Mijn eerste echte kennismaking met de Tweede Wereldoorlog begon in 1964. Dat jaar zond de bbc een documentaire van 26 delen uit over het uitbreken en de voortgang van deze 'Grote Oorlog'.<br />Toen ik een tiener was, zat ik gebiologeerd te luisteren naar de stem van sir Ralph Richardson, die de ene mislukking na de andere in tactiek en strategie beschreef, met geen ander resultaat dan monumentale verliezen. Sindsdien ben ik 'gehackt'. Hier zijn een paar cijfers: alleen al de Slag aan de Somme op de eerste dag resulteerde in een verlies van bijna 60.000 Britse soldaten. Ongeveer 20.000 van hen waren dood. Dat is een derde van het aantal Amerikanen dat tijdens de hele campagne in Vietnam is omgekomen (en kijk eens hoeveel films daar over zijn gemaakt). Bij Ieper herdenkt men het verlies van 56.000 man. Maar ze stierven niet alleen; ze verdwenen ook. De bevolking van een kleine stad werd volledig door de furie verzwolgen. En dit is slechts een van de vele van dergelijke monumenten. Getallen als deze dwingen je om stil te staan <0xE2><0x80><0x93> en na te denken.<br />De multinationale ramp die de Eerste Wereldoorlog was, is door zowel politici als de media gemeden. Het enige goede dat over het conflict te zeggen valt, is dat het ophield. En dat moest ook wel; de naties waren volledig ontdaan van geld en mensen. Sindsdien is het een militaire _bete-noir_ van de geschiedenis geweest. Er werd niets bereikt behalve mislukking en er werd niets geschapen behalve ontelbare lijken. Er was geen overwinning, geen triomf van het goede over het kwade. Zelfs de vijand was onduidelijk. Het was een holocaust van goede bedoelingen. De oorlog werd een machine die de jeugd eenvoudigweg in de modder vermaalde. Afschuwelijke bloedige veldslagen als die van de Tweede Wereldoorlog hadden tenminste een positief resultaat. D-day, Iwo Jima, Monte-Cassino, allemaal leidden ze uiteindelijk tot een ondubbelzinnige overwinning. Elk bood een gelegenheid voor nationale trots en mannelijke moed die op een heldhaftige manier in de film werd getoond. Maar niet in 'The Great War'. Afgezien van 'All Quiet On the Western Front' is het met rust gelaten.<br />'Blackadder Goes Forth' is dus niet alleen een van de meest hilarische komedies geschreven, maar ook beter dan 'Mash'. als je het contrast tussen omvang en kortheid in aanmerking neemt <0xE2><0x80><0x93> maar het is ook een passend eerbetoon aan al die arme zielen die hebben gezwoegd en zijn gestorven en verloren.<br />'Het team' speelt zijn rol perfect. Rowan Atkinson speelt de goed opgeleide en cynische officier in de middenmoot. Hij is geen lafaard; hij ziet wat er gebeurt en wil er gewoon vanaf. Tony Robinson als soldaat Baldrick belichaamt de miljoenen 'Tommies' die in onwetendheid hebben geworsteld. Hugh Laurie speelt de luitenant met een onuitroeibaar jongensachtig vertrouwen in zijn hoge commando. Stephen Fry is <0xE2><0x80><0x93> letterlijk <0xE2><0x80><0x93> generaal Melchett, de afstandelijke, pompeuze, arrogante hansworst met een vleugje krankzinnigheid. Tim McInnerny speelt de rol van stafofficier, die zich bewust is van de gevolgen van nutteloze strategieën, maar er ook onverschillig tegenover staat. Tot hij uiteindelijk gedwongen wordt hen in de laatste aflevering te confronteren: 'Vaarwel'.<br />Het script van Richard Curtis en Ben Elton is alles wat je je maar kunt wensen. Hun grappen gaan over alle verschrikkingen waar soldaten uiteindelijk mee te maken krijgen: kou, nattigheid, tekorten, ratten en de dood.<br />En het is die laatste aflevering die de serie boven het niveau van eenvoudige komedie brengt. In een korte wending aan het eind zien we 'het team' over de top gaan om hun eigen verlate dood onder ogen te zien. In slow motion worden hun gestalten overspoeld door een hagel van vijandelijk geschut terwijl het thema haperend wordt gespeeld op een enkele slecht gestemde piano. Even later gaat de scène over in de met klaprozen begroeide velden van hun grafschrift. Ik heb de serie op dvd en het doet me net zoveel denken als mijn foto's van de vele uren die ik aan het westelijk front heb doorgebracht.<br />De personages lijken te spreken voor de miljoenen die dat niet kunnen.
My first real introduction to WW1, began in 1964. That year the BBC broadcast a 26-part documentary detailing the outbreak and progress of this, 'The Great War'. <br /><br />As a teenager, I sat mesmerised, as the voice of Sir Ralph Richardson narrated in harrowing tones, failure upon failure in tactics and strategy with no other result than monumental casualty figures. Ever since then I have been 'hooked'. Here are some figures: just the first day's 'Battle of The Somme' resulted in a loss of almost 60,000 British soldiers. Some 20,000 were dead. That is one third of the number of Americans who died throughout the entire Vietnam campaign (and just look how many movies have been made about that). The 'Menin Gate' at Ypres commemorates the loss of 56,000 men. But they didn't just die; they vanished. The population of a small town were completely swallowed-up by the fury. And this is only one of many such monuments. Numbers like these compel you to stop - and think.<br /><br />The multinational disaster that was WW1 has been shunned by politicians and media alike. The only good thing to be said of the conflict is that it stopped. And it had to; the nations were completely drained of money and men. Ever since, it has been a military bete-noir of history. Nothing was accomplished but failure and nothing created but innumerable corpses. There was no victory, no triumph of good over evil. Even the enemy was obscure. It was a holocaust of good intentions. The war became a machine that simply ground youth into the mud. Appalling bloody battles like those of WW2 at least had a positive outcome. D-day, Iwo-Jima, Monte-Cassino, all eventually led to unequivocal victory. Each presented an opportunity for national pride and manly courage to be heroically presented on film. But not 'The Great War'. Apart from 'All Quiet On The Western Front', it has been left well alone. <br /><br />'Blackadder Goes Forth' then is not only one of the most hilarious comedies written - better than 'Mash' if you consider the contrast between its scope and its brevity - but it is also a fitting tribute to all those poor souls who toiled and died and were lost. <br /><br />'The team' handle their subject perfectly. Rowan Atkinson plays the knowledgeable and cynical middle-ranking officer. He is not a coward; he can see what's happening and just wants out. Tony Robinson, as Private Baldrick, embodies the millions of 'Tommies' who struggled in ignorance. Hugh Laurie plays the lieutenant with unquenchably boyish faith in his high-command. Stephen Fry - literally - is General Melchett, the remote, pompous, arrogant buffoon, touched with insanity. Tim McInnerny plays the role of a staff-officer, aware of, but indifferent too, the consequence of futile strategies. Until he is ultimately forced to confront them in the last episode: 'Goodbyeee'. <br /><br />Richard Curtis and Ben Elton's script is everything you could wish for. Their jokes touch upon all of the horrors to which soldiers eventually became innured: cold, wet, shortages, rats and death. <br /><br />And it is that last episode which raises the series beyond the level of simple comedy. In a brief twist at the end, we see 'the team' go over the top to face their own belated death. In slow-motion, their figures become engulfed by a hail of enemy ordnance as the theme plays haltingly on a single ill-tuned piano. Moments later, the scene segues into the poppy-reddened fields of their epitaph. <br /><br />I have the series on DVD and it reminds me as much as my photographs of the many hours spent wandering along the Western Front. <br /><br />Its characters seem to speak for the millions who can't.