Ik moet wel de laatste zijn om te beseffen dat de Koreaanse cinema gewoon de meest frisse, opwindendste en uitdagendste cinema is die er tegenwoordig bestaat. 'Tell Me Something' illustreert prachtig een aantal van de manieren waarop dat waar is. Te beginnen met het aloude politiethrillerformaat, kan de manier waarop het drama zich afspeelt niet meer verschillen van de gemiddelde uitstekende, maar conventionele aflevering van 'The Closer' of 'Without a Trace'; zoals in veel Koreaanse films, betekent de veronderstelling van intelligentie in de kijker dat je, in plaats van door elk plotpunt te worden geleid, in je eentje de eenzame weg van aanwijzingen en achterdocht bewandelt. Ongetwijfeld zullen andere kijkers de plotpunten met bovenmenselijke snelheid voorspellen... toch geniet ik van het spektakel, zelfs als ik er niets van begrijp. Het voelt alsof de regisseur zich heeft volgepropt met het hele scala aan bioscoopfilms, en niet alleen zijn eigen bioscoop heeft gezien, maar ook glossy maar voorspelbaar Hollywood en glorieuze, gewelddadige Japanse cinema. Er is niets zo verfrissend als het zien van een structuur die je herkent, die een wereld afbeeldt die je niet kent. Het geeft nieuw leven aan elk oud, afgezaagd verhaal of scenario, en het is nog beter als het hard, knap, gewelddadig en verrassend is, zoals dit. Hier volgt een heel kort overzicht: de dochter van een kunstenaar, een paar geliefden, een paar moorden, verminkingen. Je gids in deze troebele wereld is rechercheur Cho (Suk-kyu Han), die op het smerige pad van de politieman belandt en onder verdenking en schande gebukt gaat. Je leert dat zijn ondoorgrondelijke zwijgzaamheid complexere emoties verbergt, en je gaat met hem mee als hij een rommelige, bloederige en verwarde knoop van relaties en leugens ontrafelt, op zoek naar verlossing.<br />Het is in wezen romantisch. Rechercheur Cho doet me denken aan Dana Andrews' beknopte, afstandelijke rechercheur McPherson, in Otto Preminger's meeslepende 'Laura' van 1944. Dat stoere personage wordt door de aura die door het centrale personage Laura wordt gecreëerd naar een onbekende wereld getrokken en wordt verliefd op haar terwijl hij haar leert kennen. De vergelijking eindigt daar waar 'Vertel me iets' een finale heeft die heel modern is. Ik zit op dit moment tot over mijn oren in Dashiell Hammett, maar dit is eigenlijk meer James Ellroy-gebied. Het is een beetje bloederig naar mijn smaak, maar strikt gesproken niet onnodig, vind ik. En zelfs als dat wel zo was, zou het nog steeds boeiend en verontrustend zijn, met zorg gemaakt en met een fantastische soundtrack.<br />Voor meer Koreaanse uitmuntendheid, probeer dan eens de meeslepende thriller 'Memories of Murder' of de voortreffelijke remake van 'Spring, Summer, Autumn, Winter... and Spring'. Voor andere niet-Koreaanse uitmuntendheid, ga voor de Franse tv-policier 'Engrenages' en Takeshi Kitano's unieke Japanse gangsterfilm 'Sonatine'.
I must be the last to realise that Korean cinema is simply the freshest, most exciting and challenging cinema being made anywhere today. "Tell Me Something" illustrates beautifully some of the ways in which this is true. Starting with the time-honoured police thriller format, the way in which the drama plays out couldn't be more different from your average excellent but formulaic episode of "The Closer" or "Without a Trace"; as in much Korean cinema, the presumption of intelligence in the viewer means that far from being walked through every plot point, you tread the lonely road of clues and suspicion by yourself. Doubtless other viewers will predict the plot points with superhuman speed...still, I enjoy the spectacle even when I'm mystified.<br /><br />It feels as though the director has gorged himself on the full gamut of cinema, taking in not only his own cinema but glossy but predictable Hollywood and glorious, violent Japanese cinema. There's nothing more refreshing than to see a structure you recognise, used to portray a world you don't. It gives new life to any old, tired story or scenario  better still when it's harsh and good-looking and violent and surprising, like this. Here's a very brief run-down: an artist's daughter, some lovers, some murders, dismemberment. Your guide through this murky world is Detective Cho (Suk-kyu Han), who stumbles along the policeman's dirty path, labouring under suspicion and dishonour. You learn that his impassive taciturnity conceals more complex emotions, and you accompany him as he unpicks a messy, bloody and tangled knot of relationships and lies, seeking redemption along the way.<br /><br />It's romantic at heart. Detective Cho reminds me of Dana Andrews' terse, detached detective McPherson, in Otto Preminger's haunting "Laura" of 1944. That tough character finds himself lifted by the aura created by the eponymous central character of Laura into an unfamiliar realm, falling in love with her as he begins to know her. The comparison ends there  "Tell Me Something" has a finale that suits very modern tastes. I'm knee deep in Dashiell Hammett at the moment, but this is really more James Ellroy territory. It's a bit gory for my taste, but not strictly speaking gratuitous, I think. Even if it were, it would still be engrossing and disturbing, crafted with care and with a fantastic soundtrack.<br /><br />For more Korean excellence try gripping thriller "Memories of Murder" or the exquisitely turned "Spring, Summer, Autumn, Winter...and Spring". For other non-US excellence go for French TV policier "Engrenages" and Takeshi Kitano's unique Japanese gangster flick "Sonatine".