Ik hou er niet van om de politiek van een film te recenseren, want elke film heeft een politiek standpunt, hoe subtiel ook, en ik heb een open geest. Maar ik maak wel melding van een politieke invalshoek als dat het voor de hand liggende punt van een film is. 'Mijn Zoon John' is helemaal niet subtiel. Het duurt even voordat het in beweging komt, maar als het dat eenmaal doet, slaat het de kijker met zijn anticommunistische boodschap om de oren. Wat niet erg is, boodschappen stimuleren in elk geval de geest en zetten je aan het denken. Maar wat wel erg is, is dat een boodschappenfilm saai en levenloos is, en dat is min of meer de samenvatting van 'Mijn Zoon John'.<br />De plot is martelend eenvoudig. Een normaal gezin in een klein stadje heeft een zoon, John, die in een vrij hoge functie voor de regering werkt. Na verloop van tijd komen er aanwijzingen naar boven die zijn familie en anderen doen vermoeden dat hij in feite een communist is die geheimen van de regering doorspeelt naar het Kremlin. Iedereen is hierdoor van streek en vervuld van verdriet, zelfs, naar men aanneemt, een FBI-agent die onderzoek doet naar John, gespeeld door Van Heflin.<br />Het probleem is dat er in de film heel weinig gebeurt. Er wordt zo veel tijd besteed aan het voordoen van het gezin dat naar de kerk gaat en wat ze zoal doen om hun 'all-American bona fide' te bewijzen (de vader zingt zelfs vaderlandslievende liederen als hij dronken is, en twee jongere zoons worden nadrukkelijk als football-spelers voorgesteld, wat niet het geval was bij die Black Sheep John) dat er maar heel weinig gebeurt. Op een gegeven moment is er een klein verkeersongeluk en een van de jongens fleurt op omdat hij denkt dat er misschien iets gaat gebeuren <0xE2><0x80><0x93> dan schudt iedereen het van zich af en gaat het sombere gepraat weer verder.<br /><br />Helen Hayes doet haar gebruikelijke overdreven acteerwerk <0xE2><0x80><0x93> ze mag dan een toneellegende zijn, maar dat kun je hier niet goed vertalen <0xE2><0x80><0x93> terwijl decaan Jagger gewoon g<0xC3><0xAA>nant is als de ietwat eenvoudige vader. Robert Walker is als de zoon een raadsel, omdat hij er in vergelijking met de rest van zijn familie glad en wereldwijs uitziet, en daarom waarschijnlijk ook vreemd en geneigd tot buitenlandse rekrutering met zijn frivole houding. De film is ook erg donker <0xE2><0x80><0x93> zelfs de buitenscènes zijn donker, terwijl de binnenscènes vreselijk moeilijk zijn om naar te kijken. Misschien was het een bewuste beslissing om een film over een donker onderwerp fysiek donker te maken, maar het maakt het eindproduct gewoon moeilijk te verteren.<br />Geen prettige film. Wie zou er aan het begin van de jaren vijftig naar een film willen gaan waarin wordt getoond dat zijn zoon of broer een spion kan zijn <0xE2><0x80><0x93> het is niet te geloven. Het is gewoon niet erg luchtig vermaak, zoiets als het maken van een documentaire over kanker die zichzelf als fictie afdoet. Ik kan dit alleen maar aanbevelen aan studenten van de filmacademie en mensen die geïnteresseerd zijn in de tijd van de Red Scare-oorlog.
I don't like to review the politics of a film, because every film has a political viewpoint, however subtle, and I have an open mind. But I do make note of political slant when it is the obvious point of a film. "My Son John" is not subtle at all. It takes a while to get in gear, but once it does, it hits the viewer over the head with its anti-Communist message. Which is not a terrible thing, messages at least stimulate the mind and make one think. But what is terrible is for a message film to be dull and lifeless, and that pretty much sums up "My Son John."<br /><br />The plot is excruciatingly simple. A normal small-town family has a son, John, who works for the government in some fairly high-level capacity. Over time, clues emerge that cause his family and others to suspect that he may in fact be Communist who is passing government secrets to the Kremlin. Everybody is upset with this and suffused with grief, even, supposedly, an FBI man investigating John played by Van Heflin.<br /><br />The problem is that very little happens in the film. So much time is spent in showing the family going to church and doing this and that to establish its All-American bona fides (the father even sings patriotic songs when drunk, and two younger sons are pointedly shown to be football players, which was not the case with that Black Sheep John) that there is very little action. At one point there is a minor traffic accident and one perks up, thinking maybe something is about to happen - then everybody shrugs it off and the gloomy talking resumes.<br /><br />Helen Hayes does her usual over-acting - she may be a stage legend, but it doesn't translate well here - while Dean Jagger is simply embarrassing as the somewhat simple father. Robert Walker is an enigma as the son, made to look smooth and sophisticated in comparison to the rest of his family, and thus, presumably, weird and prone to foreign recruitment with his fancy-pants attitudes. The film also is very dark - even the outdoor scenes are dark, with the indoor scenes just dreadfully difficult to look at. Perhaps that was a conscious decision, to make a film about a dark subject matter physically dark, but it simply makes the end product difficult to stomach.<br /><br />Not an enjoyable film. Who in the early 1950s would want to go see a film that shows their son or brother may be a spy - it's just not very light entertainment, kind of like making a documentary about cancer that passes itself off as fiction. I don't recommend this except to film students and people interested in the post-War Red Scare days.