De film begint met een van de werkelijk uitzonderlijke decorstukken. Net als bij een stervende ster worden alle personages naar binnen getrokken, om vervolgens de orde van hun leven te verstoren. Met succes slagen Michell en de capabele Daniel Craig erin ons in het ongewisse te laten over de vraag of Joe misschien ook aan het aftakelen is. Rhys Ifans is een beetje overdonderend als de totaal ontredderde Jed. Waren ze maar allebei zo evenwichtig als de voortreffelijke Samantha Morton (Joe's vriendin Claire).<br />De wat onsamenhangende casting gaat door tot aan de piepkleine scènes: Ben Wishaws student is volkomen overbodig voor de film, maar als hij op het scherm verschijnt, is hij een lust voor het oog. Omgekeerd is het gebruik van Alexandra Aitken (die in haar ene scène niet meer dan een stuk of zes woorden zegt) een afschuwelijk afstotelijke, nepotistische smet op de film.<br /><br />Ondanks al die onwennige samenkomsten (vaak slaagt het script erin noch de chat, noch het drama vast te leggen) is de film prachtig gefilmd en heeft hij een dramatische evenwichtigheid. Bovenal heb ik echt genoten van de score van Jeremy Sams, waarbij ik een Frans geaffecteerd gevoelsleven leende van Debussy, Messaien en zelfs Bartók. Godzijdank is dit meditatieve aspect een succes, want anders zou de film uit elkaar vallen.
The film opens with one of the truly extraordinary set pieces. Rather like a dying star it draws all the characters in only to explode the order of their lives. Director Michell and the adequate Daniel Craig successfully manage to keep us guessing that Joe may also be losing it. Rhys Ifans is a bit overwhelming as the truly unhinged Jed. If only they were both as a balanced as the excellent Samantha Morton (Joe's girlfriend Claire).<br /><br />The slightly lumpy casting continues right down to the teeny parts: Ben Wishaw's student is entirely superfluous to the film but utterly watchable whenever he's on the screen. Conversely the use of Alexandra Aitken (who says no more than half a dozen words in her one scene) is a horribly offputting, nepotistic stain on the film.<br /><br />For all this shifty assembly (often, the script manages neither to bind the chat nor the drama) it is beautifully filmed and has dramatic poise. Above all I really enjoyed Jeremy Sams' score, borrowing a French-inflected soulfulness from Debussy, Messaien and even Bartok. Thank goodness for the success of this meditative facet as the film could fall apart without it. 4/10