Als je het vergelijkt met Crash and Boogie Nights, valt Sunset Strip in het niet bij die twee recente klassiekers. Het grootste probleem is het ontbreken van een samenhangend verhaal, maar nog meer dan dat ontbreekt het aan de meeste personages die je echt iets kunnen schelen.<br />Vooral omdat deze twee een uitzondering vormden op sommige van de toegeeflijke rocksterren en wannabe's, was Sunset Strip het best als het ging om de relatie tussen Nick Stahl en John Randolph. De gretige jonge knul uit de knuppels en de oudgediende die ooit in het orkestje speelde dat Gejaagd door de wind had gescoord, hadden een mooie, ontroerende resonantie. De andere mensen die er waren, waar ik me nooit echt druk om maakte, die kwamen en gingen, en hoe ze op een zomerdag in 1972 in een tijdsbestek van 24 uur allemaal contact met elkaar hadden gehad.<br />Ik zou de film voor die Stahl en Randolph gaan zien en tijdens de rest een popcorn- en popcornpauze nemen.
Done in the style of Crash and Boogie Nights, Sunset Strip falls far short of those two recent classics. It's main problem is lack of a coherent story, but even more than that it lacks for the most part characters you could really care about.<br /><br />Mainly because these two were an exception to some of the self indulgent rockstars and wannabes, Sunset Strip was best when it focused on the relationship of Nick Stahl and John Randolph. The eager young kid from the sticks and the oldtimer who once played in the orchestra that scored Gone With The Wind had a real nice poignant resonance to it. The other people there, I never really cared about, there comings and goings and how they all interconnected with one another over a course of 24 hours during a summer day of 1972.<br /><br />I'd see the film for those Stahl and Randolph and go for a pop and popcorn break during the rest.