Vernederende onzin als dit zou nooit gemaakt mogen worden.<br />Het gevoel van zinloosheid ligt niet alleen in het feit dat er geen verhaal is. Het is mogelijk om ongestraft geen verhaal te hebben. Integendeel, elke scène maakt deel uit van een groter verhaal dat we nooit te zien krijgen. Neem de boksscène. Die heeft iets aangenaam surrealistisch, en toch accuraats; hij is perfect ingestudeerd en het acteerwerk is onberispelijk. Hij maakt deel uit van een grimmig verhaal waarvan ik niet zeker weet of ik het leuk zou vinden, maar in de context van dat verhaal zou het in elk geval een dreun geven. Hier ligt het in het ongewisse. Voorafgaande en daaropvolgende scènes werpen geen licht op de boksscène <0xE2><0x80><0x93> ze dupliceren hem. En in feite zijn er maar twee van de talloze incidenten in de hele film die enige vorm van creativiteit en menselijkheid tonen: de boksscène en de confrontatie tussen de straatpunker en de ex-politieman. Dat is alles wat er van waarde is, en het is niet veel. Het zijn fragmenten van goede films die nooit zijn gemaakt.<br />Natuurlijk, dit soort werk heeft effect. Het is een sm<0xC3><0xB6>rg<0xC3><0xA5>sbord van dingen die pijnlijk zijn om naar te kijken: bloed, botten breken, cocaïne snuiven (iets waarvan ik merk dat ik er gewoon niet naar kan kijken), verkrachting, handen die naar achteren worden gebogen en tegen het achterhoofd worden geslagen. Het is onmogelijk om naar de film te kijken zonder ineen te krimpen van de constante wreedheid. En toch, wat dan nog? Er zijn mensen die denken dat alles wat 'een reactie uitlokt' een reactie teweegbrengt. Het moet grote kunst zijn, maar ik heb nog nooit iemand een reden horen opsommen om zoiets belachelijks te geloven, vooral niet als de reactie even automatisch is als een huivering. Ik voel me alsof ik zure melk heb gekregen en vervolgens te horen heb gekregen dat ik iets esthetisch verdienstelijks heb gedronken <0xE2><0x80><0x93> omdat mijn ogen ervan zijn gaan tranen.<br />In Australië stond 'Bure Baruta' bekend onder de naam 'Cabaret Balkan', een titel die des te duidelijker maakt hoeveel inspiratie Dejan Dukovski putte uit Bertolt Brecht <0xE2><0x80><0x93> en dat is geen compliment. Het is moeilijk om iemand te bedenken die dodelijker is om te imiteren dan Brecht. Brecht was zo'n getalenteerd schrijver dat hij soms prachtige parabels schreef, ondanks zijn meest serieuze, theoretisch gemotiveerde pogingen om dat niet te doen; mensen die Brecht imiteren zijn nooit zo fortuinlijk. Ze veroorzaken alleen maar hoofdpijn.
Degrading rubbish like this should never be made.<br /><br />The sense of pointlessness lies not just in the fact that there's no story. It's possible to get away with having no story. Rather, every scene is part of some larger story we never see. Take the boxing scene. There's something pleasingly surreal, and yet accurate, about it; it's perfectly paced and the acting is faultless. It forms part of a grim story that I'm not sure I'd like, but at least, in the context of that story, it would pack a wallop. Here it's in limbo. Previous and subsequent scenes don't shed light on the boxing scene - they duplicate it. And really, only two of the countless incidents in the whole film show any kind of creativity and humanity: the boxing scene, and the confrontation between the `street punk' and the ex-policeman. That's all there is of value, and it's not much value. They're fragments of good films that were never made.<br /><br />Sure, this kind of work has an effect. It's a smorgasbord of things painful to look at: blood, bone-crunching, cocaine-snorting (something I find I simply can't watch), rape, hands bent backwards and rocks to the back of the head. It's impossible to watch the film without wincing at the constant brutality. And yet, so what? There are people who think that anything which "provokes a response" must be great art, but I've never heard anyone actually advance a reason for believing something so ridiculous, especially when the response is as automatic as a wince. I feel as if I've been served sour milk and then been told that I've just drunk something of aesthetic merit - because it made my eyes water.<br /><br />In Australia "Bure Baruta" went by the name "Cabaret Balkan", a title which makes it all the more clear how much inspiration Dejan Dukovski drew from Bertolt Brecht - and that's not a compliment. It's hard to think of anyone more fatal to imitate than Brecht. Brecht was a writer so talented he sometimes created beautiful parables despite his most earnest, theoretically motivated efforts not to; people who imitate Brecht are never so fortunate. They merely induce headaches.