Ik heb deze film op de slotavond van Sundance gezien, voornamelijk omdat alle andere films die ik wilde zien uitverkocht waren. Ik ben blij dat ik ben gegaan. Nick Stahl en Vera Farmiga dansen vakkundig rond en door het uitgangspunt van de film, dat op aangename wijze is afgeleid uit een scenario dat schrijver-regisseur Carlos Brooks in ruim zeven jaar heeft vervolmaakt.<br />Stahl speelt een radioverslaggever die sinds een ongeluk in zijn jeugd aan een rolstoel is gekluisterd. Terwijl hij de draad van een bizar verhaal volgt, ontmoet hij Fiona (Farmiga), een mysterieuze vrouw die hem meevoert naar een teruggetrokken subcultuur. In het begin wil hij het verhaal met de microfoon in de hand vertellen. Maar een tripje naar een tweedehandswinkel voor een paar schoenen overtuigt hem ervan dat het verhaal er is.' Het is niet wat hij dacht dat het was.<br />De catalogus van Sundance omschreef het als een 'psychologische thriller', maar naar mijn mening slaat dat de plank mis. Ja, we worden in de loop van de tijd geconfronteerd met een aantal merkwaardig grillige personages. Maar Brooks' verhalen zijn een detectiveverhaal, en ik denk dat het daarom het beste benaderd kan worden. Het is een oefening in ingehouden verwikkelingen die de kijker tot aan de laatste scènes in het ongewisse houdt.<br />Zoals de meeste onafhankelijke films maakt deze goed gebruik van kleine locaties en intieme momenten. Zelfs het Manhattan van de buitenkant heeft een voorkeur voor besloten trottoirs en smalle gangen. De cinematografie, gedaan op high-definition video, is scherp uitgevoerd en rijkelijk doorspekt met subtiele maar effectieve details. Het appartement van Stahl en Farmiga heeft zowaar zijn eigen scherm.) De camera brengt veel tijd door op het oogniveau van een rolstoelgebruiker, waardoor het gezichtspunt wordt benadrukt en de kleine ruimtes waarin veel van de scènes zich afspelen groter worden.<br />Stahl en Farmiga filmen een groot deel van de film in hun eentje. Brooks geeft toe dat hun verhaal de film heeft overgenomen terwijl hij hem opnam en regisseerde. Als gevolg daarvan trekt het ensemble zich terug in de achtergrond, een positie van waaruit de optredens van James Frain (als Stahls mentor) en Michal Leamer (Fiona's moeder) korte, maar gedenkwaardige scènes kunnen laten zien.<br />Vera Farmiga creëert een complex personage dat je niet kunt negeren. Het heeft te maken met liefde, haat en angst, allemaal tegelijk. Nick Stahls vertolking blijft gelijkmatig en onderkoeld tot zijn vernislaagje afbrokkelt en de cirkel van het detectiveverhaal rond is.<br />Het enige negatieve aspect aan de film is de openhartige behandeling van de subcultuur die de hoofdpersonen omlijst, niet omdat de behandeling oneerlijk is of slecht uitgevoerd, maar omdat de gemiddelde kijker er waarschijnlijk door wordt verrast.
I saw this film on the closing night of Sundance, mostly because all the other films I wanted to see were sold out. I'm glad I went. Nick Stahl and Vera Farmiga dance adeptly around and through the film's premise, which is coaxed pleasantly out of a screenplay that writer-director Carlos Brooks has polished over seven years.<br /><br />Stahl plays a public radio reporter confined to a wheelchair since a childhood accident. While following a lead in a bizarre story, he meets Fiona (Farmiga), a mysterious woman who leads him into a reclusive subculture. At first, microphone in hand, he wants the story. But then a trip to a second-hand store for some shoes convinces him the story isn't what he thought it was.<br /><br />The Sundance catalogue billed it as a "psychological thriller," but in my opinion that misses the mark. Yes, we're introduced to some oddly quirky characters along the way. But Brooks bills is as a detective story, and that's how I think it's best approached. It's an exercise in restrained exposition that keeps the viewer guessing right up until the film's final scenes.<br /><br />As with most independent films, this one makes good use of small-scale locations and intimate moments. Even the Manhattan exteriors favor enclosed sidewalks and narrow passages. The cinematography, done on high-definition video, is crisply executed and richly textured with subtle but effective details. (The lustrous wallpaper in Fiona's apartment actually has its own screen credit.) The camera spends a great deal of time at the eye level of a wheelchair occupant, emphasizing the point of view and expanding the small spaces in which many of the film's scenes take place.<br /><br />Stahl and Farmiga drive a substantial portion of the film by themselves. Brooks admits that the their story took over the film as he shot and edited it. As a result the supporting ensemble retreats to the distance, a position from which performances from James Frain (as Stahl's mentor) and Michal Leamer (Fiona's mother) can give brief but memorable performances.<br /><br />Vera Farmiga creates a complex character whom you can't help loving, hating, and fearing all at the same time. Nick Stahl's performance stays even and understated until his veneer breaks apart and the detective story comes full circle.<br /><br />The only negative aspect to the film is the frank treatment of the subculture that frames the principal characters, not because the treatment is unfair or poorly executed, but because it's likely to take the average viewer by surprise. Look for wide release in May 2008.