Nadat ik die film had gezien, drong er iets tot me door. Films als 'Less Than Zero' (maar meer in de roman van Bret Easton Ellis dan in de film zelf) en 'Bonfire of the Vanities' en andere films met een vergelijkbare thematiek gaan over één soort mensen, rijke, apathische societyfiguren die in een staat van voortdurende nutteloosheid leven. 'Slacker' gaat over het andere uiterste. Jonge mensen van in de twintig in een klein stadje in Texas, zonder vooruitzichten, zonder belangstelling en met een heleboel te zeggen over niets. Ze zijn zo gefixeerd op een soort 'anti-establishment'-filosofie dat ze zich volledig laten opslokken door de absolute onzin. Ze rebelleren zo'n beetje te veel over iets waar ze eigenlijk niets van weten. Geen moeilijke levens, niets. Alleen de ene na de andere persoon die staat te oreren over absolute onzin. Dit soort mensen zijn geen doorgewinterde filosofen, maar in plaats daarvan zijn ze net zo nutteloos als de obsceen rijke feestvierders in de jaren tachtig.<br />Ik denk ook niet dat 'Slacker' zo'n soort personage in het zonnetje zet, aangezien de meeste mensen in de film, althans in mijn ogen, als gigantische idioten overkomen. Ik denk dat de filmmakers de spot met hen wilden drijven, hoewel ik me niet genoeg van het begin van de jaren negentig herinner om op basis van de oorspronkelijke context tot die conclusie te komen. De film sleept maar door, gaat van de ene persoon naar de andere in dit kleine Texaanse stadje, doet zijn aandeel voor de camera voordat die hem doorgeeft aan de volgende. Ze zijn niet bijzonder interessant en in mijn ogen zelfs irritant genoeg om iemand een moordneiging te bezorgen. Als je het kunt verdragen om anderhalf uur lang over de personages te zaniken (want meer is er niet), dan kun je het waarschijnlijk wel aan. Eén keer was genoeg voor mij.
After watching this movie, I realized something. Movies like 'Less Than Zero' (more so in Bret Easton Ellis' novel than the movie, though) and 'Bonfire of the Vanities' and other similarly themed movies presents one class of people, wealthy apathetic socialites who exist in a state of perpetual uselessness. 'Slacker' presents the other extreme. Young people in their twenties in this small Texas town with zero prospects, zero interest, and a lot to say about nothing. They're so hell bent on some kind of 'anti-establishment' philosophy, that they completely consume themselves in absolute drivel. Sort of like, rebelling too much about something they really know nothing about. No tough lives, nothing. Just person after person pontificating about absolute nonsense. These kind of people aren't profound philosophers, but instead, are just as useless as the obscenely wealthy bonvivants of the films of the 80s.<br /><br />I don't think 'Slacker' is a celebration of that type of character either, since most of the people in the movie, at least to me, come off as giant idiots. I think it was the intention of the filmmakers to mock that, although I don't remember the early 90s enough to conclude that based on its original context. The movie drags on and on, passing from one person to the next in this small Texas town, doing their bit before the camera before it passes them over and travels on to the next. They're not particularly interesting and to me, and in fact, are annoying enough to give someone the homicidal twitch. If you can tolerate the near hour and a half of convoluted yammering of the characters (because that's all there is), then you'll probably be able to get through it. Once was enough for me.