Voyager begon heel aardig, met een zeer goed ontwikkelde piloot, maar daarna ging het bergafwaarts. Het eerste seizoen was niet slecht, hoewel het te veel afhankelijk was van tijdreizen, maar toen werden de schrijvers lui. De belangrijkste problemen waren een zwakke karakterisering en verhaallijnen, een algemeen gebrek aan logica en continuïteit, en een beperkte kennis van Trek van de schrijvers zelf.<br />Voyager had een uitstekende gelegenheid moeten zijn om nieuw gebied te verkennen in een omgeving waar de situatie niet ideaal was, maar die werd nooit verwezenlijkt. Hoewel ze bij de eerste regelmatige episode energieproblemen hadden (hoewel de holodecks handig en stom onverenigbaar waren), werden potentiële problemen nooit echt aangepakt. Slag na slag had het schip een aftandse Millennium Falcon kunnen (en moeten) worden. In plaats daarvan zag het er in de finale nog net zo smetteloos uit als op de dag dat het uit de ruimtehaven kwam.<br />De serie biedt geen echte karaktergroei. Persoonlijke eigenaardigheden worden aan de personages toegevoegd, puur om de plot te dienen, en er wordt nooit meer iets van gehoord. Dit zou zoiets kunnen zijn als de eerste officier die plotseling een passie voor vroege ruimteonderzoek ontwikkelt, vijf seizoenen na dato, toen het meer in de lijn lag van de roerganger Paris, allemaal omdat het de eerste officier is die de rang heeft de kapitein te negeren en iedereen in de problemen te brengen. Wat de moeilijkheden betreft, er zijn geen scènes die zo snel oud worden als een strijdtoneel van de _ Voyager_. Afgezien van problemen met eenvoudige begrippen als ruimte is groot en driedimensionaal, veranderen de schrijvers de bemanning in imbecielen. Hoe vaak kan een schip in een gevecht grondig worden verslagen omdat de bemanning niet de moeite neemt om terug te schieten? Ze wachten meestal zo lang met terugschieten dat het schip niet langer in een positie is om zich te verdedigen. Het wordt in latere seizoenen bijzonder dwaas als het schip ernstig wordt bedreigd door veerboten (ik maak maar een grapje). De schrijvers leken niet bereid om een plausibele manier te bedenken om het schip in moeilijkheden te brengen. Ten slotte leken de schrijvers geen idee te hebben wat machines in Trek kunnen doen. Ik weet dat Gene Roddenberry zei dat schrijvers de technische handleidingen niet hoeven te lezen, maar dat ze in elk geval naar een paar afleveringen moeten kijken. Als personages door een paar kerels op een klif worden vastgepind, zouden ze niet het schip moeten bellen om te vragen of ze kunnen helpen met hun wapens. De meeste toeschouwers hebben gezien hoe handfasers mensen verdampen, dus waarom gaan ze niet gewoon naar een hoge standplaats om de hele klif uit te schakelen? Dit is maar één voorbeeld van veel denkfouten die voortkomen uit schrijvers die het materiaal niet kenden. Met een handvol vernieuwende episodes bracht _ Voyager_ het grootste deel van zijn tijd door in de schoot van luie schrijvers. Plot was zwak. Karakterontwikkeling was vrijwel afwezig, en de schrijvers wilden ons laten geloven dat twee kinderen en een hond het schip konden overnemen.
Voyager started out very nicely, with a very well realized pilot, but from there it all went down hill. The first season wasn't bad, though it did rely on time travel too much, but then the writers got lazy. Key problems were weak characterization and story lines, a general lack of logic and continuity, and limited knowledge of Trek by the writers themselves.<br /><br />Voyager should have been an excellent opportunity to explore new territory in an environment where the situation was not ideal, but it was never realized. Although by the first regular episode they were having power problems (though conveniently and stupidly the holodecks ran off incompatible reactors), potential problems were never really dealt with. Battle after battle, the ship could have (and should have) started taking on a beat up Millennium Falcon kind of look. Instead she looked as pristine in the finale as the day she came out of spacedock.<br /><br />The series offers no genuine character growth. Personality quirks are added to the characters in a hap hazard way purely to serve the plot and are never heard from again. This might be something like the First Officer suddenly developing a passion for early space exploration five seasons in, when it was more in keeping with the helmsman Paris, all because its the First Officer who has the rank to ignore the Captain and get everyone in trouble.<br /><br />As far as trouble, no scenes get old fast like a Voyager battle scene. Aside from having trouble with simple concepts like space is big and three dimensional, the writers turn the crew into morons. How many times can one ship get thoroughly beaten in combat because its crew can't be bothered to shoot back. They typically wait so long to shoot back that the ship is no longer in any position to defend itself. It gets particularly silly in later seasons when the ship is seriously threatened by shuttlecraft (I kid you not). The writers seemed unwilling to think through a plausible way to put the ship in trouble.<br /><br />Finally, the writers seemed to have no clue what machines in Trek can do. I know Gene Roddenberry said writers aren't required to read the technical manuals, but at least watch some episodes. When characters are pinned down by a couple guys on a cliff, they should not be calling the ship to ask if they can help with their weapons. Most members of the audience have seen hand phasers vaporize people, so why not just go to a high setting and take out the whole cliff. This is just one example of many lapses of logic resulting from writers who didn't know the material.<br /><br />With a handful of innovative episodes, Voyager spent most of its time wallowing in the laps of lazy writers. Plots were weak. Characterization was all but nonexistent, and the writers would have us believe two kids and a dog could take the ship.