Knap om te zien, maar toch typerend voor de pijnlijk conservatieve internationale films die Miramax in toenemende mate voor het Amerikaanse publiek kiest. De symboliek ligt er dik bovenop, de dialogen zijn melodramatisch en de vertolkingen zijn beledigend breed. De film past perfect bij de sentimentele buitenlandse flauwekul die de markt al sinds _Cinema Paradisio_ heeft overspoeld; dat wil zeggen, hij belichaamt een 't', de veilige, laagste Amerikaanse opvatting over wat een buitenlandse film 'hoort' te zijn. Als gevolg van Miramax' dominantie op de markt worden dynamischer internationale films die ons willen verrassen of de filmtaal op een of andere manier willen verbeteren, gemarginaliseerd en in de Verenigde Staten grotendeels onopgemerkt.
Pretty to look at, _Behind the Sun_ is nonetheless typical of the painfully conservative international films Miramax increasingly chooses to bring to U.S. audiences. Its symbolism is obvious and heavy-handed, its dialogue melodramatic, and its performances insultingly broad. It conforms perfectly to the feel-good foreign fluff that has flooded the market at least since _Cinema Paradisio_; that is, it embodies to a "t" the safe, lowest-common-denominator American conception of what a foreign film "should" be. As a result of Miramax's market dominance, more dynamic international films that seek to surprise us or advance film language in some way get marginalized, going largely unseen in the U.S.