Deze film kon niet missen, want ik ben dol op de onweerstaanbaar grappige vroege films van Steve Martin, en film noir is waarschijnlijk mijn favoriete genre.<br /><0x3E> Vanaf het begin worden we op een geruststellende manier teruggeworpen in het noir-tijdperk, met het klassieke, zwart-wit draaiende Universal-logo voor Miklos Rosza's overweldigende score en het al even welkome nieuws, in de titelrol, dat de grote Edith Head kostuumontwerpster is. Daarvandaan is het een korte reis naar de prachtig geschoten, monochromatische cinematografie en Martins opzettelijk clichématige commentaarstem, die de scène in een achtbaanachtige sfeer plaatst, even opzettelijk ingewikkeld als alles aan deze kant van 'The Maltese Falcon' of 'The Big Sleep'. De humor is typerend voor de vroege Martin, waar je van houdt of die je haat (ik behoor tot het eerste kamp) en zoals altijd is Steve niet te beroerd om een beetje vulgariteit in te zetten om de grotere hilariteit op te wekken <0xE2><0x80><0x93> zoals zijn hilarische herordening van de doorgezakte borsten van de hoofdrolspeelster Rachel Ward, die 'uit de mottenballen' is, of zijn antwoord op Lana Turners 'Wat gaan we nu doen?'-vraag als ze zijn slaapkamer binnenkomt: 'Kinsey, cover-up.'<br />De oude filmclips worden slim in de plot verwerkt, zodat we een droomscène krijgen, hun lijnen en handelingen verweven, zij het dat ze heel vaag zijn in het verhaal, hoewel het ironisch is dat de mindere filmkwaliteit van sommige scènes opweegt tegen de betere kwaliteit van het moderne camerawerk.<br />Martin' s is beurtelings grillig en laconiek, en dat werkt goed in de context, hoewel Rachel Ward, knap als ze is, te licht van gewicht lijkt voor haar rol, hoewel ze wel een paar flinke voetangels en klemmen heeft (Bette of Lana niet). Een Kathleen Turner (later briljant in Martins sciencefictionspoof 'The Man With Two Brains') of Jessica Lange (nog maar net uit een noir-remake van 'The Postman Always Rings Twice') zou beter hebben gewerkt, denk ik. Zelfs regisseur Reiner krijgt een 'No show without Punch'-rol als de plannen smedende 'Will the World'-nazi-dictator achter de grappen.<br />De grappen komen er dik en snel uit en er zijn meer dan genoeg grappen om je de hele tijd te vermaken. Zelf zal ik proberen een of twee van de oude prototypen op te zoeken waar ik nog nooit van had gehoord, waar ik nog nooit van had gehoord, 'I Walked Alone' met Kirk Douglas in de hoofdrol en vooral 'The Bribe' met een sterrencast van Ava Gardner, Charles Laughton en Vincent Price, met wat er letterlijk uitziet als een knaller van een finale.<br />De combinatie van oude film en nieuw werd later overgenomen door Woody Allen in 'Zelig' en werd nog verder uitgediept in latere Hollywoodfilms als 'Who Framed Roger Rabbit' en de overschatte 'Forrest Gump', maar ik kan de stijlvolle, ribknarsende hommage van de heren Martin & Reiner elke dag van de week waarderen. Als je het maar niet over de schoonmaakster hebt!
This film couldn't miss, for me as I love Steve Martin's irresistibly funny early films and rank film noir as probably my favourite movie genre.<br /><br />Right from the start, we're comfortingly deposited back into the noir era, with the classic Universal revolving black and white logo presaging Miklos Rosza's sweeping score and the equally welcome news, in the title credits, that the great (sadly soon to be late) Edith Head is costume designer. From there, it's a short journey into beautifully shot monochromatic cinematography and Martin's deliberately clichéd voice-over, setting the scene for a roller-coaster plot, as deliberately convoluted, as anything this side of "The Maltese Falcon" or "The Big Sleep".<br /><br />The humour is typical early-Martin which you either love or hate (I'm in the former camp) and as ever Steve's not above a little vulgarity to drive out the bigger laughs - for instance his hilarious re-organising of passed-out leading lady Rachel Ward's "out of whack" breasts or his answer to Lana Turner's "What are we going to do now" question as she enters his bedroom - "Kinsey, cover-to-cover".<br /><br />The vintage film-clips are cleverly inserted into the plot, so that we get a dream cast, their lines and actions woven even if tenuously into the narrative, although ironically the poorer film-quality of some of their scenes work against the glossier quality of the modern camera-work.<br /><br />Martin's by turns quirky and laconic delivery works well in context although Rachel Ward, pretty as she is, seems too lightweight in her part, although she does have some considerable footprints to step into (Bette or Lana she isn't). A Kathleen Turner (later brilliant in Martin's sci-fi spoof "The Man With Two Brains") or Jessica Lange (not long out of a noir remake "The Postman Always Rings Twice") would I think have worked better. Even director Reiner gets a "No show without Punch" role as the scheming "want the world" Nazi dictator behind the shenanigans.<br /><br />The jokes come thick and fast and there are plenty of running gags to keep you entertained throughout. I myself will try to look up one or two of the vintage prototypes which I hadn't even heard of, never-mind seen, - "I Walked Alone" starring Kirk Douglas and especially "The Bribe" with a stellar cast of Ava Gardner, Charles Laughton and Vincent Price, with what looks like a literally crackerjack of a finale.<br /><br />The combination of old film and new was later taken up by Woody Allen in "Zelig" and was further elaborated on in subsequent Hollywood films like "Who Framed Roger Rabbit" and the overrated "Forrest Gump", but I'll take Messrs Martin & Reiner's stylish rib-tickling homage any day of the week. Just don't mention the cleaning lady!