Stray Dog (1949)<br />Een vroege Kurosawa-film, gemaakt voordat hij met Rashomon de aandacht van filmliefhebbers trok. Toshiro Mifune speelt een jonge detective wiens pistool is gestolen door een zakkenroller. Uit angst voor zijn baan en in verlegenheid gebracht, gaat hij op zoek naar zijn pistool, dat tijdens een smoorhete hittegolf in Tokio bij twee misdaden door de dief is gebruikt...<br />De invloed van Kurosawa in het westen is in Stray Dog nog even duidelijk als altijd, want het lijkt in alle opzichten op een conventioneel Amerikaans politieverhaal. Verschillende scènes deden me denken aan de latere film Touch of Evil van Orson Welles, met name een uitgebreide montagesequentie met een vergelijkbare sfeer als de beroemde openingsscène van Welles' film Touch of Evil. Een andere scène, waarin Mifune en de oudere politieman die het onderzoek leidt, gespeeld door Takashi Shimura, een Japanse honkbalwedstrijd observeren, had een Hitchcock-scenario kunnen zijn. Elementen van deze film lijken te zijn overgenomen uit verschillende hedendaagse werken, van het dubbelganger-misdaadromannetje in _Heat_ van Michael Mann tot John Reilly's wanhopige zoektocht naar zijn verdwenen pistool in _Magnolia_.<br />Maar ondanks de verwijzingen naar conventionele genrefilms, geeft Kurosawa zijn film met verschillende filosofische thema's en ideeën meer diepgang. Ten eerste is er de subtiele manier waarop de rechercheur en de dief met elkaar in verband worden gebracht. Mifune legt uit dat zijn bezittingen na de oorlog allemaal zijn gestolen, en dat hij heeft overwogen zich tot de misdaad te wenden, maar heeft gekozen voor de tegenovergestelde aanpak. De dief, die uiteindelijk het pistool van Mifune in handen krijgt, pleegt de misdaden juist omdat ook hij zijn tas met bezittingen heeft laten stelen. Mifune voelt zich diep schuldig dat zijn pistool bij deze misdaden is gebruikt, en hij stort bijna helemaal in als zijn baas, Shimura, wordt neergeschoten en gewond raakt. Het idee komt bij Mifune op dat het leven van de misdaad dat hij heeft weten te vermijden door deze toevallige gebeurtenis in zijn leven is teruggekeerd. De rover zelf wordt alleen in de grote laatste achtervolging gezien, maar alleen al door de achtervolging krijgt hij een verbazingwekkende diepgang. De laatste achtervolging tussen de twee mannen is een klassieke Kurosawa-scène. In een gespannen moment komt er bij beide mannen een instinctieve reactie op dat ze elkaar eindelijk gevonden hebben. Mifune wordt op het platteland in zijn arm geschoten, terwijl Mozart uit een piano in een naburig huis zweeft. Zijn bloed druppelt op de bloemen beneden. Het thema dat het pistool slechts over een bepaald aantal kogels beschikt wordt waargemaakt als de rover twee keer vuurt en mist, zodat het pistool leeg is en Mifune hem kan overmeesteren. De twee mannen worstelen in de bloemen, vallen in een rivier en raken onder de modder. De rover wordt uiteindelijk overmeesterd en krijgt handboeien om. Kurosawa maakt een prachtige opname van de twee onherkenbare, uitgeputte mannen die als een spiegelbeeld op de voorgrond naast elkaar staan, terwijl op de achtergrond een groep zingende schoolkinderen voorbijloopt. De rover begint plotseling te huilen en te jammeren. De identiteit is onduidelijk, de rover is niet kwaadaardiger dan de rechercheur, alleen een zwakkere man die toegaf aan de moeilijke omgeving waarmee hij werd geconfronteerd.<br />Hoewel sommige elementen van de techniek niet zo goed ontwikkeld zijn als die van Kurosawa.' De film die het meest bekend is, zoals de stuntelige flashback-intro en het verhaal, vertonen veel momenten die het teken weergeven van de waarlijk grote filmmaker die hij zou worden. Het gevoel van een benauwende omgeving, zowel in de plaats als in het weer, is sterk en het is waarschijnlijk de meest zweterige film die ik ooit heb gezien! Het detectiveverhaal zelf is behoorlijk meeslepend, maar de laatste, beslissende scène alleen al overstijgt de eenvoudige genrefilm en overstijgt iets diep poëtisch en ontroerends.
Stray Dog (1949)<br /><br />An early Kurosawa film, made before he came to the attention of cinema enthusiasts with Rashomon. Toshiro Mifune plays a young detective whose pistol is stolen by a pickpocket. Fearing for his job, and fuelled by embarrassment he sets out to find his pistol, which has been used in two crimes by the thief, in Tokyo during a sweltering heatwave...<br /><br />Kurosawa's western influences are as clear as ever in Stray Dog, as for all intents and purposes it plays like a conventional American police story. Several scenes reminded me of Orson Welles' later film Touch of Evil, particularly an extended montage sequence with a similar feel to the famous opening shot of Welles' film showing a disguised Mifune walking the streets as he attempts to track down blackmarket arms dealers accompanied by a cacophony of street noise and Latin-jazz-big band music. Another scene where Mifune and the older cop leading the investigation, played by Takashi Shimura, stakeout a Japanese Baseball game, could've been a Hitchcock set-piece. Elements of this film seem to have been referenced in a variety of contemporary works from the doppelganger criminal/detective idea in Michael Mann's Heat to John C Reilly's desperate search for his lost gun in Magnolia.<br /><br />However, despite the references to conventional genre film, Kurosawa adds depth to his film with several philosophical themes and ideas. First is the subtle way in which the detective and the robber are shown to be connected. Mifune explains how his possessions were all stolen after the war, and that he contemplated turning to crime but decided on the opposite route of law enforcement. The robber, who ends up with Mifune's gun, commits the crimes exactly because he too had his bag of belongings stolen. Mifune feels a deep sense of guilt that his pistol has been used in these crimes and almost breaks down completely when his boss, Shimura, is shot and wounded. The idea resonates with Mifune, that the life of crime he managed to avoid has returned to his life through this chance occurrence. The robber himself, is only seen in the great final chase, but he is given surprising depth of character just in the chase alone. The final chase between the two men is a classic Kurosawa scene. In a tense moment, there is an instinctive reaction by both men that they've finally found each other. Mifune is shot in the arm, out in the countryside, as Mozart drifts from a piano in a nearby house. His blood drips onto the flowers below. The theme that the gun only has a certain number of bullets pays off, as the robber fires twice and misses, leaving the gun empty allowing Mifune to overpower him. The two men wrestle in the flowers, falling into a river and get covered in mud. The robber is eventually overpowered and handcuffed and Kurosawa composes a wonderful shot showing the two, unrecognisable and exhausted men arranged at either side of the frame in the foreground, like a mirror image, while a group of singing schoolchildren walk past in the background. The robber suddenly begins to cry, and howls in anguish. Identity is blurred, the robber is no more evil than the detective, just a weaker man who gave in to the difficult environment he was faced with.<br /><br />Although some elements of the technique aren't as well developed as Kurosawa's most famous, such as the clumsy flashback intro and narration there are many moments which show the sign of the truly great filmmaker he was to become. The sense of oppressive environment, both place and weather, is strong and it's possibly the sweatiest film I've seen! The detective story itself is pretty compelling, but the final, climactic scene alone transcends simple genre film-making with something profound, poetic and moving.