In deze recensie zal ik proberen mijn persoonlijke politieke standpunten er zo veel mogelijk buiten te houden. Voor iedereen die van de film weet, is het duidelijk dat hij zwaar politiek getint is en een sterk anti-oorlogs- en anti-US-sentiment uitstraalt. Hoewel dit soort dingen niets nieuws is, hebben films als het peloton en Casualties of War sterke politieke gevoelens uitgedrukt over een andere impopulaire oorlog en in het bijzonder anti-Amerikaanse gevoelens, maar de onderwerpkeuze van deze film onderscheidt hem van andere oorlogsfilms, waarin de gebeurtenissen die worden beschreven gebaseerd zouden zijn op echte gebeurtenissen die op een tragische dag in november 2005 in Haditha plaatsvonden en waarbij 15 niet-strijdende mensen door mariniers zouden zijn gedood als vergelding voor het feit dat een marinier was gedood door een bom langs de weg. In de media wordt de gebeurtenis 'de Haditha-moorden' of 'het Haditha-bloedbad' genoemd. Hoewel de film eruit ziet als een documentaire, bestaat hij uit gelijke delen feiten, geruchten, speculatie en regelrechte fictie. De schrijver/regisseur Nick Broomfield is beroemd om zijn documentaires als 'Aileen: Leven en dood van een seriemoordenaar', waarin het leven, het proces en de executie van Aileen Wuornos, de vrouwelijke seriemoordenaar, worden vastgelegd. Ik heb altijd genoten van Broomfields documentaires en de manier waarop hij zijn meer dan levensgrote onderwerpen een menselijk tintje geeft, vooral 'Aileen', met zijn strakke blik op een duidelijk gestoorde vrouw en het al even gestoorde rechtssysteem dat op het punt staat haar te executeren. Maar vanwege de documentairestijl zit er in 'De slag om Haditha' een zekere oneerlijkheid die ik moeilijk kan accepteren.<br />De film begint met mariniers die rondrijden en naar heavy metal luisteren, en gaat dan over in een reeks 'interviews'. In de stijl van Full Metal Jacket over wat de soldaten van het conflict vinden. Iedereen is het erover eens dat de soldaten er niet bij willen zijn en niet begrijpen waarom ze vechten. Hun training wordt beschreven als extreem wreed en bedoeld om geweld aan te moedigen. 'Dood, dood, dood!' wordt vele malen gescandeerd. Een soldaat laat een andere soldaat een oorlogswond zien die hem volgens hem met 10% soldij had kunnen ontslaan, maar hij besloot in dienst te blijven zodat hij zijn volledige soldij kon incasseren, ook al heeft hij blijkbaar een hekel aan de oorlog en vindt hij dat zijn land hem verwaarloost. Ik begrijp deze logica niet; waarom zou iemand zijn leven op het spel zetten voor een lage soldij in een conflict dat hij niet heeft gewonnen?' Ze geloven niet in een land waar ze een hekel aan hadden, in plaats van er gewoon vandoor te gaan als het hun wordt aangeboden en een baan te zoeken in de burgerwereld? Zelfs een laagbetaalde baan die je niet aanstaat is beter dan een laagbetaalde baan die je niet aanstaat en die ongelooflijk gevaarlijk is.<br />Het interessantste deel van de film is de weergave van de Irakezen. Terwijl de mariniers gedemoniseerd worden, en dat geldt ook voor de 'buitenlandse Al Qaida-strijders', worden de Irakezen aan de andere kant als onschuldige slachtoffers neergezet. Hij wordt voorgesteld aan een jonge Irakese opstandeling die overdag een videotheek heeft waar hij dvd's aan Amerikaanse soldaten verkoopt, terwijl hij een dubbelleven leidt waarin hij samen met zijn oom (een ontevreden voormalige Irakese soldaat) wapens smokkelt en bermbommen plaatst. De oom is 'pissig' over de controleposten, de oorlog en de beschadigde infrastructuur van Haditha die na de invasie van 2003 is achtergebleven. Maar hij lijkt vooral boos omdat hij, toen het Amerikaanse leger het Irakese leger ontbond, alleen maar vijftig Amerikaanse dollar kreeg voor zijn jaren in dienst. Dus besluit hij in plaats daarvan te gaan werken voor een andere groep buitenlanders die hem elke keer dat hij met succes een Amerikaans voertuig met een primitieve bermbom opblaast, duizend dollar betaalt. De andere personages aan wie we worden voorgesteld, zijn een jong stel en hun kind, die aan geen van beide kanten staan, en die gewoon proberen hun leven zo goed mogelijk te leiden te midden van oorlog en chaos. Ze zien de opstandelingen een bom plaatsen, maar in plaats van de Amerikanen te waarschuwen, vertellen ze het aan hun sjeik, die hun zegt te bidden. Ze zijn bang dat als ze de Amerikanen vertellen wat de opstandelingen van plan zijn, ze door de opstandelingen zullen worden aangevallen en geëxecuteerd.<br />Uiteindelijk wordt in deze film niet alleen een beeld geschetst van Amerikanen die 'eerst schieten, dan vragen stellen', maar ook van bloeddorstige types. Ze marcheren en scanderen 'kill kill kill kill' ze zitten in hun kooi wraak te beramen, ze...' In werkelijkheid besteden Amerikaanse patrouilles veel meer tijd aan het uitdelen van voedsel, water, medicamenten en geschenken aan de Irakezen dan aan het schieten op wie dan ook. Ik zeg niet dat er geen tragedies gebeuren, en dat er geen soldaten uit de pas lopen, maar dit zijn de uitzonderingen. Deze film probeert de uitzonderingen als regel af te schilderen, terwijl hij het feit negeert dat opstandelingen routinematig en beleidsmatig het gemunt hebben op burgers op marktpleinen en begrafenisstoeten. Het ergste van deze film is echter dat er nog steeds onderzoek wordt gedaan naar de tragedie die zich in Haditha heeft afgespeeld. Het is nog maar een paar jaar geleden dat daar bloed werd vergoten. Deze film geeft een verklaring en een uitspraak voordat de rook is opgetrokken, en het wekt een sentiment op dat niet zal bijdragen aan het einde van het conflict in Irak. Zelfs als de Verenigde Staten zich volledig uit Irak terugtrekken, zullen de opstandelingen er nog steeds zijn. Als de Verenigde Staten Irak verlaten in de staat waarin het nu verkeert, zou het Iraakse volk dan beter af zijn onder een groep die als beleid heeft onschuldige mannen, vrouwen en kinderen af te slachten? Niet met dit soort vragen geconfronteerd worden is een onrecht voor iedereen die bij het Irakese conflict betrokken is. Het wordt nog verergerd door het feit dat de film in een documentairestijl is opgenomen in een poging zich als de waarheid voor te doen terwijl het, net als elke andere dramatische film, slechts één gezichtspunt is.
In this review I will attempt to keep my personal political views out of it as much as possible. It's obvious to anyone who knows about the film that it is heavily political and expresses a strong anti-war and anti-US sentiment. Although this sort of thing is nothing new as films like Platoon and Casualties of War have expressed strong political sentiments about another unpopular war  especially anti-American sentiments, the subject matter of this film sets it apart from those and other war films as the events depicted are supposed to be based on real events that took place in Haditha one tragic day in November of 2005 where 15 non combatants were allegedly killed by Marines in retaliation for a marine being killed in a roadside bomb. In the media the event is called "the Haditha Killings" or the "the Haditha Massacre". Although made to look like a documentary the film is equal parts fact, rumor, speculation and outright fiction. The writer/director Nick Broomfield is famous for his documentaries such as "Aileen: Life and Death of a Serial Killer" documenting the life, trial and execution of female serial killer Aileen Wuornos. I've always enjoyed Broomfield's documentaries and the way he breaths humanity into his larger-than-life subjects, especially "Aileen . . ." for its unflinching look at an obviously insane woman and the equally insane justice system that is about to execute her. But because of its documentary style, there is a certain amount of dishonesty in "The Battle for Haditha" that I find difficult to accept.<br /><br />The film starts off with Marines driving around listening to heavy metal, and then goes into a sequence of 'interviews' in the style of Full Metal Jacket on what the soldiers think of the conflict. It is unanimous that the soldiers don't want to be there, and don't understand why they are fighting. Their training is portrayed as extremely brutal, and meant to encourage violence. "Kill kill kill!" is chanted many times. One soldier shows another soldier a war wound that he says could have gotten him discharged with 10% pay, but decided to remain in the service so that he could collect his full pay, even though he apparently hates the war and feels his country is neglecting him. I don't understand this logic; why would one risk their life for low pay in a conflict they didn't believe in for a country they resented, rather than simply take an out when it is offered and go get a job in the civilian world? Even a low paying job you don't like would be better than a low paying one that you don't like that is incredibly dangerous.<br /><br />The most interesting part of the film is the portrayal of the Iraqis. While the Marines are demonized, and so to are the "foreign Al-Qaeda fighters", the Iraqis on the other hand are played as innocent victims. We're introduced to a young Iraqi insurgent who by day runs a video store that sells DVDs to US soldiers while leading a double life where together with his uncle (a disgruntled former Iraqi soldier) he smuggles weapons and plants roadside bombs. The uncle is "pissed off" by checkpoints, war and the damaged infrastructure of Haditha left by the 2003 invasion. Most of all though he seems angry that when the US disbanded the Iraqi army all he was given was fifty US dollars for his years of service. And so instead he decides to work for another group of foreigners who'll pay him one thousand dollars every time he successfully blows up an American vehicle with a primitive IED. The other characters we're introduced to are a young couple and their child who are on neither side, and are simply trying to live their lives as best they can in the midst of war and chaos. They see the insurgents planting a bomb, but instead of warning the Americans, they tell their Sheik, who tells them to pray. They are afraid that if they tell the Americans what the insurgents are planning that they will be targeted and executed by the insurgents.<br /><br />Ultimately the morality of this film portrays the Americans not only as 'shoot first, ask questions later' types but also as plain bloodthirsty. They march and chant "kill kill kill" they sit in their bunks plotting vengeance, they're rude to the Iraqis whose country they have invaded, they don't understand or care about the cause they are fighting for and they blare heavy metal music everywhere they go. In reality American patrols spend far more time handing out food, water, medical supplies and gifts to the Iraqis than they do shooting at anyone. I'm not saying there aren't tragedies happening, and that there aren't soldiers getting out of line, but these are the exceptions. This film tries to portray the exceptions as the rule while ignoring the fact that insurgents routinely and as a matter of policy target civilians in market places and funeral processions. The worst part of this film though is that the tragedy that took place in Haditha is still under investigation, it is only a few years since blood was spilled there. This film presents an explanation and a verdict before the smoke has even cleared, and it stirs up sentiment that will not help end the conflict in Iraq. Even if there is a full US withdrawal from Iraq, the insurgents will still be there. If the US leaves Iraq in the state it is in right now, would the Iraqi people be better off living under a group that routinely slaughters innocent men, women and children as a matter of policy? Not dealing with these kinds of questions is an injustice to everyone involved in the Iraqi conflict. It is compounded by the fact that it is shot in a documentary style in an attempt to present itself as the truth when it is simply, like any other dramatic film: just one point of view.