Ik wil hieraan vooraf laten gaan door te zeggen dat ik het geweldig vind dat lesbiennes steeds vaker worden afgebeeld, en minder stereotiep, op televisie en in films. Op een oppervlakkig niveau genoot ik van deze film, vooral van Diane Gaidry's vertolking van de seksueel onderdrukte, maar ontegenzeglijk sexy lerares, Simone. Maar ik kon gewoon niet geloven dat Simone voor Annabelle zou vallen, die in mijn ogen een zelfingenomen, onvolwassen tiener was die het risico van een relatie niet waard was. Misschien is het iets van de generatie, Erin Kelly is een aantrekkelijke actrice <0xE2><0x80><0x93> maar er was gewoon niets dwingends aan haar personage. Het script doet zwakke pogingen om te laten zien dat Annabelle een kunstenaar heeft.' De diepte van haar gevoelens (die we moeten afleiden uit haar niet al te diepzinnige interpretatie van de poëzie, haar erkenning van Simones fotografische vaardigheden en het bijzonder onopvallende liedje dat ze kennelijk voor Simone heeft geschreven en gespeeld), het mededogen van een veel volwassener persoon (die we moeten afleiden uit het feit dat ze een klasgenootje heeft getroost die een huisdier had verloren en uit het feit dat ze Simone heeft getroost nadat ze had ontdekt dat de vrouw van wie Simone hield zelfmoord had gepleegd) en de moed van haar overtuigingen (die we moeten afleiden uit haar onwil om haar boeddhistische kralen af te staan). Deze pogingen zijn niet overtuigend en in tegenspraak met Annabelles norse houding. Als Simone alleen maar werd gedreven door vleierij en lust, dan zou de paring misschien begrijpelijk zijn, maar het verhaal lijkt zijn best te doen om aan te tonen dat er een dieper verband tussen die twee bestaat, een verband dat de evenwichtige, bedachtzame en anders zo voorzichtige Simone ertoe aanzet om alle voorzichtigheid overboord te gooien en zich te laten verleiden door de gevangenis, terwijl het niet eens duidelijk is dat ze hetzelfde kon doen met een vrouw die ze al jaren kende en van wie ze hield. Ik kon het maar moeilijk geloven.
I want to preface this by saying that I am thrilled that lesbians are being depicted more and more regularly, and less stereotypically, in television and film. On a superficial level, I enjoyed this filmparticularly Diane Gaidry's portrayal of the sexually-repressed yet undeniably hot teacher, Simone. But I simply could not believe that Simone would fall for Annabelle who, to me, seemed like a self-important, immature teenage girl who would not be worth the risk of getting involved with. Maybe it's a generational thingcertainly, Erin Kelly is an attractive-enough actorbut there simply was nothing compelling about her character. The script makes cloddy attempts to show that Annabelle has an artist's depth (which we are supposed to conclude from her not-very-insightful interpretation of poetry, her recognition of Simone's photographic skills, and the singularly unremarkable song she apparently wrote and plays for Simone), the compassion of a much more mature person (which we are supposed to conclude from her comforting a classmate who has lost a pet and from her comforting Simone after discoveringby snooping, no lessthat the woman Simone loved killed herself), and the courage of her convictions (which we are supposed to conclude from her unwillingness to give up her Buddhist beads). These attempts are unconvincing and inconsistent with Annabelle's overall surly demeanor. If Simone were driven merely by flattery and lust, then the coupling might seem understandable, but the story seems to go out of its way to show that there is a deeper connection between the two, one that drives the poised, thoughtful and otherwise careful Simone to throw caution to the wind and bed down with jail bait when it isn't even clear that she was able to do the same with a woman she knew for years and loved. I had a hard time believing it.