Als iemand die een paar programma's van George Carlin heeft gezien en ze hilarisch vond, was deze stand-up-special uiterst troosteloos. Ik bewonder George Carlins pogingen tot misantropisch sociaal commentaar en humor, maar dit programma was veel te zwaar op misantropie gericht en bijna leeg op humor. Carlin maakt helemaal geen grapjes of grappen, noch probeert hij een humoristische opmerking te maken in wat alleen maar een lelijke en hatelijke tirade kan worden genoemd. Zijn wassingen zijn lyrisch over zelfmoordcijfers en seksuele perversies, maar hij beschrijft ze alleen, zonder te proberen er grapjes over te maken of deze morbide onderwerpen in verband te brengen met het publiek, laat staan met zichzelf. Om grappig te zijn zou hij zijn onderwerpen met een grap moeten verbinden, of op zijn minst een luchthartige opmerking moeten maken die het publiek ironisch of brutaal zou kunnen vinden. Goede satire zoekt naar ironie in hun onderwerpen, en Carlin beschrijft gewoon zijn onderwerpen zonder ze in verband te brengen met de grotere sfeer van de menselijke ervaring, en de ironie dient om de opmerking grappig te maken. Carlin probeert helemaal niet grappig te zijn; hij raaskalt alleen maar. Carlins luiheid is duidelijk en eerlijk gezegd beledigend; misantropie is een prachtig onderwerp voor een humorist om zich op te richten, maar om amusant te zijn moet het FUNNY zijn! Daarom zijn misantropen als Jonathan Swift en Mark Twain vandaag de dag nog steeds gelezen en geliefd. De tirades van Carlin hebben geen ander doel dan zijn frustraties af te reageren en zijn publiek te choqueren. Het is meelijwekkend en treurig, zoals Carlin zich nu in de schemering van zijn carrière lijkt te bevinden. Dit is een ongunstig einde voor een van de beste humoristen van de twintigste eeuw. Ik hoop dat Carlin de volgende keer beter zijn best zal doen om grappig te zijn.
As someone who's seen a couple of George Carlin shows and thought them hilarious, this stand-up special was utterly dismal. I admire George Carlin's attempts at misanthropic social commentary and humor, but this show was way too heavy on misanthropy and almost empty on humor. Carlin does not make any jokes or punchlines at all, nor does he attempt to make any humorous statement in what can only be called an ugly and hateful rant. His waxes rhapsodic about suicide rates and sexual perversions, but only describes them, with no attempt to make jokes about them or connect these morbid topics with the audience, much less himself. In order to be funny, he would have to connect his topics with a joke, or at least make some flippant remark that the audience could find ironic or cheeky. Good satire looks for irony in their topics, and Carlin just describes his topics without connecting them to the greater sphere of the human experience, with the irony serving to make the comment humorous. Carlin doesn't try at all to be funny; he just harangues and blathers on. Carlin's laziness is apparent and frankly insulting; misanthropy is a wonderful topic for a humorist to focus on, but in order to be entertaining, it must be FUNNY! That is why misanthropes like Jonathan Swift and Mark Twain are still read and beloved today. Carlin's rants have no point other than to vent his frustrations and shock his audience. It is pathetic and saddening, as Carlin now appears to be in the twilight of his career. This is an inauspicious end for one of the best humorists of the twentieth century. I hope Carlin will work harder to be funny the next time around.