Nou ja, Cassavettes was in elk geval nooit saai. Hoeveel regisseurs kunnen dat zeggen? Dit is de vreemdste van zijn films, een vreemd riedeltje gangster/noir-films dat aan het eind begint en ons helemaal terugvoert naar het begin. De manager van de nachtclub, gespeeld door Gazzara, is net klaar met het betalen van zijn club, zoals hij zou zeggen. Hij gaat naar buiten, verliest wat geld met gokken en merkt dat hij iemand moet vermoorden om zijn schuld af te betalen. Een normale Hollywoodfilm zou van de eigenaar een antiheld maken, iemand die medelijden opwekt. Deze film laat hem gewoon het stuk slijm zijn dat hij is. In één scène probeert hij een vrouw te vertellen dat zijn vader en moeder niet van hem hielden. Ze zegt tegen hem dat het haar niet kan schelen en dat hij weg moet gaan. Dat is, in zekere zin, het punt. Hij hoeft geen luis en geen verliezer te zijn, maar hij is het wel. Ironisch genoeg houdt hij later een toespraak over kiezen wie we zijn en ons op ons gemak voelen, twee dingen waar hij jammerlijk in heeft gefaald. Net als alle verliezers van Cassavette is Gazzara gemakkelijk te haten. Het pijnlijke voor de kijker is dat we de pijn in hun leven ook zien. De meeste films, zelfs de grote, laten je op de een of andere manier voelen over een personage, maar de films van Cassavette laten je met lege handen staan. Ik denk dat dat geweldig is, maar het is heel vreemd en moeilijk te begrijpen.
Well, at least Cassavettes was never boring. How many directors can say that? This is the oddest of his films, a strange riff on gangster/noir pictures that starts at the end and takes us right back there. The night club manager, player by Gazzara, has just finished paying for his joint, as he would say. He goes out and loses some money gambling and finds that he has to kill someone in order to pay off his debt. A normal Hollywood film would make the owner an anti-hero, one to pity. This film just lets him be the slime he is. In one scene, he tries to tell a woman that his mother and father didn't love him. She tells him that she doesn't care and he should leave. That is, in some ways, the point. He doesn't have to be a louse and a loser, but he is. Ironically, he gives a speech later about choosing who we are and being comfortable, two things that he has failed at miserably. Like all of Cassavettes' losers, Gazzara is easy to hate. The painful part for the viewer is that we see the pain in their lives too. Most films, even great ones, leave you feeling one way or another about a character, but Cassavettes' films leave you stumped. I guess that that is great, but it is very odd and hard to understand.