In Molls wereld laten we mensen binnen in ons huis om tegen ons te schreeuwen, drankjes naar elkaar te gooien, ons te provoceren en uiteindelijk zelfmoord te plegen in onze logeerkamer. Dan laten we hun geest in ons lichaam om ons huwelijk te verpesten. Oké. Toch had het dramatisch of onderhoudend kunnen zijn. Aan de positieve kant is de fotografie goed en zelfs mooi in de bergen. Aan de min of meer positieve kant liep er een draad van spanning door de film en een sfeer die deed denken aan 'Safe' van Todd Haynes, zij het zonder de toewijding van die film. Maar het verhaal wordt nooit geloofwaardig. De relaties zijn nooit dwingend <0xE2><0x80><0x93> niets van de diepte van karakters of gevoelens tussen mensen in een film als Solaris, bijvoorbeeld. Bedenk eens hoeveel simpele menselijke kwesties als privacy, isolement en irritatie bijdragen aan ons besef van de menselijke toestand. En kijk dan eens naar de personages van Lemming: ieder van ons zou deze mensen na 5 minuten uit ons leven hebben gebannen.
In Moll's world we let people into our house to yell at us, throw drinks at each other, provoke us, and ultimately commit suicide in our spare room. Then we let their ghost into our bodies to screw up our marriage. OK. Still, it could have been dramatic or entertaining. On the plus side the photography is good and even beautiful in the mountains. On the sort of plus side, there was a thread of tension running through the movie and an atmosphere reminiscent of Todd Haynes's "Safe", though with none of the commitment of that movie. But the story never becomes believable. The relationships are never compelling - none of the depth of character or feeling between people in a movie like Solaris, for example. Consider how much simple human issues like privacy, isolation and irritation add to our sense of the human condition. Then look at the characters of Lemming: any of us would have thrown these people out of our lives after 5 minutes.