'The Circus (1928)' was een van de weinige Charles Chaplin-stukken die ik nog niet had gezien, maar dat was niet omdat ik het niet geprobeerd had. Ik heb vorig jaar voor het eerst geprobeerd de film halverwege te bekijken, maar omdat ik toen vreselijk ziek was en de volgende ochtend relatief vroeg wakker moest worden, kon ik maar net halverwege de capriolen van de Zwerfster komen voordat ik de dvd uit moest zetten en moest gaan slapen. Om de een of andere reden die ik niet helemaal kan verklaren, duurde het tot gisteren voordat ik me er eindelijk toe kon zetten het nog eens te proberen, en het was een aangename en onderhoudende ervaring. Hoewel het zeker een van Chaplins mindere werken is, is 'The Circus' een van de mindere. De film is een plezierige en fantasierijke aaneenschakeling van slapstickgrappen, met af en toe een vleugje pathos, maar niet zo erg als veel van de andere uitspattingen van de Zwerfster. Het circusdecor vormt een ideale verzameling rekwisieten en scenario's die Chaplin kan onderzoeken, en veel van de lachsalvo's in de film komen voort uit de hopeloze pogingen van zijn personage om een clown te zijn, door middel van goochelen en koorddansen.<br />Eerst vinden we de Zwerfster, die Chaplin graag de 'kleine meid' noemde, op een kermis, waar ze geen rooie cent heeft en waar een sluwe zakkenroller (Steve Murphy) zijn winst in de broekzak van de Zwerfster heeft gestopt. Terwijl hij zijn geld probeert terug te pikken, wordt hij door een politieagent betrapt. De Zwerfster, die helemaal in de war is, dankt de agent beleefd voor het geld waarvan hij niet eens wist dat hij het had. Het hoeft geen betoog dat het niet lang duurt voordat zowel de Zwerfster als de zakkenroller wanhopig op de vlucht slaat voor de politie. Chaplin zoekt zijn toevlucht in een doolhof van spiegels, waar de politiemannen hun prooi zeker kunnen zien, maar niet kunnen besluiten welke van de tien bespiegelingen echt is. Na een wilde achtervolging rent de Zwerfster midden in een voorstelling door een circustent en het publiek wordt hysterisch door zijn onbedoeld hilarische capriolen. De circusdirecteur (Al Ernest Garcia) die wanhopig op zoek is naar iemand die zijn mislukte circus zou kunnen redden, huurt de Zwerfster onmiddellijk in, maar vertelt hem met opzet niet dat hij de hoofdattractie is.<br />Zoals in de meeste films van Chaplin is er ook een liefdesrelatie die het emotionele hart van het verhaal vormt. Merna Kennedy speelt een van de circusartiesten, de slecht behandelde stiefdochter van de eigenaar van het circus. Als ze elkaar voor het eerst ontmoeten, scheldt de Zwerfster het hongerige meisje uit omdat ze zijn karige ontbijt heeft gestolen, maar krijgt al snel medelijden met haar en wordt uiteindelijk verliefd op haar. In het besef dat hij niet over de middelen beschikt om de vrouwen van wie hij houdt een fatsoenlijk leven te bieden, geeft de Tramp zich genadig over aan het idee met haar te trouwen. In plaats daarvan haalt hij Rex (Harry Crocker), een knappe en rechtschapen koorddanser, over om haar hand te vragen. Het slotbeeld van de film, van Chaplin die alleen zit op het pas verlaten veld waar het circus ooit stond, is bijna pijnlijk aangrijpend, een perfecte illustratie van de eenzame levensstijl die hij elke dag moet leiden. Het was Charles Chaplin, in zelfs zijn eerste films, die ontdekte dat tragedie en komedie nooit ver uit elkaar lagen: hoewel 'The Circus' de twee niet zo goed in evenwicht houdt als zijn verschillende meesterwerken, zoals 'Modern Times (1936)' en 'The Great Dictator (1940)' Het blijft een vrolijke, slapstickachtige stoeipartij, met meer dan genoeg moed om er een eind aan te maken.
'The Circus (1928)' was one of the few Charles Chaplin features that I was yet to see, but that wasn't from lack of trying. I first attempted to watch the film mid-way through last year, but, being terribly ill at the time, and having to wake up relatively early the following morning, I barely got half-way through the Tramp's antics before I had to turn off the DVD and go to sleep. For some reason that I can't quite explain, it took until yesterday for me to finally commit to another try, and it was a pleasant and entertaining experience. Though certainly one of Chaplin's lesser efforts, 'The Circus' is an enjoyable and imaginative thread of slapstick gags, with the occasional hint of pathos, though not to the extent of many of the Tramp's other feature-length outings. The circus setting provides an ideal collection of props and scenarios for Chaplin to explore, and many of the film's laughs are derived from his character's hopeless attempts at being a clown, performing magic and tight-rope walking.<br /><br />We first find the Tramp {whom Chaplin liked to call the "little fellow"} at a carnival, completely devoid of money, where a devious pickpocket (Steve Murphy) has stashed his winnings into the Tramp's trouser pocket. As he tries to pickpocket his money back, a policeman catches him, and, completely befuddled, the Tramp finds himself graciously thanking the officer for returning the money that he never knew he had. Needless to say, it doesn't take long before both the Tramp and the pickpocket find themselves frantically fleeing the authorities, and Chaplin takes refuge in a maze of mirrors, where the policemen can certainly see their quarry, but can't decide which of the dozen reflections is real. Following a hot pursuit, the Tramp finds himself scuttling through a circus tent in the middle of a performance, and the audience is left in hysterics by his inadvertently hilarious antics. The The Circus Proprietor (Al Ernest Garcia), desperate for anyone who might save his floundering show, hires the Tramp immediately, but deliberately neglects to inform him that he is the star attraction.<br /><br />As was typical in most of Chaplin's pictures, there is also a love interest that forms the story's emotional heart. Merna Kennedy plays one of the circus performers, the ill-treated step-daughter of the show's proprietor. When they first meet, the Tramp scolds the hungered girl for stealing his meagre breakfast, but quickly takes pity on her, and eventually falls in love. Realising that he lacks the means to provide any respectable life for the women he loves, the Tramp graciously surrenders any notions of marrying her, instead convincing Rex (Harry Crocker), a handsome and upright tight-rope walker, to take her hand in marriage. The film's final image, of Chaplin sitting alone in the newly-deserted field where the circus once resided, is almost achingly poignant, a perfect illustration of the lonely lifestyle that he must lead each day. It was Charles Chaplin, in even his early films, who discovered that tragedy and comedy were never too far apart: though 'The Circus' doesn't quite balance the two as evenly as his various masterpieces, such as 'Modern Times (1936)' and 'The Great Dictator (1940),' it remains a joyous slapstick romp, with more than enough heart to go around.