Normaal Leven begint veelbelovend, met een enorme uitbarsting van energie aan het begin. Maar die energie dooft heel snel en wat overblijft is een nogal slechte film. De film volgt een man en vrouw die toevallig banken beroven om aan de kost te komen. De film begint met hun laatste, uiteindelijk mislukte beroving. We zien hoe de man wordt gearresteerd en hoe de vrouw de politie op hoge snelheid achter zich aan krijgt terwijl ze probeert te ontsnappen. En dan gaan we terug in de tijd, terug naar het begin, om te zien hoe deze twee noodlottige geliefden elkaar ontmoetten en wat hen in de nogal ongelukkige situatie bracht die we zojuist hebben gezien. De echtgenoot, Chris, in de rol van Luke Perry, blijkt een ex-politieman te zijn. En de vrouw, Pam, in de rol van Ashley Judd, is volslagen geschift. Een heel team van psychiaters zou dit meisje niet kunnen helpen. Maar Chris denkt dat hij het wel kan en dat hij alles zal doen om haar gelukkig te maken. Laat ik volstaan met te zeggen dat hun relatie niet helemaal loopt zoals hij zich had voorgesteld. Ze zijn geen gelukkig getrouwd stel.<br />Uiteindelijk raakt Chris zijn baan als politieman kwijt en begint hij banken te beroven. Als Pam ontdekt wat hij aan het doen is, is ze nogal opgewonden en plotseling veel verliefder op haar man dan ze was. En ze wil meedoen aan de actie. Dus beginnen ze samen banken te beroven en uiteindelijk belanden we weer op het punt waar we bij het begin van de film begonnen. Terug op het punt waar de film een of andere belofte leek in te houden. Maar Normal Life voldoet nooit aan die belofte. Het is een verschrikkelijk script. Veel van de dialogen zijn volslagen belachelijk. Het acteerwerk laat veel te wensen over, vooral Perry die steeds weer over de schreef gaat in zijn pogingen om woede en frustratie over te brengen. Hij is voortdurend te emotioneel en soms is het zo lachwekkend dat de kijker moeite heeft om een grinnik te onderdrukken. Wat een probleem is, want dit is niet bedoeld als een komedie.<br />De schijnbaar eindeloze confrontaties en ruzies tussen Chris en Pam worden na een tijdje nogal eentonig. Het is telkens weer hetzelfde liedje. Om de paar minuten hebben de twee hoofdrolspelers ergens ruzie over. Het is net een uurwerk. Het is ook buitengewoon saai. Het verhaal komt nooit op gang. We zitten de hele tijd te kijken hoe die twee kibbelen en te kijken hoe Pam de ene psychotische episode na de andere heeft. Oké, hun relatie loopt niet echt goed, we snappen het. Ga door, alsjeblieft. Het is een frustrerende film om naar te kijken omdat hij zo veelbelovend begon en dan helemaal niet werkt. Je krijgt het gevoel dat hij veel beter had moeten zijn dan hij is. Maar het is een nogal saaie film.
Normal Life starts out with great promise, with a great burst of energy right at the start. But that energy fizzles out very quickly and what we are left with is a rather bad movie. The film follows a husband and wife who happen to rob banks for a living. The movie begins with their last, ultimately failed, robbery. We see the husband arrested and the wife lead police on a high-speed chase as she attempts to get away. And then we go back in time, back to the beginning, to see how these two ill-fated lovers met and what brought them to the rather unfortunate situation we have just seen. Turns out the husband, Chris, as played by Luke Perry, is a former cop. And the wife, Pam, as played by Ashley Judd, is completely and utterly nuts. A whole team of psychiatrists couldn't help this girl. But Chris thinks he can and he'll do anything to make her happy. Suffice to say their relationship doesn't quite work out as he envisioned. A happily married couple they are not.<br /><br />Eventually Chris loses his job as a cop and starts robbing banks. When Pam discovers what he is doing she is rather excited and suddenly much more enamored with her husband than she had been. And she wants in on the action. So they start robbing banks together and eventually we end up back where we started at the film's beginning. Back where it seemed the film had some promise. But Normal Life never lives up to that promise. It's terribly scripted. Much of the dialogue is utterly ridiculous. The acting leaves much to be desired, most notably with Perry going over the top again and again in his attempts to convey anger and frustration. He's constantly over-emoting and at times it's so laughable it's hard for the viewer to stifle a chuckle. Which is a problem because this is not meant to be a comedy.<br /><br />The seemingly endless confrontations and arguments between Chris and Pam become rather monotonous after a while. It's just the same thing over and over again. Every few minutes the two leads have a fight about something. It's like clockwork. It's also exceedingly dull. The story never moves along. We just spend the whole time watching these two people bicker and watching Pam have one psychotic episode after another. OK, their relationship isn't quite working out, we get it. Move along, please. It's a frustrating movie to watch because it started with such promise and then just does not work at all. You get the feeling it should have been a lot better than it is. As it is it's a rather tedious movie.