Carole Bouquet is de dunnere Conchita die een beetje streng is. Angela Molina danst en lijkt natuurlijker.<br />Jean-Claude Carriere heeft het script geschreven. Hij is misschien wel de grootste scenarioschrijver aller tijden. Hij heeft meer dan honderd credits en sommige daarvan behoren tot de beste films die ooit zijn gemaakt. Hier volgt een korte lijst van de films die ik heb gezien: The Ogre (1996), Valmont (1989), The Unverdraaglijk Lichtheid of Being (1988), The Discreet Charm of the Bourgeoisie (1972), Diary of a Chambermaid (1964). Cet obscur objet du desir heeft enige symboliek. Soms loopt Mathieu (Fernando Rey) rond met een oude jutezak. In de laatste scène komen we erachter wat erin zit. Het vertegenwoordigt Conchita's maagdelijkheid. De terroristen op de achtergrond lijken nogal modern, hoewel de film uit 1977 stamt. Mathieu is rijk en vertegenwoordigt dus de gevestigde Europese maatschappij. Conchita en haar vrienden vertegenwoordigen de onderklasse. Mathieu en Conchita zijn allebei echte karaktertypes. Hij is de woekeraar, de losbol die altijd op zoek is naar een nieuwe verovering, hoewel hij een beetje naïef is. Zij is de plaaggeest die haar listen gebruikt om van hem te krijgen wat ze kan. Bunuel gebruikt dit oeroude thema als burleske, waarbij hij haar koketterie en zijn dwaasheid overdrijft. Het einde suggereert misschien dat hij op de een of andere manier heeft gewonnen, maar waarschijnlijker is het dat ze nog steeds in een impasse zitten, zelfs nu de terroristen de bomaanslagen laten escaleren. De vraag waarom er twee actrices zijn die de rol van Conchita spelen, heeft meer te maken met Maria Schneider, die oorspronkelijk de rol heeft gespeeld, maar die is weggegaan vanwege de naaktheid of omdat Conchita's personage te tegendraads was, dan met een plot of symbolische noodzaak. Aan de andere kant, omdat zij dat'verborgen voorwerp van verlangen' is (wat eigenlijk dat 'onbereikbare voorwerp van verlangen' zou moeten zijn), en omdat Bunuel wilde benadrukken dat Mathieus verlangen naar haar niets met haar persoonlijk te maken had, heeft hij twee actrices gebruikt en duidelijk gemaakt dat Mathieu het verschil niet zag! Dat is een beetje absurd, maar Bunuel kan goed tegen absurditeit. Al met al een interessante behandeling van een oud thema, maar niet een van Bunuels beste, ook al was het zijn laatste toen hij zevenenzeventig was.
Carole Bouquet is the thinner Conchita who is somewhat severe. Angela Molina is the one who dances and seems more natural.<br /><br />Jean-Claude Carriere wrote the script. He may be the greatest screenwriter of all time. He has over a hundred credits and some of them are among the best movies ever made. Here's a brief list from those that I have seen: The Ogre (1996), Valmont (1989), The Unbearable Lightness of Being (1988), The Discreet Charm of the Bourgeoisie (1972), Diary of a Chambermaid (1964). There's some symbolism in Cet obscur objet du desir. Sometimes Mathieu (Fernando Rey) carries around an old gunny sack. We find out what's in it in the final scene. It represents Conchita's virginity. The terrorists in the background seem rather contemporary although this movie is from 1977. Mathieu is rich and therefore represents the established European society. Conchita and her friends represent the underclass. Both Mathieu and Conchita are really character types. He is the masher, the rake who is always working on a new conquest, although he is somewhat naive. She is the tease who uses her wiles to get what she can from him. Bunuel plays this ancient theme as a burlesque, exaggerating her coyness and his foolishness. The ending may suggest that in some way he has won, or more likely that they are still at a standoff, even while the terrorists escalate the bombings.<br /><br />The question of why there are two actresses playing Conchita has more to do with Maria Schneider, who originally was cast in the role, but left because of the nudity or because Conchita's character was too contrary, than it has to do with any plot or symbolic necessity. On the other hand, since she is that "obscure object of desire" (which really should be that "unobtainable object of desire"), and because Bunuel wanted to emphasize that Mathieu's desire for her had nothing to do with her personally, he used two actresses and made it clear that Mathieu didn't notice the difference! A bit of absurdity here, but Bunuel is comfortable with absurdity. <br /><br />All in all an interesting treatment of an ancient theme, but not one of Bunuel's best, even though it was his last at age 77.