Mel Gibson speelt een militaire testvlieger die ermee instemt het onderwerp te worden van een cryogenisch experiment nadat de liefde van zijn leven in 1939 in een 'onomkeerbaar' coma belandt. Nou, het experiment wordt volledig vergeten en hij blijft in de diepvries tot hij wordt bevrijd door een paar kinderen die zich op verboden terrein bevinden in een legerpakhuis. Mel wordt wakker en vindt een andere wereld, en, onnodig te zeggen, liefde. Wat krijg je als je een grote ster als Gibson vermengt met een sentimenteel script en een middelmatige regisseur als Steve Minor: een sentimentele en gekunstelde film. Tjonge, wat is het sentimenteel. Tjonge, wat is het gekunsteld. Dit is praktisch een conventie van ongegronde toevalligheden, onopgeloste situaties en onbeantwoorde implicaties. De film komt af en toe tot leven, maar het levert nooit veel op.
Mel Gibson plays a military test pilot who agrees to become the subject of a cryogenic experiment after the love of his life ends up in an 'irreversable' coma in 1939. Well, the experiment is completely forgotten about and he remains in the deep freeze until he is set free by some kids trespassing in an army warehouse. Mel awakens to find a different world, and, needless to say, love. What do you get when you mix a big star like Gibson with a sappy script and a mediocre director like Steve Minor: A sappy and contrived film. Boy, is it sappy. Boy, is it contrived. This is practically a convention of unwarranted coincidences, unresolved situations and unanswered implications. The film stirs to life on occasion, but it never manages to amount to much.