Miel para Osh ann wordt ten onrechte een film genoemd. De opzet is gebaseerd op een documentaire stijl, en dat is, durf ik wel te zeggen, heel slecht gedaan; bovendien is het uitgangspunt zo voorspelbaar dat het bijna pijnlijk wordt om naar te kijken. Het gaat over een kakkerlak die in zijn jeugd met geweld door zijn vader naar Miami werd gebracht en die naar het eiland terugkeert om zijn moeder te ontmoeten (om erachter te komen waarom ze niet met hen mee is gegaan). Eenmaal daar ontdekt hij van een neef dat iedereen loog over de redenen waarom zijn moeder was gebleven, en om het nog erger te maken liet zijn vader, die nu dood is, hem beloven dat hij nooit meer naar Cuba zou gaan (zodat hij er niet achter zou komen, denk ik). Maar naarmate het verzet tegen een eed op zijn sterfbed sterker wordt door zijn rancuneuze gevoelens, vliegt hij ook naar Cuba om te ontdekken wat er werkelijk is gebeurd en om zijn wortels te leren kennen. Hij wordt daarbij geholpen door zijn neef en een taxichauffeur.<br />Het vlakke scenario heeft niets te maken met de slechte resultaten van de film; gesitueerd in een soort road-film en een reisverslag van die kleine stadjes op Cuba, is Miel para Osh denar een verschrikkelijke ervaring, voornamelijk vanwege de visuele esthetiek, soap-opera-achtig, een heel slecht acteerwerk van iedereen dat niets aan de kijker overbrengt en een lang verhaal dat gewoonlijk het gevoel geeft dat het nergens heen gaat. Godzijdank kenden we de plot al, anders hadden we geen enkele aanwijzing kunnen vinden. Er is niet veel te doen met deze onzin en ik denk dat Miel... probeert de kubistische cultuur te laten zien maar zelfs daarin faalt. Het is amateuristisch en amateuristisch, manipulatief en stom in de dialogen, en over het algemeen ontzettend saai. Vóór de helft van de film waren we zo ver heen dat het ons geen moer meer kon schelen of hij zijn moeder vindt of niet.<br />Ik geef het 1 ster van de 10 en stel voor dat we het uit de weg gaan.<br /><br />
Miel para Oshún is wrongly called a movie. It's format is based on a documentary style, and very badly done I dare to say; also, it´s premise is so predictable that it almost becomes painful to watch. It´s about some cuban guy that was forceably taken by his father to Miami on his childhood who comes back to the island to encounter his mother (to find out why she didn't leave with them). Once there, he discovers by a cousin that everybody lied about the reasons why his mother stayed and to make things worse, his father, dead by now, made him promise that he'd never go back to Cuba (so he wouldn't find out, my guess). But, as the defiance to a deathbed oath becomes stronger because of his resentful feelings, he flies to Cuba to discover what really happened as well and getting to know his roots. He's helped on the task by his cousin and a taxi driver.<br /><br />The flat screenplay has nothing to do with the bad results in the film; narrated in some sort of a road movie as well as a travelogue of those little, picture like towns in Cuba, Miel para Oshún is a terrible experience mainly because of it's visual aesthetics, soap-opera like, a very bad acting by everybody that transmits nothing to the viewer, and a long story that usually gives the feeling of going nowhere. Thank God we already knew the plot, otherwise, we wouldn't be able to get a clue. There's not much to do with this crap and I think Miel... tries to show the cuban culture but even in this matter fails. It is corny and amateur like, manipulative and dumb in it's dialogue, and generally speaking is boring like hell. By way before the half of the movie we stopped caring enough to not give a damn whether he finds his mother or not.<br /><br />I rate it 1 star out of 10, and suggest to keep away from it.<br /><br />