Iemand zou een boek moeten schrijven over hoe je een originele Sci-Fi-film moet maken. En Disaster Zone: Volcano in New York zou wel eens het eerste hoofdstuk kunnen zijn.<br />Eerste vraag aan de filmmakers: er waren in de jaren negentig twee redelijk goede vulkanische films in Hollywood. Het waren geen klassieke thrillers of rampenfilms, maar ze hadden wel een paar spannende momenten, als goede popcorn. Heb je echt besloten om DZ:ViNW inferieur te maken aan die films in elke categorie? Ik bedoel, het moet een bewuste beslissing zijn geweest, want dat is het eindproduct. Het slaagt op geen enkel niveau.<br />Tweede vraag: aangezien je geen flauw idee hebt hoe je spanning moet opbouwen, kun je dat niet aan jezelf toegeven en jezelf een opleiding geven; kun je dat niet?' Dan kun je toch op z'n minst een stuk of tien Hitchcock-films bekijken om te zien hoe een meester het doet? Hij slaat je niet op je hoofd met VEEL geschreeuw van onbenullige dingen ('Het gaat mis', 'We moeten hier weg', enz.) of met muziek die elk moment van de dag raakt met wat commentaar van de ene scène op de andere? Muziek is een specerij, niet de hele maaltijd. dz: het gebruik van muziek is als het kauwen van korrelige peper.<br />Had ik het al over'slaan' gehad? Mijn oogballen werden geslagen en geslagen en nog eens geslagen met de meest 'kijk me aan'-methode van fotografische ergernissen die er bestaan. Inzoomen. Uitzoomen. In de pan. Inzoomen. Inzoomen. Inzoomen. En het allemaal elke seconde doen. Het ziet er ook niet uit als iets wat je in je hand houdt. Het lijkt erop dat de camera was bevestigd aan een steenpoetser, een taartenbakker, een heimachine <0xE2><0x80><0x93> wat er maar voorhanden was om de kijker misselijk, geïrriteerd en afgeleid te maken. Daar ging mijn oplopende spanning.<br />En de arme acteurs (eigenlijk een paar behoorlijk goede acteurs). Dit brengt me bij vraag drie: waarom maak je er geen zwijgende film van, aangezien je geen oor hebt voor dialogen of hoe mensen in dramatische situaties daadwerkelijk spreken en handelen? Serieus, de beste acteurs ter wereld kunnen lood er niet als een diamant laten uitzien. Natuurlijk is het belachelijk om je druk te maken over deze acteurs in hun rol. Hoe dicht ze ook bij de verschroeiende dood zijn, hoe precair hun emotionele omstandigheden ook zijn, ik kon alleen maar grinniken. Om het samen te vatten: dz:vinw is echt niet slechter, niet beter dan de andere onder-de-schoenen-faculteit van het sci-fi-kanaal (ondanks het feit dat het een vrij goede serie is, Stargate en Battlestar).<br />Ik weet zeker dat de filmmakers aardige mensen zijn en elders goed werk zullen leveren. Maar er is iets aan het sci-fi-kanaal wat het talent contractueel dwingt om te schijten.
Someone should write a book on how to make a Sci-Fi original movie. And Disaster Zone: Volcano in New York could be chapter one.<br /><br />First question to the film makers: there were two fairly good Hollywood volcano movies in the 1990s. They weren't classic suspense / disaster films, but they had some ripping moments, good popcorn stuff. Did you really decide to make DZ:ViNW inferior to those films in every category? I mean, it must have been a conscious decision because that is the end product. It succeeds on not a single level.<br /><br />Second question: since you have no inkling of how to build suspense, can't you admit that to yourself and give yourself an education; couldn't you at least hunker down with a dozen Hitchcock films and study how a master does it? He doesn't hit you over the head with LOTS of shouting of inanities ("It's going to blow," "We've got to get out of here," etc.) or have music hitting EVERY SINGLE MOMENT with some scene-to-scene scoring? Music is a spice, not the whole meal. DZ:ViNW's use of music is like chewing gritty pepper.<br /><br />Did I mention "hitting"? My eyeballs were hit and hit and hit again with the most "look at me" use of photographic annoyances extant. Jiggle zoom in. Jiggle zoom out. Jiggle pan. Jiggle. Jiggle. Jiggle. And do it all every single second. It doesn't look like hand-held, either. It looks like the camera was attached to a rock polisher, a cake mixer, a pile driver  whatever was handy that could make the viewer queasy, annoyed, and distracted. So much for mounting tension.<br /><br />And the poor actors (actually some pretty good actors). This brings me to question three: why not make it a silent picture since you have no ear for dialogue or how people actually speak and act in dramatic situations? Seriously, the best actors in the world can't make lead look like diamonds. Of course, caring about these actors in their roles is a joke. No matter how close they are to searing death, no matter how precarious their emotional circumstances, I could only chuckle.<br /><br />To summarize: DZ:VINW is really no worse, no better than the other under-shoe feculence of the Sci-Fi Channel (not counting it's rather good series, Stargate and Battlestar).<br /><br />I'm sure the film makers are nice people and will do good work elsewhere. But there's something about the Sci-Fi Channel that contractually forces talent to make dreck.