Zo nu en dan komt er een film uit die een acteur cadeau krijgt. Het is net een gouden kans die hun is gegeven, maar er is een vangst die ze moeten doen. Drie acteurs kregen die kans in _State of Grace_ : Ed Harris, Gary Oldman en Sean Penn. Alle drie leveren ze prestaties die gemakkelijk een Oscar voor beste acteur verdienen, maar het is de chemie tussen Penn en Oldman die waar goud oplevert. Oldman verliest zichzelf volledig en totaal in de rol van Jackie Flannery, een kleine Ierse gangster die toevallig de jongere, impulsieve, roekeloze broer is van de hoofdbaas van de Ierse maffia in Hell's Kitchen, Frank Flannery. Frank sluit een deal met de Italiaanse Cosa Nostra, die zal resulteren in een grote meevaller voor de veel kleinere bende van Ierse gangsters. Frank is een van de enige mensen die lijkt te begrijpen hoe belangrijk deze deal is, terwijl de rest van de bende zich verzet tegen de veel machtiger en georganiseerder maffia. Elke keer dat het ernaar uitziet dat de deal doorgaat, doet een lid van Franks bende iets stoms om de Italianen te beledigen, en elke keer dat dat gebeurt, wordt Frank (door de Italianen) opgeroepen om zijn eigen mensen te wreken.<br />Te midden van deze uiterst gevaarlijke situatie treedt Terry Noonan (Sean Penn), Jackie' Terry is Jackies beste vriend van kinds af aan, die nu bij de politie zit en undercover werkt met de opdracht om Franks hele bende om zeep te helpen. In het begin lijkt Terry graag zijn werk te willen doen, maar als de realiteit van wat hij moet doen tot hem doordringt, wordt hij heen en weer geslingerd tussen zijn liefde voor zijn oude vriend en zijn plicht als politieman. Dit wordt nog gecompliceerder door het feit dat Jackies zus Kathleen (Robin Wright Penn) en Terry in hun jeugd verliefd op elkaar waren. Als Terry zijn relatie met zowel Jackie als Kathleen hernieuwt, begint hij zijn identiteit en zijn ziel te verliezen, verscheurd als hij wordt door de dingen die hij als politieman moet doen, door wat hij Frank en zijn bende ziet doen, en door zijn steeds hechter wordende relatie met Kathleen.<br />Oldman levert een explosieve voorstelling en hij lijkt met elk moment dat Penn en hij samen doorbrengen nog verwarder en onvoorspelbaarder te worden. De ware schoonheid van zijn voorstelling is het feit dat we weten hoe intelligent Oldman is; toch is hij volkomen geloofwaardig als de halfgare gek die op zijn eigen ondergang afstevent. Maar Penn is degene die het zware werk moet doen, want hij doet het niet.' Je kunt je niet de luxe permitteren je te verschuilen achter de koortsachtige intriges die het personage van Oldman tentoonspreidt. Je voelt zelfs pijn als je ziet hoe Terry steeds dieper wegzakt, hoe hij steeds meer drinkt, steeds minder slaapt, hoe hij zijn richting en zijn verstand verliest.<br />De muziek van Ennio Morricone is spookachtig, broeierig en opwindend; perfect passend bij het verhaal dat zich op het scherm ontvouwt. Als we zien hoe Terry zijn vrienden en zichzelf verraadt, lijkt het alsof er delen van hem wegdrijven, meegevoerd op de vleugels van Morricones muziek. Robin Wright Penn speelt ook een jonge vrouw die wanhopig probeert te ontsnappen uit de armoedige straten van de Keuken, de gewelddadige wereld van haar broers en haar schamele opvoeding. Ze heeft ook onderschat wat het voor haar zou betekenen om met Terry samen te zijn, vooral nadat ze achter Terry's ware identiteit was gekomen. Ze wordt weer meegezogen in wat ze zo hard heeft geprobeerd kwijt te raken, en moet toezien hoe haar familie en Terry uiteenvallen.<br />De hele film is gebaseerd op een botsing tussen Terry en Frank, en als ze uiteindelijk op elkaar botsen, filmt regisseur Phil Joanou het bijna als een droom. De kracht van deze film is de manier waarop hij de poging van een man om eindelijk zijn verleden en zijn eigen tekortkomingen onder ogen te zien zo levendig weergeeft. We hebben allemaal demonen en we beloven en streven ernaar om ze eindelijk onder ogen te komen, maar lukt dat ooit? Het onder ogen zien van je angst is één ding, maar de ware maatstaf voor iemands karakter is de manier waarop we ons gedragen wanneer die angst ons aanstaart, van aangezicht tot aangezicht. Hier is de cirkel rond en staat Terry eindelijk oog in oog met de demonen uit zijn jeugd, en de confrontatie zou hem het leven kunnen kosten.<br />Kijk naar deze film voor de geweldige optredens van alle hoofdrolspelers, voor de fantastische muziek, de koortsachtige actie en het ontroerende drama, maar kijk ook naar de film om jezelf af te vragen wat je demonen zijn, wanneer je ze eindelijk onder ogen zult zien en wat er zal gebeuren wanneer je dat doet.
Once in a while a movie comes along that is a gift for an actor. It is like a golden opportunity that has been given to them, but there is a catch they have to deliver. Three actors were given that opportunity in State of Grace: Ed Harris, Gary Oldman and Sean Penn. All three deliver performances that easily merit a Best Actor Oscar, but it is the chemistry between Penn and Oldman that issue forth true gold. Oldman completely and utterly loses himself in the role of Jackie Flannery, a small-time Irish gangster that happens to be the younger, impulsive, reckless brother of the head boss of the Irish mob in Hell's Kitchen, Frank Flannery. Frank is brokering a deal with the Italian Cosa Nostra that will result in a major windfall of money and power for the much smaller gang of Irish mobsters. Frank is one of the only people who seems to understand how important this deal is, while the rest of the gang bristles against the direction of the much more powerful and organized Mafia. Every time it looks like the deal will go through, some member of Frank's gang does something stupid to insult the Italians, and each time this happens Frank is called upon (by the Italians) to do their retribution upon his own people.<br /><br />In the midst of this very dangerous situation enters Terry Noonan (Sean Penn), Jackie's best friend from childhood who is now a cop and undercover with the directive to do no less than take down Frank's entire gang. In the beginning Terry seems eager to do his job, but as the reality of what he must do comes crashing down he is torn between his love for his old friend, and his duty as a policeman. This is further complicated by the fact that Jackie's sister Kathleen (Robin Wright Penn) and Terry were childhood sweethearts. As Terry renews his relationship with both Jackie and Kathleen he begins to lose his identity and his soul as he is torn apart by the things he must do as a policeman, what he sees being done by Frank and his gang, and his deepening relationship with Kathleen.<br /><br />Oldman delivers an explosive performance and he seems to become even more unhinged and unpredictable each moment that he and Penn spend together. The true beauty of his performance is the fact that we know how intelligent Oldman is; yet he is totally believable as this half-witted madman who is rushing towards his own demise. It is Penn though that has the heavy lifting to do, because he doesn't have the luxury of hiding behind the frenetic machinations that Oldman's character does. You actually feel pain as you watch Terry get in deeper and deeper, drinking more and more, sleeping less and less, losing his direction and his mind.<br /><br />The music by Ennio Morricone is haunting, brooding and electrifying; perfectly suited to the evolving story on screen. As we watch Terry betray his friends and himself, it seems as if pieces of him actually float away, carried on the wings of Morricone's music. Robin Wright Penn also delivers as a young woman who is desperately trying to escape the mean streets of the Kitchen, the violent world of her brothers, and her meager upbringing. She also underestimated what being with Terry would mean, especially after learning Terry's true identity. She is sucked back into what she has tried so hard to become free of, and must watch as her family and Terry disintegrates.<br /><br />The entire movie is set upon a collision course between Terry and Frank, and when they finally collide, director Phil Joanou films it almost like a dream sequence. The power of this film is how it manages to so vividly portray one man's attempt to finally confront his past and his own character flaws. All of us have demons and we promise and strive to finally confront them, but do we ever? Facing our fears is one thing, but the true measure of a person's character is how we perform when that fear stares into us, face to face. Here, Terry comes full circle and finally confronts the demons of his youth, and the showdown might cost his life.<br /><br />Watch this film for the terrific performances of all the lead actors, for the fantastic music, the frenetic action, and the moving drama, but watch it also to ask yourself, what are your demons, when will you finally face them and what will happen when you do?