Maar ik kon gewoon niet geloven dat dit echt gebeurde. Waar waren de quarantainekamers? Waar waren alle hospikken? Waar waren de politie en de politici?<br />Als het zich in de jaren vijftig had afgespeeld, had ik het misschien nog kunnen verdragen, maar het was bijgewerkt tot 2005, en als gevolg daarvan zag het er alleen maar lamlendig uit. Mijn opschorting van ongeloof duurde ongeveer vijf minuten en toen begon het me te irriteren. De aanwezigheid van Indira Varma hield me nog wat langer in de gaten, tot ik na ongeveer een halfuur gedwongen was om op de fast forward-knop te drukken. Als dit vandaag was gebeurd, zou de neergestorte raket omringd zijn geweest door troepen, politie, wetenschappers, rood-met-geel lint, afgedekt met een dekzeil met gefilterde lucht, en zou minstens een week lang niemand in de buurt hebben mogen komen tot alle mogelijke biologische gevaren en stralingstests waren uitgevoerd.<br />Gewoon te frustrerend onrealistisch voor mij. O - en het zachte focuseffect de hele weg door - pfft!
But I just couldn't believe that this was really happening. Where were the isolation chambers? Where were all the medics? Where were the police and the politicians?<br /><br />If it had been set in the 50s I might have been able to tolerate it, but it had been updated to 2005 and as a result it just looked lame. My suspension of disbelief lasted about five minutes before I started to get annoyed with it. The presence of Indira Varma kept me watching a little longer until I was forced to hit the fast-forward button after about half an hour.<br /><br />If this had happened today, the crashed rocket would have been surrounded by troops, police, scientists, stripey red and yellow tape, covered with a tarpaulin with filtered air, and no-one would have been allowed near it for at least a week until all possible biohazard and radiation tests had been made.<br /><br />Just too frustratingly unrealistic for me. Oh - and the soft focus effect all the way through - puhlleeze!!