Het arctische klimaat was niet bevorderlijk voor Sean Connery's aanvankelijk problematische post-Bond-carrière, hoewel zijn hoogste positie in De Rode Tent zeer misleidend is, aangezien zijn bijkomende rol niet veel meer is dan een camee. In plaats daarvan neemt (na Claudia Cardinale en Hardy Kruger) Peter Finch de leiding over als generaal Nobile, wiens noodlottige luchtschipexpeditie naar de Noordpool in 1928 bedoeld was om het internationale prestige van de fascistische Italiaanse fascisten op te vijzelen, in plaats daarvan rampzalig eindigde met de overlevenden die wekenlang op smeltende ijspakken vastzaten, terwijl de traagheid, het gebrek aan initiatief en de armzalige bevelsstructuur eerder resulteerden in bokkensprongen, beschuldigingen en verwoeste reputaties dan in reddingspogingen. Dirigible (Capra en studiobaas Harry Cohn waren in de begintijd allebei grote bewonderaars van Mussolini), maar deze ambitieuze Russisch-Italiaanse coproductie kan zich het best herinneren, zo niet als enige, vanwege het catastrofale gebrek aan kassuccessen of de ongebruikelijke opbouw van de decors. Ofschoon ongebruikelijk misschien een understatement is: in een beweging die eerder aan het theater van de jaren zestig doet denken dan aan epische cinema, begint het met de bejaarde Nobile, gekweld door weer een slapeloze nacht, die de geesten van degenen die bij de ramp en de redding betrokken waren opriep om zijn bevel voor de rechter te brengen. Het is te theatraal om helemaal goed te zijn, vooral in de onhandige openingsscène, maar als de film eenmaal op gang is gekomen, heeft hij weinig invloed op de rest van het drama en levert hij uiteindelijk wel wat op, zowel in de grimmige poëzie als in de verschrikkelijke schoonheid van een scène waarin Connery's Roald Amundsen over zijn eigen dood vertelt, als in de laatste momenten die op de een of andere manier tot rust komen met de kwesties van verantwoordelijkheid, menselijke feilbaarheid en vergiffenis. Maar het is het overlevingsverhaal dat het beste werkt, omdat regisseur Mickail K. Kalatozov het spektakel vaak vermijdt (het neerstorten van luchtschepen en vliegtuigen, ijsbrekers en uitgestrekte ijsvlakten) met een voorkeur voor middelmatige opnamen die de film verrassend intiem houden (wat ongebruikelijk is voor zo'n dure film, want hij wordt ook opgenomen in de meer besloten 1-film. 78:1 ratio in plaats van Scope).<br />Ik kan niet anders dan concluderen dat de historische juistheid ervan niet verder reikt dan Connery's filosofische Amundsen, die in niets leek op de meedogenloze egomaniak van de werkelijkheid die hij inmiddels was geworden (Amundsen's dood tijdens deze reddingsactie had zijn heldhaftige reputatie na de publieke reactie op zijn bittere, scoreverhogende memoires veel goed gedaan). Maar in plaats van te worden overgehaald om mee te doen aan de reddingspogingen, had Amundsen onmiddellijk aangeboden alleen maar door Mussolini te worden uitgesloten vanwege zijn eerdere publieke geschillen met Nobile in de nasleep van hun vorige expeditie, waardoor Amundsen zijn reddingspoging in zijn eentje moest financieren. Amundsen was evenmin onwillig om terug te keren naar het poolgebied: kort voordat de gelegenheid zich voordeed, zei hij dat hij terug wilde om daar te sterven 'in de vervulling van een hoge missie, snel, zonder lijden'. (Het feit dat hij in die tijd een pijnlijke radiumbehandeling onderging, kan zijn woorden gekleurd hebben.) Afgezien van de poëtische vrijheid is het verbazingwekkend dat de politieke gevolgen niet openlijker worden behandeld <0xE2><0x80><0x93> het was een enorme nationale schande dat de helden van Il Duce door Russische communisten gered moesten worden. De film is zelfs bijna apolitiek, en Il Duce wordt slechts één keer terloops genoemd in het openingsjournaal. Maar als drama is het ongevoelig meeslepend, en de score van Ennio Morricone is een van zijn beste. <br />_Paramounts breedbeeld R1-dvd-overdracht is vrij goed, maar er zitten helaas geen extra's bij_.
Arctic climes didn't do Sean Connery's initially troubled post-Bond career any favours, although his top billing in The Red Tent is highly misleading, since his supporting role is not much more than a cameo. Instead, forth-billed (after Claudia Cardinale and Hardy Kruger) Peter Finch takes the lead as General Nobile, whose ill-fated 1928 airship expedition to the North Pole, intended to boost Fascist Italy's international prestige, instead ended ingloriously with the survivors stranded on melting ice packs for weeks while inertia, lack of initiative and the poor chain of command resulted in buck-passing, recriminations and destroyed reputations rather than rescue attempts. The real-life disaster was the inspiration for Frank Capra's Dirigible (Capra and studio boss Harry Cohn were both huge admirers of Mussolini in the early days), but this ambitious Russian-Italian co-production is best remembered, if at all, for either its catastrophic box-office failure or its unusual framing structure. Although unusual may be an understatement: in a move more akin to theatre of the 60s rather than epic cinema, it begins with the ageing Nobile, tormented by another sleepless night, summoning up the ghosts of those involved in the disaster and the rescue to put his command on trial.<br /><br />As a dramatic device, it's too theatrical to entirely work, especially in the clumsy opening reel, but it impinges little on the main drama once the film gets going and ultimately pays dividends, both in the stark poetry and terrible beauty of a scene where Connery's Roald Amundsen recounts his own death and in the final moments which come to some kind of peace with the issues of responsibility, human fallibility and forgiveness. But it's the survival story that works best, with director Mickail K. Kalatozov often eschewing the spectacle (airship and plane crashes, icebreakers and vast landscapes of ice) with a preference for medium shots that keep the film surprisingly intimate (unusually for such an expensive picture, it is also shot in the more confined 1.78:1 ratio rather than Scope).<br /><br />I can't answer for its historical accuracy beyond Connery's philosophical Amundsen being nothing like the ruthless egomaniac of reality that he had become by this time (indeed, Amundsen's death in this rescue did much to salvage his heroic reputation after the public backlash to his bitter score-settling memoirs). However, far from having to be persuaded to join the rescue attempts, Amundsen had immediately volunteered only for Mussolini to specifically insist he be excluded because of his earlier public disputes with Nobile in the aftermath of their previous expedition, leaving Amundsen to finance his rescue attempt privately. Nor was Amundsen reluctant to return to the Arctic: shortly before the opportunity arose, he said that he wanted to go back and die there "in the fulfilment of a high mission, quickly, without suffering." (The fact that he was undergoing painful radium treatment at the time may have colored his words.) Poetic license aside, it is surprising that the political fallout is not dealt with more overtly - it was a huge national embarrassment that Il Duce's heroes had to be rescued by Russian communists. Indeed, the film is almost totally apolitical, with Il Duce mentioned only once in passing in the opening newsreel footage. However, as a drama it's unsensationally compelling, and Ennio Morricone's score is one of his best.<br /><br />Paramount's widescreen R1 DVD transfer is pretty good but sadly lacking in any extras.