Ik kan de over het algemeen enthousiaste mening van de meeste andere IMDb-databasegebruikers over deze film niet delen. Het spijt me dat dit is zoals ik het graag zou willen - het hoofdthema, dat een contrast vormt met het betrekkelijke belang van liefde en kunst, zowel voor de maatschappij als voor de meeste individuele leden ervan, is belangrijk voor ons allemaal; en het is een zeer visueel aantrekkelijke presentatie die een uitstekende weergave geeft van de stad New York zoals die een jaar of 80 of meer geleden was, voornamelijk in tinten bruin die nooit storend zijn voor de ogen. The Purple Rose of Cairo and Love and Death (waar hij liet zien dat hij een klucht kon combineren met zowel redelijk natuurlijke dialogen als zijn geliefde filosofische discussies, wat hem in BOB in de steek liet) zijn allebei gekoesterde delen van mijn privé-filmverzameling. Hoewel BOB grotendeels vrij is van de kunstmatige dialoog die veel van Woody's andere films bederft, werd het door voortdurende en voortdurende overdrijving bedorven. In veel films is minstens één acteur schuldig aan deze gruwelijke zonde, maar als ze dat bijna allemaal doen, ligt de fout waarschijnlijk bij de regisseur. Hier kon je naar een paar minuten kijken die van vrijwel elk punt in de film waren geselecteerd en er zeker van zijn dat je een schreeuwwedstrijd zag, of personages die als windmolens met hun armen zwaaiden.<br />Veel bioscoopfans kijken niet graag naar stomme films omdat ze zo overdreven zouden zijn. Dit wordt gewoonlijk verklaard door het ontbreken van dialogen die de nadruk leggen op gebaren, maar zelfs in sommige van zijn meest ongebreidelde rollen bleef John Barrymore zelden overdreven gebaren maken voorbij het punt waar dat nodig was; en deze behoefte was vaak eerder te wijten aan de moeite die het kostte om de film goed te laten zien dan aan de afwezigheid van geluid, problemen die in die begintijd samengingen. Tegenwoordig kan een acteur een wereld van betekenis overbrengen als hij rustig aan een tafel zit, bijvoorbeeld door alleen maar een wenkbrauw op te trekken en op een gepast vragende toon het woord 'Echt' uit te spreken. In stille dagen zou een enkel woord als 'Echt' bijna even effectief zijn, maar het tafereel aan de tafel, gefilmd van een afstand van 5 of 10 meter, zou de opgetrokken wenkbrauw niet evenveel recht doen als een moderne close-up, gefilmd van een afstand van niet meer dan een meter; dus kan ik bijvoorbeeld veel gemakkelijker naar de versie uit 1925 van Ben Hur kijken dan naar Bullets over Broadway <0xE2><0x80><0x93> verbeterde technologie heeft ons veel minder tolerant gemaakt voor artefacten die de beoogde atmosfeer vernietigen. Fans van de _BOB_ beweren dat het gedrag dat in deze film wordt vertoond kenmerkend is voor de interacties tussen de verschillende personages, en dat het overacting-effect niet zo groot is als ik veronderstel. Ik betwijfel of dit waar is, maar zelfs als dat zo is, maakt de film zelf duidelijk dat dit geen excuus is. De huurmoordenaar van de gangster Cheech legt in een vroeg stadium zorgvuldig uit dat het geen zin heeft om dramatisch werk te presenteren op een manier waarmee een kijker zich niet kan inleven <0xE2><0x80><0x93> afgebeelde dialogen en gedrag moeten altijd worden aangepast aan wat verwacht en geaccepteerd wordt door het potentiële publiek. Ik leef niet te midden van mensen die de hele tijd schreeuwen en met hun armen zwaaien, hoewel ik zulk gedrag natuurlijk accepteer in een film, waar het een natuurlijke reactie is op een stressvolle situatie; maar als ik niet te midden van mensen leef die zich zo gedragen, zal ik waarschijnlijk niet lang naar een film kijken die laat zien dat iedereen dat voortdurend doet, voordat ik hem uitzet <0xE2><0x80><0x93> of me op zijn minst gedwongen voel om te klagen, zoals ik nu doe. <br /><br />_Kogels boven Broadway_ is natuurlijk gevaarlijk dicht bij een rechtstreekse kopie van de film _Mistress_, die een paar jaar eerder is uitgebracht. De verhalen zijn bijna identiek, behalve dat de locatie van Hollywood is veranderd in New York en de film die is geproduceerd een toneelspel is geworden. In beide werken worden dezelfde morele en artistieke kwesties naar voren gebracht. _Mistress_ werd niet zo goed ontvangen door imdb-gebruikers, maar het is heel interessant om de impact die de twee werken hebben gecreëerd met elkaar te vergelijken. Terwijl _BOB_ meestal meer een klucht is, is _Mistress_ een bijtende satire die voor mij zowel leuker als veel effectiever is. Het werd door bijna alle acteurs uitstekend gespeeld, en vooral Robert De Niro gaf een voorstelling die een Oscar-nominatie waard was. Geen wonder dat de Hollywood-elite er niet van hield, veel van de stekelige opmerkingen van De Niro moesten heel dicht bij de waarheid zijn gekomen! Onlangs, nadat ik Bullets over Broadway had gezien, keek ik nog eens naar een deel van Mistress om te zien of mijn meer gunstige herinneringen aan het stuk terecht waren. Ik zag dat er tegen het eind een korte scheldpartij ontstond, die snel werd afgekapt door een andere figuur die tegen de dader zei dat hij moest kalmeren. Terug naar de werkelijkheid <0xE2><0x80><0x93> meer hoefde ik niet te zien. Mistress was echt genoeg om me het gevoel te geven dat ik een buitenstaander was die toekeek terwijl er dingen gebeurden, terwijl _BOB_ beslist meer weg had van kijken naar entertainers die proberen me te amuseren. Voor mij is de verkeerde film beschikbaar gemaakt op dvd.
I can not share the generally enthusiastic opinion of this film shown by most other IMDb database users. I am sorry about this as I want to like it - its main theme, contrasting the relative importance of love and art, both for Society and for most of its individual members, is significant for us all; and it is a very visually appealing presentation giving an excellent depiction of New York city as it was some 80 or more years ago, mainly in shades of brown that are never jarring to the eyes. I am not one of those who dislike Woody Allen's work .The Purple Rose of Cairo and Love and Death (where he showed he was able to combine farce with both fairly natural dialogue and his beloved philosophical discussions, this deserted him in BOB) are both treasured parts of my private movie collection. Although BOB is largely free of the artificial dialogue which spoils many of Woody's other films, it was spoilt by unrelenting and continuous overacting. Many films include at least one actor guilty of this heinous sin, but when they almost all do so the fault probably lies squarely with the Director. Here you could watch a few minutes culled from almost any point in the film and be confident of finding a shouting match, or characters waving their arms about like windmills.<br /><br />Many cinema fans do not like watching silent films because of the overacting they are said to feature. This is conventionally explained by the absence of dialogue forcing a greater emphasis on gesture, but John Barrymore even in some of his most unrestrained roles seldom continued exaggerated gesturing beyond the point when it was needed; and this need was often due more to difficulty in creating effective close ups than to the absence of sound, problems that co-existed in those early days. Today an actor can convey a world of meaning whilst quietly sitting at a table by, for example, just raising an eyebrow and uttering the word "Really" in an appropriately questioning tone. In silent days a one word caption "Really" would be almost as effective but the scene at the table, filmed from 5 or 10 metre away, would not do justice to the raised eyebrow in the same way as a modern close up, filmed from a distance of no more than a metre; so I can watch, for example, the 1925 version of Ben Hur more readily than I can Bullets over Broadway - improved technology has made us much less tolerant of artefacts that destroy the intended atmosphere. Fans of BOB claim the behaviour shown in this film is in fact typical of interactions between the types of character being portrayed, and the overacting is not as severe as I am suggesting. I doubt if this is true, but even if so the film itself makes it clear that this would be no excuse. The gangster's hit man Cheech in an early sequence explains carefully that it is no good presenting any dramatic work in a manner with which a viewer cannot empathise - depicted dialogue and behaviour must always be adapted to what would be expected and accepted by the potential audience. I do not live among people who shout and wave their arms about all the time, although I will of course accept such behaviour in a film where it is a natural response to a stressful situation; but if I do not live among people who behave like that, I am not likely to watch a film that shows everyone doing so continuously, for very long before I turn it off - or at the very least feel compelled to complain, as I am doing now.<br /><br />Bullets over Broadway is of course dangerously close to being a direct copy of the film Mistress, released a couple of years or so earlier, the stories are almost identical, except that the locale has been changed from Hollywood to New York and the film being produced has become a stage play. The same type of moral and artistic issues are brought out in both of them. Mistress was not so well enjoyed by IMDb users, but it is very interesting to compare the impact created by the two works. Whereas BOB plays more like a farce most of the time, Mistress provides biting satire which for me is both more enjoyable and far more effective. It was extremely well acted by almost all the cast, and Robert De Niro in particular gives a performance worthy of an Oscar nomination. No wonder the Hollywood elite did not like it, many of its barbs must have struck very close to home! Recently, after watching Bullets over Broadway I re-watched part of Mistress to decide whether my more favourable recollections of it were justified. I noted one short slanging match develop towards the end, this was quickly cut short by another character telling the perpetrator to calm down. Back to reality - this was all I really needed to see.. Mistress was real enough for me to feel like an outsider watching events happening, whereas BOB was definitely more like watching entertainers trying to keep me amused. For me the wrong film has been made available on DVD.