Ik was een beetje teleurgesteld over deze winnaar van Cannes, die veel goede elementen heeft, maar geen door en door overtuigend totaalbeeld. Een tamelijk oninteressante ambtenaar, Yamashita, ontvangt anonieme brieven over het overspel van zijn vrouw. Als hij haar op een avond op heterdaad betrapt, steekt hij haar dood. 8 jaar later probeert hij een nieuw leven te beginnen, met zijn gevangenisvriendje, een aal, als gezelschap. Hij opent een kapperszaak aan een desolate rivieroever en probeert zich met zijn eigen zaken te bemoeien, waarbij hij slechts met tegenzin contact heeft met de plaatselijke bevolking. Een vrouw die hij voor zelfmoord heeft behoed, Keiko, komt in zijn leven en probeert zijn barricades te doorbreken. Er zijn veel grappige en ontroerende scènes, zoals de keer dat Keiko Yamashita tegen zijn wil een lunchzakje probeert te geven, en de vele avondlijke vistochtjes, waarbij onze held de vissen vrijlaat zodra ze gevangen zijn, zijn ook onvergetelijk. De film krijgt meer diepgang door de uitdaging die Keiko biedt aan Yamashita's verbrokkelde zelf, en sommige scènes waarin hij zichzelf uitdaagt zijn de moeite waard, maar uiteindelijk vind ik de film te slordig en inconsequent. De kluchtige climax valt in het water. Wat ik het mooist vind zijn de rustige scènes rond de kapperszaak en bij de rivier, waar het verhaal tot stilstand komt. Op een gegeven moment realiseert Yamashita zich met een schok dat er misschien helemaal geen brief is geweest over het overspel van zijn vrouw. Hij heeft het zich verbeeld. Ik vraag me af of hij zich het overspel ook heeft verbeeld en zijn vrouw alleen heeft vermoord omdat hij zo gefrustreerd was over zichzelf. De sensualiteit van zijn vrouw en die van Keiko staan in schril contrast met Yamashita's gebrek aan warmte en zijn onvermogen om contact te maken. Zijn kwelgeest beweert dat hij niet in staat was zijn huwelijkse verplichtingen na te komen. Als dat waar is, kan dat hem tot waanzin hebben gedreven. En we horen nooit iets over het proces, die andere man enzovoort.
I was slightly disappointed with this Cannes winner, which has many good elements, but not a thoroughly convincing total. A rather unexciting public official, Yamashita, receives anonymous letters about his wife's adultery. Finding her in the act one night he stabs her to death. 8 years later he is trying to begin a new life, with his prison pal, an eel, as company. He opens a barber shop on a desolate river shore and tries to mind his own business, interacting only reluctantly with the locals. A woman he saves from suicide, Keiko, enters his life and tries to break down his barricades. There are many funny and touching scenes, as when Keiko tries stubbornly to provide Yamashita with a lunch bag against his will, and the many nightly fishing trips, where our hero releases the fish as soon as they are caught, are also unforgettable. The movie gains intensity because of the challenge Keiko presents to Yamashita's crumbled self, and some of his scenes of self-questioning are rewarding, but in the end I think movie is too sloppy and inconsequent. The farcical climax falls flat - what I like best are the calm scenes around the barber shop and by the river where the story comes to a halt. 8/10 ************SPOILER!!!!**************** At some point Yamashita realises with a shock that perhaps there was no letter about his wife's adultery. He imagined it. Which makes me wonder: did he imagine the adultery as well, and killed his wife only because of his frustrations with himself? His wife's sensuality, as well as Keiko's, is deeply contrasted with Yamashita's lack of warmth and inability to connect. His tormentor claims that he was unable to fulfill his marital obligations. If that is true, it could have driven him insane. And we never hear about the trial, the other man etc.