Dit is een film van twee helften. Deze film is door sommige critici ernstig overgewaardeerd. Het is geen slecht idee, maar er is niet genoeg om een film van 90 minuten te rechtvaardigen. Op zijn best zou het een redelijke, misschien een uur durende aflevering van 'The Twilight Zone' of 'The Outer Limits' kunnen zijn. De spanning en verwarring in het begin geven blijk van de paniek en onwetendheid van de betrokkenen, maar als de actie zich eenmaal tot het huis beperkt en het grootste deel van wat er gaande is aan het licht is gekomen, is er weinig meer over om het drama gaande te houden. De overdreven reacties van personages geven ons soms het gevoel dat we naar kinderen kijken in plaats van naar volwassenen. In feite is het kind in de film de enige die niet te heftig reageert. De wending komt te laat. Ik had al een hekel aan iedereen in de film en wachtte en wachtte tot ze dood zouden gaan. Het feit dat de man in plaats van de vrouw in eerste instantie doodging, deed me niets. Het feit dat de vrouw waarschijnlijk niet doodgaat, gaf me het gevoel dat ik bedrogen werd. Ze was dicht bij de kern van de zaak geweest en had zich dagenlang blootgegeven, dus als er iemand dood zou gaan, dan was zij het. Voor mij zijn er gewoon te veel dingen die ik onwaarschijnlijk vind.<br />Dit is een andere film die ik graag nooit meer wil zien. <br />Een korte samenvatting van de plot volgt, zodat je nooit de pijn hoeft door te maken van het kijken naar deze film.<br />De eerste helft van het verhaal is een gespannen, woeste reis door de ervaringen van één man, terwijl bommen, die later smerige bommen blijken te zijn, ontploffen op de ochtendspitstreinen die Los Angeles binnenstromen. Een van die forensen is zijn vrouw en zijn verwarring en paniek worden nog groter door het feit dat ze nieuw zijn in de stad, dat de radioberichten fragmentarisch zijn en dat vitale diensten zoals elektriciteit en telecommunicatie niet naar behoren functioneren. We volgen hem terwijl hij wanhopig probeert erachter te komen waar zijn vrouw is en zich op het ergste voorbereidt. Kort daarna, als hij en de latino-klusjesman van de buren, die heeft gesmeekt om onderdak te krijgen in het huis van deze man omdat zijn eigen huis te ver weg is om veilig te kunnen komen, eindelijk klaar zijn met het verzegelen van het huis, komt zijn vrouw thuis. Ze zit onder het stof en het bloed en heeft een zware hoest, wat wordt toegeschreven aan de gifstoffen en microbiologische ziektekiemen in het stof van de vuile bommen. Ze is natuurlijk een beetje van streek omdat ze buitengesloten is, maar ze wordt niet binnengelaten in het huis, ondanks de moeilijke emoties en instincten die erbij komen kijken. En nu komt de afschuwelijke tweede helft. Dan breekt ze een van de glazen ruitjes met haar mobiele telefoon, die onder het giftige stof op de vloer terechtkomt en zo het beschermende zegel van het huis doorbreekt. De man des huizes dekt deze dreiging slechts af met een deken <0xE2><0x80><0x93> onaannemelijke handeling nummer 1 (en mogelijk onaannemelijke handeling nummer 2 als je accepteert dat geen enkele vrouw de gezondheid van haar man op zo'n manier in gevaar zou brengen <0xE2><0x80><0x93> maar dat zullen we afschrijven als paniek). Vervolgens herhaalt Rory Cochrane zijn 'insectendouche'-scène uit 'A Scanner Darkly' Maar deze keer met een fles bleekmiddel, om zich te reinigen van het giftige stofcontact (in feite lijken de meeste van zijn flitsende paranoïde blikken in beide films even goed te werken). Maar toch laat hij de telefoon en het stof met een deken bedekt achter!! De klusjesman van de buren besluit dat hij naar huis moet, ongeacht het risico, ondanks zijn eerdere stoïcisme in het aangezicht van deze episode <0xE2><0x80><0x93> onwaarschijnlijk. De vrouw vindt een kind dat uit een auto is gekomen met de wekker aan, d.w.z. het kind stapt uit een auto op straat, de wekker gaat af <0xE2><0x80><0x93> hoe is hij erin gekomen zonder dat de wekker afging? Wie heeft het alarm aangezet nadat hij was binnengekomen? <0xE2><0x80><0x93> onwaarschijnlijk. De vrouw ontloopt de politie, het leger en de helikopterpatrouilles om bij het ziekenhuis te komen en weer terug te keren, waar de autoriteiten het kind dat ze heeft gevonden voor behandeling meenemen, maar haar wegsturen en haar laten gaan. Waarom zagen we in eerdere scènes dan dat agenten mensen van de straat haalden door ze handboeien om te doen en in busjes te laden, maar komen we er nu achter dat ze iedereen negeren die zich voor de ziekenhuizen heeft verzameld? <0xE2><0x80><0x93> onwaarschijnlijk. Intussen komt een gespecialiseerde groep technici van het leger en mogelijk artsen (het is niet duidelijk) naar het huis, ondervragen de enige bewoner en nemen een monster af, voor analyse, van het stof dat daar nog steeds onder de deken ligt. Wauw, het klinkt bijna als een actiefilm als ik het uittik. Geloof me, dat is het niet. Dus we weten nu dat er buiten wijdverbreide besmetting is geweest, we weten dat de vrouw heel dicht bij de eerste explosies was toen die in de stad plaatsvonden, we weten dat ze al dagen aan dit stof is blootgesteld en we verwachten dat ze nu moet sterven. We wachten, en wachten, en wachten tot dit gebeurt. Na talloze pogingen om'momenten van emotie' te bereiken, zijn de mannen in de chemische pakken terug. Ze grijpen de vrouw en dan... zeggen ze tegen de echtgenoot dat zijn Hoe ze de concentratie van een virus in de lucht kunnen opmaken uit een stofmonster op de grond is een raadsel <0xE2><0x80><0x93> onwaarschijnlijk! Ze spijkeren het huis dicht, terwijl hij nog binnen is, en vergassen het in een chemische controletent. De vrouw krijgt te horen dat ze het waarschijnlijk zal overleven (ondanks het feit dat ze zojuist een lekker brokje half gestolde bloed heeft opgehoest) <0xE2><0x80><0x93> onwaarschijnlijk.
This is a movie of two halves. This movie has been seriously over-rated by some critics. It's not a bad idea but there's not enough here to justify a 90+ minute movie. At best, it would make a fair, maybe hour-long episode of "The Twilight Zone" or "The Outer Limits". The tension and confusion at the start well conveys the panic and ignorance of those affected but once action is confined to the house and most of what is going on has been exposed, there is little left to keep the drama going. The over-reactions of characters at times leaves us feeling like we are looking at children rather than adults. In fact, the child in the movie is the only one not to over-react. The twist, when it does come, comes too late. I already hated everyone in the movie and was just waiting and waiting for the death to happen. The fact that the husband rather than the wife initially died really didn't move me. The fact that the wife probably won't die did leave me feeling cheated. She had been close to ground zero and exposed for days so if anyone should die, then she should. For me, there are just too many occurrences that I find implausible.<br /><br />This is another movie that I will be happy to never watch again.<br /><br />A basic plot summary follows so you never have to go through the pain of actually watching this movie.<br /><br />The first half of the story is a tense, feral journey through one man's experiences as bombs, which later turn out to be dirty bombs, explode on the morning commuter crowds streaming into Los Angeles. One of those commuters is his wife and his confusion and panic is increased due to the fact that they are new to the city, that radio reports are patchy and that vital services such as electricity and telecommunications are not working as they should. We follow him around as he desperately tries to track down where his wife is and as he prepares for the worst. Shortly afterward, both he and the Hispanic handyman from next door, who has pleaded to be be given shelter in this man's home as his own is too far away to safely get to safely, finally finish sealing the house, his wife arrives home. She is dusty and bloody and has a bad cough, which is put down to the toxins and microbial pathogens in the dust from the dirty bombs. She is naturally somewhat upset at being locked out but she is not let back into the house despite the difficult emotions and basic instincts involved.<br /><br />So now comes the awful second half. She then she breaks one of the glass panes with her mobile phone that lands on the floor covered in toxic dust thus breaking the protective seal of the house. The man of the house merely covers this threat with a blanket - implausible act number 1 (and possibly implausible act #2 if you accept that no wife would risk her husband's health in such a way but we'll write that off as panic). Rory Cochrane then repeats his "bug shower" scene from "A Scanner Darkly", but this time with a bottle of bleach, in order to cleanse himself from the toxic dust contact (in fact most of his darting paranoid looks seem to work equally well in both movies). He still leaves the phone and dust covered with a blanket though!! The handyman from next door decides that he has to get home, no matter what the risk, despite his earlier stoicism in the face of this episode - implausible. The wife then finds a child that has come out of a car with its alarm turned on, i.e. the child exits a car in the street, it's alarm goes off - how did he get into it without alarm going off? Who put the alarm on after he got in? - implausible. The wife avoids police, army and helicopter patrols to get to and return from hospital, where the authorities take the kid she's found for treatment but turn her away and let her go. Why then were we shown, in earlier scenes, cops taking people off streets by handcuffing them and bundling them into vans, but now find out that they're ignoring everyone gathered outside the hospitals? - implausible. In the meantime, a specialist group of army technicians and possibly doctors (it's not clear) come to the house, question the sole occupant and take away a sample, for analysis, of the dust that is still just sitting there under the blanket. Wow, it almost sounds action-packed when I type it out. Believe me, it is not. So, we now know there has been widespread contamination outside, we know that the wife was very close to the initial explosions when they happened downtown, we know that she has been exposed to this dust for days and we expect that she must now die. We wait, and wait, and wait for this to happen. Numerous attempts at "moments of emotion" later, the guys in the chem-suits are back. They grab the wife and then .... tell the husband that his non-air-conditioned house has incubated the bomb's organisms and the sealed environment has meant that his house now has a deadly concentration of same. How they can tell the concentration of a virus in the air from a sample of dust on the ground is anyone's guess - implausible! They board up the house, with him still inside, and gas it inside a chemical control tent. The wife is told that she'll probably survive (despite having just coughed up a nice little lump of semi-congealed blood) - implausible. The End!