Het is niet moeilijk om naar horrorfilms uit de jaren vijftig te kijken, met mensen van wie je nog nooit had gehoord en van wie je ook nooit meer zou horen. Maar dat zo'n betrekkelijk moderne film, met sterren als Nigel Hawthorne en Julie Christie, zo geestdodend slecht kan zijn, slaat nergens op.<br />Op het openingsscherm staat 'When Things Stopped'. Het is merkwaardig onnauwkeurig, want we weten dat er functionarissen zijn met werkende helikopters. Zouden de filmmakers zich niet bewust zijn van de complexe infrastructuur die nodig is om die kwetsbare machines aan de praat te houden? Nauwelijks iets wat je zou verwachten na de ineenstorting van de samenleving. De openingstitels zijn in één opzicht juist, hoewel een groot deel van de film me het gevoel gaf dat de plot <0xE2><0x80><0x93> voor zover die er was <0xE2><0x80><0x93> was gestopt.<br />Christie? Ze stuurt praktisch een brief per post om haar optreden te onderstrepen. Bij een groot deel van de film is ze zo lusteloos dat je je afvraagt of het personage (of de actrice) is neergeschoten met een olifantenpijltje.<br />Het stukje met de muur dat een poort is naar een andere werkelijkheid? Pardon? Wat voor reden zou Christies personage kunnen hebben om na haar eerste doortocht terug te willen keren naar haar troosteloze werkelijkheid? Het hele concept was volstrekt onzinnig. Ik vroeg haar of er iets was, een of andere diepe, subtiele betekenis die ik over het hoofd zag. Ze antwoordde door erop te wijzen dat sommige niet-conformistische verhalen een verband proberen te leggen (ze spoog psychiatrisch gebazel uit) en verwijzen naar het literaire (nog meer jargon). Ze zweeg even, keek naar het nu uitgezette tv-scherm, toen weer naar mij en ging verder... 'En toen kwam er een film die ik niet kende, maar die ik wel had gezien, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende, en die ik heel goed kende,
It's easy to take shots at 50s horror flicks featuring people you'd never heard of before, nor will ever hear from again. But that such a comparatively modern film, featuring name stars such as Nigel Hawthorne and Julie Christie could be so mind-numbingly bad beggars description.<br /><br />The opening screen reads "When Things Stopped". It's puzzlingly inaccurate as we know officials have working helicopters. Could the film makers be unawares of the complex infrastructure needed to keep those delicate machines flying? Hardly something you'd expect after societal collapse. The opener is accurate in one sense, though as much of the film left me feeling the plot - what there was of it - had stopped.<br /><br />Christie? She practically send a surface mail letter in to stand for her performance. Much of the film has her so listless that one wonders if the character (or actress) has been shot with an elephant tranq dart.<br /><br />The bit with the wall that's a gateway to another reality? Excuse me? What possible reason would Christie's character have for wanting to return to her dismal reality after her first time through? The whole concept made absolutely no sense whatsoever. And the kids dancing around the giant egg? Just what drugs did someone slip in the writers' drinking water? <br /><br />A memorable passage from Ayn Rand's book THE FOUNTAINHEAD has a character reading something which is essentially gibberish and thinking it "...must be profound because he didn't understand it." Wanting to be sure about that here, I showed it to a friend who, at the time, was working on her psych doctorate (with a Lit minor). The film over I asked her if there was something, some deep, subtle meaning I was missing. She replied by pointing out that some non-conforming stories are trying to tie into (she spewed forth psych-babble-double-talk) and make reference to literary (more jargon). Pausing, she looked at the now turned off TV screen, then back to me and went on ...<br /><br />"And then there's films such as this which are just garbage, plain and simple."