Ik had het voorrecht om deze wereldpremière op het Toronto International Film Fest bij te wonen, en het is altijd geweldig om nieuw talent te ontdekken. Hier gaat het niet alleen om de ontdekking van Peter Schonau Fog, maar ook om de geweldige cast, met name de jonge Jannik Lorenzen, die de elfjarige Allan perfect speelt met zijn brutale verbijstering en ten slotte zijn diepe teleurstelling, die het verlies van zijn onschuld met zich meebrengt. De film doet me denken aan The Tin Drum van Schlondorff met zijn nogal verontrustende, maar toch komische thema van kinderen die veel te snel opgroeien, hoewel The Art of Crying naar mijn mening veel mooier en aangrijpender is, omdat het wordt verteld door Allans ogen. <br /><0x3E> Henry (Jesper Asholt) is een melkboer wiens zelfmoordpogingen en voortdurende hysterie zijn vrouw ertoe hebben gebracht elke avond slaappillen te nemen om hem te ontlopen, en zijn zoon naar de universiteit te sturen vanuit hun slaperige plattelandsdorpje in Denemarken. Henry's jonge zoon Allan (Lorenzen) is dol op hem en begint een reeks bizarre handelingen om het geluk van zijn vader te verwerven, omdat hij niets verkeerds ziet in de manipulatieve handelingen van zijn vader en de verstoorde gezinsdynamiek.<br /><0x3E> Ik genoot van deze weergave van de spanning tussen het platteland en de stedelijke wereld, gezien in Henry's interacties met zijn ontwikkelde zoon Asger, het vriendje van zijn dochter Sanne, de'stijve, luidruchtige' Per, en zijn buurman de Buddes, die zelfbediening hebben ingevoerd in hun rivaliserende kruidenierswinkel. Het is een fascinerend verhaal, aangrijpend en spannend terwijl je afwacht wat Henry en Allan zullen gaan doen, maar ook verontrustend en grappig als je ziet hoe Allan geniet van de meest onplezierige dingen (zolang ze Henry maar gelukkig maken). Een geslaagde voorstelling, en een mooi debuut voor Schonau Fog!
I had the privilege of watching this at its world premiere at the Toronto International Film Fest, and it's always great to discover new talent. Here, it's not just the discovery of Peter Schonau Fog, but also of the tremendous cast, especially young Jannik Lorenzen, who plays 11-year-old Allan to perfection with his cheeky bewilderment, and eventually with a heavy disappointment that accompanies his loss of innocence. The film reminds me of Schlondorff's The Tin Drum with its rather disturbing, yet comical theme of children growing up entirely too quickly, although The Art of Crying is, in my opinion, far more beautifully poignant as it is told through Allan's eyes.<br /><br />Henry (Jesper Asholt) is a milkman whose nightly suicide attempts and constant hysterics have driven his wife to taking sleeping pills every night to avoid him, and his son to university out of their sleepy rural village in Denmark. Henry's young son Allan (Lorenzen) adores him, and begins performing a series of bizarre acts in order to win his father's happiness, seeing nothing wrong with his father's manipulative actions and dysfunctional family dynamics.<br /><br />I enjoyed this portrayal of the tension between the rural and the urban, seen in Henry's interactions with his educated son Asger, his daughter Sanne's boyfriend the "moped rowdy" Per, and his neighbour the Buddes, who have introduced self-service at their rival grocery store. It's a compelling tale, grippingly suspenseful as you wait to see what Henry and Allan will do next, yet disturbingly funny as you watch Allan delight in the most unpleasant things (just as long as they make Henry happy). Strong performances all around, and a neat debut for Schonau Fog!