De naam van Boris Karloff heeft me naar deze film gebracht, en zonder hem, denk ik, zou de film misschien gewoon een van de vele B-filmprogrammeurs uit de jaren veertig zijn geweest. Ik heb net iets geleerd over producent Val Lewton, en door hun samenwerking hier krijgt de film een beetje vaart. Maar toen ik ernaar keek, kreeg ik niet echt de indruk dat dit een echte horrorfilm zou worden. Ja, er wordt gesproken over kwade geesten en kwaadaardige krachten, en zelfs over de gevreesde vorvolaka, een ondood vampierachtig wezen dat deel uitmaakt van de Griekse folklore. Maar zelfs met een mysterieuze madame Kyra (Helen Thimig) als hoofdpersoon en anderen die in het verhaal meespelen, maakt de productie wel duidelijk dat de mensen in gevaar zijn vanwege een plaag die het eiland heeft besmet. De poging om Thea (Ellen Drew) in verband te brengen met kwaadaardige krachten werkte niet echt voor mij, ze was gewoon te gezond en zag er te goed uit om een serieuze bedreiging te vormen. Die rol had waarschijnlijk naar madame Kyra moeten gaan, perfect voor iemand die waarschuwde voor vorvolakas om er zelf door bezeten te worden. Ik denk dat de manier waarop generaal Pherides (Karloff) langzaam aftakelt van een man met een sterke basis en een sterk geloof in de wetenschap, tot een krankzinnige man die vastbesloten is een tot leven gekomen bijgeloof uit de weg te ruimen. Het is dat psychologische aspect van het drama dat meer water in de wijn doet dan de geïmpliceerde verschrikking, zelfs als mevrouw St. Aubyn uit haar doodskist ontsnapt. Genoeg uitleg onthulde haar aanvallen van catalepsie en haar angst om levend begraven te worden om dat een deel van het verhaal te maken en men zou kunnen veronderstellen dat dat genoeg was om haar met het oude Poseidonzwaard over de rand te doen tuimelen. Niettemin is de film op een aantal niveaus aangenaam; ten eerste zullen liefhebbers van oude films genieten van de grote ambiance van een geïsoleerd, door de wind geteisterd eiland en de donkere, sombere sfeer van het huis van de familie Albrecht. De personages laten nooit lang op zich wachten, en zoals anderen in dit bestuur al hebben geopperd, degenen die dat wel hebben gedaan, vertrekken vroeg. Maar wees voorbereid op een Karloff die je nog niet eerder hebt gezien, al die tijd kon ik er maar niet aan wennen hem in een militair uniform en met krullend haar te zien.
Boris Karloff's name is what brought me to this picture, and without him, I think, the film might have been just another B movie programmer from the Forties. I've just learned a little about producer Val Lewton, and their collaboration here is what gives the picture some of it's momentum. While watching however, I never really got the impression that this was going to be much of a horror film. Yes, there's mention of evil spirits and malignant forces, and even a word about the dreaded vorvolaka, an undead vampire-like creature that's part of Greek folklore. But even with a mysterious Madame Kyra (Helen Thimig) professing such belief, and others in the story buying into it, the production makes it pretty plain that the reason folks are in danger is because of a plague that has infected the island. The attempt to link Thea (Ellen Drew) to malevolent forces didn't really work for me, she was just too wholesome and good looking to imply a serious threat. That role should probably have gone to Madame Kyra, perfect for someone warning about vorvolakas to actually be possessed by one.<br /><br />What works best I guess is the way General Pherides (Karloff) slowly unravels from a man of strong principal and belief in science to a mad man intent on eliminating a superstition come to life. It's that psychological aspect to the drama that holds more water than the implied horror component, even if Mrs. St. Aubyn escapes from her coffin. Enough explanation revealed her bouts with cataleptic trances and fear of being buried alive to make that an expected part of the story, and one would presume that that was enough to put her over the edge with the old Poseidon sword.<br /><br />Nevertheless the film is enjoyable on a number of levels; for one, lovers of old films will delight in the great ambiance of an isolated, wind swept island and the dark, moody atmosphere of the Albrecht home. The characters never wear out their welcome, and as others on this board have suggested, those that might have make an early exit. Be prepared though for a Karloff you haven't seen before, all the while I just couldn't get used to seeing him in a military uniform with curly hair.