Vandaag de dag kijken is net zoiets als een reis maken in een tijdmachine. Dat wil zeggen, naar een tijd waarin een berisping of een pekelzonde ernstige sociale gevolgen had, waarin een ontblote enkel suggestief en gedurfd was, en waarin de aanwezigheid van een assertieve, geseksualiseerde vamp de kracht had om ons te choqueren.<br />Jammer genoeg scoort dit echter laag op de schaal van de filmische waarde; de glans die het ooit had is vandaag de dag niet meer te zien.<br />Het verhaal zelf is een eenvoudig, zij het luguber, moraliteitsspel, en meer niet. De tussentitels zijn bedoeld om ons naar de onvermijdelijke 'kijk wat er gebeurt!'-conclusie te leiden. Tegenwoordig verwachten we een beetje ironie, een zekere mate van ambivalentie.<br />Evenzo met de cinematografie... Allemaal heel rechttoe rechtaan verhalen vertellen, zonder verhalende spelletjes. De kleurveranderingen van de filters geven niets aan. Kortom, dit is een uitgeklede versie.
Watching this today is akin to taking a trip in a time machine. That is, to a time when a snub or a peccadillo had serious social consequences, when an exposed ankle was suggestive and daring, and when the presence of an assertive, sexualized vamp had power to shock us.<br /><br />Sadly, however, this scores low on the scale of cinematic value; whatever luster it once had isn't evident today.<br /><br />The story itself is a simple, if lurid, morality play, and nothing more. The intertitles are designed to lead us to the inevitable "see what happens!" conclusion. Nowadays, we expect a bit of irony, a degree of ambivalence.<br /><br />Likewise with the cinematography...all quite straightforward storytelling, with no narrative games. The filter color changes don't denote anything. In short, this is a depleted asset.