'An Ice Cube film' <0xE2><0x80><0x93> _Wauw, dat is al groot genoeg_. Niet dat Ice Cube de grootste beroemdheid van de planeet is, maar hij is een acteur die ik waardeer; te veel zelfs. Hij is eerlijk, eenvoudig, puur. Hij is een rapper, een muzikant die liedjes voor films schrijft en daar goed in is, en bovendien is hij een onopvallende kunstenaar. Bovendien is hij een heel goede acteur die doet wat hij wil en wat hij leuk vindt, en die nooit teleurstelt. Met het productiebedrijf dat hij heeft, zou hij het grootste ego kunnen hebben, maar hij blijft zijn werk doen.<br />In 1998 kreeg hij de kans om zijn film te regisseren; zijn eerste en enige tot nu toe. Hij doet de stomme gangsterfilms die de andere rappers doen, omdat hij zijn werk serieus neemt; zo serieus dat hij zijn eigen buurt- en mensenverhaal schreef, dat op zijn indrukwekkendste momenten onverwacht ontroerend is. Hij had dat soort films al eerder gemaakt, met de onafhankelijke John Singleton, onder anderen in die film die ik tot mijn spijt nog niet heb gezien, 'Boyz N' the Hood'. Of hij daar inspiratie uit heeft gehaald of niet, kan me niet schelen, maar het scenario is van hem. In zijn verhaal, waarin hij ook een rol toestaat, ontmoeten we Diana (een krachtige en ontroerende vertolking door Lisa Raye), een jong meisje en ambitieuze journaliste met veel problemen die haar ertoe brengen bij een stripteaseclub te gaan werken, geld te verdienen en Diamond te worden. In de Dollar Bill's (oorspronkelijke Bernie Mac-club) is ze niet de typische stripteasedanseres die met alle anderen danst; ze heeft een speciaal nummer en een paar klanten. Elke dag heeft ze te maken met nicht Ebony (Monica Calhoun), die bij haar woont en meer dan twee keer zo veel problemen heeft als zij; haar ontrouwe vriendje en de verschillende mensen in de club, onder wie DJ Blue (een rustige vertolking door Jamie Foxx), die haar aardig vinden. Net als in elk ander verhaal zijn dit niet de enige in Kubus' visie (er zijn er een heleboel en ze hebben allemaal hun eigen ding dat met iets anders te maken heeft. Maar Kubus houdt het verhaal altijd in het middelpunt van zijn belangstelling. Zijn gave als regisseur (omdat hij zo stom had kunnen zijn) komt voort uit het belang dat hij aan de camera hecht. Hij heeft de wanhopige behoefte om dingen zo echt mogelijk te laten zien, ook al is het een fictief verhaal, dus beweegt zijn camera meestal als ogen, bijvoorbeeld omdat hij bang is om te kijken naar wat er aan de andere kant ligt te wachten, en dus is de impact groter als we naast de camera staan. Het is een heel effectieve techniek. Wat ook fascinerend en opmerkelijk is, is hoeveel we van hem in de film kunnen zien. Net als de regisseurs van de eredivisie van Scorsese of Oliver Stone, probeert Ice Cube ons te laten zien wat hij ziet. Er zijn een paar scènes met enorm geweld: glazen die breken, schietpartijen, mensen die gewond raken... We voelen het, en het is moeilijk om ernaar te kijken. Ik dacht aan Spike Lee, en hoe persoonlijk zijn films zijn. Ik was geschokt door het einde van 'Do the right thing', maar ik begreep dat Spike Lee gewoon zichzelf tot uitdrukking bracht.<br />Ik weet niet precies wat de boodschap was die Lee wilde geven: 'Ik niet.' Ik wist niet wat er op dat moment door zijn hoofd ging, net zomin als ik wist wat er in de Ice Cube omging, zodat hij uiteindelijk 'The Players Club' in vlammen zou laten opgaan tijdens de eerste beelden van zijn film.
"An Ice Cube film"Wow, that's already big enough. Not that Ice Cube is the biggest celebrity of the planet, but he is an actor I appreciate; too much. He is honest, simple; pure. He is a rapper, a musician who writes songs for films, and is good at it, besides being a low profile artist. Plus, he is a very good actor who does what he pleases and likes to and never disappoints. With the production company he has, he could have the highest ego, but he continues on doing his job.<br /><br />In 1998, he got his chance to direct his movie; his first and only up to date. He wouldn't do the stupid gangster films the other rappers do because he takes the job seriously; so seriously he wrote his own neighborhood and people story, which is unexpectedly touching in its most impressive moments. He had done that type of film before, with independent man John Singleton, among others in that film I regret not seeing yet, "Boyz N' the Hood". Whether he got inspiration from there or not, I don't care, but the screenplay is his.<br /><br />In his tale, where he also allows a role for him, we meet Diana (a powerful and gripping performance by Lisa Raye), a young girl and aspiring journalist with a lot of problems that drive her towards working on a strippers club, to get money and become Diamond. In Dollar Bill's (original Bernie Mac) club, "The players club", she is not the typical stripper, dancing with all the others; she has a special number, and some clients. Every day she deals with cousin Ebony (Monica Calhoun), who lives with her and has more than two times her problems; her unfaithful boyfriend and the different people in the club, including DJ Blue (a calm portrayal by Jamie Foxx), who likes her.<br /><br />Like in any other story, these are not the only ones in Cube's visionThere are lots of them and each of them has their own thing that relates to another thing. However, Cube always keeps the story focused in its center point. His gift as a director (because he could have sucked) comes with the importance he gives to the camera. He has a desperate need to show things as real as possible, even if it is a fiction story, so his camera moves like eyes most of the times, like afraid of watching what's waiting on the other side, so the impact is harder when we seed alongside the camera. It is a very effective technique.<br /><br />What is also captivating and remarkable, is how much of him we can see in the film. Like directors of the league of Scorsese or Oliver Stone, Ice Cube tries to makes us see what he sees. There are a few scenes with enormous violence; glasses that break, shootings, people hurtWe feel it, and it is hard to watch. I was thinking about Spike Lee, and how personal his movies are. I was shocked with the ending of "Do the right thing", but I understood it was just Spike Lee expressing himself.<br /><br />I don't know what exactly the message Lee wanted to give was, I don't know what was going through his mind at the time, just as I didn't know what was Ice Cube thinking, so he could end up showing "The players club" in flames during the first frames of his movie.