Een Fransman die voornamelijk Duitsers regisseert en onhandig fonetisch Engels spreekt <0xE2><0x80><0x93> dat is slechts een van de problemen hier, maar het is een groot probleem, aangezien zoveel van de acteurs hier stijfjes dialogen voeren die onder ideale omstandigheden problematisch zouden zijn. De enige persoon hier die een stevige greep lijkt te hebben op wat hij doet, is Alan Bates, die ervoor kiest om zijn mediamagnaat-misdadigerrol te spelen in een komedie. Als gevolg daarvan lijkt hij in een andere film te spelen, zodat deze hem in elk geval niet in verlegenheid brengt, zoals de ongelukkige andere acteurs.<br />Jennifer Beals heeft het juiste eentonige, bedwelmende karakter in scènes waarin ze' is het hypnotiserende gezicht/stem van sinistere advertenties, maar elders moet ze vertrouwen op haar acteertalent, dat zoals gewoonlijk beperkt is. Jan Niklas is elders kennelijk uitstekend geweest, maar hier is hij vreselijk als de cynische held uit een noir. Andrew McCarthy heeft precies één korte scène als huurmoordenaar: hij krijgt een speciale rol, maar het is geen camee of bijrol, gewoon een bijrol (ik hoop dat hij zijn agent hierna heeft ontslagen).<br />Veel mensen hebben gezegd dat deze film niet erg logisch is, en ik zal ze op hun woord moeten geloven: hij is zo opgeblazen dat ik misschien niet goed heb opgelet als/als er elementen waren die op de een of andere manier iets verklaarden. Er is een onverklaarbare zelfmoordepidemie in een vaag futuristisch Berlijn. Net als Fran<0xC3><0xA7>ois Truffault vóór hem (in 'Fahrenheit 451') heeft Chabrol geen uitgesproken gevoel voor sciencefiction of dystopische fantasy, ondanks het oké productieontwerp. Hij probeert niet eens de spanning op te bouwen rond de mogelijkheid van een plotselinge gewelddadige dood, en de sterfgevallen die zich voordoen, worden onverschillig geënsceneerd.) Er zijn belachelijke scènes in een quasi-fascistische quasi-punkclub waar iedereen zich in designerzwart kleedt; waar ze dansen als performancekunstenaars die zonder enig idee een mosh pit proberen te imiteren. Er is ook een van die hysterisch pretentieuze seksscènes waarin naakte wervelingen (waarbij Beals ongetwijfeld een dubbel lichaam gebruikt) worden afgewisseld met archiefbeelden van kernexplosies, oorlogsmisdaden enzovoort. O, wat een menselijkheid. De dingen worden nog belachelijker als de hoofdrolspelers naar een bizar'resort' gaan. Vandaar dat de afgezaagde 'Club Extinction' lijkt op 'Club Med' op Jonestown op 'The Prisoner'.<br />Jammer genoeg is de hele film zo misplaatst en levenloos dat de rotzooi in het kamp weinig waarde heeft. Een van de vele tegenslagen van 'Dr. M's' is dat de film in 1989 is opgenomen en dat het script veel melding maakt van spanningen tussen Oost en West, maar die scheiding was natuurlijk al ingestort tegen de tijd dat de film uitkwam.
A Frenchman directing mostly Germans speaking awkward phonetic English--that's just one of the problems here, but it's a big one, since so many of the actors here stiltedly handle dialogue that would be problematic under ideal circumstances. The only person here who seems to have a firm grip on what he's doing is Alan Bates, who chooses to play his media-mogul villain role for arch comedy. As a result, he seems to be in a different movie, so at least this one doesn't embarrass him like the luckless other performers. <br /><br />Jennifer Beals has the right droning, narcotic quality in scenes where she's the hypnotic face/voice of sinister advertisements, but elsewhere she has to rely on her acting abilities, which are limited as usual. Jan Niklas has apparently been excellent elsewhere, but he's dreadful here as the noirishly cynical investigating hero. Andrew McCarthy has exactly one brief scene as an assassin--he does get special billing, but it's neither a cameo or supporting role, just a straight-up bit part (I hope he fired his agent after this).<br /><br />Many people have said this film doesn't make much sense. and I'll have to take their word for it--it's so turgid I might well have not paying attention if/when there were elements that did somehow explain things. There's an inexplicable suicide epidemic in a faintly futuristic Berlin. Like Francois Truffault before him (in "Fahrenheit 451"), Chabrol has no particular feel for sci-fi or dystopian fantasy, despite OK production design. He doesn't even try to build suspense around the possibility of sudden violent death at any moment, and the deaths when they occur are indifferently staged.) There are ridiculous scenes in a quasi-fascist quasi-punk club where everyone dresses in designer black; they dance like performance artists trying cluelessly to imitate a mosh pit. There's also one of those hysterically pretentious sex scenes in which naked gyrations (Beals no doubt using a body double) are intercut with archival footage of nuclear explosions, war crimes, etc. Oh, the humanity. Things get even sillier when the protagonists go to a bizarre "resort"--hence the retitling "Club Extinction"--that's like Club Med meets Jonestown meets "The Prisoner."<br /><br />Unfortunately, the whole film is so misconceived and lifeless there's little camp entertainment value to its mess. One among "Dr. M's" many misfortunes is that it was filmed in 1989, and the script makes much of tensions between Wall-separated East and West--but of course that division had collapsed by the time it came out.