Onlangs had ik het geluk deze film voor het eerst in een Parijse bioscoop te zien. Tot mijn verbazing las ik onlangs een bericht over de slechte kwaliteit van de dvd-uitgave, want de film die in Parijs werd vertoond was absoluut smetteloos! Hoe dan ook, ik had De Verschrikkelijke Waarheid tussen de beste komedies van dat tijdperk gezet. (Ik vind hem veel grappiger dan de overschatte (IMHO) Bringing Up Baby (die ook door Grant wordt geregisseerd). Irene Dunne steekt haar gewone karakters echt in een nieuw licht en straalt in deze film humor uit, intelligentie en, in de prachtige slotscène, zelfs sexappeal! Mijn enige probleem met het verhaal is het feit dat Grant tegen het eind nooit meer de gevolgen onder ogen durft te zien van de affaire die hij aan het begin van de film kennelijk weer had opgerakeld. <0xE2><0x80><0x93> Speciale eer voor de vaardige manier waarop de hond in het verhaal is verwerkt. In veel te veel films waarin dieren een rol spelen, wordt de actie tijdelijk abrupt afgebroken om plaats te maken voor een ingevoegde opname van de 'humoristische' reactie van het dier; De Verschrikkelijke Waarheid ontwijkt deze val en de hond (Asta uit de serie 'De Dunne Man') levert naadloos een bijdrage aan de humor en de plot.
I recently had the good fortune to see this movie for the first time in a Paris movie house. I'm surprised to read a recent post about the poor film quality on the DVD release, because this film showing in Paris was absolutely pristine! Anyway, I'd put The Awful Truth right up there with the best of the screwball comedies of the era. (I think it's much funnier than the overrated (IMHO) Bringing Up Baby (which also stars Grant).) Irene Dunne really busts out of her more ordinary characters and shines in this film with humor, intelligence and, in the wonderful final scene, even sexiness! Grant, plays a fairly unsympathetic character, yet remains charming as hell.<br /><br />***SPOILER*** My one problem with the story is the fact that by the end, Grant never suffers the consequences for the affair he apparently returned from at the beginning of the film. ***END OF SPOILER*** Special kudos for skillfully incorporating the dog. In far too many films featuring animals, the action momentarily screeches to a halt to accommodate an inserted shot of the animal's "humorous" reaction; The Awful Truth avoids this trap, and the dog (Asta from the "Thin Man" series) contributes seamlessly to the humor and the plot.