Ik had alleen de grote films uit de jaren dertig van deze regisseur gezien, voordat ik deze eerste kleurenfilm uit 1955 zag. Het is een lichte film met wat sombere ondertonen uit de militaire omgeving: we bevinden ons tenslotte in de zomer van 1914, en de dappere jonge officieren zullen weldra de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog onder ogen moeten zien. Clair herinnert ons eraan dat deze wereld in de nevelen van de tijd is verdwenen door het zorgvuldige gebruik van pasteltinten <0xE2><0x80><0x93> lavendel, grijs, roze <0xE2><0x80><0x93> en door de camera die zich in de verte terugtrekt: je ziet bijna nooit een close-up, de meeste opnamen zijn lang of medium. Leon Barsacq heeft geweldig werk geleverd als productieontwerper; dit is een van de best ontworpen films die ik me uit deze periode kan herinneren. <br />Gerard Philipe is de beste Armand die je je kunt wensen <0xE2><0x80><0x93> hij is dapper en vaardig als soldaat en ongelooflijk onvolwassen als man. Het idee dat je affaires kunt hebben met vijf vrouwen tegelijk is voor hem niet meer dan een logistiek probleem. Michele Morgan speelt haar rol heel goed; ze moet volwassen en verantwoordelijk zijn (ze is gescheiden en woont nog niet zo lang in deze stad). Haar hart trekt haar in een richting die haar verstand niet wil gaan. Jean Desailly herinnert me er nogmaals aan dat hij een van de beste Franse acteurs is: zijn Victor is geen bekrompen bourgeois, zijn hart ligt bij Marie-Louise en hij weet wat een formidabele tegenstander Armand is. Hij moet het opnemen tegen de gesloten geesten om hem heen, met name zijn zusters.<br />Les Grandes-manoeuvres kunnen worden vergeleken met de Regels van het Spel, en als de Renoir-klassieker groter is, komt dat doordat Renoir met diepere thema's te maken had. Toch werd ik helemaal in beslag genomen door het verhaal van dit garnizoensstadje.
I'd seen only the great films from the 30's by this director, before enjoying this first color film from 1955. It is a light work with some sombre undertones from the military setting: we are after all in the summer of 1914, and the gallant young officers will soon be facing the terrors of the Great War. Clair reminds us that this world has vanished into the mists of time by the careful use of pastels--lavender, gray, pink--and by the camera receding into the distance: you hardly ever see a close up, most shots are long or medium. Leon Barsacq did a wonderful job as production designer; this is one of the best designed films I can remember seeing from this period.<br /><br />Gerard Philipe is the best Armand you could wish for--he's brave and skilled as a soldier and incredibly immature as a man. The idea that you can carry on affairs with five women at a time is no more than a logistical problem for him. Michele Morgan plays her part so well; she's got to be mature and responsible (she's a divorcée, and hasn't been long in this town). Her heart is pulling her in a direction her mind doesn't want to go. Jean Desailly reminds me once again that he's one of the finest French actors: his Victor isn't a stuffy bourgeois, his heart is with Marie-Louise and he knows what a formidable opponent Armand is. Also he's got to combat the closed minds around him, notably his sisters.<br /><br />Les Grandes manoevres can be compared to Rules of the Game, and if the Renoir classic is greater, it's because Renoir was dealing with more profound themes. I was engrossed in the story of this garrison town just the same.