My Dinner With Andre is een boeiende film die zijn tijd ver vooruit was in niet alleen stijl, maar ook in onderwerpen en sociaal commentaar. Andre Gregory en Wallace Shawn, die zichzelf kennelijk spelen in de twee hoofdrollen, waarin ze bijna twee uur lang in een restaurant zitten en een volkomen geloofwaardig gesprek voeren dat varieert van surrealistisch tot sociaal tot metafysisch, schrijven ook de film. Dit is een belangrijke bijdrage aan de manier waarop de film werkt, omdat de acteurs het materiaal van binnen en van buiten lijken te kennen en het daardoor dat extra naturalistische gevoel geven. De inleiding schetst ook een perfect beeld van de situatie waarin we ons de komende twee uur zullen bevinden. Het laat zien hoe Wallace zijn gewone, alledaagse bezigheden uitvoert, zijn onvrede met zijn leven uitdrukt en hoe hij voor het eerst in jaren zijn oude vriend Andre moet zien. Als ze zich eenmaal in de dialoog hebben gestort, wordt duidelijk dat het script enorme lagen heeft, het is in wezen een commentaar op het moderne bestaan en de tegenstrijdige standpunten van de mensen, het gebruikt de twee personages in de film als symbolen van de samenleving; Andre vertegenwoordigt het denken van het nieuwe tijdperk, terwijl Wallace de rationele wetenschappelijke geest vertegenwoordigt en het tegenstrijdige verlangen laat zien om zich terug te trekken in het primitieve leven om onze menselijkheid te vinden, maar ook om te genieten van de voordelen die de moderne samenleving ons biedt. Het gesprek als geheel is heel goed uitgevoerd; de bescheiden optredens van de twee acteurs sijpelen nooit door tot het overdreven dramatische, ze houden een natuurlijke stroom in stand en maken het de hele tijd onderhoudend, uitdagend en realistisch. Sommige kijkers vinden het op het eerste gezicht misschien pretentieus, omdat het over een heleboel moeilijke denkonderwerpen gaat, en soms kan het de kijker van zich vervreemden door een beetje te overdrijven met de manier waarop het zijn ideeën presenteert, maar de meeste kijkers moeten op een bepaald moment in hun leven wel in staat zijn een gesprek te voeren dat hierop lijkt, alleen misschien op een andere manier. De voornaamste tekortkoming van de film is ongetwijfeld het camerawerk, en dat is vooral zorgwekkend bij een film als deze, want in theorie zou dit een van de gemakkelijkste films uit de geschiedenis moeten zijn om te maken, maar in plaats van eenvoudig een subtiele benadering te kiezen en de personages door twee of drie hoeken te laten zien, zal de camera plotseling op een zeer gedesoriënteerde manier van het ene shot naar het volgende springen. Hoewel dit de film niet verpest, kan het je tijdens een deel van de dialoog in een losse concentratie brengen en mogelijk een belangrijk deel van het gesprek overslaan, waardoor de impact ervan afneemt. Het is mogelijk dat de regisseur deze hufters heeft geïntroduceerd om het camerawerk meer afwisseling te geven, maar als je al een scenario hebt dat zo taai en diep is als dit, hoef je je niet druk te maken over pionierende cinematografie.<br /><br />Als je films hebt gezien als _Voor zonsopgang_ of een andere film met dialoogrijke dialogen en je bent geïnteresseerd in wie deze personages zijn en wat hun gedachten over bepaalde onderwerpen zijn, dan stel ik voor om _Mijn diner met Andre_ eens te proberen. Het hield mijn aandacht de volle twee uur vast, wat voor een film die bijna helemaal bestaat uit twee personages en een tafel in een restaurant op zich al een prestatie is. Het script is intelligent en geestig, en het uitstekende acteerwerk van Wallace Shawn en André Gregory brengt het tot leven. Wees alleen op je hoede voor een paar van die idiote camera-acts die zomaar uit het niets kunnen opduiken, en je zult hopelijk een uiterst unieke ervaring beleven.
My Dinner With Andre is a rewarding film that was far ahead of its time in not just style but topics and social commentary. Andre Gregory and Wallace Shawn, apparently playing themselves in the two leading roles in which for almost two hours they sit in a restaurant and engage in a completely believable conversation ranging from the surreal to the social to the metaphysical also write the film. This is a key contribute for why the film works because having written the material the actors appear to know it inside and out and therefore give it that extra sense of naturalism. The introduction also perfectly sets up the situation we are going to find ourselves in for the next two hours; it shows Wallace going about his normal, mundane activities, expressing discontent with his life and how he has to see his old friend Andre for the first time in years. Once they actually get into the dialogue it becomes apparent the script has vast layers to it, it essentially is a comment on modern existence and the conflicting views held by people, it uses the two characters in the film as symbols of society; Andre representing the new age thinking, while Wallace represents the rational scientific mind and shows the conflicting desire of wanting to retreat back to primitive living to find our humanity but also wanting to enjoy the benefits modern society grants us. The conversation as a whole is very well executed; the modest performances by the two actors never seeps into the overly dramatic, they maintain a natural flow and make it entertaining, challenging and realistic throughout. Some viewers may find it pretentious at first viewing, because it does deal with a lot of hard thinking topics and at times it can alienate the viewer by going slightly overboard with how it presents its ideas but most viewers should be able to relate to a conversation similar to this at one at some point in their lives, just maybe in a different way.<br /><br />The major flaw of the film is undoubtedly the camera-work, this is especially worrying with a film like this because in theory this should be one the most easiest films in history to shoot but instead of simply taking a subtle approach and showing the characters through two or three angles, the camera will suddenly jerk from one shot to the next in a very disorientated manner. While this doesn't ruin the film it can make you loose concentration during a segment of the dialogue and possibly miss an important part of the conversation, lessening its impact. Its possible the director introduced these jerks to give the camera-work greater variety, but when you already have a script that is as tough and deep as this, pioneering cinematography should not be a major concern.<br /><br />If you have seen films like 'Before Sunrise' or any other dialogue rich film and found yourself interested in who these characters are and what their thoughts on specific topics are I would suggest giving My Dinner with Andre a go. It kept my attention for the full two hours, which for a film almost completely composed of two characters and a restaurant table is an accomplishment in itself. The script is intelligent and thought provoking with excellent performances from Wallace Shawn and Andre Gregory bringing it to life. Just be wary of some of the crazy camera-work that can jump out of nowhere and you should hopefully enjoy a thoroughly unique experience.