Het blijft me verbazen dat sommige mensen niet willen of gewoon niet begrijpen waar een film over gaat. Deze film gaat niet over robots, de toekomst of sciencefiction. Hij gaat over dat wat het meest elementair is en toch vaak door ons allemaal over het hoofd wordt gezien. Leven, leven, onze korte tijd in het schema van de grotere schaal der dingen. Hij gaat over een paar van de meest elementaire en moeilijke kwesties die we in ons leven het vaakst tegenkomen. We willen gelukkig zijn, we willen een doel hebben, we willen het gevoel hebben dat we erbij horen, we willen ons geliefd voelen.<br />Ik heb A.I. gezien. Ik hoop en bid alleen dat de ijdelheid en de blinde ambitie van de mens nooit een machine zullen voortbrengen die werkelijk bewust kan denken. De diepe, diepe en ontroostbare droefheid en het verdriet die hij zou voelen als hij iedereen om wie hij geeft langzaam zou zien sterven en eenzaam zou achterlaten, zou zeker een kwelling zijn die zijn voorstellingsvermogen te boven gaat.
It never fails to amaze me, how some people either don't want to or simply do not get what a movie is about. This movie is not about robots, the future, or science fiction. It is about that which is most basic, and yet often, most overlooked by all of us. Life, living, our short time in the scheme of the grander scale of things. It deals with some of the most elemental, and difficult, issues we ultimately most face in our lives. We want to be happy,we want a sense of purpose, we want to feel we belong, we want to feel loved.<br /><br />I have seen A.I. as well, and the it shares many of the same themes laid out in this film. I only hope, and pray, mans' vanity and blind ambition never produce a machine that truly achieves sentient thought. The profound, deep, and inconsolable sadness and grief it would suffer as it deals with seeing all whom it cares about slowly pass away and leave it lonely would surely be a torment beyond any ability to conceive.