Zou een Afro-Amerikaans kind moeten worden opgevoed door Engels-Amerikaanse ouders? Dit is de verbijsterende vraag die aan de orde komt in Stephen Gyllengaals tragische 'Jeruzalem verloren', het verhaal van de wanhopige strijd om de voogdij tussen de blanke adoptiefouders en de zwarte biologische moeder van de vier jaar oude Isaiah. Khaila Richards heeft ontdekt dat de baby die ze in een kartonnen doos heeft achtergelaten, nog leeft en maakt aanspraak op hem, met als argument dat hij niet moet worden opgevoed door ouders met een andere huidskleur. Margaret en Charles Lewin geven echter niet zonder slag of stoot toe, en ze huren een Afro-Amerikaanse advocaat in om hen te vertegenwoordigen.<br /><br />Directeur Gyllenhaal slaagt er (ongelooflijk genoeg) niet in om mededogen op te wekken voor de betrokken personen, zelfs niet voor Isaiah! Het scenario van Naomi Foner (van Seth Margolis) De roman) heeft helaas zijn belangrijkste spelers onderontwikkeld, waardoor we niet in staat zijn met hen om te gaan en hen te irriteren. Vooral de personages Khaila en Charles Lewin worden over het hoofd gezien.<br />Hier hebben we een film die een schokkend en uitdagend onderwerp presenteert zonder ons (op de een of andere manier) schokkend of uitdagend te maken. Omdat ik niet in staat was de emoties op te roepen, was ik net zo weinig geïnspireerd als wanneer ik het verhaal in de krant had gelezen. Marc John Jefferies is een leuke vent, maar Gyllenhaal speelt hier verbazingwekkend genoeg nauwelijks een rol in.<br />Zowel de regisseur als de scenarist hebben alle gevoelige kwesties overgeslagen en zich onthouden van de tegenstrijdige problemen die 'Losing Isaiah' met zich meebrengt. Ze roeren zich niet diep genoeg en geven de film niet genoeg scherpte. De zachte afloop is ook een grote teleurstelling, omdat deze film een keiharde finale nodig had om een punt te maken, een finale die de film van Mr. Gyllenhaal helemaal niet had hoeven maken.<br /><0x3E> Racistische kwesties zijn in alle opzichten intrigerend, maar helaas nooit volledig onderzocht. Moeten zwarten en blanken zich met elkaar vermengen als het gaat om het opvoeden van kinderen? Kunnen blanken een Afro-Amerikaans kind op een bevredigende manier opvoeden, zodat hij volledig begrijpt wie hij is, wat zijn afkomst is, en zodat hij zeker is van zijn positie in de maatschappij en in staat is stabiele relaties aan te gaan en te onderhouden? Aan de andere kant: is een ex-crack-verslaafde die haar pasgeboren baby met het vuilnis weggooit geschikt als moeder? De ultieme vraag is natuurlijk: wat?' Het beste voor Isaiah? Met dit alles in gedachten heeft de film gewoon niet de impact gehad die hij nodig had en zal hij je onaangeroerd laten.<br />Al het acteerwerk is van een goede kwaliteit, hoewel nooit zo hoog als het had kunnen zijn. Zowel David Strathairn als Samuel L. Jackson ('Pulp Fiction') hebben moeite om iets te bereiken met hun beperkte rollen. Halle Berry laat zien dat ze op het hoogtepunt is met een overtuigende weergave van Khaila, terwijl Jessica Lange sterk is, maar het oneindig veel beter heeft gedaan. Het meest teleurstellende aan de vertoning van mevrouw Lange was haar uiterlijk! Ze zag er vreselijk uit, alsof ze in geen dagen had geslapen, en haar haar zat vreselijk. Ze leek in elk geval totaal niet op de beeldschone blondine in 'Tootsie'. <br />Het was geweldig om weer zo'n mooie Mark Isham-song te horen.<br /><br />Dinsdag 6 juni 1995 - Hoyts Forest Hill Chaser.
Should an African-American child be raised by Anglo-American parents? This is the perplexing question raised in Stephen Gyllengaal's tragic "Losing Isaiah", the story of the desperate custody battle between the white adoptive parents and the black biological mother of little four year old Isaiah. Khaila Richards has discovered that the baby she left in a cardboard box is still alive and lays claim to him, stating that he should not be raised by parents of a differing colour. Margaret and Charles Lewin will not concede without a fight though, and they enlist an African-American attorney to represent their cause.<br /><br />Director Gyllenhaal fails (incredibly) to generate compassion for any of the characters involved, not even Isaiah! Naomi Foner's screenplay (from Seth Margolis' novel) has unfortunately underdeveloped its pivotal players, and thus we are unable to associate with them and get under their skin. The characters of Khaila and Charles Lewin are particularly overlooked.<br /><br />Here we have a film that presents a shocking and challenging topic without (somehow) shocking or challenging us. Failing almost entirely to invoke the emotions, I was no more inspired than having read the story in the newspaper. Marc John Jefferies is cute, yet Gyllenhaal barely even plays on this, amazingly.<br /><br />Both Director and screenwriter have skimmed over the top of all the sensitive issues and shirked all the antagonistic problems that "Losing Isaiah" raises. They never stir deeply enough nor give the movie a harsh enough edge. The soft ending is a major disappointment too, when this picture desperately needed a hard-hitting finale to drive home a point, one Mr. Gyllenhaal's film never had to make in the first place.<br /><br />Racial issues throughout are intriguing yet sadly never fully examined. Should black and white mix when it comes to raising children? Can white folks raise an African-American child satisfactorily, so that he has a full understanding of who he is, his heritage, and so that he's sure of his position in society and is able to form and maintain stable relationships? Then again, is an ex-crack addict who threw her new born baby out with the trash fit to be a mother? The ultimate question is of course, what's best for Isaiah? With all this in mind, the whole movie just did not have the impact it required and will leave you untouched.<br /><br />All the acting is of a good standard, though never to the height it could have been. Both David Strathairn and Samuel L. Jackson ("Pulp Fiction") are hard pressed to do anything with their limited roles, Halle Berry shows she's on the rise with a convincing portrayal of Khaila, while Jessica Lange is strong but she's been infinitely better. In fact the most disappointing thing about Ms. Lange's showing was her appearance! She looked dreadful, as if she hadn't slept in days, and her hair was awful. Certainly a far cry from the gorgeous blonde in "Tootsie".<br /><br />It was great to hear another fine Mark Isham score.<br /><br />Tuesday, June 6, 1995 - Hoyts Forest Hill Chase