Dit is het allerergste toneelstuk dat ik ooit heb gezien. Het hele punt ervan was: 'Laten we in het hoofd van Emily Dickinson kruipen en meer te weten komen over haar leven.' In dat opzicht is het goed, maar het is verschrikkelijk slecht gedaan. Je zult je afvragen waarom Julie Harris tijdens het stuk tegen je staat te schreeuwen. Ja, dat klopt, als ze een emotionele lijn heeft, heeft ze de neiging tegen het publiek te schreeuwen en haar gedachten uit te schreeuwen. Eh... minder gelul en meer iets productiefs. Maar toch komt het nooit boven het gelul uit en ik merkte dat ik aan het eind zat te huilen en me afvroeg: 'WAAROM????'. Dus als je dit toneelstuk wilt zien, zou ik je aanraden je leven nog eens te overdenken en jezelf de vraag te stellen:' Is 2 uur pijn echt de moeite waard?'
This is the absolute worst play I've ever seen. The whole point to it was, "Yea lets get inside Emily Dickinson's head and learn more about her life". In that respect, its good, but its terribly done. You'll find yourself wondering why Julie Harris is yelling at you throughout the play. Yes that's right, whenever she has an emotional line, she tends to yell at the audience and scream her thoughts. Um...yea less of the crap and more of something productive. But, nevertheless, it never gets above the crap and I found myself crying at the end wondering: "WHY ME!!!???". So, if you're interested in seeing this play, I would highly encourage you to rethink your life and ask yourself, "Is 2 hours of pain really worth it???"