Deze versie van Steinbecks roman trok in die tijd veel aandacht, niet vanwege het financiële succes (het was een flop) maar omdat men het heel gewaagd van Hollywood vond om een verhaal te filmen met zo'n compromisloze finale. Maar als je de film tegenwoordig ziet, is een fel, schijnbaar onbelangrijk compromis duidelijk: het personage 'Curley's Vrouw', de enige vrouw in de film, heeft een naam gekregen... Mae. Steinbeck laat haar met opzet naamloos, deels voor de symbolische waarde, maar ook om haar opzettelijk en permanent in verband te brengen met haar brute, stomme, pesterige echtgenoot. De benadering van het verhaal in deze versie is opzettelijk pseudopoëtisch en meer dan levensgroot; terwijl op de achtergrond de mooie, folkloristische, typisch Amerikáánse muziek klinkt, zien we beelden van rondscharrelende konijnen en eekhoorns. In de laatste scène stijgt de muziek naar een enorme climax <0xE2><0x80><0x93> in andere versies wordt die scène gespeeld zonder enige muzieknoot. Het acteerwerk is misschien met opzet een beetje kunstmatig, maar in een paar gevallen wordt het ronduit kitscherig. B-Western-ster Bob Steele speelt Curley met een hilarische, permanente grijns en een steelse manier van lopen; hij brengt zijn tekst ook als een typische schurk in een melodrama. In plaats van Curleys vrouw te spelen als de pathetische maar eenzame en bijna onbewust sexy vrouw die Sherilynn Fenn van haar maakte in de film van 1992, maakt Betty Field haar weerzinwekkend sletterig, zeurderig, luid en schril, en we ergeren ons en walgen van haar in plaats van ons in haar benarde situatie te kunnen inleven. Charles Bickford is uitstekend in zijn rol. Burgess Meredith is als George best goed, althans voor het grootste deel, maar hij of Lewis Milestone heeft zich vreselijk misrekend in de scène waarin hij zijn uiteindelijke, tragische besluit neemt <0xE2><0x80><0x93> zijn uitpuilende ogen als hij tot dat besluit komt zijn onbedoeld ontwrichtend.<br />In deze film speelt Lon Chaney jr. de beste rol (als Lennie), maar hij haalt het niet bij John Malkovich in 1992. Hoe afschrikwekkend het ook mag klinken, Chaneys Lennie uit 1939 is het onderwerp van talloze spotprenten geweest <0xE2><0x80><0x93> de inspiratiebron voor al die spotprenten met een grote beer die zegt: 'Ik heb iets slims gedaan, George, duh, ik heb iets slims gedaan,' en voor de afschuwelijke sneeuwpop van Bugs Bunny die zegt: 'Ik heb iets slims gedaan, George, ik heb iets slims gedaan.' Ik zal hem knuffelen en aaien en knuffelen en aaien en knuffelen en aaien en knuffelen, en... nou ja... je snapt wel wat ik bedoel.<br />Toch is het de moeite waard om deze film eens te bekijken als voorbeeld van hoe John Steinbecks roman (en toneelspel) in de jaren dertig van de twintigste eeuw werden opgevoerd.
This version of Steinbeck's novel drew quite a lot of attention in its day, not because of its financial success (it was a box-office failure) but because it was considered very daring of Hollywood to film a story with such an uncompromising finale. If one sees the film nowadays, however,one glaring, seemingly unimportant compromise is obvious----the character "Curley's Wife",the only woman in the film---has been given a name...Mae. Steinbeck deliberately leaves her nameless,partly for symbolic value,but also to deliberately and permanently link her with her brutal,stupid,bullying husband. The approach to the story in this version is deliberately pseudopoetic and larger than life---while Aaron Copland's beautiful, folkloric,"typically Amercan" score plays in the background, we see shots of rabbits and squirrels scurrying about.(The music soars to a huge climax in the final scene---in other versions that scene is played without a note of music.) The acting is perhaps deliberately somewhat artificial, but in a few cases gets downright hammy. B-Western star Bob Steele plays Curley with a hilarious, permanent sneer and a skulking walk; he also delivers his lines like a typical villain in a melodrama. Instead of playing Curley's wife as the pathetic yet lonely and almost unconsciously sexy woman that Sherilynn Fenn made her in the 1992 film, Betty Field makes her obnoxiously slutty, whiny, loud and shrill, and we are annoyed and repelled at her instead of being made to empathize with her plight. Charles Bickford is excellent in his role. Burgess Meredith is quite good as George,at least for the most part,but either he or Lewis Milestone miscalculated horribly in the scene in which he makes his ultimate tragic decision---his popeyed expression as he comes to this decision is unintentionally sidesplitting. <br /><br />This does contain Lon Chaney, Jr's. best performance (as Lennie), but he falls short of John Malkovich's 1992 portrayal. Horrifying as it may sound, Chaney's 1939 Lennie has been the subject of countless cartoon parodies--it's the inspiration for all those cartoons that feature a huge bear saying "I done a clever thing,George, duh,I done a clever thing", as well as Bugs Bunny's abominable snowman saying "I will hug him and pet him and squeeze him and hug him and pet him and squeeze him,and ", well.....you get the idea. <br /><br />Still, this film is worth checking out as an example of how John Steinbeck's novel (and stage play) was performed in the 1930's.