Wat een verrukkelijke film. Nou, nee. Laat ik het anders formuleren. Wat een verrukkelijke film voor een Stanley Kubrick/Anthony Burgess/Een Clockwork Orange-filmfan. Deze film sijpelt door met Stanley Kubrick. Een Clockwork Orange sijpelt uit de breuken in het glas. Het kan niet onopzettelijk zijn. Van de ultraviolette straling tot de casting van Malcolm McDowell, dit is allemaal A Clockwork Orange. De jonge gangster ziet er zelfs uit, staart als de jonge Alex. Ik ben er vrij zeker van dat de film zelfs net zo is gewassen.<br />Gangster No. 1 is een bloederige puinhoop van een film, een misdaadfilm, een gangsterfilm, een ingehouden, monsterlijk epos. Ingehouden tot aan het geweld, bedoel ik. Meer dan een uur is een lang, lang verhaal, en meer niet. Echt niet. Het is een achterafverhaal dat meer dan een uur duurt. Een heel lange flashback, zo nu en dan onderbroken door het verhaal van de oude gangster (Malcolm McDowell). Het vertelt het verhaal van een jonge gangster (Paul Bettany) die onder het regime van een bendeleider (David Thewlis) naar macht hunkert.<br />Het geweld is minder/meer dan A Clockwork Orange. Het is eigenlijk ongelooflijk bizar om te beschrijven. Je ziet niet echt dat er mensen worden gedood, niet van dichtbij en niet echt. Vaak word je zelf gedood. De camera is je gezichtsvermogen, omdat Bettany iets onaantrekkelijks met je doet. En er komt geen eind aan. Bij lange na niet.<br />Ik vind de richting briljant. De opnamen vertellen precies wat ze moeten doen. Er wordt niets gespaard. Het is fantastisch.' De regisseur (die tussen twee haakjes Paul McGuigan heet), weet wat hij je wil laten zien, en geeft je aanwijzingen door de film heen. Hij heeft veel van Kubrick geleerd.<br />Het is een verontrustende film. En ik denk dat hij je grijpt, of afstoot. Fascineert of afstoot. En als je heel veel geluk hebt, allebei. Als je heel, heel veel geluk hebt, zul je A Clockwork Orange erin zien en waarderen.
What a delightful movie. Well, no. Let me rephrase that. What a delightful movie for a Stanley Kubrick/Anthony Burgess/A Clockwork Orange movie fan. This movie seeps through with Stanley Kubrick. A Clockwork Orange oozes from the breaks in the glass. It cannot be unintentional. From the ultraviolence, to the casting of Malcolm McDowell, this is all A Clockwork Orange. The young gangster even looks, stares like young Alex. I'm pretty sure the movie is even washed the same.<br /><br />Gangster No. 1 is a bloody mess of a movie, a crime movie, a gangster movie, an understated monstrous epic. Understated until it comes to the violence, that is. Over an hour is a long, long back story, and nothing more. Really. It's a back story that takes over an hour. A very long flashback, occasionally interrupted by the old gangster's (Malcolm McDowell) narration. It tells the story of a young gangster's (Paul Bettany) yearning for power under a gang lord's (David Thewlis) regime.<br /><br />The violence is less/more than A Clockwork Orange. It's actually incredibly bizarre to describe. You don't really see people get killed, not up close, and not really. More often, you are being killed. The camera is your sight, as Bettany is doing something unsightly to you. And it won't end. Not nearly soon enough.<br /><br />I think the direction is brilliant. The shots tell exactly what they need to. Nothing is spared. It's a lot of movie packed into a bit, which keeps it from getting slow, except when it comes to the violence. The director, (who is Paul McGuigan, by the way), knows what he wants you to see, and directs you through the movie. He learned well from Kubrick.<br /><br />It's a disturbing movie. And I think it grabs, or repels. Fascinates or disgusts. And if you're very lucky, it does both. If you're very, very lucky, you'll see and appreciate A Clockwork Orange in it.