Ik was behoorlijk opgewonden toen ik deze film zag, over het algemeen een film uit 1950 over reusachtige beesten die uit de Verenigde Staten komen, en dit was een van de weinige Britse tegenhangers, samen met het superieure klassieke _The Beast From 20.000 Fathoms_ en _Gorgo_, die ik nog niet heb gezien. Ze zijn alle drie geregisseerd door Eugène Lourié en hier blijkt hij een kei te zijn met het materiaal, hij brengt een oprechtheid en een gevoel van griezelige intrige die de film niet alleen mooi overeind houden tijdens de langzamere eerdere stadia, maar hem ook een huivering van echte schok en verstoring bezorgen. Ik ben niet zeker van de basis van de wetenschap in de film, de basis voor problemen die lijkt te bestaan uit radioactieve deeltjes in de zee, die door plankton worden opgenomen, die op hun beurt door vissen worden opgegeten, die zelf door zeevogels worden opgegeten, met het probleem dat de deeltjes zich in elk stadium vermenigvuldigen. Dat kan waar zijn, maar voor zover ik van het onderwerp op de hoogte ben, lijkt het een beetje dubieus. Maar dat doet er niet toe, het belangrijkste is dat de straling een prehistorisch reptielachtig beest heeft gewekt, het heeft vermenigvuldigd tot ontzagwekkende afmetingen en het de kracht heeft gegeven van dodelijke radioactieve golven die toeschouwers kunnen roosteren. De eerste helft van de film gaat over bouwvakkers, brandwonden en radioactieve straling, lage spanningsbogen en regionale accenten, zich afspelend aan de kust van Cornwall, rijkelijk in sfeer gevangen door de kille cinematografie van Desmond Davis en Ken Hodges. Totdat het monster echt toeslaat, is de film een heel Britse aangelegenheid, met stijve bovenlippen en strak in de hand gehouden, en als het monster toeslaat, zijn de reacties op het monster inderdaad Brits, wat een paar gegrinnikte dialogen tot gevolg heeft. Het monster is een beetje vlekkerig van uiterlijk, ziet er op het eerste gezicht nogal sjofel uit, maar als het echt tevoorschijn komt, is het een effectief angstaanjagende kracht, en het eindresultaat is het werk van de grote Willis O'Brien (King Kong). Als het iemand opeet, ontketent het een paar scènes van koele verwoesting, braadt een flink aantal mensen met zijn dodelijke golven en neemt als klap op de vuurpijl een veerboot in de Theems. Hoewel het geen persoonlijkheid heeft, is het een effectief hardvochtig schepsel, dat mensen van alle leeftijden om zeep helpt en dat met een zekere toegewijde geestdrift doet. Het levert een mooie laatste derde op en aangezien de film toch niet veel meer dan 70 minuten duurt, zijn er nauwelijks momenten waarop de belangstelling verslapt. De film heeft een paar problemen, hij is teer en het is een beetje lastig om je druk te maken over de gang van zaken, hij had meer chaos kunnen hebben, meer persoonlijkheid en meer van het monster dat mensen doodt, bij voorkeur door te eten, aangezien het stralingseffect er in de praktijk een beetje zwak uitziet, ook al zijn de brandeffecten goed. Het acteerwerk is ook grotendeels een beetje nietszeggend, Gene Evans en André Morell zijn lichtelijk oninteressante helden en het meest innemende acteerwerk komt van een bizar enthousiaste maar wrang bevroren Jack McGowran als paleontoloog. Hij steelt zijn scènes, maar is helaas niet erg lang in de buurt. Bovendien ontlokt het monster soms gegrinnik, terwijl sommige van de eerdere ideeën van de film niet zo goed onderzocht kunnen worden. Het is iets dat vooral oudere fans en jongere mensen met een voorliefde voor dit soort dingen zal aanspreken, het heeft af en toe een knarsetandendheid, een knorrigheid die niet echt stijlvol genoeg is om je helemaal staande te houden, maar toch is het leuk. Nou ja, ik vond het in elk geval best leuk, het werd aanbevolen aan monstersenthousiasten, maar er zijn betere dingen.
I was pretty stoked to see this film, generally 1950's films about giant beasts tended to hail from the US and this was one of the handful of British counterparts, along with superior classic The Beast From 20,000 Fathoms and Gorgo, which I've not yet seen. All are directed by Eugène Lourié and here he proves to be a dab hand with the material, bringing a sincerity and sense of creepy intrigue that not only sustains the film nicely during its slower earlier stages but giving it a frisson of actual shock and disturbance. I'm not sure of the grounding of the science in the film, the basis for problems seeming to be radioactive particles in the sea, ingested by plankton, which are in turn consumed by fish, themselves eaten by sea birds, with the trouble being that the particles are multiplied in concentration at each stage. This may be true, but from my small knowledge of the subject it seems a little iffy. 'Tis of little matter though, whats important is that the radiation has woken up a prehistoric reptilian beast, multiplied it to awesome size and gifted it with the power of deadly radioactive waves that can fry onlookers. The first half of the film is all building creeps, burns and radioactive study, low key tension and regional accents, set around the the Cornish coast, captured rich in atmosphere by the chilly cinematography of Desmond Davis and Ken Hodges. Until the monster really begins to strike the film is a very British affair, stiff upper lips and tightly controlled and when the monster does strike the reactions to it are British indeed, making for some chuckle worthy lines of dialogue. The monster is a tad patchy in its appearance, at first looking pretty shabby, when it properly emerges it is an effectively fearsome force, and the final effects work of the great Willis O'Brien (King Kong). Though sadly it doesn't get to eat anyone it wreaks a few scenes of cool havoc, fries a good number of people with its deadly waves and best of all takes out a ferry in the Thames. Though lacking in personality it is an effectively harsh creature, offing folk of all ages and doing so with a certain committed gusto. It makes for a fine final third and given that the film isn't much more than 70 minutes long anyway, things have barely moments in which to slip out of interest. The film has a few problems, its slight and a bit tricky to care about proceedings, it could have done with more havoc, more personality and more of the monster bringing death to individuals, preferably by eating, since the radiation effect looks a little weak in practice even though the burn effects are good. The acting is also mostly a tad non-descript, Gene Evans and André Morell are slightly uninteresting heroes and the most engaging acting comes from a bizarrely enthusiastic yet wryly frozen faced turn from Jack McGowran as a paleontologist. He steals his scenes, but regrettably isn't around for very long. Also, the monster sometimes induces chuckles, whilst some of the earlier ideas of the film aren't best explored. Its the sort of thing that will appeal chiefly to an older fan base and younger folk with a taste for this sort of thing, it has at times a creakiness a hokeyness that it isn't quite classy enough to fully hold up against, but its still good fun. Well, I liked it quite a bit anyhow, recommended to monster enthusiasts but there are better out there.