Ik had de gelegenheid om deze film op het London Film Festival te zien, en toen ik in de jaren zeventig opgroeide, leek het me een interessant uitgangspunt.<br />Helaas is 'What Happened to Harold Smith' ook een van de vele rampen in de Britse filmgeschiedenis en is hij voorbestemd om te worden afgekraakt door de critici en genegeerd door het publiek.<br />De makers van deze film zijn zo lui dat ze het gevoel hebben dat het aan elkaar knopen van een stel culturele verwijzingen rond een oppervlakkig en oninteressant verhaal en het toevoegen van een grote soundtrack genoeg is voor een gegarandeerd succes. Nou, ondanks het belachelijk kruiperige applaus van het publiek op zaterdagavond zal de vertoning in februari of maart duidelijk maken dat dit gewoon niet goed genoeg is. <br />De voorstellingen zijn redelijk goed, hoewel Stephen Fry weinig meer doet dan zichzelf spelen en de hoofdrol is zo onbeduidend dat ik me zijn optreden nauwelijks kan herinneren.<br />Maar het zijn de culturele verwijzingen die me het meest dwarszitten <0xE2><0x80><0x93> zoals een auto die geschilderd is als die van Starsky en Hutch, niet één maar twee Hai Karate-advertenties, een belachelijke opname van de opening van Saturday Night Fever en een verscheidenheid aan nieuwslezers uit de periode die duidelijk 20 jaar te oud is. Het is opmerkelijk dat ze er niet in zijn geslaagd om ergens glitters in te persen.<br />Maar het ergste aan deze film is de manier waarop punkers worden afgeschilderd als criminelen of klaplopers. Omdat ik zelf een ontevreden jeugd ben geweest in deze muziek, herken ik deze figuren helemaal niet en deze morele lijn van een kleine rebellie laat een heel nare smaak na.
I had the opportunity of seeing this film at the London Film Festival and as I grew up in the 1970s, it seemed like an interesting premise.<br /><br />Sadly, 'Whatever Happened to Harold Smith' is another in a long line of British cinema disasters and is destined to be lambasted by the critics and ignored by the public.<br /><br />The makers of this film are so lazy that they feel that stringing together a bunch of cultural references around a shallow and uninteresting story and adding a big soundtrack is enough for a surefire success. Well, despite the ridiculously sycophantic applause of Saturday night's audience, the release in February or March will illustrate that this is simply not good enough.<br /><br />The performances are passable although Stephen Fry does little more than play himself and the lead actor is so inconsequential that I can barely remember his performance.<br /><br />However, it is the cultural references that really grate - these include a car painted like Starsky and Hutch's, not one but two examples of Hai Karate adverts, a ridiculous take off of the opening of Saturday Night Fever and a variety of newsreaders from the period clearly appearing 20 years too old. It's remarkable that they didn't manage to squeeze spangles in somewhere.<br /><br />However, the single worst thing about this film is the way that it portrays punks as criminals or deadbeats. Having been a disaffected youth into this music myself, I don't recognise these characters at all and this moral line on a little rebellion leaves a very nasty taste indeed.