Gremlins profiteert een beetje van het feit dat ik ermee ben opgegroeid, maar ik hield vooral van het vervolg en sindsdien heb ik me gerealiseerd dat het origineel beter is. Het is een schuldig genoegen, maar een goed geschoten, goed verteld verhaal, dat deels te danken is aan een klassieke setting en een effectief verhaal van Hoyt Axton.<br />Gremlins is een zwarte komedie die af en toe grappig is. Maar het verhaal is op zich al een geïnspireerde mythologie. Een jongeman (Zach Galligan) krijgt een schattig maar onbekend wezen dat Gizmo heet en zich vermenigvuldigt, en nadat de nieuwe wezens (mogwai) na middernacht eten, worden het monsters. Levende, onderhoudende monsters <0xE2><0x80><0x93> die in de geest van een veteraan uit de Tweede Wereldoorlog (Dick Miller) verbonden zijn met de legendarische gremlins. In één gedenkwaardige scène zijn ze ook verbonden met de volkslegende dat huisdieren in magnetrons worden opgeblazen <0xE2><0x80><0x93> deze film raakte beslist een snaar door gebruik te maken van de populaire mythologie. Terwijl de gremlins genieten van de verwoesting die ze aanrichten, met een barscène als hoogtepunt van de film, slaagt het origineel erin een eenvoudiger product te zijn dan het vervolg, en minder is meer. Bovendien heeft het origineel de paradoxale verschrikking van Kerstmis, die het vervolg mist. Met zijn schattige en redelijke poppenkast en redelijke optredens blijft Gremlins een leuke afleiding.
Gremlins benefits a little from the fact that I grew up with it, but mostly I liked the sequel and since then I've realized the original is better. It's a guilty pleasure, but a well-shot, well-told one, owing partly to a classic setting and effective narration by Hoyt Axton.<br /><br />Gremlins is a black comedy and scores some laughs. However, its story is an inspired mythology in its own right. A young man (Zach Galligan) receives a cute but unknown creature named Gizmo who multiplies, and after the new creatures (mogwai) eat after midnight, they become monsters. Lively, entertaining monsters- connected to the legendary gremlins in the mind of a veteran of World War II (Dick Miller). In one memorable sequence, they are also connected with the urban legend of pets being blown up in microwaves- this movie definitely struck a chord by borrowing from popular mythology. While the gremlins are shown enjoying the destruction they cause, with a bar scene being a highlight of the movie, the original manages to be a simpler product than its sequel, and less is more. Additionally, the original has the paradox of horror on Christmas, which the sequel misses. With cute and passable puppetry and passable performances, Gremlins remains a nice distraction.