De oogverblindende, beeldschone Meg Foster en de ruigharige, babyface-achtige Michael Burns zijn een wispelturig, ongedwongen hippiestel met grote ogen, dat tijdens hun doelloze tocht door de Verenigde Staten in deze onweerstaanbaar hippe 'Easy Rider'-uitgave uit het begin van de jaren zeventig van de vorige eeuw een oogverblindend stel groteske figuren tegen het lijf loopt. Foster en Burns leveren een sympathieke rol op, met de onderschatte en altijd charmante Foster in een zeldzame bijrol (Foster speelde de rol in feite opnieuw in de bizarre horrorfilm 'Welcome to Arrow Beach'). Bruce Dern levert een angstaanjagende, staande camee als een zenuwachtige, met een stiletto zwaaiende psycho-motorrijder in een gele elektrische hengel; Joyce Van Patten levert eveneens een prachtig afzichtelijke vertolking van een bittere, zelfingenomen, vierkante en schokkend giftige stadsmoeder van de hel; Mariana Hill en Burke Burns zijn schrikbarend grof en vulgair als een luidruchtige, slonzige, blanke zwerfster en haar aangeschoten, onzekere, macho hufterige echtgenoot, en de tv-serie 'Hill Street Blues' van Michael Conrad is solide als een potige, sjofele, vriendelijke, maar geile vrachtwagenchauffeur die ons zwervende tweetal een lift geeft naar San Francisco.<br /><br />Quentin Masters' De sobere, scherpzinnige regie vermijdt wijselijk de gebruikelijke, overdadige excessen die in die tijd in veel alternatieve films werden gebruikt, en kiest in plaats daarvan voor een tijdlozere, grotendeels onopgesmukte en duidelijk naturalistische stijl die vrij oud is. Don Mitchells episodische, maar samenhangende script geeft met de grootst mogelijke helderheid en scherpzinnigheid een reeks levendige, kleurrijke en boeiende scènes weer, die met scherpzinnigheid het onstuimige hedonisme, de morele tolerantie, de onbehagen en paranoia uit het Nixon-tijdperk, het corrumperen en tenietdoen van de idealen van het bloemenkind, de massale desillusie en de intense spirituele malaise uit het begin van de jaren zeventig weergeven. De bedauwde, goudgetinte cinematografie van Harry Stradling jr. geeft de film een zonnig, prachtig lyrisch aanzien, terwijl de soundtrack kan bogen op een heleboel harmonische en smaakvolle folkloristische balladen. De zorgeloze toon wordt somberder naarmate de film op zijn gemak zijn spookachtig sombere einde nadert en op die manier een eind maakt aan alles met een onthutsende toon van grimmige zelfontdekking. Een weliswaar passé, maar nog steeds intrigerend stuk.
The strikingly lovely Meg Foster and baby-faced, shaggy-haired Michael Burns are a flighty, wide-eyed, free'n'easy hippie couple who encounter a stunningly twisted array of distinctly all-American grotesque characters during their aimless trek across the United States in this compellingly groovy "Easy Rider"-inspired early 70's road movie curio. Foster and Burns make for likable leads, with the underrated and always captivating Foster particularly fine in a rare starring role (Foster basically reprised the character in the oddball cannibal horror outing "Welcome to Arrow Beach"). Bruce Dern contributes a stand-out scary cameo as a jittery, switchblade-wielding psycho motorist in a yellow hot rod; Joyce Van Patten likewise turns in a marvelously hideous portrayal of a bitter, smugly square and shockingly venomous suburbanite harridan mother from hell; Mariana Hill and Burke Burns are alarmingly gross and vulgar as a loud, trampy white trash wife and her boozy, insecure macho jerk husband, and "Hill Street Blues" TV series regular Michael Conrad is solid as a burly, scruffy, friendly, but horny truck driver who gives our wandering twosome a ride into San Francisco.<br /><br />Quentin Masters' spare, sharply observant direction wisely avoids the usual stylistic overkill excesses which mar many counterculture films made at the time, opting instead for a more timeless, largely unadorned and plainly naturalistic style which has dated pretty well. Don Mitchell's episodic, yet coherent script conveys a series of vividly realized, colorful and engrossing vignettes with topmost clarity and acuity, perceptively nailing the rampant hedonism, moral permissiveness, Nixon-era unease and paranoia, corrupting and erosion of flower child ideals, mass disillusionment, and intense spiritual malaise which defined the early 70's. Harry Stradling, Jr.'s dewy, golden-hued cinematography gives the picture a sunny, beautifully lyrical look while the soundtrack boasts plenty of nicely harmonic and flavorsome folk ballads. The carefree tone darkens as the film leisurely progresses towards its hauntingly downbeat conclusion, thus ending things on a startling note of grim self-discovery. An admittedly passé, but still intriguing period piece.