De oorspronkelijke 'Ringu' (1998) is een waarlijk griezelige, moderne Japanse horrorklassieker; het vervolg, 'Ringu 2' (1999), is een soort anticlimax die soms verwarrend is, maar desalniettemin best leuk. En in 'Ringu 0' (2000), de voorloper van het origineel, krijgen we het gezicht te zien van Sadako Yamamura, die tot dan toe grotendeels schuilging achter lang, vlassig haar, en zoals gespeeld door de actrice Yukie Nakama is het inderdaad een heel mooi gezicht. We krijgen ook een deel van Sadako's achtergrondverhaal te zien en horen wat ze was tot dertig jaar voordat ze begon te moorden via videobanden. We zien haar als een vrouw van rond de twintig, een aankomend actrice in een toneelgezelschap, en alles lijkt goed met haar te gaan, tot haar bovennatuurlijke krachten zich beginnen te manifesteren en haar mede-acteurs sneller beginnen af te takelen dan slachtoffers van de tsutsugamushi-ziekte. Vergeleken met Carrie White in de film 'Carrie' uit 1976 is Sadako veel gemener, en net als in die eerdere film breekt de hel los na een ophitsende publieke uitbarsting. 'Ringu 0' is een tamelijk traag draaiende film, en een verrassende onthulling ten aanzien van Sadako die halverwege komt, is heel moeilijk te verteren. Maar aangezien het in feite het Sadako-quotiënt verdubbelt, waarom zou je erover twisten? Sadako is beslist een fascinerend personage, en het laatste uur van de film betaalt de langzame opbouw terug. Als de cirkel rond is (en de ring sluit?), culmineert de film met de verschrikkelijke poging tot moord waarvan we gedeeltelijk getuige waren in de oorspronkelijke 'Ringu', en fans van de serie zullen me misschien begrijpen als ik zeg dat, eh, alles goed afloopt!
The original "Ringu" (1998) is a truly creepy, modern-day Japanese horror classic; its sequel, "Ringu 2" (1999), is a sometimes confusing anticlimax of sorts, but still quite fun, nevertheless. And in "Ringu 0" (2000), the prequel to the original, we get to see the face of Sadako Yamamura, heretofore mostly hidden behind long, stringy hair, and, as played by actress Yukie Nakama, it is quite a lovely face indeed. We also get to discover some of Sadako's back story, and learn what she was up to 30 years before she began slaying via videotape. We see her as a woman of around 20, an aspiring actress in a dramatic troupe, and all seems to go well with her, until her otherworldly powers begin to manifest themselves, and her fellow thespians start to drop faster than victims of tsutsugamushi disease. Compared to Carrie White in the 1976 film "Carrie," Sadako is far nastier, and just like in that earlier film, all heck breaks loose following an instigated public freakout. "Ringu 0" is a fairly slow-moving film, and a surprise revelation concerning Sadako that comes halfway through is very hard to swallow. But since it effectively doubles the Sadako quotient, why quibble? Sadako is certainly a fascinating character, and the film's final 1/2 hour does repay the slow buildup. Coming full circle (closing the ring?), the film culminates with the terrible act of attempted murder that we partially witnessed in the original "Ringu," and fans of the series will perhaps understand me when I say that, um, all's well that ends well!