Deze klassieker van Charles Dickens (met de complimenten van Monogram) heeft ongeveer evenveel finesse als een schooltoneelstuk, ondanks de aanwezigheid van oude rotten als Irving Pichel (als Fagin) en Lionel Belmore (als de heer Bumble). In feite worden in de tweede helft van de film, hoewel er een paar uitmuntende momenten in zitten, alle goede bedoelingen in de kiem gesmoord door een aantal ernstige miskleunen: een overjarige Artful Dodger (Sonny Ray) en Nancy (Doris Lloyd) en, het ergst van alles, een onsympathieke Oliver (Dickie Moore). In plaats van een aanwinst te zijn, geeft de korte speeltijd (70 minuten) een zorgeloze, overhaaste sfeer aan de gebeurtenissen en zorgt ervoor dat de visuele poëzie die de definitieve versie uit 1948 van David Lean kenmerkte, volkomen ontbreekt.
This poverty row adaptation (courtesy of Monogram) of the Charles Dickens classic has about as much finesse as a school pageant, despite the appearance of old pros like Irving Pichel (as Fagin) and Lionel Belmore (as Mr. Bumble). As a matter of fact, while the film has a couple of choice moments in its second half, any good intentions are done in by some serious miscasting: an overage Artful Dodger (Sonny Ray) and Nancy (Doris Lloyd) and, worst of all, an unsympathetic Oliver (Dickie Moore). Rather than proving an asset, its short running time (70 minutes) gives a careless, rushed air to the proceedings and ensures a total absence of the visual poetry which marked David Lean's definitive 1948 version.