Ik kan niet zeggen hoe dicht deze film in de buurt komt van de gebeurtenissen in het echte leven die hij zogenaamd volgt. Maar als film schiet hij tekort in zijn potentie door te vervallen in de prekerige en stereotiepe Hollywoodstijl die tegenwoordig zo gewoon is in de bioscoop. Ik betwijfel of er vandaag de dag nog veel mensen zijn die zouden ontkennen dat de KKK afschuwelijke dingen deed, of dat er in het begin van de jaren zestig in het Zuiden geen alomtegenwoordige racistische cultuur was. Maar als dat wel zo is, probeert deze film alle overgebleven sceptici te verdrijven met de subtiliteit van een loden ballon. Door te proberen haat en onverdraagzaamheid in een keurig pakketje te verpakken (door groepen mensen in hokjes te stoppen en te homogeniseren), faalt de film op grote schaal. Ik bedoel, hoe vaak hebben we niet de boodschap gekregen dat alle zuiderlingen onwetende racisten zijn, dat alle zwarten onschuldige omstanders zijn die nauwelijks in staat zijn hun eigen lot te bepalen, of dat blanken met een liberale opleiding de redders van het menselijk ras zijn. Niet echt origineel (of waar).<br />Afgezien van het probleem van de 'boodschap' heeft de film nog andere gebreken. William Dafoe is naar mijn mening gewoon helemaal niet geloofwaardig. Van zijn overdreven 'Kennedy-achtige' uiterlijk tot zijn voortdurende idealistische aftakeling (het 'ongeschoolde publiek' is duidelijk het doelwit) klinkt zijn authenticiteit nooit echt. En zijn er echt tientallen FBI-agenten de moerassen van Mississippi in gewaad zonder zich iets aan te trekken van hun dure pakken? Nou, als dat zo is, dan bewijst dat misschien dat goed opgeleide blanke jongens uit het noorden helemaal niet zo slim zijn! En als het de bedoeling van regisseur Alan Parker was om ons in het ongewisse te laten over de'relatie' tussen Anderson en mevrouw Pell, dan is hij daar met vlag en wimpel in geslaagd.<br />De positieve kant van de zaak is dat Gene Hackman uitstekend acteert. Hij houdt het allemaal bij elkaar... nou ja, hij <0xC3><0xAD>s de film. Door zijn manier van acteren, zijn manier van doen en zijn karakter is Mississippi Burning heel plezierig om naar te kijken vanuit filmisch oogpunt. Ook Brad Dourif als hulpsheriff Pell was van topklasse. Hun optredens maken bijna goed dat het een middelmatige en maar al te vaak neerbuigende film is.
I cannot comment on how closely this film tracked to the real life events that it supposedly follows. But as a movie, it falls short of it's potential by lapsing into the preachy and stereotypical Hollywood style which has become so commonplace in today's cinema. I doubt there are many souls left today who would deny that the KKK did some horrific things, or that there wasn't a pervasive racist culture in the South in the early 60's. But if there are, this movie tries to dispel all remaining skeptics with the subtlety of a lead balloon. By trying to tie up hatred and bigotry into one neat little package (by compartmentalizing and homogenizing groups of people), the movie fails in a rather big way. I mean, how many times have we been fed the message that all southerners are ignorant racists, that all blacks are innocent bystanders barely capable of controlling their own destinies, or that liberal educated whites are the saviors of the human race. Hardly original (or truthful).<br /><br />Beyond the problem of the "message", the movie has other faults. William Dafoe just isn't, in my opinion, believable at all. From his overly done "Kennedy-esque" appearance to his constant idealistic waning (the obvious target being the "uneducated audience"), his authenticity never rings true. And did dozens upon dozens of FBI agents really wade into the Mississippi swamps without regard for their expensive suits? Well, if they did, perhaps it just shows that educated Northern white boys aren't that smart after all! Finally, if director Alan Parker's intent was to leave us in the lurch regarding Anderson's and Mrs. Pell's "relationship", he succeeded with flying colors.<br /><br />On a positive note, Gene Hackman's performance is excellent. He holds it all together....well, he IS the movie. His delivery, mannerisms and character make Mississippi Burning quite enjoyable to watch from a cinematic point of view. Also top notch was Brad Dourif as Deputy Pell. Their performances almost make up for a mediocre and all-too-often condescending film