De premisse van deze film is eenvoudig en hilarisch. Moore speelt een reclameman die een lichte zenuwinzinking krijgt. Anders dan 'Reginald Perrin', die zelfmoord pleegt, heeft Moores personage een probleem met bedrog. Hij begint advertenties te schrijven die de waarheid vertellen.<br />En op dat moment begint de komedie pas echt goed. Moores personage wordt opgesloten in een inrichting, maar in de tussentijd worden zijn spotprenten per ongeluk naar de pers gestuurd. Het blijkt dat de waarheid aantrekkelijker is dan leugens (waarom vinden reclamemensen en politici dat zo moeilijk te accepteren?). In de inrichting gaat de plot zijn 'tweede fase' in, wanneer we worden voorgesteld aan een stel mensen met allerlei komische en tragische omstandigheden. Zij zijn het die de draad van de humor in dit deel oppakken.<br />Ook hier loopt het mis. Een romantisch subplot wordt lachwekkend geforceerd door de introductie van Darly Hannah als geliefde van Moore. Net als hij; zij is om de een of andere reden ook aan hem verbonden.<br />Het verhaal worstelt dan tussen deze twee afdwalende lijnen en de hele plot is te dun om ze te dekken. Dudley Moore was vijfenvijftig toen hij aan deze film werkte en veel te oud om de hoofdrol te spelen in een gedetineerde van in de twintig. Hun relatie begint onbehaaglijk veel op mishandeling te lijken. Darly Hannah heeft een prachtig gezicht en figuur, maar verder niet veel. Haar kokette-en-kwetsbare-schoonheid is een rol die ze naar de letter zou herhalen in 'Splash' met Tom Hanks.<br />Er is een gelukkige afloop, zoals je zou verwachten; maar tegen die tijd zijn er zoveel radertjes losgeraakt dat je de grap niet langer serieus neemt. Het is jammer dat John Guilgud niet werd gebruikt in plaats van mevrouw Hannah. Hij had een krankzinnige politicus kunnen zijn die filosofische mentor werd, of zoiets. De plot zou zijn blijven bestaan en de grappen hadden kunnen blijven komen. De koppeling was al een winnende formule gebleken in 'Arthur'. Bob Hope en Bing Crosby lieten zien dat zo'n franchise op langere termijn kon werken met hun 'Road To...'-serie. Dit is over het algemeen wel een horloge waard. Zorg alleen dat je klaar bent om koffie te zetten of een biertje te pakken als de sentimentele en onwaarschijnlijke romantiek het overneemt. Tenzij je een fan bent van de fysieke charmes van mevrouw Hannah, natuurlijk.<br />Dit was zo'n beetje Dudley Moores laatste Hollywood-uitstapje. Als hij twintig jaar jonger was geweest, denk ik dat hij de ideale kandidaat voor 'Splash' zou zijn geweest. Maar de studio's hadden een jongere, kwetsbare, grappige man nodig, en Tom Hanks lijkt Moores natuurlijke opvolger te zijn geweest. Hij was niet zo grappig, maar hij was ook niet zo klein en had de jeugd aan zijn kant. Hij was ook een rakker.<br />Als je denkt dat dit goed is, probeer dan 'Bedazzled'. Ik zal Cuddly Dudley zien, op zijn alleraangenaamst, en op het hoogtepunt van zijn relatie met Peter Cook.
The premise of this movie is simple and hilarious. Moore play an advertising executive who experiences a minor nervous breakdown. Unlike 'Reginald Perrin', who fakes his suicide, Moore's character has a falling-out with deceit. He begins composing advertisements that tell the truth.<br /><br />And this is where the comedy really takes off. Moore's character is confined to an institution, but in the meantime his spoof adverts are accidentally sent to press. As things turn out; the truth has more appeal than lies (why do ad-men and politicians find that so hard to accept?). In the asylum, the plot enters its 'second phase', as we are introduced to a bunch of people with all manner of comic and tragic conditions. It is they who take up the thread of humour in this part. <br /><br />It is also here that things go awry. A romantic sub-plot is farcically attempted by the introduction Of Darly Hannah as a love interest for Moore. Like him; she has also been committed for some reason.<br /><br />The story then struggles between these two digressing strands and the whole plot is stretched too thin to cover them. Dudley Moore was 55 by the time he worked this movie, and much too old to play a romantic lead with a 20-something inmate. Their relationship begins to look uncomfortably like abuse. Darly Hannah has a wonderful face and figure, but not much else. Her coy-and-vulnerable-beauty is a role she would reprise to the letter in 'Splash' with Tom Hanks.<br /><br />There is a happy ending as you would expect; but by then, so many wheels have come off that you no longer take the joke seriously any more. It's a pity John Guilgud wasn't used instead of Ms Hannah. He could have been an insane politician turned philosophical mentor, or some such thing. The plot would have stayed on-track and the gags could have kept on coming. The pairing had already been shown to be a winning formula in 'Arthur'. Bob Hope and Bing Crosby demonstrated that such a franchise could work in the longer-term with their 'Road To...' series.<br /><br />For the most part, this is well worth a watch. Just be ready to make some coffee or get a beer or something when the maudlin and implausible romance takes over. Unless you're a fan of Ms Hannah's physical charms, that is.<br /><br />This was pretty well Dudley Moore's last Hollywood outing. If he'd been 20 years younger I think he would have made the ideal candidate for 'Splash'. But the studios needed a younger vulnerable-funny-guy, and Tom Hanks seems to have been Moore's natural successor. He wasn't as funny, but he wasn't so short and had youth on his side. He was also a yank.<br /><br />If you think this is good, then try 'Bedazzled'. You'll see Cuddly Dudley both at his most endearing, and at the high point of his pairing with Peter Cook.