Net als bij veel prepuberale kinderen in 1989 of 1990 werd mijn fantasie in beslag genomen door die nieuwe Teenage Mutant Ninja Turtles-rage. Ik weet nog dat ik ging zitten en naar een interview met de makers keek, een stel schrijvers van stripboeken die ervoor hadden gekozen om de onafhankelijke weg te bewandelen en te gokken op hun eigen vermogen om te slagen. Ze hadden het geluk dat ze tegen alle verwachtingen in wisten te winnen, in elk geval een tijdje, maar in dit interview zeiden ze ook iets over het geloof dat het fenomeen eeuwig zou doorgaan. Nou, de Turtles worden nog steeds verkocht op stripboekenstalletjes en je kunt nog steeds een deel van hun avonturen op dvd zien, maar of ze de jaren negentig hebben overleefd is een kwestie van opvatting. De eerste speelfilm, compleet met mansgrote schildpadden die gespeeld werden door acteurs in pak, was een bescheiden triomf. De dominantie van de Golden Harvest-studio's in de martial Arts-bioscoop van Hongkong kan gemakkelijk worden teruggevoerd tot het winnen van de rechten voor de oorspronkelijke film. Met een beetje hulp van de Jim Henson-workshop en een paar goedgecaste B-acteurs in belangrijke bijrollen was de oorspronkelijke Teenage Mutant Ninja Turtles-film een groot succes dat de studio's met stomheid sloeg. Wat nog verbazingwekkender is, is dat de film niet de gemakkelijke 'we zijn vooral gericht op kinderen, dus we kunnen een beetje neerbuigend doen'-route volgde die de meeste kinderfilms volgen. Op dat laatste punt ging het mis met het eerste vervolg, en met deze in het bijzonder. Tegen de tijd dat 1993 zich aandiende, was de Turtles-rage min of meer uitgedoofd en vervangen door een veel duurzamer fascinatie voor The Simpsons. Het directe gevolg was dat het budget dat Golden Harvest voor de derde Turtles-film uittrok slechts een fractie was van het budget dat voor de eerste film was uitgetrokken. Dit is het duidelijkst te zien aan de schildpadden zelf. Natuurlijk, ze worden nog steeds geportretteerd door mannen in pakken, en die pakken worden nog steeds door de Henson-workshops gedragen, maar de kleur van de huid van de schildpadden en de beweging van hun monden wijzen erop dat Golden Harvest de Henson-workshops duidelijk heeft gemaakt dat ze gewoon iets wilden wat ermee door kon. Gezien het feit dat de eerste film aan Jim was opgedragen omdat het een van de laatste dingen was waar hij aan had gewerkt voordat hij stierf, is dit een nogal trieste afknapper.<br />Een ander groot probleem is de toon van het verhaal. Hoewel de Teenage Mutant Ninja Turtles nooit zullen worden verward met figuren als RoboCop, ging de eerste film terug tot de wortels van het oorspronkelijke stripboek en schetste een wereld die in alle opzichten nogal duister was. Er was een vage aanwijzing dat het feit dat je een 5,6 meter lange schildpad was met bewustzijn niet was wat het leek, in tegenstelling tot de utopie die uit de tekenfilms van die middag sprak. Het publiek schijnt te denken dat we het niet aankunnen, nu niet en nooit niet. Dat was wat de Teenage Mutant Ninja Turtles tot de grote doorbraak van Golden Harvest maakte.<br />Teenage Mutant Ninja Turtles III, ook bekend als schildpadden in de tijd, neemt het op tegen de schildpadden die met Splinter (die er nu uitziet als een hoogpolig tapijt met ogen) rondhangen in hun schuilplaats in het riool. Als April verschijnt met een stel spullen die ze op een rommelmarkt heeft gevonden, stuit ze op een antiek voorwerp dat haar terugvoert naar het feodale Japan. De schildpadden, in hun gebruikelijke verwarde, bizarre, puberale enthousiasme, nemen het op zich om terug te gaan en haar te redden, want we weten allemaal dat een puberende schildpad helemaal uit zijn dak zou gaan bij de gedachte een vrouw te redden die ook maar enigszins op Paige Turco lijkt.<br /><br />Elias Koteas, de echte ster van de oorspronkelijke film, springt er weer in, maar het personage waar hij het meest om bekendstaat, zit het grootste deel van de tijd pizza te eten, een stel Japanse soldaten in de gaten te houden die op het ritme van de schildpadden van plaats verwisselen (vraag niet hoe) en een gesprek te voeren met het hoogpolige tapijt waarin Splinter is veranderd. De rest van de tijd speelt hij een van de Engelse schurken die handeldrijven met de Japanse vorsten. Ja, het slaat allemaal nergens op. En de kijker wordt er ook niet echt opgewonden van. Sterker nog, net als in de vorige film zijn de vechtscènes zo afgetraind en gepolijst dat de volwassenen in het publiek in slaap zullen vallen. Of nog erger, deze film gebruiken als een soort kunstmatige babysitter, wat ik op de een of andere manier betwijfel, omdat ik betwijfel of Kevin Eastman en Peter Laird dat in gedachten hadden voor hun oorspronkelijke creaties. Ik twijfel er niet aan dat ze probeerden het grootst mogelijke publiek te bereiken, maar zoals deze film bewijst, hoe meer je probeert iedereen te behagen, hoe meer je uiteindelijk niemand behaagt.<br />Ik gaf Teenage Mutant Ninja Turtles III een 10. Er zijn momenten dat het zo erg wordt dat het grappig wordt. Het probleem is dat er gewoon niet genoeg van zulke momenten zijn om deze film te rechtvaardigen voor iedereen behalve de meest harde fans van de schildpadden. En aangezien de meest serieuze fans nu allemaal minstens twintig jaar oud zouden zijn, laten we het er maar op houden dat deze film heel wat te bieden heeft om zelfs dat publiek te plezieren.
Like a lot of prepubescent children in 1989 or 1990, my imagination was captured by this new Teenage Mutant Ninja Turtles fad. I remember sitting down and watching an interview with the creators, a pair of comic book authors who chose to go the independent route and gamble on their own ability to succeed. They were lucky enough to win against the odds, at least for a time, but in this interview, they also mentioned something about believing the phenomenon would go on forever. Well, the Turtles are still selling on comic book stands, and you can still see some of their adventures on DVD, but as to whether it survived the 1990s is a matter of opinion.<br /><br />The first feature film, complete with man-sized turtles played by actors in suits, was a low-budget triumph. Indeed, the dominance of Golden Harvest studios in Hong Kong martial arts cinema can easily be traced back to their winning of the rights to do the original film. With a little help from the Jim Henson workshop and some well-cast B-actors in key support roles, the original Teenage Mutant Ninja Turtles film was a major success that utterly dumbfounded the studio system. What is even more surprising is how the film did not go in the easy "we're primarily marketing to children, so we can be patronising" route that most children's entertainment follows.<br /><br />That last point is where the first sequel, and this one in particular, went wrong. By the time 1993 rolled around, the Turtles fad had more or less utterly died, replaced by a far longer-lasting fascination with The Simpsons. As a direct result, the budget allocated by Golden Harvest to the third Turtles film was a mere fraction of that allotted to the first film. This is most obvious in the turtles themselves. Sure, they are still portrayed by men in suits, and those suits are still maintained by the Henson workshop, but the overall tone of the turtles' skin and the motion of their mouths indicates that Golden Harvest told the Henson workshop that they just wanted something passable. Given that the first film was dedicated to Jim because it was one of the last things he worked on before he died, this is quite the sad come-down.<br /><br />Another major problem is in the tone of the story. While the Teenage Mutant Ninja Turtles will never be confused with the likes of RoboCop, the first film went back to the roots of the original comic book and depicted a world that was, for all intents, rather dark. There was a bare hint that being a 5'6" turtle with consciousness was not all it was cracked up to be, unlike the utopia implied by the afternoon cartoon series. There was acrimony, grief, rage, and a million other things that children's entertainment seems to believe we cannot really handle now or ever. That was what turned Teenage Mutant Ninja Turtles into Golden Harvest's big breakaway hit.<br /><br />Teenage Mutant Ninja Turtles III, also known as Turtles In Time, picks up with the turtles milling around their sewer hideout with Splinter (who now looks like a shag carpet with eyes). When April shows up with a bunch of items she found at a garage sale, she happens upon an ancient artifact that transports her back in time to feudal Japan. The turtles, in their usual confused weird-species adolescent fervour, take it upon themselves to go back and rescue her, because we all know how an adolescent turtle would go all bug-eyed at the thought of rescuing a woman who looks anything like Paige Turco.<br /><br />Elias Koteas, the real star of the original film, gets to jump back in here, but the character he is best known for spends most of his time eating pizza, watching over a bunch of Japanese soldiers who changed places in time with the turtles (don't ask), and sharing conversation with the shag carpet that Splinter turned into. For the rest of the time, he plays one of the English scoundrels who are trading with the Japanese monarchs. Yeah, it doesn't make a whole lot of sense. Nor does it particularly excite the viewer. In fact, much like the previous film, the fight sequences are so toned-down and PG-fied that the adults in the audience will fall asleep. Or worse yet, just use this film as a kind of artificial babysitter, which I somehow doubt was what Kevin Eastman and Peter Laird had in mind for their original creations. I don't doubt that they were trying to reach the widest possible audience, but as this film proves, the more you try to please everyone, the more you wind up pleasing no one.<br /><br />I gave Teenage Mutant Ninja Turtles III a one out of ten. There are moments when it gets bad enough to be funny. The problem is that there are just not enough such moments to justify this film for all but the most hardcore fans of the turtles. And since the most serious fans would all be at least twenty years old by now, well, let us just say this film has its work cut out for it pleasing even that audience.