'Public Enemy' bracht twee dingen naar het scherm: de kleine stoere vent, de snel pratende, gewetenloze gangster die door James Cagney gespeeld werd en die hem zijn hele carrière op het witte doek zou volgen, en de grapefruitscène.<br />Hoewel 'Public Enemy' het imago van Cagney creëerde, was hij al in twee andere gangsterfilms voor Warners verschenen, als een moordenaar die bereid is iemand anders voor zijn misdaad te laten boeten in 'Sinner's Holiday' en als een dubbelslachtige boef in 'Doorgang naar de hel'.<br />'Public Enemy' was echter een productie met een groter budget, geregisseerd door William Wellman, en bevatte alle elementen van succes. De ene was Cagney, de andere Edward Woods.<br /><br />Soms wordt beweerd dat het verhaal van 'Public Enemy' is gebaseerd op dat van 'Little Hymie' Weiss, leider van de North Side Chicago-bende na de moord op Dion O'Banion door de Capones in 1924.<br />Wat waarschijnlijker is, is dat de rol van Cagney is gebaseerd op 'Little Hymie'; de plot zelf is pure fictie.<br />Toen Cagney in zijn gestreepte pyjama tegenover Mae Clarke aan het ontbijt zat en besloot dat hij genoeg had van dit saaie wijf, verspilde hij geen tijd. Hij pakte een halve grapefruit en plantte die vol in Clarke's mond. Het was een scène op het witte doek die door de jaren heen is blijven bestaan als het toppunt van geweld, van de gangster tot aan zijn liefje toe.<br />Het is natuurlijk niet zo, het lijkt alleen maar zo. Sindsdien zijn er mensen geslagen, geschopt, in elkaar geslagen, overreden, neergeschoten, neergestoken en verkracht, allemaal in de traditie van het geweld van gangsters.<br />Maar in die tijd was deze scène gewaagd, en des te gewaagder omdat hij volkomen onverwacht kwam. We herinneren ons Mae Clarke in 'Public Enemy', maar vergeten dat Jean Harlow er ook in voorkwam. Er was misschien een goede reden voor. Het acteren is overal interessant, met uitzondering van Jean Harlow, die de rol van de ma<0xC3><0xAE>tresse van een gangster speelt.'<br />Cagney maakte geweld en een leven van misdaad op magische wijze verleidelijk, en 'Public Enemy' maakte hem tot de nummer twee van Warners, op Edward G. Robinson na.
"Public Enemy" brought two things to the screen: the little tough guy, fast-talking, unscrupulous gangster characterization by James Cagney which was to follow him throughout his entire screen career, and the grapefruit scene <br /><br />Though "Public Enemy" created the Cagney image, he had already appeared in two other gangsters films for Warners, as a murderer prepared to let someone else pay for his crime in "Sinner's Holiday," and as a double-crossing hoodlum in "Doorway to Hell."<br /><br />"Public Enemy," however, was a bigger-budget production, directed by William Wellman, and it contained all the elements of success It is the story of two brothers who become Chicago booze barons in the Twenties... One was Cagney, the other Edward Woods <br /><br />It is sometimes claimed that the story of "Public Enemy" is based on that of "Little Hymie" Weiss, leader of the North Side Chicago gang after the murder of Dion O'Banion by the Capones in 1924 What is more likely is that the Cagney characterization is based on "Little Hymie"; the plot itself is pure fiction <br /><br />When Cagney, in his striped pajama, sat opposite Mae Clarke at breakfast and decided he had had enough of this boring broad, he wasted no time He picked up half a grapefruit and planted it full into Clarke's face It was a piece of screen action which has lasted down the years as the ultimate in violence from the gangster to his moll <br /><br />Of course, it isn't  it just seems that way Since then gir1s have been slapped, kicked, beaten up, run over, shot, stabbed and raped, all in the tradition of mobster violence <br /><br />But at the time this scene was daring, and the more daring because it was totally unexpected We remember Mae Clarke in "Public Enemy," yet forget that Jean Harlow was in it, too There may have been good reason The New York Times, reviewing the film in 1934, commented: "The acting throughout is interesting, with the exception of Jean Harlow, who essays the role of a gangster's mistress." <br /><br />Cagney made violence and a life of crime magically seductive, and "Public Enemy" made him Warners' number 2 gangster, second only to Edward G. Robinson