Voordat ik ernaar keek, besloot ik de trailer te bekijken en wat ik zag, beviel me wel. Maar toen ik er echt naar keek, was het een ander verhaal. Zelfs met zo'n nieuw idee kon het niet ontsnappen aan zijn wortels, die zwaar hangen in dit door spoken bezochte huis. Hier geen verrassingen of schokken. Het bleke verhaal grijpt nooit in elkaar of wekt veel belangstelling, terwijl het een vermoeiend verhaal wordt van nooit eindigende, verdachte verveling. Het trage, schurende tempo maakt het er ook niet beter op. Het lijkt allemaal op te bouwen, maar de voorspelbare aanpak van regisseur George Bowers lijkt niet veel spanning te kunnen oproepen en hij maakt echt te veel gebruik van de gebruikelijke angsttactieken met ellendige gevolgen. Dat geldt zelfs voor Webster Lewis' verhaal. Een of twee geslaagde surrealistische decors (waarbij de lijkwagen en zijn bestuurder een rol spelen) en Mori Kawa's fraaie atmosfeerfoto's kunnen het slappe, zwakke en veel te saaie optreden niet goedmaken. De voorstelling voelt houterig en vreselijk ongeïnteresseerd, en dat is te merken. Trish Van Devere drentelt wat rond en Joseph Cotton voegt er zijn twee shillings aan toe. Zet het onder de zeer onbelangrijke dossiers.
Before watching it, I decided to give the trailer a look and liked what I saw. But when it came to actually watching the feature. Well that was another story. Even with such a novel idea, it couldn't escape its roots that hang heavily in this old-hat haunted house format. No surprises or shocks here. The pallid story never grips or inserts much interest, as it becomes a wearisome tale of never-ending, suspicious tedium. The slow grinding pace doesn't help matters either. It seems to be all build up, but director George Bowers' predictable touch can't seem to raise much in the way of suspense and really overuses the usual scare tactics with miserable results. This even goes for Webster Lewis' generically telegraphed score. One or two effective surreal set-pieces (involving the hearse and its driver) and Mori Kawa's nicely atmospheric photography, just can't make-up for the lame, weak and overly boring presentation. Performances feel wooden and terribly uninterested, and it seems to show. Trish Van Devere fluffs about, and Joseph Cotton adds his two bobs worth. Put it under the very forgettable files.