Als Amerikaan had ik wat tijd nodig om te wennen aan de taal van het platteland van Ierland in de jaren twintig, maar deze film voert je een wereld in die na een tijdje helemaal niet vreemd meer lijkt. In tegenstelling tot het genadeloos deprimerende 'The Field' is dit een drama over echte tragedies <0xE2><0x80><0x93> de kleine, dwaze tragedies die wij creëren en die voor ons worden gecreëerd <0xE2><0x80><0x93> en ook over echte hoop. De oorspronkelijke Ierse titel van deze film 'How Harry Became a Tree' is zoveel passender dan de Amerikaanse 'Bitter Harvest' (wat dachten ze wel?), hoewel de briljante allegorie van de boom gelukkig niet verloren gaat door de verandering van titel. De vertolkingen zijn universeel voortreffelijk en aangrijpend, de fotografie prachtig, de muziek meeslepend. Kijk naar deze film en zie hoe de Ieren nog steeds versteld staan van hun beheersing van taal en visie.
As an American, it took me a bit to get used to the language of rural Ireland in the 1920's, but this film draws you into a world that seems not at all foreign after a while. Unlike the relentlessly depressing "The Field", this is a drama of real tragedies - the small, silly tragedies that we create and that are created for us- and also, of real hope. The original Irish title of this film "How Harry Became a Tree" is so much more fitting than the US "Bitter Harvest" (what were they thinking?), though fortunately the brilliant allegory of the tree is not lost with the title change. Performances are universally outstanding and poignant, the photography beautiful, the music haunting. See this film and see how the Irish continue to astonish with their mastery of language and vision.