Synchroniciteit van vorm met de inhoud is sinds de conceptie een onmiskenbare kunstvorm geweest. In de film is dat het begin van de echte magie en er is geen meester in medium die deze essentie niet onder de knie heeft gekregen. Dat is hier ook zichtbaar. Helaas heeft inhoud, als we het intrigerende verhaal bedoelen, het nooit gehaald. Wat we hier hebben is een treurige verzameling personages die niet in staat zijn te denken, te handelen of zich uit te drukken <0xE2><0x80><0x93> (moet ik raden) onderdrukt door hun cultuur? En hier begint de synchroniciteit: omdat alle vorm gewoon even onbeholpen, niet in staat, onhandig, warm, onwillig, afgesloten is, precies zoals de wereld die hij afbeeldt. Dank aan de meester wiens werk door zijn succes mij misselijk maakt. Schande voor het westen, dat zo'n onwetende smaak heeft, onverdraaglijk onechte ingrediënten, goedkoop pathos van muziek <0xE2><0x80><0x93> de laatste handtekening van de dirigeerstok van Imamura. Om nog maar te zwijgen van beledigende ethiek die zelfs een gezworen antifeminist van streek brengt. Dank u zeer.
Synchronicity of form with the content has been an undeniable goal of art since it's conception. In film, that is where real magic starts and there is no master of medium that hasn't mastered this essence. That is visible here as well. Unfortunately, content, if we mean intriguing story, never made it in. What we have is a sorry collection of characters unable to think, act or express themselves - (shall I be guessing) oppressed by their culture? And this is where synchronicity starts: because all the form is just equally inept, unable, clumsy, luke warm, unwilling, closed-off, just as the world it portrays. Credits to the master whose work in its success leaves me nauseated. Shame to the west, whose taste is ignorant to all above, unbearably fake ingredients, cheesy pathos of music - final signature of the Imamura's baton. Not to mention insulting ethics that disturb even a sworn anti-feminist. Thank you very much.