Ik kende Robert Pastorelli niet, die kort na het einde van de serie aan een overdosis drugs overleed. Ik weet dat hij de hoofdrol speelde in 'Murphy Brown' en in een andere televisieserie, maar dat was alles. Als ik terugkijk op zijn 'Fritz', klikte het tussen de acteur en zijn personage, voor het grootste deel. Toegegeven, een deel van de dialogen kwam rechtstreeks uit de Britse serie, maar Pastorelli had in de serie ook een paar leuke persoonlijke accenten: 1. Vergelijk Robbie Coltranes (WHO is de definitieve Fritz) vermogen om een zelfmoordspringer neer te halen met Robbie P.'s 'Some Day A Lemming Will Fly' in beide series. Robbie C. houdt een toespraak over de betekenis van de titel, maar Robbie P. voegt er door het geklap aan toe dat de wereld vermoeid raakt van het geklap. Opgemerkt moet worden dat de Amerikaan Fritz zijn leven echt haatte, terwijl de ondeugden van de Britse versie (gokken, drank en overspel) hem in leven hielden. Ik zal nooit vergeten wat Robbie P. zei tegen een brandstichter die op het punt stond een huis op te blazen: 'Ga je gang. Het is een slechte week geweest.' 2. Nadat ze weten dat hij in 'Lemming' een onschuldige man achter de tralies zet, reageren beide Fritzen anders. Coltrane denkt in stilte na; Pastorelli wordt dronken op de dag dat ze een afspraakje wilden maken. Weer was het Pastorelli's visie op Fritz die die rol in de Verenigde Staten de zijne maakte. Hij imiteerde niet alleen Coltrane, woord voor woord en actie voor actie, altijd. 3. Sommige dialogen zijn absoluut up-to-date: Robbie P. vertelt in een antecodote dat Robert Mitchum op sap en alcohol leefde. Net zoals de Britse versie zijn popverwijzingen had, had deze ook. 4. Ook van belang zijn de afleveringen waarin Pastorelli een hartaanval krijgt (of liever gezegd, zijn Fritz), die niet in de Britse serie voorkomt, de Amerikaanse versie waarin Fritz met zijn vader praat, en de laatste aflevering waarin Robbie Coltrane een Hollywood-ster wordt. Waar ik op zinspeel, is dat ja, Coltrane, die een heel goede acteur is, wel in de Verenigde Staten past.' Pastorelli speelt Fritz als een handschoen, en ja, ik ben dol op zijn Fritz. Pastorelli's Fritz was een Amerikaans vervolg op de serie. (Let wel, de laatste aflevering van de UK <0xE2><0x80><0x93> waar 'Lucky White Ghost' niet in voorkwam <0xE2><0x80><0x93> was de plot voor de eerste Amerikaanse serie.) Pastorelli leek uit de hel waarin hij zich kort voor zijn dood bevond te putten om het personage tot het zijne te maken. Als dat geen Method-act is, wat dan wel? De serie was een heel goede poging, en probeer het zo mogelijk te zien als het werk van Pastorelli en R. Lee Emery en anderen in plaats van een na-aper. Het verdient beter dan dat etiket.<br />(Persoonlijke opmerking: als je op deze opmerking reageert, geen gezeik van de roddelpers of grappen over R.P.'s leven, oké?
I was not familiar with Robert Pastorelli, who died of a drug overdose, shortly after the series ended. I know he starred on "Murphy Brown" and some other television series, but that was it. Looking back at his "Fritz" the character and the actor clicked, for the most part. Granted, some of thedialogue was straight from the U.K. series, but Pastorelli did some nice personal touches in the series too: 1.) Compare Robbie Coltrane's (WHO is the definitive Fritz) ability to take down a suicide jumper compared to Robbie P.'s "Some Day A Lemming Will Fly" in both series. The approach is more American with R.P. flapping his arms attempting his own version jump believing the suspect will save him and get them both off the ledge. Robbie C. gives a speech about the title's meaning, but Robbie P. adds a little world weary flair by the flapping. It should be noted that the American Fritz really did hate his life, while the U.K. version's vices (gambling, booze, and adultery) kept him alive. I'll never forget Robbie P.'s line to an arsonist about to blow a house up: "Go ahead. It's been a bad week." 2.) After knowing that he puts an innocent man behind bars in "Lemming", both Fritzs react differently. Coltrane reflects quietly; Pastorelli gets sloshed the day they wanted to have a date. Again, it was Pastorelli's view of Fritz that made that role in the U.S. his. He wasn't just copying Coltrane word-for-word and action-for-action always. 3.) Some dialogue is definitively up-to-that-date American: Robbie P. tells an antecodote that Robert Mitchum lived on juice and alcohol. Just like the U.K. version had its pop references so did this one. 4.)Also of note are the episodes when Pastorelli has a heart attack (or rather his Fritz does), which is not in the U.K. series, the U.S. version of Fritz talking to his dad, and the final episode where Robbie Coltrane stars as a Hollywood star. The point that I am hinting at is that yes, Coltrane, who is a very good actor, fit U.K.'s Fritz like a glove, and yes, I love his Fritz. Pastorelli's Fritz was an American sequel to the series. (Note that the U.K.'s final episode -- not including "Lucky White Ghost" -- was the plot for the first U.S. series.) Pastorelli seemed to draw from the hell he was in shortly before his death to make the character his own. If that ain't Method acting, what is? For even attempting to touch this beloved U.K. character with his own style should give the man some credit in the great beyond. His American Fritz never got fully developed, and that was the truth. Nonetheless, the U.S. series was a very good attempt, and if you can, try to see it as the work of Pastorelli and R. Lee Emery and others instead of a copycat. It deserves better than that label.<br /><br />(Personal note: If responding to this comment, no tabloid crap or jokes about R.P.'s life, okay? Tahnk you.