'Gooi deze verdorven droom eruit die mijn hart heeft gegrepen.'<br />Eerst wil ik zeggen dat ik deze film een belangrijke prestatie vind in de geschiedenis van de film. Hopelijk zal hij te zijner tijd als zodanig worden beschouwd. Lynch gaat verder met zijn verkenning van de 'Real', waar de lineaire Tijd instort en beide kanten op gaat (voor- en achteruit), de samenhang van identiteiten wordt losgelaten en 'Plaats' alleen maar een opening is naar een andere, nooit een constante op zichzelf. Als Lost Highway en Mullholand Dr. de lineaire Tijd hebben geschonden en geëxperimenteerd met de lineaire Tijd en de samenhang van identiteiten, is deze film zeker in het gebruik van 'glibberige tijd' en 'gespiegelde zelven'. En voor het eerst bereikt hij hetzelfde met 'Plaats'. We hebben hier te maken met weerspiegelingen, sommige spiegelend of ondersteboven, andere <0xE2><0x80><0x93> een diepere versie van de oppervlakte. Lynch laat het basispatroon van het'moderne' verhaal volkomen los, maar slaagt er toch in een verhaal te vertellen. Ik zal proberen een paar van de weerspiegelingen na te doen.<br />Er is een vrouw; ze heeft gezag, ze handelt vrijelijk. Ze achtervolgt Liefde, Zoetheid, een Paleis. Ze vindt de dood, wordt prostituee, ze moet vechten tegen een 'Phantom', ze zal het einde van haar wereld zien. Er is nog een vrouw, ze is 'gebonden', net als een circusdier, iemand beheerst haar. Ze heeft een Screw-Drive-er (in haar buik), ze draagt een kind, ze is verloren. Ze wil de vrije vrouw doden. Ze heeft opdracht gekregen die vrijheid te vernietigen (wanneer het haar lukt dat te doen, zullen ze even samensmelten in een kus. Het is precies middernacht <0xE2><0x80><0x93> beide wijzers van de klok hebben elkaar eindelijk geraakt). Daar is dat Spook, dat 'iets', dat de vrouw als een marionet in zijn macht heeft. Wanneer ze hem eenmaal heeft gevonden, zal ze proberen hem te doden. Wat hem alleen maar gelukkig zal maken, hem misschien zelfs een orgasme zal bezorgen. Dan zal ze in staat zijn een glimp van zichzelf op te vangen als de stomme clown die ze in werkelijkheid is, en terug te gaan naar kamer k47, haar blinde vlek (de tweede helft van een AK47, waarvan de eerste helft achterstevoren wordt weerspiegeld in de letters die op haar vuist zijn geschreven). Maar om dat te doen moet ze proberen tegen de stroom in te gaan, om dieper 'landinwaarts' te komen. Want er is altijd wel een of andere 'kloof', een blinde vlek, iemand die zich vlak voor je neus verbergt. Ze zal die kloof openvouwen, maar als ze te veel druk uitoefent, gaat het licht dat ze erop laat schijnen misschien uit, als een overbelaste Lichtkogel. Dan is er een diepere versie, gepolijst, in het verleden. Opnieuw: een prostituee, een gewelddadige man, een overspelige vrouw. En in het hart van dat alles <0xE2><0x80><0x93> de allerdunste versie (werkelijkheid? menselijkheid?). Getemde konijnen (impliciet seksueel, als het logo van Playboy) die in een plek wonen waar alles volkomen griezelig is, verzonnen, verzonnen, een of andere bizarre comedy (wie kijkt er nou naar?). Misschien is er nog een uitweg, naar Sweetness, naar The Palace, naar Pomona (een stad die genoemd is naar de Romeinse godin van de overvloed). Misschien ook niet: de stralende toekomst zal alleen een verleden van geweld onthullen ('Ah, maar er moet wel een moord in zitten,' zegt de bezoeker en glimlacht). In Pomona zullen de meisjes zingen over een zondaar-man en dansen. Dan is er ook nog de regisseur, Kingsley, die 'Actie!' ('Axxonn', 'Axe On') roept, hij stuurt haar naar haar dood en applaudisseert dan (je zou kunnen zeggen dat het paard naar de put is gebracht, maar uit eigen beweging heeft gedronken). Het houdt hier niet op, alles wordt ook weerspiegeld in de mannelijke kant. Een uitstekende en diepgaande verhandeling over deze thema's is te vinden op het mededelingenbord op de officiële site.<br />Lynch biedt ons een glimp van het imperium dat regeert over het In-Land, waar de Schroevendraaier de Crimp ontmoet (om de Waarheid als nakomeling te produceren) en een vrouw in de problemen komt omdat ze de Amerikaanse Droom als haar persoonlijkheid heeft laten programmeren.<br />Ten slotte wil ik erop wijzen dat dit ook Laura's Beste is (misschien staat dat op haar vuist geschreven?). Haar acteerprestaties zijn adembenemend. Ze scoort zelfs beter dan haar bekende rolmodel <0xE2><0x80><0x93> Deneuve in Repulsion. Mijn enige waarschuwing zou zijn dat Lynch zijn eigen privé- Pomona heeft verzonnen in de vorm van oosterse mystiek, wat een beetje naïef lijkt. Als hij er onderzoek naar had gedaan, zou de hoeveelheid geweld die verborgen lag onder deze geschriften (de Gita, de Upanishads, enz.) gemakkelijk te ontdekken zijn geweest (brahmanisme, staats-vaishnavism, militarisme, om nog maar te zwijgen van de Engelse vertalingen/interventies die zijn oorsprong vinden in de koloniale overheersing). Maar dit alles mag de aandacht niet afleiden van het feit dat deze film een meesterwerk is. Een echte en tijdige uitbreiding van de grenzen van de cinema en de roman.<br />In zekere zin zie ik Lynch voor me terwijl hij voortdurend naar Sunset Boulevard kijkt (als de gaffer die een Lichtkogel aanbiedt), en zich afvraagt: 'Hoe heeft dit kunnen gebeuren?'
"Cast out this wicked dream which has seized my heart."<br /><br />First let me say that I think this film is a major achievement in the history of cinema. Hopefully to be considered thus in due time. Lynch moves on in his exploration of the "Real", where linear Time collapses and moves both ways (forward and backwards), the coherence of identities is abandoned, and "Place" is just an opening into a different one, never a constant in itself. If Lost Highway and Mullholand Dr. violated and experimented with Time's linearity and the coherence of identities, this movie is confident in its use of "slippery time" and "reflected selves". And, for the first time, accomplishes the same for "Place" as well. We are dealing with reflections here, some mirror-like or upside-down, others - a deeper version of the surface. Lynch entirely abandons the basic grid of "modern" narrative, yet manages to tell a story. I will try to retrace some of the reflections. <br /><br />There is a woman; she has agency, she acts freely. She pursues Love, Sweetness, a Palace. She finds death, becomes a prostitute, she has to fight against some "Phantom", she will see the end of her world. There is yet another woman, she is "bound", just like a circus animal, someone controls her. She has a Screw-Drive-er (in her stomach), she bears a child, she is lost. She wants to kill the free woman. She is instructed to annihilate that freedom (When she will manage to do it, they will merge for a moment in a kiss. It is exactly midnight - both hands of the clock have finally met). There is this Phantom, this "something", he controls the woman like a puppet on a string. Once she'll find him, she will try to kill him. Which will only make him happy, maybe even give him an orgasm. She'll be able to catch a glimpse of herself as the stupid clown she really is, and go backwards into room #47, her blind spot (the second half of an AK47, the first half of which is echoed backwards in the letters written on her fist). But in order to do that, she'll have to try and go against the current, to get deeper "Inland". Because there is always some "Crimp", some blind spot, someone's hiding just in front of you. She'll unfold that crimp, but if she'll push too hard, the light she shines on it might go out, like an overcharged Light Bulb. Then there is a deeper version, in polish, in the past. Once again: a prostitute, a violent man, a cheating woman. And at the heart of it all - the barest version (reality? humanity?). Tamed rabbits (implicitly sexual, like PlayBoy's logo) living in a place where everything is completely uncanny, made up, dreamed up, some weird sitcom (who watches it?). Perhaps there is some way out still, into Sweetness, to The Palace, to Pomona (a city named after the Roman goddess of abundance). Perhaps not: the bright future will only reveal a past of violence ("Ah, but there has to be a murder in it," says the visitor and smiles). In Pomona the girls will sing about a sinner-man and dance. Then there is also the director, King-sley, shouting "Action!" ("Axxonn", "Axe On"), he directs her to her death, then applauds her (you might say the horse has been brought to the well, but drank of its own volition). It doesn't stop here, everything is reflected on the male side as well. An excellent and in depth exploration of these themes could be found on the message board in the official site.<br /><br />Lynch offers us a glimpse of the empire that rules the In-Land, where the Screwdriver meets the Crimp (to produce Truth as an offspring), and a woman gets in trouble for having the American Dream hardwired as her personality.<br /><br />Finally, I'd like to point out that this is Laura's Best as well (perhaps that is what is written on her fist?). Her acting is breathtaking. She even betters her confessed roll model - Deneuve in Repulsion.<br /><br />My only caveat would be that Lynch seems to have dreamed up his own private Pomona in the shape of Eastern mysticism, which seems a bit naive. Had he researched it, the amount of violence hidden beneath these scriptures (the Gita, Upanishads, etc.) would have been easily uncovered (Brahminism, State Vaishnavism, Militarism, not to mention the English translations/interpertations originating as a tool for colonial rule). But all this should not distract from the fact that this movie is a masterpiece. A genuine and timely expansion of the limits of Cinema and Narrative.<br /><br />In a way, I keep imagining Lynch as constantly watching Sunset Boulevard (as the gaffer, offering a Light Bulb), asking himself, "how could this come to be?"