Een film die voortdurend de verwachtingen overtreft, of het nu gaat om de plot, de karakters of de uitvoering van de acteurs. Hoewel je misschien niet op de plek terechtkomt waar je had verwacht, ben je uiteindelijk blij dat je mee bent gegaan.<br />Het is 1959, en op Weldon Academy draait alles om traditie. Weldon staat echter op het punt op zijn grondvesten te schudden door de komst van John Keating (Robin Williams in een ongebruikelijke dramatische wending), die zijn leerlingen aanmoedigt de dingen met nieuwe ogen te bekijken. Onder degenen die zijn boodschap het meest ter harte nemen, bevinden zich Neil Perry (Robert Sean Leonard), zoon van een dominante en onaangename vader (de waarlijk kwaadaardige Kurtwood Smith), en zijn kamergenoot Todd Anderson (Ethan Hawke), die de jongere broer van een vorige Weldon-leerling negeert. Hoewel de studenten die de 'Dode Dichtersvereniging' vormen het goed bedoelen, leidt deelname aan de groep tot Neils verzet tegen zijn vader, wat op zijn beurt weer tot een tragedie leidt. Todd heeft het grootste deel van de tijd toegekeken, maar het verlies van een van de weinige mensen die om hem gaven, en het potentiële verlies van een ander, haalt hem eindelijk uit zijn schulp en stelt hem in staat zijn eerste stelling in te nemen.<br />Dit is een interessant script, want het laat je geloven dat het goed afloopt, en dan rukt het dat einde zo snel uit je handen dat je nauwelijks weet wat er is gebeurd. Voordat je goed en wel op adem bent gekomen, is er al sprake van een zelfmoord, jagen de overlevende ouders de school op de vlucht, keren leraren en leerlingen zich tegen elkaar, en wordt de waarheid begraven onder opportunisme, waardoor de kijker zich afvraagt wat er in de jaren vijftig op kostscholen werd onderwezen. Uiteindelijk wordt Keating gebruikt als zondebok om de gekwelde vader tevreden te stellen, maar de film laat nog één les achter die geleerd moet worden voordat Keating Weldon voorgoed verlaat. Helaas worden verscheidene plotpunten die voorafgaand aan de zelfmoord aan de orde kwamen, er gewoon achteraan geplakt, waardoor de kijker zich afvraagt wat er is gebeurd met de ontluikende romance van een van de leerlingen en een meisje uit de stad, en nog een paar andere dingen die gewoon worden weggelaten in plaats van besproken. De setting van de lagere school werkt goed in deze film, waardoor het bijna een wereld op zich is. De stenen gebouwen vertegenwoordigen de onveranderlijke traditie die op Weldon zo hoog wordt aangeslagen. Niets verschuift het steen, niets verandert de school. Dit benadrukt de kloof tussen de leerlingen en de rest van de wereld nog eens extra bij de gelegenheden dat ze er binnengaan.<br />Ondanks de fouten in het script zijn de optredens allemaal even sterk. Smith is de belichaming van het kwaad, en uit elke porie van elke scène die hij opvoert sijpelt kwaadaardigheid. Helaas werkt dit tegen hem als hij zijn zoon verliest, in die zin dat we helemaal geen sympathie voor hem voelen. Williams geeft een verrassend ingetogen vertolking van Keating. Wat er aan komedie in deze film zit, komt niet van hem. Hij speelt Keating als een man met passie en integriteit, die zijn lot met gratie en klasse aanvaardt. Hoewel Leonard een beetje zoetsappig kan zijn, speelt hij Neil uitstekend, vooral de kwetsbaarheid die achter de bravoure schuilgaat. De opmerkelijkste vertolking van Todd in de film van Hawke. Je ziet niet alleen een geweldige karakterontwikkeling, maar ook Hawkes meest expressieve acteerwerk komt voor wanneer hij helemaal geen dialoog heeft. In de ogen van Hawke zien we het einde van de film <0xE2><0x80><0x93> zijn ontsteltenis dat een lid van het Genootschap van Dode Dichters een verrader is geworden en een ander van school heeft gestuurd, zijn ongeloof dat de anderen hebben meegedaan aan de vervolging van Keating, en zijn onvermogen om stelling te nemen tegen dat onrecht. Het meest indrukwekkend is de scène waarin Todd Keating de school ziet verlaten in plaats van aandacht te schenken aan de les. Todd heeft geen dialoog in de film, maar Hawkes vertolking is zo vakkundig dat je alles ziet wat hij voelt, en de opbouw naar zijn uitbarsting. Een werkelijk onvergetelijke scène.<br />Dit is een film met een ongelukkig, maar bevredigend einde. Er is een onrecht begaan, maar het is ook erkend, en misschien is er een les geleerd. Een zorgzame film, de moeite van het bekijken waard.
A film that continually defies expectation, whether it is through the plot, characterizations, or performances of the actors. While you may not end up where you expected to, you are ultimately glad you went along for the ride.<br /><br />It's 1959, and at Weldon Academy, tradition is everything. Weldon, however, is about to be shaken up by the arrival of John Keating (Robin Williams in an unusual dramatic turn), who encourages his students to look at things with new eyes. Among those who take his message most to heart are Neil Perry (Robert Sean Leonard), son of an overbearing and unpleasant father (the truly evil Kurtwood Smith), and his roommate, Todd Anderson (Ethan Hawke), ignored younger brother of a previous Weldon valedictorian. While the students who form the "Dead Poets Society" have good intentions, participation in the group leads to Neil's defiance of his father, which in turn leads to tragedy. Todd has mostly been an observer throughout this, but the loss of one of the few people who cared about him, and the potential loss of another finally bring him out of his shell, and allow him to take his first stand.<br /><br />This is an interesting script, in that it leads you to believe you're going to have a happy ending, and then snatches that ending away so quickly you hardly know what has happened. Before you can catch your breath, a suicide has occurred, the surviving parents are hounding the school, teachers and students are turning against each other, and the truth is buried under expediency, leaving the viewer wondering what was being taught in prep schools in the 1950's. In the end, Keating is used as a scapegoat to appease the anguished father, but the film leaves one more lesson to be taught before Keating leaves Weldon forever. Unfortunately, several plot points introduced prior to the suicide are simply dropped after it, leaving the viewer wondering what happened to the budding romance of one of the students and a town girl, as well as a few other things that just get left rather than addressed.<br /><br />The setting of the prep school works rather well in this film, making it almost a world unto itself. The stone buildings represent the unchanging tradition valued so highly at Weldon. Nothing moves the stone; nothing changes the school. This further emphasizes the gulf between the students and the rest of the world on the occasions in which they enter it.<br /><br />In spite of the flaws in the script, the performances are uniformly strong. Smith is the epitome of evil, oozing malice out of every pore in every scene he is in. Unfortunately, this works against him when he loses his son, in that we feel no sympathy for him at all. Williams gives a surprisingly restrained performance as Keating. What comedy there is in this film does not come from him. He plays Keating as a man of passion and integrity, who accepts his fate with grace and class. While Leonard can be a bit cloying, he does an excellent job of portraying Neil, especially the vulnerability which is behind the bravado. The most remarkable performance in the film Hawke's Todd. Not only do you see wonderful character development, but some of Hawke's most expressive acting occurs when he has no dialogue at all. It is through Todd's eyes that we see the end of the film - his upset that one of the Dead Poets Society has turned traitor and gotten another expelled, his disbelief that the others have joined in the persecution of Keating, and his inability to take a stand against that injustice. Most impressive is the scene where Todd watches Keating pack to leave the school, rather than pay attention to class. Todd has no dialogue throughout, yet Hawke's portrayal is so skillful that you see everything he is feeling, and the buildup to his outburst. A truly unforgettable scene.<br /><br />This is a movie with an unhappy, yet satisfying ending. An injustice has been committed, but it has also been recognized, and perhaps a lesson learned. A thoughtful film, well worth watching repeatedly.