Ik zag het voor het eerst toen het voor het eerst werd uitgezonden <0xE2><0x80><0x93> en nog een keer toen het een jaar of twee later werd herhaald. Ik werd er erg week van. De hoofdrolspelers en de producenten voelden zich niet echt op hun gemak met het materiaal en dat was te merken. De enige draad van het verhaal die geloofwaardig was, was Hope Langes ontsteltenis toen haar zoon (of geadopteerde zoon?) er plotseling achter kwam dat zijn vader (of de adoptiefvader?) een vriend had die bij hem inwoonde.<br />Scott Jacoby was een afschuwelijk misplaatste rol. De enige manier waarop Hope Lange en Hal Holbrook dit lelijke, onhebbelijke kind konden hebben gehad, was door het kind van een paar (niet-gerelateerde) vrienden in huis te nemen. Misschien was het andere stel omgekomen bij een auto-ongeluk <0xE2><0x80><0x93> wie weet? Hoe dan ook, het zou logisch zijn geweest als Hal en Hope zelf geen kinderen hadden gehad, dus dit schiep een heel nieuw achtergrondverhaal dat niet expliciet in het script was verwerkt. Hier zaten ze opgescheept met dit opdringerige joch, en ze deden alles om aardig tegen hem te zijn en zijn verwarde gevoelens glad te strijken, en ze kregen altijd op hun kop voor hun moeite.<br />De spil van de scène was Martin Sheen die de verjaardagstaart naar buiten bracht ('maar het is _noawt moy boitday!_'kvetkt het joch) en dan moet Sheen eindeloze scheldpartijen en toespelingen slikken van die kleine griezel, die (laten we eerlijk zijn) wist wat hem te wachten stond vanaf het moment dat hij zijn 'vader' in hetzelfde huis zag wonen als die andere vent. Dit is een ander voorbeeld van een disharmonie tussen het feitelijke script en het verhaal zoals het is geportretteerd: de Scott Jacoby-figuur is een up-to-date, primitief bewuste, kleine slimmerik, maar de regisseur en de volwassen acteurs doen alsof hij een teer bloempje is dat een beschermd leventje heeft geleid. Ik stel me zo voor dat de jongen vroeger een meester was in subtiele psychologische chantage. Deze nieuwe 'openbaring' geeft hem alleen maar meer munitie. Zijn arme adoptieouders!<br />En de moraal is: adopteer geen kind dat duidelijk niet van jou is. Je krijgt geen dank!
I saw it when it was first broadcast--and some of it again when rerun a year or two later. It made me very squidgy. The principals and producers weren't really comfortable with the material and it showed. The only thread of the story that was credible was Hope Lange's distress at having her son (or adopted son?) suddenly find out about his father's (or adoptive father's?) live-in boyfriend. <br /><br />Scott Jacoby was horrendously miscast. The only way Hope Lange and Hal Holbrook could have had this ugly, obnoxious kid was to have taken in the child of some (unrelated) friends. Perhaps the other couple got killed in an auto accident--who knows? Anyway, it would make sense for Hal and Hope not to have had any kids of their own, so this created a whole new backstory that was not explicitly dealt with in the script. Here they were stuck with this pushy brat, and bending over backwards to be nice to him and smooth over his ruffled feelings, and they always got bupkis for their trouble. <br /><br />The pivotal scene was Martin Sheen bringing out the birthday cake ('but it's noawt moy boitday!' kvetches the brat) and then Sheen has to swallow endless abuse and innuendo from the little creep, who (let's face it) knew the score from the moment he saw his 'father' living in the same house with this other guy. This is another example of disjuncture between the actual script and the story as portrayed: the Scott Jacoby character is an up-to-date, crudely aware little wiseguy, but the director and adult actors are going around pretending he's this delicate flower who's had a sheltered life. I imagine that the kid was a past-master at subtle psychological blackmail. This new 'revelation' just gives him more ammunition. His poor adoptive parents! <br /><br />And the moral is: Don't adopt a kid who's obviously not yours. You'll get no thanks!