Familierelaties? Favoriete vrienden? Chantage? Krankzinnigheid? Wat het ook is, er moet een verklaring zijn voor het feit dat iemand McG (Joseph McWat dan ook) de regie heeft laten doen en de meesterbreinen van Catwoman het verhaal van een film van deze proporties heeft laten schrijven, mensen die nauwelijks iets anders hebben geschreven in hun leven, behalve de meest bespotte en geruïneerde film in het hele menselijke bestaan. Als je naar deze film kijkt zoals je naar een parodie kijkt van een afgrijselijke slechte filmstijl uit het verleden (d.w.z. pornofilmplots en pornofilmrealisme in menselijk gedrag/dialoog), dan kun je door deze film heen kijken en ervan genieten. Zo heb ik het gedaan.<br />Voorbeeld: Marcus wordt wakker, wordt aangevallen door een Terminator, vraagt aan Kyle Reese: -' 'Wat was dat?' Kyle antwoordt: 'Een Terminator.' Marcus piekert niet meer. Geen vragen als: 'Wat is er aan de hand, wat doe ik hier, waarom voelen mijn armen aan als robotarmen, waar is wat, wie is wie, hoe is alles gebeurd, wie heeft de robots gemaakt, waarom willen ze ons vermoorden?' Geen vragen. Geen verbazing. Geen reactie. Alleen een stomme blik en verder niets. 'Ik ga naar het noorden,' zegt hij. Natuurlijk. Dat is waar elke Mad Max/Bewoner-Kwaad/Spel-Avontuur-speler uit de jaren tachtig naartoe zou gaan. Naar het noorden. Zonder reden.<br />En zo gaat het door, tot het einde: John Connor wordt geopereerd in een zanderige woestijnwind, in plaats van in een tent of een gebouw. Het is het laagste punt gedurende de hele film. Het is niet goedkoop en stom, het is iets ergers. Marcus is net als: 'Ik ben een rotzak, een moordenaar, een menselijke terminator die zou moeten overleven op een Terminator-krachtcel' (nog zo'n stomme 'plot voor aandacht voor realisme'-fout), 'Ik ben deze keer je beste aanwinst, maar ik zal zeker sterven, zo waar als mijn hart hier is. Iedereen verdient een tweede kans, maar ik verdien het om nu te sterven. Ja. Prettige dag verder, dag.'<br />De special effects kregen een score van 5, hoewel ze in de opnamen bij daglicht werden verpest door goedkoop ogende filters die de kleurverzadiging verminderden, iets wat gebruikelijk is in B-series op de tv sinds Saving Private Ryan de norm stelde voor de verschijnselen van filter geloofwaardigheid, die sindsdien werden misbruikt. Als je geen rekening houdt met de special effects, is dat het sleutelwoord om de sfeer in de film te beschrijven. Alleen in een B-serie verwacht je dat een Terminator het geweervuur in de ene scène overleeft, er in de volgende scène aan doodgaat en in de ene scène een paar treffers van een granaatwerper opving terwijl hij in de andere vijftig meter achteruit werd geblazen door één enkel schot, vijf seconden later. McG (of Zorro, zoals hij waarschijnlijk liever werd genoemd als die naam niet werd gebruikt, ondanks zijn vliegangst waardoor hij vanwege de opnamen in Australië Superman 4 moest laten liggen) vergeleek het maken van de film met Apocalypse Now, in de zin van het korrelige, explosieve realisme. De enige overeenkomst is dat beide films ooit in de Ontwikkelingshel hebben gezeten, maar dat Apocalyps het heeft overleefd.
Family relations? Favours among friends? Blackmail? Insanity? Whatever it is, there has to be an explanation up those alleys for someone letting McG (Joseph McWhatever) direct and having the masterminds of Catwoman write the story of a movie of these proportions, people who hardly have written anything else in their lives, except the most ridiculed and trashed movie throughout human existence. If you watch this movie the way you watch a parody of a horribly bad movie making style of the past (i.e. porn movie plots and porn movie realism in human behavior/dialog), then you can get through this movie and enjoy it. That's how I did it. <br /><br />Example: Marcus awakes, gets attacked by a Terminator, asks Kyle Reese: - "What was that?". Kyle answers: - "A Terminator". Marcus ponders no more. No questions like "what's going on, what am I doing here, why do my arms feel like robot arms, where is what, who is who, how did everything happen, who made the robots, why do they want to kill us". No questions. No amazement. No reaction. Just a stupid look and business as usual. "I'm going North", he says. Of course. That's where any Mad Max/Resident Evil 4/text-adventure game from the 80s player would go. North. For no reason. <br /><br />And so it goes on, until the end: John Connor gets operated on in sandy desert wind, instead of inside a tent or a building. That's the lowest point throughout the movie. It's not cheesy and stupid, it's something worse. Marcus is like "I'm a bad-ass, murderer, a human terminator who should survive on a Terminator power cell (another dumb "plot before attention to realism" mistake), I'm your greatest asset this time around, but sure I'll die, here's my heart. Everyone deserves a second chance, but I deserve to die now. Yes. Have a nice day, good bye". <br /><br />The special effects earned it a rating of 5, though they were ruined in day light shots by cheap-looking filters reducing color saturation, common in B-series on TV ever since Saving Private Ryan set the standard for the phenomena of filter-credibility, to be abused ever since. 'B-series' is the keyword to describe the atmosphere in the movie if you disregard the special effects. Only in a B-series do you expect a Terminator to survive rifle fire in one scene, die from it in the next, taking several grenade launcher hits standing up in one scene and getting blown 100 feet backwards from a single shot 5 seconds later. McG (or Zorro, as he'd probably prefer to be called if that name wasn't taken, despite his fear of flying making him drop out of Superman 4 due to filming in Australia) compared the making of the movie with Apocalypse Now, in the sense of the gritty, explosive realism. The only valid comparison is that both movies where in Development Hell at one time, but Apocalypse pulled through. Terminator: Salvation is still there, but was, for some strange reason, released to the public anyway.