Ah, het begin van de jaren tachtig... wat mis ik die tijd! Dat tijdperk belichaamde een soort onschuld die tegen het eind van de jaren tachtig vervloog en helaas nog steeds niet is teruggekeerd. Wie kan de rages van die tijd vergeten? In de muziek huppelden we mee met de klanken van New Romantics, pionierende synthetische popgroepen, en bovendien waren we gezegend met een prachtige collectie heavy metalbands met een 'big hair'. Op de tv genoten we van klassiekers als Knight Rider, Airwolf en het weergaloze The A-Team, en in de bioscoop werden we getrakteerd op waarschijnlijk de beste jaren voor horror- en actiefilms... ja, de jaren tachtig... ach, dat waren nog eens tijden. In het begin van het decennium was er nog een andere rage die de westerse wereld overspoelde. Wat was het ook alweer? Waarom het Ninja Mania was! We konden gewoon niet genoeg krijgen van die raadselachtige sluipmoordenaars. De publieke obsessie begon pas echt toen de Cannon Film Group de film Sho Kosugi uitbracht, _Enter the Ninja_, in 1984. Kosugi zelf kreeg letterlijk van de ene dag op de andere een soort supersterstatus <0xE2><0x80><0x93> ondanks het feit dat hij in werkelijkheid de hoofdvijand van de film speelde! Zoveel mystiek en aantrekkingskracht straalden deze historische figuren uit op het witte doek. Het behoeft geen betoog dat er al snel door een overvloed aan filmmaatschappijen ninjafilms in productie werden genomen, die allemaal probeerden het laatste te doen en te profiteren van de kennelijk onverzadigbare fixatie van het publiek op alles wat met de ninja's te maken had. Het was natuurlijk onvermijdelijk dat deze schijnbaar semi-mystieke wezens ook zouden uitbreken in andere amusementsmedia. Dat deden ze in de vorm van talloze stripboeken, romans, speelgoed, spelletjes en in het geval dat hier wordt besproken, een televisieserie met in de hoofdrollen Lee Van Cleef en toevallig ook de inmiddels levende legende Sho Kosugi.<br />De plot ging over Cleefs personage, die terugkeerde uit Japan, waar hij jarenlang de ninjakunsten had bestudeerd om zijn van hem vervreemde dochter terug te vinden. Voorts was er nog de symbolische, zij het ietwat ongelukkige trend van de jaren tachtig die de nieuwe leerling van Cleef wordt. Helaas wordt onze ervaren ninja ook voortdurend achternagezeten door een mede-ninja van zijn clan (de Kosugi) die er voortdurend op uit is om hem naar het grote hiernamaals te sturen.<br />Ondanks het feit dat de ninjamanie in die tijd in volle gang was, duurde de show merkwaardig genoeg maar één seizoen voordat hij even snel verdween als... eh... nou ja, als een ninja eigenlijk.<br />Hoewel de serie op zich best aangenaam was, moet worden gezegd dat ze helaas werd belemmerd door haar ongelooflijk formulaire behandeling. Net als bij de overgrote meerderheid van de tv-series uit de jaren tachtig was de plot nooit ambitieuzer dan om onze helden (die net als in alle andere tv-series uit de jaren tachtig van plaats naar plaats reisden om degenen die in de problemen zaten (ongeacht een sexy, pittige vrouw) van de boze projectontwikkelaars en dergelijke te helpen. Zo nu en dan duikt Kosugi op om de boel wat op te peppen, en het is geen toeval dat deze afleveringen de beste van de serie zijn, die op z'n best wat alledaags is zonder zijn aanwezigheid.<br />Voor een beetje nostalgie of voor degenen die nog steeds wanhopig op zoek zijn naar iets wat met ninja's te maken heeft, is de serie waarschijnlijk een blik waard, zolang je je verwachtingen maar niet te hoog stelt.
Ah the early 1980's......how I miss them! The era embodied a sort of innocence which dissipated towards the end of the decade and has sadly yet to return. Who can forget the fads of the time; In music we 'bopped' along to the sounds of New Romantics, pioneering synth pop acts and additionally were blessed with a wonderful array of 'big hair' heavy metal bands. On TV we enjoyed such classics as Knight Rider, Airwolf and the incomparable, The A-Team and in cinemas we were treated to probably the best decade for horror and action movies......yes, the eighties....ah, they were the days.<br /><br />There was actually another craze that swept the western world during the early part of the decade also; What was it you may ask? Why it was Ninja Mania! We just couldn't get enough of these enigmatic stealth assassins in fact. The public obsession first began proper when the Cannon Film Group released the Sho Kosugi outing, Enter the Ninja in 1984. Kosugi himself went on to a semblance of super stardom literally overnight - this despite the fact that he was actually playing the films main villain! Such was the mystique and allure that these historical figures exuded on screen. Needless to say, more ninja flicks were swiftly put into production by a plethora of film companies, each trying to out do the last and cash in on the publics apparent insatiable fixation on all things connected to the ninja. It was inevitable of course that these seemingly semi-mystical beings would break out into other entertainment mediums also. This they did in the form of numerous comic books, novels, toys, games and in the instance reviewed here, a television series starring veteran actor, Lee Van Cleef and as it happens, the by this time living legend, Sho Kosugi.<br /><br />The plot concerned Cleef's character returning from Japan where he had spent years studying the ninja arts, in order to find his estranged daughter. Also along for the ride was the token wise cracking side kick (as was a somewhat unfortunate trend of the eighties....) who becomes Cleef's new student. Unfortunately, our veteran ninja is also being hotly pursued by a fellow ninja from his clan (Kosugi) who is incessantly intent on sending him to the great beyond.<br /><br />Despite ninja mania in full swing at the time, the show curiously lasted for only one season before disappearing as quickly as......um.......well, a ninja in fact.<br /><br />Whilst mildly enjoyable in its own right, it has to be said that the series was unfortunately hampered by its incredibly formulaic treatment. As with the vast majority of eighties TV shows, the plot was never more ambitious than to set our heroes (who just like in every other eighties show), travelling around from place to place helping out those in trouble (invariably a sexy, feisty female) from evil property developers and the like. Every now and then to spice things up, Kosugi puts in an appearance and it's no coincidence that these episodes are the best of the series which sans his presence is somewhat pedestrian at best.<br /><br />For a bit of nostalgia or else those still desperate for a fix of anything ninja related the series is probably worth a look as long as you don't set your expectations too high.