Weinig films zullen je zo misselijk maken als _Suburban Mayhem_, een walgelijke en behoorlijk smerige film over verachtelijke mensen die elkaar verachtelijke dingen aandoen ter wille van stompzinnig vermaak. De film is slecht, op die deprimerende en misselijkmakende manier waarop bepaalde'slechte' films dat zijn. Dit is geen schuldig pleziertje en dit is zeker geen studie van iets wat ook maar in de verste verte interessant is, ondanks de duidelijke bedoelingen die hij heeft. Wat kun je anders zeggen over een film die op brute wijze die ene, fatsoenlijke figuur vermoordt die probeert anderen te helpen en vervolgens zijn toevlucht neemt tot zijn hoofdpersonen om voor de goede orde hun gruwelijke dierlijke wreedheden toe te passen? <br />De film draait om een jonge vrouw die Katrina (Barclay) heet en net als de orkaan van haar naamgenoot wervelt dit kleine monster emmers vol chaos rond terwijl ze door het hele gebied wervelt en chaos zaait. Katrina heeft in het begin van de film het kleine beetje ambitie dat ze heeft weten te verwezenlijken: haar gezicht in de kranten en haar figuur op de televisie terwijl ze een beroemdheid is door afgrijselijke daden waar iemand als Charles Manson misschien alles van weet, maar wat meer opschudding veroorzaakt is de overduidelijke stank van Natural Born Killers en hoe _Suburban Mayhem_ het vervormde televisieperspectief gebruikt compleet met 'de schuldigen' die in een nepinterview in de camera praten <0xE2><0x80><0x93> en is dat niet een beetje overdreven? Als dat niet zo is, waarom zou ik het dan niet doen, terwijl ik een hekel heb aan conventies en ik vind het vreselijk dat mensen die het wel doen zich er slim door voelen omdat het 'de vierde muur doorbreekt' en dat is zo 'daarbuiten' als het om de mainstream cinema gaat. Je houdt niemand voor de gek.<br />Dus de film draait om Katrina en we zien haar verhaal in flashbacks aan ons verteld. Nu is de term 'antiheld' er een die me te binnen schiet, maar ik ga hem niet op Katrina toepassen omdat zij (net als de rest van de film) het niet verdient om in één adem genoemd te worden met die term. maar weet wat ze willen en we voelen een schuldige drang om te willen dat ze winnen, ook al botst dat met onze eigen morele codes. Hier heeft Katrina een kind, een kind dat ze verwaarloost en negeert in een paar scènes die alleen maar verontrustend zijn in haar meedogenloosheid. Haar vader, John (Morgan), dreigt het kind weg te laten halen als ze niet zorgt dat haar drugsprobleem wordt opgelost; kattenkwaad wordt opgelost en misdaad wordt opgelost. Maar dat kan ze niet toestaan en ze gaat over op de rol van femme fatale om een plaatselijke gek die Kenny (Hayes) heet, zover te krijgen dat hij haar vader voor haar vermoordt. Ik denk niet dat iemand die bij zijn volle verstand is wil dat Katrina hiermee wegkomt.<br />'De film' De citaatstrek is een vraag die zich verdubbelt tot zijn eigen hypothese: 'Kun je echt ongestraft een moord plegen?' Op die manier brengt hij ons in de verleiding om te kijken of iemand dat inderdaad zou kunnen doen. Nou, tenzij je Jack the Ripper in de negentiende eeuw bent, of wanneer het ook maar was, kan dat niet. De vraag die de schrijvers en de co. elkaar in filmische zin hadden moeten stellen, is: 'Zou je echt ongestraft een moord kunnen plegen?' Dat is wat ze over het hoofd zien tegen de tijd dat Katrina net weer vrij is en haar verhaal aan ons documenteert vanuit de beperkingen van de toekomst. Als de film zo geïnteresseerd is in de grillige manier waarop beroemdheden roem verwerven door middel van infame daden, dan is Natural Born Killers een goede keus en Van Sant's 'To Die For' is sub-Natural Born Killers; en Scott's 'Domino' is sub-To Die For, wat betekent dat deze film sub-Domino is, wat echt de bodem uit het vat schraapt als je bedenkt hoezeer ik Domino haatte.<br />Dus de 'antiheld' is bij deze gelegenheid niet iemand die ons zal dwingen onze eigen morele codes in twijfel te trekken, maar die ons zal dwingen te bidden dat ze een langzame dood sterft, niet al te ver in het begin van de film. De drugshandel; de dreiging van onschuldige mensen thuis; het afwijzen van de baby, wat een ramp is, Katrina paradeert rond en verleidt Kenny om haar eigen vuile werk op te knappen; we vinden het niet grappig en we zijn niet geboeid en we kunnen niet geloven wat we zien. Tegenwoordig is het idee om van de ene dag op de andere een succes te worden voor jonge mensen, aantoonbaar op zijn hoogtepunt, met al die uitgebreide reality-tv en zo. Ik kan alleen maar bidden dat deze film door zo weinig mogelijk jonge mensen wordt gezien, want uiteindelijk is de film een verheerlijking van een jong meisje dat beroemd is geworden door dingen als zwangerschap en verstrikt raken in een moordcomplot en zo. Wat me alarmeert, is dat de film hier in Groot-Brittannië werd geclassificeerd als een '15'-certificaat, wat betekent dat bijna elke tiener er toegang toe kan krijgen.<br />Ik voelde me smerig toen ik naar _Suburban Mayhem_ keek. De film is verkeerd in zijn algehele presentatie en presentatie van zijn ideeën; het is een leuke, snelle en fanatieke serie scènes die draait om kluizenaars in trenchcoat die te horen krijgen dat ze mensen moeten doden, met de belofte van een gemakkelijke wip met iemand op wie we moeten jagen. Als je een meer volwassen kijk op het leven in de arbeidersklasse in Australië wilt, zoals die door de Australiërs is gemaakt, kan ik _Peaches_ van 2005 aanbevelen, maar _Suburban Mayhem_ is een rommelige en kinderlijke oefening die je het best met zo weinig mogelijk mensen kunt bekijken.
Few films will have you come away feeling as sick as I did from Suburban Mayhem, a putrid and quite vile film about despicable people doing despicable things to one another for the sake of daft entertainment. The film is bad, in that depressing and sickening manner that certain 'bad' films are. This is no guilty pleasure and this certainly isn't a study of anything remotely interesting despite the clear intentions it has. What else can you say about a film that brutally murders off the one, decent character whom tries to help others and then resorts to having its lead characters conform to horrific acts of animal cruelty for good measure? <br /><br />The film centers on a female youth named Katrina (Barclay) and like the hurricane of her namesake, this little monster whirls bucket loads of chaos as she whirls around the general area causing havoc. Katrina has achieved what little ambition she has very early on in the film: her face on newspapers and her figure on television  it's a celebrity status through horrific acts that someone like Charles Manson might know all about but the thing that's more agitating is its obvious reek of Natural Born Killers and how Suburban Mayhem uses the distorted television perspective complete with 'the guilty' speaking into a camera in a mock interview set up  isn't that a clicé yet? If not, why not  I hate the convention and I hate how it makes people that do it feel clever because it 'breaks the fourth wall' and that's so 'out there' when it comes to mainstream cinema. You're not fooling anyone.<br /><br />So the film revolves around Katrina and we see her story told to us in flashback format. Now, the term anti-hero is one that springs to mind here but I'm not going to apply it to Katrina because she (as does the film overall) doesn't deserve to be mentioned in the same breath as the term. An anti-hero is someone who isn't quite on the level of 'good' but knows what they want and we feel a guilty urge to want them to win, even if it clashes with our own moral codes. Here, Katrina has a child, a child that she neglects and ignores in a couple of scenes that are just disturbing in her ruthlessness. Her father, John (Morgan), threatens to have the child taken away unless she sorts out her drug plagued; mischief plagued and crime plagued life. But she cannot have that and enters femme fatale mode to seduce a local nut-case named Kenny (Hayes) into killing her father for her. I don't think anyone in their right minds is going to want Katrina to get away with this.<br /><br />The film's draw is a question that doubles up as its own hypothesis: "Can you really get away with murder?" thus tempting us to watch to see if someone actually might. Well, unless you're Jack the Ripper in 19th Century, or whenever it was, Britain  no, you can't. The question the writers and co. should've asked one another in a filmic sense is: "Should you really be able to get away with murder?" This is what they fail to spot by the time Katrina is just about home free and documenting to us her story from the confines of the future. If the film is so interested in the quirky delivery of the study of achieving celebrity fame through infamy then Natural Born Killers sets the bar and Van Sant's 'To Die For' is sub-Natural Born Killers; and Scott's 'Domino' is sub-To Die For which means this film is sub-Domino, which is really scraping the bottom of the barrel given how much I hated Domino.<br /><br />So the 'anti-hero' on this occasion is not someone who will force us into questioning our own moral codes as much as she will force us to pray that she dies a slow death not too far into the film's beginning. The drug taking; threatening innocents at home; baby rejecting disaster that is Katrina struts about and moves into seducing Kenny for her own dirty work; we are not amused and we are not enthralled and we cannot believe what we're seeing. These days, the idea of becoming an overnight success for young people is, arguably, at its peak what with the extensive reality TV shows and so forth. I only pray this film be seen by as few as these young people as possible because in the end, the film is a glorification of a young girl who has attained celebrity status through things like pregnancy and getting caught up in a murder plot and what-not. What alarms me is that, here in Britain, the film was classed as a '15' certificate meaning most any teenager can access it.<br /><br />I felt dirty when I watched Suburban Mayhem. The film is misjudged in its overall delivery and presentation of its ideas; a fun, fast and frenetic series of scenes that revolve around trench-coat wearing hermits being told to kill people on the promise of an easy lay from someone we're supposed to be gunning for. If you want a more mature look at working class life in Australia, as made by the Australians, I recommend 2005's 'Peaches' but Suburban Mayhem is a messy and childish exercise best viewed by as few people as possible.