De Kleine Zwerver wordt tijdens een voorstelling een circustent in gejaagd; zijn capriolen blijken grappiger dan die van de clowns, en de spreekstalmeester huurt hem in voor de show.<br /><br />Als een komiek een personage speelt dat onbedoeld hilarisch is, kan dat narcistisch lijken: kijk maar naar 'The Vortjong' van Jerry Lewis, waarin Lewis zijn bijrollen de komische genialiteit van het personage van Jerry Lewis laat prijzen. Ondanks dit gevaar, en ondanks Chaplins egotisme buiten het toneel, speelt het uitgangspunt prachtig, vooral omdat De Kleine Zwerver (maar niet Chaplin) zo'n verschrikkelijke komiek is als hij probeert er een te zijn. Mijn favoriete moment is wanneer de spreekstalmeester van de auditierende Tramp eist dat hij op dat moment grappig is: de Tramp grijnst en danst verlegen een beetje rond, valt dan voorzichtig op de grond, zet zijn stok tussen zijn benen en staat gedwee weer op. 'Vreselijk!' brult zijn werkgever in de dop.<br />Deze film heeft meer zelfbewustzijn over komische conventies dan alle andere Chaplins die ik ken. De Tramp voert onhandig (maar hilarisch) een paar standaardgrappen op met de andere circusclowns. Later krijgt de oude bananenschillenknevel een grappige wending; en tegen het eind stormt hij een oud warenhuis binnen en ziet eruit alsof hij terug is in zijn oude Keystone-tijd. Het is de laatste echte stomme film, en het Keystone-moment voelt als een nostalgisch afscheid van het verleden.<br />'The Circus' is de hele tijd grappig, maar de openingsscènes zijn waarschijnlijk het leukst. Er is een fantastische scène in een spookhuis en een onbetaalbare scène waarin The Tramp doet alsof hij een gemotoriseerde pop is. (Heeft iemand de Zwitserse klokscène uit 'Your Show of Shows' gezien?) Hij wordt ook verliefd op de wreed behandelde dochter van de spreekstalmeester, wat tot een aangrijpend einde leidt.<br />Ik vond de muziek, die Chaplin in 1969 voor deze film heeft gecomponeerd, mooi. Zijn scores zijn altijd hetzelfde, maar ze zijn ook lief en grappig en versterken de actie. Ik had geen zin in het titellied (dat hij zelf zingt) iets over opkijken naar regenbogen. Voor de rest is deze komedie bijna volmaakt en kan het zich meten met Chaplins nog grotere kwaliteiten: 'The Gold Rush', 'City Lights' en 'Modern Times'.
The Little Tramp is chased into a circus tent during a performance; his antics prove funnier than those of the clowns, and the ringmaster hires him for the show.<br /><br />When a comedian plays a character who is inadvertently hilarious, it can seem narcissistic: just check out Jerry Lewis's "The Errand Boy" where Lewis has his supporting cast praise the comic genius of the character played by Jerry Lewis. Despite this danger, and despite Chaplin's off-screen egotism, the premise plays beautifully, especially since The Little Tramp (though not Chaplin) is such a terrible comedian when he's trying to be one. My favorite moment is when the ringmaster demands the auditioning Tramp to be funny right that instant: the Tramp grins and shyly dances around a bit, gingerly falls down, puts his cane between his legs and meekly lifts himself back up. "Terrible!" roars his would-be employer.<br /><br />This film has more self-awareness over comedy conventions that any other Chaplin I know of. The Tramp ineptly (but hilariously) performs a couple of standard comedy routines with the other circus clowns. Later, there's a funny twist to the old banana peel gag; and near the end he crashes into an old general store, looking as if he's thrust himself back into his old Keystone days. This is Chaplin's last true silent film, and the Keystone moment feels like a nostalgic farewell to the past.<br /><br />"The Circus" is funny throughout, but the opening scenes are probably the best. There's a marvelous funhouse sequence and a priceless routine where The Tramp pretends to be a motorized dummy. (Has anyone seen the Swiss clock routine from "Your Show of Shows"?) He also falls in love with the ringmaster's cruelly treated daughter, which leads to a poignant ending.<br /><br />I enjoyed the music, which Chaplin composed for this film in 1969. His scores are always repetitive; but they're also sweet and funny and they enhance the action. I could have done without the title-sequence song (which he sings himself)something about looking up at rainbows. Otherwise, this comedy is near-perfect and holds its own against Chaplin's even greater features, "The Gold Rush," "City Lights" and "Modern Times."