Rondo Hatton was een voormalige journalist die in 1930 in films was gaan acteren, toen hij een film regisseerde die in Florida werd gemaakt. In de jaren dertig en veertig werd hij voornamelijk in kleine rollen gezien, vaak als karkassen, vanwege zijn grote lichaamsomvang en het feit dat hij acromegalie had opgelopen nadat hij tijdens de Eerste Wereldoorlog was vergast. In 1944 werd hij gecast als De Sluiper van Hoxton in een film van Sherlock Holmes, De Parel van de Dood, en verwierf korte roem <0xE2><0x80><0x93> of in elk geval een cultstatus <0xE2><0x80><0x93> tot hij in 1946 op 52-jarige leeftijd aan een hartaanval overleed (het jaar daarvoor had hij als direct gevolg van zijn toestand een mildere hartaanval gehad). In deze, een van zijn laatste films, krijgt Hatton niet alleen de hoofdrol, maar heeft hij ook veel dialogen en bewijst hij dat hij een goede acteur kan zijn als hij de kans krijgt. Het is ongebruikelijk dat het publiek evenveel sympathie voelt voor een moordenaar <0xE2><0x80><0x93> vooral voor een moordenaar die al een paar keer heeft gemoord <0xE2><0x80><0x93> maar voor Hatton voelen we dat wel. Zijn scènes met Jane Adams, die Helen speelt, de blinde pianolerares, zijn bijzonder ontroerend. Helen ziet de innerlijke man zonder de fysieke man te kunnen zien, en hoewel hij, zoals ik al zei, een moordenaar is, wekt hij de indruk van een heel menselijke, tragische figuur. Het maakt haar niet uit; dit geeft een sterke indruk van een weerspiegeling van het leven van de acteur zelf. Net als het personage dat hij speelt, was Rondo Hatton een sportman toen hij jonger was, en hij blonk uit in football.<br />De hele cast speelt zijn rol goed. Donald MacBride, die vaak de rol van de domme smeris speelt, speelt hier een heel slimme en intelligente, en hij wordt goed gesteund door Peter Whitney <0xE2><0x80><0x93> die er knap en slank uitziet! <0xE2><0x80><0x93> als inspecteur Gates. De fotografie is goed, vooral gezien het budget (of het gebrek daaraan) en er zijn een paar mooie hoeken en belichting, vooral als Hatton door de stad zwerft. Deze film is in feite gemaakt door Universal, dat de rechten ervan kort na de voltooiing (en rondo Hatton stierf) aan de Volksrepubliek China verkocht.
Rondo Hatton was a former reporter who began acting in films in 1930 when he was covering a film being made in Florida. During the 30s and 40s he was mainly seen in small roles, often as hulks, due to his large body size and the fact the he had contracted acromegaly after being gassed during the first world war. In 1944 he was cast as The Hoxton Creeper in a Sherlock Holmes film, The Pearl of Death, and achieved brief stardom-or at least cult stardom-until his early death from a heart attack at age 52 in 1946 (he had suffered a milder heart attack the previous year as a direct result of his condition).<br /><br />In this, one of his last films, not only does Hatton get the starring role, he has a great deal of dialogue and proves that he could be a good actor when given the chance. It is unusual for audiences to feel as much sympathy for a killer-especially one who has killed several times-but we do for Hatton. His scenes with Jane Adams, playing Helen, the blind piano teacher, are especially moving. Helen sees the inner man without being able to see the physical one, and although as I said he's a killer he gives the impression of a very human, tragic figure. Helen wants to touch his face, but he won't let her; this gives one a strong impression of a mirroring of the life of the actor himself. Just like the character he plays, Rondo Hatton was an athlete when younger, and excelled at football.<br /><br />All of the cast play their parts well. Donald MacBride, frequently cast as the dumb cop, plays a very canny and intelligent one here, and he's ably supported by Peter Whitney-looking handsome and slim!-as Police Lieutenant Gates. The photography is well-done-especially considering the budget (or lack thereof) and there are some nice angles and lighting, especially when Hatton is prowling around the city.<br /><br />Note: This film was actually made at Universal, who sold the rights to it to PRC shortly after it was completed (and Rondo Hatton died).