De titel van de film zou die van een super-cheesy nummer kunnen zijn, met dat zeer pakkende refrein van de band Europe uit de jaren tachtig. Vergeet het maar, want dit kwam op de eerste plaats, en het voldoet ook niet aan het idee van 'cheesy' in wat een onzinnige premisse had kunnen zijn. Met plezier niet, maar wel voor een fantasy/sciencefictionfilm die indrukwekkend ambitieus is, en groots van omvang. Over een uitvlucht voor een einde gesproken! Of toch niet? De nieuwigheid van het concept bloeit met intelligentie en visie, maar het voelde als iets wat je zou aantreffen in een aflevering van 'The Twilight Zone'. Misschien zou het zo beter hebben gepast. Het verhaal begint met een uitzonderlijke storm die een modern Amerikaans nucleair vliegdekschip terugbrengt naar 1941, vlak voordat de Japanse vloot Pearl Harbour bombardeert. Nu is de vraag of ze erbij betrokken moeten raken en of ze de geschiedenis moeten durven veranderen. Moeilijk te zeggen. Jammer dat de film niet met veel aplomb die uitdaging aangaat en een beetje een gemakkelijke uitweg kiest.<br />Op ethisch gebied wordt de vraag gesteld of we echt het recht hebben om te veranderen wat er al is gebeurd. De paradox roept vele interessante mogelijkheden op en veroorzaakt een onvoorstelbare spanning. Het is een angstig wachten op de beslissing, en daar gaat het allemaal om. Als je eenmaal een besluit hebt genomen, verandert het plotseling en blijf je hangen in wat had kunnen zijn. De laatste opmerking voor mij maakte dat ik het allemaal vergat. Het materiaal was misschien niet helemaal bevredigend, maar technisch gezien leverde het vooral oogverblindende resultaten op. Wat spectaculair was, was het werk dat ze voor elkaar kregen tijdens het filmen van de echte Amerikaanse Nimitz. Het voelt en ziet er authentiek uit, want dat is het ook. Ze filmden op zee op de boot, met bepaalde tussenpozen. De achtergrondbeelden leken soms interessanter dan het verhaal zelf. Het zien van de bemanning die hun manoeuvres uitvoerde, werd magnetisch weergegeven. Ook de vliegtuigenscènes waren opmerkelijk en met opwindend hoge snelheden opgenomen. De special effects zijn gedateerd, maar zijn toch sfeervol en kleurrijk.<br />De figuranten Kirk Douglas (in een duurzame, stevige draai) en Martin Sheen en in mindere mate Charles Dunning geven de film een stoere klasse. Ook Katherine Ross, James Farentino en Ron O'Neal speelden mee in de diepgaande cast. John Scotts zware muziekcassette was een schot in de roos, maar de uitgebreide cinematografie van Victor J. Kemper was professioneel uitgevoerd. De regie van Don Taylor voelt automatisch, maar luchtig aan.<br />Het avontuur van deze jongen is een plezierige, aandacht trekkende'stel dat'-situatie.
The title of the movie might be that of a super-cheesy song, with that highly catchy chorus by the band Europe in the 80s. Forget it because this came first, nor does it submit to cheese/silliness in what could've been a nonsensical premise. Gladly it doesn't, however for a fantasy / Sci-fi film that's impressively ambitious, and grand in scope. Talk about a cop-out for an ending! Or was it? The novelty of the concept flourishes with intelligence and vision, but it felt like something you would find in an episode of "The Twilight Zone". Maybe it would've been better suited so. The story begins with a freak storm transporting a modern American nuclear-powered aircraft carrier back to 1941, just before the Japanese fleet bombed Pearl Harbour. Now the question is should they get involved, and fear changing the face of history. Tough call. Too bad the film doesn't really take up that challenging stance with much aplomb, and somewhat takes an easy way out. <br /><br />On an ethical note, the question raised is do we really have the right to change what has already happened. The paradox brings up many interesting possibilities, and drums up unimaginable suspense. It's an anxious waiting game for the decision, and that's what its all about. After deciding, it suddenly changes and leaves you hanging there with what could've been. The final note to me, made it all the forgettable. The material might not have been wholly satisfying, but technically it mainly came off with dazzling results. What was spectacularly done was the work they managed to get while filming on the actual U.S.S Nimitz. It feels, and looks authentic because it is. They filmed at sea on the boat, at certain intervals. The background features at times seemed to be more interesting, than the actual story. Watching the crew going through their manoeuvres was magnetically displayed. Also the aircraft scenes were remarkably done, and excitingly high powered. The special effects are dated, but managed to be atmospherically eerie and moodily colourful. <br /><br />Figure heads Kirk Douglas (in a durably solid turn), Martin Sheen and at a lesser extent Charles Dunning give the film some stalwart class. Also showing up in the profound cast were Katherine Ross, James Farentino and Ron O'Neal. John Scott's heavy handed music score, was hit-and-miss, but Victor J. Kemper's expansive cinematography was professionally executed. Don Taylor's direction feels automatic, but breezy. <br /><br />This boy's own adventure is an enjoyably, attention-grabbing "what if" predicament.