Ik zag op een festival een vertoning van DIE MAN PETER BERLIN, maar wist eigenlijk niets van hem of zijn plaats in de homo- of pornogeschiedenis. Ik werd aangetrokken door het Garbo-aspect van zijn leven; in feite liep hij weg van een 'carrière' in de film (als je het zo kon noemen) en ging hij de straten van San Francisco op, waar zijn verschijningen het soort reacties opriepen dat je wel hoorde bij de Zweedse Sphynx in New York. Blijkbaar zat hij goed in de slappe was (of misschien was hij gewoon zuinig), want zijn verhaal heeft nooit iets tragisch en is ook nooit echt komisch. Het was ongelooflijk om te zien dat iconen die ik bewonder, John Waters en Armistead Maupin, net zo'n lichtgeraaktheid hadden om Berlijn te ontdekken als ik misschien had om hen te ontdekken (hoewel dat niet zo is). Wat de film betreft, het tempo was snel en beknopt, en de kleur van de beelden uit de 70 was spectaculair. Ik had het gevoel dat de filmmakers de feiten presenteerden, maar dat de kijker uiteindelijk zelf een oordeel moet vellen over Peter Berlin en zijn eigen conclusie moet trekken: is hij gek, of alleen maar het merkwaardige en excentrieke archetype dat je in San Francisco zou verwachten? Was hij zijn tijd vooruit, of een aspect van een tijd die we net hebben herontdekt? De beelden van 'vintage' Peter (in die schitterende kleur) en Peter van vandaag waren niet zo schokkend of 'Norma Desmondy' als je zou vrezen, en in dat opzicht viel de film niet in de categorie feestvieren of hatelijke spot, wat ik verfrissend vond. DIE MAN IS een 'essentieel': een gefilmd document van een tijd in de vreemde geschiedenis die bijna verloren is gegaan. We mogen blij zijn dat dit verhaal is vastgelegd.
I caught a festival screening of THAT MAN PETER BERLIN with really no knowledge of him or his place in either queer or porn history. I was drawn by the Garbo aspect of his life; basically walking away from a film 'career'(such as it was) and onto the streets of San Francisco, where sightings of him evoke the kind of response one heard about the Swedish Sphynx in New York. Apparently well off financially (or maybe just thrifty) his story is never tipped to the tragic, nor is it ever truly comic. What WAS incredible was to see icons I admire,John Waters and Armistead Maupin, have the same sort of giddiness towards spotting Berlin that I might have towards spotting them(although that doesn't happen in my town). As for the film, the pace moved swiftly and succinctly, and the color of the 70's footage was spectacular. I felt the filmmakers presented the facts, but ultimately lets the viewer judge Peter Berlin and draw our own conclusion; is he crazy, or merely the quaint and eccentric archetype you'd expect to find in San Francisco? Was he ahead of his time, or an aspect of a time we're just re-discovering? The footage of 'vintage' Peter(in that glorious color) interspersed with Peter today were not as jarring or 'Norma Desmond-y' as you might fear,and in that respect the film never fell into either camp celebration or spiteful mockery, which I found refreshing. Considering so many men of Peter's era were lost to the AIDS crisis, THAT MAN is an 'essential': a filmed document of a time in queer history nearly lost. We should be thankful this story has been recorded.