Na de opbeurende openingsscène wordt Enduring Love een vreemde mengeling van Claude Chabrol en Adrian Lyne (Fatal Attraction). Niet dat het vreemde ervan iets negatiefs is, het lijkt gewoon een film met veel trucs in zijn mouw, maar zonder een coherente regisseursidentiteit. De regisseur Roger Mitchell heeft een film gemaakt die veel andere films na-aapt, maar niet zijn eigen stijl, dus het lijkt erop dat dit een regisseur is die op zoek is naar zijn eigen visie. Afgezien van de stijlvolle kritieken is Enduring Love een heel goede film met uitstekende rollen van Daniel Craig en Rhys Ifans als opgejaagde en jager, of om preciezer te zijn: als gestalkt en gestalkt. Samantha Mortons rol als het lijdende vriendinnetje van Craigs Joe is echter een teleurstelling. Haar rol is vastgelegd en Morton doet haar uiterste best met het lege doek dat haar is gegeven.<br />Ik zou deze film commerciële kunst noemen, omdat hij genoeg aantrekkingskracht en intellectuele scherpte heeft om meerdere bezichtigingen waard te zijn. De kern van deze film is het idee van eeuwige liefde, in de spirituele en materiële wereld. Jed van Ifans vertegenwoordigt een combinatie van de spirituele en materiële dimensies van de liefde, zij het ontsierd door psychotische neigingen, terwijl die van Joe een cynische ontkenning van de Aangezien elk personage geobsedeerd is door afdwalen, is de film ook een verkenning van hoe normale of krankzinnige liefdes ons doen voelen. Terwijl Jed een overmaat aan liefde voelt die Claire niet aan Joe kan uitdrukken, en Joe niet in staat is Jeds avances af te slaan, vragen we ons af of Jed wel van Claire houdt.<br />We zien geen enkele kus tussen dit stel, en toch is Jed vervuld van een onbeheersbare passie. En hoewel Joe hierdoor perplex staat, wordt hij meegezogen in Jeds verlokkende web, waarvan de essentie het knusse vernisje van heteroseksuele normaliteit dat Joe vanzelfsprekend vindt, vernietigt. Dus Joe is homoseksueel? Heeft Jed Joe's ontkenning van zijn eigen homoseksualiteit in gang gezet? Deze vragen worden niet beantwoord door de film, maar je voelt wel dat Mitchells dubbelzinnige benadering van Joe's foltering wijst op iets veel ingewikkelders.<br /><0x3E><0x3E> _Enduring Love_ klinkt meestal op de juiste tonen, inclusief het handige gebruik van muziek die aan de partituur van _ Lemming_ en _Swimming Pool_ doet denken. Sommigen hebben geklaagd dat de muziek opdringerig is, maar ik heb het gevoel dat hij veel scènes versterkt en een verontrustende, en soms onverwachte sfeer creëert.
After the exhilarating opening scene, Enduring Love becomes a strange mixture of Claude Chabrol and Adrian Lyne (Fatal Attraction); not that its strangeness is something negative, it just seems this is a film with many tricks up its sleeve but without a coherent directorial identity. Director Roger Mitchell has fashioned a film that apes many others but not his own style, so it seems this is a director in search of his own vision. Stylistic gripes aside, Enduring Love is a very good film with excellent performances by Daniel Craig and Rhys Ifans as hunted and hunter, or to be more precise stalked and stalker. Samantha Morton's role as the suffering girlfriend to Craig's Joe is a disappointment though. Her role is underwritten and Morton does the best she can with the blank canvas she was given.<br /><br />I would call this film commercial art house because it has enough mainstream appeal and intellectual rigour to merit multiple viewings. At the heart of this film is the notion of eternal love, in the spiritual and material realms. Ifans's Jed represents a combination of the spiritual and the material dimensions of love, albeit marred by psychotic urges, whereas Joe's is a cynical disavowal of domestic love. Joe's cynicism about the meaning of love is targeted throughout the film, and it seems his inability to express emotion is what binds him in the cul de sac of Jed's obsession. Since each character is obsessional to varying digress, the film is also an exploration of how sane or insane loves makes us feel. While Jed feels an excess of love that Claire cannot express to Joe, Joe's failure to deal with Jed's advances, leads us to question Jed's love for Claire.<br /><br />We do not see a single kiss between this couple, yet Jed is bristling with passion that is uncontrollable. And even though Joe is perplexed by this, he is drawn into Jed's tantalising web, the essence of which destroys the cosy veneer of heterosexual normalcy Joe takes for granted. So is Joe gay? Did Jed trigger Joe's denial of his own homosexuality? These questions are not answered by the film, but you sense Mitchell's ambiguous approach to expressing Joe's torment might suggest something far more complex.<br /><br />Enduring Love hits the right notes most of the time, including the deft use of music which recalls the score of Lemming and at times Swimming Pool. Some have complained the music is obtrusive, but I feel it enhances many scenes and creates a troubling, and at times unexpected atmosphere.