De echt geweldige tv-films hebben, naar mijn mening, allemaal één ding met elkaar gemeen: de organische structuur van de plot is een reden waarom de beelden op een televisiescherm zouden moeten worden vertoond (denk zonder waarschuwing). Deze film had natuurlijk een voor de hand liggende reden waarom hij op televisie moest worden vertoond: hij is gebaseerd op een tv-programma. Maar wat verbazingwekkend is aan de film, is dat dat apparaat de film zelf kleur geeft.<br /><0x3E> Alle scènes in het ontvoerde huis maken gebruik van de griezelig constante pan van de opdringerige camera's (het effect is soms bijna Kubrick-achtig). Voeg daar een paar fragmentarische beelden aan toe waar Mike Figgis trots op zou zijn, en je hebt een duizelingwekkende hoeveelheid realiteit. De meeste kijkers waren Real World-fans.<br />Uiteindelijk wordt de kijker ervan beschuldigd dat hij inbreuk heeft gemaakt op het leven van de kijkers. Het is maar al te toepasselijk dat de meeste kijkers Real World-fans waren.<br />De film sterft af aan het eind (zoals de meest vernieuwende films vaak doen), maar het schuldgevoel van de kijker blijft.
The truly great made-for-TV movies, in my opinion, all have one thing in common: organic to the plot is a reason why the footage would be on a television screen (think Without Warning). This movie, of course, had an obvious reason why it had to be on television: it's based on a TV show. But what's amazing about the movie is how much that device tints the film itself.<br /><br />All of the scenes in the kidnapped house utilize the creepily steady pan of the obtrusive cameras (the effect is quite Kubrick at times). Add to that some split screen shots that would make Mike Figgis proud, and you've got a dizzying few of reality.<br /><br />Ultimately, The Lost Season indicts the viewer for intruding upon people's lives. Too fittingly, most of the viewers indicted were Real World fans.<br /><br />The movie trails off at the end (as the most innovative movies often do), but the guilt of the viewer stays.