Coeurs, de nieuwste productie van de Franse meester Alain Resnais, staat te boek als een van de beste Europese producties van 2006, een feit dat werd bevestigd door de Zilveren Leeuw die de film in Venetië kreeg. Terwijl de critici en het publiek op het festival meer uit waren op andere films, zoals _The Black Dahlia_ of _INLAND EMPIRE_, kwam deze kleine, intieme, bitterzoete karakterstudie langzaam maar zeker in de richting van welverdiende erkenning, wat bewees dat de grote regisseur van de New Wave niets van zijn bijzondere gevoel voor humor had verloren.<br /><br />Net als een van zijn bekendste films, _ Smoking/No Smoking_, is _Coeurs_ gebaseerd op een toneelstuk van Alan Ayckbourn. Maar terwijl _ Smoking/No Smoking_ zijn onbezoedelde Engelsheid heeft behouden, maakt Resnais het vrij duidelijk dat hij niet van plan is de film te verfilmen. Zijn nieuwe werk houdt hij zo ver mogelijk uit de buurt van de literaire bron: de titel is totaal anders (de Franse filmmaker vond _Private Fears in Public Places_ misleidend wat het onderwerp betreft), en het verhaal speelt in Parijs, met de onvermijdelijke (en, mag ik er wel aan toevoegen, briljante) veranderingen in de dialoog die dat met zich meebrengt.<br />De film gaat over zes mensen die worstelen om een betekenisvolle relatie aan te gaan of te behouden. Je hebt de ouder wordende Thierry (André Dussollier, grappig en hartverscheurend tegelijk) die moet vechten tegen zijn gevoelens voor zijn jongere assistente (Sabine Azéma). Je hebt zijn zus Gaelle (Isabelle Carré), die elke avond een blind date heeft en altijd enorm teleurgesteld terugkomt. Nicole (Laura Morante), een gefrustreerde vrouw die een mooi appartement probeert te vinden terwijl ze haar werkloze en steeds afstandelijker wordende vriend Dan (Lambert Wilson) probeert te versieren. En Lionel (Pierre Arditi, een laconieke onthulling), een eenzame barkeeper die voor zijn vader moet zorgen, de onbeschofte, door seks geobsedeerde Arthur (Claude Rich, gezien maar niet gezien). In de loop van vier dagen ontmoeten deze personages elkaar en beïnvloeden ze elkaar op onverwachte, amusante maar ook heel ontroerende manieren.<br /><0x3E> Met dit meesterwerk bewijst Resnais dat hij een echte auteur is. Hij vertelt ons een schijnbaar eenvoudig verhaal over liefde en verlangen met een directe, eerlijke benadering, van het hilarische begin tot de ontroerende, open conclusie. Hij speelt de hoofdrol in _Coeurs_, en met behulp van subtiele, pretentieloze trucs weet hij het onmogelijke voor elkaar te krijgen, namelijk dat de film er theatraal maar niet al te bizar uitziet. De sprekende delen zijn uitsluitend bestemd voor de zes hoofdrolspelers (plus Rich' onschatbare vocale cameo), elke scène speelt zich binnenshuis af (en de locaties zijn altijd dezelfde), en het belangrijkste is nog wel dat de opeenvolgende scènes met elkaar verbonden zijn door een metaforische sneeuwval, waardoor de film een poëtische, bijna magische sfeer krijgt.<br /><br />Degenen die dachten dat _Coeurs_ meer kans had op minder gevloek en meer sympathie voor de personages, zouden eens naar _Coeurs_ moeten kijken. Het einde is misschien niet helemaal gelukkig, maar je loopt tenminste niet het risico in misantropie te vervallen. Onder het ogenschijnlijke pessimisme klopt een hart. Het hart van een ervaren regisseur die niet is gestopt om ons te verbazen.
Coeurs, the latest achievement of French master Alain Resnais, stands out as one of the finest European productions of 2006, a fact confirmed by the Silver Lion it was awarded in Venice. While the critics and audience at the festival were more anxious to see other films, like The Black Dahlia or INLAND EMPIRE, this small, intimate, bittersweet character study quietly moved towards well deserved recognition, proving that the great New Wave director had lost none of his special touch.<br /><br />Like one of his best known films, Smoking/No Smoking, Coeurs is based on a play by Alan Ayckbourn. But whereas Smoking/No Smoking retained its untarnished Englishness, Resnais makes it pretty clear that he's keeping his new work as distant as possible from its literary source: the title is completely different (as the French filmmaker thought Private Fears in Public Places was misleading in regards to the subject), and the story is set in Paris, with the inevitable (and, I might add, quite brilliant) changes in the dialogue that this requires.<br /><br />The film focuses on six people struggling to achieve or maintain meaningful relationships. There's the aging Thierry (André Dussollier, funny and heartbreaking at the same time) who has to fight his feelings for his younger assistant (Sabine Azéma). There's his sister Gaelle (Isabelle Carré), who goes out on blind dates every night and always comes back hugely disappointed. There's Nicole (Laura Morante), a frustrated woman who's trying to find a nice apartment whilst dealing with her unemployed and increasingly detached boyfriend, Dan (Lambert Wilson). And there's Lionel (Pierre Arditi, a laconic revelation), a lonely bartender who has to take care of his father, the rude, sex-obsessed Arthur (Claude Rich, heard but not seen). Over the course of four days, these characters will meet and affect each others'lives in unexpected, amusing, but also very touching ways.<br /><br />With this masterwork, Resnais proves himself a true auteur, telling us an apparently simple tale of love and longing with a direct, honest approach, from the hilarious beginning to the moving, open conclusion. In adapting Ayckbourn's stage work, he manages the impossible, which is to make the movie look theatrical but not overly bizarre, using subtle, unpretentious tricks: the speaking parts belong solely to the six leading actors (plus Rich's priceless vocal cameo), every single scene takes place indoors (and the locations are always the same), and, most importantly, sequences are linked by a metaphorical snowfall, which gives the film a poetic, almost magical feel.<br /><br />Those who thought Closer could have benefited from less swearing and more sympathy for its characters should watch Coeurs. It may not exactly end on a happy note, but at least it doesn't risk sliding into misanthropy. Beneath the apparent pessimism, there's a heart beating. The heart of an experienced director who hasn't stopped to amaze us.