In 1967 wordt 'She Freak' van Bobby Cohn, een van de leiders van de North American Carnival Industry, geopend met een lofzang op Bobby Cohn, een van de leiders van de North American Carnival Industry. Soms lijkt 'She Freak' meer op een eerbetoon aan het leven op het middenpad dan op een gruwelijke horrorfilm. In die film worden we voorgesteld aan Jade Cochran (onvoldoende geportretteerd door Claire Brennen), wier baantje als serveerster in een waterige, vettige lepel zo ontmoedigend is dat haar nieuwe baan, het schoonmaken van tafels op een rondreizende kermis, een stap in de goede richting lijkt. Jade heeft al snel haar zinnen gezet op de eigenaar van de kermis. Brennens freakshow, ondanks haar afkeer van die arme mensen, en met haar welgevormde figuur, stralende glimlach en knappe blonde uiterlijk (Brennen lijkt hier inderdaad heel erg op de jonge Joni Mitchell), heeft geen moeite om hem in te huren. Maar iedereen die Tod Brownings meesterwerk 'Freaks' uit 1932 heeft gezien en weet wat Olga Baclanova is overkomen (of die de trailer heeft gezien die aan elke film van Something Weird voorafgaat), kan raden wat er daarna gebeurt. 'She Freak' is maar 83 minuten lang, maar minstens de helft van de tijd die het draait, bestaat uit gecapitonneerde beelden van sjouwers die de kermis opzetten of afbreken, of van klanten die rondwandelen of Jade die ronddwaalt. 'She Freak' biedt in feite slechts een van de 'fouten van de natuur' in de vorm van een klein persoontje met een Stetson op. Toch slaagt de film er op de een of andere manier in nauwelijks iemands belangstelling te wekken, en bevat hij prachtige kleurenfoto's (goed vastgelegd op deze verrassend maagdelijk ogende dvd van die wonderarbeiders van Something Weird) en zelfs een paar interessante regieaanwijzingen van Byron Mabe. Maar in wezen is de film troep. Kijkers die geïnteresseerd zijn in een superieure versie van 'Freaks' kunnen beter de Britse film 'The Freakmaker' (1973) bekijken, die veel, eh, freaky en veel leuker is.
Opening as it does with an encomium for Bobby Cohn, one of the leaders of the North American Carnival Industry, 1967's "She Freak" at times comes off more as a tribute to life on the midway than a grisly horror film. In it, we are introduced to Jade Cochran (lamely portrayed by Claire Brennen), whose waitressing job in a jerkwater greasy spoon is so dispiriting that her new gig cleaning tables at a traveling carnival seems like a step up. Jade soon sets her sights on the owner of the carnival's freak show, despite her aversion to those poor people, and with her curvy figure, toothy smile and blonde good looks (indeed, Brennen here looks very much like the young Joni Mitchell), has no trouble roping him in. But anyone who has seen Tod Browning's 1932 masterpiece "Freaks" and knows of Olga Baclanova's fate in it (or who has seen the trailer reel that precedes every movie from Something Weird) can guess what happens next. "She Freak" is only 83 minutes long, but at least half its running time consists of padded footage of roustabouts setting up the carnival or tearing it down, or of customers walking around or Jade wandering about. Unlike "Freaks," which shocked and amazed audiences with its large cast of real-life biological sports, "She Freak" offers basically only one of "Nature's mistakes" in the form of Shorty (!), a Stetsoned little person. Still, somehow, the picture manages to barely hold one's interest, and features beautiful color photography (well captured on this surprisingly pristine-looking DVD from those miracle workers at Something Weird) and even some interesting directorial touches from Byron Mabe. Basically, though, the film is junk. Viewers interested in seeing a superior updating of "Freaks" would be better off checking out the British film "The Freakmaker" (1973), which is much more, uh, freaky and a lot more fun.