Ik verwachtte veel van deze film, maar hij leverde niets op.<br />De plot, goed voor een 7 in een cursus scenarioschrijven, was gebaseerd op de complexe slechterik die werd gespeeld door Anthony Hopkins versus alle eendimensionaal goede kerels.<br />Ik vraag me af waar de sympathieën van de kijker zouden moeten liggen. De mijne lagen bij de slechterik. Omdat meneer Hopkins de beste acteur was? Misschien. Maar misschien meer nog omdat zijn personage het best gespeeld, het slimst en het emotioneel het meest complex was.<br />Voordat hij zijn vrouw neerschiet, die net thuis is gekomen van een weekendje met haar minnaar (die later opduikt als de politieman die als onderhandelaar naar het huis werd gestuurd), vertelt het personage van Hopkins haar dat hij van haar houdt. Zij, ijskoud, zegt tegen hem: ' Ik weet het.' Haar minnaar had haar net ongeveer hetzelfde verteld, en haar reactie was al even koel geweest.<br />Ik had dus geen medelijden met haar.<br />Haar politieman/minnaar bedriegt zijn eigen vrouw en kinderen, reageert onprofessioneel op de plaats delict en neemt de bekentenis van Hopkins ondanks overduidelijke belangenverstrengeling in ontvangst, en legt later valse bewijzen aan. Hij kwam minder over als een radeloze minnaar dan als een gewetenloze en incompetente smeerlap.<br />Ik had ook geen medelijden met hem.<br />En dan is er Beachum, de advocaat: zelfvoldaan, achterbaks en ambitieus. Het beste wat je van hem kan zeggen is dat hij weigert in het aas van de valse bewijzen te happen. Maar hij leek veel minder slim dan hij dacht, en dus verspilde ik ook geen medeleven aan de advocaat.<br />Hopkins was het personage waar ik voor was, omdat Hopkins het enige personage was met enige diepgang, met meer dan één dimensie.<br />Ik wilde dat hij zou winnen en was heel erg teleurgesteld toen dat niet gebeurde.<br />En ik kies meestal niet de kant van de slechteriken. Ik heb bijvoorbeeld nooit de kant gekozen van meneer Hopkins' Hannibal de kannibaal. En ik zie niet de overeenkomsten die sommige recensenten zien tussen die rol en de rol die hij in deze film speelt. Ik geloof dat als zijn vrouw had gezegd dat ze van hem hield, of als ze op een of andere manier met zichzelf in conflict leek te zijn, hij haar niet zou hebben neergeschoten.<br />Nee, ik sta alleen aan de kant van de slechteriken als hun beweegredenen in feite eerzaam zijn, want dit was echt een kwestie van 'eer' in de ouderwetse zin van het woord, en/of als de goeden niet meer zijn dan uitgeknipte stukjes karton.<br />Al met al was _Fracture_ bij lange na niet zo goed geschreven of zo bevredigend als een aflevering van _Law and Order_.<br />Maar het siert meneer Hopkins dat hij niet gewoon zijn aandeel in deze film heeft ingeleverd, zoals Sam Waterson zo vaak doet bij _L&O_. Hopkins leverde in feite een veel betere prestatie dan het materiaal verdiende.<br />Ik geef het alleen zes sterren vanwege de getalenteerde meneer Hopkins. Als ik zijn prestatie buiten beschouwing laat, verdient het er maar drie.
I expected a lot from this movie, and it didn't deliver.<br /><br />The plot, worth a B- in a scriptwriting class, pitted the complex villain played by Anthony Hopkins vs. all the one-dimensional good guys.<br /><br />I wonder, where were the viewer's sympathies supposed to lie? Mine were with the villain. Because Mr. Hopkins was the best actor? Perhaps. But perhaps moreso because his character was the best drawn, the smartest, and the most emotionally complex.<br /><br />Before he shoots his wife, who has just returned home from a weekend's assignation with her lover (who later turns up as the policeman dispatched to the house as a hostage negotiator), Hopkins' character tells her he loves her. She, cold as ice, tells him, "I know." Her lover, in the scene just before, had just told her pretty much the same thing, and her response had been equally cold.<br /><br />So, I had no sympathy for her.<br /><br />Her policeman/lover is cheating on his own wife and kids, responds unprofessionally at the scene of the crime and by taking Hopkins' confession despite blatant conflict of interest, and later plants fake evidence. He came off less as a distraught lover than an unscrupulous and incompetent sleaze.<br /><br />I felt no sympathy for him, either.<br /><br />And then there is Beachum, the lawyer: smug, conniving and ambitious. The best that can be said for him is that he refuses to take the bait of the faked evidence.<br /><br />But he seemed much less smart than he thought he was, and so I wasted no sympathy on the lawyer, either.<br /><br />Hopkins' was the character I was rooting for because Hopkins' was the only character with any depth, with more than a single dimension.<br /><br />I wanted to see him prevail and was extremely disappointed when he did not.<br /><br />And I don't usually side with the bad guys. I never sided with Mr. Hopkins' Hannibal the cannibal, for example. And I don't see the similarities that some reviewers do between that role and the one he plays in this film. I believe that if his wife had said she loved him, or seemed in any way conflicted, he would not have shot her. <br /><br />No, I only side with the bad guys when their motivations are actually honorable, for this truly was a matter of "honor" in an old-fashioned sense, and/or when the good guys are no more than cardboard cutouts.<br /><br />All in all, Fracture was nowhere near as well written or as satisfying as an episode of Law and Order.<br /><br />But it's a huge credit to Mr. Hopkins that he did not simply phone in his performance in this film as Sam Waterson so often does on L&O. Hopkins, in fact, turned in a much better performance than the material deserved.<br /><br />I give it six stars only because of the talented Mr. Hopkins. Leave out his performance, and it merits only three.