Peter Jackson heeft een groot hart, denk ik. Zelfs ondanks alle bloed en smerigheid van zijn films (d.w.z. Dead Alive, alias Braindead) heeft hij altijd een hartgrondig sentimenteel moment. In deze film is het de liefdevolle manier waarop McKenzie wordt behandeld en de ernst van zijn doodsscène, vastgelegd op film. Hoewel een groot deel van de film erg tongue in cheek-gegrinnikt is, wordt deze rol heel serieus gespeeld.<br />En omdat ik iemand ben die elke dag met'vergeten zilver' werkt, bewonder ik de manier waarop hij het onderwerp aanpakt. Want hoewel McKenzie en zijn films nep zijn, is het lot van oude films dat niet. Ik sta er versteld van hoeveel beelden er elk jaar op zolders, in kelders en in tuinschuurtjes te zien zijn. In de acht maanden tot nu toe in 1999 hebben we minstens 30 'nieuwe' films gekregen, allemaal zeldzame en unieke stukken. En we hebben films van mensen als Colin McKenzie. Privé-projecten, waarvan de meeste nooit het daglicht hebben gezien of snel na de première zijn verdwenen. Zo veel'vergeten zilver'.
Peter Jackson has a big heart, I think. Even for all the gore and grossness of his films (i.e.; Dead Alive aka Braindead) he always has a very heartfelt moment of sentiment. In this film, it's the loving way McKenzie is treated and the seriousness of his death scene, captured on film. While much of the film has very tongue in cheek chuckles, this part is played very seriously.<br /><br />Also, as someone who works every day with "forgotten silver", I admire his treatment of the whole subject. For, while McKenzie and his films may be bogus, the plight of old movies is not. I'm amazed at how much footage shows up in attics and basements and garden sheds every year. In just the eight months so far of 1999, we have received at least 30 "new" films; rare and unique items all. And we have films done by people very much like Colin McKenzie. Private, personal projects, most of which never saw the light of day or vanished quickly after their initial release. So much "forgotten silver."