Garrett heeft Gleason goed nagebootst, inclusief zijn stem, hoewel zijn enige poging om Gleason na te doen jammerlijk is mislukt. Het was een goede film over zijn leven, maar hij verliest er punten mee door de chaotische opbouw (met veel te veel schokkende flashbacks), de omissie in de plot en de feitelijke fouten. Onder de omissie: Gleasons filmwerk (tot en met de jaren veertig en het jaar voor zijn dood), zijn eerste televisieserie ( _The Life of Riley_ was een Emmy-winnaar in 1949-1950!) en wat er tussen 1956 (toen de laatste non-interviewscène zou hebben plaatsgevonden) en zijn dood dertig jaar later (!) is gebeurd. Onder de mafkezen: de verkeerde muziek (zijn meest gebruikte tv-thema was in 1953 ook een hitsingle voor hem, 'Melancholy Serenade'; nadat hij zijn variétéprogramma's had geïntroduceerd, liet Jackie het toneel over aan de klanken van 'That's A-Plenty', enz.) Tot mijn verbazing ontdekte ik halverwege de film dat hij nog steeds met de minder belangrijke nummers bezig was; er werd te veel tijd besteed aan zijn jeugdjaren, die veel korter hadden kunnen zijn. Ik ben het ook met een andere recensent eens dat de komische monologen allemaal even vreselijk waren; je vraagt je af waarom ALLE toeschouwers <0xC3><0xBC>berhaupt lachten (behalve tijdens de 'Honeymooners'-scènes). Het is jammer dat de producers ervoor kozen om Gleason in zo'n meedogenloos negatief licht te presenteren. Hij kan geen antwoord geven en zich niet verdedigen. Hij komt uit een ander tijdperk dan wij, dus wat maakt het uit? Laten we hem gewoon in elkaar slaan.' Gleason zou nooit zo'n carrière hebben gemaakt als hij niet zo hopeloos slecht en ongetalenteerd was geweest. Als hij al goede eigenschappen had, dan hebben de schrijvers van deze film ervoor gekozen die weg te laten.
Garrett did a fine job recreating Gleason, including his voice -- although his one attempt at singing as Gleason missed the mark. As biopics go, this one was well shot, but loses points for it's chaotic structure (with far too many jarring flashbacks), key storyline omissions and factual errors. Among the omissions: Gleason's film work (all the way back to the '40s and on to the year before his death), his first TV sitcom ("The Life Of Riley" was a 1949-50 Emmy winner!) and what happened to him between 1956 (when the last non-interview scene supposedly takes place) and his death 30 years later (!). Among the goofs: the wrong cue music (his most-used TV theme was also a hit single for him in 1953, "Melancholy Serenade"; after introducing his variety shows, Jackie'd leave the stage to the strains of "That's A-Plenty", etc.) I was surprised to discover halfway through the film that he was still working the more-or-less small-time; too much screen time was devoted to his early years, which could have been greatly condensed. I also agree with another reviewer that the comedy monologues were uniformly terrible; one wonders why ANY of the audiences shown were laughing at all (except during the "Honeymooners" sequences). It's unfortunate that the producers chose to present Gleason in such a relentlessly negative light. Maybe their view was, "Hey, he's dead. He can't answer back and defend himself. He's from another era than we are so who cares? Let's just trash him." Gleason wouldn't have had the career he did is he was really so hopelessly bad and untalented. If he did have any redeeming qualities, the writers of this film chose to leave them out.