De Laatste Mimzy strooit niet nodeloos met complimentjes naar zijn publiek, maar tegelijkertijd is het een goede prestatie omdat het ook een aantrekkingskracht uitoefent op volwassenen, of in elk geval op diegenen die de puberteit achter de rug hebben en terugkijken op hun kindertijd met niveaus van nostalgie en opluchting dat het voorbij is. Het geeft niet alleen een speciale betekenis aan het verhogen van het niveau van geloof in wat onbekend is in een tijd waarin de rest van de wereld afhankelijk is van harde feiten en een strenge controle over de persoonlijkheid. Het stelt ET ook op een bepaalde manier op de proef: kan het kleine wezentje uit een andere wereld dat naar huis moet een soort verhaaltje volhouden tegen een quasi (eigenlijk precieze) psychedelia? Afgezien van Pink Floyd-shirts en Roger Waters heeft dit verhaal misschien wel een geheime aantrekkingskracht op stoners, net als op je zoontje of meisje in de bioscoop, die het in een ander leven zullen zien, een leven van licht, efficiënte oneerbiedigheid en een heleboel mooie special effects.<br />'Mimzy' vertelt het verhaal van een jongen en een meisje, Noah en Emma, allebei minstens nog geen tien jaar oud, maar oud genoeg om zich goed uit te drukken en gepast geheimzinnig te doen in de fantasie die bij hen op de eerste plaats komt, en die op een vreemde steen uit de oceaan stuiten. Daarin liggen een stel fragmenten en, vreemd genoeg, een knuffelig, donzig, schattig konijntje dat Mimzy heet en dat Emma als haar belangrijkste bezit beschouwt. Intussen wordt Noah gebiologeerd door de nieuwe krachten die via deze stenen tot hem komen: hij kan het kleinste insect horen en wordt gebiologeerd door obscure patronen. Dit trekt de aandacht van zijn ouders en van zijn natuurkundeleraar (Rainn Wilson), die ook op de hoogte is van de symbolen die Noah verzint. Maar na een stroomstoring <0xE2><0x80><0x93> het blijkt ook een generator te zijn die Noah tevoorschijn tovert <0xE2><0x80><0x93> trekt hij de aandacht van de regering, hoewel hij niet precies weet wat er aan de hand is. Emma heeft echter een probleem: Mimzy, haar beste vertrouweling en 'leraar', is stervende en moet naar huis. Het is in elk geval het basisverhaal, aangezien er in de loop van het verhaal weinig details zijn, waaronder een geweldige product placement voor Sprite, en een montageloos voorbeeld van de nieuwe vaardigheden van elk kind.<br />Sommige dingen zijn misschien een beetje belachelijk, zelfs maf, maar Bob Shaye en zijn team gaan voorbij aan de voor de hand liggende, maar nog steeds gevaarlijke valkuilen voor filmmakers die zich in kinderfilms investeren. Geen echt stomme grappen, niets met lichamelijke uitwerpselen, niets van dat alles eigenlijk, en de humor, een beetje wild en overdadig in verscheidenheid (waarvan ik een paar in mijn eentje zat te lachen terwijl de andere kinderen stil waren), is onschuldig en weet min of meer hoe de verbeeldingskracht tussen kinderen en volwassenen verdeeld is. De twee kinderen zijn ook heel goed in hun rol, met Wryn als Emma die heel goed weet hoe kwetsbaar en slim ze moet zijn, en O'Neil die bijna te veel lijkt op de jongen Elliot in _ET_, maar dan niet zonder zijn eigen sterke punten. Shaye laat zich soms de controle ontglippen in simpele dingen als cinematografie of het maken van een passend einde (te veel futuristische hippies, vind ik), en de onnozelheid dreigt een beetje te veel te worden. Maar ik reageerde meer op de kracht van een lang herhaald idee, van kinderen die veranderen door krachten van buitenaf in een heel reële wereld, en dat het allemaal een soort kleine wending heeft. Het gaat niet alleen om het maken van vrienden en het verwerven van een of andere buitenaardse intelligentie, maar ook om het begrijpen van de betekenis van de toekomst, hoe bizar die ook mag zijn. Het is zonder meer de beste kinderfilm, niet-levend, die in 2007 tot nu toe is uitgebracht.
The Last Mimzy doesn't pander needlessly to its core audience, but at the same time it also has a good accomplishment in that it also has an appeal to adults, or at least those that have passed that age of adolescence and look back on childhood with levels of nostalgia and relief that it's over. It delights as well as gives special meaning to putting a level of belief in what is unknown at a time when the rest of the world relies on hard facts and rigid control of personality. It also puts ET to a certain test: can the little creature from another world that needs to get home kind of story hold up to quasi (actually precise) psychedelia? Pink Floyd shirts and Roger Waters aside, this may even have a secret appeal to stoners just as much as your little boy or girl at the movie theater, who will obviously see it in a different life, that of light, efficient irreverence and lots of neat special effects.<br /><br />'Mimzy' tells the story of a boy and a girl, Noah and Emma, both at least under the age of 10 but old enough to be articulate enough as well as appropriately secretive in the fantasy they hold paramount, who come upon a strange rock from the ocean. In it lies a bunch of fragments, and, oddly enough, a stuffed, fluffy, cute bunny named Mimzy, who Emma takes as her most important possession. Noah meanwhile becomes transfixed with the new powers that soon come to him via these rocks: he can hear the smallest insect, and is transfixed by obscure designs. This strikes up the attention of his parents as well as his science teacher (Rainn Wilson), who also knows of the symbols Noah makes up. But after a power outage- it also happens to be a generator that Noah conjures- gets the attention of the government, not sure what exactly is going on. Emma has a problem, however, in that Mimzy, her closest confidant and "teacher" is dying and needs to get back home. That's the basic story, anyway, as there are little ins and outs as the story goes on, including a great product placement for Sprite, and a montage-free example of each child's new abilities.<br /><br />Some of this may be a little preposterous, even goofy, but Bob Shaye and his team bypass the obvious but still perilous pit-falls for filmmakers investing themselves into children's movies. No truly stupid gags, nothing with bodily excretions, none of that really, and if anything the humor, of a little wild and over-the-top in variety (some of which I was laughing at alone while the other kids were silent), is innocent and sort of knowing of the split of imagination between children and adults. The two kids are also very good at playing their parts, with Wryn as Emma very adept at being vulnerable and smart, and O'Neil being almost too close to looking like the boy Elliot in ET, however not without his own strengths. Shaye sometimes lets his control slip in just simple things like cinematography or making a fitting enough ending (too many futuristic hippies me thinks), and the goofiness does teeter on becoming a little too much. But I responded more to how the power of taking a long repeated idea, of kids becoming changed by outside forces in a very real world, and there being a sort of little twist to it all. It's not just about making friends and gaining in some alien intelligence, but in figuring the significance of the future, however weird it might be. It's definitely the finest children's movie, non-animated, to come out so far in 2007. 7.5/10