Een tamelijk afschuwelijke Franse thriller waarin een begaafde scenarist misschien leert regisseren. De 126 minuten durende suggestie van een genrestuk dat zichzelf niet kan tegenhouden: de regisseur schreef twee keer zoveel flauwvallende scènes, droomsequenties en gezichtsafscheidingen tussen de heldin en de schurk als een film maar kon bevatten, en liet ze dan allemaal weg. De enige spanning zit in de geleidelijk onthulde gemeenheid van de regisseur zelf: 'Dat zal hij zijn acteurs niet aandoen... Mijn god, dat doet hij echt.' De casting en de eigenaardige schendingen van de genrelogicashow zijn overblijfselen van een veel betere film dan BAMBI. In een dag vol interessante Franse films die in Boston worden vertoond. 's MFA, deze kopie bleek natuurlijk de enige te zijn die veilig was voor Amerikaanse distributie. U ziet de Director's Cut op het scherm - een zaak waarin een Studio-versie van deze gerafelde en ruwe versie superieur zou zijn.
A pretty dreadful French thriller in which a gifted scenarist may be learning how to direct. The 126 minutes' length hints of a genre-piece that can't stop itself: the director wrote twice as many fainting scenes, dream sequences, and face-offs between heroine-villain as any film could sustain, and then left in every damned one of them. Its only suspense lies in the gradually revealed nastiness of the director himself-- "He's not going to do THAT to his actors.... My God, he really IS." The casting and the peculiar violations of genre logic show vestiges of a much better movie than BAMBI. In a day full of interesting French films shown at Boston's MFA, this ringer, of course, turned out to be the only one secured for American distribution. You are seeing the Director's Cut on screen-- a case in which a Studio version of this frayed and rough-cut would be superior.