Op de een of andere manier overstijgt Screaming Mimi een krakerig script dat geworteld is in een of andere krankzinnige psychiatrie, en het creëert een slaapwandelende, met doem beladen stemming die je verbijsterd doet toekijken. En dat is niet zo gemakkelijk te verklaren.<br />De regisseur, Gerd Oswald, was een van de mindere expats uit Duitsland, een werkloze arbeider die het jaar daarvoor de hoofdrol had gespeeld in Crime of Passion, een film noir met in de hoofdrollen Barbara Stanwyck, Sterling Hayden en Raymond Burr; het is moeilijk om de smeulende hartstocht in zo'n rol te doven, maar Oswald deed het vrij aardig.<br />In Screaming Mimi werd hij opgezadeld met het soort uitgerekte rol dat geen opschudding veroorzaakt bij het publiek. Anita Ekberg <0xE2><0x80><0x93> de Zweedse stoot met de roemruchte boezem <0xE2><0x80><0x93> blijkt merkwaardig ontroerend in de verdoofde rol die ze speelt. En society-stripteasedanseres Gypsy Rose Lee levert een welkome bijdrage als eigenaresse van een nachtclub die El Madhouse heet. Maar de mannelijke hoofdrolspelers komen uit de teerpoelen van La Brea, de anonimiteit van Hollywood. Philip Carey komt over als de arme Gary Merrill (dat wil zeggen, zonder een cent op zak), terwijl Harry Townes, een acteur die nog anoniemer is, het rooster aanvoert.<br />De plot? Ekberg, een exotische edanseres die suggestief kronkelt in een act met een sm-ondertoon, is op bezoek bij haar beeldhouwer-stiefbroer aan de Californische kust als ze bijna wordt neergestoken door een vluchteling uit een nabijgelegen gesticht, die door de broer prompt wordt doodgeschoten. Het gevolg is dat Ekberg in hetzelfde gesticht belandt waar haar verliefde psychiater (Townes) haar vrijlating regelt en, in een ontwikkeling die doet denken aan The Blue Angel of Sunset Boulevard, zijn post verlaat om haar carrière (als nn-Yolanda Lang) te leiden.<br />Dan wordt ze op een avond (weer) neergestoken, maar haar kwaadaardige grote hengst weert de aanvaller af. Carey, een columnist wiens merkwaardig brede werkterrein nachtclubs en misdaad in de nacht omvat, raakt geïntrigeerd en stuit op het feit dat zowel Ekberg als een eerder slachtoffer vreemde beeldjes bezaten die Screaming Mimis heetten...<br />Het is inderdaad een warboel, maar het weet toch enige belangstelling te wekken. Een groot deel van de eer moet, bij gebrek aan beter, worden toegekend aan de eersteklas filmer Burnett Guffey, verreweg de meest getalenteerde factor in de film. (Hij filmt een scène in het licht van een flikkerende neonreclame, afwisselend met twee opnamen en met gedurfde lange tussenpozen in het pikkedonker.) De film deelt een rusteloze, oneirische kwaliteit met bepaalde lowbudget-noirs van tien jaar geleden, die opnieuw meer aandacht opeisten dan ze verdienden.
Somehow surmounting a creaky script rooted in some crackpot psychiatry, Screaming Mimi creates a somnambulistic, doom-laden mood that keeps you watching, bemused. And that's not easily explained.<br /><br />The director, Gerd Oswald, was one of the lesser expatriates from Germany, a pedestrian workman who the year before helmed Crime of Passion, a jejune noir starring Barbara Stanwyck, Sterling Hayden and Raymond Burr; it's hard to extinguish the sizzle in that kind of cast, but Oswald did a pretty fair job of it.<br /><br />In Screaming Mimi, he was saddled with the sort of rounded-up cast that doesn't incite box office stampedes. Anita Ekberg, - the Swedish bombshell with the storied bosom - proves oddly affecting in the numbed-out role she's called on to play. And society stripper Gypsy Rose Lee supplies a welcome bit of sass as proprietress of a nightclub called El Madhouse. But the male leads emerged from the La Brea tar pits of Hollywood anonymity. Philip Carey passes as sort of a poor man's Gary Merrill (that is to say, absolutely penniless), while Harry Townes, an even more faceless actor, makes up the roster.<br /><br />The plot? Ekberg, an exotic `dancer' who writhes about suggestively in an act with bondage overtones, is visiting her sculptor-stepbrother on the California coast when she's almost knifed by an escapee from a nearby asylum, whom the brother promptly shoots dead. In consequence, Ekberg winds up in the selfsame asylum where her smitten shrink (Townes) arranges her release and, in a development reminiscent of The Blue Angel or Sunset Boulevard, leaves his post to manage her career (as `Yolanda Lang').<br /><br />Then one night she's stabbed (again), but her vicious great dane wards off the attacker. Carey, a columnist whose curiously broad beat includes night clubs and crime in the night, grows intrigued, and stumbles onto the fact that both Ekberg and an earlier victim possessed strange statuettes called Screaming Mimis....<br /><br />It's a jumble, all right, but it manages to hold some interest. A large part of the credit must, by default, fall to top-notch cinematographer Burnett Guffey, by far the most talented factor in the movie. (He films one scene in the light from a flashing neon sign, alternating between a two-shot and daringly long intervals of pitch blackness.) The movie shares a restive, oneiric quality with certain low-budget noirs from a decade earlier, that again compelled more attention than they deserved. Go figure.