Negen Maanden kan niet tot een besluit komen. Is het een romantische komedie? Is het een stomme komedie? Is het een warm familieverhaal? Is het een commentaar op alleenstaande yuppies? Het probeert alles te zijn en slaagt er uiteindelijk niet in. Onderweg is het clichématig, aanstootgevend, onhebbelijk, voorspelbaar en DULL. Medelijden met de arme cast, de meesten van hen gerespecteerde acteurs, die deze idiotie nu voor eeuwig op hun cv moeten zetten.<br />Een paar keer gaat Negen Maanden gewoon over in een stierennek van waanzin, en op die momenten is het heel leuk. De ongeveer tien minuten vanaf het moment dat Julianne Moore weeën krijgt tot het moment dat ze gaat baren zijn hysterisch, zeker het beste deel van de film. Hoe kan ik in de resterende drieënnegentig minuten 'nee!' schreeuwen? Zal ik beginnen met de relatie tussen Moore en Hugh Grant? Ze wonen al vijf jaar samen en ze zeggen allebei dat ze ongewoon gelukkig zijn, maar ze weten weinig van elkaar. Grant denkt, maar is er niet zeker van, dat Moore voorbehoedsmiddelen gebruikt. Hij heeft er geen idee van dat Moore kinderen wil, en Moore heeft er ook geen idee van dat Grant ze niet wil. Ze gedragen zich tegenover elkaar als een jong stel in de eerste maanden dat ze elkaar leren kennen.<br />Hoe zit het met die arme Joan Cusack, die geen enkele zin kan uitbrengen die niet uit een radioprogramma komt? 'Soms zijn echtgenoten frustrerend, maar ze draaien wel bij.' Nóóit zegt ze ook maar één woord dat niet van het omslag van _Redbook_ kan worden afgelezen. Of Tom Arnold, die denkt dat hij met succes een grappige 'domme lummel' kan spelen, maar in werkelijkheid gewoon een engerd is? Ik zou hem in een horrorfilm (als horror) geloven, maar niet in een luchtige komedie. Dan is er nog de ongelooflijke misstap om van Hugh Grant een kinderpsycholoog te maken, ondanks het feit dat hij zich pijnlijk slecht op zijn gemak voelt in de nabijheid van kinderen. Dit is bedoeld als komedie, maar het is zo ongelooflijk, en zo overduidelijk schadelijk voor zijn cliënten, dat het gewoon pijnlijk is. En ten slotte, hoe zit het met het feit dat twee hoogopgeleide professionals niets lijken te weten over voortplanting of hun eigen lichaam? Dat is geen grap, het is een tragedie!<br />Ten slotte hebben we de afschuwelijke manier waarop mensen elkaar behandelen, alsof het allemaal grappig is. Is het grappig dat Julianne Moore haar biezen pakt en bij Hugh Grant weggaat, de deur achter zich dichtslaat terwijl hij met haar probeert te praten, omdat hij afstandelijk en onverschillig is geweest? En toch is h<0xC3><0xAD>j degene van wie verwacht wordt dat hij zich verontschuldigt, 'opgroeit' en haar onredelijke bevelen opvolgt bij de laatste reel. Jakkes.
Nine Months can't make up its mind. Is it a romantic comedy? Is it fun-dumb slapstick? Is it a warm tale of family? Is it a comment on single yuppies? It tries to be all and ends up failing to be any. On the way, it is cliched, offensive, obnoxious, predictable, and DULL. Pity the poor cast, most of them respected actors, who must now find this idiocy forever on their resumes. <br /><br />On a few occasions, Nine Months just lets go into full-blown, bull moose lunacy, and in those moments it's a lot of fun. The ten minutes or so from the time Julianne Moore goes into labor until she gives birth are hysterical, certainly the best part of the movie. <br /><br />For the remaining 93 minutes, how many ways can I scream NO!? Shall I start with the relationship between Moore and Hugh Grant? They have been living together for five years, and both say they've been uncommonly happy, and yet they know little about each other. Grant THINKS, but isn't SURE, that Moore uses birth control. He has no clue that Moore wants children, nor does Moore have the least idea that Grant doesn't want them. They behave towards each other like a young couple in their first few months of getting to know each other. <br /><br />What about poor Joan Cusack, who hasn't got a single line to utter that isn't a cliche pulled off a radio call-in show? Birth is a miracle.' Family is what it's all about.' Sometimes husbands are frustrating but they come around.' Never ONCE does she say a single word that couldn't have been read off of the cover of Redbook. Or Tom Arnold, who thinks he's successfully playing a funny `big oaf' but is really just a creep? I'd believe him in a horror movie (as the horror) but not in a light comedy. Then there's the ENORMOUS misstep of making Hugh Grant a child psychologist, despite the fact that he's painfully uncomfortable around children. This is meant as comedy, but is so unbelievable, and so obviously detrimental to his clients, that it's just painful. Finally, what about the fact that two educated professionals seem to know nothing about reproduction or their own bodies? That isn't a joke, it's a tragedy!<br /><br />Finally, we have the hideous way that people treat each other, as though it's all funny. Is it funny that Julianne Moore packs up and leaves Hugh Grant, slamming the door behind her while he's trying to talk to her, because he's been distant and uninvolved? Yet HE is the one expected to apologize, `grow up,' and do her unreasonable bidding by the final reel. Yuck.