Iemand schreef in antwoord op een andere verwarde, teleurgestelde kijker: 'Ik hoop dat je een gloednieuwe filmstudent bent... als je deze gemakkelijk te interpreteren film niet kunt analyseren, ga je gek doen met Fellini, Truffant en de meeste andere grootse werken. Wacht maar tot je _Het slagschip Potemkin_ ziet! Maar geef het niet op... kunst is voor veel mensen een vernielzuchtige vorm van ergernis... open gesprekken zijn het beste deel van de kunst.'<br />De schrijver had gelijk toen hij zei dat open gesprekken het op een na beste deel van de kunst zijn. Grote kunst prikkelt de ziel en beslaat het spectrum van gevoelens, emoties en de geest. Maar voor mij is het vergelijken van deze film met de grote werken van Fellini, Truffaut en Eisenstein op zichzelf al irritant. Ik zag dit als een dubbel billboard met 'Le Plaisir' van Max Ophuls. Voor mij is het onderscheid tussen kunst en een ontvlambare vorm van ergernis duidelijk <0xE2><0x80><0x93> 'Le Plaisir' is een gerealiseerd meesterwerk met briljant bronmateriaal. En dan is er nog dit, de ergernis!<br />Deze film is niet vreselijk, maar middelmatigheid balanceert op de rand van de afgrond. Een zeer interessant voorstel van Virgnia Woolf is gewoon volledig teruggebracht tot een oppervlakkige banaliteit. Met zoveel waardige sanitaire voorzieningen beschikbaar met de kijk van het bronmateriaal op onsterfelijkheid, relaties en androgynie, is dit (letterlijk) een schaats op het ijs. Deze poging doet me denken aan 'The Fountainhead' van Rand. met Gary Cooper en Patricia Neal <0xE2><0x80><0x93> vol glinsterende mogelijkheden en opvallend gefotografeerd, maar slecht gerealiseerd en geïnterpreteerd.<br />Tilda Swinton heeft de metamorfose die Meryl Streep en Toni Collette nodig hadden om deze rol te kunnen spelen, maar ze lijkt helemaal niet waar <0xE2><0x80><0x93> er is niets van de levensbedreigende angst die deze persoon, belast door zijn/haar verleden en bang voor de toekomst, zou moeten belichamen. Deze persoon zou vanuit een diepe, centrale kern van wijsheid moeten schommelen tussen man en vrouw, maar dat zie ik helemaal niet in Swintons vertolking.<br /><0x3E> Billy Zane's opvallend knappe uiterlijk. Het verhaal van Shelmerdine is niet goed te vertalen naar het intrigerende vederlichte van Shelmerdine <0xE2><0x80><0x93> zijn acteerprestaties zijn zwak, hij fotografeert slecht en er is geen chemie tussen de twee personages. Quentin Crisps visie op koningin Elizabeth is het interessante moment in de film, maar het is op zijn best kitscherig.<br />Dit is voor mij ongeveer een 3. Als zodanig zou ik graag een remake van deze film willen zien.
Someone wrote in response to another confused, disappointed viewer: "I'm hoping you are a brand new film student...if you cannot analyze this easily interpreted film, you are going to go crazy with Fellini, Truffant, and most other works of greatness. Wait till you see The Battleship Potemkin!! Don't give up though...art is an incindiary form of annoyance for many...open discussions are the secon best part of art."<br /><br />The writer was correct in stating that open discussions are the second best part of art. Great art arouses the soul and covers the spectrum of feelings, emotions, and the mind. However, for me, comparing this film with the great works of Fellini, Truffaut, and Eisenstein is annoying in itself. <br /><br />I saw this as a double-bill with "Le Plaisir" by Max Ophuls. For me, the distinction between art and an incendiary form of annoyance is clear - "Le Plaisir" is a realized masterpiece with brilliant source material. And then there is this, the annoyance!<br /><br />This film is not dreadful, but it is mediocrity teetering on the edge of the cliff. A very interesting proposition by Virgnia Woolf is just completely reduced to shallow banality. With so much worthy plumbing available with the source material's take on immortality, relationships, and androgyny, this (literally) skates on ice. This effort reminds me of Rand's "The Fountainhead" with Gary Cooper and Patricia Neal - full of shimmering possibilities and strikingly photographed, but poorly realized and interpreted. <br /><br />Tilda Swinton has the metamorphic wherewithal of Meryl Streep and Toni Collette required to pull off this role, but she doesn't ring true at all - there is none of the world-weary angst that this character, burdened by his/her past and fearful of the future, should embody. This character should oscillate between manhood and womanhood from a deep central core of wisdom, but I don't see this at all in Swinton's performance. <br /><br />Billy Zane's striking good looks don't translate well to the intriguing dovetail of Shelmerdine - his performance is weak, he photographs poorly, and there is no chemistry between the two characters. Quentin Crisp's take on Queen Elizabeth is the interesting moment in the film, but it is at best a campy one.<br /><br />This rates about a 3 for me. As such, I would love to see a remake of this up for the taking.