Deze film is berucht vanwege het feit dat hij een verzameling afgezaagde marihuanamythen in stand houdt, die je vaak aantreft in elke folder tegen drugs. Het ergste is nog wel dat het middel in staat is mensen te transformeren tot onnozele halzen en paranoïde gekken die nauwelijks in staat zijn tot dom gegrom. En daarin ligt de basis van dit shtick-festijn. Verdwenen zijn de humor, intelligentie, gevatheid en charme die je in recente culthits als _Superbad_ en _Harold Kumar_ aantreft. In plaats daarvan hebben we nu Faris' irritante karikatuur van een lijzige karikatuur, compleet met haar eeuwig ongefixeerde blik en het veelvuldige vertrouwen dat het scenario hecht aan grappen die gericht zijn op de korte aandachtsspanne van het personage. Voeg daar de onverklaarbare aanvallen van manie en paranoia bij die Jane tentoonspreidt, en je hebt het.' 'Smiley Face' heeft alle attributen van een middelmatige en oninteressante kermisattractie. Ondanks al zijn over-de-top hansworsterij, goedkope capriolen en Faris' belachelijke pantomime, is 'Smiley Face' niet om te lachen. Een paar interessante cameo's weten een paar keer snel te grinniken, maar elke komische uitbarsting gaat snel verloren. Dit alles, plus een geïmproviseerde voordracht van Marx voor de prijs van 90 minuten die je nooit meer terugkrijgt. Het ergste van alles is dat de film eindigt met een vingerknip van de moraal: een ontknoping die het weinige verstand dat je na één keer kijken nog hebt, aantast. 'Smiley Face' is een stompzinnige observatie van stompzinnige stompzinnigheid en in meer dan één opzicht een verspilling.
This movie is notable for perpetuating a collection of tired marijuana myths often found in any garden variety anti-drug pamphlet. The most egregious being that the drug is capable of transforming people into simpletons and paranoid head cases barely capable of dumb grunts. And therein lies much of the premise for this shtick-fest. Gone are the humor, intelligence, wit, and charm found in recent cult hits like Superbad or Harold Kumar. Instead, we're left with Faris' galling portrayal of a drawling caricature, replete with her perpetually unfixed gaze and the script's frequent reliance on gags that center on the character's short attention span. Add the inexplicable fits of mania and paranoia exhibited by Jane and you've got all the trappings of a very mediocre and forgettable carnival ride. Despite all of its over-the-top buffoonery, cheap antics, and Faris' ridiculous pantomime, "Smiley Face" is very short on laughs. A few interesting cameos do manage to conjure up a few quick chuckles, but any comic momentum is quickly lost. All this and an impromptu recitation of Marx for just the price of 90 minutes that you won't get back. Worst of all, the movie ends with a finger-wagging moral: a denouement that assaults what little intelligence you'll have retained after a single viewing. "Smiley Face" is a mindless observation of vapid stupidity and a waste in more ways than one.