Oké, ik ben er vrij zeker van dat ik de enige op de hele wereld ben die van die film heeft gehouden. En nee, voordat je het vraagt, ik ben geen fanatieke fan van Lucy Liu. Toegegeven, deze film zat vol met problemen, maar ik denk dat Quentin Tarantino het het beste onder woorden heeft gebracht toen hij een opmerking maakte over 'Bonfire of the Vanities' van Brian DePalma, dat je een regisseur van kwaliteit nodig hebt om een echt rampzalige film te maken. Een amateur zou de risico's die in _Vliegenpapier_ niet zijn genomen niet nemen. Dat gezegd hebbende, vraag ik me af waarom een film als _Vliegenpapier_ zo'n succes is als films als 'The Unbelievable Truth' een bloeiende carrière en een grensverleggende cult aanhang genereren. Hoewel de twee films zo verschillend zijn als dag en nacht, komen ze allebei voort uit dezelfde impuls: buiten het genre treden en het onderzoeken buiten de grenzen van het illusionisme. Ondanks al het gemopper over onoriginele, van de hak op de tak springende genrestukken, moeten we toch wel een beetje vrijgevig zijn als een regisseur het lef heeft om de vorm te doorbreken? Persoonlijk was ik na de allereerste scène al verslaafd. Iedereen kan schandalig zijn. Iedereen kan waarachtig zijn. Om die twee te combineren heb je koperen ballen nodig, en Klaus Hoch heeft hem. Hij is zeker bereid om ons een emmer gratuite seks en geweld in het gezicht te gooien, maar, geloof het of niet, er ritselt iets achter de gordijnen in Vliegpapier. Nee, het is niet de bedoeling dat we alles wat iemand in de film zegt zonder een snufje zout nemen. Dat is een van de dingen waar het om gaat. Ieder personage is een wandelende contradictie, een groteske mengeling van celluloid en vlees. Maar <0xE2><0x80><0x93> God sta me bij, ik weet dat dit het moment is waarop ik je kwijtraak <0xE2><0x80><0x93> daar gaat het toch altijd om? We gaan naar de film. We huren dvd's. We zitten achterover en kijken toe hoe mensen (op zijn best) veranderen in imbecielen en (op zijn slechtst) in voorwerpen. Het is een verwrongen spel van nul komma nul, en het weerspiegelt het echte leven op manieren waar we niet eens aan willen denken. Vliegpapier valt in het niet bij Pulp Fiction en diverse Cohen Brother-films, misschien omdat er geen warmte of aanbidding is, geen goed doordachte visie uit het niets. Essentie weigert absoluut om aan het bestaan vooraf te gaan. Deze figuren gaan een paar heel domme, zinloze dingen doen, en er is geen verlossing, geen 'juiste' weg om naar terug te keren, zelfs niet een gedegen besef van hun trieste, dwaze toestand.
Okay, I'm pretty sure I am the only person in the entire world who liked that movie. And no, before you ask, I'm not a die-hard Lucy Liu fan. Admittedly, this movie was riddled with problems, but I think Quentin Tarantino said it best when he commented on Brian DePalma's "Bonfire of the Vanities" that it takes a director of quality to make a truly disastrous film. A hack wouldn't doesn't take the risks that failed to pay off in Flypaper. That being said, I have to wonder why a film like Flypaper falls so hard when films like "The Unbelievable Truth" launch a prolific career and a borderline cult following. Though the two films are as different as night and day, they both spring from the same impulse: stepping outside a genre and examining it outside the confines of illusionism. For all the griping that goes on about unoriginal, cookie-cutter genre pieces, shouldn't we have just a little generosity when a director has the guts to break the mold? Personally, I was hooked after the very first scene. Anyone can be outrageous. Anyone can be true-to-life. Combining the two takes brass balls, and Klaus Hoch has got him. For sure he's willing to throw a bucket of gratuitous sex and violence in our face, but, believe it or not, there is something rustling behind the curtains in Flypaper. No, we are not supposed to take anything anyone says in the film without a whopping grain of salt. That's part of the point. Every single character is a walking contradiction, a grotesque hybrid of celluloid and flesh. But -God help me, I know this is where I'll lose you- isn't that what it's always been about? We go to the movies. We rent DVDs. We sit back and watch human beings transformed (at best) into morons and (at worst) objects. It's a twisted zero-sum game, and it mirrors real life in ways we don't even want to think about. Flypaper is compared unfavorably with Pulp Fiction and various Cohen Brother films, perhaps because there is no warmth or adulation, no well-thought-out view from nowhere. Essence absolutely refuses to precede existence. These characters are going to do some very stupid, pointless things, and there is no redemption, no "correct" path for them to return to, not even a solid realization of their sad, silly condition.