Dus ik begrijp dat Aziatisch-Amerikaanse acteurs een rijkere rol nodig hebben dan alleen maar een vent in een vechtsport een schop geven, maar ga me alsjeblieft niet vertellen dat dit het alternatief is. Alle personages zijn stereotiep, vlak en onontwikkeld tot op het karikaturale af. Je hebt de zestienjarige blondine, de cynische man die zichzelf wil 'herontdekken', en het sexy meisje dat de gemakkelijke aanjager is om dat te doen. Waar is het hart in deze film? Waar is de verkenning van echte kwesties? Als Ken Leung blank was, staat het buiten kijf dat de meeste Aziatisch-Amerikanen, of Amerikanen in het algemeen, zijn personage diep beledigend zouden vinden. Hij komt naar Sjanghai om commentaar te leveren op de moderniteit van de stad en kijkt met grote ogen naar alle felle lichten alsof hij twee hutten en een waterbuffel verwacht te zien. Hij is louche, hij is verliefd op zichzelf en zijn 'bekering' aan het eind is niet overtuigend. Het is gemakkelijk om terug te gaan om 'je wortels te herontdekken' als je een prachtig huis hebt met het mooiste uitzicht van de stad en een mooi meisje (geposeerd door Kelly Hu, duidelijk niet Chinees, laat staan Sjanghainees) dat voor het gemak Engels spreekt en op je wacht. Hij doet niet echt zijn best om Chinees te leren en neemt de cultuur in zich op door rond te hangen in karaokebars en dure restaurants. Ik bedoel, kom op.<br />' Het is geweldig om een Aziatische jongen te zien die eindelijk (veel) meisjes in een film kan krijgen, dat is zeker. Maar als Aziatisch-Amerikaanse vrouw uit Sjanghai vond ik deze film verschrikkelijk. Als je op zoek bent naar een goede Aziatisch-Amerikaanse film, kun je beter. Ik ben er vrij zeker van dat alle acteurs en filmmakers zelf ook beter kunnen, aangezien ze individueel behoorlijk getalenteerd zijn, maar collectief alleen maar slecht lijken te zijn.<br />Ik verheugde me echt op deze film en het spijt me te moeten zeggen dat ik diep teleurgesteld was.
So I get that Asian-American actors need richer roles than just kicking some guy in a martial arts movie, but please don't tell me that this is the alternative. All the characters are stereotypical, flat, and undeveloped to the point of caricature. You've got the sixteen-year-old blonde, the cynical man who wants to "rediscover" himself, and the hot girl who provides the easy impetus to do it. Where is the heart in this movie? Where is the exploration of real issues? If Ken Leung was white, there is no question that most Asian-Americans, or Americans in general for that matter, would find his character deeply offensive. He comes to Shanghai commenting on its modernity and looking wide-eyed at all the bright lights like he expected to find two huts and a water buffalo. He's sleazy, he's in love with himself, and his "conversion" at the end is unconvincing. It's easy to go back to "rediscover your roots" when you have a gorgeous house with the best view in the city and a beautiful girl (portrayed by Kelly Hu, quite obviously not Chinese, let alone Shanghainese) who conveniently speaks English waiting for you. He doesn't make any real effort to learn Chinese and absorbs culture by hanging out in Karaoke bars and expensive restaurants. I mean, come on.<br /><br />It's great to see an Asian guy who can finally get (lots of) girls in movies, that's for sure. But as an Asian-American woman from Shanghai, I found this movie egregiously awful. If you're looking for a quality Asian-American film, you can do better. I'm pretty sure that all the actors and filmmakers themselves can do better as well, since they are pretty talented individually, just apparently bad collectively.<br /><br />I was really looking forward to this film and am sorry to say that I was sorely disappointed