Er zijn maar heel weinig komieken die succes hebben, en zelfs nog minder in de loop van een jaar of twee, en de meesten van hen werken nog steeds in grote theaters, waar ze bewijzen dat ze meer zijn dan een in het oog springende verschijning, opgetut in een slecht zittend pak van succes door een agressief publiciteitsteam en een goedgelovig, naar amusement snakkend publiek; meestal bouwen ze hun carrière op een of twee moppen die ze tot hun shtick hebben gemaakt: ze hebben een eigenzinnige persoonlijkheid die charmant is, of op zijn minst bekend. In wezen zijn het één-trick-pony's met lange benen. Dat is niet iets waar ik echt uitgebreid over nadacht tot ik de uitzondering op al die regels zag: George Carlin in Life Is Worth Losing. Dit is een man die op zijn zeventigste (zoals ik dit schrijf) zijn vijftigste jaar in de showbusiness ingaat en ons zijn mooiste, meest gepolijste werk van allemaal aanbiedt. Hij is een van die uitzonderlijk zeldzame lieden op elk willekeurig professioneel terrein die in de loop van de tijd niet alleen beter wordt, maar ook in zodanige mate dat je duidelijk ziet dat al zijn werk tot nu toe de basis heeft gevormd voor het meesterwerk dat hij ons nu aanbiedt. Niet iemand die bijzonder onder de indruk is van de overgrote meerderheid van zogenaamde 'grote' kunstenaars. In een wereld waarin de overgrote meerderheid van 'groot vermaak' is opgeklopt tot gelul en middelmatigheid, op z'n best een voorbijgaande rage die zuur smaakt als je er voor de tweede keer van proeft, zo niet bitter giftig wordt, is George Carlin een man die ons laat zien wat echte, volwassen komedie zou moeten zijn: een mengsel van slim geconstrueerde humor en intelligent materiaal dat je doet denken aan ons komisch tragisch bestaan. De beste prestatie en het beste materiaal tot nu toe, zijn meest bedachtzame, uitgedachte en diepzinnige gedachten.<br />Ik had echt verwacht applaus en lof voor dit geweldige werk te zien en te horen. In plaats daarvan was ik verbaasd zoveel negatieve recensies over dit meesterwerk te horen en te lezen. Dit kunnen toch niet dezelfde George Carlin-fans zijn die vroeger van zijn werk hielden? Vooral niet degenen die zeiden dat dit werk 'bitter' was. Ik vond zijn laatste aanbod zo mogelijk nog minder boos dan het meeste van zijn eerdere werk en veel bedachtzamer. Toen besefte ik waar al die drukte om was: in deze voorstelling houdt George de grootste spiegel omhoog die hij tot nu toe omhoog heeft gehouden. Hij heeft meer Amerikanen gedwongen naar zichzelf te kijken (en te lachen als ze daar de moed voor hebben) dan hij ooit eerder heeft gedaan. Hij laat in zijn satirische beschouwingen maar weinig stenen onberoerd. Om te beginnen heeft hij het meteen over een heleboel Amerikanen als hij het over obesitas heeft, aangezien een derde van de Amerikanen als medisch obees wordt beschouwd en ongeveer de helft als morbide obees, volgens de nieuwste onderzoeken van de American Medical Association. Hij heeft het ook over stompzinnig consumentisme. Tussen die twee onderwerpen heeft hij de overgrote meerderheid van de Amerikanen behandeld. En aangezien de Amerikanen steeds suffer en rechtschapener worden, zal het merendeel van hen niet om zichzelf lachen, het doel van intelligente humor, maar geeft de voorkeur aan de sadistische, gemeen bezielde 'humor'. Of ze lezen in die idiote e-mails die te veel mensen naar iedereen in hun adresboek sturen met titels als '10 grappen over voddenkoppen' of 'Hou op met klagen, dakloze'. (Sommige van die afgrijselijke e-mails waarin intolerantie wordt gepredikt, worden ten onrechte toegeschreven aan George Carlin, maar ze zijn in feite geschreven door andere mensen, die geen van allen de moed hebben om de eer op te eisen voor die afschuwelijke, g<0xC3><0xAA>nante e-mails. Bron: www.snopes.com of www.georgecarlin.com).<br />Als je naar 'Life is WorthLosing' kijkt, alleen voor de openings- en slotfragmenten, zul je pure genialiteit zien. Het openingsfragment 'A Modern Man' is een geniaal werk, en je zult vol ontzag zijn voor George Carlin. Het laatste deel van het stuk, 'Coast to Coast Emergency', is in feite een heel hoopvol stuk, maar ik denk dat te veel mensen erdoor in de war raken omdat hij de verbittering van de gemiddelde mens bespreekt en laat zien dat de oplossing voor de verbittering van de meeste mensen is dat ze zich van hun eigen verbittering ontdoen. Luister niet naar de critici van dit werk, het is een fantastisch stuk. Het is typerend voor de overgrote meerderheid van de neezeggers dat ze het eigenlijk over zichzelf hebben als ze George 'bitter' noemen. Daarom is het altijd riskant om de waarheid te vertellen, omdat de meeste mensen de boodschapper willen vermoorden die hun slecht nieuws brengt, vooral als dat 'nieuws' dat 'nieuws' is. (Opzettelijke onwetendheid eigenlijk) gaat over zichzelf.<br />Dit is George Carlin op zijn gepolijste, intellectuele best. Het is een meesterwerk van komisch genie dat je aan je bibliotheek zult willen toevoegen en dat je keer op keer zult willen bekijken, vooral na een van die al te vaak terugkerende momenten waarop je beseft dat het afstompen van je landgenoten en vrouwen een alarmerende realiteit is.
Extremely few comedians are successful, even fewer for more than a year or two and the majority of those few that are still working the large venues, who prove themselves to be other than just some flash-in-the-pan dressed up in an ill-fitting suit of success by an aggressive publicity team and a gullible, entertainment starved audience; usually build their careers on one or two jokes that they've turned into their shtick: they have a quirky personality that is charming or, at least, familiar. Essentially they're one-trick-ponies with long legs. This isn't something I was really thinking about in much detail until I watched the exception to all these rules: George Carlin in Life Is Worth Losing. Here is a man who is nearing seventy years old (as of this writing), his fiftieth year in show business and he presents us with his finest, most polished work of all. He is one of those exceptionally rare breeds, in any given professional field, who not only improves with time, but substantially so to an extent that you clearly see all of his work until now has been the foundation for the masterpiece he offers us now. Not one to be particularly impressed by the vast majority of so-called "great" things, it took me a while after my first viewing of Life Is Worth Losing to absorb what I had seen and several repeated viewings shortly thereafter to understand I was witnessing a truly great comedian, a genius, THE master of his craft. In a world where the vast majority of "great entertainment" is hyped up bullsh*t and mediocrity, a passing fad at best that sours on your second taste if not turning bitterly toxic, George Carlin is a man who shows us what real, adult comedy should be: a mixture of cleverly constructed fun and intelligent material that makes you think about our comically tragic existence. This is George's best performance and material so far, his most thoughtful, thought out, thought provoking and heartfelt.<br /><br />I really expected to see and hear universal applause and praise for this great work. Instead, I was surprised to hear and read so many negative reviews about this masterpiece. Surely these can't be the same George Carlin fans who loved his work before. Especially those who said this work was "bitter". If anything I found his latest offering to be a lot less angry than most of his previous work and more thoughtful. Then I realized what all the fuss was about: in this performance George is holding up the biggest mirror he's held up so far. He's forcing more Americans to look (and laugh if they have the courage) at themselves than he ever has before. He leaves very few stones unturned in his satirical offering. For a start he talks about a lot of Americans right off the bat when he discusses obesity, as a third of Americans are classified as medically obese and about half of those as morbidly obese, according to the latest American Medical Association studies. He also talks about mindless consumerism. Between these two subjects he's covered the vast majority of Americans. And since Americans are becoming more dimwitted and righteous, the bulk of them will not laugh at themselves, the purpose of intelligent humor but prefer the sadistic, mean spirited "humor" they see on television (which George satirizes in "The All-Suicide TV Channel") or read in those idiotic emails too many people forward to everyone in their address book with titles like "10 jokes about rag-heads" or "Stop complaining you homeless person". (Some of these atrocious emails that preach intolerance are erroneously attributed to George Carlin but in fact are written by other people, none of whom have the courage to take credit for these awful, embarrassingly written pieces. Sources: see www.snopes.com or www.georgecarlin.com) <br /><br />If you watch "Life is WorthLosing" for just the opening and closing segments, you will see pure brilliance. The opening segment "A Modern Man" is a work of genius and you will be awestruck by George's mastery of the English language as well as his selection of timely material. The closing segment "Coast to Coast Emergency" is actually a very hopeful piece but I think too many people get confused by it because he's discussing the bitterness of the average person and is revealing that the solution to most people's unhappiness is to rid themselves of their own bitterness. Don't listen to the critics of this work, it's a fantastic piece. Typical of the vast majority of naysayers, they are really talking about themselves when they describe George as "bitter". It's why it is always a risk to tell the truth because most people want to kill the messenger that brings them bad news, especially when that "news" (intentional ignorance actually) is about themselves.<br /><br />This is George Carlin at his polished, intellectual best. It is a masterpiece of comic genius that you will want to add to your library and watch again and again; especially after one of those too frequently increasing moments of realizing the dumbing-down of your fellow countrymen and women is an alarming reality.