Michael Winterbottoms Wonderland gebruikt dezelfde formule als een andere film uit 1999, de mooie Magnolia, waarin we het leven volgen van vele personages die met elkaar verbonden zijn. Het belangrijkste verschil tussen de personages van beide films is dat Magnolia's personages weliswaar onconventioneel waren, maar dat de mensen in Wonderland het soort mensen zijn dat je dagelijks op straat tegenkomt. Maar hoewel het verhaal tussen beide films in dezelfde trant is, is de behandeling in elke film totaal anders. Magnolia ging alleen over de vele 'hoofdpersonen' in de film, maar in Wonderland krijgt de camera veel aandacht van de andere mensen. In veel scènes wordt de camera afgeleid door mensen rond de hoofdpersonen. Dat is interessant, want je krijgt het gevoel dat iedereen op straat een verhaal te vertellen heeft. Het acteerwerk is erg overtuigend. Je krijgt nooit het gevoel dat je naar acteurs kijkt. Hoewel sommige scènes een beetje te lang zijn, is de film heel zelden saai. Ik kan maar één scène bedenken waarin ik dacht: 'Oké, genoeg, ik snap het... Dit is gewoon te lang.' Soms is de documentaireachtige camera een beetje irritant. Op andere momenten is hij perfect. Een scène in een ziekenhuis aan het eind was gedenkwaardig. Al met al is dit een goede film, met een paar tekortkomingen, maar ook mooie momenten.<br /><br />80 procent.
Michael Winterbottom's Wonderland uses the same formula as another movie of 1999, the beautiful Magnolia, in which we follow the life of many characters, which are linked together. The main difference between the characters of both movies, is that while Magnolia's characters were unconventional, those in Wonderland are the kind of people you cross on the streets everyday. But while the story between both movies are in the same vein, the treatment in each movie is totally different. While Magnolia was only about the many "main" characters in the movie, the OTHER PEOPLE get much of the camera's attention in Wonderland. In many scenes, the camera is distracted by people around the main characters. This is interesting since you get the feeling that everyone on the street has a story to tell. The acting is very convincing. You never get the feeling you are watching actors. Although some scenes are a bit too long, the movie is very rarely boring. I can only think of one scene where I thought "OK, enough, I get it... This is just too long.". Sometimes the documentary style camera is a bit annoying. Other times, it is perfect. A scene in an hospital at the end was memorable. All in all, this is a good movie, with some flaws but also beautiful moments.<br /><br />80%