Eerst moet ik een mening delen met de recensent die deze film saai vond omdat hij hem classificeerde als een rampenfilm en vond dat er niet genoeg spanning was voor een goede rampenfilm. Persoonlijk vraag ik me af of rampenfilms wel een duidelijke categorie vormen <0xE2><0x80><0x93> het zijn drama's in de categorie van de thrillers, waarin de gebruikelijke dramatische opwinding van gewelddadige actie wordt vervangen door de spanning van het afwachten of de ophanden zijnde ramp al dan niet kan worden afgewend. Om deze spanning te handhaven moet zo'n film gebaseerd zijn op een fictief verhaal. Daarentegen kunnen films over echte gebeurtenissen volwaardige documentaires zijn die alleen van tevoren of gelijktijdig zijn opgenomen; of semi-documentaires waarin sommige essentiële scènes fictief, maar zo nauwkeurig mogelijk, gereconstrueerd en na afloop gefilmd moeten zijn. St. Helens behoort duidelijk tot die laatste categorie. Zulke films moeten een voldoende dramatisch verhaal hebben om de belangstelling van de kijkers vast te houden, maar ze hebben ook een heel belangrijke rol om het grote publiek in dramatische termen de feitelijke impact van de gebeurtenis in kwestie over te brengen op de levens van de gewone mensen die erdoor zijn getroffen. We beoordelen het succes van semi-documentaires aan de hand van de mate waarin ze in staat zijn deze twee doelstellingen te bevredigen. Helens beantwoordt aan beide doelstellingen en was artistiek gezien een zeer succesvolle film.<br />Vulkaanuitbarstingen zijn geen zeldzame gebeurtenissen, maar de uitbarsting in Noord-Amerika van een vulkaan die door het publiek over het algemeen als uitgestorven werd beschouwd, trok enorm veel aandacht naarmate de gebeurtenissen zich van dag tot dag ontvouwden. Miljoenen in Noord-Amerika ondergingen in een periode van enkele dagen een doffe hemel en vallende as, en diegenen onder ons die oud genoeg zijn, herinneren zich het verhaal nog heel goed. Uiteindelijk kostte deze uitbarsting vijftig negen levens, maar twee daarvan leverden in het bijzonder voor de media blijvende human interest-verhalen op en vormden later de kern van het verhaal van deze film. Een van hen was de jonge geoloog uit de Verenigde Staten. Geologische Dienst, die zijn enthousiasme om er met hem vandoor te gaan zo hoog opvoerde dat hij een controle uitvoerde in een gebied heel dicht bij de berg toen de uitbarsting plaatsvond. Hij zag het gebeuren en had tijd om het telefonisch te rapporteren voor hij werd overweldigd door de ontsnappende gassen of vallende rotsen. De andere was de bejaarde gepensioneerde man die alleen woonde in een hut aan Spirit Lake, heel dicht bij de vulkaan, en die consequent weigerde te worden geëvacueerd tot het te laat was. Dit zijn de voornaamste personages in deze semi-documentaire en ze worden allebei heel sympathiek afgebeeld, zodat hun zelfdestructieve gedrag heel begrijpelijk wordt. Maar deze gedramatiseerde semi-documentaire met zijn human interest-verhalen is de moeite waard om herhaaldelijk te bekijken, en hij is prijzenswaardig zorgvuldig, om geen van de feiten ernstig te vervormen in het belang van de artistieke vrijheid. We zullen misschien nooit in de buurt komen van een vulkaan die dreigt uit te barsten, maar we lezen elk jaar over dergelijke uitbarstingen, en deze film helpt ons een beter begrip te krijgen van hoe een vulkaan werkelijk is.
First I must take issue with the reviewer who found this film boring because he classed it as a disaster movie, and felt there was not the suspense necessary for a good disaster movie. Personally I would question whether disaster movies really comprise a distinct category - they are dramas in the thriller category where the more usual dramatic excitement of violent action is replaced by the tension of waiting to see whether or not the impending disaster can be staved off. To maintain this tension, such a movie has to be based on a fictional story. By contrast, films of real events can be full documentaries which were filmed only in advance or concurrently; or semi-documentaries in which some of the essential scenes have had to be fictionally, but as accurately as possible, reconstructed and filmed after the event. St. Helens clearly fits this latter category. Such films should have a sufficiently dramatic story to retain the viewers interest throughout, but they also have a very important role to play in conveying to the general public in dramatic terms the actual impact of the event in question on the lives of the ordinary people who were affected. We judge the success of semi-documentaries from the extent to which they succeed in satisfying these two objectives. In my view St. Helens meets both objectives well, and was artistically a most successful film. <br /><br />	Volcanic eruptions are not rare events, but the eruption in North America of a volcano generally regarded by the public as extinct, attracted enormous public attention as events unfolded day by day. Millions in North America experienced dull skies and falling ash over a period of several days, and those of us who are old enough remember the story very well. Ultimately this eruption cost fifty nine lives, but two of these in particular provided the media with ongoing human interest stories and later provided the core story for this movie. One was the young geologist from the U.S. Geological Survey who allowed his enthusiasm to run away with him to such an extent that he was conducting monitoring in an area very close to the mountain when the eruption took place. He saw it happen, and had time to report it by telephone before he was overwhelmed by the escaping gases or falling rocks. The other was the elderly retired man living alone in a cabin on Spirit Lake very close to the volcano who consistently refused to be evacuated until too late. These are the principal characters in this semi-documentary, and both are portrayed very sympathetically so that their self destructive behaviour becomes quite understandable. I would rate this as a very good film - I also have an 'official' full documentary account of this eruption on videotape, it provides many interesting facts about the scientific impact on the area; but this dramatised semi-documentary with its human interest stories is the one which will bear watching repeatedly, and it is commendably careful not to seriously distort any of the facts in the interests of artistic licence. We may never be near a volcano that is threatening to erupt, but we read about such eruptions each year and this film helps to give us a better understanding of what one is really like.