Ik weet niet hoe het met andere mensen zit, maar als ik aan auto-ongelukken denk, denk ik aan verwoesting; ik denk aan de dood; ik denk aan verlies; ik denk aan de tijd en de moeite die het kost om niet alleen de situatie recht te zetten waarin je terecht bent gekomen nu de auto weg is, maar ook hoe je van de schok moet herstellen. In die belachelijke film van David Cronenberg denken de personages aan seks en dan aan nog meer seks en nog meer seks daarna.<br />Als ik naar een film kijk, wil ik dat ze plot en ontwikkelingen en personages hebben die ik niet zie.' Het is niet goed om de hele tijd om de een of andere reden iemand te haten. Soms is het goed om personages te haten en dat kan heel slim gedaan worden: een hekel hebben aan een slecht personage of een hekel hebben aan de manier waarop bepaalde personages hun werk doen kan ook heel leuk zijn, maar als je een film ziet die alleen maar een spervuur van seksscènes is, bizarre personages die praten alsof ze verdoofd zijn door een of andere drug en dwaze, ongelooflijke ontwikkelingen; dan is het heel moeilijk om niet alleen je gedachten af te leiden van wat er gebeurt, maar ook om de verleiding te weerstaan om de film niet uit te zetten.<br />Helaas, Crash is een film die alleen maar wil choqueren. Het is als een kind van acht dat je in een winkel of een andere openbare gelegenheid tegenkomt en dat zijn ouders smeekt om meer van wat ze al hebben en zonder enige reden een enorme ophef maakt over helemaal niets; het is als een hongerig kind dat wil dat iedereen naar hem kijkt, of een collega die zichzelf zo groot maakt dat het je niets meer kan schelen omdat je niet meer gelooft wat je hoort <0xE2><0x80><0x93> in het geval van Crash is het 'horen'. Een filmcriticus of misschien een filmtheoreticus heeft eens gezegd: 'Cinema is een manier om in het leven van andere mensen te kijken <0xE2><0x80><0x93> mensen die alleen op het scherm bestaan en die geen weet hebben van de camera en ons.' In wezen is dit wat Crash is: het is een portaal naar het leven van James Ballard (Spader) en zijn voortdurend naakte vrouw Catherine (Kara Unger) die altijd praat alsof ze net een shot heroïne heeft gehad en ze hebben een relatie die een beetje op de klippen loopt als James tijd heeft om met een stel al even irritante freaks om te gaan, in de vorm van Vaughn (Koteas), Gabrielle (Arquette) en een paar andere droesem waarvan de hoofdmoot bestaat uit auto-ongelukken. Dit is een portaal waarvan ik wilde dat ik er niet doorheen had gekeken.<br />Crash bestaat gewoon uit een stel willekeurige seksscènes tussen twee personages die we in het eerste derde deel niet eens kennen, en vervolgens bestaat het uit seksscènes tussen twee personages die we niet kennen.' Het kan me zelfs geen moer schelen wat er in het tweede derde deel gebeurt, voordat het moet eindigen als een tragisch, poëtisch liefdesverhaal over twee mensen die nu hebben ontdekt wat hen echt opwindt. Onnodig te zeggen dat het dat speciale punt met een absoluut lichtjaar over het hoofd ziet. Er is een scène die zo is geconstrueerd en gefilmd dat hij op een seksscène in een film zou kunnen lijken, ook al is hij dat niet. Het is de scène waarin James en Vaughn langzaam langs een plaats van het ongeluk rijden terwijl Vaughn foto's maakt van allerlei dingen: het bloed, de dood en de manier waarop de slachtoffers in de val zitten. De camerabeelden zijn close-ups van allerlei dingen, zoals de roerloze lichamen, het bloed op de deur en de manier waarop de brandweermannen de tang gebruiken om het metalen frame los te wrikken dat hen belet de slachtoffers te redden. <br />Crash is een film die auto-ongelukken fetisjiseert en ze verheerlijkt alsof ze net zo begerenswaardig zijn als seks. Sterker nog, als je de meeste dialogen van Vaughn wegdenkt, en sommige scènes waarin personages over niets in het bijzonder praten, zou de film pornografie zijn. Pornografie hoeft geen plot te hebben, maar als dat wel zo is, dan weet ik zeker dat het op een heel fundamenteel niveau zit met minimale karakterontwikkeling en conversatie; nogmaals, Crash voldoet aan deze twee beschrijvingen en het is absoluut schokkend dat Crash zonder enige twijfel een wrak van een 'film' is en waarschijnlijk een van de ergste die ik ooit heb gezien.
I don't know about other people but when I think of car crashes I think of destruction; I think of death; I think of loss; I think of the time and effort that it'll take to rectify not only the situation involving how the hell you're going to get around now the car's gone but also how you're supposed to recover from the shock of it. In David Cronenberg's ridiculous attempt at a film, when the character's think of a car crash, they think of sex and then some more sex and then even more sex after that.<br /><br />When I watch a film, I like them to have plots and developments and characters I don't spend the whole time despising for one reason or another. Sometimes, hating characters is good and can be done cleverly: disliking an evil character or not liking the ways in which certain characters go about their business can also be good fun but when you see a film that is just a barrage of sex scenes, bizarre characters talking like they're in some sort of drug induced stupor and silly, unbelievable developments; it's very difficult to not only switch your mind off to what's going on but also be tempted to not switch the film off.<br /><br />Alas, Crash is a film that just wants to shock. It's like an eight year old child that you get in stores or any other public place, begging their parents for more of what they already have and making a really big deal about absolutely nothing for no reason; it's like the attention hungry child who wants everyone to notice them or the co-worker who 'bigs' themselves up to the point where you just don't care because you don't believe what you're hearing  in Crash's case, it's 'hearing'. A film critic or maybe they were a film theorist once said that: "Cinema is a way of looking into other people's lives  people who only exist on screen and have no knowledge of the camera and us." In essence, this is what Crash is: it's a portal into the lives of James Ballard (Spader) his close to constantly naked wife Catherine (Kara Unger) who always talks like she's just had a shot of heroin and they're relationship which breaks up a little when James finds time to hang out with a bunch of equally annoying freaks in the form of Vaughn (Koteas), Gabrielle (Arquette) and a few other dregs whose main turn on are car crashes. This is one portal I wished I hadn't looked through.<br /><br />Crash just consists of a bunch of random sex scenes between two characters we don't even know in the first third, then consists of sex scenes between two characters we don't even give a damn about in the second third before trying to end up as some sort of tragic, poetic love story about two people who have now discovered what really sexually turns them on. Needless to say, it misses that particular mark by an absolute light year. There is one scene that is constructed and shot in such a way that it could resemble a sex scene in a film even though it's not. It's the scene when James and Vaughn are driving slowly past a crash site as Vaughn takes pictures of various things; getting off over the blood, the death and the way the victims are trapped: the camera shots are close ups of numerous things such as the still bodies, the blood on the door and the way the pliers are applied by the firemen as they crank down and break off the metal framework blocking them from rescuing the victims  this is not only disturbing in the sense it's supposed to be entertaining but odd that the film-makers assume that we even care about what's going on and think we will like these characters.<br /><br />Crash is a film that fetishises car crashes and glorifies them as if they're as desirable as sex is. In fact, take away most of Vaughn's dialogue and some scenes involving characters talk about nothing in particular and the film would be pornography. Pornography doesn't need to have a plot but when it does, I'm sure it's at a very basic level with minimal character development and talking; again, Crash fits these two descriptions and it's absolutely shocking  Crash is quite easily a wreck of a 'film' and probably one of the worst I've ever seen.