Dit was een van de laatste filmrollen van Joan Crawford als de Glamour Queen, voordat ze begon met horrorfilms en tv-optredens, en dit deel is een overgangsfase, want ze speelt een legendarische schoonheid, pathologisch in haar manipulaties van de mensen om haar heen. Ondanks de enorme wenkbrauwen uit de jaren vijftig die Joan, Audrey Hepburn, Kim Novak en anderen in die tijd hadden, en het vreemde, hartvormige kapsel, blijft Joan zowel een schoonheid als een werkelijk fascinerende en zeer getalenteerde actrice. Dit was nadat Joan POSES EDITED had gedaan en had bewezen dat ze zowel onderkoeld als op volle kracht kon spelen. Hier speelt ze een vrouw die zo ontzettend oneerlijk is dat ze niet overtuigend is in elke emotie, terwijl we niet eens weten of ze zelf wel iets van dit alles gelooft. De echte uitblinker in deze film is Barry Sullivan als Joans lichamelijk en emotioneel beschadigde echtgenoot. Hij is volkomen geloofwaardig in een rol in een achtbaan. Het prototype van de sexy, beschadigde man.<br />De film zelf is middelmatig, het script is voorspelbaar, en het grootste mysterie (hoe hij aan zijn littekens is gekomen) wordt nooit onthuld, alleen gesuggereerd. Ondanks Joans titelpersonage en haar garderobe van Jean-Louis, is dit echt een ensemblefilm, en iedereen levert goed werk in deze zuidelijke gothic-keuken. De'stads- en plattelandsscène' voelt zowel opzichtig groots als een beetje te krap en klein aan, en dat is een goede manier om het hele gebeuren te beschrijven.
This was one of Joan Crawford's last Glamour Queen movie roles, before she started doing horror films and TV, and this part itself is transitional, as she plays a legendary beauty, pathological in her manipulations of the people around her. Despite the huge 1950s eyebrows that could be seen on Joan, Audrey Hepburn, Kim Novak, and others during this period, and the weird heart shaped hairdo, Joan remains both a beauty and a really compelling and totally invested actress. This was after Joan did POSSESSED and proved she could both underplay and play full tilt. Here she plays a woman so deeply dishonest that she is unconvincing in every emotion  we don't even know if she believes any of this herself.<br /><br />The real stand out performance of this film is Barry Sullivan as Joan's physically and emotionally scarred husband. He is completely believable in a roller coaster role. The prototype of the sexy damaged man.<br /><br />The film itself is average, the script is soap opera predictable, and the biggest mystery (how he got scar) is never revealed, only hinted at. Despite Joan's title character and her entrance-making Jean Louis wardrobe, this really is an ensemble piece, and everyone does a good solid job in this Southern Gothic potboiler. The "town and country" set of this film feels both ostentatiously grand and a little too cramped and small, and that is a good way of describing the whole thing.