Hoewel de oorlog in Irak een grondige bestudering verdient en de geschiedenis ongetwijfeld een niet al te fraai beeld zal schetsen van de politiek achter de oorlog en de leiders, Republikeinen en Democraten, die de Verenigde Staten in die oorlog hebben geleid, verdienen degenen die in die oorlog hebben gediend op zijn minst een zekere mate van waardigheid. En filmmakers die hen proberen te portretteren, zijn hun een zekere integriteit in hun werk verschuldigd.<br />De film van Nick Broomfield heeft zo'n integriteit niet. Hij verdraait, liegt en sensationeert voortdurend, creëert volstrekt onrealistische situaties en liegt zelfs met een stalen gezicht over het beleid van het Korps Mariniers en over tactiektechnieken en procedures (TTP's). De film beweert veteranen van het Amerikaanse leger te hebben gebruikt, maar alle 'acteurs' die in deze film zijn gebruikt en die eerder in dienst zijn geweest, zouden zich moeten schamen voor hun deelname.<br />Het is de droomfilm van de criticus van de oorlog in Irak: waar elk vooropgezet idee over wat er mis is met de Amerikaanse bezetting waar is, waar elk onrecht dat onze troepen door hun eigen regering is aangedaan waar is, en waar elk hypergewelddadig, babymoordenaars, getraumatiseerd stereotype van de Amerikaanse soldaat ook waar is. De film beschrijft een eindeloze reeks onwaarheden voordat hij zelfs maar halverwege is. Een marinier krijgt te horen dat hij pas na thuiskomst een dokter mag bezoeken, en dan nog alleen met verlof. Dat is nooit, maar dan ook nooit waar geweest. En hoewel er vaak sprake is van groepsdruk ofdoctrinaire conditionering, en zelfs soms van situationele factoren die mariniers ervan weerhouden om onmiddellijk geestelijke hulp te zoeken, zou niemand die hulp ooit ronduit weigeren, laat staan te horen krijgen dat hij die in het theater niet zou kunnen krijgen. De film laat ook een man zien die bij een onbemande vliegtuigje de clown uithangt door gewoon met een schep over straat te lopen. Ook dat is duidelijk in strijd met de Amerikaanse krijgswet, en zou ook nooit gebeuren. Broomfield kiest er zelfs voor om het nog sensationeler te maken door te laten zien dat de man vlak daarvoor de schep had om op een feest een boom te planten, waardoor de scène des te weerzinwekkender wordt om in de film op te nemen. Er zijn mariniers te zien die gevangenen bedreigen door te beweren dat ze hun familie gijzelen.<br />Als er ook maar de mogelijkheid bestaat dat de gebeurtenissen van 19 november 2005 een gruweldaad waren, dan kan met zekerheid worden gezegd dat deze film er een is. In zijn haast om er munt uit te slaan en sensationeel te worden, heeft Nick Broomfield elk voorwendsel van geloofwaardigheid en integriteit laten varen. Deze film is walgelijk. Of je nu gelooft dat de oorlog in Irak alleen maar misplaatst was, of dat het een regelrechte leugen en een schande was, deze film dient geen enkel doel als een stukje oorlogskritiek. Je hoeft niet te liegen om in een oorlog onrecht te tonen. En Nick Broomfield is een leugenaar. Het is maar goed dat het Korps Mariniers hem niet kan aanklagen wegens laster en smaad. Het is een misselijke grap om zijn film een docudrama te noemen. Er is hier helemaal geen 'docu' aanwezig.<br />Een aantekening voor filmmakers: verken alstublieft de kritiek op de oorlog in Irak. Het is belangrijk voor toekomstige generaties dat Amerikanen niet langer blindelings militaire acties steunen en niet verstrikt raken in golven van oorlogshysterie en bloeddorstige wraakgevoelens. Maar als u het doet, doe het dan eerlijk, anders maakt het u tot nog grotere leugenaars dan degenen die u wilt veroordelen.
While the Iraq War certainly deserves its fair share of scrutiny, and history will surely paint a less than stellar picture of the politics behind the war and those leaders, Republican and Democrat, who led the United States into that war, those who served in it deserve at least the smallest measure of dignity in their portrayal. And filmmakers attempting to portray them owe them a small amount of integrity in their work.<br /><br />Nick Broomfield's film has no such integrity. It misrepresents, lies, and sensationalizes at every turn, creating wholly unrealistic situations, and even making bald faced lies about Marine Corps policies, as well as tactics techniques and procedures (TTPs). The film claims to have used veterans of the United States military, however any of the "actors" used in this film who are prior service should be ashamed for participating.<br /><br />It is the Iraq War critic's dream film: where every preconceived notion of what is wrong with the American occupation is true, every injustice levied against our troops by their own government is true, and every hyper-violent, baby killer, traumatized stereotype of the American fighting man is also true. The film describes an endless series of falsehoods before it even reaches the half way point in its run time. A Marine is told he cannot visit a doctor until after he goes home, and then only on his leave. This has never, ever been true. And while there is often peer pressure or doctrinal conditioning, and even sometimes situational factors that prevents Marines from seeking immediate mental help, none would ever be outright denied that help, let alone told that he could not receive it in theater. The film also shows a man clown up by a UAV for simply walking down the street with a shovel. This is also patently against US Rules of Engagement, and would never happen. Broomfield even chooses to sensationalize it more by showing moments before that the man had the shovel to plant a tree at a celebratory party, making the scene all the more despicable to include in the film. Marines are shown threatening prisoners by claiming to hold their families hostage.<br /><br />If there is even the possibility that the events of November 19th 2005 were an atrocity, it can be said with certainty that this film is one. In his rush to capitalize on, and sensationalize, Nick Broomfield abandoned any pretext of credibility, and any sense of integrity. This film is disgusting. Whether you believe the war in Iraq was merely misguided, or you believe it was an outright lie and detestable, this film serves no purpose as a piece of war criticism. One does not have to lie to shown wrong in war. And Nick Broomfield is a liar. He's lucky that he cannot be sued for libel and slander by the Marine Corps. To refer to his film as a docudrama is a sick joke. There is no "docu" present here at all. <br /><br />A note to filmmakers: Please, by all means explore criticism of the war in Iraq. It is important for future generations that Americans no longer blindly support military action and not get caught up in surges of war hysteria and revenge driven blood lust. But when you do it, do it honestly, or it makes you even bigger liars than those you seek to condemn.