Ik heb onlangs het boek 'Scorsese door Ebert' gelezen, waarin de grote criticus het werk van de grote regisseur bestudeert aan de hand van recensies, interviews, nieuwe gesprekken enzovoort. Een van de interessantere stukken in het boek was het onderwerp van Scorseses eerste film, 'Who's That Knocking At My Door?', die ik een paar maanden geleden bij een tweedehands dvd-winkel had gekocht, maar niet echt had bekeken. Dus ging ik, geïnspireerd door Eberts visie en door Scorseses eigen gedachten, deze film op zijn minst als een curiositeit beschouwen.<br />Ik moet zeggen dat hij veel beter was dan ik me had voorgesteld. Eerst wat context: dit begon in 1967 als een korte film die 'Bring On The Dancing Girls' zou heten, over een stel jongens en hun typische jongenservaringen in en rond New York. Toen kwam het idee om er een liefdesverhaal van te maken tussen een van de jongens (J.R., gespeeld door Harvey Keitel) en een meisje dat hij ontmoet op de Staten Island-veerboot (Zina Bethune) en het de titel 'I Call First' te geven. Toen bood een distributeur aan de film te distribueren als er wat seks en naaktheid aan werden toegevoegd, wat Scorsese deed, en veranderde de titel weer. Een van de meest opzienbarende dingen is dat Scorsese op de jonge leeftijd van 25 al blijk gaf van het technische commando en van een aantal toekomstige kenmerken die hem tot een van de meest gevierde Amerikaanse regisseurs aller tijden zouden maken. en De eerste ontmoeting van Het Meisje op de veerboot is bijna in één opname gedaan, met slechts twee of drie sneden (een effectief afgeluisterde opname waarin Keitel van houding verandert is het beste) terwijl de camera heen en weer zoemt terwijl ze hun gesprek voeren op de films van John Wayne, Franse tijdschriften en taal, enzovoort. De dialoog in de scène is ook prachtig en helemaal niet op de plot gericht <0xE2><0x80><0x93> aantoonbaar omdat er nog geen schijn van een plot was, maar ook omdat zowel Keitel als Bethune op een natuurlijke manier spreken en handelen, als twee mensen die alleen maar geïnteresseerd zijn in wat de ander te zeggen heeft. In bijna alle films van Scorsese spelen de ideeën van het katholieke schuldbesef, de aard van de zonde en de verlossing, en het Madonna-hoercomplex een grote rol. Neem bijvoorbeeld _Mean Streets_, waarin Charlie zijn manier van leven probeert te verzoenen met zijn schuldgevoelens en Johnny Boy probeert te beschermen tegen een zekere vernietiging als een vorm van zelfopoffering. Of het onvermogen van Jake LaMotta om op een normale manier met Vickie om te gaan. Er is een vroege scène in deze film waarin J.R. en Het Meisje hartstochtelijk aan het vrijen zijn, en plotseling stopt hij. 'Wat is er?' vraagt ze. Maar Scorsese laat ons steeds een afbeelding van de Maagd Maria op zijn toilettafel zien en zinspeelt op wat er werkelijk aan de hand is <0xE2><0x80><0x93> ze is nog steeds de Madonna, en J.R. wil niet dat ze The Whore wordt. Een andere grote, eenvoudige scène toont de twee samen aan tafel, en ze steekt een heilige kaars aan. 'Dat doe je niet met een heilige kaars!' zegt hij. Ze dacht gewoon dat het leuk zou zijn. 'Wat moet ik toch met je beginnen?' jammert hij glimlachend.<br />Ze begrijpt het niet, maar wij wel. De scène wordt luchtig opgevoerd, maar er is een kleine onderstroom van spanning vanwege J.R.'s religieuze principes. Onmiddellijk daarna presenteert Scorsese ons de kern van de hele film <0xE2><0x80><0x93> het meisje vertelt J.R. dat ze op een avond is verkracht door een vent met wie ze altijd rondreed, en we zien een opmerkelijk bewerkte flashback van de gebeurtenis. Zijn reactie is woede, en merk je op dat hij haar de schuld geeft als een instinctieve reactie? Hij kan het feit niet verwerken dat haar Madonna-imago voor hem aan diggelen ligt. Hij probeert ermee om te gaan door zich te bezatten met de jongens, maar tevergeefs.<br />Ik heb J.R.'s vrienden niet vaak genoemd; hun geintjes zijn heel echt; zulke mensen kennen we allemaal. Als het soms lijkt alsof ze uit een andere film komen, dan is dat in feite ook zo. Maar ze helpen wel om J.R.'s karakter te bepalen, en dat is eigenlijk het enige wat ertoe doet. Michael Scala is vooral goed als de leider van deze groep, die voortdurend geïrriteerd is en de anderen lastigvalt, maar op een goedmoedige manier.<br />Uiteindelijk, in de laatste scènes van de film, strompelt J.R. dronken naar het appartement van Het Meisje om met haar te praten. Ze is onverwacht aardig tegen hem, ondanks zijn eerdere afwijzing, en ze verklaren dat ze van elkaar houden. Dan begaat J.R. een enorme fout: hij zegt dat hij 'haar vergeeft' en dat hij toch met haar zal trouwen. 'Je vergeeft me...?' zegt ze verbijsterd. Ze weet dat het hem nog steeds dwarszit, en als ze hem ermee confronteert, geeft hij dat toe. Dan zegt ze tegen hem dat het zo is.' De film eindigt niet met J.R. die zijn fout inziet en met het meisje trouwt, zoals wij denken, maar met J.R. die troost probeert te vinden in de biechtstoel van de kerk, terwijl Scorsese christelijke beeldspraak gebruikt. Toepasselijk, zij het een beetje zwaar op de hand.<br />Al met al is dit een belangrijke film, ondanks de verbrokkelde geschiedenis. Hij verkondigt het werk van een waarlijk talent, duidelijk met zijn eigen stem, en concentreert zich op vele thema's die centraal blijven staan in het werk van Scorsese. Het is geen meesterwerk <0xE2><0x80><0x93> er is te veel vet aan te pas gekomen, wat onnodige naaktheid (voor de distributeur) en het tempo is veel te loom, maar als uitgangspunt voor een onderzoek naar de reikwijdte van Martin Scorseses kunst is het van onschatbare waarde.
I recently read the book "Scorsese by Ebert", in which the great critic examines the body of work of the great director through reviews, interviews, new conversations, and so forth. One of the more interesting bits in the book was the topic of Scorsese's first film, "Who's That Knocking At My Door?", which I had picked up a few months ago at a used DVD place but had not actually watched. So, inspired by Ebert's view and by Scorsese's own thoughts, I sat down to view this movie as a curiosity piece at the very least.<br /><br />I must say, it was much better than I imagined. First some context: this started as a short film in 1967 that was to be called "Bring On The Dancing Girls", about a bunch of guys and their typical guy experiences in and around New York. Then, the idea became to splice in a love story between one of the guys (J.R., played by Harvey Keitel) and a girl he meets on the Staten Island Ferry (Zina Bethune) and title it "I Call First". Then an exploitation distributor offered to distribute the film if there was some sex and nudity added to it, which Scorsese did, and changed the title again.<br /><br />Despite being cobbled together out of many disparate parts, Scorsese and his assistant Mardik Martin manage to weave a coherent and interesting narrative throughout. One of the most startling things is that, at the young age of 25, Scorsese already showed the technical command and a number of future hallmarks that would make him one of the most celebrated American directors ever. For example, the scene in which J.R. and The Girl first meet on the ferry is nearly done in one take, with only two or three cuts (an effective overheard shot as Keitel changes positions being the best) while the camera pans back and forth as they have their conversation on the films of John Wayne, French magazines and language, and so forth. The dialogue in the scene is also wonderful, and not at all plot-oriented - arguably because there was no semblance of a plot yet but also because both Keitel and Bethune speak and act naturally, as two people who are simply interested in what the other has to say. <br /><br />The ideas of Catholic guilt, the nature of sin and redemption, and the Madonna-Whore Complex figure heavily in nearly all of Scorsese's films. Consider Mean Streets, which is entirely about Charlie trying to reconcile his lifestyle with his sense of guilt and protect Johnny Boy from certain destruction as a form of redeeming himself. Or Jake LaMotta's inability to deal with Vickie on any normal terms. There is an early scene in this film when J.R. and The Girl are making out, passionately, and suddenly he stops. "What's wrong?", she asks. He tries to find the words to explain but can't, and mumbles about being old-fashioned, and not ready yet. However, Scorsese keeps showing us an image of the Virgin Mary on his dresser and alludes to what is really going on - she is still the Madonna, and J.R. doesn't want her to become The Whore. Another great, simple scene shows the two together at the table, and she lights a holy candle. "You don't do that with a holy candle!", he says. She just thought it would be nice. "What am I going to do with you?", he laments, smiling.<br /><br />She doesn't understand, but we do. The scene is performed breezily but there is a small undercurrent of tension due to J.R.'s religious principles. Immediately afterwards, Scorsese presents us with the crux of the whole movie - the girl tells J.R. that she was raped one night by a guy she used to drive around with, as we see a remarkably edited flashback of the event. His reaction is anger, and notice he blames her as a gut reaction? He cannot handle the fact that her Madonna image is now shattered for him. He tries to deal with it by getting drunk with the boys, but to no avail.<br /><br />I haven't mentioned J.R.'s friends much; their clowning around is very real; we all know people like this. If it seems sometimes that they are from another movie, well in point of fact they are. But they do help to establish J.R.'s character, and that's really all that matters. Michael Scala is particularly good as the leader of this crew, constantly irritated and harassing the others but in a good-natured way. <br /><br />Finally, in the movie's last scenes, J.R. drunkenly stumbles up to The Girl's apartment to talk to her. She is unexpectedly kind to him despite his earlier rejection, and they profess their love for one other. Then J.R. makes a huge mistake; he says he "forgives her" and will marry her anyway. "You forgive me...?", she says, bewildered. She knows it still bothers him and when she confronts him, he admits as much. Then she tells him it's not enough to just love her, but cannot explain to him why. Now it is HE who doesn't understand that there is nothing to forgive. Zina Bethune is phenomenal here; I hope to see more of her work. Crucially, the film does not end with J.R. realizing his error and marrying the girl, as we think it might, but with him trying to find solace at the the church confessional as Scorsese cross cuts with Christian imagery. Appropriate, if a little heavy-handed.<br /><br />All in all, this is a significant film, despite it's fractured history. It announces the work of a true talent distinctly with his own voice, and focuses on many themes that remain central to Scorsese's work. It is no masterpiece - there is too much fat, some unnecessary nudity (for the distributor) and the pace is far too languid, but as a starting point for examining the scope of Martin Scorsese's art it is invaluable.