Dit zag ik in het weekend op tv, toen ik aan het schoonmaken was en de buis aan had, en het begon, en ik heb er een paar minuten naar gekeken en ik dacht: oké, ik wil wel eens zien wat er met dat arme kind gebeurt. Ik vind dat ze de rol briljant speelde. Eddie is echt dol op zijn meisje. De gedachte dat hij en dat meisje zich gaan voortplanten... ontdooien, maar het meisje blijkt uiteindelijk heel schattig, lief en ongelooflijk normaal te zijn... daarover later meer... Ik vond het leuk zoals ze naar het restaurant gingen toen het goot van de regen en gewoon om eten vroegen... dat was best cool... leek ouderwets. Ik vond ook dat de manier waarop Eddie steeds nerveuzer werd naarmate de film vorderde en uiteindelijk afliep, goed gespeeld werd, en het feit dat hij niet in de gaten had dat hij zo lang wegbleef... het leek wel of hij echt geen idee had wat er aan de hand was. En dan komt de dag dat hij vrijkomt, en dat is het moment waarop de film een gevoelige snaar bij me raakte. Hij komt vrij. Het meisje is al zo'n 10 jaar getrouwd met die andere vent, en Eddie komt terug, en zij zegt: oké, dit is jouw papa, deze vent met wie we je hele leven hebben samengewoond is NIET jouw papa... hij is de vader van je twee zusjes, maar NIET de jouwe. En dat arme kleine meisje moet dit allemaal verwerken EN kennismaken met die jongen en hij moet het haar vertellen en het wordt allemaal emotioneel veel te veel en veel te snel verbruikt. (Daar gaat het normale leven!!!) En dan gaat de moeder weg met eddie!!!! WTF???? S. is al 10 jaar met die jongen getrouwd, heeft haar leven gebeterd en woonde in een prachtig huis en had een prachtig leven, en dan gaat ze weg (ze laat haar man van 10 jaar en haar kinderen achter!!) en gaat met die sukkel mee. In zekere zin was het mooi dat haar liefde voor hem, denk ik, nooit was verdwenen. Maar het klonk zo schril en alsof ze hem gewoon 'gebruikte' al die jaren tot haar 'ware' liefde was gekomen. Ik denk dat ze nooit heeft geweten wat 'doorgaan' of 'over hem heen komen' betekende. Misschien is deze film gewoon te 'echt' voor mij, omdat ik persoonlijk met hetzelfde te maken heb gehad (ik was het kleine meisje in een soortgelijke, maar niet precies dezelfde situatie). Niet in zo'n extreme mate, en het werkte alleen maar op mijn zenuwen. Het was vreemd, anders en onvergetelijk, maar ik wou dat ik het kon.
I saw this one on TV on a weekend, when I was cleaning house and had the tube on, and it started, and I watched a few minutes of it, and I thought, OK, I want to see what happens to this wretch of a girl. I think she played the part brilliantly. Eddie really loves his girl. The thought that him and this girl are going to procreate...>shudder< but the little girl turns out really cute, sweet and unbelievably normal in the end...more on this later... I liked the way they went up to the restaurant when it was pouring down rain and just asked for food... that was pretty cool...seemed old fashioned. I also thought the way Eddie was getting edgier and edgier as the film went on and finally broke was played well, and the fact that he had no clue he was gone so long...he seemed like he really didn't have ONE CLUE about what was going on. Then comes the day when he gets let out and here is where the film actually struck a raw nerve with me. He gets out. The girl has been married to this other guy for like 10 years, and Eddie comes back, and she's like, OK this is your Daddy, THIS guy we've been living with all your life is NOT your dad...he's your two sister's dad, but NOT yours. And this poor little girl has to absorb all of this AND meet the guy and he has to tell her and it gets all emotionally draining way too much way too fast. (There goes the normal life!!!) And then the mom LEAVES WITH EDDIE!!!! WTF???? SHe has been married to this guy for 10 years, has cleaned up her life and was living in a wonderful house and had a wonderful life, and then she leaves(leaving her husband of 10 years and her kids behind!!)and goes with this bonehead. In a way, it was beautiful that,I guess, her love for him never died. But it came across as shrill and like she just 'used' him all those years until her 'true' love came along. I guess she never knew the meaning of 'moving on' or 'getting over him'. Maybe this film is just too 'real' for me because I personally have dealt with this same thing.(I was the little girl in a similar, but not quite the same situation) Not to such an extreme degree, and it just grated my nerves. It was weird, different, and unforgettable, but I wish I could!