De uitdrukking'method' werd bedacht door de toneelleraar Lee Strasberg om zijn unieke interpretatie van de acteertechnieken van de Russische regisseur Constantin Stanislavsky te beschrijven. In de jaren vijftig was Strasberg de goeroe van de beroemde Actors Studio in New York, waar veel grote filmacteurs hun vak met de meester oefenden. Strasbergs autoritaire stijl was legendarisch toen hij toekeek hoe de acteurs scènes en monologen opvoerden, waarna hij de acteurs en hun keuzes ging analyseren.<br />De heer Strasberg zou werkelijk ontzet zijn over de afgezaagde en van clichés vergeven'method'. De film probeert twee verhalen te weven in een'spel-in-een-spel'-stijl. Helaas is geen van beide verhalen interessant en het voornaamste probleem is het script. Veel van de dialogen waren lachwekkend. Bovendien leken de productiewaarden van deze film amateuristisch, met special effects en scènes vol geweld die niet geloofwaardig waren. Jammer genoeg werd de goede premisse van een verhaal over een actrice die het contact met de werkelijkheid verliest en 'het personage wordt' niet verwezenlijkt, ondanks de goede inspanningen van de cast.<br />De klassieke film _A Double Life_ (1947) was succesvol in het ontwikkelen van deze premisse: de acteur die Othello speelt is zo verstrikt in zijn personage dat hij een echte moord pleegt. De scenaristen van _A Double Life_ waren het briljante team van Garson Kanin en Ruth Gordon, van wie de schrijvers van _Method_ een les hadden kunnen leren die de grote leraar Lee Strasberg waardig was.
The expression "method" was coined by the acting teacher Lee Strasberg to describe his unique interpretation of the acting techniques of the Russian director Constantin Stanislavsky. In the 1950s, Strasberg was the guru of the famed Actors Studio of New York where many great film actors honed their craft with the master. Strasberg's authoritarian style was legendary as he watched the actors perform scenes and monologues and then proceeded to psychoanalyze the actors and their choices. <br /><br />Mr. Strasberg would be truly appalled by the trite and cliché-ridden "Method." The film seeks to weave two stories in a "play-within-a-play" style. Unfortunately, neither one of the stories is interesting, and the main problem is the script. Much of the dialogue was laughable. Also, the production values of this film seemed amateurish with special effects and scenes of violence that were not credible. Sadly, the good premise of a story about an actress who loses touch with reality and "becomes the character" was not realized, despite the good efforts of the cast. <br /><br />The classic film "A Double Life" (1947) was successful in developing this premise as the actor playing Othello is so enmeshed within his character that he commits a real-life murder. The screenwriters for "A Double Life" were the brilliant team of Garson Kanin and Ruth Gordon, from whom the writers of "Method" could have learned a lesson worthy of the great teacher Lee Strasberg.