Ik geef meteen toe dat ik ernstige bedenkingen heb tegen een aantal van Minelli's films, ook al zijn ze prachtig gefotografeerd. 'Meet me in St. Louis', misschien wel de saaiste filmmusical die ooit is gemaakt en die verzuipt in slinksheid en sentiment, is daar een goed voorbeeld van. Ik heb 'Father's Little Dividend' gezien zonder te beseffen dat hij de regisseur was, en hoewel er duidelijke overeenkomsten zijn <0xE2><0x80><0x93> beide familiekomedies die in een aantal maanden zijn opgenomen <0xE2><0x80><0x93> mist 'Father's Little Dividend' Minelli's grote kracht <0xE2><0x80><0x93> de buitengewone schoonheid van zijn cinematografie. Misschien maakt de kleur het verschil. Het mist ook de echte reddende gratie van 'Meet me in St. Louis', een buitengewoon krachtige centrale voorstelling van Judy Garland <0xE2><0x80><0x93> de scène waarin ze zingt 'Meet me in St. Louis'. 'Have Yourself a Merry Little Christmas', het enige echt waardige nummer in de film ('Don't talk to me about the Trolly Song'), rechtvaardigt de hele film. Niemand in 'Father's Little Dividend' is echt op die manier aan het spuiten op alle cilinders.<br />Wat de film wel heeft, is Spencer Tracy's mooie, droge vertolking van Stanley, een man die zich moet aanpassen aan het feit dat zowel hij als zijn dochter ouder wordt. Joan Bennett, ver verwijderd van 'Scarlet Street', is sympathiek in de bijrol van zijn vrouw, en een jonge Elizabeth Taylor is dienstbaar als zijn dochter. Niemand straalt echt, hoewel Billie Burke, als de grootmoeder van vaderskant, dreigt uit te barsten in een echt komische vertoning. Haar ingekorte schermtijd verhindert dat.<br />Geen van de komische scènes werkt echt, omdat ze nooit ergens toe leiden. De scène waarin Bennett Tracy de stuipen op het lijf jaagt met een wanhopige rit door de stad naar het ziekenhuis (voor de geboorte van hun kleinkind) komt het dichtst in de buurt van grappig, maar er is geen clou, geen clou, en Bennetts kalmte lijkt niet komisch uit de toon te vallen, maar alleen ongepast, alsof ze niet weet welke scène ze opnemen. Alleen Tracy krijgt de lachers op haar hand, en dat zijn er niet veel (zijn verstarde reactie op het nieuws dat hij grootvader wordt is bijzonder goed).<br />Gek genoeg komt de meest effectieve scène voort uit het saaiste dramatische middel: de ogenschijnlijke breuk tussen Taylor en haar man. Als hij haar uit Stanley's huis komt halen, weigert ze en staat ze erop in een kamer te blijven die haar vader voor haar in orde zal maken. Hij accepteert dat en ratelt Stanley alle dingen af die ze nodig heeft, terwijl ze allebei steeds meer in tranen uitbarsten, tot hij haar aan het eind helpt haar schoenen uit te trekken terwijl Stanley alleen maar toekijkt. Het is de beste scène van de film, die van een komedie overgaat in een oprechte emotie (in tegenstelling tot de sentimenten van Hollywood), hoewel hij bijna wordt bedorven door de verzoening, wanneer ze in een typische filmknuffel terechtkomen.<br /><0x3E> Niets in de film blijft je echt bij <0xE2><0x80><0x93> het is pure vulling, vooral de laatste minuut dat hij-de-baby-verloren-heeft. Het is een aardige poging om over gemeenschappelijke ervaringen na te denken <0xE2><0x80><0x93> net als 'Vader van de Bruid' <0xE2><0x80><0x93> en sommige opmerkingen zijn zeker accuraat, maar uiteindelijk is het gewoon een beetje te aardig, te veilig, te zacht, en het wordt niet goed genoeg uitgevoerd om gedenkwaardig te zijn.
I'll admit up front that I have serious reservations about some of Minelli's films, beautifully shot though they are. 'Meet Me In St. Louis', possibly the dreariest movie musical ever made and drowning in contrivance and sentiment, is a case in point. I saw 'Father's Little Dividend' without realising he was the director, and although there are obvious parallels - both family comedies set over a number of months -'Father's Little Dividend' lacks Minelli's great strength - the extraordinary beauty of his cinematography. Perhaps colour makes the difference. It also lacks the real saving grace of 'Meet Me In St. Louis', which was an extraordinarily potent central performance from Judy Garland - the scene in which she sings 'Have Yourself a Merry Little Christmas', the one truly worthy song in the film (Don't talk to me about the Trolly Song...), justifies the entire film. Nobody in 'Father's Little Dividend' is really firing on all cylinders in that way.<br /><br />What the film does have is Spencer Tracy's nicely dry performance as Stanley, a man having to adjust to the fact that both he and his daughter are getting older. Joan Bennett, a long way from 'Scarlet Street', is likable in the underwritten role of his wife, and a young Elizabeth Taylor is serviceable as his daughter. No one really shines, although Billie Burke, as the paternal grandmother, keeps threatening to burst out with a real comic performance. Her curtailed screen time prevents her.<br /><br />None of the comic sequences really work, because they never build into anything. Bennett terrifying Tracy with a desperate drive across the city to the hospital (for the birth of their grandchild) comes closest to actually being funny, but there's no capper, no punchline, and Bennett's calmness doesn't seem comically incongruent, but merely inappropriate, as though she doesn't know what sequence they're filming. Only Tracy gets any laughs, and those are few enough (his frozen reaction to learning that he's going to be a grandfather is particularly good).<br /><br />Funnily enough, the most effective sequence springs from the most tedious dramatic device - the apparent break up of Taylor and her husband. When he comes to get her from Stanley's house, she refuses and insists on staying in a room her father will make up for her. Accepting this, he proceeds to reel off to Stanley all the things she needs, both of them growing more and more tearful, until by the end he is helping her to remove her shoes whilst Stanley simply looks on. It's the best played scene in the film, tipping from comedy to genuinely heartfelt emotion (as opposed to Hollywood sentiment), although it's almost spoilt by the reconciliation, when they fall into a typical movie clinch.<br /><br />Nothing else in the film really stays with you - it's pure filler, particularly the last minute he's-lost-the-baby gambit. It's a nice attempt to reflect on common experiences - just as 'Father of the Bride' was - and certainly some of the observations are accurate enough, but ultimately it's just a little bit too nice, too safe, too soft, and it isn't executed well enough to be memorable.