WILBUR WIL ZICHZELF DODEN begint met een lichte aanraking, eindigt met een hamerslag. Ah, denk ik, eindelijk een film die de moed heeft om de dood uit te lachen terwijl hij hem recht in de ogen kijkt, om zijn humor te ontlenen aan een bron van lijden, wat tenslotte de beste, waarachtigste vorm van humor is. Maar de galgenhumor, elegant onderkoeld, vlak en volkomen onopgesmukt, subtiel en vluchtig, verdampt ergens in het midden, terwijl luchtige absurditeit bezwijkt voor een schurende Hallmark-groetkaart, een kunstzinnige preek over de zin van het leven, voor _Waar het allemaal om draait_. De film vat zichzelf te keurig samen als een van de personages zegt: 'Het is goed als mensen die niemand hebben iemand vinden.' <br /><0x3E> Wilbur wil inderdaad zelfmoord plegen, hij probeert het en probeert het nog eens, zodat je meteen vanaf het begin begrijpt dat het de bedoeling van de film is dat hij een reden vindt om het niet te doen. Prima, het is een verzinsel. De personages zijn aantrekkelijk genoeg en, ziedaar, er komen intelligente dingen uit hun mond. Wilbur (Jamie Sives) met een zekere krul van zijn lip geeft een zweem van de zorgeloze, zwierige charme van Robert Downey jr. De liefdesrelatie (Shirley Henderson) combineert een verschoppelingachtige kwetsbaarheid met een gnoomachtige seksualiteit. Haar dochter (Lisa McKinlay) is aanbiddelijk maar volkomen natuurlijk. Een kettingrokende psychiater (Mads Mikkelsen) met een volkomen wereldmoe gezicht en een vlakke stem, die nooit van toon verandert, en een nonchalant verwarde verpleegster (Julia Davis) <0xC3><0xA0> la Lillie Tomlin. Er zijn zelfs een paar gedenkwaardige beelden, zoals een stel giechelende verjaardagsmeisjes in wit met ruches, van bovenaf gezien te midden van de stoffige aardetinten van een tweedehandsboekwinkel.<br />Het probleem is Harbour, Wilburs broer (Adrian Rawlins), die zo bescheiden is dat hij een preek op de zondagsschool zou kunnen zijn. Zo'n bekokstoofd altruïsme zal elke vrije vlucht van de verbeelding een knauw geven <0xE2><0x80><0x93> alleen het onbewuste is grappig. Hoewel de film hier en daar even vaart verliest, vooral wanneer de psychiater en Harbour bij verschillende gelegenheden de tijd nemen om de grimmige pathologie van hun familiegeschiedenis te bespreken, haalt hij ergens in het midden zijn laatste adem uit als de aandacht van Wilbur naar Harbour verschuift. Zonder het verhaal te verraden, kan ik alleen maar zeggen dat de symmetrie te keurig is, de plot te didactisch en gepland, de broers te diametraal tegenover elkaar, de een oprijzend, de ander dalend, als op een wip.
WILBUR WANTS TO KILL HIMSELF begins with a light touch, ends with a hammer blow. Ah, I think, at last a film with the courage to laugh at death while looking it straight in the eye, to derive its humor from a wellspring of suffering, which, after all, is the best, truest form of humor. But the dead-pan gallows humor, elegantly understated, flat and utterly unadorned, subtle and evanescent, evaporates somewhere in the middle, as breezy absurdity succumbs to a grinding Hallmark-greeting-card, art-house sermon on the Meaning of Life, to What IT Is All About. The film too neatly summarizes itself when one of the characters says, "It's good when people who have no one find someone."<br /><br />Wilbur indeed wants to kill himself, tries and tries again, so that you immediately understand from the onset that the point of the film will be his finding a reason not to. Fine, it's a conceit. The characters are fetching enough, and, lo and behold, intelligent things come out of their mouths. Wilbur (Jamie Sives), with a certain curl of his lip, conveys a hint of the insouciant rakish charm of Robert Downey Jr. The love interest (Shirley Henderson) combines a waif-like vulnerability with a gnomish sexuality. Her daughter (Lisa McKinlay) is adorable yet completely natural. Absurdist touches are provided by a chain-smoking psychiatrist (Mads Mikkelsen), whose utterly world-weary expression and flat tone of voice never change, and a casually addled nurse (Julia Davis), à la Lillie Tomlin. There are even a couple of memorable images, such as a gaggle of giggly birthday-party girls in frilly white seen from above amid the dusty earth tones of a used book store.<br /><br />The trouble is with Harbour, Wilbur's brother (Adrian Rawlins), who's so self-effacing as to serve as a Sunday school sermon. Such concocted altruism will put a crimp into any free flight of imagination -- only the unself-conscious are funny. Although the movie momentarily loses momentum here and there, particularly when the psychiatrist and Harbour on separate occasions take time out to discuss the grim pathology of their family histories, it breathes its last somewhere in the middle when the focus shifts from Wilbur to Harbour. Without giving away the story, I can only say the symmetry is too neat, the plot too didactic and planned, the brothers too diametrically opposed, one rising, the other sinking, as if on a seesaw.