Ik ben er niet van overtuigd dat deze film niet beter gewaardeerd wordt omdat de naam van regisseur Robert Altman erin voorkomt. Toon Kansas City aan de gemiddelde filmkijker zonder hem te laten weten wie de regisseur is, of je kunt hem dat zelfs laten weten als hij geen cineast is en Altman niet kent, en ik denk dat de gemiddelde mening dan veel lager zou zijn. Dat wil niet zeggen dat er geen positieve kanten aan de film zitten, maar hij zit veel meer vol met gebreken, en uiteindelijk zal hij eerder irriteren dan boeien.<br />Het verhaal speelt zich natuurlijk af in Kansas City, tijdens de depressie. Blondie O'Hara (Jennifer Jason Leigh) betreedt onder valse voorwendselen het huis van de welgestelde Carolyn Stilton (Miranda Richardson) (ze zegt dat ze...) O'Hara's echtgenoot, Johnny (Dermot Mulroney), heeft zich in de nesten gewerkt en de invloedrijke echtgenoot van mevrouw Stilton, Henry (Michael Murphy), een adviseur van president Roosevelt, kan hem helpen.<br />Laat me eerst de positieve aspecten van de film noemen, want anders heb ik waarschijnlijk geen ruimte meer. De muziek is het belangrijkste. Vanwege de setting, met inbegrip van het feit dat een groot deel van de film zich afspeelt in een zwarte jazzclub, de 'Hey Hey Club'. De muziek is jazz tijdens de overgangsfase tussen swing en vroege bop <0xE2><0x80><0x93> zelfs een jonge Charlie Parker (Albert J. Burnes) speelt mee, hoewel Parker in de omgeving te jong is om gespeeld te worden (en Parker blijkt irrelevant te zijn voor de film). Maar er spelen wel musici die Lester Young, Coleman Hawkins en Count Basie spelen, en de musici die de hele film lang optreden zijn allemaal all-stars van hedendaagse jazzmusici, onder wie David Murray, Joshua Redman, David 'Fathead' Newman, Ron Carter, Christian McBride, Geri Allen en Victor Lewis. De muziek is uitstekend als je van jazz houdt, en dat moet Altman wel zijn.<br />De andere aanwinst is Stephen Altman, de productieontwerper, de regisseur. De zoon van Altman is er uitstekend in geslaagd om de juiste sfeer te krijgen. Vooral als je van klassieke auto's uit die tijd houdt, is de film een lust voor het oog, maar alle details lijken te kloppen. De filmografie is ook niet slecht.<br />Maar hoe goed de muziek ook is, hij past niet binnen de context van de film. De meeste musici kunnen niet acteren, maar proberen het wel. Misschien is Altman niet zo'n goede regisseur. Hij laat ze te veel voor de camera verschijnen en blijft zelfs relatief lang bij ze hangen. Een concertfilm met de band zou geweldig zijn geweest. Midden in een dramatische film lijken deze opnamen alleen maar op te vullen met slecht acteerwerk. Het verhaal zelf is betrekkelijk eenvoudig <0xE2><0x80><0x93> te eenvoudig, misschien <0xE2><0x80><0x93> maar het is in stukken gehakt en verteld alsof het een grote onthulling of wending gaat krijgen. Altman blijft onnodig heen en weer springen in de tijd <0xE2><0x80><0x93> maar slechts een paar uur, en hij blijft onnodig heen en weer springen tussen verschillende personages midden in (heel) lange scènes. Ik denk dat hij besefte dat de scènes te lang waren en afgebroken moesten worden. De scènes hadden moeten worden ingekort. Er hadden meer scènes moeten komen. Veel te vaak hebben de scènes het gevoel dat ze worden uitgerekt met zinloze dialogen, alleen maar om de looptijd van de film te verlengen.<br />En de dialoog is niet alleen zinloos. Hij zit boordevol non-sequiturs. Ik heb nooit laudanum gebruikt en ik ken ook niemand die dat wel heeft gedaan, maar een van de personages, die wordt afgebeeld als iemand die laudanum gebruikt, spreekt regelmatig wartaal. Dat schijnt tenminste het excuus te zijn. Het blijkt dat iedereen in de film wartaal uitslaat alsof hij zwaar onder de drugs zit. Niet elke zin is zo, maar er zijn er genoeg die relatief onverklaarbaar zijn. De plot heeft in het algemeen veel geen-suggesties. Het lijkt bijna alsof Altman, die het script samen met Frank Barhydt heeft geschreven, heeft gesolliciteerd naar een soort bizar surrealisme, behalve dat surrealisme zo buiten de context van de setting en de basisgedachte van de film lijkt te staan, en het is te onderkoeld om opzettelijk te lijken. Ik snap niet waarom de mensen in de film zo vreemd praten en zich zo vreemd gedragen.<br />Dan zijn er nog de optredens. In sommige films vond ik Jennifer Jason Leigh leuk <0xE2><0x80><0x93> eXistenZ (1999) bijvoorbeeld vind ik geweldig, en ze kan zich zeker gedragen als 'iemand anders dan zichzelf', wat veel mensen als een van de belangrijkste criteria voor 'goed acteerwerk' lijken te gebruiken, maar haar personage hier is zo irritant dat ik niet kon wachten tot de film voorbij was. Ze blaft haar dialoog op een bizarre manier met een raspend accent. Toen ik er vanochtend bij het wakker worden aan dacht, terwijl mijn recensie in mijn hoofd opborrelde (ik kijk's avonds meestal naar films en denk er dan aan terwijl ik ga slapen <0xE2><0x80><0x93> recensies komen vaak bijna helemaal gevormd naar boven als ik wakker word), barstte ik in lachen uit bij de gedachte aan het personage. Het is iets wat ik meer verwacht van een buitenaardse sketch in een programma als MadTV of Saturday Night Live. Stel je Prymatt Conehead voor met een zure en enigszins hyperactieve Brooklyn-houding.<br /><0x3E><0x3E> Harry Belafonte, die belachelijke naam 'Seldom Gezien' droeg, was ook nogal irritant <0xE2><0x80><0x93> en hij heeft waarschijnlijk meer tekst dan wie dan ook behalve Leigh. Een aantal andere personages was ook in de eerste plaats irritant. Het was Miranda Richardson in hoogsteigen persoon, ondanks het koeterwaals, en ze is ook nog eens beeldschoon, dus het is een genoegen om naar haar te kijken.<br />Er zijn een paar goede scènes, maar die waren meestal gericht op 'actie' <0xE2><0x80><0x93> wanneer de personages in de weer waren en iets deden in plaats van in een kamer te zitten praten, en de climax was geweldig (ik juichte zelfs). Jammer genoeg waren die scènes niet vaak te zien. Het grootste deel van de film lijkt gewoon vlak en uitgerekt. Mijn advies is om gewoon de soundtrack te kopen en de film te mijden.
I'm not convinced that this film is not more well-respected just because director Robert Altman's name is attached. Show Kansas City to your average casual film-viewer without letting them know who directed, or you can even let them know, if they're not cineastes and do not know Altman, and I think the average opinion would be much lower. That's not to say there are no positive qualities to the film, but it is far more burdened with flaws, and it's more likely to ultimately annoy rather than entertain.<br /><br />The story is of course set in Kansas City, during the depression. Blondie O'Hara (Jennifer Jason Leigh) enters the home of socialite Carolyn Stilton (Miranda Richardson) under false pretenses (she says she's there to give Mrs. Stilton her normal manicure) and ends up pulling a gun on her. Mrs. Stilton figures it's just your run-of-the-mill robbery, but O'Hara wants something else. O'Hara's husband, Johnny (Dermot Mulroney), has gotten himself into trouble and Mrs. Stilton's influential husband, Henry (Michael Murphy), an adviser to President Roosevelt, can help him out.<br /><br />Let me mention the positive aspects of the film first, because otherwise I'll likely run out of room. The primary asset is the film's music. Because of the setting, including that a lot of the film takes place in a black jazz joint, the "Hey Hey Club", the music is jazz during its transitional phase between swing and early bop--heck, even a young Charlie Parker (Albert J. Burnes) is in the film, although the setting has Parker too young to be shown performing (and Parker turns out to be irrelevant to the film). But it does have musicians playing Lester Young, Coleman Hawkins, and Count Basie, and the musicians who perform throughout the film read like all all-star roster of contemporary jazzers, including David Murray, Joshua Redman, David "Fathead" Newman, Ron Carter, Christian McBride, Geri Allen and Victor Lewis. The music is excellent if you're a jazz fan, as Altman must be.<br /><br />The other asset is that production designer Stephen Altman, the director's son, does an excellent job getting the period setting right. Especially if you're into classic cars of the era, the film will be a treat to watch, but all of the details seem right. The cinematography isn't bad, either.<br /><br />However, even as good as the music is, it just doesn't work within the context of the film. Most of the musicians can't act but try to. Maybe it's that they weren't directed very well by Altman. He features them on camera too much, and even lingers on them for relatively long songs. A concert film featuring the band would have been great. In the middle of a dramatic film, these shots just feel like padding with bad acting.<br /><br />The story itself, although relatively simple--too simple, perhaps, is chopped up and told as if it's going to have some big revelation or twist. Altman keeps unnecessarily jumping back and forth in time--but just a few hours, and he keeps unnecessarily jumping back and forth between different sets of characters in the middle of (very) long scenes. I guess he realized the scenes were too long and needed to be broken up. The scenes should have been cut back instead. More should have happened. Far too often, scenes feel like they're stretched out with pointless dialogue just to increase the film's running time.<br /><br />And the dialogue isn't just pointless. It's loaded with non-sequiturs. I've never experienced laudanum or known anyone who has, but one of the characters, shown as a laudanum user, regularly speaks gibberish. At least that seems to be the excuse for it. It turns out that everyone in the film routinely speaks gibberish as if they're on some kind of heavy drugs. Not every line is like that, but enough are that it's relatively inexplicable. The plot in general has a lot of non-sequiturs. It seems almost as if Altman, who co-wrote the script with Frank Barhydt, was shooting for some kind of bizarre surrealism, except that surrealism seems so out of context for the setting and basic gist of the film, and it's too understated to seem intentional. I just don't get why people in the film would speak and behave so oddly.<br /><br />Then there are the performances. I've liked Jennifer Jason Leigh in some films--I absolutely love eXistenZ (1999) for example, and she certainly can act like "someone other than herself", which a lot of people seem to use as one of the main criteria for "good acting", but her character here is so annoying that I couldn't wait for the film to be over. She bizarrely barks out her dialogue in a grating accent. When I thought of it upon waking up this morning with my review gelling in my head (I usually watch films at night then think about them while I head off to sleep--reviews often pop up almost fully formed when I awake), I burst out laughing remembering the character. It's something I'd more expect from an alien sketch on a show like MadTV or Saturday Night Live. Imagine Prymatt Conehead with a sour and somewhat hyper Brooklyn attitude.<br /><br />Harry Belafonte, as the ridiculously named "Seldom Seen", also tended to be annoying--and he probably has more lines than anyone else but Leigh. A number of other characters were primarily annoying, too. The only one I really didn't mind was Miranda Richardson, despite the gibberish, and she's also gorgeous, so she's a treat to watch.<br /><br />There are a couple good sequences, but they tended to be those focused on "action"--when characters were up and about, doing something rather than sitting in a room and talking, and the climax was great (I even cheered). Unfortunately, those sequences were few and far between. The majority of the film just seems flat and drawn out. My advice is to just buy the soundtrack; avoid the film.