Om te beginnen zou ik graag willen weten waarom zoveel mensen Wyatt Earp met Grafsteen vergelijken. Ja... Beide films zijn gemaakt met een tussenpoos van een jaar, maar hun doelstellingen zijn totaal verschillend. Dat blijkt wel uit de titels. Grafsteen gaat over de gebeurtenissen die zich in Grafsteen afspeelden... Wyatt Earp gaat over de man Wyatt Earp. Daarom hebben ze niet hetzelfde doel voor ogen en vertellen ze twee heel verschillende verhalen. Ik heb om verschillende redenen van beide films genoten en ik laat ze op hun eigen merites beoordelen. Grafsteen was echter onderhoudender en bevatte meer actie, het verhaal was historisch gezien niet zo accuraat en de personages waren een beetje overdreven. Terwijl Wyatt Earp meer een persoonlijk, diepgaand onderzoek had naar het leven, maar niet naar de legende, van Wyatt Earp.<br />Laten we het nu eens hebben over de bedoeling van deze film. Wyatt Earp wordt verondersteld een verhaal te zijn over de wetsdienaar, met de overtuigingen en beproevingen die hem als jonge jongen tot een oude man maken. In tegenstelling tot _Tombstone_, dat zich concentreert op een reeks personages met een plot die leidt naar een enkele gebeurtenis, wat historisch gezien onjuist is, mag ik wel zeggen. Ja... Wyatt Earp is kil, onverzoenlijk, bitter, gereserveerd enzovoort. Maar hij is niet altijd zo geweest, zoals blijkt uit zijn jeugd, toen hij met zijn familie naar Californië reisde en zijn huwelijk met Urella Sutherland, een vrouw van wie hij zielsveel hield. Het keerpunt in het verhaal is wanneer Wyatts geliefde vrouw sterft, samen met hun ongeboren kind. Wyatt slaat om zich heen en verliest alle reden om te leven. Hij wordt extreem zelfdestructief en begint door het Westen te zwerven zonder echt doel, behalve om te sterven. Zijn vader geeft hem wat gezond verstand en zegt dat hij verder moet met zijn leven. Uiteindelijk wordt hij een wetsdienaar en dat is het moment waarop we de mysterieuze en stille Wyatt Earp ontmoeten die niemand aardig vindt. Dus... oké... Wyatt wordt gereserveerd, stil en wreed, maar het is niet zo dat we niet weten waarom. Hij was een man die probeerde te overleven in een hardvochtig, wreed land en dat hij een wetsdienaar was, maakte het er niet gemakkelijker op, want hij was altijd een doelwit. Hij werd geplaagd door externe en innerlijke demonen, zoals de fles en een sterk, eeuwigdurend verlangen naar zijn overleden vrouw. Hij was heel menselijk en dat manifesteert zich in deze film. Grafsteen is prima voor diegenen onder jullie die niets om Wyatt Earp geven, afgezien van het beruchte gevecht in de OK Carroll of de legende van de wetsdienaar. Maar als je een nauwkeuriger, diepgaander karakteronderzoek van Wyatt Earp kunt verdragen, zonder pretenties, dan is dit een film die de moeite waard is.
First of all, I would like to know why so many people are comparing Wyatt Earp to Tombstone. Yes...both films were made within a year apart, but their objectives are completely different. The titles pretty much say it. Tombstone is about the events that transpired in Tombstone...Wyatt Earp is about the man Wyatt Earp. Therefore, they do not have the same goal in mind and are telling two very different stories. I enjoyed both films for different reasons and allow them to stand on their own merits. Tombstone was more entertaining and action-packed, however, the story was not as historically accurate and the characters were a little over the top. Whereas Wyatt Earp had more of a personal, in-depth examination of the life, but not the legend, of Wyatt Earp.<br /><br />Now, lets get to the intention of this film. Wyatt Earp is suppose to be a story about the lawman, with the convictions and tribulations that shape him as a young boy up to old age. Unlike, Tombstone, which focuses on an array of characters with the plot leading up to a single event, quite historically incorrect, I might add. Yes...Wyatt Earp is cold, unforgiving, bitter, reserved, etc. However, he was not always that way, as his early life traveling with his family to California and marriage to Urella Sutherland, a woman he deeply loved, demonstrates. The turning point in the story is when Wyatt's beloved wife dies along with their unborn child. Wyatt lashes out and loses all reason to live. He becomes extremely self-destructive and sets about roaming the West with no real purpose at all except to die. His father slaps some sense into him and tells him to move on with his life. Eventually, he becomes a lawman and that is when we meet the mysterious and quiet Wyatt Earp that nobody likes. So...okay...Wyatt becomes reserved, quiet, and cruel, but it is not as if we do not know why. He was a man trying to survive in a harsh, brutal land and being a lawman did not make it any easier because he was always a target. He was plagued by external demons as well as internal demons, such as the bottle and a strong yearning, undying love for his dead wife. He was very human and this movie manifests that. Tombstone is fine for those of you that do not care for Wyatt Earp beyond the infamous fight at the OK Carroll or the lawman legend. However, if you can stand a more accurate, in depth character exploration of Wyatt Earp, without any pretensions, than this is a movie worth seeing.