Denk je eens in hoeveel van de rollen die Arnold Schwarzenegger op zich neemt lijken op elkaar, inclusief die van Predator, en toch is deze film zoveel beter dan de meeste andere. Ik kijk graag naar zijn films omdat hij zo'n oplettende kerel is, zelfs in zijn slechte films (die er veel zijn), maar ik denk dat wat Predator zo bijzonder maakt de eenvoud ervan is. De film begint, de mannen worden in de jungle neergemaaid, er vliegt een heleboel bloed over het scherm en de film eindigt gewoon. Geen romantiek, geen ingewikkelde achtergrond, geen soldaat die worstelt met problemen uit zijn verleden of zelfs een trauma dat wordt veroorzaakt door de verschrikkelijke dingen die hij tijdens de film meemaakt. Dit is een van de dingen die First Blood zo goed maakten. Het mag dan een film zijn over een stel spierbonken in het bos, maar hij beledigt het publiek niet en probeert geen ingewikkelde verhaallijn te bedenken die het verhaal niet ondersteunt.<br />Interessant is dat de film twee mogelijke gouverneurs heeft. Jesse Ventura heeft zelfs een boek geschreven dat werd uitgebracht toen hij gouverneur van Minnesota was, en hij gebruikte zijn favoriete zin uit die film als titel. En het boek is eigenlijk best interessant; er staan een paar grappige verhalen in over dingen die gebeurden tijdens de opnamen van de film. Arnold daarentegen krijgt (gelukkig) een relatief kleine hoeveelheid stomme oneliners, die een idioot bijproduct zijn van harde actiefilms waarvan ik de noodzaak nooit echt heb begrepen. Ze onthullen niets over de personages die ze zeggen, ze voegen niets toe aan het verhaal of verrijken de plot niet, en op enkele uitzonderingen na zijn ze niet grappig. Maar ik neem aan dat komische opluchting ergens vandaan moet komen, en aangezien complexiteit geen vereiste is voor dit soort films, kan ik ook niet echt verwachten dat er veel aandacht wordt besteed aan de komische inhoud.<br />Ik heb Predator gezien omdat ik hem nooit van begin tot eind heb gezien en omdat ik net het oorspronkelijke Alien-verhaal opnieuw heb gezien. Ik ben momenteel bezig om beide series opnieuw te bekijken, om voor de hand liggende redenen. Een van de dingen die me aan beide series opvalt, is dat ze de tijd nemen om de vijanden te introduceren die in beide films buitenaardse wezens zijn. Predator verspilt niet veel tijd aan het zoeken naar de herkomst van het buitenaardse wezen, we gaan er min of meer van uit dat het afkomstig is van een ruimteschip dat bij het begin van de film over het scherm flitste. Buitenaardse wezens daarentegen gingen opmerkelijk gedetailleerd in op de vraag waar het buitenaardse wezen vandaan kwam. Wat Predator wel doet <0xE2><0x80><0x93> heel effectief, vind ik <0xE2><0x80><0x93> is dat de jongens tegen heel menselijke vijanden moeten vechten, wat de film later de tijd geeft om tot ze door te dringen dat de nieuwe vijand helemaal niet menselijk is. Dit wordt in het vervolg trouwens ook zwak weergegeven, waarbij de geheimhouding van de missie en het team als excuus wordt gebruikt om meer jongens te hebben die niet weten wat er aan de hand is.<br />De doodsscènes zijn eigenlijk best smaakvol, gezien het genre. Ze zijn net bloederig genoeg om het geweld van de vijand te illustreren zonder onnodig te zijn. Er wordt net genoeg getoond om te laten zien hoe kwaadaardig het buitenaardse wezen is, en er worden een paar vreemde dingen met en met de lichamen gedaan waardoor je je gaat afvragen wat de bedoelingen of behoeften van het wezen zijn. De eerste doden wijzen op wraak, zo niet op een soort ritueel, maar de latere wijzen erop dat het wezen zich misschien voedt met zijn (of haar) slachtoffers. Vreemd genoeg leren we pas in de afschuwelijke Predator 2 dat het wezen voor de sport doodt.<br />Ja, de film wordt af en toe g<0xC3><0xAA>nant macho, maar de vakkundigheid waarmee hij in elkaar wordt gezet overschaduwt elke stoere-jongensgekte. Denk bijvoorbeeld eens aan het gemak waarmee de film overschakelt van het laten zien van de mannen die op het buitenaardse wezen jagen naar het besef dat zij degenen zijn op wie wordt gejaagd. In sommige gevallen vindt deze overgang plaats tijdens één enkele opname en is er vrijwel geen enkele beweging in de film, behalve een verandering in iemands gezichtsuitdrukking. Het is echt een gevecht tussen een groep roofdieren, die we begrijpen omdat ze menselijk zijn, net als wij, en één enkel roofdier met onbekende krachten en zwakheden. Het is natuurlijk geen Oscar-materiaal, maar het is een geweldige actiefilm, voor een deel omdat hij dat al weet.
Consider that so many of the roles that Arnold Schwarzenegger takes on are so similar, including Predator, and yet this film is so much better than most of the others. I enjoy watching his movies just because he's such a watch-able guy, even in his bad movies (which are many), but I think the thing that really makes Predator stand out is its simplicity. The movie starts, the guys get dropped in the jungle, lots of blood and carnage flies across the screen, and the movie simply ends. No romance, no complex back story, no soldier struggling with problems in his past or even trauma caused by the horrible things he experiences during the movie. This is one of the things that made First Blood so good. It may turn out to be a movie about a lot of muscle-bound meatheads in the woods, but it doesn't insult the audience or try to apply complexity to a story that can't support it.<br /><br />Interestingly, the movie features two eventual governors. Jesse Ventura even wrote a book which was released while he was the governor of Minnesota and he used his favorite line in this movie as the title. And the book's actually pretty interesting; there are some funny stories in it about things that went on while they were filming this movie. Arnold, on the other hand, is actually (and thankfully) given a relatively small amount of stupid one-liners, which are an idiotic byproduct of hard action movies that I've never really understood the necessity for. They don't reveal anything about the characters who say them, they don't add to the story or further the plot, and with rare exceptions, they're not funny. But I guess comic relief has to come from somewhere, and since complexity is not a requisite for movies like this, I can't really expect a lot of thought being put into the comedic content either.<br /><br />I watched Predator having never seen it from beginning to end and having just re-watched the original Alien. I am currently in the process of re-watching both series', for obvious reasons. One thing that I notice about both of them is the way they take their time in introducing the enemies which, in both films, are aliens. Predator doesn't waste much time dwelling on the origin of the alien, we pretty much assume it came from a space ship that flashed across the screen at the opening of the movie. Alien, on the other hand, went into remarkable detail about where its alien came from. What Predator does do, very effectively, I think, is that it has the guys fighting some very human enemies, which allows the movie to later take its sweet time in having them realize that the new enemy is not human at all. This is also, incidentally, weakly rehashed in the sequel, using the secrecy of this mission and team as an excuse to have more guys who don't know what's going on.<br /><br />The death scenes are actually pretty tasteful, given the genre. They are just gory enough to illustrate the violence of the enemy without being gratuitous. Just enough is shown to show how vicious the alien is, and there are some strange things done to and with the bodies that make you wonder about the alien's intentions or needs. The first deaths suggest vengeance if not some sort of ritual, but later ones suggest that the alien may be feeding off of his (or her) victims. Oddly enough, it is not until the awful Predator 2 that we learn that it kills for sport.<br /><br />Yes, the movie occasionally gets embarrassingly macho, but the skill with which it is put together far overshadows any tough-guy goofiness. Consider, for example, the ease with which the movie switches from showing the guys hunting the alien to their realization that they are the ones being hunted. In some cases, this transition takes place during a single shot and with virtually no movement in the shot at all except a change in someone's expression. It is truly a fight between a group of predators, which we understand because they are human like us, and a single predator whose powers and weaknesses are unknown. It's not Oscar material, needless to say, but it's a great action movie in part because it already knows that.