Is deze film opwindend? Nee. Fascinerend? Ja. Laten we één ding duidelijk stellen. Dit is een onafhankelijke film. Het is geen commerciële vertoning en daarom heeft hij niet het uiterlijk vertoon van een commerciële vertoning. Er is geen muziek, het einde is abrupt, je krijgt meer vragen dan waarmee je begonnen was en je loopt weg met een gevoel van onbehagen en helemaal niet tevreden. Dat maakt de film geweldig. De stilte en de rust dragen bij tot de intimiteit en de spanning, het gebrek aan vastberadenheid laat je zelfs dagen later nog in gedachten verzonken. Soderbergh zei dat de film van het grootste belang was voor filmmakers en filmcritici. Het is een karakterstudie, dus als je denkt dat je een andere versie van 'Flightplan' te zien krijgt, staat je een vreselijke teleurstelling (of een heerlijke verrassing, afhankelijk van je smaak) te wachten. 90 procent van de film volgt Keane gewoon op zijn dagelijkse routine. We zien hem lunchen, we zien hem op zoek gaan naar een baan, we zien hem huur betalen, we zien hem proberen normaal te functioneren. Dan zien we hem proberen de demonen te kalmeren die het hem onmogelijk maken normaal te functioneren. De scènes tussen Keane en het kleine meisje Kira zijn gespannen en hartverscheurend. We zien Keane lang genoeg helder en helder om de tragedie van deze situatie echt te begrijpen. Een glimp van wie hij zou kunnen zijn of wie hij was en het contrast met wie hij nu is, is verpletterend. We voelen zijn pijn, want hoe hij ook zijn best doet, hij kan die helderheid niet 2 dagen achter elkaar volhouden. We zijn verdrietig, want ook al wisten we het al, we weten dat dit kleine meisje hem niet kan redden, dat ze hem niet kan helpen. We weten dat als zijn vermiste dochter morgen ongedeerd zou opduiken, hij nog steeds niet in orde zou zijn. De grootste vraag lijkt te zijn: was de dochter echt of is ze een waanidee? Niemand in de film suggereert of geeft aanwijzingen voor dat antwoord. Nadat ik erover heb nagedacht, zeg ik: doet het er echt toe? Het belangrijkste is dat William Keane gelooft dat ze echt is. Alles wat hij doet is gebaseerd op dat geloof. Het feit dat hij zelf niet door mensen wordt 'gezien', maakt zijn frustratie alleen maar groter.
Is this movie exciting? No. Fascinating? Yes. Let's get one thing straight. This is an independent movie. It is not a commercial release and therefore does not have the trappings of a commercial release. There is no musical score, the ending is abrupt, you end up with more questions than you started with, and you walk away feeling unsettled and not at all content. That's what makes the movie great. The silence and quiet adds to the intimacy and tension, the lack of resolution leaves you lost in thought even days later. Soderbergh said that the movie was of primary interest to film makers and film critics. It is a character study, so if you think what you are getting is another version of "Flightplan", you are in for a terrible disappointment (or wonderful surprise, depending on your tastes). 90 percent of the film simply follows Keane around on his daily routine. We see him eat lunch, we see him look for a job, we see him paying rent, we see him trying to function normally. Then we see him trying to quiet those demons that make it impossible for him to function normally. The scenes between Keane and the little girl Kira are tense and heartbreaking. We see Keane lucid and clear for enough time to really understand the tragedy of this situation. A glimpse of who he could be or who he was and the contrast with who he is now is crushing. We feel his agony when no matter how he tries, he can't keep up that lucidity 2 days in a row. We feel sad because even though we already knew it, we know this little girl can't save him, she can't help him. We know that if his missing daughter were to show up unharmed tomorrow, he still wouldn't be okay. The biggest question seems to be,was the daughter real or is she a delusion? Not one person in the film suggests or offers clues to that answer. After thinking about it, I say, does it really matter? What matters is that William Keane believes she's real. Everything he does is based on that belief. The fact that he himself is not *seen* by people adds to his frustration.