Een van Polanski's beste films. Alle spelers geven misschien wel hun beste optredens; Hugh Grant en Kristen Scott-Thomas zijn in elk geval nog nooit betrokken geweest bij iets van een grotere betekenis ('The English Patient' of niet). En Peter Coyote is onovertroffen: _Weltschmerz_ is nog nooit zo effectief en intelligent geportretteerd. Het is een studie van verschillende vormen van menselijke liefde, waarbij het onderscheid tussen die van lichamelijk verlangen en aantrekkingskracht wordt bestudeerd, tegen het licht van iets fundamentelers. Een speciale vermelding verdient de themamuziek die, naar mijn mening, Vangelis op zijn best is, die superlatieven gebruikt binnen de context van de sfeer van de zeereis. Het is misschien een bewijs van het idee dat de beste film iets kan bereiken dat grenst aan exquise kunst: het vastleggen van louter alledaagse menselijke ervaringen, het oproepen van iets wat verder gaat. Op papier is dit een film over een obsessieve liefdesaffaire in het Parijs van de jaren negentig, zoals die door een van de hoofdrolspelers wordt verteld aan een emotioneel verwarde Engelsman tijdens een zeereis. Maar hij lijkt zoveel meer dan de som van zijn delen; hij overstijgt en sublimeert het uitgangspunt van de verhaallijn, de ervaringen van de personages.
One of Polanski's best films. All players give perhaps career-best performances; certainly Hugh Grant and Kristen Scott-Thomas have never been involved in anything of greater substance ('The English Patient' or no. And Peter Coyote is unsurpassed: weltschmerz has never been portrayed more effectively or intelligently. It is a study of different forms of human love, contemplating the distinction between that of physical desire and attraction, against something more fundamental. Special mention should be made of the theme music which, in my opinion, is Vangelis at his best, working superlatively in the context of the sea voyage setting.<br /><br />Here is perhaps testament to the notion that the best film can attain something approaching exquisite art: in capturing mere quotidian human experience, evoking something beyond. On paper this is a movie made about an obsessive love affair in early 90's Paris as recounted by one of the protagonists to an emotionally-confused englishman on an ocean voyage. But it seems so much more than the sum of its parts; it transcends and sublimates the premise of the storyline, the experiences of the characters.