Sinds (op z'n minst) de achttiende eeuw, met zijn cultus van de 'edele wilde', zijn tropische eilanden in de westerse cultuur vaak gezien als het meest nabije paradijs op aarde. Dit beeld wordt vaak weerspiegeld in de film, in films als 'The Blue Lagoon' of de verschillende versies van 'Muiterij op de Bounty', waarin de idylle van Tahiti wordt vergeleken met de ontberingen van het leven aan boord van een Brits oorlogsschip. Net als de roman van William Golding waarop ze zijn gebaseerd, is er een ironische draai aan dit thema gegeven: een tropisch eiland wordt gebruikt als decor voor een anti-Utopiaans verhaal waarin een poging om een nieuwe samenleving te vinden uitloopt op een terugval in barbarisme.<br />'The Beach' vertoont bepaalde overeenkomsten met 'Lord of the Flies'. De hoofdpersoon is Richard, een Amerikaanse rugzaktoerist die door Thailand reist, en die verhalen heeft gehoord over een co<0xC3><0xB6>peratieve, multinationale gemeenschap van idealistische jonge mensen die op een strand op een eiland voor de kust wonen. Richard heeft die verhalen afgedaan als louter stadslegendes, maar verandert van gedachten als een andere rugzaktoerist, Daffy, hem een kaart geeft waarop staat waar het mysterieuze strand te vinden is. Zonder zich iets aan te trekken van het feit dat Daffy kort daarna zelfmoord pleegt, gaat Richard erheen, vergezeld door Etienne en Fran<0xC3><0xA7>oise, een jong Frans stel met wie hij bevriend is geraakt.<br />Na een aantal avonturen slagen de drie erin het eiland te bereiken en te ontdekken dat de legendarische gemeenschap geen stadsmythe is, maar werkelijkheid. In het begin worden ze welkom geheten in de groep en brengen ze hun dagen door met een schijnbaar idyllische levensstijl, bestaande uit een kleine hoeveelheid tijd die ze met vissen doorbrengen en een grote hoeveelheid tijd die ze doorbrengen met volleybal of strandhockey, luierend met het roken van hasj of (om de een of andere duistere reden) met het vertalen van diverse Engelse uitdrukkingen in het Servo-Kroatisch. Zoals bij alle films van dit type, realiseren we ons echter al snel dat dit leven minder volmaakt is dan het lijkt. Er ontstaan seksuele spanningen als Richard zich steeds meer aangetrokken voelt tot Fran<0xC3><0xA7>oise en zij haar vriend Etienne voor hem in de steek laat. Erger nog, er zitten zwakke plekken in het basisconcept van de gemeenschap.<br />De voornaamste zwakke plek is dat reizen de geest op een fantastische manier vernauwt. De gemeenschap, voornamelijk westerlingen, hebben hun eigen gemeenschappen verlaten en zijn de halve wereld over gereisd naar Thailand, maar vinden de Thaise gemeenschap niet sympathieker dan de gemeenschappen die ze hebben achtergelaten. Hun oplossing is om zich daar ook uit terug te trekken en een'strandresort te beginnen voor mensen die niet van strandresorts houden'. waar ze hun eigen hedonistische ideeën over het hippieleven kunnen uitleven. De gemeenschap is dat niet, hoe zelfvoorzienend ze ook is; ze produceren weinig voor zichzelf, afgezien van vis, en ze moeten veel van hun voorraden importeren van het vasteland, waar ze voor betalen door cannabis te verbouwen en te verkopen. Het eiland is in feite eigendom van een groep Thaise boeren die zelf betrokken zijn bij een veel grotere cannabisproductie, die de nieuwkomers maar al te graag tolereren, mits ze hun gemeenschap geheimhouden en niet proberen nieuwe rekruten aan te trekken.<br />Zoals in veel anti-utopische parabels wordt de gemeenschap gedomineerd door een sinistere dictator. 'Lord of the Flies' had de koorknaap Jack, 'Animal Farm' Napoleon en 'The Beach'. heeft Sal, een Engelse van hoge komaf die wordt geaccepteerd als de leider van de gemeenschap (al is het nooit duidelijk hoe ze aan die positie is gekomen). Sal is geobsedeerd door het beschermen van de privacy en de geheimhouding van de gemeenschap, en om dat doel te bereiken is ze bereid haar toevlucht te nemen tot geweld, zelfs moorddadig geweld. (Ze koestert grote argwaan jegens Richard, die naar ze vermoedt nog meer exemplaren van Daffy's kaart heeft verspreid). Een van de meest huiveringwekkende incidenten in de film vindt plaats nadat Christo, een van de leden van de groep, ernstig gewond raakt nadat hij door een haai is aangevallen. Hij kan alleen worden gered als hij wordt teruggebracht naar het vasteland voor een onmiddellijke medische behandeling, maar alleen omdat dit tot gevolg zou kunnen hebben dat de gemeenschap wordt ontbonden. Sal weigert dit toe te staan en Christo blijft achter om te sterven.<br />Er zitten goede acteurs in de film, met name Tilda Swinton, die een goed beoordeelde rol speelt als Sal, een vrouw met staalharde ogen en een geslepen accent, die voor het grootste deel van de film dreigend kan overkomen zonder ooit rechtstreekse bedreigingen te uiten of zelfs maar haar stem te verheffen. Dit vergroot de impact van de scène aan het eind, waarin Sal eindelijk haar zelfbeheersing verliest. De mooie Virginie Ledoyen speelt een charmante en onaangedaan ogende Fran<0xC3><0xA7>oise, en ik vond Guillaume Canet als Etienne ook goed. Oorspronkelijk gezien als een loser, de man die zijn vriendin verliest aan Richard, komt Etienne later als de gemeenschap naar voren.' De stem van het geweten, de enige man die weigert de stervende Christo in de steek te laten.<br />Het was echter jammer dat de regisseur Danny Boyle, die wilde dat Ewan McGregor de rol van Richard zou spelen, door de studio werd afgewezen, omdat hij als Leonardo di Caprio, hoewel hij hier beter is dan in 'Titanic', de neiging heeft te overdrijven. De film heeft de neiging in de tweede helft te verslechteren, en de plot wordt moeilijk te volgen naarmate Richard, vervreemd van zijn medeleden van de groep, mentaal instabiel begint te worden. De regie was naar mijn smaak overdreven hectisch, en de scène waarin Richard zich verbeeldt dat hij een personage in een videospel is, was bijzonder excentriek. 7/10.
Ever since (at least) the eighteenth century, with its cult of the "noble savage", tropical islands have frequently been seen in Western culture as the nearest that it is possible to come to Paradise on earth. This view is often reflected in the cinema, in films such as "The Blue Lagoon" or the various versions of "Mutiny on the Bounty", in which the idyll of Tahiti is contrasted with the rigours of life on board a British warship. The two versions of "Lord of the Flies", like the William Golding novel on which they are based, offer an ironic twist on this theme; a tropical island is used as the setting for an anti-Utopian story in which an attempt to found a new society ends in a relapse into barbarism.<br /><br />"The Beach" has certain similarities to "Lord of the Flies". The main character is Richard, an American backpacker travelling round Thailand, who has heard tales of a co-operative multi-national community of idealistic young people living on a beach on an island off the coast. Richard has dismissed these tales as mere urban legends, but changes his mind when another backpacker, Daffy, gives him a map showing where the mysterious beach can be found. Undeterred by the fact that Daffy commits suicide shortly afterwards, Richard sets out to go there accompanied by Etienne and Francoise, a young French couple whom he has befriended.<br /><br />After a number of adventures, the three succeed in reaching the island and discover that the fabled community is no urban myth but a reality. At first they are welcomed into the group and spend their days leading a seemingly idyllic lifestyle, consisting of a small amount of time spent in fishing and large amounts of time spent in playing volleyball or beach cricket, lazing about smoking pot, or (for some obscure reason) translating various English phrases into Serbo-Croat. As with all films of this type, however, we quickly realise that this life is less perfect than it seems. Sexual tensions arise when Richard finds himself increasingly attracted to Francoise and she deserts her boyfriend Etienne for him. More seriously, there are flaws in the basic concept of the community.<br /><br />The main flaw is that travel narrows the mind wonderfully. The community, mostly Westerners, have dropped out of their own societies and travelled halfway around the world to Thailand, but find Thai society no more congenial than those they have left behind. Their solution is to drop out of that too and to set up a "beach resort for people who don't like beach resorts" where they can live their own hedonistic idea of the hippie life. The community is not, however self-sufficient; they produce little for themselves, apart from fish, and have to import many of their supplies from the mainland, which they pay for by growing and selling cannabis. The island, in fact, is owned by a group of Thai farmers, themselves involved in a much larger cannabis-producing operation, who are happy to tolerate the newcomers provided they keep their community a secret and do not try to attract new recruits.<br /><br />As in many anti-Utopian parables, the community is dominated by a sinister dictator-figure. "Lord of the Flies" had the choirboy Jack, "Animal Farm" had Napoleon and "The Beach" has Sal, an upper-class Englishwoman who is accepted as the leader of the community (although it is never clear how she attained this position). Sal is obsessed with protecting the community's privacy and secrecy, and in order to achieve this end she is prepared to resort to violence, even murderous violence. (She is deeply suspicious of Richard, who she suspects may have distributed further copies of Daffy's map). One of the film's most chilling incidents comes after Christo, one of the group, is seriously injured after being attack by a shark. He can only be saved if he is taken back to the mainland for immediate medical treatment, but because this might result in the community's existence being revealed to outsiders, Sal refuses to permit this and Christo is left to die.<br /><br />There is some good acting in the film, especially from Tilda Swinton who gives a nicely judged performance as Sal, a woman with steely eyes and a cut-glass accent who for most of the movie can seem threatening without ever issuing any direct threats or even raising her voice. This increases the impact of the scene at the end where Sal finally does lose her cool. The beautiful Virginie Ledoyen makes a charming and unaffected Francoise, and I also liked Guillaume Canet as Etienne. Originally seen as a loser, the man who loses his girlfriend to Richard, Etienne later emerges as the community's voice of conscience, the one man who refuses to abandon the dying Christo.<br /><br />It was, however, unfortunate that the director Danny Boyle, who wanted Ewan McGregor to play Richard, was overruled by the studio, as Leonardo di Caprio, although he is better here than he was in "Titanic", tends to overact. The film tends to deteriorate in the second half, with the plot becoming difficult to follow as Richard, alienated from his fellow-members of the group, starts to become mentally unstable. The style of direction was excessively hectic for my tastes, and the sequence where Richard imagines he is a character in a video game was particularly eccentric. Despite its potentially interesting themes, "The Beach" falls just short of being a very good film. 7/10