De hoofdthema's van de film zijn niet zo origineel als sommige mensen denken. Het feit dat Kim Ki-Duk een Koreeër is en die omgeving gebruikt is natuurlijk 'exotisch', maar dat betekent niet dat de film iets te zeggen heeft. Ik begrijp niet goed wat de algehele betekenis hiervan is. Voor zover ik begreep ging het allemaal over plastische chirurgie en hoe slecht die is... helaas is dat alles. Het idee had veel potentieel, maar het is gewoon belachelijk om het te realiseren. Ik vraag niet per se om 'werkelijkheid' in een film, maar in dit geval zou alleen iets pijnlijk echts op zijn plaats zijn gevallen. De plotwendingen zijn lachwekkend, om er een paar te noemen, de dood van de mannelijke hoofdpersoon aan het eind, het gebruik van de locaties is onrealistisch (vooral de koffieshop). De acteurs lijken zich er niet al te veel om te bekommeren dat ze op z'n minst een beetje aardig zijn en de kijker interesseren voor hun problemen.<br />Ik heb gehoord dat de regisseur een paar problemen had met Koreeërs toen hij deze film maakte, omdat hij zijn land naar men zegt in donkere kleuren afbeeldt. Nou, als je sommige van zijn vroege films in aanmerking neemt, is dat zeker waar. Hoewel het in wezen niet slecht is om dit te doen, als je de kunstzinnigheid die je begeert weet over te brengen, denk ik dat er in Tijd een paar dingen zijn die zinloos zijn en die een ongerechtvaardigde schaduw over Koreea werpen. Ten eerste al dat geweld, volstrekt onnodig, wie zou er ooit geloven dat mensen die in het openbaar zo reageren, door de politie met rust worden gelaten? In deze film heb je een dokter die een vent met wie hij een bespreking had helemaal verrot slaat. En tussen haakjes, is het in Koreea gebruikelijk dat de dokters hun 'gelofte van stilzwijgen' breken en de details van hun patiënten vertellen aan wie ze maar willen? Zijn er geen wetten tegen dit soort gedrag? Zou een arts zijn reputatie, zijn kwalificaties en waarschijnlijk zijn vrijheid niet verliezen als hij zoiets zou proberen? En hoe zit het met die telefoonmaatschappijen die je nummer binnen een paar minuten wissen?<br />De meeste fans van Kim Ki-Duk lijken zich niet druk te maken over al die duidelijke tekortkomingen en denken dat een goed idee een goede film maakt. Sommige recensenten hebben bepaalde elementen die in andere films wel voorkomen, en ze hebben gelijk. De plot is niet gebaseerd op originele ideeën. Ik dacht altijd als ik dit zag bij Hitchcocks _Vertigo_, identiteitsverandering, verraad, wantrouwen, obsessieve liefde, proberen contact te maken met iemand die er niet meer is... geen plastische chirurgie, maar nogmaals, dat is niet waar het hier om gaat. Wat er aanwezig is in _Vertigo_, maar ontbreekt in _Time_, is: spanning, goed acteerwerk, helderheid (Kim schijnt zich in geen van zijn films ook maar iets van dit aspect aan te trekken) en vooral een samenhangende betekenis voor de hele film. Elke regisseur is goed als hij erin slaagt zijn doel te bereiken. Deze film faalt volledig, in plaats van me te laten dwalen over wat er mis is met de maatschappij van vandaag (wat iets is waar ik trouwens niet door een film aan herinnerd hoef te worden) liet hij me dwalen over wat er mis was met de regisseur. Heeft het iets te maken met culturele verschillen? Hoe komt het dan dat ik zo gek ben op Kurosawa of Ozu? Sorry dat ik niet nuttig ben...!
The major themes of the movie are not so original as some people are lead to think. The fact that Kim Ki-Duk is Koreean and uses that environment is, of course,"exotic" but this doesn't mean the movie has anything to say. I am puzzled as to the overall meaning implied here. From what I could understand the whole thing was about plastic surgery and how bad it is...unfortunately nothing more. There was a great potential in the idea, but it realization is simply preposterous. I don't necessarily ask for "reality" in a movie but in this case only something painfully real would have hit the spot. The plot devices are laughable, to name some of them, the death of the male character at the end, the use of the locations is unrealistic (especially the coffee shop). The actors don't seem to bother too much with being at least mildly pleasant and making the viewer interested in their problems. <br /><br />I heard the director had a few issues with Koreeans when he made this movie, because he is believed to portray his country in dark colors. Well, considering some of his early movies this is certainly so. Though it is not something inherently bad in doing this if you manage to convey the artistry you desire, I think that there are some things in Time which are pointless and through an unjustified shadow on Koreea. First of all the violence, utterly gratuitous, who could ever believe that people who react as they do in public spaces are left alone by the police? In this movie you have a doctor beating the living day-light out of a guy he was having a meeting with. And by the way, is it customary in Koreea for the doctors to break their "vow of silence" and share the details of their patients with whoever wants it? Aren't there laws against behavior such as this? Wouldn't a doctor loose his reputation, credentials and probably freedom if he attempted such a thing? And how about those telephone companies who erase your number in only a few minutes...?<br /><br />Most of Kim Ki-Duk's fans don't seem to be bothered by all these obvious flaws and think that a good idea makes a good movie. Some reviewers identified elements common to other movies, they are right. The plot is not based on original ideas. I always thought watching this at Hitchcock's Vertigo, identity change, betrayal, mistrust, obsessive love, trying to reach out to a person that's no longer there...no plastic surgery but, again, that's not meant to be the essential point here. What is present in Vertigo but lacks in Time is: suspense, good acting, clarity (Kim doesn't seem to give a damn about this aspect in none of his movies), and especially a coherent meaning for the whole picture. Any director is good if he manages to obtain his goals. This movie fails completely, instead of leaving me wandering what's wrong with today's society (which is a thing I don't have to be reminded by a movie anyway) it left me wandering what was wrong with the director. Is it something related to cultural differences? Then how come I like Kurosawa or Ozu so much? Sorry for not being useful...!