Dit is een erg naargeestige film... als je je wilt ontspannen na je werk, is dit precies de verkeerde film om te kijken. De personages zijn saai, de plot is saai, de uitzendkrachten zijn zo hulpeloos en voortdurend vernederd dat het pijnlijk wordt om naar te kijken. Toni Collettes verhaal is irritant, juist omdat het zo duidelijk is dat ze volwassen is geworden. Haar grote onthulling aan het eind van de film is dat ze een superieur zover heeft gekregen dat hij een aanbevelingsbrief ondertekent om een vriend een dienst te bewijzen. Dat is haar grote doorbraak na anderhalf uur heel verlegen en muisachtig te zijn geweest. De vier uitzendkrachten die er zo speels en gelukkig uitzien op de hoes, voelen zich in de film ellendig, deels omdat ze...' Ik had een komedie verwacht, in elk geval een zwarte komedie, maar dit was een heel somber verhaal over hopeloosheid en wanhoop, en de vriendschappen verdampen omdat ze elkaar wantrouwen.
This is a very bleak film...if you're looking to unwind from work, this is exactly the wrong movie to watch. The characters are dull, the plot is dull, the temps are so helpless and constantly humiliated that it becomes painful to watch. Toni Collette's narration is annoying, precisely because it is obvious this is her coming of age story. Her big revelation at the end of the film is to dupe a superior into signing a recommendation letter as a favor to a friend. That's her big breakthrough after an hour and a half of being very mousey and shy. The four temps who look so playful and happy on the box cover are miserable in the movie, partly because they're temps and partly because they don't possess the ambition or skills to be much more than that. I was expecting a comedy, at least a black comedy, but this was a very bleak story of hopelessness and despair with the friendships evaporating due to mistrust of one another.