Tijdens het schrijven van deze recensie kom ik in de verleiding om het op te nemen voor Don Hewitt en Mike Wallace. The Insider is een vernietigende film, maar ik denk dat ze zich vergissen als ze het zien als een deken van aanklachten tegen 60 Minutes. Het is een deken van aanklachten tegen de tabaksindustrie. Ik denk niet dat we ooit te weten zullen komen wat er precies is gebeurd bij 60 Minutes, met betrekking tot de behandeling van het interview met Jeffrey Wigan. Deze film is een dramatisch stuk dat een poging waagt, en ik denk dat het een enorme vergissing is om zoveel kritiek te uiten op regisseur en schrijver Michael Mann. Deze film zou niet geplukt moeten worden, maar toegejuicht. De sfeer van deze film is precies dezelfde als die van 60 Minutes. Ik betwijfel of de meeste mensen naar 60 Minutes kijken met een blocnote in hun hand. Ik denk dat 60 Minutes mensen aan het denken zet en hopelijk belangrijke kwesties aan de orde stelt. Ik geloof dat Michael Mann dat ook wilde.<br />Het eerste punt dat aan de orde komt, is de presentatie van Lowell Bergman, voormalig producent bij 60 Minutes, als de ridder op het witte paard. Er zijn klachten geweest dat Bergman met de eer gaat strijken voor dingen die hij niet heeft gedaan, en dat hij niet is gestopt toen ze zeiden dat hij dat wel had gedaan, enz. Ik moet denken aan de lawine van kritiek die Oliver Stone over zich heen kreeg toen hij Jim Garrison uitkoos om de moord op JFK te onderzoeken. Zoals Michael Kinsley in die tijd al opmerkte, werd Stone door de critici bekritiseerd omdat hij Garrison tot een held had gemaakt, die door velen werd beschouwd als een schaamteloze promotor van zichzelf en een man met een wankele moraal. Terwijl deze aanval plaatsvond, kon je aan de andere kant van de zaal Warren Beatty en schrijver James Toback zien, die Benjamin Siegel in Bugsy bijna tot de status van held verheven hadden. Ik kom in de verleiding om te zeggen dat het Michael Manns geld is, zodat hij kan kiezen welke held hij wil. Maar ik denk dat de waarheid is dat er een schat aan informatie was die hij moest overbrengen, en het was de beste manier om Bergman als zijn voertuig te kiezen.<br />Het tweede nummer dat 'onafhankelijk' zou zijn geweest. Jeffrey Wigand werd omringd door een aura van achterdocht, gefabriceerd of anderszins. Deze man zal waarschijnlijk een eeuwig raadsel blijven. Overdreef hij zijn bewering dat hij werd lastiggevallen vanwege een of andere verborgen agenda? Liet hij zich misleiden door te zeggen dat hij een kogel in zijn brievenbus had gevonden? Probeerde hij te verdoezelen dat hij een elektrische blikopener had gestolen?<br />Dit tweede punt vormt de kern van mijn betoog ter verdediging van deze film. Zullen de mensen nog meer walgen van de lachwekkende getuigenis van de zeven hoofden van de grote tabaksfabrikanten (De zeven dwergen, zoals hij ze noemt)?<br />Deze film werd zichzelf. Het is een verhaal over hoeveel machten er in de wereld zijn die agitatoren het zwijgen willen opleggen. De simpele waarheid is dat Wigand, Wallace en Bergman een verhaal te vertellen hadden en door een paar van die machten werden verpletterd. Mann en co-schrijver Eric Roth wilden dit verhaal op een zo groot mogelijk scherm vertellen, en zij werden ook verpletterd. Ik heb niet gehoord dat Michael Mann een paar dartpijltjes heeft gestolen toen hij op de middelbare school zat, of dat Roth een Alfa-Romeo-betaling heeft gemist toen hij op de universiteit zat. Ik hoop dat deze ironie niet onopgemerkt is gebleven bij Mike Wallace en Don Hewitt.<br />Het is geen verrassing dat deze film (die veruit superieur is aan de vermakelijke, maar nauwelijks wereldschokkende American Beauty) bij de uitreiking van de Oscars buiten de boot is gevallen. Kevin Spacey is een van onze beste acteurs, maar zijn personage is niet te vergelijken met het werk van Russell Crowe. Crowes Wigand, met zijn vogelachtige en af en toe irritante gedrag, met zijn egoïsme, met zijn intelligentie <0xE2><0x80><0x93> wauw! Dit is een voorstelling. De verslaggevers hebben weer eens een beetje lol gehad toen er werd gemeld dat Crowe <0xE2><0x80><0x93>' 'Ik nodig de echte Wigand uit voor de première. Ik denk dat die Crowe een schnooker is. Geef hem geen Oscar.'<br />Om de waarheid te zeggen, alle betrokkenen krijgen een pluim voor hun acteerprestaties. Pacino als Bergman creëert een koppig personage, dat zich niet schaamt voor zijn liberale aard, zelfs niet als hij in een zee van conservatieven verkeert. Christopher Plummers controversiële rol is ook een genoegen. Hij weet de legendarische onstuimigheid van Wallace, zijn egoïsme en zijn slimheid perfect neer te zetten. De kleine personages zijn ook met een scherp oog getekend. Alert voor de verslaggevers: Manns vrouw Diane Venora speelt de vrouw van Wigand. Maar er is slecht nieuws: ze is een geweldige actrice, en ze is hier geweldig. Sorry.<br />'Als de nederzettingen van de grote tabak in verval raken, Mann.' Hij werkt aan een film over Ali, Bergman is aan het werk in Berkeley, waar hij thuishoort, Wigand is god mag weten wat aan het doen en 60 Minutes gaat gewoon door, populair als altijd. Memo aan Mike Wallace en Don Hewitt: Dit was een uitstekende film. Geef het maar toe!<br /><br /><0x3E> <0x3E> <0x3E>
In writing this review, I'm tempted to address it to Don Hewitt and Mike Wallace. The Insider is a devastating film, but I think they are mistaken, if they see it as a blanket indictment of 60 Minutes. It's a blanket indictment of the tobacco industry. I don't think we will ever get to the bottom of what went on at 60 Minutes, with respect to the treatment of the Jeffrey Wigand interview. This movie is a dramatic piece that takes a stab at it, and I think that heaping criticism on Director/Writer Michael Mann is a huge mistake. This film shouldn't be picked at, it should be applauded. The spirit of this film is exactly the same as that of 60 Minutes. I doubt that most people watch 60 Minutes with a notepad in their hands. I think 60 Minutes gets people to think, and hopefully look into issues that are important. I believe that was Michael Mann's goal.<br /><br />The first issue to tackle is the presentation of Lowell Bergman, former producer at 60 Minutes, as the white knight of the story. There were complaints that Bergman got credit for things he didn't do, and that he didn't quit when they said he did, etc. I'm reminded of the avalanche of criticism that Oliver Stone received when he chose Jim Garrison as his vehicle to probe the JFK assassination. As Michael Kinsley noted at the time, critics assailed Stone for making a hero of Garrison, whom many considered a shameless self-promoter and a man of shaky morals, at best. While this attack was taking place, across the multiplex you could go see Warren Beatty and Writer James Toback's near deification of Benjamin Siegel in Bugsy. I'm tempted to say that it's Michael Mann's dime, so he can pick whatever hero he likes. However, I think the truth is that there was a wealth of information he needed to convey, and selecting Bergman as his vehicle was the best way to go.<br /><br />The second issue which had supposedly "independent" viewers up in arms was the aura of suspicion, manufactured or otherwise, that surrounded Jeffrey Wigand. This man will probably remain an eternal enigma. Was he exaggerating his claim of being harassed for some hidden agenda? Did he lie about finding a bullet in his mailbox? Did he try to cover up that he stole an electric can-opener?<br /><br />This second issue is at the core of my argument in defense of this film. Question: Isn't it more important that Wigand, a scientist who worked for Brown & Williamson, provided undisputed testimony that nicotine was being manipulated to bolster it's addictive qualities, than whether or not he stole an appliance at Walmart? Shouldn't people be more disgusted by the laughable testimony to congress by the seven heads of big tobacco (The Seven Dwarves, as he refers to them)?<br /><br />This movie became itself. It's a story of how many forces there are out in the world that seek to silence agitators. The simple truth is that Wigand, Wallace and Bergman had a story to tell and were crushed by some of these forces. Mann and Co-Writer Eric Roth wanted to tell this story on as big a screen as possible, and they got crushed, too. I'm surprised we didn't hear about how Michael Mann stole some lawn darts when he was in high school, or that Roth missed a Alfa-Romeo payment when he was in college. I hope this irony is not lost on Mike Wallace and Don Hewitt.<br /><br />It's no surprise that this film (vastly superior to the diverting, but hardly earthshaking American Beauty) was shut out at the Oscars. Kevin Spacey is one of our finest actors, but his character is not in the league of Russell Crowe's work here. Crowe's Wigand, with his birdlike and occasionally irritating behavior, with his egotism, with his intelligence, whoa! This is a performance. Reporters once again had a little fun when it was reported that Crowe didn't invite the real Wigand to the premiere. I guess this Crowe guy must be a schnook. Don't give him the Oscar.<br /><br />Truth be told, acting kudos go to all involved. Pacino, as Bergman, creates a stubborn character, who's not ashamed of his liberal nature, even when he's in a sea of conservatives. Christopher Plummer's controversial characterization is a delight as well. He gets Wallace's legendary tempestuousness, his egotism and his smarts down to perfection. The small characters are drawn with a sharp eye, as well. Alert to reporters: Mann's wife Diane Venora plays Wigand's wife. Bad news, though, she's a wonderful actress, and she's great here. Sorry.<br /><br />As the settlements from big tobacco come down, Mann's working on a film about about Ali, Bergman's back working in Berkeley where he belongs, Wigand is up to God knows what, and 60 Minutes chugs on, popular as ever. Memo to Mike Wallace and Don Hewitt: This was an excellent film. Admit it!!<br /><br />