Bij slechts een paar gelegenheden ben ik ooit tot tranen toe geroerd door film of televisie <0xE2><0x80><0x93> _Blackadder Goes Forth_ is zo'n gelegenheid. De eerste vijfenhalve aflevering zijn echter pure komedie van de hoogste orde. Telkens als ik naar _Blackadder_ kijk, hou ik gewoon niet op met lachen gedurende het hele half uur, de grappen komen er dik en snel uit, ze komen waarschijnlijk zelfs een beetje te snel uit, want heel vaak zit je na de ene grap zo lang te lachen dat je de volgende over het hoofd ziet. Maar wat er zo briljant aan Blackadder Goes Forth is, is de manier waarop de grappen recht naar de kern van het gevoelige materiaal snijden dat de stompzinnigheid van de Britse tactieken en bevelhebbers genadeloos wordt blootgelegd <0xE2><0x80><0x93> en terecht <0xE2><0x80><0x93> met briljante zinnen als 'een oorlog die een stuk gemakkelijker zou zijn geweest als we gewoon thuis waren gebleven en vijftigduizend van onze mannen per week hadden afgeschoten'.<br />In termen van handelend optreden ligt Blackadder Goes Forth ver voor op de gebruikelijke standaard voor komedies. Rowan Atkinson staat op de top van zijn kunnen als de <0xC3><0xBC>ber-cynische Blackadder die nog niet bekomen is van de schok dat hij van koloniale oorlogen is overgegaan op de strijd tegen de veel zwaarder bewapende Duitsers. Melchett en George worden prachtig over de top gespeeld door Fry en Laurie, terwijl Tim McInnery absoluut oogverblindend is als de sluwe kapitein Darling die alles doet om een gevecht te vermijden. Baldrick is misschien wel op zijn zwakst in deze serie en soms lijkt het wel alsof hij er alleen maar is om zijn (hoewel geweldige) catchphrase 'Ik heb een slim plan' te spuien. Intussen verschijnen er in verschillende afleveringen sterren uit eerdere series die de show wat meer afwisseling geven <0xE2><0x80><0x93> vooral Rick Mayall en Miranda Richardson spelen goed.<br />Ongeveer halverwege de laatste aflevering verandert de hele show en plotseling dringt het tot de kijker door dat dit het einde is. Het sarcasme van Blackadder Goes Forth blijft, maar het is nu niet grappig meer, althans niet op dezelfde manier als eerst. Op dit punt wordt Blackadder Goes Forth meer dan alleen maar een komedie en maakt het de briljantheid ervan af, omdat het nu zowel het hart als het hoofd raakt.
On only a few occasions have I ever been reduced to tears by film or television - Blackadder Goes Forth is one such occasion. The first five and a half episodes are however pure comedy of the highest order. Whenever I watch Blackadder I simply do not stop laughing throughout the whole thirty minutes, the jokes come thick and fast, in fact they probably come a little too fast since quite often you'll find yourself in stitches at one joke and be laughing for so long you'll miss the next one.<br /><br />What is so brilliant about Blackadder Goes Forth though is how the gags cut right to the heart of the such sensitive material the stupidity of the British tactics and commanders is mercilessly exposed - and rightly so - with brilliant lines such as "a war that would have been a lot easier if we'd just stayed at home and shot fifty thousand of our men a week".<br /><br />In terms of acting as well Blackadder Goes Forth is way ahead of the usual standard for comedies. Rowan Atkinson is at the top of his game as the uber-cynical Blackadder still reeling from the shock of having gone from fighting colonial wars to fighting the much more heavily armed Germans. Melchett and George are done in a wonderfully over the top (no pun intended) manner by Fry and Laurie whilst Tim McInnery is absolutely stunning as the sly Captain Darling who'll do anything to avoid fighting. Baldrick is perhaps at his weakest in this series and at times seems like he is only there to deliver his (albeit great) catchphrase "I have a cunning plan". Meanwhile stars of previous series appear in various episodes adding variety to the show - they too put in strong performances especially Rick Mayall and Miranda Richardson.<br /><br />About half way through the final episode though the whole show changes and suddenly it dawns on the viewer that this is THE end. The tone is radically altered, Blackadder's sarcasm remains but it's not funny now, well at least not in the same way as it was before. It is at this point that Blackadder Goes Forth becomes more than just a comedy and completes it's brilliance as it now touches the heart as well as the head.