Veteranenregisseur Sidney Lumet heeft in zijn tijd veel bovengemiddelde films gemaakt, maar 'The Anderson Tapes', een doorsnee-thriller uit het begin van de jaren zeventig, hoort daar niet bij. De dialogen en het acteerwerk (inclusief die van de hoofdrolspeler Sean Connery) zijn allebei slecht, en de rol van Quincey Jones is afschuwelijk; het camerawerk is beter, maar onvoldoende om een film te compenseren waarin geen van de personages helemaal echt lijkt (op een manier die kenmerkend is voor onverschillige films uit die tijd). Een ander probleem is dat de film geen doel heeft; de banden met de titel lijken volkomen irrelevant, en hoewel het verwarde einde in zekere zin beter is dan de glanzende 'perfectie' aan het eind van films als 'Ocean's Eleven' De kijker blijft achter met de vraag 'en wat dan nog?' Over het geheel genomen is dit geen afschuwelijke film, maar het ontbreekt hem aan veel om hem te onderscheiden van het zeer grote aantal soortgelijke films.
Veteran director Sidney Lumet has made many above-average films in his time, but 'The Anderson Tapes', a generic heist thriller from the early 1970s, is not one of them. The dialogue and acting (including that of lead Sean Connery) are both poor, and the Quincey Jones score is horrid; the camera work is better but insufficient to compensate for a movie where none of the characters seem wholly real (in a way quite typical of indifferent movies from this era). Another problem is that the film lacks purpose; the tapes of the title seem quite irrelevant, and although the confused ending is in some sense superior to the glossy "perfection" at the conclusion of movies like "Ocean's Eleven", the viewer is still left asking "so what?". Overall, this not an awful film, but it is lacking in much to distinguish it from the very large number of similar movies.