'Sophie's Choice' speelt zich af in Brooklyn aan het eind van de jaren veertig, kort na het einde van de Tweede Wereldoorlog. De drie hoofdpersonen zijn Stingo, een jonge schrijver uit het diepe zuiden, en Nathan en Sophie, het stel dat vriendschap met hem sluit. Nathan is een Joodse New Yorker die Stingo vertelt dat hij onderzoeksbioloog is bij een farmaceutisch bedrijf. Sophie is een Poolse niet-Joodse immigrant die de gevangenschap in Auschwitz van de nazi's heeft overleefd. In het begin is de sfeer relatief luchtig, een sfeer van liefde, vriendschap en plezier. Dit deel van de film is in felle kleuren opgenomen, in een zomerse omgeving, en de welvarende buitenwijken van New York lijken een veilige haven te zijn voor de verschrikkingen van de oorlog die Europa onlangs heeft geteisterd.<br />Maar geleidelijk aan wordt de sfeer somberder als we merken dat de zachtaardige, mooie Sophie een duister geheim verbergt. We horen dat haar geliefde vader niet, zoals ze beweerde, een anti-nazi intellectueel was, maar in werkelijkheid een fanatieke antisemiet en bewonderaar van het nazisme, die door de Duitsers per ongeluk is vermoord. Nathan lijkt aanvankelijk excentriek, maar levendig en sympathiek, maar naarmate de film vordert, begint hij tekenen van verstoring te vertonen. Hij beledigt Stingo, die hij voorheen als een vriend heeft behandeld, en verdenkt Sophie er onredelijk van dat ze hem ontrouw is. Wij, en Stingo, vernemen van Nathans broer dat hij in feite aan een geestesziekte lijdt en dat hij alleen maar in dienst is van het farmaceutische bedrijf in een nederige administratieve functie, niet als wetenschappelijk onderzoeker, hoewel Sophie zich van deze feiten niet bewust blijft.<br />In 1982 waren er veel films gemaakt over de Tweede Wereldoorlog, maar relatief weinig over de Holocaust, die de filmmakers alleen al door zijn enormiteit leek te ontmoedigen. Alan Pakula kwam daardoor op nieuw terrein, vooral omdat hij het onderwerp vanuit een controversiële invalshoek benaderde: de oorlogsschuld. Niet de wettelijke en morele schuld van degenen die de Holocaust hadden overleefd, maar de psychologische schuld van degenen die het hadden overleefd. Na de bevrijding van de kampen hadden veel overlevenden zoals Sophie het gevoel dat ze het hadden overleefd, terwijl vele anderen, onder wie vrienden en familieleden, waren gestorven. Sophies schuldgevoel werd nog verergerd door haar kennis van haar vaders verfoeilijke politieke denkbeelden en het feit dat ze had geprobeerd haar vaders reputatie en haar vloeiende Duits uit te buiten in een poging bij Rudolf Hoess, de commandant van Auschwitz, in het gevlij te komen. Sophies pijnlijkste geheim is echter de 'keuze' van de titel van de film <0xE2><0x80><0x93> het feit dat ze door een wrede nazi-officier gedwongen werd te kiezen wie van haar twee kinderen zou blijven leven en wie zou sterven. Haar liefde voor de joodse Nathan, aan wie ze zich vastklampt ondanks het feit dat hij haar slecht behandelt, is misschien een manier om haar schuldgevoelens goed te maken.<br />Er zitten een paar zwakke punten in de film. In de eerste helft kan de actie te traag zijn, en Stingo, zoals gespeeld door Peter MacNichol, lijkt een tamelijk zwakke figuur. De scène van zijn seksuele ontmoeting met een meisje dat praat als een hoer en zich gedraagt als een preutse trut zou grappig zijn in een komedie, maar niet op zijn plaats in een serieuze film als deze. Ondanks deze zwakheden is dit echter een film die zijn ambitieuze thema meer dan rechtvaardigt. Meryl Streep is een van de grootste filmactrices aller tijden, en zeker de beste van het begin van de jaren tachtig, en dit is waarschijnlijk haar beste rol ooit. Ze demonstreerde haar beroemde taalkundige talenten door de Auschwitz-scènes in uitstekend Duits te spelen en de Engelse-talige scènes met een Pools accent, maar (in tegenstelling tot wat sommige vijandige critici soms beweren) er zit meer in haar acteerwerk dan een verzameling buitenlandse accenten. Een van de kritieken op Streep is dat ze een te intellectuele actrice is, die zich in een rol te veel op haar gemak voelt en zich er te veel van bewust is dat ze er emotioneel bij betrokken is, maar in dit geval lijkt dat in elk geval de juiste benadering. Het is moeilijk te begrijpen hoe de'methode' een rol als Sophie aankon, wier emotionele ervaringen zo ver verwijderd zijn van die van welke actrice dan ook die haar zou kunnen spelen. Ik vond dit in elk geval een van de aangrijpendste voorstellingen die ik ooit heb gezien. De 'Beste Actrice' had de Oscar niet beter verdiend. Kevin Kline had de pech dat hij niet was voorgedragen voor zijn rol als de gekwelde en tragische Nathan. Dit is een donkere, sombere film, maar wel een van hoge kwaliteit en met grote emotionele kracht.
"Sophie's Choice" is set in Brooklyn in the late 1940s, soon after the end of the Second World War. The three main characters are Stingo, a young writer from the Deep South, and Nathan and Sophie, the couple who befriend him. Nathan is a Jewish New Yorker who tells Stingo that he is a research biologist for a pharmaceutical company. Sophie is a Polish gentile immigrant who has survived imprisonment in Auschwitz by the Nazis. At first the atmosphere is relatively light, one of love, friendship and fun. This part of the film is shot in brilliant colour in a summer setting, and the affluent suburbs of New York seem a safe haven from the horrors of the war that has recently ravaged Europe.<br /><br />Gradually, however, the tone darkens as we become aware that the gentle, beautiful Sophie is hiding a dark secret. We learn that her beloved father was not, as she claimed, an anti-Nazi intellectual, but was actually a rabid anti-Semite and admirer of Nazism whom the Germans murdered by mistake. Nathan originally seems eccentric but vivacious and likable, but as the film progresses he begins to show signs of disturbance, insulting Stingo whom he has previously treated as a friend, and unreasonably suspecting Sophie of being unfaithful to him. We, and Stingo, learn from Nathan's brother that he is in fact suffering from mental illness and that he is only employed by the pharmaceutical company in a lowly clerical position, not as a research scientist, although Sophie remains unaware of these facts.<br /><br />In 1982 there had been many films made about the Second World War, but relatively few about the Holocaust, which seemed to daunt film-makers by its very enormity. Alan Pakula was therefore breaking new ground, particularly as he approached the subject from a controversial angle, tackling the question of war guilt- not the legal and moral guilt of those who perpetrated the Holocaust, but the psychological guilt of those who survived it. After liberation from the camps, many survivors such as Sophie experienced feelings of guilt that they had survived whereas many others, including friends and family members, had died. Sophie's feelings of guilt are exacerbated by her knowledge of her father's odious political views and by the fact that she had attempted to exploit her father's reputation and her fluent knowledge of German in an attempt to ingratiate herself with Rudolf Hoess, the commandant of Auschwitz, whose secretary she became. Sophie's most agonising secret, however, is the "choice" of the film's title- the fact that she was forced by a brutal Nazi officer to choose which of her two children should live and which should die. Her love for the Jewish Nathan, whom she clings to despite his mistreatment of her, may be a way of atoning for her guilt feelings.<br /><br />There are a few weaknesses in the film. During the first half the action can be too slow, and Stingo, as played by Peter MacNichol, seems a fairly weak figure. The scene of his sexual encounter with a girl who talks like a whore and acts like a prude would be funny in a comedy but is out of place in a serious film like this one. Despite these weaknesses, however, this is a film which more than justifies its ambitious theme. Meryl Streep is one of the greatest film actresses of all time, and certainly the best of the early eighties, and this is possibly her best-ever role. She demonstrated her famed linguistic talents, playing the Auschwitz scenes in excellent German and the English-language scenes with a Polish accent, but (contrary to what some hostile critics have sometimes claimed) there is more to her acting than a collection of foreign accents. One criticism that is sometimes made of Streep is that she is too intellectual an actress, self-consciously thinking her way into a part rather than trying to live it emotionally, but in this case at least this seems to be the right approach. It is difficult to see how the "Method" could cope with a role like Sophie, whose emotional experiences are so far beyond those of any actress likely to be called upon to play her. Certainly, I found this one of the most affecting performances I have seen. Never can the "Best Actress" Oscar have been better deserved. Kevin Kline was unlucky not to have been nominated for his part as the tormented and tragic Nathan. This is a dark, sombre film but one of high quality and great emotional power. 8/10