Zo'n zestig jaar nadat ik deze film als kind voor het eerst had gezien, herinnerde ik me alleen nog hoe cool ik het bed in de muur vond. Nu TMC hem recyclet, komt er geen andere positieve herinnering bij me op. In zekere zin spijt het me dat ik hem zo laag moet inschatten, maar dit is echt een heel matige productie, zelfs voor de wanhopige jaren waarin hij is gemaakt.<br />Het eerste en belangrijkste feit dat je in gedachten moet houden als je het geluk hebt om hem te zien, is dat het een kalkoen is die zich voordoet als een fantasie. Hij schreeuwt om deconstructie. Het geven van jongensnamen aan de zeven namen van knappe jongens is een freudiaanse schreeuwlelijk. Vooral als de meisjes worden gekoppeld aan een vreemd assortiment van jonge mannelijke acteurs die op de een of andere manier lang genoeg aan de selectie hadden weten te ontkomen om op deze set in 1942 te verschijnen. En het echte Nederland, Michigan van tegenwoordig is in grote lijnen een Spaanstalige gemeenschap die weerspiegelt hoe snel de tijden in de echte wereld veranderen <0xE2><0x80><0x93> niet dat het ooit ook maar in de verste verte in de buurt is gekomen van wat deze filmfantasie oproept. Het beeld van tulpen en windmolens lijkt zelfs berekend om in scherp contrast te staan met de realiteit die Nederland in 1942 was onder de hak van de nazi's, wat ironisch genoeg aantoont dat de doorgaans pro-Duitse neutraliteit in dat land en in het echte Nederland, Michigan, in de jaren tussen de Tweede Wereldoorlog en de Tweede Wereldoorlog een paradijs was.<br />Maar genoeg daarover. Van Heflin met zijn babyface en zijn veel te grote gleufhoed die de rol van een keiharde fotojournalist speelt, lijkt hoe dan ook geen goede acteur. Zijn beste rol zou tien jaar later in de film Shane komen. En de zangeres Kathryn Grayson zou later uitblinken in de klassieke filmversie uit 1951 van Showboat. Zelfs als puur vermaak in zijn eigen tijd is deze film onvervalst escapisme, niet meer waard dan een blik van een filmhistoricus.
Yikes! Sixty-some years after first seeing this movie as a child, I remembered only how cool I thought the bed in the wall was. Now that TMC is recycling it, no other positive memory comes to mind. I regret in a way having to rate it so low, but this really is a very flaky production even for the desperate years in which it was made.<br /><br />The first and most important fact to keep in mind if you have the good fortune to view it is that it is a turkey masquerading as a fantasy. It cries out for deconstruction. Giving boys' names to the seven eponymous knockout beauties is a Freudian howler. Especially when the gals are matched with an odd assortment of young male actors who had somehow avoided the draft long enough to appear on this 1942 set. And the real Holland, Michigan today is to a large extent a Spanish-speaking community that reflects how quickly times change in the real world -- not that it ever was in the first place anything close to what this film fantasy conjures up. Indeed, the image of tulips and windmills seems calculated to stand in stark relief to the reality that was the Netherlands under the Nazi heel in 1942, ironically demonstrating that the generally pro-German neutrality in that country and in the real Holland, Michigan during the years between WWI and WWII was a fool's paradise.<br /><br />But enough of that. Baby-faced Van Heflin in his over-sized fedora playing the role of a hard-nosed photo-journalist seems in any event miscast. His best role would come a decade later in the movie Shane. And warbler Kathryn Grayson would later stand out in the classic 1951 movie version of Showboat.<br /><br />Even as sheer entertainment in its own time, this film is unadulterated escapism, worthy of no more than a glance by film historians.