Ondanks de geweldige melodieën 'It Might as Well be Spring' en 'It's a Grand Night for Singing' is de muziek van de film de zwakste van alle Rodgers en Hammerstein-films. Daar komt nog bij dat de film wordt ingeleid door niet-zangers die een non-song zingen ('OUR STATE FAIR IS A GREAT STATE FAIR...ad nauseum') en de film mist de kracht en stuwkracht van de heilige 5 <0xE2><0x80><0x93> Carousel, Oklahoma, Sound of Music, South Pacific en King and I. Interessant is dat dit de enige Rodgers en Hammerstein-show is met twee versies in beeld (en hoe minder er over de versie uit 1960 gezegd wordt, hoe beter).<br />De andere BIG-shows gaan over BIG-kwesties <0xE2><0x80><0x93> nazisme, ras, vrijheid, enz. 'State Fair' is echter gewoon een klein liefdesverhaal. De film is goed gecast, goed gefilmd (afgezien van wat onfortuinlijk matwerk) en mooi; hij voldoet NIET aan de maatstaven die we van de filmmakers verwachten.
In spite of the tremendous tunes "It Might as Well be Spring" and "It's a Grand Night for Singing," the movie's music is the weakest of any of the Rodgers and Hammerstein movies. Add to this that the movie is introduced by non-singers singing a non-song (OUR STATE FAIR IS A GREAT STATE FAIR....ad nauseum) and the movie lacks the punch and drive of the holy 5--Carousel, Oklahoma, Sound of Music, South Pacific, and King and I. Interesting that this is the only Rodgers and Hammerstein show to get TWO filmed versions (and the less said about the 1960's version the better).<br /><br />The other BIG shows deal in BIG issues--Nazism, Race, Freedom, etc. "State Fair," however, presents simply a small love story.<br /><br />The movie is well cast, well filmed (aside from some unfortunate matte work), and pretty; it is NOT up to the standards we expect from its originators.