Ik herinner me dat ik in de jaren zestig en zeventig bij vrienden op bezoek ging in hun appartement. Er hing een geur. Een beetje verval en verloren dromen. De jongens die daar woonden waren altijd in een of andere pretentieuze dagdroom verzonken. Ik herinner me dat ik mezelf dwong om naar hun'meesterwerken' te kijken en ze een complimentje te geven, ook al hadden ze weinig of geen talent. Ik denk aan de zielige kunstenaar in deze film. Die probeert een leven op te bouwen voor zichzelf. Hij is natuurlijk geestesziek, maar hij heeft ook datzelfde trieste, lege gevoel. De regisseur van de film moet een beetje oefenen. Er wordt overal geleend. De kleuren die worden gebruikt voor de overgang van de ene gewelddadige episode naar de andere zijn onsamenhangend en afgezaagd. Er is zes seksualiteit. Voor sommigen was dit zo'n opwindende periode. Opwinding werd soms uit wanhoop geboren. Deze man handelde uit wanhoop. Ik denk dat de gedachte om gedood te worden met een 3/8 deze-meterboor het meest opwindende is. Kippensoep voor de sadistische ziel.
I remember visiting friends in their apartments during the 60's and 70's. There was a smell. It was a bit of decay and lost dreams. The guys living there were always submerged in some pretentious daydream. I remember forcing myself to look at their "masterpieces" and compliment them, even though they had little or no talent. I think about the pathetic artist in this film. Trying to drum up a life for himself. He, of course, is mentally ill, but he also has that same sad vacuous thing going as well. The film is a bit of practice for its director. There is borrowing all over the place. The colors used for transition from violent episode to violent episode are disjointed and trite. There is a six sexuality. For some, this was such an exciting period. Excitement was born out of despair sometimes. This guy acted on his despair. I think the wildest thing is the thought of being killed with a 3/8 this inch power drill. Chicken soup for the sadistic soul.