Elke gevoelige man of vrouw die op de hoogte is van de details van de grootste slag in de Tweede Wereldoorlog, de Slag om Iwo Jima, krijgt de tranen in de ogen, niet alleen om het ongelooflijke verlies van de mariniers, maar ook om het tragische, nodeloze verlies van de Japanse soldaten die zich diep in de rotsachtige vulkanische grond van het eiland hadden ingegraven en vanuit bunkers hun dood tegemoet hadden gestreden. De meesten van hen pleegden zelfmoord, in overeenstemming met de toen heersende filosofie van de oorlog in Japan.<br />Je kunt de droefheid bijna voelen uit de tekst die zelfs nu nog geschreven wordt door historici, nu meer dan 60 jaar na de gebeurtenis die kort voor 2 uur's nachts op 16 februari 1945 begon. Deze speelfilm draagt de titel van het boek waarop hij is gebaseerd. Het boek is geschreven door James Bradley, de zoon van onderofficier John Bradley, een van de vaandeldragers op de beroemde foto van fotograaf Joe Rosenthal. Ongeveer een jaar geleden heb ik een e-mail aan vrienden gestuurd over de foto van de vaandeldrager en over Joe. Joe Rosenthal is nu overleden, afgelopen augustus (2006).<br />De schrijver van het boek was de zoon van een Amerikaanse marineman (een hospik, die vervolgens werd aangemerkt als apotheker). 's Mate) diende bij de Marine Mariniers, die in de geschiedenis waren geplaatst op het punt waar de grote vlag werd gehesen boven Suribachi (een vervangingsvlag voor een kleinere die kort daarvoor was gehesen).<br />Hoewel ik met Clint Eastwood zou willen discussiëren over het gebrek aan historische achtergrondinformatie in zijn film, kan ik niet ingaan op de kwaliteit ervan. Het is de beste film over oorlog of strijd die ik ooit heb gezien.<br />Waar de film over gaat: de kloof tussen degenen die de helse en nachtmerrieachtige strijd hebben uitgevochten en de afstandelijke, soms zelfs hooghartige kijk van het grote publiek erop, degenen die alleen maar van de strijd hebben gehoord. De film haalt geen trucjes uit als het gaat om het blootleggen van dit menselijke raadsel.<br />Er zijn andere films over deze strijd gemaakt. Een van de andere vlagveroveraars, een indiaan die Ira Hayes heet, is er een die je gemakkelijk zult herkennen. Zijn tragische leven werd gedramatiseerd in de ontroerende Delbert Mann-film uit 1961, die in die periode werd gespeeld door Tony Curtis (als Hayes).<br />We hebben ook een paar fantastische antioorlogsfilms gehad, zoals Paths of Glory (1957) van Stanley Kubrick, die zich afspeelt in de Tweede Wereldoorlog.<br />Deze film van Clint Eastwood behoort tot de beste van dit soort. Het verheldert, instrueert en bovenal inspireert ons als we beseffen dat films die de verschrikkelijke waarheid over de oorlog onthullen niet alleen gemaakt kunnen worden, maar ook door een groeiend aantal toeschouwers gevierd kunnen worden. Deze torenhoge film zal na verloop van tijd veel erkenning krijgen. Het is een triomf in de filmwereld.
Any sensitive man or woman who knows the depth of detail of the greatest battle in the WWII Pacific Theater, the "Battle for Iwo Jima" gets tears in their eyes not just for the incredible loss of Marines but startlingly enough, for the tragic, needless loss of the Japanese soldiers who had dug themselves deeply into the island's rock-like volcanic ground and fought to their deaths from bunkers, many remainders committing suicide in keeping with the then prevailing philosophy of war in Japan. <br /><br />One can almost feel the sadness coming from text written by invested historians even today, now more than 60 years after the event that began just before 2AM on 16 February 1945. <br /><br />This feature film bears the title of the book upon which it's based. The book was written by James Bradley, the son of Petty Officer John Bradley one of the flag raisers in the famous photo by photographer Joe Rosenthal. Roughly a year ago or so I sent around an email to friends about the flag raising photo and about Joe. Joe Rosenthal is now gone, having passed away this past August (2006). <br /><br />The author of the book was the son of a US Navy Corpsman (a medic, then rated as a Pharmacist's Mate) serving with the Fleet Marines whom history had placed at the point where the large flag was raised over Suribachi (a replacement flag for a smaller one raised shortly before).<br /><br />While I would argue a bit with Clint Eastwood about the lack of historical background data in his film I cannot argue about the quality of it. It stands as the best film depicting war or a battle that I have ever seen. <br /><br />What the film is about; the gap between those who fought the hellish and nightmarish battle and the remote, sometimes even supercilious perceptions of it by the mass public at large, those who just simply heard of the battle. The film pulls no punches when it comes to revealing this human riddle. <br /><br />There have been other films about this battle. One that comes easily to mind is about one of the other flag raisers, a Native American by the name of Ira Hayes. His tragic life was dramatized in the moving 1961 Delbert Mann feature film well portrayed in this serious turn by Tony Curtis (as Hayes). <br /><br />We have also had some superb anti-war films such as Stanley Kubrick's Paths of Glory (1957) set in WWI. <br /><br />This Clint Eastwood film takes its place among the best of this kind. It clarifies, instructs and above all it inspires us when we realize that such films that reveal the horrible truth about war can not only be made but celebrated by growing numbers of audiences. This towering film will receive much recognition as time plays out. It's a triumph in film-making.