De toestand in Japan na de Tweede Wereldoorlog was er een van verwoesting. De oorlog had miljoenen mensen van hun huis en van hun voedsel beroofd. Corrupte praktijken zoals de prostitutie waren in opkomst en de Japanners hadden drugs- en alcoholproblemen als gevolg van de deprimerende en hopeloze omstandigheden. Het was onvermijdelijk dat deze tijd in de Japanse geschiedenis een onderwerp was waar Hollywood geen weerstand aan kon bieden. Een paar jaar na het einde van de Amerikaanse bezetting in Japan werd een van de vele films uit die tijd geproduceerd, maar Hollywood besloot er een komische draai aan te geven. The Teahouse of the August Moon speelt zich af in het dorp Topiki op Okinawa tijdens de Amerikaanse bezetting van Japan, en toont enkele van de populairste acteurs uit de jaren vijftig, onder wie Glenn Ford, die de onhandige militaire kapitein Fisby speelt, Paul Ford (geen familie) die kolonel Purdy speelt, en Eddie Albert, die de psychiater kapitein McLean speelt. Hoewel hij het grootste deel van de film op het witte doek te zien is, werd Marlon Brando door veel toeschouwers niet herkend in zijn rol van Sakini, de Japanse tolk. De film toont ook Japans populaire en getalenteerde Machiko Kyo als de geisha Lotusbloesem, die vanwege de 'problemen' die ze naar verluidt had veroorzaakt uit talloze andere bezettingsdorpen is weggestuurd. Op basis van het stuk met dezelfde naam stuurt The Teahouse of August Moon veel gemengde berichten over de Japanse en Amerikaanse betrekkingen na de Tweede Wereldoorlog. In de film draagt het leger de onbekwame koloniale Fisby op om de leiding te nemen over de bouw van een nieuw schoolgebouw, om de integratie van de Amerikaanse democratie in het dorp te bevorderen. Door middel van de verbale 'trickery' van Sakini weten de plaatselijke bewoners Fisby over te halen om in plaats daarvan een theehuis te laten bouwen. Zoals ze in de filmindustrie zeggen, en er volgt hilariteit.<br />De film werd aan het publiek aangeboden als satire op de Amerikaanse politiek, en helaas werd het grootste deel van het publiek en zelfs enkele critici om de tuin geleid door de marketingtruc. Om de dingen in perspectief te zetten is de definitie van satire in het woordenboek: 'Een ding, een feit of een omstandigheid die het effect heeft dat iets of iemand belachelijk wordt gemaakt', en als er iemand belachelijk wordt gemaakt in de film, dan zijn het wel de Japanners. Het was niet alleen een afschuwelijke beslissing om Marlong Brando de rol van de Sakini te geven, het was ook beledigend en beledigend. De film kwam kort na het einde van de bezetting uit, en zonder de hulp van de huidige media uit de eenentwintigste eeuw was Teahouse een van de weinige manieren waarop Amerikanen beelden en gevoelens konden krijgen ten opzichte van en over Japanners en hun geschiedenis en cultuur. Het feit dat de hoofdrol werd gespeeld door een niet-Japanse, stuurt al een krachtige boodschap naar het publiek. Er waren in die tijd tweetalige Japanse acteurs; het feit dat de Japanners zichzelf niet eens onmiddellijk mochten vertegenwoordigen, stuurt een impliciete boodschap van superioriteit. Ten tweede is de film sterk, maar subtiel in het belachelijk maken van de Japanners, zodat veel mensen niet eens beseffen wat hun hersenen opnemen. Alleen door goed te letten op de dialoog en de esthetiek van de film kan het publiek de exacte boodschap zien en horen die de film uitzond. Zo mompelt Purdy bijvoorbeeld in het begin van de film, tijdens een scène tussen Sakini en kolonel Purdy, en later kapitein Fisby, terloops opmerkingen als 'Kan'. En als Fisby later aanbiedt de taal te leren, antwoordt Purdy: 'Niet nodig; we hebben de oorlog gewonnen!' Deze opmerkingen, die bedoeld waren om het publiek te laten lachen en dat ook doen, geven het beeld weer van Japanse mensen die dom zijn en niet in staat iets te leren, en onbetekenend, en dat mensen niet over hun cultuur zouden moeten leren.<br />Hoewel de film bezoedeld is door de voornoemde vulgariteiten, kunnen sommige van de optredens van de acteur en de mooie, zij het hoogstwaarschijnlijk onnauwkeurige decors niet onopgemerkt blijven. Ondanks het feit dat ze uitsluitend Japans spreekt en nooit ondertitels heeft, was Machiko Kyo in staat om het grootste deel van wat ze zei door middel van lichaamstaal over te brengen, en dat kan niet onopgemerkt blijven, hoewel haar weergave van een geisha verre van accuraat is. Zij, Eddie Albert, Glenn Ford en helaas ook Marlon Brando, kregen allemaal een Golden Globe-nominatie, maar geen van hen wist de prijs in de wacht te slepen.<br />Hoewel veel mensen in de maatschappij van vandaag met hun ogen rollen bij de zoveelste aanval van politieke correctheid, is het van belang om op te merken dat films, zowel in het verleden als in het heden, de perceptie van de mensen over de wereld bepalen. Zelfs vijftig jaar later zijn er nog veel mensen die dat niet doen.' Ze moeten hun voordeel doen met alle media die ze tot hun beschikking hebben, en hun visie op de wereld halen uit de laatste walgelijke komedies en de line-ups op vrijdagavond op tv. Filmmakers moeten meer verantwoordelijkheid nemen voor hun films; zelfs erkennen dat de Japanners in The Teahouse belachelijk werden gemaakt, zou al een stap in de goede richting zijn. Gelukkig heeft de eenentwintigste eeuw de wereld en een toenemend aantal films gebracht die niet alleen bewust zijn gemaakt, maar ook populair waren bij de critici en bij de kassa, zoals Blood Diamond en An Inconvenient Truth. The Teahouse of the August Moon zou beschouwd moeten worden als een beschamend voorbeeld in de filmgeschiedenis, en iets om van te leren voor zowel filmmakers als publiek. Om de les te completeren, werd de film genomineerd voor de Golden Globe voor 'Motion Picture Promoting International Understanding'. Gelukkig verloor de film.
The state of Japan after World War II was one of devastation. The war had left millions of people without homes and shortages of food, corrupt practices such as prostitution were on the rise, and the Japanese had drug and alcohol problems due to the depressing and hopeless conditions. Inevitably, this time in Japanese history was a subject that Hollywood could not resist. A few years after the end of the American occupation in Japan, one of many films about this time was produced; however, Hollywood decided to give this one had a comedic twist. Daniel Mann's The Teahouse of the August Moon takes place in the village of Topiki in Okinawa during the American occupation of Japan, and stars some of the 1950s most popular actors of the time, including Glenn Ford who plays the clumsy military Captain Fisby, Paul Ford (no relation) who portrays Colonel Purdy,and Eddie Albert, who plays psychiatrist Captain McLean. Although he is on screen for most of the film, Marlon Brando was unrecognizable to many audiences in his role as Sakini, the Japanese interpreter. The film also features Japan's popular and talented Machiko Kyo as the geisha Lotus Blossom who has been sent away from numerous other occupation villages due to the never specified "trouble" that she had reportedly caused. Based off of the play of the same name, The Teahouse of August Moon sends many mixed messages about Japanese and American relations after World War II. In the film, the army instructs the inept Colonial Fisby to be in charge of the building of a new schoolhouse, which is to help the American's integration of democracy in the village. Through the verbal "trickery" of Sakini, the locals persuade Fisby to have a teahouse built instead. As they say in the industry, and hilarity ensues.<br /><br />The film was advertised to the public as a satire on American politics, and, unfortunately, most of the public and even some critics were fooled the marketing ploy. To put things into perspective, the dictionary definition of satire is "A thing, fact, or circumstance that has the effect of making some person or thing ridiculous," and if anyone is made out to look ridiculous in the film, it's certainly the Japanese. Primarily, not only was casting Marlong Brando in the role of the Sakini a horrible decision, it was also offensive and insulting. The film came out shortly after the occupation had ended, and, without the access of the current twenty-first century media, Teahouse was one of the only ways that Americans were to obtain images and feelings toward and Japanese people and their history and culture. The fact that the starring role was played by a non-Japanese already sends out a powerful message to the public. There were bilingual Japanese actors at the time; the fact that the Japanese were not even allowed to represent themselves immediately sends a superiority implication. Secondly, the film is strong, yet subtle in its ridiculing of the Japanese that many people don't even realize what their brain is absorbing. Only upon paying close attention to the dialog and aesthetics of the film that audiences can see and hear the exact message that the film was sending. For instance, in the beginning of the film during a scene between Sakini and Colonel Purdy, and later Captain Fisby, Purdy offhandedly murmurs comments such as "Can't you natives ever learn anything about custom?" and later when Fisby offers to learn the language, Purdy replies "No need; we won the war!" These comments, which were intended to and do have audiences laughing, are putting the image of Japanese people being dumb and unable to learn, and insignificant and that people shouldn't and don't have to learn about their culture.<br /><br />Although the film is stained with the fore mentioned vulgarities, some of the actor's performances and beautiful, although most likely inaccurate, set designs cannot go unnoticed. Despite the fact that she speaks solely Japanese and never has subtitles beneath her, Machiko Kyo was able to communicate through body language most of what she was saying, and this cannot go unrecognized, although her portrayal of a geisha is far from accurate. Her, as well as Eddie Albert, Glenn Ford, and, unfortunately, Marlon Brando all received Golden Globe nominations, but all failed to bring home the award.<br /><br />Although many people in today's society may roll their eyes at yet another attack of political correctness, it is essential to note that films, in both the past and present, shape people's perceptions of the world. Even fifty years later, many people don't take advantage all the media that they have access to, and get their views on the world from the latest gross-out comedies and Friday night television line-ups. Filmmakers need to take more responsibility for their films; even acknowledging that the Japanese were being ridiculed in Teahouse would have been a step in the right direction. Fortunately, the twenty-first century has brought the world and increasing number of films that not only have a conscious, but were also popular among critics and at the box office, such as Blood Diamond and An Inconvenient Truth. The Teahouse of the August Moon should be looked at as a shameful example in film history, and something to learn from for both filmmakers and the public. To add to the lesson, the film was nominated for was the Golden Globe award for "Motion Picture Promoting International Understanding". Fortunately, it lost.