Shotgun Stories is een heel ruwe, korrelige benadering van naturalistische verhalen van type A. Het deed me denken aan een hedendaagse redneckversie van de rivaliteit tussen Montague en Capulet. In het algemeen concentreert het verhaal zich op de vijandigheid en lelijkheid van de menselijke natuur, maar zonder afstotelijk of veroordelend te zijn. Het is gewoon een poging om zo objectief mogelijk de impact te beschrijven die bepaalde maatschappelijke kwesties hebben op de maatschappij, waaronder armoede, kindermishandeling, echtscheiding, verslaving, ontrouw door de echtgenoot, woede, wraak en onvergeeflijkheid. Het is echter niet gemotiveerd door politieke motieven om maatschappelijke hervormingen te stimuleren. In plaats daarvan stelt het de kijkers in staat om te beslissen wat er op het spel staat en om oplossingen te bieden voor de meest zorgwekkende maatschappelijke epidemieën ter wereld. Kort samengevat laat deze film zien hoe het leven is voor veel mensen die onder minder gelukkige omstandigheden leven.<br />Ik heb geen van de personages moreel afstotelijk gevonden. Ik had eerder medelijden met hen. Het was triest om te zien hoe de meesten serieus probeerden zo goed mogelijk te leven, maar voortdurend werden meegesleurd door de onophoudelijke golven van menselijke zwakheid. Een voorbeeld hiervan is wanneer Zoon zijn gokverslaving vergooit om zijn verbroken relatie met zijn vriendin te redden. Nadat hij dit probleem heeft opgelost, wordt hij door een ander beschuldigd als hij beseft dat zijn broer is vermoord door de andere kant van zijn stieffamilie. De strijd wordt dan of hij in staat zal zijn zijn wraakgevoelens te onderdrukken. Zoon wordt, net als veel andere personages, getest op zijn veerkracht, net als veel andere personages.<br />In die zin verlicht de film de zwakheid van de mens, gezien al zijn kwetsbaarheid, in plaats van een gegeven groep mensen af te schilderen als moreel verdorven. Met andere woorden, ik geloof niet dat de filmmakers probeerden een bepaalde groep aan te wijzen, laat staan dat ze een bepaald persoonlijkheidstype afschilderden als slecht. Ik geloof niet dat veel mensen na het zien van deze film zullen zeggen: 'Goh, die ene vent was zo vreselijk vanwege die en die.' Ik denk dat mensen zullen inzien dat deze mensen simpelweg het slachtoffer waren van slechte sociale omstandigheden. De film liet zien dat er redenen zijn voor mensen die zich op een niet al te acceptabele manier gedragen, en vaak ook begrijpelijke redenen. Tenzij mensen het hele verhaal van deze personages kennen, en wat nog belangrijker is, het leven van 'echte' mensen uit het dagelijks leven, zouden ze er daarom verstandig aan doen om onrechtvaardige oordelen te vermijden.<br />De personages in dit verhaal zijn uiterst disfunctionele slachtoffers van verwaarlozing als gevolg van een gebrek aan sterke ouderlijke zorg toen ze jonger waren. Het gevolg daarvan was dat er niet echt één persoon verantwoordelijk was voor elke karakterfout, maar ironisch genoeg verplaatsten alle personages hun verantwoordelijkheid om te voorkomen dat ze de schuld kregen van de uiteindelijke ondergang van het stiefgezin. Onbeschaamde ouders brachten gewelddadige kinderen voort, die uiteindelijk de burgeroorlog binnen het stiefgezin ontketenden. Een gedenkwaardige, maar ook indringende monoloog van de zoon is die waarin hij zijn koelbloedige moeder de schuld geeft van de gewelddadige rivaliteit binnen de familie: 'Jij hebt ons geleerd die kinderen te haten, en moet je nu eens zien wat er is gebeurd.' Deze zin toont aan hoe ernstig oorzaak en gevolg zijn als kinderen worden opgevoed om anderen te haten vanwege een onverzoenlijk hart. De film had toen het morele doel om de precaire gevolgen te laten zien van wat er gebeurt als het gezin wordt vernietigd. Aangezien families het morele weefsel van samenlevingen zijn, kunnen alle maatschappelijke plagen worden teruggevoerd op de vernietiging van het gezin.
Shotgun Stories is a very raw and gritty approach to naturalistic type A storytelling. It reminded me of a contemporary redneck version of the Montague/Capulet rivalry. In general, the story focuses on the hostility and ugliness of human nature yet without being obnoxious or judgmental. It is simply an attempt to portray as objectively as possible the impacts that certain social issues have on society, including: poverty, child abuse, divorce, addiction, spousal infidelity, anger, revenge, and unforgiveness. However, it is not motivated by any political agenda to entice social reform. Instead, it allows viewers to decide what the core issues at stake are as well as provide solutions for the world's most troubling social epidemics. Succinctly put, this film shows how life is for many people who live under less than fortunate circumstances.<br /><br />I never found any of the characters to be morally repulsive. Rather, I felt compassion for them. It was sad to see how most were earnestly trying to live as best they could, yet were constantly swept away by the incessant waves of human frailty. An example of this is when Son throws away his gambling addiction in order to salvage his broken relationship with his girlfriend. After solving this problem, another charges against him when he realizes his brother was murdered by the opposite side of his step-family. The battle then becomes if whether he'll be able to bridle his feelings of revenge. One frailty after the next, Son, like many of the other characters, is tested on how resilient he really is.<br /><br />In this sense, the film merely illuminates the weakness of the human condition, given all of its vulnerabilities, rather than stereotype a given group of people as morally depraved. In other words, I do not believe the filmmakers were trying to point fingers at any group, let alone personality type as being evil. I don't believe many people will walk away from this film saying, "Gee, that one guy was so awful because of such-and-such." I think people will recognize that these characters were simply victims of poor social circumstances. The film was showing that there are reasons for people behaving in less than tolerable ways, and often times understandable reasons. Therefore, unless people have the full story of these characters, and more importantly, the lives of "real" everyday people, they would be wise to withhold unrighteous judgment.<br /><br />The characters in this story are highly dysfunctional victims of destitution due to a lack of strong parental care when they were younger. Consequently, there wasn't really one person to blame for each character flaw, yet ironically each character shifted responsibility to avoid being blamed for the step-family's eventual downfall. Abusive parents spawned abusive children, which eventually sparked the civil war within the step-family. A memorable yet haunting monologue given by Son is when he blames his cold-hearted mother for the violent rivalry within the family: "You taught us to hate those kidsand now look what's happened." This line demonstrates the seriousness of causality and its potentially detrimental effects when children are raised to hate others because of an unforgiving heart. The film's moral purpose, then, was to show the precarious consequences of what happens when the family is destroyed. Since families are the moral fabric of societies, all societal plagues can be traced back to the destruction of the family.