Normaal gesproken ben ik een fan van Ian McEwans fictie, maar ik ben nooit toegekomen aan het lezen van _Enduring Love_, dus heb ik deze film met een open blik bekeken. Hij heeft zijn positieve kanten: het prachtige Engelse landschap, de quasi-Vaughan Williams-soundtrack, een paar goede filmbeelden, vooral in de uitstekende openingsscène, die verreweg het beste deel van de film is. Maar het is vooral een zaak van kijken naar goede acteurs die worstelen met een ijzingwekkend script en een onwaarschijnlijke plot. Er zitten veel zwakke punten in het script, maar het meest in het oog springend is dat het de personages geen echt gevoel geeft waar ze vandaan komen, wat hun motivatie is en waarom ze zich zo gedragen. Zo is Joe (de hoofdfiguur) docent aan de universiteit: uit wat ik over de film heb gelezen, leid ik af dat hij natuurwetenschappen doceert, maar dat is verre van duidelijk uit de korte collegesequenties die we zien, waarin hij het over liefde heeft, wat volgens hem een kwestie van biologie is. Hij zou college kunnen geven in Engels, sociologie, psychologie <0xE2><0x80><0x93> er zit geen duidelijke wetenschappelijke context in wat hij zegt. Hoewel hij kennelijk bezig was met het aanzoek aan zijn partner Clare, voor het ongeluk in de openingsscène, is er een of andere niet nader gespecificeerde eigenschap in hun relatie die verhindert dat ze ook maar enige steun geeft wanneer zijn problemen beginnen, maar wat dat is blijft volkomen duister. Er zijn nog talloze andere opvallende hiaten in de informatie. Een van de meest irritante dingen is het ontbreken van enig tijdsbesef: het is niet duidelijk of de gebeurtenissen zich gedurende dagen, weken of maanden afspelen.<br />Misschien werkte de plot op papier beter. Joe is getuige van een schokkend ballonongeluk, waarna hij last krijgt van nachtmerries en flashbacks, maar noch hij, noch zijn partner, noch zijn vrienden denken er ooit aan dat hij misschien aan een posttraumatische stressstoornis lijdt en stellen therapie voor. Het zijn allemaal zeer intelligente Guardian-lezers <0xE2><0x80><0x93> een van hen zou toch zeker hebben voorgesteld dat hij hulp moest zoeken? Hij ziet Jed (de stalker) na het ongeluk nooit meer tot Jed hem opbelt. Maar een ongewoon ongeluk als dit zou ongetwijfeld gevolgd worden door een gerechtelijk onderzoek waarbij bewijsmateriaal zou worden opgevraagd: ze zouden elkaar daar toch wel hebben ontmoet? Joe wordt het slachtoffer van Jeds stalking, maar overweegt geen moment om contact op te nemen met de politie, of een advocaat in de arm te nemen. Op een gegeven moment staat Jed's avonds laat voor Joe's huis. Hij stelt voor dat Clare uit het raam kijkt om hem te zien: ze blijft gewoon in bed. Zelfs als ze sceptisch is over Joe's verhaal dat hij gestalkt werd, zou ze toch zeker een kijkje hebben genomen? Rhys Ifans is redelijk goed in de rol van Jed (mijn ervaring (als advocaat) met stalkers is dat ze over het algemeen niet zo overduidelijk geschift zijn als Jed, maar dat is de schuld van het script, niet van de acteur); er is een goede vertolking van een kleine rol door Bill Nighy. Samantha Morton als Clare is ontstellend arm: ze brengt haar tekst in een gesmoord gemompel en lijkt maar twee uitdrukkingen te hebben <0xE2><0x80><0x93> nors en heel erg nors. Perhpas, met de tekst die ze te horen krijgt, kun je het haar nauwelijks kwalijk nemen.<br /><br />Vele jaren geleden schreef Ian McEwen een stuk dat 'Het Imitatiespel' heette voor de BBC. Het was een subtiel, bedachtzaam, droevig en elegant geschreven stuk over zelfbedrog en de houding van mannen tegenover vrouwen. Twintig jaar later is hij verantwoordelijk (zij het samen met een medeauteur, de veelgeprezen toneelschrijver Joe Penhall) voor deze lui geschreven film. De laatste jaren schijnt hij een rol te hebben gevonden als romanschrijver voor de middenklasse <0xE2><0x80><0x93> de boodschap is: kijk, hoewel we misschien de indruk wekken dat we comfortabel en welgesteld zijn, gebeuren er nare dingen met ons! We worden op straat bedreigd door schurken (dit staat in zijn laatste roman). Je moet ons niet benijden <0xE2><0x80><0x93> we hebben echt een afschuwelijke tijd! Degenen onder ons die zich zijn vroege romans en korte verhalen (The Cement Garden, First Love, Last Rites) kunnen herinneren, denken misschien dat dit geen vooruitgang is.
I am normally a fan of Ian McEwan's fiction, but have never got round to reading "Enduring Love", so came to this film with an open mind. It has its positive aspects: beautiful English countryside; quasi-Vaughan Williams soundtrack; some good cinematography, particularly in the excellent opening scene, which is by far the best part of the film. For the most part however it is a case of watching good actors wrestle with a dire script and an implausible plot. There are many weaknesses in the script, but the most obvious is its failure to give any of the characters any real sense of where they come from, what motivates them, and why they behave as they do. For example, Joe (the main character) is a university lecturer: I gather from what I've read about the film, that he is a science lecturer, but this is far from apparent from the short lecture sequences we see, in which he is seen talking about love, which he suggests is a matter of biology. He could be lecturing in English, sociology, psychology - there's no obvious scientific context to what he's saying. Although he was apparently about the propose to his partner, Clare, before the accident in the opening scene, there is some unspecified strain in their relationship which prevents her being at all supportive when his problems begin, but what this is remains completely obscure. There are numerous other glaring omissions of information. One of the most irritating things is the lack of any sense of timescale: it's not clear if the events take place over days, weeks or months.<br /><br />Perhaps the plot worked better on the page. Joe witnesses a shocking balloon accident, following which he suffers nightmares and flashbacks, but neither he nor his partner nor his friends ever consider that he might be suffering from post-traumatic stress disorder and suggest counselling. They are all highly intelligent Guardian-reading types - surely one of them would have suggested he should get some help. He never sees Jed (the stalker) after the accident until Jed telephones him. But an unusual accident of this kind would undoubtedly be followed by an inquest at which evidence would be called: surely they would have met there? Joe becomes the victim of Jed's stalking, but never considers contacting the police, or seeing a solicitor. At one point, Jed is standing, late at night opposite Joe's house. He suggests that Clare look out of the window to see him: she just stays in bed. Even if she's is sceptical about Joe's tale of being stalked, surely she would have had a look? <br /><br />Daniel Craig does his best with the part of Joe; Rhys Ifans is reasonably good as Jed (my experience (as a lawyer) of stalkers is that they not generally as obviously barmy as Jed, but that is the fault of the script, not the actor); there's a good performance in a minor role by Bill Nighy. Samantha Morton as Clare is quite shockingly poor: she delivers her lines in a stifled mutter and appears to have only two expressions - sullen and very sullen. Perhpas, with the lines she is given, you can hardly blame her.<br /><br />Many years ago Ian McEwen wrote a play called "The Imitation Game" for the BBC. It was a subtle, thoughtful, sad and elegantly written piece about self-deceit and male attitudes to women. Twenty years later he is responsible (albeit with a co-author, the much praised playwright Joe Penhall) for this lazily-written film. In recent years he seems to have found a role as novelist to the middle classes - the message is: Look although we may appear to be comfortable and well-off, nasty things happen to us! People stalk us! We are menaced in the street by thugs (this is in his latest novel)! You shouldn't envy us - we really have a horrid time! Those of us who can remember his early novels and short stories (The Cement Garden, First Love, Last Rites) may feel that this is not progress.