William Keane (Damian Lewis) is een man die op zoek is naar zijn vermiste dochter, die volgens hem een paar maanden geleden is ontvoerd. Tussen het zoeken naar zijn vermiste dochter Sophie door raakt hij bevriend met Lynn Bedik (Amy Ryan) en haar dochter Kira Bedik (Abigail Breslin). Keane raakt aan Kira gehecht omdat zijn vermiste dochter Sophie van dezelfde leeftijd zou zijn. De hele film lang doet Keane zijn best om zijn ziekte onder controle te houden, vooral in de buurt van de kleine Kira. Maar hij kan het alleen maar volhouden tot het allemaal uitkomt.<br />Ik heb verschillende recensies gelezen van critici en andere bioscoopbezoekers, zowel goede als slechte. Uiteindelijk heb ik de film twee keer op één avond bekeken. Ik schrok van het feit dat de directeur van de afdeling intimiteit, Lodge Kerrigan, voortdurend een camera op William Keane (Damian Lewis) gericht hield. Het leek wel of je Keane bij alles wat hij deed in de gaten hield, of het nu over zijn schouders ging of dat je naast hem stond.<br />Binnen een kwartier krijg je het gevoel dat er iets mis is met Keane. Hij gaat nog steeds terug naar de Port Authority om hopelijk aanwijzingen te vinden over de verblijfplaats van zijn dochter. Soms praat hij in zichzelf en maakt zichzelf wijs dat een of andere willekeurige heer iets te maken heeft met de ontvoering van zijn dochter. Hij volgt hem en slaat hem neer en blijft hem slaan terwijl hij vraagt waar zijn dochter Even abrupt als hij begon, maakt hij zich uiteindelijk van de man los en loopt in zichzelf pratend weg. Je vraagt je af wat er nu gaat gebeuren. Er begint iets te veranderen als hij bevriend raakt met Lynn en haar dochter Kira. Op een gegeven moment wordt Keane gevraagd om voor Kira te zorgen. Er waren een paar geweldige scènes waarin we hem als een normale man zien die Kira helpt met haar huiswerk en McDonald's eet.<br />De scène waar ik het meest door geraakt werd, was toen Keane Kira vertelde hoe ze beter kon worden bij Skeeball en hij begon te voelen hoe wat ik 'zijn demonen' noem, naar de oppervlakte kwamen als hij zich van Kira afwendde. Hij begint tegen niemand in het bijzonder te schreeuwen en tegelijkertijd doet hij zijn uiterste best om hen op afstand te houden. Terwijl Keane zit en zijn verdriet verwerkt, loopt Kira naar hem toe en pakt zijn handen vast. Ik heb het gevoel dat de rollen van volwassene en kind zijn omgedraaid, want zij is degene die hem troost.<br />Deze film is gemakkelijker om naar te kijken dan om te beschrijven. Er zijn zoveel emoties en gevoelens die van je worden gegeven en afgenomen. Damian Lewis (William Keane) heeft een man die met deze geestesziekte worstelt buitengewoon goed gespeeld. Ik vind ook dat de kleine Abigail Beslin (Kira Bedik) het uitstekend heeft gedaan, omdat ze de scènes zo overtuigend kon spelen, vooral de sketch met Skeeball. Twee duimen omhoog naar de regisseur, Lodge Kerrigan en de betrokken acteurs.
William Keane (Damian Lewis) is a man looking for the his missing daughter who he claims was abducted several months ago. In between searching for his missing daughter, Sophie, he befriends Lynn Bedik (Amy Ryan) and her daughter, Kira Bedik (Abigail Breslin). Keane becomes attached to Kira because his missing daughter, Sophie, would be the same age. Throughout the movie Keane struggles to keep his illness in check especially around little Kira. But he can only keep it up for so before it all comes out.<br /><br />I've read several reviews from critics and as well as other moviegoers, both good and bad. I ended up watching the movie twice in one night. I was taken aback by the intimacy director, Lodge Kerrigan, had the camera constantly on William Keane (Damian Lewis). It felt like you were shadowing Keane's nearly every move from either over his shoulders or as you stood next to him.<br /><br />Within the first 15 minutes you get the sense there's something wrong with Keane. He continues to go back to the Port Authority to hopefully find some clues as to the the whereabouts of his daughter. At some he talks to himself and convinces himself some random gentleman has something to do with his daughters abduction. He follows him and proceeds to knock him down and continues to throw punches at him while asking where his daughter is. As abruptly as he started his eventually pulled off the man and walks away talking to himself. It makes you wonder what's going to happen next? Things begin to change as he befriends Lynn and her daughter, Kira. At one point Keane is asked to take care of Kira. There were some great scenes where we get to see him as a normal guy helping Kira with her homework and eating McDonald's.<br /><br />The scene I was really touched by was while Keane was telling Kira how to do better at Skeeball he began to feel what I call "his demons" begin to surface as he turns away from Kira. He begins shouting at no one in particular and at the same time he begins to struggle to keep them at bay. As Keane sits and deals with sadness Kira walks over and holds his hands in hers. I feel as if the roles of adult and child are switched as she is the one consoling him.<br /><br />This movie is easier to watch than it is for me to describe. There are so many emotions and feelings that are given and taken from you. Damian Lewis (William Keane) did an exceptional job of not overplaying a man struggling with this mental illness. I also think little Abigail Beslin (Kira Bedik) did an excellent job as being able to play the scenes so convincingly, especially the Skeeball scene. Two thumbs up to director, Lodge Kerrigan and the actors involved.