Ik schrijf dit als alternatief voor de loftuitingen die op deze bladzijden over deze film zijn uitgestort. Het komt erop neer dat de film niet beledigend is, maar qua amusement of boodschap ook niet echt belangrijk. Hij begint met een CGI-bewerking van een korenveld op de openingstitels, wat er afleidend dwaas uitziet. Het geeft zwakjes aan dat de hoofdpersoon (een jongen die Evan Taylor heet) denkt dat hij een soort controle heeft over het veld, maar het komt niet in de buurt van het beoogde verband met zijn gevoel van 'overal muziek', dat later in de film beter geïllustreerd wordt. Het verhaal dat wordt opgezet is heel traag en grof in het bevestigen van Evans overtuiging dat hij op een dag zijn ouders zal vinden. Slechts halverwege de film begint er enige waarneembare vooruitgang waar te nemen met betrekking tot de plot. Natuurlijk, er gebeuren dingen met de personages, maar niets brengt het publiek echt in verband met hun emoties.<br />Aan de positieve kant verschijnt Robin Williams in deze film in een rol die bij hem past en die hij op een beheerste en krachtige manier speelt. Zijn personage is het minst banaal, hoewel je hem vanaf het moment dat hij op het toneel verschijnt enigszins kunt 'zien aankomen'. Een ander hoogtepunt is het personage van 'Arthur X', een muzikant die de plot in feite het grootste deel van het tweede bedrijf helemaal in zijn eentje naar voren drijft. Je voelt dat deze acteur Leon G. Thomas is tot veel meer in staat dan de 'officiële zwarte gettojongensdialoog' die hij krijgt voorgeschoteld. Terrence Howard levert een elegante prestatie met zijn vertolking van een zorgzame maatschappelijk werker. Over het geheel genomen vereist de film niet het minste of geringste aan verbeeldingskracht of ongeloof, maar een complete herwaardering van de werkelijkheid van scène tot scène. Niet dat je zou denken dat het waargebeurd is, maar binnen zijn eigen parameters is er geen touw aan vast te knopen. Ten slotte is de muziek thematisch, stylistisch en niet samenhangend of betekenisvol <0xE2><0x80><0x93> hoewel er een paar geweldige acteurs in meespelen. Een interessant concept voor een film, maar ik heb niets gevonden om het van af te pakken. Als je een feelgoodfilm in dit genre op de juiste manier wilt zien, moet je Serendipity zien.
I am writing this as an alternate viewpoint to the praise heaped on this film over these pages. Bottom line, the film is inoffensive, but really not very substantive entertainment-wise or message-wise. It starts with a CGI treatment of a wheat field on the opening credits, which looks distractingly silly. It weakly conveys that the main character (a boy named Evan Taylor) believes he has some kind of control over the field, but it falls short of the intended correlation to his sensation of "music everywhere" which is better illustrated later in the film. The story set up is VERY slow and heavy-handed in establishing Evan's beliefs about one day finding his parents. Only half way through the film does there begin to be any appreciable progress with regard to the plot. Sure, things happen to the characters, but nothing really connects the audience to their emotion. <br /><br />On the positive side, Robin Williams appears in this film in a role that is suited for him and that he plays in a restrained and powerful way. His character is the least trite, although you can somewhat "see him coming" from the moment he enters. Another highlight is the character of "Arthur X" a child musician who basically drives the plot forward all on his own for most of the second act. One senses that this actor Leon G. Thomas is capable of much more than the "official black ghetto kid" dialog he is given. Terrence Howard turns in an elegant performance with his portrayal of a caring social worker. Overall, the film doesn't require a *little* imagination or suspension of disbelief, it requires whole re-calibrations of reality from scene to scene. Not that you would think it's true-to-life, but it doesn't even make sense within its own parameters. Lastly, the music is all over the place thematically, stylistically and not cohesively or meaningfully - although there are some great players performing. An interesting concept for a film, but I found nothing to take away from it. If you want to see a feel-good film in this genre done correctly, check out Serendipity.