Het lijkt wel alsof Ross McElwee zijn trots en verantwoordelijkheidsgevoel al lang voor zijn reis naar Sherman heeft verloren. Als hij zich aan de opdracht had gehouden en zichzelf niet zo had weggecijferd, had hij misschien wat successen geboekt in zijn documentaire en misschien zelfs wat in zijn leven en hadden wij kijkers misschien iets geleerd. In plaats daarvan is hij er alleen maar in geslaagd een enge stalker te zijn die zichzelf opvoedt met ongezond, regressief isolement en laffe angst voor een nucleaire holocaust. Deze eigenschappen zijn al even bespiegelend in zijn mislukte persoonlijke relaties, waardoor hij zich in een boomhut kan nestelen tussen de teken en muggen. Het enige wat we uit de film halen is de voldoening dat we Ross niet zijn en een bed binnenshuis hebben.
It seems as though pride and responsibility have left director Ross McElwee long before his journey to find Sherman. If he would have stuck to the assignment and not been so self deprecating he may have had some successes in his documentary and maybe even some in his life and we viewers might have actually learned something. Instead he only succeeds in being a creepy stalker schooling himself in unhealthy, regressive isolationism and cowardly fear of nuclear holocaust. These qualities are equally reflective in his failed personal relationships that leave him to snuggle-up with ticks and mosquitoes in a tree house. The most we get from the movie is the satisfaction that we are not Ross and that we have a bed indoors.