Ik had nog nooit van 'The Lucky Ones' van Neil Burger gehoord, tot een vriend het me aanbeval nadat ik het op een vlucht naar Australië had gezien. Het werd vorig jaar in de bioscopen in de Verenigde Staten uitgebracht en werd teruggetrokken nadat het in de openingsweek een schamele 267.000 dollar had opgebracht. Dat is verdomd jammer, want wat we hier hebben is de eerste grote film over de oorlog in Irak. Drie soldaten keren met verlof terug naar de Verenigde Staten en eindigen door omstandigheden op een autoreis naar Las Vegas. Michael Pena is een verwaande sergeant met een wond in zijn mannelijkheid, die worstelt om in het reine te komen met hoe zijn Verloofde zal reageren op zijn impotentie. Tim Robbins is een veteraan die het geld bij elkaar probeert te krijgen om zijn zoon naar de universiteit te sturen en zo te voorkomen dat hij dienst neemt. Maar de uitmuntende prestatie, en heel waarschijnlijk ook de uitmuntende prestatie van het afgelopen jaar, komt van Rachel McAdams als een naïeve soldaat die de gitaar van haar dode vriendje aan zijn familie teruggeeft. Haar beurt is veel beter dan alles wat Oscar dit jaar heeft genomineerd en waarschijnlijk de beste van een Amerikaanse actrice sinds Hilary Swank in Million Dollar Baby. Het sterkste punt van de film is het ontbreken van een 'boodschap'. Pro- of antioorlog, je zult je eigen standpunt hier vinden en Burger is subtiel genoeg om je dat voorrecht te gunnen. Ik zal het niet verklappen, maar deze film heeft een geweldig dubbelzinnig einde in de stijl van de jaren zeventig, precies zoals ik ze graag zie. Het is altijd een goed teken als een film eindigt en je zou willen dat je meer van de personages kon zien, en het is een maar al te zeldzame gebeurtenis in de moderne filmwereld. Want deze Burger en zijn cast zouden toegejuicht moeten worden.
I'd never heard of Neil Burger's "The Lucky Ones" until a friend recommended it to me after catching it on a flight to Australia. Released in theatres stateside last year, it was pulled after making a paltry $267,000 in its opening week. This is a hell of a shame as what we have here is the first great movie about the Iraq war. Three soldiers return to the states on leave and through circumstances end up on a road trip to Vegas. Michael Pena is a cocky Sargeant with a wound in his manhood, struggling to come to terms with how his Fiancé will react to his impotence. Tim Robbins is a veteran trying to find the money to send his kid to college and thus stop him enlisting. But the standout performance, and quite possibly the standout performance of the past year full stop, comes from Rachel McAdams as a naive private returning her dead boyfriends guitar to his family. Her turn here is far superior to anything Oscar nominated this year and probably the best from an American actress since Hilary Swank in Million Dollar Baby. The films strongest point is its lack of a "message". Pro war or Anti war, you'll find your own point of view here and Burger is subtle enough to allow you the privilege. I won't give it away but this has a great ambiguous seventies style ending, just the way I like 'em. It's always a good sign when a movie ends and you wish you could get to see more of the characters, and it's an all too rare occurrence in modern cinema. For this Burger and his cast should be applauded.