Met edelmoedigheid en geduld zou je deze film kunnen waarderen. Maar de keuze van de regisseur om de film in tweeën te splitsen is een overweldigende fout die al het andere dat hij probeert te doen in de weg staat. Het wordt irritant, net als het ontvangen van tekst die helemaal onderstreept en in hoofdletters is: niet alles is even belangrijk, en de beelden aan de ene kant van het scherm dragen niet voortdurend op een significante manier bij aan wat er aan de andere kant gebeurt, en vergroten onze greep op het geheel niet. Dus blijven we met spijt achter met een saaie en pretentieuze verwaandheid van het soort dat op de filmacademie had moeten uitgroeien. Rodrigo Bellott is in de verste verte geen Peter Greenaway die de perspectiefverhoudingen en splitscreens zo kan manipuleren dat ze een diep dramatisch effect krijgen, en zo effectieve, goed gestructureerde eenheden kan creëren (zoals _The Pillow Book_, een film die alleen recht wordt gedaan op een bioscoopscherm waar de verschillende perspectiefverhoudingen die door de hele film heen voorkomen kunnen worden getoond... dvd's kunnen dat niet).<br />Volgende keer beter... en ik hoop echt dat er een volgende keer komt voor meneer Bellott. Als je jezelf dwingt om zijn ongelukkige esthetische keuze te negeren (en dat is moeilijk, want je kunt het niet vermijden voor die hele verrekte film) besef je dat meneer Bellott misschien inderdaad iets waardevols te zeggen heeft. Ik wil dat hij het nog eens probeert, bij voorkeur met een sterke, ervaren maar gevoelige producent aan zijn zijde.
With generosity and patience one could appreciate this movie. However, the director's choice of using split screens throughout is an overwhelming mistake that gets in the way of everything else he is trying to do. It becomes annoying, like receiving text totally underlined and in capital letters: not everything is equally important nor do the images on one side of the screen contribute continuously in any significant way to what happens on the other side nor enhance our grasp of the whole. So, we are regretfully left with a boring and pretentious conceit of the sort that should have been outgrown in film school. Rodrigo Bellott is nowhere near being a Peter Greenaway who can manipulate aspect ratios and split screens to profound dramatic effect, thereby creating effective, well-structured wholes (e.g. The Pillow Book, a film only done full justice on a theatre screen where the diverse aspect ratios which occur throughout the film can be shown.... DVD's can't do it).<br /><br />Better luck next time.... and I truly hope there is a next time for Mr. Bellott. Forcing oneself to ignore his unfortunate aesthetic choice (and this is hard, for there is no avoiding it for the whole frigging movie) one realizes that Mr. Bellott may indeed have something worthwhile to say. I wish him to try again, preferably with a strong, experienced but sensitive producer at his side.