Zelfs nu valt het te betwijfelen of iemand die zich op een Temple-film stort, er 'per ongeluk' tijdens het rondsnuffelen op zal stuiten en weet wat hij zich op de hals haalt. De Temple-voertuigen vormen een subgenre van hun eigen soort en behoren, wat filmkunst betreft, tot het soort films waarin de beste recensenten verreweg hun eigen publiek zijn.<br />De plot van OLG lijkt het soort sentimentele kost dat Miss Curly Top met een stralende glimlach en een twinkeling in haar ogen moeiteloos wist op te lossen <0xE2><0x80><0x93> het huwelijk van vader en moeder loopt op de klippen, echtscheidingen volgen op ontrouw en Shirley zit er natuurlijk middenin. Maar deze speciale inleiding ondermijnt de gegeven formule, en gedurende de korte tijd van de film, die een uur duurt, is het perspectief over het algemeen ongewoon somber. Hoewel we niet bepaald over 'Requiem voor een droom' praten, is er geen bloedstollende zang- en dansroutine om alles hier in orde te maken. Er is een weggelopen Shirley voor nodig, een van die typische postdepressieve, post-depressieve zwervers, en veel huiveringwekkende plechtigheid van de kant van de gerespecteerde Thesps McCrea en Ames om de overwinning te behalen.<br />Blijkbaar verkoos directeur Robertson geen gehoor te geven aan WC Fields' advies met betrekking tot kinderen en dieren, aangezien hij in 1932 al een versie van 'Annie' had geregisseerd en hier ook met een hoop van het een en een beetje van het ander te maken had. Je moet je wel afvragen of er enig sadistisch genoegen school in de legendarische 'dode dieren'-factor die nodig was voor het vereiste aantal tranen dat Temple nodig had, wat bij deze gelegenheid zeker hoger zou zijn geweest dan normaal.
Even today, it's doubtful that anyone settling down to a Temple movie will have 'accidentally' stumbled upon it whilst browsing, and knows what they're letting themselves in for. Temple's vehicles are a sub-genre of their own and, in terms of cinematic artistry, are amongst the kind of films who's best critics by far are their own core audience.<br /><br />The plot of OLG seems the kind of mawkish fare that Miss Curly Top was a dab-hand at resolving with a starry smile and a twinkly eye - mum and dad's marriage hits the rocks, divorce beckons following infidelity, and Shirley is of course caught up in the middle of it all.<br /><br />This particular entry somewhat subverts the given formula however, and throughout the film's brief hour-long running time the perspective is in the main unusually dour. Whilst we're not exactly talking 'Requiem For A Dream', there is no sanguine song-and-dance routine to make everything alright here. It takes a runaway Shirley, one of those stock-character post-depression aphoristic hobos, and much wincing solemnity on the part of respected Thesps McCrea and Ames to win the day.<br /><br />Director Robertson apparently chose not to heed WC Fields' advice regarding children and animals, having already directed a version of 'Annie' in 1932, and having to contend with a lot of one and a little of the other here too. One has to wonder whether there was any sadistic pleasure taken in the fabled 'dead animals' factor necessary for Temple's required tears quota, which on this occasion would certainly have been higher than usual.