VV Chopra neemt na 7 jaar het stokje van de regisseur over en maakt een traktatie voor je zintuigen... voor je visuele zintuigen in het bijzonder. Eklavya is niets minder dan poëzie op celluloid. Het is nog steeds een wonder dat VV Chopra er zo lang over heeft gedaan om weer achter de camera te gaan staan, terwijl hij zo'n meesterwerk kan produceren, zo moeiteloos, zo effectief.<br />Technisch gezien scoort de film op bijna alle vlakken. Verbluffende cinematografie is natuurlijk het hoogste punt van de film, na Chopra's regie. Visueel is de film zo verrukkelijk met de levendige kleuren van Rajasthan op het hele scherm. De forten hebben er nog nooit zo mooi uitgezien, zo levend. Je kunt de koninklijke sfeer van de film voelen in de kostuums, de regie en de hele opzet. Er hangt een aura van klasse om iedereen heen.<br />De regisseur is in staat om van iedereen in de cast een degelijke prestatie af te dwingen. Amitabh blinkt, zoals te verwachten was, opnieuw uit in de titelrol. Sharmila Tagore had beter gebruikt kunnen worden. Sanjay Dutt, de meest plezierige figuur, had wat meer in beeld moeten komen.<br />Maar het grootste nadeel van Eklavya ligt in het belangrijkste deel. Het verhaal. Hoewel het een vrij korte film is, met slechts 120 minuten speeltijd, lijkt de film lang te duren. Vooral de tweede helft is traag. Je zou aan het eind van de eerste helft zelf je belangstelling kunnen verliezen. Als het niet de briljante regie was, zou je er zelfs over kunnen denken om in die tussentijd te vertrekken. Zelfs de Parineeta- chemie tussen Saif en Vidya Balan lijkt deze keer verloren te zijn.<br /><br />Als het script maar wat sterker was geweest, een beetje steviger, dan hadden we nu gemakkelijk een winnaar in handen gehad. Eklavya is trouwens geen loser.<br />Welkom terug, Vidhu Vinod Chopra, de regisseur. Laat ons niet nog eens zo lang wachten.
VV Chopra takes on the director's baton after 7 years and unleashes a treat for your senses... your visual senses in particular. Eklavya is nothing less than poetry on celluloid. It's still a wonder why VV Chopra took so long to go behind the camera again, when he can produce such a masterstroke so effortlessly, so effectively.<br /><br />Technically the film scores in almost all departments. Stunning cinematography is the highest point of the film after Chopra's direction of course. Visually the movie is so delightful with vivid colors of Rajasthan splashed all over the screen. The forts never looked so beautiful, so alive. You can actually feel the royal feel of the film in the costumes, art direction and the whole setup. There is an aura of class all over.<br /><br />Director is able to extract solid performances from everyone in the cast. Amitabh, as expected excels once again in the title role. Sharmila Tagore could have been used better. Sanjay Dutt, the most enjoyable character, should have been given some more screen presence.<br /><br />But the biggest drawback of Eklavya is in the most important part. The story. Despite being a rather short film, with only about 120 minutes of running time, the film seems dragging. The second half in particular is slow paced. You might start loosing interest by the end of 1st half itself. If it was not the brilliance in direction, you might even give leaving in the interval a thought. Even the Parineeta chemistry between Saif and Vidya Balan seems to be lost this time.<br /><br />If only the script had been a bit stronger, a bit more gripping, we easily had a winner in hand. Eklavya is not a looser anyway. <br /><br />Welcome back Vidhu Vinod Chopra, the director. Don't make us wait so long again.