Tijdens het kijken naar deze film heb ik veel emoties ervaren. Hier volgt een paar van mijn gedachten in willekeurige volgorde: één keer in elke generatie komt er een genre met een cinematografische epos. Ik heb het voorrecht gehad om 'Van Wilder 2: The Rise of Taj' te zien toen het nog relatief onbekend was, ondanks het enorme succes van zijn voorganger.<br />Ten eerste merkte ik, omdat ik zelf uit Azië kom, dat de problemen en uitdagingen waarmee Taj geconfronteerd werd op een Britse elite-universiteit bijna precies overeenkwamen met mijn ervaringen als student aan de Oxbridge University. Zelden legt een filmscript de essentie van de academische wereld in zo'n prestigieuze instelling vast. Vaak kijk ik terug op mijn leven en herinner ik me de talloze schermwedstrijden en hondenshows waar ik aan meedeed om een respectabele reputatie op te bouwen, maar die pogingen werden telkens gedwarsboomd door een aristocraat met viagra voor honden. Ik was bijna een biograaf en veegde vaak de tranen van mijn gezicht om verder te kunnen kijken naar de film.<br />Vanuit een puur filmisch perspectief vond ik weinig zwakke plekken in de film, en op sommige punten deed hij me denken aan de majestueuze aanpak die je alleen vindt in 'Apocalypse Now' van Coppola en '2001: A Space Odyssey' van Kubrick. Als de gerespecteerde filminstituten die de westerse cinema vertegenwoordigen en er respect voor hebben zo'n inspirerend en baanbrekend werk maar op prijs stelden. Ik heb vaak overwogen mijn eigen film te maken, maar nadat ik 'Apocalypse Now' had gezien, dacht ik dat ik mijn eigen film moest maken. Van Wilder 2: The Rise of Taj Ik kan vol vertrouwen zeggen dat ik deze kunst tot in de perfectie heb gezien en er geen verbetering op kan verwachten. Hopelijk zullen toekomstige generaties naar dit klassieke kunstwerk kijken en het erkennen als het meesterwerk dat het in werkelijkheid is.<br />Het griezelig accurate portret van de studenten, de besten van hun generatie, in zo'n elitaire instelling, kon alleen worden bereikt door acteurs van het hoogste kaliber die op hun hardst werken aan een grondig onderzoek naar de veelvraten die ze op het witte doek brengen. Veel van hun werk is tot nu toe genegeerd, hopelijk zal deze film hen verheffen tot grotere dingen en de Oscars staan voor de deur. Deze film is werkelijk een toonbeeld van talent dat de industrie te bieden heeft. Ik kijk ernaar uit om nog meer van dit soort films te zien, maar diep vanbinnen weet ik dat dit een unieke kans is om films als _Gejaagd door de wind_ en _Casablanca_ te zien.<br />Om de een of andere reden verheugde ik me erop om _Van Wilder 2: The Rise of Taj_ te zien, ondanks de negatieve reacties en de media-aandacht die het kreeg. Misschien was het mijn eigen schuld, omdat ik nostalgisch was over mijn studententijd en hoopte dat deze film mijn studentenervaringen van het kijken naar studentenklassiekers als _American Pie_ en _Road Trip_ nieuw leven zou inblazen.<br />Jammer genoeg deed deze film zijn reputatie eer aan. Als het maken van een film een misdaad was, dan is Mort Nathan een moordenaar en is MGM de mensen die hem het pistool hebben gegeven. Het kijken naar deze film was zoiets als getuige zijn van de executie van de carrière van Kal Penn, ondanks zijn uiterste pogingen om de slechte prestaties van de acteurs om hem heen van blaam te zuiveren. Waarom 'die Aziaat van Van Wilder' besloot een film te maken met een script dat was gerecycled van zijn voorganger is niet te begrijpen. Dit lijk van een film kan het beste begraven blijven in een ongemarkeerd graf, zodat niemand het gevoel zal hebben dat hij niet alleen zevenennegentig minuten van zijn leven heeft verspild, maar het theater heeft verlaten in de wetenschap dat er diep in zijn binnenste iets is gestorven. Het lukt je om je ogen open te houden en getuige te zijn van de gruwelen van celluloid, en dan ben je voorbereid op de posttraumatische stressstoornis die je zult ontwikkelen na het zien van deze film, met flashbacks van slechtgemanierde studenten zonder emotionele diepte die je dromen achtervolgen. Als de zevenennegentig minuten die ik aan deze film heb besteed niet genoeg waren, zullen de zevenennegentig minuten die ik heb besteed aan het schrijven van deze recensie, als waarschuwing aan anderen, me misschien een soort voldoening geven dat er iets goeds is voortgekomen uit het zien van deze gruweldaad.<br />Net als mijn recensie zit de film vol tegenstrijdigheden, vooral omdat Van Wilder er niet echt in voorkomt. Mijn vriend en ik begonnen elkaar te stompen om wakker te blijven tijdens deze film.
I had experienced many emotions whilst watching this film. Here are a few of my thoughts in no particular order: Once in every generation comes a genre defining cinematic epic. I have been privileged to watch 'Van Wilder 2: The Rise of Taj' while it is still a relatively unknown despite the enormous success of its predecessor.<br /><br />Firstly, coming from an Asian background myself, I found the difficulties and challenges faced by Taj in a elite British university corresponded almost exactly to my experiences as a undergraduate at an Oxbridge University. Rarely does a film script capture the essence of academia in such prestigious institution. I often look back at my life and remember the numerous fencing competitions I entered and dog shows I attended to gain a respectable reputation from my peers only be thwarted in my attempts by an aristocrat with canine Viagra. Almost biographical, I often wiped the tears away from my face so I could continue watching the movie.<br /><br />From a purely cinematic perspective, I found few flaws in the film, and at points it reminded me of the majestic direction found only in Coppola's 'Apocalypse Now' and Kubrick's '2001: A Space Odyssey'. If only the respected film institutions representing and honouring Western cinema appreciated such inspiring and ground-breaking work. I often thought of making my own movie, but after watching 'Van Wilder 2: The Rise of Taj' I can confidently say I have seen this art at perfection and cannot hope to improve upon it. Hopefully future generations will look upon this classic work of art and recognise it for the masterpiece it really is.<br /><br />The scarily accurate portrayal of students, the best in their generation, at such an elite institution could only be achieved by actors of the highest calibre working at their hardest thoroughly researching the polymaths they bring to screen. Much of their work previously ignored, hopefully this film will elevate them to greater things and Oscars are surely looming. This film is truly a showcase of talent the industry has to offer.<br /><br />I look forward to seeing more movies like this one, but deep down I know that this is a once in a lifetime cinematic opportunity standing aside films such as Gone with the Wind and Casablanca.<br /><br />For some reason I was looking forward to watching Van Wilder 2 : The Rise of Taj, despite the negative feedback and media coverage it received. Perhaps it was a fault of mine, feeling nostalgic about my college days, hoping that this film would re-kindle my undergraduate experiences of watching college classics such as 'American Pie' and 'Road Trip'.<br /><br />Sadly this film lived up to its reputation. If film making was a crime, then Mort Nathan is a murderer and MGM the people who handed him the pistol. Watching this film was like witnessing the execution of Kal Penn's career, despite his best efforts to exonerate the poor performance of the actors around him. Why "that Asian guy from Van Wilder" decided to undertake a film with a script recycled from its predesessor is beyond reason. This corpse of a movie is best remained buried in an unmarked grave so that no-one will have to endure the feeling that they have not only wasted 97 minutes of their life, but leave the theatre knowing something has died deep within them. It you manage to keep your eyes open to witness the horror of celluloid, then be prepared for the post-traumatic stress disorder you will develop following this film, with flashbacks of badly acted college students with no emotional depth haunting your dreams. If the 97 minutes wasted watching this movie were not enough, the subsequent 97 minutes writing this review as a warning to others may provide me with some sort of satisfaction that some good has come out of me seeing this atrocity.<br /><br />Like my review, the film is full of contradiction, least of all Van Wilder not actually being in it. My friend and I started punching each other to keep us awake during this film.