De eerste keer dat ik deze film zag, tien jaar geleden, heb ik er met volle teugen van genoten. De film deed me denken aan een paar van mijn favoriete Hitchcock-films, te weten Shadow of a Doubt and Notorious. Het verhaal bouwt langzaam op en wekt net genoeg paranoia over het dreigende gevaar op om het publiek geïnteresseerd te houden. Tegen de tijd dat alles op zijn plaats valt, heeft het publiek een emotionele investering gedaan in de hoofdfiguur en ervaart het oprechte angst bij haar beproeving. Dit is zo verfrissend anders dan de films die kartonnen personages in stukken snijden in een poging spanning op te wekken.<br />Nadat ik had gezien hoe slecht mensen op deze film hebben gereageerd, heb ik hem opnieuw bekeken om te zien of mijn geheugen me niet in de steek heeft gelaten. Mijn oordeel blijft hetzelfde. Jessica Lange geeft een schitterende vertolking van de moordlustige controlfreak. Gwyneth Paltrow als de paranoïde schoondochter is gemakkelijk te begrijpen. Nina Foch is hysterisch als de opgewekte oude dame die alle familiegeheimen kent. Ik heb al deze personages in de echte wereld ontmoet. De enige reden waarom ik zou aarzelen om dit een meesterwerk te noemen, is dat er geen camee van Hitchcock is. Toch is dit een waardige imitatie van het werk van de meester.
I thoroughly enjoyed this movie the first time I saw it ten years ago. The film reminded me of some of my favorite Hitchcock flicks, namely Shadow of a Doubt and Notorious. The story builds slowly and generates just enough paranoia of impending danger to keep the audience interested. By the time everything comes together, the audience has an emotional investment in the main character and experiences genuine anxiety at her ordeal. This is so refreshingly different from the movies that slice and dice cardboard characters in an attempt to generate suspense.<br /><br />After seeing how poorly people have reacted to this film, I revisited it to see if my memory served me correctly. My assessment remains the same. Jessica Lange gives a stellar performance as the homicidal control freak. Gwyneth Paltrow is easy to empathize with as the paranoid daughter-in-law. Nina Foch is hysterical as the cheerful old lady who knows all the family secrets. I have met each of these characters in the real world. The only reason I would hesitate to call this a masterpiece is because there is no Hitchcock cameo. Still, this is a worthy imitation of the master's work.