De grote Alec Guinness levert een van zijn gebruikelijke schitterende prestaties in deze lichtgewicht komedie, die draait om een typisch maffe Ealing-opportuniteit: de zeeman die niet naar zee kan gaan om een pier te kopen en als een schip te laten varen. De beginscènes, met een montage van Guinness die zijn voorouders door de eeuwen heen op zee laat spelen, zijn de gebruikelijke malle, slapstick-grappen, en de heldendaden van onze held om zijn'schip' aan de praat te krijgen, de corrupte plaatselijke gemeenteraad op een afstand te houden en zich in het algemeen te amuseren zijn hartverwarmend en kunnen niet nalaten een glimlach op te roepen. Eén scène, waarin hij probeert een danszaal te runnen aan het eind van de pier en vrolijk op de dansvloer staat te pronken met zijn spullen met een of ander plaatselijk stuk als de autoriteiten komen klagen, is bijzonder gedenkwaardig, al was het alleen maar vanwege de waanzinnige grijns op Guinness' gezicht terwijl hij staat te springen. Zonder de diepere satirische ondertoon of de rijkdom aan echt hilarische momenten en personages die de ware klassieken van Ealing kracht bijzetten, is dit niettemin een uiterst plezierige kleine film, met de gebruikelijke rolbezetting van vaag bekende gezichten (kijk uit voor een vrij jonge Donald Pleasence in een vroege scène). Niet briljant, maar leuk.
The great Alec Guinness gives one of his usual fine performance in this lightweight comedy, wrapped around a typically wacky Ealing conceit - the sailor who can't go to sea buying a pier and running it like a ship. The early set-up sequences, featuring a montage of Guinness playing his ancestors at sea through the ages, are the usual silly, slapstick fun, and our hero's exploits getting his 'ship' up and running, fending off the crooked local council, and generally having a good time are heartwarming and cannot fail to raise a smile. One sequence, where he tries to run a dance hall at the end of the pier and is merrily strutting his stuff on the dancefloor with some local hottie when the authorities arrive to complain, is particularly memorable if only for the mad grin on Guinness' face as he boogies. Lacking the deeper satirical bite or wealth of really hilarious moments and characters powering the true classics of Ealing, this is nevertheless a thoroughly enjoyable little film, featuring the standard role-call of vaguely familiar faces (watch out for a youngish Donald Pleasence in an early scene). Not brilliant, but fun.