Geschreven en geregisseerd door: Vidhu Vinod Chopra. De hoofdrollen: Amitabh Bachchan, Saif Ali Khan, Boman Irani.<br />Een koninklijk landhuis in Rajasthan, India, vol geheimen. De koninklijke garde Eklavya (Amitabh Bachchan) is nederig, oprecht en meedogenloos. Hij bewaakt de koning Rana Jayawardhan (Boman Irani). Net als een van de personages in het epische Mahabharata, die zijn duim afhakt als teken van respect als zijn leraar hem dat vraagt als vergoeding voor de lessen, is deze koninklijke garde ook vastbesloten om zijn koning te beschermen, zodat hij deze baan als zijn enige godsdienst beschouwt. Welke geheimen houdt dit landhuis verborgen? Wat gebeurt er als je probeert het deksel van deze geheimen af te blazen? Zal Eklavya zijn godsdienst kunnen volgen? Nou, de vragen zijn beantwoord, op één na, die u aan het eind zult zien.<br />Nadat hij Khamosh (1985), Parinda (1989) en 1942-A liefdesverhaal (1993) heeft gegeven, komt Vidhu Vinod Chopra terug met zijn eigen scenario en zijn eigen visie in een groot schermkunstwerk. Net als in die andere films heeft hij zijn snijmes nog even scherp als daarvoor. Maar wel met een wat ruwe punt. Mr. Chopra heeft een duistere scène gecreëerd die alleen te verstaan is door stemmen op de achtergrond. Hij heeft een scène gecreëerd waarin de camera over de hele toegangsweg naar het landhuis glijdt, een scène die doet denken aan de camera's van Kubrick en Fincher. Hij heeft een opwindende scène gecreëerd waarin een auto dicht bij een rijdende trein staat en rennende kamelen in een van de woestijnen van Rajasthan. Hij heeft gedurende de hele film een donkere en sombere sfeer gecreëerd die je aan je stoel gekluisterd zal houden. Hij heeft een visie en daar houdt hij zich bijna tot het laatste kwartier van de film aan vast. In feite gaf hij een teken van een grand finale met het gebaar van Harshwardhan (Saif Ali Khan) en als Mr Chopra was gebleven dan zou dit verhaal logisch en passend zijn geweest bij de bedoelingen van alle personages. Maar helaas gaat Mr. Chopra nog een stukje verder en hij stuurt de auto een grindweg op waar het landschap wazig is door het stof. Op dat moment kon hij misschien nog niet beslissen of hij nog steeds een kunstenaar kan blijven of dat hij hier liever geld mee verdient. Het is aan jou hoe hard je die 10 minuten neemt. Persoonlijk was Mr. Chhopra al indrukwekkend genoeg om een opwekkende ervaring te geven in zijn kwaliteitsbioscoop.<br />Mr. Bachchan als de koninklijke garde heeft een stijl en een houding die zijn karakter helemaal tot zijn recht laten komen. Als hij naast het bed staat waar koningin Suhasini devi (Sharmila Tagore) ligt, heeft hij de ogen die de mogelijkheden van woorden uit het scenario tenietdoen. De volgorde van het afhakken van de bellen aan de poten van een vliegende duif lijkt in eerste instantie een beetje goedkoop, maar later begrijp je hoe uniek zijn talent is. Hoewel zijn gezichtsuitdrukkingen niet nieuw zijn, acteert hij nog steeds volkomen eerlijk.<br />Saif Ali Khan als de charmante prins verlicht het scherm met zijn personage. Zijn optreden is het op een na gedenkwaardigste, gevolgd door Boman Irani als de koning en Vidya Balan als Harshwardhans minnaar Rajjo. Jackie Shroff maakt na een tijdje weer een comeback in de commerciële film. Het lijkt erop dat Mr. Chopra Shubhankar uit 1942-A naar voren wilde brengen. Hij is iets ouder, vermoeider en minder geloofwaardig. Sanjay Dutt en Raima Sen leveren een kleine bijdrage aan het verhaal.<br />Cinematografie van Nataraja Subramanian is verbluffend, je moet er wel voor naar een bioscoop gaan. Eklavya stelt een vraag: hoe ver kun je gaan om GELUKKIG TE ZIJN? Deze film is een geweldige poging die applaus verdient.<br />Mijn score: 7/10.
Directed and written by: Vidhu Vinod Chopra. Starring: Amitabh Bachchan, Saif Ali Khan, Boman Irani. <br /><br />Enter a royal mansion of Rajasthan, India that is filled with secrets. The royal guard Eklavya (Amitabh Bachchan) is humble, sincere and ruthless. He is guarding the king Rana Jayawardhan (Boman Irani). Like one of the characters Eklavya from the epic Mahabharata, who cut his thumb off as a gesture of respect when his Archery teacher asks him to as fees for the teaching, this royal guard is also determined to protect his king so as to consider this job as his only Religion. What secrets this mansion is hiding? What happens when one tries to blow off the lid off these secrets? Will Eklavya be able to follow his religion? Well the questions are answered, except for one which you will see at the end. <br /><br />After giving Khamosh (1985), Parinda (1989) and 1942-A love story (1993) Vidhu Vinod Chopra comes back with his own screenplay and his own vision blended in a big screen art piece. Like those other films he still has his cutting knife as sharp as it was before. Little rugged tip though. Mr Chopra has created a dark sequence that can only be understood from voices in the background. He has created a scene where camera is panning over the entire entrance way towards the mansion that reminds Kubrick and Fincher's fluid-track camera. He has created a thrilling sequence involving a car standing close to a running train along with sprinting camels in one of the deserts of Rajasthan. He has created a dark and glooming atmosphere throughout the entire movie which will keep you glued to your seat. He has a vision and he has stick to it all the way almost till the last 10 minutes of the movie. Actually he did give a sign of a grand finale with Harshwardhan's (Saif Ali Khan) gesture which if Mr Chopra has stayed with then this tale would have made sense and fit to all of the character's intentions. But unfortunately Mr Chopra goes a little further which will steer away this car ride out on a gravel road where the scenery is hazy due to the dust. At this point perhaps he could not decide if he can still continue to be an artist or rather make money out of this? Its upto you how hard you take those 10 minutes. Personally Mr Chhopra was already impressive enough to give an exhilarating experience through his quality cinema. <br /><br />Mr Bachchan as the royal guard has a style and attitude that would take his character where you believe him completely. When he stands next to the bed where queen Suhasini devi (Sharmila Tagore) is lying, he has the eyes that will negate the possibilities of any words from the screenplay. The sequence of chopping off the bells tied to a flying dove's feet is at first seems little cheesy but sometime later helps you understand how unique his talent is. Though his expressions are not new but still he performs with utter honesty. <br /><br />Saif Ali Khan as the prince charming lights the screen with his persona. His performance is the second memorable followed by Boman Irani as the king and Vidya Balan as Harshwardhan's lover Rajjo. Jackie Shroff makes a comeback to commercial cinema after quite a while. Seems like Mr Chopra wanted to bring Shubhankar from 1942-A love story. He is little more older, tired and less believable. Sanjay Dutt and Raima Sen contribute a little to the story. <br /><br />Cinematography by Nataraja Subramanian is quite stunning which requires an auditorium viewing. Eklavya asks a question that how far can you go to be RELIGIOUS? This movie is a great attempt which deserves applause. <br /><br />My rating: 7/10.