Sonatine is een geweldige illustratie van het contrast tussen Amerikaanse en Japanse films. Hoewel het geweld op het scherm visueel en plotseling is, is het zeldzaam en altijd doelbewust. De film is vaak rustig en stil, met heel subtiele humor. Beat Takeshi heeft een anti-actiefilm gemaakt, vrij van een enorme soundtrack en consequente oneliners, waarvan de elegantie alleen wordt vertroebeld door onhandig vertaalde subtitling. Sonatine is niet de film die de heruitgave-advertenties voorgeven. Niet wat je zou verwachten.
Sonatine is a great illustration of the contrast between American and Japanese films. Though the onscreen violence is graphic and sudden, it is rare and always purposed. The film is often quiet and still, with very subtle humor. Beat Takeshi has created an anti-action flick, free of a huge soundtrack and consistent one-liners, whose grace is muddled only by awkwardly translated subtitling. Sonatine is the not the movie the re-release advertising makes it out to be. Not what you'd expect.