Gregory Ratoffs idee van een Parijse restauranthouder met schulden die zijn boekhouder aanzetten tot zelfmoordgedachten werd een vehikel voor de rijzende ster Tyrone Power. Hij krijgt een rol toebedeeld die je met enige koketterie een intellektuele rol kunt noemen (het soort rol dat niet veel meer vraagt dan rechtop staan en er mooi uitzien), om precies te zijn, een Amerikaanse dilettant met nauwelijks geld om van te leven en geen enkele manier om thuis te komen. Door de restauranteigenaar een vrij aardig bedrag te betalen (gespeeld door de sluwe Adolphe Menjou) wordt hij gechanteerd om zich uit te geven voor Russische royalty om een yankee-erfgenaam te charmeren. En daar loopt de adembenemende Loretta Young onder een mantilla van witte kant, zich van het begin af aan bewust van het feit dat hij' Ze is een bedriegster die haar eigen plannetje uitwerkt om hem aan de haak te slaan. Jong is ze net zo zeker als Katharine Hepburn in 'Holiday', hoewel je het gevoel krijgt dat de mensen die de touwtjes in handen hebben, als ze zich opwindt en met zware voorwerpen naar haar miljonairsvader (Charles Winninger) gooit, haar optreden wat meer de geest van Carole Lombard willen geven. Tyrone Power is er helemaal weg van, en als je bedenkt hoe keurig hij eruitziet met zijn das en strikje (zijn haar heeft de hoogglanzende art-decoglans van een kleine vleugel), kan niemand het haar kwalijk nemen. Er is een grappige scène in een herenmodezaak, waarin zijn accent aan- en afneemt als de stand van de maan. Ze is vrolijk, gek en lief tegelijk, en ze eindigt met Ratoff (als de echte kozak) die verontwaardigd uitbarst over het armzalige bedrog van Power. Dubbelhartigheid komt in overvloed voor, en iedereen is er op de hoogte van, inclusief Helen Westley als Winninger's pientere zus, die op een gegeven moment koket een corsage van het lijfje van haar jurk aanneemt.
Gregory Ratoff's idea of a Parisian restauranteur with debts that drive his bookkeeper to thoughts of suicide became a vehicle for rising star Tyrone Power. He's handed what can be coyly referred to as an ingenue role (the kind that does not demand much more than standing straight and looking pretty), more specifically, an American dilettante with scarcely any money to live on and no way to get home. Owing a rather tidy sum to the restaurant owner (played by wily Adolphe Menjou), he is blackmailed into passing himself off as Russian royalty to charm a Yankee heiress. And in walks the breathtaking Loretta Young under a white lace mantilla, aware from the start that he's a fake, and working her own little scheme to land him. Young is as assured as Katharine Hepburn was in "Holiday," although you get the feeling, when she's throwing fits and tossing heavy objects at her millionaire father (Charles Winninger), the people in charge wanted to invest her performance with a little of the spirit of Carole Lombard. It's all over Tyrone Power, and considering how dapper he looks in his tie and tails (His hair has the high-gloss, Art-Deco sheen of a baby grand piano.), who could blame her? There's a funny sequence in a haberdashery with his accent waxing and waning like the phases of the moon. It's blithe, and loony, and lovely all at once, and ends with Ratoff (as the real Cossack) spouting indignantly at Power's pitiful imposture. Duplicity abounds, and everyone is wise to it including Helen Westley as Winninger's canny sister whom the mock Russian aristocrat at one point coyly slips a bodice boutonniere.