Oké, zo gaat Joans grote nummer dus niet, maar toch. Ik ga een beetje sarren omdat deze film dat verdient. Ik vermoed dat Joan Crawford deze film heeft gemaakt omdat ze MGM miste en er nog een laatste keer naar wilde kijken. Of misschien vond ze het wel een fatsoenlijke film. Ik hoop op het eerste en bid dat het niet het laatste is.<br />Kijk, deze film is verschrikkelijk. Echt, eerlijk waar verschrikkelijk. De plot <0xE2><0x80><0x93> de krengerige godin Jenny Stewart vermorzelt regelmatig mensen onder haar voeten, maar eigenlijk is ze heel kwetsbaar OP HET INSIDE. (Ja, een van die dingen.) Maar op een dag komt ze Tye Graham tegen (gespeeld door Michael Wilding, die 'Graham' uitspreekt als 'Grimm'). <0xE2><0x80><0x93> nogal toepasselijk <0xE2><0x80><0x93> als hij wordt aangenomen om haar afgebrande pianist te vervangen. Hij is blind door een ongeluk en zij kan niet geloven dat een blinde muziek kan lezen en pianospelen. Ze botsen onmiddellijk, zoals te verwachten was, tot de relatie min of meer opbloeit tot iets anders. Oké, daar kan ik mee leven. Maar, verdomme, de dingen die samen met de weg gebeuren zijn onverdraaglijk!!! Ik ga niet eens beginnen aan het nummer van de zwartgemaakten, wat obsceen en afschuwelijk is. Maar over een paar van de kleine dingen zal ik uitweiden.<br />Ten eerste <0xE2><0x80><0x93> waarom speelt Gig Young een rol in die film? Hij is Jenny's vriendje <0xE2><0x80><0x93> min of meer, maar hij bedriegt haar regelmatig en ze is toch niet in staat om iets voor hem te voelen. Ik denk dat de filmmakers beseften dat hij totaal niet belangrijk was, want hij verdwijnt halverwege de film. Tjee, verdomme. Blijkbaar heeft hij zich aan haar vastgeklampt om geld van haar te kunnen stelen. ('De volgende keer dat je zonder Jenny uitgaat, moet je haar naam niet op de cheques zetten,' zegt Joan korzelig. Ik moet bekennen dat ik het wel grappig vind dat ze dat zegt, want toevallig heet ik Jenny. Ik wou dat ik mensen zo kon commanderen!) Dus in feite is Gig Young er, en dan is hij er weer niet. Prima. Wat dan ook. Als ik het me goed herinner, is Gig Young vooral beroemd omdat hij zelfmoord pleegde in plaats van in welke film dan ook, maar daar gaat het niet om. Deze film heeft zijn kijk op het leven blijkbaar niet verbeterd. En de mijne ook niet.<br />Ten tweede <0xE2><0x80><0x93> Joan, die heel aantrekkelijk kon zijn, heeft op de een of andere manier oranje haar gekregen. Misschien stond het haar goed in zwart en wit, maar hier niet, dat is zeker. Ik kan alleen maar hopen dat het niet haar eigen beslissing was, of dat ze door de alcohol in een roes was geraakt toen ze het liet doen. Of misschien was de kapper incompetent, want om precies die reden heb ik een keer oranje haar gekregen. Wat de reden ook is, ze ziet er afschuwelijk uit. Vooral tijdens dat nummer met die zwarte gezichten waaraan ik gezworen heb niet meer te denken.<br />Ten derde <0xE2><0x80><0x93> de kleur van al het andere is ook een beetje te opzichtig naar mijn smaak. Ik denk, zoals sommigen van jullie waarschijnlijk al hebben geraden, aan de groengele badjas die Joan halverwege de film draagt. Wat is dat in godsnaam voor een ding? Daaronder draagt ze een stijlvolle witte pyjama, waarom zou ze die niet laten zien? Joans make-up (niet de zwarte make-up, het gewone spul) kwam me ook een beetje vreemd voor <0xE2><0x80><0x93> in de scène waarin ze met haar ogen dicht probeert de klok bij te stellen, is haar gezicht drie tinten lichter dan haar borst. Dat is niet zo erg, want dat gebeurt in het echte leven vaker wel dan niet, maar het is toch een schok om het op het scherm te zien.<br />Ik heb deze film totaal verknald, en dat is niet helemaal eerlijk. Je zult misschien opmerken dat ik hem een vier heb gegeven. Die vier sterren komen uit twee scènes in de film waarin Joan boven het materiaal uitstijgt en goed werk levert. De eerste scène is die waarin Jenny als blinde een aantal alledaagse taken probeert uit te voeren <0xE2><0x80><0x93> ze probeert de klok te zetten, zoals ik al eerder heb gezegd, en ze probeert ook te telefoneren. Ze faalt jammerlijk bij beide taken en beseft dat ze blindheid als iets vanzelfsprekends beschouwt. Ik denk dat ze het in deze scène vooral zo goed doet omdat ze zo reageert op haar falen <0xE2><0x80><0x93> ze is ontzet. Ik krijg het gevoel dat Joan zelf ook ontzet zou zijn geweest over zo'n mislukking. (Tussen haakjes, ik vond haar heel overtuigend in haar 'Night Gallery'-fragment. De tweede scène is die waarin ze naar haar moeder gaat, de enige vriendin die ze heeft. 'Vriendin' is een woord dat je daar losjes moet gebruiken <0xE2><0x80><0x93> haar moeder is een bloedzuiger, net als Gig Young. Maar ik denk dat Marjorie Rambeau, een bekende actrice in de tienerjaren, heel aardig en zelfs sympathiek is. In deze scène komt Jenny naar haar moeder toe en vraagt haar om romantisch advies over Tye. Ze maakt zich zorgen omdat ze verliefd is op een man die niet weet hoe ze eruitziet, maar haar moeder herinnert zich een connectie die Jenny en Tye hadden voor de verwonding die hem blind heeft gemaakt. Dat leidt ertoe dat de oude Victrola wordt aangezet om naar een van Jenny's platen te luisteren. Jenny luistert en zingt mee. Ik vind die scène zo mooi omdat hij zo vreemd is. Zoals iedereen al zei, is Joans zang de titel van een film van India Adams. (Ik geloof zelfs dat Joan dat heeft gezegd in 'Gesprekken met Joan Crawford'. Waar het ook over ging, Joan was er behoorlijk pissig over dat ze haar liedjes niet mocht zingen.) Wat zo vreemd is, is dit: de plaat is van India Adams die zingt met een stem die hoger-te-worden-als-jongere, maar Joan Crawford zingt mee met haar eigen stem. Het zijn duidelijk twee verschillende mensen. Dacht MGM dat niemand het zou merken? Ik wel.<br />Hoe dan ook, die twee scènes maken de film niet goed, dus ik ben bang dat ik hem niet van harte kan aanbevelen. Blijf liever uit de buurt als je dronken bent en behoefte hebt aan een goede lach.
Okay, so that's not how Joan's big song goes, but nevertheless. I am going to do some snarking because this movie deserves it. I am guessing Joan Crawford made this movie because she missed MGM and wanted to take a last look. Or maybe she thought it was actually decent. I'm hoping for the former and praying it's not the latter.<br /><br />See, this movie is terrible. Really, honest to God terrible. The plot--bitch goddess Jenny Stewart crushes people beneath her feet on a regular basis, but she is actually quite vulnerable ON THE INSIDE. (Yeah, one of those.) However, one day she comes across Tye Graham (played by Michael Wilding, who pronounces "Graham" as "Grimm"--rather appropriate) when he is hired to replace her burned-out rehearsal pianist. He's blind due to an accident, and she is unable to believe that a blind man can read music and play the piano. They clash immediately, as is to be expected, until the relationship sort of blossoms into something else. Okay, I can live with that. But, damn, the things that happen along with the way are intolerable!!! I am not even going to get started on the blackface number, which is obscenely awful. I will, however, elaborate on some of the little things.<br /><br />First--why is Gig Young in this movie? He's Jenny's boyfriend-kinda-sorta, but he cheats on her on a regular basis, and she's incapable of feeling anyhow. I guess the filmmakers realized his utter lack of importance, because he disappears halfway through. Gee, darn. He apparently attached himself to her so he could steal money from her. ("Next time you go out without Jenny, don't sign her name to the checks," Joan says testily. I must confess I get a kick of out her lines like that, because my name happens to be Jenny. I wish I could boss people around like that!) So basically Gig Young is there, and then he isn't. Fine. Whatever. If my memory serves me, Gig Young is most famous for committing suicide rather than any movies he made, but that's beside the point. This movie didn't help his outlook on life, it would seem. Didn't mine, either.<br /><br />Second--Joan, who could be quite attractive, has somehow ended up with orange hair. Maybe it looked good in black and white, but it don't here, that's for sure. I can only hope it wasn't her decision, or that she was in some alcohol-induced stupor when she had it done. Or maybe the hairdresser was incompetent, because I ended up with orange hair for that exact reason one time. Whatever the reason, she looks ghastly. Especially during the blackface number I've vowed not to think about again.<br /><br />Third--the color of everything else is a little too garish for my liking as well. I am thinking, as some of you have probably guessed, of the chartreuse bathrobe Joan wears midway through the movie. What the heck is that thing? Underneath she's wearing some stylish white pajamas, why not show them off? Joan's makeup (not the blackface, the regular stuff) also struck me as a little off--in the scene where she tries to adjust the clock with her eyes closed her face is a full three shades lighter than her chest. That's not really a big deal, since that happens in real life more often that not, but it's still jarring to see it on screen.<br /><br />I've totally trashed this movie, and that isn't entirely fair. You'll notice, perhaps, that I've given it a four. Those four stars come from two scenes in the movie in which Joan actually rises above the material and does a good job. The first of the two scenes comes when Jenny attempts some everyday tasks as a blind person--she tries to set the clock, as I mentioned earlier, and she also tries to make a phone call. She fails miserably at both tasks, and realizes she's taken sight for granted. I think she does very well with the scene mainly because of how she reacts to her failure--she's appalled. I get the feeling that Joan herself would have been appalled at such a failure as well. (Incidentally, I thought she was quite convincing in her "Night Gallery" segment.) The second scene is when she goes to see her mother, the only friend she's got. "Friend" is a word to be used loosely there--her mother's a leech just like Gig Young was. However, I think Marjorie Rambeau, a well-known stage actress in the 'teens, is quite likable and even sympathetic. In this scene Jenny comes to her mother asking for romantic advice about Tye. She's bothered because she's in love with a man who doesn't know what she looks like, but her mother recalls a connection that Jenny and Tye had before the injury that left him blind. That leads to the cranking up of the old Victrola for a listen to one of Jenny's records. Jenny listens and sings along. I love that scene because it's strange. As everyone mentioned, Joan's singing is dubbed by India Adams. (I actually think Joan mentioned that in "Conversations with Joan Crawford." Wherever it was mentioned, Joan was quite peeved about not getting to sing her songs.) What's strange is this--the record is India Adams singing in a higher-to-be-interpreted-as-younger voice, but Joan Crawford is singing along in her own voice. They're obviously two different people. Did MGM think no one would notice? I did.<br /><br />At any rate, those two scenes don't redeem the movie, so I'm afraid I can't heartily recommend it. Better stay away unless you're inebriated and need a good laugh.