Jan Svankmajers _Conspirators of Pleasure_ is een film die op z'n zachtst gezegd een individualistische bevolkingsgroep aanspreekt. De film maakt gebruik van een combinatie van live action en stop-actiontechnieken om het leven te beschrijven van zes mensen wier leven wordt gedicteerd door hun verontrustende seksuele fetisjen. Hoewel sommigen de onderling verbonden verhaallijnen grappig vinden en anderen met het verhaal lijken mee te leven, vond deze schrijver de film in elk geval niet geestig of betekenisvol. In termen van thematische relevantie illustreert de film één terugkerend motief dat de schrijver heeft opgemerkt: voordat ze hun uitvoerige seksuele verlangens ten uitvoer brengen, al is het maar door marteling, rolspel of een verscheidenheid aan nog bizarrere activiteiten, isoleren de personages zich vaak door gebruik te maken van een symbolische kastdeur. Schijnbaar uit schaamte voor de benauwende maatschappij in het gegeven land probeert elk van de personages zogezegd 'in de kast' te blijven over zijn afwijkende privéleven. De film geeft geen doorslaggevend einde en stelt ieder personage in staat om min of meer onveranderd te blijven; daarom is de film weinig meer dan een onnodig vertoon van ongewoon gedrag en deze schrijver zou er de voorkeur aan hebben gegeven als de kastdeur dicht was gebleven.
Jan Svankmajer's Conspirators of Pleasure is a film that speaks to an individualistic demographic to say the least. The film utilizes a combination of live action footage and stop action animation techniques to portray the lives of six people whose lives are dictated by their disturbing sexual fetishes. While some find the interconnected narratives humorous and others appear to relate to the story, this writer for one found nothing about the film witty or meaningful. In terms of thematic relevance the film does illustrate one reoccurring motif that the writer took note of: prior to executed their elaborate sexual desires, be it through torture, role play or a variety of more bizarre activities, the characters isolated themselves often through the use of a symbolic wardrobe door. Seemingly out of shame due to the oppressive nature of society in the given country each of the characters attempts to remain 'in the closet' so to speak, about their deviant personal lives. The film posits no conclusive ending and allows each character to remain more or less unchanged; the film therefore is little more than an unnecessary display of unusual behavior and this writer would have preferred it if the closet door had remained closed.