Irene Bedard ziet er geweldig uit als ze glimlachend door de parochieschool loopt, die door Mary Crow Dog als volgt wordt beschreven in haar boek: 'Toen ik nog een klein meisje was op de St. Francis-school, gaven de katholieke nonnen ons met de zweep om wat zij "ongehoorzaamheid" noemden. Toen ik tien was, kon ik drinken en een glas whisky vasthouden. Toen ik twaalf was, sloegen de nonnen me omdat ik "te vrij met mijn lichaam omging". Het enige wat ik had gedaan, was hand in hand met een jongen lopen. Toen ik vijftien was, werd ik verkracht. Als je van plan bent geboren te worden, zorg dan dat je blank en mannelijk geboren wordt.' Het ergste wat we van school zien, is het afknippen van de vlechten en het luispoeder. Mary Crow Dog beschreef in haar boek helse, turbulente tijden, maar de film laat die verbleken. Racisme, barre levensomstandigheden, dronkenschap en armoede worden in het boek tot in detail behandeld, maar de film is gezuiverd om de kijker te beschermen. Het enige wat we zien is Mary die sigaretten rookt en bier weigert op de achterbank van een auto.<br />Het happy-very-very-after-einde van de film gaat niet in op de vele jaren en duizenden dollars die nodig waren om haar man, Leonard, na de gebeurtenissen uit de gevangenis te krijgen. O, wacht, in de film was niet eens te zien dat ze met Leonard Crow Dog trouwde! Alleen een vage aanwijzing dat hij de vader van haar kind zou kunnen zijn. <br /><0x3E> Het boek beschrijft ook veel stamgebruiken en rituelen die in de film worden verfraaid, waardoor het lijkt op een hoop hocus pocus: 'O, kijk, ze dansen rond in een cirkel', zonder dat men de betekenis begrijpt van de Lakota-mensen van de Zonnedans en de Geestendans, die in het boek tot in detail worden beschreven.<br /><0x3E> Hoewel ik Irene Bedard graag mag en haar een goede actrice vind, geloof ik niet dat ze de woede en de woede overbrengt die van elke pagina van Mary Crow Dogs boek springen. Maar uiteindelijk staat die woede niet in het script dat zij moet overbrengen.<br /><0x3E> Lees het boek.
Irene Bedard looks great as she smiles through parochial school, which is described by Mary Crow Dog like this in her book: "When I was a small girl at the St. Francis Boarding School, the Catholic sisters would take a buggy whip to us for what they called 'disobedience.' At age ten I could drink and hold a pint of whiskey. At age twelve the nuns beat me for 'being too free with my body.' All I had been doing was holding hands with a boy. At age fifteen I was raped. If you plan to be born, make sure you are born white and male." The worst we see of school is the cutting of the braids and louse powder. Mary Crow Dog described hellishly turbulent times in the book, yet the movie glosses over them. Racism, brutal living conditions, drunkenness and poverty, are all addressed in detail in the book, but sanitized for the viewer's protection in the film. All we see is Mary smoking cigarettes and refusing beer in the back seat of a car.<br /><br />The happily-ever-after ending of the film fails to address the many years and thousands of dollars it took to get her husband, Leonard, out of prison following the events. Oh, wait, the film didn't even show her marrying Leonard Crow Dog! Just a vague hint that he might be the father of her child.<br /><br />The book also describes many tribal customs and rituals that the movie glosses over, which makes it look like so much mumbo-jumbo, "oh, look, they're dancing around in a circle," without any understanding of the significance to the Lakota people of the Sun Dance and Ghost Dance, which are covered in detail in the book.<br /><br />Although I like Irene Bedard and think she's a fine actress, I just don't think she conveys the rage and anger that leaps off every page of Mary Crow Dog's book. Ultimately, though, that rage isn't in the script for her to convey.<br /><br />Read the book.