Wat moet het een grote uitdaging voor Alfred Hitchcock zijn geweest om deze film mogelijk te maken. Hier hebben we een verhaal dat stilstaat, geen beweging in termen van decor of actie, en toch is Hitchcock met zijn uitstekende cast en prachtige boek in staat geweest een tijdloos en spannend drama te creëren dat dicteert tot welke grote hoogten mensen bereid zijn te gaan om te overleven, en ook de goedheid van de mensheid die erdoorheen kan schijnen. Het verhaal gaat dat er een Amerikaans schip is gezonken en dat we de resten in de Atlantische Oceaan zien drijven. Al snel stuiten we op een weelderig geklede vrouw die alleen in een reddingsboot zit. Een verslaggever die haar materiaal wil bewaren om een goed verhaal te kunnen schrijven. Als er meer overlevenden boven water komen, ontmoeten we een hele groep, waaronder een verpleegster, een marconist, een bemanningslid en een Duitser, die onmiddellijk door de anderen wordt verstoten omdat hij van de boot is waarmee het schip van de overlevenden is gezonken. Wat Hitchcock doet met het beschrijven van deze heel verschillende mensen en hoe ze met elkaar omgaan en proberen te overleven in de koude, schijnbaar eindeloze Atlantische Oceaan, is werkelijk fantastisch. Dit is een opzet die opwindend zou zijn en die zelfs origineel zou lijken volgens de huidige normen van het onbeperkte special effects-potentieel.<br />Wat Hitchcock doet om het verhaal op gang te houden en de belangstelling levend te houden, is geen kwestie van realisme en ook niet van vergezochte methodiek. Hier heerst een eenvoudige, solide regie en ondanks een ietwat anticlimax aan het eind, vond ik dit een van Hitchcocks betere films; misschien wel een van zijn tien beste. Hij is innemend, interessant en toont de ware kleuren van de mensen in zo'n situatie voortreffelijk. Hier, in een gestrande boot in de oceaan, zijn er geen Amerikanen of nazi's, arm of rijk. Iedereen is gelijk en probeert hetzelfde doel te bereiken.
What a great challenge it must have been for Alfred Hitchcock to make this movie possible. Here we have a story that is stationary, no movement in terms of setting or action and yet with a fine cast and wonderful writing, Hitchcock was able to create a timeless and suspenseful drama dictating what great lengths people are willing to go to in order to survive as well as the goodness of mankind that can shine through.<br /><br />As the story goes, a US ship has just been sunk and we see the remains floating along in the Atlantic and soon stumble across a lavishly dressed woman alone in a lifeboat, a reporter insisting on saving her material in order to project a good story. As more survivors resurface, we meet a whole group of them including a nurse, a radio operator, a crewman and a German who is immediately ostracized by the rest simply because he is from the boat that sunk the survivors' ship. What Hitchcock does in depicting these very different people and how they relate to one another and try to survive amidst the cold, seemingly endless Atlantic Ocean is truly fantastic. This is a set-up that would be exciting and seem original even by today's standards of unlimited special effects potential.<br /><br />What Hitchcock does to maintain the narration moving forward and keep interest alive is not a stretch of realism nor is it far-fetched n its method. Here, simple and solid directing reigns and despite a somewhat anticlimactic ending, I found this to be one of Hitchcock's better movies; maybe one of his ten best. It is engaging, interesting and does a superb job of showing the true colors of people in such a situation. Here, in a boat stranded in the ocean, there are no Americans or Nazis, poor or rich. Everyone is equal and trying to strive to the same goal.