Dit is zo'n waardeloze film dat het een belediging is voor het filmgenre om hem in de traditie van de film noir uit de jaren veertig te plaatsen.<br />Er heerst totale verwarring als John Hodiak een gewonde oorlogsveteraan speelt die aan geheugenverlies lijdt. Hoe hij een ziekenhuis kon wijsmaken dat hij dit niet had, zegt net zoveel over de ziekenhuiszorg als over deze nogal warrige film.<br /><br />Het vinden van dingen in zijn portefeuille, geld dat onderweg voor hem is gestort, het vermoeden dat hij een moordenaar is, het in aanraking komen met louche mensen en uiteindelijk ontdekken wie hij is, heeft geen enkele waarde in deze ploeterende film. Als eigenaar van de bar heeft Richard Conte zijn gebruikelijke slechte gewoontes. Dat is Conte, en dat is geen verrassing. Lloyd Nolan legt ons uit waarom de politie altijd een pet draagt. Is dat niet geweldig? Tegen de tijd dat je dat hoort, ben je meer dan tevreden dat deze ellendige film voorbij is.
This is such a lousy film that putting it in the tradition of the 1940's film noir is an insult to that film genre.<br /><br />Total confusion reigns here as John Hodiak plays an injured war vet in the throws of amnesia. How he could fool a hospital that he didn't have this tells you a lot about hospital care as well as this very muddled film.<br /><br />Finding items in his wallet, money deposited for him along the way, suspicion that he is a killer, becoming mixed up with seedy people and finally finding out who he is has no value in this plodding film.<br /><br />Richard Conte, as the owner of the bar, is up to his usual no good ways in films. That's Conte and that comes as no surprise. Lloyd Nolan explains to us why the police always wear their hats. Isn't that wonderful? By the time, you hear that, you're more than satisfied that this miserably scripted film is over.