Frederick March is verslaggever bij een krant in New York, wanhopig op zoek naar een primeur. Hij graaft een bericht op over een jonge vrouw in Vermont, Carole Lombard, bij wie een ongeneeslijke vorm van radiumvergiftiging is vastgesteld. Omdat hij niet wist dat de diagnose een vergissing was van een drankzuchtige plattelandsdokter, haast March zich naar Vermont en biedt de'stervende' vrouw een reisje naar New York aan, alle onkosten vergoed, voor een laatste uitspatting. Lombard heeft de verkeerde diagnose ontdekt, maar in de ban van het vooruitzicht van een vakantie in de Big Apple stemt hij toe.<br />Ze wordt uitgebuit door de krant en wordt een beroemdheid. Ze krijgt de sleutels van de stad voor haar moed. De mensen huilen bij haar naam. De gouverneur steunt een 'Hazel Flagg Day'. Alles wat Lombard doet <0xE2><0x80><0x93> zoals dronken worden en flauwvallen op een groot feest ter ere van haar <0xE2><0x80><0x93> wordt geïnterpreteerd als een teken van haar mysterieuze maar slopende ziekte.<br />Een viertal Europese artsen komt eindelijk achter haar ware toestand, die meer te maken heeft met straling dan met radium. Zij en March zijn verliefd op elkaar geworden. Lombard laat een afscheidsbrief voor de stad achter, waarin hij beweert dat ze alleen gaat sterven ('als een olifant') en het stel ontsnapt op een schip. Ik had gehoord dat dit een uitstekende komische komedie was van het soort dat in het midden en eind van de jaren dertig veel voorkwam, dus de eerste keer dat ik hem zag, jaren geleden, dacht ik dat ik de verkeerde film had gezien, omdat hij niet erg grappig was. Ik heb hem net weer gezien en hij is nog steeds niet grappig.<br />Het is gehaast, ja, en soms een beetje hysterisch, en iedereen die erbij betrokken is probeert te lachen, maar het haalt de grens niet die wordt getrokken door voorbeelden van het genre als 'Bringing Baby' of 'It Happened One Night' of 'The Palm Beach Story'. Ik zeg het niet graag, omdat er zoveel inspanning wordt getoond en omdat Carole Lombard sprankelt in de rol van de bedrieglijke maar in wezen fatsoenlijke Hazel Flagg. Maar Frederick March, een goede acteur in ernstige rollen, is een miscast. Er wordt iemand als Clark Gable of Cary Grant gevraagd <0xE2><0x80><0x93> een serieuze extravert. De grappigste scène, heb ik begrepen, is die waarin March Lombard in de slaapkamer bewusteloos slaat. Misschien word ik patriarchaal, maar ik moet er niet om lachen dat een vrouw een kaakslag krijgt. Nou ja, misschien mijn ex-vrouw. Zoals het er nu voor staat, komen in de grappigste scènes bijfiguren voor als Duitse artsen en Scandinavische brandweermannen, die gezamenlijk ongeveer tien minuten op het scherm te zien zijn.<br />De plot zelf heeft veel ingebouwde spanning, want Lombard en het publiek weten per slot van rekening dat ze niet ziek is. Dus hoe en wanneer zal de schertsvertoning tot een einde worden gebracht? Eigenlijk voelt een bedachtzaam persoon zich er een beetje ongemakkelijk bij, want wat we hier zien is een voorbeeld van een afgebroken overgangsrite. Een overgangsrite markeert de overgang van het onderwerp van de ene status naar de andere. De ceremonies, groot en klein, die een dood omringen, maken deel uit van een overgangsrite, een verschuiving van de status van 'leven' naar die van 'dood'. Mensen doen veel moeite om zich voor te bereiden op een naderende dood. En als de verdoemde persoon weigert te sterven <0xE2><0x80><0x93> misschien opkikkert en zich herstelt <0xE2><0x80><0x93> wordt het ritueel afgebroken. Hetzelfde gebeurt als een van de partijen op het laatste moment een bruiloft afzegt, nadat de uitnodigingen zijn verstuurd en de cadeautjes zijn gearriveerd. Het laat een gat in het scenario achter. Het is alsof je naar een film van Charlie Chan kijkt en de laatste tien minuten ontbreken. Het publiek is natuurlijk blij dat Hazel Flagg levend en wel op Tahiti zit, maar onder dat alles voelen ze zich een beetje TE GELUKKIG.<br />Hoe dan ook, ik begrijp dat veel kijkers hier enorm van hebben genoten en dat ze niemand willen ontmoedigen om ernaar te kijken, maar ik dacht dat er geen eind aan kwam in plaats van een einde. Geen lach in een karrenvracht.
Frederick March is a reporter on a New York paper, desperate for a feature story. He digs up a notice of a young woman in Vermont, Carole Lombard, who has been diagnosed as terminally ill with radium poisoning. Not knowing the diagnosis was a mistake made by a bibulous rural doctor, March rushes to Vermont and offers the "dying" woman a trip to New York, all expenses paid, for a last fling. Lombard has discovered the mistaken diagnosis but, in thrall to the prospect of a vacation in the Big Apple, agrees to go along.<br /><br />She's exploited by the newspaper and becomes a celebrity. She gets the keys to the city for her bravery. People weep at her name. The governor endorses a "Hazel Flagg Day." Everything Lombard does -- such as getting drunk and passing out at a big affair in her honor -- is interpreted as a sign of her mysterious but debilitating illness.<br /><br />A quartet of European doctors finally uncover her real state, which has more to do with radiance than radium. She and March have fallen in love. Lombard leaves a farewell note to the city, claiming she is going off to die alone ("like an elephant") and the couple escape on a ship.<br /><br />I'd heard this was an outstanding screwball comedy of the sort common in the mid and late 30s, so the first time I saw it, years ago, I thought I had caught the wrong movie because it wasn't very funny. I've just seen it again and it's still not funny.<br /><br />It's rushed, yes, and sometimes a little hysterical, and everyone involved tries for boffo laughs, but it doesn't clear the bar set by such other examples of the genre as "Bringing up Baby" or "It Happened One Night" or "The Palm Beach Story." I hate to say it, because so much effort is on display and because Carole Lombard scintillates in the role of the deceptive but fundamentally decent Hazel Flagg. But Frederick March, a fine actor in serious parts, is miscast. Somebody like Clark Gable or Cary Grant is called for -- an earnest extrovert. The funniest scene, I gather, is when March knocks Lombard unconscious in the bedroom. Maybe I'm becoming patriarchal but it doesn't make me laugh to see a woman punched in the jaw. Well, maybe my ex wife. As it is, the funniest scenes involve ancillary characters like German doctors and Scandinavian firemen, who are on screen collectively for about ten minutes.<br /><br />The plot itself has a lot of built-in tension because, after all, both Lombard and the audience know she isn't sick. So how and when will the charade be brought to a finish? Actually, it leaves a thoughtful person a little uncomfortable because what we have here is an example of an aborted rite of passage. A rite of passage marks the transition of the subject from one status to another. The ceremonies, large and small, surrounding a death are part of a rite of passage, a shift from the status of "living" to that of "dead." People go to a lot of trouble to prepare for an impending death. And when the doomed person refuses to die -- maybe perks up and remits -- the ritual is aborted. The same thing happens when one of the parties cancels a wedding at the last minute, after the invitations have been sent out and the presents have arrived. It leaves a hole in the scenario. It's like watching a Charlie Chan movie with the last ten minutes missing. The audience is, of course, happy that Hazel Flagg is alive and well in Tahiti, and yet underneath it all they feel a little CHEATED.<br /><br />Anyway, I understand that many viewers enjoyed this immensely and don't want to discourage anyone from watching it, but I thought it was interminable instead of terminal. Not a laugh in a cartload.