Een van de eerste dingen die ik doe nadat ik een film heb gezien die ik echt goed vind, is de recensies van anderen lezen... professionals en amateurs, zoals hierboven vermeld. Sommige zijn heel frustrerend. Waarom vergelijken mensen ze? Waarom zoeken ze naar fouten? Waarom zien ze niet de positieve aspecten en prijzen ze die niet, in plaats van kritisch commentaar te leveren? Het is net zoiets als appels & sinaasappels & bananen & aardbeien vergelijken. Een film vergelijken met het boek of een vorige film lijkt me overdreven kritisch. Het zat me altijd dwars als Siskel & Ebert & Roeper et al. films als goed of slecht beoordeelden... duimen omhoog of omlaag... zien of niet zien. Streets of Laredo is daar een perfect voorbeeld van. In dit fascinerende vervolg is door de regisseur, de filmer, de acteurs, de muziekproducent, de regisseurs en nog veel meer voortreffelijk werk gestoken. Het verdient meer dan vergelijkingen met de al even voortreffelijke miniseries Lonesome Dove en zijn fabelachtige vervolgseries. James Garners Woodrow Call was geweldig, en dat van Tommy Lee Jones ook, maar is het eerlijk om ze met elkaar te vergelijken? De Lorena van Cissy Spacek was net zo goed als die van Diane Lane als de interpretaties van Sam Shephard en Tim Scott van Pea Eye. Hoe beoordeel je taart en gebak? Is het ene beter dan het andere? Moet je het veroordelen tot duimen omlaag of tegen anderen zeggen dat ze het moeten vermijden? Misschien is dat voor sommige mensen de manier. Eén constante in alle LD-afleveringen is Larry McMurtry's briljante karakteriseringen. En klaag niet over karakterontwikkeling. Het kost tijd om de nuances en het profiel van een personage te ontwikkelen. E.G. Archie Bunker, Mary Richards, Barney Miller en zijn vrienden. Hoe lang wil je naar een film kijken? Om het af te ronden: Streets of Laredo is een fantastische film met geweldig acteerwerk, regie, cinematografie, en een opwindende soundtrack en nog meer. Net als Lonesome Dove, Return to Lonesome Dove, Dead Man's Walk, Comanche Moon en de tv-serie. Ze zijn allemaal anders maar geweldig!
One of the first things I do after watching a movie I really like, is checking reviews of others...professionals and amateurs, as listed here. It's very frustrating reading some of them. Why do people compare them? Why do they look for faults? Why do they not see and praise the positive aspects and ease up on critical commentary? It's like comparing apples & oranges & bananas & strawberries, etc. Comparing a film to the book or a previous film seems overly critical to me. It always bothered me when Siskel & Ebert & Roeper, et al. rated films as bad or good...thumbs up or down...see it or don't see it. Streets of Laredo is a perfect example. A lot of superb work was put into this fascinating sequel by the director, the cinematographer, the actors, the music composer, the art directors and more. It deserves more than comparisons with the equally superb mini-series Lonesome Dove and its fabulous other sequels. James Garner's Woodrow Call was terrific, so was Tommy Lee Jones' but is it fair to compare them? Cissy Spacek's Lorena was just as good as Diane Lane's as were Sam Shephard's and Tim Scott's Pea Eye interpretations. How do you rate cake and pie? Is one better than the other? Should you condemn it to thumbs down or tell others to avoid it? Maybe to some people this is the way. One constant in all the LD sequels is Larry McMurtry's brilliant characterizations. And don't complain about character development. It takes time to develop a character's nuances and profile. E.G Archie Bunker, Mary Richards, Barney Miller and friends. How long a movie do you want to watch? To wrap it up, Streets of Laredo is a superb film with great acting, directing, cinematography, and a stirring musical score and more. So was Lonesome Dove, Return to Lonesome Dove, Dead Man's Walk, Comanche Moon and the TV series. They're all different but great!