Afgezien van de zwaarwichtigheid was ik vooral teleurgesteld toen ik een icoon zag, Michael Caine, die een snotterende, kruiperige religieuze fantast speelde die afwisselend huilde en zijn medaille van Sint-Christoffel kuste, in de hoop absolutie te krijgen. Nou, die zal hij voor deze vertoning nooit krijgen. En wat deden Charlotte Rampling en Alan Bates in deze zwaar op de hand liggende boodschapfilm? Hadden ze een privévertoning voor de paus geregeld?
Aside from the ponderousness, I was especially dissappointed to see an icon, Michael Caine, play a sniveling, groveling religious fantatic, alternately crying and kissing his St. Christopher's medal, in hopes of gaining absolution. Well, he'll never get it for this performance. And what were Charlotte Rampling and Alan Bates doing in this heavy handed message movie? Did they arrange a private screening for the Pope?