Het grootste probleem van de Dead Poets Society is de clichés die ze hebben verzonnen voor het schooltoneelstuk. Het afgestompte publiek van tegenwoordig lacht om voorbeelden als de verlegen jongen die het zelfvertrouwen vindt om zich uit te drukken door de hulp van een opstandige leraar, of de zuiverheid van een jeugdige romance, maar de eeuwige eer komt de film toe: dit was nieuw terrein na een decennium van tienersekskomedies. De tieners van de Dead Poets Society zijn niet alleen geile hormonen die om het kwartier in g<0xC3><0xAA>nante sociale ongelukken verzeild raken, ze zijn iets realistischer... in elk geval voor het grootste deel van de film. Als de film zich in het laatste kwartier op duister terrein waagt, hapert hij en wordt hij een onhandige poging om emoties te manipuleren die indruist tegen het veelbelovende verhaal dat in het begin werd verteld.<br />Een klas van tienerjongens op een prestigieuze school waar de bovenlip stijf is, de hemden volgepropt en de emoties onderdrukt, vindt hun nieuwe leraar Engels, John Keating (Robin Williams) die een kleine omweg maakt uit het bestaande lesprogramma. Hij moedigt hen aan om buiten de geijkte kaders te denken in plaats van zich te laten beperken door door de school goedgekeurde richtlijnen, en hij geeft hun niet alleen een volledige waardering en liefde voor poëzie, maar ook een frisse geest die zich concentreert op het grijpen van de dag en impulsief handelen. Algauw verkennen de jongens verschillende wegen in het leven (de een wordt acteur, een ander probeert een meisje uit de buurt te versieren enzovoort) terwijl hun ouders afkeurend toekijken en de onopvallende, ouderwetse leraren met grijs haar en grijze pakken proberen tussenbeide te komen.<br />Wat het meest opvalt aan deze hele onderneming is dat er, ondanks de reputatie ervan, nergens een lach te vinden is. Dit is geen Robin Williams-komedie, het is gewoon een drama en de komiek past perfect in de rol. Hij is overtuigend charismatisch en net sentimenteel genoeg om te voorkomen dat je in je eigen braaksel stikt, dit is Robin Williams de acteur, niet Robin Williams de clown. Het is ook meer een ondersteunend personage, omdat de meeste aandacht uitgaat naar de jongens (onder wie Robert Sean Leonard en Ethan Hawke in hun jongere jaren) en ze spelen hun personages allemaal goed. Hawke is waarschijnlijk de beste, omdat zijn huilerige instorting in een met sneeuw bedekt veld verrassend effectief was, maar ze redden het allemaal tegen de meer ervaren acteurs.<br />Schande dan van het slot van het verhaal. Met een plotselinge wending verandert de film van een verslag van het individu tegen de machine maar al te snel in een tienerzelfmoordverhaal. Het zou geen probleem zijn geweest als er meer tijd voor nodig was geweest, maar de betrokken persoon lijkt te besluiten zich van kant te maken met evenveel gemak als de rest van ons kiest wat we voor de lunch willen eten. En hoewel ik geen expert ben op het gebied van tienerdepressie, zou ik graag denken dat er meer voor nodig is voor een jonge knaap om zijn eigen hoofd eraf te schieten dan dat hij eenvoudigweg tegen het eerste obstakel van het leven aanloopt.<br />De Dode Dichtersvereniging is dus uiteindelijk een belofte die niet volledig is ingelost, omdat het subtiele, intelligente verhaal uit het water wordt geblazen door het verkeerd aanpakken van de slotscènes. Als je ook maar een beetje op mij lijkt, zul je het grootste deel van de film bezig zijn te raden welk kind zijn klompen uittrekt. Het is een aangenaam en meeslepend drama, maar als tranentrekker komt het niet tot zijn recht. Williams is echter zoals altijd uitstekend, en in vijfenzeventig procent van de gevallen is Dead Poets Society een geweldige film.
Best known for it's (in)famous 'oh Captain my Captain' sequence, Dead Poets Society's biggest problem is the clichés it invented for the high school movie drama. Today's jaded audiences might smirk at such examples as the shy boy finding the confidence to express himself through the help of a rebellious teacher, or the purity of youthful romance, but to the film's eternal credit, this was fresh ground after a decade of teen sex comedies. Dead Poets Society's teenagers aren't simply lust crazed hormone bags that wander into embarrassing social accidents every fifteen minutes, they're a tad more realistic...for most of the film at least. When the movie ventures into darker territory in the closing quarter it falters, becoming an awkward attempt at manipulating emotions that jars against the promising story told in the beginning.<br /><br />Set in a prestigious school where the upper lips are stiff, the shirts stuffed and the emotions repressed, a class of teenage boys find their new English teacher John Keating (Robin Williams) taking a slight detour from the established curriculum. Encouraging them to think outside the box rather than be restricted by school-approved guidelines, he not only provides them with a full appreciation and love of poetry, but also a fresh mindset that focuses on seizing the day and acting on impulse. Soon, the boys are exploring various avenues of life (one becomes an actor, another pursues a local girl etc...) while their parents look on disapprovingly and the identikit old-fashioned teachers with grey hair and suits start trying to interfere.<br /><br />What is most striking about this whole enterprise is that despite its reputation, there isn't a laugh to be had anywhere. This is not a Robin Williams comedy-drama, it's just a drama and the comedian suits the role perfectly. He is convincingly charismatic and just sentimental enough to stop you from choking on your own vomit, this is Robin Williams the actor, not Robin Williams the clown. However, he's also more of a supporting character, as the chief focus is on the boys (including Robert Sean Leonard and Ethan Hawke in their younger days) and they all play their characters well. Hawke is probably the best, his tearful breakdown in a snow covered field being surprisingly effective, but they all hold their own against the more experienced actors.<br /><br />Shame then about the closing part of the story. With a sudden about turn, the film changes from an account of the individual versus the machine into a teenage suicide yarn all too quickly. This wouldn't be a problem if more time had been taken, but the character involved seems to decide to kill himself with as much ease as the rest of us pick what to have for lunch at work. And while I'm not an expert on teenage depression, I'd like to think it takes more for a young lad to blow his own head off than simply running into life's first obstacle.<br /><br />Dead Poets Society therefore is ultimately a promise that wasn't completely fulfilled as the subtle, intelligent storytelling is blown out of the water by the mishandling of the closing scenes. Consequently, if you're anything like me, you'll spend most of the film trying to guess which kid pops his clogs. It's an enjoyable and involving drama, but as a tear-jerker it fails to move. Williams is excellent as always though and for seventy five percent of the time, Dead Poets Society is a great film.