Een buitenaards ruimteschip landt in Central Park en er komt een buitenaards wezen tevoorschijn. Nadat hij gewond is geraakt bij een aanval van het Amerikaanse leger, verschijnt de mensachtige Klaatu (Keanu Reeves) als hij wordt verzorgd tot hij weer gezond is en zinspeelt hij op de mogelijke vernietiging van de aarde. Hij slaagt erin te ontsnappen aan overheidsambtenaren en komt terecht bij de wetenschapper Helen Benson (Jennifer Connelly). Samen met haar geadopteerde zoon Jacob probeert de groep de ophanden zijnde vernietiging tegen te houden, terwijl de regering achter hen aan zit.<br />Heel diep begraven in de kern van The Day the Earth Stood Still is iets wat op een geweldige film lijkt. Maar de buitenkant is allesbehalve dat. De plot klinkt misschien interessant, maar nadat Klaatu duidelijk heeft gemaakt wat zijn doel is, wordt de film een afgedankte, halfbakken achtervolgingsfilm die eerder saai dan spannend is. En tegen de tijd dat het einde in zicht komt, zijn de film en alles wat ermee te maken heeft volkomen vergeten. Het lijkt erop dat de mensheid op het spel staat, maar geen van de personages lijkt zich echt druk te maken over hun overlevingskansen. Het lijkt gewoon zo gewoon, zo tactisch. Personages worden weggedaan alsof ze niets zijn (door dood te gaan of gewoon door niet meer op te duiken) en andere personages komen in beeld zonder ook maar het geringste spoortje motivatie. Hoe kunnen we ons nou aan iemand hechten als niemand ook maar in de verste verte sympathiek is? We komen het dichtst bij een driedimensionaal personage, Reeves' Klaatu, en hij spreekt in zulke raadsels en ingewikkelde taal dat hij net zo goed geen Engels had kunnen spreken.<br />Begrijp me niet verkeerd: _The Day the Earth Stood Still_ zit vol met een goudmijn aan ideeën. Maar die worden allemaal behandeld als een ongemak voor de grotere 'plot' waarmee de film worstelt. De filmmakers schijnen er heel weinig idee van te hebben wat ze met het beeld willen doen. Het lijkt een boodschap te willen sturen, maar het weet niet hoe dat moet. Het springt van idee naar idee (en zelfs naar gedachte) in de hoop iets vast te grijpen dat blijft zitten. Maar dat gebeurt niet. Het is gewoon overgeschreven, wachtend op het volgende idee dat kan ontbranden en uit de weg geruimd kan worden. Zelfs de speciale effecten zijn slordig gedaan. Natuurlijk, er zijn een paar geweldige effecten, maar uiteindelijk is hier niets te spectaculairs te zien.<br />Het is niet duidelijk waar de fout voor deze dwaze en uiteindelijk onnodige film ligt. Moeten we scenarioschrijver David Scarpa verwijten dat hij niet wist of hij het oorspronkelijke werk moest eren, moest stelen van de vele films die daarna zijn gemaakt, of zijn eigen oorspronkelijke idee moest creëren? Of moeten we denken aan regisseur Scott Derrickson en het creatieve team, die de opnamen en scènes voor de film hebben samengesteld en er vervolgens niet in slaagden er een goede film van te maken? Als het hun niet kan schelen, waarom zouden wij dat dan wel kunnen?<br />De acteerprestaties zijn slecht. Connelly, die een Oscar heeft gewonnen, had beter moeten weten dan deze film aan te raken. Ze ziet er in elk van haar scènes onvolgroeid en verward uit. Ik stel me voor dat ze heeft geprobeerd iets van deze afschuwelijke rol te maken, maar je kunt het nooit raden aan de hand van de beelden die in de film te zien zijn. Smith speelt weliswaar op zijn leeftijd, maar hij aapt zijn vader een beetje te veel na. Hij wil stoer zijn, maar hij wil ook proberen een beetje methodisch te werk te gaan. Met een beetje meer werk zou hij waarschijnlijk Wills beste werk uit het midden van de jaren negentig kunnen evenaren, maar als hij hiermee doorgaat, is hij voorbestemd om een lachertje te worden dat het publiek zal irriteren. Jon Hamm en Kyle Chandler krijgen zo weinig te doen dat je je moet afvragen waarom de filmmakers hun rollen hebben voorzien van herkenbare gezichten, terwijl John Cleese en James Hong zulke korte scènes hebben dat je met je ogen kunt knipperen en ze misschien wel helemaal misloopt. Kathy Bates probeert oprecht iets van haar sappige rol te maken, maar die wordt veel te veel afgezwakt.<br />Reeves levert echter weer een klassiek Reeves-optreden. Deze rol is praktisch op maat voor hem gemaakt. Hij brengt het grootste deel van zijn tijd op het scherm door met verbijsterde en bizarre blikken in de camera, of hij voert de stijve dialoog waar we hem voor hebben leren kennen. Hij krijgt niet echt de tijd om zich in de rol te uiten, en nog minder tijd om zich nader te verklaren. Maar Reeves is een meester in deze gedrogeerde techniek, en hij staat op zijn eigen speelveld tegenover de rest van de cast. Hij heeft veel groter werk gedaan (de Matrix-trilogie natuurlijk, en mijn persoonlijke, schuldige pleziertje, Speed), maar omdat deze rol niet veel van hem vraagt qua feitelijke emotie, vliegt hij erdoorheen als het beste aan de film. En ja, ik vind het doodeng om op dat idee te zinspelen.<br />Het is een beetje vergezocht om De dag dat de aarde stilstond teleurstellend te noemen. Vreselijk is een veel betere omschrijving. Hoewel de plot klinkt alsof het een interessant sciencefictionverhaal zou kunnen zijn (vooral gebaseerd op het legendarische bronmateriaal), hapert en hapert de film te vaak om echt iets van zichzelf te maken. Er zitten een paar geweldige ideeën in de film, maar daar wordt nooit iets mee gedaan. Ze worden ofwel weggewuifd, of gewoon genegeerd. Of het nu de saaie verhaallijn is, het slechte acteerwerk, de afgrijselijke dialoog, de onregelmatige toonveranderingen of de zeer inconsistente CGI, de film krijgt niet eens de kans om te werken. En als film met een boodschap sputtert hij vaker dan hij sputtert. Hij heeft de ideeën om de afstand te overbruggen, maar de motivatie ontbreekt.<br />3/10.
An alien spacecraft lands in Central Park, and an alien emerges. After being wounded in an attack by the U.S. military, the human-like Klaatu (Keanu Reeves) appears when being nursed back to health and hints at the potential destruction of Earth. He manages to escape government officers, and ends up in the care of scientist Helen Benson (Jennifer Connelly). Along with her adopted son Jacob (Jaden Smith), the group attempts to try and stop the impending destruction, while the government chases after them.<br /><br />Buried very deep into the core of The Day the Earth Stood Still is some semblance of a great movie. But its outer shell is anything but.<br /><br />The plot may sound interesting, but after Klaatu makes it clear what his purpose is, the movie becomes a downgraded half-assed chase movie that is more boring than it is thrilling. And by the time the ending comes around, the film and everything about it is utterly forgettable. Humanity appears to be at stake, but none of the characters seem to really care about their survival. It just seems so standard to them, so tactic. Characters are done away with like they are nothing (whether by dying or just not appearing again), and other characters appear with not even the slightest hint of motivation. How are we supposed to leach on to anyone when no one is even remotely likable? The closest we get to a three-dimensional character is Reeves' Klaatu, and he speaks in such riddles and convoluted language that he may as well not be speaking English.<br /><br />Do not get me wrong: The Day the Earth Stood Still is loaded with a goldmine of ideas. But they are all treated as mere inconveniences to the bigger "plot" the film struggles with. The filmmakers seem to have very little idea of what they want to do with the picture. It seems to want to send a message, but it does not know how to. It jumps from idea to idea (and even though to thought), hoping to grip onto something that sticks. But nothing does. It is merely written over, waiting for the next idea to spark and be done away with. Even the special effect showpieces are carelessly done. Sure, there are some great effects, but ultimately, there is nothing too spectacular on display here.<br /><br />It is not clear where the fault for this silly and ultimately unneeded film lies. Do we blame screenwriter David Scarpa for not knowing whether he should homage the original work, steal from multiple films that have come since, or create his own original idea? Or do we look to director Scott Derrickson and the creative team for having culled together the shots and sequences for the film, and then not knowing how to make some sort of good movie out of it? If they do not care, then why should we? <br /><br />The acting is poor across the board. Connelly, an Oscar-winner, should have known better than to touch this film. She looks stunted and confused in every one of her scenes. I imagine she tried to make something of this awful role, but you would never even guess with the footage that exists in the film. Smith, while playing to his age, seems to be aping his father a little too much. He wants to be spunky, but he wants to try to act method at the same time. With a little more work, he could probably match Will's best work from the mid-1990s, but if he keeps this up, he is destined to become a laughing stock that will annoy audiences. Jon Hamm and Kyle Chandler are given such a small amount of work to do that one must wonder why the filmmakers went with recognizable faces in their roles, while John Cleese and James Hong have such short scenes that you may blink and miss them altogether. Kathy Bates genuinely tries to make something of her juicy role, but it is downplayed far too much.<br /><br />Reeves however, delivers another classic Reeves performance. This role was practically tailored for him to play. He spends most of his time on-screen giving baffled and bizarre looks at the camera, or delivering the stilted dialogue we have come to know him for. He gets no real time to emote in the role, and gets even less time to explain himself. But Reeves is a master of this stoned out technique, and is on his own playing field against the rest of the cast. He has done far greater work (The Matrix trilogy obviously, and my personal guilty pleasure, Speed), but because this role does not ask much of him by way of actual emotion, he soars through as the single best thing about the movie. And yes, I am quite terrified alluding to that idea.<br /><br />Calling The Day the Earth Stood Still disappointing is a bit of a stretch. Calling it awful is a lot better of a description. While the plot sounds like it could make for some interesting science-fiction (especially based off its legendary source material), the film falters and fails too many times to really make anything of itself. There are some great ideas sprinkled throughout the movie, but nothing is ever done with them. They are either brushed away, or outright ignored. Whether it is the boring storyline, the bad acting, the horrendous dialogue, the erratic tonal shifts, or the very inconsistent CGI, the film just has no chance to even attempt to work. And as a movie with a message, it fizzles more often than it sizzles. It has the ideas to go the distance, but lacks the motivation.<br /><br />3/10.