Hoewel dit de tweede film van Abbott & Costello was, en alleen de tweede film van Abbott (Costello was aan het eind van de jaren twintig in verschillende films als stuntman en figurant verschenen), kon je het niet zeggen, want het stel gedroeg zich als veteranen. Ze zijn hier zo zelfverzekerd en zelfverzekerd dat het lijkt alsof ze hun routines al doende verzinnen, hoewel ze die in werkelijkheid tot bijna perfectie hebben gepolijst tijdens hun jaren van variété, burlesque en op het toneel van Broadway. Deze film is een geweldig voorbeeld van de onberispelijke timing die niet alleen hun publiek in beroering bracht, maar ook andere komieken versteld deed staan (Steve Allen zei dat hij nog nooit iemand had gezien die met hen kon wedijveren). Er is wel kritiek op het duo geuit omdat er in de meeste van hun films overbodige en meestal tweederangs musicalnummers worden gebruikt <0xE2><0x80><0x93> een beslissing van Universal Pictures waar het team geen invloed op had <0xE2><0x80><0x93> en hoewel dat misschien geldt voor een aantal van hun latere films, is dat hier niet het geval. De nummers zijn goed geënsceneerd en de liedjes, vooral 'Boogie Woogie Bugle Boy', zijn aanstekelijk. De 'plot' over een verwende rijke jongen en zijn bediende die dienst nemen in het leger is slap, maar dat doet er niet echt toe. Dit is een demonstratie van de talenten van Bud en Lou, en ze stellen hen niet teleur. Directeur Arthur Lubin zei dat hij vooral pionierde met het gebruik van twee camera's om scènes mee te filmen, omdat Costello zo'n warhoofd was en zo heen en weer stuiterde dat een van de camera's hem gewoon niet kon vasthouden, dus bestelde hij een andere camera en liet die uitsluitend op Costello oefenen. De jongens doen hier hun beste trucs <0xE2><0x80><0x93> _The Crap Game_, _The Ten/Forty_, _Drill_ <0xE2><0x80><0x93> en het is heerlijk om naar te kijken. Iedereen die denkt dat Bud Abbott niet de beste man in het vak was, zou naar _Drill_ moeten kijken om te zien hoe hij Costello consequent en vaardig in toom houdt wanneer Lou's _Drill_ op het punt staat te ontploffen. Abbotts manische energie brengt hem te ver buiten het geijkte kader, terwijl hij hem toch de vrijheid geeft om de improvisaties en reclamespotjes uit te voeren waar hij om bekendstond. Abbott heeft nooit echt zoveel lof gekregen als hij verdiende, en deze scène alleen al toont waarom hij het verdiende.<br />Abbott & Costello hebben inderdaad een paar films gemaakt die beneden hun niveau waren, en een paar die gewoonweg niet grappig waren, maar dit hoort daar beslist niet bij. Dit is een geweldig leuke film. Zeer aanbevolen.
While this was the Abbott & Costello's second feature, and only Abbott's second film (Costello had appeared in several films as a stuntman and background extra in the late '20s), you sure couldn't tell, as the pair handled themselves like veterans. They are so assured and confident here that they appear to be making up their routines as they go along, although in reality they had polished them to near perfection during their years in vaudeville, burlesque and on the Broadway stage. This film is a terrific example of the flawless timing that not only convulsed their audiences but astounded other comedians (Steve Allen said that he had never seen anyone who could match them). Some criticism has been directed at the duo for the insertion of superfluous and usually second-rate musical numbers in most of their films--a decision made by Universal Pictures which the team had no control over--and while that may be true for several of their subsequent efforts, it isn't here. The numbers are well staged and the songs, especially "Boogie Woogie Bugle Boy," are infectious. The "plot" about a spoiled rich boy and his servant who enlist in the army is lame, but it doesn't really matter. This is a showcase for Bud and Lou's talents, and they don't disappoint. Director Arthur Lubin said that he pioneered the use of two cameras to cover scenes mainly because Costello was so off-the-wall and bounced all over the place so much that one camera simply couldn't contain him, so he ordered up another camera and had it trained exclusively on Costello. The boys do their best routines here--The Crap Game, The Ten/Forty routine, the Drill routine--and they are a joy to watch. Anyone who thinks that Bud Abbott wasn't the best straight man in the business should watch the Drill routine and check out how he consistently and skillfully reins in Costello whenever Lou's manic energy takes him too far outside the skit while still allowing him the freedom to employ the ad-libs and improvisations he was famous for. Abbott never really got as much credit as he deserved, and this scene alone shows why he deserved it.<br /><br />Abbott & Costello did make some films that were beneath their talents, and some that were just plain unfunny, but this is definitely not one of them. This is a tremendously enjoyable film. Highly recommended.