Dit is in elk opzicht een lelijke film. Verhaal en karakter, uitvoering en uitvoering worden allemaal onplezierig uitgebeeld in een film die van begin tot eind loodzwaar blijft.<br />Hij begint abrupt met Alan Conway, een alcoholist, een op modegebied uitgedaagde homo, die de identiteit aanneemt van de buitengewoon beroemde maar teruggetrokken regisseur Stanley Kubrick. Deze maskerade slaagt erin drank, toegang, geld en seks te krijgen van met ontzag vervulde vreemden. Hij heeft geluk dat hij het grootste deel van de tijd niet wordt ontmaskerd omdat hij weinig onderzoek heeft gedaan om zijn bedrog te plegen en in één geval wordt hij ontmaskerd als hij de eer opeist voor een film waarvan de meeste mensen weten dat hij hem niet gemaakt heeft.<br />Als de losbandige Conway is John Malkovich te beïnvloed om effectief te zijn. Zijn over de top vlammende vertoning grenst aan een misselijk makend stereotype. Het is alsof hij een schandalig homoseksueel is die John Malkovich is.<br />De enige eenzame verwaandheid die in deze film een schijn van geestigheid vertoont, is het gebruik van Kubricks beroemde partituren om Conway op zijn reis te vergezellen. Het is leuk, een ogenblik van lichte parodie dat snel begraven wordt onder de gemene, bezielde handelingen van de hoofdrol en de ellende van zijn machteloze slachtoffers, waardoor dit zalvende werk doordrenkt wordt.
This is an ugly little film in every respect. Story and character, execution and performance are all unpleasantly displayed in a film that remains leaden from start to finish.<br /><br />It opens abruptly with Alan Conway, an alcoholic, fashion challenged gay man assuming the identity of uber famous but reclusive director Stanley Kubrick. This masquerade manages to induce drink, entry, money and sex from awestruck strangers. He's fortunate most of the time not to be exposed since he's done little research to pull off his deceptions and in one instance is unmasked when he accepts credit for a film most people know he didn't make.<br /><br />As the dissolute Conway, John Malkovich is too affected to be effective. His over the top flaming performance borders on a nauseating stereotype. It's as if he is an outrageously gay man being John Malkovich.<br /><br />The one lone conceit that shows a semblance of some wit in this film is the utilization of Kubrick's famous scores to accompany Conway on his journey. It's fun, a moment of light parody that is quickly buried under the mean spirited actions of the lead and misery of his powerless victims that permeates this unctuous work.