Mijn eerste indruk toen ik deze serie zag was: 'Ja, Penelope Keith is nog steeds briljant, maar deze serie is niet echt grappig.' Ik vond de kinderen te vijandig <0xE2><0x80><0x93> het voelde echt, maar niet grappig. Maar toen ik zag dat La Keith in vorm was, bleef ik kijken en ik begon van de serie te houden. De kinderen werden acteurs en je kon, om een uitdrukking te gebruiken, 'hun pijn voelen'. Pijn is niet iets wat je normaal gesproken met comedyseries associeert, maar hier was het. Nu denk ik dat de serie beschouwd zou moeten worden als een baanbrekende serie: de manier waarop de pijn, het verdriet en de frustratie van de kinderen intelligent en ontroerend werden aangepakt.
My first impressions on seeing this series was: "Yes, Penelope Keith is still brilliant, but this series isn't really funny." I felt the children were too antagonistic - it felt real, but not funny. But, seeing that La Keith was on great form, I kept watching and grew to love the series. The children grew as actors, and you could, to purloin a phrase, "feel their pain". Pain is not something you normally associate with sitcoms, but here it was. Now I think the series should be considered a groundbreaking show: the way the pain, sorrow and frustration the children felt was dealt with intelligently and moving. And I reiterate what the others have stated: THIS SERIES SHOULD BE RELEASED ON DVD!