Zoals anderen die commentaren over '61*' hebben geplaatst, ben ik ook geen Yankee-fan. Ik heb een paar jaar geleden een boek gelezen dat 'Dynasty' heette. Het ging over 'Dynasty', een team uit de Bronx dat het team van de Yankees was. Het was een geweldig boek, maar het gaf je niet echt een warm en wollig gevoel over het team uit de Bronx. Maar de film van Billy Crystal maakte dat ik mijn tranen moest wegknipperen. Het is niets minder dan een liefdesverhaal voor twee mannen en een team dat echt legendarisch is in een sport waar de term 'legende' te gemakkelijk wordt gebruikt. En hij liet Maris en Mantle zien als echte mensen, met wratten en al. Barry Pepper en Thomas Jane waren briljant als de M&M Boys en Billy Crystal, die ons mee terug in de tijd nemen door aandacht te schenken aan het kleinste detail. Een ouder wordend Tiger Stadium werd op magische wijze getransformeerd tot 'The House That Ruth Built', met monumenten en al.<br />Ik groeide op met het steunen van de Cleveland Indians, geen gemakkelijke taak. Destijds, net als nu, waren de Yankees onze gehate rivalen, maar toch was er geen kind dat ik kende dat niet alles zou hebben gegeven om Micky Mantle te zijn. Ondanks het feit dat hij voor een team speelde dat mijn plaatselijke helden vaker wel dan niet kon verslaan, was The Mick een van die groten die de partizanensport gewoon overstijgen. Het was gemakkelijk te begrijpen waarom bijna iedereen erop aandrong dat hij het record van Babe zou breken, en niet Roger Maris. Billy Crystal, die Mantle werkelijk aanbad, doet Maris' beproeving bijna mythisch lijken, maar van wat ik heb gelezen, overdreef hij maar heel weinig.<br />'61*' is misschien wel de grootste honkbalfilm die ooit is gemaakt, en dat wil wat zeggen. Kijk ernaar en ervaar wat misschien wel het beste seizoen van het honkbal is.
As others who have posted comments about "61*", I too am not a Yankee fan. I read a book several years ago called "Dynasty - When Rooting For The Yankess Was Like Rooting for US Steel". It was a great book, but didn't exactly leave you with a warm and fuzzy feeling about the team from the Bronx. Billy Crystal's movie, however, left me blinking back tears. It is nothing less than a love story to two men and a team that is truly legendary in a sport where the term "legend" is too easily used. And he showed Maris and Mantle as real people, warts and all. Barry Pepper and Thomas Jane were brilliant as the M&M Boys and Billy Crystal takes us back in time by giving attention to the tiniest detail. An aging Tiger Stadium was magically transformed into "The House That Ruth Built", monuments and all.<br /><br />I grew up rooting for the Cleveland Indians, not an easy task. Back then, as now, the Yankees were our hated rivals, but even so there wasn't a kid I knew who wouldn't have given everything to be Micky Mantle. Despite his greatness playing for a team that could beat my local heroes more often than not, The Mick was one of those greats that just transcended partisan sports. It was easy to see why nearly everyone was rooting for him to break the Babe's record, and not Roger Maris. Billy Crystal, truly one who worshiped Mantle, makes Maris's ordeal seem almost mythic, but from all I have read, he exaggerated very little.<br /><br />"61*" is possibly the greatest baseball movie ever made, and that's saying something. Watch it and relive what may be baseball's greatest season.