De eerste Ring was een absoluut meesterwerk, een mijlpaal voor het horrorgenre. Het bracht het psychologische horrorniveau op een heel nieuw niveau, had een oprecht gevoel van mystiek en dubbelzinnigheid, en maakte de Deus Ex Machina angstaanjagender dan ooit tevoren. Maar terwijl ik me achter de bank had verstopt, liet Ring 2 me alleen maar geeuwen, of beter gezegd, ik dacht: 'Goed, morgen ga ik inloggen op IMDb en zal ik iedereen vertellen dat ik een bloedhekel heb aan deze film!' De meeste vervolgen zijn schaamteloze cash-ins, maar ze zijn niet schaamtelozer dan deze.<br />Na Ryuji's dood zijn Asakawa en haar zoon Yochi verdwenen. Ryuji's vriendin Mei is plotseling verdwenen. Het komt goed uit dat ze in de tweede film (waar ze gelukkig geen gebruik van maakt) paranormale gaven krijgt en het grootste deel van de film zonder duidelijke reden achter Yochi aan zit. Als ze dat niet doet, schreeuwt ze. Heel vaak. Sommige mensen gaan dood, personages worden geïntroduceerd en verdwijnen zonder een spoor achter te laten, en alles in de eerste film wordt verklaard met pseudo-wetenschappelijke onzin, waardoor alle mystiek die Ring 1 bezat in feite wordt uitgeroeid. Wat de vervolgfilms betreft: denk aan 'Beneath The Planet of the Apes' met griezelige muziek en je hebt een idee hoe Ring 2 is. De regie is even glad als altijd (zij het een beetje gehaast), het acteerwerk is geweldig (zoals te verwachten was), en er zijn een paar echt griezelige momenten (ik moet toegeven dat ik de montagescène wel leuk vond). Maar een van de sterke kanten van Ring 1 was dat hij niet terugviel op goedkope trucs zoals monsters die uit de schaduw springen, en raad eens? Ring 2 doet dat wél. 'Hé, ik ben Sadako! Laat me uit de schaduw springen en je een beetje bang maken! Wauw!'<br />Meer ter zake: Ring 2 beantwoordde vragen die ik eigenlijk niet wilde beantwoorden. Ring 1 had een passend open einde, maar in Ring 2 komen we _alles_ te weten! Als we dood zijn, komen we erachter wat er met Yoichi gebeurt, et cetera. Maar eerlijk gezegd wilde ik er niet achter komen! Het is aan mij om te beslissen wat er met hen gebeurt! Daar zijn films met een open einde voor, verdomme!<br />Nog gruwelijker is dat ons wordt getoond hoe Sadako's gezicht eruitziet onder die dikke bos zwart haar. Dat wilde ik ook niet weten, want anders werkt de gruwel gewoon niet (tenzij het natuurlijk slim en subtiel is gedaan, zoals in _Ring_ : dat 'oog' jaagt me nog steeds de stuipen op het lijf). In _Ring_ 2 ziet ze eruit als een slecht geanimeerde kruising tussen Joan Collins en een ruimtewezen. Je hoeft niet naar Ring 2 te kijken als je het soort suggestieve gruwel verwacht waar de eerste Ring zo briljant in was.<br />Vergeet Ring 2 en kijk in plaats daarvan naar het voorspel van Ring Nul, om erachter te komen hoe Sadako als mens was (in tegenstelling tot de stripheld die we in deze film hebben). Ring 2 heeft veel weg van de eerste aflevering, met zijn mystiek, zijn spanning, zijn gevoel van isolement. Uiteindelijk is het een teleurstellend vervolg en een dat je meteen weer vergeet.
The first Ring was an absolute masterpiece, a milestone for the horror genre. It took psychological horror to a whole new level, held a genuine sense of mystique and ambiguity, and made the Deus Ex Machina more frightening than ever before. But whereas Ring had me hiding behind the sofa, Ring 2 just left me yawning - or, more to the point, thinking "Right, tomorrow I'm going to log on to IMDb and tell everybody how much I hate this movie!" Most sequels are blatant cash-ins, but they don't come more blatant than this one.<br /><br />After Ryuji's death, Asakawa and her son Yochi have disappeared. Ryuji's girlfriend Mei suddenly (ie. conveniently) acquires psychic powers and ensues to spend most of the film chasing after Yochi for no apparent reason. When she's not doing that, she screams. A lot. Some people die, characters are introduced only to disappear without trace, and everything about the first movie is explained with pseudo-scientific hokum, effectively killing any mystique which Ring 1 possessed. As far as sequels go, think "Beneath The Planet Of The Apes" with spooky music and you have an idea what Ring 2 is like.<br /><br />Okay, let's try to be balanced here. There are some good points. Hideo Nahata's direction is slick as ever (albeit a little rushed), the acting is great (as was to be expected), and there are some genuinely creepy moments (I must admit I did take a shine to the editing sequence). But one of Ring 1's strengths was that it didn't revert to cheap tricks such as monsters jumping out of the shadows - and guess what? Ring 2 does *precisely* that. "Hey, I'm Sadako! Let me jump out of the shadows and scare you a little! Whoooo!" Bo-ring!<br /><br />More to the point, Ring 2 answered questions which I didn't really want answered. Ring 1 was suitably open-ended, but in Ring 2 we find out *everything*! We find out what happens to Asakawa after Ryuji's death, we find out what happens to Yoichi, etbloodycetera. But, frankly, I didn't wanna find out! It's for me to decide what happens to them! That's what open-ended movies are there for, dammit!!!<br /><br />Even more heinously, we are shown what Sadako's face looks like underneath that thick clout of black hair. I didn't wanna know that either, because otherwise the horror simply doesn't work (unless of course it's done cleverly and subtle, like in Ring: that "eye" still scares the life out of me). In Ring 2, she just looks like a badly animated cross between Joan Collins and a space alien. In other words, don't bother watching Ring 2 if you expect the kind of suggestive horror that the first Ring was so brilliant at.<br /><br />Forget Ring 2 and watch the prequel Ring Zero instead, to find out what Sadako was like as a human being (as opposed to the cartoon villain we have in this film). Ring 2 takes a lot away from the first installment, its mystique, its tension, its sense of isolation. Ultimately, it's a disappointing sequel and one which is instantly forgettable.