Twee pogingen tot een remake en tientallen kopieën zijn er niet in geslaagd om de hilarische complicaties en romantische overpeinzingen van deze vaak geïmiteerde, nooit nagebootste klucht te verdoezelen. Losjes gebaseerd op het gedicht 'Enoch Arden' van Alfred Lord Tennyson (Tennyson krijgt geen nominatie voor het filmdoek in de voltooide film), stapelt mijn geliefde echtgenote zich in een razend tempo op de snelle, gevatte dialogen en buitensporige, komische misverstanden. Directeur Garson Kanin houdt in de loop van de film vakkundig de perfecte serioskomische toon aan, en de film is zonder meer de beste regisseursfilm van de scenarioschrijver. Interessant genoeg heeft Kanin de regie overgenomen van Leo McCarey (een Oscarwinnaar als beste regisseur van 1937). 's The AWFUL TRUTH, met Grant en Dunne in de hoofdrollen, nadat McCarey bij een auto-ongeluk om het leven was gekomen (McCarey heeft het scenario ook samen met Kanin, Sam en Bella Spewack geschreven).<br />De cast is fantastisch, en wordt gecompleteerd door nog een Oscarwaardige rol van Irene Dunne, die een veeldimensionaal beeld geeft in een genre waarin de ene rol de andere verdringt. Dunne was inderdaad een van de weinige actrices die ongehinderd een evenwicht wist te vinden tussen krankzinnige humor en oprechte tragiek, zonder ooit geforceerd of gekunsteld over te komen. Cary Grant past precies bij Dunnes rol als de beduusde echtgenoot die erachter komt dat hij één vrouw te veel heeft. Zijn beheersing van de interne komedie wordt hier ruimschoots beloond, vooral in het laatste tweederde deel, wanneer hij ontdekt dat hij misschien een rivaal heeft.<br />De bijrollen zijn ook vlijtig gecast, al is er geen hond in de rol van Asta's gedenkwaardige tegenspeler Mr. Smith. Randolph Scott met zijn platinablonde haar is een leuke rivale voor Dunne, en het feit dat Grant en Scott al hun hele leven bevriend zijn en kamergenoten zijn, maakt hun scènes samen alleen maar nog grappiger (er is ook een hilarische scène waarbij de twee samen op de grond rollen van het lachen). De gepast strenge Gail Patrick speelt de rol van de stereotiepe feeks zo goed als ze kan, en regisseur Kanin weet de twee kinderen in de cast ook te bespelen. Een komedie met een grote dosis humor en een ruime hoeveelheid intelligentie is heel zeldzaam, en mijn geliefde vrouw heeft dat allemaal en nog meer in overvloed <0xE2><0x80><0x93> het is gewoon een film waarin alles werkt.
Two attempted remakes and dozens of rip offs have failed to diminish the hilarious complications and romantic musings of this often-imitated, never duplicated screwball farce. Loosely based on the Alfred Lord Tennyson poem "Enoch Arden" (Tennyson does not receive a screen credit in the finished film), MY FAVORITE WIFE piles on the fast-paced, snappy dialogue and outrageous, comedic misunderstandings at a frantic rate. Director Garson Kanin skillfully maintains the perfect serio-comedic tone throughout the film's runtime, and the picture is easily respected screenwriter's best film as a director. Interestingly enough, Kanin took over the directing duties from Leo McCarey (an Oscar winner as Best Director for 1937's THE AWFUL TRUTH, which also starred Grant and Dunne) after McCarey was injured in an automobile accident (McCarey also co-wrote the screenplay with Kanin and Sam and Bella Spewack).<br /><br />The cast is marvelous, topped by yet another Oscar-worthy performance by Irene Dunne, who offers a multi-dimensional portrayal in a genre where one-note characterizations typically run rampant. Dunne was indeed a rare actress who could peerlessly balance madcap humor and genuine pathos, without ever appearing forced or contrived. Cary Grant is every bit Dunne's match as the befuddled husband who finds himself with one wife too many. Although his role doesn't permit him to display the jaw-dropping physical prowess that was showcased so remarkably in THE AWFUL TRUTH, Grant's mastery of internal comedy is given ample screen time here - especially in the final two-third when he discovers he may have a romantic rival.<br /><br />The supporting cast is also diligently cast, although there's no animal scene-stealer, a la canine performer Asta's memorable turn as Mr. Smith in THE AWFUL TRUTH. Platinum-haired beefcake Randolph Scott is fun as Grant's rival for Dunne's affections, and the fact that Grant and Scott were lifelong friends and roommates only makes their scenes together even funnier (there's also a hilarious sight gag involving the two of them that will have even the most reserved viewer rolling on the floor with laughter). The appropriately rigid Gail Patrick plays the role of the stereotypical shrew as well as anyone could, and director Kanin also pulls natural performances from the two children in the cast. A comedy with a large dosage of wit and an ample amount of intelligence is quite rare, and MY FAVORITE WIFE has all of that and more in abundance - it's simply a picture where everything works.