Als zo'n controversiële figuur zijn recensenten en filmcritici over de hele wereld absoluut niet in staat om afstand te doen van hun eigen overtuigingen bij het becommentariëren van dit kunstwerk, net zomin als het publiek dat kan als het er (niet) naar kijkt.<br /><0x3E> Ondanks alle overtuigingen en meningen over het historische personage Che, kan ik me de laatste film niet herinneren die zo meeslepend aanvoelde als deze. Soderberghs keuze van camerahoeken, perspectief, belichting en alle filmische aspecten geven je een permanente eerstepersoons-invalshoek in de handeling die zo meeslepend is dat je aan het eind van de tweede film daadwerkelijk met Che sterft.<br /><0x3E> In dit opzicht ook wetend hoe Che' Het verhaal eindigt en het wachten op het einde blijkt net als zijn eigen leven een oefening in de dood te zijn, die hij in vele vormen accepteert met duidelijke revolutionaire idealen, die hij op leven en dood vecht tegen onderdrukking en'sheephood' op een manier die gewoonweg niet meer bestaat. Zo mogelijk roept het de behoefte op aan een idealisme dat lang afwezig was in de mensheid, en bovenal het ultieme standpunt over collectief denken, ondanks alles wat er goed en slecht aan is.<br />De eerste film voelt aan alsof hij waarschijnlijk ongeveer een uur aan beelden bevatte die zijn afgebroken, ingekort. Het tweede deel gaat soepeler, dus ik denk dat het verhaal eigenlijk in een niet-lineaire, min of meer samengevatte vorm moest worden weergegeven om te voorkomen dat de looptijd 6hs zou bereiken... Dus wat me aan het eerste deel dwarszit is dat het voelt als een inleiding tot de Boliviaanse dagboeken, en dat het op zichzelf had kunnen resulteren in een film, omdat er in feite meer gebeurt rond de Cubaanse revolutie dan bij de mislukte Boliviaanse poging. En ik denk dat Soderbergh op dit punt zijn overtuigingen heeft laten varen, hij had er gemakkelijk een trilogie van kunnen maken, die met dezelfde woordenschat en stilistische benadering een bredere kijk op Che en de geschiedenis zelf zou hebben opgeleverd. Al met al is deze film een kunstwerk, die speelt als een symfonie (al is het eerste deel een beetje afgebroken), die van de eerste minuut tot de laatste volledig in beslag wordt genomen. Samen met het acteerwerk, waarin Benicio del Toro-is-Che, is dit een zeer onderschatte film in Amerika, waar de terroristische heksenjacht en de koude oorlog die woedt in de hoofden van kleingeestige mensen voorkomen dat hij meer dan 300.000 dollar opbrengt.
As such a controversial figure, reviewers and film critics everywhere are completely unable to part with their own convictions while reviewing this work of art, as audiences are while (not) watching it.<br /><br />Irrespective of beliefs or opinions on the historical character of Che, i don't remember the last movie that felt as immersive as this one. Soderbergh's choices of camera angles, perspective, lighting and all the cinematic aspects give you a permanent first person angle in the action that is so involving that you actually die with Che in the end of the second movie...<br /><br />In this sense, also knowing how Che's story ends, and regretfully waiting for it to come, proves to be an exercise in death as his own life was, accepting it in many forms with clear revolutionary ideals, fighting to the death against oppression and "sheephood" in a way that simply doesn't exist anymore. If anything, it elicits the need for an idealism long absent in mankind, and above all, the ultimate stand on collective thinking, for all that's good and bad about it.<br /><br />The first movie feels like it had probably an hour or so of footage that was cut off, abbreviated. The second one has smoother transitions, so i guess that actually the story had to be depicted in a non linear, sort of summarized way to avoid the running time reaching 6hs... So one thing that disturbs me about the first part is that it feels like just an introduction to the Bolivian Diaries, and that it by itself could have resulted in a 2 part movie, since there is actually more happening surrounding the Cuban revolution than in the failed Bolivian attempt. And i think this is where Soderbergh stopped short on his convictions, he could have easily made this a trilogy, which with the same vocabulary and stylistic approach, would have brought up a broader view on Che and history itself.<br /><br />All in all, this movie is a work of art, playing like a symphony (a bit fractured in the first part though), immersive from the first minute to the last. Coupled with the acting, where Benicio del Toro -is- Che, this is a highly underrated movie in America, where the terrorist witch hunt and the cold war that rages on in the heads of small minded people prevented it from grossing over US$ 300.000.