Wat de verdiensten van de bestseller ook mogen zijn, deze filmische aanpassing is in bijna elke omstandigheid een ramp en maakt van een potentieel verontrustend verhaal in plaats daarvan een lachertje! Strasberg speelt een vrouw die lijdt aan de meest irritante perzikkleurige blouse van de bioscoop... Eh, maak er maar een enorme knoop van in haar nek, die met de dag groter wordt en alle artsen die hem onderzoeken in verwarring brengt. In haar wanhoop wendt ze zich tot haar ex-minnaar Curtis, een vals medium dat oude dametjes tarotkaarten voorleest met een nepsnor, een velours gewaad met de tekens van de Zodiac erop gedrukt en waarschijnlijk de strakste spijkerbroek uit de geschiedenis van de film. Het stel blaast hun romance nieuw leven in en zij wordt opgenomen in het ziekenhuis, terwijl Curtis koortsachtig naar antwoorden zoekt. Hij wendt zich tot een oude vriend, een mysticus die door Stevens wordt gespeeld (in licht-Egyptische make-up en met een krullerige, kastanjebruine angstpruik) en haar man (gespeeld door een voormalige kinderster, nu rond en bebaard) Corcoran. Ze houden een seance in het huis van Strasberg, waar haar tante (Sothern) even verschijnt met de 'Happy Birthday Mister President'-pruik van Marilyn Monroe, en met genoeg foundation om alle clowns in het Ringling Brothers Circus te bedekken. Als dat in hun gezicht ontploft (letterlijk!), proberen ze het bij Meredith, een verweerd en pietluttig oud antropoloog die, om redenen die het best met rust gelaten kunnen worden, tussen de artefacten op zijn zolder een blonde krullerige pruik heeft! Meredith verwijst Curtis naar een hedendaagse medicijnman (Ansara) die niet graag een bleekscheetvrouw helpt, maar dat toch doet als hij de ernst van het voorval inziet. Het schijnt dat een oeroude boze geest uit het Indiaanse rijk zich in Strasbergs nek heeft begraven en op het punt staat herboren te worden!!!! Helaas voor iedereen heeft ze zoveel r<0xC3><0xB6>ntgenfoto's laten maken om erachter te komen wat er mis is, dat hij als hij naar buiten komt een dwerg is geworden en misvormd, hoewel hij nog steeds behoorlijk sterk is (zoals te zien was toen hij de huid van een levende man afstroopte en de hele verdieping van een ziekenhuis bevroor, met één ongelukkige verpleegster erbij! Ansara probeert hem op afstand te houden met wat gekleurd zand en een paar stokjes die tegen elkaar worden getikt, maar uiteindelijk is het aan Curtis en Strasberg zelf om hem tegen te houden. Deze afgrijselijke, maar dwangmatig bekeken film kent een overvloed aan klassieke slechte filmmomenten. Een paar hoogtepunten zijn: Curtis die rondwervelt op ingeblikte discomuziek terwijl hij een biertje in een wijnglas schenkt, Stevens die haar gezicht in de plooi probeert te houden in het licht van haar bespottelijke rol (ze verlaat de film uiteindelijk helemaal zonder uitleg), Sotherns huis dat in puin ligt, maar haar valse wimpers bewegen geen greintje (ze komt nauwelijks tot leven in deze film, je zou op 'pauze' moeten drukken). De meeste gekken zijn echter de korte bijdrage van Tuttle. Net als Nolan, die tijdens de openingstitels ook een beetje meedoet, speelt ze een van Curtis' gemakkelijke klanten. Ze lijkt wel wat op Clara Peller uit _Where's the beef?_ en op Wendy uit _The Wizard of Oz_. In de reclamespots wordt ze ingehaald door een onzichtbare kracht en begint ze een oude indiaanse mantra te spuien. Dan komt ze als door een wonder omhoog en zweeft ze door de gang, waar ze ten slotte met geweld van een trap wordt gesmeten (of liever gezegd, haar overduidelijke MALE stunt doet ze dubbel!). Het is allemaal te erg voor woorden, en Curtis' onwelkome zelfvoldaanheid en sarcasme in zijn rol worden er niet beter op. Als hij nauwelijks de moeite neemt om zijn gezicht in de plooi te houden, hoe kan een publiek dan investeren in het toch al zo moeilijk te verteren verhaal? Strasberg, de dochter van de legendarische method-acteur Lee Strasberg, slaagt erin het vereiste niveau van pijn en kwelling voor haar rol te bereiken en Meredith heeft plezier met zijn camee, maar bijna alle anderen lijken zich te generen om erbij te zijn (en de meesten zouden dat ook moeten doen!) Dit wil niet zeggen dat de film op veel punten niet grappig is, wat vandaag het voornaamste verkoopargument is.
Whatever the merits of the best-selling novel may be, this cinematic adaptation is a disaster at nearly every turn, often making a potentially disturbing story a laugh riot, instead! Strasberg plays a woman afflicted by the cinema's most annoying peach blouse....er, make that a huge knot on the back of her neck, which is getting bigger and bigger with each passing day and confounding all the doctors examining it. In desperation, she turns to her ex-lover Curtis, a false medium who reads tarot cards to little old ladies while wearing a fake mustache, a velour robe that has the signs of the Zodiac printed on it and quite possibly the tightest jeans in the history of the movies. The couple rekindles their romance and she is admitted to the hospital while Curtis scrambles for answers. He turns to an old pal, a mystic played by Stevens (in Light Egyptian makeup and a curly, chestnut brown fright wig) and her husband (played by former child star, now rotund and bearded, Corcoran.) They hold a séance at Strasberg's home where her aunt (Sothern) makes a brief appearance in Marilyn Monroe's "Happy Birthday Mister President" wig and enough foundation to cover all the clowns in the Ringling Brothers Circus. When that blows up in their faces (literally!), they try Meredith, a craggy and fussy old anthropologist who, for reasons best left alone, has a curly, blonde wig among the artifacts in his attic! (What is it with this film and bad wigs?!) Meredith refers Curtis to a present day Medicine Man (Ansara) who is reluctant to help out a paleface woman, but does anyway when he realizes the severity of the incident. It seems that an ancient evil spirit from the Native American realm has burrowed itself in Strasberg's neck and is about to be reborn!!!! Unfortunately for everyone, she's had so many X-rays to find out what's wrong that when he comes out, he's dwarfed and deformed, though still quite powerful (as demonstrated by his stripping the skin off a live human male and freezing the entire floor of a hospital, one hapless nurse right along with it!) Ansara tries to hold him at bay with some colored sand and a couple of sticks being tapped together, but ultimately, it falls to Curtis and Strasberg herself to make inroads at stopping him. This horrendous, yet compulsively watchable, film has a plethora of classic bad movie moments. A few highlights include: Curtis gyrating around to canned disco music as he pours himself a beer into a wine goblet, Stevens attempting to keep a straight face in the light of her ludicrous role (she eventually exits the film altogether without explanation), Sothern's home being trashed, yet her false eyelashes never move a tad (she barely registers in this film at all, a person would have to hit "pause" to get a decent look at her!), surgeon Cedar being forced to cut himself with his own scalpel by the unborn ancient hobgoblin, a nod to the 70's disaster cycle in which a hospital office shakes and rattles as if it were unused footage from "Earthquake" and the heinous space effects when Strasberg's room becomes an inter-dimensional playground (complete with her doffing her hospital gown and taking on the creature TOPLESS!) Most nutso of all, though, is the brief contribution from Tuttle. Like Nolan, who has a bit during the opening credits, she plays one of Curtis's easily-taken-in customers. Looking not unlike Clara Peller from the "Where's the beef?" Wendy's commercials, she is overtaken by an unseen force and begins spouting an old Indian mantra. Then she rises up magically and levitates down the hall, finally getting hurled violently down a flight of steps (or rather, her blatantly obvious MALE stunt double does!) The whole thing is just too bad for words, not aided by Curtis's unwelcome self-satisfied smugness and sarcasm in his role. When he barely bothers to keep a straight face, how can an audience invest in the already hard-to-take story? Strasberg, daughter of the legendary Method actor Lee Strasberg, does manage to register the necessary level of agony and torment for her role and Meredith has fun with his cameo, but most everyone else seems embarrassed to be there (and most of them should be!) This is not to say that the film isn't fall-down funny during many points, which is its primary selling point today.