Deze film uit 1997 over een eerder toneelstuk is het bewijs. Er is gewoon te veel absurditeit aan de gang. Genevieve Bujold als de losgeslagen moeder is het beste wat er is, maar dat zegt tegenwoordig niet veel meer, omdat er zoveel mensen losgeslagen zijn. Wat er nog over is van een plot over incest en krankzinnigheid is tegenwoordig volkomen voorspelbaar. Een paar (te weinig) grappige regels. Niemand lijkt precies te weten wat hij met Parker Posey aan moet, behalve Christopher Guest, in zijn prachtige spotprenten, waarin ze erg grappig is. Hier lijkt ze alleen maar gespannen. Tori Spelling is heel aantrekkelijk als het enige normale personage, een serveerster in een donutwinkel die in een pretentieuze, chique familie terechtkomt.
this 1997 film of an earlier play is the proof. there's just too much real absurdity going on. Genevieve Bujold as the disconnected mother is the best thing in it, but these days, that isn't saying much, because so many people are disconnected. What there is of a plot about sibling incest and insanity is today totally predictable. A few (too few)funny lines. no one seems to know quite what to do with Parker Posey, except Christopher Guest, in his wonderful mockumentaries, in which she's very funny. Here, she just seems strained. Tori Spelling is quite appealing as the only normal character, a donut shop waitress who lands in a pretentious upscale family.