Let It Be begon als een documentaire over het opnamemateriaal van de Beatles voor wat hun volgende album zou worden. Wat Michael Lindsay Hogg in plaats daarvan kreeg was een documentaire over een band die zijn beste tijd (ongelukkig genoeg) achter zich had & duidelijk genoeg had van alles en elkaar. Hogg maakte ongeveer 100 uur, of zo, van opnamen van de Beatles in een sombere, melancholieke & soms depressieve gemoedstoestand, en de blik op hun gezichten (vooral die van Ringo) drukt dat uit. De film wordt in vier delen verdeeld. Het eerste, opgenomen in Twickenham Studios, laat ze liedjes repeteren, verhitte debatten voeren, de hele tijd met Paul McCartney die de baas van de band probeert te zijn (althans voor de camera). Het tweede deel vindt plaats in de studio's in het souterrain van hun gebouw bij Apple Records, waar ze een paar van de oude nummers spelen waar ze in hun jeugd zo dol op waren. In deze scène lijken ze in elk geval in een iets betere stemming te zijn (maar je kon merken dat het er bij hen verre van rooskleurig uitzag). In de derde scène spelen ze iets wat lijkt op een pre-cursor voor de MTV-stijl van muziekvideo's, met de band (met Billy Preston op orgel) die 'Two Of Us' speelt, 'Let It Be', en een veel betere versie van 'The Long & Winding Road', zonder de weeïge snaren van Phil Spector op de achtergrond. De laatste, en beste, scène van de film is waarin ze de laatste openbare voorstelling van de Beatles spelen, op het dak van Apple Records voor het beroemde (onbekende) gratis lunchconcert, dat uiteindelijk zou worden afgelast door de plaatselijke politie (ook met Billy Preston op elektrische piano). Dit is een trieste, maar waardige film voor oude en nieuwe Beatle-fans. Hoewel deze film in 1970 een 'G' van de MPAA kreeg, bevat hij wel een beetje kleurloze taal die waarschijnlijk over de hoofden van de meeste mensen heen zal gaan.
Let It Be started out as a documentary about The Beatles recording material for what was to be their next album. What director Michael Lindsay Hogg got instead was a documentary about a band who's best days were (unfortunately)behind them & were obviously tired of it all and each other. Hogg shot something like 100 hours,or so,of footage of the Beatles in an glum,dour & sometimes depressed state of mind,and the look on their faces (especially Ringo's)expresses this. The film is broken up in four parts. The first,filmed at Twickenham Studios finds them rehearsing songs,getting in some heated debates,all the time with Paul McCartney trying to be boss of the band (at least in front of the camera). The second part takes place in the basement studios at their Apple Records building,as they jam on some of the oldies that they loved in their youth. In this sequence,they at least seem to be in a somewhat better state of mind (but you could tell that things were far from ginger peachy among them). The third sequence finds them performing what looks like a pre cursor to the MTV style of music video,with the band (with Billy Preston,on organ)playing 'Two Of Us','Let It Be',and a far superior version of 'The Long & Winding Road',without the cloying strings of Phil Spector in the background. The last,and best sequence of the film finds them playing what would be the final public performance of the Beatles,live on the roof of Apple Records for the famous (infamous)free,lunch time concert,which would eventually be shut down by the local Police (also featuring Billy Preston on electric piano). This is a sad,but worthy film for old & new Beatle fans. Although this film earned a 'G' rating by the MPAA in 1970, it does contain a bit of off colour language that'll probably go over the heads of most folk