Op het ene niveau volgt GamerZ een groep mensen voor wie de werkelijkheid twee betekenissen heeft: hun eigen persona en die van hun rollenspelpersonage. De film verdraait de ene persona langzaam tot de andere <0xE2><0x80><0x93> zowel op het scherm als in de geest van de kijker. Uiteindelijk vervaagt de grens tussen genialiteit en krankzinnigheid, fantasie en werkelijkheid, op een manier die je aan het denken zet.<br />Op een tweede niveau probeert de film een interessante dialoog te creëren tussen personages die sociaal onbeholpen verschoppelingen zijn en wier voornaamste bezigheid bestaat uit rond een tafel dobbelen. Dit had inderdaad een heel saai script kunnen opleveren, maar op een paar uitzonderingen na niet. In plaats daarvan geniet GamerZ van zijn vrijheid om van het afgrijselijke naar het sublieme te springen, van het lucide naar het wezenloze. Vaak in één shot. Het feit dat de personages niet 'normaal' met elkaar kunnen omgaan, maakt het tot een uitzonderlijke komedie. Helaas wordt het scenario van GamerZ verzwakt door het karige budget voor special effects. Hoewel pogingen om 'in-game' acties uit te voeren door gebruik te maken van silhouetten bijna werken, zijn er een paar momenten waarop de kartonnen cut-outs op het scherm de kijker er alleen maar aan willen herinneren dat Hollywood nooit zo'n film zou maken.<br />Op niveau drie wordt GamerZ onderstreept door een paar heel bekende thema's als liefde, afgunst en groeiende volwassenheid; om nog maar te zwijgen van fetisjen, joyriden en nog een paar andere dingen. Deze thema's versmelten goed met de eerdere niveaus, maar zullen de film waarschijnlijk niet op eigen kracht bij elkaar houden.<br />Ik vermoed dat als je vast komt te zitten op niveau 3 van de kerker, je teleurgesteld naar buiten zult lopen. Deze film is niet voor iedereen. Maar als je je geest een beetje openstelt, bereik je iets heel zeldzaams. Het is vermakelijk en het daagt uit. En het doet beide op een heel onverwachte manier.
On one level GamerZ follows a group of people for whom reality has two meanings: Their own persona, and that of their role-play game character. The film slowly twists one persona into the other - both on screen and in the mind of the viewer. Ultimately it blurs the line between genius and insanity, fantasy and reality, in quite a thought-provoking way.<br /><br />At a second level, it attempts to create interesting dialogue between characters that are socially inept outcasts, whose prime activity is sitting round a table rolling dice. This could have created a very boring script indeed, but with a few exceptions, it doesn't. Instead GamerZ revels in its freedom to jump from the horrific to the sublime, from the lucid to the inane. Often in the same shot. The failure of the characters to interact 'normally' makes some exceptional comedy. Unfortunately GamerZ's screenplay is weakened by its meagre special effects budget. While attempts to convey 'in-game' actions using silhouettes almost work, there are a few moments when the cardboard cutouts on screen seek only to remind the viewer that Hollywood would never make a movie like this.<br /><br />Down at level three GamerZ is underscored by some quite familiar themes of love, envy and growing maturity; not to mention fetishes, joyriding, and a few other things. These themes meld well with the earlier levels, but probably won't hold the film together on their own.<br /><br />I suspect that if you find yourself stuck at level 3 of the dungeon, you'll walk out disappointed. This film isn't for everyone. But open your mind a little and GamerZ achieves something quite rare. It entertains and challenges. And it does both in a quite unexpected way.