De film _Times Square_ uit 1980 is zowel een cultfilm als een film over cults, en lijkt een zelfbewuste poging om een cult over zichzelf te creëren (wat niet lukte <0xE2><0x80><0x93> de echte cult die daarna kwam was heel anders).<br />Hoewel Tim Curry de hoofdrol kreeg, kreeg hij een bijrol. De echte sterren waren twee onbekende tieners: Trini Alvarado en Robin Johnson. Het verhaal volgt deze twee tegenpolen <0xE2><0x80><0x93> die elkaar aantrekken <0xE2><0x80><0x93> als ze samen uit een ziekenhuis ontsnappen waar ze psychiatrische en neurologische tests ondergaan. Pam Alvarado is de dochter van een bekende politicus; ze is depressief en teruggetrokken en we zien duidelijk dat deze tests haar vaders manier zijn om met het probleem te strooien in plaats van dat hij echt betrokken is bij zijn dochter. Haar kamergenote in het ziekenhuis is Nicky <0xE2><0x80><0x93> Johnsons personage <0xE2><0x80><0x93> die duidelijk in de war is; ze is ook opwindend, elektriserend en ongelooflijk brutaal, en Pam voelt zich enorm tot haar aangetrokken.<br /><br />Curry heeft een dj die een beetje een cult-aanhang heeft, en in deze film wordt duidelijk ingespeeld op Curry's cult-aantrekkingskracht op RHPS-fans <0xE2><0x80><0x93> in 1980 was Curry nog zo sexy als de pest, maakte hij rock-albums (weet je nog, I Do the Rock?) en was het fandom van de RHPS in volle gang. Ik kende in die tijd beslist fans die maar al te graag een cult-groep vormden rond elke film waarin Curry optrad <0xE2><0x80><0x93> ze zagen Annie zelfs elke week!<br />Curry' Het personage van Curry leest warme platitudes en innige brieven van tienermeisjes tussen het spelen van punkmuziek uit de jaren tachtig en new wave door. Hij beseft dat de dochter van de weggelopen politicus hem in het verleden heeft geschreven en helpt bij het creëren van een tienercultus voor de 'Sleez Sisters', zoals de meisjes zichzelf noemen.<br />Er gebeurt hier van alles. Het Sleez-motief staat tegenover een vader die Times Square wil opruimen; natuurlijk hebben hij en zijn kornuiten in 2001 gewonnen. Hoewel de film <0xE2><0x80><0x93> met Curry's stem <0xE2><0x80><0x93> hier heel prekerig over doet, krijg je ook de vitaliteit en waarde van de smerige, onverzorgde straten te zien.<br />Bovendien is er de creatie van een cultus aan de gang. De film besteedt niet veel aandacht aan wat dat betekent, en ik had een vaag vermoeden dat het de werkelijke bedoeling van de filmmakers was om de cultus te creëren die ze schetsten, wat de hele zaak natuurlijk irritant en lomp maakt. Maar het staat er en de kijker kan het vragen: wat gebeurt er als iets echts en vitaals gewoon een modegril wordt? Wat doet fandom met het voorwerp van adoratie?<br />Er is ook het verhaal van de bevrijding van deze twee meisjes, dat overdreven is, en weer lijkt het bedoeld om andere meisjes adorerende fans van de boodschap van de Zweetzuster te maken, maar er zit een kern van echte schoonheid in.<br />De relatie tussen de meisjes is duidelijk romantisch, en dat.' 's waar de echte cultus zich ontwikkelde <0xE2><0x80><0x93> door optredens op lesbische festivals. Een groot deel van de lesbische inhoud werd nooit gefilmd, en het grootste deel van de rest belandde op de vloer van de snijkamer <0xE2><0x80><0x93> zo erg zelfs dat je weet dat er stukjes ontbreken als je kijkt; het is vaak duidelijk dat je het tweede deel van iets ziet zonder een voorafgaande scène om het vast te leggen. Niettemin zijn er passie, aanbidding, loyaliteit en tederheid tussen deze meisjes, en het werkt.<br />De eerste keer dat ik deze film zag, zag ik de oppervlakkige dingen: 'No Sense Makes Sense' en 'ze' denken dat slechte meisjes gek zijn. Maar Nicky is duidelijk gek, en het script en de filmbeelden geven dat met een helder oog weer. Ten slotte heeft Times Square een van de beste rock-'n-rollsoundtracks van de wereld: Suzi Quatro, The Pretenders, D.L. Byron en Patti Smith, om er maar een paar te noemen. De soundtrack zelf heeft een cultstatus, en terecht.
The 1980 movie Times Square is both a cult movie, and about cults, and seems to be a self-conscious attempt to CREATE a cult about itself (which failed -- the real cult following was entirely different).<br /><br />Although Tim Curry was given top billing, his is a supporting role. The real stars were two teenage unknowns -- Trini Alvarado and Robin Johnson. The story follows these two opposites-who-attract as they escape together from a hospital where they're undergoing psychiatric and neurological tests. Alvarado's Pam is the daughter of a well-known politician; she is depressed and withdrawn and we clearly see that these tests are her father's way of throwing money at the problem rather than really be involved with his daughter. Her hospital roommate is Nicky -- Johnson's character -- who is clearly disturbed; she is also exciting, electric and incredibly bold, and Pam is intensely attracted to her.<br /><br />Curry plays a DJ with a bit of a cult following, and here the movie is clearly playing on Curry's cult appeal to RHPS fans -- in 1980, Curry was still sexy as hell, was recording rock albums (remember I Do the Rock?) and RHPS fandom was in full swing. I certainly knew fans in those days who were happy to form a cult around any movie Curry was in -- they were even seeing Annie every week!<br /><br />Curry's character reads warm platitudes and heartfelt letters from teenage girls between playing 80s punk and New Wave songs. He realizes that the runaway politician's daughter has written to him in the past and helps to create a teen cult following for the "Sleez Sisters," as the girls call themselves.<br /><br />There's a lot going on here. The "Sleez" motif stands in opposition to a father who wants to clean up Times Square; of course he and his ilk have won by 2001. Although the movie -- through Curry's voice -- is very preachy about this, you also get to see for yourself the vitality and value of the filthy, un-cleaned-up streets.<br /><br />In addition, there's the creation of a cult at work. The movie doesn't much examine what this means, and I had a sneaking suspicion that the real intention of the filmmakers was to create the very cult they depicted, which of course makes the whole thing irritating and heavy-handed. But it's there and available for the viewer to ask -- what happens when something real and vital becomes just another fashion statement? What does fandom do to its object of adoration?<br /><br />There's also the story of the liberation of these two girls, which is over-done, and again seems designed to make other girls become adoring fans of the Sleez Sister message, but there's a core of real beauty to it.<br /><br />The relationship between the girls is clearly romantic, and that's where it developed its real cult following -- from showings at lesbian festivals. Much of the lesbian content was never filmed, and most of the rest landed on the cutting room floor -- so much so that you know there are missing pieces as you watch; it's often obvious you're seeing the second part of something without a preceding scene to establish it. Nonetheless, there is passion, adoration, loyalty and tenderness between these girls, and it works.<br /><br />The first time I saw this movie, I saw the surface stuff; "No Sense Makes Sense" and "they" think that bad girls are crazy. But Nicky clearly IS crazy, and the script and acting portray that with a clear eye.<br /><br />Finally, Times Square has one of the best rock and roll soundtracks around; Suzi Quatro, The Pretenders, D.L. Byron and Patti Smith among others. The soundtrack itself has a cult following, and deservedly so.