De stralende Carole Lombard was gewoon de mooiste comédienne in het gouden tijdperk van Hollywood in de jaren dertig. De enige verwaandheid van de film is dat haar verbluffende glamour, vooral op de krantenfoto's, in tegenspraak lijkt met het onschuldige plattelandsmeisje dat ze speelt in deze komische klassieker uit 1937, die in een oogwenk werd geregisseerd door de tweehandige William 'Wild Bill' Wellman. Lombard liet haar schoonheid nooit een belemmering vormen om grappig te zijn, en haar bruisende manier van doen maakt haar krankzinnig genoeg om de krankzinnige situaties waarin ze terechtkomt geloofwaardig te maken. Bovendien is de film al bijna zeventig jaar eerder dan het concept van reality-programmering geobsedeerd door de publieke obsessie over de naderende dood van een jonge vrouw. Voor een film die maar vijfenzeventig minuten duurt, is het vergezochte verhaal vrij duidelijk, maar het kabbelt zonder onderbrekingen voort. Om kort te gaan: Wally Cook is een verslaggever van een sensatieblad uit New York, die naar de necrologieën is verbannen nadat zijn meest recente verhaal als nep is ontmaskerd. In een poging zijn carrière te rehabiliteren, ontdekt hij een verhaal over Hazel Flagg, een vrouw op het platteland van Vermont die stervende is aan radiumvergiftiging. Als hij in haar stad aankomt, hoort ze plotseling dat haar diagnose een vergissing was en dat ze helemaal niet stervende is. Maar Hazel, die zich beperkt voelt in haar bestaan in een kleine stad, doet alsof ze ongeneeslijk ziek is om Wally's aanbod aan te nemen om haar mee te nemen naar New York City. Volgens de New Yorkse mode giet New York zijn hart voor haar uit, waardoor ze op slag een mediaberoemdheid wordt. Hazel begint zich schuldig te voelen over de misplaatste aandacht, en natuurlijk worden Wally en Hazel verliefd te midden van alle bedrog en de onvermijdelijke chaos.<br />Toen hij net van zijn klassieke dramatische draai was afgestapt in de meest samenhangende versie van 'A Star is Born', speelde de stoere Fredric March de aanvankelijk cynische Wally met de juiste alleman-uitdrukking op zijn gezicht, hoewel ik de hele tijd dacht dat William Powell of Cary Grant veel beter in de rol gepast zouden hebben. De sympathieke Lombard maakte van Hazel een sublieme komische creatie, ook al is het personage in wezen een egoïstische charlatan. Ze hebben een klassieke oefenscène aan het eind, waarin ze elkaar op de kaak slaan. Bekende karakterspelers completeren de cast met Walter Connolly, die in geconstipeerde frustratie de voortdurend kokende hoofdredacteur van Wally (die waarschijnlijk Oliver Stone heet) speelt, Charles Winninger, die op de juiste manier is gecast als Hazels nepdokter, en bekende gezichten als Sig Ruman, Margaret Hamilton, Hattie McDaniel en Hedda Hopper, in weinig meer dan figurantenrollen.<br /><br />Wellman vertoont bijvoorbeeld een idiosyncratische manier met de camera, door zich op Lombards enkels te richten terwijl ze met March flirt in een open krat of een boomtak over hun gezichten legt tijdens een belangrijke dialoogscène. Een van de eerste films die in technicolor werd opgenomen, ziet er nog steeds vrij goed uit, hoewel er een subtiele korreligheid in zit, wat typerend is voor een film van deze tijd, en op de achtergrond is er een constant ploppend geluid te horen. Niet zo goed als 'My Man Godfrey' of zo grappig als 'Bringing Up Baby', maar 'Nothing Sacred' is nog steeds een geweldige vertoning en een zeldzame gelegenheid om de lichtgevende Lombard met zijn volle sterrenlicht te zien.
The incandescent Carole Lombard was simply the most beautiful comedienne during Hollywood's golden era of the 1930's. In fact, the one conceit of the film is how her stunning glamour, especially in the newspaper photos, seems at odds with the innocent small-town girl she portrays in this 1937 screwball comedy classic directed in lickety-split fashion by the two-fisted William "Wild Bill" Wellman. Lombard never let her beauty get in the way of being funny, and her effervescent manner makes her seem dotty enough to make the crazy situations she gets into believable. Moreover, the film's constant tweaking at the public obsession over a young woman's impending death predates the concept of reality programming by nearly 70 years.<br /><br />For a movie that clocks in at just 75 minutes, the far-fetched story is fairly dense but clips by without a wasted moment. In brief, Wally Cook is a New York tabloid reporter relegated to the obituaries after his most recent story is exposed as fake. Seeking to rehabilitate his career, he uncovers a story on Hazel Flagg, a woman in rural Vermont dying of radium poisoning. When he arrives in her town, she suddenly learns that her diagnosis was a mistake and that she is not dying at all. However, feeling constrained by her small town existence, Hazel pretends to be terminally ill in order to accept Wally's offer to take her to New York City. In true 1930's fashion, New York pours its heart out to her making her an instant media celebrity. Hazel starts to feel guilty over the misdirected attention, and of course, Wally and Hazel find themselves falling in love amid all the deception and inevitable chaos.<br /><br />Just coming off his classic dramatic turn in the most cohesive version of "A Star Is Born", stalwart leading actor Fredric March gamely plays the initially cynical Wally with the right everyman demeanor, though I kept thinking how much more at home William Powell or Cary Grant would have been in the role. The lovable Lombard makes Hazel a sublime comic creation even though the character is basically a selfish charlatan. They have a classic sparring scene near the end where each lands a punch on the jaw of the other. Familiar character actors complete the cast with Walter Connolly in constipated frustration as Wally's constantly boiling editor-in-chief (aptly named Oliver Stone), Charles Winninger properly pixilated as Hazel's fraud of a doctor, and familiar faces like Sig Ruman, Margaret Hamilton, Hattie McDaniel and Hedda Hopper in little more than walk-on parts.<br /><br />Wellman displays an idiosyncratic way with the camera, for instance, focusing on Lombard's ankles as she flirts with March in an open crate or having a tree branch cover their faces during a key dialogue scene. Unsurprisingly, the director of "Wings" and "Lafayette Escadrille" inserted a scene aboard a plane to show off the Manhattan skyline. One of the first movies filmed in Technicolor, it still looks pretty good though there is subtle graininess and typical for a film of this age, a constant popping noise exists in the background. Not as good as "My Man Godfrey" nor as funny as "Bringing Up Baby", "Nothing Sacred" is still great entertainment and a rare opportunity to see the luminous Lombard at full star wattage.