William Keane (2005)** Damian Lewis, Amy Ryan, Abigail Breslin (Dir: Lodge Kerrigan) William Keane (met hartverscheurende genialiteit gespeeld door Lewis en een Academy Award waardig) is een man die worstelt met het ultieme verdriet: maanden na het incident dat hem in een neerwaartse spiraal naar een geestesziekte heeft gestort, is hij op zoek naar zijn kleine meisje.<br />Keane patrouilleert door het bedrijvige Port Authority Bus Terminal in New York, waar hij met zijn dochter was toen hij heel even zijn ogen van haar afwendde om haar mogelijk voorgoed kwijt te raken. Er zijn maanden verstreken en blijkbaar wordt Keane gekweld door een absoluut schuldgevoel omdat hij haar heeft laten ontvoeren, waardoor een paniekerige, innerlijke stem tot hem spreekt (of hem, om precies te zijn, hardop tegen zichzelf laat praten om zijn angst te kalmeren of nog meer paranoia op te roepen), terwijl hij schijnbaar doelloos ronddwaalt in het genadeloze station (een perfecte metafoor voor zijn situatie), voorzien van een beduimeld krantenknipsel over zijn vermiste dochter, dat hij zwaait naar nietsvermoedende voorbijgangers en voetgangers, die allemaal druk bezig zijn met hun dagelijkse bezigheden, zoals heen en weer lopen naar hun werk of een andere bestemming. Hij wordt bejegend met minachting, onverschilligheid of duidelijk genegeerd. Keane is in de hel. Keane slaagt erin dagelijks heen en weer te reizen, hopend op een sprankje herkenning (is dat haar paarse jas in de verte?) en zichzelf in te smeren met een koortsig schuim van hoop (of erger nog, angstwekkend pessimisme) en zich te betrappen op goedkope dronkenschap in een bar, waar hij probeert te luisteren naar 'Sugar Pie Honey Bunch (Can't Help Me)' op de blikkerige jukebox om hem gerust te stellen of zijn innerlijke woede te overstemmen (onthutsend gekmakend); anonieme seks hebben met een onbekende in het toilet van een stampvolle club; cocaïne scoren om zijn moed op te peppen om door te gaan; over straat strompelen terwijl hij 'Sugar Pie Honey Bunch (Can't Help Me)' gilt tegen zijn dochter. Terug in zijn kamer keert Keane triest terug en valt in een droomloze, onrustige slaap, waarin hij zich tussen snikken van medelijden en afschuw door sust.<br /><0x3E><0x3E> Op een dag ziet Keane een alleenstaande moeder met kind (Ryan en Breslin, allebei uitstekend) die met de receptioniste ruziet over geld, en hij maakt een goed figuur door haar honderd dollar te bieden om haar weg te brengen (eerder is hem een soortgelijk tafereel getoond) en Lynn en Kira nodigen hem de volgende avond uit voor een afhaalmaaltijd. Keane herkent in zichzelf wat hij vroeger was: een vader voor een jong meisje, en hij wordt een defacto-lid van dit tijdelijke gezin als Lynn hem vraagt om op Kira te passen, en het resultaat is hartverscheurend.<br />Filmmaker Lodge Kerrigan heeft een werkelijk verbazingwekkende, diepgewortelde emotionele achtbaan gecreëerd die de innerlijke gangen van geestelijke gezondheid, gezinswaarden en de menselijke conditie verkent, die hij baseerde op een gelijksoortig thema in zijn verbluffende debuut in 1994 met 'Clean, Shaven', waarin een schizofrene (karakterspeler Peter Greene, beter bekend als de racistische, verkrachtende Zed in 'PULP FICTION') probeert zijn demonen op afstand te houden in zijn zoektocht naar een dochter die hij nooit heeft ontmoet. Kerrigan filmt zijn getroebleerde hoofdpersoon op een te dichtbije, comfortabele afstand, waarbij de camera in de hand het thema en de film een angstaanjagende directheid geeft; je wilt Keane wel steunen, maar niet zo dicht in de buurt komen van de beroering die binnen in je broeit.<br />Het echte wonder is Lewis, die in een perfecte wereld een natuurlijke kandidaat zou zijn voor een nominatie voor beste acteur (en zou winnen), maar deze onafhankelijke film is klein van omvang (en tot nu toe distribueerbaar, ondanks het feit dat hij wordt geproduceerd door de gevierde filmmaker Steven Soderbergh). Lewis, die schitterde in de miniserie 'BAND OF BROTHERS' van HBO en het beste was in 'DREAMCATCHER'. Een Britse acteur die altijd op een griezelige manier met een Amerikaans accent spreekt, is een onderschatte toneelspeler die werkelijk een verbijsterende, schokkende en uiteindelijk sympathieke voorstelling geeft. Zeker, hij heeft alle ingrediënten voor een 'gekke' rol: hij praat in zichzelf, plotselinge uitbarstingen van bijna gewelddadige woede, hij huilt zichzelf in slaap et cetera, maar hij staat nooit toe dat dit het feit verdringt dat William een menselijk wezen was en dat deze tragische wending van de gebeurtenissen hem in een wurggreep houdt die alleen maar gevoed wordt door zijn verlangen om vrij te zijn van deze voortdurende (en mogelijk zelf veroorzaakte) vloek. We zijn er nooit honderd procent zeker van of hij werkelijk een dochter had, maar ik...' Ik durf te wedden dat Kerrigan te slim is om zijn publiek voor de gek te houden (ik herkende een hartverscheurende aanwijzing toen William tegen een kaartjesverkoper zei dat hij op 11 september zijn dochter had verloren) en dan met name Lewis' zachte interactie met de geboren Breslin, een zeer goede jonge actrice die ook straalt in haar droevige, verlegen Kira, een kind dat van binnen net zo lijdt en uiteindelijk opbloeit tot geluk en kan zien dat er meer is dan het oog kan zien bij William (die in zijn laatste akte de spanning heeft van een melodramatische thriller in wat het publiek vreest dat zijn waarheid zal worden). Ik heb nog nooit zoveel overweldigende emotie in me voelen opwellen dat als je niet in tranen bent, je mijn vriend niet bent.<br /><br />Nooit eerder in mijn 22 jaar als filmrecensent heb ik meegemaakt dat een medepubliekslid zich tot mij wendde toen de eerste aftiteling begon met de vraag: 'Wat denk je dat er met hem gebeurt?' Dat blijkt het kenmerk te zijn van een eersteklas filmmaker. Laat het publiek raden zoals je zou doen nadat je je belangstelling, bezorgdheid en wens om William Keane in zijn zoektocht te beschermen hebt gewekt: vergeving. Met nadruk een van de beste films van het jaar en een film die je moet uitkiezen voor de voorstelling van het jaar.
KEANE (2005) **** Damian Lewis, Amy Ryan, Abigail Breslin. (Dir: Lodge Kerrigan) William Keane (played with heartbreaking brilliance by Lewis an Academy Award worthy turn) is a man wrestling with ultimate grief: he is searching for his lost little girl months after the incident that has sent him into a downward spiral into mental illness. <br /><br />Keane patrols the hustling bustling Port Authority Bus Terminal of New York City where he was with his daughter when he took his eyes off her for a brief moment only to lose her possibly forever. Months have passed and apparently Keane has been plagued by his absolute guilt in allowing her to be taken from him that it has affected (or possibly triggered) a panicky, inner voice that speaks to him (or more accurately has him speaking aloud to himself either calming his fear or invoking more paranoia) as he wanders seemingly aimless in the unforgiving way station (a perfect metaphor for his situation), replete with a tattered news clipping about his missing daughter that he waves to unsuspecting passersby and pedestrians alike milling about their daily chores of going back and forth to work or another destination. He is met with disdain, indifference or plainly ignored. Keane is in hell.<br /><br />Living on a disability check and residing in a New Jersey flophouse Keane manages to daily sojourn back and forth hoping for a glimmer of recognition (is that her purple coat in the distance?) that he lathers himself into a feverish foam of hope (or worse fearful pessimism) and finds himself getting a cheap drunk on in a bar trying in vein to listen to "Sugar Pie Honey Bunch (Can't Help Myself)" on the tinny jukebox to either assure him or drown out his inner rage (unnervingly maddening); having anonymous sex with a stranger in a throbbing club's restroom; scoring cocaine to amp up his courage to go on; staggering the street howling his daughter's name and sadly returning to his empty room to sleep a dreamless, troubled sleep soothing himself between wracks of sobs of pity and horror.<br /><br />One day Keane sees a single mother and child (Ryan and Breslin, both excellent) arguing with the desk clerk over money and he ingratiates himself by offering her a hundred dollars to get her by (earlier he is shown in a near similar sequence) and Lynn and Kira invite him over the next night for a takeout dinner. Lynn informs Keane that she and her adorable daughter are en route to Albany but are awaiting her husband's word that he has located a new suitable home for the family. Keane recognizes in himself what he used to be  a father to a young girl  and becomes a defacto member of this temporary family when Lynn asks him to watch over Kira and the results are heartbreaking.<br /><br />Filmmaker Lodge Kerrigan has created a truly amazing, deeply felt emotional roller coaster exploring the inner corridors of mental health, family values and the human condition that he touched base on a similar theme in his stunning debut in 1994 with "CLEAN, SHAVEN" featuring a schizophrenic (character actor Peter Greene, best known as the racist/rapist doomed Zed in "PULP FICTION") attempting to keep his demons at bay in his search for a daughter he never met. Kerrigan films his troubled protagonist at a too-close-for comfort distance in which the hand-held camera gives the theme and film a scary immediacy ; you want to root for Keane but not get that close to the turmoil broiling inside.<br /><br />The real miracle is Lewis who in a perfect world would be a natural bet for a Best Actor nod (and win) but this independent film is small in scale (and distribution so far despite it being executive produced by acclaimed filmmaker Steven Soderbergh). Lewis, who shined in HBO's mini-series "BAND OF BROTHERS" and was the best thing in "DREAMCATCHER", a British actor who uncannily channels an American accent every time, is an underrated thespian who truly gives a stunning, shocking and ultimately sympathetic performance. Sure he has all the staples of a 'crazy' role: talking to himself, sudden outbursts of near-violent rage, crying himself to sleep etc. but he never allows this to overtake the fact that William was a human being and that this tragic turn of events has him in a stranglehold only fueled by his desire to be free of this ongoing (and possibly self-afflicted) curse. We are never 100% certain if in fact he had a daughter but I'd hedge my bets that Kerrigan is too sharp to fool his audience into false beliefs (I recognized one gut-wrenching clue when William mentions to a ticket clerk he lost his daughter on September 11th) particularly Lewis' gentle interplay with the natural born Breslin, a very excellent young actress who also shines in her sad, shy Kira, a child who is suffering as well inside and eventually blossoms into happiness and can see that there is more than meets the eye with William (who's final act has all the suspense of a melodramatic thriller in what the audience fears his truth to become). The words "I love you" have never resonated so much overwhelming emotion that if you are not in tears then you my friend are not human. <br /><br />Never before in my 22 years of film reviewing have I had the experience of having a fellow audience member turn to me as the first end credits began to ask me "What do you think happens to him?" proves to be the mark of a first-rate filmmaker. Keep the audience guessing as one would after instilling one's interest, concern and want to protect William Keane in his quest: forgiveness. Emphatically one of the year's best films and one that you need to seek out for the performance of the year.