Ik waardeer het dat D.W. Griffith de grammatica van de film heeft uitgevonden. Ik waardeer het ook dat Intolerance in een heel experiment vermetel scheidt tussen 4 milieus... maar de context hiervan is al zo lang verdwenen dat niemand het nog een triomf kan noemen (zelfs degenen die dat wel doen). Ik heb nog nooit een stomme film gezien die de geluidsbarrière doorbreekt. Hoe langer de film duurt, des te kleiner de kans op succes. Al Griffiths eindeloze verhalenborduurwerk hier maakt de verhalen minder interessant, niet verfijnder. De zwijgende techniek zelf bevooroordeelt het materiaal, door het visuele te bevoordelen boven het hoorbare, waar de ideeën liggen. Een heel klein deel van het ideologische kan zwijgend worden overgebracht.<br />Wat we overhouden zijn 4 tijdsperioden en 3 uur paraderen. Wanneer zich een crisis voordoet, of een stemming verheft, wordt het gedrang groter. Moet er meer emotie zijn? Meer gedrang! Meer hartstocht? Meer gedrang! Ze zouden het geen stomme films moeten noemen, ze zouden het gedrang films moeten noemen. De beeldkwaliteit draagt ook bij aan het probleem. Niemand herinnert zich Metropolis (Lang), Scarlet Letter (Sjostrom), Caligari, Nosferatu voor de dramatische boog, alleen de technieken en de beelden, nog een enorme barrière voor het genieten van stomme films.<br />Recent nieuws dat de verloren delen van Langs Metropolis in Zuid-Amerika zijn gevonden, biedt alleen de hoop dat de film nog een paar sterke beelden biedt, geen enkele hoop voor het gedateerde, te uitgebreide verhaal van Fredor en Maria. En natuurlijk zullen we nog meer gedrang krijgen.
I appreciate that D.W. Griffith established the grammar of film. I appreciate that Intolerance audaciously cross-cuts between 4 milieus in quite an experiment... but the context for this is so long gone no one can call it a triumph (even those who do). I've yet to see a silent film that makes it across the sound barrier. The longer the film, the worse the chances. All of Griffith's endless narrative embroidering here makes the stories less interesting, not more refined. The silent technique itself biases the material, by privileging the visual over the audible, where ideas lie. A very small range of the ideological can be conveyed silently. <br /><br />What we're left with is 4 time periods, and 3 hours of prancing. Whenever a crisis occurs, or a mood is heightened, we get more prancing. Need more emotion? More prancing! More passion? More prancing! They shouldn't call them silent films, they should call them prancing films. The frame-rate also contributes to the problem. No one remembers Metropolis (Lang), Scarlet Letter (Sjostrom), Caligari, Nosferatu for the dramatic arc, just the techniques and visuals, another enormous barrier to enjoying silent film.<br /><br />Recent news that the lost portions of Lang's Metropolis, have been found in South America offer only the hope the movie offers a few more strong visuals, not any hope for the dated, overextended story of Fredor and Maria. And of course we're sure to get more prancing.