Dat vertelde ik op een regenachtige zondagmiddag, in de hoop op een inspirerend schooldrama in de trant van 'To sir with love' of 'The dead dichters society' <0xE2><0x80><0x93> iets om mijn ogen mee te bevochtigen en me het gevoel te geven dat alles mogelijk was. Tjongejonge, ik had het mis <0xE2><0x80><0x93> dit warrige drama, dat de laatste dagen van de carrière van een oude meester op een Engelse kostschool beslaat, was van begin tot eind deprimerend. Terwijl elk element van het tragische leven van de meester me werd onthuld, bleef ik me afvragen wanneer het keerpunt zou zijn. Deze hele film zou toch zeker niet alleen gaan over het trieste leven van een oninteressante man en een ineffectieve leraar <0xE2><0x80><0x93> er zou toch zeker wel een climax komen om de ellende te contrasteren. Maar nee! Voor de slotscène, waar ik me aan vastklampte, maakte de meester de meest g<0xC3><0xAA>nante vertoning van zelfmedelijden die ik ooit op film heb gezien <0xE2><0x80><0x93> zoiets als mijn grootvader als hij met Kerstmis te veel gedronken heeft. Natuurlijk applaudisseerden en schreeuwden de leraren en de leerlingen plichtsgetrouw (om de kijker te laten zien dat dit inderdaad de climax was), maar ik dacht alleen maar dat hij een oude dwaas was. Ik moet toegeven dat er een paar aardige inzichten in menselijk gedrag en relaties werden gegeven en een paar goede Engelse upper class spotternijen (thee en cricket!), maar de andere personages schenen zich nooit te ontwikkelen alsof ze ruimte wilden vrijhouden voor het centrale verhaal. Jammer genoeg ontwikkelde de trieste oude leraar zich niet verder dan zelfmedelijden gedurende de hele film, waardoor ik de stellige indruk kreeg dat hij '...kreeg wat hij verdiende, niet meer en zeker niet minder'.
I got this out one wet Sunday afternoon hoping for an inspirational school drama along the lines of "To sir with love" or "Dead poets society"-- something to moisten my eyes and make me think anything was possible. Boy was I wrong -- this muddling drama, which covers the last days of an old masters career at an English public school, was depressing from beginning to end. As each element of the masters tragic life was revealed to me, I kept wondering when the turn-around point would be. Surely this entire movie was not just going to be the telling of the sad life of an uninteresting man and an ineffective teacher -- surely there would be some rising climax to contrast the woe. But no! For the final speech scene which I hung on for, the master turned out the most embarrassing self pitying display I have ever seen on film -- something like my grandfather when he's had too many drinks at Christmas. Of course, the teachers and students dutifully applauded, shouted and stomped (to indicate to the viewer that this was indeed the climax) but I was just thought he was an old fool. There were admittedly some nice insights into human behavior and relationships and some good English upper-class mocking (tea and cricket chaps!) but the other characters never seemed to develop as if to save room for the central story. Unfortunately, the sad old teacher didn't developed beyond self-pity throughout the entire movie, leaving me with the definite impression that he "..got what he deserved, no more and certainly no less".