Deze film op het Grote Scherm zien (zoals mijn vader, zijn ooms en mijn grootvaders deden) zou een traktatie zijn geweest. Nou ja, niet in het geval van mijn vader, want toen mijn vader de film op het Scherm zag, was het kort na Bogarts dood en Cagney was al lang een gevestigde ster. Maar toch een traktatie. Hoe dan ook, voor de oudgedienden moesten ze de houding hebben: 'Die Cagney komt nog wel. Kan niet wachten om hem weer te zien.' Cagney liet zijn omgeving altijd knetteren van verwachting en onzekerheid. Je wist nooit echt wat er ging gebeuren. De deur naar de hel nam risico's. Echte gangsters daagden Hollywood uit om deze film te maken omdat hij dicht bij huis was, voor hen. Het is een interessante film om te zien, vanwege de miscasting. Iets wat William Wellman opmerkte tijdens het filmen van 'Public Enemy', en waar hij Cagney en de kloon van Lew Ayres 'van rol verwisselde'... omdat 'die Cagney die rioolkwaliteit heeft die dit verhaal effectief moet maken'. Een film moet je zien. Vooral voor de liefhebbers.
To see this movie on the Big Screen(like my Father,his uncles, and my Grandfathers did)would have been a treat. Well,not in my Dad's instance,because when my Dad saw the film on the Screen, it was shortly after Bogart's death and Cagney was already a long since established star.But still a treat nonetheless. Anyway for the Old oldtimers,they had to have the attitude:"This Cagney guy is gonna be around. Can't wait to see him again." Cagney always made his surroundings crackle with anticipation and uncertainty. You never really knew what was gonna happen. Doorway to Hell took risks. Real life gangsters dared Hollywood to make this movie because it hit close to home, for them. It's an interesting film to watch because of the miscasting. A thing William Wellman took note of during the filming of "Public Enemy", and had Cagney and the Lew Ayres clone "switch roles"...because "this Cagney guy has that gutter quality that this story needs to become effective". A must see movie.Especially for the buffs.