Hoewel 'Millennium' niet zo beroerd is als 'Plan 9 vanuit de ruimte', is het een rommelig, onderontwikkeld en ongericht script. Een fascinerend concept wordt overboord gegooid voor een afgezaagd, onlogisch en inconsistent liefdesverhaal. Misschien was de grootste fout dat er zoveel van in de toekomst plaatsvond (hoewel ik de gevoelige, ironische en geestige voorstelling van Robert Joy als Cheryl Ladds persoonlijke robot oprecht zou missen als dat niet zo was). De manier waarop het hedendaagse verhaal wordt gebracht, is veel beter, en ik waardeerde de subtiele humor in beide situaties.<br /><0x3E> Alleen maar het verhaal uitleggen is op zichzelf al een bedrieger. Het hoofd van het team vrouwelijke tijdreizigers die zich voordoen als stewardessen op gedoemde vluchten in het verleden om de passagiers voor het neerstorten te ontvoeren. De toekomst is een naargeestig, stervend oord. Het menselijk ras is steriel en valt uiteen door een harde, vervuilde omgeving. Tijdreizen is een gevaarlijke bezigheid, en niet alleen voor de reizigers. Elke onbewaakte handeling kan resulteren in tijdparadoxen, die worden gevoeld als zware bevingen in de toekomst. Een te grote paradox en het hele menselijke ras van de toekomst zal worden vernietigd. Natuurlijk treedt er een potentiële ramp op als een apparaat dat wordt gebruikt om passagiers voor hun ontvoering te verdoven, per ongeluk wordt achtergelaten op twee verschillende vluchten, de ene in 1963, de andere in 1989. Wat verlammend onlogisch is in de geest, is waarom de reizigers niet terugkeerden vóórdat de apparaten 'in de verkeerde handen vielen' en ze terughaalden. In plaats daarvan keert Ladd terug naar het verleden in een mislukte poging om onderzoeker Kris Kristofferson van de FAA te verleiden en te voorkomen dat hij het apparaat ontdekt. De laatste stommiteit vindt plaats wanneer Robert Joy tegen Ladd zegt dat ze Kristoffersons kind zal krijgen, nadat ze hem duidelijk heeft gemaakt dat ze onvruchtbaar is. Wat volgt is een pompeuze 'Criswell-achtige' stem over dat 'dit is niet het einde... dit is het einde van het begin'. Ed Wood had het niet beter kunnen verwoorden.<br />Jammer, want er zijn verscheidene mooie optredens in 'Millenium', waaronder die van Joy, Kristofferson en een aantal spelers die hen vertolken. Ladd doet haar best (wat vrij goed is), maar wordt uiteindelijk verslagen door een onderschreven, paradoxale karakterisering.<br />Productiewaarden zijn afwisselend mooi en goedkoop. Ik weet niet zeker of iets het script had kunnen redden, maar vier of vijf herschreven versies zouden zeker hebben geholpen.<br />Ik geef 'Millennium' een '4'.
While "Millennium" is not quite as lousy as "Plan 9 From Outer Space," it's botch, underdeveloped and unfocused script is. A fascinating concept is jettisoned for a hackneyed, illogical, inconsistent love story. Perhaps the major mistake was to have so much of it take place in the future (though, I would genuinely miss the sensitive, ironic and witty performance of Robert Joy as Cheryl Ladd's personal robot), if it weren't. The handling of the contemporary story is much better, and I did appreciate the subtle humor in both settings.<br /><br />SPOILER Just explaining the story is in itself a spoiler. Ladd's the head a crack team of female time travelers who pose as flight attendants on doomed flights in the past in order to abduct the passengers before the crashes. The future is a bleak, dying place. The human race is sterile and disintegrating from a harsh, polluted environment. Time travel is a dangerous business, and not just for the travelers. Any unguarded act can result in time paradoxes, which are felt as severe tremors in the future. Too large a paradox, and the entire human race of the future will be destroyed. Naturally, potential disaster occurs, when a device used to stun passengers before their abduction is accidentally left on two separate flights, one in 1963, the other in 1989. What is mind numbingly illogical is why the travelers did not return BEFORE the devices fell "into the wrong hands" and retrieve them? Instead, Ladd returns to the past in a failed attempt to seduce FAA investigator Kris Kristofferson and prevent him from discovering the device. The final stupidity occurs when Robert Joy tells Ladd she will have Kristofferson's child, after she has made it clear she is sterile. What follows is a pompous "Criswell-like" voice over that "this is not the end...this is the end of the beginning." Ed Wood couldn't have expressed it better.<br /><br />Too bad, because there are several fine performances in "Millenium," including Joy, Kristofferson and several of the supporting players. Ladd does her best (which is pretty good), but is ultimately defeated by an underwritten, paradoxical characterization.<br /><br />Production values are alternately handsome and cheesy. I'm not sure anything would have saved the script, but four or five more rewrites certainly would have helped.<br /><br />I give "Millennium" a "4".