Zelfs als de sterren hun werk goed doen, is de actie beslist de grootste ster in deze film, net als in de andere van de serie, en daarom heeft het verhaal zijn fouten. Maar als je een achtbaanritje maakt, verwacht je dan subtiliteit? Ik hoop van niet, en met dat in gedachten kan er veel vergeven worden in dit soort films, maar sommige dingen irriteren me gewoon. Zoals dat Sprekende Waarschuwing Anck-su-namun haar geliefde zou verlaten omdat ze bang is voor een beetje regensteen! Dit meisje doodde een god (of in elk geval een man) voor Imhotep, en ze is al weer tot leven gewekt, maar toch verstijft ze van angst terwijl onze dappere (en mooie) Rachel Weizs haar te hulp schiet. En de meeste keren gaan we rechtstreeks van de ene actiescène naar de andere, zonder enige onderbreking of ontwikkeling van de plot. Meestal vanwege het gebrek daaraan. Maar toch, de film zou heel goed kunnen zijn voor wat hij probeert te doen, de remmen en het vol gas geven en al dat soort dingen, maar ze hadden in elk geval de speciale effecten goed moeten doen, zodat de schorpioenkoning er niet uitzag als een plastic pop. Terug naar het voorbeeld van de achtbaan. Vaak is het de langzame rit voor je in het diepe duikt, waarbij je je adem inhoudt en in opwinding wacht tot het moment daar is, maar hier ga je gewoon verder omlaag van het koele begin naar het steeds martelender einde.
Even if the stars do a great job, the action is definitely the biggest star in this film, as in the others in the series, and therefore the story has it faults. But if you go for a rollercoaster ride, do you expect subtlety? I hope not, and with that in mind, a lot can be forgiven in this kind of movie, but some things just plain bug me. Like how ** SPOILER WARNING** Anck-su-namun would leave her beloved because she is afraid of a little raining stone! This girl killed a god (or at least a man perceived as one) for Imhotep, and she has already been brought back to life, still she freezes in fear while our brave (and beautiful) Rachel Weizs races to the rescue. **SPOILER END** And most times we are going directly from the one big action scene to the other, without any pause or development of plot. Mostly because of the lack of it. Still, the film could be really good for what it is attempting, cut the brakes and full gas and all that stuff, but then at least they should have gotten the special-effects right so the scorpion king didn`t look like a plastic doll. Back to the rollercoaster example. It is often the slow ride before you plunge, where you hold the breath and wait in excitement that makes the moment, but here you just keep on going downwards from the cool beginning to the more and more excruciating ending.