Deze film zal heel ontroerend zijn, als je tenminste stil kunt blijven zitten en de gelegenheid te baat neemt om je te laten meeslepen in de verontrustende situatie van een verwoest Kabul na vijfentwintig jaar oorlog. Het verhaal van Noqreh, die ervan droomt om president te worden terwijl ze haar schoolbezoek voor haar conservatieve vader verborgen houdt, is heel aangrijpend. Samen met haar schoonzus en haar zieke kind zijn Noqreh en haar vader op zoek naar een plek om te wonen in de ruïnes, ze verblijven korte tijd in een neergestort vliegtuig en het gebombardeerde parlementsgebouw, waarna ze de stad verlaten om naar een meer traditionele landstreek te gaan... De camera observeert en neemt de tijd om de essentie van de momenten en de personages vast te leggen, inclusief een geënsceneerde discussie tussen de twee presidentskandidaten op de meisjesschool. Terwijl de vrouwen beginnen te ontdekken dat ze wat vrijheid hebben (paraplu's, lakschoenen), hebben de mannen moeite om hun vertrouwen in de nieuwe realiteit te behouden en probeert iedereen <0xE2><0x80><0x93> inclusief vrachtwagens vol terugkerende vluchtelingen uit Pakistan <0xE2><0x80><0x93> alleen maar te overleven. Op het moment dat er een paar helikopters over het hoofd van het reizende gezin vlogen en ze opkeken, besefte ik hoe diep ik werd aangetrokken door de film en de trieste realiteit ervan <0xE2><0x80><0x93> zo misplaatst leek deze moderne technologische machine in vergelijking met de door muilezels getrokken wagen in een ruig landschap. Zeer aanbevolen, als je van Rohmer, Tarkowski of Mambety houdt <0xE2><0x80><0x93> negen van de tien sterren!
This movie will be very moving, if you can sit still and take the opportunity to be drawn into the disturbing situation of a destroyed Kabul after 25 years of war. The story of Noqreh who dreams of becoming president while hiding her school attendance from her conservative father is very intense. Togehter with the sister-in-law and her sick child, Noqreh and her father are looking for a place to live in the ruins, they briefly stay in a crashed airplane and the bombed parliament building, before leaving the city for a more traditional country side... The camera observes, taking its time to capture the essence of the moments and the characters, including a staged debate between the two presidential candidates in the girl school. While the women start discovering some freedom (sun-umbrellas; dressing shoes), the men are struggling with keeping their faith in the new realities and everybody -including truck loads of returning refugees from Pakistan - is only trying to survive. At the moment, when a few helicopters flying over the head of the traveling family and they look up, I realized how deeply drawn I was into the movie and its very sad reality - so out of place seemed this modern technological machine compared to the mule-drawn carriage in a harsh landscape. Highly recommended, if you like Rohmer, Tarkowski or Mambety - 9 out of 10 stars!