Verschrikkelijke en uiterst duistere komedie die het einde van een huwelijk en de gevolgen voor alle betrokkenen onderzoekt.<br />Deze lowbudgetproductie, die zich afspeelt in het New York van de jaren tachtig, bevat een aantal briljante, ineenkrimpende scènes, waarin Bernard en Joan Berkman hun best doen om de breuk te verwerken en te verwerken hoe dat hun twee zoons heeft aangegrepen. Daniels is net zo geweldig als Bernard, hij geeft de essentie weer van iemand die zijn hele wezen heeft geïnvesteerd in de kunst, de literatuur en de academische Amerikaanse droom, en zijn pretentieuze gedrag maakt hem zowel meelijwekkend als afstotelijk. Linneys Joan is niet minder gecompliceerd en geeft deskundig uitdrukking aan zowel moederliefde als abject egoïsme. Haar onvermogen om de rem erop te zetten wanneer ze haar zoons over haar relatieervaringen en haar verleden vertelt, is hilarisch. In Walt creëert Eisenberg een prachtig beeld van puberale, pedante arrogantie die onervarenheid en naïviteit verdoezelt, terwijl zijn vastbeslotenheid om het karakter en de opvattingen van zijn vader na te apen het ongemak alleen maar verergert wanneer hij uiteindelijk gedesillusioneerd raakt. Tot slot heeft regisseur Noah Baumbach een prachtig natuurlijke acteur gevonden in Kline, wiens reactie op de scheiding van zijn ouders het tegenovergestelde is van die van zijn broer, namelijk een afkeer van zijn vader, een gebrek aan zelfbeheersing en een acceptatie van het gedrag van zijn moeder.<br />TSATW speelt zich af als een ongemakkelijke variant van een Woody Allen-komedie en heeft geen gemakkelijke antwoorden. Het is een briljante studie naar familiale disfuncties, en vaak ook nog hilarisch.
Excruciating and utterly dark comedy exploring the end of a marriage, and the consequences for all concerned.<br /><br />Set in mid-80s New York, this low budget production contains some brilliantly cringe-making set pieces, as Bernard and Joan Berkman struggle to come to terms with their break up, and how it affects their two sons. Daniels is superb as Bernard, capturing the essence of someone who has obviously invested his entire being in the importance of art, literature and the academic American dream, and his very pretentiousness make him both pathetic and repellent. Linney's Joan is no less complicated, expertly conveying both maternal love and abject selfishness. Her inability to put the brakes on when telling her sons about her relationship experiences and history are hilarious. In Walt, Eisenberg creates a wonderful picture of adolescent priggish arrogance covering up inexperience and naivety  his determination to ape his father's character and views only serves to heighten the discomfort when he is eventually disillusioned. Lastly, director Noah Baumbach has found a beautifully natural performer in Kline, whose reaction to his parents' separation is the antithesis of his brother's  his dislike of his father, his loss of control, his acceptance of his mother's behaviour.<br /><br />Playing like some discomforting variation of a Woody Allen comedy, TSATW has no easy answers. Its low-budget production qualities are often lacking, but for all that it's a brilliant study of familial dysfunction, and frequently hilarious to boot.