Carandiru is een afschuwelijke gevangenis die voor ongeveer 50% overbelast is. Dus worden de gevangenen als sardientjes in een blik naar binnen geperst. Het is een ander soort gevangenisfilm dan een doorsnee Amerikaanse gevangenisfilm, aangezien Braziliaanse gevangenen geen verkrachtingen dulden. Verkrachters bevinden zich in een vleugel van de gevangenis die je volgens mij in een Amerikaanse gevangenis administratieve segregatie zou kunnen noemen, samen met seriemoordenaars en informanten. Ze bevinden zich in de afschuwelijke situatie dat ze nooit zonlicht krijgen, ze leven in zeer donkere cellen, misschien 7 in een cel die niet veel groter is dan 10 bij 20 voet. Als ze naar de binnenplaats van de gevangenis zouden gaan, zouden ze vermoord worden. De mannen die de gevangenis vanaf de gevangenenkant runnen, zijn beroepsmisdadigers, geen seriemoordenaars of mannelijke verkrachters. Dat wil niet zeggen dat alles wat ze doen leuk is, maar het is ook geen krankzinnigengesticht. Er staan bewakers op de muren met automatische geweren om te voorkomen dat er mensen naar buiten komen, er is een directeur die binnen rondloopt en een gevangenisarts, maar in wezen hebben deze gedetineerden de touwtjes in handen.<br />De film wordt gespeeld voor een heleboel magisch realisme, het is voornamelijk een verslag van de ervaringen van de gevangenisarts. Je krijgt heel surrealistische beelden te zien van de dokter die's avonds laat weggaat en door schaars verlichte gangen loopt, hij kijkt door het kijkgaatje van een cel en er zitten zeven mannen elk naar een andere tv te kijken met een ander tv-kanaal. Er is ook een man die vreemde lappendekens maakt van Montgolfier-achtige ballonnen die hij de gevangenismuren uit probeert te sturen, die altijd te hoog zijn, er is een heel surrealistisch beeld van een van die ballonnen die opstijgt en dan langzaam in vlammen uitbarst. De relatie tussen de gevangenisautoriteiten en de gevangenen is over het algemeen ontspannen, de gevangenen krijgen veel privileges om zich te gedragen, ze mogen televisies hebben als ze ervoor betalen, ze mogen een langdurige seksuele relatie hebben, ze hebben ook een bezoekdag, waarop families komen picknicken en die op de binnenplaats opeten of naar speciaal ingerichte cellen gaan voor een echtelijk bezoek. De gevangenen hebben de gevangenis ook versierd, vaak met teksten, bijvoorbeeld uit de Schrift, maar ook met veel mooie graffiti. Het is net een vagevuur, een mooie, afschrikwekkende, verloren wereld.<br />De film is gemaakt om de onmenselijke represailles van de autoriteiten na een gevangenisrellen te gedenken. Ik vind dat hij het goed doet. Dit is een geweldige film, en Hector Babenco is een groot kunstenaar. Als je hem nog niet hebt gezien, moet je meteen Babenco's 'Ironweed' gaan zien.
Carandiru is a horrible prison which is something like 50% over capacity. So the prisoners are squeezed in like sardines. It's a different type of prison movie to a typical American prison movie, as Brazilian prisoners don't tolerate rape. Rapists are in a wing of the prison that would I think be referred to as administrative segregation in a US penitentiary, along with serial killers and informants. They are in the awful situation of never having any sunlight, they live in very dark cells, perhaps 7 to a cell that is not much more than 10x20 feet. If they were to go out to the prison yard, they would be murdered.<br /><br />The men running the prison from the prisoners side are career criminals, they're not serial killer lunatics or male rapists. That doesn't mean to say that everything they do is nice but it's not an insane asylum. There are guards on the walls with automatic rifles to stop people getting out, and a governor who will walk around inside, as well as a prison doctor, but these inmates are basically in charge.<br /><br />The film is played for a lot of magic realism, it's mostly a recounting of the experiences of the prison doctor. You get very surreal images like the doctor leaving late at night, walking down spottily lit corridors, he looks through the spyhole of one cell and there are seven men each watching a different TV with a different TV channel. There is also a man who makes strange patchwork Montgolfier style balloons that he tries to send out of the prison walls, which are always too high, there's a very surreal shot of one of these balloons rising and then slowly bursting into flames.<br /><br />Generally the relationship between the prison officials and the prisoners is relaxed, the prisoners get a lot of privileges for behaving, they can have televisions if they pay for them, they can have long term sexual relationships, they also have a visitors day where families will come in with picnics, and they sit and eat them in the courtyard, or go off to specially prepared cells for conjugal visitations. The prisoners have also decorated the prison, often with text, for example scripture, but also with many beautiful graffiti. It's like a purgatory, a beautiful horrifying lost world. <br /><br />The movie was made to memorialise the inhuman reprisals from the authorities following a prison riot. I think it does the job well. This is a great movie, and Hector Babenco is a great artist. Next stop if you haven't already seen it yet should be Babenco's "Ironweed".