Een verrassende verandering voor (tot aan dat stadium in zijn carrière als regisseur) de shockauteur Fran<0xC3><0xA7>ois Ozon, in het kielzog van de burgerlijke fa<0xC3><0xA7>ades van REGARDE LA MER en SITCOM. Dit minimalistische meesterwerk gaat over liefde, verlies en verdriet, maar wordt nooit grof.<br />Marie, een Engelse docente literatuur aan een Parijse universiteit, raakt tijdens een vakantie aan zee letterlijk haar man Bruno Cremer kwijt. Ze doet een dutje op het strand terwijl hij aan het zwemmen is. Als ze wakker wordt, is hij verdwenen. Per ongeluk of vrijwillig verdronken? Verstopt hij zich misschien voor een verstikkend huwelijk? Ozon geeft geen duidelijke antwoorden, maar concentreert zich, maar concentreert zich op Marie. De film begint met de koppige ontkenning van het vertrek van haar man, terwijl zij haar professionele en sociale leven weer oppakt alsof er niets is gebeurd. Terwijl de mensen om haar heen aannemen dat ze haar verstand aan het verliezen is, blijkt de waarheid aanzienlijk minder tastbaar en veel genuanceerder. Een aarzelende verhouding met de vriend van een vriend lijkt vanaf het begin gedoemd te mislukken, wat leidt tot de verpletterende slotscène, die des te hartverscheurender is omdat hij openstaat voor allerlei interpretaties, die geen van alle erg vrolijk zijn.<br />Hoewel de filmmaker heeft gezegevierd in zijn verdorven humor en zijn morele shocktactiek, betekent dit gelukkig niet dat hij plechtig is geworden. De algemene luchtigheid van de toon zou inderdaad kunnen opvallen in het licht van het onderwerp, en bovendien...' Het is zelfs een verbazingwekkend erotisch moment als Marie zich voorstelt dat ze door zowel haar echtgenoot als haar minnaar wordt betast in een elegante masturbatiefantasie. Uiteindelijk is dit grotendeels Ramplings show en duidelijk ook als zodanig bedoeld. Ze is hier zelden langer dan een tel buiten beeld, en ze geeft het soort voorstelling dat zowel subtiel als sensueel is, en dat haar handelsmerk is sinds ze in de jaren zestig wereldwijd filmpubliek kreeg. Haar mysterieuze schoonheid is in de loop der jaren niet minder geworden (maar eerder groter). In weerwil van haar eigen gedragscode (ze werkt zelden meer dan één keer met dezelfde regisseur en is altijd op zoek naar nieuwe ervaringen om haar ambacht en persoonlijke groei te bevorderen), kreeg ze een hoofdrol in Ozons bedrieglijk opgewekte zwemwedstrijd en speelde ze een ondersteunende rol in zijn eerste mislukking tot nu toe, de afgrijselijke engel.
A surprising change of pace for (up to that stage in his directorial career) shock auteur François Ozon in the wake of bourgeois facade-ripping as REGARDE LA MER and SITCOM, this minimalist masterpiece deals with love, loss and grief yet never becomes heavy-handed.<br /><br />Middle-aged Marie (luminous Charlotte Rampling making a belated but extremely welcome return to leading roles), an English literature professor at a Parisian university, quite literally loses her husband (hauntingly sad-eyed Bruno Cremer) while on seaside holiday. She takes a nap on the beach as he's out swimming. When she wakes up, he has disappeared. Accidentally or voluntarily drowned ? Hiding perhaps from a stifling marriage ? Ozon offers no solid answers but focuses but focuses on Marie's stubborn denial of her husband's departure as she resumes her professional and social life as if nothing had happened. While those around her assume she's slipping from sanity, the truth proves considerably less tangible and far more nuanced. A tentative affair with the friend of a friend seems doomed from the start, leading to the shattering final scene, all the more heartbreaking for being open to any number of interpretations, none of them particularly cheerful. <br /><br />Even though the filmmaker has reigned in his wicked humor and morality-defying shock tactics, this fortunately doesn't mean he has gone all solemn on us. The general lightness of tone might indeed startle in light of the subject matter, plus there's even an astonishingly erotic moment when Marie imagines herself being groped by both husband and lover in an elegant masturbatory fantasy. Ultimately, this is very much Rampling's show and clearly intended as such. Rarely out of frame for more than an instant here, she delivers the type of performance  both subtle and sensuous  that has been her stock in trade since she started enchanting movie audiences worldwide back in the '60s, her mysterious beauty undiminished (if anything, augmented more like) by the passing years. Contrary to her personal code of conduct (she will rarely work more than once with the same director, always looking for new experiences to further her craft and personal growth), she went on to star in Ozon's deceptively upbeat SWIMMING POOL and took a supporting role in his first failure to date, the atrocious ANGEL.