De schrijver Dennis Potter, die kort voor zijn dood geïnterviewd werd, noemde de drie werken die hij het beste vond: zijn serie 'Pennies from Heaven' en 'The Singing Detective', en dit korte toneelstuk waarin hij de jeugd (en de herinneringen daaraan) behandelt door volwassenen te kiezen die hun jongere ik spelen. Alle werken van Potter hebben een grote thematische consistentie en achteraf gezien is het gemakkelijk om alles wat hij voor 'The Singing Detective' schreef te zien als de aanzet tot dat meesterwerk (hij was schaamteloos in zijn zelfplagiaat), een zienswijze die ook de betrekkelijke leegte van zijn latere werk verklaart; en dat betekent dat het kijken naar 'Blue Remembered Hills' van vandaag de dag dat niet doet.' Het heeft misschien niet helemaal de impact die het in het begin misschien had, voordat de elementen die erin voorkomen (samen met elementen uit al zijn andere drama's) werden verwerkt in zijn opmerkelijke prestatie. Maar het is nog steeds goed waargenomen en verontrustend, hoewel het bijna net zo schokkend is om de werkelijk zeer gedistingeerde cast in Forest of Dean-accenten te horen spreken als om hen als kinderen verkleed te zien. Wat echt jammer is, is dat Potter zijn vak heeft geleerd met het schrijven van talloze scenario's voor de televisie: geproduceerd met een laag budget, maar niettemin uitgezonden voor een groot publiek (in een tijd van weinig kanalen); en het is moeilijk voor te stellen dat de hedendaagse jonge schrijvers een soortgelijke gelegenheid (of wens) hebben om een uitdagend drama van dit soort te maken. Wat niet wil zeggen dat er geen talent meer is; maar een nieuwe Dennis Potter kan nog heel lang op zich laten wachten.
Interviewed shortly before his death, the writer Dennis Potter identified the three of his works he considered the best: his serials 'Pennies From Heaven' and 'The Singing Detective', and this short play, in which he addresses childhood (and the memories thereof) by casting adults to play their younger selves. There's a great thematic consistency to all of Potter's writings, and it's easy in retrospect to see everything he wrote prior to 'The Singing Detective' as leading up to that masterpiece (he was shameless about self-plagiarism), a view which also explains the relative vacuity of his later work; and this means that watching 'Blue Remembered Hills' today, it doesn't quite have the impact that it may first have done, before elements present in it were reworked (together with elements from all his other dramas) in his landmark achievement. But it's still well-observed and disturbing, although it's almost as shocking to hear its really quite distinguished cast speaking in Forest of Dean accents as it is to see them dressed as children. What's really a shame is that Potter learnt his trade writing numerous screenplays for television: produced on low budgets, they nonetheless aired to a mass audience (in an age of few channels); and it's hard to see where today's young writers have a similar opportunity (or desire) to make challenging drama of this sort. Which is not to say there is no talent any more; but another Dennis Potter may be a long time in coming.