Toen ik naar de première ging van _Carandiru_, de laatste film van Hector Babenco (zie 'Pixote'), had ik hoge verwachtingen. Ik heb het boek van Drausio Varella _Estadeo Carandiru'_ ( _Carandiru Station_ ) gelezen en ik kende natuurlijk de ophef die veroorzaakt werd door de werkelijke gebeurtenis zoals die in boek en film wordt beschreven. _Carandiru_ is de grootste gevangenis van Zuid-Amerika, een complex met meer dan 7000 gedetineerden. Vrijdag 2 oktober 1992 was een hondendag in de cellen. In een faciliteit die bekendstaat als _Pavilhdeo 9_ vond een doodslag plaats waarbij 111 gedetineerden het leven verloren. Deze film lijkt heel erg op een documentaire en laat zien wat we wanhopig proberen te verbergen, het probleem van marteling en geweld dat ons strafsysteem bezoedelt.
When I went to the première of Carandiru, last movie of Hector Babenco (see "Pixote"), I have got great expectations. I have read the Drausio Varella's book "Estação Carandiru" (Carandiru Station) and, of course, I knew the ado caused by the real event portrayed in book and movie. Carandiru is the biggest penitentiary in South America, a complex with more than 7,000 inmates. Friday, October 2nd, 1992 was a dog day in the cells. In a facility known as "Pavilhão 9" took place a manslaughter where 111 cons lost their lives. Very close to a documentary, this movie shows what we desperately try to hide, the problem of torture and violence which stains our penal system.