Weten door middel van logica of weten door middel van intuïtie <0xE2><0x80><0x93> en als we onderdrukken wat ons in het gezicht staart, hoe kunnen we dan de waarheid vinden? Dat zijn de elementen van een goed mysterie; en in het geval van Stephanie Daley zijn ze ook het onderwerp.<br />Tilda Swinton is een forensisch psycholoog die probeert vast te stellen of de 16-jarige Stephanie Daley (Amber Tamblyn) wist dat ze zwanger was. Aangezien het meisje net is hersteld van een afschuwelijke ervaring <0xE2><0x80><0x93> we komen er pas later achter hoe verschrikkelijk precies <0xE2><0x80><0x93> is het een beetje vreemd dat niemand zich druk lijkt te maken over haar welzijn of waarom het zo belangrijk is om te weten of ze het wist. Wat nog vreemder is, is dat we alleen maar weten dat ze uit een skioord kwam en een bloedspoor achterliet. Het ziekenhuis meldt dat ze kortgeleden is bevallen, dat ze 24 weken zwanger was. Swintons karakter is toevallig ook zwanger <0xE2><0x80><0x93> 29 weken. (De wettelijke leeftijd waarop een foetus levensvatbaar wordt geacht verschilt, maar ligt meestal rond de 24 weken.<br />Er zijn flarden van gesprekken <0xE2><0x80><0x93> tanden die gebruikt zijn om de navelstreng door te knippen <0xE2><0x80><0x93> toiletpapier dat in het gezicht is gedrongen. Ik merkte dat ik naar voren leunde en me concentreerde, bang dat ik iets zou missen, net zoals je doet wanneer je naar een fascinerende maar zacht sprekende persoon luistert of iemand afluistert. '<br />Liddie Crane (Tilda Swinton) is niet onbekend met misgelopen zwangerschappen. We zien haar naar een babyscan kijken en horen dat ze drie maanden na een doodgeboren kind zwanger is geworden. Ze is een intelligente, professionele vrouw die haar eigen gemoedstoestand onder controle probeert te houden <0xE2><0x80><0x93> iemand zegt tegen haar dat ze haar overduidelijke bezorgdheid niet aan het kind moet doorgeven. Ze heeft een uitstekende juridische opleiding, maar kijkt terug op de tijd van haar laatste zwangerschap, toen ze wist <0xE2><0x80><0x93> ze 'wist' gewoon <0xE2><0x80><0x93> dat er iets mis was. We geloven haar, maar zien later hoe ze zich ongemakkelijk voelt als ze beseft dat ze Stephanie niet vraagt of ze het wist, maar hoe ze het wist, daarmee een zekerheid tartend die ze zelf niet met logica zou kunnen verklaren. Stephanie is zestien en vertoont alle psychologische kenmerken van een zich ontwikkelende tienergeest. Soms verwart ze wat ze 'gelooft' <0xE2><0x80><0x93> ze heeft een christelijk geloof <0xE2><0x80><0x93> met wat haar intuïtie haar vertelt.<br />Stephanie Crane is deels een mysterie, deels een psychologisch drama en tegen het eind een aangrijpende thriller met een onverwachte intensiteit. Zonder voor de ene of de andere partij te pleiten, plaatst het ook kwesties als seksonderwijs en de wetten met betrekking tot seks en minderjarigen in een scherp perspectief. Het verhaal zou kunnen worden opgevat als een pleidooi voor sterkere gehoorzaamheid aan religieuze verordeningen (Stephanie denkt dat als er iets misgaat, God haar straft) of om de hele basis van seksonderwijs, beïnvloed door religieuze (christelijke) overtuigingen in de Verenigde Staten, in twijfel te trekken. Aan het begin van de film zien we een bijna kleurloos landschap <0xE2><0x80><0x93> bergen en een paar donkere bomen tegen de grenzeloze sneeuw. Als Stephanie in beeld komt, doen haar kleren en de rode afdrukken van haar trage voeten denken aan een mogelijk thema in het gebruik van kleur. De meeste keren dat we haar daarna of in flashbacks te zien krijgen, draagt ze iets roods of is het licht op een vreemde manier gedempt. Zou het de hartstocht van de jeugd kunnen suggereren? De roman, _Scarlet Letter_, wordt gebruikt in Stephanies klas. Ze besluit, als haar ernaar wordt gevraagd, dat het suggereert: "Het is moeilijker om een leugen te leven dan om de waarheid te vertellen en gestraft te worden." De moderne straf en vergelding zijn een echo van de roman.' In de ontknoping van de film wordt Stephanie's verhaal verteld. De kleuren die met Liddie in verband worden gebracht, zijn daarentegen voornamelijk het groenige palet van de natuur: haar kleren, haar keuken, slaapkamer, huis en de tuin eromheen. Liddie zelf draagt meestal groen of blauw, allebei ontspannende, geruststellende kleuren.<br />Sterk wit wordt in de film twee keer gebruikt voor belangrijke scènes: op een gegeven moment loopt Stephanie de trap op naar helder licht (maar als we naar boven gaan, is er alleen maar duisternis). De andere keer is het helder wit van haar kerk. De twee belangrijkste liefdesscènes lijken ook met elkaar verbonden door de manier waarop de kleuren door de bijna-duisternis worden vervormd. In beide gevallen is er sprake van blijde instemming, maar in beide gevallen heeft de vrouw heel andere gedachten over de man die erbij betrokken is als de volgende gebeurtenissen aan het licht komen.<br />In een interessant tafereel in het klaslokaal, waar de kinderen hebben geleerd over 'baby's maken' en worden aangemoedigd om babyfoons te gebruiken om beter te begrijpen wanneer een baby regelmatig aandacht nodig heeft, komt de lerares op het onderwerp 'geen baby's maken' en vraagt de klas om haar mening. Een jongeman zegt tot vermaak van zijn klasgenoten: 'Een condoom?' De lerares antwoordt dat ze het graag met hem eens zou zijn, maar dat het enige officiële antwoord dat ze van het schoolbestuur mag geven, onthouding is.<br />Onthouding is een ander element van Stephanie Daley. Ontkent ze de waarheid voor zichzelf? Ontkent Liddie haar vrouwelijke intuïtie ten gunste van de juridische finesses? Stephanies moeder wil dat alle drukte snel voorbij is. Psychologisch gezien is het alsof ze ontkent dat er iets vreselijks is gebeurd.<br />De carrière van Tilda Swinton heeft, afgezien van af en toe een probleempje, een opmerkelijke aanleg getoond voor het maken van uitdagende films. Deze film krijgt, net als veel van haar volmaakte personages, misschien niet de onmiddellijke erkenning die hij verdient, maar dat doet niets af aan het feit dat hij complex, ingenieus en heel intelligent is verweven. Haar personage beloont, net als het briljante script van regisseur Hilary Brougher, elk beetje studie en aandacht dat je eraan zou willen besteden. In tegenstelling tot de jonge tiener die ze interviewt, heeft Liddie zowel de objectieve als de intuïtieve aspecten van haar karakter volwassener gemaakt. Als ze aan het eind van de film met elkaar in conflict komen, glipt de innerlijke strijd heel even uit haar professionele houding. Maar van alle beelden die na het bekijken overblijven, is het de eenzame smart van Amber Tamblyn, met haar hand voor haar gezicht om een gil te smoren, die je nog dagen zal achtervolgen.
Knowing through logic or knowing through intuition - and if we suppress what's staring us in the face, how can we find the truth? Such are the elements of a good mystery; and in the case of Stephanie Daley they are also the subject matter.<br /><br />Tilda Swinton is a forensic psychologist trying to determine if 16 year old Stephanie Daley (Amber Tamblyn) knew she was pregnant. As the girl has just recovered from a horrific experience - we don't find out till later exactly how very horrific - it seems slightly strange that no-one seems overly concerned about her welfare or why it is so crucial to know if she knew. What is even more strange is that all we know is that she wandered down out of a ski resort leaving a trail of blood. The hospital reports that she has recently given birth, that she was 24 weeks pregnant. Swinton's character also happens to be pregnant - 29 weeks. (The legal age when a fetus is considered viable varies but is generally around 24 weeks).<br /><br />There are snatches of conversation - teeth used to cut the cord - toilet paper embedded in the face. I found myself leaning forward and concentrating, afraid I might miss something, just as one does when listening to a fascinating but quietly spoken person or when eavesdropping.<br /><br />Liddie Crane (Tilda Swinton) is no stranger to pregnancies gone wrong. We see her watching a baby scan, and learn she has conceived only three months after a stillbirth. An intelligent, professional woman, she is coping with her own state of mind - someone tells her she must not pass on her obvious anxiety to the child. She has fine legal training, but looks back to the time of her last pregnancy when she knew - she just 'knew' - that something was wrong. We believe her, but later watch her discomfort as she realises she is asking Stephanie not if, but how she knew, challenging a certainty that she herself would not be able to explain with logic. Stephanie, at sixteen, shows all the psychological characteristics of a developing teenage mind, sometimes confusing what she 'believes' - she has a Christian faith - with what her intuition is telling her.<br /><br />Stephanie Crane is part mystery, part psychological drama and, towards the end, a harrowing thriller of unexpected intensity. Without proselytising for one side or the other, it also puts issues such as sex education and the laws regarding sex and minors into stark perspective. The storyline could be seized on to advocate stronger obedience to religious injunctions (Stephanie thinks that when things go wrong that God is punishing her) or to question the whole basis of sex-education influenced by U.S. religious (Christian) beliefs.<br /><br />At the start of the film, we see an almost colourless landscape - mountains and a few dark trees against limitless snow. As Stephanie comes into view, her clothes and the red marks left from her sluggish feet suggest a possible theme in the use of colour. Most of the times when we catch her subsequently or in flashbacks, she is wearing something red or else the light is strangely subdued. Maybe it could suggest the passion of youth? The novel, Scarlet Letter, is used in Stephanie's class. She concludes, when asked, that is suggests, "it is harder to live a lie than it is to tell the truth and be punished." Modern punishment and retribution echo the novel's storyline in the film's denouement. Colours associated with Liddie, on the other hand, her clothes, her kitchen, bedroom, house and surrounding garden are mostly the greenish palette of nature. Liddie herself usually wears some green or blue, both relaxing, reassuring colours.<br /><br />Strong white is used twice in the film in key scenes: at one point, Stephanie is ascending the stairs into bright light (but when we continue upstairs there is only darkness). The other time is the brilliant whiteness of her church. The two key lovemaking scenes also seem linked by the way the colours are distorted by near darkness. In both cases there is joyous consent, but in each case the woman has very different thoughts about the man involved as subsequent events come to light.<br /><br />In one interesting scene in the schoolroom, the youngsters having learnt about 'making babies' and encouraged to use baby beepers to better understand when a baby needs frequent attention, the teacher turns to the topic of 'not making babies' and invites the class for input. One young man, to the amusement of his classmates, says, 'A condom?' the teacher replies that, although she would like to agree with him, the only official answer the school board will allow her to give is abstinence.<br /><br />Denial is another element of Stephanie Daley. Is she denying the truth to herself? Does Liddie deny her woman's intuition in favour of legal niceties? Stephanie's mother wants all the fuss to be over quickly. Psychologically, it is as if she is denying anything terrible has happened.<br /><br />Tilda Swinton's career, apart from the odd glitch, has shown a remarkable aptitude for including challenging films. This film, like many of her consummate characters, may not receive the immediate recognition it deserves, but that does not detract from it being complex, ingenious and very intelligently woven. Her character, like the brilliant script by director-writer Hilary Brougher, rewards every bit of study and attention you might wish to give it. Unlike the young teenager she is interviewing, Liddie has developed both the objective and intuitive parts of her character to a mature level. When they come into conflict at the end of the film, the interior struggle just for a moment slips out from her professional façade. But of all the images that remain after viewing, it is the solitary anguish of Amber Tamblyn, her own hand over her face to muffle a scream, that will haunt you for days afterwards.