Omdat ik het vervolg op The One-Armed Swordsman (1968) nog nooit had gezien, was dit een behoorlijke schok voor me. Om het kort te houden: dit is een van de beste vervolgfilms van kungfu die ik ooit heb gezien. In de wetenschap dat het eenarmige personage inmiddels stevig in de markt ligt (en een kassucces is), kiest regisseur Chang Cheh deze keer voor echte actie. Het is in feite The Road Warrior (1981) naar de Mad Max van de eerste film (1979), die het actiequotiënt met tien verhoogt en van begin tot eind nauwelijks afremt.<br />Om de vijf minuten of zo komen er zwaardgevechten op je af, met als resultaat een of andere verbazingwekkend bloederige actie. Ik had geen idee dat er kungfufilms uit de jaren zestig waren die zo bloederig waren. Dit effect wordt opmerkelijk versterkt door het gebruik van palmsquabs om ze te laten vliegen en door het feit dat de helden allemaal in het wit gekleed zijn. Een ander opwindend aspect van de film (die later een van Wang Yu's hoofdstukken zou worden) is het gebruik van onorthodoxe wapens door de zware jongens. Met acht superschurken is er heel wat ruimte voor creativiteit en Cheh en co. falen niet. Mijn persoonlijke favoriet is de sinistere vrouwelijke demon die een aantal messen onder haar wijde gewaad vandaan trekt.<br />Maar dat wil niet zeggen dat de film de dramatische aspecten van het verhaal verwaarloost. Cheh besteedt behoorlijk wat tijd aan de reflectie van de Bende van Fang op zijn gewelddadige leven, zowel in het verleden als in het heden. Fang wil eigenlijk alleen gelaten worden met zijn vrouw, maar om een veelgebruikt citaat te gebruiken: elke keer dat hij denkt dat hij er geweest is, halen ze hem weer binnen. Hij is een complexe persoonlijkheid en het is goed voor de emotionele complicaties die op het scherm worden getoond, vooral na de laatste strijd tijdens een feest. De relatie tussen Fang en zijn vrouw wordt ook benadrukt, en zowel Wang Yu als Chiao Chiao doet het goed.
Having never seen the sequel to The One-Armed Swordsman (1968), I was in for quite a shock. To put it simply, this is one of the best kung fu follow-ups I have ever seen. Knowing that the one-armed character is by this time firmly established (and a box office success), director Chang Cheh opts for full-blown action this time around. It is basically The Road Warrior (1981) to the first film's Mad Max (1979), pumping up the action quotient ten fold and rarely slowing down from beginning to end.<br /><br />Sword fights come at you every five minutes or so, resulting in some amazingly bloody action. I had no idea that any kung fu film from the 60s was so bloody. This effect is remarkably enhanced by the use of palm squibs to send bloody flying and the heroes all white outfits. Another exciting aspect of the film (which would later become a Wang Yu staple) is the use of unorthodox weapons by the heavies. With eight super villains there is a lot of room for some creativity and Cheh and co. don't fail. My personal favorite is the sinister female demon that pulls any numbers of knives from under her flowing robe.<br /><br />But it is not to say that the film abandons the dramatic aspects of the story. Cheh spends a decent amount of time focusing on Fang Gang's reflection of his violent ways, both past and present. Fang essentially wants to be left alone with his wife but, to employ an overused quote, every time he thinks he is out, they pull him back in. He is a complex character and it is good to his emotional complications played out on screen, especially after the final battle during a celebration. The relationship between Fang and his wife is also highlighted, with both Wang Yu and Chiao Chiao performing well.