Het is duidelijk dat de voornaamste reden voor het bestaan van deze film een poging is om de magie van de eerste paring van Cary Grant, Irene Dunne en Leo McCarey, namelijk 'De Verschrikkelijke Waarheid', uit 1937, weer tot leven te wekken. Helaas is het materiaal niet helemaal opgewassen tegen die taak. De plot lijkt gericht op kinderen; hij kan niet serieus worden genomen, aangezien hij alle volwassen consequenties die eruit voortvloeien volledig negeert. De reddende genade van de film is seks. Hoewel die in andere idiote komedies impliciet aanwezig is, lijkt hij hier meer uitgesproken, misschien een poging van Grant, Dunne en McCarey om het duidelijk zwakke materiaal te ondersteunen. En het werkt, het creëren van een seksuele dimensie voor volwassenen die graag een seksuele dimensie willen zien, een dimensie onder de oppervlakte, een die...' Het is grappig, schandalig en zelfs gewaagd voor iets wat in 1940 is gemaakt.<br />Cary Grant is met Gail Patrick getrouwd. Getrouwde stellen hebben in hun huwelijksnacht seks. Irene Dunne probeert daar snel een eind aan te maken en slaagt daarin. (Patrick klaagt aan de telefoon tegen haar moeder dat ze 'de hele nacht, élke nacht' hebben gereden.) Maar Dunne lijkt een vrij ruimdenkende dame te zijn, die geen gewetensbezwaren heeft tegen Grants aarzeling om zijn nieuwe vrouw de waarheid te vertellen, en ook niet tegen het feit dat hij zo ver is gegaan om haar mee naar huis te nemen en haar over de drempel te dragen! Omdat Dunne met Randolph Scott heeft geflirt, geeft ze Grant misschien de mogelijkheid om ook met Patrick te flirten. De aarzeling van Scott om Patrick de waarheid te vertellen kan een aanwijzing zijn dat een deel van hem in elk geval zijn nieuwe huwelijk wil consummeren. Als krachten van buitenaf verhinderen dat hij dat verstrooid doet, zoals bij de komst van de verzekeringsexpert, geeft hij blijk van opluchting. Als hij hoort van het bestaan van Scott, omarmt hij jaloezie als een middel om zijn gedachten af te leiden van het verlangen om met zijn nieuwe bruid te vrijen.<br />Het is interessant dat, hoewel Randolph Scott de obligate verklaring aflegt dat er, ondanks het feit dat hij 7 jaar alleen met Irene Dunne op een eiland heeft doorgebracht, niets is gebeurd, Dunne dat nooit bevestigt. Sterker nog, haar verbijsterde uitdrukking lijkt erop te wijzen dat ze net als Grant moeite heeft om dit te geloven. De film is hier in feite bewust dubbelzinnig; hij schildert het idee dat Dunne en Scott misschien echt intiem waren op het eiland niet als onmogelijk af.<br />De seksualiteit van de film bereikt een climax in de laatste scène. Grant 'wil naar bed' in haar kamer, terwijl Dunne dat niet toestaat zolang hij haar niet vergeeft. Ze ligt in bed, kirrend van extase omdat ze zich zo op haar gemak voelt, met een uitdrukking die suggereert dat als Grant tijd nodig heeft om erover na te denken, hij tot Kerstmis kan wachten: 'We zullen een _geweldig_ kerstfeest hebben; wat zijn 59 dagen meer?' Grant kan er niet meer tegen en vergeeft haar 'wat er ook gebeurd is'. en komt terug in de kleren van de Kerstman, op zoek naar zijn cadeautje.<br />Net als in 'Mr. Blandings bouwt zijn droomhuis' zitten er in de film een aantal grappen en grollen ten koste van Cary Grants seksualiteit. Hier wordt gebruikgemaakt van het bekende feit dat Cary Grant en Randolph Scott een aantal jaren samenwoonden toen Grant tussen twee huwelijken in een vrijer was. Grant valt bijna flauw bij de aanblik van een topless Scott die een duik neemt, en later zit Grant in zijn kantoor en beleeft het moment in gedachten opnieuw. En dan is er de scène waarin Grant door vrouwenkleren kijkt, ze voor een spiegel houdt en tegen een dokter zegt: 'Ik moet weg, hij.' 'Ze zit in de auto op me te wachten!'<br />De hilarische seksuele ondertonen van de film worden echt tot leven gebracht door Irene Dunne. Haar manier van doen, haar gezichtsuitdrukkingen, haar energie, ze zijn allemaal heel vrijpostig. Cary Grant reageert heel goed op haar. Het is om die reden dat de twee in staat zijn boven het dwaze materiaal uit te stijgen en een vrij verfijnde sekskomedie te creëren, een die natuurlijke indiscreties van de kant van elk feest vergeeft, en het is om die reden dat ik de film een 8/10 geef.
It's obvious that the main reason for this film's existence is an attempt to recapture the magic of the first pairing of Cary Grant, Irene Dunne, and Leo McCarey, namely 1937's "The Awful Truth." Unfortunately, the material isn't quite up to the task. The plot seems aimed at children; it can't be taken seriously, as it completely ignores any adult consequences arising from it. The film's saving grace is sex. While implicit in other screwball comedies, here it seems more pronounced, perhaps an attempt by Grant, Dunne, and McCarey to prop up the obviously weak material. And it works, creating for adults who care to look a sexual dimension, a dimension under the surface, one that's funny, outrageous, and even daring for something made in 1940.<br /><br />Cary Grant has married Gail Patrick. Married couples on their wedding night have sex. Irene Dunne rushes to stop this and succeeds. (Patrick complains to her mother on the phone that they drove "all night, **all** night!!) But Dunne seems to be a rather liberal lady, having no qualms about Grant's hesitation in telling his new wife the truth, nor with him going so far as to bringing her home and carrying her over the threshold! As Dunne has dallied with Randolph Scott, perhaps she's giving Grant the option of dallying with Patrick. Grant's hesitation in telling Patrick the truth may be an indication that part of him does want to at least consummate his new marriage. When outside forces prevent him from absent-mindedly doing so, as in the arrival of the insurance claim adjuster, he expresses relief. When he learns of the existence of Scott, he embraces jealousy as a means of getting his mind off wanting to make love with his new bride. <br /><br />It's interesting that even though Randolph Scott makes the obligatory declaration that, despite being on an island alone with Irene Dunne for 7 years, nothing happened, Dunne never validates this. In fact, her bemused expressions seem to indicate that she has trouble buying this as much as Grant does. The film is in fact consciously ambiguous here; it does nothing to paint as impossible the idea that perhaps Dunne and Scott were actually intimate on the island. <br /><br />The sexuality of the film comes to a climax in the last scene. Grant "wants to go to bed" in her room, while Dunne won't let him as long as he won't forgive her. She lies in bed, cooing with ecstasy at how comfortable she is, her expression dangling sex, suggesting if Grant needs time to think about it, he can wait until Christmas: "We'll have a **lovely** Christmas; what's 59 days more?" Grant can't take it anymore, forgiving her "for whatever happened" and comes back dressed as Santa Claus, looking to get his present now.<br /><br />Like "Mr. Blandings Builds His Dream House," the film has a number of sight gags and jokes at the expense of Cary Grant's sexuality. Here it uses the well known fact that Cary Grant and Randolph Scott lived together for a number of years when Grant was between marriages as "bachelors." It has Grant almost swoon at the sight of a topless Scott taking a dive, and later has Grant sitting in his office, reliving the moment in his mind. And then there's the scene of Grant looking through women's clothing, holding them up to a mirror, while telling a doctor, "I have to go, he's waiting for me in the car!"<br /><br />The hilarious sexual undertones of the film are really brought to life through Irene Dunne. Her delivery, her expressions, her energy, are all very saucy. Cary Grant is very good reacting against her. It's for this reason that the two are able to rise above the silly material to create a rather sophisticated sex comedy, one that forgives natural indiscretions on the part of each party, and it's for this reason I give the film an 8/10.