Craig Lucas' _De stervende gaul_ zet het thrillergenre vrolijk op zijn kop met dit drietal afschuwelijke mensen die weinig meer gemeen hebben dan een ontroerend, autobiografisch scenario dat een zelfgenoegzame make-over krijgt, een geraffineerde hypocrisie en de schijn van vriendschap die verborgen agenda's maskeert. Robert Sandrich is de hoofdpersoon van dit verhaal: een schrijver die alimentatie voor zijn kinderen moet betalen en dringend een hit nodig heeft. Hij heeft een fantastisch, prachtig, ontroerend verhaal geschreven dat gebaseerd is op zijn eigen levenservaring: een liefdesverhaal tussen twee mannen dat eindigt met de dood van een van hen, _De stervende Galliër_ geheten. met één simpele voorwaarde: het moet worden veranderd. Het Amerikaanse publiek, zegt hij, heeft een hekel aan homo's en gaat niet naar de bioscoop om een film te zien over twee verliefde homo's. (De film speelt in het midden van de jaren negentig.) Als Robert nu het mannelijke personage <0xE2><0x80><0x93> Maurice, ook de naam van Roberts agent en oude minnaar die is overleden <0xE2><0x80><0x93> in een vrouw verandert, zou dat perfect zijn. Robert is, begrijpelijkerwijs, geschokt: hem wordt het ondenkbare gevraagd en hij heeft zijn hart in dit verhaal gelegd. Jeffrey vertelt hem gelikt dat hij van het verhaal houdt <0xE2><0x80><0x93> en dat hij het zelfs aan Gus Van Sant heeft laten zien (die op dat moment op zijn best was). Maar de verandering is noodzakelijk. <br />Robert slaat op de vlucht, maar bezwijkt voor één klein detail: één miljoen dollar, onmiddellijk te betalen, waarmee hij na dit ene verhaal alles kan doen wat hij wil - verhalen schrijven over homoseksuele mannen links en rechts, ziek of gezond. Robert zit in een netelige positie... en hij verkoopt zijn ziel.<br />Daar is Elaine. Ze is zelf scenarioschrijfster geweest en leidt nu een comfortabel leven in haar huis in Los Angeles met uitzicht op de zee. Jeffrey stelt haar aan Robert voor via zijn scenario, dat haar tot tranen roert (omdat hij alle 1172 versies van Maurice verwijdert en ze in Maggie verandert). Later ontmoet ze hem voor een avondje uit naar de film, en zij en Robert hebben het soort gesprek dat plaatsvindt wanneer twee vrouwen elkaar hun diepste geheimen vertellen. Een van die geheimen is dat hij van internetchat houdt en naar een bepaalde kamer gaat in een systeem dat wel iets weg heeft van AOL. Nieuwsgierig naar hem - misschien een beetje te nieuwsgierig - volgt ze hem in deze chatroom, onder een mannelijke identiteit, en ontdekt een beetje over hem. Natuurlijk maakt de anonimiteit van internetchat dat mensen meer praten dan ze zouden moeten doen, en een later gesprek tussen Elaine en Robert onthult iets cruciaals, iets wat misschien al haar hele huwelijk lang is gesuggereerd, maar waar ze nu, voor haar neus, woorden op een scherm zit te typen. <br />Craig Lucas ontpopt zich als een groot dirigent van mensen die vanuit een omtrekkende beweging hun eigen werkelijkheid benaderen in zijn buitengewoon goed uitgedachte en bijna volmaakte verhaal. Zijn gebruik van de muziek van Steve Reich is verbluffend, en vormt een perfect tegenwicht voor de plotwendingen, maar ook voor de geluiden - zoals wanneer Elaine het geheim van haar man ontdekt en er een brandslang afgaat, of het gegil van de kinderen Tishop aan het begin, gevolgd door iets afschuwelijks aan het eind. Als je dat ene punt van het verhaal door de vingers kunt zien waar geloofwaardigheid in het geding zou kunnen komen - het feit dat Robert zo goedgelovig zou zijn om een benadering te beantwoorden die zo naakt is als die van Elaine die zich voordoet als Sean -' 'Heeft iemand hier ooit een geliefde verloren?' <0xE2><0x80><0x93> dan is de rest van het verhaal, dat volgt, een zorgvuldig opgebouwde constructie van tijden <0xE2><0x80><0x93> spanning die zijn verwaandheid niet in zijn geheel opslokt. Maar toch, het draaipunt hier, de onlinechat, houdt zichzelf goed omdat er destijds die onschuld was over chatrooms. Ik moet aannemen dat Robert er pas kortgeleden mee is begonnen na de pijn van het verlies van Maurice en zijn overweldigende eenzaamheid, aangezien hij geen vrienden lijkt te hebben of een leven buiten zijn computer en fictie. Pas dan kan het een perfecte naad vormen. Het verhaal verliest op de een of andere manier iets van zijn oorspronkelijke kracht als Elaine haar onlineoptreden vervolgt met 'Arckangel1966'. Maar, om enige vorm van spanning te krijgen, is het waarschijnlijk de enige manier om dit vooruitstrevende stierengevecht tussen haar en Robert over te brengen, en de presentatie is zeker perfect, want we kunnen beide acteurs rechtstreeks in de camera zien praten en de voice-over horen van wat ze typen, maar we kunnen haar ook horen als haar mannelijke tegenhanger <0xE2><0x80><0x93> in dit geval Maurice zelf. Het is uitstel van ongeloof dat zijn vruchten afwerpt. Geen van de drie personages komt naakt op ons over. Ik denk dat dat goed is, omdat het hun woorden, hun handelingen en zelfs kleine gebaren iets dubbelzinnigs geeft en ervoor zorgt dat niemand ruikt als een roos. Jeffrey zegt bijvoorbeeld dat hij het script aan Van Sant heeft laten zien, maar zijn ogen wijzen op iets anders. Zijn aantrekkingskracht tot Robert mag dan seksueel zijn, maar verbergt de hebzucht van het hebben van je eigen taart en die ook opeten. Robert is gewoon eng: geen slechte vent, maar een beetje losgeslagen, niet boven verraad en zelfs moord verheven. Elaine's motieven zijn, hoewel begrijpelijk, onduidelijker. Robert sarren met informatie waar ze via een privédetective toegang toe krijgt, is ronduit lelijk. In zekere zin is ze...' Het is een nieuw soort femme fatale <0xE2><0x80><0x93> iemand die onder het mom van een identiteit iedereen kan zijn. Dit is een dodelijk trio.<br />De stervende gaul is een complexe film die ondanks enkele kleine tekortkomingen die voortkomen uit zijn online verwaandheid diep doordringt in het vernislaagje van degenen die alles lijken te hebben, en degenen die alles proberen te hebben. Patricia Clarkson, Campbell Scott en Peter Sarsgaard zijn stuk voor stuk vlekkeloos in hun personages en zijn reden genoeg om deze film te zien.
Clever, clever, clever. Craig Lucas' THE DYING GAUL turns the thriller genre blithely on its head with this trio of awful people who have little more in common than a moving, autobiographical screenplay that will receive a complacent makeover, sophisticated hypocrisy, and the pretense of friendship masking hidden agendas. Robert Sandrich is at the center of this story -- a writer who has child support to pay and is in dire need of a hit. He's written this fantastic, beautiful, evocative story that is based on his own life experience: a love story between two men that ends in the death of one of them, titled "The Dying Gaul." Jeffrey Tishop is a movie producer, and is interested... with one simple condition: it needs changing. American audiences, he says, hate gays, and will not go to the theatres to see a movie about two gay men in love. (The movie is set in the mid-90s.) Now, if Robert changes the male character -- Maurice, also the name of Robert's agent and longtime lover who has died -- into a woman, it would be perfect. Robert, understandably, is horrified: he's being asked the unthinkable, and he has his heart in this story. Jeffrey sleekly tells him, he loves the story -- and he's even shown it to Gus Van Sant (who at the time was at his peak). However, the change is necessary.<br /><br />Robert bolts, but succumbs to one tiny little detail: one million dollars, payable to him immediately, to which he can after this one story do whatever he chooses to -- create stories of gay men left and right, ill or healthy. Robert is in a predicament... and he sells his soul.<br /><br />Enter Elaine. She's a former screenwriter herself, now living the life of comfort in her Los Angeles house overlooking the sea. Jeffrey introduces her to Robert first via his screenplay, which moves her to tears (as he is deleting all 1172 instances of Maurice and changing it to Maggie). She later meets him for a night out at the movies, and she and Robert have the kind of chat that happens when two women are sharing innermost secrets. Among them is the fact that he's into internet chat and goes to a specific room in a system not unlike AOL. Curious about him -- maybe a little too much so -- she follows him into this chat room using a male identity and uncovers a little bit about him. Of course, the anonymity of internet chat makes people talk more than they should, and a later conversation between Elaine and Robert reveals something crucial, possibly hinted all throughout her marriage, but there, in front of her, typed words on a monitor.<br /><br />Craig Lucas discloses himself as a great orchestrator of people approaching their own realities from an oblique path in his extremely well plotted out and near perfect story. His use of Steve Reich's music is stunning, and perfectly counterpoints the plot turns, as well as sounds per se -- like when Elaine discovers her husband's secret and a hose goes off, or the shrieks of the Tishop children at the beginning, bookended by something horrible at the end. If you can overlook the one point of the story where plausibility might be put into question -- the fact that Robert would be so gullible to answer an approach as naked as the one Elaine uses masquerading as "Sean" -- "Anyone here ever lost a lover?" -- then the rest of the story which follows is a careful construction of times suspense that doesn't swallow its conceit whole. Even so, the fulcrum here, online chat, holds itself well being that at the time there was this innocence about chat rooms. I would have to believe Robert had only recently taken it up after the pain of losing Maurice and his overwhelming loneliness, since he doesn't seem to have friends or a life outside his computer and fiction. Only then could it jell in a perfect seam. (Then again, anyone who's come into the Internet for the first time does so with a sense of novelty that only progressively, after much disappointment, loses its truthfulness.) Where the story somehow loses a little of its initial punch is when Elaine takes her online act further as "Arckangel1966". But, for there to be some form of suspense, it's probably the only way to convey this progressive bull-fight between her and Robert, and the presentation is certainly pitch-perfect in letting us see both actors talking directly to the camera and hear voice-overs of what they're typing, but also letting us hear her as her male counterpart -- in this case, Maurice himself. It's suspension of disbelief that pays off.<br /><br />Neither of the three characters come off naked to us. I think it's a good thing because it gives their words, their actions, and even small gestures a hint of duplicity and doesn't allow anyone to come off smelling like a rose. Jeffrey, for example, states he's shown the script to Van Sant, but his eyes indicate otherwise. His attraction to Robert may be sexual, but masks the greed of having your cake and eating it too. Robert is just creepy: not a bad guy, but a little off, not above betrayal and even murder. Elaine's motives are, while understandable, more unclear. Baiting Robert with information she gets access to through a private investigator is plain ugly. In a way, she's a new kind of femme fatale -- one that under the guise of an identity can be anyone. This is one deadly threesome.<br /><br />Craig Lucas' THE DYING GAUL is a complex film that despite some minor flaws stemming from its online conceit digs deep into the veneer of those who seem to have it all, and those who are trying to have it all. Patricia Clarkson, Campbell Scott, and Peter Sarsgaard are uniformly flawless in their characters and are reason enough to see this movie.