als ik de volgende film van Otar Iosseliani niet had gezien, het meesterwerk _Adieu, Plancher des vaches!_ uit 1999. Mijn commentaar zal dus waarschijnlijk eerder verband houden met de twee films dan alleen met deze bijzonder vreemde reis, zwevend in het zwerversbrein van een Parijzenaar. Oorlog is de voornaamste draad die zijn dromen met elkaar verbindt, zoals hij een middeleeuwse koning belichaamt, of een communistisch leider, of zich zijn Oost-europese land, verwoest door oorlog, herinnert. Maar interessanter voor Iosseliani is de permanente obsessie, met kenmerken van de film op zich, Parijs, waar de regisseur woont (hij komt uit Georgië), zwervers, alcohol en liederen. Het is een beetje moeilijk om de plot te volgen, omdat er zoveel verschillende tijdperken bij elkaar worden gevoegd, maar zoals de allereerste scène ons laat zien, is dit alleen maar Cinema. Dus laat je gedachten maar afdwalen naar de beelden.
if i hadn't seen his Otar Iosseliani's next film, 1999's masterpiece "Adieu, Plancher des vaches !". So my comment will probably be linked to the two films rather than only to this particularly strange journey, adrift in a Parisian's tramp mind. War is the main thread that links his dreams, as he embodies a medieval king, or a communist leader, or remembers of his east-european country, ravaged by war. But more interesting is the permanent obsession, for Iosseliani, of typical features like Cinema in itself, Paris, where the director actually lives (he's from Georgia), tramps, alcohol and songs. The scenes which I think are 'real' in opposition to 'dreamt' ones, mainly show the hero, with his unfortunate friends, but still happy singing beautiful harmonies. Just like the last scene (and others) from "Adieu,..". It is a bit difficult to follow the plot, since there are so many different ages edited together, but as the very first sequence shows us, this is only Cinema. So just let your mind wander with the pictures.