Penny SERENADE, geregisseerd door George Stevens en met Cary Grant en Irene Dunne in de hoofdrollen, was een van de meest bewonderde films van 1941. Maar het lijkt erop dat de film nu in het publieke domein is beland, en het resultaat is ongelooflijk somber: een heel troebele soundtrack, gekoppeld aan een film die zo siddert en beeft dat je er bijna niet naar kunt kijken.<br />Dat is heel jammer, want Penny SERENADE is een mooie film die veel beter verdient. Het concept is eenvoudig: als echtgenote Julie (Irene Dunne) haar spullen pakt om haar man Roger (Cary Grant) te verlaten, draait ze de verschillende platen die de twee in de loop der jaren hebben verzameld. Elke opname laat de verschillende fasen van hun leven zien: hun toevallige ontmoeting, hun nogal onverwachte huwelijk, de eerste jaren die ze in het verre oosten doorbrachten. Maar ze zijn ongelukkig omdat ze geen kind kunnen krijgen <0xE2><0x80><0x93> en dus keren ze terug naar de Verenigde Staten om een kind te adopteren. Maar hun geluk eindigt in een tragedie, een tragedie die geen van beiden lijkt te kunnen overtreffen.<br />Het verhaal is natuurlijk een sentimenteel melodrama, maar het overstijgt zijn eigen genre. George Stevens was een van de grote regisseurs van Hollywoods gouden eeuw <0xE2><0x80><0x93> hij maakte klassiekers als A PLACE IN THE SUN, SHANE en WOMAN OF THE YEAR. In mindere handen was de film misschien teruggebracht tot pure zeep, maar hij vormt een perfecte balans tussen charme en huilerigheid. De bijrollen zijn al net zo perfect, met zowel Irene Dunne als Cary Grant (die memorabel samenspeelden in de waanzinnige komedies MY FAVORITE WIFE en THE AWFUL TRUTH) die hun brede komische vaardigheden inruilen voor plausibele humor en oprechtheid. De bijrollen, die mooie optredens geven van mensen als Beulah Bondi en Edgar Buchanan, zijn ook uitstekend, het script is vrij goed en de filmopnamen zowel functioneel als elegant.<br />Maar dit alles telt niet als je niet eens de echt afschuwelijke VHS- en dvd-versies kunt zien die beschikbaar zijn. Ik heb een aantal kopieën van deze film op de kop getikt die door verschillende bedrijven zijn uitgebracht <0xE2><0x80><0x93> Madity, Laserlight en recentelijk Front Row <0xE2><0x80><0x93> en hoewel de overdrachten van bedrijf tot bedrijf een beetje variëren, zijn ze nooit meer dan extreem slecht en vaak helemaal niet te bekijken. Dit is een film die dringend gerestaureerd moet worden, en tot die tijd kun je hem beter in de laat-late-show gaan zoeken <0xE2><0x80><0x93> want ik kan je bijna garanderen dat de afdruk die je daar zult vinden beter is dan elke andere thuismarktuitgave waar je de hand op kunt leggen.<br /><br />Gary F. Taylor, alias GFT, alias GFT.
Directed by George Stevens and starring Cary Grant and Irene Dunne, PENNY SERENADE was among the most admired films of 1941. But it seems the film has now drifted into public domain, and the result is incredibly dire: a very muddy soundtrack coupled to a picture that shudders and shakes so that you can barely stand to look at it.<br /><br />This a great pity, for PENNY SERENADE is a fine film that deserves much better. The concept is simple: as wife Julie (Irene Dunne) packs to leave her husband Roger (Cary Grant), she plays the various records the two have collected over the years. Each recording recalls the various phases of their lives: their chance meeting, their rather unexpected marriage, early years spent in the far east. But they are unhappy in their inability to have a child--and so they return to the United States to adopt. But their happiness ends in tragedy, a tragedy which neither seem able to surmount.<br /><br />The story is sentimental melodrama, of course, but it transcends its own genre. George Stevens was one of the great directors of Hollywood's golden age--director of such diverse classics as A PLACE IN THE SUN, SHANE, and WOMAN OF THE YEAR. In lesser hands the film might have been reduced to pure soap, but he strikes the perfect balance between charm and tearfulness. The leads are equally perfect, with both Irene Dunne and Cary Grant (who were memorably teamed in such frantic screwball comedies MY FAVORITE WIFE and THE AWFUL TRUTH) discarding their broad comedic skills in favor of plausible humor and sincerity. The supporting cast, which sports nice performances by the likes of Beulah Bondi and Edgar Buchanan, is also very fine, the script is quite good, and the cinematography both functional and elegant.<br /><br />But all this counts for nothing if you cannot actually stand to watch the truly awful VHS and DVD versions available. And they really are that bad. Over the years I've picked up several copies of this film released by several companies--Madacy, Laserlight, and most recently Front Row--and although the transfers vary a bit from company to company they are never more than extremely bad and quite often down-right unwatchable. This is a film in desperate need of restoration, and until it receives that you're better off looking for it on the late-late show--for I can almost guarantee that the print you will find there will be superior to virtually any home-market release you can lay hands on.<br /><br />Gary F. Taylor, aka GFT