Tegen het eind van de periode waarin Japan door Amerikaanse troepen werd bezet, nam Kurosawa een typisch Amerikaans genre op zich, de film noir. In Stray Dog weeft hij een verhaal dat deels een whodunit en deels een sociaal drama is. Kurosawa ontwikkelt zijn stijl verder in wat het begin was van zijn grootste werkterrein, geholpen door een ander groots optreden van de hoofdrolspeler Toshiro Mifune, die zijn rol in de eerdere Dronken Engel overtreft.<br />Ik krijg het gevoel dat Kurosawa in deze film de vinger precies op de zere plek van het naoorlogse Japan legde, zoals hij ook probeerde in de film Dronken Engel (1948). Mifune's detective en zijn tegenspeler, Ko Kimura's misdadiger, zijn niet zomaar typische voorbeelden van Japans werk.' In de après guerre-generatie zijn ze ook symbolisch voor de tegenstrijdige gevoelens die de verslagen Japanse natie koestert. Aan de ene kant voelt rechercheur Murakami zich schuldig en verantwoordelijk over het verlies van zijn pistool, en aan de andere kant voelt hij de blinde woede van Yusa en het gevoel dat hij onrecht is aangedaan. Nog een veelzeggende verwijzing naar de impact van de oorlog komt wanneer Murakami te horen krijgt dat hij zich als een arme sloeber moet kleden en vervolgens een sjofel soldatenuniform aantrekt.<br />Hoewel er minder warmte en meer tragedie in dit beeld schuilgaan, toont Kurosawa dezelfde gevoeligheid en tederheid die hij in _Dronken Engel_ tentoonspreidde. In de scène waarin Murakami en Sato de plaats van de tweede beroving bezoeken, wordt het gevoel van tragedie schitterend verwoord door een reeks foto's waarop het huis en de tuin leeg zijn, terwijl we buren tegen elkaar horen fluisteren over wat er is gebeurd. Ook zijn de personages, wat ongebruikelijk is voor een film noir (maar min of meer de regel voor het vroege Kurosawa), echt sympathiek. Er is een grote warmte in de relatie tussen de jongere en oudere rechercheurs, en de aardsheid en brutaliteit van de kleine criminelen die hier en daar in de film opduiken, zijn bijna charmant.<br />Kurosawa zelf deed de film af als 'te technisch' met 'geen enkele gedachte erin'. In het eerste halfuur van de film hebben in het bijzonder critici de lang uitgesponnen zoekscènes bekritiseerd. Hoewel ik het ermee eens ben dat ze misschien een beetje te lang zijn, zijn ze niet alleen Kurosawa's kans om een aantal visuele stijlen te tonen, maar ook alle beelden en geluiden van de stad, in een bijna neorealistische stijl. Bovendien lijkt de ogenschijnlijke doelloosheid van dit deel van de film aan te sluiten bij Murakami's knoeierige onhandigheid in de eerste stadia van zijn onderzoek. In feite komen de samenhang van de plot en het geijsbeer in hetzelfde tempo samen als het onderzoek van de rechercheurs. Het laatste halfuur is ongelooflijk strak en gespannen.<br />'Kurosawa' De kinetische aanpak van Kurosawa voor de compositie van de shots begint hier echt door te sijpelen, met snorrende bureauventilatoren, draaiende gokkasten en opbollende vitrages die de bewegende elementen in het beeld houden, zelfs als de acteurs stilzitten. Hij begint ook regelmatig horizontale vegen te maken, waarbij de richting van de vegen overeenkomt met de bewegingsrichting op het scherm.<br />Het is moeilijk om lang over _Stray Dog_ te praten zonder over het weer te beginnen. Kurosawa heeft duidelijk goed opgelet en zijn acteurs ook, om er zeker van te zijn dat elk shot een verwijzing naar de smoorhete hitte bevatte. De hittegolf neemt toe tot de laatste avond van het onderzoek, als hij omslaat in een storm. Het gebruik van het weer is misschien iets opvallender dan op zijn latere films, maar het vormde wel een cruciaal Kurosawa-motief.<br />Stray Dog is een heel behoorlijke vroege Kurosawa-film, ondanks zijn eigen bedenkingen. Het is ook een degelijke film noir die, hoewel vaak heel donker en negatief, de trend in evenwicht houdt door over het geheel genomen opbeurend te zijn en je een tevreden gevoel te geven, hoewel sommigen zouden kunnen zeggen dat dat niet betekent dat het geen film noir is. Hoe dan ook, het is beslist een fantastische film.
Towards the end of the period of Japan's occupation by US forces, Kurosawa took on a typically American genre, the film noir. In Stray Dog he weaves a tale that is part whodunit and part social drama. Kurosawa further develops his style in what was the beginning of his greatest area, aided by another great performance from leading man Toshiro Mifune that tops his part in the earlier Drunken Angel.<br /><br />I get the feeling Kurosawa really put his finger on the pulse of post-war Japan in this picture  as he tried to do but just fell short in Drunken Angel (1948). Mifune's detective character and his opposite number, Ko Kimura's criminal are not just typical examples of Japan's après guerre generation, they are also symbolic of the conflicting feelings prevalent in the defeated Japanese nation. On the one hand there is the guilt and responsibility detective Murakami feels over losing his gun, and opposite that the unhinged Yusa's blind anger and sense of injustice. Another telling reference to the impact of the war comes when Murakami is told to dress as a down-and-out, and subsequently puts on a shabby soldier's uniform.<br /><br />Although there is less warmth and more tragedy to this picture, Kurosawa demonstrates the same kind of sensitivity and tenderness he showed in Drunken Angel. In the scene where Murakami and Sato visit the scene of the second robbery, the sense of tragedy is brilliantly conveyed with a series of shots showing the house and garden empty, while we overhear neighbours whispering to each other about what has gone on. Also, unusually for a film noir (but more or less the rule for early Kurosawa) the characters are really likable. There is a great warmth in the relationship between the younger and older detectives, and the earthy, cheekiness of the petty criminals that pop up here and there in the film is almost charming.<br /><br />Kurosawa himself dismissed the film as being "too technical" with "not one single thought in it". In particular critics have often attacked the long drawn out search sequences in the first half hour of the film. While I agree they are perhaps a little over done, they are not only Kurosawa's opportunity to show off a number of visual styles, but also all the sights and sounds of the city, in an almost neo-realist style. Besides, the apparent aimlessness of this part of the film seems to be a deliberate match for Murakami's bungling ineptitude in the early stages of his investigation. In fact, the coherence of the plotting and pacing comes together at the same rate as the detectives' investigation. The final half hour is incredibly taut and tense.<br /><br />Kurosawa's kinetic approach to shot composition is really starting to shine through here, with whirring desk fans, spinning arcade games and billowing net curtains keeping moving elements in the frame even when the actors are still. He also begins making frequent use of horizontal wipes, matching the direction of the wipe with the direction of movement on screen.<br /><br />It's hard to talk about Stray Dog for long without mentioning the weather. Kurosawa obviously paid attention  and made his actors pay the same attention  to ensure that every single shot contained some reference to the sweltering heat. The heat wave builds up until the final night of the investigation when it breaks into a storm. It's perhaps a little more of an obvious use of the weather than in his later pictures, but it established a crucial Kurosawa motif.<br /><br />Stray Dog is a very decent early Kurosawa picture, in spite of his own misgivings about it. It's also a solid film noir which, although often very dark and negative, in balance bucks the trend by being overall uplifting and leaving you with a satisfied feeling  although some might say that excludes it from being counted as a film noir at all. Whatever the case, it is certainly a fantastic film.