De openingstitelkaart van dit korte drama laat ons weten dat het 'gebaseerd was op een feitelijk voorval in New York', en deze informatie heeft dezelfde impact als tegenwoordig wanneer een film of tv-programma aan het begin van de uitzending aankondigt dat het gebaseerd is op een waar gebeurd verhaal: alles wat volgt krijgt extra gewicht omdat we weten dat wat we zien, of iets wat erop lijkt, echt is gebeurd. In het geval van deze film hebben we het gevoel dat we naar een politierapport kijken dat tot leven komt, een rapport dat het soort zielige, ellendige verhaal vertelt dat je in het nieuws of van vrienden hoort, een ellendig verhaal van onmenselijk gedrag met tragische gevolgen en geen gelukkige afloop. Als het om het maken van films gaat, bewijst regisseur D.W. Griffith het materiaal en de kijker een dienst door het verhaal zo eenvoudig en eenvoudig mogelijk te vertellen. Zelfs als de tussentitels zouden worden verwijderd, zou de plot gemakkelijk te volgen zijn, maar zoals het er nu voor staat, onderschrijft de tekst de onrechtvaardigheid van de situatie met welsprekende, ingehouden woede.<br />De oudere acteur W. Chrystie Miller (een man die in 1843 is geboren!) is de centrale figuur, een timmerman die de enige kostwinner is voor zijn zieke vrouw. Een dokter vertelt het echtpaar dat het plattelandsleven en de frisse lucht de enige remedie voor haar zijn, maar ze zijn duidelijk arm en niet in staat om geld op te nemen en te reizen. Het is huiveringwekkend om de volgende titel te lezen:'_Een man van middelbare leeftijd_.' Bij de Winkel wordt de nieuwe Voorman door de Oude Handen Uitgeroeid', en dan te zien hoe een koelbloedige heer met een borstelige zwarte snor precies dat doet: hij paradeert door de timmerwerkplaats, kiest een aantal oudere werknemers uit, ontslaat hen en zet een jongere man op hun plaats. Onze hoofdpersoon is natuurlijk een van die ouderen, en hij merkt dat het geen zin heeft om voor zijn baan te pleiten. Later, op de rand van de hongerdood, gaat hij over tot diefstal om zijn wanhopig zieke vrouw te eten te geven, maar net als de Jean Valjean van Victor Hugo wordt hij gepakt en de autoriteiten voelen weinig sympathie voor zijn toestand. In dit geval echter onderzoekt een sympathiserende rechter de zaak, komt tot de conclusie dat de oude man de waarheid spreekt en probeert hem te helpen - maar het is te laat, toevallig, en de oude man blijft alleen achter, bedroefd en bitter kwaad.<br /><br />Veel van Griffiths vroege werken voor Bioograph zijn gericht tegen de werkende armen, maar zelden met de withete verontwaardiging die hij en zijn medewerkers hier tentoonspreiden. Het feit dat _WAT DOEN WE MET ONZE OUDERS?_ was gebaseerd op een waargebeurd verhaal, heeft ongetwijfeld ieders inspanningen gestimuleerd, en het is des te indrukwekkender dat de benadering zo ingehouden is, gezien de tijd waarin het speelt. Miller is eersteklas in de hoofdrol, en de meeste andere werken zijn ingetogen en ingehouden. De bewegende voorstelling in de laatste scène wordt gecompleteerd door de gedenkwaardige formulering van het laatste kaartje: 'Niets voor de Nuttige Burger die gewond is geraakt in de Slag van het Leven.'
The opening title card of this short drama informs us that it was "founded upon an actual occurrence in New York City," and this information has the same impact it has today when a movie or TV show announces up top that it's based on a true story: everything that follows is granted additional weight by our knowledge that what we're seeing, or something close to it, really happened. In the case of this film we feel as if we're watching a police report come to life, one that relates the sort of pathetic, wretched tale one hears about in the news or from friends, a miserable story of inhumane behavior with tragic results and no happy ending. Where film-making is concerned, director D. W. Griffith does the material and the viewer a service by telling the story as plainly and simply as possible. Even if the intertitles were to be removed the plot could be easily followed, but as it stands the text underscores the injustice of the situation with eloquent, understated fury.<br /><br />Elderly character actor W. Chrystie Miller (a man born in 1843!) is the central character, a carpenter who is the only provider for his ailing wife. A doctor informs the couple that country life and fresh air is the only cure for her, but they are obviously poor and unable to pick up stakes and travel. It's chilling to read the next title, "At the Shop the New Foreman Weeds Out the Old Hands," and then to watch while a cold-hearted gent with a bushy black mustache does precisely that: he struts about the carpentry shop, singles out each elderly employee, fires him, and puts a younger man in his place. Our protagonist is among those singled out, of course, and he finds that pleading for his job is useless. Later, on the brink of starvation he turns to theft to feed his desperately ill wife, but like Victor Hugo's Jean Valjean he is caught and the authorities are unsympathetic to his plight. In this case, however, a sympathetic judge investigates, determines that the old man is telling the truth and attempts to help him-- too late, as it happens, leaving the old man alone, grieving and bitterly angry.<br /><br />Many of Griffith's early works at Biograph champion the cause of the working poor, but seldom with the white-hot indignation he and his crew display here. The fact that WHAT SHALL WE DO WITH OUR OLD? was based on a true story undoubtedly boosted everyone's efforts, and it's all the more impressive that the approach is so restrained, given the period. Miller is first-rate in the lead role, and most of the other performances are low-key and contained. As for the writing, Miller's moving performance in the final scene is complemented by the memorable wording of the final title card: "Nothing for the Useful Citizen Wounded in the Battle of Life."