Dit is een film met een oprecht hart en een oprechte ziel. Er zit een diepte in de karakters die je zelden in Hollywood-films aantreft. Robert Duvall doet het geweldig als de oprechte, maar gebrekkige pinksterprediker Sonny Dewey. Nadat zijn huwelijk op de klippen is gelopen, gevolgd door een spontane gewelddaad met een honkbalknuppel, vlucht Sonny uit zijn huis in Texas en belandt in het moerasland van Zuid-Louisiana. Daar verandert hij zijn naam in 'de apostel E.F.' Met de hulp van een plaatselijke zwarte prediker begint de apostel een nieuwe kerk, de 'Eén Weg naar de Hemel'-tempel, een klein houten gebouwtje midden in de rimboe. Duvall is goed in zijn rol, die nog wordt versterkt door een briljante rol van Miranda Richardson in een bijrol, maar de niet-acteurs van de film, mensen uit de buurt, die zijn aangetrokken om de authenticiteit van de omgeving te benadrukken, zijn nog overtuigender. Geen enkele acteur van een castingbureau zou ooit de diepte van karakterisering kunnen geven die deze mensen uit de buurt aan het verhaal toevoegen. Zuster Johnson, in haar roze zondagse outfit, en Zuster Delilah zijn fantastisch, net als Rick Dial, als Elmo, de gastheer van het plaatselijke radiostation die de apostel een kans geeft om te evangeliseren.<br />En of hij het kan.' De apostel predikt via de radio of rechtstreeks tot een gemeente, en met een diepe emotionele overtuiging schreeuwt hij zijn uitspraken uit met behulp van letterlijke verbale beelden die overeenkomen met een letterlijke interpretatie van de Bijbel: 'een heilige geest-predikmachine'; 'een heilige geest-explosie'; 'we gaan de duivel kortsluiten'. De congregatiesequenties zijn grotendeels improviserend, gebaseerd op echte emoties en gevoelens van echte mensen; hier is niets ingeblikt; opmerkelijk echt.<br />De zwakte van de film is de gekunstelde plot die om Sonny's huwelijk draait. Zijn vrouw wordt gespeeld door Farrah Fawcett, een gewoonlijk goede actrice, die hier niet op haar plaats lijkt. Bovendien hadden sommige scènes, vooral in de eerste helft, geschrapt kunnen worden.<br />Je kunt geen film maken over prediking van de pinkstergemeente zonder gospelmuziek. En in 'The Apostle' zijn de hymnen oude, traditionele favorieten uit de Bijbel: 'I Love To Tell The Story', 'Softly And Tenderly' en 'I'll Fly Away'. Het onderwerp van de film, dat voornamelijk de dood impliceert, de hartgrondige hymnen en de combinatie van de belichting van de film zorgen voor een algemene toon van droefheid en neerslachtigheid, hoewel ook vrolijkheid en vreugde hun weg naar het verhaal vinden.<br />Ondanks een verzonnen plot is 'The Apostle' betoverend door de authenticiteit van de mensen in het Amerikaanse Zuiden die het pinkstergeloof aanhangen. Sommige kijkers zullen het geschreeuw en het stampvoeten misschien vervelend vinden, maar het is echt. De film is niet alleen voor het merendeel vermakelijk, maar zal voor sommige kijkers ook een echte openbaring zijn.
This is a film with genuine heart and soul. It's got depth of characterization seldom found in Hollywood films. Robert Duvall gives a great performance as the sincere but flawed Pentecostal preacher, Sonny Dewey. After his marriage turns sour, followed by a spontaneous act of violence with a baseball bat, Sonny flees his home in Texas and ends up in the South Louisiana bayou country. Here, he changes his name to "The Apostle E.F." With the help of a local Black preacher, The Apostle starts a new church, called the "One Way Road To Heaven" Temple, a tiny wooden building out in the middle of nowhere.<br /><br />As good as Duvall is in his performance, reinforced by a brilliant performance from Miranda Richardson in a support role, the film's non-actors, local people brought in to add authenticity to the setting, are even more convincing. No Central Casting actors could ever give the depth of characterization that these local people bring to the story. Sister Johnson, in her pink Sunday-go-to-meetin' outfit, and Sister Delilah are just terrific, as is Rick Dial, as Elmo, the local radio station host who gives The Apostle a chance to evangelize.<br /><br />And whether he's preaching on radio or directly to a church congregation, The Apostle, with deep emotional conviction, shouts out his pronouncements using literal verbal imagery consistent with a literal interpretation of the Bible: "holy ghost preaching machine"; "a holy ghost explosion"; "we're going to short circuit the devil". The congregation sequences are largely improvisational, built on real emotion and feeling from real people; nothing canned here; remarkably genuine.<br /><br />The film's weakness is the contrived plot that revolves around Sonny's marriage. His wife is played by Farrah Fawcett, a usually fine actress, who seems miscast here. In addition, some of the scenes, especially in the first half, could have been edited out.<br /><br />You can't have a film about Pentecostal preaching without gospel music. And in "The Apostle", the hymns are old, traditional Bible-belt favorites: "I Love To Tell The Story", "Softly And Tenderly", and "I'll Fly Away". The film's subject matter, largely implied about death, the heartfelt hymns, and the film's lighting combine to render a general tone of sadness and depression, although laughter and joy find their ways into the story, as well.<br /><br />Despite a hokey, contrived plot, "The Apostle" is mesmerizing in its authenticity of those in the American South who abide by the Pentecostal faith. Some viewers may find all the shouting and foot stomping off-putting. But it is genuine. In addition to being entertaining for the most part, the film will be a real eye opener for some viewers.