In 1997 maakte regisseur Michael Haneke Funny Games, een verontrustende en tot nadenken stemmende thriller die de kijker als voyeur in de kaart speelt. In 2008 maakt de remake, ook geregisseerd door Haneke, zijn entree met een geheel nieuwe cast en deze keer in het Engels. Het probleem is dat het in wezen een shot-voor-shot, regel-voor-regel, woordelijk re-shooten is. Dat maakt het kijken naar deze film zinloos als je het origineel hebt gezien, of onnodig als je van plan bent de versie uit 2008 te zien. En ondanks de irritante ondertitels die het Amerikaanse publiek vaak van streek maken, zijn de authenticiteit en de cast van het origineel verbazingwekkend goed. Anne (Naomi Watts) en George (Tim Roth) komen aan in hun vakantiehuis om te gaan golfen en zeilen met hun zoon (Devon Gearhart) en buren. Terwijl Anne boodschappen uitpakt, wordt ze geconfronteerd met twee jongemannen, gekleed in golfkleding en met witte handschoenen aan. Ze denkt niet na over hun beleefdheid en het onschuldige vragen naar eieren en het uitleggen dat de buren geen kookgerei meer hadden, en helpt hen meteen. Maar als de twee jongens haar duidelijk beginnen te irriteren, beseft ze dat hun gezin op het punt staat gegijzeld te worden voor een angstaanjagende avond vol met alles behalve 'grappige' spelletjes. Dezelfde openingsshot van een auto (dit keer een SUV) die over een verlaten snelweg rijdt terwijl het gezin binnen een spelletje raad-een-operaliedje speelt, opent de film. Dezelfde operastukken worden gebruikt, dezelfde titelsequentie en hetzelfde abstracte death metal dat je de oren doet suizen. De film is ongetwijfeld verontrustend, uniek en met witte knokkels spannend, maar als je het origineel hebt gezien, is er niets nieuws. Het hondenras is veranderd, net als de stijl van de telefoon (van mobiele telefoon naar mobiele telefoon), maar het witte hek van het huis ziet er bijna helemaal hetzelfde uit, en de keuken en alle schijnbaar willekeurige versieringen passen perfect bij elkaar. Georg en Anna zijn veranderd in hun Amerikaanse tegenhangers George en Anne, en sommige van de oorspronkelijke vertalingen zijn herinterpreteerd (zoals dik en dik en brutaal en onbeschoft). Wat deze remake slechts iets succesvoller maakt dan Gus van Sant's beruchte, afgrijselijke draai aan Hitchcocks _Psycho_, is dat _Funny Games_ nooit zo bekend is geweest. Wat velen beschouwen als een van de grootste films aller tijden (Psycho) en scène voor scène naspelen, is zo volkomen zinloos dat het een wonder is dat het idee ooit is uitgevoerd. Bij Funny Games zijn de redenen tenminste coherenter. Een Duitse film toegankelijker maken voor het Amerikaanse publiek door gebruik van Engelse sprekende acteurs is niet helemaal zinloos. Verstoken van een alwetende soundtrack en uitgevoerd in realtime, zijn de gebeurtenissen van deze ene bizarre avond een verontrustend vermakelijke beproeving. Ongeacht de superioriteit die in het origineel duidelijk is, is deze versie niet zonder de schokwaarde en het tot nadenken stemmende commentaar op voyeurisme en geweld. Maar met zijn onverwacht ontstellende slotscène, bizarre plotwendingen en de onverklaarbare interferentie met de 'vierde muur' (waarbij personages rechtstreeks met het publiek praten) zou Funny Games heel goed een film kunnen zijn die nooit echt door het Amerikaanse publiek geaccepteerd zou kunnen worden.
Back in 1997 director Michael Haneke made Funny Games, a disturbing and thought-provoking thriller that toys with the viewer's place as a voyeur. In 2008, the re-make, also directed by Haneke, debuts with an all new cast and this time in English. The problem is that it is essentially a shot-for-shot, line-for-line, verbatim re-shoot. This makes watching this film pointless if you've seen the original, or unnecessary to watch the original if you're planning on seeing the 2008 version. And despite those pesky subtitles that often upset American audiences, the original's authenticity and casting is surprisingly superior. Anne (Naomi Watts) and George (Tim Roth) arrive at their vacation home ready to enjoy some golf and sailing with their son (Devon Gearhart) and neighbors. As Anne is unpacking groceries, she is confronted by two young men, dressed in golf attire, and wearing white gloves. Thinking nothing of their politeness and harmless asking for eggs, explaining that the neighbors ran out of cooking materials, Anne immediately helps them. But when the two boys begin obviously antagonizing her, she realizes that their family is about to be taken hostage for a terrifying night of anything but "funny" games. The same opening overhead shot of a car (this time an SUV) driving down a desolate highway while the family inside plays a game of guessing opera tunes, opens the film. The same opera pieces are used, the same title sequence and the same ear-piercing abstract death metal. The film is undoubtedly disturbing, unique and white-knuckle suspenseful, but if you've seen the original, there's nothing new. The breed of dog changed, along with the style of phone (from mobile to cellular), but the house's white gate looks almost completely identical, and the kitchen and all of its seemingly random decorations are all a perfect match. Georg and Anna have been altered to their American counterparts George and Anne, and some of the original translations have been reinterpreted (such as fatty to tubby and cheeky to rude). What makes this remake only slightly more successful than Gus Van Sant's famously horrendous turn with Hitchcock's Psycho is that Funny Games was never that well known. Taking what many believe to be one of the greatest films of all time (Psycho) and re-doing it scene for scene is so utterly pointless, it's a wonder the idea was ever even carried out. At least with Funny Games the reasons are more coherent. Making a German film more accessible for American audiences through the use of English speaking actors isn't entirely inane. Devoid of an omniscient soundtrack and played out to feel like real-time, the events of this one freakish night is quite a distressingly entertaining ordeal. Regardless of the superiorities that are evident in the original, this version isn't without its shock value and thought-provoking commentary on voyeurism and violence. But with its unexpectedly appalling conclusion, bizarre plot twists and the unexplainable interference with the "fourth wall" (a.k.a. having characters talk directly to the audience), Funny Games may very well be a film that could never have been truly accepted by American audiences in the first place. - The Massie Twins