Billie Holliday maakte in de jaren dertig een paar prachtige platen met het Teddy Wilson Orchestra. Tegen het eind van haar carrière maakte ze een paar goede platen voor jazz-impresario Norman Granz, die voornamelijk te danken waren aan de musici die haar begeleidden, omdat haar stem toen al aan flarden was geschoten. Wat daartussenin gebeurde, is het gebied dat wordt bestreken door Sidney Furie's 'Lady sings the blues', dat de titel gebruikt van haar spookachtige autobiografie uit 1958. Net als collega- iconen uit de jaren vijftig, James Dean en Marilyn Monroe, heeft Miss Holliday een post-mortem-beroemdheid verworven die ze tijdens haar leven genoot. Ze wordt herhaaldelijk afgeschilderd als een proto-lesbische, proto-biseksuele, proto-feministische, proto-sterke zwarte vrouw, of welk etiket mensen ook maar opplakken als ze denken dat het hen in staat stelt hun overtuigingen toe te schrijven aan een overledene die hen als gevolg daarvan niet kan weerleggen en hen dus verkiest aan haar vast te houden. Mijn belangstelling voor Miss Holliday is louter muzikaal. Naar mijn mening was ze ondanks haar levensstijl een aanzienlijke kunstenares, niet vanwege haar levensstijl. Ze had duidelijk een paar ongeschikte mannelijke vrienden, maar ze was geen'slachtoffer'. Als ze het gezelschap van mensen in 'The Life' opzocht <0xE2><0x80><0x93> nou ja, ze was al volwassen <0xE2><0x80><0x93> was dat haar zaak en haar beslissing. Als Miss Holliday in de film speelt, probeert Miss Ross haar niet te imiteren, en ze lijkt ook in geen enkel opzicht op haar. Ze zingt heel bekwaam liedjes die met haar in verband worden gebracht, en ze treedt op in plaats van te acteren, zoals de topzangers (Frank Sinatra, Peggy Lee) geneigd waren te doen. Ze is duidelijk een charismatische artieste, en dat is te zien op het scherm. Helaas deelt ze Miss Holliday's talent om droesem in goud te veranderen niet, want 'Lady sings the blues' is duidelijk droesem. Sensationeel en uitbuitend, het concentreert zich op het seksleven en de drugsverslaving van het onderwerp, een bijzonder onplezierige opname van Miss Ross die bewusteloos over de wc hangt, is mijn bepalende beeld van de film. Het was duidelijk dat Mr Furie hoog mikte. Als je een realistischer beeld van Miss Holliday's leven wilt krijgen, moet je 'Wishing on the Moon' van Donald Clarke lezen. Haar vroege opnamen zijn op een veelheid van labels verkrijgbaar, meestal met als enige verschil de verpakking. Luister naar de frisheid en onschuld van 'I wish on the moon' en vergeet dat deze verschrikkelijke film ooit gemaakt is.
Billie Holliday made some lovely records with the Teddy Wilson Orchestra in the 1930s.She made some good records for jazz impresario Norman Granz towards the end of her career,their merit largely due to her accompanying musicians as her voice was shot to pieces by then.What happened in between is the area covered by Sidney Furie's "Lady sings the blues"which uses the title if not much else of her 1958 ghosted autobiography.Like fellow 50s icons James Dean and Marilyn Monroe,Miss Holliday has achieved a post mortem fame far exceeding that she enjoyed whilst she was alive.She is repeatedly presented as a proto-lesbian,proto-bisexual,proto-feminist,proto-strong black woman or whatever label people who think it empowers them to attribute their beliefs to a dead person who is consequently unable to refute them choose to stick on her. My interest in Miss Holliday is strictly musical.In my opinion she was a considerable artist despite her lifestyle,not because of it. She clearly had some unsuitable male friends,but she wasn't a "victim". If she enjoyed the company of people in "The Life",well,she was all grown up,it was her business and her decision. Playing Miss Holliday in the film,Miss Diana Ross does not try to imitate her,nor does she resemble her in any way.She sings songs associated with her quite competently,and performs rather than acts,as top class singers(Frank Sinatra,Peggy Lee)tended to do.She is clearly a charismatic performer,and that shows on the screen.Unfortunately she does not share Miss Holliday's talent for turning dross into gold,for dross is what "Lady sings the blues" quite evidently is. Sensationalist and exploitative,it concentrates on the subject's sex life and drug addiction,a particularly unpleasant shot of Miss Ross sprawled unconscious over the toilet is my defining image of the film. Clearly Mr Furie was aiming high. If you want to get a more realistic view of Miss Holliday's life read "Wishing on the Moon" by Donald Clarke.Her early recordings are available (now out of copyright) on a multitude of labels,generally the only difference being the packaging.Listen to the freshness and innocence of "I wished on the moon" and forget that this terrible film was ever made.