Alle gelijkenissen tussen president Bill Clinton en de president-directeur Harrison Ford in 'Air Force One', de vergezochte, onderhoudende, maar jammerlijk voorspelbare luchtkaping van Wolfgang Petersen, eindigen wanneer Fords fantastische eerste man de schurken van zich af begint te slaan. Niettemin lijken de overeenkomsten tussen Clinton en Marshall overduidelijk. President-directeur James Marshall van Harrison Ford is getrouwd met een vasthoudende, koppige vrouw op Hilary-manier, en ze hebben een 12-jarige dochter. (Dat gold ook voor Bill Pullmans president-directeur op 'Independence Day'.) In tegenstelling tot Clinton vloog president Marshall met een helikopter naar Vietnam en kreeg hij een Medal of Honor. Nee, de filmmakers weigeren de partijconnectie van president James Marshall te benoemen, waardoor 'Air Force One' onpartijdig politiek is, terwijl het Amerika's antiterreurstandpunt trompettert.<br />Andrew W. Marlowe Het melodramatische scenario van Marlowe toont meer behendigheid dan vernieuwing. Terwijl zijn personages grotendeels eendimensionale poppetjes zijn, nemen de afmetingen van hun hachelijke situatie cataclysmische proporties aan. Het scenario van Marlowe laat Harrison Ford genoeg vlammende hoepels springen om drie films te vullen. Net als verscheidene andere zomersuccessen weet het scenario van Marlowe niet wanneer het de handdoek in de ring moet gooien. Zo ongeveer alles wat er kan gebeuren aan boord van 'Air Force One' gebeurt. Vermoedelijk was het, met de recente vloedgolf van rooffilms, slechts een kwestie van tijd voordat Hollywood zich zowel Air Force One als de president zou toe-eigenen als de smurrie van hun fictieve escapade.<br />De film opent in pats-boemstijl met een Amerikaans elitecommando dat's nachts Kazachstan binnenparachuteert. Met behulp van de nieuwste hightech-apparatuur vermoorden ze de paleiswachten en ontvoeren ze een vijandige Russische leider, generaal Radek (Jurgen Prochnow van _Das Boot_ ), die prompt in een sovjetgevangenis wordt opgesloten. Drie weken later verklaart president Marshall in Moskou dat de Verenigde Staten weigeren met terroristen te onderhandelen. Ondertussen slaagt een meedogenloze ultranationalist, de Radek-fanaat Ivan Korshunov (Gary Oldman van _True Romance_ ), erin zijn nepnieuwsploeg van de tv aan boord van het best beveiligde vliegtuig ter wereld te smokkelen. Een ontevreden agent van de geheime dienst, Gibbs (Xander Berkeley van _L.A. Takedown_ ), zoals we later horen, heeft deze kerels geholpen hun veiligheidspapieren in handen te krijgen. Als het vliegtuig eenmaal in de lucht is, vorderen Korshunov en zijn mannen het, doden de piloten en kijken hulpeloos toe hoe de president het in zijn ontsnappingscapsule uitgooit. Ivan neemt contact op met de vice-president (Glenn Close) en zweert om het halfuur een gijzelaar te doden, totdat Radek uit de gevangenis komt. Volgens minister van Defensie Walter Dean (Dean Stockwell) zou Radeks vrijlating het pro-Amerikaanse regime in het Kremlin ten val brengen en de Koude Oorlog weer op gang brengen, dus de Russen willen hem liever niet vrijlaten, tenzij president Marshall persoonlijk verzoekt om Radek vrij te laten.<br />De filmmakers verslinden op de typische Hollywood-manier elk snufje idee uit alle andere thrillers over luchtkapingen. Over het algemeen volgt 'Air Force One' de formule van de Kurt Russell-hit 'Executive Decision'. Beide films beginnen met een commando-inval en gaan dan over op terroristen die een straalvliegtuig kapen voordat een onconventionele held zijn opwachting maakt. Je kunt zien dat Marlow voor één scène naar de Wesley Snipes-thriller 'Passenger 57' kijkt. Een andere scène bevat een stunt die zowel in 'Airport 75' als in 'Cliffhanger' te zien is. De president imiteert hier de actiehelden uit de 'Die Hard'-franchise van Bruce Willis en de 'Under Siege'-films van Steven Seagal. Tot slot zou het einde van 'Air Force One' voor veteranen van 'Star Trek' geen verrassing moeten zijn. Iedereen die als een slapeloze van films geniet, zal deze plotelementen opmerken. De opzet van de actie en een paar nieuwe scènes in de skyjacking-formule geven dit opus de nodige pit.<br /><br />Iedereen die bekend is met de Duitse regisseur Wolfgang Petersen herkent de affiniteit tussen 'Air Force One' en zijn eerdere klassieke U-boot-thriller 'Das Boot'/'The Boat' (1981). De rol van de 'Das Boot'-ster Jurgen Prochnow als de gruwelijke generaal Radek draagt bij aan deze vergelijking. Bovendien stuurt Petersen zijn uiterst beweeglijke en energieke camera's door de gangen van 'Air Force One' met dezelfde behendigheid waarmee ze in 'Das Boot' door de romp van de onderzeeër zwiepen. Ondanks een verhaal dat de stippen met elkaar verbindt, maakt Petersen van elke stip een vuurstorm van intensiteit. Het straalvliegtuig dendert woest over het vliegveld in Duitsland en bijna-crashen is behoorlijk aangrijpend.<br />Fords presidentskandidaat is in wezen een Indiana Jones in een pak met stropdas. De filmmakers vertrouwen op Fords actieheldenaccent om het gebrek aan diepte in zijn onvoldoende geschetste staatshoofd te compenseren. Geslepen schakelen ze over naar de ouderlijke kant van de president. Fords beste scènes spelen zich voor het opstijgen af als hij naar zijn favoriete footballwedstrijd vraagt. Hoewel Marshall als een kartonnen politicus tevoorschijn komt, is het zijn 'Die Hard'-moed die hem met lauweren overgiet. In tegenstelling tot die slappe films van Jack Ryan, 'Patriot Games' en 'A Clear and Present Danger', vermoordt de held van Harrison Ford de schurken. De slechteriken glippen niet uit Marshalls armen. Ford is een van de weinige mannelijke steracteurs die een traantje kunnen wegpinken (als Ivan dreigt de trekker over te halen bij zijn dochter) en het er niet sentimenteel willen laten uitzien. Ford slaagt erin tijdens Air Force One zijn bovenlip stijf te houden en zijn scènes met de slechterik Gary Oldman knetteren van de elektriciteit. Maar uiteindelijk is Fords optreden bruikbaar, niet echt bijzonder zoals dat van de politieman in 'The Devil's Own' (1997).<br />De echte casting-coup in 'Air Force One' De rol van vicepresident Kathryn Bennett wordt gespeeld door Glenn Close. Close weet zich staande te houden in een zaal vol veteranen als 'Quantum Leap's' Dean Stockwell, die Close voortdurend onder druk zet om het presidentiële gezag over te nemen. 'Air Force One' is niet het meest originele scenario voor een luchtkaping, maar het voegt wel een paar elementen aan de formule toe en beschikt over genoeg rauw geweld om je de hele 124 minuten die het duurt af te leiden.
Any resemblance between President Bill Clinton and the Harrison Ford Chief Executive in Wolfgang Petersen's far-fetched, entertaining, but woefully predictable skyjacking saga "Air Force One" ends when Ford's fantastic First Guy starts knocking off the villains. Nevertheless, the parallels between Clinton and Marshall appear clearly obvious. Harrison Ford's President James Marshall is married to a tenacious, headstrong wife in the Hilary mode, and they have a 12-year old daughter. (So was Bill Pullman's president in "Independence Day.") Unlike Clinton, President Marshall flew helicopter rescue missions in Vietnam and received a Medal of Honor. No, the filmmakers refuse to identify President James Marshall's party affiliation, which make "Air Force One" impartially political, while it trumpets America's anti-terrorist stance.<br /><br />Andrew W. Marlowe's melodramatic screenplay shows more agility than innovation. While his characters emerge as largely one-dimensional stick figures, the dimensions of their predicaments assume nothing less than cataclysmic proportions. Marlowe's script keeps Harrison Ford leaping through enough flaming hoops to fill three movies. Like several other summer blockbusters, Marlowe's script does not know when to throw in the towel. Just about everything that can happen aboard "Air Force One" occurs. Presumably, with the recent spate of skyjacking movies, it was only a matter of time before Hollywood appropriated both Air Force One and the President as the pulp of their fictional escapade.<br /><br />The movie opens in slam-bang style with an elite American commando team parachuting into Kazakhstan at night. Using the latest hi-tech gear, they kill the palace guards and abduct an adversarial Russian leader, General Radek (Jurgen Prochnow of "Das Boot"), who is promptly incarcerated in a Soviet hoosegow. Three weeks later in Moscow, President Marshall stipulates that the U.S. refuses to negotiate with terrorists. Meanwhile, a ruthless ultra-nationalist Radek zealot, Ivan Korshunov (Gary Oldman of "True Romance"), succeeds in smuggling his bogus TV news crew aboard the most secure plane in the world. A disgruntled Secret Service agent, Gibbs (Xander Berkeley of "L.A. Takedown"), as we later learn, helped these guys obtain their security clearance. Once the plane is airborne, Korshunov and his men commandeer it, kill the pilots, and watch helplessly s the president ejects in his escape pod. (Does anybody remember "Escape from New York?") Ivan contacts the Vice President (Glenn Close) and vows to kill a hostage every half-hour until Radek walks away from prison. According to Defense Secretary Walter Dean (Dean Stockwell), Radek's release would bring down the pro-American regime in the Kremlin and bring back the Cold War, so the Russians are reluctant to set him free unless President Marshall makes the request personally for Radek's release.<br /><br />The filmmakers cannibalize in typical Hollywood fashion every neat idea from all the other skyjacking thrillers. Generally, "Air Force One" follows the formula of the Kurt Russell hit "Executive Decision." Both movies start with a commando raid and then shift to terrorists hijacking a jetliner before an unconventional hero makes his entry. You can tell that Marlow evidently watch the Wesley Snipes thriller "Passenger 57" for one scene. Another scene features a stunt that appeared in both "Airport 75" and "Cliffhanger." The president here imitates the action heroes from the Bruce Willis "Die Hard" franchise and the Steven Seagal "Under Siege" movies. Finally, the "Air Force One" ending should come as no surprise to any "Star Trek" movie veterans. Anybody who thrives on movies like an insomniac will spot these plot elements. Although "Air Force One" borrows heavily from other epics, the staging of the action and some new scenes in the skyjacking formula boost this opus over the rough spots.<br /><br />Anybody familiar with German director Wolfgang Petersen will recognize the affinity between "Air Force One" and his earlier classic U-boat thriller "Das Boot"/"The Boat" (1981). The casting of "Das Boot" star Jurgen Prochnow as the heinous General Radek aids in this comparison. Moreover, Petersen sends his highly mobile and energetic cameras plunging about the corridors of "Air Force One" with the same dexterity that they swept through the hull of the sub in "Das Boot." Despite a connect-the-dots plot, Petersen makes every dot a fire storm of intensity. The scene where the President's jet careens wildly across the airfield in Germany and nearly crashes is pretty harrowing.<br /><br />Ford's presidential protagonist is basically Indiana Jones in a suit and tie. The filmmakers rely on Ford's action hero charisma to compensate for the lack of depth in his inadequately sketched head of state. Shrewdly, they shift gears to the parental side of the chief executive. Ford's best scenes occur before take-off when he asks about his favorite football game. Although Marshall emerges as a cardboard politician, it's his "Die Hard" courage that wreathes him with laurels. Unlike those wimpy Jack Ryan movies "Patriot Games" and "A Clear and Present Danger," Harrison Ford's hero here kills the villains. The bad guys don't slip out of Marshall's clutches and conveniently impale themselves on sharp objects. (Remember the way the "Patriot Games" villain died?) Marshall runs up a body count, kills with a machine gun, snaps necks, and slugs it out with rough and tumble adversaries. Ford is one of the few male box office stars who can shed tears (when Ivan threatens to pull the trigger on his daughter) and not make it look schmaltzy. Ford manages to maintain a stiff upper lip throughout "Air Force One" and his scenes with bad guy Gary Oldman crackle with electricity. Ultimately, however, Ford's performance qualifies as serviceable, nothing truly special like the cop the played in "The Devil's Own" (1997).<br /><br />The real casting coup in "Air Force One" is Glenn Close as Vice President Kathryn Bennett. Close manages to hold her own in a room packed with veteran male character actors like "Quantum Leap's" Dean Stockwell who constantly bullies Close to usurp presidential authority. Although certainly not the most original skyjacking melodrama, "Air Force One" manages to add elements to the formula and boasts enough visceral R-rated violence to keep you distracted throughout its 124-minute running time.