De film werkt precies vier minuten. De openingsscène en dan zingt de cast 521.600 Minutes en daarna gaat het alleen maar bergafwaarts. Wat volgt op een leuke openingsscène is een film die zo zinloos, zo banaal is, dat je je afvraagt wat mijn vrouw deed in de tweeënhalf uur die jij naar de film hebt zitten kijken.<br />Ik herinner me nog dat de film op Broadway in première ging. Ik herinner me nog dat een vriend van me op straat ging kamperen om het stuk te zien. Ik herinner me nog dat mensen die ze 'Rentheads' noemden de films in andere steden opnamen en slechte audio- en video-opnamen maakten van de Broadway-producties met Molly Ringwald en Doogie Howser in de hoofdrol. Het was een fenomeen dat gebaseerd was op de tragische dood ervan.' Jonathon Larson is meer dan een goed gemaakte voorstelling, en dus bleef het stuk onaangeroerd, onaangeroerd, want wie zou het Genie van Larson durven aanraken? Wie zou op zijn graf durven lopen? Als ik de regisseur van deze film was, zou ik hebben gesmeekt om een herziening. Als er ooit een film was die stierf voor een hart, een centrale kern, zijn _huur_. Hij is warrig, hij is rommelig, hij bevat personages die niet met elkaar overweg kunnen, er is geen samenhang, er is niemand die de moeite waard is om voor te zorgen, niemand die het waard is om te haten, en dat is verkeerd. De passie en gedrevenheid van het lompe stuk mogen dan werken als live-theater, zoals _huur_ werkt als live-theater, maar _huur_ is charmantloos, zinloos en troebel, en dat zou het eigenlijk niet moeten zijn. <br /><0x3E><0x3E> De avonturen van 'in het jaar van het leven' van Mark (Anthony Rapp) de door angst geplaagde filmproducent, Roger (Adam Pascal) de Rockstar met aids, Mimi (Rosario Dawson) de heroïneverslaafde stripper met een hart van goud (en aids), Tom (Jesse L. Martin) de werkloze professor met aids, Angel (Wilson Jermaine Heredia) de Drag Queen (met aids) die Toms hart steelt, Maureen (Idina Menzel) de kunstenares en Marks ex-vriendin, en Joanne (Tracie Thomas) de advocate die verliefd wordt op Maureen. Zij zijn de bohemiens, ze kunnen de huur niet betalen, ze kunnen de verwarming niet betalen, en elke dag lopen ze het risico dat ze worden uitgezet. Dus zingen ze. Ze zingen veel, en op een gegeven moment, tijdens een protest, zingen ze Moo. Dat veroorzaakt bijna een rel. Ik wilde lachen, maar ik deed het niet omdat ik niet gemeen wilde zijn tegen de rest van de mensen in de bioscoop. Maar ik had het gevoel dat ze naar een andere film keken, want ze bleven klappen.<br />Waarom was deze film zo vreugdeloos? Waarom waren de hoofdpersonen zo zeurderig? Waarom heeft RENT geen echte harten? De film gaat er gewoon van uit dat wij, het publiek, deze mensen aardig zullen vinden, en dus doet hij geen poging om hen onze harten te laten winnen. Hij gaat ervan uit dat zij, omdat het script ons aan hen heeft voorgesteld, vrienden zijn. Maar de helft van de film draait om het feit dat deze mensen niet met elkaar overweg kunnen. Ze zijn ontevreden over het leven en toch looft de film dat feit, en in plaats van er iets aan te doen, zeuren ze. Ze haten vooruitgang, ze protesteren tegen het idee van persoonlijke verantwoordelijkheid, en ze vechten tegen de man, en waarvoor? Voor niets anders dan een waardeloze flat in New York City.<br />Het meest eerlijke moment in de film komt als de Mark een film maakt over een dakloze vrouw die door de politie wordt lastiggevallen. De dakloze vrouwen kijken hem aan en schreeuwen iets als: 'Maak me niet uit de markt, zoek een baan.' Deze mensen zijn niet gelukkig, de levensstijl die ze promoten is zinloos en de film neemt daar geen stelling tegen. De film werkt ook niet op een puur technisch niveau. De dialogen botsen lukraak in de liedjes. De acteurs nemen een moment om na te denken voordat de liedjes beginnen, en geen van de liedjes is het waard om te neuriën als je het theater verlaat. Maar je zult 521.600 minuten hebben die je in je dromen bestoken. Als het scenario aangepast zou zijn om op het scherm te passen in plaats van op het scherm dat het toneel probeert na te maken, zou er een betere film zijn ontstaan. Maar RENT zal alleen aantrekkelijk zijn voor degenen die van het stuk houden.<br />Het andere opvallende probleem is dat de acteurs te oud lijken om deze rollen te belichamen. Nu er acteurs zijn geselecteerd uit de oorspronkelijke cast van mensen die niet op Broadway hebben gespeeld, wordt de film nog somberder. We moeten allemaal volwassen worden, deze groep van 30-en-nog-wats. Een nieuwe cast van 20-en-nog-wats zou beter hebben gewerkt.<br />Spaar dus je geld. Ik beloof je dat je me zult bedanken.
RENT the film works for exactly four minutes. The opening credits role and then the cast sings 521,600 Minutes and its all downhill from there. What follows a nice opening is a film so pointless, so banal, you'll ask as my wife did for the two and half hours back you spent watching RENT.<br /><br />I remember when RENT opened on Broadway. I remember I had a buddy who camped out on the street to see the play. I remember people called RENTheads would record the shows in other cities and trade bad audio and video of the off Broadway productions starring Molly Ringwald and Doogie Howser. It was a phenomenon based on the tragic death of it's creator Jonathon Larson more than a well made show, and so the play stayed untouched, unfiddled around with, for who would dare touch the Genius of Larson? Who would dare walk on his grave? If I were the director of this movie I would have begged for a rewrite. If ever there was a film dying for some heart, some central core, its RENT. It's jumbled, it's messy, it contains characters that don't mesh, there's no coherence, no one worth rooting for, no one worth hating, and that's wrong. The passion and drive of the clunky play may work as live theater, heck CATS works as live theater, but RENT is charmless, pointless, and murky and it really shouldn't be.<br /><br />RENT follows the exploits "in the year of the life" of Mark (Anthony Rapp) the angst ridden film maker, Roger (Adam Pascal) the Rockstar with AIDS, Mimi (Rosario Dawson) the heroin addicted Stripper with a heart of gold (and AIDS), Tom (Jesse L. Martin) the unemployed professor with AIDS, Angel (Wilson Jermaine Heredia) the Drag Queen (with AIDS) who steals Tom's heart, Maureen (Idina Menzel) the performance artist and Mark's Ex-Girlfriend, and Joanne (Tracie Thomas) the Lawyer who falls in love with Maureen. They are the bohemians, they can't pay the rent, they can't pay the heat, and everyday they stand the chance of being evicted. So they sing. They sing a lot, and at one point at a protest, they Moo. That causes a near riot. I wanted to laugh, but I didn't because I didn't want to be mean to the rest of people in the theater. But I had a feeling they were watching a different movie cause they kept clapping.<br /><br />Why was this film so joyless? Why were the main characters so whiny? Why does RENT have no real heart? The film just assumes that we the audience will like these people and so it makes no attempt to allow them to win our hearts. It assumes that because the script has introduced us to them that they are friends. But half the film revolves around how these people don't get along. They are disgruntled about life and yet the film praises that fact and instead of doing anything about it they whine. They hate progress, they protest the idea of personal responsibility, and fight the man, for what? Nothing but a crappy apartment in New York City.<br /><br />The most honest moment in the film comes when the Mark films a homeless women who was being harassed by the cops. The homeless women look at him and screams something like "don't exploit me, get a job." These people are not happy, the lifestyle they promote is pointless and the film fails to take a stand on any of it.<br /><br />The film also doesn't work on a purely technical level. The dialog clunks haphazardly into the songs. The actors take a moment to reflect before the songs take off, and none of the songs are worth humming when you leave the theater. But you'll have 521,600 minutes attacking you in your dreams. If the screenplay would have been retooled to fit the screen instead of the screen trying to replicate the stage a better movie would have emerged. But RENT will appeal only to those who love the play.<br /><br />The other glaring problem is the actors seem too old to embody these parts. With actors culled from the original off-Broadway cast, it casts and even deeper gloom over the film. We all have to grow up, this group of 30-somethings edge on pathetic. A new cast of twenty-somethings would have worked a bit better.<br /><br />So save your money. You thank me I promise.