Een paar jaar geleden had ik het geluk dat ik Hotaru no Haka op het grote doek in Seattle kon zien. Dat was echt het hoogtepunt van mijn filmfestivalexcursies. Aan het eind van de film heerste er stilte, absolute en totale stilte in het theater <0xE2><0x80><0x93> en daarna alleen af en toe wat gesnuif tot de aftiteling was afgelopen en de zaallichten aangingen. Het zou bijna oneerbiedig zijn geweest om de stilte met woorden te ontheiligen.<br />Een film als deze verandert echt de houding ten opzichte van de oorlog <0xE2><0x80><0x93> over wie er echt lijdt, en dat eer en glorie slechts een schrale troost zijn als je bedenkt wat er in de strijd verloren is gegaan. Ik heb tegen mijn vrienden gezegd dat als je ooit iemand ziet die niet ontroerd is (meestal tot tranen toe geroerd) door deze film, je iemand hebt gevonden die geen ziel heeft. Hoe moeilijk het ook is om te kijken, de telefoon uit te zetten, het licht te dimmen en je onder te dompelen in de film met degenen van wie je houdt <0xE2><0x80><0x93> uiteindelijk zul je er een beter mens door worden.<br />Er zijn nog veel meer recensies over deze film, en de meeste daarvan zijn waarschijnlijk veel uitgebreider dan de mijne <0xE2><0x80><0x93> ik besluit met te zeggen dat deze film op een gegeven moment voor iedereen te zien zou moeten zijn (net als de vredesmusea in Hiroshima en Nagasaki). Als je oorlog en conflict in het nieuws ziet of erover leest in de krant, denk dan terug aan deze film <0xE2><0x80><0x93> je perspectief zal waarschijnlijk breder worden en je ogen zullen iets meer opengaan.<br />Ik heb deze film maar 4 keer gezien <0xE2><0x80><0x93> het duurt meestal een jaar of zo om na het kijken te 'decompresseren'. Het te vaak zien zou de impact verminderen en dat zou het slechtste zijn wat je met deze film kunt doen.
I had the fortune of being able to see Hotaru no Haka on the big-screen in Seattle a couple of years ago. It was truly the high-point of my film festival excursions. At the end of the movie, there was silence, absolute and total silence in the theater - and then, only an occasional sniffle until the end credits had finished rolling and the house lights came up. It would've seemed almost disrespectful to profane the silence with words.<br /><br />Seeing a movie like this really changes attitudes about war - about who really suffers, and that the honor and glory is shallow comfort when you contemplate what has been lost in the struggle.<br /><br />I've made the comment to my friends that if you ever see someone who isn't moved (usually to tears) by this movie, you've found someone without a soul. As difficult as it is to watch, turn off the phone, dim the lights, and immerse yourself in the film with ones you love - you will be a better person for it in the end.<br /><br />There are many other reviews of this movie, and most of them are probably far more comprehensive than my own - I'll conclude by saying that this movie should required viewing at some point (as should the peace museums at Hiroshima and Nagasaki) for everyone.<br /><br />When you see war and conflict in the news or read about it in the paper, think back to this movie - your perspective will probably be broadened, and your eyes opened a bit more.<br /><br />I've only watched this movie about 4 times - it usually takes a year or so to "decompress" after watching it. To see it too often would lessen the impact, and that would be the worst possible thing to do to this movie.