Ik zie niet in waarom deze film zo'n lage kijkcijfers heeft gekregen. Voor een thriller, niet mijn favoriete genre, was hij echt goed. Misschien heeft het feit dat ik hem om drie uur's nachts heb gezien mijn beoordelingsvermogen wat vertroebeld, maar van waar ik zat kon ik elke lijn in de film zien, en ze was volkomen overtuigend en sympathiek. Heeft iemand anders buiten de film de klassieke terloopse benadering van het 'paranormale' die de film aannam, kunnen waarderen, evenals de serieuze kwesties die hij opriep? Naar mijn mening moet er in een enge film iets echts zitten om bang te zijn. Monsters en boeman doen dat gewoon niet voor mij. Niet dat er niet een paar 'aaaahhh!'s waren. In deze film was er een scène in het medicijnkastje die me de stuipen op het lijf joeg, maar het was de film zelf, niet een bepaald spookachtig gedeelte, waar ik de kriebels van kreeg.<br />Ik weet het niet. Misschien is mijn smaak niet meer zo veeleisend als vroeger, maar ik durf wel te zeggen dat ik dit een verrekt goeie film vond. Dus!
Can't see why this movie has gotten such low ratings. For a thriller movie, not my favorite genre, it was really good. Maybe watching it at 3 AM muddled my critical sensibilities, but from where I was sitting, Leigh nailed every line in the film, and she was totally convincing and sympathetic. Did anyone else out there appreciate the classic slight-of-hand approach to the "paranormal" the film took, as well as the serious issues it raised? In my opinion, a scary movie has to include something real to be scared about. Monsters and boogymen just don't do it for me. Not that that there weren't a few "aaaaaghh!" scares in this film, there were [the medicine cabinet scene scared the hell out of me!], but it was the movie itself, not any specific spooky part, that gave me the heebie-jeebies.<br /><br />I don't know. Maybe my tastes aren't as exacting as they used to be, but I'm not afraid to say I think this was a damn good film. So there!