Hoewel het niet te vergelijken is met de fascinerende vertolking van Vincente Minnelli's Meet Me in St. Louis als een nostalgische musical uit die tijd, zijn zowel deze charmante film als het vervolg ervan, _By the Light of the Silvery Moon_, gebaseerd op de verrukkelijke Penrod-verhalen van Booth Tarkington, in grote lijnen hetzelfde als de klassieker van Minnelli; beide films zijn ideale voertuigen voor de getalenteerde Doris Day, die je hier op haar meest innemende, jongensachtige manier ziet samen met haar toenmalige vaste partner, Gordon MacRae. Hun gecombineerde vocale talenten brengen echte klasse naar de draaimolen van de (laatste) eeuw en zorgen voor een ware hoorn des overvloeds van enkele van de meest herkenbare maatstaven van die tijd. Het tweetal zorgt voor een gemakkelijke chemie die gelukkig vrij is van de zelfbewuste projectie die in die tijd zo typerend was voor veel hedendaagse 'voel-goed'-films. Billy Gray, als de jongere broer van Day in zijn pre-Father Knows Best-tijd, was een sympathieke en onbedorven kinderacteur, die een geweldige komische timing had in het overbrengen van zijn misplaatste energie. Mary Wickes als de no-nonsense-dienstmeid die als een soort koor van actie fungeert, is ook een opvallende decorsteler in een film die, zoals zoveel van de vroege musicals van Doris Day, de kijker met een warme gloed achterlaat.
Though it doesn't match the captivating staging of Vincente Minnelli's Meet Me in St Louis as a nostalgic period musical, both this charmer and its sequel By the Light of the Silvery Moon, based on Booth Tarkington's delightful Penrod stories, are very much in the same mold as the Minnelli classic; both films provide ideal vehicles for the multi-talented Doris Day, seen here at her most fetchingly tomboyish with her frequent on-screen partner at the time, Gordon MacRae. Their combined vocal talents bring genuine class to the turn of the (last) century tunes, providing a veritable cornucopia of some of the era's most recognizable standards. The pair create an easy chemistry mercifully free of the self-conscious projection so prevalent in many contemporary "feel-good" movies. Billy Gray, as Day's younger brother in his pre-Father Knows Best days was a likable and unspoiled child performer, who brought terrific comic timing in the delivery of his misplaced energies. Mary Wickes as the no-nonsense maid who acts as a kind of chorus to the action, is another notable scene-stealer, in a film which like so many of the early Doris Day musicals leaves this viewer with a warm glow.