Toen Rankin en Bass in 1977 hun versie van Tolkiens _The Hobbit_ vertoonden, was het een charmante, zij het ingekorte, voor de televisie gemaakte animatiefilm die leuk en zelfs een beetje eng was. Hun stemkeuzes waren prima, vooral die van Richard Boone, wiens door kanker geteisterde stem de draak Smaug tot leven bracht, en die van Theodore als de enge en weerzinwekkende Gollem, die angst en walging opriep maar weinig medelijden. In 1978 probeerde Ralph Bakshi in zijn weelderige animatiefilm de eerste helft van de _The Lord of the Rings_ -trilogie op het witte doek te brengen. Helaas mislukte zijn grootbudgetfilm, tot grote teleurstelling van Tolkiens fans, en Bakshi zou zijn vervolg niet kunnen maken. In een poging om de onvoltooide serie af te maken, probeerden Rankin en Bass hun eigen versie te maken om het publiek, dat een afsluiting wilde zien, tevreden te stellen. Het was en is nog steeds een regelrechte ramp.<br />Waarom is deze tekenfilm zo afschuwelijk? Nou, het antwoord ligt voornamelijk in het woord 'tekenfilm'. In tegenstelling tot De hobbit, dat een prachtig geschilderd landschap bevatte dat aan tere aquarellen en etherisch lijnwerk deed denken, dat zo duidelijk met liefdevolle zorg was gemaakt en met veel aandacht was geënsceneerd om karakters met acteurs te combineren, had De terugkeer van de koning alle kenmerken van een haastig in elkaar geflanst werkstuk. Het was niet zozeer een levendige hulde aan het werk van een groot schrijver als wel een hakklus. Een groot deel van de gebeurtenissen in Tolkiens De terugkeer van de koning was een hakklus. De boeken ontbraken tussen het moment waarop Bakshi's tamelijk trouwe vertolking eindigde en deze gruwel begon. De tekeningen waren aan elkaar geplakt en waren vaak herhalingen en lelijk. De stemacteurs van de eerste film kwamen terug en sommigen van hen werkten: Orson Bean was goed als Frodo, Theodore was weer geweldig als Gollem, Theodore Bikel deed het goed als Aragorn en Roddy McDowall was geweldig als Samwise Gamgee. De rest was hopeloos. In plaats van acteurs in te huren om de personages te spelen, werden stemacteurs als Don Messick (Scooby-Doo) en Casey Kasem (Shaggy) gecast. Het was ronduit pijnlijk om te horen hoe Scooby Doo een Nazgull door een vervormingsfilter speelde. Veel personages die een rol speelden in Tolkiens verhaal werden weggelaten: Waar was Gimli? Faromir? Een van de elfen (afgezien van Elrond) zoals Legolas of Glorfindel? Hoe zat het met het Leger van de Doden of de Sauroman? Merijn en Pepijn ontwikkelden zich niet tot personages; Gollem bleef alleen maar gemeen, alsof Bakshi's pogingen om de vreemd nobele en meelijwekkende kant van dit gekwelde wezen te tonen nooit hadden plaatsgevonden. De dialoog was gekunsteld en soms onbedoeld hilarisch ('Zoals de vlag de wind brak...'). Het was van het begin tot het eind afschuwelijk en leek een schaamteloze poging om de hoop van gefrustreerde fans die de tweede animatiefilm hadden willen zien, te verzilveren.<br />Dat was natuurlijk het hele probleem. Deze tekenfilm was, ondanks zijn uiterlijk vertoon en aanspraken, gewoon een tekenfilm, veel minder charmant dan The Hobbit en veel minder nobel dan Bakshi's film. Dat waren allebei eerlijke pogingen tot het scheppen van kunst, en ze slaagden er elk op hun eigen beperkte manier in, tot ze opzij werden geschoven door Peter Jackson, die Tolkiens opus eindelijk de behandeling gaf die het verdiende. De twee eerdere films verdienen een ereplaats voor hun poging cinematografische schoonheid te bereiken. De Terugkeer van de Koning van Rankin en Bass verdient het eenvoudigweg te worden vergeten.
When Rankin and Bass unveiled their version of Tolkien's "The Hobbit" in 1977, it was a charming if abbreviated made-for-television animated film that was fun and even a bit scary. Their voice casting choices were fine, especially Richard Boone, whose cancer-rasped voice brought the dragon Smaug to life, and Theodore as the creepy and loathsome Gollum, who evoked fear and disgust but little pity. In 1978, Ralph Bakshi attempted to bring the first half of "The Lord of the Rings" trilogy to the big screen in his lushly animated epic. Unfortunately, his big-budget film flopped, much to the disappointment of Tolkien's fans, and Bakshi would be unable to make his sequel. In an effort to finish off the unfinished series, Rankin and Bass tried to make their own version to satisfy the audience who wanted to see closure. It was and remains an unmitigated disaster.<br /><br />Why is this cartoon so awful? Well, the answer lies mainly in the word "cartoon". Unlike The Hobbit, which featured beautifully painted scenery that evoked delicate watercolors and ethereal linework, which had so evidently been crafted with loving care and cast with thought to matching characters to actors, The Return of the King had all the earmarks of having been hastily cobbled together. It wasn't so much an animated homage to a great writer's work as a hatchet job. A huge chunk of the events in Tolkien's books were missing between where Bakshi's fairly faithful rendition ended and this abomination began. The drawings were slapped together and were often repetitious and ugly. Voice actors from the first film returned and some of them worked: Orson Bean was fine as Frodo, Theodore was again great as Gollum, Theodore Bikel did a fine job as Aragorn, and Roddy McDowall was wonderful as Samwise Gamgee. The rest were abysmal. Instead of hiring actors to do the characters, cartoon voice actors such as Don Messick (Scooby-Doo) and Casey Kasem (Shaggy) were cast. It was downright painful to hear a Nazgull being done by Scooby Doo through a distortion filter. Many characters integral to Tolkien's story were cast away: Where was Gimli? Faromir? Any of the elves (other than Elrond) such as Legolas or Glorfindel? How about the Army of the Dead or Sauroman? Merry and Pippin didn't develop as characters; Gollum remained merely vile, as if Bakshi's attempts to show this tortured being's strangely noble and pathetic side never happened. The dialog was stilted and sometimes unintentionally hilarious ("As the flag's standard broke the wind. . ."). It was awful beneath description from beginning to end, appearing to be a shameless attempt to cash in on the hopes of frustrated fans who'd wanted the second animated movie made.<br /><br />That, of course, was the entire problem. This cartoon was, despite its trappings and claims, just a cartoon, less charming by far than The Hobbit and far less noble than Bakshi's film. Both of those were honest attempts at creating art, and each succeeded in its limited way until swept aside by Peter Jackson, who finally gave Tolkien's opus the treatment it deserved. The two earlier films merit a place of honor for trying to achieve cinematic beauty. Rankin and Bass's The Return of the King deserves to simply be forgotten.