In het Grand Hotel 'komen en gaan' de huisdokter gespeeld door Lewis Stone. De lobby van het luxueuze hotel in Berlijn is inderdaad als de wereld in een microkosmos als reizigers van over de hele wereld zich door de drukke foyer haasten. Een reeks van hun verhalen is met elkaar vervlochten waarin romantiek, spanning en tragedie wachten.<br />Door de jaren heen zijn er veel van dit soort films (Dinner at Eight, Separate Tables, Ship of Fools, Airport) geproduceerd met wisselende gradaties van succes. Geen ervan is ooit zo goed geweest als het Grand Hotel, met inbegrip van de regisseur William Goulding, die erin slaagde om de rollen gelijkelijk te verdelen en goede voorstellingen te geven met een cast van de megasterren van die tijd zonder dat ze elkaar tegen het lijf liepen of elkaar overtroffen. <br />Greta Garbo, John Barrymore, Joan Crawford, Lionel Barrymore en Wallace Beery geven allemaal klassieke weergaves van wat hen tot sterren van die tijd maakte. Het tempo van de film zit er stevig in en vertraagt geen moment als de ene grote ster de andere vervangt in scène na scène. Het verhaal zelf wordt in elk segment goed ingevoegd door de goed gedefinieerde verbanden tussen de personages.<br />Natuurlijk zijn het decor en het decor luxueus en Goulding geeft het een goed beeld door het beheerste, onopvallende camerawerk. Maar het zijn de sterren als groep die feller oplichten dan ooit in een tijd om Norma Desmond te citeren, toen de film nog groots was en de acteurs nog levensgroot. De fysionomie en chemie van de iconen Garbo en Barrymore, Crawford voordat ze gehard raakte, als de held van de arbeidersklasse, Beery op zijn knorrige best en Lionel Barrymore als de pathetische gepensioneerde die elke scène steelt waarin hij zich bevindt.<br />Het Grand Hotel is vandaag de dag nog steeds een toonbeeld van verhaallijn en opvoeringen, maar het is ook een uitstekend voorbeeld van een periode die op het punt stond te eindigen (1932). Want net buiten de deur van dit viersterrenhotel waren de nationaalsocialisten op straat bezig, zonder het te weten, een plan te smeden om een einde te maken aan alles wat groots was aan de stad Berlijn.
At Grand Hotel "they come and they go" utters the house doctor played by Lewis Stone. Indeed the lobby of the opulent Berlin hotel is like the world in microcosm as travelers from all over hurry through its busy foyer. A series of their stories are intertwined in which romance, suspense, tragedy await. <br /><br />Over the years many films of this type (Dinner at Eight,Separate Tables, Ship of Fools, Airport,)have been produced with varying degrees of success. None have ever equaled Grand Hotel much to the credit of director William Goulding who managed to evenly distribute roles and get fine performances with a cast of the era's mega stars without having them bump into or upstage each other. <br /><br />Greta Garbo, John Barrymore, Joan Crawford, Lionel Barrymore and Wallace Beery all deliver classic representations of what made them stars of that period. The pace of the film moves briskly and never slows as one major star replaces another in scene after scene. The overall story itself edits well into each segment due to the well defined connections between the characters. <br /><br />Naturally the scenery and set design are plush and Goulding presents it well with controlled, unobtrusive camera work. But it is the stars as a group glowing brighter than ever in a time to quote Norma Desmond when pictures were still big, the players larger than life. The physiognomy and chemistry of icons Garbo and Barrymore, Crawford before she hardened, as the working class hero, Beery at his surly best and Lionel Barrymore as the pathetic retiree stealing every scene he is in. <br /><br />Grand Hotel still holds up today with its story line and performances but it is also an excellent example of a period that was about to come to an end (1932). For just outside the door's of this four star hotel National Socialists were in the streets unwittingly plotting to end everything grand about the city of Berlin.