'Rien mer faire' is om één belangrijke reden een plezierige film om naar te kijken. Marion Vernoux, de regisseur, had een intuïtieve keus gemaakt voor de hoofdrol van Valeria Bruni-Tedeschi. Het is een waar genoegen om haar op het scherm te zien acteren en haar grote talent, haar zachte stem is ruimschoots voldoende om de visie van deze film te rechtvaardigen. Het is des te nuttiger omdat ze kundig wordt bijgestaan door haar tegenspeler Patrick Dell'Isola.<br />Marion Vernoux heeft de woonomstandigheden van haar twee hoofdacteurs goed weergegeven. Het contrast vormt een van haar beste wapens tussen de naïeve en de onnozele Marie en Pierre, die een heldere en intelligente man lijkt. Dit contrast wordt benadrukt wanneer de regisseur verschil en misverstanden oproept over verschillende punten die door de twee personages zijn opgemerkt. Nog een interessant detail: de supermarkt speelt de rol van ontmoeting tussen de twee universums.<br />Vervolgens bouwde de auteur haar film rond een van de grootste plagen aan het eind van de twintigste eeuw: de werkloosheid. Je zou dus kunnen verwachten dat je een sombere, hopeloze sfeer aantreft. Dat is niet het geval. De relatieve ernst van de situatie blijft op de achtergrond. De film brengt een zekere vreugde in het leven. Marie en Pierre hebben geen baan, maar tijdens hun zoektocht naar een baan nemen ze de tijd om zichzelf te leren kennen, om elkaar te helpen en uiteindelijk verliefd te worden. Marion Vernoux laat ons de redenen bedenken waarom ze minnaars worden. Je hebt het gevoel dat Marie het niet zo best kan vinden met haar man (Sergi Lopez). Wat Pierre betreft, hij wordt verliefd op Marie, voornamelijk omdat hij er niet in slaagt weer een baan te vinden.<br />Maar dit werk kent ook een paar gebreken. Bepaalde scènes kunnen als conventioneel worden beoordeeld (zoals die waarin Pierre aan Marie uitlegt waarom hij een eind aan hun verhouding wil maken) en ik denk dat een extra scheut hartstocht de film meer kracht zou hebben gegeven. Maar goed, ik herhaal het nog maar eens: deze film is de moeite waard om speciaal voor Valeria Bruni-Tedeschi te bekijken en gezien de manier waarop Marion Vernoux haar onderwerp heeft behandeld, kan haar werk worden aangezien voor een nicht van de film: 'en avoir ou pas...' (1995) door Laetitia Masson.
"Rien à faire" is a watchable and enjoyable flick for one main reason. Marion Vernoux, the director had intuition by choosing Valeria Bruni-Tedeschi for the main role. It is a real joy to see fer acting on the screen and her big talent, her soft voice are widely sufficient to justify the vision of this film. It is all the more beneficial as she's ably assisted by her main partner Patrick Dell'Isola.<br /><br />Marion Vernoux put very well in parallel her two main actors' living conditions. The contrast constitutes one of her best weapons between the naive and the simple-minded Marie and Pierre who appears as a lucid and clever man. This contrast is highlighted when the director evokes difference and misunderstanding about several points commented by the two characters. Another interesting detail: the supermarket plays the role of meeting between the two universes.<br /><br />Then, the author built her movie around one of the biggest plagues at the end of the twentieth century: unemployment. So, you could expect to discover a bleak and hopeless atmosphere. It is not the case. The relative seriousness of the situation remains confined in the background. A certain joy of living comes out of the film. Marie and Pierre are jobless but while searching for a job, they take time to know themselves, to help each other and eventually to fall in love. Marion Vernoux lets us suggest the reasons why they become lovers. You feel that Marie gets on rather badly with her husband (Sergi Lopez). As for Pierre, he falls in love with Marie, mainly because he doesn't succeed in finding a job again.<br /><br />However, this work isn't without a few faults. Certain sequences can be judged as conventional (like the one when Pierre explains to Marie why he wants to put an end to their love affair) and I think an extra touch of passion would have given the movie more strength.<br /><br />Anyway, I repeat it: this movie is worth watching especially for Valeria Bruni-Tedeschi and given the treatment Marion Vernoux made of her subject, her work can be taken for a cousin of the movie: "en avoir ou pas..." (1995) by Laetitia Masson.