Ik zag deze korte film op woensdag 20 september 2006, van 19.30 tot 20.00 uur.<br />Toen de film in 1952 uitkwam, dacht ik dat hij verre van positief zou zijn over de Sovjet-Unie of het beleid. Dat bleek ook zo te zijn, maar het is een eerlijke aanval. Het opportunisme van de Sovjet-Unie in de jaren twintig, dertig en veertig van de twintigste eeuw tot aan de jaren vijftig van de twintigste is een historisch record. Elke verandering in het beleid (ook in de communistische partijen van de Verenigde Staten, Europa en Azië) wordt een 'ronde' genoemd (zoals bij een bokswedstrijd). Vierde ronde is pro-westers, wanneer Stalin (naar wordt aangenomen) probeert aansluiting te vinden bij de Verenigde Staten, Engeland en Frankrijk, tegen de agressie van de nazi's. Vijfde ronde is de confrontatie tussen de Sovjet-Unie en de nazi's in het Non-Agression Pact van 1939. Zesde ronde is het moment waarop Rusland door Duitsland wordt aangevallen en opnieuw de hand reikt naar Groot-Brittannië en Amerika. Zevende ronde is het moment waarop de Tweede Wereldoorlog eindigt en Rusland een bedreiging wordt voor de westerse democratie. Van de eerste 48 veto's van de Veiligheidsraad van de VN van 1945 tot 1953 bleken er 47 afkomstig uit de Sovjet-Unie. <br /><br />Ongetwijfeld kan iemand beweren dat de Britse en Franse (en in mindere mate Amerikaanse) diplomatieke blunders Stalin en Molotov ertoe hebben gebracht hun gal te spuien en het beruchte non-agressiepact van 1939 met Hitler en Von Ribbentrop te ondertekenen. Maar het argument over veiligheid en tijd winnen om zich te hergroeperen, hoewel tot op zekere hoogte plausibel, verklaart niet de bereidheid van de Sovjet-Unie om het oostelijke deel van het naburige Polen in te nemen terwijl Duitsland het westelijke deel bezette, noch het feit dat dit land uiteindelijk de Baltische staten Letland, Litouwen, Esthonia en Finland aanviel.<br />Wat hier merkwaardig aan is, is de onpartijdigheid van de aanval op vijanden van de democratie. Maar dit gaat zelfs in tegen mensen die haat zaaien tegen mensen die'verdachten' zijn (intellectuelen of buitenlanders). Dit is in 1952 geschreven, op het hoogtepunt van de McCarthy-periode <0xE2><0x80><0x93> en toch is het een zaak die bijna tegen de senator zelf gericht zou kunnen zijn. Er wordt nooit naar de senator verwezen, let wel, maar het is een merkwaardig standpunt in een tijdperk van de zwarte lijst van Hollywood.<br />Interessant genoeg waren twee van de vertellers Robert Taylor en George Murphy, allebei conservatieve types: Murphy werd uiteindelijk in de jaren zestig senator voor de Republikeinen, en Taylor was een 'vriendelijke getuige' Tegen de communistische invloeden in de filmindustrie (Taylor had meegespeeld in een controversiële film, THE NORTH STAR, die het leven in de Sovjet-Unie veel te positief afschilderde). Maar geen van beiden zegt iets dat je ook maar in de verste verte in een politieke positie zou kunnen vinden.<br /><0x3E> Met verhalen van Walter Pigeon (interessant genoeg houdt hij zich bezig met de Amerikaanse buitenlandse politiek <0xE2><0x80><0x93> onder generaal George Marshall (een soort anathema voor de McCarthy's in 1952) <0xE2><0x80><0x93> en heel gunstig van Barry Sullivan, Dore Schare, Howard Keel en James Whitmore. Ik vermoed dat Schare misschien achter het project heeft gezeten, maar ik weet het echt niet. Het was eigenlijk best de moeite waard om naar te kijken.
I caught this short film on the Turner Classic network on Wednesday, September 20, 2006 from 7:30 - 8:00 P.M.<br /><br />Coming out in 1952, I was figuring out that it would be far from positive about the Soviet Union or it's policies. This turned out to be quite true, but it's attack is a fair one. The opportunism of the Soviet Union in the 1920s and 1930s and 1940s into the 1950s is an open historical record. Each switch of policy (mirrored in the Communist Parties of the United States and Europe and Asia as well) is called a "round" (like in a boxing match. Round four is pro-Western, as Stalin tries (supposedly) to link up with the United States, England, and France against Nazi aggression. Round five is the Soviet about face in their aligning with the Nazis in the Non-Aggression Pact of 1939. Round six is when Russia is attacked by Germany and reaches out to Britain and America again. Round seven is when the Second World War ends, and Russia becomes a threat to Western democracy. It turned out that of the first 48 vetoes of the Security Council of the U.N. from 1945 to 1953, 47 were from the Soviet Union.<br /><br />No doubt someone can make a case that British and French (and to a lesser extent, American) diplomatic blundering made Stalin and Molotov swallow their bile and sign that infamous 1939 non-aggression pact with Hitler and Von Ribbentrop. But the argument about safety and buying time to rearm, while plausible to an extent, does not explain the Soviet Union's willingness to grab the eastern portion of neighboring Poland while Germany grabbed the Western portion, nor using this to eventually attack the Baltic states of Latvia, Lithuania, and Esthonia, and Finland.<br /><br />What is curious about this is the even-handedness of the attack on enemies of democracy. The narration warns about believing "snake oil" salesmen of totalitarian ideas, of all stripes (Fascist, Nazi, Communist). But this even goes against people spreading hate towards people who are "suspect" (intellectuals, or foreign born types). This was made in 1952, the height of the McCarthy period - and yet it makes a case that might almost be aimed at the Senator himself. It never hints at the Senator, mind you, but it is an odd point of view in an age of the Hollywood blacklist.<br /><br />Interestingly enough two of the narrators were Robert Taylor and George Murphy, both conservative types: Murphy eventually becoming a Republican U.S. Senator in the 1960s, and Taylor a "friendly witness" against Communist influences in the movie industry (Taylor had been in a controversial film, THE NORTH STAR, which painted Soviet Union life too positively). But neither says anything that one can actually find really far right in political position.<br /><br />With narratives also by Walter Pigeon (interestingly he deals with American foreign policy - under General George Marshall (sort of anathema to McCarthyites in 1952) - and quite favorably), Barry Sullivan, Dore Schare, Howard Keel, and James Whitmore. I suspect that Schare may have been behind the project, but I really don't know. It was actually quite well worth watching