Het enige goede dat ik over deze film kan zeggen, is dat het me inspireerde om het boek nog eens te lezen. Het boek bevatte een paar scènes die een geweldige film zouden hebben gemaakt, zoals de dialoog van een verdachte van moord die opgewekt opbiecht dat hij de misdaad heeft gepleegd, maar beweert dat hij een geweer in plaats van een mes heeft gebruikt, de verrassende ontvangst voor Chee tijdens zijn eerste sessie als genezer, de ontdekking van de ware identiteit van de maker van het geweer, Leaphorns redding van Chee die hem onbedoeld in handen van de echte moordenaar brengt en de ironische omstandigheden die Chee voor de tweede keer redden. Wat was de reden voor het weggooien van deze potentieel geweldige momenten en het vervangen ervan door een script dat bijna op hetzelfde niveau lag als het soort Hollywood-detectiveserie dat terecht in het eerste seizoen wordt afgelast?<br /><br />Enkele andere elementen uit het boek die ontbraken of nauwelijks opvielen in de film, omvatten de opwinding van Chee die zichzelf kon bewijzen tegenover de legendarische Leaphorn, de ingewikkelde convergentie van beide rechercheurs ten opzichte van dezelfde verdachte uit verschillende aanwijzingen, de kaart van Leaphorn, het bewijs dat sommige Navajo's het gedrang van bijna onbegaanbare wegen verdragen om te kunnen leven op afgelegen en visuele prachtlocaties, en natuurlijk de oorspronkelijke methode die de moordenaar gebruikte om zijn misdaden te plegen. Misschien zal Amerika op een dag een detectiveserie produceren die zich kan meten met het beste wat Engeland te bieden heeft. De roman van Tony Hillerman is zeker het juiste ruwe materiaal voor zo'n onderneming, maar voor mij is deze film een grote ergernis, omdat ik zie hoe hij de kans verspeelt om iets echt uitstekends te hebben gemaakt.
The only really good thing I can say about this movie is that it inspired me to re-read the book. The book had some scenes that would have made wonderful cinema such as the interogation of a murder suspect who gleefully confesses to the committing the crime but claims to have used a rifle instead of a knife, the surprise reception for Chee at his first session as a healer, the discovery of the true identity of the shotgun artist, Leaphorn's rescue of Chee that unintentionally delivers him into the hands of the real murderer, and the ironic circumstances that rescue Chee for the second time. What was the reason for discarding these potentialy terrific moments and replacing them with a script that was almost on the same level as the type of Hollywood TV detective series that gets justifiably canceled in its first season?<br /><br />Some other elements from the book that were missing or barely noticeable in the movie include the thrill of Chee being able to prove himself to the legendary Leaphorn, the intricate convergence of both detectives towards the same suspect from different evidence, Leaphorn's map, the evidence of how some Navajo endure the hassle of nearly impassable roads in order to live in locations of isolation and visual splendor, and of course the original method used by the murderer to commit his crimes.<br /><br />Perhaps someday America will produce a mystery series on par with the best that England has to offer. Tony Hillerman's novel are certainly the proper raw material for such an endeavour, but to me this movie is a major irritant as I can not help seeing how it squanders the opportunity to have created something truly excellent.