Ik kijk uit naar Christopher Guest-films op dezelfde manier als Ralphie dat deed naar zijn geliefde Red Ryder BB Gun in _A Christmas Story_. Guests parodieën, doordrenkt van zijn droge humor, zijn zulke goed geconstrueerde showbusinesscomposities dat het moeilijk te zeggen is wanneer het script ophoudt en de geïmproviseerde werkelijkheid begint. Maar dat is juist zo leuk aan zijn films, ook al is zijn nieuwste verreweg de meest gestructureerde van het stel. Samen met de voortdurende co-schrijver en co-ster Eugene Levy kiest Guest een doelwit dat rijp is voor de mogelijkheden van deze komedie uit 2006, het Oscar-seizoen voorafgaand aan de nominaties, en verrassend genoeg laat hij het rechtstreekse interview voor wat het is en kiest hij voor een meer traditioneel verhaal. Ik moet toegeven dat ik iets van deze dynamiek mis, omdat het realisme voor de camera resulteerde in een paar van de grappigste momenten uit de vorige films.<br />Dankzij Guests gezelschap van komische acteurs is er dit keer een nog grotere cast bij elkaar gekomen, die geen van hen teleurstelt. De plot concentreert zich op de productie van een lowbudgetstudiofilm, 'Home for Purim', een familiedrama uit de Tweede Wereldoorlog over een joods gezin in Georgia dat omgaat met de terminale ziekte van de moeder en het feit dat de dochter lesbisch wordt. De film, geregisseerd door een autoritaire zak met een Art Garfunkel-kapsel die Jay Berman heet, ziet eruit als een al te oprechte kletskoek, maar een blogger op een van de filmsites heeft voorspeld dat de hoofdrolspeelster, Marilyn Hack, een gelaten, over-de-hele-rug-sterke actrice, genomineerd zal worden voor een Oscar. Dit veroorzaakt een Oscar-roes die de twee andere hoofdpersonen van de film, hotdogverkoper Victor Allen Miller en'serieuze' actrice Callie Webb, overspoelt, en de vloedgolf van publiciteit verandert de richting en de marketingcampagne van de film al voordat hij is voltooid. <br />Guest en Levy weten precies hoe ze de mensen die in deze situatie verzeild zijn geraakt op een oppervlakkige manier moeten treiteren, en ze maken vooral de draak met de onwetendheid en de ouderwetse manier van denken van degenen die zich in deze situatie bevinden. Er zijn venijnige aanvallen op alle infotainmentprogramma's - _Entertainment Tonight_, _MTV TRL_, _The Charlie Rose Show_, _Ebert & Roeper_ <0x5C>- maar dit is een op karakters gebaseerde klucht, en verschillende daarvan springen eruit. Op een dappere manier als Marilyn neemt de geweldige en immer betrouwbare Catherine O'Hara op bewonderenswaardige wijze de van de ene dag op de andere ontwikkeling van een vergeten, door de tijd ingehaalde actrice tot een met botox doordrenkte, decolleté-knijpende wannabe-actrice in zich op. Harry Shearer krijgt zijn beste troefkaart als de gekoeioneerde Victor, wiens potige agent Morley Orfkin weigert zijn telefoontjes aan te nemen tot ze worden afgeluisterd. Als Callie is Parker Posey meer in de reactiemodus, hoewel ze een grappig Sandra Bernhard-achtig stukje heeft met haar personage in de onewomanshow 'No Penis Intended'.<br />Alle anderen krijgen minder tijd op het witte doek, maar ze leveren allemaal memorabele, uitbundige bijdragen <0xE2><0x80><0x93> veteraan Guest als Berman, Levy als Morley, Jennifer Coolidge als de onwetende producer Whitney Taylor Brown, John Michael Higgins als de brommende publiciteitsagent Corey Taft, Don Lake en Michael Hitchcock als de filmcritici van Love It/Hate It, Michael McKean en Bob Balaban als de academische scenarist, Ed Begley jr. als Marilyn. Ik stel me zo voor dat de reputatie van Guest de reden is waarom je zulke opvallende acteurs als Sandra Oh en Craig Bierko alleen in kleine rolletjes ziet. Tegen het einde neemt de film een scherpe wending die het gelach verrassend sarcastisch maakt, en de venijnige toon maakt de gebeurtenissen des te vernietigender en galmender. Deze film lijkt meer op 'A Mighty Wind' met zijn dramatische onderstromen, en is niet zo luidruchtig als 'Waiting for Guffman' en 'Best in Show', maar toont wel een blijvende rijping in Guest's.' De techniek van het filmen die het meest welkom is.
I look forward to Christopher Guest movies in the same way Ralphie did for his much beloved Red Ryder BB Gun in "A Christmas Story". Drenched with his deadpan wit, Guest's mockumentaries have been such well-targeted show business satires that it's hard to know when the script stops and the improvised reality begins. But that's a lot of the fun with his films, even though his newest is easily the most structured of the bunch. Along with constant co-writer and co-star Eugene Levy, Guest picks a target ripe with possibilities in this 2006 comedy, the Oscar-baiting season prior to the nominations, and surprisingly foregoes the direct interview format in favor of a more traditional narrative. I have to admit I miss some of this dynamic because the on-camera realism resulted in some of the funniest moments in the previous films.<br /><br />Gratefully, what has been kept from his other films is Guest's stellar ensemble company of comic actors, and this time an even larger cast has been gathered, none of whom disappoint in this outing. The plot focuses on the production of a low-budget studio-bound film, "Home for Purim", a WWII-era family melodrama about a Jewish family in Georgia coping with the mother's terminal illness and the daughter's emergence as a lesbian. Directed by an authoritarian nebbish with an Art Garfunkel hairdo named Jay Berman, the film looks to be an overly sincere piece of tripe, but a blogger on one of the movie sites has predicted leading lady Marilyn Hack, a resigned, over-the-hill B-actress, will be nominated for an Oscar. This starts an Oscar buzz that engulfs the two other nominal principals of the movie, hot-dog pitchman Victor Allen Miller and "serious" actress Callie Webb, and the tidal wave of publicity drastically changes the direction and marketing campaign of the movie even before it's completed.<br /><br />Guest and Levy fully capture the superficial pandering that occurs when the buzz is in full swing, and they particularly ridicule the ignorance and outdated thinking of those who find themselves in this lightning-in-a-bottle situation. There are acidic jabs at all the infotainment programs - "Entertainment Tonight", "MTV TRL", "The Charlie Rose Show" and "Ebert & Roeper"  but this is character-driven farce, and several stand out. In a brave turn as Marilyn, the wonderful and ever-dependable Catherine O'Hara superbly captures the almost overnight evolution from forgotten, timeworn actress into botox-infused, cleavage-squeezing A-lister wannabe. Harry Shearer gets his best showcase yet as the put-upon Victor whose mouthy agent Morley Orfkin refuses to take his calls until the buzz hits them. As Callie, Parker Posey is more in reactive mode here, though she has a funny Sandra Bernhard-like bit with her character's one-woman show, "No Penis Intended".<br /><br />Everyone else gets less screen time, but they all provide memorably riotous contributions  Guest as Berman, Levy as Morley, Jennifer Coolidge as clueless producer Whitney Taylor Brown, John Michael Higgins as bromide-spouting publicist Corey Taft, Don Lake and Michael Hitchcock as the Love It/Hate It movie critics, Michael McKean and Bob Balaban as the academic screenwriters, Ed Begley Jr. as Marilyn's fey hairdresser (and biggest fan), Ricky Gervais as the oily studio honcho, and best of all, as the entertainment TV co-hosts, Fred Willard as mohawk-moussed Chuck Porter and Jane Lynch as gam-showcasing Mary Hart-knockoff Cindy Martin. I imagine Guest's reputation is the reason you see such high-profile actors like Sandra Oh and Craig Bierko in nothing more than bit parts here. The film takes a sharp turn toward the end that adds surprising vitriol to the laughs, and the vituperative tone makes the proceedings all the more devastating and resonant. More like "A Mighty Wind" with its dramatic undercurrents, this one is not as laugh-out-loud as "Waiting for Guffman" and "Best in Show", but it shows a continuing maturation in Guest's film-making technique that is most welcome.