Halverwege de achttiende eeuw regeert keizerin Elizabeth II over Rusland. Ze huwt haar erfgenaam, de fysiek impotente Duitse prins Peter, met de Duitse prinses Catharina (Catherine Zeta-Jones). Catharina neemt een minnaar, draagt een kind, smeedt complotten tegen haar echtgenoot en zet hem af nadat hij nog maar zes maanden heeft geregeerd. Ze wordt keizerin Catharina II. Ze is goed opgeleid en heeft liberale ideeën. Ze is een scherpzinnig politicus en voert met succes oorlog. Maar wanneer ze tegenover een opstand komt te staan en moet kiezen tussen het bevorderen van de vrijheid en het onderdrukken van de opstand, kiest ze voor de onderdrukking.<br />Catherine II was een fascinerende en complexe vorstin. De periode was van cruciaal belang bij het bepalen van de toekomstige koers van Rusland, het expanderende rijk, de reactionaire samenleving en de primitieve economie. Maar deze film behandelt geen van deze grote thema's, behalve op de meest oppervlakkige en oppervlakkige manier. Het is een oppervlakkig drama van leeg spektakel, waarin intieme afleidingen worden gevolgd door weinig overtuigende openbare gebeurtenissen, veldslagen en opstanden. De psychologische kenmerken van de hoofdpersonen, de motivaties die hen drijven, de redenen voor hun beslissingen worden allemaal onverklaard gelaten. 'Er staan grote zaken op het spel,' zegt Catherine tegen Potyomkin (Paul McGann), maar we krijgen nooit te horen wat die zaken zijn. Dergelijke rationalisaties komen inderdaad voor en hebben te maken met de anachronistische import van liberale denkbeelden uit het eind van de twintigste eeuw van de westelijke liberalen in de achttiende-eeuwse Russische samenleving.<br />Televisiedrama hoeft niet goedkoop te lijken. Deze film wel. Er is een goede cast, maar de dialoog is leeg en de vertolking plichtmatig, hoewel Ian Richardsons Vorontsov goed is en Brian Blessed als Bestuzhev verrassend goed in zijn rol zit (en uitzonderlijk stil is). Over het algemeen lijkt de cast ontmoedigd door de afgezaagde, dunne zinnen die ze te berde moeten brengen. Honderd minuten kijken naar juffrouw Zeta-Jones zal altijd zijn vruchten afwerpen. Niettemin is ze niet goed in haar rol. In het bijzonder is haar stem van hedendaagse en middenklasse, met het zeer moderne onvermogen om de letter 'r' correct uit te spreken; hij is ongeschikt voor de rol van een achttiende-eeuwse aristocraat en keizerin. De gespeelde rollen zijn schaars en niet overtuigend en de richting is eentonig. Het verhaal en deze rol verdienden beter dan dit bescheiden spektakel.
The Empress Elizabeth II rules mid-eighteenth century Russia. She marries her heir, the physically impotent German prince Peter, to the German princess, Catherine (Catherine Zeta-Jones). Catherine takes a lover, bears a child, plots against her husband and deposes him after he has reigned only six months. She becomes the Empress Catherine II. Well-educated and with liberal ideas, she is an astute politician and wages war with success. Yet when rebellion confronts her with the choice between fostering freedom and suppressing rebellion, she chooses suppression.<br /><br />Catherine II was a fascinating and complex ruler, the period was crucial in determining the future course of Russia, its expansionary empire, its reactionary society and primitive economy. This film, however, addresses none of these great themes, except in the most cursory and superficial manner. It is a shallow drama of empty spectacle, in which intimate diversions are followed by unconvincing public events, battles and rebellions. The psychological characteristics of the protagonists, the motivations that drive them, the reasons for their decisions are all left unexplained. "There are great matters at stake", says Catherine to Potyomkin (Paul McGann), but we are never told what they are. Such rationalizations as do emerge involve the anachronistic importation of late twentieth-century western liberal concerns into eighteenth-century Russian society.<br /><br />Television drama need not seem cheap. This film does. There is a good cast, but the dialogue is empty and its delivery perfunctory, although Ian Richardson's Vorontsov is done well and Brian Blessed is surprisingly well-moduated (and exceptionally quiet) as Bestuzhev. Generally, the cast seems dispirited by the trite, thin, lines they are asked to utter. One hundred minutes spent watching Miss Zeta-Jones will always have its rewards. None the less, she is miscast. Most particularly, her voice is in its nature contemporary and middle class, with its very modern inability correctly to pronounce the letter 'r'; it is unsuitable to the role of an eighteenth century aristocrat and Empress. The set pieces are sparse and unconvincing and the direction humdrum.<br /><br />The story and this cast deserved better than this slight spectacle.