Om te beginnen is Izo een goed gefilmde film die af en toe een beetje te veel peyote lijkt te bevatten. De film begint met het moment waarop de titelfiguur wordt gekruisigd en geëxecuteerd. Dit is in feite het einde van de film Hitokiri, die de overleden, grote schrijver Yukio Mishima in de ogen keek.<br />Izo vecht zich door ruimte en tijd heen om een wrok te vervullen die hij koestert tegen aristocratische leiders en de manier waarop zij de wereld behandelen. Zelfs religie valt voor hem in de categorie aristocratie, omdat hij het bestaan van hogere wezens verantwoordelijk houdt voor de oppervlakkigheid, de zwakheid en de waandenkbeelden van sommige werelden. Er zijn willekeurige beelden van films uit de Tweede Wereldoorlog, en andere tijden die worden beschouwd als enorme onrechtvaardigheden. Dit kan gemakkelijk op zo'n manier worden geïnterpreteerd dat Izo de belichaming lijkt van haat, en woede, en dat deze gebeurtenissen dus onveranderlijk met hem in verband staan. Deze visioenen zijn de herhaalde resultaten van de onrechtvaardige wereld en het leiderschap waar hij zo'n hekel aan heeft. Al deze menselijke misvattingen vormen een verdere rechtvaardiging voor zijn ultragewelddadige acties.<br />Een andere bijna willekeurige gebeurtenis is de muziek van Kazuki Tomakawa. Ik bedoel niet dat een van zijn songs tijdens de actie wordt ingezet, maar hij stormt zingend en met een bijna ongeëvenaarde intensiteit op zijn gitaar tokkelend de filmzaal binnen. Het ziet ernaar uit dat hij zijn gitaar gaat breken, in tranen zal uitbarsten, een beroerte zal krijgen of wat je maar wilt. Als het geluid je niet bevalt, dan is dat één ding, maar niemand zal de man er ooit van beschuldigen dat hij geen gevoel in zijn muziek stopt. Zijn aanwezigheid wordt in de film genegeerd tot aan het eind, wanneer hij Izo opdracht geeft 'hen te straffen', waarbij hij wijst op de ultieme hiërarchie waar Izo naar op zoek is. Zonder dat hij er al te diep op ingaat, maakt de muzikant deel uit van Izo, net als de willekeurige vrouw die hij tegenkomt. Terwijl zij Izo's gemiste plicht is en hij spijt, is hij Izo's passie. De filosofie die in de laatste dialoog wordt uiteengezet, bevestigt dit nog eens extra. Het heeft te maken met het feit dat schilders en kunstenaars gekken zijn en hun publiek bedriegt. De koorts en het rauwe gevoel in Izo eisen vergelding.<br />Misschien dat de interessantste ideeën die gedurende de hele film naar voren kwamen zich in het schoolgebouw afspeelden. Het eerste wat de kijker opvalt, is dat Izo de kinderen niet vermoordt. Dat lijkt in het begin vreemd omdat hij bijna iedereen vermoordt met wie hij in contact komt. Dit waren duidelijk geen normale kinderen, want ze spraken een collectieve filosofie die voornamelijk te maken had met het afzwakken van de beperkende ideeën en grenzen die de mens aan de wereld heeft opgelegd. Het was een interessante scène die een paar herhalingen verdient.<br />Ik heb maar twee klachten over deze film. Het ene is dat de film een beetje lang is in een aantal scènes die korter hadden kunnen zijn om ze korter en korter te maken. Zelfs dat kan worden tegengesproken omdat die scènes enige artistieke waarde hebben. Eén scène had echter geen artistieke waarde, of welke andere waarde dan ook. Ik heb het natuurlijk over de scène met Bob Sapp. Zonder al te kritisch te zijn, is die vent een waardeloze zak van een smet die zo goed kan acteren als een pot mayonaise. En dat niet alleen, maar zijn scène bevatte ook een vreselijk smakeloos stukje computeranimatie. Als je het niet hebt gezien, spoel dan dat gedeelte maar door.<br />Verder is dit een heel aardige film, en het is het bekijken waard.
First off, Izo is a well shot film that seems a bit heavy on the peyote at times. The movie begins as the title character is crucified and executed. This is actually the end to the movie Hitokiri, which stared the late, great author Yukio Mishima.<br /><br />A healthy dose of intensity is in every scene as Izo fights his way through space and time to fulfill a grudge he has against aristocratic leadership and its treatment of the world. Even religion falls into the category of aristocracy for him as he blames the lie of the existence of higher beings for some of the worlds shallowness, weakness, and delusional concepts.<br /><br />There are random flashes of stock footage of World War II, and other times which are viewed as vast injustices. This is easily misinterpreted in such a way that Izo seems to be the embodiment of hate, and rage and therefore these events would invariably have a connection to him. These visions are the reiterated results from the unjust world and leadership he hates so much. All of these human fallacies provide further justification for his ultra violent actions.<br /><br />Another nearly random occurrence is the music of Kazuki Tomakawa. I don't mean that one of his songs keys in during the action, but rather he bursts onto the movie set singing and strumming his guitar with nearly unparalleled intensity. It looks as though he's going to break his guitar, burst into tears, have a stroke, or all of the above at any second. If you don't like the sound that's one thing, but no one will ever accuse the guy of not putting feeling into his music. His presence is ignored in the movie until the end when he gives Izo an order to "punish them" as he points to the ultimate hierarchy which Izo has been hunting. Without looking too deep into this, the musician is a part of Izo much as the random woman he encounters is. While she is Izo's missing duty and regret, he is Izo's passion. The philosophy stated in the final dialog further confirms this. It has to do with painters and artists being madmen, and doctors their audience. The fever and raw feeling within Izo is demanding retribution.<br /><br />Perhaps the most interesting ideas forwarded during the entire film occurred within the schoolhouse scene. The first thing that catches the viewer's attention is that Izo doesn't kill the children. This seems strange at first because he kills nearly everyone he comes in contact with. These obviously weren't normal children as they spoke a collective philosophy which mostly had to do with downplaying the limiting ideas and boundaries which human beings have placed on the world. It was an interesting scene which deserves a few repeat viewings.<br /><br />I only have two complaints about this movie. One is that it is slightly lengthy in several scenes which could have been cut for immediacy and pacing. Even that can be argued against as those scenes have some artistic value. One scene, however, had no artistic value, or any other value for that matter. I refer, of course, to the Bob Sapp scene. Without being too judgmental, that guy is a worthless sack of s#!+ who has the acting skill of a jar of mayonnaise. Not only that, but his scene included an terribly cheesy bit of computer animation. If you haven't seen it, just fast forward that section.<br /><br />This is a pretty stellar film otherwise, and it's worth several viewings.