Norman Cousins zou de 'Burn After Reading' van de Coen Brothers geweldig hebben gevonden. Wijlen de grote redacteur van de Saturday Review had zijn ziekte behandeld met films van de Marx Brothers, nadat hij 'de vreugdevolle ontdekking had gedaan dat 10 minuten echt buiklachen een verdovende werking had en me minstens twee uur pijnloze slaap zou bezorgen'.<br />Ik heb me nooit gezonder gevoeld dan na 96 minuten van explosief en dankbaar gelach tijdens de 'Burn'-vertoning, waarbij ik me ook verbaasde over de reeks Britse acteurs die meespeelden in 'Fargo' <0xE2><0x80><0x93> Frances McDormand, de hekserige, ijzige Tilda Swinton, een meer dan maniakale John Malkovich en een stuk of tien belangrijke spelers, zoals J.K. Simmons als de uitgestreken CIA-baas en Richard Jenkins als de voormalige Grieks-orthodoxe priester, die nu een chique sportschool runt. <br />Anderen mogen de cast van George Clooney en Brad Pitt voorgaan, maar voor mij waren hun optredens een beetje aan de zelfbewuste kant en deden ze te veel hun best. Hoe dan ook, het is een geweldige cast, en hoewel de plot misschien een miskleun van iemand anders is geworden, is het schrijven van de gebroeders Coen hilarisch, hun grappen dodelijk.<br />Een criticus, waarschijnlijk met een slechte spijsvertering, heeft deze 'zeer zwarte komedie, gesitueerd in een bleek, streng uitziend Washington, D.C., een weinig inspirerende en oncomfortabele plek waar iedereen elkaar verraadt, en de emotionele toon van ijzige beleefdheid omslaat naar ziedende woede en weer terug.' Als ik de kans had gehad om na te denken, in plaats van te genieten van 'Burn', zou ik hebben gezegd: 'Wat een komedie.' Ik zou Molière en Evelyn Waugh in overweging hebben genomen, hun komedies van manieren, psychologisch inzicht en ongebreidelde grote humor.<br />Ja, er is verraad (niet beter dan het volkomen onverwachte aan het eind van de film) en er is woede, maar dat alles in een glorieuze zeepbel van voortreffelijke schrijvers-regisseurs-acteurs. 'Brand'-grepen en greep, verrassingen en vermakelijkheden, het is een virtuoos stuk.<br />Laat je niet misleiden door een 'actietrailer' op de tv, die de ether verzadigt; die zegt niets over de film. Dat Malkovich Pitt een compromitterende cd met spookspul in zijn gezicht duwt, is niet de kern van deze... McDormand-figuur.' Haar streven naar cosmetische chirurgie is, met haar zelfonderzoek, een langdurige sessie met de chirurg (Jeffrey DeMunn, in een briljante ommezwaai), haar wanhopige zoektocht naar een manier om ervoor te betalen. Grappig en diepgaand tegelijk: 'Brand' biedt een reeks karakterstudies (vandaar de gedachte aan Molière) in de context van welgemanierde, maar ware sociale interacties (Waugh).<br />Sla beschrijvingen van de plot over, verwerpelijke zelfingenomen beschuldigingen van slim scepticisme en charmant kwaad, zwelg in levensbevestigend gelach.
Norman Cousins would have loved the Coen Brothers' "Burn After Reading." The late great Saturday Review editor had treated his illness with Marx Brothers movies, having "made the joyous discovery that 10 minutes of genuine belly laughter had an anesthetic effect and would give me at least two hours of pain-free sleep."<br /><br />I have never felt healthier than after 96 minutes of explosive and grateful laughter at the "Burn" screening, also marveling at the array of British-stage caliber acting from "Fargo"-invoking Frances McDormand, witchy-icy Tilda Swinton, a more-manic-than-ever John Malkovich, and a dozen major players, such as J.K. Simmons as the deadpan CIA boss and Richard Jenkins as the former Greek Orthodox priest, now running an upscale gym.<br /><br />Others may lead the cast list with George Clooney and Brad Pitt, but to me, their performances were just a bit on the self-conscious side, trying too hard. At any rate, it's a great cast, and while the plot might have turned into a dud in somebody else's treatment, the Coen Brothers' writing is hilarious, their zingers deadly.<br /><br />A critic, probably with bad digestion, has decried this "very black comedy set in a blanched, austere-looking Washington, D.C.  an uninspiring and uncomfortable place in which everyone betrays everyone else, and the emotional tone veers from icy politeness to spitting rage and back again." If I had a chance to think, instead of enjoying "Burn," I would have contemplated Molière and Evelyn Waugh, their comedies of manners, psychological insight, and unbridled great humor.<br /><br />Yes, there are betrayals (none better than the totally unexpected one at the end of the film), and there is rage, but all contained within a glorious bubble of writing-directing-acting excellence. "Burn" grips and holds, surprises and entertains, it is a virtuoso piece.<br /><br />Don't be misled by the a "action-trailer" on TV, saturating the airwaves; it says nothing of the film. Malkovich punching Pitt over a compromising CD of spook stuff is not at the heart of this - the McDormand character's pursuit of cosmetic surgery is, what with her self-examination, a lengthy session with the surgeon (Jeffrey DeMunn, in a brilliant turn), her desperate quest for a way to pay for it. Funny and going deep at the same time, "Burn" presents a series of character studies (hence the thought of Molière), in the context of mannered yet true social interactions (Waugh).<br /><br />Skip descriptions of the plot, reject self-righteous denunciations of smart skepticism and charming evil, go and wallow in life-affirming laughter.