De film vertelt een verhaal uit Turkije in een moeilijke tijd en plaats. De tijd is 1982 en de plaats is Adiyaman uit een minder ontwikkeld deel van Turkije. Het verhaal gebruikt plaatselijke muzikanten die hun leven verdienen met nachtelijk amusement of met bruiloften, als een middel om zich te ontwikkelen. Het scenario is overtuigend en veel details, zoals kleine dingen, voorwerpen en kleren, weerspiegelen die tijd en die plaats perfect. Dit samen met de correcte dialogen die zijn ontwikkeld tussen plaatselijke mensen en officieren, geeft de film een zeer realistische sfeer. Ondanks enkele accentverschillen is de cast ook succesvol.<br />De stemming van de film heeft een spectrum van komedie tot tragedie, net als hun leven zelf. De hoogtepunten van de komedie op het kerkhof zijn beter dan veel andere komedies, en de laatste scène waarin de veranderde wereld na jaren wordt getoond, is eigenlijk een tragedie, of een zwarte komedie. Oude, dikke, maar sympathieke zangers die uit andere steden komen om in de nachtclub te zingen, spelen de tijdloze, filosofisch ingestelde geesten van dergelijke situaties.<br />Om te voorkomen dat de film wordt bedorven, zal ik niet in details treden, maar de laatste scène van de openbare bijeenkomst en de ongewone gebeurtenissen tijdens die bijeenkomst zijn niet realistisch. Dit gedeelte is het enige foutieve deel van de film. Dit is geen meesterwerk, maar een film die je niet moet missen.
The film is telling a story from Turkey in a difficult time slice and place. The time is 1982 and place is Adiyaman from less developed portion of Turkey. Story is using local musicians who are earning their life from night entertainments or from weddings, as a tool to develop around. Scenario is convincing well and many details such as small things, objects, and clothes are perfectly reflecting that time and that place. This is together with the correct dialogs developed between local people and officers, giving a highly realistic atmosphere to the movie. In spite of some accent errors, cast is successful as well.<br /><br />The mood of the film has a spectrum from comedy to tragedy like their life itself. The peak comedy scene in cemetery is really better than many comedy movie, and the last scene showing the changed world after years are really tragedy, or black comedy. Old and fat but congenial singers who are derived from other cities to sing in the nightclub are playing the timeless philosophic minds of such situations.<br /><br />To avoid any spoiler, I will not tell in details but the final public meeting scene and unusual events in the meeting are not realistic. This portion is the only faulty portion of the movie. This is not a masterpiece but a movie not to miss.