In eerste instantie dacht ik dat dit de zwakste van alle films van Todd Solondz was, maar net als bij al zijn werk is het onmogelijk om een keer gezien te worden. Todd Solondz nam kritieken over uitbuiting in zich op, toonde misère omwille van de misère en gedroeg zich over het algemeen als een'meanie', en maakte er een filmequivalent van van een 'dis song' (een rapterm voor een song die speciaal werd gebruikt om een andere rapper aan te vallen of te treiteren), waarbij Solondz het tegen de critici opnam en zorgvuldig probeerde uit te leggen wat'verhaalvertelling' inhield. Ons eerste verhaal gaat over seks, politieke correctheid, ras en het schrijven van fictie, zoals een jong, progressief studente onaangename en ironische seksuele ervaringen opdoet met haar professor in de zwarte literatuur. Ons tweede verhaal, nou ja... met precies dezelfde onderwerpen, maar dan non-fictie in plaats van fictie. Hier toont Solondz ons weer een disfunctioneel joods gezin uit de hogere middenklasse in chaos, maar dit keer als 'documentaire', waarin de zielige filmmaker, de wrede of anderszins onwetende familie en het publiek, dat lacht en spot, het allemaal zien.<br />Dit is een zeldzame film, want het is een filmmaker die zijn kritiek, zichzelf en zijn publiek tegelijk toespreekt. En hij heeft een heleboel van die typische Solondz-scènes, die binnen een paar tellen van komisch in dramatisch veranderen. Het resultaat is aangrijpend, maar net als bij alle Solondz krijg je er een vieze smaak van in je mond en ga je oprecht twijfelen aan je eigen morele kompas. Ze zeggen dat satire dood is als het publiek niet geschokt kan worden, maar het is ook dood als het publiek niet te schande gemaakt kan worden. In de tijd dat South Park en Family Guy elke middag op de kabel te zien zijn (ik ben gek op beide programma's), zijn schok en schande begrippen die zo vertrouwd zijn dat ze iets van hun kracht hebben verloren. Gelukkig zal Todd Solondz, juist als we alles hebben gezien en ervan overtuigd zijn dat niets er nog toe doet en niets ons nog kan verrassen, aan het schrikken kan maken of beledigen, ons laten zien dat het altijd erger kan.
At first viewing I though this was the weakest of director Todd Solondz films, however like all of his works, it's impossible to forget once seen. Todd Solondze absorbed criticisms about exploitation, showing misery for misery's sake, and just generally being a "meanie", and turned them into the cinematic equivalent of a "dis song"(rap term for song made specifically as an attack or "beef" with another rapper), with Solondz against critics, carefully trying to explain the notions of "Storytelling". Our first story deals with sex, political correctness, race, and fiction writing, as a young liberal college girl has unpleasant and ironic sexual experience with her Black writing professor. Our second well...with the same subjects just this time with non-fiction in place of fiction. Here Solondz shows us yet another dysfunctional upper middle class Jewish family in chaos, but this time as a "documentary", which shows us the pathetic film maker, the cruel or otherwise ignorant family, and the audience who laughs and scoffs, at it all. <br /><br />This is a rare film, because it's a film maker addressing his critiques, himself, and his audience all at once. And it has plenty of Solondz trade mark cringe scenes, that veer drastically from comic to dramatic in a matter of breaths. The results are absorbing but like all Solondz it leaves a bad taste in your mouth, and makes you honestly question your own moral compass. They say satire is dead if the audience cannot be shocked, but it's also dead if the audience cannot be shamed, in the days where South Park and Family Guy, are on non cable TV any afternoon (l love both shows), shock and shame are concepts so familiar they've lost some of their power. Thankfully just when we've seen it all and were sure that nothing matters and nothing can surprise, startle, or offend us, Todd Solondz will be there to show things can always get worse.