Ik heb me vaak afgevraagd welk zintuig ik liever zou verliezen: mijn gezichtsvermogen of mijn gehoor. Ik had besloten dat het mijn gezichtsvermogen zou zijn, aangezien muziek vaak de macht heeft me aan het huilen te maken. Maar 'Die Gro Grafe Stille' heeft me op andere gedachten gebracht. Het is sowieso een zinloos spelletje, maar ik heb opnieuw het belang van het geluid in mijn leven onder de loep genomen, in tegenstelling tot de schitterende, betoverende beelden die in deze film worden getoond.<br />Net als het werk van Frederick Wiseman is het niet zozeer een filmwerk als wel een venster op de wereld. We zien schijnbaar willekeurige acties, zowel alledaagse als extatische. We krijgen niet te horen wie deze mensen als individu zijn, noch waarom ze ervoor hebben gekozen zich af te schermen van de vreugde en het lijden van de wereld. Maar terwijl we kijken, wordt het tempo van de film vertraagd, zodat we deze wereld binnengaan en onze eigen gedachten over menselijk contact en geloof op de proef stellen. Maar alleen als je daar zin in hebt. Er is geen sprake van bekering.<br />Op een gegeven moment in de film berispt een monnik de wereld omdat die zonder God leeft, en je denkt onmiddellijk: 'Hoe weet jij dat nou?' En meteen zien we de waarde van stilte. In stilte discussiëren of pleiten we niet, klagen we niet en preken we niet. We leven gewoon met onze gedachten, en hier lijken de broeders heel tevreden met wat ze denken.<br />Door herhaling en ceremonie betreden we de sereniteit die deze mannen hebben gevonden. En zolang er...' De schoonheid van het gezicht, zowel in de fysieke aspecten van de natuur in haar wisselende seizoenen als in de besloten omgeving, is de stille schoonheid van gezichten die blijven kleven. We zien ze alleen als individuen in een reeks live-portretten, waar hun ogen in de lens staren, door de camera, en in onze ziel. Als ik niet mijn gezichtsvermogen had, zou ik dat hebben gemist en minder zijn geweest.<br />Voor mij was dit een verbazingwekkende ervaring. Maar voor anderen in het theater was het moeilijk, wat bleek uit het gewoel en af en toe gesnurk. Verrassend genoeg waren het de jongere leden van het publiek die het meest in vervoering leken.
I've often pondered which sense would I rather lose: sight or hearing. I had decided sight would be the one to live without since music has the power to make me weep (often). But "Die Große Stille" has made me rethink all of that. It's a pointless game anyway, but I reexamined the importance of sound in my life versus the magnificent, ravishing images put forth in this film.<br /><br />Like the works of Frederick Wiseman, it's less a work of cinema than a window that Gröning offers. We watch seemingly arbitrary action both mundane and ecstatic. We're not "told" who these people are as individuals nor why they have chosen to wall themselves off from the world's joy and suffering. But as we watch, the pace of the film is slowed so that we enter this world and test our own thoughts about human contact as well as faith. But only if you're so inclined. There's no proselytizing.<br /><br />At one point late in the film one monk chides the world for living without God, and you immediately think, "How would YOU know?" And immediately we see the value of silence. In silence we don't argue or plead, complain or preach. We simply live with our thoughts, and here the brothers seem very comfortable with whatever it is they are thinking.<br /><br />Through repetition and ceremony, we enter the serenity these men have found. And while there's beauty in the physical aspects of both the natural world in its changing seasons as well as the cloistered setting, it's the tranquil beauty of faces that rivet. We meet them as individuals only in a series of live portraits where their eyes stare into the lens, through the camera, and into our souls. If I didn't have my sight, I would have missed that and been lesser for it.<br /><br />For me, this was an amazing experience. But for others in the theater it was tough evidenced by squirming and the occasional snore. Surprisingly, it was the younger members of the audience who seemed most entranced.