In het verleden heb ik vaak grapjes gemaakt over de grenzeloze (mijn woorden) genegenheid van sommige mensen voor de latere incarnaties van The Dead End Kids, maar in feite zijn dit en _GHOST ON THE LOOSE_ (1943) mijn eerste ontmoetingen met hen. Dus wat is het oordeel? Simpel: hun gelul is draaglijker als je het in kleinere doses neemt, zoals het geval was bij _DEAD END_ (1937) en _ANGELS MET DIRTY FACES_ (1938).<br />Dit is meteen vergeten materiaal en ik zie niet in hoe het in de toekomst nog van waarde kan zijn... vooral niet omdat Bela Lugosi uiteindelijk toch een goeie vent blijkt te zijn! Heeft hij zijn lesje niet geleerd met _MARK OF THE VAMPIRE_ (1935)?
I've often joked in the past about some people's boundless (my words) affection for the later incarnations of The Dead End Kids but, actually, this and GHOST ON THE LOOSE (1943) are my first encounters with them. So, what's the verdict, then? Simple: their shtick is more tolerable when taken in smaller doses as was the case in DEAD END (1937) and ANGELS WITH DIRTY FACES (1938).<br /><br />This is instantly forgettable stuff and I can't see it having much rewatchability value in the future...especially since Bela Lugosi turns out to be a good guy after all! Didn't he learn his lesson with MARK OF THE VAMPIRE (1935)?