STRAY DOG staat bekend als het eerste echte meesterwerk van Akira Kurosawa, en dat is om minstens twee grote redenen opmerkelijk: de stijl <0xE2><0x80><0x93> klassieke Amerikaanse film noir (rijk, fluwelig van sfeer), versterkt met een vleugje Italiaans neorealisme (heel veel gebruik van verschillende locaties, die een prachtig uitzicht bieden op het dagelijks leven in het naoorlogse Japan), en de ster, een jonge Toshiro Mifune, wiens werkelijk co<0xC3><0xB6>peratieve samenwerking met Kurosawa hier werd geconsolideerd en in de daaropvolgende 16 jaar op spectaculaire wijze zou uitgroeien.<br />Mifune werd net zo'n internationaal icoon als Kurosawa, en dit is de eerste film waarin duidelijk wordt waarom. Als voorbeeld van een film noir biedt _STRAY DOG_ meer dan genoeg aangrijpende spanning en morele complexiteit, en hij doet het goed naast klassiekers als THE BIG HEAT, THE KILLING en THE MALTESE FALCON. Kurosawa belicht internationale invloeden in Japanse films in een ongekende mate (de internationalistische impulsen van Ozu, Kenji Mizoguchi en Mikio Naruse zijn net zo diep en gevarieerd, maar veel discreter ingezet), en Kurosawa legt ook de nadruk op de Japanse details (de jonge agent die verwacht ontslagen te worden, die de mogelijkheid zelfs op een verontschuldigende manier accepteert, en er dan zeker van is dat hij niet ontslagen zal worden <0xE2><0x80><0x93> dat zou niet gebeuren in een vergelijkbare Amerikaanse setting), terwijl hij steeds dezelfde details aan universaliteiten koppelt: eer, adeldom, verantwoordelijkheid. Dit zou de draad worden die Kurosawa's beroemde periode/samoerai-films met zijn eigentijdse drama's verbond. STRAY DOG was misschien wel de eerste van zijn films waarin de tijdelijkheid van de wereldrealiteit echt tot uiting kwam - een tijdloze, klassieke film.
STRAY DOG stands as the legendary Akira Kurosawa's first real masterpiece, noteworthy for at least two big reasons: the style - classic American film noir (rich, velvety b&w atmospheres), enhanced with a touch of Italian neo-realism (great use of diverse locations, which provide a great view of day-to-day postwar Japan), and the star, a young Toshiro Mifune, whose truly collaborative association with Kurosawa was cemented here, and would grow in spectacular fashion during the subsequent 16 years. <br /><br />Mifune became as much of an international icon as Kurosawa, and this is the first film where it's easily evident why. As an example of film noir, STRAY DOG offers plenty of gripping suspense and moral complexity, and holds up well alongside classics like THE BIG HEAT, THE KILLING or THE MALTESE FALCON. Kurosawa touched upon international influences to an unprecedented degree in Japanese film (the internationalist impulses of Ozu, Kenji Mizoguchi or Mikio Naruse are just as deep and varied, but far more discreetly deployed), Kurosawa also skillfully highlights Japanese specifics (the rookie cop expecting to be fired, even accepting the possibility in an apologetic fashion, only to be assured that he will not be fired - this would not occur in a similar American setting), while always linking the same details to universals: honor, nobility, responsibility. This would become the thread linking Kurosawa's celebrated period/samurai films to his contemporary dramas. STRAY DOG was perhaps the first of his films where it truly resonates in a global fashion - a timeless, classic film.