Dit was de eerste van een reeks erotische films die mogelijk werd gemaakt door het steeds liberaler wordende morele klimaat van de jaren zeventig en tachtig en die een schandaalsucces werd. De hoofdfiguur, Emmanuelle zelf, is de aantrekkelijke jonge vrouw van Jean, een oudere Franse diplomaat in Bangkok, en de film verhaalt haar diverse seksuele escapades. Er is in feite geen echte plot. Emmanuelle heeft seks met haar man, met andere mannen en, erger nog, met andere vrouwen. De lesbische liefde is, samen met zwemmen, squashen en cocktailparty's, een van de voornaamste afleidingen van de verveelde dames van de Franse emigrantengemeenschap in Bangkok. <br />Hoewel dit een van de eerste producties van de grote filmstudio's was die eerlijk gezegd met erotische onderwerpen te maken kregen, is het niet bijzonder expliciet. Veel van de seksuele handelingen zijn geïmpliceerd, en wat er direct wordt getoond, wordt vaak van een afstand gefilmd. De erotiek van de film wordt verzacht door de manier waarop hij wordt gefotografeerd. Buitenopnamen worden wazig en zacht tegen een achtergrond van stralende zonneschijn genomen, binnenopnamen daarentegen zijn meestal donker of zwak verlicht. De hoofdrolspeelster, Sylvia Kristel, met haar slanke, jongensachtige figuur en de zachte schoonheid van haar gelaatstrekken, lijkt zich volkomen op haar gemak te voelen in deze zachte, onwerkelijk lijkende sfeer. Toch zijn er scènes die zelfs na dertig jaar nog schokkend lijken. Marie-Ange, de minnares van Emmanuelle, is een tienermeisje, maar ze twijfelt of ze wel meerderjarig is, iets wat in de jaren zeventig minder consternatie lijkt te hebben veroorzaakt dan het nu zou doen. (De actrice die haar speelde was in feite achttien, maar het leek de bedoeling te zijn geweest van de vlechtende, lollyzuigende Marie-Ange een biseksuele Lolita-figuur te maken.) Emmanuelles Thaise huisjongen, opgewonden geraakt door de aanblik van haar en haar man die de liefde bedrijven, achtervolgt en heeft seks met een van de dienstmeisjes. Het wordt nooit duidelijk of dit al dan niet een verkrachting is; de grens tussen wel of geen seks met wederzijds goedvinden is vaag op een manier die ik onsmakelijk vond.<br /><br />Net als bepaalde andere erotische films uit die periode, de 'Emmanuelle' De serie wordt gekenmerkt door een zekere pseudo-intellectuele pretentie. Dit wordt vooral duidelijk in de tweede helft van de film, wanneer de heldin, nadat ze door een van haar lesbische minnaars (die merkwaardig genoeg Bee heet) aan de kant is gezet, een relatie aangaat met de oudere Mario, een man die zich, ondanks zijn grijze haar en gevorderde leeftijd, zowel als minnaar als als denker ziet. De rest van de film wordt regelmatig onderbroken door Mario's gedachten over de zin van het leven, zorgvuldig uitgesproken met een diepe, knarsende stem, ergens tussen een profeet uit het Oude Testament en een sherryreclame van Orson Welles in, waardoor ze iets van orakelachtige uitspraken hebben. Seks is in Mario's filosofie niet langer taboe, maar wordt een plicht. Je bent het aan jezelf, en aan de wereld in het algemeen, verplicht om op zo veel mogelijk manieren lichamelijk genot te ervaren, met zo veel mogelijk partners, en jezelf te bevrijden van alle manieren van denken die je van dit doel zouden kunnen afhouden. Het gevolg daarvan is dat je zult falen in je plechtige en heilige plicht om het Volle Leven te leiden.<br />Het is dit soort Existentialisme-Lite, Sartre en Hugh Hefner, waardoor de film vandaag de dag zo gedateerd lijkt, veel meer dan triviale details uit die tijd, zoals Jeans bakkebaarden of het opzichtige limoengroene schilderwerk van zijn sportwagen. Dit soort kabel-filosofie werd een van de eerste slachtoffers van de aidsepidemie. Als we vandaag naar _Emmanuelle_ kijken, is dat niet als een erotische ervaring, ondanks de onmiskenbare charme van de heldin, en zeker niet als een intellectuele, maar als een licht, onbedoeld amusant periodiek stuk.
This was the first in a series of erotic films which were made possible by the increasingly liberal moral climate of the seventies and eighties and which enjoyed a success de scandale. The main character, Emmanuelle herself, is the attractive young wife of Jean, an older French diplomat in Bangkok, and the film chronicles her various sexual escapades. There is not, in fact, any real plot. Emmanuelle is seen having sex with her husband, with other men and, even more, with other women; lesbianism is, along with swimming, squash and cocktail parties, one of the main diversions of the bored ladies of Bangkok's French expatriate community. <br /><br />Although this was one of the first productions of the mainstream cinema to deal with erotic subject-matter frankly, it is not particularly explicit. Much of the sexual action is implied, and what is shown directly is often shot from a distance. The eroticism of the film is softened by the way it is photographed. Outdoor scenes are shot in a blurry soft focus against a background of brilliant sunshine; indoor ones, by contrast, are generally dark or dimly lit. The leading actress, Sylvia Kristel, with her slim, boyish figure and the gentle beauty of her features, seems perfectly at home in this soft, unreal-seeming atmosphere. Nevertheless, there are still scenes that seem shocking even thirty years on. One of Emmanuelle's lovers, Marie-Ange, is a teenage girl only dubiously of the age of consent, something that seems to have caused less consternation in the seventies than it would do today. (The actress who played her was in fact eighteen, but the intention seems to have been to make the pigtailed, lollipop-sucking Marie-Ange a bisexual Lolita figure). Emmanuelle's Thai houseboy, aroused by the sight of her and her husband making love, pursues and has sex with one of the housemaids. It is never made clear whether or not this is an act of rape; the boundary between consensual and non-consensual sex is blurred in a manner which I found distasteful. <br /><br />Like certain other Continental erotic films of this period, the 'Emmanuelle' series is marked by a certain pseudo-intellectual pretentiousness. This is particularly apparent in the second half of this film when the heroine, after being jilted by one of her lesbian lovers (the oddly named Bee), takes up with the elderly Mario, a man who, despite his grey hair and advancing years, fancies himself both as a lover and as a thinker. The rest of the film is frequently punctuated by Mario's thoughts on the meaning of life, carefully enunciated in a deep, gravelly voice, somewhere between an Old Testament prophet and an Orson Welles sherry commercial, which gives them the air of oracular pronouncements. Sex, in Mario's philosophy, ceases to be a taboo and becomes a duty. One owes it to oneself, and indeed to the world in general, to experience physical pleasure in as many ways as possible, with as many partners as possible, and to liberate oneself from all ways of thinking that might hinder one from this aim. The consequence of not doing so is that one will fail in one's solemn and sacred duty to Live Life To The Full. <br /><br />It is this sort of Existentialism-Lite, Sartre meets Hugh Hefner, that makes the film seem so dated today, far more than do trivial period details such as Jean's sideburns or the garish lime-green paintwork of his sports car. This sort of cod-philosophy became one of the first casualties of the AIDS epidemic. If we watch 'Emmanuelle' today, it is not as an erotic experience, despite the undoubted charm of its heroine, and certainly not as an intellectual one, but as a slight, inadvertently amusing period piece. 4/10