De beroemde 18e-eeuwse (castrato) sopraan Ferinelli vraagt om een serieus biografische studie. Deze periode tussen 17 en 18e eeuw werd tot voor kort door musicologen en muziekgeschiedenisleraren over het hoofd gezien.<br />Het resultaat van dit verzuim is een nietsvermoedend besef geweest van de mate waarin mannelijke artiesten alle vormen van periodetheater domineerden, waaronder opera, oratorio, cantate, ballet en toneelvoorstellingen. 'Ferinneli' had de gelegenheid om in deze leegte substantieel informatie te verschaffen.<br />Helaas was het resultaat niet meer dan de zoveelste Ken Russell-achtige productie (zoals 'The Music Lovers', 'Lisztania', 'Mahler', enz.). Als Andre Corbiaus naam niet vermeld zou zijn als regisseur van 'Ferinelli', zou je er zelfs een eed op kunnen doen dat dit een biopic over een Russell-componist was. <br /><0x3E> Alle handelsmerken van Russell zijn aanwezig: buitensporige close-ups van acteurs in dramatische nood, wervelende activiteit om zwakke plekken in het script te verdoezelen, en onsamenhangende hoogtepunten in plaats van continuïteit in de sequentie.<br /><0x3E> Directeur-coscriptor Corbiau laat Stefano Dionisi als Ferinneli voortdurend inzakken en zonder aanwijsbare reden zowel op als buiten het toneel inzakken, waarbij hij het oude trucje gebruikt door hem te laten aarzelen om voor een volle zaal te gaan zingen, om op een oppervlakkige manier spanning en angst te creëren.<br /><0x3E> In feite is Corbiau, net als Russell, meer gericht op aanstellerij dan op expressie: hij manipuleert de kijker in plaats van oprecht te delen. Als gevolg daarvan wordt men gedurende de hele voorstelling op een armlengte afstand gehouden van emotionele deelname. Hoewel geen enkele eigentijdse productie een werkelijk authentieke sfeer kan scheppen, doen zich hier vragen voor: George Frederick Handel, een van de meest productieve en briljante componisten ter wereld, wordt teruggebracht tot het niveau van een rivaliserend theaterspektakel; en Farinelli gedraagt zich voortdurend op een vreemde manier <0xE2><0x80><0x93> hij beweert dat hij stemverlies heeft, ernstig ziek is en opium heeft geslikt. Soms lijkt dit zelfs meer op een barokke versie van seksdrugs-en-rock-'n-roll.<br />Aan de andere kant is de opbouw van de operascènes prachtig op het doel gericht, omdat ze duidelijk goed onderzocht en zorgvuldig ontworpen zijn. De combinatie van echt en door de computer gemaakte vocalen is fascinerend in zijn etherische timbre en in zijn onderhandeling van Venetiaanse meloenen, verfraaiingen en diverse ornamenten. Evenzo is het barokke orkest en de stijl van het operagebouw opvallend gedetailleerd.<br />Wat jammer dat 'Farinelli' zijn voornaamste kans laat lopen: een eenvoudig, hartverwarmend verhaal vertellen over een van de beroemdste zangers uit de geschiedenis.
Famed 18th century (castrato) soprano Ferinelli invites a serious biographical study. This 17-18th c. period was, until recent times, skirted over by musicologists and music history teachers.<br /><br />The result of this omission has been an unsuspecting awareness of the extent to which male performers dominated all forms of period theater, including opera, oratorio, cantata, ballet, and stage plays. "Ferinneli" had an opportunity to provide substantive information in filling this void.<br /><br />Unfortunately, what resulted is just another Ken Russell-type production (a la "The Music Lovers," "Lisztomania," "Mahler," etc.). In fact, were Andre Corbiau's name not credited as director of "Ferinelli," one would swear this was a Russell composer biopic.<br /><br />All Russell trademarks are there: excessive closeups of actors in dramatic distress, swirling activity to cover up script weaknesses, and disjointed highlights instead of sequence continuity.<br /><br />Director-coscriptor Corbiau has Stefano Dionisi as Ferinneli forever falling down and collapsing both on and offstage for no apparent reason, and using the old device of having him hesitate to sing on cue before a full house to superficially create suspense and anxiety.<br /><br />In fact, Corbiau, like Russell, is more intent on affecting than expressing: manipulating the viewer than sincerely sharing. As a result, one is held a arm's length of emotional participation throughout.<br /><br />While no contemporary production can create a truly authentic period setting, there are questions which arise here: George Frederick Handel, one of the world's most prolific and fine composers, is reduced to that of a mere rival theatrical impressario; and Farinelli is forever acting oddly--claiming vocal loss, serious indisposition, and tripping out on opium. Indeed, at times this seems more like a baroque version of sex-drugs-and-rock-'n'roll.<br /><br />On the brighter side, the staging of the operatic scenes are wonderfully on-target, having been obviously well-researched and meticulously designed. The combination real-and-computer-created vocal work is fascinating in its etherial timbre and in its negotiation of Handelean melismas, embellishments and assorted ornamentation. Likewise, the baroque pit orchestra and period opera house decor is strikingly detailed.<br /><br />What a pity "Farinelli" fails in its main opportunity: to convey a simple, heart-felt story of one of history's most celebrated singers.