De film Cilantro y Perejil volgt de ups en downs van een relatie tussen een paar stellen. De hele film is echter bedoeld als een documentaire over relaties, die wordt gefilmd door de zus van het hoofdpersonage, Nora. Het gebruik van een personage als bijna-regisseur was een interessante techniek, omdat we het verhaal door de ogen van Nora konden zien, zodat we zowel het goede als het slechte kunnen zien. Deze techniek hielp de kijker ook om met de personages om te gaan, omdat we hun wanhoop konden zien om 'normaal' te lijken (door Nora te smeken in de documentaire geen argumenten aan te voeren), en normaal zijn is een kwaliteit die iedereen in een relatie zoekt. Het gebruik van de psychiater hielp ook om de eentonigheid van de film te doorbreken door er komisch relief en een professionele mening aan toe te voegen. Bovendien was het interessant om te zien hoe de kinderen van de hoofdpersonen Susana en Carlos werden beïnvloed door de problemen van hun ouders, en hoe de dochter zich bijvoorbeeld vaak in de steek gelaten voelde, alsof haar moeder het te druk had met daten om bij haar te zijn. Dit hielp ook de film vooruit, want het was leuk om de aandacht af en toe van de hoofdpersonen af te leiden. Ik moet echter zeggen dat de film over het geheel genomen gewoontjes is en eindeloos door lijkt te gaan. Er was geen echte climax en het einde was buitengewoon voorspelbaar. Het hoofdthema van de film was gewoon te clichématig, waardoor mijn belangstelling verslapte en ik de film niet meer zo waardeerde. Het ontbrak de film over het algemeen aan originaliteit.
The movie Cilantro y Perejil follows the ups and downs of a relationship among a few couples. However, the entire movie is supposed to be a documentary about relationships which is filmed by the main character's sister, Nora. The aspect of using a character as almost a director was an interesting technique, because we were able to view the story through the eyes of Nora, thus we are able to witness both the good and the bad. This technique also helped the viewer to relate to the characters because we were able to see their desperation to appear "normal" (by begging Nora not to show arguments in the documentary), and normality is a quality everyone seeks in a relationship. The use of the psychiatrist commentary also helped to break up the monotony of the film by adding comic relief and a professional opinion. Plus, it was interesting to see how the children of the main characters Susana and Carlos were affected by their parent's problems, and how, for instance, the daughter often felt abandoned as if her mother was too busy dating to be with her. This also helped the movie move along, as it was nice to take the focus off the main characters every once in a while. However, I must say, that overall the movie is mundane, and seems to go on forever. There was no true climax, and the end was extremely predicable. The main idea of the movie was just too cliché, which made me loose interest and not appreciate the film as much. Overall, it lacked originality.