Een van de beroemdste van alle Bugs Bunnies, waarin onze held gelooft dat hij een gooi doet naar een Oscar voor de beste acteur. Achter de komedie gaat een schrijnende, wrede satire schuil.<br />De film begint met een traditionele inleiding door de Stem van God over de Oscars, terwijl onze verteller ons de bezienswaardigheden van Hollywood laat zien voordat hij ons het hotel laat zien waar het evenement zal plaatsvinden, de menigten die wachten op hun favoriete sterren. Hollywood, de entiteit, de mythe, is al teruggebracht tot een reeks herkenbare tekens <0xE2><0x80><0x93> de Hollywood Bowl, de Troccadero, het Chinese restaurant et cetera; de sterren die alleen bestaan als hun populaire imago, verankerd in een spookachtig paar voeten op een of ander voetpad. Bugs is ervan overtuigd dat hij zal winnen omdat hij indrukken van alle sterren kan nabootsen. Dit is een verbijsterend veelzijdige monoloog, waarin Bugs iedereen bespot, van Jimmy Cagney tot Bing Crosby, maar het is toch zeker een onbeschaamdheid om te denken dat louter nabootsing even waardig kan zijn als een geweldige voorstelling? Maar wat Bugs precies wil zeggen, is het volgende: de Oscars denken aanmatigend dat ze hoge kunst belonen, terwijl deze grote acteurs opgesloten zitten in een stereotiep en ontvangend beeld. Zij zijn de som van hun persoonlijkheid. MINIVER is, volgens Oscar, een veel grotere film dan CITIZEN KANE.)<br />Als extra traktatie krijgen we een fragment te zien uit Bugs' LITTLE HAIWATHA, waarin een badende Bugs zich realiseert dat hij op het punt staat konijnevlees te worden voor een kalme indiaan/Elmer Fudd. In dit opmerkelijke fragment, dat verbijsterend zelfreflexief is over Hollywood-ideologie en racisme, wordt duidelijk wat Bugs werkelijk waard is, maar als de Academie hem daarvoor zou belonen, zouden ze hun eigen waardeloosheid en bedrog moeten toegeven. Dus gooien ze hem in de stenen. Hij krijgt echter wel de eerste Aardbei, gemodelleerd naar zijn eigen beeltenis, die tot leven komt en hem kust. Dit is de ultieme belediging van Hollywood, maar het is het uiteindelijke bewijs van Bugs' waarde als acteur. Hij is een man met een veelzijdige intelligentie, een veelzijdige persoonlijkheid, een man die fragmentatie en metamorfose omarmt ten koste van star, conservatief, stereotiep en geheel.<br />De korte is niet zo snel, gewelddadig of veelzijdig als de grote meesterwerken van Tex Avery, maar de strijdlustige uitbundigheid van de kleuren past uitstekend bij het onderwerp.
One of the most famous of all Bugs Bunnies, in which our hero believes he's a shoo-in for a Best Actor Oscar. Behind the comedy is a laceratingly cruel satire.<br /><br />The film opens with a traditional Voice of God introduction to the Oscars, as our narrator shows us the Hollywood sights before showing us the hotel where the event will take place, the crowds awaiting their favourite stars. Already Hollywood, the entity, the myth is reduced to a series of recognisable signs - the Hollywood Bowl, the Troccadero, the Chinese Restaurant etc.; the stars who exist only as their popular image, cemented in a ghostly pair of feet on some footpath.<br /><br />Bugs is convinced that he will win because he can do impressions of all the stars. This is a stunningly versatile monologue as Bugs mocks everyone from Jimmy Cagney to Bing Crosby, but surely it's an insolence to think that mere mimicry can be as worthy as a great performance? But Bugs' point is precisely this - the Awards pretentiously think that they are rewarding high art, when these great actors are locked in stereotype and received image. They are the sums of their persona. Bugs IS greater than them because he can do an impression of Cagney AND Crosby; they can only do impressions of themselves. A list of Oscar winners from the period proves Bugs unerringly right (MRS. MINIVER, according to Oscar, is a far greater film than CITIZEN KANE.)<br /><br />As a further treat we are shown a clip from Bugs' LITTLE HAIWATHA, in which a bathing Bugs realises that he is about to become rabbit-meat for a placid Indian/Elmer Fudd. This remarkable clip, stunningly self-reflexive about Hollywood ideology and racism, reveals Bugs' true worth, but for the Academy to reward him would be to admit their own worthlessness and fraudulence. So they stone him. He is awarded, however, the first Raspberry, moulded in his own image, which comes to life and kisses him. This is Hollywood's ultimate insult, but it's eventual proof of Bugs' superiority, his versatility, his embracing of fragmentation and metamorphosis at the expense of rigid, conservative, stereotypical, wholeness.<br /><br />As animation, the short isn't as fleet-footed, violent or versatile as the great Tex Avery masterpieces, but there's a belligerent gaudiness of colour that suits the subject admirably.