Ik weet niet goed waar ik moet beginnen. Misschien moet ik het hebben over waarom ik denk dat dit 90 minuten durende wonder van de Canadese cinema gemakkelijk kon worden samengevat tot een 10 minuten (dat is zelfs nog te kort) middelmatige korte film. Of misschien moet ik het hebben over het personage van Emerson en mijn fascinatie voor de vraag waarom mensen denken dat dit kind een geweldige voorstelling heeft gegeven. Ja, dat is goed. Dit was een tv-film, een korte aflevering van Degrassi Junior High (sorry Degrassi dat hij deze vergelijking maakt, ik hou nog steeds van je), een After School Special. Dit was niet nieuw, dit was niet origineel, en dit gaf me absoluut geen vertrouwen in mijn Verdedigende Canadian Cinema-argument dat ik soms naar voren breng als er op feestjes een ongemakkelijke stilte valt. Het enige wat ik kan zeggen is: zie het niet, verspil je tijd niet, en probeer meer te verwachten van de Canadese filmmakers. We hebben minder lof nodig voor onze middelmatige prestaties (wat dacht je van Sarah Polly?) en meer verantwoordelijkheid voor onze door de overheid gefinancierde fouten. Genoeg gezegd. PS Daniel MacIvor, je hebt je best gedaan en je rol met hart en ziel gespeeld, daarvoor dank ik je... maar je hebt het ook geschreven, dus ik ben nog steeds van streek.
...perhaps in a first year film school nightmare??... I'm not really sure where to start with this one. Perhaps I should talk about why I think this 90 min+ miracle of Canadian cinema could have easily been condensed to a 10 min (that's even pushing it) mediocre short film. Or, perhaps I should talk about the the character of Emerson and my fascination as to why people think this kid gave a great performance. Yes, that'll do. This was a TV movie, a lesser episode of Degrassi Junior High (sorry Degrassi for making this comparison, I still love you), an After School Special. This was not fresh , this was not original, and this in no way gave me confidence in my Defending Canadian Cinema argument I sometimes bring out when there's an awkward silence at parties. All I can say is don't see it, don't waste your time, and strive to expect more from us Canadian filmmakers. We need less praise for our mediocre achievements (Sarah Polly anyone?) and more accountability for our government funded mistakes. Enough said. ps. Daniel MacIvor, you did your best and played your role with heart, for this I thank you...but then again you also wrote it, so I'm still upset.