'La Fille seule' is een absolute juweel van een film die bijzonder fascinerend is omdat de structurele eenvoud ervan een complexe, veelzijdige karakterstudie in de weg staat. En het onderwerp van de kritische blik van de schrijver/regisseur Jacquot is een koppige, onafhankelijke jonge vrouw die, hoewel ze erkent dat ze kwetsbaar is in het aangezicht van verscheidene persoonlijke crises, weigert er werkeloos bij te gaan zitten en het slachtoffer te spelen. De camera adoreert de actrice Virginie Ledoyen (die Valerie met een rauwe levendigheid afbeeldt), wat misschien de reden is waarom er nooit een saai moment is in een film die in de echte tijd werd opgenomen zodat de kijkers een glimp konden opvangen van zelfs de meest triviale dagelijkse taken die Valerie op zich Het is een oppervlakkige verkenning van seksuele intimidatie op de werkvloer en van het feit dat korte, toevallige ontmoetingen met vreemden langetermijneffecten kunnen hebben op onze persoonlijke houding en waarneming.
"La Fille seule" is an absolute gem of a film that is particularly fascinating because its structural simplicity belies a complex, multi-layered character study. And the subject of writer/director Jacquot's scrutiny is a headstrong, independent young woman who, while acknowledging her vulnerability in the face of several personal crises, refuses to sit idly by and play the victim. The camera utterly adores actress Virginie Ledoyen (who portrays Valerie with raw vibrance), which is perhaps why there is never a dull moment in a film that was shot in real time so that viewers could get a glimpse of even the most trivial of daily tasks that Valerie undertakes. What is also interesting is Jacquot's low-keyed exploration of sexual harassment in the workplace and of how brief, chance encounters with strangers can have long-term effects on our personal attitudes and perceptions.