Wat ik over het fascinerende Parijse rioolstelsel te weten ben gekomen, is veruit het beste deel van deze film. Helaas duurt die scène maar twee minuten. De rest van de film lijkt alleen maar vlak, saai en slap.<br />De productiewaarde van deze film is het op een na beste. Het is inderdaad een technicolor-traktatie voor de ogen. De kostuums van de vrouwen zijn prachtig. De decors zijn ook mooi. Maar de regisseur heeft geen flauw benul van het artistieke gebruik van een camera of een soundtrack.<br />Veel van deze film mist achtergrondmuziek. Dit gebrek aan komedieachtige muziek is vernietigend, want dit verhaal is niet van nature grappig, en het enige lid van de cast dat gevoel voor komedie heeft (of echt grappige dialogen heeft) is Tom Noonan. Dus de komedie die er wel is, wordt ondermijnd door het gebrek aan een passende soundtrack. Er zijn een paar scènes waarin we omgevingsmuziek horen <0xE2><0x80><0x93> de voorspelbare Parijse accordeon en de volkomen onverwachte Bretonse doedelzak in een overvolle lift van de Eiffeltoren <0xE2><0x80><0x93> belachelijk en grof, maar niet grappig! Er is natuurlijk ook muziek bij het ballet, waar de scènes op een volkomen statische, ongeïnspireerde, niet-creatieve manier worden gefotografeerd. Maar in de scènes van de liefdadigheidsmodeshows wordt opvallend weinig gebruikgemaakt van piano- of lichte strijkmuziek. En de overgangsscènes, zoals die waarin Forsythe door een straat naar het loket van de luchtvaartmaatschappij loopt, zijn muziekloos. Zonder muziek dragen dergelijke scènes niets bij aan de voormalige 'comedy'-sfeer van de film. In plaats daarvan zijn het vlakke plotapparaten. De hele film vertoont soortgelijke gebreken en laat het aan de acteurs zelf over om de komedie over te brengen. Helaas is geen van deze acteurs daartoe in staat.<br />De plot lijkt veel op Clash of the Titans <0xE2><0x80><0x93> een mythisch melodrama! Maar in plaats van dat de Griekse goden het karakter van een'sterfelijke' testen, hebben we hier een senator, een generaal en de Verenigde Staten. De film gaat over een Amerikaanse ambassadeur in Frankrijk die het karakter van een Amerikaanse soldaat in Parijs test. Met uitzondering van Noonan speelt de cast deze film als een Griekse tragedie. Noonan is iets ingetogener dan gewoonlijk, hoewel hij nog steeds een beetje hautain overkomt omdat zijn rol zo sterk contrasteert met de rest van de cast. Het lijkt wel of hij in een heel andere film speelt.<br />De herhaalde portefeuilleverliezen hebben een potentieel voor een komedie die volkomen verloren is gegaan. De eerste keer ontketent een verhitte beschuldiging-en-ontkenningsscène tussen Forsythe en DeHavilland. Na zo'n heftige scène is hij zo plotseling en gemakkelijk van tafel geveegd dat het heel ongemakkelijk is. Het is niet alleen een verloren kans voor een komedie, maar het is ook onwerkelijk. Als de portefeuille voor de tweede keer zoek is, terwijl DeHavilland en Forsythe in een nachtclub zijn, zou de komedie worden opgevoerd door de twee acteurs, die het zouden opvoeren met toneelgelach. DeHavillands voorspelbare zin 'Ik heb hem niet gestolen' zou voor hen (en waarschijnlijk ook voor ons) aanleiding zijn tot zo'n lachstuip. Jammer genoeg zou de zin slechts matig grappig zijn geweest als hij goed was gebracht.<br />De nachtclub heeft nog een gemiste kans om een komedie op te voeren. In plaats van te eindigen in een grappige ontmoeting tussen Forsythe, de clubgast en de gendarmes, is het alleen maar een intrige <0xE2><0x80><0x93> iedereen speelt het eerlijk <0xE2><0x80><0x93> uiterst beleefd, hoffelijk en oprecht! Wat een commentator per abuis de laatste scène noemt, is in feite de voorlaatste scène. Het is, toegegeven, een van de betere scènes EN (bij toeval) een van de weinige met achtergrondmuziek om de sfeer te versterken! (Deze scène had een mooi einde kunnen zijn, maar daar is de regisseur te onhandig voor. Dus in een volkomen overbodige scène die aan het eind is geplakt, zien we Bride DeHavilland en Groom Forsythe, terwijl de rest van de cast in een kathedraal voor een priester knielt tijdens wat duidelijk hun huwelijksplechtigheid is.)<br />Olivia DeHavilland is, zoals verscheidene commentatoren hebben opgemerkt, hopeloos misplaatst. Ze is niet alleen te oud, maar haar komische vertolking is een onderdeel van haar vak dat haar totaal ontgaat. Ook John Forsythe heeft geen gevoel voor komedie of komische timing. Hij speelt zijn rol bijna precies zoals Harry Hamlin Perseus speelde in _Clash of the Titans_!<br />Menjou, van wie ik meestal geniet, levert een zeer on-grappige rol als senator. De senator is (ongelooflijk!) een gierigaard. Zijn aanraking van het gezicht van DeHavilland tijdens het ballet is niet alleen onsportief, maar ook beledigend. Zijn personage is zeer onsympathiek, zo niet ronduit verachtelijk <0xE2><0x80><0x93> en absoluut NIET grappig. En de lippendienst die aan gierigaards wordt bewezen is nooit komisch.<br />Myrna Loy... WAAROM? Zij is ook een van mijn favorieten, maar hier lijkt ze beroofd van energie. Ze lijkt nogal weemoedig of zelfs verdrietig als ze probeert met Menjou over de prins te praten of DeHavilland'moederlijk' advies te geven. Dan is haar scène met Forsythe tijdens het ballet beslist NIET grappig. Ze vertelt Forsythe dat ze in het gezelschap van Menjou was toen hij 'een vrouw' aanviel (HA-HA! DAT is hilarisch! Ik vraag me af wie ze bedoelde? Knipoog, knipoog, por, por!)<br />De generaal is slechts een functionaris en Edward Arnold bijna een nul.<br />Ten slotte is daar DeHavillands verloofde, de prins. Wat deed hij in deze film? Hij heeft ongeveer 3'rechtlijnige' zinnen en de rest van de tijd doet hij zijn best om er 'prinselijk' uit te zien. Hij zorgt ervoor dat er geen conflict is met Forsythe of verzet tegen het feit dat DeHavilland hem verlaat. Hij is een totaal overbodige'rekwisiet'!<br />Ik heb nooit enige chemie gevoeld tussen een van de acteurs. Het gevolg daarvan was dat hun lot me tamelijk onverschillig liet. Ze leken allemaal acteurs te zijn die aan het eind van de dag hun tekst opzeggen en een salaris ontvangen. Ik vermoed dat ze deze film stuk voor stuk als een persoonlijke schande beschouwen. De plot is zwak, de tekst nog zwakker. De cinematografie is totaal fantasieloos en verspilt een paar mooie sets. De richting is niet aanwijsbaar. Het acteerwerk is ongeïnspireerd en mist de juiste toon. En het gebrek aan een goede soundtrack is de nagel aan de doodskist van dit kadaver.
What I learned about the fascinating Paris sewer system was easily the best part of this film. Unfortunately that scene lasts for about 2 minutes. The rest of the film just seemed flat, dull, limp.<br /><br />The production values of this film are the next best thing. It is, indeed, a Technicolor treat to the eyes. The women's costumes are lovely. The sets are also nice. However, the director is totally clue-less about the artistic use of a camera or a soundtrack. <br /><br />Much of this film lacks background music. This lack of comedy-mood-setting music is devastating because this story is not inherently funny, and the only member of the cast that has a sense of comedy (or really has any funny lines) is Tom Noonan. So whatever comedy is there, is undermined by the lack of an appropriate soundtrack. There are a couple of scenes when we hear some ambient, "street" music - the predictable Parisian accordion, and the completely unexpected Breton bagpipes droning in an over-packed Eiffel Tower elevator - preposterous and rude, but not funny! There is also music, of course at the ballet, where the scenes are photographed in a totally static, pedestrian, uncreative way. However, background piano or light string music is conspicuously absent in the charity fashion show scenes. And transitional scenes such as Forsythe's walking along a street toward the airline ticket office are music- less. Without music, such scenes contribute nothing to the erstwhile "comedy" atmosphere of the film. Instead, they are just flat plot devices. The entire film is similarly flawed, leaving it to the actors, themselves, to convey the comedy. Unfortunately none of these actors is up to the task.<br /><br />The plot is a lot like Clash of the Titans - a mythical melodrama! But instead of Greek gods testing the character of a "mortal," here we have a senator, a general and the U.S. ambassador to France testing the character of a U.S. serviceman in Paris. Except for Noonan, the cast plays this movie like a Greek tragedy. Noonan is a little more restrained than usual, although he still seems very hammy because his role is in such stark contrast to the rest of the cast. He seems like he is performing in a completely different movie.<br /><br />The repetitious wallet-losing has potential for comedy that is totally lost. The first instance sets off a heated accusation-and-denial confrontation between Forsythe and DeHavilland. After such heat, it is so suddenly and easily dismissed that it is very awkward. It is not simply a lost opportunity for comedy, but it's unreal. When the wallet is lost a second time, while DeHavilland and Forsythe are at a nightclub, the comedy is supposed to be conveyed by the two actors yukking it up with stage laughter. DeHavilland's predictable line, "I didn't steal it" is supposed to be the cause of such belly-laughing for them (and presumably for us). Sadly, the line would have been only moderately humorous had it been well delivered. <br /><br />The nightclub has another lost opportunity for comedy. Instead of ending in a funny encounter between Forsythe, the club host and the gendarmes, it is a mere plot device - everybody playing it straight - most polite, gracious and sincere!<br /><br />What one commentator mistakenly calls the final scene is actually the penultimate scene. It is admittedly one of the better scenes AND (coincidentally) one of the few with soundtrack music to help set the mood! (This scene WOULD have made for a nice ending, but the director is too heavy-handed for that. So in a totally superfluous scene tacked onto the end, we see Bride DeHavilland and Groom Forsythe, with the rest of the cast kneeling in a cathedral before a priest during what is obviously their wedding ceremony.)<br /><br />Olivia DeHavilland is, as several commentators have noted, hopelessly miscast. She is not only too old, but comic delivery is a part of her craft that totally eludes her.<br /><br />John Forsythe, likewise has no sense of comedy or comic timing. He plays his role almost exactly the same as Harry Hamlin portrayed Perseus in Clash of the Titans!<br /><br />Menjou, who I usually enjoy, delivers a very unfunny performance as the senator. The senator is (unbelievably!) a tightwad. His touching of DeHavilland's face at the ballet is not only unsporting, but also offensive. His character is very unsympathetic, if not downright despicable - and definitely NOT funny. And the lip service paid to penny-pinching is not ever comical.<br /><br />Myrna Loy... WHY? She is another one of my faves, but here she seems bereft of energy. She seems rather wistful or even sad when attempting to discuss the Prince with Menjou or offering "motherly" advice to DeHavilland. Then her scene with Forsythe at the ballet is definitely NOT funny. She tells Forsythe that she was in the presence of Menjou when he struck "a woman" (HA-HA! Now THAT'S hilarious! I wonder who she meant? Wink, wink, nudge, nudge! )<br /><br />The general is a mere functionary, and Edward Arnold almost a non-entity.<br /><br />Finally, there is DeHavilland's fiancé, the Prince. What was he doing in this film? He has about 3 "straight" lines, and the rest of the time he strains to sit around looking "princely." He provides no conflict with Forsythe or resistance to DeHavilland's leaving him. He is a totally superfluous "prop!"<br /><br />I never felt any chemistry among ANY of the cast members. Consequently, I was pretty indifferent to their respective fates. They all seemed to be actors delivering lines and receiving a paycheck at the end of the day. I suspect each one of them regards this film as a personal embarrassment. The plot is weak, the lines weaker. The cinematography is totally unimaginative, wasting some nice sets. The direction is clue-less. The acting is uninspired, failing to strike the right tone. And the lack of a good soundtrack is the nail in the coffin of this cadaver. Lifeless.