Ik kan me geen misplaatster voorbeeld van misleide trailers voorstellen dan Ang Lee's nieuwe stuk Lust, Caution. Ik verwachtte een verhaal over romantiek en verleiding tussen een oudere man en zijn ma<0xC3><0xAE>tresse in het Japanse bezette China. Wauw, dat kwam er niet eens bij in de buurt. Inderdaad, die aspecten zijn er, maar het echte verhaal is zoveel boeiender, stimulerender en onverwachter.<br />Na zijn laatste Chinese taalfilm Crouching Tiger, Hidden Dragon met twee Engelse films, is het leuk om Lee terug te zien keren naar zijn moedertaal. Ik vond zowel Hulk als Brokeback Mountain goed, maar geen van beide raakte zijn martial-artsepos in termen van bereik of succes. Toen ik over Lust, Voorzichtigheid hoorde, was ik erg opgewonden over wat hij ermee zou doen. Omdat het meer op een film van Wong Kar Wai leek (ik weet niet of ik die bewering kan waarmaken, want ik heb alleen de fantastische In the Mood for Love gezien), hoopte ik een indruk te krijgen van de karakterstukken die hij aan het begin van zijn carrière had gemaakt, maar die ik nog niet heb kunnen zien.<br />Als er één ding consistent blijft in de werken die ik heb gezien, is het zijn fantastische gebruik van filmbeelden. Met cameraman Rodrigo Prieto (een man die werken heeft gefilmd van mijn favorieten I<0xC3><0xB1>árritu en Cuarón) achter de lens, zou je niet anders verwachten. Nadat hij met Lee aan Brokeback Mountain heeft gewerkt, heeft hij weer een paar verbluffende opnamen gemaakt. Het kader is altijd perfect, in veel scènes worden spiegels en glas gebruikt om alle actie tegelijk op het scherm te houden, en de seksuele ontmoetingen worden getoond met de juiste hoeveelheid zorg en wreedheid om de boodschap over te brengen van wat er gebeurt. Dit is een belangrijk punt dat veel aandacht heeft gekregen in de pers. Verdient de film hier in de Verenigde Staten de NC-17-status? Misschien. Niets is zo ontroerend als de nieuwe serie van HBO 'Tell Me You Love Me', maar toch is het een integraal onderdeel van het verhaal. Veel van de gevallen zijn in feite verkrachtingen, en dat is iets wat je moet weten als je erin meegaat, voor het geval het je afschrikt om de film te willen zien. Maar de algehele impact van wat er gebeurt zou niet in de buurt komen van wat het is als die momenten zouden worden weggesneden of geschrapt. De seks tussen onze twee hoofdrolspelers is de band die hen verbindt buiten het werk dat ze doen. Die lichamelijkheid maakt het laatste derde deel van de film zo hartverscheurend als het is.<br />Maar zoals ik al eerder zei, gaat Lust, Voorzichtigheid niet over de liefdesrelatie tussen personages die gespeeld werden door de grote Tony Leung en de verrassende nieuwkomer Wei Tang. Wat we in werkelijkheid voor ons zien, is een verhaal over revolutie, spionage en volwassen worden binnen de grenzen van een wereld in oorlog. Tang is gewoon een kind dat op school de nieuwe steractrice wordt. Het theatergezelschap waar ze mee werkt, besluit dat ze moeten doen wat ze kunnen voor het verzet, waar ze niet tegen kunnen vechten. Nadat de regisseur, die mooi gespeeld wordt door Lee-Hom Wang, een toevallige ontmoeting heeft met een oude vriend, komt het gezelschap op de rand van een gevaarlijke situatie. Al snel zitten ze tot over hun oren in een poging een moordaanslag te organiseren op een Chinese man die met de Japanners samenwerkt om zijn land te verraden. Als de gebeurtenis die het hoogtepunt van hun leeftijd en onervarenheid laat zien zich aandient, is dat zowel onverwacht als onvermijdelijk. Hoe dan ook, ze hebben zich in de guerrillaoorlog gestort en komen er uiteindelijk achter dat ze niet meer terug kunnen. Een ontmoeting vier jaar voor het einde van de film achter in hun collegezaal bezegelt hun toekomst.<br />Hoewel we in de kern een verhaal krijgen dat erg lijkt op de buitenlandse sensatie van spionage van vorig jaar, _The Lives of Others_, wordt het op een heel andere manier getoond. Lee geeft het verhaal ademruimte om te gisten en zijn gang te gaan. Elke'spion' groeit in de vier jaar van de film. Tussen de twee hoofdpersonen, Tang en Wang, en Leungs verraderlijke, politieke generaal, wordt de ontwikkeling van elk van hen in zijn geheel getoond. De motieven van alle drie worden duidelijk uiteengezet en tijdens de bijna drie uur durende opname kan het publiek niet verdwalen, want er wordt absoluut alles getoond. Dus in plaats van extreme spanning tussen twee mensen op te bouwen, zoals in de Duitse film, zorgt Lee voor een langzame opbouw van het verhaal en de relatie met alle betrokkenen. Al onze hoofdrolspelers groeien samen of gaan uit elkaar op basis van wat ze zichzelf toestaan te doen voor het 'goede doel' van hun land. Hoe goed het verhaal zelf ook is, de film zou niets zijn zonder zijn schitterende acteerwerk. Het zijn Tang en Leung die de film dragen. Met zo veel momenten van stilzwijgen tussen hen en zo veel moeizame taferelen in bed, zijn deze twee verbazingwekkend. De emoties zijn altijd aanwezig en de beslissingen die ze nemen wijken nooit af van hun karakter. Ja, hun relatie is onconventioneel, maar de band die ze smeden kan niet licht worden opgevat. Hoewel het middelste deel misschien een beetje lang en tot op zekere hoogte monotoon lijkt, is de finale een geniaal staaltje. Uit Tang en Wangs laatste blik in elkaars ogen en Leungs reactie op het tientje dat de klok slaat, kun je alleen maar opmaken hoe Lee dit verhaal laat vertellen zoals het hoort. Dus terwijl ik de filmindustrie berispte voor haar bijna suïcidale omgang met buitenlandse films, moet ik hun wel nageven dat ze ons Amerikanen, die het niet erg vinden om ondertitels te lezen, nog steeds in hun onbewerkte glorie laten kijken. (Nou ja, soms, als dit geen regisseur zonder naam was en niet Lee, zou het me niet verbazen als de producenten het einde hadden veranderd en een uur hadden afgetrokken.)
I can't think of a more prevalent example of misguided trailers then Ang Lee's new piece Lust, Caution. I was anticipating a tale of romance and seduction between an older man and his mistress within Japanese occupied China. Wow, was that not even close. True those aspects are there, but the real story is so much more involved, stimulating, and unexpected.<br /><br />After following his last Chinese language film Crouching Tiger, Hidden Dragon with two English language works, it is nice to see Lee go back to his native tongue. I enjoyed both Hulk and Brokeback Mountain for what they were, but neither touched his martial arts epic in terms of scope or success. When hearing about Lust, Caution, I was very much excited to see what he would do with it. Looking more like a Wong Kar Wai movie, (not sure I have the credibility to make that statement seeing as I've only seen the gorgeous In the Mood For Love), I was hoping to get a sense of the character pieces he had done early in his career that I have not yet been able to view.<br /><br />If there is one thing that stays consistent through the works I have seen, it is his wonderful use of cinematography. With cameraman Rodrigo Prieto, (a man who has filmed works by favorites of mine Iñárritu and Cuarón), behind the lens, one could not expect less. After working with Lee on Brokeback Mountain, he once again shoots some stunning work. The framing is always perfect, many scenes use mirrors and glass to keep all the action on screen simultaneously, and the sexual encounters are displayed with the right amount of care and brutality necessary to get the point across on what is happening. This is one sticking point that has been gaining a lot of press around the movie. Does it deserve the NC-17 rating here in the US? Maybe. Nothing is more graphic than say HBO's new series "Tell Me You Love Me," yet it is more integral to the story. Many of the instances are pretty much rape, and that is something one should know going into it, in case it will deter your wanting to view the movie. However, the overall impact of what happens would not be even close to what it is had those moments been excised or edited. The sex between our two leads is the bond that connects them beyond the jobs they are doing. That physicality is what makes the final third of the film as heartbreaking as it is.<br /><br />As I said before, though, Lust, Caution is not about the love affair been characters played by the great Tony Leung and startling newcomer Wei Tang. What we really have set before us is a tale of revolution, espionage, and maturing within the confines of a world at war. Tang is just a kid who finds herself the new star actress at her school. The theatre troupe she works with decides that they should do what they can for the resistance, which they are unable to fight in. After its director, played nicely by Lee-Hom Wang, has a chance encounter with an old friend, the troupe gets to the cusp of a dangerous situation. They soon find themselves way over their heads, trying to orchestrate an assassination of a Chinese man working with the Japanese as a traitor to his country. When the event that shows the culmination of their age and inexperience plays out, it is both unexpected and unavoidable. Either way, though, they have embedded themselves into the guerilla war and eventually find that they had no chance to turn back. Meeting four years previous to the film's conclusion at the back of their college theatre sealed their futures.<br /><br />While at its core we are given a story very similar to last year's foreign sensation of espionage, The Lives of Others, it is shown very differently. Lee allows the story breathing room to ferment and go its course. Each "spy" grows up so much during the four year span of the film. Between the main two, Tang and Wang, along with Leung's traitorous, political general, the evolution of each is shown in its entirety. All three's motivations are clearly laid out and during the almost three hour runtime, the audience cannot become lost because they are shown absolutely everything. So, rather than build extreme tension between two people, like in the German film, Lee allows for a slow construction of backstory and relationship with all involved. All our principals grow together or apart based on what they allow themselves to do for the "good of their nation." No matter how good the story itself, the film would be nothing without its magnificent acting. It is Tang and Leung that carry the movie. With so many moments of silent expression between them and some tough to stomach scenes in bed, these two amaze. The emotions are always prevalent and the decisions they make never stray from character. Yes, their relationship is unconventional, but the bond they forge cannot be taken lightly. While the middle portion might seem a bit long and monotonous to a point, the finale is a feat of genius. From Tang and Wang's final look into each other's eyes and Leung's reaction to the clock's strike of ten, all you can think is how Lee let this story be told as it should. So, I guess while I chided the industry for their almost suicidal handling of foreign films, I do need to give them some credit for still letting us Americans, who don't mind reading subtitles, view them in their unedited glory. (Well at least some times, if this was a no name director and not Lee, I wouldn't have been surprised if the producers changed the ending and shaved an hour off.)