Na de personages van Walt Disney en The Muppets was het de beurt aan de Looney Tunes om het populaire verhaal over het kerstfeest rond de vrekkige Ebenezer Scrooge aan te pakken; omdat het zo laat in het spel is (d.w.z. ver voorbij de bloeitijd van de Warners Animation Studios), is het geen verrassing dat dit de minst effectieve versie van allemaal blijkt te zijn! De mopperige Daffy Duck is de meest voor de hand liggende keuze voor Scrooge: met de premisse aangepast aan de moderne tijd, komen veel van de bekende Looney Tunes-figuren asymmetrisch tevoorschijn als onderdanige werknemers in Daffy's warenhuis (dat gezegd hebbende, Bugs Bunny is zijn gebruikelijke onafhankelijke zelf, hoewel hij hier geen speciale functie heeft, behalve om Daffy nog meer dwars te zitten!). Aan de andere kant is Porky Bob Cratchit, is Sylvester 'Jacob Marley' en hebben we als de kerstgeesten Granny en Tweety (!), Yosemite Sam en de Tasmaanse Duivel. Zelfs al duurt de film maar 46 minuten, dan nog is het een saaie bedoening, want de komedie is over het algemeen geforceerd, dus niet grappig, en de kwaliteit van de animatie is buitengewoon slecht vergeleken met de duizelingwekkende verbeeldingskracht van de filmvorm in zijn hoogtijdagen.
After the Walt Disney characters and The Muppets, it was the turn of the Looney Tunes stable to tackle the popular Yuletide tale revolving around the miserly Ebenezer Scrooge; coming so late in the game (i.e. way past the Warners Animation Studios' prime), it is no surprise that this emerges as the least effective rendition of all! The grouchy Daffy Duck is the natural choice for Scrooge: with the premise updated to modern times, many of the familiar Looney Tunes figures turn up  atypically  as submissive employees in Daffy's department store (that said, Bugs Bunny is his usual independent self, though he serves no particular function here except to further harass Daffy!). On the other hand, Porky stands in for Bob Cratchit, Sylvester is "Jacob Marley" and, as the Christmas Ghosts, we have Granny and Tweety(!), Yosemite Sam and the Tasmanian Devil. Even at a mere 46 minutes, the film is mostly a drag  since the comedy is generally forced, thus unfunny, and the quality of the animation extremely poor when compared to the dazzling imagination displayed by the form in its heyday.