Deze werkelijk vreemde en excentrieke zwarte komedie is vooral de moeite waard om te bekijken om te zien hoe drastisch Peter Weirs filmstijl in de jaren zeventig van de vorige eeuw veranderde van gedurfde en buitenissige cultus naar saaie en politiek correcte rotzooi in de jaren tachtig, negentig en 2000. Hoe populair en beroemd films als 'Dead Poets Society', 'Master & Commander' en 'The Truman Show' ook zijn, ze zijn bot in vergelijking met de uniekheid en viriliteit van 'The Cars that Ate Paris'. Deze film bevat tenminste geen vermoeiende zedenpreken en hier zijn de dialogen in feite verrassend controversieel. Als je bijvoorbeeld aan volslagen vreemden uitlegt dat je per ongeluk een oude man hebt gedood door per ongeluk met je auto over hem heen te rijden, verwacht je dan dat ze antwoorden met: 'Ja, die oude voetgangers zijn een echt probleem, hè?' Welkom in Parijs; een afgelegen, afgelegen Australisch stadje waar de mensen naar de kerk gaan, van hun gezin houden en waar de economie maar op één ding gedijt: auto-ongelukken! De hele stad helpt bij het opzettelijk veroorzaken van ongelukken en gebruikt de onderdelen en accessoires als betaalmiddel om spullen in de winkels te kopen. De buitenstaanders van de ongelukken eindigen op het kerkhof, als medische proefkonijnen in het plaatselijke ziekenhuis, of als in de hoofdpersoon van Arthur Waldo's roman. Het is werkelijk briljant hoe Peter Weir erin slaagt om de vriendelijke en niet-bedreigende toon in de hele film vast te houden. Alle leden van de gemeenschap zijn in wezen gestoorde psychopaten, en toch sympatiseert je veel meer met hen omdat de 'held' (Arthur) zo'n antipathieke loser is en de jonge generatie (die uiteindelijk in opstand komt tegen de oude gewoonten van de stad) luidruchtige en griezelige freaks zijn. Zelfs de burgemeester, die in werkelijkheid het boosaardige meesterbrein is, wordt afgeschilderd als een vrolijke figuur met wie je graag een praatje zou maken. omdat het langzaam gaat en er donker uitziet, maar de basisgedachte is echt een van de beste horror-ideeën die ooit uit de Australische bioscoop zijn gekomen. En die WV Kever vol spijkers is een gedenkwaardig stukje decor!
This truly odd and eccentric black comedy is especially worth checking out in order to notice how drastically Peter Weir's filming style changed from dared and out-of-the-ordinary cult in the 1970's to dull and politically correct rubbish in the 1980's, 1990's and 2000's. No matter how popular and acclaimed films like "Dead Poets Society", "Master & Commander" and "The Truman Show" are, they're blunt compared to the uniqueness and virility of "The Cars that Ate Paris". At least this film doesn't feature tiresome morality speeches and here the dialogues are, in fact, surprisingly controversial most of the time. For example; when explaining to total strangers that you accidentally killed a old man by accidentally running your car over him, do you expect them to reply with: "Yeah, those old pedestrians are a real problem, aren't they?" Welcome to Paris; a remote little outback Australian town where the people go to church, love their families and where the economy entirely thrives on one thing: car crashes! The whole town assists in deliberately causing accidents and then use the parts and accessories as currency to buy stuff in the shops. The outsiders from the accidents either end up in the graveyard, as medical guinea pigs in the local hospital or  as in protagonist Arthur Waldo's case  as brand new residents of Paris and close friends to the mayor. It's truly close to brilliant how Peter Weir manages to sustain the friendly and nonthreatening tone throughout the whole movie. All members of the community are basically insane psychopaths, yet you symphatize with them a lot more because the "hero" (Arthur) is such an antipathetic loser and the young generation (that eventually revolts against the town's ancient habits) are boisterous and uncanny freaks. Even the mayor, who's really the evil mastermind, is portrayed like a jolly figure with whom you'd love to chat. I know that most people wish to forget their viewing of "The Cars that Ate Paris" because it moves slow and looks dark, but the basic premise really is one of the best horror ideas ever coming from Australian cinema. And that WV Beetle covered in spikes is a highly memorable piece of scenery!