De Reus van de Behemoth was een van de laatste reuzenmonster-op-de-losse-touwen-films uit de jaren vijftig, een decennium waarin allerlei schepsels werden geboren uit de twee grootste wetenschappelijke onderwerpen van die tijd: ruimtevaart en kernwapens. De Behemoth behoorde tot de tweede categorie, een genre dat begon met het voortreffelijke Beest van 20.000 v.Chr. en werd uitgebreid met Godzilla en Zij! Maar tegen de tijd dat de Behemoth voor de camera's verscheen, was het concept van atomisch geconstrueerde monsters al dun gezaaid. Niettemin is dit een van de beste films van zijn soort; een juweel, gemaakt met een budget dat zo klein was dat het niet eens de kosten van een nieuwe film kon dekken!<br />Credit voor de film! De reputatie van de sekte moet de mannen achter de Behemoth ten goede komen. Hoewel Jack Rabin, Irving Block en Louis DeWitt als eersten in de credits worden genoemd, zijn het King Kong's Willis O'Brien en zijn assistent Pete Peterson die de Behemoth tot leven brengen. Hun Paleosaurus <0xE2><0x80><0x93> die in sommige opzichten aan het Beest van 20.000 vadems doet denken <0xE2><0x80><0x93> is niettemin een unieke creatie, met zijn lange nek en poten die hem een formaat geven waardoor hij boven het grootste deel van zijn omgeving uittorent. De huid van het model is heel gedetailleerd, met honderden minieme weegschalen, terwijl de achterkant een enkele rij gekartelde platen heeft, een heel realistisch model, ondanks de goedkope stamboom van de film. De animatie, voornamelijk gemaakt door Peterson in een rolstoel als gevolg van zijn vergevorderde multiple sclerose, is uitmuntend; Peterson had veel geleerd van meestervakman O'Brien en zorgde ervoor dat de bewegingen van de dinosaurus natuurlijk leken en hem zelfs iets van een persoonlijkheid gaven.<br />Ondanks de deskundigheid van Peterson en O'Brien vertoont de film enkele technische gebreken (de stijve, levensechte rekwisietenkop die de veerboot ramt is betreurenswaardig), maar effectieve stop-motionscènes compenseren deze misstappen. In een sfeervol nachtelijk tafereel dat doet denken aan Behemoth uit 20.000 Fathom dwaalt het silhouet van de Behemoth een aantal hoogspanningskabels op en reageert eerst met schrik en dan met woede als hij de hoogspanningstorens aanvalt. In de eerste stop-motionscène van het monster dat oprijst uit de Theems, loopt de Behemoth op de camera af, valt een paar kranen aan de kade aan en loopt door, om uiteindelijk de camera te passeren - een handelsmerk van O'Briens visuele stijl. Helaas was dit ook de laatste film die zijn stop-motionwerk accentueerde. Dat maakt de film belangrijk voor historici en een must voor liefhebbers.<br />Een ander aspect van de Behemoth dat hem in de ogen van de meeste tijdgenoten goed deed, was de regie van Eugene Lourie, en de elegante, ingetogen uitvoeringen. Lourie (die eerder Beast From 20.000 Fathoms had geregisseerd) probeerde dat succes met de Behemoth te herhalen, ditmaal niet alleen als regisseur, maar ook als scenarist. Maar de budgettaire beperkingen dwongen Lourie het monster langer buiten beeld te houden. In plaats van opnamen van het monster dat daadwerkelijk schepen en constructies aanviel (zoals Ray Harryhausen in Beest had gedaan), maakte Lourie achterafopnamen (zoals van een gestrand stoomschip). Pas als het wezen Londen is binnengevaren, mag de kijker het goed bekijken. Maar het strekt Lourie tot eer dat hij de niet-essentiële romantische subplot vermeed die typerend is voor de meeste B-films uit de jaren vijftig. Omdat de film een Engels-Amerikaanse productie was, maakte hij van het verhaal een soort Engels mysterie, vergelijkbaar met de Dr. Quartermass-films. We weten vanaf het begin dat iets radioactiefs voor de kust van Engeland vissen en mensen doodt, maar het is er niet.' Het is aan de hoofdpersonen om het raadsel van de bron van de radioactiviteit op te lossen.<br />In het begin van de film houdt een Amerikaanse bioloog, Steven Karnes (gespeeld door Gene Evans) een groep wetenschappers een lezing over de gevaren van niet alleen het testen van kernwapens, maar ook van het opruimen van radioactieve afvalstoffen <0xE2><0x80><0x93> een waarschuwing die vijfenveertig jaar later nog steeds op tijd komt! Evans speelt zijn rol eerlijk en ingehouden <0xE2><0x80><0x93> hij is de held, maar laat zijn rol niet verder gaan dan wat je zou verwachten van een wetenschapper die een ongewoon verschijnsel onderzoekt. Op dezelfde manier houdt zijn Britse tegenspeler, prof. Bickford (André Morrell) zich ook gedeisd. Evans staat Karnes zelfs toe een subtiele verandering in zijn gedrag te ondergaan. Lourie's botte, directe (Amerikaanse) houding stoot de gereserveerde Bickford en andere Engelse autoriteiten af. Uiteindelijk begint Karnes een meer diplomatiekere houding aan te nemen, en uiteindelijk stelt hij in plaats van te eisen dat een torpedo de ideale manier is om de Behemoth te vernietigen. Door de film als een detective-thriller te behandelen, slaagde Lourie erin hem in beweging te houden, door de cast te betrekken bij verschillende zaken die het publiek vasthouden, zelfs als het dier niet verschijnt. Maar als de Behemoth eenmaal boven water komt, verruilt de film mysterie voor spektakel, ook al is het op een kleinere schaal dan Beest of Gorgo, Louries derde (en meest spectaculaire) monster in het losstaande epos.<br />De enige echte afknapper (afgezien van de rekwisietenkop) is de ondergang van het wezen. In tegenstelling tot Beest, met zijn spectaculaire finale <0xE2><0x80><0x93> toen het monster voor een brandende achtbaan oprees en ten slotte de geest gaf <0xE2><0x80><0x93> wordt de Behemoth alleen maar geraakt en opgeblazen door de torpedo. In plaats van een stilstaand beeld van het dode of dodelijk gewonde monster komt de onrealistische propellerkop nog een laatste keer omhoog voordat hij in de diepte van een voor de hand liggende studiotank verdwijnt. O'Brien en Peterson hadden waarschijnlijk geen tijd om de vernietiging van het wezen op een dramatischere manier te filmen, hoewel ze zeker in staat waren om pathos uit hun creaties te wringen. De s voor Beest zorgt nog steeds voor een lage spanning tijdens de reeks van niet-monsters en een dramatische toename tijdens de slachting van het monster. Ashleys werk hier is waarschijnlijk beïnvloed door passages uit Stravinsky's _Rite of Spring_ ; het heeft een primitieve, instinctieve kracht. Degenen die hun _high tech_ _hightech_ _cgi_ _-_ dinosauriërs_ _(hci)_ leuk vinden, vinden Behemoth misschien gedateerd, maar voor degenen die het ouderwetse vakmanschap bewonderen en voor fans van dit unieke genre, raad ik aan om naar deze kleine klassieker te kijken.
***WARNING SOME SPOILERS*** The Giant Behemoth was one of the last giant monster-on-the-loose films of the 1950's, a decade that saw all manner of creatures born of the two biggest scientific issues of the decade- space exploration and nuclear weapons. Behemoth fell into the second category, a genre started with the excellent Beast From 20,000 Fathoms, and elaborated upon with Godzilla and Them! However, by the time Behemoth rolled before the cameras, the concept of atomically created monsters had already worn thin. Nevertheless, this is one of the better films of its type; a real gem made on a budget so tiny that it wouldn't even cover the cost of a current feature's end credit listings!<br /><br />Credit for the film's cult reputation must go to the men behind the Behemoth. Although Jack Rabin, Irving Block and Louis DeWitt are first billed in the effects credits, it was King Kong's Willis O'Brien and his assistant Pete Peterson, that brought the Behemoth to life. Their Paleosaurus- though in some ways reminiscent of the Beast From 20,000 Fathoms-is nonetheless a unique creation, with its long neck and legs giving it a stature that makes it tower over most of its surroundings. The skin of the model is finely detailed, with hundreds of minute scales, while the back has a single row of serrated plates, a very realistic model in spite of the movie's low-budget pedigree. The animation, mostly created by Peterson while in a wheelchair due to his advanced multiple sclerosis, is superb; Peterson had learned well from master craftsman O'Brien, and ensured the dinosaur's movements would seem natural, even giving it something of a personality.<br /><br />Despite Peterson and O'Brien's expertise, the film does have some technical flaws (the stiff, live-action prop head that rams the ferryboat is regrettable) but effective stop-motion scenes counterbalance these missteps. In an atmospheric night scene reminiscent of Beast From 20,000 Fathoms, the Behemoth, in silhouette, wanders into some power lines, reacting first with shock, then anger as it attacks the high-tension towers. In the first stop-motion scene of the monster rising from the Thames, the Behemoth strides towards the camera, attacks some dockside cranes, and continues forward, eventually passing over the camera- a trademark of O'Brien's visual style. Sadly, this was also the last film that highlighted his stop-motion work. This makes the movie significant for historians, and a must for buffs.<br /><br />Another aspect of Behemoth that makes it compare favorably to most of its contemporaries at the time was the direction by Eugene Lourie, and the elegant, understated performances. Lourie (who had previously directed Beast From 20,000 Fathoms) attempted to repeat that success with Behemoth, this time not only directing, but screenwriting as well. However, budgetary restrictions forced Lourie to keep the monster off-screen for a longer time. Instead of shots of the monster actually attacking ships and structures (as Ray Harryhausen had done in Beast) Lourie substituted after-the-fact sequences (such as a beached steamship). Not until the creature has actually entered London is the viewer allowed a good look at it. However, it's to Lourie's credit that he eschewed the non-essential romantic subplot typical of most 50's B-movies. As the film was an Anglo-American production, he made the story into an English mystery of sorts, similar to the Dr. Quartermass films. We know from the start that something radioactive is killing fish and men off the coast of England, but it's up to the lead characters to solve the riddle of the source of the radioactivity.<br /><br />In the opening of the film, an American biologist, Steven Karnes (played by Gene Evans) is lecturing a group of scientists about the dangers of not only nuclear weapons testing, but the disposal of radioactive wastes- a warning still timely 45 years later! Evans plays his role straight and understated- he's the hero, yet doesn't let his character exceed what would be expected of a scientist investigating an unusual phenomenon. Likewise, his British counterpart, Prof. Bickford (Andre Morrell) also plays low-key. Evans even allows Karnes to undergo a subtle change in his behavior. In the beginning of the movie, Karnes's blunt, direct (American) attitude puts off the reserved Bickford and other English authorities. Eventually, Karnes begins to adopt a more diplomatic manner, ultimately suggesting rather than demanding that a torpedo be the ideal means of destroying the Behemoth. By treating the film as a detective thriller, Lourie managed to keep it moving, involving the cast in various bits of business that hold the audience even when the animal does not appear. Once the Behemoth surfaces, however, the film exchanges mystery for spectacle, even if on a smaller scale than Beast or Gorgo, Lourie's 3rd (and most spectacular) monster on the loose epic.<br /><br />The only real letdown (other than the prop head) is the demise of the creature. Unlike Beast, with its spectacular finale- as the monster reared up before a burning roller coaster and finally expired- (a nice Harryhausen touch) the Behemoth is simply struck and blown up by the torpedo. Instead of a stop-motion shot of the monster dead or mortally wounded, the unrealistic prop head briefly rises for a final time before plunging into the depths of an obvious studio tank. O'Brien and Peterson probably didn't have time to film the creature's destruction in a more dramatic fashion, although they were certainly capable of wringing pathos out of their creations. The musical score, by Edwin Ashley, while not as bold as David Buttloph's for Beast, still provides both low key tension during non-monster sequences and dramatic enhancement during the monster's rampage. Ashley's work here was likely influenced by passages from Stravinsky's Rite of Spring; it has a primitive, visceral power. Those who like their dinosaur thrills high tech (CGI) may find Behemoth dated, but for those who admire old-fashioned craftsmanship, and for fans of this unique genre, I recommend taking a look at this minor classic.