'Tranen van de Zwarte Tijger' is een stilistische hybride die de filmische uitspattingen van Douglas Sirk en Sergio Leone bij elkaar brengt, met hier en daar een vleugje Quentin Tarrentino. De verhaallijn en de dialogen zijn puur op honger gebaseerd, maar de voice-over kan op een spookachtig mooie manier zijn ingesproken. Het gaat over een arme jongen die verliefd wordt op de dochter van de gouverneur. Ze raken in hun jeugd van elkaar gescheiden en worden weer herenigd als ze volwassen zijn. Intussen heeft het meisje zich verloofd met een politieman, en de jongen heeft zich aangesloten bij een bende bandieten en staat nu bekend als de Zwarte Tijger. Zijn relatie met een van de bandieten doet denken aan de Monty Clift-Arthur Kennedy-relatie in 'Red River'. Het is allemaal erg clichématig en toch opvallend origineel (ik had half en half een achtervolgingsscène verwacht). De muziek is folkachtig, de kleuren zijn pastel en het geweld is overdreven. Maar op de een of andere manier maakt het indruk; dit is een film die me zal blijven achtervolgen.
"Tears of the Black Tiger" is a stylistic hybrid that brings together the cinematic excesses of Douglas Sirk and Sergio Leone, with a smattering of Quentin Tarrentino. The storyline and dialogue are strictly from hunger, but the voice-over narration can be hauntingly beautiful. It involves a poor boy who falls in love with the governor's daughter. They are separated in childhood and then reunited as adults. In the meantime, the girl has become engaged to a policeman, and the boy has linked up with a band of outlaws and is now known as the Black Tiger. His male-bonding with one of the outlaws is reminiscent of the Monty Clift/Arthur Kennedy relationship in "Red River." It's all very clichéd and yet strikingly original (I half expected a Brokeback angle). The music is folkish, the colors pastel, and the violence over the top. But somehow it makes an impression; this is a film that will continue to haunt me.