Deze film is gewoonweg afschuwelijk. Iets wat dicht in de buurt komt van morbide nieuwsgierigheid hield me tot het eind toe bezig, ondanks het feit dat ik al binnen de eerste minuut wist dat ik er misselijk van zou worden. Ik kan niet geloven dat Suzanne Pleshette, Debbie Reynolds en Courteney Cox, die ik allemaal erg aardig vind, ooit betrokken zouden zijn geweest bij zoiets verschrikkelijks.<br />Het script maakte het werk van Pleshette en Reynolds onmogelijk. De arme drommels deden waarschijnlijk hun uiterste best met het materiaal waarmee ze moesten werken, maar dat materiaal leidde onvermijdelijk tot het dwaze theatrale gedrag van Pleshette (als Internationale Musical Glamourkoningin) en de malle snoeverij van Reynolds (als Brutale Kapper Die Stoute Kleren Draagt). Courteney Cox had het geluk dat haar personage veel geloofwaardiger was, en ze was aardig in haar rol. De Engelse actrice Leigh Lawson zorgde voor een andere oase van realisme door de dirigent en liefdesaffaire van Pleshette te spelen.<br />Het ergste aan het verhaal is dat de kijker in het begin misleidende informatie krijgt over de relatie tussen de twee hoofdpersonen. Die misleidende informatie is geloofwaardig, maar wat uiteindelijk het ware verhaal blijkt te zijn, dat we pas tegen het eind ontdekken, is belachelijk. Het op één na ergste is het absurde, onwaarschijnlijke web van relaties tussen de twee hoofdpersonen, dat in de loop van de film steeds lachwekkender wordt. En het derde ergste eraan is dat het tot deerniswekkende proporties wordt opgeblazen in zijn melodramatische pogingen om mijn hart te breken. Ik raakte de tel kwijt van het aantal keren dat ik met mijn ogen rolde.<br />Ik heb zelfs aanbevolen dat een goede vriend van me naar deze film zou kijken, gewoon om te zien hoe erg hij is. Voor films is het wat hoge kitsch is voor de inrichting van een huis. Poedeltjeslamp, iemand?
This movie is simply horrible. Something closely akin to morbid curiosity kept me watching it until the end, despite the fact that I knew within the first minute that it was going be nauseous. I can't believe that Suzanne Pleshette, Debbie Reynolds and Courteney Cox, all of whom I like very much, would ever have involved themselves in anything so very, very bad.<br /><br />The script made Pleshette's and Reynolds' jobs impossible. The poor things probably did the best they could with the material they had to work with, but that material led inevitably to silly histrionics from Pleshette (as International Musical Glamour Queen) and hokey cutesiness from Reynolds (as Bubbly Hairdresser Who Wears Tacky Clothes). Courteney Cox was fortunate that her character was far more believable, and she was likeable in her role. English actor Leigh Lawson provided another oasis of realism, portraying Pleshette's conductor and love interest.<br /><br />The worst thing about the story is that, early in the movie, the viewer is given misleading information regarding the relationship between the two main characters. That early misleading information is credible, but what turns out to be the true back story, which we discover only near the end, is ridiculous. The second worst thing about it is the absurdly improbable web of relationships between the characters, which grows more and more laughable as the movie progresses. And the third worst thing about it is that it goes to pathetic lengths in its melodramatic attempts at heart-strings-tugging. I lost count of how many times I rolled my eyes.<br /><br />I actually recommended that a close friend of mine watch this film just to see how bad it is. It is to movies what high kitsch is to home decor. Poodle lamp, anybody?