Een teleurstelling! Ik had Party Girl een paar jaar geleden gezien (misschien wel 20) en was in de wolken. De film had in mijn herinnering een cultkarakter gekregen. En toen ik de film een paar dagen geleden had gezien, zei ik: o mijn god, waar was al die ophef om? Zelfs voor 1958 is het verhaal te melodramatisch, de gangsterscenario's te slap en het acteerwerk te slecht. Taylor speelt een interessante rol, zijn kleding is eersteklas en dat geldt ook voor het masker dat hij draagt, met snor en al, en dat door de make-upafdeling op zijn mooie zelf is gezet. En daar houdt het op. Hij is stijf als altijd en daar is hij trots op. Cyd Charisse probeert niet eens te acteren. Ze danst goed en dat is alles. En wat die stoere Lee J. Cobb <0xE2><0x80><0x93> gewoonlijk een heel goede acteur <0xE2><0x80><0x93> is gewoon slecht. Hij brult, maakt gebaren in de Italiaanse stijl, lacht luid, schreeuwt het grootste deel van de tijd en vertoont tekenen van acute verveling. Hij moet tenslotte iemand spelen die 'Rico Angelo' heet <0xE2><0x80><0x93> wat mij in de oren klinkt als een karikatuur van de naam van een Italiaanse gangster! De plot is niet beter. De advocaat van de slechteriken getuigt eindelijk tegen voormalige werkgevers die allebei sterven in de meest bespottelijke laatste scène uit de geschiedenis van de gangsterfilms: beiden verkiezen bij de brede vensterruiten te staan terwijl de politie van onder de straat vuurt. John Ireland wordt geraakt, Lee J. Cobb houdt het flesje met het zoutzuurgas vast waarmee hij heeft gedreigd het lichaam van Cyd Chariss te verontreinigen. Wow! Nee, ik ben een groot fan van Nicholas Ray's werk <0xE2><0x80><0x93> ik aanbid deze regisseur, maar dit moet wel over het ergste gaan wat hij voor het doek heeft gedaan. Een happy end lijkt heel ongepast voor de sombere sfeer (in het scenario, maar helaas niet in de filmografie) en 1958 was zelfs niet zo'n ver verwijderd jaar van de zwart-wit 'noirs', zoals de 'Asphalt Jungle' om er maar één te noemen.
A disappointment! I'd seen Party Girl some years ago (maybe 20) and was ecstatic. The film took cult dimensions in my memory. And having watched it the other day, oh my god, I said, what was all the fuss about? Even for 1958 the story is too melodramatic, the gangster plot too lame and the acting bad all round. Taylor plays an interesting part, his attire is first class and so is the mask he wears, mustache and all, planted on his beautiful self by the makeup department. And there the feat ends. He's stiff as usual and proud of it. Cyd Charisse doesn't even try to act. She dances well and that's all. As for tough guy Lee J. Cobb - usually a very good actor - he's plain bad. He bellows, gesticulates Italian-style, laughs out loudly, screams most of the time and shows signs of acute boredom. After all he has to play someone named "Rico Angelo" - which to me sounds like a travesty of an Italian-mobster's name! The plot is no better. Bad guys' lawyer is finally testifying against former employers who both die in the most ludicrous final scene in the history of gangster movies: both choose to stand by the wide window panes while police is firing from below the street. John Ireland gets hit, Lee J. Cobb holds the vial with the hydrochloric acid he's threatened to empty on Cyd Chariss' face, a bullet hits it and it burns his face. WOW! No, I am a great fan of Nicholas Ray's work - I really worship this director but this must be about the worse thing he's done for the screen. A happy end seems very inappropriate for the gloomy atmosphere (in the script but nowhere in the cinematography, alas!) and 1958 was not so remote a year even from black and white "noirs", like the "Asphalt Jungle"  to name just one. This is mob mickey mouse.