Over onbekwaamheid gesproken (onder andere), dit zogenaamde eerbetoon aan een echt eskader uit de Tweede Wereldoorlog houdt zo'n beetje elk denkbaar cliché in stand, en steelt bovendien doeltreffend elementen uit bijna elke luchtvaartfilm die ooit is gemaakt, waaronder Blue Max, de Dawn Patrol, Dark Blue World, de Tuskegee Airmen, en zelfs die eeuwenoude stille film uit 1927, _WINGS_. Verder weerspiegelen de gevechtsscènes de meest smakeloze elementen van propagandaoorlogsfilms, culminerend in de eindeloze rijen grauwende schurken, de juichende menigte op de grond beneden terwijl onze helden de beschietende moffen onderscheppen om de zaak te redden, en zelfs een ware race tegen de spreekwoordelijke klok om een Duits luchtschip te vernietigen voordat het zogenaamd heel Parijs'vernietigt'. En wat betreft de verschillende manieren waarop deze film zijn overduidelijke gebrek aan bekwaamheid voor historische en technische accuraatheid toont, zal ik de manieren tellen.<br />Om te beginnen, laten we de talloze manieren bekijken waarop de op het scherm vliegende vliegtuigen herhaaldelijk de wetten van de fysica tarten. Toegegeven, sommige recensenten hebben gewezen op het parttime beroep van Tony Bill als stuntvlieger, wat in wezen zijn interpretaties van de Eerste Wereldoorlog-gevechten in gevaar lijkt te brengen, aangezien hij zijn beeld van de eerste-wereldoorlogstrijders lijkt te hebben afgeleid uit het feit dat hij te veel uren in Pitts Special heeft doorgebracht in plaats van Om te beginnen vertonen de vliegtuigen twee keer zo hoge snelheden als de werkelijke prestatievermogens van gevechtsvliegtuigen uit de Eerste Wereldoorlog, wat culmineert in een massa fysieke onwaarschijnlijkheden als overdreven efficiënte klimeigenschappen, alsof ze ontstaan zijn bij afwezigheid van een hindernis, manoeuvres op laag niveau die het vliegtuig onveranderlijk zouden hebben vertraagd of een aanzienlijke schade aan de vleugels zouden hebben toegebracht, om nog maar te zwijgen van het feit dat deze tweedekkers en driedekkers fenomenale snelheden laten zien die geen enkel vliegtuig met veel vleugels op deze planeet ooit zou kunnen evenaren. Kennelijk geeft Tony Bill een accurate voorstelling van driedimensionale ruimte, maar niet van de feitelijke prestatievermogens van gevechtsvliegtuigen uit de Eerste Wereldoorlog.<br />Bovendien weerspiegelt de opvallende affiniteit van de film met historische onnauwkeurigheid de aanwezigheid van talloze vliegtuigen die nooit hebben bestaan tijdens de Escardrille's. s 1916-avonturen, waaronder de SE.5, Handley Page 400, Gotha IV, en natuurlijk de Fokker Dr. 1-driedekker, wat me weer brengt bij een andere kwestie die me de stuipen op het lijf jaagt, en die culmineert in een van de meest triviale misvattingen over de luchtvaart in de Eerste Wereldoorlog. Waar het op neerkomt, is dat de bovengenoemde voorstelling voortkomt uit een kinderlijke opvatting dat de Duitse luchtvaart in de Eerste Wereldoorlog automatisch wordt geassocieerd met talloze formaties van roodgejaste driedekkers, alsof de Duitsers er op de een of andere manier in zijn geslaagd eindeloze klonen van Von Richtofen in stand te houden, om nog maar te zwijgen van het feit dat de Fokker Dr. 1 uiteindelijk in onbetekenende aantallen werd geproduceerd, met als hoogtepunt een productie van slechts 160 exemplaren. In feite vocht de Lafayette Escabdrille het grootste deel van zijn strijd tegen verouderde Fokker E.III Eindeckers en tweezits Albatross en Aviatik waarnemingsverkenners. De superieure uitrusting van de Amercans werd vaak tenietgedaan door hun overduidelijke gebrek aan ervaring.<br />En nog iets: de gemiddelde levensverwachting van een piloot uit de Eerste Wereldoorlog is in feite beperkt tot één week, in tegenstelling tot de optimistische voorspelling van 3 tot 6 in de film. Bovendien moet iemand de scenaristen eraan herinneren dat ze de deugden van Duitse vliegtuigen nooit moeten benadrukken door de aanwezigheid van alle krachtige motoren te noemen, aangezien de snelheden van de paardenkrachten die de Duitsers wisten te ontwikkelen aanzienlijk achterbleven bij die van hun geallieerde tegenhangers. Bovendien was het piloten inderdaad NIET toegestaan om hun eigen persoonlijke insignes te gebruiken, aangezien piloten, in tegenstelling tot de Tweede Wereldoorlog, zelden individuele vliegtuigen toegewezen kregen en vaak hun formaties verspreidden over de beschikbare typen en hun vliegtuigen onder elkaar verdeelden. Bovendien is er, zoals afgebeeld in de slotscène, eenvoudigweg niet zoiets als het weer bij elkaar komen van de formatie in het geval van een eindresultaat van een luchtgevecht, aangezien vliegtuigen vaak langdurig veldslagen uitvochten, zich mijlenver van elkaar verwijderden en op die manier iedere piloot belastten met de last van het gebruiken van herkenningspunten en navigatievaardigheden als het enige middel om op individuele basis de weg naar huis te vinden.<br />Terugkeren naar de film. De enige verdienste van de film is dat de verschillende aspecten waarin de Flyboys een beeld proberen te schetsen van oorlogsschade, in combinatie met het gedrag van wegvliegende vleugels en brandende motoren, een nauwkeuriger beeld geven dan de rest van de film. Maar gezien de al te gedetailleerde opbouw van dergelijke scènes door een overmatig gebruik van Green Screen-technici in combinatie met een overdaad aan CGI, doet de algehele indruk van de film denken aan, zoals een recensent het uitdrukte, 'het spelen van een echt gaaf videospelletje', in tegenstelling tot het geven van een echt 'in de cockpit'-gevoel voor het besturen van dergelijke broze machinaties. Maar het meest aanstootgevend is wel de nodeloze manier waarop de film het hele spektakel in een fantasievol glamourkostuum giet, terwijl hij ondertussen de schijn wekt van historische en fysieke nauwkeurigheid.<br /><br />In alle eerlijkheid zou ik Tony Bill misschien nog een extra beentje moeten lichten door het beste moment van de hele film te noemen, waarin de ingewanden van die kwebbelende christelijke fanaticus over zijn hele instrumentenpaneel spetteren.<br />Uiteindelijk lijkt de foto aan het eind van de feitelijke leden van het Lafayette Escadrille een wrede grap, alsof het voorafgaande spektakel van de stripachtige ontsnapping op de een of andere manier culmineert in een authentiek eerbetoon aan het eskader in kwestie. Als je de schrale spaarzaamheid van de één-op-een-wereldoorlog-gerelateerde luchtvaartfilms in aanmerking neemt, hoef je geen genie te zijn om deze onderneming te brandmerken als verreweg de slechtste die ooit is bedacht.<br />Voor een informatiever en productiever kijkgenot kan ik vrijwel elke andere luchtvaartfilm op de markt aanbevelen, van de echte klassieken als 'Blue Max' en 'Aces High' tot een paar van de lauwwarme pogingen van 'Ace of Aces' en 'Von Richtofen and Brown'.
Talk about ineptitude (among other things), this supposed homage to an actual WWI squadron perpetuates just about every conceivable cliché imaginable, furthermore effectively stealing elements from nearly every aviation flick ever devised, including Blue Max, the Dawn Patrol, Dark Blue World, the Tuskegee Airmen, and even that age-old silent flick from 1927, WINGS. Furtherome, the battle scenes themselves reflect the most cheesy elements of propaganda war flicks, culminating in the endless ranks of snarling villains, the cheering crowds on the ground below as our heroes intercept the strafing Huns to save the day, and even a veritable race against the proverbial clock to destroy a German airship before it supposedly "obliviates" the entirety of Paris.<br /><br />And as of the various manners in which this film blatantly exhibits its readily apparent lack of prowess for historical and technical accuracies, let me count the ways.<br /><br />For starters, let's consider the countless manners in which the on-screen aircraft repeatedly defy the laws physics. Admittedly, some reviewers have pointed out Tony Bill's part-time profession as an aerobatic pilot, which in essence appears to compromised his interpretations of World War I combat, as he seems to have derived his perception of first world war fighters from having logged too many hours in Pitts Special as opposed to having derived genuine insight into the performance capabilities and limitations of such elaborate contusions of fabric and wood. For one thing, the aircraft exhibit speeds twice in excess of the actual performance capabilities of World War I fighters, culminating in a host of physical implausibilities as overly efficient climbing characteristics as if instigated in the absence of a stall barrier, low-level maneuvers that would have invariably either stalled the aircraft or resulted in considerable wing shear, not to mention that these biplanes and Triplanes exhibit phenomenal roll-rates which no multi-winged aircraft on the planet could possibly emulate. Evidently, Tony Bill exhibits an accurate conception of three dimensional space, but not of the actual performance characteristics of World War One aircraft.<br /><br />Furthermore, the movie's glaring affinity for historical inaccuracy reflects the presence of numerous aircraft that never existed during the Escardrille's 1916 escapades, including the SE.5, Handley Page 400, Gotha IV, and of course the Fokker Dr. 1 Triplane, which brings me to another issue that drives me out of my mind, culminating in one of the most trivial misconceptions about World War I aviation. Bottom line, the above depiction stems from a childish conception that by default associates World War One German aviation with countless formations of red-coated Triplanes, as if the Germans had somehow managed to perpetuate endless clones of Von Richtofen, to say nothing about the fact that the Fokker Dr. 1 was ultimately produced in insignificant numbers, culminating in an actual production run of only 160 examples.<br /><br />In fact, the Lafayette Escabdrille fought the majority of its pitched-battles against outmoded Fokker E.III Eindeckers and two-seat Albatross and Aviatik observation scouts, the superior equipment of the Amercans frequently offset by their readily apparent lack of experience.<br /><br />And another thing, the average life expectancy of a World War I pilot is actually confined to the space of a single week, unlike the film's more optimistic projection of 3 to 6. Furthermore, somebody should remind the screenwriters never to emphasizes the virtues of German aircraft by citing the presence of all powerful engines, as the rates of horsepower which the Germans managed to conceive lagged considerably behind that of their allied counterparts.<br /><br />Furthermore, pilots were indeed NOT permitted to instill their own personal insignias, considering that, unlike World War II, pilots were rarely assigned individual aircraft, often dispersing their ranks among the types available and typically sharing planes out amongst each other. Furthermore, as depicted within the closing scene, there is simply no such thing as rejoining one's formation in the event of finalizing an aerial skirmish, as aircraft frequently fought pitched battles at length, scattering miles away from each other, thus relaying each pilot with the burden of utilizing landmarks and navigations skills as the sole means for finding their way home on an individual basis.<br /><br />Reverting to the film's one and only redeeming feature, the various aspects in which the Flyboys attempts to model battle damage in conjunction with the various behaviors of shedding wings and burning engines bear a more accurate depiction than the remainder of the film. However, given the all too elaborate staging of such sequences through an over use of Green Screen techninques in conjunction with an overabundance of CGI effectively renders the overall appearance as reminiscent of, as one reviewer stated, "playing a really cool video game" as opposed to providing a genuine "in the cockpit" sensation for piloting such frail machinations.<br /><br />Most offensive, however, is the gratuitous manner in which the movie concocts the entire spectacle within a fanciful dressing of glamour, all the while pedaling it's pretensions for historical and physical accuracy.<br /><br />In all fairness, perhaps I should lend Tony Bill an additional bone by citing the best moment of the entire movie, in which the guts of that blabbering Christian fanatic splatters the entirety of his instrument panel.<br /><br />Ultimately, the photograph at the end of the actual members of the Lafayette Escadrille seems like a cruel joke, as if the preceding spectacle of cartoonish escapism somehow culminates in an authentic tribute to the squadron in question.<br /><br />Considering the shear sparsity of world war one related aviation flicks, it doesn't take a genius to brand this endeavor as by far the worst ever conceived.<br /><br />For more informative and productive viewing, I can suggest virtually every other aviation flick on the market, from the veritable classics like "Blue Max" and "Aces High" , to some of the more lukewarm efforts of "Ace of Aces" and "Von Richtofen and Brown".