'glimlach, ook al breekt je hart' <0xE2><0x80><0x93> dat is het motto van het theater, waar op het toneel optredens en illusies essentieel zijn voor het scheppen van de ervaren werkelijkheid van het publiek. Sam Taylors 'Exit Smiling' is een inzichtelijk commentaar op het theaterleven, achter de make-up en de kostuums en tussen de afmattende optredens door. Het geeft een passend beeld van Beatrice Lillie, vermaard als Broadway-artieste in haar eerste filmrol, naast een ondersteunende cast van kleurrijke, maar beslist minder opvallende acteurs. Alleen al het feit dat MGM in deze film niet gebruik heeft gemaakt van zijn schare beroemde namen, getuigt van het algemene gevoel van 'gewoonheid' dat 'Exit Smiling' uitstraalt. Want de wereld van deze rondreizende toneelgroep is er niet een van glamour en glitter met ingewikkelde decors en kostuums, maar eerder een wereld van krappe kleedkamers en goederenwagons, eenzame treindepots en landelijke boerenerven.<br />Te midden van dit alles staat Lillie zelf, die als Violet, het sloofje van de troep, verantwoordelijk voor elke huishoudelijke taak, haar vrije tijd doorbrengt met dromen over de rollen die ze zou kunnen spelen als ze maar de kans kreeg. Lillie heeft een fysieke aanwezigheid die hypnotiserend is; haar gezicht is niet traditioneel mooi, of zelfs traditioneel vrouwelijk (een aspect dat in het verhaal wordt uitgebuit) <0xE2><0x80><0x93> maar als gevolg daarvan is ze des te opvallender. Haar reacties op alles wat er om haar heen gebeurt zijn heel subtiel <0xE2><0x80><0x93> je moet goed opletten om haar aanzienlijke talenten als komediant te kunnen oppikken.<br />Maar als je naar deze film komt (zoals ik deed) in de verwachting een bulderende komedie te zien (of die nu van de slapstick- of de komische variant is), zul je misschien teleurgesteld worden. Voor mij stijgt deze film tenminste boven het gewone uit, niet als een komedie, maar als een weerspiegeling van het soort mensen in de samenleving dat door Lillie's personage wordt geportretteerd. Want Violet zwoegt achter de schermen, zowel in haar werk als in haar bemiddeling bij anderen, maar ze krijgt nooit de lof of beloning die ze verdient. Dat is de aard van het leven, en Taylor lijkt te suggereren dat we er goed aan zouden doen de empathie die we aan het eind van de film voor Violet voelen over te brengen op die andere 'Violets' in ons eigen leven <0xE2><0x80><0x93> op degenen die dingen laten gebeuren, die ervoor zorgen dat de uitvoeringen moeiteloos lijken.
"Smile tho' your heart is breaking"--that's the motto of the theatre, where on-stage appearances and illusions are essential to creating the audience's experienced reality. Sam Taylor's "Exit Smiling" is an insightful commentary on the theatrical life, behind the make-up and costumes and between the grueling roadshow performances. It fittingly features Beatrice Lillie, renowned as a Broadway performer, in her first film role, alongside a supporting cast of colorful, but certainly less than marquee-status players. The very fact that MGM did not employ its bevy of famous names in this picture seems a testament to the overall sense of *ordinariness* that "Exit Smiling" conveys. For the world of this traveling theatrical troupe is not one of glamour and glitz with elaborate sets and costumes, but rather one of cramped dressing rooms and boxcars, lonely train depots, and rural barnyards.<br /><br />In this midst of all this stands Lillie herself, who, as Violet, the drudge of the troupe, responsible for every menial task, spends her spare moments dreaming of the roles she could play if only given the chance. Lillie has a physical presence that is mesmerizing; her face is not traditionally beautiful, or even traditionally feminine (an aspect which is exploited in the story)--yet she is all the more striking as a result. Her reactions to the goings-on around her are quite subtle--you need to watch closely in order to pick up on her considerable abilities as a comedienne.<br /><br />If, however, you come to this film (as I did) expecting a rip-roaring comedy (whether of the slapstick or the screwball variety), you may be disappointed. For me at least, this film rises above the ordinary not as a comedy, but as a reflection on the kinds of people in society it portrays through Lillie's character. For Violet toils away behind-the-scenes, both in her job and in her intervention on others' behalf, yet never receives the credit or rewards she deserves. Such is the nature of life, and Taylor seems to suggest that we might do well to transfer the empathy we feel by the end of the film for Violet to those other "Violets" in our own lives--to those who make things happen, who make the performances seem effortless.