'Tekkonkinkreet', letterlijk vertaald als gewapend beton, is een hypnotiserende ervaring die is gebaseerd op de caleidoscopische val van een aantal werkelijk schitterende tekeningen die het verhaal vertellen van twee straatschoffies die strijden met een reeks kleurrijke personages om te voorkomen dat hun stad wordt overgenomen. De film, die is afgeleid van de drie delen van de mangaserie van Taiyo Matsumoto, heeft gewoonlijk niet de gekmakende kenmerken van een overschakeling van manga naar anime, wat de film vaak tot een onplezierige ervaring kan maken als de kijker moeite heeft om het verhaal en de personages te begrijpen en daarbij de film mist. In dit geval worden eventuele vooroordelen gecamoufleerd als 'Tekkonkinkreet'. De film absorbeert de kijker vrijwel onmiddellijk in een kakofonie van animatie, geluid en, misschien verrassend, emotie.<br /><br />De oorspronkelijke mangavorm van Akkonkinkinrieps is wat bekendstaat als een'seinen'-strip, een onderdeel van het animatiegenre dat voornamelijk gericht is op mannen van tussen de achttien en de dertig, en omdat ik zelf een man van vierentwintig ben, heb ik er misschien meer van genoten dan anderen die niet tot mijn demografische groep behoren. Ogenschijnlijk is het een jongensfilm omdat de premisse is gebaseerd op gangsterfilms terwijl onze twee straatschoffies, die toepasselijk 'Zwart' en 'Wit' heten, in contact komen met een steeds escalerende reeks yakuza's terwijl ze de belachelijk sublieme 'Schatstad' proberen over te nemen. Er zit veel geweld in de film (die in mijn ogen weliswaar volkomen gerechtvaardigd is, maar ongelooflijk misleidend als je naar het brandmerk van een film van slechts 12 jaar oud kijkt) naarmate de gevechten intenser, bloediger en belangrijker worden voor het overleven van onze twee helden. Tekkonkinkreet maakt ook gebruik van een veel avant-gardistischere stijl van animatie waar we in de westerse wereld de laatste tijd steeds meer van zien als een toenemende acceptatie van dingen die buiten de 'norm' vallen, en het is zeker passend bij die stijl. Tekkonkinkreet is een geslaagde manier om iedereen die op zoek is naar hoogwaardige, met de hand getekende animatie die de eeuwig lege lopende band van herhalingen overstijgt, tevreden te stellen, maar het levert ook op dat het meer is dan een'vechtende' film.<br />De intrinsieke onderdelen van Tekkonkinkreet bewijzen dat het de boodschappen zijn die de regisseur en de oorspronkelijke schepper aan hun publiek willen overbrengen, en dat zijn twee belangrijke punten. Ten eerste hebben we de ying en yang van Zwart en Wit, dat hun coëxistentie precies dat is, dat ze elkaars spiegelbeeld zijn, dat ze in wezen twee delen van hetzelfde gat zijn en dat het je vergeven kan worden als je denkt dat iemand bij zijn geboorte een enkelvoudige entiteit heeft gesplitst om er twee te vormen. 'Zwart' is het gewiekste lid van de 'Katten', zoals ze in de stad worden genoemd, omdat hij een gewiekstheid en een sluwheid bezit die hem en de witheid in staat hebben gesteld om een hoge plaats in te nemen in de voedselketen van Schatstad. Zoals te verwachten bij kinderen die wees zijn geworden, hebben ze allemaal hun problemen, en bij Black is de indruk dat hij nog maar één slechte dag verwijderd is van totale krankzinnigheid en een zenuwinzinking, terwijl het bij 'White' erom gaat dat als hij een zenuwinzinking zou krijgen, er niet veel te breken zou zijn. White wordt als elfjarige in de film genoemd, maar vindt het duidelijk moeilijk om greep te houden op de werkelijkheid en zijn omgeving omdat zijn geestelijke leeftijd heel duidelijk minder is dan die. Maar het gaat er niet alleen om in hoeverre White op Black vertrouwt om de verraderlijke omstandigheden te overleven, maar ook in hoeverre Black op White vertrouwt, want de regisseur verdraait het gebruik van Black en White en zelfs van Goed en Kwaad als de rollen in alle opzichten worden verwisseld. Ten tweede hebben we weer een confrontatie, weer een samenkomen van twee krachten, maar deze keer is het meer op theorie gebaseerd. Schatstad is een schitterend kleurig eiland dat bezadigd midden in een rivier ligt, maar de gebouwen en de bewoners lijken ondanks al hun grandeur ongelooflijk ouderwets. Het is niet precies een tijdverdraaiing, maar het zou je vergeven kunnen worden als je dat denkt, het is een oord dat tevreden is met zijn eigen tijd, maar voor de yakuza is dat niet aanvaardbaar, omdat ze Schatstad vooruit willen brengen naar de 21e eeuw, om het landschap te vernieuwen, om er een onderneming van epische proporties van te maken. Dit tweede thema klinkt door in een angst voor het vervangen van het oude door het nieuwe, terwijl het nieuwe misschien niet zo groots is als iedereen denkt, het is een angst voor tradities die worden uitgeroeid door een machine die geen behoefte heeft aan sentiment, en dit gevoel, van beide kanten bezien, is verankerd in personages aan alle kanten van de strijd. '<br />Tekkonkinkreet is een emotioneel geladen film, die naar personages kijkt die met elkaar in interactie treden en van elkaar afhankelijk zijn <0xE2><0x80><0x93> de yens en yangs binnen de stad zelf, het samenkomen van oud en nieuw en, duidelijker, het verlangen van de mensen naar macht. De uitdrukking'mijn stad' wordt bij talrijke gelegenheden gebezigd, als individuen die allemaal proberen aanspraak te maken op het gewaardeerde terrein, maar geen van hen begrijpt echt wat de uitdrukking betekent of waarom ze het zeggen. Tekkonkinkreet is een zeer succesvolle anime, die elementen van misdaad, geweld, humor en fantasie combineert tot een cerebrale reis voor de zintuigen. Als regisseur schrijft Michael Arias dit moralistische verhaal voortreffelijk uit met een energieke stijl van regisseren die misschien iets van de beste en 'coolste' 'openbaringen' heeft. Tekkkonkinkreet is een boeiend avontuur dat genres overstijgt en stijlen vervaagt in een hete pot vol prachtige angst en dat bewijst dat het de moeite waard is om uit te kijken naar iedereen die zich laat omhullen door een wereld die nooit in zwart-wit wordt verteld.
"Tekkonkinkreet", literally translated as reinforced concrete, is an hypnotic experience set upon the kaleidoscopic drop of some truly gorgeous drawings which tells the tale of two street urchins as they do battle with an array of colourful characters in order to defend their city from being taken over. Adapted from the three volume manga series by Taiyo Matsumoto, the film doesn't usually carry the infuriating hallmarks of a manga-to-anime switch over, which can often make the film an unenjoyable experience as the viewer struggles to come to terms with the story and characters and in the process miss the film. In this instance, any preconceptions are staved as "Tekkonkinkreet" absorbs the viewer all but instantly in a cacophony of animation, sound and, perhaps surprisingly, emotion.<br /><br />Tekkonkinkreets original manga form is what is known as a "seinen" manga, which is a subset of the animated genre which targets males, usually, from between the ages of eighteen and thirty, and as a twenty-four year old male myself, I perhaps enjoyed it more than others outside my demographic bracket. Ostensibly, it is a boys film as the premise bases itself on gangster films as our two street urchin protagonists, the aptly named "Black" and "White" find themselves coming into contact with an ever escalating array of Yakuza as they try to take over the ridiculously sublime "Treasure Town". There is a great deal of violence within the film (which while in my eyes completely justifies the progression of the film is incredibly misleading when you look at the UK Film Certificate Branding of a mere 12) as the battles waged become more intense, more bloody and more important to the survival of our two heroes. Tekkonkinkreet also utilises a much more avant-garde style of animation which we are currently beginning to see more of in the western world as an increasing acceptance of things which are outside of the "norm" are filtering through, and it is certainly befitting of the style. Tekkonkinkreet successfully delivers on appeasing any and all who are looking for high quality hand drawn animation which surpasses the eternally vapid conveyor belt of repetitiveness that is Pixar, but it also delivers on being more than just a "fighting" film.<br /><br />The intrinsic parts of Tekkonkinkreet prove in being the messages the director and original creator are wishing to convey to their audiences, of which there are two major points. Firstly, we have the ying and yang nature of Black and White, how their coexistence is precisely that, how they are mirror images of each other, how in essence they are two parts of the same hole and that you could be forgiven for thinking someone spliced a singular entity at birth to form two. "Black" is the streetwise member of the "Cats", as they are known within the city, as he has a savvy and cunning which has enabled he and white to be high on the Treasure Town food chain. As expected for being orphaned children, each have their issues, and with Black it is the impression that he is only one bad day away from total insanity and mental breakdown, while with "White" the issue is if he were to have a mental breakdown it wouldn't have much to break. White is stated as being eleven within the film yet quite clearly finds it difficult keeping a grasp on reality and his surroundings as his mental age is quite obviously, less than that. However, it is not merely how much White relies on Black for survival with the treacherous confines, but it is also how much Black relies on White, as the director twists the uses of Black and White and indeed Good and Evil as roles interchange in all quarters. Secondly, we have yet again another confrontation, another coming together of two forces yet this time it is more theory based. Treasure Town is a gloriously colourful island sitting sedately in the centre of a river yet its buildings and inhabitants for all their grandeur seem incredibly outdated. Treasure Town isn't exactly a time warp but you could be forgiven for thinking so, it is a place contented in its own time, but for the Yakuza this is not acceptable as they wish to bring Treasure Town forward into the 21st Century, to update the scenery, to turn it into a money making venture of epic proportions . This second theme resonates with a fear of old replacing new, yet the new not being perhaps as grand as everyone believes it to be, it is a fear of traditions being eradicated by a machine which has no need for sentiment, and this feeling, from both points of view, is embedded within characters on all sides of the battle. <br /><br />Tekkonkinkreet is a highly charged emotional film, which looks at characters interactions and dependence on each other the yings and yangs within the city itself, the coming together of old and new and more evidently, people's desire for power. The phrase "my city" is uttered on numerous occasions as individuals all attempt to lay claim to the treasured turf, yet none truly understanding what the phrase means or why they are saying it. Tekkonkinkreet is a highly successful anime, which blends together elements of crime, violence, humour and fantasy creating a cerebral journey for the senses as director Michael Arias superbly transcribes this moralistic tale with an energetic style of directing which perhaps possesses some of the best and "coolest" "reveal" shots in recent times. Tekkkonkinkreet is an absorbing adventure which transcends genres and blurs styles in a hot pot of beautiful angst and proves itself to be worth a watch for any who allows themselves to be enveloped by a world which is never told in black and white.