Als je het nu bekijkt, lijkt dit een erg gedateerde 'buddy/caper'-film uit het begin van de jaren zeventig. Hij is niet zo spannend als 'Topkapi' of zo grappig als 'The Pink Panther', hij hoopt voornamelijk te slagen vanwege zijn sterallures, als de verpersoonlijking van Robert Redford en de populaire George Segal. Maar er is niet veel acteerwerk te vinden; met een script zonder veel dialoog en een flink aantal tijdrovende stunts, hoeven onze twee helden voornamelijk alleen maar tegen elkaar te blaffen en naar de lens te kijken, wat des te verbazingwekkender is als je bedenkt dat het scenario is geschreven door William Goldman, de latere scriptschrijver van 'Butch Cassidy', de belichaming van 'buddy'-films en zijn kleine broertje, de binnenkort te verschijnen 'The Sting'. Segal is echter geen Newman en het is geen goede film.' Het is duidelijk dat Redford hier de grote man is, maar afgezien van het feit dat hij ons zijn favoriete profiel heeft gegeven, heeft hij zelden geposeerd in een film die eruitziet alsof het leuker is om erbij te zijn dan om ernaar te kijken. De pogingen tot humor zijn geforceerd, soms pijnlijk, en de bijrollen overdrijven hun spel ook, niet minder dan het uitgelezen stuk ham dat Zero Mostel is terwijl de film zich episodisch en olifantachtig beweegt naar zijn nog onwaarschijnlijker einde (een medewerker van een bankkluis wordt gehypnotiseerd door de vloerselectieknoppen in een lift...!). Quincy Jones' cod-jazz soundtrack, bevolkt als die is door zwaargewichten als Gerry Mulligan en Clark Terry, helpt ook niet echt. Ik zou kunnen doorgaan over de weinig grappige details van de verknoeide overval op het museum, pogingen om een helikopter te laten vliegen en de zaag-komt-om-de-hoek-dwars-om-de-hoek die de vereiste bekentenis ontfutselen aan Mostels 'Onnozele Abe'-figuur, maar afgezien van een licht gevoel van onbehagen achteraf bij het zien van een laagvliegend vliegtuig dat om de onderbouw van de World Trade Centre-gebouwen cirkelt, valt er eigenlijk heel weinig over te zeggen. In feite was de grootste grap voor mij onbedoeld <0xE2><0x80><0x93> de bende die erin toestemt de overval uit te voeren voor een miezerige 25000 per stuk, het effect dat verwant is aan Dr. Evils laatste eis van 1000.000 per stuk om te voorkomen dat hij de wereld vernietigt in 'Austin Powers'. 's heeft een paar mooie eigentijdse films gemaakt (waarvan er veel werden geregisseerd en vervolmaakt door Redford <0xE2><0x80><0x93> 'Three Days of the Condor', 'The Candidate' en 'All The President's Men', om er maar drie te noemen). Maar hier draait hij een slappe film die weinig doet voor de reputatie van cast en crew.
Looked at now, this seems a very dated "buddy/caper" movie from the early 70's. Neither as suspenseful as "Topkapi" or as humorous as "The Pink Panther", it hopes to get by mainly on its star appeal, as personified by Robert Redford and hot-at-the-time George Segal. However there's not much acting to be had; with a script bereft of substantial dialogue and a fair smattering of time-consuming stunts, our two heroes mainly just get to bark at each other and mug at the lens, all the more surprising when you appreciate the screenplay is by William Goldman, late scriptor of "Butch Cassidy", the epitome of "buddy" movies and its little brother, the soon-come "The Sting". Segal is no Newman however and it's obvious that Redford is very much the main man here, but other than giving us his preferred profile, he's rarely exercised in a film that looks as if it was more fun to be in than to watch. The attempts at humour are forced, painfully at times, the supporting cast also exaggerate their playing, none more so than the choice hunk of ham that is Zero Mostel as the movie moves episodically and elephantinely to its even more improbable ending (a safe-deposit bank employee gets hypnotised by the floor-selection buttons in a lift...!). Quincy Jones' cod-jazz soundtrack, peopled as it is by heavyweight musicians like Gerry Mulligan and Clark Terry, doesn't help either. I could go on about the unfunny set-pieces of the botched robbery at the museum, attempts to fly a helicopter and the saw-it-coming-around-the-corner bluff which wrings the required confession out of Mostel's "Dishonest Abe" character but other than a passing hindsight discomfort at seeing a low-flying aircraft circling the under-construction World Trade Centre buildings, there's really very little to say one way or another. In fact the biggest laugh for me was unintentional - the gang's agreeing to pull off the heist for a measly $25000 each, the effect akin to Dr Evil's latter-day demand for $1,000,000 to stop him destroying the world in "Austin Powers". The 70's threw up some fine contemporary movies (many of which starred and were enhanced by Redford - "Three Days Of The Condor", "The Candidate" and "All The President's Men" to name but three). Here however he's coasting in a flaccid movie that does little for the reputations of cast and crew.