Walter Matthau, een van Hollywoods grootste zuurpruimen, is in topvorm als de ster van 'The Bad News Bears', als de mopperende, bier zuipende coach van een slecht team dat sinds hun oprichting geen enkele wedstrijd meer heeft gewonnen. Een voormalige honkballer die alleen nog maar zwembaden schoonmaakt, al hoef ik niet te zeggen dat hij weinig van zichzelf heeft ingeleverd om het knokige team beter te maken... tot hij een grofgebekte sterwerper rekruteert in de vorm van een jong meisje (Tatum O'Neal).<br /><br />Met die volmaakt verweerde, bloedhondenkop van hem, zijn afhangende schouders en zijn trage, aardappelachtige houding is Matthau gewoon een grote oen die net zo nonchalant sardonische opmerkingen maakt als hij een bierviltje openklapt, en hij ziet eruit alsof hij zelfs daarvoor de energie niet heeft. Als hij het vermengt met de kleintjes hier, evolueert hij tot een volmaakt gereïncarneerde W.C. Fields.<br />Tatum O'Neal liet zien dat haar optreden in 'Paper Moon' niet zomaar een toevalstreffer was. Met dezelfde arrogante houding die haar drie jaar eerder een Oscar opleverde (met royalere uitingen van godslastering), weet ze zich uitstekend staande te houden tegenover de veteraan Matthau. Ze leert zijn personage zelfs een paar lessen over teamgeest en sportiviteit, terwijl ze zelf medeleven opwekt als ze met meer persoonlijke problemen wordt geconfronteerd.<br />Het ondermaatse, etnisch uiteenvallende team is een leuk, bont gezelschap dat zo uit een reclamespotje van McDonald's had kunnen komen. De belangrijkste rebel, maar veel meer geco<0xC3><0xB6>rdineerd, is een kleine vuurbal, Jackie Earl Haley, die na het einde van de negende inning meer lef toont dan zijn sportschoenen. Hoewel zijn openlijke verzet en tienerachtige houding gemaskeerd worden door de behoefte om aardig gevonden te worden en gewenst te zijn, zorgt hij nog steeds voor een gemene vonk voordat hij zijn eigen vonk wordt.<br /><br />Vic Morrow pronkt met zijn formidabele macho als de typische achterbakse coach, terwijl Brandon ('The Courtship of Eddie's Father') Cruz, die Morrows beste werperszoontje speelt, een gevatte, ontroerende scène heeft als een jongen die eindelijk opstaat tegen zijn vaders kleinerende bullebakact. De regisseur Michael Ritchie, die het jaar daarvoor in de weinig-geziene, maar bloedserieuze satire 'Smile' belangrijke punten scoorde, scoorde deze keer een homerun. Hij hield de boel altijd op gang en slaagde erin een paar interessante wendingen in de plot te verwerken om te voorkomen dat de film in een typische 'wortel voor de underdog'-komedie zou vervallen. Belangrijker nog, Ritchie offert de menselijkheid van de personages nooit op voor een gegarandeerde komedie.<br />Deze zeer, zeer populaire film leverde een paar vervolgfilms en een korte tv-serie op. Maar pas op, het zijn foutballen vergeleken met deze winnaar.
Walter Matthau, one of Hollywood's greatest curmudgeons, is in fine form as the star of "The Bad News Bears," playing the grousing, beer-swilling coach of a misfit little-league team that has sewn up last place since their formation. A former ballplayer reduced to cleaning swimming pools, needless to say he has invested little of himself to make the scrappy team any better...until he recruits a foul-mouthed star pitcher in the form of a young girl (Tatum O'Neal).<br /><br />With that perfectly craggy, blood-hound mug of his, the droopy shoulders and sluggish couch potato' demeanor, Matthau is just great  flipping out sardonic remarks as casually as he flips open a beer tab, and looking like he hardly has the energy even for that. Mixing it up with the tykes here, he evolves into a perfectly reincarnated W.C. Fields.<br /><br />Tatum O'Neal showed that her performance in "Paper Moon" wasn't just a fluke. Displaying the same wise-ass mien that won her an Oscar three years earlier (with more generous outpourings of profanity), she more than holds her own against the veteran Matthau, even teaching his character a lesson or two about team spirit and sportsmanship, while evoking sympathy on her own as she is forced to confront more personal, off-the-field problems.<br /><br />The runt-sized, ethnically disparate team is a fun, motley little crew that could have come right out of a McDonald's commercial. Chief rebel but much more coordinated is one small, hell-raising fireball, Jackie Earl Haley, who shows more grit than his sneakers after the bottom of the ninth. Though his open defiance and teen-cool stance masquerades a need to be liked and wanted, he still provides a mean spark before coming into his own.<br /><br />Vic Morrow shows off his formidable macho as the typically underhanded opposing coach, while Brandon ("The Courtship of Eddie's Father") Cruz, who plays Morrow's star pitcher son, has a nifty, poignant scene as a kid who finally stands up to his father's belittling bully act.<br /><br />Set smack dab in small-town, flag-waving America, director Michael Ritchie, who scored critical points the year before in the little-seen but dead-on satire "Smile," hits a box-office home run this time, always keeping things popping and managing to toss in a few interesting curve balls in the plot to keep it from falling into a typical "root for the underdog" comedy. More importantly, Ritchie never sacrifices the humanity of the characters for sure-fire comedy<br /><br />This highly, immensely popular film spawned a couple of sequels and a brief TV series. But beware, they are foul balls compared to this winner.