De Canadezen snakken naar verhalen die ons weerspiegelen en motiveren. De recente vertoning van _A Winter Tale_ van regisseur Frances-Anne Solomon is precies zo'n verhaal... en meer. Solomon en haar cast leveren buitengewoon geloofwaardige, emotioneel rauwe en oprechte vertolkingen die de kwetsbaarheid, zelfbehoud en redding van de inwoners van Toronto weergeven in de nasleep van wapengeweld.<br />Het verhaal speelt zich af in de wijk Parkdale in Toronto en begint met een maatschappelijk werker genaamd Gene (gespeeld door Peter Williams) en zijn pogingen om 'de zwarte mannen in zijn gemeenschap aan het praten te krijgen', nadat een onschuldige twaalfjarige jongen door een fatale kogel is geraakt die voor een drugsdealer was bedoeld. Het decor van een groot deel van de film bevindt zich in het Caribbean Takeaway Restaurant van Miss G (gespeeld door Leonie Forbes) waar de mannen bier drinken, patois spreken, kaarten en biljarten.<br />De cast van A Winter Tale werd 'aangemoedigd om een stukje van zichzelf' naar elke scène toe te brengen. Dat gold ook voor hun uiteenlopende Caribische en Afrikaanse achtergronden. Met gebruikmaking van een vaak over het hoofd geziene techniek hielden Solomon en haar neef, Michele Lonsdale-Smith (die de theaterversie van de film regisseerde) improvisatieworkshops, waar de acteurs hun personages vrijelijk konden uitbeelden. Het gevolg is dat een groot deel van de cast helpt bij het schrijven van het script. De cast woonde tijdens de opnamen ook in Parkdale. Op het witte doek is de groepsdynamiek fascinerend. De film is nooit stereotiep en nooit prekerig. Belangrijker nog, hij is aangrijpend en echt, soms zelfs nostalgisch. We kennen deze personages, niet alleen op het witte doek, maar ook in ons dagelijks leven.<br />Elke scène is uiteindelijk een venster op de tragedies, vreugden en worstelingen met de negatieve elementen in onze samenleving. De climax en de afsluiting van de film laten je achter met een leeg gevoel, onzeker over wat je anders moet voelen dan gespannen, een beetje 'gek' en tegelijkertijd kwetsbaar. Over de film zei Solomon dat ze 'een emotionele dreun wilde uitdelen'. Dat is ook zo <0xE2><0x80><0x93> geweld is geen sport voor toeschouwers, en nergens in deze film kon je alleen maar kijken <0xE2><0x80><0x93> je voelde de roep tot actie en zelfs discussie. Ongetwijfeld zal deze film binnenkort in theaters in heel Canada vertoond worden.<br />Anders mis je een van de beste, werkelijk Canadese films van dit jaar.
Canadians are thirsty for stories that reflect and motivate us. Director Frances-Anne Solomon's recent offering A Winter Tale is just that kind of story... and more. Solomon and her cast deliver extraordinarily credible, emotionally raw and sincere performances that depict the vulnerability, self-preservation, and salvation of Toronto residents in the wake of gun violence. <br /><br />Set in Toronto's Parkdale community, the story opens with a social worker named Gene (played by Peter Williams) and his attempts to "get the black men in his community to talk", after an innocent 12-year old takes a fatal bullet meant for a drug dealer. The backdrop for much of the film is at the Caribbean Takeaway Restaurant run by Miss G (played by Leonie Forbes) where the men hang out drinking beers, speaking patois and playing cards and pool. <br /><br />The cast of A Winter Tale was "encouraged to bring a little piece of themselves" to every scene. This included their varied Caribbean and African backgrounds. Using an often overlooked technique, Solomon and her cousin, Michele Lonsdale-Smith (who directed the theater version of the movie) held improvisation workshops, where the actors could channel their characters freely. As a result, much of the cast is credited with helping to write the script. The cast also lived in Parkdale during the filming. <br /><br />On screen the group dynamics are riveting. The film is never stereotypical and never preachy. More importantly it's gripping and real, at times even nostalgic. We know these characters, not just on screen, but in our daily lives too. <br /><br />Each scene is ultimately a window into the tragedies, joys, and struggle with the negative elements in our society. The climax and resolution of the film leave you spent, unsure of what to feel next other than anxious, a little "mad", and exposed at the same time. Of the film, Solomon said she wanted to "pack an emotional punch". It does - violence is not a spectator sport, and nowhere in this film could you simply watch, - you felt the call to action and even discussion. No doubt before long, this film will be screening in theaters across Canada. <br /><br />Otherwise, you're missing out on one of the best truly Canadian films this year.