Negen maanden is een armzalige komedie. De ene scène na de andere vol komische 'humor' gevolgd door hartverscheurende sentimenten. De getalenteerde cast doet het hier echt niet goed, maar er is wel één komische scène (Hugh Grant en de bidsprinkhaan) <0xE2><0x80><0x93> jammer dat die maar 30 seconden duurt. Het ergste is nog de voortdurende vijandigheid met de vinger zwaaiend tegen a). kinderen & b). verantwoordelijk ouderschap. Grant maakt een onschuldige opmerking over dat hij niet wil dat vervelende kinderen dag en nacht gillend rondrennen en de ouders vallen hem aan omdat hij 'egoïstisch' is, net als al het andere kinderloze tuig. Alleen Hollywood-types die vreemden betalen om hun kinderen voor hen op te voeden, zouden de logica ervan niet inzien om ze onder controle te houden, uit angst dat ze voor een passerende bus zouden gaan dartelen.
Nine Months is a very poor excuse for a comedy. Scene after scene of sitcom-level 'humour' followed by gut-wrenching sentiment. The talented cast are really slumming it here but it does have one funny scene (Hugh Grant and the praying mantis) - pity it's only 30 seconds long. Worst of all is the incessant finger-wagging hostility towards a). not having children & b). responsible parenting. Grant makes an innocuous comment about not letting obnoxious kids run around screaming their heads off 24/7 and the parents pounce on him for being "selfish", like all other childless scum. Only Hollywood types who pay strangers to rear their kids for them could fail to see the logic in keeping them under control, lest they frolic in front of a passing bus.