Elsa Zylberstein geeft een bijzonder irritante, welgemanierde voorstelling. Elke keer dat ze schreeuwt of gilt (en dat doet ze in deze film vrij vaak) vraag je je af of ze goed genoeg Engels verstaat om te begrijpen wat ze zegt. Ook verandert ze in de loop van de film een paar keer van accent.<br />Garcia's accent vervaagt van Italiaans naar Brooklyn (wat vreemd is als je bedenkt dat hij uit LA komt). Bovendien is hij oud en dik geworden.<br /><br />Als biografie komt hij niet echt met de feiten overeen, vooral niet met betrekking tot de dood van Modigliani.<br />Als romance is het een liefdesverhaal tussen een drugsverslaafde/alcoholist en zijn boksbal/deurmat/niet fitte moeder/model. Niet echt Romeo en Julia.<br />Als tragedie zou een film over een tragisch stel in het algemeen...' Je zou bijna denken: 'Poeh! Goddank dat die twee niet meer dezelfde lucht inademen als ik!' Het gaat om een periode, het speelt zich af in Parijs in de jaren twintig en is in Roemenië opgenomen met een anachronistische soundtrack.<br />Als film over kunstenaars, afgezien van een leuke scène waarin Picasso en Modigliani op zijn landgoed met Renoir praten, lijkt het erop dat deze film de opvatting uitdraagt dat schilders het grootste deel van hun tijd doorbrengen met absint drinken, hun vrouwen en ma<0xC3><0xAE>tresses mishandelen, zich gedragen als opgeblazen egomaniakken en af en toe op elkaar schieten of met pistolen naar elkaar Verspil je tijd of je geld niet aan deze onzin.
Elsa Zylberstein gives a very irritating, mannered performance. Every time that she screams or yells (and she does that quite often in this movie)you wonder if she understands English well enough to understand what she's saying. She also changes accents several times throughout the course of the movie.<br /><br />Garcia's accent lapses from Italian to Brooklyn, (which is odd considering he's from LA). Plus he's gotten old and fat.<br /><br />As a biography, it doesn't really stick to the facts, especially with regard to Modigliani's death.<br /><br />As a romance, it's a love story between a drug addict/alcoholic and his punching bag/doormat/unfit mother/ model. Hardly Romeo and Juliet.<br /><br />As a tragedy, generally a movie about a tragic couple shouldn't make you think, "phew! Thank god those two aren't around breathing the same air as me anymore!" As a period piece, its set in Paris in the 1920's and filmed in Rumania with an anachronistic soundtrack.<br /><br />As a movie about artists, aside from one nice sequence where Picasso and Modigliani converse with Renoir at his estate, it seems to be this movie's contention that painters spend most of their time drinking absinthe, mistreating their wives or mistresses, acting like pompous egomaniacs and occasionally firing or pointing guns at one another.<br /><br />Pretty much a botched job from start to finish. Writer, director, and cast should all hang their heads in shame.<br /><br />Ignore any positive comments you see here. Don't waste your time or money on this nonsense.