Menu <0xE2><0x80><0x93> _The Burp of a Nation_ <0xE2><0x80><0x93> 8/10.<br />Dit deuntje komt af en toe op TCM voorbij, dus je hebt geluk, net als ik, als je het toevallig tegenkomt in de laatste minuten van een Tivo-opname van een klassieke film. De looptijd zegt dat hij 10 minuten duurt, maar hij lijkt veel korter.<br />De korte versie gaat over een huisvrouw en haar zwakke pogingen om te koken. Haar keuken is een puinhoop; alles wat ze aanraakt, veroorzaakt een geluidseffect en een wijze knal van een almachtige verteller (Pete Smith). Als de man niet thuis is, zit hij in zijn kantoor en maakt zich zorgen over wat zijn vrouw in de keuken voor hem in elkaar zal flansen als hij thuiskomt. Op kantoor doet zijn maag intussen pijn, zodat hij nooit ver weg is van zijn blikje frisdrank, dat hij in zijn jaszak bewaart.<br />De verteller houdt alles mooi in beweging terwijl hij er een tekst in gooit, grapjes en wrange observaties van het ongelukkige stel. De verteller onderbreekt het verhaal niet alleen door er een aantal passende geluidseffecten aan toe te voegen, maar ook door een kok tot leven te wekken die de maaltijden van de vrouw verzorgt. In een wolkje rook komt de kok de keuken binnen en leert de vrouw hoe ze een eend moet vullen en appels moet bakken.<br />Als de man thuiskomt, is de kok verdwenen, net als het bicarbonaat van de man. De man heeft een maaltijd die geschikt is voor een koning, maar hij zal maar een dag koning zijn, ik denk niet dat zijn vrouw een kom cornflakes zou kunnen maken.<br />Nadat ik dit kort had bekeken, dacht ik dat het ergens in de jaren veertig was gemaakt, maar ik was volkomen geschokt toen ik (op IMDb) een releasedatum van 1933 zag. Ik wist niet dat ze zo vroeg al kleur gebruikten.<br />Heel kort, heel smakelijk en gemakkelijk te verteren. 8/10.<br />Clark Richards.
Menu---The Burp of a Nation---8/10.<br /><br />This little ditty shows up occasionally on TCM, so you might be lucky, as I was, to accidentally run across it in the ending minutes of a Tivo recording of a classic movie. The running time states that it is 10 minutes in length, but it seems much shorter than that. <br /><br />The short centers on a housewife and her feeble attempts at cooking. Her kitchen is in a shambles; everything she touches produces a sound effect and a wise crack from an omnipotent narrator (Pete Smith). Away from home, the husband sits in his office worrying about what his wife will be concocting in the kitchen for his consumption when he gets home. Meanwhile, at the office, his belly is aching, so he is never far from his bicarbonate of soda, which he keeps in his jacket pocket.<br /><br />The narrator keeps everything moving along very nicely as he throws in one liners, puns and wry observations of the hapless couple. The narrator also punctuates the proceedings by not only dropping in many appropriate sound effects, but also by bringing to life a chef to manage the wife's dinner arrangements. In a puff of smoke the chef enters into the kitchen and proceeds to teach the wife how to stuff a duck and bake some apples.<br /><br />When the husband comes home, the chef has disappeared and so has the husband's bicarbonate. The husband has a meal fit for a king, but he'll only be king for a day, I don't think this wife could make a bowl of cereal.<br /><br />After watching this short, I thought it was made sometime during the 1940's, but was completely shocked to see (while on IMDb) a release date of 1933. I didn't know they used color as early as that.<br /><br />Very short, very tasty and easily digestible. 8/10.<br /><br />Clark Richards