Het probleem als je probeert deze film te beschrijven, is dat je de juiste adjectieven moet bedenken. Woorden als opzichtig, kleurrijk, opzichtig en plat blijven maar in je hoofd rondspoken; maar de wezenlijke fout met 'There's No Business Like Show Business', geregisseerd door Walter Lang, kan het best worden samengevat door een regel of twee te lenen uit het onsterfelijke gedicht van Ernest L. Thayer, _'Casey At the Bat'_, dat eindigt met de regels: _'Maar er is geen vreugde in Mudville, Mighty Casey heeft toegeslagen.'_ Want waar het deze film aan ontbreekt - en het is moeilijk te doorgronden waarom - is vreugde. Net als Casey slaat het toe, en niet zo zuinig ook. Het is alsof je over alle middelen beschikt om het mooiste gebouw te bouwen dat de wereld ooit heeft gezien, inclusief de beste architecten, en de aannemer komt aanzetten met een hut die een kind van ketellappersspeelgoed had kunnen maken. Er zit natuurlijk een verhaal in, maar het is duidelijk dat het belangrijkste doel van het project was om de talenten van de sterren te laten zien en een paar zeer middelmatige songs van Irving Berlin, en om het publiek te verblinden door het grote scherm te vullen met schitterende, kleurrijke beelden (CinemaScope was in die tijd de nieuwste, grootste rage, en de studio's wilden het beste maken van deze revolutionaire technologische vooruitgang). Iemand had de filmmakers eraan moeten herinneren dat datgene waarmee ze dat scherm vulden ook telde.<br />Het verhaal begint in 1919, waarna we worden voorgesteld aan het Vaudeville-team van Molly en Terence Donahue (Ethel Merman en Dan Dailey). De volgende paar jaar worden kort aangestipt als Molly en Terry drie kinderen aan hun gezin toevoegen, en ook aan hun act; de peuters betreden het toneel bijna meteen nadat ze hun entree in de wereld hebben gemaakt. Het verhaal begint in alle ernst als de jongste Donahues de wettelijke leeftijd bereiken, of daar in de buurt zijn. Tot de 'Vijf Donahues' behoren de oudste zoon, Steve (Johnnie Ray), dochter Katy (Mitzi Gaynor) en de jongste, Tim (Donald O'Connor). Ze worden geboekt en doen shows, en uiteindelijk kruisen hun paden die van een wannabe-artieste, Vicky (Marilyn Monroe), die, nadat Tim voor haar is gevallen, haar grote kans krijgt en haar weg naar de roem begint. De weg voor alle betrokkenen is natuurlijk niet glad, maar geen zorgen <0xE2><0x80><0x93> er is meer dan genoeg te zingen en te dansen, en intussen verrast Steve iedereen met een persoonlijke levenskeuze, Tim raakt in een depressie van jaloezie en Katy leert de knappe Charles Biggs (Hugh O'Brian) kennen. En gaandeweg ontdekken Molly en Terry wat ouders al sinds het begin der tijden weten: het opvoeden van kinderen is geen pretje. De eerste vijftien minuten van de film <0xE2><0x80><0x93> of misschien nog langer; het lijkt veel langer <0xE2><0x80><0x93> worden we verleid tot de vaudeville-act van Molly en Terry. En ongeveer vijf minuten van het zingen van Merman zouden voor iedereen genoeg moeten zijn; haar stem doet de zintuigen behoorlijk pijn. Na deze verlengde opening gaat de film verder, maar hij lijkt vlak en dat blijft zo tot Monroe haar entree maakt. Als ze eenmaal op het toneel staat, behoort het doek haar toe; maar het is nog steeds niet genoeg om de dag te redden. Ze draagt echter wel het enige gedenkwaardige nummer bij aan de show, _We're Havin' A Heat Wave_. Maar haar _Lazy_ -nummer is niet meer dan dat, en zelfs de bijdragen van O'Connor en Gaynor kunnen dat niet helpen. De productiecijfers lijden onder een slechte regie, ongeïnspireerde choreografie en een aantal van de slechtste kostuums die je waarschijnlijk ooit in een film zult aantreffen. Zelfs het beste nummer dat de film te bieden heeft, Alexander's Ragtime Band (in de film met die titel gespeeld door Alice Faye) wordt hier verschrikkelijk uitgemolken, gepresenteerd op een langdurige en gekunstelde manier die niet meer te herstellen is. Zelfs _Shine Wave_ werd alleen gered door Monroe, wiens sensuele vertolking zwaarder woog dan de feitelijke saaiheid van het nummer. En vooral de kostuums voor de grand finale zijn beschamend belachelijk (en halen de grande's er snel uit) <0xE2><0x80><0x93> vooral de witte jurk die Merman draagt als hij het titellied zingt; een creatie die zo gruwelijk is dat hij de beschrijving niet waardig is. Het is een triest commentaar op het gebrek aan originaliteit en kwaliteit van de film als mensen als Monroe, Gaynor en vooral O'Connor hem niet eens kunnen redden, ook al hebben ze individueel en collectief hun momenten; het probleem is dat die momenten er gewoon te weinig zijn en te ver van elkaar verwijderd.<br />Het enige geloofwaardige aspect van de film is de rol van Merman als Vaudeville-ster; en nu we haar hebben zien acteren, is het niet langer een mysterie wat Vaudeville heeft gedood. Als dit een voorbeeld is van het echte werk, dan hadden pratende beelden niets te maken met het verscheiden ervan. Het implodeerde gewoon onvermijdelijk. De brandende vraag die overblijft is: hoe ter wereld is Ethel Merman ooit een ster geworden? En hoe zat het met Johnnie Ray? Hij was een betrekkelijk succesvol filmer met een unieke stijl, maar toch was hij een vreselijke miscast in deze film. Wanneer hem vaak werd gevraagd waarom hij alleen deze ene film had gemaakt, antwoordde hij: 'Nou, omdat me nooit is gevraagd om er nog een te maken.' Wat heel begrijpelijk is; hij kon wel zingen, maar hij kon gewoon niet acteren. En het is moeilijk te zeggen of het alleen de rol of zijn acteertalent was waardoor zijn karakter zo belachelijk leek.<br />De bijrollen zijn Richard Eastham (Harris), Frank McHugh (Eddie), Rhys Williams (Father Dineen) en Lee Patrick (Marge). Met een cast onder wie mensen als O'Connor, Monroe en Gaynor, en met liedjes uit Berlijn, <0x5C>- There's No Business Like Show Business. Er is geen ontkomen aan: uiteindelijk is het een matte, oninteressante bijdrage aan een genre dat bekendstaat om zijn levendigheid en vreugde. Niet in het minst bevredigend, maar misschien wel de grootste mislukking in de geschiedenis van de filmmusical. En het laat je achter met één brandende vraag die om een antwoord vraagt: waar is Gene Kelly als je hem nodig hebt? Ik geef dit 4/10.<br /><br /><br /><br /><br /><0x3E><0x3E><br /><0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E>
The problem with trying to describe this movie is coming up with the right adjectives. Words like flashy, colorful, gaudy and flat keep coming to mind; but the essential fault with `There's No Business Like Show Business,' directed by Walter Lang, can best be summed up by borrowing a line or two from Ernest L. Thayer's immortal poem, `Casey At the Bat,' which ends with the lines, `But there is no joy in Mudville, Mighty Casey has struck out.' Because, what this movie lacks-- and it's hard to fathom why-- is joy. Like Casey, it strikes out, big time. And it's a shame. It's like having all of the resources to construct the most magnificent building the world has ever seen, including the greatest architects available, and the contractor ends up with a hut a child could've made out of tinker toys. There's a story here, of course, but it's obvious that the main intention of the project was to showcase the talents of the stars and some very mediocre songs by Irving Berlin, and to dazzle the audience by filling the wide screen with brilliant, colorful images (CinemaScope was the latest, greatest rage at the time, and the studios wanted to make the most of this revolutionary technological advancement). Someone should have reminded the filmmakers that what they were filling that screen with counted, as well.<br /><br />	The story begins in 1919, whereupon we are introduced to the Vaudeville team of Molly and Terence Donahue (Ethel Merman and Dan Dailey). The next few years are touched upon briefly as Molly and Terry add three children to their family, as well as their act; the toddlers hit the stage with mom and dad almost as soon as they make their entrance into the world. The story begins in earnest when the youngest Donahues hit legal age, or there abouts. `The Five Donahues' include eldest son, Steve (Johnnie Ray), daughter Katy (Mitzi Gaynor) and the youngest, Tim (Donald O'Connor). They get bookings and do shows, and eventually cross paths with a wanna-be performer, hat check girl Vicky (Marilyn Monroe) who, after Tim falls hard for her, gets her big break and begins her rise to fame. The road for all concerned is not smooth, of course, but not to worry-- there's plenty of singing and dancing to go around, and meanwhile Steve surprises everyone with a personal life choice, Tim falls into a jealous funk and Katy meets the handsome Charles Biggs (Hugh O'Brian). And along the way, Molly and Terry find out what parents have known since the beginning of time: Raising kids is no picnic. But at least they have singing and dancing and singing and...<br /><br />	For the first fifteen minutes or so of the film-- or maybe longer; it seems MUCH longer-- we are `treated' to Molly and Terry's Vaudeville act. And about five minutes of Merman's singing should be enough for anyone; her voice fairly grates on the senses. After this extended opening the film moves along, but seems flat and stays that way until Monroe makes her entrance. Once she's on, the screen belongs to her; but it's still not enough to save the day. She does, however, contribute the single memorable number to the show, `We're Havin' A Heat Wave.' But her `Lazy' number is just that, and not even the contributions of O'Connor and Gaynor can help it.<br /><br />	The production numbers suffer from poor staging, uninspired choreography and some of the worst costumes you're likely to ever find in a movie. Even the best song the film has to offer, `Alexander's Ragtime Band,' (done terrifically by Alice Faye in the movie of that title) is terribly abused here, presented in a lengthy and contrived manner that is beyond repair. Even `Heat Wave' was saved only because of Monroe, whose sensuous delivery outweighs the actual blandness of the number. And the costumes for the grand finale, especially, are embarrassingly ridiculous (and quickly take the `grand' out of it)-- particularly the white dress Merman wears while delivering the title song; a creation so horrendous it defies description. Overall, it's a sad commentary on the lack of originality and quality of the film when the likes of Monroe, Gaynor and especially O'Connor can't even save it, even though individually and collectively they do have their moments; the problem is those moments are just too few and far between.<br /><br />	The one believable aspect of the film is the casting of Merman as a Vaudeville star; and after seeing her `act,' there is no longer any mystery as to what killed Vaudeville. If this is a sample of the real thing, talking pictures had nothing to do with it's demise. It simply inevitably imploded. The burning question that remains is, how in the world did Ethel Merman ever become a star? And what about Johnnie Ray? A relatively successful recording artist with a unique style, he was nevertheless dreadfully miscast in this film. Frequently asked why he made only this one movie, he would reply, `Because I was never asked to do another one.' Which is quite understandable; he could sing, but he simply could not act. And it's hard to discern whether it was just the part or his acting that made his character seem so ludicrous. <br /><br />	The supporting cast includes Richard Eastham (Harris), Frank McHugh (Eddie), Rhys Williams (Father Dineen) and Lee Patrick (Marge). With a cast including the likes of O'Connor, Monroe and Gaynor, and with songs by Berlin, `There's No Business Like Show Business' inherently promises great things, but fails to deliver. There's no getting around the fact that in the end it's a lackluster, forgettable contribution to a genre known for liveliness and joy. Not the least bit satisfying, it is perhaps the biggest misfire in the history of movie musicals. And it leaves you with a single, burning question that demands to be asked: Where's Gene Kelly when you need him? I rate this one 4/10. <br /><br /> <br /><br /> <br /><br />