Ray Kellogg heeft in zijn samenwerking met Ken Curtis een paar tamelijk kitscherige monsterfilms gemaakt. Toegegeven, Kellogg en Curtis hebben daarna betere projecten gedaan, maar deze film en Giant Gila Monster waren behoorlijk kitscherig. Ik zou niet willen zeggen dat het de slechtste is die ik ooit heb gezien, maar hij is zeker niet goed. De acteerprestaties waren oké (hoewel de acteurs soms niet te verstaan waren). Het budget was waarschijnlijk zo goed als niets en dat was te zien. De feeksen zijn ofwel marionetten of honden die zo zijn verkleed dat ze op feeksen lijken. Om het allemaal nog erger te maken gebruiken ze hetzelfde 'gevangen op een eiland met moordlustige mutanten'-verhaal dat in die tijd in elke film voorkwam. <br /><0x3E> Kapitein Sherman (James Best) en zijn trouwe eerste stuurman brengen voorraden naar een dokter op een afgelegen eiland. De dokter, zijn dochter, twee laboratoriumassistenten (een verloofd met zijn dochter) en een butler. Ze hebben ook een probleem met reuzenspitsmuizen op het eiland. Uiteindelijk beginnen de dochter en de wetenschapper de kapitein te vertellen wat er aan de hand is, maar niet nadat de eerste stuurman de spitsmuizen op zijn bord heeft gekregen. Het tempo wordt een tijdje niet opgevoerd. De plot lijkt vijf of zes scènes lang te draaien om de verloofde van de dochters, die jaloers is op de goede kapitein en zwaar drinkt. Eerlijk gezegd schijnt de hele cast een zwak te hebben voor drank (als je midden in de rimboe gestrand bent, zul je toch iets moeten doen, denk ik). Het einde was niet eens zo'n grote schok of afwijking van de gebruikelijke monsterfilmkletskoek.<br />Maar ik zou deze film geen tijdverspilling willen noemen. Hij is slecht, maar past absoluut in de categorie 'zo slecht' dat hij in de categorie 'goed' thuishoort. Bovendien is hij gemaakt in de jaren vijftig, dus er moet een zekere mate van vergevingsgezindheid zijn ten aanzien van de goedkoopheid.
Ray Kellogg made some pretty cheesy monster films in his collaboration with Ken Curtis. Granted, Kellogg and Curtis went on to do some better projects, but this film and Giant Gila Monster were pretty hammy. I wouldn't say it's the worst that I've seen, but it's definitely not good. The acting was OK (although at times the actors were inaudible). The budget as probably next to nothing and it shows. The shrews are either puppets or dogs dressed up to look like shrews. To add to this, they use the same damn "trapped on an island with killer mutants" plot that was in every other movie at that time.<br /><br />Captain Sherman (James Best) and his trusty first mate are delivering supplies to a doctor on a remote island. The doctor, his daughter, two laboratory assistants (one engaged to his daughter) and a butler. They've also got a problem with giant shrews on the island. Eventually, the daughter and scientist start to tell the captain about what is going on, but not after the first mate becomes the shrews' dinner. The pace doesn't start to pick up for a while. For about five or six scenes the plot seems to revolve around the daughters' fiancée being jealous of the good captain and drinking heavily. As a matter of fact, the entire cast seems to have a weakness for the liquor (I guess if you're stranded in the middle of nowhere you've got to do something). The ending wasn't that much of a shock or deviation from the usual monster movie tripe.<br /><br />I wouldn't say that this film is a waste of time though. It's bad, but definitely fits into the so bad it's good category. Besides, it was made in the 50s, so there has to be a certain amount of forgiveness for the cheesiness.