Ik denk dat ik in de afgelopen paar decennia drie- of vierhonderd 'eerste films' van jonge Amerikaanse regisseurs heb gezien. Geen ervan heeft me zo'n gevoel van euforie bezorgd als Metropolitan. Het heeft een heel hoge positie in dat veel te verwaarloosde en ondefinieerbare genre, dat ons een stel totaal onsympathieke personages voorschotelt en ons vervolgens zover krijgt dat we van ze gaan houden.<br />Dat mag dan zijn begonnen met La Regle du Jeu, maar Stillman gaat daar zo goed mee om dat hij niet zou moeten blozen bij de verwijzing.
I guess I have seen three or four hundred 'first films' of young American directors in the last couple of decades. None has given me such a sense of euphoria that Metropolitan did. It stands in a very high position in that much neglected and un-nameable genre that presents us with a bunch of totally unlovable characters and then proceeds to make us love them.<br /><br />That may have started with La Regle du Jeu, but Stillman handles this so well, he should not blush at the reference.