Dus blijkbaar gaat deze film over een knappe (op een Marlboro Man-achtige manier) blonde man in een ninja-camouflagepak en zijn gevecht met een mollige zakenman (in een rood ninja-kostuum) en de slaafjes van de rode ninja om een valsemuntersbende op te rollen. Nee, wacht, het gaat over een agent die undercover werkt als fotomodel (uh-huh) en zijn relatie met zijn broer (een 'playboy en onruststoker') en zijn vriendin en de prijs die hij betaalt om zijn opgedragen taak uit te voeren (waarbij een hoop softporno en soapoperadialoog komen kijken). Wacht, het zijn allebei die dingen... en veel minder! Ik hou meer van de onderste regionen van de filmindustrie dan ik waarschijnlijk zou moeten doen, maar dit specifieke genre <0xE2><0x80><0x93> waarin Richard Harrison kennelijk door regisseur Ho tot een niet-gerelateerde en obscure actiescène werd bewerkt <0xE2><0x80><0x93> was nieuw voor me. Ik had het geluk dat ik verwarring en overbelasting in één compacte film meemaakte!<br />Ik telde ongeveer zes buitengewoon dwaze ninja-gevechten (wat redelijk is voor een film die 'Ninja de beschermer' heet) terwijl de blonde man de <0xE2><0x80><0x93> eh, 'Ninja Grootmeesters' <0xE2><0x80><0x93> hulpjes van de mollige zakenman afmaakte <0xE2><0x80><0x93> hulpjes in een reeks van steeds onsamenhangender gevechten met teleportatie, exotische wapens, onmiddellijke kostuumwisselingen, tonnen eyeliner en ten slotte... een gevecht op motorfietsen (! Intussen probeerden de regisseur en de redacteur te doen alsof dit alles verband hield met het andere verhaal over het fotomodel met een aantal overeenkomsten. Het eindresultaat was... vreemd en desoriënterend, alsof ik een handvol No-Doze had ingeslikt en dat had weggespoeld met hoestsiroop. Ik bleef maar verwachten dat de film logisch zou worden en iets zou opleveren... dat de wetten van oorzaak en gevolg zouden inslaan... dat de personages dingen zouden doen die logisch waren... en het script bleef van scène naar scène stuiteren zonder ooit samenhangend te worden.<br />De positieve kant van de film: de blonde man (Richard Harrison?) was in elk geval knap. De gevechten waren slordig en dwaas, maar het leek erop dat iemand in elk geval had geprobeerd wat adrenaline in de strijd te pompen door een aantal wapens en stunts in te zetten. Ook was het leuk om naar de broer van de undercoveragent te kijken <0xE2><0x80><0x93> hij was net het 'Energizer Bunny' van zijn handlangers, die altijd terugdeinsden als ze in het nauw werden gedreven en erin slaagden de meeste van zijn gevechten te winnen met pure elastische energie. (Het tweede plot had over hem moeten gaan). En de Engelse nabootsing was beter dan normaal voor een snelle uitbuiting als deze; de overdonderende lijnbestellingen knarsten tenminste niet, en het geluid was niet op zo'n manier vermengd dat je oren ervan gingen bloeden zoals bij worstjes uit Hongkong. Het beste wat ik ervan kan zeggen is dat een stel kinderen en ninjafans er waarschijnlijk naar heeft zitten kijken terwijl ze dronken (of stoned) waren en veel hebben gejuicht. Maar dit is een belediging voor iedereen die verwacht dat zijn films, eh... logisch zijn.
So apparently this movie is about this good looking (in a Marlboro Man way) blond guy in a camouflage ninja costume and his fight with a chubby businessman (in a red ninja costume) and with the red ninja guy's minions to break up a counterfeiting ring. No, wait, it's about a cop working undercover as a men's fashion model (uh-huh) and his relationship with his brother (a "playboy and troublemaker") and his girlfriend and the price he pays to perform his assigned duty (which seems to involve a lot of soft core porn and soap opera dialog).Wait, it's both those things...and a lot less! <br /><br />I enjoy bottom of the barrel cinema more than I probably should, but this particular genre - in which Richard Harrison apparently was edited into an unrelated and obscure action move by director Ho - was new to me. Lucky me, I got to experience confusion and cheese overload in one compact movie! <br /><br />I counted about six extremely silly ninja battles (which is fair enough for a movie called "Ninja The Protector") as the blond guy dispatched the chubby businessman's -er, "Ninja Grandmaster's" - little helpers in a series of increasingly desultory battles involving teleportation, exotic weapons, instant costume changes, tons of eye liner, and finally...jousting on motorcycles(!) Meanwhile, the director and editor tried to pretend that all this was connected to the other plot about the fashion model with some linking dialog. The end result was...weird and disorienting, as if I'd swallowed a handful of No-Doze and washed it down with cough syrup. I kept expecting the movie to make sense and follow through with something...for the laws of cause and effect to kick in...for characters to do things that made sense...and the screenplay kept bouncing from scene to scene without ever being coherent. <br /><br />Upsides to the movie: The blond guy (Richard Harrison?) was at least good looking. The battles were sloppy and silly but it looked like someone at least tried to pump some adrenaline into the proceedings by including a variety of weapons and stunts. Also, the undercover cop's brother was fun to watch - he was like the "Energizer Bunny" of sidekicks, always bouncing back from getting slammed around and managing to win most of his fights with sheer elastic energy.(The second plot should have been about him). And the English dubbing was better than usual for a quickie exploitation product like this; the overdubbed line deliveries at least didn't grate, and the sound wasn't mixed in such a way as to make your ears bleed the way some Hong Kong sausage product is. <br /><br />The best I can say for it is that a bunch of kids and ninja fans probably watched it while drunk (or stoned) and cheered a lot. But this is an insult to anyone who expects his movies to, um, make sense.