Ik vind het nooit leuk om te melden dat elke film van Robert Altman een ramp is, maar het valt niet te ontkennen dat _A Wedding_ over de kop slaat en halverwege de film afbreekt. Altman probeert hetzelfde soort goddelijke chaos in zijn enorme ensemble te leggen als hij in 'Nashville' met zo'n geweldig effect deed, maar zonder de sterke verhaallijnen die de eerdere film hadden verankerd, ploetert deze film rond zonder ergens heen te gaan.<br />Het is vooral te wijten aan het absoluut afschuwelijke script, waar niet minder dan vier mensen aan hebben gewerkt. In een interview op de dvd onthult Altman dat het script zo ongeveer is verzonnen zoals het is gegaan, met scènes die die ochtend laat voor de opnamen waren gepland! Nou ja, de improvisatie is duidelijk, maar in dit geval niet op een goede manier. Altman is er altijd berucht om geweest dat hij zijn acteurs de vrijheid geeft om te experimenteren en hun personage zo op te bouwen als ze maar willen, maar in 'Een bruiloft' is te veel vrijheid niet goed. De personages in deze film lijken allemaal te leven en te bewegen in een universum dat losstaat van al het andere; geen van hen is consistent en bijna allemaal handelen ze willekeurig op een manier die naar ik aanneem belachelijk en lachwekkend bedoeld is, maar in plaats daarvan onsamenhangend overkomt.<br />Altmans project was waarschijnlijk van het begin af aan gedoemd te mislukken, want het onderwerp van een bruiloft is gewoon niet samen te vatten. Het is niet belangrijk genoeg voor de vernietigende satire die Altman naar zijn films brengt. Ergens in de ongerichte chaos van Altmans film zit een heel grappige, luchthartige klucht die de draak steekt met een instituut dat Amerikanen heel serieus nemen, en er zijn delen die heel goed werken. Maar er zijn domweg te veel personages, te veel plotlijnen, te veel STUK in het algemeen om de film ooit tot een conclusie te laten komen. Altmans punt lijkt te zijn dat bruiloften stom zijn, maar dat is niet de kapstok waaraan je een film van twee uur kunt ophangen. En tegen het einde zijn er hot-button-onderwerpen als abortus, homoseksualiteit, klassenverschillen, enzovoort. Ze worden in een opwelling aan elkaar voorgesteld zonder dat er ook maar de geringste poging wordt gedaan om ze aan elkaar te koppelen of ze met elkaar in verband te brengen of de plot (voor zover die er is) in het algemeen.<br />De grootste tragedie in 'A Wedding' is dat een cast van fantastische acteurs wordt verspild. Carol Burnett is misschien wel de grootste, meest herkenbare ster, maar helaas zit ze opgezadeld met een verschrikkelijke rol waar ze niets mee kan doen. Vittorio Gassman en Nina van Pallandt, als de ouders van de bruidegom, hebben een heerlijk moment samen, waarin ze herinneringen ophalen aan hoe ze elkaar hebben leren kennen en dat is een van de weinige pogingen van de film om sympathieke personages met een geschiedenis op te bouwen. John Considine heeft een paar grappige momenten als hoofd van de bewakingsdienst, waarvan er een is dat hij de beverige en chagrijnige bisschop naar het toilet begeleidt. Pam Dawber, nota bene, komt midden in de film binnenwandelen en levert een aardig staaltje acteerwerk als de ex-vriendin van de bruidegom. En Lillian Gish is in een paar van de eerste scènes haar gebruikelijke knappe zelf, als de matriarch van het gezin. Ze mag van geluk spreken dat haar personage doodgaat voordat de film goed en wel begonnen is, zodat ze het hele debacle kan vermijden. Wat de anderen betreft, die doen hun best, en er zijn hier en daar amusante momenten, maar die gaan meestal verloren in de drukte, en er zijn personages van wie we de naam, laat staan hun relatie tot iemand anders, nooit te weten komen.<br />Het strekt Altman tot eer dat hij tegen de tijd dat _A Wedding_ werd uitgebracht al een jaar of tien per jaar een film had gemaakt, en het was de eerste extreem-rechtse slechte film die hij regisseerde. Dat is een behoorlijk goede prestatie. Maar hij maakte de verloren tijd snel goed door snel achter elkaar _Quintet_ en _Popeye_ uit te brengen. Ik denk dat niemand eeuwig aan het winnen kan blijven.<br />Grade: D.
It never gives me pleasure to report that any Robert Altman film is a dog, but there's just no denying that "A Wedding" rolls over and dies about mid-way through. Altman tries to instill the same sort of divine chaos on his massive ensemble that he did in "Nashville" to such tremendous effect, but without the strong narrative threads that anchored the earlier movie, this one flounders around without going anywhere.<br /><br />Mostly to blame is the absolutely terrible script, that no fewer than four people worked on. In an interview on the DVD, Altman reveals that the script was virtually made up as it went along, with scenes planned for filming late in the day being written that morning! Well, the improvisation shows, but in this case not in a good way. Altman has always been famous for giving his actors the freedom to experiment and build their characters in any way they'd like, but in "A Wedding" too much freedom is a bad thing. The characters in this film seem to each live and move in a universe separate from all the others; none of them is consistent, and nearly all simply act arbitrarily in what I suppose is meant to be a zany, farcical way, but instead comes off as incoherent.<br /><br />Altman's project was actually probably doomed from the start, because the subject of weddings just isn't important enough for the brand of scathing satire that Altman brings to his movies. Somewhere in the unfocused mess of Altman's film is a very funny, light-hearted farce that pokes fun at an institution that Americans take very seriously, and there are some parts that work very well. But there are simply too many characters, too many plot lines, too much STUFF going on in general for the movie ever to come to any sort of conclusion. Altman's point seems to be that weddings are silly, but that's not the hook on which to hang a two+ hour film. And by the end, hot-button topics like abortion, homosexuality, class differences, etc. are being introduced at whim without the slightest effort at fleshing them out or tying them into one another or the plot (such as it is) at large.<br /><br />The greatest tragedy in "A Wedding" is that a cast of marvelous actors is wasted. Carol Burnett is perhaps the biggest, most recognizable star, but unfortunately she's saddled with a terrible role that she can't do a thing with. Vittorio Gassman and Nina van Pallandt, as the parents of the groom, have a lovely moment together during which they reminisce about how they met and which is one of the film's sole attempts to build sympathetic characters with a history. John Considine has some funny moments as chief of security, one of which involves him escorting the doddery and cranky bishop to the bathroom. Pam Dawber, of all people, breezes into the film at mid-point and does some nice work as the groom's ex-girlfriend. And Lillian Gish is her usual cute self in a couple of early scenes as the family matriarch. She's lucky that her character gets to die before the movie's barely gotten started, so she can avoid the whole debacle. As for everyone else, they do the best they can, and there are throw-away moments here and there that are amusing, but they mostly get lost in the shuffle, and there are some characters whose names, let alone their relationship to anyone else, we never even learn.<br /><br />To his credit, Altman had been making on average a movie a year for about ten years by the time "A Wedding" was released, and it was the first out-right bad movie he directed. That's a pretty good record. However, he would make up quickly for lost time by releasing in quick succession "Quintet" and "Popeye." I guess no one can have a winning streak forever.<br /><br />Grade: D