Toen ik de transformatie van het hoofdpersonage in deze film zag, was ik blij dat ik deel uitmaakte van het publiek van de Desert Film Society, want in het daaropvolgende vraag-en-antwoordgesprek verklaarde meneer Walburton dat hij de hoofdrol zou spelen. In deze film is de verbijsterende openbaring van de kijker dat het talent van meneer Walburton niet beperkt is tot komische films en animatie. Mevrouw Matiko wist de chemie tussen haarzelf en meneer Walburton tijdens de daaropvolgende ondervragingssessie bescheiden te bagatelliseren, want naar mijn mening is een samenhangend stel van dit kaliber zelfs in grote producties zeldzaam. Elk aspect van de film verdient de hoogste lof, van de cast tot de muziek, van de montage tot de make-up. Al deze prachtige takken vertakken zich uit de geweldige stam van het solide script dat speciaal voor meneer Walburton is geschreven door zijn vroegere leraar, meneer Beaird.<br />In het begin kan men ertoe worden aangezet het theater te verlaten, maar, net als het voorbeeld in de film, hebben geduld en begrip hun beloning. Oppervlakkig gezien lijkt het misschien dat een postorderbruidje de remedie zou kunnen zijn voor het stuntelige gedrag van een voormalige sportman, maar de dialogen en de uitvoeringen zetten de kijker op een reis door het spectrum van emoties. Brights'mannelijke band' bij het begin van de film en de 'persoonlijke afsluiting' in de laatste scènes. Een subtiele observatie is de relatieve beverigheid van de opnamen in het begin, misschien analoog aan het leven van het personage, later in evenwicht gebracht met beelden die verkregen zijn uit een steviger camera naarmate de hoofdrol meer 'geworteld' wordt. Uiteindelijk zal men ertoe gebracht worden hun adreslijst te e-mailen om het nieuws over deze 'indie' te verspreiden en te hopen dat er op een dag een kopie van de dvd beschikbaar zal zijn om met hun kinderen te delen.
Witnessing the transformation of the main character in this film, I felt as fortunate to be a part of the Desert Film Society's audience as Mr. Walburton stated in the subsequent Q&A he was to play the lead. Analagous to the Mr. Bright being civilized, transformed if you will, in this movie is the marvelous revelation of the viewer that the talent of Mr. Walburton is not limited to sitcoms and animation. Ms. Matiko modestly understated the chemistry that exists between herself and Mr. Walburton on camera during the ensuing questioning session as, in my opinion, a cohesive couple of this caliber is rare even in big production films. Every aspect of the film deserves high praise from the cast to the music, the editing to the makeup. All of these beautiful boughs branch from the tremendous trunk of the solid script designed specifically for Mr. Walburton by his former teacher, Mr. Beaird.<br /><br />At the outset one might be prompted to depart the theater but, much like the example in the film, patience and understanding have their rewards. On the surface it may appear that a mail-order bride might be the cure for a former jock's jerky behavior, but the dialog and performances take the viewer for a trip through the spectrum of emotions. There are directing nuances that remind me of Kubrick, in particular the parallel of montages between Mr. Bright's "male bonding" near the beginning of the movie and the "personal closure" clips in the latter frames. One subtle observance is the relative shakiness of shots at the onset, perhaps analogous to the character's life, later balanced with images obtained from a sturdier camera as the lead role becomes more "grounded." In the end, one will be moved to e-mailing their address list to spread the word about this "indie" and hope one day a DVD copy will be available to share with their children.