Er zijn twee scènes in deze uitstekende film die me elke keer weer aan het huilen maken. De eerste is wanneer Candy's hond wordt afgemaakt. We moesten ongeveer een jaar geleden onze geliefde hond afmaken, en dat was heel moeilijk. Natuurlijk worden de emoties in deze scène alleen maar groter, omdat Candy beseft dat hij ook oud wordt en niet meer zo nuttig en levendig is als vroeger. Zijn spijt later in de film over het feit dat hij het niet zelf heeft gedaan, maakt de hele situatie alleen maar triester. Dan is er de laatste scène, waarin George weet wat hem te doen staat en Lenny, nog steeds met de onschuld van een kind, praat over de hoop op een toekomst waarin hij voor de konijnen kan zorgen. Hij kan het echt 'zien', maar George en wij weten dat het niet zo zal zijn. Hoe triest sommige delen van de film ook zijn, dit is een van mijn favoriete films aller tijden. De twee hoofdrollen zijn fantastisch, net als de rest van de cast. Pak deze en zorg dat de tissues klaarliggen.
There are two scenes in this excellent movie that make me cry every time. The first is when Candy's dog is put down. We had to put down our beloved dog about a year ago, and it was a most difficult thing to do. Of course the movie just heightens the emotions here, as Candy realizes he is also getting old and is not as useful and vibrant as he used to be. His regret later in the film about not doing the deed himself just makes the whole situation sadder. Then there's the final scene, with George knowing what he must do, and Lenny, still with a child's innocence, talking about the hope filled future where he can tend the rabbits. He can really "see it", but we and George know it's not to be. As sad as parts of the movie are, this is one of my favorite movies of all time. The two leads are fantastic as are the rest of the cast. Grab this one and have the tissues ready.