Will Daisy (gespeeld door de actrice June), een beeldschone fotomodel met vlassig haar, krijgt uiteindelijk margrieten in haar haar als ze blijft flirten met de nieuwe huurder van haar ouders (Ivor Novello)? Hij ziet er tenslotte uit zoals ooggetuigen hebben beschreven: 'De Wreker', een Jack-de-Ripper-achtige seriemoordenaar van jonge vrouwen met gouden lokken. Hij gedraagt zich in elk geval 'flikkerig'. Rechercheur Joe (Malcolm Keen), Daisy's zogenaamde vriendje, denkt dat hij de verkeerde is, maar Joe is overduidelijk jaloers.<br />Joe wordt op de zaak van de Wreker gezet, net op het moment dat Daisy en de Huurder echt verliefd worden. De Wreker beweert dat zijn volgende slachtoffer op een avond op mysterieuze wijze uit het huis van Daisy's ouders is gestolen, waardoor Daisy's moeder het vermoeden krijgt dat haar dochter in gevaar is. Een paar avonden later zitten Daisy en de Huurder lepeltje-lepeltje op een bank bij een lantaarnpaal als Joe langskomt en de onbeschaamdheid van de Huurder aan de kaak stelt door bij zijn meisje in te trekken. Daisy verbreekt hautain haar bijna-verloving met Joe en vertrekt met de Huurder. Pas dan legt de in de steek gelaten Joe twee en twee bij elkaar en concludeert dat Daisy's nieuwe aanbidder, die hij de schuld geeft van alles wat er mis is in zijn wereld, de Wreker is.<br />Is hij dat? Als kijkers van Alfred Hitchcocks eerste echte thriller, een stomme film uit 1926, zijn we half overtuigd, maar bevoorrechte beelden van de Huurder.' Het gezicht dat we in verschillende situaties te zien krijgen, heeft ons sympathie voor hem bezorgd, we zien hem als een soort slachtoffer, niet als een psychotische moordenaar. Daisy twijfelt in elk geval niet aan hem, want ze verzet zich als Joe hem arresteert. De Huurder, die gebruikmaakt van de verwarring als Daisy's moeder flauwvalt bij het nieuws, slaat op de vlucht en ontsnapt. Daisy komt hem tegen bij hun lantaarnpaal. Hij vertelt haar een verhaal over hoe zijn eigen zus het eerste slachtoffer van de Wreker was. Hij is eropuit om de moordenaar van zijn zus (en indirect die van zijn moeder, die nooit over de schok heen is gekomen) te pakken te krijgen. Dat is de queeste waardoor hij Daisy's huis verliet op die laatste noodlottige avond. Ze gelooft hem. Zouden we dat moeten doen? Dit is een film op het niveau van de subtekst, over Joe's patriarchale recht op Daisy's hand, met goedkeuring van haar vader. Nadat hij de Wreker in de boeien heeft geslagen, zegt hij, zal hij qua carrière in de positie zijn om een ring om haar vinger te schuiven. Heeft hij daar het recht toe? Doen Daisy's verlangens of het ontbreken daarvan ertoe? Zal haar aantrekkingskracht voor de Huurder worden erkend als veilig en vruchtbaar, of zal het haar haar leven kosten en haar wereld in chaos storten? Hitchcock heeft een moraliteit geconstrueerd rond het patriarchaat en, niet toevallig, het christelijke symbolisme. Kijk naar de beelden die Hitch op het scherm zet nadat een woedende menigte de geboeide Huurder heeft opgespoord.
Will Daisy (played by the actress June), a beautiful flaxen-haired fashion model, wind up pushing up daisies if she continues to flirt with her parents' new lodger (Ivor Novello)? After all, he looks like eyewitnesses have described "The Avenger," a Jack-the-Ripper-style serial killer of young women with golden tresses. He certainly acts "queer." Police detective Joe (Malcolm Keen), Daisy's nominal boyfriend, thinks he's a wrong 'un, but Joe is quite obviously jealous.<br /><br />Joe gets assigned to the Avenger case just as Daisy and the Lodger are getting amorous for real. The Avenger claims his next victim on a night the Lodger has mysteriously stolen out of Daisy's parents' house, making Daisy's mother more than suspicious her daughter is in danger. A few nights later, Daisy and the Lodger are spooning on a bench by a lamppost when Joe comes along and assails the Lodger's impudence at moving in on his girl. Daisy haughtily breaks her almost-engagement with Joe and goes off with the Lodger. Only then does the abandoned Joe put two and two together and conclude Daisy's new beau, whom he blames for everything wrong in his world, is the Avenger.<br /><br />Is he? As viewers of Alfred Hitchcock's first true thriller, a silent film from 1926, we are halfway convinced, but privileged shots of the Lodger's face that we are granted in various situations have made us feel sympathetic to him, see him as some sort of victim, not a psychotic killer. Certainly, Daisy has no doubts about him, for she resists when Joe arrests him. Taking advantage of the confusion when Daisy's mother faints at the news, the Lodger, handcuffed, bolts and escapes. Daisy meets him at their lamppost. He tells her a story of how his own sister was the Avenger's first victim. He is out to capture his sister's (and indirectly his mother's, who never recovered from the shock) killer. That's the quest that took him out of Daisy's house on that most recent fateful night. She believes him. Should we?<br /><br />At the level of subtext, this is a film about Joe's patriarchal right to Daisy's hand, with her father's approval. After he puts the cuffs on the Avenger, he says, he'll be in a position, career-wise, to put a ring on her finger. Does he have a right to? Do Daisy's desires or lack thereof matter? Will her attraction for the Lodger be validated as safe and fruitful, or cost her her life and plunge her world into chaos? Hitchcock has constructed a morality play around patriarchy and, not incidentally, Christian symbolism. Notice the images Hitch places on the screen after an angry mob hunts down the handcuffed Lodger.