De Dead Poets Society is, om een cliché te gebruiken, een filmisch meesterwerk. Ik kan er keer op keer naar kijken en elke keer meer nuances van betekenis in me opnemen. Als voormalig docent (zij het van de wetenschap) beschouw ik het als een eerbetoon aan het beroep op zijn best: niet alleen het onderwerp, maar ook de persoon, en het heeft een levenslange invloed op het leven van studenten.<br />Het decor is de Weldon Academy, een zeer traditionele jongensschool in New England in 1959. Als ik één zwakke plek in de film kan vinden <0xE2><0x80><0x93> en dat zijn er zeker niet veel <0xE2><0x80><0x93> is het de onderliggende premisse die vrij denken schijnt te aanbidden en die suggereert dat alle traditie uit noodzaak is, niet wenselijk en dus vermeden moet worden. Eerlijk gezegd vond ik de respectvolle manier waarop de Weldon-leerlingen hun leraren behandelden nogal verfrissend vergeleken met de moderne klaslokalen, die bastions van vrije expressie zijn. (Maar misschien is dat gewoon de ex-leraar in mij die naar buiten komt!) Sommige van Weldons idealen, waarover meestal op spottende toon wordt gesproken, zijn in feite kwaliteiten waarvan ouders hopen dat hun kroost ze zal nastreven.<br />Robin Williams speelt Mr. Keating, de leraar Engels van wie we allemaal zouden willen dat we hem hadden gehad. Hij brengt warmte, passie en een vertederende stille humor in zijn rol, terwijl hij individualisme stimuleert in een schoolomgeving van totale conformiteit, en probeert deze jongemannen zowel de schoonheid van de Engelse taal te leren als het belang om het leven ten volle te leven, van de dag te genieten. Hoevelen van ons kwamen op school al in opstand tegen de ontleding van de poëzie? Velen van ons zullen grinniken en zich verheugen als meneer Keating zijn klas het methodische, emotieloze 'Inleiding tot de Poëzie' laat uitscheuren uit het bekroonde Pritchard-boek!<br />De 'Dode Dichtersvereniging' en de jongens op wie meneer Keating zo'n diepe indruk maakt, omvatten een interessante mengeling van karakters... Neil Perry (de gepassioneerde jongeman die in tegenspraak is met de duidelijke verwachtingen die zijn vader van zijn zoon had). (de klassieke verlegen puber, door wiens ogen we het zich ontvouwende drama zien), Charlie Dalton (de typische rebel), Knox Overstreet (de tiener met wie de meeste kijkers zich kunnen identificeren, in de greep van zijn eerste liefde) en Richard Cameron (de hersenloze conformist).<br />Ethan Hawke geeft een ontroerende vertolking van Todd, de jongere broer van een voormalig lid van de Weldon-jury, mijn persoonlijke favoriet, die een karakterverandering ondergaat naarmate het verhaal zich ontvouwt. In zekere zin is deze film eigenlijk Todds verhaal. Zoals een andere recensent wijselijk heeft opgemerkt, zijn zijn beste scènes soms wanneer hij helemaal geen dialoog heeft. Je hart zal voor hem breken. Het subplot van de jonge Overstreet. De romance van Neil met een meisje van een nabijgelegen school mag dan niet briljant zijn, het biedt wel een lichte, vermakelijke afleiding van het grote drama.<br />Onnodig te zeggen dat de onorthodoxe aanpak van meneer Keating obstakels opwerpt... van zijn collega's, van het ultra-traditionele hoofd van de school, van Neils bazige vader en de andere ouders, die worden afgeschilderd als een conservatief, statusbewust stelletje. Zijn aanmoediging van het individualisme van de adolescent leidt tot dramatische gevolgen voor één leerling in het bijzonder, die een dramatisch scenario in gang zetten dat het grootste deel van zijn klasgenoten overspoelt. Ik wil de plot niet verraden, maar de Dead Poets Society heeft het krachtigste einde dat ik in de filmwereld heb meegemaakt. Ik zou er keer op keer naar kunnen kijken, en elke keer zouden er tranen in mijn ogen komen of praktisch over mijn wangen stromen.<br />Het is een intelligente film, die je na afloop zowel grijpt om ernaar te kijken als om hem te bekijken. Spannende plot, memorabele personages, betekenisvol thema, prachtig uitgevoerde scènes en sfeer... De Dead Poets Society heeft het allemaal. Een speciale pluim voor de cinematografie; het was duidelijk dat hij alleen al voor de laatste scène een Oscar had moeten winnen.<br />Dit is een film die je moet zien, vooral als je een middelbare scholier bent die een hekel heeft aan Engels. Hij zou je kijk op het onderwerp kunnen veranderen, zelfs als je leraar niet helemaal aan meneer Keating kan tippen. Maar een bepaalde zinsnede uit een gedicht van Walt Whitman zal een ongelooflijke betekenis krijgen en voor altijd in de herinnering voortleven.
Dead Poets Society is, to use a cliché, a cinematic masterpiece. I can watch it over and over, absorbing more nuances of meaning every time. As a former teacher myself (albeit of science), I view it as a tribute to the profession at its best...teaching not merely the subject but also the person, and having a lifelong impact on students' lives.<br /><br />The setting is Weldon Academy, a very traditional New England boys' prep school in 1959. If I can find one flaw with the movie...and there certainly aren't many...it's the underlying premise that seems to worship free thought and implies that ALL tradition is of necessity undesirable and thus to be avoided. Frankly, compared to modern classrooms which are bastions of free expression, I found the Weldon students' respectful treatment of their teachers rather refreshing. (But perhaps that's just the ex-teacher in me coming out!) Some of Weldon's ideals, generally referred to in mocking tones, are actually qualities to which parents rightfully DO hope their offspring will aspire.<br /><br />Robin Williams plays Mr. Keating, the English teacher we all wish we'd had. He brings warmth, passion, and an endearing quiet humor to the role as he fosters individualism in a school environment of total conformity, endeavoring to teach these young men both the beauty of the English language and the importance of living life to the full, of "seizing the day". How many of us mentally revolted at the dissection of poetry when we were in school? Many a viewer will both chortle and rejoice when Mr. Keating has his class rip out the methodical, emotionless "Introduction to Poetry" from the time honored Pritchard textbook! <br /><br />The "Dead Poets Society", and the boys on which Mr. Keating has such a profound impact, include an interesting mix of characters...Neil Perry (the passionate young man at odds with his father's clearly defined expectations for his son's life), Todd Anderson (the classic shy adolescent, through whose eyes we view the unfolding drama), Charlie Dalton (the quintessential rebel), Knox Overstreet (the teen with whom most viewers can identify, deep in the throes of first love), and Richard Cameron (the mindless conformist).<br /><br />Ethan Hawke gives a moving performance as Todd, the younger brother of a former Weldon valedictorian and my personal favorite, who undergoes a character transformation as the plot unfolds. In a sense, this movie is really Todd's story. As another reviewer has wisely pointed out, his best scenes are sometimes when he has no dialogue at all. Your heart will ache for him. The sub-plot of young Overstreet's romance with a girl from a nearby school may not be brilliant, but it provides some light, entertaining relief from the main drama. <br /><br />Needless to say, Mr. Keating's unorthodox approach meets with obstacles...from his fellow teachers, from the school's ultra traditional Headmaster, from Neil's overbearing father and the other parents, who are depicted as a conservative, status conscious lot. His encouragement of adolescent individualism leads to dramatic consequences for one student in particular, triggering a dramatic scenario that engulfs most of his classmates. I don't want to give the plot away, but Dead Poets Society has the most powerful ending I've experienced in the cinematic world. I could watch it over and over, and tears would either come to my eyes or virtually stream down my cheeks every time.<br /><br />It's an intelligent film, both gripping to watch and thought provoking afterward. Engaging plot, memorable characters, meaningful theme, wonderfully done scenes and atmosphere...Dead Poets Society has it all. A special tip of my hat to the cinematography; clearly, it should have won an Oscar for the final scene alone.<br /><br />This is a must-see movie, especially if you're a high school student who hates English. It might just change your view of the subject, even if your actual teacher doesn't quite measure up to Mr. Keating. And for everyone...not only "Carpe Diem", but a certain phrase from a Walt Whitman poem will take on incredible meaning and be remembered forever.