In The Bat brengt de welgestelde Vincent Price zijn zijdezachte, sinistere elegantie in de tweede remake van het oude 'oude donkere huis'-toneelstuk. Maar de echte sterren van de show zijn Agnes Moorehead als een excentrieke schrijfster die besluit een bankoverval van een miljoen te plegen, en de moordenaar met stalen klauwen die alleen bekendstaat als 'The Bat'. De sluwe dokter van Price is slechts een van de vele verdachten in een reeks van schurken, onder wie een politierechercheur die Johnny op heterdaad betrapte, een chauffeur die butler is geworden met een geruit verleden, en een huishoudster met een echo van Rebecca's Mrs. Danvers. De film _The Bat Whispers,_ geregisseerd door Roland West, zal minder vergevensgezind zijn over andere veranderingen, vooral over de beslissing van schrijver-regisseur Crane Wilbur om het verhaal een aantal avonden uit te stellen. Wilbur verliest de spanning en claustrofobie van de originelen door zijn onsamenhangende tempo en zijn mooie, maar oppervlakkige fotografie, die beter passen bij een aflevering van Perry Mason.
In The Bat, top-billed Vincent Price brings his silky, sinister elegance to the second remake of the hoary "old dark house" stage play. But the real stars of the show are Agnes Moorehead, as an eccentric mystery writer who decides to pull off the million-dollar bank heist, and the steel-clawed killer known only as "The Bat." Price's devious doctor is but one of a rogues' gallery of suspects that include a Johnny-on-the-spot police detective, a chauffeur turned butler with a checkered past, and a housekeeper with echoes of Rebecca's Mrs. Danvers. Moorehead is a kick as the spirited author, and makes the most of her expanded role, but fans of the early film productions (1926's The Bat and 1930's The Bat Whispers, both directed by Roland West) will be less forgiving of other changes, especially writer-director Crane Wilbur's decision to draw the story out over a succession of nights. Wilbur loses the tension and claustrophobia of the originals with a rambling pace and handsome but airy photography, more appropriate to an episode of Perry Mason. Moorehead and Price bring a little spirit to the otherwise bland film, but not quite enough.