Dit is misschien wel de grappigste film van Cary Grant (ik zou hem een haarbreedte hoger plaatsen dan 'Arsenicum en oude kant'). De rat-a-tat dialoog is zelden zo perfect getimed als die tussen hem en Rosalind Russell, die de definitieve karikatuur van een carrièrevrouw uit de jaren dertig aflevert. En Ralph Bellamy's galante, aardige vent was zo effectief dat zijn naam synoniem werd met dat soort rol. Verbazingwekkend dat hij daarna nog serieus werd genomen. Het is een voortreffelijke tekst, beter dan de meeste dialogen die je tegenwoordig zult horen. En Howard Hawks geeft het hele verhaal precies de juiste tempo en toon om het bij elkaar te houden.<br />Het verhaal is vrij eenvoudig. Russell is Grants ex, en zij...' '... komen hem opzoeken bij de krant die hij redigeert en zij schreef hem dan dat ze ging hertrouwen (met Bellamy). Wauw! Ondertussen besluit Grant haar op het laatste moment terug te winnen, haar weer in het krantenspel te betrekken door haar te verleiden de laatste dag van een man in de dodencel te verslaan. Ik kan je niet vertellen wat er gebeurt, je zult het zelf moeten zien.<br />'<br />Als dit je allemaal een beetje bekend in de oren klinkt, maar je weet niet zeker of je het hebt gezien, er waren nog een paar andere gefilmde versies van het stuk waarop het was gebaseerd, 'The Front Page'. De Matthau/Lemon-versie was oké, maar vermijd de pijnlijk on-leuke versie uit de jaren tachtig, 'Switching Channels' met Kathleen Turner en die Superman-vent. <br />Veddy veddy grappig. Ik moet erom lachen. 10 van de 10.<br /><br />
This is perhaps Cary Grant's funniest film (I'd rank it a hair behind "Arsenic and Old Lace") The rat-a-tat dialogue has rarely been so perfectly timed as between he and Rosalind Russell, who delivers the definitive caricature of a 1930's career gal. And Ralph Bellamy's hamhanded nice guy was so effective that his name became synonymous with that type of role. Amazing that he was ever taken seriously afterwards. The writing is superb, better than most any dialogue you'll hear today. And Howard Hawks directs the whole shebang at just the right pace and tone to keep it all together.<br /><br />The story is pretty simple. Russell is Grant's ex, and she's come back to see him at the newspaper he edits and she used to write for to inform him that she's getting remarried (to Bellamy) Whew! Meanwhile, Grant decides to win her back at the last minute, sucking her back into the newspaper game by tricking her into covering the last day of a man on death row. Can't tell you what happens, you'll have to watch for yourself.<br /><br />If this all sounds a bit familiar, but you know you haven't seen it, there were several other filmed versions of the play this was based on, "The Front Page". The Matthau/Lemon version was okay, but avoid the painfully unfunny 80's version, "Switching Channels" with Kathleen Turner and that Superman fella.<br /><br />Veddy veddy funny. It makea me laugh. 10 out of 10.<br /><br />