Het creatieve team van deze film had vier jaar nodig om het benodigde geld bij elkaar te krijgen voor het draaien van de film, die zich in Montreal afspeelde. De essentie van de film is een onvoorspelbare verhaallijn, maar de productie van de film kan de zwakke punten van de verhaallijn goed compenseren voor degenen die de film per videoband zullen bekijken. De film werd genomineerd voor een recordopbrengst van 13 Genie Awards (het Canadese equivalent van de Oscars) en werd geregisseerd door Jean-Claude Lauzon, die in 1987 een staande ovatie kreeg in Cannes, nadat de film daar was vertoond. Het publiek was er kennelijk van overtuigd dat er meer dan genoeg artistieke positieve elementen in de film zaten om de lappendeken van verhaallijnen in evenwicht te houden. Lauzon regisseerde maar twee films voor zijn dood, veroorzaakt door het feit dat hij met zijn vliegtuig tegen een berghelling was gevlogen. Hij heeft eens over zichzelf gezegd: 'Ik moet altijd in beweging zijn', en deze eigenschap, in combinatie met zijn carrière in de reclamewereld, verklaart waarschijnlijk voor een deel zijn jachtige tempo voor deze met geweld beladen affaire. Als de actie begint, wordt Marcel (Gilles Maheu) ontdaan van alle waardigheid die hij misschien nog bezat doordat hij met geweld wordt verkracht in zijn gevangeniscel, en kort nadat we hem uit de gevangenis zien komen na het uitzitten van een straf van twee jaar wegens een of andere narcotica-overtreding. Marcel keert terug naar zijn appartement dat hij tijdens zijn afwezigheid op de een of andere manier heeft weten te behouden, en krijgt onmiddellijk daarna bezoek van een paar oneerlijke politierechercheurs die 200.000 dollar in contanten eisen die hij'verschuldigd' is. Een van de detectives, George (Lorne Brass) is een homoseksueel die doordrenkt is van sadisme en het zijn Marcels vastberaden pogingen om het verborgen geld voor het duo verborgen te houden terwijl hij zich lichamelijk tegen hen verzet, die ongeveer de helft van een verhaallijn beslaan die zich ook concentreert op de poging van de jongeman om een verbroken relatie met zijn stervende vader (Roger Le Bel) te herstellen. Terwijl Marcels gedrag bij tijd en wijle zonder zin lijkt te hebben, zal de kijker dankbaar zijn dat zijn vriendin maar kort in de film te zien is en dat de bizarre climaxscènes waar vader en zoon in voorkomen niet langer zijn. Er zijn te veel voorbeelden van situaties waarin zowel logica als continuïteit op de tocht komen te staan. Een poging van een kijker om terug te luisteren naar enige vorm van rechtvaardiging voor dergelijke episodes zal zinloos zijn. De zeer ijverige leden van de cast werken aan het creëren van hun rollen, waarbij Brass als gewetenloze politieman bijzonder effectief is. De dialogen zijn grotendeels Québécois met hier en daar wat Engels. Ondertitels in de laatste taal zijn voor het merendeel accuraat. Hoewel het voor de kijkers een beetje een belemmering zal zijn om een meanderend verhaal te begrijpen, is de film niet saai. De eerste opleveringsdatum van het schip, en de vele prijzen die het voor zijn optredens van zijn bemanningsleden heeft gekregen, zijn volkomen begrijpelijk, aangezien de kwaliteit van de productie nooit minder dan uitstekend is. Maar de algemene bijval uit Canada en Cannes zou je ertoe kunnen brengen te veronderstellen dat de concurrentie op z'n best wat zwak was.
Four years were necessary by this film's creative team to raise funding adequate for screening the work, with its setting in Montreal, and its essence as a narrative wayward albeit its production characteristics may well offset its storyline weaknesses for some who will view it by video tape. Winner of a record-setting 13 Genie Awards (Canada's "Oscar" equivalent), the film was the directorial début for Jean-Claude Lauzon, who received a standing ovation at Cannes in 1987 after the picture's showing there, the audience obviously of the belief that there were more than enough artistically positive elements within it to counterbalance its patchwork plot. Lauzon directed but two films prior to his death caused by piloting his airplane into the side of a mountain. He once stated of himself "I always need to be in motion", and this trait, in conjunction with a career background in advertising, probably accounts in part for his maintenance of a frenetic pace for this violence weighted affair. As action begins, Marcel (Gilles Maheu) is being stripped of any dignity that he may have possessed by being forcibly sodomized within his prison cell, and soon after we watch him exit from the prison after completing a two year sentence for some type of narcotics violation. Marcel returns to his apartment that he somehow has managed to retain during his absence and is immediately after visited by a pair of dishonest police detectives who demand $200,000 in cash that he "owes" to them and which he apparently has secreted in too cunning a manner for them to uncover. One of the detectives, George (Lorne Brass) is a homosexual steeped in sadism and it is Marcel's determined efforts to keep the hidden money from the duo while fiercely struggling physically against them that comprise about half of a plot line which also focuses upon the young man's endeavour to repair a severed relationship with his dying father (Roger Le Bel). While Marcel's behaviour upon occasion seems to be vacant of sensate purpose, a viewer will be thankful that his girl friend's appearances in the film are brief, and that the bizarre climactic scenes involving father and son are not lengthier. Some of the film's setups must be deemed as intentionally, in addition to symbolically, grotesque, and there are too many instances when both logic and continuity go begging. Endeavours by a viewer to hearken back to any sort of justification for such episodes will be futile. The earnestly diligent cast members work at creating their roles, with Brass being especially effective as an unprincipled policeman. Dialogue is largely Québécois with a sprinkling of English. Subtitles in the latter tongue are for the most part accurate. Although difficulty for viewers to ken a meandering narrative will be a bit of an impediment, the film is not dull. Well past the film's initial release date, the many awards given it for performances by its crew members are completely understandable, as production quality is never less than excellent. However, the general acclaim from Canada and at Cannes might lead one to presume that its competition may have been, at best, somewhat weak.