Het spreekt vanzelf dat een filmbewerking nooit zo goed zal zijn als de roman waarop hij is gebaseerd, maar ik kan me geen andere roman-in-film bedenken die zo volledig aan de verwachtingen heeft voldaan als deze. Het boek is inzichtelijk en ontroerend, maar ook erg grappig, met een paar werkelijk fantastische, originele woorden.<br /><0x3E><0x3E> Het is een intelligent en ontroerend boek met een van de meest verrukkelijke vertellers. De film daarentegen wordt zo overmand door sentimentaliteit dat hij maar voortsleept, zonder enige energie. Er zijn een paar prachtige locaties en de cast ziet er goed uit en lijkt bekwaam genoeg, maar het is niet genoeg. Het is gesitueerd als een zwaar drama, met een diepe, donkere pijn in de kern, in plaats van een romantisch verhaal over volwassen worden dat komedie, drama en eigenzinnige charme in gelijke mate vermengt.<br />Iedereen in de film lijkt gewoon zo ellendig, zelfs in de scènes waarin ze geacht worden gelukkig te zijn.<br />De voice-over is een van de grootste problemen. In het boek wordt het verhaal verteld door de dagboekaantekeningen van de zeventienjarige Cassandra Mortmain, een zeer intelligente, ambitieuze schrijfster, en haar stem heeft een intensiteit, vroegrijpheid en opwinding die de lezer in vervoering brengen; maar in de film is die intensiteit afwezig.<br />Cassandra's voice-over mist al die eigenschappen en heeft in plaats daarvan een plechtige, droeve toon. Het is niet alleen de schuld van de actrice, maar ook die van de scenarist, die de vervelende gewoonte heeft haar eigen irritant middelmatige verhaal en dialogen te vervangen door de vaak briljante taal die in het boek van Dodie Smith voorhanden is. De schrijfster lijkt ook de behoefte te hebben gevoeld om meer dan één scène uit het niets te verzinnen, en wel één enorme scène in het bijzonder.<br /><0x3E><0x3E> Cassandra en haar vader staan niet alleen NIET in het boek, ze zijn ook in tegenspraak met alles waar het boek voor staat <0xE2><0x80><0x93> en op zo'n sentimentele, voor de hand liggende, film-van-de-week-manier. Jammer genoeg hebben ze het echt verknald met deze interpretatie van een prettig boek.<br /><0x3E><0x3E> Helaas.
It generally goes without saying that a film adaptation is never going to be as good as the novel on which it is based, but I can't think of another novel-into-film that missed the mark so completely as this one. The book is insightful and<br /><br />touching but also very funny, with some really wonderful, original language.<br /><br />It's clever and poignant and has one of the most delightful narrators out there. The movie, on the other hand, gets so bogged down with sentimentality that it just drags along, devoid of energy. There are some beautiful locations and the cast looks good and seems capable enough, but it's been directed as a heavy drama<br /><br />with deep dark pain at its core-- instead of a romantic coming-of-age story that mixes comedy, drama and quirky charm in equal measure. Everyone in the<br /><br />movie just seems so miserable, even in scenes where they're supposed to be<br /><br />happy. The voice-over narration is one of the biggest problems. In the book the story is told through the journal entries of 17-year-old Cassandra Mortmain, a very bright aspiring writer, and her voice has an intensity, precociousness and excitement that just hurls the reader blissfully along; but in the movie<br /><br />Cassandra's voice-over narration lacks every single one of these qualities and instead has a solemn, mournful tone. This is probably more the director's fault than the actress's, although some blame should also go to the screenwriter, who has the unfortunate habit of substituting her own annoyingly mediocre narration and dialogue in place of the often brilliant language that's readily available in Dodie Smith's novel. The writer also seems to have felt the need to invent more than one scene completely out of nowhere; one huge scene in particular<br /><br />between Cassandra and her father is not only NOT in the book, but it contradicts everything the book stands for-- and in such a maudlin, obvious, movie-of-the- week type of way. Sadly, they really blew it with this interpretation of a<br /><br />thoroughly enjoyable book.