Als laatkomer in het verhitte debat over deze film wil ik mijn standpunt duidelijk maken. Ik ben een fan van Jack Arnold.<br />Voor mij is Arnolds bijdrage aan SF-films uit de jaren vijftig groter dan die van welke andere regisseur ook. Maar hij was zwaar afhankelijk van zijn scenarioschrijvers. Als de scenario's goed waren, leverde hij een paar van de beste SF-films van de jaren vijftig in: It Came from Outer Space; Creature from the Black Lagoon; Incredible Shrinking Man en, in mindere mate, Tarantula. Als ze slecht waren (Revenge of the Creature; Monster on Campus) kon hij niets anders doen dan de films kijkbaar maken: hij kon ze niet goed maken. Ruimtekinderen was kennelijk zijn persoonlijke favoriet onder zijn SF-films en ook de film waar hij zich het meest op uitleefde, maar hij valt beslist in die tweede categorie. Je kunt er naar kijken, maar meer ook niet.<br />Het creëert een goede sfeer. Arnold geeft een gewoon stuk kustlijn dezelfde griezelige ambiance als de Black Lagoon en de woestijnlocaties van It Came from Outer Space en Tarantula. Hij krijgt ook goede voorstellingen van zijn jeugdige cast. Als groep zijn ze de minst afkeurenswaardige filmkinderen uit de jaren vijftig.<br />De problemen zitten allemaal in het scenario, dat onlogisch is, halfbakken en repeterend. De scenario's voor Revenge of the Creature and Monster on Campus waren gewoon afgezaagd, mechanisch en volgens de regels. Dit scenario is in feite incompetent en uiteindelijk kan Arnold er niets aan doen om het te redden.<br />Het is een film met een boodschap, maar die boodschap is door en door afgezaagd. De mysterieuze (meestal buitenaardse) vreemdeling die bijna magische krachten gebruikt om ons voor onze eigen dwaasheden te behoeden, is een idee dat in de loop der jaren vele uitstapjes heeft gemaakt: _Dingen die komen gaan; de dag dat de aarde stilstond; de vreemdeling van Venus; de kosmische mens; de vreemde wereld van Planeet X en zelfs Plan 9 uit het Heelal._ Kinderen uit de ruimte voegen niets nieuws toe aan dit enigszins zelfingenomen, prekerige subgenre. De inhoud van de SF is volkomen willekeurig, zodat we nooit echt weten wat er aan de hand is. Als het buitenaardse wezen bijvoorbeeld landt, veroorzaakt het een stroomstoring die zich uitstrekt tot aan de lanceerbasis, zodat het niet duidelijk is waarom het buitenaardse wezen de hulp van de kinderen nodig heeft (hoewel, waarom niet via de volwassenen?). De aard van zijn band met de kinderen is ook een beetje vaag. Heeft hij bezit van hen genomen en hen gedwongen, of heeft hij alleen hun vrijwillige hulp ingeroepen? De beelden suggereren vaak het eerste, maar de bedoeling van het verhaal impliceert het laatste. Maar aan de andere kant, wat voor hulp heeft hij nodig? Wat doen de kinderen eigenlijk om de lancering van de raket tegen te houden? Als het telekinese is, waarom moeten ze dan inbreken op de lanceerplaats? Waarom wordt het buitenaardse wezen in de loop van de film steeds groter?<br />De inhoud van de SF is zo onsamenhangend dat het verhaal eigenlijk alleen maar als fantasie kan worden beschouwd. Bijvoorbeeld, de manier waarop het buitenaardse wezen kinderen in plaats van volwassenen gebruikt wordt niet bepaald door de logica van het verhaal: het is in wezen een poëtische handeling. Maar zelfs de fantasie heeft zijn eigen regels nodig als het verhaal een houvast wil hebben. Deze film heeft die niet, dus het voelt als een willekeurige opeenvolging van gebeurtenissen.<br />De dramatische structuur van de film is zwak. Het begint goed genoeg, met de aankomst op de raketbasis, de landing van het buitenaardse wezen, de ontdekking door de kinderen en de eerste communicatie met hen. Daarna draait het allemaal gewoon door. Er is geen gestage opbouw van spanning en er is geen echte climax. Er gebeuren dingen, maar om geen enkele reden.<br />Er is bijvoorbeeld kennelijk een tweede buitenaards wezen gearriveerd, maar we zien maar één buitenaards wezen. We moeten aannemen dat het om de een of andere reden is vertrokken en daarna weer is teruggekomen.<br />Er is een zinloze scène waarin Bud zijn vader meeneemt naar de grot, ze het buitenaardse wezen ophalen en naar hun hut brengen - om het de volgende dag weer naar de grot terug te brengen. Dit voegt niets toe aan het verhaal en draagt alleen maar bij aan het gevoel dat de film niet meer is dan een eindeloze opeenvolging van mensen die heen en weer lopen naar het strand.<br />De taak van de volwassenen om erachter te komen wat er aan de hand is, maar niet in staat zijn om het aan iemand te vertellen, is ook overbodig.<br />De dood van de dronken vader wordt zo slecht afgehandeld dat we niet echt weten wat er precies is gebeurd. De suggestie is dat het buitenaardse wezen hem heeft gedood, maar dit ondermijnt het idee dat het in wezen goedaardig is. Waarschijnlijk was het de bedoeling dat de vreemdeling door de schok van de ontmoeting een natuurlijke dood zou sterven (er is een dialoog met de dokter die deze interpretatie kracht bijzet), maar net als elders in de film zijn ook hier zelfs de eenvoudigste plotlijnen vertroebeld.<br />De waarheid is dat al deze scènes slechts vulling zijn. De film lijkt zo doelloos omdat hij, nadat hij de basissituatie heeft geschapen, alleen maar de tijd markeert tot de lancering van de raket wordt gedwarsboomd en de uiteindelijke onthulling plaatsvindt. Als je deze irrelevante scènes uit het midden van de film weghaalt, zou er domweg niet genoeg materiaal zijn om als speelfilm uit te brengen. <br />Het is moeilijk voor te stellen dat dit relatief eenvoudige verhaal nog slechter geschreven had kunnen worden. Wat hebben Tom Filer en Bernard Schoenfeld gedaan om hun geld te verdienen?<br />Ondanks al deze bedenkingen is de film geenszins een complete miskleun. Het gebrek wordt gecompenseerd door kwaliteiten die andere lowbudget SF uit die tijd niet bezaten. Arnold doet zijn best om een zijden tasje te maken van het oor van een zeug, maar het lukt hem niet helemaal. Niettemin ben ik blij dat ik hem eindelijk op dvd heb staan om mijn Jack Arnold-verzameling compleet te maken (ook al is het een tweede- of derdegeneratie-exemplaar).<br />Maar als ik mensen ervan probeerde te overtuigen dat Arnold's een miskleun was, dan is dat niet gelukt. De SF-films moeten serieus worden genomen.
As a late-comer to the heated debate about this movie, let me make my position clear. I am a Jack Arnold fan.<br /><br />For me, Arnold's contribution to Fifties SF movies is greater than any other director. But he was heavily dependent on his screenwriters. When the screenplays were good he turned in some of the best SF movies of the decade: It Came from Outer Space; Creature from the Black Lagoon; Incredible Shrinking Man and, to a lesser extent, Tarantula. When they were poor (Revenge of the Creature; Monster on Campus) all he could do was make the pictures watchable: he couldn't make them good.<br /><br />Apparently, Space Children was his personal favourite amongst his SF movies and the one on which he lavished most care, but it definitely falls in to that second category. It is watchable, but no more.<br /><br />It establishes a good atmosphere. Arnold invests an ordinary stretch of coastline with the same eerie ambiance as the Black Lagoon and the desert locations of It Came from Outer Space and Tarantula. He also gets good performances from his juvenile cast. As a group, they are the least objectionable movie kids of the Fifties.<br /><br />The problems all lie in the screenplay, which is derivative, half-baked and repetitive. The screenplays for Revenge of the Creature and Monster on Campus were simply trite, mechanical and by-the-numbers. This screenplay is actually incompetent and there is ultimately nothing Arnold can do to salvage it.<br /><br />It is a movie with a message, but that message is thoroughly hackneyed. The mysterious (usually alien) stranger who uses almost magical powers to save us from our own follies is an idea that has had many outings over the years: Things to Come; The Day the Earth Stood Still; Stranger from Venus; The Cosmic Man; Strange World of Planet X and even Plan 9 from Outer Space. Space Children adds nothing new to this somewhat self-righteous, preachy sub-genre.<br /><br />The SF content is completely haphazard, so we never really know what is going on. For example, when the alien lands it causes power cuts that extend as far as the rocket launch site, so it not clear why the alien needs to enlist the aid of the children in the first place (anyway, why not work through adults?). The nature of its connection with the children is also somewhat vague. Does it possess and coerce them, or merely enlist their voluntary aid? The visuals often suggest the former, but the intent of the story implies the latter. Then again, what help does it require? What do the children actually do to stop the launch of the missile? If it is telekinesis, why do they have to break into the launch site? Why does the alien grow in size during the course of the movie?<br /><br />The SF content is so incoherent that the story can only really be viewed as fantasy. For example, the alien's use of children rather than adults is not dictated by the logic of the story: it is basically a poetic device. But even fantasy needs its own rules if the story is to grip. This movie has none, so it feels like random a sequence of events.<br /><br />The dramatic structure of the movie is weak. It starts well enough, with the arrival at the missile base, the landing of the alien, its discovery by the children and its first communication with them. After that, it just meanders all over the place. There is no steady build up of tension and no real climax. Things happen, but for no particular reason.<br /><br />For example, there is apparently a second alien arrival, but we only see one alien. We have to assume that, for some reason, it departed and then returned again.<br /><br />There is a pointless sequence where Bud takes his father to the cave, they retrieve the alien and carry it off to their cabin - only to return it to the cave the following day. This adds nothing to the story and only contributes to the sense that the movie is just an endless succession of people going backwards and forwards to the beach.<br /><br />The business of the adults finding out what is going on, but being unable to tell anyone about it, is also redundant.<br /><br />The death of the drunken father is so poorly handled we don't really know what has actually happened. The implication is that the alien has killed him, but this undermines the notion that it is essentially benign. Probably what was intended is that the shock of encountering the alien caused him to die of natural causes (there is some dialogue with the doctor that lends weight to this interpretation) but here, as elsewhere in the movie, even the simplest plot points are fudged.<br /><br />The truth is that all these scenes are mere padding. The picture seems so aimless because, having set up the basic situation, it is just marking time until the thwarting of the rocket launch and the final revelation. Take away these irrelevant scenes from the middle of the picture and there simply wouldn't be enough footage for release as a feature film.<br /><br />It is hard to see how this relatively straightforward story could have been written any worse. What did Tom Filer and Bernard Schoenfeld do to earn their money?<br /><br />Despite all these reservations, the movie is by no means a complete dud. It defects are mitigated by merits that other low budget SF of the era didn't have. Arnold tries his best to make a silk purse out of a sow's ear, but cannot quite manage it. Nonetheless, I am glad I finally have it on DVD to complete my Jack Arnold collection (even if it is a soft, second or third generation copy).<br /><br />However, if I was trying to convince people that Arnold's SF films should be taken seriously I would be very wary about showing them this movie.