'The Night Watchman' was de debuutfilm van de grote meester van de animatie, Chuck Jones. Het is typerend voor Jones' bruikbare maar nogal saaie Disney-pastiches die kenmerkend waren voor zijn vroege werk: 'The Night Watchman' is een onverdraaglijk klef niemendalletje met een constant gebrek aan energie, dat hard nodig is om de flinterdunne plot te ondersteunen. Een jonge kat (een duidelijk prototype van Jones' weeïge vroege personage Sniffles) neemt de functie van nachtwaker over als zijn vader te ziek is om de klus te klaren. Hij valt onmiddellijk in ongenade bij een stel stoere ratten, die hem voor de voeten lopen en profiteren van de afwezigheid van enige echte dreiging door zich vol te proppen met eten en zich te vermaken in de keuken. Natuurlijk draait de kat eindelijk de rollen om als zijn geweten hem opmontert voor een laatste krachtmeting. Zonder ook maar iets te verraden van het talent waar hij beroemd om zou worden (en laten we eerlijk zijn, dit was zijn eerste film), vertelt Jones het verhaal op een ongecompliceerde, ongecompliceerde manier. De personages missen allemaal een ernstig charisma, vooral de zo-na-nat-dat-je-hem-bijna-niet-verwijt-kat, de animatie is log en voorspelbaar, het muzikale nummer is vlak en het verhaal bouwt zich niet vanzelf op, maar neemt in plaats daarvan zijn toevlucht tot een vastgespijkerde en volkomen onbevredigende finale waarin de kat een al te abrupte ommezwaai maakt en elke individuele rat een vakkundig pak slaag geeft, een productieve wraakactie die niet bepaald opwindend is om te zien. 'The Night Watchman' is niet veel slechter dan veel van de mindere cartoons uit die tijd, maar afgezien van het historische belang als debuut van Jones, is er eigenlijk niets wat ik de losse cartoonfan kan aanbevelen.
'The Night Watchman' was the debut directional effort by that great master of animation, Chuck Jones. Typical of Jones's serviceable but rather dull Disney pastiches that characterised his early work, 'The Night Watchman' is an unbearably gooey little offering with a constant lack of energy that is sorely required to bolster the wafer thin plot. A young cat (a clear prototype for Jones's cloying early character Sniffles) takes over the post of night watchman when his father is too ill to carry out the job. Immediately, he falls foul of some tough guy rats who push him around and take advantage of the absence of any real threat to gorge themselves with food and have a big night out in the kitchen. Of course, the cat finally turns the tables when his conscience buoys him up for a big final showdown. Betraying none of the talent he would become famous for (and, let's be fair, this was his first film), Jones lays out the story in a straightforward, no-frills manner. The characters are all severely lacking in charisma, particularly the so-wet-you-almost-don't-feel-sorry-for-him cat, the animation is lumbering and predictable, the musical number is flat and the story doesn't build naturally, instead resorting to a tacked on and completely unsatisfying finale in which the cat does a too-sudden about face and metes out a workmanlike beating to each individual rat, a production line revenge that is less than thrilling to watch. Of course, Warner Bros. was still finding its feet as an animation studio and 'The Night Watchman' is not significantly worse than many of the lesser cartoons of the time but, other than its historical importance as Jones's debut, there's really nothing here that I'd recommend to the casual cartoon fan.