In die tijd was W.C. Fields de enige die een typisch Amerikaans gezin als een stelletje ondankbare, ondankbare pummels afschilderde, maar zelfs Fields' ergste soort kon niet tippen aan een tiende van de zogenaamde Merry Frinks. Pa is een dronken journalist die geen baan kan houden, zijn moeder is een chagrijnige zeurkous die ontbijt op bed eist terwijl ze haar zoon stiekem drank probeert af te troggelen, zijn oudste zoon is een communist die voortdurend loopt te zeuren over het kwaad van het kapitalisme, de jongste zoon spijbelt van school om naar bokswedstrijden te gaan en zijn dochter heeft een verhouding met een getrouwde man. De enige fatsoenlijke persoon in het huis is de lankmoedige Mama Frink, die op hen wacht en de rampen opruimt die de Frinks in hun kielzog achterlaten. Haar taak wordt nog zwaarder als de windbuil van haar man uit Nieuw-Zeeland op de stoep staat. De bezetting bestaat uit een aantal van de beste karakterspelers van Warner Brothers uit het begin van de jaren dertig, maar het resultaat is eerder buitensporig dan grappig en na een tijdje wil je alleen nog maar dat iemand het gezin uitmoordt en klaar is Kees. Directeur Green levert een geweldige camerabeweging als Papa Frink thuiskomt en door zijn zeurende familieleden achterna wordt gezeten, terwijl hij twee keer door het hele huis loopt in een voortdurende achtervolgingsshot die moeilijk te realiseren moet zijn geweest. Bovendien moet Warners lab zich bijzonder verveeld hebben, aangezien deze film elke optische vertekening van de tijd gebruikt.
During this time only W.C. Fields was showing a typical American family as a bunch of good-for-nothing, ungrateful louts, but even Fields' worst can't match a tenth of the so-called Merry Frinks. Dad is a drunken newspaperman who can't hold a job, his mother is a crotchety whiner who demands breakfast in bed while trying to sneak booze away from her son, his oldest son is a Communist constantly spouting off about the evils of capitalism, the youngest son plays hooky from school to go to prizefights and his daughter is having an affair with a married man. The only decent person in the house is long-suffering Mama Frink who waits on them and cleans up the catastrophes the Frinks leave in their wake. Her job becomes even harder when her husband's windbag uncle shows up on the doorstep from New Zealand. The cast is populated with some of Warner Brothers' best character actors of the early 1930's but the result is more outrageous than funny and after a while you just want someone to kill the family and be done with it. Director Green does provide one great camera move as Papa Frink arrives home to be pursued by his nagging relatives while walking through the entire house twice in a continuous tracking shot that must have been difficult to stage. Plus Warner's lab must have been especially bored as this film uses every optical wipe of the time.