Uitstekend, uitstekend werk van Billy Crystal als regisseur van deze tv-film, die me terugvoerde naar de jaren vijftig en zestig, toen ik nog een kind was. De NY Yankees zijn altijd een van de beste en vasthoudendste teams in welke sport dan ook geweest in de 20ste eeuw en de huidige 21ste. Deze film vertelt het verhaal van de prestatie van de buitenvelder Roger Maris toen hij in 1961 het vroegere record van 60 homeruns van Babe Ruth in 1927 brak. Het is waar dat toen Ruth speelde, elk team 154 wedstrijden speelde terwijl er in 1961 al 162 waren, maar het is een feit dat het in elke competitie of kampioenschappen een hele prestatie is om 61 homeruns te slaan, en dat deed Maris. De film wist de figuren van Mickey Mantle en Roger Maris goed uit te beelden. De eerste was in die tijd de meest geliefde Yankee-speler, terwijl Maris pas in 1960 bij het team kwam, dus hij werd niet zo bewonderd als Mickey. Het gaf in elk geval een idee van bescheidenheid bij Rogers en het chaotische leven van Mickey bij nacht, de vriendschap tussen hen en de manier waarop ze speelden. Het verhaal is bijna precies zo gegaan: Maris moest in Baltimore het opnemen tegen de sterke werper Hoyt Wilhelm, die hij niet goed kon slaan, zodat hij in zijn 154ste wedstrijd het record van de Ruth niet kon breken. De druk tijdens de laatste wedstrijden was tegen zijn wil om het record te breken, iets wat hij bereikte in zijn laatste wedstrijd tegen de Red Sox. Fans in New York lijken op supporters uit Rome in het voetbal, bijna altijd zinloos, zonder de gepaste erkenning te krijgen voor wie die verdient.
Excellent, excellent work of Billy Crystal as the director of this TV film, which brought me back to the 50-60s when I was still a child. NY Yankees have always been one of the best and most persistent team in any sport during the 20th Century and the present 21st one. This film gave you the story of the feat done by the outfielder Roger Maris when in 1961 he broke the former record of 60 homers done by Babe Ruth in 1927. It is true that when Ruth played each team played 154 games while in 1961 there were already 162, but the fact is that in any league or championship it is a real feat to bat 61 homers, and this is what Maris did. The film was able to draw well the figures of Mickey Mantle and Roger Maris. The first one was the most beloved Yankee player at that time while Maris came to the team just in 1960, so he was not so admired as Mickey. It certainly gave an idea of modesty by Rogers and chaotic life by Mickey at night, the friendship between them, and the way they played. The story is nearly exact, still in Baltimore, Maris had to face powerful pitcher Hoyt Wilhelm, whom he could not bat properly, so he failed to tie the Ruth's record in his 154th game. The pressure during the last games was against his will to break the record, something that he achieved in his last game against the Red Sox. Fans in New York look to be as fans from Rome in soccer, nearly always senseless, without given the appropriate recognition to whom deserves it.