Op tweede kerstdag 1967 kwam het allemaal samen voor de Bonzo Dog Doo Dah Band <0xE2><0x80><0x93> niet alleen hadden ze een hit met 'I'm the Urban Spaceman' en waren ze op de televisie te zien dankzij de Pre-Python Children's Series van Eric Idle, Michael Palin en Terry Jones, maar ze hadden ook een rol in een film die die dag op BBC1 werd uitgezonden. Een film met in de hoofdrol een redelijk populaire beat combo uit die tijd, van wie je misschien wel eens had gehoord. Het waren natuurlijk de Beatles, en hun film was MAGICAL MYSTERY TOUR.<br />Aangezien het allemaal samenkwam voor de Bonzo's, voor de Beatles, begon het snel uit de hand te lopen. Brian Epstein, hun manager en mentor, was dood, en deze film <0xE2><0x80><0x93> hun eerste filmproject zonder Epsteins leidende hand of Richard Lester achter de camera <0xE2><0x80><0x93> werd genadeloos afgekraakt door de critici, en dat zit Paul McCartney tientallen jaren later nog steeds dwars. Maar hoe graag hij ook wil dat de wereld gelooft dat deze film zijn tijd vooruit was, dat het de voorloper was van de videoclip van de moderne rock, dat het Monty Python beïnvloedde en de walvis op de koop toe redde, in deze zitkamer is er geen ontkomen aan. Kortom, MAGICAL MYSTERY TOUR is een puinhoop. Slecht gefilmd, slecht belicht, slecht geënsceneerd, slecht geacteerd, slecht bewerkt en slecht gedramatiseerd (door McCartney, moet ik zeggen, hoewel ik begrijp dat hij volhield dat het hele gedoe geïmproviseerd was <0xE2><0x80><0x93> ik zou niet graag met de eer van dit fiasco gaan strijken, tenzij iemand een pistool tegen mijn slaap hield), deze vijftig minuten durende uitspatting van genotzuchtige overdaad aan drugs vergt een hoop geduld, zelfs als je een Beatles-fan bent. Wat een goedmoedige stoeipartij had kunnen zijn, komt gewoon over als de saaie homevideo's van iemand anders, afgewisseld met een lowbudgetstudentenfilmproject van pretentieuze blowers. Er staan een paar goede nummers op <0xE2><0x80><0x93> Flying, I Am the Walrus, Your Mother Should Know en de vrolijke titeltrack <0xE2><0x80><0x93> maar er is absoluut niets om ze kracht bij te zetten. Surrealisme werkt alleen echt als het in contrast staat met de een of andere vorm van de werkelijkheid, wat de reden is waarom TOUR zo slecht loopt <0xE2><0x80><0x93> er is hier niets dat zelfs maar in de richting van de werkelijkheid wijst. Ik heb alle denkbare excuses voor de incompetentie van TOUR gehoord <0xE2><0x80><0x93> 'het is zogenaamd experimenteel', 'ze probeerden iets anders', 'ze hebben nooit beweerd dat ze filmmakers waren', 'het is zogenaamd excentriek en dwaas' <0xE2><0x80><0x93> en daar ligt het probleem. Er zit een kern van waarheid in al die uitspraken. TOUR deed te veel zijn best om honderd en één verschillende dingen tegelijk te zijn en bezweek uiteindelijk onder zijn eigen besluiteloosheid.
Boxing Day 1967 was when it all came together for the Bonzo Dog Doo Dah Band - not only did they enjoy a novelty hit with 'I'm the Urban Spaceman' and television exposure thanks to Eric Idle, Michael Palin and Terry Jones's Pre-Python children's series DO NOT ADJUST YOUR SET, they also had a cameo in a film that was premiered that day on BBC1. A film starring a moderately popular beat combo of the era, of whom you might have heard. They were the Beatles, of course, and their film was MAGICAL MYSTERY TOUR.<br /><br />As it was coming together for the Bonzos, for the Beatles, things were falling apart fast. Brian Epstein, their manager and mentor, was dead, and this film - their first movie project without Epstein's guiding hand or Richard Lester behind the camera - was thrashed mercilessly by the critics, and this clearly still rankles with Paul McCartney decades later. But however much he wants the world to believe that this film was ahead of its time, how it was the predecessor to the modern rock video clip, how it influenced Monty Python and saved the whale to boot, there's no getting around the elephant in this particular sitting room. Put simply, MAGICAL MYSTERY TOUR is a shambles. Badly filmed, badly lit, badly staged, badly acted, badly edited and badly scripted (by McCartney, it must be said, though I can understand his insistence that the whole thing was improvised - I sure wouldn't want to take any credit for this fiasco unless someone held a gun to my temple), this fifty minute splurge of drug-fuelled self-indulgent excess takes a lot of patience to sit through, even if you're a Beatles fan. What could have been a good-natured romp simply comes across as someone else's dreary home movies intercut with a zero-budget student film project by pretentious stoners. There are some good songs here - Flying, I Am the Walrus, Your Mother Should Know and the joyous title track - but absolutely nothing to prop them up. Surrealism only really works when it's juxtaposed with some form of reality, which is why TOUR flops so badly - there's nothing here that even points towards reality. I've heard every conceivable excuse for TOUR's incompetence - "it's supposed to be experimental", "they were trying something different", "they never claimed to be film-makers", "it's supposed to be offbeat and silly" - and there lies the problem. There's a grain of truth in all these statements. TOUR was trying too hard to be a hundred and one different things at once, and ultimately buckled under its own indecision.