Deze episode zal altijd bekend staan als het spotlighten van een van de pendelschepen die het sterrenschip tot zijn beschikking heeft. De keerzijde van het onderzoek wordt in deze episode belicht, een gevalsstudie naar overlevingstechnieken en een onderzoek naar de groepsdynamiek tussen verschillende bemanningsleden die op een vijandige planeet vastzitten. Zeldzaam voor een eerste seizoensepisode, richt dit zich meer op Spock dan op Kirk, die deze keer op de Enterprise bleef. Spock voert het bevel over de zeven leden tellende landingsgroep van het pendelschip, hoewel deze landing niet gepland was. Behalve dat ze een manier moeten bedenken om zonder brandstof op te stijgen, worden ze belegerd door zo'n tien voet lange inboorlingen die graag met enorme speren naar de officieren van de sterrenvloot gooien. Sommige van die taferelen waren voor mij als achtjarige nogal angstaanjagend; al die planetaire mist of mist en die logge beestmensen deden me mijn plannen om astronaut te worden herzien. Intussen weert Kirk op zijn brug een ergerlijke bureaucraat af, een 'hoge commissaris', terwijl hij zijn vermiste bemanningsleden probeert te lokaliseren zonder de gebruikelijke instrumenten (ionenstormen, weet je).<br />Spock brengt de logica in de war tijdens deze crisis <0xE2><0x80><0x93> alle problemen worden benaderd als een eenvoudige wiskundige vergelijking en dat werkt niet bij enorme, harige, onvoorspelbare wilden. Evenmin past zijn robotachtige houding bij mensen die in tijden van grote spanning soms woorden van aanmoediging en geruststelling nodig hebben. In sommige scènes komt hij ronduit harteloos over <0xE2><0x80><0x93> je zou denken dat hij inmiddels wel zou weten dat je tenminste de schijn moet wekken dat je iets om een gevallen kameraad geeft. Ik geloof dat hij tijdens deze missie overcompenseert; ondanks zijn gebruikelijke uitspraken dat hij geen emoties gebruikt, voelt hij kennelijk de druk van dit bevel en zijn manier om daarmee om te gaan is door de rest van de groep tegen zich in het harnas te jagen. Meestal stuurt hij de boodschap dat hij de slimste is en dat de helft van hen vervangbaar is <0xE2><0x80><0x93> niet de beste manier om een positieve draai te geven aan een missie die verkeerd is afgelopen. McCoy & Scotty, mee voor deze joyride, zullen Spock uiteindelijk steunen, ook al zijn ze het niet eens met zijn methoden, maar een paar van de andere bemanningsleden zijn hier zo goed als insubordinatie. Het zou me verbazen als Spock op de Enterprise geen beschuldigingen naar voren bracht <0xE2><0x80><0x93> nadat hij zijn terugval in onlogica aan het eind van de missie had verklaard (teken: brugbemanning lacht alle opgebouwde spanning weg tijdens deze episode; bovenal heeft Starfleet gelukkige brugbemanningen nodig). McCoy lijkt deze ronde te winnen in zijn en Spocks steeds groeiende debat over de emotie boven zuiver logische kwesties.
This one will always be known as spotlighting one of the shuttlecrafts that the starship has at its disposal. The downside of exploration is showcased in this episode, a case study of survival techniques and examining the group dynamics among several crew members stuck on a hostile planet. Rare for a first season episode, this focuses on Spock rather than Kirk, who remained on the Enterprise this time around. Spock's in command of the 7-member landing party of the shuttlecraft, though this landing was unplanned. Besides needing to figure out a way to lift off without fuel, they're besieged by some 10-foot-tall natives who like to throw huge spears at starfleet officers. Some of these scenes were actually pretty scary to me as an 8-year-old viewer; all that planetary fog or mist and those lumbering beast-men made me re-think my plans to become an astronaut. Kirk, meanwhile, fends off an annoying bureaucrat, a 'high commissioner,' on his bridge while attempting to locate his missing crew members without the usual instrumentation (ion storms, you know).<br /><br />Spock takes logic to faulty extremes during this crisis - all problems are addressed like a simple mathematical equation and this doesn't work with huge, hairy, unpredictable savages. Nor does his robotic attitude sit well with human beings who sometimes need words of encouragement and re-assurance in such times of great stress. He comes across as downright callous in some scenes - you'd think he'd know by now that you should at least give the appearance of giving a damn about a fallen comrade. I believe he overcompensates during this mission; despite his usual statements of not using emotion, he obviously feels the pressures of this command and his way of dealing with it is to go out of his way in alienating the rest of the party. Mostly, he sends the message that he's the smartest and half of them are expendable - not the best way to provide a positive spin on a mission gone wrong. McCoy & Scotty, along for this joyride, will back up Spock in the end even as they disagree with his methods, but a couple of the other crew members are pretty much insubordinate here. I'd be surprised if Spock didn't bring up charges back on the Enterprise - after he explained his lapse into illogic towards the end of the mission (cue: bridge crew laughing away all the built-up tension during this episode; above all, Starfleet needs happy bridge crews). McCoy does seem to win this round in his and Spock's ever-growing debate on the emotion over pure logic question.