Ik denk dat Sticklers documentaire 'Stoked: The Rise and Fall of Gator' ons een interessante blik op het personage van Mark Anthony Rogowski gaf door de commentaren van degenen die hem kenden. Het was zo objectief als het maar kon zijn. Het verheerlijkte hem in elk geval niet als de halfgod die hij op het hoogtepunt van zijn carrière leek te zijn. Ik leerde veel van deze film over de skateboardcultuur en hoe die de deelnemers en de fans beïnvloedde. Er werd in de jaren tachtig veel aandacht besteed aan de vaardigheden en de persoonlijkheid van Gator. Hoe getalenteerd hij ook was, ik weet zeker dat er andere skateboarders waren die net zo getalenteerd waren en die niet met hetzelfde enthousiasme werden bevorderd. Het was duidelijk Gator's roekeloze waardering voor zijn eigen welzijn die hem in het middelpunt van de belangstelling bracht. Zou Stickler of een andere regisseur in de filmindustrie een documentaire hebben willen maken over deze gekwelde jongeling als hij zijn roem niet had omgevormd tot beruchtheid door bruut een onschuldige jonge vrouw te verkrachten en te vermoorden, die de pech had zijn pad te kruisen? Het geeft je reden om even stil te staan. Ik vind het triest dat het slachtoffer, Jessica Bergsten, net als de meeste andere slachtoffers van geweldsmisdrijven niets meer werd dan een onderdeel van Gators slonzige verleden. Het is bijna alsof Jessica's dood alleen maar een springplank was naar meer publiciteit voor Gator, lang nadat hij die verdiend had. Hij zei het zelf over de telefoon vanuit de gevangenis in deze documentaire: 'Sinds 1991 heb ik hier steeds weer aan gedacht... Ze zeggen dat het verleden de toekomst niet definieert, maar dat het altijd een deel zal zijn van wie ik ben. Dat weet ik.' Niet dat hij er de rest van zijn leven spijt van zal hebben dat hij iemand heeft vermoord die geen bedreiging voor hem vormde, maar dat het zijn reputatie voorgoed heeft bezoedeld. Hij zal er nooit meer van kunnen leven. In zijn gedachten gaat het nog steeds over Gator, zelfs na tien jaar in de gevangenis. Hij heeft zijn perspectief helemaal niet veranderd. Bizar! Het was een verhaal dat de moeite van het vertellen waard was, en mijn complimenten aan Helen Stickler en iedereen die bij deze productie betrokken was om het te vertellen.
I think Stickler's documentary, "Stoked: The Rise and Fall of Gator" gave us an interesting look at the character of Mark Anthony Rogowski through the comments of those who knew him. It was as objective as it could have been. It certainly didn't glorify him as the demigod he seemed to think he was during the peak of his career. I learned a lot from this movie about the skateboarding culture and how it affected the participants and the fans. There was a lot of hype given to Gator's abilities and personality during the 80's. As talented as he may have been, I'm sure there were other skaters just as talented who were not being promoted with the same enthusiasm. It was clearly Gator's reckless regard for his own well being that put him in the limelight in the first place. Would Stickler or any other director in the industry have wanted to do a documentary on this troubled youth if he hadn't turned his fame into notoriety by brutally raping and murdering an innocent young lady who had the misfortune of crossing his path? It gives one cause for pause. I think it's sad that the victim, Jessica Bergsten, like most other victims of violent crimes, became nothing more than a segment of Gator's seedy past. It's almost as if Jessica's death was merely a springboard to more publicity for Gator, long after he deserved it. He even said it himself over the phone from prison in this documentary: "Since 1991 I thought about this over and over...They say the past does not define the future but it'll always be a part of who I am. I know that." Not that he'll regret for the rest of his life killing someone who was no threat to him, but that it tainted his reputation permanently. He'll never be able to live it down. In his mind, it's still about Gator, even after ten years in prison. He hasn't changed his perspective at all. Chilling! It was a story worth telling, and my praises to Helen Stickler and everyone who had a hand in this production for telling it.