SPOILERS <0xE2><0x80><0x93> Een ongelooflijk afgezaagde en tegelijkertijd fascinerende film, waarin Joan Crawford min of meer zichzelf betaalt als de bazige en arrogante Broadway-superster Jenny Stewart.<br /><br />In de repetities voor haar nieuwe Broadway-stuk 'Two Faced Woman' is Jenny zo dominant in haar eisen dat haar beste musicus, pianist Charlie Maylor, de set afliep en nooit meer werd gezien of gehoord. Nu Charlie is vervangen door de blinde en waardige pianist Tye Graham en Michael Wilding, vindt Jenny eindelijk haar gelijke in iemand die net zo onverzettelijk en compromisloos is als zijzelf. Dit leidt tot een aantal wilde confrontaties tussen Jenny en Tye over hoe de muziek gespeeld moet worden, terwijl Tye haar te slim af is door dingen op zijn manier te doen en niet op de hare. Hoezeer Jenny ook een hekel heeft aan Tye, ze merkt stiekem dat Tye haar behandelt als ieder ander 'breed' en niet toegeeft aan haar eisen, zelfs niet als dat betekent dat hij ontslagen wordt als regisseur van de toneelstukken.<br />Terwijl hij Jenny langzaam de duimschroeven aandraait, dwingt Tye haar open te staan voor het ellendige leven dat ze al die jaren heeft geleid en dat haar tot de gruwel maakte die ze uiteindelijk werd. Het is moeilijk voor een moeder om eenzaam te zijn als je aan de top staat, en Jenny heeft jarenlang op een afstand gestaan van de mensen die ervoor verantwoordelijk waren dat ze daar kwam. Tye gedraagt zich afstandelijk en trekt zich niets aan van Jenny's gevoelens voor hem. Hij behandelt haar net zo sjofel als de mensen die met haar op de set werken: met volledige minachting! Pas later, als Jenny via haar bier drinkende moeder, Mrs. Stewart, Marjorie Rambeau, de waarheid over Tye te weten komt van het oude plakboek dat ze had over de weg naar het succes van haar dochter, komt eindelijk aan het licht wat er achter Tyes gedrag ten opzichte van haar zat! Dit was de opening waar Jenny naar op zoek was en met die explosieve informatie ging ze als een vleermuis recht uit de hel op zijn adamsappel af!<br /><br />Michael Wilding <0xE2><0x80><0x93> als Tye <0xE2><0x80><0x93> houdt zich goed onder het zware rijden en laat zich door Joan Crawford <0xE2><0x80><0x93> als Jenny <0xE2><0x80><0x93> niet op de kast jagen, die het bijna de hele film lang heel moeilijk vindt om de man in het gareel en op zijn plaats te krijgen. De supercoole Tye heeft in feite Jenny's nummer en weet het net zo goed te spelen als hij zijn piano speelt, maar het is Jenny, met behulp van haar bier zwellende moeder, die Tye's nummer ontdekt. Het is Tyes zwakke punt, dat kalm en koel is en alles volledig in de hand heeft. Tye valt als een baksteen uit elkaar, vanuit een barst in een stekkerdoos, de camera die hij echt is!<br />***SPOILERS*** Toen uiteindelijk zowel Jenny als Tye beseften wat voor onvolmaakte mensen ze eigenlijk zijn, kwamen ze bij elkaar en werden ze verliefd op elkaar. Ze beseften allebei dat ze op de een of andere manier voor elkaar bestemd waren, in voor- en tegenspoed, en natuurlijk was Tyes schattige en toegewijde zieneres ook een geluksbrenger.<br />P.S. Nadat ze in zo'n honderd films 'Torch Song' had gezien, was het Joan Crawfords vuist Technicolorfilm waar ze in had gekeken, en zoals te verwachten was, had ze er het beste van gemaakt!
**SPOILERS** Unbelievably corny yet fascinating movie that has Joan Crawford pay more or less herself as the bossy and arrogant Broadway superstar Jenny Stewart.<br /><br />Jenny in her rehearsals for her new Broadway play "Two Faced Woman" is so overbearing in her demands that her top musician pianist Charlie Maylor walked off the set and was never seen or heard from again. With Charlie being replaced by the blind and dignified pianist Tye Graham, Michael Wilding, Jenny finally meets her match in someone who's about as unyielding and non compromising as herself. This sets off a number of wild confrontations between Jenny and Tye in how the music is to be conducted with Tye getting the best of her by getting things done his way not hers. As much as Jenny dislikes Tye she in fact becomes secretly found of Tye by him treating her like any other "broad" and not giving into her demands even if it means him getting fired from his job as the plays musical director.<br /><br />As he slowly turns the screws on Jenny Tye get her to open up and reveal the miserable life that she's been leading all these years that made her the horror that she eventually became. It's lonely to be on top and Jenny being there for years had become detached from the very people who were responsible for her getting there. Acting aloof and not giving a heck about Jenny's feelings about him Tye treats her as shabbily has she's been treating those who work with her on the set: With complete contempt! It's later when Jenny learns through her beer drinking mom Mrs. Stewart, Marjorie Rambeau, the truth about Tye from and old scrapbook that she had about her daughters road to success that the truth finally came out to what was behind Tye's conduct towards her! This was the opening that Jenny was looking for and with that explosive information went for his jugular vain like a bat straight out of hell!<br /><br />Michael Wilding-as Tye-does hold his own against the hard driving and take no prisoners Joan Crawford-as Jenny-who finds it very difficult to get the guy in line and in his place for almost the entire length of the movie. The super cool Tye does in fact have Jenny's number and knows how to play it as good has he plays his piano but it's Jenny, with the help of her beer swelling mom, who discovers Tye's weak point which has the calm cool and completely in charge of things Tye fall apart like the cheap, from a crack a jack box, camera that he really is! <br /><br />***SPOILERS*** In the end with both Jenny and Tye realizing what imperfect persons they really are they in fact come together and fall in love with each other. Fully knowing that somehow they were both really meant for each other for better or for worse with of course Tye's cute and dedicated seeing-eye Duchess being thrown in for good luck.<br /><br />P.S After staring in some 100 movies "Torch Song" was Joan Crawford's fist Technicolor film that she stared in and as expected she made the very best of it!