo weinig van de politieprocedures in dit land dat hij echt dacht dat de hoedendoos in een gestolen auto niet gecontroleerd zou worden <0xE2><0x80><0x93>, een grote slag slaan in Las Vegas, auditie doen voor Bewitched en een ster worden. Misschien moeten we ons hier herinneren dat Liz Montgomery een paar jaar nadat Bewitched de pijp uit was gegaan ook de rol van Lizzie Borden speelde in een tv-film, en dat ze haar imago als Now-vrouw aan het opvijzelen was. Hoe dan ook, de classificatie van deze film als 'komisch drama' De'serieuze' kant van de film hapert, net als de volledig geklede zwarten die in het zwembad duiken <0xE2><0x80><0x93> we moeten hier aan doop denken, nog voordat we het beeld zien van het jongetje dat in de kruisigingshouding drijft <0xE2><0x80><0x93> en we moeten ook weer de snerpende tirade van een andere scenarioschrijver aanhoren over een verschrikkelijk complexe en veelzijdige situatie, die van het rassenonrecht in Alabama in de jaren zestig. Ik weet nog dat ik in een montagekamer zat en tegen mijn collega zei dat ik net terug was uit Alabama, waar mijn vader begraven ligt. Ze kwam uit New York en films als deze waren haar hele ervaring in het zuiden. Dus hier zitten we dan, midden in deze afschuwelijke toestand: een droom om een ster te worden, die vreemd genoeg gespeeld wordt door een acteur die in interviews telkens weer hetzelfde verlangen heeft uitgedrukt: een ster te zijn, ook al is ze niet in staat om te acteren. Dan hebben we de Hollywood-constructie van een mythische, sterk gestereotypeerde wereld: het racistische Zuiden, de wellustige smeris, het rijk wordende Las Vegas en het met sterren bezaaide Hollywood. En als klap op de vuurpijl hebben we A. Banderas, die, nu ik erover nadenk, wel eens de man zou kunnen zijn die het dichtst in de buurt komt van een mannelijke tegenhanger van Melanie Griffith. Hij heeft zijn droom vervuld om naar Amerika te komen, een ster te worden in iets anders dan Almodovar-films (de ergste waren veel beter dan deze) en ten slotte het regisseren. De Hollywooddroom van elke jongen. Net als Griffith schijnt hij te denken dat talent of talent er niets mee te maken heeft. En als deze film net zo'n succes was geweest als in de trailers werd beweerd, zou Hij gelijk hebben gehad. Maar op de een of andere manier, telkens weer, breekt die Hollywoodmythe van zichzelf gewoon af, telkens weer. Wat we dan hebben, is een stelletje waardeloze "sterren" die niemand echt wil zien, zoals Melanie Griffith, die zo slecht regisseerde, waar we niet zonder zouden kunnen leven, zoals Banderas.' en slechte films die niemand echt wilde zien, drie keer per dag op Bravo, zoals deze. Doe jezelf een lol, de volgende keer dat deze op de buis is: verander van zender.
The trouble with most Melanie Griffith vehicles-and for some reason I'm excruciatingly aware of the number of them I've seen- is that you're only seeing one character, ever, and not a very good or memorable one at that. Ms. Griffith should be at the very center of a firestorm of debate on what's wrong with Hollywood, and the principal lesson we can learn from movies like this one is that Hollywood is lazy. Melanie Griffith is not only not a very good actress, she is so abominably bad and mind-numbingly predictable in her infantile reactions and sex-kitten phrasings that she should never have been seen aside from her appearances in Body Double and Something Wild, in which the characters she played were simply tailored to fit her deficient persona. For anyone who still disagrees, let me put it this way. If you were to remove the mannerisms, vocalizations, and elements of style that Ms. Griffith has simply lifted from Judy Holliday and Marilyn Monroe, you would not have enough actor left to fill the shoes of a crowd-scene extra. Yet the Hollywood system somehow works to keep this Cleopatra's barge afloat, long after it should have run aground. But, since she's who she is, however unfortunate that may be for all of us, we'll go on seeing her again and again, silicon-blown lips and breasts and, oh, what's the use? This movie is really parts of two movies that never really come together, and that wouldn't really be able to stand up by themselves either. We have a typical Hollywood construct, 60's racist Alabama, intercut with a retail clerk's dream of ascendance to stardom: kill your abusive husband, steal a car, by a hat for the hatbox, (paste classical reference here) sweet-talk a cop out of holding you in jail--Banderas probably knows so little about police procedure in this country that he actually thought the hatbox in a stolen vehicle would not be checked-- win big in Las Vegas, audition for Bewitched, and become a star. Maybe we're supposed to remember here that Liz Montgomery also played Lizzie Borden in a TV movie several years after Bewitched tanked and she was renovating her image as a Now woman. Regardless, the classification of this film as "comedy-drama" should have been the tip-off that whenever Ms Griffith found herself in trouble, the baby-doll would pop out, coo sickeningly, and her character would survive for yet another stunning costume change. Now, the "serious" side of this movie flounders like the fully dressed blacks diving into the pool--we're supposed to think here of baptism, even before we see the image of the little boy floating in the crucifixion pose--and we are also supposed to swallow yet another screenwriter's slam-dunk of a terribly complex and many-sided situation, that of racial injustices of sixties Alabama. I remember sitting in an editing room, telling my working partner I'd just come back from Alabama, where my father is buried. "F--- Alabama!" she said. She was from New York, and movies like this were her entire experience of the south. So, here we are, in the middle of this dreadful hash: a dream of becoming a star, which, oddly enough, is played by an actor who has expressed in interviews this same desire, over and over again: to be a star, even tho she is incapable of acting. Then we have the Hollywood construct of a mythical, deeply stereotyped world: racist South, lustful cop, get-rich Las Vegas, and star-studded Hollywood. And to top it all off, we have A. Banderas, who, come to think of it, may actually be the closest thing to a male counterpart to Melanie Griffith you're liable to find. He's fulfilling his dream of coming to America, becoming a star in something other than Almodovar films (the worst of which was much better than this) and finally, directing. Every boy's Hollywood dream. Like Griffith, he seems to think that talent or ability should have nothing to do with it. And if this movie had been anything like the hit it was billed as in the trailers, He would have been right. But, somehow, over and over again, that self-referencing Hollywood myth simply breaks down, over and over again. What we have, then, is shoddy "stars" that no one really wants to see, like Melanie Griffith, shoddy directing, that we could live without, like Banderas,' and shoddy films, that no one really wanted to see, playing three times a day on Bravo, like this one. Do yourself a favor, the next time this one's on: Change the channel.