Hoewel de actiescènes eersteklas zijn, zoals je zou verwachten gezien het feit dat Lau Karleung de man achter de film is, houdt de rest van de film helaas niet echt stand.<br />De verhaaltoon hapert vaak, wat betekent dat je van het ene uiterste naar het andere gaat. Bijvoorbeeld, de opening van ongeveer twintig minuten, die een beetje duister en gewelddadig is, wordt gevolgd door een paar brede, overdreven komische scènes (zie de tamelijk aantrekkelijke, maar uiterst irritante, Moeder). Als je The Scorpion King/Operation Scorpio (met Lau Karleung) en Tai Chi Boxer/Tai Chi 2 (met Wu Jing) hebt gezien, komt die scène je misschien bekend voor. Helaas zijn die films nu ongeveer 10 jaar oud. De komedie speelt zich af als in een Wong Jing-film. Alleen Wu Jing is echt aan het trainen, wat betekent dat je erop moet vertrouwen dat Lau Wing-kin zowel aan het trainen als aan het schilderen is geweest, aangezien hij er uiteindelijk in slaagt tegen de verwachtingen in te vechten.<br />Ook Shannon Yao lijkt er te zijn als (toegegeven: verrukkelijk) ooggetuige, aangezien ze niets anders te doen heeft. Ze lijkt ook niet hetzelfde niveau van vaardigheid te hebben als Lau Kar-leung en Wu Jing, waardoor je, net als bij Lau Wing-kin, een beetje sceptisch bent of ze het lang zou volhouden tegen de schurken.<br />Maar, zoals ik al eerder zei, de actiescènes zelf zijn adembenemend. Gordon Liu en Chi Kuan-chun voegen er vakkundig aan toe om hun respectievelijke rollen van goede en slechte man te combineren, en Lau Karleung kan, hoewel hij destijds een jaar of 68 was, nog steeds de vloer aanvegen met veel van de jonge pretendenten van nu.<br />Al met al, vooropgesteld dat je de nogal slechte komische scènes kunt verdragen, is _Dronken Aap_ de moeite waard om naar te kijken. Hopelijk kan Shaw Brothers de volgende keer met iets consistenters komen. Niet slecht voor hun eerste grote vechtsportuitvoering in bijna twintig jaar, maar een groot 'zou beter kunnen' lijkt me wel op zijn plaats.
Whilst the action scenes are first class, as one would expect given Lau Kar-leung is the man behind the film, sadly the rest of the film doesn't really hold up.<br /><br />The story tone jerks about a lot, which means you go from one extreme to another. For instance, the opening twenty minutes or so, which are somewhat dark and violent, are followed by some broad, over-played comedy scenes (see the rather attractive, yet highly annoying, Mother). If you've seen The Scorpion King/Operation Scorpio (with Lau Kar-leung) and Tai Chi Boxer/Tai Chi 2 (with Wu Jing), that scene may look familiar. Sadly, those films are about 10 years old now. The comedy plays like in a Wong Jing film.<br /><br />Only Wu Jing is shown really training, which means you have to trust that Lau Wing-kin has been training as well as painting, as he manages to fight against the odds at the end.<br /><br />Also, Shannon Yao appears to be there as (admittedly gorgeous) eye candy, as she's given nothing else to do. She also doesn't appear to have the same level of ability as Lau Kar-leung and Wu Jing which, like with Lau Wing-kin, leaves you a bit sceptical that she'd last long against the villains.<br /><br />However, as I mentioned earlier, the action scenes themselves are stunning. Gordon Liu and Chi Kuan-chun expertly add to mix in their respective good guy/bad guy roles and, despite being around 68 at the time, Lau Kar-leung can still wipe the floor with many of today's young pretenders.<br /><br />In all, provided you can stomach the rather bad comedy scenes, Drunken Monkey is worth watching. Hopefully Shaw Brothers can come up with something more consistent next time. Not bad for their first big martial arts release for nearly twenty years, but a big "could do better" seems appropriate.