Joan Crowd is na tien andere films in andere studio's voor TORCH SOUND naar MGM teruggekeerd voor _TORCH SOUND_, in een rol die haar personage als spijkerhard afschildert <0xE2><0x80><0x93> in feite zo hard dat je verwacht dat ze elk moment een pistool te voorschijn kan halen om iedereen neer te schieten die het niet met haar bazige personage eens is. Niet alleen is ze hard, maar het script is van begin tot eind afgezaagd en de hele film wordt fel in technicolor verlicht om Joans garderobe en een paar mooie benen te laten zien. Het lijkt allemaal meer op een warming-up voor _JOHNNY GUITAR_ in een weelderige setting dan in een saloon.<br />Dat ze niet kan zingen is duidelijk, want het is meteen duidelijk dat een beroepszangeres de liedjes zingt (India Adams). En ondanks het feit dat ze in haar jonge jaren als danseres de charleston en andere dansen heeft gedanst, is het ook duidelijk dat dansen niet haar sterkste punt is. Dus neemt ze de bitchy rol op zich van een dame die een blinde pianist zo minachtend behandelt dat zelfs zijn hond begint te grommen als ze bij hem in de buurt komt.<br />Een schrikbarend aantal zwart gemaakte gezichten is genoeg om te kokhalzen (met gebruikmaking van een restje muziek uit een Cyd Charisse-film die nooit de definitieve versie heeft gehaald), en haar confrontaties met Michael Wilding (de blinde pianist), Gig Young (een dronken playboy, wat anders?), Harry Morgan (toneelmeester/agent) en Margarite Rambeau als haar onverbloemd sprekende moeder, zijn allemaal strikt theatraal, hardvochtig en niet overtuigend.<br />'Eén ding.' Ik moet zeggen <0xE2><0x80><0x93> ze kan zo hooghartig en dominant zijn, dat het moeilijk is om je voor te stellen dat ze in het echte leven zo bang was voor nog meer vernedering door de cast en de crew van HUSH... HUSH, SWEET CHARLOTTE, dat ze de film verliet en deed alsof ze ziek was om onder de rol van nicht Miriam uit te komen. Ze deed ook alsof ze ziek was toen ze de uitreiking van de Academy Awards niet durfde bij te wonen <0xE2><0x80><0x93> bang dat ze zou verliezen <0xE2><0x80><0x93> maar haar make-up opzette voor de camera's toen er op de radio werd aangekondigd dat ze had gewonnen.<br />Niemand ziet er goed uit in deze film <0xE2><0x80><0x93> maar over uitreiking van de Academy Awards gesproken, hier is marjorie rambeau genomineerd voor haar moederrol. Ze is niet slecht, maar het moet een naargeestig jaar zijn geweest voor Best Supporting Actresses. Deze hoort aan de onderkant van Joans carrière en ieder weldenkend mens zou hem zeker willen missen <0xE2><0x80><0x93> en het geheel overlaten aan Crawfords vurige, doorgewinterde fans die denken dat dit het toppunt van hun kunnen is.<br />Vooral het einde is ongelooflijk en schokkend, en dat doet Crawford en Wilding beseffen dat ze van elkaar houden nadat alle harde woorden en daden voorbij zijn! Volslagen onzin.
JOAN CRAWFORD returned to MGM for TORCH SONG after a decade of other films at other studios, in a role that paints her character as tough-as-nails--in fact, so tough that you expect her to take out a gun at any moment and shoot anyone who disagrees with her bossy persona. Not only is she tough, but the script is trite from beginning to end and the whole film is garishly lit in bright Technicolor to show off Joan's wardrobe and a neat pair of legs. It all seems like a warm-up for JOHNNY GUITAR in lush settings rather than a saloon.<br /><br />That she can't sing is obvious because it's immediately apparent that a professional singer is doing the songs (India Adams). And despite her early days as a hoofer doing the Charleston and other dances during her flaming youth, it's also easy to see that dancing is not her strong point. So she seizes the bitchy role of a dame who treats a blind pianist with such scorn that even his dog growls every time she comes near him.<br /><br />An appalling blackface number is enough to gag on (using a leftover track from a Cyd Charisse film that never made the final cut), and her confrontations with MICHAEL WILDING (the blind pianist), GIG YOUNG (a drunken playboy, what else?), HARRY MORGAN (a stage manager/agent) and MARJORIE RAMBEAU as her plain speaking mother, are all strictly theatrical, harsh and unconvincing.<br /><br />One thing I'll say--she does "haughty" and "overbearing" so well, that it's hard to remember that in real life she was so afraid of further humiliation by the cast and crew of HUSH...HUSH, SWEET CHARLOTTE, that she left the film and feigned illness to get out of playing the role of Cousin Miriam. She also pleaded illness when she was afraid to attend the Academy Awards--afraid she might lose--but put her make-up on for the cameras when the radio announcement came that she won.<br /><br />Nobody looks good in this one--but speaking of Academy Awards, MARJORIE RAMBEAU got nominated for her mother role here. She's not bad, but it must have been a dreary year for Best Supporting Actresses.<br /><br />This one belongs near the bottom of Joan's career and surely any sane person would want to miss it--leaving it entirely to Crawford's ardent die-hard fans who think this is high camp.<br /><br />Particularly unbelievable and jarring is the ending, which has Crawford and Wilding realizing that they love each other after all the harsh words and deeds are over!! Total rubbish.