En daar hebben we weer zo'n goedkope Italiaanse kopie van het spionagefilmgenre, die probeert munt te slaan uit de populariteit van de Bondfilms uit de jaren zestig. Onze superagent, ene Bart Fargo, is een nietszeggende, nietsnut van een loser, die liever gaat slapen dan de wereld te redden van blunderende superschurken. Een slimme man, eigenlijk, maar het is geen goede film om Bart minstens de helft van de film in zijn verschillende hotelkamers te zien rondhangen.<br />Barts baas is een chagrijnige, zeurderige vent met een door en door feestelijke racistische houding en een extreme afkeer van Bart (niet echt verrassend). Hij haalt Bart uit zijn eeuwige dutje en laat hem naar het kantoor slepen door twee knappe meisjes (die hem een beetje aftuigen, maar welke vrouw zou dat niet willen?). Daar vertelt hij Bart dat zijn volgende opdracht is om een wetenschapper op te halen die een 'vredige doodsstraal' heeft gebouwd. Hè? De wetenschapper werd bij de première van de film ontvoerd door een aantal accountants in een enorme auto, die op een hobbelend deuntje stond dat na de eerste vijf minuten van eindeloze herhaling op je zenuwen gaat werken. De accountants sleuren de brave doctor naar een speelgoedhelikopter die is gestolen van een Godzilla-set, en brengen hem dan over naar een modelonderzeeër die is gestolen van de Godzilla versus the Sea Monster-set. Vervolgens blazen ze de speelgoedhelikopter op, als een vijfjarige die vrolijk een raket uit een fles aansteekt.<br />Zo lijkt Barts missie te zijn volbracht door naar de zoveelste vage Europese stad te vliegen en in een andere hotelkamer te gaan liggen. De schurken van de slechterik komen naar hem toe, dus ontstaat er een reeks slappe vechtscènes in de hotelkamer van de afzichtelijke 60. Op een gegeven moment gebruikt Abe Lincoln een tijdmachine om Bart op te sporen en te proberen hem te doden, misschien omdat Bart op John Wilkes Boothe lijkt. Er volgt een verbazingwekkend trage achtervolging, waarin Bart laat zien wat een nutteloze superspion hij is. Ik bedoel, dacht hij echt dat de schurken hem zouden vermoorden? En dan laat Bart zien hoe incompetent hij is door de schurken de auto over de rand te laten rijden. In een onvoorziene tragedie zat Bart op dat moment niet in de auto.<br />Bart redt het leven van een van de schurken, dus de man helpt hem het hol van de super (of niet zo super, eigenlijk) schurk te vinden. Het ziet eruit als een slecht versierd bordeel, met machinegeweren aan de muur. Wauw, deze madame vindt het leuk om slechte klanten te ontmoedigen. Net als Bart, dat weet ik zeker. Hoe dan ook, het vriendje van de schurk wordt afgemaakt, en Bart stormt naar binnen om het meisje en die idiote wetenschapper te redden (ik bedoel, een vredige doodsstraal? Kom op, man!) en vermoordt de lauwe schurk. 'Doodsstraal' zorgt ervoor dat er een heleboel gipsplaten en pleisterwerk op hun hoofd vallen, en dan is er een scène in nog een andere hotelkamer van Bart en de roodharige kunstenares die hij van de 'zekere dood' heeft gered. Er is een laatste scène waarin onze held een pratend horloge uit het raam gooit om te voorkomen dat hij weer met een van zijn vriendinnen praat, de secretaresse van zijn bazen. Was het een Timex? En gaf het het signaal voor de verspilde anderhalf uur die we hebben besteed aan het kijken naar deze prutser? We zullen het nooit weten.
And here we have yet another cheesy Italian knock-off of the spy film genre, trying to capitalize on the 60's popularity of the Bond films. Our super agent, one Bart Fargo by name, is a bland layabout loser, who'd rather be sleeping than out saving the world from bumbling super villains. Smart man, actually, but it doesn't make for very good cinema to watch Bart lounge around his various hotel rooms for at least half of the movie.<br /><br />Bart's boss is a morose, whiny guy with a thoroughly festive racist attitude and an extreme dislike for Bart(not surprising, really). He summons Bart from his perpetual snoozing and has him dragged to the office by two pretty girls(who rough him up a bit, but what female wouldn't want to?). There, he tells Bart his next assignment is to retrieve a scientist who's built a 'peaceful death ray'. Huh? The scientist was kidnapped at the opening of the film by several accountants in a huge car, set to a bouncy tune that gets on your nerves after about the first five minutes of endless repetition. The accountants haul the good doctor off to a toy helicopter stolen from a Godzilla set, then transfer him to a model submarine swiped from the Godzilla vs. the Sea Monster set. They then blow up the toy helicopter, like a five year old gleefully setting off a bottle rocket.<br /><br />So Bart's mission seems to be accomplished by his flying off to yet another vaguely European city and lounging in a different hotel room. the bad guy's thugs conveniently come to him, so there's a set of lame fight scenes in the hideous 60's hotel room. At one time Abe Lincoln uses a time machine to hunt down Bart and try to kill him, maybe because Bart resembles John Wilkes Boothe. There's an amazingly slow car chase, in which Bart shows what a useless super spy he is. I mean, did he really think that the thugs wouldn't notice the candy red sports car practically kissing their bumper? And then Bart demonstrates how incompetent he is, letting the thugs drive the car over the cliff. In an unforeseen tragedy, Bart was not in the car at the time.<br /><br />Bart saves one of the thug's lives, so the guy helps him find the lair of the super(or not so super, really)villain. It looks like a badly decorated bordello, with wall mounted machine guns. Wow, this madame REALLY likes to discourage bad customers. Like Bart, I'm sure. Anyhoo, the bad guy buddy gets fragged, and Bart rushes in to save the girl and the idiot scientist(I mean, a peaceful death ray?! come on, man!) and kills the tepid villain. The 'death ray' causes a lot of wallboard and plaster to fall on their heads, and then there's a scene in yet ANOTHER hotel room of Bart and the red-haired artist chick he saved from 'certain death'. There's a final scene where our hero chucks a talking watch out the window to avoid talking to yet another one of his girlfriends, his bosses' secretary. Was it a Timex? And did it signal the wasted hour and a half that we spent watching this dud? We'll never know.