Het geheim van de blauwe kamer is vakkundig gemaakt, met een sfeer om van te watertanden, maar valt niet bepaald uit de toon bij dit soort films en dat is, denk ik, een van de redenen waarom hij vandaag de dag niet zo bekend is. Hij kan bogen op een uitstekende cast, dat zeker, maar ze worden niet echt geïnspireerd door het materiaal: Atwill is niet meer dan een afleidingsmanoeuvre en is zelfs niet eens de hoofdrol, ondanks het feit dat hij de beste acteur is; de rol van Gloria Stuart stelt niets voor vergeleken bij die van haar in _The old dark house_ (1932), hoewel ze in deze film wel mag zingen!; Paul Lukas is een interessante held: kwiek, volwassen en met een zwaar Hongaars accent a' la Bela Lugosi! Mijns inziens brengt Atwill's verlate entree de film na een tamelijk trage eerste helft tot leven. Wat het mysterie betreft, tja, na het verhaal van Atwill over wat er al die jaren geleden in de Blauwe Kamer is gebeurd, verwacht je een verklaring aan het eind van de film, maar dat aspect wordt nooit goed opgelost (evenmin als het verhaal over de vreemdeling die inbreekt in het landhuis). In plaats daarvan krijgen we een'verwrongen' einde dat eigenlijk bij me was opgekomen toen ik naar de film lag te kijken, maar dat ik vervolgens had afgedaan als te voor de hand liggend! Al met al, afgezien van een of andere stijve dialoog (met dank aan William Hurlbut, die BRIDE OF FRANKENSTEIN 1935 naschreef! Het geheim van de blauwe kamer is een zeer onderhoudende kleine film die op een interessantere manier ontwikkeld had kunnen worden <0xE2><0x80><0x93> maar het belangrijkste hier is om deze geweldige acteurs en de Universal-huisstijl in actie te zien.
SECRET OF THE BLUE ROOM is competently made, with atmosphere to spare, but doesn't particularly stand out from this type of film and this, I guess, is one of the reasons why it isn't well known today. It boasts a fine cast, certainly, but they're not really inspired by the material: Atwill is merely a red herring and isn't even the lead character despite his top billing; Gloria Stuart's role is nothing compared to the one she played in THE OLD DARK HOUSE (1932), though she does get to sing in this one!; Paul Lukas is an interesting hero: dapper, mature and sporting a heavy Hungarian accent a' la Bela Lugosi!; Edward Arnold's belated entrance, in my opinion, brings the film to life after a rather slow first half. As for the mystery, well, after the tale told by Atwill about what occurred in the Blue Room all those years ago, one expects an explanation by the film's end but this aspect is never properly resolved (nor is the business about the stranger who breaks into the mansion): instead, we get a 'twist' ending which had actually occurred to me as I lay watching the film but had subsequently dismissed as being too obvious! All in all, apart from some stilted dialogue (courtesy of William Hurlbut, who lated wrote BRIDE OF FRANKENSTEIN [1935]!), SECRET OF THE BLUE ROOM is a very entertaining little film which could have been more interestingly developed - but the main thing here is watching these wonderful actors and the Universal house-style in action.