In sommige opzichten een soort vroeg 'onvergeeflijk'. Ook vergelijkbaar met regisseur Lewis' 'Terror in a Texas Town', maar gelukkig niet zo maf of kitscherig. Je krijgt echt het gevoel dat het wilde westen langzaam getemd wordt, dat het de ongemakkelijke overgang maakt van een gewelddadig, wetteloos land naar een redelijk beschaafde plek waar orde en gezag een kans hebben. Ik vond Randolph Scotts metafoor voor de stad mooi, dat het net een wild dier is dat steeds geschopt wordt, en dat het vroeg of laat meer zal doen dan alleen maar grommen en ellendig grommen; het zal terugbijten. <br /><0x3E> Scott is een goede, eenzelvige held met twinkelende ogen en Angela Lansbury is heel aantrekkelijk als zijn langbenige revuemeisjesverloofde (hoewel ze pas een paar jaar later moeder van volwassen kinderen zou gaan spelen), maar hun romance is nogal obsceen en ongeïnspireerd. Beide schurken zijn effectief, Warner Anderson als de gewetenloze (wat anders?) vrouwenverslindende zakenman en Michael Pate als de sinistere gehandschoende schutter (Lewis schijnt iets te hebben tegen een schutter met handschoenen aan). Andersons lijnleveranties zijn extreem vlak en zakelijk, wat hem op de een of andere manier des te weerzinwekkender maakt. Hij is net een hebzuchtmachine, zonder hart, zonder enige emotie.<br /><0x3E> Op het eerste gezicht lijkt dit misschien niet meer dan een gewone, redelijke western, maar het is het niet.' En Lewis is een kei als het gaat om het opbouwen van de spanning die leidt tot de onvermijdelijke confrontatie tussen de slechteriken en de goeden.
Sort of an early "Unforgiven" in some ways. Also similar to director Lewis' "Terror in a Texas Town" though thankfully not as goofy or campy. You get a real sense of the wild west slowly being tamed, of it making the uneasy transition from a violent, lawless land to a reasonably civilized place where law and order stand a chance. I liked Randolph Scott's metaphor for the town, that it's like a wild animal that keeps getting kicked, and sooner or later it's going to do more than just snarl and growl miserably; it's going to bite back. <br /><br />Scott makes a good, twinkle-eyed loner hero and Angela Lansbury is quite attractive as his leggy showgirl love interest, (though she would begin playing mothers of grown children just a few years later) but their romance is rather obligatory and uninspired. Both the villains are effective, Warner Anderson as the unscrupulous (what else?)womanizing businessman and Michael Pate as the sinister gloved gunman (Lewis seems to have a thing about gunman wearing gloves). Anderson's line deliveries are extremely flat and matter of fact, which just makes him that much more detestable somehow. He's like a greed machine, no heart, no emotion whatsoever.<br /><br />At first glance this may seem like no more than just another passable western, but it's got some meat on its bones. And Lewis really shines when it comes to building the suspense leading up to the inevitable bar room showdown between the bad guy and the good.