Deze film is gewoonweg afschuwelijk. Het geweld, de seks en de taal zijn gratuit. De personages zijn vlak, het verhaal banaal, het gedrag stijf, de muziek gekunsteld, en als klap op de vuurpijl is het een van de meest oppervlakkige films die ik ooit heb gezien.<br />In zijn essay 'What Violence in Literature Must Teach Us' definieert creatief schrijver Jack Harrel geweld als 'gratuit wanneer het 'vrij, onverdiend of ongerechtvaardigd' is. Volgens Harrell moeten we, om geweld in een stuk te rechtvaardigen (of het nu in het horrorgenre is of niet), rekening houden met de personages, het geweld moet een reden hebben en het geweld moet ten koste van iets gaan.<br />Hostel voldoet aan geen van deze richtlijnen. In de eerste plaats zijn de hoofdpersonen onze sympathie niet waard. Tijdens hun trektocht door Europa hebben de drie, alle drie de mannelijke hoofdpersonen, de grootste belangstelling voor seks en hasj. Dat is hun hele motivatie. Is het gevoel van afgrijzen niet het gevolg van de kijker die zich zorgen maakt over een personage dat gewond raakt of gedood wordt? Hoe kan dit spannende gevoel ontstaan als de personages voortdurend grove dingen zeggen als 'wat ben je toch gay' en 'wat een lekker ding', en met hun telefoon foto's maken van hun seksuele uitspattingen in een toilet in een bar, en schreeuwen als een mannelijk personage zijn hand op hun been legt? Het enige wat dit met me doet, is me beledigen.<br />Waarom vindt het geweld plaats? Het schijnt dat je tegen betaling de sensatie kunt hebben iemand te doden op elke manier die je maar wilt. Helaas heeft dit absoluut niets te maken met het'verhaal' (ik gebruik deze term hier heel losjes). Plotseling beginnen de hoofdpersonen uit het'verhaal' te verdwijnen en gaan ze een of andere groen verlichte'moordkamer' binnen waar ze doodgemarteld worden door een demonisch persoon die eerder in de film een korte cameo heeft gehad. Dat is geen reden. Als we er later achter komen dat deze moord een soort aantrekkingskracht heeft op rijke adrenalinejunks, is apathie het enige wat je mogelijkerwijs kunt voelen. Apathie voor het verhaal. Allemaal dit en dat en dat! Wat is de prijs voor het geweld in Hostel? Geen enkele. De mensen die gedood worden zijn waardeloos voor ons en de mensen die de moorden plegen zijn waardeloos voor ons. Het kan ons niet schelen of sommige mensen die de moorden plegen gedood worden omdat we niet zeker weten of zij de leiding hebben. Er is hier absoluut geen moreel bot om op te kauwen.<br />Tenslotte zou ik over één ding in het bijzonder willen praten dat me echt van streek maakte over deze film. Tegen het einde van Hostel pleegt een vrouw zelfmoord nadat ze naar de weerspiegeling van haar pas verminkte gezicht heeft gekeken. Dit is waarschijnlijk het meest onnodige en oppervlakkige punt van de film. Het meest dramatische punt wordt verondersteld. Om te beginnen is dit personage ons alleen bekend als een Asain-vrouw die ook haar vriendin kwijtraakt en geen zin heeft om te feesten. Dat is het. Als de hoofdpersoon haar dankzij haar gegil uit handen van de moordenaar redt, wat hem doet denken aan toen hij een paar jaar geleden een kleine jongen liet verdrinken, vinden we haar tot onze verbazing in de 'groene slachtkamer'. Op dat moment bungelt haar oog uit haar kas. Onze 'held' besluit de klus af te maken en de 'tentakels' waarmee het vastzit door te knippen. Hoe belangrijk dit is, kan ik niet inschatten. Maar als ze naar haar spiegelbeeld kijkt en zich dan op een heel dramatische manier voor een trein werpt, raak ik van streek. Bedenk eens hoeveel mensen er in de wereld'misvormd' zijn. Kennelijk is het leven niet de moeite waard om te leven, tenzij je mooi bent. Dat is de enige boodschap die deze film zou kunnen hebben.<br />Wat afschuwelijk.
This movie is just plain awful. The violence, sex, and language is gratuitous. The characters are flat, the story banal, the acting stiff, the music contrived, and to top this all off, it's one of the most shallow movie I've ever seen.<br /><br />Creative writing professor Jack Harrel, in his essay "What Violence in Literature Must Teach Us," defines violence as gratuitous when it is "free, unearned, or unjustified."According to Harrell, for violence to be warranted in a piece (whether or not it's in the horror genre), we must care for the characters, the violence must occur for a reason, and the violence must come at some cost.<br /><br />Hostel meets none of these guidelines. First of all, the main characters are unworthy of any of our sympathy. Backpacking through Europe, the three, all male main characters' main interest throughout the film is getting laid and smoking pot. That's their entire motivation. Isn't the feeling of horror generated from the viewer worrying about a character getting hurt or killed? How is this suspenseful feeling supposed to happen when the characters are constantly saying crude things like "you're so gay" and "pu**y" and taking pictures on their phone of their sexual exploits in a bar bathroom stall, and screaming when a male character puts his hand on their leg? The only thing this does for me is offend. <br /><br />Why does the violence occur? Apparently for a fee one can have the thrill of killing someone in whatever means they wish. Unfortunately this has absolutely nothing to do with the "story" (I use this term *very* loosely here). All of a sudden the main characters start disappearing from the "story" and start entering some kind of green lit "killing room" where they get tortured to death by some demonic person who has a short cameo earlier in the film. This is not a reason. When we find out later how this killing is sort of like an attraction for rich adrenalin junkies, the only thing one can possibly feel is apathy. Apathy for the story. All *this* just for *that*!!!<br /><br />What cost does the violence come at in Hostel? None. The people who get killed are worthless to us and the people who are doing the killing are worthless to us. We care not when some of the people who are doing the killing get killed because we are not sure if they are the ones in charge. There is absolutely no moral bone to chew on here. <br /><br />Lastly I'd like to talk about one thing in particular that really upset me about this film. Towards the end of Hostel a woman kills herself after looking at the reflection of her newly disfigured face. This is probably the most gratuitous and shallow point of the movie. It's also supposed to be its most dramatic point. First of all this character is only known to us as an Asain women who's friend also goes missing and doesn't want to party. That's it. When the main character rescues her from the hands of the killer due to her screaming, which reminds him of when he let a little boy drown a few years ago, we are surprised to find her in the "green killing room". Her eyeball is dangling out of her socket at this point. Our "hero" decides to finish the job and cut the "tenticles" that keep it attached. As to the importance of this I can not figure. But when she takes a look at her reflection and then throws herself in front of a train in very dramatic fashion I become upset. Think of how many people in the world are "disfigured." Apparently life is not worth living unless your beautiful. That is the only message this movie could possibly have.<br /><br />How horrible.