Deze tweeënvijftig minuten durende lowbudgetmusical kan met een grimas van pijn tweederangs zijn, maar heeft zo zijn momenten. Vergeet niet dat het hoogtepunt van de geestigheid de naam van de twee universiteiten is: de all-girl Mar Brynn en de all-boy Quinceton.<br /><br />Als Mar Brynn-voorzitster Matilda Collinge zich zorgen begint te maken over het teruglopen van de inschrijvingen, bedenkt de decaan van Mar Brynn, Hap Holden (Harry Langdon) een plan om de school nieuw leven in te blazen. Mar Brynn zal twaalf beurzen aanbieden in een wedstrijd voor de allermooiste studente, met veel publiciteit. Om er zeker van te zijn zal er een grote aankondiging komen dat de mannen van de Zeta-broederschap van Quinceton niet in aanmerking komen. Hè? Het schijnt dat de Zeta's beroemd zijn om hun uitsluitend mannelijke recensies, waarbij de mannen tot in de puntjes gekleed gaan als meisjes, zingen, dansen en dollen. Je kunt wel raden wat er gebeurt. De Zeta's sturen hun president en hun oogverblindende ster, Bob Sheppard (Johnny Downs), om een beurs aan te vragen voor de rol van de betoverende Bobbie DeWolfe... en hij krijgt hem! De rest van de film brengt Downs het grootste deel van zijn tijd door in de prostitutie. Hij ziet er niet slecht uit met een blonde pruik... een beetje als Daphne van Jack Lemmon.<br />Je raadt het nooit: Bob valt niet alleen voor de medespeelster Virginia Collinge (Frances Langford), het nichtje van Matilda, maar er moet ook een grote show worden opgevoerd die alle mooie vrouwen in de schijnwerpers zal zetten, inclusief Bob als Bobbie. Ja, er zullen verwarringen, verwarringen zijn, eindeloze grappen, liedjes en meesmuilende lachjes. Het is allemaal onschuldig en nietszeggend, en een deel van de film is zelfs een beetje nostalgisch.<br />Zo is er Harry Langdon, een van de grootste komieken van het zwijgende tijdperk. Langdon kon niet goed overschakelen op geluid. Zijn ego hielp ook niet. Hij is zevenenvijftig, maar heeft nog steeds dat slanke lichaam en dat onschuldige babygezicht dat Hap Holdens meer dan academische belangstelling voor de meisjes hier niet camoufleert. Langdon is nog steeds amusant in zijn manier van doen. Net als bij Buster Keaton kun je naar zijn gezicht kijken en je onmiddellijk zijn geweldige jaren en zijn trieste verval herinneren. Frances Langford brengt niet veel anders in de film dan haar stem. Voor sommigen zou dat genoeg kunnen zijn. Ze was een van de grote zangeressen van de jaren veertig met een romige stem die uniek aan haar is. Ze ziet er misschien uit als een jonge studente, maar ze klinkt niet als een studente. In 1946 vormden zij en Don Ameche een team op de radio als John en Blanche Bickerson, een vechtend stel dat even venijnig was als grappig. Zegt Blanche: 'Vroeger was je zo attent. Sinds je met mij getrouwd bent, heb je helemaal geen sympathie meer.' 'Ik ook,' zegt John, 'ik heb de sympathie van iedereen.' Zegt Blanche: 'Geloof me, er zit betere vis in de oceaan dan die ik heb gevangen.' Zegt John: 'Er zit ook beter aas in.' Zij en Ameche zijn gewoon fantastisch. 's een heleboel Bickersons bij Amazon, waaronder The Bickersons deel 1.<br />De vier nummers zijn niet zo goed. Drie ervan zijn agressief, algemeen, vrolijk, hoewel een ervan, 'Up at the Crack of Dawn', een eersteklas swingbehandeling krijgt van een trio dat The Tanner Sisters heet. Het grote productienummer bevat een heleboel krappe fruit- en groentekostuums. Langford zit opgescheept met de enige ballade, iets wat wordt gezongen door de zorgvuldig geposeerde co-assistenten op het gazon van Mar Brynn op de campus. De muziek is niet slecht, met een soort tango-achtige kwaliteit, maar die woorden...<br />'Uit de stilte kom en klamp je aan mij vast / Uit de stilte kom en breng mij bij'<br />'Dat gevoel van tevredenheid wanneer je...' En dat gevoel van wrok zal verdwijnen.<br /><0x3E> Wanneer uit de stilte het geluid van je stem komt / Mijn hart springt op; ik kan niet anders dan me verheugen.<br /><0x3E> Ik ben in de hemel op de bodem van de zee / Wanneer je uit de stilte naar me toe komt.<br /><0x3E> Tegen het eind van de film trekt Bob zijn jurk niet meer aan en legt zijn blonde pruik af. Hij en Virginia omhelzen elkaar.
This 52-minute low-budget college musical can be wincingly second rate, but it has its moments. Bear in mind that the height of its wit is the name of the two colleges: The all-girl Mar Brynn and the all-boy Quinceton. <br /><br />When Mar Brynn president Matilda Collinge becomes worried over declining enrollment, the dean of Mar Brynn, Hap Holden (Harry Langdon), cooks up a scheme to rejuvenate the place. Mar Brynn will offer twelve scholarships in a contest for the loveliest of the lovely, with plenty of publicity. To make sure, there'll be a big notice that the men of Quinceton's Zeta fraternity cannot apply. Huh? Seems the Zetas are famous for their all-male reviews, with the guys dressed to the nines as girls, singing, dancing and fooling around. You can guess what happens. The Zeta's send their president and star lovely, Bob Sheppard (Johnny Downs), to apply for a scholarship as the ravishing Bobbie DeWolfe...and he makes it! For the rest of the movie Downs spends most of his time in drag. He doesn't look bad in a blond wig...a little like Jack Lemmon's Daphne. <br /><br />Wouldn't you know it: Not only does Bob fall for co-ed Virginia Collinge (Frances Langford), Matilda's niece, but there is a big show to put on that will spotlight all the lovelies, including Bob as Bobbie. Yes, there will be mix-ups, confusion, endless drag jokes, songs and smirks. It's all innocent and bland, and some of the movie, in fact, is sort of nostalgic. <br /><br />There's Harry Langdon, for instance, one of the greatest of the silent era comedians. Langdon didn't transfer well to sound. His ego didn't help, either. At 57, he still has that slim body and innocent baby face that, here, doesn't camouflage Hap Holden's more than academic interest in the girls. Langdon still is amusing in his mannerisms. Just as with Buster Keaton, you can look at his face and instantly remember his great years and his sad decline. Frances Langford doesn't bring much to the movie but her voice. For some, that might be enough. She was one of the great singers of the Forties with a creamy sound uniquely hers. She might look like a young co-ed but she doesn't sound like one. In 1946 she and Don Ameche teamed up on radio as John and Blanche Bickerson, a battling couple as stinging as they were funny. Says Blanche, "You used to be so considerate. Since you got married to me you haven't got any sympathy at all." "I have, too," says John, "I've got everybody's sympathy." Says Blanche, "Believe me, there's better fish in the ocean than the one I caught." Says John, "There's better bait, too." She and Ameche are just superb. There's lots of the Bickersons at Amazon, including The Bickersons Volume One. <br /><br />Not so good are the four songs. Three are aggressively, generically, cheerful, although one of them, "Up at the Crack of Dawn," gets a first-rate, swinging treatment from a trio called The Tanner Sisters. The big production number involves lots of skimpy fruit and vegetable costumes. Langford is stuck with the only ballad, a thing sung among the carefully posed co- eds on Mar Brynn's campus lawn. The music's not bad, with a kind of tango-ish quality, but those words... <br /><br />"Out of the silence come and cling to me / Out of the silence come and bring to me<br /><br />That feeling of contentment when you're near / And that feeling of resentment will disappear <br /><br />When out of the silence comes the sound of your voice / My heart goes leaping; I can't help but rejoice <br /><br />I'm up in heaven from the bottom of the sea / When out of the silence you come to me" <br /><br />By the end of the movie Bob stops wearing his dress and puts aside his blond wig. He and Virginia embrace.