Wees leuk! Dat is wat deze serie goed doet. Herinneren we ons nog hoe leuk tv was? Herinneren we ons de pure (hoewel smakeloze) amusementswaarde van de primetime-programma's uit de jaren tachtig nog? Airwolf, Knight Rider, A-Team, Magnum etc. die hun strikte naleving van de wetten (juridisch en fysiek!) opofferden om tv-kijkers te vermaken?<br />Week in week uit houden de officieren van de ncis zich bezig met moorden, ontvoeringen en andere bedreigingen van het leven van marineofficieren over de hele wereld (nou ja, in de Verenigde Staten dan), maar in plaats van zich te houden aan de duistere, overdreven serieuze toon van de wetsorders of csi's, maakt dit programma de (vaak gruwelijke) misdaad van de week goed met de grappen tussen de hoofdrolspelers. Ik wil niet beweren dat misdaad een lachertje is, maar in veel tv-programma's wordt entertainment vervangen door grote doses realiteitszin. Gedetailleerde autopsies en simulaties van hoe een ijspriem een schedel kan splijten zijn oké, maar niet ten koste van het volgen van het hele onderzoek. De technische recherche volgt een Holmes-achtige benadering met betrekking tot bewijsmateriaal, maar de ncis onderscheidt het bos als het ware door van en naar de autopsie/bewijsmateriaal/forensisch onderzoek terug te schakelen naar de grotere zaak. Ik denk dat ik een kijker ben die het idee van nauwgezette aandacht voor details in een amusementsprogramma niet zo bevredigend vindt. Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat zo'n clichématige verzameling karakters zo goed bij elkaar zou passen. We hebben de zwijgzame maar sterke leider (Gibbs), zijn baas en voormalige minnaar (Shepard), zijn oudere vriend en mentor (Ducky), de hotshot rokkenjager (DiNozzo), het jonge agentje/computergenie (McGee), het pittige vrouwelijke agentje (Kate/Ziva) en de gelukkigste, gothic forensisch onderzoekster (Abby). Oké, nou ja, ze is een origineel. Wat indruk op me maakte, is hoe de schrijvers nieuw leven blazen in wat gewoon een ander stel had kunnen zijn.<br />Hoewel de verhalen van de week interessant genoeg zijn, zijn ze niet echt boeiend. In veel verschillende programma's zijn ze allemaal ad nauseum behandeld: moord, gijzeling, chantage, bedreigingen bij moordaanslagen enzovoort. De schrijvers verdienen alle eer voor de humor die in dit programma is verwerkt <0xE2><0x80><0x93> of het nu DiNozzo is die McGee in de maling neemt of Gibbs die zijn junior-agenten vermant <0xE2><0x80><0x93> de geweldige chemie die de acteurs met elkaar gemeen hebben, komt elke keer weer terug als er 2 of meer van hen op het scherm zijn. Pauley Perrette is een genot om naar te kijken. Ik blijf me elke week op deze show verheugen en seizoen 4 lijkt niets van de vaart van de afgelopen 2 seizoenen te hebben verloren. Een van de klachten die ik vaak over deze show hoor, is dat het onrealistisch lijkt hoe snel de zaken worden opgelost. Ik geef toe dat McGee en Abby bovenmenselijke vermogens lijken te hebben om gegevens te verwerken en codes te kraken, maar ik geef toe dat de structuur van 3 actes die een gemiddelde aflevering van deze show biedt, een zekere mate van tijdcompressie vereist om in de 42 minuten en wisseling van elk uur van de uitzending te passen. Als ik zie hoe 24 ons blijft vermaken ondanks de afwezigheid van verkeer d.w.z. realisme, dan ben ik het met je eens.' Zolang het interessant blijft, zullen we deze show wat speelruimte geven.
Be fun! That's what this show gets right. Do we remember what fun TV was like? Remember the sheer (albeit cheesy) entertainment value of the 80s prime time shows? Airwolf, Knight Rider, A-Team, Magnum etc which sacrificed strict adherence to the laws (judicial and physical!) to entertain TV viewers? <br /><br />Week after week the officers of NCIS deal with murders, kidnappings and other threats to the lives of Naval officers across the globe (well at least the U.S.) but rather than adhere to the dark, overly serious tone of the law&orders or CSI's this program offsets the (often heinous) crime of the week with the banter between the central characters. Now I'm not suggesting that crime is a laughing matter but a lot of shows on TV have substituted entertainment for large doses of shock value reality. Detailed autopsies and simulations of how an icepick can crack open a skull are okay, but not at the expense of following the whole investigation. While the CSI's follow a Holmes like approach with regards to evidence, NCIS distinguishes the forest from the trees as it were, by switching to and from the autopsy/evidence/forensics back to the larger case. I guess I'm a viewer who doesn't find the notion of meticulous attention to detail on an entertainment show that rewarding.<br /><br />Truth be told, I was not expecting such a clichéd assortment of characters to click as well as they did. We have the silent but strong type leader (Gibbs), his boss and former lover (Shepard), his older friend and mentor (Ducky), the hotshot womanizer (DiNozzo), the rookie agent/computer genius (McGee), the spunky female agent (Kate/Ziva) and the happiest, Goth forensic examiner (Abby) - okay, well she's an original. What impressed me is how the writers breathe fresh life into what could have been just another ensemble.<br /><br />While the stories of the week are interesting enough, they've all been covered ad nauseum in many different shows: homicide; hostage-taking; blackmail; assassination-threats etc Credit must be given to the writers for the humor that's been injected into this show - whether it's DiNozzo cracking on McGee or Gibbs admonishing his Junior agents - the wonderful chemistry the cast seem to share comes through every time 2 or more of them are on screen. Pauley Perrette is a delight to watch While the dialogue may not always crackle there is enough zip and some genuinely funny one-liners that somehow develop these characters beyond the 2D cardboard cutouts they could have become.<br /><br />I continue to look forward to this show every week and Season 4 seems to have lost none of the momentum of the past 2 seasons. One complaint I often hear about this show, is that it seems unrealistic how fast the cases get solved. I'll grant you that McGee and Abby seem to have superhuman abilities to process data and crack codes, but I submit to you that the 3 act structure that a typical episode of this show presents, requires a certain amount of time compression to fit into the 42 minutes and change of every broadcast hour. Seeing how 24 continues to entertain us despite the absence of traffic i.e. realism, I'll continue to give this show leeway as long as it remains interesting.