Ik ben het eens met de vorige opmerking.<br />Ik heb deze film gezien tijdens een zomeruitvoering in een plaatselijk park, en het was fantastisch om de geluiden van het metaal dat we kennen en waar we van houden op zondagavond door het park te horen dreunen.<br />De film was een weloverwogen, bedachtzame reis door enkele vragen die de geest kwellen van degenen die geen deel uitmaken van de metaalgemeenschap. Zoals hoe de fans zijn, hoe ze in het metaal komen, waarom ze bij het metaal blijven en zelden afwijken van de verschillende genres die het heeft. Andere omvatten seksualiteit, meisjes in het metaal, enzovoort.<br />Elk aspect van de documentaire werd grondig onderzocht, rationeel beargumenteerd en uitgebalanceerd. Aan de ene kant krijg je bijvoorbeeld het perspectief van groupies, en dan van groupies van bands. Je krijgt verschillende meningen.<br />In feite is de documentaire een zegen voor zowel de metalgemeenschap als de niet-metalgemeenschap. Aan de ene kant kunnen de groten der aarde zich verlustigen in het exploreren van hun gemeenschap en genres; aan de andere kant kan de bredere gemeenschap enig echt inzicht krijgen in het functioneren van de gemeenschap.<br />Ik moet toegeven dat een deel van de humor die ons (voornamelijk metaal)publiek voelde bij het vertolken van de Noorse Black Metal-scène, en andere delen, niet noodzakelijkerwijs door de rest van het publiek werd begrepen. De humor is vaak iets wat je als deel van de gemeenschap moet begrijpen, en daarom komt het de rest van de samenleving zo serieus voor: zij begrijpen de humor niet.<br />Al met al een goed geconstrueerde, vakkundig gemaakte en goed beargumenteerde documentaire. Natuurlijk waren er subgenres en dingen die ontbraken, maar dat heb je met alle doco's <0xE2><0x80><0x93> er is gewoon geen tijd om het te doen. Gezien de beperkingen, Metal: de reis van een headbanger, maakt er het beste van en doet het goed.<br />Zeer aanbevolen kijkvoer.
I agree with the previous comment.<br /><br />I saw this movie at an outdoor summer screening in a local park, and it was brilliant to hear the sounds of the metal we know and love pounding out through the park on a Sunday night.<br /><br />The film was a considered, thoughtful journey through some of the questions that plague the minds of those who aren't part of the metal community. Such as what the fans are like, how they get into metal, why they stay with metal and rarely stray from the various genres that it has. Others include sexuality, girls in metal, and so on.<br /><br />Each aspect of the documentary was soundly explored, rationally argued, and balanced. For instance, on the one hand you get the perspective of groupies, and then of groupies from bands. You get differing opinions.<br /><br />In fact, the documentary is a boon for both the metal community and the non-metal community alike. On the one hand, the mettles can revel in the exploration of their community and genres; on the other, the wider community can gain some real insight into the workings of the community.<br /><br />I must admit that some of the humour that our (predominantly metal) audience felt at the posturing of the Norwegian Black Metal scene, and other parts, the rest of the audience didn't necessarily get. The humour is often something which you must be part of the community to understand, which is why it all appears so serious to the rest of society: they don't get the humour.<br /><br />All in all, a well-wrought, skillfully crafted, and well argued documentary. Of course there were subgenres and things missing, but you get that with all docos - there just isn't the time to do it. Given the limitations, Metal: a headbanger's journey, makes the most of it and does it well.<br /><br />Highly recommended viewing.