Omdat ik gisteren wat tijd over had, bekeek ik de lijst met video's op de site van mijn provider. Hoewel er niets spectaculairs tussen zat, besloot ik een film van 1 uur en 20 minuten te kiezen, die 'Vijftig pillen' heette. In de film speelden Lou Taylor Pucci, John Hensley (Nip/Tuck) en Kristen Bell (Heroes, Forgetting Sarah Marshall). Terwijl ik de film uitkoos, dacht ik bij mezelf: 'Hmm, een indiefilm op Showtime, heeft veel potentie.' Helaas was het geen _First_, een korte samenvatting van de plot. Om het goed te maken biedt de kamergenoot de student de mogelijkheid om 50 xtc-pillen te verkopen voor 20 dollar per tablet om op school te blijven. Wat volgt is een ietwat vreemde reeks van zogenaamd 'levensveranderende' gebeurtenissen. Tijdens zijn reizen ontmoet de student een meesteres, een krankzinnige handelaar en een concurrerende drugsdealer (onder andere).<br />Hoewel het concept veel potentie heeft, was er in het verhaal totaal geen sprake van 'volgen'. Het lijkt alsof de scenarist te veel zijn best deed om grappen te maken in plaats van ze organisch uit de situatie te laten voortvloeien. De student bezoekt bijvoorbeeld een meesteres. In plaats van de kijker alleen maar te laten genieten van de g<0xC3><0xAA>ne van een onschuldige student die het hol van een meesteres betreedt, ging de schrijver te ver. Bij het binnengaan van het huis werd de student begroet door een grootmoeder. In de veronderstelling dat hij het verkeerde huis had betreden, draaide hij zich om om weg te gaan, maar de grootmoeder hield hem tegen met de opmerking: 'U bent toch degene die de xtc-pillen verkoopt? Mijn dochter is beneden.' De grootmoeder gedroeg zich volkomen normaal in deze situatie. Het lijkt misschien grappig, maar het vertaalde zich slecht. Ik lachte niet, maar wachtte gewoon tot het verhaal verderging. Om het nog erger te maken werd de jongen, toen hij eenmaal beneden was, begroet door de gillende meesteres. Die me door een combinatie van slecht geformuleerde zinnen en middelmatig acteerwerk volledig uit de film haalde. Ik voelde me zo ongemakkelijk bij de slechte compositie van deze scène en de geforceerde poging tot humor dat ik de rol bijna moest doorspoelen. Dit was niet de enige scène die slecht ging, de rest van de drugshandelsituaties was zo'n beetje hetzelfde: gestoorde persoon, onhandige interactie, jongensblaadjes.<br />Maar de middelmatigheid beperkte zich niet tot deze situaties. De motieven van de vrouwelijke liefdesrelatie (Kristen Bell) waren niet goed ontwikkeld. Ik weet niet zeker of dat kwam door slecht acteerwerk of door het schrijven (het eerste waarschijnlijk), maar ik kon geen rechtvaardiging vinden voor haar gedrag. In de film wordt ze verondersteld 'bezorgd' te zijn dat de hoofdpersoon in zijn huisgenoot verandert door drugs te verkopen. Maar het blijkt dat ze zich daar niet al te veel zorgen over maakt, omdat ze zich eerlijk gezegd niet al te zeer in het personage verdiept. Ze zijn alleen maar goede vrienden. In de film vraagt ze hem een keer of hij naar haar kerstboomverkopende liefdadigheidsevenement wil komen. Door een rivaliserende drugsdealer kan de jongen niet komen, want hij wordt ontvoerd. Als hij uiteindelijk ontsnapt en haar weer vindt, lijkt het er door de nasleep op dat hij haar bedrogen heeft. Hij smeekte haar letterlijk om vergeving. Vreemd genoeg had hij niet gezegd dat HIJ KIDNAPPED. Onwillekeurig moest ik lachen, deels omdat hij zo belachelijk acteerde en deels omdat ik op geen enkele manier met een van beide personages te maken had. Eerlijk gezegd zag ik hem gewoon als een absurde jongen, wat in deze film niet bepaald een unieke eigenschap is voor een personage.<br />In deze film zul je zien dat personages eendimensionaal zijn, wat ze vaak erg oninteressant maakt. 'Coleman', de kamergenoot van de student (gespeeld door John Hensley) is de typische'speler'. Hij bedriegt zijn vriendin, geeft feestjes en maakt in de film geen enkele reis. Hoewel zijn daden consequenties hebben, leert hij er niets van. Hij blijft gewoon uit zichzelf handelen. Dit maakt het ongelooflijk moeilijk te geloven dat hij op een magisch moment in de laatste 5 minuten berouw toont en aanbiedt het collegegeld van zijn kamergenoot te betalen. Opnieuw, wat een absurde jongen.<br />Filmontwerp: Niets bijzonders. Je zou gemakkelijk kunnen aanvoeren dat een film zonder goed schrijven gedoemd is te mislukken. Ik zou geneigd zijn dat met je eens te zijn, hoewel de overweldigende schoonheid van een film sommige kijkers kan afhouden van een slecht geconstrueerde plot. Dit was helaas niet het geval in deze film. In tegenstelling tot Harry Potter, die uitstekende beelden had om een goede plot te begeleiden, was de belichting tamelijk hoog. Er was geen ingewikkelde opname, geen sfeerbelichting, geen inventieve montage. Gewoon een banale opname. Het is wat je van een film zou verwachten en het is wat je krijgt.<br />Over het geheel genomen was deze film op zijn best middelmatig. Het concept was goed, maar de slechte acteerprestaties en de geforceerde komedie maakten er in feite een einde aan. Het enige wat ik wil noemen dat uitmuntend was, was de muziek. De muziek werd voornamelijk gespeeld door een groep die La Rocca heette; ik kan hen ten zeerste aanbevelen. Favoriete nummers: Cambodja <0xE2><0x80><0x93> La Rocca, Now The Sun is out <0xE2><0x80><0x93> Greg Johnson.<br /><br />twitter.com/elyswim hoopvolling movies.wordpress.com.
Because I had some free time yesterday, I perused my cable provider's Video On Demand movie listings. While there wasn't anything spectacular, I decided upon a 1 hour and 20 minute film called "Fifty pills." The movie featured Lou Taylor Pucci, John Hensley (Nip/Tuck), and Kristen Bell (Heroes, Forgetting Sarah Marshall). I thought to myself as I was choosing the film, "Hmm, an indie film on Showtime, has great potential." Unfortunately it didn't First, a quick rundown of the plot. A college student (Lou Taylor Pucci) loses his scholarship after his roommate (John Hensley) throws a party that gets busted. To make it up to him, the roommate offers the student an option to sell 50 ecstasy pills at 20 dollars a pop to stay in school. What follows is a somewhat odd series of supposedly "life changing" events. In his travels the student meets a dominatrix, an insane day trader, and a competing drug dealer (among others).<br /><br />Content/Performances: Poor Follow through/Forced While the concept has great potential, there was a complete lack of follow through in the story. It seems as though the screenwriter was trying too hard to make jokes rather than allowing them to flow organically from the situation. For example, the student visits a dominatrix. Instead of allowing the viewer to merely enjoy the awkwardness of an innocent college student entering the lair of a dominatrix, the writer went too far. Entering the home, the student was greeted by a grandmother. Thinking he had entered the wrong house, he turned around to leave, however the grandmother stopped him with the statement, "You're the one selling the ecstasy pills, right? My daughter is downstairs." The grandmother acted completely normal in the situation. It might seem funny, but it translated poorly. I didn't laugh, rather I just waited for the plot to continue. To make things worse, once the boy got down there he was greeted by the screaming dominatrix. Who through a combination of poorly written lines and mediocre acting completely took me out of the film. I was so uncomfortable at the poor composition of this scene and the forced attempt at humor that I almost had to fast-forward through the part. This was not the only scene that went poorly, the rest of the drug dealing situations were much the same way: crazy person, awkward interaction, boy leaves.<br /><br />The mediocrity was not restricted to these situations, however. The motivations of the female love interest (Kristen Bell) were not well developed. I'm not sure whether it was poor acting or writing (likely the former), but I couldn't find a justification for her to act the way she acted. In the film, she is supposed to be "worried" that the protagonist is turning into his roommate by selling drugs. However, the way it plays out is that she doesn't seem too concerned about it, because frankly she is not too invested in the character. They're merely good friends. One things she asks of him in the film is that he show up to her charity Christmas tree selling event. Due to a rival drug dealer the boy cannot make it because he gets kidnapped. When he finally escapes and finds her again, the resulting fallout made it seem like had cheated on her. He literally begged for forgiveness. Strangely enough, he hadn't mentioned that HE WAS KIDNAPPED. I couldn't help but laugh, partially because of how ridiculous he was acting and partially because I wasn't connected to either character in either way. Frankly, I just saw him as an absurd boy, which in this film is not a unique quality for a character.<br /><br />In this film you'll see that characters are one dimensional which tends to make them very uninteresting. "Coleman" the student's roommate (played by John Hensley) is the quintessential "player." He cheats on his girlfriend, throws parties, yet goes through NO journey in the film. Even though he faces ramifications for his actions, he doesn't learn. He just continues to act of his own accord. This makes it incredibly hard to believe that in some magical moment in the last 5 minutes he shows remorse and offers to pay his roommate's tuition. Once again, what an absurd boy.<br /><br />Film Design: Nothing Special One could easily argue that without good writing a film is doomed. I would tend to agree, however sometimes the overwhelming beauty of a film can remove some viewers from a poorly constructed plot. This was unfortunately not the case in this film. Unlike Harry Potter which had outstanding visuals to accompany a good plot, lighting was fairly high key. There was no shot complexity, no mood lighting, no inventive editing. Just a banal shot progression. It's what one would expect out of a film and it's what you get.<br /><br />Overall, this film was mediocre at best. The concept was good, but poor acting and forced comedy essentially killed it. The one thing I will mention that was outstanding was the music. The music was primarily performed by a group called La Rocca; I highly recommend them. Favorite songs: Cambodia- La Rocca, Now the Sun is out- Greg Johnson.<br /><br />twitter.com/elyswim hopefullymakingfilms.wordpress.com