Ik heb nog nooit de legendarische radio-uitzending gehoord (waarin Agnes Moorehead figureert in wat wordt beschreven als een krachtmeting tussen één vrouw en twee mannen), maar het moest beter zijn dan de opgeblazen filmversie, die vandaag de dag tevoorschijn komt met alle amusementswaarde van een telemarketinggesprek voor een film noir. Om deze flinterdunne premisse uit te breiden tot de lengte van de serie, neemt een slecht gecaste Barbara Stanwyck (die er zo robuust uitziet dat ze zelf op een telefoonpaal zou moeten staan) een reeks koortsachtige telefoongesprekken aan, die allemaal eindigen met de persoon aan de andere kant van de lijn, die in een lange, vaak verwarrende flashback tot leven komt. (Of, nog verbijsterender, in flashbacks tot leven komt.) Afgezaagd, gedateerd, veel te geacteerd... en verreweg een van Stanwycks slechtste <0xE2><0x80><0x93> en meest overschatte <0xE2><0x80><0x93> rollen.<br />Erger nog, zelden erg spannend, hoewel sommige kijkers ongetwijfeld op de rand van hun stoel zitten te wachten tot de irritante heldin haar verdiende loon krijgt. Aan de andere kant is het vaak grappiger dan een telefoontje naar Dial-A-Joke, vooral als Stanwyck (een van de sterkste filmactrices uit die tijd) herhaaldelijk en niet overtuigend 'Ik ben een zieke vrouw!' in de telefoon brult.
I've never heard the legendary radio broadcast (featuring Agnes Moorehead in what has been described as basically a one-woman tour de force) but it had to be better than the overblown movie version, which today emerges with all the entertainment value of a film noir telemarketing call.<br /><br />Basic plot rips long arm of coincidence out of its socket--screechy self-centered invalid is accidentally patched into phone call where she overhears two men plotting a murder--her own! (What are the odds?)<br /><br />Then, to expand this flimsy premise to feature-length, a badly-cast Barbara Stanwyck (who appears so robust she looks like she should be out stringing wire on telephone poles herself) engages in a series of frantic phone calls that all invariably end up with person on other end of line drifting into a lengthy, often confusing, flashback. (Or, even more baffling, flashbacks within flashbacks.) Corny, dated, way over-acted. . .and by far one of Stanwyck's worst--and most over-rated (an Oscar nomination for this hysterical performance?)--roles. <br /><br />Worse yet, rarely very suspenseful, although some viewers will doubtless be on edge of seats waiting for the annoying heroine to get her come-uppance. On other hand, frequently funnier than a call to Dial-A-Joke, especially when Stanwyck (one of the strongest film actresses of that era) repeatedly, and unconvincingly, bellows "I'm a sick woman!" into the phone at top her lungs.