Ik zou deze film hebben gezien, ongeacht de recensies. Scorcese heeft enkele van de belangrijkste, dramatische en bekendste verhalen van onze tijd geregisseerd, en met Nicholson, Damon, DeCaprio, Baldwin, Sheen, Walberg en de rest had hij tenminste een goede kans om een tour de force te worden. Maar het is een puinhoop, tot de grond toe afgebrand door een script dat geschreven is door dezelfde misplaatste pen van die rampenroman 'Koninkrijk der hemelen'. Slecht of niet, structuur kun je niet redden door het razende boekwerk te veel op te blazen.<br />Het is moeilijk te zeggen waarom Marty zich op dit punt in zijn carrière in nog diepere poelen van voortdurend manisch geweld en bloed moet wentelen. Misschien vindt hij het gewoon leuk. Misschien...' Misschien was de enige manier waarop hij dit cluster kon benadrukken en bij elkaar kon houden, met regelmatige, harde hersenbombardementen, want als er niet die voortdurende beng-beng-beng, beledigingen in je gezicht en klappen in je gezicht was geweest, zou het verhaal op een vuilnisbelt hebben geleken. Een amateur heeft een interessante plotlijn in elkaar gezet, maar gelukkig heb je acteurs die je kunt bekijken, een paar wrange, grappige regels en een paar scènes waarin je je kunt verkneukelen.<br />Het script is krakkemikkig, de montage en de belichting zijn vreemd en het script is op een slechte manier ongerijmd. Het bouwt nooit op. Dat is de schuld van Scorcese. Het was een grote schande om te zien dat grote acteurs zich tevreden Dus ondanks alle gekte, zijn er ook enorme kale plekken. Niemand in deze film is meer dan ééndimensionaal woedend, misschien met uitzondering van DeCaprio. Toch kon ik niet begrijpen waarom Leo tijdens deze film niet ontplofte; hij lijkt eerst overspannen en onder invloed van verdovende middelen, maar verandert dan in een razende psychopaat. Ik voelde me bezeten toen ik 2 uur lang naar zijn waanzinnige ogen en malende kaken keek.<br />Ik geef het een '3' - er is genoeg goed geweld om je na een verdovende week op je werk gestompt te voelen.
I'd have seen this film regardless of the reviews. Scorcese has directed some of the most significant, dramatic and best-told stories of our time, and with Nicholson, Damon, DeCaprio, Baldwin, Sheen, Walberg and the rest, it at least had a solid chance to be a tour de force. It's a mess, though, dragged down to lousy by a screenplay written by the same misguided pen of that disaster-bore-embarrassment "Kingdom Of Heaven". Bad or no structure can't be saved by over-cranking the ragefest volume.<br /><br />It's hard to say why Marty needs to wallow in even deeper pools of perpetual manic violence and blood at this point in his career. Maybe he still just likes it. Maybe he's feeling like we need to take some people out. Maybe the only way he could punctuate and hold together this cluster was with regular, loud, brain blasting, because if it weren't for the continuous bang-bang-blast, in-your-face-insults and face-punch scenes the story would've resembled a garbage pile. An interesting plot line was strung together by an amateur, though fortunately you've got watchable actors, some wry funny lines and a few outrage scenes that pop.<br /><br />The screenplay's choppy, the edits and lighting choices are weird, and the script's incongruent in a bad way. It never builds a tempo. That's Scorcese's fault. It was a great shame to see great actors content with accepting performance mania in lieu of characters. So in spite of all the odd-crazy, there're also huge bald spots. Nobody in this film goes beyond one-dimensionally anger-crazed, with the possible exception of DeCaprio. Still, I couldn't understand how Leo didn't explode during this film; he goes from appearing over-stressed and over-drugged to rage-psycho. I felt possessed to snort Ajax watching his crazed eyes and jaw grinding for 2 hours.<br /><br />I give it a '3' -- there's enough good violence to feel punched up after a numbing week at work.