Een van de moeilijkste dingen bij het recenseren van een 'kunsthuis'-film is de naam van het genre: het heeft veel weg van kritiek leveren op kunst. En als je ooit hebt geprobeerd moderne kunst te bekritiseren, of bijna elke vorm van kunst, ben je waarschijnlijk bekend met een aantal keiharde weerleggingen en ontkenningen. Hetzelfde geldt voor deze 'kunsthuizen'-films. Het is een stuk gemakkelijker om een goede recensie te geven en te gaan, maar slechte recensies wekken veel meer verontwaardiging. Dat is ook moeilijker voor mij, want ik ben meestal dol op dit soort films.<br />Maar ik vond deze film niet leuk <0xE2><0x80><0x93> en dan bedoel ik niet in de zin van 'het maakte me niet gelukkig'. Ik bedoel in de zin van 'de film had weinig waarde, emotioneel of artistiek' De film had heel veel zin. Afhankelijk van hoe je het bekijkt, had de film op vele manieren zijn verdienste kunnen hebben <0xE2><0x80><0x93> je kon kijken naar de prestatie van de acteurs, het amusement van de plot zelf, de spanning of de spanning, de boodschap of het thema. Hij deed heel erg zijn best, maar ik denk niet dat hij in staat was om aan de verwachtingen te voldoen.<br />Het belangrijkste aspect van deze film, wanneer het beoordelen ervan bedoeld is om onconventioneel te zijn, is dat het de conventies van het maken van films doorbreekt en de verwachtingen van het publiek keer op keer ontkent. De vierde muur wordt bijvoorbeeld heel wat keren doorbroken <0xE2><0x80><0x93> het is bedoeld als een stomp in de maag van het publiek, aangezien zij worden erkend als deelnemers aan de film. De film overtreft de verwachtingen van het publiek door bijna al het geweld buiten het scherm te laten plaatsvinden en alleen geluidseffecten achter te laten. Hoewel de film zijn doel bereikt door zijn onconventionele aanpak, is wat we overhouden als alle conventies zijn doorbroken slechts het omhulsel van een geweldige film. De over-de-topervaring is hartverscheurend en angstaanjagend, maar dat is het enige echte effect dat overblijft. De film zuigt je op door zijn onconventioneelheid, maar de film maakte een fout door onconventioneel te willen zijn zonder een duidelijk idee te hebben wat hij moest doen nadat de conventies waren doorbroken. De film lijkt gewoon rond te dwalen en een groot uitgangspunt door de modder te slepen. Een andere kritiek op de film komt voort uit de bedoelingen van de plot. Deze film <0xE2><0x80><0x93> en de regisseur ervan, gebaseerd op zijn levensechte commentaar op het doel dat hij nastreeft met het maken van een film die schijfje voor schijfje gaat <0xE2><0x80><0x93> is, in één woord, pretentieus. Haneke zelf zegt: 'Het is een reactie op een bepaalde Amerikaanse cinema, zijn geweld, zijn naïviteit, de manier waarop hij met mensen speelt' (The Village Voice). Er ligt al pretentie in het idee dat je pas tien jaar na het origineel je eigen film gaat herschrijven, met praktisch als enige verandering de taal. Je gaat er al van uit dat de Amerikanen je film echt zullen zien omdat hij in het Engels is, en bovendien ga je ervan uit dat de bourgeois-vertolking van de'slachtoffers''seksueel aanstootgevend' is. Het zou passender zijn in Amerikaanse theaters. Dan zeg je dus dat de boodschap van het geweld passender is in Amerikaanse theaters. Ik zal de reden van al die pretentieuze onzin maar eens ontleden.<br />Eerste punt: de Amerikaanse cinema is meer gefocust op het afwijzen van geweld dan de cinema van andere landen. Dit punt is al praktisch onaanvechtbaar door het feit dat er geen enkele filmindustrie ter wereld is die ook maar enigszins te vergelijken is met Hollywood. De meeste industrieën zijn veel kleiner, en zelfs de meest overeenkomstige industrie in grootte (Bollywood) is geen eerlijke vergelijking, omdat het genre en de stijl drastisch verschillen. De gevestigde filmindustrie in Amerika heeft de negatieve bijwerking dat films met een lage kwaliteit en een lage standaard op grote schaal worden geproduceerd en verspreid, zolang het maar een aantrekkingskracht heeft op consumenten. De hoeveelheid geweld in Hollywood is zeer overdreven en is onvermijdelijk in de industrie vanwege de onvermijdelijke aantrekkingskracht. Deze films doen het ook redelijk goed in andere landen (wat de kassa betreft), wat erop wijst dat het niet uitsluitend een Amerikaanse kwestie is.<br />Tweede punt: de bourgeois-kenmerken van de personages passen beter in Amerikaanse theaters. Hoewel er genoeg yuppies, slijmerds en bourgeois in Amerika zijn, denk ik dat het zo is.' Het is niet eerlijk om te zeggen dat de burgerlijke verschijning van de personages meer Amerikaans is dan Duits, of Frans, of Engels, of welk ontwikkeld land je maar wilt. Het is een algemeen menselijk trekje, een verlangen om hogerop te komen in het leven en een hogere levensstandaard te genieten <0xE2><0x80><0x93> niet iets waar ik het mee eens ben, maar iedereen heeft het in actie gezien. Zowel dit punt als het vorige toont eenvoudigweg een bekrompen oordeel van de regisseur.<br />En het meest, het belangrijkste punt is waarom deze film me niets deed: de film brengt een boodschap over geweld, vooral met betrekking tot de midden- en bovenklasse. Deze film zei me niets van belang. Als je zo'n boodschap wilt vinden, moet je naar Clockwork Orange kijken. Het valt niet te ontkennen dat Clockwork Orange in feite een boodschap over geweld en moraliteit in de moderne wereld overbrengt. Deze film zocht en zocht naar een punt over geweld, iets over hoe het kijken naar geweld en het zich overgeven aan gewelddadige films verwant is aan het geweld zelf. Hij was al halverwege in die zin dat hij het publiek bij de ervaring betrok en bijna een gevoel van schuld creëerde. Maar hij kon niet veel verder. Hij rechtvaardigde zelfs een nihilistische kijk niet, want de manier waarop de film werd gemaakt, vooral het semi-surrealisme van de feitelijke gebeurtenissen en de'rewind'-optie, toont in elk geval de intentie om een punt te maken. Hij draait rond en rond en eindigt helemaal nergens. Ik zou deze film avant-garde noemen als hij ook maar enige indruk op me had gemaakt. Een film kan proberen schoonheid na te jagen, een verhaal te vertellen, kijkers te behagen, een boodschap over te brengen, een thema te gebruiken of een emotie op te roepen, maar als een film geen van deze dingen doet, verliest hij zijn waarde als kunstwerk. En dat is precies waar Funny Games eindigt.
One of the hardest parts about reviewing an 'art house' type movie is inherent in the genre's name: it's a lot like criticizing art. And if you've ever tried to criticize modern art, or almost any art, you're probably familiar with some brutal rebuttals and denials. The same is true for these 'art house' type movies. It's a lot easier to give the movie a good review and go, but bad reviews draw a lot more fire. This is harder for me as well, because I typically love these types of movies.<br /><br />But I did not enjoy this movie--and I don't mean in the general 'it didn't make me happy' sense. I mean it in the 'had little value, emotionally or artistically' sense. Depending on how you're looking at it, there were many ways in which the movie could have gained merit--you could look at the performance of the actors, the entertainment of the plot itself, the tension or suspense, the message or theme. It tried very hard, but I don't think that it was able to live up to any of its expectations.<br /><br />The most important aspect of this film when judging it is meant to be unconventional. It breaks film-making conventions and denies the audience's expectations over and over. For example, it breaks the fourth wall quite a few times--meant to be a punch in the gut for the audience as they are acknowledged as participants in the film. It denies the audience's expectation of gore by making almost all the violence occur off-screen, leaving only sound effects. Although the movie fulfills its aims in its unconventionality, what we are left with when all the conventions are broken is only the shell of a great movie. The over-the-top experience is gut-wrenching and terrifying, but that is the only real effect you are left with. The movie sucks one in by being unconventional, but the movie made a mistake in that it aimed to be unconventional without having a clear idea of what to do after convention was broken. The movie just seems to wander around, dragging a great premise through the dirt.<br /><br />Another criticism of the movie comes from the intentions of the movie's plot. This movie--and its director, based on his real-life comments on his purpose in remaking a film shot-for-shot--is, in a word, pretentious. Haneke himself states that "It is a reaction to a certain American Cinema, its violence, its naïveté, the way it toys with human beings" (The Village Voice). Already there lies pretentiousness in the idea of remaking your own movie only ten years after the original, with practically the only change being the language. Already you're assuming that Americans will actually watch your movie just because it's in English, and on top of that, you're assuming that the bourgeois depiction of the 'victims' would be more fitting in American theaters. Then, you're saying that the violence message is more fitting in American theaters. I'll go ahead and dissect why all this pretentiousness bears no redeeming fruit.<br /><br />First point: American cinema is more focused on and condoning of violence than other countries' cinema. This point is already rendered practically untestable by the fact that there is no movie industry in the world that is quite comparable to Hollywood. Most industries are much smaller, and even the most comparable industry in terms of size (Bollywood) is not a fair comparison due to drastically different genre and stylistic focus. The established industry of film in America has the negative side effects of allowing low-quality and low-standards movies to be produced and distributed on a massive scale, as long as it provides a hook to entice consumers. The amount of violence in Hollywood is highly overemphasized, and is inevitable in the industry due to its inevitable hook. Also, these movies do fairly well in other countries (in terms of box office), suggesting that it's not strictly an American issue.<br /><br />Second point: The bourgeois characteristic of the characters is more appropriate in American theaters. Although there are plenty of yuppies, brownnosers, and bourgeois in America, I think it's unfair to say the bourgeois appearances of the characters are more of an American feature than German, or French, or English, whatever developed country you like. It's a common human attribute, a longing to move up in life, and enjoying a higher standard of living--not something I agree with, but everyone's seen it in action. Both this point, and the previous one, simply show a narrow-minded judgment on the part of the director.<br /><br />And the most, MOST important point to why this film did nothing for me: The film delivers a message about violence, especially in regards to middle/upper-class culture. This movie said nothing of importance to me. If you want to find a message like this, look at Clockwork Orange. There is no denying that Clockwork Orange effectively conveys a message about violence and morality in the modern world. This movie was looking and looking to make a point about violence, something about how watching violence and indulging in violent movies is akin to the violence itself. It got halfway there in that it drew the audience into the experience and almost created a sense of guilt. But it was unable to go much further. It did not even justify a nihilistic view, because the way in which the movie was made, especially the semi-surrealism of the actual events and the 'rewind' feature, at least reveals intent in creating a point. It circles round and round and ends up no where at all.<br /><br />I would call this movie avant-garde if it actually made any impact on me. A film can seek to chase beauty, tell a story, delight viewers, convey a message, play on a theme, or invoke an emotion, but when a film does none of these it loses its value as a piece of art. And this is exactly where Funny Games ends up.