Dit krijgt niet veel aandacht en ik weet niet precies waarom, want het verdient beslist meer. Het verhaal van een aantal overlevenden die in de Atlantische Oceaan ronddobberen nadat hun schip is getorpedeerd, vertegenwoordigt een van de technische en verhalende uitdagingen die Hitchcock in die tijd aan zichzelf begon op te leggen. Er is maar één set <0xE2><0x80><0x93> de reddingsboot <0xE2><0x80><0x93> en hoe geef je de tien of meer mensen genoeg te doen en te zeggen om het publiek te laten kijken? Je kunt ze niet midden in een maïsveld bijna door een vliegtuig laten neerhalen.<br />Hitchcock en zijn schrijvers hebben het probleem handig aangepakt. Er is geen saai moment in de film. Ze vechten tegen stormen, snijden hun benen af, spelen kaart, worden dronken, worden verliefd, en maken elkaar af.<br />John Steinbeck schreef de tekst en het scenario werd verfilmd door Jo Swerling. Het kwam onmiddellijk in de problemen bij het Office of War Information en het Breen Office. Het handjevol Britse en Amerikaanse overlevenden pikken de kapitein op van de U-boot die, nu gezonken, hun schip heeft getorpedeerd <0xE2><0x80><0x93> die goeie ouwe Willie. Willie blijkt geconcentreerder en kundiger te zijn dan wie ook in de boot. Hij is niet alleen een meesterlijk zeeman en navigator, maar ook nog eens chirurg. Hij blijkt opgewekt, praktisch, engelachtig, vaderlijk, opmerkzaam, melodieus, charismatisch en moordlustig te zijn. Hij roeit de boot min of meer in de richting van het moederschip van de U-boot, terwijl hij Duitse volksliedjes zingt en de anderen hem op een fluit begeleiden. 'Hoe doe ik het, Willie?' vraagt de miljonair Henry Hull. De hypermannelijke, mogelijk communistische John Hodiak bespot Hull met een vreemde stem: 'Hoe doe ik het, Willie?' en kakelt dan van het lachen. En waarom ook niet? Per slot van rekening wordt Willie door iedereen in de boot begeleid.<br />Het probleem, zoals de censoren het zagen, was dat Willie superieur was aan alle anderen in de boot en dat Willie een nazi was. Het feit dat Willie vals speelde door uit een verborgen fles water te drinken, vitaminepillen te slikken en naar een verborgen kompas te gluren, werd overtroffen door het voor de hand liggende feit dat hij de enige was die precies wist wat hij deed. De Duitsers hadden de film door heel Europa kunnen laten zien als pro-nazipropaganda.<br />Steinbeck kreeg hier de meeste aandacht mee, net als met een eerder scenario, 'The Moon is Down', dat een Duitse soldaat vermenselijkte. Was Steinbeck een cryptofascist? Het is ironisch dat deze vraag gesteld moest worden omdat Steinbeck, de auteur van bescheiden linkse werken als 'To a God Unknown' en 'The Grapes of Wrath', voor de oorlog ervan beschuldigd werd een communist te zijn. Het is een lome middag op de kalme zee. Hodiak, zijn torso bezaaid met tatoeages, leest een oude krant. We zien de krant vanuit zijn gezichtspunt. Dan priemt een ondeugende vinger langzaam door de pagina en trekt de krant weg, om plaats te maken voor het verleidelijk glimlachende gezicht van Tallulah Bankhead, dat zachtjes achterover op Hodiaks schoot valt. Terwijl ze verhalen uitwisselen, haalt ze haar lippenstift tevoorschijn en zet nog een neptatoeage op zijn borst - de initialen C.P. Het zijn natuurlijk de initialen van Bankhead, 'Connie Porter', maar ze duiden ook op de 'Communistische Partij'. Op een paar kleine uitzonderingen na is het acteerwerk uitmuntend. Ik heb me nooit onder de betovering van Talullah Bankhead laten brengen, maar als ik een actrice zou moeten kiezen om een verwende, snobistische, rijke trut te spelen, zou zij het kunnen zijn. Ze lijkt thuis te horen in die nertsjas en ze is praktisch in het bezit van die doorrookte stem. In veel opzichten is dit haar verhaal. Ze is steeds meer beroofd van alle materiële bezittingen die ze gebruikt om zichzelf te definiëren, en het is haar karakter dat de meeste ontwikkeling vertoont. Canada Lee, als de zwarte man, is een goede acteur en heeft het juiste gezicht voor de rol, maar hij is opgezadeld met een stereotiepe rol. Er is geen ruimte voor alle personages, maar het is wel zo.' Het is duidelijk dat Hitchcock in dit verhaal voor echte gezichten heeft gekozen in plaats van voor glamourpoesjes. John Hodiak ziet eruit als een doodgewone stoker, niet als Cary Grant. En ik bedoel - kijk eens naar Hume Cronyn. Een gezicht dat voor de radio is gemaakt.<br />Deze moet je echt niet missen. Het is een les in filmmaken.
This doesn't get much attention and I'm not sure why, because it certainly deserves more. The story of a diverse handful of survivors adrift in the Atlantic after their ship is torpedoed, it represents one of the technical and narrative challenges that Hitchcock at the time was beginning to impose on himself. There's only one set -- the lifeboat -- and how do you give the ten or so people aboard enough to do and say to keep the audience watching? You can't have them almost mowed down by an airplane in the middle of a corn field.<br /><br />Hitchcock and his writers handled the problem deftly. There isn't a dull moment in the film. They fight storms, cut off legs, play cards, get drunk, fall in love, and kill each other.<br /><br />John Steinbeck wrote the treatment and the screenplay was polished off by Jo Swerling. It immediately ran into trouble with the Office of War Information and the Breen Office. The handful of British and American survivors pick up the captain of the U-boat, now sunk, that torpedoed their ship -- good old Willie. Willie proves to be more focused and more able than anyone else in the boat. He's not only a master seaman and navigator but a surgeon as well. He turns out to be cheerful, practical, cherubic, avuncular, perceptive, melodious, charismatic, and murderous. He rows the boat in the general direction of the U-boat's mother ship while he sings German folk songs and the others tootle along, accompanying him on a flute. "How'm I doing, Willie?", asks the millionaire Henry Hull. The hypermasculine, possibly communist, John Hodiak mocks Hull in a queer voice, "How'm I doin', Willie?", and then cackles. And why not? After all, everybody in the boat is accompanying Willie.<br /><br />The problem, as the censors saw it, was that Willie was superior to anyone else in the boat and Willie was a Nazi. The fact that Willie was cheating by swigging from a concealed bottle of water, taking vitamin pills, and peeking at a hidden compass was trumped by the obvious fact that he was the only person who knew exactly what he was doing. The Germans could have shown the film throughout Europe as pro-Nazi propaganda.<br /><br />Steinbeck caught most of the heat for this, as he had for an earlier screenplay, "The Moon is Down," that humanized a German soldier. Was Steinbeck a crypto-fascist? It's ironic that the question should have been raised because before the war, Steinbeck, the author of such modestly leftist works as "To a God Unknown" and "The Grapes of Wrath", was accused of being a Commie.<br /><br />There are a couple of shots that no other director would have employed because no other director would have thought of them, and they're not necessarily dramatic or suspenseful. It's a languorous afternoon on the becalmed sea. Hodiak, his torso mottled with tattoos is reading an old newspaper. We see the newspaper from his point of view. Then a mischievous finger pokes slowly through the page and pulls the paper away, to be replaced by Tallulah Bankhead's seductively smiling face dropping gently backwards onto Hodiak's lap. While they swap back stories, she produces her lipstick and adds another fake tattoo to his chest -- the initials C.P. They're Bankhead's initials, of course, "Connie Porter", but they also hint at "Communist Party." With only a few minor exceptions, the acting is superb. I never found myself under Talullah Bankhead's Magic Spell but if I had to choose an actress to play a spoiled, snobbish, rich bitch it might be her. She seems to belong in that mink coat and she practically owns that smoke-cured voice. In many ways, this is her story. She's progressively stripped of every material possession she uses to define herself, and it's her character that shows the most development. Canada Lee, as the black guy, is a fine actor and has the right face for the part but he's saddled with a stereotypical role. There isn't space to get into all the characters but it's clear that Hitchcock opted for genuine faces instead of glamor pusses in this story. John Hodiak looks like an ordinary stoker, not like Cary Grant. And I mean -- take a look at Hume Cronyn. A face made for radio.<br /><br />You really shouldn't miss this one. It's a lesson in movie-making.