Bitter Moon slaagt erin ons te verleiden en te plagen zonder ooit expliciet of uitbuitend over te komen. De studie van de relaties, en één relatie in het bijzonder, slaagt erin een behoorlijk uitgestrekt terrein te bestrijken en is compleet met een heleboel verschillende soorten inhoud; maar de film houdt altijd een oogje in het zeil hoe deze gevallen, en de aard van de relatie, de betrokken personen vormen. Als we opgewonden zijn, dan zijn we opgewonden over de filmvaardigheden van een zekere Roman Polanski en hoe hij dit verhaal ontvouwt, en niet over wat deze mensen doormaken om de mensen te worden die we op het witte doek zien. In de bredere zin van het woord is De Bitter Maan een verhaal dat recht op zijn doel afgaat: twee mensen ontmoeten elkaar, leren elkaar kennen en komen zo ver dat ze de aanblik van de ander beu worden. Maar het is een uitgangspunt dat zich uitstrekt tot een tijd waarin de meeste andere regisseurs moeite zouden hebben om zowel de belangstelling van het publiek als hun studie te behouden. Het is dit uitgangspunt dat in feite wordt gebruikt als een platform van grotere dingen, iets dat een zekere fascinatie mogelijk maakt bij derden die zich daar aanvankelijk niet van bewust zijn, maar dat ook een zekere mate van welbehagen uitstraalt. Het voelt alsof Polanksi, via de personages Nigel (Grant) en Fiona (Scott Thomas) die al zo lang gelukkig getrouwd zijn, probeert te zeggen dat je dankbaar moet zijn voor wat je hebt en dat je groter en beter moet worden omdat je impulsen dat van je eisen, niet altijd nodig is.<br /><0x3E> Machtsspel lijkt een belangrijk ingrediënt te zijn in Bitter Moon; in wat een interessant mengsel is van romantiek, tragedie, noir en enkele scènes van zowel pure verschrikking als verschrikking. De film wordt verteld vanuit de beslotenheid van een cruiseschip in de Middellandse Zee, op weg naar Turkije, door een Amerikaanse verlamde die Oscar (Coyote) heet. Het begin van controle over een situatie of een persoon lijkt voort te komen uit zijn gesprekken met Nigel, de zoon van Hugh Grant. Met het verstrijken van de tijd zal Nigel steeds meer geïntrigeerd raken door wat Oscar te vertellen heeft over een zekere zorgeloze danseres op de boot, Mimi (Seigner), die op meer manieren met Oscar verbonden is dan je op het eerste gezicht zou denken.<br />Maar het is niet alleen deze kennismaking als relatie waar Bitter Moon op inspeelt, het ontdoet zich ook van het eerste spoortje van twee mensen die door een door liefde aangedreven molen van vriendschap en genegenheid gaan door ons voldoende materiaal te verschaffen dat draait om het huwelijk van Nigel en Fiona, dat wordt bedreigd door de aanwezigheid van Oscar en Mimi. Het kijkt ook naar het begrip verleiding, en naar het idee dat je steeds nieuwsgieriger naar iets kunt worden naarmate je er vaker bent, maar dat je, door middel van mond-tot-mondreclame, zo veel mogelijk over dat onderwerp te weten kunt komen. Dat wordt het duidelijkst wanneer Nigel meer tijd doorbrengt met Oscar en te horen krijgt dat hij Mimi aan het ontleden is terwijl hij in het verleden graaft.<br />De relatie tussen Mimi en Oscar omvat de meeste dingen: van BDSM tot urolagnia, en helemaal tot aan het idee dat je ooit vrouwelijke minnaar, nu fulltime verzorger, met een andere man in de kamer ernaast is en je in een soort bedrogen staat van hulpeloosheid houdt. Maar in plaats van deze interesses, fetisjen of ideeën te demonstreren, komt Bitter Moon over als iemand die iets verkeerds doet, met het gevoel dat de repercussies van deze activiteiten, wanneer ze op een wanhopige manier worden gebruikt, rampzalige gevolgen, verwarring en scheurtjes in de relatie kunnen veroorzaken.<br />Als het publiek in het lichaam van Nigel wordt geplaatst, als een betrekkelijk gladgeschoren en ogenschijnlijk volkomen onschuldig individu, dan is dat om Oscars verhaal te horen. Ongeveer op een kwart van het stuk vertelt Mimi ons, of Nigel, dat Oscar de helft van de tijd toch al geneigd is dingen te verzinnen. We zijn op onze hoede als we terugdenken aan een vroeg hoofdstuk in hun verhaal, waarin Oscar en Mimi zich koesteren in een warm haardvuur terwijl ze in een appartement in Parijs wonen, een appartement met een perfect uitzicht op de Eiffeltoren zoals die daar staat, niet zo ver weg dat je hem niet kunt zien, maar niet recht op de stoep voor de voordeur.<br />Dat wil niet zeggen dat Oscar iets anders zegt in onwaarheid; in elke betekenis van het woord worden we meegezogen in zijn wereld, zijn wereld waar hij vroeger de baas over was, zijn wereld waarin hij de schrijver, de schepper en het zogenaamde brein achter alles was. Zijn wereld, waarin hij zich louter en alleen aan de aanwezigheid van Mimi zou onderwerpen om een nieuwsgierigheid te bevredigen en omdat hij daartoe in staat was, maar later tot de ontdekking zou komen dat het andersom was wanneer zij zich aan hem onderwerpt; zijn wereld, waarin de machtsposities van het ego werden uitgebuit en de uitdrukking 'wat komt, gaat' tot op heden niet eens bestond. De film is een interessant stuk, een intiem karakter en een scenariostudie die zich ontvouwt binnen de intieme en besloten ruimte van een boot met zijn hutten, net zoals het nieuwe jaar lonkt en nieuwe hoofdstukken even onheilspellend beginnen als eindigen.
Bitter Moon manages to tantalise and tease us without ever coming across as explicit nor exploitative. Its study of relationships, and one relationship in particular, manages to cover some pretty far-reaching ground and comes complete with a lot of different sorts of content; but the film always keeps its eye on how these instances, and the nature of the relationship, shape the persons engaging. If we are excited, we are to be excited at the film-making skills of a certain Roman Polanski and how he unfolds this narrative, and not at what these people go through in order to become the people we see on screen.<br /><br />In the broader sense of things, Bitter Moon is a really straight forward tale of two people meeting one other; getting to know one another and advancing things further and further to the point that they become sick of the sight of one other. But it is this premise stretched out to a time that most other directors would have a hard time keeping to in maintaining both audience interest and study. It is this premise that is actually used as a platform of greater things, something that allows a certain fascination in third parties initially unaware, but also gets across a certain sense of well-being. It feels as if Polanksi, through the characters of Nigel (Grant) and Fiona (Scott Thomas) whom have been happily married for so long, is trying to say that you should be thankful for what you've got and going bigger and better because your impulses demand you do, isn't always necessary.<br /><br />Power play seems to be a primary ingredient in Bitter Moon; in what is an interesting concoction of romance, tragedy, noir and some scenes of both sheer horror and terror. The film is narrated from the confines of a cruise ship in the Mediterranean, bound for Turkey, by an American paraplegic named Oscar (Coyote). Whatever beginnings of being in control of a situation or a person seems to stem from his conversations with Hugh Grant's Nigel. Over time, Nigel will become more and more intrigued by what it is Oscar has to say about a certain carefree dancer on the boat named Mimi (Seigner), who is linked to Oscar in more ways than is first apparent.<br /><br />But it isn't just this acquaintance as a relationship that Bitter Moon touches on, it breaks away from its primary strand of two people going through a love-fuelled grinder of friendship and fondness by providing us with enough material revolving around Nigel and Fiona's marriage which is threatened by the presence of Oscar and Mimi. It also looks at the notion of temptation, and a notion that one can become more and more intrigued about something as they spend time away from it, but hear, by way of word of mouth, as much as possible about said item. This is most apparent when Nigel spends more time with Oscar and hears of his deconstructing of Mimi as he delves into the past.<br /><br />Mimi and Oscar's relationship encompasses most things; from BDSM to urolagnia and right the on way through to the notion of knowing your once female lover, now full time carer, is in the room next door with another man; keeping you in a sort of cuckolded state of helplessness. But rather than demonise these interests, fetishes or notions; Bitter Moon gets across a state of wrong-doing, a sense that the repercussions of these activities when used despairingly can bring about ill-fated results, confusion and can form cracks within the relationship.<br /><br />If the audience are placed within the body of Nigel as this relatively clean-cut and seemingly perfectly innocent individual, then it is for the purpose of hearing Oscar's story unfold. About a quarter of the way through the piece, Mimi herself tells us, or Nigel, that Oscar is prone to making things up half the time anyway. Our minds are wary when we think back to an early chapter in their story when Oscar and Mimi bask in front of a glowing log fire whilst inhabiting an apartment in Paris, one that encompasses a perfect view of the Eiffel Tower as it stands there, not so far away in that you cannot see it, but not directly on it's front door step.<br /><br />That's not to say anything else Oscar says in untrue; in every sense of the term, we are sucked into his world; his world that he used to be the boss of; his world in which he was the writer, the creator and the would-be brains behind everything. His world, in which he would submit to the presence of Mimi purely to feed a curiosity and because he was able to, but would later find himself on the other foot when she submits to him; his world, in which ego driven positions of power were exploited and the phrase 'what goes around, comes around' didn't exist  not least, until now. The film is an interesting piece, an intimate character and scenario study unfolding within the intimate and closed in space of a boat and its cabins, just as the new year beckons and new chapters threaten to begin just as ominously as they threaten to end.