Ik vind het leuk om te lachen, maar ik ben nooit zo'n jankerd geweest, een knieslager; iemand die zo hard lacht dat hij omvalt of naar adem snakt. Dat alles en nog meer kwam bij me op toen ik de versie uit 1937 zag (de enige die de moeite van het bekijken waard is) van 'Nothing Sacred'. Ik wist dat het gedenkwaardig zou zijn, want ik heb nog nooit een script van Ben Hect gezien waar ik niet van hield, ik ben erg gesteld op Carole Lombard en Frederic March is een van de meest ondergewaardeerde acteurs aller tijden. Walter Connolly heeft voor sommige films de beste tekst, zeker veel van de meest snijdende tekst en zeker mijn favoriete tekst van de film. Eenvoudige plot, dat weet je: Reporter March bedriegt een grote stad exclusief met'sterven'. Carole Lombard, een meisje uit een klein stadje in Vermont. Ze komen in New York aan en daar volgen de dolle pret. Ik zeg expres 'de dolle pret', want mijn banaliteit heeft een doel: geniet van de dialoog en de komische houding en de timing van een paar echte professionals en ik zie niet in hoe je niet drie keer in je broek plast als je naar deze kijkt. O, je moet de politieke correctheid opzijzetten <0xE2><0x80><0x93> het enige serieuze punt dat ik maak <0xE2><0x80><0x93> aangezien er sprake is van ongevoeligheid, raciaal of anderszins. Als dit soort dingen je dwarszit, ook al wil je hypocriet overkomen, sla deze dan over, ik meen het. Anders moet je je ontspannen terwijl de stekels als razende bliksems rondvliegen en je niet schamen om 'de muren te laten rammelen' met je lach. (Tijdens mijn eerste bezoek werd ik er voor het eerst van mijn leven van beschuldigd dat ik'muren deed schudden' met mijn bulderende lach.) Als je, zoals bij oude musicals het geval is, kunt accepteren dat dit een reeks sketches is in plaats van een strak ingekort verhaal, ben je veilig en kun je genieten van de extase. Dit is een mafketel, geen drama of 'komedie/drama'. (Ik zou graag een paar regels citeren maar ik weet niet of dat bedrieglijk gedrag is of niet). 'Nothing Sacred' is verplichte kost voor iedereen die houdt van oude Hollywood-komedies, mafketel of niet en ik geef het een dikke 10.
I enjoy laughing but I have never been much of a howler, a knee-slapper; one who laughs so hard he falls over or loses his breath. All of that and more occurred to me when I saw the 1937 version (the only one worth seeing) of "Nothing Sacred." I knew it'd be memorable, since I've yet to meet a Ben Hect script I didn't love, I am very fond of Carole Lombard and Frederic March is one of the most under-appreciated actors of all time. Walter Connolly has some of the films best lines, certainly many of the most excoriating lines and certainly my favorite lines of the picture. Simple plot, you know it: Reporter March fakes a big city exclusive with "dying" Carole Lombard, a girl from a small Vermont town. They arrive in New York and the high jinks ensue. I say "high jinks ensue" deliberately, as my triteness has a purpose: ENJOY the dialogue and the comedic posturing and timing of some real pros, and I don't see how you won't burst three guts while watching this one. Oh, you need to put Political Correctness aside--the only serious point I make--since there is insensitivity, racial and otherwise. If this sort of thing, even though MEANT to show hypocricy, bothers you, skip this one, I mean it. Otherwise, just relax as the barbs fly like frenzied lightning and don't be ashamed to "rattle the walls" with your laughter. (During my initial viewing I was for the only time in my life accused of "rattling walls" with my guffaws.) If, as it is with old musicals, you can accept that this is a series of vignettes rather than a tightly bound story, you're home free and you'll know ecstasy. This is a screwball, not a drama or "comedy/drama." (I'd love to quote a few lines but I don't know if that is spoiler behavior or not). "Nothing Sacred" is mandatory viewing for anybody who loves old Hollywood comedies, screwball or otherwise and I rate it a solid TEN.