The Beat that my Heart Skipped is een prachtige film.<br />Thomas Seyr is een handelaar in onroerend goed. Een makelaar. Een snelle prater. Een fixer. Hij en zijn twee partners moedigen verkopers aan om goedkoop te verkopen. Onder aanmoediging valt ook het's nachts loslaten van ratten in het pand of het ruime gebruik van honkbalknuppels.<br />Maar dit is een prachtige film.<br />Meneer Shady Adrenalin-Rush Seyr heeft een verleden. Geen slecht verleden, meer een zilveren rand die per ongeluk wordt blootgelegd. Net als zijn moeder speelde hij vroeger piano. Door een samenloop van omstandigheden beseft hij plotseling dat hij de kans heeft om pianist te worden en hij neemt lessen om zich voor te bereiden op een auditie. De emotie is niet erg royaal', en tegelijkertijd gaat de film over in mineur als onze emotionele betrokkenheid bij het personage zijn intrede doet.<br />Het pianospelen bemoeilijkt het feit dat Thomas een enorme klootzak is, tot grote ergernis van zijn collega's, die niet willen dat hij op zijn dooie akkertje met zo'n stomme hobby bezig is, maar het publiek en Thomas voelen dat er een ziel worstelt om door zijn lullige personage heen te dringen en het door amfetamine gedicteerde tijdsbestek voorkomt dat de film kotsmisselijk sentimenteel wordt. Meer formule als we hem naakt vanaf zijn middel naar boven aan de piano zien nadat hij de liefde heeft bedreven, flatterende belichting, Chopin, Debussy, Bach en Mozart. Gevoeligheid en een artistieke mix. Elektronica gaat over in klassiek. De Beat that My Heart Skipped drukt zorgvuldig op alle juiste knoppen, maar ziet er nog steeds fris uit, met Frans naturalistisch acteerwerk, een onvoorspelbare verhaallijn, een geweldige soundtrack, en het is onderhoudend en grappig. Een remake van een Amerikaanse film met Harvey Keitel, die het zelfs zonder inhoud heel goed doet.<br /><br />Misschien vindt Thomas uiteindelijk wat zijn hart heeft gemist, maar niet helemaal zoals hij had verwacht.
The Beat that my Heart Skipped is a beautiful film.<br /><br />Thomas Seyr is a property dealer. A broker. A fast talker. A fixer. He and his two partners encourage sellers to sell cheap. Encouragement includes releasing rats into the property at night or the liberal use of baseball bats.<br /><br />But this is a beautiful film.<br /><br />Mr Shady Adrenalin-Rush Seyr has a past. Not a bad past - more of a silver lining that accidentally gets uncovered. Like his mother, he used to play piano. A twist of circumstances has him suddenly realising he has a chance to be a pianist and he takes lessons to prepare for an audition. An audio flashback has his teacher telling him, "The emotion is not very generous" and at the same time the film slips into a minor key as our emotional involvement with the character kicks in.<br /><br />Playing piano interferes with Thomas' being a total bastard, much to the annoyance of his colleagues who don't want him pussyfooting around with such a silly hobby, but the audience and Thomas sense a soul struggling to shine through his shitty persona and the amphetamine paced timeframe stops the movie from going gooilly sentimental. More formula as we see him at the piano naked from the waist up after making love, flattering lighting, Chopin, Debussy, Bach and Mozart. Sensuousness and arty mix. Electro moves to classical. The Beat that My Heart Skipped carefully pushes all the right buttons, but still seems fresh given French naturalistic acting, an unpredictable storyline, great soundtrack, and being entertaining and funny. A remake of an American movie with Harvey Keitel, it stands up quite well even if lacking in substance.<br /><br />Thomas perhaps eventually finds what his heart missed, though not quite as predicted.