De vaak gefilmde Hope-roman krijgt wat over het algemeen als de beste filmbehandeling wordt beschouwd. Colman is prima, zij het wat lang van stof in de dubbele rol van een koning en een gewone burger. Carroll is een mooie prinses. Massey lijkt zich slecht op zijn gemak te voelen als de boosaardige broer van de koning, terwijl Fairbanks zich lijkt te vermaken als Massey's schurkachtige trawant. Astor, Smith en Niven bieden de nodige steun. Gezien de romantische opbouw tussen Colman en Carroll lijkt de ontknoping onecht en een anticlimax. Cromwells regie is over het algemeen theatraal en melodramatisch, maar hij wordt geholpen door Howe's voortreffelijke cinematografie en Newmans opzwepende score. Wat maakt de Hope-roman zo waardevol dat hij zo vaak wordt gefilmd?
The oft-filmed Hope novel receives what is generally considered its best screen treatment. Colman is fine if a bit long in the tooth in the dual roles of a king and a look-alike commoner. Carroll makes a lovely princess. Massey looks ill-at-ease as the king's evil brother while Fairbanks seems to be having a ball playing Massey's rascally henchman. Astor, Smith, and Niven lend able support. Given the romantic buildup between Colman and Carroll, the denouement feels false and anti-climactic. Cromwell's direction tends to be stagy and melodramatic, but he is helped by Howe's fine cinematography and Newman's rousing score. What makes the Hope novel so worthy of being filmed so often?