Het productiehuis Amicus had een rijke traditie in het produceren van zogenaamde horror-omnibussen. Lange speelfilms met drie afzonderlijke verhalen die een mengeling van humor en horror bevatten. De Monsterclub was de laatste en ik kan niet zeggen dat ik dat jammer vind. Ik vond deze film helemaal niet leuk, omdat er maar een paar goede momenten in zitten en zelfs die zijn niet bijzonder gedenkwaardig. Twee absolute legendes in het veld leveren de Monsterclub een onnozel verhaal met een dubbele bodem op. Ze beginnen met het slechtste nieuws: het tweede verhaal is echt stom en een totale verspilling van Donald Pleasance's horrortalent. Het is een heel saai vampierverhaal dat noch eng, noch grappig is. De eerste en de laatste verhalen zijn goed om naar te kijken, maar toch overstijgt de kwaliteit nooit het gemiddelde 'Verhalen uit de Crypt'-verhaal of zoiets. De redenen waarom deze fabels min of meer interessant zijn, zijn omdat ze interessante varianten op de gebruikelijke monsters introduceren. De hoofdpersonen zijn bijvoorbeeld een Shadmock en een Humghoul! Deze laatste is het resultaat van seks tussen een ghoul en een mens! De gruwelijke make-upeffecten zijn beperkt en de richting is echt waardeloos. Wat echt verbazingwekkend is, aangezien Roy Ward Baker in het verleden een paar uitstekende regies heeft gedaan. Dr. Jeckyll en Zuster Hyde en Quartermass en de Kolk voor de Hamerstudio's bijvoorbeeld. Vincent Price ziet er zo moe en afgepeigerd uit dat hij bijna meelijwekkend wordt, maar toch slaagt hij er tegen het eind in een grappige monoloog te houden. De hele zaak wordt volledig verpest door slechte (en te veel) popmuziek die weer een nieuw verband tussen de verhalen vormt. De enige scène die echt de moeite van het vermelden waard is, is een vrouwelijke stripteasedanseres die doorzet, en ik bedoel echt doorzet.
Production house Amicus had a rich tradition in serving the so-called horror omnibuses. Long feature films telling three separate tales that mix humor and horror. The Monster Club was the last one and I can't really say I'm sorry for that. I didn't enjoy this film at all since it only has a few good moments and even those aren't highly memorable. Two absolute legends in the field provide the Monster Club with a silly wraparound story. John Carradine is a horror-author who donated a little bit of blood to vampire Vincent Price.this latter is so grateful for this that he takes Carradine to the 'Club' where the writer could find inspiration for upcoming horror stories. Let's start with the worst news first: the second story is really stupid and a complete waste of Donald Pleasance's horror talent. It's a very boring vampire-tale that's neither scary.nor funny. The first and last stories are watchable, yet the quality level never surpasses your average 'Tales from the Crypt' episode or something. The reasons why these fables are more or less interesting are because they introduce interesting variants on the common monsters. The protagonists are for example a Shadmock and a Humghoul! This last one is a result of sex between a ghoul and a human being! The gruesome make-up effects are limited and the direction is really crappy. Which is really surprising since Roy Ward Baker did a few outstanding directing jobs in the past. For instance, Dr. Jeckyll and Sister Hyde and Quartermass and the Pit for the Hammer Studio's. Vincent Price looks so tired and fed up that he almost becomes pitiful.yet he still manages to ramble a funny monologue near the end. The whole thing is completely ruined by bad (and too much) pop/rock music that form yet another connection between the stories. The only sequence that is really worth mentioning is a female stripper that goes all the way.and I do mean ALL the way.