In wat Alfred Hitchcock als zijn eerste echte film beschouwt, vertelt hij het verhaal van een man die ervan wordt verdacht Jack the Ripper te zijn. Het is bijna het tegenovergestelde van wat een van zijn favoriete thema's zou worden, het thema van de verkeerde man, in die zin dat het eerder de bevolking (en het publiek) dan de politie zijn die op het verkeerde spoor zitten. De film is heel expressief en uiterst stijlvol, en blijft vaak hangen op bewegingloze shots om de dramatische spanning te illustreren. <br /><br />Een jonge Hitchcock (hij was van mijn leeftijd toen hij de film maakte, een jaar of 27, 28) liet zich veel meer leiden door de druk van het publiek en de studio dan hij later in zijn carrière zou doen, aangezien hij het hele einde van de film liet veranderen op basis van de populariteit van de knappe ster, toneelspeler Ivor Novello. De humor van Hitch komt in scènes naar voren als een showgirl die theatraal de peroxide opgeeft, aangezien de Wreker de voorkeur schijnt te geven aan blondines.<br />De Huurder wordt ook de eerste film genoemd waarin Hitchcock zijn kenmerkende cameo's maakte, een van hem aan het begin van de film en een van hem in het publiek tegen het eind. Ik blijf neutraal in deze kwestie, want geen van beide verschijningen is zeker Hitchcock. De man achter de balie wordt van achteren gezien en kan iedereen zijn, en hoe ik ook mijn best doe, ik kan hem aan het eind van de film nergens in de menigte vinden. Hitchcock heeft in de film ook niets aardigs te zeggen over het media sensationalisme, dat de oorzaak is van de wijdverbreide paniek die door de moorden is veroorzaakt. Heel goed, die vroege Hitchcock, het is makkelijk te begrijpen waarom hij op dit punt in zijn carrière zoveel aandacht kreeg.
(possible spoilers) In what Alfred Hitchcock considers to be his first true film, he presents the story of a man who is suspected of being Jack the Ripper. It is almost a polar opposite of what was to become one of his favorite themes, the wrong man theme, in the sense that it is the populace (and the audience) rather than the police that are on the wrong track. The film is very expressionistic and highly stylish, and often lingers on motionless shots to let individual performances illustrate the dramatic tension.<br /><br />A young Hitchcock (he was my age when he made the film, about 27 or 28) allowed himself to be swayed by popular and studio pressure much more than he would later in his career, since he allowed the entire ending of this film to be altered based on the popularity of it's handsome star, stage actor Ivor Novello. Hitch's humor comes through in scenes like a showgirl dramatically giving up peroxide, since the Avenger seems to prefer blondes. <br /><br />The Lodger is also credited with being the first film where Hitchcock started making his trademark cameos, one of him at a news desk early in the film and once again in the crowd near the end. I am going to remain neutral on this, because neither appearance is surely Hitchcock. The man at the desk is shown from behind and could be anyone, and try as I might, I couldn't find him anywhere in the crowd at the end. Hitchcock also has nothing nice to say in the film about media sensationalism, which is the cause of much of the widespread panic caused by the murders. Very good early Hitchcock, it's easy to see why he was gaining so much attention at this point in his career.