Toen ik El Charro zag, was de eerste gedachte die bij me opkwam dat deze film 'De vloek van wat had kunnen zijn' zou moeten heten. Tenminste, als het scenario ergens op sloeg. De film begint met Maria, een nogal irritant meisje dat rouwt om de zelfmoord van haar zus (en tussen haakjes, we komen er nooit achter wat Lucia ertoe heeft gebracht zelfmoord te plegen), die op vakantie gaat met vier 'vriendinnen'. Tussen haakjes, de vriendinnen zijn vier archetypes, zoals die goeie ouwe Amerikaanse Schoonheid (de enige die iets om Maria schijnt te geven), een hip hopster-wannabe en een gothic pin-up. Merkwaardig genoeg kunnen de laatste twee vrij goed met elkaar overweg en lijken ze van hetzelfde soort muziek te houden. Hoe dat mogelijk is, is de vraag. Hoe komen we bij de sappige gedeeltes? Na veel geduld. Het script is ongelooflijk traag en 3/4 van de film lijkt als opvulling te dienen. Dat was vooral in de barscène opvallend. De meisjes besluiten, nadat ze een aanvaring met de politie hebben gehad (vermeend omdat de chauffeur het gemopper in haar eigen, eh, handen opneemt), in een bar te stoppen en te drinken voordat ze hun rit vervolgen. Klinkt niet meer dan logisch, toch? Dat is precies wat we zouden doen als we op reis waren tussen twee staten, begeleid door politie in een bar. De bar, gerund door een fundamentalistische Amerikaan met een slechte muzieksmaak, lijkt te worden bevolkt door een vreemde mengeling van hillbillies en psychopaten. Als de meisjes willen vertrekken (wat begrijpelijk is), laat de agent ze gaan zitten omdat ze 'de show zullen missen'. De film toont ons vervolgens een goth in een pak die in een oude microfoontekst zit te krijsen die ons in de film blijkbaar zou moeten aanspreken, omdat ze relevant zijn voor de situatie van de heldin.... Oké, jongens, jullie hebben me voor een raadsel gesteld. De klanten, NATUURLIJK, moeten als één man opstaan en om te beginnen die idioot van het toneel pakken. Hij is volkomen irrelevant voor de film. Hij vult alleen maar. De hele scène vult zich op, omdat elke aanwijzing die wordt onthuld gewoon niet belangrijk genoeg is om deze travestie te rechtvaardigen. Hoewel het waar is dat de actrices niet in deze scènes optreden om hun leven te redden, krijgen ze in werkelijkheid bijna geen ruimte om het zelfs maar te proberen. De personages zijn vlak en tweedimensionaal, gevangen in hun eigen waanwereld. De heldin groeit gedurende de hele film niet. Ze komt bijvoorbeeld niet in het reine met de zelfmoord van haar zus. Ze redt zichzelf niet eens. Een engel met nepvleugels en een tatoeage doet het voor haar. Dat is jammer, want deze film heeft een paar leuke scènes (wanneer de crew die niet heeft). Een oude filmopname in het midden van de film verraadt het verhaal op een veel interessantere manier dan de heldin ooit zou kunnen. De muziek bij het naderen van El Charro is vrij goed. El Charro zelf heeft, hoewel hij dommer is dan Jason de hockeymaskerjongen, een paar leuke scènes en een zekere uitstraling. Het is niet zijn schuld dat hij niet genoeg ruimte heeft gekregen om iets meer te doen dan hakken zoals er geen morgen is. En waarom zou hij trouwens hakken? Waarom niet gewoon een pistool? Wat is de rechtvaardiging hiervoor? Die is er niet. Het script is gewoon verschrikkelijk, zo simpel is het. De acteurs zijn ongeïnspireerd. Als hij dichterbij komt, ziet El Charro eruit als een zwarte metalen ventilator met slechte, slechte lijken erop (de Onsterfelijke zou hem een schop onder zijn kont geven). Het tempo is traag, de seksscènes zijn niet echt interessant (en dat was zonde), en de doden steunen de kijkers volledig. Ik zou het ook hebben gedaan, El Charro. Het is oké.
When I saw El Charro, the first thought that popped on my mind was that this movie should be named "The Curse of What Could Have Been". That is, if the scenario actually made sense. The movie begins with Maria, a rather annoying girl mourning the suicide of her sister (and by the way, we never do find out what made Lucia kill herself), going on a small vacation with four "friends". Incidentally, the friends are four archetypes, such as the good old American Beauty (the only one who cares about Maria, apparently), a hip hop star wannabe and a goth pinup would be. Curiously enough, the last two get along fairly well and seem to enjoy the same kind of music. How that is possible, one can only wonder. How do you we get to the juicy parts? After a lot of patience. The script is unbelievably slow and 3/4 of the movie seem to serve as filler. This was especially noticeable in the bar scene. The girls, after having a brush with the law (avoided because the driver takes the mutter into her own mouth, er, hands), decide to stop in a bar and drink before continuing their ride. Sounds only natural, correct? That is exactly what we would do if we were on a trip between states, escorted by police in a bar. The bar, operated by a fundamentalist American with bad taste in music, seems to be patronized by a weird mix of hillbillies and psychos. When the girls want to leave (understandably so), the police officer makes them sit down because they will "miss the show". The movie then proceeds to show us a goth guy in a suit screeching in an old microphone lyrics that apparently should tune us in the movie, because they are relevant to the heroine's situation. ...Ok guys, you've stumped me. The patrons, BY DEFINITION, should rise as one and get that idiot of the stage, for one. He is completely irrelevant to the movie. He is filler. The whole scene is filler, as every clue that is revealed is just not important enough to justify this travesty. Even though it is true that the actresses don't act in this to save their lives, the truth is that they are given almost no space to even try. The characters are flat and two-dimensional, trapped in their own delusional worlds. No growing for the heroine during the length of the movie. She doesn't, say, come to terms with her sister's suicide. She doesn't even save herself. An angel with fake wings and a tattoo does it for her. This is a shame, because this movie does have a couple of nice scenes (when the crew doesn't go wild with the camera, that is). An old time movie sequence in the middle of the movie gives the story away in a much more interesting way that the heroine would ever be able to. The music at the approaching of El Charro is rather good. El Charro himself, although dumber than Jason the Hockey Mask Boy, has a couple of nice scenes and a certain presence. It's not his fault he's not given enough space to actually DO something beyond slash like there's no tomorrow. and why slash, anyway? Why not just a gun? What is the justification behind this? There is none. The script in this is just terrible, plain and simple. The actors are uninspired. When closing in, El Charro looks like a black metal fan with bad, bad corpse painting on (Immortal would kick his ass). The pace is slow, the sex scenes not really that interesting (and that WAS a shame), and the deaths find the viewers completely supporting of the ghost. I would have done it too, El Charro. It's OK.