Maanden nadat ik naar _It's The Rage_ heb gekeken, weet ik nog steeds niet precies wat de regisseur en de schrijver probeerden te bereiken. Probeerden ze me te vertellen dat vuurwapens slechte dingen zijn en dat ze allemaal omgesmolten zouden moeten worden tot ruw staal/plastic/wat dan ook? Nou, aangezien ik verlang naar de goeie ouwe zwaarden-en-bogen van vroeger, denk ik dat ik wel kan leven met een antiwapenboodschap. Maar omdat ik met mijn blote handen bijna mensen heb gedood, kan ik je met gezag vertellen dat een vuurwapen niets kan doen zonder dat iemand het met de moed en het idee om te doden vasthoudt. Het is alleen maar zo effectief als de persoon die het gebruikt. Toch is de uitspraak dat wapens slecht zijn in handen van de verkeerde mensen nog steeds geldig. Deze film geeft die uitspraak echter op de slechtst mogelijke manier weer: door elke wapenbezitter in de film als een gek af te schilderen, wordt de film stereotiep. In de ogen van Reddin en Stern bestaat er geen rationele, verstandige wapenbezitter. Voor hen is elke wapenbezitter een stereotype, een homoseksueel stereotype, of allebei. De weinige personages die zich niet aan dit saaie patroon houden, zijn politieagenten die een ongemakkelijk gevoel van corruptie belichamen. Blijkbaar is het idee van een publieke figuur die een pistool heeft om zich te verdedigen tegen gekken die het niet met zijn boodschap eens zijn, nooit bij deze mensen opgekomen.<br />Zelfs de verfilming van de film over een vriend die bij een schietpartij om het leven is gekomen, maakt de situatie er niet beter op. Het maakt dat het hele verhaal overkomt als het verwarde gejammer van een kind. Ja, het is tragisch dat er iemand zonder goede reden is neergeschoten. Verdomme, er zijn tientallen mensen zonder goede reden neergeschoten in een plaats die Port Arthur heet, slechts een paar duizend kilometer van waar ik woon. Maar aan de andere kant, als slechts een of twee van de mensen die in Port Arthur zijn vermoord zelf een vuurwapen hadden en wisten hoe ze het moesten gebruiken, zou het aantal slachtoffers van dat incident drastisch zijn teruggelopen. Dat is het enige onontkoombare feit dat extremistische films als deze nooit vrijwillig zouden toegeven.<br />De film werkt ook niet echt als komedie, deels dankzij de eerder genoemde stereotiepe beeldvorming. Ik vermoed dat het personage van Gary Sinise bedoeld was als grap, maar aangezien ik die al een miljoen keer heb gehoord van mensen die veel te stom zijn om een film te maken, viel hij in het water. Zelfs miljonairs met gefragmenteerde persoonlijkheden zijn zich ervan bewust dat ze zaken moeten doen. Hetzelfde geldt voor de personages van David Schwimmer en Giovanni Ribisi.<br />De enige acteur die hun geloofwaardigheid uit deze puinhoop weet te redden, is de altijd sympathieke Anna Paquin, en het is niet verbazingwekkend dat haar personage de grootste aanwijzing biedt voor een tweede dimensie. Misschien zouden de negatieven van deze film makkelijker te slikken zijn geweest als _The Rage_ alleen over haar ging, of als een satire die vanuit haar gezichtspunt werd verteld. Maar aan de andere kant, als je bedenkt dat ze zich uiteindelijk zelf op een stereotiepe manier gedraagt, misschien ook niet. Je weet dat een film in de problemen zit als een van de weinige Oscarwinnaars van de afgelopen jaren die de geloofwaardigheid van de prijzen niet onherroepelijk heeft geschaad, hem niet kan redden.<br />'Ik ook.' Ik ben geen groot liefhebber van wapens, maar minder van het stereotiepe en eenzijdige beeld dat ervan wordt geschetst. Dat zijn twee elementen die in deze film ruimschoots aan bod komen, en het doet me verdriet dat ik hem niet eens als komedie kan aanbevelen. Het is de moeite waard om Anna Paquin in weer een rol te zien die echt beneden haar stand is. All The Rage krijgt van mij een 10 (wat nog erger is dan een 1, want ik geef vaak een 1 aan films die zo slecht zijn dat ze grappig zijn).
Months after watching It's The Rage, I'm still not sure what the director and writer were trying to accomplish. Were they trying to tell me that guns are bad things and that they should all be smelted down into raw steel/plastic/whatever? Well, being that I long for the good old swords-and-bows of yesteryear, I guess I can live with an anti-gun message. However, having almost killed people with just my bare hands, I can tell you with authority that without a person holding it with the nerve and idea to do the killing, a gun cannot do a thing. It is only as effective as the person using it.<br /><br />Nonetheless, the statement that guns are a bad thing in the hands of the wrong people is still a valid one. However, this film presents that statement in the worst possible fashion: by presenting every gun owner in the film as a lunatic, the film falls into stereotyping. In the minds of Reddin and Stern, a sane, rational gun owner does not exist. Every gun owner to them is a mental illness stereotype, a homosexual stereotype, or both. The few characters that don't conform to this dull pattern are police officers who embody an uneasy sense of corruption. Apparently, the idea of a public figure who owns a gun in order to defend himself from lunatics who disagree with his message has never occurred to these people.<br /><br />Even the dedication of the film to a friend who was killed in gun play does not help the situation. It makes the entire story come off as the confused whinings of a child. Yes, it's tragic that someone was shot for no good reason. Hell, dozens of people were shot for no good reason in a place called Port Arthur, just a couple of thousand kilometers from where I live. But then again, if just one or two of the people who were killed in Port Arthur had a firearm themselves and knew how to use it properly, the death toll from that incident would have been drastically reduced. This is the one inescapable fact that extremist films such as this would never willingly admit to.<br /><br />The film doesn't exactly work as a comedy either, thanks in part to the aforementioned stereotyping. I suspect that Gary Sinise's character was meant to be a joke, but since I have heard it a million times already from people who are far too stupid to be making films, it fell flat. Even millionaires with fragmented personalities are aware they have to take care of business. The same goes for the characters played by David Schwimmer and Giovanni Ribisi.<br /><br />The only actor who salvages their credibility from this mess is the ever-likable Anna Paquin, and it is not surprising that her character offers the biggest hint at a second dimension. Perhaps if It's The Rage had been entirely about her, or developed as a satire narrated from her viewpoint, the negatives of this film might have been easier to swallow. Then again, considering that she winds up behaving in a stereotypical fashion herself, maybe not. You know a film is in trouble when one of the few Oscar winners of recent years who has not irrevocably damaged the credibility of the awards cannot save it.<br /><br />I'm not a big fan of guns, but I am less of a fan when it comes to stereotyping and one-sidedness. These are two elements that this film has in spades, and it is with a heavy heart that I can't even recommend it as a comedy. Worth looking at to see Anna Paquin in yet another role that is truly beneath her. All The Rage gets a two out of ten for me (which is even more damning than a one, since I often give ones to films that are so bad they're funny).