Er zijn twee belangrijke ingrediënten voor het produceren van een goede spoof. De film moet niet alleen een bepaald werk of genre bespotten, maar hij moet ook dienen als een eerbetoon. Als 'Dead Men Don't Wear Plaid' was gemaakt door filmmakers die geen belangstelling hadden voor film noir, zou het zeker niet zo'n leuke komedie zijn geweest. In plaats daarvan omarmen regisseur Carl Reiner en hoofdrolspeler Steve Martin de clichés en conventies van de filmstijl. Ze maken er natuurlijk hun eigen grapjes bij, maar putten vooral humor uit de uitgestreken reacties van de personages op belachelijke scenario's. Beschuldigingen dat de film alleen maar een "gimmickkomedie" is, zijn goed gefundeerd maar misplaatst: de manier waarop Rigby Reardon omgaat met de filmwereld.' De klassieke, hardgekookte personages <0xE2><0x80><0x93> inclusief Humphrey Bogart, Ray Milland en James Cagney <0xE2><0x80><0x93> zijn via archiefbeelden een inspirerende kans om verhalen te vertellen, en het vermogen van de schrijvers om deze onsamenhangende episodes te laten samensmelten tot een samenhangend en onderhoudend verhaal verdient een compliment. Waarom deze hilarische film niet in de rij staat met klassiekers als 'Young Frankenstein (1974)', is me een raadsel.<br />Privédetective Reardon (Martin) opent de film zoals de meeste van zijn voorgangers dat deden. Terwijl hij in zijn kantoor zit en overweegt om een paar dagen dicht te gaan, wordt hij onverwacht gestoord door een mooie vrouw bij de deur. De intelligente en intelligente Juliet Forrest (Rachel Ward) wil iets zeggen, maar als ze de krantenkop over de dood van haar vader ziet, valt ze plotseling flauw in Rigby's armen. Maar dan, als hij de adembenemende schoonheid van zijn (onbewuste) vrouwelijke bezoekster ziet, 'bevestigt Rigby haar bestaan' door haar te kussen en haar borsten te strelen. Als Juliet wakker wordt en versuft vraagt wat hij aan het doen is, geeft de rechercheur het logische antwoord, met een uitgestreken gezicht dat alleen Steve Martin had kunnen geven. Rachel Ward heeft iets van Lauren Bacall over zich, ze is stilletjes verleidelijk zonder dat openlijk te zijn. In een verwijzing naar Bacalls beroemde regel uit To Have and Have Not uit 'To Have and Have Not' (1944) geeft de film Juliet soortgelijke instructies over het gebruik van de telefoon. De rest van de cast is bijna uitsluitend afkomstig uit films uit de jaren veertig.<br />Wat maakt 'Dead Men Don' Het unieke van _Wear Plaid_ is het gebruik van archiefbeelden uit klassieke film noir-thrillers. De meest geniaalste krachten achter de film zijn de mensen die aan de montage, de kostuums en de decors hebben gewerkt. Opvallend is dat dit de laatste bijdrage was van de legendarische kostuumontwerpster Edith Head, die ironisch genoeg gevraagd werd een aantal van haar eigen werk uit de jaren veertig te kopiëren. redacteur Bud Molin deed absoluut wonderen met de beelden die hij kreeg <0xE2><0x80><0x93> niet alleen worden we erin geluisd door te geloven dat Walter Neff (Fred MacMurray uit 'Double Indemnity (1944)' misschien wel verliefd is geworden op Steve Martin met een blonde pruik op, maar het lukt hem zelfs om Ingrid Bergman (in 'Notorious (1946)') te veranderen in een sinistere, intrigerende verleidster. Hoewel de grappen heel af en toe de grenzen van de geloofwaardigheid (de 'kogelzuigende' medische behandeling) en de goede smaak (de 'aanpassingen') overschrijden, is Carl Reiners komedie grotendeels een volwassen en liefdevolle liefdesbrief aan een filmstijl die ze 'gewoon niet meer maken zoals vroeger'.
There are two key ingredients to producing a good spoof. Not only should the film satirise a specific work or genre, but it must serve just as well as a homage. Were 'Dead Men Don't Wear Plaid (1982)' to have been made by filmmakers with no interest in film noir, it most certainly would not have been such an enjoyable comedy. Director Carl Reiner and lead actor Steve Martin instead actively embrace the clichés and conventions of the noir style, adding their own jokes, of course, but primarily drawing humour from the characters' deadpan reactions to ridiculous scenarios. Accusations that the film is a mere "gimmick comedy" are well-founded but misguided - Rigby Reardon's interactions with cinema's classic hard-boiled characters {including Humphrey Bogart, Ray Milland and James Cagney}, via archival footage, are an inspired opportunity for storytelling creativity, and the writers' ability to meld these disjointed episodes into a coherent and entertaining narrative deserves to be applauded. Why this hilarious film isn't ranked alongside classics like 'Young Frankenstein (1974)' is beyond me.<br /><br />Private detective Reardon (Martin) opens the picture like most of his predecessors did. As he sits in his office, considering closing down for a few days, he is unexpectedly interrupted by a beautiful woman at the door. The intelligent and sophisticated Juliet Forrest (Rachel Ward) begins to speak, but, upon noticing the newspaper headline of her father's death, suddenly faints into Rigby's arms. So far, we've stayed pretty true to the source material. But then, noticing the breathtaking prettiness of his (unconscious) female visitor, Rigby "confirms her existence" by kissing her and fondling her breasts. When Juliet awakens and dazedly asks Rigby what he's doing, the detective offers the logical answer, with a straight face that only Steve Martin could have delivered. Rachel Ward has a bit of Lauren Bacall about her, quietly seductive without being openly so. In a nod to Bacall's famous "put your lips together and blow" line from 'To Have and Have Not (1944),' the film features Juliet's similar instructions on how to use a telephone. The remainder of the cast is derived almost exclusively from 1940s cinema.<br /><br />What makes 'Dead Men Don't Wear Plaid' unique among spoof comedies is its use of archive footage from classic film noir thrillers. The film's most deserving geniuses are those who worked on the editing, costumes and set decoration. Notably, this was the last contribution of legendary costume designer Edith Head, who, ironically, was asked to precisely replicate some of her own previous work from the 1940s. Editor Bud Molin did absolute wonders with the footage he was given - not only are we duped into believing that Walter Neff (Fred MacMurray from 'Double Indemnity (1944)') might conceivably have fallen for Steve Martin in a blonde wig, but he even somehow manages to transform Ingrid Bergman (in'Notorious (1946)') into a sinister, scheming seductress. While the jokes very occasionally skirt the borders of credulity (the "bullet sucking" medical treatment) and good taste (the "adjustments"), Carl Reiner's comedy is largely a mature and affectionate love-letter to a style of film that they "just don't make like they used to."