WAARSCHUWING: SPOILERS AANGEHOUDEN!<br />Toen ik gisteravond naar _Hellbent_ keek, had ik een heel vreemde reactie: ik was nogal opgewonden bij het zien van een horrorfilm van een openlijk homoseksuele regisseur, die op een of andere fanfare in het festivalcircuit was gedraaid. Maar die opwinding verdween sneller dan de _Hindenburg_ toen ik besefte dat _Hellbent_ niet beter was dan de gemiddelde film die alarmerend vaak op de planken van de Blockbuster komt. _Hellbent_ is geen goede horror en het is geen goede homofilm (hoewel ik de eerste ben om aan te voeren dat er maar heel weinig goede homofilms zijn). Om de zaak nog erger te maken, doet de film absoluut niets om de mythe te ontkrachten dat homo's bed wippende, pillen slikkende alcoholisten zijn die lijden aan een dodelijke combinatie van een laag gevoel van eigenwaarde, schaamte en schuldgevoel.<br />Plot: Vier homovrienden gaan op Halloweenavond naar het carnaval in West Hollywood. Een van hen, een would-be smeris die bij een ongeluk een oog is kwijtgeraakt (hoe dat pikante detail zich aan het eind afspeelt is zowel plichtmatig als een afleidingsmanoeuvre), speelt de 'eerlijke' rol, terwijl de anderen de obligate groep slachtvee vormen: de dekhengst, die alles op twee benen en een hartslag moet leggen; het verlegen joch dat alleen maar het telefoonnummer van die ene vent wil hebben; en het model dat... Hij heeft er zo genoeg van om beoordeeld te worden op zijn uiterlijk dat hij besluit een avondje in vrouwenkleren te gaan stappen, alleen maar om iedereen te bewijzen dat hij niet zo oppervlakkig is als hij lijkt. Ze worden op straat achternagezeten door een gestoorde moordenaar die gekleed is als een... nou ja, ik weet niet precies hoe hij gekleed is, een soort duivel, die zijn eigen sociale boodschap zou kunnen overbrengen over de gevaren van illegaal drugsgebruik en seks. Ze gaan dood, en dat is het wel zo'n beetje. Er is ook een onnodige subplot, die draait om een ontluikende connectie tussen de eenogige, aardige man en een 'biker met een hart van goud'. En de schrijver-regisseur Paul Etheredge-Ouzts doet alles wat hij kan om sympathie op te wekken voor de verlegen jongen en het model voordat hij ze vermoordt.<br /><br />In werkelijkheid heeft Ouzts niets sociaal bewusts gedaan, of zelfs maar iets nieuws door een schare geile heteroseksuele tieners te vervangen door een schare geile twintigers en ze in dezelfde oude voorspelbare situatie te plaatsen waar ze een voor een kunnen worden afgemaakt door een gemaskerde moordenaar. Hebben we dit allemaal niet al eerder gezien <0xE2><0x80><0x93> en veel beter gedaan? Het digitale camerawerk van Ouzts is gekunsteld en lui, zijn filmografie donker en bedompt op alle verkeerde plaatsen. Hij gebruikt onnodige en extreme close-ups tot nauseum; meestal zijn ze zo slecht ingelijst dat de bovenkant van de acteurs te zien is. En Ouzts begaat de doodzonde om een hoofdrolman te casten die zo nietszeggend is dat hij door zijn bijrollen wordt overschaduwd. Er is aardig werk van Bryan Kirkwood als de nerveuze motorrijder en Hank Harris als de verlegen Joey, die te vroeg aan zijn einde komt. Maar zelfs zij zijn niet voldoende om het feit te verhullen dat dit eigenlijk geen erg goede film is. (En bespaar me alsjeblieft het gekakel van iemand met een verkeerde kijk op de film, alleen maar omdat hij door een homoseksueel is gemaakt en homofiguren heeft. Sociale blootstelling, op zichzelf en alleen al door het bestaan ervan, is niet automatisch goed voor een film.) Dus wat levert dit alles op? Niet veel. Het is allemaal niet erg spannend, en de beslissing van Ouzts over de identiteit van de moordenaar grenst aan het misdadige, gezien het feit dat hij ons tot dan toe niets heeft gegeven om ons druk over te maken. Het ontduiken van een afkoopsom is allemaal goed en wel zolang er een rechtvaardiging is in de opbouw.
**WARNING: SPOILERS ABOUND!**<br /><br />I had a very strange reaction while watching 'Hellbent' last night: I was kind of excited to see a horror movie that was made by an openly gay director, and had played to some fanfare on the festival circuit. But that excitement deflated faster than the Hindenburg when I realized 'Hellbent' was no better than the average flick that arrives direct to the shelves of Blockbuster with alarming frequency. 'Hellbent' is not good horror and it is not good Queer Cinema (although I'm the first to argue that there is very little quality Queer Cinema). To make matters worse, the movie does absolutely nothing to dispel the myth that gay men are bed-hopping, pill-popping alcoholics who suffer from a deadly combination of low self-esteem, shame and guilt.<br /><br />Plot: Four gay friends attend the Carnival in West Hollywood on Halloween night. One of them, a would-be cop who lost an eye in an accident (how that tidbit plays in at the end is both perfunctory and a distraction), plays the "straight" role, while the others comprise the obligatory group of slaughter fodder: the stud, who needs to lay everything with two legs and a heartbeat; the shy kid who just wants to get the phone number from that one guy; and the model who's so tired of being judged by his looks that he decides to go out for the night in drag just to prove to everyone that he's not as shallow as he seems. They're pursued through the streets by a mad-dog killer dressed as a--well, I don't know exactly what he's dressed like, some kind of devil, which could carry its own social message about the ills of illicit drug use and sex. They die, and that's pretty much it. There's also an unnecessary subplot that involves a budding connection between the one-eyed nice guy and a "biker with a heart of gold," and writer-director Paul Etheredge-Ouzts does all he can to mine sympathy for the shy guy and the model before he kills them off.<br /><br />In reality, Ouzts has done nothing socially conscious, or even new by replacing a bevy of horny heterosexual teens with a bevy of horny twenty-something 'mos and putting them in the same old predictable situation where they can be picked off, one by one, by a masked killer. Haven't we seen this all before--and done far better? Ouzts' digital camera work is stilted and lazy, his cinematography dark and dank in all the wrong places. He uses unnecessary and extreme close-ups ad nauseum; most of the time they're so improperly framed that the top of the actors' heads are cut off. And Ouzts commits the cardinal sin of casting a leading man so bland that he's upstaged by his supporting cast. There's some nice work Bryan Kirkwood as the edgy biker, and Hank Harris as the self-conscious Joey, who meets a too-early end. But even they aren't enough to conceal the fact that this really isn't a very good film. (And please, spare me the gaggle of wrong-sighted support for the film simply because it was made by a gay man and involves gay characters. Social exposure, on its own and by its mere existence, doesn't automatically make for good cinema.) So what does this all add up to? Not much. There's very little suspense, and the decision Ouzts makes regarding the killer's identity borders on criminal, considering he's given us nothing to care about up to that point. Dodging a pay-off is all well and good so long as there's justification in the build-up.