O jee...<br />Het is gemakkelijk te zeggen waar deze laatste versie van Conan Doyles klassiekers de mist in gaat, omdat er zo weinig goed gaat. Er is weinig aan te merken op het script, dat een inmiddels al te bekend verhaal op een behoorlijke manier weet te vertellen en er voor de goede orde zelfs een intrigerend gotisch kerstfeestje aan toevoegt. Sommige van de ondersteunende optredens zijn goed, vooral die van John Nettles en Richard E. Grant. Maar de hoofdrollen zijn zo totaal verkeerd dat ze het leven uit de zaak zuigen.<br />Ian Harts Watson is nors en onhebbelijk, maar al te gemakkelijk beledigd en gevangen in een diep wantrouwende relatie met Holmes. Aangezien Watson een groot deel van het drama moet dragen, houdt dat ons op de been.' Richard Roxburgh mag dan niet helemaal de slechtste Holmes zijn, zoals hij in Van Helsing zeker de slechtste Dracula was, maar hij is wel de saaiste en meest saaie, ondanks zijn overdreven afstandelijkheid en excentriciteit, terwijl de poging om van hem een actieheld te maken hem uiteindelijk alleen maar een heel gewone figuur maakt. Nu alle vertoningen van Holmes' deductieve denkwijze zijn afgezakt (zelfs de beroemde scène met dr. Mortimer in Van Helsing) is hij de slechtste Holmes. Zijn wandelstok is verdwenen, zijn vermommingen zijn weg (hij verschijnt gewoon op de hei alsof hij nog steeds gekleed is voor een bezoek aan Baker Street), en zijn drugsgebruik is overdreven (in plaats van zijn toevlucht te nemen tot verdovende middelen als hij zich verveelt, neemt hij zelfs een shot in een openbaar toilet terwijl hij in deze versie aan de zaak werkt), hij is zo'n botte bullebak in een Chinese winkel dat hij de taxichauffeur in elkaar slaat in plaats van hem te betalen voor informatie, alsof hij een negentiende-eeuwse Popeye Doyle is.<br />Hoewel de regie van David Attwood af en toe een aardige compositie oplevert, wekken de groezelige belichting en de eeuwige groene tinten van de oorspronkelijke tv-versie elk teken van leven op voordat ze tot bloei kunnen komen. En hoe minder er gezegd wordt over de rommelig geanimeerde hond, hoe beter <0xE2><0x80><0x93> ondanks de indrukwekkend dichtbevolkte Londense straatscènes is het moeilijk te geloven dat dit waarschijnlijk de grootste budgetversie is sinds Rathbone en Bruce de Moor bewandelden.<br />De bbc heeft al eerder geluk gehad met dit verhaal <0xE2><0x80><0x93> hun Peter Cushing- en Tom Baker-versies, hoe studiogeoriënteerd ze ook waren, waren op hun knusse zondagse theetijd-manier veel boeiender. Helaas is deze poging om een modernere esthetiek te brengen, hoewel net iets beter dan de verschrikkelijke Peter Cook- en Dudley Moore-spoof, toch een zeer armzalige vertoning.
Oh dear...<br /><br />It's easy to tell where this latest version of Conan Doyle's perennial classic goes wrong because so little goes right. There's little fault with the script, which does a decent job of retelling a by now overly familiar tale and even throws in an intriguingly Gothic Christmas Eve party for good measure. Some of the supporting performances are fine - John Nettles and Richard E. Grant in particular. But the leads are so very wrong that they sap the life from the thing.<br /><br />Ian Hart's Watson is surly and obnoxious, all too easily offended and trapped in a deeply distrustful relationship with Holmes. Since Watson has to carry much of the drama, this keeps us at arm's length from involvement, especially since Matt Day is such a dull Baskerville. However, where Hart is a good actor giving a misjudged performance, Richard Roxburgh gives every indication of being a bad actor giving a bad performance. He may not quite be the worst Holmes in the way that he was definitely the worst Dracula (in Van Helsing), but he's certainly the dullest and blandest despite his overstated distance and eccentricities, while the attempt to make him more of an action hero simply ends up making him a very ordinary figure instead. With all displays of Holmes' deductive reasoning dropped (even the famous scene with Dr Mortimer's walking stick is gone), his disguises omitted (he just appears on the moor as if he were still dressed for Baker Street) and his drug use wildly overdone (rather than resorting to narcotics when bored, he even jacks up in a public toilet while working on the case in this version), he's such a blunt bull in a China shop here that rather than pay the cabby for information, he beats him up instead as if he were a 19th century Popeye Doyle. <br /><br />Although David Attwood's direction throws up the odd good bit of composition, the grotty lighting and perpetual green tint on the original TV broadcast version sap any signs of life before they can bloom. And the less said about the shoddily animated CGi hound the better - despite the impressively populated London street scenes, it's hard to believe that this is probably the biggest budgeted version since Rathbone and Bruce strode the Moor. <br /><br />The BBC have previously had good luck with the tale - both their Peter Cushing and Tom Baker versions, studio-bound though they were, were more involving in their cosy Sunday teatime way. Sadly, this attempt to bring a more modern aesthetic, while marginally better than the dreadful Peter Cook and Dudley Moore spoof, is nonetheless a very poor show indeed.