De komedie _W.C. Fields_ (opnieuw opgevoerd als _Charles Bogle_, hij heeft het verhaal zelf geschreven) geniet een aangename sfeer en een plot die draait om een troep rondreizende acteurs onder leiding van _The Great McGonigle_. De ster krijgt nog een gedenkwaardige introductie <0xE2><0x80><0x93> hij wordt door zijn dochter gewaarschuwd voor de aanwezigheid van de wet, die hun schuldeisers vertegenwoordigt, en is op weg naar de trein die hen naar de volgende stad zal brengen; hier hebben we opnieuw een dochter die bereid is haar schurkachtige vader al zijn grillen en grillen te vergeven.<br />De film als zodanig leunt meer op de sfeer dan op de typische Fields-'sketches' en dat geeft hem misschien een charme <0xE2><0x80><0x93> en een frisheid <0xE2><0x80><0x93> die hij anders niet zou hebben gehad. Een van de vele opvallende scènes is die waarin Fields denkt dat de militaire ontvangst op het station bedoeld is voor zijn gezelschap; de scène met het diner met een uitgehongerde troep en Fields' hilarische ontmoeting met Baby LeRoy (die hem eten naar het hoofd gooit en zijn horloge in een pot stroop laat vallen); Fields slaagt erin het kind te straffen door hem een schop te geven als er niemand kijkt; de vernederende auditie van de rijke oude dame, waarbij de ster dienovereenkomstig reageert (hij hoopt haar financiële steun te krijgen voor het stuk dat het gezelschap in de stad zal opvoeren door haar een rol te beloven <0xE2><0x80><0x93> een rol die uiteindelijk wordt teruggebracht tot een enkele regel, die ze zelfs nooit heeft gespeeld! ), Fields die tijdens de repetities van het toneel valt, enz.<br />'The Drunkard' neemt een groot deel van de tweede helft in beslag. Het is een ouderwets melodrama, dat het gezelschap met verve opvoert <0xE2><0x80><0x93> met Fields als de besnorde en sissende schurk van het stuk, die op een gegeven moment de onsterfelijke regel uit zijn korte film THE FATAL GLASS OF BIER (1933) herhaalt: ''t Is geen avond voor een man noch een beest.' Na het slot van elke akte valt het doek met een luid gebonk neer. Toch is de film duidelijk bedoeld als een valentijnsgeschenk voor de tijd van het variété <0xE2><0x80><0x93> en tegen het einde wordt er zelfs een prachtig jongleernummer opgevoerd, waarin Fields' danskunsten aan het licht komen. De grote McGonigle heeft het, ondanks zijn gevorderde leeftijd, ondanks zijn corpulente lichaamsbouw en zijn voorliefde voor drank, erg druk met zijn werk als medicijnman <0xE2><0x80><0x93> hij heeft zijn dochter achtergelaten om haar geluk niet in de weg te staan, naast een op het toneel bezeten jongen die uit een respectabele familie komt. Voor komedies uit die tijd zijn romantiek en liederen evenzeer in het verhaal verwerkt als een middel om de capriolen van de ster te compenseren als om zuiver commerciële redenen (omdat deze films voornamelijk voor familiegebruik waren bedoeld).
Quintessential W.C. Fields comedy (again, billed as Charles Bogle, he provided the story himself) boasting a pleasant period setting and a plot that revolves around a troupe of traveling players led by The Great McGonigle. The star is given yet another memorable introduction - being signaled by his daughter of the presence of the law, representing their creditors, on his way to the train which is to take them to the next town; here, again, we have a daughter who is willing to forgive her rascally father his every whim and foible.<br /><br />The film, as such, relies more on atmosphere than the typical Fields 'sketches' and this, perhaps, lends it a charm - and a freshness - that it wouldn't otherwise possess. Among its many notable scenes are: Fields thinking the military reception waiting at the train station is for his troupe's benefit; the dinner sequence with a rampaging, famished troupe and Fields' hilarious encounter with Baby LeRoy (who throws food at him and drops his watch into a jar of molasses) - Fields manages to get even with the child by kicking him when no one's watching!; the rich old lady's cringe-inducing singing audition, with the star reacting accordingly (he's hoping to secure her financial backing for the play the troupe will be presenting in town by promising her a role in it - this is eventually whittled down to a single line, which she's never even called upon to deliver!); Fields falling off the stage during rehearsals, etc.<br /><br />"The Drunkard" set-piece occupies a good deal of the second half: a hoary melodrama which the troupe performs with gusto - with Fields as the mustachioed and hissable villain of the piece who, at one point, reprises the immortal line from his short THE FATAL GLASS OF BEER (1933) "'T ain't a fit night out for man nor beast". With the closing of each act, the curtain comes crashing down making a loud thumping sound; still, the film is clearly intended as a valentine to the days of vaudeville - and even includes a wonderful juggling routine towards the end that showcases Fields' amazing dexterity (in spite of his advancing age, corpulent physique and propensity for booze).<br /><br />The final sequence finds The Great McGonigle keeping busy as a medicine showman - having left his daughter behind, so as not to interfere with her happiness alongside a stage-struck boy emanating from a respectable family. Typically, for comedies from this era, romance and songs have been incorporated into the narrative as much as a device by which to counterbalance the star's antics as for purely commercial reasons (since these films were largely intended for family consumption).