Een van de vele blunders van Whoopi Goldberg na 'Color Purple', een half komische, half serieuze vertolking van Lawrence Blocks serie verhalen over een inbreker die getuige is van een moord terwijl hij een huis berooft. Het schizofrene ritme van regisseur Hugh Wilson, die van klucht naar thriller raast, vindt nooit een passende toon, en als zodanig worden we nooit warm van Whoopi's personage. Het slechtste punt is haar scène in de tandartsstoel, waarin haar tanden worden geboord in wat misschien een onofficiële <0xE2><0x80><0x93> maar absoluut niet grappige <0xE2><0x80><0x93> knik naar 'Marathon Man' is. Het is altijd leuk om John Goodman te zien helpen, maar met een beetje Bob Goldthwait kom je een heel eind.
One of Whoopi Goldberg's many post-"Color Purple" blunders, a half-comic/half-serious rendering of Lawrence Block's series of stories about a cat burglar who witnesses a murder while robbing a house. Swinging wildly from farce to suspense, director Hugh Wilson's schizophrenic rhythm never finds an appropriate tone, and as such we never warm to Whoopi's character. Lowest point is her scene in the dentist chair, getting her teeth drilled in what may be an unofficial--yet totally unfunny--nod to "Marathon Man". It's always nice to see John Goodman helping out, but a little of Bob Goldthwait goes a very long way. *1/2 from ****