Verward en zinloos drama dat eigenlijk Lillian had moeten heten. De film van Fred Zinneman is prachtig bewerkt, gescoord en gefotografeerd en werd genomineerd voor 10 Academy Awards, maar het is een geestdodende, egocentrische film die een kern mist. Fonda is niet goed gecast als Hellman en ze heeft geen personage om te spelen en de scènes waarin Hellman schrijft, rookt en drinkt zijn vlak en clichématig, net als de scènes tussen Lillian en Dashiell Hammett. En Julia en Lillian spelen weinig samen op het witte doek, dus moet de basis voor hun relatie worden aangenomen. De steun van Oscarwinnaar Jason Robards is typisch nors en Redgraves Julia is een en al licht. Redgrave won de Oscar voor de beste bijrol, en haar controversiële dankwoord is echt het meest opmerkelijke aan Julia. Het belangrijkste van de film is dat Lillian geld naar nazi-Duitsland smokkelt, en dat is echt het enige interessante aan Julia of Lillian.
Muddled and pointless drama that really should have been titled Lillian. Fred Zinneman's film is beautifully edited, scored, and photographed, and was nominated for 10 Academy Awards, but it's a vapid and self important film that's missing a core. Fonda is miscast as Hellman and she has no character to play and the scenes of Hellman writing, smoking, and drinking are flat and clichéd, as are the scenes between Lillian and Dashiell Hammett. And Julia and Lillian occupy little screen time together hence the basis for their relationship must be assumed. Supporting Oscar winner Jason Robards is typically gruff and Redgrave's Julia is all luminosity. Redgrave won the Oscar for supporting actress, and her controversial acceptance speech is really the most notable thing about Julia. The centerpiece of the film really milks Lillian's smuggling money into Nazi Germany for all the cloak and dagger it's worth, and it's really the only interesting thing about Julia or Lillian.