Als je Australiër bent en deze film iets voor je betekent, d.w.z. jij en de toekomstige liefde van je leven hebben er samen op een eerste afspraakje van genoten, vergeef me dan wat ik nu ga zeggen. 'Snapshot' is een enorme snurk. Het had beter moeten zijn, Simon Wincer is een regisseur met talent en smaak en Anthony Giname is een uitstekende producent. Maar het script is duidelijk geschreven door een idioot. Behalve scènes zoals de gewoonlijk geweldige Chantal Contouri, die haar lesbische geaardheid aan de hoofdfiguur uitlegt door haar te vertellen: 'Ik sla op een andere gong'. Het heeft een totaal verwarrend en belachelijk einde, voorafgegaan door ongeveer 90 minuten domme dialogen en cartoonachtige antagonisten, die geen van alle iets met de werkelijkheid te maken hebben. Zelfs de mooie Sigrid Thornton die topless is, kan het niet redden. Ze speelt Angela, een kapster annex model die, zoals we uit de openingsscène kunnen opmaken, door iemand is verbrand. De rest is een flashback. Als het ijsberen en het script na 10 minuten niet duidelijk maken dat ze toch niet echt een lijk is, kun je hier misschien echt in meespelen. Contouri en Thornton eindigen gelukkig op straat in de ijscowagen van de stalker (die niet de stalker is), nadat ze hem hebben overreden. Verward? Welkom bij de club. Hoe dan ook, het is allemaal vermoeiend, onbetekenend en uiteindelijk een anticlimax. Geen angst, helemaal geen opwinding.
If you're Australian and this flick means something to you, i.e. you and the future love of your life enjoyed it together on a first date, forgive what I'm about to say. "Snapshot" is a huge snore. It should have been better, Simon Wincer is a director of talent and taste and Anthony Giname is an excellent producer. But the script was obviously written by a moron. Besides scenes like the usually wonderful Chantal Contouri explaining her lesbianism to the main character by telling her, "I bang a different gong", which you can at least laugh about, it has a totally confusing and ridiculous ending, preceded by about 90 minutes of snoozy dialog and cartoon cutout antagonists, none of which have anything to do with reality. Even the beautiful Sigrid Thornton being topless can't save it. She plays Angela, a hairdresser-cum-model who, the opening would have us believe, has been incinerated by someone. The remainder is a flashback. If the pacing and script don't reveal, after about 10 minutes, that she's not truly a corpse after all, then you may be able to actually get into this. I could not. It's a mess of 70's clichés, which, since it came out in 1981 (although it might have been on the shelf for a while), you've got to believe were stale, even then. The ending is a disagreeable mess. The person you were supposed to believe is a stalker, is not. The killer isn't the stalker either (or maybe he's a different stalker entirely). Contouri and Thornton happily wind up driving down the street in the ice cream truck owned by the stalker's (who isn't the stalker) ice cream truck, after running him over. Confused? Welcome to the club. At any rate, it's all wearing, inconsequential and ultimately anti-climactic. No scares, no thrills at all.