Ik slaagde erin de hele periode van de nazi-tyrannie op een overtuigend kwaadaardige manier in een stuk of tien scènes samen te vatten.' <0xE2><0x80><0x93> Malcolm McDowell over zijn werk in The Passage.<br />Toen ik The Passage in 1981 in Moskou zag, had ik geen idee dat het een grote flop was geweest in de Verenigde Staten, waar de film na de première slechts een week liep, dat het als een slechte film een mislukking werd beschouwd. Pas veel later zou ik heel beroemde en getalenteerde acteurs in de film herkennen: James Matson, Anthony Quinn, Christopher Lee en Patricia Neal. De film werd geregisseerd door J. Lee Thompson, de met een Oscar bekroonde regisseur van het zeer succesvolle The Guns of Navarone (1961). Toen ik in het theater naar The Passage zat te kijken, had ik Stanley Kubricks A Clock Work Orange of de beruchte Caligula nog niet gezien, en ik wist niet waartoe Malcolm McDowell in staat was als schurk op het witte doek. Ik kende McDowell wel van O Lucky Man van Lindsay Anderson, die een paar jaar voor The Passage theatraal in Moskou was uitgebracht. O Lucky Man had diepe indruk op me gemaakt en McDowells optreden als Mick Travis, de jonge naïeve man met de charmantste glimlach die in deze wereld wilde slagen, was er voor een groot deel aan te danken. Toen ik McDowell in The Passage de psychotische, geobsedeerde nazi achter de familie van de antifascistische wetenschapper door de Pyreneeën zag jagen, was ik ontzet en oprecht bang. Elke keer dat hij in beeld kwam, voelde ik me misselijk bij de gedachte aan een of andere horroract die zou volgen, en McDowell stelde me nooit teleur. Ik wil niet beweren dat de film misschien niet geweldig of zelfs maar goed is, maar ik herinner me McDowells optreden maar al te goed, en ik kon hem in de film 28 jaar lang niet vergeten. Nu, nadat ik zoveel films en gedenkwaardige optredens heb gezien, besef ik dat McDowell over de schreef ging, en te oordelen naar zijn eigen woorden wist hij dat heel goed en deed hij het met opzet.<br />'<br />' Ik speelde een heel nare nazi die die mensen door de Pyreneeën achternazat. We wisten allemaal al heel vroeg dat de film geen groot kunstwerk zou worden, dus was ik vastbesloten er wat lol aan te beleven. Mijn instelling was dat als ik een nazi ging spelen, ik het helemaal over de top zou doen en het goed zou doen. Uiteindelijk speelde ik het personage als een pantomimekoningin. Wat ik deed was zo vergezocht dat James Mason op een dag tegen me zei: "Dat is geweldig, beste jongen, maar speel je in onze film? Je lijkt iets anders te doen dan de rest van ons"...' Als na al die jaren één optreden in een zogenaamd slechte film je opvalt en je kunt het niet uit je hoofd zetten, en je herinnert je de exacte dag waarop je die film hebt gezien, met wie je hem hebt gezien en hoe je je voelde, dan betekent dat voor mij dat de film helemaal niet slecht was.
...I managed to pack into a dozen scenes with the whole period of Nazi tyranny in a convincingly evil way." - Malcolm McDowell about his work in The Passage. <br /><br />When I saw The Passage back in 1981, in Moscow, I had no idea that it had been a big flop in the USA where it only lasted a week upon theatrical release, that it was considered a bad movie a failure. It would be much later that I recognized very famous and talented actors who were in the film, James Matson, Anthony Quinn, Christopher Lee, and Patricia Neal. The film was directed by J. Lee Thompson, the Oscar nominated director of highly successful The Guns of Navarone (1961). By the time I was watching The Passage at the theater, I had not seen Stanley Kubrick's A Clock Work Orange or notorious Caligula, and I did not know what Malcolm McDowell was capable of as a screen villain. I did know McDowell from the Lindsay Anderson's O Lucky Man that also had been released theatrically in Moscow several years prior The Passage. O lucky Man had left a deep impression on me and huge part of it was McDowell's performance as Mick Travis, the young naive man with the most charming smile who wanted to succeed in this world. Watching McDowell in The Passage playing the psychotic obsessed Nazi chasing the family of the anti-fascist scientist across the Pyrenees I was horrified and genuinely scared. Every time he would enter the screen, I felt physically sick anticipating some horror act to follow and McDowell never disappointed. I won't argue that the movie may not be a great or even a good one but I do remember McDowell's performance all too well, and I could not forget him in the movie for 28 years. Now, after I've seen so many movies and memorable performances, I realize that McDowell was over the top and judging by his own words, he knew it very well and did it on purpose: <br /><br />"I played this real nasty Nazi who was chasing these people across the Pyrenees. We all knew real early on that the movie was not going to be any great work of art and so I was determined to have some fun with it. My attitude was that if I was going to play a Nazi, I was going to take it totally over the top and do it right. I ended up playing the character like a pantomime queen. What I was doing was so far out that James Mason turned to me one day and said, 'That's wonderful dear boy, but are you in our film? You seem to be doing something different from the rest of us'..." <br /><br />If after so many years, one performance in a supposedly bad movie stands out and you can't get it out of your mind, and you remember the exact day when you saw that movie, who you saw it with and how you felt, for me it means that the movie was not bad at all.