Judy Berlin is een blasé verhaal over blasé mensen die een blasé leven leiden. Bla, bla, bla. Eric Mendelsohn, voormalig assistent van Woody Allen en duidelijk een Woody-wannabe, schreef en regisseerde deze onafhankelijke productie over joodse angst in een buitenwijk. Helaas heeft Mendelsohn, die stadse films maakt met fascinerende personages, scherpe sardonische humor en ironische gedachten, ons een substedelijke versie gebracht waar hersenloze en hopeloze mensen hun saaie en alledaagse leven leiden.<br />De film is een ensemblestuk, inclusief diverse karakterstudies in de vorm van een stukje van het leven. Het verhaal heeft duidelijk een autobiografische ondertoon. David Gold (Aaron Harnick) is een mislukte 30-jarige Hollywood-regisseur die naar zijn ouders in Babylon terugkeert om te zwelgen in zijn spijt, en ik vermoed dat hij Mendelsohns alter ego is. Hoewel niet expliciet, gebruikt Mendelsohn genoeg auto's, rekwisieten en kostuums uit die tijd om de periode tot halverwege de jaren tachtig aan te geven, wat ongetwijfeld een herinnering is aan de tijd dat hij op Long Island woonde. Als gevolg daarvan zal deze film waarschijnlijk meer aantrekkingskracht uitoefenen op Long Islanders sinds Mendelsohn, die er met succes in slaagde er een echt Long Island-gevoel aan te geven.<br />Het filmen was een ramp. Het geluid en de muziek waren verschrikkelijk, zelfs beneden de maat voor onafhankelijke producties met een beperkt budget. De film was in zwart-wit opgenomen en zag er heel artistiek uit. Dat was soms heel effectief, vooral wanneer Mendelsohn gebruikmaakte van contrasterende belichting, vooral in sommige van de eclipsscènes. Op andere momenten maakte het een saai verhaal nog saaier.<br />Het acteren was het sterkste onderdeel van de film. Madeline Kahn geeft een prachtige voorstelling als Alice Gold, een verwaarloosde huisvrouw die haar greep op de werkelijkheid begint te verliezen. Dit was Kahns laatste voorstelling voor haar dood en waarschijnlijk een van haar beste. Edie Falco was ook betoverend als Judy, het enige vrolijke personage in heel Babylon (en ze ging weg). Barbara Barrie en Aaron Harnick vormen een uitstekende bezetting. Het is jammer dat ze dat niet hebben gedaan. Ik heb geen interessanter materiaal om mee te werken.<br />Het beste wat over deze film te zeggen valt, is dat er positieve aanwijzingen zijn voor Mendelsohns potentieel als regisseur. Zijn toekomst als schrijver is veel zekerder. Het camerawerk was goed, maar het schrijven van scenario's zou verboden moeten worden. Ik gaf deze film een 4/10, waarschijnlijk een punt meer dan het waard is omdat ik op Long Island woonde en de nauwkeurigheid van de plaatselijke cultuur kon waarderen. Het is misschien een poging waard voor joodse New Yorkse kijkers, maar voor de meeste anderen zal het waarschijnlijk een vermoeiende beproeving zijn.
Judy Berlin is a blah story about blah people living their ever so blah lives. Blah, blah, blah. Eric Mendelsohn, a former assistant to Woody Allen and an obvious Woody wannabe, wrote and directed this independent production about Jewish angst in suburbia. Unfortunately, where Allen creates urbane films with fascinating characters, sharp sardonic wit and thought provoking ironies, Mendelsohn has brought us a sub-urbane version where witless and hopeless people go about their boring and mundane lives.<br /><br />The film is an ensemble piece including various character studies in the slice-of-life format. The story has an obviously autobiographical flavor to it. David Gold (Aaron Harnick) is a failed 30 year old Hollywood director who returns to his parents in Babylon to wallow in his regrets, and I suspect he is Mendelsohn's alter ego. Though not specified, Mendelsohn uses enough period cars, props and costumes to peg the period to the mid 1980's which is undoubtedly a recreation of the period when he lived on Long Island. As a result, this film will probably have more appeal to Long Islanders since Mendelsohn, was successful at giving it a genuine Long Island look and feel.<br /><br />The filmmaking was a mixed bag. The sound and music were terrible, even below standards for independent productions on shoestring budgets. The film was shot in black and white with a very artsy look. This was sometimes very effective, when Mendelsohn used high contrast lighting, especially in some of the eclipse scenes. At other times it made a dull story even duller.<br /><br />The acting was the strongest element of the film. Madeline Kahn gives a wonderful performance as Alice Gold, a neglected housewife who is losing her grip on reality. This was Kahn's final performance before her death and was probably one of her very best. Edie Falco was also enchanting as Judy, the only upbeat character in all of Babylon (and she was leaving). Barbara Barrie and Aaron Harnick round out an excellent ensemble cast. It's too bad they didn't have more interesting material to work with.<br /><br />The most that can be said about this film is that it contains positive hints of Mendelsohn's potential as a director. His future as a writer is far more certain. The camerawork was good, but he should be banned from writing screenplays. I rated this film a 4/10, probably a point higher than it's worth because I lived on Long Island and could appreciate the accuracy of the local culture. It might be worth a try for Jewish suburban New York viewers, but for most others, it is likely to be a tiresome ordeal.