Deze films uit de jaren dertig, in dit geval uit 1939, zijn verbazingwekkend. Eenvoudig acteerwerk, maar toch heel geïnspireerd door de techniek van de stomme films. Een heel eenvoudige setting, zonder al te veel nutteloze rekwisieten en andere decoraties. De dialogen zijn noodzakelijkerwijs eenvoudig en het stemwerk is een karikatuur van dramatische spraak. Het werd allemaal rechtstreeks opgenomen toen de film het grootste deel van de tijd op een geluidsstudio werd opgenomen en de microfoons waren nog heel primitief. Dus wat kon je verwachten? Geen geïntegreerde muziek, geen geluidseffecten of heel slechte, natuurlijk geen visuele effecten met de meeste zittende camera's. En de belichting was nog verre van bijzonder. En toch waren deze films magisch, omdat ze niet eens probeerden er echt, realistisch uit te zien. Ze moesten werken zoals de techniek het voorschreef. Daarna werd de rest gecompenseerd en aangevuld door de verbeelding van het publiek. En de ritsen in de rug van de monsters hinderden niemand op dat moment, omdat het zo'n geweldige verbetering was als de poppen op het scherm met echte stemmen spraken. Het is verbazingwekkend om zo'n oude film van Hitchcock te zien. Hij was al een groot regisseur die met al zijn tekortkomingen echt greep op een situatie of situatieverloop kon krijgen. We moeten die oude films nog eens zien, die eerste films, om te kunnen waarderen wat de moderne films te bieden hebben, maar ook wat we in de loop der tijd verloren hebben, veel meer dan we misschien denken, en vooral de magie van de zwarte en witte illusie. Maar dat kunnen we niet zijn en zijn we ook niet geweest, dat is duidelijk. Laten we dus in onze tijd leven en nostalgisch terugkijken op het verleden.<br />Dr. Jacques Coulardeau, University Paris Dauphine & University Paris 1 Pantheon Sorbonne.
These films of the 1930s, 1939 in this case, are amazing. Simple acting, yet still quite inspired by silent movies technique. Very simple setting not cluttered with too many useless props and other decorations. The dialogue is necessarily simple and the voice work is a caricature of dramatic speech. It was all recorded directly when the film was shot on a sound stage most of the time and the microphones were still very primitive. So what could you expect? No integrated music, no sound effects or very poor ones, no visual effects of course with most of the time sedentary cameras. And the lighting was still far from particularly brilliant. And yet these films were magic because they did not even try to look real, realistic. They had to work the way the technique dictated it. Then the rest was compensated and supplemented by the imagination of the audience. And the zippers in the backs of the monsters were not bothering anyone at the time since it was such a marvelous improvement to have the puppets on the screen speak in real voices. It is amazing to see such an old film by Hitchcock. He was already a great director who could get some real gripping action or situations even with all the shortcomings of his equipment. We have to watch them again these old films, these first talkies, to ,be able to appreciate what modern films have to offer but also what we have lost along the way, a lot more than we may think, and particularly the magic of black and white illusion. But we can't be and have been at once, that's obvious. So let us be living in our time and nostalgically revisit the past.<br /><br />Dr Jacques COULARDEAU, University Paris Dauphine & University Paris 1 Pantheon Sorbonne