Mijn twee dochters (leeftijd 5 en 2) waren de gelukkigste meisjes ter wereld toen een vriendin van me hun haar originele My Little Pony-videobanden uit de jaren tachtig gaf. Ze keken er telkens weer naar, en om mijn gezonde verstand te bewaren, liet ik mijn man een paar goedkope dvd's met My Little Pony-verhalen kopen, voor de afwisseling.<br />Die afwisseling had ik kunnen missen. Net als andere mensen hier walgde ik van de oppervlakkige en onbeduidende personages (ook al lijken de verhaallijnen op het eerste gezicht een paar goede waarden te bieden). Het is een misdaad om de geliefde paarden al hun paardenkwaliteiten af te nemen en ze als een stripfiguur van 90210 voor 12-jarigen te maken.<br />Mijn meisjes hebben dat niet. Ik begrijp niet veel van de Tales, maar ze kijken ze toch, omdat ze de pony's herkennen. Dus ik liet ze toch naar de dvd's kijken en probeerde niet te laten merken hoe erg ik ze haatte.<br />Dat wil zeggen, tot vandaag. Vandaag dwong ik mezelf te gaan zitten en echt naar een aflevering te kijken. Het kostte een van de paarden niet meer dan twee minuten om te zeggen (terwijl ze een wortel at, volkomen normaal voedsel voor een PONY) dat ze niet kon wachten tot hun gesynchroniseerde zwemwedstrijd voorbij was, zodat ze allemaal weer 'normaal voedsel' konden gaan eten!!! Nee, de verhaallijn van deze aflevering ging niet over diëten, ze zeiden alleen maar dat het nog even moest duren. Tot mijn ontzetting ontdekte ik dat er in elke aflevering van die afschuwelijke _Tales_ zulke achterbakse opmerkingen staan, die de geest van mijn lieve kleine meisjes binnensluipen. Het kan me niet schelen als er weer een aflevering van _Tales_ is die de gevaren van diëten aantoont, mijn meisjes zouden niet eens over diëten moeten _denken_ of _weten_.<br />Om een lang verhaal kort te maken: ik ga vandaag die dvd's weggooien. En ik wil iedereen die dit leest aanraden om _VER_ uit de buurt te blijven van _My Little Pony Tales_. We krijgen maar één jeugd. Fantasieavonturen met vriendelijke en magische paarden geven kinderen de ontsnapping aan de werkelijkheid die ze nodig hebben. Gooi ze niet te vroeg in de wereld van de volwassenen.
My two daughters (ages 5 and 2) were the luckiest girls in the world when a friend of mine gave them her original My Little Pony videotapes from the 80s. They watched them over and over again, and to keep my sanity, I let my husband buy some cheap DVDs with My Little Pony Tales, for variation.<br /><br />That variation I could have done without. Much like other people here, I was disgusted by the superficial and petty characters (even though at first glance the story lines appear to offer some good values). Stripping the beloved horses of all their horse qualities and making them over like some cartoon 90210 for 12-year-olds is a crime.<br /><br />My girls don't really understand much of the Tales, but they watch them anyway, since they recognize the ponies. So, I let them watch the DVD's anyway and tried to hide how much I hated them.<br /><br />Until today, that is. Today I forced myself to sit and really watch an episode. It didn't take more than two minutes for one of the horses to say (while eating a carrot, perfectly normal food for a PONY) that she couldn't wait until their synchronized swimming competition was over, so they could all go back to eating "normal food" again!!! No, the storyline of this episode was not about dieting, this was just said to fill out some time. To my dismay I found that every episode of the horrible Tales contain such sneaky comments, creeping into the minds of my precious little girls. I don't' CARE if there's another Tales episode that shows the dangers of dieting, my girls shouldn't even THINK or KNOW about dieting.<br /><br />Long story short: I'm chucking those DVDs today. And I want to advise everyone reading this to stay FAR away from My Little Pony Tales. We only get one childhood. Fantasy adventures with kind and magical horses give children the escape from reality they need. Don't throw them into the adult world too early.