'The Curious Case of Benjamin Button' lijkt alles mee te hebben <0xE2><0x80><0x93> grote sterren, een enorm budget en een onovertroffen verwaandheid. Maar uiteindelijk is het juist die verwaandheid die een verder zo wonderbaarlijke film in de kiem smoort.<br />Finchers personages zijn meestal psychopaten, paranoïden en geobsedeerden, van wie sommigen vergeefs worstelen met de duisternis in hun eigen ziel, maar vele anderen die die hebben omarmd. Benjamin Button is geen van deze drie, en dat is misschien wel zijn probleem. Button, die in 1918 in New Orleans 'onder ongebruikelijke omstandigheden' werd geboren, brengt zijn jonge jaren letterlijk door met de dood om hem heen, en hij wordt opgevoed door een verpleger in een bejaardentehuis. Als voortijdig oud man (een effect dat door het fantastische werk van MOCAP van Pitt bereikt is) is het misschien niet verbazingwekkend dat hij, naarmate hij groeit tot een lichaam waarmee hij werkelijk de wereld aankan, er meer genoegen in schept om te observeren.<br />Nu is dit misschien in overeenstemming met de geest van het personage, maar helaas voor Fincher en zijn scenarist Eric Roth is het geen erg interessante film. Bij een recente vertoning noemde Roth Buttons personage de 'anti-Gump', een omschrijving die zowel toepasselijk als problematisch leek. Deze film zal zeker vergeleken worden met het werk van Robert Zemeckis. Maar waar die film een werkelijk fascinerende hoofdpersoon had, die evenveel fouten en tragedies had meegemaakt als overwinningen en geluk, is de hoofdpersoon van Fincher en Roth een nul. Halverwege de film speelt zich een veelzeggende scène af waarin Button, inmiddels een koopvaardijkapitein die zich schuilhoudt in een groezelig hotel in Moermansk, een relatie begint met de verveelde echtgenote van een lagere Britse functionaris (Tilda Swinton). Omdat ze niet kunnen slapen, ontmoeten ze elkaar elke avond voor thee en een goed gesprek (en later voor seks). Maar in plaats van ons te laten horen waar die gesprekken over gaan, maakt hij gewoon een montage, op muziek, van verschillende ontmoetingen die in elkaar overlopen. Als het personage van Benjamin de film verlaat, weten we vrijwel niets nieuws over hem, behalve dan dat hij moeite heeft met slapen en van warme thee houdt. Feit is dat zelfs Swintons personage, dat misschien een kwartier op het scherm te zien is, veel boeiender is. Het is een frustrerende glimp van hoe het had kunnen zijn als de filmmakers het personage voor de gimmick hadden gekozen, in plaats van andersom.<br />Wat ons bij Cate Blanchett brengt. Als Daisy, die Benjamin ontmoet als jong meisje en die uitgroeit tot een beeldschone en problematische balletdanseres, straalt Blanchett net zo fel als op het witte doek. In tegenstelling tot Benjamin neemt Daisy niet genoegen met het leven dat op haar pad komt <0xE2><0x80><0x93> ze heeft dromen en probeert die te verwezenlijken, en ze doet haar best om een normaal, interessant leven te leiden. Benjamin, passief als altijd, moet rustig toekijken hoe ze van de speelkameraadje van zijn 'jeugd' uitgroeit tot een ietwat koppige vrouw die niettemin een enorm potentieel heeft. Zijn loyaliteit wordt echter beloond wanneer de omstandigheden hen weer bij elkaar brengen op een moment dat ze toevallig even oud zijn <0xE2><0x80><0x93> een vluchtig moment, dat ze zullen koesteren. Maar nogmaals, de relatie tussen stel en publiek is eenzijdig, want hoewel we kunnen begrijpen waarom Daisy zou willen terugkeren naar de rotsvaste loyaliteit van Benjamin, is het niet zo.' Het is niet duidelijk wat hij voor haar voelt, afgezien van genegenheid (ze is in elk geval heel mooi). In een nogal kleffe voice-over (die de hele film lang te horen is) krijgen we te horen dat Daisy 'de mooiste vrouw is die ik ooit heb gezien', maar meer krijgen we niet te horen.<br />En zo gaat het maar door, bijna drie uur lang. We schakelen regelmatig, en tot onze ergernis, terug naar een modern ziekenhuis in New Orleans, waar een stervende Daisy haar dochter (Julia Ormond) vraagt om haar voor te lezen uit Benjamins dagboek terwijl de orkaan Katrina tegen de ramen beukt. In die scènes wordt iets gezegd over spijt en het verstrijken van de tijd, maar de aantrekkelijke Ormond is maar een bijrol, en Blanchett lijkt bijna te stikken onder kilo's make-up. '... is afkomstig uit dit dagboek waaruit Benjamins verhaal voortkomt, maar, zoals meneer Roth al opmerkte, _Gump_ is dit niet. Laat ik volstaan met te zeggen dat het budget op het scherm te zien is terwijl we deze vreemde reis door de twintigste eeuw maken met Brad Pitt als onze gids. Een mogelijk onbedoelde (ik betwijfel het) lach komt op in het midden van de film als Benjamin eindelijk iets bereikt rond Pitts eigen leeftijd. Hij beent een garage in halverwege de jaren vijftig binnen, uitgedost in een leren jack en met een zonnebril op, en rukt een zeil van een motor, waarop hij naar de haven scheurt om met ontbloot bovenlijf te gaan zeilen op een boot die hij zelf bouwt (de zonnebril blijft op zijn hoofd). Het is een slimme knipoog naar de wensen van de acteurs <0xE2><0x80><0x93> wie zou niet willen dat hun oude, chagrijnige echtgenoot jonger en jonger werd tot hij op Brad Pitt leek? <0xE2><0x80><0x93> en een slimme manier om de onderliggende tragedie van de situatie te onderstrepen. Natuurlijk, hij lijkt op Brad Pitt in _Fight Club_, _Se7en_, _Thelma & Louise_, maar uiteindelijk zal hij op Brad Pitt lijken in _Cutting Class_, en dan op Brad Pitt in de zevende klas, en ten slotte op Brad Pitt als peuter, en dat is niet zo sexy.<br />Pitt doet het prima. Het is jammer dat Fincher, die hem al twee keer eerder met zoveel succes heeft gebruikt, hem niet heeft laten gaan. In plaats daarvan is dit zijn meest ingetogen voorstelling sinds Meet Joe Black, waarin hij de Dood speelde, die eigenlijk gewoon een aardige jongeman was die nieuwsgierig was naar de wereld. Nu ik erover nadenk, is dat zo'n beetje alles wat Benjamin Button is, en in elk geval weet hij meer over de dood dan zo'n beetje iedereen in de buurt. Jammer dat een film die het leven wil bevestigen nogal levenloos blijkt te zijn.
"The Curious Case Of Benjamin Button" would seem to have everything going for it - major stars, an enormous budget, and a conceit that can't be beat. However, in the end it's that very conceit that hamstrings an otherwise wondrous piece of movie-making.<br /><br />Fincher's characters tend to be psychos, paranoiacs, obsessives, some of whom struggle vainly against the darkness in their own souls, but many others who have embraced it. Benjamin Button is none of the above, and that's perhaps his problem. Button, born "under unusual circumstances" in 1918 New Orleans, spends his early life literally surrounded by death, raised, as he is, by an orderly in a home for the elderly. As a prematurely old man himself (an effect achieved by fantastic MOCAP work from Pitt), perhaps it's not surprising that as he grows into a body with which he may truly engage the world, he is more content to observe appreciably. <br /><br />Now, this may be true to the spirit of the character, but unfortunately for Fincher and his screenwriter, Eric Roth, it doesn't make for very interesting cinema. At a recent screening, Roth referred to Button's character as the "anti-Gump", a classification that seemed both apt and problematic. This film will certainly earn comparisons to Robert Zemeckis' modern classic(also written by Roth), but where that film had a truly fascinating central character, who experienced as many mistakes and tragedies as victories and happiness, Fincher and Roth's protagonist is a cipher. There's a telling sequence around the middle of the film, where Button, by now a merchant seaman holed up in a dingy hotel in Murmansk, strikes up a relationship with a bored wife of a minor British official (Tilda Swinton). Unable to sleep, they meet each night for tea and good conversation (and later, sex). But instead of letting us hear what those conversations are about, he simply creates a montage, set to music, of various meetings fading into one another. By the time Swinton's character departs the film, we know next to nothing new about Benjamin other than that he has trouble sleeping and likes hot tea. The fact is that even Swinton's character, on screen for perhaps fifteen minutes, is more engaging. It's a frustrating glimpse of what might have been, had the filmmakers chosen to put the character before the gimmick, instead of the other way around.<br /><br />Which brings us to Cate Blanchett. As Daisy, whom Benjamin meets as a young girl and who grows into a luminously beautiful and troubled ballet dancer, Blanchett shines as brightly as she ever has on screen. Unlike Benjamin, Daisy is not content to simply accept whatever life throws her way - she has dreams and attempts to act on them, and does her best to lead a normal, interesting life. Benjamin, passive as always, must quietly observe as she grows out of the playmate of his "youth" and into a somewhat headstrong woman who nonetheless possessed of enormous potential. His loyalty pays off, though, when circumstances bring them together again at a time when they both happen to be the same age - a fleeting moment, and one they will cherish. But again, the relationship between couple and audience is one-sided, because while we can see why Daisy would wish to return to the rock-steady loyalty of Benjamin, it's unclear what he feels about her other than a regard (she's certainly lovely enough). We are told in rather soggy voice-over narration (spread throughout the film) that Daisy is "the most beautiful person I'd ever seen", but that's all we'll get. <br /><br />And so it goes, for nearly three hours. We cut frequently, and irritatingly, back to a modern-day hospital in New Orleans, where a dying Daisy asks her daughter (Julia Ormond) to read to her from Benjamin's diary as Hurricane Katrina pounds on the windows. There's something being said in these scenes about regret and the passage of time, but the appealing Ormond's character is one-note, and Blanchett seems nearly suffocated under pounds of old age makeup. It's from this diary whence springs Benjamin's narration, but, as Mr. Roth pointed out, Gump this ain't. Suffice it to say that the budget is up there on screen as we go on this strange trip through the twentieth century with Brad Pitt as our guide. A possibly unintentional (I doubt it) laugh arises mid-film when Benjamin finally reaches something around Pitt's own age. He strides into a garage in the mid-50's, decked out in leather jacket and shades, and whips a tarp off a motorcycle, on which he speeds out to the harbor to do some bare-chested sailing on a boat he builds himself (the shades remain on his head). It's a knowing wink to the wish-fulfillment of the casting - who wouldn't want their old crotchety husband to get younger and younger until they looked like Brad Pitt? - and a clever way to underscore the underlying tragedy of the situation. Sure, he looks like Brad Pitt in "Fight Club", "Se7en", "Thelma & Louise", but eventually he's going to look like Brad Pitt in "Cutting Class", and then Brad Pitt in seventh grade, and finally Brad Pitt as a toddler, and that's not so sexy.<br /><br />Pitt does a fine job. It's a pity that Fincher, who has used him to such great effect twice before, didn't let him cut loose. Instead this is his most low-key performance since Meet Joe Black, in which he played Death, who was really just a nice young man curious about the world. Come to think of it, that's pretty much all that Benjamin Button is, and, if nothing else, he knows more about death than just about anybody around. Too bad that a film that means to affirm life turns out to be rather lifeless.