Het spijt me als deze kritiek nogal hard is, maar ik denk dat _American Adobo_ in feite de vooruitgang die filipino-films in de Verenigde Staten hadden kunnen boeken, teniet heeft gedaan. Deze film kwam in Californië uit, maanden nadat _The Debut_ in Los Angeles was gearriveerd. Als er al sprake was van enig succes in de Verenigde Staten, dan was dat waarschijnlijk omdat de mensen nog steeds geobsedeerd waren door de vorige film en niet beseften dat _American Adobo_ werd geproduceerd door Filippijnse filmmakers. Als gevolg daarvan kwam de film over als 'te lang', 'overdreven dramatisch','moeilijk te volgen' en 'ongelooflijke verhaallijnen voor een drama'. Je moet eerst naar de Filippijnse cultuur kijken om te beseffen dat er in de Archipel een neiging bestaat om te geloven dat'meer beter is'. Zijn aanwezigheid manifesteert zich in de lengte van Filippijnse toespraken, concerten of in welke vorm dan ook. Van de vrolijke bijkomstigheid van een zoon die terugvliegt naar de Filippijnen om per ongeluk verstuurde foto's op te halen, tot de eeuwig vrijgezelle 'oude vrijster' die trouwt met de brandweerman die haar leven redt nadat ze haar appartement kort en klein heeft geslagen, zijn de verhaallijnen incompleet, langdradig en zorgen ze samen met de vele intriges voor een zeer verwarrende afloop.<br />Er zijn echter delen die Amerikanen alleen maar grappig zullen vinden omdat het Filippijnse kluchten zijn en als zodanig volstrekt onzinnig. Een vrouwelijk personage raakt bijvoorbeeld zo gefrustreerd bij een Mah Jong-wedstrijd dat ze in een 'rauwe razernij' ontsteekt, die er op haar beurt toe leidt dat iedereen het huis verlaat. <br /><br />Filipino's die de homocultuur in hun media observeren, zouden verrukt zijn als ze Christopher de Leon op het witte doek een kus zagen uitwisselen met een ander personage in de film.
I apologize if this critique is quite harsh, but I think American Adobo actually set back the progress that filipino influenced films could have had in the United States. This came out in California months after another Fil-Am film, The Debut arrived in Los Angeles. If it had any semblance of success in the US, it was likely because people were still hyped by the previous film, and did not realize that American Adobo was produced by Philippine filmmakers. As a result, the film came across as "too long", "overly dramatic", "difficult to follow", and "unbelievable story lines for drama". One must first look at Philippine culture to realize that in the Archipelago, there is a tendency to believe that "more is better". THis is manifested in the length of Philippine speeches, concerts, or recognition in any form. From the gay addition involving a son flying back to the Philippines to retrieve inadvertently sent photographs, to the eternally single "old maid" who married the fireman who saved her life after she trashed her apartment, the story lines are incomplete, dragging, and with the multiple plots make for a very confusing follow.<br /><br />However, there are parts that Americans will find funny simply because they are Philippine farce, and as such make absolutely no sense. For example, a female character gets so frustrated at a Mah Jong game, that she goes on a "roid rage", which in turn results in everyone leaving the house.<br /><br />FIlipinos who observe gay culture in their media would be delighted to see Christopher de Leon engage in an on screen kiss with another character in the movie.