'Oorlog is de hel', maar misschien is de naoorlogse periode het meest onthullend. Tenminste, dat is de stelling van Paul Haggis' nieuwste film, In the Valley of Elah, een verhaal over de zoektocht van een vader naar zijn zoon, waarin een aantal bittere waarheden over oorlog worden onthuld. Het is geen film die je van tevoren gemakkelijk kunt inslikken, maar wel een van de beste films van het jaar.<br />Een grijze ex-politieman, Hank Deerfield (Tommy Lee Jones), krijgt te horen dat zijn zoon Mike is gedeserteerd na zijn terugkeer uit Irak. Wat als een systematische zoektocht naar de verblijfplaats van zijn zoon begint, wordt steeds tragischer en leidt tot conflicten met de plaatselijke politie en de militaire leiding. Waar is zijn zoon, en wat weten zijn soldatenmaatjes over die ene fatale nacht bij hun basis? En stel dat hem iets is overkomen in Irak? Deze vragen worden in kleine stukjes en met verontrustende implicaties beantwoord. Hanks vaardigheden als politieman helpen de plaatselijke rechercheur Emily Sanders (Charlize Theron) om de leiding over de zaak te nemen, ondanks de twijfels van haar eigen collega's en het leger, onder leiding van rechercheur luitenant Kirklander (Jason Patric). Op Mikes palmtop staan videobeelden die een verontrustend beeld van het front beginnen te schetsen. Hanks zoektocht eist een emotionele tol van hemzelf en zijn vrouw (Susan Sarandon). Hij en Emily vormen een ongemakkelijke alliantie, en te midden van theorieën en verdachten ontstaat een onheilspellend portret van oorlogsveteranen aan het thuisfront. Uiteindelijk komt Hank oog in oog te staan met een ontwapenende waarheid over het lot van zijn zoon en de mogelijke betrokkenheid van zijn militaire broeders.<br />Het verhaal is gebaseerd op feitelijke gebeurtenissen in 2001 in Tennessee, en de titel verwijst naar het mythische verhaal van David en Goliath, dat zich afspeelt in een tijd waarin de spelregels anders waren dan nu. De spaarzame, simplistische structuur van een mysterie, doorspekt met flashbacks en beeldmateriaal, lijkt misschien op het eerste gezicht op een onafhankelijke film, maar de boodschap en de uitvoering zijn grootser en niet alleen met dialogen. Met effectieve visualisaties wordt veel overgebracht door stilte, uitdrukking of eenvoudige lichaamstaal.<br />Net als bij andere Haggis-films hebben dingen die in het begin gewoon en onbeduidend lijken later implicaties. Hoewel niet zo opvallend als in zijn Oscarwinnende Crash, zijn de draden er wel om ze geleidelijk aan te verweven. Het is verfrissend dat het jurisdictieconflict tussen de plaatselijke politie en het leger geen stereotiepe wending neemt van zware samenzwering en doofpotaffaire, ook al worden de militaire onderzoekers niet in het beste licht geplaatst. Het deelt een vergelijkbaar gevoel met de recente Courage Under Fire, waarin de waarheid in kleine stukjes wordt opgegraven tot er een groter beeld ontstaat. Een paar kleine plotlijnen gaan nergens heen, zoals de ontmoeting van Hank met een oude kameraad die misschien banden heeft met de militaire inlichtingendienst.<br />Hoe grandioos en flamboyant zijn Oscar-winnende rol in _The Fugitive_ ook was, de rol van Tommy Lee Jones wordt hier even ondergesneeuwd; hij is grandioos. Door de pijn en het schuldgevoel dat over zijn gegroefde gelaatstrekken kruipt, voel je ook zijn lijden, zijn verlies, en begrijp je zijn verbittering. Zijn Hank is een trotse man, een patriot, die de waarheid wil. De waarheid verandert hem uiteindelijk voor altijd. Net zo goed opgewassen tegen de uitdaging is Theron, in een sterke rol, wiens rechercheur een alleenstaande moeder is die tegen haar eigen team en superieuren moet vechten terwijl ze een mysterie probeert op te lossen. De korte momenten van de film zijn even aangrijpend als die van de vrouw op de lange afstand. De rest van de cast is erg goed; ze worden echte mensen.<br />Dit is niet alleen de aanpassing aan het thuisfront die schitterend werd gedaan in The Best Years of Our Lives, of het gebruik van een dramatische driehoeksverhouding om de oorlog in Vietnam te veroordelen in Coming Home. Dit vereist eerder het concept van een gegeven oorlog en laat die de ultieme schurk worden in een steeds smeriger mysterie. Het einde doet denken aan The Deer Hunter, maar met een pessimistischer inslag. Het verheerlijkt zeer zeker de gevolgen van de oorlog voor zijn mannen.<br />Het is veelzeggend dat een passerend citaat luidt: 'We doen allemaal domme dingen.' Dit is een dappere, onvolmaakte film die een sombere toon aanslaat en nooit opgeeft. Het slotbeeld is een statement dat dit misschien wel de subtielste antioorlogsfilm aller tijden maakt. Oscarnominaties kunnen hier beginnen met beeld, regie, scenario en het duo Jones en Theron. Hoewel niet iedereen bereid zal zijn om het verhaal te laten ontvouwen met zijn genuanceerde regie en ingetogen acteerwerk, zullen degenen die geduldig zijn een ontroerend verhaal over verloren onschuld en corruptie vinden.
'War is hell' but perhaps it is the postwar that is most telling. At least that is the thesis of Paul Haggis' latest film, In the Valley of Elah, a story of a father's quest for his son that reveals some bitter truths about war. Not an easy film to swallow upfront, it is certainly one of the best films of the year.<br /><br />A grizzled, former military policeman, Hank Deerfield (Tommy Lee Jones), is notified that his son, Mike, is AWOL after returning from the fighting in Iraq. What begins as a methodical search for his son's whereabouts becomes more tragic and clashes with local police and military brass. Where is his son, and what do his soldier buddies know about one fateful night near their base? And what if anything did happen to him in Iraq? These questions are answered in small pieces and with alarming implications. Hank's skills at police work help convince local Detective Emily Sanders (Charlize Theron) to take charge of the case despite the doubts of her own colleagues and the military, led by investigator Lt. Kirklander (Jason Patric). Mike's PDA has garbled video that begins to paint a disturbing picture of the war front. Hank's search takes an emotional toll on himself and his wife (Susan Sarandon). He and Emily form an uneasy alliance, and, amid theories and suspects, what emerges is an ominous portrait of war veterans on the homefront. Ultimately Hank comes face to face with a disarming truth about his son's fate and the possible involvement of his military brethren.<br /><br />The story is based on actual events in 2001 in Tennessee, and its title references the mythic tale of David and Goliath set at a time when the rules of engagement were different than the present. Its sparse, simplistic structure of a mystery peppered with flashback video and imagery may seem on surface like an independent film, but its message and execution is on a grander scale and not merely with dialogue. With effective visuals, much is conveyed by silence, expression, or simple body language.<br /><br />As with other Haggis films, things that seem ordinary and insignificant at the beginning have implications later on. Though not as overtly obvious with connecting a myriad of dots as in his Oscar winner Crash, the threads are all there to gradually weave together. It is refreshing that the jurisdictional conflict between local police and the military does not take a stereotypic turn of heavy handed conspiracy and cover-up even though the military investigators are not cast in the best light. It shares a similar feel with the recent Courage Under Fire where the truth is unearthed in small bits until a bigger picture emerges. A couple of minor plot points go nowhere such as Hank meeting an old comrade who may have connections with military intelligence.<br /><br />As grandiose and flamboyant as was his Oscarwinning turn in The Fugitive, Tommy Lee Jones' acting here is equally underplayed; he is magnificent. Through the pain and guilt that creep over his lined features, you also feel his suffering, his loss, and understand his bitterness. His Hank is a proud man, a patriot, who wants the truth. The truth ultimately changes him forever. Equally up to the challenge is Theron, in a strong performance, whose detective is a single mother who must battle her own squad and superiors while trying to solve a mystery. Even Sarandon's brief moments are affecting as the long distance wife. The rest of the cast is very good; they become real people.<br /><br />This is not simply the readjustment to the homefront done magnificently in The Best Years of Our Lives or the heavy use of dramatic love triangle to condemn the Vietnam War in Coming Home. Rather, it takes the concept of a given war and allows it to become the ultimate villain in an increasingly sordid mystery. Its ending calls to mind The Deer Hunter but with a more pessimistic bent. It most certainly vilifies the effects of war on its men.<br /><br />It is significant that a passing quote, "We all do stupid things," says something about not just the horror of warfare, but what such conflict does to its soldiers, and how they become soulless monsters capable of the most brutal of crimes. This is a brave, imperfect film that sets a somber tone and never lets up. The final image is a statement that makes this perhaps the subtlest of antiwar films ever. Oscar nominations can start here with picture, direction, screenplay, and the duo of Jones and Theron. While not everyone will be willing to let the story unfold with its nuanced direction and understated acting, those who are patient will find a moving tale of innocence lost and corrupted.