Jack Mosley is een politieman op leeftijd die zichzelf heeft gedegenereerd tot een werkpaard van de politie. Mosley is een man die zich te buiten gaat aan drank, zelfs als hij aan het werk is, een man die over de rotsbodem van zijn leven en zijn werk zwerft. Op een dag krijgt Mosely weer een routineklus zonder dat er iets gebeurt: breng een getuige, een of andere kleine crimineel die Eddie heet, om tien uur's avonds naar de rechtbank. Hij heeft honderdachttien minuten om het te doen en hoeft maar zestien straten ver te lopen. Simpel? Zeker, Mosley stopt zelfs om een fles drank mee te nemen. Maar dan... begint het onverwachte te gebeuren en moet Mosely uit zijn delirium ontwaken, want deze getuige moet dood. En niet alleen door wie dan ook, maar ook door collega's.<br />Filmbezoekers zijn in eerste instantie misschien niet onder de indruk van deze film waarin Bruce Willis een 'eenzame agent op de bodem van het vat' speelt. Hij heeft de rol van agent al vele malen gespeeld <0xE2><0x80><0x93> _The hard 'nuff_ heeft het erover <0xE2><0x80><0x93> en de agent met problemen is ook een herhaling van Willis <0xE2><0x80><0x93> _Striking Distance & Last Boy Scout_. Maar laat dat je niet van je stuk brengen, deze film staat beslist niet in de schaduw van de genoemde films. Regisseur Richard Donner geeft de film een sterke karakterisering en houdt de actie spannend, maar die is slechts een bijkomstigheid van wat de personages doormaken. Een goed voorbeeld hiervan is de scène waarin Mosley zich realiseert dat hij heel goed diep in de problemen zou kunnen zitten, terwijl hij net een man neerschoot die probeerde zijn getuige te vermoorden <0xE2><0x80><0x93> een ronddraaiend schot met opgeloste kogels wervelt om Mosely heen, die met open mond blijft staan. Er klinkt geen geluid, de figuur staat stil en er gebeurt eigenlijk niets opvallends in het beeld, maar toch krijg je het gevoel dat Mosely ook heeft: 'Heiligesj, ik heb net die vent neergeschoten.' Je kunt zien dat hij zijn pistool trok en schoot alsof hij het had geleerd, maar dat kritische besef naderhand stuwt de film net zo sterk in de gedachten van Mosley en Eddie (die hier ook geschokt is) als hij in de straten van Manhattan stuwt. <br />Donner kiest ook zorgvuldig zijn decors, met belangrijke scènes die zich afspelen in kelders en in Mosely's appartement <0xE2><0x80><0x93> niet zomaar ergens in een steegje. De films nemen sprongen en duikelingen door alle settings, net zoals Mosely en Eddie dat in zichzelf doen, en deze subtiele aanpak is heel effectief. Het laat zien hoe wild het voor hen is, hoe diep ze zijn gezonken door wat ze hebben gedaan of wat er met hen is gebeurd, en hoe dicht ze er uiteindelijk bij in de buurt komen. Dat maakt deze film tot een van de beste van Bruce Willis. Hoewel hij niet zo'n hoog octaangehalte heeft als zijn vele eerdere films, is deze film duidelijk niet voorbestemd, en dat doet geen afbreuk aan de film.' En het is niet alleen Willis die een mooie voorstelling geeft. David Morse speelt een typische sterke ondersteunende rol, maar Mos Def moet ook genoemd worden. Er zijn genoeg actiefilms met rappers en hiphopsterren geweest, zelfs twee aan het eind van 2005, en een filmliefhebber kan alleen maar sceptisch zijn als Mos Def de tegenspeler van Willis is. Maar tot zijn aangename verrassing speelt Mos Def zijn rol niet alleen maar voor de lol. Hij is eigenlijk een soort irritante etter die je graag een klap op zijn kop zou willen geven. Vooral als je een agent bent die hem voor de rechter probeert te krijgen en er kogels op je afkomen. Deze verfrissende benadering blaast de film een beetje leven in en de categorie 'gekke actiefilm' wordt nog verder uitgerekt. En begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op gekke actiefilms <0xE2><0x80><0x93> De laatste padvinder is een van mijn favorieten en Donners Lethal Weapon ook <0xE2><0x80><0x93> maar genoeg is genoeg en het is echt een frisse wind om te zien hoe een geweldige actieregisseur, een actiester en een rapper (of een hip hop-jongen, ik ben niet goed in het onderscheiden van dat soort dingen) een film maken die zowel dramatisch als actierijk is.<br />8/10: geweld.<br />Rated PG-13: geweld.
Jack Mosley is an aging cop who has degenerated himself to a dead beat work horse of the police department. Indulging in drinking, even when he's working, Mosley is a man cruising along the rock bottom of his life and work. One day at work, Mosely gets another routine and uneventful assignment - bring a witness, some petty crook named Eddie, to court by 10am. He's got 118 minutes to do it and only has to go 16 blocks. Simple? Sure, Mosley even stops to pick up a bottle of booze along the way there. But then... the unexpected starts to happen and Mosely must snap out of his delirium because this witness is wanted dead. And not just by anyone, by fellow cops.<br /><br />Film goers might be initially unimpressed with this film where Bruce Willis plays a "lone cop at the bottom of the barrel." He's done the cop role many many times - Die hard 'nuff said - and the cop with problems is also a re-run from Willis - Strking Distance & Last Boy Scout. But don't let that get you down, this film is no way in the shadow of the mentioned films. Director Richard Donner directs the film with strong characterization while keeping the action exciting, but critically incidental to what the characters go through. A good example of this is the scene where Mosley realizes that he could very well be in deep sh*t as he just shot a guy who tried to kill his witness - a circling shot with dissolves whirls around Mosely who stands with jaw agape. No sound, the character is still, and really nothing obvious goes on in the frame, yet you still get the feeling that Mosely has: "holysh*t, I just shot that guy." You can tell that he pulled out his gun and fired like he was trained, but that critical realization afterward propels the film as much into the mind of Mosley and Eddie (who is also shocked here) as it propels into the street of lower Manhattan.<br /><br />Donner also chooses his settings carefully with key scenes taking place in basements and at Mosely apartment - not just in some random alleyway. The films takes leaps and dives throughout all of its settings like Mosely and Eddie do within themselves and this subtle touch is very effective. It shows how wild of ride it is for them, how low they have been driven by what they did or what has happened to them, and how close to home it may hit in the end. That makes this one of Bruce Willis's best performances. While not as high-octane as his many previous efforts, this film is clearly not meant to be, and that doesn't at all detract from the film's entertainment.<br /><br />And it is not just Willis giving a fine performance. David Morse gives a typically strong supporting role, but mention must be made of Mos Def. There have been plenty of action films with rappers and hip-hop stars, even two in late 2005, and a film goer can only be skeptical with Mos Def playing opposite Willis. But, in a pleasant surprise, Mos Def actually plays his part not just for the cool. In fact, he is kind of an annoying brat that you'd like to smack over the head. Especially if you're a cop trying to get him to court and bullets are flying at you. This refreshing approach breathes a sort of life into the movie and the film moves even farther from "goofy action movie" category. And don't get me wrong, I love goofy action movies - The Last Boy Scout is one of my all time favorites and so are Donner's Lethal Weapon films - but enough is enough and it is a real breath of fresh air to see a great action director, an action star, and a rapper (or hip hop guy, I am not good at distinguishing that sort of thing) deliver a film that is good both dramatically and action-wise. 8/10<br /><br />Rated PG-13: violence