Dit is een goede thriller met een paar heel schokkende scènes. Er komen een paar interessante personages in voor die ik vrij geloofwaardig vond. James Woods is Lloyd Hopkins, een rechercheur bij de politie die een seriemoordenaar probeert te pakken die het op jonge, onschuldige vrouwen heeft voorzien. Hopkins is op een bepaalde manier gefixeerd op dit type vrouw (iets wat te vergelijken is met de Russel Crowe-figuur in L.A.). Hij vindt dat ze zo snel mogelijk van deze onschuld moeten worden ontdaan en vertelt daarom zijn eigen dochtertje de gruwelijkste verhaaltjes voor het slapengaan (een geweldige scène met een geweldige kinderactrice). Hopkins' vrouw zegt dat hij gestoord is, en je moet het met haar eens zijn. In de loop van het onderzoek komt Hopkins erachter dat de eigenaresse van een feministische boekwinkel, Kathleen McCarthy, gespeeld door Lesley Ann Warren, op de een of andere manier iets te maken heeft met de seriemoordenaar. Hopkins heeft natuurlijk een hekel aan feministen, maar op de een of andere manier krijgt hij vanwege het onderzoek een relatie met McCarthy. Dit leidt tot een hilarisch 'afscheidsgesprek' met een eind dat je doet schudden van het lachen. Maar een echte tragedie is nooit ver weg, en ook al is het feministische personage een nogal botte karikatuur, haar daden en redeneringen zijn een essentieel en overtuigend deel van het verhaal.<br />Een ander interessant punt was de verwijzing naar de wedergeboorte. Ze zijn niet betrokken bij de misdaad in deze film, maar lijken de hogere echelons in de politiehiërarchie te domineren. Hopkins' partner waarschuwt hem voor hen en vertelt hem dat hij boven aan hun lijst staat om met pensioen te gaan vanwege zijn wankele gezinsleven. Hopkins chef is een herboren beroemdheid (ik ga op zondag naar de kerk en drie keer per week naar een gebedsbijeenkomst, maar de rest van de tijd zet ik God uit mijn hoofd, hij zegt zoiets). Het is een heel goede en verstandige voorstelling van Raymond J. Barry, omdat het niet, zoals in het geval van de feministe, terugvalt op een stereotype. De regisseur lijkt streng maar correct, hij erkent de talenten van Hopkins en geeft op een eerlijke, zij het zuinige manier kritiek op zijn tekortkomingen. Hij zet Hopkins op non-actief, wat leidt tot een gewelddadig einde dat veel recensenten weten te waarderen.<br />De productiewaarde en het tempo van deze film zijn bovengemiddeld, de film levert actie op en laat op verschillende niveaus tijd voor introspectie. Ik wou dat Al Pacino deze film had gezien voordat hij in _Insomnia_ speelde.
This is a good thriller with some very shocking scenes. It boasts several interesting characters which I found pretty believable. James Woods is Lloyd Hopkins a police detective who tries to catch a serial killer whose prey are young, innocent" women. Hopkins has a kind of a fixation on this type of female (not unlike the Russel Crowe character in L.A. confidential). He thinks they have to be cured" of this innocence at the earliest possible age and accordingly tells his own little daughter the gruesomest possible bedtime stories (a great scene with a great little child actress). Hopkins' wife says he is a disturbed person, and one has to agree with her.<br /><br />In the course of the investigation Hopkins finds out that the owner of a feminist bookstore, Kathleen McCarthy, played by Lesley Ann Warren, is in some way linked to the serial killer. Hopkins, of course, hates feminists but somehow, for the sake of the investigation, he gets into a relationship with McCarthy. This leads to a hilarious foreplay" conversation with an ending that makes you rock with laughter. But real tragedy is never far away and even if the feminist character is a rather blunt caricature, her actions and her reasoning are an essential and convincing part of the story.<br /><br />A further interesting point for me was the reference to born-agains". They are not involved in the crime of this movie but seem to dominate the higher echelons in the police hierarchy. Hopkins' partner warns him about them and tells him that he is at the top of their to retire" list because of his shaky family life. Hopkin's superior is a known born again (I go to church on Sunday and to prayer meetings three times a week, but for the rest of the time I put God out of my mind, he says something like that). It is a very good and sensible performance by Raymond J. Barry as it does not, like in the case of the feminist, revert to stereotype. That captain seems to be strict but correct, acknowledging the talents of Hopkins and criticizing his failings in a fair if tight lipped way. He puts Hopkins on suspension which leads to a violent ending many reviewers seem to appreciate.<br /><br />The production values and the pacing of this movie are above average, it delivers action and leaves time for introspection on different levels. I wish Al Pacino had had a look at this movie before he starred in Insomnia.