Om verwarring te voorkomen, moet ik duidelijk maken dat dit een update is van een eerdere recensie die ik over deze korte film heb geschreven. Naarmate ik ouder word, vind ik het steeds noodzakelijker om nieuwe bespiegelingen en inzichten toe te voegen aan oude recensies, dus op zich is het heel normaal dat ik dat doe. Wat echter uitzonderlijk is in dit geval, is dat deze nieuwe recensie niet alleen een ge<0xC3><0xBC>pdatete versie is met een paar nieuwe gedachten: het is in feite een recensie waarin ik mijn mening over de film volledig heb veranderd.<br />Toen ik The Fatal Glass of Beer voor het eerst zag, was ik verbaasd. Ik had nog nooit een W.C. Ik had al eerder een Fields-film gezien, maar ik was goed bekend met de meeste andere komieken uit de 'gouden eeuw' en verheugde me erop om kennis te maken met dit beroemde talent. Ik had verschillende recensies over deze film gelezen en gezien alle lof die ik erover had gehoord, nam ik aan dat het een goed begin zou zijn. Ik stopte de video in de speler en was klaar voor een leuke tijd vol plezier. 18 minuten later. Eh...? Ik wist dat de film openbaar was; kon het zijn dat de distributeur van mijn bandje met opzet alle grappen en spitsvondigheden had weggelaten? Door onderzoek was ik ervan overtuigd dat ik inderdaad de hele film had gezien. En de hele film stelde, dacht ik, niet veel voor. Als je de film hebt gezien, weet je wat er gebeurt.<br />In mijn vorige recensie schreef ik: 'De scène waarin de ouders vragen of hun zoon nog geld heeft, had zich kunnen ontwikkelen tot een situatie vol grappige vergissingen, maar de film eindigt heel abrupt en cynisch', en: 'Misschien ben ik te weekhartig, maar ik kan niet zeggen dat ik dit einde grappig vond. Als het een Keystone-komedie uit 1913 was geweest, had ik het kunnen accepteren, maar Fields had het beter kunnen doen. Fields portretteerde in grote lijnen cynische mannen, maar dit was te veel voor me, vooral omdat de ouders in het begin zo hartelijk waren.' Net als de critici (en het publiek) in de tijd dat Bier werd uitgebracht, won de troost van de vertrouwdheid het van elke bereidheid om iets anders te accepteren. Mijn verklaring 'Als het een Keystone-comedy was geweest...' laat zien dat ik een gevangene van mijn eigen smaak was geworden; ik zag de film in een context van komedies die ik kende en leuk vond, en ik interpreteerde de humor ervan in de kaders die Charlie en Buster al in mij hadden geconstrueerd. Ik verwachtte de zuivere grappen die andere komedianten te allen tijde zo prachtig hadden uitgevoerd. Ik kreeg ze niet. Maar dat was nauwelijks toeval.<br />Ja, een paar demonstraties van Fields' bekende woordspelingen zijn hier te vinden: 'Hij wil Balto, mijn voorste hond, niet hebben omdat ik hem opeet. Hij was heel goed met mosterd.' In de bankscène, waarin Fields ons verrast met de ene hilarische punchline na de andere, zijn de verbale grappen op z'n zachtst gezegd amusant te noemen en dienen ze slechts om de aandacht van de kijker vast te houden. Het opmerkelijke van deze dubbelrol is misschien niet zozeer de dialoog op zich, als wel de omstandigheden waaronder de dialoog en de situaties zich ontwikkelen; het is niet de bedoeling dat het serieus wordt genomen. Als zijn zoon net thuis is, merkt Fields op, terwijl hij naast de jongen en zijn huilende vrouw staat: 'Maar ik denk niet dat we hem lang bij ons zullen hebben...' Dan loopt hij het beeld uit, gaat met één voet op een stoel staan, kijkt recht in de camera en roept uit: "O-h-eens s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s- Het is een van die momenten waarop Fields zich bewust is van het feit dat hij wordt gefilmd, in een poging de indruk te wekken dat hij wordt gefilmd, maar tegelijkertijd kunnen dezelfde acteurs in dezelfde melodrama's plotseling worden betrapt terwijl ze rechtstreeks in de camera praten, waardoor elke illusie wordt bezoedeld. De kracht van het bier maakt de voorspelbare Hollywood-producties van die tijd belachelijk en doet dat op zo'n briljante, subtiele manier dat het soms moeilijk is om de grappige kanten ervan te zien, maar als je die eenmaal ziet, zie je ze ook goed. 'En het is geen leuk avondje uit, voor mens of dier!' roept Fields uit, terwijl hij vanuit zijn deuropening naar de sneeuwstorm kijkt. Telkens als hij die zin uitspreekt, wordt er een handvol sneeuw in zijn gezicht gegooid. Als de storm is gaan liggen, roept Fields dezelfde zin uit. En dan wordt er weer een handvol sneeuw in zijn gezicht gegooid, ondanks het feit dat de storm is gaan liggen. Ik barstte bijna in lachen uit.<br />Wat het einde betreft, dat ik eerst zo cynisch vond. Nou ja, het is nauwelijks opbeurend te noemen. Maar als je eenmaal de ironie en het surrealisme van deze film begrijpt, besef je dat het niet uitmaakt, want zoals we door het verschrikkelijke camerawerk en de overdreven emotionele herenigingen heen hebben gezien, is dit niet de echte wereld. Het is zelfs geen parodie op de echte wereld, zoals de komedie zo vaak beweert. Het is een parodie op een onwerkelijkheid <0xE2><0x80><0x93> melodrama's, om het zo te zeggen <0xE2><0x80><0x93> die wanhopig graag als werkelijkheid beschouwd wil worden, terwijl iedere 'kletskous' weet dat het niet zo is.<br />Teleurgesteld probeerde ik een paar van Fields' gelaatstrekken en ik vond ze geweldig. Onlangs (feb. 08) <0xE2><0x80><0x93> nadat ik lang had geweigerd om weer naar BIER te gaan <0xE2><0x80><0x93> probeerde ik het nog een keer; en ik vind dat jij het ook moet proberen, als je toevallig mijn eerdere mening deelt. En als je het nog steeds niet snapt, probeer het dan nog eens twintig keer. Het is hilarisch, als je het toestaat.
To avoid any confusion, I have to make clear that this is an update of a previous review I did on this short film. As I grow older, I find it increasingly necessary to add new reflections and insights into old reviews, so this is in itself a quite normal thing for me to do. What is extraordinary in this case, however, is that this new review is not just an updated version with a few new thoughts: it is, in fact, a review in which I've changed my mind on the film completely.<br /><br />When I first saw THE FATAL GLASS OF BEER, I was puzzled. I had never seen a W.C. Fields-film before, but I was well acquainted with most of the other comics from the 'golden era' and was excited to be introduced to this celebrated talent. I'd read several reviews of this film and taking all the praise into consideration, I assumed it would serve as a good start. I put the video in the player and was ready for a good time filled with laughs. 18 minutes later. Eh..? I knew the film was public domain; could it be that the distributor of my tape had left out all the gags and punch-lines on purpose? Through research I was convinced that I had, indeed, seen the entire thing. And the entire thing was, I thought, not much of a thing. If you've seen the film, you know what happens.<br /><br />In my previous review, I wrote: "The part where the parents ask if their boy has any money left could have developed into a situation full of funny mistakes, but the film ends very abruptly and cynically," and "Maybe I'm too soft-hearted, but I can't say I found this ending funny. Had it been a Keystone-comedy from 1913 I could have accepted it, but Fields could do better. Fields widely portrayed cynical men, but this was too much for me, especially as the parents were so warm-hearted at first." Like the critics (and audiences) of the time BEER was released, the comfort in familiarity out-won any open-mindedness in me to accept something different. My statement "Had it been a Keystone-comedy..." reveals that I had become a prisoner of my own taste; I saw the film in context to comedies I was familiar with and enjoyed, interpreting its humor within the frames which Charlie and Buster had already established in me. I expected the pure gags which other comedians had performed so wonderfully at all times. I didn't get 'em. But that was hardly a coincidence.<br /><br />Yes, a few demonstrations of Fields's familiar word-play may be found here: "He won't take Balto, my lead dog, 'cause I et him. He was mighty good with mustard." However, unlike in IT'S A GIFT and THE BANK DICK, in which Fields surprises us with one hilarious punch-line after the other, the verbal gags are at best only mildly amusing, serving as little more than "fillers" in order to maintain the interest of the viewer. What is remarkable about this two-reeler is perhaps not so much the dialogue in itself but rather the circumstances from which the dialogue, and the situations, evolve; it is not meant to be taken seriously. When his son has just arrived home, Fields remarks, while standing besides the boy and crying wife, "But I don't suppose we'll have him with us long..." Then he walks out of frame, stands with one foot on a chair, looks directly into the camera, and exclaims: "O-h-once the c-ihity ge-hets i-hinto a bo-hoy's system ... he lo-hoses his a-hankerin' fo-hor the co-hountry." I can honestly tell you that no line has made me laugh so uncontrollably hard in quite a while. Yes, the performer reveals his own consciousness of the camera that is filming him; that is the whole point, and that is what makes it so inconsistently side-splitting. When this film was made in 1933, the film industry was filled with melodramas which inexhaustibly tried to maintain its impression of being a mirror of the real world and not reveal the performer's consciousness of the fact that they were being filmed, in an attempt to appear convincing to the public. At the same time, however, these same performers in these same melodramas could suddenly be caught talking directly into the camera, spoiling any illusion if there ever was one. THE FATAL GLASS OF BEER pokes fun at the predictable Hollywood-productions of the time and it does it through such brilliant subtlety that it at times is hard to realize the funny parts; but once you get them, you get them well. "And it ain't a fit night out, for man or beast!" Fields exclaims while witnessing the snow-storm from his door. Each time he exclaims this line, a handful of snow is thrown directly into his face. When the storm has stopped, Fields nevertheless exclaims the same sentence. And the handful of snow is thrown in his face again, despite the fact that the storm has stopped. I almost cracked up.<br /><br />Now, about the ending which I previously found so cynical. Well, it is hardly uplifting. But once you understand the irony and surrealism which this movie possesses, you realize that it doesn't matter; because, as we have seen through the terrible camera-work and exaggerated emotional reunions, this is not the real world. It is not even a parody on the real world, as comedy so often claims to be. It is a parody on an unreality --alias, melodramas-- which hopelessly wishes to be taken as reality, when every "jabbernowl" knows it isn't.<br /><br />Disappointed, I tried some of Fields's features and loved them immensely. Recently (Feb. 08), having long rejected to see BEER again, I gave it another try; and I think you should do so, too, if you happen to share my previous opinions. And if you still don't get it, try another twenty times. It is hilarious, if you let it.