Het laatste lied van Mifune is een typische Deense dogmafilm. Het verbaast me dat de film ook als een komedie wordt aangekondigd. Maar waar zijn de komieken? In ons eigen brein. Het is een prachtige film die laat zien hoe iedereen in de film zich bekeert tot een echt, niet hypocriet leven. En als Kresten zijn hoofd in het midden van de open cirkel in de velden neerlegt, ontmoet hij het licht dat zijn gehandicapte broer heeft gebruikt als symbool dat 'licht' uit de hemel komt. En dit levende licht had tot op dat moment iedereen verlamd.
Mifune's last song is a typical Danish dogma film. I am amazed that the film is announced as a comedy too. But where are here the comics? In think in our owns brain. It's a beautiful film which shows the conversion of everybody in the film to a real, not hypocritical, life. And when Kresten is laying down his head in the center of the open circle in the fields, he encounters the light which his disabled brother has used as a symbol that "light" is coming from heaven.And this light of live had disabled hitherto everybody until that moment.