Ik herinner me dat ik deze film zo'n veertig jaar geleden heb gezien. Ik zat nog op school en vond hem merkwaardig boeiend. In feite kon ik er nog dagen daarna niet mee ophouden iedereen erover te vertellen. Ik herinner me dat de film een sfeer schiep die tegelijkertijd duister en onheilspellend was. Er hing een ingehouden dreiging in de lucht, ongeveer zoals op de eerste bladzijden van een verhaal van H.P. Lovecraft. De plot was betrekkelijk rechttoe rechtaan, maar met een verrukkelijke wending aan het eind die wordt vergeleken met een verhaal van O. Henry. Wat de film kenmerkt is de sublieme vertolking van Herbert Lom. Dat was nog eens een acteur die de archetypische gladde schurk van zijn tijd speelde. Ik kan eigenlijk geen enkele andere acteur bedenken die zijn schurkenstreken met zo'n doeltreffende Europese elegantie en raffinement weet te verwoorden. Een rol die tot in de perfectie werd geportretteerd in 'The Ringer' met Donald Wolfit, 'The Golden Salamander' en later in 'Northwest Passage' met Kenny More en Lauren Bacall. De trekken van Conrad Veidt van een eerdere generatie. Herbert Lom was een drukbezette acteur die in de jaren vijftig en zestig in talloze film- en theaterproducties optrad. Weinigen zullen zich herinneren dat hij de hoofdrol speelde toen 'The King and I' voor het eerst naar Londen kwam (denk ik) in Drury Lane en dat hij de logische keus was voor de rol van Harry Lime in de radioversie van 'The Third Man' (circa 1951). Zijn uiterlijk en diepe en geaccentueerde stem werden onmiddellijk herkend door het publiek van zijn tijd en hoewel hij nooit een grote ster van de bovenste plank was geweest, was hij een gerespecteerd lid van welke rol dan ook (bijvoorbeeld 'en met Herbert Lom als Napoleon') en naar hedendaagse maatstaven zou hij als een A-ster worden beschouwd.
I remember seeing this film some forty years ago. I was still at school and found it curiously absorbing. In fact I could'not stop telling everybody about it for days afterwards. I recall the film creating an atmosphere at once dark and foreboding. There was an understated menace in the air much as in the opening pages of a story by H.P. Lovecraft. The plot was relatively straight forward but with a delicious twist at the end that has been likened to a tale by O. Henry. What carries the film is the sublime performance of Herbert Lom. Now there was an actor who played the archetypal smooth villain of his day. In fact I cannot think of any other actor who so consummately conveyed villainy with such effective "European" sophistication and grace. A role portrayed to perfection in "The Ringer" with Donald Wolfit, "the Golden Salamander" and later, "Northwest Passage" with Kenny More and Lauren Bacall. Shades of Conrad Veidt of an earlier generation. Herbert Lom was a busy actor who appeared in numerous film and theatre productions during the fifties and sixties. Few will remember that he took the lead role when "The King and I" first came to London at Drury Lane (I think) and that he was the natural choice for the Harry Lime role in the radio version of "The Third Man" (circa, 1951). His brooding "European" looks and deep and accented speech were instantly recognised by the audiences of his day and although never a major top-of-the-bill star, was a respected member of any cast (e.g. "and with Herbert Lom as Napoleon") and by todays standards would be considered an A-list celebrity.