Gezellig noir met een paar verrassende plotwendingen om de gaten te dichten. Jose Ferrer is een kwakzalver en psychotherapeut die gespecialiseerd is in aanpassingsstoornissen bij de rijken. Gene Tierney, die van de bovennatuurlijke schoonheid, is getrouwd met een legitieme psychoanalyticus, Richard Conte. Helaas is ze vanwege een of andere 'kinderneurose' een kleptomane en durft ze het haar man niet te vertellen.<br />Als ze wordt betrapt bij het stelen van een dure speld uit een juwelierszaak, komt Ferrer tussenbeide en redt haar uit de problemen. Hij is een en al beminnelijkheid en charme. Hij weet al haar symptomen uit haar te krijgen <0xE2><0x80><0x93> de hoofdpijn, de diefstal, de slapeloosheid <0xE2><0x80><0x93> die ze niet heeft durven onthullen omdat het de reputatie van haar man zou kunnen schaden, en waarschijnlijk ook zijn inkomen. Ferrer behandelt Tierney in het geheim een week of zo en geneest haar van haar hoofdpijn en slapeloosheid. Natuurlijk is Ferrer niet de enige die hij lijkt. Is er een personage met een naam als 'David Korvo' dat is wat hij lijkt? Tussen alle Coltons en Suttons in de rest van de film? Gelukkig is Ferrer de juiste man voor de rol. Eén blik op een potentiële cliënt en Ferrer weet alles over haar. Hij is net Sherlock Holmes. Niemand kan zo laatdunkend en zelfvoldaan grijnzen als Ferrer. (Sorry daarvoor.) Kun je je Ferrer voorstellen als een dakloze en hulpeloze zwerver vol ontologische angst? Hoe dan ook, Ferrer hypnotiseert Tierney een keer te veel, om het zo maar te zeggen, en zij wordt de enige verdachte van de moord op een vrouw die op het punt stond Ferrer te ontmaskeren als de vrouwen chanterende charlatan die hij is. Ferrer staat niet op de lijst van verdachten omdat hij in het ziekenhuis ligt om te herstellen van een operatie aan zijn galblaas. Ik geloof niet dat ik meer dan dat in de plot wil betrekken, omdat medische discretie dat verbiedt.<br />In het verhaal doen een heleboel populaire psychologiehommels mee, waar ik niet verder op in hoef te gaan, behalve dat hypnose een merkwaardige veranderde bewustzijnstoestand is die helemaal niet goed begrepen wordt. Sommige mensen zijn goede proefpersonen en andere niet. De goede zijn echt goed. Ik heb het gebruikt bij een cursus hypnotherapie en bij een sessie van een kwartier heb ik een klasgenoot geholpen zijn roken in tweeën te delen, in elk geval voor een week of zo. En er zijn gedocumenteerde gevallen van operaties waarbij geen ander verdovingsmiddel werd gebruikt. En er zijn klinische anekdotes geschreven over bloedingen tijdens de bevalling die niet doorgingen. Soms, bij sommige mensen, werkt het echt. Maar van zelfhypnose ben ik niet zo zeker. Ik denk dat we over een generatie of zo meer meer zullen weten.<br />Nou, als vervolg op 'Laura' van Preminger van een paar jaar geleden, is dat niet helemaal duidelijk. 'Laura' had iets waar dit door een plot gedreven verhaal zwak in is. Ik weet niet precies wat het is. Ferrer mag dan een slijmbal zijn, maar hij is lang niet zo innemend als de homoseksuele columnist van Clifton Webb in 'Laura'. En er is geen moment in 'Whirlpool' dat te vergelijken is met de scène waarin Tierney uit de dood opstaat en een halfdronken Dana Andrews in haar woonkamer aantreft, vlak nadat hij haar lingeriela heeft doorzocht.<br />Maar het is geen slechte film. De verrassingen zijn echt genoeg en het verhaal is innemend. Ferrer valt op als de zware jongen, Tierney met haar kleine meisjesstem hoeft niet veel te doen, en Richard Conte als de psychoanalyticus is flegmatiek, en dat is precies waar de rol om vraagt. De moeite waard om te zien.
Enjoyable noir with some surprising plot twists covering up the holes. Jose Ferrer is a quack psychotherapist who specializes in adjustment disorders of the rich. Gene Tierney, she of the supernal beauty, is married to a legitimate psychoanalyst, Richard Conte. Alas, because of some "childhood neurosis" she is a kleptomaniac and is afraid to tell her husband about it.<br /><br />When she is caught boosting an expensive pin from a jewelry shop, Ferrer intervenes and gets her out of trouble. He's all suavity and charm. He coaxes all her symptoms out of her -- the headaches, the thievery, the insomnia -- which she's been afraid to reveal because it might damage her husband's reputation and, presumably, his income.<br /><br />Ferrer secretly treats Tierney for a week or so, curing her of her headaches and insomnia. Of course Ferrer is not all he seems. Is any character with a name like "David Korvo" going to be what he seems? Among all the Coltons and Suttons in the rest of the flick? Fortunately, Ferrer is the right man for the role. One scan of a potential client and Ferrer knows all about her. He's like Sherlock Holmes. Nobody can sneer with such supercilious self satisfaction as Ferrer. (Sorry about that.) Can you imagine Ferrer playing a homeless and helpless vagrant full of ontological Angst? Anyway, Ferrer hypnotizes Tierney one time too many, so to speak, and she winds up the only suspect in the murder of a woman who was about to expose Ferrer for the woman-abusing blackmailing charlatan that he is. Ferrer is off the suspect list because he's been in the hospital recovering from gall bladder surgery. I don't think I want to get into the plot more than that because medical discretion forbids it.<br /><br />There's a lot of pop psychology hokum floating around in the story, which needn't be gone into except to say that hypnosis is a curious altered state of consciousness that isn't well understood at all. Some people are good subjects and some not. The good ones are really good. I used it in a class in hypnotherapy and in a 15-minute session helped a classmate cut his smoking in half, at least for a week or so. And there are documented instances of surgery being carried out with no other anesthetic. And there are clinical anecdotes written about bleeding during childbirth being shut down. Sometimes, with some people, it really WORKS. I'm not so sure about self hypnosis though. We'll know more, I guess, in another generation or so.<br /><br />Well, as a follow up to Preminger's "Laura" of a few years earlier, this doesn't quite clear the bar. "Laura" had something that this plot-driven story is weak in. I don't know exactly what it is. Ferrer may be a slimeball but he's not nearly as engaging as Clifton Webb's homosexual columnist in "Laura." And there isn't a moment in "Whirlpool" that is the equal of the scene in which Tierney reappears from the dead to find a half-drunk Dana Andrews sitting in her living room just after he's gone through her lingerie drawer.<br /><br />It's not a bad film though. The surprises are real enough and the story is engaging. Ferrer stands out as the heavy, Tierney with her little girl voice doesn't have to do much, and Richard Conte as the psychoanalyst is stolid, which is what the role calls for. Worth seeing.