Ik geloof niet dat ik ooit de uitdrukking 'een film waar iedereen van kan genieten' heb gebruikt om een film te beschrijven, maar ik zal het hier doen. Oké, klaar. Ik zal rekwisieten geven waar dat nodig is, voor een PG-film voor kinderen was dit verrassend innemend, niet-cliché en heel, heel goed geschreven.<br />Er zijn niet veel fantasyfilms waar ik van hou, en dat heeft te maken met de manier waarop ze aan je worden gepresenteerd. Ze presenteren de wereld aan je in een al bestaande staat, bombarderen je met alles zonder je geleidelijk te introduceren bij de verschillende elementen ervan. Ze presenteren deze scenario's van leven of dood zonder echt te onderzoeken waarom we <0xC3><0xBC>berhaupt om de bewoners van de wereld horen te geven. Ik leer over de wereld in hetzelfde tempo als de vier kinderen hier (aangenomen dat je de boeken niet hebt gelezen, wat ik niet heb gedaan). Het was het geweldige acteerwerk van de kinderen dat me voldoende interesseerde voor de 'pre-fantasy'-gedeelten van de film voordat we eindelijk het fantastische rijk betraden, waarna ik genoeg om de personages gaf om me te verdiepen in hun uiteindelijke uitkomsten.<br />**Het personage Lucy hield me in het begin eigenhandig geïnteresseerd met haar geweldige acteerwerk, waarin ze een prominente rol speelde. Ze was beter dan 70-83 procent van de volwassen actrices die ik heb gezien, en waarschijnlijk 98 procent van de kinderactrices die niet Dakota Fanning heetten en een select aantal anderen. Ik genoot van haar reactie toen de faun haar vroeg naar het ritueel waarbij de mensen elkaar de hand schudden. 'Ja, ik weet niet, waarom doen we dat?'<br />Ik genoot van de interactie tussen de kinderen. Ik genoot van de spanning die dat veroorzaakte. In de meeste PG-films zijn de goeien meestal zwart en blank, je hebt geen lelijke dingen zoals verraders, jaloezie en hebzucht.<br />Een kenmerk van een goed geschreven film is dat je niet te vaak tegen een personage op het scherm hoeft te zeggen: 'Waarom doe je dat?' of 'Waarom doe je dat niet?' In het begin bijvoorbeeld, toen Lucy net uit Narnia was teruggekomen en weer in de kleerkast ging staan, wist het personage heel goed dat ze kennelijk uren weg was geweest, dus toen ze weer in de kast ging staan, was het eerste wat ze deed tegen iedereen die zich natuurlijk zorgen om haar maakte, roepen dat er niets aan de hand was. Als ze haar ondervragen, vraagt ze heel realistisch: 'Wacht eens even, wat bedoel je? Wil je me vertellen dat ik na ons verstoppertje spelen, vanuit jouw perspectief gezien, uren weg moet zijn geweest en dat je je niet hebt afgevraagd waar ik was??? Dat is perfect. Dat is precies hoe een echt mens zich zou gedragen, en de actrice speelde de goed geschreven tekst net zo perfect, terwijl ze haar broertjes en zusjes met een verwarde blik zat te ondervragen. Ik zeg dit omdat ik me andere films kan herinneren met analoog aandoende situaties waarin de zinnen die het personage zou hebben gezegd helemaal verkeerd zouden zijn geweest, en de intonatie waarmee de acteur de zin uitspreekt zo onrealistisch onderkoeld zou zijn geweest.<br />Ik heb maar een paar klachten.<br />Als de leeuw dood op de betonplaat ligt en Lucy en Susan naar hem toe gaan, begrijp ik niet waarom Lucy zo gemakkelijk werd overgehaald om het wondgeneesmiddel niet te gebruiken dat ze eerder van... de kerstman had gekregen. Ze begint het eerst te gebruiken, maar dan krijgt ze van Susan te horen dat het te laat is, wat impliceert dat het middel, aangezien hij al dood is, niet zou helpen omdat het al werkt.' Maar hoe wist ze de precieze grenzen of eigenschappen van dit magische elixer? Het is MAGIC. Hoe weet je dat het hem niet zal laten herleven? Niemand heeft de beperkingen ervan ooit specifiek omschreven. Trouwens, wat is het ergste wat er kan gebeuren? Je giet de vloeistof gewoon op zijn wond, het ergste scenario is dat je rode verf op zijn vacht krijgt (ik wist pas later dat je de drank moet opdrinken, niet dat je hem rechtstreeks op de wond moet aanbrengen). Het is nog maar een kind, maar de heks had een stuk soepeler met de twee zwaarden om moeten gaan.<br />Deze is minder belangrijk, maar de volwassen versies van de kinderen aan het eind zagen er wel erg maf uit.<br />Maar dat zijn geen plotholes of slecht geschreven scènes. Als mijn enige grote klacht over een film van 2 uur het niet gebruiken van een Phoenix Down op een gevallen Red XIII is, dan is het een behoorlijk goede film. Goed, de algehele lijn van het verhaal was misschien voorspelbaar, maar er waren nog genoeg dramatische momenten onderweg en jij genoot van de rit. De plot was niet zo goed. Ik voelde me bedrieglijk, het was geloofwaardig voor wat het was, en de personages zijn buitengewoon sympathiek, zo sympathiek dat ik hoopte dat zelfs de computerwezens niet gewond zouden raken of gedood zouden worden. Deze film heeft veel hart en een zekere charme, waardoor je blij bent dat je hem hebt gezien.<br /><0xE2><0x80><0xA2> Losse, persoonlijke trivialiteiten: ik heb deze film drie jaar na de première eindelijk gezien, maar het was niet zomaar een film. Ik heb altijd in mijn achterhoofd gehouden dat ik er uiteindelijk aan toe zou komen om deze film te zien, en dat kwam allemaal door een eeuwigdurend drie tweede beeld in mijn hoofd dat ik me herinnerde toen ze deze film op tv aankondigden. Het was de scène aan het eind waarin de leeuw en de vier kinderen naar de camera toe lopen, naar de kroningszone. Hoe afgezaagd het ook klinkt, het had gewoon iets nobels en inspirerends.
I don't think I've ever used the phrase, "a movie everyone can enjoy" to describe a movie, but I'll do it here. OK, done. I'll give props where it's due, for a PG movie for kids, this was surprisingly engaging, non-cliché, and very, very well written.<br /><br />There aren't a lot of fantasy movies I like, and that has to do with the way they're presented to you. They present the world to you in an already existing state, bombarding you with everything without gradually introducing you to its various elements. They present these life or death scenarios without truly exploring why we're supposed to care about the world's inhabitants in the first place. I like this movie because we're learning about the world at the same rate as the four kids here (assuming you haven't read the books, which I haven't). In fact, it was the great acting done by the kids that kept me interested enough in the "pre-fantasy" portions of the movie before we finally entered the fantastical realm, after which I cared enough about the characters to be invested in their ultimate outcomes.<br /><br />**The character Lucy single-handedly kept me interested with her GREAT acting in the beginning where she was prominently featured. She was better than a good 70-83% of grown actresses that I've seen, and probably 98% of child actresses not named Dakota Fanning and a select other few. I loved her response when asked by the faun about the human beings' hand-shaking ritual. "Yeah, I don't know, why DO we do that??"<br /><br />**I loved the interaction between the kids. I loved the tension there. In most PG movies the good guys are usually black and white, you don't have ugly things like traitors, jealousy, and greed.<br /><br />**A mark of a well-written movie is how many times you DON'T have to say to a character on screen, "why are you doing that?" or "why AREN'T you doing this?" Prime example, in the beginning after Lucy returned from Narnia as she re-entered the wardrobe, the character specifically knew that she had been gone for apparently hours, so as she re-enters, the first thing she does is to shout out to everyone who inevitably will be worried about her, that she's OK. After they question her, she then realistically asks, "wait, what? You mean to tell me that after our hide and seek game, from your perspective I must've disappeared for hours, and you didn't wonder where I was???" That's perfect. That's exactly how a real person would behave, and the actress pulled off the well-written lines just as perfectly, as she questioned her siblings with a confused look. I'm pointing this out because I can specifically think of other movies with analogous situations where the lines the character would've said would've been ALL wrong, and the intonation with which the actor delivers the line would've been so unrealistically understated.<br /><br />I only have a couple complaints:<br /><br />**When the lion is lying dead on the concrete slab, and Lucy and Susan go up to him, I don't understand why Lucy was so easily talked out of using the injury healing potion she was given by...Santa Claus earlier. She first begins to use it, but then is told by Susan that it's too late, implying that since he's already dead, the potion would do no good since it's meant to heal injuries only. But how did she know the exact boundaries or properties of this magic elixir? It's MAGIC. How do you know that it won't revive him? No one specifically ever defined its limitations. Besides, what's the worst that could happen? Just pour the liquid on his wound, worst-case scenario is you get red dye on his fur (I didn't know until later you're supposed to consume the potion, not apply it directly to the wound).<br /><br />**I didn't like the sword fighting scene between Peter and the witch. It just looked weak, like they were struggling to swing the sword(s). Peter, I can understand, since he's a kid, but the witch should have been a lot smoother using the dual swords.<br /><br />**This one is minor, but, the grown versions of the kids at the end just looked very goofy.<br /><br />Those are hardly plot holes or badly written scenes however. If my only major gripe about a 2 hour+ movie is the non-use of a Phoenix Down on a fallen Red XIII, then it's a pretty good movie. Sure the overall arc of the story may have been predictable, but there were still plenty of dramatic moments along the way and you enjoyed the ride. The plot didn't feel contrived, it was believable for what it was, and the characters are extremely likable, to the point where I was hoping that even the CGI animals don't get hurt or killed. This movie has a lot heart and certain charm to it that leaves you happy for seeing it.<br /><br />***Random personal trivia: I finally saw this three years after the movie had come out, but it wasn't random. I've always had it in the back of my head that I would eventually get around to seeing this, and it was all because of an enduring three second image in my head that I remembered when they advertised this movie on TV. It was the scene at the end showing a front view of the lion and the four kids as they walk towards the camera, towards the coronation area. As corny as it sounds, there was just something noble and inspirational about that scene.