Deze film is een vurige aanval op de leegheid van veel moderne Amerikaanse waarden, vooral voor jonge mensen die proberen hun weg te vinden op de middelbare school en in het begin van hun volwassenheid. Ik betwijfel of Al Qeda (sp?) een heftiger propagandafilm zou kunnen maken dan deze over Amerikaanse waarden. Maar het probleem met deze film is dat hij zijn personages nooit menselijk laat zijn, hij kiest er gewoon voor om het donkerste, meest lege portret te laten zien. Deze film zal een publiek vinden met mensen die zo postmodern zijn dat ze niet langer in staat zijn echte gevoelens of tederheid te voelen. Elke gevoeligheid is iets om te bespotten. Het zal ook audiëntie krijgen bij mensen die liever wreed zouden zijn dan andere mensen begrijpen, en hen beoordelen naar iets als _No Exit_ van Sartre of een _Neil Labutte_ (sp?) film. Dat is net zo goed de waarheid als het zien van een klootzak die een scheet laat 'waarheid' is, maar menselijke wezens zijn heel wat meer dan de kille, bekrompen figuren die we hier zien. Solondz-personages zijn allemaal verliezers of spelers, terwijl we in werkelijkheid allemaal een beetje van allebei zijn en van geen van beide veel. Misschien is de hardere realiteit dat ons leven in feite eenvoudiger is dan dit, minder slecht, minder hard, minder triest. Misschien wil Solondz het leven demoniseren terwijl het leven eerder een vagevuur is dan een hel. Maar hoe dan ook, je zult in deze film niet de vriendelijker, menselijker momenten van het leven zien, en daarom is het een nogal triest, simpel, zielig soort verhaal.
this movie is a burning attack on the hollowness of many modern American values, particularly for young people trying to find their way through high school and early adulthood. i doubt Al Qeda (sp?) could make a more blasting propaganda film than this about American values. but the problem with this movie is that it never lets its characters be human, it chooses just to show the darkest, most empty portrait possible. this movie will find an audience with people who are so postmodern as to be no longer capable of real feelings or tenderness. any sensitivity is something merely to mock. it will also find an audience with people who would rather savage than understand other people, pre-judging them to something like Sartre's No Exit or a Neil Labutte (sp?) movie. this is only truth as much as the view of an asshole taking a crap is "truth", but there is a whole lot more to human beings than the cold, narrow characters we see here. Solondz characters are all losers or players, when really we are all a little of both and not so much of either. perhaps the harsher reality is that our lives are actually simpler than this, less evil, less harsh, less sad. perhaps Solondz wants to demonize life when life is more of a purgatory than a hell. but either way, you won't see the kinder, more humane moments of life in this movie, and for that, it is a rather sad, simple, pathetic kind of story. not because of the characters, because of the storyteller.