Ik heb er geen spijt van dat ik zonder de juiste documentatie naar deze film ben gerend, want ik heb 119 minuten pure vreugde doorgebracht, bedorven door een onverklaarbare afloop (die sindsdien is opgelost). Het is natuurlijk een testament, maar ik ben maar vijf jaar jonger dan Alain Resnais en ik breng mijn tijd liever door zonder dat er al te veel vragen worden gesteld, voornamelijk over de dood. Het is natuurlijk een transcriptie van een Engels toneelstuk, maar AR heeft het niet blindelings gekozen, hij moet op dezelfde golflengte (of kortere afstand) zitten als Alan Ayckburn. Perfect script, perfecte regie, perfecte spelers, wat mijn teleurstelling nog groter maakt. Bovendien is de religieuze toewijding van Sabine Azema verre van evident, en Isabelle Carré lijkt meer op de dochter van André Dussolier dan op haar zuster. De assistent lachte veel, net als ik, en kwam glimlachend naar buiten (ik niet). Maar het was beslist de beste film van het jaar, op de voet gevolgd door PRADA.
I do not regret to have rushed to see this movie without proper documentation, because I spent 119 minutes of pure joy, spoiled by an inexplainable ending (solved since).It is of course a testament, but I am only five years younger than Alain Resnais and I prefer to spend them without too much questions asked, about death mostly. It is of course a transcription of an English stage-play, but AR did not choose it blindly, he must be on the same wave length (or shortcut) with Alan Ayckburn. Perfect script, perfect direction, perfect players, making my disappointment even bigger. Besides, the religious devotion of Sabine Azema is far from obvious, and Isabelle Carré looks more like André Dussolier's daughter than sister. The assistance laughed a lot, like I did, and came out smiling, (not me). However, and definitely, the best movie of the year, closely followed by PRADA. harry carasso, Paris