'Sorry Wrong Number' is een oefening in het verpesten van alles wat werkte in een strak geschreven radioprogramma van 22 minuten, dat vervolgens wordt omgetoverd tot een afgrijselijk opgedirkte film van 90 minuten. Het programma was zo kort dat het de behoefte aan een ster tartte, maar de film wordt gezien als een kans om Barbara Stanwyck aan je te slijten. Het idee voor het programma bestond gewoon niet uit 90 minuten.<br />Het programma bouwde spanning op door de luisteraars samen met de invalide hoofdpersoon op te sluiten in haar slaapkamer, die al snel een kooi werd. Ongelukkigerwijs is het op alle mogelijke manieren uitgebreid, tot de zuivere machinerie van het stuk onherkenbaar is verweven met intriges, intriges, intriges, zo ver het oog reikt; en secundaire, van geen enkel belang zijnde figuren, die de zaak uit hun hoofd zitten te praten. We snijden tientallen keren van de kamer af voor even zinloze ontwikkelingen. Er is een floorshow in een nachtclub. Er is een geheim chalet op een strand, dat wordt geïntroduceerd met een scenario voor het graven van oesterschelpen. Er is een chemisch laboratorium, autoritten, intriges, subplotten die zich ontwikkelen. Het stuk heeft de hele zaak verknoeid. Niets van dit alles is van enige kwaliteit.<br />Het is allemaal zinloze uitweidingen van de zwakste soort; het heeft geen enkel effect op de afloop. Stanwyck is gewoon helemaal de verkeerde voor de rol. Wil je een uitstekende, ingekorte film zien? Huur Rear Window. Dit is een heel verwarde, heel slappe film. Een model van efficiëntie omgevormd tot een toonbeeld van tekortkomingen.
'Sorry Wrong Number' is an exercise in how to ruin everything that worked in a tightly-written 22 minute radio play, via its transformation into a hideously-padded 90 minute movie. The play was so short as to defy the need for a star but the movie is seen as a chance to sell you Barbara Stanwyck. The idea for the play just didn't have 90 minutes in it.<br /><br />The play built tension by confining listeners along with the invalid protagonist in her bedroom, which rapidly became a cage. Unfortunately it was expanded every which way until the clean machinery of the play is convoluted beyond recognition with plot, plot, plot as far as the eye can see; and secondary characters of no importance whatsoever talking the life out of things. We cut away from the room dozens of times for equally meaningless developments. There's an nightclub floor show. There's a secret chalet on a beach introduced with a clam-digging scenario. There's a chemistry lab, car trips, intrigue, sub-plots Expanding the play just loused the whole thing up. None of it is of any quality.<br /><br />It's all pointless elaboration of the weakest variety; it has no effect on the outcome. Stanwyck is just plain wrong for the role. You want to see an excellent confined, single-set movie? Rent Rear Window. This is very confused, very limp movie. A model of efficiency converted into a showcase of deficiencies.