Ik zag deze film kort nadat ik The Isle van dezelfde regisseur had gezien en was veel meer onder de indruk van deze productie, hoewel het allebei opvallende films zijn. Net als de vorige film is _Bad Guy_ een verhaal over een obsessie tussen geliefden die op de rand van menselijke betrekkingen leven en een paar verontrustende scènes bevat. In de Ki-duk Kim-films die ik heb gezien is een sado-masochistische draad te zien die sommige kijkers begrijpelijkerwijs controversieel zullen vinden. De hoofdpersonen zijn geïsoleerd, je zou bijna zeggen geïsoleerd van de mensheid, en ontwikkelen hun eigen uiterst merkwaardige interacties. Je hebt het uitgebuite meisje van het meer (ook een hoer) dat de pontonhutten op The Isle beheert, kilometers van de beschaving, en de moordenaar die zijn schuilplaats op het water zoekt. De studente die als prostituee gevangen wordt gehouden, in haar cel, en de grotendeels zwijgende bordeeldief die voor haar valt, die vaak bewonderend achter zijn kijkglas zit. Dit zijn mensen die door tegenslag of status van de rest van de wereld zijn afgescheiden, die onze aandacht vasthouden als ze uiteindelijk bij elkaar komen.<br />In tegenstelling tot de dierlijke wreedheid en het vishaakfetisjisme in _The Isle_, ligt het belangrijkste gespreksonderwerp bij de veranderende relatie tussen een onwillige hoer en haar ontvoerders. Het slachtoffer van de slechterik wordt net zo stevig tegen haar wil 'gehaakt' als de vissen in _The Isle_. Ze wordt tot prostitutie gedwongen nadat een stoere vent op straat een romantische fixatie op haar heeft ontwikkeld, en geleidelijk aan accepteert ze haar nieuwe situatie, de avances van haar overweldiger, en begint het zelfs 'leuk' te vinden om in de armen van haar klanten te liggen. Ik gebruik omgekeerde komma's voor dit woord, omdat het idee dat een vrouw langzaam maar zeker kan genieten van haar gedwongen berusting in morele degradatie en een vrijwillige relatie kan aangaan met een kwelgeest, op zijn zachtst gezegd twijfelachtig is.<br />Er is een scène in de film die het dilemma keurig beschrijft. De schurk brengt zijn eerste nacht met zijn geliefde door, een niet-geconsumeerde ontmoeting, waarna ze op de vloer naast hem slaapt. Ze is eerst geïntimideerd, dan gerustgesteld, hij vurig en toch beperkt door zijn gevoelens. Het eerste wat hij de volgende ochtend doet, is opstaan, haar kamer bekijken en even een spijker in de muur rechtzetten. Door de spiegel in de muur heeft hij haar eerder op haar zieligste pogingen, zonder succes, een kledingstuk op te hangen gezien. Dit korte doe-het-zelven is duidelijk een moment van liefdevolle gedachten, niet op zijn plaats in een zwart-wit beeld van hun merkwaardige relatie. In feite zit de Slechte Man vol momenten van tederheid, die nog eens extra worden versterkt door de klaaglijke melodie van de partituur en de intense chemie tussen de twee hoofdrollen. Een van de schitterend geënsceneerde scènes is die waarin de twee elkaar door de eenrichtingsruit kussen, zij zich niet bewust van zijn geheime reactie op haar verlangen, in elk geval niet tot zijn aanstekervlam zijn gezicht te laat zichtbaar maakt. Een andere scène is die waarin zij berustend een ordinaire pruik opzet en dikke lippenstift aanbrengt. Hij kijkt weer heimelijk toe, ontzet over haar depressie, niet in staat of niet bereid om tussenbeide te komen. In plaats van een gemene gluurder is hij in dit stadium praktisch een beschermer, gebiologeerd door een obsessie, en een paar keer schiet hij zelfs naar binnen om haar te redden van ongewenste avances. Als hij net uit een wrede wereld komt, is de stomme niet gewelddadig tegen zijn pupil, en hij verkracht haar ook niet, en aan het eind van de film is zijn bezit minder fysiek dan emotioneel. Voeg daar bij dat hij bij die ene gelegenheid het plotselinge geluid van zijn hoge stem (vocale akkoorden die vermoedelijk beschadigd zijn door een opvallend keelletsel) zo toepasselijk doet denken aan de spraak van een eunuch, en je kunt de aard van zijn karakter heel anders zien.<br />Buiten deze centrale relatie zou je op niet al te bevredigende plotpunten kunnen nippen. Hoe de schurk bijvoorbeeld zo snel herstelt van levensbedreigende verwondingen, of zijn periode in de gevangenis, waarin juridische processen geen tijd lijken te vergen (door te verwijzen naar een uitgebreide fantasie is het gebruikelijke antwoord, een voorval dat de aantijgingen van vrouwenhaat nog verder ondermijnt). Of hoe het meisje de ontbrekende delen van de foto, die zelf symbolisch zijn voor haar verbroken relaties, snel wist te vinden onder een aanzienlijke oppervlakte anoniem zand op het strand, enzovoort. (Kiduk Kims gebruik van de kustlijn als emotionele 'niemands zone' herinnert ons er trouwens aan hoe belangrijk zulke momenten zijn in het oeuvre van Takeshi Kitano. De algemene indruk is echter dat het een hele prestatie is, en een die misschien wat volwassener is over het onvoorspelbare karakter van liefde en aantrekkingskracht dan de regisseur eerder was. Kortom, Bad Guy is geen slechte film, en ondanks wat twijfels over de morele premisse van het stuk, is hij de moeite waard om te zien.
I saw this film shortly after seeing the same director's The Isle and was much more affected by this production, although they are both striking works. Like the earlier film, Bad Guy is a tale of obsession between lovers who exist on the edge of human relations, and features some disturbing scenes. There's a sado-masochistic thread common in those Ki-duk Kim's films I have seen which some viewers will, understandably, find controversial. The major characters are isolated, one is tempted to say insulated, from humanity, and develop their own fiercely peculiar interactions. There's the exploited lake girl (also a whore) who tends the pontoon huts in The Isle, miles from civilisation, and the murderer who seeks his hideout on the water. There's the student held as prostitute, imprisoned in her booth, and the largely mute brothel thug who falls for her, frequently stuck admiringly behind his viewing glass. These are people apart from the rest of the world by reason of misfortune or status, who hold our attention as they eventually come together. <br /><br />Unlike the animal cruelty and fish hook fetishism exhibited in The Isle, Bad Guy's principal talking point lies in the changing relationship between an unwilling whore and her abductors. Bad Guy's victim is 'hooked' against her will just as securely as are the fish in The Isle. Inveigled into prostitution after a tough guy develops a romantic fixation on her in the street, she gradually comes to accept her new condition in life, the advances of her captor and even grows to 'like' being in the arms of her customers. I use inverted commas for this word as the idea that a woman can gradually enjoy her forced acquiescence into moral degradation, and enter into a voluntary relationship with a tormentor, is debatable to say the least. <br /><br />There's a scene in the film which neatly describes the dilemma. The thug spends his first night with his love, an unconsummated encounter after which she sleeps on the floor beside him. She has been intimidated, then reassured, he ardent yet constrained by his feelings. First thing next morning he rises, studies her room, and spends a moment on straightening a nail in her wall. Through his one way mirror set in the wall, he has previously seen her at her most pathetic trying, unsuccessfully, to hang up a garment. Clearly this brief DIY is a moment of loving thought, out of place in any black and white view of their peculiar relationship. In fact Bad Guy is full of moments of tenderness, aided greatly by the plaintive melody of the score and the intense chemistry between the two leads. One superbly staged scene is where the two kiss through the one-way glass, she unaware of his secret response to her longing, at least until his lighter flame belatedly flickers his visage into view later. Another is as she resignedly dons a trashy wig and applies thick lipstick. He looks on again in secret, aghast at her depression, unable  or unwilling - to interfere. Far from being a vicious peeping tom, by this stage he is practically a protector, transfixed by an obsession, as a couple of times he even dashes in to rescue her from unwanted advances. Fresh from a brutal world, the mute is not violent to his ward, nor does he rape her, and by the end of the film his possession is less physical than it is emotional. Add to this on the one occasion he speaks the sudden sound of his high pitched voice, (vocal chords presumably damaged by a conspicuous throat injury) so aptly suggestive of a eunuch's speech, and the nature of his character can be seen quite differently.<br /><br />Outside of this central relationship, one might nit-pick at less than satisfactory plot points. How the thug recovers so abruptly from life-threatening wounds for instance, or his spell in prison, during which legal processes seems to take no time at all (by reference to an extended fantasy is the usual answer, an occurrence which further undermines the allegations of misogyny). Or the girl's prompt location of the missing parts of the photograph, itself symbolic of her fractured relationships, beneath a considerable expanse of anonymous sand at the beach, and so on. (Ki-duk Kim's use of the shore line as an emotional 'no-man's zone' incidentally reminds one of the importance of such moments in Takeshi Kitano's oeuvre.) The overall impression however is of quite an achievement, and one which is perhaps more mature about the unpredictable nature of love and attraction than the director has been earlier. In short, Bad Guy is no bad film, and despite some misgivings about the moral premise of the piece, is well worth seeing.