Gisteravond heb ik die film in de Barbican in Londen gezien, blijkbaar was hij in geen dertig jaar vertoond, langer dan ik leef! We werden in het begin gewaarschuwd dat het niet de gemakkelijkste film was om naar te kijken en met dat in mijn achterhoofd vond ik hem eigenlijk niet zo moeilijk om naar te kijken. Alle hoofdrolspelers waren heel verschillend en ik vind het echt een leuk idee om mensen de dieren te laten spelen. Het was nogal triest, maar op een bepaalde manier ook hartverwarmend. Ik vond Robert Downey jr. als puppy zo schattig!<br />Ik zou zeggen dat de film nogal bizar was en ik...' Ik weet niet zeker of ik er nog een tijdje naar zou kunnen kijken, maar voor iemand als ik, die geïnteresseerd is in de manier waarop de jaren zestig voorbij zijn gegaan, was het volgens mij een briljante blik op het eind van de jaren zestig. Er was één personage in het bijzonder, de oude dame die de hond met de schurft speelde, die ik briljant vond, verbazingwekkend in haar stijl en regie. Een film die je gezien zou moeten hebben.
I saw this film last night at the Barbican in London, apparently it hadn't been shown for thirty years, longer than I've been alive! We were warned at the beginning that it wasn't the easiest film to watch and with that in mind, I actually found it not too difficult to watch. All the chartacters were very different and I really like the idea of having people play the animals. It was pretty sad but also heartwarming in a way. I loved Robert Downey jr as the puppy, so cute!!!<br /><br />I would say that the film was pretty bizarre and I'm not sure if I could watch it again for a while but for someone like me who is interested in they ways of past decades, I think it was a brilliant peek into the late sixties. There was one particular character, the old lady who played the dog with the mange problem who I thought was brilliant, amazing styling and directing. A film that should be available to be shown.