In dit strakke en goed gemaakte misdaaddrama speelt Bogart een officier van justitie met dezelfde kracht en overtuiging als eerder in talloze rollen aan de verkeerde kant van de wet. Hij demonstreert plichtsgetrouw zijn gebruikelijke gevatte stoere bink-imago, maar er zit ook veel gratie en warmte in zijn vertolking, die met de jaren is gekomen. Deze vent maakt geen geintjes. Iedereen krijgt precies wat hij verdient en het werk wordt gedaan, wat er ook voor nodig is. Wat deze rollen van Bogart zo boeiend maakt, is de manier waarop ze een bepaald sterk beeld van de man projecteren zonder veel fysieke macht over andere mensen te hoeven gebruiken. Hier wordt hij weer de belichaming van de stoere bink van een denkend mens. Zie in de laatste scène hoe hij zijn bevelen en aankondigingen geeft vanuit een muziekwinkel, omringd door saxofoons, gitaren en andere instrumenten. Het wijst symbolisch maar duidelijk op de manier waarop hij in staat is met mensen en omstandigheden te spelen en de hele zaak naar de oplossing te leiden.<br />In de film is ook geen sprake van apenstreken. De misdaad wordt gepresenteerd als een goed georganiseerde en zakelijk ogende acquisitie van betaalde moorden met zelfs eigen begrafenisondernemers op de loonlijst van de bende. Het is net een Dick Tracy-verhaal dat zo realistisch mogelijk is gemaakt. Een interessante groep criminelen wordt gecreëerd door een geweldige cast, een stel geloofwaardige persoonlijkheden. De plot volgt snel op het tonen van de duidelijke methoden van de politie, terwijl delen van de zaak worden ontrafeld door verscheidene flashbacks tijdens de ondervragingen.<br />De stijl van de fotografie versmelt met een bijna documentaire scherpte en de traditionele film noir-aspecten van zwaar contrast en schaduwen. De duisternis lijkt boven en om de misdadigers en de wetsdienaren te hangen, en ondanks de tegengestelde partijen zijn de zaken wederzijds. Hoe somber en hardvochtig de film ook is, er zit geen humor of romantiek in en hij vermijdt over het algemeen het gebruik van de meest voor de hand liggende clichés van het klassieke misdaadfilmgenre.
In this tight and well made crime drama Bogart plays a district attorney with the same grip and conviction as he did earlier in numerous roles at the wrong side of the law. He duly demonstrates his usual witty tough guy image, but there is also much grace and warmth brought with age in his performance. This guy does not fool around. Everybody get just what their deserve and the job gets done, no matter what it takes. What makes these roles of Bogart so compelling is the way they project a certain strong image of the man without having to use much physical power over other people. Here he becomes once again an embodiment of a thinking man's tough guy. Notice in the final scene how he gives his orders and announcements from a music store, surrounded by saxophones, guitars and other instruments. It symbolically but clearly points to the ways he is capable of playing with people and circumstances and conduct the whole case towards the solution.<br /><br />There is no monkey business in the movie either. The crime is presented as a well organized and business-likely lead incorporation for paid murders with even own undertakers on the gang's payroll. It's like a Dick Tracy story made as realistically as possible. An interesting group of criminals is created by a great cast, a pack of believable personalities. The plot moves swiftly through the showing of clear methods of the law enforcement with parts of the case getting unraveled by several flashbacks during the interrogations.<br /><br />The style of photography successfully blends together almost documentary-like sharpness and traditional film noir aspects of heavy contrast and shadows. The darkness seems to hang above and around the criminals as well as the law men, the business being mutual in spite of the opposite sides. Moody and hard-boiled as ever the movie has no humor or romance and it generally avoids using the most obvious clichés of the classic crime movie genre.