Dit is het soort film waarin het gedrag van een personage het best verklaard kan worden door te zeggen dat 'de plot dat vereist'. Een opname van Warner Brothers op het hoogtepunt van het filmnoir-tijdperk, 'Nora Prentiss' was een kassucces en een opsteker voor de carrière van Ann Sheridan. Tegenwoordig lijkt het echter een parodie op zijn eigen genre. Het voornaamste probleem is het script, dat door regisseur Vincent Sherman en anderen is aangepast aan een kort verhaal van Paul Webster. Het onwaarschijnlijke verhaal gaat verder met een reeks melodramatische wendingen, waarbij een getrouwde arts uit San Francisco, dr. Richard Talbot (Kent Smith) en het titelpersonage, een oogverblindende nachtclubzangeres (Sheridan) betrokken zijn. Melodrama, natuurlijk, altijd in de stijl van een film noir, maar als het publiek naar zo'n film kijkt, wil het geloven <0xE2><0x80><0x93> al is het maar voor 90 minuten <0xE2><0x80><0x93> dat de gebeurtenissen echt gebeuren. Met deze film is dat lastig. De situatie verergeren is een dialoog die zich inspant om memorabel te klinken en uiteindelijk onecht klinkt. Er zijn vanaf het begin waarschuwingssignalen, en de eerste vijf minuten zijn zo vol van de uiteenzetting dat je wilt roepen: 'Genoeg! Ik snap het!' Toch zijn er een paar goede dingen te zeggen over 'Nora Prentiss'. De centrale plotwending is interessant, ondanks de onwaarschijnlijkheid ervan. James Wong Howes cinematografie vat de schimmige stemmingen van het verhaal doeltreffend samen. En de verleidelijke Sheridan geeft, zoals gewoonlijk, een solide voorstelling. Maar de rolbezetting van Kent Smith levert problemen op. In de tijd dat Smith met Warners werkte, wilde de studio hem graag de rol geven van een serieuze sul die iets heeft met een fascinerende vrouw (zie hem tegenover Joan Crawford in 'The Damned Don't Cry', dat Sherman drie jaar later regisseerde). Dus is het gemakkelijk te zien hoe producenten deze acteur hebben uitgekozen om de conservatieve dokter te spelen. Maar Smith miste charisma, en in deze film moet het publiek zichzelf eraan herinneren dat de levendige Nora de saaie dr. Richard Talbot fascinerend vindt. Waarom doet ze dat trouwens? (De plot vereist het.) Waarom gaat deze wereldse maar in wezen fatsoenlijke vrouw <0xC3><0xBC>berhaupt om met een onderdrukte huisvader? (De plot vereist het.) En waarom verandert Richard in een wirwar van ongelooflijke handelingen die steeds grotesker worden naarmate de film naar zijn rampzalige finale toewerkt? (De plot <0xE2><0x80><0x93> tja, je snapt het wel.) Voor de rest zijn er bekwame vertolkingen van Rosemary DeCamp als Richards vrouw, van Bruce Bennett als Richards partner in een medische praktijk en van Robert Alda als Nora's nachtclubbaas en minnaar. De muziek is van Franz Waxman.
This is the sort of movie where a character's behavior is best explained by saying "the plot requires it." A Warner Brothers entry at the height of the film-noir era, "Nora Prentiss" was a box-office success and a boost for Ann Sheridan's career. Today, however, it looks like a parody of its own genre. The main problem is the script, which director Vincent Sherman and others adapted from a short story by Paul Webster. The unlikely tale proceeds through a series of melodramatic twists and turns involving a married San Francisco physician named Dr. Richard Talbot (Kent Smith) and the title character, a stunning nightclub singer (Sheridan). Melodrama, of course, always under girds film noir, but when audiences watch this kind of movie they want to believeif only for 90 minutesthat the events could really be happening. With this picture, it's a tough job. Making the situation worse is dialog that strains to sound memorable and ends up sounding phony. There are warning signs from the start, with the first five minutes being so heavy with exposition that you want to shout, "Enough! I get the point!" Still, there are some good things to be said about "Nora Prentiss." The central plot gimmick is an interesting one, despite its implausibility. James Wong Howe's cinematography effectively captures the story's shadowy moods. And the alluring Sheridan, as usual, gives a solid performance. But the casting of Kent Smith presents problems. During Smith's time with Warners the studio liked to assign him the role of an earnest wimp involved with a captivating woman (see him opposite Joan Crawford in "The Damned Don't Cry," which Sherman directed three years later). So it's easy to see how producers chose this actor to play the conservative doctor. But Smith lacked charisma, and in this film the audience has to keep reminding itself that the vibrant Nora finds the dull Dr. Richard Talbot fascinating. Why does she, anyway? (The plot requires it.) Why does this worldly but essentially decent woman take up with a repressed family man in the first place? (The plot requires it.) And why does Richard veer off into a tangle of unbelievable actions that grow increasingly grotesque as the film rolls toward its disastrous finale? (The plotwell, you get the idea.) For the rest, there are competent performances by Rosemary DeCamp as Richard's wife, by Bruce Bennett as Richard's partner in a medical practice, and by Robert Alda as Nora's nightclub boss and lover-in-waiting. The musical score is by Franz Waxman.