Powder Keg is heel anders dan de andere BMW-films. Het is in zekere zin net zo anders als Star was. Star was humoristisch en licht, Powder Keg is donker en bloederig. Het is de eerste film die een nominatie en een R verdient, en in tegenstelling tot de andere films is er sprake van godslastering en geweld; gevoelige kijkers moeten oppassen. Dat gezegd hebbende, is het verhaal goed geschreven. Het gevoel van frustratie van de fotograaf dat hij niet genoeg heeft gedaan om de mensen op de foto's te helpen, de benauwende aanwezigheid van gewapende militie overal, de wanhopige noodzaak om de grens over te steken tegen de overweldigende machten, en bovenal, de bloederige achterbank van het voertuig, alles schildert een beeld van doem en somberheid voor de personages. De scène aan het eind met de moeder verklaart de eerdere opmerking van de fotograaf: 'Mijn moeder heeft me zien geleerd.' De gevoelens van verlies en mislukking van de chauffeur, die helemaal niet zijn verzacht door het afgeven van de identiteitsplaatjes, komen goed over.<br />Ik hoop dat dit niet het einde is van deze mooie serie.
Powder Keg is most unlike the other BMW films. It's as different in its way as Star was. Where Star was humorous and light, Powder Keg is dark and bloody. The first of the films that deserves and R Rating, it has profanity and violence unlike the others; sensitive viewers beware. That said, its story is well written. The photographer's sense of frustration over not having done enough to help those he photographs, the oppressive presence of armed militia everywhere, the desperate need to make the border against overwhelming forces, and most of all, the bloody back seat of the vehicle, all paint a picture of doom and gloom for the characters. The scene at the end with the mother explains the earlier comment by the photographer, "My mother taught me to see." The driver's feelings of loss and failure, assuaged not at all by delivering the dog tags, is well acted out.<br /><br />I hope this isn't the end for this fine series.