De recensies van deze film marginaliseren deze ten onrechte vanwege een gebrek aan realisme. Hebben ze om dergelijke redenen de spot gedreven met bijvoorbeeld 'Fight Club'? De film is veel unieker en interessanter vanwege zijn schat aan kennis uit de tijd van de Depressie en zijn veronderstellingen over de ontheemden. Zeer aanbevelenswaardig vanwege zijn bizarre mengeling van luguberheid en kerkelijk. Duidelijk allegorisch, slaagt hij er niettemin niet in <0xE2><0x80><0x93> denk ik op de een of andere manier opzettelijk <0xE2><0x80><0x93> om de mensen op te monteren en wijst in plaats daarvan op iets sinisters in de kreupele, verminkte en door armoede getroffen inwoners van de stad. De blinde accordeonist die zich aan Atwill opdringt, draagt een bril die half zwart, half helder is. Zijn toespraken zijn absurd deugdzaam cliché, dat zijn leugenachtige voorkomen op een zeer weinig overtuigende manier in twijfel trekt. Ik zag ook op de achterkant van de envelop de berekeningen die Atwill maakt als hij zijn beurs voor bedelaars moet aanspreken, en dan gaat het alleen maar om onmogelijk grote bedragen: miljoenen in een paar maanden. In de tweede helft van de film worden heel wat trucjes uitgehaald die allemaal zo overdreven zijn dat ik uiteindelijk het idee kreeg dat de bezorgdheid van het publiek over de beurs hier nogal breed werd uitgemeten, samen met de angst voor de gehandicapte en ellendige armen. In één woord, eigenaardig.
the reviews of this film unfairly marginalize it for lack of realism. Did they scoff at, say, "Fight Club" for such reasons? It's far more unique and interesting for its cache of Depression-era lore and its assumptions about the dispossessed. Highly recommended for its bizarre mix of creepiness and homiletic. Obviously allegorical, it nevertheless fails -i think somehow deliberately - in being uplifting and points instead to something sinister in the crippled, maimed and poverty-stricken denizens of the city. The blind accordionist who attaches himself to Atwill wears glasses which are half black, half clear. His speeches are absurdly virtuous cliché, which belie his mendacious appearance in a very unconvincing way. I also noticed the back of the envelope calculations Atwill makes when pitching his stock market club for beggars only involved impossible amounts: millions in months. A lot of ticker tape shenanigans go on in the second half of the film, all of which are so exaggerated, I ended up thinking public anxiety about the market was also being channeled here quite volubly, along with fear of the disabled and wretched poor. In a word, peculiar.