Ik heb nog nooit zoveel onzin over een film gelezen als in de recensies van 'Let It Be'. Gooi alles wat je erover hebt gehoord er alsjeblieft uit en kijk er gewoon naar. Als je van goede muziek houdt, zul je blij zijn dat je dat hebt gedaan.<br />De film is een kroniek van de opnamesessies van de Beatles voor hun 'Let It Be'-album. Er is geen verzonnen verhaal, het is een bioscoopverbeelding van een vrij eenvoudige opnamesessie (door de band van de premier, met alle attributen). En ja, de band ging uiteindelijk uit elkaar, en John werd neergeschoten en George stierf aan kanker. Maar nee, deze opname is niet 'droevig' en laat niet 'de breuk' zien. Dat alles is achteraf gezien terug te voeren op het feit dat de groep uiteindelijk uit elkaar ging rond de tijd dat de film werd uitgebracht. In feite komen de jongens, duidelijk na een lange rustperiode, in de loop van de film geleidelijk weer in actie en aan het eind van het creatieve proces zijn ze weer muzikaal dynamiet.<br /><br />Misschien heb je in een sportteam gezeten, of in een toneelproductie, of in een andere groepsactiviteit op school. Aan het eind van het jaar heb je een goed optreden, en dan ga je de zomer in. Het jaar daarop kom je terug en heb je, roestig en niet meer in vorm, gewoon niet meer hetzelfde teamwerk als aan het eind van het vorige jaar. Er zijn kleinzielige ruzies en een heleboel zure noten te midden van de genialiteit die er ooit was. Maar je werkt en werkt en werkt het hele jaar door, en uiteindelijk krijg je het allemaal terug. Daar gaat deze film precies over. Paul is als de coach die op snelheid is terwijl de spelers allemaal uit vorm zijn, maar hij duwt en port om ze op snelheid te krijgen. Uiteindelijk zijn ze allemaal weer in het ritme terug.<br />Er zijn een paar fascinerende beelden die ik moet aanwijzen. Deze film heeft Yoko voor het publiek tot een soort satanische figuur gemaakt. Ze zit in de hoek, glimlacht nooit, fronst bijna als John eruitziet alsof hij zich amuseert. Het was een ramp voor haar public relations. Aangezien Paul achter de film zat, zet dat je wel aan het denken...<br />Een ander fascinerend aspect is de reactie van de plaatselijke bevolking op het dakconcert. Je had bezadigde bankierstypes, met hun pijp tussen hun tanden geklemd, die op daken klommen om goed te kunnen kijken en luisteren. Anderen, op straat, mompelden dat de jongens 'goede mensen' waren. De uitdrukking op de gezichten van het publiek is bijna eerbiedig. Zulke reacties krijg je niet zo vaak bij een optreden. De Beatles bereikten een generatiegrens, zowel bij de ouderen als bij de jongeren. Nee, dat komt tegenwoordig ook niet zo vaak voor. Het hoogtepunt van deze film begint niet bij het beroemde concert op het dak, maar ervóór. Na alle moeizame repetities krijgen we opeens vanuit het niets twee perfecte, kristalheldere muziekvideo's van Paul die 'Let It Be' en 'The Long and Winding Road' zingt (beter dan in de vrijgegeven versie). George en John grinniken terwijl ze de achtergrondzang toevoegen, en Ringo neemt af en toe een trekje van een sigaret. Dan, nadat ze zich ervan hebben overtuigd dat ze de magie hebben hervonden, komen de jongens uit hun bunker op het dak van het Apple Corps en roepen naar de wereld: 'We zijn terug en beter dan ooit!' Er zit ook een element van de afvallige in dit feest, waarbij John eindelijk de levendigheid laat zien waarvoor hij beroemd was toen de groep nogal vermetel besloot de oude stad wakker te schudden. Welke garageband wilde niet gewoon op het dak klimmen en het laten losbarsten? Ze hadden stuk voor stuk de smaak te pakken, Paul misschien in het bijzonder omdat de anderen hem eindelijk hadden ingehaald en de bijdrage leverden aan de inspanning waarop hij had gewacht.<br />Het laatste nummer, 'Get Back', is gewoon briljant. Gezongen door Paul terwijl de politie geduldig stond te wachten om, wat, hen te arresteren? Hij spuwt zinnen uit als 'She's gonna have you ARRESTED' Als een waanzinnige kijkt iedereen over zijn schouder naar de mannen met de zwarte helmen. Tuurlijk, het was allemaal geënsceneerd, maar wat dan nog? Als dat niet een van de coolste scènes in de film is, dan weet ik het ook niet meer. Kijk maar eens naar het einde van 'Monty Python and the Holy Grail' (die kerels waren fan van de Beatles) om een opname van dat einde te zien.<br />Wil je nog steeds dat de film 'de breuk van de Beatles laat zien'? Eh, nee, ik denk het niet. 'Abbey Road', die hierna kwam en het hoogtepunt van de Beatles-legende was, heeft dat voor altijd gelogen. Als je goed oplet, zie je in deze film in plaats daarvan de essentie van The Beatles, hun genialiteit met de geniale inval van de afvallige. Gewoon muzikanten, die hun ding beter doen dan ieder ander.
I've never seen such twaddle written about a film as I have in reviews of "Let It Be." Please, throw out everything you have heard about it and just see it. If you like good music, you will be glad you did.<br /><br />The film is a chronicle of The Beatles' recording session for their "Let It Be" album. There is no phony storyline, it is cinema verite of a fairly straightforward recording session (by the premier band ever, with all the trappings). And yes, the band did break up down the road, eventually, and for that matter John got shot and George died of cancer. But, no, this session is not "sad" and does not show "the breakup." That is all 20-20 hindsight related to the fact that the group finally did break up around the time the film was released. In fact, the boys, obviously after a lengthy layoff, gradually get back into things over the course of the film and by the end of the creative process are once more musical dynamite.<br /><br />Perhaps you have been on a sports team, or in a drama production, or some other group endeavor in school. You reach a fine pitch of performance at the end of the year, then break for summer. You come back the next year and, rusty and out of practice, just don't have the same teamwork as you did at the end of the previous year. There are petty squabbles and lots of sour notes amid traces of the brilliance that once was. But you work and work and work through the year, and finally get it all back. That is EXACTLY what this film is about. Paul is like the coach who is up to speed while the players are all out of shape, but he pushes and prods to get them up to speed. In the end, they are all back in rhythm together again.<br /><br />There are some fascinating vignettes that I have to point out. This film established Yoko in the public mind as a kind of Satanic figure. She sits in the corner, never smiling, almost frowning whenever John looks like he's having fun. As a public relations effort, it was a disaster for her. Since Paul was behind the film, that kind of makes you think a bit....<br /><br />Another fascinating aspect is the reaction of the locals to the rooftop concert. You had staid banker types, pipes clenched in teeth, climbing on rooftops to get a good look and listen. Others, in the street, mumbled about how the boys were "good people." The crowd is almost reverent in its expressions. You don't get THAT kind of reaction too often to a performance. The Beatles reached right across generational lines, to the old as much as to the young. No, that is not too common nowadays, either.<br /><br />The high point of this film begins not at the famous rooftop concert, but right before it. Back-to-back, out of nowhere after all the fumbling rehearsals, suddenly we get two perfect, crystal-clear music videos of Paul singing "Let It Be" and "The Long and Winding Road" (better than the released versions imho). George and John are grinning as they add the background vocals, Ringo taking the occasional drag on a cigarette. Then, having satisfied themselves that they have recaptured the magic, the boys emerge from their bunker onto the Apple Corps rooftop to shout to the world, "We're back and better than ever!" There also is an element of the renegade in this coming out party, with John at last showing the liveliness for which he was famous as the group rather audaciously decides to wake the old town up. What garage band hasn't wanted to just climb on the roof and let it rip? Every single one of them was having a blast, maybe Paul in particular because finally the others had caught up to him and were making the contributions to the effort for which he had been waiting.<br /><br />The final song, "Get Back," is simply brilliant. Sung by Paul while the cops were waiting patiently to, what, arrest them? He spits out lines like "she's gonna have you ARRESTED" like a madman while everybody looks over their shoulders at the men in black helmets. Sure, it was all staged, but so what? If that isn't one of the coolest scenes in film, I don't know what is. Check out the ending of "Monty Python and the Holy Grail" (those guys were HUGE Beatles fans) to see a send-up of this ending.<br /><br />You still want to insist that the film "shows the breakup of the Beatles"? Uh, no, I don't think so. "Abbey Road," which came after this and was the culmination of the Beatles legend, put the lie to that forever. If you really pay attention, this film instead shows The Beatles at their essence, brilliance with the genius touch of the renegade. Just musicians, doing their thing better than anyone else.