Geen enkele film had ooit meer kunnen doen om het woord 'onfatsoenlijk' te belichamen. De film spaarde kosten noch moeite om het hof van de Franse koningen te herscheppen in het Frankrijk van voor de Revolutie, in de 18e eeuw. Het is een buitengewoon plezierige film. Het was beslist een prestigefilm voor de studio.<br />Het begint met de jonge Oostenrijkse prinses, Marie Antoinette, die naar Parijs gaat voor haar gearrangeerde huwelijk met de kleinzoon van de koning, die de volgende Franse monarch zal worden. (Alle mannelijke kinderen van de koning waren jong gestorven.) Maries ontvangst door het weelderige Franse hof, compleet met fanfare, is opmerkelijk en gedenkwaardig. Het duurt niet lang of Marie ervaart de byzantijnse finesses van het Franse hof en de realiteit van haar nieuwe leven met Louis <0xE2><0x80><0x93> haar verlegen en niet al te snuggere jonge echtgenoot. Allebei zijn ze halverwege hun tienerjaren als ze getrouwd zijn. Frankrijk zal weldra onverbiddelijk op de revolutie afstevenen en dat zal een tragisch lot betekenen voor de koninklijke familie.<br /><br />Mijn enige klacht over de film is niet dat Norma Shearer net iets te oud was voor de rol; haar mooie acteerwerk en de make-up en de belichting zorgen daar wel voor. De klacht is een historische: hij was een beetje te welwillend tegenover Marie, en zelfs tegenover Louis, die beiden uiteindelijk werden onthoofd omdat ze buitenlandse legers aanmoedigden Frankrijk binnen te vallen en de koning weer op de troon te zetten. Ook Maries overdadige uitgaven worden verdoezeld. Maar ze was op haar manier tragisch.<br />Louis, prachtig gespeeld door Robert Morley, was nog tragischer. In een ander leven zou hij gelukkig en geslaagd zijn geweest als de klokkenmaker die hij altijd had willen zijn.<br />Joseph Schildknaap was voortreffelijk als de onvriendelijke en achterbakse hertog die geen enkel probleem had om van partij te wisselen als de politieke winden woeien. Gladys George was heel effectief als madame du Barry. Tyrone Power was alleen maar geschikt als liefdesobject voor Marie, wat nogal overbodig leek.<br />Samen met Abel Gance's 'Napoleon' en 'A Tale of Two Cities' (de Ronald Colman-versie) is dit het beste historische drama over de Franse Revolutie. Opwindend, emotioneel, droevig, aangrijpend en heel gedenkwaardig. Geweldig.<br /><br /><0x3E> <0x3E> <0x3E>
No movie could ever do more to personify the word "sumptuous". The film spared no expense in recreating the court of the French kings in pre-Revolution France in the 18th century. It is immensely enjoyable. It was definitely a prestige movie for the studio.<br /><br />It starts with the young Austrian princess, Marie Antoinette, going to Paris for her arranged marriage with the grandson of the King who will be the next French monarch. (All of the king's male children had died young). Marie's reception as a wide-eyed innocent by the opulent French court, complete with fanfares, is remarkable and memorable.<br /><br />Marie soon experiences the byzantine intricacies of the French court and the realities of her new life with Louis - her diffident and none-too-bright young husband. Both we in their mid-teens when married. France soon heads inexorably towards revolution and it will mean a tragic fate for the Royal family.<br /><br />My only complaint bout the film is not that Norma Shearer was just a bit too old for the role; her fine acting and the makeup and lighting take care of that well enough. The complaint is an historical one: it was a bit too sympathetic towards Marie, and even Louis, both of whom ended up beheaded because they encourage foreign armies to invade France and put the king back on the throne. Marie's over-spending is also glossed over. But she was tragic in her way.<br /><br />Louis, played beautifully by Robert Morley, was even more tragic. In another life he would have been happy and accomplished as the clock maker he always wanted to be.<br /><br />Joseph Schildkraut was superb as the unctious and conniving Duke who had no problem switching sides as the political winds blew. Gladys George was very effective as Madame du Barry. Tyrone Power was merely OK as a love interest for Marie which seemed rather gratuitous.<br /><br />Along with Abel Gance's "Napoleon", and "A Tale of Two Cities" (the Ronald Colman version), this is as good as it gets as an historical drama of the French Revolution. Exciting, emotional, sad, affecting, and very memorable. Superb. <br /><br />