Deze film heeft een interessante cast <0xE2><0x80><0x93> Giancarlo Giannini, bekend van Lina Wertmueller, plus een heleboel poppen uit de jaren zeventig <0xE2><0x80><0x93> en mooie decors, maar dat helpt niet. Het script is saai, voorspelbaar en zou voor geen enkel ondermaats tv-programma zijn geaccepteerd; het ijsberen is slap en zelfs de moorden zijn saai <0xE2><0x80><0x93> een hoofdzonde in een zogenaamde 'giallo', en nog een bewijs dat de regisseur Paolo Cavara niet helemaal op één lijn stond met, laten we zeggen, Sergio 'Torso' Martino. Maar de openingsscène is cool, slim en supersexy, met inbegrip van de misschien wel meest wellustige score van Ennio Morricone: drie minuten stijl en voetfetisjisme die in de geschiedenis van de 'giallo' onovertroffen zijn. Bereid je voor op een enorme teleurstelling.
This one has quite an interesting cast -- Giancarlo Giannini of Lina Wertmueller fame plus loads of seventies dolls -- and nice decors, but it doesn't help. The script is bland, predictable and wouldn't have been accepted for any substandard TV show; the pacing is lame, and even the killings are boring -- a capital sin in a so-called "giallo", and another proof that director Paolo Cavara wasn't quite on a par with, let's say, Sergio "Torso" Martino. However, the opening scene is cool, clever and supersexy, including Ennio Morricone's perhaps most lascivious score: three minutes of style and foot fetishism that are unsurpassed in "giallo" history. After that, get ready for a huge disappointment.