Ik was stomverbaasd toen ik hoorde dat deze rommelige film de elfde was die door Gillian Armstrong werd geregisseerd. Alles aan de film is onhandig en afgezaagd; het voelt aan als een pas-afgestudeerde van een filmschool, aangeboden door een intelligente (maar aan ADHD lijdende) jonge vrouw. Actrice Jo Kennedy wordt gevraagd om het publiek door 95 minuten volslagen onzin te leiden, en dat doet ze, godzijdank. De enige andere gedenkwaardige voorstelling is die van Pat Evison als de helderziende oma (natuurlijk worden deze paranormale gaven al in een vroeg stadium genoemd en vervolgens gewoon genegeerd). Natuurlijk is dit een musical, en ik moet toegeven dat de popsongs die door de film heen sijpelen aangenaam zijn <0xE2><0x80><0x93> en meteen weer vergeten.
I was astonished to learn that this mess of a movie was the 11th film Gillian Armstrong directed. Everything about it is clumsy and hackneyed; it feels like a just-graduated-from-film-school offering from a bright (but ADHD afflicted) young woman. Actress Jo Kennedy is asked to carry the audience through 95 minutes of utter nonsense and, bless her heart, she does. The only other memorable performance is by Pat Evison as the psychic grandma (of course, these psychic abilities are mentioned early on and then just dropped). Of course, this is a musical and I must admit that the pop tunes sprinkled throughout are enjoyable--and instantly forgettable.